cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giralda
Descrición da torre
200px|miniatura|Imaxe da parte superior da Giralda vista desde o lado norte. En primeiro lugar obsérvase a terraza das azucenas, máis arriba no alzado do corpo do pozo pódese ler a palabra FORTISSIMA, que corresponde á inscrición bíblica que percorre as catro caras da torre. A torre, debido á súa complexa historia, está constituída por varios corpos aínda que perfectamente imbricados, mostrando un exemplo perfecto da riqueza do crisol de culturas existente na cidade. Para a construción do corpo musulmán, tal e como se pode apreciar na súa base, empregáronse os restos dalgúns edificios e sillerías da Hispalis romana, podéndose atopar neles varias epígrafes en latín.
O corpo é de planta cadrada e na parte superior, entre os engadidos de estilo renacentista levados a cabo por Hernán Ruiz II, entre 1566 e 1568, distínguense as seguintes partes:
Joseph Louis Lagrange
miniatura|dereita|Lagrange.
Joseph Louis Lagrange, nado en Turín o 25 de xaneiro de 1736 e finado en París o 10 de abril de 1813, foi un matemático, físico e astrónomo italiano que despois viviu en Prusia e Francia.
Lagrange traballou para Frederico II de Prusia, en Berlín, durante vinte anos. Demostrou o teorema do valor medio ou teorema de Lagrange, desenvolveu a mecánica lagrangiana e tivo unha importante contribución en astronomía.
Juan José García Cota
Juan José García Cota, nado na Estrada o 16 de xuño de 1966, é un médico galego, especializado en medicina deportiva.
Traxectoria
Ademais é médico do Celta de Vigo e foino da selección española masculina de fútbol durante vinte e tres anos. Foino primeiro nas categorías inferiores, e logo desde os Mundiais de Suráfrica en 2010 da selección absoluta, cando o combinado español se proclamou campión do mundo. Continuou a selo de maneira continuada durante outras competicións internacionais, incluíndo os mundiais de Brasil 2014, Rusia 2018 e Qatar 2022. Ao pouco de rematar o mundial de Qatar, e despois da destitución do seleccionador Luis Enrique, a finais de decembro Cota tamén foi apartado das responsabilidades como médico da selección masculina.
Santa Comba, Baíñas, Vimianzo
Santa Comba é un lugar da parroquia do Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 52 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 28 homes e 24 mulleres.
Santa Cruz da Retorta, Guntín
Santa Cruz da Retorta é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 67 habitantes, deles 35 eran homes e 32 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa parroquial conserva os elementos románicos orixinais.
Dentículo (arquitectura)
thumb|right|250 px|Reconstrución dun templo romano de [[Xanten (Renania do Norte-Westfalia, Alemaña) con dentículos entre o friso e o cimacio.]] thumb|right|250px|Conxunto de dentículos sobre un [[capitel de orde corintia na Town Hall, Westport, Connecticut, EE.UU..]]
Os dentículos son motivos ornamentais en forma de pequenos bloques repetritivos moi utilizados nas arquitecturas grega e romana clásicas, así como na neoclásica.
Os dentículos son festóns rectangulares praticados sobre un longo listón (listel) destinados a romper os treitos de luz horizontal dunhe moldura e proxectar sombras cortadas por debaixo do saínte producido pola cornixa dos entablamentos das ordes xónica ou corintia.
Xeralmente teñen unha altura dupla da súa lonxitude, e están separados uns fdos outros por unm espazo baleiro ou metátomo de lonxitude igual á metade do dentículo.
Historia
O arquitecto romano Vitruvio (século I a.C.) dicía que representaban a terminación de trabes, como se encontran na súa forma máis desenvolvida nos templos xónicos de Asia Menor, as tumbas de Licia e os pórticos e tumbas do imperio Aqueménida, que simulan en pedra a típica estrutura de madeira, deixando poucas dúbidas sobre a súa orixe.
O exemplo máis antigo é o que se encontra na tumba de Darío o Grande, aproximadamente 500 a.C., esculpido na rocha, e copiando o pórtico do seu palacio.
O seu primeiro emprego en Atenas está na cornixa das cariátides, no pórtico do Erecteión (480 a.C.). Cando máis tarde se utiliza no saínte da cornixa da lanterna de Lisícrates, as dimensións son moito máis pequenas. Nos últimos templos xónicos, como o de Priene, mantense aínda o tamaño grande.
O dentículo foi a principal decoración das cornixas no período romano e no Renacemento italiano. Como regra xeral, a proxección do dentículo é igual ao seu ancho, e os espazos intermedios equivalen á metade do ancho.
The New Yorker
The New Yorker é unha revista estadounidense semanal que publica críticas, ensaios, reportaxes de investigación e ficción. Aínda que se concentra preferentemente na vida social de Nova York, The New Yorker ten unha ampla audiencia fóra desta cidade debido á calidade dos seus xornalistas. É cosmopolita, cun carácter urbano acentuado pola súa sección "Talk of the Town", cos seus comentarios sobre a vida en Nova York, a cultura popular e as excentricidades estadounidenses, e o seco enxeño dos seus sketches e famosas viñetas. Un dos seus coñecidos colaboradores foi Truman Capote.
CPI Pontecesures
O Centro público integrado de Pontecesures é un centro educativo situado na rúa Avelino Pousa Antelo do concello de Pontecesures.
Hasidismo
miniatura|Un tish en Xerusalén, festa do [[Sukkot, 2009.|300px]] O hasidismo (en hebreo: חסידות, que quere dicir "piadoso", da palabra de raíz hebrea chesed חסד co significado "da bondade") é movemento xudeu relixioso haredi que xorde na Europa Oriental (Belarús e Ucraína) no século XVIII.
O rabino Israel Ben Eliezer, tamén coñecido como o Ba'al Shem Tov, foi quen fundou o hasidismo. O credo relixioso provén dun tempo de persecución dos xudeus, cando os xudeus de Europa incursionan dentro do estudo do Talmud; moitos encontraron que a maior parte das expresións da vida xudaica se volveran "moi académicas" e tiñan a súa énfase sobre a espiritualidade ou mesmo a alegría. O rabino fundador intentou mellorar esta situación. Coas súas etapas no inicio, o hasidismo encontrou oposición en varios líderes xudeus contemporáneos, máis notablemente do Vilna Gaon de Lituania, unidos como o mitnagdim (en galego: opositores).
