cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Polillo
A mediados do século XVI, os españois chegaron á illa e alí construíron unha capela. Fixéronse cargo da administración da illa e realizaron moitos cambios no seu tempo.
Manuel Darriba
Traxectoria
A finais do 2011, cunha bolsa de estudos, pasou polo Taller de Desenvolvemento Cinematográfico Casa de América/Fundación Carolina. Durante unha estadía de dous meses na Residencia de Estudiantes de Madrid escribiu o guión de ficción Verano, con Fernando Castets e Inés París como asesores. Ten escrito varios guións de curtametraxe e longametraxe e un proxecto de serie.
En televisión, foi guionista e director nos docu-shows de TVG Onde vai a xente (1ª e 2ª temporadas) e Un país de lerias (1ª temporada), nos anos 2011 e 2012.
A primeiros do 2013 publicou, con Daniel Salgado, a crónica política ''AGE. A emerxencia da Alternativa Galega de Esquerdas''. No verán dese ano publicou a novela O bosque é grande e profundo (Xerais), máis tarde traducida e publicad en castelán na editorial Caballo de Troya. A novela foi finalista no Premio de Novela Europea Casino de Santiago.
No 2015, Darriba traballa como guionista no magazine "Land Róber" (TVG), presentado por Roberto Vilar, e na serie "O Faro" (TVG,TV3).
Zaratamo
miniatura|dereita|220px|Igrexa de Arkotxa, en Zaratamo. Zaratamo é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.666 habitantes (2011).
Arturo Seoane
Arturo Seoane, alcumado Gallego, nado en Durazno, Uruguai, o 24 de maio de 1913 e finado o 12 de abril de 1987, foi un futbolista uruguaio, que xogaba de defensa.
Selección nacional
Debutou coa selección uruguaia o 9 de agosto de 1936 nun partido contra a Arxentina correspondente á Copa Juan Mignaburu. Formou parte da escuadra uruguaia no Campionato Suramericano de 1937 en Buenos Aires. Disputou un total de tres partidos co equipo celeste.
Lingua hawaiana
Niʻihau
A illa de Niʻihau, ao suroeste de Kaua'i, é a única onde toda a poboación (preto de 160 persoas) fala o hawaiano como lingua nativa. Entre as razóns do seu enraizamento inclúense que a illa é propiedade privada dende 1872 e poucas veces se permite a visita de estranxeiros; ademais, os propietarios da illa estimularon o mantemento da lingua e os propios habitantes de Niʻihau esforzáronse por conservala.
7 de maio
O 7 de maio é o 127º día do ano do calendario gregoriano e o 128º nos anos bisestos. Quedan 238 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Olympe de Gouges. miniatura|100px|Traci Lords.
Mortes
miniatura|100px|Antonio Salieri.
Outros
Os 366 días do ano
Arena da Amazônia
A Arena da Amazônia é un estádio de fútbol brasileiro situado no barrio Flores da cidade de Manaus, capital do Estado do Amazonas, no mesmo lugar antes ocupado polo Estádio Vivaldo Lima. Foi construído para ser utilizado como unha das doce sedes da Copa do Mundo FIFA de 2014 e foi inaugurado o 9 de marzo de 2014. O arquicteto autor do proxecto foi Ralf Amann da oficina alemá GMP. O estádio conta con cobertura retráctil e capacidade para 42.374 persoas. O custo da súa construción foi asumido nun 25% polo Goberno Estatal do Amazonas e nun 75% polo Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Social (BNDES).
Gran Premio de Mónaco de 1992
O Gran Premio de Mónaco de 1992 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 31 de maio de 1992 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de. A carreira, disputada sobre 78 voltas foi gañada polo Ayrton Senna logo dunha disputada batalla polo liderado nas tres últimas voltas con Nigel Mansell. Mansell saíu desde a pole e esivo en primeiro lugar desde o inicio ata a volta 71 cando tivo que parar para cambiar pneumáticos despois de que el sospeitara que tiña unha punción no seu pneumático traseiro esquerdo. A pesar da vitoria de Senna, Mansell demostrou ser máis rápido durante a carreira, e parecía estar en camiño a unha cómoda vitoria antes da súa parada en boxes na volta 71. Ricardo Patrese logrou o terceriro posto no podio xusto diante do Benetton de Michael Schumacher, que terminou cuarto logo dunha colisión co Ferrari de Jean Alesi, que danou o pontón lateral e a electrónica causando a retirada do Ferrari. Martin Brundle no segundo Benetton terminou en quinto lugar a pesar de ter que entrar en boxes para cambiar o morro e os pneumáticos logo dun accidente na chicane Nouvelle. Bertrand Gachot terminou sexto na posición final dos puntos, logo de ter que pre-cualificar na mañá do xoves e anotou o primeiro e único punto de Larrousse na tempada 1992.
Antecedentes
As cinco primeiras carreiras do campionato terminaron co piloto de Williams Nigel Mansell liderando o Campionato de Pilotos con 26 puntos de ventaxe, logo de lograr cinco vitorias seguidas. O seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese ocupaba o segundo lugar con 24. O equipo Williams lideraba o Campionato de Construtores con 74 puntos, en segundo lugar Benetton tiña 20, co seu piloto Michael Schumacher no terceiro lugar no campionato de pilotos. O vixente Campión do Mundo Ayrton Senna de McLaren era cuarto, logo de acumular oito puntos. Con todo, nos últimos oito anos o Gran Premio de Mónaco só fora gañado, por Ayrton Senna e Alain Prost, pero Nigel Mansell buscaba lograr a súa primeira vitoria en Mónaco logo de gañar as últimas cinco carreiras. Non houbo cambios na aliñación de pilotos repecto da carreira anterior, con todo antes da carreira o presidente de Ferrari Luca di Montezemolo, tivo que anunciar publicamente a posición de confianza de Ivan Capelli no equipo Ferrari, en resposta ás críticas da revista italiana Autosprint sobre as recentes actuacións de Ivan Capelli. Autosport tamén informou o xoves antes da carreira que Capelli estaba "a piques de ser substituído", segundo "rumores italianos", destacando o feito de Gianni Morbidelli levara a cabo a maior parte das probas de Ferrari no circuíto de Imola antes da carreira de Mónaco. Ferrari publicara un comunicado en resposta as probas de Morbidelli co Ferrari F92A dicindo que Ivan Capelli tivera un "día libre", pero Capelli negou esta circunstancia. O Team Lotus tamén trouxo un segundo novo chasis 107 para Mika Häkkinen en Mónaco, xa que só un chasis 107 estivera dispoñible para Herbert en San Marino. O coche fora "instalado" en Hethel, Norfolk por Olivier Beretta antes de ser levado á Mónaco.
