cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xacobe VI de Escocia e I de Inglaterra
Descrición do rei
Era medorento e desconfiado, e receaba de todo o mundo, temendo constantemente ser asasinado (como o foi o seu coetáneo Henrique IV de Francia, ao que detestaba). Súas mandíbulas prognácicas, moi estreitas, e a súa lingua demasiado longa impedíanlle inxerir alimentos sen provocar ruídos desagradables. Falaba un inglés difícil, cun áspero acento escocés, e tiña unha voz chirlona e alporizante.
Descendencia
Entre 1593 e 1595, Xacobe tivo por amante a Ana Murray, con posterioridade Lady Glamis, da que non tivo descendencia coñecida. Do seu matrimonio con Ana de Dinamarca houbo 9 fillos, dos que só 3 chegaron á idade adulta:
Lingua saami de Akkala
O 29 de decembro de 2003 morreu Marja Sergina, a derradeira falante nativa de saami de Akkala. Porén, hai cando menos dúas persoas, ámbalas dúas maiores de 70 anos, que teñen algún coñecemento da lingua.
Aínda que existen descricións fonolóxicas e morfolóxicas da lingua, así como textos publicados e tamén gravacións de son, o saami de Akkala é a menos documentada das linguas saamis.
O Cepo, Cumbraos, Sobrado
O Cepo é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Ponte do Cepo-Guisó
Tamén coñecida coma a ponte gótica de Guisó, é unha ponte medieval situada no antigo camiño que comunicaba os lugares do Cepo e Guisó. Segundo a tradición, por ela transportouse a pedra con que se construíu o mosteiro de Sobrado.
Jackie Robinson
Jack Roosevelt Robinson, nado en Cairo, Xeorxia (Estados Unidos) o 31 de xaneiro de 1919 e finado en Stamford, Connecticut o 24 de outubro de 1972, foi un xogador de béisbol profesional. Foi o primeiro xogador afroamericano en xogar na era moderna das Ligas Maiores de Béisbol (MLB). Robinson rompeu a barreira da cor do béisbol cando os Brooklyn Dodgers o colocaron como xogador titular na primeira base o 15 de abril de 1947. Cando os Dodgers asinaron a Robinson, anuncairon a fin da segregación racial no béisbol profesional que relegaba desde 1880 aos xogadores de cor ás Ligas Negras. Robinson foi seleccionado para o Salón da Fama do Béisbol en 1962.
Robinson tivo unha destacábel carreira de dez anos na MLB. No seu primeiro ano, 1947, recibiu o primeiro trofeo da historia outorgado ao mellor novato da MLB. Posteriormente, foi escollido seis temporadas consecutivas para xogar o Partido das Estrelas (1949–1954) e gañou o trofeo ao Xogador máis Valioso (MVP) da Liga Nacional, sendo o primeiro xogador de cor en conseguilo. A nivel colectivo, participou cos Dodgers en seis Series Mundiais, contribiuíndo á vitoria na edición de 1955. En 1997, a MLB decidiu retirar o seu dorsal 42 para todos os equipos, sendo o primeiro atleta profesional en calquera deporte en recibir esa honra. Ademais, a MLB adoptou a tradición de celebrar cada ano o "Día de Jackie Robinson", no cal todos os xogadores de todos os equipos levan o dorsal 42.
O carácter de Robinson, o seu uso da non-violencia e o seu incuestionábel talento desafiaron as bases tradicionais da segregación que marcaba moitos outros aspectos da vida estadounidense. Influíu na cultura e contribuíu significativamente ao movemento polos dereitos civís. Robinson foi tamén o primeiro analista de televisión negro na MLB e o primeiro vicepresidente negro dunha gran corporación estadounidense, Chock full o'Nuts. miniatura|160x160px|Jackie Robinson nun [[Dólar de prata Jackie Robinson|dólar conmemorativo do seu 50 aniversario como xogador (1997)]] Na década de 1960, axudou a establecer o Freedom National Bank, unha institución financeira de propiedade afroamericana con sede en Harlem, Nova York. Despois da súa morte en 1972, en recoñecemento aos seus logros dentro e fóra do campo, Robinson recibiu póstumamente a Medalla de Ouro do Congreso e a Medalla Presidencial da Liberdade.
Adelán, Guillar, Rodeiro
Adelán é un lugar da parroquia de Guillar, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Manapla
miniatura|Localización. Manapla é un municipio da provincia de Negros Occidental en Filipinas. Segundo o censo de 2020, tiña unha poboación de 55 083 persoas.
Calliostoma punctulatum
Calliostoma punctulatum é unha especie de molusco gasterópodo, concretamente un caracol mariño, endémica de Nova Zelandia, chegando ata as Illas Chatham. A súa cuncha é espiral, case cónica. Atópase no nivel da marea baixa, normalmente en asociación con algas marróns
Os Casás, O Alto de Xestoso, Monfero
Os Casás é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Paronomasia
A paronomasia é unha figura retórica e estilística que consiste en aproveitar a similitude fonética entre dúas ou máis palabras, frecuentemente con intención burlesca ou conceptista.
Tamén coñecida informalmente como xogo de palabras pode consistir nunha deliberada ou non deliberada confusión de palabras similares ou frases con efecto retórico, xa sexa con fins serios ou humorísticos.
Exemplos
''
Provincia de Higo
300px|miniatura|Antiga provincia de Higo Higo (肥後国, ひごのくに, Higo-no-kuni ou 肥後, ひご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte da prefectura de Kumamoto, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Higo limitaba coas provincias de Chikugo (筑後), de Bungo (豊後), de Hyūga (日向) e de Satsuma (薩摩).
AD Arganda
A Agrupación Deportiva Arganda, habitualmente coñecida como Arganda, é un club de fútbol de España, da cidade de Arganda del Rey, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1964 e xoga na Preferente de Madrid.
