cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Programación linear
Exemplo
A solución de custo mínimo de transporte diario resulta ser:
120 moedas menos que antes.
Frederick Banting
Sir Frederick Grant Banting, KBE nado en Alliston, Ontario, Canadá, o 14 de novembro de 1891 e finado en Musgrave Harbor, Terra Nova, o 21 de febreiro de 1941, foi un médico e investigador canadense.
Estudou na universidade de Toronto e foi médico militar durante a primeira guerra mundial. Posteriormente foi axudante de fisioloxía na Universidade de Ontario Occidental e a partir de 1921 profesor na Universidade de Toronto.
En 1921, descubriu con Charles Best a hormona da insulina. Por este descubrimento foille outorgado en 1923 o Premio Nobel de Medicina, compartido con John James Richard Macleod.
As súas últimas investigacións no Instituto Banting referíronse ó cancro, a córtex suprarrenal e a silicose.
Durante a segunda guerra mundial foi maior do Corpo Médico e xefe da sección médica do Consello Nacional de Investigacións do Canadá. Morreu en Terra Nova nun accidente de avión.
Traxectoria
Bating naceu en Alliston (Ontario, Canadá), o 14 de novembro de 1891. Era o máis pequeno do cinco fillos de William Thompson Banting e Margaret Grant. Realizou os seus primeiros estudos en Alliston. Comezou teoloxía na Universidade de Toronto, que pronto cambiou por medicina. Graduouse en 1916. Formou parte da Canadian Army Medical Corps e participou na primeira guerra mundial en Francia. En 1918 foi ferido na batalla de Cambrai.
Moi pronto xa estivo moi interesado pola diabetes. Desde finais do século XIX os científicos decatáronse da relación entre o páncreas e a diabetes. Algúns traballos indicaban que a enfermidade estaba causada por unha carencia dunha hormona segregada polos illotes de Langerhans do páncreas. Óscar Minkowski e outros trataron de illar esta hormona sen éxito. Schafer denominouna "insulina" e supúñase que exercía un control sobre o metabolismo do azucre, de tal maneira que a súa ausencia provocaba o aumento deste en sangue e en ouriños. Tratouse de administrar extracto de páncreas ou a glándula fresca ós diabéticos, tratamento que fracasou porque a hormona debía ser destruída polas encimas proteolíticas. Doutra banda, aínda eran inseguras as técnicas de detección de glicosa en sangue e ouriños.
A lectura dun artigo de Moses Baron no que se dicía que a ligadura do conduto pancreático provocaba a dexeneración das células que segregaban tripsina, pero que os illotes permanecían intactos fíxoo pensar que podería usar este procedemento para obter insulina.
Púxose en contacto con J.J.R. Macleod, profesor de fisioloxía da Universidade de Toronto, quen lle facilitou o necesario para poder investigar no seu laboratorio. Traballou entón con Charles Best, estudante de medicina, que foi o seu asistente e, máis tarde co químico James B. Collip. En agosto de 1921 administraron a insulina obtida dos illotes de Langerhans a cans diabéticos comprobando que descendían os niveis de azucre en sangue e ouriños e desaparecían os síntomas típicos da enfermidade. Repetiron varias veces os experimentos con resultados distintos, en función da pureza da insulina utilizada. Foi Collip o que se encargou de lograr unha que fose o máis pura posible. Empregárona por vez primeira, poucas semanas despois, nun raparigo diabético de catorce anos, que mellorou de forma extraordinaria da súa enfermidade.
A primeira descrición dos resultados obtidos co uso da insulina na diabetes figura no artigo Pancreatic extracts in the treatment of diabetes mellitus, publicado en 1922 no Canadian Medical Association Journal. Banting e Macleod recibiron o premio nobel de medicina en 1923. Previamente Banting e Best detallaron a técnica nun artigo que se publicou no Journal of Laboratory and Clinical Medicina en 1921-22. Así mesmo, Banting, Best e Macleod prepararon un comunicado, que levaba por título 'The internal secretion of the páncreas, que se deu a coñecer na reunión da American Physiological Society'' de 1821.
En 1926 Jacob Abel logrou a síntese da insulina, achado que deu a coñecer nos Proceedings of the National Academy of Sciences, de Washington, co título Crystalline insuline.
En 1930, o Parlamento canadense concedeu unha axuda a Banting para a instalación dun laboratorio de investigación (o Instituto Banting) e a súa universidade creou unha cátedra co seu nome. Alí traballou en distintas liñas como as relacionadas coa silicose, o cancro e o afogamento.
Foi nomeado médico honorario do Hospital Xeral de Toronto, do Hospital para nenos enfermos, e do Toronto Western Hospital. Obtivo así mesmo o LL.D. degree (Queens) e o ''D.Sc. degree'' (Toronto). Recibiu ademais as homenaxes e merecementos de varias sociedades científicas do seu país e do estranxeiro.
Como pintor afeccionado formou parte dunha expedición gobernamental ó Ártico. Casou con Marion Robertson en 1924 e tiveron un fillo. Divorciouse en 1932 e cinco anos máis tarde contraeu de novo matrimonio con Henrietta Ball.
Cando se declarou a segunda guerra mundial actuou como ligazón entre os servizos médicos británicos e estadounidenses. En 1941 faleceu vítima dun accidente aéreo en Newfoundland.
Dwight Powell
Dwight Harlan Powell, nado o 20 de xullo de 1991 en Toronto, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA).
A Revolta, Palmeira, Ribeira
A Revolta é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Dwight Powell
Boston Celtics
O 26 de xuño de 2014, Powell foi elixido na 45ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Charlotte Hornets. O 12 de xullo de 2014, os dereitos de Powell foron traspasados xunto a Brendan Haywood ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Scotty Hopson e unha compensación económica. Disputou a Liga de Verán da NBA de 2014 cos Cavaliers, e o 23 de agosto de 2014 asinou un contrato con eles. O 25 de setembro de 2014, foi traspasado ós Boston Celtics xunto a John Lucas III, Erik Murphy, Malcolm Thomas e dúas eleccións da segunda rolda de Cleveland dos Drafts de 2016 e 2017, a cambio de Keith Bogans e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft. Durante a súa tempada coma rookie nos Celtics, foi asignado en varias ocasións ós Maine Red Claws da NBA Development League.
