cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centro penitenciario
Prisións en Galicia
miniatura|C.I.S. Carmen Avendaño Otero. Actualmente en Galicia existen cinco centros penitenciarios que funcionan como tal: o CP da Lama, o CP de Bonxe (Outeiro de Rei), CP de Monterroso, o CP de Pereiro de Aguiar (Pereiro de Aguiar), e o CP de Teixeiro (Curtis). Amais, existen dous centros de inserción social: o CSI da Coruña, que leva o nome de Carmela Arias y Díaz de Rábago, e o CIS de Vigo, que leva o nome de Carmen Avendaño.
miniatura|Antigo cárcere de San Simón.
As prisións na cultura
En ocasións, os centros penitenciarios forman parte da ambientación de obras literarias ou cinematográficas, ben de forma secundaria, ou ben como eixo central. Así, películas como Cela 211, A grande evasión ou The Rock, e series como Prison Break ou La fuga céntranse en prisións. Aparece reflectida de forma transversal no libro O lapis do carpinteiro.
Algúns autores de sona teñen parte da súa obra relacionado co mundo das prisións. Así, Celso Emilio Ferreiro compuxo no cárcere a obra Longa noite de pedra, ao igual que fixera o Marqués de Sade coa obra Les Cent Vingt Journées de Sodome. O poeta andaluz Miguel Hernández finou na prisión de Alacant en 1942. Tamén tivo unha longa estancia en prisión o político surafricano Nelson Mandela.
Concepción Arenal coñeceu de primeira man o mundo das prisións, e falou da importancia da pedagoxía para evitar a conflitividade. Xerardo Díaz Fernández tratou sobre as prisións durante o Franquismo.
O Dilema do Prisioneiro é un problema filosófico formulado a partir dunha teórica fuga ou estancia en prisión.
Todo isto che darei
Todo isto che darei (en castelán: Todo esto te daré) é unha novela negra en lingua castelá escrita pola autora vasca Dolores Redondo, publicada pola Editorial Planeta. Foi traducida ao galego por María Dolores Torres París e publicada por Edicións Xerais.
Foi a gañadora da 65ª edición do Premio Planeta, ​ concurso ao que se presentou co título de Sol de Tebas e baixo o seudónimo de Jim Hawkins.
Trama
Manuel Ortigosa, un afamado escritor, atópase rematando a súa última novela no seu domicilio de Madrid cando recibe a noticia de que o seu marido acaba de falecer nun accidente de tráfico na Ribeira Sacra. Tras a súa viaxe para identificar o cadáver, empeza a procura da verdade nunha contorna e unha familia na que nada é o que parece.
Butte, Montana
Butte é unha cidade localizada no condado de Silver Bow no estado estadounidense de Montana. No 2010, tiña unha poboación de 34.200 habitantes e unha densidade poboacional de 18,42 persoas por km².
É sede de condado do condado de Silver Bow. En 1977, o goberno da cidade e o condado uníronse para formar unha entidade única pasándose a chamar A cidade e condado de Butte-Silver Bow. No seu máximo auxe, entre finais do século XIX e arredor de 1920, Butte era unha das cidades máis importantes e con máis rápido desenvolvemento do oeste estadounidense debido ás súas minas de cobre. Daquelas Butte contaba con centos de saloons e un famoso barrio vermello. Actualmente Butte é unha cidade dos Estados Unidos onde é legal a posesión e consumo de bebidas alcohólicas na rúa.
A cidade tamén é coñecida por ser o lugar de nacemento do ciclista Levi Leipheimer.
O aeroporto da cidade é o aeroporto Bert Mooney, co código BTM.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Butte ten unha superficie total de 1.856,57 km², onde 1.855,07 km² corresponden a terra firme e (0,08%) 1,49 km² é auga.
Ciro o Novo
Ciro o Novo foi un príncipe persa do século -IV, fillo de Darío II e da súa medio irmá, Parisatis (Parisátide).
Antonio Fernández Seoane (xastre)
Antonio Fernández Seoane, nado en Vilafranca do Bierzo cara 1902 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un xastre e político español.
Traxectoria
Xastre instalado en Tui. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado, encargándose de revisar en automóbil as frontes da vila, do Porriño, da Guarda e de Baiona. Cando os sublevados tomaron Tui fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo con Joaquín Azurmendi Alonso e José e Emilio Costas Fernández.
Vidal Souto
José Manuel Vidal Souto, nado en Ourense o 6 de abril de 1948 e finado na mesma cidade o 25 de marzo de 2021, foi un pintor galego.
Traxectoria
De formación autodidacta. En 1970 pinta e fai escultura en pedra e fariña de millo. Marchou a Madrid onde compaxinou boxeo e pintura. Despois viaxou con frecuencia ao Brasil. En Pernambuco aproximouse á pintura testemuñal e no taller de Arte Moderna de Salvador de Baía experimentou coa xilografía. Pertenceu ao grupo Os Artistiñas de Ourense. Ten obra no Museo de Castrelos, Casa de Galicia de Madrid, Museo Municipal de Ourense. Fixo murais en Manaus (Brasil) e no Centro Penitenciario de Pereiro de Aguiar.
10 de maio
O 10 de maio é o 130º día do ano do calendario gregoriano e o 131º nos anos bisestos. Quedan 235 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Benito Pérez Galdós.
Mortes
miniatura|100px|Peter Weiss.
Outros
Os 366 días do ano
Luis Vilariño
miniatura|263x263px|Luis Vilariño, no ano 2021 no Rallye Islas Canarias do FIA ERC Luis Vilariño García nado en Palas de Rei en 1973, é un enxeñeiro industrial, empresario e piloto de rally galego, que foi campión de Galicia en 2013.
Traxectoria
Ten un MBA polo Instituto de Empresa e é doutor en Enxeñaría do Medio Ambiente e profesor da Universidade da Coruña. Como empresario dirixe a empresa construtora Antalsis, e como piloto ten competido varios anos no Campionato de Galicia de Rallys.
