cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As ramonas
Trama
Comeza unha batalla legal para facerse cunha herdanza que lle corresponde e coa axuda de Antón Piñeiro tentará sobreporse ás desgrazas.
Narración
A novela trata da importancia das comunicacións, vese o despoboamento do rural e as dificultades para desenvolver a vida sen precariedade laboral.
A obra está narrada en terceira persoa por un narrador omnisciente. A acción discorre en boa medida en espazos pechados, concretamente dentro de coches. Aparecen numerosos topónimos de lugares de Silleda, así como das poboacións atravesadas pola estrada N-525.
A acción dura un ano e medio, desde o verán até o inverno. A obra está estruturada en tres partes, con capítulos correspondentes ás estacións do ano: primeira parte (verán e outono), segunda (inverno, primavera, verán e outono) e terceira (inverno).
O personaxe protagonista é Mona Otero. As outras ramonas da obra, que dan nome á novela, son Monchita (a xornalista), Ra (a concelleira), a avoa Ramona e Moncha (nai). Mona Otero é unha antiheroína, unha muller que non se rende, que se debate entre un amor incodicional pola súa aldea e familia e unha loita tremenda por non ter que volver a ela nin con elas.
Cortiñas, Prexigueiró, O Pereiro de Aguiar
Cortiñas é un lugar da parroquia da Prexigueiró no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Tiña 333 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 179 eran homes e 154 mulleres.
Juan Rodríguez Lima
Juan Rodríguez Lima, nado en Vigo o 1 de marzo de 2002, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de defensa central e lateral esquerdo e o seu equipo actual é o RSC Internacional, de Terceira División RFEF.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Coruxo FC durante oito anos e en 2017 entrou na canteira do Deportivo da Coruña, en categoría cadete.
Na tempada 2019/20 debutou co Fabril en Terceira división nun partido contra o CD Pontellas. En total foi titular en 10 partidos co filial do Deportivo, que compaxinou co equipo xuvenil e coas súas primeiras convocatorias por parte de Fernando Vázquez para o equipo principal, co que non chegou a debutar. En outubro de 2020 firmou a súa renovación co equipo coruñés ata 2022, coa opción de ampliar o contrato por dúas tempadas máis.
Clarence S. Campbell Bowl
miniatura|A Clarence S. Campbell Bowl no [[Hockey Hall of Fame.]] A Clarence S. Campbell Bowl, ou simplemente Campbell Bowl, é un trofeo da National Hockey League entregado ao campión dos play-offs da Conferencia Oeste. Recibe o seu nome en honor a Clarence S. Campbell, que foi Presidente da NHL dende a tempada 1946-47 ata a 1976-77. O trofeo está realizado en prata esterlina, elaborado en 1878. Os Vegas Golden Knights son os actuais posuidores do trofeo logo de gañar o título de Conferencia na tempada 2017-18.
Juan Rodríguez Lima
Traxectoria
Na tempada 2020/21 foi xa parte plenamente do filial e na seguinte, coa competencia de Dani Barcia no posto de central, foi recolocado como lateral esquerdo, posición que o equipo de Óscar Gilsanz non tiña ben cuberta. Disputou un total de 57 partidos co Fabril en dúas tempadas, case todos como titular.
En agosto de 2022 foi fichado polo Real Madrid para o seu segundo filial, o RSC Internacional, de Terceira RFEF.
Clarence S. Campbell Bowl
Historia
miniatura|esquerda|[[Henrik Sedin dos Vancouver Canucks campións da Conferencia Oeste en 2011 recibe a Campbell Bowl]] A Clarence S. Campbell Bowl foi doada polos clubs da NHL como recoñecemento ás contribucións e servizos realizados polo homenaxeado, o Presidente da Liga a comezos da Era Moderna e as expansións. Ao longo da súa historia foi paralelo ao Prince of Wales Trophy, empregando os mesmos criterios no agrupamento contrario da competición. Dende a súa introdución na tempada 1967-68 ata a 1973-74 foi entregado ao equipo que finalizaba na primeira posición da West Division durante a liga regular. Co realiñamento da NHL na tempada 1974–75, foi entregado ao equipo co mellor rexistro da liga regular na Conferencia Campbell (a sucesora da West Division) ata a tempada 1980-81. A partir da tempada 1981-82, cambiouse para ser entregado aos campións dos play-offs na Conferencia Campbell, e dende a tempada 1993-94, cando a Conferencia Campbell converteuse na Conferencia Oeste, ten sido entregado ao campión dos play-offs da Conferencia Oeste.
Juan Rodríguez Lima
Selección española
Juan Rodríguez foi internacional coa selección española en categorías sub-17 e sub-18.
Equipos
PX: Partidos xogados. G: Goles marcados. TA: Tarxetas amarelas. TV: Tarxetas vermellas.
Moulinsart
dereita|miniatura|[[Château de Cheverny, no que se baseou o deseño do Castelo de Moulinsart.]]
Moulinsart (Le château de Moulinsart ), é a casa de campo do capitán Haddock, o Castelo de Moulinsart ou Mansión Pasador, é un lugar ficticio nas bandas deseñadas de As aventuras de Tintín, do debuxante e guionista belga Hergé.
O nome orixinal en francés do castelo, "Moulinsart", deriva de Sart-Moulin, unha aldea próxima a Braine-l'Alleud no Brabante Valón, Bélxica. Polo que na banda deseñada supónse situado nalgún lugar probablemente de Valonia. Nas aventuras de Tintín é, a partir dun determinado momento, a residencia habitual do protagonista, Tintín, o seu can Milú, do capitán Haddock e do profesor Tornasol, ademais do mordomo Néstor. As súas características están inspiradas no castelo de Cheverny, da rexión francesa do Loira, aínda que Hergé suprimiu as ás laterais para darlle unha aparencia máis modesta.
A corporación belga que xestiona a obra de Hergé (principalmente Tintín) tamén se denomina Moulinsart S.A.
