cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Bruzon
Traxectoria
Bruzon foi enviado a Xibraltar, onde permaneceu durante sete anos como párroco do bispo John Farmer Healy. Con todo, despois de catro anos no cargo, Bruzon comezou a cuestionar a súa elección. Non era só unha cuestión de celibato, posto que el di que se apaixonou pola súa futura esposa máis dun ano despois de romper os seus lazos coa Igrexa católica, pero sentiu que a Igrexa apartárase das persoas. De acordo co Bruzon, a pesar de mostrar simpatía polo dilema persoal do sacerdote, os seus superiores non puideron facer moito para acelerar o proceso de dispensa das funcións sacerdotais pola Santa Sé, que levou dezaoito meses para ser realizado.
Despois de deixar a vida relixiosa, Bruzon conseguiu un emprego na contabilidade do Castle Marketing Group, onde traballou durante tres anos para o pai de Joe Holliday. Con todo, acabado de casar e premido pola falta de vivendas en Xibraltar, decidiu aceptar un emprego en Hatton Garden, en Londres. El traballou no South Africa's Deciduous Fruits Board na Strand. Os seus dous fillos naceron durante a súa estadía en Inglaterra. En 1987 volveu a Xibraltar, coa súa familia.
Traballando nunha tenda de mobles, Bruzon afirma ter entrado en contacto cos problemas do pobo da Rocha, non só no que se refire á cuestión da vivenda (ou falta dela), senón tamén a dificultade na entrega de mobles, debido ao xeito que moitas das casas locais foran deseñadas. Pero o seu traballo no activismo político só comezou a desenvolverse en 1996, cando se xuntou ao Grupo Voz de Xibraltar, e foi ao Parlamento Europeo, en Estrasburgo, en busca dunha solución para as presións da España contra os residentes de Xibraltar.
En 2001, Bruzon uniuse ao GSLP. Nas eleccións xerais de 2003, foi elixido co terceiro número máis alto de votos da oposición, xunto con outro acabado de chegar, Lucio Randall. Nomeado ministro á sombra da Vivenda, Bruzon dixo que estudara coidadosamente todas as promesas feitas polos Socialdemócratas de Xibraltar (GSD) dende 1996, acerca dunha solución para a cuestión crónica da vivenda na Rocha. Na súa análise, o problema agravouse durante o goberno de Peter Caruana.
Bruzon foi re-elixido para o Parlamento en 2007 e permaneceu como Ministro da Vivenda. En 2011, coa vitoria da alianza GSLP/GLP nas eleccións xerais, foi nomeado Ministro da Vivenda e da Terceira Idade.
Dende 2003, Bruzon é membro do Movemento Socialista Cristián. O seu sobriño, padre Charles Bruzon, é o capelán militar a bordo do HMS Daring.
Anticodón
miniatura|dereita|Estrutura secundaria dun ARNt co anticodón en vermello.
O anticodón é unha secuencia de tres nucleótidos ou triplete que se encontra no extremo do brazo anticodón dos ARNt, e que exerce un importante papel na síntese de proteínas nos ribosomas. A información utilizada directamente para a síntese de proteínas encóntrase nos codóns do ARNm. A sucesión de codóns do ARNm determina a secuencia de aminoácidos da proteína, xa que conforme o ARNm vai pasando polo ribosoma é descodificado. O encargado de traer os aminoácidos ao ribosoma é o ARNt, e o anticodón é fundamental para que se introduza en cada momento o aminoácido correcto que se debe enlazar na cadea proteica en crecemento. Durante a tradución de proteínas o anticodón únese ao codón.
Emparellamento codón-anticodón e cambaleo
miniatura|255px|Posibles emparellamentos de bases da inosina e a guanina, que se apartan dos emparellamentos estándar e orixinan o cambaleo.
Como norma xeral, o codón e o anticodón son complementarios en bases seguindo a complementariedade estándar de Watson e Crick (A-U, G-C), pero hai excepcións debido ao denominado cambaleo no emparellamento de bases.
En xeral, o anticodón é complementario en bases nitroxenadas e antiparalelo con respecto ao codón, e cando o ARNt entra no ribosoma establécense pontes de hidróxeno entre as bases A e U e entre as C e G do codón e do anticodón. Por exemplo, se o codón do ARNm é 5'-UUG-3', o anticodón do ARNt será 3'-AAC-5', porque é o seu complementario. Se no ribosoma está nese momento exposto o codón UUG, en xeral só entraría no ribosoma o ARNt co anticodón AAC de entre as decenas de ARNt que hai na célula.
Debido a este fenómeno do cambaleo non ten que haber 61 ARNt distintos nas células, como se requirirían nun emparellamento codón-anticodón de 1 a 1, senón que son suficientes moitos menos. Algúns organismos teñen menos de 45 ARNt distintos. Requírense como mínimo 31.
Recoñecemento do anticodón polas aminoacil ARNt sintetases
Un ARNt levará o aminoácido que, segundo o código xenético, corresponda ao codón do ARNm para o cal ten o anticodón axeitado (complementario con ou sen cambaleo). Para que cada ARNt leve o aminoácido correcto deben actuar uns encimas chamados aminoacil ARNt sintetases, que recoñecen un aminoácido determinado e un ARNt determinado (co seu anticodón particular) e unen ambos. O anticodón é fundamental para que o encima recoñeza o ARNt, aínda que tamén é importante o brazo aceptor do aminoácido do ARNt.
Ligazóns externas
poto
Voto de San Nicolás
miniatura|dereita|250px|San Nicolás de Tolentino
Anticodón
Ligazóns externas
Transfer RNA
Voto de San Nicolás
O Voto de San Nicolás de Tolentino é unha ofrenda a dito santo instaurada polos veciños de Pontedeume (A Coruña) despois do incendio que padeceu a vila no ano 1621, en agradecemento pola súa intervención para aplacar o lume.
