cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier de Hoyos
Televisión
En outubro de 2016, abandona parcialmente Fórmula TV e ficha por 13tv para copresentar xunto a Antonio Jimenez, o faladoiro político El cascabel al gato encargándose da sección de redes sociais, achegando toda a actualidade política en Twitter, última hora, memes do día e levando o barómetro. O 23 de novembro deste mesmo ano presenta a Alfombra Vermella dos Premios Iris xunto a Irma Soriano. En xaneiro de 2017 convértese no presentador do programa Especial Navidad de Twitter Cociña.
Ten a súa propia canle en YouTube (JaviHoyos) desde xullo de 2015 no que comenta programas, series, películas, obras de teatro, temas de actualidade ou persoais.
Actor
En outubro de 2016, debuta como actor na segunda tempada da serie xuvenil Yo quisiera de Divinity dando vida a Mario, o profesor de ciencias do colexio, aínda pendente de estrea.
Modelo
Desde 2013, exerce de modelo ocasional para algunhas publicacións como Cool Korea ou Columna Zero. Tamén participou nalgún desfile.
Hidra (illa)
Hidra grego Υδρα é unha illa grega do Golfo Sarónico en Grecia, ao sur de Atenas, no mar Exeo, enfronte da península da Argólida, entre o golfo Sarónico e o golfo Argólico.
Está separada do Peloponeso polo estreito do golfo de Hidra. Hidra é tamén unha municipalidade e unha das poucas provincias de Grecia que ten dous concellos, que inclúe a deshabitada illa de Dokos con menos de 5 comunas.
Illa dependente do turismo, os atenienses constitúen un considerable segmento dos visitantes de Hidra. Os ferris chegan regularmente do Pireo, e do porto de Nauplia, que está na próxima costa do Peloponeso. Agás os camións de lixo, os vehículos non están permitidos na illa; que deixa a maioría do transporte público da illa a burros e taxis acuáticos. A zona deshabitada, con todo, é tan compacta que a maioría da xente pasea por todas partes.
Hai unha cidade principal, coñecida simplemente como "Porto Hidra." Consiste nun porto de forma de media lúa, ao redor do cal está a praia e os establecementos comerciais (restaurantes, tendas, mercados e galerías) todo o cal satisfai aos turistas e aos hidriotas. Empinadas rúas de pedra conducen cara a fóra da zona do porto. A maioría das residencias locais, ademais das hostaleiras están localizadas en devanditas rúas.
Foi unha das grandes potencias navais do Mediterráneo na época moderna. Os seus armadores e os seus navieiros xogaron un papel determinante na guerra de independencia de Grecia.
Na antigüidade era coñecida como Hidrea (Υδρεα), que era unha referencia aos mananciais da illa.
Xeneralidades
Hidra non é máis que unha cadea de montañas dunha vintena de quilómetros de longo por 2 a 3´5 km de ancho. O seu punto máis alto, o Monte Eros ou Vigla culmina a 593 m. Agás tres enseadas, a costa da illa é rochosa e inhóspita. O interior, montañoso e pouco fértil. Os outeiros grises termínanse a miúdo en cantís á beira do mar.
A auga, a pesar do nome da illa (Hidra ou Hidrea, a «ben regada») parece faltar sempre. O nome podería ser pois irónico.
Mentres que Hidra tivo pozos que foron pechados debido á actividade sísmica de mediados do século XX. Na actualidade, a auga da illa é importada por barco do continente grego.
A illa está separada da Argólida por un brazo de mar chamado «Kolpos Idras».
Historia
Hidra estivo durante moito tempo á marxe dos grandes movementos da historia, desde a antigüidade á Idade Media. Comezou verdadeiramente a facerse coñecer grazas ao seu poder mercantil a partir do século XVII. No século XIX a mariña hidriota contaba con 125 naves e máis de 10.000 mariños.
Prehistoria, antigüidade e período bizantino
Parece que ningunha lenda, ningún deus, ningún heroe, ningún acontecemento mitolóxico este relacionado coa illa de Hidra. Pierre Grimal, Dictionnaire de mythologie grecque et romaine, PUF.
A presenza de hábitats campesiños (agricultores e pastores) está testemuñado na segunda metade do III milenio a.C. nalgunhas pequenas chairas invisibles desde o mar. Obsidiana procedente de Milos foi atopada en Hidra.
Durante o período micénico, Hidra serviría de base naval aos reinos continentais. Fragmentos de vasos, de útiles ou unha cabeza de ídolo foron achados no monte Chorissa. O gran movemento de poboación carrexado polos dorios en Grecia cara ao século XII a.C. entrañou o despoboamento da illa. sería repoboada por campesiños e pastores, quizais polo porto continental de Hermíone, cara ao século VIII a.C.
Herodoto informa de que cara ao século VI a.C. a illa pertencía a Hermíone que a vendeu a Samos que á súa vez a cedeu a Trecén. III, 59.
José María Barja
José María Barja Pérez, nado en Mondoñedo en 1951, é un catedrático de álxebra galego. Foi o terceiro reitor da Universidade da Coruña, entre 2004 e 2011. Anteriormente fora decano da Facultade de Informática, entre 1999 e 2004.
Hidra (illa)
Prehistoria, antigüidade e período bizantino
Sábese que a illa estaba poboada no período bizantino (vasos e moedas descubertas no lugar chamado Episkopi). Parece que Hidra estivo totalmente despoboada durante o período de dominación franca, principalmente a causa do perigo pirata. Os habitantes das illas se repregaron entón cara ao interior das terras, o que non foi posible en Hidra. Sábese que a illa estaba deshabitada no século XV cando os albaneses ortodoxos fuxindo da conquista otomá atoparon refuxio alí.
Chavella, Oia, Oia
Chavella é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 111 habitantes (53 homes e 58 mulleres).