Historia
Moulinsart aparece por primeira vez en O segredo do alicorno. Aparece inicialmente como a residencia dos irmáns Paxaro, unha parella de gángsteres anticuarios que se enfrontarán con Tintín e Haddock. Ao termo da aventura descóbrese que o castelo pertencera ao cabaleiro Francisco de Hadoque, quen o recibiu como agasallo de Luís XIV de Francia en premio ás súas actividades corsarias. Este cabaleiro é, casualmente, antepasado de Haddock e dono do tesouro que Tintín e o capitán buscan ao longo de toda a historia. Ao final de O tesouro de Rackham o Roxo, a mansión é comprada polo profesor Tornasol en nome do capitán a cambio de ter permitido probar o seu submarino en forma de tiburón na expedición do alicornio e atopán o fabuloso tesouro escondido na antiga capela do pazo, nas bodegas, Haddock mantén no seu posto ao mordomo Néstor.
Desde entón, Moulinsart aparece en case todas as aventuras de Tintín. A trama de As xoias da Castafiore desenvólvese enteiramente no castelo e os seus arredores.
O pobo próximo ao castelo parece ben provisto: ten unha estación de tren, unha leitería chamada Lactas, un marmorista, Isidore Boullu, unha orquestra, A Harmonía de Moulinsart, a carnicería Sanzot, un podador, Émile Vanneau, un vertedoiro municipal e un posto de xendarmería.
Descrición
thumb | O [[Château de Cheverny usouse como modelo para Moulinsart. A torre central e dúas ás interiores son idénticas e non se usaron as dúas ás exteriores.]] thumb | Simulación de Cheverny coas ás exteriores eliminadas Moulinsart preséntase como unha gran e luxosa vivenda adornada con numerosas obras de arte, mobiliario antigo e unha galería dos tesouros históricos da familia Haddock. Os terreos inclúen un parque con extensos bosques, amplos céspedes, un xardín de rosas, un alto muro circundante, polo menos dúas portas, un prado veciño e polo menos un edificio contiguo (usado polo profesor Tornasol como laboratorio en O caso Tornasol ). Parece que o tamaño da casa e do parque requiriría dun número de persoal doméstico e de xardinería, pero só se ve un, o fiel Néstor, que servía de mordomo do castelo.
O castelo está inspirado na sección central do castelo de Cheverny, unha casa solariega de Francia. Hergé eliminou as ás externas do edificio orixinal, dicindo que unha cousa era que o capitán Haddock herdara unha fermosa residencia, e outra cousa era que herdase unha casa señorial.
Localización
Moulinsart encóntrase en Bélxica. Detalles como as matrículas dos coches, o tráfico que circula pola parte dereita da estrada e a aparición da policía de Moulinsart (que levan os uniformes negros e vermellos da Xendarmería belga) confirman que a intención de Hergé era localizar o castelo na súa Bélxica natal. Ademais, explícase en O tesouro de Rackham o Roxo que a mansión construíuse por un antepasado do capitán Haddock, o cabaleiro François de Hadoque, un capitán de barco da Armada francesa baixo o rei Luís XIV de Francia.
Berdoias, Vimianzo
San Pedro de Berdoias é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 223 habitantes (112 mulleres e 111 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 332 habitantes.
Patrimonio
miniatura|esquerda|200px|Igrexa parroquial. A Casota de Freáns é un dolmen, bo exemplo do megalitismo en Galicia. Nel pódense observar abundantes gravados, coviñas e algún elemento cruciforme, mostra da vontade de cristianización do megálito.
A capela de Santa Cristiña sitúase na aldea de Santa Cristiña, a carón dunha fonte sagrada. No chan do altar hai un pequeno receptáculo de forma rectangular cheo de terra á que se lle atribúen calidades curativas para as vacas. A tradición manda coller un puñado de terra e colgala ó pescozo das vacas durante nove días. Deste xeito a vaca estará libre de enfermidades e terá bos partos. Unha vez pasado este período de tempo, a terra debe ser devolta á ermida, e seguindo a tradición débese dar un donativo á santa a cambio do servizo prestado.
A aldea de Pedra do Frade debe o seu topónimo a unha lenda, segundo a cal un frade refuxiouse no alto dunha pedra para evitar o ataque dos lobos. Porén, alí foi devorado, estando na actualidade o lugar sinalizado cun cruceiro.
Marignieu
Marignieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Douglas DC-3
O Douglas DC-3 é un avión que revolucionou o transporte de pasaxeiros nos anos 30 e 40. Foi desenvolvido por un grupo de enxeñeiros encabezados por Arthur E. Raymond e voou por vez primeira en 1935.
O seu desenvolvemento debeuse en parte á competencia que representou a aparición do Boeing 247, un avión con características semellantes, cara a 1933. Porén, as prestacións que ofrecía o Douglas DC-3 fixérono merecedor do lugar que ocupa na historia.
A súa versión militar máis importante, da cal se fabricaron máis de 10.000 unidades, foi designada C-47 Skytrain nos Estados Unidos e Dakota no Reino Unido.
Moitos DC-3 e C-47 aínda voan hoxe en día.
Anne Elder
Anne Josephine Chloe Elder, nada en Auckland o 4 de xaneiro de 1918 e finada en Melbourne o 23 de outubro de 1976, foi unha bailarina de ballet e poeta australiana.
Traxectoria
Inspirada por Anna Pavlova, comezou as clases de ballet con Laurel Martyn na década de 1930. Bailou co Ballet Russe de Monte Carlo de Wassily de Basil, a Australian Ballet Company, e a Borovansky Ballet Company, da que foi solista entre 1940 e 1944.
Elder estaba preocupada pola súa saúde, e orientou a súa carreira á pintura, a poesía, a xardinaría e a decoración doméstica. A mediados da década de 1960, animada por Bruce Dawe e Philip Martin, comezou a publicar poesía en publicacións periódicas, como Australian, Meanjin, Quadrant, Overland e Southern Review. En 1972 publicou o seu primeiro poemario, For the Record. O seu segundo poemario, Crazy Woman, foi publicado en 1976 de forma póstuma, e foi eloxiado nos premios do National Book Council de 1977.
