cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosa Morena
Época de esplendor: Anos setenta
Participou en numerosos programas de televisión especiais, destacando o programa A la española, dirixido por Valerio Lazarov, para TVE en 1971. Sendo un programa musical que tivo como convidados tamén a Lola Flores, Dolores Vargas, o Príncipe Gitano, Maruja Garrido, Salvador Dalí, entre outros. Todos cantaban a ritmo de rumba cancións coñecidas españolas ou estranxeiras. Este programa foi premiado en Nova York pola "Asociación de Cronistas de Espectáculos", tras ver todo un ano de programación nas canles de fala hispana desta cidade, destacando as interpretacións de Rosa Morena.
O momento cume da súa carreira chegou da man do programa de televisión A su aire, de Chicho Ibáñez Serrador para TVE, en 1974, onde a artista realizaba un concerto cos seus grandes éxitos na base militar de Alcalá de Henares (Madrid), cantando para paracaidistas a ritmo de flamenco pop. Esta emisión tivo polémica polo malgaste de sensualidade que desprendía a cantante naqueles anos. Toda unha sex symbol na década dos setenta, deixando constancia diso o escritor Camilo José Cela, e considerándoa o público como a Marilyn Monroe española.
Outro acontecemento destacado na súa carreira, foi un festival musical que tivo lugar no Aaiún, capital do Sáhara Occidental, en honra das tropas españolas, durante a Marcha Verde. Celebrouse durante dous días no "Terceiro Terzo Sahariano da Lexión Don Juan de Austria", onde actuou ante máis de 12 000 persoas, entre xefes, oficiais e soldados. Tamén participaron Karina, Lolita Sevilla, Peret, Arena Caliente e o humorista Chicho Gordillo.
Era a imaxe sexy do flamenco pop de España que representaba todos os anos nos grandes programas de televisión que animaba Myrta Silva, a grande estrela de Porto Rico, nas principais estacións do Caribe, Nova York, Os Ánxeles, Chicago, Texas etc.
No ano 1975 foi a moza máis fotografada e entrevistada de España, sendo a artista que máis portadas protagonizou. Obtivo tal popularidade, que empresas de prestixio como a franquía americana Burger King, demandaron a súa imaxe para a inauguración do primeiro establecemento de toda Europa, localizado en Madrid. A vivaracha estremeña, que se impuxo cantando andaluz, anunciou recitais, película en Hollywood, viaxes, e a súa fe en que as súas cancións foron tremendamente populares en todas as partes. Foi considerada como a artista estremeña que máis lonxe chegou.
Aclamada polo colectivo gai nos 70, chegándoa a coroar como raíña dos gais en 1977, en Madrid. Momentos nos que se estaban xestando movementos LGTB a favor da liberdade sexual en España.
Festival español da canción de Benidorm
O “Festival Español da Canción de Benidorm” foi un certame musical anualmente organizado na cidade de Benidorm que tivo lugar cada verán entre 1959 e 2006. Era moi popular naqueles anos, polo que quixo presentarse no certame de 1967. O xénero musical de devandito festival era basicamente a canción pop, polo que a artista tivo os seus primeiros contactos con devandito estilo. Interpretou “Mañana será otro día” e “Con dos barajas”. A gala foi presentada por Joaquín Soler Serrano, proclamándose gañadora do certame a canción “Entre os dous”, interpretada, en senllas versións, por Tony Dallara e Betina. Rosa Morena, aínda sendo unha das personalidades que máis expectación causou, non obtivo ningún dos primeiros postos nas votacións.
Festival de Split
O “Festival de Split” (Festival zabavne glazbe Split) é un certame musical que se celebra cada ano na cidade de Split (Croacia) desde 1960, sendo o primeiro festival musical croata. Devandito certame celébrase na Praza da República (“Prokurative”).
Rosa Morena representou a España en 1970 co tema “Tú no me la das”, composta por Aniano Alcalde e Joaquín Alfonso, polo que lle outorgaron o “Premio da crítica de Split”.
Ese ano alzouse coa vitoria do certame a cantante croata Radojka Šverko co tema “Kud plovi ovaj brod”.
Festival Internacional da Canção
O "Festival Internacional da Canção", coloquialmente coñecido como «FIC», foi un certame musical anualmente organizado no "Ximnasio de Maracanãzinho" (Río de Xaneiro, Brasil) durante o período 1966-1972.
A artista estremeña formou parte dese festival en 1970, como representante de Andorra, interpretando o tema "Como un pájaro", composto por Joaquín Alfonso e Juan Barçons.
Conseguiu clasificarse, pero non obtivo un dos primeiros postos. Por outra banda, si que obtivo o “Premio da crítica de Río de Xaneiro”, sendo a artista máis fotografada do certame. O galardón era un broche que consistía nun galo de ouro con pedras preciosas, deseñado por Ziraldo e confeccionado pola xoiaría H. Stern.
Tamén participaron no festival Carmen Sevilla e Augusto Algueró, pero en condición de xurado en representación de España e o cantante español Nino Bravo representando España co tema "Elizabeth", composto por Duo Dinámico. Ademais, doutras personalidades como a cantante croata Radojka Šverko, o director de orquestra Ray Conniff, entre outros.
O primeiro premio, o "Galo de ouro", foi outorgado ao cantautor latinoamericano Piero, interpretando a canción "Pedro nadie", en representación da Arxentina.
Enfermidade e retirada da vida pública
A súa traxectoria foi dilatada e importante, realizando varios discos e tamén películas; pero lamentablemente viuse interrompida por unha grave enfermidade que lle provocou a perda dun pulmón, razón pola que tivo que efectuarse dilatados tratamentos de radioterapia, e obrigarse a prolongados períodos de descanso para a súa recuperación, razóns polas cales se viu afastada longo tempo dos escenarios. Ademais, deixando tras de si, un contrato millonario para traballar en Hollywood para a produtora cinematográfica Paramount.
