cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Outeiral
Traxectoria
Transportista. Cuñado de Juan Somoza Rebollido. Militante socialista, en 1935 presidiu a agrupación local do PSOE. Foi concelleiro en Boiro logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de agosto. Detido meses despois, foi xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra e condenado a morte. Foi fusilado no cemiterio de Boisaca o 23 de febreiro de 1937 xunto co seu compañeiro de corporación Rodrigo Álvarez Gantes. Con eles tamén foron fusilados José Maceiras, Santiago Miranda, Ramón Lojo, Bautista Torrado e Braulio Castro.
Homenaxes
Foi homenaxeado polo concello de Boiro no Día da Galiza Mártir de 2007.
O Cardoeiro, Perlío, Fene
O Cardoeiro é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2011 tiña 156 habitantes (82 homes e 74 mulleres).
-1193
Outros
Historia ano a ano
A Coutada, Cabeiras, Arbo
A Coutada é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE >, en 2022 tiña 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres).
Sofonisba Anguissola
Sofonisba Anguissola (tamén escrito Anguisciola ou Anquissola), nada en Cremona arredor de 1535 e finada en Palermo en 1625, foi unha pintora italiana considerada a primeira muller pintora de éxito do Renacemento. Cultivou o retrato e o autorretrato, establecendo novas regras no ámbito do retrato feminino. Aos 27 anos estableceuse en España, na corte do rei Filipe II. Adxudícaselle un importante papel como elo entre o retrato italiano e o español no século XVI, ademais de notable influencia no desenvolvemento posterior deste xénero en Italia. A súa traxectoria resultou un precedente para varias mulleres artistas que foran excluídas do ensino académico, de gremios e obradoiros e do mecenado papal, pero que si atoparon apoio nas cortes europeas entre os séculos XVI e XVIII.
Traxectoria
miniatura|Retrato de Bianca Ponzoni Anguissola, nai da artista, 1557. Sofonisba Anguissola naceu en Cremona (actual Italia) contra 1535. Era a máis vella de sete irmáns, seis dos cales eran nenas. O seu pai, Amilcare Anguissola, era membro da baixa nobreza xenovesa. A súa nai era Bianca Ponzone. Durante as catro xeracións anteriores, a familia tivo unha estreita conexión coa historia antiga de Cartago, polo que nomearon a súa proxenie en honra do gran xeneral Aníbal, chamando a súa filla máis vella como a tráxica protagonista cartaxinesa Sofonisba.
Amilcare animou as súas fillas (Sofonisba, Elena, Lucia, Europa, Minerva e Ana María) a cultivarse e perfeccionar os seus talentos. Como Sofonisba, catro das súas irmás tamén foron pintoras, aínda que Sofonisba foi por moito a que mellor o conseguiu e a máis renomeada. Elena, a segunda irmá, fíxose monxa (existe un retrato dela pintado por Sofonisba) e tivo que deixar de pintar. Tamén deixaron a pintura Ana María e Europa, con motivo de contraer matrimonio, mentres que Lucia, a mellor pintora das irmás, morreu nova. A outra irmá, Minerva, fíxose escritora e latinista. Asdrubale, o irmán varón, estudou música e latín, pero non pintaba. O seu aristocrático pai asegurouse de que tanto Sofonisba como as súas irmás recibisen unha boa educación na que estaban incluídas as Belas Artes. esquerda|miniatura|260x260px|Retrato de familia, Minerva, Amilcare e Asdrubale Anguissola, 1557, Nivaagaard Museum. esquerda|miniatura|Bernardino Campi nun retrato de Sofonisba Anguissola (Autoritratto con Bernardino Campi, 1550) Á idade de 14 anos o seu pai enviouna, xunto coa súa irmá Elena, a estudar con Bernardino Campi, pintor tamén nacido en Cremona, un respectado autor de retratos e escenas relixiosas da escola da Lombardía. Cando Campi se mudou a outra cidade, Sofonisba continuou os seus estudos co pintor Bernardino Gatti (coñecido como il Sojaro). A aprendizaxe de Sofonisba con artistas locais sentou un precedente para que as mulleres fosen aceptadas como estudantes de arte. Non se sabe con certeza, pero probablemente continuou os seus estudos xunto a Gatti durante tres anos. O seu traballo máis importante daquela época é a súa obra Bernardino Campi pintando a Sofonisba Anguissola, datado en 1550 e que se atopa na Pinacoteca Nacional de Siena.
Viaxe a Roma
dereita|miniatura|Lucia, Minerva e Europa Anguissola xogando ao xadrez, 1555, Muzeum Narodowe (Museo Nacional), Poznań, Polonia. En 1554, Sofonisba viaxou a Roma, onde coñeceu a Michelangelo por mediación doutros pintores que coñecían ben a súa obra. Este encontro co artista foi unha grande honra para a pintora e beneficiouse de ser "informalmente" instruída polo gran mestre. Cando el lle pediu que pintase un neno chorando, Sofonisba debuxou un Neno mordido por un cangrexo, e cando Michelangelo o viu, recoñeceu de inmediato o talento dela. A partir dese momento, o xenio dáballe bosquexos do seu caderno de notas para que ela os pintase co seu estilo persoal e ofreceulle consello sobre os resultados. Durante polo menos dous anos, Sofonisba continuou este estudo "informal", recibindo unha sólida orientación do mesmo Michelangelo.
O grande historiador da arte Giorgio Vasari escribiu sobre ela:
De Milán a España
miniatura|Retrato de Filipe II, tradicionalmente atribuído a [[Alonso Sánchez Coello|Sánchez Coello e que actualmente se asigna a Anguissola.]] Cando xa era coñecida, Sofonisba desprazouse a Milán, contra 1558, onde pintou o duque de Alba. Uns meses máis tarde, durante o verán de 1559, o duque de Alba preparou en París os esponsais entre Filipe II e Isabel de Valois, terceira esposa do rei. Entre outras cuestións, ocúpase das damas que vai levar consigo a nova raíña a España. O duque decide incluír a Sofonisba entre devanditas damas, sabedor da afección da raíña polo debuxo. Alba cursou unha invitación a Amilcare Anguissola, quen en setembro accedeu a deixar partir a súa filla a España. Dende febreiro de 1560 até o verán de 1573, Anguissola viviu na corte española, primeiro como dama de Isabel de Valois e, trala morte da raíña, como titora das infantas, especialmente de Isabel Clara Euxenia.
