cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Formula racing
En automobilismo de competición Fórmula serve para distinguir cada unha das varias formas de monoprazas de carreiras con rodas abertas. A orixe do termo atópase na nomenclatura adoptada pola FIA para todas as súas regulacións de monoprazas logo da segunda guerra mundial, ou formulæ. As máis coñecidas destas fórmulas son a Fórmula Un, a Dúas e a Tres. O uso común da "formula racing" (carreiras de fórmula) abarca outra serie de monoprazas, como a GP2 Series, que substituíu a Fórmula 3000 (que á súa vez fora o substituto da Fórmula Dúas).
Categorías como a Fórmula Tres e GP2 descríbense como alimentadoras de fórmula, refírese á súa posición por baixo da Fórmula Un na clasificación do automobilismo de monoprazas. Hai dúas formas principais nas carreiras de fórmula: a fórmula aberta que permite optar entre diferentes chasis e/ou motores, e a fórmula regulada ou "específica" que se basea nun só fornecedor para os chasis e motores. A Fórmula 3 é un exemplo dunha fórmula aberta, mentres que a Fórmula BMW é unha fórmula regulada. Tamén hai algunhas excepcións nestas dúas formas, como a Fórmula Ford onde hai unha fórmula de chasis aberto, pero é unha fórmula restrinxida a unha única marca de motor.
Esta táboa mostra os niveis de formulæ. Tamén podería ser un exemplo na andaina dun piloto de carreiras. Neste artigo, divídense estas fórmulas en 5 niveis e enuméranse e describen as fórmulas desaparecidas.
Europa
thumb|[[Mark Webber na tempada no Red Bull RB8]] thumb|[[Giedo van der Garde durante o Gran Premio do Reino Unido de GP2 de 2011]] thumb|[[Daniel Ricciardo e Alexander Rossi durante unha carreira da World Series by Renault de 2011 en Paul Ricard]] thumb|[[Adrien Tambay en Mugello no 2011]] thumb|[[Chris Vlok durante o Gran Premio de Hungría do 2012 European F3 Open]] thumb|[[Dan Wheldon durante o Indy 500 de 2011]] thumb|[[Mario Romancini durante a carreira das Indy Lights de 2009 en Milwaukee Mile]] thumb|Heamin Choi durante a carreira de 2009 da [[Pro Mazda Championship|Pro Mazda en Mazda Raceway Laguna Seca]]
Nivel 1 – Fórmula 1
No proceso de reactivación dos Grandes Premios despois do final da Segunda Guerra Mundial, a Comisión Sportive Internationale da FIA foi a responsable de definir as normas estandarizadas da Fórmula 1 (F1) en 1946. A primeira carreira que se disputou coa regulamentación moderna da Fórmula Un fóra de campionato foi o Gran Premio de Turín en setembro de 1946. Os primeiros pilotos de campionato mundial recoñecidos oficialmente o foron en 1947 e o Campionato Mundial de Fórmula 1 foi inaugurado en. Este foi o primeiro exemplo de fórmula de carreiras.
GP2 Series
A GP2 presentouse en 2005 por Bernie Ecclestone e Flavio Briatore logo da longa interrupción da antesala da F1, a Fórmula 3000. Deseñada para facer as carreiras máis baratas e para que sexa o campo de adestramento perfecto para a entrada na F1, os equipos de GP2 recibiron o mandato de utilizar o mesmo provedor de chasis, de motor e de pneumáticos polo que a verdadeira capacidade do piloto reflectiríase. En 2012, a GP2 e a GP2 Asia Series combináronse para facer unha gran serie de GP2, que contiña catro Grandes Premios de Asia xunto ás carreiras europeas de renome.
Formula Renault 3.5
En 2003, o máximo expoñente da Fórmula Renault era a Fórmula Renault V6 Eurocup, que repaldaba aos ETCC e os "Super Racing Weekends" FIA GT. Logo de só dúas tempadas Renault fusionou a serie coas World Series by Nissan para formar o World Series by Renault (WSR), que respaldaba os Grandes Premios de Fórmula 1. Parte desta serie son  Formula Renault 3.5 e Formula Renault 2.0. A Fórmula Renault 1.6 foi presentada en 2011 e agora chámase Campionato Francés de Fórmula 4.
Fórmula E
A Fórmula E é unha competición internacional que utiliza monoprazas eléctricos. As series foron creadas no ano 2012. A tempada inaugural foi a 2014-2015. Un total de 11 circuítos urbanos de 11 cidades diferentes acolleron esta serie na súa primeira tempada. Pequín, Putrajaya, Punta do Leste, Buenos Aires, Miami, Long Beach, Mónaco, Berlín, Moscova e Londres son esas 10 grandes urbes que albegaron os "e-prix" en 2014 e 2015.
Robert Schuman
Robert Schuman, nado en Luxemburgo o 29 de xuño de 1886 e finado en Scy-Chazelles (Moselle) o 4 de setembro de 1963, foi un político francés, que xunto con Konrad Adenauer, Jean Monnet e Alcide de Gasperi é considerado como o "pai de Europa" en referencia á Unión Europea (UE). En 1959 recibiu o Premio Erasmus.
Formula racing
Fórmula 3
A Fórmula Tres ten unha longa historia, con polo menos dez campionatos activos en todo o mundo. Foi creada pola FIA en 1905 como o punto de entrada de baixo custo á fórmula de monoprazas de carreiras. En 1959, foi substituído por unha fórmula técnica similar chamada Fórmula Júnior, a Fórmula Tres foi reintroducida en 1964. Como outras fórmulas FIA, a F3 é unha clase aberta que permite a opción de chasis e motores. Os Campionatos principais son a Campionato Europeo de Fórmula 3, o EuroFormula Open e a Formula 3 Cup.
Robert Schuman
Traxectoria
Desenvolveu a súa carreira política en Francia, onde foi presidente do consello en 1947 como membro do Mouvement Républicain Populaire (MRP), despois ministro das finanzas, ministro da xustiza e ministro de asuntos exteriores (1948-1952), cargo que o levou a ser o maior negociador francés dos tratados firmados entre o final da segunda guerra mundial e o principio da guerra fría, (Consello de Europa, OTAN, CECA).