Pre-cualificación
A sesión de Pre-cualificación do xoves pola mañá durou unha hora e comezou ás 8:00 hora local, con tempo cálido e asollado. Michele Alboreto foi o máis rápido na sesión. Bertrand Gachot tamén pre-cualificado terminou segundo, cun mellor tempo de 1:25.980. Roberto Moreno terminou terceiro co equipo Andrea Moda clasificándose por primeira vez. Andrea Chiesa foi o último pre-cualificado en cuarto lugar cun tempo de 1:27.756. Ukyo Katayama, foi freado por unha lixeira fuga de aceite e só logrou un 1 : 28.310 antes de estrelarse en Tabac nos últimos minutos da sesión, terminando co quinto mellor tempo e converténdose no único piloto que non pre-cualificou no ano 1992. Perry McCarthy no seu Andrea Moda S921 en realidade só fixo dúas voltas no comezo da sesión e, posteriormente, non rexistrou un tempo. O equipo quería o seu coche Andrea Moda S921 para telo preparado como reposto para o seu compañeiro de equipo Moreno, no caso de que o necesitaran.
A práctica e a cualificación
Dúas sesións de adestramentos leváronse a cabo antes da carreira, a primeira celebrouse o venres pola mañá, a segunda o sábado pola mañá. Ambas as sesións duraron 1 hora e 45 minutos. A primeira sesión de adestramentos levouse a cabo baixo condicións de clima cálido e brumoso..
Carreira
miniatura| right | [[Ayrton Senna asumiu o liderado da carreira na volta 70, pero tivo que conter a unha moito máis rápido Nigel Mansell logo de pasalo nas tres últimas voltas]] O clima durante a carreira foi nubrado, pero cálido e seco. Os pilotos saíron á pista na mañá do domingo para unha sesión de arrequecemento de 30 minutos e o piloto de Williams Ricardo Patrese foi o máis rápido con Mansell quinto.
A volta de formación comezou ás 15:30 hora local. 26 coches cualificaronse para a carreira, pero só había 25 na grella de saída, Gianni Morbidelli non puido arrincar o seu coche para a volta de arrequecemento e, posteriormente, tivo que comezar desde o pit lane. Ao principio, Senna pasou a Patrese na curva de Santa Devota. Schumacher tamén pasou a Berger na primeira curva. Pierluigi Martini experimentou o seu segundo choque da fin de semana na primeira volta batendo contra a barreira na saída de Mirabeau. A orde ao final da primeira volta era Mansell en primeiro lugar, seguido por Senna, Patrese, Alesi, Schumacher e Berger. Morbidelli uniuse a eles, pero só fixo unha volta antes de que a caixa de cambios lle fallase e o obrigase a retirarse para sempre. Roberto Moreno remontou dende o 19º lugar grazas ás seis retiradas anteriores, pero viuse obrigado a retirarse na volta 11 aos boxes debido a problemas no motor. Patrese comezou a atacar a Senna, pero comezou a caer de novo con problemas de caixa de cambios. Na volta 12, Schumacher tratou de pasar Alesi na pinza de Loews colisionando ambos, e danando a caixa electrónica do coche de Alesi. Alesi continuou no quinto lugar outras 16 voltas, antes de que o dano obrigaralle a retirarse na volta 28, isto levou a Berger á quinta posición. Brundle estaba perseguindo a Berger, pero cometeu un erro na Nouvelle Chicane e ademais de sufrir unha picada, tamén danou o alerón dianteiro do Benetton e tivo que entrar en boxes para reparalo, dando o sexto lugar a Capelli. Na volta 32 Berger tivo que retirarse cando a súa caixa de cambios fallou. Na volta 60 Michele Alboreto cometeu un erro e fixo un trompo diante do McLaren - Honda de Senna, case provocando un choque entre eles. Ao evitar a Footwork de Alboreto, Senna perdeu case 10 segundos.
miniatura|esquerda|Ayrton Senna co Príncipe Rainiero e a Princesa Estefanía. Ivan Capelli marchaba en 5º lugar a pesar de ser dobrado por Nigel Mansell, con todo na volta 61 fixo un trompo na praza do Casino, danando o brazo da dirección. Cando chegou ao complexo de piscinas o dano fíxolle derrapar quedando o Ferrari sobre a barreira antes da Rascasse nun ángulo de 45 graos. Nigel Mansell liderou a carreira no seu Williams FW14 B Renault ata a volta 70, pero unha porca da roda solta obrigoulle a entrar en boxes, saíndo detrás do McLaren - Honda de Ayrton Senna. Mansell, con pneumáticos novos, estableceu unha marca de volta de case dous segundos máis rápido que Senna e pasou de 5´2 a 1´9 segundos en tan só dúas voltas. A parella bateuse en duelo ao redor de Mónaco nas tres últimas voltas, pero Mansell non puido atopar a forma de pasalo, terminando a só dúas décimas de segundo detrás do brasileiro. Foi a quinta vitoria de Senna en Mónaco, igualando a marca de Graham Hill. Ricardo Patrese logrou a terceira posición e o Benetton de Michael Schumacher, terminou cuarto.
Forua
miniatura|Localización do concello en Biscaia Forua é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 979 habitantes (2011).
Nebojša Gudelj
Nebojša Gudelj, nado o 23 de setembro de 1968 en Trebinje é un exfutbolista bosníaco que xogaba na demarcación de defensa e centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar no club da súa vila natal, o Leotar Treblinje, na Segunda División de Iugoslavia e en 1991 ficha por un dos grandes da liga do país, o Partizan de Belgrado, co que gaña o campionato da tempada 1993-94.
Ao ano seguinte ficha polo CD Logroñés da Liga Española, pero non consegue facerse cun oco no equipo e tras dúas tempadas deixa o equipo. No ano 1996 ficha polo CD Leganés, onde militaría outra tempada.
