cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Actina
Outros procesos biolóxicos
O estudo clásico da función da actina circunscribíaa ao mantemento do citoesqueleto e, por tanto, á organización e movemento dos orgánulos e determinación da forma celular. Porén, o papel da actina é bastante máis amplo na fisioloxía celular eucariota; e mesmo existen elementos semellantes en procariotas.
Cidade metropolitana de Nápoles
Economía
A industria concéntrase en Nápoles e nas súas poboacións máis próximas. Outros sectores de actividade económica son os servizos públicos e a administración pública, que empregan a case un terzo da poboación activa. Outras actividades importantes son o comercio, os transportes, a construción, os servizos bancarios, a agricultura e o turismo.
Antidepresivo
Hábito e dependencia
Pénsase que os antidepresivos non producen hábito, aínda que a supresión brusca pode causar efectos adversos. Os antidepresivos crean poucos ou ningún cambio inmediato no estado de ánimo e requiren normalmente varias semanas para comezar a ter efecto. Os antidepresivos non teñen as mesmas características adictivas doutras substancias, como a nicotina, a cafeína, e outros estimulantes. Con todo, existe controversia sobre a definición da adicción no caso dos antidepresivos. Algúns autores argumentan que os antidepresivos non cumpren os requisitos xeralmente aceptados para esa definición. Aínda que determinados antidepresivos poden orixinar síntomas de privación (síndrome de abstinencia) ao retiralo, que producen impulsos de volver ás doses anteriormente tomadas. A fin de evitar eses síntomas de privación, diminúese lentamente a dose nun período de varias semanas.
Actina
Outros procesos biolóxicos
miniatura|Esquema dunha [[zonula occludens ou unión estreita, un tipo de estrutura de unión celular que cohesiona os epitelios. A actina é un dos elementos das ancoraxes mostrados en verde.]]
Antidepresivo
Hábito e dependencia
Non deben tomarse en ningún caso antidepresivos sen prescrición médica. A selección dun antidepresivo e da dose axeitada para un determinado caso e unha persoa específica, é un proceso longo e complicado que require o coñecemento dun profesional. Algúns antidepresivos poden empeorar inicialmente a depresión, mesmo con pensamentos de suicidio, así como inducir ansiedade ou crear agresividade. En certos casos, un antidepresivo pode provocar tamén un cambio na forma de manifestarse a depresión orixinando teimas e hipomanías, acelerar o patrón de ciclos de estados de ánimo altos e baixos, ou inducir o desenvolvemento dunha psicose nun paciente con depresión que non era psicótico antes de tomar o antidepresivo.
Cidade metropolitana de Nápoles
Demografía
Aínda que ocupa só o 8,6 % do territorio da Campania, a cidade metropolitana alberga a máis da metade da poboación rexional. Por iso unha peculiar característica en moitos municipios napolitanos é a elevada densidade da poboación: 26 municipios superan os 30 000 habitantes, e destes 12 tieñen máis de 50 000 residentes.
Actina
Patoloxía molecular
Na maioría dos mamíferos existen seis xenes diferentes para a actina. Dous deles están relacionados co citoesqueleto (ACTB e ACTG1) mentres que as catro restantes o están co músculo esquelético (ACTA1), músculo liso (ACTA2), músculo liso entérico (ACTG2) e co músculo cardíaco (ACTC1). As mutacións que afectan a estes xenes eran descoñecidas ata 1998, e viuse que producen miopatías, variacións no tamaño e a función cardíaca e xordeira. Ademais, a actina do citoesqueleto está implicada no mecanismo de patoxenicidade de moitos axentes infecciosos, entre eles o VIH. A inmensa maioría das mutacións que afectan á actina son de tipo puntual e teñen un efecto dominante, agás polo menos seis mutacións de miopatía nemalínica. Isto débese a que en moitos casos a variedade mutante do monómero de actina actúa como unha "tapa" que impide a elongación da actina F.
Cidade metropolitana de Nápoles
Principais municipios
Municipios con máis de 50 000 habitantes:
Antidepresivo
Efectos secundarios
A miúdo os antidepresivos poden causar efectos secundarios ou colaterais. A incapacidade para tolerar eses efectos é a causa máis común da suspensión dun antidepresivo, aínda que resulte eficaz. Estes efectos son máis xerais (soño, dor de estómago, dor de cabeza, debilidade corporal e hiperactividade ao mesmo tempo.)
Xerais
Aínda que os fármacos máis recentes teñen unha menor cantidade de efectos colaterais, ás veces os pacientes informan de efectos colaterais graves asociados coa súa suspensión, particularmente coa paroxetina e a venlafaxina [cita Adicionalmente, unha certa porcentaxe de pacientes non responden ós medicamentos antidepresivos. Outra vantaxe dalgúns antidepresivos máis novos é que poden mostrar o seu efecto en poucos días (tan poucos como 5 días), en tanto que a maioría tarda catro ou cinco semanas en mostrar un cambio no ánimo. Con todo, algúns estudos mostran que eses novos medicamentos tamén terían maior probabilidade de producir disfunción sexual entre moderada e grave. Por outra banda, hai medicamentos en probas que parecen ter un perfil mellorado en relación á disfunción sexual e outros efectos secundarios importantes.
Os inhibidores da monoaminooxidasa (IMAO) poden producir unha reacción hipertensiva perigosa, mesmo potencialmente letal, se se toman con alimentos que conteñan altos niveis de tiramina, tales como os queixos maduros, carnes curadas ou extractos de fermento. De igual forma, entraña riscos serios a toma de determinados medicamentos de prescrición médica e tamén de fármacos de venda libre. Calquera paciente que estea sendo sometido a tratamento con medicamentos inhibidores da MAO debería ser controlado estritamente polo seu psiquiatra, ao cal sempre debería consultar antes de tomar outro medicamento. Estes pacientes deberán informar ós outros médicos, incluso dentistas, de que toman estes antidepresivos, a fin de que non administren fármacos nin anestesia sen o debido coñecemento.
