cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustavo Adolfo Bécquer
Traxectoria
Posiblemente por mor dun arrefriado invernal na primeira quincena de decembro, o seu xa precario estado de saúde agrávase, e morre o 22 de devandito mes, coincidindo cunha eclipse total de sol. Mentres agonizaba, pediu ao seu amigo o poeta Ferrán que queimase as súas cartas («serían a miña deshonra») e que publicasen a súa obra («Se é posible, publicade os meus versos. Teño o presentimento de que morto serei máis e mellor coñecido que vivo»); pediu tamén que coidasen dos seus fillos. As súas últimas palabras foron "Todo mortal". Os seus amigos Ferrán e Correa puxéronse deseguido a prepararen a edición das súas Obras completas para axudaren á familia; saíron en 1871 en dous volumes; en sucesivas edicións foron engadidos outros escritos. Os restos dos dous irmáns foron trasladados en 1913 a Sevilla, repousando primeiro na antiga capela da Universidade, e desde 1972 no Panteón de Sevillanos Ilustres. Hai un monumento en recordo de Gustavo Adolfo no centro de Sevilla.
Análise da súa obra
miniatura|Billete de 100 pesetas (1965) coa efixie de G.A. Bécquer As Rimas de Bécquer ían ser custeadas e prologadas polo seu amigo, o ministro da Unión Liberal de O'Donnell Luis González Bravo, pero o exemplar perdeuse durante os disturbios revolucionarios de 1868. Algunhas con todo apareceran xa nos xornais daquela, El Contemporáneo, El Museo Universal, La Ilustración de Madrid e outros. O poeta, con esta axuda, coa da súa memoria e a dos seus amigos reconstruíu o manuscrito, que titulou Libro de los gorriónes e se conserva na Biblioteca Nacional de Madrid. Máis tarde editárano os seus amigos cun prólogo de Rodríguez Correa en dous volumes co título de Rimas e xunto ás súas Leyendas en prosa, no 1871, para axudaren á viúva e os seus fillos. En sucesivas edicións ampliouse a selección. A partir da quinta a obra consta xa de tres volumes. Igrexas Figueroa recolleu en tres tomos Páginas desconocidas (Madrid: Renacimiento, 1923), con outra porción substancial do corpus becqueriano. Gamallo Fierros editou ademais en catro volumes as súas Páginas abandonadas. Jesús Rubio editou dous álbums de Julia Espín con textos e debuxos de Gustavo dedicados á súa musa, á que non esquecería nunca.
miniatura|Escultura representando o romanticismo, dedicada a Bécquer, está sita no [[Parque de María Luísa de Sevilla]]
Os modelos poéticos de Bécquer foron varios; en primeiro lugar, Heine; W. S. Hendrix sinalou ademais a Byron e Dámaso Alonso a Alfred de Musset. Hai pegadas destes autores na súa poesía.
Fóra da súa importante lírica, Gustavo Adolfo Bécquer foi tamén un gran narrador e xornalista. Escribiu vinte e cinco narracións do xénero lenda, moitas delas pertencentes ao xénero do relato gótico ou de terror, outras, auténticos esbozos de poesía en prosa, e outras narracións de aventuras. María Rosa Alonso atopou nelas sete temas principais: o oriental, a morte e a vida de ultratumba; o meigallo e a feitizaría; o tema relixioso; inspiradas no Romancero e as de tendencia animista.
Bécquer demostra ser un prosista á altura dos mellores do seu século, pero é de superior inspiración e imaxinación e un mestre absoluto no terreo da prosa lírica. Nas súas descricións pódese ver o profundo amor do poeta pola natureza e a paisaxe castelá. Escribiu ademais as Cartas desde mi celda no Mosteiro de Veruela, ás saias do Moncayo onde foi a reporse da súa tuberculose ou tise, enfermidade entón mortal; as súas cartas desbordan vitalidade e encanto. Non se estudou aínda a súa obra xornalística.
Bécquer como debuxante
Desde cativo estivo rodeado de lenzos e debuxos do seu pai o que fixo que tamén se interesase pola pintura. Dixo que a pintura é un medio de expresión cara ao inefable, superando á escritura.
Entre as súas amizades sempre se lle apreciou a súa madeira de debuxante e colaborou varias veces con seu irmán Valeriano. Destaca a súa gran técnica que reflicte o seu mundo interior. A vida e a morte están entrelazadas na maioría dos seus debuxos da súa serie ''Les morts pour rire. Bizarreries''. As escenas debuxadas provocan o riso, o rir da morte.
Obra
miniatura|Monumento a Gustavo Adolfo Bécquer colocado no [[Moncayo e feito por Luigi Maráez.]]
Sorrisos e lágrimas
Sorrisos e lágrimas (en The Sound of Music) é un filme de 1965 dirixido por Robert Wise e protagonizado por Julie Andrews e Christopher Plummer. Baseado no musical de Broadway do mesmo nome (con cancións escritas por Richard Rodgers e Oscar Hammerstein II) e cun guión de Ernest Lehman, o filme é unha adaptación da novela The Story of the Trapp Family Singers (A historia dos cantantes da familia Trapp), novela sobre a historia da verdadeira familia austríaca. Esta novela de Maria von Trapp tivo versión cinematográfica en 1956 co título Die Trapp-Familie. A rodaxe de Sorrisos e lagrimas tivo lugar en Salzburgo e nos estudios da 20th Century Fox en California. O filme gañou un Oscar ao Mellor Filme e é tamén un dos filmes musicais máis sona da historia. A imaxe de Austria nos Estados Unidos así coma en moitos outros países asiáticos e latinoamericanos foi, até hoxe en día, altamente influenciada polo filme.
Sinopse
Poucos meses antes de que Austria fora anexionada á Alemaña de Hitler, na vila de Salzburgo unha noviza chamada Maria (Julie Andrews) é enviada á casa dun viúvo capitán da antiga Mariña Imperial austríaca chamado Georg von Trapp (Christopher Plummer) para traballar coma institutriz dos seus sete fillos insubmisos. Alí, a moza fará moi boa amizade cos rapaces, namorándose á vez do capitán, que está a piques de casar coa baronesa Schroeder (Eleanor Parker). A historia complícase pola situación política do país, que pasa a se incorporar ao Terceiro Reich.
