cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poeta de guerra
A Guerra da Liga de Cambrai
Na canción "The Green Fields of France", que denuncia o desfeita de toda unha xeración de mozos nas trincheiras da Primeira guerra mundial, Eric Bogle tamén garda o costume de tocar a balada de Lady Jean coa gaita das Highland nos funerais militares británicos e da Commonwealth. Ironicamente, "The Flowers of the Forest" é unha canción contra a guerra tanto como calquera outra de Eric Bogle, Bob Dylan ou Joan Baez.
Aínda que o rei Xacobe IV é considerado como o monarca escocés máis popular e eficaz dos Estuardo, The Flowers of the Forest considérao persoalmente responsábel da Guerra da Liga de Cambrai e da matanza resultante de miles de escoceses en Flodden. A canción, en scots coñecida como The Floo'ers o' the Forest (are a' wede away), describe graficamente a soidade das escocesas despois da batalla, sen homes vivos cos que namorar. As letras tamén describen a dor das viúvas e os  'bairns' (fillos), que ficaron sen pai.
Donn Pearlman
Carreira nos medios
Entre finais da década de 1970 e mediados da década de 1980, tamén produciu e narrou unha serie semanal de programas educativos sobre numismática en CBS Radio. Así mesmo, foi o guionista dun vídeo documental editado en 1995 conxuntamente polo Gremio Numismático Profesional (Professional Numismatic Guild, PNG) e a American Numismatic Association (ANA), titulado Money: History in Your Hands ("Diñeiro: a historia nas súas mans"), narrado polo actor James Earl Jones.
Poeta de guerra
A Guerra da Liga de Cambrai
A canción lamenta a matanza en Flodden dos famosos arqueiros do bosque Ettrick, Selkirkshire, cuxos antepasados foron chamados "Flores do bosque" tras caer loitando baixo sir William Wallace e John Stewart na batalla de Falkirk en 1298. Os arqueiros formaron a garda persoal do rei Xacobe IV e, do mesmo xeito que os seus antepasados en Falkirk, os seus cadáveres foron atopados arredor do seu señor caído.
O asedio de Szigetvár de 1566
dereita|miniatura| Miniatura otomá que mostra o asedio á fortaleza de Szigetvár. En Szigetvár, un exército de 2300 húngaros e croatas ao servizo dos Habsburgo, co Ban Nikola Zrinski de Croacia ao mando, defendeu a fortaleza contra o enorme exército do sultán Sulelimán. Ao pouco de morrer este na súa tenda, a batalla concluíu. O gran visir do Imperio, o paxá serbio converso Sokollu Mehmed, executou en segredo ás testemuñas da morte do sultán e ocultouno para evitar que a moral do exército caese. O 7 de setembro de 1566, uns esgotados 600 húngaro-croatas abriron as portas do castelo e saíron nun feroz ataque con sabres contra o campamento turco. No contraataque, Zrinski foi derribado por disparos e unha frecha na cara. Dise que morreu sorrindo pola sorpresa que deixara. Cando os xanízaros entraron, unha mecha lenta provocou a explosión do almacén de pólvora. A fortaleza e máis de 3.000 soldados turcos foron esnaquizados, alén dos máis de 20.000 que caeran no asedio.
Donn Pearlman
Carreira nos medios
En 1977 foi premiado polo Gremio Numismático Profesional polo seu destacado servizo á numismática, por unha serie de reportaxes de investigación sobre presuntas sobrevaloracións fraudulentas por parte de vendedores de moedas por correo.
Poeta de guerra
O asedio de Szigetvár de 1566
O gran visir reclamou a vitoria pero a campaña que planeaba capturar Viena rematou coa morte do sultán, e o exército retirouse a Belgrado, onde Selim II, fillo de Suleimán, foi nomeado novo sultán. Zrinski foi aclamado como heroe na cristiandade e segue a ser heroe nacional de Croacia e Hungría; o cardeal Richelieu, ministro de Luís XIII, chamou ao asedio "a batalla que salvou á civilización". dereita|miniatura| Busto de [[Brne Karnarutić no seu Zadar natal.]] O primeiro poema sobre o asedio, Vazetje Sigeta grada, foi composto en croata por Brne Karnarutić de Zadar, publicado en Venecia en 1584. Sábese que Karnarutić baseouse en boa medida nas memorias do criado de Zrinski, Franjo Črnko. O poema inspirou a Judita de Marko Marulić.
En 1651, Miklós Zrínyi, bisneto de Zrinski, publicou Szigeti Veszedelem. Tomando de modelo a Ilíada e a Gerusalemme Liberata de Tasso, abre o seu poema cunha invocación á musa (a Virxe María), presenta personaxes da mitoloxía grega, como Cupido, e o ban é varias veces comparado con Héctor.
Segundo Britannica, The Siege of Sziget é o primeiro poema épico húngaro e "unha das principais obras" desa literatura. Aínda que o Paradise Lost de John Milton adoita ser acreditado como o rexurdimento da poesía épica, foi publicado en 1667, dezaseis anos despois de Szigeti Veszedelem.
Outro poeta-militar croata, Pavao Ritter (1652–1713), escribiu sobre a batalla. O seu poema Odiljenje sigetsko ('A despedida de Sziget'), de 1684, lembra o acontecemento sen rencor. O último dos catro cantos consiste en epitafios para os guerreiros croatas e turcos que morreron durante o asedio, con igual respecto a ambos.
A batalla de Lepanto
miniatura|Batalla de Lepanto, segundo autor descoñecido. O novelista e poeta Miguel de Cervantes serviu en combate durante a batalla de Lepanto en 1571 e máis tarde volveu contar as súas experiencias en forma de soneto e obra dramática.
Donn Pearlman
Traxectoria numismática
Pearlman presidiu o Club de Numismática de Morton Grove, Illinois, entre 1979 e 1980. É membro da American Numismatic Association, e entre 1989 e 1993 formou parte da súa xunta de goberno. Na convención do centenario da ANA, celebrada en Chicago en 1991, foi o encargado do departamento de publicidade. Tamén coordinou a publicidade da Feira Internacional de Moedas de Chicago.
