cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Debonaire Haggard
Orixe e familia
William Debonaire Haggard casou en 1852 con Emily Caroline Anstey, descendente do artista Christopher Anstey, con quen tivo dúas fillas. En segundas nupcias casou con Jane Le Crew, con quen tivo polo menos un fillo.
William Debonaire Haggard finou o 4 de abril de 1866 aos 79 anos e foi sepultado no cemiterio Kensal Green, en Kensington e Chelsea, Londres.
Publicacións
Esta é unha escolma das principais publicacións de William Debonaire Haggard ao longo da súa carreira:
Antoinette Blackwell
Antoinette Louisa Brown, por matrimonio Antoinette Brown Blackwell, nada o 20 de maio de 1825 e finada o 5 de novembro de 1921, foi unha escritora e activista social, coñecida por ser a primeira muller en ser ordenada ministra dunha Igrexa Unitaria nos Estados Unidos.
Traxectoria
Foi unha oradora sobre os principais temas da súa época (como os dereitos das mulleres, a loita contra a escravitude e o movemento pola  templanza ) e distinguiuse dos seus contemporáneos polo uso da fe relixiosa nos seus esforzos por mellorar os dereitos das mulleres.
Casou con Samuel C. Blackwell, irmán de Elizabeth Blackwell e cuñado de Lucy Stone, con quen compartiu a loita pola defensa dos dereitos das mulleres.
Antoinette B. Blackwell publicou en 1875 The Sexes Throughout Nature, onde analizaba a obra de Darwin converténdose na primeira muller en facer unha crítica feminista a súa obra.
Foi elixida para o Salón da Fama da Muller Nacional en 1993.
Ute
O ute (/ˈjuːt/) é un dialecto da lingua númica do río Colorado, falado tradicionalmente polo pobo ute. Os falantes viven principalmente en tres reservas: Uintah-Ouray (ou ute setentrional) no nordeste de Utah, Ute meridional no suroeste de Colorado, e ute das montañas no suroeste de Colorado e no sueste de Utah. O ute forma parte da rama númica da familia de linguas uto-aztecas. Outros dialectos desta continuo dialectal son o chemehuevi e o paiute do sur. A partir de 2010, había 1.640 falantes combinados dos tres dialectos da lingua númica do río Colorado. A lingua irmá do ute, o númico do río Colorado, está clasificada como unha lingua ameazada, aínda que existen programas de dinamización lingüística patrocinados polas tribos.
O termo "ute" foi usado polos exploradores españois, sendo un derivado do termo quasuatas, usado polos españois da época para referirse a todas as tribos ao norte do pobo pueblo e ata os shoshone. O pobo ute refírese á súa propia lingua como núu-'apaghapi ou núuchi, que significa "a fala do pobo" e "do pobo" respectivamente.
Tenencia feudal
A tenencia feudal (do latín vulgar tenentia,ae: 'o que se ten, bens', de tenens,entis, participio presente de tenēre: 'ter') era unha das tres divisións do feudo ademais dun título gobernativo, como representante da autoridade do rei. Nos reinos cristiáns da península Ibérica correspondía a unha vila ou pequena rexión. A tenencia non daba dereito de propiedade e era temporal, cedida polo rei ou señor a un vasalo para o seu uso e/ou goberno, sen implicar que o concedente perdese a propiedade ou que implicase un dereito hereditario para o destinatario.
A posesión dunha tenencia denotaba unha gran honra, pero tamén implicaba grandes responsabilidades. Os tenentes eran orixinalmente os responsables de proporcionar cabaleiros e soldados para o exército feudal do rei, administraba xustiza, recadaba os impostos reais e militares, e os ingresos resultantes usualmente repartíanse a partes iguais entre o tenente e o rei.
Juan Bautista Santos Ramos
Juan Bautista Santos Ramos, nado en Xaviña (Camariñas) o 27 de marzo de 1943 e finado na mesma parroquia o 3 de xuño de 2023, foi un político galego.
Traxectoria
Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Camariñas nas eleccións municipais de 1979, sendo a segunda forza máis votada trala UCD, que logrou a maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabeza de novo a candidatura socialista e resulta elixido alcalde con maioría absoluta. Porén, anuláronse os resultados nas mesas de Camariñas e Xaviña, polo que se repetiron as eleccións en ditas mesas en novembro de 1983 confirmando a maioría absoluta dos socialistas, que incluso aumentaron un concelleiro. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta en 1987, 1991 e 1995.
As Casas da Feira, Cotá, Friol
As Casas da Feira é un lugar da parroquia de San Martiño de Cotá no Concello de Friol. O seu nome deriva da feira que se celebraba o día 18 de cada mes nese lugar. Esta feira xa non se celebra aínda que foi moi coñecida durante os séculos XIX e XX, con moitas anécdotas e referencias na prensa. O produto estrela desta feira era o queixo, o que levou a que a aldea fose coñecida co nome de "Cotá dos queixos". As casas e edificacións (entre elas os vellos pendellos da feira) que quedaron ao redor do lugar da Feira coñécense como As Casas da Feira. Neste lugar tamén hai unha fonte e accédese dende a ponte sobre o río Narla que separa o lugar da aldea de Cotá.
Juan Bautista Santos Ramos
Vida persoal
Casou e tivo 3 fillos.
Let the Bad Times Roll
Let the Bad Times Roll é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock The Offspring, publicado o 16 de abril de 2021. Producido por by Bob Rock, trátase do primeiro lanzamento do grupo a través do selo Concord Records e do seu primeiro álbum de estudio en case nove anos tras editar Days Go By en 2012, sendo o espazo máis longo entre dous álbums de estudio de The Offspring. Let the Bad Times Roll tamén marca a estrea coa banda de Todd Morse, que substituíu ao baixista orixinal Greg K. en 2019.