Formula racing
Auto GP
As raíces das Auto GP World Series remóntanse a 1999, e a serie italiana de Fórmula 3000. Nun primeiro momento, realizáronse case todas as carreiras en Italia, pero a serie expandiuse rapidamente por Europa. En 2001, a serie converteuse na Fórmula 3000 Europea e en 2004 Superfund converteuse no patrocinador principal, planeando a creación da serie Fórmula Superfund. Pero, foi retirado o financiamento e a serie foi cancelada. Polo tanto, Coloni Motorsport restableceu a Fórmula 3000 italiana e no 2006 ampliouse á Euroseries 3000. En 2010, a primeira xeración de coches Grand Prix A1 substituíron os chasis Lola F3000 e adoptouse o nome de Auto GP.
Nivel 5 - Formula Renault 2.0
Ver: Formula Renault 3.5
Nivel 1 - IndyCar Series
O IZOD IndyCar Series é o nivel principal das carreiras americanas de rodas abertas. A serie, creada polo propietario do Indianapolis Motor Speedway Tony George, presentouse en 1996 como o "Indy Racing League" (IRL). Foi creada como unha alternativa máis barata ao campionato CART (máis tarde "Champ Car World Series"), que se baseaba en maquinaria cara e pilotos estranxeiros. En 2008, as dúas series fusionáronse para formar a Serie IndyCar. A Serie IndyCar non é unha fórmula aberta. A liga especifica os fabricantes de chasis, motor e pneumáticos, que se cambian cada tres anos. Na actualidade, todos os equipos funcionan con chasis Dallara e pneumáticos Firestone e poden elixir entre un motor Honda ou Chevrolet. O campionato de 2013 contén seis óvalos, tres autódromos e sete circuítos urbanos.
Nivel 2 - Indy Lights
O actual Firestone Indy Lights é a antesala para as IndyCar Series, como a a GP2 na F1. As Indy Lights orixinais (coñecidas como "American Racing Series") actuaron como un circuíto de desenvolvemento para a CART desde 1986 ata 2001. En 2001, as Toyota Atlantic series foron igualmente eficaces na achega de novos pilotos, polo que CART cancelou as Indy Lights. A serie actual foi fundada en 2002 pola Indy Racing League. Nun principio tiveron problemas para atraer aos pilotos e algunhas carreiras tiñan menos de dez participantes. Con todo, coa introdución de máis circuítos en 2005 e un aumento en premios en 2006, pilotos como Marco Andretti e Phil Giebler foron atraídos para competir no campionato Indy Lights a tempo parcial, ampliando a vinte ou máis coches en varias ocasións en 2007. Na actualidade, o número de pilotos reduciuse de novo con só nove pilotos que compiten toda a tempada e outros oito pilotos correndo tres ou menos carreiras.
Nivel 4 - Pro Mazda Championship
O Pro Mazda Championship presentado por Cooper Tires foi unha serie de desenvolvemento de pilotos de carreiras desde 2011, cando pasou a ser regulada pola Indy Racing League, aínda que a serie orixinal comezou en 1991 como o Star Mazda Championship. Os pilotos utilizan actualmente coches Fórmula Mazda construídos por Star Race Cars con 250 CV motor rotativo Mazda Renesis e pneumáticos Cooper.
Nivel 5 - U.S. F2000
Cooper Tires presents the U.S. F2000 National Championship powered by Mazda é unha variación americana da Fórmula Ford. A serie foi inicialmente fundada por Dan Andersen e Mike Foschi en 1990 e tiña máis de 60 participantes por carreira. En 2001, a serie foi vendida a Jon Baytos que introduciron unha serie de controvertidos cambios nas regras que levaron a serie fóra de aliñación das clases SCCA similares, o que levou a unha redución na participación e ao final da serie en 2006. En 2010, a serie regresou baixo o liderado de Andersen coa intención de levara a F2000 o seu status como unha fórmula de formación de pilotos para as fórmula superiores nos Estados Unidos.
Nivel 1 - Super Fórmula
thumb | [[Koudai Tsukakoshi durante a carreira da Fórmula Nippon de 2012 en Twin Ring Motegi]] thumb | [[Yuji Kunimoto na carreira All Japan F3 en Twin Ring Motegi]] A Super Fórmula, tamén coñecida como Formula Nippon, pódese ver como a Fórmula 1 xaponesa. Comezou como a serie xaponesa de Fórmula 2000 en 1973 e seguiu usando as regulación da Fórmula 2, logo de que a Fórmula 2 europea terminara en 1984. En 1987, a serie pasou ás normas da Fórmula 3000, así que as regulacións xaponesas e europeas quedaron unificadas outra vez. Pero, en 1996, a serie internacional da Fórmula 3000 converteuse nun formato para reducir os custos e a fórmula xaponesa separouse, pasándose a chamar Fórmula Nippon. Ata hai pouco, a Fórmula Nippon era unha fórmula aberta, o chasis fornecíano Lola, Reynard e G-Force, mentres que Mugen-Honda fornecía a maioría dos motores. Pero, en 2001/02 G-Force e Reynard retiráronse e a serie seguiu unha vez máis o exemplo da F3000 en converterse nunha fórmula de control. En 2006, as regulacións cambiaron drasticamente, o chasis foi substituído e os motores provistos por Toyota e Honda tiñan as mesmas especificacións que os motores utilizados na IndyCar Series de 2005.
Nivel 4 - All-Japan Formula Three Championship
O All-Japan Formula Three Championship' serie comezou en 1979 e en 1981, converteuse nunha serie nacional. Actualmente, os pilotos montan chasis Dallara e pneumáticos Hankook. Os motores fornéceos Toyota-TOM'S, Mugen-Honda, Toda Racing e ThreeBond.
Nivel 5 - Formula Challenge Japan
O Formula Challenge Japan (FCJ) é promovido como un proxecto de desenvolvemento de novos pilotos en forma conxunta por Honda, Toyota e Nissan. Substitúe á Formula Dream. A primeira tempada foi no 2006 e foi a continuación da finada Formula Dream. Cada participante ten que ser menor de 26 anos de idade e posuír unha licenza de carreiras Nacional A, pero sen correr anteriormente en Fórmula Tres ou superior. Os coches montan un chasis Tatuus, pneumáticos Dunlop e un motor de 2.0 L. de 200 CV, similar á un coche de Fórmula Renault 2.0. A partir de 2009, a serie e soporte da Fórmula Nippon.