Historia
Conta a tradición que en dito incendio os monxes do Convento de Santo Agostiño sacaron en procesión unha imaxe de San Nicolás de Tolentino e botaron ao lume unha reliquia ou xoia do santo. A partir dese momento o lume comezou a minguar ata a súa extinción. O feito foi considerado como un milagre.
La bicicleta
La bicicleta é unha película española de 2006, dirixida por Sigfrid Monleón.
Voto de San Nicolás
Historia
Pouco despois do incendio reúnese a Corporación Municipal o 19 de xuño de 1621 decidindo que se vote un día para gardalo, que será o 10 de setembro de cada ano coincidindo coa súa onomástica. Ese día farase misa solemne cantada con sermón e procesión, e o día anterior vésperas solemnes no Convento de Santo Agostiño.
La bicicleta
Sinopse
Son as historias de varios personaxes dun mesmo lugar que empregan a bicicleta como medio de transporte. Estes personaxes son unha rapaza que se gaña a vida como mensaxeira, unha muller maior casada que reencontra ao pai de seu fillo, un cativo que traballa para un camelo e un bolseiro que se vai ir a Londres a estudar.
Voto de San Nicolás
Historia
O 16 de maio do ano seguinte, a vila, e no seu nome o Alcalde Maior Pedro Labora, renova o Voto e determínase nomear a San Nicolás de Tolentino co-patrón da vila que tiña como único patrón a Santiago Apóstolo. Neste Voto faise referencia aos boliños de San Nicolás, pequenas pezas de pan que se consagran na misa solemne do día 10 de setembro e que se reparten entre os veciños para protexeren as súas casas do lume. Este costume lembra á reliquia que se lanzara ás chamas.
La bicicleta
Comentarios
La bicicleta é un filme de corte naturalista con vocación ecoloxista (reivindicando o uso da bicicleta como alternativa aos automóbiles), existindo tamén en paralelo outros temas como o amor, o paso do tempo e as frustración vitais.
Foi con rodada con pouco orzamento e proxectouse no Festival de Málaga, sendo candidata á Espiga de Ouro neste certame no 2006.
Voto de San Nicolás
Tradición
Hoxe en día, o día 10 de setembro é un dos días grandes das Festas Patronais e continúase renovando o Voto.
Lista de Wikipedias
miniatura|Pantalla do portal de Wikipedia amosando as diferentes linguas clasificadas por número de artigos.|367x367px Wikipedia é unha enciclopedia en liña baseada nun wiki multilingüe e de contido libre editado e mantido por unha comunidade de editores, a cal comezou o 15 de xaneiro de 2001 coa versión en lingua inglesa. Pouco despois, creáronse edicións en linguas diferentes do inglés: as edicións en alemán e o catalán foron creadas o 16 de marzo, a edición en francés o 23 de marzo, e a sueca creouse o 23 de maio.
Táboa
Esta é unha táboa con todas as Wikipedias, presentables en orde decrecente de páxinas de contido ou outros ordenamentos. Os datos actualízanse de xeito automático a diario.
Fonte: Wikistats 2.0 - Wikipedias
Glaciar
O glaciar (do latín glacies) é unha grosa masa de xeo que se orixina na superficie terrestre por compactación e recristalización da neve, mostrando evidencias de fluxo no pasado ou na actualidade. A súa existencia é posíbel cando a precipitación anual de neve supera a evaporada en verán, polo cal a maioría se atopa en zonas próximas aos polos, aínda que existen noutras zonas montañosas, como por exemplo no territorio suízo. O proceso do crecemento e estabelecemento do glaciar chámase tamén glaciación.
Estrutura
Un glaciar consta de tres partes: cabeceira, lingua e val. Ó rematar no mar, fractúranse por acción de diversas causas, en particular, as mareas, producindo os iceberg.
O xeo vai movéndose por gravidade, podendo acadar, en determinadas circunstancias, velocidades estables de máis de 1 m/día.
Distribución
Os glaciares atópanse en todos os continentes, a excepción de Australia.
Na Antártida está o maior glaciar do mundo, o Thwaites, do que se descubriu que ten unha rede de lagos por baixo que axuda á súa drenaxe, provocando un fluxo de auga que pode acadar os 500 m3/s, unhas oito veces o caudal medio do Támese.
Un 10% da Terra está cuberta de glaciares, que almacenan uns 33 millóns de km3 de auga doce, namentres que durante as glaciacións se estendían por zonas de baixa altitude e en todas latitudes.
Diminución dos glaciares
Debido ó cambio climático, os glaciares está a sufrir unha diminución xeral no seu volume, retraendo a súa cabeceira e diminuíndo o seu grosor. Con datos de CryoSat, calcúlase que entre 2010 e 2020 os glaciares sufriron, a nivel mundial, unha perda de 2720 Xigatoneladas de xeo, equivalentes a un manto de 1 km de alto sobre a metade da superficie da provincia da Coruña.
Nos alpes tnese observado a desaparición de diversos glaciares, estando outros en risco.center|thumb|1000px|[[Glaciar Perito Moreno (Arxentina).]]
Importancia dos glaciares
Os glaciares actúan de diversos xeitos. Entre eles, como reserva de auga doce para poboacións. Así, calcúlase que só os glaciares do Himalaia subminstran auga potable para 1300 millóns de persoas. Asemade, a conversión do seu xeo en auga remata nun maior volume mariño, e polo tanto, nun incremento do nivel do mar. De aí a importancia da súa conservación para a humanidade.
Sanma
200px|dereita
Sanma é unha provincia ao sur do Pacífico pertencente a Vanuatu, ocupa a illa máis grande do arquipélago, Espírito Santo, localizada aprox. 2.500 km ao nordés de Sydney, Australia. O nome Sanma deriva das letras iniciais das principais illas de (Espírito) SANto e MAlo.
