cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa da Raíña de hóckey a patíns 2006
A primeira edición da Copa da Raíña de hóckey a patíns tivo lugar entre os días 25 e 26 de marzo de 2006 no Polideportivo El Plantío, na cidade de Burgos (Castela e León). O primeiro equipo en alzarse co título da competición de Copa foi o CP Voltregà, logo de vencer na final ao CE Arenys de Munt por 4 goles a 1.
Nesta edición marcáronse un total de 58 goles nos 12 partidos disputados, o que supón unha media de 4,83 goles por partido.
The Lincolnshire Poacher
Letra
When I was bound apprentice in famous Lincolnshire
Copa da Raíña de hóckey a patíns 2006
Participantes
Os equipos participantes na competición foron asignados pola Real Federación Española de Patinaxe seguindo criterios de méritos deportivos. Entre os oito equipos cómpre salientar a presenza de tres representantes galegos, o país máis representado xunto con Cataluña (con outros tres equipos), tamén tomaron parte un equipo asturiano e un madrileño
The Lincolnshire Poacher
Letra
Full well I served my master for nigh on seven years
Till I took up to poaching as you shall quickly hear
Oh, 'tis my delight on a shiny night in the season of the year.
As me and my companions was setting out a snare
'Twas then we spied the gamekeeper, for him we didn't care
For we can wrestle and fight, my boys, and jump from anywhere
As me and my companions was setting four or five
And taking them all up again, we caught a hare alive
We took him to a neighbour's house and sold him for a crown
We sold him for a crown, my boys, but I divven't tell you where
Success to every gentleman that lives in Lincolnshire
(Alt. Bad luck to every magistrate)
Success to every poacher that wants to sell a hare
Bad luck to every gamekeeper that will not sell his deer
Serafín Otero
Serafín Otero Fernández é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Empregado de banca, foi militante de Partido Socialista Galego-Esquerda Galega e formou parte da candidatura desa formación para eleccións para o Parlamento de Galicia de 1989 por Pontevedra. Tras a desaparición dese partido integrouse no BNG. Como sindicalista foi membro do comité de empresa de Banesto, responsable do sector de banca da Confederación Xeral de Traballadores Galegos e tras a fusión en 1994 coa INTG responsable do mesmo sector no sindicato resultante, a Confederación Intersindical Galega. Entre 2009 e 2014 foi o Secretario Comarcal da CIG en Vigo. En novembro de 2014 o BNG elixiuno como o candidato desa formación á alcaldía de Vigo para as eleccións de 2015.
David Fernández Ortiz
David Fernández Ortiz, nado en Igualada, Barcelona, o 24 de xuño de 1970, é un humorista catalán, aínda que tamén exerce de cantante, actor e mesmo actor de dobraxe.
Comezos
Estudou xoiería industrial. En 1998 entrou a formar parte da compañía La Cubana; o seu primeiro espectáculo foi "Me lo dijo Pérez", e participou en varias obras de teatro, como Equipatge al 2000 e Una nit d’òpera.
Televisión e teatro
En 2002, empezou a colaborar coa produtora El Terrat e foi protagonista da obra de teatro producida por El Terrat: Comando a Distancia.
A súa primeira aparición en televisión foi co programa Una Altra Cosa, na TV3, dirixido por Andreu Buenafuente, en 2004. Nesta época fíxose famoso dando vida a personaxes como el Gilipollas ou Narcís Reyerta.
Despois foi fichado polo programa Buenafuente (primeiro en Antena 3 e despois en laSexta), presentado polo mesmo Andreu Buenafuente. Foi alí onde se deu a coñecer como humorista en toda España encarnando a personaxes propios como el Gilipollas, Zuloaga, Nataly Pussy, Marcia ou Santi Clima e outras imitaciones a personaxes famosos como Michael Jackson.
Buenafuente
Na etapa de Buenafuente en LaSexta, David Fernández interpretou a varios personaxes relacionados con noticias reais de actualidade, de forma aleatoria. O 21 de xaneiro de 2008, encarnou o papel dun arxentino anónimo que inventara a guitarra con vibrador incorporado. Días despois, reapareceu no espazo, bautizado co nome de Rodolfo Chiquilicuatre, que, a modo de agradecemento, presentou a Buenafuente unha canción denominada Baila el Chiki Chiki, peza presuntamente composta por Santiago Segura (letra) e Pedro Guerra (música), tal e como o reflicten moitos medios de comunicación; porén todo foi unha parodia á que se prestaron para o programa. Buenafuente decidiu presentar a canción ó concurso que TVE e Myspace organizaran para a selección da canción representante de España no Festival de Eurovisión do mesmo ano.
Explorer 4
Explorer 4 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 26 de xullo de 1958 mediante un foguete Juno I desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
La Red (canle de televisión)
La Red (coñecida anteriormente como Red Televisión e orixinalmente como Red Chilena de Televisión) é unha canle chilena de televisión e ofrece programación en castelán.
Explorer 4
Características
A misión de Explorer 4 foi estudar as partículas cargadas (protóns e electróns) atrapadas nos cintos de radiación terrestre. A bordo levaba dous tubos Geiger e detectores de cristais de ioduro de cesio, así como plástico de centeleo. Unha vez en órbita o satélite comezou a xirar descontroladamente, o que dificultou a interpretación dos datos dos contadores de radiación. O 3 de setembro de 1958 fallaron o detector de plástico de centeleo e o transmisor de baixa potencia. O transmisor de alta potencia fallou o 5 de outubro. Reentrou na atmosfera o 23 de outubro de 1959, tras 454 días en órbita.
La Red (canle de televisión)
Difusión
A súa dispoñibilidade comprende todo Chile a través da maioría dos operadores de cable e televisión.
Espiñeira
O topónimo galego Espiñeira pode referirse a:
B'sides
B'sides é un álbum da banda irlandesa U2, editado en 1999. Consta de dous volumes en CD ou LP.
