cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rufus Wainwright
Álbums
miniatura|dereita|100px|Rufus Wainwright
Chantada (homónimos)
O topónimo galego Chantada pode referirse a:
Pobo slave
300px|miniatura|Mozas slave, no [[río Mackenzie, Territorios do Noroeste.]] Os slave (os ingleses chámanlle Slavey e os franceses Esclaves) ou Etchaottine son unha tribo india do grupo de linguas na-dené, cuxo nome significaba “xente das rocas”. Tamén eran coñecidos como Awokanak ou Slaves. Dividíanse en seis grupos: Desnedeyarelottine, Eleidlinottine, Etchaottine, Etcheridiegottine, Etchesottine e Klodesseottine.
Localización
Vivían nas ribeiras do Gran Lago do Escravo, nas chairas do río Mackenzie e do Liard e noutras terras limítrofes. Bistchonigottine e Krayiragottin eran dúas divisións.
Iniciativa per Catalunya Verds
Preséntase desde 2003 xunto con Esquerra Unida i Alternativa ás eleccións ao Parlamento de Cataluña (ICV-EUiA).
Pobo slave
Demografía
En 1980 eran uns 10.000 habitantes cos chipewyan e yellowknife. Segundo o censo canadense do 2000, estaba repartidos en reservas do seguinte modo:
Iniciativa per Catalunya Verds
Características
O discurso da coalición, afastado do comunismo clásico provocou tensións no seu interior e en 1989 o PCC deixou IC, entrementres o PSUC e ENE van cedendo progresivamente a súa soberanía a IC converténdose de feito nun partido político.
Pobo slave
Costumes
O nome de Slave (escravo) puxéranllo os cree, posto que escravizaron a moitos, e tamén foi empregado polos ingleses e franceses porque os consideraban unha tribo tímida e pacífica, aínda que non fose así. Como moitas tribos atapascanas, estaban separadas en numerosas bandas independentes pouco organizadas e con xefes nominais, asociados a certos territorios de caza. Un informal Consello de Cazadores resolvía as disputas. As mulleres eran tratadas cun respecto e estimación atípicos entre os na-dené, e os vellos e desvalidos eran ben tratados, e non abandonados como facían os chipewyan.
Moraban nos bosques e nas ribeiras dos ríos, cazaban caribús e outros mamíferos, e ademais pescaban. A pel dos animais empregábase para fabricar mantos, faldras, polainas, mocasíns e outras pezas. Os flocos e outros accesorios facíanse con cornamenta de cervo, espiñas de porco espiño e outros materiais naturais. No verán habitaban en tipis cubertos de estopa e no inverno, en casas de paus e ramaxe de abeto, de forma rectangular. Non tiñan unha relixión ou cerimonias definidas. Só se sabe que crían en espíritos gardiáns, no poder dos bruxos e na outra vida. Unha práctica común era a confesión de faltas no leito de morte, para tentar dese xeito adialo pasamento.
Esne Beltza
Esne Beltza é un grupo musical de ska e reggae orixinario do País Vasco.
Pobo slave
Historia
Alexander Mackenzie visitou o territorio en 1789 e fundou Fort Providence, pero cara o 1820 os británicos abandonaron o territorio. O pastor Grandin estabeleceu unha misión católica en 1861, ao tempo que a Compañía da Baía de Hudson construía un campamento comercial. En 1899, asinaron o tratado Ocho co goberno canadense. Nos anos sesenta do século XX, cando se construíu a autoestrada en Yellowknife, non tiveron case ningunha relación co goberno do Canadá.
Eleccións municipais en Baltar
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Baltar dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Baltar]]
Iniciativa per Catalunya Verds
Características
Dirixido por Joan Saura, no ano 2002 xa como partido político pasou a denominarse Iniciativa per Cataluña Verds. No 2004 incorporouse a ICV Els Verds-Esquerra Ecologista.
ICV participa no actual goberno catalán, conta con 8 deputados no Parlamento de Cataluña e ten representación no Congreso dos Deputados, no Senado e no Parlamento Europeo, 20 alcaldes e 400 concelleiros foron elixidos nas listas de ICV.
Eleccións municipais en Baltar
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Baltar desde a aprobación da Constitución de 1978.
Agustín Vega
Agustín Vega Fuente, nado en Nogarejas (León) o 10 de marzo de 1954, é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Camareiro nunha cafetería, afiliouse á UXT, e en 1978 fíxose cargo da secretaría xeral dese sindicato na provincia de Ourense, cargo que ocupou ata 1988. Nese ano abandona o traballo interno sindical para saltar á area política, ao entrar como concelleiro suplente no pleno municipal de Ourense, en representación do PSdeG-PSOE, no goberno de Manuel Veiga Pombo. Tamén accede conseguintemente ao cargo de deputado provincial. Nas eleccións xerais de 1989 encabezou a candidatura ao Senado do socialistas pola provincia de Ourense, e saíu elixido.
Nas eleccións locais de 1991 mudou o concello de Ourense polo de Amoeiro, por onde saíu elixido concelleiro, pero onde non conseguiu a alcaldía. Ao deixar o Senado concorreu ás eleccións ao Parlamento de Galicia 1993, onde foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense, sempre en representación do PSdeG-PSOE. En 1995 deixa a concellería en Amoeiro e en 1997 tamén o escano no Hórreo. En 1995 foi condenado a un ano de cárcere por un delito de falsidade ao asinar os resultados dunhas eleccións sindicais en 1982, logo do caso pasar por distintos tribunais dado a súa condición de aforado.
Apartado durante anos da vida política, en 2011 presentouse ás eleccións locais ao concello de Ourense encabezando a candidatura de UPyD, pero non saíu elixido concelleiro. Ten unha granxa en Amoeiro onde se dedica á produción de caracol. Neste municipiopresentouse nas municipais de 2019 como cabeza de lista de Espazo Común, logrando un concelleiro.
Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouy
miniatura|dereita|200px|Démosthène s'exerçant à la parole Lienzo de Lecomte du Nouy (1870). Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouy (París, 1842 - París, 1923); pintor e escultor francés de estilo orientalista. Foi alumno de Charles Gleyre e Jean-Léon Gérôme.