Aínda que parece un paradoxo, os estudos indican que a ideación suicida é un compoñente relativamente común nas fases iniciais da terapia antidepresiva, e pode ser aínda máis prevalente nos pacientes máis novos tales como os preadolescentes e os adolescentes. Por iso é importante que outros membros da familia e aquelas persoas relacionadas afectivamente, vixíen o comportamento dos pacientes novos, en especial durante o primeiras oito semanas da terapia.
Sexuais
A disfunción sexual é un efecto secundario común, especialmente cos SSRI. En moitos casos, o bupropión, un inhibidor de recaptación dual (NE e DÁ), produce un incremento moderado da libido, debido ao aumento da actividade dopaminérgica. Este efecto tamén se observa cos inhibidores da recaptación da dopamina, os estimulantes do sistema nervioso central e os agonistas da dopamina. Este mecanismo débese ao aumento da produción de testosterona (causada pola inhibición da prolactina) e un aumento da síntese do óxido nítrico. Demostrouse que a apomorfina, a nefazodona e a nitroglicerina reparan algunha disfunción sexual grazas ao aumento da actividade de óxido nítrico. Comunicouse que os IMAO teñen a menor cantidade de efectos negativos sobre a función sexual e a libido, particularmente a moclobemida. Informouse que o betanechol combate a disfunción sexual inducida por IMAO mediante as súas propiedades de agonista colinérgico, é dicir, estimulando a función da acetilcolina.
Soño
Practicamente todos os antidepresivos principais suprimen a fase REM (Rapid Eye Movement) do soño. De feito, propúxose que a eficacia clínica destes medicamentos deriva en gran parte dos seus efectos supresores sobre o soño REM. Os IMAO suprimen de forma completa o soño REM, en tanto que os ATC e os ISRS evidenciaron que producen reducións puntuais e sostidas do soño REM. Por outra banda, un efecto secundario que se dá con frecuencia na maioría dos antidepresivos é o aumento dos soños vívidos, incluso os pesadelos.
Opioides
Por moito tempo coñeceuse ao opio como antidepresivo. Varios opioides usáronse como antidepresivos ocasionais até mediados dos anos 1950, época en que deixaron de utilizarse de forma definitiva debido á súa natureza adictiva, ao seu perfil de efectos secundarios, e, sobre todo, á aparición dos primeiros medicamentos antidepresivos.
Hoxe en día, o uso dos opioides no tratamento da depresión é un enorme tabú no campo médico, debido a súa asociación co abuso da droga. En consecuencia, a investigación progresou de maneira moi lenta.
Un reducido estudo clínico, levado a cabo na escola de medicamento de Harvard en 1995, demostrou que a maioría dos pacientes con depresión maior, monopolares, non-psicóticos e refractarios ao tratamento, podían ser tratados con éxito cun medicamento opioide chamado buprenorfina.
Reaccións secundarias coas comúns receitas médicas para o soño con antidepresivos
Para recetar antiepilépticos como o común Tegretol® (carbamazepina) a persoas que padecen do soño débese facer un recoñecemento sanguíneo preliminar sobre herdanzas de fallos de litio, a medula ósea, dopamina, noradrenalina e serotonina. Isto coa finalidade de evitar efectos secundarios graves en pacientes precisamente porque a carbamazepina non se debe usar en pacientes con an­che­­cedentes de depresión da medula ósea, hipersen­si­bi­lidade ao fármaco, miastenia gravis, porfiria ­aguda inter­mitente, ou sensibilidade coñecida a calquera dos com­postos tricíclicos como amitriptilina, desipramina, imipramina, protriptilina, nortriptilina etc. De igual xeito e por razóns teóricas non se recomenda o seu uso con inhibidores da monoaminooxidasa (MAO).
Cidade metropolitana de Nápoles
O nacemento da cidade metropolitana de Nápoles
O 1 de xaneiro de 2015 a provincia de Nápoles foi substituída pola cidade metropolitana de Nápoles, con arranxo á Lei 142 do 8 de xuño de 1990, á reforma do artigo 114 da Constitución da República Italiana, á Lei 42 do 5 de maio de 2009 sobre as autonomías locales, e á Lei 56 do 7 de abril de 2014. O seu territorio coincide exactamente co da suprimida provincia de Nápoles.
Antidepresivo
Ácido gama hidroxibutírico
Algúns investigadores usaron o ácido gama-hidroxibutírico (GHB) como antidepresivo. Claude Rifat, un biólogo francés, conduciu algunhas investigacións sobre o potencial antidepresivo desta substancia. Rifat notou que o GHB non produciu os efectos de bloqueo emocional causados en ocasións polos antidepresivos convencionais, senón que, pola contra, intensificaba as sensacións agradables e de gratificación no paciente, á vez que resultaba eficaz contra a depresión. Con todo, o GHB foi prohibido polas autoridades sanitarias, fóra do seu uso como tratamento para a narcolepsia baixo estrita supervisión facultativa.
Cidade metropolitana de Nápoles
O nacemento da cidade metropolitana de Nápoles
Os órganos da nova entidade son:
Antidepresivo
Ácido graxo omega 3
Algúns investigadores indican que altas cantidades de ácido graxo omega 3 poderían diminuír os efectos da depresión,
Laurentian's Atoll
Laurentian's Atoll é un EP da banda de post-rock *shels, publicado o 19 de novembro de 2007 a través dos selos Undergroove e Shelsmusic.
Antidepresivo
Medicamentos alternativos
Os tratamentos alternativos para a depresión, tales como os remedios herbais, por exemplo, a herba de San Juan (hypericum perforatum) e o derivado de aminoácidos SAM gañaron seguidores en anos recentes.
Pasatiempos
Historia e características
Apareceu en decembro de 1893. Integramente escrito por Enrique Labarta Pose que publicou nel escritos en prosa e poemas, estaba ilustrado con debuxos de Urbano González. Publicou catro volumes, rematando en 1894.
Cidade metropolitana de Nápoles
O nacemento da cidade metropolitana de Nápoles
O 12 de outubro de 2014 tiveron lugar as eleccións de segundo nivel (indirectas: o electorado está composto polos concelleiros dos municipios metropolitanos, cuxo número varía segundo a poboación destes) para elixir aos 24 membros do Consello metropolitano.
