cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motown 25: Yesterday, Today, Forever
Motown 25: Yesterday, Today, Forever é un especial de televisión de 1983, producido por Suzanne de Passe para Motown Records, que serviu para conmemorar o 25 aniversario de Motown (Motown foi fundado en 1959). O programa foi gravado diante dunha audiencia en directo no Pasadena Civic Auditorium en Pasadena (California) o 25 de marzo de 1983, e foi emitido pola NBC o 16 de maio. Os aspectos máis destacados foron a canción de "Billie Jean" por Michael Jackson (momento no cal se gravou o seu primeiro moonwalk), o dúo de Linda Ronstadt con Smokey Robinson, a "batalla de bandas" entre Temptations e Four Tops, o discurso de Marvin Gaye sobre a historia da música negra e a súa memorable intepretación de "What's Going On", a reunión dos Jackson 5, e a reunión de Diana Ross e the Supremes, que interpretaron o seu éxito de 1969 "Someday We'll Be Together". O especial foi coescrito por de Passe con Ruth Adkins Robinson, que escribirían xuntos os programas durante os seguintes 25 anos.
Murenoideos
A dos murenoideos (Muraenoidei) é unha suborde de peixes teleósteos serpentiformes da orde dos angüiliformes.
Clasificación
A suborde comprende tres familias:
Rodrigo Santoro
Rodrigo Junqueira dos Reis Santoro, nado o 22 de agosto de 1975 en Petrópolis, Estado do Río de Xaneiro, é un actor brasileiro.
José María Fórneas Besteiro
José María Fórneas Besteiro, nado en Arcos (Castroverde) o 19 de marzo de 1926 e finado o 11 de setembro de 2003, foi un filólogo galego.
Rodrigo Santoro
miniatura|Rodrigo Santoro en [[2004.]]
José María Fórneas Besteiro
Traxectoria
Doutorouse en Filoloxía Semítica en 1970 e obtivo a praza de adxunto de Lingua Árabe na Universidade Autónoma de Madrid. En 1974 trasladouse á Universidade de Granada como titular da cátedra de Lingua Árabe e Árabe Vulgar onde permaneceu como profesor emérito.
O obxecto da súa investigación eran a lingüística, a lexicografía, o xénero biográfico árabe e a transmisión da ciencia islámica en Al-Andalus. Foi director da revista Miscelánea de Estudios Árabes y Hebráicos de Granada (1982-1989).
Finou o 11 de setembro de 2003, e foi soterrado no cemiterio de Arcos.
Galería de imaxes de lagos e lagoas de Galicia
Lago das Pontes
esquerda|500px|miniatura|Vista do lago en xaneiro de 2014 durante a realización do Ironman.
Covas, Covas, Baralla
Covas é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Leonor Urraca de Castela
Leonor Urraca Sánchez de Castela, III condesa de Alburquerque, chamada la Rica Hembra, e tamén coñecida como Leonor de Alburquerque, nada en Castela en 1374 e finada en Medina del Campo en 1435), foi raíña consorte de Aragón, polo seu matrimonio con Fernando I de Aragón.
Traxectoria
miniatura|160px|Armas de Leonor Urraca de Castela.
Filla do infante Sancho de Castela e da infanta Beatriz de Portugal, filla de Pedro I de Portugal e Inés de Castro, era herdeira de ricas terras e propiedades en Castela, A Rioxa e Estremadura.
Ao morir o enfermizo Xoán I o 9 de outubro de 1390, o Consello de Rexencia de Castela abordou a asunto do presunto herdeiro do rei, entre Henrique III de Castela o Doente, nacido en outubro de 1379, de once anos, e o seu irmán o infante Fernando, que tiña entón dez anos. Acordouse que o irmán máis novo, o infante Fernando, non puidera contraer matrimonio antes do que o seu irmán, o reì Henrique, alcanzara os catorce anos de idade. Daquela, se lle concederían as prerrogativas políticas e sociais da maioría de idade.
Para superar as diverxencias derivadas do asasinato do rei Pedro I en marzo de 1369 polo seu irmán Henrique, os representantes do clero, a nobreza, o estado dos fidalgos e dos comerciantes, así como os representantes de varias cidades castelás acordaron que Henrique casara coa neta do asasinado Pedro, nacida en Inglaterra de nai castelá e filla do rei Pedro. E en canto o irmán máis vello, Henrique III, cumprira tales requisitos, casaría o seu irmán máis novo, o infante Fernando, cunha esposa boa, honorábel e rica.
Foi entón elixida Leonor, que xa tiña idade para iso por contar con dezaseis anos. Mostrou a súa conformidade ao matrimonio en canto puidera realizarse, xa que o infante Fernando tiña dez anos aínda. Daquela era dona, de pleno dereito, de Haro, Briones, Cerezo de Río Tirón, Vilforado, Ledesma coas cinco vilas, Albuquerque, Codesera, Azagala, Alconchel, Medellín, Alconétar, Villalón por agasallo do seu primo o rei Xoán I de Castela, de Urueña por troco pedido por Xoán I a cambio de cederlle Cea e a súa terra a Ramiro Núñez de Guzmán, de San Felices de los Gallegos, que o rei dera a un dos seus mercenarios nobres, Giral de Torralt, de Villa García, que entregara a Gutier González Quijada, Fuentpudia, dada antes a Xoán Afonso de Baeza, e Montealegre, que dera a Henrique Manuel.
Reinado
miniatura|200px|Estatuas xacentes de Fernando I de Aragón (superior) e Leonor (inferior) no [[Mosteiro de Poblet.]]
Leonor e o seu esposo (que tomou o nome de Fernando I) foron coroados reis de Aragón en 1412 tras o Compromiso de Caspe. Fernando I de Aragón morreu poco despois, no ano 1416, aos 36 anos de idade. Leonor, que tiña daquela 42 anos, retirouse a Medina del Campo. En 1421 promulgou o seu «Ordeamento de Ferias» que asinou como «la triste Reyna» por estar naquela época os seus fillos, os infantes de Aragón, prisioneiros dos xenoveses, despois da batalla de Ponza.
