cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
88ª edición dos Óscar
Premios de Honra
A Academia tamén celebrou a sexta edición dos Premios Gobernadores o 14 de novembro de 2015, durante a cal foron presentados os Oscar de Honra e o Premio Humanitario Jean Hersholt.
Controversia
Pouco despois do anuncio das candidaturas, moitos medios observaron unha falta de diversidade entre os nomeados das principais categorías. Por segunda edición consecutiva, os vinte intérpretes e catrod dos cinco directores candidatos eran caucasianos. O activista April Reign foi acredidato por inicar o cancelo #OscarsSoWhite. Ademais, a actriz Jada Pinkett Smith e o Spike Lee anunciaron plans para boicotear a cerimonia e animaron a non ver a emisión por televisión en protesta da falta de diversidade. O actor e modelo Tyrese Gibson e o rapeiro 50 Cent fixeron presión sobre Chris Rock para que renunciase a presentar a cerimonia.
Golgona Anghel
Golgona Luminita Anghel das Neves, nada no ano 1979 na Iliria Oriental, é unha poeta de nacionalidade romanesa que escribe especialmente en lingua portuguesa, mais tamén en lingua castelá.
Traxectoria
Golgona Anghel trasladouse a Lisboa co pai, que traballaba de cónsul de Romanía nesa cidade. No ano 2003 licenciouse en Linguas e Literaturas Modernas pola facultade de letras da Universidade de Lisboa e, tras realizar un posgrao en Dereito da Unión Europea o ano seguinte, decidiu ficar na capital portuguesa para facer un doutoramento en Literatura portuguesa nesa mesma facultade. Fala e escribe varios idiomas, entre os que se atopan o portugués, o francés, o castelán e o italiano.
A poeta determinou facer a súa carreira poética en lingua portuguesa. Máis tarde admitiu que en Romanía non era quen de escribir por mor da presión "dos clásicos". Actualmente é profesora e investigadora auxiliar na Universidade de Lisboa. No tocante á súa obra, Golgona Anghel é principalmente poeta, mais tamén publicou e dirixiu traballos de investigación e fixo traducións.
Como poeta publicou tres libros e recibiu abondosas críticas positivas, así como algúns premios de prestixio. O seu poemario máis celebrado é, se cadra, Vim porque me pagavam, do que se dixo que era "un dos libros de poemas máis interesantes de entre aqueles que foran publicados nos últimos tempos en Portugal e un dos mellores escritos por unha xove poeta, que colle os dividendos ao mesmo tempo que paga as débedas do proxecto que honesta e conscientemente promete cos seus versos".
O obxecto da súa poesía foi definido por ela mesma como "unha busca da esencia". A súa produción poética está ateigada de referencias culturais e tamén pop, con reflexións meta-literarias e artísticas. Alén diso, destaca o seu gosto polo cotián e a teima na creación dunha especie de épica do banal, reflectida na defensa de personaxes secundarias de obras da literatura portuguesa e no rexeitamento polas personaxes principais. Quer no contido, quer na forma e mais a linguaxe, a súa poesía amosa unha forte tendencia á mestura de contrarios: o universal e o concreto, o cotián e o extraordinario, o popular e o culto, o antigo e o moderno etc.
Miyavi
Miyavi, nado en Osaca o 14 de setembro de 1981, é un cantante e guitarrista de rock xaponés.
Traxectoria
Artista completo, extravagante en escena, pero reservado sobre a súa vida privada, Miyavi intentou probar sorte no cinema co papel principal na película Oresama. É igualmente o propietario da súa propia compañía discográfica.
O álbum Miyaviuta - Dokuso (2006) supuxo unha nova renovación no seu estilo, cun acompañamento musical máis reducido, concentrándose na súa guitarra, cun estilo máis doce. Miyavi decidiu instalarse nos Estados Unidos, nos Ánxeles, uníndose á superbanda S.K.I.N. antes de sacar o álbum This Iz the Japanese Kabuki Rock o 19 de marzo de 2008.
As Seixas, Recemel, As Somozas
As Seixas é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Pereion
O pereion é un tagma ou rexión do corpo dos crustáceos, que está formado polo conxunto de toracómeros (segmentos do tórax) libres, non fusionados coa cabeza.
Etimoloxía
Pereion é un termo do latín científico tirado do grego antigo περαιων pereiôn, "que atravesa", derivado de περαιόω pereióō "atravesar", "facer pasar".
Estrutura
miniatura|Esquema do corpo dun [[malacostráceo con todos os segmentos torácicos libres, de modo que o tórax e o pereion son equivalentes.|330px]]
Os metámeros ou segmentos que integran o pereion reciben o nome de pereionitos ou pereiómeros, e os seus apéndices denomínanse pereiópodos, isto é, "patas do pereion".
Os termos pereion e tórax son similares, pero poden non ser equivalentes en todos os casos porque os primeiros segmentos torácicos teñen tendencia a fusionarse coa cabeza, formando o cefalotórax; así, o termo pereion resérvase para o conxunto de segmentos libres.
Por exemplo, os malacostráceos teñen un tórax formado por 8 segmentos ou toracómeros, dos cales 0, 1, 2 ou 3 fusiónanse coa cabeza e os seus apéndices respectivos transfórmanse en maxilípedos (patas con funcións tróficas). Así, a pesar de que todos os malacostráceos teñen 8 segmentos torácicos, o seu pereion pode ter 8, 7, 6 ou 5 segmentos ou pereionitos.
Orde xónica
miniatura|[[Capitel xónico]]
A orde xónica é un termo arquitectónico que se refire ás normas canónicas creadas na Grecia antiga para rexer a construción dos edificios e en particular os templos. Forma coa Orde dórica as dúas ordes arquitectónicas clásicas, ás cales se engadiu no século V a orde corintia. A orde xónica, máis esvelta cá dórica, é orixinaria das cidades da costa de Asia Menor e das illas gregas do Exeo influídas culturalmente por elas.
Exemplos de edificios de orde xónica son:
Definición
miniatura|esquerda|Esquema da orde xónica dereita|130px
Novair
Novair Airlines AB, operando como Novair, é unha aeroliña sueca coa súa sede en Estocolmo. Opera principalmente voos chárter cara o Mediterráneo e as illas Canarias. No pasado tamén operou voos de longo alcance con destinos como Tailandia, India e Indonesia. A súa base principal e centro de conexións está no aeroporto de Estocolmo-Arlanda, aínda que a compañía tamén opera dende o aeroporto de Oslo-Gardermoen.
