cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pohnpei
Historia
As illas Carolinas foron descubertas o 22 de agosto de 1526 polo explorador español Toribio Alonso de Salazar. O 1 de xaneiro de 1528 o descubridor Alonso de Saavedra tomou posesión en nome do Rei de España das illas de Uluti, sendo visitado o arquipélago en 1542, Illas Matelotes, 1543, 1545 e por Legazpi en 1565.
En Pohnpei atópanse interesantes ruínas dunha civilización micronesia, destacando as ruínas de Nan Madol.
Pohnpei, xunto coas Illas Senyavin, foi unha das illas máis tardiamente descubertas por Occidente: foi avistada por primeira vez polo navegante ruso Fyodor Litke en 1828, máis de dous séculos despois que o resto das Illas Carolinas. Nesta illa atopouse a principal sede de goberno das Carolinas, chamada comunmente a colonia, adxacente á capital actual, Palikir.
Tras a guerra hispano-estadounidense, Alemaña comprou a illa a España; baixo soberanía alemá, a colonia foi nomeada oficialmente Kolonia. Pohnpei foi ocupada polo Xapón durante a primeira guerra mundial, tras a cal a Sociedade de Nacións declarou que as illas Carolinas debían pasar a administración xaponesa, como débeda de guerra pola derrota alemá, xunto coas illas Marshall e as Marianas (excepto Guam, territorio estadounidense).
Durante a Segunda Guerra Mundial a illa foi esquivada durante as campañas anfibias estadounidenses entre 1943 e 1945. As instalacións militares foron bombardeadas en varias ocasións, incluíndo os bombardeos dos barcos de batalla USS Massachusetts (BB-59) e Iowa (BB-61), así como o ataque aéreo de Cowpens (CVL-25). Ao termo da guerra, as Illas Carolinas pasaron a formar parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico.
Os Estados Federados de Micronesia obtiveron a independencia en 1986. Desde entón, Pohnpei foi un resgardado porto tropical baixo control indirecto dos Estados Unidos.
A poboación en 2001 era de 49.300 habitantes.
División territorial e descentralización
miniatura|Mapa dos cocncellos de Pohnpei
Os concellos da illa de Pohnpei son:
Lista dos concellos actuais
O Estado de Pohnpei conta con once municipios distribuídos do seguinte xeito: seis para a illa de Pohnpei, cinco para as illas exteriores. O municipio de Kolonia só se incorporou despois da Segunda Guerra Mundial, apartándoo de Nett.
Mitos sobre Pohnpei
thumb|250px|Mapa de Nan Madol na costa de Ponapé. O hipotético continente de Lemuria, formulado por científicos no século XIX, foi relacionado posteriormente con Pohnpei. As lendas xurdidas ao redor de Lemuria levaron a místicos franceses a relacionar estas lendas coas infrecuentes ruínas de Nan Madol, explicando a existencia destas ruínas como o que restaba emerxido dese hipotético continente tras un cataclismo. Posteriormente, escritores como Lovecraft e August Derleth aproveitaron tales mitificaciones para situar en Pohnpei a entrada a fantásticas civilizacións de terribles alieníxenas; nos 1960 o ufólogo Erik von Däniken afirmaba que as ruínas de Nan Madol e outras en Ponape debíanse á obra de extraterrestres.
Theophil Noack
Theophil Johann Noack, nado o 20 de setembro de 1840 en Ostre Bardo (en alemán, Wusterbarth), voivodato de Pomerania Occidental (Polonia), e finado o 31 de marzo de 1918 en Braunschweig, no actual Land de Baixa Saxonia (Alemaña), foi un zoólogo alemán.
Traxectoria
En 1858 comezou a estudar Historia Natural e Xeografía na Universidade de Halle, pasando despois á Universidade de Leipzig, onde se doutorou en Medicina en 1865. Entre 1860 e 1874 foi profesor nunha escola secundaria (Gymnasium) en Stettin (actual Szczecin) e, desde 1874 até 1911, foi profesor no Ducal Reform Gymnasium de Braunschweig.
As investigacións de Noack centránronse na fauna de mamíferos de África. En 1906 describiu unha misteriosa especie de elefante anano africano, á que denominou Loxodonta pumilio, estudando un espécime que adquirira Carl Hagenbeck, do zoolóxico do Bronx de Nova York. Nos anos seguintes, porén, constatouse que o tal Loxodonta pumilio non era máis ca un exemplar de pequeno tamaño de elefante africano de bosque (Loxodonta cyclotis) e, polo tanto, non era un taxon válido.
Noack describiu, entre outros taxa:
Theophil Noack escribiu moitos artigos, os máis deles aparecidos nas revistas Zoologischer Anzeiger e Zoologische Jahrbücher, publicadas pola Deutschen Zoologischen Gesellschaft (Sociedade Alemá de Zooloxía).
Abreviatura
A abreviatura Noack emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Gonzalo Fernández de Traba
Gonzalo Fernández de Traba (finado cara a 1164) foi un nobre galego, xefe da Casa de Traba, e conde de Traba, Monterroso e Trastámara.
Traxectoria
Foi o fillo primoxénito e sucesor de Fernando Pérez de Traba e a súa esposa Sancha González, polo que era neto do Conde Pedro Froilaz.
Casamento e descendencia
O 1 de agosto de 1150 casou cunha certa Elvira Rodríguez, muller de orixes descoñecidas, coa que, nesa data, fixo unha doazón á abadía cisterciense de Monfero. Tivo dous fillos: Fernando González de Traba e Gómez González de Traba, e dúas fillas: Urraca, que casou con Fruela Ramírez, e Aldonza, que casou con Lope Díaz I de Haro.
O 12 de xaneiro de 1156 casou con Berenguela Rodríguez, filla de Rodrigo Vélaz e Urraca Álvarez, e irmá de Álvaro Rodríguez, relacionándose así coa familia Vela.
Vila do Monte, Requeixo, Chantada
Vila do Monte é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 4 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 1 era home e 3 eran mulleres.
