cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boomerang Fu
Agradecementos
Boomerang Fu foi galardoado coa Mellor Gameplay nos Australian Game Developer Awards de 2020. O xogo tamén foi nomeado como Mellor Son e Xogo do Ano, pero perdeu ante Audioplay: Alien Strike e Moving Out, respectivamente. Tamén recibiu un nomeamento ao mellor son para medios interactivos nos Australian Screen Sound Guild Awards de 2020.
Recantos (concurso)
Os premios aos finalistas na tempada 2021-22 eran de 2000 e 5000 €.
Historial
Comezou na tempada 2010 a 2011. Os concursante vanse seleccionando en varias eliminatorias ata chegaren dous finalistas ao remate da tempada.
Tesouro
Un tesouro é un conxunto de cousas preciosas, como xoias, diñeiro ou obxectos de valor, gardado ou agochado:
Charly López Rodríguez
Juan Carlos López Rodríguez, máis coñecido como Charly López Rodríguez, nado o 10 de xuño de 1957 en León, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Internacional coa selección española, xogaba na pocisión de escolta cunha altura de 1,94 m.
Pobreza menstrual
Calcúlase que unha persoa en idade fértil gasta arredor de 240 euros ao ano nestes produtos menstruais, basicamente compresas e tampóns, os máis empregados. Isto suporía máis de 8&nbs;000 euros en toda a súa vida fértil. En 2020, Escocia foi o primeiro país do mundo en ofrecer produtos de hixiene menstrual de balde en edificios públicos.
Orixe
A precariedade menstrual ten orixe na falta de información e de infraestruturas adaptadas, coma o acceso a auga potábel. O custo dos produtos hixiénicos é tamén un atranco. De feito, no mundo, unha de cada dez persoas no mundo non ten acceso a estes produtos. Nos denominados países occidentais, as persoas sen teito, aquelas en situación de pobreza, e mais as estudantes conforman os colectivos particularmente afectados por  que non dispoñen dos medios económicos necesarios para afrontar o custo destes produtos. As mulleres cis, as persoas non binarias e os homes trans poden sufrir este tipo de precariedade.
Consecuencias
Segundo a Federación Internacional de Xinecoloxía e Obstetricia, a pobreza menstrual pode supoñer unha diminución de oportunidades a nivel mundial nas persoas que menstrúan. Estas son decote obrigadas a elaborar os seus propios métodos de protección, que ás veces poden resultar ineficaces e de pouco ou nada hixiénicas. A falta de acceso a proteccións hixiénicas ten como principal consecuencia a exclusión social, e en particular o abandono escolar entre a mocidade.
A pobreza menstrual tamén está presente nos centros penitenciarios. Nestes espazos, polo xeral, só se fornece un xogo de produtos básicos de hixiene que consta principalmente de compresas. Malia teren, polo común, acceso a produtos suplementarios, adoitan ser máis custosos ca nas grandes superficies. **subscrición Hai mulleres que empregan técnicas de seu, sobre todo, copas menstruais fabricadas con botellas recicladas, polo que non cumpren as medidas sanitarias.
En moitos países do mundo, as persoas que menstrúan non asisten ás aulas en canto teñen a regra por non dispoñeren de produtos hixiénicos. Por exemplo, no Reino Unido hai unha diferenza de absentismo de até 145 días entre nenas e nenos. Pola súa banda, un estudo publicado en 2019 afirmaba que en Francia había 1,7 millóns de mulleres con carencias de produtos de hixiene menstrual. Este informe sinalaba que a falta de produtos de hixiene menstrual pode causar dificultades na reinserción no mundo laboral ou escolar: o17% das mulleres que recibían produtos de hixiene xeral e menstrual grazas a algunha das asociacións implicadas no estudo declaraba que en ocasións faltara ao seu traballo, mentres que o 12% dicían que non foran ás aulas. Nese mesmo ano outro medio francés daba visibilidade ás persoas que mesmo se vían na obriga de escoller entre alimentárense ou comprar os produtos de hixiene menstrual: nalgúns casos optábase por empregar peúgos, papel de xornal ou hixiénico.
As deficiencias de hixiene asociadas á pobreza menstrual poden causar infeccións, entre elas a síndrome de choque tóxico.
Iniciativas en Galicia
En marzo de 2021 a Universidade de Vigo converteuse na primeira universidade española na que as mulleres poden acceder de xeito gratuíto a produtos de hixiene feminina.
En xullo de 2021 unha iniciativa centrada na pobreza menstrual, realizada por unha alumna do IES O Milladoiro foi recoñecida como a mellor idea para a axenda 2030 da ONU na cuarta edición da Youth Mun Madrid.
BoJack Horseman
BoJack Horseman é unha serie estadounidense de animación de comedia e drama creada por Raphael Bob-Waksberg. Está protagonizada polas voces de Will Arnett, Amy Sedaris, Alison Brie, Paul F. Tompkins e Aaron Paul. Ambientada principalmente en Hollywood, a serie conta a historia dun cabalo antropomórfico chamado BoJack Horseman (Arnett), que foi unha estrela de televisión na década de 1990 e quere volver ser famoso cunha autobiografía escrita por unha escritora pantasma, Diane Nguyen (Brie). Ó mesmo tempo, Horseman ten lidar coa súa axente Princess Carolyn (Sedaris), o seu compañeiro de piso Todd Chavez (Paul), e o seu antigo rival Mr. Peanutbutter (Tompkins), así como cos seus problemas coa depresión e coas adiccións. A serie foi deseñada por Lisa Hanawalt, que foi amiga de Bob-Waksberg dende o instituto e traballara con el dende o webcomic Tip Me Over, Pour Me Out.
Departamento de Morazán
Historia
No departamento aínda se conservan rastros da presenza dos paleoindios —primeiros poboadores do Salvador— na Cova do Espírito Santo, un sitio arqueolóxico con pinturas rupestres nas proximidades do municipio de Corinto. Na época previa á conquista española, Morazán estivo habitado por indíxenas lencas.