Dallas Mavericks
O 18 de decembro de 2014, Powell foi traspasado xunto a Rajon Rondo ós Dallas Mavericks, a cambio de Jae Crowder, Jameer Nelson, Brandan Wright, unha elección da primeira rolda do Draft de 2015 e unha elección da segunda rolda do Draft de 2016. En xullo de 2015, uniuse ó equipo dos Mavericks para a Liga de Verán da NBA de 2015.
Saúl García
Saúl García Cabrero, nado en Piélagos (Cantabria) o 9 de novembro de 1994, é un futbolista español. Xoga de lateral esquerdo e o seu equipo actual é o Rayo Vallecano da Liga SmartBank.
Traxectoria
O 29 de decembro de 2014 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña cun contrato por catro temporadas e media, xogando o que resta da campaña cedido no Racing de Santander.
O 24 de decembro de 2015 anunciouse a súa cesión ao CD Tenerife, en Segunda División, até o final da tempada 2015–16.
O 8 de xaneiro de 2018 o Deportivo anunciou a súa cesión ao CD Numancia, de Segunda División, até o final da temporada 2017–18.
O 27 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe por catro tempadas polo Deportivo Alavés da Primeira División. O 2 de setembro de 2019, anunciouse a súa cesión por unha tempada ó Rayo Vallecano da Segunda División.
Gatón, Visma, A Coruña
miniatura|Situación da urbanización Gatón-Comeanda no concello da Coruña. Gatón é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. O núcleo orixinal atopábase entre San Xosé e Comeanda, mais desapareceu baixo a Refinaría da Coruña. Porén, o topónimo conservouse na urbanización Gatón-Comeanda.
Arquitectura
A urbanización Gatón-Comeanda está formada por doce vivendas unifamiliares de estilo aaltiano. Foron construídas en 1961 polos arquitectos Rafael de la Joya e Manuel Barbero para traballadores da empresa Aluminio de Galicia.
Blackburn Rovers F.C.
O Blackburn Rovers Football Club é un equipo de fútbol inglés da Premier League con sede na cidade de Blackburn, Lancashire. O club foi fundado en 1875, sendo un dos membros fundadores da Football League en 1888. É un dos únicos tres clubs ingleses que foi membro fundador tanto da Football League como da Premier League, xunto co Aston Villa e o Everton. En 1890 o Rovers trasladouse ao seu actual terreo de xogo como local, Ewood Park. Antes da formación da Premiership en 1992, a meirande parte dos éxitos do club eran anteriores a 1930, cando gañaran a liga e a FA Cup en varias ocasións. Con todo, un descenso en 1966 significou 26 tempadas seguidas fóra da máxima categoría do fútbol inglés.
En 1992 o Blackburn ascende á nova Premier League un ano despois de ser tomado polo barón do aceiro local Jack Walker, que fichou a Kenny Dalglish como adestrador con moito éxito, xa que en 1995, despois de gastar millóns en fichaxes como Alan Shearer ou Chris Sutton, gañan o campionato da Premier League. Porén, a ledicia non durou moito e o club descende de novo en 1999, regresando tan só dous anos despois, xusto despois da morte de Walker, permanecendo nesta categoría dende aquela. Durante esta época o equipo clasificouse á Copa da UEFA en catro ocasións: unha como campión de League Cup, dúas como sexto clasificado da Premier League e outra a través da Copa Intertoto. A temporada 2009-10 marcou a tempada número 70 do club na elite do fútbol inglés non consecutiva. O lema do club é a expresión latina: "Arte et labore", é dicir "Habilidade e traballo duro".
Historia
O Blackburn Rovers foi fundado o 5 de novembro de 1875. En 1912 gañou o seu primeiro título de Liga e en 1914 o seu segundo. En 1995 gañou o seu terceiro e, até o de agora último, título da Premier League.
Estadio
O actual estadio do Rovers é Ewood Park, aínda que antes de trasladarse ao mesmo en 1890 xogou noutros recintos deportivos, entre os que se atopan Oozehead Ground (1876-77), Pleasington Cricket Ground (1877-78), Alexandra Meadows (1878-81) e Leamington Road (1881-90).
Cadro actual
Cadro actualizado a 17 de febreiro de 2020.
Récords de xogadores
As estatísticas só inclúen partidos da Premier League (dende 1992), incluídos os períodos dentro do club. Datos a 13 de agosto de 2010. Os xogadores en letra grosa seguen a xogar actualmente no Blackburn Rovers.
Partidos xogados
miniatura|Brad Friedel.
Máximos goleadores
miniatura|Alan Shearer.
Galardóns individuais
Os seguintes xogadores foron os máximos goleadores de toda Europa (antes da instauración en 1968 do premio Bota de Ouro) mentres xogaban para o Blackburn Rovers:
Liga de Campións da UEFA 2006-07
A Liga de Campións da UEFA 2006-07 foi a edición número 52 na historia desta competición. Disputouse entre xuño de 2006 e maio de 2007, coa participación inicial de 73 equipos, representantes de 49 federacións nacionais diferentes.
A fase final da competición deu inicio en setembro de 2006, con 32 equipos competindo polo trofeo que defendía o FC Barcelona, trala súa vitoria na edición 2005-06. O campión final do torneo foi AC Milan, despois de derrotar ao Liverpool FC na final, disputada o 23 de maio no Estadio Olímpico de Atenas, mercé a dous goles do seu dianteiro Filippo Inzaghi, para acabar cun resultado final de 2-1. Para os italianos supuxo a súa sétima conquista da máxima competición europea, quedando a dous títulos do Real Madrid, que acumulaba un total de nove.