Con só 25 anos, Sofonisba chegou a Madrid no inverno de 1560 para converterse en pintora da corte, ademais de dama de compañía da nova raíña. Deseguida gañouse a estima e a confianza de Isabel de Valois. Durante este tempo, traballou estreitamente con Alonso Sánchez Coello; aproximouse tanto ao seu estilo, que inicialmente o famoso retrato de Filipe II, en idade mediana, foi atribuído a Coello. Foi recentemente cando se recoñeceu a Anguissola como a autora do mesmo. Hoxe tamén as historiadoras Carmen Bermis e María Kusche teñen fundadas sospeitas de que A dama de armiño, un retrato atribuído ao Greco, puido ser pintado por ela.
Anguissola pasou os anos seguintes pintando sobre todo retratos oficiais da Corte, incluíndo os da raíña e outros membros da familia real, como a irmá de Filipe II, Xoana, e o seu fillo, Don Carlos. As súas pinturas de Isabel de Valois e de Ana de Austria, a cuarta esposa de Filipe II, son vibrantes e cheas de vida.
En xeral, pódese afirmar que desde 1560, discípulos de Moro como Alonso Sánchez Coello ou Sofonisba Anguissola, aplican sen maiores innovacións o modelo de retrato de estado articulado durante as décadas anteriores. En España, Juan Pantoja de la Cruz prolongou o modelo, continuado despois por Velázquez, quen si introducirá -aínda que marxinalmente- unha nova fórmula para o retrato feminino, cos seus retratos ecuestres.
En 1570 aínda continuaba solteira. No entanto, a súa idade facía aconsellable buscar un matrimonio adecuado, proceso do cal se fixo responsable o rei, como era usual coas damas da raíña. Ela pediu un partido italiano, que finalmente foi atopado, don Fabrizio Moncada, fillo do príncipe de Paterno, vicerrei de Sicilia, nobre siciliano de ascendencia aragonesa. Trala voda, celebrada con gran pompa e pola que recibiu un dote por parte do rei de España, trasladouse a Sicilia no verán de 1573. Alí residiu en Palermo ata 1579, trala morte temperá do marido o ano anterior, morte que a colocou nunha difícil situación, aínda que recibiu unha vez máis o apoio de Filipe II. En 1581 volveu casar con Orazio Lomellini, capitán dun barco xenovés que a trasladaba de volta a Cremona. Dende 1581 ata 1615 reside en Xénova, onde mantivo unha posición de prestixio tanto pola súa cultura e o seu talento artístico como polos seus privilexiados contactos coa corte española. Os seus últimos dez anos pasounos en Palermo, nas súas posesións sicilianas.
Vellez en Italia
miniatura|Sofonisba Anguissola, Autorretrato, 1610 Viaxando cara a Cremona, Sofonisba coñeceu o nobre xenovés Orazio Lomellino, considerablemente máis novo que ela, o capitán do barco no que viaxaba. Casaron en 1579 en Pisa. Orazio recoñeceu e apoiou o seu traballo de pintora e establecéronse en Xénova, nunha gran casa onde puido ter o seu propio estudo e tempo para pintar e debuxar. A fortuna persoal de Orazio, ademais da xenerosa pensión que lle outorgou Filipe II, permitiu a Sofonisba pintar e vivir libre e comodamente. Bastante famosa entón, recibiu a visita de moitos dos seus colegas. Varios destes eran máis novos que ela e aprendían e imitaban o estilo distintivo de Anguissola.
En 1623, visitouna o pintor flamengo Anton van Dyck, quen pintou varios retratos dela a principios de 1600, e fixo bosquexos das súas visitas a Sofonisba nos seus cadernos de notas. Van Dyck dixo: «Aínda que a súa vista está debilitada, mantense aínda moi alerta mentalmente». En contra do que algúns biógrafos reclaman, ela nunca se chegou a quedar cega, aínda que quizais tivo catarata. Morreu en Palermo en 1625. Foi internacionalmente aclamada e respectada ao longo da súa vida.
Sete anos despois, no que foi a celebración do centenario do seu nacemento, o seu viúvo colocou unha inscrición na súa tumba na que se lía, en parte: «A Sofonisba, a miña muller [...] quen é lembrada entre as mulleres ilustres do mundo, destacando en retratar as imaxes do home [...] Orazio Lomellino, apenado pola perda do seu grande amor, en 1632, dedicou este pequeno tributo a tan gran muller».
Estética
Con palabras de Sofonisba Anguissola, tomadas da carta que enviou ao papa Pío IV xunto ao retrato de Isabel de Valois, a artista valora que a arte busque a verdade, entendida esta como a aparencia física, xa que non pode penetrar na alma humana.
Legado
Un total de cincuenta obras foron atribuídas con seguridade a Sofonisba. Os seus cadros poden ser vistos nas galerías en Bérgamo, Budapest, Madrid (Museo do Prado), Milán (Pinacoteca de Brera), Nápoles, Siena e Florencia (Galería Uffizi). A súa obra tivo enorme influencia nas xeracións de artistas posteriores. O seu retrato da raíña Isabel de Valois cunha pel de marta cibelina foi o retrato máis copiado en España. Entre estes copistas inclúense moitos dos mellores artistas do momento, como Peter Paul Rubens.
Un precedente para outras mulleres artistas
A traxectoria de Sofonisba é un referente na historia. A pesar de vivir nunha época onde as mulleres estaban ausentes das artes visuais (por imposición) o seu éxito abriu o camiño a outras mulleres para desenvolver as súas carreiras artísticas. Entre os seus nomes atópanse Lavinia Fontana, Barbara Longhi, Fede Galizia e Artemisia Gentileschi.
Epónimos
O 4 de agosto de 2017, denominouse un cráter de Mercurio co seu nome.
Unha escola de Cremona denomínase Liceo Statale Sofonisba Anguissola.
Vilasuso
Co topónimo Vilasuso podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Iolanda Zúñiga
Iolanda Pérez Zúñiga, nada en Vigo o 12 de febreiro de 1975, é unha escritora en lingua galega.