Poboación
Ten unha poboación de 45.860 habitantes e unha superficie de 4.248 km2. A capital provincial é Luganville. Outros centros de poboación inclúen Hog Harbour, Port Olry, Nakere, Ipaiato, Tasiriki, Tasmate e Malao.
O día provincial de Sanma celébrase o 23 de setembro anualmente. Todos os cidadáns de Sanma, incluídos os amigos, celebran esta ocasión especial onde se atopen no país ou no mundo.
Descrición xeral
A deputación provincial de Sanma é a encargada de xestionar os asuntos diarios da provincia. O consello elíxese cada catro anos, o partido que ten a maioría de escanos configura o goberno provincial. O xefe do goberno provincial é o presidente da provincia de Sanma. A sede da provincia está situada no centro da cidade de Luganville.
Os críticos culparan ao goberno provincial da mala xestión dos asuntos provinciais durante os últimos anos. Por exemplo, nos últimos anos, unha mala xestión culminara nunha cantidade considerable de litixios. Isto custoulle, polo tanto, unha fortuna ao concello en materia de honorarios legais. Un dos obxectivos declarados deste recente consello na provincia de Sanma é garantir a transparencia e o bo goberno.
Junípero Serra
Junípero Serra Ferrer O.F.M., nado en Petra (Mallorca) o 24 de novembro de 1713 e finado en Monterey (Alta California) o 28 de agosto de 1784, foi un freire franciscano balear. Foi bautizado como Miguel José Serra Ferrer, e é máis coñecido tradicionalmente como frei Junípero Serra. Doutor en Filosofía e Teoloxía, trasladouse a América, onde fundou nove Misións españolas na Alta California, e presidiu outras quince.
Primeiros anos
Naceu o 24 de novembro de 1713 en Petra, Mallorca, daquela unha poboación de canteiros e labradores, do matrimonio formado por Antonio Serra e Margarita Ferrer. O seu nome de bautismo era Miguel José.
Os seus pais eran analfabetos, pero ingresaron ao seu fillo na escola do convento franciscano de San Bernardino en Petra, e de aí pasou a ampliar estudos no convento de San Francisco de Palma de Mallorca. Aos 16 anos fíxose freire, e cambiou o seu nome polo de Junípero. O seu interese pola filosofía viuse alimentado por Ramon Llull. Dedicouse á docencia de filosofía de 1740 a 1743 no Convento de San Francisco, e despois ocupou a cátedra de teoloxía Escotista na Universidade Luliana.
Apostolado
En calidade de padre presidente fundou unha serie de Misións e atendeu á fundación doutras, cun total de nove Misións. A primeira das Misións fundadas por el foi a de San Diego de Alcalá, o 16 de jullo de 1769; a misión encóntrase dentro do actual concello de San Diego. Estableceu a súa sede central na Misión de San Carlos Borromeo de Carmelo, fundada por el en 1770.
En xullo de 1771 fundou a Misión de San Antonio de Padua, e en agosto, a de San Gabriel]], esta última na actual área metropolitana dos Ánxeles. O 1 de setembro de 1772 fundou a Misión de San Luis Obispo de Tolosa. Tamén tivo participación na fundación da Misión de San Juan Capistrano en 1776, e na de San Buenaventura en 1782. Sábese que visitou as misións de Santa Clara de Asís e de San Francisco de Asís, esta última na localidade de San Francisco.
As Misións foron creadas primordialmente para evanxelizar aos nativos. Outro obxectivo foi a integración destas persoas na sociedade española e a súa capacitación para asumir a propiedade e a xestión da terra. Como cabeza da Orde en California, Serra non soamente lidou con cargos relixiosos, senón tamén con outras autoridades españolas en cidade de México e cos oficiais militares locais que mandaban as gornicións achegadas.
Beatificación e canonización
Foi beatificado polo papa san Xoán Paulo II o 28 de setembro de 1988. O 23 de setembro de 2015 foi canonizado polo papa Francisco, na cidade de Washington D. C.. A partir dese momento é tamén coñecido como San Junípero Serra.
Pasantes, Triacastela, Triacastela
Pasantes é un lugar da parroquia de Triacastela, no concello lugués de Triacastela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Camiño de Santiago
Pasantes é unha localidade da etapa O Cebreiro-Triacastela do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
David Pobra
David Pérez González, nado na Pobra do Caramiñal o 14 de febreiro de 1981, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía galega e Filoloxía hispánica na Universidade de Santiago de Compostela, e cun Diploma de Estudos Avanzados no departamento de Teoría da Literatura e Literatura Comparada. Na actualidade exerce como profesor de lingua e literatura no ensino secundario. Exerceu tamén como lector de lingua galega na Universidade de Granada. Traballou eventualmente en diversas montaxes de teatro. Publicou artigos xornalísticos e recensións críticas en Vieiros e Grial. Formou parte do consello de redacción da revista Dorna, e foi membro da editorial alternativa Estaleiro Editora.
Galería de imaxes de Mañón
Galería de imaxes do concello de Mañón na provincia da Coruña.
La Di Da Di
La Di Da Di é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock experimental Battles, publicado o 18 de setembro de 2015 a través do selo Warp Records.
Pimpín carmíneo
O Pimpín carmíneo (Carpodacus erythrinus) é un ave típica do extremo norte europeo e visitante esporádico no sur de Europa.
Morfoloxía e hábitos
Especie coa cabeza, peito e rabadilla vermello carmín. Bandullo ocre con tonalidades brancas. As femias son pardas e carecen do vermello característico dos machos. Alcanza os 14–15 cm de lonxitude e os 21 gramos de peso. O peteiro é pequeno mais robusto e forte. De carácter discreto e silandeiro. Complicada de detectar. Habita en bosques húmidos, alimentándose de gromos, sementes e insectos.
Reprodución
miniatura|Carpodacus erythrinus A cría realízase nos meses de xuño e xullo. O niño acostuma estar en matogueiras e adoita conter entre 4 e 6 ovos. O tempo de incubación é de 13-14 días e o de permanencia no niño entre 14 e 17 días.
