cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Delfos
Depósito votivo da Área
No espazo sagrado chamado Área, ante o gran muro poligonal, os arqueólogos franceses atoparon dúas foxas (fauissae) nas que se soterraran numerosos obxectos danados probabelmente tras un incendio.
Entre estes obxectos, restaurados e expostos no museo arqueolóxico de Delfos, atópase un gran touro de prata, numerosas representación miniaturas en marfil provenientes de decoracións de mobiliario, estatuas de deus ou deusa criselefantinos (ouro e marfil) e obxectos máis recentes (séculos -V e -IV), entre eles un moi bonito incensario.
Estatuíñas de bronce
miniatura|upright=0.7|Cabeza de grifón de bronce As estatuíñas de bronce dos séculos -IX e -VIII realizáronse pola técnica da cera perdida: esta técnica que aínda se emprega en xoiaría consiste en fabricar un modelo en cera que se recobre con arxila para formar o molde; este baléirase de cera por quecemento; o bronce fundido vértese dentro e finalmente o molde rómpese para extraer a estatuíña; este só se pode utilizar unha vez, facendo de cada obra un produto único. Estas estatuíñas revelan que nesa época non había representación de divindades, senón só de homes, de mulleres e de guerreiros: así é como se interpreta a presenza de estatuíñas de homes en carro ou dacabalo; as súas formas son ás veces moi próximas ás representacións pictóricas.
Estatua de Apolo en marfil
Trátase dunha estatua de marfil dunha divindade masculina (Apolo ?), dereita, sostendo unha lanza e coa outra man pousada sobre a cabeza dunha fera á que domina. Este tema tomouse prestado á iconografía oriental. O deus é dun talle moi importante; na parte baixa, un pequeno cinto onde se atopa unha decoración típicamente grega: o meandro (século -VII).
Estatuas criselefantinas
As estatuas criselefantinas están confeccionadas sobre un núcleo de madeira recuberto de ouro e marfil:
miniatura|[[touro de prata.]]
As ofrendas máis recentes (a partir do século -V) ofrecen unha execución máis realista dos trazos físicos e das roupas.
Monumentos conmemorativos e votivos
Estes monumentos son ou ben edificios (en xeral tesouros pero tamén pórticos), ou ben bases de estatuas, simples ou elaboradas: columnas (simples ou dobres), piares (triangulares ou rectangulares).
Os tesouros
Os tesouros son edificios de tamaño xeralmente modesto, implantados no sitio segundo os terreos dispoñíbeis ou en razón dunha veciñanza significativa. Erixidos polas cidades en ocasión dun acontecemento importante, servían de capelas votivas ao presentaren ofrendas ou glorificando unha fazaña. Particularmente numerosos en Delfos que contaba polo menos cunha vintena, existían tesouros noutros grandes santuarios gregos, especialmente en Olimpia. Se as ofrendas que contiñan se perderon, teñen valor hoxe en día pola súa arquitectura e, ás veces, polas súas esculturas (atenienses, sifnios).
miniatura|Tesouro de [[Sifnos: combate dos deuses e dos Xigantes. O carro de Cibeles é tirado por leóns que devoran os Xigantes equipados como hoplitas.]]
Tesouro dos corintios
O tesouro máis antigo coñecido é o dos corintios, erixido a iniciativa do tirano Cípselo sobre o -600; O tesouro está orientada cara á Área, o espazo sagrado máis antigo, onde se veneraba a Ga, a Terra, primeira gardiá do Oráculo. Neste tesouro foi onde depositaron algunhas ofrendas de Creso despois do incendio do templo en -546. Pero numerosos alicerces enterrados testemuñan a presenza doutros tesouros arcaicos.
Tesouro de Sifnos
miniatura|Detalle da asemblea dos deuses representada sobre o friso do tesouro de Sifnos.
O tesouro da illa de Sifnos (sobre -525) erixido polos habitantes da illa, verdadeira xoia arquitectónica onde o gusto da orde xónica pola decoración ornamental esculpida alcanza o seu cumio: o friso é continuo, estando cada lado do edificio consagrado a un episodio: un dos máis vivos representa os deuses olímpicos decidindo sobre a sorte de Troia, sentados, charlando, xesticulando, mentres que, diante deles, os gregos e os seus inimigos combaten furiosamente. Mencionado por Heródoto e logo por Pausanias na súa Periégesis, foi redescuberto coa ocasión das escavacións da École française d'Athènes en 1893.
