cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Day Rising
Tras o lanzamento de Zen Arcade en xullo de 1984, o dono de SST, Joe Carducci, pediu inmediatamente outro traballo. O grupo quería autoproducilo, pero o selo insistiu que o fixesen con Spot, que producira moitos dos álbums da discográfica, incluídos todos os de Hüsker Dü. A atmosfera da gravación foi por ese motivo tensa.
Aversa
Aversa é un concello italiano da provincia de Caserta, na rexión de Campania. Localízase a 12 quilómetros ao norte de Nápoles. É o centro dun distrito agrícola que produce viño e queixo. Conta con 56.043 habitantes.
Ligazóns externas
Web de Aversa (en italiano)
Monsters, Inc.
Monsters, Inc. é un filme de animación estadounidense producido por Pixar e dirixido por Pete Docter, estreado no 2001.
Sinopse
Monsters Inc. é a maior empresa de medo do mundo, e James P. Sullivan é un dos seus mellores empregados. Asustar os nenos non é un traballo doado, xa que todos cren que os nenos son tóxicos e non poden ter contacto con eles. Pero un día, unha nena cólase sen querer na empresa, provocando o caos.
Pobos indíxenas de América
Os pobos indíxenas de América, tamén chamados amerindios, indios ou nativos americanos son os nomes dados ós habitantes das Américas antes da chegada dos europeos, e os seus descendentes actuais. A hipótese máis aceptada para a súa orixe é que os primeiros habitantes da América viñeran de Asia atravesando a pé o estreito de Bering.
Moitas partes de América seguen habitadas por pobos indíxenas e algúns países contan con poboacións especialmente significativas, como Belize, Bolivia, o Canadá, Chile, Ecuador, Groenlandia, Guatemala, Güiana, México, Panamá e o Perú. Existen arredor de mil linguas indíxenas diferentes faladas en América. Algunhas, como o quechua, o aimará, o guaraní, as linguas maias e o náhuatl contan os seus falantes en millóns. Moitos pobos manteñen prácticas e trazos culturais indíxenas en diferentes graos, incluíndo a relixión, a organización social e as prácticas de subsistencia. Como moitas culturas, algunhas evolucionaron para incorporar aspectos tradicionais pero tamén atenden ás necesidades modernas. Algúns pobos indíxenas aínda viven relativamente illados da cultura occidental e uns poucos son pobos non contactados.
Terminoloxía
O termo “indio” provén do feito de que Cristovo Colón, cando chegou á América, estaba convencido de que chegara á India e desa maneira chamou os pobos indíxenas que alí atopou. Por esa razón tamén, aínda hoxe se refire ás illas do mar Caribe como Indias Occidentais.
Máis tarde, estes pobos consideráronse unha raza distinta e tamén se lles deu o nome de peles vermellas. Úsase o termo amerindio para designar os nativos do continente americano, en substitución ás palabras "indios", "indíxenas" e outras consideradas aldraxantes.
Na América do Norte, estes pobos son tamén coñecidos polas expresións pobos aborixes, indios americanos, primeiras nacións (principalmente no Canadá), nativos de Alasca ou pobos indíxenas da América. Porén, os esquimós (inuit, iupik e aleutianos) e os métis (mestizos) do Canadá, que teñen unha cultura e xenética diferente dos restantes, non sempre son considerados naqueles grupos.
Estes termos comprenden un gran número de distintas tribos, estados e grupos étnicos, moitos dos cales viven como comunidades cun estatuto político específico.
Orixe dos primeiros americanos
miniatura|dereita|450px|Mapa das migracións humanas máis antigas miniatura|dereita|Vaso maia Ata recentemente, a interpretación máis aceptada, baseada nos achados arqueolóxicos, era que os primeiros humanos nas Américas chegaron nunha serie de migracións da Siberia para Alasca a través dunha lingua de terra que se formou durante a última glaciación entre 24 e 9 mil anos atrás.
Por outro lado, atopáronse pinturas rupestres con imaxes de tatus xigantes, que podían ser os Glyptodon que viviron durante o Plistoceno, extinguíndose hai preto de 12 mil anos. Atopáronse tamén as máis antigas pinturas de barcos do mundo. Por iso, os arqueólogos especulan se os primeiros humanos a chegaren á América - aos cales tamén se chama aborixes americanos - virían en barco, da Australia ou doutro lugar.
Existen outras teorías sobre a orixe dos nativos americanos:
O máis probábel, porén, é que as Américas fosen colonizadas por vagas de pobos de diferentes orixes, ao longo dos tempos, dando orixe ao complexo mosaico de pobos e linguas que hoxe existen. E é posíbel, igualmente, que eses pobos – tal como aconteceu en tempos históricos, ben documentados – teñan substituído ou se teñan xuntado con poboación orixinais que aló xa existían.
Interacción entre os europeos e os nativos americanos
miniatura|240px|Muller [[pobo quechua|quechua e neno no Val Sagrado, Andes, o Perú.]]
A pesar de que os viquingos exploraran e estabeleceran bases nas costas da América do Norte a partir do século X e teren aí deixado marcas, como a runa de Kensington (aínda que moitos estudosos disputen a súa autenticidade), estes exploradores aparentemente non colonizaron a América, limitándose a tentar controlar o comercio de peles de animais e outras mercadorías da rexión.
Por outro lado, a colonización europea das Américas mudou radicalmente as vidas e culturas dos nativos americanos. Entre os séculos XV e XIX, estes pobos viron as súas poboacións devastadas polas privacións da perda das súas terras e animais, por doenzas e, en moitos casos por guerra. O primeiro grupo de nativos americanos atopado por Cristovo Colón, estimado en 250 mil aruaques do Haití, foron violentamente escravizados e apenas 500 sobreviviran no ano 1550; o grupo foi extinto antes de 1650.
No século XV, os españois e outros europeos trouxeron cabalos para as Américas e algúns destes animais escaparon e comezaron a se reproducir libremente. Ironicamente, o cabalo tiña orixinalmente evoluído nas Américas, mais extinguiuse na última glaciación. A reintrodución do cabalo tivo un profundo impacto nos nativos americanos das Grandes Planicies da América do Norte, permitíndolles expandir os seus territorios, trocar produtos con tribos veciñas e cazar con máis eficiencia.
