cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ganso pequeno
Etoloxía
O ganso pequeno é unha ave migratoria que viaxa cara ó sur en inverno. Voan durante a viaxe facendo unha formación en xeito de V. O feito de que a miúdo emigran mesturados con outras especies, algunhas non protexidas, fai que ás veces sexan cazados indebidamente. As rutas migratorias son ensinadas polos pais ós fillos, non son parte da carga xenética. Realizan tamén, coma outros gansos, migracións a puntos determinados para remuda-las plumas. Forman parellas moi estables que duran varios anos, aínda que en caso de morte dun dos membros pode establecerse unha parella nova. A cría comeza entre mediados de maio e primeiros de xuño. Poñen de 4 a 6 ovos de casca branca ou amarelada. Os polos, que rompen a casca despois de entre 25 e 28 días de incubación, son coidados polos pais uns 35 ou 40 días. Coma outros gansos os individuos poden identificarse entre eles pola súa voz.
Alimentación
Comen herbas e raíces. A súa conduta alimentaria diferénciase pouco da do ganso bravo.
Status
Ata inicios dos anos 1950 a poboación da especie era dalgunhas decenas de miles de exemplares. A caída dos seus números provocou que hoxe sexa unha especie moi ameazada. En Laponia quedan entre 60 e 90 parellas, en Hungría, das 100.000 parellas reprodutoras de antes do ano 1950, quedan só unhas 3.600. É unhas das especies incluídas no Acordo para a protección das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).
Katy Perry
Katheryn Elizabeth Hudson, nada o 25 de outubro de 1984 en Santa Bárbara (California), é unha cantante, compositora, bailarina e xurado televisiva estadounidense, coñecida artisticamente como Katy Perry.
Traxectoria
miniatura|Katy Perry, 2012. Logo de cantar na Igrexa durante a súa infancia, comezou a súa carreira musical sendo adolescente cantando gospel. Firmou coa discográfica Red Hill Records e lanzou o seu álbum debut Katy Hudson (o título do álbum é o seu nome orixinal) en 2001. Non obstante, este álbum non tivo éxito. O ano seguinte, mudouse a Os Ánxeles para probar un novo estilo de música separado do seu pasado relixioso logo do peche de Red Hill Records, e así comezou a traballar con produtores como Glen Ballard, Dr. Luke, ou Max Martin. Logo de adoptar o nome artístico de Katy Perry e de deixar The Island Def Jam Music Group e Columbia Records, firmou un contrato coa discográfica Capitol Records en abril do ano 2007. Perry alcanzou a fama en 2008 co seu segundo álbum musical, One of the Boys (Un dos rapaces), un disco pop rock que contiña os singles "I Kissed a Girl" (Biquei unha rapaza) e "Hot n Cold" (Quente e frío). O seu terceiro álbum, Teenage Dream (Soño adolescente) lanzado no ano 2010, atreveuse cun estilo disco, e foi o seu primeiro álbum en chegar ao número un na listaxe estadounidense dos Billboard Hot 100 grazas aos singles "California Gurls" (Chicas californianas), "Teenage Dream" (Soño adolescente), "Firework" (Fogo artificial), e "Last Friday Night (T.G.I.F)" (A noite do venres pasado) mentres "The One That Got Away" (O que se escapou) alcanzou o posto número tres. Este álbum converteuse no primeiro álbum dunha artista feminina en conseguir cinco números un nos Estados Unidos, e o segundo álbum en xeral en obter este recoñecemento logo do álbum Bad de Michael Jackson. No ano 2012, Perry reeditou o álbum co nome de Teenage Dream: The Complete Confection, contendo as cancións "Part of Me" (Parte de min) e "Wide Awake" (Completamente desperto). O seu seguinte ábum foi Prism (Prisma) publicado no ano 2013, o cal se converteu no seu segundo álbum en chegar á cima das clasificacións estadounidenses. Contén influencias dos estilos pop e dance, e con el Perry converteuse na primeira artista en obter un billón de visitas en múltiples vídeos no canal Vevo; ditos vídeos foron: "Roar" e "Dark Horse" (Cabalo Escuro). Continuou a súa produción musical no ano 2017 co álbum Witness (Testemuña), o cal indagou no estilo do electropop e se converteu no seu terceiro álbum en acadar o número un nos Estados Unidos. "Chained to the Rhythm" (Encadeado ao ritmo) foi o single máis exitoso do álbum, rompendo o récord de Spotify do maior número de reproducións no primeiro día de emisión dunha canción dunha artista feminina.
Perry recibiu varios premios, incluíndo catro Guiness World Records, cinco American Music Awards, un Brit Award, e un Juno Award. Foi incluída na listaxe anual de Forbes das mulleres máis ricas no mundo da música dende o ano 2011 ata o ano 2018. O seu patrimonio neto estimado é de $125 million no ano 2016. É unha das artistas musicais con maior número de vendas en todos os tempos, vendendo máis de 18 millóns de copias de álbums e 125 millóns de sinxelos mundialmente durante a súa carreira.
Perry tamén ocupa o cargo de xuíza no programa American Idol dende o ano 2018.
Vida privada
Katy Perry é a filla mediana de dous pastores evanxélicos, tendo unha irmá máis vella (Angela) e un irmán máis novo (David). Katy Perry comezou a cantar na súa igrexa desde os nove até os dezaseis anos. Perry, medrou escoitando música gospel. Asistiu a escolas cristiás e campamentos. Como un rapaza calquera, Katy Perry, aprendeu a bailar nunha sala de Santa Bárbara. Ela estivo a cargo de bailaríns e comezou co swing, Lindy Hop, e jitterbug. Ao cabo, decidiu abandonar a escola para seguir unha carreira na música. Recibiu así mesmo clases de canto e durante un tempo estudou ópera italiana.
O 4 de marzo de 2020 colgou na súa páxina de Youtube unha nova canción e vídeo, no cal confirmou o seu embarazo. Momentos despois da publicación do vídeo, fixo unha emisión en directo na súa páxina de Instagram na cal confirmou que no verán do 2020 sacaría un novo álbum: darei a luz literal e figuradamente.