Na época colonial, o territorio estivo subdivido nos partidos de Gotera e Osicala. Foi creado co nome de departamento de Gotera o 14 de xullo de 1875, por disposición do presidente Santiago González. Por decreto da Asemblea Lexislativa recibiu o seu nome actual o 14 de marzo de 1887, en homenaxe ao unionista centroamericano o xeneral Francisco Morazán.
Durante a Guerra Civil do Salvador, Morazán foi unha das zonas máis disputadas do territorio nacional. O Exército Revolucionario do Pobo, unha das organizacións integrantes do FMLN, concentrou unha numerosa tropa insurxente en varios campamentos na zona norte do departamento. Así mesmo, preto de Perquín estivo instalada a base de operacións de Radio Venceremos. En 1981, unha unidade da Forza Armada do Salvador perpetrou preto de Arambala o Masacre de El Mozote, na que morreron uns 1 000 campesiños.
Algúns personaxes soados nacidos no departamento son o educador Joaquín Rodezno, e o expresidente da República Fidel Sánchez Hernández.
O 11 de maio de 2021, O Presidente Nayib Bukele nomeou a David Sorto como Gobernador Departamental e a Brayan David Aparicio Portillo, Gobernador Suplente.
Xeografía
miniatura|200x200px|Vista panorámica desde Perquín. O departamento atópase na parte nororiental do Salvador. O seu territorio atópase a unha altitude de entre 500 e 1000 metros sobre o nivel do mar e ten unha topografía relativamente accidentada. Entre as elevacións máis importantes atópanse o Cerro El Pericón, preto da fronteira con Honduras; e o Cerro Cacahuatique, sendo este o punto máis alto de todo o territorio situado a 1.663 msnm.
A precipitación media anual en Morazán varía entre 2300 e 2600 milímetros. Algúns ríos do departamento son o Torola, Tamarindo, Cañas, Yamabal e San Francisco, case todos eles pertencen á conca hidrográfica do Río Grande de San Miguel.
Economía
Morazán é xunto con Cabañas e Chalatenango, un dos departamentos máis pobres do Salvador. Como outras rexións que foron afectadas polo conflito bélico da década dos anos 1980, existe un importante número de familias receptoras de remesas familiares enviadas por parentes que se exiliaron durante a guerra.
Turismo
Nos últimos anos desenvolveuse o turismo en varias zonas do departamento. En especial a chamada «Ruta de Paz», en honra da tranquilidade imperante na zona despois do conflito armado que arrasou esta rexión. O percorrido inclúe os municipios de Meanguera, Jocoaitique, El Rosario, Arambala, Joateca, Perquín, San Fernando e Torola
De correctione rusticorum
De correctione rusticorum ('Da corrección dos rústicos'), tamén coñecido como Pro castigatione rusticorum ('para o castigo dos rústicos') é un sermón catequético elaborado por Martiño de Dumio, para a instrución do clero cristián do reino suevo de Galicia.
Características
O texto, escrito como unha carta ao bispo Polemio de Astorga, é na realidade un sermón preparado para a lectura pública. Constitúe un manual práctico para asistir o clero cristián na súa labor evanxelizadora. A previsión, no Segundo Concilio de Braga, dun documento destas características serve para datar o escrito, considerándose que debeu ser elaborado pouco despois da asemblea de bispos galaicos, que tivo lugar no ano 572, en tempos do rei Miro.
O correctione fai unha listaxe das principais prácticas idólatras presentes na época, e explica como estas se orixinaron. O escrito permite coñecer parte das crenzas e ideas relixiosas dos habitantes da Galicia do século VI. Estes, segundo Martiño:
Tamén celebraban as vulcanais (festas na honra de Vulcano) e seguían o calendario romano, que asignaba aos días da semana os nomes dos seus principais deuses (Marte, Mercurio, Xúpiter,etc.). Para Martiño, os días debían pasar a contarse por feiras, conforme a liturxia cristíán. Tal e como aínda se fai en Portugal e, até hai pouco, na propia Galiza.
Mary Mallon
Mary Mallon, nada en Cookstown o 23 de setembro de 1869 e finada en Nova York o 11 de novembro de 1938, coñecida como Typhoid Mary (María Tifoide ou María a Tifosa), foi unha cociñeira irlandesa, a primeira persoa nos Estados Unidos identificada como portadora sa ou asintomática dos patóxenos asociados coa febre tifoide (Salmonella Typhi e Salmonella Paratyphi A e B).
Non se sabe cantas persoas infectou no transcurso da súa carreira como cociñeira. Foi posta en corentena en dúas ocasións polas autoridades de saúde pública e faleceu despois de case tres décadas en corentena total.
Traxectoria
Mallon naceu en Cookstown, Irlanda do Norte e emigrou aos Estados Unidos en 1884. En 1900 traballou nunha casa de Mamaroneck, Nova York. En menos de dúas semanas, os residentes contraeron febre tifoide. Entre 1900 e 1907 traballou como cociñeira nas casas de oito familias, a última delas en Park Avenue, e en cada unha delas a xente enfermaba ou morría. Cando isto sucedía, Mallon liscaba e atopaba traballo noutro lugar. A familia dunha das vítimas contratou un investigador chamado George Soper, quen identificou a Mallon como portadora asintomática. Segundo algunhas versións, cando Soper se enfrontou a ela por primeira vez, botouno fóra da cociña ameazándoo cun garfo de trinchar.
Mudouse a Manhattan en 1901 e os membros da familia para a que traballou tamén desenvolveron a doenza. A continuación pasou a traballar para un avogado ata que tivo relacións sexuais con el, contaxiándoo. Sete dos oito membros da familia desenvolveron a febre tifoide. En 1906 estableceuse en Oyster Bay, Long Island. En dúas semanas, seis dos once membros da familia para a que traballaba foron hospitalizados con febre tifoide. Cambiou sucesivamente de emprego, contaxiando os habitantes doutras tres casas. As autoridades de Nova York estaban desesperadas, e en 1907 foi exiliada ás instalacións de illamento en North Brother Island no río ás aforas de Nova York.