Forma parte da organización que leva a cabo o Rally Comarca da Ulloa, proba que entrou no calendario do rexional galego no ano 2008. Participou durante moitos anos no Campionato de Galicia de Rally, principalmente coa Escudería Lalín-Deza e con varios coches, entre eles Renault Clio S1600, Fiat Grande Punto S2000 e Renault Maxi Megane, logrando varios subcampionatos (2007, 2008 e 2012). O seu copiloto habitual era Moncho López.
Finalmente en 2013 proclamouse campión de Galicia de rally despois de sumar dúas vitorias (Cocido e Narón) e subirse ao podio no resto de probas, a bordo dun Mitsubishi Lancer Evo X e con Moncho de copiloto. Tras esta vitoria comprou o Porsche 911 GT3 dos irmáns Diego e Sergio Vallejo para disputar o Campionato de España de Rally, pero finalmente anunciou que non participaría polos problemas económicos da súa empresa. Reapareceu cun Ford Fiesta N6 no Rally San Froilán de 2017, que non logrou rematar. En 2018 inscribiuse no Campionato de España de Rallys para Vehículos Históricos cun Peugeot 309 GTi 16V, pero tamén nesta ocasión se tivo que retirar durante a proba.
En 2019, co Ford Fiesta N6 participou en varios rallys sufrindo uns cantos abandonos mais logrando gañar o Rallysprint Minero Villa de Fabero e subindo ao podio no Rally Ribeira Sacra, na súa primeira carreira co seu novo Citroën DS3 R5. Co mesmo coche quedou sexto no Rally da Coruña de 2020, proba inaugural da tempada 2020 do campionato galego. A continuación a pandemia por coronavirus paralizou todas as competicións. Estas retomáronse en xullo coa disputa do Rally de Zamudio, do campionato vasco, a onde Vilariño acudiu cun Škoda Fabia R5, rematando en quinta posición a pouco máis de dous minutos do vencedor, Iván Ares.
Con outro Fabia R5 disputou as dúas primeiras probas do Campionato de España, o 53º Rally de Ourense e o 51º Rally de Ferrol, quedando en 10ª e 9ª posición respectivamente.
Xerlís, Guimarei, A Estrada
Xerlís é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Membro inferior
O membro inferior ou extremidade inferior é un membro do corpo.
De acordo coa Terminologia Anatomica, o membro inferior inclúe a cintura pélvica, nádegas, cadeira e coxa, así como os compoñentes distais do xeonllo.
O membro inferior está formado por 31 ósos en cada lado. Os membros inferiores son mais fortes e resistentes que os superiores pois eles fan o proceso de locomoción e sustento do corpo.
99942 Apophis
alt=Animacióndo encontro de 2029 con Apophis, a Terra e a Lúa|miniatura|Animación do encontro de 2029 con Apophis, a Terra e a Lúa 99942 Apophis é un asteroide NEA cun diámetro duns 350 m para o que, tras a súa descuberta no 2004, os cálculos da súa traxectoria daban un 2,7 % de probabilidade de impacto coa Terra no 2029. Posteriores melloras dos datos fan desestimar esa e outras posibles datas, de xeito que en marzo de 2021 se descarta a súa posibilidade de impacto coa Terra nun século, sendo removido da lista de risco. Nesa data, establécese que o asteroide pasará a menos de 35 000 km de altura en 2029, máis baixo que os satélites xeoestacionarios, e poderá verse a ollo nu. alt=Observacións de radar (8-10 de marzo de 2021, liberadas o 26 de marzo)|miniatura|Observacións de radar (8-10 de marzo de 2021, liberadas o 26 de marzo)
Illa Contreras
A illa Contreras é unha illa de Chile pertencente ao arquipélago Raíña Adelaida. Ten unha superficie de 625´5 km², que a converten na maior illa de devandito arquipélago e na 21ª illa maior de Chile.
Administrativamente, pertence á provincia de Última Esperanza, na XII Rexión de Magallanes e foi bautizada en honor á memoria e obra do Xeral don Luís Alberto Contreras e Sotomayor, K.B.E., Xeral de División do Exército de Chile en 1922; Agregado Militar da Embaixada de Chile en La Paz, Bolivia; primeiro Inspector Xeral de Aviación; Comandante en Xefe da Aeronáutica Militar 1922-1924, que posteriormente deu orixe á Forza Aérea de Chile. Fixo o primeiro voo en avión entre Santiago de Chile e Arica-Tacna. Gobernador e Intendente de Magallanes. Pola súa iniciativa levou a Punta Arenas a ensinar no Liceo Nº1 de Nenas desa cidade á gran poetiza nacional Gabriela Mistral, Premio Nobel de Literatura. Nomeado Cabaleiro Comendador da Orde do Imperio Británico por S.M. Jorge V, Rei de Inglaterra. Condecorado coa Orde da Coroa Real polo Emperador de Alemaña. Membro da Sociedade Chilena de Historia e Xeografía. Contraeu matrimonio en Tacna, República de Chile (baixo ocupación do Exército de Chile), o 6 de marzo de 1892, con Doña Teresa Bañados e Molina, da que tivo descendencia.
Aspecto da costa
Son terras altas e barrancosas. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta.
As costas son cantís e as súas canles, en xeral son limpas e abertos. Onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos. A parte sur da canle Vidal Gormaz atópase completamente obstruída por rocas e rompentes.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. No extremo norte atópase o monte A nosa Señora da Vitoria de 791 metros de altura e na parte sur o pico Brigstock de 744 metros.
Xeoloxía
Todo o arquipélago patagónico data da época terciaria; é produto da mesma causa xeolóxica que fixo aparecer primeiro a cordilleira da Costa e logo a dos Andes. Na idade glacial, tomou o seu aspecto actual sendo a continuación cara ao sur da cordilleira da Costa.
É de orixe ígneo pola clase de rocha que o constitúe e polo seu relevo áspero e irregular, característico das cadeas de erupción.