France 2
France 2 é unha canle de televisión pública francesa. Pertence ó grupo audiovisual France Télévisions. Ademais de recibirse en Francia, tamén se recibe en Bélxica, Suíza, Luxemburgo, Andorra, Mónaco etc...
É a segunda canle con máis audiencia de Francia, por detrás de TF1. Algúns dos seus programas emítense en TV5 Monde.
Cabinda
miniatura|A provincia de Cabinda, en verde claro.
Cabinda é unha das 18 provincias de Angola situadas na rexión norte do país, sendo a máis norteña. Constitúe un enclave limitado a norte pola República do Congo, a leste e a sur pola República Democrática do Congo e a oeste polo Océano Atlántico. Capital: Cabinda.
Administrativamente, a provincia está formada polos municipios de Cabinda,  Cacongo (antiga Landana), Buco-Zau e  Belice.
Cabinda, tamén coñecida como o Congo Portugués, foi a parcela do antigo Reino do Kongo atribuído a Portugal na Conferencia de Berlín, 1885, onde simultaneamente naceron o Congo Belga (Ex Zaire e actual República Democrática do Congo) e o Congo Francés (Actual República do Congo Brazzaville).
Nas vésperas da Conferencia de Berlín, os príncipes e os notábeis de Cabinda asinan o Tratado de Simulambuco con Portugal onde colocaron o territorio de Cabinda baixo protectorado luso.
En 1974, despois da Revolución do 25 de abril en Portugal, varios intereses políticos levan Cabinda a se integrar en Angola, coa cal non ten fronteiras comúns. Logo, despois da independencia de Angola (1975), a Fronte de Liberación do Enclave de Cabinda, que reclama o dereito á independencia do enclave, emprende unha guerra contra a presenza angolana que perdura ata os días de hoxe.
Rico en petróleo, de Cabinda extraese preto do 70 % do petróleo exportado por Angola que representa mais do 80% das exportacións angolanas. Cabinda tornou así no palco de múltiplos intereses internacionais, e consecuentemente nun territorio que ten sido branco de constantes violacións dos Dereitos Humanos.
Segundo as proxeccións de poboación de 2018, elaboradas polo Instituto Nacional de Estatística, ten unha poboación de 801.374 habitantes e unha área territorial de 7 283 km², sendo a provincia máis densamente poboada de Angola despois de  Luanda.
Etimoloxía
Segundo algúns historiadores, o nome "Cabinda" orixínase na combinación dos termos "Mafuca Binda", onde a aglutinación da última sílaba da palabra "Mafuca", que nos vellos reinos de Loango, Cacongo e Nagoio era unha especie de intendente xeral do comercio e un home de confianza do rei, que en nome deste último se ocupou de todas as transaccións comerciais e "Binda", que era o nome do "Mafuca" naquel momento.
Xeografía
O territorio é un exclave angolano, estando limitado ao norte pola República do Congo, ao leste e ao sur pola República Democrática do Congo e ao oeste polo Océano Atlántico.
Os principais accidentes xeográficos en Cabinda son as baías de Cabinda, Malembo e Lândana, ademais da Laguna de Massabi, que son importantes caladoiros.
O principal curso de auga é o río Chiluango, que nace na República Democrática do Congo, tendo como afluentes os ríos Luali, Lufe e Lombe. Outros caudais importantes son os ríos Lubinda (que forman a Laguna de Massabi), os ríos Lulondo e Lucola.
As elevacións máis relevantes atópanse en Serra do Muabi.
Clima
Segundo a clasificación climática de Köppen-Geiger, o clima de sabana tropical (Aw / As) prevalece en toda a provincia, con precipitacións anuais de aproximadamente 800 mm. A temperatura anual temperatura varía entre 25 e 30º Celsius.
Demografía
A poboación de Cabinda pertence case na súa totalidade aos pobos bantú, ao grupo bacongo e ao subgrupo fiote; a lingua principal falada é portugués, sendo a lingua tradicional principal a lingua ibinda, considerada un dialecto do quicongo.
Contactos cos europeos
Exploradores, misioneiros e comerciantes portugueses chegaron á desembocadura do río Congo a mediados do século XV, tomando contacto co manicongo (nome co que se chamou o mandato do Reino do Congo). O manicongo controlaba gran parte da rexión a través da afiliación a reinos minoritarios, como os de Negoio,  Luango e  Cacongo, todos eles parte integrante do antigo reino do Congo e situado na actual Cabinda.
O Reino de Cacongo, un dos Estados Confederados do Reino do Congo e a entidade soberana máis importante que se desenvolveu nese territorio, mantivo a súa capital en Caio-Caliado (actual comuna de Tanto-Zinze).
Co paso dos anos, portugueses, holandeses e británicos estableceron postos comerciais, madeira e fábricas de aceite de palma en Cabinda. O comercio continuou e a presenza europea creceu, provocando conflitos entre as potencias coloniais rivais.
Presenza brasileira
De 1827 a 1830, a Mariña Imperial Brasileira estableceu a base naval da División Naval do Leste no territorio de Cabinda, converténdoo efectivamente no único territorio colonial Brasileiro fóra de América do Sur.
Protectorado do Congo portugués
thumb|200px|esquerda|Posto de Massabi, en 1896. No marco da "carreira europea por África", Portugal concluíu, en febreiro de 1885, cos xefes dos reinos do norte de Angola asinando o Tratado de Simulambuco que daría á rexión o status de protectorado da Coroa portuguesa "baixo permiso dos príncipes e gobernantes do Congo" reservando así os dereitos de goberno do territorio.
Con motivo da Conferencia de Berlín, celebrada no mesmo ano, cando o Congo Belga (ex Zaire e actual República Democrática do Congo) e Congo francés] (antes Congo-Brazavile e actual República do Congo), a asignación de Cabinda a Portugal confirmouse internacionalmente, adoptando a designación Congo portugués.
Non obstante, como Bélxica reclamaba unha saída ao Atlántico do Congo belga, agora constituído como tal, concedéuselle un "corredor" composto polos territorios adxacentes a río Congo. Deste xeito, cortouse a conexión terrestre existente entre Cabinda e o resto do Reino do Congo.