Nicotina
miniatura|Planta do tabaco. A nicotina é un composto orgánico, un alcaloide atopado na planta do tabaco (Nicotiana tabacum), con alta concentración nas súas follas. Constitúe case o 5% do peso da planta. A nicotina debe o seu nome a Jean Nicot, quen introduciu o tabaco en Francia en 1560. Sintetizase nas zonas de maior actividade das raíces das plantas do tabaco, trasportada polo zume ás follas verdes. O depósito realizase en forma de sales de ácidos orgánicos.
É un potente veleno e incluso se emprega en múltiples insecticidas (fumigantes para invernadoiros). En baixas concentracións, a substancia é un estimulante e é un dos principais factores de adicción ó tabaco. É soluble en auga.
Características
Entre as súas características destacan o sabor amargo e a súa cor amarela.
Factores serviron para potenciar o consumo
O aumento da nicotina nos diferentes tipos de tabaco, e diferentes aditivos desta para que lle resulte o consumidor moito máis difícil deixar de consumir.
Efectos sobre o metabolismo
Os efectos que fai no metabolismo: coma no fígado por medio do grupo das enzimas do citrocromo P-450 (son enzimas que teñen a función de eliminar substancias que non son sintetizadas polo propio organismo),este provoca un efecto estimulante sobre a vixilanza e a alerta e o rendimento cognitivo do sistema nervioso central (doses baixas), e tamén causa un efecto reforzador ou de reconpensa sobre o sistema nervioso limbico, mediado pola vía neuronal do pracer (doses elevadas).
Riscos para a saúde
miniatura|Posíbeis efectos da nicotina nos seres humanos (texto en inglés) Ademais dos outros riscos coma por exenplo o cancro de pulmón, tamén atopamos unha enfermidade que se causa o suspender bruscamente os antidepresivos, xa que pénsase que non producen a chamada "tolerancia" que é a síntoma ao que nós referimos.
Aethelred I de Northumbria
Æthelred (/ˈæθəlrɛd/), nado c. 762 e finado o 18 de abril de 796, foi rei de Northumbria de 774 a 779 e outra vez de 790 ata que foi asasinado en 796.
Traxectoria
Era fillo de Æthelwald Moll e Æthelthryth e posibelmente converteuse en rei mentres aínda era un neno tras a deposición de Ealhred.
Primeiro período
Despois de gobernar durante case dez anos, os northumbrianos expulsaron a Ealhred de York en 774. Entón escolleron a Æthelred como rei e foi "coroado con gran honra". No primeiro ano despois da súa ascensión Æthelred, que puido estar influído polo seu pai Æthelwald, ordenou o asasinato do ealdorman, Eadwulf.
Gontade, Ardaña, Carballo
Gontade é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 9 homes e 13 mulleres.
Aethelred I de Northumbria
Primeiro período
Æthelred foi deposto como rei e o trono pasou a Ælfwald, neto de Eadberht.
Restauración
Æthelred viviu no exilio durante o reinado de Ælfwald e do seu sucesor Osred II. Aínda así, en 788 ou 789, Osred foi deposto, tonsurado á forza e exiliado e exiliado e Æthelred foi restaurado no trono.
Durante o seu segundo reinado, Æthelred ordenou en 790 o asasinato do ealdorman Eardwulf pero sobreviviu e máis tarde converteríase en rei. Os fillos de Ælfwald, Ælf e Ælfwine, foron asasinados, probabelmente por ordes de Æthelred, en 791. Ao ano seguinte, Osred tentou recuperar o trono, pero foi derrotado, capturado e morto o 14 de setembro de 792. Un ano máis tarde, Lindisfarne foi saqueado polos viquingos, e Alcuíno escribiu cartas a Æthelred culpando deste acontecemento aos pecados cometidos por Æthelred e os seus nobres.
O 29 de setembro de 792 Æthelred contraeu matrimonio con Ælfflæd, filla de Offa de Mercia en Catterick.
Morte e sucesión
dereita|miniatura|200x200px|A antiga fortaleza romana en Corbridge onde Æthelred foi asasinado. Mentres Æthelred estaba en Corbridge un grupo de nobres asasinouno o 18 de abril de 796. Como resultado, Osbald, ealdorman e amigo de Alcuíno, anterior asesor de Æthelred, converteuse en rei, pero abdicou ao cabo de 27 días.
Dasypsyllus gallinulae
Dasypsyllus gallinulae é unha especie de pulga parasita das aves orixinaria de Suramérica, aínda que agora está espallada por todo o mundo. É unha pulga grande, doadamente identificable porque o macho ten dúas espiñas con forma de corno pesadas nunha das súas solapas xenitais, e a femia ten unha embocadura profunda no sétimo esternito.
Encóntrase nos niños de aves, pero é máis probable atopala no corpo da ave que, por exemplo, a pulga das galiñas Ceratophyllus gallinae, que normalmente se encontra nos niños. Entre os moitos hóspedes de D, gallinae están a galiña de río (Gallinula chloropus), a arcea (Scolopax rusticola), os tetraoninos, o paporroibo (Erithacus rubecula), a estreliña do norte (Regulus regulus), o párido Poecile montanus, e o gabeador Certhia familiaris.
A Valada, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
A Valada é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
As Leiras de Arriba, Montouto, Abadín
As Leiras de Arriba é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes en 2015 (6 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
El número uno
El número uno foi un programa de televisión español emitido por Antena 3 e producido por Gestmusic Endemol. Nel, concursantes anónimos deberán seducir semanalmente, cos temas elixidos por eles mesmos, tanto ao público como ao xurado. Foi estreado o 26 de marzo de 2012 e foi presentado pola galega Paula Vázquez. Entre o 31 de maio e o 5 de xullo de 2013 emitiuse a súa segunda edición.
Mécanica do programa
Durante 13 galas, os participantes deberán demostrar que son os mellores cantando e interpretando as súas cancións. Tras as súas actuacións, o xurado deberá blindar a 10 deles durante as primeiras catro galas, a 5 durante as catro próximas e a outro máis, nas últimas galas. Os concursantes restantes, déixanse en man do público. A audiencia decide os dous duelistas, e finalmente o xurado expulsa a un deles.