Series de Fórmula por debaixo do Nivel 5
thumb|[[Felipe Nasr durante unha carreira de Formula BMW de 2009 en Spa-Francorchamps]] thumb|Roger Orgee durante unha carreira da [[Formula Ford 1600 de 2012 en Castle Combe]]
Series que xa non existen
thumb|[[Ivan Samarin no seu coche de Fórmula 2 de 2010]] thumb|[[Michael Ammermüller durante unha carreira da International Formula Master en 2008]] thumb|O equipo dos Países Baixos durante unha carreira da [[A1 Grand Prix de 2009 en Kyalami]] thumb|[[Tottenham Hotspur durante unha carreira da Superleague Formula de 2008 en Donington Park]] thumb|Presentación da [[Formula Asia V6 en Hong Kong en 2006]]
As series de Fórmula que poderían clasificarse entre os niveis 1 e 5 (ver a parte superior da páxina), pero actualmente desaparecidas, descríbense a continuación.
Fórmula Dúas (1947-85, 2009-12)
As regulacións da Fórmula 2 definíronse por primeira vez en 1947 como unha forma de clase B por baixo da Fórmula Un. non era raro que algunhas carreiras de Fórmula Un incluíran unha serie de participantes de F2 na mesma pista e os equipos do campionato do mundo das tempadas de a  comprenden exclusivamente coches de F2 por razóns de custo. A F2 tiña un historial irregular ata a inauguración do Campionato de Europa de Fórmula Dúas en 1967. A F2 é unha fórmula aberta que permite o uso de calquera chasis que cumpra as normas establecidas; apóiase así na década de 1970, cun chasis de Tecno, March Engineering, Toleman, Ralt, Matra e outros. O campionato europeo funcionou continuamente ata a creación do seu sucesor, a Fórmula 3000, en 1985. En 2008 a FIA anunciou a volta da Fórmula Dúas en 2009 na forma da Campionato FIA de Fórmula Dúas. Esta serie suspendeuse logo da tempada 2012.
Formula 3000 (1985-2004)
A Formula 3000 foi creada pola FIA en 1985 para converterse no último paso para os pilotos antes de entrar en Fórmula 1. A Fórmula Dúas chegara a ser demasiado cara e foi dominado polos automóbiles de fábrica con motores de fábrica. A Fórmula 3000 ofreceu carreiras máis rápidas, máis baratas e máis abertas. A serie comezou como unha fórmula aberta, pero en 1986 os pneumáticos se estandarizaron, seguido polos motores e chasis en 1996. A serie durou ata o 2004 e foi substituída en 2005 polas GP2 Series.
Fórmula Master Internacional ( 2005-09 )
A Fórmula Master Internacional, tamén coñecida como Fórmula Súper 2000, foi concibida para competir coa Fórmula Tres. Comezou en 2005 como 3000 Pro Series, organizada por Peroni Promoción. MTC fíxose cargo en 2006 e converteuno nunha serie de apoio á WTCC. Os pilotos utilizaban coches de segunda man de Fórmula 2000 fabricados por Tatuus propulsados por un motor Honda K20A de 250 CV.
A1 Grand Prix ( 2005-09 )
O A1 Grand Prix (A1GP) era a única competición no seu xénero no que os competidores unicamente representaban ao seu país en lugar de a si mesmos ou a un equipo, o formato era o usual na maioría das series de carreiras de fórmula. Como tal, foi ascendido a miúdo como a "Copa Mundial do Deporte Motor". Ademais, a serie atraeu a un número igual de (ex ou futuros) pilotos de Fórmula 1 e IndyCar Series. O concepto foi fundado polo Xeque Al Maktoum de Dubái en 2004, pero vendeuse á FIA en 2005. As carreiras leváronse a cabo na tradicional parada da tempada de Fórmula 1, o inverno do hemisferio norte. Entre 2005 e 2009 participaron 29 países dos cinco continentes.
Superleague Formula (2008-11)
A Superleague Formula foi fundada por Alex Andreu e Robin Webb e presentouse co patrocinio da asociación de equipos de fútbol. Os pilotos utilizaban motores V12 de 750 CV. Na cualificación, o vínculo co fútbol tamén estaba presente, a serie utilizaba un sistema baseado nunha fase de grupos e utilizábase o formato de rolda como nalgúns torneos de fútbol. Outra característica única da Superleague Formula era a Super Final, a quenda de cinco voltas entre os seis mellores pilotos dun fin de semana. En 2010, a serie ofreceu a bolsa de premios máis importante no automobilismo europeo co premio para o campión fixado nun 1 000 000 de euros. En teoría, era posible que un piloto gañara ata 2´2 millóns de euros ao longo da tempada. Todo isto foi feito para dar aos pilotos a oportunidade de gañarse a vida cos deportes de motor. Para o 2011, o vínculo co fútbol desvanecíase con máis da metade dos equipos non relacionados cos equipos de fútbol, e a serie foi cancelada a final da tempada.
Dream Formula (1999-2005)
Ver: Formula Challenge Japan
Fórmula V6 Asia ( 2006-09 )
Fórmula V6 Asia (Renault) foi presentada en 2006 para dar oportunidades aos pilotos do sueste asiático no automobilismo internacional. Karun Chandhok, por exemplo, gañou o Campionato 2006 e foi premiado cunha proba nun coche World Series by Renault en Paul Ricard. Os pilotos corrían con chasis Tatuus, un motor V6 Renault 3.5L e pneumáticos Michelin.
Liepāja
Liepāja (alemán: Libau, lituano: Liepoja, polaco: Lipawa, ruso: Либава / Libava ou Лиепая / Liyepaya, Yiddish: ליבאַװע / Libave) é unha cidade con réxime de autonomía de Letonia localizada na rexión de Kurzeme. A cidade é a terceira cidade maior de Letonia é un dos seus portos máis importantes. Liepāja ten unha poboación de 85.915 habitantes (2006).
miniatura|275px|esquerda|Porto de Liepāja
Ramón Breijo Cajareville
Ramón Breijo Cajareville, nado en Vigo o 15 de agosto de 1915 e finado o 20 de abril de 1988, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Amadou Gon Coulibaly
Amadou Gon Coulibaly, nado o 10 de febreiro de 1959 e finado o 8 de xullo de 2020, foi un político marfilés que foi primeiro ministro de Costa do Marfil dende xaneiro de 2017 até a súa morte.
