cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wallace Carothers
Primeiros anos
Carothers naceu en Burlington, Iowa, fillo de Ira e Mary Evalina Carothers. Foi o máis vello de catro fillos. Tivo un irmán e dúas irmás, John, Isobel e Mary. Na súa mocidade, Carothers estaba fascinado coas ferramentas e os artefactos mecánicos e gastaba os seus cartos e o seu tempo en experimentos. Asistiu á escola pública en Des Moines, onde foi un estudante concienzudo. Despois da graduación, e baixo a presión dos seus pais, Carothers inscribiuse nun college da cidade, o City Commercial College de Des Moines, do que o seu pai era vicepresidente, completando o plan de contabilidade e secretariado en xullo de 1915.
En setembro de 1915, entrou na Universidade de Tarkio, en Missouri. Aínda que ao principio se especializou en inglés, cambiou á química pola influencia de Arthur Pardee, xefe dese departamento.
Obtivo o grao pola universidade de Illinois en 1924. Especializouse en química orgánica con materias de física química e matemáticas.
Carreira
En 1927, DuPont decidiu financiar a investigación pura fundamental, a non dirixida deliberadamente contra o desenvolvemento dun produto para facer diñeiro. Carothers viaxou a Wilmington, Delaware, para discutir a posibilidade de dirixir a sección de química orgánica no novo laboratorio da investigación fundamental de DuPont.
Carothers comezou a traballar na Estación Experimental de DuPont o 6 de febreiro de 1928. A síntese dun polímero cunha masa molecular de máis de 4200, a obtida por Emil Fischer, foi o seu obxectivo primario.
Últimos anos
O 21 de febreiro de 1936, Carothers casou con Helen Sweetman, coa que estivera saíndo dende 1934. Sweetman tiña un grao superior en química e traballaba para DuPont na preparación de aplicacións de patentes.
Pouco despois, o 30 de abril de 1936, Carothers foi elixido para a Academia Nacional de Ciencias. Carothers foi o primeiro químico industrial orgánico que recibiu o honor. A pesar de que esta honra certificaba as súas contribucións á ciencia, Carothers non puido soportar a depresión. A principios de xuño, foi admitido de xeito involuntario no Hospital de Pensilvania, unha prestixiosa institución mental, onde tivo como psiquiatra ao doutor Kenneth Appel. Un mes máis tarde, déronlle permiso para abandonar o instituto para ir a facer sendeirismo no Alpes tiroleses cuns amigos. O plan fora organizado polos doutores Roger Adams e John Flack para dúas semanas. Despois de saír do centro, quedou para camiñar el só, sen dicir nada a ninguén, nin á súa esposa. O 14 de setembro, apareceu de súpeto no seu despacho da estación espacial. Nese momento, non se esperaba que Carothers realizase ningún traballo alí, mais ía habitualmente a visitalos. Comezou a vivir en Whiskey Acres despois de que a súa esposa acordase co doutor Appel en que ela non era suficientemente forte para vixialo.
O 8 de xaneiro de 1937, a irmá de Carothers, Isobel, faleceu de pneumonía. Wallace e Helen Carothers viaxaron a Chicago para asistir ao funeral e logo Des Moines para o enterro. Aínda viaxou a Filadelfia para visitar o seu psiquiatra, Dr. Appel, e este dixo a un amigo de Carothers que pensaba que o suicidio era o resultado probable no caso de Carothers.
O 28 de abril de 1937, Carothers foi á estación experimental a traballar. Suicidouse nun cuarto de hotel de Filadelfia o día seguinte tomando cianuro disolto en zume de limón, sabendo que a inxestión de cianuro nunha solución ácida intensificaría a velocidade e o efecto do veleno. Non deixou ningunha nota.
Bandeira de Corea do Norte
A bandeira de Corea do Norte (en coreano: 람홍색공화국기, ramhongsaek konghwagukki) foi adoptada oficialmente o 8 de setembro de 1948.
Descrición
A bandeira de Corea do Norte Está composta por cinco franxas horizontais de cores azul, branca, vermella, branca e azul. As proporcións destas franxas son de 1/6 do ancho cada franxa azul e 4/6 do ancho para o resto, que se dividen en: 1/24 para cada unha das franxas brancas e 22/24 para a franxa vermella central. Centrado a 1/3 ao longo da bandeira aparece un círculo branco, que inclúe no seu interior unha estrela vermella de cinco puntas.
Cores
A cor azul representa o desexo do pobo de paz, o vermello simboliza o espírito revolucionario da loita polo socialismo e o branco (cor tradicional de Corea) representa a pureza dos ideais de Corea do Norte e a súa soberanía nacional. A estrela vermella de cinco puntas simboliza o liderado do Partido dos Traballadores de Corea. O círculo branco lembra ao símbolo do yin e o yang, o cal é un símbolo tradicional da cultura coreana.
Forušande
Estreouse no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2016, onde conseguiu o premio de mellor guión e mellor actor para Hosseini. Forušande recibiu moi boas críticas e gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Porén, Farhadi non foi á cerimonia da 89ª edición dos premios en protesta pola Orde Executiva 13769.
Pinhal Litoral
Pinhal Litoral Localización de Pinhal Litoral
Bristol Fairchild Bolingbroke
O Bristol Fairchild Bolingbroke foi un avión de patrulla marítima usado pola Real Forza Aérea do Canadá durante a segunda guerra mundial. Construído por Fairchild-Canada, foi unha variante do bombardeiro británico Bristol Blenheim Mk IV.