Hidra (illa)
O poder comercial e naval
O enfrontamento entre Venecia e o imperio otomán no século XVII limitou este desenvolvemento, ata 1718 e o Tratado de Passarowitz.
Na primeira metade do século XVIII, Hidra construíu os mesmos barcos que as outras illas do Exeo : o sachtouri (de 15 a 20 toneladas) e o latinadiko (de 40 a 50 toneladas). Os hidriotas contentábanse entón con navegar polo Exeo, chegando o máis lonxe ata Constantinopla. O gran cambio sobreveu en 1757, cando un barco de 250 toneladas foi botado. A illa converteuse entón nun porto comercial importante. En 1771, 50 naves vindas de toda Grecia foron inventariadas ao mesmo tempo na súa rada. En 1781, a illa armaba 100 navíos.
Pero, o desenvolvemento comercial de Hidra era bloqueado polo imperio otomán, sobre varios planos. Os impostos e taxas moi onerosas esixidas pola Porta limitaban veleidades do desenvolvemento. A liberdade de comercio estaba limitada pola administración otomá. Os estreitos (Dardanelos e Bósforo) daban acceso ao mar Negro e o trigo das grandes chairas eran bloqueados á circulación marítima non otomá. O Tratado de Kutchuk-Kaïnardji modificou isto. Rusia obtivo o dereito do imperio otomán de protexer aos ortodoxos do imperio. Esta protección relixiosa tiña o seu corolario comercial: os hidriotas navegarían en diante baixo pavillón ruso. o tratado había tamén acordado a libre circulación comercial nos estreitos. Hidra estendeu a súa área comercial: ía do sur de Rusia aos portos italianos de Ancona e Liborno. Os navíos hidriotas contentábanse entón con transportar mercancías.
A partir de 1785, os armadores de Hidra lanzáronse ao investimento comercial. Cada barco converteuse nunha pequena empresa comercial. Enseguida, os intercambios comerciais de Levante dependeron dos barcos de Hidra, pero tamén de Spetses e Psara.
A guerra da independencia de Grecia
Hidra xogou un papel determinante durante a guerra de independencia de Grecia. Os brûlots hidriotas de Andreas Miaoulis causaron moitos danos á frota otomá.
Trala independencia, a illa reconverteuse á pesca de esponxas. -->
Personalidades contemporáneas
O gran poeta e cantante canadense Leonard Cohen viviu nesta illa.
Histórico de poboación
Non hai límites municipais na illa e as súas pequenas illas.
Ligazóns externas
Hidra
CANX 1
Características
A misión de CanX 1, de 1 kg de masa e construído polo Instituto de Estudos Aeroespaciais da Universidade de Toronto, é servir de demostrador de tecnoloxías espaciais de baixo custo. Entre outras tecnoloxías, leva a bordo:
Vilachá, A Merca, A Merca
Vilachá (do latín Villam Planam, 'vila situada nun lugar plano') é unha aldea da parroquia da Merca no concello da Merca (provincia de Ourense).
Historia
Durante a posguerra, moitos dos seus habitantes dedicáronse ao contrabando, mentres outros seguían vivindo da agricultura de minifundio. Outros emigraron ao estranxeiro, sobre todo a América, onde recalaron en países onde xa había moita emigración galega, como a Arxentina ou Venezuela.
Provincia de Buxoro
A provincia de Bukhara, provincia de Buxara ou provincia de Buxoro (en uzbeko Бухоро вилояти, Buxoro viloyati) é unha división administrativa (viloyati) de Uzbekistán, que se atopa no suroeste do territorio uzbeko, con capital na cidade de Bukhara.
Xeografía
A provincia de Bukhara cobre unha superficie de 39.400 km², e atópase no suroeste de Uzbekistán. Fai fronteira con Turkmenistán polo suroeste, así como coa provincia de Navoi polo leste, Jizzakh polo sueste, Corasmia polo noroeste e a República de Karakalpaquistán polo noroeste. O deserto de Kyzyl Kum ocupa gran parte do seu territorio.
O territorio da provincia é rico en depósitos de gas natural e petróleo. Do seu solo extráese ademais grafito, mármore, granito, xeso, xofre, cal, así como outros materiais usados para a manufactura de materiais de construción.
Demografía
A poboación da provincia de Bukhara é de 1.534.900 habitantes, dos cales o 68% vive en áreas rurais, e o 32% en áreas urbanas. Na provincia conviven uzbekos e taxicos, sendo estes últimos maioría na poboación. A convivencia de ambos grupos étnicos na provincia foi pacífica, en contraste co Val de Fergana, onde se rexistraron conflitos étnicos e sociais. As comunidades, que adoitan ser na súa maioría mixtas, saben ser bilingües, fálase tanto o persa como o uzbeko, e incluso é fenómeno común a mestizaxe. Ambos grupos exhiben unha cultura en común e unha organización económica similar. É común a expresión na provincia de "un pobo con dous idiomas".
Economía
A industria enerxética é de fundamental importancia na economía da provincia. Existen importantes depósitos petrolíferos como os de Kandim, Okkum e Parsonkul, dos cales se calculan 10 millóns de toneladas de reservas de petróleo e 220 mil millóns de metros cúbicos de gas natural.
Outra industria importante é a do téxtil, a cal xira arredor do algodón e a seda. Tamén a provincia se caracteriza pola produción de artesanías tradicionais uzbekas, das cales destacan os cerámicos e o bordados con ouro.
A produción agrícola baséase no algodón e o trigo, mentres que a gandaría se centra no gando ovino de Astrakhán e na crianza do verme da seda.
Premio Literario Pinto e Maragota
O Premio Literario Pinto e Maragota é un galardón literario convocado polo Concello de Pontevedra en colaboración con Edicións Xerais de Galicia que ten como finalidade eliminar os prexuízos e as invisibilidades que afectan a diversidade sexual e de xénero. Comezou a súa andaina en 2020.