Ramón Breijo Cajareville
Traxectoria
Na tempada 1941–42 formou parte do equipo do Deportivo da Coruña que debutou en Primeira División. A súa estrea produciuse na xornada 11, da man do adestrador galego Celso Mariño, nun empate a domicilio contra o Atlético Aviación (0–0). Esa campaña xogou 4 partidos, non sendo un habitual do mediocampo, relegado á suplencia xunto a xogadores como Ramón Mayoral, Molaza, Hilario Marrero ou Fernando Quintas. Os centrocampistas habituais nesa temporada foron Reboredo, Muntaner, Bienzobas e Guimeráns.
Amadou Gon Coulibaly
Anteriormente fora secretario xeral da presidencia durante o mandato de Alassane Ouattara entre 2011 e 2017.
Ramón Breijo Cajareville
Traxectoria
Na campaña seguinte participou nun único partido.
Amadou Gon Coulibaly
Traxectoria
A principios dos anos 90, traballou como asesor técnico do primeiro ministro Alassane Ouattara. Coulibaly foi membro da Asemblea Nacional entre 1995 e 2000. Tamén foi alcalde de Korhogo.
De outubro de 2002 a febreiro de 2010 foi Ministro de Agricultura. Despois de que Alassane Ouattara se convertese en presidente, Coulibaly foi secretario xeral da presidencia de 2011 a xaneiro de 2017.
O presidente Ouattara nomeou a Coulibaly primeiro ministro de Costa do Marfil o 10 de xaneiro de 2017. A composición do seu novo goberno anunciouse o 11 de xaneiro. Considerouse bastante similar ao anterior goberno de Daniel Kablan Duncan, mantendo os seus cargos a maioría dos ministros clave. Con 28 ministros, era menor que o goberno anterior, que tiña 35. A Coulibaly asignóuselle tamén a responsabilidade da carteira ministerial do orzamento o 19 de xullo de 2017.
No Terceiro Congreso Ordinario do seu partido, o Reagrupamento dos Republicanos (RDR), en setembro de 2017, Coulibaly foi designado primeiro vicepresidente. Cando Ouattara disolveu o goberno no medio de tensións na coalición gobernante en xullo de 2018, Coulibaly foi re-nomeado para formar un novo goberno.
Saúde e morte
Coulibaly someterase a unha cirurxía cardíaca en 2012. En 2020 pasou dous meses en Francia para realizar un exame cardíaco e gardar repouso, volvendo a Costa do Marfil o 2 de xullo. Pouco despois, o 8 de xullo, sentiuse mal durante unha reunión semanal do goberno e foi levado a un hospital onde faleceu aos 61 anos.
Tapir de Baird
O tapir de Baird (Tapirus bairdii) é unha especie de mamífero perisodáctilo da familia dos tapíridos, unha das catro especies americanas que existen de tapir. Poboa as selvas existentes entre o sur mexicano e o norte de Ecuador.
Descrición
Alcanza entre 2 e 2,2m de lonxitude, 1m de alzada e 300 kg de peso. Presenta crin curta, fociño longo e robusto, pelame pardo a agrisado, o bordo da orella branco e o do beizo blancuzco a agrisado.
A xestación dura 400 días e nace unha cría de 8 a 9 kg, esta última pasará máis dun ano coa súa nai até alcanzar 2/3 do tamaño dela.
Paco Esteve i Beneito
Paco Esteve i Beneito, nado en Agres (provincia de Alacant) o 2 de outubro de 1979, é un filólogo, escritor e acordeonista valenciano.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Catalá pola Universitat d'Alacant e en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universitat de Barcelona. Traballou de tradutor e de profesor de lingua catalá, e durante os anos 2005 e 2008 foi profesor de Estudos Cataláns na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi acordeonista do grupo Ataque Escampe entre os anos 2006 e 2009.
No ano 2016 gañou o Premio Enric Valor de Novela en Valenciano pola obra Si ha nevat, novela que tamén recibiu o Premio da Crítica dos Escritores Valencianos.
Fundamental (música)
En teoría musical, o ton fundamental ou fundamental é a primeira frecuencia, ou sexa, a máis baixa, dunha serie harmónica.
Na música, todo se constrúe sobre esta fundamental: os harmónicos dun son musical son frecuencias múltiplos enteiros deste primeiro harmónico. Se os harmónicos non son múltiplos enteiros da fundamental, fálase de parciais e o son dise que é inharmónico.
A frecuencia fundamental determina a altura do son. Para un son de frecuencia baixa, un son grave, a repartición dos harmónicos no conxunto do espectro harmónico tense en conta pola audición para determinar a súa altura. Pódese entón suprimir a frecuencia fundamental: a orella continuará a percibir unha altura concreta, unicamente pola análise dos intervalos entre cada harmónico.
SPQR
Tradución
En latín, Senatus é un substantivo nominativo singular que significa "Senado". Populusque é un composto composto do substantivo nominativo Populus, "o Pobo", e -que, unha partícula enclítiva que significa "e" e que conecta dous substantivos nominativos. A última palabra, Romanus ("Romano") é un adxectivo que modifica Populus: o "Pobo Romano". A frase tradúcese entón como "O Senado e o Pobo Romano".
Gunnar Nordahl
Gunnar Nordahl, nado en Hörnefors o 19 de outubro de 1921 e finado en Alguer (Italia) o 15 de setembro de 1995 foi un futbolista sueco, que xogaba na demarcación de dianteiro. Por moitos é considerado o mellor xogador sueco da historia. Era o pai do tamén futbolista Thomas Nordahl.
Traxectoria
Comezou xogando en equipos menores de Suecia antes de fichar polo IFK Norrköping, co que gañou catro campionatos suecos e chegou a anotar sete goles nun so encontro.