Historia
Novair naceu e comezou a operar en novembro de 1997, con servizos dende Estocolmo a Phuket, Tailandia e as illas Canarias no nome de Apollo, unha axencia de viaxes sueca. Dende a súa fundación a aeroliña operou distintos tipos de avións, como Boeing 737-300, Boeing 737-800, Airbus A330 e Lockheed L-1011 TriStar. Entre 2007 e 2011 a aeroliña alugou un A330 de Orbest e Air Europa. En 2013 e 2014 alugou un A330 de Aer Lingus, operado con tripulantes de voo de Aer Lingus e tripulantes de cabina de Novair, antes de que a aeroliña deixase de realizar voo de longo alcance.
En xaneiro de 2001 a compañía pertencía totalmente ao grupo suízo Kuoni Travel Group e tiña ao redor de 330 empregados. En xuño de 2005 Kuoni Travel vendeu Novair e outros departamentos da súa compañía a DER Touristik, a división de viaxes do grupo alemán Rewe Group. Independentemente a esta venda, a compañía decidiu pechar a súa base en Gotemburgo en marzo de 2016 e devolver dous dos tres Airbus A321 que tiña alugados o mes seguinte. Novair renovou a súa frota incorporando dous novos Airbus A321neo no ano 2017.
Frota
En decembro de 2020 a frota de Novair estaba formada polos seguintes avións:
Cotto (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Cotto (de Κοττος Kottos, 'forte'’; en latín Cottus) era un dos Hecatonquiros, xigantes de cen brazos e cincuenta cabezas, fillo de Urano e Xea, e irmán de Briareo e Xigues.
Foi encerrado por Urano, xunto cos seus irmáns, no Tártaro, para ser liberado logo por Cronos, a quen axudaron a derrotar a aquel no transcurso da Titanomaquia.
Pero logo participou na Xigantomaquia do lado de Cronos, xunto a Xigues, polo que Zeus condenounos a quedar encerrados no Tártaro, onde remataron sendo vixiados polo seu irmán Briareo.
Riverhead Books
Riverhead Books é unha editorial estadounidense fundada en 1993 por Susan Petersen Kennedy. É unha división de Penguin Group.
Entre os escritores publicados por Riverhead están Marlon James, Junot Díaz, George Saunders, Khaled Hosseini, Nick Hornby, Anne Lamott, Patricia Lockwood, Sarah Vowell, o Dalai Lama, Chang-rae Lee, Meg Wolitzer, Dinaw Mengestu, Daniel Alarcón, Daniel H. Pink, Steven Johnson, Jon Ronson e James McBride.
Netorra
A netorra Russula virescens, é unha especie de fungo basidiomiceto, pertencente á familia Russulaceae. Atopámolo en Galiza. É comestíbel.
Descrición
A forma do chapeu (píleo) é convexo aplanado, pode medir até 15 cm de diámetro, a súa cor é abrancazada con tacas de cor verde distribuídas sobre a tampa, o centro é averdado, o estipe é cilíndrico, de cor abrancazada e pode medir unha altura de 8 centímetros e o seu largo pode acadar os 4 cm.
Hábitat
Medra nos meses do verán deica o outono en zonas húmidas, especialmente nas carballeiras de Galiza, Illas Británicas e Europa en xeral; tamén Malaisia, Corea e a China.
Comestibilidade
A netorra é un cogomelo comestíbel, considerado coma un dos mellores do xénero Russula, sendo moi popular en Europa. O seu cheiro non é distintivo, mais o seu sabor descríbese coma gusto a noz.
Ao apañarmos o Russula virescens para o consumo, cómpre ter conta para evitar a confusión co perigosamente velenoso Amanita phalloides (coñecido coma cacaforra da morte), un fungo que pode ser máis facilmente identificado pola súa volva e polo seu anel.
Refráns
A Russula cyanoxantha é, xunto á R. virescens, e á Russula aurea'', as mellores netorras comestíbeis; pódense consumir en pequenas cantidades, tamén crúas ou en ensalada. Malia a extrema variabilidade da cor da cutícula, é en todo caso recoñecíbel por crebar coma o xiz e o seu sabor agradábel ou acelme. Se pican non son comestíbeis.
Ois
O topónimo Ois pode referirse a dúas parroquias do concello de Coirós:
Alexander Barboza
Alexander Nahuel Barboza Ullúa, nado en Villa Celina (La Matanza, Buenos Aires) o 16 de marzo de 1995, é un futbolista arxentino. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o River Plate.
Negu Gorriak
Negu Gorriak (en éuscaro significa Invernos Ruíns ) foi un grupo de música crossover fundado en Guipúscoa en 1990. A súa influencia ten sido moi grande no desenvolvememento do rock tanto no País Vasco como no resto do estado. Foron cualificados como unha das bandas de rock «máis importantes dos noventa».
Historia
Musicalmente, compuñan unha música denominada de fusión que apoiaba principalmente sobre tres piares estilísticos: o do rock, o do rap e mais o do reggae, amais de contar coa influencia da propia música tradicional vasca.
Compromiso político
O seu compromiso político co país foi en termos absolutos, comezando pola elección do éuscaro e seguindo tanto no xeito de traballar como na temática das cancións. Por outra banda, no ámbito económico optaron pola autoxestión para o cal fundaron o selo discográfico Esan Ozenki. Así, por exemplo, o baixista e mais o batería da banda foron insubmisos, realizaron unha xira polo Salvador de apoio ao FMLN, festivais en favor dos indíxenas de Chiapas, ou mesmo dicir que o seu primeiro concerto tivo lugar fronte ao cárcere de Herrera de la Mancha.
A polémico co Estado Español foi constante e así foi que a finais da década dos 90 foron denunciados polo xeneral da Garda Civil Enrique Rodríguez Galindo, quen solicitaba unha indemnización de 15 millóns de pesetas por intromisión ilexítima no seu dereito á honra na súa canción Ustelkeria (Podredume), na que utilizan un diálogo adicado a Galindo para denunciar a corrupción policial e tráfico de drogas.