Personaxes
O filme foi dobrado a galego (agás as cancións que se subtitulan en galego) nos anos 90 do século XX; nos anos 60 emitiuse nos cinemas galegos na súa versión en castelán, dobrada polo estudio Voz de España, S.A. (Barcelona). A dobraxe foi dirixida por José Luis Sansalvador, as cancións adaptadas ao castelán por Ernesto Santandreu, e o coro de nenos que dobran aos nenos Trapp, agás Lita Torelló, pertencían á Coral Sant Jordi.
Cancións
O compositor Oscar Hammerstein II morreu en 1959, un par de anos antes de que se empezara a producir o filme. Richard Rodgers tivo logo que escribir as letras de dúas cancións que se engadiron ao repertorio: "Something Good" e "I Have Confidence". "Something Good" substituíu a canción romántica orixinal "An Ordinary Couple", da que Rodgers non gustaba.
Bernardino Machado
Bernardino Luís Machado Guimarães, nado no Río de Xaneiro o 28 de marzo de 1851 e finado en Famalicão o 29 de abril de 1944, foi o terceiro e o oitavo presidente electo da República Portuguesa.
Sorrisos e lágrimas
Cancións
"I Have Confidence" foi escrita para encher o espazo no que María se muda ao pazo dos von Trapp. Durante ese segmento, Julie Andrews atravesa un arco, e nese intre é posíbel ollar á verdadeira Maria von Trapp, a unha das súas fillas (Rosmarie) e a unha das fillas de Werner. O día que se filmou esa escena, a verdadeira familia von Trapp chegou de visita inesperadamente ao set de filmación e Wise ofreceulles de apareceren coma figurantes no filme. Durante esa escena, Julie Andrews tropezou e case afociña, mais o director decidiu deixar o espontáneo tropezo para lle dar máis carácter á personaxe de Maria von Trapp.
Composición do Congreso dos Deputados de España
Lexislatura Constituínte
Eleccións celebradas o 15 de xuño de 1977
Sorrisos e lágrimas
Historia real
miniatura|A verdadeira [[Maria Augusta Trapp (1905-1987) participou tamén neste filme de Robert Wise onde a actriz Julie Andrews canta I Have Confidence.]] A familia von Trapp existiu na vida real e o filme está baseada nas súas aventuras. No filme, a acción transcorre en 1938, mais na vida real, Maria casou co capitán en 1927 e viviu até 1938 co seu home e mailos nenos en Salzburgo. Maria chegou á familia en 1926 coma gobernante da súa homónima Maria, doente de escarlatina. Os fillos do Capitán von Trapp eran realmente sete (naceron outros tres despois, fillos de Maria Augusta). Non fuxiron polas montañas cara Suíza (cousa que dende Salzburgo é imposíbel e só os tería achegado máis a Hitler en Obersalzberg) senón que Maria planeou unha xira ás Américas, e así foron comodamente en tren deica Italia. De Italia seguiron a Londres e de aí finalmente lograron emigrar aos Estados Unidos. Alí seguiron a cantar durante anos, mais deixaron de cantar cando o grupo comezaba a ter membros de fóra da familia.
Bernardino Machado
Vida persoal
Recibiu no bautismo o nome propio do avó materno, Bernardino de Sousa Guimarães, capitalista estabelecido en terras brasileiras.
Sorrisos e lágrimas
Estreas internacionais
En Galicia o filme estreouse nas principais vilas en decembro de 1965 na súa versión dobrada ao castelán (Sonrisas y lágrimas). En galego estreouna na Televisión de Galicia nos anos noventa do pasado século, cun título inspirado no castelán (Sorrisos e lágrimas), xa que era coñecida de abondo para lle mudar o título ao orixinal O son da música (The Sound of the Music).
Bernardino Machado
Vida persoal
Pasou a infancia no Brasil até aos nove anos, cando a familia se estabeleceu en Joane, concello de Famalicão. En 1866 inscribiuse na Universidade de Coímbra, en Matemática, optando despois por Filosofía. Foi un brillante alumno, téndose doutorado en Coímbra, onde foi profesor.
En 1872 atinxiu a maioridade e optou pola nacionalidade portuguesa.
Sorrisos e lágrimas
Estreas internacionais
Ademais, o filme axeitouse a varios países, incluíndo Alemaña e Austria (Meine Lieder, Meine Träume), Portugal (Música no Coração), Brasil (A Noviça Rebelde), Italia (Tutti insieme Appassionatamente), Países Baixos (De mooiste muziek), España (Sonrisas y Lágrimas), Galicia (Sorrisos e Lágrimas), Grecia (Η μελωδία της ευτυχίας), Israel (צלילי המוזיקה o Tzeliley ha-muzika), Arabia Saudita (صوت الموسيقى o Saut al-musiqa), Hispanoamérica (La Novicia Rebelde), Irán (اشکها و لبخندها o Ashkha va labkhandha), Eslovenia (Moje pesmi, moje sanje), Iugoslavia (Moje pesme, moji snovi) e Tailandia (มนต์รักเพลงสวรรค์).
Bernardino Machado
Vida persoal
Casou no Porto en xaneiro de 1882 con Elzira Dantas Gonçalves Pereira (Río de Xaneiro, 15 de decembro de 1865 - 21 de abril de 1942), tamén nacida no Brasil, filla do conselleiro Miguel Dantas Gonçalves Pereira e da súa muller Bernardina Maria da Silva, de quen tivo 18 fillos.
Composición do Congreso dos Deputados de España
Lexislatura Constituínte
Resultados:
Presidente de Kenya
miniatura|200px|Brasón de Kenya. Esta é a lista dos xefes de estado de Kenya dende a independencia do país, o 12 de decembro de 1963.
Bernardino Machado
Vida persoal
De entre os seus descendentes, destácanse o escritor e alcalde Aquilino Ribeiro Machado (1930-2012), primeiro alcalde de Lisboa democraticamente elixido tras a Revolución dos caraveis e o investigador, profesor e médico Júlio Machado de Sousa Vaz (1909-1999).
Misa (música)
A misa, un xénero musical sacro, é unha composición coral que traslada á música a seccións fixas da liturxia.