Traxectoria
Mestra de educación musical. Forma parte do grupo Murmel-bruxas de música para nenos. Na actualidade traballa nun restaurante vexetariano de Vigo, despois de ter sido monicrequeira e asistente nunha libraría e nunha tenda de discos. No ano 2007 publicou o seu primeiro libro, Vidas post-it, 46 microrrelatos con temática moi diversa, pero sempre referidos a situacións cotiás universais. En 2008 publicou o poemario Amor amén. En 2010 obtivo o premio Xerais coa novela Periferia, unha historia sobre a precaridade cotiá e a falta de oportunidades nos suburbios.
Colleita vermella
Colleita vermella (en Red Harvest) é a primeira novela do autor estadounidense Dashiell Hammett, publicada por Alfred A. Knopf, Inc. o 1 de febreiro de 1929. A obra está inspirada nunha cidade mineira do estado de Montana rebautizada como Personville e chamada despectivamente (e en alusión á corrupción imperante) Poisonville ("Cidade-Veleno") polo narrador e protagonista, o Axente da Continental. O primeiro libro de Hammett foi serializado na revista Black Mask en catro entregas mensuais.
Estilisticamente, coas súas frases breves e os seus diálogos nos que os personaxes intercambian continuos lategazos e coas súas escenas de tiroteos, emboscadas e persecucións, Colleita vermella supuxo un dos primeiros exemplos do encontro dos relatos de detectives e a linguaxe cinematográfica. Ademais, Hammett rompeu coa tradición do detective que resolve os casos a través da lóxica e a dedución, tipo Auguste Dupin ou Sherlock Holmes, e presenta un personaxe típico das novelas Hard Boiled, un tipo que, aínda que posúe un extraordinario don da observación, resolve os casos pateando as rúas na busca de información e que é capaz de manipular a realidade ao seu antollo.
Foi traducido ao galego por Diego Ameixeiras, e publicado por Editorial Hugin e Munin en 2016.
Trama
O director responsable dos dous xornais da cidade mineira de Personville, fillo do magnate fundador da cidade, ponse en contacto cun detective de San Francisco para que acuda na súa axuda, pero cando este chega á cidade o xornalista é asasinado. Investigando o crime pescuda que catro matóns, coa complicidade do magnate, dominan a cidade. O millonario, pola súa vida e pola súa posición na cidade, contrata o detective que ía axudar o seu fillo a «limpar» Personville. Cando se descobre que o seu fillo foi asasinado por celos e non polos matóns, pretende que o detective deixe a investigación, pero o axente non dá marcha atrás e consegue enfrontar os catro mafiosos para que se aniquilen entre si.
Mortes
Efectivamente, os crimes proseguen, e apenas hai que esperar un capítulo para que apareza o seguinte cadáver, o de Dihan Brand acoitelada cun picaxeos, ao que seguirán os corpos sen vida do avogado Charles Proctor Dawn, de Dan Rolff, Max Thaler e Reno Starkey.
A todas as anteriores quedan por engadir as mortes producidas nos masacres no almacén de whisky de Pete o Finlandés e no asalto ao cárcere para liberar a Max Thaler. Non se di en ningún momento cantas persoas perden a vida exactamente, pero durante a acción si se narran as mortes dun vixía da banda de Pete o Finlandés, de Hank O’Marra, dun dos homes da banda de Reno, do propio Pete e, por último, dun home da banda de Reno alcumado o Gordo.
Miguel Ángel Muñoz
Miguel Ángel Muñoz é un actor e cantante español, nado en Madrid o 4 de xullo de 1983.
Formación
Muñoz debutou como actor con 9 anos, interpretando un pequeno papel no filme El palomo cojo. Tamén tivo algunhas pequenas aparicións en series de televisión españolas, como Al salir de clase, Periodistas ou Hospital Central. En 2003 fixo algúns traballos de dobraxe e aparicións en filmes pouco difundidos.
Un paso adelante
Chegou á popularidade en 2002 interpretando o personaxe de Rober Arenales na teleserie Un paso adelante. Esa serie, ambientada nunha escola de danza, valeulle para darse a coñecer tamén como cantante. Fixo primeiro diversas xiras e actuacións co grupo de intérpretes da serie, chamado UPA Dance, e logo en solitario (2006) publicou un álbum baixo o nome de M.A.M..
Raúl García Carnero
Raúl García Carnero, nado na Coruña o 30 de abril de 1989, é un futbolista galego, que xoga de defensa.
Inicios
Comezou a xogar ao fútbol na canteira do Victoria coruñés, club do que fora un dos fundadores e directivo durante anos o seu avó materno, Acacio Carnero, ao que se encontraba moi unido. Con 12 anos incorporouse ás categorías inferiores do Deportivo da Coruña. Na tempada 2008/09 chegou ao Fabril e foi cedido ao Montañeros CF, equipo co que logrou o ascenso á Segunda División B.
Deportivo da Coruña
Tras volver ao club branquiazul a súa boa tempada no Fabril levouno a debutar co primeiro equipo en Primeira División o 4 de abril de 2010 fronte ao Atlético de Madrid na tempada 2009/10, na que disputou un total de 5 partidos, baixo o mando de Miguel Ángel Lotina. Continuou no Fabril na tempada seguinte, e tras o descenso deste a Terceira, marchou cedido á UD Melilla.
Almería
Ao remate da tempada non renovou co Deportivo e fichou pola UD Almería B. Alí alternou partidos do filial e do primeiro equipo e conseguiu o ascenso a Primeira con este último, despois de disputar 10 partidos e marcar un gol fronte ao Recreativo de Huelva.
Na tempada 2013/14, o xogador subiu definitivamente ao primeiro equipo do Almería, coincidindo co ascenso á bancada do primeiro equipo do adestrador do filial Francisco, co que xogou nove partidos na primeira rolda antes de ser cedido o 31 de xaneiro de 2014 ao Deportivo Alavés, en Segunda División.
Alavés
O papel do lateral galego no tramo final da liga foi unha das claves da salvación por un punto do Alavés. O 30 de xuño, tras completar a súa cesión, regresou a Almería. Á súa chegada o adestrador Francisco comunicoulle que non contaba con el, polo que despois de rescindir o contrato asinou ata 2016 polo Alavés. Na súa primeira tempada completa co equipo vitoriano converteuse nun xogador clave e na segunda tempada logrou o ascenso a Primeira División, renovando ao final da tempada por un ano máis.
