cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telecomunicacións
Consideracións de deseño dun sistema de telecomunicación
Os elementos que integran un sistema de telecomunicación son: un transmisor, unha liña ou medio de transmisión e posibelmente, imposto polo medio, unha canle e finalmente un receptor. O transmisor é o dispositivo que transforma ou codifica as mensaxes nun fenómeno físico, o sinal. O medio de transmisión, pola súa natureza física, é posíbel que modifique ou degrade o sinal no seu traxecto desde o transmisor ao receptor. Por iso o receptor ha ter un mecanismo de decodificación capaz de recuperar a mensaxe dentro de certos límites de degradación do sinal. Nalgúns casos, o receptor final é o oído ou o ollo humano (ou nalgún caso extremo outros órganos sensoriais) e a recuperación da mensaxe faise pola mente.
A telecomunicación pode ser punto a punto, punto a multipunto ou teledifusión, que é unha forma particular de punto a multipunto que funciona soamente desde o transmisor aos receptores, sendo a súa versión máis popular a radiodifusión.
A función dos enxeñeiros de telecomunicación é analizar as propiedades físicas da liña ou medio de comunicación e as propiedades estatísticas da mensaxe a fin de deseñar os mecanismos de codificación e descodificación máis apropiados.
Cando os sistemas están deseñados para comunicar a través dos órganos sensoriais humanos (principalmente vista e oído), débense ter en conta as características psicolóxicas e fisiolóxicas de percepción humana. Isto ten importantes implicacións económicas e o enxeñeiro investigará que defectos poden ser tolerados no sinal sen que afecten excesivamente á visión ou audición.
Posíbeis imperfeccións nunha canle de comunicación son: ruído impulsivo, ruído térmico, tempo de propagación, función de transferencia de canle non linear, caídas súbitas do sinal (microcortes), limitacións no ancho de banda e reflexións de sinal (eco). Moitos dos modernos sistemas de telecomunicación obteñen vantaxe dalgunhas destas imperfeccións para, finalmente, mellorar a calidade de transmisión da canle.
Os modernos sistemas de comunicación fan amplo uso da sincronización temporal. Ata a recente aparición do uso da telefonía sobre IP, a maior parte dos sistemas de comunicación estaban sincronizados a reloxos atómicos ou a reloxos secundarios sincronizados á hora atómica internacional, obtida na maioría dos casos vía GPS.
Xa non fai falla establecer ligazóns físicos entre dous puntos para transmitir a información dun punto a outro. Vivimos nun mundo cada vez máis pequeno no que os feitos ocorridos nun sitio, ocorren á mesma vez en todo o mundo. Estamos a entrar nunha nova clase de sociedade na que a información é predominante. O coñecemento é poder, e saber algo é todo aquilo que se precisa.
Exemplo de (tele)comunicación humana
Co fin de aclarar todos os factores implicados nunha telecomunicación vexamos un exemplo simplista:
O coche que pasa, é un exemplo dunha propiedade importante da canle, chamada ruído. Outra propiedade importante da canle é a chamada anchura de banda, e calquera se decatará dos efectos dunha anchura limitada de banda se en lugar de estar falando por teléfono co seu amigo o fixera a través dun walkie-talkie.
Outros aspectos de interese
O científico dos laboratorios Bell Claude E. Shannon publicou en 1948 un estudo titulado Unha teoría matemática da comunicación. Esta publicación foi un fito para a realización dos modelos matemáticos usados para describir sistemas de comunicación, dentro da denominada teoría da información. A teoría da información nos permite avaliar a capacidade dunha canle de comunicación de acordo co seu ancho de banda e a súa relación sinal-ruído.
Na data da publicación de Shannon, os sistemas de telecomunicación estaban baseados, predominantemente, en circuítos electrónicos analóxicos. A introdución masiva de circuítos integrados dixitais permitiu aos enxeñeiros de telecomunicación aproveitar completamente as vantaxes da teoría da información, emerxendo, a partir da demanda dos fabricantes de equipos de telecomunicación, unha área especializada no deseño de circuítos integrados chamada procesamento de sinais dixitais.
Alfonso Falero
Alfonso Folgoso Falero, nado en 1959, é un niponólogo español nado en Granada, un experto sobre a historia do pensamento xaponés, a relixión xintoísta e antigo período do Xapón.
A Alberguería, Laza
Santa María da Alberguería é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 39 habitantes (14 homes e 25 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución de 16 habitantes en relación ao ano 2000. É limítrofe coa homónima A Alberguería, Vilar de Barrio.
O río Támega nace no monte Talariño, a 960 m de altura, nos contrafortes da Serra de San Mamede, no lugar coñecido como Fonte do Támega. Trátase do principal río galego da cunca duriense e, contando o tramo portugués, do cuarto en lonxitude, tras o Miño, o Sil e o Navia. É na localidade trasmontana de Entre-os-Ríos onde cede as súas augas ao Douro.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Praza coa [[picota.]]
Mammutidae
Mammutidae é unha familia extinta de mamíferos proboscídeos non deben confundirse cos mamuts.
Historia evolutiva
A familia está lixeiramente emparentada coa dos elefántidos, onde se clasifican os elefantes actuais. Apareceu en Eurasia, no Oligoceno, hai uns 20 millóns de anos, e desde alí estendeuse tanto a África, como ás Américas, onde a familia persistiu ata o Plistoceno e ata o Holoceno (época actual). Admítese como probable que a extinción, fai só 10.000 a 8.000 anos, da última especie, Mammut americanum, cuxos fósiles foron atopados tanto en Norteamérica, como en Suramérica, fóra acelerada pola caza practicada polos primeiros poboadores humanos de América.
Isa
Isa (伊佐市, いさし, Isa-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó norte da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 392,36 km² e a poboación de 29.871 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 76,1 h/km².
O concello de Isa limita cos concellos de Izumi, de Satsuma, de Yūsui (son da prefectura de Kagoshima); de Minamata, de Kuma, de Hitoyoshi (son da prefectura de Kumamoto); e de Ebino (da prefectura de Miyazaki).