Localización
Está situada en e
Xeografía
É unha illa de forma irregular, alargada, localizada fronte ao océano Pacífico que está atravesada por varios entrantes moi profundos. A illa ten os seguintes límites:
Fondeadoiros
A costa oriental ofrece dous pequenos fondeadoiros, puerto Cornejo e caleta Nena. A costa occidental sur é moi sucia ata 11 millas de terra, chea de arrecifes, escollos e rompentes.
Roberto Vilar
Traxectoria
Despois de estudar en Viveiro e no seminario de Mondoñedo, comezou a traballar na TVG no programa Con perdón , baseado en bromas feitas a cidadáns anónimos mediante unha cámara oculta e Pequeno hotel (2001), pero acadou fama polo seu papel nos Tonechos, un dúo cómico que mantiña co actor Víctor Fábregas. Este dúo empezou actuando no Luar da TVG o 19 de setembro de 2002 e que despois se consolidou cun programa de seu, O show dos Tonechos. A comezos de xaneiro de 2009 anunciaron a separación dos Tonechos.
Desde o 10 de outubro de 2009 e ata o 24 de novembro de 2011 presentou na TVG o espazo Land Róber, que se emitía os xoves á noite.
En 2011 asinou un contrato con Mediaset España para presentar na súa cadea de televisión Cuatro o concurso Salta a la vista, que compaxinou durante unhas semanas co seu traballo en Land Róber. O 23 de novembro, a TVG anunciou a non renovación do contrato con CTV, produtora do programa, e o espazo de humor Land Róber cesou as súas emisións o 24 de novembro.
En outubro de 2013 presenta o programa da TVG Entre familias anda o xogo, que se emitía os sábados á noite.
O 12 de abril de 2014 encargouse de conducir os XII Premios Mestre Mateo. alt=Roberto Vilar despois do Land Rober|miniatura|Roberto Vilar tras unha emisión do [[Land Róber Tunai Show|Land Rober Tunai Show]] Na fin de ano do 2014 anunciou a volta de Land Róber, programa que comezou a presentar unhas semanas despois baixo o nome de Land Róber Tunai Show, acompañado de humoristas como Xosé Antonio Touriñán, Manuel Manquiña, Isabel Risco e Pili Pampín.
No 2018 presentou La noche de Rober en Antena 3, programa que foi cancelado tras seis emisións.
Hidrobioloxía
miniatura|220px|Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con. [[Cea, Vilagarcía de Arousa]]
A hidrobioloxía, ou bioloxía acuática, é a parte da bioloxía que se ocupa do estudo dos ambientes acuáticos.
Divisións
Estes ambientes, dependendo do seu grao de salinidade, divídense en dous grandes apartados:
Importancia
miniatura|220px|[[Marea vermella ocasionada por dinoflaxelados en California]] Os ecosistemas acuáticos ocupan a maior parte do globo terrestre, e están encuentran constituídos por unha serie de elementos abióticos e bióticos que interactúan entre si de forma harmónica para optimizar a funcionalidade do conxunto. As comunidades biolóxicas acuáticas están formadas por diversos grupos de organismos asociados e relacionados de acordo con características biolóxicas comúns e que, na maioría dos casos, son particulares dos diferentes hábitats acuáticos presentes nunha rexión. Entre estas comunidades, as máis notorias ou de maior relevancia ecolóxica corresponden ao fitoplancton, zooplancton, bentos e necton (na súa maioría peixes). Estes organismos viven en estreita relación co medio físico acuático, do cal son dependentes en case a totalidade dos casos (con excepción delgunhas poucas especies).
Aba
O termo aba pódese referir a:
Como topónimo, Aba dá nome aos seguintes lugares:
Ábaco (homónimos)
Un ábaco pode ser:
Vilabol de Abaixo, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Vilabol de Abaixo é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (4 homes e 9 mulleres).
Carbonatita
miniatura|Carbonatita recollida no Brasil As carbonatitas son rochas ígneas extrusivas ou intrusivas definidas por ter máis do 50% da súa masa constituída por minerais tipo carbonato.
Atópanse asociadas a corpos básicos e ultrabásicos que aparecen relacionados coas kimberlitas e lamproítas. Comparten coas kimberlitas características xenéticas aínda que non haxa explicación das relacións entre ambos os dous depósitos.
Teñen carbonatos como calcita ou dolomita, e ademais teñen apatita, circón e diversas terras raras.
Vilabol
O topónimo Vilabol pode referirse a:
Parroquia
Lugares
A Adega, Feás, Cariño
A Adega é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 34 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 43 habitantes.
Kwaidan (filme)
Kwaidan (怪談) é un filme xaponés de 1965 dirixido por Masaki Kobayashi. Está baseado na colección de historias tradicionais xaponesas de Lafcadio Hearn. O filme consta de catro historias separadas e non relacionadas entre si. Kwaidan é unha romanización arcaica de Kaidan, que significa 'historia de pantasma'. Gañou o Premio Especial do Xurado no Festival Internacional de Cine de Cannes dese ano, e recibiu un nomeamento ós Premios Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Ecuador (homónimos)
Ecuador ou Equador pode referirse a:
Edith Stein
Edith Stein, nada en Breslavia (antes Alemaña, hoxe Polonia) o 12 de outubro de 1891 e finada en Auschwitz o 9 de agosto de 1942 foi unha filósofa xudía e relixiosa carmelita asasinada polos nazis, proclamada pola Igrexa Católica como patroa de Europa.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia xudía, era a menor de doce irmáns. Seu pai era comerciante. En 1916 entrou na Universidade de Gotinga. Chegou a ser discípula e colaboradora do filósofo da fenomenoloxía Edmund Husserl a quen seguiu como asistente en Friburgo. Edith Stein participou da superación do idealismo de Kant afirmando á volta aos obxectos, á cousa mesma. Deu unha orientación personalista á fenomenoloxía do seu mestre, buscando unha fundamentación filosófica á ciencia psicolóxica emerxente. A súa tese de doutoramento foi sobre O Problema da Empatía á que seguiron os escritos Causalidade Sintiente, Individuo e Comunidade, Unha investigación sobre o estado e Estrutura da persoa humana. Chegou a elaborar unha auténtica antropoloxía contrastándoa co saber científico e partindo da súa Introdución á Filosofía.