Pinhal Litoral
Pinhal Litoral é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. Tódolos concellos que a conforman pertencen ao Distrito de Leiria. Limita ao norte coa subrexión de Baixo Mondego, ao leste coas de Pinhal Interior Norte e Médio Tejo, ao sur coa Lezíria do Tejo, e ao oeste coa Subrexión Oeste e o Océano Atlántico. Ten unha superficie de 1.741 km² e unha poboación de 260.924 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 5 concellos:
Bristol Fairchild Bolingbroke
Deseño e desenvolvemento
En 1935 o Ministerio do Aire británico publicou a especificación G.24/35 para procurar un avión de recoñecemento costeiro/bombardeiro lixeiro para substituír ao Avro Anson. Bristol propuxo o Type 149, baseado no seu Blenheim Mk I, con motores Bristol Aquila para conseguir un maior alcance. Aínda que o Ministerio rexeitou a proposta, un Blenheim Mk I, mantendo os seus motores Mercury VIII, foi convertido como un Type 149 (Blenheim Mk III) para o rol de recoñecemento xeral. O morro foi alongado para proporcionar máis espazo para o bombardeiro, coa superficie superior esquerda recurtada para manter a visibilidade do piloto durante a engalaxe e a aterraxe.
O maior alcance tamén cumpría un requerimento canadense para un avión de patrulla marítima. Como consecuencia, Fairchild Aircraft Ltd. (Canada) do Quebec comezou a producir o Blenheim Mk IV como o Bolingbroke (o nome que se pretendía usar orixinalmente para o Blenheim IV). Este modelo foi alcumado Bolly. Tras un pequeno grupo de avións construídos para as especificacións británicas, como Bolingbroke Mk I, Fairchild cambiou a produción para o Bolingbroke Mk IV con instrumentos e equipos canadenses e estadounidenses. Esas versións tamén incluían botas anti-xeo e un bote. Unha das primeiras variantes do Mk IV foi o Bolingbroke Mk IVW que estaba equipado con dous motores de 825 cabalos Pratt & Whitney SB4G Twin Wasp Junior. Incapaz de manter a altitude cun só motor, a carga normal de bombas reducíuse a 500 libras neses avións para compensar a pouca potencia do motor. A variante máis producida foi o adestrador Bolingbroke Mk IVT, dos cales se fabricaron 457. En total producíronse 626 Bolingbroke.
Mileth
Mileth é unha banda galega de folk metal e pagan metal creada en 2009, que combina a música tradicional galega co black metal.
Inicios (2009-2018)
O grupo xurdiu en 2009 na Mariña lucense, cando a Marcos do Relicario e a Diego dos Chechos se lles ocorreu crear unha banda que mesturase o black metal co folk. Tras mudárense a Santiago e Vigo respectivamente, entraron en contacto co ambiente metaleiro desas cidades e buscaron máis xente para a banda. Entraron músicos de diferentes lugares de Galicia como Vigo, O Valadouro ou Xinzo de Limia.
En 2012 publicaron unha maqueta co título de Cancioneiro da Enxebre Escuridade, que contiña tres temas. Nesta época o grupo estaba formado pola vocalista Dana da Carballeira e os músicos Marcos do Relicario, Diego dos Chechos, Cristian da Limia, Elías do Eido do Clariño, Raquel de Ghallas, e Pisco da Taberna. O guitarrista Diego dos Chechos abandonou o grupo en 2013. En 2014 publicaron o sinxelo .​.​.​e na Novena Onda caeron os Deuses, xa con Alex O Pirolas na guitarra. Contou coa colaboración do gaiteiro Xurxo Fernández. Ese ano foron abreconcertos da banda romanesa Negură Bunget. En 2016 sacaron ao mercado Recolleita dos Demos que han de ser esquecidos, un EP coas catro cancións publicadas até ese momento, remasterizadas, ademais dun novo tema: "Petros, axioma da terra".
Catro pregarias no albor da Lúa Morta (2019-actualidade)
No ano 2019 publicaron o seu primeiro disco de longa duración, titulado Catro pregarias no albor da Lúa Morta. Saíu en dúas edicións ademais da dixital: unha distribuída polo selo discográfico ruso SoundAge e unha edición especial coa discográfica Darkwoods, incluíndo esta última un documental en dvd sobre o grupo. Nesta etapa a formación sufriu cambios respecto á anterior gravación, saíndo Alex e Sandra e incorporándose o guitarrista de Dioivo, Xacobe do Seixo Branco, e o de Dysnomia, Xurxo dos Corvais. O videoclip do tema "De bruma e salitre", dirixido por Xaime Miranda, gañou o premio ao mellor videoclip no Festival Primavera do Cine de Vigo.
Nome
O nome do grupo fai referencia a Miledh, personaxe da mitoloxía galega e irlandesa, neto de Breogán. Segundo a lenda, é o devanceiro de todos os irlandeses. Foron os seus oito fillos, os milesios, os que partindo dende as costas galegas xunto aos nove irmáns de Ith, conquistaron Irlanda.
Estilo
O estilo do grupo pode encadrarse dentro do pagan metal. Cantan en galego e mesturan os instrumentos eléctricos, a distorsión e as voces guturais típicas do black metal con elementos da música tradicional galega como zanfonas, gaitas ou cantareiras.
Vercinxetórix
miniatura|dereita|Vercinxetórix. Vercinxetórix, nado c. 82 a. C. e finado en Roma no 46 a. C., era o xefe da tribo gala dos arvernos (situados na actual Auvernia) cando se produciu a invasión das Galias por parte das tropas romanas.
Hurt
"Hurt" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 17 de abril de 1995 como parte do seu álbum The Downward Spiral. No ano 2002 "Hurt" foi versionada por Johnny Cash sendo unha das súas últimas edicións antes da súa morte. A versión foi un éxito de crítica, e o seu vídeo está composto por imaxes da vida de Cash, sendo nomeado ao mellor vídeo do ano nos premios Grammy e nos Country Music Awards.
Vercinxetórix
Representacións nas artes
Debido á desaparición dos galos e de Vercinxetórix da historia oficial francesa durante máis de dezaoito séculos, non existen representacións escultóricas nin pictóricas súas antes do século XIX. En 1866 erixíronse as monumentais estatuas oficiais de Vercinxetórix en Alise-Sainte-Reine (realizada por Millet, 1866) e en Clermont-Ferrand (por Auguste Bartholdi, 1903). No século XX, Vercinxetórix e Xulio César foron representados cunha estatura semellante en dúas das tres estatuas honoríficas que hai no palacio de Ferdinand Cheval en Hauterives, no departamento de Drôme.
