cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primož Peterka
Biografía
Peterka naceu nunha localidade próxima a Liubliana. De mociño entrou no Club de Esquí de Triglav de Kranj. A primeira competición da Copa do Mundo na que participou foi en Innsbruck o 4 de xaneiro de 1996 ó substituír a un dos seus compañeiros, sorprendendo a todos ó quedar en oitavo lugar, durante a tempada continuou nun bo nivel, conseguindo dúas vitorias en Zakopane, Polonia, e Falun, Suecia. Nesa tempada clasificouse segundo tras Andreas Goldberger. Peterka tamén quedou segundo tras Michael Uhrmann no Campionato do Mundo Xuvenil.
A tempada 1996/1997 foi a de máis éxito da súa carreira, gañou 7 competicións e o Torneo dos Catro Trampolíns. Así e todo non puido acabar primeiro na clasificación final da Copa do Mundo pero o 9 de febreiro de 1997 converteuse no primeiro esloveno en pasar os 200 metros, concretamente 203. Este seu récord nacional duroulle pouco, xa que un mes máis tarde Goran Janus saltaba ata 206 metros.
A seguinte tempada, 1997/98, foi algo menos exitosa, gañou 4 competicións, foi o primeiro esloveno en gañar o Festival de Esquí de Holmenkollen. Gañou tamén a Copa do Mundo e nas Olimpiadas de Inverno de Nagano foi quinto no trampolín grande por equipos e sexto no trampolín curto individual.
Tras a tempada 1997/98 entrou en crise, tivo problemas cos seus adestradores e xuíces, mesmo chegou a ser sancionado. No ano 2000 comezou a se recuperar e en Planica bateu o récord nacional saltando ata os 212 metros. Na tempada seguinte regresou á elite internacional, nas Olimpiadas de 2002 en Salt Lake City, txunta Robert Kranjec, Damijan Fras e Peter Žonta, gañou a medalla de bronce no trampolín grande por equipos, a única medalla eslovena nunhas olimpiadas.
Na tempada 2002/03 gañou en Kuusamo e en Garmisch-Partenkirchen. En 2005, xunta Jure Bogataj, Rok Benkovič e Jernej Damjan gañou o bronce nos Campionatos de Esquí Nórdico en Oberstdorf.
Sobre a súa figura realizáronse dous documentais, Vleci, Primož dirixido en 1997 por Beno Hvala sobre o comezo da súa carreira, e Peterka: leto odločitve dirixido por Vlado Škafar en 2002 sobre a súa crise persoal
Bolama
miniatura|275px|Antigo edificio colonial en Bolama Bolama é unha cidade de Guinea-Bisau, conta cunha poboación estimada en 2010 de 3559 habitantes, é a capital da rexión homónima e localízase na illa de igual nome, foi a capital da antiga Guinea Portuguesa ata 1941 é uma cidade da Guiné-Bissau. Antigo territorio disputado entre o Reino Unido e Portugal en 1870 unha comisión internacional presidida polo presidente estadounisense Ulysses S. Grant deulle o territorio a Portugal, en 1871 estableceron un asentamento que se converteu na capital da Guinea Portuguesa en 1879 porén a penuria de auga doce levou ao traslado da capital cara a Bisau.
Notas
Bolama Bolama ボラマ Bolama Bolama Bolama Bolama (cidade)
Xoán I de Galiza e León
Xoán I de Galiza e León, nado en Sevilla cara a 1262 e finado en Pinos Puente (reino de Granada) o 25 de xuño de 1319, foi un fillo de Afonso X o Sabio e da raíña Violante de Aragón e Hungría.
Traxectoria
Apoiado polo Rei Dinís I de Portugal, o infante Xoán aspirou á coroa de Castela, Galiza e León na hora da morte do seu pai Afonso X. Coroa que foi usurpada finalmente polo seu irmán Sancho IV en disputa tamén cos partidarios dos fillos do falecido herdeiro dos reinos Fernando de la Cerda. Derrotado, Xoán fuxiu o exilio, regresando na hora da morte de Sancho no 1295.
Foi nomeado titor do seu sobriño Fernando IV, e argumentando que o matrimonio de Sancho IV e a súa prima María de Molina non era válido por consanguinidade, erixiuse en cabeza de importantes grupos nobiliarios que o coroaron rei de Galiza, León e Sevilla no ano 1296. A coroación de Xoán I expresa a vontade dos núcleos reitores da sociedade galega por contar cun reino de seu, arredado de Castela e achegado a Portugal. O apoio do Rei Dinís I e dos tres Adiantados Maiores que tivo o reino galego no período: Xoán Afonso de Alburquerque, Fernando Rodríguez de Castro e Paio Gómes Chariño, así o testemuñan. A implicación da coroa portuguesa no proxecto contou mesmo coa conformidade do seu consello de estado e foi negociado na vila de Mota por Rodrigo Álvarez Osorio e o propio Dinís I. Malia a este apoio, o rei Xoán viuse obrigado a pactar a renuncia ao título rexio no ano 1301.
Posteriormente, en 1312, tras a morte de Fernando IV, foi nomeado titor de Afonso XI. Señor de Valencia de Campos e señor consorte de Biscaia polo seu matrimonio con María Díaz de Haro. Foi ademais señor de Baena, Luque, Zuheros, Lozoya, Villalón, Oropesa, Santiago de la Puebla, Melgar de Arriba, Paredes de Nava, Medina de Rioseco e Castronuño, ademais de ser alférez do rei durante os períodos comprendidos entre 1277-1278 e 1283-1284. Morreu no Desastre de la Vega de Granada, acaecido o 25 de xuño de 1319.
Estratigrafía
miniatura|250px|[[Estrato (xeoloxía)|Estrato en Salta (Arxentina).]] A estratigrafía, unha rama da xeoloxía, é unha disciplina científica que estuda as capas de rocha e o seu proceso de formación (estratificación). Aplícase principalmente para o estudo de rochas sedimentarias e volcánicas. A estratigrafía inclúe dúas subdisciplinas: a litoestratigrafía e a estratigrafía biolóxica ou bioestratigrafía.
Valentín Méndez Rodríguez
Valentín Méndez Rodríguez, nado en Baralla, foi un político galego.