En 1915 serviu na Cruz Vermella atendendo aos feridos durante a primeira guerra mundial no lazareto de Mähris-weisskir-chen tras recibir clases de cirurxía e epidemias de guerra.
Militou no Partido Democrático Alemán, de corte centrista, e colaborou na implantación da Xuventude democrática. Dende o punto de vista académico, atribuíu á súa condición de xudía e de muller, as dificultades de asentarse en Gotinga, en Friburgo e en Kiel, chegando a escribir unha carta de protesta ao Ministro de Ciencia, Arte e Educación pola postergación das mulleres. Unha das súas constantes foi a loita contra a marxinación da muller na participación política e no mundo universitario. Pertenceu á Asociación Prusiana polo voto feminino.
Influída por unha lectura de Tareixa de Xesús converteuse ao catolicismo, o que considerou unha derivación natural da súa fe xudía e non unha renuncia á mesma. Ingresou na Orde Carmelita e continuou coas súas investigacións filosóficas así como con labores de promoción intelectual e social da muller (unha das súas obras leva por título: Principios fundamentais para a formación da muller). Escribiu tratados filosóficos como Potencia e Acto e Ser Finito e Ser Eterno logrando unha síntese entre fenomenoloxía e Tomé de Aquino e Duns Scoto.
Ensinou no Instituto Alemán de Pedagoxía Científica de Münster, ata a súa destitución pola súa condición de xudía en 1933.
O 12 de abril de 1933, ao pouco da chegada de Adolf Hitler á chancellería do Reich, escribiu ao Papa Pío XI solicitando un pronunciamento do Vaticano contra o totalitarismo emerxente e o seu racismo.
Co fin de protexela do antisemitismo nazi foi trasladada pola súa orde relixiosa aos Países Baixos. Unha pastoral crítica dos bispos holandeses contra o racismo e o totalitarismo nazis que se leu nas igrexas o 26 de xullo de 1942, provocou a represión do catolicismo e o internamento e asasinato de decenas de miles de católicos non arios. Nesta operación, Edith Stein foi arrestada o 2 de agosto e recluída en varios campos de concentración e finalmente levada ao campo de exterminio de Auchswitz onde morreu cunha ducha de ácido cianhídrico, e sendo seguidamente calcinada. Cando foi deportada deixou dito: vaiamos a morrer co noso pobo.
Foi canonizada por Xoán Paulo II o 11 de outubro de 1998 quen a proclamou patroa de Europa o 1 de outubro de 1999.
Pensamento
Edith Stein procurou amosar a manifestación dos principios metafísicos no ser humano. Diferencia os problemas da natureza dos problemas da subxectividade. Para ela o ser humano é liberdade, conciencia e capacidade reflexiva. Só quen se experimenta a si mesmo como persoa, como un todo significativo, pode entender a outra persoa. Se o home se pecha na súa ipseidade fica apreixado na cadea da súa individualidade, en consecuencia, modela aos demais á súa imaxe e falsea a verdade histórica.
Edith Stein concorda con Dilthey en que a facultade comprensiva que opera nas ciencias do espírito é o home enteiro. Subliña ademais a importancia do coñecemento da personalidade allea para o noso coñecemento; se se trata dunha personalidade semellante, esta esperta o que dormita en nós, se se trata de estruturas persoais diferentes, ilústranos sobre o que non somos, así o autocoñecemento vén da man da autovaloración. Para Edith Stein a verdade é soamente unha, pero se nos aparece como desperdigada en verdades que deben ser acadadas unha a unha ata chegar a un punto onde se descobren os grandes valores dos que falou Max Scheler.
Saltando da filosofía á teoloxía, Edith Stein rexeita que a misericordia de Deus se reducise aos límites da Igrexa visible, para ela Deus é a Verdade, nel Verdade e Amor coinciden, de xeito que, para ela, quen busca a verdade busca a Deus, sexa consciente diso ou non.
Fronte a Heidegger e á angustia dun ser para a morte, Edith Stein busca un fundamento sólido que esclareza o sombrío horizonte que envolve ao suxeito pensante:
Rexións de Tailandia
Seis rexións
Estas seis rexións foron expostas en 1978 polo Comité Xeográfico Nacional, que foron apuntadas polo Consello Nacional de Investigación. Divide a Tailandia nas seguintes rexións:
Catro rexións
As catro rexións nas que se pode dividir Tailandia son:
Lugares de Padrón
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Padrón.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Padrón
Tesomajärvi
O Tesomajärvi é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase no barrio de Tesomajärvi.
O lago ten 6 hectáreas e está situado a 125,9 msnm e ten unha profundidad máxima de 6 metros.
Campamento romano da Recacha
O campamento romano da Recacha (catálogo da Xunta GA27034121) é un campamento romano ou castellum, un recinto fortificado situado no alto dun esporón na serra de Penamarela, parroquia de Rao no concello de Navia de Suarna a 1250 metros de altitude controlando o val do río Balouta e o oriente galego. Fai de límite entre Galicia, Asturias e Castela e León. Está situado a 1700 metros en liña recta cara ao leste o campamento romano da Granda das Xarras, situado entre o concello leonés de Candín e o asturiano de Ibias. En 2011 foi identificado como campamento romano. Ten forma irregular, adaptada ás formas do cumio do monte, cunha orientación SO-NL no eixe maior de 160 metros e no eixe menor de NL-SO duns 80 metros, cunha hectárea de superficie. Foron atopadas piquetas, tachuelas e unha pedra de asentar filos nunha escavación do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).