Caúlfe, O Alto de Xestoso, Monfero
Caúlfe é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Entoación
A entoación é a melodía executada acompañando á secuencia de fonemas e sílabas que constitúe un enunciado pronunciado nun determinado acto de fala. A entoación incorpora no enunciado un novo significado independente da secuencia de fonemas. Se se cotexan estas dúas secuencias observarase que a entoación é tamén un signo que se expresa mediante a curva melódica e cun significado consistente na modalidade asignada ó enunciado: Ela vén da praia de Coroso / Ela vén da praia de Coroso?
Todo enunciado móstrase cunha determinada melodía, que en parte está determinada por factores fisiolóxicos e psíquicos. Articulatoriamente, compréndese que, ó comezar a falar, a posta en tensión das cordas vocais produza unha elevación máis ou menos rápida do ton, e que o concluí-la emisión, o relaxamento das cordas vocais orixine o descenso tonal. Esta relación natural entre o ton e as emocións aprovéitase na práctica da lingua utilizando o ascenso do ton para esperta-lo interese do interlocutor. De aí provén que o ascenso tonal caracterice os enunciados non conclusos ou ás preguntas. En cambio o descenso do ton acompaña ó enunciado aseverativo, xa que é innecesaria a imprecación á atención do oínte.
Toda curva melódica, desde o silencio previo á emisión da fala ata a pausa final, móvese entre tres niveis, discernibles polo seu mutuo contraste: o grave, o medio e o agudo. Ó comezo as cordas vocais póñense en tensión: o ton ascende e, con certas oscilacións, mantense nunha liña media bastante uniforme. Ó final, en torno á última sílaba acentuada, o ton presenta un cambio de dirección: cara ós graves (se as cordas vocais se distenden) ou cara ós agudos (cando as cordas se poñen máis tensas).
A nivel lingüístico a entoación realiza as seguintes funcións:
Barbeitos, Negrelos, Rodeiro
Barbeitos é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 38 habitantes (22 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Neste lugar naceu o guerrilleiro antifranquista Benjamín García Diéguez, O Largo.
Provincia de Hyūga
Hyūga limitaba coas provincias de Bungo (豊後), de Higo (肥後), de Satsuma (薩摩) e de Ōsumi (大隅).
Amphionides reynaudii
Amphionides reynaudii é unha especie de crustáceo da clase dos malacostráceos, superorde dos eucáridos, que é o único representante coñecido da orde dos anfionidáceos.
É un pequeno animal plantónico (mide menos de 2,5 cm) que se encontra ao longo dos océanos tropicais de todo o mundo, as larvas principalmente en augas pouco profundas e os adultos a maior profundidade.
Características
Amphionides reynaudii crece até unha lonxitude máxima de 25 mm. Desde o punto de vista morfolóxico é un crustáceo bastante infrecuente, con moitas partes do corpo reducidas ou ausentes. Por exemplo, ten soamente un par de pezas bucais, o maxilar; as mandíbulas e maxílulas son vestixiais.
Machos e femias difiren na forma das antenas, e tamén pola presenza nos machos do oitavo par de apéndices torácicos, aínda que nunha forma reducida. Este é o lugar onde está o gonóporo masculino (o gonóporo da femia está no sexto par de apéndices torácicos). O primeiro pleópodo da femia agrándase enormemente e case encerra a ampla casca. Isto presúmese que é para que sexa unha cámara na que os óvulos son fecundados e que permanecen alí até a eclosión. As máis aerodinámicas cascas e pleópodos do macho fan que sexa máis hidrodinámico, e por iso captúranse menos machos que femias.
Distribución e ecoloxía
Amphionides reynaudii ten unha área de distribución cosmopolita en todos os océanos tropicais. É un animal plantónico, que habita en augas de menos de 100 m de propfundidade en estado larvario, pero máis frecuentemente a profundidades de 700 a 1 700 m cando é adulto.
Clasificación
Orixinalmente descrito a partir das súas larvas, pensouse nun principio que era unha gamba. Non foi até 1969 cando se observou unha forma adulta (que fora descrita por Carl Wilhelm Erich Zimmer en 1904) e só en 1973 foi creada a súa propia orde por Donald I. Williamson.
O epíteto específico, reynaudii, deullo Henri Milne-Edwards en honor dun amigo seu, posibelmente François Dominique de Reynaud, conde de Montlosier. O nome xenérico utilizado por Milne-Edwards, Amphion, foi invalidado por coincidir co xénero Amphion Hübner, 1819, da familia dos Sphingidae.
Bobadilla, Antequera
Bobadilla, tamén coñecida como Bobadilla Pueblo, é unha localidade española do municipio de Antequera, na provincia de Málaga, Andalucía. Encóntrase situada ao oeste do termo municipal, a pouca distancia da estación homónima, un dos nós ferroviarios máis importantes de Andalucía, tanto en pasaxeiros coma en mercadorías.
Foi municipio independente ata 1857, data na que foi anexionado a Antequera. É un pequeno núcleo de casas brancas rodeadas por oliveiras. As súas festas celébranse no mes de agosto.
Valdáliga
Valdáliga é un concello da comunidade autónoma de Cantabria situado a 58 quilómetros de Santander. A súa extensión é de 97,76 km², sendo un dos maiores desta autonomía, aínda que a súa poboación só ronda os 2.500 habitantes.
Limita con poboacións importantes como Cabezón de la Sal, Comillas e San Vicente de la Barquera. Ao norte asómase ao Mar Cantábrico mediante unha ampla franxa do Parque natural de Oyambre, mentres que ao sur recóstase nas brumosas ladeiras da Serra do Escudo de Cabuérniga, onde nace o río Escudo.
Comparte cos concellos de Herrerías e Rionansa a cova de El Soplao.
Localidades
miniatura|250px|Ermida de San Antonio en [[Caviedes.]]
Patrimonio
Destaca unha Casa-Torre en Roiz, ben de interese cultural con categoría de monumento e, ademais, a Casona da Salceda en Treceño, Ben inventariado.