Os calendarios de xira, cambios na formación, problemas legais e a busca dun novo selo tras deixar Columbia Records, que editara os seus discos anteriores de The Offspring, contribuíron a un atraso de dous anos para Let the Bad Times Roll. A banda comezou a gravar material novo para o álbum con Rock no verán de 2013, e tras regravar en varios estudios e durante distintos períodos de tempo entre 2014 e 2019, o disco estivo rematado a principios de 2020 e estivo listo para ser editado a finais dese ano. Porén, debido á pandemia de COVID-19 o lanzamento atrasouse novamente ata 2021.
Julio Maseda Cadórniga
Julio Maseda Cadórniga foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Pastor Maseda Vázquez de Parga. Foi elixido alcalde de Quiroga nas eleccións do 12 de abril de 1931. Presentouse ás eleccións municipais do 31 de maio de 1931 e foi elixido concelleiro, e volveu ser elixido alcalde. Cualificado como monárquico, a súa actuación foi protestada a principios de 1933.
Ahmed Ibrahim Awale
Ahmed Ibrahim Awale (Axmed Ibraahim Cawaale) é un ambientalista, botánico e escritor de Somalilandia.
Awale naceu na vila de Adadlay, 95 km ó leste de Hargeisa, e vivía preto da montaña Gaan Libah. Estudou na Universidade Nacional de Somalia.
Tamén é coñecido polo seu descubrimento dunha nova especie de Aloe, o Aloe sanguinalis, que atopou medrando nun ambiente salvaxe preto de Alala Adka (Alaala Cadka) en 2014. A abreviatura do autor botánico Awale refírese a el.
En 2020, unha especie de escorpión, Pandinurus awalei, foi nomeada na súa homenaxe.
Figuras de Lichtenberg
dereita|miniatura| Figuras modernas de Lichtenberg en 3D ou "[[árbore eléctrica" nun bloque de acrílico transparente, creado irradiando o bloque cun feixe de electróns. (Tamaño real 76x76x51cm)]] miniatura| O lixeiro avermellamento ramificado que subindo pola perna desta persoa foi creado pola corrente dun raio nas proximidades Unha figura de Lichtenberg (en alemán Lichtenberg-Figuren), ou figura de po de Lichtenberg, é unha descarga eléctrica ramificada que ás veces aparece na superficie ou no interior dos materiais illantes. As figuras de Lichtenberg adoitan asociarse coa deterioración progresiva dos compoñentes e equipos de alta tensión.
As figuras de Lichtenberg son fenómenos naturais que presentan propiedades fractais. A aparición de estruturas tipo árbore na natureza resúmese pola lei construtiva de Adrian Bejan.
Historia
En 1777, Lichtenberg construíu un gran electróforo para xerar electricidade estática de alta tensión mediante indución. Despois de descargar un punto de alta tensión na superficie dun illante, rexistrou os patróns radiais resultantes espallando varios materiais en po sobre a superficie. Ao apertar follas de papel en branco sobre estes patróns, Lichtenberg puido transferir e gravar estas imaxes, descubrindo así o principio básico da xerografía moderna.
Este descubrimento tamén foi o precursor da ciencia moderna da física do plasma. Aínda que Lichtenberg só estudou figuras bidimensionais (2D), os investigadores modernos de alta tensión estudan figuras en 2D e 3D (árbores eléctricas) sobre e dentro dos materiais illantes.
Formación
As figuras de Lichtenberg bidimensionais (2D) pódense producir colocando unha agulla de punta afiada perpendicular á superficie dunha placa non condutora, como de resina, ebonita ou vidro. O punto sitúase moi preto ou en contacto coa placa. Aplícase á agulla unha fonte de alta tensión, como un frasco de Leyden (un tipo de condensador) ou un xerador de electricidade estática, normalmente a través dun arco de faísca. Isto crea unha descarga eléctrica repentina e pequena ao longo da superficie da placa. Isto deposita áreas de carga varadas na superficie da placa. Estas áreas electrificadas son entón probadas espolvorexando unha mestura de flores en po de xofre e chumbo vermello (Pb 3 O 4 ou tetróxido de chumbo) sobre a placa.
Durante a manipulación, o xofre en po tende a adquirir unha lixeira carga negativa, mentres que o chumbo vermello tende a adquirir unha lixeira carga positiva. O xofre electrificado negativamente é atraído polas áreas electrificadas positivamente da placa, mentres que o chumbo vermello electrificado positivamente é atraído polas áreas electrificadas negativamente.
Ademais da distribución das cores que se produce, tamén hai unha marcada diferenza na forma da figura, segundo a polaridade da carga eléctrica que se aplicou á placa. Se as áreas de carga fosen positivas, vese na placa unha mancha amplamente estendida, formada por un núcleo denso, do que irradian ramas en todas as direccións. As áreas cargadas negativamente son considerablemente máis pequenas e teñen un límite afiado circular ou abanico totalmente desprovista de ramas. Heinrich Rudolf Hertz empregou figuras de po de Lichtenberg no seu traballo seminal probando as teorías das ondas electromagnéticas de Maxwell. miniatura| As pistas de descarga de alta tensión carbonizadas atravesan a superficie dunha lámina de [[policarbonato.]] Se a placa recibe unha mestura de cargas positivas e negativas como, por exemplo, dunha bobina de indución, resulta unha figura mixta, formada por un gran núcleo central vermello, correspondente á carga negativa, rodeado de raios amarelos, correspondente á carga positiva. A diferenza entre as cifras positivas e negativas parece depender da presenza de aire; pois a diferenza tende a desaparecer cando o experimento se realiza no baleiro. Peter T. Riess, investigador do século XIX, teorizou que a electrificación negativa da placa foi causada pola fricción do vapor de auga etc., impulsado ao longo da superficie pola explosión que acompaña á descarga disruptiva no punto. Esta electrificación favorecería a propagación dunha descarga positiva, pero dificultaría a dunha descarga negativa.