CPI Pontecesures
Historia e características
É un centro constituído por tres edificios relacionados entre si a través de espazos libres e pistas deportivas.
A Venda do Bolaño, Veigas de Camba, Vilariño de Conso
A Venda do Bolaño é unha pequena aldea da parroquia de Veigas de Camba no concello de Vilariño de Conso, provincia de Ourense. En 2010 tiña un habitante.
É un lugar de paso da Vía da Prata do Camiño de Santiago.
Varg Vikernes
Louis Cachet, nado co nome de Kristian Vikernes en Bergen o 11 de febreiro de 1973, coñecido popularmente como Varg Vikernes, é un músico, escritor e blogueiro noruegués. No 1991 fundou o proxecto musical Burzum, considerado coma un dos máis coñecidos do black metal noruegués. Tres anos máis tarde foi encarcerado e cumpriu 14 anos de condena.
Traxectoria
Vikernes pasou parte da súa infancia en Iraq. Interesado na música dende unha idade temperá, comenzou a tocar a guitarra aos 14 anos e formou a súa primeira banda, Kalashnikov, nos dous anos seguintes. No 1992, el e máis outros foron acusados de queimar varias igrexas cristiás en Noruega. Cara 1993, xa tiña publicados catro álbums con Burzum e con outra banda, Mayhem. En agosto de 1993, Vikernes foi arrestado e acusado do asasinato do guitarrista de dita banda, Euronymous. En maio de 1994, atopárono culpable do asasinato e da queima de igrexas, sendo sentenciado a 21 anos de cárcere. Vikernes declarou que matou a Aarseth en defensa propia e que é inocente da queima de igrexas, aínda que si o apoiou. Durante a súa estadía en prisión, Vikernes afiliouse ao Heathen Fronts, publicou escritos sobre paganismo e publicou dos álbums ambientais como Burzum. Tras servir 14 anos da súa sentenza, Vikernes foi liberado no 2009. Dende entón, cambiou o seu nome legalmente a Louis Cachet para evitar dificultades aínda que segue a ser coñecido como Varg Vikernes na vida diaria.
Despois de saír do cárcere, Vikernes asentouse coa súa dona e máis os seus fillos en Francia, onde continúa a publicar música e libros. Gravou seis álbums antes de anunciar a súa retirada de Burzum no 2018. Comezou o seu blog e canal de YouTube, chamado Thulean Perspective, no 2013. Nel promociona o "Odalismo" baseado no nacionalismo e na readopción dos valores e as crenzas europeas, así coma elementos do paganismo. Tamén se declara ambientalista, a favor da permacultura e supervivencialista.
Momia de Manchester
miniatura|dereita|300px|Museo de Historia natural de Manchester, lugar onde foi exhibido o corpo de Hannah Beswick Hannah Beswick, coñecida de maneira póstuma como a momia de Manchester, nada en 1688 e finada en febreiro de 1758, foi unha muller británica adiñeirada que vivía nunha propiedade chamada Birchin Bower, situada na área de Hollinwood, en Oldham, Inglaterra. Debido aos seus antecedentes familiares, Beswick tiña un medo patolóxico a ser enterrada viva. Así, dise que antes de morrer manifestara o desexo de que o seu corpo permanecese sen sepultar, coa finalidade de verificar periodicamente a existencia de sinais de vida. Con todo, tras a súa morte en 1758, o seu corpo foi embalsamado.
A pesar de que non quedou constancia do método utilizado no embalsamamento, crese que consistiu na substitución do sangue por unha mestura de trementina e vermellón, método chamado embalsamamento arterial. O corpo foi gardado dentro dunha vella caixa de reloxo e almacenado en casa do doutor Charles White, o médico da familia. A aparente excentricidade de Beswick terminou converténdoa nunha celebridade local, especialmente polo feito de que os visitantes puidesen observala na casa de White.
Finalmente o corpo foi legado ao Museo da Sociedade de Historia Natural de Manchester, onde foi exhibido e onde recibiu o alcume de Momia de Manchester ou a momia de Birchin Bower. Posteriormente toda a colección do museo foi transferida á Universidade de Manchester e decidiuse, coa aprobación das autoridades e o bispo, enterrar a Beswick. O acto tivo lugar no cemiterio de Harpurhey o 22 de xullo de 1868, 110 anos despois da súa morte. A tumba na que xacen os seus restos carece de nome ou marca ningunha.
Antecedentes
Hannah Beswick naceu en 1688 e herdou de seu pai, John Beswick, unha considerable riqueza. Anos antes da súa propia morte, o seu irmán John deu sinais de vida xusto cando estaban a piques de pechar a tapa do seu ataúde e unha das choradeiras notou que as súas pálpebras parecían moverse. Logo do exame realizado por Charles White, o médico da familia, confirmouse que aínda estaba vivo. John recobrou o sentido uns días máis tarde e viviu durante moitos anos máis.
Jessie Dobson, do Museo do Real Colexio de Cirurxiáns de Inglaterra, sinalou que parece haber moitas «inexactitudes e contradicións» no rexistro dos acontecementos que seguiron á morte de Hannah Beswick en 1758. Algunhas persoas suxeriron que Hannah Beswick deixou 25 000 £ —o equivalente a tres millóns de libras de 2017 aproximadamente— a White, pioneiro da obstetricia e un dos fundadores do Manchester Royal Infirmary, coa condición de que o seu corpo fose mantido sen enterrar e que periodicamente se lle realizasen exames procurando signos de vida. Con todo, o testamento de Beswick, datado o 25 de xullo de 1757 —menos dun ano antes da súa morte— declaraba que White recibiría tan só 100 £ e que 400 £ serían destinadas aos gastos funerarios. Outras historias suxerían que White fora nomeado testamenteiro do testamento e que recibiu 400 £ para facerse cargo dos gastos funerarios, podendo conservar o excedente; manter a Beswick embalsamada permitiulle gardar a suma completa. Con todo, o testamento nomeaba a Mary Graeme e Esther Robinson como testamenteiras, non a White. En 1866, máis de cen anos despois da súa morte, os detalles aínda seguían en disputa.
