cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlie Chaplin
Últimos anos de vida
O 4 de marzo de 1975, despois de moitos anos, regresou a Inglaterra para ser nomeado sir pola raíña Isabel II. O 25 de decembro de 1977, mentres agardaba o Nadal en Vevey (Suíza), Charles Chaplin morreu. A morte chegoulle durante o sono, dun infarto. Máis tarde, o 3 de marzo de 1978, descubriuse que o seu corpo fora roubado do cemiterio nun intento de chantaxear os seus familiares. A policía desbaratou o plan e conseguiu recuperar os ósos de Chaplin e devolvelos á súa sepultura.
Manuel Seoane París
Manuel Seoane París, nado en Madrid o 18 de marzo de 1987, é un guitarrista de rock e heavy metal madrileño, de orixe galega.
Charlie Chaplin
Recoñecementos artísticos
Anteriormente, Chaplin tamén estivera nomeado nas categorías de mellor película, mellor actor, mellor guión orixinal por O gran ditador e na de mellor guión orixinal por Monsieur Verdoux (1947), mais en ningunha das ocasións conseguiu o galardón.
Manuel Seoane París
Dende 2018 é membro oficial de Mägo de Oz e dende 2020 tamén do supergrupo Alderaan.
Charlie Chaplin
Recoñecementos artísticos
Malia todo, Charles Chaplin ten a súa estrela no Paseo da Fama de Hollywood ("Hollywood Walk of Fame", en inglés).
Chaplin foi nomeado Sir en 1975 á idade de 85 anos pola raíña Isabel II. A honra propuxérase en 1931 e en 1956, pero foi vetado polo Ministerio de Asuntos Exteriores, que expresou a súa preocupación polos supostos puntos de vista políticos de Chaplin e a súa decisión de casar en dúas ocasións con mozas de só 16 anos. Isto, prexudicaría a reputación do sistema de honras británico e a relación cos Estados Unidos.
Manuel Seoane París
Ars Amandi e Ibero American Guitar Masters (2006-2009)
En 2006 entrou xunto a Noisel na banda Ars Amandi, liderada polo abulense Dani Aller. Tras os seus primeiros concertos por toda a xeografía española coa nova formación, o quinteto entrou aos estudos "El Cielo" de Madrid para gravar o cuarto traballo da banda (o primeiro a nivel profesional para Manuel Seoane), que levou por título Desterrado entre sueños, producido por Manolo Arias e editado por Pies Records. O disco levounos a unha longa xira por España e por practicamente todos os grandes festivais estatais. Ao remate da xira, a banda entrou nun período de inactividade por problemas coa compañía discográfica.
En 2009 e aproveitando a parada da banda española, Manuel Seoane foi chamado a compartir escenario co guitarrista arxentino Pablo Soler, na que foi a primeira gran xira internacional de Seoane. A xira, chamada Ibero American Guitar Master, abrangueu Arxentina, Bolivia, Chile, o Uruguai, o Paraguai e Ecuador ao longo de dous meses.
Á súa volta do continente americano, no ano 2010, e antes de embarcarse no seu proxecto en solitario, gravou un disco máis para Ars Amandi. Este levou por título El rincón de los deseos e nesta ocasión foi producido por Jorge Escobedo, guitarrista da banda Söber, nos Estudos Oasis, en Madrid. En marzo de 2010, tras o concerto de presentación na capital española, Seoane decidiu abandonar a banda.
Burning Kingdom (2009-2014)
A finais de 2008 deu forma á súa propia banda con Dagarod García como vocalista. O primeiro álbum da banda, Livin' Now, foi gravado nos Estudos Rimshot, situados en Pozuelo de Alarcón. Cun estilo máis próximo ao hard rock, constou de nove temas, sete deles en inglés e dous instrumentais, compostos todos excepto un polo propio Seoane. Saíu á venda o 11 de xuño de 2009 vía DFX Records. Percorreron o país nunha xira e fixeron de abreconcertos para L.A. Guns nalgúns concertos en Europa. Ademais o disco foi distribuído no Xapón por Hitman Records.
A banda regresou aos estudos Rimshot no verán de 2010 para comezar a gravar o seu segundo álbum, que saíu á venda en febreiro de 2011 co nome "Down to the Road". Nesta ocasión a produción correu a cargo do propio Manuel Seoane e foi editado por Santo Grial Producciones. Foi distribuído de novo no Xapón por Hitman Records. O quinteto saíu de novo á estrada ao longo de 2011 para presentar o álbum en España, pero cara a setembro comezou a haber algunhas discrepancias entre Seoane e algúns dos seus compañeiros. En decembro deron o seu último concerto coa formación que ata entón constituía a banda, cambiando logo Seoane a todos os músicos.
Foi a Suecia en busca de músicos escandinavos á vez que comezou a escribir cancións para un terceiro disco. Deste xeito recrutou a Johnny Benson para o posto de batería, a Joacin Sandin para o baixo e a Rasmus Ehrborn para a guitarra rítmica e os teclados. En xaneiro de 2013 confirmouse que o novo cantante sería o norteamericano Danny Vaughn, procedente da banda neoiorquina Tyketto. O 12 de setembro dese mesmo ano lanzouse o seu primeiro sinxelo "Watching As It Burns", acompañado dun videoclip feito e dirixido por Mario Ruiz e a súa compañía Krea Films. O disco, titulado Simplified, foi producido por David Martínez e saíu á venda en toda Europa e no Xapón simultaneamente en outubro, acompañado dunha gran campaña promocional e unha extensa xira. En España só chegaron a tocar en Madrid, Barcelona e Villena, dentro do festival Leyendas del Rock. Dende 2014 o grupo entrou nun período de inactividade.
Lujuria (2013-2015)
Paralelamente ao seu traballo con Burning Kingdom, Seoane uniuse a Lujuria como guitarrista solista, substituíndo a Julito, que se viu obrigado a deixar a banda por mor dunha enfermidade. Debutou con dita banda en xullo de 2013 en Portugal ante máis de 10.000 persoas nunha noite na que compartiron escenario con Saratoga e Saxon. Despois deste concerto viñeron unha longa lista de festivais e concertos por España, Ecuador, Costa Rica, México e máis países latinoamericanos. En decembro de 2014 a banda ingresou nos estudios Traste Cero para gravar un EP titulado Esta noche manda mi polla. Constou de catro temas, coa música composta integramente por Seoane, correndo as letras a cargo de Óscar Sancho. Saíu á venda en febreiro de 2015 co selo Maldito Records. En xuño de 2015 a banda e o guitarrista decidiron separar os seus camiños, dando o seu último concerto xuntos en Ávila.