En 1988 Monash University publicou Un volume conmemorativo da súa poesía, Small Clay Birds. En 2018 Julia Hamer publicou The Heart's Ground, unha biografía de Anne Elder que apareceu xunto cunha nova colección de poemas de Anne, The Bright and the Cold, compilada pola súa filla Catherine Elder. Os dous volumes foron publicados por Lauranton Books.
Globomedia
250px|miniatura|Sede de Globomedia en [[Madrid.]] Globomedia é unha produtora de televisión española, creadora de series de ficción, programas de entretemento, películas, anuncios de televisión e outros contidos audiovisuais. Dende 2009 está presidida por Daniel Écija. Forma parte do Grupo Globomedia, un conglomerado de empresas que actúa en toda a cadea de valor do audiovisual, con presenza en máis de 150 países de todo o mundo.
Galas, especiais e premios
Globomedia produciu, dende a súa fundación, numerosas galas e especiais para distintas cadeas de televisión, como La noche más mágica (1997, Telecinco) ou a gala dos Premios Amigo de 2000 (Antena 3).
Dende 2012 produce, en colaboración con Fanta, a gala anual dos premios Neox Fan Awards.
En xaneiro de 2015 produce para Antena 3 a gala 25 años emocionando, un especial de gran formato con motivo do 25 aniversario da cadea.
Documentais
Globomedia produciu un total de 19 programas documentales, para distintas cadeas de televisión, entre os que destacan Planeta Zara (2002, Canal+), La huella de la cocaína (2003, Documentos TV de TVE) ou La vida de Miliki: el largo camino de regreso (2012, Antena 3).
Música
Globomedia Música é a división do Grupo Globomedia dedicada a crear música utilizada en series, programas de televisión e filmes do Grupo. Editou a produción musical de artistas como Pol 3.14, Miguel Ángel Muñoz, Fran Perea, El sueño de Morfeo, Robert Ramírez e Pignoise, entre outros. Tamén xestiona a produción musical de Francis White e María Sagana.
María Leopoldina de Austria
María Leopoldina de Habsburgo-Lorena ou de Austria (en portugués Carolina Josefa Leopoldina Fancisca Fernanda de Habsburgo-Lorena, en alemán Caroline Josepha Leopoldine Franziska Ferdinanda von Habsburg-Lothringen),   nada en Viena o 22 de xaneiro de 1797 e finada o 11 de decembro de 1826 en Río de Xaneiro, foi filla de Francisco I de Austria, emperador do Sacro Imperio Xermánico e despois de Austria, e da súa esposa María Teresa de Borbón-Dúas Sicilias.
Casou en 1817 con Pedro de Alcántara, futuro rei de Portugal (Pedro IV) e emperador do Brasil (Pedro I).
Foi arquiduquesa de Austra, primeira emperatriz consorte do Brasil (1822-1826), rexente do Brasil en setembro de 1821, raíña rexente de Portugal (10 de marzo de 1826 - 28 de maio de 1826) e, durante oito días, en 1826, raíña rexente de Portugal.
No Brasil pasou a asinar como María Leopoldina e Leopoldina.
Era moi querida polos brasileiros, que dolorosamente choraron a súa morte. O seu apoio á causa da independencia do Brasil valeulle o sobrenome da Paladina da Independencia.
Orixes
Leopoldina pertencía á Casa de Habsburgo, nobre familia e unha das máis antigas dinastías de Europa, que gobernou Austria desde 1282 até 1918.
Era filla do último emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Francisco II (1768-1835) que, desde 1804, se converteu en emperador de Austria (co nome de Francisco I), porque Napoleón lle exixiu a renuncia ao Sacro Imperio no ano en que foi coroado emperador dos franceses, e da súa segunda esposa e prima María Teresa das Dúas Sicilias, princesa do Reino das Dúas Sicilias, da Casa de Borbón, filla do rei Fernando I e da súa esposa María Teresa das Dúas Sicilias.
Francisco, seu pai, era viúvo de Isabel Luisa Guillermina de Württemberg, que morreu sen fillos en 1790, e casou por terceira vez con María Luísa de Austria-Este, quen foi como unha nai para Leopoldina. María Luísa non tivo fillos e morreu en 1816. O emperador contraeu matriomonio por cuarta vez con Carolina Augusta de Baviera, que morreu sen fillos en 1873.
Foi irmá do emperador Fernando I, do arquiduque Francisco Carlos de Austria e da emperatriz de Francia María Luisa e, polo tanto, tía dos emperadores Francisco Xosé I de Austria e Maximiliano I de México, e tía avoa de Carlos I de Austria.
Matrimonio
Casou con Pedro de Alcántara de Braganza e Borbón, daquela príncipe da Beira, herdeiro do trono do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve. A cerimonia do matrimonio, por procuración, foi oficiada polo arcebispo de Viena o 13 de maio de 1817, na igrexa de Santo Agostiño de Viena.
Pedro estivo representado polo arquiduque Carlos Luis (1771-1847), irmán de Francisco I, gran líder militar, heroe da batalla de Aspern-Essling. A parella recibiu a bendición nupcial o 6 de novembro de 1817, na Capela Real de Río de Xaneiro.
A pesar do grande amor que Leopoldina profesaba ao seu marido, o seu matrimonio non foi feliz. Pedro tivo fillos ilexítimos coas súas varias amantes, como a señora Domitila de Castro Canto e Melo, marquesa de Santos.
Princesa rexente e emperatriz
En 1820, unha revolución ocorrida no Porto exixiu a volta da familia real portuguesa á metrópole. O 25 de abril de 1821 unha frota de 11 barcos levaron de volta a Portugal ao rei Xoán VI, á súa esposa Carlota Xoaquina e ao resto da familia real, acompaños polos persoeiros da Corte, quedando no Brasil o seu fillo e herdeiro Pedro de Braganza e Borbón como príncipe rexente do reino do Brasil (que era unha parte do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve, coa axuda dun Consello de Rexencia.