Girona
A continuación chegou ao Girona FC, tamén de Primeira, co que asinou un contrato ata o final da tempada. No equipo de Eusebio Sacristán fíxose axiña coa titularidade e disputou un total de 12 partidos.
Getafe
O 1 de xullo de 2019 fíxose oficial a súa fichaxe polo Getafe CF, onde dispuxo de escasos minutos, sendo cedido en xaneiro de 2020 ata final de tempada ao Real Valladolid.
Cesión ao Valladolid
No equipo adestrado por Sergio González fíxose co posto de titular trala lesión de Nacho, e acabou dando un rendemento por riba do esperado, motivo polo que o Valladolid decidiu facerse cos seus dereitos en propiedade.
Valladolid
Así, o 28 de xullo de 2020 foi transferido definitivamente ao Valladolid, onde asinou un contrato ata 2023. Despois de disputar nove partidos, sufriu unha lesión nun xeonllo que o obrigou a pasar ata tres veces polo quirófano. Despois de case un ano de calvario, regresou aos terreos de xogo en novembro de 2021, cando reapareceu nun partido da Copa do Rei. Regresou á titularidade en varios encontros da tempada e contribuíu ao ascenso do equipo á Primeira División, só un ano despois do descenso.
Cesión ao Deportivo da Coruña
En xullo de 2022 anunciouse o seu regreso ao Deportivo da Coruña, máis dunha década despois, cedido polo Valladolid. Comezou a tempada con protagonismo no lateral esquerdo do equipo coruñés e marcou o gol da vitoria ante o Mérida na terceira xornada, pero unha baixada de rendemento e a chegada do ucraíno Orest Lebedenko deixárono sen apenas minutos na segunda parte da competición. Disputou un total de 23 partidos co Deportivo antes de finalizar a súa cesión e a continuación o seu contrato co Valladolid foi rescindido.
-1190
Outros
Historia ano a ano
Muhammad Yunus
Musulmán non practicante, estudou Ciencias Económicas en Nova Deli e ampliou os seus estudos nos Estados Unidos con bolsas das institucións Fulbright e Eisenhower e da universidade Vanderbilt. Regresou ao seu país en 1972 para dirixir o departamento de Economía da universidade de Chittagong, pouco despois de que Bangladesh conseguise a independencia.
En 2008 a revista Foreign Policy considerouno como o número 2 na listaxe do "Top 100 Pensadores Globales".
En 2012, converteuse en chanceler da universidade Caledoniana de Glasgow en Escocia. Ademais é membro da xunta do consello da Universidade de Ciencia e Tecnoloxía de Shahjalal. Previamente era profesor de economía na Universidade de Chittagong en Bangladesh. Publicou varios libros relacionados co seu traballo financeiro. Yunus tamén participa na xunta directiva da Fundación Nacións Unidas, organización pública creada en 1998 polo estadounidense Ted Turner.
Sameiro, Barro, Noia
Sameiro é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Hakpis
Hakpis' foi unha cidade do Imperio Hitita, próxima a Hattusa.
A cidade sagrada
Nesta cidade estableceuse sobre o -1390 o culto á deusa das tormentas, que antes se facía en Nerik, cidade que fora ocupada polos kaska. Relixiosamente esta mudanza tivo un efecto social importante no imperio.
Reino de Hakpis
Sobre o -1300 a hexemonía dos kaskas tíñaa a cidade de Pishuru. Ishupitta e Daistipassa, na Terra Alta Hitita, caeron nas súas mans e volvéronse aliadas súas; os kaska apoderáronse entón das terras de Landa, Marista e algunhas cidades fortificadas dos hititas; os hititas non os puideron conter e os kaskas continuaron avanzando cara ao sur, cruzando o río Marasanda ou Maraššanda (clásico Halys) e chegando ata a terra de Kanis (Kanesh). As cidades de Kurustama, Gazzuira e outra cuxo nome non se pode ler (pero que comeza por Ha...) uníronse aos kaska e atacaron as cidades hititas das inmediacións. Durmitta, importante cidade da zona, tamén caeu en mans dos kaska, que atacaron a comarca de Tuhuppiya e avanzaron sen atopar ningún obstáculo cara á terra de Ippasanama (Ippaššanama), e aínda puideron seguir ata atacaren a terra de Suwatara. Só dúas cidades, unha delas Istahara (a outra non se pode ler) escaparon aos ataques kaska.
Nestas circunstancias, Muwatallis II decidiu crear un reino vasalo ao norte para o seu irmán Hattusilis, coa encarga de conter aos kaska. A corte real fíxose cargo de fortificar Anziliya e Tapikka, que pertencían ao novo reino, pero o gran rei refusou facer campaña en Durmitta e Kurustama, porque xa era responsabilidade de Hattusilis, e retornou á súa capital Tarhuntasa deixando ao seu irmán so cos seus propios recursos. As terras do novo reino estaban case todas nas mans do kaska e o mesmo Hattusilis menciónaas como "terras baleiras" (o reino formábano Ishupitta, Marista, Hisashapa, Katapa, Hanhana, Darahna, Hattena, Durmitta, Pala, Tummanna, Gasiya, Sappa, o río Hulanna, Hakpis e Istahara, as dúas últimas en "servidume", probabelmente administradas, pero non parte do reino). A capital foi Hakpis. A autonomía do rei era amplía como territorio de fronteira en parte por conquistar e con absoluto control sobre o exército do reino. O novo rei, cunha eficaz combinación de forza militar e de diplomacia logrou en dez anos restablecer a orde e repoboar moitas rexións.
O punto chave da campaña foi a vitoria militar sobre a cidade de Pishuru, cidade que exercía a hexemonía entre os kaska, e que conquistara ata Taggasta por un lado e ata Talmaliya pola outra, e conquistara entre outros Karahna e Marista, dispoñendo dun exército con 800 carros de combate e numerosa infantería; Pishuru foi derrotada decisivamente en Wistawanda, cando o exército kaska se desbandou á morte do seu xefe. Muwatallis só enviou pola ocasión 120 carros e non enviou infantería. A reconquista das cidades hititas que seguiu xa foi sinxela. Hattusilis erixiu unha estela en Wistawanda.