Demografía
Fonte: INE
Prince Valiant
Prince Valiant é un filme de aventuras dirixido por Anthony Hickox que foi estreado en 1997. Está baseado na serie de banda deseñada Príncipe Valiente de Hal Foster, e algunhas das ilustracións do cómic foron empregadas no filme.
Sinopse
A historia está baseada no mito do Rei Artur. O xove e inexperto escudeiro Valiente, substituíndo a Sir Gawain, é enviado a escoltar á princesa de Gales Lady Ilene, un convidada en Camelot, no seu viaxe de volta a casa. O heroe terá que loitar coa súa espada para defender a Camelot dos invasores viquingos, que roubaron a espada Excalibur e ameazan con derrotar ós famosos Cabaleiros da Táboa Redonda.
Discos da máquina
Discos da máquina é unha asociación de grupos musicais de diferentes estilos que funciona como selo discográfico e distribuidora. Foi creada en decembro de 2012, e funciona de forma autoxestionada e asemblearia. Os grupos unidos a este proxecto utilizan licenzas abertas.
En decembro de 2013 os grupos pertencentes á asociación son Ataque Escampe, Das Kapital, Grampoder, Caxade, A Magnifique Bande dos Homes sen Medo e The Lost Omelette-makers.
Thomas Osman
Thomas Osman, nado o 25 de maio de 1950 en Lemuna (hoxe na rexión de Gash-Barka, Eritrea), é un relixioso católico eritreo, bispo de Barentu dende 2001.
Traxectoria
O 4 de outubro de 2001 foi nomeado bispo de Barentu. Recibiu a consagración episcopal de mans do bispo emérito de Asmara Zekarias Yohannes o 13 de xaneiro de 2002.
Igrexa de Eskelhem
A igrexa de Eskelhem (sueco: Eskelhems kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Eskelhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Eskelhem estivo precedida por unha igrexa de madeira da cal non se conserva nada. Ao redor do ano 1200 foi substituída por un edificio de pedra. As paredes da nave da igrexa actual son todo o que queda dese primeiro edificio de pedra. Posteriormente a igrexa foi ampliada e reconstruída ata recibir a súa presente forma a mediados do século XIV. Internamente a igrexa está decorada con diferentes conxuntos de frescos. Un dos conxuntos é de finais do século XIII e o outro, realizado polo artista coñecido como Passionsmästaren, do século XV. Entre o mobiliario da igrexa destaca a pía bautismal do século XII, probablemnete realizada por Master Byzantios, e a cruz triunfal de ao redor do ano 1250.the triumphal cross, made around 1250 both deserve mention.
Despina (lúa)
Despina, (ou en Latín Despœna, grego Δέσποινα), tamén coñecida coma Neptuno V, é o terceiro satélite máis interior de Neptuno. Chamada máis tarde Despina, unha ninfa que era filla de Poseidón e Deméter (Demetra).
Despina foi descuberta a finais do mes de xullo do 1989 a partir de imaxes da sonda espacial Voyager 2. Déuselle a designación temporal S/1989 N 3. O descubrimento foi anunciado (IAUC 4824) o 2 de agosto do 1989, pero o texto só fala de "10 fotogramas tomados no transcorrer de 5 días", dando unha data do descubrimento que debeu ser algúns días antes do 28 de xullo. O nome foille outorgado o 16 de setembro de 1991. esquerda|miniatura|250px|Unha vista simulada de Despina orbitando [[Neptuno (planeta)|Neptuno.]]
Despina é de forma irregular e non amosa signos de modificacións xeolóxicas. É máis coma unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.
A órbita de Despina descansa próxima pero non dentro da órbita de Talasa e xusto dentro do anel de Le Verrier. E coma está por debaixo do radio das órbitas sincrónicas de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando unha anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.
Vonda Shepard
Vonda Shepard, nada en Nova York o 7 de xullo de 1963, é unha cantante estadounidense de rock/pop.
Traxectoria
A súa familia mudouse para California cando ela era bastante nova. Desde nova foi unha boa pianista e durante anos despois tivo varios traballos como cantante de apoio, conseguindo finalmente o seu propio contrato de gravación.
Mondevert
Mondevert (en Mondeverzh, e en galó: Mondevèrt) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Vonda Shepard
Traxectoria
En 1987 gravou un dueto con Dan Hill titulado "Can't We Try". Lanzou o seu primeiro álbum en 1989. Acadou sona polas súas aparicións na serie de televisión Ally McBeal, na que interpretou o papel dunha música residente dun bar onde os personaxes do show normalmente bebían despois do traballo. Adoptou os papeis de pianista, guitarrista e baixista.
Vonda está casada co produtor musical Mitchell Froom, co que tivo o seu primeiro fillo o 15 de abril de 2006.
Godofredo I de Villehardouin
Godofredo I de Villehardouin ou Geoffroi (en francés: Geoffroi Ier de Villehardouin, grego: Γοδεφρείδος Α' Βιλλεαρδουίνος, trans. Godefreídos A' Villearduínos), nado aproximadamente en 1169 e finado aproximadamente en 1229, foi un cabaleiro francés do condado de Champaña que se uniu á Cuarta Cruzada. Participou na conquista do Peloponeso e converteuse no segundo príncipe de Acaia. Baixo o seu reinado, o principado de Acaia converteuse en vasalo directo do Imperio Latino de Constantinopla. Estendeu as fronteiras do seu principado, pero os últimos anos do seu reinado estiveron marcados polo seu conflito coa igrexa.
Primeiros anos e Cuarta cruzada
Godofredo foi o fillo máis vello de Xoán de Villehardouin e a súa esposa, Céline de Briel. Casou con Isabel de Chappes.
Con todo ao ouvir da captura da gran cidade do Bósforo, decidiu navegar cara a Occidente no verán de 1204. Pero o tempo converteuse en malo, e os ventos adversos conducírono cara ao oeste. Desembarcou en Modon (agora Methoni, Grecia) no sur do Peloponeso onde pasou o inverno de 1204 até 1205.
