cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Barkley
Philadelphia 76ers
Durante o seu segundo ano, Barkley converteuse no máximo reboteador do equipo con 12,8 por partido e no segundo máximo anotador con 20 por noite. Como á-pivote titular do equipo, foi nomeado no segundo mellor quinteto da tempada e fixo nas eliminatorias 25,0 puntos cun 57,8% en tiros de campo e 15,8 rebotes por partido. A pesar do seu enorme traballo, Milwaukee Bucks eliminou os 76ers nas Semifinais de Conferencia por un axustado 4-3. Na tempada 1986-87, Malone foi traspasado a Washington Bullets e Barkley asumiu o control como líder do equipo. Conseguiu o seu primeiro título como máximo reboteador da liga con 14,6 por partido e liderou tamén a liga en rebotes ofensivos facendo 5,7 por partido. Durante a tempada regular achegou 23 puntos cun 59,4% en tiros, disputando o seu primeiro All-Star Game e formando parte do segundo mellor quinteto da liga por segundo ano consecutivo. En play-offs, as súas medias foron de 24,6 puntos e 12,6 rebotes por encontro, caendo de novo ante os Bucks esta vez en primeira rolda.
A seguinte tempada Erving anunciou a súa retirada do baloncesto e Barkley converteuse na xogador franquía. Xogando 80 partidos e facendo 28,3 puntos cun 58,7% en tiros de campo e 11,9 rebotes por noite, Barkley apareceu no seu segundo All-Star Game consecutivo e por primeira vez foi elixido no mellor quinteto da tempada. O seu singular estado de celebridade como xogador franquía dos 76ers deu como resultado a súa primeira aparición na portada da prestixiosa revista deportiva Sports Illustrated. Por primeira vez desde a tempada 1974-75, os 76ers non se clasificaron para as eliminatorias. Na seguinte tempada, Barkley continuou nos seus números; 25,8 puntos, 57,9% en tiros e 12,5 rebotes por partido, xogando o seu terceiro All-Star Game consecutivo e sendo nomeado novamente no mellor quinteto da liga. Con todo, a pesar de que Barkley contribuíu con 27 puntos, 64,4% en tiros, 11,7 rebotes e 5,3 asistencias, os 76ers foron eliminados en primeira rolda por New York Knicks.
Durante a tempada 1989-90, a pesar de recibir máis votos para o primeiro lugar, Barkley finalizou segundo na votación do MVP da tempada detrás de Magic Johnson, base de Los Angeles Lakers. A pesar diso, foi nomeado xogador do ano por The Sporting News e Basketball Weekly. fixo 25,2 puntos, 11,5 rebotes e un 60% en tiros de campo, sendo elixido no mellor quinteto da tempada por terceiro ano consecutivo e aparecendo unha vez máis no All-Star. Liderou aos 76ers a 53 vitorias na tempada regular, perdendo con Chicago Bulls nas Semifinais de Conferencia. Nunha nova postemporada sen éxito, Barkley fixo 24,7 puntos e 15,5 rebotes por partido. O seu excepcional xogo continuou na súa sétima tempada como profesional, tendo como números 27,6 puntos, 57% en tiros e 10,1 rebotes por encontro e sendo nomeado MVP do All-Star tras liderar ao Oeste á vitoria por 116-114 con 17 puntos e 22 rebotes, mellor marca reboteadora nun All-Star desde os 22 de Wilt Chamberlain en 1967. En play-offs, caeu de novo ante os Bulls en Semifinais de Conferencia, con Barkley contribuíndo con 24,9 puntos e 10,5 rebotes por noite.
A tempada 1991-92 foi a última de Barkley nos 76ers e nela cambiou o seu dorsal 34 polo 32 en honra a Magic Johnson, xogador que anunciou a súa retirada profesional ao contraer o virus da SIDA. A pesar de que o número 32 estaba retirado na franquía en honra a Billy Cunningham, foi posto de novo en funcionamento exclusivamente para Barkley. Na súa última campaña como xogador dos Sixers, Barkley fixo 23,1 puntos, 55,2% en tiros e 11,1 rebotes por partido. Finalizou a súa carreira nos 76ers como o cuarto máximo anotador na historia da franquía con 14.184 puntos, terceiro en media de puntos con 23,3 por partido, terceiro en rebotes con 7.079, oitavo en asistencias con 2.279 e segundo en porcentaxe de tiros de campo con 57,6%. Liderou aos 76ers en rebotes e porcentaxe de tiros de campo en sete tempadas consecutivas e en anotación en seis. Con todo, tras varios anos fracasando en "play-offs" e cos 76ers cunha marca de 35-47 na 1991-92, Barkley pediu o traspaso. O 17 de xullo de 1992 foi enviado a Phoenix Suns por Jeff Hornacek, Tim Perry e Andrew Lang.
Phoenix Suns
O traspaso de Barkley aos Suns beneficiou tanto ao xogador como ao seu novo equipo. Promedió 25,6 puntos, 52% en tiros de campo, 12,2 rebotes e 5,1 asistencias por partido, liderando aos Suns á mellor marca da NBA, 62-20. Barkley foi nomeado MVP da tempada no seu primeiro ano en Phoenix, ademais de disputar o seu sétimo All-Star Game consecutivo. Converteuse no terceiro xogador na historia en ser MVP na primeira tempada no seu novo equipo tras ser traspasado, ademais de guiar aos Suns ás súas primeiras Finais da NBA desde 1976, perdendo ante Chicago Bulls en seis partidos. En playoffs, Barkley asinou 26,6 puntos e 13,6 rebotes por partido.