Traxectoria
Pertenceu á Agrupación Socialista de Neira de Xusá, da que foi elixido secretario-contador en 1931. Na Segunda República foi oficial do concello de Neira de Xusá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 4 de febreiro de 1937. Ingresou no Cárcere de Lugo, logo foi trasladado ao Depósito de Mondoñedo. O 15 de marzo de 1940 foi conducido ao cárcere de Ávila.
Aisne
Aisne (02) é un departamento francés situado no noroeste de Francia, que pertence á rexión do Alta Francia. O seu nome vén do río Aisne, o cal atravesa o departamento.
Historia
O departamento de Aisne é un dos 83 departamentos formados trala Revolución francesa o 4 de marzo de 1790. O departamento de Aisne creouse a partir da segregación das provincias de Île-de-France, Picardía, e da Champagne.
A maioría dos bosques da zona, foron destruídos durante a segunda guerra mundial. A ofensiva francesa na Chemin des Dames na primavera de 1917 é coñecida ás veces como a Segunda batalla de Aisne.
Xeografía
Aisne bordea a rexión de Ardenas e Bélxica polo nordeste. O río Aisne percorre o departamento de leste a oeste, onde se une ao río Oise. A paisaxe do departamento está dominada polas rochas. Destacan sobre todo as paisaxes rochosas de Laon e de Chemin des Dames.
As principais cidades de Aine son:
Clima
Aine ten unha media de precipitacións de entre 500 e 750 mm ao ano.
Economía
A agricultura domina a economía de Aisne. Destacan especialmente os cereais e a remolacha. A seda, o algodón, e a la destacan en Saint-Quentin. Saint-Gobain é coñecida pola súa produción de espellos, que vén xa dende o século XVII. Guise é o centro agrícola da parte setentrional de Aisne.
Cultura
Durante a segunda guerra mundial destruíronse numerosas construcións de interese arquitectónico. Das construcións que sobreviviron, as igrexas medievais de Laon, Braine, e Urcel son as máis importantes. Tamén destaca o castelo de La Ferté-Milon, en ruínas na actualidade.
Padriño
O padriño é unha figura común en varias denominacións cristiás. Asiste a outra persoa en certos sacramentos, con orixe no século II, de orixe relixiosa cristiá, e, posteriormente, pasou a obter diferentes significados dependendo da relixión e o código civil. Segundo Corpus Iuris Civilis, o sentido orixinal de patrocinio, e que segue sendo o máis amplo sentido, é un servizo que debe realizar un individuo que ten unha débeda que pagar ao pai ou nai co patrocinio dun ou máis fillos da parella, unha especie de tributo voluntario dado á familia da parella ao longo de toda a vida.
Orixes
Cara ao século II d. C., o bautismo considerábase principalmente como unha cerimonia para a purificación e iniciación social dos nenos. O requisito para a confesión de fe requiría a presenza de adultos que actuaban como garantes do neno. Pronunciaban a confesión de fe do seu representado e garantía a súa educación espiritual. Normalmente estes garantes eran os pais naturais do neno, como cara ao ano 408 salientaba santo Agostiño que suxería que, excepcionalmente, podían ser outros individuos. O Corpus Iuris Civilis indica que nun século este papel dos pais fora substituído por completo. O papel dos padriños foi clarificado no ano 813 no Concilio de Múnic, que prohibía aos pais naturais actuar como padriños dos seus propios fillos.
Bautismo
miniatura|Bautismo dun neno cos seus pais e padriños. No bautismo adoitan estar presentes un padriño e unha madriña, aínda que, pode ser que só estea un deles. A súa función é asistir na súa iniciación cristiá ao adulto que se bautiza, e, xuntamente cos pais, presentar o neno que vai recibir o bautismo e procurar que despois leve unha vida cristiá congruente co bautismo e cumpra fielmente as obrigacións inherentes ao mesmo.
Para poder actuar como padriño ou madriña de bautizo a Igrexa católica pon algunhas condicións: que sexa elixido por quen vai bautizarse ou polos seus pais ou por quen ocupan o seu lugar ou, faltando estes, polo párroco ou ministro; que teña capacidade para esta misión e intención de desempeñala; que cumpra dezaseis anos, a non ser que o Bispo diocesano estableza outra idade, ou que, por xusta causa, o párroco ou o ministro consideren admisible unha excepción; que sexa católico, estea confirmado, reciba xa o Santísimo Sacramento da Eucaristía e leve, ao mesmo tempo, unha vida congruente coa fe e coa misión que vai asumir; que non estea afectado por unha pena canónica, lexitimamente imposta ou declarada; e que non sexa o pai ou a nai de quen se ha de bautizar.
Confirmación
Cando se recibe o sacramento da confirmación, un padriño acompaña ao receptor do sacramento. A súa función neste caso é testemuñal. Non ten por que ser o padriño do bautismo. Neste caso é só un padriño ou unha madriña. Xamais existe parella de padriño e madriña.
Matrimonio
No sacramento do matrimonio o dereito canónico non establece que haxa padriños senón testemuñas, aínda que é frecuente, especialmente en Iberoamérica, chamar padriños a estas testemuñas, e, ao non haber oposición por parte dos pastores das igrexas particulares, considérase un costume aceptado. É común que estes "padriños" acompañen até o altar ao noivo do sexo oposto. Non teñen por que ser os padriños do bautismo ou confirmación de ningún dos noivos. En España, a madriña habitualmente é a nai do noivo, e o padriño o pai da noiva.
No xudaísmo
O padriño pode ser a persoa que sostén a persoa que vai ser circuncidada, neste caso actúa como sandek. Ou o que toma o neno dos brazos da nai e o leva á habitación onde se vai circuncidar neste caso denomínase kvater.
No mundo da cooperación
Padriño é aquela persoa que efectúa un apadriñamento. O apadriñamento permite cooperar na mellora das condicións de vida dun neno ou nena dunha poboación vulnerable, as da súa familia e a súa contorna mediante proxectos de desenvolvemento que benefician a toda unha comunidade. Por este motivo tanto os nenos apadriñados como os que non o están benefícianse dos mesmos programas, recibindo educación, unha alimentación adecuada e atención médica cando a precisan.