A partir dese momento, as diferenzas entre os súbditos portugueses e brasileiros fixéronse evidentes, con manifestacións públicas que a miúdo terminaban en pelexas nas rúas. Na súa correspondencia Leopoldina revelaba a súa simpatía pola causa da independencia, pero Pedro dubidaba do éxito que puidera ter adoptar unha decisión en contra do seu pai e en oposición á metrópole.
En Portugal gañou impulso entre os círculos políticos a posibilidade de retirar a condición de "reino" ao Brasil, reducíndoo á antiga situación de simple colonia gobernada directamente desde Lisboa. Ante tal proxecto, as presións das Cortes Portuguesas para forzar o regreso do príncipe herdeiro á metrópole intensificáronse. Por outro lado, en Río de Xaneiro, empezou a circular unha lista con miles de sinaturas pedindo a retención de Pedro no país cun ultimato: volver a Portugal impediría a independencia inmediata do Brasil. O príncipe Pedro, que se criara desde a súa nenez no Brasil, sentía escasa estima por Portugal e coidaba que a separación de ambos os territorios era inevitábel, idea que compartía co político brasileiro José Bonifácio, un dos seus principais partidarios.
Finalmente, en decembro de 1821 presentouse ao príncipe Pedro unha solicitude formal das Cortes Portuguesas requiríndolle que partira cara á metrópole no máis breve prazo. Enfrontado á decisión, o príncipe manifestou ao pobo brasileiro: «Como é para o ben de todos e a felicidade da nación, estou listo para dicirlle á xente que me quedo». Isto sucedía o 9 de xaneiro de 1822, data recordada asté hoxe como "O día do fico". miniatura|Leopoldina, Princesa Rexente do [[Reino do Brasil, preside a reunión do Consello de Ministros o 2 de setembro de 1822.]]
Pedro entregou o poder a Leopoldina o 13 de agosto de 1822, nomeándoa xefa do Consello Provisional do Estado e princesa rexente do Brasil, con capacidade xurídica necesaria para gobernar o país durante a súa ausencia, e trasladouse a pacificar a provincia de São Paulo, axitada polo movemento de independencia.
A princesa Leopoldina recibiu a noticia de que Portugal estaba preparando unha serie de sancións económicas e militares contra Brasil. Había que tomar medidas drásticas con urxencia, e a princesa rexente sabía que non había tempo para esperar o regreso do príncipe Pedro. Leopoldina, asesorada por José Bonifácio e usando as súas atribucións como xefa do goberno interino, reuniuse co Consello de Estado na mañá do 2 de setembro de 1822 para asinar o decreto da Independencia, onde se declaraba ao Brasil "territorio separado" de Portugal.
Drogheda
Drogheda (en inglés) ou Droichead Átha (en irlandés, as dúas formas oficiais) é unha cidade da República de Irlanda, no leste do país, pertencente á provincia tradicional de Leinster.
Demografía
No ano 2011 tiña unha poboación de 38 578 habitantes.
Historia
miniatura|200px|esquerda|Fito conmemorativo dos 800 anos da cidade O primeiro asentamento que houbo en Drogheda, e que está considerado como a fundación da cidade tivo lugar no 1194 Durante a rebelión irlandesa de 1641, Drogheda foi asediada polas tropas rebeldes contrarias á presenza dos ingleses.
Entre o 3 e o 11 de setembro de 1649, durante a chamada Segunda Guerra Inglesa, que culminou coa caída e posterior decapitación do monarca Carlos I de Inglaterra, a cidade de Drogheda foi vítima do asedio das tropas do ditador, Oliver Cromwell invadiron a cidade e mataron preto de 3500 persoas no coñecido como asedio de Drogheda. Homes, militares e pais foron asasinados nunha acción que afectou as relacións entre ingleses e irlandeses por máis de 300 anos.
Preto de Drogheda tivo lugar a batalla do Boyne no 1690 entre os partidarios do deposto rei Xacobe II e os partidarios de Guillerme III. Esta batalla foi decisiva no marco da guerra xacobita.
Turismo
Nas inmediacións da cidade, ao norte, están as ruínas do mosteiro Mainistir Bhuithe, onde é posible atopar tres cruces altas como mostra da influencia artística celta.
Na igrexa adicada a San Pedro atópase a cabeza incorrupta do arcebispo e mártir Oliver Plunkett
Economía
A economía en Drogheda, como a de moitas outras cidades da Irlanda, está mudando rapidamente. As vellas industrias baseadas en torno ao liño e téxtil, fabricación de cervexa, transporte e fabricación xa desapareceran ou están en declive. Nos últimos anos, o número de empresas reduciuse por mor da crise económica e Drogheda enfrontase a un aumento do desemprego.
Ensaio (rugby)
300px|miniatura|dereita|Xogador de rugby lanzándose co balón á zona de marca rival para anotar un ensaio. O ensaio é o principal xeito de anotación de puntos nos diversos códigos de rugby (rugby union, rugby league e rugby a 7). Para que un xogador acade un ensaio ten que pousar o balón co seu corpo sobre a zona de marca do equipo rival. Para que sexa válido, o xogador non pode ter ningunha parte do seu corpo fora do recinto de xogo.
Trala consecución dun ensaio, o equipo anotador ten dereito a unha tentativa de transformación ou conversión, que consiste nunha patada a paus. Esta patada pode realizarse dende calquera distancia na perpendicular do punto no que se acadou o ensaio.
O termo inglés "Try" ten a súa orixe no regulamento primitivo do rugby football do século XIX. Daquela o rugby consistía en acadar goals. O equipo atacante procuraba chegar á zona de marca rival para pousar o balón no chan, o cal non tiña valor por si mesmo, senón que daba dereito a patear o balón entre os paus do rival para anotar un goal, que si subía ó taboleiro, cun valor de 1 punto. Deste xeito, cando se pousaba o balón na zona de marca rival, o que se acadaba era un try at goal, é dicir, un "intento de anotación". Ese "try" pasou ó francés como "essai", que conduce ó galego "ensaio", co sentido de intento.