Composición do Congreso dos Deputados de España
I Lexislatura
Eleccións celebradas o 1 de marzo de 1979
Resultados:
Misa (música)
Estrutura da misa
Para ser considerada completa, a forma musical debe incluír as seis seccións seguintes, que xuntas constitúen o chamado "ordinario" dunha misa:
Composición do Congreso dos Deputados de España
II Lexislatura
Eleccións celebradas o 28 de outubro de 1982
Misa (música)
1. Kyrie
Este movemento ten adoito unha estrutura que reflicte o conciso e o simétrico do texto. Moitos teñen unha forma ternaria (ABA), onde as dúas aparicións da frase "Kyrie eleison" están asociadas a idéntico tema musical articuladas cunha sección "Christe eleison" contrastante.
Bernardino Machado
Política
Durante a monarquía, Bernardino Machado foi deputado polo Partido Regenerador (1882), Par do Reino (1890), e ministro das Obras Públicas, Comercio e Industria (1893).
Composición do Congreso dos Deputados de España
II Lexislatura
Resultados:
Misa (música)
1. Kyrie
É moi coñecido o exemplo a da misa do Réquiem de Mozart, onde os textos de "Kyrie" e "Christe" representan os dous elementos dunha dobre fuga.
Bernardino Machado
Política
Adheriuse ao Partido Republicano Português en 1903.
O 5 de outubro de 1910 ten coñecemento en Alenquer da Proclamación da I República portuguesa, onde volvería un ano despois para dar inicio á tradición da Cea do 5 de outubro en Alenquer.
Co advento da República foi o primeiro Ministro dos Negocios Estranxeiros da República, desde o 5 de outubro de 1910 até o 3 de setembro de 1911, e o primeiro Embaixador de Portugal no Brasil (1913).
Foi dúas veces presidente do Ministerio, desde o 9 de febreiro até o 12 de decembro de 1914, e desde o 2 de marzo até o 23 de maio de 1921.
Misa (música)
2. Gloria
A Gloria é unha pasaxe celebratoria da gloria de Deus e de Cristo.
Nas misas en inglés, compostas para uso anglicano, a Gloria é comunmente o derradeiro movemento, por mor de que no libro de oracións o texto se trasladou ao final do servizo. Con todo, novas formas de liturxia restauraron a Gloria ao seu lugar tradicional.
3. Credo
O texto máis longo da misa é unha adaptación do Credo de Nicea:
O Credo representa un desafío para o compositor debido á súa extensión. Por causa disto, nun servizo o Credo é respondido frecuentemente pola congregación ou incluído nun dos moitos cantos da liturxia.
4. Sanctus
O Sanctus é unha oración doxolóxica á Trindade;
5. Benedictus
O Benedictus é unha continuación do Sanctus: Hosanna in excelsis repítese usualmente despois do Benedictus, frecuentemente con material musical idéntico ao utilizado no Sanctus, ou moi similar.
No canto gregoriano, o Sanctus (con Benedictus) foi cantado só no seu lugar na misa. Con todo, como os compositores produciron fermosos desenvolvementos do texto, a música é adoito tan longa que se superpón á consagración do pan e o viño. Esta era considerada a parte máis importante da misa, así que os compositores comezaron a deter o Sanctus á metade para permitir a consagración, e logo continuaban. Esta práctica foi prohibida por un tempo no século XX.
6. Agnus Dei
O Agnus Dei é un arranxo da ladaíña "año de Deus": Nunha misa de réquiem, as palabras dona nobis pacem son substituídas por dona eis requiem ("dálles o descanso").
Outras seccións
Nunha misa litúrxica, hai outras seccións que poden ser cantadas, a miúdo en canto gregoriano. Estas seccións, as "particulares" de misa, cambian co día e coa estación do ano de acordo co calendario eclesiástico ou coas circunstancias especiais da misa. As particulares da misa non son polo xeral incluídas musicalmente na misa musical, pero poden ser obxecto de motetes ou outras composicións. Estas seccións inclúen o introito, o gradual, o aleluia (salvo en Coresma), o ofertorio e a comuñón.
Idade Media e Renacemento
Antes de existiren compositores individuais de misas, a música foi puramente canto gregoriano, que ofrecía moitas opcións musicais para seren cantadas segundo o calendario litúrxico. Atópanse recollidas no Kyriale. Sobreviven varias misas completas de autoría anónima do século XIV, a Misa de Tournai, a Misa de Toulouse, a Misa de Barcelona e a Misa da Sorbona. Con todo, as discrepancias de estilo indican que os movementos destas misas foron escritos por varios compositores e, posteriormente, compiladas por un copista nunha soa obra.
A primeira misa composta enteira por un mesmo autor e concibida como un todo foi a Messe de Notre Dame, de Guillaume de Machaut (1300-1377), compositor da Ars Nova, un estilo que sinala a fin da Idade Media e a chegada do Renacemento no plano musical. No Renacemento é salientable a Misa do Papa Marcelo, de Giovanni Pierluigi da Palestrina (1525-1594).
Desde o Barroco ata a actualidade
Despois do Renacemento, a misa tendeu a non ser o xénero principal dun compositor, aínda que algunhas das obras musicais máis famosas do Barroco, período clásico ou romántico, son misas. Na era romántica as misas máis famosas adoitan ser de requiem.
No século XX os compositores continuaron compondo misas, mesmo nunha diversidade de estilos, formas e funcións máis ampla.
Entre os compositores de música Barroca, as misas máis coñecidas son: Algunhas destas misas son interpretadas nas catedrais, principalmente no Domingo de Resurrección.
Composición do Congreso dos Deputados de España
III Lexislatura
Eleccións celebradas o: 22 de xuño de 1986
Bernardino Machado
Política
Foi Cabaleiro da Orde de Carlos III de España en 1917 e Gran Cruz da Orde Militar da Torre e Espada, do Valor, Lealdade e Mérito, o 6 de outubro de 1917.
Composición do Congreso dos Deputados de España
IV Lexislatura
Eleccións celebradas o 29 de outubro de 1989
Resultados:
Mesa do Parlamento:
V Lexislatura
Eleccións celebradas o: 6 de xuño de 1993
Resultados:
VI Lexislatura
Eleccións celebradas o 3 de marzo de 1996
Resultados:
Bernardino Machado
Política
O 30 de xuño de 1980 foi agraciado a título póstumo coa Gran Cruz da Orde da Liberdade.