Nun principio o Tribunal de Primeira Instancia de Donostia desestimou a demanda de Galindo en 1994, ao estimar que a canción era unha reprodución case literal dun artigo do xornal Egunkaria. Porén un ano despois a Sección Primeira da Audiencia Provincial de Guipúzcoa fallou a favor de Galindo, sentenza que o grupo recorreu pero que de efectivizarse supuña ademais do pago da indemnización a censura da canción. Finalmente unha década despois da estrea da canción en 1991, a Sala do Civil do Tribunal Supremo sentenciou a favor do grupo vasco.
Co gallo da súa absolución, celebraron tres concertos de despedida (malia que de xeito oficial a disolución da banda aconteceu en 1996, a disolución efectiva non foi até 2001) aos que acudiron en total máis de 30.000 persoas.
Discografía
Publicaron un total de seis discos de estudio, un directo e un recompilatorio con material que o grupo tiña espallado entre singles, colaboracións con outros músicos e grupos (Mano Negra, Inadaptats, BAP!!...) e achegas a diferentes recompilatorios.
Os comezos: 1989-1990
A finais de 1989, Xabier Montoia (cantante de M-ak) falou con Fermin para encargarlle unha canción para un disco tributo a Mikel Laboa que estaba a coordinar. O disco ía contar con grupos veteranos e novos. Fermin aceptou e, xunto a Kaki e Iñigo, comezaron a preparar diferentes temas baixo un segredo absoluto. Máis tarde, Fermin admitiría que a escusa de estar a traballar para o disco homenaxe permitiulle agochar o nacemento de Negu Gorriak. O disco foi, logo, a escusa perfecta para que os tres puidesen ensaiar sen que comezaran a propagarse rumores.
Xiras e concertos
miniatura|dereita|300px|Estados (en vermello) nos que tocou Negu Gorriak.Negu Gorriak teñen tocado en multitude de cidades e países de Europa e América. Durante o período de 1990 a 1996 realizaron 157 concertos e un total de cinco xiras internacionais e dúas mini-xiras, unha de apoio ó FMLN nas eleccións xerais de 1994 n'O Salvador e a outra de apoio ó EZLN en México:
En 2001, deron catro concertos de despedida ó gañar o xuízo contra Galindo.
As primeiras xiras que a banda realizou foron moi importantes para o grupo, xa que durante as mesmas estableceron unha ampla rede de contactos ó longo de todo o mundo. Froito destes contactos foron as edicións internacionais de Gure jarrera, Borreroak Baditu Milaka Aurpegi e Ideia Zabaldu. Os selos Danceteria e Bondage editaron os discos en Francia, Bélxica e o Canadá, Gridalo Forte Records en Italia, Rec Rec en Suíza, RockN' Roll Circus en México e California, Grita! nos Estados Unidos e Quattro Label no Xapón.
Carpo (homónimos)
Carpo pode referirse a:
María Pardo Vuelta
María Pardo Vuelta, nada en Becerreá, é unha profesora e tradutora galega.
Igrexa apostólica armenia
A Igrexa Apostólica Armenia (en Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցի, tr. "Hay Aṙak̕elakan Surp Yekeġetsi") é a igrexa nacional máis antiga do mundo. Armenia foi a primeira nación en adoptar o cristianismo como relixión oficial. Forma parte da comuñón das igrexas ortodoxas orientais. Armenia foi o primeiro país en adoptar o cristianismo como relixión oficial, no ano 301. A Igrexa sostén que a súa orixe está nos viaxes misionais dos apóstolos Bertomeu e Xudas Tadeo no século I, e o país é un dos centros do cristianismo primitivo.
María Pardo Vuelta
Traxectoria
Foi lectora do Centro de Estudos Galegos da Universidade de Padua de 2014 a 2017.
Entre as súas traducións ó galego salientan as novelas do escritor afgán Khaled Hosseini, O cazador de papaventos e Un milleiro de soles espléndidos, ámbalas dúas publicadas por Ediciones El Andén no ano 2008.
O Souto, Recemel, As Somozas
O Souto é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
James Sowerby
James Sowerby, nado en Londres o 21 de marzo de 1757 e finado na mesma cidade o 25 de outubro de 1822, foi un dos máis grandes ilustradores e gravadores ingleses. Así mesmo foi un destacado naturalista.
Traxectoria
Fillo de John e Arabella Sowerby, dunha antiga familia de Yorkshire, naceu en Londres e estudou arte na Royal Academy desta cidade. Traballou con William Curtis (1746-1799) sobre a Flora londinensis, que Sowerby ilustrou. Realizou tamén ilustracións para Charles Louis L'Héritier de Brutelle (1746-1800), e para o Botanical Magazine.
Casou en 1786 con Anne Brettingham De Carle, unión que daría tres fillos, todos eles naturalistas.
En 1790 Sowerby comezou varios proxectos de colosais dimensións. O primeiro foi a English Botany, A Catalogue of Indigenous British Plants, obra sobre botánica da Gran Bretaña na que se encarga da ilustración, gravado e edición. Esta ambiciosa obra foi publicada ao longo de 24 anos. Contén 2 592 láminas gravadas en pranchas de cobre e coloreadas a man. O texto foi asinado por James Edward Smith (1759-1828), pero coñécese polo nome de Sowerby's Botany. Posteriormente editouse completa en 36 volumes. Ao contrario doutros ilustradores botánicos da súa época, que tendían a compracer con patróns de fantasía, esta obra foi elaboraba directamente por científicos.
En 1797 iniciou unha nova obra dedicada aos fungos, Coloured Figures of English Fungi or Mushrooms, que contén 440 gravados.
Os gravados contidos tanto en English Botany como en British Mineralogy son auténticas obras de arte, que, ademais, resaltan pola súa minuciosidade e gran valor botánico, e que serviron de base para multitude de estudos científicos.
miniatura|256px|Imaxe dun gravado de James Sowerby.
A familia dos Sowerby
James Sowerby foi o pai dunha ampla familia dedicada á ilustración e ao gravado, e cunha profunda vocación naturalista. Os seus tres fillos James DeCarle Sowerby (1787-1871), George Brettingham Sowerby (1788-1854) e Charles Edward Sowerby (1795-1842), continuaron coa obra do seu pai publicando obras como "Mineral Conchology of Great Britain, Genera of Recent and Fossils Shells". Así mesmo, varios dos seus netos, e incluso bisnetos, seguiron a tradición familiar ampliando as publicacións existentes e mesmo editando outras novas.