O seu fillo, Nemanja Gudelj, tamén é futbolista e actualmente milita no NAC Breda e é internacional coa selección de Serbia sub-21.
NBA All-Star Game
miniatura|dereita|250px| O [[Toyota Center, onde se disputou o NBA All-Star Game de 2013.]]
O All-Star Game da NBA é un partido de carácter amigable, que se celebra durante o All-Star Weekend da NBA, no que participan só os mellores xogadores de cada ano, divididos en cada conferencia.
O obxectivo principal do partido é o de dar espectáculo, por esa mesma razón celébranse tamén o mesmo fin de semana un concurso de triplas e outro de mates. O primeiro All-Star Game celebrouse no Boston Garden o 2 de marzo de 1951. Dende entón, reuníronse os mellores xogadores da historia nun partido para entreter.
Proceso de selección
Os participantes son actualmente elixidos mediante dúas maneiras. A primeira é por votación dos fans, tanto nos pavillóns das franquías coma polo Internet; os xogadores máis votados de cada posición comezan xogando coma titulares, mentres que a segunda está reservada aos suplentes, que son elixidos polos adestradores de cada conferencia. O adestrador do equipo co mellor balance de cada conferencia dirixirá o encontro, inda que non pode facelo en tempadas consecutivas. Esta é a chamada "Regla Riley", nomeada así debido a que o adestrador dos Lakers na década de 1980, Pat Riley, adestrou ao equipo da conferencia oeste durante practicamente toda a década, debido a que os Lakers tiñan o mellor equipo do oeste. Se un xogador se manca e non pode participar no partido, o comisionado David Stern selecciona substituto de dito xogador.
Haloferax
Haloferax é un xénero de arqueas do grupo das halobacterias (que a pesar do nome non son bacterias), que viven en ambientes moi salinos, como mares e lagos moi salgados. A especie tipo é Haloferax volcanii.
Características
As súas células son gramnegativas e teñen xeralmente forma de discos planos ou copas, pero son moi pleomórficas, ás veces alongadas. Forman colonias de púrpuras a rosas mucoides. A cor débese á presenza de carotenoides e pode variar coa concentración de sal. Algunhas especies son móbiles. Algunhas cepas teñen vesículas de gas. Están adaptadas a altas concentracións salinas, crecen en medios con concentracións de 1,0-5,1 M NaCl (a maioría teñen un óptimo de 2,5 M NaCl), e as células lísanse en auga destilada. A maioría das especies son oxidase positivas e catalase positivas. Viven a temperaturas entre 20 e 55 °C e a pHs entre 5 e 9. Son quimioorganótrofas e utilizan a respiración aeróbica (algunhas teñen respiración anaeróbica con nitrato). A maioría reducen o nitrato a nitrito.
Kill 'Em All
Kill 'Em All é o álbum de estrea da banda estadounidense de thrash metal Metallica, publicado o día 25 de xullo de 1983. Dende o seu lanzamento foi certificado tres veces platino pola RIAA, tras vender ao redor dos 3 millóns de copias nos Estados Unidos.
10-Yard Fight
{{Videoxogo }} 10-Yard Fight é un videoxogo arcade de fútbol americano, creado por Irem e publicado por Nintendo en 1983. O xogo ten unha perspectiva de arriba a abaixo, con gráficos un pouco primitivos. En 1985 fíxose unha versión para NES e en 1986 para MSX.
Xogabilidade
10-Yard Fight ten cinco niveis de dificultade; do o máis doado ó máis difícil: high school, college, professional, playoff, e Super Bowl.
Elaboración
O xogo de arcade foi adaptado máis tarde para a Family Computer por Irem por primeira vez no Xapón, e publicado máis tarde en América do Norte e Europa por Nintendo en 1985 para o Nintendo Entertainment System. O xogo de arcade tamén foi portado á computadora MSX tamén por Irem, pero exclusivamente no Xapón.
Diferenzas entre o acarde e Versións de Nes/Family
Aínda que son gráficamente similares, existen algunhas diferenzas fundamentais entre o arcade e versións Famicom/NES do xogo. A versión do acarde só simulou a parte ofensiva do xogo, a versión para Nes/Family xógase tanto en ataque como en defensa, incluíndo o modo de dous xogadores.
Ariel
Ariel pode referirse a:
Pentaedro
O pentaedro é un poliedro de cinco caras.
Tipoloxía
Dous triángulos en planos opostos e tres paralelogramos que contornan os mencionados triángulos. Hai 6 vértices e 9 arestas. Un prisma é recto e rectangular cando a altura é perpendicular aos triángulos e as outras caras son rectángulos (que aínda poden ser cadrados).
Dúas caras en planos opostas son triángulos de diferentes tamaños. As outras tres caras son trapezoides, pero se os planos das caras triangulares son paralelas, os lados chamados laterais, son trapecios. Se a base triangular é equilátero, as caras laterais son trapecios isósceles; pódese dicir un tetraedro truncado normal.
Álxebra
Pódense establecer grupos de simetría e rotacións para os pentaedros normais.
Wilson Greatbatch
Wilson Greatbatch, nado en Buffalo o 6 de setembro de 1919 e finado en Williamsville o 27 de setembro de 2011, foi un enxeñeiro e inventor estadounidense que realizou avances no desenvolvemento do primeiro marcapasos cardíaco implantábel, aínda que adoita ser recoñecido como o inventor do marcapasos en xeral. Era graduado pola Universidade Cornell e a Universidade de Buffalo. Rexistrou máis de 350 patentes, foi membro do National Inventors Hall of Fame e recibiu o Premio Lemelson-MIT en 1996.
Primeiros anos
Greatbatch naceu en Buffalo, Nova York, e asistiu á escola pública West Seneca High School. Realizou o servizo militar e serviu durante a segunda guerra mundial, converténdose e xefe de radio da aviación antes de recibir unha licenza honorable en 1945. Asistiu á Universidade Cornell como parte do GI Bill, graduándose cun B.E.E. en enxeñaría eléctrica en 1950; recibiu un mestrado pola Universidade de Buffalo en 1957. A Greatbatch gustáballe manipular obxectos, o que o levou a realizar outras cousas.