El Número Uno (2012)
A primeira edición foi emitida por Antena 3 entre o 26 de marzo e o 21 de xuño de 2012, durante as noites do luns. O gañador da primeira edición foi Jadel, seguido de Roko e Garson.
Xurado
As actuacións dos concursantes son valoradas por un xurado profesional composto por cinco cantantes: Miguel Bosé, Natalia Jiménez, Sergio Dalma, Ana Torroja e David Bustamante. Ante a ausencia de Sergio Dalma nas galas 6, 9 e 11 por motivos laborais e de David Bustamante na gala 12 por enfermidade, o seu lugar foi ocupado pola artista Mónica Naranjo. A gala final do programa foi a única á que asistiron os seis membros do xurado, xa que Mónica foi invitada tamén malia non ter que substituír a ninguén. En numerosas galas os membros do xurado cantaron cos concursantes e entre eles, a maioría das actuacións foron en forma de dúos.
Estatísticas semanais
(*) Como todo o xurado votara para salvar a Edu, e soamente quedaba por votar David, este, deu o seu voto aos dous restantes. (º) Laia foi nomeada directamente por ser a peor clasificada no reto semanal. (ºº) A blindaxe de Hermi non foi por gañar o reto semanal senón porque dous dos exconsursantes (Dana e Meritxell), que non cantaron dueto nesa gala, a blindaron.
El Número Uno (2013)
A segunda edición foi emitida por Antena 3 entre o 31 de maio e o 5 de xullo de 2013, durante as noites dos venres. O gañador foi Raúl, seguido de Maribel e Sebastián.
Estatísticas semanais
(*) O programa esqueceu emitir a súa actuación.
Psychotic Reaction
Psychotic Reaction é o único álbum de estudio da banda estadounidense de garage rock Count Five, publicado en outubro de 1966 a través do selo Double Shot Records.
Conta co exitoso sinxelo “Psychotic Reaction”, que foi número 5 nas listas da Billboard en outubro de 1966, e coas versións de The Who “My Generation” e "Out in the Street".
A Veiga, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
A Veiga é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Aeroporto de Santorini (Thira)
O aeroporto internacional de Santorini (Thira) (IATA: JTR, ICAO: LGSR) é un aeroporto en Santorini/Thira, Grecia, situado ao norte da vila de Kamari. O aeroporto ten tanto un uso militar como civil. Santorini é unha das poucas illas Cícladas cun grande aeroporto. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 1 685 695 pasaxeiros.
Goberno dos Países Baixos
miniatura|Edificios do goberno na [[A Haia|Haia. Na torre, Torentje, ten o seu despacho o Primeiro Ministro. ]] O Goberno dos Países Baixos exerce o poder executivo do país. Está conformado polo rei e o gabinete, no que se integran o primeiro ministro, os ministros e os secretarios de Estado. Malia a que, segundo a Constitución dos Países Baixos, Amsterdam é a capital do Estado, as oficinas do goberno están na Haia, en concreto no complexo chamado Binnenhof.
Funcións
O executivo encárgase da xestión e administración do Estado e a aplicación das leis aprobadas polos Estados Xerais (parlamento). Máis especificamente:
Os traballos do goberno son supervisados polo parlamento, especialmente pola Segunda Cámara (a cámara baixa). Os membros do lexislativo poden preguntar por escrito ou oralmente aos membros do executivo, ou convocalos a un pleno de forma urxente de consideralo necesario. O artigo 42.2 da Constitución establece que os ministros son responsables das súas políticas, polo que a Segunda Cámara dos Estados Xerais pode someter ao conxunto do goberno, ou a un ministro ou ministra particular a un voto de confianza. En caso de non obtelo, este ministro debe presentar a súa dimisión.
Consello de Ministros
miniatura|O Primeiro Ministro, Mark Rutte, preside un Consello de Ministros en 2012Aínda que o primeiro ministro, os ministros e os secretarios de Estado forman o gabinete (en neerlandés: Kabinet), só os ministros e o primeiro ministro se integran no Consello de Ministros (en neerlandés: Ministerraad), o órgano colexiado de goberno. Nel os ministros expoñen os seus proxectos, expresan as súas opinións e chegan a acordos, pois as decisións adoptadas deben ser defendidas de forma solidaria por todos eles. Os secretarios de Estado poden ser consultados polo Consello, aínda que non forman parte do mesmo. Teoricamente, o monarca forma parte do Consello de Ministros, mais na práctica non participa dos procesos de decisión política. O Consello de Ministros reúnese de forma semanal, os venres, no Binnenhof da Haia.
Primeiro Ministro
esquerda|miniatura|Fotografía de 2011 con varios primeiros ministros, de esquerda a dereita: [[Wim Kok (1994-2002), Dries van Agt (1977-1982), Piet de Jong (1967-1971), Mark Rutte (dende 2012), Ruud Lubbers (1982-1994) e Jan Peter Balkenende (2002-2010). ]] O Primeiro Ministro é o xefe do goberno dos Países Baixos. En neerlandés é chamado oficialmente Minister-President, aínda que de forma informal tamén é común denominalo premier. A figura do Primeiro Ministro leva aparellada o cargo de ministro de Asuntos Xerais. Teoricamente, ten o mesmo rango que o resto de ministros, mais de facto é xerarquicamente superior. Coordina a acción do goberno e preside os consellos de ministros, é a figura máis pública do executivo pois é o voceiro do mesmo e forma parte do Consello Europeo. A súa oficina está localizada nunha pequena torre do complexo do Binnenhof, chamada Torentje, e dispón dunha residencia oficial, Catshuis; ambas na Haia.
Dende 2010 o Primeiro Ministro dos Países Baixos é o liberal Mark Rutte, da VVD. Con todo, once primeiros ministros dende a Segunda Guerra Mundial foron militantes das formacións da democracia cristiá: ben do Partido Popular Católico, ben do Partido Antirrevolucionario, ou da máis recente Chamada Demócrata Cristiá (CDA).