Sar, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
Sar é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Fujieda
Fujieda (藤枝市, ふじえだし, Fujieda-shi) é un concello xaponés da prefectura de Shizuoka. Está situado ó leste da rexión de Tōkai, ó surdeste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, na zona de provincia histórica de Suruga, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 194,03 km² e a poboación de 142.066 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 732 hab./km².
Historia
A cidade de Fujieda foi fundada pola fusión do concello de vila de Fujieda e cinco concellos de aldea en 31 de marzo de 1954.
Santelmo
O termo santelmo pódese referir a:
Taliáceos
miniatura|dereita|Doliólido. miniatura|dereita|Colonia de pirosómido.
Irlanda no Festival de Eurovisión
Irlanda participou por primeira vez no Festival da Canción de Eurovisión (gaélico: Comórtas Amhrán Eorafíse) en 1965 en Nápoles, participando en cada edición, excepto en dúas: en 1983 en Múnic e en 2002 en Tallin. Raidió Teilifís Éireann (RTÉ) é a emisora representante de Irlanda no Festival, e transmite o mesmo anualmente; a semifinal transmítese en RTÉ Two e a final en RTÉ One.
Taliáceos
Os taliáceos (Thaliacea) son unha clase taxonómica de animais mariños do subfilo dos Tunicata. A diferenza dos seus parentes bentónicos ascidiáceos, os taliáceos son organismos peláxicos que flotan libremente durante toda a súa vida. O grupo inclúe especies con ciclos de vida complexos tanto solitarias coma coloniais. Entre eles están as salpas.
Froila Vermúdez (homónimos)
O nome Froila Vermúdez pódese referir a:
Irlanda no Festival de Eurovisión
Todas as súas cancións foron interpretadas en inglés, fóra diso "Ceol An Ghrá" (Música do amor), a canción de 1972, que estaba en gaélico.
Taliáceos
Características
Todos os taliáceos son animais que se alimentan por filtración. Os doliólidos son animais solitarios, pero as salpas forman colonias que poden ter varios metros de lonxitude. Os do xénero Pyrosoma son animais coloniais, formados por moitos pequenos zooides parecidos a ascidias, dispostos nun cilindro pechado por un extremo e aberto polo outro. Todos os sifóns atriais apuntan cara a dentro, e baléiranse nunha soa cloaca común situada no centro do cilindro. A medida que os zooides exhalan auga, esta sae por unha abertura común, e esta corrente de auga impulsa lentamente ao animal polo mar. Algunhas colonias son de varios metros e outras teñen bioluminescencia.
Irlanda no Festival de Eurovisión
Irlanda gañou por primeira vez en 1970 con Dana interpretando "All Kinds of Everything". En total, o país gañou sete veces, máis ca calquera outro, así como tantas organizacións posteriores, todas elas (menos unha) en Dublín. En 1993 foi organizado en Millstreet, un pobo de 1,500 persoas no oeste do Condado de Cork.
Taliáceos
Características
As salpas e os doliólidos son taliáceos con corpo con forma de barril transparente a través do cal bombean auga, que os propulsa e serve para que obteñan a súa comida. Tamén teñen músculos propulsores, que axudan a expulsar a auga, os cales forman oito ou nove bandas arredor do corpo no caso dos doliólidos, ou bandas circulares incompletas nos sálpidos. A maior porción do corpo consta dunha gran farinxe. A auga entra na farinxe a través do gran sifón bucal no extremo frontal do animal, e é forzada a pasar por varias fendas da parede farínxea ata chegar ao atrio (atrium) que está detrás. Desde alí, a auga é expulsada por un sifón atrial situado no extremo posterior. A farinxe funciona á vez como órgano respiratorio e dixestivo, filtrando as partículas alimenticias que flotan na auga coa axuda dunha rede de mucus, que é empurrado lentamente por cilios ao longo das fendas farínxeas.
Irlanda no Festival de Eurovisión
Participacións
Irlanda competiu no festival case continuamente desde o seu debut. Só houbo dous anos nos que non participou, 1983 e 2002. En 1983 unha folga en RTÉ significou que a radiodifusora non tivese recursos para enviar a un representante. No seu lugar, RTÉ transmitiu o festival con comentarios da BBC. En 2002 Irlanda foi relegada do festival debido á súa mala posición anterior de 2001, pero malia iso RTÉ emitiu o festival celebrado en Tallin e enviou un comentarista.
Irlanda enviou 42 cancións a Eurovisión; das cales gañaron sete, e dezaoito terminaron entre os cinco primeiros postos aínda que nas últimas edicións obtivo baixas posicións.
miniatura|right|250px|[[Ryan Dolan en Malmö (2013)]] miniatura|right|250px|[[Jedward en Düsseldorf (2011)]]
miniatura|250px|[[O pavo Dustin en Belgrado (2008)]] miniatura|250px|[[Dervish en Helsinqui (2007)]]
Votacións
Irlanda benefíciase ocasionalmente do voto entre veciños por parte do Reino Unido, aínda que non foi así en 2007. Antes da introdución do televoto, os xuíces irlandeses tendían a darlle ao Reino Unido máis ou menos a mesma cantidade de puntos que os demais países. Desde a aparición do televoto ambos países outorgáronse puntuacións por encima da media.
Estatisticamente, Irlanda é o oitavo mellor país para predicir ao ganador (detrás de Montenegro, o agora extinto Serbia e Montenegro, os Países Baixos, Suíza, Suecia, Polonia e Hungría), outorgándolle unha media de 8.56 puntos ao país ganador cada ano ao longo dos seus 25 aparicións desde que se implementou o sistema de puntos actual. Só dúas veces (Turquía en 2003 e Acerbaixán en 2011) non lle outorgou puntos ao país ganador.
Irlanda benefíciase ocasionalmente do voto entre veciños por parte do Reino Unido, aínda que non foi así en 2007. Antes da introdución do televoto, os xuíces irlandeses tendían a darlle ao Reino Unido máis ou menos a mesma cantidade de puntos que os demais países. Desde a aparición do televoto ambos países outorgáronse puntuacións por encima da media. Desde a adopción do sistema de puntos actual en 1975, Irlanda deu e recibido puntos de 39 países.
Nos últimos anos Irlanda sempre adoita dar altas puntuacións aos tres Estados Bálticos, tanto en semifinais (12 puntos a Letonia en 2007,12 a Lituania en 2009,12 a Lituania en 2010, 10 a Estoniana e 7 a Letonia en 2011) como na final (12 puntos a Lituania e 10 a Letonia en 2007;12 a Letonia en 2008; 10 a Lituania e 7 a Estoniana en 2011).
Final
Irlanda recibiu a maior cantidade de puntos de...
Taliáceos
Características
Os doliólidos e as salpas alternan entre estadios con reprodución sexual e asexual. Os taliáceos teñen complexos ciclos de vida. Dos ovos dos doliólidos eclosiona no mar unha larva nadadora con cola, que é tamén o estado larvario común nos outros tunicados. Despois perde a cola e transfórmase nun oozoide, que ten un estolón sobre o que se forman xemas, que se transforman en gastrozoides, forozoides e gonozoides, á vez que o individuo materno se transforma perdendo órganos, pero mantendo a musculatura e servindo como unha plataforma para os individuos fillos, que se acaban desprendendo. Os Pyrosoma son ovovivíparos, xa que os seus ovos se desenvolven dentro da "nai" sen pasar polo estado de larva con cola. As salpas son vivíparas, xa que os embrións están ligados á "nai" por unha especie de placenta pola que reciben alimento, e posteriormente desenvólvense orixinando un oozoide, que se reproduce asexualmente por xemación para producir varios blastozoides, os cales forman longas cadeas (ver foto). As longas cadeas de blastozoides flotan arrastrando no seu extremo ao individuo máis vello ou "nai". Os blastozoides individuais reprodúcense despois sexualmente producindo ovos e a seguinte xeración de oozoides.
Os taliáceos desempeñan un importante papel na ecoloxía do mar. Os seus densos pelets fecais afúndense ata o leito oceánico e isto forma unha parte importante do ciclo do carbono a nivel global.
Taxonomía
A clase é relativamente pequena e está dividida en tres ordes:
Clase Thaliacea
Maccabi Tel Aviv B.C.
O Maccabi Tel Aviv B.C. (en hebreo: מ.כ. מכבי תל אביב), tamén coñecido coma Maccabi Playtika Tel Aviv por motivos de patrocinio, é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Tel Aviv. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí, e na Euroliga. É a sección de baloncesto da sociedade deportiva Maccabi Tel Aviv.
O Maccabi é un dos club máis ilustres do baloncesto europeo, gañando o Campionato de Europa até en seis ocasións dende 1977, sendo finalista en outras nove. É tamén o club dominante do baloncesto de Israel, gañando cincuenta Ligat ha'Al (incluídos vinte e tres consecutivos de 1970 a 1992) e 41 Copas de Israel. O equipo tamén posúe o maior rexistro de triplas coroas gañadas con cinco.
Israel
miniatura|esquerda|200px|[[A Man de Elías.]] Maccabi Tel Aviv B.C. iniciou a súa andadura a mediados dos anos 1930 tras ser fundado en 1932. Cando liga de baloncesto de Israel non comezou en 1954 o Maccabi xa gañou na súa primeira edición e, dende aquela, nunca terminou por baixo do terceiro lugar, incluíndo unha racha de vinte e tres campionatos consecutivos gañados, de 1970 a 1992. Dende os seus comezos o seu maior rival dentro do baloncesto israelí é o outro equipo da cidade, o Hapoel Tel Aviv, aínda que o último título conseguido por estes foi en 1969. Dende entón, o único equipo que derrotou ao Maccabi Tel Aviv no campionato foi o Hapoel Galil Elyon en 1993, dirixido por Doron Sheffer e asesorados por Pinhas "Pini" Gershon, o Hapoel Holon en 2007 e o Hapoel Gilboa Galil (sucesor do Hapoel Galil Elyon) en 2010. Dende 1969 até 2008, o Maccabi Tel Aviv foi patrocinado por Elite, a meirande compañía de alimentación de Israel. Dende xullo de 2008 o patrocinador é Electra.
Europa
En 1958 o Maccabi Tel Aviv comezou a súa participación en competicións internacionais, chegándose a converter nunha potencia dentro dos equipos de baloncesto en Europa. En xullo de 2006, o Maccabi Tel Aviv xogara 602 partidos en competicións europeas e vencido en 376 deles, anotando 51.804 puntos contra 49.156 dos seus rivais.
O club conseguiu a súa primeira Copa de Europa de Baloncesto (agora Euroliga) en 1977, sendo dirixido o equipo polo adestrador Ralph Klein. Na final de Belgrado, o Maccabi Tel Aviv venceu ao Mobilgirgi Varese por 78 a 77, grazas ás actuacións de Jim Boatwright (26 puntos), Miki Berkovich, Aulcie Perry e o resto do equipo. Pero quizais tivo un maior valor simbólico a vitoria na semifinal, onde venceron ao CSKA de Moscova. Os soviéticos negáronse a xogar en Tel Aviv, polo que o partido tivo lugar nun campo neutral, en Bélxica.
Aos ollos de todo o país, non só foi unha importante vitoria, senón que supuxo unha vinganza contra Unión Soviética, o país que, segundo eles, "prestara o seu apoio aos inimigos de Israel" nas previas guerras árabe-israelís. O capitán Tal Brody dixo despois do partido "Estamos no mapa, e quedáronse na ruta, non só no deporte, senón en tódolos aspectos". En 1981, obtivo outra Copa de Europa, esta vez derrotando ao Sinudyne Bolonia por 80 a 79. Durante o resto da década de 1980, o Maccabi Tel Aviv chegou ás finais da Copa de Europa noutro cinco ocasiones, aínda que perdendo en todas elas.