Agora sábese que as cargas eléctricas transfírense á superficie do illante a través de pequenas descargas de faíscas que se producen ao longo do límite entre o gas e a superficie do illante. Unha vez transferidos ao illante, estes excesos de cargas quedan temporalmente varados. As formas das distribucións de carga resultantes reflicten a forma das descargas de faíscas que, á súa vez, dependen da polaridade de alta tensión e da presión do gas. Usar unha maior tensión aplicada xerará un diámetro maior e figuras máis ramificadas. Agora sábese que as figuras positivas de Lichtenberg teñen estruturas máis longas e ramificadas porque as faíscas longas no aire poden formarse e propagarse máis facilmente desde terminais de alta tensión cargados positivamente. Esta propiedade utilizouse para medir a polaridade da tensión transitoria e a magnitude dos raios en liñas eléctricas.
Outro tipo de figura de Lichtenberg 2D pódese crear cando unha superficie illante se contamina con material semicondutor. Cando se aplica unha alta tensión na superficie, as correntes de fuga poden provocar un quecemento localizado e unha degradación progresiva e carbonización do material subxacente. Co tempo, fórmanse patróns carbonizados ramificados, semellantes a árbores, sobre a superficie do illante chamado árbores eléctricas. Este proceso de degradación chámase seguimento. Se os camiños condutores finalmente unen o espazo illante, o resultado é unha falla catastrófica do material illante. Algúns artistas aplican a propósito auga salgada á superficie de madeira ou cartón e despois aplican unha alta tensión na superficie para xerar complexas figuras de Lichtenberg en 2D carbonizadas na superficie.
Semellanzas fractais
Os patróns ramificados e autosimilares observados nas figuras de Lichtenberg presentan propiedades fractais. As figuras de Lichtenberg adoitan desenvolverse durante a ruptura dieléctrica de sólidos, líquidos e mesmo gases. A súa aparición e crecemento parecen estar relacionados cun proceso chamado agregación limitada por difusión (diffusion-limited aggregation, DLA). Un modelo macroscópico útil que combina un campo eléctrico con DLA foi desenvolvido por Niemeyer, Pietronero e Weismann en 1984, e coñécese como modelo de ruptura dieléctrica (DBM).
Lei construtiva
As figuras de Lichtenberg son exemplos de fenómenos naturais que presentan propiedades fractais. A aparición e evolución destas e doutras estruturas arbóreas que abundan na natureza resúmense pola lei construtiva. Publicada por primeira vez polo profesor de Duke Adrian Bejan en 1996, a lei construtiva é un primeiro principio da física que resume a tendencia da natureza a xerar configuracións (patróns, deseños) que faciliten o libre movemento das correntes impostas que a atravesan. A lei de construción prevé que os deseños tipo árbore descritos neste artigo deberían xurdir e evolucionar para facilitar o movemento (punto a área) das correntes eléctricas que circulan por eles.
Acontecementos naturais
dereita|miniatura| O [[Raio (descarga eléctrica)|raio é unha figura natural de Lichtenberg tridimensional]] As figuras de Lichtenberg son patróns parecidos a fentos que poden aparecer na pel das vítimas dun raio e normalmente desaparecen en 24 horas.
Un raio tamén pode crear unha gran figura de Lichtenberg na herba que rodea o punto golpeado. Atópanse ás veces en campos de golf ou en prados herbosos. Tamén se poden crear depósitos minerais de "fulgurita" en forma de raíces ramificadas xa que a area e o chan se funden en tubos vítreos pola intensa calor da corrente.
Balanus
Descrición
miniatura|248x248px|Un arneirón. Mostra unha relación de inquilinismo sempre en zonas costeiras a pouca profundidade, aínda que pode estar esporadicamente fóra da auga. Co seu corpo cuberto totalmente por unha cuncha ou carapa de cor branca cinsenta, que lle serve de protección, coloniza pedras, rochas, cunchas, postes e todo tipo de obxectos da costa, normalmente por riba da liña da marea, na zona de salpicaduras. O seu corpo de forma cónica, medra sobre un centímetro de alto aproximadamente, formado por 6 placas, e fíxase ás rochas ou ao suxeito pola base.
Figuras de Lichtenberg
Acontecementos naturais
A árbore eléctrica adoita ocorrer nos equipos de alta tensión antes de provocar unha avaría completa. Seguir estas cifras de Lichtenberg dentro do illamento durante a investigación posterior ao accidente dun fallo de illamento pode ser útil para atopar a causa da avaría. Un enxeñeiro experimentado en alta tensión pode ver desde a dirección e a forma das árbores e das súas ramas onde se situou a causa principal da avaría e posiblemente atopar a causa inicial. Deste xeito pódense investigar de forma útil os transformadores avariados, os cables de alta tensión, os 'casquillos' illantes e outros dispositivos. O illamento desenrólase (no caso de illamento de papel) ou córtase en rodelas finas (no caso de materiais illantes sólidos). Despois esbózanse ou fotográfanse os resultados para crear un rexistro do proceso de avaría.
Balanus
Descrición
A súa carapa pétrea pode medir desde milímetros até 5 ou 10 centímetros; a vida activa do organismo só pode observarse baixo a auga, cando se abre a carapa e saca de entre as súas cubertas brancas dous apéndices ramificados que baten regularmente na auga para captar alimento.
O seu corpo visualízase polo opérculo da súa cuncha que dá paso aos cirros, asemellándose á boca dun polbo. Aliméntase de plancto que entran polo opérculo, ao ser arrastrados pola corrente de auga dos seus cirros, atópase en múltiples zonas rochosas, habitando practicamente todos os mares.
Figuras de Lichtenberg
En materiais illantes
Durante a ruptura, fórmanse e propáganse rapidamente canles condutoras de árbores ou con forma de fentos a través do plástico, permitindo que a carga atrapada se precipite de súpeto nun flash e estrondo en miniatura, como un raio. A avaría dunha mostra cargada tamén se pode activar manualmente poñendo o plástico cun obxecto condutor puntiagudo para crear un punto de tensión de tensión excesiva. Durante a descarga, as poderosas faíscas eléctricas deixan atrás miles de cadeas ramificadas de fracturas, creando unha figura permanente de Lichtenberg no interior do espécime. Aínda que a carga interna dentro da mostra é negativa, a descarga iníciase desde as superficies exteriores cargadas positivamente da mostra, de xeito que a descarga resultante crea unha figura de Lichtenberg positiva. Estes obxectos chámanse ás veces árbores de electróns ou árbores de raios.