Os europeos tamén trouxeron con eles doenzas contra as cales os nativos americanos non tiñan inmunidade, tales como a varicela e a varíola que, moitas veces son fatais para estas persoas. É difícil estimar a porcentaxe de nativos americanos mortos por estas doenzas, mais algúns historiadores estiman que preto de 80% da poboación dalgunhas tribos foi extinta polas doenzas europeas.
A débeda histórica dos colonizadores para cos pobos nativos é inmensa. Crece a discusión sobre formas de compensación polos danos causados e outros asuntos indíxenas, a nivel internacional, como atesta o gran número de organizacións que se dedica ao tema.
Co cambio da perspectiva histórica co tempo, estase a estudar diferentes feitos da cultura e historia amerindia baixo novas perspectivas. Por exemplo, estase a estudar a pegada dos indios americanos na actualidade, como a reprodución nas avenidas e estradas das cidades americanas actuais do trazado dos sendeiros amerindios.
Estatísticas da poboación indíxena por país
A seguinte táboa presenta un cálculo sobre a poboación indíxena nos países de América. Tamén se inclúe o cálculo da poboacións mestizas con algunha ascendencia indíxena e a sumas destes cos propios indíxenas están incluídos. Os datos presentados na siguinte táboa provie de "CIA World Factbook" unha fonte externa de países latinoamericanos que calcula os compoñentes étnicos da poboación de cada nación.
Madness
Madness é un grupo inglés de ska formado en 1976. Un dos principais grupos do revival de ska do selo 2 Tone a finais dos 70, Madness alcanzou a maioría dos seus éxitos nos 80, estando máis semanas nas listas inglesas que calquera outro grupo.
Os seus membros son Suggs, Mike Barson, Lee Thompson, Chris Foreman, Mark Bedford, Daniel Woodgate e Cash Smash.
Marcario de Friúl
Marcario (Marcarius) foi duque de Friúl desde 776 ata 787. Foi o primeiro duque de Friúl nomeado por Carlomagno logo da rebelión do longobardo Hrodgaud. Probabelmente non era longobardo. Xogou un papel secundario no Cisma dos Tres Capítulos.
Traxectoria
Marcario foi sucedido por Eric, un fiel de Carlomagno.
The Core
The Core é un filme estadounidense dirixido por Jon Amiel que foi estreado no 2003.
Sinopse
Logo dunha serie de estraños acontecementos ó longo do planeta, descóbrese que, por razóns descoñecidas, o corazón do planeta Terra detivo o seu movemento xiratorio, o que causará en poucos meses un tremendo desastre natural, eliminando a vida do planeta. Para buscar unha solución a esta catástrofe, o goberno e o estamento militar estadounidense piden axuda ó xeofísico que descubriu que estaba pasando, o Doutor Josh Keyes (Aaron Eckhart), e a un grupo cos mellores científicos mundiais. Deberán viaxar ó centro da Terra nun vehículo subterráneo ó mando do comandante Robert Iverson (Bruce Greenwood) e Rebecca “Beck” Childs (Hilary Swank). A súa perigosa misión será a de detonar un dispositivo nuclear que intente reactivar o núcleo e así salvar o mundo enteiro dunha destrución segura.
Glaciación
miniatura|280px|Superficie glacial no continente antártico
As glaciacións son fenómenos climáticos que ocorren ao longo da historia do planeta Terra. Como o propio nome suxire, é un período de frío intenso cando a temperatura media da Terra baixou, provocando o aumento das xeeiras nos polos e unha acumulación de xeo nas zonas montañosas próximo ás rexións de neves eternas (que nunca derreten).
Actualmente as xeeiras ocupan un 10% da área total do planeta e a maioría está localizada nas rexións polares como a Antártica e Groenlandia, mais non sempre foi así. Nos períodos glaciais o xeo cubría preto de 32% da terra e 30% dos océanos.
As glaciacións provocaron grandes mudanzas no relevo continental e no nivel do mar. Cando a temperatura global diminuíu, ocorreu, como consecuencia, o aumento das xeeiras, ou sexa, as baixas temperaturas provocaron o conxelamento da auga nos polos aumentando a cantidade de xeo nos cascos polares.
Outra consecuencia deste proceso foi que a formación das xeeiras non quedou restrinxida ás rexións polares. A neve e o xeo fóronse acumulando nas zonas montañosas próximas aos picos, ano tras ano, ata que o seu propio peso fixo que se desprazasen lentamente, provocando grandes alteracións de relevo no camiño por onde pasaban, formando profundos vales en forma de U e os depósitos de pedra que arrastra o glaciar (morenas). Estas masas de xeo e neve son os glaciares que foron deslizando lentamente ata alcanzar zonas máis quentes, onde se foron derretendo e formando a cabeceira dun río ou dando orixe aos lagos glaciais.
Outra consecuencia foi o rebaixamento do nivel dos mares debido á retención de auga nos polos. O mar afastouse da liña da costa, das praias, por exemplo, expondo grandes extensións de terra e unindo illas e continentes entre si, formando as chamadas pontes terrestres.
Entre os períodos glaciais hai períodos interglaciais, nos que a temperatura da Terra se eleva. O período en que vivimos non é máis que un interglacial.
Anxo Moure
Anxo Moure Mosquera, nado en Chantada o 28 de decembro de 1963, é un escritor e contacontos galego.
Traxectoria
As súas actividades son cómicas e divulgativas, enmarcadas no ecoloxismo e o ecopacifismo.
Impulsou a creación do Cinema Palleiriso na aldea de Garabelos, na parroquia de Mariz.
Escudo de Finlandia
180px|dereita O escudo de Finlandia amosa un león coroado de pé sobre un fondo de goles (vermello). O león alza unha espada coa súa enluvada man dereita e está a pisar un sabre curvado. O león, a coroa, e a asa da espada e do sabre son de ouro, do mesmo xeito que a ensambladura da luva. As follas das armas e a luva son prateadas. O fondo está adornado con nove rosas prateadas.