Editorial Citania
A Editorial Citania foi unha editorial galega creada no exilio, en Buenos Aires (Arxentina) fundada en 1957 polo artista gráfico e escritor galego Luís Seoane e por Diego Díaz Dorado (Centro Lucense). Uníronse a eles Antonio Baltar (membro de AGUEA), Manuel María Varela e Perfecto López, quen presidiría a editorial. No ano 1959, a actividade de Citania cesou, mais a pesar da súa brevidade tivo importancia na época polo seu esforzo no desenvolvemento e no coñecemento do acervo artístico-cultural de Galiza. O nome fai referencia a un tipo de poboado fortificado castrexo (aínda que esta denominación está obsoleta), e o emblema é un tríscele celta. O fin da editorial era a publicación de obras de escritores censurados e exiliados e a achega de solucións para a situación socio-política, económica e cultural de Galiza. Alén diso, Citania derivou do labor de compromiso coa realidade galega e co galeguismo, coa reapropiación da memoria histórica e a rexeneración cultural e artística de Galiza. miniatura|[[A fiestra valdeira, 1958.]]
Traxectoria
A Editorial Citania fundouse en 1957, coincidindo coa fin do labor de Luís Seoane en Ediciones Galicia e nunha situación de afianzamento económico do artista. Nunha carta a Francisco Fernández del Riego, Seoane explicaba que abundaban entre os accionistas xente pobre e que, ademais de traballar gratis, el mesmo invertera parte dos seus aforros. O certo é que a editorial non fóra creada con fins económicos máis lonxe de aumentar o capital inicial para garantir a súa supervivencia. Na presentación de Citania no programa radiofónico Galicia Emigrante, Seoane falaba das subscricións como principal modo de venda, aínda que o número de subscritos alcanzado será mínimo.
O proxecto da Editorial Citania, aínda que naceu sen un programa definido, tivo como propósito promover os autores galegos censurados no país e os exiliados en América. En plena posguerra, a editorial era unha continuación do traballo de artistas, escritores e demais personaxes galegos que perseguían a rexeneración e desenvolvemento da cultura e arte de Galiza tras a Guerra civil española mediante editoriais (Nova, Emecé, Alborada), programas de radio (Galicia Emigrante, A hora Iberoamericana), traballos xornalísticos etc. Tal e como o dicía Seoane, esta era unha obra ''"de divulgación cultural (...) para engrandecer o nome de Galicia nas repúblicas americanas." "Non se trata dunha empresa interesada en favorecer a este ou a outro núcleo partidista da colectivididade, a un ou a outro ideal. Trátase dunha empresa que non ten máis programa que o de facer coñecer entre propios e estranos o espíritu de Galicia".''
Alexia (antroponimia)
Alexia é un nome propio de muller, relacionado con Alexandra e feminino de Alexis e que ten a súa orixe no grego e que significa defensora do home. No ano 2010 levaban o nome 365 residentes en Galicia.
Editorial Citania
Traxectoria
Como moitas das editoriais galegas no exilio, Citania viu o seu fin en 1959 (nun contexto, ademais, de declive do ámbito editorial) debido as escasas vendas das súas publicacións de literatura galega, sen fixar un mercado autóctono americano ou inmigrante. Seoane dirixíase así a Díaz Dorado: “languidece, a pesar de nuestros esfuerzos”.
Galería de imaxes de Cicadella Viridis de Galicia
Galería de imaxes de Cicadella viridis de Galicia.
Editorial Citania
Traxectoria
Hoxe en día, con mesmo nome e similar obxectivo (a difusión da cultura e arte galegas en distintos ámbitos), a editorial lucense Citania Publicacións publica e difunde libros e demais materiais gráficos en lingua galega.
Galería de imaxes de Cicadella Viridis de Galicia
Auchenorrhyncha
Editorial Citania
Coleccións e publicacións
En Citania foron publicadas un total de 17 obras, oito en galego e once en castelán, as cales foron publicadas en cinco coleccións a excepción de Poemas para mi retorno, de Víctor Luis Molinari e Figurando recuerdos, de Luis Seoane. A colección “Martín Sarmiento” foi focada a cuestións económicas e xurídicas de Galiza; “Idacio”, ensaio; na colección “Mestre Mateo”, publicáronse obras de narrativa e teatro; “O Dolmen de Dombate” estaba destinada á temática cultural do país; a colección “Herba de Namorar” recollía a lírica.
Algunhas publicación que cabe resaltar son, ademais da reedición de A fiestra valdeira, A esmorga de Eduardo Blanco Amor e Non agardei por ninguén de Ramón de Valenzuela Otero, na que se relata a vida do guerrilleiro Gonzalo Ozores e que constitúe a primeira novela en galego sobre a Guerra civil española; e Figurando recuerdos, de Luís Seoane, unha edición limitada con 24 ilustracións de Seoane para as portadas da revista Galicia Emigrante.
Galería de imaxes de cadelas de frade de Galicia
Cadela de frade ou Forficula auricularia
Charly J
Charly J é o nome artístico de Juan Carlos Martínez Valcárcel, nado o 3 de xuño de 1968 nas Palmas de Gran Canaria, é un MC lugués.
Biografía
No ano 1984, influenciado pola película Break Dance, Charly J comeza a bailar break dance cos seus amigos nas rúas de Lugo, formando o grupo Break Sky Masters e máis tarde Blood Stars, xunto aos que fixo exibicións por toda Galicia, ademais de acercarse a outros elementos do hip hop coma o beatbox, o scratching e os graffitis.
Influenciado por Grandmaster Flash, Run DMC, LL Cool J e Fat Boys entre outros, e tras gravar varias maquetas, en 1990 gravou o maxi-sinxelo Radyo coa compañía discográfica Sons Galiza. Deste disco lanzáronse dúas tiradas, unha en galego e outra en castelán. Ademais de ser o autor das letras, tamén compuxo a música e deseñou a capa.
Na actualidade, xa apartado do panorama musical, traballa coma deseñador gráfico.
Tsuyoi Kizuna
"Tsuyoi Kizuna" (強いキズナ) é un photobook que contiña un single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 25 de abril do ano 2004. O single foi promocionado lixeiramente por Ami como unha artista independente, sen ningún selo que o apoiara o que fixo que fora un fracaso en vendas.