José Vicente López Chacón
José Vicente López Chacón, nado na Coruña cara a 1884, foi un avogado e político galego.
Leonor Urraca de Castela
Reinado
O Palacio Real de Medina del Campo, onde naceron o seu esposo Fernando e os seus fillos, foi transformado no Convento de Santa María a Rea. Alí, Leonor Urraca foi testemuña dos enfrontamentos dos seus fillos contra o partido realista encabezado por Álvaro de Luna. Leonor perdeu algunhas das súas posesións en beneficio deste último.
José Vicente López Chacón
Traxectoria
Fillo do tenente coronel José López Fernández e Luisa Chacón Romero. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Estivo presente na reunión constitutiva da Federación Republicana Gallega celebrada en Pontevedra o 15 de marzo de 1931 en representación do Comité municipal da Alianza Republicana da Coruña. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pola provincia da Coruña encadrado no Partido Republicano Radical. Volveu ser candidato nas eleccións de novembro de 1933. En 1935 encadrouse en Unión Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo.
Leonor Urraca de Castela
Reinado
Leonor Urraca faleceu en Medina del Campo o ano 1435. Foi sepultada no Convento de Santa María a Real.
Matrimonio e descendencia
En 1394 Leonor, duns vinte anos de idade, casou co seu primo-sobriño Fernando, que daquela tería uns catorce anos. Tiveron sete fillos.
Konstantinos Argyros
Konstantinos Argyros (en grego, Κωνσταντίνος Αργυρός), nado en Atenas o 21 de maio de 1986, é un cantante grego.
Traxectoria
Konstantinos Argyros creceu xunto a súa familia na cidade ateniense onde naceu, á idade de cinco anos comezou a estudar piano. Tempo despois comezou a tocar a guitarra e instrumentos gregos. Cando comezou a traballar de maneira profesional, fixo aparición nos clubs nocturnos de música grega, tal como a discoteca "FIX" en Tesalónica.
No verán do ano 2008, Konstantinos colaborou compañía musical SONY Bmg e lanzou un disco. Desde setembro do ano 2011 ata maio de 2012 apareceu na discoteca "VOX" coa cantante Stélla Kalí.
Número UN
Os números UN van desde o UN0001 a aproximadamente o UN3518 e son asignados polo Comité de Expertos da Organización das Nacións Unidas sobre o Transporte de Mercadorías Perigosas. Publícanse como parte das súas Recomendacións sobre o Transporte de Mercadorías Perigosas, tamén coñecido como o Libro Alaranxado. Estas recomendacións adóptanse pola organización reguladora responsable de cada modo de transporte.
Non se asigna ningún número UN para as substancias non perigosas.
Outros números relacionados usados en Norteamérica son os números NA (Norte América) para substancias e son idénticos aos númeos UN, agás en que algunhas substancias que non teñen número UN si teñen número NA. Estes números adicionais van desde o NA8000 ao NA9999.
Identificadores de perigosidade
Asociado con cada número UN hai un identificador de perigosidade, que codifica a clase de perigo xeral que ten a substancia e a subdivisión (e, no caso dos explosivos, o seu grupo de compatibilidade). Se unha substancia presenta varios perigos distintos, entón poden especificarse identificadores de risco adicionais. Non é posible deducir a clase de perigo que ten unha substancia só a partir do seu número UN: debe buscarse nunha táboa.
Mulleres na Enxeñaría
dereita|miniatura|200x200px|Unha enxeñeira traballando nunha proba de sistemas de comunicacións ópticas. Polo xeral, as mulleres están infrarrepresentadas nos campos da enxeñaría, na academia e na profesión de enxeñaría, aínda que moitas fixeron importantes contribucións aos diversos campos da enxeñaría.
Historia
A historia de mulleres como deseñadoras e construtoras de máquinas e estruturas fixo posible o desenvolvemento da enxeñaría como comercio. Con anterioridade á creación do termo "enxeñeiro", no século XI, as mulleres contribuíran ao adianto tecnolóxico de sociedade, por exemplo Hipatia de Alexandria (350 ou 370–415 ) a inventora do densímetro. No século XIX, as mulleres que participaron na enxeñaría a miúdo tiveron formación académica en matemáticas ou ciencia, como por exemplo Ada Lovelace Nos primeiros anos do século XX, as mulleres empezaron a ser admitidas en programas de enxeñaría.
Elizabeth Bragg recibiu o grao en enxeñaría civil en 1876, converténdose na primeira enxeñeira de Estados Unidos. Con anterioridade ao século XIX era moi estraño que as mulleres obtivesen un título de enxeñaría. Algunhas universidades empezaron a admitir mulleres nas súas universidades a comezos de 1800 e a partir de mediados de século empezaron a admitilas en todos os programas académicos que inclúen enxeñaría. Entre as pioneiras destacan: Ellen Swallow Richards, Nora Stanton Blatch, Dorothy Hall Brophy, Edith Clarke, Emily Warren Roebling, Bertha Lamme Feicht, Lillian Moller Gilbreth ou Olive Dennis.
En Europa as primeiras mulleres en lograr o grao de enxeñeira foron Rita de Morais Sarmento en 1894, Agnes Klingberg e Betzy Meyer Den Polytekniske Læreanstalt en 1897, Alice Perry en 1906 e Elisa Leonida Zamfirescu en 1912. En España a primeira muller en obter o grao foi Pilar Careaga en 1929.
A entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial creou unha escaseza de persoal de enxeñaría naquel país porque os homes incorporáronse as forzas armadas. Para mitigar esta escaseza xurdiron iniciativas como a de General Electric para dar formación en enxeñaría a mulleres con graos en matemáticas e física, ou o programa Curtiss-Wright. As mulleres xogaron un papel crucial en programar o ENIAC durante a Segunda guerra mundial, onde desenvolveron as bases da programación de ordenadores: crearon a primeira biblioteca de rutinas e as primeiras aplicacións de software.