Eliminatorias
250px|miniatura|dereita|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
Final
O partido final disputouse o 23 de maio, no Estadio Olímpico de Atenas, o Spyros Louis. Os dous equipos que a disputaron, Liverpool FC e AC Milán, eran dous dos grandes dominadores da competición ao longo da súa historia. Ámbolos dous eran os equipos máis laureados, por detrás do Real Madrid, con cinco e seis títulos respectivamente, antes da disputa do encontro. O AC Milán xa sabía o que era acadar o título de campión na capital grega, pois trece anos antes vencera no mesmo estadio por 0-4 ao FC Barcelona. Porén, facía só dúas temporadas que perdera outra final xustamente contra o Liverpool FC, caendo na quenda de penaltis despois de empatar a tres goles no tempo regulamentario.
Finalmente o AC Milán, acabou impoñéndose ó Liverpool FC por 2 goles a 1, con 2 goles de Filippo Inzaghi a prol do AC Milán no minutos 45 e 82, e un gol de Dirk Kuyt a prol do Liverpool FC no minuto 89.
Deste xeito o AC Milán acadou por sétima vez na súa historia o título de campión de Europa.
Pinilla de los Moros
Pinilla de los Moros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 41 habitantes (INE 2012).
Cardeal
miniatura|300px|dereita|Escudo do cardeal [[Fernando Quiroga Palacios, arcebispo de Compostela (1949-1971).]] Os cardeais da Igrexa Católica, segundo o Código de Dereito Canónico, ''"constitúen un Colexio peculiar, ao que compete prover a elección do Romano Pontífice, segundo a norma do dereito peculiar; así mesmo, os Cardeais asisten ao Romano Pontífice tanto colexialmente, cando son convocados para tratar xuntos cuestións de máis importancia, como persoalmente, mediante os distintos oficios que desempeñan, axudando ao Papa sobre todo no seu goberno cotián da Igrexa universal." ''
Funcións
Dúas son as funcións principais:
Bro Roazhon
Bro Roazhon (Pays rennais en francés, Païz de Renne en galó) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 211 vilas nun territorio de 3.946 km² e unha poboación de 678.114 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Roazhon.
Aston Villa F.C.
O Aston Villa Football Club é un club de fútbol de Inglaterra, da cidade de Birmingham nos Midlands do Oeste. Foi fundado en marzo de 1874 e xoga na Premier League inglesa. O Aston Villa foi membro fundador da Football League en 1888 e da Premier League en 1992. É un dos equipos ingleses máis antigos e laureados, conquistando o campionato de liga sete veces, as mesmas veces que a FA Cup. Tamén gañou a Copa de Europa na tempada 1981-82, sendo así un dos catro clubs ingleses que gañaron o que é hoxe a Liga de Campións da UEFA. O Villa ten o cuarto maior número total de grandes títulos gañados por un club do seu país.
Vueling
250px|miniatura|Un [[Airbus A320 de Vueling en Ámsterdan (Países Baixos).]] Vueling Airlines (pronuncia /ˈbwelin/) é unha aeroliña española con sede en El Prat de Llobregat, Barcelona, filial de Iberia. É a segunda aeroliña por tamaño de frota en España (só superada pola súa matriz Iberia L.A.E.) e a terceira por número de pasaxeiros transportados só superada por Iberia L.A.E. e a irlandesa Ryanair.
Aston Villa F.C.
Posúe unha longa e feroz rivalidade co Birmingham City, da súa mesma cidade, e co West Bromwich Albion, da localidade veciña de West Bromwich. O partido coñecido como o Derbi de Birmingham, entre o Villa e o Birmingham, lévase xogando dende 1879. O uniforme tradicional do club reúne na camisa as cores viño e azul celeste, dicindo a lenda que as cores foron inspiradas en dous clubs escoceses, respectivamente no Heart of Midlothian e no Rangers. Esta combinación, xunto cos pantalóns e medias brancas, inspirou outros equipos ingleses, como o West Ham United e o Burnley. Estas cores tamén aparecen no emblema do club, que tamén consta dun león dourado, outra suposta influencia escocesa derivada do estandarte real escocés. A última versión do escudo do club, adoptada en 2007, inclúe o lema "Prepared" (do inglés: preparados).
Vueling
Historia e características
Comezou operacións en xullo de 2004 con base en Barcelona como aeroliña independente, aínda que tras a súa fusión con Clickair en 2009 é filial de Iberia. Existen numerosas discrepancias sobre a natureza da compañía, pois moitos coinciden en que se trata nunha aeroliña de baixo custo ou "low-cost" como Ryanair ou Easyjet, e outros a consideran unha aeroliña de nova xeración similar á súa fundadora JetBlue Airways ou a alemá Germanwings que xunto ao produto de baixo custo, ofrecen opcións premium.
Aston Villa F.C.
Fundación
miniatura|esquerda|O Aston Villa en [[1899.]] O Aston Villa comezou a tomar forma en 1874, cando catro amigos, Jack Hughes, Frederick Matthews, Walter Price e Willian Scattergood, decidiron fundar o Villa Cross Wesleyan Chapel, un equipo de crícket, deporte moi popular en Inglaterra. Así, o primeiro xogo do equipo ocorreu nese mesmo ano, mais cunha regras inusitadas: o primeiro tempo foi xogado como partido de rugby e o segundo de fútbol, aínda así o Villa venceu por 1 a 0, con gol do propio Hughes. Na temporada 1886-87 o club conquistou o seu primeiro título, e confirmouse como un dos mellores do país con tan só trece anos de existencia. O triunfo veu tras a vitoria por 2 a 0 contra o West Bromwich Albion na final da Copa de Inglaterra.
