cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorothy Ruíz Martínez
Traxectoria
Dorothy naceu en Texas, non obstante creceu en Matehuala, San Luís Potosí, cos seus avós e posteriormente mudouse aos Estados Unidos cando tiña 16 anos. Durante a súa infancia presenciou a traxedia do Transbordador espacial Challenger fronte ao televisor mentres se preguntaba que era o que sucedera e cuestionaba a mecánica destas máquinas que levaron exploradores cara ao espazo. Este feito impulsou a súa curiosidade sobre os foguetes e a enxeñaría aeroespacial. Graduouse da preparatoria no estado de Texas, estudou na Universidade de Oklahoma e transferiuse á Universidade de Texas A&M en College Station, Texas. Durante a súa carreira universitaria estudou en Châtenay-Malabry, Francia por medio dun programa da universidade. Graduouse co título de Enxeñaría Aerospacial cunha concentración en deseño de foguetes e unha especialidade en literatura en español.
Man vermella do Ulster
"Red Hand" como nome
Os O'Neill crían na Idade Media que un rei mesiánico chamado Aodh Eangach viría para dirixilos e expulsar os ingleses de Irlanda. Nunha edición de 1901 da All Ireland Review, un escritor chamado "MM" suxire que a man roxa leva o nome do fundador do clan Rudraige, Rudraige mac Sithrigi, e que o nome Rudraige pode significar pulso vermello. Noutra edición un tal "YM" suxire o mesmo, argumentando que o nome de Rudraige significa brazo vermello. Tamén suxiren que o Cróeb Ruad (ramo roxo) do antigo Ulaid pode vir de crob e ruadh (man vermella). Na literatura irlandesa medieval, varios reis (reais e lendarios) recibiron o nome de "man vermella" (lamderg, derg lamh, lámhdhearg ou crobhdhearg) para significar que eran grandes guerreiros.
Dorothy Ruíz Martínez
NASA
En 1998 fixo unha pasantía académica por medio do programa de Langley Aerospace Research Summer Scholars do centro de investigacións da NASA Langley en Virxinia. Despois realizou tres rotacións de prácticas como pasante de enxeñeira no Johnson Space Center.
Man vermella do Ulster
Símbolos semellantes
A Dextera Dei, ou "Man Dereita de Deus", é un símbolo que aparece en tres cruces altas en Irlanda: a Cruz de Muiredach en Monasterboice; a Cruz do Rei Flann (tamén Cruz das Escrituras) en Clonmacnoise; e a Cruz na Rúa de Kells. Os dous primeiros teñen a man completa cos dedos estendidos de xeito similar á man vermella. A forma e posición do Kells Dextera Dei é un patrón habitual no continente, porén o usado en Monasterboice e Clonmacnoise parece único dentro da cristiandade.
Dorothy Ruíz Martínez
NASA
O seu primeiro traballo foi como instrutora de astronautas e de operadores de voo no sistema de control e propulsión para o Transbordador Espacial, seguido por unha transición á área de Operacións de Misións Espaciais como enxeñeira de planificación de actividades espaciais en tempo Real (RPE). En total, participou neste posto na planificación de 12 misións espaciais do transbordador, contribuíndo desde a terra, con outros enxeñeiros e científicos, á ensamblaxe final da Estación Espacial Internacional.
Man vermella do Ulster
Símbolos semellantes
Francis J. Bigger suxire que a Dextera Dei representa a expresión figurativa do antigo mundo que significa forza e poder, e tales símbolos da man pódense atopar en civilizacións antigas, incluíndo asirios, babilonios, cartaxineses, caldeos, fenicios, exipcios, etc. Tamén é usado por xudeus e musulmáns e pódese atopar en Palestina e Marrocos. Aborixes australianos reverenciaban as mans dos seus xefes falecidos. En Galiza a man con distintas posicións é un amuleto común contra as meigas ou o diaño. Outro historiador, FJ Elworthy, segundo Bigger, demostrou de forma concluínte o carácter antigo e o uso xeneralizado do símbolo entre as primeiras civilizacións pagás.
Dorothy Ruíz Martínez
NASA
No 2008 traballou en Moscova e no Centro de Control de Misión RKA (TsUP) como coordinadora de actividades espaciais entre a NASA e a Axencia Espacial Rusa. A partir de marzo do 2013, traballou como operadora de voo na base de control de Misións Espaciais de Houston, no sistema de Control de Terra, mellor coñecido co distintivo de chamada, Houston-GC O sistema de Control de Terra xestiona os sistemas que enlazan as comunicacións entre os vehículos espaciais e a Terra. A partir do 2016, capacitou a operadores de voo no sistema de Control de Terra e no 2018 liderou ao equipo deste sistema como xefe de adestramento. Na actualidade forma parte do grupo de Sistemas do Centro de Control de Misións Espaciais, axudando a supervisar a xestión e o mantemento dos sistemas terrestres que apoian as operacións de voos espaciais.
Man vermella do Ulster
Símbolos semellantes
Segundo Charles Vallancey en 1788, unha man vermella apuntando cara arriba era o símbolo armorial dos reis de Irlanda, e que aínda estaba en uso pola familia O'Brien, cuxo lema era Lamh laidir an uachdar, que significa "a man forte cara arriba" ou "a man forte prevalece". As mans ocupan un lugar destacado na obra do s. XVIII de Dermot O'Connor "Blazons and Irish Heraldic Terminology", co Ó Fearghail sept que leva o lema Lámh dhearg air chlogad lúptha.
Dorothy Ruíz Martínez
Outros Proxectos
Participou como voluntaria liderando proxectos na ONG de Enxeñaría Sen Fronteiras do Capítulo do Johnson Space Center. Na actualidade, participa en actividades de alcance comunitario enfocadas na divulgación STEAM (Ciencia, Tecnoloxía, Enxeñaría, Arte e Matemáticas) para exhortar ás nenas, mulleres e minorías hispanas a perseguir unha carreira neses sectores.
Man vermella do Ulster
Referencias a Galiza
Nalgúns armoriais centroeuropeos dos séculos XV e XVI aparece o Reino de Galiza representado mediante un escudo cunha man vermella, ou cunha luva roxa. Pode deberse á similitude fonética gaélico-galego (as armas falantes empregaban iso deliberadamente ou por confusión, como Galice-Calice ou D'Aragón-Dragón), ou pola asimilación do pobo galego co pobo milesiano ou pobo de Breogán. No século XVI Santiago converteuse, segundo o bispo Thomas Strong (tío de Thomas White, fundador do Colexio dos Irlandeses de Compostela após a Fuga dos Condes) na "verdadeira capital do pobo irlandés no exilio".