Balanus
Descrición
Os arneiróns do xénero Balanus son os cirrípedes máis abundantes, tras os que estarían os percebes Lepas e Mitella.
Figuras de Lichtenberg
En materiais illantes
A medida que os electróns desaceleran rapidamente dentro do acrílico, tamén xeran poderosos raios X. Os electróns residuais e os raios X escurecen o acrílico introducindo defectos (centros de cor) nun proceso chamado solarización. A solarización converte inicialmente os espécimes acrílicos nunha cor verde lima que despois cambia a unha cor ámbar despois de que o espécime foi descargado. A cor adoita desaparecer co paso do tempo e un quecemento suave, combinado co osíxeno, acelera o proceso de esvaimento.
Sobre madeira
miniatura|320x320px| Figura ramificada de Lichtenberg en madeira de leopardo As figuras de Lichtenberg tamén se poden producir en madeira. Os tipos de madeira e os patróns de vetas afectan á forma da figura de Lichtenberg producida. Ao aplicar unha capa de solución electrolítica á superficie da madeira, a resistencia da superficie diminúe considerablemente. Despois colócanse dous eléctrodos sobre a madeira e pásase por eles unha alta tensión. A corrente dos eléctrodos fará que a superficie da madeira se quente, ata que o electrólito ferva e a superficie da madeira queima. Debido a que a superficie carbonizada da madeira é levemente condutora, a superficie da madeira arderá nun patrón cara a fóra desde os eléctrodos. O proceso pode ser perigoso, provocando mortes cada ano por electrocución.
Balanus
Descrición
Adoitan atoparse en abundancia sobre as cunchas dos mexillóns.
Para a industria navieira representan un problema, xa que fíxanse sobre os cascos dos buques e forman capas que impiden unha correcta navegación e cáusanlles deterioracións. Outros arneiróns, de 2 e 3 centímetros de diámetro, viven sobre as baleas, onde se enraízan na pel e na graxa, sen saberse o posible dano, ou non, que lle producen ao cetáceo, e a súa relación interespecífica podería pasar de ser considerada inquilinismo a parasitismo.
Especies
Considéranse as seguintes especies:
Cyanopica
Cyanopica é un xénero de aves da orde das paseriformes pertencente á familia dos córvidos, distribuídas entre os extremos oriental e occidental de Eurasia.
Etimoloxía
O nome do xénero esta formado polo termo do grego antigo κυανός (kyanós) azul escuro e o nome en latín pica pega, é dicir, pega azul. que describe o aspecto dos seus membros, as pegas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1850 polo naturalista e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte na súa obra Notes ornithologiques sur les collections rapportées en 1853 par M. A. Delattre. Mallet-Bachelier, París 1854.
Especies
O xénero contén só dúas especies:
Nota taxonómica
miniatura|A [[Cyanopica cooki|pica ibérica anteriormente considerada unha subespecie de Cyanopiva cyanus.]] Durante moito tempo considerouse ao xénero Cyanopica monotípico, é dicir, integrado por unha soa especie, Cyanopica cyanus, con poboacións disxuntas nos dous extremos de Eurasia, posibelmente froito das últimas glaciacións que terían extinguido as poboacións intermedias e sobrevivindo illadas só as aves dos extremos costeiros máis cálidos. Porén, a pesar do seu aspecto similar as análises de ADN mostran gran diverxencia xenética entre as poboacións de Asia e a península Ibérica, o que demostra que a separación entre ambas foi moi prolongada, podendo remontarse incluso ao Plioceno, polo que se considera que as dúas poboacións debían separarse en dúas especies, e por iso á antiga subespecie de España, Cyanopica cyanus cooki, se lle deu o rango de especie.
Moeda dun franco Jacques Rueff
Caracterización
O deseño e o gravado da moeda débeselle ao artista Pierre Rodier (nado en 1939), naquel momento gravador xeral de moedas de Francia (1994-2001). Rodier escolleu como motivo principal do anverso un retrato de Jacques Rueff xunto cunha representación da silueta da "Sementadora", característica das moedas dun "franco novo" (1960-2001), cuxa creación foi impulsada por Jacques Rueff.
Percy Liza
Carlos Percy Liza Espinoza, nado o 10 de abril de 2000 en Chimbote, é un futbolista peruano. Xoga de dianteiro para o Sporting Cristal.
Traxectoria
En abril de 2019, asinou co Sporting Cristal o seu primeiro contrato coma profesional. Liza debutou co primeiro equipo do Sporting Cristal o 6 de abril de 2019, no partido de Liga 1 que enfrontou ó Cristal contra o Ayacucho FC e que perdeu con 0-2.
Palmarés
Sporting Cristal
Concello de Oxelösund
Oxelösund é un concello sueco no condado de Södermanland. A súa capital é Oxelösund e en setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 12 130 habitantes.
O concello está na península de Oxelösund na costa do mar Báltico, xusto ao norte da baía de Bråviken, e tamén inclúe varias illas próximas. Polo lado terrestre limita co municipio de Nyköping, pero cara o sur tamén ten fronteira marítima co concello de Norrköping.
José Manuel Arufe Rieiro
José Manuel Arufe Rieiro, nado en Santa Comba en 1944, é un político e enxeñeiro galego.