Valor
O valor dun ensaio ten variado ó longo da historia, aumentando o seu valor a cada paso. Na maioría das competicións de rugby modernas, cando un equipo anota 4 ensaios ou máis nun encontro, acada un bonus ofensivo, que supón 1 punto máis para a clasificación desa liga.
Ensaio de castigo
En tódolos códigos de rugby existe o ensaio de castigo. O árbitro pode conceder este tipo de marca cando estima que o equipo defensor está impedindo a anotación dun ensaio de xeito ilegal. Nese caso o árbitro considera que o equipo atacante tería acadado un ensaio de non terse producido a acción antideportiva do equipo defensor. O valor deste ensaio é o mesmo que se fose conseguido como froito da xogada.
Calo, Vimianzo
San Xoán de Calo é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 374 habitantes (189 homes e 185 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 561 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 417 habitantes, sendo 206 homes e 211 mulleres.
Por esta parroquia pasa a 4ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Vilar de Uz, Oza, Carballo
Vilar de Uz é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 22 homes e 17 mulleres.
Manuel Villanueva
Manuel Villanueva de Castro, nado en Marín en 1957, é un xornalista galego.
Traxectoria
Colaborador en medios de xornalismo escrito e radiofónico (Radio Pontevedra, Radio 80 Pontevedra), na década de 1980 comezou a traballar na Radio Galega e despois na TVG, onde foi asistente do director de programas ata 1989, e finalmente director de programas e emisións ata 1990. De aí trasladouse a Madrid, onde levou a dirección de programación de Telecinco. Uns anos despois, en 1996, foi nomeado director de programación e de antena de Canal +, onde permanecería até 2000.
Estivo durante dous anos (2000-02) como director de contidos de Antena 3 Televisión, e nese ano volveu a Telecinco como director xeral de contidos de Mediaset España.
Tamén foi docente en distintos programas universitarios en Cuba, na Universidade Complutense de Madrid e na Universidade de Salamanca.
Como xornalista, realiza contribucións a distintos medios especializados en gastronomía, así como a Diario de Pontevedra, La Voz de Galicia ou La Región.
La Dernière image
La Dernière image (en الصور الأخير) é un filme alxeriano de 1986 dirixido por Mohammed Lakhdar-Hamina. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1986. O filme foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Capra pyrenaica victoriae
A Capra pyrenaica victoriae é unha subespecie de cabra montesa autóctona de varias serras do centro da Península Ibérica.
A súa maior poboación atópase na serra de Gredos, entre as provincias de Cáceres e Ávila. Esta subespecie foi elixida para repoboar os montes galegos debido á súa semellanza coa Capra pyrenaica lusitanica, extinta en 1892.
Gran Premio de Bélxica de 1976
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Zolder o 16 de maio de 1976. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de, o 34º Gran Premio de Bélxica e a terceira, que se celebrou no Autódromo de Zolder. A carreira disputouse sobre 70 voltas nos máis de catro quilómetros do circuíto para unha distancia de carreira de 298 quilómetros.
Zolder xunto a Nivelles-Baulers cerca Bruxelas, eran os anfitrións substitutos da carreira pero a superficie da pista en Nivelles deteriorouse e Zolder foi a sede da carreira ata o regreso de Spa-Francorchamps en.
A carreira foi gañada polo piloto de Ferrari, Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T2, que aumentou a súa vantaxe no Campionato do Mundo de Pilotos a 29 puntos. O seu compañeiro de equipo o suízo, Clay Regazzoni, terminou a carreira en segunda posición, 3´4 segundos por detrás de Lauda. O terceiro posto logrouno o piloto francés Jacques Laffite pilotando o Ligier JS5. Foi a cuarta vitoria do ano de Lauda, no que foi unha exhibición do campión reinante. O terceiro posto de Laffite foi o seu segundo podio tras acabar segundo no Gran Premio de Alemaña de 1975 do ano anterior e a primeiro podio do novo equipo Ligier.
Resumo da carreira
Ferrari copou a primeira fila da grella, con Lauda na pole e Regazzoni a seu carón. Lauda liderou no comezo, con Hunt segundo logo de adiantar a Regazzoni, que pronto recuperou o lugar de novo. Os Ferraris colleron distancia, e Hunt caeu ao sexto posto, por detrás de Jacques Laffite no Ligier e os dous Tyrrell P34 de seis rodas, antes de retirarse finalmente cun fallo na transmisión. Patrick Depailler tamén se retirou cando o seu motor explotou. Lauda gañou, e Regazzoni completou un 1-2 para Ferrari. Laffite acadou o terceiro lugar coas retiradas de James Hunt (McLaren M23) e Depailler. Jody Scheckter terminou cuarto no seu Tyrrell. Unha volta por detrás, o futuro campión do mundo Alan Jones, logrou dous puntos no seu Surtees TS19 e Jochen Mass logrou o punto final no segundo McLaren logo de que Chris Amon perdera unha roda do seu Ensign N176.
Posicións logo da carreira
Os puntos son exactos á conclusión da carreira e non inclúen os resultados modificados do Gran Premio de España de 1976 que foi recorrido.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Bóveda de crucería
A bóveda de cruzaría ou bóveda de crucería, tamén chamada bóveda nervada, é un tipo de bóveda característica da arquitectura gótica que recibe este nome porque está conformada polo cruzamento, ou intersección, de dúas bóvedas de canón apuntado. A diferenza da bóveda de aresta, a de cruzaría caracterízase por estar reforzada por dúas ou máis nervios diagonais que se cruzan na clave, xeralmente. A bóveda de cruzaría considérase un dos tres elementos distintivos da arquitectura gótica, xunto co arco apuntado e o arcobotante.
A bóveda de cruzaría consta de dous elementos: os arcos que constitúen o seu armazón, ou esqueleto, e os panos ou plementos que cobren os espazos intermedios entre os arcos. Primeiro érguense os arcos, creando unha estrutura esvelta, resistente e lixeira, e posteriormente énchense os panos intermedios conformando as bóvedas, ficando enmarcadas transversalmente polos arcos perpiaños, tamén chamados arcos faixóns, e lonxitudinalmente polos arcos formeiros, paralelos ao eixo da nave que delimitan os tramos da bóveda.