Composición do Congreso dos Deputados de España
VI Lexislatura
Mesa do Parlamento:
Bernardino Machado
Política
Alén do seu percorrido político son coñecidas colaboracións súas nos periódicos A republica portugueza: diario republicano radical da manhan (1910-1911), O Xuão: semanario de caricaturas (1908-1910) e a Galeria republicana (1882-1883).
Composición do Congreso dos Deputados de España
VII Lexislatura
Eleccións celebradas o 12 de marzo de 2000
Bernardino Machado
Primeira elección presidencial (1915)
Bernardino Machado foi elixido polo Congreso o 6 de agosto de 1915. Na primeira votación votaron 189 congresistas. Nos tres escrutinios realizados, os votos ficaron así distribuídos:
Segunda elección presidencial (1925)
Bernardino Machado foi elixido polo Congreso o 11 de decembro de 1925. Nos dous escrutinios realizados, os votos ficaron así distribuídos:
Composición do Congreso dos Deputados de España
VII Lexislatura
Resultados:
Mesa do Parlamento:
Sorrisos e lágrimas
O musical de Broadway
A historia de Maria Trapp foi logo sonada no mundo enteiro cando a baronesa publicou as súas memorias en 1949, unha vez derrotado o nazismo. Mary Martin, unha estrela de Broadway, vira un filme alemán sobre a familia Trapp e quixo convertelo en musical, se ben a ocultaron deliberadamente ao público que os protagonistas, afectados pola crise económica dos anos trinta, tiveran que converter a súa mansión nunha residencia. Richard Rodgers e Oscar Hammerstein II conseguiron a licenza para representar a obra que acadou as 1443 funcións, facéndose con seis premios Tony.
Composición do Congreso dos Deputados de España
VIII Lexislatura
Eleccións celebradas o 14 de marzo de 2004
Diario de Galicia
Diario de Galicia foi o nome de varios xornais:
Composición do Congreso dos Deputados de España
VIII Lexislatura
Resultados:
Acción Nacionalista Vasca
Eusko Abertzale Ekintza - Acción Nacionalista Vasca (EAE-ANV) é un partido nacionalista vasco ilegalizado de esquerdas e socialista.
Composición do Congreso dos Deputados de España
VIII Lexislatura
Mesa do Parlamento:
Biblos Clube de Lectores
Biblos Clube de Lectores é un club de lectura así como unha editorial galega con sede en Oza-Cesuras. Carmela González é a directora e Tucho Calvo o director literario. Comezou a súa andaina en 2003 cun catálogo de obras en galego cunha tiraxe inicial de 278.000 exemplares, distribuído cos principais xornais de Galiza.
Sorrisos e lágrimas
O musical de Broadway
En 1960, e malia a morte de Hammerstein, Hollywood decidiu converter a obra nun filme musical.
Biblos Clube de Lectores
Ten habilitada unha plataforma de pagamento en rede dende a que se poden adquirir máis de 7000 títulos distintos. Funciona mediante subscricións, cuxo custo é de 15 euros anuais máis o compromiso por parte do lector de comprar cando menos un título cada dous meses. Esta empresa é a encargada de organizar o Premio Biblos-Pazos de Galicia, que premia unha narradora ou un narrador menor de 25 anos coa posibilidade de rematar a súa primeira novela coa axuda dun titor experimentado.
Sorrisos e lágrimas
A rodaxe
Tras rexeitar a oferta da Universal, Richard Rodgers apostou por confiar o proxecto á 20th Century Fox, compañía que estaba practicamente arruinada despois da rodaxe da fracasada Cleopatra. Para a elección de director, entre os directores contratados polo estudio figuraba Robert Wise, que xa lograra un grande éxito comercial e crítico coa adaptación de "West Side Story". Porén Wise alegou que non lle interesaba o proxecto. O responsábel da compañía Darryl Zanuck tenteou logo a William Wyler e mais a Billy Wilder, aínda que sen os convencer. Zanuck volveu logo a tentar convencer a Wise, cuxo anterior proxecto tivo que se pospor porque o seu protagonista (Steve McQueen) enfermara. A pesar disto o director renegou «da sacarina da obra, a cal era imposíbel de eliminar ao completo». Porén, ao poder traballar cos seus colaboradores de West Side Story —Saul Chaplin, Ernest Lehman e Boris Leven— rematou aceptando.
Biblos Clube de Lectores
En agosto de 2013 inaugurou unha libraría en Betanzos.
Sorrisos e lágrimas
A rodaxe
Para os papeis protagonistas, e en concreto para o de Maria, pensouse en Mary Martin, mais esta non podía encarnar á protagonista xacando contaba con cincuenta e cinco anos, imposíbeis de disimular nunha pantalla de cinema. Daquela, o público empezaba a acudir aos primeiros pases de "Mary Poppins"; o nome de Julie Andrews empezaba a soar entre a profesión, mais a súa escasa fama, sumada a feito de que en 1962 satirizara a historia dos Trapp en televisión xunto a Carol Burnett, facían que tivera difícil conseguir o papel. Mais, con todo, e malia a oposición da verdadeira Maria e de Rodgers, Julie Andrews foi a protagonista grazas á insistencia de Wise. Cobrou 225.000 dólares.
Acción Nacionalista Vasca
Historia e características
En 2007 concorreu ás eleccións municipais no País Vasco e Navarra, malia seren ilegalizadas as súas listas en moitos concellos. Conseguiu un total de 95 000 votos, gañando en 31 municipios e obtendo representación noutros 62. A formación atribúese tamén os votos declarados nulos, que suman un total de 92 000.
Composición do Congreso dos Deputados de España
IX Lexislatura
Eleccións celebradas o 9 de marzo de 2008
Oviduto
Nos vertebrados, oviduto é o nome que recibe a vía de paso dos óvulos (ou ás veces os ovos) desde os ovarios até o exterior do corpo. Os óvulos viaxan ao longo do oviduto, e son despois fecundados polos espermatozoides do macho para se converter en cigotos.