Últimos anos
Despois de recuperarse da enfermidade continuou a vivir na súa terra natal e reiniciou clases de canto co propósito de poder volver retomar a súa carreira. En 2012 anunciou durante unha entrevista para o programa Nuestra tarde de Canal Extremadura Televisión, a posta en marcha dun novo proxecto titulado “Volviendo con mi gente”. En setembro do mesmo ano publicou o seu álbum titulado Soy fuego.
Faleceu o 4 de decembro de 2019 a causa dun cancro no Hospital Universitario de Badaxoz.
Discografía
A súa discografía tivo a importancia necesaria como para levala ao triunfo e a popularidade, non só no seu país senón tamén no estranxeiro. Un dos seus temas máis coñecidos, polo cal se fixo famosa en todo o mundo, foi "Échale guindas al pavo". Obtivo recoñecementos como varios Discos de ouro, "Olé 70'", "Super canción nacional do verán 72'", entre outros.
Luz Castro
María Luz Castro Pena, nada no ano 1972 en Ferrol, é unha enxeñeira informática socia fundadora da empresa galega Imaxin Software e profesora na Universidade da Coruña.
Traxectoria
É enxeñeira informática pola Universidade da Coruña e durante a súa etapa universitaria fundou a Plataforma polo Galego na Informática. Ao rematar a carreira creou cos seus socios Diego Vázquez Rey, Antonio Fernández Cabezas e José Ramom Pichel Campos a empresa Imaxin Software en 1997, onde dirixe a área de desenvolvemento de xogos educativos e produtos multimedia.
Entre os anos 2002 e 2004 foi vicepresidenta primeira da Mesa pola Normalización Lingüística. Dende o ano 2008 tamén é profesora interina na Facultade de Comunicación Audiovisual da Universidade da Coruña, onde imparte clases en materias do Grao en Comunicación Audiovisual así como noutros títulos como o Grao en Creación Dixital, Animación e Videoxogos ou o Máster Universitario en Deseño, Desenrolo e Comercialización de Videoxogos, este último na súa cidade natal, Ferrol. Entre 2008 e 2010 foi vicepresidenta da asociación de Empresas Galegas Adicadas a Internet e ás Novas Tecnoloxías (Eganet), e dende 2012 é representante da asociación na Rede de Mulleres en Informática (MUIN).
Ademais, é membro do comité de dirección do Cluster TIC de Galicia, así como participante da Startup Galicia e da LaconNetwork. É co-fundadora da Asociación galega de videoxogos e contidos interactivos Videoxogo.gal, sendo ademais a súa presidenta dende decembro de 2021. Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo. É socia da spin-off PhotoILike creada por investigadores/as da Universidade da Coruña no canto da busca das mellores imaxes a través de Intelixencia Artificial.
No 28 de abril do 2022 participou na iniciativa #FaiClic da CRTVG (onde colabora dende anos atrás). Esta iniciativa foi lanzada no Día Internacional das Nenas nas TIC para fomentar as carreiras tecnolóxicas entre as nenas galegas.
Olaría de Niñodaguia
miniatura|Oleiro de Niñodaguía modelando no torno. A olaría de Niñodaguia é un dos focos tradicionais da cerámica do noroeste da Península Ibérica un dos máis activos na comarca de Allariz-Maceda (en concreto no concello de Xunqueira de Espadanedo), e considerado por algúns especialistas como o segundo máis importante de Galicia, despois de Buño. Desde o inicio do século XX aparece en estudos etnográficos de varios autores, entre eles Luciano García Alén, Natacha Seseña e Guadalupe González-Hontoria.
Características
Ademais da súa variedade e a importancia da produción para unha ampla zona xeográfica (pasando a olaría na provincia de Ourense contorna provincial), a cacharrería de Niñodaguía distínguese polo seu vidrado amarelo, que permite que se vexa a cor da arxila tamén amarelada; trátase dun esmalte plumbífero habitual en gran parte da península ibérica, conseguido con sílice e galena (coñecida no argot artesán polo nome de chumbo). Son notables a antigüidade do proceso da fornada e o porte primitivo e harmónico de moitas das súas pezas.
Fornos
Mencionados por primeira vez na monografía de Fernández e Dacal de 1929, a etnógrafa Natacha Seseña describe o forno dos irmáns Ferreira (José María e Adolfo) en 1976, como unha focha circular de máis de dous metros, ao descuberto pero teitado, cunha "grella de pedras radiais", no que os cacharros, postos boca abaixo, distribuíanse sen seguir unha orde manifesta, pero en círculos concéntricos. E o máis curioso era o ventilador eléctrico que se instalaba na parte baixa do forno para reducir o tempo da cocción das pezas no proceso do seu vitrificado. A imaxe dos fornos quedou inmortalizada por versos populares como estes: miniatura|Abaixo, no centro, cántaro para auga co típico vidrado amarelento case transparente. Na dereira unha esvelta sella sen vidrar, e no andel de arriba dúas pedarras vascas.
Formas
A tipoloxía é moi ampla. Unha das pezas de maior produción é a ola e as súas vasillas irmás. As olas (tamén chamadas cántaras ou pucheiras), utilizáronse indistintamente para transporte ou conservación de viño, auga, leite etc. A maior, usada como ola de medida, tiña 18 litros de capacidade, pero habíaas máis pequenas, de 12, 8 e 4 litros. Destacaba a súa barriga moi desenvolvida e fabricábanse con ou sen asa. Unha das pezas máis valoradas polos etnógrafos é a nateira (ola do leite ou cántara de leite), coa súa singular tapa. E polo seu magnífico porte hai que destacar as cántaras para viño (case tinallas de viño de máis de 70 litros, e fabricadas de encarga), que levaban na unión dos churros ou relóns que ían levantando a vasilla uns reforzos ou adornos na parte externa. Non se vidraban, pero os colleiteiros cubrían todo o seu interior con pez.
Outro conxunto interesante son as xerras. Diferenciándose as xerras da auga de dous picos enfrontados, dúas asas contrapostas e capacidade para 2, 3 e 4 litros. Moi parecida na súa forma era a usada para viño (pucheiro do viño), pero cunha soa asa e un único pico vertedor, con capacidade para un litro (que parece ser a razón de que lla chame pichola ou media pichola). Outros xerros da familia producidos nas olarías de Niñodaguía que merece a pena anotar son o xerro de muxir (de mungir ou xerro do leite) e as diversas xerriñas para conservar graxas, aceite, mesmo mel.