De distrito a provincia
Pola ordenanza número 50, o 28 de febreiro de 1919, o territorio do distrito do Congo desmembrouse para constituír o "distrito de Cabinda", sendo o antigo distrito do Congo o responsable administrativo da rexión continental ao sur do río Congo e o novo distrito formado polo enclave de Cabinda e as illas do Congo.
Pero por decreto número 18 662, do 24 de xullo de 1930, ante as dificultades financeiras que atravesaban e como medida de compresión do gasto, revisouse a división administrativa, tendo Angola xa só oito distritos, o distrito de Cabinda converteuse na "Intendencia xeral do Zaire e Cabinda", que quedou baixo a xurisdición directa do gobernador do distrito do Congo.
O Decreto número 40225, do 5 de xuño de 1955, terminou dividindo Angola en 13 distritos, Cabinda deixou de ser unha intendencia xeral e logrou a restauración do seu estado de distrito, baixo a xurisdición da provincia de Luanda ata 1972, cando finalmente se converteu totalmente en provincia. Chama a atención que o Decreto-lei 571/34, do 24 de febreiro de 1934, xa restablecera a Cabinda a condición de distrito, pero non se cumpriu.
Período colonial tardío
No marco do sistema colonial establecido en Angola, Cabinda tivo certa importancia económica, o que levou a un importante desenvolvemento na cidade de Cabinda, polo que dotouse dun porto e dun aeroporto.
Descolonización
thumb|200px|esquerda|Bandeira da FLEC-EC
A finais dos anos cincuenta e comezos dos sesenta formáronse varios grupos no territorio para rebelarse contra a dominación colonial, nestes círculos tiñan desde o principio a idea dunha independencia de Cabinda separada de Angola.
En 1962, estes grupos xuntáronse, formando en Brazzaville o Frente para a Liberación do Enclave de Cabinda (FLEC). Este movemento tivo desde o principio o propósito de promover para Cabinda unha independencia separada da de Angola, defendida desde a década de 1950, polos movementos nacionalistas FNLA e MPLA, e desde 1966, tamén pola UNITA.
Neste sentido, FLEC constituíu en 1967 un "Goberno de Cabinda no exilio", con sede en Ponta Negra, en Congo-Brazavile. As actividades desenvolvidas por FLEC foron, durante esta fase, esencialmente de mobilización política en Cabinda e de busca, a través de canles diplomáticos, dun amplo recoñecemento internacional.
Despois da Revolución do 25 de abril de [[1974]] en Portugal, o MPLA obtivo rapidamente o control militar de Cabinda, defendendo a continuación do enclave como parte integrante de Angola e procurando neutralizar aos militantes do FLEC. Pola súa banda, o FLEC, naquel momento dividido en varias correntes, declarou a independencia de Cabinda e creou rapidamente unha pequena forza militar. Intentou unha incursión desde a República Democrática do Congo, pero foi rexeitada sen maiores problemas polo MPLA. A partir deste momento, o FLEC deixou de ter ningún papel no conflito que levou á Independencia de Angola.
Período post-colonial
Na constelación resultante das circunstancias nas que se conseguiu a independencia de Angola, o MPLA gañou o poder e a UNITA e o FNLA desencadearon de inmediato a Guerra Civil de Angola, o petróleo de Cabinda converteuse no recurso económico vital para a supervivencia do novo réxime político. Por unha banda, investiu moito na protección militar das instalacións de extracción de cru, empregando durante algún tempo o apoio de unidades cubanas, por outra banda, rapidamente concertou contratos con empresas americanas, especializadas na extracción de cru.
Dado o rápido declive do FNLA como forza militar e a imposibilidade de que a UNITA chegase a Cabinda, non se viu afectada polas operacións militares durante a guerra civil. Por outra banda, o FLEC, a pesar das súas divisións internas, recuperou algo de alento, menos en termos de accións armadas, pero cunha importante capacidade de mobilización política. Isto último foi algo facilitado pola dura represión do goberno do MPLA
Os conflitos, que duraron moitos anos, motivaron a intervención de varias forzas da sociedade civil en Cabinda, especialmente a Igrexa católica, para lograr a paz. Non obstante, só despois do final da Guerra Civil, en 2003, asinouse, o 1 de xullo de 2006, un "Memorando de entendemento para a paz e a reconciliación da provincia de Cabinda", entre o goberno de Angola e o Foro de Diálogo Cabindês, un órgano da sociedade civil que tamén integra parte das tendencias do FLEC.
Como resultado deste entendemento, o persoal militar do FLEC acuatelouse o 6 de xaneiro de 2007, algúns destes elementos incorporáronse ás Forzas Armadas de Angola e á  Policía Nacional. Un líder da FLEC, António Bento Bembe, ingresou no goberno de Luanda. Outorgouse un continxente de bolsas de estudo a persoas implicadas anteriormente na oposición ao estado angolano. O goberno do MPLA prometeu atribuír a Cabinda unha maior parte dos beneficios obtidos no sector petroleiro. Entre outras moitas melloras, destaca a creación en 2009 da Universidade 11 de Novembro, na cidade de Cabinda.
Década de 2010
A principios de marzo de 2011, as Forzas Armadas de Angola capturaron ao xefe de gabinete das Forzas Armadas de Cabinda (FAC; banda armada da FLEC).
Nubes de Kordylewski
miniatura|dereita|300px|Diagrama que amosa as posicións de Lagrange L4 e L5 do sistema Terra-Lúa, nos cales se atopan as nubes de Kordylewski As Nubes de Kordylewski son grandes concentracións de po que parecen existir dentro dos puntos de Langrage L4 e L5 do sistema Terra-Lúa. Foron observadas por primeira vez polo astrónomo polaco Kazimierz Kordylewski nos anos 60, pero aínda hai moita controversia ó redor da súa existencia, debido ó seu extremadamente baixo brillo. Algúns astrónomos pensa que estas nubes poderían ser un evento transitorio xa que os puntos L4 e L5 de Langrage son inestables, debido as perturbacións dos planetas interiores.