En Galicia cómpre sinalar o labor de pioneiras da enxeñería como Carmen Tuñón Álvarez, a primeira enxeñeira técnica naval pola Escola Universitaria de Enxeñaría Técnica Naval de Ferrol  en 1972 e  a primeira muller analista xefe en Astano, un dos estaleiros máis importantes do mundo.
Factores da baixa participación feminina
alt=Jeri Ellsworth|miniatura|A autodidacta de computadores e inventora, Jeri Ellsworth en 2009.
Estereotipos de xénero
Os estereotipos de xénero poden contribuír á baixa representación de mulleres en enxeñaría. Nunha idade temperá, as mozas non expresan o mesmo nivel de interese en enxeñaría como mozos, posiblemente debido aos roles de xénero.
Índices de enxeñeiras nos distintos graos
En España hai poucas rapazas cursando carreiras relacionadas coa enxeñaría, industria e construción (28,5%) ou en Informática (12,9%). En Galicia a situación é similar, e varía dependendo da enxeñaría.
Cultura de enxeñaría
Outra razón posible para explicar a baixa participación feminina  en campos de enxeñaría é a prevalencia dos valores masculinos nos lugares de traballo propios das enxeñarías.
A comunicación tamén pode contribuír á división entre homes e mulleres no lugar de traballo.
Outro factor prexudicial é a falta de referentes femininos neste ámbito. Se pensamos en mulleres enxeñeiras que contribuíron a cambiar o mundo no que vivimos, cantas somos capaces de citar de forma espontánea? Sen dúbida, existen destacadas achegas científicas das mulleres, pero o seu traballo foi descoñecido e silenciado durante décadas. Se damos visibilidade a todas estas mulleres, as adolescentes contarán con referentes femininos que lles servirán de exemplo e inspiración. En Lugo para visibilizar as mulleres no ámbito da enxeñería puxeron en marcha o Concurso de Traballos de Fin de Grao sobre Enxeñería e Muller Rural, convocado pola Escola Politécnica Superior de Enxeñaría.
Manuel Carreira Vérez
Manuel María Carreira Vérez, nado en Vilarrube (Valdoviño) o 31 de maio de 1931 e finado en Salamanca o 3 de febreiro de 2020, foi un teólogo, filósofo e astrofísico galego.
Traxectoria
Nado en Valdoviño, pasou grande partre da súa infancia en Vilalba. Ingresou na Compañía de Xesús en 1948. Estudou na Universidade de Salamanca lingas clásicas e filosofía na Universidade Pontificia Comillas. No 1957 marchou ós EEUU, licenciándose anos máis tarde en Teoloxía. Ordenouse sacerdote no 1960, en West Waden (EEUU) e continuou a estudar física en Cleveland, doutorándse no 1971 en Washington cunha tese sobre os raios cósmicos titorada por Clyde Cowan. Dende ese ano, ensina Física e Astronomía en Washington e Cleveland, e Filosofía da Natureza na Universidade Pontificia de Comillas en Madrid, dividindo o ano escolar entre ámbolos dous países. Durante quince anos foi membro da directiva do Observatorio Vaticano, onde impartiu cursos e traballou no desenvolvemento de técnicas fotográficas para Astronomía. Asemade, asesorou á NASA e ten publicados varios libros.
Inventou un soporte para prismáticos, polo que se lle concedeu unha patente nos Estados Unidos, e un sistema óptico pregado, referenciado na edición de outubro de 2002 da revista Sky and Telescope.
Premios e distincións
Medalla Castelao outorgada pola Xunta de Galicia en 1999.
Torre del Greco
miniatura|290px|Porto de Torre del Greco Torre del Greco (Torre o Grieche en napolitano, Torr u Griec en dialecto torrés) é unha cidade e comuna italiana da cidade metropolitana de Nápoles, na Campania
Xeografía
Situado na costa do golfo de Nápoles, a unha altitude media de 43 msnm, o concello ocupa unha extensión de 33,7 km². Segundo o censo de 2016 contaba con 85 791 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 2545,73 hab./km².
É o cuarto municipio máis importante da rexión da Campania por número de habitantes.
Limita cos municipios de Ercolano, Torre Annunziata e Trecase. Comprende as frazioni (subdivisións) de Camaldoli della Torre, Lava Nuova, Leopardi, Sant'Antonio e Santa Maria la Bruna.
Evolución demográfica
miniatura|400px|Localización da comuna de Torre del Greco na [[provincia de Nápoles.]]
A Ponte, Cereixa, A Pobra do Brollón
A Ponte é un lugar da parroquia de Cereixa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 356 metros de altitude na beira do río Saa.
Codorníu
Historia
As orixes da empresa están na familia Raventós a mediados do século XVI. Jaume Codorníu e a súa familia adicábanse á produción de viño.
En 1659, casan Anna dos Codorníu e Miquel Raventós. Anna foi a última da familia en levar o apelido Codorníu. Dende entón os herdeiros familiares pasaron a chamarse Raventós. Dous séculos despois, Josep Raventós i Fatjó inicia a modernización da empresa producindo a primeira botella de cava empregando o método tradicional mesturando as variedades tradicionais do Penedès: Macabeo, Xarel-lo e Parellada.
En 1887, a filoxera destrúe os viñedos do Penedès e obriga a replantar tódalas viñas familiares con enxertos de plantacións inmunes. En 1888 na Exposición Universal de Barcelona a marca gaña o primeiro premio, unha medalla de ouro.
En 1976 as cavas Codorníu son declaradas Monumento Histórico Artístico Nacional por Real Decreto do 9 de xaneiro de 1976.