Sinbreed e Bürdel King (2016-actualidade)
En 2016 incorporouse a dúas bandas: Bürdel King, liderada por Txus di Fellatio, batería e líder de Mägo de Oz, e o grupo alemán Sinbreed, formado por varios membros de Blind Guardian e onde entrou substituíndo a Marcus Siepen.
En outubro dese mesmo ano publicou con Bürdel King o disco Si Dios está en todas partes… ¡Fuego a discreción!. En 2018 publicouse o cuarto disco de Sinbreed, o primeiro con Manuel Seoane na guitarra, titulado IV.
Mägo de Oz (2018-actualidade)
En novembro de 2018 Mägo de Oz anunciou oficialmente a través da súa páxina web que Manuel Seoane pasaría a formar parte da banda permanentemente como terceiro guitarrista. Levaba colaborando con eles dende 2012, cando participou no seu disco Hechizos, pócimas y brujería, e dende entón colaborou en varios traballos máis do grupo. En 2019 publicaron o disco Ira Dei, o primeiro con Seoane como membro oficial.
Alderaan (2020-actualidade)
A finais de 2020 anunciouse a formación dun novo supergrupo, integrado polos guitarristas Manuel Seoane e Pablo García (WarCry), o batería Txus di Fellatio (Mägo de Oz, Bürdel King), a vocalista Patricia Tapia (Mägo de Oz), o baixista Niko del Hierro (Saratoga, Ñu, Barón Rojo) e o teclista galego Manuel Ramil (WarCry, Avalanch).
En solitario (2017-actualidade)
En mazo de 2017 publicou o seu primeiro disco en solitario, de título Insanity. Constou de 11 temas, todos eles instrumentais.
Charlie Chaplin
Valoración e influencia
Ademais de que se comercializaron distintos produtos coa imaxe de Chaplin, a IBM deseñou na década de 1980 comerciais cun imitador do cómico. En 1992, Richard Attenborough coordinou un filme sobre a súa biografía titulado Chaplin, o cal recibiu un premio BAFTA. O director John Woo, pola súa banda, dirixiu o filme Hua ji shi dai (1981), no que parodia The Circus. No 2001, o comediante británico Eddie Izzard interpretou o actor no filme The Cat's Meow, baseada na morte aínda sen resolver do produtor Tomas H. Ince durante un partido de fútbol, no cal Chaplin era un convidado. O director italiano Pier Paolo Pasolini era seguidor dos seus filmes e no seu filme The Canterbury Tales, a personaxe de Ninetto Davoli é unha especie de recreación do vagabundo. Unha das fillas do actor, Josephine Chaplin tamén traballou no filme. miniatura|esquerda|Caricatura do actor xunto ó [[Felix the Cat (1923).]]
Manuel Seoane París
Escolas de música
En 2015 abriu no distrito madrileño de Chamberí unha academia de guitarra chamada Rock Guitar Experience. En 2018 abriu na Coruña outra academia de guitarra co mesmo nome.
Charlie Chaplin
Valoración e influencia
O diario Página/12, da Arxentina, analizando a súa obra, publicou: «Case sen excepción, Chaplin atopa nas contradicións do seu século o máis apaixonado material dramático e, sen dúbida, este feito valeulle a oposición da crítica que non aceptaba este criterio de "inmediatez temática" que o fixo transitar valentemente por camiños vencellados á sátira política». A revista inglesa Time realizou un estudo, apoiado en enquisas e opinións de diversas publicacións de todo o mundo, polo que recoñecía a Charles Chaplin como unha das personalidades máis importantes do século XX.
En 1999, o American Film Institute definiuno como «o décimo actor máis célebre de tódolos tempos». No 2008, o escritor Martin Sieff no seu libro Chaplin: una vida, escribiu: «Chaplin non era só un grande, era xigantesco». George Bernard Shaw describiuno como «O único xenio da industria do cine.» Tamén destacóuselle ó actor que realizara humor durante a primeira e segunda guerra mundial, a Gran Depresión e o período ditatorial de Adolf Hitler, xa que deu entretemento a unha gran cantidade de persoas que sufrían as privacións propias da guerra e a perda dos seus familiares.
En 2005, o seu sombreiro e o seu caxato foron poxados pola casa de remates Bonhams por $300.000, e no 2011, ó conmemorarse o 122º aniversario do seu nacemento, a compañía tecnolóxica Google lanzou un doodle con vídeo para conmemoralo.
Filmografía
A listaxe de películas pode ser incompleta. Algunhas películas, especialmente as curtametraxes do período mudo, poden aparecer con títulos distintos aos aquí presentados, debido a distintas vacilacións e ás distintas versións presentadas internacionalmente en países de lingua inglesa.
Longametraxes
(Como actor e director, agás que se indique o contrario)
Chavez
Chavez é unha banda estadounidense de math rock formada en 1993 na cidade de Nova York. Tras un período de inactividade, o grupo reformouse no ano 2006. Chavez publicou unicamente dous álbums a mediados dos anos 90 a través do selo Matador Records.
A banda gañou seguidores rapidamente na escena underground de Nova York tras o lanzamento do seu primeiro sinxelo, "Repeat the Ending". O seu álbum de estrea, Gone Glimmering, publicouse en 1995 e foi seguido polo EP Pentagram Ring. O vídeo musical do tema "Break Up Your Band" emitiuse nun edpisodio da serie da MTV Beavis and Butt-head, e a banda xirou con Guided by Voices e Bardo Pond. O segundo álbum de Chavez, Ride the Fader, publicouse en 1996 e foi loubado por Entertainment Weekly como "un bo espécime de post-metal hard rock sobrio e intelixente".