Convergéncia Democratica Aranesa - Partit Nacionalista Aranés
Convergéncia Democratica Aranesa - Partit Nacionalista Aranés (en galego: Converxencia Democrática Aranesa - Partido Nacionalista Aranés) é un partido político do Val de Arán, na provincia de Lleida, que forma a sección aranesa de Convergència Democràtica de Catalunya.
É, xunto con Unitat d'Aran, un dos principais partidos que compiten nas eleccións ao Consello Xeral de Arán.
Ifaistos Limnou B.C.
O Ifaistos Limnou B.C. (en grego: Ήφαιστος Λήμνου K.A.E.) é un club de baloncesto profesional grego con sede en Mirina, unha cidade da prefectura do Exeo Setentrional. Fundado en 2017. Actualmente xoga na A1 Ethniki, máxima categoría do baloncesto heleno. O seu pavillón como local é Kleisto Gimnastirio Limnou Nikos Samaras, recinto con capacidade para 1.260 espectadores.
Berrogüetto
Berrogüetto foi un grupo galego, de música folk moderno, activo entre 1996 e 2014. Algúns dos compoñentes de Berrogüeto formaron parte anteriormente do grupo Matto Congrio, xunto a outros artistas como Carlos Núñez. O seu primeiro disco, Navicularia, supuxo unha gran revolución no panorama da música folk, polo seu innovador estilo partindo de melodías tradicionais. No ano 2002 foron nomeados aos premios musicais Grammy Latino 2002 na categoría de "Mellor álbum folk".
Discografía
miniatura|O [[setestrelo serviu de inspiración en Hepta.]]
The Elder Scrolls V: Skyrim
The Elder Scrolls V: Skyrim é un videoxogo de rol en mundo aberto desenvolvido por Bethesda Game Studios e publicado por Bethesda Softworks. É o quinto título da serie The Elder Scrolls, despois de The Elder Scrolls IV: Oblivion. Skyrim foi estreado internacionalmente o 11 de novembro de 2011, para Microsoft Windows, PlayStation 3 e Xbox 360. Foron estreados tres packs de expansión descargables, Dawnguard, Hearthfire, e Dragonborn, que foron incluídos na edición The Elder Scrolls V: Skyrim – Legendary Edition, estreada o 4 de xuño de 2013. The Elder Scrolls V: Skyrim – Special Edition, unha versión rematerizada do xogo, será estreado para Xbox One e PlayStation 4 o 28 de outubro de 2016. Nel estarán incluídos as tres expansións DLC e unha actualización gráfica completa para ámbalas dúas consolas.
A historia de Skyrim xira arredor da personaxe do xogador, que debe derrotar a "Alduin the World-Eater", un dragón que segundo unha profecía destruirá o mundo. O xogo está ambientado douscentos anos despois dos eventos de Oblivion e ten lugar na provincia ficticia de Skyrim. Ó longo do xogo, o xogador completa unha serie de misións, desenvolvendo e mellorando as súas habilidades. Skyrim continúa coa tradición do mundo aberto características dos títulos predecesores, o cal permite ó xogador viaxar onde queira en calquera intre, podendo pospoñer ou ignorar a historia principal indefinidamente.
Eric de Friúl
Eric (tamén Heirichus ou Ehericus ), finado en 799, foi duque de Friúl (Dux Foroiulensis ) desde 789 ata a súa morte.
Traxectoria
Foi o fillo máis vello de Gerold de Vinzgouw (Vintzgau) e polo matrimonio da súa irmá Hildegarda, o cuñado de Carlomagno.
A maior parte do goberno de Eric estaba ocupado na tarefa de someter os ávaros. Nisto, foi acompañado por Pipino de Italia e o seu propio pai, o margrave de Avaria. En 791, Pipino partiu da Lombardía cun exército cara ao Val do Drava e devastou Panonia, mentres que Carlomagno marchou ao longo do Danubio en territorio ávaro. Carlomagno abandonou a campaña para enfrontar unha rebelión saxoa en 792. Pipino e Eric continuaron, asaltando o Anel das fortalezas dos ávaros. O gran Anel dos ávaros, a súa capital-fortaleza, foi tomado dúas veces. O botín foi enviado a Carlomagno a Aquisgrán e redistribuído entre todos os seus seguidores, mesmo entre gobernantes estranxeiros, como o rei Offa de Mercia.
En 795 ou 796, Eric e Pipino, aliados co tudun (gobernador) dos ávaros occidentais, lideraron un ataque que forzou a submisión do khagan ávaro e levou á captura do Hringum Hunorum ou Anel dos ávaros. o seu campamento principal. O khan foi levado a Aquisgrán, onde foi bautizado como Teodoro. Segundo os Anais de Fulda, o khan foi asasinado polos seus propios homes.
Segundo os Anais Laurisenses, Eric enviou continxentes para atacar aos ávaros en Panonia en 796, ao mando de Vojnomir, duque dos croatas de Panonia, sometidos aos francos.
Nalgún momento entre 787 e 796, Paulino de Aquilea (San Paulino) escribiu o Liber Exhortationis para Eric. O traballo está baseado nos Pais da Biblia e algúns da Igrexa para ofrecer instrucións sobre como vivir unha vida cristiá moralmente recta no exercicio dos dereitos seculares.
En 799 Eric morreu na Batalla de Trsat en Liburnia entre francos e croatas. O seu pai morreu na véspera da batalla cos ávaros, ese mesmo ano. Segundo o estudoso e cortesán franco, Exinardo, Eric morreu debido á traizón dos habitantes, pero non explica as circunstancias; O lugar da batalla, en latín Tharsatica ou Tarsatica, foi tradicionalmente identificado como Trsat, unha fortaleza cuxas ruínas dominan hoxe a cidade de Rijeka (Fiume). É máis probábel que a Tharsatica da historia de Exinardo sexa a civitas (en latín, "cidade"), que estaba ao outro lado do río Rječina, hoxe en día no centro histórico de Rijeka. O sitio de Trsat foi fundado polos habitantes de Tharsatica que sobreviviron, un ano despois da batalla.