Vueling
Historia e características
A base principal de Vueling desde a súa creación e tamén a súa hub desde maio de 2010 está en Barcelona, mentres que conta con numerosas bases de operacións no resto de España nos aeroportos de Madrid, Sevilla, Bilbao, Palma, Málaga-Costa do Sol, Valencia, Alacant e Eivissa. Desde 2011, conta tamén con dúas bases internacionais, unha en Amsterdam-Schiphol e outra en Tolosa; sendo a única aeroliña española con bases fóra de España. Ademais, a compañía proponse medrar no resto de Europa coa apertura dunha nova base en Paris-Orly onde xa opera frecuencias diarias internacionais a Zúric e a Roma xunto co resto de frecuencias a España. É tamén unha das tres únicas aeroliñas de baixo custo de Europa, xunto con Air Baltic e Norwegian Air Shuttle que operan voos en conexión, algo moi típico entre aeroliñas de baixo custo de América.
Aston Villa F.C.
Fundación
En 1888, o equipo estaba entre os doce equipos que fundaron a Football League, gañando o seu primeiro título do campionato na tempada 1893-94. O ano seguinte foi aínda máis glorioso, xa que o club volveu vencer na competición nacional, ademais de acadar por segunda vez na súa historia a Copa de Inglaterra, facendo así o seu primeiro "dobrete" e asinando a súa hexemonía no fútbol inglés. O dominio continuou e, na tempada 1896-97, o Aston Villa conquistou unha vez máis os dous torneos máis importantes do país, acadando catro títulos en tres anos. Un ano máis tarde, o equipo trocou de estadio, mudándose caro o Aston Lower Grounds, chamado polos seareiros Villa Park. O ano seguinte, en 1898-99, gañou o seu cuarto campionato despois de vencer os rivais do Liverpool por 5 a 0 na última rolda.
Primeira metade do século XX
O club comezou o século XX como terminou o anterior: vencendo. Pronto conquistou un campionato nacional máis, o seu quinto na historia e na tempada 1904-05 acadou por cuarta vez a Copa de Inglaterra, ao derrotar o Newcastle por 2 a 0. En 1909-10, o Aston Villa volveu conquistar o campionato inglés, tras dez anos de xaxún mais con bos resultados, terminando as competicións anteriores sempre entre os mellores do país. Tres anos despois, o equipo gañou a súa quinta Copa de Inglaterra, derrotando ó Sunderland por 1 a 0 na final. Este título trouxo novas esperanzas aos seareiros do club, mais coa primeira guerra mundial o fútbol foi suspendido, non retornado as competicións oficiais até 1919, aínda que xa nesta temporada o equipo volveu gañar a Copa de Inglaterra, batendo o Huddersfield Town por 1 a 0.
Vueling
Frota
En marzo de 2014 a frota de Vueling estaba composta por 72 aeronaves, cunha idade media de 7,2 anos.
Aston Villa F.C.
Primeira metade do século XX
Nos anos 30 o Villa non repetiu os bos resultados doutras décadas, e un dos equipos máis vitoriosos do país e do mundo acabou descendendo de categoría na tempada 1935-36, volvendo á elite do fútbol inglés en 1938. Coa segunda guerra mundial, o fútbol foi suspendido de novo, non sendo practicado de novo en Inglaterra até 1946, sendo moitas carreiras futbolísticas truncadas polo transcurso dos conflitos. Nese tempo o Aston Villa non volveu presentar bos resultados, facendo campañas mediocres nas décadas seguintes, mais descubrindo bos xogadores, como Danny Blanchflower, Tommy Thomson ou Peter McParland, que foi o heroe da sétima conquista da Copa de Inglaterra en 1956-57, marcando os dous goles da vitoria do equipo contra o Manchester United. Porén, esta vitoria non foi suficiente para que o club volvese a brillar no país e reconquistase a súa hexemonía de décadas anteriores, terminando as temporadas seguintes moi próximos ao descenso. Así, a caída de división non tardou e, en 1958-59, o equipo baixou á Segunda División por segunda vez, retornando á elite ao ano seguinte.
Rexurdimento
miniatura|[[Villa Park.]] miniatura|O Aston Villa en [[2008.]] En 1966-67, baixo o mandato do adestrador Dick Taylor, o equipo descende de novo e con problemas financeiros, o club trocou de presidente e de técnico. A crise instalouse no equipo e, a temporada 1969-70, veu o descenso cara a Terceira División. Con todo, tan só dous anos máis tarde volveu á segunda, e en 1976-77, baixo o comando de Ron Saunders, retornou á primeira división nacional. O período negro do equipo na década de 1970 serviu de lección e o Aston Villa fixo dos anos 1980 os máis gloriosos da súa historia. Na temporada 1980-81, os Leóns, como a afección chama o equipo, tras 71 anos, conquistaron pola sétima vez a liga inglesa, clasificáronse para disputar o principal torneo europeo: a Copa de Europa.
Por mor do seu debut nesta competición, o club comezou mal a liga inglesa, e o adestrador Ron Saunders foi finalmente destituído, asumindo o cargo no seu lugar asumiu Tony Barton, que levou o equipo á final do torneo tras vencer equipos como o Dynamo de Kíiv ou o Anderlecht. Xa na final en Rotterdam, Peter Withe anotou o único gol do partido contra o favorito Bayern de Múnic, convertendo ao Villa en campión de Europa, sendo outra peza fundamental para a consecución do título o porteiro Nigel Spink, que substituíu o titular Jimmy Rimmer faltando dez minutos para acabar o enfrontamento, mantendo a portería a cero. Un ano despois, o equipo tamén conseguiu o título da Supercopa de Europa derrotando ao equipo catalán F.C. Barcelona, perdendo 1-0 no Camp Nou e gañando 3-0 en Villa Park. Tamén xogou a Copa Intercontinental no ano 1982 fronte ao Peñarol do Uruguai, gañando os uruguaios por 2 a 0 no Estadio Olímpico de Toquio.