Conquista do Peloponeso
En Modon, Godofredo entrou en alianza cun arconte (nobre) grego de Mesenia para conquistar a maior cantidade do Peloponeso occidental como fose posíbel. Case inmediatamente despois, con todo, o grego morreu, e o seu fillo rompeu a alianza. Foi neste punto que Godofredo se decatou da aparición do rei Bonifacio de Tesalónica co seu exército ante Nauplia. Godofredo decidiu buscar axuda e dirixiuse a principios de 1205 para unirse ao rei. Foi ben recibido por Bonifacio I, que conservou a Godofredo ao seu servizo. Pero no campamento en Nauplia Godofredo atopou ao seu bo amigo Guillerme de Champlitte e ofreceu a este último compartir a conquista do Peloponeso. O seu amigo aceptou a oferta e os dous tamén recibiron o permiso real para a súa expedición.
Partiron con 100 cabaleiros e 400 homes montados en armas para a súa campaña na primavera de 1205. Tomaron Patras e Pondikos por asalto, e Andravida abriu as súas portas. O pobo chegou a facer a súa submisión e foron confirmados nas súas propiedades e costumes locais. Só en Arcadia os cruzados atoparon resistencia. Esta oposición foi encabezada polos terratenentes de Arcadia e Laconia, particularmente a familia Chamaretos, aliado á tribo eslava dos melingos. A resistencia pronto se uniu a un tal Miguel identificado pola maioría dos estudosos con Miguel I Comneno Ducas que nese entón estaba a crear o seu propio principado en Epiro. Miguel avanzou cara ao Peloponeso con 5000 homes, pero o pequeno exército cruzado derrotouno en Kunduros ao nordés de Mesenia. Daquela os cruzados completaron a conquista da rexión e dirixíronse cara ao interior do país, ocupando a península enteira con excepción de Arcadia e Laconia.
Guillerme de Champlitte converteuse así en señor do Peloponeso co título de príncipe de Acaia baixo a soberanía do rei de Tesalónica. Godofredo recibiu Kalamata e Mesenia como un feudo do novo príncipe. Con todo, a República de Venecia procedeu a facer as súas boas afirmacións que os dirixentes da Cuarta Cruzada garantiran polo tratado de partición de 1204 para importantes establecementos ao longo da ruta marítima a Constantinopla. Así os venecianos armaron unha frota que tomou Modon e Coron en 1206. Pero Guillerme de Champlitte compensou a Godofredo asignándolle Arcadia.
O seu reinado en Acaia
En 1208 Guillerme I de Acaia partiu cara a Francia co fin de reclamar a herdanza que o seu irmán deixara para el. Guillerme I nomeou a Godofredo para administrar o principado como bailío ata que o sobriño do príncipe, Hugo, chegase. Con todo, tanto o primeiro príncipe de Acaia, e o seu sobriño morreron moi pronto.
En maio de 1209, Godofredo foi ao parlamento que o emperador latino Henrique I convocara en Ravennika para asegurar ao emperador a súa lealdade. O emperador nomeou a Godofredo como príncipe de Acaia, e inmediatamente fíxoo vasalo imperial. Ademais, Henrique tamén nomeou a Godofredo senescal do Imperio Latino.
A Crónica de Morea narra que Godofredo só se converteu en príncipe de Acaia algún tempo despois, debido a que o sobriño de Guillerme, Roberto tiña de prazo un ano e un día para viaxar ao Peloponeso e reclamar a súa herdanza. Segundo a historia, utilizáronse toda clase de artimañas para causar demoras na viaxe de Roberto cara ao leste, e cando finalmente chegou ao Peloponeso, Godofredo seguiu movéndose dun lugar a outro cos cabaleiros principais, ata que o tempo pasou. Godofredo realizou unha asemblea que declarou que o herdeiro perdera os seus dereitos e elixiu a Godofredo príncipe hereditario de Acaia.
Con todo, Geoffroi fixo un pacto cos venecianos en xuño de 1209 na illa de Sapientza. Recoñeceuse a si mesmo como o vasalo da República de Venecia de todas as terras que se estendían desde Corinto até a baía de Navarino. Godofredo I tamén ofreceu a Venecia o dereito ao libre comercio ao longo do seu principado. Segundo o tratado, el e os seus sucesores tamén recibirían a cidadanía veneciana, serán propietarios dunha vivenda en Venecia, e o presente da República con tres panos de seda ao ano, un polo dux e dous pola Basílica de San Marcos.
Despois Godofredo I dedicouse a estender as súas posesións. Coa axuda de Otón I, o señor de Atenas, tomou, en 1209, a fortaleza de Acrocorinto onde primeiro León Sguros, logo, Teodoro Comneno Ducas, irmán de Miguel I de Epiro resistiran os ataques dos cruzados. En 1210 tamén logrou a rendición de Corinto, outra fortaleza en mans dos gregos. No mes seguinte, Nauplia tamén foi tomada, e a principios de 1212 a fortaleza de Argos, onde Teodoro Comneno Ducas gardara o tesouro da Igrexa de Corinto, tamén caeu en mans de Godofredo I e Otón I. Cando Albertino e Rolandino de Canossa, os señores de Tebas, deixaron a súa cidade, o señorío de Tebas foi dividido en partes iguais entre Godofredo I e o señor de Atenas.
Godofredo I enviou peticións a Francia, principalmente a Champaña, por cabaleiros novos para ocupar as terras recentemente conquistadas e os feudos de quen regresaran a Occidente. Baixo Godofredo I a asignación dos feudos e as obrigacións que ía con eles foron revisadas ante os baróns reunidos nun gran parlamento en Andravida. Así unha ducia de grandes baronías xurdiron no Principado.