Na tempada 1993-94, Barkley xogou con moitos problemas de lesións, facendo 21,6 puntos e 11,2 rebotes en 65 partidos. Foi seleccionado para disputar o All-Star Game, aínda que non o puido xogar por lesión, e nomeado no segundo mellor quinteto da liga. Con Barkley loitando contra as contusións, os Suns conseguiron un balance de 56-26 e chegaron até as Semifinais de Conferencia. A pesar de comezar a serie ante Houston Rockets gañando por 2-0, caeron eliminados en sete partidos en mans dos posteriores campións da NBA. A pesar das lesións, no terceiro partido da primeira rolda que lles enfrontaba a Golden State Warriors, un memorable Barkley anotou 56 puntos con 23 de 31 en tiros de campo, por entón a terceira mellor marca anotadora na historia das eliminatorias. Tras exporse a retirada en pretemporada, Barkley regresou para disputar a súa undécima tempada e gañar a batalla ás lesións. Apareceu por novena vez consecutiva no All-Star Game e fixo 23 puntos e 11,1 rebotes na tempada regular, liderando aos Suns a unha marca de 59-23. En postemporada, a pesar de ir por diante 3-1 nas Semifinais de Conferencia, perderon de novo ante os Rockets en sete partidos. Barkley achegou 25,7 puntos e 13,4 rebotes por encontro en play-offs, pero foi limitado no sétimo partido ante os Rockets por unha lesión de perna. A campaña 1995-96 foi a última de Barkley nos Suns. Liderou ao equipo en anotación, rebotes e roubos de balón, disputando un ano máis o All-Star Game e conseguindo o 22 de novembro de 1995 o seu 18º triplo-dobre. Converteuse no décimo xogador na historia da NBA en conseguir 20.000 puntos e 10.000 rebotes, e nas eliminatorias fixo 25,5 puntos e 13,5 rebotes para caer eliminados por San Antonio Spurs na primeira rolda. No verán, Barkley foi traspasado a Houston Rockets por Sam Cassell, Robert Horry, Mark Bryant e Chucky Brown.
Houston Rockets
O traspaso de Barkley aos Rockets en 1996 foi o seu último intento para tentar conseguir un anel de campión. Fichou por un veterano equipo que incluía a dous xogadores nomeados entre os 50 mellores da historia da NBA como eran Hakeem Olajuwon e Clyde Drexler. Continuou con problemas de lesións durante a tempada e soamente xogou 53 partidos, perdéndose ademais catro encontros por sanción. Foi o segundo máximo anotador do equipo con 19,2 puntos cun 48,4% en tiros de campo, sendo a primeira vez desde o seu ano rookie que baixaba dos 20 puntos por partido. Con Olajuwon absorbendo a maior parte do xogo ofensivo dos Rockets, Barkley centrouse máis en rebotear, capturando 13,5 por partido, segunda mellor marca da súa carreira. Os Rockets finalizaron a tempada regular cun balance de 57-25 e chegaron até Finais de Conferencia, onde foron eliminados en seis partidos por Utah Jazz. Barkley promedió 17,9 puntos e 12 rebotes por noite noutra postemporada sen éxito.
A tempada 1997-98 foi outra campaña infestada de lesións para Barkley. Promedió 15,2 puntos e 11,7 rebotes por encontro, finalizando o equipo a tempada cun mediocre 41-41 e caendo en primeira rolda ante os Jazz. Limitado polas lesións, Barkley tan só disputou catro partidos en play-offs, promediando 9 puntos e 5,3 rebotes en 21,8 minutos de xogo. Durante a acurtada tempada do lockout, Barkley só puido disputar 42 partidos, asinando 16,1 puntos e 12,3 rebotes por noite. Converteuse ademais no segundo xogador na historia, tras Wilt Chamberlain, en conseguir 23.000 puntos, 12.000 rebotes e 4.000 asistencias. Tras unha marca dos Rockets de 31-19, a súa participación nas eliminatorias chegou ao seu fin ao primeiro de vez en mans de Los Angeles Lakers. Nos últimos play-offs da súa carreira, Barkley fixo 23,5 puntos e 13,8 rebotes. Finalizou a súa carreira en postemporada cos seguintes números: 22,1 puntos, 54,1% en tiros de campo, 11,7 rebotes e 3,9 asistencias por partido.
No seu último ano na NBA, a súa tempada e carreira na liga culminou prematuramente tras romper o tendón do seu cuadríceps esquerdo o 8 de decembro de 1999 en Filadelfia, onde comezou a súa carreira na NBA. Antes da lesión, as medias de Barkley eran de 14,5 puntos, 47,7% en tiros e 10,5 rebotes por partido. Negándose a que a de lesión sexa a última imaxe na súa carreira, Barkley regresou no último partido da tempada regular tras catro meses fóra das canchas. O 19 de abril de 2000 ante Vancouver Grizzlies en casa, Barkley anotou a súa última canastra tras un rebote ofensivo, disputando seis minutos e conseguindo dous puntos, un rebote e unha asistencia. Tras a canastra, Barkley inmediatamente retirouse e puxo fin á súa magnifica carreira de 16 anos na NBA.
Selección dos Estados Unidos
Nos Xogos Olímpicos de Atlanta de 1996, Barkley liderou ao equipo en anotación, rebotes e porcentaxe de tiros de campo. Promedió 12,4 puntos, 81,6% en tiros e 6,6 rebotes, axudando á selección norteamericana a un perfecto balance de 8-0 e gañando a medalla de ouro.
Garda Nacional
Garda Nacional pode referirse a:
Filosofía da natureza
A filosofía da natureza, ás veces chamada filosofía natural ou cosmoloxía é o nome que recibiu a rama da ciencia que hoxe coñecemos como física ata mediados do século XIX. Así, o coñecido tratado de Isaac Newton, Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica debería entenderse como Principios Matemáticos da Física.
Na Idade Antiga
Os primeiros filósofos gregos estudaron a natureza (physis) trataron de establecer a orixe e a constitución dos seres naturais. As súas conclusións serviron de base ás teorías científicas desenvolvidas no noso tempo.
Os filósofos gregos entendían a natureza como unha substancia permanente e primordial que se mantén a través dos cambios que sofren os seres naturais.
O título de "filósofos da natureza" pódeselle adxudicar aos filósofos presocráticos quen se interesaron polo problema cosmolóxico, é dicir pola orixe do mundo, e trataron de dar resposta aos seus interrogantes partindo de obxectos concretos da natureza aos que chamaron Arché (principio). Por exemplo, Tales de Mileto identificou a orixe do cosmos na auga. Os filósofos presocráticos caracterizáronse por identificar a orixe da natureza noutras cousas naturais, como a auga, o aire, o lume etc. Unha excepción foi Anaximándro, discípulo de Tales, quen atopou a orixe da natureza en to ápeiron (τὸ ἄπειρον), é dicir, o indeterminado.