As obras que poden optar ao premio son tanto novela, como teatro ou poesía e non hai limitacións polo seu público destinatario. Ten un único premio remunerado con 3000 euros.
Fran Alonso
Francisco Alonso Villaverde, máis coñecido como Fran Alonso, nado en Vigo o 27 de xuño de 1963, é un escritor galego, director de Edicións Xerais de Galicia.
Traxectoria
Como poeta é autor dunha innovadora obra dende 1992, cando deu ó prelo Persianas, pedramol e outros nervios. A vontade rupturista e rebelde dos seus poemas está presente nas súas sucesivas entregas: Tortillas para os obreiros en 1996, Subversións en 2001. O seu poemario Balada solitaria é un diálogo entre a linguaxe poética do galego e a linguaxe figurativa do fotógrafo portuense Renato Roque.
A súa obra narrativa e poética aparecen recollidas en diversas antoloxías. Traduciu para o galego o Polgariño de Charles Perrault, foi un dos animadores das Edicións do Dragón e coordinou e editou o libro Mini.relatos, publicado pola Librería Cartabón (1999), onde participaron 27 autores galegos novos. Foi responsable das coleccións de poesía Ablativo Absoluto e de narrativa Abismos, durante o seu período de vixencia. Foi subdirector para edición xeral de Edicións Xerais (2001-2018) e o seu director desde o 20 de abril de 2018. Tamén foi vicepresidente da Asociación Galega de Editores (2006-2010).
Está casado con Concha Costas, expresidenta da Mesa pola Normalización Lingüística do galego.
Autodefensa
Autodefensa pode referirse a:
O asasinato da Pont-Rouge
O asasinato da Pont-Rouge (en L’Assassinat du Pont-Rouge) é unha novela de Charles Barbara publicada en 1857.
Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.
Pombeiro, Pantón
San Vicente de Pombeiro é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 186 habitantes, deles 91 eran homes e 95 eran mulleres, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
En 1891 creouse a parroquia eclesiástica de Santa María do Regueiro cos seguintes lugares de Pombeiro: A Pena, A Torre, Bazal, Cascaxide, O Moredo, O Rigueiro, O Torrón e Vilamirón.
Xeografía
Limita ao norte coas parroquias pantonesas de Atán, Següín e San Fiz de Cangas; ao leste coas de Cangas e Frontón; ao sur coas de Nogueira de Ramuín de Santo Estevo de Ribas de Sil e Moura, e ao oeste coa dos Peares (A Peroxa), Oleiros e A Cova polo oeste.
Parte da parroquia de Pombeiro atópase dentro do LIC "Canón do Sil", 4,6 km² das ribeiras de Pombeiro están protexidas.
Factory Method (padrón de deseño)
Factory Method é un padrón de deseño do tipo creacional que se emprega para poñer en funcionamento o concepto de fábrica.
A esencia do padrón é a de "Definir unha interface para crear obxectos pero deixar que sexan as subclases as que decidan que clases instanciar. Permitindo que unha clase delegue nas súas subclases a creación de obxectos".
A creación dun obxecto, a miúdo require procesos demasiado complexos para incluír nos obxectos que os desexan crear. A creación de obxectos complexos pode levar a unha replicación excesiva de código, requirir información que non é accesible dende o obxecto creador, ou non prover dun nivel de abstracción suficiente.
Aplicabilidade
Este padrón é recomendable cando se dan algunha das seguintes condicións:
Os métodos de fabrica son comúns en "Frameworks" e "Toolkits", onde o código da biblioteca precisa crear obxectos de tipos que poden ser redefinidos polas aplicacións que están a usar o Framework.
Os métodos factoría tamén son usados comunmente no desenvolvemento dirixido por probas. Por exemplo, se unha clase crea un tipo de obxecto que non se pode incluír nunha proba unitaria, pódese redefinir o método da factoría para que devolva un obxecto falso que sirva para realizar as probas.
Limitacións
Existen tres importantes limitacións á hora de usar o padrón método factoría. O primeiro, relacionado con refactorizar o código existente, e os outros dous, relacionados con estender unha clase xa existente.
Colaboracións
O creador emprega o método de fabricación redefinido polas súas subclases para utilizar a instancia de produto concreto.
Existen dúas variantes, unha na que o creador é unha clase abstracta e non aporta unha implementación por defecto, e outra variante na que o creador é unha clase concreta polo que define un produto concreto por defecto. No primeiro caso será preciso estender o creador, mentres que se optamos pola outra posible implementación estaremos gañando maior flexibilidade para posibles cambios futuros.
A continuación amósase un diagrama de secuencia no que se pode ver un exemplo das colaboracións típicas involucradas neste padrón.
Calafell
Calafell é un municipio de Cataluña, España. Pertencente á provincia de Tarragona, na comarca do Baix Penedès, está situado na costa. Segundo datos de 2022, a súa poboación era de 29.102 habitantes. O termo está formado por tres núcleos principais: Calafell, Segur de Calafell e Platja de Calafell, ademais de 28 urbanizacións.
Factory Method (padrón de deseño)
Colaboracións
SecuenciaMetodoFact
Outros beneficios e variantes
Aínda que a principal motivación que se persegue mediante o uso do padrón método de factoría é o de permitir que sexan as subclases as que decidan que tipo de obxectos crear, o uso do mesmo ten outras vantaxes asociadas, moitas das ccakes non dependen de crear novas subclases. Como consecuencia, é común crear métodos factoría que non sexan polimorficos para a creación de obxectos para conseguir eses outros beneficios. Eses métodos, a miúdo son estáticos.
Calafell
O principal motor económico do concello é o turismo, concentrado principalmente entre Semana Santa e outubro.