Dorothy Ruíz Martínez
Vida persoal
Casada co enxeñeiro Michael Martínez, ambos son pais de dous fillos.
Man vermella do Ulster
Uso moderno
dereita|miniatura|284x284px| Escudo de Monaghan A forma común é unha man roxa dereita aberta cos dedos cara arriba, o polgar paralelo aos dedos e a palma cara adiante. Escudos usados por aqueles cuxos apelidos son ou non de orixe Uí Néill— Ó Donnghaile, Ó Catháin, Mac Aodha do condado de Galway e os seus parentes, Ó Flaithbheartaigh, Ó Dálaigh, Ó Maéilsheachlainn e Ó Ceatharnaigh, e outros, todos presentan a man dalgún xeito. No escudo de armas de Ó Néill e Donnelly o lema é Lámh Dhearg Éireann (Man Vermella de Irlanda).
Dorothy Ruíz Martínez
Recoñecementos
A historia de Dorothy Ruíz Martínez foi recollida no libro "Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes" (Editorial Planeta) 2021.
Man vermella do Ulster
Uso moderno
As armas dos xefes do clan escocés MacNeil conteñen a man roxa; o clan tradicionalmente afirmaba descender de Niall dos Nove Reféns. Moitas outras familias utilizaron a man roxa para destacar unha ascendencia do Ulster. O xefe da familia Guinness, o conde de Iveagh, ten tres mans nas súas armas desde 1891.
As armas da Sociedade Irlandesa que levou a cabo a Colonización do Ulster desde Xacobe I, presentan a man vermella.
A man está presente nas armas de varios condados do Ulster, como Antrim, Cavan, Derry, Monaghan e Tyrone. Tamén aparece no Ulster Banner, e é usado por moitas outras organizacións oficiais e non oficiais en toda a provincia. Pode ser considerada como un dos poucos símbolos intercomunitarios en Irlanda do Norte (seis dos nove condados do Ulster) que atravesan a división política. Debido ás súas raíces como símbolo gaélico irlandés, os grupos nacionalistas / republicanos utilizárono (e seguen usándoo), por exemplo, o Exército Cidadán Irlandés, a Asociación Republicana de Sepulturas Nacionais de Belfast, o Sindicato Irlandés de Transportes e Traballadores Xeral e Clubs da GAA no Ulster. Outras organizacións dentro dos nove condados do Ulster e tamén apoiadas dentro da división política sectaria, utilízana nos seis condados do Ulster dentro de Irlanda do Norte, como a Unión de Hockey do Ulster, que son apoiadas por ambos os lados da comunidade: nacionalistas e unionistas. Como o símbolo máis identificable do Ulster, a principios do século XX tamén foi utilizado polos unionistas e lealistas de Irlanda do Norte, como o seu uso no Pacto do Ulster (1912) e nas armas do Goberno de Irlanda do Norte (1922), a Bandeira do Ulster (antiga bandeira do goberno de Irlanda do Norte), os Voluntarios do Ulster e os grupos paramilitares leais baseados só dentro de Irlanda do Norte, como a Forza de Voluntarios do Ulster e a Asociación de Defensa do Ulster, entre outros.
Baronetes
miniatura|Armas do vizconde de Brookeborough, coa Red Hand Unha man de goles sinistra (man roxa esquerda) é unha opción para os baronetes engadiren ás súas armas. O Heralds' College permitiuno en 1835, dictaminando que os baronetes de Irlanda ou Reino Unido poden levar un cantón "nun escudo, ao seu gusto, as armas do Ulster (a saber) unha man de goles ou unha man sanguenta nun campo de prata". Está brasonado como: Unha man sinistra golpeada no pulso estendida en goles pálidos.
O rei Xacobe VI de Escocia e I de Inglaterra estableceu a orde hereditaria dos baronetes en Inglaterra o 22 de maio de 1611, en palabras de Collins (1741):
Estes baronetes tamén poden mostrar o símbolo como insignia suspendida por unha cinta debaixo do escudo. Os baronetes de Nova Escocia, a diferenza doutros, non usan a man vermella, teñen outra insignia co escudo de Escocia sobre a cruz de San Andrés. A versión da esquerda tamén foi utilizada polos Irish National Foresters, o Exército Cidadán Irlandés e o Sindicato de Traballadores Federados de Irlanda.
Outros usos
miniatura|Pegadas roxas de mans de membros e empregados do [[Bundestag no Día da Man Vermella 2012]]
Lingua dagaare
A lingua dagaare é a lingua propia do pobo dagaaba que habita en Ghana, Burkina Faso e Costa do Marfil. Foi descrita como un continuo dialectal que tamén inclúe as linguas wali e birifor. Os falantes de dagaare, dependendo de se falan o dialecto do norte, centro, oeste e sur, refírense á lingua de forma diferente. Burkina Faso chama ao dagaare como dagara, e é coñecida como birifor polos falantes da República de Costa do Marfil. A lingua nativa aínda é universalmente coñecida como dagaare. Entre os diferentes dialectos, o estándar deriva do dialecto da rexión central.
Ethnologue divide o dagaare en tres linguas:
Evelyn Nicol
Evelyn Marie Carmon Nicol, nada en Little Rock, Kentucky, o 2 de xuño de 1930 e finada o 27 de maio de 2020, foi unha inmunóloga e microbióloga estadounidense. Foi a primeira científica en illar o virus do Herpes  Zoster, e é unha das poucas mulleres afroamericanas en recibir unha patente en bioloxía molecular, por un novo método de produción de uroquinase.
Primeiros anos e formación
Os seus pais eran Daniel Eugene  Carmon, mestre de escola, e  Margarite Wilson  Carmon, ama de casa. Foi a oitava de once fillos. Nunha entrevista para Lifeology, Nicol explicou que, a pesar de que a súa familia tiña moi pouco: "divertiámonos moito. Non se podía crecer mellor". Como a escola da súa localidade carecía de fondos, e só chegaba ata o oitavo grao, o pai de Nicol encargouse de dar aos nenos unha educación extra en casa.