Na Idade Media
O desenvolvemento das novas concepcións racionais, leva un novo concepto da maxia, non hai unha liña divisoria clara entre unha imaxe científica e unha imaxe máxica, aínda que aos poucos entre ambas dan un novo concepto de mundo. Consideramos maxia aquilo que aínda non coñecemos, cando se alcanza coñecemento científico descóbrese que aquela maxia non é máis que coñecemento vulgar, intenta atopar claramente a distinción entre coñecemento e maxia. A maxia é unha actividade práctica que transforma a natureza ao inserirse no xogo das súas leis mediante recursos técnicos. É un interese que busca a clave escondida da natureza e que esta latexando, e representa a capacidade do home de destacar o seu sinal na natureza, dominio da natureza, convértese en algo expósito.
Filosofía transcendental
A expresión filosofía transcendental (Transzendentalphilosophie) usouna por primeira vez o filósofo alemán Manuel Kant (1724-1804) para definir a parte da metafísica especulativa que "considera só o entendemento, e a razón mesma, nun sistema de todos os conceptos e principios referidos en xeral a obxectos, sen supoñer obxectos que se dean" (cf. "Arquitectónica da razón pura" en Crítica da razón pura). Así mesmo, tamén empregou o predicado "transcendental" para referirse ó modo de coñecemento propio deste proxecto filosófico: "Chamo transcendental a todo coñecemento que se ocupa en xeral non tanto de obxectos, como do noso modo de coñecer obxectos, en tanto que sexa posible a priori" (cf. "Introducción", VII en Crítica da razón pura). En consecuencia, o sistema de todos os conceptos obtidos con este método sería a filosofía transcendental. Tales conceptos son "conceptos a priori", é dicir, anteriores á experiencia e condición de posibilidade dela. Deste xeito Kant apartábase do significado escolástico do predicado "transcendental". Os filósofos medievais usaban o termo "transcendental" para designar a universalidade do ente e das propiedades que lle conveñen en tanto que ente (unum, verum, bonum). Trátaríase dunha universalidade da máxima amplitude que, polo tanto, excedería a universalidade limitada das especies e os xéneros (por exemplo. "ser humano", "animal" etc.). Trans significa, precisamente, "alén de", neste caso alén da universalidade dos xéneros e especies ou de calquera outra determinación particular dos entes. Así, unidade, verdade e bondade serían predicables de todos os entes e non só dunha parte deles. Fronte a esta concepción realista dos transcendentais Kant, en cambio, pensa que non designan propiedades dos entes senón do modo en que pensamos ou coñecemos os entes dunha experiencia posible. Os transcendentais kantianos, en consecuencia, non son propiedades das cousas senón conceptos que regulan a maneira en que coñecemos as cousas.
Filosofía da natureza
Na Idade Media
A tendencia foi de reducir a maxia á ciencia, pero non seria adecuado interpretar a este proceso como lineal, sinxelo e directo. Foi máis ben un proceso de ida e volta, con vaivéns. É importante destacar os textos herméticos. Na Idade Media o mago é tido como demo, alguén que vai en contra do mundo perfecto, é aquel que se sae da orde do racional, baséase máis na experiencia e a experiencia é un sinsentido irracional. A experiencia está por baixo da razón, e polo tanto é condenable. A teoloxía representa a orde da razón, o que esta máis aló rompeu a barreira da orde establecida. A maxia representaba que todas as cousas non estaban baixo a orde de Deus, hai unha certa relación de influencia mutua.
A natureza é concibida como organismo universal, autosuficiente, un sistema unificado de forzas omnipresentes animado por unha alma cósmica na que a distinción entre o vivo (o espírito), e o non vivo (a materia), perde o seu significado. Todo está vivo, o universo está vivo, as cousas nese organismo non ocorren porque algún ser non natural interveña nel.
Filosofía transcendental
Desde entón a palabra "transcendental" aparece case sempre ligada a á Teoría do coñecemento, aínda que non unicamente, significando en xeral "condición de posibilidade de algo". Con este sentido xeral aparecerá en Fichte quen, emulando a Kant, denominou “"idealismo transcendental" ó seu sistema filosófico e, tamén, na expresión "fenomenoloxía transcendental" empregada por Husserl. Para este último é transcendental o método filosófico polo cal a conciencia, nun acto reflexivo, é capaz de volverse sobre si mesma. Deste xeito, a filosofía convertese nunha ciencia da conciencia. A conciencia actuaría como condición de posibilidade de todos os coñecementos (Conciencia transcendental). Tamén o filósofo K. O. Apel fixo uso da expresión "pragmática transcendental" para denominar o proxecto filosófico de fundamentación reflexiva do feito da comunicación e da argumentación, que consistiría en explicitar as condicións de posibilidade destas, é dicir, as condicións que ten que aceptar a priori todo individuo que pretenda comunicar ou argumentar algo.
Filosofía da natureza
Na Idade Moderna
O século XVI é un século de grandes avances en botánica e demais ciencias naturais. Ademais, os europeos chegan a América.
A filosofía da natureza atópase entre o Renacemento e o desenvolvemento científico posterior. Os pensadores desta época nin son científicos, nin humanistas, senón que están no medio, mesturando un pouco de todo, algunhas veces privilexiando a especulación, outras veces a experimentación. Ao comezo do século XVI, o cambio de mentalidade debido á reforma protestante inflúe neles. Cun novo sentimento de superioridade, os filósofos da natureza rompen coa tradición aristotélica.
Aos poucos vai xurdindo unha nova concepción do mundo, do home, unha nova idea universal. Os artistas adquiren un peso específico, porque son construtores de instrumentos, son experimentadores.
Gunxel, A Capela, A Capela
Gunxel é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 32 habitantes segundo datos do INE, deles 14 eran homes e 18 eran mulleres.
Æthelberht de Sussex
Aethelbert, ou, máis correctamente, Æðelberht, foirei de Sussex, pero só se coñece polos documentos que emitiu.
Traxectoria
As datas do reinado de Æðelberht son descoñecidas máis aló do feito de que solapou polo menos en parte o bispado de Sigeferth de Selsey, posto que Sigeferth foi testemuña nun documento sen data de Æðelberht no que Æðelberht aparece como Ethelbertus rex Sussaxonum.
Barker (1947) comentou "Este par de documentos teñen certas frases peculiares, especialmente o firmiter ... præsumat que está no sitio dunha forma presentada por Si quis na maioría dos documentos. Ambos os dous declaran que foron escritos polo rei, e, na fórmula X confixi, esta é unha palabra moi inusual para isto; significa literalmente 'cravado xunto', por iso aquí 'posto xunto' ou 'compilado'. O principio do século VIII foi unha época de reis ilustrados: Ealdfrið e Eadberht de Northumbria e Ine de Wessex son exemplos disto. Non é, por tanto, imposíbel que estes dous documentos fosen escritos persoalmente polo rei". Con todo, "confixi" está só no documento falsificado.
Æðelberht aparece tamén mencionado nun engadido a un documento de Noðhelm como Ethilberchto rege.
Undone - The Sweater Song
"Undone – The Sweater Song" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 24 de xuño de 1994 como parte do seu álbum de estrea Weezer.
Listaxe de cancións
US Retail Cassette/US Promo 7" Jukebox Single (Black Vinyl)
Australian Retail CD
UK Retail CD/UK Retail Cassette/UK 7" Single (vinilo azul)
French Retail CD/French Promo 7" Single (vinilo azul)
Blur: The Best of
Blur: The Best of é un recompilatorio de grandes éxitos da banda inglesa de britpop Blur, editado o 30 de outubro do 2000. Foi lanzado en CD, casete, MiniDisc, dobre vinilo de 12", DVD e VHS. O álbum en CD inclúe 17 dos 23 sinxelos da banda entre 1990 e o 2000, xunto co tema "Music Is My Radar". Unha edición especial contén un CD en vivo. A versión en DVD/VHS contén os vídeos dos primeiros 22 sinxelos de Blur. O álbum acadou o número 3 no Reino Unido e o 186 nos Estados Unidos.
Disco un
Todos os temas compostos por Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James e Dave Rowntree.
Disco dous (edición limitada)
Gravado ao vivo no Wembley Arena o 11 de decembro de 1999.
VHS/DVD
Tanto o CD como o DVD foron editados como box set nos Estados Unidos en novembro do 2007, pero este lanzamento retirouse das tendas e xa non é distribuído dende entón.
Culex pipiens
Culex pipiens é unha especie de mosquito chuchador de sangue da familia Culicidae. É un Vector epidemiolóxico dalgunhas doenzas, como a encefalite xaponesa, a meninxite e a urticaria. Nos Estados Unidos, tamén pode transmitir o Virus do Nilo Occidental.
Irmgard Flügge-Lotz
Traxectoria
Lotz traballou no Instituto de Aerodinámica de Göttingen, xunto con Ludwig Prandlt e Albert Betz. Foi entón cando desenvolveu o "Método Lotz" para calcular a distribución da carga nas ás dun avión, técnica estándar utilizada aínda hoxe en día. En 1938, casou con Wilhelm Flügge, un enxeñeiro civil, e a parella trasladouse a Berlín, onde Flügge-Lotz traballou como consultora sobre Aerodinámica e Dinámica de voos. En 1947, a parella traballou en ONERA (Oficina Nacional de Estudos e Investigación Aeronáutica), en París, onde Imrgard dirixiu un equipo de investigación aerodinámica até o ano 1948, en que Irmgard publicou a súa teoría do control automático, a aerodinámica e os problemas derivados da velocidade dos avións.
En 1948 trasladáronse á Universidade de Stanford, onde en 1961 Irmgard Flügge-Lotz converteuse na primeira profesora de enxeñaría a tempo completo da universidade.
En 1970, foi galardoada co "Premio ao logro" da Asociación de Mulleres Enxeñeiras. Tamén foi a primeira muller membro do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica, e en 1971 foi a primeira muller en ser seleccionada para dar a prestixiosa conferencia Von Karman. Aínda que se retirou en 1968, continuou a súa investigación en control por satélites, transferencia de calor e arrastre de vehículos a grandes velocidades.
Flügge-Lotz morreu no Hospital de Stanford o 22 de maio de 1974, deixando máis de cincuenta artigos técnicos publicados.
Fraguiña
O topónimo galego Fraguiña pode referirse a:
Tralomonte, San Simón da Costa, Vilalba
Tralomonte é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Sicixia
miniatura|dereita|300 px| 1) e 4)Eclipse de Lúa, 2) e 3)-Eclipse de Sol
A sicixia (do tardolatino syzygia, conxunción, derivado do grego σύζυγος, syzygos -literalmente consortes, emparellados, isto é que casan, unen, ou enganchan ) é un fenómeno astronómico de aliñamento de tres ou máis corpos celestes do mesmo sistema gravitacional ó longo dunha liña recta. Exemplos de sicixia son o da Lúa e do Sol dende a Terra, que produce unha lúa nova, tamén chamada novilunio (conxunción lunar); un plenilunio ou lúa chea na oposición lunar; unha eclipse anular ou unha eclipse total de Sol se a sicixia se dá na liña de eclipses.
Familia
O termo familia pode referirse a:
Markazi
Markazi (استان مرکزی en Persa) é unha das 30 provincias de Irán. A verba markazi ten o significado de central en Persa.
Markazi fica no oeste do Irán, e a súa capital é Arak. Ten unha poboación duns 1.35 millóns de persoas. Os límites actuais da provincia datan dos 80, cando foi dividida nas provincias Markazi e Tehran, e partes anexionadas á provincia de Esfahan, Semnan e Zanjan.
As maiores cidades da provincia son: Saveh, Arak, Mahallat, Khomein, Delijan, Tafresh, Ashtian, e Shazand (antano coñecida como Sarband) miniatura|dereita|Situación de Markazi no Irán
Historia
miniatura|esquerda|A provincia de Markazi é rica en legados históricos
A provincia de Markazi foi parte do Imperio Medio no primeiro milenio despois de Cristo, o cal incluía as partes centrais e oeste do actual Irán. Numerosas ruínas arquitectónicas amosan a antigüidade da provincia.