Formación do goberno
Logo das eleccións, que se celebran por sufraxio universal cada catro anos, unha vez coñecida a composición definitiva da Segunda Cámara, comenza o proceso para explorar a formación do goberno. Dado o sistema electoral neerlandés, moi proporcional, e o fragmentado do seu sistema de partidos, nunca se logrou un goberno respaldado por un único partido, pois ningunha formación acadou maioría absoluta. As negociacións para artellar unha maioría adoitan prolongarse durante meses. Nese tempo os partidos que queiran van conformando a coalición de goberno, pactan o programa político do goberno e deciden os nomes do Primeiro Ministro (xefe do executivo), os ministros (responsables das áreas específicas) e os secretarios de Estado (de rango menor que os ministros, dependentes deles pero que poden asumir responsabilidades que estes deleguen neles). miniatura|A raíña [[Beatriz dos Países Baixos co goberno de J. P. Balkenende no Palacio de Huit ten Bosch (A Haia) en 2007.]] Tradicionalmente, o monarca xogaba un papel moi significado no proceso de negociación do goberno. Unha vez escrutados os votos, o monarca mantiña entrevistas con diferentes personalidades políticas do Estado: a vicepresidencia do Consello do Estado (Raad van State), máximo órgao asesor do executivo; a presidencia das súas cámaras dos Estados Xerais, así como os delegados dos partidos con representación na Segunda Cámara. Se nesas conversas quedan claras as intencións de entendemento entre algúns partidos que poderían soster o goberno, o rei nomeaba un "formateur": o político que logo sería o Primeiro Ministro, para que concretase cos partidos que sustentarían ao goberno o programa político e os nomes dos ministros e secretarios de Estado. En caso de que non existise un escenario tan doado, para gañar tempo e continuar coas conversas, o rei nomeaba a un "informateur": un político de recoñecido prestixio para que continuase buscando alternativas entre os partidos para lograr un goberno cunha maioría parlamentaria. O informateur despacha co rei cada certo tempo informando da situación, ata que finalmente lle indicaría o nome do posible "formateur". Con todo, dende 2012 o proceso cambiou e os partidos negocian entre eles no parlamento, deixando ao rei co rol final de nomear o goberno mais sen intervir no proceso.
Unha vez as negociacións rematan cos partidos definidos, as políticas pactadas e os candidatos decididos, o rei nomea o Primeiro Ministro, aos ministros e secretarios de Estado asinando un real decreto. Os novos ministros e secretarios de Estado son logo recibidos polo monarca para que lle xuren ou prometan fidelidade tal e como establece a Constitución no artigo 49.
Os nomeamentos do "informateur" e "formateur" foron o resultado de prácticas que se foron consolidando dende o final da Segunda Guerra Mundial. A finalidade era preservar á Coroa de verse comprometida nas negociacións partidarias, por iso resultou un modelo atractivo para outras monarquías cuxos sistemas políticos tenden a sufrir bloqueos políticos como Bélxica e, dende sectores xornalísticos e académicos, tamén se propuxo para España logo das eleccións de 2015 e 2016 e, de novo, tras a dobre convocatoria de 2019.
Penny Black
O Penny Black foi o primeiro selo postal da historia, emitido polo Reino Unido o 1 de maio de 1840 e válido para uso postal dende o 6 de maio por iniciativa de Rowland Hill logo da reforma do sistema postal británico destinado a facer pagar ao expedidor segundo o peso do envío, e non ao destinatario e segundo a distancia como ata entón.
O selo leva a efixie da raíña Vitoria, para o seu deseño convocouse un concurso no que participaron máis de 2000 deseños e para o que había un premio de 600 libras, non houbo un gañador, o deseño base foi un medallón de William Wyon realizado en 1837 para conmemorar a visita da raíña a Londres, foi pintado por Henry Corboull, gravado por Frederick e Charles Health e impreso por Perkins Bacon. Tivo unha primeira tiraxe de 60.000 exemplares, pero ata ser retirado da circulación, en 1841, emitíronse 68.000.000 de exemplares, dos que se calculan que sobreviven 1.500.000.
Cada selo amosa as coordenadas do lugar que ocupaba inicialmente na folla de impresión, esas coordenadas fórmanse con dúas letras, unha pola liña e outra pola columna: de AA a TL, que aparecen nos recantos dos selos e que permiten aos filatelistas reconstruír as follas completas dos primeiros selos británicos.
A Ponte, Montouto, Abadín
A Ponte é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (5 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
A Igrexa, Ardaña, Carballo
A Igrexa é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 6 homes e 4 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Rodan
Rodan foi unha banda estadounidense de post-hardcore activa entre os anos 1992 e 1995. A formación máis coñecida do grupo estaba composta por Jeff Mueller (guitarra/voces), Jason Noble (guitarra/voces), Tara Jane O'Neil (baixo/voces), e Kevin Coultas (batería).
Historia
Rodan formouse en Louisville, Kentucky no ano 1992. Despois de que os baterías Jon Cook e John Weiss pasasen brevemente pola banda, en 1993 uniuse Kevin Coultas, que estaría co grupo ata a súa disolución. Tamén en 1993 a banda gravou a súa demo Aviary que tivo unha edición limitada. Posteriormente dúas cancións de Aviary; "Milk and Melancholy" e "Exoskeleton", foron regravadas e publicadas como o EP How the Winter Was Passed. Seis dos temas da demo tamén foron regravados por Bob "Rusty" Weston (de Shellac) e editados en 1994 como o álbum Rusty. A banda actuou como "Truckstop" na road movie de culto de 1994 Half-cocked á que tamén prestaron música para a súa banda sonora. Aínda que nunca fichou polo selo, Rodan tiña unha relación moi próxima a Simple Machines, contribuínda a varios recompilatorios e tocando no festival Working Holiday da discográfica. A banda tamén realizou unha sesión John Peel en 1995.
Rodan separouse en 1995 dedicándose os seus membros a outros proxectos musicais: O'Neil en Retsin e en varios traballos en solitario; Mueller en June of 44; Coultas e Noble en Rachel's; e Coultas e O'Neil en The Sonora Pine. Mueller e Noble crearon Shipping News a finais de 1996 e continuaron tocando ata que Jason Noble morreu de cancro o 4 de agosto de 2012. Jon Cook, o batería orixinal da banda, morreu en febreiro de 2013.
