cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macedonia do Norte
O país é ademais membro do Consello de Europa e da OTAN, e candidato a ingresar na Unión Europea.
Historia
miniatura|esquerda|Fortaleza de Samuil en Ohrid O actual estado coñecido como Macedonia do Norte correspóndese pouco co antigo Reino de Macedonia de Alexandre Magno, pois naquel período o territorio actual do país formaba parte de Paeonia, un reino poboado por un pobo de orixe tracio, aínda que algunhas partes formaban parte de Iliria e Dardania.
Durante a Idade Media o territorio foi provincia ou thema do Imperio Bizantino, aínda que durante o século VI produciuse unha migración masiva de pobos eslavos que terminaron asimilando demográfica e culturalmente á poboación anterior, de orixes ilirios, tracios e gregos. Posteriormente o territorio foi conquistado polo Reino de Bulgaria, motivo polo cal gran parte da cultura eslavo-macedonia presenta fortes afinidades coa de Bulgaria. Dende o século XII o territorio pasou a formar parte do Reino de Serbia, o que aumentou o influxo cultural eslavo.
Cando a zona dos Balcáns foi invadida e ocupada polos turcos otománs no século XIV o territorio de Macedonia do Norte foi incluído na rexión administrativa de Romelia, manténdose esta dominación turca ata finais do século XIX. Entre 1880 e 1912 (e posteriormente durante as dúas Guerras Mundiais) a Macedonia eslava foi disputada por Bulgaria e Serbia, quedando baixo a soberanía do Reino de Serbia en 1912, a situación foi ratificada trala primeira guerra mundial coa formación do Reino de Iugoslavia. Durante a segunda guerra mundial, coa desmembración de Iugoslavia, Macedonia pasou a formar parte do Reino de Bulgaria, mais despois do conflito o territorio retornou á República Federal Socialista de Iugoslavia, pasando a ser a República Socialista de Macedonia.
O 8 de setembro de 1991 a República de Macedonia declarou a súa independencia de Iugoslavia. Bulgaria foi o primeiro país en recoñecer á República de Macedonia co seu nome constitucional. Porén, o seu recoñecemento internacional foi atrasado pola obxección de Grecia do uso do nome de Macedonia, que consideraba parte do seu legado histórico e cultural, así como a súa bandeira e un polémico artigo da constitución que podía ser utilizado como argumento para a anexión da limítrofe provincia grega de Macedonia, onde reside unha minoría eslava. A Organización das Nacións Unidas (ONU) recoñeceu ó novo estado co nome de Antiga República Iugoslava da Macedonia (ARIM) en 1993.
Con todo, Grecia impuxo un bloqueo comercial unilateral en febreiro de 1994. As sancións comerciais foron levantadas un ano e medio, en setembro de 1995, despois de que a República da Macedonia cambiara a súa bandeira e a súa constitución. Os dous países acordaron normalizar as súas relacións, mais o nome do estado segue sendo fonte de controversia local e internacional. Despois de que o estado fora admitido na ONU con nome de Antiga República Iugoslava de Macedonia, outras organizacións internacionais adoptaron a mesma convención. A maioría dos diplomáticos acreditados na república usan a denominación ARIM. Paradoxalmente, polo menos uns corenta países recoñeceron ao país polo seu nome orixinal de República da Macedonia.
Durante a guerra de Kosovo de 1999, a República de Macedonia cooperou coa OTAN. Uns 360 000 refuxiados albaneses de Kosovo entraron no Estado durante a guerra, ameazando con romper o equilibrio entre os grupos macedónicos e albaneses do país. Actualmente moitos refuxiados regresaron, aínda que continúan as tensións étnicas que ocasionaron disturbios puntuais. Algúns grupos políticos macedonios minoritarios propagan a idea dunha Macedonia unida, reclamando a unión de tódolos territorios gregos e búlgaros con presenza eslava baixo o control dun único estado.
Disputa macedonia
miniatura|esquerda|Antiga e moderna concepción de Macedonia O conflito entre Grecia e a Macedonia do Norte estaba causado polo desacordo entre as dúas nacións polo uso do termo Macedonia. O goberno grego opúñase ao uso da devandita denominación por parte do goberno macedonio debido á ambigüidade que este termo creaba entre a República de Macedonia e a rexión grega de Macedonia. O goberno grego tamén se opón ao uso do termo macedonio sen a especificidade entre o pobo macedonio e o idioma. Esta disputa intensificouse até o punto de requirir mediación internacional por parte da Organización das Nacións Unidas.
Frecuentemente era usada a referencia provisional Antiga República Iugoslava de Macedonia (ARIM polas súas siglas en galego, FYROM polas siglas en inglés de Former Yugoslav Republic of Macedonia) por parte daqueles países que non recoñecían o nome constitucional de República de Macedonia. Pese a iso, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aceptaría calquera conclusión que acabase coa disputa entre ambos países. O debate causado polas posturas de ambas as nacións involucrou a participación de políticos, académicos e medios de comunicación.
Tentáronse unha serie de negociacións para a resolución da disputa, incluíndo o cumio da OTAN de 2008 en Bucarest. Con todo, estes intentos de resolver a contenda fracasaron e impediron o ingreso de Macedonia á OTAN debido a obxeccións por parte de Grecia.
Xeografía
miniatura|[[Monte Korab]] A República de Macedonia non ten nada que ver co Reino de Macedonia, nin coa actual rexión grega de Macedonia, que posúe case a totalidade dos territorios do anterior reino, xa que unha mínima parte desta república e de Bulgaria foron conquistadas por Filipo II. Aos seus habitantes coñecíaselles como ilirios, por iso, non han de confundirse cos macedonios do norte de Grecia.
O terreo é maioritariamente montañoso, situado entre os montes Šar e os Osogovske Planina ao redor do val do río Vardar, sendo a montaña máis alta o Monte Korab con 2.764 m de altitude. Tres grandes lagos (Ohrid, Prespa e Doiran) atópanse na fronteira meridional da República, divididos pola fronteira con Albania e Grecia.