Factory Method (padrón de deseño)
Nomes descritivos
Un método factoría pode ter o nome que máis conveña, mentres que na maioría das linguaxes orientadas a obxectos, o construtor soamente se pode chamar do mesmo modo que a clase no que son definidos, o cal pode leva a ambigüidades no caso de que existas múltiples maneiras de crear un obxecto.
Os métodos fábrica non teñen esa restrición e pódese adaptar o nome que máis lle conveña ao método.
Como exemplo, cando os números complexos son creados a partir de dous números enteiros, eses dous números, poden ser coordenadas polares ou cartesianas, o que nos leva a unha ambigüidade. Porén, usando métodos factoría esta é solventada como se pode ver no seguinte exemplo.
Encapsulación
Os métodos fábrica, encapsulan a creación de obxectos. Isto pode ser útil se o proceso de creación é moi complexo, por exemplo, cando dependen de ficheiros de configuración ou da interacción do usuario.
Considérese como exemplo un aplicativo que lee ficheiros de imaxe. O programa ten a capacidade de ler diferentes tipos de imaxe, representado por unha clase lectora para cada un dos formatos. Cada vez que o programa lé unha nova imaxe, ten que instanciar un lector para o formato de imaxe apropiado, baseándose na información do ficheiro. Esta lóxica pode ser encapsulada dentro dun método de fabrica.
Narrativa
A narrativa é un xénero literario, que adoita presentarse en forma de prosa, mais pode ser tamén en versos (epopea, romanceiros). Segundo Carlos Reis, o texto narrativo é un proceso de exteriorización, unha actitude obxectiva e baseada na sucesividade.
Roland Barthes, mestre no estudo da narrativa, afirma que "a narrativa está presente en todos os tempos, en todos os lugares, en todas as sociedades, comeza coa propia historia da humanidade. [...] É froito do xenio do narrador ou posúe en común con outras narrativas unha estrutura acesíbel á análise".
Acción
A acción é o conxunto de acontecementos que transcorren nun determinado espazo e tempo. Aristóteles, na súa Poética, xa afirmaba que "sen acción non podería haber traxedia". Sen dificultade se estende o termo traxedia á narración, e así a presenza de acción é o primeiro elemento esencial ao texto narrativo.
Estrutura da narración
A acción da narrativa pode dividirse en tres accións: "Intriga", "Acción principal" e "Acción secundaria".
A narración consiste en arranxar unha secuencia de feitos na cal os personaxes se moven nun determinado espazo á medida que o tempo pasa. O texto narrativo está baseado na acción que envolve personaxes, tempo, espazo e conflito. Os seus elementos son: narrador, enredo, personaxes, espazo e tempo. Desa forma, o texto narrativo presenta unha determinada estrutura:
Secuencia
A acción está constituída por un número variábel de secuencias (segmentos narrativos con principio, medio e fin), que poden aparecer articuladas dos seguintes xeitos:
A acción pode dividirse en:
Personaxes
Roland Barthes, alén de retomar a importancia que os clásicos daban á acción, avanza ao afirmar que “non existe unha soa narrativa no mundo sen personaxes”. Aquí enténdese personaxe non como persoas, seres humanos. Un animal pode ser personaxe (A revolta dos animais), a morte pode ser unha personaxe (As Intermitências da Morte), unha cidade decadente ou unha caneta caendo poden ser personaxes, desde que estean nun espazo e realizando unha acción, aínda que involuntaria.
Espazo (ou ambiente)
O espazo ou ambiente pode ser desde unha praia a un lago conxelado. Os feitos da narración acontecen de acordo co espazo.
Sucesión e Integración
Claude Bremond, ao definir narrativa, acrecentará a sucesión e a integración como esenciais para a narratividade: "Toda narrativa consiste nun discurso integrando unha sucesión de acontecemento de interese humano na unidade dunha mesma acción. Onde non hai sucesión non hai narrativa, senón, por exemplo, descrición, dedución, efusión lírica etc. Onde non hai integración na unidade dunha acción, non hai narrativa, senón soamente cronoloxía, enunciación dunha sucesión de feitos non relacionados".
Totalidade de significación
A totalidade de significación é apuntada por Greimas como outro elemento fundamental da narrativa. Aínda que aparentemente o lector non entenda un texto, ha de ter nel unha significación para que se configure como historia, como narración.
En prosa e verso
A pesar de aparecer comunmente en prosa, a narración pode existir en versos. Os exemplos clásicos son as epopeas, como a Odisea, ou os romanceiros, como o Romanceiro da Inconfidência. Poemas como O Caso do Vestido e Quadrilha, de Carlos Drummond de Andrade, son verdadeiras narrativas en versos, con acción, personaxes, sucesión, integración e significación.
Provincia de Westfalia
A provincia de Westfalia (en alemán Provinz Westfalen) foi unha provincia do reino de Prusia e do Estado Libre de Prusia desde 1815 a 1946.
Historia
Napoleón Bonaparte fundou o reino de Westfalia, que foi un estado vasalo do Primeiro Imperio francés entre 1807 e 1813. Este estado compartía só o nome coa rexión histórica, consistindo principalmente das rexións de Hesse e Eastfalia, e unha parte relativamente pequena da rexión de Westfalia.
Malia que Prusia tiña historicamente posesións no territorio de Westfalia, o rei Federico Guillerme III preferiría incorporar primeiramente o reino de Saxonia. Non foi até o Congreso de Viena en 1815 cando se fixo realidade a provincia de Westfalia. A provincia formouse de distintos territorios:
En 1816, o distrito de Essen foi transferido á provincia do Rin.
Despois da segunda guerra mundial
Despois da segunda guerra mundial, a provincia foi unida coa metade setentrional da provincia do Rin para formar o estado federado alemán de Renania do Norte-Westfalia en 1946, co antigo estado de Lippe en 1947. 350px|thumb|left|Mapa da provincia de Westfalia (1905).