Hurt
Nine Inch Nails nunca lanzou comercialmente "Hurt" para o público. Porén, un sinxelo promocional foi distribuído con mesturas censuradas e sen censurar do tema. O disco está etiquetado coma Halo 10, como o primeiro disco promocional de "Piggy". Non se considera un Halo oficial, e o disco Further Down the Spiral levouse a numeración Halo 10 oficial.
O significado de "Hurt" é moi discutido; algúns oíntes din que a canción actúa como unha nota de suicidio con toques de depresión, mentres que outros ven nela a descrición de alguén que atopa unha razón para vivir. Oficialmente, a canción fala sobre diferenzas entre a sociedade e a automutilación. O tema que dá título a The Downward Spiral, ao estilo de "Hurt", ten de protagonista a alguén que se suicida cunha arma de fogo apuntando á "súa cara" (a inédita "Just Do It" fala dun destino semellante, mentres que a violencia con armas cargadas de "Big Man with a Gun" pode escoitarse ás veces como un final alternativo do álbum – este última co seu protagonsta matando a outra persoa en vez de suicidarse), seguido por cambios no ambiente da personaxe.
Vercinxetórix
Representacións nas artes
Ó longo do século XX, realizáronse numerosas representacións de Vercinxetórix, imaxes de Épinal e cadros, como o de Bertin, salón de 1867; en Chatrousse, salón de 1877; en Mouly, salón de 1886, en Segoffin, salón de 1911. Étienne Clémentel, figura radical de Puy-de-Dôme, consagrou a Vercinxetórix unha epopea lírica en catro actos. O libretista foi Joseph-Henri Louwyck e o compositor Joseph Canteloube. A obra estreouse na Ópera Garnier o 26 de xuño de 1933.
Na segunda parte do século XX, a banda deseñada fai figurar ó heroe popular en numerosas edicións: Ademais dos volumes de Astérix, o tomo 18 da serie Alix, escrita e debuxada por Jacques Martin, Vercingétorix, aparecida en 1985, céntrase no papel deste na loita entre Pompeio e Xulio César. O tomo 11 da serie Vae victis!, Cetill le Vercingétorix, publicado no 2001, describe algúns episodios da Guerra das Galias. Os tomos 2 e 3 de l'Extraordinaire Aventure d'Alcibiade Didascaux, de edicións Athéna, narran as migracións celtas, a Guerra das Galias e a romanización. miniatura|160x160px|[[Estatero co busto de Vercinxetórix (Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión). ]] En canto á cinematografía, diversos filmes representaron a figura de Vercinxetórix:
En canto ao teatro, unha obra en galego representa a Vercinxetórix:
Arabia Pétrea
Arabia Petraea ou Petrea, tamén coñecida como Provincia Árabe de Roma (Provincia Arabia; العربية البترائية) ou simplemente Arabia, foi unha provincia romana fronteiriza do Imperio romano a partir do século II. Consistía no antigo Reino nabateo en Xordania, o sur do Levante, na Península do Sinaí e o noroeste da Península Arábiga. Asúa capital era Petra. Fronteiriza ao norte con Siria, ao oeste con Xudea (fusionada con Siria desde o ano 135) e Exipto, e ao sur e ao leste polo resto de Arabia, coñecido como Arabia Deserta e Arabia Felix.
O territorio foi anexionado polo emperador Traxano, como moitas outras provincias de fronteira oriental do Imperio romano, pero mantívose, a diferenza da Armenia romana, Mesopotamia e Asiria, moito despois do goberno de Traxano, a súa fronteira do deserto chamouse Limes Arabicus. Produciu a Filipo o Árabe, nado ao redor do 204. Como provincia fronteiriza, incluía un deserto poboado por tribos árabes e fronteira co interior de Partia.
Aínda que suxeito a un eventual ataque por parte dos partos e Palmirenses, non tiña nada que ver coas incursións constantes que se enfrontaron noutras áreas da fronteira romana, como Alemaña e o norte de África, nin a presenza cultural arraigada que definía ás outras provincias orientais máis helenizadas.
Xeografía
A composición xeográfica de Arabia ten algunha variación. Inclúe a meseta relativamente fértil de Moab, que recibe 200 mm de precipitación anual, no extremo sur da cal atópase Petra, que xunto con Bostra (ou Busra) xuntas constitúen os focos políticos da provincia.
A inhospitabilidade é a norma, e xunto co propio deserto do Sinaí, o árido Negev, que se estende ao norte do Sinaí, é practicamente outro deserto. Xunto a isto están as áreas costeiras ao redor do Mar Vermello, as malas terras coñecidas como Hismā que se desenvolven ao norte desa costa, e o sempre presente terreo rochoso.
Grandes cidades
Petra serviu como base para a Legio III Cirenaica, e o gobernador da provincia pasaría tempo en ambas cidades, emitindo edictos en ambas. Despois da anexión da provincia, Bostra gañou o apelativo "Traiane" cando Traxano declarouna capital mentres que Adriano realizou o mesmo acto cerimonial para Petra cando se converteu en emperador.
Conquista romana
Antes do control romano no 106 d.C., a área fora gobernada por Rabbel II, último rei dos Nabateos, que gobernara desde o 70 d.C Cando morreu, a Terceira lexión Cirenaica trasladouse ao norte de Exipto a Petra, mentres que a Sexta lexión Ferrata, unha unidade de gornición Siria, trasladouse ao sur para ocupar Bostra. A conquista de Nabataea pódese describir mellor como casual, un acto de Traxano para consolidar o control da zona antes de actuar nos seus deseños de territorio a través do Tigris e finalmente en Mesopotamia propiamente dita.