A rexión é activa sismicamente e foi lugar de terremotos destrutivos no pasado, o máis recente en 1963 cando Skopje foi severamente danada por un gran terremoto. A cidade máis grande do país é, por moito, Skopje, a capital, cunha poboación estimada de 600.000 habitantes. Despois de Skopje, as cidades máis grandes son Bitola, Kumanovo, Prilep e Tetovo con poboacións que van desde os 50.000 até os 120.000 habitantes.
Clima
miniatura|Lago Mavrovo Macedonia ten un clima mediterráneo de transición a continental. Os veráns son calorosos e secos e os invernos moderadamente fríos. A precipitación media anual varía de 1.700 mm na zona montañosa do oeste a 500 mm na zona oriental. Hai tres principais zonas climáticas no país: mediterráneo tépedo, de montaña e lixeiramente continental.
O Mediterráneo ao longo dos vales dos ríos Vardar e Strumica, nas rexións de Gevgelija, Valandovo, Dojran, Strumica e Radoviš o clima é tépedo e as rexións máis cálidas son Demir Kapija e Gevgelija, onde a temperatura en xullo e agosto supera con frecuencia os 40 °C. O clima de montaña está presente nas rexións montañosas do país e caracterízase por invernos longos e cubertos de neve e veráns curtos e fríos. A primavera é polo xeral máis frío que o outono.
A maioría de Macedonia ten un clima continental moderado, con veráns cálidos e secos, e relativamente fríos e invernos húmidos. Hai trinta estacións meteorolóxicas principais no país.
Política e goberno
miniatura|Edificio do Parlamento de Macedonia en [[Skopje]] A República de Macedonia é unha democracia parlamentaria cun goberno executivo composto por unha coalición de partidos da lexislatura unicameral (Собрание/Sobranie) e cun poder xudicial independente cun tribunal constitucional. A Asemblea componse de 120 escanos e os membros son elixidos cada catro anos por cidadáns macedonios maiores de dezaoito anos, que poden votar por un dos partidos políticos de Macedonia.
O poder executivo en Macedonia é exercido polo Goberno, cuxo primeiro ministro é a persoa politicamente máis poderosa do país. Os membros do goberno son elixidos polo propio primeiro ministro e ocupan cargos relacionados ministros con cada rama da sociedade. O actual Primeiro Ministro é Nikola Gruevski.
En canto ao papel do Presidente da República é principalmente cerimonial, descansando o poder real en mans do Primeiro Ministro. O Presidente é elixido cada cinco anos pudendo ser elixido dúas veces como máximo. Actualmente o Presidente é Gjorge Ivanov, substituíndo no cargo a Branko Crvenkovski en maio de 2009.
Relacións coa Unión Europea
miniatura|Actual Bandeira da República de Macedonia A Axencia Europea de Reconstrución foi creada en 1999 co fin de establecer un marco xurídico unificado para a axuda á Antiga República Iugoslava de Macedonia, nome co que a Unión Europea recoñece a este estado, e os demais estados dos Balcáns. Os programas financiados pola UE teñen como obxectivo contribuír ao bo goberno, a construción das institucións e o estado de dereito, seguir apoiando o desenvolvemento dunha economía de mercado, continuar investindo na infraestrutura física imprescindible e en medidas ambientais e apoiar o desenvolvemento social e o fortalecemento da sociedade civil.
Ademais a UE colabora en materia orzamentaria, de aduanas e de planificación fiscal, o apoio a programas de intercambio educativo, así como as contribucións bilaterais efectuadas polos estados membros da UE. Ditas formas de asistencia son independentes das contribucións bilaterais feitas polos Estados membros da UE.
Vilanova, Mezonzo, Vilasantar
Vilanova é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Macedonia do Norte
Relacións coa Unión Europea
En decembro de ano 2005 a República de Macedonia obtivo o status de candidato oficial á adhesión como membro da Unión Europea tras solicitalo formalmente en xaneiro de 2004. Porén, o país debe resolver as súas disputas con Grecia antes de que se poida chegar a unha decisión.
Conflito con Grecia
miniatura|Bandeira da República de Macedonia (1992-1995) En 1991, a antiga República Socialista de Macedonia, que era parte da República Federal Socialista de Iugoslavia, proclamou a súa independencia baixo o nome oficial de República de Macedonia. O uso do termo Macedonia foi rexeitado por Grecia, xurdindo unha disputa sobre a denominación deste país que perdura na actualidade. O país é denominado nalgunhas ocasións de forma simple como Macedonia, mentres que tras un compromiso entre Grecia e a República de Macedonia en 1993 é utilizada a referencia provisional Antiga República Iugoslava de Macedonia para designar ao devandito estado en diversas organizacións internacionais, como na Organización das Nacións Unidas.
A bandeira da República de Macedonia é un pano de cor vermella no que aparece representado un sol de ouro con oito raios da mesmo color que se estenden cara os bordos. En 1995 tivo que retirarse a versión anterior da bandeira, adoptada en 1991 cando se produciu a independencia do país, na que figuraba o sol de Vergina, o elemento central da bandeira da rexión grega do mesmo nome e a súa adopción por parte da República de Macedonia como símbolo nacional xerou múltiples protestas. A finais de 2006 a disputa entre os dous países aumentou aínda máis co anuncio da República de Macedonia da intención de rebautizar o seu principal aeroporto co nome de Alexandre Magno. En setembro de 2007, a delegación de Grecia na Asemblea Xeral das Nacións Unidas foi testemuña da primeira vez en que a República de Macedonia foi chamada como tal na escena internacional. En marzo de 2008, Grecia vetou a invitación de adhesión de Macedonia á OTAN até que non haxa unha solución ao problema da denominación que non deixe dúbida da diferenza entre a rexión grega e o novo país.