Sucedeuno como duque Hunfrido.
Notas
<references responsive="" group="">
A Abelleira, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
A Abelleira é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Fonsagrada. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres.
Maamme
Maamme ou Vårt land (en finés e sueco respectivamente, en galego: significa A Nosa Terra) é o nome do himno nacional de facto de Finlandia.
A música foi composta polo alemán Fredrik Pacius, e a letra (orixinalmente en sueco) polo sueco-finés Johan Ludvig Runeberg. Foi presentado por primeira vez o 13 de maio de 1848. O poema orixinal, escrito en 1846 pero non impreso até 1848, tiña 11 estrofas e formaba parte do prólogo do verso Relatos do Alférez Ståhl (Fänrik Ståhls sägner), unha obra mestra do nacionalismo romántico.
Relatos do Alférez Ståhl foi unha obra moi apreciada en Escandinavia. Até a independencia de Finlandia, as notas de Pacius e as letras de Runeberg eran cantadas frecuentemente en Noruega, Dinamarca e Suecia. Débese notar que na versión sueca do himno, o texto non fai referencia a Finlandia, só a un país no norte (ou os países nórdicos en xeral); con todo na versión finesa do himno, o texto refírese explicitamente a Finlandia.
Algúns finlandeses propuxeron que o himno nacional sexa cambiado por Finlandia de Jean Sibelius; en parte porque a música tamén se usa no himno nacional de Estonia (Mu isamaa, mu õnn ja rõõm) cunha letra moi similar, e en parte porque Pacius era alemán e Runeberg era sueco-finés (aínda que Sibelius era tamén sueco-finés).
Pablo Iglesias Turrión
Pablo Iglesias Turrión, nado como Pablo Manuel Iglesias Turrión en Madrid o 17 de outubro de 1978, é un politicólogo, presentador de televisión e expolítico español. Foi vicepresidente segundo e ministro de Dereitos Sociais e Axenda 2030 do Goberno de España entre 2020 e 2021. Foi secretario xeral do partido Podemos dende 2014 até o 5 de maio de 2021.
Traxectoria
Licenciado en Dereito en 2001 e en Ciencia Política en 2004 (con premio extraordinario), rematou a tese de doutoramento en 2008 cunha tese doutoral sobre a acción colectiva postnacional. Obtivo o master en humanidades (2010) pola Universidade Carlos III de Madrid cunha tese sobre análise político do cine; e o Master of Arts in Communication (2011) polo European Graduate School (Suíza).
Activismo político
Situado na esquerda política, é voceiro do Consello Executivo da Fundación Centro de Estudios Políticos y Sociales (Fundación CEPS), "dedicada á produción de pensamento crítico e ao traballo cultural e intelectual para fomentar consensos de esquerdas".
En 2001 participou no Movemento de resistencia global onde defendeu a desobediencia civil como forma de loita, e boa parte da súa actividade académica, incluíndo a súa tese doutoral, versou sobre este tema.
Foi invitado por Izquierda Unida a participar no seu proceso de refundación da esquerda. Con Producciones CMI realizou anuncios de campaña para IU nas eleccións municipais de España de 2011 e foi asesor da mesma formación para as eleccións xerais e de Alternativa Galega de Esquerda para as eleccións galegas. Con motivo do Aniversario do Partido Comunista de España, presentou en 2012 un programa especial de La Tuerka dende a festa do partido onde debateron sobre o mesmo.
Actividade nos medios
Foi articulista de diferentes medios de prensa escrita, como Público, Kaosenlared, Diagonal e Rebelión. En maio de 2010, presentou o acto 99 segundos one step beyond, organizado por La Promotora na UCM, no que se realizou un debate sobre a Transición política dende o Franquismo ata o sistema constitucional actual e as súas implicacións na memoria histórica do noso país dende un formato que lembraba a programas como 59 segundos. Ao comezo do acto, Pablo Iglesias pediu ironicamente un aplauso para Libertad Digital e outros medios pola publicidade que deron ao evento. No acto participaron Ramón Cotarelo, Enrique Curiel, Carlos Slepoy, Almudena Grandes, Juan Carlos Monedero, Pablo Sánchez-León, Daniel Fernández e Willy Toledo.
La Tuerka e Fort Apache
Tele K, que retransmitiu o evento, ofreceu a La Promotora trasladar o formato á televisión comunitaria madrileña, o que deu orixe a La Tuerka CMI (realizado pola produtora Con Mano Izquierda). O programa comeza cun monólogo de Pablo Iglesias e, tras a sección de zapeo Revuelta en el frenopático, comeza un debate no que se trata un tema de interese político no que participaron políticos do PP, PSOE, IU, IA, ERC e outros partidos, profesores de universidade, activistas, sindicalistas e policías. Durante o programa adoitan facer reportaxes na rúa sobre o tema que están falando, e rematan emitindo un vídeo de rap; nesta sección participaron grupos como Los Chikos del Maíz.
A causa dos problemas coas licenzas de Tele K e Canal 33, ambas cadeas comezaron a emitir parte da súa programación conxuntamente, e La Tuerka trasladouse a Canal 33 para emitir en directo, emitíndose en diferido por Tele K.
En xaneiro de 2013, comezou a presentar un programa similar na cadea de capital iraniano Hispan TV: Fort Apache CMI. Pouco antes de comezar a emitir o programa, a canle deixou de emitir en TDT por orde do Ministerio de Industria, que a argumentaba como unha das sancións da Unión Europea contra o Goberno de Irán, aínda que continuou as súas emisións a través de Internet. Por entón, os medios do Grupo Intereconomía alertaron sobre a presenza en España de canles radicais, poñendo como exemplo a Hispan TV, Canal 33 e Tele K ou a algúns contertulios de La Tuerka.