Traxectoria
Enxeñeiro. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 en Santa Comba pola Agrupación Independiente de Xallas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Popular, sendo reelixido cunha amplísima maioría absoluta e sendo elixido deputado provincial. Nas municipais de 1987 encabezou a CPG e volveu ser reelixido con maioría absoluta e deputado provincial. Na Deputación foi vicepresidente, nun primeiro lugar baixo o mandato do aliancista José Manuel Romay Beccaría (1987-1989) e en segundo baixo o mandato do socialista Salvador Fernández Moreda (1989-1991), xunta o cal presentou unha moción de censura contra Romay en xuño de 1989. A esta situación chegouse tras un acordo inicial entre o PSdeG e a CPG para cogobernala Deputación da Coruña e o concello de Lugo, tralas municipais de 1987, malia ser respectado en Lugo (coa alcaldía da CPG), finalmente na Deputación coruñesa a coalición non apoiou ós socialistas (que foran a primeira forza) e fixo presidente a Romay. Porén, as diversas discrepancias entre Romay e parte da CPG supuxo que 3 dos seus 5 deputados (ademais del mesmo os alcaldes de Coristanco e Mazaricos) apoiasen a devandita moción de censura no 89 e pasasen a gobernar cos socialistas.
Nas municipais de 1991 encabezou a CNG, o proxecto infrutuoso de expansión de Centristas de Galicia, e perdeu a alcaldía ó lograr o PPdeG a maioría absoluta. Volveu a presentarse nas municipais de 1995 a través da Agrupación de Independientes de Xallas-Santa Comba, pero sen conseguir recuperala alcaldía, a pesar de que mantivo as distancias e sumou apoios, dado que o PPdeG revalidou a maioría absoluta. En 1999 optou por non presentarse de novo e retirouse da política.
Annie Scott Dill Maunder
Traxectoria
Annie Scott Dill Russell era filla do reverendo William A. Russell, ministro da Igrexa Presbiteriana Irlandesa, e da súa segunda esposa. Creceu nunha familia de seis fillos sendo Annie a maior. Todos os irmáns lograron grandes logros académicos e tiveron unha educación caracterizada polo fervor relixioso. Sobre a súa infancia sábese pouca información, pero é posible que o seu interese pola astronomía viñese dende a súa infancia, xa que o seu irmán J. Dill Russell tamén se dedicou a este campo.
Annie completou os seus estudos secundarios na Ladies' Collegiate School de Belfast. Despois de gañar unha bolsa pola súa excelencia académica en 1886, ingresou no Girton College na Universidade de Cambridge. En 1899 Annie presentou os seus respectivos exames finais, sendo a alumna máis destacada da súa clase e aprobando con honores, porén, debido ás políticas da época, non se lle concedeu un título académico.
Observatorio Real de Greenwich
De 1890 a 1895 o director do Observatorio Real de Greenwich, Sir William Christie, decidiu contratar mulleres como medida ante a falta de empregados. Este grupo coñécese como "Lady Computers", mulleres con estudos en universidades como Oxford, Cambridge ou Londres. Entre as mulleres empregadas estaba Alice Everett, a antiga compañeira de Annie en Cambridge, quen lle informou da posible dispoñibilidade dun traballo no Observatorio.
O grupo de "Ladies Computers" tiña un nivel educativo superior e era maior que os seus homólogos masculinos. A pesar diso, tiñan as mesmas condicións laborais e cobraban o mesmo salario, que era mínimo. Russell, que ata entón se dedicara a ensinar como profesora de matemáticas no Ladies' High School de Xersei e atopou o seu traballo pouco gratificante decidiu escribir ao Observatorio. Ao ser considerada para o traballo, ofrecéronlle 4 libras ao mes, un salario que ela mesma cualificou de tan baixo que "apenas podía vivir del". A pesar das súas reclamacións, non obtivo un aumento e decidiu aceptar o traballo de todos os xeitos.
Russell foi asignada ao departamento solar, onde traballou xunto ao seu futuro marido, EW Maunder, xefe do departamento onde traballaba. Russell debía axudar a fotografar as manchas solares e rexistrar a súa posición e tamaño. En 1892 Annie Russell e Alice Everett foron nomeadas por EW Maunder e AMW Downing (Superintendente da Oficina do Almanaque Náutico) para converterse en membros da Royal Astronomical Society. Non obstante, as súas candidaturas foron rexeitadas.
A vida despois do Real Observatorio e os últimos anos
En 1895 Russell tivo que renunciar ao seu posto no Observatorio Real de Greenwich ao casar co seu colega EW Maunder, debido á prohibición que existía nese momento para que as mulleres casadas tivesen cargos públicos. Tanto Russell como Alice Everett foron aceptadas na Asociación Astronómica Británica (British Astronomical Association) fundada polo seu marido e dedicada a empregar astrónomos sen experiencia.
Russell continuou o seu traballo como primeira editora da revista da British Astronomical Association e axudou ao seu marido coas súas investigacións. A parella utilizou fotografías para documentar e estudar a posición das manchas solares e dos eclipses. En 1898 a parella realizou unha expedición á India para capturar eclipses, onde Annie fotografou as erupcións da coroa solar cunha cámara gran angular do seu propio deseño. A parella fixo outras expedicións e Annie foi recoñecida como unha experta en fotografía solar.
En 1907 creou un catálogo de 600 grupos de manchas solares recorrentes, baseándose nos datos recollidos durante a súa etapa no Observatorio Real de Greenwich.
En 1908 publicou " The Heavens and their History " que foi publicado baixo o nome de matrimonio e foi escrito principalmente por Russell.
En 1915 Russell foi aceptada pola Royal Astronomical Society, 24 anos despois de rexeitar a súa anterior candidatura. Ao final da súa vida os seus estudos centráronse na arqueoastronomía, área na que se consideraba unha figura destacada.
Phil Mulloy
Phil Mulloy nado o 29 de agosto de 1948 en Wallasey (Merseyside) é un animador irlandés-inglés.
Biografía e traxectoria
Mulloy Naceu en Wallasey, fillo de nai inglesa e pai irlandés, quen migrou a Liverpool coa súa familia para traballar nos peiraos.
Estudou pintura na Universidade de Ravensbourne e despois cine na Royal College of Art graduándose en 1973. Comezou traballando como guionista e director de películas de acción real ata finais da década de 1980 antes de converterse en animador.