Aínda despois Hattusilis puido enviar forzas ao seu irmán pola batalla con Exipto que se librou en Qadesh, en Siria, sobre o -1390.
Pouco tempo despois, Hattusilis procedeu á súa restauración xa que sufrira ataques illados dos kaska, e novos habitantes serían acollidos na cidade.
Mursilis III quíxoa incorporar aos seus dominios, xunto con Nerik, o que provocou a guerra civil na que este rei foi derrubado por Hattusilis, rei de Hakpis.
Joe Krabbenhoft
Joseph "Joe" Krabbenhoft, nado o 24 de marzo de 1987 en Spring Valley, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Wisconsin, xogaba na posición de ala cunha altura de 2,02 metros.
Dinosauros emplumados
miniatura|Impresión de [[Anchiornis , ilustrando as cores e disposición das plumas]] Os dinosauros emplumados considéranse fósiles de transición entre dinosauros clásicos e aves. Era xa coñecido que as aves antigas como o Archaeopteryx tiñan moitas características de réptil, como dentes, e poutas nas súas dedas, e moitos anos antes teorizárase que os paxaros descendían de dinosauros terópodos. A finais dos anos 1990, os descubrimentos de dinosauros emplumados na China achegaron a proba concluínte da conexión, aínda que os detalles xenealóxicos estean a ser dilucidados. Demostrouse de moitos xeitos a relación de descendencia entre aves e dinosauros, xa que a súa similitude morfolóxica en canto ao cranio, a cadeira, as patas e as extremidades superiores é moi notable. As aves son claramente monofiléticas e os seus primeiros representantes atópanse no Xurásico (Protoavis, un fósil controvertido do finais do Triásico, é considerado non aviano pola maioría dos paleontólogos).
Xéneros de dinosauros emplumados
Dende 1996 até hoxe describíronse 21 xéneros de dinosauros non avianos con plumas ou protoplumas preservadas nos seus fósiles:
John Venn
miniatura|dereita|John Venn John Venn, nado en Drypool o 4 de agosto de 1834 e finado en Cambridge o 4 de abril de 1923, foi un matemático británico.
Traxectoria
Destacou polas súas investigacións na lóxica indutiva. É especialmente coñecido polo seu método de representación gráfica de proposicións (segundo a súa cualidade e cantidade) e siloxismos. Os diagramas de Venn permiten, ademais, unha comprobación da veracidade ou falsidade dun siloxismo. Posteriormente foron empregados para mostrar visualmente as operacións máis elementais da teoría de conxuntos.
Bienal de Venecia
A Bienal de Venecia (en italiano, Biennale di Venezia ) é unha institución sen ánimo de lucro subvencionada polo Estado italiano. É unha das institucións culturais máis importantes do mundo.
O seu nome utilizouse sempre como sinónimo da Exposición Internacional de Arte de Venecia, entre as exposicións internacionais de arte contemporánea do mundo máis antigas, importantes e prestixiosas.
O nome "Biennale" deriva da frecuencia bienal dos seus eventos (coa excepción do Festival Internacional de Cinema de Venecia, nado o ano 1932, con frecuencia anual).
Tanto a Bienal internacional de Arte de Venecia como o Festival Internacional de Cine de Venecia son os eventos máis antigos e os primeiros do seu xénero.
Outros eventos celebrados pola Bienal son: a Exposición Internacional de Arquitectura de Venecia; o Festival de Teatro de Venecia; o Festival de Danza Contemporánea de Venecia e o Festival de Música Contemporánea de Venecia. miniatura|esquerda|Exposición na Bienal de Venecia de [[2001.]]
Meizo, Macendo, Castrelo de Miño
Meizo é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 54 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 29 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 54 habitantes (25 homes e 29 mulleres).
As Centieiras, Perlío, Fene
As Centieiras é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 247 habitantes no ano 2018, dos cales 109 eran homes e 138 mulleres.
Soiuz M
O Soiuz M, tamén coñecido como Soiuz 11A511M, foi o nome dunha variante do foguete espacial da antiga Unión Soviética Soiuz 11A511. Foi desenvolvido para lanzar a variante militar das cápsulas Soiuz, a Soiuz 7K-VI, que nunca chegaría a voar. No seu lugar o Soiuz M foi usado principalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit-4MT.
Nervio glosofarínxeo
O nervio glosofarínxeo é o noveno par cranial (IX). A súa orixe atópase no bulbo raquídeo do encéfalo. Atravesa o forame xugular e faise exocranial. Este nervio segue ó músculo estilofarínxeo e pasa entre os músculos constritores superior e medio da farinxe para acadar a orofarinxe e a lingua. Contribúe ó plexo nervioso farínxeo. O nervio glosofaríngeo chega á lingua e á farinxe.
Sebastián Martínez-Risco
Sebastián Martínez-Risco Macías, nado en Ourense o 19 de xaneiro de 1899 e finado na Coruña o 24 de setembro de 1977, foi un xuíz e escritor galego, presidente da Real Academia Galega.
Traxectoria
dereita|miniatura|Placa do seu despacho na praza de Galicia, A Coruña.
Realizou os estudos secundarios en Ourense, no Instituto do Posío (actual IES Otero Pedrayo de Ourense). Trasladouse a Santiago de Compostela onde iniciou a carreira de Dereito, que continuou na Universidade de Zaragoza e concluíu en Madrid. En 1924 gañou a oposición de maxistrado, converténdose en xuíz de instrución en Pobra de Seabra (1926-1927), O Barco de Valdeorras (1927-1933), Vilalba (1933-1941) e A Coruña (1941-1943). Foi ascendido a maxistrado, e exerceu na Audiencia de Ourense, mais o 27 de abril de 1944 pediu a excedencia para exercer como avogado na Coruña. Porén, entre 1969 e 1970 volveu á carreira xudicial na Audiencia de Xirona para poder acollerse aos dereitos pasivos que lle correspondían. De novo colaborou en La Centuria, na prensa de Zaragoza (cando estudaba alí) e en El Pensamiento Astorgano de Astorga (de onde era o seu tío), e entre 1919 e 1923 escribiu en La Esfera de Madrid. En 1917 deu unha conferencia sobre Rosalía de Castro en Zaragoza, e escribiu unha obra de teatro con José Camón Aznar. En 1943 publicou a novela ''La tanza negra. Ejemplo y agonía del juez Oria'', en certa medida autobiográfica, na que se fala do seu papel como xuíz durante a guerra civil española e a posguerra.
