cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simeón de Durham
Obra
Simeón foi o autor de dúas obras históricas, de especial interese para o estudo da historia do norte de Inglaterra: o Libellus de Exordio atque Procursu istius, hoc est Dunelmensis, Ecclesie ('O pequeno libro sobre as orixes e evolución da Igrexa de Durham") e un recompilatorio titulado Historia regum Anglorum et Dacorum ("Historia dos reis dos ingleses e dos daneses"). A primeira é unha historia da comunidade de monxes de Durham (que veu de Lindisfarne) desde a súa fundación no ano 1096, e é, con diferenza, o máis importante traballo de Simeón. Foi escrito entre 1104 e 1107. Esta tarefa, imposta polos seus superiores, foi para demostrar a continuidade da comunidade de Durham, a pesar das interrupcións que supuxeron para a vida monástica os ataques viquingos e as guerras de conquista normanda en diferentes períodos. Simeón tentou xustificar a expulsión de Guillerme de Saint-Calais da comunidade de Durham en 1083, co fin de dar sentido á súa substitución por un grupo de monxes beneditinos chegou de Wearmouth e Jarrow. Como anteriores escritores de Durham, Simeón atopa a continuidade histórica entre as principais etapas de desenvolvemento da comunidade pola presenza constante do seu patrón, san Cuthberht. Os milagres realizados en nome de Cuthberht durante o último período anglosaxón foron especialmente extravagantes, e Simeón engancha ao lector relatando algúns deles, como o milagre das tres ondas, a fundación de Durham e algunhas curiosas mortes dos inimigos do santo.
Consérvanse algunhas copias do Libellus feitas durante a idade media. O mesmo Simeón revisou a copia que se atopa en Durham, agora preservada na biblioteca da universidade (catálogo: Cosin V. II.6). Este é o texto que foi publicado máis veces. O manuscrito de Durham contén dúas continuacións de autor anónimo. O primeiro narra a historia de 1096 ata a morte do bispo Ranulf Flambard (1129); a segunda vai desde 1133 ata 1144. Outra copia, conservada na biblioteca da Universidade de Cambridge (catálogo: Ff. I. 27) contén unha terceira continuación, que trata sobre os anos 1145-1154. Outro manuscrito, conservado na colección Cotton da British Library (catálogo:Cotton Faustina A. V) parece ser unha versión do Libellus anterior ás revisións do manuscrito de Durham. Sobre o 1129 Simeón empezou a escrita da Historia regum Anglorum et Dacorum. Esta narración histórica comeza no momento en que remata a Historia de Beda. Ata o ano 957 Simeón limítase a copiar o que atopa nuns antigos anais de Durham que, se non fose por el, se terían perdido para sempre e que teñen moito valor en relación á historia do norte de Inglaterra. Desde o ano 1119 copia a Xoán de Worcester, con algunhas adicións da súa propia autoría. A sección que trata sobre os anos 1119-1129 é unha narrativa independente e práctica, xa que describe eventos contemporáneos á súa vida. Simeón nesta etapa da historia exprésase con sinxeleza e claridade; pero non é menos importante o seu traballo como compilador da obra doutros.
Dáse o feito curioso de que Simeón usa a palabra Dacorum, que significa, literalmente, dacios para se referir aos viquingos que se estableceron en Northumbria (que eles chamaron Jórvik) e en Dublín. Un erro que tamén cometeu Asser, probabelmente porque descoñecía a existencia de Dinamarca; cómpre dicir, que cando a estes viquingos se lles preguntaba sobre a súa orixe ou de que etnia eran, a maioría contestaban coa palabra danes ("daneses"), que ten semellanzas fonéticas con dacis ou con Dania (o nome latino de Dinamarca).
O valor dos anais da Northumbria, que Simeón usou na Historia regum Anglorum et Dacorum, foi posto en cuestión por John Hodgson-Hinde no limiar do seu libro Symeonis Dunelmensis opera,, tamén por R. Pauli en Forschungen zur deutschen Geschichte e por W. Stubbs, na introdución de Roger of Hoveden. Simeón foi tamén o autor de breves biografías de arcebispos de York, e, ademais, escribiu unha carta na que figuran os erros teolóxicos cometidos por Oríxenes. Téñenselle atribuído outras obras, pero a autoría non foi demostrada. Estas obras publicounas  Roger Twysden (1652), baixo o título Scriptores decem. A moderna edición máis completa é a de Thomas Arnold (Rolls series, 2 volumes, 1882-1885).
Atheresthes stomias
Atheresthes stomias é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos, subfamilia dos pleuronectinos, unha das dúas que integran o xénero Atheresthes, coñecida en galego como palmeta do Pacífico.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1880 polos ictiólogos norteamericanos David Starr Jordan e Charles Henry Gilbert, baixo o nome de Platysomatichthys stomias.
Porén, o SIIT considera inválido o nome da especie Atheristhes stomias Jordan & Starks, 1880, xa que identifica o xénero Atheristhes con Reinhardtius Guill, 1861 e, polo tanto, este servizo denomina a especie como Reinhardtius stomias'' (Jordan & Gilbert, 1880).
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, que vive a profundidades en entre os 18 e os 950 m de profundidade, entre os 67° N e os 35° N, e entre os 162° L e os 122° O, no Pacífico norte, desde o mar de Bering até a baía de San Pedro, en California, pasando polas costas de Rusia, Alasca, Canadá e boa parte dos Estados Unidos.
Os exemplares adultos encóntranse en fondos areosos e lamacentos.
Bioloxía
Aliméntase de crustáceos e peixes, que non se comercializan como alimento humano.
Os machos alcanzan a madurez sexual cando miden de 28 a 34 cm, e as femias cando acadan entre os 36,8 e os 39 cm.
Pesca
A palmeta do Pacífico péscase na súa área de distribución (Noroeste do Pacífico).