No momento da conquista moita da propiedade eclesiástica fora secularizada e, a pesar das esixencias do clero, non fora devolta ás igrexas. A Crónica de Morea relata que cando as igrexas se negaron a proporcionar a súa cota xusta de axuda militar, Godofredo I apoderouse dos seus bens e dedicou os ingresos para a construción do poderoso castelo de Clermont. Por outra banda, Godofredo I tamén foi acusado de tratar aos sacerdotes gregos como servos, porque o seu número aumentara considerabelmente, xa que os prelados gregos non dubidaron en conferir as ordes aos campesiños para que poidan escapar ás cargas da servidume. Estes acontecementos tiveron como resultado un prolongado conflito coa Igrexa.
O seguinte legado papal baixo o cardeal Giovanni Colonna que estaba a viaxar a través do Peloponeso en 1218 excomungou a Godofredo I debido a que o príncipe retiña certas abadías, igrexas, parroquias rurais, e bens eclesiásticos. A petición do alto clero local, o papa confirmou a excomuñón de Geoffroi I o 21 de xaneiro de 1219. O papa chegou a declarar que Godofredo era un inimigo de Deus «máis inhumano que o Faraón».
O conflito durou uns cinco anos, até 1223 cando Godofredo I decidiu negociar e enviou a un dos seus cabaleiros a Roma. Finalmente, o 4 de setembro de 1223 o papa Honorio III confirmou o acordo que se elaborou entre o príncipe e a igrexa de Acaia. Segundo o tratado, Godofredo I restaurou as terras da Igrexa, pero el seguiu gardando os tesouros e o mobiliario das igrexas a cambio dunha indemnización anual e o número de sacerdotes gregos que gozan de liberdade e inmunidade tamén ía ser limitado en proporción ao tamaño da comunidade.
Valentín Paniagua Corazao
Valentín Paniagua Corazao, nado o 23 de setembro de 1936 en Cuzco e finado en Lima, Perú o 16 de outubro de 2006, foi presidente do Perú escollido polo Congreso despois da renuncia de Alberto Fujimori. A súa principal misión foi estabilizar o país ata as novas eleccións, que deron a vitoria a Alejandro Toledo no ano de 2001.
Guisó, Cumbraos, Sobrado
Guisó é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Ponte gótica de Guisó
miniatura|A ponte gótica. Tamén coñecida coma a ponte de Cepo-Guisó, é unha ponte medieval situada no antigo camiño que comunicaba os lugares de Guisó e o Cepo. Segundo a tradición, por ela transportouse a pedra con que se construíu o mosteiro de Sobrado.
Río Zézere
260px|miniatura| O río Zézere o seu paso por [[Constância, Portugal|Constância ]] O Zézere (en grafía portuguesa Zêzere) é un río portugués que nace na serra da Estrela, a cerca de 1900 m de altitude, xunto ao Cântaro Magro, onde define un val glaciar. Seguindo para suroeste, conflúe co río Texo ao oeste da localidade de Constância, despois dun curso de cerca de 242 quilómetros.
Características
O río Zézere é o segundo maior río exclusivamente portugués, tras o río Mondego. Os seus principais afluentes na marxe dereita son: o río Alge, o río Cabril, a ribeira de Unhais, o río Nabão, a ribera de Paul e a ribeira de Pêra. Na marxe esquerda recibe o ribeira de Bogas, a ribeira de Río Caria, a ribeira da Malhadancha, a ribeira da Isna, a ribeira de Meimoa, a ribeira da Sertã e a ribeira de Teixeira. Da súa conca hidrográfica con 5043 km², 1056 km² pertencen ao río Nabão. Os grandes desnivéis, aliados ao volume de auga (por veces superior a 10.000 m3/s), representam unha notábel riqueza hidroeléctrica, aproveitada en três encoros: o de (Bouçã, o de Cabril e a presa de Castelo de Bode), que producen anualmente 700 millóns de kW/hora.
O Couce Nabeira, O Alto de Xestoso, Monfero
O Couce Nabeira é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Bobadilla
O topónimo castelán Bobadilla pode referirse a:
Copa do Príncipe de Voleibol
A Copa do Príncipe de Voleibol é a competición de voleibol masculino máis nova do estado español. Naceu na tempada 2007-08 e nela enfróntanse os tres primeiros clasificados da Superliga 2 xunto co equipo organizador.
Moviment d'Esquerres
Moviment d'Esquerres (MES, en galego: Movemento de Esquerdas) é un partido político de ideoloxía socialdemócrata e independentista catalán. Presentouse en novembro de 2014, resultado da fusión de Nova Esquerra Catalana e Moviment Catalunya, as dúas escisións do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC).
Para as eleccións municipais de 2015 presentou 45 listas conxuntas con Esquerra Republicana de Catalunya, tres con Iniciativa per Catalunya Verds e tres en solitario.
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 integrouse na coalición independentista Junts pel Sí.
Illa de Mangaia
Mangaia (API : /Maŋaia/) é a illa máis meridional do arquipélago das Illas Cook.
Atópase a 175 km ao sueste de Rarotonga. Cunha superficie de 51,8 km² é a segunda illa máis grande logo de Rarotonga. Considérase a illa volcánica máis antiga do Pacífico, con rocas de 19 millóns de anos de antigüidade. Está rodeada por un anel de arrecifes de coral fosilizados, que chega aos 60 metros de altitude, separando o interior da costa. A altitude máxima da illa é o monte Rangimotia con 169 metros sobre o nivel do mar.
Cortina esgazada
Cortina esgazada (en Torn Curtain) é un filme estadounidense dirixido por Alfred Hitchcock que foi estreado en 1966. Está protagonizado por Paul Newman e Julie Andrews. Escrito por Brian Moore, o filme conta a historia dun científico americano que pretende desertar a Alemaña do Leste como parte dunha misión clandestina para obter unha fórmula e volver de regreso ós Estados Unidos.