Gershon decidiu xubilarse, pero regresou para a tempada 2003-04, regresando tamén Anthony Parker na segunda etapa no club. Ademais uniuse ao equipo a estrela litiuana Šarūnas Jasikevičius, e o Maccabi chegou á final de 2004 da Euroliga, derrotando ao Skipper Bolonia na final que tivo lugar en Tel Aviv, cunha diferenza de puntos sen precedentes (118 a 74). O equipo regresou á Final Four da Euroliga celebrada en Moscova ao ano seguinte. Participaban nela o Tau Cerámica, o Panathinaikos, o CSKA de Moscova e o propio Maccabi. Na semifinal, os de Tel Aviv derrotaron ao Panathinaikos e logo na final, un 8 de maio de 2005, ao Tau Cerámica por 90 a 78 miniatura|[[Jordan Farmar|230px]] O 16 de outubro de 2005, o Maccabi estableceu outro fito na súa historia e do baloncesto europeo cando derrotou aos Toronto Raptors da NBA, sendo a súa primeira vitoria en máis de vinte e sete anos contra un equipo da NBA, a primeira vitoria sobre un equipo da NBA por parte de calquera equipo da Euroliga en dezasete anos, e a primeira vitoria dun equipo europeo sobre un equipo da NBA nos Estados Unidos. Un tiro en suspensión de Anthony Parker a 0,8 segundos para o final deulles a vitoria por 105 a 103.
Na tempada 2005-06, o Maccabi acabou con dous títulos nacionais: o seu cuadraxésimo sexto campionato de Liga e a súa trixésimo sexta Copa despois de dúas vitorias sobre o Hapoel Xerusalén. Durante a Final Four da Euroliga, o Maccabi Tel Aviv enfrontouse de novo ao Tau Cerámica, esta vez na primeira semifinal, gañando de novo o partido, esta vez 85 a 70. Así o Maccabi e o CSKA de Moscova enfrontáronse na final do 30 de abril de 2006, perdendo os macabeos por 73 a 69. Durante o verán seguinte a súa "dinastía" terminou cando Anthony Parker e Maceo Baston seguiron a v na súa ruta cara á NBA, dando lugar a unha importante renovación do cadro de xogadores. Isto levou a unha mediocre tempada 2006-07, aínda que o equipo gañou o campionato nacional e clasificouse para cuartos de final da Euroliga.
Clément Mouamba
Clément Mouamba, nado en Sibiti, África Ecuatorial Francesa en 1944, e finado o 29 de outubro de 2021, foi un político congolés. Entre 2016 e 2021 ocupou o cargo de Primeiro Ministro da República do Congo. Anteriormente exerceu como Ministro de Finanzas (1992 a 1993). Foi símbolo da «nova República» e da «ruptura» do goberno buscado por Denis Sassou Nguesso, despois da súa reelección o 20 de marzo.
Educación
Clément Mouamba estudou no Lycée Technique du 1er Mai en Brazzaville, onde obtivo o seu bacharelato, antes de ir a estudar a Montpellier, logo á Sorbona, onde obtivo un doutoramento en economía.
Carreira profesional
En 1973, uniuse ao BEAC en Yaoundé. Seis anos despois, converteuse no asistente do director. Denis Sassou Nguesso, que acababa de chegar ao poder, convérteo no seu asesor económico e financeiro, antes de poñelo á fronte do Banco Internacional do Congo (BIDC), e logo do Banco Comercial do Congo (BCC), en 1985.
Carreira política
En 1992, cando Sassou Nguesso deixou a presidencia, Clément Mouamba abandonou Partido Congolés do Traballo (PCT), foi elixido deputado por Sibiti e uniuse ó primeiro goberno formado polo novo Xefe de Estado, Pascal Lissouba, como Ministro de Economía e Finanzas. Debido ós seus desacordos coa "Banda dos Catro" que rodeaba o presidente, non foi reelixido en 1995.
Despois das eleccións parlamentarias de 2017, onde o partido presidencial (PCT) foi o primeiro, Clément Mouamba presenta a renuncia do seu goberno ó presidente, como é costume. Foi reelixido o 21 de agosto e nomeou o seu segundo goberno o 22 de agosto.
En maio de 2021, Clément Mouamba e o seu goberno dimitiron.
Carpo (mitoloxía)
Carpo (Καρπω), na mitoloxía grega, era unha das Horas. Estaba a cargo do outono, da maduración dos froitos e da colleita, así como de proterxer o camiño ao Monte Olimpo e despexar as nubes que rodeaban a montaña cando ía alí algún dos deuses. Era axudante de Perséfone, Afrodita e Hera, e tamén se ten asociado adoito con Dioniso, Apolo e Pan.
Maccabi Tel Aviv B.C.
Europa
A tempada 2007-08 abriuse coa esperanza do retorno do ex xogador do club Oded Katash como adestrador, aínda que non logrou os resultados agardados, polo que foi substituído por Pini Gershon na que sería a súa terceira etapa como adestrador do club. O equipo xogou ese ano un partido de pre-tempada contra os New York Knicks o 11 de outubro de 2007, no Madison Square Garden, na súa primeira aparición no famoso recinto, os Knicks gañaron o partido 112:85. Con todo, desde entón o Maccabi non volveu a lograr títulos internacionais, chegando a perder a liga israelí en 2010 fronte ao Hapoel Gilboa Galil Elyon. O 3 de agosto de 2011, o base da NBA Jordan Farmar dos New Jersey Nets asinou un contrato por un ano co Maccabi por mor do "lookout" da NBA 2011.
Pavillón
A Man de Elías ou Menora Mivtachim Arena (en hebreo: היכל הספורט יד אליהו, Yad Eliyahu) é o pavillón onde xoga os seus encontros coma local o Maccabi de Tel Aviv. A Man de Elías é un dos máis míticos pavillóns do baloncesto europeo, acollendo numerosas finais de competicións continentais e sendo a cancha dun dos clubs europeos máis laureados.
Cunha capacidade para 11.000, á parte do Maccabi Tel Aviv albergou encontros no pasado do Hapoel Tel Aviv. É a area de deporte baixo teito máis grande en Israel, polo que aloxa a Final Four israelí (as semifinais e final da Copa de Israel), así como a maioría dos partidos da selección de baloncesto de Israel. Atópase no 51 da rúa Yigal Allon de Tel Aviv.
Palmarés individual
miniatura|195px|[[Šarūnas Jasikevičius]] miniatura|195px|Anthony Parker Basketball Hall of Fame
Aeroporto internacional das Seychelles
O aeroporto internacional das Seychelles, tamén coñecido como aeroporto da Pointe Larue, é un aeroporto situado na illa de Mahé, a 11 quilómetros ao sueste da cidade de Victoria, a capital das Seychelles. O aeroporto é base e sede de Air Seychelles e conta con voos rexionais e de longo alcance a máis de 20 destinos debido á súa importancia como destino de vacacións internacional.