Walt Disney
Walter Elias "Walt" Disney, nado en Chicago o 5 de decembro de 1901 e finado en Burbank (California) o 15 de decembro de 1966 , foi un debuxante, produtor, director e guionista de filmes estadounidense. Un dos produtores cinematográficos máis coñecidos do mundo, Disney foi tamén un debuxante de banda deseñada e caricaturista en xornais, creador do parque de atraccións coñecido como Disneyland, e é o fundador, xunto co seu irmán Roy O. Disney da compañía Walt Disney Productions, que anos despois se converteu na máis soada produtora do campo da animación e na actualidade é a maior compañía de medios de comunicación e entretemento do mundo. Esta corporación, que se coñece hoxe co nome de The Walt Disney Company, é unha empresa multimillonaria con ingresos anuais de decenas de miles de millóns de dólares.
Primeiros anos
Walt Disney naceu o 5 de decembro de 1901 e tivo a infancia típica do fillo dun granxeiro. O seu pai, Elias Disney (1859-1941), de ascendencia irlandesa, chegara ós Estados Unidos de América dende Canadá e instalárase na cidade de Chicago pouco despois de casar coa mestra de escola Flora Call (1868—1938), en 1888. Walt foi o cuarto dos cinco fillos do matrimonio. En 1906, a familia trasládase a unha granxa nos arredores de Marceline, Missouri. Máis adiante, Disney diría que eses foran os mellores anos da súa vida. Tanto el como a súa irmá máis nova, Ruth, eran demasiado pequenos para axudar nas tarefas da granxa e por iso pasaban a meirande parte do tempo xogando. Desta época datan os primeiros contactos de Disney co debuxo e a súa grande afección polos trens.
Este período idílico concluíu poucos anos despois. En 1909, Elias Disney caeu subitamente enfermo de febre tifoide, e, a pesar de contar coa axuda dos seus fillos maiores, viuse imposibilitado de continuar traballando na granxa, polo que a tiveron que vender e mudarse a unha vivenda de alugueiro até o 1910, ano en que se mudaron a Kansas City. Para o daquela aínda mozo Walt Disney foi moi duro ter que abandonar o seu paraíso rural.
De acordo cos arquivos da escola pública do distrito de Kansas City, Disney empezou a acudir á Benton Grammar School en 1910, e graduouse o 8 de xuño de 1911. Por mor do seu traballo repartindo xornais, non foi un bo estudante, xa que adormecía acotío e custáballe concentrarse. Era propenso a soñar esperto e a pasa-lo debuxando.
Elias, deixou o seu traballo como repartidor de xornais e fíxose propietario dunha empresa dedicada a elaborar bebidas carbonatadas, a O'Zell Company, radicada en Chicago. A familia trasladouse de novo a esta cidade, e Disney continuou os seus estudos na McKinley High School de Chicago. Ó mesmo tempo, traballaba para o seu pai e acudía polas tardes a clases no Instituto de Arte de Chicago.
Ós 15 anos, Walt conseguiu un traballo de verán vendendo xornais e lambonadas ós pasaxeiros do ferrocarril de Santa Fe. Interesáballe moito máis o tren que o seu traballo, no que non tivo demasiado éxito, xa que lle roubaban as mercadorías moi a miúdo.
Nos seus anos escolares, Disney creaba historietas no xornal do instituto, The Village Voice. As súas creacións en banda deseñada eran de temática patriótica e política, centradas na primeira guerra mundial. En 1918, querendo seguir os pasos do seu irmán Roy, abandonou o instituto para alistarse no exército. Non foi aceptado por non ter a idade requirida, mais el sabía que no corpo de ambulancias da Cruz Vermella admitíanse a mozos de dezasete anos, Walt falsificou o seu certificado de nacemento para facer ver que nacera no ano 1900 no canto de en 1901 e que xa cumprira os dezasete.
Foi admitido, pero nunca chegou a entrar en combate. Cando rematou o seu adestramento e foi trasladado a Europa, Alemaña firmara o armisticio e a guerra rematara. Pasou o resto do seu tempo na Cruz Vermella como condutor de ambulancias en Francia, trasladando a oficiais. Entretívose enchendo de debuxos a ambulancia que conducía, e nesta época comezou a fumar, un hábito que o acompañaría toda a vida. En 1919 solicitou ser relevado das súas obrigas militares e foi enviado de regreso ós Estados Unidos.
Comezos na animación
miniatura|thumbtime=2|upright=1.5|Newman Laugh-O-Gram (1921) Decidido a seguir unha carreira artística, trasladouse a Kansas City. O seu irmán Roy traballaba nun banco pola zona e, grazas a un amigo, conseguiu un traballo no Pesemen-Rubin Art Studio, onde Walt se dedicou a crear anuncios para xornais, revistas e cinemas. Alí coincidiu con outro debuxante, Ubbe Iwwerks, co que trabou amizade, e ambos decidiron empezar o seu propio negocio.
Despois de dous anos en Film Ad, Disney cría que tiña a experiencia suficiente como para emprender un novo negocio pola súa conta. En 1922, fundou a empresa Laugh-O-Gram Films, Inc., dedicada a realizar curtametraxes animadas baseadas en contos de fadas populares e relatos para nenos, como A Cincenta ou O gato con botas. Entre os seus empregados contábanse Iwerks, Hugh Harman, Rudolph Ising, Carmen Maxwell e Friz Freleng. As curtas fixéronse famosas na zona de Kansas City, mais os seus gastos de produción excedían ós ingresos que proporcionaban.
Trala creación da súa última curta, a mestura de acción real e animación Alice's Wonderland, o estudio declarouse en bancarrota en xuño de 1923. Disney decidiu entón trasladarse ó puxante centro da industria cinematográfica, Hollywood. Vendeu a súa cámara e obtivo cartos dabondo para unha viaxe de ida en tren a California. Deixou atrás ós seus amigos e antigos empregado, mais levou con el o filme Alice's Wonderland.