Karl Oppitzhauser
Karl Oppitzhauser, nado o 4 de outubro de 1941 en Bruck an der Leitha, é un expiloto de carreiras de Austria. É coñecido principalmente polo seu optimista intento de entrar na Fórmula 1 no Gran Premio de Austria de 1976.
Campo, Huesca
miniatura|300px|Vistas de Campo. Campo é un concello da provincia de Huesca, situado na comarca da Ribagorza, no extremo nordeste de Aragón. A súa poboación era de 295 habitantes en 2005, nunha superficie de 23,03 km² e unha densidade de 12,81 hab/km². miniatura|150px|Situación da Ribagorza en Aragón, na que se localiza Campo
Karl Oppitzhauser
Carreira
En 1976, Oppitzhauser intentou entrar no Gran Premio de Austria co ÖASC Racing Team local, pilotando un March 761, a pesar de ter pouca experiencia en coches de carreiras monoprazas. Debido a esta falta de experiencia, tanto Oppitzhauser como ao seu compañeiro de equipo Otto Stuppacher negouselles a entrada ao evento. A diferenza de Stuppacher, Oppitzhauser non fixo máis intentos na Fórmula Un.
Despois do seu intento na Fórmula Un, Oppitzhauser entrou nunha rolda en Brands Hatch no campionato Shellsport G8 Fórmula 5000, pero non comezou a carreira. Cambiou a carreiras de turismos, e competiu cun BMW 635CSi no  Grupo 5.
Campo, Huesca
Xeografía
Está sito na ribeira do río Ésera, na Ribagorza media, nunha depresión ou "hoya" que a erosión formou nos afloramentos do cretáceo e que se prolonga polos vales de Lierp e Bardaxí, non lonxe do macizo do monte Turbón. Na depresión de Campo quíxose facer un encoro que á fin non se levou a cabo, pero ameaza de facelo tivo consecuenzias negativas na economía local.
Karl Oppitzhauser
Carreira
A principios dos anos oitenta, Oppitzhauser cambiou de deporte, tentando as carreiras de trotóns, antes de regresar aos turismos en 1984, onde estivo ata 1992. De 1995 a 1999, participou no Ferrari 355 Challenge, logo cambiou a un  Ferrari 360 Módena, gañando o European Group 2 Ferrari Challenge en 2001. Posteriormente subiu ao Grupo 1 Ferrari Challenge. A súa última entrada no Ferrari Challenge chegou a Imola en  2017, quedando no posto 22 na clase afeccionados.
Oppitzhauser dirixe agora un concesionario Chrysler, Jeep, Dodge e Hyundai na súa cidade natal de  Bruck.
Campo, Huesca
Xeografía
O concello ocupa unha área de 23,03 km2.
Karl Oppitzhauser
Resultados completos do Campionato Mundial Sportscar
( clave) (As carreiras en grosa indican pole position) (As carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula 1
(chave)
Resultados completos nas Shellsport International Series
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Rede mundial de xeoparques
A Rede Mundial de Xeoparques da UNESCO (en inglés UNESCO Global Geoparks), é unha rede coordinada pola UNESCO que ten por obxecto promover e conservar a herdanza xeolóxica do planeta, así como promover unha investigación e desenvolvemento sustentable. Esta rede foi fundada no 1998 como unha entidade asociada á UNESCO co nome en inglés Global Geoparks Network e foi xestionada pola división das Ciencias Ecolóxicas e Terrestres da UNESCO. En 2015 foi redeseñada ao se crear o "Programa Internacional de Xeociencias e Xeoparques" e integrándoa dentro da UNESCO.
A rede
right|miniatura|350px|A distribución global dos xeoparques en 2014. A rede internacional procura a adhesión de membros que lideren a creación de xeoparques, áreas xeográficas onde a herdanza xeolóxica se lle preste atención, se forme sobre ela e se protexa. A UNESCO estableceu unha serie de criterios para a declaración dun xeoparque, despois de ser proposto polo goberno que lle competa, para ser incluído na rede mundial de xeoparques:
Cada ano ou cada dous anos avalíanse se estes criterios de cumpren por parte dun comité dos xeoparques, que se reúne na Conferencia Internacional de Xeoparques, e se engaden novos espazos e se fai un seguimento dos xa aprobados. A primeira xuntanza do comité celebrouse no 2004 e continúan a se reunir desde entón.
A rede traballa en conxunto con outros programas da UNESCO, como a responsable das Programa sobre o Home e a Biosfera, que segue as Redes da Biosfera. Con iso promove o desenvolvemento local sostible grazas a interacción das comunidades locais cos espazos naturais nos que habitan.
En 2019 foran aprobados polo comité de seguimento un total 147 xeoparques en 41 estados.
George Gershwin
George Gershwin, nado en Brooklyn (Nova York) o 26 de setembro, 1898 e finado nos Ánxeles (California) o 11 de xullo de 1937, foi un compositor estadounidense.
Traxectoria
Naceu co nome de Jacob Gershowitz, segundo fillo de pais xudeus procedentes de Rusia. George escribiu a maioría das súas composicións coa colaboración do seu irmán máis vello Ira Gershwin. Gershwin compuxo para Broadway, para orquestras clásicas e escribiu tamén cancións populares con éxito. As súas obras sintetizan aspectos do jazz dentro da tradición da música clásica. Dúas das súas pezas máis coñecidas son "Rhapsody in Blue" (1924) e "Porgy and Bess" (1935)
Winter Sports
Winter Sports é un videoxogo desenvolvido por Software Images e publicado por Electric Dreams Software para Commodore 64 e ZX Spectrum en 1985.
Xogo deportivo no que podemos elixir entre oito deportes de inverno:
Estadio Olímpico de Toquio
O Estadio Olímpico de Toquio (en xaponés: 国立霞ヶ丘陸上競技場 Kokuritsu Kasumigaoka Rikujo Kyogijo) ou Estadio Nacional do Xapón é un estadio polideportivo localizado en Toquio, na capital do Xapón. Inaugurouse no ano 1958 para ser a sede central dos Xogos Olímpicos de 1964 e actualmente conta cunha capacidade duns 57.000 espectadores.