Non hai evidencia de ningún pretexto para a anexión: Rabbel II tiña un herdeiro co nome de Obodas e aínda que houbo poucos enfrontamentos (testemuñado polo feito de que Traxano non adoptou a denominación "Arabicus"), parece que houbo unha derrota suficiente para humillar aos Nabateos. As dúas cohortes que eventualmente atopáronse en Arabia navegaron desde Exipto a Siria para preparar a acción. Agás dalgunhas unidades da garda real de Nabateo, parece que non houbo unha forte resistencia, como suxire o feito de que algunhas tropas nabateas serviron como tropas romanas auxiliares pouco despois da conquista.
A conquista de Arabia non se celebrou oficialmente ata a conclusión da Vía Traxana Nova. Esta estrada estendíase polo centro da provincia de Bostra ata Aqaba. Non foi ata que finalizou o proxecto que apareceron as moedas, co busto de Traxano no anverso e un camelo no reverso, aparecían conmemorando a adquisición de Arabia. Estas moedas foron acuñadas ata o 115, momento no que o enfoque imperial romano estaba a virar máis cara ao leste.
miniatura| 350px | Un mapa que mostra o control de Traxano de Arabia ata Hegra (actual [[Madain Salih)]]A estrada non só uniu Bostra e Aqaba, que non é o mesmo que o goberno imperial, senón tamén Petra, que está no centro da provincia, entre os dous extremos da estrada. Aínda que Traxano declarou a Bostra como a capital da provincia, tamén outorgou a Petra a condición de metrópole, como sinal de que estaba de acordo coa súa importancia co seu sucesor, Adriano, que a consideraba digna e histórica.
Recentemente, descubriuse que as lexións romanas ocuparon Madain Salih baixo Traxano na zona montañosa de Hijaz do nordeste de Arabia, aumentando a extensión da provincia de Arabia Petraea ao sur.
Romanización
Coa conquista romana chegou a imposición do latín e do grego no discurso oficial. isto era norma para unha provincia do leste de Roma, pero Arabia tiña moito menos historia de helenización e romanización que os seus veciños, e a lingua grega era pouco usada antes da súa introdución polos romanos. Despois da conquista, porén, o grego adoptouse popularmente, así como oficialmente, practicamente suplantando ao nabateo e ao arameo, como evidencian as inscricións de Umm al Quttain. A aparición do latín na provincia foi rara e limitada a casos como a inscrición no túmulo de T. Aninius Sextius Florentinus, gobernador no 127 e, paradoxicamente, en nomes persoais.
Millar avoaga por unha helenización greco-romana en Arabia. É unha área, que non fora significativamente helenizada durante o goberno de Alexandre, e os habitantes locais orixinalmente falaban a súa lingua nativa, non o grego. Así, coa introdución do dominio romano, xunto con moitos aspectos da socialización romana clásica, como as obras públicas e a glorificación dos militares, introduxéronse algúns valores culturais e sociais gregos. Arabia aclimatouse á nova cultura tan plenamente que parece que os grupos lingüísticos orixinais desapareceron. Durante o período do imperio romano imperial houbo inscricións dispersas dos nabateos.
Arabia durante o Imperio romano tardío
Cando Avidio Cassio se rebelou contra o que el cría que foi un falecido Marco Aurelio, non recibiu apoio da provincia de Arabia, ignorado por algúns historiadores debido probablemente ao feito de que Arabia non a tiña riqueza nin o poder política de Siria. Arabia respondeu de xeito similar cando o gobernador de Siria, Pescenio Níger, proclamouse emperador no 193. miniatura|left|260px|[[Bosra, capital de Arabia Petraea]] Cando Septimio Severo chegou ao poder e desposuíu á cidade siria de Antioquía da súa condición de metrópole pola súa participación na rebelión e outorgou castigos a calquera outro que tivese a mala sorte de elixir o lado equivocado. A Terceira Cirenaica recibiu o título honorífico de "Severiana". Ademais, ao gobernador de Arabia, Publio Aelius Severianus Maximus, permitíuselle continuar no seu posto en recompensa pola súa lealdade. Máis tarde Siria dividiuse en dúas e Arabia ampliouse para incluír o Lajat e Jebel Drūz, un terreo accidentado ao sur de Damasco, e tamén o lugar de nacemento de M. Julius Phillipus, máis coñecido como Filipo o Árabe.
Severo ampliou unha provincia que xa era enorme. Logo procedeu a ampliar o imperio mediante a conquista de Mesopotamia. O traslado de Leja e Jebel Drūz parecía formar parte dunha serie de astutos de actos políticos por parte do emperador para consolidar o control da zona antes desta conquista. Arabia converteuse na base de poder ideolóxico de Septemio Severo no próximo Oriente romano. A evidente necesidade de mitigar e domar o poder da provincia de Siria, que se mostrou unha e outra vez como un foco de rebeldía, realizouse entón en tres partes: a reorganización de Siria en dúas unidades políticas, a redución do seu territorio a favor de Arabia e o matrimonio do emperador coa astuta Julia Domna.
Arabia converteuse nun símbolo de lealdade a Severo e ao imperio que durante a súa guerra contra Clodio Albino, na Galia, os opositores sirios propagaron un rumor de que a Terceira Cirenaica desertara. O feito de que na Gallia importara que unha soa lexión se rebelara nunha provincia do outro lado do imperio indica a influencia política que Arabia acumulara. Non unha terra cunha poboación significativa, nin recursos nin sequera cunha posición estratéxica, convertérase na base da cultura romana. Que fora unha cultura romana oriental non parecía diluír esta importancia no oeste. É precisamente porque Arabia tiña tan pouco que foi capaz de definirse como romana e iso estimulou a súa lealdade á Roma imperial. Coa reestruturación do Imperio por Diocleciano no 284-305, a provincia de Arabia ampliouse para incluír partes do actual Israel. Arabia logo de que Diocleciano a convertira en parte da Diocese de Oriente, que era parte da prefectura pretoriana do Oriente.
Dominio bizantino
Como parte da diocese de Oriente, Arabia converteuse na primeira liña da fronte nas guerras bizantino-sasánidas. No século V ou VI transformouse en Palaestina Salutaris.
Proteína asociada aos microtúbulos
En bioloxía celular, as proteínas asociadas aos microtúbulos ou MAP son proteínas que interaccionan cos microtúbulos do citoesqueleto celular.