Sorrisos e lágrimas
A rodaxe
Para a versión cinematográfica, Rodgers decidiu eliminar tres cancións do libreto orixinal, aínda que tamén incluíu dúas novas: "I Have Confidence" e "Something Good".
Composición do Congreso dos Deputados de España
IX Lexislatura
Resultados:
Sorrisos e lágrimas
A rodaxe
Na primavera de 1964 comezou a rodaxe. Os rapaces seleccionados para interpretar os fillos do Capitán carecían dunha confianza que Andrews intentou lles infundir. Así mesmo a choiva logrou atrasar un pouco a rodaxe e, por riba, os seus efectos sobre o chan dificultaron o labor da actriz principal na escena de apertura do filme. Ademais, Debbie Turner, a nena que interpretaba a Martha von Trapp de 7 anos, perdeu todos os seus dentes en plena filmación; un dentista tivo que lle implantar un dentame postizo nunha soa noite.
Composición do Congreso dos Deputados de España
X Lexislatura
Eleccións celebradas o 20 de novembro de 2011.
Sorrisos e lágrimas
A rodaxe
A Baronesa Trapp traballou coma figurante por vinte dólares na escena na que se gravaba a despedida do Capitán; deste xeito coñeceu persoalmente a Julie Andrews, cuxa popularidade entre o equipo irritaba a Christopher Plummer, que foi dobrado nas cancións. Malia terse referido ao filme durante moito tempo coma The Sound of the Mocus (literalmente, 'o son dos mocos'), o actor finalmente volvería formar parella con Andrews no telefilme On Golden Pond.
Cifras e recadación
Aínda con todos os contratempos da rodaxe, o orzamento incrementouse só nun millón de dólares sobre os oito da monyaxe inicial, cifra bastante económica se se considera que para o ano 1969 o filme xa recadara 115 millóns de dólares. O filme atópase no terceiro posto nas listaxes de maior número de entradas vendidas (142.415.400) e en recadación acumulada coa inflación actualizada nos Estados Unidos (911.458.400$), só por detrás de Foise co vento e A guerra das galaxias. Isto, unido ao éxito de vendas de entradas, cintas de vídeo, laserdiscs, DVDs e aos seus frecuentes pases en televisión en todo o mundo, fan que teña o cualificativo «do filme máis visto producido por un estudio de Hollywood».
Composición do Congreso dos Deputados de España
X Lexislatura
Resultados:
Oviduto
Peixes e anfibios (anamniotas)
Nos anfibios e peixes pulmonados, o oviduto é un tubo simple e ciliado, cheo de glándulas secretoras que producen o moco viscoso que rodea o óvulo. En todos os demais vertebrados, dependendo do tipo de ovos producidos, usualmente hai un certo grao de especialización do oviduto.
Sorrisos e lágrimas
A noite dos Oscar
As estreas do filme celebráronse en Minneapolis e Nova York. Ao termo deste último, o pintor español Salvador Dalí exclamou: «Julie Andrews é tan boa actriz coma eu pintor». A crítica atacou o filme por resultar demasiado «azucrado», mais finalmente, impulsado polo favor do éxito de público, conduciuna aos Oscar.
Composición do Congreso dos Deputados de España
XI Lexislatura
Eleccións celebradas o 20 de decembro de 2015.
Oviduto
Peixes e anfibios (anamniotas)
Nos peixes cartilaxinosos, a femia encerra o óvulo na porción media do tubo, que se desenvolve nunha cápsula de coláxeno chamada glándula nidamental. A primeira parte desta glándula segrega a clara do ovo, mentres que a parte interna segrega unha dura cápsula córnea que protexe o ovo en desenvolvemento. Por debaixo da casca glandular encóntrase o ovisaco, unha rexión distendida na que se almacenan os óvulos antes de liberarse ao exterior. Nas especies ovovivíparas, o ovo se mantén dentro do ovisaco até que a larva sae da casca. Algúns peixes cartilaxinosos, porén, son verdadeiramente vivíparos, dando a luz a crías vivas, sen a produción de casca ao redor do ovo. Nestas formas, os ovisacos nutren ao embrión en desenvolvemento, a miúdo coa axuda de derivacións vasculares similares á placenta dos mamíferos, pero moito máis simples. Os peixes de aletas radiadas máis primitivos reteñen a estrutura simple do oviduto, aquela que tamén se encontra nos peixes pulmonados. Porén, nos teleósteos, existen pregas de peritoneo que encerran parte do ovario e a parte máis superior do oviduto, fundíndoos nunha soa estrutura. O ovario mesmo é oco e os ovos déitanse nesta cavidade central e, desde alí, pasan directamente cara ao oviduto. A natureza pechada do sistema reprodutor feminino nestes peixes fai que sexa imposíbel para os ovos escapar á cavidade xeral do corpo, un proceso necesario no desenvolvemento embrionario, dado que miles ou incluso millóns de ovos poden ser liberados nunha soa desova.
Sorrisos e lágrimas
A noite dos Oscar
A súa máxima rival ese ano foi Doutor Zhivago, cuxa protagonista era Julie Christie, e que ese ano optaba, xunta Andrews, ao premio á Mellor actriz, mais por outro filme, Darling. As dúas actrices decidiron acudir xuntas ao acto que se celebrou no Santa Monica Civic Auditorium. Esa noite, o presentador anunciou que a gañadora era Julie... Christie. Andrews vencera o ano anterior, factor que incidiu na súa súa derrota. Non obstante, Andrews subiu ao escenario para recoller o Oscar ao mellor director e o Oscar ao mellor filme.
Oviduto
Amniotas
miniatura|right|Oviduto dunha galiña. 1. Infundíbulo. 2. Magno. 3. Istmo. 4. Útero. 5. Vaxina (cun ovo dentro).
Nos amniotas (réptiles, aves e mamíferos) o óvulo está rodeado por unha capa exterior, o amnio ou saco amniótico, o que conduciu a un maior desenvolvemento do oviduto. En réptiles, aves e monotremas, a parte principal do oviduto é un túbulo muscular, capaz de distensión considerábel para o transporte dos ovos grandes producidos polo animal. Esta parte do oviduto ten glándulas que segregan os compoñentes da clara do ovo. A parte inferior do oviduto ou útero, ten unha capa máis grosa de músculo liso e contén as glándulas que segregan a casca do ovo.
