cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Guerra Irmandiña
Situación de crise política
Outro agravante era a debilidade do Estado medieval que tiña lugar en toda Europa, o que con frecuencia levaba a que o rei se apoiase nas cidades e vilas para frear a nobreza feudal. Na coroa de Castela era especialmente certo polo enfrontamento, na década dos sesenta, do infante D. Afonso con Henrique IV, co correspondente baleiro de poder.
Posición da nobreza galega no conflito entre D. Henrique e D. Afonso
miniatura|dereita|250px|[[Henrique IV de Castela autorizou a Santa Irmandade.]] A actitude de toda a nobreza galega fronte ó conflito entre Henrique IV de Castela e Afonso non está aínda totalmente clarificada. Entre os fieis a Henrique IV situáronse Alvar Pérez Osorio (conde de Trastámara), e algúns dos seus parentes próximos, como Lope Sánchez de Moscoso ou Gómez Pérez das Mariñas I. Morais Muñiz cre que entre os partidarios de Afonso figuraban os condes de Ribadeo e de Santa Marta, o de Benavente, que era o seu Chanceler maior,, Alvar Páez de Soutomaior o vizconde de Monterrei, Juan de Zúñiga e probablemente tamén Fernán Pérez de Andrade, O Mozo, así coma o arcebispo Alonso II de Fonseca e mesmo o propio conde de Lemos, a pesar de que os datos son escasos e contraditorios.
Posición do clero e terceiro estamento no conflito entre Henrique e Afonso
Ó contrario que a nobreza galega, o rei contou co apoio da maioría do clero galego, incluído o episcopado, a excepción do arcebispo Fonseca. Henrique IV contou tamén cunha ampla base popular, maiormente en vilas e cidades, sabedoras de que Henrique era o apoio legal do movemento Irmandiño.
O Couto de Arriba, Barrantes, Ribadumia
O Couto de Arriba é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 230 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 115 eran mulleres e 115 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 263 veciños, e 2005, cando eran 264.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Gran Guerra Irmandiña
Nacemento das "Hermandades" noutros territorios da coroa de Castela
Esta aguda crise social e política favoreceu o desenvolvemento das Hermandades. Así, xa entre 1456 e 1460 varias vilas de Guipúscoa utilizaron a irmandade contra a nobreza local, arrasando un gran número das súas casas fortes "porque façian e consentían muchos robos e malificios en la tierra e en los caminos e en todos los logares". En 1464 unha nova Hermandad General castelá celebrou a súa primeira xunta en Segovia. Esta irmandade permaneceu inicialmente baixo control de Henrique IV, que a utilizou contra os partidarios do seu irmán Afonso.
Influencia das "Hermandades" doutros territorios
O nacemento da "Hermandad General" de Castela e León deu pé á demanda das cidades leais a Henrique de estender as Hermandades ao Reino de Galicia. Henrique IV permitiu ao final o xurdimento da "Santa Irmandade", seguramente co propósito de debilitar a rebelión da nobreza. Outro propósito de Henrique era, segundo Olivera Serrano, conseguir a contribución de Galicia á Facenda real, restituíndo ademais o dereito a voto nas Cortes de Galicia (dereito que perderan nas cortes de Madrid de 1419).
Alonso de Palencia, cronista oficial do reino de Castela, comenta en 1477 a formación e actividade da irmandade galega, presentándoa como a máxima realización da Hermandad General de Castela e León, e amosa o seu entusiasmo pola eficacia do seu traballo xusticeiro e anti-señorial, tomando fortificacións consideradas inexpugnables.
O comezo da Irmandade
miniatura|dereita|250px|[[Castelo da Rocha Forte, arrasado polos irmandiños en 1467.]]
Precedentes
Xa entre 1454 e 1458 existira outra irmandade en Galicia "quel dicho moy virtuoso rey don Enrrique mandó faser e se fiso por su mandato en la çibdad de la Cruña e villa de Betanços", ás que se uniron os concellos de Santiago, Noia e Muros, así como importantes señores galegos (Bernal Yáñez de Moscoso, Pedro Bermúdez de Montaos ou Sueiro Gómez de Soutomaior).
O comezo da Irmandade foi anterior á gran guerra da primavera de 1467, como proban documentos e referencias de comezos de 1465. Así, en febreiro de 1465 rexístrase que D. Pedro Álvarez Osorio, conde de Lemos, cedía ó seu fillo a fortificación de Monforte, por lle seren contrarias as irmandades de Galicia e, segundo declara o conde, "poderia ser quisessem tomar suas terras e não era justo que seu filho, sendo sem culpa e inocente, as perdesse".
Aprobación da Irmandade
Aparentemente, algunhas das vilas galegas máis significativas, como A Coruña, Ferrol, Santiago, Lugo, Pontevedra ou Betanzos, enviaron ós seus representante para sancionar o nacemento da institución en Galicia. Lope García de Salazar afirma que foi Afonso de Lanzós quen canalizou a demanda, obtendo de Henrique IV os capítulos da "Hermandad".
Consta a presenza nas cortes de Salamanca, en maio de 1465, do escribán Juan Blanco, procurador de Betanzos, que parece que obtivo a demandada aprobación real. Afonso Mosqueira, testemuña do preito Tabera - Fonseca, conta a presenza de Joan de Betresca, enviado do rei Henrique:
Consolidación e implantación
A principios de 1467, a Irmandade estaba xa organizada e implantada no seu papel de ordenamento e xustiza. Unha testemuña da implantación e integración na Irmandade de varios sinalados nobres galegos é a demanda que, en febreiro de 1467, presenta Teresa de Zúñiga, condesa de Santa Marta, ante dous representantes da Hermandad General, que se comprometeran a proceder contra os querelados Sancho López de Ulloa, Pedro Pardo de Cela e Diego de Andrade "segund el tenor e la forma de los dichos capítulos e leyes e ordenanças de la Santa Hermandad". Ademais diso, na demanda tamén se indica que esta integración se estendera non só ós nobres das súas fortificacións, senón tamén ós seus vasalos.
miniatura|dereita|250px|Restos do Castelo de San Xurxo, no [[Monte Pindo de Carnota.]]