Función
As MAP únense ás subunidades de tubulina que constitúen os microtúbulos e regulan a súa estabilidade. Identificouse unha gran variedade de MAP en tipos celulares moi diversos, onde levan a cabo unha ampla gama de funcións, como estabilizar e desestabilizar os microtúbulos, guiar os microtúbulos cara a localizacións celulares específicas, establecer enlaces cruzados entre microtúbulos e mediar nas interaccións dos microtúbulos con outras proteínas da célula. .
Dentro da célula as MAP únense directamente aos dímeros de tubulina dos microtúbulos. Esta unión pode ocorrer con cada unidade de tubulina polimerizada ou despolimerizada, e na maioría dos casos estabiliza a estrutura do microtúbulo, e facilita a polimerización. Xeralmente, interacciona coa tubulina o dominio C-terminal da MAP, mentres que o dominio N-terminal pode unirse a vesículas celulares, filamentos intermedios ou outros microtúbulos. A unión MAP-microtúbulo está regulada por medio da fosforilación da MAP. Isto realízase por medio da función da proteína quinase reguladora da afinidade ao microtúbulo (MARK). A fosforilación da MAP pola MARK causa que a MAP se desprenda do microtúbulo ao que estaba unida. Este despegamento do microtúbulo normalmente está asociado coa desestabilización do mesmo, que fai que o microtúbulo se desfaga. Deste modo a estabilización de microtúbulos polas MAP está regulada na célula por fosforilación.
Tipos
Identificáronse numerosas MAP, que se dividen en dous grandes tipos: Tipo I, no que se inclúen as proteínas MAP1, e tipo II, no que se clasifican as MAP2, MAP4 e tau (MAPT).
Tipo I: MAP1
MAP1A e MAP1B, que constitúen a familia MAP1, únense aos microtúbulos de xeito diferente ao doutras MAP, utilizando interaccións con carga eléctrica. Aínda que son os extremos C-terminais destas MAP os que se unen aos microtúbulos, os N-terminais únense a outras partes do citoesqueleto ou á membrana plasmática para controlar o espazado de microtúbulos na célula. Os membros da familia MAP1 encóntranse nos axóns e dendritas das neuronas.
Tipo II: MAP2, MAP4 e tau
miniatura|dereita|240px|Proteína tau nun microtúbulo. As MAP máis estudadas atopadas exclusivamente en células nerviosas son a MAP2 e a proteína tau (MAPT), as cales participan na determinación da estrutura de distintas partes da célula nerviosa. A MAP2 encóntrase principalmente en dendritas e a tau nos axóns. Estas proteínas teñen un dominio para a unión ao microtúbulo C-terminal conservado e dominios N-terminais variables que se proxectan cara a fóra e probablemente interaccionan con outras proteínas. A MAP2 e a tau estabilizan os microtúbulos, e así desprazan a cinética da reacción en favor da adición de novas subunidades, acelerando o crecemento do microtúbulo. Crese que tanto a MAP2 coma a tau estabilizan o microtúbulo ao unirse á superficie externa dos protofilamentos. Porén, un estudo suxeriu que a MAP2 e a proteína tau se unían á superficie interna do microtúbulo no mesmo sitio dos monómeros de tubulina no que o fai o fármaco Taxol, o cal se utiliza no tratamento do cancro, pero este único estudo non foi confirmado. A MAP2 únese de maneira cooperativa, de modo que se unen moitas MAP2 a un só microtúbulo para promover a súa estabilización. A tau ten a función adicional de facilitar a formación de feixes de microtúbulos na neurona.
A función de tau está ligada á condición neurolóxica da enfermidade de Alzheimer. No tecido nervioso dos pacientes de Alzheimer, a tau forma agregados anormais (nobelos neurofibrilares). Estes agregados de tau con frecuencia son fortemente modificados, principalmente por medio de hiperfosforilación. Como xa se explicou, a fosforilación das MAP causa que estas se descolen dos microtúbulos. Así, a hiperfosforilación da tau orixina un masivo desprendimento desta proteína do microtúbulo, o que reduce moito a estabilidade do microtúbulo na neurona. Este incremento da inestabilidade dos microtúbulos pode ser unha das causas principais dos síntomas da enfermidade de Alzheimer.
A diferenza das MAP descritas antes, a MAP4 non está restrinxida ás células nerviosas, senón que se pode atopar en case todo tipo de células. Igual que a MAP2 e a tau, a MAP4 é responsable da estabilización dos microtúbulos. A MAP4 foi tamén ligada ao proceso da división celular.
Outras MAP
Ademais dos grupos clásicos de MAP, identificáronse novas MAP que se unen aos microtúbulos. Entre elas están a STOP (tamén chamada MAP6), e a enscosina (tamén chamada MAP7).
Outra MAP cuxa función se investigou durante a división celular é a chamada XMAP215 (o "X" significa Xenopus, o anfibio). A XMAP215 xeralmente foi ligada á estabilización dos microtúbulos. Durante a mitose a inestabilidade dinámica dos microtúbulos aumenta unhas dez veces. Isto débese en parte á fosforilación da XMAP215, que orixina catástrofes (rápida despolimerización dos microtúbulos) con maior probabilidade. Neste sentido a fosforilación das MAP xoga tamén un papel na mitose.
Hai moitas outras proteínas que afectan ao comportamento dos microtúbulos, como a catastrofina, que desestabiliza os microtúbulos, a katanina, que os corta (como unha catana xaponesa), e varias proteínas motoras que transportan vesículas ao longo deles. Certas proteínas motoras foron inicialmente denominadas MAP, pero despois viuse que utilizaban a hidrólise do ATP para transportar o seu cargamento, polo que en xeral estas proteínas non se consideran MAP, porque non se unen directamente aos monómeros de tubulina, o que é unha característica definitoria das auténticas MAP. As verdadeiras MAP únense directamente aos microtúbulos para estabilizalos ou desestabilizalos e unilos a outros compoñentes celulares incluíndo outros microtúbulos.