As Corveiras, Vilachá, Monfero
As Corveiras é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Chilevisión
thumbnail|O logo da canle. Chilevisión (coñecida tamén pola súa sigla CHV) é unha canle chilena de televisión que ofrece programación en castelán.
Difusión
A súa dispoñibilidade comprende todo Chile a través da maioría dos operadores de cable e televisión.
Lista de períodos arqueolóxicos
Esta páxina ofrece unha lista das principais divisións por continente e rexión. Os nomes dos períodos arqueolóxicos varían enormemente de rexión a rexión. Tamén a datación varía considerabelmente e as datas que se dan son aproximacións bastas sobre áreas moi amplas.
O sistema das tres idades tivo tanto éxito que se ten empregado en moitas áreas. Describe os períodos prehistóricos identificados pola fabricación e uso de ferramentas: Idade da Pedra, Idade de Bronce e Idade de Ferro. Dado que estas idades se distinguen polo desenvolvemento da tecnoloxía, resulta natural que as datas ás que se refiren varíen nas diferentes partes do mundo. En moitas rexións xa non se emprega o termo Idade da Pedra, xa que se ten substituído por períodos xeolóxicos máis específicos. Nalgúns rexións tense incluído un período calcolítico intermedio entre a Idade da Pedra e a Idade de Bronce. Para as culturas nas que as ferramentas de metal indíxenas tiñan un uso moi restrinxido téñense inventado outras clasificacións, como etapa lítica, etapa arcaica ou etapa formativa.
Os períodos históricos refírense a períodos do desenvolvemento humano posteriores á invención da escrita. Os rexistros históricos, en calquera das súas formas, tenden a fornecer unha visión máis política das nacións dominantes, o que permite unha categorización de acordo cos imperios e culturas predominantes, como helenístico, Roma antiga, viquingos etc. É inevitábel que estas definicións dos períodos só teñan relevancia na rexión dese imperio ou cultura.
Paul Sabatier
Paul Sabatier, nado o 5 de novembro de 1854 en Tolosa (Francia) e finado no mesmo lugar o 14 de agosto de 1941, foi un químico francés laureado co Premio Nobel de Química en 1912 (compartido con Victor Grignard) polas súas investigacións con catalizadores en química orgánica.
Traxectoria
En 1897, Sabatier descubriu que a introdución de trazos de níquel como catalizador facilitaba a adición de hidróxeno a moléculas de compostos de carbono.
Vilar, Foxado, Curtis
Vilar é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Focke-Wulf A 17
En 1929 fabricouse un exemplar cun motor BMW VI e foi equipado para a fotografía aérea e para traballos de recoñecemento, sendo designado A 21. A cabina equipouse cun cuarto escuro. Posteriormente nese mesmo ano, o motor BMW usouse noutros cinco exemplares de pasaxeiros para Luft Hansa coa designación A 29.
Mad Max: Furia na estrada
Mad Max: Furia na estrada (en Mad Max: Fury Road) é un filme de acción dirixido e producido por George Miller, e escrito por Miller, Brendan McCarthy e Nico Lathouris que foi estreado no 2015. É o cuarto título da serie Mad Max, e foi producido por Kennedy Miller Mitchell, RatPac-Dune Entertainment e Village Roadshow Pictures. Está ambientado nun deserto do futuro onde a auga e a gasolina son bens moi cobizados. Foi rodado na cidade namibiana de Swakopmund. O filme gañou seis Óscars técnicos da Academia en 2016.
José Ricardo Díaz Pardeiro
José Ricardo Díaz Pardeiro, nado en Ferreira do Valadouro (O Valadouro) o 19 de novembro de 1944 e finado na Coruña o 7 de marzo de 2022, foi un escritor e historiador galego.
Traxectoria
Exerceu coma catedrático de Xeografía e Historia no IES Eusebio da Guarda da Coruña. Publicou diversos libros e traballos de investigación histórica e colaborou en xornais como La Voz de Galicia e La Opinión, nos que analizou a historia da Coruña. Aplica a socioloxía histórica á análise da sociedade, tomando como fonte histórica o teatro, unha manifestación do lecer e do tempo libre que serviu para estudar a sociedade coruñesa desde 1882 a 1915, con resultados semellantes aos empregados con outras fontes económicas ou políticas.
Colaborou nos estudos sobre a figura do dramaturgo coruñés Manuel Linares Rivas, dirixidos por Fidel López Criado, profesor de Literatura Española da Universidade da Coruña. Realizou un ensaio sobre a figura de Wenceslao Fernández Flórez, Un escritor de pensamento liberal, no que estuda a ideoloxía do escritor de Cecebre a raíz da súa obra O malvado Carabel, que confirma o talante liberal e crítico de Fernández Flórez, en contraposición coa idea que del se tiña de ser un escritor de pensamento ultraconservador.
A Algaria
O topónimo galego A Algaria pode referirse a:
Televisión Nacional de Chile
thumbnail|O logo de TVN. Televisión Nacional de Chile (coñecida tamén pola súa sigla TVN) é unha canle chilena de televisión que ofrece programación en castelán.
Difusión
Dispoñible en todo Chile a través da maioría dos operadores de cable e televisión.
Tom Sharpe
Thomas Ridley Sharpe, nado en Londres o 30 de marzo de 1928 e finado en Llafranc (provincia de Girona) o 6 de xuño de 2013, foi un escritor inglés, máis coñecido como Tom Sharpe.
Traxectoria
A súa infancia e mocidade estiveron marcadas por unha rabia crónica. A súa nai, enferma, non se podía ocupar del. O seu pai, párroco británico, pasou do socialismo ó nacionalsocialismo. Estudou na Universidade de Cambridge.
