cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Pola Llaviana
A extensión da parroquia é de 9,8 km² e a súa poboación era de 9.106 habitantes en 2011.
Glomerulopatía
Glomerulopatía ou glomerulite é o termo que define ás diversas doenzas que afectan ao glomérulo renal do nefrón, unha parte do ril. Dentro destas enfermidades inclúense as glomerulonefrites, as doenzas xenéticas coma a síndrome de Alport, doenzas metabólicas coma a diabetes, e doenzas cursan con depósitos a nivel renal coma a amiloidose.
Vladimir Prelog
Vladimir Prelog, nado o 23 de xullo de 1906 e Saraxevo (Bosnia e Hercegovina) e finado o 7 de xaneiro de 1998 en Zúric (Suíza), foi un químico e profesor universitario.
Prelog Obtivo o Premio Nobel de Química en 1975 polos seus traballos no campo da estereoquímica das reaccións de catálises das enzimas que compartiu con John Warcup Cornforth. Obtivo a cidadanía suíza en 1959. Durante moito tempo mantivo a nacionalidade iugoslava aínda cando residiu en Checoslovaquia e Suíza durante moito tempo.
Traxectoria
Vladimir Prelog naceu en Saraxevo, que por aquel entón pertencía ao Imperio austrohúngaro. Con 8 anos de idade, na visita que realizaba o arquiduque Francisco Fernando e a súa esposa á súa cidade, estivo presente no chamado atentado de Saraxevo que acabou coa vida do arquiduque e serviu de detonante para o comezo da Primeira guerra mundial.
En 1915 trasládase, xunto coa súa familia, a Zagreb, onde estudou no instituto. Entre 1924 e 1929 estudou química no instituto da tecnoloxía checo en Praga, na entón Checoslovaquia. O profesor Emil Votocek, impulsor da química checoslovaca, foi o supervisor da súa tese, pero el estaba baixo a protección de Rudolf Lukes, que por entón impartía clases e chegou a ocupar o prestixioso posto de Votorek en química orgánica.
Segundo di o propio Vladimir, a base da súa educación científica débella a Lukes do que foi amigo persoal ata a súa morte en 1960. A súa instrución completouse mediante a lectura e o seguimento de Robert Robinson, Christopher Kelk Ingold e Leopold Ruzicka aos que Prelog considera "os seus profesores virtuais" e cos que tubo ocasión de traballar nos últimos anos da súa carreira.
En 1929 licenciouse co título de Doutor Enxeñeiro. Polos problemas derivados da crise económica do 29 non puido entrar na docencia e atopou traballo nun laboratorio químico de Praga onde desenvolvían procuctos químicos raros en pequenas cantidades. O posto ofrecíalle a posibilidade de realizar algunhas investigacións, aínda que modestamente, pero Prelog botaba en falta o ambiente académico.
En 1933 casa con Kamila en Praga, máis adiante, en 1949, xa en Zúric terían ao seu único fillo.
Traballo en Zagreb
En 1935 regresa a Zagreb para copar unha praza na Universidade de Zagreb. Alí estivo dando clases como profesor aínda que a categoría, e o soldo, que tiña era de axudante. Coa colaboración de dous estudantes traballou nunha pequena fábrica farmacéutica que lle proporcionaba os recursos suficientes para si e o seu laboratorio.
Traballo en Zúric
En 1941 os alemáns invaden Iugoslavia, que fora fundada en 1918 e decide abandonar o país, pero é invitado por Richard Kuhn para dar algunhas clases en Alemaña e tamén recibe unha invitación de Leopold Ruzicka para que o visitara. Aproveitando ambas as invitacións abandona Iugoslavia trasladándose, xunto á súa muller, a Suíza.
Ruzicka atópalle traballo no instituto da tecnoloxía federal (ETH) en Zúric, no laboratorio de química orgánica. Aquí comeza a súa colaboración con Ruzicka que duraría moito tempo e serviríalle para ascender no posto académico. Foi ascendendo aos poucos ata que en 1957 chegou a xefe de laboratorio. Non se atopou a gusto como director de laboratorio e intentou deixalo ata que conseguiu que dito cargo fose rotatorio quedando el fóra.
Vladimir Prelog foi un gran viaxeiro. Percorreu máis de 150 lugares do mundo impartindo conferencias e seminarios. Segundo el mesmo confesa, non dominaba ningunha lingua correctamente e ironizaba que ían verlle por escoitar o seu estraño acento.
Premio Nobel
Prelog recibiu 1975 premio Nobel de química polos seus traballos no campo de compostos naturais e da estereoquímica. Este premio compartiuno co químico de investigación John Warcup Cornforth. A súa carreira científica abarca máis de 400 traballos. Como catedrático destacou polo seu estilo elocuente, formou a moitas xeracións de químicos. En 1986 fixéronlle membro honorario da Academia Croata de Ciencias e de Artes.
Vida privada
Na súa vida privada Vladimir Prelog era unha fonte de anécdotas sobre case todos os químicos relevantes mundiais. Tiñan un gran bagaxe cultural polo que era considerado como un intelectual. Non lle gustou nunca exercer a autoridade e rexeitaba a confrontación. Como persoa introspectiva, irónico e sospeitoso de altas aspiracións sociais, políticas ou relixiosas, Prelog raramente permitiu a inxerencia na súa vida privada.
Foi un dos 109 gañadores do Nobel que asinaron a petición de paz para Croacia en 1991.
Buffalo, Nova York
Buffalo é a segunda cidade máis grande do estado de Nova York nos Estados Unidos de América, tras a cidade de Nova York. A cidade sitúase ao oeste do estado, na área coñecida como Western New York e é a capital do condado de Erie, limitando co condado de Niágara. A súa poboación aproximada é de 261,310 habitantes segundo o censo de 2010. Pertence á área metropolitana Buffalo-Niágara que conta cunha poboación de 1.215.826 habitantes. Grazas á súa gran proximidade ao Canadá, en concreto á provincia de Ontario (a fronteira entre ambos os dous países atópase a escasos minutos do centro da cidade) Buffalo forma xunto coa área de Toronto e do sur de Ontario unha rexión binacional pola que non é estraño ver flutuar aos seus habitantes, e na que o ambiente nocturno e cultural de Buffalo cobra unha grande importancia.
