cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Battle of the Labyrinth
The Battle of the Labyrinth é unha novela de fantasía e aventuras baseada na mitoloxía grega. É a cuarta novela da serie Percy Jackson & the Olympians de Rick Riordan. Percy Jackson, que ten quince anos ao final do libro, tenta impedir que Luke Castellan e o seu exército de invasores cheguen ao campamento Mestizo polo Labirinto de Dédalo, intentando atopar a Dédalo e convencelo de que non lle dea o fío de Ariadna a Luke, o cal lle axudaría a Luke a atravesar o labirinto. Foi lanzado o 6 de maio de 2008 nos Estados Unidos e no Canadá.
Profecía
O Oráculo de Delfos dille a Annabeth Chase:
Rebuscarás na escuridade do Labirinto sen fin.
O morto, o traidor e o desaparecido álzanse.
Destrúe un heroe co seu último alento.
E perderás un amor fronte a algo peor cá morte.
Argumento
Cando Percy esperta, atópase na illa Oxixia, habitada por Calipso, filla do titán Atlas. Calipso ofrécelle a inmortalidade e unha estadía en Ogigia en troques de quedar con ela, pero Percy non acepta a oferta e decide regresar. Cando regresa, vai en busca de Rachel Elizabeth Dare, a mortal que pode ver a través da Néboa, xa que é a única que coñecen que pode axudarlles a atopar o taller de Dédalo.
Despois descobre que Grover por fin atopou a Pan, pero o o deus da natureza está morrendo e quere que Grover lles diga aos outros sátiros que teñen que salvar o mundo natural. Finalmente descóbrese que Quintus, o misterioso novo instrutor de espadas do Campamento Mestizo, é en realidade Dédalo.
Cronos posuíu a Luke e descobre que Nico di Angelo é fillo de Hades e, polo tanto, pode ser o heroe da profecía que di que un fillo dos Tres Grandes (Zeus, Poseidón e Hades) decidirá o destino dos deuses.
Luke consegue o fío de Ariadna e envía o exército de Cronos polo labirinto. Grover salva ó Campamento Mestizo, usando un poder de Pan.
Cando Percy volve a casa, recibe a visita do seu pai Poseidón, quen lle di a Percy que o mal está agora no corpo de Luke. Percy atópase entón con Nico, quen lle revela como derrotar a Luke, e con el, a Cronos.
Recepción crítica
The Battle of the Labyrinth recibiu críticas en xeral positivas. "Publishers Weekly" eloxiou a Rick Riordan dicindo: "Un dos puntos fortes de Riordan é a interacción irónica entre o real e o surrealista", engadindo que "o enxeño e o ritmo vertixinoso mantén unha vez máis enganchados aos nenos". “Literatura Infantil Xuvenil” dicía: “Riordan crea neste último libro unha trama maxistral da mitoloxía grega e da fantasía tradicional”. O sitio web "Kidsreads.com" eloxiou o libro, dicindo que "a trama da historia mantívose unida e é convincente". "School Library Journal" escribiu que "como moitas series, 'Percy Jackson' comeza a mostrar a tensión da familiaridade e da repetición", antes de engadir: "Non obstante, a trama central segue sendo convincente, e o "cliffhanger" final deixará aos lectores sen alento á espera do quinto e último volume". "Kirkus Reviews" dixo que a obra foi a mellor da serie e que rivaliza con Rowling e as súas obras. "Os Ángeles Times" deu unha crítica positiva e cualificou a obra de gloriosa, dicindo: "É unha aventura con grandes xiros argumentais, unha fusión de tecnoloxía antiga e biónica e un final "cliffhanger" que fará esperar aos fans o enfrontamento final entre deuses e monstros o próximo ano". Foi o primeiro finalista no Indian Brush Book Award 2010.
Foi traducido a 29 idiomas dende o seu idioma orixinal, inglés.
Secuela
The Battle of the Labyrinth segue con The Last Hero, o último libro da saga Percy Jackson & the Olympians. Publicado en 2009, narra as últimas aventuras de Percy Jackson para salvar ó Olimpo, e a guerra da "Segunda Titanomaquia".
Papeles secundarios
Papeles secundarios é un filme cubano de 1989 dirixido por Orlando Rojas. O filme foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cartas del parque
Cartas del parque é un filme cubano de 1988 dirixido por Tomás Gutiérrez Alea. O filme foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Llago, Allande
Llago (en castelán e oficialmente, Lago ) é unha parroquia do concello de Allande, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020, a parroquia tiña 13 habitantes, 8 homes e 5 mulleres, distribuídos en 8 entidades de poboación.
Balada (filme)
Balada é un filme bosníaco de 2022 dirixido por Aida Begić. O elenco está composto por Marija Pikić, Jasna Žalica, Milan Tocinovski, Lana Stanišić, Slaven Vidak, Enes Kozličić, Davor Golubović e Amar Čustović. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Heterocarpus
Heterocarpus é un xénero de camaróns, chamados camaróns nailon, de auga profunda, principalmente das augas tropicais.
Descrición
Heterocarpus caracterízase por teren os seus membros un segundo par de pereiópodos moi desiguais, dun lado é fino e longo, e do outro curto e forte, ademais de posuíren na casca unha ou máis carenas lonxitudinais.
Especies
Describíronse unhas 30 especias neste xénero, sendo Heterocarpus ensifer a especie tipo. Estas son:
Ecoloxía
thumb|Heterocarpus ensifer tras cuspir fluído [[Bioluminescencia|bioluminescente.]]
Distintivo dos campos de concentración nazis
dereita|miniatura|Emblemas de identificación do campo nazi nunha ilustración alemá de [[1936]] Os distintivos ou insignias dos campos de concentración nazis eran pezas de teas de cores utilizadas polos nazis para identificaren os prisioneiros dos campos de concentración durante a Segunda guerra mundial.