Chegou aos Ánxeles con corenta dólares no peto e un filme sen rematar no seu maletín. O seu propósito era abandonar o cinema de animación, crendo que non podería competir cos estudios de Nova York. Pretendía converterse en director de filmes de acción real, e percorreu sen éxito tódolos estudios na procura de traballo. Ó non atopar choio, optou por volver a intentalo coa animación. O seu primeiro estudio en Hollywood foi un garaxe na casa do seu tío Robert. Enviou o filme Alice's Wonderland á distribuidora neoiorquina Margaret Winkler, quen amosou un grande interese polo filme e contratou a Disney para producir máis películas combinando animación e imaxe real.
Oswald the Lucky Rabbit
En 1927, Charles B. Mintz, que casara Margaret Winkler e tomara as rendas do seu negocio, solicitou unha nova serie de películas, só de animación, que serían distribuídas por Universal Pictures de Carl Laemmle. A nova serie, Oswald the Lucky Rabbit, foi un éxito case instantáneo. O personaxe foi creado e debuxado por Iwerks e o seu éxito permitiu o crecemento do estudio, e Walt puido volver a contratar a Harman, Ising, Maxwell e Freleng, de Kansas City.
miniatura|Bosko, fotograma de Sinkin' in the Bathtuben, [[1930.]] En febreiro de 1928, Disney viaxou a Nova York para negociar un novo acordo económico con Mintz, mais levou unha gran sorpresa cando este lle anuncia que non só lle ía pagar menos por cada curtametraxe que producise, senón que tiña ós principais animadores de Disney baixo contrato e que crearía o seu propio estudio se Disney non aceptase traballar por menos cartos. Os dereitos de Oswald pertencían a Universal e non a Disney, polo que podían facer os filmes sen el.
Disney rexeitou a imposición de Mintz e perdeu a meirande parte do persoal do seu estudio. Os que marcharon formaron o núcleo de Winkler Studio, dirixido por Mintz e o seu cuñado George Winkler. Porén, Universal asignou pouco máis tarde a produción dos filmes de Oswald the Lucky Rabbit a unha sección da súa propia empresa que dirixía Walter Lantz, e Mintz tivo que dedicar o seu estudio á produción de curtas de Krazy Kat. Harman, Ising, Maxwell e Freleng crearon un personaxe moi parecido a Oswald, Bosko, para Leon Schlesinger e Warner Bros., e empezaron pouco despois a traballar nas primeiras entregas da serie Looney Tunes.
A compañía de Disney só recuperou os dereitos sobre Oswald 78 anos despois, en 2006.
Mickey Mouse
Trala perda dos dereitos sobre Oswald, Disney optou por crear un novo personaxe. Discútese se a primeira idea do rato animado (que basicamente era igual que Oswald, mais con orellas redondas no canto de alongadas) foi de Disney ou de Iwerks. En calquera caso, ámbolos dous participaron na creación do personaxe. Os seus primeiros filmes foron animados por Iwerks, cuxo nome aparece destacado nos títulos de crédito. Algunhas fontes indican que o rato íase chamar nun principio "Mortimer", mais logo foi bautizado como "Mickey Mouse" pola súa muller, Lillian Disney. Segundo Bob Thomas a lenda do nome é ficticia, e cita o caso dun personaxe chamado Mortimer Mouse, que naceu en 1936, tío de Minnie Mouse.
A primeira aparición de Mickey tivo lugar o 15 de maio de 1928 en Plane Crazy, unha curtametraxe muda, como tódolos filmes de Disney até esa data. Ó non conseguir interesar ós distribuidores por Plane Crazy nin pola súa continuación, The Gallopin' Gaucho, Disney creou un filme sonoro, Steamboat Willie. O empresario Pat Powers proporcionou a Disney tanto a distribución do filme como Cinephone, un sistema de sincronización do son. Steamboat Willie converteuse nun grande éxito e grazas a isto, engadiuse o son ás curtas anteriores. Dende entón, tódolos filmes de Disney fixéronse con son. O propio Disney era o encargado de facer os efectos vocais das súas primeiras curtas e foi a voz de Mickey Mouse até 1947.
Mickey Mouse coñeceu un éxito extraordinario, até o punto de que, en 1935, a Sociedade de Nacións premiou a Disney cunha medalla de ouro, declarando a Mickey como "símbolo internacional de boa vontade". En xaneiro de 1930 foi adaptado á banda deseñada nun xornal con guión de Disney e debuxos de Iwerks. Durante a década de 1930, o mercado inundouse de produtos relacionados co personaxe, dende xoguetes infantís e reloxos de pulso até un brazalete de diamantes deseñado por Cartier. Numerosas personalidades públicas declararon a súa admiración por Mickey Mouse, incluíndo á actriz Mary Pickford, ó presidente dos Estados Unidos Franklin Delano Roosevelt, a Benito Mussolini e mesmo o rei de Inglaterra, Xurxo V.
Silly Symphonies
Ademais das curtas de Mickey Mouse, en 1929 Disney iniciou unha serie de filmes musicais titulados Silly Symphonies. O primeiro titulouse The Skeleton Dance, e foi enteiramente debuxada e animada por Iwerks, que foi tamén responsábel da meirande parte dos filmes producidos por Disney entre os anos 1928 e 1929. Aínda que ámbalas series tiveron un grande éxito, o estudio de Disney non estaba de acordo con compartir os beneficios con Pat Powers, e firmou un novo contrato de distribución con Columbia Pictures.
Iwerks estábase fartando da posición subalterna que tiña no estudio a pesar de realizar a meirande parte do choio, e deixouse convencer por Powers para abrir o seu propio estudio cun contrato exclusivo. Entón Disney andou na procura desesperada de alguén que puidese substituír a Iwerks, xa que el mesmo non era quen de debuxar tan ben nin tan axiña (dise que Iwerks facía máis de 700 debuxos diarios para as curtas de Mickey).
Entrementres, Iwerks lanzaba a súa serie sobre o personaxe de Flip the Frog coa primeira curta de animación con son e en cor, titulado Fiddlesticks. Creou tamén outras dúas series: Willie Whopper e Comicolor. O seu éxito ameazaba o predominio que Disney acadara na industria do cinema de debuxos animados.