Tesouro dos atenienses
O tesouro des Atenienses (erixido probabelmente sobre -490 - -480) é o resultado da busca do mellor lugar: atópase nunha curva da subida cara o templo de Apolo, precedido da base de Maratón que soportaba as estatuas dos heroes epónimos de Atenas. Mide 6,5 × 9,5m e conmemora, segundo Pausanias, a vitoria de Maratón. A decoración está composta de métopas de orde dórica que representan, entre outras, as fazañas do semideus Heracles e de Teseo. No frontal presenta unha amazonomaquia (combate de gregos contra o pobo das amazonas). Á esquerda, unha teseida (escena que evoca o mito de Teseo: heroe especificamente ateniense, pois está considerado como o fundador desta cidade). Á dereita, unha heracleida (escena que evoca o mito de Heracles e os combates deste contra a barbarie: é un heroe peloponesio). Na parte traseira, finalmente, atópase a xerioneida (episodio do mito de Heracles no que o heroe lle quita os bois de Xerión ao seu propietario). Así, o monumento proclama que os atenienses salvaron Grecia da barbarie: é unha motivación política situada so a éxida de Apolo. A desmesura da súa intención está no límite da ὕβρις hybris (feito de superar a súa situación de home e de querer substituír os deuses).
Tesouros de Tebas e de Cirene
Os tesouros máis recentes eran o tesouro de Tebas (sobre -370), dos tesalios (no que se descubriu o grupo ofrecido por Daoco) e o tesouro de Cirene (-330). As ofrendas reflicten máis o poder dos príncipes que o das cidades; así desaparecen os tesouros en beneficio das bases de estatuas.
Columnas e piares votivos
A partir do século -IV, convértese en popular outro tipo de ofrendas, en razón do cambio de natureza dos dedicantes: trátase de numerosos piares e columnas votivas.
Erixíanse columnas (simples ou dobres) e piares para poñer en valor unha ofrenda que estaba sobre eles: a miúdo estatuas de bronce que representaban soberanos, pero tamén grupos familiares, especialmente etolios.
A esfinxe dos naxios
miniatura|upright=0.8|Esfinxe dos naxios.
A columna ofrecida polos habitantes de Naxos sobre -575 é o máis antigo destes monumentos: moi elevado, o seu cumio atinxe o nivel da terraza do templo de Apolo, estando situada aos pés desta na zona dos cultos ctónicos primitivos. Para que fose visíbel por todos lados, está constituída por un fuste e un impoñente capitel de orde xónica, sobre o cal estaba unha esfinxe de dous metros de alto (a Esfinxe dos naxios). Quizais este monstro gardaba a tumba de Dioniso, patrón dos naxios. Unha inscrición secundaria testemuña o feito de que os naxios recibiron, sen dúbida en agradecemento por esta ofrenda, o privilexio da προμαντεία promantéia, é dicir, o dereito de prioridade para consultaren o oráculo.
Piar dos mesenios
Parecido ao que fora erixido en Olimpia, o piar triangular en mármore branco dos mesenios tiña enriba unha estatua da vitoria. A súa parella en calcaria escura é se cadra igualmente unha ofrenda dos mesenios daquela refuxiados en Naupacto.
Columna das bailarinas
miniatura|upright=0.8|Columna das bailarinas.
A ofrenda inspirou unha partitura musical a Claude Debussy.
Piares helenísticos
A partir da época helenística, os piares cuadrangulares multiplícanse, en xeral para honrar os príncipes. Os reis de Pérgamo Atalo I e Eumenes II teñen a súa efixie posta sobre piares que marcaban o ángulo da terraza atálida. O rei Perseo, cuxa derrota marca o inicio da hexemonía romana en Grecia, erixira un piar do que se apropiou o seu vencedor, o xeneral Paulo Emilio: o friso que decoraba este piar figuraban episodio da batalla de Pidna que veu a vitoria de Paulo Emilio. Só un destes piares é visíbel no sitio: o que levaba a estatua ecuestre de Prusias II, rei de Bitinia. Plutarco, sacerdote en Delfos no século II, deplora esta escalada á gloria dos príncipes que se despezaban entre si na época helenística.
Grupos de estatuas
Na parte baixa do santuario de Delfos, á esquerda da entrada, aparecía un impoñente conxunto estatuario conmemorativo hoxe desaparecido: estaba repartido en varios grupos, erixidos polas cidades rivais a mercede dos acontecementos. Comezaban esta serie dous monumentos simbólicos: o monumento de Milcíades e o monumento de Lisandro (ou monumento des navarcos).
Monumento de Milcíades
O monumento de Milcíades, ofrecido por Atenas, conmemoraba a batalla de Maratón, célebre vitoria dos gregos contra os persas: estaba composto por dezaseis estatuas realizadas por Fidias (arquitecto e escultor famoso pola atribución do Partenón) que representaban a Atenea, Apolo e Milcíades no mesmo plano, así como a dez heroes vitoriosos e tres heroes epónimos de Atenas engadidos posteriormente.