Prevese que o actual estadio inaugurado en 1958, sexa demolido neste ano 2015 para reconstruílo como Novo Estadio Olímpico de Toquio. Este novo estadio faise para albergar a Copa do Mundo de Rugby 2019 e para acoller tamén os Xogos Olímpicos de 2020.
Eventos
No pasado, este estadio acolleu os Xogos Olímpicos e Paralímpicos do 1964. Tamén se disputaron os Xogos Asiáticos de 1958 e o Campionato do Mundo de Atletismo 1991. Dende o 1980 até o 2001, xogouse aquí a Copa Intercontinental de Fútbol. A maiores, aquí xóganse as finais da Copa do Emperador e da Supercopa xaponesa. No futuro Novo Estadio Olímpico de Toquio disputarase a Copa do Mundo de Rugby 2019 e os Xogos Olímpicos de 2020.
Noví, Ardaña, Carballo
Noví é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 66 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 32 homes e 34 mulleres.
Circuíto Gilles Villeneuve
O Circuíto Gilles Villeneuve é un circuíto de carreiras semiurbano utilizado para o Gran Premio do Canadá de Fórmula 1 previamente albergou o World Sportscar Championship da FIA, as Champ Car World Series, as Canadian Tire Series da NASCAR, as Xfinity Series da NASCAR e a Rolex Sports Car Series da Grand-Am. Atópase localizado na Île Notre-Dáme, unha illa situada no Río San Lourenzo e que é parte de Montreal, na provincia francófona do Quebec. O circuíto debe o seu nome ao piloto canadense Gilles Villeneuve.
O Gran Premio do Canadá de Fórmula Un, que tivo lugar durante 30 anos no circuíto Gilles Villeneuve, foi eliminado do calendario da Fórmula Un de e substituído coa primeira edición do Gran Premio de Abu Zabi. O 27 de novembro de 2009, funcionarios do Quebec e organizadores do Gran Premio do Canadá anunciaron un acordo coa Formula One Administration e asinaron un novo contrato de cinco anos que abarca as tempadas 2010-2014.
A edición 2011. Tivo lugar o 12 de xuño ás 1:00 pm (17:00 GMT) e foi o Gran Premio máis longo da historia do Campionato Mundial, debido a un longo atraso pola choiva.
Durante a sesión de cualificación en 2014, os organizadores do Gran Premio anunciaron que acordaran unha extensión de 10 anos para manter o Gran Premio do Canadá no circuíto Gilles Villeneuve ata.
Circuíto
thumb|A horquilla (L'Épingle) no circuíto Gilles Villeneuve Orixinalmente chamado Circuíto da Île Notre-Dáme, o circuíto foi construído e terminado en 1978. No que demostrou ser o evento principal da sede ao longo das décadas, o Gran Premio do Canadá de Fórmula Un fomaba parte do Campionato Mundial desde 10 anos antos, e disputábase con anterioridade en Mosport Park preto de Toronto en 8 ocasións e en e, no circuíto de Mont-Tremblant no Quebec. Debido ás preocupacións pola seguridade en Mosport que arruinaron o evento de 1977, decidiuse trasladar a carreira para o novo circuíto de Montreal. En 1982, foi renomeado en honra do piloto canadense de Fórmula Un Gilles Villeneuve, pai de Jacques Villeneuve, a raíz da súa morte a principios de ano. O circuíto está situado nunha parte da cidade de Montreal coñecida como Parque Jean-Drapeau. O parque leva o nome do alcalde de Montreal que foi responsable da organización da Expo 67.
O circuíto atópase na Île Notre-Dáme, unha illa artificial situada no Río San Lourenzo construída orixinalmente para a Expo. Tamén a veciña Illa de Santa Helena fora ampliada artificialmente para o recinto ferial e un remanente importante da feira, a Biosfera pode ser vista regularmente durante a cobertura televisiva dos eventos de carreiras.
Case a metade da pista, da curva pechada ata logo da zona de boxes, descorre xunto á Conca olímpica , unha enorme cubeta rectangular, creada para a competición de remo e piragüismo dos Xogos Olímpicos de Montreal de 1976.
As barreiras están colocadas moi preto da pista e moitos experimentados pilotos quedaron atrapados por elas. Unha parte especialmente famosa do circuíto é o muro no exterior da saída da última chicana antes da recta de saída/chegada. En 1999 o muro, que leva pintado o lema Bienvenue au Québec ( "Bienvenidos a Quebec") dándolle o alcume "Mur du Québec" (Muro de Quebec), terminou a carreira de tres campións do mundo de Fórmula Un, Damon Hill, Michael Schumacher e Jacques Villeneuve xunto có campión da FIA GT Ricardo Zonta. Desde entón, o muro alcumouse "O Muro dos Campións". Nos últimos anos o campión do mundo en 2009 Jenson Button (2005) e 4 veces campión do mundo Sebastian Vettel (2011) tamén foron vítimas do muro.
left|thumb | lema Bienvenue au Québec no Muro dos Campións Os cambios realizados en 2005 nos bordos da chicana final foron discutidos entre os pilotos no período previo ao Gran Premio. Os bordos fixéronse máis altos e máis difíciles de ver para os pilotos, o que a fai aínda máis difícil.
O 23 de xuño de 2006, Canadian Press informou de que a cidade de Montreal concedera os dereitos exclusivos para organizar carreiras nos dous fins de semana permitidas na pista a Normand Legault, o promotor do Gran Premio do Canadá de Fórmula Un. O acordo era desde o ano 2007 a 2011, cunha opción para 2012 a 2016. Legault decidiu substituír a carreira da Champ Car coas carreiras da Rolex series da Grand American Road Racing Association e as Nationwide Series da NASCAR, respectivamente.
O 10 de xuño do 2007 foi un dos días máis críticos deste circuíto con moitas saídas e co grande accidente protagonizado polo piloto de BMW-Sauber Robert Kubica que se saíu da pista a máis de 300 km/h ao chocar na parte traseira dun Toyota e saír disparado cara a barra de protección e rebotar nela, facendo que o seu auto se desintegrara mentres cruzaba alén da pista. O peor accidente no circuíto foi o día 13 de xuño de 1982, cando morreu Riccardo Paletti nun tráxico accidente ao iniciar a carreira.