Hamilton, Canadá
miniatura|220px|Hamilton, Ontario dende o parque Sam Lawrence Hamilton é unha cidade do sueste do estado de Ontario, no Canadá. Está a 90 km de Toronto, a 560 km de Nova York e a 265 km de Detroit. O censo do ano 2001 estaba formado por 490.268 habitantes. Porén, a cidade posúe 714.900 habitantes na súa área metropolitana, á que se lle engade a cidade de Burlington.
Na cidade xogáronse algúns partidos de baloncesto das series finais de 1994.
Arbeláez
Arbeláez é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Sumapaz, a 82 km de Bogotá. Coñecido polo seu alto crecemento económico nos últimos anos, este concello conta cunha zona urbana crecente e unha ampla zona rural dividida en dez vereas, subdivididas en varios sectores. Conta cun clima tépedo valorado para o descanso, e é recoñecido como a "Cidade Tranquila e acolledora de Colombia".
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Arbeláez estivo habitado polos indíxenas sutagaos. O sitio inicialmente chamouse Hato de Fusagasugá. En 1870, establecéronse numerosos poboadores procedentes do municipio de Guasca, entre eles Vicente Rodríguez un español, quen cedeu área para fundar vila e fixo a primeira casa, polo cal se considera o principal fundador. O concello creouse por Decreto No.32 de 16 de xaneiro de 1886 do Gobernador do Distrito Federal Xeral Jaime Córdoba e erixiuse concello co nome de Arbeláez en honra recentemente falecida (1884) o arcebispo de Bogotá Vicente Arbeláez.
Unión Obrera Metalúrgica
A Unión Obreira Metalúrgica (UOM) é o sindicato que agrupa aos traballadores da metalurxia na República Arxentina. Foi tradicionalmente un dos alicerces do sindicalismo peronista; ás súas filas pertenceron Augusto Timoteo Vandor, José Ignacio Rucci e Lorenzo Miguel, figuras principais das 62 Organizaciones, así como Felipe Vallese, considerado o primeiro desaparecido da historia arxentina contemporánea.
Traxectoria
Sobre o antecedente da Sociedad de Resistencia Metalúrgica, fundada pouco antes da Semana Trágica de 1919, foi creada o 20 de abril de 1943 dentro da Confederación General del Trabajo, agrupando a bronceiros, caldeiros, cerralleiros, fundidores, ferreiros de obra e ourives de diversas liñas políticas. O seu primeiro secretario xeral foi Nicolás Giuliani, a quen se debía a idea de unificar as distintas agrupacións metalúrxicas. Pouco máis tarde viu a luz o seu distintivo, unha engrenaxe de doce dentes enmarcando a sigla UOM, en pleno estilo futurista, similar ao sol que aparece na bandeira arxentina.
Conta cunha obra social, Forjar, fundada no ano 2000.
Gaudenzio Marconi
Gaudenzio Marconi, nado en 1841 e finado en 1885, foi un fotógrafo suízo de orixes italianas que traballou sobre todo en Francia.
Traxectoria
É coñecido sobre todo polos seus espidos artísticos de persoas. Estas fotografías usáronas moitos artistas como Auguste Rodin para as súas obras.
Trofeo Teresa Herrera 1949
A 4º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 26 de xuño de 1949 a partido único. O campión foi o Real Madrid CF.
Distrito electoral de Pontedeume
O Distrito electoral de Pontedeume era unha demarcación electoral vixente desde 1847 ata 1923 con dúas interrucións de 1853 a 1857, e de 1865 a 1871. Elixíase un deputado no Congreso dos Deputados de España. Estaba formado polos concellos de Ares, Cabanas, A Capela, Castro (actualmente Miño), Fene, Monfero, Mugardos, Neda, Pontedeume, San Sadurniño e Vilarmaior.
Aethelbald de Wessex
Aethelbald de Wessex, nado en 834 e finado o 20 de decembro de 860, foi un rei de Wessex, na Inglaterra anglosaxoa.
Traxectoria
Era o segundo dos fillos varóns -6 en total- de Aethelwulf, rei de Wessex e da súa primeira esposa, Osburga. A morte do seu irmán máis vello, Aethelstan de Kent (851) converteuno no herdeiro da coroa.
Partindo o seu pai en peregrinación a Roma xunto ao seu fillo máis novo Alfredo, aproveitou a súa ausencia á morte da súa nai (855) para destronalo e asumir o control de Wessex; pero volvendo o rei ao ano seguinte (856), logrou depor facilmente ao seu fillo e retomar o control do reino. Ao morrer o rei Aethelwulf o 13 de xaneiro de 858, Aethelbald sucedeuno no trono de Wessex. Aínda que criticara o matrimonio do seu pai coa filla do rei de Francia Carlos o Calvo, non dubidou en casar coa súa viúva, Xudite de Francia (febreiro de 858). Desta unión naceu un fillo, Archibaldo o Mozo, pero o matrimonio considerouse incestuoso e escandalizou ao pobo de Wessex. Presionado polo bispo de Winchester, Aethelbald foi obrigado a separarse de Judith e finalmente o matrimonio foi anulado pouco antes da súa morte (860).
Destacouse no combate e foi ese carácter marcial o que lle valeu o recoñecemento da mocidade de Wessex, pero morreu sendo impopular o 20 de decembro de 860, aos 26 anos de idade, sendo sepultado na abadía de Sherborne, en Dorset.
Sucedeuno no trono o seu irmán Aethelberht de Wessex, quen xa era rei de Kent.
Os Canedos, Triabá, Castro de Rei
Os Canedos é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
STS-91
STS-91 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 2 de xuño de 1998 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-91, con seis astronautas a bordo, foi a última misión dun transbordador cara a estación espacial Mir. Levou subministracións e equipamento e durante o lanzamento fixo uso dun novo tanque externo lixeiro de aluminio-litio. A tripulación, formada polo comandante Charles J. Precourt, o piloto Dominic L. Pudwill Gorie e os especialistas de misión Wendy B. Lawrence, Franklin R. Chang-Diaz, Janet L. Kavandi e Valeri Victorovitch Riumin, fixo diversos experimentos e o transbordador levou ao espazo por primeira vez o instrumento AMS para medir partículas moi enerxéticas.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 12 de xuño de 1998.