Durante os seus anos de instituto, Nicol traballou como empregada doméstica para gañar diñeiro. Cando se graduó no instituto, Nicol recibiu unha bolsa na Universidade de Tuskegee para estudar Economía Doméstica. Trasladouse a Alabama en 1949 para asistir á universidade, pero elixiu estudar Matemáticas e Química en lugar de Economía Doméstica. Financiouse os seus estudos traballando en dous empregos. En 1953, Nicol licenciouse en Química e Matemáticas como primeira da súa promoción e obtivo os premios Beta Kappa Chi e Alpha Kappa Mu.
Provins
Provins é unha comuna no departamento de Sena e Marne na rexión da Illa de Francia no centro-norte de Francia. Coñecida pola súa arquitectura medieval ben conservada e pola súa importancia durante toda a Idade Media como centro económico e unha serie de feiras comerciais anuais, Provins converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001.
Evelyn Nicol
Carreira profesional
De 1953 a 1955, Nicol traballou como asistente de investigación no Proxecto Salk contra a Polio da Fundación de Investigación Carver. Baixo a supervisión do Dr. Russel W. Brown, traballou no desenvolvemento da primeira vacina contra a polio utilizando cultivos de células HeLa. A continuación, Nicol incorporouse ao Cleveland City Hospital, onde traballou con Frederick C. Robbins e John F. Enders. Alí foi a primeira persoa en illar con éxito o virus do herpes zóster, causante do herpes zóster, utilizando células amnióticas en cultivos de tecidos. Nunha entrevista para Lifeology, Nicol dixo: "As cousas véñenme soas. Non sei por que. Simplemente parece de sentido común".
Provins
Administración
Con 11.844 habitantes (2017), Provins non é a cidade máis grande do distrito de Provins, pero é a sede (sous-préfectura). A cidade máis grande é Montereau-Fault-Yonne (20.206 habitantes).
O distrito ten 176 comunas e 188.637 habitantes (2017). O cantón of Provins ten 81 comunas e 57,947 residentes.
Evelyn Nicol
Carreira profesional
Tras estes primeiros éxitos profesionais, Nicol foi contratada pola Rand Development  Corporation, onde traballou no illamento do axente da leucemia. Durante este tempo, Nicol tamén traballou para o Centro Médico da Universidade de Kansas e o Hospital Michael Reese.
Provins
Historia
Hai indicios de ocupación humana na zona xa desde o paleolítico.
Época romana
Provins estaba na encrucillada de dous principais corredores rexionais na Galia romana: un de Soissons a Troyes e outro cara a Sens no sur.
Evelyn Nicol
Carreira profesional
A continuación, Nicol incorporouse aos Laboratorios Abbott como asistente de investigación en 1962. Alí enfrontouse á discriminación dos seus colegas brancos, que se atribuían os resultados e saboteaban o seu traballo. O 6 de xaneiro de 1976, Nicol patentou unha nova técnica para producir uroquinase (patente estadounidense nº 3.930.944), unha encima utilizada para disolver coágulos de sangue. Foi unha das poucas mulleres afroamericanas ás que se lles concedeu unha patente en bioloxía molecular. Entre os seus moitos logros mentres traballaba en Abbott, Nicol desenvolveu con éxito unha proba para detectar a toxoplasmose en mulleres embarazadas, e un ensaio de interferón.
Provins
Época medieval
Como proba da súa crecente importancia, no século IX, Provins acuñaba a súa propia moeda, o "denier provinois", e Carlomagno enviara os seus missi dominici á cidade. Baixo a protección dos condes de Champaña, Provins acolleu unha das feiras de champaña máis grandes, unha feira agrícola e comercial crucial para a economía medieval. Na parte alta da cidade, a feira celebraríase dúas veces ao ano, en maio e novembro, mentres que na cidade baixa había un mercado anual en setembro. Durante ese tempo, Provins tamén foi un centro bancario, sendo o "denier" moi aceptado en toda Europa. As feiras continuaron dende 1120 ata 1320.
Evelyn Nicol
Carreira profesional
En 1985, Nicol foi contratada por Baxter Pharmaceuticals. Dentro do seu grupo de investigación e desenvolvemento da hepatite, coñecido como Pandex, Nicol dirixía a división de retroviroloxía, que producía kits de probas para enfermidades transmitidas polo sangue, como o VIH. Dous estudos cegos financiados por Abbott Pharmaceuticals determinaron que os kits de probas producidos baixo a dirección de Nicol eran os mellores dispoñibles. Mentres estivo en Baxter Pharmaceuticals, Nicol utilizou a súa antigüidade para combater a discriminación no lugar de traballo e avogar por unhas prácticas de contratación máis xustas. Por exemplo, contratou a Linda Smith, cuxo currículo fora rexeitado inicialmente, probablemente porque estudara nunha universidade historicamente negra.
Provins
Época medieval
Nun dos acontecementos máis famosos da historia de Provins, o recentemente coroado rei Carlos VII asistiu a misa na igrexa Collégiale Saint-Quiriace, xunto coa súa corte real e santa Xoana de Arco o 3 de agosto de 1429.
Evelyn Nicol
Carreira profesional
Mentres traballaba alí, Pandex foi comprada por Abbott Laboratories, o antigo empregador de Nicol. Nicol retirouse en 1990, negándose a traballar para unha empresa que fora tan abertamente discriminatoria.
Provins
Época Moderna
Ao non ser afectado en gran parte pola Revolución Industrial, Provins seguiu sendo unha pequena cidade de mercado durante todo o século XIX. Os alemáns ocuparon a cidade en 1870 durante a Guerra Franco-Prusiana, e apenas foron combatidos en 1914 durante a primeira guerra mundial.
Evelyn Nicol
Vida persoal
Nicol tivo tres fillos. Despois da xubilación, viviu en Waukegan, Illinois, e máis tarde en Weston, Connecticut. Á idade de 89 anos, Nicol foi hospitalizada por un ictus e diagnosticáronlle Covid-19. Morreu por complicacións da infección en maio de 2020.
Dólar de Terra Nova
O dólar de Terra Nova foi a moeda da colonia e do dominio de Terra Nova desde 1865 ata 1949, cando este territorio pasou a se converter nunha das provincias do Canadá e asumiu o dólar canadense como unidade monetaria.