Monumento de Lisandro
Lisandro foi un espartiata que se distinguiu en -405 na batalla naval de Aigos Potamoi, que arruinou a potencia naval ateniense, sucedida preto do estreito do Bósforo; era un dos xefes da frota espartiata e fixo erixir con ocasión desta vitoria un monumento á súa gloria persoal na entrada do santuario, ao lado do grupo de Milciades.
O monumento de Lisandro (ou monumento dos navarcos) estaba constituído por uns alicerces sobre os que repousaba un grupo de estatuas de bronce: vinte e oito ou vinte e nove estatuas por detrás representaban o conxunto dos homes que contribuíran na batalla e dez estatuas por diante representaban os Dióscuros: conxunto mitolóxico que reunía a Cástor e Pólux, Zeus, Apolo, Ártemis, e Poseidón, representado mentres coroaba a Lisandro, un heraldo e o piloto da nave almirante.
A repartición das estatuas é eminentemente política e pretende ser superior á do monumento de Milcíades, cuxo propósito é tamén similar. Ao se facer representar no mesmo plano cós deuses, Lisandro abre a vía para a deificación dos heroes históricos, que se ha volver habitual a partir de Alexandre o Grande.
Guerra de Marrocos
Guerra de Marrocos pode referirse a varios conflitos:
Galería de imaxes de Medeiros, Monterrei
Santa María de Medeiros é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei
ATPase
Algúns destes encimas son proteínas integrais de membrana (ancoradas nas membranas celulares), e transportan solutos a través da membrana, xeralmente contra gradiente de concentración. Este grupo denomínase ATPases transmembrana.
Funcións
miniatura|250px|[[ATPase de Na+/K+|ATPase de Na+/K+.]] As ATPases transmembrana importan moitos dos metabolitos necesarios para a célula e exportan toxinas, refugallos e solutos que poderían dificultar os procesos celulares. Un importante exemplo é o intercambio de ións sodio e potasio feito pola ATPase de Na+/K+ ou bomba de Na-K, que establece o equilibrio na concentración iónica que mantén o potencial celular eléctrico. Outro exemplo é a ATPase de H+/K+ ou bomba de protóns gástrica, que acidifica o contido do estómago. O gasto de enerxía destas ATPases pode ser considerable; por exemplo a bomba de Na-K gasta 1/5 do ATP celular.
Ademais destes intercambiadores, outras clases de ATPases transmembrana son cotransportadores e outras bombas. Algúns destes, igual que facía a bomba de Na+/K+, orixinan un fluxo neto de carga, pero outros non. Este feito serve para dividilos en transportadores "electroxénicos" e "non electroxénicos", respectivamente.
Mecanismo
A combinación da hidrólise de ATP co transporte é grosso modo unha reacción química estrita, na cal se transportan un determinado número de moléculas de soluto por cada molécula de ATP que se hidroliza. Por exemplo, a bomba de Na-K expulsa fóra da célula 3 Na+ á vez que introduce 2 K+ e hidroliza un ATP.
As ATPases transmembrana aproveitan a potencial enerxía química do ATP para realizar un traballo: transportan os solutos en dirección oposta á dirección termodinamicamente preferida; este transporte oposto é desde o lado da membrana onde están en baixa concentración ao lado onde están en alta concentración. Este proceso é un transporte activo.
ATP sintases transmembrana
A ATP sintase das mitocondrias e cloroplastos é un encima anabólico que aproveita a enerxía dun gradiente de protóns transmembrana como fonte de enerxía para unir un grupo fosfato a unha molécula de ADP e formar ATP.
Este encima funciona cando un protón se move a favor do gradiente de concentración atravesando o encima e pasando ao outro lado da membrana, dándolle ao encima un movemento rotatorio. Este movemento rotatorio facilita a unión do fosfato ao ADP.
A ATP sintase pode funcionar tamén á inversa, é dicir, pode utilizar a enerxía liberada pola hidrólise do ATP para bombear protóns contra o seu gradiente termodinámico.
Tipos de ATPases
Hai moitos tipos de ATPases, que poden diferir na súa función (síntese e/ou hidrólise de ATP), estrutura (ATPases F, V e A, que conteñen motores rotatorios) e o tipo de ións que transportan.
Illa Norte
400px|miniatura|dereita|Vista de Napier desde Sugar Loaf Hill
A Illa Norte ou Illa do Norte ('North Island' en Inglés, ou 'Te Ika ā Maui', 'O Peixe de Maui', en Maori) é unha das dúas illas principais de Nova Zelandia, separada da Illa Sur, polo Estreito de Cook.