Equipos Industriales de Manutención S.A.
Equipos Industriales de Manutención S.A. (EINSA) é unha empresa española con sede en Madrid adicada ao deseño e fabricación de equipamento para movemento de avións e helicópteros civís e militares.
Historia
Einsa deseña e fabrica:
Dogrib
Os dogrib, thlingchadinne ou Tli Cho (Tłįchǫ) son unha tribo amerindia (falante da lingua dogrib pertencente ás linguas na-dené) cuxo nome significaba "xente descendente do can", xa que, segundo unha lenda súa, eran descendentes dun mítico home-can. Por esta razón os británicos chamáronos dog-ribs, "costelas de can".
Localización
Vivían na tundra nas ribeiras dos lagos Gran Lago do Oso e Gran Lago do Escravo, nos Territorios do Noroeste, no Canadá.
Demografía
En 1856 eran 927 individuos, e en 1906 aumentaron a 1.150. En 1970 eran un 1.200 habitantes. En cambio, no 1990 eran 2.500. Segundo o censo canadense de 2001, había 3.548 indios dogrib nos Territorios do Noroeste, repartidos nas reservas Dog Rib (2.526 habitantes), Dechi Laot’i (156 habitantes), Gameti (313 habitantes) e Wha Ti (553 habitantes).
Costumes
Cazaban caribús con lanzas e trampas, e tamén pescaban. Vivían en tipis cubertos de peles, e durante os duros invernos da rexión habitaban en casas de madeira cubertas de cortiza. A súa organización social era moi independente. Dividíanse en numerosas bandas nilladas con territorio de caza propio, como a maioría dos seus veciños. A mulles desfrutaba dun status social mellor que noutras tribos da zona, pero os anciáns e os enfermos a miúdo eran abandonados ou ben castigados a morrer sós.
Curtían peles de caribú, animal do cal aproveitaban todo. Empregaban os ouriños para eliminar o exceso de graxa na pel, técnica copiada polos chipewyan. As mulleres vestían unha pel afumada de caribú cosida cos tendóns, e decorada con cintos de plumas. Tamén facían medias, con forma tubular. Pola súa parte, os homes levaban un abrigo con capucha, influídos polos cree e polos inuit.
Historia
Tradicionalmente foron inimigos dos cree, dos chipewyan e dos yellowknife. Foron visitados por Dobbs en 1744 e La Potherie en 1753. Non comerciaron cos franceses por odia aos cree. En 1933, Elizabeth Mackenzie e Mary Siemens iniciaron a tradución do Evanxeo á súa lingua, influídos por Louis Ayah, predicador hare. O membro máis destacado da tribo foi o escritor Richard van Camp.
Punta Centoleira
Punta Centoleira é un saliente costeiro situado en Aguiño (Ribeira). Este cabo marca o extremo norte da zona interior da ría de Arousa
Condado de Lemos
200px|miniatura|Escudo dos Condes de Lemos, insculpido sobre a porta do palacio condal de [[Monforte de Lemos; os seis besantes corresponden ó escudo da familia Castro, e os lobos pasantes á dos Osorio.]] Conde de Lemos é un título nobiliario galego, ligado á cidade galega de Monforte de Lemos. Nun principio, o condado de Lemos ía ligado ao de Trastámara e Sarria, e tiña carácter non hereditario. O Condado de Lemos como título autónomo, hereditario e perpetuo comezou con Pedro Álvarez Osorio.
Tradicionalmente estivo ligado á familia Castro, segundo Manuel Murguía, unha estirpe "case real" e segundo Hermida Balado, a única liñaxe galega que puido dar lugar a unha saga real. Unha das teorías que sitúan a orixe da saga dos Castro, remite aos Castro de Castroxeriz como descendentes do rei de Galicia, García de Galicia, morto prisioneiro no castelo de Luna en 1090; García de Galicia tivo por fillo a Fernán Ruiz de Castro que casou con María Álvarez e tiveron por fillo a Rodrigo Fernández de Castro, "O Calvo". O escudo da rama galega dos Castro eran seis besantes de azur en campo de prata, os cales ao longo da evolución do familia fóronse complementando con outros, como os lobos esfolados da familia Osorio.
"O título de Lemos tivo un lustre e unha consideración que ningunha outra Casa da grandeza excedeu e que só as maiores igualaron". (F. Fdz. De Bethencourt).
"eu non son dos que, o Rei, Señor, trata como Grandes, senón que son Grande e tan antigo como non hai en Castela" (I Conde De Lemos)
" A vosa maxestade é dono de mandar cubrir na súa real presenza a quen lle parecer, pero a grandeza dos Condes de Lemos fixérona Deus e o tempo" (XI Conde de Lemos a Filipe V)
Os persoeiros máis relevante da saga son Pedro Fernández de Castro y Andrade, VII Conde de Lemos, e Fernán Ruiz de Castro, alcumado "Toda a lealdade de España".
Antón Costa Rico
miniatura|dereita
Antón Costa Rico, nado en Castellar de la Frontera (provincia de Cádiz) o 28 de setembro de 1952, é un pedagogo galego de orixe andaluza.
Traxectoria
Fillo dunha familia modesta, con catro meses de idade, os seus pais trasladáronse a Galicia, á Mariña de Lugo. É nesta provincia onde comezou os seus estudos no Seminario de Mondoñedo. Posterioermente, decidiu estudar o Grao de Pedagoxía na Universidade Pontificia de Salamanca.
Doutorouse pola Universidade de Salamanca en 1982, cunha tese sobre a historia da escola primaria en Galicia entre 1900 e 1936. Foi un dos fundadores do movemento de renovación pedagóxica Nova Escola Galega en 1983. É membro do Seminario de Estudos Galegos, ao que representa no Consello Escolar de Galicia. Foi un dos promotores das revistas pedagóxicas As Roladas (1980) e Revista Galega de Educación (1986).