Nos primeiros séculos do islam, o nome da área foi mudado a Jabal ou Qahestan. Comezando o século 10, Khorheh converteuse na cidade máis famosa da provincia de Jabal, seguida de Tafresh e Khomein.
Nos anos actuais, a expansión da estrada Norte-Sur (coñecida como Corredor Persa e o establecemento das industrias máis importantes axudaron o desenvolvemento da área.
Moitas celebridades da historia iraniana teñen os seus comezos nesta provincia: Mirza Abulqasem Qaem Maqam, Abbas Eqbal Ashtiani, Mirza Taqi Khan Amir Kabir, Qaem Maqam Farahani, Mahmoud Hessabi, Ayatollah Khomeini, Ayatollah Araki, e moitos outros
Xeografía e Clima
Markazi ten invernos secos e fríos causados polos montes. Ten unha superficie de 29,530 km² (1.8% de Irán)
Distritos
A provincia ten 10 rexións e 18 distritos.
A Agra das Breas, Santa Comba de Carnota, Carnota
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Arturo Goncerlián
Arturo García González máis coñecido como Arturo Goncerlián, nado na Coruña a finais do século XIX e finado no ano 1969, foi un pianista e compositor galego.
Traxectoria
Viaxou con diversas compañías de teatro pola zona de Valladolid e Albacete sendo compositor de zarzuela nas mesmas. Foi membro da primeira formación da Orquestra Mallo dende o final da guerra civil española ata o final da década de 1940. A partir desta data centrouse na súa actividade como compositor. Tivo amizade co empresario teatral e director de escena español Arturo Serrano Arín.
No máximo apoxeo da música zarzuela española a principios do século XX compuxo música en colaboración con Joaquín Candela Ardid e Javier de Burgos y Rizzoli. Ademais musicou libretos de zarzuela de Luis Linares Becerra e Emilio Sánchez Pastor.
Función da linguaxe
Ao longo da historia da lingüística foron propostas varias teorías sobre a función da linguaxe.
A función da linguaxe para Martinet
André Martinet mantén que a función esencial da linguaxe é a da comunicación, pero engade que deberá terse en conta, non obstante, que a linguaxe exerce outras funcións: serve de soporte ó pensamento, ten unha función expresiva e desenvolve unha función estética.
As Funcións da linguaxe para Bühler
Para Bühler a linguaxe é un órgano para comunicar 'un' a 'outro' 'cousas', de tal xeito que se constitúen tres fundamentos de relacións, e neste marco é onde distingue tres funcións:
Funcións da linguaxe para Halliday
Para Michael Halliday, as funcións da linguaxe son tamén varias; o progreso cara ó sistema adulto prodúcese en varias etapas:
Función de identificación
A linguaxe concrétase en determinadas linguas. Dentro dun mesmo idioma existen variacións lingüísticas ligadas á orixe xeográfica e social de diferentes grupos, polo que a linguaxe serve como medio de identificación e afirmación de pertenza a un grupo, con dimensións sociopolíticas importantes.
Funcións da linguaxe para Jackobson
Roman Jakobson (1960) estudou as funcións da linguaxe partindo dos factores constitutivos de calquera acto de fala. Segundo Jakobson o falante ou emisor envía unha mensaxe ó oínte ou receptor, e ademais é preciso un contexto (tema) que poida ser verbalizado, un código coñecido por emisor e receptor, e un contacto ou conexión entre ámbolos dous. Cada un destes seis factores determina unha función específica da linguaxe:
Guillermo Rojo e as dimensións da linguaxe
Guillermo Rojo (1986) achegou a teoría hoxe comunmente aceptada. Para el, as acepcións do termo "función", tanto en Bühler coma en Jakobson, son inadecuadas. A verdadeira función da linguaxe é a comunicación, a representativa, a expresiva, a apelativa, a metalingüística e a poética son dimensións da linguaxe e do acto comunicativo ou da comunicación. A fática sería máis ben un dos diversos usos da linguaxe.
Función descritiva de Hans Hörman
Hans Hörmann, desde unha perspectiva psicolingüística, considera unha función da linguaxe que sería previa á comunmente aceptada función comunicativa. Segundo este lingüista, a unión entre o lingüístico e o extralingüístico non procede dunha necesidade efectiva, senón que se realiza por disposición do home. O home pode comprender o mundo, o 'ser así' das cousas, con independencia da linguaxe. O que xa coñece desta maneira, desígnao con palabras elixidas ó seu arbitrio. Esta é a función descritiva da linguaxe. Un neno cando xoga só e fala non pretende comunicarse senón que está describindo o seu mundo, aprendendo.
Martinica
A illa de Martinica (en francés Martinique) é un departamento de ultramar francés. Localizado ao norte de Trinidad e Tobago, en augas do Mar Caribe, constitúe unha rexión ultraperiférica da Unión Europea. A illa pertence ás Pequenas Antillas Francesas do leste do mar Caribe, unha das illas de Barlovento. É montañosa e de orixe volcánica. Cristovo Colón foi o primeiro navegante europeo en visitar a illa o 15 de xuño de 1502. Porén, agás en 3 ocasións en que foi ocupada brevemente por outras nacións, a illa permaneceu baixo dominio francés desde a súa colonización en 1635. Martinica está dominada polo Monte Pelée, que entrou en erupción o 8 de maio de 1902. Destruíu completamente o primeiro asentamento europeo na illa (Saint Pierre) e matou máis de 30.000 persoas.
Historia
miniatura|dereita|300px|Saint-Pierre, antes da súa destrución total en [[1902 pola erupción do Monte Pelée, era a cidade máis importante de Martinica, cultural e economicamente, coñecida como "o París do Caribe"]]
1493-1688
Martinica foi cartografiada por Cristovo Colón en 1493, pero España tiña pouco interese na illa. Colón foi o primeiro navegante europeo en chegar á illa o 15 de xuño de 1502. Porén, agás en 3 ocasións en que foi ocupada brevemente por outras nacións, a illa permaneceu baixo dominio francés desde a súa colonización en 1635.