O compromiso coa Irmandade de cabidos e cidades
A principios de 1467 os compromisos de cabidos e cidades foran xa expresados publicamente. O 14 de marzo, por exemplo, o cabido e o concello de Tui xuraran os capítulos da Santa Yrmandade, e unha semana máis tarde designaron ó cóengo Gonzalo Vázquez para asistir no seu nome á xunta da Hermandad que se ía celebrar en Medina del Campo.
Á súa vez, o 16 de marzo rexistrouse un acordo do cabido compostelán de contribuír con "quatro mill maravedies de pares de brancas para aa arca da Yrmandade", e o concello de Ourense, en abril, anticipou "viinte e çinco mill pares de brancas" para que a fortificación do Castelo Ramiro fose entregada "aa Santa Yrmandade".
Antonio Pérez Dávila
Antonio Pérez-Dávila González-de Ron, nado en Santiago de Compostela e finado na Coruña o 21 de maio de 1898, foi un político galego.
Gran Guerra Irmandiña
O compromiso coa Irmandade de cabidos e cidades
A isto uníronse outras reunións ou asembleas: en Santiago, despois en Lugo, despois en Melide, e máis tarde en Betanzos. Os pormenores da revolta ultimáronse en ditas reunións; na última hai rexistro da asistencia dos señores Fernán Pérez de Andrade, O Mozo, Sancho Sánchez de Ulloa e Gómez Pérez das Mariñas I ós que se lles solicitou a cesión das súas fortificacións, "cada uno las suias, e qe las pedían para derribárselas porque dezían que de las dichas fazían muchos males, porque robaban y tomaban a los hombres y los prendían". Esta esixencia representa a confirmación última das intencións xa presentes anteriormente, como indican as precaucións tomadas polo conde de Lemos que se mencionaron antes.
Paganismo xermánico
miniatura|Representación de Emil Doepler do segundo [[encantamento de Merseburg, 1905. Con encantamentos, os deuses da mitoloxía xermánica continental curan un cabalo.]] O paganismo xermánico fai referencia ás diversas prácticas relixiosas dos pobos xermánicos dende a Idade de Ferro até a cristianización durante a Idade Media. As prácticas relixiosas representaban un elemento esencial da primeira cultura xermánica. Tanto a partir de restos arqueolóxicos como de fontes literarias, é posíbel rastrexar unha serie de crenzas comúns entre os pobos xermánicos até a Idade Media, cando se cristianizaron os últimos redutos de Escandinavia. Con raíces na relixión protoindoeuropea, a relixión protoxermánica espallouse durante as invasións bárbaras, que deu lugar á relixión nórdica antiga entre os pobos xermánicos do norte, a mitoloxía xermánica continental e o paganismo anglosaxón entre os pobos que continuaban falando o inglés antigo. A relixión xermánica púidose documentar máis amplamente a partir dos textos dos séculos X e XI procedentes de Escandinavia e Islandia.
Antonio Pérez Dávila
No concello compostelán
Tras dar comezo a Terceira Guerra Carlista (21 de abril de 1872), o Goberno de Práxedes Mateo Sagasta autorizou disolver as corporacións municipais en virtude dun Real Decreto de 26 de abril de 1872. O día 29 de abril o Secretario do Goberno Civil da Coruña, Abelardo Merello, disolveu o Concello (ao que pertencía Pérez-Dávila) e nomeou un novo provisorio. As protestas non se fixeron esperar e o mesmo Merello presentou a súa dimisión a mediados de xuño, comezando unha impase de espera. A queixa máis importante viña do feito de que o Concello estaba paralizado debido a que as comisións de traballo tiñan a persoas especializadas que non estaba no novo consistorio. Finalmente, grazas a un novo Real Decreto de 3 de xullo de 1872, foron repostos o día 9 os alcaldes e concelleiros elixidos por sufraxio, cesando o que Merello instalou. A primeira sesión produciuse o día 10 e nela comprobouse que o antigo alcalde ía dar paso a que Pérez-Dávila, como Tenente de Alcalde 1º, asumira a presidencia da alcaldía de modo interino. Nos seguintes meses, o desleixo dos labores municipais serían a tónica dominante, pasando a presidir as sesións nun principio os seguintes tenentes da alcaldía en grao (Manuel Vázquez Acebo, Antonio García Candal, Manuel Varela Vilarullo...), pero pouco a pouco estas sesións non se puideron constituír por non chegar ao quórum requirido. A situación sería escandalosa, con continuas dimisións de concelleiros, ata o chegar a pasar máis de tres meses sen reunirse. O mesmo Gobernador civil da Coruña trasladouse a finais de outubro á cidade para entender da situación e, por fin, o 1 de novembro oito concelleiros presentaron a súa dimisión, que serían admitidas 3 días despois , nomeando a Comisión Provincial aos seus substitutos. Así e todo, Pérez-Dávila convocou o 13 de decembro eleccións municipais para cubrir as que nese momento chegaban a ser 11 baixas de concelleiros. Se celebraron dos días 2 ao 5 de xaneiro e gañou a lista que presentaba o conservador Luciano Puga Blanco, que fora alcalde uns anos antes. Houbo dúbidas sobre a lexitimidade dos concelleiros electos e, aínda que tiñan que ter tomado posesión dos cargos ao inicio do mes de febreiro, isto non se produciu. Entrementres, en Madrid a situación do rei Amadeu era insostible e, finalmente, resignou a Xefatura do Estado o día 11 de febreiro. Ao día seguinte, unha comisión republicana encabezada polo catedrático Esteban Quet Puigvert reclamoulle a dimisión, e Pérez-Dávila resignou así mesmo a alcaldía na Xunta de Goberno Republicana de Santiago, que se ocupou da transición á República.
Gran Guerra Irmandiña
Estalido da revolta
miniatura|300px|[[Torre de San Sadurniño, en Cambados, destruída entre 1466 e 1470 durante as revoltas irmandiñas.]] Nos principios da primavera de 1467 chegou a revolta xeral, cando as Xuntas das Irmandades, organizadas en tódalas comarcas galegas, lanzaron a consigna contra as fortalezas, símbolo do acoso señorial.