Embalsamamento
miniatura|upright=0.85|[[Charles White, médico da familia.]] No testamento de Beswick de 1757 non existe ningunha mención de que desexara ser embalsamada. Dise que unicamente lle pedira ao doutor White que mantivese o corpo sen enterrar ata que se fixese obvio que estaba realmente morta, pero que o médico foi incapaz de resistirse á tentación de engadir unha momia á súa colección de obxectos de exhibición, e entón tomou a decisión de embalsamala. White desenvolvera un interese particular pola anatomía cando estudaba medicina en Londres e foi acumulando unha colección de «curiosidades», que para a época do seu falecemento incluía o esqueleto de Thomas Higgins, un asaltante de camiños aforcado por roubo, así como a momia de Hannah Beswick.
Exhibición
O corpo momificado conservouse inicialmente no Ancoats Hall, que era a casa dun membro da familia Beswick, aínda que pouco tempo despois foi trasladado á casa do doutor White, situada en Sale, onde foi depositado nunha vella caixa de reloxo coa cara cuberta por un manto de veludo. A aparente excentricidade de Beswick converteuna nunha celebridade. O escritor Thomas de Quincey foi un dos moitos que acudiron a contemplala. Despois da morte de White en 1813, o corpo de Beswick foi legado ao doutor Ollier, e logo da morte deste en 1828, foi doado ao Museo da Sociedade de Historia Natural de Manchester, establecido en 1835 en Peter Street, onde se deu a coñecer como a momia de Manchester ou a momia de Birchin Bower. Era exhibida no vestíbulo do museo, xunto a unha momia Chinchorro e unha exipcia, e os seus familiares tiñan acceso gratuíto para visitala cando desexasen.
O museo transferiu o corpo á Universidade de Manchester en 1867. Pouco tempo despois decidiuse que Beswick estaba «irrevogable e inequivocamente morta» e que chegara a hora de enterrala. Dende 1837 a lei británica requiría que un examinador médico estendese un certificado de defunción antes de levar a cabo un enterro; como Beswick morrera en 1758, fíxose unha petición ao ministro do Interior, quen emitiu unha orde para executalo. Coa autorización do bispo de Manchester, Hannah Beswick foi enterrada nunha tumba sen marcar no cemiterio Harpurhey o 22 de xullo de 1868, máis de 110 anos despois da súa morte.
Claudio Iván Monti
Claudio Iván Monti, nado en Junín o 11 de agosto de 1981, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu último equipo foi o Club Deportivo Lugo.
Momia de Manchester
Tesouro e aparicións
Logo de que Carlos Eduardo Stuart entrase en Manchester á cabeza do seu exército invasor en 1745, Hannah Beswick sentiuse preocupada pola seguridade dos seus cartos e decidiu enterralos. Pouco antes de morrer prometeu aos seus familiares revelarlles onde ocultara o tesouro, mais non sobreviviu o suficiente para facelo.
Logo da morte de Beswick, a súa casa, Birchin Bower, foi convertida en vivenda para traballadores. Moitos dos novos habitantes afirmaban ter visto unha figura vestida cun traxe de seda negra e un gorro branco, unha descrición que parecía corresponder a Hannah Beswick. Segundo as testemuñas, despois de flotar polo salón da casa, a aparición desvanecíase ao pasar sobre unha lousa en particular. Asegurábase que un tecedor que vivía alí, nunha ocasión que cavaba para fixar un novo tear, descubriu as reservas de ouro de Beswick ocultas debaixo daquela mesma lousa. Oliphant, un distribuidor de metais preciosos, pagou ao tecedor 3 libras e 10 xilins por cada peza de ouro, o equivalente a case 450 £ en 2017. A casa finalmente foi demolida para dar paso a un camiño cara á fábrica Ferranti, mais seguiron mencionándose avistamentos da pantasma na área da súa antiga residencia.
Jaraly perishte
Jaraly perishte (en Жаралы періште, en Раненый ангел) é un filme casaco de 2016 dirixido por Emir Baigazin. Estreouse na sección Panorama do Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Turbina
As turbinas constan dunha ou dúas rodas con paletas, denominadas rotor e estator, sendo a primeira a que, impulsada polo fluído, arrastra o eixo no que se obtén o movemento de rotación.
O termo turbina adoita aplicarse tamén, por ser o compoñente principal, ao conxunto de turbina conectada a un xerador para a obtención de enerxía eléctrica.
Tipos de Turbinas
As turbinas, por ser turbomáquinas, seguen a súa mesma clasificación. Os seus xéneros máis importantes son:
Turbinas Hidráulicas Son aquelas cuxo fluído de traballo non sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete, estas son xeralmente as turbinas de auga que son as máis comúns. Dentro deste xénero atópanse:
Turbinas Térmicas Son aquelas cuxo fluído de traballo sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete. Estas pódense clasificar en:
Turbinas eólicas
Ver artigo principal Aeroxerador
Unha turbina eólica é un dispositivo mecánico que converte a enerxía do vento en enerxía eléctrica. As turbinas eólicas deséñanse para converter a enerxía do movemento do vento (enerxía cinética) na enerxía mecánica, movemento dun eixo. Logo nos xeradores da turbina, esta enerxía mecánica convértese en enerxía eléctrica. A enerxía eléctrica xerada pódese almacenar en baterías, ou utilizarse directamente. Hai tres leis físicas básicas que gobernan a cantidade de enerxía aproveitable do vento:
Hautacuperche
Hautacuperche foi un guerreiro aborixe gomero, protagonista da coñecida como «rebelión dos gomeros» de 1488, así como executor de Hernán Peraza o Mozo, señor territorial da illa.