O dólar de Terra Nova dividíase en 100 centavos (cents).
Historia
En 1865, Terra Nova acolleuse ao padrón ouro e o dólar pasou a substituír a libra esterlina, cun tipo de cambio de 1 dólar = 4 xilins e 2 peniques ou, o que é o mesmo, 1 libra = 4,80 dólares. Este tipo de cambio era lixeiramente superior ao do dólar canadense, que valía 0,7 peniques menos. Deste xeito, dous centavos de dólar equivalerían a un penique esterlino.
Provins
Patrimonio
thumb|Murallas e torres thumb|[[Collégiale Saint-Quiriace de Provins]]
Dólar de Terra Nova
Historia
Terra Nova foi o único territorio do Imperio Británico que introduciu a súa propia moeda de ouro logo de se acoller ao padrón ouro. As moedas de dous dólares de ouro terranovenses emitíronse intermitentemente ata a crise bancaria de Terra Nova de 1894. O ano seguinte, os bancos canadenses trasladáronse a Terra Nova e o valor do dólar terranovense axustouse para o igualar ao do dólar canadense, mediante unha desvalorización do 1,4 %.
Moedas
En 1865 púxose en circulación unha primeira serie de moedas composta polos valores dun centavo (cobre), 5, 10 e 20 centavos (prata) e dous dólares (ouro). En 1870 introduciuse a moeda de prata de 50 centavos (medio dólar) e en 1917 substituíuse a moeda de 20 centavos por unha nova, tamén de prata, con valor de 25 centavos. Finalmente, en 1938 substituíuse a moeda de cobre dun céntimo por outra cuñada no mesmo metal mais cun tamaño inferior.
Billetes
Ao tempo que se introducían as primeiras moedas, autorizábase o Commercial Bank of Newfoundland para facer unha primeira emisión de billetes, en 1874, co valor facial expresado en libras esterlinas e dólares, utilizando un tipo de cambio de 4 dólares = 1 libra. Tendo en conta que este cambio coincidía co do dólar canadense da época, parece posible que esta primeira serie de billetes non estivese destinada á súa posta en circulación como "dólares de Terra Nova".
Provins
Patrimonio
Dous conxuntos de covas subxacen en partes da cidade. O primeiro tipo probablemente utilizouse para almacenar alimentos na Idade Media. O segundo tipo, máis profundo, contén grafitis da Idade de Bronce e do Ferro.
Economía
Provins ten un importante cultivo de rosas. Produce todo tipo de alimentos a partir de rosas, e as súas principais especialidades son a marmelada de pétalos de rosa, o mel de rosa de Provinois e os doces de rosas. Provins tamén adoitaba ser un gran produtor de viño, os residentes aínda utilizan os métodos medievais de elaboración do viño e algúns viñedos aínda se utilizan para producir.
Dólar de Terra Nova
Billetes
Na década de 1880, tanto o Commercial Bank como o Union Bank of Newfoundland emitiron novas series de billetes co seu valor facial xa expresado unicamente en dólares, compostas polos valores de 2, 5, 10, 20 e 50 dólares. Estes dous bancos crebaron por mor da crise de 1894.
Xa no século XX, o Departamento de Obras Públicas puxo en circulación en 1901 billetes gobernamentais con valores de 40, 50 e 80 centavos, e de un e cinco dólares, aos que en 1910 se lles engadiron os billetes de 25 centavos e de 2 dólares. Finalmente, en 1920 o Tesouro introduciu novos billetes dun e de dous dólares.
Padrón ouro
Desde 1895, o dólar de Terra Nova estivo vinculado ao dólar canadense e seguiu a ser convertible en ouro mesmo despois de que o Canadá saíse do padrón ouro en 1931. Como consecuencia da saída do padrón ouro e da situación económica da Depresión, o dólar canadense sufriu unha caída con respecto ao dólar estadounidense, o que abriu a oportunidade dun mercado de arbitraxe unidireccional cos Estados Unidos. Resultou rendible, daquela, converter os dólares canadenses en ouro en Terra Nova e logo levar o ouro aos Estados Unidos para o vender alí con beneficios. Isto supuxo unha presión económica para Terra Nova, xa que as súas reservas de ouro comezaron a diminuír.
En decembro de 1931, o Goberno de Terra Nova sacou o país do padrón ouro, case un ano despois de que o fixera o Canadá. Seguidamente, na primavera de 1932, promulgouse unha nova lei pola que se modificaba a Lei da Moeda, para prohibir a exportación de ouro sen permiso. Os billetes pasaron entón a ser simplemente de curso legal, mais perderon a súa condición de seren convertibles en ouro.
Academia de Ciencias de Francia
A Academia de Ciencias de Francia (en francés, Académie des sciences) é a institución francesa que: «Anima e protexe o espírito da investigación, e contribúe ao progreso das ciencias e as súas aplicacións».
Creada en 1666, durante o reinado de [Luís XIV baixo o patrocinio do seu primeiro ministro Jean-Baptiste Colbert, contou inicialmente con científicos como René Descartes, considerado o pai da filosofía, Blaise Pascal e Pierre de Fermat.
Trátase dunha das cinco academias francesas que constitúen o actual Instituto de Francia.
Foi a primeira institución que adoptou e sistema métrico decimal como sistema universal.
Historia
miniatura|Luis XIV na Academia en 1671.
O 20 de abril de 1699, Luís XIV dá á Academia Real de Ciencias o seu primeiro regulamento: composta nun principio por 70 membros, a Academia recibe o título de real e instálase no Louvre.
Durante o século XVIII contribúe ao movemento científico do seu tempo por medio das súas publicacións, e xoga un rol de asesor para o poder. O 8 de agosto de 1793, a Convención Nacional suprime todas as academias. Dous anos máis tarde, o 22 de agosto de 1795, foi creado no seu lugar un "Instituto Nacional de Ciencias e Artes" reagrupando as antigas academias científicas, literarias e artísticas. A primeira clase do "Instituto de Ciencias Físicas e Matemáticas" foi a máis numerosa, con 66 membros de 144.
En 1816, a Academia de Ciencias recupera a súa autonomía participando no Instituto de Francia. O xefe do Estado é o seu protector.
En 1835, baixo a influencia de François Arago, foron creadas as «Actas da Academia de Ciencias», que volve a ser un instrumento de primeira importancia para a difusión de traballos de científicos franceses e estranexiros.