Antidepresivo
Medicamentos alternativos
Outros ensaios apuntan a que o efecto da acupuntura sería parecido ao do antidepresivo amitriptilina. Tamén se apuntou a que a acupuntura induce a que o corpo produza maiores niveis de endorfinas. Tamén se usaron os suplementos dietéticos de triptófano como antidepresivos naturais, aínda que están prohibidos en moitos países, debido a impurezas que causan unha enfermidade do sangue. Hai algúns resultados de investigación prometedores sobre suplementos dietéticos de 5-HTP, unha substancia química que produce o organismo a partir do triptófano para crear serotonina. Non obstante, necesítanse estudos adicionais en profundidade para poder obter conclusións máis sólidas.
Cidade metropolitana de Nápoles
O nacemento da cidade metropolitana de Nápoles
280px|miniatura|As seis macroáreas da cidade metropolitana.
O 11 de xuño de 2015 foi votado e aprobado polo Consello e a Conferencia metropolitana o estatuto da entidade.
Símbolos
150px|esquerda|miniatura|O "Corcel do Sol", símbolo da cidade metropolitana de Nápoles. No escudo da cidade metropolitana de Nápoles figura un cabalo rampante negro sobre fondo dourado. Trátase do Corsiero del Sole (en galego "Corcel do Sol"), unha alegoría do espírito indomábel do poblo napolitano desde o século XIII.
No lugar onde hoxe se sitúa a Basílica de Santa Restituta, actualmente incorporada á Catedral de Nápoles, en tempos antigos encontrábase o Templo de Apolo, cuxos restos aínda se poden admirar na ábsida e na nave. Cerca do Templo levantábase unha colosal estatua en bronce representando a un cabalo rampante; segundo as lendas locais, fora esculpido por Virxilio cun feitizo e posuía o poder milagroso de curar aos cabalos enfermos. Tamén se conta que cando Conrado IV de Suabia (Conrado von Hohenstaufen, duque de Suabia, rei de Sicilia, rei de Xerusalén e rei de Romanos), fillo de Frederico II Hohenstaufen, conquistou a cidade, fixo poñer un bocado na boca do cabalo para aplacar o desenfreo do pobo. Sendo obxecto destes rituais pagans, a estatua foi fundida en 1322 por orde do arcebispo Matteo Filomarino, e o seu bronce usaríase para realizar as campás da Catedral.
O cabalo apareceu como símbolo identificativo de dous Sedili (consellos medievais de Nápoles): o Sedile de Capuana e o de Nilo. Posteriormente, o Corcel do Sol converteuse no símbolo do Reino de Nápoles e da provincia de Nápoles.
Actina
Asociada ao xene ACTA1
ACTA1 é o xene que codifica a isoforma α da actina humana, presente principalmente no músculo esquelético, e que tamén se expresa no músculo cardíaco e na glándula tiroide. A súa secuencia consta de sete exóns, que producen cinco transcritos coñecidos. En 2006, o ENMC (European Neuromuscular Centre) publicara 116 mutacións relacionadas con patoloxías coñecidas como actinopatías. A maior parte delas consisten en substitucións puntuais de aminoácidos, que en moitos casos poden ser asociadas co fenotipo que determina a gravidade e o curso da doenza.
miniatura|[[Miopatía nemalínica|Bastóns nemalínicos xigantes producidos mediante a transfección cunha secuencia de ACTA1 portadora dunha mutación responsable da miopatía nemalínica. ]]
Maniféstanse alterando a estrutura e a función do músculo esquelético producindo tres formas de miopatía: miopatía nemalínica tipo 3, miopatía conxénita con exceso de microfilamentos (CM) e miopatía conxénita con desproporción de tipos de fibra (CFTDM). Tamén se detectaron mutacións que producen miopatías core (con zonas desprovistas de actividade oxidativa). Aínda que os seus fenotipos son similares, ademais da miopatía nemalínica típica e a de bastóns intranucleares, algúns especialistas distinguen un tipo de miopatía, chamada actínica da miopatía nemalínica. Na primeira acumúlanse agregados de actina en troques dos típicos bastóns. Un paciente pode mostrar máis dun destes fenotipos na biopsia. Os síntomas máis habituais consisten nunha morfoloxía facial típica (facies miopática), debilidade muscular e atraso no desenvolvemento motor e dificultades respiratorias. O curso, a gravidade e a idade de aparición son moi variables, e encóntranse formas de miopatía solapadas. Na miopatía nemalínica aparecen unhas estruturas non patognomónicas en diversas localizacións das fibras musculares tipo 1 coñecidas como "bastóns nemalínicos", cunha composición similar á dos discos Z do sarcómero.
A patoxénese é moi variada. Moitas mutacións danse na zona da fenda da actina, próximas ao lugar de unión para os nucleótidos, mentres que outras se dan no dominio 2, ou nas zonas de interacción coas proteínas asociadas, o que explica a gran variedade de agregados que se forman nestes casos, como corpos nemalínicos, intranucleares ou corpos cebra. Na miopatía nemalínica prodúcense cambios no pregamento e nas propiedades de agregación da actina, e tamén na expresión doutras proteínas asociadas. Nalgunhas variantes nas que se encontran corpos intranucleares, o cambio no pregamento agocha o sinal de exportación nuclear, de tal xeito que a agregación da forma mutante de actina se produce no núcleo celular. Ao contrario, parece que nas mutacións de ACTA1 que dan lugar a CFTDM está máis afectada a función sarcomérica que a propia estrutura. En traballos recentes tratouse de aclarar o aparente paradoxo de que non exista unha correlación clara entre a abundancia de bastóns e a debilidade muscular. Parece ser que algunhas mutacións particulares poden inducir unha maior taxa de apoptose nas fibras musculares de tipo II.
miniatura|esquerda|200px|Posición de sete mutacións significativas das distintas actinopatías relacionadas con [[ACTA1. ]]
1129
Mortes
Historia ano a ano
Actina
No músculo liso
Existen dúas isoformas que codifican actinas do músculo liso:
ACTG2 codifica a isoforma máis longa de actina, que ten nove exóns, un deles, o situado no extremo 5', que non se traduce. Trátase dunha γ actina que se expresa no músculo liso entérico. Non se atoparon mutacións que se correspondan a patoloxías neste xene, aínda que se viu mediante microarrays que esta é a proteína que, con diferenza, máis aumenta a súa expresión nos casos de resistencia á quimioterapia con cisplatino.