Partido dos Traballadores do Kurdistán
O Partido dos Traballadores do Kurdistán (en lingua kurda Partiya Karkerên Kurdistan, PKK), de tendencia independentista e marxista, é un partido político armado ilegal fundado en Turquía en 1973. O seu brazo armado denomínase Forzas de Defensa Populares. O presidente do partido é Abdullah Öcalan, condenado a cadea perpetua por delitos de "terrorismo" e "separatismo".
O partido, coñecido polas súas siglas en kurdo (PKK), loita pola independencia do Curdistán turco nun estado socialista, polo que é considerado como unha organización terrorista tanto por Turquía, como por Estados Unidos e a Unión Europea, este último por petición do Estado turco. Polo contrario, a ONU e países coma Suíza, Rusia, China, India ou Exipto non o consideran como organización terrorista.
Antecedentes
Öçalan, estudante de Ciencias Políticas, tomou contacto con activistas políticos e culturais que abordaban a cuestión kurda. Estes opinaban que o problema kurdo podía ser resolto a través dunha serie de reformas, para o que encamiñaron a súa actividade ao desenvolvemento de actividades culturais. Pola contra, Öçalan comezara unha ofensiva política en 1972 cunha conferencia sobre os problemas da cuestión turca, afirmando que en Turquía non existía unha soa nación, senón que tamén existía a nación kurda. A partir de entón, o grupo comeza unha intensa actividade política marcando o seu ideario no antifascismo, o que lles permite gañar un importante número de adeptos na comunidade universitaria e comezar a traballar na Unión de Estudantes de Ancara (Ayod).
Nese momento comeza a desenvolverse o corpo ideolóxico do PKK, baseado no antifascismo e un nacionalismo kurdo oposto ó chauvinismo e ó racismo. Tamén nese momento comeza un intenso debate entre a esquerda turca e o nacionalismo kurdo.
Fundación
miniatura|dereita|243x243px|Partidarios de Öcalan manifestándose en Londres. Öçalan fundou informalmente o partido en 1973, e o grupo comezou as súas actividades nos territorios kurdos, principalmente en Urfa, Mus (cidade), Batman e Dersim.
En 1977 tivo lugar unha asemblea xeral, á que asisten máis de 100 representantes de diversas profesións e observadores doutras organizacións de esquerdas, amosando o gran crecemento do grupo e a súa paulatina integración no Curdistán turco. O PKK tomou a determinación de estender a organización cara a outros poboados e cidades kurdas. Tamén nese ano un membro dos servizos secretos turcos infiltrouse no partido, sendo descuberto, e foi asasinado o dirixente Hakki Karer en marzo de 1977 pola policía secreta turca, tendo este acto unha gran repercusión no grupo. En outono dese mesmo ano publicouse o manifesto Camiño para a Emancipación Curda, que deu un marco político ó grupo, que ata entón tivera un papel principalmente ideolóxico e cultural.
O Congreso Constitutivo formal do partido levouse a cabo o 27 de novembro de 1978. O Primeiro Congreso do PKK tivo lugar do 15 ó 26 de xullo de 1981, e o segundo do 20 ó 25 de agosto de 1982.
O partido comezou a loita armada o 15 de agosto de 1984. Segundo o goberno turco, aproximadamente 30.000 persoas morreron en combates entre as súas forzas e as do PKK ata 2003.
Evolución cara o confederalismo democrático
miniatura|248x248px|Bandeira da Koma Civakên Kurdistan (Confederación de Pobos do Kurdistán), órgano ideolóxico dirixido polo PKK. Na década dos 2000 o PKK comezou a cuestionarse se a loita armada era a vía correcta para alcanzar a independencia de Kurdistán. No 2005 publícase un breve libro da man de Öcalan que expón un novo concepto, o confederalismo democrático. Esta nova ideoloxía, baseada na ecoloxía social de Murray Bookchin, malia non rexeitar a posibilidade da independencia, afirma que aceptarían unha confederación, isto é, que as partes do Kurdistán divididas entre varios Estados (Iraq, Siria, Irán e Turquía) gocen dun alto grado de autogoberno, de maneira similar a un Estado confederal.
A principal organización que se encargou de facer realidade estas teorías foi a Koma Civakên Kurdistan ou KCK (confederación de pobos de Kurdistán), creada durante o encarcelamento de Öcalan. Esta organización é a encargada de coordinar ideoloxicamente a tódalas organizacións vinculadas ao movemento de liberación kurdo, e engloba máis de 600 organizacions sociais, políticas e culturais dos catro territorios que conforman o Kurdistán.
Nova insurreción
Nos meses previos á elección parlamentaria de 2015, dado que a probabilidade de que o Partido Democrático dos Pobos (HDP) superase o "límite do 10%" para a entrada no goberno, Erdogan deu discursos e fixo comentarios que repudiaron a existencia dun problema kurdo e rexeitou recoñecer ao HDP.
Fontecuberta, Palas de Rei
Santa Mariña de Fontecuberta é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2010 tiña 77 habitantes, deles 40 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 80 habitantes.
Pablo Suárez García
Pablo Suárez García, nado en Oviedo en 1973, é un escritor e tradutor asturiano.
Traxectoria
Estudou telecomunicacións, matemáticas e filoloxía, realizando a especialidade en filoloxía asturiana. Autor de diversos traballos de investigación sobre lingua asturiana, o seu labor máis coñecido é o de tradutor, salientando as traducións ao asturiano de Tirant lo Blanc e Don Quixote da Mancha. Desde o ano 2016 é académico correspondente da Academia de la Llingua Asturiana
Galvarino
Galvarino (do mapuche Kalwarëngo: "mecha moída de choclo"), finado na batalla de Millarapue, 30 de novembro de 1557, foi un guerreiro mapuche pertencente ás filas de Lautaro. Aínda que só se coñecen algúns datos da súa vida, Galvarino foi un dos guerreiros mapuches máis importantes. Combateu ás forzas invasoras do gobernador García Hurtado de Mendoza e foi capturado na batalla de Lagunillas, xunto ó río Biobío.