Entre as pezas da vaixela de mesa: a cunca ("para o caldo, sopa, leite ou millo en auga"), a escudela ou media cunca (12-15 cm de diámetro na súa boca), o prato chan ou fonte, o prato fondo ou copo e as fontes troncocónicas, case esferoides, para comida en común -todos os comensais toman a comida da mesma fonte.
Tamén característicos eran os porróns para auga. Os exemplares máis antigos tiñan forma ovoide, case esférica e pechada por arriba "cunha especie de casquete plano". Esmaltados na súa metade superior cun amplo babeiro do típico baño amarelado común neste foco oleiro, estes porróns decorábanse en ocasións con incisións (feitas co canivete dentado ou coas " panillas".
De importante produción foron os barreñóns, desde os grandes de 32 litros con catro asas ata as almofías (entre 6 e 10 litros) imprescindibles na matanza do porco.
Pezas para o lume
A olaría de lume de Niñodaguía produciu exemplares de valor etnográfico como a chocolateira, usada para facer o chocolate das paridas, deixando patente que en épocas pasadas a muller só tomaba chocolate se daba a luz. Trátase dun tipo de xerra, e fabricábase sen pés ou con tres pés, pequenas patas para poder cociñar sobre as brasas. Outro curioso cacharro era o testo da bica, similar a unha tapadeira grande usada para cocer a bica de millo, colocándoa, ben sobre a  lareira ou pedra da cociña, ou sobre unha prancha de barro.
Decoración
Moi discreta, a decoración das pezas da olaría en Niñodaguía, seguiu dou modelos básicos:
miniatura|«Todos os de Niñodaguía levan no seu pantalón unha manchiña de barro que rouba o corazón». A través de sucesivos estudos sobre a produción oleira en Niñodaguía, pode facerse o seguinte seguimento de artesáns activos neste foco:
A Navalla Suíza
A Navalla Suíza foi unha empresa galega adicada ó deseño de proxectos web. Fundouse no ano 2008, tiña a súa sede no Milladoiro e pertencía a Eganet.
Nos últimos anos desenvolveron un gran número de webs coma FlocosTV, Eufalo.tv, GalegoLAB e a plataforma do diario electrónico Praza pública.
No ano 2010 gañaron o premio Content 360º no MIPTV de Cannes.
Triquiurinos
A dos triquiurinos (Trichiurinae) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos, unha das tres nas que se subdivide a familia dos triquiúridos.
Estes peixes son coñecidos vulgarmente como sabres,  ou peixes sabre.
Características
Os peixes desta subfamilia son longos, delgados e xeralmente de cores azulada ou prateada. Reduciron considerablemente as aletas pelvianas e a caudal (que ás veces están ausentes), o que lles dá un aspecto similar a unha anguía. Son depredadores, e a súa boca é grande e está armada con dentes longos e afiados.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1810 polo polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, autor coñecido como Rafinesque, na súa obra [http://www.biodiversitylibrary.org/item/30032 ''Indice d'ittiologia siciliana ossia catalogo metodico dei nomi latini, italiani, e siciliani, e siciliani dei pesci, che si rinvengono in Sicilia disposti secondo un metodo naturale eseguito da un appendice che contiene la descrizione di alcuni nuovi pesci siciliani. Ill Opuscolo del signore C. S. Rafinesque Schmaltz''], publicada en Messina, Sicilia (Italia).
Etimoloxía
O nome da subfamilia está construído normalmante, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Trichiurus, engadíndolle a desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
Segundo o WoRMS a subfamilia comprende catro xéneros, coas especies seguintes:
Kosmos 119
Kosmos 119 (Космос 119 en ruso), tamén denominado DS-U2-I Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de maio de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 119 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-I. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e investigar como se propagan as ondas de radio VLF pola mesma, labor continuada polos seus sucesores, Kosmos 142 e Kosmos 259. Kosmos 119 foi inxectado nunha órbita inicial de 1305 km de apoxeo e 219 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 99,7 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de novembro de 1966.
José de Caralt
José de Caralt Sala (Barcelona, 1862 - Sant Andreu de Llavaneres, 1944) foi un industrial e político catalán.
Empresario do cánabo, comezou militando na Lliga Regionalista, pero descontento coa súa política deixou o partido. Foi profesor da Escola Industrial de Barcelona entre 1893 e 1897. Presidente da Asociación de Enxeñeiros Industriais de Barcelona de 1901 a 1903. Afonso XIII concedeulle o título de Conde de Caralt no 1916. Presidente do Fomento do Traballo en 1916 e entre o 2 e o 22 de marzo de 1918 ministro de Facenda no goberno do marqués de Alhucemas. Durante a Ditadura de Primo de Rivera pertenceu á Unión Monárquica Nacional. Apoiou a sublevación militar contra o goberno da Segunda República Española no 1936.
Adolfo Manso Rodríguez
Adolfo Manso Rodríguez, finado na Coruña o 16 de xuño de 1987, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Participou nas guerra de Marrocos e na Guerra Civil. Mandou o rexemento de Santiago. Xeneral de brigada de Infantería, estivo ao mando da circunscrición de Kelaya, en Melilla. Foi Presidente da Deputación de Lugo entre o 31 de outubro de 1955 e o 1 de abril de 1958. Finou na Coruña con 95 anos.
Europa do norte
miniatura|dereita|280px|Europa do Norte dereita|miniatura|280px|Mapa das rexións de Europa: {{Legend|#4080FF|Europa do norte}} {{Legend|#00FFFF|[[Europa occidental}} {{Legend|#FF8080|Europa do leste}} {{Legend|#00FF00|Europa meridional}}]]
A Europa do Norte é a rexión setentrional do continente europeo. Ó longo do tempo foi definida de diversos xeitos, aínda que hoxe en día adoita definirse como o conxunto dos seguintes países e rexións:
Antes do século XIX, o termo “nórdico” adoitaba empregarse para definires ó relativo ó norte de Europa, o cal incluía ós países nórdicos, á parte europea de Rusia, ós países bálticos (que naquela época estaban formados por Livonia e Curlandia) xunto con Groenlandia.