Antonio Pérez Dávila
No concello compostelán
Foi reposto na alcaldía compostelá o 14 de febreiro de 1873. Durante o breve tempo que ocupou de novo o posto, o concello viviu un incremento de noticias sobre partidas carlistas no territorio. Ao mesmo tempo, se foi conformando e armando a Milicia de Voluntarios de Santiago, que estivo comandada por Manuel Ozores (Comandante 1º), Marcial Moure (Comandante 2º) e Pablo González Munín (Axudante), membros todos eles da anterior Xunta de Goberno. Tamén durante este período mantívose a revisión do proceso de escrutinio das eleccións municipais de xaneiro, rematando nunha nova convocatoria electoral municipal para os días 16 ao 19 de abril, na que a composición das 11 concellerías vacantes foi ben distinta á de xaneiro. Os novos 11 concelleiros (case todos pertencentes ao Partido Republicano Democrático Federal), tomaron posesión o 14 de maio e deron a alcaldía a Sánchez-Villamarín o día 19, permanecendo desde entón Pérez Dávila como simple concelleiro ata o 11 de xaneiro de 1874, data na que foi deposto xunto ao resto do Consistorio.
Gran Guerra Irmandiña
Estalido da revolta
As columnas irmandiñas, que unha testemuña do preito Tabera - Fonseca cifra en oitenta mil omes, comezaron a percorrer as comarcas, e coa forza do seu número e o auxilio de trabucos, bombardas e outras armas, acabaron rendendo a gran maioría dos castelos e fortificacións galegas­.
Paganismo xermánico
Dispersión xeográfica
miniatura|Mapa do Imperio Romano e a [[Xermania Magna, c. 120 CE]] Xermania era o termo romano para a zona leste do Rin e o norte do Danubio até as illas do mar Báltico O seu homónimo provén de Xulio César, que o utilizou no seu tratado sobre as guerras galas, A guerra da Galia. O núcleo xermánico, Magna Germania, atopábase nas terras baixas do norte de Europa, que inclúe a actual Alemaña, os Países Baixos, Dinamarca e a península Escandinava. Non obstante, os límites de Germania non estaban definidos claramente, xa que grandes poboacións xermánicas vivían dentro das fronteiras do Imperio Romano, e a influencia romana chegaba até a "Xermania libre" a través da fronteira de Limes. En Europa central, a cultura celta xa era dominante a as primeiras prácticas relixiosas xermánicas estaban influídas polos pobos celtas. Máis tarde, elementos da cultura romana acabaron por mesturarse coa cultura xermánica, como demostran as probas arqueolóxiqcas de deuses romanos, estatuas e minaría de ouro. Os pobos xermánicos nunca constituíron un grupo uniforme cunha cultura común ou omnipresente, mais algúns sistemas xerais de crenza básicos xa se coñecían en textos medievais. Eran o resultado dunha fusión de diversas crenzas a través da extensión das tribos xermánicas por toda Europa central. Entre os pobos xermánicos orientais, pódense distinguir trazas de paganismo gótico a partir de escasos artefactos. Segundo o historiador John Thor Ewing, a relixión xermánica consistía en "adoracións individuais, tradicións familiares e cultos rexionais dentro dun marco xeralmente coherente".
Antonio Pérez Dávila
No concello compostelán
O 31 de marzo de 1877, no Liceo de Santo Agostiño, foi elixido membro da primeira xunta directiva da acabada de crear Liga de Contribuíntes de Santiago, baixo a presidencia do Marqués de Algara de Gres, e que aglutinaba boa parte da burguesía compostelá máis podente. Nestes anos finais da década dos 70, participaba da vida social compostelá, acudindo ao Casino de Santiago a miúdo, onde adoitaba a cantar para os socios cunha voz de barítono, e vivía das rendas das súas propiedades.
Gran Guerra Irmandiña
Estalido da revolta
A revolta estaba encabezada por persoeiros relevantes, incluídos cabaleiros e fidalgos, mesmo parte da aristocracia urbana. Entre eles destacaron desde o principio Afonso de Lanzós, que loitou na zona de Betanzos e no bispado de Mondoñedo, Pedro Osorio na área de Compostela, e Diego de Lemos, no sur de Lugo e en Ourense, e Lopo Mariño de Lobeira. Como data simbólica, o 25 de abril de 1467 foi arrasada a primeira fortificación, o Castelo Ramiro, preto de Ourense. A sorpresa do ataque foi decisiva no triunfo irmandiño, así como o total abandono dos vasalos ós señores e, por tanto a falta de apoio destes para se defender, volvéndose vas as tentativas da nobreza por resistir. Así, Lope García de Betanzos declara "pues toda la gente del dicho reino andaba en favor de la dicha hermandad y hera contra ellos y ellos no tenían favor ninguno, porque sus mismos basallos eran contra sus señores...".
Antonio Pérez Dávila
Chegada e implicación na política coruñesa
Foi alcalde conservador da cidade da Coruña en dúas ocasións. A primeira, por nomeamento de finais do mes de xuño de 1891, foi substituíndo ao alcalde Marchesi o 1 de xullo. Non obstante, Pérez Dávila protestou a constitución do novo Consistorio porque non se fixeran eleccións para designar a unha boa parte do Consistorio. Era nese intre o único conservador nun concello composto de liberais e republicanos, e con eles tivo que compoñer o novo goberno. En setembro recibiu un voto de censura polo seu comportamento durante o enterro do alcalde Federico Tapia, onde o Arcebispo de Santiago, José María Martín de Herrera, e el mesmo foron apupados pola multitude, logo que se lle reprochaba ser un alcalde imposto e de orixe santiaguesa. Durante este mandato propúxose o establecemento dunha rede de tranvías movidos por forza animal que unira o balneario de Riazor, a estrada xeral e a estación de ferrocarril. O 26 de setembro de 1892 se constituíu un novo Consistorio, novamente presidido por Pérez Dávila, que durou moi pouco, xa que o 2 de xaneiro do ano seguinte presentou a súa renuncia perante o Gobernador civil da provincia, delegando o goberno no Tenente de Alcalde 1º, Ramón Cerviño, ata a toma de posesión do novo alcalde que produciuse o 10 de xaneiro na figura de José Soto González.