Rexións
As rexións da República de Macedonia (en macedonio: регион) son oito divisións territoriais sen ningún valor administrativo e usadas oficialmente para fins estatísticos. Cada unha das rexión está composta por varios dos concellos macedonios.
300px|dereita
Concellos e cidades
En agosto de 2004, o goberno local de Macedonia foi reorganizado en oitenta e catro (en macedonio: opštini), dos cales dez forman parte do Gran Skopje. Este valor reduciu os vellos 123 municipios establecidos en setembro de 1996. Antes disto, o goberno local estaba organizado en 34 distritos administrativos.
Mapa
dereita|200px|miniatura|Municipios da República de Macedonia. 200px|miniatura|Gran Skopie, que aparece co número "1" no mapa anterior, aquí se detallan os municipios que o compoñen. O mapa amosa as zonas rurais e os municipios urbanos. Os números do mapa corresponden aos números dos municipios indicados á esquerda do nome do municipio no seguinte cadro, o segundo é un mapa da cidade de Skopie (que no primeiro mapa ten o número 1), neste segundo mapa aparecen enumerados os dez municipios que conforman Skopie (no cadro aparecen numerados como 1, X. É dicir o nº 1 correspondente a Skopie e detrás da coma o número correspondente ao municipio que conforma ao Gran Skopie.)
Reorganización dos municipios de 2013
En marzo de 2013, os seguintes concellos foron anexados ao Concello de Kičevo:
200px|miniatura|Mapa cos municipios de Macedonia vixente de 2004 a 2013.
Demografía
No ano 2009 Macedonia do Norte tiña unha poboación de 2.114.550 habitantes, sendo a esperanza de vida de 74,2 anos, o índice de alfabetización de 96,1% e a media de fillos por muller de 1,57. O maior grupo étnico do país son os macedonios eslavos, seguido polos albaneses, que habitan a parte occidental do país. Algunhas estimacións non oficiais indican ademais que en Macedonia do Norte hai posiblemente até 260.000 romanís.
Relixión
O cristianismo é a relixión maioritaria de Macedonia do Norte, pertencendo o 64,7% da poboación á rama da Igrexa Ortodoxa de Macedonia, mentres que outras correntes cristiás supoñen o 0,37% da poboación. O islam constitúe a segunda relixión en canto a crentes, supoñendo o 33,3% da poboación, e a terceira maior congregación musulmá de Europa despois de Albania co 70% e Bosnia e Hercegovina co 48%. A maioría dos musulmáns son albaneses, turcos ou xitanos, aínda que tamén hai musulmáns macedonios. O restante 1,63% da poboación rexistrouse como "sen especificar" no censo nacional de 2002. miniatura|Igrexa de San Pantaleón En total hai máis de 1.200 igrexas e 400 mesquitas no país. Tanto a comunidade relixiosa ortodoxa como a musulmá posúen escolas secundarias relixiosas en Skopje, ademais dun seminario sacerdotal ortodoxo. A Igrexa Ortodoxa de Macedonia ten xurisdición sobre dez provincias, sete no país e tres no estranxeiro, e conta con dez bispos e preto de 350 sacerdotes, sendo un total de 30.000 persoas bautizados en tódalas provincias ao ano. Hai unha certa tensión entre as igrexas ortodoxas macedonias e serbias, que xurdiu coa separación e autocefalia das primeiras en 1967. Con todo, o Consello do Arcebispado da Igrexa Ortodoxa Serbia recoñeceu a autonomía da Igrexa Ortodoxa de Macedonia.
Linguas
A lingua oficial e máis falada é o macedonio, que pertence á rama oriental do grupo das linguas eslavas do sur. Este idioma está estreitamente relacionado, e é mutuamente intelixible co búlgaro, ademais de moitas similitudes co serbio. A forma normalizada da lingua foi estandarizada durante o período posterior á segunda guerra mundial, acumulando unha próspera tradición literaria. Aínda que é a única linguaxe que está explicitamente declarada como idioma oficial na constitución, nos municipios onde polo menos o 20% da poboación é parte doutra minoría étnica ás súas linguas poden ser utilizados con fins oficiais no goberno local xunto co macedonio.
Así pois fálanse unha gran variedade de linguas en Macedonia do Norte, o que reflicte a súa diversidade étnica. As principais linguas faladas fóra do macedonio son o albanés, o romaní, o turco, o serbio/bosníaco e arromanés (incluíndo o meglenorromanés). Existen tamén minorías máis pequenas de adigués e grego.
Economía
Dende 1996 Macedonia foi testemuño dun constante, aínda que lento, crecemento económico, medrando o PIB un 3,1% en 2005, sendo estimado un valor medio de aumento do 5,2% no período 2006-2010. O goberno tivo éxito nos seus esforzos para combater a inflación, cunha taxa de inflación de apenas o 3% en 2006 e 2% en 2007, poñendo en funcionamento políticas orientadas a atraer o investimento estranxeiro e impulsando o desenvolvemento das pequenas e medianas empresas. Para iso o actual goberno introduciu un sistema de imposto único, coa intención de facer o país máis atractivo para investimentos estranxeiros, esta taxa era do A taxa do 12% en 2007 e posteriormente reducida ao 10% en 2008.
A pesar destas reformas, en 2005 a taxa de desemprego en Macedonia foi do 37,2%, en 2006 a taxa de pobreza era do 22% e aínda posúe unha das rendas per cápita máis baixas de Europa. Alén diso, o mercado gris do país estímase en preto do 20% do PIB. En termos de estrutura, en 2005 o sector servizos constitúe de lonxe a maior parte do PIB, supoñendo un 57,1% do total, ante o 54,2% no ano 2000. Do resto o sector industrial representa o 29,3% do PIB, ante 33,7% en 2000, mentres que a agricultura representa tan só o 12,9%.