As súas animacións foron descritas como "sátiras grotescas". Adoitan retratar o lado escuro da natureza humana e os valores sociais, políticos e relixiosos contemporáneos dun xeito humorístico e ás veces chocante. O seu estilo visual é distintivo no seu uso de figuras primitivas, moitas veces esqueléticas, e con fondos minimalistas. Considerado un hábil parodista, "apostol delirante dunha crueldade digna de Alfred Jarry" para parte da crítica, combinando os debuxos case clichés radiográficos coas historias sorprendentes e complexas, cheas de xiros e achados atroces.
Mulloy realizou máis de 30 películas de animación, moitas das cales están en agrupacións temáticas baseadas en xéneros de Hollywood.
A familia de Mulloy está formada por profesionais do cinema, a súa muller é a cineasta Vera Neubauer, o seu fillo é o director e guionista Daniel Mulloy e a súa filla é a directora Lucy Mulloy, nomeada ao Premio da Academia Student.
Obra (selección)
A súa obra dramática Mark Gertler: Fragments of a Biography (1981) obtivo o Sutherland Trophy - Special Mention no ano 1982 e gañou o Premio Grierson do British Film Institute por Give up this day en 1983.
Mulloy creou moitas das identidades icónicas da MTV durante as décadas de 1980 e 90. Estes incluíron os tan eloxiados Boxers to Lovers nos que dous boxeadores, representados como burdas figuras de pau, deixan de loitar e se abrazan, só para verse engullidos pola furiosa multitude de espectadores que buscan sangue.
Produciu a serie Cowboys en 1991 co financiamento de Channel Four e do Arts Council. A serie consta de seis películas de 3 minutos de duración sobre 35 mm: Slim Pickin's, That's Nothin', Murder!, High Noon, The Conformist and Outrage. Estas curtas levaron a Mulloy á atención do público no Reino Unido e internacionalmente.
Na súa obra, explota moitos dos tópicos do xénero wester, o minimalismo das paisaxes salvaxes con cactos de Saguaro, personaxes comúns como o vagabundo seminómade que leva un Stetson, cabalos, linchamentos etc. debuxados con pincel e tinta negra nun estilo intencionadamente primitivo e perfilado, para retratrar a violencia, avaricia e rivalidade masculinas cunha absurda comedia negra.
Falando do seu enfoque creativo, dixo: “O público está familiarizado cos xéneros e cos clichés, e eu aproveito ese feito. Os espectadores pronto descobren a súa posición no esquema habitual das cousas e toman conciencia do seu papel". A música para as películas correu a cargo de Alexander Bălănescu e Keith Tippett.
Para a serie The Ten Commandments entre 1994 e 1996, fixo dez curtas de 35 mm baseadas en cada un dos dez mandamentos da tradición xudeocristiá: Thou Shalt Not Adore False Gods, Thou Shalt Not Commit Blasphemy, Remember to Keep Holy the Sabbath Day, Honour Thy Father and Thy Mother, Thou Shalt Not Kill, Thou Shalt Not Commit Adultery, Thou Shalt Not Steal, Thou Shalt Not Bear False Witness, Thou Shalt Not Covet Thy Neighbours Goods e Thou Shalt Not Covet Thy Neighbours Wife.
As animacións, creadas con pincel e tinta negra sobre papel branco no estilo grotesco satírico característico de Mulloy, empregan o humor negro en todo momento. Sobre esta serie, comentou en 2006: "Tiña unha estrutura na que podía traballar e un conxunto de ideas que podía reinterpretar por min mesmo. Do mesmo xeito, reelaborar e xogar coas estruturas narrativas crea formas de reinterpretar elementos relacionados co meu propio pensamento e experiencia do mundo". The Chain foi producida en 1998 para Channel Four e foi unha das 30 curtametraxes de animación de 30 animadores de renome internacional que participaron no Proxecto de Animación dos Dereitos Humanos '30/30' para destacar os 30 artigos da Declaración Universal dos Dereitos Humanos. O título desta escura sátira fai referencia á catastrófica reacción en cadea que segue o trato cruel dun neno ao que se tira o debuxo. O filme de 10 minutos de duración en 35 mm gañou o Premio do Xurado no Festival Internacional de Curtametraxes de Vila do Conde (Portugal).
No ano seguinte, 1999, creou Season's Greetings para Animate Projects con financiamento de Channel Four e do Arts Council. A película de tres minutos mestura acción en directo e animación para producir "Unha tarxeta de felicitación para o novo milenio".
Entre 2011 e 2013 presentou unha triloxía de longrametraxes baseada na familia Christie. Cunha animación ultraminimalista, voces inexpresivas moduladas por ordenador e cun enxeño seco e mordaz para crear algo conmovedor e divertido asemade. A parte 1, Goodbye Mister Christie, completouse en 2011 e foi considerada un fito na súa filmografía, e de feito a súa primeira longametraxe. A parte 2, Dead but not Buried, completouse no verán de 2012. En 2013 publicou Part 3, The Pain and The Pity.
Carqueixa boieira
miniatura|215px|Detalle da flor A carqueixa boieira, Halimium lasianthum, é unha especie de planta fanerógama arbustiva da orde das malvales e familia das cistáceas, unha das comprendidas no xénero Halimium.
De até un metro de altura, ten follas oblongas e flores reunidas en grupos con pétalos amarelos.
Non confundir con carqueixa (Genista tridentata).
Descrición
A especie foi descrita en 1836 polo botánico francés Édouard Spach, nun traballo publicado en ''Ann. Sci. Nat., Bot. sér. 2'', 6: 366.
Sinónimo
Coñeceuse tamén polo sinónimo:
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Características
Orixinaria da península Ibérica (Portugal, oeste de España), do suroeste de Francia e do noroeste de África (Marrocos), é un arbusto perennifolio que crece até 1 m de altura por 1,5 m de ancho, con follas de cor verde agrisada e flores amarelas brillantes na primavera. As flores poden ter unha mancha granate na base de cada pétalo.
Para cultivar esta planta requírese un solo areoso e pleno sol.