Xunta de Galicia de 2022
Trala dimisión de Alberto Núñez Feijóo para ocupar a presidencia do PP e o liderado da oposición en maio de 2022, o até entón vicepresidente Alfonso Rueda foi elixido presidente polo Parlamento de Galicia.
A Xunta de Galicia sufriu unha pequena reconfiguración con novos conselleiros, mantendo as dúas vicepresidencias e asumindo o presidente as competencias de Turismo.
En 2023 houbo unha remuda por mor da renuncia de varios cargos para participar nas eleccións do 23X.
Composición
Tras a remuda en 2023 a estrutura da Xunta é a seguinte. En letra grosa os cargos que mudaron:
Mune : Le Gardien de la Lune
Mune : Le Gardien de la Lune é un filme francés de 2014 dirixido por Benoît Philippon e Alexandre Heboyan e escrito por Jérôme Fansten e Benoît Philippon. Ambientado nun mundo imaxinario, o filme conta as aventuras dunha pequena criatura (que é o gardián da Lúa) que debe recuperar o Sol roubado. O filme foi creado por imaxes por ordenador e 3D estereoscópico, e conta coas voces de Michael Gregorio, Omar Sy e Izïa Higelin. O filme estreouse no Forum des images o 6 de decembro de 2014 e estreouse nos cinemas en Francia o 14 de outubro de 2015.
Ácido tridecílico
O ácido tridecílico ou ácido tridecanoico é un ácido graxo saturado de 13 carbonos coa fórmula CH3(CH2)11CO2H. É un sólido branco cun punto de fusión de 41,5 °C. .
Unha preparación de laboratorio deste ácido é por medio da oxidación con permanganato de 1-tetradeceno (CH3(CH2)12CH\dCH2).
Kuch Kuch Hota Hai
Kuch Kuch Hota Hai, (en कुछ कुछ होता है) tamén coñecido como KKHH ou K2H2, é un filme indio de 1998 rodado en lingua hindi, escrito e dirixido por Karan Johar e producido baixo o selo Dharma Productions. Está protagonizada pola popular parella cinematográfica de Shah Rukh Khan e Kajol, xunto con Rani Mukerji e Salman Khan. Tamén presenta a Sana Saeed nun papel secundario. A trama combina dous triángulos amorosos separados por varios anos. A primeira metade trata sobre os amigos dun campus universitario, mentres que a segunda conta a historia dunha filla pequena dun viúvo que tenta reunir o seu pai coa súa vella mellor amiga.
Biblioteca Dixital Curt Nimuendajú
A Biblioteca Dixital Curt Nimuendajú é unha biblioteca dixital que contén recursos sobre linguas e culturas indíxenas suramericanas. A biblioteca recibiu o nome do etnólogo alemán Curt Nimuendajú.
A páxina web conta coa revista electrónica Cadernos de Etnolingüística: Studies in South American Linguistics.
Sitios prehistóricos e covas decoradas do val do Vézère
Os Xacementos prehistóricos e covas decoradas do val do Vézère son un Patrimonio da Humanidade da UNESCO en Francia desde 1979. Enumera especificamente 15 sitios prehistóricos no Val de Vézère no departamento de Dordoña, principalmente en Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil e arredores, que chamouse a "capital da prehistoria". Este val é excepcionalmente rico en xacementos prehistóricos, con máis de 150 sitios coñecidos, incluíndo 25 covas decoradas, e desempeñou un papel esencial no estudo do paleolítico e a súa arte. Tres dos sitios son os homónimos dos períodos prehistóricos; o Micoquiense (chamado así por La Micoque), Musteriano (despois de Le Moustier) e Magdaleniano (despois de Abri de la Madeleine). Ademais, o refuxio de rocha Cro-Magnon deu o seu nome ao Cro-Magnon, o nome xenérico dos humanos modernos europeos. Moitos dos sitios descubríronse ou recoñecéronse por primeira vez como significativos e explorados cientificamente polos arqueólogos Henri Breuil e Denis Peyrony a principios do século XX, mentres que Lascaux, que ten a arte rupestre máis excepcional destes, descubriuse en 1940.
As covas decoradas na rexión foron fundamentais para rematar o debate sobre a natureza da arte prehistórica, que moitos aínda consideraban falsificacións modernas. Os descubrimentos de finais do século XIX da primeira cova de Chabot (en 1879), Cova de Altamira (en 1880) e Pair-non-Pair (en 1881) foron amplamente discutidos, pero non sempre aceptouse a proba definitiva da súa antiga orixe. A cova de La Mouthe foi a primeira cova da rexión de Vézère onde se descubriron decoracións, pero só cos dobres descubrimentos en Font-de-Gaume e Les Combarelles en 1901 resoveuse finalmente o debate.
A importancia da rexión como centro de actividade e arte paleolítico explícase na " Larousse Encyclopedia of Prehistoric & Ancient Art":
O mesmo libro enumera entón 7 obras mestras da arte prehistórica, incluíndo Lascaux, Les Combarelles e Font de Gaume.
Doce dos 15 sitios listados están abertos a un número limitado de visitantes ao día (na maioría dos casos menos de 100 ao día). Dous sitios (La Mouthe e La Madeleine) son completamente inaccesibles para o público. No caso de Lascaux, a cova orixinal está pechada, pero son facilmente accesibles amplas reproducións en 3D construídas nas proximidades.
María Tasende
María Tasende, nada en Carballo o 12 de decembro de 1977, é unha actriz, bailarina e modelo galega, máis coñecida por interpretar o papel de Juliana Lorza na telenovela Acacias 38 e protagonizar Saudade de ti.
Traxectoria
María Tasende naceu o 12 de decembro de 1977 en Carballo, na provincia da Coruña, na comunidade de Galicia (España), e ademais da actuación tamén se dedica á danza e o teatro.
Carreira
María Tasende en 2005 interpretou o papel de Sara na curtametraxe Bailade para mi dirixido por Roberto Pérez Toledo. Ao ano seguinte, en 2006, interpretou o papel de Lucía na curtametraxe Recuerdos dirixida por Claudia Lorenzo. En 2008 protagonizou a serie Os Atlánticos. No mesmo ano fixo o papel de Bárbara na película Rafael dirixida por Xavier Bermúdez. Tamén en 2008 actuou na película Fuera de carta dirixida por Nacho G. Velilla.