Intereconomía e outros medios
En maio de 2013, Pablo Iglesias foi invitado ao programa El Gato al Agua de Intereconomía para falar sobre a convocatoria de Asedio ao Congreso. Tras esta participación, comezou a recibir solicitudes doutros medios e pasou a ser colaborador habitual nas tertulias políticas de El Gato al Agua, El cascabel al gato (13 TV), La Sexta Noche (laSexta) e Las mañanas de Cuatro.
Estas aparicións nos medios de masas valéronlle críticas positivas e negativas. Mentres en Diario Siglo XXI alaban o seu currículum e o seu estilo respectuoso dos seus contertulios, en Periodista Digital calificano de fabricante de miseria e poñen en cuestión a súa actividade académica; o director deste medio e Pablo Iglesias discuten a miúdo cando coinciden en La Sexta Noche.
Voo 990 de EgyptAir
O voo 990 de EgyptAir (MS990/MSR990) era un voo regular dende o Aeroporto Internacional dos Ánxeles e o Aeroporto Internacional do Cairo, cunha parada no Aeroporto Internacional John F. Kennedy. O 31 de outubro de 1999 o Boeing 767 que operaba a ruta esnafrouse no océano Atlántico a uns 100 quilómetros da illa de Nantucket, en Massachusetts, matando aos seus 217 ocupantes. A causa probable oficial do accidente foi unha acción deliberada do primeiro oficial de relevo.
Como o accidente ocorreu en augas internacionais, a responsabilidade da investigación recaiu sobre a Autoridade de Aviación Civil Exipcia (ECAA). Como a ECAA carecía dos recursos que tiña a Xunta de Seguridade do Transporte Nacional dos Estados Unidos (NTSB), o goberno exipcio pediulle á NTSB encargarse da investigación. Dúas semanas despois do accidente, a NTSB propuxo entregar a investigación ao Federal Bureau of Investigation (FBI), xa que as probas suxerían que tivera lugar un acto criminal que accidente fora intencinado. Esta proposta foi inaceptable para as autoridades exipcias, e polo tanto a NTSB continuou liderando a investigación. A medida que aumentaban as evidencias que apuntaban cara a un acto deliberado, o goberno exipcio revogou a súa decisión anterior e a ECAA comezou a súa propia investigación. As dúas tiveron unhas conclusións moi distintas: a NTSB concluíu que o accidente fora causado por unha acción deliberada do primeiro oficial de reserva Gameel Al-Batouti; a ECAA dixo que o accidente fora causado por un fallo mecánico no sistema de control do elevador do avión.
O informe exipcio suxería varios escenarios con fallos nos controis como causas posibles do accidente, centrándose nun posible fallo nunha das unidades de control de potencia do elevador dereito. Aínda que o informe da NTSB non determinou unha razón específica para os supostos actos do oficial de reserva, este afirmou que o impacto foi "un resultado das accións sobre os contris de voo do primeiro oficial de reserva". Apoiando as súas conclusións, o informe da NTSB determinou que ningún escenario con fallos mecánicos produciría os movementos do avión rexistrados pola gravadora de datos de voo, e que se incluso ocorrese algún dos escenarios presentados polas autoridades exipcias, o avión aínda sería recuperable debido ao sistema de control do elevadores redundante do 767.
Avión
O voo 990 estaba sendo operado por un avión Boeing 767-366ER con rexistro SU-GAP e bautizado Tuthmosis III polo faraón da XVIII dinastía. O pararello, unha versión alongada de longo alcance do 767 estándar, era o 282º 767 construído. Entregárase novo a EgyptAiro día 26 de setembro de 1989.
MAVEN
Características
MAVEN foi enviada a Marte para estudar a atmosfera superior e a ionosfera do planeta vermello, así como as súas interaccións co vento solar e determinar a perda co tempo dos gases da atmosfera marciana e o seu efecto na evolución do planeta.
MAVEN foi lanzada o 18 de novembro de 2013 e chegou a Marte o 22 de setembro de 2014, acadando unha órbita científica cun período de 4,5 horas, unha inclinación de 75º e unha periapse de 150 km.
Diarrea
A diarrea, tamén coñecida como cagarrela, cagarría ou furriqueira, é a evacuación frecuente de feces acuosas, o cal leva implícito unha baixa absorción de líquidos e nutrientes, podendo estar acompañada de dor, febre, náuseas, vómito, debilidade ou perda do apetito. De acordo coas cifras da Organización Mundial da Saúde, a diarrea é unha das principais causas de morte nos países do Terceiro Mundo.
Cardo corredor
O cardo corredor Eryngium campestre, é unha planta herbácea perenne da familia Apiaceae (Umbelliferae).
Monte Snaefell
miniatura|Ferrocarril do Monte Snaefell Snaefell é a montaña máis alta (621 m) e a única superior a 2000 pés da Illa de Man. Dise que nun día despexado pódense ver seis reinos dende o seu cumio: Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales, a Illa de Man e o Ceo. O ferrocarril de montaña de Snaefell percorre as catro millas dende Laxey ó cumio. O cume está coroado por unha cafetería e varias antenas de comunicacións.
Cardo corredor
Descrición
É unha planta espiñenta de talo erecto e moi ramificado que pode medrar até uns 70 cm de altura, porén, as súas raíces son moi longas e poden chegar a medir uns 5 m. As súas follas están cubertas de espiños e divididas en lobos. As súas flores, de cor azulada, reúnense en capítulos arrodeadas por un invólucro composto de 5 ou 6 brácteas. O seu froito é un aquenio de 2 mericarpios uniloculares. miniatura|250px|Ilustración. miniatura|250px|Froitos (aquenios duplos uniloculares escamosos) miniatura|Eryngium campestre
Monte Snaefell
A estrada de montaña A18 pasa polas pendentes do Snaefell, e é a sección máis alta da Pista de Montaña de Snaefell sobre a cal celébrase a Isle of Man TT Races (carreira de motociclismo).