Goblin Cock
O seu primeiro álbum, Bagged and Boarded, foi nomeado ao premio PLUG ao álbum de metal do ano en 2006. O seu vídeo musical da canción "Stumped", dirixido por Matt Hoyt, tamén foi nomeado ao premio PLUG ao vídeo musical do ano.
Marge Simpson
Marjorie Jacqueline "Marge" Bouvier-Simpson é un personaxe de ficción da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons. É a esposa de Homer e os seus fillos son Bart, Lisa e Maggie. Ten un notable protagonismo e complexidade na serie, aínda que é un dos personaxes principais con menos popularidade.
Marge foi concibida polo caricaturista Matt Groening e debutou na televisión o 19 de abril de 1987, na curtametraxe de debuxos animados titulada "Good Night" do programa de variedades The Tracey Ullman Show.
Papel nos Simpson
Os Simpson emprega un horario fluctuante no que os personaxes non revelan fisicamente as súas idades e, como tal, asúmese que a serie está fixada no ano actual. En varios episodios, os sucesos asociáronse a períodos de tempo específicos, aínda que esta liña de tempo foi contradita en episodios posteriores. Marge Simpson é a esposa de Homer Simpson e a nai de Bart, Lisa e Maggie Simpson. Foi criada polos seus pais, Jacqueline e Clancy Bouvier. Ten dúas irmás, Patty e Selma, que son xemelgas, ambas as dúas desaproban vocalmente a Homer. No episodio "The Way We Was" (emitido na segunda tempada, en 1991), revélase a través de flashback que Marge estudou no Springfield High School e no seu último curso coñeceu a Homer Simpson. Inicialmente foi cautelosa no trato con Homer, pero aceptou ir ao baile con el, aínda que acabou acudindo ao evento acompañada de Artie Ziff. Non obstante, arrepentiuse de ir ao baile con Artie e acabou buscando a Homer. Despois de que os dous estiveran saíndo durante varios anos, Marge e Homer planeaban casar, pero meses antes, Marge descubriu que estaba embarazada de Bart, e ela e Homer avanzaron o matrimonio e finalmente casaron pouco tempo despois, logo, nunha pequena capela. Bart naceu pouco despois e a parella comprou a súa primeira casa. O episodio "That '90s Show" (emitido na 19a tempada en 2008) contradí boa parte da historia. Por exemplo, revelouse que Marge e Homer non tiñan fillos a principios dos anos 90, aínda que episodios anteriores suxeriran que Bart e Lisa naceron nos anos 80.
Idade
No episodio "Unha vida turbulenta" da primeira tempada, dise que a idade de Marge é 34 anos. Moitos episodios despois, con todo, dise que Marge ten 36 anos, posiblemente como un reflexo de que ela e Homer acudiron ao vixésimo aniversario da reunión do ximnasio. Na tempada 17, no episodio Rescate Margie!. En "Bart Works at Night", di que viviu en Springfield durante 34 anos. O seu aniversario pode ser en maio (segundo o episodio Kiss Kiss Bang Bangalore. Aínda que no episodio no que conta coa participación especial de Ronaldo, futbolista, di que está de aniversario na mesma data que Pelé, é dicir, o 23 de outubro. Do mesmo xeito, di que naceu o mesmo día que Randy Quaid e Meg Ryan. Isto demostra que Marge é probablemente o personaxe coa súa data de nacemento menos precisa. Foi adicta ás máquinas comecartos e foi arrestada inxustamente nun episodio. Converteuse en alcohólica intentando seguir o ritmo de bebida do seu marido. Noutro abriu un ximnasio, era oficial de policía en Sprinfield e tamén foi profesora substituta na aula de Bart. Noutro episodio, era unha fisiculturista que abusaba de moitos esteroides. Despois de innumerables problemas e vergoña, conseguiu recuperarse. A pesar da aparente imaxe dunha esposa estadounidense estándar, Marge ás veces séntese moi soa e frustrada, sobre todo porque ten dificultades para facer novos amigos e cando atopa a un amigo, Homer bótao a perder todo coa súa incómoda forma de ser. Nun episodio tamén se revelou que adoraba ao primeiro Beatles Ringo Starr.
Marge aínda ten dúas irmás, xemelgas, a recentemente asumida lesbiana Patty Bouvier, que xa se implicou co director Skinner, e Selma Bouvier, que se involucrou con varios homes de Springfield, incluídos Sideshow Bob, Troy McClure e incluso o avó Simpson.
Coñecementos e habilidades
Marge é unha artista con talento. Cando era adolescente tiña unha intensa paixón por Ringo Starr, pintándolle varios retratos (Pincel con grandeza). De feito, demostra talento artístico noutras áreas, como a posibilidade de facer esculturas a tamaño natural con paíños de paletas, como se ve no episodio "Ice Cream of Margie (with the Light Blue Hair)". Marge tamén é unha boa cociñeira. E xa mostrou unha inclinación empresarial, aínda que o seu negocio de pretzels non funcionou (The Twisted World of Marge Simpson). Tamén traballou brevemente en "Au Naturel", a panadería erótica en Springfield, aínda que inxenuamente descoñecía a natureza do resultado final da repostería que elaborou ("Sex, Pies and Idiot Scrapes").
Homer Jay Simpson
Aínda que a súa relación con Homer sufriu innumerables probas e tensións ao longo da serie, como o matrimonio "accidental" de Homer con Amber e o coqueteo de Marge con Jacques, o matrimonio de Marge e Homer parece resistilo a todo. episodio da 7a tempada no que Marge se separa del pero ao final foi só un soño.
Bart Simpson
Marge decepcionase a miúdo con Bart, pero aínda así o quere. E co corazón pesado, acepta as actitudes problemáticas do seu fillo. Marge normalmente obriga a Bart a facer un servizo comunitario para compensar o seu mal comportamento. A pesar diso, Marge é mil veces máis compasiva, cariñosa e comprensiva que Homer cara a Bart, e pensa nel como o seu "tipo especial".
Lisa Simpson
Lisa e Marge en xeral teñen unha boa relación. Pero a pesar desta estreita relación, Marge non entende a Lisa cando explica o seu punto de vista dun xeito máis intelectual.