Disney contratou a varias persoas para facer o traballo que Iwerks era capaz de facer en solitario. En 1932, Disney estreou o seu primeiro filme en cor, Flowers and Trees, da serie "Silly Symphonies", que conseguiu o Oscar á mellor curtametraxe de animación en 1932. Nese mesmo ano, Disney recibiu tamén Oscar honorífico pola creación de Mickey Mouse, cuxas curtas pasaron a realizarse en cor a partir de 1935. Pronto apareceron series derivadas, protagonizadas por novos personaxes, como o Pato Donald, Goofy e Pluto.
Vida privada
En 1925, Disney contratou a unha moza chamada Lillian Bounds para poñer tinta e cor ó celuloide. Tras mocear brevemente, casaron o 15 de xullo de 1925. Despois de varios intentos, Lillian deu a luz a unha filla, Diane Marie Disney en 1933. Sen posibilidade de ter máis fillos, os Disney adoptaron a unha segunda filla, Sharon Mae Disney, en 1936. Lillian faleceu o 16 de decembro de 1997. A súa filla adoptiva, Sharon morreu en 1993. Sharon dera a luz anteriormente a Catherine Spitcktip Disney en 1988.
"A tolemia de Disney": Snow White and the Seven Dwarfs
Aínda que os ingresos do estudio eran considerábeiss, para Disney non era abondo e en 1934 comezou a planear e produción dunha longametraxe. Cando se soubo na industria da animación que Disney planeaba a produción dunha longametraxe animada sobre Brancaneves, bautizouse ó proxecto como "a tolemia de Disney", e todo o mundo estaba de acordo en que o proxecto remataría arruinando o estudio. Tanto Lillian como Roy trataron de disuadir a Disney dos seus plans. Este contratou ó profesor Don Graham, do Instituto de Arte Chouinard, para que formase ó cadro de persoal do estudio, e utilizou as curtas da serie "Silly Symphonies" como laboratorio para experimentar coa animación realista de seres humanos, a creación de personaxes animados con personalidade definida, efectos especiais, e o uso de procesos especializados e aparellos como a cámara multiplano. miniatura|Imaxe do tráiler do filme [[Snow White and the Seven Dwarfs.]] esquerda|miniatura|Walt Disney presentando cada un dos Sete Ananos. Todos estes esforzos ían dirixidos a elevar o nivel tecnolóxico do estudio para que fose capaz de producir un filme da calidade requirida por Disney. O proceso de produción de Snow White and the Seven Dwarfs prolongouse dende 1935 até mediados de 1937, cando o estudio ficou sen cartos. Para conseguir os fondos necesarios para completar o filme, Disney tivo que amosar unha montaxe previa ós directivos do Bank of America, quen lle proporcionou os cartos para rematar o proxecto. O orzamento inicial da película era de 250.000 dólares, mais acabou custando 1.488.000. O filme estreouse no Carthay Circle Theater o 21 de decembro de 1937, e, cando terminou, recibiu unha grande ovación.
Snow White and the Seven Dwarfs, a primeira longametraxe animada en lingua inglesa, e o primeiro en utilizar o Technicolor, foi distribuído en febreiro de 1938 por RKO. Foi o filme con maior éxito de 1938 e obtivo uns ingresos de 8 millóns de dólares na súa estrea.
O éxito de Brancaneves permitiu a Disney construír uns novos estudios en Burbank, que se inauguraron o 24 de decembro de 1939. En 1940, os estudios produciron outras dúas longametraxes: Pinocchio e Fantasia. A segunda, en concreto, constituía unha aposta bastante arriscada: sen argumento unitario, consistía na posta de imaxes animadas de oito pezas de música clásica (entre outras, de Beethoven, Bach e Stravinskii), ó estilo das "Silly Symphonies". Os resultados foron bastante irregulares.
Ó mesmo tempo, seguíanse creando novas curtas das estrelas da casa (Mickey, Donald, Goofy e Pluto), destacando curtametraxes como Brave Little Tailor (1938) e The Pointer (1939), ambas protagonizadas polo rato Mickey. A produción de curtas da serie "Silly Symphonies" concluíu en 1939.
A folga de 1941
Despois de varias tentativas de organización sindical entre os traballadores da industria da animación, en 1938 creouse o Screen Cartoonists Guild (SCG), sindicato que pronto desenvolveu unha activa campaña para captar afiliados entre os traballadores do medio. Aínda que xa fora recoñecido pola meirande parte dos outros estudios, Disney negábase a permitir a afiliación sindical dos seus empregados. Por outra banda, dende 1937 existía un crecente descontento entre os traballadores do estudio. Aínda que os empregados de Disney eran os mellor pagados da profesión, consideraban que se incumpriran as promesas sobre bonificacións polo traballo extra que fixeran nas longametraxes da compañía. Filmes como o de Brancanieves tiveran un éxito sen precedentes no cinema de animación, e os empregados non participaran dos beneficios (de feito, Disney endebedárase coa apertura dos novos estudios en Burbank e a produción de Pinocchio e Fantasia, que non obtiveran o éxito desexado). Ademais, o labor de moitos empregados non era recoñecido nos títulos de crédito dos filmes.
En 1941, Herbert Sorrell, o principal líder sindical entre os traballadores de Disney, intentou negociar o recoñecemento do SCG, mais foi rexeitado. Animadores que tiñan unha posición importante dentro dos estudios, como Art Babbitt e Will Tytla, abrazaron a causa dos seus compañeiros. Disney considerouno unha traizón persoal e despediu a Babbitt e a outros 16 traballadores. O 28 de maio, un grande número de traballadores foron á folga. Esa mañá, cando Disney chegou ós estudios, atopounos bloqueados por centos de piquetes de folga.