Mary iniciou accións legais alegando que era inxusto tratala como unha paria cando non fixera nada mao. O seu caso foi amplamente cuberto polo magnate da prensa William Randolph Hearst, que contou por primeira vez o caso o 20 de xuño de 1909. O apoio de Hearst acabou por ser unha espada de dobre fío para Mallon: a publicidade que xerou deulle os cartos para as súas accións legais, mais o alcume "Typhoid Mary", que a perseguiu o resto da súa vida xurdiu das publicacións do xornal.
Soiuz TMA-15M
Soiuz TMA-15M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 23 de novembro de 2014 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-15M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Samantha Cristoforetti, Anton Shkaplerov e Terry Virts a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A Soiuz acoplouse ao módulo de investigación Rassvet e regresou o 11 de xuño de 2015 ás 13:43 GMT, un mes máis tarde do previsto debido ao atraso da seguinte misión.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-15M estaba formada por Kimiya Yui, Oleg Kononenko e Kjell Lindgren.
Gran Premio do Brasil de 2021
O Gran Premio do Brasil de 2021 (oficialmente coñecida como o Fórmula 1 Heineken Grande Prêmio de São Paulo 2021) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 14 de novembro de 2021 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil. A carreira marcou o cuadraxésima novena edición do Gran Premio do Brasil, e o cuadraxésimo oitava vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en. É a primeira vez que o evento foi coñecido como o Gran Premio de São Paulo, sendo as edicións anteriores o Gran Premio do Brasil.
Antecedentes
thumb|left|Vista satélite do circuíto en 2018 A carreira marca o seu debut no calendario do Campionato de Fórmula Un co nome de Gran Premio de São Paulo, sendo as edicións anteriores coñecidas como Gran Premio do Brasil. En novembro de 2020 asinouse un acordo polo que a Fórmula Un seguiría correndo en Interlagos ata 2025, aínda que baixo o título de Gran Premio de São Paulo. O órgano de goberno, a FIA levantou o toque de queda nos límites de traballo durante a noite despois de que as condicións meteorolóxicas fixeron que o equipo chegase tarde ao lugar. Esta é a trixésima oitava vez que Interlagos recibe a visita do campionato. A carreira tiña lugar orixinalmente nesta data, pero en primeiro lugar reprogramouse para o 7 de novembro debido ao aprazamento do Gran Premio de Australia, despois reprogramouse de novo á súa data orixinal debido á redución do número total de Grandes Premios no calendario, de 23 a 22.
Práctica
A fin de semana tivo dúas sesións de práctica, cada unha cunha duración dunha hora. A primeira tivo lugar o 12 de novembro ás 12:30 hora local (UTC-3) e a segunda tivo lugar ás 12:00 horas do 13 de novembro.
Post-cualificación
Despois da sesión de clasificación, Hamilton foi remitido aos comisarios por unha presunta infracción técnica. O informe do delegado técnico indicaba que o espazo de apertura do sistema de redución de arrastre de Hamilton era 85 mm. maior que o permitido. O conxunto do alerón traseiro do coche de Hamilton retirouse e incautouse para as investigacións pendentes. Posteriormente descualificouse da clasificación, o que obrigouno a comezar na parte traseira da grella para a clasificación ao sprint.
Verstappen foi remitido aos comisarios por unha suposta violación do artigo 2.5.1 do Código Deportivo Internacional da FIA, despois de que parecera tocar o coche de Hamilton durante o parque pechado. Como resultado, Verstappen recibiu unha multa de 50.000 euros.
Síndrome de sobrecrecemento bacteriano
A síndrome de crecemento excesivo bacteriano, SIBO polas súas siglas en inglés (Small intestinal bacterial overgrowth), é un trastorno caracterizado por un crecemento excesivo de bacterias no intestino delgado. A diferenza do intestino groso, que é rico en bacterias, o intestino delgado xeralmente contén menos de 10000 organismos por mililitro. Os factores de risco inclúen dismotilidade, alteracións anatómicas intestinais e o uso de certos medicamentos.
Gran Premio do Brasil de 2021
Clasificación ao sprint
A cualificación ao sprint tivo lugar o 13 de novembro ás 16:30 e disputouse a 24 voltas,, sendo os resultados que determinen a orde de saída da carreira.
Síndrome de sobrecrecemento bacteriano
Causas
esquerda|miniatura|Na foto, bacterias [[clostridium perfringens (na foto), e. Coli o u algunhas especies de streptococcus poden ser causantes do SIBO]]Certas persoas son máis propensas ao desenvolvemento de supercrecemento bacteriano debido a varios factores de risco.
Gran Premio do Brasil de 2021
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Síndrome de sobrecrecemento bacteriano
Causas
Estes factores agrúpanse en catro categorías:
O uso de certos medicamentos, que se utilizan para reducir o ácido do estómago, tamén se asocia cun risco aumentado de desenvolver SIBO.
Gran Premio do Brasil de 2021
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Síndrome de sobrecrecemento bacteriano
Diagnóstico
O diagnóstico da síndrome de supercrecemento bacteriano habitualmente realízase mediante a proba de análise de alento, que é menos invasiva e máis segura que outras técnicas.
Síntomas
Os síntomas máis comúns son náuseas, sensación de inchazo na barriga, vómitos, diarrea, desnutrición, perda de peso e mala absorción intestinal.
Doenzas relacionadas
Estudos recentes sinalan que ata o 80% dos pacientes con síndrome do intestino irritable (SII) poden presentar SIBO2. Non obstante, o debate persiste sobre se os resultados anormais nas probas de alento na SII suxiren realmente a presenza de SIBO3.
Presenza en redes sociais
É importante resaltar que, a pesar do crecente interese e discusión en redes sociais e foros de saúde en liña, a SIBO segue sendo unha doenza non moi ben definida con moitos aspectos aínda en investigación. As opinións dos expertos sobre a prevalencia, diagnóstico e tratamento do SIBO varían amplamente.
Ganes
O 14 de agosto de 2015, actuaron xunto con Corin Curschellas, así como Patricia Draeger e Barbara Gisler.