En tempos máis antigos, cando o continente estaba dominado polas culturas do Mediterráneo (como o Imperio Romano), as áreas de Europa afastadas daquel mar xeralizábanse dentro do grupo do Norte de Europa, incluíndo o que posteriormente se convertería en Alemaña, nos Países Baixos e Austria. O termo de “Europa do norte” para referirse a dita rexión segue a empregarse hoxe en día nalgúns contextos. Na idade media, o termo Thule empregábase para designar un lugar semimítico no norte do continente.
No contexto da Unión Europea: Dinamarca, Suecia, Finlandia, Estonia, Letonia, Lituania adoitan ser vistos como as nacións que conforman a rexión norte de Europa.
Danevirke e a Canle da Mancha adoitan ser consideradas liñas divisorias entre a Europa do norte e o resto do continente dende que, no oeste, a maior parte da área ó sur das mesmas foi gobernada algunha vez polos francos durante o reinado de Carlomagno, mentres que a maioría dos territorios atopados no norte pertenceron nalgún tempo ó Reino de Inglaterra durante o goberno de Canuto II.
-152
Outros
Historia ano a ano
Robert Walpole
Robert Walpole, 1.° conde de Orford, nado en Houghton, Norfolk en 1676 e finado en Londres en 1745, foi un destacado político inglés, considerado como a primeira persoa que ocupou o cargo de primeiro ministro de Gran Bretaña. Ocupou o poder durante case 21 anos, dende 1721 ata 1742.
Inicios e educación
Robert Walpole naceu en 1676 no seo da súa familia nobre en Houghton, preto de King's Lynn no condado de Norfolk en Inglaterra. Fillo do coronel Robert Walpole (1650-1700), deputado pola circunscrición do Castle Rising nos Comúns, e da súa esposa Mary (de solteira Burwell), era o terceiro de dezasete fillos, oito dos cales morreron durante a infancia.
Educado primeiro no colexio Eton e logo en Cambridge, abandonou en 1698 os seus estudos por mor da morte do seu irmán máis vello, coa intención de axudar o seu pai na administración das propiedades familiares. Até o momento, e como fillo segundoxénito, estivera destinado a ser clérigo, mais a súa situación cambiou ao converterse no herdeiro do seu pai. A partir dese momento, e aguilloado polo seu pai, comezou a interesarse pola política, na que estaba destinado a suceder o seu pai como deputado na súa circunscrición.
Carreira política
A carreira política de Walpole comezou en 1701, cando gañou as eleccións parlamentarias, sucedendo no seu escano ao seu propio pai, que morrera tres meses antes. Pronto demostrou unha grande ambición: en 1702 deixou o seu escano por Castle Rising e presentouse e gañou as eleccións parlamentarias por King's Lynn, unha localidade de bastante máis importancia que había de proporcionarlle maior influencia no parlamento británico.
En 1710, Lord Godolphin e boa parte do partido Whig exerceron presión á xustiza británica para que o sacerdote protestante Henry Sacheverell, que predicaba sermóns marcadamente contrarios ao partido Whig, fose detido e xulgado. O xuízo foi tremendamente impopular, causando mesmo unha revolta popular, e acabou apartando do poder o partido Whig e a Marlborough nas eleccións de 1710. O novo goberno, liderado polo Tory Robert Harley, cesou a Walpole, a quen con todo se lle permitiu seguir ata 1711 como tesoureiro da Mariña, cargo que ocupaba de maneira informal dende 1708. De feito, o Speaker Harley tentou gañarse para si a Walpole, convidándoo a entrar no partido Tory, algo que Walpole rexeitou de xeito moi vehemente, ao converterse na besta negra do partido Tory nos Comúns.
Os Tories non tardaron en vingarse, promovendo en 1712 a reprobación formal de Walpole como parlamentario, alegando supostos cargos de corrupción. A manobra tivo éxito, porque Walpole foi expulsado do seu escano na Cámara dos Comúns e xulgado pola Cámara dos Lords, que, formada na súa maior parte por Tories afíns ao goberno, condenouno a seis meses de prisión na torre de Londres. Visto como unha vítima política nun xuízo inxusto, Walpole foi reelixido como deputado pola circunscrición de King's Lynn en 1713. A consecuencia de devandito o asunto, Walpole desenvolveu unha fonda animadversión cara a Lord Bolingbroke e o propio Robert Harley, artífices da súa condena.
En 1714 morreu a raíña Ana, e foi sucedida por un primo afastado seu, Xurxo I, príncipe elector de Hannover. Xurxo I desconfiaba dos Tories, en quen vía uns opositores ao seu propio dereito ao trono (tradicionalmente, os Tories enmarcáronse a favor da causa da casa Estuardo). Ao chegar ao trono, cesou o goberno Tory e decantouse de xeito bastante explícito por un goberno Whig, sendo estes os que promoveran a súa causa ao trono. Así, en 1714 Robert Walpole, como membro prominente do partido Whig, foi nomeado Conselleiro Privado do Rei e Pensionario do Exército, cargo dende o que se administraban as finanzas do exército inglés. Igualmente, foi nomeado membro dun comité secreto que investigou os actos do gabinete Tory anterior, un acto de vinganza política dende o que Walpole exerceu a súa propia ao lograr que Robert Harley fose expulsado da Cámara dos Comúns, e que Lord Bolingbroke fose reprobado dos Lords.