Poeta de guerra
A batalla de Lepanto
O primeiro, porén, en compor un poema sobre Lepanto foi o humanista Juan Latino: aos poucos meses da batalla compuxo en hexámetros os cantos do Austriadis Carmen (1572). En hexámetros latinos tamén escribiu un poema curto Francisco Pacheco e consérvase inédita a epopea escrita en Guatemala por Francisco de Pedrosa Austriaca sive Naumachia (1580). En catalán imprimiuse La singular i admirable victòria que per la gràcia de N. S. D. obtingué el Sereníssim senyor don Joan d'Àustria de la potentíssima armada turquesca, de Joan Pujol (Barcelona, 1574); o poeta portugués Jerónimo Corte-Real escribiu en castelán, Austríaca o Felicissima Victoria (Lisboa, 1578). Lope de Vega refiriuse a Lepanto en varias pasaxes da comedia La santa Liga, ademais dun soneto; Juan Rufo adicoulle a Austriada (1584); Xacobe VI de Escocia escribiu The Lepanto (1585) e moitos poetas do Século de Ouro tamén trataron o tema.
GK Chesterton volveu contar a historia da mesma batalla no seu poema Lepanto, escrito en 1911 e publicado en 1915.
Jorge Luís Borges, o seu tradutor ao castelán, escribiu:
"Creo [...] que Lepanto es una de las páginas de hoy que las generaciones del futuro no dejarán morir. Una parte de vanidad suele incomodar en las odas heroicas; esta celebración inglesa de una victoria de los tercios de España y de la artillería de Italia no corre ese peligro. Su música, su felicidad, su mitología, son admirables [...] Conmueve físicamente, como la cercanía del mar."
Os Lusíadas
Os Lusíadas é unha das grandes epopeas renacentistas escrita en portugués por Luís de Camões, publicada en 1572, tres anos despois do seu regreso de Oriente. Componse de dez cantos con estrofas en oitavas decasílabas. Segundo a lenda, os portugueses descenden de Luso, fillo de Baco, que conquistou polas armas un territorio que despois sería Lusitania (Portugal). A palabra «lusíadas» foi creada polo humanista André de Resende. Ese nome colectivo indica que o suxeito do poema non é un home concreto, senón o pobo portugués. O tema sobre o que se artella é a primeira expedición de Vasco da Gama, aínda que o propósito do autor é cantar a gloria do imperio. No relato da viaxe insírese o pasado da patria, que ocupa máis dun terzo da obra, e as xestas do navegante representan unha anécdota na historia do país. Así, menciona a Afonso VI, rei de Galiza, León e Castela, na propia historia de Portugal, sendo a Espanha referida un concepto xeográfico (a Península Ibérica) mais do que político (as referencias a Al-Andalus tamén se insertan nesa Espanha xeográfica, o mauro hispano), e feitos moi anteriores á unión ibérica da dinastía filipina. esquerda|miniatura|Páxina de [[Os Lusíadas. Canto primeiro.]]
Donn Pearlman
Traxectoria numismática
Entre outras entidades de carácter profesional, Pearlman tamén é membro do Gremio Numismático Profesional (PNG), desde 1990, e do Gremio Literario Numismático (Numismatic Literary Guild, NLG), de cuxa xunta de goberno formou parte entre 1981 e 1989. En 2017 accedeu ao posto de director executivo desta última institución, en substitución de Ed Reiter.
Poeta de guerra
Os Lusíadas
«Um Rei, por nome Afonso, foi na Espanha,
Que fez aos Sarracenos tanta guerra,
Que, por armas sanguinas, força e manha,
A muitos fez perder a vida e a terra.
Voando deste Rei a fama estranha
Do Herculano Calpe à Cáspia Serra,
Muitos, pera na guerra esclarecer-se,
Vinham a ele e à morte oferecer-se.
[Afonso VI de Leão e I de Castela]
O poema comeza cando xa os navegantes se atopan no Océano Índico, despois refírense as aventuras anteriores, dende a desembocadura do Texo, ao longo das Canarias, Cabo Verde, a costa de África, Mombasa, Calcuta -a maior das cidades da costa de Malabar, na India- e polo camiño sofren numerosos avatares como a epidemia de escorbuto, treboadas, emboscadas etc. até que conseguen fuxir de volta a Lisboa. No seu regreso, Venus condúceos -como premio ás súas fatigas- a unha illa paradisíaca. No poema, os elementos fabulosos de corte clásico mestúranse cos episodios históricos, bélicos, amorosos e mitolóxicos. No Canto III conta, por boca de Vasco da Gama, a historia da nobre galega Inés de Castro, raíña póstuma de Portugal, amada por quen sería rei D. Pedro I de Portugal, de quen tivo catro fillos. Foi executada por orde do pai deste, o rei D. Afonso IV, porén cando o rei se estaba a arrepentir, Dona Inés foi morta por dous asasinos que fuxiron a Castela. O rei Pedro fixo vestir o cadáver de Inés e ser coroada no trono.
Ademais da aparición da deusa Venus, os mariñeiros caen en brazos das nereidas (deidades do mar), semellantes ás sereas de Ulises; aparece tamén unha ninfa que profetiza a historia futura das Indias Orientais (a profecía é tamén outro elemento da epopea clásica); e Xúpiter alude aos navegantes portugueses como descubridores de novos mundos, igual ca Ulises e Eneas.
Os levantamentos xacobitas
miniatura|Pòema da poeta escocesa Sìleas na Ceapaich (tamén coñecida como Cicely Macdonald de Keppoch, Silis de Keppoch, Sìleas MacDonnell ou Sìleas Nic Dhòmhnail na Ceapaich)
Revolta de 1715
En Là Sliabh an t-Siorraim, Sìleas na Ceapaich, a filla do 15º xefe do clan MacDonald de Keppoch, canta a alegría pola chegada do príncipe James Francis (O vello pretendente, fillo de Xacobe II), a Batalla de Sheriffmuir, o estado de inquedanza entre a batalla e o final do levantamento xacobita de 1715. Sìleas tamén é coñecida polo seu elegante lamento en Alasdair a Gleanna Garadh, que remite á poesía mitolóxica atribuída a Amergin Glúingel.
Revolta xacobita de 1745
Outros poemas sobre o levantamento foron escritos tanto en gaélico como en inglés por John Roy Stewart, coronel do rexemento de Edimburgo e confidente próximo de Carlos Estuardo.