Discografía
Álbums:
Jaime Penedo
Jaime Manuel Penedo Cano, nado na Cidade de Panamá o 26 de setembro de 1981, é un exfutbolista panameño, que xogaba de porteiro. Militou en clubs de seis países, en América e Europa, e foi 137 veces internacional coa selección de Panamá, sendo o segundo futbolista que máis veces vestiu a súa camiseta. Gañou coa selección a Copa Centroamericana de 2009 e participou no Mundial de 2018 en Rusia.
Traxectoria
Naceu na Cidade de Panamá, sendo fillo de dous dos numerosos inmigrantes galegos que chegaron ao país procedentes de Boborás. Formouse como gardameta de fútbol no Estudiantes de Panamá e en 1998 debutou co primeiro equipo, no que xogou ata o ano 2002. A continuación pasou polo Plaza Amador e o Árabe Unido, e gañou con este último tanto o Torneo Apertura como o Clausura do ano 2004.
En 2005 aterrou en Europa para xogar en principio no Cagliari italiano, pero acabou rexeitando a oferta do club e viaxou a España, onde despois dun tempo sen equipo fichou polo Osasuna B. Disputou 12 partidos co filial navarro na Segunda División B, e en 2007 marchou a Guatemala, onde asinou co CSD Municipal. Militou durante cinco anos no equipo da Cidade de Guatemala, gañando catro veces o campionato de liga guatemalteco e participando noutras tantas edicións da Liga de Campións da CONCACAF.
En 2013 fichou polo Los Angeles Galaxy dos Estados Unidos. Xogou no equipo californiano ata mediados de 2015, compartindo equipo entre outros con Landon Donovan ou Robbie Keane, e proclamouse campión da MLS na súa primeira tempada. Foi titular na final, na que o seu equipo derrotou na prórroga ao New England Revolution.
En xaneiro de 2016 fichou polo Deportivo Saprissa de Costa Rica, onde xogou ata mediados de 2016. En xuño dese ano, foi contratado polo Dinamo de Bucarest de Romanía, co que xogou dous anos, gañando unha Copa da Liga. En febreiro de 2019 anunciou a súa retirada do fútbol profesional.
Selección panameña
Foi 137 veces internacional coa selección de Panamá, sendo o segundo futbolista con máis partidos na historia do combinado, só por detrás de Gabriel Gómez (con 149). Debutou co equipo panameño en xuño de 2013, substituíndo a Francisco Portillo nun partido contra Cuba.
Participou nas Copas de Ouro da CONCACAF de 2005 e 2013, sendo elixido en ambas mellor porteiro do torneo. En 2009 proclamouse con Panamá campión da Copa Centroamericana, despois de derrotar a Costa Rica na final disputada no Estadio Nacional de Tegucigalpa. En 2018 foi un dos 23 futbolistas panameños que participaron n no Mundial de Rusia. Foi titular nos tres encontros da súa selección no Mundial, quedando eliminados na fase de grupos. Tralo remate do torneo anunciou a súa retirada da selección, con 36 anos.
Valdemaras Chomičius
Valdemaras Chomičius, nado o 4 de maio de 1959 en Kaunas, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto lituano. Cunha altura de 1,93 metros, xogaba na pocisión de ala. Internacionala coas seleccións da Unión Soviética e Lituania, entre os seus logros destacan a Medalla de Ouro os Xogos Olímpicos de 1988 e o Campionato do Mundo de 1982. A nivel individual, cómpre destacar que foi o máximo triplista da Liga ACB co Fórum Valladolid na temporada 1989–90.
Soiuz TMA-16M
Soiuz TMA-16M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 27 de marzo de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-16M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Scott Kelly, Gennadi Padalka e Mikhail Kornienko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A Soiuz acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 9 de decembro de 2015 ás 00:51 GMT con Padalka, Andreas Mogensen e Aidin Aimbetov a bordo.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-16M estaba formada por Aleksei Ovchinin, Sergei Volkov e Jeffrey Williams.
Soiuz TMA-16
Soiuz TMA-16 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara á Estación Espacial Internacional o 30 de setembro de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-16 foi lanzada cos cosmonautas Guy Laliberte (turista espacial), Maksim Suraiev e Jeffrey Williams a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-129 e STS-130 e do cargueiro Progress M-04M. A nave regresou o 18 de marzo de 2010.
Tesouro de Overton
O tesouro de Overton é un tesouro composto por 37 moedas romanas de prata dos séculos I a III d. C., descuberto en 2016 en Overton, Yorkshire Norte, Inglaterra.
Descuberta e escavación
O tesouro foi achado por un detector de metais o 24 de setembro de 2016, nunha leira próxima a Overton, en Yorkshire Norte, e a súa aparición foille comunicada, como é preceptivo, ao Portable Antiquities Scheme.
Contido
O tesouro contén 37 moedas de prata, todas elas denarios, que foron emitidas entre o reinado de Domiciano como emperador menor do seu pai Vespasiano (69-79 d. C.) e o reinado de Septimio Severo (198-209 d. C.). Foron emitidas a nome de 17 autoridades diferentes e a máis recente data de 205 d. C.
Malia a gran variedade de datas, todas as moedas poderían ter estado en circulación a principios do século III.
É probable que as moedas fosen depositadas nun recipiente de cerámica, do que só se acharon algúns fragmentos.
Conservación
Logo de ser declarado formalmente como "tesouro", ao cumprir os requisitos necesarios para iso consonte a Lei do Tesouro de 1996, o achado foi adquirido polo Museo de Yorkshire a principios de 2018 e expúxose ao público por primeira vez en outubro dese mesmo ano.
Leyla Hussein
Leyla Hussein (en Leyla Xuseen), nada en Somalia en 1980, é unha psicóloga, psicoterapeuta e activista social británica. É a fundadora do proxecto Dahlia, unha das cofundadoras da organización sen fins de lucro Daughters of Eve e directora executiva de Hawa's Haven. En 2020, Hussein foi elixida reitora da Universidade de St Andrews, sendo a primeira muller en ocupar ese posto nesta universidade en 600 anos.