Descubrimento e observación
A existencia dunha concentración de po confirmable fotometricamente nos puntos de libración foi predita polo Profesor J. Witkowski no 1951.
As Nubes foron vistas por primeira vez por Kordylewski no 1956. Entre o 6 de marzo e o 6 de abril de 1961 conseguiu fotografar dúas manchas brillantes preto do punto de libración L5. Durante a observación as manchas amosaron un movemento case imperceptible cara L5. As observacións foron feitas dende a montaña Kasprowy Wierch.
No 1967, J. Wesley Simpson fixo observación usando ó Kuiper Airborne Observatory.
A existencia das nubes de Kordylewski aínda son motivo de discusión. A sonda espacial xaponesa Hiten, a cal pasou a través dos puntos de libración para detectar partículas de po, e as súas medicións non obtiveron un incremento significativo da densidade de po respecto dos niveis de densidade de po do espazo circundante.
Portasilva, A Portela, Rodeiro
Portasilva é un lugar da parroquia da Portela, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2011 tiña 1 habitante (1 muller), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Nubes de Kordylewski
Aparencia
As nubes de Kordylewski están situadas preto dos puntos de Langrage L4 e L5 do sistema Terra-Lúa. Son de aproximadamente 6 graos en diámetro angular. As nubes poden desprazarse entre 6 a 10 graos destes puntos. Outras observacións suxiren que as nubes movesen ó redor dos puntos de libración en elipses de 6 a 2 graos.
San Sebastián de los Ballesteros
250px|thumb|Vista de San Sebastián de los Ballesteros. San Sebastián de los Ballesteros é un concello español da provincia de Córdoba, en Andalucía. Atópase na Campiña Sur, a 311 metros de altitude e a 33 km de Córdoba.
Tiña en 2015 unha poboación de 816 habitantes.
Coralia
Coralia é unha revista de tendencias de moda, entrevistas a personaxes da actualidade social galega e reportaxes editada en Santiago de Compostela. Naceu no ano 2016 e publícase trimestralmente, cun número por cada estación do ano, en galego e inglés. A súa distribución comezou por establecementos do comercio local compostelán, chegando en 2018 a quioscos e librarías das catro provincias galegas. Toma o seu nome dunha das irmás das chamadas "As Marías", pertencentes ao imaxinario urbano da capital.
Foi fundada por Álex Regueiro e Alfredo Iglesias. Logo do falecemento deste, continuou Regueiro como o seu director. Miranda Priestly S.L., a empresa que a edita, recibiu en 2016 o Premio Manuel Beiras pola súa incorporación ao galego.
Na primavera de 2022 presentaron os premios Alfredo Diéguez, que recoñecen distintas persoas da escena cultural galega, en cadansúa categoría.
Óscar á mellor dirección de danza
O Óscar á mellor dirección de danza (Academy Awards for Best Dance Direction) foi un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Óscar. Entregouse en tres edicións durante a década de 1930.
Grimoaldo I de Benevento
Grimoaldo I de Benevento foi un nobre italiano do século VII, duque de Benevento, que chegou a rei dos longobardos.
Traxectoria
Nado antes de 610, fillo do duque longobardo Xisulfo II do Friúl e da princesa baiuvaria Ramhilda, filla de Garibaldo, duque de Baviera. Sucede ao seu irmán Rodoaldo á cabeza do ducado de Benevento en 647 e casa coa princesa Teodota, filla do rei longobardo católico Ariperto.
En 662, despois do derrocamento dos reis irmáns Perctarito e Godeperto, convértese en rei dos longobardos, deixando o ducado beneventino ao seu fillo máis vello Romualdo. Bo xefe militar, o seu reino está marcado por numerosas guerras nas fronteiras. Sae vitorioso varias veces sobre os bizantinos dirixidos polo emperador Constante II en persoa, que cercara Benevento, sobre os francos, aliados co rei Perctarito, en Asti, sobre os ávaros, entre os que vivira como refén na súa xuventude e finalmente sobre as poboacións eslavas do nordeste de Italia, sometendo a nobreza rebelde e os ducados autonomistas como os de Spoleto e do Friúl. Para someter este último, manda chamar os ávaros para devastar o ducado. Morre de morte natural en 671. A súa morte marca o inicio do poder da nobreza fronte ao poder real.
No plano relixioso, parece que Grimoaldo foi un ariano aínda moi impregnado de paganismo longobardo, malia a súa unión cunha princesa católica; en todo caso, non se sente moi interesado pola relixión en xeral e é bastante hostil á Igrexa e ao Papado. Con todo, está na orixe do culto de san Miguel entre os longobardos, percibíndoo estes últimos como un santo guerreiro protector do seu pobo. Parece igualmente que san Miguel substituíu probablemente o seu antigo deus da guerra, Wotan (ou Odín).
Os búlgaros de Benevento
O rei Grimoaldo está na orixe da presenza de búlgaros en país beneventino. Tras acoller, sobre 665, a estes últimos como simples mercenarios co seu khan Alzec (Alzek, Alzeco), este último decide ficar en Italia e convértese en duque e «gastald» longobardo. Polos servizos prestados, Grimoaldo instálaos no ducado de Benevento con mulleres e fillos e implántanse en Molise, rexión bastante ruda situada ao norte de Benevento, nas terras desoladas que comprenden as cidades de Boiano, Campobasso, Iserno, Sepino, Roccamandolfi, Morionne, Vicenne; a capital búlgara estaba sita na actual aldea de Cantalupo nel Sannio, cuxo nome viría do búlgaro «Khân-Teleped» que significa a «Base do Khan».
Estes búlgaros forman un agrupamento distinto polo menos ata principios do século IX, conservando os seus usos e costumes e mesmo a súa lingua (isto pode aclararnos un feito importante: un século e medio despois da súa chegada a Italia, estes búlgaros, pouco numerosos, continuaban a falar a lingua dos seus devanceiros). O erudito longobardo Paulo Diácono menciónaos igualmente na súa preciosa «Historia dos longobardos» (acabada sobre 789), precisando que este destacamento do pobo búlgaro coñecido co nome de «Búlgaros de Benevento», practicaban aínda a súa lingua falando tamén o dialecto local ou o latín. Destacamentos eslavos seguen os búlgaros e fíxanse tamén na rexión. Deixan de formar probabelmente un grupo distinto no curso do século IX. Con todo, parece aínda que en plena época da Italia normanda (século XI/XII), algúns grupos se definen aínda como búlgaros, xustamente na rexión de Molise, a menos que se trate dunha inmigración búlgara posterior.