Historia
Os presos tiñan que coser estes distintivos nos seus uniformes e pantalóns. Os distintivos usaban un sistema de codificación de cores para mostrar por que cada prisioneiro fora enviado ao campo. As diferentes cores e formas tiñan diferentes significados. Os prisioneiros estaban obrigados a levar estes distintivos da vergoña.
As insignias axudaban aos gardas a asignar tarefas aos prisioneiros. Se a insignia dun prisioneiro marcaba como sospeitoso de fuga, as SS non lles permitirían traballar fóra do valado do campo. Se un prisioneiro levaba unha F no distintivo (o que significa que era francés), os gardas podían obrigalo a axudar a traducir instrucións aos novos prisioneiros de Francia. Se un garda miraba a un prisioneiro e vía unha insignia verde, o garda sabía de inmediato que a persoa era un criminal condenado. Os gardas a miúdo asignaban estes "triángulos verdes" como kapos; estes eran prisioneiros que foron asignados para axudar ás SS a dirixir os campos. Moitos kapos usaron o abuso e a violencia para controlar a outros presos.
Algúns monumentos históricos utilizan imaxes destes distintivos de identificación para simbolizar ás vítimas dos campos de concentración.
Hoxe, algunhas persoas usan un emblema triangular rosa para simbolizar os dereitos dos homosexuais, outras usan un triángulo roxo invertido para reivindicar a memoria histórica de ideoloxía antifascista.
Sistema de codificación de distintivos
miniatura|350px|Insignias distintivas dos presos Distintos campamentos utilizaron diferentes sistemas de distintivos. Nas últimas etapas da Segunda guerra mundial, o uso de distintivos fíxose menos común nalgúns campos. A seguinte descrición baséase no sistema de codificación de distintivos usado no campo de concentración de Dachau. Este campamento tiña un dos sistemas de codificación máis detallados.
A maioría dos distintivos eran triángulos invertidos. (Isto significaba que a parte máis ancha do triángulo estaba na parte superior da forma, non na parte inferior). Os nazis escolleron esta forma porque parecían sinais triangulares de perigo, habituais en Alemaña.
Triángulos simples
Triángulos únicos de diferentes cores identificaron diferentes tipos de prisioneiros.
Triángulos negros
Os triángulos negros tamén marcaban os xitanos e os sinti. Levaban o triángulo negro cunha Z (para Zigeuner, que significa xitano). Aos homes romaníes máis tarde asignáronlle un triángulo marrón. Non obstante, as mulleres romaníes sempre levaban triángulos negros. Os nazis crían moitos estereotipos sobre as mulleres romaníes. Pensaban que estas mulleres eran delincuentes (prostitutas, secuestradoras e adiviñas). Por iso, os nazis nunca deixaron de chamar as mulleres romaníes "asociais". Moitas destas mulleres foron esterilizadas pola forza.
Os nazis tamén usaron o triángulo negro para identificar persoas con enfermidades mentais e persoas con "discapacidade mental". Nos seus distintivos estaba escrita a palabra Blöd, que significa "estúpido". Esta categoría incluía persoas con autismo (naquela época, o autismo chamábase Síndrome de Asperger, nomeado así polo pediatra austríaco Hans Asperger, que estaba involucrado cos nazis). As persoas con esquizofrenia e epilepsia tamén usaban triángulos negros. En lugar de ser enviados a campos de concentración, moitas persoas deste grupo foron esterilizadas, fusiladas ou gaseadas pola forza en institucións psiquiátricas como parte do Programa de Eutanasia T4.
Outras persoas con discapacidade, como a diabetes, tamén tiveron que levar o triángulo negro. (Os nazis pensaban que a diabetes era unha "enfermidade xudía". Non había probas para esta afirmación. Pola contra, foi o resultado do antisemitismo na medicina, na ciencia e na cultura. )
Triángulos vermellos
Os triángulos vermellos identificaban aos presos políticos. Estes incluíron:
Triángulos verdes
Os triángulos verdes identificaban convictos e criminais (que a miúdo traballaban como kapos).
Triángulos azuis
Os triángulos azuis identificaron traballadores forzados estranxeiros e emigrantes de países controlados polos nazis. Esta categoría incluía os apatridos (apátridas, que non eran cidadáns de ningún país). A esta categoría pertencían os refuxiados españois da España franquista. Como estas persoas non apoiaron a ditadura de Francisco Franco, o goberno español cancelou a súa cidadanía.
Triángulos violetas
Os triángulos lilas ou violetas identificaron os inimigos relixiosos dos nazis. Máis do 99% destas persoas eran testemuñas de Xehová. Os membros doutros pequenos grupos relixiosos pacifistas tamén vestían triángulos violetas.
Triángulos rosas
Os triángulos rosas adoitan identificar homes homosexuais e outros que os nazis chamaban así (como homes bisexuais, afeminados, mulleres transxénero etc.). Os nazis tamén usaron triángulos rosas para identificar delincuentes sexuais, pederastas e zoófilos. Os nazis esterilizaron á forza a moitas persoas deste grupo.
Triángulos dobres
Os nazis usaron distintivos de dobre triángulo para identificar aos prisioneiros xudeus. Estes distintivos estaban feitos de dous triángulos superpostos. Estes dous triángulos formaron unha Estrela de David, un símbolo xudeu.
As persoas que levaban insignias dobres rosas, verdes, negras e amarelas invertidas eran normalmente condenadas polos tribunais penais antes de seren enviadas a campos de concentración.
Algunhas insignias de dobre triángulo identificaban a non xudeus. Por exemplo, en Mauthausen, os republicanos españois tiñan que levar un triángulo invertido azul superposto a un vermello.
Signos distintivos
Ademais da codificación de cores, os prisioneiros non alemáns estaban marcados coa primeira letra do nome alemán do seu país ou grupo étnico. Triángulo vermello cunha letra, por exemplo:
Os traballadores emigrantes polacos levaban orixinalmente un diamante morado cun respaldo amarelo. Cortábase unha letra P (para Polen) do pano roxo para mostrar o respaldo amarelo debaixo.