En 2008 e 2009 interpretou o papel de Ana na serie PadreCasares. En 2009 protagonizou o telefilm O club dá calceta dirixido por Antón Dobao. En 2009 e 2010 interpretou o papel de Sara Campos Valiño na serie Matalobos. En 2010 interpretou o papel de Carmen na película Retornos dirixida por Luís Avilés. No mesmo ano interpretou o papel de Antía na curtametraxe Illa Pedra dirixido por Adriana Paramo Pérez. Tamén en 2010 participou no programa de televisión Criaturas.
En 2011 protagonizou as películas Sinbad dirixida por Antón Dobao e Eduardo Barreiros, el Henry Ford español dirixida por Simón Casal. En 2013 actuou nas películas Ou ouro do tempo dirixida por Xavier Bermúdez e en 9 ondas dirixida por Simone Saibene. De 2013 a 2015 interpretou o papel de Lidia na serie O Faro. En 2014 interpretou o papel de Ruth na película Os fenómenos dirixida por Alfonso Zarauza.
En 2015 e 2016 foi elixida por TVE para interpretar o papel de Juliana Lorza na telenovela emitida na 1 Acacias 38 e onde actuou xunto a actores como Raúl Cano, Miguel Diosdado, Cristina Abad, Amparo Fernández, Roger Berruezo, Sheyla Fariña, Sara Miquel e Alejandra Meco. En 2016 e 2018 formou parte do elenco da serie Serramoura. No 2017 uniuse ao elenco da serie Juana de Vega. Vizcondesa do Arado, como a Marquesa de Zembran. Ao ano seguinte, en 2018, interpretou o papel de Clara na serie web Peter Brandon. No mesmo ano protagonizou a serie Vivir sen permiso.
A cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto
Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto é un Patrimonio da Humanidade en Italia, que protexe edificios do arquitecto Andrea Palladio. A UNESCO inscribiu o sitio na Lista do Patrimonio Mundial en 1994. Nun principio o sitio chamábase "Vicenza, Cidade de Palladio" e só protexía os edificios da zona inmediata a Vicenza.
No lugar orixinal estaban representados varios tipos de edificios, que incluían a Basílica Palladiana, o Teatro Olímpico e o palazzi na propia cidade, xunto con algunhas vilas nas proximidades. Non obstante, a maioría das vilas supervivientes de Palladio atopáronse fóra do sitio. En 1996 o sitiofampliouse. O seu nome actual reflicte o feito de que inclúe todas as Vilas Paladianas do Véneto. Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto tamén ten algúns exemplos de arquitectura eclesiástica, incluíndo a relativamente pequena igrexa de Maser. En total hai 47 edificios palladianos rexistrados na lista da UNESCO na rexión do Véneto.
Hai outro grupo importante de edificios urbanos de Palladio en Venecia, unha cidade que tamén ten a condición de Patrimonio da Humanidade. Venecia ten exemplos notables de arquitectura eclesiástica de Palladio, incluíndo a Basílica de San Giorgio Maggiore, en Venecia.
Lista de sitios no centro de Vicenza
A Lista do Patrimonio Mundial está rexistrada desde 1994: o centro histórico de Vicenza cos 23 monumentos palladianos situados dentro das antigas murallas medievais da cidade.
Crise do euro
miniatura|Sede do [[Banco Central Europeo en Frankfurt.]] miniatura|Tipos de interese a longo prazo (rendemento no mercado secundario de bonos soberanos con vencementos achegados a dez anos) para todos os países da eurozona excepto Estonia. Un rendemento igual ou superior ao 6% indica que os mercados financieiros teñen serias dúbidas sobre a solvencia dun país. miniatura|Animación coa evolución da débeda pública e o déficit dos países europeos entre 1980 e 2013
A crise do euro, tamén chamada crise da zona euro, foi unha crise que afectou aos países da zona euro. Tivo aspectos dunha crise da débeda soberana, do sistema bancario e do sistema económico en xeral.
A crise fixo difícil ou imposíbel a algúns países da zona euro refinanciar a súa débeda pública sen a asistencia de terceiros. Desde finais de 2007, o medo a unha crise da débeda soberana comezou a crecer entre os investidores como consecuencia do aumento dos niveis de débeda privada e pública en todo o mundo, ao tempo que se producía unha vaga de degradacións na cualificación crediticia da débeda gobernamental entre diferentes estados europeos. As causas da crise eran diferentes segundo o país. En moitos deles, a débeda privada xurdida como consecuencia dunha burbulla no prezo dos activos inmobiliarios que foi transferida cara a débeda soberana, iso como consecuencia do rescate público dos bancos crebados e das medidas de resposta dos gobernos á debilidade económica postburbulla. A estrutura da eurozona como unha unión monetaria (isto é, unha unión cambiaria) sen unión fiscal (é dicir, sen regras fiscais nin sobre as pensións) contribuíu á crise e tivo un forte impacto sobre a capacidade dos líderes europeos para reaccionaren. Os bancos europeos tiñan na súa propiedade cantidades considerábeis de débeda soberana, de modo que a preocupación sobre a solvencia dos sistemas bancarios europeos ou sobre a solvencia da débeda soberana refórzanse negativamente.
As preocupacións intensificáronse a principios de 2010 e posteriormente, conducindo aos ministros de finanzas europeos o 9 de maio de 2010 a aprobar un paquete de rescate de 750 000 millóns de euros dirixido a asegurar a estabilidade financeira en Europa mediante a creación dun Fondo Europeo de Estabilidade Financeira (FEEF). En outubro de 2011 e en febreiro de 2012 os líderes da eurozona acordaron máis medidas deseñadas para previr o colapso da economía dos estados membros. Estas incluíron un acordo polo que os bancos aceptaban unha quita do 53,5 % da débeda grega debida a acredores privados, o aumento do FEEF até un importe superior a mil millóns de euros, e o requirimento aos bancos europeos de alcanzar un 9 % de requirimento de capitalización. Para restaurar a confianza en Europa, os líderes da UE tamén acordaron crear un Pacto Fiscal Europeo, incluíndo o compromiso de cada país participante en introducir unha Regra de Ouro orzamentaria nas súas constitucións. Os políticos europeos tamén propuxeron unha maior integración na xestión bancaria europea desenvolvendo un seguro de depósitos, unha supervisión bancaria e medidas de recapitalización a escala continental. O Banco Central Europeo tomou medidas para manter os fluxos de diñeiro entre bancos europeos baixando os tipos de interese e outorgando aos bancos máis débiles préstamos baratos por un importe de até mil millóns de euros.