Cultura
Macedonia ten un rico patrimonio cultural en arte, arquitectura, poesía e música. En canto a arquitectura o país posúe moitos sitios relixiosos de grande antigüidade protexidos, ademais de festivais de poesía, cinema ou música cada ano. O estilo de música de Macedonia desenvolveuse baixo a forte influencia da música de igrexa bizantina. Macedonia ademais ten un número importante de pinturas bizantinas, principalmente da época entre os séculos XI e XVI, dos que se conservan miles de metros cadrados a maior parte dos cales en moi boas condicións, representando obras mestras da Escola de Macedonia da pintura eclesiástica.
Os eventos culturais máis importantes do país son o Festival de Verán de Ohrid de música clásica e teatro, as Veladas de Poesía de Struga, que reúnen a poetas de máis de cincuenta países no mundo, o Festival Internacional de Cámara en Bitola, o Aberto de Teatro Xuvenil e o Festival de Jazz de Skopje. A Ópera de Macedonia abriu en 1947 cunha representación da Cavalleria rusticana, baixo a dirección de Branko Pomorisac.
Deporte
miniatura|A selección nacional de baloncesto durante un encontro con [[Letonia]] O fútbol e o balonmán están entre os deportes máis populares en Macedonia. A selección nacional de fútbol depende da Federación de Fútbol de Macedonia. En balomnán o Kometal Skopje gañou a Copa de Europa feminina en 2002, e o Campionato de Europa feminino celebrouse en Macedonia en 2008. Outro deporte amplamente practicado no país é o baloncesto, Macedonia participou en tres Eurobasket, quedando en cuarto lugar en 2011.
Notas
<references group="Nota"/>
The Art of Doing Nothing
The Art of Doing Nothing é o cuarto álbum de estudio do membro da banda Take That, Mark Owen. O álbum foi lanzado o 7 de xuño de 2013 en Alemaña e o 10 de xuño de 2013 no Reino Unido, oito anos despois do seu anterior álbum, How the Mighty Fall. O álbum vendeu 6.360 copias no Reino Unido. O álbum foi procedido polo seu sinxelo, "Stars".
Bioestratinomía
A Bioestratinomía é a disciplina paleontolóxica do campo da Tafonomía que estuda as transformacións que sofren os restos biolóxicos dende a morte do organismo, se esta se produciu, ata o seu enterramento. Entre estas transformacións inclúense os procesos de produción e os de alteración tafonómica que teñen lugar en interacción coa Biosfera, Atmosfera e Hidrosfera.
Introdución
Algúns autores utilizaron as aplicacións da Bioestratinomía cara outras ciencias xeolóxicas. Así por exemplo, nas investigacións bioestratinómicas utilizáronse os fósiles como partículas sedimentarias, estandarizadas en tamaño e forma, para reconstruír os procesos sedimentarios e revelar o ambiente físico no que viviu o organismo. Deste modo, sucesos como a acumulación de cunchas fracturadas en xacementos, a miúdo indican o nivel de enerxía ou forza da auga e do transporte trala morte do organismo.
O concepto Bioestratonomía foi desenvolvido por Weigelt, entre 1919 e 1927, para denotar o estudo da maneira na que os fósiles chegan a estar orientados e dispostos nas rochas; máis adiante outros autores substituíron o termo orixinal de Bioestratonomía polo de Bioestratinomía por razóns etimolóxicas. Aínda que algúns autores seguiron empregando o termo orixinal, na actualidade prevalece o de Bioestratinomía. (Etimoloxía “Bioestratinomía”: Palabra que ven do grego que significa, “bios=vida” + “nomos=refírese á lei” e do latín “Stratum=capa ou estrato”.)
Procesos Bioestratinómicos
O estudo dos procesos bioestratinómicos pódennos proporcionar información acerca de:
Os procesos tafonómicos que suceden durante a fase bioestratinómica son moi selectivos. A maioría das ditas transformacións son de carácter destrutivo e poden ser de carácter físico, químico ou biolóxico.
Transformacións físicas
Entre os procesos físicos, o principal é o transporte, o cal se dará antes de que se produza o enterramento dos restos orgánicos; este movemento dos restos denomínase neocrocinese e pode ser levado a cabo por diferentes axentes, como as ondas do mar, as correntes, os ríos, o vento ou os organismos (paxaros etc).
As consecuencias do transporte son a selección dos restos, ou a desarticulación e/ou a fracturación dos mesmos, polo que podemos obter poboacións mesturadas que antes se encontraban separadas e o enterramento destas produciuse en distintos ambientes nos que se atopaban inicialmente. Os restos orgánicos poden transportarse de moitas maneiras.
A capacidade do transporte relaciónase directamente coa separación que terán os corpos ou as súas partes. Tamén, a capacidade de flotación é moi importante, posto que xoga un papel na dispersión e distribución dos organismos, sobre todo nos que carecen de forza ascensional. O transporte produce unha separación dos organismos e restos segundo o tamaño, peso e forma.
Na fase estratinómica poden producirse cambios físicos moi importantes na forma e estrutura dos elementos conservados, que producen gran número de restos a partir dun elemento orixinal. Estes cambios inclúen:
Moitos restos presentan unha alta resistencia mecánica contra a abrasión, a fragmentación ou a desarticulación tanto en etapas iniciais como nas avanzadas, existindo probas de cadáveres, froitos e outros restos íntegros tras un furacán ou anos expostos á intemperie.
Transformacións químicas
A disolución e a corrosión dos restos son os dous tipos de transformacións químicas máis importantes que suceden durante a fase bioestratinómica da fosilización. Estes procesos son regulados, en xeral, polas condicións de Eh (potencial redox) e do pH da auga. Estes parámetros condicionan a estabilidade dos diferentes minerais e da materia orgánica que constitúe o corpo dos organismos ou os seus restos, de maneira que poden favorecer a súa conservación ou a súa desaparición. O nivel de compensación dos carbonatos é outro mecanismo químico que pode condiciona-la súa preservación.