Literatura
Nas súas novelas encóntrase un humor corrosivo, mesmo ás veces cruel, que divide ós seus lectores entre os que o consideran moi ofensivo e os que pensan que é un mestre do humor. A súa temática é variada, desde os xa mencionados libros inspirados no apartheid, ata os que critican o sistema educativo (Wilt e secuelas), o snobbismo da clase inglesa (Ancestral Vices e Porterhouse Blue), o mundiño literario (The Great Pursuit), extremismos políticos de todo tipo, a burocracia e a estupidez en xeral. Os seus personaxes usan moitas veces unha linguaxe vulgar e explícita e practican toda clase de actos sexuais. Outras veces ridiculiza a forma de falar ou de comportarse de determinados grupos sociais.
Éxito
As súas obras foron traducidas a 22 idiomas, vendendo máis de 10 millóns de exemplares. Mesmo algunha delas (Porterhouse Blue e Blott on the Landscape) foron adaptadas como series de televisión. Wilt foi levada ó cine en 1989 por Michael Tuchner.
Meteoroid Technology Satellite
MTS (acrónimo de Meteoroid Technology Satellite), e tamén nomeado como Explorer 46, foi un satélite artificial pertencente ó programa Explorer lanzado o 13 de agosto de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde Wallops Island.
Características
MTS pesaba 90 kg ao lanzamento e consistía nunha estrutura central de 320 cm de longo rodeada de paneis con sensores para medir a penetración, velocidade e distribución de fluxo dos meteoroides que se poden atopar no espazo. Os paneis dotábano dunha anchura de 701,5 cm. O satélite alimentábase mediante células solares. Existía un segundo satélite idéntico que nunca foi lanzado e se pode atopar hoxe en día no museo Smithsonian.
Secundino Feijoo Méndez
Secundino Feijoo Méndez, nado en Vilanova dos Infantes en 1870 e finado en Madrid o 28 de febreiro de 1939, foi un empresario circense galego.
Traxectoria
Comezou como músico no circo Fasy, despois montou un número de touros amestrados, co que percorreu Europa acompañado pola súa muller Francisca Salas Cerdán. Aos vinte anos, coa súa muller e a súa curmá Silveria, montou o seu propio espectáculo, o circo Feijoo. Co circo Feijóo renovou o espectáculo ao emparentar con Arturo Castilla, unha saga de pallasos chamados Hermanos Cape e converteuse nun dos máis importantes circos de España. Posteriormente derivou na empresa de espectáculos Feijoo Castilla Fleta.
Os cinco cubanos
miniatura|200px|dereita|Pancarta a prol dos cinco cubanos presos en cárceres estadounidenses, en Santiago de Compostela (2009). Os cinco cubanos, xeralmente coñecidos como "os cinco" ou en inglés "Cuban Five" (Gerardo Hernández, Antonio Guerrero, Ramón Labañino, Fernando González e René González) son cinco membros do servizo de intelixencia de Cuba, arrestados no ano 1998 polo FBI en Miami, por observaren e infiltrárense nas organizacións anticastristas Alpha 66, F4 Commandos, a Cuban American National Foundation e Hermanos al Rescate.
Foron acusados de espionaxe e, ademais, Gerardo Hernández foi tamén acusado de conspiración para cometer asasinato. Finalmente foron condenados en 2001 a penas que varían entre os 15 anos de René González e as dúas cadeas perpetuas a Gerardo Hernández.
Día da Terra
miniatura|A bandeira non oficial coa figura central da Terra. Inclúe foto da NASA O Día da Terra (en inglés Earth Day) é o nome dunha celebración festiva que se corresponde con dous acontecementos: o Día Internacional da Terra, que se celebra o 20 ou 21 de marzo e o Día da Terra do 22 de abril iniciado nos Estados Unidos en 1970, e que continúa celebrándose aínda hoxe nese día. A festividade foi creada para lembrarnos a responsabilidade de coidar e protexer o planeta tras observárense os primeiros indicios alarmantes da degradación ó que os humanos o estabamos sometendo. A través da celebración preténdese aumentar a consciencia con relación ó medio e os problemas ambientais.
A elección do 21 de marzo responde á celebración do equinoccio de primavera, cando o día e a noite son iguais ó redor do mundo. Foi sancionada oficialmente o 26 de febreiro de 1971 nunha proclamación asinada polo daquela secretario xeral das Nacións Unidas U Thant.
O símbolo deste acontecemento é un Θ (theta) verde sobre fondo branco.
Θ
Historia
As orixes da celebración remóntanse ó nacemento do movemento ecoloxista de finais da década de 1960 e comezos da seguinte. O primeiro que aparentemente concibiu a idea dunha festa denominada Día da Terra foi o asesor do presidente John F. Kennedy, Frederick G. Dutton, pero John McConnell tamén aparece xeralmente nas crónicas dos primeiros tempos como introdutor da idea dunha festa de carácter global nunha conferencia da Unesco celebrada en 1969. Ese mesmo ano o senador por Wisconsin Gaylord Nelson, preocupado pola degradación ambiental, animaría os estudantes a unírense na que sería a primeira protesta ecoloxista de importancia nacional nos Estados Unidos co obxectivo de intentar establecer a problemática ambiental na axenda política americana. Tería lugar o 22 de abril do ano seguinte cun éxito enorme que conseguiu mobilizar uns vinte millóns de americanos en toda a nación, dúas mil universidades, dez mil escolas primarias e secundarias e numerosas organizacións. Foi a primeira vez que se celebraba realmente en América o Día da Terra. Como consecuencia desta mobilización nacional en torno a un día de reivindicación ecoloxista, o senador Nelson puido abandeirar a creación da Axencia de Protección do Ambiente dos Estados Unidos (EPA) e conseguir que se aprobase lexislación ambiental duradeira, coma a Lei do Aire Limpo, e leis para protexer a auga potable (Lei da Auga Limpa), as especies animais en perigo de extinción (Lei das Especies en Perigo), e os mares. A data do 22 de abril segue sendo a celebración máis popular do Día da Terra nos Estados Unidos e fíxose tamén popular noutros moitos países.
A primeira proclamación oficial do Día da Terra tivera lugar, non obstante, un mes antes, o 21 de marzo de 1970, en San Francisco, polo daquela alcalde da cidade Joseph Alioto. Un ano máis tarde, o 21 de marzo de 1971, o Secretario Xeral das Nacións Unidas U Thant apoiaría a iniciativa de celebrar o acontecemento do equinoccio anual que marca o inicio da primavera no hemisferio norte e do outono no hemisferio sur como Día Internacional da Terra. A cerimonia de tocar a campá da paz con que o Xapón agasallara as Nacións Unidas continuou celebrándose ano tras ano ata a actualidade no momento exacto do equinoccio.
O activismo e o pensamento ecoloxista coñeceron un grande impulso a raíz das primeiras celebracións do Día da Terra. Tanto o conservacionismo preexistente como o relativamente novo e radical movemento ecoloxista encontrarían na celebración desta festa unha palestra inigualable para expandir a súa ideoloxía e promover cambios políticos.
Celebracións en Galicia
En Lugo, os CAF e os Enxeñeiros sen Fronteiras organizaron varios actos para a xornada de abril do 2007, entre eles, un torneo de fútbol, xogos populares e unha comida. Os concertos programados son os de: Tonhito de Poi, Rafa Graien, Actos Urbanos, Chícharo Psicótico, Kaso Aparte, Porka Miseria e Panta Rei. En Ourense celébrase unha bicifestación con lectura de Manifesto. Tamén celebran o evento varias escolas de primaria galegas.
Fita adhesiva
miniatura|Dous tipos de fitas adhesivas. A fita adhesiva é unha fita preparada que se utiliza para unir obxectos de maneira temporal, e ás veces tamén de forma permanente, ou simplemente para cubrir un obxecto cunha película protectora. A fita adhesiva xeralmente preséntase en forma de rolo, e elabórase con caucho sen tratar, levando unha emulsión adhesiva por unha cara, aínda que existen variedades adhesivas por ambas as caras.
Historia
Foi inventada en 1925 por Richard Drew, da empresa 3M (Minnesota Mining and Manufacturing). A fita orixinal era de papel coa substancia adherente no dorso, e a partir desta creáronse as fitas transparentes e outras.
O invento de Drew foi comercializado como Scotch Tape.miniatura|Fitas adhesivas [[fita gaffer|gaffer. ]]
Uso na arte
A fita adhesiva é utilizada por artistas contemporáneos que se inspiran nela e a usan como material de creación. Por exemplo, o francés Yorga considera a fita adhesiva como unha arte en si mesma. E o inglés Jim Lambie utilizouna como un parterre coas cores do arco da vella, o franco-belga Olivier Blanckart creou esculturas orixinais, e o belga Gilcozar utilízaas esmagándoas sobre o lenzo.
Comar
O Grupo Comar é un conglomerado galego de máis de 60 empresas, coñecido principalmente por se dedicar aos xogos de azar. Foi fundado en 1984 por José Collazo Mato e ten a súa sede na cidade da Coruña.
Historia e descrición
O grupo está formado por máis de 60 empresas, con 29 casinos en España, República Checa e República Dominicana. En 2010 explotaba unhas 6.165 máquinas recreativas e de azar en Galiza, Asturias, Castela e León e Madrid.
Posúe seis salóns de bingo repartidos entre as cidades da Coruña, Ferrol, Vigo e Salamanca.
Comar ten ademais intereses no sector turístico, hoteleiro, aparcadoiros, empresas de seguridade privada e promotoras inmobiliarias. Na Coruña a Sociedad de Fomento y Desarrollo Turístico, que forma parte do grupo, xestiona establecementos emblemáticos como o Casino Atlántico, o Palacio da Ópera, o centro comercial Los Cantones Village ou o PALEXCO.
Outra compañía do grupo, Promotora de Viviendas Urbanas, foi accionista de Invest Cos, sociedade que promoveu a construción do centro comercial Marineda City. miniatura|Fachada de Palexco miniatura|O Palacio da Ópera e o seu aparcadoiro son xestionados polo Grupo Comar.
Casinos do Grupo Comar en España
En 2012, ante unha difícil situación financeira, vendeu o Casino Marítimo de Menorca.
Land and Freedom
Land and Freedom é un filme de 1995 dirixido por Ken Loach e escrito por Jim Allen. Obtivo o Premio Internacional da Crítica da FIPRESCI e o premio do Xurado Ecuménico en Cannes.
Narra a historia de David Carr, un desempregado membro do Partido Comunista de Gran Bretaña, que decide loitar no bando republicano na Guerra Civil española. A película está inspirada en Homage to Catalonia, libro de George Orwell no que narra a súa experiencia durante a Guerra Civil e a Revolución Española.
Sinopse
A narrativa do filme desenvólvese nun longo flashback. David Carr, xa ancián, morreu, e a súa neta descobre vellas cartas, periódicos e outros documentos na súa habitación: a trama da película son as vivencias de David.
Convencido da necesidade de axudar ós republicanos españois na súa loita contra os nacionais fascistas, Carr, un mozo traballador sen emprego e membro do Partido Comunista, deixa Liverpool e viaxa a Barcelona para unirse ás Brigadas Internacionais. Logo de cruzar a fronteira polos Pireneos acaba por casualidade alistado nunha milicia do POUM na fronte de Aragón. A súa milicia, formada por angloparlantes, está comandada por Lawrence, e nela como en tódalas milicias do POUM, homes e mulleres, como a nova e entusiasta Maite, loitan xuntos. Nas seguintes semanas e meses faise amigo doutros voluntarios estranxeiros, como o francés Bernard, e namora de Blanca, unha membro e ideóloga do grupo.
Tras ser ferido accidentalmente e recuperarse nun hospital de Barcelona, únese, como tiña previsto no plan orixinal e contra a opinión de Blanca, ás Brigadas Internacionais respaldadas polo goberno, e é testemuña de primeira man da propaganda stalinista e a represión exercida contra os membros do POUM e os anarquistas; regresa entón á fronte, á súa antiga compañía, onde son rodeados por unha unidade do goberno ordenado a súa rendición: nun breve enfrontamento Blanca é asasinada. Tralo seu funeral volve a Gran Bretaña cun pano vermello cheo da terra coa que enterraron a Blanca, terra que fora colectivizada polos habitantes da súa vila natal.
Temas
A maior parte da crítica e espectadores advertiron as similitudes entre a historia narrada nesta película e a de Homage to Catalonia, o libro de George Orwell no que narra a súa propia experiencia como voluntario no continxente enviado polo Partido Laborista Independente, e que formou parte da milicia do POUM antes da supresión deste polo Partido Comunista, crecente en poder.
Un momento importante inspirado por feitos reais é a execución do cura dunha aldea por actuar en favor do bando fascista: rompeu o segredo de confesión, contando ós fascistas o lugar onde os anarquistas estaban ocultos e causando deste modo as súas mortes.
Segundo Ken Loach, a escena máis importante da película é o debate nunha asemblea que se leva a cabo nunha aldea liberada exitosamente pola milicia. Persoas do lugar onde foi rodada a película participaron nesta escena. Os habitantes da aldea expresan os seus pensamentos libremente (malia algunhas dificultades co idioma), discutindo se deben ser colectivizadas ou non as terras da aldea e as do cura recentemente fusilado. Un americano da milicia do POUM sostén que antes deben esforzarse por gañar a guerra, suxerindo que a colectivización e outras accións revolucionarias quizais obstaculicen eses esforzos. Menciona que se ditas accións e os slogans que as acompañan continúan, non conseguirán o apoio das democracias liberais como os Estados Unidos e Gran Bretaña ("Estádelos asustando", di). A necesidade dunha guerra e unha revolución de forma simultánea é expresada por un miliciano alemán, que di que "en Alemaña a revolución foi posposta e agora Hitler está no poder". Ó final os aldeáns votan a favor da colectivización, seguindo por tanto os pasos do camiño revolucionario. Nas zonas controladas por anarquistas e socialistas este tipo de expropiación da terra era común, xa que a guerra civil foi acompañada dunha revolución social.
Na escena anterior e ó longo da película, fálase tanto castelán como inglés e mesmo catalán. Carr chega a España sen saber nada de castelán, pero vai aprendendo gradualmente. A lingua franca da súa milicia é o inglés.
Os comunistas apoiados pola Unión Soviética e os demócratas republicanos opuxéronse á revolución social, e ó ir progresando a guerra tomaron como vantaxe o seu acceso a armas soviéticas para restablecer o control do goberno sobre o esforzo bélico, tanto a través da diplomacia como pola forza. Un feito histórico, a sanguenta loita entre republicanos e anarquistas para controlar o edificio de Telefónica en Barcelona, foi elixido por Loach como emblema deste conflito interno (véxase sucesos de maio). O desencanto progresivo de Carr comeza nesta loita sen sentido, que non é capaz de comprender, xa que se supuña que ámbolos dous grupos formaban parte do mesmo bando. En certo punto da película encóntrase custodiando o cuartel xeral do Partido Comunista en Barcelona, e entabla unha conversa en broma a través das barricadas coa oposición anarquista. Pregúntalle a un home de Manchester "Por que non estás aquí connosco?", ó que o anarquista responde coa mesma pregunta, e Carr di "Non o sei".
Junko Tabei
Junko Tabei, nada en Miharu o 22 de setembro de 1939 e finada en Kawagoe o 20 de outubro de 2016, foi unha alpinista xaponesa. Foi a primeira muller en escalar o Everest o 16 de maio de 1975.
Vilariño, Foxado, Curtis
Vilariño é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (9 homes e 2 mulleres).
Historia da filosofía
A Historia da filosofía describe e interpreta o percorrer da filosofía occidental desde as súas orixes na Grecia do século VI a.C. ata a actualidade. Considérase que a constitución da historia da filosofía como disciplina autónoma e específica só acontece desde principios do século XIX. Antes deste momento existen diversas publicacións de carácter histórico e filosófico, pero non posúen o rigor e cientificidade propios dos grandes historiadores da filosofía.
Historia e características
Esta disciplina atópase nunha posición ambigua e intermedia entre a Historia e a Filosofía. Algúns autores, por exemplo Wilhelm Dilthey, consideran que non é máis que unha rama particular da Historia xeral. En consecuencia, sería unha ciencia histórica, tendo como función expoñer o máis fielmente posible o pensamento dos filósofos habidos ó longo do tempo, pero non sería Filosofía, isto é, unha actividade creadora e produtora de filosofía. O cultivador desta disciplina sería un historiador, pero non un filósofo. Así considerada, a Historia da Filosofía estaría exposta ós problemas típicos dunha disciplina histórica calquera: determinación das fontes, recolección e ordenación de datos, obxectividade expositiva etc. Outros autores, en cambio, consideran que a Filosofía é esencialmente Historia da Filosofía, isto é, ninguén pode crear filosofía se non entronca os seus pensamentos dentro da propia tradición filosófica dándolles continuidade e ó mesmo tempo transformándoos a través dun selo persoal. Nesta última concepción podería encaixar, por exemplo, Hegel. Para este último só a Historia da Filosofía que é tamén Filosofía merece ser considerada como tal. Desde esta perspectiva a Historia da Filosofía coincide coa Filosofía mesma, non sendo esta outra cousa que a acumulación do pensamento racional da humanidade. En toda época a Filosofía sería a súa historia, é dicir, Historia da Filosofía.
De todas as maneiras, a tendencia dominante na maioría dos actuais historiadores da filosofía é a concepción historicista, máis que a filosófica ou a Problemsgeschicte.
Períodos
En canto á división das distintas etapas históricas polas que atravesa a filosofía, aínda que non hai pleno consenso en canto a cuestións de detalle, sóense establecer, a grandes trazos, catro períodos, entre os que non hai auténtica ruptura, senón máis ben cada período destes xorde como consecuencia de vicisitudes sociais que, no plano intelectual, prolongan e reformulan o pensamento de etapas anteriores. É así que se establece a seguinte división: Filosofía antiga (Grecia e Roma clásicas), Filosofía medieval (patrística e Escolástica)), Filosofía moderna (dende Descartes ata a morte de Hegel. Respecto deste período di Russell: está máis dominado pola ciencia que ningún anterior; as crenzas relixiosas tradicionais conservan a súa importancia, pero síntese a necesidade de xustificalas, e modificalas onde queira que a ciencia parece impor esta esixencia) e Filosofía contemporánea (dende as grandes reaccións contra o sistema hegeliano ata os nosos días). Así mesmo, é frecuente sinalar o Renacemento (S. XV e XVI) como período intermedio e transitorio entre o medievo e a modernidade.
Bibliografía
Menciónanse aquí só algunhas das historias xerais da filosofía de maior difusión ou prestixio:
Premio Lois Peña Novo
Os galardoados na entrega dos premios en 2016.|miniatura
Os premios Lois Peña Novo son galardóns concedidos anualmente pola fundación homónima. O obxectivo dos premios é recoñecer o labor de persoas, entidades ou empresas que traballan a prol da lingua galega no ámbito das administracións públicas. Levan o nome do político e escritor chairego Lois Peña Novo (1893–1967), que foi elixido concelleiro na Coruña en 1920, e foi secretario dos municipios de Vigo, Sada e Lugo.
Activador (xenética)
En xenética un activador transcricional é unha proteína que incrementa a transcrición dun xene ou grupo de xenes. A maioría dos activadores son proteínas que se unen ao ADN.
A maioría dos activadores funcionan uníndose por especificidade de secuencia a un sitio do ADN localizado nun promotor ou preto del, e establecendo interaccións proteína-proteína coa maquinaria de transcrición xeral (ARN polimerase e factores de transcrición xerais), facilitando dese modo a unión da maquinaria de transcrición xeral ao promotor. O sitio do ADN ao que se une o activador denomínase "sitio activador". A parte do activador que establece as interaccións proteína-proteína coa maquinaria de transcrición xeral denomínase "rexión activadora". A parte da maquinaria de transcrición xeral que establece as interaccións proteína-proteína co activador recibe o nome de "diana de activación" (activation target).
Exemplo
A proteína activadora por catabolito (CAP; tamén chamada proteína receptora de AMPc ou CRP) activa a transcrición do operón lac da bacteria Escherichia coli. Cando na célula bacteriana falta a glicosa prodúcese adenosina monofosfato cíclica (AMPc), e cando esta se une á CAP, isto causa un cambio conformacional na CAP, que lle permite unirse ao sitio do ADN situado ao lado do promotor lac. A CAP despois establece unha interacción directa proteína-proteína coa ARN polimerase, que recruta a ARN polimerase no promotor lac.
miniatura|centro|550px|Operón lac.
Francisco Luís López
Francisco Luís López, finado en Madrid o 20 de febreiro de 1904, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Foi un dos animadores e redactores de La Juventud Galaica. Marchou a Madrid, onde foi vicepresidente do Centro Gallego.
Condado de Gorj
O condado de Gorj (en romanés Judeţul Gorj) é unha provincia de Romanía con capital en Târgu Jiu.
A poboación desta provincia é de 387.308 habitantes (en 2002) nunha superficie de 5.602 km², cunha densidade de poboación de 69 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 6 cidades e 62 comunas.
Canido, Oia, Vigo
Canido é un lugar da parroquia de Oia, do concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 212 habitantes (106 homes e 106 mulleres).
Está situada a carón da illa de Toralla e da praia do Vao, xa pertencente á parroquia de Coruxo. Ten un porto deportivo e as praias de Fuchiños e Canido, esta última con Bandeira Azul nos últimos anos. miniatura|Praia de Fuchiños.
Lugares de interese
Salientan en Canido os seguintes lugares:
Características
O lugar de Canido vai (en dirección Vigo-Baiona) dende o eido de Mirambell (onde se atopa o sitio arqueolóxico) no inicio da ponte de Toralla. Ten tres zonas ben distinguidas, a zona do porto onde fica a praia de Canido co seu paseo, no que hai tabernas, restaurantes, e bares de copas. A estrema está no Porto pesqueiro e deportivo no que está situado o Club Marítimo de Canido. Continuando en liña recta atópase unha zona residencial, formada por casas grandes unifamiliares sobre un grande areal, que recibe diferentes nomes: como son Fuchiños, Areal do Xunqueiro e O Caranguexo. O final da urbanización márcao o Cabo Estai, no que se encontran, ademais do Instituto Oceanográfico de Vigo, diversas calas de rochas con vistas cara Nigrán. Outra parte de Canido, a vila en si, atópase elevada xeograficamente respecto da zona residencial anterior.
Praia de Canido
Esta praia, situada fronte ás illas Cíes, ten bandeira azul.
Observatorio Fabra
O Observatorio Fabra é un observatorio astronómico situado en Barcelona, sobre un contraforte da montaña do Tibidabo, encarado ao sur, a 415 metros de altitude. É propiedade da Real Academia de Ciencias e Artes de Barcelona (en catalán: Reial Acadèmia de Ciències i Arts de Barcelona) e debe o seu nome ao mecenas que fixo posible a súa construción, o industrial Camilo Fabra. thumb|left|O telescopio refractor Mailhat de 38 cm de diámetro (1904).
A súa actividade científica céntrase na actualidade no estudo de asteroides e cometas, de feito, foi neste observatorio onde Josep Comas Solà descubriu o cometa 32P/Comas Solà. Inaugurado en 1904, é o cuarto observatorio máis antigo do mundo que segue en activo. <br style="clear:left;">
Rjana Łužica
Rjana Łužica (en alto sorabo) e Rědna Łužyca (en baixo sorabo) é o himno nacional dos sorabos de Lusacia. Foi escrito polo poeta Handrij Zejler. A letra foi publicada por vez primeira o 24 de agosto de 1827, na revista de Leipzig Serbska Nowina. A música foi composta en 1845 por Korla Awgust Kocor (Karl August Katzer).