ACTA2 codifica unha α actina localizada no músculo liso, e tamén no músculo liso vascular. A mutación MYH11 podería ser responsable de polo menos un 14% dos casos de aneurismas de aorta torácica hereditarios, concretamente o tipo 6, porque a variante mutada produce unha ensamblaxe incorrecta dos filamentos e unha redución da capacidade de contracción do músculo liso vascular. Nestes individuos obsérvase unha dexeneración aórtica medial, con áreas de desorganización e hiperplasia, e estenose dos vasa vasorum da aorta. O número de doenzas nas que se cre que podería estar implicado este xene está en aumento. Foi relacionado coa enfermidade de Moyamoya, e parece ser que algunhas mutacións en heterocigose poderían predispoñer a moitas patoloxías vasculares, como o aneurisma de aorta torácica e a cardiopatía isquémica. A α-actina do músculo liso tamén é un interesante marcador para avaliar a progresión da cirrose hepática.
No músculo cardíaco
miniatura|Sección de [[corazón de rato que mostra signos de miocardiopatía dilatada. ]]
Describíronse varios trastornos estruturais que orixinan unha disfunción cardíaca asociados a mutacións puntuais neste xene, como a miocardiopatía dilatada tipo 1R e a miocardiopatía hipertrófica tipo 11. Recentemente viuse que algúns defectos do septo atrial tamén poderían estar relacionados con estas mutacións.
No caso da cardiomiopatía dilatada estudáronse dous casos nos que en ambos os dous se produce unha substitución en aminoácidos moi conservados pertencentes aos dominios que se unen aos discos Z e discos intercalados, todo o cal leva á hipótese de que a dilatación se produce por un defecto de trasmisión da forza contráctil nos miocitos.
As alteracións de ACTC1 son responsables de menos do 5% das cardiomiopatías hipertróficas. Demostrouse tamén a existencia de varias mutacións puntuais, como son:
A patoxénese parece obedecer a un mecanismo compensatorio: as proteínas mutantes actuarían como "tóxico" cun efecto dominante, diminuíndo a capacidade de contracción cun rendemento mecánico anormal, de modo que a hipertrofia, que adoita ser tardía, sería consecuencia dunha resposta normal do músculo cardíaco ao estrés.
Recentemente atopáronse mutacións de ACTC1 implicadas noutros dous procesos patolóxicos: a miocardiopatía restritiva idiopática infantil, e o miocardio ventricular esquerdo non compacto.
Nas actinas citoplasmáticas
O locus ACTB é moi complexo. Existen moitos pseudoxenes repartidos por todo o xenoma, e a súa secuencia contén seis exóns que poden dar lugar ata 21 transcritos diferentes por splicing alternativo, coñecidos como actinas β. En correspondencia con esta complexidade, tamén os seus produtos teñen localizacións e forman parte de procesos moi distintos (citoesqueleto, complexo NuA4 histona-aciltransferase, núcleo celular) e asociáronse a este mecanismo gran cantidade de procesos patolóxicos (carcinomas, distonía xuvenil, mecanismos de infeccións, malformacións no sistema nervioso e invasividade de neoplasmas, entre outras). Atopouse unha nova forma de actina kappa, que parece substituír a actina β en procesos tumorais.
esquerda|miniatura|Imaxe de [[microscopio confocal na que se revela mediante anticorpos específicos a rede cortical de actina. Igual que na distonía xuvenil, obsérvase unha interrupción das estruturas do citoesqueleto, neste caso producida mediante citocalasina D. ]]
Ata o momento puidéronse detectar tres procesos patolóxicos que se deben a unha alteración directa da secuencia dun xene:
ACTG1 é o locus que codifica a proteína da γ actina citosólica responsable da formación de microfilamentos do citoesqueleto. Contén 6 exóns, dando lugar a 22 ARN mensaxeiros distintos, o cal produce 4 isoformas completas, posiblemente expresadas dunha forma dependente de tecido. Tamén ten dous promotores alternativos. Atopouse que as secuencias traducidas deste locus e o da β actina son máis semellantes do agardado, o que suxire que puido existir unha secuencia ancestral común que sufriu duplicación e conversión xénica.
Desde o punto de vista patolóxico, asociouse a procesos como a amiloidose, a retinite pigmentosa, mecanismos de infección, enfermidades renais e diversas perdas auditivas conxénitas.
Relacionadas con seis mutacións puntuais autosómicas dominantes na secuencia, encontramos diversas formas de perdas de audición, en especial a sensorineural tipo 20/26. Parece que afectan de forma específica aos estereocilios das células ciliadas do órgano de Corti. A β actina é a proteína máis abundante nos tecidos humanos, pero non así nas células ciliadas, o que explicaría a localización da patoloxía. Por outra parte, parece que a maior parte destas mutacións afectan a zonas de unión con outras proteínas, en especial a actomiosina. Algúns experimentos suxiren que o mecanismo patoxénico deste tipo de xordeira se debe a que a actina F dos mutantes sería máis sensible do habitual á cofilina.
Por outra parte, aínda que non se ten constancia de ningún caso patolóxico, sábese que a γ actina tamén se expresa no músculo esquelético, e aínda que en cantidades moi pequenas, os modelos animais mostraron que a súa ausencia podería dar lugar a miopatías.
Outros mecanismos patolóxicos
Algúns axentes infecciosos utilizan a actina, especialmente a citoplasmática, no seu ciclo de vida. En bacterias existen basicamente dúas formas desta utilización:
Ademais do exemplo citado anteriormente, nas etapas iniciais da internalización dalgúns virus, notablemente o VIH, estimúlase a polimerización da actina, por exemplo inactivando a cofilina.