O oviduto nas aves está dividido en diversas partes: Nos marsupiais e mamíferos placentarios, que evolucionaron dos réptiles, o oviduto está máis desenvolvido que nos amniotas que poñen ovos, revístese por un endometrio e transfórmase nas trompas uterinas, o útero e a vaxina. O ovo non pasa por todo este camiño, pero se aloxa no útero. Nestes animais, o termo oviduto é, por tanto, inadecuado (usualmente denomínase trompa uterina).
En moitos mamíferos placentarios, os úteros de cada lado fusiónanse nun só órgano, aínda que nos marsupiais permanecen completamente separados. Nos mamíferos euterios, a porción do oviduto por riba do útero se coñece como a trompa de Falopio (ou Fallopio).
Composición do Congreso dos Deputados de España
XI Lexislatura
Resultados:
XII Lexislatura
Eleccións celebradas o 26 de xuño de 2016.
Resultados:
XIII Lexislatura
Eleccións xerais de España de abril de 2019
Resultados:
XIV Lexislatura
Eleccións xerais de España de novembro de 2019
Resultados:
Acción Nacionalista Vasca
Historia e características
O 16 de setembro de 2008, o partido foi ilegalizado polo Tribunal Supremo de España.
Sorrisos e lágrimas
Dobraxe
Este filme dobrouse tanto os diálogos e cancións nos países a seguir nas súas respectivas estreas:
Nas dobraxes orixinais de España, Francia e Italia dobráronse todas as cancións agás "How do you solve a problem like Maria?" e "Climb every mountain", que se mantiveron en versión orixinal con subtítulos para as súas emisións televisivas e para as edicións en DVD (os temas principais, non os reprís que si se dobraron a castelán, non en italiano que soamente se ouvía a música de fondo). Nas últimas edicións, tanto en Blue-ray coma en DVD, dobráronse ambos os dous temas en castelán e italiano con voces de cantantes actuais.
O filme foi cortado en Alemaña na súa estrea. Cortouse toda a parte do final (nazi). O filme remataba no momento no que Maria e o Capitán casaban, cun brusco corte ao terminar a voda coa palabra "Ende". No ano 2011, e co gallo do seu 45 aniversario, procedeuse a realizar unha nova dobraxe íntegra de diálogos e cancións na súa versión alemá para o seu relanzamento en Blu-ray e DVD, respectando a metraxe orixinal.
En Galicia o filme estreouse nas principais vilas en decembro de 1965 na súa versión dobrada ao castelán (Sonrisas y lágrimas). En galego estreouna a Televisión de Galicia nos anos noventa do pasado século, cun título inspirado no castelán (Sorrisos e lágrimas), xa que era coñecida de abondo para lle mudar o título ao orixinal O son da música (The Sound of the Music). As cancións mantéñense en inglés na versión galega, con subtítulos nesta lingua.
Estado de alarma
O estado de alarma é un dos tres réximes de emerxencia contemplados no artigo 116 da Constitución Española de 1978. En concreto, o estado de alarma detállase no punto 2 do devandito artigo. Así mesmo, os seus efectos foron desenvolvidos no artigo 11 da Lei Orgánica 4/1981, dos estados de alarma, excepción e sitio.
O estado de alarma declárase co obxectivo de asegurar o restabelecemento da normalidade da vida cotiá ante perturbacións como catástrofes, crises sanitarias ou episodios de desabastecemento de produtos básicos.
En España
A declaración do estado de alarma ten que estar motivada por algunha das seguintes perturbacións da normalidade:
A Costiña, Santo Ourente de Entíns, Outes
A Costiña é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Garda de Ferro
miniatura|dereita|180px|Símbolo da Garda de ferro A Garda de Ferro (en romanés Garda de Fier) foi un movemento fascista, ultranacionalista e antisemita romanés, convertido logo nun partido político, que existiu desde 1927 até a segunda guerra mundial.
Estado de alarma
En España
O estado de alarma é declarado polo Goberno mediante decreto acordado en Consello de Ministros. A súa duración máxima é de 15 días. Cando se sobrepase este límite, poderá ser prorrogado, sempre coa autorización do Congreso dos Deputados. En caso de prórroga, será o Congreso quen estabeleza as condicións do estado de alarma.
Segundo o regulado no art. 11 da Lei Orgánica 4/1981, de 1 de xuño, dos estados de alarma, excepción e sitio, baixo o estado de alarma, o Estado poderá:
Garda de Ferro
O movemento foi fundado por Corneliu Zelea Codreanu, o 24 de xullo de 1927, baixo o nome "Lexión do Arcanxo Miguel", e foi liderada por Codreanu até a súa morte, en 1938. Os adeptos e membros do movemento eran chamados "lexionarios". En marzo de 1930 Codreanu formou a "Garda de Ferro", unha póla paramilitar e política da Lexión; este nome chegou a aplicarse para a Lexión enteira. Máis tarde, en xuño de 1935, a Lexión mudou oficialmente o seu nome ao partido "Totul pentru Ţară" ("Todo para o País").
Estado de alarma
Estados de alarma en España desde a proclamación da Constitución de 1978
En España, o estado de alarma declarouse unicamente en dúas ocasións desde a proclamación da Constitución de 1978. A primeira delas en decembro de 2010, a causa dunha crise provocada por unha folga de controladores aéreos. A segunda delas en marzo de 2020, como resultado da epidemia do coronavirus COVID-19.
Garda de Ferro
Os seus membros levaban uniformes verdes (considerados símbolo de rexuvenecemento, polos seus uniformes gañaron o alcume "As camisas verdes") e saudábanse entre eles como os romanos. O símbolo principal empregado pola Garda de Ferro foi unha cruz tripla, representando barras de prisión (como escudo do martirio), ás veces chamada "A Cruz do Arcanxo Miguel".
Estado de alarma
Crise dos controladores de 2010
O sábado 4 de decembro de 2010, ás 12:30 horas, o goberno presidido por José Luis Rodríguez Zapatero, do PSOE, decretou o estado de alarma en todo o territorio español. O motivo foi o peche do espazo aéreo español debido á folga de controladores aeroportuarios. O goberno amparouse en que este era un servizo público básico, e que se estaban producindo graves prexuízos á cidadanía e a economía do país.