Cando o rei Gustavo I de Suecia, morto en 1560 outorgou ao seu fillo Xoán o título de Duque de Finlandia en 1556, o territorio recibiu un escudo de armas propio que foi probablemente aprobado polo rei en 1557; aínda que polo que se sabe, o duque nunca o utilizou. Ademais dos emblemas nacionais, este escudo de armas incluíu outros dous símbolos que se refiren ao norte e ao sur de Finlandia, as áreas que hoxe son Satakunta e Varsinais Suomi (Finlandia xenuína). Estes dous símbolos serían máis tarde conservados nos escudos de armas de ambas as provincias.
Tras a súa ascensión ao trono sueco, o rei Xoán III adoptou en 1581 o título de "Gran Duque de Finlandia e Carelia". Foi probablemente nesta época ou un pouco máis tarde, cando Finlandia recibiu un segundo escudo de armas, o cal é un pouco parecido ao actual. Pénsase que este foi modelado sobre un escudo esculpido para a lápida do Rei Gustavo I na catedral de Uppsala, completada en 1591. Este monumento foi deseñado durante o reinado do irmán máis vello de Xoán, Erik XVI, quen foi rei de 1560 a 1568, mais só se completou 30 anos máis tarde durante o reinado de Xoán. O escudo foi probablemente deseñado polo artista do duque Willem Aboien, quen serviu baixo o reinado de Gustavo I e Erik XVI.
Non hai modo de saber se o segundo escudo de armas de Finlandia foi puramente produto da imaxinación de Willem Aboien, ou si respondeu os desexos de Erik XVI ou a algunha outra descoñecida tradición histórica. Sábese, no entanto, que Erik XVI estaba interesado na heráldica. Este tema foi obxecto de importante debate académico entre estudosos e laicos. En todo caso, o consenso xeral foi que o símbolo do león derívase do brasón da familia Folkung, o cal está incluído entre os brasóns reais de Suecia. As dúas espadas foron tomadas do escudo de armas de Carelia, o cal foi exhibido por primeira vez publicamente en 1560 nunha bandeira no funeral polo Rei Gustavo I de Suecia.
Cando en 1917 Finlandia conseguiu a súa independencia, "as armas do león" convertéronse no escudo de armas da nova nación. Antes desta, servira como símbolo común para todo o territorio sueco ao leste do golfo de Botnia, e de 1809 a 1917, como escudo de armas do Gran Ducado de Finlandia, período no que o país estaba baixo goberno ruso. O escudo de armas finlandés aparece na bandeira oficial do estado, nos selos oficiais, moedas, billetes e selos postais. No coche da presidenta este ocupa o lugar dunha matrícula. Non foi até 1978 que se aprobou unha lexislación oficial sobre o escudo de armas de Finlandia. Esta especifica a descrición oficial e prohibe a venda do escudo de armas nacional, so pena de multa.
Edicto de Milán
200px|dereita|miniatura|Busto de [[Constantino I o Grande|Constantino I, un dos impulsores do edicto polo que se declara a liberdade de culto.]]
O Edicto de Milán (coñecido tamén como A tolerancia do cristianismo) foi promulgado en Milán no ano 313. Estableceu a liberdade de relixión no Imperio Romano, dando fin ás persecucións dirixidas polas autoridades contra certos grupos relixiosos, particularmente os cristiáns. O edicto foi asinado por Constantino I e Licinio, dirixentes respectivamente dos imperios romanos de Occidente e Oriente.
No momento da promulgación do edicto existían no Imperio cerca de 1.500 sés episcopais, e entre 5 e 7 millóns de habitantes dos 50 que compuñan o imperio profesaban o cristianismo. Logo da aprobación iniciouse a Paz da Igrexa, como é coñecida polos historiadores cristiáns.
Antecedentes
Anteriormente, no ano 311, o emperador Galerio emitira na cidade un edicto coñecido como o Edicto de Tolerancia de Nicomedia. Nel concedíase indulxencia ós cristiáns, recoñecéndose a súa existencia legal e a liberdade para celebrar reunións e construír templos para o seu Deus, polo que a persecución dos mesmos finalizaría.
Desenvolvemento
Nun intento por reintegrar o imperio romano baixo unha soa autoridade, Licinio armouse contra Constantino. Como parte do seu esforzo para gañarse a lealdade do exército, Licinio eximiu ó exército e ós funcionarios públicos da práctica da política de tolerancia que impuña o edicto, permitíndolles continuar a persecución de cristiáns. Como consecuencia desta orde, algúns cristiáns perderon as súas propiedades e mesmo a vida. Desde entón sobrevive a lenda que conta que 40 cristiáns en Sevaste, ó negarse a ofrendar viño ós deuses pagáns, foron torturados e encarcerados. Ó rexeitar aínda participar no rito, foron obrigados a manterse de pé nús sobre o xeo do inverno ata a conxelación. Uns cantos cederon e aceptaron renunciar ó cristianismo con tal de acompañar ós soldados nos lumes, á vez que un número semellante de soldados decidiron confesar a súa ata entón secreta devoción ó cristianismo, uníndose a aqueles no xeo. Conta a tradición que descenderon do ceo anxos que colocaron coroas nas cabezas dos mártires.
No ano 324 volve a guerra entre ambos imperios. Constantino logra vencer o 3 de xullo dese ano ó exército de Licinio na batalla de Adrianópole cercándoo dentro das murallas de Bizancio. Por outro lado, mercede á vitoria que consegue o primoxénito de Constantino, Flavio Xulio Crispo, sobre a frota de Licinio, obriga a este a retirarse a Bitinia, onde perde o seu último posto o 18 de setembro durante a batalla de Crisópole. Constantino entón logra o poder absoluto sobre o imperio, e ordena que Licinio sexa internado en Tesalónica, onde intenta alzarse en armas e é executado por traizón.