No escultismo
O padriño no movemento scout é a persoa que guía o seu afillado ao momento de facer a súa promesa. A función do padriño comeza na cerimonia de promesa mesma e continúa durante toda a vida do scout. O padriño debe ser un scout promesado e é elixido libremente polo promesado.
Kameoka
O concello de Kameoka limita cos concellos de Nantan, Quioto (da prefectura de Quioto); Nose, Toyono, Ibaraki e Takatsuki (da prefectura de Osaca).
Historia
A cidade de Kameoka foi fundada pola fusión dun concello de vila (Kameoka) e 15 concellos de aldea do distrito de Minamikuwada no ano 1955.
Sturm und Drang
Sturm und Drang (que podería traducirse por "tormenta e ímpeto" ou "tormenta e ansia") é o nome usado para designar un movemento literario e musical alemán, que se desenvolveu dende finais da década de 1760 ata os primeiros anos da década de 1780. O movemento puña a énfase na subxectividade individual e na libre expresión de estados emocionais extremos, en resposta ós límites impostos polos ilustrados alemáns (Aufklärung) e os movementos estéticos asociados a este. O filósofo Johann Georg Hamann é considerado o ideólogo da movemento, que tivo a Johann Wolfgang von Goethe como un dos seus representantes senlleiros, por ben que tanto el como Friedrich Schiller acabaron por separarse del, iniciando o que sería chamado clasicismo de Weimar. O movemento, que toma o seu nome da bra dramática do mesmo título de Friedrich Maximilian Klinger, pode ser clasificado dentro das correntes prerrománticas europeas.
A literatura do Aufklärung
Na segunda metade do século 18 a vida literaria e filosófica nos territorios de lingua alemá estivo marcada polas correntes da Ilustración (Aufklärung na terminoloxía alemá). A definición de Immanuel Kant "saída .do home da minoría de idade causada por el mesmo" era a máxima vital que definía os obxectivos a acadar. A literatura debía servir para a educación moral do lector e para espertar nel o sentido común. Para acadar estas metas, a literatura estaba suxeita a unhas regras que deixaban pouca marxe para a creación individual.. As unidades clásicas de lugar, tempo e acción, un nivel de linguaxe elevado e a separación ríxida do nobre e o burgués mos seus correlatos de traxedia e comedia eran os postulados básicos, que se ensinaban nas academias literarias da época.
Os comezos
A obra de Gotthold Ephraim Lessing Minna, de 1767 amosaba xa que os límites impostos polo regulamento citado, eran demasiado estreitos para a expresión dunha literatura de crítica social axeitada á situación do tempo (tendo en conta que a educación política era unha das facetas do Aufklärung). A reacción contra os postulados estritos do Aufklärung puxo os alicerces para a superación do predominio da Razón na literatura, e desatou un desbordamento do sentimentalismo, da fantasía e das forzas da paixón como novos valores literarios fundamentais.
O movemento renovador que atravesou a literatura en lingua alemá, estaba marcado, dentro do seu carácter predominantemente novo e burgués, por un alto nivel de idealismo: 'grandeza do corazón e liberdade do sentimentos, inspiración e instinto, emoción no canto de razón A rebelión da xuventude tiña un equivalente literario,. E unha nova xeración de escritores atopou nas teses de Johann Gottfried Herder o eco dos seus sentimentos e as súas experiencias. Herder, convertido en precursor do Sturm und Drang, criticou a arrogancia do Aufklärung perante as xentes simples e esixiu que as cancións e poemas populares foran recoñecidas como arte. Tamén o Ugolino (1768) de Heinrich Wilhelm von Gerstenberg pode ser incluído na primeira fase do Sturm und Drang, malia que se cadra era Herder o único en sospeitar algo dos auténticos obxectivos do autor.
Características
Os ideais das novas xeracións de autores na literatura alemá do século 18 que acababa, volvéronse contra a tradición e a autoridade. Fronte ás regras poéticas aprendidas das academias, os xoves salvaxes contrapoñían a independencia do xenio orixinal, que vertía as súas experiencias nunha forma artística propia, afastada das regras clásicas, que eran consideradas unha renuncia as propias capacidades e á forza do xenio orixinal. As regras eran muletas para enfermos que non eran precisas para os xenio san dos autores novos. A escrita non debía cinguirse a unha forma, senón que debía ser axeitada ó mundo tal como o vían os membros da xeración do Sturm und Drang; un reflexo da enerxía. da súa xuventude. Un novo xeito de relación coa natureza, que buscaba a compenetración con ela uníase co sentimento tráxico da comprensión do xenio. Os sentimentos, o propio Eu, transformáronse en suxeitos da observación literaria. A cita de Herder "A voz do corazón é decisiva para a decisión sensata" amosa a protesta contra os principios morais dominantes na época, que facían depender as decisións da moral establecida e non do corazón. Neste pensamento está implícita a crítica ó sistema feudal, contra o que tamén pretendía superar o Aufklärung. Á razón coma valor máximo, o Sturm und Drang opón, pois, o sentimento.
O tipo de obra máis característica na época do movemento foi o drama. O tema recorrente nos traballos da xeración é o dilema e o conflito dos xoves rebeldes que aspiran a liberdade cos atrancos da orde establecida. O teatro de Shakespeare converteuse no modelo a seguir, no canto do dos clásicos gregos e latinos.
Os autores perderon o temor a levaren ós escenarios á linguaxe popular e da mocidade. O enfrontamento dos escritores coa cultura cortesana ó estilo francés e a simpatía por temas coma a natureza, o corazón e o pobo chamaron poderosamente a atención dos seus contemporáneos. O Sturm und Drang deu lugar o nacemento dunha cultura xuvenil na literatura. Algúns críticos consideran que o descoido das técnicas e das unidades dramáticas nas obras do Sturm und Drang, con seus cambios frecuentes (e por veces excesivos) de escenario, provocan con frecuencia a perda de forza dramática e dificultan mesmo a representación. A linguaxe exaltada, desenfreada, e chea de forza dramática e expresiva, está chea de exclamacións e expresións forzadas e por veces achégase a un populismo vulgar.