O 15 de setembro dese ano Pierre Belain d'Esnambuc, gobernador francés da illa de Saint Kitts, desembarcou no porto de Saint Pierre con 150 colonos franceses, logo de ser expulsado de Saint Kitts polos ingleses. D'Esnambuc reclamou Martinica para o rei francés Luís XIII e a Compañía das Illas de América francesa, e fundou o primeiro establecemento europeo en Fort Saint-Pierre (agora Saint-Pierre). D'Esnambuc morreu en 1636 e deixoulle a compañía e Martinica ao seu sobriño, Jacques Dyel Du Parquet. En 1637 este converteuse en gobernador da illa.
En 1636 os pobos indíxenas caribes levantáronse contra os colonos para expulsalos da illa na primeira de moitas escaramuzas. O goberno francés rexeitou con éxito os nativos e obrigounos a retirárense ao leste da illa, á península de Caravelle na rexión entón coñecida como o Capesterre. Os pobos caribes rebeláronse contra o goberno francés en 1658 e o gobernador Charles Houël du Petit Pré retomou a guerra contra eles. Houbo moitas vítimas mortais, e quen sobreviviron foron capturados e expulsados da illa. Algúns caribes fuxiron a Dominica ou a San Vicente, onde o goberno francés acordou deixalos en paz.
miniatura|300px|O [[Batalla de Martinica (1667)|ataque aos barcos franceses en Martinica en 1667]]
Debido a que había poucos cregos católicos nas Antillas francesas, moitos dos primeiros colonos franceses foron hugonotes que buscaban unha maior liberdade relixiosa da que podían gozar na Francia continental. Eran moi traballadores e fixéronse moi prósperos. Malia os editos de Luís XIV chegaren regularmente ás illas para eliminar as "herexías" protestantes, estes foron ignorados en gran parte polas autoridades da illa ata o edito de Revogación en 1685.
Desde setembro de 1686 ata principios de 1688 a coroa francesa utilizou Martinica como lugar de desterro para os hugonotes continentais que se negaron a reconvertérense ao catolicismo. Máis de 1.000 hugonotes foron desterrados nese período, usualmente baixo condicións miserables e ateigadas que causaron a morte de moitos deles durante a travesía. Quen sobreviviron á viaxe distribuíronse entre os plantadores da illa como "Engagés" (servintes contratados) baixo o sistema de servidume que prevalecía nas Antillas Francesas.
Despois de 1688
miniatura|300px|A [[Batalla de Martinica (1779) entre as frotas británica e francesa]]
Martinica foi ocupada varias veces polo imperio británico, entre elas unha vez durante a Guerra dos Sete Anos e dúas durante as Guerras napoleónicas. Gran Bretaña controlou a illa case continuamente entre 1794 e 1815, até que foi devolta a Francia ao remate das Guerras Napoleónicas. Martinica permaneceu como posesión francesa desde entón.
Conforme os prezos do azucre diminuíron a principios do século XIX, a clase dos sementadores perdeu influencia política. En 1848 Victor Schoelcher persuadiu ao goberno francés para poñer fin á escravitude nas Indias Occidentais francesas.
O 8 de maio de 1902 unha erupción do Monte Pelée destruíu completamente Saint-Pierre e matou a 30.000 persoas. Debido á erupción, chegaron refuxiados de Martinica en barcos ás aldeas meridionais de Dominica pero algúns quedaron permanentemente na illa. O único supervivente da cidade de Saint-Pierre foi Auguste Cyparis, salvado polas grosas paredes da súa cela na prisión. Pouco despois, a capital cambiou a Fort-de-France, onde permanece hoxe.
En 1946 a Asemblea Nacional de Francia decidiu por unanimidade transformar a colonia nun Departamento de Ultramar de Francia. En 1974 pasou a ser un Departamento máis.
En 2009 as folgas xerais francesas do Caribe expuxeron tensións étnicas profundas e disparidades de clase dentro de Martinica.
Goberno
miniatura|dereita|280px|Mapa de Martinica.
Xunto con Guadalupe, Reunión, Mayotte e Güiana Francesa, Martinica é un dos Departamentos de Ultramar de Francia. Tamén é unha rexión ultraperiférica da Unión Europea. Os habitantes de Martinica son cidadáns franceses con dereitos políticos e legais completos. Martinica envía catro deputados á Asemblea Nacional de Francia e dous senadores ao Senado de Francia.
O 24 de xaneiro de 2010, durante un referendo, os habitantes de Martinica aprobaron cun 68,4% a pasaxe a ser unha "única comunidade", no marco do artigo 73 da Constitución, este substitúe e exerce as competencias do consello xeral e o consello rexional.
Subdivisións
miniatura|Mapa de Martinica mostrando os catro [[arrondissement da illa]]
Martinica divídese en catro "arrondissements", 34 comunas, e 45 cantóns. Os catro arrondissements da illa, coas súas respectivas localizacións, son os seguintes:
Ingvar Eggert Sigurðsson
Ingvar Eggert Sigurðsson nado o 22 de novembro de 1963 é un actor islandés que traballou fundamentalmente no cine islandés. Entre os seus papeis máis coñecidos están o de Friðrik Þór Friðriksson no filme Englar alheimsins e o de Baltasar Kormákur Mýrin. Ademais dos seus traballos no cine, Ingvar tamén actuou na televisión.
Traxectoria
Ingvar gañou o premio Edda para a mellor actuación do ano catro veces pola súa interpretación en Slurpinn & Co., Englar alheimsins, Kaldaljós, e Mýrin en 1998, 2000, 2004 e 2006 respectivamente, e tamén o Premio da Audiencia en 2000 nos European Film Awards.
Martinica
Xeografía
A área total de Martinica é de 1.100 km2, dos cales 40 km2 son auga e o restante terra. Martinica é a terceira illa máis grande das Antillas Menores logo de Trinidad e Guadalupe. Esténdese 70 km de longo e 30 km de largo. O punto máis alto é o volcán de Mont Pelée con 1397 m sobre o nivel do mar.
Birger Jarl
Traxectoria
Pertencía á antiga familia nobre dos Folkungaätten e casou coa filla do rei Eric XI de Suecia. En 1240 organizou unha campaña militar contra Novgorod e o rei deulle o título de jarl. En 1248, á morte do rei en 1250, Valdemar fillo de Birger, convérteuse en rei co seu pai como rexente. Aumentou o reino con campañas en Finlandia e en 1252 construíu a cidade de Estocolmo.