Chavez nunca se separou oficialmente, pero non editou material novo e só realizou un feixe de concertos entre 1999 e 2006. Nese último ano Matador Records publicou Better Days Will Haunt You, un recompilatorio con todo o material de estudio da banda ata ese momento, coa adición de novas voces para o tema "White Jeans". A banda realizou uns poucos con para promocionar o lanzamento, e posteriormente tocou con outros grupos como Pavement e Sonic Youth.
En 2001, durante o período de inactividade de Chavez, o guitarrista Matt Sweeney uniuse ao líder de The Smashing Pumpkins Billy Corgan e ao guitarrista de Slint David Pajo para formar Zwan. Sweeney xuntouse con Will Oldham (baixo o alcume de Bonnie 'Prince' Billy) para lanzar o álbum de 2005 Superwolf, ademais de producir e tocar no primeiro álbum de Early Man con Matador, Closing In. Sweeney tamén está involucrado na "anti-banda" de Nova York Soldiers of Fortune, que lanzou dous discos a través de Mexican Summer. Clay Tarver dirixiu varios anuncios para televisión, escribiu o guión do filme Joy Ride, e posteriormente concerteuse no co-showrunner e produtor executivo da serie de televisión Silicon Valley. Matt Sweeney tocou a guitarra no álbum de Johnny Cash American VI editado tras a súa morte en 2010, e tamén tocou no álbum e na xira Post Pop Depression, de Iggy Pop.
A banda foi elixida para actuar no festival ATP I'll Be Your Mirror organizado por ATP e Portishead en setembro de 2011 en Asbury Park, Nova Jersey.
Soiuz FG
O Soiuz FG é un foguete espacial Ruso derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 2000 e a súa función é lanzar cápsulas tripuladas Soiuz e naves de carga Progress. O foguete lánzase desde o cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Francisco García Novo
Francisco García Novo, finado en Padrón en novembro de 1922, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Padrón de 1920 ata o momento do seu pasamento, acontecido en Padrón en novembro de 1922.
Dodecil sulfato de sodio
O dodecil sulfato de sodio (ou SDS, do inglés sodium dodecyl sulfate) é un composto orgánico sintético coa fórmula CH3(CH2)11SO4Na. Tamén se pode denominar dodecilsulfato sódico, sodio dodecil sulfato, lauril sulfato de sodio e outras variantes. É un surfactante aniónico usado en moitos produtos de limpeza e hixiene. Esta molécula é un organosulfato e un sal. Consta dunha cola de 12 carbonos unida a un grupo sulfato, é dicir, é o sal sódico do dodecil hidróxeno sulfato, ou o éster do dodecil alcohol e o ácido sulfúrico. A súa cola hidrocarbonada combinada co seu grupo de cabeza polar danlle a este composto propiedades anfifílicas, o que fai que sexa un útil deterxente. Pode ser un compoñente de mesturas producidas a partir de aceites baratos de coco e de palma. O SDS é un compoñente común de moitos limpadores domésticos, de hixiene persoal e cosméticos, así como de produtos alimenticios, e de formulacións de limpeza industriais e produtos industriais.
Estrutura
O SDS pertence á familia dos compostos organosulfatos, e ten a fórmula CH3(CH2)11SO4Na. Consta dunha cola hidrocarbonada de 12 carbonos unida a un grupo sulfato, polo que é o sal sódico dun alcohol de 12 carbonos esterificado ao ácido sulfúrico. Unha descrición alternativa é que é un grupo alquilo cun grupo sulfato terminal unido. Como resultado de ter unha cola hidrocarbonada e unha "cabeza" aniónica é un composto anfipático que pode formar micelas, e así actúa como deterxente.
Sedna
90377 Sedna (símbolo: ) é un obxecto trans-neptuniano de gran tamaño, que no 2012 estaba tres veces máis lonxe do Sol cá Neptuno. A espectroscopia revelou que a composición da superficie de Sedna é semellante á de algúns outros obxectos trans-neptunianos, sendo en gran parte unha mestura de auga, xeos volátiles de metano e nitróxeno con tolinas. A súa superficie é unha das máis vermellas do Sistema Solar. Nin a súa masa nin as súas dimensións son ben coñecidos e UAI aínda non o recoñece formalmente coma un planeta anano, pero si é considerado un planeta anano por moitos astrónomos.
A meirande parte da súa órbita esta aínda máis afastada do Sol que a parte que está percorrendo na actualidade, cun afelio estimado en 960 UA (32 veces a distancia entre o Sol e Neptuno), converténdoo nun dos obxectos coñecidos máis distantes do Sistema Solar, se exceptuamos ós cometas de longo período. A órbita de Sedna é excepcionalmente longa, a cal é completada nuns 11.400 anos, e o punto de máxima aproximación ó Sol é de 76 UA, o cal levantou moitas especulacións ó redor á súa orixe. O Centro de Planetas Menores sitúa actualmente a Sedna no disco disperso, un grupo de obxectos enviados a órbitas moi alongadas pola influencia gravitacional de Neptuno. Porén, esta clasificación foi cuestionada, xa que Sedna nunca se achega o suficiente preto de Neptuno coma para ser afectado pola súa gravidade, o cal leva a algúns astrónomos a concluír que é de feito o primeiro membro coñecido do interior da nube de Oort. Outros especulan que puido ser enviado á súa órbita actual por unha estrela que pasaba preto, ou que a súa órbita foi alterada por unha estrela do cúmulo aberto no que naceu o Sol, ou mesmo que foi capturado doutro sistema estelar. Outra hipótese suxire que a súa órbita pode se-la evidencia dun gran planeta alén da órbita de Neptuno. O astrónomo Michael E. Brown, co-descubridor de Sedna e os planetas ananos, , e , cre que é o obxecto trans-neptuniano máis importante cientificamente falando, que se atopou ata a data, a comprensión da súa infrecuente órbita é susceptible de dar información moi valiosa sobre a orixe e evolución inicio do Sistema Solar.