Achegas ao desenvolvemento do marcapasos
Os marcapasos implantábeis construídos por Greatbatch comezaron a empregarse en abril de 1960 logo de numerosas probas en animais. O uso de baterías de mercurio como fonte de enerxía foi a grande innovación de Greatbatch, quen se baseou nos primeiros dispositivos suecos deseñados por Rune Elmqvist. O primeiro paciente en recibir un deses marcapasos con baterías de mercurio viviu máis de dezaoito meses.
Contra finais da década de 1960, moitas compañías nos Estados Unidos desenvolveron marcapasos accionados por un xerador termoeléctrico de radioisótopos, mais foron superados polo desenvolvemento en 1971 da cela de ioduro de litio por Wilson Greatbatch. As celas de ioduro de litio ou ánodo de litio convertéronse no estándar para futuros deseños de marcapasos.
Pasamento
Wilson Greatbatch faleceu aos 92 anos o 27 de setembro de 2011.
Khilderico III
miniatura|Khilderico III destronado Khilderico III, nado cara o 714 e finado en 755, foi o último rei franco da dinastía Merovinxia. Foi ascendido ao trono de Austrasia e Neustria polo mordomo de palacio Pipino o Breve. No 751, Pipino quixo facerse co trono franco e destronouno enviándoo ao mosteiro de Saint Omer onde permaneceu ata os seus últimos días.
Budas de Bamiyán
Os Budas de Bamiyán (en lingua persa: تندیسهای بودا در باميان tandis-ha-ye buda dar bamiyaan) eran dúas estatuas monumentais de Budas esculpidos no século VI nos lados dun cantil no val de Bāmyān, no centro de Afganistán, situado a 230 km ao noroeste de Cabul, a unha altura de 2.500 metros sobre o nivel do mar. As estatuas representaban a conxunción da arte grega e budista.
En marzo de 2001 o goberno talibán derrubou as estatuas. Existe un proxecto de reconstrución que resulta controvertido.
Ty Cobb
Tyrus Raymond Cobb, nado en Narrows (Xeorxia) o 18 de decembro de 1886 e finado en Atlanta o 17 de xullo de 1961, alcumado The Georgia Peach ("O pexego de Xeorxia"), foi un xogador de béisbol estadounidense da Major League Baseball (MLB) na posición de outfielder. Cobb pasou 22 temporadas nos Detroit Tigers, os últimos seis como xogador-xerente do equipo, e rematou a súa carreira cos Philadelphia Athletics. En 1936 Cobb recibiu máis votos que calquera outrao xogador na primeira escolla para o Baseball Hall of Fame, recibindo 222 dun máximo de 226 votos (98,2%); ningún outro xogador recibiu unha porcentaxe de votos tan alta ata Tom Seaver en 1992. En 1999, os editores de Sporting News situaron a Ty Cobb como o terceiro na lista de 100 mellores xogadores de béisbol.
Cobb está recoñecido co establecemento de 90 récords da MLB durante a súa carreira. O seu total combinado de 4065 carreiras marcadas e bateadas (tralo axuste para home runs) é aínda o máis alto producido por calquera outro xogador dunha gran liga. Mantiña tamén varios récords ata 2018, incluíndo a media máis alta de bateo (0,366 ou 0,367, segundo a fonte) e máis títulos de bateo con 11 (ou 12 segundo as fontes). Ademais retivo moitos outros récords durante medio século ou máis.
Boimil, Boimorto
miniatura|Boimil no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Boimil no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1846). ]]
Etimoloxía
O topónimo «Boimil» proviría de vila boimili, isto é, do antropónimo do seu posuidor. Por outra banda, Cotarelo Valledor recolleu a seguinte etimoloxía popular sobre a orixe do topónimo:
Posteriormente, Xosé María Álvarez Blázquez desenvolveu máis esta lenda:
Europa (mitoloxía)
dereita|250px|miniatura|O Rapto de Europa, por [[Rembrandt]] dereita|250px|miniatura|Figura beocia de terracota, museo do [[Louvre]] dereita|250px|miniatura|Europa, por Gustav Heinrich Wolff, [[1923]]
Europa é un personaxe da mitoloxía grega, princesa de Tiro, a actual Fenicia. Era filla do rei Axenor e de Telefasa.
O mito do rapto
O rapto de Europa por Zeus está narrado por Ovidio nas súas Metamorfoses, no século I a.C., pero é moi anterior pois xa foi recollido por Eumelo de Corinto no século VIII a.C. e por Hesíodo nun texto hoxe perdido.
Segundo Ovidio, Zeus viu a Europa collendo flores coas súas doncelas á beira do mar (ou xogando con elas), en Sidón, e transformándose nun touro inmaculadamente branco para a seducir, foi deitarse ós pés da princesa, que fora atraída ata a praia por Hermes. Ela asustouse nun primeiro momento pero, vendo a súa mansedume, comeza acariñándoo, poñéndolle flores nos cornos e remata, sen sospeitar nada, por sentar sobre o seu lombo. De socate, o touro érguese e marcha cara o mar, sen que as amigas poidan facer nada ante os seus gritos, e levouna cruzando as ondas ata Creta. Preto de Cortina, e xa recuperada a forma humana, Zeus uniuse carnalmente a Europa, xunto a unha fonte e baixo duns plataneiros que, en memoria destes amoríos, obtiveron o privilexio de non perder xamais as súas follas.
Pseudo-Apolodoro recolle de Acusilao que este foi o touro que máis tarde se coñecerá como o Touro de Creta, e que tivo que capturar Heracles no seu sétimo traballo.
Radamantis, rei de Creta moi respectado pola súa prudencia, foi destronado por Minos, que para probar o seu dereito ao trono, pediu a Poseidón que fixera saír do mar un touro magnífico polo que Pasífae, a súa esposa, concibiu unha paixón culpable, da que naceu Minotauro. Sarpedón disputoulle a Minos o trono de Creta e un meniño chamado Mileto ó que desexaban os dous, e Minos expulsouno de Creta, polo que tivo que fuxir, co efebo Mileto, para fundar a rexión de Mileto, en Licia. Á súa morte, Radamantis e Minos foron chamados ao Hades para seren xuíces do tribunal dos mortos.