O poema Mo Ghile Mear, composto por Seán Clárach Mac Domhnaill, un bardo do condado de Cork, é un lamento pola derrota en Culloden. É un soliloquio do Reino de Irlanda, a quen Seán Clárach personifica, segundo as regras do Aisling, como unha muller do Alén (remitindo á deusa Ériu, símbolo de Éire) que lamenta o seu estado e descríbese como unha viúva aflixida pola derrota e o exilio do seu lexítimo rei. Desde que foi popularizado por Sean Ó Riada, converteuse nunha das cancións irlandesas máis populares xamais escritas, gravada por The Chieftains, Sting, Órla Fallon, e moitos outros.
A canción Mo rùn geal òg ('O meu fermoso amor novo'), coñecida tamén como Cumha do dh'Uilleam Siseal ('O lamento por William Chisholm') foi composta por Christina Fergusson para o seu marido, W. Chisholm, ferreiro, abandeirado do xefe do clan Chisholm e morto en combate en Culloden. Fergusson posibelmente de Ross-shire, escribiu o poema que reprocha ao Bonnie Prince a perda do seu marido na loita pola súa causa, que a deixou desolada. A canción foi gravada por Flora MacNeil, Karen Matheson e Julie Fowlis.
Sir Walter Scott, Carolina Nairne, Agnes Maxwell MacLeod, Allan Cunningham e William Hamilton escribiron poemas en inglés sobre o levantamento. Porén, aínda que a clase alta británica e o mundo literario romantizaban o levantamento e os clans escoceses, a supresión da cultura escocesa das Highlands, que comezara despois da derrota do levantamento, continuou por case dous séculos.
Antes de servir nos Seaforth Highlanders no Raj Británico e durante a caída de Francia en 1940, o poeta Aonghas Caimbeul asistiu á Cross School na Illa de Lewis. Máis tarde lembrou: "Sen contar as historias do barón alemán Münchhausen, nunca me atopei con nada tan deshonesto, mentiroso e impreciso como a historia de Escocia tal como se ensinaba naqueles días".
Aínda así, un gran número de escoceses continuou a alistarse nas forzas armadas británicas. Por tal motivo, o crítico literario Wilson MacLeod escribiu que, na literatura escocesa post-Culloden, poetas anticolonialistas como Duncan Livingstone "deben considerarse voces illadas. A gran maioría dos versos gaélicos, a partir do século XVIII, eran pro-británicos e pro-imperio, con poetas como Aonghas Moireasdan e Dòmhnall MacAoidh, que afirmaban con entusiasmo a razón xustificativa da expansión imperial, que era unha misión civilizadora máis que un proceso de conquista e expropiación. Pola contra, non hai probas de que os poetas gaélicos visen unha conexión entre a súa propia historia difícil e a experiencia dos colonizados noutras partes do mundo."
Revolución Americana
miniatura|A casa máis antiga da cidade de Boston, construída en 1660, foi comprada por Paul Revere en 1770. O poema conmemora o aviso deste aos Patriots. O poema Paul Revere's Ride de Henry Wadsworth Longfellow (1860) ficciona o esforzo do prateiro de Boston Paul Revere para advertir aos Patriots dun inminente ataque británico na véspera das batallas de Lexington e Concord en abril de 1775. Publicouse no The Atlantic Monthly en xaneiro de 1861 e máis tarde na escolma de 1863 Tales of a Wayside Inn.
Concord Hymn de Ralph Waldo Emerson de 1837 rende homenaxe á milicia Patriot en Concord mencionando "o tiro que se escoitou arredor do mundo", frase que despois se aplicou ao asasinato de Saraxevo.
David Humphreys escribiu Addressed to my Friends at Yale College, on my leaving them to join the Army, o primeiro soneto da poesía estadounidense en 1776, antes de abandonar Yale para ser como coronel do Exército Continental na Guerra de Independencia.
Entre os poetas gaélicos máis antigos de América do Norte dos que sabemos algo, está Iain MacMhurchaidh do clan Macrae, nado en Kintail e emigrado ao condado de Moore en Carolina do Norte, arredor de 1774, loitou como leal na Revolución, e compuxo poesía até a súa morte arredor de 1780. Dise que loitou ás ordes de Patrick Ferguson na batalla de King's Mountain o 7 de outubro de 1780. Aínda que esa batalla foi tradicionalmente caracterizada como un "enfrontamento entre montañeses leais e revolucionarios escoceses e irlandeses", en realidade houbo gaels por ambos os bandos. Segundo unha fonte, MacMhuirchaidh "nun renacemento da inmunidade diplomática dos bardos celtas", camiñou entre os exércitos opostos na batalla e, tentando converter aos seus compañeiros gaels entre a milicia Patriot e os Overmountain Men, cantou a canción Nam faighte làmh-an-uachdar air luchd nan còta ruadha ('Aínda que se gañase a vantaxe contra os capas vermellas'). No poema, chamou a revolución contra o rei Xurxo  'tan antinatural como a falta de respecto ao seu pai terrenal ou celestial' e ameazou con que os patriotas que non se sometesen á monarquía británica recibirían o mesmo trato que os xacobitas, reais ou sospeitosos, tras a batalla de Culloden, aínda chamada nas Highlands Bliadhna nan Creach ("O ano do saqueo").
Ben puido ser en represalia por ese poema que, segundo se di, MacMhurchaidh sufriu unha morte horrenda a mans dos patriotas.
En 1783, o ano que viu o fin da revolución americana e o comezo das Highland Clearances en Inverness-shire, Cionneach MacCionnich (1758–1837), poeta do clan MacKenzie nado en Castle Leather, Inverness, compuxo o único poema gaélico que se conserva da época con estandarte patriota, en lugar do leal: Cumha an Tuaiscirt ("O Lamento do Norte"). Nel, MacCionnich burla dos xefes dos clans por se teren convertido en propietarios ausentes, tanto por alugar e desaloxar en masa aos seus membros do clan en favor das ovellas (a Highlands Clearance), como por "gastar a súa riqueza inútilmente", en Londres. Acusa ao rei Xurxo de tiranía e de facer naufragar o barco do Estado (alegoría de Platón). MacCionnich tamén sostén que a verdade está do lado de George Washington e do Exército Continental e que os gaélicos farían ben en emigrar antes de que o rei e os terratenentes tomasen o que lles quedase.