De 1985 a 2010 foi profesor na Facultade de Filosofía e CC. da Educación da Universidade de Santiago de Compostela. En 2010, exerceu como Catedrático na mesma Facultade, ata a súa xubilación en 2020.
É presidente da Asociación Española de Historia da Educación.
Diego Calvo
Diego Calvo Pouso, nado en San Sadurniño o 24 de abril de 1975, é un político galego do PPdeG. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Licenciado en Económicas, especialidade de Facenda Pública e Sistema Fiscal. Foi presidente de Novas Xeracións. Foi deputado autonómico dende febreiro de 2003. En 2009 foi nomeado delegado da Xunta para a provincia da Coruña. Nas eleccións municipais de 2011 resultou elixido concelleiro en Ferrol grazas ó cal foi nomeado deputado provincial e accedeu á presidencia da Deputación da Coruña o 12 de xullo de 2011.
Nas eleccións municipais de 2015 foi elixido de novo concelleiro en Ferrol, como número dous da lista do PP, e deixou a presidencia da Deputación tralo pacto acadado entre PSdeG-PSOE e o BNG, pasando a ser voceiro do PP na oposición.
É Secretario provincial do PPdeG da Coruña e Vicesecretario do PPdeG. É vicepresidente do Parlamento de Galicia dende setembro de 2016.
En 2022, cando Alberto Núñez Feijóo chegou á presidencia do Partido Popular de España, situou a Diego Calvo como responsable do Comité Electoral da formación. E en maio dese ano, logo de asumir como Presidente da Xunta, Alfonso Rueda, nomeouno Conselleiro de Presidencia e vicepresidente segundo da Xunta de Galicia.
Nacionalismo árabe
miniatura|dereita|A bandeira da [[rebelión árabe contra o Imperio Otomán é un símbolo destacado do nacionalismo árabe. O seu deseño e cores son a base de moitas das bandeiras do estados árabes.]] miniatura|dereita|A bandeira da rebelión árabe en Aqaba, [[Xordania. O mastro de bandeira de Aqaba é o sexto máis alto do mundo.]]
O nacionalismo árabe (en القومية العربية) é unha ideoloxía nacionalista que defende a identidade dos árabes como unha nación e promove a unidade do pobo árabe. O nacionalismo árabe salienta as glorias da civilización árabe, a súa lingua e literatura, promovendo a unión política do mundo árabe. A súa premisa principal é que os pobos do mundo árabe, dende o océano Atlántico até o océano Índico constitúen unha soa nación unida pola súa etnia, lingua, cultura, historia, identidade, xeografía e política. Un dos principais obxectivos do nacionalismo árabe é rematar coa influencia de Occidente, identificado como a "némese" do nacinoalismo árabe, e a caída dos gobernos árabes considerados como dependentes do poder occidental. Xurdiu durante a caída do Imperio Otomán a comezos do século XX e esmoreceu logo da derrota dos exércitos árabes na guerra dos Seis Días.
As personalidades e grupos asociados co nacionalismo árabe inclúen o rei Faisal I de Iraq, o presidente de Exipto Gamal Abdel Nasser, o Movemento Nacionalista Árabe, o líder libio Muamar al-Qadafi, a Organización para a Liberación de Palestina, o Partido Árabe Socialista Baaz, que estivo no poder en Iraq durante algúns anos e aínda está no poder en Siria, e o seu fundador Michel Aflaq. O panarabismo é un concepto relacionado é chama pola colaboración supranacional dos estados árabes.
Premio Nacional de Arquitectura e espazos públicos
O Premio Nacional de Arquitectura e espazos públicos foi un galardón outorgado en 2008 pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Estes premios concedéronse a creadores vivos que destacasen ese ano polo seu labor neste campo artístico da arquitectura e do urbanismo, ou en recoñecemento a unha traxectoria. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados recibiron 15.000 euros de premio. Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria, e cando se recuperou en 2010 como Premios da Cultura Galega non existía unha categoría para a arquitectura e o urbanismo.
Guadalaxara, España
Guadalaxara (en castelán: Guadalajara) é unha cidade do centro de España, capital da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha, á beira do río Henares.
Hiparquía
Hiparquía (Ιπαρχία), nada en Maronea (Tracia) ca. 346 a. C. e finada ca. 300 a. C., foi unha das primeiras mulleres filósofas.
Guadalaxara, España
O seu censo municipal é de 87.452 habitantes (INE 2022) e a área do seu concello abrangue 267,5 km². Está situada a 55 km de Madrid. Rodéaa a autovía A-2; e dispón de parada do tren AVE na súa estación ferroviaria (sita a 7 km da cidade) e máis un servizo de trens de proximidades con Madrid.
Hiparquía
Traxectoria
Irmá de Metrocles e de familia acomodada, deixouse levar polos discursos de Crates de Tebas. Agradábanlle tanto a vida e a dialéctica de Crates, que ningunha das vantaxes dos seus pretendentes (como a riqueza, a nobreza e a fermosura) a apartaron de seu propósito, pois para ela só existía Crates. De feito, chegou a ameazar ós seus pais con suicidarse se non casaba con el. Os pais de Hiparquía foron falar con Crates e pedíronlle que falase con ela para que cambiase a súa decisión. Crates tratou de disuadila mais non puido; así que, ao final púxose de pé e espiuse de toda a roupa ante ela e díxolle: "Este é o mozo, esta a túa facenda, delibera ante esta situación. Porque non serás a miña compañeira se non te fas con estes mesmos costumes". A moza fixo a elección e, tomando os mesmas costumes ca el marchou na compaña do seu marido.
Guadalaxara, España
Étimo do topónimo e historia
Guadalaxara identifícase coa localidade ibera de Arriaca (cfr. vasco actual harri "pedra, rocha", e o sufixo abundancial -aga). O seu actual nome provén do árabe, mais semella ter certa relación co anterior, se é interpretábel polo vasco. Os musulmáns logo de arrasala, reconstruírona, denominándoa Wādī al-Ḥaǧārah (en árabe وادي الحجارة), que significa "río de pedras".