Axenor enviou en busca da princesa raptada aos seus fillos Cadmo, Fénix, Cílix, Taso e Fineo coa prohibición de volveren mentres non rescataran á súa irmá. Non sabían cara onde puido ir e por iso ningún deles foi quen de atopala, polo que xa non regresaron a Tiro, onda o pai. Fénix percorreu Libia, onda hoxe é Cartago, e logo volveu a Fenicia, que se chamou así no seu honor ; Cadmo foi onda o Oráculo de Delfos para preguntarlle onde podía estar Europa, pero a Pitia dixo que abandonaran a busca; por iso, seguindo a unha vaca, fundou a cidade de Tebas en Beocia ; Cílix deu nome a Cilicia; Taso poboou a illa de Taso; e Fineo estableceuse na costa do mar Negro.
Zeus entregou a Europa tres regalos: un autómata de bronce chamado Talos (ou Talo), que evitaba calquera intento de desembarco inimigo en Creta porque vixiaba a costa percorréndoa tres veces ó día, un can ó que nunca se escapaba unha presa, chamado Lélape, e unha xavelina que nunca erraba o branco. O can e a xavelina terminaron en mans de Minos, e este deunos a Procris, unha das súas amantes, a cambio de que o librara do feitizo que lle lanzara a súa esposa Pasífae, celosa ante as constantes amantes que tiña o rei.
Tamén casou a Europa con Asterión, rei de Creta. Este non tiña fillos e aceptou como seus os tres fillos de Europa, e así Minos terminaría herdando o reino á súa morte.
Cando, finalmente, morreu Europa, foi obxecto de honores divinos, como deusa vinculada á lúa (en alusión ós cornos do touro). E o touro branco no que se transformara Zeus foi elevado ó ceo e convertido na constelación de Taurus.
O mito na literatura
Heródoto relata unha versión de Evémero, segundo a que o rapto de Europa foi un máis dunha longa serie de raptos de mulleres cometidos por viaxeiros audaces e non por deuses lascivos, que deron lugar a guerras entre europeos e asiáticos: Ío en Argos, Europa en Tiro, Medea na Cólquida, Helena en Troia. Considérase que o mito do touro sedutor puido ter un transfundo ritual na Creta minoica.
Segundo outras interpretacións Cadmo puido ser un deus que simbolizaría a estrela da mañá e constituiría, xunto coa súa irmá Europa, a representación mitolóxica do planeta Venus. Contería unha forte influencia do deus sumerio Ningišzida, deus serpe da fecundidade, o abrente e a construción de cidades. Outros autores ven nel a representación dun mito solar: Europa representa a lúa, que é elevada polo sol, representado polo touro, e reaparece no ceo ao caer a tarde e logo de cruzar o mar. Esta hierogamia entre sol e lúa faría a contraparte á unión sacra entre ceo e terra, principios masculino e feminino, respectivamente.
Góngora empregou certas imaxes do mito coma a de "mentido robador de Europa", nas súas Soledades para representar o touro ou a súa constelación, e no soneto ao marqués de Velada.
miniatura|250px|Rapto de Europa. Represéntase a Europa sobre o touro branco de Zeus, sobre unha paisaxe mariña con numerosos peixes. Á esquerda, Escila (un monstro mariño), e á dereita, Tritón. Sobre Europa voa Poto, personificación do amor, e nos ángulos, contemplando a escena, o propio Zeus, Creta, Hermes, Eros, Adonis e Afrodita (crátera de Asteas, procedente de Paestum, c. 360 a.C., Museo Paul Getty, Malibú)
Iconografía
O Rapto de Europa seguirá repesentándose nalgún marfil bizantino do século X e en pinturas da Baixa Idade Media. Durante o Renacemento apréciase a influencia dos Ovidios moralizados, que interpretan o mito como unha viaxe da alma cara o ceo, e apóiase tamén no signo zodiacal de Tauro. Artistas como Filarete (portas da Basílica de San Pedro, 1433), Giulio Romano (1527), Tiziano (1560), Paolo Veronés (1580) representarán o momento con escasas variacións.
Tamén na Idade Moderna e Contemporánea o mito será obxecto da obra de numerosos artistas, que introducen variantes iconográficas, como Gustave Moreau, que coloca a cabeza de Zeus nunha das súas Europas (1869), ou Rodin, que suxire unha equivalencia entre Zeus convertido en touro e Minotauro (1886). Tamén destacan as versións abstractas de Pollock ou Reuben Nakian.
Linguas hruso-miji
As linguas hruso-miji ou hrúsicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse no estado de Arunachal Pradesh na India.
Clasificación
Clasificación:
Boimorto, Boimorto
Santiago de Boimorto é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 488 habitantes (248 mulleres e 240 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 525 habitantes.
Desamortización
A desamortización foi un longo proceso histórico-económico iniciado en España a finais do século XVIII por Manuel de Godoy e fechado xa moi entrado o século XX (16 de decembro de 1964), que consistiu en poñer no mercado, mediante poxa pública, as terras e bens non produtivos en poder das chamadas "mans mortas" que non as cultivaban (case sempre a Igrexa católica ou as ordes relixiosas) que as acumularan como habituais beneficiarias de doazóns, testamentos. A finalidade principal da desamortización era acrecentar a riqueza nacional e crear unha burguesía e clase media de labregos propietarios. Ademais, o erario obtiña uns ingresos extraordinarios cos que pretendían amortizar os títulos de débeda pública.
A desamortización converteuse na principal arma política con que os liberais modificaron o réxime da propiedade do Antigo Réxime, para implantar o novo Estado burgués durante a primeira metade do século XIX.
Carlos IV
miniatura|250px|[[Manuel Godoy.]] A primeira desamortización foi realizada no reinado de Carlos IV por Godoy e o ministro Cayetano Soler entre 1800 e 1808. Nela desamortizáronse bens da Compañía de Xesús, de hospitais, hospicios, Casas de Misericordia e de Colexios Maiores universitarios e incluía tamén bens non explotables de particulares.
Xosé I Bonaparte
Xosé I realizou tamén unha pequena desamortización que non implicou a supresión da propiedade, senón a confiscación das súas rendas para os gastos das tropas francesas, de forma que se devolveron en 1814 cando Fernando VII recuperou o trono na restauración absolutista.
Trienio Liberal
Durante o Trienio liberal leváronse a cabo outras desamortizacións tan pouco ambiciosas coma esta e igualmente desfeitas tras a caída do réxime liberal. As realmente importantes foron, sobre todo, as de Juan Álvarez Mendizábal e Pascual Madoz.