Bautizado como Pedro Hautacuperche, o seu nome aborixe foi traducido por diversos autores como 'o que leva consigo a felicidade', 'nado con bo presaxio', 'o ditoso' ou 'o afortunado'.
Caterham CT01
O Caterham CT01 é un coche de carreiras producido en Gran Bretaña por Caterham F1 Team para competir na empada de Fórmula Un de. o coche, deseñado baixo a dirección do director técnico do equipo Mike Gascoyne, é o terceiro coche producido polo equipo e o primeiro en levar o novo nome do equipo, logo do seu cambio de nome de Team Lotus ao final de 2011. O CT01 foi o primeiro coche en marcha para a tempada, a presentación prevista inicialmente para o 26 de xaneiro, cancelouse e o coche foi presentado un día antes. O coche será pilotado por Heikki Kovalainen e Jarno Trulli.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Hautacuperche
Traxectoria
Hautacuperche era parente próximo da aborixe Yballa, amante de Hernán Peraza. Así, en 1488 os gomeros deciden acabar co seu señor ó entender que este violara o pacto que fixera con eles mantendo relacións con Yballa. Chegados os rebeldes preto da cova onde se atopaba Peraza no termo de Guahedun acháronse a Hautacuperche coidando dos seus gandos, e este únese a eles axiña que coñece as súas intencións. Cando Peraza saíu da cova ó encontro dos gomeros, Hautacuperche atravesouno cunha lanza, matándoo. Os gomeros mataron así mesmo ao paxe que acompañaba a Peraza, e iniciaron a persecución do seu escudeiro até a torre de San Sebastián, que cercaron, dándose así inicio á rebelión dos gomeros.
Até tres veces asaltaron os rebeldes a torre dirixidos por Hautacuperche sen conseguir romper as súas defensas. Nas refregas o guerreiro gomero facía alarde da súa axilidade, pois collía ao voo as saetas e pedras que lle lanzaban dende a torre e devolvíaas. Apercibidos os casteláns, Antonio da Pena amagou un disparo contra Hautacuperche para distraelo mentres Alonso de Ocampo lle disparaba coa súa bésta dende a seteira da torre, acabando así co caudillo rebelde.
A morte de Hautacuperche debilitou o ánimo dos rebeldes, que deixaron o sitio e se alzaron nos cumes da illa.
Bretoña, A Pastoriza
Santa María de Bretoña é unha parroquia do concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 759 habitantes (390 homes e 369 mulleres). É a parroquia máis poboada do concello.
Cabo de Salou
miniatura|250px|Zona do cabo de Salou.
O cabo de Salou é un cabo da Costa Daurada, en Cataluña. É un conxunto rocoso que entra no mar Mediterráneo á altura do municipio de Salou, na provincia de Tarragona.
As características rochosas do cabo facilitaron a creación de pequenas calas no seu arredor:
No cabo atopamos o Faro de Salou, inaugurado en 1858. O cabo de Salou forma un pequeno macizo que ten unha pequena extensión boscosa principalmente formada por piñeirais. Está suxeito á acción das ondas, provocado sobre todo polos ventos de levante.
Bretoña, A Pastoriza
Historia
miniatura|Millo en Bretoña. É coñecida por ser a máis ca probábel sé da diocese de Britonia de onde era orixinario o bispo Mailoc, asinante nos Concilios galaicos de Lugo (569) e Braga (572). O bispado bretón xorde coa chegada masiva ao norte de Galicia de refuxiados celto-britanos procedentes das Illas Británicas logo da invasión anglosaxoa. Esta diocese foi substituída pola de Mondoñedo na segunda metade do século IX.
Demografía
Evolución demográfica da parroquia de Bretoña
Santa Euxea, Guntín
San Xoán de Santa Euxea é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 35 habitantes, deles 18 eran homes e 17 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Max Nettlau
Max Heinrich Hermann Reinhardt Nettlau, nado en Viena o 30 de abril de 1865 e finado en Ámsterdam o 23 de xullo de 1944, foi un historiador do anarquismo alemán e internacional. Era partidario do anarquismo sen adxectivos.
Breve biografía
Aínda que nado en Viena, Austria, mantivo a nacionalidade prusiana. Estudou lingua e literatura céltica en Viena, mais moi logo se interesou polo movemento anarquista internacional. En 1885 viaxou a Londres para aprender lingua e literatura galesa e foi alí onde estivo afiliado á Liga Socialista de William Morris até 1895. Viaxou logo por Francia e Suíza, máis despois da primeira guerra mundial perdeu case toda a súa fortuna, pasando a vivir de maneira precaria. De 1928 ao 1936, mercé á súa amizade con Federico Urales e Teresa Mañé, colaborou con La Revista Blanca, onde se traduciron as súas biografías de Mikhail Bakunin, Elisée Reclus e máis Errico Malatesta. En 1935 vendeu a súa colección de documentos á Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG: Instituto Internacional de Historia Social).
Mary Daly
Mary Daly, nada o 16 de outubro de 1928 e finada o 3 de xaneiro de 2010, foi unha pensadora feminista.
Traxectoria
Formouse no College of Saint Rose, na Universidade Católica de América e doutorouse en relixión no Saint Mary´s College. Impartiu clases no Boston College dos xesuítas dende 1967 a 1999. Mary Daly rexeitaba admitir homes nas súas clases argüíndo que inhibían a liberdade das mulleres. Isto provocoulle problemas disciplinarios e fixo dela unha bandeira da loita feminista.
Pensamento
Seguindo a teoloxía de Paul Tillich Mary Daly tentou facer compatible o cristianismo co feminismo tentando superar o androcentrismo da relixión occidental. Nas súas críticas ás relixións indíxenas entrou en polémica co feminismo negro de Audre Lorde.
Tentou desmontar os estereotipos da sociedade patriarcal que manteñen a muller submisa e encerrada nun submundo de represión e dominación machista que drena a enerxía femenina no seu proveito.
Estudou como o home buscou oprimir a muller ao longo da historia e propón vías de liberación e emancipación. Preocupada polo ecoloxismo defendeu que para evitar a depredación do planeta era fundamental reducir drasticamente o número de homes. Entende que a muller debe dominar sobre o home avogando por unha reversión sociopolítica do poder.