John Moore
John Moore, nado en Glasgow o 13 de novembro de 1761 e finado na Coruña o 16 de xaneiro de 1809, foi un militar e xeneral británico que faleceu na batalla de Elviña loitando contra o exército francés do mariscal Soult durante a guerra peninsular.
Primeiros anos
Naceu na cidade escocesa de Glasgow e era fillo de John Moore, médico e escritor. Acudiu á Glasgow High School, mais xa a idade de 11 anos acompañou a seu pai e o duque de Hamilton nun percorrido amplo por Francia, Italia e Alemaña, o que incluíu unha estadía de dous anos en Xenebra, onde proseguiu a súa educación.
Carreira militar e política
Ingresou no exército británico en 1776, como alférez do 51º de Infantería, entón con base na illa de Menorca, que pertencía ao Reino Unido. O seu bautismo de fogo foi en 1778 durante a guerra de Independencia dos Estados Unidos, como tenente do 82º rexemento, baixo mando de Douglas Hamilton, oitavo duque de Hamilton. En 1783 volveu á Gran Bretaña e ao ano seguinte foi elixido como membro do Parlamento pola circunscrición escocesa de Lanark, Selkirk, Peebles e Linlithgow, posto que mantivo até 1790.
En 1787 foi ascendido a maior, servindo no 60º rexemento brevemente, antes de retornar ao 51º. En 1791 a súa unidade foi asignada ao Mediterráneo, participando en campañas en Córsega, onde foi ferido en Calvi. Foille dada unha coronelaría e pasou a ser axudante-xeneral do xeneral sir Charles Stuart. Unha disputa entre Moore e o novo vicerrei británico de Córsega, levou a que pasase ás Indias Occidentais, so mando de sir Ralph Abercromby.
En Irlanda
miniatura|200px|esquerda|Monumento a John Moore en Glasgow. O pé di: Para conmemorar os servizos militares do tenente xeneral sir John Moore, nado en Glasgow, os seus concidadáns erixiron este monumento en 1819 En 1798 foi ascendido a maior-xeneral, servindo na represión contra a rebelión irlandesa de 1798. A súa persoal intervención quedou acreditada ao cambiar o curso da batalla de Foulksmills, o 20 de xuño, e recuperar o control sobre a localidade de Wexford antes de que o fixera o desapiadado xeneral Lake, o que posibelmente salvou o lugar de ser saqueado. Aínda que a revolta foi esmagada con grande brutalidade, Moore destacou entre os máis do resto de mandos pola súa humanidade e por negarse a cometer atrocidades.
Como instrutor militar
En 1799 mandou unha brigada na expedición a cidade neerlandesa de Egmont op Zee, sendo as súas tropas derrotadas e el mesmo ferido gravemente. Recuperouse e mandou o rexemento 52º durante as campañas de Exipto.
A guerra contra Francia
miniatura|200px|Actor imitando a Sir John Moore na recreación da [[batalla de Elviña.]] Cando estivo claro que Napoleón estaba a planear a invasión de Gran Bretaña, Moore foi posto ao mando da defensa da costa dende Dover a Dungeness. A iniciativa súa foi construída a Torre Martello (Martello Tower), que complementaba a xa existente Shorncliffe Redoubt, seguindo un modelo que chamara a súa atención en Córsega, onde a de Punta Mortella oferecera unha resolta resistencia contra as forzas navais e terrestres británicas. Iniciou tamén o corte do Canal Real Militar en Kent e en Sussex, e recrutou arredor de 340.000 voluntarios para unha milicia que debería protexer as liñas do South Downs, en caso de que forzas invasoras rachasen as defensas do exército regular. En 1804 Moore foi ennobrecido e ascendido a tenente xeneral. En 1806 volveu ao servizo activo no Mediterráneo, e logo, en 1808, foi enviado ao Báltico, para axudar os suecos. Desacordos co rei Gustavo IV de Suecia, fixeron que o enviasen para o Reino Unido, desde onde foi destinado para Portugal.
Na guerra da Independencia española
miniatura|225px|esquerda|Tumba de John Moore. Moore colleu o mando das forzas británicas na Península Ibérica, seguindo a chamada de Burrard, Dalrymple e Wellesley, que participaran na Convención de Sintra. Cando Napoleón chegou a España con 200.000 homes, Moore atraeu os franceses cara ao norte, mentres se retiraba para embarcar as súas tropas nos portos da Coruña ou Vigo. As tropas de Moore retrocederon penosamente cara a Galiza, alcanzando a cidade da Coruña, onde Moore estabeleceu as súas posicións defensivas nos outeiros que arrodean a cidade, sendo grave e fatalmente ferido na batalla. Permaneceu consciente, e gardando a compostura, durante varias horas antes de expirar. Entre as súas últimas palabras dixo: "Miñas lembranzas á súa irmá, Stanhope" ("Remember me to your sister, Stanhope"), referíndose á súa amiga lady Hester Stanhope. Foi soterrado nas murallas da cidade, ao lado do porto. O seu funeral é conmemorado nun famoso poema de Charles Wolfe (1791-1823) The Burial of Sir John Moore after Corunna.
Cando os franceses entraron na cidade, mandados polo mariscal Soult, ergueuse un monumento sobre a súa sepultura, que foi reconstruído e arranxado de xeito permanente en 1811. Anos despois, a poeta galega Rosalía de Castro, dedicoulle un sentido poema en galego titulado "Na tomba do xeneral sir John Moore".
Requeixo, A Mella, Arzúa
Requeixo é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Suriname
Suriname (nome oficial: Republiek Suriname) é un país de América do Sur, limitado ao norte polo océano Atlántico, ao leste pola Güiana Francesa, ao sur polo Brasil e ao oeste por Güiana. Área: 163 265 km². Capital: Paramaribo. As cidades máis poboadas son Paramaribo, Nieuw Nickerie e Meerzorg. O seu clima é quente e húmido.