Ademais, os reincidentes (rückfällige) tiñan que usar barras sobre as súas estrelas ou triángulos. As cores diferentes representaban crimes diferentes:
Máis tarde na guerra (finais de 1944), algúns prisioneiros xudeus levaban unha barra amarela sobre un triángulo regular apuntando cara abaixo para indicar o seu estado. Por exemplo, os xudeus normais levarían unha barra amarela sobre un triángulo vermello, mentres que os criminais xudeus levarían unha barra amarela sobre un triángulo verde.
Uso de posguerra
Os triángulos aparecen en moitos monumentos conmemorativos da posguerra ás vítimas dos nazis. Estas formas representan os parches de identificación empregados nos campamentos. Ás veces, triángulos lisos ou de cores representan todas as categorías de presos. A miúdo, os triángulos vermellos invertidos representan a todas as vítimas dos campos de concentración, incluídas tamén ás vítimas non xudías como eslavos, polacos, comunistas, homosexuais, xitanos e sinti, persoas con discapacidade, prisioneiros de guerra soviéticos e testemuñas de Xehová.
Algúns monumentos do Holocausto usan triángulos máis específicos. Un triángulo rosa invertido simboliza ás vítimas homosexuais. Un triángulo amarelo e/ou non invertido xeralmente significa vítimas xudías. Algúns monumentos tamén inclúen distintivos con letras de nacionalidade.
Campaña de Trump 2020
En xuño de 2020, Donald Trump presentouse á reelección. A súa campaña publicou un anuncio en Facebook no que dicía que "MOBS (bandas mafiosas) perigosas de grupos de extrema esquerda corren polas nosas rúas e causan un caos absoluto". Os anuncios identificaron estes grupos como "ANTIFA" e utilizaban unha imaxe dun triángulo vermello que apuntaba cara abaixo. Estes anuncios apareceron nas páxinas de Facebook de Trump e do vicepresidente Mike Pence. Moitos observadores compararon o gráfico co símbolo utilizado polos nazis para identificar a presos políticos como comunistas, socialdemócratas e socialistas. Moitos sinalaron que había 88 anuncios. Os neonazis usan o número 88 como abreviatura do saúdo nazi Heil Hitler. (A letra H é a oitava do alfabeto, polo que 88 significa "HH".)
Facebook eliminou os anuncios da campaña que usaban o símbolo do triángulo vermello, dicindo que o seu uso neste contexto violaba a súa política "contra o odio organizado". O director de comunicación da campaña de Trump escribiu que "O triángulo vermello é un símbolo común de Antifa usado nun anuncio sobre Antifa". Non obstante, o historiador Mark Bray, que escribiu Antifa: The Anti-Fascist Handbook, discrepou dicindo que o colectivo Antifa nos Estados Unidos non usaba ese símbolo. Outra xente fóra dos EEUU usou o triángulo roxo invertido para reivindicar a memoria histórica de ideoloxía antifascista.
Amblytelus
Amblytelus é un xénero de escaravellos carábidos que comprende 47 especies distribuídas no sur de Australia, incluíndo o suroeste e ao longo da costa este ata a rexión norte de Queensland. Contén as seguintes especies:
Cyanocorax
miniatura|225px|[[Cyanocorax yncas]] miniatura|225px|[[Cyanocorax mystacalis]] 225px|miniatura|[[Cyanocorax yucatanicus inmaturo]] Cyanocorax é un xénero de aves paseriformes da familia dos córvidos.
Comprende especies propias do Neotrópico que se distribúen desde o sur de Texas a través de México, América Central e do Sur até o centro da Arxentina.
Características
As especies do xénero Cyanocorax son paxaros grandes que se encontran sobre todo en terras baixas (C. yncas é a única realmente montana) con corpos máis pesados que as do xénero Cyanolyca. A maioría presenta polo menos unha curta crista frontal. Poden dividirse en dous grupos: o primeiro, maiores, de iris escuro e xeralmente de colorido máis uniforme; o segundo de iris pálido, de patrón máis definido (usualmente de pelaxe branca polas partes inferiores e na punta da cola). Dúas especies, C. cristatellus e C. heilprini parecen ser unha ponte entre os dous grupos. Todos son paxaros atrevidos, vociferantes e, a miúdo, inquisitivos, que buscan o alimento en grupos de seis a oito individuos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1826 polo zoólogo alemán Friedrich Boie.
Etimoloxía
O nome científico Cyanocorax está formado polos termos do grego antigo κύανος kýanos "azul escuro" e κóραξ kórax "corvo". Literalmente: "os corvos de cor azul escuro".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Especies
Segundo o ITIS e a Unión Ornitolóxica Internacional na actualidade recoñécense as seguintes 17 especies:
Santo Millao, Allande
Santo Millao, en normativa da RAG, (en normativa da ALLA, Santo Miyao ; e en castelán e oficialmente, San Emiliano ) é unha parroquia do concello de Allande, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 50 habitantes, 29 homes e 21 mulleres, distribuídos en 10 entidades de poboación.
Koronas F
KORONAS F, tamén coñecido como CORONAS F e como AUOS-SM-KF, foi un observatorio espacial ruso lanzado o 31 de xullo de 2001 mediante un foguete Tsiklon-3 desde o Cosmódromo de Plesetsk.
Características
KORONAS F era un observatorio espacial adicado á observación do Sol. Tiña unha masa de 2260 kg e unha precisión de apuntado de 10 minutos de arco, podendo observar o Sol desde en ondas de radio a raios X, así como contar con detectores de partículas.
KORONAS F levaba os seguintes instrumentos a bordo:
KORONAS F foi o sucesor de KORONAS I. Reentrou na atmosfera terrestre o 6 de decembro de 2005.