Ali Paxá
A principios do século XIX, o musulmán albanés Haxhi Shehreti compuxo o poema épico Alipashiad. A obra está inspirada en Alí Paxá, gobernador do Paxalik de Ioannina na Grecia do Imperio Otomán, que describe a súa vida e campañas militares. O poema está escrito en grego demótico, que Shehreti consideraba unha lingua máis prestixiosa que o turco ou o albanés. O Alipashiad é única na poesía grega por ter sido escrita desde un punto de vista islámico. Ademais de describir as aventuras de Ali, o poema describe Ioannina, un centro da cultura grega naquela época, así como as actividades dos mercenarios (armatoles) e revolucionarios (klephts) aos que tivo que facer fronte. Con todo, após a súa morte en 1822 mentres dirixía un levantamento contra o sultán Mahmud II, Ali Paxá converteuse, na literatura occidental, na personificación dun "déspota oriental".
Guerra da independencia grega
miniatura|Ymnos Eis Tin Eleftherian. [[1825]] A guerra de Independencia grega desencadeouse entre 1821 e 1830 e resultou na independencia do pobo grego despois de máis de catro séculos de goberno otomán. O levantamento e os seus predecesores tamén foron temas de poesía bélica.
Lord Byron, que fuxira de Inglaterra antes de que os seus acredores iniciaran un proceso xudicial e xusto despois da ruptura do seu matrimonio con Lady Byron, é o máis famoso destes poetas. Byron uniuse aos rebeldes gregos e glorificou a súa causa en moitos dos seus poemas, que seguían a ser moi lidos. En 1824, Byron morreu aos 36 anos dunha febre contraída despois do primeiro e segundo asedio de Missolonghi. Até hoxe, o pobo grego vénérao como un heroe nacional.
Aínda que foi estrangulado na torre Nebojša en Belgrado por orde do sultán Selim III en 1798 mentres planeaba un levantamento grego coa axuda de Napoleón, os versos de Rigas Feraios (1757–1798) dalgún xeito inspiraron a guerra da independencia, que segue sendo un motivo importante da literatura grega. Nos seus poemas, Feraios instou ao pobo a abandonar as cidades cara ás montañas e a loitar alí. As últimas palabras de Feraios foron: "Sementei unha rica semente; chega a hora en que o meu país recolla os froitos gloriosos".
Dionysios Solomos (1798–1857) escribiu o Imnos is tin Eleftherian, que hoxe é o himno nacional grego, en 1823, só dous anos despois de que os gregos se levantasen contra o Imperio. Tamén é o himno nacional de Chipre desde 1966. Solomos é considerado o poeta nacional de Grecia.
Até o día de hoxe, o 25 de marzo membros da diáspora grega cantan moitas cancións en todo o mundo para celebrar a independencia e mostrar respecto polas vidas que se perderon.
Revolución húngara de 1848
dereita|miniatura| Sándor Petőfi lendo [[Nemzeti dal o 15 de marzo de 1848.]] A revolución húngara de 1848 inspirouse, en gran parte, na poesía de Sándor Petőfi, considerado o poeta nacional de Hungría.
O levantamento comezou o 15 de marzo, cando Petőfi leu o poema Nemzeti Dal nas escaleiras do Museo Nacional de Budapest. Iso desencadeou unha multitudinaria manifestación que obrigou aos representantes do Emperador a aceptar o fin da censura e a liberación dos presos políticos.
A revolución derivou na guerra civil entre un goberno republicano dirixido por Lajos Kossuth e os monárquicos húngaros, moitos deles minorías étnicas, que se mantiveron leais aos Habsburgo. En resposta, o tsar Nicolao I, que fora criado con historias da Revolución Francesa e do Reino do Terror, ordenou ao Exército Imperial Ruso que entrase en Hungría e se aliase cos monárquicos. Malia os esforzos do xeneral Józef Bem para mantelo fóra de perigo, Petőfi insistiu en entrar en combate contra os monárquicos e os aliados rusos. Pénsase que Petőfi morreu en combate durante a batalla de Segesvár o 31 de xullo de 1849 ou posteriormente nunha colonia penal zarista preto de Barguzin, en Siberia. No momento da súa presunta morte, Petőfi tiña só 26 anos.
A pesar da derrota do levantamento, a poesía e a nostalxia de Petőfi pola Revolución de 1848 convertéronse nunha parte importante da identidade nacional de Hungría.
esquerda|miniatura|227x227px| Estatua de [[Sándor Petőfi, Budapest, Hungría.]]
Segundo Reg Gadney, a revolución húngara de 1956 comezou o 23 de outubro, cando 20.000 estudantes se manifestaron arredor da estatua de Sándor Petőfi na beira de Pest do río Danubio. Durante o encontro, Nemzeti Dal foi recitado alí por Imre Sinkovics, un novo actor do Teatro Nacional de Budapest. A continuación, os manifestantes leron unha lista de demandas ao Goberno comunista de Hungría, depositaron coroas de flores ao pé da estatua e cruzaron o Danubio até Buda, onde a manifestación continuou ante a estatua do xeneral Józef Bem.
A manifestación estendeuse pola cidade, derivou nun alzamento nacional temporalmente exitoso e foi sufocado coa intervención do exército vermello.
Guerra de Crimea
Probabelmente o poema de guerra máis famoso do século XIX sexa The Charge of the Light Brigade de Tennyson, que supostamente escribiu en só uns minutos despois de ler un relato da batalla en The Times. Inmediatamente fíxose moi popular, chegando mesmo ás tropas en Crimea, onde foi distribuído en forma de folleto.
O poema de Rudyard Kipling The Last of the Light Brigade, escrito uns corenta anos despois do poema de Tennyson, en 1891, céntrase nas terríbeis dificultades ás que se enfrontaron na vellez os veteranos da guerra de Crimea, como exemplifican os cabaleiros da Brigada Lixeira, nun intento de avergoñar ao público británico para que ofreza axuda financeira. Varias liñas do poema son citadas ao azar polo Sr. Ramsay en To The Lighthouse de Virginia Woolf.