Carolo, Palmeira, Ribeira
Carolo é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Hermann Hoth
Herman Hoth, nado en Neuruppin o 12 de abril de 1885 e finado en Goslar o 25 de xaneiro de 1971, foi un militar alemán.
Tomou parte na segunda guerra mundial como xeneral, e conseguiu varias vitorias de importancia, tanto na fronte leste coma no oeste. Era chamado cariñosamente polos seus soldados ao mando "Papá Hoth".
Departamento del Beni
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
O departamento del Beni é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Trinidad.
Provincias
O departamento está dividido en 8 provincias:
Chacín, Palmeira, Ribeira
Chacín é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Night at the Museum
É o primeiro filme da serie, que foi seguida pola secuela Night at the Museum: Battle of the Smithsonian, estreada o 22 de maio de 2009, e por Night at the Museum: Secret of the Tomb, estreado o 19 de decembro de 2014.
Felis margarita
É o membro máis pequeno do xénero Felis xunto co gato de patas negras (Felis nigripes), xa que apenas alcanza os 50 cm de lonxitude de cabeza e tronco, aos que hai que sumar outros 30 cm de cola; os machos máis grandes non chegan a pesar 3,5 kg.
Distribúese polas zonas desérticas do Norte de África e de Asia occidental, polo que e coñecido na bibliografía internacional como gato do deserto ou gato das areas.
Descrición
O seu espécime tipo foi atopado por Loche preto da localidade alxeriana de Négonca, no norte do Sáhara, e parece terse perdido.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Felis.
O epíteto específico é unha homenaxe que Loche lle fixo ao xeneral de división francés Jean-Auguste Margueritte.
Subespecies
Segundo o Mammal Species of the World, na especie recoñécense na actualidade (2020) as cinco subespecies seguintes:
Notas taxonómicas
Finalmente, o Grupo de expertos en gatos da UICN revisou a información existente e, en 2017, recoñeceu só dúas subespecies:
Características
As principais características desta especie son:
Hábitat e distribución
O gato das areas é un habitante típico das zonas desérticas, tanto en desertos de area coma pedregosos, distribuíndose de forma descontinua nos desertos do norte de África, o suroeste de Asia e Asia central, localizándose en zonas de vexetación escasa que poidan albergar pequenos roedores. Prefire terreos chans ou lixeiramente ondulados con escasa vexetación e evita as dunas espidas, onde hai presas escasas. Refúxiase en matogueiras cando as condicións climáticas son extremas, como cando as temperaturas son de –5 °C ou de 52 °C. En Marrocos encóntrase en areais con herbas perennes, matogueiras baixas e árbores de Acacia sp. En Irán, os seus principais hábitats son as dunas con árbores de Haloxylon sp. e chairas áridas con pouca vexetación. Na península Arábiga áchase principalmente en hábitats areosos, pero tamén en áreas de substrato rochoso duro, como chairas de grava e campos de lava volcánica. Está presente en desertos pétreos. Cos sues pés peludos, está ben adaptado aos ambientes extremos do deserto, vivindo en zonas afastadas da auga e tolera as extremas temperaturas cálidas e frías.
Bioloxía
Felis margarita é un animal solitario, de hábitos nocturnos, agochándose polo día en tobos escavados nas dunas ou ao pé de matogueiras. Aliméntase de animais pequenos (sobre todo roedores do deserto), esquíos terrestres e outros mamíferos até do tamaño das lebres, e tamén de aves, réptiles e insectos.
Alcanza a madurez sexual probabelmente aos 10 ou 12 meses de idade. A época de cría é de marzo a abril. Tras un período de xestación de 63 días as femias paren en tbo ou entre rochas, e teñen unhas camadas de 2 a 4 gatiños que pesan ao naceren entre 50 e 60 g, e teñen unha lonxitude de cabeza e tronco de aproximadamente 12 cm, e unha cola de aproximadamente 6 cm. As crías ao cabo dunha semana pesan xa aproximadamente 100 g, e ás 4 semanas máis de 300 Abren os ollos ás 2 semanas. Ás tres semanas ou tres semanas e media abandoan o niño, e comen o seu primeiro alimento sólido ás 5 semanas, facéndose independentes da súa nai aos 3 ou 4 meses.
Os seus principais inimigos son as serpes velenosas, os chacais e as rapaces nocturnas grandes. En catividade ten unha lonxevidade de até 8 anos.
Ameazas
A degradación e a perda do seu hábitat considéranse as principais ameazas para o gato das areas. Moitas zonas onde vive son frecuentemente visitadas por humanos, animais domésticos e comensais, como o raposo (Vulpes vulpes). Os ecosistemas áridos están a seren degradados rapidamente polo desenvolvemento de infraestruturas e o asentamento e as actividades humanas, especialmente polo pastoreo de gando.
Máis recentemente foron identifiadas ameazas adicionais como a introdución de cans e gatos domésticos asilvestrados, que representan unha competencia directa na depredación, ademais de transmitiren enfermidades.
Estado de conmservación
Seguno os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), esta especie, aínda que se encontra na súa ampla área de distribución con baixas densidades, e que os rexistros confirmados son escasos, supera, no entanto, os limiares para a categoría de ameazada de acordo con varios criterios, polo que cualifica o seu status como LC (poucos preocupante).
Oliver Masucci
Oliver Masucci, nado en Stuttgart o 6 de decembro de 1968, é un actor alemán. É coñecido por interpretar a Adolf Hitler na adaptación fílmica da novela satírica Er Ist Wieder Da e por interpretar o papel de Ulrich Nielsen na serie de televisión de Netflix Dark.