Defendeu unha sexualidade liberada que faga o macho prescindible e criticou o transexualismo como produto dunha tecnoloxía falocrática. Sostén que ningún transexual pode ser unha muller auténtica porque non é quen de asumir os cromosomas femininos e a historia e a experiencia que han de apoderar un futuro de realización e liberación feminina.
Patriotismo
miniatura|Alegoría do Patriotismo ([[Francisco Pérez del Valle|F. Pérez) no Monumento os Héroes do Dous de Maio de Madrid (España).]] Emprégase o termo patriotismo para referise ao amor e/ou devoción polo país dun. A palabra provén do grego patris. Non obstante, trátase dun termo conflitivo que ten mudado o seu significado co correr das épocas, dependendo o seu sentido nun alto grao do contexto imperante. Distínguese o patriotismo do chauvinismo en que o patriotismo non ten connotacións forzosamente negativas. Así mesmo, o patriotismo distínguese tamén do nacionalismo en que este último termo fai referencia a unha ideoloxía política.
Aegokeras
Aegokeras é un xénero monotípico de plantas pertencente á familia Apiaceae. A súa única especie: Aegokeras caespitosa (Sibth. & Sm.) Raf., é orixinaria de Turquía.
Taxonomía
Foi descrito por Constantine Samuel Rafinesque e publicado en Good Book 51, no ano 1840.
Emergency Committee of Atomic Scientists
O Emergency Committee of Atomic Scientists, que se podería traducir como Comité de emerxencia de científicos atómicos, foi fundado por Albert Einstein e Leó Szilárd en 1946. Os seus obxectivos eran os de alertar a opinión pública sobre dos perigos asociados ao desenvolvemento de armas nucleares, promover o uso pacífico da enerxía nuclear e en última análise, traballar para a paz mundial.
O comité foi estabelecido tras a petición de Szilárd en 1945, que foi remitida ao Presidente dos EUA, Harry S. Truman, opóndose ao uso da bomba atómica por razóns morais. A petición foi asinada por 68 científicos que traballaran no Proxecto Manhattan. A maioría dos científicos que traballaban no Proxecto Manhattan, non sabían enteiramente o que daquela estaban a crear.
Billetes da coroa húngara
O primeiro papel moeda do Reino de Hungría era unha serie de 1, 2, 25 e 200 coroas, similares aos emitidos en Viena desde a fin da guerra. Inicialmente, limitábase a validez deste diñeiro a Austria e a Hungría, aínda que Austria considerou que os billetes húngaros eran demasiado doados de falsificar. Máis tarde, como en Hungría non había un banco nacional, o Magyar Postatakarékpénztár ("Banco Postal de Aforro de Hungría") recibiu o permiso para emitir billetes de 5, 10 e 20 coroas. Pola súa banda, a sobreestampaxe de billetes do anterior Banco Austrohúngaro non comezou ata 1920, o que o converteu no derradeiro dos países xurdidos do Imperio en botar man desta práctica. E finalmente, instituíuse o Banco Real do Estado Húngaro, que recibiu o dereito de emitir billetes do Tesouro.
Billetes do Banco Austrohúngaro (1919)
O Oesterreichisch-ungarische Bank / Osztrák-magyar Bank ("Banco Austrohúngaro") era a institución da que a monarquía do Imperio Austrohúngaro se valera para imprimir en exclusiva os billetes imperiais. Os billetes imprimíanse en Viena, e desde alí subministrábanselle a Hungría. Mais durante a guerra, o secretario xeral da institución en Viena suspendeu deliberadamente a subministración de papel moeda a Hungría.
Finalizada a I Guerra Mundial, o Goberno de Hungría dirixido por Károlyi solicitoulle ao banco conxunto que lle entregase a Hungría as pranchas de impresión e o papel especial para billetes, xa que sería demasiado perigoso o traslado dos billetes xa fabricados, por mor da incerteza política. Os billetes producidos en Budapest con estas pranchas, con valores de 1, 2, 25 e 200 coroas, primeiro baixo o goberno de Károlyi e logo na República Soviética, son idénticos aos emitidos polo Imperio e aos que continuaba a imprimir Austria, aínda que se recoñecen por teren uns números de serie característicos (1 e 2 coroas: superior a 7.000; 25 coroas: superior a 3.000; e 200 coroas: superior a 2.000). Logo da caída da República Soviética, Viena pasou a considerar estes billetes como falsos. .
Billetes do Banco Postal de Aforro (1919)
Meses máis tarde, no mesmo 1919, emitíronse os billetes do Banco Postal de Aforro (Postatakarékpénztári jegy) conforme un decreto do Consello de Goberno Revolucionario da República Soviética, que naquel momento funcionaba como banco autorizado en exclusiva polo Estado para a emisión de papel moeda. Os billetes dos valores superiores que foran emitidos con anterioridade polo Banco Austrohúngaro foron depositados á par para evitar a inflación.
Billetes sobreestampados do Banco Austrohúngaro (1920)
Hungría foi o derradeiro dos novos estados en sobreestampar os anteriores billetes do Imperio Austrohúngaro, para os dotar validez no seu territorio. O goberno de Károlyi planeara comezar a reestampaxe o 21 de marzo de 1919, mais o establecemento da República Soviética modificou o calendario previsto e pospuxo os plans. Finalmente, os billetes (con valores faciais desde as 10 ás 10.000 coroas) comezaron a reestamparse o 18 de marzo de 1920. O motivo co que Hungría reestampou estes billetes consistiu nun selo redondo de cor vermella.