Historia
miniatura|250px|Bóveda de cruzaría gótica da catedral de Coutances, Francia. Existen diferentes teorías sobre da orixe da bóveda de cruzaría. Buscouse os seus antecedentes nas cúpulas de arcos entrecruzados dalgúns edificios da arte islámica, así como nas bóvedas de certas igrexas de Xeorxia e Armenia.
Semella, con todo, que a bóveda de cruzaría gótica evolucionou a partir da bóveda de aresta xa empregada no románico. Os antecedentes máis directos das bóvedas de crucería do gótico atópanse en construcións tardorrománicas de dúas rexións afastadas entre si: Lombardía, por unha banda, e Normandía-Inglaterra por outra.
Realidade
miniatura|Busto de [[Aristóteles, un dos pais da filosofía occidental.]] Realidade (do latín realitas e este de res, «cousas») significa no uso común «todo o que existe». Dun modo máis preciso, o termo inclúe todo o que é, sexa ou non perceptíbel, accesíbel ou comprensíbel pola ciencia e a filosofía ou calquera outro sistema de análise.
Bóveda de crucería
Historia
Na Lombardía, empregouse en polo menos cinco templos: Santo Ambrosio de Milán, San Nazaro de Milán, San Miguel de Pavía, San Sabino de Piacenza e Rivolta d'Adda. As datas non son precisas, mais crese que todas estas obras realizáronse entre 1100 e 1130.
En Inglaterra, un dos primeiros exemplos do seu uso atópase na catedral de Durham (1093-1004), aínda que estas bóvedas de crucería non teñen arcos formeiros, e os perpiaños son arcos de medio punto. En Normandía o seu emprego xeneralizouse na primeira metade do século XII, aínda que os sistemas de soporte seguían sendo os propios do románico.
Realidade
No sentido estrito da filosofía europea, na tradición de Ludwig Wittgenstein, existen diferentes graos na natureza e a concepción da realidade. Estes niveis inclúen, do máis subxectivo ao máis rigoroso:
Bóveda de crucería
Historia
A difusión deste tipo de bóveda produciuse sobre todo a partir de mediados do século XII.
Realidade
Realidade dos fenómenos
Nun nivel moito máis amplo e subxectivo, as experiencias privadas, a curiosidade, a investigación e a selectividade envolvidas na interpretación persoal da realidade externalizada polos eventos pode ser vista por un e só un individuo e polo tanto chámase fenomenolóxica. Como esa forma de realidade pode ser común aos outros, pode ás vecer ser tan único para alguén que nunca será experimentado por mais outro. Moitas das experiencias consideradas espirituais ocorren neste nivel da realidade.
Bóveda de crucería
Historia
Aínda que hai distintos tipos de bóvedas de cruzaría, a máis utilizada no período clásico do gótico foi a cuadripartita, en edificios tan senlleiros coma as catedrais de Chartres, Reims ou Amiens.
Sistema construtivo
A necesidade de crear amplos espazos cubertos motivou achar un sistema construtivo que, mantendo, e mesmo reducindo o grosor de muros e contrafortes, conseguise ampliar este volume interior: é a arquitectura gótica, que permitiu alixeirar o peso das cubertas mediante o equilibrio das forzas verticais e horizontais para que contrarresten entre si. O peso da bóveda transmitirase aos cimentos a través dos alicerces, intervindo apenas os muros que só servirán de peche do espazo arquitectónico.
O uso do arco oxival reduce as cargas laterais, pois é máis vertical que o de volta perfecta ou de medio punto. Este arco xera un novo tipo de bóveda, a de oxiva ou cruzaría, que xa se empregou na arquitectura normanda, configurada mediante o cruzamento de dous arcos formeiros, chamados nervios, que transmiten o peso da bóveda e as súas plementos a catro alicerces; Así, entre alicerces, o muro apenas soporta peso e pode ser substituído por luminosas fiestras vidradas.
Realidade
Realidade dos fenómenos
A palabra fenomenoloxía vén do grego phainomenon, que significa "o que aparece", e lógos, que significa "estudo". Na concepción de Husserl, a fenomenoloxía preocúpase esencialmente das estruturas da conciencia e dos fenómenos que aparecen en actos da conciencia, obxectos de reflexión sistemática e análise. Tal reflexión pasou a ocorrer a partir dun punto de vista en "primeira persoa" altamente modificado, estudando os fenómenos non como aparecem para a "miña" conciencia, mais a calquera conciencia. Husserl cría que a fenomenoloxía podería, así, proporcionar unha base firme para o coñecemento de todos os seres humanos, incluíndo o coñecemento científico, e podería estabelecer a filosofía como unha "ciencia rigorosa".
Bóveda de crucería
Sistema construtivo
O inmoble gótico aseméllase a un "esqueleto" recuberto dunha pel "inmaterial", as vidreiras, que permiten encher o interior de luz. As formulacións da arquitectura románica, cos seus grosos e pesados muros, quedaran obsoletos.
Realidade
Realidade dos fenómenos
A concepción de Husserl sobre a fenomenoloxía ten sido criticada e desenvolvida non son por el mesmo, mais tamén polo seu alumno e axudante Martin Heidegger, por existencialistas, como Maurice Merleau-Ponty, Jean-Paul Sartre, e por outros filósofos, como Paul Ricoeur, Emmanuel Levinas, e Dietrich von Hildebrand.
Bóveda de crucería
Sistema construtivo
Respecto da bóveda de canón, predominante na arquitectura románica, a principal vantaxe da de cruzaría é que transmite o peso só aos alicerces. Estes refórzanse con contrafortes (xa empregados no románico), ou con arcobotantes, outro elemento característico do gótico. Os muros xa non necesitan ser tan grosos coma no románico, e poden ser doadamente furados con grandes vans. Deste xeito podíase construír grandes edificios con economía de materiais, á vez que se acadaban grandes luces e alturas.