Descubrimento e nome
Sedna, (provisionalmente designado coma ) foi descuberto por Mike Brown (Caltech), Chad Trujillo (Observatorio Gemini) e David Rabinowitz (Universidade Yale) o 14 de novembro do ano 2003. O descubrimento formaba parte dunha investigación iniciada no 2001, co uso do telescopio Samuel Oschin do Observatorio de Palomar, preto de San Diego, no cal empregaron a cámara Palomar Quest camera de 160 megapíxeles de Yale. Aquel día, observouse un obxecto que se desprazou 4,6 arcsegundos ó longo de 3,1 horas en relación ás estrelas, o cal indicaba que estaba a unha distancia dunhas 100 UA. Observacións posteriores feitas en novembro-decembro do ano 2003 co telescopio SMARTS no Cerro Tololo Inter-American Observatory en Chile, así como co telescopio IV Tenagra no W. M. Keck Observatory en Hawai revelaron que o obxecto se estaba movendo ó longo dunha órbita moi afastada e excéntrica. Máis tarde, o obxecto foi identificado nunhas imaxes máis antigas que foran feitas polo telescopio Samuel Oschin, así como tamén foi recuperado en imaxes do programa Near Earth Asteroid Tracking. Estas posicións previas recuperadas axudaron a coñecer o seu arco orbital e permitiron un cálculo máis preciso da súa órbita.
Dodecil sulfato de sodio
Produción
O SDS é sintetizado tratando o lauril alcohol con gas trióxido de xofre, ácido sulfúrico fumante, ou ácido clorosulfúrico para producir hidróxeno lauril sulfato. O produto resultante é despois neutralizado coa adición de hidróxido de sodio ou carbonato de sodio. O lauril alcohol pode utilizarse en forma pura ou pode derivarse a partir de aceites de coco ou aceite de palma por hidrólise (o cal libera os seus ácidos graxos), seguido de hidroxenación. Cando se produce a partir destas fontes, as mostras comerciais deste produto "SDS" non son realmente SDS puro, senón unha mestura de varios alquil sulfatos de sodio no que o SDS é o principal compoñente. Por exemplo, o SDS é un compoñente, xunto con outros anfífilos de cadea longa, cando se produce a partir de aceite de coco e coñécese como sodio coco sulfato (SCS). O SDS está dispoñible comercialmente en pos, pellets e outras formas (cada unha das cales difire nas súas taxas de disolución), e tamén en solucións acuosas de varias concentracións.
Limpeza e hixiene
O SDS utilízase principalmente en deterxentes para lavar a roupa e ten moitas aplicacións na limpeza. É un surfactante moi efectivo e pode utilízarse en calquera tarefa que consista en quitar manchas e residuos de aceite; por exemplo, encóntrase en altas concentracións en produtos industriais como desengraxantes de motores, limpadores de chans, e limpadores da carrocería de coches.
Sedna
Descubrimento e nome
"O noso obxecto recen descuberto é o lugar máis frío e distante do Sistema Solar", dixo Mike Brown no seu sitio web, "así que nós sentimos que é apropiado nomealo en honra a Sedna, a deusa inuit do mar, a cal vive no fondo do frío Océano Ártico". Brown tamén suxeriu ó Centro de Planetas Menores da Unión Astronómica Internacional (UAI), que os futuros descubrimentos de obxectos na zona orbital de Sedna tamén fosen bautizados cos nomes de entidades mitoloxías árticas. O equipo fixo o nome de "Sedna" público antes de que o obxecto fora oficialmente catalogado. Brian Marsden, o xefe do Centro de Planetas Menores, dixo que tal acción era unha violación do protocolo, e que algúns membros da UAI poderían votar contra el. Con todo, non lle foi posta obxección algunha ó nome, e non foron suxeridos nomes alternativos. A UAI aceptou formalmente o nome en setembro de 2004, e tamén considerou que, en casos semellantes de extraordinario interese, poderíase permitir no futuro que os nomes de tales obxectos fosen anunciados antes de que fosen oficialmente catalogados.
Órbita e rotación
miniatura|left|A órbita de Sedna (vermello) vista en relación ás órbitas de Xúpiter (laranxa), Saturno (amarelo), Urano (verde), Neptuno (azul) e Plutón (morado).|alt= A órbita de Sedna está moito máis alá deses obxectos, e esténdese moitas veces as súas distancias respecto do Sol.
Dodecil sulfato de sodio
Limpeza e hixiene
En baixas concentracións atópase en xabóns, pasta de dentes, xampús, cremas de barbear e formulacións de baños de burbullas, pola súa capacidade de crear escuma, polas súas propiedades surfactantes e en parte polo seu efecto espesante.
Aditivo alimentario
O SDS aparece co seu nome sinónimo sodio lauril sulfato (SLS) como compoñente engadido a alimentos como aditivo, que se considera seguro en países como EUA, pero o SLS non se permite na Unión Europea. Utilízase como axente emulsificante e de axuda para facer batidos. Informouse que o SLS fai diminuír temporalmente a percepción da dozura. Como aditivo alimentario dáselle o código E487.
Instituto Arqueolóxico Alemán
O Instituto Arqueolóxico Alemán (en alemán: Deutsches Archäologisches Institut –DAI–) é unha institución dedicada á investigación no ámbito da arqueoloxía e outros campos relacionados, fundada en Roma en 1829. Desde 1832 ten a súa sede en Berlín e configúrase como unha axencia federal dentro do Ministerio Federal de Relacións Exteriores da República Federal de Alemaña.
Sedna
Órbita e rotación
Sedna ten o período orbital máis longo de tódolos obxectos de tamaño importante do Sistema Solar, que esta calculado en torno ós 11.400 anos. A súa órbita é moi excéntrica, cun afelio estimado en 937 UA e un perihelio de preto de 76 UA, o perihelio máis distante observado en calquera obxecto do Sistema Solar. No momento da súa descuberta estábase aproximando ó seu perihelio dende unha distancia de 89,6 UA respecto do Sol, e neses momentos era o obxecto máis distante observado no Sistema Solar. sería máis tarde detectado polo mesmo equipo de investigación a 97 UA. Aínda que as órbitas de varios cometas de longo período esténdense máis lonxe do que a de Sedna, son moi débiles para ser observados, excepto cando se achegan ós seus perihelios que están no interior do Sistema Solar. Aínda que Sedna esta achegándose ó seu perihelio, o cal será a mediados do ano 2076, o Sol aparece só como unha estrela moi brillante no seu ceo, só 100 veces máis brillante cá lúa chea sobre a Terra, e moi lonxe para ser visible coma un disco a simple vista.