O 22 de xaneiro de 1949 foi fichado polo AC Milan, onde tamén coincidiu durante un tempo cos seus compañeiros da selección Gunnar Gren e Nils Liedholm. Nas oito tempadas que militou no equipo italiano proclamouse cinco veces Capocannoniere (máximo anotador da Serie A). Foi capitán do equipo entre 1954 e 1956.
Unha vez que deixou o Milan fichou polo AS Roma, equipo no que se retirou en 1958, xogando a última tempada coma xogador-adestrador.
Coa selección de fútbol
Debutou coa Selección de fútbol de Suecia en 1945, e tres anos despois proclamouse con ela campión olímpico nos Xogos de 1948, proclamandose tamén máximo anotador do campionato. En 1949 tivo que deixar a selección ao fichar polo AC Milan e ao impedir as normas dese momento que xogaran nela os futbolistas profesionais.
Palmarés
Co IFK Norrköping:
Co AC Milan:
Coa Selección de Suecia:
Condor Flugdienst
Condor Flugdienst GmbH, comercializada como Condor, é unha aeroliña de vacacións alemá baseada en Frankfurt. Opera voos regulares a destinos de ocio no Mediterráneo, Asia, África, Norteamérica, Suramérica e o Caribe. A súa base principal atópase no aeroporto de Frankfurt, dende a cal saen a meirande parte dos seus voos de longa distancia. Ten ademais bases secundarias para voos mediterráneos nos aeroportos de Múnic (de onde tamén parten voos de longa distancia), Hamburgo, Hannover, Düsseldorf, Stuttgart, Leipzig/Halle e Berlín-Schönefeld.
Aerolíneas Sosa
Aerolineas Sosa é unha aeroliña hondureña baseada en La Ceiba. Foi creada no ano 1976 e opera voos regulares domésticos e internacionais a 10 destinos dende o aeroporto internacional Golosón en La Ceiba, onde se atopa o seu principal centro de conexións. A aeroliña opera ademais servizos chárter e de carga.
Frota
miniatura|250px|Let L-410 A frota de Aerolíneas Sosa está formada polos seguintes avións:
Condor Flugdienst
Frota
En agosto de 2017 a frota de Condor estaba formada polos seguintes avións:
True Detective (tempada 1)
A primeira tempada de True Detective, unha serie de televisión estadounidense creada por Nic Pizzolatto, estreouse o 12 de xaneiro de 2014 na canle de televisión por cable HBO. Os actores protagonistas desta tempada foron Matthew McConaughey, Woody Harrelson, Michelle Monaghan, Michael Potts e Tory Kittles. Cunha duración de oito episodios, a súa primeira emisión finalizou o 9 de marzo de 2014. Seguindo un formato de serie de antoloxía, cada unha das tempadas de True Detective posúen unha historia propia con diferentes personaxes e ambientacións.
Construída como unha narrativa non lineal, a primeira tempada céntrase nos detectives de homicidios da policía de Luisiana Rustin "Rust" Cohle (McConaughey) e Martin "Marty" Hart (Harrelson), que investigan o asasinato da prostituta Dora Lange en 1995. Dezasete anos despois retoman a investigación xunto ás doutros crimes sen resolver. Durante ese tempo as infidelidades de Hart ameazan a estabilidade do seu matrimonio con Maggie (Monaghan), mentres que Cohle ten problemas para enfrontarse ós problemas do seu pasado. Esta primeira tempada de True Detective explora as temáticas do pesimismo filosófico, da masculinidade e do cristianismo. A crítica analizou a súa representación das mulleres, a súa sensibilidade de obra de autor e as influencias dos cómics e da ficción estraña de terror na súa narrativa.
Pizzolatto concibiu True Detective nun primeiro momento como unha novela, mais finalmente considerou que era máis axeitada para unha serie de televisión. Os episodios, dirixidos por Cary Joji Fukunaga, rodáronse en Luisiana nun período de tres meses. A serie recibiu críticas positivas e estivo considerada unha das mellores series dramáticas da tempada televisiva estadounidense de 2014. Foi candidata a numerosos premios televisivos, incluíndo o nomeamento a un premio Emmy á mellor serie dramática e un Globo de Ouro á mellor miniserie ou telefilme, gañando varios deles polo seu guión, cinematografía, dirección e actuación.
Concepción
Inspirado polas series da HBO The Wire, The Sopranos e Deadwood, Nic Pizzolatto comezou a traballar nunha colección de relatos curtos que publicou posteriormente co título de Between Here and the Yellow Sea en 2006. En 2010 publicou a novela Galveston, e comezou a escribir guións para a televisión, sen éxito nuns primeiros momentos por falta de presuposto. O seu primeiro traballo notable na televisión foi en 2011, como guionista para a serie da AMC The Killing. Pizzolatto afirmou que o seu traballo nesta serie serviulle para ver o funcionamento interno da industria televisiva. Porén, co tempo aumentou a súa insatisfacción coa dirección creativa da serie e marchou ás dúas semanas de comezar o traballo no guión para a segunda tempada.
A súa intención inicial era que True Detective fose unha novela, pero en canto o proxecto tomou unha forma definida, Pizzolatto considerou que os cambios narrativos no tempo e perspectiva a facían máis axeitada para a televisión. Intentou propoñer unha adaptación da súa novela Galveston, e dende maio ata xullo de 2010 escribiu seis guións, incluíndo un bosquexo de 90 páxinas do episodio piloto de True Detective. Pizzolatto conseguiu un acordo coa HBO para unha serie piloto potencial ó pouco tempo. Escribiu un segundo guión para a serie ó pouco de marchar do seu traballo en The Killing co apoio da produtora Anonymous Content, que finalmente produciu e desenvolveu o proxecto internamente. En abril de 2012, tras un axitado período de poxas, a HBO encargou oito episodios de True Detective. Pizzolatto non contratou un equipo de guionistas por considerar que un enfoque colaborativo non funcionaría ben co seu proceso novelístico illado, e porque un grupo non conseguiría o resultado que desexaba. Tras traballar en solitario durante uns tres meses, rematou a copia final do guión proxectado, cunha extensión de 500 páxinas.