Os vales de Rotorua e Taupo, situados preto da Baía de Plenty, teñen algúns dos mananciais termais máis grandes de Nova Zelandia. Prodúcense cando a auga subterránea sobrecalentada xorde á superficie a través das rocas. O lago Taupo, situado no centro da illa, é o maior de Nova Zelandia e ocupa o cráter dun volcán extinto.
Cara ao suroeste da illa atópase un volcán extinto, o monte Taranaki, de 2518 metros.
Dornier Do 18
O Dornier Do 18 foi un hidroavión alemán desenvolvido a partir do Do 16 pr’á Luftwaffe, aínda que Lufthansa recibiría cinco unidades que usou para realizar probas entre os Azores e Norteamérica en 1936 e na súa rota de correo no Atlántico Sur entre 1937 e 1939.
Illa Norte
O clima e a topografía da illa son máis favorables para a agricultura. Ovinos e bovinos poden alimentarse no verán e inverno nos ricos pastos que rodean Auckland e Christchurch. Unha ampla gama de cultivos, que inclúen hortalizas, cereal e froitas como a uva e o kiwi, prodúcense na parte norte de Nova Zelandia. As ricas zonas pesquerías do Océano Pacífico teñen unha crecente importancia económica.
Nome e uso
Aínda que a illa coñeceuse como a "Illa Norte" durante moitos anos, en 2009 a Xunta Xeográfica de Nova Zelandia atopou que, xunto coa Illa do Sur, a Illa Norte non tiña nome oficial. Logo dunha consulta pública, a xunta nomeou oficialmente á illa Illa Norte como Te Ika-a-Maui en outubro de 2013.
Dornier Do 18
Entre os días 27 e 29 de marzo de 1938, un Do 18 W estableceu un récord entre os hidroavións tras realizar un voo sen escalas de 8.391 km, dende Start Point, Devon ata Caravelas no Brasil.
Lockheed P-2 Neptune
O Lockheed P-2 Neptune (designado P2V pola Armada dos Estados Unidos antes de setembro de 1962) foi un avión de patrulla marítima e de guerra anti-submarina. Desenvolveuno Lockheed para a Armada estadounidense para substituír os Lockheed PV-1 Ventura e PV-2 Harpoon, e á súa vez foi substituído polo Lockheed P-3 Orion. Deseñado como un avión baseado en terra, o Neptune nunca aterrou nun portaavións, aínda que un pequeno número de unidades foi convertido e despregado como bombardeiros nucleares para ser lanzados dende un portaavións pero recuperados en bases terrestres. O modelo foi exportado con éxito e operou en varias forzas aéreas.
Dornier Do 18
Deseño e desenvolvemento
En 1934 Dornier Flugzeugwerke comezou a desenvolver un novo hidroavión bimotor para substituír ao Dornier Do J "Wal" tanto en roles civís como militares. O deseño resultante, o Do 18, retivo a disposición do Wal, cun casco de metal equipado con distintivos contrafeitos estabilizadores, e impulsado por dous motores sobre a á nunha configuración push-pull, pero era aerodinamica e hidrodinamicamente máis eficiente. Estaba previsto que fose propulsado por dous dos novos motores diésel Junkers Jumo 205. Aínda que pesado, este motor prometía un consumo de combustible moito menor que motores convencionais de potencia semellante.
Illa Norte
Mitoloxía maorí
Segundo a mitoloxía de maorí, as illas do norte e do sur de Nova Zelandia xurdiron pola acción do semideus Māui. Māui e os seus irmáns pescaban desde a súa canoa (a Illa Sur) cando pescou un gran peixe e sacouno do mar. Mentres non miraba aos seus irmáns estes loitaron polo peixe e cortárono. Este gran peixe converteuse na Illa Norte e, polo tanto, o nome maorí para a Illa Norte é Te Ika-a-Māui (O Peixe de Māui). Crese que as montañas e os vales formáronse como resultado de queos irmáns de Māui cortaran o peixe. Ata principios do século XX, un nome alternativo dos maorís para a Illa Norte foi Aotearoa. No uso actual, Aotearoa é o nome colectivo para Nova Zelandia como un todo.