Nos anos seguintes a consecución de títulos non proseguiu, culminando nun descenso no ano 1986-87, mais esta mala fase non durou moito e o equipo retornou á primeira división dous anos máis tarde, en 1989. En 1992, o Aston Villa foi un dos membros fundadores da Premier League e terminou a temporada inaugural da competición na segunda posición, só detrás do Manchester United. Nas temporadas seguintes, o club alternou os seus resultados e a dirección técnica, terminando en posicións medianas na táboa, mais estabilizándose nesta categoría. En 2006, tras 23 anos como presidente e como maior accionista do equipo, o inglés Doug Ellis, decidiu vender súa parte ao magnate americano Randy Lerner, propietario dos Cleveland Browns, equipo de fútbol americano, que trouxo novos xogadores, patrocinadores e, principalmente, esperanzas para os seareiros.
Estadio
miniatura|dereita|Fachada de Trinity Road.
O actual lugar onde o Aston Villa xoga os seus partidos na casa é Villa Park, un estadio clasificado como de catro estrelas pola UEFA, despois de xogar previamente no Aston Park (1874-1876) e no Perry Barr (1876-1897). Villa Park é o estadio de fútbol máis grande de fútbol dos Midlands ingleses e o oitavo máis grande de Inglaterra. Neste estadio foron organizados até dezaseis encontros internacionais da selección absoluta de Inglaterra, o primeiro en 1899 e o máis recente en 2005. Así pois é un terreo de xogo que albergou á selección inglesa en tres séculos diferentes.
Villa Park é tamén o estadio máis utilizado nas semifinais da FA Cup da historia, albergando até 55 destes encontros. O club ten planificado ampliar a Bancada Norte, o que suporá "encher" as esquinas de ámbolos dous lados desta gradaría. Se se complétase esta obra a capacidade de Villa Park incrementarase a aproximadamente 51.000 espectadores. O campo de adestramento actual atópase en Bodymoor Heath, ao norte de Warwickshire, sitio adquirido polo expresidente do club Doug Ellis a principios de 1970 a un labrego local.
miniatura|centro|800px|Panorama de Villa Park dende a bancada Trinity Road, amosando de esquerda a dereita a Bancada Norte, a bancada Doug Ellis e o Holte End.
Cadro actual
Actualizado a 30 de agosto de 2019.
Partidos xogados
miniatura|Allan Evans.
Máximos goleadores
miniatura|Harry Hampton. miniatura|Dwight Yorke.
Galardóns individuais
Os seguintes xogadores foron os máximos goleadores de toda Europa (dende 1968 premio Bota de Ouro) mentres xogaban para o Aston Villa:
Palmarés
O Aston Villa ten palmarés tanto a nivel nacional como europeo, sendo o cuarto equipo inglés máis galardoado. O seu útlimo gran título foi a League Cup de 1996.
Dobretes
As competicións de curta duración como a Charity/Community Shield, Copa Intercontinental, Copa Mundial de Clubs da FIFA ou Supercopa de Europa non se adoitan considerar como trofeos que contribúan a un dobrete. O Aston Villa até o momento non gañou ningunha copa a nivel mundial, como por exemplo a Copa Intercontinental, aínda que chegou a xogar a final da mesma en 1982, perdendo fronte o Peñarol uruguaio.
Youtubeir@s
Youtubeir@s é un concurso organizado polos Servizos de Normalización Lingüística dos concellos da Baña, Ames, Carballo, Ourense, Pontevedra, Ribadeo, Santiago de Compostela, Teo e O Grove, das Universidades da Coruña, Santiago de Compostela e Vigo e da Deputación da Coruña. para promover e visibilizar o uso do galego en Youtube.
A primeira edición foi no ano 2017. Artéllase en 8 categorías: vídeo-facermos, vídeo-opinarmos, canle, creatividade, eficiencia comunicativa, calidade técnica, calidade lingüística e o premio do público.
En 2019 engadiron a categoría vídeo-cantarmos e sumáronse os concellos de Cedeira, A Coruña, Moaña e Rianxo, cunha dotación económica de 6500 euros.
En 2020 pasou a 12 categorías e a unha dotación total de 7500 euros.
Foi recoñecido co Premio Mil Primaveras concedido pola Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua na categoría de proxecto máis innovador.
Rosende, Palmeira, Ribeira
Rosende é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Pinilla Trasmonte
Pinilla Trasmonte é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 192 habitantes (INE 2012).
Margalef
Margalef é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Beatriz Fraga
Beatriz Fraga Cameán, nada en Carballo en 1967, é unha escritora e profesora de Educación Primaria galega.
Traxectoria
Traduciu para o galego Heidi (2000) e Pinocchio (2000), da serie Movil Books (Sotelo Blanco Edicións), e Dadahwat (Lendas indias norte­americanas) (Galaxia-Editores Asociados). Tamén para Editorial Galaxia, realizou as actividades didácticas e a tradución de varios títulos da colección ­Espazos. No ano 2009, publicou Marcelo o morcego, conto para nenos no que experimenta coa prosa rimada, o humor e o cuestionamento dos roles. Co relato “Un sitio perfecto para o peixe globo”, participou no proxecto literario colectivo Contos de taberna, organizado polo Concello de Carballo e recollido posteriormente no libro do mesmo título (Edicións Embora, 2014).
Xunto con Carlos Lema creou Euseino? Editores. Forma parte, como fundadora e vicepresidenta, do Padroado da Fundación Euseino?
Clasificación Decimal Universal
A Clasificación Decimal Universal ou CDU é un sistema de clasificación do coñecemento que nace da necesidade de ordenar e catalogar as obras nas bibliotecas.