Alfabeto éuscaro
Listaxe de letras
O alfabeto éuscaro componse das 26 letras do alfabeto latino básico ISO, mais o ñ (e o ç, como variante do c).
Caselas, Verís, Irixoa
Caselas é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (10 homes e 3 mulleres).
Alfabeto éuscaro
Listaxe de letras
Na seguinte lista recóllense os nomes de todas as letras, así como a súa fonoloxía segundo o Alfabeto Fonético Internacional.
Todas as letras e dígrafos representan fonemas únicos. As excepcións son l, n e ás veces t cando son precedidos por i; xa que en moitos dos dialectos se palatalizan nos sons, e , mesmo aínda que non se escriban. O h é mudo en moitas rexións, pero pronúnciase na maior parto do nordeste, motivo polo que existe no alfabeto éuscaro.
Dígrafos
Existen varios dígrafos (letras sucesivas que representan un único son):
Xeorxia no Festival de Eurovisión Júnior
Xeorxia debutou por primeira vez en 2007 no V Festival de Eurovisión Júnior. A cantante Mari Romelashvili foi a súa primeira representante (por elección interna) cantando o tema Odelia Ranuni o cal nesa edición foi interpretado na 1ª posición pero finalmente quedou en 4º lugar con 116 puntos, por delante de Macedonia e por detrás de Serbia.
Ao ano seguinte decidiron seguir participando no festival elixindo ao trío Bzikebi e a súa canción Bzz..., a cal conseguiu a vitoria con 154 puntos. A canción se fixo con letra inventada que representaba ao zunido que realizan as abellas.
Control de versións
Os sistema de control de versións (VCS, do inglés «version control system»), xestor de código fonte (SCM, do inglés «source code manager») ou sistema de control de revisións (RCS, do inglés «revision contol system») son as ferramentas de xestión e control dos cambios en diferentes versións de código fonte de software ou doutros contidos como información de imaxes, bases de datos, documentación ou similares. O control de versións séguelle os cambios aos documentos e ao código fonte, como é o caso de proxectos de desenvolvemento de software ou creación de páxinas web, e recompila esa información. Aos cambios asígnalles un código de letras ou números, que se denominan «número de revisión», «nivel de revisión» ou «revisión». A calquera cambio posterior a un número de revisión que se lle faga a un documento ou código fonte, como son o engadido dunha imaxe ou bloque de código, o control de versións asígnalle unha nova etiqueta, estampa temporal, e traza que cambios se fixeron e quen os fixo, i.e. un desenvolvedor. O control de versións permite comparar, restaurar e resolver conflitos entre cambios de ficheiros e xunguilos.
Xeorxia no Festival de Eurovisión Júnior
A edición de 2008 foi a súa primeira vitoria e no ano 2011 volveron gañar, esta vez con 108 puntos, co grupo Candy.
Control de versións
A necesidade da lóxica de organización e control de revisións existiu desde que a escrita existe, mais isto fíxose máis necesario na época do nacemento da computación. A numeración de edicións ou especificación de revisión nas edicións imprentas de libros e revistas é un exemplo disto na época onde só existía a imprenta. Hoxe en día os sistemas de control de revisións sustentan o desenvolvemento de software, xa que implican a participación de par de ducias de desenvolvedores na edición dos mesmos ficheiros e código.
Xeorxia no Festival de Eurovisión Júnior
Votacións
miniatura|250px|Bzikebi en Limasol ([[2008).]]
Control de versións
Os sistemas de control de versións, VCS, adoitan executarse como aplicativos separados. Porén, moitos xa dispoñen de interfaces nas que aparecen incorporados. Así é que hai procesadores de texto ou follas de cálculo que os incorporan para que fagan edicións colaborativas. Os sistemas de control de versións permiten desfacer os cambios dun documento á anterior ou calquera outra previa modificación. Grazas a iso os editores poden analizar os cambios feitos por outros autores, corrixir os erros e defenderse do vandalismo e do spam.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
O proceso autonómico galego foi protagonizado nun primeiro momento polos republicanos da Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA), entre eles os nacionalistas Villar Ponte e Lois Peña Novo. A ORGA foi sempre maioritaria nas comisións redactoras, nas Asembleas etc. ata 1932. Porén, a partir da aprobación do proxecto estatutario na Asemblea de municipios celebrada en Santiago de Compostela a finais de 1932, foi o Partido Galeguista o verdadeiro impulsor e dinamizador do proceso estatutario, especialmente na preparación e desenvolvemento do plebiscito de 1936 e en tódolos pasos seguintes.
Control de versións
Os controis de versións poden ser centralizados ou descentralizados. Os centralizados empregan un repositorio centralizado onde todos os desenvolvedores envían os seus cambios do código, ficheiros e/ou datos, como é o caso de Subversion. Outros, os que se desenvolveron na última década como Git ou Mercurial, son descentralizados. Para estes cada copia nun computador actúa como un repositorio e os cambios pódense enviar e xunguir en calquera deles.
Xeorxia no Festival de Eurovisión Júnior
Votacións
Xeorxia recibiu máis puntos de:
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Os primeiros movementos para dotar dunha constitución a un futuro Estado galego poden datarse na segunda metade do século XIX. Co Rexurdimento literario xorde tamén un movemento historicista dentro do cal Manuel Murguía comeza a escribir o que serán as bases ideolóxicas dos futuros rexionalismo e nacionalismo galegos. A Revolución de 1868, coa expulsión da raíña Isabel II, trouxo consigo o nacemento de movementos e partidos federalistas, como o Pacto Galaico-Asturiano asinado na Coruña o 18 de xullo de 1869, que propugnaba a creación dun estado federado formado pola confluencia de Galicia e Asturias. No mesmo contexto, outras tendencias, como a asemblea de demócratas de Ferrol de 1868, reclamaban a república federal da que formaría parte unha "Galicia independente, pero parte integrante da nación española". Na mesma liña, o alcalde de Santiago José Sánchez Villamarín e o seu grupo, o Centro de Iniciativas para Galicia, reclamaba en 1873, co gallo da proclamación da República, que os galegos tivesen capacidade lexislativa sobre os seus propios asuntos.
Control de versións
Para os proxectos de múltiples desenvolvedores os sistemas de control de versións son esenciais. . Un caso a destacar é o emprego ge Git para o desenvolvemento do kernel de linux. Actualmente os controis de versións máis empregados son Baazar, Mercurial e Git.
Penungulados
O dos penungulados (Paenungulata) é un clado de mamíferos placentarios que agrupan a tres ordes existentes, Proboscidea (elefantes), Sirenia (manatís e dugongo) e Hyracoidea (damáns).
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Pero aínda baixo a monarquía borbónica, o Partido Republicano Federal mantivo viva a aspiración federalista e, en 1883, o Consello Federal de Galicia, baixo a presidencia de Segundo Moreno Barcia, redactou un "Proyecto de Constitución para el futuro Estado Gallego" que sería aprobado en 1887. Este proxecto establecía que a rexión galega se erixía en Estado autónomo e soberano cun modelo de goberno democrático-republicano federal, prometendo "vivir perpetua e indisolublemente unida ó resto dos Estados irmáns da nación española ... para cooperar á grandeza da patria común". O proxecto non mencionaba aspectos lingüísticos ou culturais.
Control de versións
Software de control de versións
As principais ferramentas de control de versións lístanse nas seguintes seccións.
Penungulados
Para McKenna & Bell (1997), os penungulados inclúen tamén a orde dos perisodáctilos (cabalos, tapires e rinocerontes).
Para outros, os penungulados deben chamarse ''Mesaxonia.
Recentes estudos moleculares modificaron as ideas que se tiñan sobre a evolución dos mamíferos. Os penungulados xa non se consideran tan estreitamente emparentados cos perisodáctilos, artiodáctilos e cetáceos, o que implica que os pezuños evolucionaron independentemente polo menos en dúas liñaxes de mamíferos.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Aínda que o Proyecto de Constitución para el futuro Estado Gallego nunca tivo efectos prácticos, cabe recoñecer a influencia que tivo sobre modelos autonomistas posteriores, como os de Brañas en 1889 ou o das Irmandades de 1918.
Penungulados
Polo xeral, o conxunto dos penungulados conserva caracteres anatómicos e fisiolóxicos comúns.
Descrición do clado e etimoloxía
O clado foi descrito en 1945 polo paleontólogo e biólogo teórico estadounidense George Gaylord Simpson.
O nome científico Paenungulata formouno Simpson co elemento do latín científico paen-, derivado do adverbio latino pæne, "case", e Ungulata, nome dunha antiga orde, hoxe clado, que agrupa aos mamíferos placentarios que se apoian no chan e camiñan co extremo dos dedos. Literalmente: "case ungulados".
Orixe e evolución
O penungulados derivan do antigo tronco dos protoungulados ou Condylarthra do paleoceno. Diferenciáronse en varias liñas filéticas, que na súa maioría incrementaron enormemente o seu tamaño e se diferenciaron durante o eoceno. Varios grupos de penungulados desapareceron no oligoceno. Salvo os proboscídeos, os sirenios e os hiracoideos.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
En 1890 nace en Santiago a Asociación Regionalista Gallega, a primeira organización política na historia do galeguismo, que só viviu 3 anos polas fondas discrepancias das tendencias que a integraban: os liberais-progresistas de Murguía, os tradicionalistas de Alfredo Brañas e os federalistas de Aureliano J. Pereira. Tampouco as organizacións que viñeron substituíla (Liga Gallega da Coruña e Liga Gallega de Santiago) tiveron futuro nin consecuencias. Con todo, Beramendi destaca o feito de que foron as primeiras propostas de autogoberno para Galicia non importadas e a primeira vez que se negaba que España fose unha nación de nacións, senón simplemente un Estado formado por varias nacións, teoría defendida por Murguía.
Penungulados
Orixe e evolución
A cohorte dos Ferungulata relaciona a 15 ordes de mamíferos, oito deles extintos, agrupados en cinco superordes: carnívoros, protoungulados, penungulados, mesoaxóns e paraxóns, descendentes dos condilartros do paleoceno.
Da superorde dos penungulados consérvans3 varios representantes vivos pero, en definitiva, os elefantes, sirenios e damáns son un número relativamente pequeno de testemuñas das numerosas liñas de herbívoros penungulados, que xa no eoceno alcanzaron un tamaño considerábel. Inclúense tamén as ordes extintas dos embritópodos, do oligoceno de África, e dos desmostilios, do oligoceno e o mioceno.
As evidencias moleculares suxiren que Paenungulata é parte da cohorte Afrotheria, un grupo antigo de animais africanos moi diversos. Os outros membros desta cohorte son as ordes Afrosoricida (tenrecs ), Macroscelidea (musarañas elefante) e Tubulidentata (porcos formigueiros).
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Neste contexto deséñanse dúas liñas cara a unha futura autonomía galega: a encabezada por Murguía e a Asociación Regionalista e a encabezada por Brañas e desenvolvida nos seus libros El Regionalismo (1889) e Bases del regionalismo y su aplicación a Galicia (1893).
Maria Arnal
Maria Arnal, nada en Badalona en 1987, é unha cantante catalá.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Xa no século XX, en 1907 nace Solidaridad Gallega, a semellanza da Solidaritat Catalana creada o ano anterior. Aínda que nas municipais de 1909 consegue un certo éxito, nas de 1910 fracasa e desaparece sen máis consecuencias en 1912.
Penungulados
Orixe e evolución
Das cinco ordes de Paenungulata, os hiracoideos son os máis basais, seguidos polos embritópodos, mentres que as ordes dos sirenios, desmostilios e proboscídeos están máis estreitamente emparentados, e agrúpanse en Tethytheria, xa que se cre que os seus antepasados vivían nas ribeiras do mar de Tetis.
Diversidade
Os hiracoideos ou damáns son animais paleárticos e etiópicos, e existen desde o oligoceno. Trátase de pequenos herbívoros que ocupan un nicho ecolóxico e un biótopo semellante aos dos coellos e son os máis parecidos aos pequenos ungulados primitivos da era terciaria dos que evolucionou a orde; plantígrados, con catro dedos nas extremidaes dianteiras e tres nos membros posteriores, posúen pezuños e unha uña no dedo interno, empregado para rascarse; os seus molares son lofodontes (cúspides unidas en cristas); con cegos no intestino; presentan útero duplo e testículos que permanecen xunto aos riles, como nos elefantes. As especies do xénero Procavia son comúns en toda África, salvo Madagascar, e abundan sobre todo nas estepas da península Arábiga, Palestina e Siria; residen en tobos ou nas árbores.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Antecedentes
Por fin, en 1916 rexorde o galeguismo e fúndanse as Irmandades da Fala, que protagonizan a transición entre o rexionalismo cara ó nacionalismo. Na Asambleia Nazonalista de Lugo de 1918 presentan un Manifesto que desenvolvía un proxecto de goberno rexional e no que xa se definía Galicia como nación. Neste Manifesto baseáronse tódolos programas do nacionalismo galego ata a Segunda República. Establecía unha federación de Estados dentro das nacións ibéricas, a cooficialidade do galego e o castelán (con predominio do galego en tódolos niveis do ensino e a esixencia ós funcionarios de ser galegos ou coñeceren o galego). Pero, segundo Beramendi, "Esta proposta federalizadora e modernizadora tivo unha audiencia cidadá tan escasa antes de 1931 que non foi quen de influír para nada na dinámica política galega".
No I Congreso de Estudios Gallegos, en 1919, presentouse un relatorio sobre o que debería ser o goberno rexional; en 1926, Losada Diéguez e outros presentaron outro semellante no I Congreso de Economía Galega; e en 1928, Ferreiro Cid presentou ó Seminario de Estudos Galegos un estudo sobre as implicacións fiscais dunha eventual autonomía de Galicia. Ningunha destas propostas callou en nada definitivo pero puxeron en evidencia que as distintas forzas políticas e intelectuais arelaban unha regulación legal dunha estrutura autonómica para o país.
Proxectos de Estatuto
O Estatuto de Galicia de 1936 naceu, realmente, o 4 de xuño de 1931. Nesa data convocouse na Coruña unha Asemblea Pro-Estatuto, promovida pola Federación Republicana Gallega (FRG), plataforma na que destacaba a Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA). Acababa de instaurarse en España a II República e abríase a posibilidade de converter o país nun estado federal.
Nas eleccións do 12 de abril de 1931, que desembocaron na proclamación da República, venceu a coalición entre republicanos e socialistas, sen ningunha vocación autonomista, pero a necesidade de contar co apoio dos nacionalistas cataláns e vascos para fortalecer a República obrigounos a admitir un modelo intermedio entre o Estado Federal que moitos propugnaban nese momento e o centralismo que eles preferían. Este modelo intermedio foi o Estado integral cunha cesión de competencias moito menores que as que se definían en proxectos anteriores. Pero a esta solución non se chegou ata decembro dese ano, polo que partidos e intelectuais que se reunían na Coruña para conseguir a autonomía galega, aínda sen cumprirse o primeiro mes da República e sen sequera convocarse aínda as eleccións a Cortes constituíntes, confiaban na creación do Estado federal e na consecución dun alto nivel de competencias.
Participan na Asemblea, principalmente, cargos políticos dos partidos republicanos convocantes, pero tamén socialistas e moitos outros representantes de diferentes colectivos culturais, económicos e profesionais (como o Seminario de Estudos Galegos, a Universidade de Santiago, os Colexios de avogados etc.), así como representantes da emigración en América.
Na Asemblea presentáronse tres proxectos (do Secretariado de Galicia en Madrid, do Instituto de Estudios Gallegos e do Seminario de Estudos Galegos) e dous relatorios (da propia ORGA, convocante, e de Labor Galeguista de Pontevedra), con pretensión de borradores de texto constitucional. A proposta da ORGA-FRG, dado o peso político que daquela tiñan os republicanos, foi a que resultou aprobada, salvo pequenas modificacións.
miniatura|Exposizón presentada pol-a poñenza encarregada de redactar o Anteproyeito de Estatuto da Galiza.
Penungulados
Diversidade
Os embritópodos, penungulados extintos que viviron no oligoceno, estaban máis relacionados cos hiracoideos que cos outros grupos.
Os desmostilios son unha orde extinta de penungulados anfibios que comprenden catro xéneros, coñecidos no oligoceno e o mioceno.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Seminario de Estudos Galegos
O anteproxecto do Seminario foi publicado o 6 de maio de 1931. Estaba formado por 7 tíduos (títulos) e 41 artigos. Partía da base de España como estado federal (o que explica a redacción do artigo 1º) e Galicia como un estado libre no seu seo, e recollía a oficialidade do galego como lingua (principio que o Seminario defendía desde a creación das Irmandades da Fala en 1916). Comezaba así: miniatura|Anteproyeito de Estatuto da Galiza (1931), íntegro en [[pdf.]]
Penungulados
Diversidade
Os sirenios, que abarcan á extinguida vaca mariña, os manatís e o dugongo, residentes en ribeiras, costas e estuarios tropicais (Atlántico, Pacífico e Índico), representan dúas formas diferenciadas desde o eoceno; pisciformes, con groso panículo adiposo, soamente con restos de cintura pelviana e cos membros anteriores convertidos en aletas; as vértebras caudais están ben desenvolvidas, impúlsanse na natación coa cola e o tronco; teñen seis vértebras cervicais e costelas redondas; moitos dos seus caracteres anatómicos converxeron evolutivamente cos cetáceos. Paren na auga e teñen mamas pectorais, de aí a lenda das sereas e o nome do grupo.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Seminario de Estudos Galegos
Os órganos políticos eran a Asambreia, o Consello e o Presidente. A Asemblea elixíase por sufraxio universal, directo e secreto. O Consello era elixido pola Asemblea, e o cargo de presidente rotaba anualmente entre os membros do Consello. Menos definidos quedaban as relacións co Estado central e os conflitos de competencias. Tamén prevía a asunción de tódolos impostos que ata entón estaban atribuídos ó Estado central, excepto os correspondentes a aduanas e monopolios.
Penungulados
Diversidade
Os proboscídeos conteñen só unha familia viva na actualidade, a dos Elephantidae, os elefantes.
Maria Arnal
Traxectoria
Membro dunha familia vencellada á música amadora, empezou a escribir cancións e a tocar a guitarra aos dezaoito anos. Empezou estudos de literatura e tradución na universidade e compaxinouno con traballos temporais diversos, como o de acomodadora no Teatre Lliure, entre outros. Debido a unha rotura do fémur, en 2014 deixa o traballo e posteriormente comeza a estudar canto na Escola de Música Moderna de Badalona, a facer actuacións e a continuar formándose con Marc Sempere, impulsor do colectivo Compartir Dóna Gustet, e con Jasmin Martorell, profesor de lírica que fora discípulo de Montserrat Caballé. A nivel musical, basea o seu fondo na música de tradición oral da península Ibérica; segundo di a artista, quere achegarse á tradición desde a cultura libre na era dixital.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Seminario de Estudos Galegos
O proxecto do Seminario non chegou a debaterse xa que Cabeza de León, presidente nese momento desta institución, decidiu retiralo porque consideraba que os seus principios xa quedaban recollidos no texto da FRG.
Penungulados
Clasificación filoxenética
└─o Afrotheria ├─o Afrosoricida └─o ├─o Macroscelidea └─o Pseudoungulata ├─o Orycteropodidae ou Tubulidentata └─o Paenungulata └─o Uranotheria ├─o │ ├─o Hyracoidea │ └─o Sirenia └─o Behemota └─o Proboscidea
Ciudadanos de Burgos por Castilla la Vieja
Ciudadanos de Burgos por Castilla La Vieja (Cidadáns de Burgos por Castela a Vella en galego) (CiBu) é un partido político español de carácter burgalesista e castelanista fundado en 2006 en Burgos.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Secretariado de Galicia
O Secretariado de Galicia, radicado en Madrid, propuxo unhas Bases para un proyecto de Estatuto gallego que se publicara no Boletín do Secretariado o 30 de maio de 1931.
Maria Arnal
Discografía
Publicou tres discos, co acompañamento musical de Marcel Bagés á guitarra eléctrica.
Ciudadanos de Burgos por Castilla la Vieja
CiBu pretende unha mellora nas condicións de vida dos burgaleses e centra as súas actuais reivindicacións na loita contra o centralismo valisoletano así como noutros temas tales como a recuperación da ferrovía directa Madrid-Burgos por Aranda de Duero ou a oposición á fusión das Caixas de Aforro de Castela e León. Contra a fusión das caixas de Castela e León logrou convocar nunha manifestación, o 5 de decembro de 2008, a case 10.000 persoas.
Sobre a base do seu carácter burgalesista, ten como fin a recuperación do protagonismo de Burgos e a súa provincia fronte á marxinación e a falta de investimento ao cal a somete, segundo eles, a Xunta de Castela e León. Do mesmo xeito, ao considerar a Burgos como Cabeza de Castela, promove a recuperación da rexión histórica de Castela a Vella, rexión que en diferentes momentos históricos, que asume CiBu, estivo composta polas provincias de Ávila, Burgos, Cantabria, A Rioxa, Segovia e Soria.
Presentáronse por primeira vez ás eleccións municipais polo concello de Burgos no ano 2007, con Lesmes Peña Hurtado de número 1, conseguindo 851 votos. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León conseguiron ese mesmo ano, co empresario hostaleiro Gregorio Sancho Pérez á testa, 1.148 votos (661 na capital).
Nas eleccións municipais do ano 2011 presentouse por catro concellos da provincia de Burgos: Burgos (con Alberto Rodríguez Barreiro de cabeza de lista e 1529 votos), Celada del Camino (37 votos e dous concelleiros), Cogollos (56 votos e un concelleiro) e Estepar (26 votos). Logrando, polo tanto, 1648 votos en total, tres concelleiros e un alcalde (Celada del Camino).
Maria Arnal
Premios
Premios co dúo Maria Arnal i Marcel Bagés:
Estatuto de autonomía de Galicia de 1936
Secretariado de Galicia
Na práctica, este texto non tivo ningunha incidencia na discusión xa que era inasumible polos demais participantes. Definía Galicia como unha rexión e estipulaba o castelán como lingua oficial. Segundo este texto, habería dúas cámaras, unha formada por representantes das corporacións e outra elixida por sufraxio directo, que constituirían a Asemblea, como órgano de poder, asemblea que estaría sometida a un delegado do Goberno central.
Instituto de Estudios Gallegos
O Instituto de Estudios Gallegos da Coruña presentou un Proyecto de bases que tampouco resultou aceptado, por representar unha filosofía conservadora e rexionalista. Foi redactado por Manuel Casás Fernández e Fernando Martínez Morás
Segundo este texto, de só 18 artigos, a lingua galega sería permitida, pero se prefire o castelán por ser este un idioma culto e polo alto continxente emigratorio. Galicia definíase como unha rexión dentro da unidade nacional española.
Federación Republicana Gallega
Como xa se dixo, foi o borrador presentado pola Federación Republicana Gallega o texto que se tomou en consideración, tras introducir mínimas modificacións. Lois Peña Novo foi un dos redactores e tamén poñente na presentación e defensa do texto na Asemblea da Coruña do 4 de xuño, xunto a Antón Villar Ponte. Baseábase no proxecto de Constitución que se aprobara en 1887 e fora discutido nunha Asemblea que a FRG celebrara na Coruña no mes de maio. Definía Galicia como un estado autónomo dentro da República española (art. 1º) e, sen empregar a palabra nación, preconizaba unha soberanía propia que residía no pobo galego (art. 16). Existiría unha Asemblea, elixida por sufraxio universal, que nomearía o Presidente, e este nomearía o Consello de Ministros. No tocante á lingua, galego e castelán serían linguas cooficiais. miniatura|275px|Deputados galegos de 1931. [[Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]]
O texto do relatorio, redactado por dous antigos nacionalistas, achegábase máis ó federalismo que ó autonomismo, a pesar de que a FRG e o seu presidente, Casares Quiroga, avogaban por unha descentralización menos profunda. Este desapego explica a curta vida deste proxecto de Estatuto.
O Estatuto trala aprobación
Aprobado finalmente o proxecto de Estatuto na citada Asemblea da Coruña do 4 de xuño de 1931, axiña xorden os primeiros problemas. Santiago Casares Quiroga, líder e fundador da ORGA, foi nomeado ministro de Mariña, xa en abril de 1931, e posteriormente ministro da Gobernación, en outubro, e desentendeuse, na práctica, das inquedanzas autonomistas galegas, tanto por ser partidario dunhas autonomías domesticadas como por verse comprometido polas directrices do Goberno central. Cómpre lembrar que na ORGA convivían sectores autonomistas xunto a outros que só admitían un rexionalismo moderado. En calquera caso, ese desinterese de Casares polo Estatuto non impediu que os republicanos da ORGA, máis particularmente que como partido, continuaran apoiando o proceso autonómico e achegando a influencia que tiñan ó controlar as deputacións provinciais da Coruña e Lugo e as alcaldías de importantes cidades, algo imprescindible con vistas a cumprir o trámite da aprobación do borrador polos dous terzos dos concellos galegos.
A maiores, o proceso constituínte republicano que acababa de poñerse en marcha vai baleirando de contido o proxecto de Estatuto ó desaparecer do texto constitucional o esperado modelo de Estado federal, substituído por unha fórmula de estado integral descentralizado, simplemente
A consecuencia de todo o anterior, a ORGA terminou rexeitando o texto aprobado na asemblea da Coruña e encargou, no verán de 1931, a redacción dun novo Estatuto que se adaptara á organización política que establecía a Constitución. O 12 de xullo reúnense na Coruña os deputados galegos nas Cortes de Madrid que constituían a denominada minoría galega (Vilar Ponte, Suárez Picallo, Peña Novo, Emilio González, Otero Pedrayo e Castelao), que presentaron o novo texto nunha Asemblea celebrada tamén na Coruña, en outubro. Neste texto, de 17 artigos, defínese Galicia como rexión autónoma dentro da República española e o galego e o castelán como linguas cooficiais.
O texto resultante, aínda que rebaixara notablemente o nivel de autogoberno, conseguiu o acordo dos republicanos da ORGA e dos galeguistas, pero tampouco desta volta habería resultados definitivos, ante o rexeitamento do proxecto por parte do Partido Socialista Obreiro Español, o Partido Radical e a dereita republicana. Un dos grupos que mostraron maior oposición ó proxecto galeguista estivo protagonizado polo republicanismo coruñés de César Alvajar (A la Tercera República), que rexeitaban o que cualificaba de Estatuto caciquil. No fondo esta actitude e a doutras forzas coruñesas baseábase na eventual elección de Santiago como capital de Galicia, como se verá a seguir. Cando, anos despois, se celebre o referendo pro Estatuto, esta mesma agrupación A la Tercera República utilizará como lema a afirmación "La Coruña, como indiscutible capital de Galicia". miniatura|300px|Fundación do Partido Galeguista, 1931.
O novo proxecto de 1932
En decembro de 1931 coinciden dous feitos que van marcar o inmediato futuro do Estatuto: o día 6 créase o Partido Galeguista, verdadeiro impulsor do proceso estatutario desde ese momento; e o día 9 apróbase a Constitución republicana. Coa aprobación da Constitución, aínda que moi esixente á hora de autorizar as futuras autonomías, ábrese por primeira vez a posibilidade de que determinados territorios con características históricas, culturais e económicas comúns poidan organizarse como rexións autónomas e dotarse dun Estatuto que estableza a repartición de competencias entre o Estado e a rexión autónoma. A mesma Constitución establecía os requisitos que deberían cumprir e os pasos de tiñan que dar para alcanzar ese status. Os partidos políticos galegos, especialmente os de tinguidura galeguista, retomaron de novo o obxectivo de redactar e aprobar un Estatuto de autonomía para Galicia, coa confianza, ademais, de que a esquerda española secundaría ese propósito. miniatura|Portada do Estatuto de Galicia feita por [[Camilo Díaz Baliño. ]] O 18 de decembro, Castelao intervén no Congreso para pedir que sexa o Goberno español quen poña en marcha o procedemento de aprobación do Estatuto galego. A resposta de Prieto pon en evidencia o desinterese do Goberno Central na autonomía galega, cando di que o goberno non pode improvisar e que calquera institución podía tomar a iniciativa prevista na Constitución.
En xaneiro de 1932, é de novo o Partido Galeguista quen reclama ás catro Deputacións provinciais maior interese polo Estatuto, que nin sequera fora publicado nin distribuído entre os concellos que, en definitiva, serían os que deberían aprobalo. Só responderon os presidentes das Deputacións de Ourense e de Pontevedra prometendo reunir as corporacións (promesa que en maio aínda non se cumprira). Mentres tanto, en Madrid, Súarez Picallo e Villar Ponte intentaban, sen éxito, que a Minoría Gallega do Congreso tomase o Estatuto como obxectivo primordial.