Anticorpo
miniatura|320px|[[Molécula de inmunoglobulina coa súa típica forma de Y. En azul obsérvanse as cadeas pesadas con catro dominios Ig, mentres que en verde se mostran as cadeas lixeiras. Entre o pé do Y (fracción constante, Fc) e os brazos (Fab) existe unha parte máis delgada coñecida como "rexión bisagra".]] Os anticorpos (tamén coñecidos como inmunoglobulinas, abreviado Ig) son glicoproteínas de tipo gammaglobulina, a fracción de globulinas máis abundante no plasma sanguíneo. Poden encontrarse en forma soluble no sangue ou noutros fluídos corporais dos vertebrados, ou poden estar inseridos na membrana plasmática, onde actúan como receptores nos linfocitos B. Son empregados polo sistema inmunitario para neutralizar patóxenos tales como bacterias, virus e parasitos. En xeral, considérase que anticorpo e inmunoglobulina son termos equivalentes, facendo referencia o primeiro termo á función, mentres que o segundo alude á estrutura. O termo gammaglobulina refírese ás propiedades electroforéticas das inmunoglobulinas solubles no soro sanguíneo, se ben algunhas inmunoglobulinas migran coas fraccións alfa, beta e incluso coa albumina.
Aínda que a estrutura xeral de todos os anticorpos é moi semellante, unha pequena rexión do ápice da proteína é extremadamente variable, o cal permite a existencia de millóns de anticorpos, cada un cun extremo lixeiramente distinto. Esta parte da proteína coñécese como rexión hipervariable e dá lugar a millóns de anticorpos distintos. Cada unha destas variantes pode unirse a unha "diana" distinta, que é o antíxeno. Esta enorme diversidade de anticorpos permite ao sistema inmunitario recoñecer unha diversidade igualmente elevada de antíxenos. O anticorpo non recoñece o antíxeno na súa globalidade, senón que só recoñece certas partes del. Esa parte do antíxeno recoñecida polo anticorpo denomínase epítopo. Un antíxeno pode ter múltiples epítopos na súa superficie. Estes epítopos únense co seu anticorpo nunha interacción altamente específica que se denomina adaptación inducida, que permite aos anticorpos identificar e unirse soamente ao seu único antíxeno en medio dos millóns de moléculas diferentes que compoñen un organismo.
O recoñecemento dun antíxeno por un anticorpo deixa o antíxeno marcado para ser atacado por outros compoñentes do sistema inmunitario. Os anticorpos tamén poden neutralizar os seus obxectivos directamente, mediante, por exemplo, a unión a unha porción dun patóxeno necesaria para que este provoque unha infección.
A extensa poboación de anticorpos e a súa diversidade xérase por combinacións ao azar dun xogo de segmentos xenéticos que codifican diferentes lugares de unión ao antíxeno (ou parátopos), que posteriormente, durante o desenvolvemento do linfocito, sofren mutacións aleatorias nesta zona do xene do anticorpo, o cal orixina unha diversidade aínda maior. Os xenes dos anticorpos tamén se reorganizan nun proceso coñecido como cambio de clase das inmunoglobulinas que cambia a cadea pesada por outra, creando un isotipo de anticorpo diferente pero mantendo a rexión variable específica para o antíxeno diana. Isto posibilita que un só anticorpo poida ser usado polas diferentes partes do sistema inmunitario. A produción de anticorpos é a función principal do sistema inmunitario humoral.
miniatura|250px|A escultura Anxo do oeste (Angel of the West) (2008) de [[Julian Voss-Andreae está baseada na estrutura do anticorpo publicada por E. Padlan. Deseñada para o campus Florida do Instituto de Investigación Scripps, o anticorpo está situado dentro dun anel que recorda ao Home de Vitruvio de Leonardo da Vinci, destacando así as dimensións similares do anticorpo e do corpo humano. ]]
Historia
En 1904, seguindo a idea doutros investigadores de que os anticorpos se encontraban libres no sangue, Almroth Wright suxeriu que os anticorpos solubles recubrían as bacterias para sinalalas para a súa fagocitose e destrución nun proceso denominado opsonización.
Na década de 1920, Michael Heidelberger e Oswald Avery descubriron a natureza dos postulados anticorpos ao observar que os antíxenos podían ser precipitados por eles e demostrando que estes eran un tipo de proteínas. miniatura|300px|Universidade Rockefeller (antigo Instituto), onde se desenvolveron boa parte dos avances no estudo dos anticorpos.
Eraserhead
Eraserhead é un filme surrealista de body horror estadounidense escrito e dirixido por David Lynch en 1977. Filmado en branco e negro, Eraserhead é a primeira longametraxe de Lynch, que chegou despois de varias curtametraxes. O filme foi producido coa axuda do American Film Institute (AFI) durante o tempo de estudo que estivo alí o director. Protagonizada por Jack Nance, Charlotte Stewart, Jeanne Bates, Judith Anna Roberts, Laurel Near, e Jack Fisk, conta a historia de Henry Spencer (Nance), encargado de coidar ao seu fillo terribelmente deforme nunha desolada paisaxe industrial.
Anticorpo
Historia
A finais da década de 1930 John Marrack examinou as propiedades bioquímicas das unións antíxeno-anticorpo. Logo, na década de 1940 tivo lugar o seguinte avance de importancia, cando Linus Pauling confirmou a teoría da chave e a pechadura proposta por Ehrlich mostrando que as interaccións entre anticorpos e antíxenos dependían máis da súa forma que da súa composición química. En 1948, Astrid Fagreaus descubriu que os linfocitos B transformados en células plasmáticas eran responsables da produción de anticorpos.
Os seguintes traballos de investigación concentráronse na caracterización da estrutura molecular dos anticorpos:
Eraserhead
O filme tardou seis anos en ser gravado debido a que ninguén se interesou no proxecto, mais as doazóns de Fisk e a súa muller Sissy Spacek mantiveron o financiamento da produción. O filme foi rodado en diversas localizacións propiedade do AFI en California, incluíndo Greystone Mansion e un conxunto de cortes onde Lynch viviu durante un tempo. Lynch e mailo deseñador de son Alan Splet pasaron un ano traballando no son do filme despois da insonorización do estudio. A banda sonora de Eraserhead conta con música de órgano por Fats Waller e inclúe a canción "In Heaven", escrita para o filme por Peter Ivers.