Cardo corredor
Hábitat
É unha especie común en Europa central e occidental, o norte de África, Medio Oriente e o Cáucaso. Dáse principalmente en terreos secos e planos, especialmente nas beirados dos camiños e en leiras de cultivo desleixadas. A este cardo está asociada, mediante micorrizas, o cogomelo de cardo (Pleurotus eryngii), de gran valor culinario. Moi a miúdo, é obxecto de parasitismo por varias especies de Orobanche, en particular Orobanche amethystea (que, por isto mesmo, ten como sinonimia - entre outras - Orobanche eryngii).
Monte Snaefell
Hai montañas en Islandia chamadas Snæfell (nótese a suave diferenza de pronunciación), incluíndo a montaña baixo o famoso glaciar Snæfellsjökull. A voz "Snaefell" semella significar "Cume nevada"
Civilización cartaxinesa
A civilización cartaxinesa ou púnica é unha civilización púnica é unha civilización antiga apousentada na conca do Mediterráneo e á orixe dunha das máis grandes potencias comerciais, culturais e militares desta rexión na Idade Antiga.
Cardo corredor
Ciclo de vida
É unha planta perenne do tipo vivaz, é dicir, a parte aérea morre despois de se reproducir e só persiste a raíz tuberosa até a primavera seguinte, en que regroman o talo e as follas. É unha planta estepicursora, pois as inflorescencias despréndense ao morrer os talos e de alí orixinouse o nome de "cardo corredor", pois pola acción do vento arrastran tanto os talos mortos como os capítulos secos. Deste xeito, facilítase a dispersión das sementes e incluso a colonización de novos ambientes. Florea desde fins da primavera (maio no Hemisferio Norte) até inicios do outono (setembro), dependendo do inicio e da lonxitude desta etapa do clima e a latitude.
Usos
Non se cultiva, pola contra, combáteselle cando invade terreos destinados ao pastoreo ou a produción de forraxe. A pesar disto, é bastante apreciado porque as súas raíces son o hábitat do fungo Pleurotus eryngii, chamado cogomelo de cardo, que nos países mediterráneos se recolecta para o consumo humano; por iso a planta recibe o nome de "cardo cogomeleiro". Ademais, na herbolaria tradicional atribúenselle propiedades diuréticas r cicatrizantes, as súas follas tenras e a súa raíz poden consumirse en ensaladas e cando se seca pode usarse como enfeite.
Taxonomía
Eryngium campestre foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum, vol. 1, p. 233, 1753. Número de cromosomas de Eryngium campestre (Fam. Umbelliferae) e táxones infraespecíficos: 2n=28
Eryngium: nome xenérico que probabelmente fai referencia á palabra que lembra o ourizo: "Erinaceus" (especialmente desde o grego "erungion" = "ción"), senón que tamén podería derivar de "eruma" (= protección), en referencia ás espiñentas follas das plantas deste tipo.
campestre: epíteto que significa "dos campos".
Civilización cartaxinesa
A cidade de Cartago, que lle deu o nome, foi fundada polos fenicios na marxe da actual Tunisia, con máis precisión no golfo de Tunisia, no ano 814 a.C., segundo a tradición máis usual. Cartago foi pouco a pouco gañando influencia sobre as outras cidades fenicias do Mediterráneo occidental, acadando a súa independencia ao redor do 650 a.C., antes de desenvolver a súa propia civilización e perdurando até o final do século III a.C..
Escribenta cabecinegra
A escribenta cabecinegra é un ave da familia das Emberizidae.
Civilización cartaxinesa
Pola meirande parte da súa historia, Cartago estivo en relacións hostís cos gregos en Sicilia e coa República Romana. Estas tensións provocaron os conflitos armados das Guerras Sicilianas e Guerras púnicas, que acabaron coa destrución de Cartago polo exército romano no final da Terceira guerra púnica en 146 a.C.. Case todas as cidades-Estado fenicias e antigos territorios cartaxineses terminaron en mans romanas.
Escribenta cabecinegra
Morfoloxía e hábitos
miniatura|Emberiza melanocephala. Ten unha lonxitude de 15 a 17 cm. É unha especie moi similar á escribenta amarela, indentificable pola caparuza negra e os costais superiores cor pardo claro. As femias e xuvenís son amarelos sen caparuza. Moi emparentado coa Escribenta carivermella, coa que hibrida localmente. De feito, os xuvenís son practicamente indiferenciables, O mesmo acontece cos machos durante o primeiro ano de vida.
Civilización cartaxinesa
A civilización cartaxinesa xurdiu da mestura da cultura indíxena dos bérberes do Norte de África coa dos colonos fenicios. Por iso non é fácil distinguir aquilo que se debe aos cartaxineses e aquilo que se debe aos fenicios nos achados arqueolóxicos descubertos nas escavacións, cuxo dinamismo desde os anos 1970 abriu vastos campos de estudo onde é evidenciada unha unidade na civilización malia as particularidades locais. Porén dos progresos, moitos aspectos da civilización non material permanecen descoñecidos, debido á natureza das fontes dispoñíbeis, sempre secundarias, pois toda a literatura púnica desapareceu, con lagoas e a miúdo subxectiva.
Escribenta cabecinegra
Distribución
Durante a época de cría (maio a xullo) localízase no sur de Italia, os Balcáns, Asia Menor, o Cáucaso e o norte da península Árabe. Hiberna na India.
A Abelleira, Furís, Castroverde
A Abelleira é un lugar pertencente a parroquia de Furís, no concello de Castroverde. No ano 2010 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres) segundo o INE.
Mirror (álbum)
Mirror é un mini-álbum da banda estadounidense de dance-punk The Rapture, publicado o 26 de xaneiro de 1999 a través do selo Gravity Records.