Mendizábal
miniatura|esquerda|[[Juan Álvarez Mendizábal]] A desamortización de Mendizábal, ministro de Isabel II en 1836, tivo unhas consecuencias moi importantes para a historia social de España, porque os seus resultados (xa non xestionados por Mendizábal, cesado como ministro pola raíña en maio de 1836, senón polos seus sucesores) foron relativamente pobres. En realidade, Mendizábal pretendía que o campesiñado puidese acceder á compra das terras poxadas.
Porén, como a división de lotes encomendóuselle ás comisións municipais, estas aproveitáronse do seu poder para facer manipulacións e configurar grandes lotes inalcanzables aos pequenos propietarios, pero alcanzables para as oligarquías máis adiñeiradas, que podían comprar tanto grandes lotes como pequenos. Os labregos non puideron entrar nas poxas e as terras foron compradas por nobres e burgueses adiñeirados, de forma que non puido crearse unha verdadeira burguesía de clase media en España que sacase ao país da crise.
Espartero
O 2 de setembro de 1841 o progresista Baldomero Espartero ao pouco de ser nomeado rexente impuxo a desamortización de bens do clero secular excepto uns poucos. Esta lei durou escasamente tres anos, e ao desaparecer o partido progresista a lei foi derrogada. En 1845 durante a década moderada, o goberno intenta retomar as relacións coa igrexa, o que o leva á firma dun concordato en 1851.
Madoz
miniatura|Retrato de Pascual Madoz Ibáñez. Durante o segundo goberno de Espartero, o seu ministro de Facenda, Pascual Madoz, realiza unha nova desamortización que foi executada con maior control que a de Mendizábal. O 1 de maio de 1855 publícase o Decreto na Gaceta de Madrid e o 31 de maio a Instrución para levala a cabo. Declarábanse á venda todas as propiedades do Estado, do clero, das Ordes Militares, confrarías, obras pías, santuarios, do ex infante Carlos, dos propios e os comúns dos pobos, da beneficencia e da instrución pública, con algunhas excepcións. Igualmente, permitíase a desamortización dos censos pertencentes ás mesmas organizacións.
Jet Airways
Jet Airways é un gran aeroliña india baseada en Bombai. En marzo de 2018 foi a segunda maior aeroliña da India despois de IndiGo cun 15% do mercado de pasaxeiros. A compañía opera ao redor de 300 voos diarios a 66 destinos de todo o mundo dende o seu centro de conexión principal no aeroporto Chhatrapati Shivaji e os secundarios nos aeroportos de Ámsterdam-Schiphol, Chennai, Indira Gandhi, Kempegowda e Netaji Subhas Chandra Bose.
1992-2005: comezos
Jet Airways constituíuse como unha sociedade de responsabilidade limitada o 1 de abril de 1992. Iniciou as súas actividades como un operador de taxi aéreo o 5 de maio de 1993 cunha frota de catro avións Boeing 737-300 alugados. O 14 de xaneiro de 1994 concedéuselle o status de aeroliña regular. O 12 de maio de 1994 todas as accións foron transferidas a Tailwinds International, cuxo capital estaba en mans de Naresh Goyal (60%), Gulf Air (20%) e Kuwait Airways (20%). En outubro de 1997, segundo a directiva do Ministerio de Aviación Civil que prohibe investimento estranxeiro en aeroliñas de pasaxeiros, Goyal fíxose co control da totalidade da compañía. A aeroliña lanzou o seu primeiro voo internacional en marzo de 2004 dende Chennai a Colombo. Jet Airways comezou a cotizar na bolsa de Bombai e comverteuse nunha compañía pública o 28 de decembro de 2004, con Goyal mantendo o 51% das accións.
2006-2009: crecemento e expansión
En xaneiro de 2006 Jet Airways anunciou a súa intención de mercar Air Sahara por 500 millóns de dólares; porén, o acordo fracasou en xuño dese ano. O 12 de abril de 2007 Jet Airways acordou pagar 220 millóns máis para continuar co acordo. O 16 de abril Air Sahara foi rebautizada como JetLite e comercializada no mercado entre as aeroliñas de baixo custo e as de servizos plenos. JetLite converteuse nunha subsidiaria de propiedade total de Jet Airways. En agosto de 2008 Jet Airways anunciou os seus plans para integrar JetLite en Jet Airways. No mes de outubro dese ano Jet Airways despediu a 1 900 dos seus empregados, que posteriormente foron readmitidos debido á intervención do Ministerio de Aviación Civil. Ese mesmo mes a compañía iniciou unha alianza co seu rival Kingfisher Airlines para compartir código en voos domésticos e internacionais, para colaborar no programa de viaxeiro frecuente e compartir tripulacións e equipos de asistencia en terra. O 8 de maio de 2009 Jet Airways lanzou outra marca de baixo custo, Jet Konnect. A nova aeroliña operaba unha frota de avións Boeing 737 Next Generation e ATR 72 nas rutas rendibles de curto alcance con maiores factores de carga de pasaxeiros.
2010-presente: consolidación
No terceiro cuarto de 2010 Jet Airways converteuse na aeroliña máis grande da India cunha participación no mercado de pasaxeiros do 22,6%. En xulo de 2012 a compañía solicitou oficialmente ao goberno a aprobación para unirse a Star Alliance. En abril do ano 2018 Jet Airways aínda non era un membro de Star Alliance. En xuño de 2011 converteuse na primeira aeroliña doméstica da India en prohibir produtos cárnicos e líquidos na equipaxe facturada. Jet Airways fusionou a marca JetLite dentro de Jet Konnect o 25 de marzo de 2012 e comezou a ofrecer clase business tras a desaparición de Kingfisher Airlines. No ano 2013 Etihad Airways planeou mercar unha participación na aeroliña tras o anuncio por parte do goberno de que compañías estranxeiras poderían facerse con ata o 49% de aeroliñas indias. O 24 de abril Jet anunciou que estaba lista para vender o 24% das súas accións a Etihad por 379 millóns de dólares. O acordo completouse o 12 de novembro de 2013.