A medida que continuaba a folga, a tensión foi medrando. O cadro de persoal dos estudios quedou dividido case ó 50% e houbo varios conatos de enfrontamento. O propio Disney, segundo algunhas testemuñas, estivo a piques de chegar ás mans con Babbitt. Pouco antes do final da folga, Disney, por consello de Nelson Rockefeller, director da axencia de relacións con Latinoamérica no Departamento de Estado, partiu de xira a Latinoamérica como embaixador de boa vontade, o que contribuíu a arrefriar os ánimos entre as partes enfrontadas.
Finalmente, Disney, influído pola opinión pública favorábel á folga, e grazas á mediación do goberno federal e varios grupos de presión (entre eles o seu principal acredor, o Bank of America) aceptou recoñecer o sindicato. A folga rematou o 29 de xullo, despois de nove semanas. Os traballadores obtiveron melloras salariais e acordouse un sistema para recoñecer o seu traballo nos títulos de crédito. Porén, o regreso á normalidade non foi tal, xa que Disney non perdoou nunca ós manifestantes. Algúns foron despedidos en canto a lei o permitiu, e outros optaron por irse ante a hostilidade que vivían na súa contorna laboral. Entre os que, por unha ou outra razón, terminaron por abandonar a compañía estaban Vladimir William Tytla, John Hubley, Stephen Bosustow, Dave Hilberman e Walt Kelly.
A folga arruinou a imaxe da Walt Disney Company como empresa paternalista e harmónica, pero non diminuíu en absoluto a aceptación da marca por parte do gran público.
Tempos de guerra
Porén, os filmes propagandísticos no xeraban beneficios, e Bambi, a seguinte longametraxe de Disney, non produciu os resultados desexados cando se estreou en agosto de 1942. Para recortar gastos, durante os anos 1940 non se produciron novas longametraxes, senón filmes que recompilaban varias curtas. As máis destacadas foron Saludos Amigos (1942), The Three Caballeros (1945), Song of the South (1946), Fun and Fancy Free (1947) e The Adventures of Ichabod and Mr. Toad (1949). Para aumentar a rendibilidade das súas producións, Disney tivo outra grande idea comercial: en 1944 reestreou Snow White and the Seven Dwarfs, establecendo a tradición de reestrear as longametraxes da compañía ós sete anos.
Despois da guerra, a pesar da prosperidade que entón se vivía nos Estados Unidos, os hábitos de consumo cinematográfico cambiaron. Cae o interese polas curtametraxes, que antes eran indispensábeis ó comezo de toda sesión cinematográfica, e empezaron a demandar só longametraxes. Ante esta nova situación, Disney diversificou a súa oferta, orientándose cara a produción de filmes infantís de imaxe real (a serie True-Life Adventures, que se iniciou en 1948), documentais sobre a natureza e programas de televisión.
A finais da década de 1940, o estudio recobrárase o suficiente como para continuar coa produción de novos filmes como Cinderella, que foi a primeira auténtica longametraxe producida polos estudios Disney dende Bambi en 1942. Seguiron Alice in Wonderland (1951) e Peter Pan (1953). Ámbolos dous filmes foron moi criticados por edulcorar as obras orixinais de Lewis Carroll e James M. Barrie, descartando tódolos seus elementos perturbadores.
Walt Disney e a caza de meigas
Existen documentos que demostran que Disney actuou secretamente como axente do FBI dende os primeiros anos da década de 1940 e que en 1954 foi ascendido ó rango de "axente especial de contacto" (special agent contact) por orde directa de John Edgar Hoover. Estes documentos demostran tamén que os guións dalgúns filmes foron modificados a instancias do FBI. Unha das preocupacións da organización gobernamental era a imaxe que se daba dos seus axentes nos filmes Disney (por exemplo, na película de 1965 That Darn Cat!).
Curiosamente, os mesmos documentos revelan que o propio Disney foi investigado pola organización á que el mesmo pertencía como sospeitoso de subversión, é dicir, de comunismo.
Disneylandia
Adóitanse nomear dous parques como fonte de inspiración de Disney para o seu proxecto: Children's Fairyland en Oakland (California), construído en 1950, e os Xardíns Tívoli, na capital de Dinamarca, Copenhaguen. Tamén se di que Disney se inspirou no parque República de los Niños, localizado no barrio Manuel B. Gonnet de La Plata, Arxentina, e inaugurado en 1951, aínda que algúns outros opinan que se trata dun mito.n mito.
Mentres maduraba a súa idea de Disneylandia, visitou numerosos parques de atraccións, mais en xeral parecéronlle sucios e mal xestionados. O seu plan orixinal era construír o parque nun terreo preto dos estudios, pero a cidade de Burbank denegoulle o permiso para construír, e o terreo era ademais demasiado pequeno, polo que a compañía adquiriu un terreo de 160 acres (uns 730,000 m²), orixinalmente plantado de laranxeiras e nogueiras, en Anaheim, no condado de Orange.
En 1952, Disney creou unha nova filial da súa empresa, WED Enterprises (nomeada a partir das iniciais do seu nome: Walter Elias Disney), para ocuparse de planear e construír o parque. Algúns membros do estudio participaron no proxecto como enxeñeiros e deseñadores. A construción de Disneylandia comezou o 21 de xullo de 1954. O parque abriu as súas portas ó público o 18 de xullo de 1955.
Expansión
Cando Walt Disney Productions empezou a construír Disneylandia, tamén empezara a interesarse por outras áreas da industria do entretemento. A illa do tesouro (1950) foi a primeira película de acción real da compañía, e foi axiña seguida doutras: 20,000 Leagues Under the Sea (en CinemaScope, 1954), The Shaggy Dog (1959) e The Parent Trap (1960). Os estudios Disney descubriron tamén a importancia da televisión. En 1950 produciron o seu primeiro programa televisivo, One Hour in Wonderland. Na cadea ABC, Disney patrocinou un programa chamado Disneyland dedicado a anunciar o seu novo parque de atraccións, no que se emitían tamén secuencias dos filmes xa estreados. O primeiro programa televisivo de emisión diaria realizado polo estudio foi o popular Mickey Mouse Club, que continuaría, con varios cambios de nome, até ben entrados os anos 90.