Historia
Aínda que mercadores neerlandeses estableceran varias colonias na rexión da Güiana antes, os holandeses non tomaron posesión do que é hoxe o Suriname ata ao Tratado de Breda, que marcou o fin da segunda guerra anglo-holandesa.
Despois de se tornar nunha parte autónoma do Reino dos Países Baixos en 1954, o Suriname conseguiu a independencia en 1975. Un réxime militar dirixido por Desi Bouterse gobernou o país na década de 1980 ata que a democracia foi restablecida en 1988.
Política
Suriname ten unha democracia baseada na constitución de 1987. O poder lexislativo do goberno é exercido pola Asemblea Nacional, constituída de 51 membros. Estes membros son electos cada cinco anos.
A Asemblea Nacional elixe ao presidente, cabeza do poder executivo, por maioría de 2/3. Se ningún candidato consegue tal maioría, o presidente é elixido pola Asemblea do Pobo, unha institución de 340 membros consistente da Asemblea Nacional e Representativos rexionais.
Xeografía
dereita|miniatura|250px|Mapa de Suriname. Suriname, o país máis pequeno de Suramérica, está situado sobre o escudo da Güiana, o punto máis alto é Julianatop (1.286 m sobre o nivel do mar). A terra pode ser artificialmente dividida en dúas partes. A norte, área costeira foi cultivada, e a maior parte da poboación vive alí. A parte sur consiste en selva húmida tropical escasamente habitada.
Xa que está próximo ao ecuador, o clima de Suriname é tropical, e as temperaturas non varían moito durante o ano. O ano ten dúas estacións chuviosas, de decembro a principios de febreiro e de fins de abril a mediados de agosto. No nordés do país atópase o W.J. van Blommesteinmeer, un lago declarado reserva.
Por ter fronteira coa Güiana Francesa, Suriname limita coa Unión Europea.
Economía
Está baseada na produción de aluminio que representa aproximadamente o 15% do PIB e dous terzos das exportacións totais. Os problemas económicos do país son graves, debido á forte dependencia do comercio exterior en dous sectores que manteñen desde 2000 bruscos cambios de prezos no mercado internacional: xunto ao aluminio, o petróleo. Isto deriva en modificacións moi notables de PIB, taxa de desemprego, débeda externa e inflación dun ano a outro.
Os plans iniciados en 2001 para reordenar o sistema económico, abrir un proceso de liberalización e mellorar a estrutura produtiva tiveron efectos moi pobres. Algunhas empresas estadounidenses e españolas realizan novas prospeccións e explotacións petrolíferas que están dando bos resultados. Igualmente, o país dispón de importantes reservas mineiras de ouro e bauxita.
Demografía
miniatura|Evolución da poboación entre 1961 e 2003.
A poboación de Suriname está conformada de moitos grupos. A maior deles son os "Hindustani", descendentes de inmigrantes do século XIX da India, cerca do 37% da poboación. Os "criolleros", mestura de branco e negro representan o 31%, mentres que os xavaneses ("importados" das ex Indias Orientais Holandesas como man de obra para as plantacións) e "Maroons" (descendentes de escravos escapados africanos) fan o 15 e 10 % respectivamente. O resto está formado por indios, chineses e brancos.
Debido ao gran número de grupos étnicos no país, non hai unha relixión maioritaria. O cristianismo (44%) (católicos 21,6% e protestantes 18%), o hinduísmo (26%) e o islam (18,6%) son as relixións predominantes.
O neerlandés é a lingua oficial de Suriname. Os surinameses tamén falan as súas propias linguas: sranan tongo (tamén coñecido como surinamés), xavanés e outras. Os caribes e arauacos nativos do lugar falan os seus propios idiomas, como tamén os maroons, aucan e saramacán. Ademais úsanse amplamente o español e o inglés, especialmente en tendas e establecementos orientados ao turismo.
A gran maioría da poboación reside en Paramaribo ou na costa. Hai unha significativa poboación surinamesa nos Países Baixos
Cultura
Debido á mestura de grupos de poboación, a cultura de Suriname é moi diversa. A cultura predominante é unha mestura de elementos neerlandeses, indonesios e indíxenas.
A Riña, Oia, Oia
A Riña é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 308 habitantes (157 homes e 151 mulleres).
Longaulnay
Longaulnay (en Hirwerneg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Pudasjärvi
Pudasjärvi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 8 065 habitantes. A superficie do termo municipal é de 5 867,23 km2, dos cales 229,16 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,43 hab./km².
Limita cos concellos de Ii, Oulu, Taivalkoski e Utajärvi pertencentes á súa mesma rexión, Posio e Ranua, pertencentes á rexión veciña de Laponia e Puolanka e Suomussalmi, pertencentes ambos á rexión de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Cephalorhynchus
Cephalorhynchus é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende catro especies que viven no hemisferio sur e que se caracterizan polo seu pequeno tamaño, a súa coloración branca e negra, e pola cabeza, cónica e acabada nun bico pouco marcado.
Taxonomía
O xénero comprende catro especies, das que nunha delas algúns autores distinguen dúas subespecies:
Humanos anatomicamente modernos
O termo de humanos anatomicamente modernos ou  Homo sapiens anatomicamente modernos en paleoantropoloxía refírese aos individuos das poboacións de Homo sapiens con aparencia que cadra co rango de fenotipos dos humanos actuais.
Os humanos anatomicamente modernos, isto é, todas as poboacións humanas actuais, son froito da evolución a partir da arcaica especie Homo sapiens do paleolítico medio, hai 200 mil anos. A aparición dos humanos anatomicamente modernos marca a aparición da subespecie Homo sapiens sapiens. Os fósiles recollidos máis antigos de humanos modernos son os restos de Omo, en Etiopía, que datan de 195,000 (±5,000) e que constan de partes de dous restos craniais, un brazo, unha perna, un pé e ósos de cadeira.