Hiparquía
Traxectoria
Así adoptou o modo de vida dos filósofos cínicos (baseado no desprezo da propiedade e a crítica á orde establecida e ás convencións) e ía con el aos banquetes. Foi precisamente nun banquete na casa de Lisímico onde rebateu a Teodoro o alcumado o Ateo, dirixíndolle o seguinte sofisma: "O que non sería considerado delito se o fixera Teodoro, tampouco será considerado delito se o fai Hiparquía. Teodoro non comete delito se se golpea a si mesmo, logo tampouco o comete Hiparquía se golpea a Teodoro". El non contestou a esta frase pero arrincoulle o vestido. Hiparqía non se inmutou nin se azorou como calquera muller. Senón que, cando el lle dixo: "Esta é a que abandonou a lanzadeira no tear", respondeu: "Eu son, Teodoro. É que che parece que tomei unha decisión errónea sobre min mesma, ao dedicar o tempo que ía investir no tear na miña educación?".
Guadalaxara, España
Étimo do topónimo e historia
A partir do século XIV converteuse nunha cidade importante, en boa medida mercé á familia Mendoza. Despois dunha longa decadencia, a súa proximidade a Madrid convértea nun lugar atractivo como foco de expansión industrial e cidade-dormitorio da capital española, o que ten facilitado o seu crecemento nos últimos anos.
Hiparquía
Traxectoria
Hiparquía era unha moza boa e compasiva cos pobres, achegábase a eles e prodigáballes axuda. Ademais participaba en torneos de oratoria e felicitábase por dedicar o seu tempo ao estudo no canto de tecer, como facían as mulleres gregas da súa condición.
Guanaco
O guanaco (Lama guanicoe) é un camélido nativo de América do Sur, cuxa altura varía entre 107 e 122 cm. Pesa cerca de 90 kg. A cor varía moi pouco (ao contrario da llama), variando dun marrón-claro a un máis escuro e canela para sombreamento, con pelaxe branca no tórax e no abdome. A face dun guanaco ten un ton cinsento e as orellas, pequenas, fican de pé. A súa característica distintiva son os seus grandes ollos castaños (utilizados para se manter atento a calquera perigo), a forma corporal equilibrada e a enorme enerxía. O nome guanaco vén da lingua suramericana quechua (da palabra huanaco). O guanaco, así como a llama, é un mamífero ruminante de América do Sur, principalmente no Perú. Ao contrario das outras especies de camelídeos, este animal ten a pelaxe máis curta. Pode pasar catro días sen auga. Vive en grandes alturas, próximas aos 4 000 metros.
Poboación e distribución
O guanaco é nativo das rexións áridas e montañosas de América do Sur. Atópanse no altiplano do Perú, Bolivia, Ecuador, Colombia, Chile e a Arxentina. En Chile e na Arxentina, son máis numerosos nalgunhas rexións da Patagonia, en lugares como o Parque Nacional Torres del Paine e na Illa Grande da Terra do Fogo. Nestas zonas, existen limitacións en materia de concorrencia (pasto do gando). Algúns indios bolivianos son coñecidos por axudar a poboación de guanacos a recuperar a súa estabilidade poboacional. O tempo de vida normal dun guanaco é de vinte a vinte e cinco anos.
Época de apareamento
A época de apareamento ocorre entre novembro e febreiro, durante a cal os machos, frecuentemente, pelexan violentamente para establecer o dominio sobre a femia e para ter os dereitos de reprodución. Once meses despois nace un único descendente (chamado de chulengo). Os chulengos son capaces de andar inmediatamente após o nacemento. Os novos chulengos machos son expulsos do rabaño logo dun ano de idade.
thumb|Guanacos no [[Parque Nacional Torres del Paine, en Chile]]
Premio Nacional de Cine e audiovisual
O Premio Nacional de Cine e audiovisual foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Os premios concedéronse a creadores vivos que destacasen ese ano polo seu labor neste campo artístico do cinema e da creación audiovisual, ou en recoñecemento a unha traxectoria. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados recibiron 15.000 euros de premio.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual.
Zhou Wei Hui
Zhou Wei Hui （周卫慧, pinyin: Zhōu Wèi Hùi, nada en Ningbo en 1973, é unha escritora chinesa.
Traxectoria
De nena viaxou moito porque o seu pai era militar de alta graduación. Acabou filoloxía na Universidade de Fudan e realizou diversas publicacións antes de consagrarse coa súa novela Shanghai Baby que vendeu máis de 80.000 exemplares antes de que as autoridades chinesas a prohibisen. Cos exemplares piratas logrou ser a escritora máis lida na China. A súa continuación, Marrying Buddha (2005) foi censurada e publicada con outro título. Wei Hui e Mian Mian forman a Nova Xeración.
Vicuña (homónimos)
Vicuña pode referirse a:
Appenzell Interior
O cantón de Appenzell Interior (en alemán: Appenzell Innerrhoden, francés: Appenzell Rhodes-Intérieures, en italiano: Appenzello Interno, en romanche: Appenzell Dadens) é un cantón da confederación Suíza.
É tamén o segundo cantón máis pequeno de Suíza.
Appenzell é a capital deste semicantón. Appenzell Interior está situado no nordés de Suíza. Limita ao norte co cantón de Appenzell Exterior, ao leste co Sankt Gallen. A súa superficie é de 173 km². O pico do Säntis con 2.501,9 msnm é unha das atracións principais do cantón.
= Historia = En 1513 o cantón de Appenzell foi o décimo terceiro cantón en unirse á Confederación Suíza. En 1597 o cantón dividiuse en dous semicantóns, debido ás desavinzas relixiosas: o semicantón de Appenzell Interior (católico) e o de Appenzell Exterior (protestante).
A constitución foi introducida en 1872.
= Economía = As principais actividades agrícolas do cantón son o pastoreo e a gandaría. Teñen certa relevancia os servizos finanzeiros, o turismo e a industria do metal.
Ingresos (en millóns de CHF): 646 fr
= Política = Os cidadáns do cantón reúnense todos nunha das prazas de Appenzell, o último domingo do mes de abril, para a Landgemeinde (asemblea xeral). Alí as persoas naturais (suízos) votan para elixir os seus representantes ao parlamento cantonal. O cantón de Appenzell Interior foi o último cantón en introducir o voto feminino no 1992. Só logo dunha decisión federal, o cantón viuse obrigado a introducir o voto das mulleres.
= Municipios = O cantón está dividido en distritos no canto de municipios, o que quere dicir que os distritos equivalen ás comunas dos demais cantóns suízos. O seis distritos son:
Guasca
Guasca é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Conforma a provincia do Guavio, a 50 quilómetros ó nordeste de Bogotá, D. C. Conta cunha poboación de 14 759 habitantes no ano de 2005. Ten unha temperatura media de 15 °C e atópase a unha altitude de 2700 m s. n. m., situándose entre os pisos térmicos frío e páramo.
Límites
Guasca limita polo norte con Tocancipá e Guatavita, polo leste con Junín, polo sur con La Calera e polo oeste con Tocancipá e Sopó.
Toponimia
Segundo es atopa na gramática da lingua muisca, de Frei Bernardo de Lugo, impresa en 1619, Guasca é un topónimo de orixe muisca, composto de dous vocábulos: gua (serra), e shuca (saia).
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Guasca estivo habitado polos muiscas. Guasca pertencía ó territorio dominado polo cacique de Guatavita, do cal era lugartenente o cacique de Guasca.
Sultepec
Sultepec é un concello do sur do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Amatepec, Zacualpan, Texcaltitlán, Almoloya de Alquisiras, Tejupilco e co estado de Guerrero. A súa área é de 564,04 km², e a súa poboación era de 25.809 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Sultepec.
Petalodontiformes
Os petalodontiformes (gr. "dentes en forma de pétalo") son unha orde extinta de holocéfalos, parentes distantes das actuais quimeras. Os seus fósiles foron atopados nos Estados Unidos e Europa. Con moi poucas excepcións, só se coñecen os dentes. Viviron do Carbonífero ao Permiano e desapareceron na extinción masiva do Permiano-Triásico, hai 251 millóns de anos.
Eran animais mariños; os dous xéneros máis coñecidos son Belantsea do Carbonífero de Montana e Janassa do Permiano de Europa, dos cales se encontraron exemplares completos.
Familias
Os petalodontiformes divídense en catro familias:
Parador de Ferrol
miniatura|dereita|Parador de Ferrol.
Antonio Villar Mínguez
Antonio Villar Mínguez, máis coñecido como Nicha, nado o 2 de febreiro de 1904 en Redondela foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Parador de Ferrol
O Parador de Ferrol é un establecemento de hostalería da cidade de Ferrol.
Características
Inaugurouno Francisco Franco o 12 de setembro de 1960. O edificio, un pazo mariñeiro, está situado fronte ás instalacións da Armada Española en Navantia, e ao carón da que fora Capitanía Marítima, nos xardíns camiño do porto e vén sendo acceso a Ferrol Vello. Foi modernizado en 2001. Ten tres estrelas e 36 habitacións.
Antonio Villar Mínguez
Traxectoria
Comeza a xogar no recentemente creado Redondela FC en 1924, que xoga xa no seu primeiro ano a fase de ascenso á Serie B do Campionato galego ante o Europa de Vigo, nun primeiro momento non acada o ascenso por cuestións burocráticas pero a reclamación chega a Madrid e resólvese en favor do equipo redondelán.
En 1925 ficha polo Celta de Vigo, para compartir dianteira con xogadores como Polo, Correa, Reigosa ou Chicha. Debutaría co Celta ante o RCD Espanyol de Ricardo Zamora anotandolle dous goles ao porteiro catalán.
En 1928 o Celta realizou unha xira por América a bordo do transatlántico alemán Werra, porén tanto Nicha coma outros xogadores non puideron ir co equipo, polo que foron substituídos por xogadores do Deportivo da Coruña, Racing de Ferrol ou mesmo Sevilla FC. Asemade tamén se perdeu o 30 de decembro dese mesmo ano o encontro de inauguración do novo estadio de Balaídos ante o Real Unión de Irún.
Nicha xogou no celta oito anos nos cales disputou 66 encontros e anotou 47 goles, co que cun gol cada 126 minutos é un dos xogadores con mellor media goleadora da historia do club. Nos seus anos como celeste proclamouse Campión de Galicia en tres ocasións.
Jesús Narro Sancho
Jesús Narro Sancho, nado en Tolosa (Guipúscoa) o 4 de xaneiro de 1922, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
3 Corner Satellite
O proxecto 3 Corner Satellite, tamén coñecido como 3CS, 3CornerSat e 3CSat, consistiu orixinalmente nun conxunto de tres satélites artificiais construídos e deseñados por varias universidades (a Universidade de Colorado en Boulder, a Universidade do Estado de Arizona e a Universidade do Estado de Novo México) conxuntamente co Laboratorio de Investigación da Forza Aérea. Finalmente foron lanzados dous dos tres satélites o 21 de decembro de 2004 mediante un foguete Delta IV Heavy desde Cabo Cañaveral, entrando nunha órbita moito máis baixa do prevista e desintegrándose pouco despois na atmosfera.
Características
O proxecto 3CS pretendía o deseño e construción de tres pequenos satélites por parte de estudantes de tres universidades estadounidenses. Cada universidade encargaríase dun satélite:
Os tres satélites deberían ter sido lanzados nun transbordador espacial en 2003, pero a destrución do Columbia na súa reentrada atmosférica durante ese mesmo ano alterou os plans de lanzamento do proxecto. Finalmente se lles ofreceu a posibilidade de lanzar dous dos satélites (Sparky e Ralphie) debido a limitacións de espazo e peso no voo inaugural do foguete Delta IV Heavy. Un problema no rendemento do novo foguete fixo que os satélites entrasen nunha órbita moito máis baixa do previsto, dunha altura máxima de 105 km en lugar dos 180 por 240 km orixinais, producindo a súa reentrada pouco despois do lanzamento.