Nos procesos de invasión das células cancerosas, as protrusións baseadas en actina desempeñan un papel aínda non determinado.
Evolución
O citoesqueleto eucariota ten algúns compoñentes que presentan unha grande semellanza ao longo da escala filoxenética, especialmente a actina e a tubulina. Por exemplo, a proteína codificada polo xene ACTG2 de humanos posúe unha equivalencia absoluta cos ortólogos presentes en rata e rato, aínda que a nivel de nucleótidos a identidade diminúe ao 92 %. Porén, existen maiores diferenzas cos equivalentes en procariotas (FtsZ e MreB), que, á súa vez, presentan unha identidade de secuencia de entre un 40−50% entre as distintas especies de bacterias e arqueas. Algúns autores suxiren que a proteína ancestral que deu lugar ao modelo básico de actina eucariota aseméllase ás do citoesqueleto bacteriano presentes na actualidade.
miniatura|Estrutura de [[MreB, unha proteína bacteriana cunha estrutura tridimensional que se asemella á da actina G.]]
Alguúns autores salientan que a actina, a tubulina e as histonas, un tipo de proteínas implicadas na estabilización e regulación do ADN, presentan similitudes na súa capacidade de unir nucleótidos e no seu funcionamiento baseado no aproveitamento do movemento browniano, e suxiren que todas elas poderían derivar dun devanceiro común. Por tanto, os mecanismos evolutivos diversificaron a proteína ancestral nas variantes hoxe presentes, conservando, entre outras, as actinas como moléculas eficaces para abordar procesos biolóxicos antigos e esenciais, como a endocitose.
Aplicacións
O aproveitamento da actina nos laboratorios de ciencia e tecnoloxía deriva da súa participación como pista sobre a que se moven motores moleculares como a miosina (tanto no músculo coma fóra del), e da súa presenza necesaria para o funcionamento celular. Tamén se usa como ferramenta de diagnóstico, xa que algunhas variantes anómalas da actina están relacionadas coa aparición de patoloxías.
Historia
En 1942, Straub desenvolveu unha nova técnica para a extracción de proteínas musculares que lle permitía illar cantidades substanciais de actina relativamente pura. Este método é o mesmo que esencialmente se utiliza nos laboratorios actualmente. Szent-Györgyi describira previamente unha forma máis viscosa de miosina, producida por extraccións lentas en músculo, como "miosina activada", e, como a proteína de Straub producía o efecto activador, denominouna actina. A viscosidade diminuía se se engadía ATP á mestura de ambas as proteínas, coñecida como actomiosina. O traballo de ambos os investigadores non puido publicarse nos países occidentais debido ao ambiente bélico da segunda guerra mundial, pero saíu á luz en 1945 ao publicarse como suplemento na Acta Physiologica Scandinavica. Straub continuou traballando na actina ata 1950, publicando que podía unirse ao ATP e que, durante a súa polimerización para formar microfilamentos, hidrolizábase a ADP + Pi, que permanecía unido ao microfilamento. Straub suxeriu que esta reacción desempeñaba un papel na contracción muscular, pero isto só é certo no caso do músculo liso e non se verificou experimentalmente ata 2001.
A secuencia de aminoácidos completárona Elzinga e colaboradores en 1973, e a estrutura cristalográfica da actina G determinárona en 1990 Kabsch e colaboradores, aínda que se trataba dun cocristal no que formaba un complexo coa desoxirribonuclease I, e nese mesmo ano Holmes e colaboradores propuxeron un modelo para a actina F. Este procedemento de cocristalización con diferentes proteínas foi empregado repetidamente durante os seguintes anos, ata que en 2001 se conseguiu cristalizar a proteína illada xunto con ADP. Foi posible grazas ao emprego dun conxugado de rodamina que impedía a polimerización bloqueando o aminoácido cys-374. Ese mesmo ano produciuse o falecemento de Christine Oriol-Audit, a investigadora que en 1977 conseguiu cristalizar por primeira vez a actina en ausencia de proteínas unidas á actina (ABP). Os cristais eran demasiado pequenos para a tecnoloxía da época.
Aínda que actualmente non existe un modelo de alta resolución da forma filamentosa, o equipo de Sawaya realizou en 2008 unha aproximación máis exacta baseándose en múltiples cristais de dímeros de actina que contactan en diferentes lugares. Este modelo foi refinado polo propio autor e por Lorenz. Outros enfoques, como o uso de criomicroscopia electrónica ou radiación sincrotrón permitiron recentemente aumentar o nivel de resolución e comprender con maior profundidade a natureza das interaccións e os cambios conformacionais implicados na formación do filamento de actina.
Bro Gwened
Bro Gwened (tamén Bro Wened, Broereg ou Bro Erec en bretón, Vannetais ou Pays Vannetais en francés) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 222 vilas nun territorio de 5.649 km² e unha poboación de 657.110 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Gwened.
Grafila
miniatura|[[Anverso dunha moeda sasánida con gráfila de puntos]] A grafila dunha moeda é a parte elevada que rodea completamente o seu contorno por ambas as caras, o anverso e o reverso. Cómpre non confundila co canto da moeda, coñecido tamén como "terceira cara". A grafila aparece adoito adornada con puntiños, liñas e outras figuras. miniatura|Disco sen cuñar, rodeado só por unha grafila continua ou listel Cando carece destes adornos e se limita a unha liña continua polo bordo exterior do disco denomínase adoito listel.
SNAP25
A proteína asociada ao sinaptosoma 25 (SNAP25 ou SNAP-25 do inglés sinaptosomal-associated protein 25) é unha proteína t-SNARE de 25 kDa que está codificada en humanos no xene SNAP25 situado no cromosoma 20, que intervén na fusión das membranas das vesículas sinápticas durante a neurotransmisión. A SNAP-25 é un compoñente do complexo trans-SNARE, o cal se propón para explicar a especificidade da fusión de membranas e para executar directamente a fusión ao formar un complexo apertado que une a membrana da vesícula sináptica cargada de neurotransmisor e a membrana plasmática da neurona presináptica.