Características
O edicto ou constitución imperial foi aprobado entre outra serie de medidas tomadas en conxunto polos emperadores romanos de oriente e occidente en xuño de 313. No mesmo establecíase o seguinte:
Consecuencias
O edicto de Milán non só significou o recoñecemento oficial dos cristiáns, senón que trouxo como consecuencia profundos cambios dentro do Imperio Romano, así como o comezo da expansión da Igrexa Católica. O exercicio do edicto devolveu ós cristiáns ós seus antigos lugares de reunión e culto, así como outras propiedades que foran confiscadas polas autoridades romanas e vendidas a particulares: as propiedades haberán de ser devoltas ós cristiáns sen esixir pago ou recompensa de ningún tipo, e sen admitir ningún tipo de fraude ou engano. Isto brindoulle ó cristianismo (e a calquera outra relixión) un status de lexitimidade xunto co paganismo, e en efecto, depuxo ó paganismo como a relixión oficial do imperio romano e dos seus exércitos.
Aínda non se recuperaron rexistros en pedra do edicto. As citas que se coñecen proveñen dos capítulos 35 e 48 do documento histórico De mortibus persecutorum (latín: Sobre a morte dos perseguidores), escrito polo sacerdote católico Lactancio.
Verdegaia
Verdegaia é unha asociación ecoloxista galega, fundada en 2006.
Traxectoria
Verdegaia fundouse logo dunha escisión en ADEGA, a asociación ecoloxista na que en 2005 militaban a maior parte dos membros fundadores de Verdegaia. Ten como obxectivos contribuír á defensa da natureza e propiciar un desenvolvemento sustentábel caracterizado polo ecoloxismo, a xustiza social e a paz. Os medios para acadar estes obxectivos son a investigación, a sensibilización social, o deseño e realización de proxectos, a presión a gobernos e a empresas e a mobilización. A asociación publica desde o 2006 a revista dixital Cos pés na Terra.
En 2018 creou as Brigadas Deseucaliptizadoras, un programa de voluntariado para restituír as especies autóctonas de alto valor ecosistémico onde están ameazadas polo eucalipto e por outras especies invasoras pirófitas.
Orixe do nome
O nome da asociación é un xogo de palabras entre verdegaia, unha tonalidade de verde claro mestura entre o verde e o branco, cores respectivamente asociadas aos movementos ecoloxistas e pacifistas, e Gaia, nome da Nai Terra na mitoloxía grega.
Ideario
O ideario de Verdegaia é:
Núcleos comarcais
A asociación conta con núcleos nas seguintes comarcas:
Eurocopa de Fútbol de 2000
A Eurocopa da UEFA de 2000 (en alemán: UEFA Fußball-Europameisterschaft Belgien/Niederlande 2000, en francés: UEFA Championnat Européen du Football Belgique/Pays Bas 2000, en neerlandés: UEFA Europees Voetbalkampioenschap België/Nederland 2000) foi a undécima edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada por vez primeira de forma conxunta entre dous estados, Bélxica e os Países Baixos. O campionato foi gañado por Francia, que bateu na final a selección de Italia por dous goles a un na prórroga, atinxindo así o seu segundo título continental.
Estevia
A estevia (chamada na lingua orixinal ka'a he'ẽ) Stevia rebaudiana é unha especie do xénero Stevia, familia Asteraceae, orixinaria da América do Sur, na Serra de Amambai (Mato Grosso do Sul), rexión limítrofe entre o Brasil e o Paraguai. Planta de hábito arbustivo que forma, co tempo, múltiplos gomos e mide de 40 a 80 cm de altura. A raíz é perenne, fibrosa e filiforme.
A estevia tornouse bastante popular cando un poderoso adozante oriúndo das súas follas comezou a utilizarse en forma de extracto en po nos países da América do Sur. Xa era utilizada polos indios guaranís para adozar remedios.
Características
O esteviósido é un diterpeno da clase dos cauranos, o cal posúe tres moléculas de glicosa ligadas á súa, sendo dúas á hidroxila do carbono-13 e unha á carboxila do carbono-19. Ten a propiedade de adozar cerca de 300 veces máis ca o azucre común. Ten sabor agradábel e non presenta gusto residual, sendo agradábel ao padal. 1,0 g de esteviósido posúe aproximadamente 3,8 kcal e adoza o equivalente a dúas culleradas sopeiras de azucre común (sacarosa).
No mercado
Na súa forma natural, o esteviósido é un po branco, presentándose no mercado nesta forma ou na forma líquida (diluída). Algunhas empresas xa presentan produtos como chocolates, condimentos e xelatinas adozados con estevia.
Uso medicinal
Estudos científicos revelaron que algúns dos nutrientes que poden atoparse na herba estevia son o cinc, vitamina C, vitamina A, proteínas, potasio, fósforo, magnesio, ferro e calcio. A estevia é amplamente popular coma excelente fonte de fibra
Principios activos
Glicosídeos, esteviosídeo (5 a 10%), rebaudiosídeo (2 a 4%), dulcosídeo, saponinas, aceite esencial e taninos.
Indicacións terapéuticas
Diabetes, hipertensión arterial, acía, baixada do ácido úrico, reumatismo, fatiga, depresión, insomnio e enmagrecemento.
Efectos colaterais
Aínda que se afirme que a estevia non presenta efectos colaterais, cómpre alertar o feito dunha suposta acción anticonceptiva, xa que os indios guaranís utilizábana para esta finalidade, malia descoñeceren o uso da infusión dentro do ritual da contracepción.
Ao final dos anos 1960, a Universidade da República (Montevideo, Uruguai) e a Universidade de Purdue (Indiana, Estados Unidos) comprobaron que quince gramos da folla seca en trescentos milímetros cúbicos de auga comprende a dose diaria que impide a ovulación, porén, ao se suspender o uso da infusión por dez días, a muller poderá quedar embarazada normalmente.
Kükenthaløya
A illa de Kükenthal (en noruegués Kükenthaløya) é unha pequena illa (mide 3,3 km longo por 2,2 km de largo), deshabitada, do arquipélago noruegués das illas Svalbard, no mar de Barents. miniatura|esquerda|180px|O Heleysundet visto desde o leste
Administrativamente pertence a Svalbard, un territorio dependente de Noruega.
Kükenthaløya está en medio do Heleysundet, o estreito que separa a illa de Barents (Barentsøya) da illa de Spitsbergen.