Billetes estatais (1921-1924)
E finalmente, en 1921 comezaron a emitirse novos billetes estatais. O seu deseñador foi Ferenc Helbing e comezaron a imprimirse en Suíza, na compañía Orell Füssli, de Zürich (excepto os de baixo valor facial, que requirían menor calidade por non correr tanto risco de falsificación) e máis tarde pasaron a ser producidos na propia Hungría por unha compañía fundada para o efecto, a Magyar Pénzjegynyomda Rt. ("Compañía de Impresión de Billetes"), en Budapest. O tamaño dos billetes aumentaba conforme os seus valores nominais ían ascendendo, o que motivou que as prensas tivesen que ser modificadas, para asumiren os novos tamaños. A partir de 1923 comezaron a emitirse billetes de menor tamaño e cos mesmos deseños ou, nalgúns casos, con lixeiras modificacións. Os billetes estatais emitíronse con valores de 1, 2, 10, 20, 50, 100, 500. 1.000, 5.000, 10.000, 25.000, 50.000, 100.000, 500.000 e 1.000.000 coroas húngaras, entre maio de 1921 e xuño de 1924.
Despois do 25 de agosto de 1926, os billetes de 1.000 coroas e superiores foron reselados para amosaren o valor en pengős, a nova moeda.
Especies de Acacia
Relación de especies do xénero Acacia''':
A
thumb|240px|Acacia aneura
C
180px|thumb|Acacia catechu thumb|250px|Acacia constricta 210px|thumb|Acacia cultriformis
D
thumb|250px|froito da [[mimosa (Acacia dealbata)]]
E
210px|thumb|Acacia erioloba, Namibia. 210px|thumb|Acacia erioloba, Namibia|right
H
210px|thumb|Acacia heterophylla|right
K
thumb|250px|[[Acacia karroo]]
M
thumb|250px|[[Acacia negra (Acacia melanoxylon)]]
N
thumb|[[Acacia nilotica]]
R
thumb|250px|[[Acacia retinodes]]
T
thumb|250px|[[Acacia tortilis]]
Vicente López Veiga
Vicente López Veiga, nado en Moeche en 1847 e finado na Habana o 27 de setembro de 1928, foi un empresario emigrado a Cuba, onde fundou a revista Galicia, a publicación de máis longa vida da emigración galega en América.
Traxectoria
López Veiga emigrou a Cuba sendo un rapaz de 14 anos, o 31 de outubro de 1861, e entrou a traballar nun negocio de papelería e, posteriormente, nunha acreditada imprenta da Habana. Foi socio fundador do Centro Gallego de La Habana, da Sociedad de Beneficiencia de Naturales de Galicia, da agrupación Ferrol y su Comarca e da Asociación Iniciadora da Real Academia Galega. En 1876 casou con Dolores Álvarez Romero. En 1909 estableceu a imprenta La Comercial na que se publicou a revista Bohemia.
En 1902 fundou a revista Galicia, da que foi director ata finais de 1903, ano no que foi substituído no cargo por José Benito Cerdeira. Neste semanario publicou diferentes colaboracións baixo os pseudónimos de Pardo de Cela e Conde de Castelnovo.
Enrique López
Enrique López López, nado en Cacabelos o 18 de maio de 1963, é un xuíz español.
Traxectoria
Manifestou o seu apoio á reinstauración da cadea perpetua.
Como docente, foi profesor na área de Dereito Procesual da Universidade de Valladolid, ademais de profesor asociado de Dereito Penal na de León. Logo foi contratado como profesor de Penal pola Universidade Europea de Madrid.
Colaborou nos medios de comunicación, e escribiu unha columna semanal no xornal La Razón. Tamén foi patrón da Fundación Wolters Kluwer. Creou e dirixiu o Observatorio de la Actividad de la Justicia.
Cando era maxistrado do Tribunal Constitucional foi interceptado pola Policía Nacional por conducir a súa moto sen casco o 1 de xuño de 2014. Pouco despois, nun control de alcoholemia realizado pola Policía Municipal, deu positivo. Enrique López recoñeceu posteriormente que se saltara un semáforo en vermello. O 2 de xuño presentou a súa dimisión ao presidente do Tribunal Constitucional. Volveu á Audiencia Nacional, onde a repartición o asignou para xulgar o caso Gürtel e rexeitou inhabilitarse a pesar das súa conexións co Partido Popular.
Depresión Central Catalá
thumb|250px|Unidades morfoestruturais de Cataluña: A Depresión Central (en [[lingua catalá|catalán: Depressió Central) é unha chaira situada no centro de Cataluña, que ocupa o sur da provincia de Lleida e o centro da de Barcelona. Esténdese entre o Prepireneo e as Cordilleiras Costeiras, abríndose cara a poñente, onde enlaza coa Depresión do Ebro como a súa prolongación oriental.
Características
Dende o punto de vista físico trátase dunha sucesión de altiplanos de entre 800 e 1000 metros de altitude que van perdendo altura (ata os 100 metros) cara o oeste ata chegar ao Val do Ebro. Limitando estas alturas, esténdense concas de erosión que foron escavando os ríos ao atopar materiales brandos como arxilas ou margas, como é o caso da chaira do Bages e da Conca de Barberà-
Sena
O topónimo Sena pode referirse a:
Sena pode referirse tamén a:
Korsholm
Korsholm (en sueco) ou Mustasaari (en finés; as dúas formas oficiais) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 19.449 habitantes. A superficie do termo municipal é de 3.178,59 km2, dos cales 2.312,10 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 22,93 hab./km².
Limita cos municipios de Laihia, Malax, Vaasa e Vörå, todos eles dentro da súa mesma rexión.
O concello é biilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finesa.
Economía de Dominica
thumb|left|250px|Rúa comercial en [[Roseau.]] A economía de Dominica depende do turismo e da agricultura, especialmente da industria do plátano. O 40% dos traballadores pertencen ao sector agropecuario e son exportadores principais (bananas, xabón, aceite de bebé, vexetais, toronjas e laranxas) e son principalmente agricultores. O país posúe algunhas industrias (xabón, aceite de coco, turismo, compra, mobles, bloques de cemento e calzados) que representan o 32% da forza de traballo.
Edward Sapir
Traxectoria
Sapir naceu na Prusia Occidental, na actual Lębork en Polonia, nunha familia xudía de lingua yiddish que emigrou para os Estados Unidos cando el tiña só cinco anos. Fixo os seus estudos na universidade de Columbia onde foi alumno de Franz Boas.