Traxectoria
Hussein naceu en 1980 en Somalia, no seo dunha familia acomodada e con estudos e aos poucos anos trasladouse ao Reino Unido. Estudou na Universidade Thames Valley onde obtivo a súa titulación en Orientación Terapéutica.
Hussein traballou durante dez anos realizando divulgación para mozas, sobre saúde reprodutiva. Traballou para African Well Women Clinic en Waltham Forest, en estreita colaboración con sobreviventes de mutilación xenital feminina (MXF) do Reino Unido. Leyla Hussein traballou tamén no proxecto NAZ London como asesora de saúde sexual, con somalís afectadas polo VIH e a SIDA.
En 2010, xunto con Nimco Ali e Sainab Abdi fundaron Daughters of Eve. A organización -sen ánimo de lucro- fundouse para axudar ás mulleres novas e nenas, cun enfoque educativo e para crear conciencia sobre a mutilación xenital feminina. A propia Hussein é unha sobrevivente da MXF. Despois do seu embarazo, quixo garantir a seguridade física da súa filla e iso inspirouna para comezar a facer campaña para cambiar a forma na que se protexe as nenas en todas as formas de dano en todo o mundo.
Ademais, Hussein é a directora executiva de Hawa's Haven, unha coalición de mulleres somalís activistas e activistas comunitarias que ten como obxectivo crear conciencia sobre a violencia de xénero. Así mesmo, dirixe o grupo de terapia de apoio Dahlia's Project, que se estableceu en asociación con Manor Garden Health Advocacy Project, onde é consultora de capacitación independente, así como facilitadora comunitaria.
A súa experiencia persoal e a súa traxectoria profesional levouno a crear Dahlia, cun innovador servizo especializado que ofrece un espazo seguro e acceso a apoio terapéutico ás sobreviventes da MXF. Para ela, "a MXF é unha das peores formas de maltrato infantil e non se produce de forma illada. É unha práctica que está arraigada na misoxinia patriarcal, que nega ás mulleres e ás nenas os dereitos ao seu corpo e á súa sexualidade". ​Hussein tamén considera que a prevención é fundamental e defende que as preguntas aos pacientes sobre se se someteron á MXF deberían incluírse nas revisións médicas, para establecer un inicio de concienciación sobre o trauma sufrido. ​
É a embaixadora mundial de The Girl Generation, un programa de comunicación de cambio social que ten como obxectivo pór fin á mutilación xenital feminina nunha xeración, e que traballa en dez países africanos.
Erbach
miniatura|250px|Vista aérea Erbach é un municipio e cidade que é a capital do Landkreis (distrito rural) de Odenwaldkreis, no Regierungsbezirk de Darmstadt, no Land de Hessen.
Leyla Hussein
Traxectoria
Como profesional da saúde, Hussein traballa en estreita colaboración coa Policía Metropolitana a través do seu Proxecto Azure. Anteriormente foi asesora da campaña END FGM-European, apoiada por Amnistía Internacional, e falou como tal ante os gobernos de Chipre, Viena e Londres. Ademais, Hussein forma parte do consello de administración do Grupo Asesor da Iniciativa Especial de MXF e do Grupo Asesor da Desert Flower Foundation, organización benéfica financiada por Waris Dirie, e do grupo asesor da Inspección da Policía da súa Maxestade sobre a Violencia contra as Mulleres e as Nenas (VAWG ) Grupo de Escrutinio e Participación da Fiscalía da Coroa. Tamén adoitaba formar parte do consello de administración de Naz Project de Londres.
Erbach
Encóntrase situado ao sur do Land, moi cerca das fronteiras cos Länder de Baden-Württemberg e Baviera.
Leyla Hussein
Traxectoria
Hussein foi unha das cinco protagonistas do documental #Female Pleasure, dirixido pola cineasta suíza Barbara Miller e estreado no Festival de Locarno 2018. A película fala sobre a sexualidade no século XXI desde a perspectiva dunha muller e sobre a continua represión das mulleres nas estruturas patriarcais.
En 2020, Hussein foi elixida reitora da Universidade de St Andrews, sendo a primeira muller en ocupar ese posto nesta universidade.
Conferencias e charlas
Ademais do seu traballo psicoterapéutico e de consultoría, Hussein é convidada a dar charlas sobre asuntos que concirnen ás nenas, as mulleres e os dereitos humanos en varias plataformas como TedX, o Foro de Liberdade do Oslo, Women of the World Festival, Fuse Festival, AKE Festival, Stylist Live Event and more.
Participou en varios programas de radio e televisión, incluídos Radio World Service, BBC World, Have Your Say, Women's Hour, Universal TV, BBC TV, Al Jazeera TV, Channel 5, CNN, ABC. Comezou a gravar os pódcast de The Guilty Feminists e foi entrevistada por Jay Nordlinger.
En 2013, Hussein presentou The Cruel Cut, un documental que segue o seu traballo para pór fin á mutilación xenital feminina no Reino Unido. Emitiuse en Channel 4 e converteuse instantaneamente nun documental innovador que axudou a cambiar as políticas e leis británicas sobre como abordar a MXF. O documental e Hussein foron nomeados a un BAFTA en 2014.
Hussein participou en varias conferencias en varias universidades como Cambridge, Oxford, UCL, West London University, Columbia, Banard, Georgetown, Harvard e Penn University.
Premios e recoñecementos
Hussein recibiu numerosos premios polo seu traballo. Entre outros están o 2008 PCT Breaking Down Barriers Award, 2010 Cosmopolitan Ultimate Campaigner Women of the Year Award 2011 Emma Humphrey Premio, o Lin Groves Premio Especial, o 2012 Honra Certa Premio polo iraniano e Kurdish a organización Correcta das mulleres, a BBC 100 Mulleres de 2013, o Embaixador para Premio de Paz polo Inter-Paz relixiosa e Internacional Federación, Debbets 500 lista desde entón 2014.