Emblema de Corea do Norte
miniatura|200 px|dereita|Escudo oficial O emblema de Corea do Norte instituído en setembro de 1948 é un símbolo oficial da República Popular Democrática de Corea.
Descrición
O escudo nacional, que forma un marco oval, leva no seu parte superior o Monte Paektu, considerado en Corea do Norte un lugar santo, e é coroado por unha estrela vermella de cinco puntas en representación do Estado socialista. No centro do escudo, unha central eléctrica hidráulica coas espigas de arroz reflicte a forza da industria e a agricultura do país, e a determinación do pobo norcoreano por avanzar cara ao socialismo e o comunismo cunha economía autosuficiente. O marco está delimitado por unha cinta vermella que leva a inscrición Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk (República Popular Democrática de Corea) en caracteres Hangul.
Junkers Ju 388
O Junkers Ju 388 foi un avión alemán da segunda guerra mundial usado para varios roles pola Luftwaffe. Estaba baseado no Junkers Ju 188 e diferenciabase do seu predecesor en que estaba deseñado para operar a grandes altitudes, contando cunha cabina presurizada para os seus tripulantes. O Ju 388 foi introducido ao final da guerra, e problemas de produción xunto coa deterioración das condición da guerra fixeron que se fabricasen moi poucos exemplares.
Conan
Conan é a tradución inglesa do nome Conán, que en gaélico significa "lobo pequeno".
O nome Conan pódese referir a:
Hiponiquio
O hiponiquio é un compoñente da unlla. Está formado por unha fina capa de epiderme situada na marxe libre da unlla, isto é, na beira máis distal desta. Esta dotada dunha gran cantidade de terminacións nerviosas, facendo dela unha área moi sensíbel ao tacto.
Constitúe un selo impermeábel que protexe o leito ungueal das infeccións.
A Venda, O Mosteiro, Ortigueira
A Venda é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba co mesmo habitante.
Susana Díaz
Susana Díaz Pacheco, nada en Sevilla o 18 de outubro de 1974, é unha política española pertencente ao Partido Socialista Obreiro Español, actual presidenta da Xunta de Andalucía e secretaria xeral da federación andaluza do PSOE. É licenciada en Dereito pola Universidade de Sevilla.
Entre o 7 de maio de 2012 e o 7 de setembro de 2013 foi conselleira de Presidencia e Igualdade da Xunta de Andalucía. Anteriormente foi senadora por designación autonómica e secretaria de organización do PSOE-A.
Chancelas, Combarro, Poio
Chancelas é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 373 habitantes (199 homes e 174 mulleres).
Chancelas
O topónimo galego Chancelas pode referirse a:
Starfuckers, Inc.
"Starfuckers, Inc." (tamén coñecido coma "Starsuckers, Inc." na súa forma editada) é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 2 de maio do 2000 como parte do seu álbum The Fragile. A pesar de non ter o seu halo oficial, un sinxelo promocional de "Starfuckers, Inc." co título "Starsuckers, Inc.", foi distribuído para a radio e realizouse un vídeo.
Baltasar Merino
Baltasar Merino Román, tamén coñecido como Padre Merino, nado en Lerma (Burgos) o 6 de xaneiro de 1845 e finado en Vigo o 3 de xuño de 1917, foi un relixioso xesuíta, reputado botánico e pteridólogo español.
Traxectoria
O 2 de marzo de 1909 foi un dos membros fundadores da Sección de Santiago da Real Sociedad Española de Historia Natural, da que foi presidente, con outros importantes naturalistas galegos como Antonio Eleicegui, César Sobrado, Armando Cotarelo Valledor, Eugenio Labarta ou José Deulofeu. Foi electo presidente da Sociedad Aragonesa de Ciencias Naturales en 1914 e da Academia Internacional de Xeografía Botánica en 1915.
Relacionouse con varios científicos da súa época, como o botánico Carlos Pau Español e o naturalista Víctor López Seoane.
Interese pola flora galega e os científicos de Galicia
No prólogo do volume I da súa Flora descriptiva é ilustrada de Galicia, Merino di:
E nas Dos palabras al lector, a xeito de prólogo do volume III: miniatura|Lámina de Ranunculus steveni, do P. Merino.
Herbario Merino
Merino enviou á Universidade de Santiago unha gran cantidade de material para a creación dun herbario didáctico coas liñas taxonómicas máis relevantes de Galicia. Coñécese como Herbario Merino o herbario que Merino recolleu nas súas investigacións. Actualmente está diseminado por diversas institucións, conservándose a parte máis importante no Arboretum do Centro de Investigacións Ambientais e Forestais de Lourizán, onde se gardan máis de 10 000 pregos. Outra parte importante encóntrase no Departamento de Botánica da Facultade de Bioloxía da Universidade de Santiago de Compostela constando de 2 028 pregos.
Abreviatura
A abreviatura Merino emprégase para indicar a Baltasar Merino como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Tilacoide
miniatura|350px|Tilacoides (discos e láminas verdes) no interior dun cloroplasto. (A membrana externa do cloroplasto non é verde, aínda que se mostre no debuxo; o verde está nos tilacoides). Un tilacoide (do grego thylakos, saco, bolsa) é un compartimento limitado por membranas situado dentro dos cloroplastos das plantas e algas e no interior das cianobacterias. Os tilacoides son o lugar onde teñen lugar as reaccións da fase luminosa da fotosíntese. Os tilacoides constan dunha membrana tilacoidal que limita un espazo chamado lume tilacoidal. Os tilacoides dos cloroplastos xeralmente forman moreas de discos membranosos, e cada unha destas moreas recibe o nome de granum, que en plural latino é grana, polo que os tilacoides da grana son os que están formando ditas moreas de discos. Cada granum está conectado con outros por outros tilacoides máis longos e non amontoados chamados tilacoides estromáticos, tilacoides intergranais ou lamelas, que interconectan todos os tilacoides formando un espazo intratilacoidal funcional continuo único.