Os seus estudos de lingüística xeral baseáronse nas súas investigacións sobre idiomas indíxenas americanos, a partir das cales elaborou unha nova clasificación tipolóxica das linguas.
Enfocou o seu estudo sobre as linguas atapascanas, do grupo na-dené, e especialmente sobre as linguas e culturas chinook, navajo, nootka, paiute, takelma e yana. Aínda que salientou no terreo das linguas amerindias, foi tamén prolífico na lingüística en xeral. No seu libro Language propuxo unha clasificación gramatical e tipolóxica das linguas (con exemplos tomados do chinés ou do nuu-chah-nulth), críticano a especulación sobre o fenómeno da linguaxe ou as arbitrariedades que se cometían ao asociaren lingua, raza e cultura.
Durante os últimos anos da súa vida, mantivo unha importante relación co psiquiatra Harry S. Sullivan, e ambos os dous asentaron as bases do que posteriormente sería a psiquiatría transcultural ou psiquiatría cultural (cfr. Antropoloxía médica).
Foi director da sección de antropoloxía do museo canadense de Otava e profesor das universidades de Chicago e Yale (1931 - 1939).
Vostok 5
Vostok 5 foi o nome da quinta misión tripulada da Historia, con Valeri Bikovski a bordo. Foi lanzada pola Unión Soviética o 14 de xuño de 1963 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Vostok 5 foi realizar a quinta misión orbital tripulada da Historia e o segundo voo en formación xunto coa Vostok 6. A Vostok 5 foi lanzada en primeiro lugar, e a 6 dous días máis tarde para atoparse en órbita e achegarse a tan só uns quilómetros unha da outra. Os obxectivos da misión foron estudar a capacidade do corpo humano para traballar en microgravedade, facer experimentos científicos e mellorar os sistemas das naves espaciais. No momento da inserción orbital da Vostok 6 as naves estaban a menos de 5 km de distancia. Os dous cosmonautas, Bykovskiy na Vostok 5 e Valentina Tereshkova (a primeira muller no espazo) na 6, chegaron a contactar por radio, pero dado que as naves Vostok non tiñan capacidade de manobra, empezaron a alonxarse sen posibilidade de reunirse de novo. A nave regresou á Terra o 19 de xuño de 1963 ás 11:06 GMT, varios días antes do planificado debido varios problemas menores, na rexión de Karaganda.
Terry Pratchett's Going Postal
Terry Pratchett's Going Postal é unha adaptación televisiva de dúas partes do libro Going Postal do escritor inglés Terry Pratchett. Foi adaptado por Richard Kurti e Bev Doyle e producido por The Mob. Emitiuse por primeira vez na canle Sky1 en maio de 2010.
Características
É a terceira película que se fai do Discworld, seguida por Terry Pratchett's Hogfather e Terry Pratchett's The Colour of Magic. Foi anunciada como parte dun investimento de polo menos 10 millóns de libras para a adaptación de libros, incluíndo Chris Ryan's Strike Back e Skellig e David Almond. A rodaxe comezou en maio de 2009 en Budapest.
Varios fans do Discworld foron invitados a aparecer como extras na rodaxe que se realizou en Budapest.
Argumento
Conta a historia de Moist von Lipwig, que durante anos estivo estafando á xente ata que o pillan, sendo sentenciado a morte, mais conmútanlle a pena se se fai o novo xefe de Correos da cidade, senón, morrerá. Moist intenta escapar, pero ten como vixilante seu a Mr. Pump, un golem que lle impedirá fuxir. Na oficina de Correos contará coa axuda do vello aprendiz de carteiro Tolliver Groat e o seu asistente, un coleccionista de alfinetes, Stanley Howler. Moist pronto se dará conta que Correos está marxinado por culpa das torres telegráficas coñecidas como "Clacks", as cales están controladas polo malvado Reacher Gilt.
In Case We Die
In Case We Die é o segundo álbum da banda australiana de indie pop Architecture in Helsinki, editado o 5 de abril do 2005.
Santa María de Ferroi, Guntín
Santa María de Ferroi é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 84 habitantes, deles 39 eran homes e 45 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Jaime de Olano
Jaime Eduardo de Olano Vela, nado na Coruña en 1970, é un avogado e político galego do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das [[Eleccións xerais de España de abril de 2019|Xerais de abril de 2019.]] Licenciado en Dereito, dende 2006 exerce como avogado nun despacho profesional en Viveiro. Nas eleccións locais de 2011 concorreu nas listas do Partido Popular de Viveiro e saíu elixido concelleiro. Uns meses máis tarde figurou tamén como número dous da candidatura do PP ao Congreso dos Deputados nas Eleccións Xerais pola provincia de Lugo, e saíu electo. Repetiu o mesmo posto e a mesma candidatura nas Xerais de 2015.
Igrexa ortodoxa ucraína
A Igrexa ortodoxa ucraína (en Українська Православна Церква; en Украинская Православная Церковь) é dende o 27 de maio de 2022 é unha igrexa ortodoxa autocéfala de Ucraína, e antes unha parte autogobernada da Igrexa ortodoxa rusa.
Rexión Sur do Brasil
miniatura|Rexión Sur do Brasil A rexión Sur é unha das cinco grandes rexións nas que encontra dividido o Brasil. Comprende os estados do Paraná, Rio Grande do Sul e Santa Catarina, que xuntos totalizan unha superficie de 576.409,6 km². A rexión Sur é a menor das rexións brasileiras, e forma parte da rexión xeoeconómica Centro-Sur.
Xeografía
Fai fronteiras co Uruguai polo sur, coa Arxentina e co Paraguai polo oeste, coa rexión Centro-Oeste e Sueste polo norte e co océano Atlántico polo leste.
Historia
A súa historia está marcada pola grande inmigración europea, pola Guerra dos Farrapos, tamén chamada de Revolución Farroupilla e máis recentemente pola Revolución Federalista, co seu principal evento o Cerco da Lapa. Outra revolta ocorrida na historia da rexión foi a Guerra do Contestado, de carácter relixioso.