Estrutura e función
miniatura|esquerda|360px|Maquinaria molecular que impulsa a exocitose na liberación de neuromediadores. O complexo [[SNARE central está formado por catro hélices α procedentes da sinaptobrevina, sintaxina e SNAP-25 (que contribúe con dúas hélices), mentres que a sinaptotagmina serve como un sensor do Ca2+ e regula intimamente a unión en cremalleira do SNARE. ]]
A SNAP-25 é unha proteína Q-SNARE, ancorada na cara citosólica da membrana plasmática por medio de cadeas laterais palmitoíl unidas covalentemente a residuos do aminoácido cisteína do medio da molécula. Isto significa que SNAP-25 non contén un dominio transmembrana.
A SNAP-25 foi identificada como a molécula que contribúe con dúas hélices α ao complexo SNARE, que é un dominio formado por un complexo de catro hélices α. O complexo SNARE participa na fusión de vesículas, o cal implica o atraque e a fusión dunha vesícula coa membrana plasmática para realizar a exocitose. A sinaptobrevina, unha proteína que pertence á familia da proteína de membrana asociada a vesículas (VAMP), e a sintaxina-1 tamén contribúen a formar o conplexo SNARE proporcionando unha hélice α cada unha. A SNAP-25 ensámblase coa sinaptobrevina e a sintaxina-1 e a unión selectiva destas proteínas permite que se produza o atraque de vesículas e a fusión na súa correcta localización.
Para formar o complexo SNARE, a sinaptobrevina, sintaxina-1, e SNAP-25 asócianse e empezan a enrolarse unha sobre as outras para formar unha estrutura cuaternaria de hélice superenrolada (coiled coil). As hélices α da sinaptobrevina e da sintaxina-1 únense ás da SNAP-25. A sinaptobrevina únese á hélice α preto do C-terminal de SNAP-25, mentres que a sintaxina-1 se une á hélice α preto do N-terminal.
A SNAP-25 inhibe as canles de calcio reguladas por voltaxe dos tipos P, Q, e L presinápticos e interacciona co dominio C2B da sinaptotagmina de modo independente do Ca2+. En sinapses glutamatérxicas, a SNAP-25 fai diminuír a resposta ao Ca2+, mentres que está ausente de forma natural en sinapses GABAérxicas.
Hai dúas isoformas (variantes de splicing alternativo do ARNm) da SNAP-25, que se denominan A e B. Hai nove diferenzas en residuos de aminoácidos entre estas dúas isoformas, incluíndo unha relocalización dun dos catro residuos de cisteína. As principais características destas isoformas son as que se indican na táboa:
Importancia clínica
En correspondencia coa súa resposta á regulación do Ca2+ sináptico, a deleción en heterocigotos do xene da SNAP-25 en ratos ten como resultado un fenotipo hiperactivo similar ao do trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH). En ratos heterocigotos, obsérvase unha diminución na hiperactividade tratándoos con dextroanfetamina (ou Dexedrina), un ingrediente activo do fármaco para TDAH Adderall. As delecións homocigotas do xene de SNAP-25 son letais. Estudos posteriores suxeriron que polo menos algunhas das mutacións no xene de SNAP-25 en humanos poderían predispoñer ao TDAH.
Un estudo de asociación de xenoma amplo sinalou que o polimorfismo rs362584 neste xene estaba posiblemente asociado co trazo de personalidade de neuroticismo. A toxinas botúlicas A, C e E clivan o SNAP-25 o que orixina a parálise no botulismo clinicamente desenvolvido.
Interaccións
A SNAP-25 presenta interaccións con:
Ligazóns externas
Este artigo contén textos procedentes de Pfam e InterPro IPR000928 en dominio público.
Explorer 53
Explorer 53, tamén coñecido como SAS 3 (acrónimo de Small Astronomy Satellite 3), foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 7 de maio de 1975 mediante un foguete Scout F1 desde a plataforma de lanzamento San Marco.
Características
Explorer 53 foi o terceiro e último, tras Uhuru e Explorer 48, da serie de observatorios espaciais SAS para o estudo do ceo en lonxitudes de onda enerxéticas. A misión principal do observatorio foi estudar no rango entre 0,2 e 60 keV (raios X) as fontes extragalácticas e rexistrar a intensidade e espectro de fontes galácticas. Tamén estudou en detalle a fonte coñecida como Scorpio X-1.
Paul Russo
Paul Russo, nado o 10 de abril de 1914 en Kenosha, Wisconsin e finado o 13 de febreiro de 1976 en Clearwater, Florida, foi un piloto de carreiras estadounidense.
Carreira de coches Midget
Russo formou parte das carreiras de midget das "Chicago Gang" con Emil Andres, Tony Bettenhausen, Duke Nalon, Cowboy O'Rourke, Jimmy Snyder e Wally Zale.
Carreiras de campionato
Russo pilotou nas series AAA e o campionato  USAC, competindo nas tempadas de 1940, 1941, 1946, 1954, 1956, 1959 e 1962 con 85 saídas, incluídas as carreiras das 500 Millas de Indianápolis de cada ano agás 1951 e 1952. Rematou entre as dez mellores 49 veces, con 3 vitorias: en Springfield (1950), Detroit (1951) e Williams Grove (1952). O mellor resultado de Russo na Indy 500 foi o cuarto en 1957 ao volante dun Novi Special. En 1955, Russo co-pilotou con Tony Bettenhausen ata o segundo posto.
O irmán de Russo Joe e o seu sobriño  Eddie tamén correron na Indianápolis 500.
O 13 de febreiro de 1976, Russo morreu na costa de Clearwater mentres estaba en Florida para as 500 Millas de Daytona. Russo está enterrado no Cemiterio Crown Hill en Indianápolis.
Resultados completos no campionato AAA / USAC
* Compartido con Tony Bettenhausen
Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
* Unidade compartida con Tony Bettenhausen
Resumo da súa carreira no Campionato Mundial
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos puntuaron e participaron no Campionato Mundial. Paul Russo participou en 8 carreiras do Campionato do Mundo. Acadou 1 volta rápida, rematou no podio unha vez e acumulou un total de 8,5 puntos no Campionato Mundial.