Estrutura do tilacoide
miniatura|250px|Estruturas dos tilacoides. miniatura|250px|dereita|Imaxe de [[microscopio electrónico de transmisión da grana.]]
Membrana
A membrana tilacoidal é o lugar onde se producen as reaccións da fase luminosa da fotosíntese e onde están integrados os pigmentos fotosintéticos e a ATP sintetase tilacoidal. Presenta un patrón alternante de bandas claras e escuras que miden 1 nanómetro cada unha. A bicapa lipídica do tilacoide comparte certas características distintivas coas membranas procarióticas e coa membrana interna do cloroplasto. Por exemplo, os lípidos ácidos están presentes tanto nas membranas tilacoidais coma nas das cianobacterias e outras bacterias fotosintéticas e están implicados na integridade funcional dos fotosistemas. As membranas tilacoidais das plantas superiores están compostas principalmente de fosfolípidos e galactolípidos, que están dispostos asimetricamente nas membranas tanto en cada capa da membrana coma entre a capa superior e a inferior. Os lípidos das membranas tilacoidais sintetízanse por unha ruta complexa que implica o intercambio de precursores lipídicos entre o retículo endoplasmático e a membrana interna da envoltura do plasto e transportados desde a membrana interna aos tilacoides por medio de vesículas.
Lume
O lume tilacoidal é o espazo interno encerrado pola membrana tilacoidal. Desempeña un papel importante na fotofosforilación durante a fotosíntese, xa que nel se acumulan os protóns bombeados desde o estroma a través da membrana tilacoidal e os producidos pola rotura de moléculas de auga no fotosistema II. Como acumula protóns, durante a fase luminosa ten un pH de 4.
Granum
Un granum (plural grana, en latín, ou gra, en galego) é unha morea de discos tilacoidais. Os cloroplastos poden conter de 10 a 100 destas moreas. Os tilacoides estromáticos, intergranais ou lamelas conectan cada granum cos demais. Os tilacoides da grana poden distinguirse dos estromáticos pola súa diferente composición en proteínas. A grana contribúe a que o cloroplasto teña unha grande área superficial en relación ao seu volume. As diferentes interpretacións que se fixeron das imaxes de tomografía electrónica das membranas tilacoidais orixinaron dous modelos para explicar a estrutura da grana. Ambos os dous postulan que as lamelas intersectan as moreas de tilacoides en láminas paralelas, aínda que se debate se estas láminas intersectan o eixe do granum en planos perpendiculares ou están dispostos formando unha hélice dextroxira.
Formación dos tilacoides
Os cloroplastos desenvólvense a partir de proplastos cando a plántula emerxe do chan. A formación dos tilacoides require luz. No embrión da planta e en ausencia de luz, os proplastos desenvólvense en etioplastos, os cales conteñen estruturas membranosas semicristalinas chamadas corpos prolamelares. Cando se expoñen á luz, estes corpos prolamelares transfórmanse en tilacoides. Isto non ocorre nas plántulas que medran na escuridade, que sofren etiolación. Unha baixa exposición á luz pode facer que os tilacoides perdan a súa funcionalidade. Isto causa que os cloroplastos non funcionen e a planta morra.
Illamento e fraccionamento de tilacoides
Os tilacoides poden ser purificados das células das plantas utilizando unha combinación de centrifugación diferencial e de gradiente. A rotura dos tilacoides illados, por exemplo por rotura mecánica, libera a fracción luminal. As fraccións de membrana integral e periférica poden extraerse da fracción de membrana restante. O tratamento con carbonato de sodio (Na2CO3) separa as proteínas de membrana periféricas, e o tratamento con deterxentes e solventes orgánicos solubiliza as proteínas integrais de membrana.
Proteínas tilacoidais
Os tilacoides conteñen moitas proteínas de membrana periféricas e integrais, e proteínas luminais. Estudos recentes de proteómica de fraccións tilacoidais proporcionaron moitos detalles sobre a composición proteica dos tilacoides. Estes datos foron resumidos en varias bases de datos de proteínas dos plastos que están dispoñibles en liña.
Segundo estes estudos, o proteoma do tilacoide consta de polo menos 335 proteínas diferentes. Delas, 89 están no lume, 116 son proteínas integrais de membrana, 62 son proteínas periféricas situadas no lado estromático da membrana, e 68 son proteínas periféricas do lado luminal. Ademais, predícese por métodos computacionais a existencia doutras proteínas luminais pouco abundantes. Entre as proteínas tilacoidais con funcións coñecidas, o 42% están implicadas na fotosíntese. O seguinte grupo funcional máis grande de proteínas comprende as proteínas implicadas no transporte ao obxectivo, procesamento e pregamento de proteínas co 11% do total, resposta ao estrés oxidativo (9%) e tradución de proteínas (8%).
Proteínas integrais de membrana
A membrana dos tilacoides contén proteínas integrais de membrana que xogan un importante papel na captación de luz (están asociadas ás clorofilas) e nas reaccións luminosas da fotosíntese. Na membrana tilacoidal hai catro complexos proteicos principais:
O fotosistema II está localizado principalmente nos tilacoides da grana, e o fotosistema I e a ATP sintase está localizado principalmente nos tilacoides do estroma e as capas externas da grana. O complexo do citocromo b6f está distribuído por igual en todas as membranas tilacoidais. Debido a esta localización preferente en sitios distintos dos dous fotosistemas, requírense transportadores de electróns móbiles para transportar electróns entre eles. Estes transportadores son a plastoquinona e a plastocianina. As plastoquinonas transportan electróns do fotosistema II ao complexo do citocromo b6f, e a plastocianina transpórtaos desde o complexo do citocromo b6f ao fotosistema I.
Entre todas, estas proteína utilizan a enerxía da luz para facer funcionar a cadea de transporte de electróns cloroplástica que xera un potencial quimiósmótico a través da membrana tilacoidal (necesario para a produción de ATP) e forma NADPH, un produto da reacción redox terminal da cadea. A ATP sintase utiliza o potencial quimioosmótico para producir ATP durante a fotofosforilación.