Martinica
Economía
Principais intercambios comerciais:
Pedrouzos, Bendoiro, Lalín
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres) o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Varela, San Simón da Costa, Vilalba
Varela é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Teixoeira, Lira, Carnota
Teixoeira é un lugar da parroquia de Lira, no concello de Carnota. Segundo o IGE en 2011 tiña 33 habitantes (17 mulleres e 16 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes.
Wonderful Days
Wonderful Days (en 원더풀 데이즈) é un filme surcoreano de 2003 de animación e ciencia ficción escrito e dirixido por Kim Moon-saeng. É un filme postapocalíptico ambientado no ano 2142, ano no que a contaminación ambiental levou ó colapso da civilización humana. Creouse coa técnica de imaxe xerada por ordenador fotorrealista, comparable á de filmes como Final Fantasy: The Spirits Within, que salienta por empregar modelos altamente detallados dos fondos sobre os que se animaron as personaxes.
O filme foi estreado en numerosos países occidentais como os Estados Unidos de América e o Reino Unido baixo o título de Sky Blue. Estas versións foron lixeiramente editadas, co recorte de dous minutos en comparanza coa versión orixinal. Países como Francia e Finlandia mantiveron o título orixinal (que é unha transliteración hangul da frase inglesa “Wonderful Days”).
Medición dos peixes
miniatura|340x340px| Os peixes son medidos comunmente de varias maneiras. Os taxónomos usan as seguintes dúas medicións para todos os peixes.
As medicións de longo estándar son utilizadas cos teleósteos (a maioría dos peixes óseos), mentres que as medicións de longo total son usadas en Myxini, Petromyzontiformes (lampreas) e, ás veces, en Elasmobranchii (quenllas e raias), como nalgúns outros peixes.
Ademais, os biólogos pesqueiros a miúdo usan unha terceira medición longo de pinza (fork length) (FL) en peixes con colas en pinza. Esta medida é o longo desde a punta do fociño ata o fin dos raios medios da aleta caudal, e é usada en peixes onde é difícil determinar onde termina a columna vertebral.
Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros
A Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros, ou simplemente Iniciativa, é unha internacional leninista europea. A Iniciativa ten 29 partidos membros de toda Europa. O Partido Comunista de Grecia (KKE) é o principal fundador da Iniciativa.
Foi creada o 1 de outubro de 2013 e na reunión fundacional elixiuse que os membros do seu Secretariado serían o Partido Comunista de Eslovaquia, o Partido Comunista dos Pobos de España, o Partido Comunista de Grecia, o Partido Obreiro Húngaro, o Partido dos Traballadores de Irlanda, o Partido Comunista en Italia, o Partido Socialista de Letonia, o Partido Comunista de Suecia e o Partido Comunista de Turquía.
O obxectivo da Iniciativa é "contribuír á investigación e o estudo de asuntos relativos a Europa, particularmente relativos á UE, a liña política que se establece no seu marco e ten impacto nas vidas dos traballadores, así como axudar á elaboración de posicións conxuntas dos partidos e a coordinación da súa solidariedade e outras iniciativas".
A guerra das galaxias
miniatura|200px|dereita|Tropas imperiais en Santiago de Compostela. A guerra das galaxias (en inglés Star Wars, aínda que traducido literalmente significa «guerras estelares» ou «guerras das estrelas») é unha serie de oito filmes de ciencia ficción creada polo produtor, director e guionista norteamericano George Lucas, tralo éxito de American Graffiti. A serie comezou en 1977 con Star Wars Episodio IV: Unha Nova Esperanza, e dende entón converteuse nun fenómeno social e cultural, do que se crearon novelas, historias en banda deseñada, videoxogos... Isto permitiu a Lucas ampliar a historia con dous episodios máis: O Imperio Contraataca e O Retorno do Jedi, que continuarían o grande éxito da primeira. Vinte anos máis tarde, George Lucas comezaría a traballar nunha nova triloxía que narraría a historia inicial vinte anos antes do que acontece no episodio IV, desvelando a orixe de tódolos personaxes e da trama. Así, a nova triloxía consta dos Episodios I, II e III: A Ameaza Pantasma, O Ataque dos Clons e A Vinganza dos Sith, que resultarían un novo éxito comercial, pero un fracaso rotundo na crítica que fixo que o propio Lucas se retirase da dirección de novas películas da saga.
Trama
A historia comeza cun evocador Hai moito tempo, nunha galaxia moi, moi lonxe... e narra, se seguimos a orde dos episodios, a historia dunha gran república galáctica en crise, na que os Jedi, gardiáns do ben e da xustiza, e os Sith, donos do lado escuro da forza e conspiradores contra a democracia, enfróntanse polo dominio da galaxia. Dun xeito casual, os jedis atopan un neno chamado Anakin Skywalker que concentra unha extraordinaria forza. O neno é adestrado polos jedis e, cando chega a maior, namórase da bela senadora Padmé Amidala. O seu amor prohibido fai que o mozo Skywalker, no seu medo a perdela, se interne no lado escuro da forza axudado polo corrupto líder do senado e lord sith Palpatine. Cando estes controlan o senado e instauran un autoritario Imperio, comezará un aniquilamento de tódolos jedi. Nun espectacular enfrontamento nun planeta volcánico, o antigo adestrador de Skywalker, Obi-Wan Kenobi, bate o novo sith, deixando a este abrasado pola lava, o que lle deixaría enormes secuelas físicas. Rehabilitado por Palpatine, o rebautizado Skywalker, agora Darth Vader, adquire un aspecto tétrico a través dun traxe negro e dunha emblemática máscara.
A acción avanza vinte anos cando unha pequena forza rebelde, liderada pola princesa Leia, se fai cos planos da maior arma do malvado imperio, a Estrela da Morte. A partir de aquí comezaría unha loita que implicaría o novo Luke Skywalker, o descoñecido e oculto fillo de Darth Vader. A través do tamén mestre de Vader, Obi-Wan Kenobi, e do contrabandista Han Solo, Luke comezará unha viaxe que o alzaría como líder da rebelión. Pero cando coñece a realidade do seu pai e da súa irmá secreta, a princesa Leia, Luke comezará unha loita persoal por salva-la galaxia e, á súa vez, o seu pai. Finalmente, a rebelión alzaríase coa vitoria e Vader acadaría a súa redención matando o seu mestre, o emperador Palpatine, para salvar o seu fillo co que a galaxia recuperaría a paz e a xustiza coa extinción dos sith e a vitoria dos jedi.
Repartición principal e personaxes
miniatura|No desfile do [[21 de maio de 2010 en Santiago, celebrando o 30 aniversario da estrea da segunda película da saga.]]
Videoxogos
Os videoxogos de Star Wars son moi numerosos xa dende a aparición das primeiras videoconsolas. Os videoxogos son variados, habendo dende arcades ata xogos de rol, pasando por arcades de carreiras ou xogos de estratexia, producidos en gran parte pola propia compañía de videoxogos LucasArts.
Clarence Seedorf
Clarence Clyde Seedorf, nado en Paramaribo o 1 de abril de 1976, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol surinamés nacionalizado neerlandés. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección neerlandesa.
Adestrador
O 5 de febreiro de 2018 foi presentado como adestrador do Deportivo da Coruña, en substitución de Cristóbal Parralo. O 22 de maio de 2018, o club branquiazul anunciou que Seedorf non continuaría coma adestrador para a seguinte tempada, tras o descenso á Segunda División.
Sergio Vallejo
Sergio Vallejo Folgueira, nado en Meira o 8 de xaneiro de 1967, é un piloto galego de rallys.
É un dos pilotos máis destacados da historia do Campionato de España de Rallys, no que compite dende finais dos anos 80 e do que se proclamou dúas veces campión (en 2009 e 2014) e tres veces subcampión (2003, 2008 e 2012), e no que logrou 24 vitorias. É o piloto con máis rallys disputados no campionato (253), o terceiro que máis veces subiu ao podio (78), só superado por Chus Puras e Miguel Fuster, o segundo con máis scratchs (253) e o terceiro con máis puntos acumulados (6.340), superado neste último rexistro por Puras e Luis Monzón. Competiu ademais no Campionato de Galicia de Rally, logrando varias vitorias, e no Campionato de España de Rallys de Terra.
Alcumado "o lobo de Meira", disputou en total máis de 350 rallys en 36 anos de carreira, dende o seu debut cun Seat Panda 45 no Rally de Noia de 1985, tendo como copiloto na maioría deles ao seu irmán Diego.
Inicios en competición (1985-1989)
Debutou no mundo dos rallys con 18 anos, só dous meses despois de obter o carné de conducir. Foi no Rally de Noia de 1985 cun Seat Panda e con Raúl Rego como copiloto, encadrado dentro da Copa Panda do Campionato de Galicia de Rally, que disputou ese ano e os dous seguintes. Durante eses anos tivo varios copilotos máis, entre eles o seu curmán Paulino Novo. Con Novo e co Panda rematou 10º en abril de 1988 no 1º Rally de Narón, pertencente ao campionato galego de terra. Ese mesmo mes estreou en Noia un Peugeot 309 GTI 8V do grupo N, co que disputou varios rallys ese ano, tanto do campionato galego, como do Campionato de España e da Copa de España. Conseguiu o noveno posto xeral no Rally Rías Baixas e no Rally San Froilán e o sexto no Rally CIdade de Cristal. Repetiu co mesmo coche ao ano seguinte, no que disputou xa varios rallys co seu irmán Diego, que sería o seu copiloto principal o resto da súa carreira. Con el logrou o quinto posto ese ano no Cidade de Cristal, da Copa de España, tras un duelo nocturno con Peitos.
Desafío Peugeot (1990-1994)
En 1990 comezou a correr cun Peugeot 205 GTI, co que rematou quinto no grupo N do Campionato de España e cuarto no Desafío Peugeot. Ademais conseguiu subir ao podio en dous rallys do campionato de Galicia, o Rally Botafumeiro, onde quedou segundo por detrás só de Marc Etchebers, e o Rally de Ferrol, onde acabou terceiro compartindo podio con Germán Castrillón e Manuel Senra. No Rally do Lacón saíuse da pista e levou por diante a varios espectadores, que sufriron lesións de pouca gravidade. Co mesmo vehículo rematou sétimo no Desafío Peugeot nacional de 1991, e subiu ao podio en terceira posición nos rallys do Sil e Ferrol. Ademais rematou cuarto no San Froilán. En 1992 volveu correr cun Peugeot 309, este de 16 válvulas, co que rematou quinto ese ano tanto no Grupo N como no Desafío Peugeot nacionais, tendo como mellor resultado o cuarto posto absoluto no 25º Rally de Ourense. Logrou tamén o segundo posto no Rally de Noia, despois dun duro duelo co vencedor final, Germán Castrillón. miniatura|Sergio e [[Diego Vallejo no Rally San Agustín de 1995, a bordo dun Peugeot 106 Rallye.]] Na tempada seguinte mantivo unha gran regularidade no nacional, rematando sétimo na xeral absoluta, quinto do Grupo N e subcampión do Desafío Peugeot, a menos de 20 puntos de Jaime Azcona, despois de lograr seis vitorias dentro deste campionato. En 1994, cun Peugeot 106 Rallye, proclamouse finalmente campión do Desafío Peugeot.
Piloto oficial de Peugeot (1995)
En 1995 entrou no equipo oficial de Peugeot, asento ao que accedían os gañadores do Desafío. Clasificouse entre a cuarta e a sexta posición en case todos os rallys que rematou, acabando sexto tanto no Campionato de España como no de Galicia.
Época Citroën (1996-1999)
En 1996 cambiou o Peugeot por un Citroën ZX 16V, vehículo co que logrou en xullo a súa primeira vitoria absoluta nun rally. Foi no Rally Rías Baixas, na súa sexta participación, onde superou na meta por máis de tres minutos a Alfredo del Águila e por máis de catro a Javier Azcona. Logrou ademais subir ao podio (3º) no Botafumeiro. No Campionato de España rematou sétimo e segundo no Trofeo Citroën, por detrás de Javier Azcona.