Manuel González Fernández
Manuel González Fernández, nado en Chantada o 15 de xuño de 1944 e finado en Lugo o 10 de xullo de 2010, foi un mestre e político galego do PPdeG.
Vilabol de Arriba, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Vilabol de Arriba é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Manuel González Fernández
Traxectoria
Mestre de profesión, nos anos 60 exerceu na escola unitaria de Xermade e despois dirixiu o Colexio Público de Xermade entre 1980 e 1996. Foi nomeado alcalde de Xermade en 1970. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática e foi elixido alcalde. Volveu ser alcalde nas sucesivas eleccións xa polo PPdeG ata 2003, cando o substituíu o seu compañeiro de formación Tomás Rodríguez Arias
En 1997 foi deputado no Congreso dous anos, en substitución de Mauro Varela Pérez. Tamén foi deputado provincial e responsable de deportes da Deputación Provincial. Foi cronista deportivo de El Progreso.
Vilela, Carballo
San Miguel de Vilela é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, no 2019 a súa poboación era de 193 habitantes, sendo 100 homes e 93 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 249 habitantes (126 mulleres e 123 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 250 habitantes.
Patrimonio
miniatura|Igrexa de Vilela. No Monte Vixía atópase unha necrópole formada por dúas mámoas.
En Vilela quedan os restos dun castro que destaca pola súa estrutura.
A igrexa de San Miguel de Vilela é de estilo barroco e constitúe un excelente miradoiro.
Vincenzo Consolo
Vincenzo Consolo, nado en Sant'Agata di Militello o 18 de febreiro de 1933 e finado o 21 de xaneiro de 2012, foi un escritor italiano.
Traxectoria
Acadou sona en 1992 ao gañar o Premio Strega coa novela Nottetempo. Os seus ensaios, relatos e novelas transcorren na súa Sicilia natal. Residía en Milán.
Gloucestershire
Gloucestershire é un condado cerimonial de Inglaterra, na rexión do Suroeste de Inglaterra. A súa capital atópase na cidade de Gloucester.
En 2011 a súa poboación era de 858 300 habitantes nunha superficie de 3 150 km², cunha densidade de poboación de 272 hab/km².
Límites
O condado de Gloucestershire limita ao norte con Herefordshire e Worcestershire; ao nordés con Warwickshire; ao leste con Oxfordshire; a ao sueste con Oxfordshire e Wiltshire; ao sur con Wiltshire, Somerset e Bristol; ao suroeste coa canle de Bristol e Gwent; ao oeste con Gwent e ao noroeste con Herefordshire.
Nabopolasar
Nabopolasar, finado en -605, foi o fundador do imperio neobabilónico e da dinastía caldea. Reinou en Babilonia dende o ano -626 ata o ano -605. Liquidou o imperio de Asiria en estreita alianza co rei de Media Ciaxares.
Traxectoria
Tentou gañarse a amizade de Elam mediante a devolucion de estatuas de deuses; pero, moi cedo, decatouse que os vencellos debían afianzarse con Ciaxares de Media, o cal adiantarase a esmagar Assur no -614. Nesa mesma cidade acabada de arrasar, concertou unha alianza duradeira cos medos, casando ao seu fillo Nabucodonosor II cunha princesa meda. Froito desta entente foi a destrución de Nínive no ano -612. Co apoio de Exipto, caería Harran no ano -609. A seguir volveuse contra Urartu.
Máis adiante, enviaría ao seu fillo e herdeiro Nabucodonosor II a unha exitosa campaña sobre Siria e Fenicia arrebatando o seu dominio aos exipcios.
Nabopolasar practicou a deportación masiva para debilitar aos pobos e previr rebelións. Iniciou grandes construcións, que remataría esplendorosamente o seu fillo.
Castelo Dough
O castelo Dough (en Dumhach Ui Chonchuir, que significa baixío dos O'Connor) é unha torre medieval que se atopa no concello de Lahinch, no oeste de Irlanda. Foi construído a comezos do século XIV por orde dos O'Connor, mais non se conserva nada da estrutura orixinal.
Arredor de si
Arredor de si é unha novela escrita por Ramón Otero Pedrayo, publicada en 1930 pola Editorial Nós.
Trama
Conta a historia de Adrián Solovio, que inicia unha viaxe chea de dúbidas e incertezas existenciais; declárase nun primeiro momento antigaleguista, o que o conduce a un cambio de actitude e á procura da súa propia identidade despois da longa viaxe que fai. Comeza o seu camiño en Madrid e pasa por varias cidades castelás até que recibe a nova da mala saúde do seu tío Bernaldo e decide volver a Galiza. Adrián ten agora máis dúbidas que no inicio a respecto da súa identidade, mais esta vez non teñen que ver coa súa posición individualista e de inadaptado, senón da propia afirmación como galego, membro dun conxunto claramente diferenciado.
Despois da morte do tío Bernaldo inicia unha viaxe por Europa visitando París e Berlín. Cae entón na conta de que Galiza é por si mesma tradición e cultura e que, ao igual que esas cidades europeas, tamén ten identidade propia grazas a iso. É nese intre cando Adrián decide volver á súa terra para loitar por ela e conseguir que ocupe o lugar que merece.
Análise
miniatura|Otero Pedrayo en 1928.
Castelo Dough
Xeografía
O castelo está na parroquia de Kilmacrehy e ao carón da desembocadura dos ríos Inagh e Deelagh.
Estado actual
Por mor de que os seus cimentos se atopan sobre area, o castelo veuse abaixo varias veces e hoxe en día está en ruínas. Consérvase pouco máis que a torre O'Brien no campo de golf de Lahinch.
Arredor de si
Estrutura
Arredor de si está organizada en quince capítulos. Posúe unha estrutura basicamente alterna, até o décimo capítulo, nos feitos argumentais e no xogo de espazos de Galiza e de fóra de Galiza (Madrid, Toledo, Francia, Alemaña...). Por tanto, hai unha alternancia entre os capítulos que se refiren a un presente vivido, que se desenvolven fóra de Galiza e que teñen como función achegar novas experiencias, e aqueles de tipo retrospectivo, que se desenvolven en Galiza, en concreto na aldea miñota en que vive a familia de Adrián e posúen a función de enlazar as novas experiencias coas raíces. Ao mesmo tempo, no oitavo capítulo insírese o relato "Nosa Señora das Labercas".