Principais cidades
A illa do norte ten unha poboación máis grande que a illa do sur coa cidade máis grande do país, Auckland así como a capital, Wellington en ambos extremos da illa:
Dornier Do 18
Deseño e desenvolvemento
O primeiro protoripo, o Do 18a, con rexistro D-AHIS e bautizado Monsun por Luft Hansa, voou o 15 de marzo de 1935, impulsado por dous dos primeiros Junkers Jumo 5c diésel de 550 hp cabalos xa que o planeado Jumo 205 aínda non estaba dispoñible. O avión perdeuse o 2 de novembro de 1935 sobre o mar Báltico durante probas de alta velocidade. Seguironlle tres prototipos máis, dous (o Do 18d e o Do 18b) eran protoripos militares, e o Do 18c (despois redesignado Do 18 V3) era un prototipo civil.
O Do 18c foi entregado a Luft Hansa como un Do 18E de transporte civil (D-ABYM Aeolus), e rapidamente foi seguido por dous avións máis (D-AANE Zyklon e D-ARUN Zephir), cun último Do 18E (D-AROZ Pampero) sendo construído en 1938.
Outro Do 18 civil foi o Do 18F, un avión modificado cunha maior envergadura e máis peso para voos de maior alcance. O único Do 18F, D-ANHR, voou por primeira vez o 11 de xuño de 1937. Posteriormente modificouse con motores radiais BMW 132N de 880 cabalos para probar unha posible actualización para os avións da Luftwaffe, voando nesta forma o 21 de novembro de 1939 como o Do 18L. Porén, tivo problemas de refrixeración e abandonouse o desenvolvemento posterior do Do 18 con motores radiais.
Espinosauro
O espinosauro (Spinosaurus, en grego "réptil espiña") é un xénero representado por dúas especies de dinosauros terópodos espinosáuridos, que viviron a mediados do Cretáceo, hai aproximadamente 95 e 93 millóns de anos, no Cenomaniano), no que hoxe é África. O xénero foi coñecido nun principio polos restos atopados en Exipto en 1910 e descritos polo paleontólogo alemán Ernst Stromer. Os restos orixinais foron destruídos durante os bombardeos da segunda guerra mundial, e o material adicional do cranio apareceu en anos recentes. Non está claro se os restos fósiles representan unha ou dúas especies. A especie mellor coñecida é Spinosaurus aegyptiacus de Exipto, cunha potencial segunda especie que foi recobrado en Marrocos. Tamén se atoparon restos en Alxeria, Tunisia e posiblemente de Níxer, Kenya e Libia.
Family Man
Family Man é o terceiro álbum da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, editado en setembro de 1984 a través do selo SST Records. É un disco único porque unha cara está formada por temas falados interpretados polo vocalista Henry Rollins e a outra son principalmente temas instrumentais. "Armageddon Man" é a única canción do álbum na que Rollins e os instrumentos aparecen xuntos.
Graham Hill
É o único piloto en gañar a tripla coroa do automobilismo, as 24 Horas de Le Mans, Indianápolis 500 e, ou ben o Gran Premio de Mónaco ou o campionato mundial de pilotos de Fórmula 1. Tamén apareceu na televisión na década de 1970 nunha variedade de programas non deportivos, incluíndo xogos de panel. Gustáballe a pintura no seu tempo libre.
Primeiros anos
Nado en Hampstead, Londres, Hill asistiu á Hendon Technical College e uniuse a Smiths Instruments como aprendiz de enxeñeiro antes de ser recrutado na Royal Navy, no cruceiro lixeiro HMS  Swiftsure , chegando ao rango de suboficial. Logo de saír da Mariña, volveu a Smiths Instruments.
Traxectoria
miniatura|left|Hill e [[Colin Chapman no Gran Premio dos Países Baixos de 1967.]]
Debutou na F1 aos 29 anos, idade á que hoxe en día os pilotos xa pensan na retirada, pero é que Hill non aprobou o exame de conducir ata que cumpriu 24 anos, e mesmo describiu o seu primeiro coche como "Un desastre. Un piloto en ciernes debería posuír un automóbil deste tipo, xa que ensina delicadeza, equilibrio e anticipación, sobre todo isto último, creo!" Interesarase nas motocicletas, pero en 1954 viu un anuncio para o Universal Motor Racing Club en Brands Hatch ofrecendo voltas por 5 xilins. Fixo o seu debut nun Cooper 500 de Fórmula 3 e comprometeuse a competir a partir de entón. Hill uniuse a Team Lotus como mecánico pouco despois, pero rapidamente buscou sitio como piloto. A presenza de Lotus na Fórmula Un permitiulle facer a súa debut no Gran Premio de Mónaco de 1958, retirándose cunha rotura do palier.