En 2013 a compañía baixou os prezos e entrou nunha batalla de tarifas coas aeroliñas de baixo custo IndiGo e SpiceJet debido á baixada de demanda de pasaxeiros. No mes de febreiro o valor de mercado da aeroliña diminuíu en 74 millóns de dólares debido á caída do prezo das súas accións. Jet Airways obtivo beneficios no terceiro cuarto do ano financeiro 2013-14, despois de rexistrar perdas no ano anterior. O 11 de agosto de 2014 Jet Airways anunciou que eliminaría Jet Konnect cara finais dese ano como parte dos seus plans para reposicionar a empresa como un operador uniforme de servizos plenos. O 1 de decembro Jet Konnect fusionouse completamente con Jet Airways, converténdose na terceira aeroliña de servizos plenos da India tras Air India e Vistara. En decembro de 2015 Jet Airways anunciou o peche do seu centro de conexións no aeroporto de Bruxelas en marzo de 2016 e a apertura dun novo no aeroporto de Ámsterdam-Schiphol o 27 de marzo dese ano.
Frota
Jet Airways opera unha frota mixta de avións ATR-72, Boeing 737NG, Boeing 777 e Airbus A330. En marzo de 2018 a frota de Jet Airways estaba formada polos seguintes avións:
Portorrego, Fraiás, Abadín
Portorrego é un lugar da parroquia de Fraiás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Xaime Rei
Jaime Óscar Máximo Rey Barreiro, coñecido como Xaime Rei ou Jaime Rey, nado en Pontevedra o 16 de abril de 1938, é un político galego que foi alcalde de Redondela durante practicamente tres décadas.
Traxectoria
Mestre de educación primaria, Xaime Rei foi destinado a Redondela, onde nas primeiras eleccións municipais, os comicios locais de 1979 encabezou a candidatura de Unidade Galega que lle permitiu facerse coa alcaldía.
Nas eleccións municipais de 1983 volveu ser reelixido, pero desta vez xa á fronte da candidatura do PSdeG-PSOE. Saíu reelixido con maioría absoluta en 1987, e en 1991, pero só acadou a maioría simple nas eleccións de 1995. Iso permitiulle a Amado Ricón, o candidato do Partido Popular, presentar unha moción de censura en 1996 e retiralo da alcaldía.
A súa política caracterizouse pola promoción da lingua galega
Ademais, nas Xerais de 1993 encabezou a candidatura do PSOE pola provincia de Pontevedra ao Senado, pero só permaneceu na Cámara Alta durante unha lexislatura, ata 1996.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
Step by Step
Step by Step é unha serie de televisión estadounidense do xénero comedia de situación que se emitiu do 20 de setembro de 1991 ao 15 de agosto de 1997 na ABC e tras unha mudanza de canle pasou á CBS que a emitiu do 19 de setembro de 1997 ao 26 de xuño de 1998.
Sinopse
A serie transcorre nunha pequena vila do estado de Wisconsin, chamada Port Washington. Frank Lambert un contratista divorciado con tres fillos do seu anterior matrimonio casa con Carol Foster, unha estilista viúva que achega tamén tres fillos, a pesar de seren os dous da mesma cidade non se coñecían cando coincidiron en Xamaica nunhas vacacións e que conduciu a un amor a primeira vista que leva ao seu casamento axiña. Nun primeiro momento os fillos de cada parella non conxenian pero paseniñamente vanse convertendo nunha familia unida.
Master of Puppets
Master of Puppets é o terceiro álbum da banda estadounidense de thrash metal Metallica, publicado o día 3 de marzo de 1986 a través dos selos Vertigo Records, Music for Nations e Elektra Records. O disco acadou o número 29 na lista Billboard 200, e foi o primeiro álbum do grupo en ser ertificado ouro tras vender 500.000 copias.
Escolástica (filosofía)
A escolástica é un dos períodos en que se divide a filosofía da época cristiá: patrística (séculos II-VIII) e escolástica (séculos IX-XIV). Esta última denominación débese a que a produción cultural da época se realiza, primeiro, nas escolas monacais e catedralicias e, despois, nas universidades. Scholásticus era o nome que recibían tanto os mestres como os alumnos destas institucións. En liñas xerais o pensamento elaborado nas escolas medievais está mediatizado pola relixión cristiá; de aí que deba cualificarse, antes que nada, de pensamento teolóxico. É célebre un lema atribuído a Pedro Damián: philosophía ancilla theologiae (a filosofía é serva da teoloxía).
Fases
Desde un punto de vista histórico pódense distinguir tres fases:
A ensinanza escolástica
As disciplinas que inicialmente se ensinan nas escolas, como base da aprendizaxe filosófica e teolóxica, son o trivium (gramática, dialéctica e retórica) e o cuadrivium (aritmética, xeometría, astronomía e música). Os autores estudados eran: Prisciano (gramática), Cicerón (retórica), Aristóteles e Boecio (dialéctica), Platón (astronomía) etc. No século XIII hai que engadir a estas materias, nas facultades de filosofía, o estudo das obras aristotélicas que se acababan de traducir (Ética, Política, Física, Sobre a alma e Metafísica), así como os comentarios aristotélicos de Averroes e, nas facultades de teoloxía, o tratado das Sentenzas de Pedro Lombardo.
Había dous métodos fundamentais de ensinanza: a lección (lectio) e a disputa (disputatio). O primeiro consistía en comentar un texto e o segundo en examinar un problema atendendo ós pros e contras, e finalmente proporcionar unha conclusión. De aquí xurdiron, respectivamente, os principais modelos literarios da Idade Media: as Sumas e as Quaestiones.
Principais correntes de pensamento
Durante a primeira fase son de salientar os dialécticos ou defensores da razón (Berengario de Tours e Pedro Abelardo), os antidialécticos ou defensores da fe (Pedro Damián e Anselmo de Aosta), o misticismo (Bernardo de Claraval e Hugo de San Vítor) e o naturalismo da Escola de Chartres (Xoán de Salisbury).