Welcome to the Monkey House
Welcome to the Monkey House é o nome dun libro que reúne diferentes contos escritos por Kurt Vonnegut, publicado por primeira vez en agosto de 1968.
Televisión
No 1991, emitiuse unha serie titulada Welcome to the Monkey House pola televisión dos Estados Unidos, que estaban baseadas nos contos deste libro e no que colaborou o propio Vonnegut
Realidade
Axioma
A = {a}; B = {b, c, d, e}; A U B = {a, b, c, d, e}
Bóveda de crucería
Bóveda cuadripartita ou de cruzaría sinxela
A bóveda cuadripartita, ou bóveda de cruzaría sinxela, é o deseño máis sinxelo de bóveda de cruzaría. Está formada polo cruzamento de dous arcos diagonais ou cruceiros, que dividen a plementería en catro segmentos: de aí o nome de cuatripartita. Existen diferentes tipos de bóveda de crucería sinxela. Unha das máis utilizadas é a proposta por Vicente Lampérez, quen distingue entre as escolas francesa, aquitana, normanda e anxevina, segundo a disposición dos arcos e dos plementos. A bóveda cuatripartita é a máis común na arquitectura gótica clásica, e resulta a máis axeitada para cubrir tramos cadrados ou rectangulares.
Realidade
Axioma
sería válida en calquera proceso sistémico ou en calquera universo. Na verdade, é un concepto máis rigoroso e amplo que un feito. Pódese argumentar que as declaracións deste tipo son verdades triviais, unha vez que as definicións dos conceptos de "grupo", "entidade", "unión", "un", "catro" e "cinco" son todos definidos un en relación ao outro, e que eses conceptos non teñen ningunha realidade inherente fóra desa estrutura de autorreferencia.
Ana Gandón
miniatura|300px|[[Víctor Freixanes|Freixanes, Nogueira e Ana Gandón presentando Pensar Galicia. Pensar o mundo na Feira do Libro de Vigo.]]
Ana María Gandón Menduiña, nada en Aldán (Cangas) o 28 de xullo de 1950 é unha política galega do Bloque Nacionalista Galego.
Traxectoria
Militou no PSG-EG e foi candidata por esta formación nas eleccións xerais de 1986 e nas eleccións xerais de 1989. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1993 foi de terceira na lista da Coalición Unidade Galega-Esquerda Unida da Provincia de Pontevedra, encabezada por Camilo Nogueira. Posteriormente integrouse no BNG e foi nas listas desa organización nas eleccións xerais de España de 1996. Nas municipais de 1999 foi no segundo posto da lista do BNG de Vigo, que encabezaba Lois Pérez Castrillo. Foi elixida concelleira e nomeada concelleira de Muller e Educación (1999-2003). Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005 foi na lista do BNG pola Provincia de Pontevedra. Nas municipais de 2011 e municipais de 2015 foi na lista do BNG do concello de Oia.
En 2018 recibiu o Premio de Igualdade Ernestina Otero outorgado polo Consello Municipal da Muller e a Concellería de Igualdade do Concello de Vigo.
Realidade
Axioma
As formulacións matemáticas e as proposicións da lóxica matemática están baseadas en axiomas, e, polo tanto, eses campos son referidos moitas veces como disciplinas puras. A validez da proposición teórica dos grupos sería verdadeira en calquera proceso sistémico ou universo. A súa validez é evidente na existencia ontolóxica e traballa no nivel axiomático da realidade.
Filosofía tradicional
Na filosofía clásica e tradicional a realidade considerouse relacionada estreitamente cos conceptos de esencia e existencia. Deste xeito, o Ens Realissimum concibiuse dun modo transcendente, fóra do mundo da experiencia, como o ser "cunha esencia que implica a súa propia existencia", de tal forma que sería o único ser propiamente real, necesario e infinitamente perfecto do que, como orixe e principio xorde todo o demais. Este é o fundamento do argumento ontolóxico: postúlase un ser necesario que, visto dende o punto de vista relixioso, serve de fundamento racional para o concepto de Deus.
Consecuencia disto é a consideración de todos os demais entes como continxentes, poque o seu fundamento se atopa fóra de si.
Idade Moderna
Ao tomar como punto de partida da reflexión filosófica a conciencia, o coñecemento como tal queda condicionado ao contido da experiencia, é dicir, ao mundo, entendido este como experiencia posible. O transcendente só sería accesible como razoamento derivado a partir da idea innata de deus, coa que os racionalistas recuperan a dimensión de realidade transcendente ao mundo da experiencia; pois, doutro modo, quedarían condenados ao solipsismo.
Os empiristas manteñen un escepticismo filosófico sobre o coñecemento que transcenda a experiencia. Non é posible ese coñecemento senón coma linguaxe que facilita a comunicación mediante ideas que agrupan experiencias semellantes segundo determinadas leis de asociación.
Kant intentou unha síntese entre racionalismo e empirismo que polo menos xustificase a razón da ciencia como coñecemento verdadeiro que nesa época está mostrando froitos indubidables no coñecemento da natureza. Para Kant, o contido da realidade está derivado da conxunción duns conceptos puros (categorías do entendemento) xunto cuns esquemas e principios do pensamento empírico. Así, a realidade é: En definitiva, para Kant e como pensamento dominante da idade moderna:
Filosofía contemporánea
A noción de experiencia, con todo, non resulta sempre totalmente clara e ademais resulta difícil distinguir cando se trata dunha realidade dada e cando se trata dunha realidade posta como categoría de realidade. Isto ofrece unha dobre forma de fundamento:
Bóveda de crucería
Bóveda sexpartita
Os principais exemplos atópanse na Abbaye-aux-Hommes e a Abbaye-aux-Dames de Caen, e nas catedrais de París, Bourges, Laon, Noyon, Senlis e Sens.