Autores e obras
Os autores asociados co Sturm und Drang procedían en xeral da pequena e mediana burguesìas. As dificultades para gañar a vida como escritores profesionais obrigáronos a busca-lo sustento material traballando como profesores particulares ou procurando postos eclesiásticos. Falto de resonancia social, se exceptuamos a novela Die Leiden des jungen Werthers de Goethe, o movemento ficou restrinxido á valoración de grupos reducidos, unidos en pequenas asociacións, coma o Göttinger Hain). O movemento centrouse sobre todo en Estrasburgo, Gotinga e Frankfurt. Para moitos autores, sobre todo Goethe e Schiller, o Sturm und Drang non goi máis cá unha fase da súa carreira literaria. Moitos autores e obras foron coñecidos no seu tempo só por un público interesado e hoxe están esquecidos.
Johann Wolfgang von Goethe
(1749-1832)
Friedrich Schiller
(1759-1805)
Jakob Michael Reinhold Lenz
(1751-1792)
Friedrich Maximilian Klinger
(1752-1831)
Gottfried August Bürger
(1747-1794)
Heinrich Wilhelm von Gerstenberg
(1737-1823)
Johann Georg Hamann
(1730-1788)
Johann Jakob Wilhelm Heinse
(1746-1803)
Johann Gottfried Herder
(1744-1803)
Robert Whitaker
Robert Whitaker, nado en Denver (Colorado) en 1952, é un xornalista e escritor estadounidense especializado en historia da medicina, historia da psiquiatría, ensaios clínicos e psicofármacos. Finalista do premio Pulitzer en 1998, Robert Whitaker lidera no seu país o movemento crítico contra a psiquiatría biomédica. Cuestiona en particular a expansión das enfermidades mentais e o papel que desempeñou a prescrición desaforada de psicofármacos promovida desde a psiquiatría oficial académica. Recibiu diversos premios e recoñecementos na súa carreira profesional polo seu labor como xornalista sobre temas médicos relacionados cos trastornos mentais e a industria farmacéutica, entre eles, finalista do premio Pulitzer en 1998 por unha serie de artigos que co-escribiu para o Boston Globe sobre os abusos da experimentación en pacientes psiquiátricos. A súa obra Anatomy of an Epidemic foi declarada pola Investigative Reporters and Editors norteamericana como o mellor traballo de xornalismo de investigación de 2010. Foi publicada en España como "Anatomía de una Epidemia. Medicamentos psiquiátricos y el asombroso aumento de las enfermedades mentales ".
O seu traballo tivo eco a nivel internacional e requíreselle en moitas partes do globo para que realice conferencias explicando os seus descubrimentos. A comunidade de pacientes psiquiátricos recibiu os seus traballos con gran entusiasmo e ansiado alivio.
Robert Whitaker é o fundador e responsable de Mad in America unha web crítica co sistema psiquiátrico actual.
Visitou Santiago de Compostela en maio de 2016 onde participou nunha xornada formativa organizada pola ATFM de Galicia celebrada na Facultade de Psicoloxía da Universidade de Santiago de Compostela.
O sarxento negro
O sarxento negro (en Sergeant Rutledge) é un filme de 1960 dirixido por John Ford. Está protagonizado por Woody Strode e Jeffrey Hunter. A rodaxe realizouse en Monument Valley, Utah.
Sinopse
En Arizona, no Forte Linton, celébrase un consello de guerra para xulgar un sarxento negro acusado da violación e o asasinato dunha moza branca. O sarxento Rutledge, foi sempre un militar valente e exemplar, un modelo para tódolos seus soldados, pero agora o exército crelle culpable.
Caamouco, Ares
San Vicente de Caamouco é a parroquia máis oriental do concello coruñés de Ares. Segundo o Instituto Galego de Estatística tiña 757 habitantes no ano 2018, dos que 361 eran homes e 396 mulleres, o que supón un descenso en relación ó ano 2007 cando tiña 818, aínda que durante o verán a poboación chega a cuadriplicarse.
Caamouco ten boas praias na ría de Ares como as do Raso e Seselle e a vila típica mariñeira de Redes, que é un punto de interese turístico nas Rías Altas.
Caamouco na cultura popular
En Ares non te pares, en Redes non te quedes e en Caamouco para pouco.
Sunrise Communications AG
Sunrise Communications AG é unha empresa de telecomunicacións de telefonía móbil e fixa de Suíza. miniatura|Sede principal da Sunrise en Zúrich. É a segunda compañía máis grande da Confederación, con preto de tres millóns de clientes e a súa sede está en Zúric. A compañía é propiedade da CVC Capital Partners a cal a adquirira a compañía danesa TDC, en outubro do ano 2010.
Coa marca "Yallo" vende unha serie de servizos de comunicación móbiles esenciais (chamadas, SMS).
No ano 2012, tivo unhas ganancias netas de case 207 millóns de francos suízos e daba emprego a 1.700 persoas.
Historia
A empresa naceu o 23 de xaneiro de 2001, trala incorporación da Sunrise e diAx na TDC Switzerland AG.
Desde o catro de outubro do ano 2007, cambiou o seu nome ao da actual de Sunrise Communications AG. Na actualidade, a compañía pode ofrecer a máis dos seus dous millóns de clientes de telefonía móbil unha rede híbrida baseada na tecnoloxía GSM, EDGE, UMTS, e HSDPA+ que cobre o 99% do territorio helvético e permite unhas velocidades de transmisión de ata 43,2 Mbps como tamén unha rede LTE que cobre o 22% da poboación e que segue en expansión.
Desde o ano 2010, Sunrise abandonou a sede xeral do norte de Zúric, mantenendo a súa sede legal no centro da cidade e outras sedes centrais en Berna, Bienne, Lousane e Manno.
Xavi Forcada
Xavier Forcada Sánchez, nado o 25 de novembro de 1988 en Barcelona, é un xogador profesional de baloncesto catalán, que actualmente xoga para o Chorale Roanne Basket da LNB Pro A. Cunha alzada de 1,95 metros pode ocupar as posicións de escolta e ala. Foi internacional coa selección española nas categorías inferiores.