Palacio
miniatura|350px|Palacio de Oriente, ou Palacio Real, de [[Madrid.]]
Un palacio ou pazo é, ou foi, a residencia do Xefe do Estado ou outra figura pública de alto rango, como membros da nobreza ou do alto clero. Moitos palacios transformáronse para outros usos, como Parlamentos, museos ou hoteis. A palabra úsase tamén para describir edificios luxosos que non son, ou non foron, residencia de figuras públicas, como Palacio da Música, Palacio da Ópera, e mesmo non tan luxosos, como os Palacios de Deportes.
Etimoloxía
A palabra palacio provén do nome dunha das sete cuíñas de Roma, o Monte Palatino. O palacio orixinal sobre o Monte Palatino era a residencia do poder imperial, mentres que o capitolio, sobre o Monte Capitolino, era a residencia do Senado e os núcleos relixiosos de Roma.
Tempo despois a cidade medrou máis alá das sete cuíñas, porén o Palatino seguiu a ser unha zona residencial moi desexábel. César Augusto viviu alí nunha vivenda intencionalmente modesta, separada dos seus veciños só por dous loureiros plantados a un lado da entrada frontal como un símbolo de triunfo outorgado polo Senado. Os seus descendentes, especialmente Nerón, coa súa "Casa Dourada" ampliou a casa e os xardíns moitas veces, até que abarcou todo o cumio da cuíña. A palabra Palatium viña a significar a residencia do emperador ou, mellor dito, a veciñanza no cumio da cuíña.
Palacio como sinónimo de goberno
A equivalencia entre Palacio con Goberno rexístrase por primeira vez nun comentario de Paulo o Diácono, escrito en 790 a.C. describindo acontecementos dos anos 660:
Carlomagno reviviu a expresión romana no seu palacio de Aquisgrán, do cal só sobreviviu a capela. miniatura|dereita|250px|Palacio de Raxoi, [[Santiago de Compostela.]] miniatura|250px|Palacio de Belvedere, en [[Viena, Austria.]]
En Francia hai unha clara distinción entre un castelo (château) e un palacio (palais). O palacio sempre foi urbano, como o Palais de la Cité en París, que foi o Palacio real de Francia e agora é a Suprema Corte de Xustiza de Francia, ou o Palacio dos Papas de Aviñón.
En contraste, o castelo sempre foi rural, sostido polo seu demesne, aínda que actualmente non está fortificado.
Moitas persoas non francesas refírense ao Palacio de Versalles porque foi a residencia dos reis de Francia, e o rei era a fonte do poder, pero este edificio sempre foi coñecido polos franceses como o Château de Versailles, e a casa do goberno do Antigo Réxime permaneceu como o Palais du Louvre.
Posteriormente, e especialmente no século XVIII, moitos nobres e fidalgos galegos edificaron xa as súas vivendas como pazos.
Castelo, torre e pazo non se definen pola súa implantación, senón pola súa función, militar os primeiros e residenciais ou cortesáns pazos e palacios.
Ligazóns externas
Палац (пабудова)
Paluocē Jauregi (arkitektura) Paleis Palass Palace Дворац
Río Duratón
260px|miniatura|O río ao seu paso pola ponte románica de [[Duratón.]] O Duratón é un río do centro de España, afluente pola marxe esquerda do río Douro que discorre polas provincias de Madrid, Segovia e Valladolid. Ten unha lonxitude de 106 km e drena unha conca de 1.487 km².
Xeografía
No seu tramo medio atópase o Parque Natural das Hoces del Río Duratón. Sobre un dos meandros que forman os canóns do río, no mesmo corazón do parque, eríxese a ermida dedicada a San Frutos, o lugar do parque que máis visitas recibe. A súa localización, ao pé do cantil, permite apreciar optimamente o canón que forma o río Duratón e o remanso que se crea co encoro da próxima presa de Burgomillodo.
O río Duratón pasa pola localidade valisoletana de Rábano, situada a nove quilómetros de Peñafiel, que é onde desemboca o río. O termo de Rábano é un coto de pesca moi demandado pola existencia da troita arco da vella así como do cangrexo sinal.
Alcázar de Toledo
Historia e características
No século III foi un palacio romano. Foi restaurado durante o mandato de Afonso VI e Afonso X e modificado en 1535, baixo o mandato de Carlos I de España e V de Alemaña, que utilizou o Alcázar en múltiples ocasións como residencia oficial dos Reis de España.
A mediados do século XIX o Ministerio da Gobernación, durante o reinado de Isabel II, instalou na torre sueste un mecanismo telegráfico para recibir e enviar mensaxes codificados desde Madrid ata Cádiz; era a torre telegráfica nº 10 da Liña de Andalucía, creada polo Brigadier Mathé. Os postos desta liña de torres de telegrafía óptica estiveron nalgunhas poboacións como Aranjuez, Toledo, Consuegra, Cidade Real, Puertollano e Fuencaliente; na parte andaluza atravesaba entre outros lugares como Cardeña, Montoro, Córdoba capital, Carmona, Sevilla capital, Las Cabezas de San Juan, Xerez da Fronteira, Cádiz capital e San Fernando. O seu funcionamento como telégrafo óptico foi breve, desde 1848 ata 1857.
O Alcázar e a Guerra Civil Española
No período próximo á Guerra civil albergaba a Academia de Infantería e foi utilizado polo entón coronel José Moscardó (Comandante director da mesma) como punto defensivo e de resistencia das tropas rebeldes; foi destruído case totalmente polas tropas afíns á Segunda República Española durante o asedio que durou 70 días do 22 de xullo ao 28 de setembro de 1936. Feito representado na película Sin novedad en el Alcázar. Posteriormente foi reedificado e actualmente acubilla a Biblioteca de Castela-A Mancha e albergará o Museo do Exército.