Forzamento radiativo
dereita|miniatura|300x300px| A Terra recibe unha radiación solar incidente case constante duns 340 W por metro cadrado. O forzamento radiativo é a diferenza entre a radiación solar absorbida pola Terra e a enerxía irradiada de retorno. É unha perturbación do equilibrio da enerxía incidente e emerxente no planeta Terra. Mídese en vatios /m²/período. Pode ser positivo, facendo que a troposfera e a superficie terrestre se quenten, ou negativo, facendo que a troposfera e a superficie da Terra se arrefríen. É, por tanto, a base científica do efecto invernadoiro verificado nos planetas, e ten un papel importante nos modelos informáticos do balance enerxético da Terra, e nos modelos climáticos.
Alejandro Lorenzo Alonso
Traxectoria
Profesional da automoción, foi concelleiro desde 2010. Foi tamén deputado provincial de Pontevedra e alcalde pedáneo da entidade local menor de Chenlo.
Foi investido alcalde do Porriño en decembro de 2021, logo da renuncia de Eva García de la Torre, que perdera parte dos apoios. Nas eleccións municipais de 2023 encabezou a candidatura do PPdeG ao concello do Porriño e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
El recurso del método
El recurso del método é un filme cubano-mexicano dirixido polo chileno Miguel Littín. Está baseado na novela homónima de Alejo Carpentier. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1978. O filme foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Penelope Lea
Activismo
Lea é de Kjelså, Oslo. A súa nai é escritora de libros para nenos. Cando tiña oito anos, Lea uniuse a Eco-Agents, un grupo climático xuvenil. Deu o seu primeiro discurso aos nove anos nun campamento nacional de Natureza e Mocidade. Foi elixida membro da xunta de Eco-Agents cando tiña 11 anos. Aos doce, Lea foi unha dos sete rapaces que se uniron ao Children's Climate Panel, fundado por Eco-Agents.
En 2019, Lea converteuse en asesora climática de Knut Storberget e foi embaixadora xuvenil de Noruega no cume de UNICEF para o Día Mundial do Neno. En outubro de 2019, Lea converteuse na primeira embaixadora climática de UNICEF; á súa idade de 15 anos converteuna na segunda embaixadora de UNICEF máis nova da historia. Foi a quinta embaixadora de Noruega e a primeira en ser nomeada desde 2007. Na Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2019 (COP25), Lea foi unha dos cinco nenos activistas que falaron nun evento organizado por UNICEF e o OHCHR.
Sociedade Deportiva Xuvenil de Ponteareas
A Sociedade Deportiva Xuvenil de Ponteareas é un club de fútbol galego con sede en Ponteareas, que milita na Preferente Galicia. Fundado en 1970, viste camiseta con raias verticais vermellas e brancas e pantalón negro.
Historia
A primeira SD Xuvenil foi fundada o 17 de maio de 1950 por cinco mozos que decidiron montar un club deportivo con varias disciplinas, entre as que destacaban o fútbol, o atletismo e o hóckey a patíns. A palabra "Xuvenil" do nome débese á idade dos fundadores do club, todos menores de 20 anos. O club militou principalmente na Serie A e disputou catro tempadas consecutivas da Terceira División entre 1956 e 1959. Disolveuse en 1964.
Campo
O equipo xoga os seus partidos na casa no Campo de Fútbol Municipal de Pardellas.
Judit Mascó
Judit Mascó i Palau, nada en Barcelona o 12 de outubro de 1969, é unha modelo e presentadora de televisión catalá.
Inicios
Mascó medrou nunha familia de clase media, filla dun director de colexio. Gustáballe disfrazarse coa súa irmá empregando a roupa da súa nai. Aos quince anos comezou no mundo da moda, que compaxinaba cos seus estudos de piano e co instituto. Non obstante, a súa primeira opoertunidade foi aos trece anos nun anuncio de televisión. Comezou estudos de modelo na Francina International Modeling Agency, fundada por Francina Díaz Mestre.
Os seus primeiros traballos importantes non tardaron en chegar, en pasarelas de Milán, París e Nova York.
Salto á fama
Nas pasarelas internacionais desfilou para deseñadores como Armani, Dolce & Gabbana, Valentino, Max Mara, Carolina Herrera, Escada, Sportmax, Byblos, Loewe ou Anne Klein.
Walter Aduviri Calisaya
Walter Aduviri Calisaya, nado no distrito de Santa Rosa o 8 de agosto de 1980, é un contador público e político peruano. Foi Gobernador Rexional de Puno dende o 1 de xaneiro de 2019 até o 10 de marzo de 2020.
Judit Mascó
Salto á fama
Traballou en campañas publicitarias internacionais para firmas como Max Mara, Laurèl de Escada, Armand Bassi, Betty Barclay, Georges Rech, Mango, Swarovski, Majestic e Palmers Lingerie e para casas de cosméticos como Vitesse, Natura Bissé (da que foi imaxe exclusiva despois de cumprir 35 anos), Clairol, Lancaster, Clarins ou Timotei entre outras.
Walter Aduviri Calisaya
Traxectoria
Cursou os seus estudos primarios e secundarios na localidade de Mazocruz. Entre 2000 e 2005 cursou estudos superiores de contabilidade na Universidade Andina Néstor Cáceres Velásquez e, entre 2011 e 2013, fixo o doutoramento en contabilidade e administración na Universidade Nacional do Altiplano de Puno.
En maio do 2011, Aduviri foi un dos líderes dunha protesta social no departamento de Puno cualificada como o "Aymarazo" que ocasionou desfeitas nas sedes de entidades públicas e privadas principalmente na cidade de Puno, capital departamental. O motivo da protesta foi a promulgación do Decreto Supremo N° 083 no segundo goberno de Alan García Pérez, que autorizaba as operacións da empresa canadense Bear Creek Mining Corporation e o seu proxecto mineiro Santa Ana no distrito de Huacullani, provincia de Chucuito, no departamento de Puno. Nese momento, Aduviri era presidente da denominada "Fronte de Defensa dos Recursos Naturais da Zona Sur de Puno".