A produción de curtametraxes continuou até 1956, cando Disney decidiu pechar o departamento de curtas. Dende entón, e só de forma esporádica, fóronse realizando algunhas curtas.
Nos primeiros anos sesenta, o imperio Disney era un grande éxito, e Walt Disney Productions consolidouse como a máis importante empresa dedicada ó entretemento familiar do mundo. Tras décadas de intentalo, Disney conseguiu finalmente os dereitos dos libros de P.L. Travers sobre unha institutriz con poderes máxicos, e en 1964 estréase a película Mary Poppins, que combinaba animación e acción real, e foi outro dos grandes éxitos da factoría Disney (chegou mesmo a estar nomeada ó Oscar á mellor película). Ese mesmo ano, Disney presentou varias novidades na Feira Mundial de Nova York, entre elas figuras Audio-Animatronic, que despois foron utilizadas para as atraccións de Disneylandia e para o proxecto dun novo parque temático na Costa Leste, que Disney estivera planeando dende que se abriu Disneylandia. En 1965 anunciouse a construción do novo parque, Disneyworld, preto de Orlando, en Florida, que comezou pouco despois da morte de Disney.
Pouco antes da súa morte, Disney estaba interesado en abrir unha estación de esquí (Disney's Mineral King Ski Resort). O proxecto foi finalmente cancelado debido ás protestas de diversas organizacións ecoloxistas.
Morte
Durante anos tense xestado a lenda urbana de que Disney, poucos minutos antes de morrer, foi crioxenizado. O seu corpo supostamente foi introducido cando aínda estaba vivo nunha cámara e foi conxelado a baixas temperaturas para que cando a ciencia avanzase puidese ser resucitado e sandar o seu pulmón enfermo. Esta historia cobrou unha relevancia enorme en todo o mundo, tomándose a Disney como exemplo de que as crioxenizacións si tiñan razón de ser. Porén, isto é completamente falso e as súas cinzas repousan en California dende hai máis de cincuenta anos.
O Imperio Disney hoxe
Na actualidade, o pequeno estudio de animación que en 1923 fundaron Walt e Roy Disney tense convertido nunha das meirandes empresas no ámbito do entretemento, cuns ingresos anuais de 30.000 millóns de dólares. The Walt Disney Company xestiona dezaoito parques de atraccións, trinta e nove hoteis, oito estudios cinematográficos, once canles de televisión por cable e un terrestre (a cadea ABC).
Walt Disney Pictures, o estudio cinematográfico máis importante propiedade da empresa, continúa producindo longametraxes de animación a un ritmo aproximado dun por ano. Ademais, en maio de 2006 The Walt Disney Company adquiriu os estudios de animación Pixar, cuxos filmes, distribuídos por Disney, alcanzaran en anos anteriores un éxito maior que as producidas por Walt Disney Pictures.
Disney na historia da animación
dereita|miniatura|Unha das dúas estrelas dedicada a Walt Disney no [[Paseo da Fama de Hollywood.]] A importancia de Walt Disney na historia do cinema de animación dificilmente pode pasar desapercibida. Foi pioneiro na utilización de numerosas innovacións técnicas no cinema de animación, como o son, a cor ou a cámara multiplano, e no prazo duns doce anos (entre 1928 e 1940), logrou converter os antes menosprezados debuxos animados nun sofisticado medio de expresión artística.
Contou cun equipo de animadores de primeira cuxos méritos, porén, quedaron sempre menosprezados, pois coa publicidade da compañía parecía deducirse que era o propio Disney o autor material de tódolos filmes. O caso de Iwerks é paradigmático, xa que a pesar da súa importancia nas primeiras curtas da compañía, e na creación de Mickey Mouse, apenas é coñecido na actualidade.
Walt Disney converteu os debuxos animados nun produto de consumo de masas. En varias ocasións, aceptou con total franqueza que o seu obxectivo era chegar ó maior número posíbel de espectadores, por riba de calquera consideración de tipo artístico. Aínda que moitas das súas películas son obras mestras do cinema de debuxos animados, co tempo o interese por gabar os gustos do público acentuou unha certa tendencia ó kitsch e ó excesivo sentimentalismo. Trala súa morte, os debuxos animados de The Walt Disney Company continuaron na mesma liña.
Ideoloxía
A ideoloxía de Walt Disney, tal como se fai patente nos seus filmes, baséase sobre todo na defensa dos valores do "american way of life" ("modo de vida americano"), nos que cría firmemente. A ideoloxía neocolonialista subxacente nos filmes de Disney tamén se ten criticado por, entre outros autores, Ariel Dorfman e Armand Mattelart, no seu coñecido ensaio How to Read Donald Duck (1971).
Unha cuestión moi discutida é a das posíbeis simpatías de Disney polos réximes fascistas europeos nos anos previos á segunda guerra mundial. Segundo algunhas referencias, foi recibido en Roma por Mussolini nunha ou dúas ocasións durante a década de 1930. Tamén se ten falado da súa simpatía polo nazismo, debido á súa asistencia, en compaña do avogado da empresa, Gunther Lessing, a mitins do German American Bund, organización pro-nazi estadounidense. Porén, a principal testemuña que documenta a presenza de Disney nestes mitins non é en absoluto imparcial, xa que se trata de Art Babbitt, despedido por Disney en 1941 pouco antes da famosa folga dos traballadores dos estudios. Tamén se sabe que Disney foi un dos poucos empresarios cinematográficos que recibiron abertamente á cineasta alemá Leni Riefenstahl durante a súa visita a Hollywood en 1938, cando a maior parte da industria lle pechou as portas.
Disney tamén foi acusado ás veces de antisemita, argumentando que os xudeus aparecen como personaxes estereotipados e malévolos nalgunhas curtas da década de 1930 particularmente en Three Little Pigs (1933).