Obxectivos da misión
3CS pretendía realizar experimentos tanto de observación terrestre como tecnolóxicos. Cada satélite levaba catro cámaras co conxunto das cales, entre tódolos satélites, pretendíase obter imaxes estereoscópicas de formacións nubosas. Os satélites tiña a suficiente intelixencia artificial como para permitirlles detectar diversos problemas e sucesos inesperados e cambia-lo seu comportamento en bases a eles.
Agrupación Martín Codax
A Agrupación Martín Codax foi unha sociedade cultural radicada en Vigo durante a Segunda República Española.
Historia e características
Fundada polo presbítero Emilio Álvarez Martínez (o Reisiño). A súa denominación facía referencia ao trobador medieval Martín Codax. Dedicada principalmente á representación de obras teatrais -en particular de José María Pemán-, coa recadación financiaban outras actividades educativas. Creada cara finais de 1932, a agrupación non se constituíu formalmente como asociación ata 1934.
Vinculada a Acción Católica e á URD, incorporou membros da Falange galega así como un gran número de japistas. En xeral os seus dirixentes abrazaban posicións de extrema dereita, aínda que o proceso de fascistización do grupo non foi completo. Claramente españolista, aceptaba un marco de autonomía para a "rexión galega". Mantiveron o seu primeiro choque violento en agosto de 1933, en Baiona. A agrupación editou a revista homónima, que comenzou a publicarse en febreiro de 1935, con José Vázquez Fernández na dirección e con Jesús Villot Vidal como redactor xefe.
Os actores José Signo e José María Seoane pertenceron á asociación antes de pasar ao Teatro Nacional.
Oberdan Sallustro
Oberdan Sallustro, nado en Asunción (Paraguai) o 17 de xullo de 1915 e finado en Buenos Aires o 10 de abril de 1972, foi un empresario industrial arxentino, Director Xeral da empresa FIAT Concord na Arxentina que foi secuestrado e asasinado en 1972 pola organización guerrilleira Ejército Revolucionario del Pueblo. (ERP)
Biografía
Oberdan Sallustro, director xeral da empresa Fiat Arxentina. Ex oficial do exército italiano en Grecia, foi condecorado polo Papa Paulo VI.
Foi secuestrado o 21 de marzo de 1972 pola organización guerrilleira Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP). Encerrado na chamada Carcel del Pueblo situada no barrio de Flores da Cidade de Bos Aires. Ao ser descubertos o 10 de abril de 1972 foi asasinado por mor dun intenso tiroteo acaecido entre membros do ERP e forzas da orde O seu secuestro e asasinato tivo grande impacto na opinión pública.
Peter Travers
Peter Travers é un crítico de cinema estadounidense. Foi o crítico principal das revistas People e, posteriormente, Rolling Stone.
Traxectoria
Travers é un dos críticos de cinema máis recoñecidos dos Estados Unidos. Antes de escribir para Rolling Stone, en 1989, Travers foi crítico de cinema para a revista People entre 1984 e 1988. As súas características principais son o seu básico estilo de escritura que realiza unha análise sofisticada, doada de ler e con moitas opinións. Travers tamén traballou como crítico dos Premios Óscar. Declarou que O padriño é o seu filme favorito. Algúns dos directores contemporáneos ós que admira son: Martin Scorsese, David Lynch, Quentin Tarantino, Alexander Payne, Tim Burton, Clint Eastwood, Peter Jackson, Pedro Almodóvar e Ang Lee.
Familia Castro
A familia Castro é unha liñaxe sobre cuxa orixe pesan varias teorías, unha das cales situaría á rama galega dos Castro como descendentes do rei García de Galicia (1042-1090). Porén, o primeiro rexistro documental dos Castro dase na vila de Castrogeriz (provincia de Burgos), momento no que a familia inicia a súa ascensión.
En tempos de Gutierre Fernández (século XII), os Castro rivalizaban con outra gran liñaxe castelá, os Lara, pretendendo a tutela de Afonso VIII (1155-1214).
O Carballo, Triabá, Castro de Rei
O Carballo é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
The Polar Express (filme)
The Polar Express é un filme de animación estadounidense de 2004 coescrito, coproducido e dirixido por Robert Zemeckis, con guión baseado no libro homónimo de Chris Van Allsburg.
Cristoble, Reádegos, Vilamarín
Cristoble é un lugar da parroquia de Reádegos, no concello ourensán de Vilamarín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 40 habitantes (23 homes e 17 mulleres).
Manuel Nin
Manuel Nin i Güell, nado o 20 de agosto de 1956 en El Vendrell (España), é un bispo católico bizantino grego, dende 2016 exarca apostólico de Grecia.
Traxectoria
Naceu o 20 de agosto de 1956 en El Vendrell, no territorio da arquidiocese de Tarragona. Logo de completar os estudos, ingresou no mosteiro de Montserrat, emitindo os primeiros votos o 26 de abril de 1977 e facendo os votos solemnes en 1980. Foi ordenado sacerdote da Orde de San Bieito o 18 de abril de 1998 polo arcebispo de Tarragona Lluís Martínez Sistach. En 1999 pasou a ser reitor do Pontificio Colexio Grego, en Roma.
En Roma, foi tamén membro da Comisión Litúrxica da Congregación para as Igrexas Orientais. O 2 de febreiro de 2016 Francisco nomeouno exarca apostólico de Grecia e bispo titular de Carcabia. Recibiu a consagración episcopal o 15 de abril, de mans do seu predecesor Dimitrios Salachas, na basílica de San Paulo Extramuros, e tivo como co-consagrantes principais ao arcerbispo de Atenas Sevastianos Rossolatos e ao bispo de Lungro Donato Oliverio.
Pepe Bar
dereita|miniatura|Necrolóxica de Pepe Bar en [[El Pueblo Gallego.]]