Illa de Mangaia
A poboación total en 2001 era de 744 habitantes. A cidade principal é Oneroa. A actividade económica máis importante da illa son as plantacións de vainilla e papaia.
O antigo nome de Mangaia era Au'au que demostra a gran cantidade de Hibiscus da variedade hibiscus tiliaceus que existían na illa. O nome antigo foi recuperado para nomear ao aeroporto Mangaia-Auau. O primeiro europeo en chegar a Mangaia foi o mariño inglés James Cook, en 1777.
Distrito de Mulanje
Mulanje é un dos 27 distritos de Malaui, situado na Rexión Sur a súa capital é a cidade de Mulanje, a superficie do distrito é de 2.056 km² e conta cunha poboación estimada en 506.598 persoas (2004), o que resulta unha densidade de 208.3 h/km².
Pieces (álbum de Robin Stjernberg)
"Pieces" é o segundo álbum do cantante sueco Robin Stjernberg, e é o primeiro que está composto por cancións propias, na que se inclúen a canción coa que representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2013, "You".
Basilikon
dereita|miniatura|200x200px|Exemplar de basilikon da primeira época, con [[Cristo sedente e as imaxes de Andrónico II e Miguel IX sostendo un lábaro entre eles, coa lenda: ΘΕΕ ΒΟΗΘΕΙ AYTOKPATOPEC PWMAIWN ("Deus axuda os emperadores dos romanos"). ]] O basilikon (en grego: βασιλικόν [νόμισμα], basilikón), coñecido tamén como doukaton (δουκάτον), foi unha moeda bizantina de prata de ampla circulación, propia da primeira metade do século XIV. A súa introdución supuxo a volta á cuñaxe a grande escala da moeda arxéntea durante o Imperio Bizantino e, asemade, o abandono total das moedas de ouro a mediados dese século.
Historia
Morrisson apunta a posibilidade de que tal denominación faga mención á vocación de uso non cotián desta moeda, en oposición ao politikon (πολιτικον: "da cidade; cívico"), cuñado en billón e destinado ás transaccións máis ordinarias.
Coñécese tamén a cuñaxe de moedas de medio basilikon.
Nas décadas dos 1330 e de 1340, con todo, o peso do basilikon reduciuse moi considerablemente, por mor dunha escaseza de prata que afectou a toda Europa e o Mediterráneo, e chegou a caer ata 1,25 gramos. O basilikon deixou de emitirse na década de 1350. A redor de 1367 foi substituído por unha nova moeda de máis peso chamada stavraton.
Ingenuus
Decimus Lælius Ingenuus, denominado Ingenuus (en latín: Ingenuus), ou Ingebo (Ingebus) segundo Aurelio Víctor, foi un oficial e usurpador do século III contra os emperadores Valeriano (reinou entre 253–260) e Galiano (reinou entre. 253–268), un dos Trinta Tiranos da Historia Augusta.
Inicialmente, foi un gobernador na Panonia Inferior ou Superior e supervisor de Valeriano II, fillo de Galiano, na rexión durante o 260. Posiblemente despois da captura de Valeriano polo Imperio Sasánida rebelou-se en Sirmio co apoio das lexións de Mesia. A súa usurpación foi efémera pois Galiano mailo seu comandante Aureolus derrotárono na batalla de Mursa.
Traxectoria
miniatura|[[Antoniniano de Galiano (r. 253–268)]] Ingenuus aparece nas fontes en 258, cando era gobernador da Panonia Inferior ou Superior ou de ámbalas dúas. John Bray suxeriu, aínda que non había probas diso, que fora senador antes do seu nomeamento, o que reforzaría o costume do momento de elixir senadores para os cargos de gobernadores provinciais. Naquela época, Valeriano, fillo de Galieno (r. 253-268), era gobernador nominal desa parte do Imperio Romano, e tamén é posible que Ingenuus fose colocado como o seu supervisor. O Continuador de Dión Casio alude ao nomeamento de Ingenuus por Galiano nunha pasaxe na que relata unha suposta conversa entre a emperatriz Salonina e Valentino na que ela lle expresa o seu descontento polo nomeamento e a súa falta de confianza en Ingenuus.
William Leadbetter, xulgando o seu papel como o de supervisor, considera que a morte temperá de Valeriano ese ano debeu sacudir a súa posición política, mais o feito de que Galiano estivese atendendo os problemas noutras partes do Imperio romano seguramente o beneficiou. A Historia Augusta afirma que Ingenuus aproveitou esa circunstancia para reivindica-la púrpura imperial. En 1966, Jeno Fitz datou a súa revolta no 258 ao vencellar o episodio coa morte de Valeriano II e co suposto medo a unha invasión marcomana. Porén, a literatura máis recente dátao no 260, pouco despois da captura de Valeriano (r. 253-260) por Sapor I (r. 240-270) do Imperio sasánida.
A falta de probas sobre unha invasión marcomana en 258, así como a falta de moedas acuñadas en nome de Ingenuus son os principais obstáculos para acepta-la teoría de Fitz. Sobre todo, unha escaseza de moedas demostra que gobernou por pouco tempo e nunha área xeográfica onde as moedas non estaban dispoñibles para as súas emisións. Segundo John Bray, non había ningunha ceca dispoñible en Viminacium no momento da súa usurpación, pero puido comezar inmediatamente a explorar a zona baixo o seu control por parte dos artesáns para valida-lo seu título emitindo moeda. Por outra banda, no catálogo do numismático Henry Cohen non figura ningunha moeda emitida por Ingenuus.
Mixotricha paradoxa
Mixotricha paradoxa é unha especie de protozoos que vive dento do tubo dixestivo das térmites da especie Mastotermes darwiniensis e contén moitas bacterias simbiontes. O protozoo ten forma de pera e unhas dimensións de 500 μm x 150 μm. O nome deullo o biólogo australiano J.L. Sutherland, que foi o primeiro que describiu a Mixotricha en 1933, que o consideraba “o ser paradoxal con pelos mesturados”, xa que daquela considerou que tiña á vez cilios e flaxelos.