A guerra civil americana
miniatura| Selo conmemorativo do poeta estadounidense [[Walt Whitman en 1940]] Cando comezaba a guerra civil estadounidense, o poeta Walt Whitman publicou o seu poema ''Beat! Beat! Drums!'' como convocatoria patriótica para o Norte. Whitman foi voluntario durante un tempo como enfermeiro nos hospitais do exército, e a súa colección Drum-Taps (1865) trata as súas experiencias durante a guerra. O novelista Herman Melville tamén escribiu moitos poemas sobre a guerra que apoian ao bando da Unión. esquerda|miniatura|Monumento a Fr. Abram J. Ryan
O 18 de xullo de 1863, o Die Minnesota-Staats-Zeitung, un xornal publicado por e para os Forty-Eighters de fala alemá de Minnesota, publicou An die Helden des Ersten Minnesota Regiments ("Aos heroes do primeiro rexemento de Minnesota"), poema de GA Erdman de Hastings en homenaxe aos soldados e á súa carga desde Cemetery Ridge na batalla de Gettysburg. Tamén durante nesa guerra, Edward Thomas, un poeta en galés de Ohio cuxo nome bardo era Awenydd, alistouse no Rexemento de Cabalería de Minnesota. Durante o seu servizo, Thomas escribiu poemas como Pryddest ar Wir Fawredd, que logo gañou a Coroa Bárdica nun Eisteddfod celebrado en Pensilvania.
No bando confederado, Abram Ryan, un sacerdote católico e capelán militar do Exército Confederado eloxiou ao Sur derrotado en poemas como The Conquered Banner e The Sword of Lee, ás veces é referido como 'O Poeta Laureado do Sur'.
Guerra Bóer
Rudyard Kipling escribiu poesía apoiando a causa británica na guerra dos bóers, incluíndo o coñecido Lichtenberg, sobre a morte dun combatente en terra estranxeira. Swinburne, Thomas Hardy e outros escribiron tamén poemas relacionados coa guerra dos bóers. Os poemas de Hardy inclúen Drummer Hodge e The Man He Killed. Swinburne doou regularmente traballo aos xornais para espertar o espírito, desde  'Transvaal' , coa infame frase de peche,  'Strike, England, and strike home', a  'The Turning of the Tide'".
miniatura|"The Man He Killed", un poema do inglés [[Thomas Hardy, tal como apareceu en Time's Laughingstocks and Other Verses. Orixinalmente escrito en 1902. Londres: MacMillan and Co., (reimpreso en 1909 -1910), páxina 186.]]
"But ranged as infantry,
And staring face to face,
I shot at him as h e at me,
Donn Pearlman
Traxectoria numismática
Como escritor, contribuíu cos seus artigos en diferentes revistas numismáticas de varios países, como Coin World, Coins, COInage, Numismatic News, World Coin News ou Australian Coin Review. Tamén foi redactor colaborador de The American Collector (1977-1980) e de The Collector-Investor (1980-1982). Entre 1987 e 2006 encargouse da columna periódica "Pearlman's People" na revista The Numismatist.
Como coleccionista, Pearlman centra o seu interese nas moedas locais de cobre de Connecticut emitidas entre 1785 e 1788.
Vida persoal
Pearlman casou con Frances Jakubowich o 25 de xaneiro de 1969, con quen tivo un fillo.
Publicacións
Estas son as monografías publicadas por Pearlman ao longo da súa traxectoria:
Poeta de guerra
Guerra Bóer
''A nd killed him in his place. ''
Beca use he  was my foe,
Just so: my foe of course he was;
That's clear enough; although
Off-hand like – just as I –
Was out of work – had sold his traps –
No other reason why.
"Yes; quaint and curious war is!
You shoot a fellow down
You'd treat if met where any bar is,
Or help to half-a-crown."
miniatura|Representación de soldados británicos nun campo preto do [[río Orange, Suráfrica.]]
Primeira guerra mundial
Nun artigo de 2020 para a St Austin Review sobre o poeta estadounidense John Allan Wyeth, Dana Gioia escribe: "A Primeira guerra mundial cambiou a literatura europea para sempre. O horror da guerra mecanizada moderna e a matanza de dezanove millóns de mozos e civís inocentes traumatizaron a imaxinación europea. Para os poetas, a escala de violencia sen precedentes aniquilou as tradicións clásicas da literatura de guerra: heroísmo individual, gloria militar e liderado virtuoso. Os escritores loitaron por un novo modismo acorde coa súa experiencia persoal apocalíptica.
''"A poesía británica foi especialmente transformada polo trauma da guerra de trincheiras e o masacre indiscriminado. Os 'poetas da guerra' constitúen unha presenza imperativa na literatura británica moderna con escritores significativos como Wilfred Owen, Robert Graves, Siegfried Sassoon, David Jones, Ivor Gurney, Rupert Brooke, Edward Thomas e Isaac Rosenberg. O seu traballo, que combinaba un realismo cru e unha amarga ironía cunha sensación de tráxica futilidade, alterou a historia da literatura inglesa. Cohortes semellantes de poetas de guerra ocupan posicións importantes noutras literaturas europeas. A literatura francesa conta con Charles Péguy, Guillaume Apollinaire e Blaise Cendrars (que perdeu o brazo dereito na batalla de Champaña). A poesía italiana ten a Eugenio Montale, Giuseppe Ungaretti e Gabriele D'Annunzio. A poesía alemá ten a Georg Trakl, August Stramm e Gottfried Benn. Estes superviventes marcados remodelaron a sensibilidade do verso moderno. A Gran Guerra tamén cambiou a literatura doutro xeito brutal; matou a incontables escritores novos." ''
Serbia
Os poetas serbios da Primeira guerra mundial inclúen a Milutin Bojić, Vladislav Petković Dis, Miloš Crnjanski, Dušan Vasiljev, Ljubomir Micić, Proka Jovkić, Rastko Petrović, Stanislav Vinaver, Branislav Milosavljević, Milosav Stanimiroć, Vladimir Jelić e outros.
Austria-Hungría
dereita|miniatura| Soldados austrohúngaros descansando nunha trincheira Tamén houbo poetas bélicos do Imperio Austrohúngaro.