As carreiras de NASCAR afectaron o deseño do circuíto. Aumentouse o pit lane, xa que unha rúa de boxes da NASCAR debe acomodar un mínimo de 43 coches.
O circuíto acondiciónase ano a ano para a fin de semana do Gran Premio. Como parte do Parque Jean-Drapeau, o circuíto está aberto ao público, entre as carreiras, para camiñar, correr, andar en bicicleta, patinaxe en liña, e pilotaxe. Durante os poucos días do Gran Premio, a illa de Notre Dáme é un dos lugares máis ruidosos de Montreal. Noutras épocas do ano, é unha das máis tranquilas, atópase no medio dun río, nunha illa chea de vexetación e animais, corredores e ciclistas. Con todo, o 4 de xuño de 2009, a administración da illa de Notre Dáme prohibiu o acceso dos ciclistas de competición no circuíto, o que xustificaron como medida de seguridade para evitar as lesións que se produciron entre 2008 e 2009. Foron reportadas un total de 27 lesións. A prohibición dos ciclistas xa se levantou debido ás protestas.
Marcas de volta
A medida que o circuíto Gilles Villeneuve serve como sede de diferentes series de carreiras, é posible comparar directamente os tempos de volta nas carreiras das diferentes series.
En 2002, o piloto de Fórmula Un Juan Pablo Montoya logrou a pole position do Gran Premio do Canadá cun tempo de 1:12.836. Varias semanas máis tarde, durante a inauguración da Champ Car Gran Premio de Montreal, Cristiano da Matta estableceu a pole cun tempo de 1:18.959.
En 2006, a última vez que a Champ Car e a F1 correron na mesma pista, a Fórmula Un foi de 5 a 7 segundos máis rápido que a Champ Car. A pole na Fórmula Un foi establecida por Fernando Alonso nun tempo de 1:14.942, mentres que Sébastien Bourdais fixo a pole en 1:20.005 na Champ Car. A volta rápida da carreira de Fórmula Un foi 1:15.841 de Kimi Räikkönen, mentres que a volta rápida de Sébastien Bourdais foi de 1:22.325 na carreira da Champ Car.
A mellor volta rápida xamais feita ao redor do circuíto estableceuna Ralf Schumacher cun tempo de 1:12.275 no conxunto da sesión de cualificación para o Gran Premio do Canadá de 2004. Como se estableceu nesta ocasión durante a cualificación, non se recoñece como unha marca oficial.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Montréal
Récords Piloto: Lewis Hamilton/Michael Schumacher (ambos 7), Nelson Piquet (3) Nacionalidade: Alemaña/Reino Unido ambos (10), Brasil (5) Construtor: Ferrari (11), McLaren (9), Williams (7) Motor: Ferrari (11), Mercedes (10), Renault (6) Pneus.: Goodyear (16), Pirelli (10), Bridgestone (8)
Videodrome
Videodrome é un filme de ciencia ficción canadense de 1983, escrito e dirixido por David Cronenberg e protagonizado por James Woods, Sonja Smits e Deborah Harry.
Sinopse
Max Renn (James Woods) é dono dunha pequena cadea de televisión por cable de Toronto. Nunha ocasión, chéganlle imaxes nas que a xente parece ser torturada e asasinada. Nun comezo, o sinal semella provir de Malaisia, mais logo descubre que a súa orixe está en Pittsburgh, Pensilvania.
Máis tarde, Max descobre que esta transmisión, chamada Videodrome, é en realidade moito máis ca un programa de televisión morboso: é unha especie de experimento que utiliza transmisións regulares de televisión para alterar permanentemente a percepción dos seus espectadores, causándolles danos no cerebro e alucinacións.
Despois de quedar exposto a estes sinais, Max comeza a experimentar efectos estraños e alucinacións.
Ann Linde
Ann Christin Linde, nada o 4 de decembro de 1961, é unha política sueca do Partido Socialdemócrata ministra de Asuntos Exteriores no goberno do Primeiro Ministro Stefan Löfven desde o 10 de setembro de 2019.
Traxectoria
Na década de 1990, Linde traballou en oficinas gobernamentais, incluída a Secretaría do Ministerio de Asuntos Civís e como asesora política da UE para o Ministro de Comercio Mats Hellström de Asuntos Exteriores e o Ministro de Defensa Björn von Sydow no Ministerio de Defensa.
Foi Secretaria de Estado do Ministerio do Interior. Traballou como Secretaria de Estado co Ministro do Interior Anders Ygeman no Ministerio de Xustiza. Entre 2013 e 2014 foi xefa do Departamento Internacional do Partido Socialista Europeo en Bruxelas, unha organización paraugas para todos os partidos socialdemócratas da UE. Anteriormente foi secretaria internacional no Partido Socialdemócrata en Suecia entre 2000 e 2013. Durante o mesmo período, estivo na xunta do Centro Internacional Olof Palme, a última vez como vicepresidenta.
Baixo o liderado de Linde, o goberno de Suecia decidiu en marzo de 2020 enviar unha forza de reacción rápida de até 150 soldados e helicópteros a Malí para unirse ao grupo de traballo Takuba liderado por Francia na loita contra militantes vinculados con Al Qaeda e o Estado Islámico na rexión do Sahel do norte de África.
Controversias
Linde recibiu críticas por usar un pano na cabeza durante unha visita dunha delegación do goberno a Teherán en 2017.