Fundou e dirixiu o Ateneo de Lugo. En 1944 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega, ingresando en 1953 como membro de número co discurso O sentimento da Xustiza na literatura galega, respondido por Manuel Banet. En 1955 participou na fundación da Agrupación Folklórica Aturuxo, e dirixiu a coral polifónica El Eco da Coruña.
Foi o sexto presidente da Academia, posto que exerceu na clandestinidade entre 1960 e 1977. Durante a súa presidencia celebrouse por primeira vez o Día das Letras Galegas.
Formou parte do Consello de Dirección da Revista de Economía de Galicia e do Consello de Administración da Editorial Galaxia.
Vida persoal
Fillo do enxeñeiro de camiños Sebastián Martínez Risco Pérez-Santamarina e mais de Cándida Macías García (irmá de Marcelo Macías), foi irmán de Manuel e Luis Martínez-Risco, e curmán de Vicente Risco. Casou con Mercedes Alonso Blanco, e foi pai dos avogados Sebastián e Mercedes Martínez-Risco Alonso. Foi tamén avó da actriz Isabel Risco.
Narrativa
miniatura|Tumba no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Microelectrónica
A microelectrónica é a aplicación da ciencia electrónica a compoñentes e circuítos de dimensións moi pequenas, microscópicas e ata de nivel molecular para producir dispositivos e equipos electrónicos de dimensións reducidas pero altamente funcionais. O teléfono móbil, o microprocesador da CPU e a computadora tipo Palm son claros exemplos dos alcances actuais da tecnoloxía microelectrónica.
A BALLADS
A BALLADS é a segunda compilación BEST da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 12 de marzo do ano 2003. O título pronunciado pola mesma Ayumi en comerciais do álbum foi A BALLAD (エー・バラード), pero o álbum escrito en caracteres romanos é BALLADS.
Información
Tralo lanzamento de "A BEST" no ano 2001, esta é a segunda compilación de éxitos de Ayumi Hamasaki, e nesta ocasión foron incluídas as súas baladas máis representativas, e ese é o motivo do titulo do álbum. Debido a non ter o éxito esperado, principalmente despois de que A BEST vendeu máis de 4 millóns de copias, e este nin sequera alcanzou a vender dous millóns, esta compilación foi considerada un fracaso en vendas.
A principal canción que foi utilizada para promocionar este álbum foi a versión rematada de "RAINBOW", a cal non chegara a terminarse para o álbum do 2002 RAINBOW por mor de que Ayumi só tiña a melodía e non atopaba unha letra para a canción. Debido a isto, a cantante pediu axuda ós seus fans, que enviaron centos de ideas para completar a canción á súa páxina web oficial en internet, co que finalmente puido rematarse a canción, que foi incluída no álbum. Nos créditos deste, Ayumi agradece a tódolos que a axudaron nomeándoos como RAINBOW-LOVERS. A idea para as portadas do álbum tamén foron sacadas desta mesma canción, máis ben do seu videoclip. No vídeo amósase a dúas Ayumis, que segundo ela mesma dixo en entrevistas, representaban a triste e insegura nena que era no pasado, e a máis segura e tamén máis feliz muller que é no presente. Dentro de todo o vídeo, a nena triste escapa da Ayumi do presente, ata que finalmente terminan atopándose nun bar, onde se pecha o ciclo e a nena triste desaparece, deixando só á Ayumi Hamasaki do presente. Realizáronse catro portadas distintas para este álbum, e en todas elas amósase ás dúas Ayumis amosando o seu afecto cara ela mesma. As portadas, así como o vídeo musical de "RAINBOW" causaron tamén bastante balbordo, principalmente por posicións bastante comprometedoras entre as dúas (que realmente son a mesma persoa), así como bicos.
A outra canción que cabe destacar do álbum é o primeiro cover realizado por Ayumi doutra artista, "Satsugyo Shashin" (Foto da Graduación) da cantante Yumi Arai. Ayumi tamén cantou outro dos temas de Arai, como "Haru yo, Koi", pero só en presentación en vivo, e a canción antes mencionada é a única versión gravada de estudio dos covers realizados.
As demais cancións incluídas no álbum foron elixidas polos fans da artista, e practicamente todas foron arranxadas e melloradas, para que lograran encaixar mellor con nome de "balada". Non todas son sinxelos, como "Who...", que é a canción que Ayumi dedicou a súa avoa, que foi a persoa que a criou. Porén, hai excepción, xa que por exemplo, a versión regravada do tema "A Song for XX" é unha versión rock, e tamén algunhas partes das letras desta canción foron cambiadas.
Constancio II
Constancio II (317 - 3 de novembro de 361) foi emperador romano desde 337 ata a súa morte.
Era o segundo fillo do anterior emperador, Constantino I o Grande e da súa segunda muller, Fausta. Naceu en Illyricum (actualmente en Hungría) e foi nomeado César. Cando o seu pai morreu, en 337, eliminou a todos os descendentes de Constancio I Cloro e de Teodora, quedando como únicos familiares homes os seus irmáns, Constantino II e Constante. Entre os tres dividíronse o Imperio, recibindo Constantino II Britania, Galia e Hispania; Constante reinou sobre Italia, África e as provincias ilíricas, quedando para Constancio Constantinopla e todo Oriente.
Esta repartición modificouse en 340, cando Constantino II morreu tratando de derrocar a Constante en Italia, e este quedou como único soberano da parte occidental do Imperio. Outro cambio na división produciuse en 350, ano en que Constante foi morto en batalla fronte ás tropas do usurpador Magnencio. Ata entón Constancio só se preocupou de loitar contra o Imperio Persa, pero o desenvolvemento dos acontecementos fíxolle elevar ao seu primo Treboniano Galo a César e colaborador seu, para poder prestarlle máis atención á insurrección.
En 351 Constancio derrotou a Magnencio na batalla de Mursa Major, unha das máis sanguentas da historia de Roma. Magnencio suicidouse en 353, e pouco despois, ao non serlle xa útil, Constancio ordenou a morte do seu primo Galo.