O que si está fóra de toda dúbida é que Disney foi un fervente anticomunista, principalmente a causa da folga de 1941, que el atribuíu a manobras do Partido Comunista dos Estados Unidos para gañar poder na industria do cine. Segundo a súa declaración ante o House Un-American Activities Committee, cría firmemente que o comunismo era unha seria ameaza contra o modo de vida estadounidense.
Non se puido probar que militase en ningún partido político. Durante os anos 50, Disney apoiou economicamente o Partido Republicano. Na súa xuventude, Disney formou parte dunha organización de tipo masónico, chamada Orde DeMolay. Segundo o seu propio testemuño, a pertenza a esta organización tivo un papel moi importante na súa formación.
As conviccións relixiosas de Disney son tamén pouco coñecidas. Foi bautizado como membro da igrexa congregacionalista (de feito, púxoselle o nome de Walter por un pastor de dita igrexa, Walter Parr ), mais non semella que fose un home relixioso, aínda que respectaba profundamente a relixión como garante dos valores establecidos.
Os Oscar de Walt Disney
Ó longo da súa traxectoria como produtor cinematográfico, Walt Disney obtivo un total de 26 premios Óscar, dos cales 4 foron honoríficos. 12 deses premios foron a curtametraxes de animación, categoría que as producións Disney practicamente coparon durante a década de 1930; menos coñecido é o feito de que Disney recibiu tamén 10 galardóns pola produción de filmes de imaxe real nas categorías de mellor curtametraxe de imaxe real, mellor curtametraxe documental e mellor longametraxe documental. Non recibiu nunca o Oscar á mellor longametraxe, aínda que Mary Poppins foi unha das nomeadas en 1965, pouco antes da morte de Disney. Non existía a categoría de mellor longametraxe de animación, que non se creou até 2001, polo que ningún dos clásicos de Disney obtivo un Oscar, excepto os Oscar honoríficos concedidos a Snow White and the Seven Dwarfs e a Fantasia.
Oscar á mellor curtametraxe de animación
miniatura|Esta vitrina no vestíbulo do [[Walt Disney Family Museum en San Francisco amosa moitos dos seus premios da academia, entre os que se inclúe o premio honorífico por Snow White and the Seven Dwarfs.]]
Colaboración con Molina Campos
Nunha ocasión, Walt Disney viaxou a Arxentina, pero Florencio Molina Campos atopábase en Alemaña nun festival de cine. Meses despois, atopáronse en California, onde Florencio comezou a asesoralo nunha serie de filmes que Disney estaba realizando, ambientadas en América do Sur. Esta relación profesional durou pouco tempo, xa que Molina Campos obxectou a falta de rigor documental dos debuxos producidos nos Estudios Disney. A relación de amizade perdurou durante toda a vida, mais quedou malograda a idea de recrear ós seus paisanos xunto con Disney. De tódolos xeitos, a súa obra ficou plasmada en Goofy Goes Gaucho e The Flying Gaucho. Tamén colaborou en Saludos amigos, unha película que narra a viaxe de Disney por Suramérica.. Ademais, Molina Campos colaborou na realización de Bambi, onde se distingue o estilo dos animais e as árbores, que reproduce a vida silvestre da Illa Victoria no Lago Nahuel Huapi da Patagonia arxentina.
Colaboración con Salvador Dalí
En 1945, os estudios Disney contactaron co pintor Salvador Dalí para a realización dunha curtametraxe de animación surrealista baseada na súa obra pictórica. A idea era ilustrar con imaxes animadas unha canción do bolerista mexicano Armando Domínguez, compoñendo unha especie de poema de amor en imaxes oníricas. O proxecto finalmente desbotouse ó ano seguinte debido a problemas orzamentais. Porén, varias décadas despois, en 2003, aproveitando o material existente, editouse finalmente a curta duns sete minutos de duración titulada Destino. Foi dirixida por Dominique Monfery e presentada no Festival Internacional de Annecy.
-933
Outros
Historia ano a ano
Cupido (lúa)
E o máis pequeno do satélites interiores de Urano, estimase que o seu diámetro é de tan só 18 km. O seu pequeno tamaño e a súa escura superficie fixeron que as cámaras da  sonda espacial Voyager 2 non detectasen a lúa durante o seu sobrevoo de Urano no ano 1986.
A órbita de Cupido esta separada só 863 km da órbita da lúa Belinda, que é moito máis grande. Incriblemente -e comparada con Mab e Perdita, satélites de Urano recentemente descubertos- Cupido non semella te-la súa órbita alterada pola influencia de Belinda.
Mentres que Cupido non recibiu o seu nome oficial, tiña a designación temporal de S/2003 U 2. Tamén é designada Urano XXVII.
Non debe ser confundido co asteroide 763 Cupido.
Prórroga
A prórroga ou tempo suplementario é un método de desempate que se utiliza en partidos de diferentes deportes cando existe igualdade ao terminar o tempo regulamentario do partido orixinal. É usual no baloncesto, onde non se considera o empate. Noutros deportes adóitase utilizar en partidos eliminatorios, onde debe haber, necesariamente, un equipo gañador.
Consiste en xogar, a continuación do partido, un tempo que varía segundo as respectivas regulamentacións.
Baloncesto
O regulamento do baloncesto establece o seguinte: se o tenteo acaba en empate, ao final do tempo de xogo do cuarto período, o partido continuará cun período extra de 5 minutos. Xogaranse cantos períodos de 5 minutos sexan necesarios para romper o empate.
Fútbol
No caso do fútbol, o Regulamento do International Board, cuxa versión en español denomínao oficialmente tempo suplementario, establece que o mesmo debe durar non máis de dous tempos de 15 minutos cada un. Gaña o equipo que durante estes minutos agregados logre crebar o empate, polo que, durante o tempo extra pode suceder que se anote máis dun gol. No caso de que non rompa o empate, en xeral, recórrese ao método de tiros desde o punto penal.
Outros métodos que xa non son utilizados foron o gol de ouro e o gol de prata.