Simbiose
Mixotricha establece moitas relacións simbióticas. Igual que os protozoos emparentados, como Trichonympha, vive no intestino de térmites e colabora na dixestión da celulosa, un compoñente principal da madeira que estas comen. Sen Mixotricha, as súas térmites hóspedes non poderían sobrevivir, polo que hai unha simbiose entre o protozoo e a térmite.
Ademais, Mixotricha establece relacións mutualistas con bacterias que viven no seu interior ou na súa superficie. Ten un total de catro especies de simbiontes bacterianos.
Mixotricha ten catro flaxelos anteriores, pero non os usa para a locomoción, senón máis ben como un sistema de dirección ou temón. Para a locomoción, ten unhas 250.000 espiroquetas con forma de pelo, (unhas bacterias helicoidais), que están unidas á superficie celular e que funcionan como unha especie de cilios, que permiten que a Mixotricha se mova; estas espiroquetas están por toda a superficie excepto na parte posterior inxestiva. Mixotricha ten tamén bacterias bacilares dispostas dun modo moi ordenado sobre a superficie celular; que igual que os treponemas son ectosimbiontes. Ademais, ten bacterias esféricas que viven dentro da célula; estes endosimbiontes funcionan como as súas mitocondrias, xa que Mixotricha carece de mitocondrias, que perdeu ao longo da súa historia evolutiva.
Curra, O Alto de Xestoso, Monfero
Curra é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes homes no ano 2010 segundo datos do INE.
Inkheart (filme)
Inkheart é un filme de fantasía dirixido por Iain Softley que foi estreado no 2008. Está baseado na novela homónima de Cornelia Funke.
Sinopse
Meggie é unha nena cuxo pai ten o poder de facer reais os personaxes dos contos que le en voz alta. Unha noite, desafortunadamente, da vida a un personaxe malvado e á súa banda de proscritos e é secuestrado por eles. Entón Meggie, acompañada dun grupo de amigos reais e de ficción, emprende unha busca desesperada para salvar ó seu pai.
Picómetro
O picómetro é unha unidade de lonxitude do sistema Internacional de Unidades que equivale á billonésima parte dun metro. A súa abreviatura é pm.
1 pm = 1x10<font size=-1>-12 m.
Emprégase para medir distancias de escala atómica, aínda que é máis común usar o angström (Å). Os diámetro atómicos posúen entre 50 pm a 600 pm.
Ranger 2
Ranger 2 foi a segunda sonda do Bloque I do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 18 de novembro de 1961 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Ao igual que Ranger 1, a misión principal de Ranger 2 foi probar os sistemas e técnicas que permitirían a sucesivas naves ser lanzadas directamente contra a Lúa e fotografala durante o camiño. O obxectivo secundario era estudar as partículas e campos presentes no espazo interplanetario, así como unha posible cola de hidróxeno da Terra.
A nave
A sonda estaba formada por unha base hexagonal de 1,5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 4 m de alto. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5,2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 53,5 kg de peso, mentres que baterías máis pequenas alimentaban a certos instrumentos. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores: un funcionando a 960,1 MHz e 0,25 W de potencia, outro a 960,05 MHz e 3 W. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído.
Instrumentos
Ranger 2 levaba a bordo varios insrumentos:
Perfil da misión
Ranger 2 debía ser lanzada a unha órbita de aparcamento arredor da Terra para posteriormente ser lanzada a unha traxectoria de espazo profundo co fin de probar os seus sistemas e técnicas de navegación para as posteriores misións Ranger. A nave chegou á súa órbita de aparcamento, pero o foguete que logo debía enviala a unha órbita superior, unha etapa Agena B, fallou, reentrando na atmosfera terrestre o 20 de novembro de 196.
A Cruz do Castro, Cumbraos, Sobrado
A Cruz do Castro é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 1 habitante (1 home e ningunha muller).
Unión Deportiva Mutilvera
A Unión Deportiva Mutilvera é un equipo de fútbol español da localidade de Mutiloa, en Navarra. Fundouse en 1968 e actualmente compite na Segunda División B Española.
Historia
No ano 1993 inscríbese a Unión Deportiva Mutilvera no rexistro de asociacións deportivas para a práctica do fútbol, tenis e pelota. É na tempada 1996/97 cando o club comeza a súa andaina en categoría superior federando o primeiro equipo en Primeira Rexional de Navarra.
Na 2001/02 xoga por primeira vez en Terceira División. Desde entón a Mutilvera é un dos equipos fortes do grupo XV; consegue 3 subcampionatos (2004/05, 2007/08 e 2012/13) e consegue clasificarse para a promoción de ascenso a Segunda División B en 9 tempadas.
A tempada 2015/16 tras ser cuarto clasificado no grupo XV de Terceira División. Consegue ascender a Segunda División B despois de eliminar o play off a Gimnástica de Torrelavega, Zamora CF e UB Conquense polo que a tempada 2016/17 xogará por primeira vez na súa historia na categoría de bronce do fútbol español.
Alejandro Otero
Alejandro Otero Fernández, nado en Redondela o 14 de decembro de 1888 e finado en México o 26 de xuño de 1953, foi un médico e político socialista galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Manuel Otero Milleiro. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela onde foi alumno de Manuel Varela Radío, e exerceu en Granada ata que en 1914 foi nomeado catedrático de xinecoloxía da Universidade de Granada, da que foi elixido reitor en 1932. Foi elixido concelleiro do concello de Granada en 1931, aproveitando o cargo para impulsar o Hospital Clínico de Granada. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra polo PSOE. Foi encarcerado uns meses durante a folga xeral revolucionaria de 1934. Durante a Guerra civil española foi subsecretario de armamento e ao rematar conselleiro do SER. Exiliouse en México, onde chegou vía Nova York en marzo de 1940. En México continuou traballando como médico, dirixiu unha rede de asistencia médica para os exiliados españois e as persoas máis desfavorecidas, creada con fondos da Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles. Colaborou co goberno da República Española no exilio.