Melvil Dewey, bibliotecario do Amherst College en Massachusetts, Estados Unidos, creou en 1876 o Sistema Dewey de clasificación. Este sistema foi adaptado por Paul Otlet e Henri A Fontaine e publicado por primeira vez en lingua francesa entre 1904 e 1907 co nome de Clasificación Decimal Universal. Desde entón foi continuamente revisado e desenvolvido e demostrou ser un sistema moi flexible e efectivo para clasificar e ordenar fondos bibliográficos. Baséase na ordenación do coñecemento a través de díxitos. A un grupo principal asígnaselle un díxito, do 0 ao 9, e a cada nivel que deba ser creado dentro do grupo engádeselle un novo díxito. Un exemplo de tres niveis é o seguinte:
Características e principios da CDU
Esta clasificación intenta dividir todo o coñecemento en dez grandes campos, os cales corresponderán ás táboas principais. Cada unha está constituída por un só número:
O Rueiro do Adro, Palmeira, Ribeira
O Rueiro do Adro é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Primeira Costa (Florida)
A Primeira Costa de Florida ou, simplemente, a Primeira Costa (First Coast), é unha rexión vernácula dos Estados Unidos en Florida, situada na costa atlántica de Florida do Norte. A Primeira Costa comprende aproximadamente aos cinco condados que rodean a cidade de Jacksonville: Duval, Baker, Clay, Nassau e St. Johns, coincidente en gran parte coa Área Metropolitana de Jacksonville. O termo ten a súa orixe nunha efectiva campaña de mercadotecnia da década de 1980 que a situou desde entón como unha das rexións vernáculas máis coñecidas de Florida. A Primeira Costa esténdese pola mesma área que a rexión direccional de Florida do Nordés, que inclúe ademais os condados de Putnam e Flagler.
Historia
Tal como o seu nome suxire, a Primeira Costa foi a primeira zona de Florida colonizada por europeos, pero, como sucedeu con outras moitas rexións vernáculas de Florida, a identificación desta área co nome produciuse primeiro a nivel da industria turística antes de ser aceptada pola poboación en xeral. O concepto Primeira Costa foi desenvolvido pola Cámara de Comercio de Jacksonville, pola axencia de publicidade William Cook Advertising Agency en 1983. Jacksonville empregaba daquela outros alcumes e slogans, pero funcionarios locais querían levar a cabo unha campaña de mercadotecnia que integrara por enteiro a área metropolitana (os condados de Duval, Baker, Clay, Nassau e Saint Johns) para promover a rexión por enriba das identidades das diferentes localidades que se incluían nela. O termo "Florida's First Coast" foi acuñado polos membros de William Cook, Kay Johnson, Bryan Cox e Bill Jones, e foi oficialmente presentado no Gator Bowl (un partido de fútbol americano polo campionato local) de 1983, ao interpretarse o "First Coast Anthem" (Himno da Primeira Costa).
A Primeira Costa é similar a outras rexións "costeiras" de Florida, como a Costa Espacial e a Costa Dourada que xurdiron como resultado dunha campaña de mercadotecnia. O seu nome débese ao dobre feito de ser a "primeira costa" que moitos visitantes ven cando entran en Florida e, ao mesmo tempo, de ser a primeira rexión continental dos Estados Unidos que tivo contacto cos europeos. Juan Ponce de León debeu chegar a esta rexión durante a súa primeira expedición en 1513 e a primeira colonia francesa de Forte Caroline fundouse en 1563 no que hoxe por hoxe é Jacksonville. Dun xeito moi significativo, a Primeira Costa inclúe Saint Augustine, a poboación máis antiga dos Estados Unidos no continente en manterse habitada de xeito continuo desde a súa fundación en 1565.
Un estudo levado a cabo en 2007 polos xeógrafos Ary J. Lamme e Raymond K. Oldakowski observou que o termo "Primeira Costa" suplantou a outras dúas apelacións xeográficas máis antigas da rexión: a "Coroa de Florida" (Florida's Crown) e "Xeorxia do Sur" (South Georgia), acreditadas en fontes antigas. Estes antigos nomes veñen, por unha banda, de que esta área é a que está máis ao norte de Florida, coroándoa xunto á fronteira con Xeorxia. O outro apelativo salienta o feito de que a cultura local considérase máis similar á do veciño estado de Xeorxia e á dos estados sureños en xeral que á da parte meridional da península de Florida. Semella que hai unha intención consciente de substituír as connotacións indesexadas que o nome "Xeorxia do Sur" puidera ter en favor de "Primeira Costa"; isto coincide coa diminución do emprego doutros termos como "Vello Sur" e "Dixie" en boa parte do estado. O termo "Primeira Costa" reforza a conexión desta rexión co resto de Florida, unha importante ligazón perceptiva para atraer residentes, negocios e turistas.
O termo "Primeira Costa" pasou a ser moi popular desde a década de 1980, sorprendendo ata aos seus creadores. Sobre 2002 preto de oitocentas organizacións e negocios levaban o termo "First Coast" no seu nome. Lamme e Oldakowski observaron que en 2007 o 18% dos floridanos enquisados estaban familiarizados co termo Primeira Costa, facendo del unha das rexións vernáculas mellor coñecidas polos floridanos. En 2013 o xornal The Florida Times-Union informou que a Primeira Costa ás veces esténdese tan ao sur como Flager Beach, no Condado de Flagler e que, na mesma área, o Condado de Saint John tiña comezado a empregar para si mesmo o termo "Costa Histórica" (Historic Coast).
Patronato da Cultura Galega de Montevideo
O Patronato da Cultura Galega de Montevideo é unha asociación creada en Montevideo en 1964. O seu obxectivo principal era dar cobertura aos galegos emigrados ao Uruguai, pero tamén defenden e espallan a lingua e a cultura galega nese país.
Historia
Foi fundado por un grupo de galegos que compartían un sentimento común de galeguidade. O proxecto comezou coa creación dunha biblioteca que pouco a pouco foi transformándose no actual padroado. Entre os seus fundadores están Manuel Meilán Martínez, primeiro presidente da institución e galardoado coa Medalla Castelao en 1987. A entidade é membro da Unión de Sociedades Gallegas, e foille recoñecida a condición de galeguidade o 29 de xaneiro de 1992.
O número de socios fundacionais da entidade era de 94, todos eles galegos. No 1998, ano no que se rexistrou o maior número de socios, acadáronse os 910 afiliados, dos cales o 98 % eran galegos. Na última comprobación rexistrada, no ano 2012, o número de socios eran 871, dos cales o 58 % eran galegos.