Maccabi Tel Aviv B.C.
Palmarés individual
50 maiores contribuidores da Euroliga
MVP da Euroliga
Máximos anotadores en Europa
miniatura|195px|Nikola Vujčić
Internacional
dereita|150px|Maccabi Tel Aviv Euroliga Copa Saporta Liga do Adriático: 1 Copa Intercontinental : 1
Nacional
Liga de Israel Copa de Israel Copa da Liga de Israel: 7
Grupo PRISA
O Grupo PRISA (Promotora de Informaciones, Sociedad Anónima) é unha empresa multinacional do sector dos medios de comunicación e as editoriais, con sede en España. O seu propietario maioriatario é Nicolas Berggruen.
Alejandro González Trujillo
Alejandro González, ("Álex", "El Animal"), nado en Miami o 24 de febreiro de 1969, é un batería e compositor mexicano, membro do grupo de rock Maná, do que forma parte desde 1984, cando aínda se chamaba Sombrero Verde.
Grupo PRISA
Historia
Foi fundada en 1972 por Jesús de Polanco e José Ortega Spottorno para xestionar unha serie de empresas e que se nucleaban en torno á editorial Santillana. Coa integración do xornal El País, o grupo cobra unha nova dimensión, e en 1984 Jesús de Polanco pasa a ter o control da sociedade. Polanco foi o seu presidente ata o 21 de xullo de 2007, data do seu falecemento, cando foi substituído polo seu fillo Ignacio Polanco. Está dirixido por Juan Luis Cebrián.
Alejandro González Trujillo
Orixes
Naceu en Miami, Florida (EUA), de pai colombiano e nai cubana. A súa afección pola percusión venlle de moi pequeno. Aos catro anos a súa mestra regaloulle unha batería de xoguete, a primeira que tivo e a que tocou até que, aos doce anos, comezou a pensar en entrar nunha banda.
Grupo PRISA
Historia
O Grupo está presente en 22 países de Europa e América. No exercicio 2006, PRISA facturou 2.812 millóns de euros e obtivo un beneficio neto de 228,9 millóns de euros. Conta cun persoal de case 14.000 empregados. O capital social é de 21 881 250 euros.
Alejandro González Trujillo
De Sombrero Verde a Maná
Cando Abraham Callejos saíu de Sombrero Verde os integrantes deste grupo puxeron un anuncio no xornal para buscar un novo batería. O seu padrasto viuno e amosoullo. Chamou e contestoulle Fher Olvera e entusiasmouse cando soubo que o grupo que solicitaba o batería era Sombrero Verde, xa que era un grupo moi coñecido entón en Guadalajara. Preferiu ser o último en realizar a proba e a Fher Olvera gustoulle a súa forma de tocar e presentoullo á banda. Aínda que, dado o escaso éxito de Maná nos seus comezos (despois de cambiar de nome), pensou en marchar do grupo, Fher Olvera convenceuno para que non o fixese. Desde entón Alejandro González é o batería.
Grupo PRISA
Prensa
Pertencen nalgunha porcentaxe significativa a PRISA os xornais:
Alejandro González Trujillo
Batería que usa
É batería exclusivo para DW Drums, usa parches Remo e sempre platillos Paiste.
Grupo PRISA
Outras publicacións de prensa
PRISA controla a entidade Progresa, dedicada á produción de revistas como Cinemanía e a edición española de Rolling Stone, Gentleman, Claves, Revista 40. Ademais, é responsable da edición mexicana de Rolling Stone.
Televisión
Pertencen nalgunha porcentaxe significativa a PRISA as televisións:
Editoriais
Pertence a PRISA o Grupo Santillana, que controla diversas editoriais como:
Presenza noutras empresas
Pertencen nalgunha porcentaxe significativa a PRISA as empresas de mercadotecnia e publicidade GDM e Solomedios, así como a imprenta Dédalo Grupo Gráfico.
Pasaporte de San Marino
O pasaporte de San Marino é o pasaporte usado polos cidadáns de San Marino para viaxar internacionalmente.
Solicitude
A solicitude dun pasaporte en San Marino realízase na Oficina do Pasaporte na cidade de San Marino ou, no caso de cidadáns que viven no estranxeiro, en misións diplomáticas de San Marino, coa presentación dos seguintes documentos: En xeral, o tempo de procesamento para unha aplicación de pasaporte en San Marino é de 15 días. A tarifa da solicitude é de 60 euros para solicitantes de máis de 14 anos, 20 euros para solicitantes de entre 3 e 14 anos e 10 € para solicitantes menores de 3 anos.
Suínlle, Recemel, As Somozas
Suínlle é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Sesto, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
Sesto é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Mofeta
Clasificación
As mofetas americanas, xunto coas mofetas do sueste asiático (chamadas ás veces mofetas-teixugo), pertencen á familia Mephitidae, da orde dos Carnivora. Hai doce especies de mefítidos, clasificadas en catro xéneros: Conepatus (con catro especies); Mephitis (dúas especies); Mydaus (mofetas-teixugo de Asia, con dúas especies); e Spilogale (con catro especies). As dúas especies asiáticas do xénero Mydaus viven en Indonesia e as Filipinas; todos os demais viven en América, desde Canadá ata Arxentina e Chile. Coñécense mefítidos fósiles, algúns dos cales eran de Eurasia.
As mofetas foron anteriormente e por longo tempo clasificadas como unha subfamilia dos mustélidos (a familia da denosiña); porén, recentes análises xenéticas aconsellaron que as mofetas fosen tratadas como unha familia separada. De xeito similar, os membros asiáticos do xénero Mydaus foran clasificados como teixugos, pero as evidencias xenéticas mostran que teñen un antepasado común máis recente coas mofetas, polo que é mellor incluilos na familia das mofetas. En orde alfabética, as especies vivas de mofetas son: miniatura|upright|Esqueleto de Mephitis macroura no [[Museo de Osteoloxía.]]
Descrición física
As especies de mofetas varían en tamaño desde 40 a 94 cm de longo e pesan desde 0,5 (Spilogale) a 8,2 kg (Conepatus). Teñen corpos moderadamente alongados con patas relativamente curtas e musculosas e garras fortes nas patas anteriores para escavar.