Nos cinco últimos capítulos rómpese a alternancia en que se realiza unha oposición entre o mundo rural e o urbano que ten unha funcionalidade de afastamento fronte á aproximación que protagoniza Adrián Solovio. Así pois, a partir do décimo capítulo e, en concreto, até o capítulo XIII, o espazo narrativo está situado en escenarios europeos: París, Alemaña, Bélxica, Antuerpen. No XIV relátase a viaxe de regreso a Galiza por mar (A Coruña, Ordes, Santiago de Compostela e, finalmente, a aldea do protagonista), e xa no último, o espazo é totalmente galego. Deste xeito, nos cinco últimos capítulos rómpese a alternancia antes mencionada, en que se realiza unha oposición entre o mundo rural e o urbano que ten unha funcionalidade de afastamento fronte á aproximación que protagoniza Adrián Solovio.
Narración
A obra está contada por un narrador heterodiexético, mais tamén pode ser considerado como un monólogo interior, pois toda a historia xira en torno ás reflexións de Adrián. A maior parte do texto é discursiva e non narrativa, debido á realización da viaxe interior do protagonista. É un relato en terceira persoa, unha especie de "caderno de notas" do protagonista-narrador que fala de si en terceira persoa. A novela caracterízase pola ausencia de diálogo e de acción novelesca, polas numerosas citacións e referencias (escritores, pintores, músicos, filósofos) e pola utilización da paisaxe como trasunto das situacións e da psicoloxía das personaxes.
Personaxes
Otero Pedrayo crea unha novela de personaxe máis que de personaxes, no sentido de que todas, agás o protagonista Adrián Solovio, teñen unha función secundaria de fondo contrastivo, e existen na medida que teñan utilidade no relato do proceso de conversión de Adrián. Deste xeito, Adrián é o heroe modelo: un señorito fidalgo que ten arredor de 30 anos, representado unicamente polo valor espiritual, que supón a descuberta de Galiza realizada desde a propia identidade; así, créase unha especie de heroe nacionalista como referencia ética.
Don Bernaldo, crego e tío de Adrián, é a personaxe secundaria máis importante; na súa figura conxuga a tradición ilustrada do século XIX de Galiza. Pola súa parte, a nai do protagonista, Dona María, supón o apego á terra. A Marquesa de Portocelos é un exemplo de cosmopolitismo e certo decadentismo ao que renuncia o protagonista. Por último, Xacobe, irmán de Adrián, é a súa contrafigura, xa que se caracteriza por un espírito deportivo e por un sentido práctico en relación aos bens materiais e, á súa vez, representa o progreso e a modernidade, fronte á espiritualidade de Adrián.
Crítica e recepción
Tradicionalmente, Arredor de si foi interpretada como a aventura espiritual que levou á conversión ao galeguismo da Xeración Nós, da cal forma parte Otero Pedrayo. Pois, Adrián, do mesmo xeito que os homes de Nós, acabará descubrindo que a súa identidade está no seu propio país e non fóra del. Neste sentido, é moi significativa a petición por parte do seu tío de que lle leve ao leito de morte á Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, o que cobra moita importancia, posto que se representa visualmente o concepto de nación, faise unha exaltación do propio e hai un sentimento de pertenza a un mesmo colectivo.
Este é un proceso dificultoso e complexo por estarmos inseridos nunha cultura non normalizada, negada desde as esferas sociais. O propio Vicente Risco no seu ensaio Nós, os inadaptados alude á novela de Pedrayo como un exemplo representativo desta evolución. A novela de Otero é considerada como unha novela de autoformación, no sentido en que implica un proceso de autocoñecemento e unha resolución dos conflitos interiores da personaxe principal.
Dentro da narrativa do autor, é unha das obras que tivo maior proxección en canto á recepción crítica, xunto c' Os camiños da vida. No subgrupo das novelas psicolóxicas do autor é a máis característica e a mellor valorada polos críticos literarios.
Edicións
Editouse nun período histórico de gran relevancia en que a evolución do movemento creado polas Irmandades da Fala levaría á creación dunha estrutura política, o Partido Galeguista, que pretende satisfacer a necesidade dun novo marco político para a Galicia. Este compromiso veríase reflectido na elaboración do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936, que visaba proporcionar ao país un novo lugar dentro de España.
Traducións
Ao inglés en dúas ocasións por Kathleen March. A primeira co título de The World Around Us publicada en 1995 por Peter Lang Press e a segunda co título de Circling publicada en 2007 por Noitarenga.
Andy Panko
Andrew "Andy" John Panko III, nado o 29 de novembro de 1977 en Harrisburg, Pensilvania, é un ex-xogador estadounidense de baloncesto profesional. Mide 2,06 metros e xogaba nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria
Panko comezou a súa carreira coma profesional cos New Mexico Slam da International Basketball League. Fixo o seu debut na National Basketball Association (NBA) cos Atlanta Hawks no ano 2001. Foi nomeado mellor xogador da tempada da Liga ACB na tempada 2011-12, sendo xogador do Lagun Aro GBC.
Asinou co Panathinaikos BC grego no ano 2012. Máis tarde nese mesmo ano, fichou polo Unicaja Málaga.
Bahá'u'lláh
miniatura|200px|Santuario de Bahá'u'lláh. Bahá'u'lláh (farsi: Mírzá Husayn-'Alí, میرزا حسینعلی), nado en Teherán o 12 de novembro de 1817 e finado en Acre o 29 de maio de 1892, foi o fundador e profeta da Fe Bahá'í.