Ademais, Leyla Hussein e Nimco Ali recibiron un premio comunitario / benéfico nos premios Muller do ano de revísta Red 2014 polo seu traballo con Daughters of Eve. Tamén ocuparon o sexto lugar na Woman's Hour Power List de 2014.
Hussein foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) en 2019 Birthday Honours polos seus servizos para abordar a mutilación xenital feminina e a igualdade de xénero.
Golf Halt
thumb|400px|
Golf Halt (en galés Arhosfa Golff) é unha estación de ferrocarril na liña de Fairbourne no norte de Gales.
Historia
Golf Halt, de por si pouco relevante para o tráfico, presume, non obstante, da singularidade lingüística de ser o obxecto xeográfico que en galés posúe o nome máis longo do mundo, Gorsafawddacha'idraigodanheddogleddollônpenrhynareurdraethceredigion (aínda que o topónimo máis longo siga sendo o nome oficial da aldea de Llannergitherigion); este nome foi durante algún tempo tamén o seu nome oficial até que en 2007 a estación volveu tomar o nome de Golf Hat.
Topónimo
Non é un topónimo orixinal en lingua galesa, senón que foi creado para rivalizar co nome longo de Llanfynydd, que fora creado en 1860, como golpe publicitario.
O nome galés tradúcese como A estación Mawddach Station e os seus dentes de dragón ao longo da estrada do norte de Penrhyn, na praia dourada da bahía de Cardigan.
Kernita
A kernita ou rasorita é un mineral da clase dos minerais boratos. Foi descuberta en 1927 nun xacemento de boro no condado de Kern, en California (EUA), de onde provén o seu nome. O outro sinónimo débese polo característico hábito dos grupos de cristais fibrosos, que aparecen cortados rasados.
Características químicas
Quimicamente é un tetraborato de sodio hidroxilado e hidratado. Convértese en metakernita se se quenta por riba de 100 a 120 °C, mentres que convértese en tincalconita cando se deshidrata.
Formación e xacementos
Aparece en xacementos de rocha sedimentaria con boratos, formadas como evaporitas en ambiente continental árido, ou ben en lutitas con boratos que foron sometidas a metamorfismo.
Adoita atoparse asociado a outros minerais como: ulexita, inyoíta, colemanita ou bórax.
Usos
É un importante mineral que se emprega na minaría do boro.
Rallus
Rallus é un xénero de aves gruiformes pertencente á familia Rallidae. Habitan nos zonas húmidas de América, Eurasia e África.
En América atópase a maior diversidade de especies, e as outras catro especies que se atopan en Eurasia, África e Madagascar, están estreitamente relacionadas entre si, o que indica que descenden dun antepasado común procedente de terras americanas.
Características
Adoitan ser aves esveltas, de pico longo e patas delgadas. Os seus corpos, aplanados lateralmente, son unha adaptación á vida en canedos e pantanos e permítelles deslizarse facilmente a través da densa vexetación semiacuática. Xeralmente teñen o dorso marrón ou xaspeado, a cara ou o peito azulados ou agrisado e flancos listados.
Especies
miniatura|[[Rallus obsoletus.
]]
Especies actuais
O xénero Rallus contén actualmente catorce especies:
Especies fósiles
O xénero Rallus inclúe 11 especies fósiles:
Conservación
Tres especies endémicas de Suramérica están ameazadas pola destrución do seu hábitat, en tanto que o rascón de Madagascar chegou a ser extremadamente escaso.
Soiuz TMA-17
Soiuz TMA-17 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 20 de decembro de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-17 foi lanzada cos cosmonautas Timothy Creamer, Oleg Kotov e Soichi Noguchi a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-130, STS-131 e STS-132 e dos cargueiros Progress M-04M e Progress M-05M. A nave regresou o 2 de xuño de 2010 á 3:25 GMT.
Svetlana Gerasimenko
Svetlana Ivánovna Gerasimenko (en Светла́на Ива́новна Герасиме́нко; Світлана Іванівна Герасименко) é unha astrónoma soviética e taxistani, descubridora do cometa 67P/Churyumov@–Gerasimenko.
Acueduto de Vanvitelli
dereita | thumb | Vista de paxaro dereita | thumb | Vista superior
O Acueduto de Vanvitelli ou Acueduto Caroline é un acueduto de 38 quilómetros que subministraba auga ao Reggia di Caserta e o complexo San Leucio desde o pé do macizo de Taburno e os mananciais de Fizzo Contrada, no territorio de Bucciano.
Principalmente subterráneo, o acueduto destaca pola súa ben conservada sección arqueada de tres pisos, de 529 m. que une o Val de Maddaloni entre o Monte Longano (ao leste) e o Monte Garzano (ao oeste). Este tramo deseñouse segundo os acuedutos con arco romano, ten 55,8 m. de altura no seu punto máis alto, atravesa o que hoxe é a autoestrada SP335 e declarouse Patrimonio da Humanidade en 1997.
Por encargo de Carlos de Borbón, o acueduto deseñouno Luigi Vanvitelli. A construción comezou en marzo de 1753 e inaugurouse o 7 de maio de 1762. Está situada en SS265, 81020 Valle di Maddaloni CE, Italia. Construíuno Luigi Vanvitelli.
Rebeca Uribe Bone
Rebeca Uribe Bone, nada na cidade de Guatemala o 7 de xullo de 1917 e finada en Bilbao o 8 de maio de 2017, foi unha enxeñeira química colombiana. Foi a primeira muller en graduarse en Enxeñaría Química da Universidade Pontificia Bolivariana de Medellín.
Traxectoria
Rebeca Uribe Bone naceu na cidade de Guatemala o 7 de xullo de 1917. Os seus pais eran Guillermo Uribe Echevarría, un contable español de procedencia vasca, e María Teresa Bone Romero, guatemalteca de ascendencia inglesa.