Maggie Simpson
Maggie está moi preto da súa nai e, debido á súa curta idade, sempre está acompañada de toda a casa. É probable que Maggie sexa a favorita de Marge.
Stavanger Oilers
Stavanger Oilers é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Stavanger, Noruega. Foi fundado o 6 de xuño de 2000 e na tempada 2022-23 compite na Fjordkraft-ligaen, a máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués.
Twelve Small Steps, One Giant Disappointment
Twelve Small Steps, One Giant Disappointment é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bad Astronaut, publicado o 14 de novembro de 2006 a través do selo Fat Wreck Chords. Debido á morte do batería Derrick Plourde trátase do derradeiro álbum de Bad Astronaut. Tamén é o único lanzamento do grupo no que todo o material é orixinal.
O tema "Violet" foi lanzado por Joey Cape como un tema acústico en solitario no seu EP compartido co cantante de No Use for a Name Tony Sly. "Minus" tamén fora editada anteriormente como un tema en solitario de Cape no recompilatorio de Fat Wreck Chords PROTECT: A Benefit for the National Association to Protect Children.
Concello de Pajala
Pajala é un concello sueco no condado de Norrbotten. A súa capital é a localidade de Pajala. En setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 5 912 habitantes.
A grandes trazos, todo o concello está formado por unha chaira primixenia cuberta de morenas. Porén, no norte hai un terreo montañoso máis empinado. Historicamente a economía de Pajala baseouse na silvicultura, na agricultura e na cría de renos. Porén, a principios da década de 2020 dominaban as actividades industriais.
Estela de Carlotto
thumb|300px|Carlotto, outras avoas e netos recuperados reunidos en 2011 coa presidenta [[Cristina Fernández de Kirchner|Cristina Fernández na casa de Miguel Ángel Estrella en París]] miniatura|280px|Estela de Carlotto e o seu neto durante unha entrevista co presidente ecuatoriano [[Rafael Correa. Palacio de Carondelet, outubro de 2014.]] Enriqueta Estela Barnes de Carlotto, nada en Buenos Aires o 22 de outubro de 1930, é unha activista arxentina polos dereitos humanos e presidenta da asociación Avoas de Praza de Maio.
Sangeeta N. Bhatia
Sangeeta N. Bhatia, nada o 24 de xuño de 1968, é unha bioenxeñeira indioamericana e profesora do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) en Cambridge, Massachusetts (Estados Unidos).
En 2003, foi listada no MIT Technology Review como unha das 100 mellores innovadoras do mundo con menos de 35 anos. O Scientist incluíuna como "Scientist to Watch" en 2006. Ingresou no Howard Hughes Medical Institute en 2008.
Bhatia foi coautora do primeiro libro de texto sobre enxeñería de tecidos e editou dous libros sobre o campo: Microdevices in Biology and Medicine e Biosensing.
Traxectoria
Os pais de Bhatia emigraron da India a Boston. O seu pai era enxeñeiro e a súa nai foi unha das primeiras mulleres da India en obter un MBA. A súa motivación para estudar enxeñaría remóntase a cando estudou Bioloxía en 10º curso e unha viaxe que fixo aos 16 anos co seu pai a un laboratorio do MIT para ver a demostración dunha máquina de ultrasóns para tratamentos contra o cancro.
Estela de Carlotto
Unha das súas fillas, Laura Estela Carlotto, foi secuestrada e desaparecida en Bos Aires, embarazada, a finais de 1977. A partir de historias puido reconstruír que a súa filla chegou a parir e que o seu neto foi apropiado e cambiaron a súa identidade. Buscouno durante case 36 anos. O 5 de agosto de 2014, despois dun control voluntario de ADN por parte do interesado, identificouse o seu neto e converteuse no número 114 na listaxe de netos recuperados.
Concello de Pajala
Dende a fundación do concello en 1971 a tendencia de proboación vén sendo fortemente negativa.
Sangeeta N. Bhatia
Traxectoria
Estudou bioenxeñaría na Universidade de Brown, onde se uniu a un grupo de investigación que estudaba órganos artificiais, confirmando a súa intención de cursar unha licenciatura na materia. Despois de graduarse con honores en 1990, Bhatia traballou durante un ano en ICI Pharmaceuticals en Wilmington, desenvolvendo medicamentos. Non satisfeita con esta tarefa, decidiu volver á universidade.
Estela de Carlotto
Carlotto recibiu diversos premios polo seu traballo coas Avoas de Praza de Maio, incluído o Premio de Dereitos Humanos da Organización das Nacións Unidas e o premio Félix Houphouët-Boigny, outorgado pola UNESCO.
Sangeeta N. Bhatia
Traxectoria
Bhatia foi rexeitada inicialmente dos cursos de doutoramento da División de Ciencias e Tecnoloxía da Saúde (HST) de Harvard-MIT. Porén, puido matricularse no máster en Enxeñaría Mecánica. Posteriormente foi aceptada no programa de doutoramento HST, onde baixo a tutela de Mehmet Toner e Martin Yarmush se doutoraría en 1997 e 1999, completando a súa formación posdoutoral no Hospital Xeral de Massachusetts.
Estela de Carlotto
Traxectoria
Enriqueta Estela Barnes naceu en Buenos Aires en 1930, no seo dunha familia de orixe inglesa. Casou con Guido Carlotto, un pequeno industrial, co que tivo catro fillos. Foi mestra de escola primaria e ama de casa sen ningunha actividade pública.
Nos anos setenta, cando a ditadura cívico-militar chamada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983) gobernou o país, tres dos seus fillos participaron na política: Laura Estela, estudante de historia na Universidade Nacional de La Plata, estaba activa no peronismo, Claudia pertencía á mocidade da Universidade Peronista e Guido Miguel era membro do centro estudantil do seu instituto. O 5 de agosto de 1977, as forzas armadas secuestraron e torturaron o seu marido, que foi liberado despois de pagar 40 millóns de pesos.