Actores e persoal
Harrelson foi a seguinte elección de protagonista para representar a Hart, contratado a petición de McConaughey. Harrelson afirmou que se uniu á serie en parte porque desexaba traballar con algunhas das persoas involucradas no proxecto, coas que colaborara previamente no filme de 2012 da HBO Game Change. Michelle Monaghan aceptou representar o papel feminino protagonista da serie afirmando que se sentía atraída pola dirección do argumento da serie e o arco argumental da súa personaxe. Michael Potts e Tory Kittles completaron o elenco de actores protagonistas, representando os detectives Maynard Gilbough e Thomas Papania respectivamente. Os principais actores secundarios da primeira tempada de True Detective foron Kevin Dunn no papel do maior Ken Quesada, Alexandra Daddario no papel de Lisa Tragnetti e Brad Carter no papel de Charlie Lange. Pizzolatto reduciu a súa procura dun director a dous candidatos, Cary Joji Fukunaga, ó que coñecía de Anonymous Content, e Alejandro González Iñárritu. Fukunaga foi nomeado formalmente como director despois de que Iñárritu non aceptase o proxecto por mor de compromisos noutros filmes. Como preparación para o seu traballo na serie, Fukunaga pasou tempo cun detective de homicidios da división de investigacións criminais da policía estatal de Luisiana para desenvolver unha representación rigorosa do traballo dun detective de homicidios nos anos 1990. Fukunaga recrutou a Adam Arkapaw, director de fotografía de Top of the Lake, como o cinematógrafo do proxecto. Arkapaw chamou a atención de Fukunaga polo seu traballo en Animal Kingdom e Snowtown, e foi contratado tras unha reunión que mantiveron en San Francisco. Alex DiGerlando, con quen Fukunaga xa traballara en Glory at Sea de Benh Zeitlin en 2008, foi contratado como deseñador de produción. Fukunaga afirmou nunha entrevista: "Sabía o que Alex conseguira nos pantanos de Luisiana, e con algo de orzamento o máis incrible que podería ser na construción de escenarios a usar durante un ou dous días e quedar abandonados despois".
Rodaxe
miniatura|esquerda|Ruínas do [[Forte Macomb do século XIX]] Inicialmente a primeira tempada de True Detective ía rodarse en Arcansas, pero Pizzolatto finalmente escolleu rodar en Luisiana para aproveitar os incentivos fiscais do estado e a paisaxe distintiva da zona. A rodaxe principal levou entre uns 100 e uns 110 días dende xaneiro ata xuño de 2013, rodando aproximadamente uns cinco minutos de serie por día. O equipo de produción construíu varias pezas de decorado, entre elas unha capela incendiada, a tenda da congregación relixiosa de Joel Theriot e as oficinas da división de investigación criminal de Luisiana, estas últimas construídas dentro dun almacén de lámpadas abandonado preto de Elmwood. Para a escena do crime de Dora Lange o persoal rodou tomas exteriores nun campo de canas de azucre en Erath, que ó estar parcialmente queimado inspirou o que DiGerlando denominou un fondo "deprimido e atmosférico" para as escenas interiores correspondentes. A escena na que Cohle escapa dun tiroteo tomando a Ginger como refén rodouse en Bridge City nunha toma continua de seis minutos, unha técnica que Fukunaga xa utilizara anteriormente en Sin Nombre en 2009 e en Jane Eyre en 2011. Rodada en sete tomas, a preparación para esta escena foi extensa e esixente. McConaughey adestrouse con Mark Norby para dominar un estilo de loita para a súa personaxe, e a natureza da toma precisou un equipo de coordinadores de dobres, artistas de maquillaxe e persoal de efectos especiais durante toda a súa rodaxe. Outra das localizacións para a serie foi nos arredores do instituto Kenner High School, e nas ruínas do Forte Macomb do século XIX, localizado nos arredores de Nova Orleáns, para as escenas do último capítulo.
O horario de rodaxe non se organizou seguindo a mesma secuencia que os episodios, o que supuxo unha dificultade engadida para o manexo da loxística. Toda a tempada rodouse en película de 35 mm, escollida polo equipo de produción para conseguir unha textura determinada e unha calidade de "nostalxia". Para a rodaxe utilizouse unha cámara Panavision Millennium XL2, correspondendo a elección da lente segundo o período no que tiña lugar a escena. As escenas ambientadas en 1995 e 2002 rodáronse con lentes Panavision PVintage, producindo unha imaxe máis suave ó estar feitas de vidro reciclado de baixo contraste, e utilizaron lentes máis anchas para esaxerar a composición e darlle un efecto máis "cinemático". Por outra banda, as escenas ambientadas en 2012 rodáronse con lentes Panavision Primo, cunha paleta visual máis aguda e un contraste moito maior, dándolle unha aparencia máis "moderna e nítida" ás imaxes segundo Arkapaw.
Deseño artístico
Joshua Walsh foi o responsable da creación do material gráfico de True Detective. Entre outros elementos artísticos, o seu traballo consistiu na creación de máis de 100 esculturas de ramallos individuais de "niños do diaño" creadas polo asasino na serie, xunto cos murais e esculturas en miniatura de persoas feitas con latas de cervexa. Segundo DiGerlando, o interese de Walsh na caza e na taxidermia facían del "o tipo perfecto para o traballo". No guión non se establecía ben a definición de como debían ser estes "niños do diaño", contendo só unha indicación de que terían que manterse por si sós e incluír un deseño espiral. DiGerlando e Walsh decidíronse por un deseño de trípode que deixaba ver unha espiral na súa base, e contiña elementos cruzados en forma de escada que simbolizaban o desexo do asasino de ascender a un plano espiritual escuro. Cada deseño presentaba sutís diferenzas do outro, facéndoos únicos. DiGerlando citou a obra de Henry Darger e James Charles Castle como influencias estilísticas e procurou unha aparencia primitiva para as esculturas, unha que revelase o traballo dun home "cun profundo desexo interno de expresarse". Para reflectir isto, Walsh construíu os niños con barro, roupa usada de nenos, xuncos, raíces e outros materiais.