Inicialmente cunha reducida apertura ao público e con pouco interese, Eraserhead gañou popularidade durante a súa emisión como un filme de media noite. Dende o seu lanzamento recibiu críticas positivas. A imaxinaría surrealista e as correntes subterráneas sexuais considéranse elementos temáticos clave, e o deseño de son intricado considérase o seu mellor punto técnico. As análises temáticas do filme tamén salientan estas cuestións elaborando sobre o fatalismo e inactividade de Spencer. No 2004 a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos preservou o filme no National Film Registry pola súa relevancia "cultural, histórica ou esteticamente significativa".
Anticorpo
Formas de anticorpos
300px|miniatura|esquerda|Diagrama de fitas da [[estrutura molecular dunha inmunoglobulina A, un tipo de Ig segregable.]] Os linfocitos B activados diferéncianse en células plasmáticas, cuxa función é a produción de anticorpos solubles ou ben en linfocitos B de memoria, que sobreviven no organismo durante os anos seguintes para posibilitar que o sistema inmune lembre o antíxeno e responda máis rápido a futuras exposicións ao axente inmunóxeno. Os anticorpos son, por tanto, un produto esencial do sistema inmunitario adaptativo que aprenden e lembran as respostas a patóxenos invasores. Os anticorpos encóntranse en dúas formas: en forma soluble segregada no sangue e outros fluídos do corpo e en forma unida á membrana celular que está ancorada á superficie dun linfocito B.
Eraserhead
Sinopse
O Home no Planeta (Jack Fisk) tira dunhas pancas no seu fogar no espazo, mentres que a cabeza de Henry Spencer (Jack Nance) flota no ceo. Unha criatura xigante con forma de espermatozoide emerxe da boca de Spencer, flotando no baleiro. O Home no Planeta semella controlar a criatura coas súas pancas, deixándoa caer eventualmente nunha poza de auga.
Susan Strange
Susan Strange, nada o 9 de xuño de 1923 e finada o 25 de outubro de 1998, foi unha académica británica con grande importancia no campo da economía política internacional. Dende o ano 1978 até 1988 ocupou a cátedra de Montague Burton como profesora de relacións internacionais na London School of Economics.
Eraserhead
Sinopse
Nunha paisaxe urbana industrial, Spencer camiña cara a súa casa coa súa compra. A Rapaza Fermosa Doutro Lado do Andar (Judith Anna Roberts) párao xusto fóra do seu apartamento, informándolle que a moza deste, Mary X (Charlotte Stewart), invitouno a cenar coa súa familia. Spencer deixa a súa compra no seu apartamento, que está cheo de montes de lixo e vexetación morta. Esa noite Spencer visita a casa de Mary X e ten unha conversa incómoda coa nai dela (Jeanne Bates). Durante a cena pídenlle que corte un polo que "fixo" o falador pai de Mary X, Bill (Allen Joseph). O animal retórcese no prato e sáelle sangue a chorros. Trala cea, a nai de Mary X arrodea nunha esquina a Spencer e trata de bicalo, dicíndolle que Mary X tivo ó seu fillo e que os dous deben casar. Mary X pola súa parte non está segura de se o que tivo é realmente un neno.
A parella trasládase ó apartamento dunha habitación de Spencer e comeza a coidar do neno—unha masa toda envolta en vendas cunha cara inhumana que semella unha serpe, cun parecido á criatura con forma de espermatozoide. O neno rexeita a comida que lle dan, chorando de forma incesante. O seu son provoca que Mary X se volva histérica, polo que marcha e deixa a Spencer co neno. Spencer tenta coidar do neno, dándose conta de que ten dificultades para respirar e está cheo de úlceras dolorosas.
Anticorpo
Forma soluble
Os anticorpos solubles son segregados por un linfocito B activado (na súa forma de célula plasmática) para unirse a substancias estrañas e sinalizalas para a súa destrución polo resto do sistema inmunitario. Tamén se lles podería chamar anticorpos libres ata que se unen a un antíxeno e acaban como parte dun complexo antíxeno-anticorpo ou denominalos anticorpos segregados. Nesta forma soluble as inmunoglobulinas únense a moléculas adicionais. Nas IgM, por exemplo, encontramos unha glicoproteína unida á fracción constante mediante pontes disulfuro duns 15 KDa, chamada cadea J. Ao isotipo IgA, ademais, úneselle a chamada "peza de secreción". Trátase dunha glicoproteína que se forma nas células epiteliais e glándulas exócrinas, e que posteriormente se une á inmunoglobulina para facilitar a súa secreción.
Eugamón de Cirene
Eugamón ou Eugamón de Cirene foi un poeta épico grego da época arcaica a quen se lle atribúe a Telegonía.
Anticorpo
Forma ancorada á membrana
A forma ancorada á membrana dun anticorpo poderíase chamar inmunoglobulina de superficie (sIg) ou inmunoglobulina de membrana (mIg), xa que non é segregado: sempre está asociado á membrana plasmática. Forma parte do receptor do linfocito B (BCR), que permite a este detectar cando un antíxeno específico está presente no organismo, desencadenando a activación do linfocito B. O BCR componse de anticorpos IgD ou IgM unidos á superficie de membrana e os seus heterodímeros asociados Ig-α e Ig-β que teñen capacidade de realizar a transdución de sinais do recoñecemento do anticorpo ao interior da célula. Un linfocito B humano típico ten entre 50 000 e 100 000 anticorpos unidos á súa superficie. Tralo acoplamento do antíxeno, estes agrúpanse formando grandes parches cuxo diámetro pode superar 1μm en balsas lipídicas que illan os BCR (receptores da célula B) da maior parte dos restantes receptores de sinalización celular. Estes parches poderían mellorar a eficiencia da resposta inmune celular. Nos seres humanos, a superficie celular está libre doutras proteínas arredor dos receptores dos linfocitos B en distancias dalgúns miles de ángstroms, o cal reduce de tal maneira as influencias que compiten coa súa función, que se pode dicir que illa os BCR.