Aínda que a débeda soberana aumentou substancialmente só nalgúns países europeos, instalouse a percepción de que o problema era compartido pola zona euro no seu conxunto, o que conduciu á especulación constante sobre a posibilidade de que a zona euro quebrara. Porén, cara a mediados de novembro de 2011, o euro cambiábase a un prezo incluso superior ao do bloque de principais socios comerciais da UE que antes da crise,  antes de perder algo de terreo como durante os meses seguintes. Os tres países máis afectados, Grecia, Irlanda e Portugal (os tres primeiros en requirir un rescate), colectivamente sumaban o 6 % do Produto Interior Bruto (PIB) da eurozona. En xuño de 2012 tamén España converteuse en obxecto de preocupación, cando o aumento dos tipos de interese comezou a afectar a súa capacidade de acceder aos mercados de capitais, conducindo a un rescate dos seus bancos e a outras medidas. En marzo de 2013 acordouse tamén un rescate para Chipre de 10 000 millóns de euros.
miniatura|Crecemento medio anual do [[PIB da eurozona durante a última década. Na gráfica pódese evidenciar a recuperación económica e a saída da crise]]
Os líderes da UE acordaron aumentar moderadamente os fondos do Banco Europeo de Inversións para lanzar proxectos de infraestruturas e incrementar os préstamos ao sector privado.
A crise tivo un grande impacto na política da UE, provocando cambios políticos en 8 países dos 17 que forman a eurozona, conducindo a cambios de goberno en Grecia, Irlanda, España, Eslovenia, Eslovaquia e os Países Baixos.
A crise do euro converteuse tamén nunha crise social temporal en varios dos países membros da eurozona, con niveis relativamente altos de deteroriación causados pola crise económica.
Kalimantan
Kalimantan (pronuncia "Calimantán) é a porción indonesia da illa de Borneo. Comprende o 73 % da superficie da illa. As partes non indonesias de Borneo son Brunei e Malaisia ​​Oriental.
En Indonesia, "Kalimantan" refírese a toda a illa de Borneo.
Xeografía
Kalimantan ocupa unha superficie de 539 237,77 km², e no ano 2020 contaba cunha poboación de 16 625 796 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 31 hab./km²
División administrativa
Kalimantan está hoxe dividido en cinco provincias:
Historia administrativa
miniatura|400px|centro|Localización de Kalimantan no sueste asiático
Remarriage & Desires
Remarriage & Desires (en 블랙의 신부) é unha serie de televisión surcoreana de 2022 dirixido por Kim Jeong-min e protagonizada por Kim Hee-sun, Lee Hyun-wook, Jung Yoo-jin e Park Hoon. Esta serie é unha sátira da sociedade coreana e o lucrativo mercado dos casamentos, centrándose nas empresas matrimoniais de clase alta. Estreouse o 15 de xullo de 2022 en Netflix.
Sociedad de Artistas Ibéricos
A Sociedad de Artistas Ibéricos foi unha asociación cultural, creada a finais de 1924 en Madrid, co obxectivo de «incorporar a arte española ás vangardas». Activa até 1936, emitiu varios manifestos, promoveu diversas revistas de arte e organizou exposicións dentro e fóra de España. A última delas, «L'art espagnol contemporain», tivo lugar en París entre febreiro e abril de 1936, coa xa entón impoñente implicación de Pablo Picasso.
No seu conxunto, a SAI contou co apoio de diversos intelectuais e críticos. Entre eles tiñan maior influencia Juan de la Encina, Eugenio d'Ors e Guillermo de Torre. Tamén destacaron José Bergamín, Manuel Abril, Antonio Marichalar, José Ortega y Gasset, Ernesto Giménez Caballero, Ramón Gómez de la Serna ou Marjan Paszkiewicz.
Historia
O nacemento da Sociedad de Artistas Ibéricos foi motivado pola convocatoria dun certame de arte tradicional. Porén, a ‘efervescencia cultural’ que nese momento ‘bulía’ en Madrid fixo que a Exposición de Artistas Ibéricos de 1925 servise de plataforma para artistas cubistas e da Nueva Objetividad.
Inaugurada o 28 de maio de 1925 no Palacio de Exposicións do Retiro de Madrid, a Exposición foi concibida como unha renovación da arte e da relación entre artistas e público. O seu primeiro Manifiesto, publicado na revista Alfar en setembro de 1924, afirmaba que “o horizonte da actividade artística está por configurar. O único árbitro posible é un público informado”, e que con ela “empezaba o que acababa de terminar”.
Cunha formulación revolucionaria na época, a exposición organizada pola SAI incluía conferencias e o lanzamento de revistas especializadas. Malia o entusiasmo de D'Ors, varios enfrontamentos provocaron importantes ausencias de artistas cataláns na primeira mostra. Aínda así, en xaneiro de 1926 organizouse a exposición Arte catalán moderno. Todo isto estaba enmarcado no contexto da ditadura de Miguel Primo de Rivera, entre 1923 e 1931.
Xa co respaldo da Segunda República Española, a seguinte exposición tivo lugar en Donostia en setembro de 1931. Fóra de España, destacan as de Copenhague, en setembro de 1932, e Berlín, entre decembro de 1932 e xaneiro de 1933.