Secuencia de título
A secuencia de título foi produto dunha colaboración entre o director Patrick Clair, o seu estudio Elastic en Santa Monica, o seu estudio Antibody con base en Sydney e a compañía Breeder de Brisbane. O equipo de deseño resaltou a paisaxe industrial do sur de Luisiana porque segundo Clair reflectía as características e loitas internas persoais dos personaxes da serie. Usando o libro de fotografías Petrochemical America de Richard Misrach publicado en 2012 como modelo, o equipo de produción fotografou primeiro os escenarios locais, entrelazando as imaxes resultantes para formar o núcleo da secuencia. En canto o equipo comezou a animación tivo que facer fronte a varios problemas: As imaxes fotográficas eran demasiado granuladas e as gravacións demasiado ásperas. Como resultado, alteraron moitas das tomas a unha décima parte da súa velocidade orixinal, o que segundo Clair "evocaba un ambiente surrealista e onírico que capturaba perfectamente o que estabamos a buscar".
A creación dun efecto 3D precisou que o equipo de deseño utilizase unha variedade de mallas poligonais e modelos xeométricos. Usando diversas técnicas de animación e efectos especiais, superpuxeron estas imaxes para evitar unha aparencia dixital e estéril. Clair afirmou: "O máis crucial para min foi que isto non semellase dixital, polo que nos esforzamos en incorporar tanta imaxinería orgánica como foi posible". Para algunhas imaxes o equipo de deseño creou dobres dixitais para xerar unha maior textura. A edición final da secuencia puliuse utilizando técnicas de glitching óptico e motion blur. O xornal The Sydney Morning Herald incluíu esta secuencia de título na súa lista de 2014 das dez mellores secuencias de título da televisión.
Masculinidade e representación das mulleres
Dentro do contexto da masculinidade como tématica en True Detective, Christopher Lirette de Southern Spaces comentou que a serie era sobre "homes vivindo nun mundo brutalmente masculino", e polo tanto as mulleres representábanse como "cousas a ser salvadas e obstáculos eróticos" seguindo o estilo de filmes como Double Indemnity e Chinatown. Willa Paskin de Slate afirmou que a representación das personaxes femininas da serie (as traballadoras sexuais, as falecidas e unha "esposa irritante") semellaban revelar unha intención de reflectir a "miope cosmovisión dos protagonistas e a cultura policial sureña moi masculina na que habitan" Algúns críticos consideraron a caracterización de Hart como unha manifestación desta idea, evidente pola súa visión exclusiva das mulleres como virxes ou pécoras, así como pola súa forma de tratar a Maggie e a Audrey.
Nun artigo para a revista Salon, Janet Turley afirmou que na seire as mulleres "convértense en reflexos dos homes" xa que o universo de True Detective vese a través dos protagonistas masculinos. Sam Adams de Indiewire argumentou que a historia principal da tempada centrábase nas "cousas horribles que os homes lle fan ás mulleres", das que moitas nunca se denuncian ou investigan. A maiores afirmou que o papel das mulleres é máis profundo xa que Cohle sofre pola súa exmuller e a súa filla falecida, e Hart é incapaz de "tratar de forma axeitada ás mulleres". Segundo Scott Wilson, orador de estudos culturais na Universidade Kingston, na serie as mulleres distínguense en tres grupos que denomina "as superegoicas, as obscenas e as sagradas". Segundo a interpretación de Wilson, Maggie represéntase como a muller superegóica que "lle esixe constantemente ó seu marido ou compañeiro avergoñado, atándoo en curto e desviándoo do seu papel simbólico como policía".
Relixión
Nado no seo dunha familia católica, Pizzolatto afirmou que de neno vía a relixión como unha narración que actúa "como un escape da verdade". Segundo Andrew Romano de The Daily Beast, a tempada alude á infancia de Pizzolatto e crea un paralelo entre a cristiandade e a teoloxía sobrenatural de Carcosa, afirmando que "ámbalas dúas son historias que a xente se conta a si mesma para escapar da realidade e que 'violan toda lei do universo'". Romano considerou que esta mensaxe non é crítica da relixión per se, senón que amosa como o "poder da narración" e o fervor relixioso "poden levarte a algúns lugares bastante nauseabundos". Jeff Jensen de Entertainment Weekly opinou que a serie tórnase máis consciente de si mesma por medio das duras críticas de Cohle á relixión, considerando isto como un vehículo para o comentario sobre o escapismo da cultura popular. Stapleton indicou que os crimes en True Detective, por mediko das propias vítimas e das implicacións de sacrificio e violencia sexual, "son unha contestación ó cristianismo conservador do que se orixinan, e procuran explotar as oportunidades para o pracer da transgresión que ofrece unha estrutura como esa".
Edia Connole indicou que observara conexións a Philip Marlowe e ó Lancelot de Le Morte d'Arthur na presentación de Cohle na serie. Tamén indicou que outros aspectos de True Detective evocan imaxinería cristiá, incluíndo a escena de título que segundo ela é un reflexo da crucifixión de Xesús. O filósofo Finn Janning argumentou que a evolución de Cohle na serie serve para ilustrar unha afinidade entre o budismo e o pesimismo filosófico. Pesimista autoproclamado, Cohle acaba cambiado por unha experiencia próxima á morte no capítulo final da tempada, e ten unha epifanía na que ve á morte como "amor puro", algo que evoca o concepto budista do rigpa.
Influencias literarias e filosóficas
alt=A publicity portrait of Chambers, circa 1903|miniatura|upright|[[Robert W. Chambers, autor de The King in Yellow (1895).]]
A crítica indicou a influencia da ficción de terror e da ficción estraña na narrativa de True Detective, examinando a influencia nesta de Thomas Ligotti e da colección de historias curtas The King in Yellow de 1895 escritas por Robert W. Chambers. As alusións a The King in Yellow obsérvanse na filosofía escura da serie, utilizando recorrentemente "Carcosa" e "The Yellow King" como ideas centrais durante toda a tempada, e usando simbolicamente o amarelo como sinatura temática coa significación temática da loucura e da decadencia. Pizzolatto foi acusado de plaxiar a Ligotti por mor das semellanzas entre algunhas liñas de diálogo de True Detective e o texto do libro de Ligotti The Conspiracy Against the Human Race de 2010, acusacións que Pizzolatto negou aínda que recoñeceu a influencia de Ligotti no seu desenvolvemento da serie.