Ramón Nomar
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actor pornográfico á idade de 23 anos, cando foi seleccionado nun casting no Festival Internacional de Cinema Erótico de Barcelona polo director italiano Luca Damiano. Ten traballado con produtoras de relevo internacional, como Reality Kings, Brazzers ou New Sensation. Como profesional prefire os filmes con guión elaborado, aínda que ten traballado tamén a improvisación.
Outros datos persoais
Ten o cabelo moreno, e os ollos marróns abelá. Está casado.
Fungo
A palabra fungo pode ter variadas acepcións:
A Seara, Boizán, Vilalba
A Seara é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Anoeta
250px|miniatura|Igrexa de San Xoán Bautista Anoeta é un municipio de Guipúscoa, no País Vasco. Pertence á comarca de Tolosaldea e atópase no val medio do río Oria.
No casco deste municipio destaca a Igrexa de San Xoán Bautista, edificio do século XVI, con remodelacións no XVII e XVIII, cuberto con bóvedas de crucería. Conta tamén a localidade coa Casa-Torre de Ateaga, magnífico casarío con escudo de armas.
As súas festas patronais celébranse o día do Corpus Christi. Tamén se celebran as de San Xoán, o 24 de xuño.
Luís García-Reboredo Isla
Traxectoria
Consignatario das Compañías Lloyd Norte Alemán de Bremen e Lloyd Real Holandés de Amsterdam en Vilagarcía de Arousa. Patrocinou a revista Vida Céltica. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Ao ano seguinte da súa morte creouse a Fundación Reboredo para a construción dun centro de ensinanza para nenos.
Camarón (homónimos)
Camarón pode facer referencia a:
Bonrepòs i Mirambell
Bonrepòs i Mirambell é un concello da Comunidade Valenciana, situado na zona norte da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 3.132 habitantes (2008).
Xeografía
O escaso termo municipal dun quilómetro cadrado está situado na Horta de Valencia. A súa superficie é totalmente chá cunha lixeira pendente de noroeste a sueste sen que exista ningún accidente xeográfico. O barranco de Carraixet exerce de límite polo oeste e o sur do municipio. O clima é mediterráneo. Os ventos dominantes do norte, poñente e levante, sendo este último o que provoca as choivas, xeralmente de outono a primavera.
Bonrepòs i Mirambell limita coas localidades de Almàssera, Tavernes Blanques, Vinalesa e coa cidade de Valencia. O principal núcleo de poboación é a vila de Bonrepós, situado na marxe esquerda do barranco de Carraixet. O casarío de Mirambell, forma case un só núcleo urbano con Bonrepòs, e existe poboación diseminada por varios casais, coñecidos localmente como alqueries.
Historia
A orixe da poboación é a alquería musulmá de Bonrepòs que tras a conquista por parte de Xaime I pasou a ser territorio de reguengo. Próximo a esta atopábase o casarío de Mirambell que foi poboado por mouriscos até a súa expulsión do Reino de Valencia en 1609.
En 1472, Xoán II doa as terras de Bonrepóò a Francesc Jardí de Menaguerra. Durante o século XVI prodúcense varios cambios de donos pasando a mans dos Montoliu e os Mirasol i Talamantes. En 1574 Bonrepòs segrégase da parroquia de Carpesa dependendo dela Mirambell e Cases de Bàrcena.
Finalmente co aumento demográfico do século XX unifícanse os núcleos de poboación de Bonrepós e de Mirambell.
Demografía
Bonrepòs i Mirambell conta cunha poboación de 3.132 habitantes en 2008 atopándose o seu casco urbano conurbado ao de Almàssera.
Economía
A economía da localidade dependeu tradicionalmente da agricultura sendo o 100% dos seus cultivos de regadío, con todo ao longo do século XX xurdiron diversas industrias lixeiras. Hai gando vacún, porcino e varias granxas avícolas. Ademais funciona unha fábrica de fertilizantes.
Freo do prepucio
miniatura|200x200px|Pene circuncidado no que tamén se eliminou o freo. O freo do prepucio, freo prepucial ou freo do pene é un pregamento cutáneo que une a cara inferior da glande coa  superficie interior do prepucio, e axuda a contraer o prepucio sobre a glande.
Anatomía
Xeralmente, cando o pene está fláccido o freo agóchase tras o prepucio. Ao retraer o prepucio, o freo obsérvase como unha porción de pel triangular que se estende desde a parte inferior do meato urinario, na cara ventral da glande, e que se une á mucosa do prepucio interno. Debido a esa forma triangular e á proximidade co freo, a mucosa prepucial baixo o freo recibe o nome de delta frenular. O delta e o freo están altamente innervados (conteñen un grande número de receptores nerviosos) polo que son considerados unha zona eróxena específica. O freo contén tamén unha pequena arteria. Malia adoitar estirparse durante a circuncisión, pode estar presente en individuos circuncidados dependendo do método empregado.
Funcións
O freo mantén o prepucio no seu lugar sobre a glande e axuda a devolver o prepucio retraído á súa posición normal sobre a glande cando o pene está fláccido. Ademais desta función, o freo contribúe a intensificar as sensacións durante a actividade sexual, xa que constitúe unha área particularmente sensible do pene. A estimulación repetida desta zona contribúe ao reflexo exaculatorio, tal como se puido observar en individuos con lesión da medula espiñal, que padecen incapacidade para exacular. Este feito permitiu a obtención de esperma das devanditas persoas con fins reprodutivos mediante estimulación vibratoria do pene.
Crataegus
miniatura|Estripo común (primeiro plano das [[flores.]] Crataegus é o nome científico dun dos dous xéneros nos que se dividen os espiños, un clado grande de arbustos e de árbores miñudas na familia Rosaceae, naturais das rexións temperadas do Hemisferio Norte en Europa, Asia e América do Norte. É a flor do estado de Missouri. En galego coñécense coma espiñeiros, espiños, estripeiros ou estripos.
Caracterízanse polos seus froitos miúdos, semellantes a un pero e as súas pólas espiñentas. O xénero relaciónase co asiático Rhaphiolepis. En Galiza é común a especie Crataegus monogyna (o estripeiro común).