Participantes
Quizais a mellor definición do alcance e os orzamentos artísticos da SAI na Exposición de 1925 sexa a lista de participantes, «estilisticamente non homoxénea»: Juan Adsuara, Alberto Sánchez Pérez, Aurelio Arteta (realismo tradicional), Rafael Barradas (alma da asociación), Luis Bagaría, Emiliano Barral, Luís Berdejo, Francisco Bores (Novecento italiano), Norah Borges, José Capuz Mamano, Pancho Cossío, Alfonso de Olivares (pintor da Escola de París e un dos organizadores da exposición), Salvador Dalí, Juan de Echevarría, Roberto Fernández Balbuena (Nueva Objetividad), Ángel Ferrant, José Frau Ruiz, Gabriel García Maroto, Enrique Garrán, Antonio de Guezala, José Gutiérrez Solana, Victorio Macho, José Moreno Vila, Benjamín Palencia, Joaquín Peinado, Santiago Pelegrín Martínez, Ernesto Pérez Orúe, Ramón Pichot, Nicanor Piñole, José Planes, Cristóbal Ruiz Pulido, Carlos Sáenz de Tejada, Francisco Santa Cruz, José Gutiérrez Solana, Julián Tellaeche, Quintín de la Torre, José María Ucelay, Jenaro Urrutia e os irmáns Ramón e Valentín Zubiaurre. Como grandes ausentes, a crítica mencionou posteriormente os nomes de Daniel Vázquez Díaz ou Joaquín Sunyer.
A esta lista cómpre engadir artistas que participaron ou integraron actividades da SAI. Algúns nomes foron os de Pedro Flores, Manuel Ángeles Ortiz, Maruxa Mallo, Genaro Lahuerta, Joaquín Torres García, Ismael González de la Serna, Rosario de Velasco, Pablo Zelaya Sierra, Manuela Ballester, Ángeles Santos Torroella, Carlos Ribera Sanchís, Fernando Arranz ou José Caballero.
Ácido heneicosílico
O ácido heneicosílico ou ácido heneicosanoico é un ácido graxo saturado de cadea recta de 21 carbonos coa fórmula CH3(CH2)19CO2H. É un sólido incoloro.
É u ácido importante na produción de escumas, pinturas e materiais viscosos relacionados. Unha preparación de laboratorio deste ácido é por medio da oxidación con permanganato de 1-docoseno (CH3(CH2)19CH\dCH2).
Ácido hentriacontílico
O ácido hentriacontílico ou ácido hentriacontanoico é un ácido graxo saturado de 31 carbonos coa fórmula CH3(CH2)29CO2H. Funde a 109,3 °C.
O ácido hentriacontílico pode derivarse da cera de turba e da cera de lignito.
A olefina triaconteno-1 pode facerse reaccionar para que renda o ácido n-henatriacontanoico linear.
Aldevan Baniwa
Aldevan Brazão Elias (tamén coñecido como Aldevan Baniwa), nado na illa da Oscarina, no concello de Santa Isabel do Rio Negro, rexión do Alto Río Negro, Amazonas o 10 de xaneiro de 1974, e finado en Manaus, Amazonas o 19 de abril de 2020, foi un investigador, escritor e activista indíxena brasileiro.
Traxectoria
O seu pai era baniwa e a súa nai tucano. Baniwa era un empregado da Fundación de Vixilancia da Saúde (FVS), da Secretaría de Saúde do Estado do Amazonas (SUSAM). Baniwa foi recoñecido como un dos líderes na defensa da saúde indíxena.
O 19 de abril de 2020, Aldevan Baniwa faleceu aos 46 anos por mor da COVID-19, na Unidade de Coidados Intensivos (UCI) da Fundación de Medicina Tropical do Amazonas, en Manaus. Era pai de dúas fillas, Kaina e Win.
Obras seleccionadas
miniatura|dereita|300px|Aldevan Baniwa no [[Instituto Socioambiental co seu libro Brilhos na Floresta (2019).]]
Viny Okouo
Viny Pierrot Marcel Okouo, nado o 10 de abril de 1997 en Brazzaville, é un xogador congolés de baloncesto profesional que xoga no Carplus Fuenlabrada da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 13 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Okouo por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB. Tras unha tempada en Santiago, na que xogou 30 partidos e acadou 5.1 puntos e 3 rebotes por encontro, Okouo deixou o Obradoiro.
Xunta de Galicia de 1987
Tralas eleccións de 1985 e o goberno en minoría do aliancista Albor, o seu vicepresidente xunto a outros catro deputados da Coalición Popular saíron do grupo parlamentar e do goberno da Xunta de Galicia formando a Unión Democrática Galega, que se uniu aos coagas, cambiando a aritmética parlamentaria e posibilitando o Pacto dos Tilos entre González Laxe (PSdeG), Barreiro (CG) e González Mariñas (PNG-PG), que co apoio do PSG-EG de Nogueira e a abstención do BNG de Beiras lograron sacar adiante unha moción de censura, a primeira que triunfaba desde a volta á democracia en España, formando un goberno tripartito até o final de lexislatura en 1990.
Para que o novo gabinete autonómico funcionara con normalidade constituíuse un órgano de dirección, chamado comisión de coordinación política, formada polos líderes das tres formacións políticas que constituían o goberno, González Laxe, Barreiro e González Mariñas.
Andrés Picallo
Andrés Picallo Maceiras, nado en Sillobre (Fene), en 1931 e falecido na mesma vila en agosto de 2022, foi un obreiro, promotor cultural, dramaturgo e director teatral amador galego.
Traxectoria
Profesionalmente traballou como axudante nunha botica e posteriormente nos estaleiros de Astano. Empezou a facer teatro nos estaleiros, primeiro da man de Andrés Bellón e logo con Francisco Martínez. Como promotor cultural fundou en 1970 o grupo de teatro amador da sociedade cultural, recreativa e deportiva Agarimo, na súa vila natal, que se fundara só uns meses antes que dirixiu moitos anos e onde tamén participou como actor e, especialmente, como dramaturgo. Formou parte do Real Coro Toxos e Froles, de Ferrol, e organizara, a canda Xosé María Pérez Parallé, a celebración do primeiro día das Letras en Fene, en 1963 (no Círculo Mercantil de Fene).
Obra
A súa obra consiste fundamentalmente en obras representadas polo grupo Agarimo e permanece inédita.
Proteína de fusión de membranas
As proteínas de fusión de membranas son proteínas que causan a fusión de membranas biolóxicas. A fusión de membranas é fundamental en moitos procesos biolóxicos, especialmente no desenvolvemento eucariota e a entrada viral. As proteínas de fusión poden orixinarse a partir de xenes de virus con envoltura infecciosos, antigos retrovirus integrados no xenoma do hóspede, ou soamente polo xenoma do hóspede. As modificacións postranscricionais feitas ás proteínas de fusión de membranas polo hóspede, concretamente a adición e modificación de glicanos e grupos acetilo, pode afectar drasticamente a fusoxenicidade (a capacidade de fusionarse).