Buffalo atópase a uns 30 minutos das Cataratas do Niágara e a 1 hora e media de distancia da cidade de Toronto, á beira da rexión do sur de Ontario coñecida como Golden Horseshoe, que ten máis de 8,5 millóns de habitantes. Búfalo xace ao extremo leste do lago Erie, moi próximo ao río Niágara, que desemboca no lago Ontario. O lago Erie rodea gran parte da cidade, e debido a iso, a miúdo Búfalo presenta un ceo gris e unha atmosfera nubrada e húmida, producíndose este efecto, coñecido como Lake Effect ou efecto do lago, pola evaporación das súas augas.
Historia
Os colonos europeos chegaron ao lugar a finais do século XVIII. O crecemento da zona foi lento ata que a cidade se converteu no extremo oeste da canle de Erie uns corenta anos despois. A comezos do século seguinte, Búfalo era unha das cidades máis importantes de Estados Unidos e converteuse no seu maior porto de interior. Foi un dos grandes centros de ferrocarril. Grazas ao canle de Erie creáronse enormes silos e plantas industriais (Foi tamén un gran centro de muiñeiros de grao). Estas plantas comezaron a desaparecer a mediados do século XX debido á construción da canle de San Lourenzo, que evitou que o tráfico acuático cruzase a cidade.
Economía
Actualmente os sectores económicos máis destacados son educación e sanidade, e estes seguen medrando a pesar da economía nacional e mundial de revestimento.Este crecemento mantense, en parte, pola expansión do Campus Médico Bufffalo-Niagara e a Universidade de Buffalo. O sector retallista da economía de Buffalo permaneceu forte ao longo da recesión económica debido aos ingresos adicionais dos habitantes do Canadá que desexaban tomarse a vantaxe dos baixos prezos e impostos que había do outro lado da fronteira. A taxa de desemprego en agosto do 2011 era do 7,3%. Segundo un estudo, esta cidade está cualificada como a décima mellor cidade para criar unha familia en América.
Aeroportos
A cidade é servida polo aerporto internacional Buffalo-Niágara localizado en Cheektowaga. Foi recentemente construído, serve a máis de 5 millóns de pasaxeiros ao ano e segue medrando. É un dos cinco aeroportos máis baratos que operan no país, segundo a oficina de estadísticas de transporte dos Estados Unidos.
Vías navegables
No lago Erie hai parques que contan con lanchas, motos acuáticas e embarcacións de recreo.
Barrios
A cidade de Buffalo está composta por 32 barrios ou zonas:
Allentown, Bailey-Lovejoy, Black Rock, Central Park, Cold Springs, Delaware District, Downtown, East Side, Elmwood Village, Fillmore-Leroy, First Ward, Fruit Belt, Hamlin Park, Hospital Hill, Humboldt Park, Kaisertown, Kensington, Kensington Heights, Lower West Side, Masten Park, North Buffalo, North Park, Parkside, Polonia, Riverside,Schiller Park, South Buffalo, University District,University Heights, Vernon Triangle, Upper West Side, Willert Park.
Veciñanzas
Ademais, a cidade de Buffalo ten 28 veciñanzas no seu arrabalde que pertencen a súa área metropolitana, en inglés denominados suburbs (suburbios):
Akron, Alden, Amherst, Angola, Aurora, Blasdell, Boston, Cheektowaga, Clarence, Depew, East Aurora, Eden, Elma, Grand Island, Hamburg, Kenmore, Lackawanna, Lancaster, Lewiston, Lockport, Marilla, North Tonawanda, Orchard Park, Sloan, Tonawanda, West Seneca, Wheatfield, Williamsville
Xeografía e clima
Buffalo ecóntrase no extremo oriental do lago Erie, enfronte de Front Erie, Ontario e no comezo do Río Niágara. De acordo cos datos ofrecidos polos Estados Unidos a cidade ten unha área total de 136 Km cadrados, dos cales 105 son terra e 31 son auga. Ten fama de ter invernos con moita neve pero non é a cidade con máis neve de Nova York. O seu clima é bastante húmido, de tipo continental, pero cun sabor mariño debido á forte modificación dos grandes lagos. Así e todo, os invernos son longos e veñen durando dende novembro ata marzo con abundantes precipitacións.Os veráns caracterízanse polo abundante sol e as temperaturas e a humidade moderadas. Durante xuño, xullo e agosto máis do 65% dos días raia o sol. A temperatura máis elevada rexistrada na cidade foi de 37,2 °C o 27 de agosto do 1948; a máis baixa foi de −28.9 °C o 9 de febreiro de 1934 e o 2 do mesmo mes do ano 1961.
Donar Groningen
O Donar é un club profesional de baloncesto neerlandés con sede na cidade de Groninga, na provincia homónima. Actualmente xoga na BNXT League, a máxima categoría dos baloncestos neerlandés e belga. No ano 1982 o club gañou o seu primeiro campionato de liga, título que repetiría varias veces posteriomente.
Nomes
Ao longo da súa historia o club tivo diversos nomes:
Calma total
Sinopse
John e Rae deciden facer unha viaxe no seu pequeno iate de vela para intentar esquecer a morte do seu fillo nun accidente. Pero a travesía vese interrompida cando divisan un bote pneumático que foxe dunha goleta varada. O único ocupante do bote, un asustado mozo, explícalles que é o único supervivente dunha intoxicación alimentaria que acabou con toda a tripulación, pero o seu estraño comportamento fará sospeitar de que non está contando toda a verdade.
Talín
Talín ou Tallin (en estoniano: Tallinn, antigamente: Reval) é a capital e principal porto de Estonia. A cidade atópase no costa norte de Estonia, no Golfo de Finlandia, a 80 km ó sur de Helsinqui.
Poboación
A poboación da cidade é de preto de 500.400 habitantes (2000), rexistrados 401.694 (marzo de 2005).