O persoal de control aéreo pasou a ser considerado persoal militar mentres durase a declaración e forzado a reincorporarse ao seu traballo baixo a ameaza de penas de cárcere. O Consello de Ministros solicitou, o 14 de decembro, unha prórroga do estado de alarma até o 15 de xaneiro ás 24 horas. O Congreso dos Deputados aprobouna. O estado de alarma non se levantou até o 16 de xaneiro de 2011, ás 0:00 horas.
Crise sanitaria pola pandemia de coronavirus (COVID-19) de 2020
O venres 13 de marzo de 2020, o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, anunciou a declaración do estado de alarma para a contención da pandemia pola enfermidade de coronavirus (COVID-19) que afectaba a España desde mediados de febreiro.
Decreto inicial do estado de alarma (15-29 de marzo)
As medidas foron concretadas ao día seguinte, sábado 14 de marzo, tras un Consello de Ministros que durou máis de sete horas. O goberno ordenou a súa publicación no BOE esa mesma noite, para a súa entrada en vigor de forma inmediata. O estado de alarma promulgouse por quince días naturais, o tempo máximo autorizado pola Constitución, e os seus efectos estendéronse a todo o territorio español. Entre as principais medidas que contemplaba o decreto destacan:
Primeira prórroga do estado de alarma (29 de marzo-12 de abril)
Desde o inicio da crise, o Goberno manifestou que sería seguramente necesario prorrogar o estado de alarma alén do prazo inicial. O Goberno anunciou publicamente que solicitaría a prórroga por outros quince días naturais o 22 de marzo. A solicitude levouse á sesión plenaria do Congreso dos Deputados na tarde do 25 de marzo. Para evitar riscos de contaxio, a maioría da cámara votou de maneira telemática. A proposta de prórroga obtivo 321 votos afirmativos, 28 abstencións e ningún voto en contra. Os votos afirmativos chegaron da coalición que formaba o Goberno (PSOE e Unidas Podemos), PP, Vox, Ciudadanos (C's), PNV, Más País, Compromís, Navarra Suma, Teruel Existe, Foro Asturias, Coalición Canaria, Nueva Canarias e o Partido Regionalista de Cantabria ou Bloque Nacionalista Galego. As abstencións procederon sobre todo dos partidos nacionalistas periféricos: Esquerra Republicana de Catalunya, Junts per Catalunya, EH-Bildu ou CUP. Estes partidos escudáronse na necesidade de decretar medidas de confinamento máis duras, como tamén fixeron outros partidos que votaron a prol da prórroga.
Desta sorte, o estado de alarma ficou estendido para todo o territorio español até as 00:00 horas do 12 de abril de 2020.
Segunda prórroga do estado de alarma (12 de marzo-26 de abril)
Nos derradeiros días de marzo agravouse a situación nos hospitais, desbordados pola cantidade de casos graves, e o número de contaxios atinxiu os máximos. O Goberno viuse na obriga de decretar a paralización da actividade económica non esencial entre o 31 de marzo e o 9 de abril. Nese mesmo día votouse no Congreso dos Deputados unha nova prórroga do estado de alarma, que foi aprobada por 270 votos a favor, 54 en contra e 25 abstencións.
Os votos afirmativos chegaron da coalición de goberno, o PP, C’s e maioría dos partidos minoritarios que xa votaran a prol da primeira prórroga. Con todo o PP e C’s manifestaron duras críticas cara a xestión da crise e pediron transparencia ao goberno. O BNG, pola súa banda, manifestouse en contra de levantar a paralización da actividade económica non esencial. Outros partidos variaron o seu voto con respecto á sesión do 25 de marzo. O PNV, preocupado pola paralización económica, sumouse á abstención. Vox acusou ao Goberno de ser incapaz de xestionar a crise e votou en contra. O mesmo fixeron as CUP, que acusaron ao Goberno de autoritarismo e de recuperar a actividade laboral antes de que a crise estivese controlada.
O estado de alarma prorrogouse, por tanto, até as 00:00 horas do 26 de abril. Durante o debate, o propio Presidente do Goberno recoñeceu que xa estaba a pensar nunha nova ampliación do estado de alarma. Nese momento totalizábanse, desde o inicio da crise, quince mil defuncións e cento cincuenta mil persoas infectadas. Aínda que ambas cifras crecían a menor ritmo do que nas semanas previas, temíase unha segunda vaga de contaxios de se levantaren as medidas do estado de alarma.
Culto á personalidade
miniatura|Estatua de [[Kim Il-sung na Corea do Norte.]] Chámase culto á personalidade ou culto á persoa á adoración e adulación excesiva dun líder vivo, carismático e polo xeral unipersonal, especialmente un xefe de Estado. O culto á personalidade (como concepto influído por Nikita Khrushchev no seu discurso no ano 1956 na 20º Convención do Partido Comunista da Unión Soviética) é unha elevación en dimensións relixiosas ou a admiración a nivel de relixión de figuras líderes carismáticas na sociedade ou a política. Nas ditaduras é adoito unha forma de culto á persoa do ditador.
Zico (homónimos)
Co nome de Zico podemos referirnos a:
Reis de España
A lista dos reis de España comeza cos Reis Católicos porque se considera que España comezou a existir cando a Coroa de Castela e a Coroa de Aragón uniron os seus reinos a través do matrimonio de Isabel I de Castela con Fernando II de Aragón, aínda que os reinos seguiron tendo leis separadas e a denominación da Monarquía incluía varios reinos (a máis común sería Rei de Castela, Aragón, León, Granada e Toledo, aínda que variaba moito). O termo España referíase á Península Ibérica en conxunto até o recoñecemento definitivo da independencia de Portugal en 1668 e o título rei de España só se comezou a utilizar polos monarcas en 1874 (anteriormente Isabel II utilizou o de Raíña das Españas). 300px|dereita|miniatura|Xenealoxía dos reis de España
Casa de Trastámara
En 1474 o rei Henrique IV de Castela morreu, deixando un Reino inmerso nunha guerra civil entre Isabel e Xoana a Beltranexa que, finalmente, gañou a primeira. En 1479 era Xoán II de Aragón o que morría, pasando o trono a Fernando, naquel momento rei de Castela por matrimonio coa raíña Isabel; deste xeito empezouse a xestar o que sería a futura monarquía española. En 1492 conquistaron o Reino de Granada, o último territorio islámico na península, e en 1512 Fernando II conquistou o Reino de Navarra co apoio do partido beaumontés e do papa Xulio II, e incorporouno a Castela en 1515. Á morte da raíña Isabel, sucedeulle a súa filla Xoana, quedando o seu pai como rexente; a pesar de ser rexeitado pola nobreza castelá e substituído polo marido de Xoana, Filipe o Fermoso (que chegou a ser xurado rei), Fernando volveu asumir a rexencia tras a repentina morte deste.