Outros fósiles inclúen a Homo sapiens idaltu extraído no sitio arqueolóxico de Herto en Etiopía e restos de cranios en Israel que datan de 90 mil anos.
Nomenclatura e anatomía
A nome binomial para a especie taxonómica das poboacións mundiais humanas é Homo sapiens. A especie estímase que xorde a partir dun predecesor do xénero Homo hai 200 mil anos.
Os humanos anatomicamente modernos distínguense dos seus previos antecesores, os Homo sapiens arcaicos, por unha serie de características anatómicas. Os humanos arcaicos tiñan uns esqueletos máis robustos, o que mostra que vivían nun ambiente que fisicamente requiría máis forza; e que sinala a que os humanos anatomicamente modernos, que temos estruturas máis gráciles, pasamos a depender máis da tecnoloxía que da capacidade de exercer ou manter esforzos físicos para poder cumprir as condicións impostas polo ambiente.
Os primeiros humanos modernos
miniatura|dereita|250px|Skhul V (c. 500.000 a.C.) que mostra características varias de dos primeiros Homo sapiens e dos humanos anatomicamente modernos.
Os restos de Omo, un Homo sapiens idaltu de Herto, sitios arqueolóxicos de Skhul e os restos de Jebel Qafzeh son os restos habitualmente nomeados como Primeiros homes actuais, xa que os seus esqueletos mostran unha mestura de trazos dos arcaicos e dos modernos. Skhul V, como exemplo, ten unha prominente mandíbula e unha cara proxectada frontalmente. Mais o córtex cranial de Shkul é diferente de Neanderthais e semellante á de humanos modernos.
Comportamentos dos humanos modernos
Existe un amplo debate sobre se os primeiros humanos anatomicamente modernos se comportaban dun xeito parecido a poboación humana actual. Os comportamentos destacados dos humanos modernos son a lingua, a capacidade para pensamentos abstractos grazas ao simbolismo que permitan expresar a creatividade cultural.
As dúas hipóteses predominantes son opostas na orixe do comportamento moderno. Algúns autores argumentan que os humanos conseguiron primeiro as diferenzas anatómicas, hai 200 mil anos, e posteriormente grazas a esas capacidades adquirirían o comportamento humano actual hai 50 mil anos. Esta hipótese está sentada con rexistros fósiles e substancias bioxénicas de puntos de máis de 50 mil anos de antigüidade. Con isto habería unha diferenza entre os humanos anatomicamente modernos e os humanos de comportamento moderno
A visión oposta é que os humanos acadaron o comportamento e as características anatomicamente modernas ao mesmo tempo. Como dato nesta liña, arguméntase que os humanos xa evolucionaran cara a un esqueleto máis lixeiro. Durante a transición aos humanos anatomicamente modernos, iso puido ter sido froito da maior interacción cooperativa en humanos. É máis, iso puido ser incentivado polo aumento do uso das tecnoloxías, algo característico no comportamento humano moderno.
O Pedral
O topónimo galego O Pedral pode referir a:
Arlington, Texas
Arlington é unha cidade estadounidense do estado de Texas, dentro da área metropolitana Dallas–Fort Worth–Arlington e do Condado de Tarrant. Segundo o censo estimado de 2010, a cidade tiña unha poboación de case 379 577 a finais de 2013, sendo o terceiro maior concello da área metropolitana.
Torneiros, A Mella, Arzúa
Torneiros é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 43 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 25 eran mulleres.
Lliga Regionalista
A Lliga Regionalista (en galego: Liga Rexionalista) foi un partido político catalán que representaba o catalanismo conservador e monárquico. Fundouse o 25 de abril de 1901 ao se fusionaren a Unió Regionalista e o Centre Nacional Català para se presentaren ás eleccións a Cortes, nas que tivo éxito. O seu primeiro presidente foi Bartomeu Robert i Ybarzábal. A base do seu programa era de ideoloxía conservadora e monárquica e tiña nos seus estatutos a pretensión de acadar a autonomía para Cataluña dentro do estado español. O seu voceiro era La Veu de Catalunya (1899-1936) que coexistiu coa revista satírica ¡Cu-cut! entre 1902 e 1912.
Traxectoria
As eleccións de 1903 resultaron un fracaso e a Lliga entrou en crise e ao ano seguinte sofre unha escisión do sector máis liberal que dará lugar a Centre Nacionalista Republicà. En 1905 fíxose co control do concello de Barcelona e comezou unha política de modernización da cidade. En 1906 foi o partido que liderou a Solidaritat Catalana, que agrupaba a todas as forzas catalás non dinásticas, con excepción dos republicanos de Lerroux, e que conseguiu o triunfo nas eleccións de 1907, aínda que as diferenzas entre os diferentes grupos imposibilitaría que se consolidase. En 1914 conseguiu que se formase a Mancomunidade de Cataluña presidida por Enric Prat de la Riba. Dende novembro de 1917 a Lliga participou con varios ministros no goberno español, entre eles Francesc Cambó no Ministerio de Fomento. En 1922 escíndese o sector máis nacionalista para formar Acció Catalana. Aínda que nun primeiro momento a Lliga apoiou o golpe de Estado de Primo de Rivera, posteriormente será ilegalizada ata 1930.
No último goberno de Afonso XIII a Lliga asumiu o Ministerio de Finanzas. Tras a proclamación da República, a Lliga aceptou o novo réxime, apoiou o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932 e cambiou o seu nome a Lliga Catalana. Aínda que a Lliga non apoiou a sublevación do xeneral Franco en Marrocos, unha boa parte dos seus militantes colaboraron coa súa causa.