Géza Gyóni, húngaro socialista e antimilitarista, servira no exército antes do estalido da guerra en 1914. En resposta, escribira o grande poema pacifista Cézar, én nem megyek ("César, non vou ir"). Porén, ao revelar a investigación a implicación do coronel serbio Dragutin Dimitrijević no asasinato de Saraxevo, Gyóni aceptou as acusacións imperiais de "un complot contra nós" e a necesidade da "guerra defensiva". Algúns intelectuais húngaros consideraron que a guerra proporcionaba unha excelente oportunidade de pagar aos Romanov o papel de Nicolao I na derrota da Revolución de 1848.
Gyóni volveu alistarse e escribía poesía que enviaba desde a fronte. Segundo P. Sherwood, "os primeiros poemas, aínda exaltados, na fronte polaca lembran as cancións das marchas do poeta húngaro Bálint Balassi do s. XVI, escritas na campaña contra os turcos". Durante o asedio de Przemyśl, Gyóni escribiu poemas para animar aos defensores da cidade e publicáronse baixo o título Lengyel mezőkön, tábortúz melett. Unha copia chegou a Budapest en avión, fazaña infrecuente naqueles tempos.
O político húngaro Jenő Rákosi, usou a popularidade de Gyóni para configuralo como un valente soldado, fronte a Endre Ady, que era pacifista. Mentres, a poesía de Gyóni daba un xiro cada vez máis depresivo.
Segundo Erika Papp Faber, "A súa inclinación polo socialismo e a actitude antimilitarista foron, por un breve tempo, suspendidas, xa que se viu atrapado no fervor patriótico xeral ao estalar a guerra mundial. Pero unha vez que experimentou os horrores de guerra de primeira man, pronto perdeu as nocións románticas e volveu ás posicións máis radicais da súa mocidade, como se evidencia nos seus volumes posteriores".
Nun dos poemas desa época, Csak egy éjszakára (Por só unha noite), fai un chamamento para que os aproveitadores da guerra e os patriotas de sofá fosen pasar só unha noite nas trincheiras, e converteuse poema antibélico cuxa súa popularidade aínda perdura. Aínda se ensina nas escolas húngaras.
Gyóni foi capturado polo Exército Imperial Ruso despois da rendición de Przemyśl; escribiu o poema Magyar bárd sorsa (O destino dun bardo húngaro) en catividade.
O meu destino é o dun bardo húngaro'
Para levar polo mundo
O meu ensangrentado e cruzado maxiarismo
Como un peregrino cunha imaxe de Cristo.
Despois de dous anos detido dous en condicións atroces, morreu nun campo de prisioneiros de guerra en Krasnoyarsk, Siberia, en xuño de 1917. O seu derradeiro poemario publicouse postumamente en 1919. esquerda|miniatura|Georg Trakl, ([[1887-1914).]] Georg Trakl, poeta expresionista de Salzburgo, alistouse no exército austrohúngaro como médico en 1914. Presenciou a Batalla de Gródek, no Reino de Galicia e Lodomeria, onde os austrohúngaros sufriron unha cruenta derrota a mans dos rusos. Após a batalla, Trakl quedou ao mando dun hospital de campaña con soldados feridos e colapsouse mentalmente pola tensión. Unha noite, tras a batalla, Trakl correu a fóra e tentou dispararse para escapar dos berros dos feridos e moribundos. Impedíronlle facelo e foi enviado a un psiquiátrico. En novembro de 1914, morreu nun hospital militar de Cracovia por sobredose de cocaína. O batman de Trakl, a última persoa coa que falou o poeta, cría que a sobredose era un accidente, non un suicidio. Georg Trakl é coñecido polo poema Grodek.
esquerda|miniatura| Franz Janowitz (1892–1917). Franz Janowitz, poeta xudeu de Poděbrady, reino de Bohemia, era voluntario do exército austrohúngaro en 1913. Co estalido da guerra, foi enviado de Bolzano á fronte oriental. Despois do combate na Galicia dos Cárpatos, o seu batallón estacionouse tras as liñas en Enns, Baixa Austria, onde escribiu poesía bélica en alemán. Resultou ferido no peito no asalto a Monte Rombon (Alpes Xulianos, actual Eslovenia), parte da contraofensiva austro-alemá da batalla de Caporetto.
En novembro de 1917, morreu a causa das feridas no próximo hospital de campo #1301 en Mittel-Breth. Dous anos despois publicouse en Múnic un volume dos poemas de guerra de Janowitz, Aus der Erde und anderen Dichtungen ("Fóra da terra e outros poemas"). A primeira colección completa dos seus poemas, con todo, saíu só en 1992.
Segundo J. Adler, "Franz Janowitz entra en conflito coa idea recibida dos poetas de guerra alemáns. Nin realista, nin irónico, nin propiamente expresionista (...) Obrigado á madurez pola guerra, a súa voz poética nunca perdeu certa nota infantil; de feito, nalgúns dos seus mellores poemas, a inxenuidade e a sabedoría conviven nun grao case paradoxal".
Alemaña
miniatura| Desde [[1931, a Neue Wache en Unter den Linden en Berlín é o monumento nacional de guerra de Alemaña. Desde a reunificación alemá, unha copia ampliada da escultura de Käthe Kollwitz Mother with her Dead Son situouse directamente baixo o óculo.]]
A pesar dos últimos esforzos do káiser Guillermo II e do tsar Nicolao II para evitar o estalido da Gran Guerra a través dos telegramas Willy-Nicky, o pobo alemán recibiu a crise internacional de agosto de 1914 con euforia patriótica. Centos de miles de persoas encheron as rúas de Berlín, cantando cancións patrióticas e aplaudindo ao embaixador austrohúngaro, o Kaiser, e aos seus representantes. Tan grande era o entusiasmo popular, que tanto o Kaiser como os políticos concluíron que se non ían á guerra, nunca sobrevivirían politicamente. Algunhas manifestacións contra a guerra foron organizadas por elementos do Partido Socialdemócrata de Alemaña, pero mesmo parte dese partido finalmente inclinouse ante a vontade popular e aceptou apoiar a guerra. Aínda que os historiadores da poesía da primeira guerra mundial se centraron tradicionalmente nos poetas ingleses, houbo moitos poetas talentoses noutras linguas, como Rudolf G. Binding e Heinrich Mann. esquerda|miniatura| Capitán August Stramm, (1874-[[1915).]] August Stramm, que é considerado o primeiro dos expresionistas, foi chamado por J. Adler como un dos "poetas máis innovadores da guerra", quen di que tratou "a linguaxe como un material físico" e "perfeccionou a sintaxe até o esencial"; citando a súa afección por "formar novas palabras do vello", Adler escribiu que "o que James Joyce fixo a gran escala para o inglés, Stramm conseguiuno máis modestamente para o alemán".