De acordo co Eurostat, a axencia de estatística da Unión Europea, de tódalas cidades capitais dos países membros da UE, Talín ten a maior porcentaxe de nacionais de fóra da UE:o 27.8% da poboación non é cidadá da UE. Isto se debe ó gran número de rusos, que participaran na migración planexada doutras repúblicas da Unión Soviética para Talín e para outras localidades do norte de Estonia. Actualmente, moitos destes emigrantes, así como os seus descendentes, aínda non teñen a cidadanía estoniana. As leis de nacionalidade estonianas tratan de preserva-la identidade nacional, excluíndo moitos cidadáns de orixe rusa da cidadanía.
Na cidade a lingua maioritaria é a lingua estoniana, nativa do país (parte do grupo das linguas ugrofinesas), próxima á lingua finesa, xunto co ruso. O inglés e o propio finés tamén son bastante comprendidos na cidade.
Evolución da poboación:
Cultura e Educación
miniatura|dereita|350px|Praza principal de Talín. miniatura|Murallas da cidade Ademais de Talín, a cidade posúe outros nomes históricos como: Koluvan, Lindanise, Lindanisa (Lindanäs), xunto con algunhas variacións de "Reval" — Revalia, Revel e Reveln. A orixe do nome "Tallinn" segue a debaterse, aínda que se sabe que é de orixe estoniana. Algúns pensan que deriva de "Taani-linn" (que significa "Cidade dinamarquesa"), ou de "Talu linn" (que significa "Cidade agrícola").
Talín é sede da Universidade Tecnolóxica de Talín, ademais doutras institucións de educación superior, como por exemplo:
Durante os Xogos Olímpicos de 1980 levouse a cabo unha regata en Talín. Co gallo dos xogos creáronse moitas construcións para as olimpíadas, como por exemplo o Salón Municipal, o Hotel Olímpico, a Oficina Postal e o Centro de Regatas. Grazas ás olimpíadas, a baía de Talín, ata entón moi contaminada, sufriu un gran cambio ó comezarse a depuración das augas fecais e dos refugallos da industria antes verquidos directamente ó Mar Báltico.
Xeografia
200px|dereita|miniatura|Vista da costa de Talín. Talin está situada na costa sur do Golfo de Finlandia, no centronorte de Estonia. O principal porto mercante do país atópase en Talín (porto de Muuga).
O maior lago de Talín é o lago Ülemiste (9.6 km²), a principal fonte da auga potábel da cidade. O Lago Harku é o segundo maior lago de Talín cunha área de 1´6 km². Ó contrario de moitas cidades, o principal río de Talín está localizado en Pirita, arrabalde da cidade na que as beiras do río están protexidas grazas á súa beleza natural.
O punto máis alto da cidade atópase a 64 metros por enriba do nivel do mar, o cumio está situado no distrito de Nõmme, no suroeste da cidade.
A cidade de Talín posúe unha costa de 46 quilómetros, constituída por tres grandes penínsulas: a península de Kopli, a península de Paljassaare e a península de Kakumäe.
Transportes
miniatura|dereita|200px|Imaxe do aeroporto de Talín. miniatura|dereita|200px|Imaxe dun dos tranvías de Talín.
Aéreo
Talín posúe un aeroporto, situado aproximadamente a 4 km nos arrabaldes da cidade. Ademais de conexións regulares a varios aeroportos de Europa, ten un servizo de helicóptero a Helsinqui, que é coñecido como a conexión máis rápida existente entre dúas cidades capitais.
Terrestre
A cidade ten conexións ferroviarias a varias cidades, como Tartu, Pärnu, Narva, Riga, Moscova, e San Petersburgo. Tamén existen autobuses cara a estes destinos e outras partes do país.
Talín está conectada a Polonia pola estrada coñecida como "Vía Báltica", que percorre Estonia, Letonia, Lituania e Polonia.
Transbordadores
Varios transbordadores conectan a Talín con Helsinqui (Finlandia), Estocolmo (Suecia), Åland (Finlandia), San Petersburgo (Rusia) e Rostock (Alemaña).
Talín é un importante centro de compra para os finlandeses, os cales atravesan o Golfo de Finlandia con ferris de alta velocidade. Os prezos das bebidas alcólicas en Estonia son moito máis baixos que en Finlandia, que grava con impostos altísimos as bebidas alcólicas. Debido a iso, moitos finlandeses fan viaxes dun día para comprar bebidas e produtos de saúde que non son cubertos polos servizos sociais finlandeses (como por exemplo, os lentes).
Eulogio Gómez Franqueira
Traxectoria
Estudou Maxisterio e exerceu como mestre durante case vinte anos, primeiro en San Amaro e logo en Castrelo de Miño.
Aínda que simpatizante das Mocedades Galeguistas durante os anos finais da Segunda República, a súa carreira política naceu durante o franquismo, vencellado ás súas estruturas de poder. En 1954 accedeu a un posto de concelleiro en Castrelo de Miño e chegou a presidente da Irmandade de Labradores, co que se iniciou na vida pública oficial vencellado aos sectores produtivos agrícolas. Neste período foi tamén mediador entre Fenosa e os campesiños nas negociacións da expropiación dos terreos onde se construiría o encoro de Castrelo de Miño e procurador nas cortes de Franco.
Como empresario iniciouse tamén en Castrelo de Miño, onde montou unha cooperativa de repartición de produtos. En 1959, Gómez Franqueira foi nomeado xerente da Unión Territorial de Cooperativas Ourensás (UTECO) e impulsou as Cooperativas Ourensás (COREN), nacidas en 1961. Na fundación da empresa, que tivo ao comezo unicamente unha vintena de socios e unha achega de capital tecnolóxico estadounidense (Swift), puxo todo o seu esforzo, e dela obtivo os maiores rendementos económicos e tamén políticos. O seu obxectivo era abrir as actividades destas cooperativas para que entre todas puidese controlar o proceso produtivo completo, dende a obtención de materias primas até a comercialización dos produtos finais.
En 1962 participou na creación da Caixa Rural de Ourense, que naceu fundamentalmente co obxectivo de dotar de financiamento todo o proxecto cooperativista. En 1964, ao que todo o know-how fora absorbido, a empresa desfíxose da colaboración da firma estadounidense e construíu a súa primeira fábrica de pensos. En 1965 constituíuse a Cooperativa Provincial de Produtores de Ovos e en 1966 comezou a funcionar un matadoiro avícola para sacrificar os pitos das explotacións. Pensos, criadeiro, matadoiro e unha clasificadora de ovos pecharon o círculo do negocio. Con este pulo estendeu as súas actividades nas áreas agrícola, gandeira, avícola e porcina. O que comezou como unha sociedade puramente avícola converteuse co nome de COREN-UTECO, e logo xa unicamente Coren, no eixo de toda a gandaría de carne en Galicia con producións nos sectores porcinos, vacún de carne, ovos, patos, pavos e coellos.
No ano 1977, colaborou na creación da Unión de Centro Democrático, (UCD). Precisamente con ese partido foi deputado por Ourense na lexislatura constituínte (do 14 de xullo de 1977 ata o 23 de marzo de 1979) e despois, durante dúas lexislaturas, máis ata o 15 de xullo de 1986. Porén, esta última lexislatura correspondeuse coa desfeita electoral da forza centrista, e Gómez Franqueira, sen deixar o seu escano de deputado no Congreso, fundou primeiramente Centristas de Ourense e finalmente, en 1983, Coalición Galega.
Insidious
Insidious é un filme canadense-estadounidense de terror dirixido por James Wan e estreado no 2010. Foi escrito por Leigh Whannell, e está protagonizado por Patrick Wilson, Rose Byrne e Barbara Hershey.
Eulogio Gómez Franqueira
Traxectoria
En xuño de 1980 un comando de ETA político-militar tentou secuestralo na súa casa de Razamonde. Os terroristas finxiron unha avaría no coche e entráronlle na casa coa escusa de chamar por teléfono. Ao que entraron, sacaron as armas e obrigaron a Gómez Franqueira a que os acompañase. Este, que estaba en pixama, pediu para vestirse, e aproveitou o momento para tirar unha pistola de riba dun armario e disparar os etarras, ferindo a un, José Antonio Alcocer Gabaldón, Zapatóns, no pescozo e na mandíbula. Eludiu os refachos dos outros terroristas botándose ao chan entre as camas do dormitorio e apagando a luz. Este terrorista, ferido, foi detido nun piso de Vigo uns días despois.
En 1984 sufriu un derramo cerebral que o afastou da vida política, co que se abriu unha crise de liderado na formación nacionalista de centro. O goberno de Galiza outorgoulle a Medalla Castelao no ano 1986. Ao seu falecemento, o seu fillo Manuel Gómez-Franqueira pasou a dirixir a empresa, da que é conselleiro delegado.
Manchuria
240px|miniatura|Manchuria (en vermello) e Mongolia interior (en rosa).
Manchuria (en manchú:, en 滿洲, Mǎnzhōu), é unha rexión xeográfica do nordeste da China, cunha superficie de 801.600 km². Na actualidade non ten unidade administrativa dentro da República Popular da China.
Etnias
A rexión é o lar das etnias Xianbei, Khitán, e Xurchen, sendo a máis importante a etnia que lle dá nome, o pobo manchú. Esta última dinastía gobernou a China dende o século XVII até o 1911, dándolle á súa dinastía o nome de Dinastía Quing e converténdose na última dinastía imperial chinesa.
Extensión
Existen 3 definicións popularmente aceptadas:
Zulema González
Zulema González González, nada en Ourense o 8 de abril de 1992, é unha árbitra de fútbol de categoría internacional, galega.
Traxectoria
González comezou na arbitraxe cando nena, con doce anos. En 2015 ascendeu a categoría nacional, e arbitrou o seu primeiro encontro de Terceira División (masculina), e foi a primeira muller en facelo en Galicia. Dous anos máis tarde, en 2017, estivo entre as dúas primeiras árbitras galegas en arbitrar partidos de Primeira División Feminina.
En 2018 cumpriu os requisitos para chegar á internacionalidade, á que accederá formalmente en 2019, cando arbitre o seu primeiro encontro como tal. Cando o consiga será a primeira galega en chegar á categoría internacional como árbitra principal, se ben Yolanda Parga e Tania Fente xa o fixeron como árbitras asistentes. En 2019 recibiu o Premio Deporte Galego á mellor árbitra de 2018.
Vida persoal
É sobriña de Bernardino González, quen tamén chegara a ser árbitro internacional de fútbol, e de Manuel González Vázquez, que fora árbitro asistente en Segunda división.
Practica o atletismo, o baloncesto e o tiro olímpico. É diplomada en Maxisterio.
Slane
Slane, en irlandés Baile Shláine, é unha localidade situada no Condado de Meath, na provincia de Leinster (República de Irlanda). A vila está situada na marxe esquerda do río Boyne na intersección das vías que unen Dublín con Monaghan e Drogheda con Navan. No 2006 tiña unha poboación de 1.099 habitantes, o que supuxo un incremento de 823 habitantes respecto do ano 2002. A poboación da vila e do seu contorno rural no 2006 era de 1.587 fronte aos 1.336 do 2002. O centro da vila data do século XVIII e tanto a vila como os seus arredores conteñen moitos vestixios históricos de ata 5.000 anos.
Rickettsia
Rickettsia é un xénero de bacterias gramnegativas non móbiles e non formadoras de esporas, moi pleomórficas, que poden ter forma de coco (de 0,1 μm de diámetro), bacilo (de 1–4 μm de longo) ou filamentosa (de 10 μm de longo). Son parasitos intracelulares obrigados, polo que a supervivencia de Rickettsia depende da súa entrada, crecemento e replicación dentro do citoplasma dunha célula eucariota hóspede (xeralmente unha célula endotelial).
Debido a este tipo de parasitismo, Rickettsia non pode vivir en medios artificiais con nutrientes e hai que cultivala en cultivos de embrións (xeralmente ovos de polo embrionados) ou de tecidos biolóxicos. O método de cultivo das Rickettsia en embrións de polo inventouno Ernest William Goodpasture e os seus colegas na década de 1930. No pasado, cando non se coñecía o suficiente delas, foron situadas a medio camiño entre os virus e as bacterias. Porén, a diferenza dos xéneros bacterianos Chlamydia, Mycoplasma, e Ureaplasma, os organismos Rickettsiales posúen verdadeiras paredes celulares similares ás das outras bacterias gramnegativas. A maioría das Rickettsia son susceptibles aos antibióticos do grupo das tetraciclinas.
As especies de Rickettsia son transportadas por moitas especies de carrachas, pulgas, e piollos, e causan enfermidades en humanos como por exemplo o tifo exantemático, varíola rickettsial, febre botonosa , febre manchada das Montañas Rocosas, ou a febre manchada da illa Flinders. Tamén foron asociadas con diversas enfermidades de plantas. Unha vez dentro da célula hóspede a bacteria multiplícase ata encher todo o citoplasma, entón a célula esboura, liberando a proxenie ao medio circundante, onde infectan máis células.
O nome do xénero procede do investigador Howard Taylor Ricketts (1871–1910), que estudou a febre manchada das Montañas Rochosas en Montana, e que finalmente acabou morrendo de tifo ao estudar esa enfermidae en México. O nome rickettsia úsase ás veces en sentido amplo para referirse a todas as Rickettsiales.
As rickettsias poden ser as bacterias vivas máis próximas ás antigas bacterias que orixinaron por endosimbiose as mitocondrias das células eucariotas.
Clasificación
Rickettsia divídese en tres grupos baseados na seroloxía, que son: grupo da febre manchada, do tifo e da febre de tsutsugamushi. Este agrupamento foi confirmado por secuenciación do ADN. Os tres grupos conteñen patóxenos humanos. O grupo da febre de tsutsugamushi foi reclasificado como un novo xénero chamado Orientia, polo que non sería xa un membro de Rickettsia, pero moitos libros de texto médicos aínda inclúen este grupo como produtor de enfermidades de rickettsias.
Nos últimos anos foi facéndose evidente que as rickettsias están máis estendidas do que previamente se cría e agora sábese que están asociadas con artrópodos, sambesugas e protistas. Tamén se identificaron distintos tipos dentro do grupo da febre manchada e suxeriuse que este debería dividirse en dous clados. As rickettsias que viven en artrópodos están xeralmente asociadas con eventos reprodutivos do animal (como a partenoxénese) para poder persistir na liñaxe do hóspede
En 2010 investigacións suecos informaron dun caso de meninxite bacteriana en humanos causada por Rickettsia helvetica, que previamente se cría que era inofensiva.
Patoxénese en flora e fauna
Diversas enfermidades de plantas foron asociados con organismos do tipo Rickettsia (RLO). Entre eses organismos están:
A infección dáse tamén en mamíferos non humanos; por exemplo, especies de Rickettsia atacan o guanaco (Lama guanacoe, camélido suramericano).
Xenómica
Certos segmentos do xenoma das rickettsias lembran ao das mitocondrias. O xenoma de R. prowazekii ten unha lonxitude de 1.111.523 bp e contén 834 xenes codificantes de proteínas. A diferenza das bacterias de vida libre, non contén xenes para a glicólise (proceso anaerobio) nin xenes implicados na biosíntese e regulación de aminoácidos e nucleósidos. Neste sentido é similar aos xenomas mitocondriais, e en ambos os casos deben usarse recursos codificados no núcleo da célula (hóspede).
A produción de ATP in Rickettsia é igual que nas mitocondrias. De feito, de todos os microbios coñecidos, a Rickettsia é probablemente o máis próximo (nun sentido filoxenético) ás mitocondrias. Pero, a diferenza das mitocondrias, o xenoma de R. prowazekii, contén un conxunto completo de xenes que codifican os encimas do ciclo do ácido tricarboxílico e o complexo da cadea respiratoria. De todos modos, os xenomas de Rickettsia e das mitocondrias dise frecuentemente que son produtos resultantes dunha evolución redutiva.
O descubrimento recente dunha semellanza entre os xenomas de Rickettsia e certos virus pode servir para loitar contra as infeccións por VIH. A resposta inmune humana contra o patóxeno da febre de tsutsugamushi, Orientia tsutsugamushi (antes Rickettsia tsutsugamushi), parece proporcionar un efecto beneficioso contra o progreso da infección por VIH, ao influír negativamente no proceso de replicación do virus. Unha posible razón para este fenómeno é o certo grao de homoloxía entre a rickettsia e o virus, concretamente teñen epitopos comúns debido a fragmentos do xenoma que son comúns en ambos os patóxenos. Sorprendentemente, outra infección da que se informou que probablemente produce o mesmo efecto (decrecemento da carga viral) é a enfermidade de orixe vírica dengue.
As análises comparativas de secuencias xenómicas identificaron 5 indeis sinatura conservados en importantes proteínas, que só se encontran en membros do xénero Rickettsia. Estes indeis consisten nunha inserción de 4 aminoácidos no factor Mfd de acoplamento de reparación da transcrición, unha inserción de 10 aminoácidos na proteína ribosómica L19, unha inserción de 1 aminoácido no FtsZ, unha inserción de 1 aminoácido no factor sigma 70 maior, e unha deleción de 1 aminoácido na exonuclease VII. Estes indeis son todos característicos do xénero e serven como marcadores moleculares para Rickettsia.
Transmissions from the Satellite Heart
O EP Due to High Expectations... The Flaming Lips Are Providing Needles for Your Balloons publicouse no ano seguinte para promocionar o álbum e contaba con versións ao vivo de "Chewin the Apple of Your Eye" e "Slow•Nerve•Action". A portada do EP é semellante á de Transmissions from the Satellite Heart.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The Flaming Lips agás onde se indique.
Demòcrates per Andorra
Demòcrates per Andorra (DA, en galego: Demócratas por Andorra) é unha coalición política de Andorra, formadoa por liberais e conservadores que se presentou ás eleccións xerais de Andorra de 2011.
Historia
Nas eleccións de 2009, as forzas de centrodereita de Andorra, agrupadas na denominación da Coalició Reformista perderon o poder a mans do Partido Socialdemócrata de Andorra. Dous anos máis tarde, en medio da crise financeira mundial, o presidente do goberno de Andorra, Jaume Bartumeu non foi quen de aprobar os orzamentos e convocou eleccións xerais, que se celebraron o 3 de abril de 2011.
A eses comicios a oposición liberal-conservadora chegou coa creación de Demócratas por Andorra, que integraba a membros do Partit Liberal d'Andorra, do Nou Centre, do Partit Reformista d'Andorra e mesmo dalgunhas persoas vencelladas ao Partido Socialdemócrata de Andorra. A coalición tamén recibiu o apoio do partido parroquial Unió Laurediana.
O seu cabeza de lista foi o liberal Antoni Martí, que obtivo unha esmagadora maioría co 55% dos votos, e 28 dos 34 conselleiros no Consello Xeral de Andorra.
John Zorn
John Zorn, nado o 2 de setembro de 1953 en Queens (Nova York), é un compositor e saxofonista estadounidense.
Ten asimilado multitude de influencias, sempre con predilección pola escena underground e as propostas extremas e arriscadas. É o dono do selo discográfico Tzadik, inaugurado en 1995, a través do que edita os seus discos, levando xa máis de cen ás costas.
Traballou en múltiples proxectos, a cada cal máis arriscado. Masada é un deles, un grupo de jazz con influencias moi variadas, abertos á improvisación. Editaron máis de dez discos de estudio e outros en directo. Tamén traballou no mundo das bandas sonoras, levando xa editados 17 discos do seu proxecto Filmworks, nos que recompila eses temas. Gravou tamén discos en solitario e múltiples experimentos musicais para debuxos animados, programacións imposibles, sons abstractos, pezas de cámara, concertos para piano e un sinfín de ideas desenvolvidas xunto a diversos músicos.
Antes de comezar co saxofón e coa composición aprendera a tocar outros instrumentos. O seu método compositivo consiste en crear diversas imaxes e momentos musicais que logo son estruturados e ordenados. É un dos máximos expoñentes da música noise, un estilo collage que fusiona o free, sons electrónicos, efectos, voces deformadas etc. Zorn introduciuse no jazz levado pola súa paixón cara a música contemporánea e tras escoitar a xente como John Cage ou Stockhausen. Na súa música hai tamén influencias de Ennio Morricone e outros compositores de bandas sonoras, reminiscencias da cultura xudía e inspiración en músicos e compositores como Harry Partch ou Charles Ives.
Relativo
O relativo é unha clase de palabra que se define pola súa natureza pronominal, é dicir, por substituír sintagmas ós cales representa na oración, desenvolvendo asemade dúas funcións, unha suboracional (no interior da cláusula subordinada) e outra oracional (no interior da oración complexa). Ademais, o relativo transpón a oración que encabeza á categoría substantiva, adxectiva, ou adverbial.
centro|700px
As diferenzas entre os distintos relativos
centro|700px
Atendendo ó trazo léxico que achegan, canto é cuantificador, quen é persoal; como, modal; cando, temporal; onde, é local; e que carece de trazo léxico sinalable.
Atendendo a como actúan, canto é cuantificador, quen é substantivo; como, cando e onde, adverbios. Que carece non ten función clasificable.
Atendendo á transposición, canto e quen nominalizan a secuencia posterior, como,  cando e onde, adverbializan; que, adxectiva, inda que, segundo Serafina García García, que é tamén aquí un disidente pois é a única unidade que admite ser incrementado cun artigo para cambia-la súa capacidade transpositiva. Con artigo transpón a cláusula á categoría substantiva; sen el, a cláusula pode cubri-lo papel do adxectivo: Xoán dixo o que quería –> Xoán dixo cousas.
Desde outro punto de vista, poderiamos agrupar-los relativos en tres tipos segundo como fagan funcionar a cláusula:
As diferenzas entre os relativos débense a que estes fan referencia ó texto lingüístico (forese) ou ó contexto. Algúns teñen como única posible referencia o texto (que, cal).
Aldo Manuzio
miniatura|250px|Páxina do Hypnerotomachia Poliphili de Francesco Colonna, edición impresa por Aldo Manucio (Venecia, 1499).
Aldo Manuzio, nado en Bassiano en 1449 e finado en Venecia o 6 de febreiro de 1515, foi un humanista e impresor italiano, fundador da Imprenta Aldina. O seu nome en italiano era Teobaldo Mannucci, pero é máis coñecido pola forma latina do seu nome, Aldus Manutius, adaptada ao galego como Aldo Manucio.
Traxectoria
Naceu na cidade de Bassiano, que pola época do seu nacemento pertencía aos Estados Pontificios. Recibiu unha xenerosa educación: estudou latín e grego en Roma e Ferrara, respectivamente, baixo a titoría de Guarino dá Verona. En 1482 foi vivir á cidade de Mirandola co seu vello amigo e compañeiro de estudos Giovanni Pico; alí pasou dous anos, perfeccionando os seus estudos de literatura grega. Cando Pico se trasladou a Florencia, deixou en mans de Manuzio a titoría dos seus sobriños Alberto e Lionello Pío, príncipes de Carpi; pouco tempo despois, o príncipe Alberto Pío proporcionoulle a Aldo terras en Carpi e os fondos necesarios para iniciar un obradoiro de impresión.
A literatura grega
Unha das ambicións de Manuzio era evitar que as obras da literatura grega caesen no esquecemento ou a perda física, polo que as converteu nos seus principais proxectos de edición. Na época, só catro cidades italianas compartían a honra de publicar obras mestras da literatura grega: Milán, coa gramática de Lascaris, Esopo, Teócrito, un Salterio grego e Isócrates, publicadas entre 1476 e 1493; Venecia co Erotemata de Chrysoloras publicado en 1484; Vicenza coas reimpresións da gramática de Lascaris e o Erotemata de 1488 e 1490 respectivamente; e para rematar, a cidade de Florencia co Homero impreso por Lorenzo dei Alopa en 1488. Destes traballos, só o Teócrito e o Isócrates publicados en Milán e o Homero florentino eran clásicos gregos.
Traslado a Venecia
Manucio seleccionou a cidade de Venecia como o lugar máis adecuado para desenvolver os seus labores; estableceuse alí no ano de 1490, e pouco tempo despois brindou ao mundo as edicións de Hero e Leandro de Museo, o Galeomyomachia, e o Salterio grego. Estes primeiros libros non están datados, pero sen dúbida son as edicións máis antigas sacadas pola imprenta Aldina e son considerados como "os precursores da biblioteca grega"
Ao establecerse definitivamente en Venecia, Manucio rodeouse dun numeroso equipo de estudosos gregos e compoñedores de texto ou caixistas. O seu negocio foi administrado por gregos e por tal razón o grego foi o idioma no que traballou: As instrucións aos encargados de empastar os libros e os caixistas eran dadas en grego e o limiar de todas as súas edicións escribíase nesta lingua. Cidadáns gregos da illa de Creta revisaron manuscritos, leron probas de impresión e déronlle a Manucio modelos de caligrafía grega para fundir tipos deste alfabeto. Sen contar aos artesáns empregados nos labores do seu taller, Manucio mantivo polo menos a trinta destes asistentes gregos dentro da súa familia; A súa enerxía, así como a industria editorial dese tempo era incesante. No ano de 1495 produciu o primeiro volume da edición dun libro de Aristóteles. Catro volumes máis foron completados entre 1497 e 1498. Nove comedias de Aristófanes publicáronse en 1498. Tucídides, Sófocles e Herodoto foron os seguintes libros publicados no ano de 1502; o Hellenos de Xenofonte e un libro de Eurípides en 1503 e Demóstenes en 1504.
Os problemas de Italia, que oprimían duramente á cidade de Venecia, detiveron os traballos de Manucio durante un tempo. Foi en 1508 cando retomou a súa serie cunha edición dos oradores gregos, e en 1509 publicou os traballos menores de Plutarco. Tras isto veu outra parada motivada pola guerra da Liga de Cambrai (1508-16). En 1513 reaparece cunha edición de Platón, que dedica a León X nun prefacio elocuente e sincero comparando as miserias da guerra e os inimigos de Italia cos obxectos tranquilos e sublimes da vida do estudante. Píndaro, Hesiquio e Ateneo seguiron en 1514.
Esta é a lista de traballos principais de Manucio sobre literatura grega. Máis tarde os seus sucesores continuaron o seu labor publicando as primeiras edicións de Pausanias, Estrabón, Esquilo, Galeno, Hipócrates e Lonxino. Outras imprentas traballaban en Italia; e, dos clásicos publicados en Florencia, Roma ou Milán, Manucio tomounas dedicándose a cotexalos cos códices e a corrección dos textos.
Tampouco estivo a Imprenta Aldina ociosa con respecto aos clásicos latinos e italianos. Os Asolani de Bembo, a colección de textos de Poliziano, o Hypnerotomachia Poliphili (Soño de Polífilo), a Divina Comedia de Dante, os poemas de Petrarca, unha colección de poetas latinos da época cristiá, as cartas de Plinio o Mozo, os poemas de Pontano, a Arcadia de Sannazaro, Quintiliano, Valerio Máximo e os Adagia de Erasmo foron impresos, ben primeiras edicións ou cunha beleza dos tipos e o papel non alcanzada anteriormente, entre os anos 1495 e 1514. Para esas publicacións Manucio utilizou a tipografía que leva o seu nome. Dise que foi copiada da escritura propia de Petrarca, e gravada baixo a dirección de Francesco Griffo.
O entusiasmo de Manucio pola literatura grega saíu da súa imprenta. Gañou o recoñecemento dos estudosos contemporáneos, así como a dos seus compañeiros de traballo. Para promocionar os estudos de grego, Manucio fundou unha academia de helenistas en 1500, co nome de A Nova Academia.
En 1499, Manucio casa con María, filla de Andrea Torresano de Arrasa. Andrea xa comprara a imprenta de Nicolas Jenson de Venecia. O nome de Aldo e Asolano asociáronse nas publicacións da imprenta Aldina. Tras a súa morte en 1515, o seu fillo Paolo (1512-1574) e posteriormente o seu neto Aldo (1547-1597) continuaron co seu labor de impresión.
A Manucio atribúeselle a creación da tipografía itálica en 1501. Con todo, é probable que o verdadeiro creador sexa Francesco Griffo, colaborador do impresor. O seu uso difería do actual: utilizábase para crear textos máis compactos e poder facer libros en formatos de peto.
Proxecto Manucio
O nome de Aldo Manucio inspirou o Progetto Manuzio, un proxecto italiano similar ao proxecto Gutenberg.
Aldus
A súa figura deu nome a empresa de software gráfico Aldus, creadora do Pagemaker para Apple Macintosh, que combinados coa linguaxe de descrición de páxinas Postscript e a impresora láser cambiaron o panorama do deseño gráfico nos anos 80 coa difusión da autoedición.
Eucalipto do maná
O eucalipto do maná (Eucalyptus viminalis) é unha árbore perennifolia da familia das mirtáceas pertencente ao xénero eucalipto. Diferénciase da especie predominante en Galiza, o Eucalyptus globulus, na súa casca de cor branca-crema, nas súas follas máis estreitas e nas súas flores máis cativas.
Distribución
E. viminalis está amplamente distribuído nas áreas máis frescas de Australia, onde as súas follas son o alimento favorito do coala. O zume ten un 5-15% azucre, facéndoa parte esencial do balance de enerxía dos mamíferos marsupiais arbóreos.
As subespecies son nativas da illa Kangaroo e de Mount Lofty Ranges.
En Galiza aparece cultivada e ocasionalmente naturalizada no litoral.
Sinonimia
'subsp. pryoriana' (L.A.S.Johnson) Brooker & Slee, Muelleria 9: 80 (1996). 'subsp. viminalis'.
Engurras
Engurras é un filme de animación galego que foi estreado por primeira vez o 19 de setembro de 2011 no Festival Internacional de Cine de Donostia, baseado no álbum de banda deseñada Engurras, de Paco Roca.
Sinopse
Emilio e Miguel son dous anciáns recluídos nun xeriátrico que se fan amigos. Emilio, que padece un principio de alzheimer, conta inmediatamente coa axuda de Miguel e outros compañeiros que tratarán de evitar que vaia a parar ó andar dos eivados. O seu disparatado plan tingue de humor e tenrura o monótono día a día na residencia.
Produción
O filme comezouse a rodar en xaneiro de 2010, dirixido por Ignacio Ferreras. A dirección de animación é do propio Paco Roca, autor do álbum orixinal, e a música do compositor galego Nani García. As produtoras son Perro Verde Films e a catalá Cromosoma.
I Am the Highway
"I Am the Highway" é unha canción do supergrupo estadounidense de rock alternativo Audioslave, publicada como quinto sinxelo do seu álbum Audioslave en outubro de 2003. Acadou o número 66 na lista Billboard Hot 100 en 2004, o número 2 na Mainstream Rock Tracks e o número 3 na  Modern Rock Tracks.
Heroe (filme)
Heroe (en 英雄, Hero) é un filme chinés wuxia dirixido por Zhang Yimou que foi estreado no 2002. Protagonizado por Jet Li, o filme está baseado na historia de Jing Ke, un home que tentou asasinar o emperador Qin Shi Huang no ano -227.
2013: Rescate en L.A.
2013: Rescate en L.A. (en Escape from L.A.) é un filme estadounidense coescrito e dirixido por John Carpenter e producido e coescrito por Kurt Russell, quen tamén é o protagonista, que foi estreado en 1996. Estreouse en galego na TVG o 18 de setembro de 2011.
Sinopse
Estamos no ano 2013 e Plissken Serpe volveu. Un xigantesco terremoto asolou a cidade dos Ánxeles e separouno do continente. Na "Nova América Moral", os cidadáns indesexables que non obedecen as leis (non fumar, non comer carne vermella, non ser musulmán...) son deportados alí, que agora é unha colonia penal. Pero a filla do Presidente roubou unha arma letal e fuxiu alí co seu amante, un perigoso revolucionario que pretende usala. Serpe Plissken será enviado para rescatar a arma e desfacerse da rapaza.
Calle Uría
250px|miniatura|Vista da rúa dende a praza da Escandalera.
Historia
A rúa foi proxectada coa intención de unir o centro urbano coa estación do Norte. Foi deseñada polo enxeñeiro Salustio González Regueral, cuxo proxecto foi aprobado polo concello o 12 de novembro de 1868. Construíuse en dous tramos, o primeiro terminouse en 1874 entre a estación e o campo de San Francisco e o segundo entre este parque e rúa Rosal terminouse en 1880. Para terminar este último tramo foi necesario derrubar en 1879, e tras unha feroz polémica, o soado Carbayón de Oviedo, situado preto da Escandalera, onde hoxe lémbrao unha placa.
Confederación Irlandesa
A Confederación Irlandesa foi un movemento nacionalista irlandés creado o 13 de xaneiro de 1847 por membros de Irlanda Nova, que previamente se escindiran da Repeal Association de Daniel O’Connell.
Calle Uría
Historia
En 1918, concluíndo a primeira guerra mundial, o concello considerou oportuno cambiar o nome da rúa polo de Avenida de Francia para render homenaxe ás potencias gañadoras da guerra. Con todo, todas as forzas da cidade opuxéronse a este cambio e o propio concello rectificou da súa decisión unha semana despois.
Krakatoa
Krakatoa (ou Krakatau na lingua indonesia) é un arquipélago, antiga illa e caldeira volcánica situado en Indonesia no estreito de Sonda entre as grandes illas de Xava e Sumatra. A caldeira forma parte dun grupo de illas volcánicas chamado arquipélago de Krakatoa, que comprende catro illas: dúas das cales, Lang e Verlaten, son os restos que quedan dun edificio volcánico maior previo que foi destruído moito antes da sonada erupción de 1883; outra illa, Rakata, é o que queda da illa máis grande destruída na erupción de 1883 (Krakatoa). A cuarta illa do arquipélago formouse na caldeira de 1883 no ano 1927 debido a novas erupcións e denomínase Anak Krakatau ou "Fillo do Krakatoa". Desde finais do século XX houbo novas actividades eruptivas alí, cun gran colapso que causou un importante tsunami en decembro de 2018. As últimas erupcións foron en 2020 e 2022.
Calle Uría
Historia
En 1957 realizouse un ensanche da vía co que se perderon innumerables edificios que foran construídos nese período.
Percorrido
A rúa esténdese desde Fruela ata a Estación do Norte. Ata o cruzamento coa rúa Jovellanos, linda coa praza da Escandalera, polo seu costado dereito. Na parte esquerda, a beirarrúa confúndese co Paseo dos Álamos ata a esquina coa rúa Toreno.
Entre os seus edificios destacan:
Krakatoa
Importancia histórica
As erupcións máis notables do Krakatoa na era Moderna culminaron nunha serie de erupcións masivas o 26–27 de agosto de 1883, que estiveron entre os eventos volcánicos máis violentos da historia.
Cun Índice de explosividade volcánica estimado de 6, a erupción de 1883 foi equivalente a 200 megatóns de TNT (840 PJ), aproximadamente 13 000 veces a potencia da bomba atómica lanzada na Segunda guerra mundial sobre Hiroshima (de 13 a 16 kt), e catro veces maior que a bomba Czar, o artefacto nuclear máis potente detonado ata agora, de 50 Mt, en probas realizadas na Unión Soviética en 1961.
A erupción de 1883 expulsou aproximadamente 25 km3 de rochas. A explosión cataclísmica púidose sentir a 3600 km de distancia en Alice Springs, Australia, e na illa de Rodrigues preto da illa de Mauricio, que está a 4780 km ao oeste.
Segundo os rexistros oficiais da colonia das Indias Orientais Holandesas, foron destruídas 165 vilas e cidades preto de Krakatoa, e 132 quedaron gravemente danadas. Morreron polo menos 36 417 persoas e moitos miles máis foron feridas, principalmente por culpa dos tsunamis que seguiron á explosión. A erupción destruíu dous terzos da antiga illa de Krakatoa.
As erupcións que tiveron lugar na área onde estivera a illa desaparecida desde 1927 construíron unha nova illa nese mesmo lugar, denominada Anak Krakatau (que en lingua indonesia significa "Fillo de Krakatoa"). As erupcións periódicas continuaron desde entón, con erupcións recentes en 2009, 2010, 2011, e 2012, e un colapso maior en 2018. A finais de 2011, esta illa tiña un raio de aproximadamente 2 km, e o seu punto máis alto chegaba a 324 m de altura sobre o nivel do mar, crecendo uns 5 m ao ano. En 2017, a altura de Anak Krakatau era xa duns 400 m; ao que seguiu un colapso en decembro de 2018, que reduciu a súa altura a 110 m.