Gran Guerra Irmandiña
Estalido da revolta
miniatura|esquerda|300px|[[Torreón dos Andrade. Afonso de Lanzós, no comando dos Irmandiños, apoderouse do castelo e da vila de Pontedeume, conservándose na súa posesión durante algún tempo.]] A maioría dos nobres intentou fuxir de Galicia: Sancho de Ulloa e Diego de Andrade partiron cara Castela (se ben foron interceptados polos combatentes da condesa de Ribadavia, quen os encarcerou durante dous anos). O arcebispo Fonseca, que se achaba no seu desterro de Redondela, fuxiu tamén, primeiro para Castela, e máis tarde para Portugal. Para Portugal fuxiron tamén outros como Juan de Zúñiga, Pedro Álvarez de Soutomaior ou Juan de Pimentel. Algúns intentaron resistir, como Álvar Páez de Soutomaior, que se fixo forte en Tui ata que, pouco antes da súa morte repentina, rendeu a cidade ós cinco mil irmandiños que a asediaban, como o conde de Lemos, que saíra vitorioso no principio, mais tivo finalmente que fuxir para o seu castelo de Ponferrada; alí refuxiouse tamén o seu xenro, Pardo de Cela. Outros permaneceron agochados por terras galegas, como Sueiro Gómez de Soutomaior, parente de Álvar Páez. Gómez Pérez das Mariñas encontrou refuxio no mosteiro de Samos, onde tamén se resgardou Alonso Osorio, herdeiro da casa de Lemos. A fuga do conde de Lemos, a derrota do señor máis poderoso de Galicia, simboliza a derrota dos señores "porque pues el conde de Lemos no podiera defender las suias [as fortalezas] y se fuera para Castilla que menos lo podieran azer los otros".
Paganismo xermánico
Fontes
miniatura|As obras do historiador islandés do [[século XIII Snorri Sturluson son fontes inestimábeis sobre o paganismo xermánico.]] Existen poucas fontes escritas sobre o paganismo xermánico, e poucas das que hai foron escritas polos participantes desta relixión. A literatura oral tradicional asociada á relixión precristiá perdeuse a medida que as institucións cristiás se fixeron dominantes en Alemaña, Inglaterra e Escandinavia durante a Idade Media. Porén, as descricións das primeiras prácticas relixiosas xermánicas atópanse en obras de escritores romanos como Tácito na súa obra Xermania do século I.
Antonio Pérez Dávila
Chegada e implicación na política coruñesa
O seu segundo mandato estendeuse do 23 de abril de 1895 (a proposta do Gobernador civil da provincia, Silverio Moreda Alvariño ) ao 1 de xullo dese ano. No seu breve mandato deuse carpetazo ás acusacións de fraude nas últimas eleccións municipais e asistíu ao envío de tropas do Rexemento de Infantaría de Zamora nº 54 para Cuba. Pouco despois foi elixido pola Deputación da Coruña, director de Beneficencia ou da Casa da Misericordia, cargo que desempeñou ata o seu falecemento.
Gran Guerra Irmandiña
Estalido da revolta
A importancia da fuga de Lemos é recollida tamén polos cronistas: "En corto tiempo los gallegos no sólo arrancaron de las selvas a los facinerosos y los arrastraron al patíbulo, sino que se apoderaron de fortalezas tenidas por inexpugnables, y al conde de Lemos, el más poderoso de los Grandes de la provincia, obligáronlo a huir y le persiguieron hasta el exterminio".
Paganismo xermánico
Fontes
Só na Islandia medieval se escribiu unha gran cantidade de material en lingua xermánica sobre o tema das tradicións pagás, sobre todo os poemas mitolóxicos da Edda poética, a Edda prosaica e o verso escáldico. Estas obras teñen unha enorme importancia para a comprensión das antigas tradicións relixiosas. Non obstante, estas fontes consérvanse despois da época na que o cristianismo xa era dominante en Islandia por parte de escritores que eran cristiáns. Algúns restos da relixión xermánica consérvanse noutras obras de cristiáns medievais como o libro en alemán antigo Canción dos Nibelungos e o Beowulf escrito en inglés antigo.
Gran Guerra Irmandiña
Vitoria e recoñecemento da revolta
miniatura|dereita|300px|Escena de batalla medieval. A vitoria irmandiña foi rápida e completa. Os autores máis próximos a estes acontecementos relatan a lista de castelos, fortificacións, simples torres ou casas fortes que foron total ou parcialmente derrubadas. O seu número, segundo calcula Lojo Piñeiro, pode chegar a 169. Descoñécense cantas fortificacións foron entregadas pacificamente á Irmandade e cantas deberon ser tomadas pola forza. Nas declaracións do preito Tabera - Fonseca indícase que os irmandiños arrasaron mesmo fortificacións de cabaleiros participantes ou simpatizantes da Irmandade, e non só fortificacións dos señores, senón tamén casas-fortes de fidalgos.
Antonio Pérez Dávila
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Tomasa Torreiro Varela (da Casa do Corgo, en Brexo, Cambre), da que tivo unha filla (Carmen) que casou co xornalista Antonio Toledo Quintela. Tras o pasamento de Tomasa, casou coa súa irmá Mariana Torreiro Varela, que faleceu en 1875. Tivo problemas auditivos, que non lle impediron desenvolverse na súa vida política.
Gran Guerra Irmandiña
Vitoria e recoñecemento da revolta
Destaca a aparente resolución irmandiña de non se vingar nos señores derrotados e fuxidos, algúns deles escondidos en mosteiros e casas de antigos vasalos. miniatura|esquerda|250px|Proxectís de catapulta no [[castelo da Rocha Forte.]] A resposta de Henrique IV foi de claro apoio, emitindo unha carta o 6 de xullo dese ano, onde dá por bos os arrasamentos feitos:
Paganismo xermánico
Fontes
As historias poden viaxar á présa e cambiar facilmente co paso do tempo, facendo que os textos tardíos sexan evidencias pouco fiábeis da primeira cultura xermánica. Porén, co método comparativo, é posíbel comparar palabras en linguas relacionadas e reconstruír racionalmente o que debían ser as súas formas anteriores perdidas e, até certo punto, o que deberon significar. Isto permite reconstruír os nomes dalgúns deuses, seres sobrenaturais e prácticas rituais. Por exemplo, todas as linguas xermánicas utilizan un nome neutro similar para designar deuses pagáns: en gótico guþ, god en inglés antigo, en alemán antigo got e guð nórdico antigo. Polo tanto, o protoxermánico tiña unha paraula similar cun significa semellante.