Traxectoria
Fillo da clase dirixente persa. En 1844 faise seguidor do babismo e decide consagrar a súa vida aos pobres, e logo da execución do seu fundador Báb, as autoridades arrestaron a Bahá'u'lláh, nos catro meses que pasa no alxube coñecido como o Pozo Negro, que se converte no berce dunha nova revelación. Tras ser liberado, marcha ao exilio, primeiro a Bagdad, e logo pasou dous anos de meditación nas montañas do Curdistán, en 1856 regresa a Bagdad. Entre o 21 de abril e o 2 de maio de 1863 proclamou aos babís da súa contorna que el era o Prometido que predicira Báb, o 3 de maio marchou para Istambul, onde en decembro foi conducido á prisión de Edirne, onde permaneceu ata 1868 en que foi trasladado a Acre, alí escribiu Kitábi-Aqdas (O libro máis sagrado).
A Aldea Grande, Callobre, A Estrada
A Aldea Grande é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 30 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 58 habitantes (24 homes e 34 mulleres).
Liñares, Pedrafita do Cebreiro
Santo Estevo de Liñares é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 67 habitantes (41 homes e 26 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santo Estevo foi fundada a finais do século VIII e restaurada en 1963. De feitura similar á de Santa María do Cebreiro, ten unha soa nave de planta rectangular e torre cadrada. No interior destaca un retablo barroco.
Músculo flexor curto do dedo polgar
miniatura| O músculo flexor curto do dedo polgar é un músculo do membro superior humano, pertencente á man. Orixínase no tubérculo do trapecio e nas vaíñas extensoras próximas, pero tamén pode haber febras de inserción cara outros ósos do carpo. Insírese na superficie lateral da base da falanxe proximal do polgar. O seu tendón adoita posuír un óso sesamoide.
Funcións
O flexor común curto do polgar é un músculo flexor da articulación metacarpofalánxica do primeiro dedo.
Innervación
Este músculo está innervado pola póla recorrente do nervio mediano.
11 de maio
O 11 de maio é o 131º día do ano do calendario gregoriano e o 132º nos anos bisestos. Quedan 234 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|150px| Salvador Dalí. miniatura|150px|Joan Margarit.
Mortes
miniatura|150px| Juan Gris.
Outros
Os 366 días do ano
Eminencia hipotenar
A eminencia hipotenar é unha formación anatómica do membro superior humano, pertencente á man. Está situada na zona medial da palma da man, na base do dedo maimiño. É unha formación semellante á eminencia tenar. Forman parte da eminencia hipotenar:
Os tres músculos están innervados pola rama fonda do nervio cubital.
O Torrón, Señorín, O Carballiño
O Torrón é unha aldea da parroquia de Señorín, no concello ourensán do Carballiño. Sitúase a 1 quilómetro da capital, coa que se comunica a través da estrada comarcal que une O Carballiño con Ribadavia. Está situada na comarca do Carballiño.
Tiña 87 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 41 eran homes e 46 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres). Segundo o IGE en 2008 tiña unha poboación de 88 habitantes.
Brabham BT44
O Brabham BT44 foi un coche de competición de Fórmula 1 deseñado por Gordon Murray, o deseñador principal de Brabham. Unha actualización do BT42 parcialmente acertado de, o BT44 era un deseño simple cunha combinación estándar da caixa de cambios Hewland e o motor DFV de Ford, pero era moi limpo aerodinamicamente. Murray tiña ollo para as liñas limpas, e o BT44 era particularmente agraciado. Tamén era un visionario, e xogou cos faldóns laterais e deflectores de aire no coche, un precursor da aerodinámica de efectos chan. O patrocinio veu de Martini.
miniatura|left|240px|[[Carlos Reutemann no Brabham BT44 todo baranco na Race of Champions de 1974.]]
Historial nas carreiras
A tempada foi exitosa para Brabham. Carlos Reutemann logrou tres vitorias co coche, en compañía de Carlos Pace, foron capaces de encadear unha serie de resultados prometedores xuntos. Brabham terminou no quinto lugar no Campionato de Construtores logo dunha tempada fortemente loitada.
O BT44 foi modificado para, e Pace gañou o seu primeiro e único Gran Premio na carreira de casa en Brasil en 1975, mentres que Reutemann gañou no Gran Premio de Alemaña en Nürburgring. Unha serie doutros bos resultados axudaron a Reutemann a terminar terceiro no campionato de pilotos en 1975, mentres que Brabham igualou a súa fazaña no campionato de construtores. aínda que o BT44 era un bo coche, non podía igualar ao McLaren M23 ou ao Ferrari 312T.
miniatura|left|Brabham BT44B de 1975
O BT44 foi substituído polo BT45 con motor Alfa Romeo para que demostrou ser un serio paso atrás para o equipo. Os BT44B foron vendidos a RAM Racing, que os utilizou para unha variedade de pilotos no campionato do mundo de fórmula 1 de, incluíndo Loris Kessel, Emilio de Villota, Patrick Nève, Jac Nellemann, Damien Magee, Lella Lombardi e Bob Evans, ningún dos cales tivo moito éxito.
Resultados parciais na Fórmula Un
* Inclúe 1 punto logrado usando o BT42.
Cube 2: Hypercube
Cube 2: Hypercube (estilizado como Cube2: Hypercube no filme) é un filme canadense de 2002 de terror e ciencia ficción dirixido por Andrzej Sekuła, escrito por Sean Hood e producido por Ernie Barbarash, Peter Block e Suzanne Colvin. É o segundo filme da serie e a secuela de Cube.
Músculo opoñente do maimiño
O músculo opoñente do maimiño é un músculo do membro superior humano pertencente superior á man. Orixínase no gancho do óso ganchudo e na zona próxima da vaíña extensora. Insírese no bordo medial e na superficie palmar do quinto metacarpiano. Na súa base está furado polo nervio e arteria cubital.
Funcións
O opoñente do maimiño rota o quinto metacarpiano cara a palma da man, pero de xeito moito menos evidente que a rotación do polgar, debido a que a articulación neste punto é moito máis sinxela e á existencia dun ligamento metacarpiano transverso fondo.