Guillermo Uribe, o pai de Rebeca, deixou o País Vasco e mudouse á cidade de Guatemala, onde coñeceu e casou con María Teresa Bone. En 1928, tras ter seis fillos, abandonaron Guatemala e trasladáronse a Colombia. Alí instálaronse en Medellín e tiveron dous fillos máis. A parella era librepensadora e liberal, e alentaron ás súas fillas a estudar e exercer profesións. Finalmente, dúas delas convertéronse en enxeñeiras: Rebeca en enxeñeira química e Guillermina en enxeñeira civil. Por outra banda, Helena converteuse en médica, e unha cuarta irmá, María Teresa, comezou a estudar arquitectura antes dun matrimonio temperán. A quinta irmá, Carmen, sufriu de meninxite cando era nena, o que lle impediu estudar unha carreira, pero a pesar disto terminou o bacharelato. Os seus irmáns convertéronse en piloto, avogado e arquitecto.
Un dos profesores de Rebeca foi Joaquín Vallejo Arbeláez, enxeñeiro civil, empresario e escritor colombiano que logo desenvolveu o cargo de 12° Representante Permanente de Colombia ante as Nacións Unidas. Ademais, ela tamén realizou cursos de cultura xeral e formación docente, e moitos dos seus compañeiros comezaron a dar clases máis tarde. O 19 de outubro de 1945, Rebeca Uribe Bone licenciouse na Universidade Pontificia Bolivariana (entón Universidade Católica Bolivariana) e graduouse como enxeñeira química industrial. Pouco despois comezou a traballar no departamento de calidade da empresa cervexeira Bavaria.
Vida persoal
Rebeca foi activa ata a vellez e adoitaba camiñar soa polas rúas da veciñanza todos os días. Aos 95 anos foi atropelada nun accidente de bicicleta. Finalmente, o 8 de maio de 2017, contando con case cen anos, faleceu en Bilbao.
Swannington, Leicestershire
dereita|miniatura|250x250px| Os restos da casa de máquinas na parte superior da inclinación de Swannington Swannington é unha antiga aldea mineira entre Coalville e Ashby-de-la-Zouch, Leicestershire, Inglaterra. Un documento de 1520 menciona cinco pozos en Swannington. Foi un término do primeiro ferrocarril de Leicester-Swannington, construído para levar a saída dos seus fosos.
A igrexa parroquial de Saint George abriuse en 1825 e está construída nun lugar supostamente elixido por William Wordsworth.
Un muíño de vento da aldea, chamado Hough Mill, construíuse preto dunha reserva natural establecida sobre os restos da mina de carbón de Califat. Reclamouse como o lugar de nacemento de Robin Hood.
Administrativamente, Swannington é unha parroquia civil do distrito de North West Leicestershire en Coalville. A poboación da parroquia civil no censo de 2011 era de 1.270 habitantes.
María Isabel Medina Méndez
María Isabel Medina Méndez, nada en Vigo en 1966, é profesora de investigación  do Instituto de Investigacións Mariñas (IIM) de Vigo, e coordinadora da área de Ciencia e Tecnoloxía dos Alimentos do CSIC.
Traxectoria
Isabel Medina licenciouse en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela en 1989 e doutorouse no mesmo centro en 1994. Desenvolveu a súa tese no IIM, centrándoa no eido da química dos alimentos de orixe mariña. Tamén formouse en diferentes universidades internacionais ao abeiro das súas estadías postdoutorais: nos Estados Unidos, en Italia e no Reino Unido.
En 2021 ingresou como académica numeraria da Real Academia Galega das Ciencias na Sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde.
Naylamp
alt=|miniatura|Tumi ou coitelo cerimonial da cultura lambayeque, cuxo mango é unha representación de Naylamp, coa súa máscara, os seus ollos amendoados e ás en ambos os costados. Naylamp, Naymlap ou Ñañlap é un personaxe mitolóxico do Antigo Perú. De acordo a relatos recolleitos por cronistas españois, proviña do mar, traendo a civilización ás terras lambayecanas (norte do actual Perú), onde fundou un reino ou señorío no que se sucederon varios reis (cultura lambayeque), antes de ser conquistado polos chimús. Na arte precolombiana represéntase con trazos antropomorfos e zoomorfos combinados (preferentemente de ave). O seu nome significaría, na lingua muchik, “ave ou galiña de auga”. Para Federico Kauffmann Doig, é unha versión máis do deus andino da auga.
Etimoloxía
A primeira mención escrita deste personaxe mítico provén do cronista español Miguel Cabello Balboa, que na súa Miscelánea Antártica (1586) noméao como Naymlap. De alí provén a variante Naylamp. Dous séculos despois, Modesto Ruviños y Andrade, seguindo tamén relatos orais, relata basicamente a mesma lenda, mencionando o personaxe como Namla (1782). Cabe resaltar que Ruviños Andrade escribiu a súa crónica sen coñecer a de Cabello Balboa, o que nos permite constatar como un relato mítico pode permanecer na memoria colectiva sen alteracións significativas.
Rubiños Andrade puntualiza tamén que o nome de Namla significaba 'ave ou galiña de auga', o que aludiría á súa procedencia mariña. Baseándose niso, Federico Kauffman Doig considera que a forma correcta do nome sería Ñañlap, xa que en idioma muchik, Ñan ou Ñain significa 'ave' (de acordo á recompilación de vocábulos muchik feito por Fernando de la Carrera na súa obra titulada Arte de la lengua yunga de los vales del obispado de Trujillo, do ano 1644). A variante fonética Naymlap de Cabello Balboa deberíase á interpretación peculiar do cronista da pronuncia do nome (Naym no canto de Ñan).
O mito
miniatura|Desembarco de Naylamp, no [[Museo Arqueolóxico Nacional Brüning|Museo Brüning]] Proveniente do sur e á fronte duns caballitos de totora, Naylamp chegou ás costas lambayecanas, desembarcando nas praias da hoxe caleta San José e ao pé da desembocadura dun río que se chamou Faquisllanga (río Lambayeque). Acompañábao un séquito de funcionarios, versados en diferentes artes e oficios, así como a súa esposa Ceterni e varias concubinas. Penetrou uns 2 km da costa, onde construíu un templo, que denominou Chot (posiblemente a actual Huaca Chotuna) e no que colocou un ídolo de xade verde que lle chamou Yampallec. De alí proviría o nome de Lambayeque dado á rexión. Devandito ídolo representaba o mesmo Naylamp.