O verso experimental de Stramm e a súa grande influencia na poesía alemá fixo que se comparase con Ezra Pound, Apollinaire e TS Eliot.
Foi chamado a filas como oficial de reserva despois do estalido da guerra. A súa poesía bélica foi publicada por Herwarth Walden na revista literaria de vangarda Der Sturm e máis tarde na colección Tropfenblut ("Sangue chorreando"), en 1919.
En 1915 escribiu á súa muller dende Galicia que todo era indecibelmente espantoso. Rexeitou a escritura machista, común nese tempo en Alemaña; tampouco escribiu poemas abertamente contra a guerra. Segundo Patrick Bridgwater, parece extraordinario que o poema Feuertaufe ("Bautismo por lume") causase un escándalo na prensa alemá en 1915, "pois a súa única falla é a súa absoluta honestidade, o seu intento de transmitir a sensación de estar baixo o lume inimigo por primeira vez e a negativa implícita a finxir que o sentimento era de excitación heroica"
Segundo J. Adler, "Aínda que as cartas testemuñan unha profunda confusión interna, Stramm era un oficial popular e un soldado valente". A actuación de Stramm foi eloxiada servindo ao mando do xeneral August von Mackensen na ofensiva de Gorlice-Tarnów, que expulsou ao exército imperial ruso da Galicia austríaca e da Polonia do Congreso para entrar na Gran Retirada de 1915. Polas súas accións foi altamente condecorado.
Segundo P. Bridgwater, "parece ter atopado no inferno da guerra total ao redor de Brest-Litovsk en 1915 a sensación de harmonía que buscara durante tanto tempo". Unhas semanas antes da súa morte, Stramm escribira a Herwarth Walden: "Singularmente, a vida e a morte son un... Ambos son un... A batalla e a noite e a morte e o ruiseñor son todos un!".
O 1 de setembro de 1915, pouco despois de regresar á súa unidade, o capitán Stramm recibiu un disparo na cabeza durante un brutal combate corpo a corpo contra os soldados rusos que se retiraran aos pantanos de Rokitno. O 2 de setembro foi enterrado con honores militares no cemiterio de Gorodec, no distrito de Kobryn da actual Belarús.
Cando estalou a guerra en 1914, Gerrit Engelke, un poeta obreiro de Hannover, estaba na neutral Dinamarca. Nun principio dubidou en volver, pero viuse obrigado por presións financeiras. Serviu en combate nas batallas de Langemarck, St. Mihiel, Somme, Dünaberg e Verdún. En 1916, recibiu a Cruz de Ferro por cruzar o río Yser a nado. Engelke foi ferido en 1917 e, durante a súa recuperación, comprometeuse cunha viúva de guerra, pero foi obrigado a volver ao combate en maio de 1918. Foi ferido de morte durante un asalto británico o 11 de outubro de 1918 e morreu ao día seguinte nun hospital de campaña británico. Escribira: "A maior tarefa á que nos enfrontamos despois da guerra será perdoar ao noso inimigo, que, despois de todo, foi o noso veciño na Terra desde a creación".
Gerrit Engelke é coñecido polo seu poema contra a guerra An die Soldaten Des Grossen Krieges ("Aos soldados da Gran Guerra"), un poema en hexámetro dactílico inspirado nas odas de Hölderlin. Engelke insta aos soldados de todas as nacións combatientes a se uniren na irmandade universal. esquerda|miniatura| Walter Flex Walter Flex, autor do poema Wildgänse rauschen durch die Nacht, era natural de Eisenach e asistiu á Universidade de Erlangen. Ao estalar a guerra, traballaba como titor particular dunha familia da nobreza alemá. A pesar dos débiles ligamentos da súa man dereita, Flex presentouse voluntario no Exército Imperial.
Resultou ferido de morte en Estonia durante a operación Albion e morreu a causa das súas feridas na illa de Saaremaa, en outubro de 1917. O seu epitafio é unha cita do seu poema de 1915, Preußischer Fahneneid ("O xuramento prusiano"). Debido ao idealismo de Flex sobre a Gran Guerra, á popularidade póstuma dos seus escritos e ao status icónico que foi asociado á súa morte durante a guerra, agora considérase a resposta de Alemaña aos poetas aliados Brooke e Alan Seeger. esquerda|miniatura| Yvan Goll en 1927 Yvan Goll, un poeta xudeu de Sankt Didel, no disputado territorio de Alsacia-Lorena, escribiu bilingüe en alemán e francés. Ao estalar a guerra en 1914, Goll fuxiu a Zúrich, na neutral Suíza, para evadir o recrutamento no Exército Imperial Alemán. Estando alí, escribiu moitos poemas contra a guerra, nos que buscaba promover un mellor entendemento entre Alemaña e Francia. O seu poema bélico máis famoso é Réquiem. Für die Gefallenen von Europa (Réquiem, polos mortos de Europa).
esquerda|miniatura| Reinhard Johannes Sorge en licenza en Berlín, 1915 Reinhard Sorge, o autor da obra expresionista Der Bettler, viu a chegada da guerra como un convertido idealista ao catolicismo. Pouco antes de ser ferido de morte por fragmentos de granadas na batalla do Somme, Sorge escribiu á súa esposa expresando a crenza de que o que el chamou, "a ofensiva anglo-francesa" ía conseguir superar as defensas alemás. Sorge morreu nun hospital de campaña de Ablaincourt en xullo de 1916. A muller de Sorge decatouse da súa morte cando unha carta, na que informaba ao marido de que a deixara embarazada durante o seu último permiso, lle foi devolta como non entregábel.