Antonio Pérez Dávila
Títulos e distincións
Herdeiro dos dereitos vinculares da "Casa de Roncesvalles" (Cambre) e da "Casa de Meirama" (Cerceda). Cabaleiro da "Real Maestranza de Caballería de Ronda". Socio correspondente (11 de xuño de 1883) e socio de mérito (22 de xullo de 1884) da "Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago".
Gran Guerra Irmandiña
Vitoria e recoñecemento da revolta
Henrique IV pedía nese mesmo documento, ós alcaides das fortificacións galegas que estaban asediadas, debido ós males que desde elas facían, que "las den e entreguen a los alcaldes e diputados de la Santa Hermandad del dicho regno".
É importante mencionar que, algúns meses antes deste recoñecemento e referendo dado ás Irmandades, Henrique IV tivera que requirir a recondución dalgunhas actuacións das Irmandades contrarias ós intereses da coroa. Así, o 25 de abril pediu a devolución a Teresa de Zúñiga, condesa de Santa Marta, ó seu fillo, o conde Bernaldino Sarmiento e a Juan de Zúñiga, vizconde de Monterrei, de "qualesquier tierras e vasallos e fortalesas que les tengades tomadas...". Do mesmo xeito, o 19 de xuño esixiu que devolvesen a vila e castelo de Monterrei a Pedro de Estúñiga, que primeiramente lle fora arrebatada polo seu irmán Juan de Estúñiga, e a este máis tarde pola Irmandade. Por iso ordenou á Irmandade
Estruturación e armamento
miniatura|esquerda|[[Espadas do período final da Idade Media.]] Os irmandiños formaran exércitos nas comarcas, que se xuntaban para acometer grandes asedios ou batallas, implicando ou pretendendo implicar nalgunha ocasión ó conxunto de Galicia. Existen probas de que a mobilización foi bastante xeral nas cidades e no campo (perdéronse colleitas), polo menos entre as persoas comúns.
É errónea a imaxe dos irmandiños enfrontándose con aparellos agrícolas: contaban con experiencia militar previa nos exércitos feudais, e tiñan armas nas súas moradas. A infantería e a escasa cabalería das milicias usarían as mesmas armas que os exércitos señoriais. Ademais diso, as vilas contaban con armeiros que as fabricaban.
Evolución durante o triunfo da revolta
O interclasismo do seo da Irmandade (nobreza alta e baixa, clero, burgueses e campesiños) non permitiu posiblemente manter a súa unidade despois do triunfo. En 1469 as diferenzas entre os membros das diferentes xuntas, entre algunhas delas e entre os diversos grupos sociais integrados nelas, traducíronse en claras confrontacións. De calquera forma, o desenlace final da revolta irmandiña foi debido primariamente a circunstancias externas a Galicia. Basicamente influíron dous feitos que tiveron lugar na segunda metade de 1468: o primeiro foi o falecemento do infante Afonso, e o segundo, a reconciliación de Henrique IV coa nobreza opositora, co pacto dos touros de Guisando, polo que Henrique recoñecía como herdeira do trono á súa irmá Isabel de Castela.
O contraataque dos señores
miniatura|350px|Os soldados de [[Pedro Madruga|Pedro Álvarez usaban arcabuces na Segunda Guerra irmandiña. O da imaxe é de 1425]] miniatura|270px|[[Afonso V de Portugal, quen axudou a Pedro Madruga.]] Esta situación provocou que os señores galegos preparasen o seu retorno, reorganizándose e procurando apoios. Así, segundo Vasco de Aponte, na primavera de 1469 Pedro Álvarez de Soutomaior reuniuse en Monção co arcebispo Fonseca e con Juan Pimentel, acordando reunir as súas tropas nas proximidades de Santiago.
O acordo levouse a cabo e, logo de chegar estes baixo as ordes de Soutomaior, que entrara por Portugal á fronte de 100 lanzas e uns 2.000 peóns (no seu camiño, xunto ó castro da Framela, tivo que facer fronte a catro ou cinco mil viláns e, logo de vencelos, sorteou a cidade de Pontevedra, onde se encontraban os irmandiños ó mando de Lope Pérez Mariño, fillo de Paio Mariño de Lobera).
O exército de Fonseca, Pimentel e Soutomaior, cun total de trescentas lanzas, entre casteláns, portugueses e galegos, venceu na batalla de Balmalige (lugar aínda indeterminado que aparece na documentación do Preito Tabera - Fonseca) posiblemente na contorna do monte Almáciga a dez mil irmandiños comandos por Pedro Osorio. Esta vitoria resultou ó cabo decisiva, pois dous meses máis tarde, en xullo de 1469, a cidade de Santiago viuse obrigada a abrir as portas ó arcebispo "y después se conçertara con la dicha ciudad y les juró sus costumbres y prebillegios de se los guardar y se le entregara la dicha ciudad".
Uníronse a este exército as tropas de Fernán Pérez de Andrade, Sancho Sánchez de Ulloa, Lope Pérez de Moscoso e Gómez Pérez das Mariñas. Entón, desde Santiago, encamiñáronse cara os dominios de Andrade. No castro Gundián, encontráronse cun exército irmandiño mandado por Afonso de Lanzós, que agardaba os reforzos de Diego de Lemos. Mais a batalla comezou sen chegaren os reforzos, e Alonso, logo dun breve parlamento con Pedro Álvarez de Soutomaior, optou pola retirada. A chegada posterior dos reforzos, ó mando de Diego de Lemos xa non tivo consecuencias. Logo desta nova derrota, os señores liquidaron a resistencia irmandiña naquela zona, aínda que Pontedeume non foi entregada ó de Andrade, senón ó arcebispo, por decisión de Afonso de Lanzós, mortal inimigo do primeiro.
O conde de Lemos regresaba tamén a Galicia polo Bierzo, resistindo ós irmandiños, capitaneados polo fidalgo berciense Álvaro Sánchez (ó que despois mandou matar cunha seta) e ás xentes de Álvaro Pérez Osorio, conde de Trastámara e agora marqués de Astorga, que apoiara a sublevación. Co conde de Lemos parece que retornaron tamén Pedro Pardo de Cela, con Pedro Miranda, Pedro Bolaño e outros como Alonso López de Lemos, pai de Diego de Lemos. Os primeiros, ó parecer, atacaron os núcleos irmandiños de Lugo e a súa comarca; o último, pola súa parte, fíxoo contra os que ocupaban as terras de Lemos, ós que parece que venceu na parroquia de Vilamelle, xunto a Ferreira de Pantón, apoderándose da vila de Monforte.
Porén, os éxitos en campo aberto da cabalería feudal non existiron no caso das cidades amuralladas, o que obrigou ós señores máis importantes a pactar, axudados despois por algúns irmandiños, sen solución de continuidade, a combater ós novos inimigos compartidos. Primeiro pactou o arcebispo Fonseca con Santiago, Pontevedra e demais vilas da Terra de Santiago, e despois o conde de Lemos con Ourense e Allariz (contra o conde de Benavente).
O pacto de Fonseca coas cidades irmandiñas da Terra de Santiago é feito sobre a base de que Fonseca respectase os usos e costumes urbanos e o acordo de non reedificar as fortificacións que lle foran derrubadas, o que se reflectiu máis de medio século despois no preito Tabera - Fonseca.
Aínda durante os anos 1470 e 1471 resistían as cidades da Coruña, Pontedeume, Viveiro, Ribadavia, Lugo e Mondoñedo. En calquera caso, en pouco tempo a maior parte da Irmandade foi derrotada, recuperando os grandes señores galegos o control dos seus antigos dominios.
Consecuencias
Talvez foi o sentido práctico, que transloce na célebre resposta do conde de Lemos a Pardo de Cela. Cando o mariscal o instaba a "encher os carballos de vasalos [aforcados]", o conde respondeulle que "non se ía manter de carballos". miniatura|300px|Fin da [[Revolta campesiña de 1381 en Inglaterra. No caso inglés, o final foi máis grave para os campesiños: a maioría dos líderes foron capturados e executados. As concesións iniciais foron revogadas e o imposto orixe da revolta foi novamente introducido.]]
Couselo Bouzas indica que a maior parte das testemuñas ó respecto do preito Tabera - Fonseca concéntranse na ansia reconstrutora do conde de Lemos, que obrigaba a serventías de dous ou tres días por semana, para o que debían levar carro e bois e satisfacer dous reais para pagar ós encargados da dirección das obras.
Monte Kinyeti
miniatura|dereita|275px|O Monte Kinyeti, cara oeste, imaxe creada por un programa a partir de imaxes de satélite da NASA miniatura|dereita|275px|O Kinyeti localízase no sur do Sudán
Gran Guerra Irmandiña
Influencias posteriores
Sen dúbida influíu na decisión dos Reis Católicos de pacificar o Reino de Galicia (decretando a Doma y castración del Reino de Galicia), forzando o arrasamento das fortificacións dos nobres rebeldes. A acción dos Reis Católicos en Galicia foi (obviando por un momento a problemática cultural causada por certas accións) en palabras de Fernando Lojo, "vista na mentalidade colectiva como unha auténtica liberación e o inicio da pacificación do reino, obxectivo que buscara tamén, con menos resultado, a irmandade de 1467".
Ata certo punto a revolución Irmandiña tivo influencia incluso na creación en Castela dun Estado Moderno por parte dos Reis Católicos. En efecto, como indica Carlos Barros, un Estado Moderno, suxeito a unha monarquía absolutista, só se pode impor unha vez que os grupos populares derrubaron, irreversiblemente, as fortalezas, non só as físicas (fortificacións), senón tamén éticas (consentimento) do poder señorial.
Monte Kinyeti
O Monte Kinyeti (ou Kinjeti) é a montaña máis alta do Sudán do Sur con 3.187 m sobre o nivel do mar.
Gran Guerra Irmandiña
Fontes: Preito Tabera-Fonseca
A Gran Guerra Irmandiña converteuse nun tema atractivo e recorrente na historiografía galega, maiormente despois da localización e estudo do preito Tabera - Fonseca (1526-1527), o que fixo posible coñecer tanto unha parte da historia da revolta, como a mentalidade dos irmandiños e os seus contrarios.
Monte Kinyeti
Situación
O Kinyeti forma parte dos Montes Immatong, unha cadea que se levanta no terzo meridional do Sudán do Sur, ficando o Kinyeti moi preto da fronteira con Uganda. As súas coordenadas so: 3º 57' N e 32º 54' L.
Vordingborg
Ligazóns externas
Vordingborg Vordingborg Vordingborgs kommun
Gran Guerra Irmandiña
Outras revoltas do século XV
No mesmo século tivo lugar tamén a revolta catalá dos "payeses de remensa" contra os malos usos feudais. No caso catalán terminou de maneira favorable para os campesiños, mercede á sentenza de Guadalupe, auspiciada en 1486 por Fernando II de Aragón.
Cantís de Møn
miniatura|dereita|250px|Os cantís de xiz vistos dende a praia Os cantís de Møn ou Møns Klint son unha atracción turística natural localizada ao longo da costa oriental da illa dinamarquesa de Møn, na rexión de Selandia, con saída ao Mar Báltico. Os s de xiz esténdese por arredor de 6 quilómetros.
Características
Algús dos cantís chegan a ter unha caída de 120 metros sobre o mar. A contorna Møns Klint consiste en bosques bañados por lagoas entre os que destaca a montaña de Aborrebjerg que, cunha altura de 143 metros, é un dos puntos máis altos de toda Dinamarca. Os penedos e parques adxacente están protexidos como reserva natural. Møns Klint é un destino turiítico bastante popular en toda Europa, con centenares de miles de visitantes ao ano. Hai camiños marcados claramente para os peóns, motociclistas e ciclistas. A praia desta zona non é de area senón de pedra.
Rita Azevedo Gomes
Traxectoria
Encomezou o seu grao de Belas Artes, mais non o rematou e abandonouno interesada polo mundo do cinema, eido cuxa formación foi autodidacta. Moi nova, presentouse perante Manoel de Oliveira, despois de ter visto a posta en escena de Amor de Perdição en 1979, baseada na novela de Camilo Castelo Branco. Acadou un posto de axudante de vestiario na seguinte rodaxe. A amizade progresiva co cineasta luso supuxo a rodaxe do filme A 15ª Pedra (2007), unha conversa entre Oliveira e o crítico João Bénard da Costa. Dende 1993, Rita é programadora e encargada de publicacións da Cinemateca Portuguesa. A Filmoteca Española dedicou un ciclo ao cinema de Rita Azevedo Gomes no mes de maio de 2017.
Escola Superior de Música Raíña Sofía
A Escola Superior de Música Raíña Sofía creouse en Madrid en 1991 co propósito de dotar a España dun centro de alta formación profesional dirixido aos novos músicos de talento. Deste xeito, púxose fin á necesidade de que os mellores artistas españois tivesen que abandonar o país para recibiren o ensino superior que precisaban. A Escola é recoñecida internacionalmente e acolle estudantes de tódalas nacionalidades, prestando unha especial atención aos alumnos procedentes de España, Portugal e os países latinoamericanos. Conta cun cadro de mestres de prestixio internacional.
Os Órganos Reitores da Escola Superior de Música Raíña Sofía están presididos por unha Xunta de Patronos, constituída en 1991. Este órgano depende directamente da Xunta de Patronos da Fundación Albéniz. Xunto ao padroado, a Escola conta co apoio dun Comité Académico composto por corenta personalidades representativas do mundo cultural e político, dos cales moitos deles foron ou son membros activos do Claustro de Profesores, e dun Comité de Dirección.
Riot!
Riot! é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Paramore, publicado nos Estados Unidos o 12 de xuño de 2007 e no Reino Unido o 25 de xuño a través do selo Fueled by Ramen. O disco foi certificado platino nos Estados Unidos e en Irlanda, e ouro no Reino Unido. Riot! tivo catro sinxelos: "Misery Business", "Hallelujah", "Crushcrushcrush" e "That's What You Get".
Escola Superior de Música Raíña Sofía
A Presidenta de Honra da Xunta da Escola é a Raíña Sofía da España, quen alenta constantemente as actividades da Escola e distingue coa súa presenza a Xunta.
Riot!
"Misery Business" está incluída nos videoxogos Saints Row 2, NHL 08, Rock Band 3 e Guitar Hero World Tour, mentres que "That's What You Get" aparece como canción xoogable en Rock Band 2. "Crushcrushcrush" podemos atopala en Guitar Hero On Tour: Decades e está dispoñible como tema descargable para xogalo nos tres xogos de Rock Band. Unha versión da canción tamén aparece en Ultimate Band.
Escola Superior de Música Raíña Sofía
A nova sede da Escola está situada nun emblemático espazo histórico madrileño, na Praza de Oriente, xunto ao Pazo Real e ao Teatro Real, dous monumentos símbolo da historia e da vida musical española. Amais, o espazo que ocupará o futuro edificio da Escola sito na rúa Requena, noutro tempo albergou a Escola de Arte Dramática e Danza, polo que o seu espírito artístico e pedagóxico será recollido novamente pola Escola Superior de Música Raíña Sofía. A antiga sede e campus están situados en Pozuelo.
Historia
Nos primeiros pasos do proxecto, así como na selección do profesorado, contouse co asesoramento de grandes mestres, tales como Yehudi Menuhin, Mstislav Rostropóvich, Daniel Barenboim, Zubin Mehta e Alicia de Larrocha, que pertenceron ou forman parte do Comité Académico e do padroado da Escola, alén de actuaren como activos asesores das cátedras, e coa colaboración de Federico Sopeña e Enrique Franco, figuras clave da cultura musical española do século XX.
Principios
A Escola Superior de Música Raíña Sofía creouse co obxectivo de instituír un centro de ensino disposto a formar músicos de excelencia. Grazas á axuda que teñen prestado, tanto as institucións públicas, como entidades privadas, os alumnos que gozan deste ensino personalizado teñen o privilexio de recibiren unha educación de elite contando para iso con grandes mestres e artistas destacados dentro do panorama musical internacional.
Claustro académico
A Escola Superior de Música Raíña Sofía conta con profesores que teñen sobresaído no exercicio das dúas vertentes da súa mestría: arte e educación. Porén, o corpo académico de mestres titulares de cátedra está composto por primeiras figuras de recoñecido prestixio internacional.
A este equipo habitual súmanselle, cada ano, mestres convidados ao Programa de Leccións Maxistrais que complementan con distintas concepcións e perspectivas o traballo da Escola.
Actividade académico-artística
A elaboración dos plans curriculares segue un principio básico da formación clásica: o ensino personalizado. Só a valoración persoal do alumno por parte do seu mestre, aquilatada con outras disciplinas orientadas á súa formación global ditada polo claustro do centro, permiten o deseño dun programa a medida do potencial do alumno. Este programa asegura a aprendizaxe musical en toda a súa amplitude, integrando as diferentes dimensións da personalidade do estudante.
A duración da estancia na Escola está en relación directa coas súas posibilidades de aprendizaxe; se ben a media se sitúa entre dous e catro anos, pode dicirse que os estudantes terminan cando os seus mestres deciden que acadaron xa unha determinada madurez artística.
O Plano Xeral de Formación abrangue, pois, a formación específica do instrumentista ou cantante no departamento de interpretación, completado coas disciplinas académicas, a obrigada proxección artística e o estímulo dos seminarios organizados no departamento de formación complementaria. Este plano académico comprende os seguintes departamentos:
A Escola ten desenvolvido tamén un programa de educación On line en colaboración con outras cinco importantes escolas europeas, coa creación dun portal musical educativo dirixido a alumnos, mestres, estudosos ou afeccionados á música no que se ofrecen Clases Maxistrais de grandes mestres da música, e que contribúe así a preservar o patrimonio histórico musical en forma de clases de tales mestres, que doutro xeito se perderían. O devandito portal denomínase Magister Musicae.
As Bacantes
As Bacantes (ou Báquides) é o título dunha traxedia de Eurípides datada no ano -409 e representada en -406, tras a morte do seu autor.
Escola Superior de Música Raíña Sofía
Alumnado
O principal propósito da Escola é a universalidade, porén aspira a convocar alumnos de calquera procedencia social ou xeográfica, sen outra exixencia que o talento e a entrega a un traballo formativo deseñado para superar a distinción entre técnica musical e expresión artística, poñendo o estudante en contacto directo co público.
A súa misión non é só formar solistas, senón músicos capaces de integrárense con facilidade en importantes agrupacións orquestrais e de cámara, gañaren premios, ou accederen a prazas de mestres e catedráticos en escolas e conservatorios. O seu labor está pensado para os rapaces e rapazas que dentro duns anos volverán aos mesmos escenarios onde actuaron como alumnos, convertidos xa en excelentes profesionais.
As Bacantes
Tiresias e Cadmo defenden o culto a Dioniso
Cadmo e o adiviño Tiresias, ambos anciáns, dispóñense a participar nos ritos en honra a Dioniso. Penteo chega explicando como as mulleres de Tebas participaron neses ritos e tras beber viño entregáronse á luxuria, polo que ordenou apresalas, así como a un estranxeiro que é o que está a difundir a crenza de que Dioniso é un deus. Tiresias explícalle como Dioniso foi o que inventou o viño e que con esa bebida prodúcese o doce pracer do soño e o esquecemento dos males. Así mesmo, engade que o mito de que naceu da coxa de Zeus é en realidade unha deformación da realidade, xa que o que ocorreu é que Zeus formou unha pantasma de Dioniso que ofreceu como refén a Hera e, pola similitude das palabras correspondentes a "refén" e "coxa" (hómeros e merós), xestouse o mito. Ademais, sinala que se algunhas mulleres se entregan á luxuria, iso non é culpa dos ritos, senón do seu propio carácter. Cadmo, ademais, trata de facer comprender ao seu neto que os que se cren mellores que os deuses sofren castigos divinos.
Escola Superior de Música Raíña Sofía
Alumnado
A Escola pon á disposición dos alumnos procedentes do estranxeiro ou de fóra de Madrid, a Residencia de Estudantes, orientada a enriquecer as relacións entre alumnos, contorno e mestres, coa idea de que a súa vida artística e de convivencia sexa máis enriquecedora.
As Bacantes
Dioniso é capturado
Penteo non atende ás razóns de ambos e constrinxe aos seus serventes para que capturen ao estranxeiro que vai difundindo o culto a Dioniso. O estranxeiro, que resulta ser o propio Dioniso, é capturado, sen que opuxese resistencia, e encadeado. Con todo, as bacantes escapáronse como por encantamento. Penteo interroga a Dioniso. Este dille que é da rexión de Lida e que foi iniciado no culto a Dioniso polo mesmo deus, pero négase a dicirlle que tipo de ritos son os que practica e que aspecto ten Dioniso. Penteo dille que será castigado; cortaranlle o pelo, requisaralle un tirso que leva consigo e será levado a prisión.
Ruína do palacio
As bacantes laméntanse de que Dioniso estea encerrado e cren que pronto serán capturadas. Con todo, son chamadas por Dioniso, que se liberou do seu peche e saen do palacio, que está a piques de se derrubar. Explica ás bacantes o que sucedeu: fora atado xunto a un touro e nese momento o deus foi o que provocou un terremoto que fixo tremer o palacio até deixalo en estado de ruína, prendeu o lume ao sepulcro da súa nai e creou unha pantasma que Penteo tentou matar coa equivocada idea de que era o prisioneiro.
Penteo ante as bacantes
O mensaxeiro insta ao seu rei a que, en vista de tales prodixios, se apresure a recoñecer a Dioniso como deus, pero Penteo non cede e prepara o seu exército para matar ás bacantes, con todo vacila ante a posibilidade de que as bacantes sigan realizando prodixios e fagan fuxir ao exército. Penteo sente agora curiosidade por ver cos seus propios ollos o comportamento das bacantes e Dioniso indícalle que para poder facelo sen perigo deberá porse roupas de muller. Vestido así, é conducido por Dioniso até o monte Citerón onde se achan as bacantes. Un mensaxeiro relata a morte de Penteo: Dioniso alzara ao rei para que este subira ás ramas dun abeto para observar ás bacantes. Entón estas últimas foron arengadas por Dioniso para que se vingasen do rei. As bacantes arroxáronlle pedras e arrincaron o abeto da terra. Penteo caeu ao chan e pediu á súa nai Ágave que o recoñecese e non o matase, pero estaba posuída por Dioniso e ela e o resto das bacantes, mataron e descortizaron ao rei. O coro de bacantes chega con Ágave a palacio, coa cabeza de Penteo. Ágave mostra aos tebanos a cabeza do que ela cre que é un animal salvaxe. Tras escoitar a Cadmo, Ágave entra en razón e comprende o crime que cometeu por mor de que ela, como Penteo, non recoñecían a Dioniso como divos. Por último aparece Dioniso e di que Cadmo será transformado en dragón e a súa esposa Harmonía en serpe e tras comandar un exército e devastar cidades serán conducidos por Ares ás illas dos Benaventurados. Ágave e as súas irmás son desterradas.
O Outeiral, Barrantes, Ribadumia
O Outeiral é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
4 de agosto
O 4 de agosto é o 216º día do ano do calendario gregoriano e o 217º nos anos bisestos. Quedan 149 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|100px|A Nosa Terra
Nacementos
miniatura|100px| Xosemaría Pérez Parallé.
Mortes
miniatura|100px| Hans Christian Andersen.
Outros
Os 366 días do ano
Jaime Terceiro
Jaime Terceiro Lomba, nado en Pontevedra o 30 de abril de 1946, é un economista galego catedrático de universidade, expresidente de Caja Madrid e exdirector xeral do Banco Hipotecario de España e académico da Real Academia de Ciencia Morais e Políticas.
Traxectoria
De 1981 a 1983 foi director xeral de Expansión e Director Xeral de Planificación e Investimentos do Banco Hipotecario de España. De 1988 a 1996 foi presidente executivo de Caja Madrid e impulsou a súa expansión estatal. En 1995 foi nomeado académico de número da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas. Saíu da dirección de Caja Madrid por presións políticas do Partido Popular e o seu lugar foi ocupado por Mercedes de la Merced. En 2015 entrou a formar parte do consello de administración de AENA.