Tal como estaba a situación, Constancio deuse conta de que non podía facer fronte por si so a todas as frontes abertas nas fronteiras do Imperio, tanto en Oriente como en Occidente, polo que nomeou césar a Xuliano, o único familiar seu home que quedaba con vida, e deulle á súa irmá Helena en matrimonio. Pero este nomeamento sairíalle caro, pois Xuliano alzouse en armas e foi proclamado Augusto polas súas tropas en Galia, obrigando a Constancio a facerlle fronte. Os exércitos de ambos estaban moi igualados, pero a fortuna favoreceu a Xuliano, xa que o 3 de novembro de 361 Constancio morreu preto de Tarso por mor dunhas febres, deixando ao seu inimigo vía libre para exercer de Augusto en todo o Imperio Romano.
Constancio tomou parte activa no desenvolvemento da Igrexa Cristiá, apoiando en gran parte o punto de vista ariano.
Tratado de Lausana (homónimos)
O Tratado de Lausana pode referirse a:
-1187
Outros
Historia ano a ano
Kirsty Coventry
Kirsty Coventry, nada o 16 de setembro de 1983 en Harare, é unha nadadora de Cimbabue gañadora de sete medallas olímpicas, incluídas dúas de ouro, entre os Xogos de Atenas 2004 e Pequín 2008.
Traxectoria
No ano 2000, sendo aínda estudante de secundaria, participou nos Xogos Olímpicos de Sydney, onde chegou a semifinais nos 100 metros costas. Isto valeulle ser nomeada como deportista do ano en Cimbabue.
Nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004 conseguiu a medalla de ouro dos 200 m. costas (2:09,19), a prata dos 100 m. costas (1:00,50) e o bronce nos 200 m. estilos (2:12,72). Son as primeiras medallas olímpicas na historia de Cimbabue logo de 24 anos, e foi recibida como unha heroína á súa volta.
Nos Campionatos do Mundo de Montreal 2005 gañou dúas medallas de ouro, en 100 e 200 m. costas (1:00,24 e 2:08,52) e dúas medallas de prata, en 200 e 400 m. estilos (2:10,41 e 4:36,07). Estes triunfos colocaron a Cimbabue no terceiro lugar do medalleiro en devanditos campionatos, malia que Kirsty era a única representante dese país. Ela foi a nadadora máis laureada da competición.
Pac-Man
Pac-Man (パックマン) ou Comecocos é un videoxogo arcade desenvolvido por Namco e licenciado para a distribución nos Estados Unidos por Midway, saíndo á luz por vez primeira o 22 de maio de 1980. Inmensamente popular nos EE.UU. desde o seu lanzamento orixinal ata a actualidade, Pac-Man é considerado universalmente como un dos clásicos do medio, virtualmente sinónimo de videoxogo, e unha icona da cultura popular dos anos 80. O xogo converteuse nun fenómeno social que vendeu unha manchea de mercadorías e tamén inspirou, entre outras cousas, unha serie de animación de televisión e música.
Nome
O nome do xogo provén da onomatopea xaponesa paku (パク), que é o son que se produce ó abrir e pecha-la boca. O nome quedou como Puck-Man no Xapón (en inglés puck pronúnciase parecido a pac), pero Midway modificouno a Pac-Man para o mercado estadounidense (e posteriormente outros mercados occidentais), xa que puck se parece demasiado a fuck, unha obscenidade en inglés.
Descrición
O protagonista do videoxogo Pac-Man é un círculo amarelo ó que lle falta un sector polo que parece ter boca. Aparece en labirintos onde pode comer puntos pequenos, puntos maiores e outros premios con forma de froitas e outros obxectos. O obxectivo do personaxe é comer tódolos puntos da pantalla, momento no que se pasa ó seguinte nivel ou pantalla. Non obstante, catro fantasmas ou monstros, Shadow (Blinky), Speedy (Pinky), Bashful (Inky) e Pokey (Clyde), recorren o labirinto para intentar comerse a Pac-Man. Estas pantasmas son, respectivamente, vermella, rosa, azul clara e laranxa. No xogo orixinal (Puck-Man), as pantasmas chamábanse Akabei, Pinky, Aosuke e Guzut. As pantasmas non son iguais, así mentres Blinky é moi rápido, e ten a habilidade de encontrarte no escenario, Inky é moi lento e moitas veces evitará o encontro con Pac-Man.
Hai catro puntos máis grandes do normal situados preto das esquinas do labirinto, e que proporcionan a Pac-Man a habilidade temporal de comerse aos monstros (todos eles vólvense azuis mentres Pac-Man ten esta habilidade). Despois de ser tragados, as pantasmas rexenéranse en "casa" (unha caixa situada no centro do labirinto). O tempo que os monstros permanecen vulnerables varía segundo a pantalla, pero tende a decrecer a medida que progresa o xogo, e ó cabo de moitas pantallas os puntos especiais non teñen ningún efecto sobre as pantasmas, coa excepción do nivel 6 no que o efecto dura uns segundos máis ca no nivel 5.
Hai uns descansos entre algunhas pantallas (entre a 2 e a 3, 5 e 6, 9 e 10 e posteriormente cada catro pantallas) nas que se ven escenas humorísticas sobre Pac-Man e as pantasmas.
Ademais de comer os puntos, Pac-Man pode obter puntuación adicional se se come algún dos obxectos que aparecen dúas veces por pantalla xusto debaixo da caixa no centro do labirinto de onde saen os monstros. O obxecto cambia cada pantalla ou dous, e o seu valor en puntos aumenta, de forma que dúas cereixas (o premio da primeira pantalla) valen 100 puntos, mentres que o derradeiro obxecto, a chave, vale 5.000 puntos.
O videoxogo ten exactamente 255 pantallas nas que xogar, sendo este o maior número que se pode expresar con oito cifras no sistema binario. Aínda que, tecnicamente, existe un nivel 256, se se chega a el a parte dereita da pantalla aparece distorsionada con caracteres incongruentes e facendo que o xogo sexa practicamente imposible de xogar. Os entusiastas de Pac-Man refírense a este nivel como o "Nivel Final", o "Nivel da Pantalla Partida" (Split-Screen Level) ou sinxelamente como o final de Pac-Man.