Dodecil sulfato de sodio
Aplicacións principais
O lauril sulfato de sodio en ciencia adoita denominarse dodecil sulfato de sodio (SDS), e uilízase en procedementos de limpeza, e como compoñente para a lise de células durante a extracción de ARN ou de ADN, así como para desnaturalizar proteínas para preparalas para unha electroforese na técnica SDS-PAGE.
Instituto Arqueolóxico Alemán
A súa presidenta desde 2011 é Friederike Fless. O seu secretario xeral é Philipp von Rummel.
Tamara Pazos Cordal
Traxectoria
Licenciouse en Bioloxía e desde que terminou a carreira envorcouse na divulgación. Fixo un máster en Neurociencia e especializouse no comportamento humano. Actualmente investiga na súa tese doutoral como utilizar a divulgación científica como prevención de riscos para a saúde.
Dodecil sulfato de sodio
Aplicacións principais
miniatura|350px|Desnaturalización dunha proteína usando SDS
No caso da aplicación na SDS-PAGE, este composto aplícase a temperatura elevada a unha concentración de 1,4 gramos de SDS por cada gramo de proteína, e o procedemento funciona alterando os enaces non covalentes das proteínas, o que causa a súa desnaturalización, é dicir, as proteínas perden a súa forma ou conformación nativa. Ao unirse ás proteínas con alta afinidade e en altas concentracións, o deterxente cargado negativamente fai que todas as proteínas adquiran a mesma carga neta e que, por tanto, teñan unha proporción corga/masa similar. Deste modo, a diferenza de mobilidade das cadeas polipeptídicas no xel de poliacrilamida vai depender só do seu tamaño en vez de da súa forma ou carga. Facer a separación das proteínas da mestura baseándose no tamaño da cadea polipeptídica simplifica a análise das moléculas proteicas e isto conséguese grazas á desnaturalización causada polo deterxente SDS. Unha molécula de SDS ten dúas cargas negativas ao pH utilizado na electroforese, isto fai que a carga neta dos polipéptidos recubertos polo deterxente sexa moito máis negativa que na proteína nativa. A proporción carga/masa é esencialmente idéntica para diferentes proteínas, porque o recubrimento de SDS é o que predomina na creación da carga.
Outras aplicacións de laboratorio
Xunto co sodio dodecilbenceno sulfonato e o Triton X-100, as solucións acuosas do SDS son moi usados para dispersar ou suspender nanotubos, como os nanotubos de carbono.
Outros usos
Propúxose o uso do SDS como microbicida tópico efectivo para uso intravaxinal, para inhibir e posiblemente impedir as infeccións por varios virus con envoltura e sen envoltura, como o virus herpes simplex, o VIH e o virus Semliki Forest.
Nos experimentos de formación de hidratos de gas, o SDS utilízase como un promotor do crecemento dos hidratos de gas. Os investigadores pretenden que isto facilita a aplicación industrial dos hidratos de gas para procesos de desalinización, almacenamento de gas e tecnoloxias de separación de gases.
As membranas líquidas formadas con SDS en auga demostraron funcionar como separadores de partículas pouco comúns. Estes dispositivos actúan como un filtro inverso, permitindo que pasen as partículas grandes, mentres que capturan as partículas máis pequenas.
Tamén se aproveitaron as propiedades do SDS para o seu uso como herbicida e praguicida de tipo "xabón".
O SLS é un excipiente en produtos medicinais con diversos usos funcionais como axente emulsificante, axente modificador da liberación, potenciador da penetración, axente solubilizante e lubricante de tabletas e cápsulas. Os produtos medicinais autorizados conteñen SLS en concentracións que van desde o 0,2% w/w (por exemplo en cremas) ao 25% w/v (en xampús medicinais). O SLS non se usa en produtos parenterais. O SLS ou os seus derivados úsanse como compoñentes dalgúns enemas laxantes.
Carcinoxenicidade
O SDS non é carcinóxeno cando se consome ou aplica directamente, incluso en cantidades e concentracións que exceden as cantidades usadas en produtos comerciais estándar. Os exames iniciais do Panel de Expertos do programa Cosmetic Ingredient Review (CIR) en 1983 informaron que o SDS (aquí abreviado SLS, sodio lauril sulfato) en concentracións de ata o 2%, en estudos dietarios orais dun ano de duración en cans, non produciron evidencias de tumorixenicidade ou carcinoxenicidade, e que non se observaron aberracións cromosómicas ou efectos clastoxénicos en ratas alimentadas con 1,13% de sodio lauril sulfato nas súas dietas durante 90 días, respecto aos que estaban baixo unha dieta control. O exame de 2005 feito polo mesmo grupo indicou que ulteriores datos dispoñibles non suxerían tampouco que o SDS ou o seu sal de amonio relacionado fosen carcinoxénicos, afirmando que "Malia as afirmacións sobre o contrario en Internet, a carcinoxenicidade destes ingredientes é só un rumor;" ambos os estudos conclúen que o SDS parece "ser seguro nas formulacións deseñadas para uso breve e descontinuo seguido do completo lavado da superficie da pel. En produtos pensados para un contacto prolongado coa pel, as concentracións non deberían exceder o 1%."
Sensibilidade
Como todos os deterxentes, o SDS quita os aceites da pel e pode causar irritación na pel e ollos. Pode irritar a pel da face cunha exposición prolongada e constante (máis dunha hora) en adultos xoves. O SDS pode empeorar os problemas da pel en individuos con hipersensibilidade cutánea crónica, e algunhas persoas son máis afectadas que outras.