Historia
A cidade de Isa foi fundada pola fusión dos concellos de cidade de Ōkuchi e de vila de Hishikari do distrito de Isa no ano 2008.
Fernando Cáceres
Fernando Gabriel Cáceres, chamado o Negro, ou o Negro Cáceres, nado en San Isidro (Buenos Aires) o 7 de febreiro de 1969, é un exfutbolista arxentino, que xogou no Celta de Vigo. A súa posición era de defensa.
Pasou por varios equipos na Primeira división arxentina e na Liga española na súa carreira, e tamén formou parte da selección do seu país.
Anos despois de abandonar a práctica activa do fútbol, en 2009, unhas persoas atacárono e disparárono na cabeza, o que lle causou danos irreparables que afectaron a súa mobilidade e capacidade sensorial.
Clubs
Cáceres comezou a xogar ó fútbol como profesional no Argentinos Juniors e en 1991 foi transferido ó River Plate, onde gañou o seu primeiro título en 1991.
Despois, Cáceres marchou a España para xogar no Real Zaragoza de Víctor Fernández, onde gañou a Copa do Rei en 1994 e a Copa da UEFA en 1995.
Volveu a Arxentina por un breve período de tempo ó Boca Juniors antes de regresar de novo a España a finais de 1996 para xogar no Valencia. Alí estivo ata o final da tempada 1997-1998.
En 1998 Víctor Fernández, daquela adestrador do Celta, volveu a contar con el, que permanecería en Vigo ata 2004. Durante 6 temporadas no club disputou un total de 218 encontros en todas as competicións, anotando cinco goles.
Despois pasou nunha breve etapa polo Córdoba CF, equipo da Segunda División.
En 2004 volveu unha vez máis a Arxentina para xogar no Club Atlético Independiente, entrando a formar parte do selecto grupo de xogadores que xogaron no River Plate, no Boca Juniors e no Independiente.
Equipo nacional
Cáceres gañou a Copa de América sub-17 en 1985. Coa selección absoluta formou parte do equipo que gañou a Copa América 1993 e a Copa do Mundo de 1994.
Vida persoal
O 1 de novembro de 2009 Fernando Cáceres recibiu varios disparos durante un intento de asalto en Ciudadela (Arxentina). Ao parecer, unhas persoas intentaron roubarlle o coche que conducía; o futbolista resistiuse e foi tiroteado en varias partes do corpo, entre elas a cabeza. Como resultado dos disparos, entrou en coma, perdeu o ollo dereito, sufriu unha fractura na base do cranio e tivo lesións cerebrais que afectaron a súa capacidade sensorial e motriz. Durante as horas seguintes ao incidente, os equipos médicos déronlle poucas posibilidades de vida. O proxectil, que se achaba na rexión paratemporal dereita, non lle foi extraído pola dificultade da operación.
A finais do mes dese mes de novembro quitáranlle a respiración artificial e o exfutbolista era quen de comunicarse por acenos. Fóralle colocada inicialmente unha peza metálica, pero o corpo de Cáceres rexeitouna e tivérono que operar de novo en 2010. A súa recuperación continuou e unha década despois, en 2019, difundiuse un vídeo de Cáceres aprendendo a camiñar de novo. Os medios tamén reportaban a súa capacidade de camiñar de maneira autónoma durante períodos limitados de tempo.
Como consecuencia do asalto foron detidos tres homes, menores de idade todos tres, acusados de participaren nel. Os dous máis vellos acadaron a maioría de idade antes de se celebrar o xuízo, onde foron condenados. O terceiro, que tiña 15 anos cando se produciron os feitos, non foi xulgado.
John Cooper Clarke
Traxectoria
Clarke comezou a súa carreira recitando antes de concertos de artistas como os Sex Pistols, The Fall, Joy Division, Buzzcocks, Elvis Costello, New Order (na actuación en maio de 1984 no festival benéfico Music for Miners no Royal Festival Hall de Londres), Be-Bop Deluxe (xira do Reino Unido de 1977) ou Rockpile (xira estadounidense de 1979). As súas actuacións estaban, e en ocasións aínda o seguen a estar, caracterizadas polo recitado rápido, libre e a capella dos seus poemas. Acotío é chamado "the bard of Salford" ("o bardo de Salford"), e el acostuma a referirse a si mesmo no escenario como "Johnny Clarke, the name behind the hairstyle" ("Johnny Clarke, o nome tralo peinado").
Éxito
A finais dos 70 e comezos dos 80 Clarke acadou certo éxito no Reino Unido co sinxelo "Gimmix! Play Loud", e co subsecuente álbum Snap, Crackle & Bop. En 1979 íase afiliar ao sindicato de actores Equity, pero como xa había un membro co nome de John Cooper Clarke, apuntouse co pseudónimo de Lenny Siberia. .
Logo de editar unhas cantas gravacións a comezos dos 80, Clarke actuou cada vez con menos frecuencia, combatendo a súa adicción á heroína En 1988 fixo dous anuncios dos cereais Sugar Puffs, aparecendo como o "Honey Monster". Máis recentemente Clarke mudou as súas actuacións, poñendo maior énfase na performance poetry e orientándoas cara á comedia en vivo, pero mantendo a poesía como parte clave. Foi abreconcertos de Joe Strummer & The Mescaleros, e adoita acompañar a The Fall nas xiras británicas, presentándoos ou sendo o seu abreconcertos. Fixo un dueto con Reverend Jon McClure co poema "Last Resort" no concerto Reverend and the Makers no Spread Eagle de Londres, presentado posteriormente como cara B do sinxelo "Heavyweight Champion of the World". Clarke tamén gravou co grupo a canción "Dead Man's Shoes".
O poema "Evidently Chickentown", do disco Snap, Crackle & Bop, aparece na escena final do capítulo "Stage 5" da serie The Sopranos. Así mesmo, na película Control (2007) o propio Clarke aparece recitando o poema nunha recreación dun concerto de 1977 no que foi abreconcertos de Joy Division.
miniatura|upright|John Cooper Clarke no [[Rhythm Festival de Bedford, 2006.]]
Clarke aparece no documental musical de 1982 Urgh! A Music War recitando o poema "Health Fanatic". , así como na película Ten Years in an Open Necked Shirt (tamén de 1982).
O seu poema "Out of Control Fairground" foi incluído no libreto do sinxelo "Fluorescent Adolescent" (2007), de Arctic Monkeys, servindo ao mesmo tempo de inspiración para o vídeo. Outro poema foi incluído na edición de 10" do sinxelo.
Clarke mantivo unha relación coa cantante Nico nos 80. .
Libellula quadrimaculata
A libélula maculada (Libellula quadrimaculata) é unha especie de libélula da familia Libellulidae, que se encontra en Europa, Asia e Norteamérica (en Alasca é o insecto oficial do estado ). En Europa chega ao círculo polar, e nas zonas montañosas ata os 1000 metros de altura. Mide de 4 a 4,5 centímetros de envergadura alar e de 7 a 8,5 centímetros de longo. Forma grandes enxames ao migrar.
O estadio adulto pode verse en primavera. As larvas teñen un ciclo de desenvolvemento de dous anos. Os adultos aliméntanse predominantemente de mosquitos e quironómidos; as larvas aliméntanse principalmente doutras larvas de insectos acuáticos e de cágados de anfibios.
O seu nome científico procede das catro manchas que ten nas súas ás. Hai unha forma variante, praenubila Newman, que ten unhas manchas alares esaxeradas. Isto crese que está relacionado coa temperatura da auga durante o desenvolvemento larvario e parece que é máis común en Europa que en América.
Comportamento
O macho considérase que é moi agresivo e defende o seu territorio das incursións doutros machos da súa especie. O macho ten preferencia por pousarse en sitios prominentes e a miúdo torna aos mesmos pousadeiros na marxe das lagoas e pozas desde onde vixía a chegada de intrusos. Desde alí os machos teñen unha visión favorable do ceo. Observan unha sección do ceo con menos radiación pero cunha maior saturación UV e azul-violeta. Así, os seus ollos, que son sensibles ao azul e ao ultravioleta, están optimizados para a detección de insectos voadores contra o ceo azul. Ambos os sexos son bos voadores e o apareamento ten lugar en voo. A femia pon ovos sobre a vexetación flotante. O desenvolvemento dos embrións dura de dúas sete semanas, segundo a temperatura. A etapa larvaria pasa por doce ou máis fases. O período entre mudas é variable. A primeira muda ocorre na primeira ou segunda semana, pero as seguintes poden tardar 72 días. Antes da metamorfose, a larva pode tamén pasar por unha diapausa de hibernación. En cambio, despois da eclosión do imago, este madura nuns 18 días e os adultos non viven máis duns 48 días, polo que pasan a maior parte da súa vida como larvas.
Predadores
A libélula de maior tamaño Anax imperator é un dos predadores desta especie. Outro é o escaravello Cicindela campestris.
Apollo 8
O Apollo 8 foi a segunda misión tripulada do Proxecto Apollo dos Estados Unidos de América, e a primeira en usar o enorme lanzador Saturno V. Foi a primeira viaxe espacial tripulada que escapou do campo gravitatorio terrestre, circunvalou a Lúa e entrou en órbita lunar.
Insignia da misión
Foi deseñada por Jim Lovell. A forma triangular da insignia representa o aspecto cónico do módulo de mando. A Lúa e a Terra aparecen unidas mediante unha figura vermella con forma de "8", que indica o número da misión e tamén o seu obxectivo. Dentro desta figura están escritos en branco os apelidos dos tres astronautas.
Torre Espacio
A Torre Espacio é un rañaceos da cidade de Madrid, o cuarto edificio máis alto de España e o décimo sexto de Europa.
Yves Giraud Cabantous
Marius Aristide Yves Giraud-Cabantous, nado en Saint-Gaudens (Haute-Garonne) o 8 de outubro de 1904 e finado en París o 30 de marzo de 1973, foi un piloto de carreiras francés.
Apollo 8
Misión
Na engalaxe houbo varios problemas, ademais de alongamentos no funcionamento dos motores, e non se acadou a órbita prevista. Unha vez en órbita terrestre, acendeuse outra vez a terceira etapa do Saturn V durante 5 minutos e 17 segundos, conseguindo a inxección translunar (TLI). esquerda|miniatura|238x238px|"A saída da Terra", a fotografía máis famosa do Apollo 8. Na viaxe ata a Lúa, que durou tres días, realizouse unha corrección de rumbo. Borman comezou a sentirse mal, sufrindo o chamado "síndrome de adaptación ao espazo". Ao achegarse á Lúa, o 24 de decembro, realizouse unha ignición para frear a nave e insertala na órbita. Os tres astronautas foron os primeiros seres humanos en ver a cara oculta da Lúa cos seus propios ollos e a saída da Terra polo horizonte lunar. Durante a novena órbita, os tres leron por radio unha parte do libro bíblico da Xénese, con motivo do Nadal.
Torre Espacio
Ten unha altura de 230 metros e 57 plantas sobre o nivel do chan. A fachada está cuberta exclusivamente de vidro, as plantas, que teñen forma cadrada na base, modifícanse a medida que aumenta a altura ata alcanzar unha forma oxival, formando unha curva que matematicamente representa a función coseno.
Está situado, xunto a outros tres, no complexo Cuatro Torres Business Area (CTBA), entre os distritos de Fuencarral-El Pardo e Chamartín. A Torre Espacio foi a primeira en acabar de construírse. Foi proxectada polo arquitecto Henry N. Cobb, membro da firma Pei Cobb Freed & Partners, fundada por Ieoh Ming Pei. O edificio alberga oficinas de empresas como a Inmobiliaria Espacio S.L., OHL, Fertiberia, Ferroatlántica e tamén varias embaixadas.
Yves Giraud Cabantous
Traxectoria
Pilotou na Fórmula 1 de a, participando en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo, ademais de numerosas carreiras fora do campionato de Fórmula Un.
Apollo 8
Misión
Na medianoite do 25 de decembro, realizouse unha ignición que elevou a velocidade da nave a 9682 km/h, embarcándoa nunha viaxe de retorno de pouco máis de dous días.
Torre Espacio
Historia e características
O 19 de marzo de 2007 un espectáculo pirotécnico a máis de 300 metros de altura celebrou que a torre chegara á súa máxima altura e que fora concluída. O 29 de marzo de 2007 deixou de ser o edificio máis alto de España ao ser superado pola Torre de Cristal, tamén situada no CTBA.
Yves Giraud Cabantous
Traxectoria
Pilotou un Talbot-Lago-Talbot en 10 carreiras do campionato en 1950 e 1951, e os seus tres últimos eventos foron nun HWM-Alta. Logrou un total de 5 puntos do Campionato, 3 no Gran Premio do Reino Unido de 1950 (tamén a súa posición máis alta, un cuarto lugar) e 2 no Gran Premio de Bélxica de 1951. Morreu en París, con 68 anos de idade.
Apollo 8
Misión
Antes de iniciar a reentrada, desacoplouse o módulo de servizo. Seis minutos antes de penetrar na atmosfera, a tripulación viu a Lúa saíndo sobre o horizonte terrestre, tal e como estaba previsto. Finalmente, o módulo de mando amarou no Pacífico Norte, preto de Hawai.
Torre Espacio
Historia e características
O edificio ten particularidades de deseño que provocaron que Discovery Channel centrásese nel no capítulo sexto da cuarta tempada da súa serie Extreme Engineering na construción dunha planta deste edificio. Entre esas particularidades está que a curva característica que presenta esta torre está definida pola función y = cos (x).
Na planta 33 existe unha capela católica, polo que é unha das capelas máis altas do mundo a 135 metros do chan. A bandeira de España do ático é unha das máis grandes xunto coa da Praza de Colón de Madrid.
Yves Giraud Cabantous
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Francisco Pérez Durán
Francisco Pérez Durán, nado o 16 de setembro de 1961 en Priego (Córdoba), é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Canal da Mancha
O canal da Mancha (English Channel, la Manche, Ärmelkanal, Mor Breizh, Mor Bretannek, Het Kanaal) é a parte do océano Atlántico que separa a illa principal da Gran Bretaña do norte da Francia e une o mar do Norte ao Atlántico e que se estende por unha superficie duns 75.000 km², comunicando o mar do Norte polo paso de Calais polo leste e o océano Atlántico polo oeste.
Características
Ten aproximadamente 563 km de lonxitude e unha anchura de 240 km na parte máis ancha e de apenas 34 km no seu punto máis estreito, entre Dover e o cabo Griz-Nez. A profundidade máxima é de 172 metros.
A circulación marítima na canle da Mancha é das máis intensas do mundo, con máis de 250 navíos por día, o que supón un cuarto do tráfico marítimo mundial. A esa circulación intensa superponse a dos ferries que ligan Francia e Inglaterra por vía marítima. Dende que foi inaugurado o 6 de maio de 1994, o Eurotúnel constitúe unha excelente e rápida alternativa de viaxe, ao permitir a comunicación ferroviaria entre Gran Bretaña e a Europa continental.
As Illas da Canle localízanse no interior da Canle da Manga, próximas ao lado francés. A illa de Ouessant é o punto de referencia da extremidade occidental da canle.
O departamento de Mancha -que incorpora a península do Cotentin, que avanza en dirección á canle- debe o seu nome á rexión marítima circunveciña.
Lugares de Salvaterra de Miño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Salvaterra de Miño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Salvaterra de Miño
63
Oriente Próximo
miniatura|esquerda|225px|Estatua de Tiridates I en Versailles
Páramo de Boedo
Páramo de Boedo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 85 habitantes (INE 2012).
1111
Acontecementos
miniatura|260x260px|Inscrición "ANFUS REX", na [[Fachada das Pratarías|fachada das pratarías da Catedral de Compostela, realizada para sinalar a coroación no 1111 de Afonso VII como rei de Galiza .]]
Ralf Dahrendorf
Ralf Gustav Dahrendorf, nado en Hamburgo o 1 de maio de 1929 e finado en Colonia o 17 de xuño de 2009, foi un sociólogo, filósofo, politicólogo e político xermano-inglés. Está considerado un dos creadores da teoría do conflito social.
Traxectoria
Estuda filosofía, filoloxía clásica e socioloxía en Hamburgo entre 1947 e 1952, conseguindo o doutoramento nesta universidade este último ano. Amplía seguidamente estudos na London School of Economics. Máis tarde se dedicará á docencia: en 1957 empeza na Universidade de Hamburgo; en 1960 vai á Universidade de Tubinga; en 1966 á de Constanza, onde estará ata 1969. Do seu labor destaca a súa achega para a creación da Comunidade Europea. É autor de importantes traballos como Soziale Klassen und Klassenkonflikt in der industriellen Gesellschaft (1973), onde analiza os problemas da sociedade poscapitalista.
Entre 1974 e 1984 foi director da London School of Economics e entre 1987-1997 Decano de St. Anthony's College na Universidade de Oxford.
En 1993 foi nomeado sir co título de Barón Dahrendorf de Clare Market na Cidade de Westminster pola raíña Isabel II. En 2007 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais.
Teoría sociolóxica
A partir do estudo das clases sociais descritas por Karl Marx os estudos de Dahrendorf promoven a creación de sociedades abertas e universalistas con dereitos humanos e civís para toda a humanidade.
Interesado nas teorías da sociedade e os factores do conflito, afirma que a tendencia ao conflito é innata no sistema: a aparición de grupos con poder xera diversos intereses, e polo tanto é o xerador dos conflitos. O poder para Dahrendorf determina a estrutura social da poboación. As normas, mantidas polo "poder", definen os criterios da desestabilización social, que non son máis que as cousas (valores, estatutos, ambicións...) designadas pola colectividade. Así contribúen a estabelecer unha orde xerárquica de estamentos sociais. Para Dahrendorf o concepto de "autoridade" tamén é un dos responsábeis dos desequilibrios sociais.
Para poder realizar a mobilización e a protesta social, Dahrendorf enumera catro requisitos básicos:
O conflito aparecerá, finalmente, entre o que dá ordes e o que as recibe.
Garriga
miniatura|dereita|350px|Paisaxe de garriga.
En botánica, a garriga designa unha formación vexetal característica das rexións mediterráneas (phrygana en grego).
Etimoloxía e características
O termo garriga ven da raíz preindoeuropea *kar, *gar, *kal, *gal, que significa «pedra» ou «rocha»; por extensión «abrigo de pedra, casa, fortaleza, aldea»; orixinando guarric en celta; garric en occitano, «árbore de rocha», termo que nomea un tipo de carrasco; catalán garriga; italiano gariga. As palabras, topónimos ou usuais en Francia, Gard, Carcasona, karst, calanque, chalet, clapier, crau, grave, garoupe derivan desas raíces.
A garriga é unha formación vexetal baixa, máis ou menos difícil de penetrar, constituída principalmente de arbustos resistentes á sequidade, formando monte baixo espiñoso. Esta formación é o resultado da degradación do bosque de Quercus (Quercus pubescens, Quercus ilex), provocada por cabras e ovellas, a acción antrópica e o lume, actuando desde hai máis de 5000 anos.
A garriga é a terreo calcario o que o maquis aos terreos silíceos. Pode ser confundida doadamente co maquis baixo, mais difiren sensibelmente polo composición florística, mesmo polos distintos tons de verdes, que na garriga tende ao gris.
Algunhas formación da garriga poden mostrar un aspecto agradábel nalgúns períodos anuais, como nos momentos da floración dalgunhas especies, se o seu grao de cubrición do terreo é significativo. Nestes casos pode adquirir tons azuis-violáceos en formacións ricas en romeu, e violáceo se predomina a cantroxo (Lavandula stoechas), amarelo se abonda en Helicriso, en arbustos de xesta (Genista sp) e Calycotomae. Mais gran parte do ano semella desolada, sobre todo se ocupa grandes superficies. Outra característica típica da garriga é o intenso perfume que emana das innúmeras especies aromáticas que a compoñen, especialmente, a parte das citadas, plantas das familias das Labiatae e das Asteraceae. A vexetación herbácea está sobre todo representada por plantas anuais, moitas espiñosas, sen que falten as perennes, como plantas bulbosas.
Historia
Toda esa actividade declinou coa chegada da revolución industrial, e co éxodo rural que a acompañaría posteriormente. As rozadas para usos humanos e gandeiros diminuíron progresivamente, e a vexetación recobrou terreo mesmo nos camiños.
Especies vexetais
Entre as plantas típicas da garriga áchanse:
1589
Outros
Historia ano a ano
Aris B.C.
O Aris B.C. (en grego: K.A.E. Άρης) é a sección de baloncesto da sociedade polideportiva Aris con sede na cidade de Tesalónica, Grecia. A sección de baloncesto foi fundada en 1922, oito anos despois que a propia sociedade e a sección de fútbol. O pavillón onde xoga tradicionalmente como local é o Alexandreio Melathron (Nikos Galis Hall).
O Aris é un dos clubs con máis éxito de toda a historia do baloncesto heleno, pousíndo dez campionatos de liga, oito copas, ademais de tres títulos europeos: a Copa Saporta (1993), a Copa Korać (1997) e o EuroCup Challenge (2003). É ademais o único equipo club que participou en todas as edición da A1 Ethniki, máxima categoría do baloncesto grego, xunto co Panathinaikos. Os mellores anos do club foron os anos 1980 e 1990, onde baixo o liderado de Nikos Galis e Panagiotis Giannakis, dominaron o baloncesto heleno. Durante este período o club era alcumado como "O Emperador", sendo votado como o club deportivo grego máis exitoso do século XX.
Xogadores históricos
miniatura|[[Panagiotis Giannakis.]]
Leo Nucci
Traxectoria
Leo Nucci comezou os seus estudos de canto con Mario Bigazzi, proseguíndoos con Giuseppe Marchesi en Boloña durante os anos 1959-68. En 1967 gañou o concurso de canto de Spoleto sendo aínda alumno de Marchesi. Foi daquela cando debutou en escena, no papel de Fígaro, na ópera de Rossini Il barbiere di Siviglia. Porén, Nucci non comezou como solista, senón que formou parte do coro do Teatro alla Scala de Milán. Proseguiu os seus estudos con Ottoviano Bizzani en Milán e en 1973 gañou o Concours de Vercelli e volveu debutar como solista, desta vez co papel titular da ópera Rigoletto de Verdi.
En 1976 fixo o seu debut en La Scala cun grande éxito, novamente no papel de Fígaro. Nos seguintes anos debutou nos principais teatros de ópera do mundo, incluíndo a Royal Opera House, Covent Garden en Londres, onde acudiu en 1978, na ópera Luisa Miller de Verdi; a Wiener Staatsoper de Viena, a Metropolitan Opera de Nova York, onde debutou en 1980 no papel de Renato en Un ballo in maschera, e Salzburgo en 1989 baixo a dirección de Herbert von Karajan.
De 1991 a 2008 actuou no Arena di Verona, principalmente nos roles de Nabucco e Rigoletto. Nos últimos anos ten sido particularmente intensa a súa relación co Festival Verdi e co Teatro Regio di Parma.
En 2008 cantou no Teatro alla Scala en Gianni Schicchi e ''Macbeth. No 2011 interpretou a Nabucco no Teatro dell'Opera de Roma con motivo do 150 aniversario da Unificación de Italia. Esta representación foi retransmitida pola canle de televisión franco-alemá de servizo público Arte.
É recoñecido particularmente no repertorio verdiano (Rigoletto, Amonasro en Aida, Giorgio Germont en La traviata, o Conde de Luna en Il trovatore, Macbeth, Yago en Otello, Nabucco, Carlos V en Ernani, Miller en Luisa Miller, Guido di Monforte en Les vêpres siciliennes, Rodrigo en Don Carlos, Renato en Un ballo in maschera) e pucciniano (Scarpia en Tosca, Gianni Schicchi en Gianni Schicchi). Tamén ten afrontado papeis en óperas de Mozart, Donizetti, Giordano ou Cilea.
En xaneiro de 2016 cantou como Rigoletto na obra Rigoletto no Teatro alla Scala de Milán, a carón de Nadine Sierra como Gilda.
Os papeis que máis veces ten interpretado son os de Fígaro e Rigoletto, este último interpretado en máis de 400 ocasións. Ten colaborado con practicamente tódolos directores de orquestra destacados.
Voz e repertorio
A súa voz é un firme instrumento capaz dunha salientable proxección dramática. É forte, de timbre escuro, e grande expresión, o que ten determinado que destaque sobre todo nos grandes papeis de Verdi para barítono. O efecto das súas interpretacións sobre o escenario vénse reforzados pola súa inmensa presenza escénica e credibilidade interpretativa.
O seu repertorio alcanza máis de 45 papeis, incluíndo a meirande parte dos roles de barítono de Donizetti e Verdi. Os seus papeis máis destacados son o de Rigoletto, Fígaro en Il barbiere di Siviglia, Doutor Malatesta en Don Pasquale de Donizetti, o conde de Luna en Il Trovatore de Verdi, Yago en Otello de Verdi. Tamén ten interpretado óperas de Bellini e de compositores veristas.
Premios e distincións
Leo Nucci ten recibido, ao longo da súa carreira, un gran número de condecoracións e premios, sendo os máis importantes:
Candás, Rairiz de Veiga
San Martiño de Candás é unha parroquia do concello ourensán de Rairiz de Veiga na comarca da Limia. En 2017 tiña 29 habitantes. En 2007 tiña 34 habitantes (11 homes e 23 mulleres), 7 menos ca en 2000. Ten cinco entidades de poboación.
Arganosa, Rus, Carballo
Arganosa é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 10 homes e 9 mulleres.
Deep Impact (sonda espacial)
Deep Impact, coñecida na súa misión estendida como EPOXI (acrónimo de Extrasolar Planet Observations / eXtended Investigation of comets) foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 12 de xaneiro de 2005 mediante un foguete Delta 7925 desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión orixinal de Deep Impact era atoparse co cometa Tempel 1 e lanzar un proxectil contra o seu núcleo para estudar os restos exectados, así como o efecto do impacto na súa superficie. A misión extendeuse para sobrevoar o cometa Hartley 2 e facer observacións astronómicas para o estudo de planetas extrasolares, pasando a denominarse EPOXI.
Deep Impact era unha misión do programa Discovery da NASA, seleccionada como tal en xullo de 1999. Constaba de dous elementos:
Perfil da misión
miniatura|Impacto de Deep Impact co Tempel 1 Deep Impact foi lanzada o 12 de xaneiro de 2005 a bordo dun foguete Delta II (modelo 7295) e inxectada nunha órbita heliocéntrica. A nave achegouse a Tempel 1 en xullo de 2005, liberando o impactador o día 3 dese mes, a unha distancia de 880.000 km do cometa. O impacto tivo lugar ao día seguinte, 4 de xullo, ás 5:52 UTC, a unha velocidade relativa de 10,2 km/s, o que vaporizou ao instante o impactador, liberando unha enerxía de 19 gigajoules e exectando gran cantidade de material cometario ao espazo. A nave de sobrevoo atopábase a uns 10.000 km no momento do impacto, obtendo imaxes e espectros ata chegar a uns 700 km do cometa, momento no que se reorientou para protexerse mellor dos restos. A mínima aproximación a Tempel 1 foi de 500 km. Momentos máis tarde, pasada a zona de maior perigo, a nave volveu a orientarse para seguir estudando o cometa. O encontro tivo lugar a unhas 0,89 UA da Terra e a unhas 1,56 UA do Sol. O fin da misión primaria, cun custo de 240 millóns de dólares, tivo lugar en agosto de 2005.
Misión estendida: EPOXI
Coa nave principal en bo estado despois da misión primaria, a NASA proporcionou fondos (40 millóns de dólares en total) para estender os seus obxectivos. A nova misión tería dúas partes:
A nave sobrevoou tres veces a Terra (o 31 de decembro de 2007, o 29 de decembro de 2008 e o 27 de xuño de 2010) para poder redirixirse cara o Hartley 2. Durante os sobrevoos fixo observacións científicas tanto da Terra como da Lúa.
O contacto coa nave perdeuse a principios de agosto de 2013, despois de que un fallo de software a puxera a xirar sen control.
Max Brod
Max Brod, nado en Praga o 27 de maio de 1884 e finado en Tel Aviv o 20 de decembro de 1968, foi un escritor, compositor e xornalista checo xudeu, posteriormente nacionalizado israelita e que desenvolveu a súa obra en lingua alemá.
Traxectoria
Malia ser autor dunha prolífica obra propia, debe boa parte da súa sona a ser o amigo e biógrafo do tamén escritor checo Franz Kafka. Como o seu testamenteiro literario, rexeitou executar o desexo de Kafka de que se queimase a súa produción literaria, publicándoa e salvando así algunhas das novelas máis valoradas da literatura universal.
Ichikikushikino
Ichikikushikino (いちき串木野市, いちきくしきのし, Ichikikushikino-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó suroeste da rexión de Kyūshū e ó oeste da prefectura, na península de Satsuma, na zona de provincia histórica de Satsuma, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 112,04 km² e a poboación de 31 427 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 280 h/km².
O concello de Ichikikushikino limita cos concellos de Satsumasendai e de Hioki.
Cérbero
miniatura|Cérbero, [[William Blake]] Na mitoloxía grega, Cérbero, era o garda das portas do Hades (o inframundo grego), asegurando que os mortos non puidesen saír e que os vivos non puidesen entrar. Era fillo de Equidna e Tifón, e irmán de Ortro. A existencia dun can infernal na entrada dos infernos parece ser que xa estaba presente na mitoloxía indoeuropea orixinal, pois aparece nos mitos doutros pobos indoeuropeos, como é o caso do can Garm na mitoloxía escandinava.
Tiña a forma dun can con tres cabezas e cunha serpe por rabo, ademais dun número incontable de cabezas de serpe nas súas costas.
Vermudo II
Vermudo II, nado cara ao 956 e finado no Bierzo no 999, foi coroado en Compostela o 15 de outubro do 982 gobernando desde 985 e até a súa morte todo o reino de Galiza. Xúlgase que fose fillo bastardo de Ordoño III. Foi cognominado o Gotoso, por sufrir de gota.
Coroación en Galicia
miniatura|Sinal rodado atribuído a Vermudo II no [[Tombo de Caaveiro (séc. XIII). Lenda: ✠ Signvm Veremvdi Regis Gallecie.]] Ramiro III apoiábase en casas nobiliarias alleas a Galicia, como os Beni Gómez. Incorría nisto no mesmo erro que o seu pai Sancho I que fora envelenado polo dux galaico-portugués Gonzalo Muñoz. A ameaza normanda e musulmá (ocupación de Simancas por Almanzor) incrementaban o descontento.
O 15 de outubro do ano 982, a máis alta nobreza galega proclama rei a un fillo de Ordoño III, Vermudo, e coróano en Santiago de Compostela. Axiña o novo rei faise coa soberanía de todas as terras galegas (que nese momento chegaba ata Coímbra). Ramiro III, entrou entra en territorio galego coas tropas reais sendo derrotadas en Portela de Areas (preto de Monterroso). Vermudo II empezaba o seu reinado en terras galegas. Na primavera do ano 984, invadiu as terras do seu rival e as tropas galegas expulsaron a Ramiro III de León. Este fíxose forte en Astorga e non renunciou á coroa leonesa ata a morte no ano 986.
No ano 985, Vermudo II aparece asinando documentos en Celanova dando testemuño de que xa non ten resistencias e estando ao seu lado como coasinante o líder da nobreza galega Mendo Gundisalviz. Así mesmo, procura o apoio das dioceses, quer pacificamente mediante doazóns (caso de Iria-Santiago e Lugo) ou ben metendo na cadea ao bispo (caso de Gustedeo de Oviedo).
No ano 986 outorga privilexios ás comunidades relixiosas que inzaban as abas do monte Ilicino (máis coñecido como Pico Sacro) eximíndoas de todo tributo. Nese mesmo ano expulsou de Galicia a determinados nobres sublevados que se refuxiaron á sombra de Almanzor.
Insurrección leonesa
Toda Galicia recoñecía a Vermudo, pero os Beni Gómez, condes de Saldaña, descoñecían a súa autoridade en terras leonesas. Gómez García e García Gómez eran avós e tío do fillo de Ramiro III, Ordoño Ramírez, e mantiveron en pé os seus dereitos. Nas estadías de Vermudo II en Galicia encontrouse cos señores rebeldes propagando a falsa noticia da súa morte e enseñorándose de León nos anos 989 e 990. O nobre Conancio gobernou a teórica capital do reino en franco desafío ao rei galaico-leonés. Vermudo II volveu dende Galicia e conseguiu expulsar a Conancio, confiscándolle os seus bens.
No ano 991, volveron os nobres leoneses a facerse coa cidade, apoderándose do tesouro real e, coa axuda dos musulmáns, obrigaron a Vermudo a refuxiarse en Galicia, onde mantiña o seu poder intacto.
O novo monarca galaico-leonés conseguira o apoio do bispo de León. Motivo polo cal este viu as súas terras asoladas polos condes leoneses. Almanzor tería entre os rebeldes a Vermudo II uns valiosísimos aliados.
Almanzor
Almanzor arrasou León, Zamora, Tui e no ano 997 a cidade de Santiago de Compostela, onde non deixa pedra sobre pedra da catedral xacobea. As portas e as campás da catedral compostelá son levadas a ombreiros de galegos ata Córdoba nun acto de humillación para o reino cristián. A superioridade militar do caudillo musulmán, aconsella a Vermudo II non presentar batalla aberta e deambular por Galicia sostendo un reino a piques de derrubarse. Tras esta terrible vaga, Vermudo II acudiu a Santiago onde auxiliou ao seu bispo San Pedro de Mezonzo a erguer das súas ruínas a basílica do Apóstolo. No ano 999 confiaba o monarca o goberno do mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro ao presbítero Anscario e ao monxe Trasuario.
Pervivencia da súa liñaxe
Sosténdose na nobreza galega, busca apoios tamén na castelá. Casa coa filla do conde de Castela, Elvira García, e confía a educación do seu fillo ao conde galego Mendo Gundisalviz. Este será o dono da situación á morte de Vermudo no ano 999, e defenderá con éxito os dereitos do seu protexido Afonso V o devandito fillo de Vermudo II.
A morte lévao no ano 999 estando no Bierzo. Os seus restos consérvanse na catedral de León.
OS X El Capitan
OS X El Capitan (versión 10.11) é a duodécima versión de OS X, o sistema operativo de Apple Inc. para os seus ordenadores de escritorio, portátiles e servidores Macintosh.
Foi anunciada o 8 de xuño de 2015 durante a WWDC dese ano xunto coas novas versións dos outros sistemas operativos dos produtos de Apple (iOS 9 para iPhone e iPad, e WatchOS 2 para Apple Watch). A versión de proba pública foi lanzada o 9 de xullo de 2015 e os usuarios puideron descargala desde a Mac App Store dende o día 30 de setembro de 2015.
Finding Neverland
Finding Neverland é unha película de 2004 dirixida por Marc Forster. Conta a experiencia de J. M. Barrie escribindo o clásico infantil Peter Pan.
Jordi Carreras Serrano
Jordi Carreras Serrano, nado en Sabadell (Barcelona) o 29 de decembro de 1959, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Finding Neverland
Sinopse
O escritor e a familia pasan un magnífico verán xuntos no cal os mozos e el mesmo aprenden moitas cousas xuntos. Especialmente Peter, con quen J.M. Barrie crea un gran lazo de amizade, inseparable. Unha vez, no campo, de paseo, Sylvia comeza a tusir descontroladamente e descóbrese que posúe un problema pulmonar, pero decide non someterse a medicacións nin tratamentos.
Jordi Carreras Serrano
Traxectoria
Na tempada 1979–80 xogou no CE Sabadell de Segunda División, participando en 35 partidos. Na tempada 1980–81 foi contratado polo Deportivo da Coruña, permanecendo no club galego catro tempadas, nas que sumou 124 partidos e 4 goles.
Finding Neverland
Sinopse
A esposa de James cánsase de ter que compartir o seu marido con outra familia e decide deixalo. Sylvia empeora rapidamente, chegando a un punto no cal xa non hai moitas esperanzas.
A saúde de Sylvia non mostra ningún cambio. A noite da estrea o señor Barrie vai buscala, a pedirlle que deixe de finxir que nada pasa. Pero ela dálle a entender que a súa hora está a chegar e é irremediable. Así é como un día George pídelle á súa nai que baixe ao salón e alí atópase coa mesmísima obra, na casa. Ao final, un pano despréndese da parede da casa e detrás del atópase Nunca xamais. Sylvia entra alí e aí é onde morre, debuxando esa morte tras unha estadía eterna en Nunca xamais. James e a señora Llewelyn Davis comparten a tutela dos nenos de Sylvia.
Diferenzas
As diferenzas entre historia real e a película son:
Freiriñas das Maternidades Católicas
As Freiriñas das Maternidades Católicas son unha pequena congregación católica feminina francesa. O seu labor está relacionado co mantemento de maternidades.
A orde foi fundada en 1933 en Bourgoin-Jallieu, polo arcebispo de Cambrai Émile Guerry e pola monxa Marie Jean-Baptiste Lantelme. Recibiu o dereito pontifical en 1982, de mans do papa Xoán Paulo II. Na actualidade teñen a propiedade de cinco maternidades, catro delas en Francia e unha máis no Senegal.
A esta orde pertence a monxa Marie Simon-Pierre, supostamente curada de párquinson por un defunto papa Xoán Paulo II.
Adachi, Toquio
Adachi (足立区, あだちく, Adachi-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kanto e ó nordés da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 53,2 km² e a poboación de 642 067 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 12 070 hab./km².
O barrio de Adachi limita cos barrios de Kita, de Arakawa, de Sumida e de Katsushika (son da prefectura de Toquio); cos concellos de Kawaguchi, de Hatogaya, de Sōka e de Yashio (son da prefectura de Saitama).
BM Alzira Avidesa
O Balonmano Avidesa Alzira foi un club de balonmán español da cidade valenciana de Alzira que xogou na Liga ASOBAL cinco tempadas. Xogaba os seus partidos como local no Pazo dos Deportes de Alzira.
Na tempada 1991-92 proclamouse campión da Copa do Rei, e na tempada 1993-94 campión da Copa EHF.
Sé lo que hicisteis...
miniatura|dereita|Pilar Rubio durante un reportaxe nas [[Eleccións Xerais 2008 en España|eleccións de 2008]] Sé lo que hicisteis... foi un programa de televisión de humor sobre actualidade, emitido na canle española laSexta. Iniciou as súas emisións semanais o 30 de marzo de 2006, e diarias o 9 de abril de 2007, e acabou o 20 de maio de 2011.
Nel mesturábase o mundo rosa co humor. A orixinalidade do programa radicaba en que o branco das súas críticas adoitaban ser os presentadores e colaboradores doutros programas do corazón, en maior medida que os propios famosos. Emitíase diariamente de luns a venres, ás 15:25 h, logo de Family Guy. O programa tamén tiña un resumo semanal os mércores ás dez da noite, que levaba o nome do antigo programa, Se lo que hicisteis la última semana.
Colaboradores (e as súas seccións)
Ademais, todos participaban nos gags que se ían intercalando ó longo do programa.
Xesús Palmou
Traxectoria
Comezou a súa militancia no PPdG en 1985, seguindo a liña autonomista e galeguista (proposta de administración única, concepto de autoidentificación...), marcada en parte por Xosé Cuíña, de grande influencia na comarca do Deza. Nas eleccións municipais de 1987 resultou escollido concelleiro na Estrada, onde chegou a a ser tenente de alcalde.
En 1996 pasou a formar parte da Xunta de Galicia, ao ser nomeado Conselleiro de Xustiza polo seu presidente, Manuel Fraga Iribarne. Desde ese posto realizou un labor de esixencia de transferencias competenciais a Galicia perante o Goberno do Estado, de introdución do galego na administración de xustiza e de atribucións policiais propias.
Secretaría xeral
En 1999 foi elixido Secretario Xeral do PPdG, substituíndo a Xosé Cuíña, que estaba á fronte da Consellería de Política Territorial. Desde este posto, e por indicación de Fraga, levou aos órganos estatais do PP propostas de resolución sobre o avance no estado das autonomías, un Senado autonómico, e a participación autonómica nas institucións europeas. Seguiu coa liña identitaria dos anos anteriores dos que eran manifestación simbólica a organización de actos populistas como a romaría do Monte Faro xunto a políticos como Fraga, Victorino Núñez, Cuíña ou Diz Guedes.
Con todo, na derradeira lexislatura presidida por Fraga, Palmou levou a cabo as directrices de José María Aznar para minar a rebeldía de conselleiros galeguistas como Cuíña ou Aurelio Miras Portugal trala catástrofe do Prestige.
Palmou non volvería aínda á Xunta de Galicia na remodelación de xaneiro de 2003. Tivo que esperar a xuño dese ano para volver ser Conselleiro de Xustiza, mantendo a Secretaría Xeral do Partido. Nese intervalo produciuse a rebelión de cinco deputados populares ourensáns, antigos membros de Centristas de Galicia, que ameazaron con deixar a Fraga Iribarne sen maioría absoluta no Parlamento de Galicia responsabilizando a Palmou da saída de Cuíña do Gabinete
Era post-Fraga
En 2009 entrou a formar parte do Consello de Contas como conselleiro en substitución de Pedro Puy Fraga.
Recoñecementos
En 2010 foille concedida a Medalla ó Mérito no Servizo da Avogacía.