En Pac-Man World tratase de que a familia de Pac-Man é raptada por diferentes monstros. O pai de Pac-man é raptado por uns alieníxenas, Toc-Man é raptado por un barco vivente, Can-Man é raptado por Anubis, o fillo de Pac-Man é raptado por un robot da fábrica e Mrs Pac-Man é raptada polas pantasmas.
Funcionamento
O movemento dos monstros está estritamente determinado: non hai ningún movemento aleatorio, nos algoritmos que elixen os seus percorridos. Así, pódese aprender a xogar indefinidamente a través da memorización de secuencias específicas de movementos para cada nivel. Estas secuencias son chamadas "patróns", ou "camiños" (en inglés patterns). Unha revisión posterior da programación do xogo alterou o comportamento, pero seguía sen ser aleatorio, e foi por este motivo polo que se deseñaron novos patróns para completa-los niveis.
As diferentes pantasmas son:
Acontecementos históricos
miniatura|dereita|[[Ornamento|Decoración de Nadal inspirada no Pac-Man, en Madrid.]] Billy Mitchell, en 1999 xogou por primeira vez unha partida perfecta de Pac-Man, entendéndose como tal unha partida na que o xogador debe completa-los 255 niveis coa puntuación máxima sen ser capturado nin unha soa vez. A puntuación máxima é de 3.333.560 puntos.
Non obstante, en decembro de 1982, un cativo de oito anos chamado Jeffrey R. Yee recibiu unha carta do entón presidente dos Estados Unidos Ronald Reagan na que o felicitaba por consegui-lo récord mundial de 6.131.940 puntos, unha puntuación que só se pode acadar se o xogador pasa polo nivel da pantalla partida. Debátese acaloradamente sobre se este feito tivo realmente lugar ou non nos círculos de videoxogos dende entón. Billy Mitchell ofreceu 100.000 dólares ó que puidese completar (e demostrar que o fixera) o nivel da pantalla partida antes do 1 de xaneiro de 2000, porén ninguén puido logralo.
Uníos Hermanos Proletarios
Uníos Hermanos Proletarios (UHP), foi unha consigna simbolizada na alianza obreira subscrita pola Federación Socialista Asturiana, a Unión General de Trabajadores e a Confederación Rexional do Traballo de Asturias, León e Palencia da CNT, en febreiro de 1934.
A consigna foi idea de Amador Fernández, destacado dirixente socialista. A esta alianza agregáronse ó pouco as dúas organizacións trotskistas existentes: o Bloc Obrer i Camperol e a Izquierda Comunista de Manuel Grossi. En setembro o PCE pediu o ingreso.
A consigna foi adoptada polos revolucionarios na Revolución de outubro de 1934, pescudando representar a unidade de acción do proletariado asturiano e as súas diversas tendencias.
Máis tarde foi unha proclama habitual do bando republicano e os seus defensores na guerra civil.
Gripe porcina
miniatura|Síntomas da gripe porcina. A gripe porcina é unha doenza infecciosa provocada por un virus gripal, coñecido como virus da gripe porcina que é propio dos porcos. Os virus gripais porcinos máis frecuentes pertencen ó subtipo H1N1 pero tamén se encontran outros subtipos: H1N2, H3N1, H3N2 e H2N3. Aínda que a gripe porcina non afecta polo xeral a persoas, existen casos esporádicos de infeccións, xeralmente en individuos con contacto intenso con porcos e aves de curral e os síntomas son semellantes aos da gripe humana: febre, cambras, dor de gorxa e musculares, tose, malestar xeral e nalgúns casos náuseas, vómitos e diarrea.
Inquisidor xeneral
miniatura|300px|O papa e o inquisidor (1884) de [[Jean-Paul Laurens.]] O inquisidor xeneral ou grande inquisidor (en latín: Inquisitor Generalis) foi a máxima autoridade oficial da Inquisición española. O primeiro e probablemente o máis famoso foi Tomás de Torquemada, relixioso dominico.
Historia
O nomeamento correspondía ao papa a proposta do rei da Monarquía Hispánica, aínda que na práctica o pontífice limitábase a confirmar ás persoas designada polo monarca. Tras cada nomeamento o papa promulgaba un breve pontificio no que delegaba a súa autoridade para reprimir a herexía no novo inquisidor, así como lle outorgaba a condición de xuíz supremo en tódalas apelacións das sentenzas dos tribunais provinciais. A partir dese momento o inquisidor xeneral podía actuar sen estar mediatizado por Roma. O inquisidor xeneral era en realidade un cargo da monarquía máis que unha dignidade eclesiástica, pero o rei non podía destituílo, porque non deixaba de ser un delegado papal, e si o cargo quedaba vacante os tribunais provinciais non podían actuar. miniatura|[[Tomás de Torquemada|Torquemada, Prior de Santa Cruz e primeiro inquisidor xeneral de Castela e Aragón, no s. XV.]] Tras a resolución das Cortes de Cádiz no século XIX, tivo lugar a abolición definitiva da Inquisición, que recibira co libro de Juan Antonio Llorente unha crítica demoledora. Precisamente, o presbítero canario Cristóbal Bencomo y Rodríguez quen foi confesor do rei Fernando VII e arcebispo titular de Heraclea, foi proposto polo propio rei como inquisidor xeneral de España (cargo rexeitado polo mesmo Bencomo). Isto debeuse, entre outras cousas, a que Bencomo entendía que tras a Constitución de Cádiz, o Santo Oficio era unha institución chamada á desaparición, pois non contaba coa simpatía da maioría dos estamentos segrares e eclesiásticos. Ocuparía o seu lugar Jerónimo Castillón y Salas, bispo de Tarazona, quen sería o último Inquisidor xeneral de España.
miniatura|[[Diego de Deza, Inquisidor xeneral, 1498-1507.]]
Lista de inquisidores xenerais
dereita|miniatura|[[Juan Pardo de Tavera, Inquisidor xeneral, 1539-45.]] dereita|miniatura|[[Fernando Niño de Guevara, Inquisidor xeneral, 1600-02.]] Os seguintes personaxes desempeñaron o cargo de inquisidores xenerais entre 1483 e 1834:
Literatura
O Gran Inquisidor é tamén o nome dun capítulo da obra literaria Bratia Karamazovy, do escritor e filósofo ruso Fiódor Dostoievski. O personaxe central da peza é un Grande Inquisidor que arresta e procesa a Xesús de Nazaret.