Uso oral
O baixo custo do SDS, o feito de que non afecta ao sabor, o seu impacto potencial sobre os compostos do xofre volátiles, que contribúen ao mal alento, e a súa desexable acción como axente escumante levaron a que o SDS se usase nas formulacións de pastas de dentes. Unha serie de pequenos estudos (de 25 a 34 pacientes) apoiaron a eficacia do SLS na redución dos compostos de xofre volátiles e o seu impacto positivo sobre o mal alento, aínda que estes estudos foron xeralmente criticados por teren defectos técnicos no control das variables deseñadas do estudo. Aínda que as fontes primarias do grupo de Irma Rantanen na Universidade de Turku, Finlandia concluíron que había unha mellora sobre a sequidade de boca (xerostomia) das pastas que contiñan SLS, unha revisión Cochrane de 2011 destes estudos, e da área máis xeral, concluíron que "non hai fortes evidencias… de que ningunha terapia tópica sexa efectiva para aliviar os síntomas da boca seca." Indicáronse algunhas preocupacións sobre a seguridade baseándose nalgúns estudos sobre o efecto do SDS das pastas de dentes sobre a estomatite aftosa, as coñecidas como aftas ou carouquexas. En 2016 non se chegara a ningún consenso sobre esta práctica (ou a necesidade do seu cambio) como resultado destes estudos. Algúns dos estudos publicados, desde o último ao primeiro, son os seguintes. (i) Un estudo de 2012 de dobre cego de 90 pacientes non atopou unha diferenza significativa no número de úlceras entre os grupos que usaban pasta de dentes que contiña SLS, fronte ao grupo que a usaba sen SLS, pero suxeriron unha redución significativa na duración das úlceras e a mellora nas cifras de pacientes con dor, ver, un estudo tamén citado nun capítulo do libro de Lippert (2013). (ii) un estudo cruzado de 1999 de dobre cego de 47 pacientes non atopou ningunha diferenza estatística significativa no número, episodios e duración de tales úlceras entre estes dous grupos, e das cifras de dores observados entre eles, ver (iii) Un estudo de 1997 suxeriu que había un número significativamente máis alto de úlceras despois do uso de pastas con SDS, fronte ao seu grupo de control, ver, un estudo tamén citado nun capítulo do libro de Lippert (2013). (iv) Un estudo cruzado de 1996 de dobre cego de seguimento de 30 pacientes e un estudo preliminar de 1994 de 10 pacientes feito polos mesmos autores indicou que babía cantidades significativamente maiores de aftas despois de usar pastas de dentes que contiñan SLS, comparados cos que non, ver and  Como sinala Lippert, en 2013, "moi poucas… pastas dentíficas comercializadas conteñen un surfactante distinto do SLS [SDS]," e os principais fabricantes continúan formulando os seus produtos con SDS.
Interacción cos fluoruros
Algúns estudos indicaron que o SLS en pastas detíficas pode facer diminuír a efectividade do fluoruro engadido para previr a carie dental. Isto pode deberse a que o SLS interacciona coa deposición de fluoruro no esmalte dental.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Historia
O 21 de abril de 1829, un círculo de eruditos, artistas e diplomáticos (Otto Magnus von Stackelberg, Theodor Panofka e August Kestner), liderados polo filólogo clásico e arqueólogo alemán Eduard Gerhard, fundaba en Roma o Istituto di Corrispondenza Archeologica co propósito de estudar os monumentos da arte antiga, a epigrafía e a topografía, e dar a coñecer os resultados das súas investigacións, baixo o mecenado do príncipe herdeiro de Prusia e máis tarde rei Frederico Guillerme IV (1840-1861). Cando Eduard Gerhard deixou Roma e marchou cara a Berlín en 1832, o instituto continuou operando en Roma, mais a súa sede foi trasladada a Berlín. Prusia fíxose cargo do financiamento ordinario do Instituto en 1859.
miniatura|140x140px| Selo utilizado na época do [[Imperio Alemán. ]]
Sedna
Órbita e rotación
Cando foi descuberto, pensábase que Sedna tiña un período de rotación excepcionalmente longo (de 20 a 50 días). Inicialmente especulouse con que a rotación de Sedna fora retardada pola forza gravitacional dun compañeiro binario grande, semellante a Caronte en relación a Plutón. A procura de tal satélite feita polo Telescopio Espacial Hubble en marzo do ano 2004 non dou resultados positivos, e posteriores medicións feitas polo telescopio MMT suxiren un período de rotación moito máis curto, de aproximadamente 10 horas, bastante típico para un corpo de seu tamaño.
Características físicas
miniatura|left|Recreación artística de 90377 Sedna|alt=Sedna, unha esfera vermella xeada, escasamente iluminada polo Sol.
Sedna ten unha banda-V na magnitude absoluta (H) de aproximadamente 1.8, e estímase que ten un albedo de preto de 0,32, dándolle un diámetro de aproximadamente 1.000 km. Na época do seu descubrimento era o obxecto intrinsecamente máis brillante atopado no Sistema Solar dende Plutón no ano 1930. Xa no 2004, os descubridores colócanlle un límite superior de 1.800 km para o seu diámetro, pero en 2007 este límite foi revisado á baixa, ata os 1.600 km despois das observacións feitas co Telescopio Espacial Spitzer. No 2012, as medicións feitas polo Observatorio Espacial Herschel suxeriron que o diámetro de Sedna era de 995 ± 80 km, o que sería un diámetro menor có da lúa de Plutón, Caronte. Como Sedna non ten lúas coñecidas, determinar a súa masa é actualmente imposíbel sen o envío dunha sonda espacial. Con todo, as estimacións anteriores para o seu diámetro son asumidas cunha densidade igual a de Plutón (de 2,0 g/cm3), a franxa da masa estimada resultante é de preto de 1 x 1021 kg.
Observacións feitas co telescopio SMARTS amosan que baixo a luz visible, Sedna é un dos obxectos máis vermellos do Sistema Solar, case tan vermello coma Marte. Chad Trujillo e os seus colegas suxiren que a cor vermella escura de Sedna é causada por un revestimento da superficie cunha especie de lama de hidrocarburos, ou tolinas, formados estes compostos a partir de simples compostos orgánicos trala exposición prolongada á radiación ultravioleta. A súa superficie é homoxénea en canto á cor e espectro, o que pode ser porque Sedna, a diferenza de obxectos máis próximos ó Sol, raramente é alcanzado polos impactos doutros obxectos menores, estes obxectos menos afastados expoñen manchas brillantes de material xeado fresco coma no caso de 8405 Asbolus. Sedna e outros dous obxectos moi distantes ( e ) comparten a súa cor cos obxectos máis afastados do cinto de Kuiper e co centauro 5145 Pholus, suxerindo unha rexión de orixe semellante.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Historia
En 1871 converteuse nunha institución estatal de Prusia, coa denominación de Instituto de Correspondencia Arqueolóxica, e en 1874 pasou a ter a consideración de institución imperial. Foi en 1887 cando comezou a denominouse oficialmente Instituto Arqueolóxico Imperial Alemán e a partir de 1914 Instituto Arqueolóxico do Imperio Alemán.