En, Hill uniuse a BRM, e gañou o campionato do mundo con eles en. Hill tamén formou parte da chamada 'invasión británica' de pilotos e autos nas 500 Millas de Indianápolis, a mediados da década de 1960, triunfando alí en 1966 nun Lola - Ford. miniatura|200px|Hill no [[Gran Premio de Alemaña de 1962]]
En, de volta en Lotus, axudou a desenvolver o Lotus 49 co novo motor Cosworth-V8. Despois de que os seus compañeiros de equipo Jim Clark e Mike Spence morreran a principios de 1968, Hill lideró o equipo e gañou o seu segundo campionato mundial en. O Lotus tiña unha reputación de ser moi fráxil e perigoso nese momento, especialmente coas novas axudas aerodinámicas que causaron choques similares ao de Hill e Jochen Rindt no Gran Premio de España de 1969. Nun accidente no Gran Premio dos Estados Unidos de 1969 en Watkins Glen rompeu ambas pernas e interrompeu a súa carreira. Cando se lle preguntou pouco despois do accidente, se quería transmitirlle unha mensaxe á súa esposa, Hill respondeulle: "Só dille que non podereir bailar durante dúas semanas".
Logo de recuperarse Hill seguiu correndo na F1 durante varios anos máis, pero nunca máis co mesmo nivel de éxito. Colin Chapman, crendo que Hill estaba acabado, colocouno no equipo de Rob Walker durante, endulzando o trato cun dos novos coches Lotus 72). Aínda que Hill anotou puntos en 1970 comezou a tempada lonxe de encaixar completamente e o 72 non se desenvolveu completamente ata finais da tempada. Hill fichou por Brabham para -. A súa última vitoria na Fórmula Un fóra de campionato foi no International Trophy en Silverstone en 1971 co Brabham "lobster claw" (pinza de lagosta). O equipo estaba en cambios continuos logo das retiradas de Sir Jack Brabham e a venda de Ron Tauranac a Bernie Ecclestone e Hill non permaneceu no equipo. miniatura|200px|left|Hill no [[Gran Premio de Alemaña de 1969]]
Morte
Hill morreu aos 46 anos cando o avión bimotor de seis prazas Piper Aztec que pilotaba estrelouse e incendiouse en condicións de néboa pola noite preto do campo de golf de Arkley no norte de Londres. Hill, Tony Brise, e outros catro membros do equipo de carreiras de Hill regresaban das probas no Circuíto de Paul Ricard en Francia e debían aterrar en Elstree Airfield. Os seis morreron.
Resultados no Campionato Mundial de Fórmula 1
Carreiras en letra grosa indican pole position.
Resultados completos na Fórmula 1 fora do campionato
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Ken Russell
Henry Kenneth Alfred Russell, coñecido como Ken Russell, nado o 3 de xullo de 1927 en Southampton, Hampshire e finado o 27 de novembro de 2011 no mesmo lugar, foi un director de cinema inglés.
Traxectoria
Foi coñecido polos seus filmes sobre famosos compositores e o seu polémico, extravagante e pioneiro traballo en películas.
Kanuma
Kanuma (鹿沼市, かぬまし, Kanuma-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e no centro-oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 490,62 km² de superficie e unha poboación de 103.084 habitantes (2009)e unha densidade de poboación de 210 h/km².
O concello de Kanuma limita cos concellos de Nikkō, de Utsunomiya, de Mibu, de Nishikata, de Tochigi, de Sano (son da prefectura de Tochigi); e de Midori (da prefectura de Gunma).
Guerra dos Mascates
A Guerra dos Mascates, que ocorreu de 1710 a 1711 na entón Capitanía de Pernambuco, é considerada como un movemento nativista polos historiadores da Historia do Brasil.
Nela enfrontáronse os señores de terras pernambucanos, concentrados na cidade de Olinda, e os comerciantes portugueses da cidade de Recife, chamados pexorativamente mascates.
Antecedentes
Endebedados e dependentes economicamente dos comerciantes portugueses, os latifundistas pernambucanos non aceptaron a emancipación político-administrativa da cidade de Recife, ata entón subordinada a Olinda. A emancipación de Recife foi percibida como unha agravante da situación dos latifundistas endebedados, diante dos seus acredores, a burguesía comercial portuguesa, que, por ese mecanismo (a emancipación da vila onde vivían) alcanzaban unha situación de igualdade política.
O movemento
En febreiro de 1710, pouco despois de recibir a Carta Rexia que elevou o poboado á condición de vila, os comerciantes inauguraron o Pelouriño e o predio da Cámara Municipal, separando formalmente Recife de Olinda, a sede da capitanía. A aristocracia rural pernambucana reaccionou e atacou Recife, baixo o liderado de Bernardo Vieira de Melo e de Leonardo Bezerra Cavalcanti. O gobernador da capitanía, Sebastião de Castro Caldas Barbosa, relacionado cos mascates, fuxiu a Baía, deixando o goberno nas mans do bispo Manuel Álvares da Costa Claumann. Os mascates contraatacaron en 1711, invadindo Olinda e provocando incendios e destrución nas vilas e facendas próximas.