Eugamón de Cirene
Traxectoria
Segundo Clemente de Alexandría no seu Stromata, rouboulle o poema titulado Tesprócida ou Tesprotis ao lendario poeta Museo, o que significa, no seu caso, que unha versión da épica tradicional longamente existente sería escrita por Eugamón. Sábese que estivo activo entre -568/ -566 e foi contemporáneo de Pisístrato e Aristeas.
Anticorpo
Isotipos, alotipos e idiotipos
Os anticorpos poden presentarse en distintas variedades coñecidas como isotipos ou clases. En mamíferos placentarios existen cinco isotipos de anticorpos chamados IgA, IgD, IgE, IgG e IgM, con distintas cadeas pesadas. Noméanse mediante o prefixo "Ig" que significa inmunoglobulina e difiren nas súas propiedades biolóxicas, localizacións funcionais e capacidade para recoñecer diferentes tipos de antíxenos como se mostra na táboa.
O isotipo cambia durante o desenvolvemento e a activación dos linfocitos B. Antes da maduración destes últimos, cando aínda non se expuxeron ao seu antíxeno, coñécense como linfocitos B virxes e só expresan o isotipo IgM na súa forma ancorada á superficie celular. Os linfocitos comezan a expresar tanto IgM coma IgD unidas a membrana cando alcanzan a madurez e nese momento están listos para responder ao seu antíxeno. A activación dos linfocitos B segue ao encontro e unión deste co seu antíxeno, o que estimula a célula para que se divida e se diferencie nunha célula produtora de anticorpos denominada plasmática. Nesta forma activada, os linfocitos B comezan a segregar anticorpos en lugar de ancoralos á membrana. Algunhas células fillas dos linfocitos B activados sofren un cambio isotípico, un mecanismo que provoca que a produción de anticorpos nas formas IgM ou IgD se trasmute aos outros tipos, IgE, IgA ou IgG, que desempeñan distintos papeis no sistema inmunitario.
Alotipos
Enténdese por alotipos os distintos anticorpos que teñen pequenas diferenzas na secuencia de aminoácidos na rexión constante das cadeas lixeiras e pesadas producidos polos distintos individuos dunha especie, que se herdan de forma mendeliana. En seres humanos describíronse 3 tipos de determinantes alotípicos:
Idiotipo
O idiotipo son as diferenzas atopadas nas Ig na parte hipervariable das cadeas pesada e lixeira, que son propias das moléculas de anticorpos pertencentes a un clon en particular. Este elemento forma parte ou está moi próximo ao lugar de recoñecemento do antíxeno, e está situado na porción variable Fab. O parátopo é a parte da rexión variable do anticorpo que se une ao antíxeno. Fronte aos idiotipos formaríanse anticorpos (anticorpos de anticorpos). Segundo a teoría de Jerne, a formación de anticorpos antiidiotipo formaría unha rede (rede de Jerne) cuxa función sería a regulación da síntese de novas inmunoglobulinas. .
Estrutura
Os anticorpos son proteínas plasmáticas globulares pesadas (~150 kDa), tamén chamadas inmunoglobulinas. Teñen cadeas de azucres unidas a algún dos seus residuos de aminoácidos, polo que son glicoproteínas. A unidade básica funcional dos anticorpos é o monómero de inmunoglobulina, que contén unha soa unidade de Ig. Os anticorpos segregados tamén poden ser dímeros con dúas unidades de Ig, como no caso das IgA, tetraméricos con catro unidades Ig como nas IgM de teleósteos, ou pentaméricos con cinco unidades de IgM, como no caso das IgM de mamíferos. miniatura|As inmunoglobulinas constan de distintos dominios, que á súa vez se agrupan nas dúas cadeas pesadas (vermello e azul na figura) e as dúas cadeas lixeiras (verde e amarelo) do anticorpo. Os dominios da inmunoglobulina están compostos por entre 7 (no caso da IgC) e 9 (na IgV) pregamentos β.
Primeiros traballos
As primeiras investigacións sobre a estrutura dos anticorpos foron realizadas por medio de sinxelas dixestións con pepsina e papaína por Rodney Robert Porter e Gerald M. Edelman, seguidas de electroforese. Ambos recibiron por isto o Premio Nobel de medicina en 1972. Tamén foi importante a figura de Alfred Nisonoff:
Dominios de inmunoglobulina
O monómero de Ig é unha molécula en forma de "Y" que consta de dúas cadeas de polipéptido; dúas cadeas pesadas idénticas e dúas cadeas lixeiras idénticas conectadas por enlaces disulfuro. Cada cadea componse de dominios estruturais chamados dominios Ig. Estes dominios conteñen entre 70 e 110 aminoácidos e clasifícanse en diferentes categorías, por exemplo en variables (IgV) e constantes (IgC) de acordo co seu tamaño e función. Teñen un "pregamento de inmunoglobulina" característico no cal dúas láminas beta xeran unha forma de "sándwich", permanecendo xuntas por interaccións entre cisteínas ben conservadas ao longo da evolución, así como outros aminoácidos cargados.
Cadea pesada
Hai cinco tipos de Ig en mamíferos que se nomean por letras gregas: α, δ, ε, γ e μ. O tipo de cadea pesada presente define a clase (isotipo) do anticorpo. Estas cadeas encóntranse nos anticorpos IgA, IgD, IgE, IgG, e IgM, respectivamente. As distintas cadeas pesadas difiren en tamaño e composición: α e γ conteñen aproximadamente 450 aminoácidos, mentres que μ e ε posúen aproximadamente 550 aminoácidos. miniatura|1. [[Fragmento de unión ao antíxeno|Rexión Fab 2. Rexión Fc 3. Cadea pesada cun dominio variable (VH) seguido por un dominio constante (CH1), unha rexión bisagra, e dous máis constantes, os dominios (CH2 e CH3). 4. Cadea lixeira cun dominio variable (VL) e un constante (CL) 5. Lugar de unión co antíxeno (parátopo) 6. Rexións bisagra.]]