Lord Halifax, que actuara como líder do gabinete, morreu en 1715, e Walpole, recoñecido como o principal membro do partido Whig, foi ascendido aos cargos fundamentais de primeiro Lord do Tesouro e chanceler de Facenda. Dende estes cargos promoveu unha serie de reformas mercantilistas, como a creación dun fondo de garantía co obxecto de reducir a débeda pública. Con todo, o novo gabinete caería pronto debido ás friccións internas entre o seu líder, Lord Townsend, apoiado por Walpole, e outros dos seus membros, principalmente o deputado James Stanhope e Lord Sunderland. Mentres Walpole e Townsend vían como o rei antepuña os intereses da casa de Hannover aos de Inglaterra, Stanhope e Sunderland eran firmes partidarios da política a favor dos Hannover. Stanhope e Sunderland souberon gañar o favor do rei ao promover o por entón prometedor negocio da Compañía dos Mares do Sur. Lord Townsend caeu en desgraza, e Walpole, debilitado por iso, dimitiu en abril de 1717.
Ao tempo, por motivos igualmente políticos, o propio rei tivera severas diferenzas co seu fillo Federico, príncipe de Gales, e este comezou a agrupar a unha camarilla de políticos Whig contrarios á política do gabinete Stanhope, entre os que se atopaba Walpole, quen trabou amizade co futuro Xurxo II. Con todo, o descontento popular coa política hannoveriana do goberno fixo que, ante a posibilidade de perder as eleccións, Stanhope e Sunderland tivesen que reconciliarse cos seus opositores Whig, e nomearon a Walpole presidente do Consello Real, cargo que supuxo a súa volta de novo ao goberno, en contra dos desexos do príncipe de Gales, que aínda desdeñaba o gabinete do seu pai.
Ascenso ao poder
Pouco despois de volver ao goberno, o reino de Gran Bretaña viuse sacudido por unha profunda crise económica xurdida por mor da quebra da Banca Law (1720) en Francia e do estalido da burbulla dos Mares do Sur na propia Inglaterra.
A Compañía dos Mares do Sur fora fundada por Lord Oxford e o partido Tory como instrumento político baixo o seu control co que poder exercer un firme control económico sobre as finanzas públicas inglesas. Por aquel entón, o banco de Inglaterra, fundado en 1694, estaba baixo control Whig, e ante o ascenso dos Tories de Harley ao poder opúxose a financiar calquera medida monetaria expansiva destinada a financiar as actividades do goberno Tory. En resposta, Robert Harley e os Tories crearon a Compañía dos Mares do Sur. En principio, a Compañía tiña por obxecto xestionar o asento comercial que Gran Bretaña gañara de España por mor da paz de Utrecht, en virtude da cal Gran Bretaña adquirira certos dereitos comerciais coas colonias españolas en América do Sur. En realidade, a Compañía tiña por obxecto a xestión da débeda pública británica.
Ante os inmellorables tipos de interese que comezou a ofrecer para colocar a débeda pública británica, e debido ás excelentes e esaxeradas perspectivas do recentemente aberto comercio coas colonias españolas, as accións da Compañía sufriron unha espiral especulativa que se viu inicialmente truncada cando, en 1718, Filipe V revisou os privilexios comerciais de Inglaterra nas colonias españolas, limitándoos grandemente. Aínda así, a xestión da débeda pública permitiu á Compañía manterse á boia, e continuar con éxito as súas actividades.
En 1714 a Compañía quedou en mans do goberno Whig do que Walpole formaba parte, e foi afianzada por Stanhope e Sunderland como un instrumento de xestión da débeda pública. A paz de Utrecht reducira o gasto público considerablemente, co que as finanzas públicas inglesas estaban o suficientemente fortalecidas como para facer o investimento en débeda da Compañía o suficientemente atractiva. Por mor das esaxeradas proxeccións de beneficios, a desinformación e prácticas empresariais raiando a estafa, moitos pequenos investidores comezaron a colocar os seus activos líquidos en débeda da Compañía, e o valor dos bonos e accións da mesma disparouse: de 180 libras por acción en xaneiro de 1720 pasouse a mil libras por acción en agosto de 1720. Con todo, os desequilibrios entre o valor nominal e o cotizado dos bonos era inmenso, e, aguilloado polas noticias da quebra da Banca Law en Francia, pronto comezou a sospeitarse que a Compañía, que dende 1718 apenas podía dedicarse ao comercio co Caribe, non dispuña de ferramentas para facer efectivo o nominal das accións. Isto produciu unha avalancha de investidores que, dende agosto de 1720, solicitaron recuperar os seus depósitos na Compañía, producindo a bancarrota da mesma, sen liquidez para atender os requirimentos, e a caída das súas accións en bolsa, que para decembro de 1720 volvían valer cen libras por acción.
O estalido da burbulla arruinou un gran número de investidores, e creouse unha comisión parlamentaria para investigar o escándalo. Por mor da mesma, descubriuse unha intricada maraña de corruptelas nas que estaban implicados boa parte dos membros do gabinete, entre eles os propios Stanhope e Sunderland. A morte do segundo en 1721 e a forzada dimisión do primeiro deixaron a Walpole como a principal figura do gabinete, de xeito que en abril de 1721 foi nomeado primeiro Lord do Tesouro, chanceler do Exchequer e líder da Cámara dos Comúns. A partir deste momento e ata 1742, Walpole actuou como primeiro ministro de facto de Gran Bretaña. Cómpre sinalar, no entanto, que devandito cargo, o de primeiro ministro, non existía de maneira oficial en Gran Bretaña; de feito, o título oficial do primeiro ministro británico sempre foi o de primeiro Lord do Tesouro, en virtude da tradición iniciada por Robert Walpole, que ocupou ese cargo durante todo o seu mandato, e polo que é recoñecido como o primeiro ministro británico.
A acción política de Walpole encarou dende o primeiro momento a crise económica, rescatando a Compañía dos Mares de Sur mediante a inxección de diñeiro público e o seu posterior desmembramento en dúas compañías de xestión de débeda, o banco de Inglaterra e a Compañía Británica das Indias Orientais (HEICS), e tratando de paliar a crise de liquidez do sistema económico británico, que se resentira debido á creba da Banca Law de Francia. Tralo seu éxito nesa acción, Walpole conseguiu gañar o apoio de boa parte do partido Whig. Paralelamente, desenvolveu unha política de alianzas coas potencias protestantes. O descubrimento dunha conspiración xacobita en 1721 axudou a reforzar a súa posición, á vez que a propia ascendencia de Walpole sobre o Rei lograba que este se fose desentendendo cada vez máis dos labores de goberno, debilitando así o papel do monarca, que delegaría todo o labor de goberno en Walpole.