O nomeamento dun novo gobernador, Felix José de Mendonça, e o reforzo de tropas portuguesas mandadas desde Baía, puxeron fin á guerra. A burguesía mercantil recibiu o apoio da metrópole, e Recife mantivo a súa autonomía. Porén, o sentimento autonomista e antilusitano dos pernambucanos, que viña dende a loita contra os holandeses, intensificouse aínda máis no pobo, rexurdindo anos despois na Revolución Pernambucana de 1817 e na Confederación de Ecuador de 1824.
Marinês
Marinês, nome artístico de Inês Caetano de Oliveira, nada en Pernambuco o 16 de novembro de 1935 e finada en Recife o 14 de maio de 2007, foi unha cantante brasileira de forró, baião e xaxado, entre outros ritmos.
O Fervencedo, San Vicente de Fervenzas, Aranga
O Fervencedo é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era  muller.
Marinês
Traxectoria
Comezou a súa carreira na banda Patrulha de Choque do Rei do Baião, presentándose na abertura dos espectáculos de Luiz Gonzaga.
Gravou o primeiro disco en 1956, xa á fronte do grupo Marinês e sua Gente, co cal se consagrou.
Marinês tivera un accidente vascular cerebral o 5 de maio, en Caruarú, e estaba recuperándose no Hospital Português en Recife, cando morreu.
Johann Wilhelm Drese
Johann Wilhelm Drese, bautizado o 8 de xullo de 1677 posiblemente en Jena (onde seu pai era mestre de capela cando naceu) e finado o 25 de xuño de 1745 en Erfurt, foi un compositor alemán da familia musical Drese. Johann Wilhelm foi fillo do tamén compositor Johann Samuel Drese, a quen sucedeu como mestre de capela (en alemán Kapellmeister) en Weimar cando Johann Sebastian Bach deixou o seu posto na corte da cidade alemá.
En 1702, pasou oito meses en Italia, co obxectivo de perfeccionar a súa técnica de composición. he spent eight months in Italy, with the aim of perfecting himself at composition. Pouco se coñece da súa actividade despois de que Bach abandonase Weimar en 1717, pouco despois de que sucedera a seu pai. Drese morreu en Erfurt.
Rosario Álvarez Blanco
Rosario Álvarez Blanco, nada en Pontevedra o 12 de xullo de 1952, é catedrática de Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela, foi directora do Instituto da Lingua Galega (Universidade de Santiago de Compostela). É membro da Real Academia Galega. En 2018 foi escollida presidenta do Consello da Cultura Galega, converténdose na primeira muller en presidilo.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras (Filoloxía Románica-Español) pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) coa memoria Notas lingüísticas e etnográficas de Ramirás (1974). Tras doutorarse en 1980 coa tese O pronome persoal en galego, desenvolveu o seu labor docente ata 1982 no Departamento de Filoloxía Románica da USC, para logo continuar no Departamento de Filoloxía Galega, onde acadou en 1998 a condición de catedrática de Universidade da área de Filoloxías Galega e Portuguesa. Entre os cargos académicos que ocupou están a vicerreitoría de Profesorado (1990-1994), a dirección do Departamento de Filoloxía Galega (1995-1999), e a dirección do Instituto da Lingua Galega (2005-2015).
O 8 de setembro de 2001 foi proposta como membro numerario da RAG, onde ingresou o 6 de xuño de 2003 cun discurso titulado ''Variedade e diversidade da lingua. Algunhas reflexións sobre cambio, variación e galego estándar'', contestado por Antón Santamarina. Pertence ao Instituto da Lingua Galega desde 1974 e dirixiuno entre os anos 2005-2013.
Estivo á fronte do Seminario de Gramática da RAG en 2003 e foi tamén tesoureira desta institución a partir de 2013.
Foi vicepresidenta do Consello da Cultura Galega (2010-2018) e é presidenta do Consello da Cultura Galega desde 2018. .
En xaneiro de 2020 recibiu o Premio Cidade de Pontevedra no apartado de persoa física.
En novembro de 2021 recibiu o Premio Otero Pedrayo con Menchu Lamas.
Obras
A investigación de Rosario Álvarez segue tres liñas fundamentais:
É autora, xunto con Xosé Xove e Henrique Monteagudo, da Gramática da lingua galega editada na Editorial Galaxia.