Eva Vilaverde Pego
Eva Vilaverde Pego, nada en Moraña en 1977, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración Pública, coa especialidade en Administración Pública, pola Universidade de Santiago de Compostela (2001). Traballou como asistente técnica da Consellería do Medio Rural. Desde 2006 exerceu como administrativa na CIG e impartiu cursos de formación do FORGA. É responsable local do BNG en Moraña. Foi membro da Executiva do BNG até 2016 e dende 2017 forma parte de novo da Executiva, como Coordinadora de Acción Municipal. Dende 2011 a 2019 foi concelleira do BNG en Moraña e deputada provincial.
No ano 2019 abandona o concello de Moraña e a deputación provincial e preséntase como número 3 polo BNG ás Eleccións municipais do 2019 no concello de Pontevedra nas que sae elixida.
Na actualidade exerce o cargo de concelleira delegada de Protección Cidadá e Sostemento dos Espazos Públicos Urbanos.
Lena Andersson
miniatura|dereita|Andersson en 2013. Lena Andersson, nada o 18 de abril de 1970 en Estocolmo, é unha escritora e xornalista sueca.
Traxectoria
Gañou en 2013 o premio August pola súa novela Egenmäktigt förfarande – en roman om kärlek. Ese mesmo ano, e coa mesma obra, foi distinguida co premio literario que entrega o diario Svenska Dagbladet.
Musashino
Musashino (武蔵野市, むさしのし, Musashino-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 10,73 km² e a poboación de 139.454 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 13.000 h/km².
O concello de Musashino limita cos concellos de Mitaka, de Koganei, de Nishitōkyō e cos barrios de Nerima e de Suginami.
Saleta Chao Rivas
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio na especialidade de Educación Infantil e Graduada de Pedagoxía na Universidade de Santiago de Compostela. Responsable local de Galiza Nova de Cuntis. Foi responsábel Comarcal de Galiza Nova A Estrada-Deza. Pertenceu á Executiva do BNG até 2016, na que foi Secretaria de políticas sectoriais, coordinación das comisións nacionais e acción feminista.
Peixe lúa
O peixe lúa (Mola mola) é o peixe óseo máis pesado coñecido. Ten un peso medio de mil quilogramos. Habita en augas tropicais e temperadas arredor do mundo. Semella unha testa de peixe sen cola, e o seu corpo é aplanado polos laterais. Os peixes lúa poden ser tan altos coma longos cando estenden as súas aletas dorsais e ventrais.
Teñen unha dieta que consiste principalmente en medusas. Como esta dieta é pobre en nutrientes, consómenas en grandes cantidades para desenvolverse e manter a súa medida. As femias poñen máis ovos que calquera outro vertebrado coñecido. As crías semellan peixes globos, con grandes aletas pectorais, unha aleta caudal e espiñas corporais que non son típicas dos exemplares adultos.
Os peixes lúa adultos son vulnerables a poucos predadores naturais, pero os leóns mariños, as candorcas e os tiburóns cómenos. Entre os humanos, os peixes lúa son considerados unha exquisitez nalgunhas partes do mundo, coma no Xapón, Corea e Taiwán, pero na Unión Europea está prohibido vender a súa carne. Os peixes lúa acotío quedan accidentalmente atrapados en redes, e tamén son vulnerables a mancarse ou morrer por causa de refugallos flotantes, como bolsas de plástico.
Ribeiras de Miño, Pantón
Santo André de Ribeiras de Miño é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 66 habitantes, deles 32 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coa parroquia pantonesa de Vilar de Ortelle polo leste e polo sur. Limita coa parroquia do Saviñao da Cova. E limita coa parroquia de Chantada de Nogueira de Miño.
A terra paterna
A terra paterna (en La Terre paternelle) é unha novela do escritor e notario quebequés Patrice Lacombe, publicada orixinalmente no Album littéraire et musical de la Revue canadienne en febreiro de 1846.
Foi traducida ó galego por Marie Abraira e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.
Sobrado do Bispo, Barbadás
Santa María de Sobrado do Bispo é unha parroquia e unha aldea que pertence ó concello de Barbadás. Está situado a uns 10 minutos da cidade de Ourense. É un lugar de tamaño medio, aínda que presenta unha gran cantidade de edificacións en ruínas ou sen habitar. Ten un colexio en réxime privado. Segundo o IGE en 2011 tiña 600 habitantes (281 homes e 319 mulleres).
Festas
As festas principais son as de San Xoán que se celebran a primeira fin de semana de xullo e San Roque que se celebran a mediados do mes de agosto.
Vila-seca
Vila-seca é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès. Segundo datos de setembro de 2009 a súa poboación era de 21.550 habitantes. Componse dos núcleos urbanos de la Pineda, na costa, e la Plana, no límite do termo municipal tocando a Reus.
Ata a década de 1980 mantivo o seu nome tradicional de Vila-seca de Solcina, tomando logo o nome de Vila-seca i Salou. En 1989, Salou segregouse do municipio tras unha longa polémica.
Dentro do termo municipal atópase parte do parque temático de Port Aventura, un dos principais motores económicos do concello, xuntamente co turismo.
Mesófilo (organismo)
En bioloxía e en ecoloxía un organismo mesófilo é un ser vivo que vive en condicións medias dun factor ecolóxico, sobre todo referido á humidade e á temperatura.
O termo aplícase sobre todo aos microorganismos.
Etimoloxía
O termo está formado pola unión dos elementos meso- e -filo.
O primeiro deriva do grego antigo μέσος mésos, "o que está no medio", "intermedio", e o segundo está tirado do grego antigo φίλος phílos, "amigo".
Microorganismos
Os microorganismos mesófilos viven a unhas temperaturas entre os 25 e 45 °C, con temperaturas óptimas de crecemento entre os 30 e os 39 °C.
Os mesófilos son os microorganismos máis abundantes. Viven a maiores temperaturas que os psicrófilos, adaptados ao frío, e que os termófilos e hipertermófilos, adaptados a altas temperaturas.