Sedna
Características físicas
Varios modelos de quecemento interno a través da desintegración radioactiva, suxiren que Sedna podería ser capaz de albergar un océano de auga líquida baixo a súa superficie.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Historia
En 1874, o DAI pasou a encadrarse dentro da estrutura do Ministerio Federal de Relacións Exteriores. A partir de 1934 e durante pouco tempo estivo subordinado ao Ministerio do Interior do Reich e logo ao Ministerio do Reich de Ciencia e Educación Pública. En 1945, o instituto foi administrado polo Estado de Berlín e en 1970 foille reasignado ao Ministerio de Relacións Exteriores por decreto do chanceler federal Willy Brandt.
Sedna
Orixe
No documento do anuncio da descuberta de Sedna, Mike Brown e os seus colegas describírono coma o primeiro corpo observado pertencente á nube de Oort, a nube hipotética de cometas que se pensa que existe a case un ano-luz de Sol. Observaron que, ó contrario que os obxectos do disco disperso, tales como, o perihelio de Sedna (76 UA) está moi lonxe, coma para ter sido afastado pola influencia gravitacional de Neptuno. Xa que está moito máis preto do Sol do que se espera para un obxecto da nube de Oort, e coma ten unha inclinación aproximadamente en liña cos planetas e os obxectos do cinto de Kuiper, o equipo de Brown describiuno coma un planetoide que podería ser un "obxecto da parte máis interna da nube Oort", situado na rexión que se estenden entre cinto de Kuiper á parte esférica da nube.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Sedes
miniatura|198x198px| Sede do Instituto Arqueolóxico Alemán en [[Atenas. ]]
Sedna
Orixe
Se Sedna se tivese formado na súa localización actual, o disco protoplanetario orixinal do Sol deberíase ter estendido ata as 75 UA no espazo. Ademais, a órbita de Sedna inicial debería ser circular, en caso contrario, a súa formación por acreción de corpos menores nun corpo maior nunca tería sido posible, xa que as diferenzas das velocidades relativas entre os planetesimais terían sido moi grandes. Así pois, Sedna debeu de ser empurrada a súa órbita excéntrica actual por unha interacción gravitacional con outro corpo. No documento do anuncio do descubrimento, Brown, Rabinowitz e os seus colegas suxeriron tres posibles candidaturas para o corpo perturbador: un invisible planeta alén do cinto de Kuiper, o paso dunha estrela próxima, ou unha das estrelas novas integradas co Sol no cúmulo estelar no cal este se formou.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Sedes
Á parte da sede orixinaria de Roma e da sede central en Berlín, o Instituto Arqueolóxico Alemán conta con delegacións en Atenas, O Cairo (establecida en 1907), Istambul (1929), Madrid (1943), Bagdad (1955), Teherán (1961), e Damasco e Saná, estas últimas establecidas na década de 1980.
Sedna
Orixe
De feito Mike Brown e o seu equipo decántanse por esta última posibilidade, suxerindo que Sedna foi levado á súa órbita actual por unha estrela que pertencería ó cúmulo no que naceu o noso propio Sol, argumentando que o afelio Sedna, que é de preto de 1.000 UA, o cal é relativamente pequeno se o comparamos cos afelios dos cometas de longo período, non está lonxe de abondo como para ser afectado polo paso de estrelas próximas, dadas as súas distancias actuais respecto do Sol. Propoñen que a órbita de Sedna é explicada de mellor xeito polo Sol que se estaba formado nun cúmulo aberto de moitas estrelas que gradualmente se foron disociando co paso do tempo. Esta hipótese tamén foi avanzada tanto por Alessandro Morbidelli coma por Scott J. Kenyon. As simulacións por computadora de Julio A. Fernández e Adrian Brunini suxiren que terían existido moitos tránsitos próximos destas estrelas novas co Sol, no cúmulo no que se formou o Sol, e estes tránsitos empurrarían a moitos obxectos cara órbitas semellantes a de Sedna. Un estudo de Morbidelli e Hal Levison suxiren que a explicación máis probable para a órbita de Sedna é que este fora perturbado por un tránsito dunha estrela próxima (preto de 800 UA) nos primeiros 100 millóns de anos da existencia do noso Sistema Solar.
A hipótese do planeta trans-neptuniano foi avanzado a través de varios documentos de varios de astrónomos, incluíndo Gomes e Patryk Lykawka. Un escenario que implica que os trastornos da órbita de Sedna foron ocasionados por un corpo hipotético de tamaño planetario que estaría situado na cara interna da nube de Oort. Simulacións recentes amosan que as características orbitais Sedna poderían ser explicadas polas perturbacións que xeraría un obxecto coa masa de Neptuno a unha distancia de 2.000 UA (ou algo menos), por un obxecto coa masa de Xúpiter a unha distancia de 5,000 UA, ou mesmo por un obxecto coa masa da Terra a unha distancia de 1.000 UA. Simulacións por ordenador feitas por Patryk Lykawka suxeriron que a órbita de Sedna puido ser alterada por un corpo máis ou menos do tamaño da Terra, expulsado cara fóra por Neptuno no inicio da formación do Sistema Solar, e que actualmente estaría nunha órbita elíptica de entre 80 a 170 UA de distancia respecto do Sol. Varias procuras feitas por Mike Brown non deron resultados positivos na busca de obxectos do tamaño da Terra a unha distancia de aproximadamente 100 UA. Con todo, é posible que tal obxecto puidese ser expulsado do Sistema Solar, trala formación da cara interna da nube Oort.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Comisións
A Comisión Romano-xermánica (Römisch-Germanische Kommission) do Instituto Arqueolóxico Alemán ten a súa sede en Frankfurt e foi establecida en 1902. Conta coa biblioteca máis completa do mundo en materia de arqueoloxía prehistórica e centra as súas investigacións nesa época, así como na historia temperá de Europa e na arqueoloxía provincial romana.