Outros filósofos e autores identificaron como influencias para a serie a Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Gilles Deleuze, Ray Brassier, Emil Cioran e Eugene Thacker. Mathijs Peters, nun artigo para Film International, argumentou que True Detective indaga na filosofía de Schopenhauer a través do seu tratamento da individualidade, autonegación ou a batalla entre a luz e a escuridade. Ben Woodard indicou que a filosofía en evolución da serie, que examina un contexto no que a cultura, relixión e sociedade están dirixidas por produtos da debilidade biolóxica: "A programación biolóxica recupérase e as visións redistribuídas socialmente, as fes e as personalidades acerbadas toman as rendas de fins incertos que crean un mundo onde a xente desaparece". Fintan Neylan argumentou que incluso a ambientación realza un mundo "onde non é posible agochar a decrepitude do ordeamento humano". Neylan afirmou: "Este non é lugar do que marchara a esperanza; é un lugar onde a esperanza nunca puido botar raíces. É nesta xente e ambientes onde o terror real ten a súa fonte". Porén Neylan observou que as accións de Cohle non están motivadas pola misantropía, senón por un motivo de facerlle fronte "a aqueles que tentan ben disfrazar ou ben manipular esta fraxilidade dos humanos para o seu propio beneficio". Christopher Orr do xornal The Atlantic afirmou que True Detective era "Fincheriana no mellor sentido", unha fusión de Seven e Zodiac debido a súa temática, brillante cinematografía e "aura vívida e perturbadora".
Sam Adams de Indiewire comparou a Cohle co protagonista de Alan Moore's The Courtyard e debuxou paralelos entre The Invisibles de Grant Morrison e a breve exploración da serie da teoría M nun dos monólogos de Cohle. Pola súa banda, o columnista de ComicsAlliance e da revista New York Abraham Riesman citou Top 10 como a inspiración do final da tempada baseándose no diálogo da escena de peche do último capítulo.
Obra de autor
Outro dos temas debatidos entre a crítica foi a sensibilidade de obra de autor da serie como unha reflexión da visión persoal dos seus autores. Pizzolatto e Fukunaga son ós únicos creadores de cada episodio, ó que lle dá á serie un lugar único nun medio tradicionalmente colaborativo onde é habitual que haxa amplos grupos de escritores e directores que traballan en conxunto. Colin Robertson da revista The List indicou que Twin Peaks era o antecedente artístico máis notable da primeira tempada de True Detective, afirmando que ámbalas dúas series desafían os tópicos das series dramáticas de crimes e "usan as convencións de xénero dun estilo de misterio como un sublime trampolín subversivo, saltando dende este para contar unha historia máis ampla".
Audiencia
True Detective estreouse cunha audiencia de 2,3 millóns de espectadores nos Estados Unidos, converténdose na estrea de mellor valoración da HBO dende o episodio piloto de Boardwalk Empire. O número de telespectadores mantívose estable e chegou ó seu máximo no episodio final con 3,5 millóns de espectadores. No seu conxunto a primeira tempada da serie acadou unha media duns 2,33 millóns de espectadores por episodio, e a súa audiencia media bruta (incluíndo gravacións en DVR, reposicións e streaming en HBO Go) acadou un total de 11,9 millóns de espectadores por episodio, converténdose na serie de estrea máis vista da HBO dende a primeira tempada de Six Feet Under 13 anos antes.
Crítica
A prensa estadounidense situou a True Detective entre os mellores programas de televisión do ano 2014. Moitos críticos eloxiaron o traballo dos dous actores protagonistas, destacando frecuentemente a McConaughey entre os dous. Varios críticos destacaron as escenas de conversacións entre eles, habitualmente en interiores claustrofóbicos, como algunhas das mellores actuacións da serie. A caracterización tivo críticas mixtas. Os discursos de Cohle, descritos polo HuffPost como "monólogos cativadores", e por Vanity Fair como material denso e interesante, foron criticados polo New York Post como "psico-balbucidos dos anos 70" que fan que a historia sexa máis lenta. Varios críticos consideraron que a serie realiza unha representación estereotipada das mulleres, "ou ben enfadadas ou ben excitadas", aínda que Michele Monaghan recibiu eloxios pola súa actuación nun "papel ingrato".
Pizzolatto e Fukunaga, como único guionista e director da serie respectivamente, puideron exercer un maior control sobre esta do que se considera habitual nunha serie de televisión, polo que a crítica destacou que lles permitiu tomar riscos, afastándose das expectacións habituais para o ritmo, os diálogos e a cinematografía. Os guións de Pizzolatto recibiron críticas puntuais por ser "literariamente cohibidos" e recargados,, e varios xornalistas atribuíron fallos no guión á súa falta de experiencia á hora de escribir dramas para a televisión. Malia estas críticas, o Daily Telegraph e Uproxx describiron a tempada como "ambiciosa" e "densa en sucesos e significado". A estrutura en flashback tamén dividiu á crítica. Mentres que algúns críticos describírona como "sorprendentemente sen interrupcións" e como "un recurso destacado", outros consideraron que a disposición fragmentada da narración era un fallo da serie. Uproxx eloxiou a cinematografía de Fukunaga, mentres que The Boston Globe cualificou a banda sonora de "sobria, baleira e percusora",
Varios críticos describiron a historia de dous detectives incompatibles traballando xuntos como un clixé, aínda que The Daily Beast describiu a narrativa como "potencialmente revolucionaria" e o crítico de Grantland indicou que "a forma é realmente radical e progresista", malia engadir que "o contido é todo o contrario". Emily Nussbaum de The New Yorker considerou que a historia real era "un conto máis simple sobre descricións heroicas masculinas e primeiros planos de nádegas femininas". Nussbaum describiu os monólogos como "charla profunda de residencia de estudantes" e argumentou que a serie "caeu na súa propia charla comercial". Outros críticos foron máis positivos, describindo a serie como "terriblemente nerviosa e furiosa na súa entrega e intención" ou como "unha das series máis fascinantes e cativadoras".
Premios e nomeamentos
right|miniatura|upright|Harrelson e McConaughey na gala dos 66º [[premios Emmy.]]