Transformacións biolóxicas
Entre os procesos biolóxicos, o principal é a acción dos organismos sobre os restos que, coa súa actividade, debilitan os substratos orgánicos e fainos máis fráxiles fronte ó transporte e máis débiles ante os axentes químicos. Un exemplo no medio continental é o caso dos animais carniceiros que dispersan os restos da presa tras devorala, de modo que dificultan o proceso de enterramento conxunto.
A momificación ou aseptización do medio atrasan a descomposición, pero a biocolonización e a bioerosión a aceleran, facilitando a actuación dos organismos.
Modos de enterramento
O modo de enterramento dos restos orgánicos é importante porque axuda a interpretar algunhas características do medio no que se produce a sedimentación.
a)	Enterramento autóctono: Prodúcese durante a vida dos organismos, no mesmo lugar onde viven, sen que haxa transporte. Típico dos organismos que viven enterrados no fondo.
b)	Enterramento alóctono: Despois da súa morte e antes do seu enterramento, a maioría dos organismos sofren algún tipo de transporte, o que pode producir unha disgregación dos seus restos.
Se o organismo sofre o enterramento moi cedo (como cando é enterrado vivo) as posibilidades de fosilización son maiores.
Aki
Aki (安芸市, あきし, Aki-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada ao sueste da rexión de Shikoku e ao leste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 317,34 km² e a poboación de 20.116 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 63,4 h/km².
O concello de Aki limita cos concellos de Kami, de Kōnan, de Geisei, de Yasuda, de Umaji (son da prefectura de Kōchi); e de Naka (da prefectura de Tokushima).
Germán Garmendia
Germán Alejandro Garmendia Aranis, nado en Copiapó o 25 de abril de 1990, é un cómico de YouTube chileno. A súa canle de YouTube chamada "HolaSoyGerman" ten, a datos de xuño de 2015, máis de 22 700 000 subscritores. Ademais, posúe outra canle denominada "JuegaGerman" na que colga vídeos acerca de videoxogos, con máis de 7 800 000 subscritores. En agosto de 2014, gañou o premio de "Icona dixital do ano" nos MTV Millennial Awards. En 2015 recibe outro premio nos MTV Millennial Awards como mellor gamer pola canle JuegaGerman. Apareceu no YouTube Rewind 2014.
Traxectoria
Seu pai morreu nun accidente de coche cando era un neno. El e o seu irmán estaban separados, mais el viaxou a Los Vilos para estar con el. Cando tiñan trece anos, empezou unha banda co seu irmán, chamada "Zudex". El subiu o seu primeiro vídeo de YouTube en 2011, despois de que o animara un amigo. Despois disto, gañou fama no Youtube, e obrigóuselle a deixar a banda cando quixo adicar máis tempo a facer vídeos de YouTube.
Incidente en México
En abril de 2014, durante unha performance organizada por "Telmex Aldea Digital" na Praza da Constitución, na Cidade de México, houbo un accidente debido a un exceso de persoas. O resultado foi que dez persoas novas sufriron danos menores, e varios desmaiáronse debido ao moito tempo de exposición ao sol. A policía e os auxiliares sanitarios tiveron que intervir para resolver o incidente. A pesar da presenza dunha forza policial de 500 axentes, medidas de seguranza, e contar cun grupo de protección civil, o número de asistentes, uns 35.000 segundo algunhas estimacións, excedía as expectativas dos corpos de seguridade. O accidente debeuse á gran cantidade de xente que quería entrar á carpa, incluso non habendo máis sitio. O acontecemento tivo que ser cancelado e os corpos de seguridade reforzáronse para evitar o caos na multitude. Germán tivo que deixar a praza e, máis tarde, desculpouse cos seus seguidores.
O dereito á preguiza
O dereito á preguiza (en francés Le Droit à la paresse) é un ensaio utópico do autor francés Paul Lafargue, o seu primeiro traballo teórico, redactado en Inglaterra en 1880 para a súa primeira publicación no xornal L'Egalité, e posteriormente como folleto en 1883.
Na obra Lafargue realiza unha crítica marxista do sistema económico xurdido do capitalismo, cuxo desenvolvemento desembocaría nunha crise de superprodución, causa de paro e miseria entre a clase traballadora. Lafargue propón acadar, mediante a xeralización do uso das máquinas e a redución da xornada laboral, o estadio dos dereitos do benestar co que culminaría a revolución social, e cuxa sociedade pode consagrar o seu tempo ás ciencias, a arte e a satisfacción das necesidades humanas elementais.
Edicións
O dereito á preguiza acadou unha gran popularidade entre os partidarios e críticos co movemento obreiro europeo a finais do século XIX polo seu estilo irónico e contido polémico, para máis tarde significarse como unha das obras literarias de maior relevancia de Francia.
Trala revolución rusa e co auxe do pensamento partidario das políticas soviéticas do produtivismo, que é criticado na obra de Lafargue, o texto foi relegado até que trala segunda guerra mundial foi redescuberto para a súa reedición e reivindicación por sectores moi dispares, abandonando a súa condición de obra ideolóxica para converterse en patrimonio universal.
O pensamento de Lafargue
N' O dereito á preguiza, o autor fai unha defensa do soño da abundancia e o goce, e da liberación da escravitude do traballo, empregando o paradoxo como figura estilística para explicar mellor a doutrina marxista entre a clase obreira do seu tempo. Tomado como oposición á declaración do dereito ao traballo de 1848 (o subtítulo do libro é Réfutation du «Droit au travail» de 1848''), Lafargue defende que o traballo é o resultado dunha imposición do capitalismo, contrariamente á idea tradicional de reivindicación obreira, contrapoñendo o dereito á preguiza, máis acorde cos instintos da natureza humana, cos que se acadarían o dereito ao benestar e a culminación da revolución social.