Bóveda reticulada
Na bóveda reticulada, ou reticular (en inglés chamada lierne vault, "bóveda de ligaduras"), os nervios forman unha especie de retícula, e a bóveda carece de arcos perpiaños, polo que non está marcada a división en tramos. Un exemplo pódese atopar no Mosteiro de Maulbronn (Alemaña).
Bóveda estrelada
As nervaduras da bóveda estrelada mostran debuxos en forma de estrela. A máis antiga bóveda estrelada é a do cruceiro da catedral de Amiens. En España utilizouse, por exemplo, na catedral de Toledo.
Realidade
A percepción da realidade
A un nivel máis práctico o psicólogo estadounidense John Maxtell introduciu unha nova perspectiva. Segundo o seu punto de vista o concepto de realidade entendida como existencia non ten sentido sen un punto de referencia, é dicir: soporte (universo) referenciado a unha mente que o conceptúa, sempre subxectiva. É a nosa mente a que proxecta sobre as cousas os conceptos que temos delas, dando sentido ao universo, creando a cada instante a existencia ou realidade na que vivimos.
Bóveda de crucería
Bóveda de abano
miniatura|dereita|150px|[[Bóvedas en abano na abadía de Bath (restauración)]] A bóveda de abano, tamén chamada bóveda palmada, que ten os nervios en forma de abano ou palma, empregouse no gótico serodio, especialmente en Inglaterra (Gótico perpendicular, no século XV).
Década Ominosa
miniatura|160px|[[Fernando VII.]]
Denominase Década Ominosa (1823-1833) o período da historia de España que corresponde á última fase do reinado de Fernando VII e á restauración do absolutismo tralo Trienio liberal (1820-1823) en que rexeu a Constitución de Cádiz promulgada en 1812.
Desenvolvemento
miniatura|160px|dereita| O [[Duque de Angulema.]] 160px|miniatura|dereita|[[Rafael del Riego.]]
O período ábrese o 7 de abril de 1823 coa invasión dos Cen Mil Fillos de San Luís, exército francés ao mando de Luís Antonio de Borbón, duque de Angulema, que someteu a España liberal por orde da Santa Alianza, moi preocupada polo desenvolvemento do liberalismo en España e acirrada polos emisarios secretos que o rei español enviara ás potencias coaligadas para lle evitaren ter que gobernar sometido a unha constitución.
Neste período tivo lugar unha gran represión dos liberais que puideron quedar na Península, pois os máis significados tiveran que emigrar en masa, sobre todo a Londres (onde se concentraron no barrio de Somerstown), pero tamén a Malta, París, Estados Unidos e ás recentemente creadas repúblicas hispanoamericanas para evitar a morte. O xeneral Rafael del Riego foi executado na praza da Cebada de Madrid o 7 de novembro de 1823 como medida exemplificadora.
Estableceuse unha estrita censura, redactouse un arcaico e reaccionario plan de estudos universitarios (polo ministro de Graza e Xustiza Francisco Tadeo Calomarde) e foron sufocados, por unha parte, diversos levantamentos precarlistas pola irresolta cuestión da lei sálica, como o dos Malcontents en Cataluña, e pola outra, intentos de insurrección liberal e pronunciamentos preparados na súa maior parte no estranxeiro, como o de Torrijos ou a expedición dos Coloraos en Almería, entre outros moitos.
O exército francés permaneceu varios anos en España, pagado polos impostos sangrados a un país en bancarrota e sometido por un rei afrancesado ridiculizado en toda Europa e temoroso do exército popular nacido na Guerra da Independencia, polo que o substituíu polos escuadróns locais dos chamados Voluntarios Realistas, un corpo tradicionalista partidario da alianza entre trono e altar, que pretendía substituír a Milicia Nacional voluntaria liberal.
O 31 de marzo de 1830 Fernando VII publica a Pragmática Sanción, aprobada por Carlos IV en 1789 mais non promulgada, que permitía a sucesión feminina no trono, polo que as aspiracións á Coroa do irmán do rei foron truncadas co nacemento de Isabel II, o que pouco despois daría lugar á Primeira Guerra Carlista.
Circuíto de Assen
O TT Circuíto de Assen é un autódromo situado na localidade de Assen nos Países Baixos. Inaugurouse no ano 1995 e foi deseñado para albergar o Gran Premio de Motociclismo dos Países Baixos do Campionato do Mundo de Motociclismo que antes se disputaba nun circuíto semipermanente preto deste. O Circuíto de Assen está considerado "A catedral do motociclismo". Dende 1992, Assen tamén alberga carreiras do Campionato do mundo de Superbikes.
Orixinalmente, o circuíto tiña unha lonxitude de 7.705 m, pero no ano 1984 acurtouse a 6.134 metros. Tras varios reasfaltados e redeseños de curvas o trazado quedou con 5'997 quilómetros de longo en 2005. No ano 2006, o circuíto reduciuse a 4.750 metros por última vez. O autódromo ten unha capacidade de 100.000 persoas, das cales 60.000 poden estar sentadas.
John Goodman
Jonathan Stephen "John" Goodman, nado en St. Louis (Missouri) o 20 de xuño de 1952, é un actor estadounidense de cine, televisión e teatro. É coñecido polo seu papel de Dan Conner na serie de televisión Roseanne (1988–1997) grazas ó cal gañou un Globo de Ouro ó mellor actor de serie de televisión musical ou comedia en 1993.
Le Mont-Saint-Michel
A illa está situada a aproximadamente un quilómetro da costa noroeste do país, na boca do Río Couesnon preto de Avranches e con 7 hectáreas de superficie. A parte continental da comuna ten unha superficie de 393 hectáreas para que a superficie total da comuna sexa de 400 hectáreas.
A illa mantivo unha fortificación estratéxica desde os tempos antigos e desde o século VIII d.C. foi a sé do mosteiro do cal toma o seu nome. A composición estrutural da cidade exemplifica a sociedade feudal que o construíu: enriba, Deus, ​​abadía e mosteiro; a continuación, o gran vestíbulo, despois tendas e vivendas; e no fondo, fóra das murallas, casas para pescadores e labregos.