Lingua wolof
O wolof é unha lingua da familia das linguas níxer-congo. É o idioma máis falado no Senegal e no grupo étnico dos wolof.
No Senegal, un 40% da poboación ten a lingua wolof como lingua materna e o outro 40% como segunda lingua. En Gambia, aproximadamente un 15% da poboación (unhas 200.000 persoas) tena como lingua materna, pero na capital, Banjul, un 50% emprégaa como primeira lingua. En Mauritania, aproximadamente un 7% (185.000 persoas) da poboación fala wolof, sobre todo nas zonas costeiras do leste.
Sistema
Un sistema é un conxunto de elementos interconectados harmonicamente, formando un todo organizado. É unha definición que se utiliza en diversas disciplinas, como bioloxía, medicina, informática, administración.
O termo procede do grego σύστημα, "sýstema", significando "combinar", "axustar", "formar un conxunto". Un sistema consta de compoñentes, entidades, partes ou elementos (que tamén se poden ver como subsistemas), así como as relacións entre eles. A integración entre tales compoñentes pode ser un fluxo de informacións, materia, enerxía etc.
Certos sistemas posúen a propiedade da homeostase, de manter o medio interno estábel, mesmo diante de mudanzas no medio externo. As reaccións homeostáticas poden ser boas ou malas, dependendo de se a mudanza era inesperada ou planificada, respectivamente.
Tamén se poden construír modelos para abstraer aspectos de sistemas, como por exemplo un modelo matemático, modelos de enxeñaría de software, gráficos.
Comprensión dos sistemas
En termos xerais, sistemas poden ser vistos de dúas maneiras:
Tipos de sistemas
Un sistema pode interactuar co seu medio, por medio de entradas e saídas. Neses casos, chámase sistema aberto - exemplos como un ser humano, unha árbore, un programa de computador padrón. Por contra, un sistema pechado é auto-contido.
Os Sistemas dinámicos teñen compoñentes ou fluxos, ou ambos, que mudan ao longo do tempo, o que non acontece con sistemas estáticos.
Outra distinción é a relación de sistemas físicos fronte a sistemas conceptuais. Os sistemas físicos son sistemas compostos de materia e enerxía. Os sistemas conceptuais son compostos de ideas. Os sistemas conceptuais xeralmente existen para axudar a busca de obxectivos específicos ou poden usarse para modelar sistemas físicos.
Un conxunto de compoñentes interrelacionados pode entenderse como un sistema, ou aínda ser abstraído para ser visto como un compoñente dun sistema maior.
Existen os sistemas físicos, como por exemplo, o sistema solar cos seus planetas orbitando ao redor do sol. Nas ciencias sociais, hai o sistema xurídico. En bioloxía podemos definir subsistemas como o sistema nervioso, o sistema circulatorio, o sistema dixestivo, sistema reprodutor, sistema respiratorio.
Sistemas de Información e Ciencia da Computación
En Ciencia da Computación e Ciencia da Información, un sistema pode ser tamén unha función ou un algoritmo. Para o primeiro caso existen os sistemas de cálculo, como os numerais romanos, e varios sistemas para preenchemento de formularios, e no segundo caso hai os sistemas de catalogación, como varios sistemas de biblioteca e de librarías que usan a Clasificación facetada de Dewey, por exemplo.
Sistemas en investigación operacional e ciencia da xestión
En investigación operacional e desenvolvemento organizativo, as organizacións son vistas como sistemas humanos (sistemas conceptuais) comprendidos de compoñentes interactivos como subsistemas, procesos e estruturas organizativas.
Liga ACT 2012
A tempada 2012 da Liga ACT foi a 10ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras. Esta tempada comezou o 9 de xuño do 2012 coa "IV Bandeira de Bilbao", e rematou o 15 de setembro en Bermeo.
A liga contou con 18 bandeiras, cada unha das cales repartiu 12 puntos para o gañador, 11 para o segundo, 10 para o terceiro, 9 para o cuarto, 8 para o quinto, 7 para o sesto, 6 para o sétimo, 5 para o oitavo, 4 para o noveno, 3 para o décimo, 2 para o undécimo e 1 para o último.
Clasificación
Actualizado 2 de xullo de 2013.
Templo expiatorio da Sagrada Familia
O Templo Expiatorio da Sagrada Familia (en catalán: Temple Expiatori de la Sagrada Família), coñecido simplemente como Sagrada Familia, é unha basílica católica da cidade de Barcelona, obra non rematada do arquitecto Antoni Gaudí. Iniciada en 1882, é a obra máis importante de Gaudí e o máximo expoñente da arquitectura modernista catalá. Segundo datos do ano 2011, é o monumento máis visitado de España, con 3,2 millóns de visitantes, por riba do Museo do Prado (2,9 millóns) e da Alhambra de Granada (2,3). e é a igrexa máis visitada de Europa tras a basílica de San Pedro do Vaticano.
Historia e características
No ano 1882 Josep M. Bocabella adquirira uns terreos para a construción dun templo dedicado á Sagrada Familia. Os desacordos co primeiro arquitecto fixeron que Gaudí pasase a ocuparse das obras, cun novo proxecto moito máis ambicioso. A obra atópase agora aínda no proceso de construción. A data prevista para o remate das obras seguindo o ritmo de hoxe é de 2026.
Nos derradeiros anos da súa vida, Gaudí, na súa meirande parte, traballaba e vivía pola Sagrada Familia, deixando moitos planos, proxectos e esbozos na hora da súa morte.
As obras que actualmente faltan por rematar respectan o proxecto orixinal de Gaudí no seu conxunto, mais non nos seus pormenores, os cales se adaptan á estética moderna e ó estilo dos artistas que os levan a termo.