Judit Mascó
Salto á fama
En 1990 saltou á fama definitivamente ao ser portada do especial de baño de Sports Illustrated, o que a lanzou internacionalmente. Tamén foi a única modelo española que apareceu na portada de Vogue USA. A súa imaxe apareceu en portadas como Elle (nas diferentes edicións francesa, canadense, estadounidense, española, sueca e italiana), Harper's Bazaar, Cleo, Glamour USA, Marie Claire, Telva, Ocean Drive, New Woman ou Amica. Ademais traballou con fotógrafos como Hans Feurer, Gilles Bensimon, Ellen Von Unwerth, Bruce Weber, Oliviero Toscani, Steven Meisel (do que non garda un bo recordo dun dos seus traballos para el para Vogue USA), Outumuro, Fabrizio Ferri, Albert Watson ou Patrick Demarchelier.
Walter Aduviri Calisaya
Candidato ao Goberno Rexional de Puno
A súa primeira participación política foi nas eleccións rexionais do 2014 nas que se presentou como candidato á presidencia do Goberno Rexional de Puno polo partido Democracia Directa quedando en segundo lugar tras perder a segunda volta electoral co logo presidente rexional Juan Luque Mamani.
Gobernador Rexional de Puno
Volveu ser candidato nas eleccións rexionais do 2018, desta volta polo Movemento de Integración polo Desenvolvemento Rexional ("Mi Casita") que el mesmo fundou, obtendo a elección en primeira volta.
Judit Mascó
Salto á fama
Foi escollida como imaxe de Barcelona nos Xogos Olímpicos de 1992, ao que fixo que a súa face fose coñecida en todo o munco.
Walter Aduviri Calisaya
Gobernador Rexional de Puno
Por mor da condena que recibiu polo Aymarazo, Aduviri foi cesado da gobernación rexional en marzo do 2020, sendo substituído polo seu vicepresidente Agustín Luque Chayña. En decembro do 2020, tras a modificación da sentenza que motivou que Aduviri saíse do penal, o Consello Rexional anulou a súa suspensión.
Detención e controversias
O 14 de agosto de 2019, o Poder Xudicial ditou seis anos de prisión contra Aduviri como coautor non executivo do delito contra a tranquilidade pública no chamado caso 'Aymarazo', unha protesta socio-ecolóxica contra a mineira efectuada en maio de 2011 cando Aduviri rodeou a rexión e se realizaron atentados contra institucións públicas. Finalmente, o 25 de agosto, foi capturado por comandos policiais na porta dun hotel no Distrito de La Victoria, sendo posteriormente trasladado á Dirincri da Avenida España para as respectivas dilixencias do seu proceso penal. Aduviri estivo preso dende o 25 de agosto de 2019 até o 11 de decembro do 2020 debido a que a súa sentenza de seis anos de prisión foi modificada pola Corte Suprema a 4 anos de prisión suspendida.
Judit Mascó
Salto á fama
A pesar de abandonar as pasarelas internacionais en 1995, converteuse nunha presenza obrigada na Pasarela Cibeles de Madrid e na Pasarela Gaudí de Barcelona. miniatura|esquerda|Mascó en 2009 asinando exemplares do seu libro
Consagración
Judit realizou pequenos papeis para o cinema en filmes como El largo invierno del 39 ou Después del sueño. Tamén lle propuxeron o papel protagonista de A Walk in the Clouds xunto a Keanu Reeves, mais rexeitouno polo volume de traballo que tiña nese momento. No seu libro El libro de Judit Mascó desvelou que lle chegaron a ofrecer ser "moza Bond".
Mascó continuou a facer campañas de publicidade e presentou os concursos Supermodelo 2006 e Supermodelo 2007, Cuatro e Els 25 en TV3, así como numerosas participacións en diversos programas da cadena catalá e presentou o programa Actívate en La 2. Publicou dous libros: El libro de Judit Mascó e Modelo. Continuou a aparecer en portadas e editoriais de moda para revistas españolas como Elle e Marie Claire.
En outono de 2009 reapareceu na Pasarela Cibeles en Madrid na homenaxe ao deseñador Elio Berhanyer. A finais dese ano converteuse na imaxe da empresa de cosméticos Olay e en 2010 foi escollida por Ferrero Rocher para protagonizar a súa popular campaña publicitaria. En novembro de 2013, aos 44 anos, pasou a formar parte da nómina de celebridades que traballan para L'Oréal, París.
Vida persoal
Mascó casou co avogado Eduardo Vicente en 1993 e ten catro fillas: Maria, Paula, Romitha e Clara.
Tivo unha ampla participación no voluntariado humanitario e social, onde colaborou con diversas ONG, como a Fundación Vicenç Ferrer, e outras organizacións, como as Misioneiras da Caridade (orde relixiosa establecida por Tareixa de Calcuta).
Wii U
Wii U, coñecida oficialmente como Nintendo Wii U, é unha consola de videoxogos domésticos desenvolvida por Nintendo como sucesora da Wii. Lanzado a finais de 2012, é a primeira consola de videoxogos de oitava xeración e competiu coa Xbox One de Microsoft e a PlayStation 4 de Sony.
A Wii U recibiu unha recepción xeralmente positiva, que incluíu eloxios polo seu innovador controlador, melloras na funcionalidade en liña da Wii, compatibilidade co software e accesorios de Wii e relativa accesibilidade. Non obstante, a Wii U tamén foi criticada pola curta duración da batería do GamePad e os problemas coa interface de usuario e a funcionalidade da consola. A Wii U tivo unha lenta adopción por parte dos consumidores, con baixas vendas que se atribuíron principalmente a unha débil aliñación de títulos de lanzamento, soporte limitado de terceiros e mercadotecnia deficiente. Wii U finalizou oficialmente a produción en xaneiro de 2017. O 3 de marzo de 2017, Nintendo lanzou o seu sucesor, o Nintendo Switch, que mantivo e perfeccionou notablemente os conceptos que se presentaron por primeira vez coa Wii U.