No primeiro de outubro de 2016 realizouose un referendo coñecido como Plebisul, que tivo apenas unha adesión do 2.91% da poboación.
Martin Amis
Martin Amis, nado en Swansea (Gales) o 25 de agosto de 1949 e finado en Lake Worth Beach (Florida) o 21 de maio de 2023, foi un novelista británico.
Traxectoria
Era fillo do tamén escritor Kingsley Amis. O seu primeiro libro foi editado en 1973. Dende entón colaborou en revistas como Times Literary Supplement, New Statesman e The Observer. Amis foi un dos máis exitosos e recoñecidos escritores da súa xeración. Ata 2011 gozou dunha praza de profesor na Universidade de Manchester, impartindo clases sobre "escritura creativa".
Congreso de Aquisgrán (1748)
thumb|Alegoría da paz traída polas resolucións do Congreso de Aquisgrán O Congreso de Aquisgrán celebrouse na cidade libre de Aquisgrán un congreso diplomático co propósito de chegar a unha solución que puxera fin á Guerra de Sucesión Austríaca. As sesións comezaron o 24 de abril de 1748 participando delegacións de Gran Bretaña, Francia, Provincias Unidas, Austria, Sardeña, España, Módena e Xénova. Entre o 30 de abril e o 21 de maio asináronse acordos preliminares e o 18 de outubro asinouse o Tratado definitivo na casa do concello da cidade, negándose Sardeña a asinalo.
Conservatorio profesional de música de Santiago de Compostela
O Conservatorio Profesional de Música de Santiago de Compostela, é un centro público de ensinanza musical situado na capital galega. Foi inaugurado sendo presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga Iribarne e alcalde Xosé Sánchez Bugallo.
Melanophryniscus spectabilis
Melanophryniscus spectabilis é unha especie de sapo da familia Bufonidae, habita os regatos e os bosques tropicais e subtropicais do oeste do estado de Santa Catarina (Brasil) e na provincia de Misiones (Arxentina), está en perigo pola perda do seu hábitat pero aínda é abundante na Arxentina.
Transit Transit
Transit Transit é uo segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Autolux, editado o 3 de agosto do 2010 a través de TBD Records e ATP Recordings.
A banda encargouse da produción do álbum e o propio guitarrista e vocalista de Autolux, Greg Edwards, foi o encargado da parte técnica na gravación.
María de Jesús de León y Delgado
María de León y Delgado, nada en El Sauzal o 23 de marzo de 1643 e finada en San Cristóbal de La Laguna o 15 de febreiro de 1731, foi unha irmá leiga e mística pertencente á Orde de Predicadores (dominicos) e popularmente coñecida nas Illas Canarias como "La Siervita" e "Sor María de Jesús", nome este último que adoptou cando recibiu os hábitos.
A súa vida relixiosa foi austera, sinxela e chea de milagres, de feito, é un dos maiores casos de portentos sobrenaturais e milagrosos arredor dunha persoa, onde salientan xa non só a incorruptibilidade do seu corpo, senón todos os prodixios e milagres que rodearon a súa vida, entre os que destacan: estigmas, éxtases, levitación, hipertermia, clarividencia e bilocación, entre outros.
Esta relixiosa morreu en cheiro a santidade, aínda que esta fama devocional tívoa mesmo dende antes da súa morte. Hoxe en día, é unha das figuras históricas de orixe canaria máis veneradas do arquipélago, conxuntamente con Pedro de Betancur e José de Anchieta. Igualmente a devoción cara a "La Siervita" é unha das máis importantes da illa de Tenerife en particular e das Illas Canarias en xeral. Actualmente estase tramitando o proceso para a súa beatificación.
Javier Garmendia Elizondo
Javier Garmendia Elizondo, nado en Irún (Guipúscoa) o 17 de marzo de 1978, é un futbolista español. Xoga de defensa.
Postcards from a Young Man
Postcards from a Young Man é o décimo álbum de estudio da banda de rock alternativo galesa Manic Street Preachers, editado o 20 de setembro do 2010 a través do selo Columbia Records. O grupo comezou a gravar o disco (titulado provisionalmente It's Not War - Just the End of Love) en outubro do 2009 no seu Faster Studio en Cardiff. A xira de presentación deste traballo é a máis extensa que fixo a banda no Reino Unido ata a data.
No demanis llobarro fora de temporada
No demanis llobarro fora de temporada é unha novela de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicada en abril de 1987. É o primeiro da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan. En 1986 foi finalista do premio Joaquim Ruyra, e en 1989 recibiu o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España.
Trama
Joan Anguera é un rapaz que estuda oitavo de EXB, e que saca uns cartos como detective privado con encargas menores, como atopar cans perdidos. Unha compañeira de clase, María Gual, pídelle que averigüe como fai o seu irmán Elías, dous anos maior, para aprobar os exames de Matemáticas sen estudar. Flanagan descobre que Elías Gual chantaxea o porteiro do colexio para conseguir os exames. Elías pertence á tribo urbana dos heavies, enfrontados cos tecnos. Pero ten un enfrontamento cos seus amigos cando estes saben que chantaxea o porteiro.
Ao tempo, Flanagan establece relación con Clara Longo, unha das rapazas máis desexadas do colexio, e descobre que o seu pai, alcumado "Lejía", tamén chantaxea o porteiro.
O porteiro é pedófilo, e Elías tiroulle unha foto comprometida. O "Lejía", confabulado cos amigos heavies de Elías, obriga o porteiro a traficar con heroína. Elías, logo de recibir unha malleira co fin de quitarlle a foto, engana os seus amigos heavies, e emigra do barrio para adicarse á fotografía.
A relación de Flanagan con Clara Longo estrágase ao non querer recoñecer esta que o seu pai é narcotraficante. Finalmente tamén marcha do barrio, indo a vivir coa súa nai. Neste libro é a primeira vez que lle di "quérote" a unha moza.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa e ambientada nun barrio obreiro de Barcelona.
-335
Acontecementos
Aristóteles abandona Macedonia e regresa a Atenas para se dedicar ao ensino.