Actividades
Realiza moitas actividades coa fin de fortalecer os lazos culturais. Por exemplo, dende a súa fundación até a remate do franquismo o padroado publica libros en galego de temas e autores prohibidos en Galicia.
Actividades dos membros do padroado
A institución leva a cabo a emisión do programa de radio semanal Sempre en Galicia. Fundado no ano 1950 constitúe a audición máis antiga do mundo falada enteiramente en lingua galega.
O padroado conta con publicación periódicas na revista Guieiro, que recolle diversas expresións culturais de Galicia e a súa repercusión fora da terra, así como producións propias de galegos emigrados.
Actividades para os socios
Realiza tamén diversos cursos e obradoiros que rodean sempre a temática galega e a promulgación ou ensinanza da lingua e cultura de Galicia. Algúns exemplos son: Clases de historia de Galicia, clases de lingua e cultura galegas, obradoiros de fotografía, literatura e pintura etc.
Na institución realízanse tamén actividades de tipo conmemorativo, como homenaxes a galegos ilustres ou celebracións do aniversario das letras galegas, entre outros.
Vieira de Prata
O Premio Vieira de Prata e o máximo galardón que outorga o Patronato anualmente, a aquela persoa ou institución que destaque pola súa achega ou servizo ben ao Patronato, ben á cultura galega en xeral. A entrega deste galardón faise en acto público na celebración do Xantar aniversario da Irmandade. Figuras destacadas que obtiveron este galardón son, por exemplo, Isaac Díaz Pardo, Xosé Neira Vilas ou Luís Seoane entre outros.
Antonio de Torres
miniatura|dereita|Antonio de Torres miniatura|Guitarra Torres no Museo da Música de Bacelona Antonio de Torres, nado en La Cañada de San Urbano (Almería) o 13 de xuño de 1817 e finado en Almería o 19 de novembro de 1892, foi un construtor de guitarras ao que se lle atribúe ser o principal responsable da transformación deste instrumento tal como o coñecemos hoxe en día.
Traxectoria
Nado na provincia de Almería desenvolveu o seu labor en Sevilla (entre 1852 e 1869) e Almería (de 1875 ata a súa morte en 1892). Os seus deseños baseábanse na teoría de que a tapa harmónica é a clave do son da guitarra.
O reforzo en abano para a parte inferior da tapa, o característico ensanchamento da curva inferior da caixa, o desprazamento da ponte, e o emprego de madeiras delgadas contribuíron á creación de guitarras resistentes pero lixeiras, cun son claro e flexible e un deseño elegante e sinxelo.
O máis famoso dos guitarristas que usaron instrumentos de Torres foi Francisco Tárrega, que foi un dos primeiros músicos empeñados en demostrar que a guitarra era un instrumento "serio".
Calcúlase que construíu unhas 320 guitarras durante os seus dous períodos de actividade, das cales localizáronse unhas 70.
A Pedra da Barca, Visma, A Coruña
miniatura|Situación da Pedra da Barca no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. A Pedra da Barca é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase entre os lugares do Portiño, Os Rosales e San Pedro de Visma.
Situado xunto ao Monte de San Pedro, neste lugar puido existir unha pedra de abalar.
O Rueiro do Porto, Palmeira, Ribeira
O Rueiro do Porto é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
As Pedriñas, San Xosé de Ribarteme, As Neves
As Pedriñas é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 atópase despoboado.
Conta cunha ermida do século XIX restaurada na década de 1990, mais pechada ao público. Tamén foi restaurada a vella escola adxacente co obxectivo de a converter nun centro social para a parroquia que nunca chegou a abrir. Desde o eirado que rodea a estas dúas construcións pódese enxergar unha vista panorámica da parroquia.
St Andrews
Saint Andrews, (en S. Andrea(s); en Saunt Aundraes; en Cill Rìmhinn) situada na costa leste de Escocia, no condado de Fife, é unha das cidades máis antigas e historicamente importantes de Escocia, malia o seu reducido tamaño. Nela atópase a Catedral de St Andrews, no presente derruída (que no seu tempo foi a máis grande de Escocia), un castelo, igualmente derruído, e unha das universidades máis antigas e prestixiosas do Reino Unido. Ademais, St Andrews é considerado como "o berce do golf", xa que nela atópanse o Royal and Ancient Golf Club of St Andrews -o club de golf máis antigo do mundo- e o Old Course de St Andrews, tamén un dos campos máis antigos.
Historia
esquerda|miniatura|200x200px|A [[catedral de St Andrews.]] Os primeiros asentamentos que se localizaron no actual St Andrews pertencen ós pictos, quen o denominaban Kilrymont ou Muckross. A lenda di que San Régulo trouxo até aquí as reliquias de Santo André, patrón de Escocia.
Saint Andrews recibiu o estatuto de "cidade real" (royal burgh) en 1124, e transformouse en arcebispado en 1466. A súa catedral comezou a construírse no século XII, pero non se concluíu até 1318, durante o reinado de Roberto I de Escocia. Naquel momento era o edificio máis grande de Escocia, e St Andrews, con máis de 14.000 habitantes no século XVI, unha das cidades costeiras máis importantes ó norte de Edimburgo.
Porén, durante a violenta Reforma relixiosa do século XVI, a catedral foi saqueada e quedou en ruínas, e a cidade perdeu gran parte do seu poder e influencia, quedando practicamente arruinada.
No presente, a cidade de St Andrews consta dun pequeno núcleo histórico, constituído principalmente por catro rúas (South Street, Market Street, North Street e The Scores), e unha ampla extensión de vivendas modernas destinadas principalmente ó persoal e os estudantes da Universidade de St Andrews, así como ós xogadores e afeccionados ó golf.
Roibás, O Castro, Begonte
Roibás é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Granville Bantock
Granville Bantock, nado en Londres en 1868 e finado na mesma cidade en 1946, foi un compositor británico de música clásica.