Aínda que a súa cor de pelaxe máis común é branca e negra, algunhas mofetas son marróns ou grises e unhas poucas de cor crema. Todas as mofetas teñen bandas ou liñas na pelaxe, xa desde o nacemento. Poden ter unha soa liña grosa dorsal desde o rabo á cabeza, dúas liñas delgadas ou unha serie de manchas brancas e liñas incompletas. Algunhas teñen tamén liñas nas patas.
Dieta
As mofetas son omnívoras, comen tanto plantas coma alimento de orixe animal e cambian as súas dietas ao cambiar de estación. Comen insectos e larvas, miñocas, roedores, lagartos, píntegas, ras, serpess, aves, toupas e ovos. Tamén é común que coman bagas, raíces, follas, herbas, fungos e noces.
Comportamento
As mofetas son animais crepusculares e solitarios cando non están en época reprodutora, aínda que nas partes frías da súa área de distribución, poden xuntarse en goridas comunais para estaren quentes. Durante o día, agóchanse en tobos que escavan coas súas poderosas garras anteriores. Os machos e as femias ocupan territorios solapados durante a maior parte do ano, que normalmente son de 2 a 4 km2 para as femias e de ata 20 km2 para os machos.
As mofetas non fan unha verdadeira hibernación en inverno, pero permanecen dentro dos seus tobos durante longos períodos de tempo. Porén, permanecen xeralmente inactivas e aliméntanse raramente, pasan por un estadio dormente. As femias pasan o inverno arrexuntadas (ata 12); e os machos normalmente están na gorida sós. A miúdo, a mesma gorida invernal utilízase repetidamente varios anos.
Reprodución
Cando nacen, as crías das mofetas son cegas, xordas e cubertas dunha suave capa de pelame. Aproximadamente tres semanas despois de nacer, abren os ollos. As crías son desleitadas uns dous meses despois de nacer, pero xeralmente permanecen coa súa nai ata que están listos para aparearse, a aproximadamente un ano de idade.
Glándulas odoríferas anais
As mofetas son coñecidas polas súas glándulas anais odoríferas, que poden usar como arma defensiva. Son similares, aínda que moito máis desenvolvidas, que as glándulas que se encontran en especies da familia dos mustélidos. As mofetas teñen dúas glándulas; unha a cada lado do ano. Estas glándulas producen o sprai das mofetas, que é unha mestura fedorenta de compostos químicos que conteñen xofre como os tiois (tradicionalmente chamados mercaptanos), que teñen un cheiro desagradable e nauseabundo. Este spray é tan poderoso que pode repelar a osos e outros atacantes potenciais. Os músculos localizados ao lado das glándulas odoríferas permítenlles proxectar o spray de líquido cun alto grao de precisión, ata a 3 m de distancia. Á parte do mal cheiro, o líquido pode causar irritación e mesmo unha cegueira temporal, e pode ulirse a gran distancia. A súa defensa química é efectiva, como ilustra este extracto de Voyage of the Beagle de Charles Darwin:
As mofetas son reticentes a usar esta arma, xa que portan só a cantidade de substancia suficiente para cinco ou seis usos – uns 15 cc – e necesitan uns 10 días para producir outra cantidade similar. A súa coloración, xeralmente branca e negra, fai a súa aparencia fácil de lembrar. Isto é unha vantaxe para a mofeta para advertir a posibles predadores que non se acheguen sen necesidade de gastar o seu cheirento composto: ademais desta coloración aposemática de advertencia, as mofetas que se ven ameazadas producen unha elaborada rutina de asubíos, pateos contra o chan, erguer o rabo (comportamento deimático) ou posturas de ameaza antes de utilizar o recurso de proxectar o seu fedento líquido. As mofetas xeralmente non lanzan o spray contra outras mofetas, agás entre machos na tempada de apareamento. Se loitan no espazo da gorida en outono, utilizan os dentes e as garras.
A maioría dos predadores das Américas, como os lobos, raposos e teixugos, raramente atacan as mofetas, seguramente polo medo ao líquido oloroso. As excepcións son os cans, que son imprudentes predadores cuxos ataques fracasan unha vez que se lles proxecta o líquido, e o bufo Bubo virginianus. It is the skunk's only regular predator. Nun caso, atopáronse os restos de 57 mofetas Mephitis mephitis nun só niño destes bufos.
As mofetas son comúns en áreas suburbanas. Os frecuentes encontros con cans e outros animais domésticos, e a liberación do cheiro cando a mofeta é atropelada, orixinaron moitos mitos sobre o difícil que é eliminar o seu pestífero cheiro. Debido á composición química do spray, a maioría dos remedios caseiros son ineficaces, coa excepción dos remedios que teñen a capacidade de degradar os tiois.
O spray que proxecta a mofeta está composto principalmente de tres compostos tiol de baixo peso molecdular chamados (E)-2-buteno-1-tiol, 3-metil-1-butanotiol, e 2-quinolinametanotiol, e tamén os tioésteres de acetato dos anteriores. Estes compostos son detectables polo olfacto humano a concentracións de só 10 partes por mil millóns.
500px|center
Unha das crenzas máis comúns é que unha mascota que fose afectada debería ser bañada en zume de tomate para neutralizar o cheiro. Porén, isto necesitaría enormes cantidades de zume de tomate e é escasamente efectivo. Algunhas asociacións recomendan usar unha mestura de peróxido de hidróxeno diluído (3%), bicarbonato e líquido de lavalouzas.
Mordeduras
miniatura|Unha mofeta domesticada.
É raro que unha mofeta sa morda a un humano. Aínda que as mofetas domesticadas ás que se lles extirparon as glándulas odoríferas poden trabar para se defenderen, hai poucos incidentes deste tipo rexistrados. A causa máis común de que mordan aos humanos é que padezan a rabia, polo que poden transmitir o virus da rabia. Os Centros de Control de Enfermidades (CDC) rexistraron 1494 casos de rabia en mofetas nos Estados Unidos no ano 2006, o que representa un 21,5 % de todos os casos informados para todas as especies. Nos Estados Unidos as mofetas van despois dos mapaches como vectores da rabia, aínda que isto varía rexionalmente.