Descubrimento
A illa foi descuberta polo zoólogo alemán Willy Kükenthal (1861–1922), nunha expedición iniciada en 1886 e que finalizou en 1889, ao que a illa debe o seu nome.
Asteroids
Asteroids é un videoxogo arcade de tiros no espazo que foi lanzado en novembro de 1979 por Atari, Inc. e deseñado por Lyle Rains, Ed Logg e Dominic Walsh. O xogador controla unha nave espacial nun campo de asteroides que periodicamente é atravesado por discos voadores. O obxectivo do xogo é disparar e destruír os asteroides e os discos evitando colidir con eles e os disparos inimigos. O xogo incrementa a súa dificultade conforme medra o número de asteroides.
Asteroids foi un dos meirandes éxitos da Idade de Ouro dos arcades. O xogo vendeu máis de 70 000 máquinas recreativas, sendo moi popular entre os xogadores e moi influente nos desenvolvedores de videoxogos. Dende entón, foi adaptado a múltiples plataformas. Asteroids foi amplamente imitado e influíu directamente en xogos como Defender, Gravitar, e moitos outros.
Seru Epenisa Cakobau
Ratu Seru Epenisa Cakobau, nado en 1815 e finado en 1883, foi rei de Fidxi (Tui Viti) entre o 5 de xuño de 1871 e o 10 de outubro de 1874, cando cedeu a soberanía do país á raíña Vitoria do Reino Unido.
Traxectoria
Cakobau era o xefe tradicional de Bau dende o 8 de decembro de 1852 ao suceder ao seu pai, Tanoa Visawaga, aínda que se reclamaba rei de Fidxi ao afirmar que Bau tiña preeminencia sobre o resto de Fidxi, o que non aceptaron os outros xefes, e comezou unha guerra de dezanove anos. En 1854 converteuse ao cristianismo e renunciou ao canibalismo. En 1865 formouse a Confederación de Reinos Independentes de Viti, que tiña a Cakobau como presidente da Asemblea Xeral, en 1871 unificou Fidxi baixo o seu reinado, e estableceu unha monarquía constitucional
Roger Daltrey
miniatura|250px|Roger Daltrey nun concerto en Hyde Park (2005) Roger Harry Daltrey, nado en Londres o 1 de marzo de 1944, é un cantante de rock, compoñente e fundador inglés da banda musical británica The Who.
Andoriña de cu branco
A andoriña de cu branco ou avión (Delichon urbicum) é unha ave da familia das Hirundinidae.
Morfoloxía e hábitos
É unha ave de 13 cm de lonxitude e 20 gramos de peso. Similar á andoriña común, mais coa cola en forma de V curta. Branca toda a parte inferior do corpo, do queixo á rabadilla. O lombo e parte superior da cabeza son negros con tonalidades azuis. A especie non presenta dimorfismo sexual.
Ave gregaria, voa con picados frecuentes, mais sen a velocidade e versatilidade da andoriña; aliméntase de insectos voadores.
Confiada cos humanos, a especie habita en aldeas, zonas de agro, cantís e canteiras.
Reprodución
O período de cría vai de maio a setembro, facendo unha posta de 4-5 ovos. Realiza 2-3 postas ó ano, sendo o tempo de incubación de 12-13 días e permanecendo os polos 16-23 días no niño. Este adoita estar en edificios ou en rochedos e ten forma convexa cun único orificio de entrada.
Distribución
De abril a outubro é moi frecuente en toda Europa e Norte de África. Pasa o inverno en África.
André Marie Constant Duméril
André Marie Constant Duméril, nado en Amiens o 1 de xaneiro de 1774 e finado en París o 14 de agosto de 1860, foi un zoólogo e naturalista francés.
Foi profesor de anatomía no Museo Nacional de Historia Natural de Francia desde 1801 a 1812, cando se fixo profesor de herpetoloxía e ictioloxía.
Traxectoria
André Marie Constant Duméril foi doutor moi novo, aos 19 anos, na Escola Médica de Rouen. En 1800 deixou París e colaborou no bosquexado das leccións da anatomía comparada de Georges Cuvier.
Substituíu a Cuvier na Escola Central do Panteón de París, xunto co seu colega Alexandre Brongniart. En 1801, impartiu cursos na Escola Médica de París.
Baixo a Restauración que seguiu á Revolución de 1848 foi elixido membro da Academia de Ciencias Francesa. En 1803 sucedeu a Lacépède como profesor de herpetoloxía e ictioloxía do Museo Nacional de Historia Natural de Francia, aínda que asumiu este cargo, só oficialmente, en 1825, á morte de Lacépède.
En 1806 publicou Zoologie analytique, que comprendía todo o reino animal e mostraba as relacións entre os diferentes xéneros, aínda que non das especies.
En 1832 o seu axudante Gabriel Bibron (1806-1848), asumiu a tarefa de describir as especies para unha nova versión estendida de Zoologie analytique, mentres que Nicolaus Michael Oppel (1782-1820) o axudou cunha revisión da sistemática.
Despois da prematura e inesperada morte de Bibron, Auguste Duméril, fillo de André, substituíno. Pero a morte de Bibron demorou, durante dez anos, a publicación do novo traballo. En 1851, os dous Duméril, padre e fillo, publicaron o Catalogue méthodique de la collection des reptiles (aínda que o fillo, Auguste Duméril, era ao parecer o verdadeiro autor). E en 1853, André Duméril, xa só, publicou Prodrome de la classification des reptiles ophidiens. Neste libro propón unha clasificación de todas as serpentes en sete volumes.
André Duméril descubriu unha colección de peixes no ático da casa de Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon describindo estas especies que foran recolectadas por Philibert Commerson case 70 anos antes. Un dos seus traballos máis importantes, l’Erpétologie général ou Histoire naturelle complète des reptiles, foi publicado en nove volumes entre 1834 e 1854. Nel descríbense 1 393 especies con todo detalle, e especifícase a súa anatomía e fisioloxía, acompañadas da oportuna bibliografía. Debe salientarse, porén, que Duméril mantivo aos anfibios entre os réptiles a pesar dos traballos de Alexandre Brongniart ou de Pierre André Latreille, e dos descubrimentos anatómicos de Karl Ernst von Baer (1792-1876) ou de Johannes Peter Müller (1801-1858).