Íntimo amigo do compositor Havergal Brian, foi profesor de música na Universidade de Birmingham desde 1908 ata 1934, sucedendo no cargo a Edward Elgar. En 1934, foi elixido Presidente da Corporación do Trinity College of Music de Londres. Foi nomeado Cabaleiro en 1930.
A súa música estivo influenciada polas cancións folclóricas das Illas Hébridas (como queda patente, por exemplo, na Hebridean Symphony de 1915) e pola obra de Richard Wagner. Algunhas das súas composicións posúen un toque "exótico", por exemplo o oratorio Omar Khayyám (1906-09).
Entre os seus traballos máis coñecidos atópanse a abertura The Pierrot of the Minute (1908) e Pagan Symphony (Sinfonía Pagá, 1928).
Porto de San Pedro, Visma, A Coruña
miniatura|Situación do Portiño no concello da Coruña. En amarelo, o Porto de San Pedro. O Porto de San Pedro é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade do Portiño.
Elephas
Elephas é un dos dous xéneros superviventes da familia Elephantidae, cunha especies supervivente, o elefante asiático Elephas maximus.
Moitas especies extintas foron identificadas como pertencentes a este xénero, como o Elephas recki, o Elephas antiquus e os elefantes ananos E. falconeri e E. cypriotes. Este xénero está moi relacionado co xénero dos mamuts Mammuthus.
Taxonomía
O termo Elephas atribúese a familia Elephantidae dos proboscídeos, e comprende unha única especie existente e 10 extintas:
Doutor Zhivago (filme)
Sinopse
O guionista recorreu á técnica de analepse ou flashback para estruturar a trama da película. O xeneral soviético Yevgraf Andréyevich Zhivago (Alec Guinness) cóntalle a historia do seu medio irmán, o médico e poeta Yuri Zhivago (Omar Sharif), á moza Tonya Komaróvskaya (Rita Tushingham), quen leva o nome de Tatiana Bezócheredeva na novela orixinal. Yevgraf Zhivago cre que o seu medio irmán Yuri é en realidade o pai da rapariga. A narración de Yevgraf Zhivago ten como marco histórico o tumultuoso período de 1902-1929, que incluíu a primeira guerra mundial, a Revolución Rusa de 1917 e a guerra civil rusa, cando o réxime do tsar Nicolao II de Rusia foi derrocado establecéndose a Unión Soviética en 1922. Pola idade da moza Tonya Komaróvskaya dedúcese que a narración se efectúa a finais da década de 1940 ou na década de 1950, a pesar de que nunca se menciona unha data específica.
miniatura|Yevgraf Andréyevich Zhivago ([[Alec Guinness) móstralle á moza Tonya Komaróvskaya (Rita Tushingham) unha imaxe de Lara, impresa nun exemplar dos poemas de Yuri Zhivago.]] O argumento da película encádrase na procura que realiza o tenente xeneral da KGB Yevgraf Andréyevich Zhivago (Alec Guinness) da filla ilexítima do seu medio irmán, o poeta e médico Yuri Andréyevich Zhivago (Omar Sharif), e da súa amante Larisa ("Lara") Antípova (Julie Christie). Yevgraf cre que unha moza chamada Tonya Komaróvskaya (Rita Tushingham), quen traballa nunha presa hidroeléctrica soviética, pode ser a súa sobriña (o detalle da KGB, ausente na novela orixinal, é froito da creación do guionista.)
Nenez e mocidade de Yuri Zhivago
miniatura|180px|[[Julie Christie representando á adolescente Lara, na primeira parte da película.]] Yevgraf refire a historia da vida de Yuri Andréyevich Zhivago a Tonya Komaróvskaya. Yuri Zhivago perde aos seus pais a moi curta idade: o seu pai abandona á súa familia e a nai de Yuri morre cando el é un neno. Na necesidade, Yuri é acollido por uns amigos da súa nai, o matrimonio formado por Alexander (Ralph Richardson) e Anna (Siobhan McKenna) Gromeko, quen teñen unha filla chamada Tonya (Geraldine Chaplin). Gromeko é un profesor de medicina retirado que vive en Moscova e o talentoso Yuri Zhivago é capaz de entrar na Escola de Medicina en 1913, onde se converte en asistente do profesor Borís Kurt (Geoffrey Keen). A pesar de que Yuri xa é un poeta de certo renome, non cre que poida manter a unha familia como poeta e decide converterse en médico xeral.
Paralelamente, Larisa (Lara) Antípova (Julie Christie) é unha estudante que vive coa súa nai (Adrienne Corri), dona dun taller de costura, naquel momento aconsellada por Víctor Ipolitovich Komarovsky (Rod Steiger), un avogado corrupto con vínculos políticos diversos, que nalgún momento foi socio de negocios do pai de Yuri Zhivago. Lara atópase comprometida con Pável Pávlovich (Pasha) Antípov (Tom Courtenay), quen nos seus inicios é un mozo idealista, social demócrata entusiasta. miniatura|180px|Escena na que os [[cosacos atacan unha manifestación pacífica. O argumento da película caracterízase por transcorrer no marco de grandes escenarios.]] left|miniatura|180px|[[Julie Christie, no seu papel de Lara. A fotografía forma parte dunha escena en que aparece como amante de Komarovsky.]] Unha noite, os cosacos atacan a protesta pacífica dunha multitude que pide pan, traballo e igualdade, producindo unha masacre que inclúe a mulleres e nenos entre as vítimas. O propio Yuri é testemuña do masacre. Durante o mesmo, Pasha resulta marcado no seu rostro por un golpe de sabre. Ese episodio despraza a ideoloxía de Pasha cara ao extremismo de esquerda. Esa mesma noite, Víctor Komarovsky, quen xa era amante da nai de Lara, leva á moza a un restaurante caro e refinado para finalmente seducila. Ao achegar a Lara á súa casa, Pasha preséntase e revela o seu rostro ferido, pedíndolle que oculte un revólver Smith & Wesson que recolleu na manifestación.