Sedna
Orixe
Tamén se ten suxerido que a órbita de Sedna é o resultado da influencia dunha compañeira binaria bastante distanciada do Sol, a miles de UAs de distancia. Unha posible compañeira sería a estrela hipotética Némese, unha pequena compañeira do Sol, que sería a causante da suposta periodicidade dos eventos de extinción en masa acontecidos na Terra por mor dalgúns impactos de cometas, tamén sería a causante de boa parte do rexistro de impactos lunares, así coma dos elementos orbitais comúns dunha serie de cometas de longo período. Con todo, ata o momento non se atopou ningunha evidencia directa de Némese, e moitas liñas de evidencias (coma o reconto de cráteres), poñen seriamente en dúbida a existencia desta pequena estrela. John J. Matese e Daniel P. Whitmire, defensores ó longo de moitos anos da posible existencia dunha dunha compañeira binaria afastada para o Sol, suxeriron que un obxecto de cinco veces a masa de Xúpiter que se atopase a aproximadamente 7.850 UA do Sol, podería producir nun corpo unha órbita semellante á de Sedna.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Comisións
A máis recente é a Comisión para a Arqueoloxía das Culturas non Europeas (Kommission für Archäologie Außereuropäischer Kulturen). Ten a súa sede en Bonn e foi establecida en 1979, daquela coa denominación de Comisión de Arqueoloxía de Culturas non Europeas. Esta comisión conta cunha subsede en Ulán Bátor.
Ourigo, A Broza, O Saviñao
Ourigo é un lugar da parroquia da Broza no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Sedna
Orixe
Morbidelli e Kenyon tamén suxeriron que Sedna non se orixinou no noso Sistema Solar, se non que foi capturado polo Sol grazas ó paso dun sistema planetario extrasolar dunha estrela próxima, en concreto, unha anana marrón con case de 20 veces menos masa có noso Sol.
Rebordondiego, A Broza, O Saviñao
Rebordondiego é un lugar da parroquia da Broza no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Sedna
A rexión de Sedna e os seus posibles veciños
miniatura|Unha concepción artística vista dende a superficie de Sedna, coa [[Vía Lactea, Antares, o Sol e Spica de fondo|alt=O Sol aparece coma un simple punto de luz, difuso debido ó po. a superficie de Sedna é vermella, vagamente brillante baixo a luz do mediodía.]]
Sedna posúe unha órbita altamente elíptica, o cal significa que a probabilidade da súa detección foi de preto de 1 en 80, suxerindo que o seu descubrimento foi por casualidade, outros 40-120 obxectos do tamaño de Sedna poderían existir dentro da súa rexión. Outro obxecto,, ten unha órbita semellante, pero menos extrema: ten un perihelio de 44,3 UA, un afelio de 394 UA, e un período orbital duns 3.240 anos. Este obxecto pode estar afectado polos mesmos procesos que afectan a Sedna.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Personalidades do Instituto Arqueolóxico Alemán
miniatura|190x190px| Christian Karl Josias von Bunsen, primeiro dirixente do Istituto di Corrispondenza Archeologica
Sedna
A rexión de Sedna e os seus posibles veciños
Cada un dos mecanismos propostos para a órbita extrema de Sedna deixaría unha marca distinta sobre a estrutura e dinámica dunha poboación de obxectos máis ampla. Se un planeta trans-neptuniano foi responsable, todos eses obxectos compartirían máis ou menos o mesmo perihelio (≈ 80 UA). Se Sedna foi capturado dende outro sistema planetario que xira no mesmo sentido có Sistema Solar, entón a poboación de Sedna debería posuír inclinacións relativamente baixas e ter uns semi-eixos maiores que abranguerían un rango de 100 a 500 UA. Se pola contra, órbita en sentido contrario ó Sistema Solar, entón deberíanse ter formado dúas poboacións, unha con inclinacións baixas e e outra con inclinacións elevadas. A gravidade das estrelas perturbadoras debería producir unha gran variedade de perihelios e inclinacións, en función do número e ángulo de tales encontros.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Personalidades do Instituto Arqueolóxico Alemán
En función da época, os máximos dirixentes do Instituto tiñan a denominación de secretarios, secretarios xerais ou presidentes:
Sedna
A rexión de Sedna e os seus posibles veciños
Obter unha mostra máis grande de tales obxectos podería, polo tanto, axudar a determinar cal é o escenario máis probable. "Eu digo de Sedna é o rexistro fósil máis antigo do Sistema Solar", dixo Brown en 2006. "Finalmente, cando outros rexistros fósiles sexan atopados, Sedna vai axudarnos a explicar coma se formou o Sol e as estrelas que estaban preto do Sol, cando este se formou". Unha investigación levada a cabo nos anos 2007-2008 por Brown, Rabinowitz e Megan Schwamb, tentou atopar outro membro da poboación hipotética de Sedna. Aínda que as procuras abranguían unhas 1.000 UA e de que se descubriu o candidato planeta anano, non se detectaron novos corpos con órbitas semellantes á órbita de Sedna. Simulacións posteriores que incorporan os novos datos suxiren a existencia de preto de 40 obxectos de tamaño semellante ó de Sedna.
Instituto Arqueolóxico Alemán
Máximos dirixentes
Istituto di Corrispondenza Archeologica
Instituto Arqueolóxico Alemán
miniatura|198x198px| Friederike Fless (nada en [[1964), presidenta do Instituto Arqueolóxico Alemán desde 2011. ]]
Sedna
Clasificación
O descubrimento de Sedna resucitou a cuestión de cales obxectos astronómicos debían ser considerados coma planetas e cales non. O 15 de marzo de 2004, moitos artigos sobre Sedna na prensa popular relatan que un décimo planeta fora descuberto. Esta pregunta foi contestada pola Unión Astronómica Internacional na definición de planeta, aprobada o 24 de agosto de 2006, que determinou que un planeta debe limpa-la súa órbita de corpos significativos ou relevantes. Sedna ten un parámetro de Levison-Stern que se estima que é moito menor de 1, e, polo tanto non se pode considerar que teñan limpado a súa veciñanza, aínda que non foron descubertos, polo momento, outros obxectos na súa veciñanza. Para clasificar Sedna coma planeta anano, este debería estar en equilibrio hidrostático. Semella que é o suficientemente brillante, e, polo tanto o suficientemente grande para estar equilibrio hidrostático, polo que se espera que nun futuro sexa clasificado coma un planeta anano.