Innervación
O opoñente do maimiño está innervado pola póla fonda do nervio cubital.
Niccolò Machiavelli
Niccolò Machiavelli, tamén citado como Nicolás Maquiavelo e Nicolao Maquiavelo, nado en Florencia o 3 de maio de 1469 e finado ibídem o 21 de xuño de 1527, foi un historiador, filósofo e político italiano da era do Renacemento.
Traxectoria
Coñécese moi pouco dous seus primeiros 28 anos de vida; á parte dalgunhas mencións pouco definidas non diario do seu pai, a primeira proba directa é unha carta escrita en 1497. Non obstante, a partir dous seus escritos faise evidente que recibiu unha boa educación, quizais na Universidade de Florencia. En 1498, converteuse nun político e diplomático da República de Florencia, dedicouse a diversas actividades literarias, ademais de intentar regresar á escena política. Finalmente logrou recuperar a confianza da familia de Médici, e o cardeal Giulio de Médici encargoulle que escribira a historia de Florencia. Acabou o libro en 1525, despois de que o cardeal se convertera no papa Clemente VII. Niccolò Machiavelli morreu en 1527, sen conseguir ambición de volver á vida pública.
Casou en 1502 con Marietta Corsini, con quen tivo catro fillos e dúas fillas.
esquerda|miniatura|177px|Niccolò Machiavelli
Carreira e influencia
No transcurso das súas actividades diplomáticas, Machiavelli coñeceu a César Borgia, fillo ilexítimo do papa Alexandre VI. O papa era unha figura importante no norte de Italia e supoñía unha ameaza importante para Florencia. Aínda que César era inimigo de Florencia e Machiavelli defensor dunha postura republicana, este último quedou impresionado por fortaleza, intelixencia e capacidade do primeiro. Neste personaxe vemos unha das fontes para a coñecida obra de Machiavelli, O Príncipe. Alexandre VI faleceu en 1503, e o seu sucesor, o papa Xulio II, foi outro home forte e exitoso que impresionou a Machiavelli, tanto pola súa capacidade militar coma pola súa astucia. Non obstante, a tensión entre Francia e o papado levou a Florencia a aliarse cos franceses en contra do papa e os seus aliados españois. Os franceses perderon, e Florencia con eles. En 1512, España disolveu o goberno da cidade-estado e os Medici regresaron e instalaron o que foi unha tiranía de facto baixo o cardeal Médici. Machiavelli foi revelado do seu cargo político e exiliouse á súa granxa de Florencia. A súa carreira política podería ter rexurdido cos Médici, pero implicóuselle falsamente nun complot contra a familia, polo que foi torturado, multado e encarcerado. Foi liberado ao cabo dun mes, pero as posibilidades de que volvesen empregalo eran moi escasas e os seus intentos por encontrar un novo cargo político foron infrutuosos. Decidiu entón agasallar a Giuliano de Medici, cabeza da familia Médici en Florencia, cun libro. Cando o rematou, Giuliano xa morrera, polo que Machiavelli cambiou a dedicatoria ao seu sucesor, Lorenzo. A temática do libro era moi habitual na época: consellos a un príncipe.
O príncipe
O príncipe é un libro enxeñoso e cínico, e demostra unha profunda comprensión de Italia en xeral e de Florencia en particular. Nel, Machiavelli argúe que os obxectivos dun gobernante xustifican os medios que empregan para alcanzalos. O príncipe era moi distinto a outros libros da súa clase porque se afastaba decididamente da moralidade cristiá. Machiavelli ofrece consellos desapiadadamente prácticos a un príncipe, así que, tal e como aprendera durante a súa experiencia con papas e cardeais de éxito excepcional, os valores cristiáns debían deixarse a un lado se se interpoñían no camiño. A postura de Machiavelli céntrase na vida de virtude, pero non se trata do concepto moderno de virtual moral. Achégase máis ao concepto medieval das virtudes concibidas como as capacidades ou funcións das cousas, como o poder sandador de minerais e plantas. Machiavelli escribe sobre as virtudes dos príncipes, que eran os poderes e funcións que tiñan que ver co goberno. A raíz latina de virtude tamén se asocia á masculinidade (como en viril), e iso entronca co que Machiavelli afirma en relación ao príncipe e ao Estado, no que en certos casos virtude se utiliza como sinónimo de éxito e define un Estado que debe ser admirado e imitado.
Parte da argumentación de Machiavelli céntrase en que un gobernante non pode verse limitado pola moralidade, senón que debe facer todo o necesario para garantir a súa propia gloria e o éxito do Estado que goberna, unha postura que logo se coñecería como realismo. Non obstante, segundo Machiavelli, o fin non xustifica os medios en todos os casos. Hai algúns medios que o príncipe sabio debe evitar, pois aínda que lle poidan axudar a obter os seus fins, tamén poden conducilo a futuros perigos. Os medios que han de evitarse son aqueles que poden facer que o pobo odie o seu príncipe. Poden amalo ou temelo, ou, preferiblemente, ambas as dúas cousas afirma Machiavelli, aínda que é máis importante que o príncipe sexa temido que amado. Pero o pobo non debe odialo, porque é moi probable que ese odio conduza a unha rebelión. Ademais, un príncipe que maltrata innecesariamente o seu pobo é merecedor de desprezo: ha de ter reputación de ser compasivo, non cruel. Isto pode implicar que, en ocasións, se castigue duramente uns poucos para lograr unha orde social xeral que beneficie a máis persoas a longo prazo.
Nos casos que Machiavelli afirma que o fin xustifica os medios, esta norma só é aplicable aos príncipes. A conduta adecuada para os cidadáns do Estado nunca é a mesma que para o príncipe. Non obstante, mesmo no caso de cidadáns normais, Machiavelli desdeña a moralidade cristiá convencional, á que considera débil e inadecuada para unha cidade forte.