En 1727, coa morte de Xurxo I, a posición de Walpole no goberno pareceu cambalearse, ao subir ao trono o seu antigo inimigo Xurxo II. Con todo, aconsellado pola raíña Carolina, amiga de Walpole, Xurxo II decidiu manter o mesmo no cargo. Dende 1727, a política exterior de Walpole foi orientándose cada vez máis cara a un entendemento con Austria, potencia católica que refreaba as ansias expansionistas de Prusia. En 1731, para rubricar o achegamento, Walpole enviou a Lord Chesterfield, parente do seu antigo rival Stanhope, a Viena coa intención de negociar unha alianza con Austria. Isto provocou un enfrontamento con Lord Townsend, quen non vía con bos ollos unha alianza cunha potencia católica. Con todo, o éxito de Chesterfield, que se traduciu na firma do tratado de Viena en 1731, desprazou politicamente a Townsend, deixando a Walpole totalmente a cargo da facción Whig do goberno.
Caída
En 1737, coa morte da raíña Carolina de Gran Bretaña, a posición de Walpole comezou a debilitarse. Desgastado polo exercicio do poder e a impopularidade dalgunhas das súas políticas, unha crecente oposición Whig, encabezada por George Grenville e William Pitt o Vello comezou a atoparse na camarilla do príncipe de Gales, e Walpole comezou a ser atacado no Parlamento.
Como maneira de relanzar o seu liderado, Walpole iniciou, ao parecer de mala gana, a chamada guerra do Asento contra España. Ocorría que, en virtude dos acordos xurdidos da paz de Utrecht, Inglaterra adquirira dereitos de comercio nas colonias españolas de América. Devanditos dereitos, considerados abusivos e non vinculantes (negociáraos Francia) foran revogados por Filipe V en 1718, iniciándose entre ambos os países unha serie de disputas comerciais que culminaron cando Robert Jenkins, un contrabandista e corsario inglés, declarou ante o Parlamento que un inspector de aduanas español lle cortara a orella durante unha inspección. O Parlamento declarou a guerra, e urdiuse unha das expedicións militares máis desastrosas da historia: o sitio de Cartaxena de Indias en 1741. En 1742, fretando unha armada de 183 navíos, Inglaterra enviou un continxente armado duns 30 000 homes a tomar Cartaxena de Indias. Aínda que a cidade estaba protexida por pouco máis de 4000 homes (capitaneados por Blas de Lezo) e 6 navíos, os ingleses, pesimamente dirixidos polo almirante Edward Vernon, foron humillantemente derrotados, sufrindo unhas 18 000 baixas. Aínda que España fracasou no seu intento de invadir a colonia inglesa de Xeorxia, Walpole, que vendera a expedición como algo seguro, non puido manterse no poder: tras encubrir a derrota prohibindo toda publicación da mesma, o asunto saíu aínda así á luz, e en 1742 perdeu as eleccións parlamentarias, por mor do cal se presentou unha moción de censura na súa contra no Parlamento (naquel entón, o goberno nomeábao o Rei, non o Parlamento). Walpole tivo que dimitir, aínda que foi recompensado polo Rei, que o nomeou conde de Orford e membro da cámara dos lords.
Familia e vida privada
miniatura|143x143px|Escudo de Walpole O 30 de xullo de 1700 casou con Catherine Shorter (falecida o 20 de agosto de 1737), con quen tivo dúas fillas e catro fillos:
Despois de que morrese Lady Walpole, casou coa súa amante, Mary Skerritt, o 3 de marzo de 1738. Previamente, e para escándalo da alta sociedade, viviran abertamente xuntos no parque Richmond e xa foran vistos xuntos en Houghton Hall dende polo menos 1724. Ademais, era público que ela lle deu unha filla lexitimada despois do matrimonio dos seus pais e, como a filla dun conde, converteuse en Lady María Walpole, que casou primeiro co coronel Charles Churchill (1720 - 1812), sobriño-neto do I duque de Marlborough, e despois co I conde Cadogan. A segunda Lady Walpole morreu dun aborto involuntario tres meses despois do matrimonio. Para entón, Lady Walpole xa fora obxecto da burla e o escarnio público; en 1728 o dramaturgo John Gay retratou a parella como Macheath e Polly en The Beggar's Opera.
Mariñao
O topónimo galego Mariñao pode referirse a:
Illa Bubiyan
Illa Bubiyan (جزيرة بوبيان) é a illa máis grande na cadea de illas costeiras de Kuwait situada na esquina noroccidental do Golfo Pérsico, cunha superficie de 863 km². A illa está deshabitada.
miniatura|O primeiro sarxento Félix Acosta, primeiro sarxento da compañía de armas, fala cun soldado kuwaití que custodia unha entrada á illa de Bubiyan o 21 de novembro de 2009, onde Marines e Mariñeiros coa 11ª unidade expedicionaria da mariña practicaban o desembarco desde os barcos á costa nas lanchas de desembarco 20-24 de novembro.
Durante a Guerra do Golfo de 1991, catro tramos da ponte foron destruídos; reconstruíronse en 1999. A illa converteuse nunha base militar en 1991 e serviu como tal desde entón. En novembro de 1994, Iraq aceptou formalmente a fronteira demarcada pola ONU con Kuwait, que fora expresada nas resolucións 687 (991), 773 (1992), 833 (1993) do Consello de Seguridade das Nacións Unidas que terminaron formalmente a reivindicación anterior da illa de Bubiyan. A reserva de Mubarak al-Kabeer designouse como o primeiro humedal de importancia internacional do país. A reserva de 50.948 hectáreas consta de pequenas lagoas e pantanos salgados e é importante como parada para aves migratorias en dúas rutas migratorias; de Turquía á India e de Eurasia a África.
Anisia Miranda
Anisia Miranda Fernández, nada en Ciego de Ávila (Cuba) o 30 de decembro de 1932 e finada en Gres, Vila de Cruces, o 22 de outubro de 2009, foi unha escritora cubano-galega en lingua galega e lingua castelá, filla adoptiva do Concello de Vila de Cruces.