Lafargue analiza as consecuencias da crise de superprodución que consideraba inevitable no sistema económico burgués, e que se manifestarían pola ruína do capitalismo, o paro e a miseria da clase operaria. Nun estadio previo, Lafargue considera e critica conceptos como o sobreconsumo, a existencia dunha clase doméstica de consumidores improdutivos, ou a creación de necesidades e mercados ficticios cos que o sistema capitalista facilitaría a saída e redución de vida útil dos produtos.
Lafargue conclúe que é necesaria a redución das xornadas laborais a "3 horas como máximo", e a mellora da capacidade adquisitiva da clase traballadora como solucións ás crises de superprodución periódicas, pero opoñéndose ao interese capitalista polo beneficio económico e apuntaba como exemplo as políticas realizadas entón en Inglaterra e os EUA en favor do maquinismo.
Non obstante, para Lafargue o maquinismo ou a introdución das máquinas nun sistema capitalista podería xeneralizar o paro e a miseria, mentres que no triunfo revolucionario, representarían o instrumento básico para "traballar o menos posible e gozar intelectual e fisicamente o máis posible".
Crítica
Para Pérez Ledesma, malia o rigor central de Lafargue, cae con frecuencia no uso de tópicos e apoloxías nas súas análises das formas de vida preindustriais que se axustan pouco á realidade histórica. Noutros fragmentos da súa obra tamén se recorre a caracterizacións étnicas coas que distingue aos diferentes pobos para os que o traballo é unha necesidade (entre eles cita aos galegos), aos que el considera libres á vez que demostra unha desconsideración cara aos traballos manuais na mesma liña que os filósofos da época clásica asentados entón nun sistema económico baseado no escravismo.
Os galegos n ' O dereito á preguiza
Paul Lafargue cita os galegos coma un exemplo negativo, canda escoceses, auverneses, pomeranos e chineses. En contraposición cita a españois e gregos como exemplo contrario.
Arrival (filme)
Produción
miniatura|Jeremy Renner en 2014. miniatura|Forest Whitaker en 2014. Xa se planeara unha adaptación do relato Story of Your Life, a cargo de Eric Heisserer, dende novembro de 2012. A rodaxe levaríase a cabo en Montreal, Quebec, coa participación da produtora FilmNation Entertainment. O 2 de abril de 2014, Deadline.com revelou que Denis Villeneuve fora elixido para dirixir unha adaptación do filme escrito por Eric Heisserer e coproducido por FilmNation Entertainment e Lava Bear Films. Amy Adams estaba "en conversacións iniciais" para o papel principal como a Dra. Louise Banks, unha experta lingüista.
O 14 de maio de 2014, a Paramount Pictures emitiu un comunicado de prensa indicando que adquirira os dereitos de distribución en América do Norte para a adaptación do filme —titulado daquela: Story of Your Life— co lanzamento tentativo para o 2016. Tanto o director Denis Villeneuve e a actriz Amy Adams foran confirmados para o proxecto, baseado "nun novo borrador dun guion" de Eric Heisserer. Jeremy Renner uniuse á película o 6 de marzo de 2015 para interpretar un profesor de física emparellado coa personaxe de Adams, ademais de estar relacionado co goberno para axudar a se comunicar cos alieníxenas. Forest Whitaker uniuse ao filme o 1º de abril de 2015, e Michael Stuhlbarg uniuse ao elenco como axente da CIA Halpern en xuño de 2015.
Rodaxe
A rodaxe comezou o 7 de xuño de 2015 en Montreal (Québec, Canadá), xusto despois de que Renner rematase a rodaxe de Captain America: Civil War.
O reino de Galicia en Arrival
No primeiro acto, case ao comezo do filme, a Dra. Louise Banks na clase de Lingüística avanzada, na universidade, fala do portugués e do motivo polo que soa diferente ao resto das linguas romances. A continuación fai referencia ao reino de Galicia como orixe da súa historia.
Na versión final do guión de rodaxe o diálogo da personaxe Louise Banks contén unha liña máis, xusto despois de dicir que «a lingua era unha forma de arte» engade «O xeito no que se escribía e se falaba tiña o seu xerme na estética». Nese momento un incidente interrompe a clase: a arribada, a chegada, que dá título á película.
Hidrograma
O hidrograma é un gráfico que mostra a variación no tempo dalgunha información hidrolóxica tal como o nivel da agua, o caudal, a carga de sedimentos... para un río, un regato ou unha canle. Tipicamente representa o caudal fronte ao tempo. Isto é equivalente a dicir que é o gráfico da descarga (L3/T) dun fluxo en función do tempo. Estes poden ser hidrogramas de tormenta e hidrogramas anuais, os que á súa vez se dividen en perennes e intermitentes.
Permite observar:
Os hidrogramas son útiles, entre outras cousas, para comparar os tempos de descarga e caudais pico de varias correntes ou cuncas hidrográficas, para así coñecer as diferenzas entre as súas capacidades de resposta ante avenidas.
Tipos
dereita|400px|miniatura|Exemplo dun hidrograma unitario (en castelán)
Hidrograma unitario
É a curva básica de resposta a unha unidade de precipitación que describe a forma na que unha cunca devolve un ingreso de choiva distribuído no tempo. Baséase no principio de que a dita relación entrada-saída é lineal, é dicir, que poden sumarse linealmente. Constrúese con base nun "Hidrograma en S", que, á súa vez, se constrúe detallando varias tormentas e os seus hidrogramas reais producidos.
Os seguintes pasos utilízanse na aplicación do método do hidrograma unitario:
Batalla de Muros
A batalla de Muros foi un combate naval que tivo lugar na ría de Muros o 25 de xullo de 1543, no que se enfrontaron 25 naves francesas e 16 españolas, no marco das guerras italianas do século XVI. A escuadra francesa estaba liderada por Jean de Clamorgan, e a española por Álvaro de Bazán, o Vello.
Historia
Tralo fracaso español do ano 1541 no que Carlos I tentara quitarlle a cidade de Alxer ó corsario turco Barbarossa, o rei francés Francisco I violou a Tregua de Niza e declaroulle de novo a guerra a España, aliado con Turquía, Dinamarca e Suecia. Debido a iso, vulíu para formar unha escuadra coa que combater ás forzas navais de España e Inglaterra, daquela aliadas. O propio monarca dirixiuse ó porto francés de Le Havre para dirixir os preparativos destinados a repeler calquera ataque inglés. Ó mesmo tempo, foille encomendado ó vicealmirante De Burye armar unha segunda escuadra para atacar España, que foi alistada nas localidades de Bordeos, Baiona e Saint-Jean-de-Luz. O rei Carlos I, temendo algunha acción francesa en augas do golfo de Biscaia, encargoulle a Álvaro de Bazán pai, capitán xeneral das galeras de España, que se trasladase ó mar Cantábrico e xuntase unha escuadra para tentar impedir o ataque francés. Para iso, don Álvaro formou unha escuadra con naves de Guipúscoa e Biscaia, amais das da Irmandade das Catro Vilas, xuntando axiña 40 naves de diversos tamaños, con base no porto cántabro de Laredo.
Cando Álvaro de Bazán pai recibiu a orde de transportar un corpo de infantería a Flandres, tivo que dividila escuadra, e fixo a viaxe a Bruxas con 15 das 40 naves, chegando a aló a finais de xuño. Xusto entón, os franceses remataron os seus preparativos, e a escuadra francesa partiu do porto de Baiona con 30 naves rumbo ás costas españolas. Na súa traxectoria foron apresados dous mercantes biscaíños, o cal alertou ó gobernador Sancho de Leiva, quen avisou a Álvaro de Bazán da presenza da escuadra francesa e do seu rumbo. Os franceses pasaron por augas de Laredo o 10 de xullo sen decatarse da presenza da escuadra española, polo cal seguiron a súa marcha cara a Galicia.
Yeva
Yeva (en Եվա) é un filme armenio de 2017 dirixido por Anahit Abad. O filme foi producido polo Centro Nacional de Cinema de Armenia e pola Fundación Farabi de Cinema de Irán, sendo a primeira longametraxe de Anahid Abad. Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Hidrograma
Hidrograma unitario
O método está limitado a cuncas homoxéneas.
Batalla de Muros
Historia
Pola banda francesa houbo 3000 mortos e feridos, e pola española 300 mortos e 500 feridos. O resultado da batalla foi o control militar de España sobre as augas do mar Cantábrico.
Yeva
Sinopse
Despois da morte do seu esposo, unha nai nova fuxe de Iereván á República de Artsakh coa súa filla para escapar dos seus sogros, mais os acontecementos séguena até alí.
Hidrograma
Hidrograma Sintético
É un hidrógrama unitario estimado con base en fórmulas que inclúen parámetros físicos da cunca en estudo como área, lonxitude do leito principal, pendente media e outros. Son os hidrogramas sintéticos máis coñecidos o triangular do USDA, o de Schneider e o de Clark.
Los sonámbulos
Los sonámbulos é un filme arxentino de 2019 dirixido por Paula Hernández. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A tensión xorde no seo dunha familia durante as vacacións de verán.
Niévroz
Niévroz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Carracelas, Rioaveso, Vilalba
Carracelas é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Happiness
Happiness (felicidade en inglés) pódese referir a:
Selección de rugby de Nova Zelandia
A Selección de rugby de Nova Zelandia, máis coñecida como os All Blacks, representa a Nova Zelandia en rugby. O rugby está considerado nestas illas un deporte nacional. O equipo conseguiu gañar até o momento tres campionatos do mundo: o inaugural de 1987, así como os de 2011 e 2015.
Os All Blacks posúen un récord de vitorias do 77% en xogos internacionais, sendo o único equipo masculino internacional con máis vitorias que derrotas contra todos os seus oponentes, incluído os British and Irish Lions (combinado de xogadores das distintas seleccións das Illas Británicas). Desde o seu debut internacional en 1903, os neozelandeses tan só perderon nalgunha ocasión contra seis dos diferentes dezanove rivais aos que se enfrontaron: Australia, Francia, Gales, Inglaterra, Irlanda e Suráfrica. Ademais, desde a introdución da Clasificación Mundial de World Rugby en 2003, Nova Zelandia ocupou o primeiro lugar máis tempo que o resto de seleccións combinadas.
Nova Zelandia compite anualmente contra as seleccións da Arxentina, Australia e Suráfrica en The Rugby Championship, torneo antes coñecido como o Torneo das Tres Nacións. Os neozelandeses conseguiron proclamarse campións deste torneo en dezaseis ocasións das vinte e tres disputadas. Cómpre destacar que os neozelandeses completaron en catro ocasións durante a súa historia o Grand Slam Tour (1978, 2005, 2008 e 2010), por vencer ás catro seleccións das Illas Británicas, as Home Nations, nun mesmo ano. Entre outros recoñecementos do equipo destacan o ser nomeado Equipo do Ano de World Rugby dez veces desde a creación do premio en 2001 ou o Premio Príncipe de Asturias do deporte en 2017. A nivel de xogadores cómpre destacar que quince antigos all-blacks forman parte do Salón da Fama do Rugby Internacional.
Historia
miniatura|200px|Nova Zelandia contra [[Selección de rugby de Inglaterra|Inglaterra]] A tradición remóntase a 1905 cando unha selección nacional de xogadores neozelandeses realizou unha xira polas Illas Británicas primeiro, quee posteriormente estendeuse a Francia e América. Nesta xira enfrontouse contra o máis selecto dos clubs ingleses, galeses, escoceses e irlandeses de rugby, así como aos poderosos combinados nacionais. A xira durou máis de seis meses (setembro de 1905 - febreiro de 1906) e os denominados The Originals, disputaron 33 partidos, gañando 31, empatando 1 e perdendo un só partido, contra Gales. A impresión que deixaron na patria do rugby foi tan grande, que desde entón Nova Zelandia foi ininterrompidamente considerada como unha das máis grandes potencias do rugby. Durante esta xira, ademais, fraguouse o nome que a día de hoxe aínda recibe a selección de Nova Zelandia, os All Blacks (todos de negro). Contrariamente ao que se cre, é probábel que este nome non se deba á indumentaria que levaban os xogadores de Nova Zelandia, senón á peculiar forma de entender o rugby dos seus xogadores, na que todos parecían traseiros (All Backs), dispostos a xogar "á man". Esta característica do xogo, vixente aínda hoxe en día en Nova Zelandia, fai dos All Blacks un referente no rugby equivalente ao da selección do Brasil no fútbol. Co tempo, o nome se terxiversaríase e de All Backs pasaríase a All Blacks.
En Nova Zelandia, ninguén era consciente que un grupo de xogadores de rugby fora a Inglaterra a demostrar as súas habilidades. A medida que os mellores clubs ingleses ían sendo derrotados por resultados escandalosos e as noticias do que sucedía ían filtrándose pouco a pouco nos xornais, un sentimento de unión nacional ao redor daquel equipo foi forxándose, chegando a converter a aqueles Originals en auténticos heroes ao seu regreso.
Ademais, o único partido perdido por Nova Zelandia, ante Gales, iniciou unha das máis grandes rivalidades no rugby, posto que só 5 seleccións nacionais foron capaces de derrotar aos All Blacks nun estadio de rugby: Inglaterra, Francia, Suráfrica, Australia e a citada Gales.
A partir de 1932 e na honra de Lord Bledisloe, naquel momento gobernador xeral de Nova Zelandia, iniciouse unha competición entre Australia e Nova Zelandia, a chamada Bledisloe Cup. Até 1981 disputouse de forma irregular, sen un calendario pre-establecido. A partir de 1981 e até 1995 xogouse de forma anual a dobre partido. A partir de 1995, e co fin da exclusión de Suráfrica das competicións deportivas a nivel internacional, introduciuse o torneo Tri Nations, á imaxe do Torneo das Seis Nacións, pero incluíndo ás tres mellores seleccións nacionais do hemisferio sur: Australia, Nova Zelandia e Suráfrica. A Bledisloe Cup dirímese nos dous partidos entre Nova Zelandia e Australia do Torneo Tri Nations.
En 1987, celebrouse a primeira Copa do Mundo de Rugby, en Nova Zelandia e Australia. Os All Blacks, claros favoritos, adxudicáronse sen demasiada oposición a Copa do Mundo derrotando a Francia na final.
Equipamento
miniatura|Camisola de 1905
A camisola actual dos All Blacks é totalmente negra, co logo de Adidas e o fieito prateado da NZRU na fronte. Na xira por Australia de Nova Zelandia (a primeira xira fora das illas) o xersei que utilizaban era moi distinto ao actual, nesa época o equipo levaba unha camisola azul escuro cun fieito dourado á esquerda. En 1893 a Federación de Rugby de Nova Zelandia estipulou na súa reunión anual que o uniforme sería negra co fieito prateado e pantalóns brancos.
O xersei dos neozelandeses é aínda hoxe en día considerado o xersei de rugby máis recoñecíbel. Recentemente volveuse tradicional o levar unha papoula bordada na manga nos seus partidos contra a selección francesa durante as xiras de fin de ano, para honrar aos soldados mortos que morreron nos campos de batalla en Europa. En declaración do capitán Richie McCaw:
Adidas actualmente paga á Federación de rugby de Nova Zelandia 200 millóns de dólares por 9 anos, coa esperanza de que os All Blacks gañen arredor do 75% dos seus partidos. Nike tamén tivo a intención de patrocinar a Nova Zelandia, mais fixouse en Tiger Woods en troques.
O equipamento suplente foi tradicionalmente branco con pantalóns negros porén, actualmente a camisola é de cor prateado con pantalóns negros.
O himno
God defend New Zealand (en galego Deus defenda Nova Zelandia) é o himno nacional de Nova Zelandia, compartindo rol con God Save the Queen. A letra foi composta orixinariamente por Thomas Bracken en 1870. John Woods realizou a música en 1876e o himno foi declarado oficial en 1940.
A Haka
En agosto de 2005, antes do partido do Tri Nations entre Nova Zelandia e Suráfrica no estadio de Carisbrook en Dunedin, os All Blacks representaron unha nova haka Kapa o Pango, especialmente composta por Derek Lardelli e "...deseñada para reflectir a bagaxe multi-cultural da Nova Zelandia actual — en particular a influencia das culturas polinesias". Kapa o Pango representase en ocasión especiais, non sendo unha tentativa de substituír Ka Mate. Esta haka remata co que se interpretou coma un xesto de "corte de pescozo", o que foi unha fonte controversia e que deu lugar a acusacións de que Kapa o Pango alenta a violencia, enviando unha mensaxe equivocada ao seus fans. Porén, de acordo con Derek Lardelli, o xesto representa "o debuxo da enerxía vital no corazón e os pulmóns".
En novembro de 2006, no Millennium Stadium de Cardiff, Nova Zelandia representou a haka no vestiario antes do partido en lugar de no terreo de xogo inmediatamente antes do saque inicial, logo dun desacordo coa Federación Galesa de Rugby (WRU), que quería que Gales cantase o seu himno nacional, Hen Wlad Fy Nhadau, despois da haka.
A representación da popular Haka Ka Mate é a seguinte:
Estadios representativos dos All Blacks
miniatura|dereita|150px|Westpac Stadium Ao contrario que os outros equipo nacionais, os All Blacks carecen dun estadio principal para os seus partidos na casa, xogan arredor de tódolos grandes estadios de Nova Zelandia, o que permite á federación non facer privilexión dunhas provincias sobre outras.