Esteban Quiñones Nistal
Traxectoria
Sobriño de Alfredo Nistal Martínez. Participou na creación do Círculo recreativo de San Cristóbal de la Polantera. Na Segunda República Española militou en Unión Republicana e foi xestor do Concello. Cando tiña 28 anos de idade produciuse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e o seu pai, Eladio Quiñones Blanco, foi asasinado por falanxistas. Foi mobilizado en 1937 para integrarse no exército franquista, pero desertou por temor a sufrir represalias. Primeiro agochouse nun tobo da súa su casa e despois fuxiu á Pobra do Brollón, onde a súa irmá Felicidad, tamén mestra, casara cun veciño de Nogueiras que pertencía a unha familia de labregos acomodados. Agochouse e salvou a vida coa axuda dos irmáns Gumersindo e Remedios de Vilarmao caseiros da familia do seu cuñado. Ás veces agochábase na súa casa, pero por precaución moitas noites ía ao Burato dos Mouros, a boca dunha antiga mina situada na aba do castro de San Lourenzo. Gumersindo cargaba con el para cruzar o río que tiñan que atravesar para chegar ao castro, para de que non pasase a noite cos pes mollados.
Ann Linde
Vida persoal
Desde 1989, está casada con Mats Eriksson con quen ten dous fillos.
Esteban Quiñones Nistal
Traxectoria
En 1940 decidiu entregarse voluntariamente no goberno militar de Lugo. En xuño de 1941 o xuíz instrutor de Lugo considera que Esteban incorreu nunha falta grave de deserción en tempo de guerra, e imponlle un correctivo de catro anos de recarga no servizo militar. O 7 de marzo de 1942, e mentres o proceso segue o seu curso, decrétase a prisión atenuada no seu domicilio e despois prisión preventiva na cadea militar de León. Xulgado o 22 de outubro de 1942, acusado de auxilio á rebelión, foi condenado a cadea perpetua, que despois foille conmutada a doce anos de prisión. Cando saíu en liberdade vixiada foi desterrado e viviu en Cereixa. En 1945 foi indultado. Durante uns anos viviu de dar clase en Nogueira e despois empregouse como contable nunha empresa familiar do barrio da Estación, onde a súa muller coidaba dunha pequena granxa de porcos.
Vida persoal
Casou con Remedios, a muller que o acolleu en Vilarmao.
Veracruz
miniatura|300px|. Veracruz é un municipio e a cidade máis grande e importante do Estado de Veracruz. Ten o porto marítimo comercial máis importante de México. En 2010 tiña 552 156 habitantes.
Está situada a 90 km de distancia da capital do estado Xalapa e a 400 km de distancia da Cidade de México. Limita ao norte co municipio de La Antigua e o Golfo de México; ao sur cos municipios de Medellín e Boca del Río; ao leste co Golfo de México e ao oeste cos municipios de Manlio Fabio Altamirano e Paso de Ovejas. O seu clima é tropical cálido, cunha temperatura media anual de 25,3 °C e cunha precipitación media anual de 1500 mm.
Historicamente esta cidade e porto destaca por ser fundada por Hernán Cortés, atopándose na rexión pola que os españois desembarcaron para emprender a conquista de Tenochtitlán. Ademais recibiu o nomeamento de Catro veces heroica por decreto presidencial, por mor de enfrontar catro distintas invasións estranxeiras.
Gran Premio de Francia de 1967
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Autódromo de Bugatti o 2 de xullo de 1967. Foi o primeiro Gran Premio de Francia, que se celebrou en Le Mans desde a primeira carreira en 1906 e ata, foi a única vez que o Circuíto Bugatti se utilizou para o Gran Premio de Francia.
O circuíto de Bugatti utiliza o pit da recta principal de Le Mans, que en 1967 non tiña a chicane Dunlop, logo viraba á dereita en "La Chapelle" seguido dunha curva interior a esquerdas, "Le Musée", seguida logo doutra curva a dereita, "Garage Vert", que daba á recta de atrás, a única característica distintiva era a "Chemin Aux Boeups", unha curva a esquerda (agora unha chicane esquerda-dereita), antes de regresar á recta de boxes a través das curvas "S Bleu" e "raccordement" preto da entrada a boxes. O circuíto era aburrido e foi universalmente impopular entre os pilotos e os espectadores con só 20.000 asistentes á carreira, algúns pilotos expresaron en privado o seu desexo de que a carreira se levara a cabo na totalidade dos 13´461 quilómetros de longo do Circuíto da Sarthe, onde a recta de Mulsanne de 5´7 km. era 1´3 km máis longa que todo o circuíto de Bugatti.
Informe da carreira
Graham Hill estaba na pole e liderou a primeira volta ata que Jack Brabham o pasou. Na volta 7 Jim Clark tomou o liderado e Hill pasou a Brabham para facer un 1-2 de Lotus. Hill retomou o liderado ata que a coroa e o piñón da roda fallaron na volta 14. O mesmo problema causou a retirada de Clark da cabeza na volta 23, quedando Brabham por diante de Dan Gurney, Chris Amon e Denny Hulme. Na volta 41 o circuíto de combustible do coche de Gurney rompeuse, polo que quedou un 1-2 para Brabham, o cable do acelerador Amon rompeu varias voltas máis tarde. Brabham chegou á meta tranquilamente, gañando a súa primeira carreira logo de oito grandes premios sen gañar, por 49´5 segundos e xustificando a súa posición como Campión do Mundo.
Estadio Olímpico de Helsinqui
miniatura|180px|A torre do estadio olímpico. O Estadio Olímpico de Helsinqui (en finlandés: Helsingin Olympiastadion; en sueco: Helsingfors Olympiastadion) é un estadio polideportivo situado en Töölö (Helsinqui), na capital de Finlandia. Ten unha capacidade duns 40.000 espectadores e é o estadio máis grande do país. No pasado, este estadio foi a sede central dos Xogos Olímpicos de 1952. Daquela acolleu os eventos de atletismo, de salto equestre e das finais do fútbol.
O estadio albergou os Campionatos do Mundo de Atletismo de 1983 e 2005. Tamén acolleu os Campionatos de Europa de Atletismo de 1971, 1994 e 2012.
O estadio fai de anfitrión nos partidos que xoga como local a selección de fútbol de Finlandia.
Jacques Rivette
Jacques Rivette ([ʒak ʁivɛt]), nado en Ruán (Sena Marítimo) o 1 de marzo de 1928 e finado en París o 29 de xaneiro de 2016 foi un director, guionista e crítico cinematográfico francés, membro do grupo da Nouvelle Vague.