Traxectoria
Foi filla de Faustino Miranda, de Verea, e Teresa Fernández, de Celanova, que emigraron a Cuba en 1927. Anisia estudou Maxisterio e Xornalismo na Habana. En 1953 a familia colleu un barco que cruzou o canal de Panamá e chegou ao porto chileno de Valparaíso; desde alí, cruzaron os Andes en tren ata chegar a Buenos Aires, onde Anisia rematou Xornalismo.
Nunha conferencia impartida por Ramón Suárez Picallo sobre Rosalía de Castro coñeceu o escritor galego Xosé Neira Vilas, co que casou o 21 de febreiro de 1957, ano no que xuntos fundaron a editorial e distribuidora de libros en galego Follas Novas. Na Arxentina comezou un importante vínculo coa cultura galega, recibindo clases de galegos no exilio como Eduardo Blanco Amor, Alberto Vilanova, Rafael Dieste, Antón Baltar ou Ramón de Valenzuela. Así mesmo, nesa época comezou a verter os primeiros textos de poetas americanos ao galego.
En xuño de 1961 regresou a Cuba, onde colaborou con Alejo Carpentier na revista Pueblo y Cultura e conduciu un programa de radio, sen deixar de escribir, sobre todo no ámbito da literatura infantil e xuvenil. Foi cofundadora de dúas revistas cubanas dirixidas ao público infantil: Zunzún e Bijirita.
En 1972 viaxou por vez primeira a Galicia, con Neira Vilas, á beira de dous meses. Tras doce viaxes máis de ida e volta, o matrimonio, xa xubilado, regresou definitivamente a Galicia en 1992, para viviren en Gres. Desde 1992 vicepresidiu a Fundación Xosé Neira Vilas.
En castelán
miniatura|300px|[[Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959. Anisia Miranda aparece no centro da fotografía.]]
Johann Samuel Drese
Johann Samuel Drese, nado en Weimar (actualmente en Turinxia, Alemaña, e daquena pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico) ca. 1644 e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1716, foi un organista, mestre de capela (en alemán Kapellmeister) e compositor alemán pertencente á familia musical Drese.
Logo de ter estudado composición, foi nomeado organista da corte de Jena, posto no que permaneceu ata 1683, sendo ese ano nomeado no cargo de mestre de capela na corte de Weimar, na que Johann Sebastian Bach foi organista e músico de cámara en 1703 e posteriormente entre 1708 e 1717. Logo da súa morte foi sucedido polo seu fillo Johann Wilhelm, quen xa era vicemestre de capela dende 1705.
Johann Samuel Drese deixou manuscritos dalgunhas óperas, sonatas para clavicémbalo, e varios motetes.
STS-118
STS-118 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 8 de agosto de 2007 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-118, con sete astronautas a bordo, foi unha misión de aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Scott Kelly, o piloto Charlie Hobaugh e os especialistas de misión Alvin Drew, Barbara R. Morgan, Tracy Caldwell, Rick Mastracchio e Dafydd Williams.
O transbordador acoplouse á estación ás 18:02 GMT do 10 de agosto no porto PMA-2. Durante a misión colocouse a viga S5 na estación e descargáronse varias toneladas de víveres e material que iban a bordo do transbordador. En total fixéronse catro paseos espaciais. O Endeavour desacoplouse da estación ás 11:56 GMT do 19 de agosto e volveu a terra en Cabo Cañaveral o 21 de agosto de 2007.
Huaraz
Huaraz, fundada como San Sebastián de Huaraz, é unha cidade peruana, capital da provincia homónima e do departamento de Ancash. A zona metropolitana que abrangue parte dos distritos de Huaraz e Independencia atópase na parte central do Callejón de Huaylas e á marxe dereita do río Santa a 3.052 msnm; conta cunha extensión de 8 km² e unha poboación de 131.377 habitantes en 2011, o que fai que sexa a segunda cidade da rexión por poboación, e a segunda máis importante dos andes centrais do Perú, despois da cidade de Huancayo. Popularmente Huaraz é coñecida como a Suíza peruana, por estar arrodeada de impoñentes montañas nevadas da Cordilleira Branca.
As orixes da cidade remóntanse á época pre inca, co desenvolvemento dos primeiros asentamentos humanos arredor dos ríos Quilcay e Santa. A súa fundación española produciuse en 1574 como redución de indios. Durante a independencia do Perú, a cidade acolleu e abasteceu o exército libertador con equipos e materiais militares, ganándose así o apelativo emblemático de "A moi nobre e xenerosa cidade de Huaraz" dada polo libertador Simón Bolívar. En 1970 o 95% da cidade ficou destruído polo terremoto que asolou a rexión Áncash no que faleceron aproximadamente 20.000 huaracinos.
A actividade económica huaracina baséase na agricultura, o comercio e o turismo, con gran presenza deste último pois concentra a maior porcentaxe de infraestrutura turística da serra ancashina; sendo o punto de chegada para practicantes de deportes de aventura e de alta montaña nos nevados da Cordilleira Branca, así como os percorridos cara ao complexo arqueolóxico de Chavín de Huántar e toda a Serra Oriental de Ancash.
Toponimia
O nome da cidade provén do vocábulo quechua "Waraq" que significa "Amencer", xa que os poboadores prehispánicos da zona tiñan como unha das súas principais deidades a "waraq quyllur" (estrela do amencer), sendo esta o planeta Venus.
.5: The Gray Chapter
.5: The Gray Chapter é o quinto álbum de estudio do grupo Slipknot. Foi o primeiro álbum de estudio do grupo sen o baixista Paul Gray e o batería Joey Jordison, debido á morte do primeiro en 2010 (sendo o título do álbum unha referencia ó seu nome), e a marcha do segundo a finais de 2013.
Dava Torres
David Torres Pastoriza, coñecido como Dava Torres, nado na Coruña o 25 de decembro de 1994, é un xogador de hóckey a patíns galego. Xoga de dianteiro e é o capitán do Deportivo Liceo.