Flandres Occidental
Flandres Occidental (West-Vlaanderen en neerlandés, Flandre Occidental en francés, West Flandres en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Bruxas.
Localización e características
A provincia fai fronteiras (dende o norte e no sentido horario) cos Países Baixos, coa provincia do Flandres Oriental, coa provincia de Hainaut, Francia e co Mar do Norte.
A lingua oficial da provincia é o neerlandés, porén, nalgúns puntos próximos á fronteira coa Francia, o francés é falado como primeira lingua por algúns.
Na provincia emprégase un dialecto peculiar, o flamengo occidental. raramente é entendido por falantes doutros dialectos do neerlandés. O dialecto ten unha grande influencia do francés, do inglés e do neerlandés medieval.
Concellos de Flandres Occidental
1. Alveringem
2. Anzegem
3. Ardooie
4. Avelgem
5. Beernem
6. Blankenberge
7. Bredene
8. Bruxas
9. Damme
10. De Haan
11. De Panne
12. Deerlijk
13. Dentergem
14. Diksmuide
15. Gistel
17. Heuvelland
18. Hooglede
19. Houthulst
20. Ichtegem
22. Ingelmunster
23. Izegem
24. Jabbeke
25. Knokke-Heist
27. Koksijde
28. Kortemark
29. Kortrijk
30. Kuurne
31. Langemark-Poelkapelle
32. Ledegem
34. Lichtervelde
35. Lo-Reninge
36. Menen
37. Mesen
38. Meulebeke
39. Middelkerke
40. Moorslede
41. Nieuwpoort
42. Oostende
43. Oostkamp
44. Oostrozebeke
45. Oudenburg
46. Pittem
47. Poperinge
48. Roeselare
49. Ruiselede
50. Spiere-Helkijn
51. Staden
52. Tielt
53. Torhout
54. Veurne
55. Vleteren
Gordos
Gordos é un filme español de 2009 dirixido por Daniel Sánchez Arévalo e protagonizado por Antonio de la Torre. Conta cinco historias que xiran arredor da obesidade, cunha contorna común: un grupo de terapia, un sitio onde os protagonistas non van adelgazar, senón a atopar os motivos polos cales teñen sobrepeso, a pescudar as causas polas cales están a contragusto co seu corpo. Foi un dos tres filmes candidatos a representar España nos Premios Óscar de 2009.
Flandres Occidental
Concellos de Flandres Occidental
56. Waregem
Gordos
Sinopse
Comedia dramática sobre os excesos e as carencias da vida. Os complexos, as fobias, as obsesións, os traumas, os erros, os medos, a culpa, os desexos, as ilusións, os retos, os compromisos, as metas, as relacións, o amor, o sexo, a saúde, a familia... A supervivencia, no máis amplo sentido da palabra. Gordos é unha historia coral que xira arredor dunha terapia de grupo, de xente con problemas relacionados coa obesidade.
Flandres Occidental
Concellos de Flandres Occidental
57. Wervik
58. Wevelgem
59. Wielsbeke
60. Wingene
61. Zedelgem
62. Zonnebeke
63. Zuienkerke
64. Zwevegem
Rääkkylä
Rääkkylä é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 179 habitantes. A superficie do termo municipal é de 699,68 km2, dos cales 272,07 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,10 hab./km².
Limita cos concellos de Joensuu, Kitee, Liperi, Tohmajärvi e Savonlinna, este último pertencente á rexión veciña de Savonia do Sur.
Lingua manx
A lingua manx (tamén coñecida como gaélico manx, Yn Ghaelg en manx) é unha lingua celta que se fala na illa de Man, unha pequena illa do Mar de Irlanda que constitúe unha dependencia autogobernada da coroa británica e que non pertence ao Reino Unido.
Rääkkylä
O concello é unilingüe en finés.
Lingua manx
No século V, os goidélicos ou gaélicos, procedentes de Irlanda invaden a illa, traendo a súa lingua céltica, que, cos séculos, evolucionaría ata se converter na actual lingua manx, a cal tamén ten préstamos nórdicos, froito das sucesivas invasións viquingas: primeiro no século IX e logo unha segunda invasión viquinga procedente de Irlanda no século XI. A illa mantívose baixo dominación norueguesa ata a segunda metade do século XIII.
A poboación conservou o seu idioma ata o século XVII, comezando a declinar no século XVIII cando comezou a súa decadencia. En 1831 falábao regularmente o 30% da poboación; en 1901 só o falaban 970 persoas e o último falante nativo de manx, Ned Maddrell, morreu o 27 de decembro de 1974 á idade de 97 anos.
Hoxe en día, o manx sobrevive grazas a un pequeno número de persoas que o aprenderon como segunda lingua e que intentan potencialo fronte ao inglés, a súa lingua materna. En 2001 un 2.2% da poboación da Illa de Man, 1.689 de 76.315 habitantes, aseguraba poder desenvolverse en manés, aínda que en graos diversos. Non foi até 2003 cando o goberno pasou a introducilo oficialmente na escola. Actualmente, o manés é segunda lingua nas escolas primarias e secundarias, na universidade da Illa e no centro de estudos de manés. Alén diso, unha escola privada, o Bunscoill Ghaelgagh, ten o manés como lingua principal. Ademais, xa hai dúas ducias de rapazas e rapaces que teñen o manés como lingua materna.
Historia
A lingua manx é unha lingua goidélica, estreitamente relacionada coa lingua irlandesa e a lingua gaélico escocesa. En xeral non son mútuamente intelixibles entre elas, aínda que os falantes das tres linguas encontran doado acadar competencia pasiva nas respectivas linguas e mesmo a falalas.
Ao igual que o gaélico escocés e o irlandés moderno, a lingua manx deriva de formas antigas do irlandés. A lingua máis antiga coñecida na Illa de Man foi unha forma da lingua británica.
Consoantes
A lingua manx ten os seguintes fonemas consonánticos: