cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vivir de noite
Vivir de noite (en Live by Night) é un filme estadounidense de 2016 escrito, dirixido, producido e protagonizado por Ben Affleck. Está baseado na novela homónima de Dennis Lehane, un traficante de alcohol de Ybor City (Affleck) que se converte nun importante gangster. Está protagonizado por Elle Fanning, Brendan Gleeson, Chris Messina, Sienna Miller, Zoe Saldana e Chris Cooper.
Estreouse en galego o 13 de xaneiro de 2021 na TVG. O director de dobraxe foi Antón Rubal.
Jacinto Convit
Jacinto Convit García nado o 11 de setembro de 1913 e finado o 12 de maio de 2014 foi un médico e investigador científico venezolano, coñecido por desenvolver unha vacina para previr a lepra e por estudos para tratar o cancro. Desempeñou un papel na fundación do Instituto Nacional de Biomedicina de Venezuela e ocupou moitos cargos relacionados coa lepra. Entre os moitos premios de Convit polo seu traballo sobre a lepra e as enfermidades tropicais estivo o Premio Príncipe de Asturias na categoría de Investigación Científica e Técnica e a Lexión de Honra de Francia. En 1988, Convit foi nomeado para o Premio Nobel de Medicina pola súa vacina experimental contra a lepra.
Traxectoria
Fillo de Francesc Convit i Martí, un catalán naturalizado venezolano, Jacinto Convit García naceu en La Pastora, municipio Libertador, Caracas, en 1913. A súa nai era Flora García Marrero, unha venezolana de raíces canarias.
Convit estudou no liceo Andrés Bello. Foi alumno de Rómulo Gallegos en filosofía e matemáticas. Inspirado por persoas con lepra, ingresou na Facultade de Medicina da Universidade Central de Venezuela (UCV) en 1932. Gañou o seu título de doutor en Ciencias Médicas en 1938.
Convit comezou a súa carreira docente en 1940 e foi nomeado Xefe da Clínica de Dermatoloxía en 1950. En 1965, o seu traballo foi recoñecido polo Consello de Dermatoloxía dos Estados Unidos. Ao mesmo tempo, traballou para o Ministerio de Sanidade e Benestar Social de Venezuela. Posteriormente xogou un papel importante na fundación do Instituto Nacional de Dermatoloxía (agora chamado Instituto Nacional de Biomedicina) en 1972.
En 1968, Convit foi elixido presidente da Asociación Internacional da Lepra (International Leprosy Association, ILA) e foi reelixido en 1973. En 1971, Convit foi nomeado pola OMS como Director do Centro Cooperativo para o Estudo e a Clasificación Histolóxica da Lepra. En 1976, Convit foi elixido Director da Panamericana de Investigación e Formación en Lepra e Enfermidades Tropicais. Tamén foi nomeado presidente do International Journal of Leprosy.
En 1987, Convit engadiu o Mycobacterium leprae morto á vacina BCG. A vacina combinada probouse en todo o mundo, pero non foi máis eficaz que o BCG normal. En 1988, o goberno venezolano nomeou a Convit para o Premio Nobel. Máis tarde desenvolveuse unha vacina contra a leishmaniose mediante o método de Convit. Tamén traballou na oncocercose, micose e outras enfermidades tropicais.
O 7 de xuño de 2010, un xornal venezolano anunciou incorrectamente o desenvolvemento exitoso por parte de Convit dunha nova vacina contra o cancro destinada a previr o cancro de colon, estómago e mama. O Instituto Nacional de Biomedicina de Venezuela publicou pronto unha nota na que aclara que levan traballando os tres anos anteriores nunha vacina contra o cancro e que aínda está en desenvolvemento. Durante este tempo estiveron avaliando un pequeno grupo de 23 pacientes, na súa maioría cancro de mama e algúns cancro de colon, estómago e cerebro. Levan dando aos pacientes un modelo experimental de inmunoterapia contra o cancro, que deron resultados alentadores. Esta vacina baséase na idea de que as células cancerosas aparecen e propáganse porque o organismo non as detecta. Unha mostra do tumor mesturada con formalina e BCG marca as células malignas para que o sistema inmunitario poida reaccionar e atacar o cancro.
Morte
Convit fixo 100 anos en 2013. Faleceu o 12 de maio de 2014. Descrito como un heroe popular, nunca cobrou a un paciente polos coidados que deu. Convit publicou o seu último estudo aos 100 anos en 2013.
Na cultura popular
En 2013 estreouse un documental homónimo sobre a súa vida dirixido por Sergio Monsalve. O documental foi proxectado no XI Festival de Cine de Venezuela en 2015.
Michael Porter Jr.
Michael Lamar Porter Jr., nado o 29 de xuño de 1998 en Columbia, Missouri, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Porter Jr. foi escollido na 14ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Denver Nuggets. O 3 de xullo de 2018, Porter Jr. asinou o seu contrato de rookie cos Nuggets. Tras un ano sen xogar por unha operación nas costas, Porter Jr. debutou na NBA o 31 de outubro de 2019, facendo 15 puntos na derrota dos Nuggets por 107–122 contra os New Orleans Pelicans.
Antonio Sánchez Quiroga
Traxectoria
Facía o servizo militar na base aérea de León, e nos primeiros días da revolución de Asturias de 1934 participou nun movemento de apoio aos sublevados; asaltaron o arsenal e impediron a engalaxe dos avións repletos de bombas para descargar sobre Oviedo. Detido, un tribunal de guerra condenouno a 20 anos de prisión, que se reduciron a 16 meses no forte de Guadalupe de Irún. Logo do triunfo do Frente Popular foi amnistiado e regresou a Escairón con Antonio Nieves Ferreiro, sendo recibidos con fogos artificiais e un banquete o 1 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 6 de agosto xunto con Bernardo Sánchez Quiroga. Xulgado en Lugo por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 14 de xaneiro de 1937 con Agustín Rouco Vilar.
Wikipedia en min nam
A Wikipedia en min nam (Pe̍h-ōe-jī: Wikipedia Bân-lâm-gú) ou Holopedia é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua min nam. É a segunda meirande versión de Wikipedia nunha variedade do chinés, despois do mandarín. Escrita en Pe̍h-ōe-jī, usa principalmente o dialecto hokkien de Taiwán.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Freak Out!
Freak Out! é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock The Mothers of Invention, publicado o 27 de xuño de 1966 a través do selo Verve Records. A miúdo citado como un dos primeiros álbums conceptuais da música rock, é unha expresión satírica da percepción do líder Frank Zappa da cultura pop estadounidense e a nacente escena freak dos Ánxeles. Tamén foi un dos primeiros dobres álbums na música rock, así como o primeiro álbum de estrea dobre. No Reino Unido o traballo foi lanzado orixinalmente como un único disco editado.
O álbum foi producido por Tom Wilson, que fichara a The Mothers, anteriormente unha banda de bar chamada The Soul Giants. Zappa dixo moitos anos despois que Wilson asinou co grupo un contrato pensando que eran unha banda de blues branco. O álbum conta con Zappa nas voces e na guitarra, xunto co vocalista principal e pandereteiro Ray Collins, o baixista e vocalista Roy Estrada, o batería e vocalista Jimmy Carl Black e o guitarrista Elliot Ingber (despois en Captain Beefheart's Magic Band, actuando alí baixo o seudónimo de "Winged Eel Fingerling").
O repertorio orixinal da banda consistía en versións de rhythm and blues, pero despois de que Zappa se unise animounos a tocar material orixinal propio, cambiando o seu nome a The Mothers. O contido musical de Freak Out! vai dende o rhythm and blues, o doo-wop, e o rock influenciado polo blues estándar ata aranxos orquestrais e colaxes de sons de vangarda. Aínda que o álbum foi inicialmente non moi ben recibido nos Estados Unidos, foi un éxito en Europa. O disco converteuse nun traballo de culto nos Estados Unidos, onde continuou vendéndose en cantidades considerables ata que quedou descatalogado a principios dos 70.
En 1999 o álbum recibiu o Grammy Hall of Fame Award, e en 2003 Rolling Stone incluíuno no número 246 da súa lista dos "500 mellores álbums da historia". En 2006 publicouse polo seu 40 aniversario The MOFO Project/Object, un documental de son sobre a realización do álbum.
Listaxe de cancións
Nas reedicións en CD de 1995 e 2012, "Help, I'm a Rock" está acreditada como dous temas: "Help, I'm a Rock" (4:43) e "It Can't Happen Here" (3:57). Na etiqueta da cara 3 das copias do vinilo orixinal, "Trouble Every Day" está listada como "Trouble Comin' Every Day".
Glicoforina B
A glicoforina B ou GYPB, tamén chamada glicoforina B (grupo sanguíneo MNS), sialoglicoproteína delta e sialoglicoproteína SS activa, é unha sialoglicoproteína de membrana que nos humanos está codificada no xene GYPB do cromosoma 4. A GYPB foi tamén designada recentemente como CD235b (cluster de diferenciación 235b).
Función
As glicoforinas A (GYPA) e B (GYPB) son as principais sialoglicoproteínas da membrana dos eritrocitos, e conteñen determinantes antixénicoss para os grupos sanguíneos MN e Ss, respectivamente. Ademais dos antíxenos M ou N e S ou s, que aparecen comunmente en todas as poboacións humanas, identificáronse uns 40 fenotipos variantes relacionados. Entre estas variantes están o complexo Miltenberger (Mi) e varias isoformas Stones (Sta); tamén Dantu, Sat, Henshaw (He ou MNS6), Mg e as variantes de deleción Ena, S-s-U- e Mk. A maioría destas son resultado de recombinacións xenéticas entre os xenes GYPA e GYPB.
Xenómica
O xene está localizado no brazo longo do cromosoma 4 (4q28-q31) e ten 5 exóns. Foi secuenciado por primeira vez en 1987 e a secuencia peptídica de 72 aminoácidos fora determinada algo antes ese mesmo ano.
O xene ten un 97% de homoloxía de secuencia co xene da glicoproteína A (GYPA) desde o 5' UTR aproximadamente 1 quilobase augas arriba do exón que codifica as rexións transmembrana ata a porción da secuencia codificante dos primeiros 45 aminoácidos. Hai unha secuencia sinal de 19 residuos de aminoácidos. O péptido líder difire en só un aminoácido e os seguintes 26 aminoácidos son idénticos. Os aminoácidos 27-55 da glicoforina A están ausentes na glicoforina B. Esta sección inclúe un sitio de N-glicosilación. Na glicoproteína B só se encontran sitios de O-glicosilación e estes están ligados a residuos de serina ou treonina. Os residuos 80-100 da glicoforina A e os 51-71 da glicoforina B son moi similares. Ao contrario, os residuos que quedan en medio difiren significativamente. O determinante antixénico para o grupo sanguíneo Ss está localizado no residuo 29, onde S ten unha metionina e s unha treonina. Isto débese a unha mutación no nucleótido 143 (C→T). O antíxeno S tamén se coñece como MNS3 e o s como MNS4.
Parece probable que este xene evolucionase por duplicación xénica e unha subseguinte mutación do xene da glicoforina A. O sitio de transición de secuencias homólogas a non homólogas pode localizarse dentro de secuencias de repeticións Alu.
Bioloxía molecular
Hai unhas 80.000 copias da glicoforina B por eritrocito. Tanto a glicoforina A coma a B exprésanse no epitelio e endotelio renais.
Os primeiros 40 aminoácidos da proteína madura son extracelulares. Os seguintes 22 forman un segmento transmembrana e os restantes son intracelulares.
Grupos sanguíneos
O grupo sanguíneo MNS foi o segundo conxunto de antíxenos descuberto nos eritrocitos. M e N identificáronse en 1927 grazas aos traballos de Landsteiner e Levine. S e s foron descritos máis tarde en 1947.
As frecuencias destes antíxenos son:
Transfusións en medicina
Os antíxenos M e N difiren en dous residuos de aminoácidos: o alelo M ten unha serina na posición 1 (C no nucleótido 2) e glicina na posición 5 (G no nucleótido 14), mentres que o alelo N ten unha leucina na psocición 1 (T no nucleótido 2) e glutamato na posición 5 (A no nucleótido 14). Tanto a glicoforina A coma a B únense á lectina anti-N de Vicia graminea.
Coñécense unhas 40 variantes no sistema de grupos sanguíneos MNS. Orixináronse principalmente como resultado de mutacións na rexión de 4 kb que codifica o dominio extracelular. Estas inclúen os antíxenos Mg, Dantu, Henshaw (He), Miltenberger, Nya, Osa, Orriss (Or), Raddon (FR) e Stones (Sta). Os chimpancés teñen tamén o sistema de antíxenos MN. En chimpancés o M reacciona fortemente e o N debilmente.
Mutantes nulos (null)
O fenotipo de individuos que carecen tanto de glicoforina A coma B desígnase Mk.
Antíxeno Dantu
O antíxeno Dantu describiuse en 1984. O antíxeno Dantu ten un peso molecular aparente de 29 quilodaltons (kDa) e 99 aminoácidos. Os primeiros 39 aminoácidos derivan da glicoforina B e os residuos 40-99 derivan da glicoforina A. Dantu está asociado co antíxeno moi débil s, un antíxeno N resistente a proteases e o antíxeno que pode ser moi débil ou non U. Existen polo menos tres variantes: MD, NE e Ph. O fenotipo Dantu aparece cunha frecuencia de ~0,005 en negros norteamericanos e e de < 0,001 en alemáns.
Antíxeno Henshaw
O antíxeno Henshaw (He) orixinouse por unha mutación na rexión N-terminal. Hai tres diferenzas nos tres primeiros residuos de aminoácidos: a forma habitual ten triptófano1-serina-treonina-serina-glicina5 mentres que Henshaw ten leucina1-serina-treonina-treonina-glutamato5. Este antíxeno é raro en caucasianos pero aparece cunha frecuencia de 2,1% en persoas norteamericanas e británicas de orixe africana. Aparece cunha frecuencia do 7,0% en negros de Natal, Suráfrica e do 2,7% en africanos occidentais. Identificáronse polo menos tres variantes deste antíxeno.
Subsistema Miltenberger
O subsistema Miltenberger (Mi) consistía orixinalmente en cinco fenotipos (Mia, Vw, Mur, Hil e Hut) pero agora ten xa 11 fenotipos recoñecidos, numerados do I ao XI (o antíxeno 'Mur' denomínase así polo nome da paciente da que se illou o soro orixinal, unha tal Sra. Murrel.) O nome que se lle deu orixinalmente a este complexo referíase á reacción que tiñan os eritrocitos co antisoro Miltenberger estándar usado nos tests. Os das subclases baseáronse en reaccións adicionais con outros antisoros estándar.
Mi-I (Mia), Mi-II(Vw), Mi-VII e Mi-VIII están situados na glicoforina A. Mi-I débese a unha mutación no aminoácido 28 (treonina cambiada por metionina: C→T no nucleótido 83), que ten como resultado unha perda de glicosilación no residuo de asparaxina26. Mi-II orixinouse por unha mutación no aminoácido 28 (treonina cambiada a lisina: C->A no nucleótido 83). De xeito similar ao caso de Mi-I está mutación ten como resultado unha perda de glicosilación no residuo de asparaxina26. Esta alteración na glicosilación pode detectarse pola presenza dunha nova glicoproteína de 32kDa tinguible con PAS. Mi-VII débese a unha cobre mutación na glicoforina A que converte un residuo de arxinina noutro de treonina e un residuo de tirosina noutro de serina nas posicións 49 e 52 respectivamente. O residuo treonina-49 está glicosilado. Esta parece ser a orixe dun dos antíxenos específicos Mi-VII (Anek), que se sabe está entre os residuos 40-61 da glicoforina A e comprende residuo(s) de ácido siálico unidos a oligosacárido(s) unido(s) O-glicosidicamente. Isto tamén explica a perda dun antíxeno de alta frecuencia (EnaKT) que se encontra normalmente na glicoforina A, que está localizado entre os residuos 46 e 56. Mi-VIII orixinouse por unha mutación no residuo de aminoácido 49 (unha arxinina pasa a treonina). M-VIII ten o mesmo determinante Anek que MiVII. Mi-III, Mi-VI e Mi-X débense a rearranxos nas glicoforinas A e B na orde GlyA (alfa)-GlyB (delta)-GlyA (alfa). Mil-IX, en contraste, é un xene híbrido invertido alfa-delta-alfa. Mi-V, MiV(J.L.) e Sta débense a un sobrecruzamento desigual pero homólogo entre os xenes de glicoforina alfa e delta. Os xenes MiV e MiV(J.L.) están dispostos no mesmo marco 5' alfa-delta 3', mentres que o xene Sta está nunha configuración recíproca 5'delta-alfa 3'.
A incidencia de Mi-I en Tailandia é do 9,7%.
Uníronse á superficie de eritrocitos construtos de péptidos representativos das mutacións Mia MUT e MUR e observouse que poden detectar anticorpos contra estes antíxenos Miltenberger. Estas células así preparadas coñécense como kodecitos (células modificadas coa tecnoloxía KODE).
Aínda que é pouco común en caucasianos (0,0098%) e xaponeses (0,006%), a frecuencia de Mi-III é excepcionalmente alta en varias tribos aborixes de Taiwán (ata o 90%). Ao contrario, esta frecuencia é do 2-3% en taiwaneses da etnia han (Minnan). O fenotipo Mi-III aparece no 6,28% dos chineses de Hong Kong.
Mi-IX (MNS32) aparece cunha frecuencia do 0,43% en Dinamarca.
Antíxeno Stones
O Stones (Sta) é o produto dun xene híbrido no cal a metade 5' deriva da glicoforina B mentres que a metade 3' deriva da glicoforina A. Coñécense varias isoformas del. Este antíxeno considérase agora que forma parte do complexo Miltenberger.
Antíxeno Sat
Un antíxeno relacionado é Sat. O seu xene ten seis exóns dos cales os exón I ao IV son idénticos ao alelo N da glicoforina A, mentres que a súa porción 3', incluíndo os exóns V e VI, deriva do xene da glicoforina B. A proteína madura SAT contén 104 residuos de aminoácidos.
Antíxeno Os
Osa (MNS38) débese a unha mutación no nucleótido 273 (C->T) que está no exón 3, que ten como resultado o cambio dun residuo de prolina por un de serina.
Antíxeno Ny
Nya (MNS18) débese a unha mutación no nucleótido 194 (T->A), que ten como resultado a substitución dun residuo de aspartato por outro de glutamato.
Reaccións
O anti-M, aínda que aparece naturalmente, raramente foi implicado en reaccións a transfusións. O anti-N non se considera que cause reaccións a transfusións. Informouse de reaccións graves con anti-Miltenberger. Anti Mi-I (Vw) e Mi-III recoñecéronse como causa de enfermidade hemolítica do neonato. Raddon foi asociado con reaccións graves a transfusións.
Days of Future Passed
O álbum gravouse nun tempo no que The Moody Blues estaba pasando por dificultades económicas e carecía de éxito da crítica e comercial. O seu selo principal, Decca Records, ofreceulle a oportunidade de gravar un álbum en estéreo que combinase a súa música con interludio orquestrais. A banda decidiu compoñer un conxunto de cancións sobre a vida do home cotián, co grupo e a orquestra tocando principalmente por separado e mesturandose xuntos despois. O disco tivo un éxito moderado tras o seu lanzamento, pero despois da súa aparición na radio, particularmente o seu exitoso sinxelo "Nights in White Satin", chegou ao top 10 estadounidense en 1972. Dende entón foi listado entre os álbums máis importantes de 1967 pola Rolling Stone.
Listaxe de cancións
Todas as composición acreditadas orixinalmente a "Redwave-Knight", agás "Dawn Is a Feeling", "Forever Afternoon (Tuesday)", "The Sunset" e "Nights in White Satin".
Nota: "(Evening) Time to Get Away" non está listada na edición orixinal, pero dende entón aparece en todas as listaxes.
The Vikings (filme de 1958)
Está baseada nunha novela de 1951 titulada The Viking de Edison Marshall, o cal á súa vez se baseou no material das sagas de Ragnar Lodbrok e os seus fillos (Ragnarssona þáttr) e amósanse costumes viquingos da época e represéntase o ataque a York levado a cabo no 866 polo Grande exército pagán no que é capturado e morto o rei Aelle de Northumbria.
Argumento
O rei de Northumbria morre durante unha incursión viquinga dirixida polo temíbel Ragnar (Ernest Borgnine). Ao morrer sen ter descendencia, o seu curmán Aella (Frank Thring) toma o trono. No entanto, a viúva do rei está embarazada pois durante o ataque fora violada por Ragnar. Para protexe-lo fillo das ambicións políticas do novo rei, mándao a Italia. Mais, por mor do destino, o barco é interceptado polos viquingos, que descoñecen o parentesco do rapaz e é capturado.
O rapaz convértese nun mozo chamado Eric (Tony Curtis). O seu parentesco, finalmente, é descuberto por Lord Egbert (James Donald), un nobre de Northumbria oposto a Aella. Cando Aella o acusa de traizón, Egbert atopa refuxio con Ragnar en Noruega. Egbert recoñece o pomo de pedra da espada real de Northumbria nun amuleto ao redor do colo de Eric, colocado alí pola súa nai cando era cativiño, pero non llo di a ninguén.
O castigo de Eric
Eric provoca a ira do seu medio irmán Einar (Kirk Douglas), o fillo lexítimo e herdeiro de Ragnar, despois de que o primeiro ordenase ao seu falcón que atacase a Einar, que perde un ollo. Eric sálvase da execución inmediata cando Ragnar decreta que sexa atado preto da beira do mar para que morra coa suba da corrente; porén, Eric, prega a Odín e o vento cambia e afasta a auga, salvándose. Daquela, Lord Egbert, reclámao como o seu escravo para evitar que Einar, consciente do cambio das condicións meteorolóxicas, regrese para o matar.
miniatura|250x250px|Unha das localizacións en Kornati miniatura|250x250px|Outra localización da película en Fort-la-Latte A inimizade entre Eric e Einar agrávase cando ámbolos dous se namoran da princesa cristiá galesa Morgana (Janet Leigh), que ía casar co rei Aella pero que foi capturada nunha incursión suxerida por Egbert, para esixir un rescate e causar vergoña e presión política sobre o monarca de Northumbria. Durante unha festa no "gran salón", Einar, cheo, confesa os seus sentimentos a Ragnar, quen lle di que a muller debe ser tomada a miúdo pola forza e concede ao seu fillo que o tome como prisioneira. Einar afasta os gardas do barco onde Morgana está detida e comeza a forzala, desafiando as súas expectativas e esperanza de resistencia. Morgana non lle ofrece resistencia ningunha negándolle o desexo de levala pola forza. Antes de que as cousas poidan ir máis lonxe, Eric ataca por detrás a Einar e consegue fuxir con Morgana nun pequeno barco que construíra Egbert.
Fuxida a Inglaterra
Eric e Morgana foxen a Inglaterra, xunto con Sandpiper (amigo de Eric e compañeiro de escravitude), Kitala e a criada de Morgana Bridget (Dandy Nichols). Einar recupera a conciencia e dá a alarma, e comeza a perseguir os fuxitivos. Entre a espesa néboa, o drakkar de Ragnar golpea unha rocha e afúndese, mentres que a embarcación de Eric está guiada con seguridade cun compás primitivo (un anaco de magnetita en forma de peixe que Sandpiper obtivo nunha terra distante). Einar pensa que Ragnar está morto e abandona a persecución mais, con todo, Ragnar, é rescatado por Eric e levado prisioneiro a Aella. Eric e Morgana convértense en amantes durante a viaxe e esta acepta solicitar a liberación do compromiso de casamento con Aella.
Aella ordena atar a Ragnar e botalo a un pozo cheo de lobos famentos. Para facilitar a Ragnar unha morte viquinga (para que poida entrar no Valhalla), Eric desata a Ragnar e dálle unha espada. En resposta á "traizón" de Eric, Aella córtalle a man esquerda, volve a colocalo na súa nave e déixao á deriva. Eric retorna ao asentamento de Einar e cóntalle ao seu medio irmán como morreu o seu pai e cal foi a recompensa de Aella por permitir a Ragnar honorablemente. Con esta revelación e coa promesa de que Eric guiará os seus barcos pola néboa (facendo así posible un ataque sorpresa), Einar consegue finalmente persuadir os outros viquingos para a invasión de Northumbria e deixando de lado o seu mutuo odio, Einar e Eric diríxense a Inglaterra.
Ataque ao castelo e morte de Aella
Unha vez aló, atacan un castelo moi defendido. Einar manda a varios viquingos que lancen os machados contra a ponte levadiza que está pechada. Así, empregando os machados cravados coma os chanzos dunha escaleira, consegue entrar no castelo e baixa-la ponte para que entre o resto dos viquingos. Eric e Einar marchan na procura de Morgana pero, no seu lugar, Eric atopa a Aella e bótao ao pozo dos lobos.
Einar atopa a Morgana na capela da torre máis alta e pretende seducila dicíndolle que a converterá en raíña e ela respóstalle dicindo que ama a Eric. Daquela, arrástraa fóra e chama a Eric para desafialo. Este rompe a súa espada e é derrotado por Einar, mais cando vai da-lo golpe de graza, ten unha visión de seu pai e, de súpeto, Eric, que aínda non sabe que son irmáns, mátao coa espada rota.
Na escena final, Eric, tamén lle dá un funeral viquingo a Einar, colocándolle a espada a carón do seu corpo nun drakkar, que vai ser incendiado no mar.
Actores
Ernest Borgnine interpreta Ragnar, o pai de Einar, representado por Kirk Douglas. Na realidade, Borgnine era mes e medio máis novo ca Douglas.
The Vikings foi a terceira das cinco películas protagonizadas pola parella Tony Curtis e Janet Leigh durante os 11 anos do seu matrimonio (entre 1951 e 1962).
Resultados
A película tivo un grande impacto nos EE.UU. e no estranxeiro, pois contaba cun orzamento de 3,5 millóns de dólares e recadou 6,2 millóns de dólares nos EE.UU. e o Canadá e 7 millóns no estranxeiro e uns resultados totais estimados de 15 millóns, converténdose na 3ª película máis popular na British Box Office en 1958. Kirk Douglas non cobrou ningún salario pola película a cambio do 60% dos beneficios, e estimouse que gañara 3 millóns de dólares, mentres Tony Curtis tivo un salario de 150 000 dólares e Janet Leigh de 60 000.
Produción
Os barcos viquingos que se empregaron na película foron construídos nos estaleiros de Bergen, Noruega. Foron auténticas réplicas de barcos viquingos afundidos que foron rescatados. A película fixo un uso importante de lugares naturais de Noruega e Bretaña como exteriores filmándose, especialmente, en Kvinnherad, unha pequena comunidade no fiorde Hardange e en Maurangerfjorden e Maurangsnes, lugares captados na película polo director de fotografía Jack Cardiff, mentres que o castelo de Aella era, en realidade, Fort de la Latte no nordeste de Bretaña en Francia, e outra parte dos exteriores se realizaron en Baía Lim, en Croacia. Os interiores fixéronse en Múnic e empregáronse extras sobre todo de Noruega e Dinamarca.
Crítica
O crítico Bosley Crowther de The New York Times escribiu: "A visión desas elegantes barcazas viquingas que atravesan os mares agrisados, cargados de remeiros barbudos e musculosos, é algo emocionante de ver, especialmente na pantalla panorámica e na cor que empregan tan ben nesta película". Porén, Crowther estaba decepcionado "por seguir un formato puramente comercial sen ningunha intención evidente de abrir novos camiños. Dada a historia dos escandinavos e as excitantes aventuras que, seguramente, levaron a cabo coas súas exploracións e colonizacións dos mares do norte, semella que se podría concibir algo máis heroico e impresionante que esta copia dun western, con viláns estándar vestidos con peles". Variety calificouno de "espectacular, conmovedor e colorido", e agregou: "Douglas, facendo un gran traballo libre como o loitador viquingo feroz e desfigurado, encaixa esplendidamente no papel". Philip K. Scheuer de Los Angeles Times afirmou: "Como drama e contido emocional, a película é tan elemental, tan esaxerada que, dificilmente, pode ser tomada en serio por un espectador esixente. Unha especie de Prince Valiant sen o príncipe, está chea dunha acción desordenada que o ollo adulto seguirá cunha mestura de diversión e incredulidade". Scheuer tamén pensou que as "variadas malleiras, brutalidades e decapitacións" da película a facían demasiado violenta para os rapaces". Leo Sullivan de The Washington Post declarou: "Producida con esplendor e filmada cunha beleza magnífica por ese mestre, Jack Cardiff, The Vikings, é tan espléndida que non pode ser cualificada como un fracaso. Pero a historia simple da película non permite escapar de ser un aburrimento". John McCarten de The New Yorker escribiu: "É algo terrible, pero algunhas das vistas dos fiordes son impresionantes". The Monthly Film Bulletin dixo: "Aquí non hai nada que tomar en serio; porén, na súa forma sentimental directa, concentrándose nalgúns dos elementos máis antigos da narración, esta película crea un colorido mundo de conto de fadas que, a miúdo, resulta fascinante e só sofre dunha parte media bastante errática".
A película conseguiu unha puntuación de 76% en Rotten Tomatoes baseada en 21 críticas.
Influencia
Aínda que o crítico do The New York Times, Bosley Crowther, cualificáraa, ironicamente, de "ópera nórdica", a película resultó ser un grande éxito e deu lugar, en 1959, á serie de televisión Tales of the Vikings, producida pola produtora Bryna de Kirk Douglas e dirixida polo editor de la película, Elmo Williams, que non incluíu ningún actor ou actriz do elenco orixinal da película.
Esta película foi a antecesora doutras películas contemporáneas baseadas no tema dos viquingos, entre as que se inclúen Gli Invasori de Mario Bava e The Long Ships, de Jack Cardiff
Adaptación a cómic
En xuño de 1958, fíxose unha adaptación da película ao formato da banda deseñada, editada por Dell Publishing Co., Inc.
Admapu (organización)
Admapu, tamén escrito como Ad Mapu ou Ad-Mapu, é unha organización mapuche fundada en 1978. Tivo o seu maior nivel de actividade durante a ditadura de Augusto Pinochet, e participou posteriormente nos acordos da Transición á democracia que levaron á promulgación da Lei Indíxena de 1993.
Durante a súa existencia sufriu numerosas escisións, entre as que se conta o xurdimento en 1989 da "Comisión 500 anos de resistencia", que en 1990 adoptou o nome de Consello de Todas as Terras.
Antecedentes
Nos anos finais da década de 1970 a ditadura militar iniciou o estudo dun novo proxecto de subdivisión de propiedades comunitarias, co cal permitían a libre transacción destas propiedades no marco do modelo económico de libre mercado que se implementaba en Chile neste período. Fronte a esta iniciativa xurdiron voces críticas dende o mundo mapuche, as cales recibiron o apoio do Bispado de Temuco, que a través da Fundación Instituto Indíxena, patrocinou a creación dos Centros Culturais Mapuches (CCM). Estes espazos fundáronse oficialmente nunha reunión o 12 de setembro de 1978, á que asistiron 115 representantes de 90 comunidades das rexións de Araucania e Biobío.
En ditadura
miniatura|[[Aucán Huilcamán, dirixente xuvenil de Ad-Mapu e logo fundador do Consello de Todas as Terras.]] Os CCM lograron reactivar a organización autónoma das comunidades mapuches, pero non tiveron éxito en incidir no contido do DL N°2.568 de 1979. Neste contexto, en 1980 os CCM unifícanse como Asociación Gremial de Pequenos Agricultores e Artesáns Mapuches Ad Mapu, dando inicio a un proceso de discusión con respecto aos obxectivos futuros da organización mapuche, incluíndo o seu posicionamento con respecto á ditadura militar. Durante este período Ad Mapu organizou ademais un grupo político-teatral de concienciación da cultura mapuche, que co tempo desenvolve unha identidade propia. O seu nome procede de admapu, "o costume do territorio", o nome que se lle dá ao conxunto de normas tradicionais que rexen a vida na sociedade mapuche.
A conformación de Ad Mapu levou, a partir de 1981, ao reingreso dos partidos políticos ao espazo mapuche, permitindo que militantes de distintos sectores de centro e esquerda volvan ter presenza nel, de maneira similar a como ocorrera durante a década de 1960. Neste contexto, en decembro de 1983 o liderado da organización recae en José Santos Millao, pertencente ao Partido Comunista, dando inicio a un período de predominio das organizacións de esquerda en Ad Mapu. Este proceso leva a que o Bispado de Temuco lle retire o seu apoio á organización, e a que parte do grupo fundador se retire e retome a iniciativa dos Centros Culturais Mapuches. Así mesmo, en paralelo a Ad Mapu créase a organización Pehuén Mapu, vinculada ao Partido Demócrata Cristián e outros grupos moderados. Baixo este influxo ideolóxico, en 1984 expoñen a demanda pola autodeterminación do pobo mapuche, idea que logo será recollida por parte importante das organizacións políticas mapuches das décadas seguintes.
Nos anos finais da ditadura Ad Mapu integrouse á Coordinadora Unitaria Mapuche, chamou a votar Non no plebiscito de 1988, participou do Acordo de Nova Imperial de 1989 e, en xeral, apoiou o proceso de transición á democracia, achegándose conxunturalmente á Concertación de Partidos pola Democracia e distanciándose do Partido Comunista. Porén, a vinculación institucional da organización levou a que diversos grupos críticos deste proceso se automarxinen. En particular, en 1989 o grupo teatral desligouse de Ad-Mapu para conformar a "Comisión 500 anos de resistencia", que en 1990 baixo o liderado de Aucán Huilcamán adoptou o nome de Consello de Todas as Terras.
En democracia
A organización participou durante o goberno de Patricio Aylwin na formulación da Lei N°19.253 (Lei Indíxena) de 1993, e logo da súa promulgación deixou de utilizar a figura de Asociación Gremial, e reformulouse como unha Asociación de Comunidades Indíxenas. Parte dos seus antigos liderados incorporáronse aos equipos da recentemente creada Corporación Nacional de Desenvolvemento Indíxena (CONADI), e por algúns anos mantívose como unha organización moderada, segundo os termos do Acordo de Nova Imperial. Porén, a aprobación da central hidroeléctrica Ralco en 1997, así como o descabezamento de CONADI por parte do goberno de Eduardo Frei Ruiz-Tagle, levaron a unha ruptura de relacións coa Concertación e ao seu posterior radicalización.
Fernando Lázaro Carreter
Fernando Lázaro Carreter, nado en Zaragoza o 13 de abril de 1923 e finado en Madrid o 4 de marzo de 2004, foi un filólogo e profesor español director da Real Academia Española entre 1992 e 1998.
Traxectoria
Logrou a cátedra de Gramática General y Crítica Literaria da Universidade de Salamanca en 1949. Foi decano da súa Facultade de Filosofía e Letras (1962-1968). Incorporouse en 1971 á Universidade Autónoma de Madrid como catedrático de Lingua Española. Desde 1978 ata 1988 foi catedrático na Universidade Complutense de Madrid. Xubilouse en 1988 como catedrático de Teoría da Literatura. Ensinou como profesor visitante en universidades de Alemaña (Heidelberg), Francia (Tolosa) e os Estados Unidos (Austin), e como profesor asociado na Sorbona (París III).
Xuntou os seus coñecementos filolóxicos e o seu interese polo xornalismo no Consello Asesor de Estilo do Departamento de Español Urxente da Axencia EFE, do que foi membro fundador. Participou activamente na redacción do seu Manual de Español Urgente (1976).
Desde 1972 ocupo a cadeira R da Real Academia Española —vacante polo falecemento de Luís Martínez Kleiser— e foi o seu director de 1992 a 1998. Preocupouse entón especialmente de financiar a institución coa creación da Fundación Pro Real Academia Española (1993). Este financiamento permitiulle afrontar novos proxectos. Cando abandonou a dirección, xa estaban moi avanzados os bancos de datos informáticos Corpus diacrónico del español (CORDE ) e Corpus de referencia del español actual (CREA ).
As súas cinzas repousan en Magallón (Zaragoza), localidade da que eran naturais os seus pais e coa que mantivo fortes vínculos durante toda a súa vida.
Pódese agrupar en cinco apartados: estudos lingüísticos, estudos literarios, libros de educación secundaria, artigos xornalísticos e obra teatral.
Estudos lingüísticos
Boa parte dos seus escritos de lingüística están recollidos no seu libro Estudios de lingüística (1980).
Estudos literarios
O seu labor comprende estudos específicos sobre xéneros e autores literarios, e estudos de teoría xeral da literatura.
Lázaro foi un reputado conferenciante. Moitos dos seus artigos literarios foron antes conferencias. Pódense escoitar as series de Comunicación y lenguaje poéticos (1982) e Hacia una moderna pedagogía de la literatura (1991), na web da Fundación Juan March.
Artigos xornalísticos
Pódense agrupar en dous apartados principais, os de crítica teatral e os de corrección idiomática.
Premios e distincións
miniatura|290x290px|Centro Cultural Fernando Lázaro Carreter no barrio madrileño de [[Carabanchel.]] Recibe doutoramentos «honoris causa» polas universidades de Zaragoza (1985), Salamanca (1986), Autónoma de Madrid (1988), Valladolid (1993), La Laguna (1994) e A Coruña (1997).
Concedéronselle as seguintes distincións: Commandeur dans l'Ordre deas Arts et deas Lettres da República Francesa (1979), Cruz de San Jorge (1983), Medalla de ouro da cidade de Zaragoza (1997), Orde do Mérito da República Arxentina (1998), Gran Cruz de Alfonso X o Sabio (2000). E os premios:
Para honrar a súa memoria a Fundación Germán Sánchez Rupérez crea o Premio Lázaro Carreter, e o Concello de Zaragoza o Premio Lázaro Carreter de Literatura Dramática. Varios centros de educación secundaria e bibliotecas españois levan o seu nome.
Tim Caroutas
Thymos Nikitas Caroutas McDiarmid, coñecido como Tim Caroutas, nado en Illawarra, Nova Gales do Sur, Australia, o 2 de xaneiro de 2003, é un futbolista australiano que xoga como centrocampista no Fabril, da Segunda división RFEF.
Traxectoria
De ascendencia grega, naceu en Australia, onde comezou a xogar ao fútbol ata que aos 15 anos se trasladou a Cataluña, onde entrou na canteira do Cornellà. Pasou polo equipo cadete e o xuvenil, e o 16 de decembro de 2020, con 17 anos, debutou co primeiro equipo na Copa do Rei, nun partido ante o Marino.
En xullo de 2022 mudouse a Galicia, onde fichou polo Fabril, da Terceira División RFEF. Xusto despois da súa chegada incorporouse ao primeiro equipo do Deportivo da Coruña, adestrado por Borja Jiménez, para realizar a pretempada, e debutou con este nun partido amigable contra o Racing Vilalbés na Magdalena, converténdose no primeiro futbolista australiano e oceánico en vestir a camiseta do club nos seus 116 anos de historia. Marcou o seu primeiro gol co Deportivo no seguinte partido amigable, tamén na Magdalena, na goleada por 7-1 sobre a Ponferradina, equipo da Segunda División.
Cima de Vila, Arante, Ribadeo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Río Krishna
O río Krishna (en marathi: कृष्णा नदी; en kannada: ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿ ; en telugu: కృష్ణా నది) é un dos principais ríos da India, un río da vertente do golfo de Bengala que discorre polos estados de Maharashtra, Andhra Pradesh, Telangana e Karnataka.
Ten unha lonxitude aproximada de 1400 km (o terceiro do país), un caudal medio de 2213 m³/s e drena unha ampla conca de 258 948 km² (a sexta do país).
Granulita
miniatura|250px|Mostra de rocha metamórfica da facies da granulita de composición [[félsico|félsica, con profiroblastos de granate.]] As granulitas son unha clase de rocha de metamorfismo de alto grao da facies da granulita que experimentaron un metamorfismo de alta temperatura e moderada presión. Son rochas de gran medio a groso e están compostas principalmente de feldespatos ás veces asociados con cuarzo e minerais ferromagnesianos hidratados, con textura granoblástica e de gneis a estrutura masiva. Son de especial interese para os xeólogos porque moitas granulitas representan mostras da codia continental profunda. Algunhas granulitas experimentaron descompresión ao pasaren de zonas profundas da Terra a zonas máis superficiais a alta temperatura; outras arrefriaron mentres permanecían en zonas profundas da Terra.
Río Krishna
Xeografía
O río Krishna nace nos outeiros de Mahabaleswar, no estado de Maharashtra, atravesa a cidade de Sangli e desemboca no golfo de Bengala na cidade de Hamasaladeevi no estado de Andhra Pradesh. Ademais deses estados atravesa tamén o estado de Karnataka.
Granulita
Os minerais presentes nunha granulita varían dependendo da rocha parental a partir da que se formou a granulita e das condicións de presión e temperatura sufridas durante o metamorfismo. Un tipo común de granulita atopada en rochas metamórficas de alto grao dos continentes conteñen piroxeno, feldespato plaxioclasio e minerais accesorios como granate, óxidos e posiblemente anfíbolos. Poden estar presentes tanto os clinopiroxenos coma os ortopiroxenos, e, de feito, a coexistencia de clino- e ortopiroxeno nunha metabasita (basalto metamorfizado) define a facies da granulita.
Unha granulita pode ser bastante distintiva visualmente con abundantes granates de piralspita vermellos ou rosas pequenos nunha matriz 'granular' holocristalina. Poden formarse concentracións de granates, micas ou anfíbolos cunha disposición linear que lembra as bandas dos gneis ou migmatitas.
Río Krishna
Xeografía
Un dos principais afluentes do Krishna é o río Tungabhadra, formado á súa vez polos ríos Tunga e Bhadra que nacen na zona coñecida como Ghats occidentais. O río conta con dúas importantes presas, unha en Srisailam e a outra nos outeiros Nagarjuna. Esta última, coñecida como Nagarjuna Sagar, é unha das maiores presas de toda Asia.
Granulita
Formación
As granulitas fórmanse nas profundidades da codia, tipicamente durante o metamorfismo rexional a altos gradientes térmicos de máis de 30 °C/km. Nas rochas da codia continental a biotita pode alterarse a altas temperaturas transformándose en ortopiroxeno + feldespato potásico + auga, producindo unha granulita. Outros posibles minerais que se forman en condicións de fusión e deshidratación son a zafirina, espinela, sillimanita e osumilita. Algunhas ensamblaxes como zafirina + cuarzo indican temperaturas moi altas de máis de 900 °C. Algunhas granulitas poden representar os residuos da fusión parcial na extracción de fundidos felsicos en cantidades variables, e en casos extremos representan rochas nas que todos os constituíntes minerais son anhidros e así parece como se non fundisen en condicións de temperaturas ultaaltas. Por tanto, cómpren temperaturas moi altas de 900 a 1150 °C para producir as ensamblaxes minerais da facies da granulita. Temperaturas tan altas nas profundidades da codia só poden orixinarse polo ascenso de manto astenosférico en lugares de rifting continental, que pode causar o metamorfismo rexional aos altos gradientes térmicos de máis de 30 °C/km.
Facies da granulita
miniatura|Metasedimento da facies da granulita, [[Río de Xaneiro, Brasil.]] A facies da granulita determínase polo límite de baixa temperatura de 700 +/− 50 °C e o rango de presión de 2–15 kb. A ensamblaxe mineral máis común da facies da granulita consiste en plaxioclasio antipertítico, feldespato alcalino que contén ata o 50% de albita e piroxenos ricos en Al2O3.
Río Krishna
Xeografía
Como moitos dos ríos da India, as beiras do Krishna están poboadas de templos. O de Sangli, dedicado ao deus Ganesha é un dos máis coñecidos. Preto desta cidade atópanse tamén diversos templos, destino de moitos peregrinos hinduístas.
O seu longo percorrido por zonas altamente industrializadas provocou que o río sufrise un alto índice de contaminación. A pesar de que en 2001 o goberno elaborou un plan para a conservación do Krishna, o certo é que o índice de contaminación do río non diminuíu.
Mitoloxía
Segundo a mitoloxía hinduísta, o deus Brahma realizou un ritual relixioso coa súa segunda esposa Gāiatrī preto das montañas Sahyadri xa que a súa primeira esposa Saraswati non podía chegar a tempo. Ao decatarse diso, Saraswati entrou en cólera. Ordenou a todos os que estivesen presentes, Vishnu, Shiva e outros deuses, que se convertesen en ríos. Vishnu converteuse no río Krishna, Shiva no río Veni e Brahma no río Kumudmati. O resto dos presentes convertéronse nos diversos regatos que nacen nos Ghats occidentais.
Cada doce anos celébrase o festival do río coñecido como Pushkarams. Durante o período de duración o festival, os fieis realizan diversas ofrendas para conseguir que os seus antepasados falecidos alcancen o ceo.
Migmatita
miniatura|Pregamento ptigmático en migmatitas da illa [[Naissaar, Estonia]] miniatura|Migmatita na costa de [[Saaremaa, Estonia]] miniatura|Migmatita complexamente pregada de preto de [[Geirangerfjord, Noruega]] Unha migmatita (do grego μιγμα, migma, 'mestura') é unha rocha composta atopada en zonas de metamorfismo de grao medio e alto, xeralmente en bloques cratónicos do Precámbrico. Consta de dous ou máis constituíntes, que a miúdo forman moitas capas alternadas: unha capa é dunha rocha metamórfica máis vella que foi reconstituída seguidamente por fusión parcial (o "neosoma"), e a outra capa alternante ten unha aparencia pegmatítica, aplítica, granítica ou plutónica xeneralizada (o "paleosoma"). Comunmente, as migmatitas atópanse baixo rochas metamólrficas deformadas que representan a base de cadeas montañosas erosionadas.
As migmatitas fórmanse baixo condicións extremas de temperatura e presión durante o metamorfismo progresivo ou prógrado, cando ocorre unha fusión parcial no paleosoma metamórfico. Os compoñentes exsolvidos por fusión parcial denomínanse neosoma (que significa ‘corpo novo’), os cales poden ser heteroxéneos ou non a escala microscópica ou macroscópica. As migmatitas adoitan aparecer como vetas pregadas estreitemente e incoherentemente (pregamentos ptigmáticos). Estes forman segregacións de leucosoma, compoñentes graníticos de cores claras exsolvidos no melanosoma, a parte escura rica en anfíbolos e biotitas. Algunhas veces presentan un mesosoma, de cor intermedia entre o leucosoma e o melanosoma, que forma un resto máis ou menos modificado do paleosoma metamórfico da rocha parental metamórfica. O compoñente de cores claras a miúdo ten a aparencia de que foi fundido e mobilizado.
Granulita
Facies da granulita
A transición entre a facies da anfibolita e da granulita defínese por estas reaccións isógradas:
Cei, Arante, Ribadeo
Cei é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Granulita
Facies da granulita
A subfacies de granulita de horneblenda é unha rexión de coexistencia transicional de minerais ferromagnesianos anhidros e hidratados, así que as isógradas antes mencionadas marcan a fronteira coa subfacies da granulita de piroxeno, facies con ensamblaxes minerais completamente anhidras.
Emilio Timiraos Cervo
Emilio Manuel Timiraos Cervo, nado en Viveiro cara a 1908 e finado en Lugo o 29 de abril de 1937, foi un carpinteiro e político galego.
Os Bestilleiros, Arante, Ribadeo
Os Bestilleiros é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Emilio Timiraos Cervo
Traxectoria
Carpinteiro de Viveiro. Membro da UGT, da que foi secretario, e militante do PCE, foi secretario sindical do Radio Comunista de Viveiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de outubro. Xulgado en Lugo por rebelión militar o 9 de decembro, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 29 de abril de 1937 con Manuel Enríquez Fernández, Eduardo Suárez García, Daniel Fernández López, Marcelino Alba Meicín, Antonio García Gómez, José María Gallo Gallo e Faustino Fernández Cartategui.
Trae Young
Rayford Trae Young, nado o 19 de setembro de 1998 en Lubbock, Texas, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).