Á morte do Rei Católico houbo un período de inestabilidade debido á incapacidade mental da súa filla Xoana, que foi aproveitado polo seu neto Carlos para proclamarse rei en Bruxelas, o que foi recoñecido en Castela; pero en Aragón non houbo acordo en aceptar e en aplicar o testamento do Rei Católico por estar en contra dos foros, o cal conduciu a un período sen rei, no que se paralizou o goberno, ata que finalmente decidiuse xurar a Xoana e Carlos como reis de Aragón.
Casa de Borbón
Tras a morte de Carlos II sen descendencia, a titularidade da Coroa de España pasa ao seu sobriño-neto, e neto á súa vez de Luís XIV de Francia, Philippe d'Anjou, sendo o primeiro membro da Casa de Borbón en España. Ao ser nomeado Rei de España, Philippe cambia o seu nome a Felipe, mentres que o apelido francés Bourbon foi castelanizado como Borbón.
Casa de Bonaparte
O único monarca desta casa foi Xosé I, imposto polo seu irmán Napoleón I de Francia despois de invadir España e facer renunciar a Carlos IV en 1808. Gobernou na España ocupada polos franceses e nos seus dominios sen o recoñecemento das Cortes nin da América española, co título de Rei das Españas e das Indias, pola graza de Deus e pola Constitución do Estado. Habitualmente, e por ser un rei imposto, non se considera que Xosé Bonaparte fose un rei propiamente dito e non adoita levar o numeral correspondente.
Casa de Borbón (primeira restauración)
A partir da Constitución de 1837, Isabel II pasa a denominarse Raíña das Españas.
Casa de Savoia
O único monarca desta dinastía é Amadeu I, elixido polas Cortes despois da Revolución de 1868 e a abdicación de Isabel II. O novo título foi Rei de España, pola graza de Deus e a vontade nacional.
Casa de Borbón (segunda restauración)
É a segunda restauración, logo da Primeira República Española. O título dos monarcas é Rei de España pola graza de Deus e a Constitución.
Casa de Borbón (terceira restauración)
É a terceira restauración logo da Segunda República Española e a Ditadura de Francisco Franco. O seu título é simplemente Rei de España.
O Cotro, Santo Ourente de Entíns, Outes
O Cotro é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Gran Premio do Brasil de 1992
O Gran Premio do Brasil de 1992 (oficialmente o XXI Grande Prêmio do Brasil) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 5 de abril de 1992 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a terceira carreira da tempada de. A carreira de 71 voltas foi gañada polo piloto de Williams Nigel Mansell despois de comezar desde a pole position. O seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese finalizou segundo e Michael Schumacher quedou terceiro para o equipo Benetton.
Luís Quintela Ferreiro
Luís José Quintela Ferreiro foi un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Quintela Pallín e Aurora Ferreiro Varela. Estudou no Colexio dos xesuítas e fixo os primeiros anos de noviciado. Deixóuno por problemas de saúde. Licenciouse na Facultade de Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de lingua e literatura española no Instituto Masculino de Lugo. Colaborou en El Pueblo Gallego, La Noche e La Voz de Galicia. Fundou e dirixiu a revista Escritos (1959-1960) onde asinaba como Picato. Foi mestre de Marina Mayoral e Arcadio López-Casanova.
Vida persoal
Era irmán de Antonio Quintela Ferreiro.
Zico España
Zico España é unha empresa galega especialista en roupa deportiva, con sede no Porriño, coñecida pola súa marca Zico.
Traxectoria
Fundada nos anos oitenta como empresa mixta co xogador brasileiro de fútbol Zico, posteriormente este apartouse da empresa e quedou o nome para a compañía porriñesa.
Produce roupa deportiva propia, e ademais viste equipos de diversos deportes, pero especialmente fútbol e ciclismo. Zico vestiu durante os tres primeiros anos (2005–2007) a selección galega de fútbol, e tamén ao Karpin Galicia.
A marca tamén patrocinou os premios anuais do deporte galego en 2006, que se chamaron Premios Zico.
1515
Arte e cultura
miniatura|dereita|200px|Rhinoceronte, Albrecht Dürer, 1515.
Outros
Historia ano a ano
Bandeira de Abkhazia
A bandeira de Abkhazia (en abkhazo: Аҧсуа абыраҟ) foi adoptada polo goberno separatista de dito territorio o 23 de xullo de 1992. Esta bandeira consta de catro franxas verdes e tres franxas brancas. No cantón atópase un rectángulo vermello que contén a palma dunha man rodeada parcialmente por sete estrelas de cinco puntas.
Características
Suponse que o cantón vermello coa palma e as estrelas era empregado previamente como símbolo do Reino de Abkhazia durante os séculos XIII e XIV. As sete estrelas representarían ás sete provincias históricas do país: Sadzen (Dzhigetia), Bzyp, Gomaa, Abzhwa, Samurzaq'an, Dal-Ts'abal e Pshoy-Aybga. Algúns relatos de mercadores xenoveses describirían o uso desta bandeira na actual cidade de Suxumi. Por outro lado, as sete franxas representan a tolerancia relixiosa entre o islam e o cristianismo e tamén lembran á antiga bandeira da República Montañosa do Cáucaso.
Previamente, como parte da Unión Soviética, a bandeira constaba simplemente dun campo vermello coa imaxe do sol de bordos amarelos no cantón rodeado na parte superior polas letras CCP e na inferior por Аҧсны, que significan RSS (República Socialista Soviética) e Abkhazia en lingua abkhaza.