Durante a contenda os combatentes sublevados atrincheirados no alcázar crearon o seguinte himno:
Sonny Carter
Manley Lanier Jr. 'Sonny' Carter foi un astronauta estadounidense que formou parte da tripulación da misión STS-33. Pasou un total de 5 días no espazo e faleceu o 5 de abril de 1991 durante un accidente aéreo.
Traxectoria
Carter naceu o 15 de agosto de 1947 en Macon, Xeorxia. Era graduado en química pola Universidade Emory en 1969, e doutorado en medicina pola mesma universidade en 1973. Estaba casado e tiña dúas fillas.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1984, converténdose oficialmente en astronauta en xuño de 1985. Participou na misión STS-33 como especialista de misión e pasou no espazo un total de 5 días.
Peña Cebollera
Peña Cebollera, tamén coñecido como Cebollera Vieja ou pico das Tres Provincias, é un cumio montañoso de 2129 msnm de altitude situada no extremo dos cordais principal e occidental da serra de Ayllón, no Sistema Central español. É o punto de confluencia dos límites das provincias de Madrid, Guadalaxara e Segovia, sinalizado este feito cun monólito na cima. Álzase sobre o porto de Somosierra, paso clave nas comunicacións do centro de España, e a localidade de Somosierra, punto de acceso máis inmediato para os excursionistas que realizan a ascensión.
Xeografía
Consta dun pico principal e dos seus consecuentes subsidiarios, entre os que destacan a pena dos Abantos (2124 msnm) e o cerro do Recuenco (2084 msnm). O cordal en que se atopa denomínase serra Cebollera, estendéndose desde este pico cara ao sur ata a Cebollera Nueva (1834 msnm) pola Cabeza del Tempraniego (2071 msnm), o Coto de Montejo (2047 msnm) e o alto da Fuente de Cabezuelas (1885 msnm). A cima de Pena Cebollera é o punto máis setentrional da Comunidade de Madrid.
1130
Mortes
Historia ano a ano
Traquea
O termo traquea (do grego τραχυς trakhys, "áspero", "rugoso") pode referirse a:
Eurocopa de Fútbol Francia 2016 - Final
A Final da Eurocopa de Fútbol Francia 2016 foi un partido de fútbol que se disputou o 10 de xullo de 2016 no Stade de France de Saint-Denis, na Illa de Francia, que determinou o campión de Europa de fútbol de 2016.
Sede
A final da Eurocopa 2016 foi xogada no Stade de France de Saint-Denis, un subusrbio de París. O anuncio de que este estadio acolleríao evento foi realizado pola UEFA, xunto co calendario do torneo, o 25 de abril de 2014. A capital francesa xa acollera anteriormente dúas finais do torneo, a primeira en 1960 e a segunda en 1984, ambas disputada no Parc des Princes.
Inaugurado en 28 de xaneiro de 1998 cun encontro entre e, foi construído para o Mundial de Fútbol de 1998. Alén do fútbol, tamén foi deseñado para acoller diversos eventos deportivos como rugby, atletismo, probas automobilísticas, concertos e grandes espectáculos en xeral. A súa capacidade oscila entre 75.000 asentos (atletismo), 81.338 (fútbol e rugby) e 90.000 (concertos, espectáculos). Esta construción tivo por obxectivo dar a coñecer e desenvolver a zona de La Plaine - Saint-Denis, unha zona industrial en declive, con novos barrios residenciais e novas actividades terciarias. O Stade de France permitiu dar un rostro atractivo á dirección das empresas. Esta zona benefíciase das boas comunicacións do estadio: 2 estacións RER (liñas B e D), unha estación de metro e conexións de liñas de autobús co norte, o oeste e o centro de París. O equipo de arquitectos que o deseñaron está composto por Michel Macary, Aymeric Zublena, Michel Régembal e Claude Costantini (asociación das axencias SCAU e C. R. Architecture). O Xefe de Proxecto foi o arquitecto Norteamericano Tom Sheehan, cuxa labor neste proxecto tivo como recompensa a obtención da Medalla de Prata da Academia Francesa de Arquitectura. A xestión e mantemento do estadio corre a cargo da empresa Bouygues, GTM, unha filial de Vinci e STF.
Sendo conseiderado de Categoría 4 pola UEFA, o Stade de France e o sexto estadio máis grande de Europa e o máis grande desta edición da Eurocopa, con capacidade para 81.338.
1131
Mortes
Historia ano a ano
Pedro Mariño de Lobeira Lemos
Pedro Mariño de Lobeira Lemos, nado en Pontevedra en 1618 e finado na mesma cidade en 1649, foi un nobre galego do século XVII da Casa Mariño de Lobeira. Non se debe confundir con Pedro Mariño de Lobeira, escritor pontevedrés do século XVI.
Traxectoria
Pertencente á baixa nobreza galega, era o señor da Serra de Outes e controlaba o territorio da marxe setentrional da ría de Muros e Noia.
Casado coa importante nobre Benita Andrade Soutomaior, tivo catro fillos, entre eles o morgado Fernando Antonio Mariño de Lobeira e o militar Antonio Mariño de Lobeira.
Fernando Antonio Mariño de Lobeira
Fernando Antonio Mariño de Lobeira e Andrade, nado en Pontevedra, foi un aristócrata galego do século XVII da Casa Mariño de Lobeira.
Traxectoria
Morgado de Pedro Mariño de Lobeira Lemos, herdou deste o señorío da Serra (en Outes), que converteu en marquesado da Serra o rei Carlos II en 1693. Tamén recibiu o título de viceconde de Albeos.
Casou inicialmente con Inés Enríquez de Monroy, e despois coa nobre galega Teresa Sarmiento Quirós Soutomaior, coa que tivo catro fillos, dos cales o maior foi varón e as tres restantes mulleres. O morgado, Fernando Pablo Mariño de Lobeira Quirós, foi o herdeiro dos seus títulos.
Zona de conservación de Ngorongoro
A Zona de conservación de Ngorongoro é unha zona protexida situada a 180 km ao oeste da cidade de Arusha, nas terras altas volcánicas de Tanzania. A delimitación da zona de conservación vai ao longo da fronteira do Distrito de Ngorongoro.
A zona protexida cobre unha extensión de 8 288 km².