André Duméril estivo interesado durante toda a súa vida, ademais de na herpetoloxía, nos insectos, e publicou varias memorias de entomoloxía. O seu traballo entomolóxico principal é Entomologie analytique, publicado en dous volumes en 1860.
Co seu fillo Auguste creou os primeiros vivarium para réptiles do Jardin des Plantes. Duméril sempre considerou as observacións na conduta animal de importancia taxonómica.
Honores
Algunhas especies nomeadas na súa honra:
Abreviatura
A abreviatura Duméril emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
AIFF
AIFF (Audio Interchange File Format ou formato de arquivo para intercambio de son) é un tipo de arquivo de música para o ordenador. O formato desenvolveuno Apple, baseado no IFF (Interchange File Format de Electronic Arts). Emprégase, principalmente, nos Macintosh.
Os datos de son nos arquivo AIFF non se comprimen, polo que estes tenden a ocupar moito máis ca outros formatos como o APE ou MP3. Un minuto de son ocupa arredor de 5 Mb de datos. Aínda que existen os AIFFC (AIFF Compressed) que poden reducir as dimensións do arquivo nun terzo (AIFF3) ou nun sesto (AIFF6), resultan nunha gran perda de calidade, polo que case non se utilizan.
Adiantum
Descrición
Trátase de herbas perennes, con rizoma longo e rastreiro, de reprodución por soros situados no envés das pinnas terminais das follas, cubertas por estas a xeito de pseudoindusio, que habita en paredes rochosas de fontes e lugares húmidos e avesedos.
Usos
A capilaria ou cabelo de venus (Adiantum capillus-veneris) posúe actividade analxésica e antitusíxena. Emprégase abundantemente na España Mediterránea como menciña moi específica.
Atlacomulco
Atlacomulco é un concello ao norte do Estado de México, no México. Limita ao norte con Acambay e Temascalcingo, ao nordeste con Timilpan, ao leste con Morelos e Timilpan, ao suroeste con Jocotitlán e ao noroeste con Temascalcingo e El Oro. A súa área é de 257,89 km², e a súa poboación no ano 2010 era de 93 718 habitantes. A cabeceira municipal do concello é Atlacomulco de Fabela.
Topónimo
Atlacomulco identifícase co nome na lingua náhuatl de Atlacomolco (cfr. náhuatl actual Atlacomolli (pozo), e o sufixo de lugar -co). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar onde hai pozos".
Voo 261 de Thai Airways International
O Comité de Investigación de Accidentes de Aviación de Tailandia (AAIC) abrú unha investigación sobre o suceso. Esta investigación revelou que a tripulación desorientárase. A visibilidade era limitada e o estrés causou que a tripulación perdese o control do avión. O AAIC destacou tamén a escasa iluminación de Surat Thani e os avisos defectuosos do avión.
Atlacomulco
Demografía
O concello ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais parroquias.
Voo 261 de Thai Airways International
O accidente foi o segundo con máis vítimas mortais en Tailandia, tras o voo 004 de Lauda Air. Foi tamén o quinto peor accidente dun Airbus A310.
Avión
O HS-TIA era un Airbus A310-204, con número de serie 415 e anteriormente rexistrado como F-WWBI para probas de voo con Airbus. Estaba bautizado co nome Phitsanulok e voara por vez primeira o 3 de marzo de 1986 e fora entregado a Thai Airways o 29 de abril dese ano.
Ctenopharyngodon idella
A carpa Ctenopharyngodon idella é unha especie de peixe ciprínido (o grupo das carpas) e a única especie do xénero Ctenopharyngodon. É a especie que se produce en maior cantidade en acuicultura no mundo (uns seis millóns de toneladas ao ano en 2016, o que supón preto dun 11% do total da produción acuícola). É un gran peixe de auga doce herbívoro nativo do leste de Asia, cunha área de distribución nativa que vai desde o norte de Vietnam ao río Amur na fronteira chinesa-siberiana.
Críase na China como alimento, pero foi introducida en Europa e os Estados Unidos para o control da vexetación acuática. É un peixe propio de ríos grandes de augas avoltas e está asociado a lagos de chairas de inundación, cun amplo grao de tolerancia de temperaturas. Entra en condición reprodutiva e desova a temperaturas entre 20 e 30 °C.
Aspecto e anatomía
É unha carpa alongada, repoluda, con forma de torpedo. A boca é terminal e lixeiramene oblicua con beizos firmes e non carnosos e sen barbas. A liña lateral completa contén de 40 a 42 escamas. Os dentes farínxeos anchos e con cristas están dispostos segundo a fórmula 2, 4-4, 2. A aleta dorsal ten de 8 a 10 raios brandos e a aleta anal está situada máis próxima á cola que na maioría dos ciprínidos. A cor corporal é oliva escura, variando gradualemnte a amarelo acastañado nos laterais, cunha bariga branca e grande, e escamas lixeiramente delineadas.
Ecoloxía
Esta especie vive en lagos, lagoas, pozas, e remansos de grandes ríos, e prefiren corpos de auga grandes, de fluxo lento ou encorados con vexetación. Na natureza, desovan en ríos de augas rápidas e os seus ovos, que son lixeiramente máis pesados que a auga, desenvólvense mentres van á deriva augas abaixo, mantidos en suspensión pola turbulencia das augas. Crese que os ovos morren se van ao fondo.
Os adultos das especies aliméntanse principalmente de plantas acuáticas. Comen plantas acuáticas altas e vexetación terrestre mergullada, pero tamén poden comer detritos, insectos e outros invertebrados.
Especie introducida
A especie necesita ríos grandes para a supervivencia dos ovos e das crías máis novas.
Uso como control de vexetación acuática
A especie foi introducida nalgúns países, como Nova Zelandia (en 1966) para o control da vexetación acuática, e nese país foi estudado o seu potencial valor e impacto. Cada introdución nese país necesita a autorización gobernamental. Nos Países Baixos tamén se introduciu esta especie co mesmo fin en 1973, baixo o control do Ministerio de Agricultura, Natureza e Calidade dos Alimentos.
En ambos os países, o control da especie é doada porque é improbable que se reproduza naturalmente nas condicións reinantes debido ás súas necesidades tan específicas para a reprodución, pero noutros sitios o control faise utilizando peixes estériles triploides.
Pesca
miniatura|Exemplar capturado con liña usando como isco pan branco.
Os exemplares grandes son grandes loitadores na pesca con cana, pero debido aos seus hábitos vexetarianos e á súa cautela son difíciles de capturar. Os iscos de millo aumentan o éxito. Comen grans de millo enlatado, tomates cherry, e, malia seren primordialmente herbívoros, ás veces comen animais. Os iscos de pan en anzó flotando sobre a superficie funcionan ben, especialmente en lagoas e pozas. O récord mundial da IGFA de carpa capturada con liña e anzó é de 39,75 kg, pescada en Bulgaria en 2009.
Prepárase para comelo ao vapor, fritido, cocido ou asado.
Saturno IB
Saturno IB foi o nome dun foguete dos Estados Unidos derivado do Saturno I e que usouse tanto de maneira independente como parte do Saturno V.
Características
O Saturno IB foi unha mellora do Saturno I, usando ao mesmo tempo unha segunda etapa Saturno IVB mellorada. Usouse para facer probas das naves Apolo e do módulo lunar, así como para enviar tripulacións á estación espacial Skylab.
A parte superior do foguete foi modificada para soportar o maior peso e diámetro do novo Saturno IVB. As aletas aerodinámicas foron redeseñadas debido á maior lonxitude e peso do foguete e varios cambios na estrutura aforraron 9000 kg de peso. Co Saturno IB puidéronse usar os mesmos procedementos de fabricación e probas que co Saturno I, co que se aforrou en tempo e diñeiro.
O foguete fixo nove lanzamentos (dous deles suborbitais), todos exitosos.
Erich Hartmann
Erich Alfred Hartmann (19 de abril de 1922 - 20 de setembro de 1993) foi o máis exitoso as na historia do combate aéreo con 352 aparellos inimigos abatidos (345 soviéticos) en 825 combates mentres servía na Luftwaffe na segunda guerra mundial.
O 29 de outubro recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro, en marzo chegou ás 200 vitorias e foi recibido por Hitler, ascendeu a tenente e foi designado xefe de Rotte. En outubro de 1944 despois de chegar ás 300 vitorias foi ascendido a capitán tomando o mando da Staffel 4. En febreiro de 1945 foi nomeado comandante da Jagdgeschwader 52, Hartmann abateu o último avión inimigo o 8 de maio. Hartmann rendeuse co resto dos seus homes ás tropas norteamericanas pero foron entregados aos soviéticos, sometido a xuízo foi condenado a vinte anos de prisión, en 1955 foi liberado, volveu a Alemaña e integrouse de novo na forza aérea alemá.
LeöKCh
LeöKCh, nado en Cee en 1988, é un mc galego de hip hop.
Arca navicularis
miniatura| Ilustración orixinal de Chemnitz, Gabinete sistemático de Conchylia, 7. Volume, placa 54, fig. 533 miniatura| Ilustración de Reeve: Conchologia Iconica, placa 11 Fig. 70 Arca navicularis é unha especie de bivalvo da familia Arcidae da orde dos Arcida.
Características
A cuncha ten ata aproximadamente 5 cm de longo e ata aproximadamente 2,5 cm de alto. O contorno é redondeado, rectangular a trapezoidal invertido cun bordo superior case recto (distancia máis longa) e un seo medio moi claramente pronunciado. O bordo dianteiro, forma un ángulo obtuso co rectángulo do bordo dorsal e é recto ou lixeiramente curvado.
A superficie da cuncha está cuberta por un periostraco groso que normalmente só se conserva no bordo. A cor básica é maioritariamente branca, con bandas marróns oblicuas irregulares, con diferentes intensidades. O interior da cunca é violáceo azulado cun bordo estreito.
Fillobal, Vilavella, Triacastela
Fillobal é un lugar da parroquia de Vilavella, no concello lugués de Triacastela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Camiño de Santiago
Fillobal é unha localidade da etapa O Cebreiro-Triacastela do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Subdivisións de Paraguai
300px|miniatura|Mapa das subdivisións de Paraguai.
Por data de creación, a orde sería a seguinte:
Airbus A300
O Airbus A300 é un avión de pasaxeiros bimotor de curto-medio alcance e de fuselaxe ancha de Airbus, o consorcio europeo de fabricación de aeronaves. Trátase do primeiro avión fabricado por Airbus, co que supuxo o relanzamento da industria aeronáutica europea,e tamén é o primeiro bimotor de fuselaxe ancha producido no mundo. O A300 pode levar 266 pasaxeiros nunha configuración de dúas clases, cun alcance máximo de 7.540 quilómentors, dependendo do modelo.
O seu cliente de lanzamento foi Air France, que usou por vez primeira o 30 de maio de 1974. A produción do A300 rematou no mes de xullo de 2007, xunto coa do seu derivado máis pequeno, o A310.
Orixes
Durante os anos 60 fabricantes aeronáuticos europeos como Hawker Siddeley e British Aircraft Corporation, baseados no Reino Unido, e Sud Aviation de Francia, tiñan ambicións de fabricar un novo avión sde pasaxeiros de 200 asentos para o crecente mercado da aviación civil. Mentres se realizaban e consideraban estudos, como unha versión alongada e de dous motores do Hawker Siddeley Trident e un desenvolvemento ampliado do BAC One-Eleven designado BAC Two-Eleven, recoñeceuse que se cada un dos fabricantes europeos lanzaban avións semellantes ao mercado ao mesmo tempo ningún deles alcanzaría o volume de vendas necesario para facelo viable. En 1965 un estudo do goberno británico, coñecido como o Informe Plowden, atopou que os custos de produción británicos eran entre un 10 e un 20% superiores aos estadounidenses debido á produción máis pequena, o que en parte se debía ao fracturado mercado europeo. Para superar ese factor o informe recomendaba perseguir proxectos colaboratic¡vos multinacionais entre os líderes da construción aeronáutica da rexión.
Os fabricantes europeos estaban disposto a explorar posibles programas; o proposto HBN 100 de fuselaxe ancha para 260 pasaxeiros entre Hawker Siddeley, Nord Aviation e Breguet Aviation foi un exemplo. Os gobernos nacionais tamén estaban dispostos a apoiar eses esforzos pola crenza de que os fabricantes estadounidenses poderían dominar a Comunidade Económica Europea; en particular, Alemaña tiña ambicións polo proxecto dun avión de pasaxeiros multinacional para dinamizar a súa industria aeronáutica, que disminuíra considerablemente dende a segunda guerra mundial. Durante mediados dos anos 60 tanto Air France como American Airlines expresaran o seu interese nun avión de fuselaxe ancha bimotor e de curto alcance, indicando que había unha demanda no mercado para ese tipo de aeronave. En xullo de 1967, durante unha reunión de alto perfil entre ministros franceses, alemáns e británicos, chegouse a un acordo para aumentar a cooperación entre países europeos no campo da tecnoloxía da aviación, e "para o desenvolvemento e produción conxunta dun airbus". A palabra airbus nese momento era un termo xénerico en aviación para un grande avión comercial, e era considerada aceptable en múltiples linguas.
Lanzamento do proxecto
O 29 de maio de 1969, durante o Salón aeronáutico de Le Bourget, os ministros de Transporte alemán e francés asinaron un acordo para desenvolver e fabricar un avión capaz de transportar entre 260 e 300 pasaxeiros, sendo o primeiro bimotor de fuselaxe ancha do mundo. A intención do proxecto era producir un avión que fose máis pequenso, lixeiro e económico que os seus rivais estadounidenses trimotores, o McDonnell Douglas DC-10 e o Lockheed L-1011 TriStar. A estes dous países uniríase Gran Bretaña o 26 de setembro nunha reunión en Bonn.
O 18 de decembro de 1970 crearíase Airbus Industrie, cando as primeiras pezas do A300 estaban xa a ser fabricadas. O tamaño do avión variou bastante durante o proceso de deseño, pasando dos 300 pasaxeiros inicialmente aos 225, e tamén variando o ancho da fuselaxe e a configuración interna.
Os dous primeiros exemplares construídos foron do tipo B1 (o A300-A era a versión de 300 pasaxeiros que nunca chegou a fabricarse), voando por vez primeira o día 28 de outubro de 1972. Porén, debido a requerimentos das aeroliñas o modelo que entrou en produción foi o A300-B2, con capacidade para 250 pasaxeiros.
A300B1
Só se construíron dous: o primeiro prototipo, con rexistro F-WUAB e posteriormente F-OCAZ, e un segundo avión, F-WUAC, que foi alugado en novembro de 1974 a Trans European Airways (TEA), rexistrado como OO-TEF. TEA alugouno á súa vez durante seis meses a Air Algérie, e continuaría operándoo ata 1990. Tiña unha capacidade para 300 (TEA) ou 323 pasaxeiros (Air Algérie), cun peso máximo de 132.000 kg e dous motores General Electric CF6-50A de 220 kN de pulo.
A300B4
Foi a principal versión de produción. Conta cun depósito central de combustible para incrementar a súa capacidade (47.500 kg). O primeiro A300B4 (o noveno A300) voou o 25 de decembro de 1994 e foi certificado o 26 de marzo de 1975. A primeira entrega foi para Germanair (que posteriormente se fusionou con Hapag Lloyd) o 23 de maio.
A300-600
Oficialmente designado A300B4-600, esta versión ten a mesma lonxitude que o B2 e o B4 pero ten máis espazo debido a que usa a fuselaxe traseira e a cola do A310. Equipa os máis potentes CF6-80 ou Pratt & Whitney PW4000 e usa a unidade de potencia auxiliar Honeywell 331-250. O A300-600 entrou en servizo en 1983 con Saudi Arabian Airlines e vendéronse un total de 313 exemplares. Esta variante tiña unha cabina de control semellante á do A310, eliminando a necesidade dun enxeñeiro de voo.
A300B10 (A310)
Airbus tiña demanda dun avión máis pequeno que o A300. O 7 de xullo de 1978 lanzouse o A310 (inicialmente A300B10) con pedidos de Swissair e Lufthansa. O 3 de abril de 1982 o primeiro protoripo realizou o seu voo de estrea e o avión foi certificado o 11 de marzo de 1983.
Introduciu unha fuselaxe máis curta, unha nova á, unha cola máis pequena e podía voarse con dous tripulantes. Estivo dispoñible en versión estándar, a -200, e con alcance aumentado, -300. Tamén se fabricou unha versión militar de transporte ou reabastecemento en voo mercado pola Forza Aérea Canadense e a Luftwaffe. Vendéronse un total de 260 exemplares, aínda que cinco, pedidos por Iraqi Airways, nunca se fabricaron.
A300-600ST
O A300-600T coñécese como o Airbus Beluga ou "Airbus Super Transporter". Son cinco aparellos baseados no A300-600 cunha cuberta de carga sobredimensionada na parte superior do avión usados por Airbus para trasportar partes dos seus avións entre as súas distintas fábricas. Substituíron aos Aero Spacelines Super Guppy que usaba anteriormente a compañía.
Charles Bruzon
Charles Arthur Bruzon, nado o 10 de xuño de 1938 e finado o 16 de abril de 2013, foi un ex-sacerdote e deputado de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Nas eleccións xerais de 2011, foi elixido e nomeado Ministro da Vivenda e da terceira idade.
Traxectoria
Para Bruzon, a pesar de ser o fillo dun conselleiro e ex-membro da Asemblea lexislativa, a vocación política veu despois da vocación relixiosa. Na súa mocidade, estudou seis anos no Colexio de Teoloxía de Usher (un seminario católico), en Durham, de onde saíu despois de ser ordenado sacerdote en 1962.