Traxectoria
Naceu na Coruña nunha familia vencellada ao hóckey a patíns, sendo fillo de Vicente Torres, que logo foi presidente da Federación Galega de Patinaxe, e irmán máis novo de Tito Torres, que, chegou a xogar na OK Liga.
Comezou a xogar ao hóckey no colexio Santa María do Mar da Coruña, pasando logo ás categorías inferiores do Liceo. Tras tres anos no club coruñés fichou polo CP Cerceda, adestrado por Juan Copa, co que debutou en Primeira Nacional na tempada 2010/11, aos 15 anos de idade. Gañou a titularidade rapidamente sendo xa na súa primeira tempada un dos piares do equipo. Na tempada 2012/13 o club logrou o ascenso á OK Liga, e tras unha campaña na máxima categoría Dava Torres deixou o Cerceda para fichar polo Vic. Xogou un só ano no club catalán, co que gañou a Copa do Rei 2014/15 tras derrotar ao FC Barcelona na final.
En xuño de 2015 volveu ao Liceo. Co equipo herculino foi catro veces subcampión da OK Liga e conquistou a Copa do Rei de 2021 e tres Supercopas de España, nas tempadas 2016/17, 2018/19 e 2021/22.
Sakura, Tochigi
Sakura (さくら市, さくらし, Sakura-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 125,46 km² de superficie e unha poboación de 42.916 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 342 h/km².
A cidade de Sakura foi fundada polafusión dous concellos de vila do distrito de Shioya (Ujiie e Kitsuregawa) no ano 2005.
O concello de Sakura limita cos concellos de Utsunomiya, de Shioya, de Yaita, de Ōtawara, de Nakagawa, de Nasukarasuyama e de Takanezawa.
Galería de imaxes de rúas de Pontevedra
Rúas de Pontevedra
Stinkfist
"Stinkfist" é un sinxelo da banda estadounidense de metal progresivo Tool, editado como primeiro sinxelo do seu segundo álbum, Ænima. Debido ao seu nome, o tema tiña as súas letras alteradas e o seu título cambiado para os programas de radio e televisión, sendo chamada sinxelamente "Track #1", xa que aparece como primeiro tema no álbum.
Tetarté
miniatura|Comparación do tamaño dos tetartés (arriba) e os [[tetradracmas (abaixo) na época de Alexandre o Grande.]] O tetarté (en grego: τεταρτη; de τεταρτος -tetartos-, "un cuarto") era unha moeda da Antiga Grecia, de ouro ou de prata, que tiña o valor da cuarta parte dun estatero de ouro ou dun estatero de prata, e un peso de arredor de dous gramos.
De maneira diferente ao trité, que gozou dunha ampla circulación, o tetarté foi un valor cuñado só en contadas ocasións.
O peso varía segundo o padrón monetario correspondente. A modo de exemplo, con esta denominación emitiuse en Licia unha moeda no ano 365 a. de C., cun peso de ca. 2,5 gramos, que amosa no seu anverso a cabeza dun león e no seu reverso unha tríscele.
O tetaré como divisor do estatero
Esta é a relación de valor entre o tetarté e o resto dos divisores do estatero:
Tokusatsu
miniatura|Preparando a filmación de Godzilla (1954) Tokusatsu (特撮) é a palabra xaponesa para denominar os efectos especiais e que fóra do Xapón identifica os filmes e series xaponesas que fan un considerable uso dos efectos especiais como filmes ou series de imaxe real tales como os de superheroes, como son as series de Metal Hero; kaijus como Godzilla; as de mecha, como Giant Robot ou aquelas producións que combinan dous ou máis destes xéneros, como Ultraman ou Super Sentai. En xeral abrangue temas que teñen que ver coa ficción científica, fantasía e terror. Constitúe unha das formas de entretemento máis populares do Xapón, pero fóra de Asia apenas teñen éxito uns poucos filmes e series, aínda que si conta cun importante número de afeccionados en todo o mundo.
Etimoloxía e orixe
A orixe da palabra é unha contracción da expresión tokushu satsuei (特殊撮影), literalmente fotografía especial, aínda que a palabra é recente a orixe do tokusatsu hai que buscala no kabuki coas súas escenas de acción e loita e no bunraku, coa súa utilización dos monicreques
Akihiko Hoshide
Akihiko Hoshide (星出 彰彦), nado en Setagaya, Toquio o 28 de decembro de 1968, é un enxeñeiro e astronauta xaponés da JAXA. O 30 de agosto de 2012, Hoshide converteuse no terceiro astronauta xaponés en camiñar no espazo.
Carreira de astronauta
esquerda|miniatura|Hoshide tirando unha foto no espazo nunha actividade extravehicular (EVA) o 5 de setembro de 2012, co [[Sol nas costas.]] En febreiro de 1999, Hoshide foi seleccionado pola NASDA (hoxe JAXA) como un dos tres astronautas xaponeses candidatos da Estación Espacial Internacional (EEI). Comezou o programa de adestramento básico da EEI en abril de 1999 e converteuse en astronauta en xaneiro de 2001. Dende abril de 2001, participou no adestramento avanzado da EEI, e ademais colaborou no desenvolvemento do sistema de hardware do Módulo Experimental Xaponés Kibō e no vehículo de transferencia H-II (VTH).
En maio de 2004, completou o seu adestramento como enxeñeiro de voo da Soiuz-TMA no Centro de Adestramento de Cosmonautas Iuri Gagarin en Star City, Rusia, e despois trasladouse ó Centro Espacial Lyndon B. Johnson. Asemade, completou o adestramento de candidato a astronauta da NASA e foi asignado á tripulación do STS-124, o segundo dos tres voos que lanzaron compoñentes á Estación Espacial Internacional para completar o laboratorio Kibō en maio de 2008.
Despois de regresar á Terra STS-124, Hoshide dedicouse a dar charlas a estudantes sobre a súa misión espacial. Visitou colexios como o Assumption St. Bridget School e o Instituto Thomas Jefferson de Ciencia e Tecnoloxía.