Naylamp sería pois o fundador lendario do Reino Sicán ou Lambayeque no século IX e ao morrer foi divinizado polos seus fillos. Estes contaron que Naylamp era inmortal e que decidiu converterse en ave, regresando ao seu lugar de orixe. A dinastía fundada por Naylamp gobernou os ricos vales de Lambayeque. Os sucesivos reis foron: Cium, Escuñain, Mascuy, Cuntipallec, Allascunti, Nofan nech, Mulumuslan, Llamecoll, Lanipat cum, Acunta e Fempallec. Doce en total, incluíndo a Naylamp.
O derradeiro rei, Fempallec, quixo cambiar de sitio o ídolo Yampallec, o que espertou a ira divina. Estando nese transo, un demo en forma de muller aparecéuselle e tentouno a ter relacións carnais. Como castigo divino, houbo un gran diluvio que durou 30 días, ao que sucedeu un período de secas e fame negra como nunca se viu (posiblemente trátase da descrición dos efectos dun severo fenómeno de El Niño). Os sacerdotes culparon dos desastres a Fempallec, e en vinganza, atárono das mans e os pés, e botárono ao mar. Así finalizou a dinastía de Naylamp. O val de Lambayeque quedou sumido no caos, ata que o reino Chimú conquistou a rexión no século XIV.
Cronoloxía
Aceptando a posibilidade de que Naylamp fose un personaxe histórico, exponse o problema da súa datación cronolóxica. Tratándose do seu carácter de heroe epónimo ou fundador dunha civilización, presúmese que sería dos inicios da cultura lambayeque, é dicir, do século VIII. A súa imaxe empezou desde entón a ser retratada na arte lambayeque, manténdose até antes da conquista chimú do século XIV, tal como o proba a evidencia arqueolóxica. Con todo, cabe a posibilidade de que o mito sexa moito máis antigo, remontándose até a época moche (do século II ao VII). Iso estaría evidenciado en mostras da arte moche nas que se ve a un gran personaxe sobre unha balsa tirada por nadadores (que tamén aparece na cerámica lambayeque). Os lambayeque puideron ter reelaborado ese mito para explicar a orixe da súa realeza.
Influencia na arte
Moitos estudosos concordan en que Naylamp está representado profusamente na arte da cultura lambayeque, sendo exemplares emblemáticos o chamado tumi de ouro ou coitelo de Íllimo e a máscara funeraria de ouro de Batán Grande. Pero algúns, como Izumi Shimada, non comparten esta posición.
En liñas xerais, Naylamp represéntase con trazos antropomorfos e zoomorfos combinados, destacando os ollos amendoados (ás veces chamados ollos alados) e ás que lle saen dos costados. Así mesmo, adoita estar ataviado cun tocado impoñente (mitra ou chapeu), signo da súa alta xerarquía.
Teoría maia
O arqueólogo alemán Max Uhle viu neste mito un argumento máis a favor da súa teoría da orixe mesoamericana da cultura andina. Segundo Uhle, Naylamp sería un personaxe maia vido da afastada Centroamérica e que moveu a súa civilización a chan peruano. Con todo, a teoría inmigracionista de Uhle foi refutada por Julio C. Tello, quen demostrou a antigüidade maior da civilización peruana con respecto á maia. Hai que sinalar tamén que a versión transmitida por Cabello Valboa di que Naylamp proviña da “parte suprema” do Perú, é dicir, do sur, mais non do norte.
Teoría arqueolóxica
Aínda que é difícil asociar un personaxe mítico á evidencia arqueolóxica, algúns dos últimos descubrimentos arqueolóxicos pódennos dar unha idea da elite gobernante asociada a este personaxe. Con todo, dado o carácter de ser mitolóxico de Naylamp, é imposible establecer categoricamente de maneira científica a súa orixe.
As tumbas de elite atopadas móstrannos unha elite gobernante multicultural. Mediante análise de ADN mitocondrial, os arqueólogos atoparon en mulleres enterradas na Tumba Oeste de Huaca del Oro (Batán Grande) un claro patrón de vínculos coa poboación nativa (posiblemente moche) e outros grupos. É así que a idea de Naylamp (un personaxe principal da elite) vido doutra rexión e mesturándose coa xente local é moi plausible. Ademais, os diversos artefactos atopados na Tumba Leste vinculados a culturas ecuatorianas contemporáneas poderíanos levar a pensar que este personaxe puido vir do norte. Isto refórzase co grande acceso a cunchas mariñas desta zona aparecidas na tumba (Spondylus crassisquama).
A Revolución das Rosas
A Revolución das Rosas foi un movemento internacional creado en España en setembro de 2011. Consistiu en levar rosas a hospitais e outros edificios institucionais para denunciar as súas prácticas de violencia obstétrica.
O movemento xurdiu tras publicar a Sociedad Española de Ginecología y Obstetricia (SEGO) na súa gaceta unhas viñetas, ao parecer humorísticas, baseadas no menosprezo ás usuarias destes servizos médicos e aos protocolos e recomendacións para o nacemento da OMS. A asociación El parto es nuestro reaccionou iniciando unha denuncia á que se foron sumando medios especializados, o Defensor do Paciente, profesionais do sector, mesmo membros da propia asociación, como a Doutora Miriam Al Adib Mendiri.
A activista Jesusa Ricoy propuxo desde o grupo de Facebook "Señores de la SEGO, no somos un chiste" e desde un blog propio a primeira acción do movemento, "Ponle nombre" (tamén chamada, sobre todo a nivel internacional, "El miércoles de las rosas"). Consistía en depositar unha rosa ás portas da SEGO en representación das vítimas de violencia obstétrica. A partir desa idea, os deseñadores Belén Gaudes Teira e Pablo Macías Alba crearon o logotipo baixo o que se foron unindo novos núcleos noutras cidades europeas e latinoamericanas en 31 países diferentes.