San Martín del Valledor, Allande
San Martín del Valledor (na normativa da ALLA do galego de Asturias, Samartín ) é unha parroquia do concello de Allande, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 68 habitantes, 36 homes e 32 mulleres, distribuídos en 14 entidades de poboación.
Erebinos
A dos erebinos (Erebinae) é unha subfamilia de insectos lepidópteros, superfamilia dos noctuoideos, pertencente á familia dos erébidos.
Son avelaíñas que se encintran en todos os continentes excepto na Antártida, pero alcanzan a súa maior diversidade nas rexións tropicais.
Dronningen
Dronningen é un filme dinamarqués de 2019 dirixido por May el-Toukhy. Está protagonizado por Trine Dyrholm e Gustav Lindh. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Erebinos
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1815 polo zoólogo inglés William Elford Leach.
Dronningen
Sinopse
Anne é unha avogada que traballa nun caso de violación. Está casada con Peter, un médico, e teñen dúas fillas. O fillo adolescente de Peter do seu matrimonio anterior, Gustav, vive en Suecia coa súa nai. A familia decide que Gustav se mude con Anne e Peter.
Erebinos
Tribos
Na actualidade recoñécense na subfamilia as seguintes tribos:
San Salvador del Valledor, Allande
San Salvador del Valledor (na normativa da ALLA do galego de Asturias, San Salvador ) é unha parroquia do concello de Allande, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 54 habitantes, 24 homes e 28 mulleres, distribuídos en 8 entidades de poboación.
Erebinos
Notas taxonómicas
Antes dos recentes estudos filoxenéticos sobre a superfamilia dos noctuoideos, a maioría dos erebinos clasificábanse dentro da subfamilia dos catocalinos, baseándose nunha clasificación proposta por George Hampson a principios do século XX. Baseándose en evidencias de estudos de filoxenia molecular, Michael Fibiger e J. Donald Lafontaine, transferiron os erebinos e especies similares dos noctuidos aos erébidos, e instalaron aos erebinos como unha subfamilia. Posteriormente, a dos catocalinos foi considerada como sinónimo dos erebinos nas clasificacións propostas por Lafontaine e Christian Schmidt. e Zahiri et al. O estudo máis recente de Zahriri et al. constitúe a base para a definición actual dos erebinos. Sobre a base dun soporte molecular consistente, Zahiri et al. identificaron varias sinapomorfías morfolóxicas para a subfamilia: probóscide con vértice liso e sensilla styloconica dorsal, sétimo esternito abdominal modificado na femia, dividido en dous lóbulos que rodean o ostium bursae (abertura copulatoria feminina). Nas larvas, tubérculos dorsolaterais no segmento A8 e pupas a miúdo cerosas.
Características
Moitas das especies da subfamilia teñen unha envergadura media ou grande (de 7 a 10 cm), que pode chegar até case 30 cm en Thysania agrippina, que ten a envergadura alar máis ancha de todos os lepidópteros.
As eirugas dos erebinos aliméntanse dunha ampla gama de plantas; moitas especies aliméntanse de gramíneas e leguminosas, e algunhas son pragas do rícino, da cana de azucre, o arroz, así como dos pistachos e as amoras.
As avelaíñas dos erebinos posúen unha serie de adaptacións para defendrese dos depredadores. A maioría das especies teñen as ás posteriores de cores con manchas mesturadas para camuflarse na herba e nos troncos das árbores. Nalgunhas, as ás anteriores son de cores crípticas que ocultan ás posteriores de cores vivas que se poden ver de súpeto cando a avelaíña é molestada no seu descanso. Pénsase que a exposición repentina destas cores brillantes sorprende aos depredadores vertebrados, dándolle tempo ás bolboretas para escaparen. Como outros noctuoideos, as avelaíñas dos erebinos poden detectar as chamadas de morcegos ecolocadores ou doutros depredadores que se achegan grazas aos seus órganos auditivos (tímpanos), que son dos máis sensíbeis da superfamilia.
Zanagee Artis
Traxectoria
Na escola secundaria, comezou o Comité de Sustentabilidade da súa escola secundaria, que se converteu no seu Equipo Verde. No verán entre o seu terceiro e último ano de secundaria en 2017, asistiu a un programa de verán na Universidade de Princeton. Artis afirma que comezou a pensar máis aló da súa comunidade local despois de falar cos seus compañeiros participantes do programa Jamie Margolin e Madelaine Tew. Eles e outros mozos activistas formaron Zero Hour. Zero Hour menciona o colonialismo, o capitalismo, o racismo e o patriarcado como as causas centrais da crise climática.
Zero Hour organizou a Marcha polo Clima da Mocidade en xullo de 2018 en Washington, D.C., con marchas satélite en todo o mundo. Artis, como director de loxística, planificou o evento principal e coordinou coa Policía do Capitolio dos Estados Unidos. Artis afirma: "Ese foi un verdadeiro punto de partida para o noso movemento e tamén inspirou aos mozos de todo o mundo. Fridays for Future de Greta Thunberg en realidade inspirouse na Marcha polo clima da mocidade".
Posteriormente, Artis traballou con Sunrise Movement nas folgas climáticas de setembro e novembro de 2019. En setembro de 2020, afirmou que Zero Hour cambiou o seu enfoque á educación. Durante as eleccións presidenciais dos Estados Unidos de 2020, como director de políticas, Artis dirixiu a campaña # Vote4OurFuture. A campaña centrouse en estados indecisos como Míchigan e Pensilvania, co obxectivo de aumentar a participación de votantes en apoio do Green New Deal. Artis declarou: "Queremos que o cambio climático sexa unha prioridade máxima na mente das persoas cando vaian ás urnas en novembro debido á forma en que afectará as persoas de cor e as persoas que viven nesas cidades".