Biografía
miniatura|esquerda|170px|Forcada co Breogán. Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, despois de destacar no club do seu colexio, o San Juan Bosco Horta. Na tempada 2005-06 xogou nas filas do UB Esplugues da liga EBA. A seguinte campaña fichou polo CB L'Hospitalet da liga LEB, equipo no que permaneceu até que na tempada 2007-08 enrolouse nas filas do Alimentos de Palencia da LEB Prata, co que un ano máis tarde proclamouse campión de Liga e Copa desa mesma categoría.
No verán de 2009 fichou polo Cáceres 2016 da liga LEB Ouro, club co que tras iniciar a tempada de forma discreta acabou a mesma como un dos seus xogadores máis destacados axudando ao club a chegar a disputar por primeira vez na súa historia os play-off de ascenso á liga ACB. O adestrador do Cáceres 2016, Gustavo Aranzana, fixou a renovación do xogador como unha das prioridades para a confección do cadro cara a tempada 2010-11. Porén, as negociacións finalmente non chegaron a concretarse e a comezos de agosto o Club Baloncesto Breogán confirmou a súa contratación. Coa selección española destaca a súa vitoria no Campionato do Mundo sub-19 de Novi Sad 2007 no que fixo unha media de 17,9 puntos por encontro.
Súria
250px|thumb|O [[río Cardener ao seu paso por Súria.]] Súria é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Bages.
Tiña en 2014 unha poboación de 5.999 habitantes, agrupados a maioría deles na capital municipal. Hai no concello outra pequena localidade, El Fusteret, antiga colonia industrial.
Cabe destacar o seu castelo, a serra do Portell del Llop e a ermida de Sant Salvador Vell del Quer.
CCTV International Arabic
CCTV International Arabic é unha cadea internacional en lingua árabe da CCTV chinesa.
Programación
A súa programación inclúe noticias, deportes, negocios e ademais de curiosidades sobre China e outras partes de Asia, así como series chinesas subtituladas e documentais de viaxes polo interior deste país, xunto con percorridos culturais e artísticos. Esta canle emite tamén cursos de aprendizaxe da lingua chinesa.
Outeiro (revista)
Outeiro foi unha revista publicada dende 1981 na Coruña.
Descrición
Editada por Caixa Galicia, tiña carácter quincenal. O seu director foi Xosé Castro López. Colaboraron nela Francisco Fariña Busto, Carlos Casares, Barreiro Fernández, Antón Fraguas, Valentín Paz-Andrade, Luís González Tosar e Xosé Filgueira Valverde
Ataúlfo II
Ataúlfo II, finado no ano 876, foi un relixioso católico galego da Idade Media. Foi o bispo que conseguiu para Santiago de Compostela a condición de cidade episcopal, sendo ata entón Iria Flavia a sé do arcebispado e Compostela a residencia dos bispos. A partir dese momento unifícase a sé e a residencia, coa autorización do papa Nicolao I, e a diocese pasa a denominarse arcebispado de Compostela-Iria, levando os dous nomes unidos pero coa precedencia do de Santiago.
Historia
miniatura|Igrexa de Santa María de [[Iria Flavia.]] No Chronicon Iriense, que recolle os nomes dos bispos de Iria e algúns acontecementos importantes desa época, amais na Historia Compostelá descríbese o bispado de Ataúlfo II. Está considerado como iniciador do arcebispado de Compostela-Iria; os bispos Teodomiro e Ataúlfo I, que lle precederon, foron bispos do arcebispado de Iria Flavia, trasladándose a sé en tempos de Ataúlfo II a Santiago de Compostela, onde se situaba o santuario do Apóstolo Santiago, polo temor ás incursións viquingas que chegaban a Iria polo río Ulla a través da ría de Arousa.
Din as citadas crónicas que algúns servidores da Igrexa Compostelá acusárono ante o rei de sodomía, coa axuda dos inimigos do bispo e algúns criados que o traizoaron: Nadón, Cadón e Ensión. Ataúlfo foi conducido a Oviedo perante o rei, que sería Afonso III o Magno ou Ordoño I, quen dispuxo que Ataúlfo fose sometido ó xuízo divino.
miniatura|esquerda|150px|[[Alfonso III o Magno e a raíña Ximena.]] Conta a tradición que o bispo dixo misa e, unha vez rematada a cerimonia, saíu á praza onde, ataviado coas pezas pontificais, se enfrontou á furia do touro, diante do pobo alí congregado. Ataúlfo, seguro da súa inocencia, agardou polo animal que se virou manso de súpeto, e puido entón agarralo polos cornos. Quedaron deste xeito demostrada a súa inocencia e os seus detractores en evidencia.
Porén a Historia Compostelá, escrita na primeira metade do século XII, sitúa este prodixio na segunda metade do século X, na cidade episcopal de Santiago de Compostela no canto de Oviedo. Antonio López Ferreiro concédelle certa base ó lendario relato, considerando que describe un conflito con preitos que o bispo Ataúlfo soubo resolver ó seu favor.
Sisnando I, sobriño de Ataúlfo e o seu sucesor coma bispo, foi quen resolveu traer os restos do seu predecesor a Santiago de Compostela.
A lenda de santo Ataúlfo
Durante o século IX o bispo de Compostela Ataúlfo II quixo terminar con certos abusos restablecendo a disciplina eclesiástica, decisión que no contentou a moitos que gozaban de privilexios.
Cadón e Acipilón recibiron a varios clérigos descontentos pola intromisión do bispo compostelán nos seus asuntos, solicitando a comparecencia perante o rei de Asturias Afonso III o Magno. Acusaron a Ataúlfo de conspirar contra o rei e de andar en acordos cos musulmáns para entregarlles as terras galegas.
Compareceu o bispo perante Afonso III, quen o mandou levar preso coma traidor. O seu castigo sería abandonalo diante dun touro bravo. O animal arremeteu contra Ataúlfo ó saír a praza, pero cando o touro chegou xunto ó bispo baixou a cabeza de forma submisa e permitiu que Ataulfo sostivera a súa cornamenta mansamente, quedando deste xeito probada a súa inocencia. Estes feitos están plasmados nun capitel do refectorio da catedral de Pamplona.
Lingua kuku-yalanji
O kuku-yalanji é unha lingua aborixe de Australia falada en Queensland. É a lingua tradicional do pobo kuku-yalanji. Aínda que é unha lingua ameazada de desaparición, o número de falantes está a medrar e os nenos apréndena na escola. Tódalas xeracións de falantes teñen actitudes positivas de cara a lingua. O pobo kuku-yalanji aínda mantén viva unha rica tradición oral e a súa relixión. Arredor duns 100 falantes poden ler e escribir a lingua.
Beliaiev
Beliaiev é un apelido ruso amplamente espallado, lévano entre outros:
Tony Hawk
Anthony Frank "Tony" Hawk, nado en Carlsbad (California) o 12 de maio de 1968, é un ex-skater e actor alcumado "The Birdman". Hawk é coñecido por ser o primeiro skater en conseguir un 900 e polos videoxogos baseados na súa imaxe, distribuídos por Activision. É considerado como un dos máis exitosos e influentes pioneiros do skate vertical.
No 2002, creou o "Boom Boom HuckJam", unha exhibición de deportes extremos e comezou unha xira que saíu de Las Vegas. Ó longo da súa carreira, Hawk apareceu en numerosos filmes, series e videoxogos. Tamén estivo involucrado en varias actividades filantrópicas, como a súa propia Tony Hawk Foundation que axuda a construír pistas de skate en áreas desfavorecidas.
Vida temperá
Tony Hawk naceu o 12 de maio de 1968 en San Diego, California, fillo de Nancy e Frank Peter Rupert Hawk, e criouse en San Diego. Ten dúas irmás máis vellas, Pat e Lenore, e un irmán máis vello, Steve.
Hawk asistiu a tres escolas secundarias e graduouse na Torrey Pines High School en 1986. Enumerou a Steve Caballero e Christian Hosoi como as súas influencias nese momento.
Manuel Octavio Gómez
Manuel Octavio Gómez, nado na Habana o 14 de novembro de 1934 e finado na mesma cidade o 2 de xaneiro de 1988, foi un director de cine e escritor cubano, de orixe galega.
George Michael
Georgios Kyriacos Panayiotou, nado en Londres o 25 de xuño de 1963 e finado o 25 de decembro de 2016, coñecido profesionalmente como George Michael, foi un cantautor e produtor musical inglés. Michael acadou a fama nas décadas de 1980 e 1990 co estilo post-disco dance-pop. Tamén destacou como cantante de blue-eyed soul, malia que as súas cancións pertencen máis ó estilo musical do pop middle-of-the-road.
Manuel Octavio Gómez
Traxectoria
O seu filme de 1971 Los días del agua foi seleccionado para o 7º Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde gañou o premio FIPRESCI.
Faleceu na Habana o 2 de xaneiro de 1988, un mes antes da estrea en Santiago de Compostela do seu último filme, Galego.
Operación Atlas
miniatura|dereita|200px|Os tres paracaidistas capturados polas forzas transxordanas. Operación Atlas foi o nome en clave dunha operación levada a cabo por unha unidade de comando especial das Waffen SS que tivo lugar en outubro de 1944. Participaron cinco soldados: tres dos cales foran membros da seita relixiosa Sociedade dos Templarios no Mandato de Palestina, e dous árabes-palestinos que colaboraban co Gran Muftí de Xerusalén, Amin al-Husseini.
O obxectivo da misión era establecer unha base de intelixencia no Mandato británico de Palestina, que emitira información ata Alemaña, e o recrutamento e distribución de armas entre os palestinos mercando o seu apoio con ouro. Outro dos obxectivos foi fomentar as tensións entre xudeus e árabes, e por tanto crear problemas para as autoridades británicas.
A operación supuxo un fracaso desde o principio debido a que foi descuberta polas autoridades locais debido á deserción do axente da Abwehr Erich Vermehren en febreiro de 1944, a mala administración do lanzamento en paracaídas, e o frío recibimento da presenza alemá entre a poboación local. Finalmente non puido realizarse ningunha acción por parte dos comandos, xa que tres dos participantes foron arrestados polas forzas fronteirizas de Transxordania pouco despois da súa chegada. O comandante alemán foi capturado en 1946 e o árabe Hasan Salama logrou escapar.
Unha teoría sobre esta operación, proposta por Michael Bar-Zohar e Eitan Haber, suxire que a misión incluía un plan para envelenar os depósitos de auga potable dos residentes en Tel Aviv. Porén, os arquivos británicos e alemáns aínda non revelaron nada sobre esta teoría, e os biógrafos do muftí a ignoran.
Ayabe
Ayabe (綾部市, あやべし, Ayabe-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado no centro-norte da rexión de Kinki e da prefectura, na zona de provincia histórica de Tanba, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 347,11 km² de superficie e unha poboación de 36.614 habitantes (2009), e unha densidade de poboación de 105 hab./km².
O concello de Ayabe limita cos concellos de Maizuru, Fukuchiyama, Kyōtanba, Nantan (da prefectura de Quioto); Ōi e Takahama (da prefectura de Fukui).
BMW na Fórmula 1
right|150px miniatura|right|[[Robert Kubica cruza liña de meta para gañar o Gran Premio do Canadá de 2008, a única carreira de Fórmula 1 que gañou BMW como equipo de fábrica.]]
BMW participou na Fórmula Un de diferentes maneiras desde a inauguración do Campionato do Mundo de Pilotos en. A compañía participou en carreiras ocasionais nos anos 1950 e 1960 (a miúdo baixo os regulamentos da Fórmula Dúas), antes da construción do BMW M12 / 13 catro en liña turboalimentado na década de 1980. Este motor foi o resultado dun acordo entre BMW e Brabham, do que resultou os chasis do equipo impulsados por motores BMW de ata, un período no que Nelson Piquet gañou o campionato de  pilotando un Brabham BT52-BMW. BMW tamén forneceu o motor M12/13 a unha serie de clientes como os equipos ATS, Arrows, Benetton e Ligier durante este período, con diversos graos de éxito. En, Brabham retirouse temporalmente do deporte e BMW retirou o seu apoio oficial aos motores, que aínda foron utilizados polo equipo Arrows baixo o nome de Megatron. Os motores turbo foron prohibidos polo regulamento técnico da Fórmula Un para a tempada, facendo que o M12/13 quedara obsoleto.
O proxecto BMW Sauber durou desde ata, e deu lugar a un aumento substancial da competitividade para o ex equipo privado suízo. Dous podios no primeiro ano foron seguidos por un terceiro posto no Campionato de Construtores en (que se converteu no segundo posto cando McLaren foi descualificado). En Robert Kubica gañou a única carreira do equipo, o Gran Premio do Canadá de 2008, e liderou o campionato de pilotos por un punto, pero o equipo optou por centrarse no desenvolvemento do seu coche de  e descendeu de novo na clasificación ao final da tempada. A tempada 2009 foi unha gran decepción, o chasis F1.09 resultou pouco competitivo. Combinado coa recesión económica mundial e a frustración da compañía polas limitacións das normas técnicas para o desenvolvemento de tecnoloxía relevante para os coches de estrada, BMW decidiu retirarse do deporte, e vendeu o equipo de novo ao seu fundador, Peter Sauber.
As participacións nos anos 1950 e 1960
miniatura| right | [[Gerhard Mitter morreu como consecuencia dun accidente co seu BMW 269 de Fórmula Dúas durante a práctica do Gran Premio de Alemaña de 1969.]]
Nos primeiros anos da posguerra no Campionato do Mundo de Pilotos participaron coches de carreiras de BMW privados, en base ao chasis anterior á guerra do BMW 328, participaron nos Gran Premio de Alemaña de 1952 e 1953. Coches derivados de BMW tamén correron para os equipos de Alex von Falkenhausen Motorenbau (AFM) e Veritas en carreiras ocasionais de a. As participacións producíronse durante este período debido a que o campionato disputábase baixo a normativa da Fórmula 2, permitindo participar aos coches de BMW. Entre os 328S modificados había un impulsado por un motor na parte traseira do coche (coñecido como o "Heck", o termo automotriz alemá para a "cu" ou "traseiro"), unha característica de deseño que se converteu en estándar na Fórmula Un a principios do 1960 despois do éxito do equipo Cooper.
Na década de 1960, o Gran Premio de Alemaña de Fórmula Un disputouse simultaneamente coa carreira de Fórmula Dúas no mesmo circuíto, permitindo participar aos coches BMW de F2. En 1967, BMW participou con Hubert Hahne cun chasis Lola de F2 propulsado por un motor BMW agrandado o que significaba era conforme coas regulacións de fórmula Un, mentres que David Hobbs participou con outro Lola co estándar máis pequeno do motor BMW. Para a carreira de 1968, Hahne regresou coa combinación do ano anterior e terminou décimo, o mellor resultado de BMW ata ese momento na súa historia na Fórmula Un. BMW participou con tres chasis 269 de F2 na carreira de 1969, co trío de Hahne, Gerhard Mitter e Dieter Quester, pero Mitter resultou fatalmente ferido nun accidente na práctica e o resto do equipo retirouse da carreira.
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
miniatura| right | [[Bernie Ecclestone, o director do equipo de Brabham, asinou un acordo con BMW para o fornecemento de motores M12 / 13 en 1980.]]
Tralo inicio en do proxecto de Renault dun motor turboalimentado e o seu éxito a partir de entón, BMW decidiu desenvolver o seu propio motor turbo, un programa que anunciou aos medios de comunicación en abril de 1980. O motor baseábase na unidade M10, un catro cilindros, de 1´5 litros, motor normalmente aspirado que orixinalmente deseñarase a finais de 1950. O seu derivado de carreiras, o M12 tamén se utilizou nas carreiras ao longo do período de intervención, gañando carreiras en Fórmula Dúas e outras categorías. En e, BMW ofreceu unha frota de coches M1 para a Fórmula Un e outros pilotos profesionais nas carreiras do Campionato Procar BMW M1, as roldas dos cales leváronse a cabo durante os fins de semana de carreiras de Gran Premio, fortalecendo así os lazos da Marca co deporte. Ao mesmo tempo, Jochen Neerpasch supervisou o desenvolvemento por Paul Rosche dun prototipo dun motor turbo de 1´4 litros, que pronto se converteu nun 600 CV a unha presión de 2´8 bar. Estaba equipado cun único turbocompresor Kühnle, Kopp e Kausch (KKK) e Bosch electrónica, incluíndo a inxección de combustible. Este motor foi a base do deseño do M12 / 13, a unidade de carreiras que BMW forneceu en última instancia a cinco equipos desde 1982 a 1988.
As probas do M12/13 iniciáronse a finais de 1980 sobre un chasis Brabham BT49 adaptado para aceptar o motor. O deseñador do equipo, Gordon Murray, deseñou un coche novo, o BT50 para o motor, pero non foi terminado ata ben entrada a tempada. O BT50 contou cunha distancia entre eixes máis longa e unha pila de combustible máis grande que o BT49 para dar cabida ás esixencias do máis potente motor turbo, e tamén foi un dos primeiros coches de Fórmula Un en ofrecer telemetría a bordo, como medio de control do motor de inxección de combustible. O primeiro piloto do equipo, Nelson Piquet, probou o BT50 durante toda a tempada de 1981, pero o coche era cronicamente pouco fiable ata que Bosch introduciu un sistema de xestión electrónico dixital a finais de ano, o que inmediatamente mellorou a situación. O BT50 fixo unha única aparición a fin de semana do Gran Premio do Reino Unido de 1981, onde Piquet estableceu un tempo de clasificación 0´7 segundos máis lento ca o BT49 con motor Cosworth DFV. O BT50 era difícil de manexar, pero rexistrou 309 km/h no control de velocidade, uns 24 km/h máis rápido que o BT49. Mentres tanto, Brabham gañou o campionato de pilotos con Piquet, que pilotou o BT49 durante toda a tempada.
Brabham comezou a tempada de Fórmula Un de con dous chasis BT50 con motor BMW no Gran Premio de Suráfrica, onde Piquet e Patrese cualificaron segundo e cuarto respectivamente, pero retiráronse cedo na carreira. O director do equipo Bernie Ecclestone foi presionado polo patrocinador do equipo, Parmalat, para defender o campionato de Piquet, e optou por correr co chasis BT49 con motor Cosworth no Gran Premio do Brasil, que Piquet gañou, pero máis tarde foi descualificado por eludir o límite mínimo de peso ao correr con "freos refrixerados por auga". Ambos pilotos tamén correron co BT49 no Gran Premio de Long Beach, e o equipo boicoteou o Gran Premio de San Marino como parte da guerra FISA-FOCA. Para a seguinte carreira, o Gran Premio de Bélxica, Piquet e Patrese volveron a correr co BT50, pero Piquet terminou tres voltas detrás do gañador e Patrese retirouse. Como a relación entre Brabham, BMW e Parmalat volveuse tensa, Ecclestone viuse obrigado a ceder, Piquet continuou o desenvolvemento do BT50 mentres que Patrese correu co chasis Cosworth. No Gran Premio de Mónaco, Patrese gañou, mentres que Piquet foi máis de dous segundos máis lento na cualificación e retirouse da carreira. O punto máis baixo da participación de BMW na Fórmula Un ata o momento chegou no Gran Premio de Detroit, onde os problemas de fiabilidade do motor impediron a cualificación de Piquet.
EVO Banco
miniatura|200px|Sede de EVO Banco na [[A Coruña|Coruña no edificio histórico de Caixa Galicia.]]
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
miniatura| right | A asociación entre BMW e Brabham durou desde ata . [[Nelson Piquet pilotando Brabham BT54 con motor BMW no Gran Premio de Alemaña de 1985.]]
A fortuna de BMW mellorou de repente, na seguinte carreira en Canadá, onde as condicións de frío eran adecuadas para os motores turbo e permitiu a Piquet quedar por diante de Patrese (aínda no BT49), e lograr a primeira vitoria de BMW na Fórmula Un. Para o resto da tempada, os dous pilotos correron co BT50, e utilizaron a estratexia radical de Murray dunha parada planificada para encher a metade da carreira e correr na parte dianteira da pista en numerosas ocasións. O coche seguía sendo pouco fiable, e só permitiu que Piquet e Patrese acabasen en catro ocasións antes do final da tempada. A competitividade do motor BMW quedou demostrada polo feito de que Piquet retirouse da cabeza dos Grandes premios do Reino Unido, Francia e Alemaña, mentres que Patrese tamén retirouse cando lideraba no Gran Premio de Austria. Patrese tamén logrou a primeira volta rápida de BMW no Gran Premio de Francia, mentres que Piquet acadou a única pole position da marca na carreira austríaca.
EVO Banco
EVO Banco é unha entidade financeira española que foi creada por NCG Banco, S.A. o 12 de marzo de 2012 como marca comercial para operar financeiramente en España fóra do ámbito do negocio de NCG Banco.
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
En, a mellora da fiabilidade do motor BMW no novo BT52 permitiu a Piquet gañar o campionato de pilotos, superando a Alain Prost (Renault) nos puntos na táboa de posicións. Brabham tamén terminou terceiro no Campionato de Construtores, aínda que a falta de consistencia no segundo coche de Patrese impediu que o equipo loitara por este título. Piquet gañou tres carreiras e Patrese gañou a última da tempada. BMW tamén comezou a fornecer os seus motores ao equipo alemán ATS esta tempada, pero o único piloto Manfred Winkelhock non puido sumar ningún punto.
EVO Banco
Dende 2014 é propiedade do fondo de investimento estadounidense Apollo Global Management, LLC.
Proton K
Proton K é o nome dun modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Por extensión, os Proton K tamén poden ser denominados UR-500K ou como 8K82K segundo o seu índice GRAU. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 2000.
Características
O Proton K foi concibido como un sucesor e mellora do foguete Proton orixinal. O impulso específico foi mellorado en 5 segundos e a masa da primeira etapa foi aumentada en 71 toneladas, a da segunda en 30 toneladas e a da terceira en 27 toneladas. En conxunto as melloras permitían aumentar a carga útil que o Proton K podía levar á órbita baixa terrestre ata os case 20.000 kg comparados cos 12.000 kg do Proton orixinal.
EVO Banco
Historia
250px|miniatura|Logo de EVO Banco.
Creación
A creación desta marca comercial foi unha das consecuencias dunha serie de cambios na estrutura da súa matriz, NCG Banco.
-248
Outros
Historia ano a ano
EVO Banco
Creación
En 2010, as caixas de aforros galegas Caixa Galicia e Caixanova emprenderon un proceso de fusión que tivo como resultado a cesión de todos os activos das dúas antigas entidades a unha nova caixa, a cal recibiu o nome de Novacaixagalicia. Todas as oficinas das dúas antigas caixas pasaron a cambiar o seu logotipo e a súa marca comercial polo da nova resultante.
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
En, BMW ampliou a tres equipos o fornecemento do M12/13 co equipo Arrows. O chasis A7 do equipo non estaba listo a principios da tempada, e os pilotos Marc Surer e Thierry Boutsen pilotaron A6 con motor Cosworth en dez de 32 participacións, pero anotaron tres puntos cos motores BMW, xa avanzada a tempada. ATS fallou outra vez e non logrou puntuar, nin con Winkelhock nin con Gerhard Berger, e retirouse do deporte ao final da tempada. Na parte dianteira da pista, Piquet non puido defender o seu título, dominado polos dous pilotos de McLaren, Niki Lauda e Prost. Piquet logrou nove poles durante a tempada, pero retirouse do mesmo número de carreiras, e os McLaren eran xeralmente máis rápidos en condicións de carreira, aínda que Piquet gañou os Grandes Premios de Canadá e Detroit. O segundo Brabham fallou na maioría de carreiras, Teo Fabi, só rematou catro carreiras, tratou de competir nunha tempada completa de IndyCars, pero comprometérase a tempo completo na F1 a través do ano. Debido aos seus compromisos estadounidenses perdeu tres carreiras, nas que foi substituído polo seu irmán, Corrado. Winkelhock tamén correu para o equipo na última carreira da tempada logo de pai do Fabis 'morreu pouco antes do evento.
EVO Banco
Creación
Porén, tan só un ano despois, en 2011, Novacaixagalicia decidiu, en consonancia coa reestruturación do sistema bancario en España, ceder todos os seus activos, oficinas e carteira de clientes a unha entidade bancaria denominada NCG Banco, S.A., da cal a caixa se converteu na propietaria única.