Célula de Langerhans
miniatura|300px|Sección da pel mostrando un gran número de células de Langerhans (dendríticas) na [[epiderme durante unha infección por M. ulcerans (tinguidura de inmunoperoxidase S100.)]] As células de Langerhans son células dendríticas, que funcionan como células presentadoras do antíxeno inmunitarias, presentes na pel e mucosas, que conteñen grandes gránulos característicos chamados gránulos de Birbeck. Están presentes en todas as capas da epiderme, pero son máis abundantes no estrato espiñoso. Aparecen tamén na derme papilar, especiamente arredor dos vasos sanguíneos, e tamén na mucosa da boca, prepucio e vaxina. Poden atoparse noutros tecidos, como os nódulos linfáticos, especialmente cando están asociados a histiocitose de células de Langerhans.
Historia
O nome desta célula procede de Paul Langerhans, un médico e anatomista alemán, que as descubriu en 1868 cando era estudante de medicina. Debido á súa natureza dendrítica, identificounas incorrectamente como parte do sistema nervioso.
Paul Langerhans descubriu tamén os illotes de Langerhans produtores de hormonas do páncreas, que non teñen nada que ver coas células de Langerhans e nos cales estas células non están presentes.
Funcións
Nas infeccións da pel, as células de Langerhans locais captan e procesan os antíxenos microbianos, converténdose en células presentadoras do antíxeno plenamente funcionais.
Xeralmente as células dendríticas dos tecidos son activas na captura, fagocitose e procesamento dos antíxenos. Porén, unha vez que as células dendríticas chegan a un tecido linfoide secundario, perden estas propiedades de captación de antíxenos e adquiren a capacidade de interaccionar con células T inactivas, o que causará a súa activación.
As células de Langerhans derivan da diferenciación de monocitos que levan o marcador "Gr-1" (tamén coñecido como "Ly-6G/Ly-6C"). Esta diferenciación require a estimulación polo factor estimulante das colonias CSF1. Son similares en morfoloxía e función aos macrófagos.
A proteína langerina encóntrase nas células de Langerhans, e outros tipos de células dendríticas. É un receptor da superficie celular transmembrana de tipo II codificado polo xene CD207. Suponse que cando a manosa se une á langerina os antíxenos son internalizados nos gránulos de Birbeck.
Histiocitose das células de Langerhans
Na rara enfermidade histiocitose das células de Langerhans (LCH), prodúcese un exceso destas células. Isto causa danos na pel, óso e outros órganos.
VIH
As células de Langerhans poden ser unha diana celular inicial na transmisión do VIH causante da SIDA, e poden ser dianas, reservorios e vectores de diseminación do virus.
As células de Langerhans observáronse no prepucio, e mucosas vaxinal, e oral humanas; as menores concentracións presentes na mucosa oral suxiren que probablemente non é unha fonte de infección por VIH en comparación co prepucio ou a mucosa vaxinal.
En 2007 publicouse un estudo que consideraba que a proteína langerina podía servir impedir a infección polo virus. Un dos autores, T. Geijtenbeek, afirmou que a "langerina pode recoller os virus dos seus arredores, servindo de prevención da infección" e "dado que todos os tecidos do exterior dos nosos corpos teñen células de Langerhans, pensamos que o corpo humano está equipado cun mecanismo de defensa antiviral, que destrúe os virus que entran."
Comarca de Alcántara
miniatura|dereita|300px|Mapa da comarca de Alcántara, Cáceres
A Comarca de Alcántara é unha das comarcas de Estremadura (España). Está situada no cantón oeste da provincia de Cáceres, lindando na súa parte noroccidental con Portugal. O río Texo, que a atravesa de leste a oeste pártea practicamente en dúas metades, septentional e meridional. O seu nome histórico era "Tierra de Alcántara".
Datos básicos
A área da comarca atinxe 1.703,17 km² e a súa poboación total en 2007 era de 10.766 habitantes.
Capitalidade
A súa capital, como centro alministrativo, é Alcántara.
Localidades
Está formada polas seguintes poboacións:
Ramón Berenguer II
Ramón Berenguer II, coñecido como o Cabeza de Estopa pola súa espesa cabeleira, nado en 1053 ou 1054 e finado o 5 de decembro de 1082, foi conde de Barcelona entre 1076 e 1082.
Traxectoria
Era fillo de Ramón Berenguer I e de Almodis da Marca e irmán, probablemente xemelgo, de Berenguer Ramón II.
Ōmachi, Nagano
O concello de Ōmachi limita cos concellos de Matsumoto, de Azumino, de Matsukawa, de Ikeda, de Ikusaka, de Nagano, de Shinshūshin, de Ogawa, de Hakuba (son da prefectura de Nagano); de Toyama, de Tateyama, de Kurobe (son da prefectura de Toyama); e de Takayama (da prefectura de Gifu).
Ramón Berenguer II
Traxectoria
No 1078, Ramón Berenguer entregou ao seu irmán como garantía do repartimento as parias de Lleida e ao rei musulmán desta cidade. Barcelona, Urgell e Lleida loitaban contra Zaragoza co que o perigo musulmán retrocedeu, tanto pola zona leridana como pola colonización cristiá que chegaba ata Torregrossa. No 1079, a Conca de Barberà estaba xa repoboada por cristiáns.
A finais do 1077, o Papa Gregorio VII enviou a Xirona o seu legado, Amat de Olorón, para dar impulso ás súas ideas de reforma da igrexa. É posible que Amat aproveitase a súa estancia na cidade para intentar que Ramón Berenguer e o seu irmán se reconciliaran, xa que o seu pai deixara baixo tutela papal ao seu fillos no seu testamento. No 1079, o Pontífice escribiu ao bispo de Xirona solicitando que mediase entre os dous irmáns para poñer fin ás disputas condais, conxuntamente cos abades de Ripoll, Sant Cugat del Vallès e Sant Ponç de Tomeres.
Ese mesmo ano, Ramón e Berenguer repártense a cidade de Barcelona, Castellvell e a súa marca, Olèrdola, Vilafranca del Penedès, Vallmoll, Benviure, Gavà, Pallejà e outros dominios. Ambos irmáns conviñeron residir de forma alternativa durante seis meses no palacio condal. As funcións soberanas quedaron indivisas, así como as rendas por xuízos, mercados, moeda e uns patios en Barcelona. Con todo, Berenguer seguiu reclamando e no 1080 obtivo do seu irmán a metade do castelo de Barbera, do da Bleda e dos condados de Carcasona e Rasés. Ramón comprometeuse a compartir todas as futuras adquisicións, incluíndo as naves que se construísen e as que se comprasen.