Georges Prêtre
Georges Prêtre, nado en Waziers, Departamento de Norte o 14 de agosto de 1924 e finado en Navès, Mediodía-Pireneos o 4 de xaneiro de 2017  foi un director de orquestra francés.
Antonio Fernández López
O nome de Antonio Fernández López pode referirse a:
Georges Prêtre
Traxectoria
Ademais da ópera, Prêtre foi moi coñecido polas súas interpretacións de música francesa. Estivo especialmente asociado con Francis Poulenc, estreando a súa ópera La voix humaine na Opéra-Comique en 1959, nas súas Sept répons des ténèbres en 1963. En 1999 deu unha serie de concertos en París para celebrar o centenario do nacemento de Poulenc. En 2008, á idade de 83 anos, converteuse no primeiro director francés e o máis lonxevo en dirixir o Concerto de Aninovo da Wiener Philharmoniker, coñecido mundialmente e seguido por millóns de persoas, marca que bateu el mesmo en 2010 ao dirixilo con 85 anos.
Georges Prêtre faleceu o 4 de xaneiro de 2017 aos 92 anos de idade por causas naturais.
Distincións
Esta é unha listaxe incompleta das súas condecoracións e distincións:
Pepe Bar
Vida persoal
Foi irmán do tamén futbolista Félix Bar Vilaboa. Casou con Carmen Boo Feás e foi pai de Ángeles, Antonio, Xosé, Alfonso e mais Luis Bar Boo.
Adolf Eichmann
Adolf Eichmann, nado en Solingen o 19 de marzo de 1906 e finado en Ramla o 31 de maio de 1962, foi un oficial (tenente-coronel) da Alemaña nazi, membro da SS, responsábel directo da solución final.
Traxectoria
Eichman ingresou no Partido Nazi austríaco o 1 de abril de 1932 co número de afiliado 899 895. O mesmo día ingresou na SS, co número de afiliado 45 325.
Era o encargado da deportación de xudeus da Hungría para campos de concentración.
Despois da segunda guerra mundial, Eichmann fuxiu para a Arxentina, pero foi localizado naquel país polo Servizo Secreto Israelí. Capturado en 1961, foi enviado a Xerusalén onde foi xulgado por crimes de guerra e condenado a morte na forca. Foi executado o 31 de maio de 1962.
761 (foguete)
761 foi o nome dun modelo de foguete sonda chinés de dúas etapas desenvolvido cara 1976 e alimentado por propelente sólido.
Características
O foguete consistía de dúas etapa e foi usado para facer medicións rutineiras na atmosfera superior.
Pousada, Mercurín, Boimorto
Pousada é un lugar da parroquia de Mercurín no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 8 eran mulleres.
The Little Vampire
The Little Vampire é un filme dirixido por Uli Edel que foi estreado no 2000. O filme é unha adaptación da serie de libros Der kleine Vampir escrita por Angela Sommer-Bodenburg.
Sinopse
Anton, un neno de nove anos, acaba de mudarse cos seus pais dende unha gran cidade dos Estados Unidos a un pequeno pobo nun lugar remoto de Escocia. No seu novo fogar coñecerá a Rudiger, un pequeno vampiro do que axiña se fai amigo. Entre os dous, emprenderán a busca dun amuleto que permita a Rudiger volver ser un neno normal.
Premio Nacional de Cultura tradicional e de base
O Premio Nacional de Cultura tradicional e de base foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Os premios concedéronse a creadores vivos que destacasen ese ano polo seu labor neste campo artístico da cultura tradicional e de base, ou en recoñecemento a unha traxectoria. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados reciben 15.000 euros de premio. O galardoado ou galardoada anúnciase no mes de maio.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural.
Remordemento
thumb|[[Parábola do fillo pródigo|O fillo pródigo (1885), Pintura sobre lenzo, de Hans Thoma.]] O remordemento, ou remorso, é unha expresión emocional de arrepentimento persoal sentida por unha persoa despois de que teña cometido un acto que considera vergonzoso, doloroso ou violento. O remordemento é un aliado da culpa e do resentimento autodirixido. Cando unha persoa lamenta unha acción ou inacción anterior, pode ser por remordemento ou en resposta a varias das outras consecuencias, incluíndo un castigo polo acto ou omisión. Nun contexto xurídico, o remordemento percibido dun delincuente é avaliado polos sistemas de xustiza occidental durante a vista, sentenza, audiencia e na xustiza restaurativa. Non obstante, sinalouse que os problemas epistemolóxicos xorden á hora de avaliar un delincuente con remordemento. Unha persoa que é incapaz de sentir remordemento é a miúdo etiquetada cun trastorno de personalidade antisocial -segundo o caracterizado no DSM IV-TR. En xeral, unha persoa debe ser incapaz de sentir medo, así como remordemento, co fin de desenvolver trazos psicopáticos. Profesionais legais e empresariais como os seguros fixeron investigacións sobre a expresión de remordemento polas desculpas, principalmente debido ás implicacións financeiras e litixios potenciais.
Estudos
Dous estudos sobre desculpas son Los cinco idiomas de disculpa de Gary Chapman e Jennifer Thomas e En apología de Aaron Lazare. Estes estudos indican que as desculpas eficaces que expresan remordemento tipicamente inclúen unha descrición detallada da ofensa; recoñecemento da ferida ou dano; aceptación da responsabilidade e titularidade desa acción ou omisión; unha explicación que recoñece o papel. Así, as desculpas acostuman incluír unha declaración ou expresión de arrepentimento, humildade ou remordemento; unha solicitude de perdón; e unha expresión dun compromiso crible para cambiar ou unha promesa de que non sucederá outra vez. As desculpas tamén poden incluír algunha forma de restitución, indemnización ou xesto simbólico en consonancia co dano que causou. Cando se fai unha desculpa, por exemplo se un amigo foi ofendido e non se desculpou pola parte ofensora, a percepción da ofensa pode agravarse co tempo. Isto ás veces coñécese como remordemento. Desculparse ben refírese ao acto de expresar remordemento, que require que a persoa arrepentida se acerque fisicamente á persoa a cal ofendeu.