Vida persoal
Artis creceu en Clinton, Connecticut e acredita que a súa infancia en Hammonasset Beach State Park inspiroulle o seu interese no ecoloxismo. Artis ingresou á Universidade Brown en 2018, coa intención de asistir á facultade de dereito. É membro da fraternidade Zeta Delta Xi.
Dasometría
A dasometría é a parte da dasonomía (ciencia dos bosques) que se ocupa da aplicación de métodos estatísticos para a procura de solucións a problemas asociados coa existencia, crecemento e manexo de bosques.
Esta ciencia divídese en catro partes:
Así os franceses e italianos utilizan o vocábulo “dendrometrie” e “dendrometria” respectivamente para facer referencia á disciplina que engloba ambas as materias. Os anglosaxóns “Forest Mensuration” e os alemáns “Holzmesskunde”, utilizan a denominación de “Medicións forestais” para denominar estas disciplinas nos seus respectivos idiomas, do mesmo xeito que os países de fala portuguesa, que a denominan "Mensura Forestal".
Sindicato de Obreros del Campo
O Sindicato de Obreros del Campo é un sindicato obreiro reivindicativo, de clase, unitario, democrático, independente, sociopolítico, ecoloxista, solidario, nacionalista andaluz e internacionalista de Andalucía. O SOC promove a defensa dos traballadores do medio rural e, en particular, os intereses dos xornaleiros sen terra de Andalucía. O seu nome completo é Sindicato de Obreros del Campo y del Medio Rural de Andalucía (SOC-MRA) e desde 2007 está integrado no Sindicato Andaluz de Trabajadores (SAT). O SOC ten presenza nas oito provincias andaluzas, aínda que o seu maior arraigamento reside nas provincias de Cádiz e Sevilla.
Historia
O SOC constituíuse como tal na Asemblea Fundacional celebrada en Antequera en agosto de 1976. No entanto, antes desa data xa eran continuos os contactos entre as Comisións de Xornaleiros de cada localidade e comarca. Estas víñanse creando desde a primavera de 1975 co obxectivo de organizar os xornaleiros andaluces.
Nos seus primeiros tempos o SOC foi, ademais, fundador da Confederación de Sindicatos Unitarios de Trabajadores (CSUT), sindicato vinculado ao Partido del Trabajo de España (PTE), de orientación maoísta. Nesta época destacaron dirixentes como Francisco Caseiro, Gonzalo Sánchez, Francisco Ortiz, Antonio Gómez, Juan Manuel Silva, Pepi Conde, Manuel Lara e Diamantino García, coñecido este último como "o Cura dos Pobres".
A histórica folga de fame do pobo de Marinaleda ou as ocupacións de leiras por toda Andalucía foron converténdose en sinais de identidade dunha forma alternativa de facer sindicalismo. Nestes primeiros tempos o SOC sufriu unha importante represión, con miles de multas e centos de sindicalistas procesados e mesmo encarcerados:
Neste Congreso deuse vía libre a que o SOC se presentase baixo determinadas condicións ás eleccións sindicais:
miniatura|250x250px|Diego Cañamero (camisa de raias), Juan Manuel Sánchez Gordillo (camisa verde) e outros membros do Comité Executivo cantando o himno de Andalucía ao finalizar o IX Congreso do SOC. Os 269 delegados e delegadas elixiron por unanimidade o novo Comité Execut ivo, onde destacan a figura de Juan Manuel Sánchez Gordillo, alcalde de Marinaleda e líder da CUT; e do secretario xeral Diego Cañamero, portavoz do SAT entre 2007 e 2015 e alcalde de El Coronil (Sevilla) en dúas ocasións: entre 1987 e 1991, e entre 1995 e 2001.
Debido ao seu carácter socio-político, o SOC participou en campañas e mobilizacións políticas. Así, dirixentes e militantes deste sindicato manifestáronse a favor dos dereitos do Sáhara Occidental ou de Palestina. Así mesmo, tamén visitaron Cuba para mostrar a súa solidariedade contra o bloqueo estadounidense que sofre a illa. O SOC tamén estivo activo no movemento contra a Guerra de Iraq, simpatizando coa resistencia iraquí. O SOC participou tamén no movemento antiglobalización, debido á súa vinculación á organización internacional Vía Campesiña e aos foros sociais. Tamén pediu o voto negativo á reforma do Estatuto de Andalucía, sometida a referendo en febreiro de 2007.
Organización
O SOC organízase territorialmente mediante unións locais que desenvolven a súa actividade sindical no marco municipal. As unións locais coordínanse a nivel comarcal e envían representantes á Asemblea Nacional do sindicato, máximo órgano de decisión entre congresos, da mesma maneira que o actual funcionamento interno do SAT.
O SOC está dirixido por un Comité Executivo elixido polo Congreso e coordinado polo secretario xeral.
Ideoloxía
O SOC, debido á práctica da acción directa e á súa oposición ás eleccións sindicais no campo, entroncaba coa tradición libertaria e anarquista do movemento xornaleiro andaluz. Con todo, a súa crítica ás eleccións sindicais non é por principios ideolóxicos, como fai o anarquismo clásico, senón debida á inxustiza do sistema electoral. Segundo o Estatuto dos Traballadores español, só os empregados cun mínimo de seis meses de antigüidade na empresa teñen o dereito de voto, polo que segundo os sindicalistas do SOC só o 2% dos 500.000 xornaleiros terían dereito a voto con esta lexislación, ao estar contratados a inmensa maioría dos traballadores do campo durante as campañas de recolección, é dicir, con contratos de moi curta duración.
O SOC, de feito, chegou a presentar propostas para a reforma do sistema electoral no campo e así poder participar nas eleccións. Nun dos seus últimos congresos o SOC aprobou abrir a porta a presentarse baixo certas condicións.