Letra
Os dous versos adicionais de Handrij Zejler foron excluídos da versión oficial.
José Adrio Menéndez
Traxectoria
Funcionario de Facenda. Colaborou en El Eco de Orense, Galicia. Diario de la mañana e Vida Gallega.
A cidade de Ourense púxolle o seu nome a unha rúa no barrio da Ponte.
Club Deportivo Choco
dereita|miniatura|Once inicial do CD Choco nun partido da [[Terceira División RFEF|terceira división 2022-23 no campo de Santa Mariña.]] O Club Deportivo Choco é un equipo de fútbol da vila de Redondela. Foi fundado oficialmente o 14 de abril de 1953, malia que xa no ano 1932 foi fundado un equipo co nome de Choco FC.
Na tempada 2023/24 participará na sexta categoría do fútbol estatal, militando na Preferente Galicia. Conta con arredor de 500 socios e disputa os seus enfrontamentos como local no Campo Municipal de Santa Mariña. Na tempada 2014/2015 rematou en cuarta posición na Terceira División, acadando a súa máxima clasificación histórica, e disputando a fase de ascenso á Segunda División B, na que sería eliminado polo Extremadura Unión Deportiva. Na seguinte tempada, o equipo repetiu clasificación, participando por segundo ano consecutivo na fase de ascenso á categoría de bronce.
A orixe do nome deriva do cefalópodo homónimo, sendo un reflexo da importancia da pesca nesta vila. Neste sentido, este animal non só dá nome ao equipo senón que tamén conta cunha festa propia na localidade.
Antecedentes e fundación
O Club Deportivo Choco fundouse oficialmente no ano 1956. Porén, existen antecedentes de varios equipos de fútbol que poderían considerarse os predecesores. Despois do Redondela Foot-ball Club, primeiro equipo de fútbol de Redondela do que se ten constancia, e fundado en 1908, existiron varios conxuntos que practicaban este deporte neste concello: o Científico Deportivo de Redondela (1909), o Sporting de Redondela ou a Liga Popular de Redondela (1923).
En 1932 fundouse o club que podería considerarse o precursor do club, a lo menos atendendo á denominación oficial deste. Este club chamouse Choco FC, e disputou o seu primeiro encontro 1932 contra o equipo vigués Llorente, contando nas súas filas con xogadores coma Moisés, Villaverde, “Dempsey”, Pierla e Reigosa entre outros. En abril desde mesmo ano, disputou un derbi local contra o Redondela FC, no que foi derrotado por dous goles a un.
Tras dous anos de fútbol federado, e tras mudar o nome en 1935 a Regojo FC, desapareceu no 1934.
Posteriormente, foron creados outros conxuntos na vila de Redondela: en 1936, o Redondela Sporting Club; en 1944, o CD Redondela, e finalmente en 1947 vóltase a formar o Choco FC, desta vez coma equipo non federado. Probablemente este equipo tería disputado partidos amigábeis de xeito non oficial até a fundación oficial do club. Existen rexistros de partidos disputados contra o Adelantado de Porriño e contra o Burgo FC de Pontevedra. Finalmente, a fundación oficial do club produciuse o 14 de abril de 1956.
Década dos 60: a Terceira División
Após disputar a súa primeira tempada na Primeira Rexional galega e finalizar no sexto posto, o CD Choco ascende á Preferente Autonómica de Galicia. Na tempada 1959-1960 finaliza 2º e ascende á terceira división, onde se mantería dúas tempadas, até 1962 cando descendeu de novo á Preferente. Na seguinte temporada volveu a ascender, esta vez permanecendo tres tempadas na categoría de bronce, que naquel entón, por non existir a segunda división B, era a terceira categoría de fútbol inmediatamente por debaixo da segunda división. Na tampada 1966/1967 acaba a liga regular en 16º posición, descendendo á Preferente Autonómica.
Anos 80 e 90
Na tempada 79/80, e despois de 14 tempadas, o equipo volve á Terceira División, se ben xa nesta data xa era a cuarta categoría no fútbol español, ao existir a Segunda División B. Non obstante, na tampada 80/81 finaliza de 17º e torna a descender. A partir de aí comezan unha serie de tempadas nas que se sucederon ascensos e descensos por diferentes categorías, até disputar na tempada 95/96 a segunda autonómica e quedar 3º, obtendo a peor clasificación da súa historia.
Século XXI: novo ascenso á Terceira División
Durante a década dous 2000, o CD Choco disputou a meirande parte das tempadas na Preferente Autonómica. Non foi até a tempada 2012/2013 que, coa chegada do novo presidente Iván Crespo, acadou o ascenso á Terceira División 33 anos despois da última participación. Ese mesmo ano, ademais, o equipo xuvenil ascendeu á Liga Nacional. Así, o club poñía fin a un convulso período deportivo e económico, no que a entidade acumulaba unha débeda de 80.000 euros. En 2013, ademais, a Escola de Fútbol Base de Redondela fusionouse co CD Choco. Un ano despois, na tempada 2014/2015 o equipo consolidouse na categoría e finalizou 4º, acadando a maior clasificación da súa historia, permitíndolle acceder á fase de ascenso a segunda división B. Na primeira eliminatoria, enfrontouse á Extremadura UD, sendo apeado nesta rolda polos estremeños cun resultado global de 3-5.
Un ano despois, na tempada 2015/2016, o CD Choco torna a repetir o seu mellor resultado histórico, ao finalizar cuarto na temporada regular. Así, por segundo ano consecutivo, o equipo clasificábase para a fase de ascenso á Segunda División B. O mesmo que acontecera o ano anterior, o equipo redondelán foi emparellado con outro equipo extremeño, desta vez o CD Badajoz.
Uniforme e cores
200px|miniatura|dereita|O vermello e o azul son as cores representativas do CD Choco. O CD Choco viste con camisola e medias vermellas e pantalón azul nos seus partidos como local; e con camisola verde, pantalón branco e medias vermellas nos seus partidos coma visitante. O material deportivo é da marca Warrior, que ten a súa sede de distrubución nacional en Redondela.