En 1920, publicou o poeta alemán Anton Schnack, a quen Patrick chamou como "un dos dous grandes sen ambigüidades", poetas alemáns da guerra e "o único poeta en lingua alemá cuxa obra se pode comparar coa de Wilfred Owen" a secuencia de sonetos Tier rang gewaltig mit Tier ("Besta loitou bravamente con besta").
Tamén segundo Bridgwater, "Os poemas de Tier gewaltig mit Tier seguen un curso aparentemente cronolóxico que suxire que Schnack serviu primeiro en Francia e despois en Italia. Trazan o curso da guerra, tal e como a viviu el, desde a partida cara á fronte, pasando por innumerables experiencias ás que poucos poetas alemáns, a excepción de Stramm, fixeron xustiza en máis que poemas illados, até a retirada e o bordo da derrota."
dereita|miniatura| As esculturas de [[Käthe Kollwitz dos pais entristecidos vixian dende os anos 30 no cemiterio de guerra alemán de Vladslo, preto de Diksmuide, en Bélxica. O cemiterio alberga os restos de 25.644 soldados alemáns que morreron durante a Gran Guerra.]]
Os 60 sonetos que compoñen Tier rang gewaltig mit Tier, "están dominados por temas da noite e da morte". Aínda que o seu esquema de rima ABBA-CDDC-EFG-EFG é típico da forma do soneto, Schnack tamén escribe na longa liña en ritmos libres desenvolvidos en Alemaña por Ernst Stadler, quen á súa vez se inspirou no verso libre experimental de Walt Whitman.
Patrick Bridgwater, que, en 1985, chamou a Tier rang gewaltig mit Tier, "sen dúbida a mellor colección individual producida por un poeta de guerra alemán en 1914–18" engade, con todo, que Anton Schnack, ''"é até a data practicamente descoñecido mesmo en Alemaña". ''
Francia
Entre os poetas franceses da primeira guerra mundial destacan Guillaume Apollinaire, Adrien Bertrand, Yvan Goll e Charles Péguy. esquerda|miniatura| Blaise Cendrars vestiu o uniforme da Lexión Estranxeira Francesa en 1916, pouco despois da amputación do brazo dereito. En 1914, Blaise Cendrars, un poeta suízo francófono de La Chaux-de-Fonds, Neuchâtel, vivía en París e xogaba un papel importante na poesía modernista. Cando comezou, Cedrars e o escritor italiano Ricciotto Canudo fixeron un chamamento a outros artistas e escritores estranxeiros para se incorporaren ao exército francés. Foi enviado á primeira liña no Somme onde desde mediados de decembro de 1914 a febreiro de 1915 estivo nas trincheiras de Frise (La Grenouillère e Bois de la Vache). Durante a segunda batalla de Champaña en setembro de 1915, Cendrars perdeu o brazo dereito e foi dado de baixa do exército francés. Cendrars describiu máis tarde as súas experiencias bélicas nos libros La Main coupée ("A man cortada") e J'ai tué ("Eu matei"), e é o tema do seu poema Orión en Travel Notes:
dereita|miniatura| Louis Pergaud (1882-1915). O simbolista francés Louis Pergaud considerouse pacifista e, ao estalar a guerra en 1914, intentou en balde rexistrarse como obxector de conciencia. Pola contra, foi recrutado no exército francés e enviado ás trincheiras da fronte occidental.
O 7 de abril de 1915, o rexemento de Pergaud atacou as trincheiras do exército imperial alemán preto de Fresnes-en-Woëvre, resultando ferido ao quedar atrapado nun arame de espiño. Horas despois, os soldados alemáns rescataron os soldados franceses feridos e leváronos a un hospital de campaña detrás das liñas alemás. O 8 de abril de 1915, Pergaud e moitos outros prisioneiros de guerra morreron por fogo amigo, cando un bombardeo de artillería francesa destruíu o hospital. esquerda|miniatura| Jean de La Ville de Mirmont (1886–1914). Jean de La Ville de Mirmont, poeta hugonote de Bordeos, estaba encantado polo estalido da guerra. Segundo Ian Higgins, "Aínda que non era apto para o servizo activo, presentouse voluntario e despois de ser rexeitado repetidamente que finalmente conseguiu alistarse".
En 1914, foi chamado á fronte co grao de sarxento do 57 Rexemento de Infantería.
Segundo Ian Higgins, "Suxeriuse que aquí estaba por fin a gran aventura que estaba desexando. Certamente, o preludio da guerra lle "interesaba" e tiña ganas de presenciar e, se é posible, participar nunha guerra que probablemente ía "prenderlle lume a toda Europa". As súas Lettres de guerre desenvólvense de xeito conmovedor dende o entusiasmo inicial pola defensa da civilización e a convicción de que o inimigo era todo o pobo alemán, a través dunha crecente irritación polo lavado de cerebro machista e a flagrancia do que hoxe se chamaría a "desinformación" que se vendeu polos franceses. prensa (moito máis censurada que a británica, dixo), a unha eventual admiración, na fronte, polo heroísmo e a humanidade que moitas veces amosa o inimigo."
Aínda que adoitaba dicir: "Non son nin un pouco francés", Kalloc'h alistouse no exército francés co inicio da guerra en 1914.
Segundo Ian Higgins, ''"Cando chegou a guerra, como tantos outros, viuno como unha defensa da civilización e o cristianismo, e inmediatamente presentouse voluntario para a fronte. 'Só Irlanda e Bretaña', escribe nun poema, 'aínda axudan a Cristo a levar a cruz: na loita por revitalizar o cristianismo, os pobos celtas están no furgón". Ademais, loitando por Francia, viu a guerra como a gran oportunidade de afirmar a identidade nacional da Bretaña e resucitar a súa lingua e cultura".''
Yann-Ber Kalloc'h, que empuñaba un machado de mariñeiro que antes se usaba na Mariña francesa para abordar barcos inimigos e, segundo se informa, era un terrible inimigo no combate corpo a corpo. O seu lema era "Por Deus e Bretaña". Morreu en combate o 10 de abril de 1917, cando un proxectíl alemán aterrou preto da súa caseta en Cerizy, Aisne.
A última achega de Kalloc'h á literatura bretoa é a colección de poesía Ar en Deulin, que se publicou postumamente.