O SOC defínese como un sindicato nacionalista andaluz na súa declaración de principios:
O SOC chegou ademais a acordos con sindicatos nacionalistas doutros territorios de España para a protección dos xornaleiros andaluces noutros territorios, por exemplo o sindicato vasco LAB.
Unha certa presenza do cristianismo de base tamén estivo presente no SOC nas súas orixes, sobre todo na Sierra Sur de Sevilla, onde algúns párrocos pertencentes ao movemento de curas obreiros lideraron nas súas localidades a formación do sindicato na clandestinidade do franquismo. Entre outros destacaron as figuras de Diamantino García, párroco de Los Corrales, Estebán Tabares, párroco de Aguadulce e Juan Heredia, párroco de Gilena.
Xunto ao compoñente libertario e andalucista existe o legado marxista herdado da pertenza do SOC á CSUT, sindicato maioritariamente dirixido polo PTE.
Politicamente, o SOC estaba vinculado a un partido, a CUT, organización das candidaturas unitarias de traballadores formadas en diferentes localidades por sindicalistas do SOC nas eleccións municipais de 1979. Algúns dos seus afiliados máis destacados, como Diego Cañamero ou Juan Manuel Sánchez Gordillo, comparten responsabilidades de dirección en ambas as formacións. A CUT (como CUT-BAI) intégrase dentro de Izquierda Unida desde a súa fundación en 1986 até 2015 ano da súa saída, tendo presenza como grupo nos órganos de dirección da provincia de Sevilla, en Andalucía e a nivel federal.
Boal, Boal
Boal (oficialmente na norma da ALLA, Bual e en castelán, Boal ) é unha parroquia do concello homónimo no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 847 habitantes, 411 homes e 436 mulleres, distribuídos en 29 entidades de poboación.
F. H. von Engelken
Friedrich Johannes Hugo von Engelken, nado en Schleswig-Holstein o 26 de abril de 1881 e finado en East Palatka, Florida, o 12 de febreiro de 1963, foi un home de negocios e banqueiro estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1916 e 1917.
Primeiros anos e formación
Von Engelken naceu no Estado alemán de Schleswig-Holstein o 28 de abril de 1881, fillo de Amelia Deorderlin e do médico Ludwig Herman von Engelken.
A súa familia emigrou aos Estados Unidos e Friedrich cursou o seu ensino primario en escolas de St. Louis, Missouri, e Grand Island, Nebrasca, e o ensino secundario en Winona, Minnesota.
Negocios e servizo público
Nos Estados Unidos desenvolveu inicialmente labores de enxeñaría na liña de ferrocarril do noroeste de Chicago.
En 1900 trasladouse a Hong Kong como axente xeral da compañía Portland & Asiatic Steamship Co., e de alí marchou en 1902 a Kobe, Xapón, onde exerceu de supervisor portuario.
En 1913 formou parte dunha comisión creada polo Senado dos Estados Unidos para estudar os métodos europeos para os créditos agrarios, motivo polo que pasou varios meses viaxando por Europa, e Von Engelken redactou un informe que se converteu na base para a creación do Sistema Federal de Bancos Agrarios.
Ao seu regreso de Europa, o presidente Woodrow Wilson recoñeceu os seus méritos nomeándoo director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que ocupou desde o 20 de setembro de 2016 ata o 20 de febreiro de 1917, data na que presentou a súa dimisión para se facer cargo da presidencia do Federal Land Bank en Columbia, Carolina do Sur.
En 1919 viaxou a Francia como representante dos banqueiros estadounidenses.
Vida familiar
O 2 de febreiro de 1906 casou con Lonisiana Breekenridge Hart Gibson e, logo de divorciarse, en 1952 casou en segundas nupcias coa fiscal Kate Lee Walton.
A partir de 1947, Von Engelken viviu retirado na súa residencia de East Oalatka, en Florida, onde, xunto coa súa segunda muller, mantivo unha vida social moi activa, ata o seu pasamento o día 12 de febreiro de 1963.
Unión Demócrata Cristiá (RDA)
A Unión Demócrata Cristiá de Alemaña (en alemán: Christlich-Demokratische Union Deutschlands; CDU) foi un partido político alemán oriental fundado o 26 de xuño de 1945. Formou parte da Fronte Nacional xunto ao Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED) até 1989. Nos anos 1980 chegou a ter entre as súas filas máis de 140.000 militantes.
Despois da caída do muro de Berlín, nas eleccións do 18 de marzo de 1990 acudiu xunto ao CDU occidental e tras a Reunificación alemá en outubro dese ano, ambos os partidos acabaron uníndose.
O xornal oficial do partido era Neue Zeit (en galego: Novo Tempo), publicado por Union Verlag.
Historia
thumb|left|Cartel da CDU: "Faite tamén membro da CDU: A Unión Demócrata Cristiá é o partido pola lei, o desenvolvemento e a cooperación fraternal de todas as forzas sociais na política" A CDU estaba composta principalmente por cristiáns de clase media, que apoiaron oficialmente o socialismo despois do VI Congreso, celebrado en outubro de 1952. O Congreso aprobou a liña do realismo cristián e declarou á CDU como partido socialista, sen limitacións, en palabras do seu presidente Otto Nuschke.
Nas 22 Teses sobre o realismo cristián o CDU aspiraba a participar na "reorganización socialista da sociedade" (1951). Salientaba a "realización exemplar" do ensino de Karl Marx para "construír unha orde social nova e mellor na RDA", declaraba que o socialismo ofrecía a mellor oportunidade para a realización das demandas de Cristo e para exercitar a cristiandade práctica. O programa tamén defendía o apoio dos democristiáns ao papel dirixente da clase traballadora no establecemento do socialismo, un desenvolvemento que o CDU consideraba desde o seu 6º Congreso como "historicamente necesario e consistente".