Foi membro do equipo do Atlas Lingüístico Galego dende os inicios.
En 2014 participou na coordinación de ''Rosalía de Castro no século XXI. Unha nova ollada''.
Ten publicados diversos libros de texto de lingua e literatura galegas para secundaria.
O seu labor investigador é moi prolífico e ten publicado comunicacións en numerosos congresos e revistas, como Verba. Anuario Galego de Filoloxía, Madrygal, Cadernos de Lingua, Boletín da Real Academia Galega e Estudos de Lingüística Galega, entre outros.
Don Claro (1898)
Don Claro foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1898.
Historia e características
Subtitulado Habla los domingos, apareceu o 13 de febreiro de 1898. Semanario satírico que saía cada domingo. Ofrecía comentarios relativos a asuntos municipais, tanto en prosa coma en verso, sempre dun modo mordaz. No seu editorial proclamaba: Don Claro se propuso desde el primer día que se hizo a esas calles de Dios dar a conocer muchas verdades, que acaso fuesen conocidas de muchos, pero muy pocos se atreven a decir y a sostener en público. Moitos dos seus colaboradores asinaban con pseudónimo (Clarete, Canta Claro, Clarito...). Imprimíase nos obradoiros de V. Abad, na Coruña.
HK Orange 20
O HK Orange 20 é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Bratislava, Eslovenia. Actualmente está integrado por xogadores sub-20 e compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco. Xoga os seus partidos como local no Zimný štadión Ondreja Nepelu, un pavillón con capacidade para 10.000 espectadores.
Historia
Debido ao decepcionante papel do equipo nacional júnior no Campionato do Mundo, decidiuse que a partir da tempada 2007-08, a selección eslovaca U20 xogará na Extraliga. Isto débese en parte tamén ao nerviosismo xerado logo de que a selección U18 descendera e a U20 estivera a piques de facelo. Os xogadores máis novos dos equipos da liga foron recolocados no equipo, cunha cantidade notable de xogadores procedentes do HK Dukla Trenčín e do HC Slovan Bratislava.
O equipo só xoga partidos os venres e domingos. Tamén está excluído da última semana de competición antes do descanso de inverno para que o equipo poida prepararse para o Campionato do Mundo U20 da IIHF.
República de Rodesia
A Rodesia (en Rhodesia) coñecida oficialmente entre 1970 e 1979 como República de Rodesia foi un estado non recoñecido que existiu no sur de África entre 1965 e 1979, na actual República de Cimbabue. Coa súa capital en Salisbury (actual Harare), Rodesia considerábase estado sucesor de facto da ex-colonia británica de Rodesia do Sur.
Trala disolución da Federación de Rodesia e Nyasalandia, en 1963, o goberno da minoría branca (que representaba un 5% da poboación da colonia para ese entón), liderado por Ian Smith, nun esforzo por atrasar unha transición inmediata a un goberno da maioría negra, declarou unilateralmente a súa independencia o 11 de novembro de 1965. A administración de Rodesia solicitou inicialmente o recoñecemento como Reino dentro da Mancomunidade Británica de Nacións con Isabel II do Reino Unido como xefe de estado baixo o título Raíña de Rodesia. Con todo, en 1970, nun errado intento de gañar recoñecemento internacional, declarouse a República de Rodesia, cun Presidente como xefe de estado e un Primeiro Ministro como xefe de goberno.
Logo dunha brutal guerra de guerrillas entre o goberno de Rodesia e as organizacións nacionalistas comunistas africanas, como a ZANU de Robert Mugabe e ZAPU de Joshua Nkomo, Ian Smith aceptou unha democracia birracial en 1978. Con todo, o goberno provisional, aínda encabezado por Smith e o seu compañeiro moderado Abel Muzorewa fallou en tranquilizar as críticas internacionais e en deter o derramamento de sangue. O 12 de decembro de 1979, o goberno rodesiano devolveu a administración ao Reino Unido no que se celebraban eleccións democráticas baixo sufraxio universal. Trala vitoria do ZANU, o goberno británico recoñeceu a independencia da colonia baixo o nome de República de Cimbabue.
Gran Premio de España de 2015
O Gran Premio de España de 2015 (oficialmente o Gran Premio de España Pirelli 2016) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 10 de maio de 2015 no Circuíto de Cataluña, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015 e o cuadraxésimo quinto Gran Premio de España consecutivo no Campionato Mundial de Fórmula 1, e o vixésimo quinto en Cataluña. A carreira foi gañada por Nico Rosberg pilotando un Mercedes no que logrou a súa primeira vitoria da tempada, a primeira en España e a novena da súa carreira. O seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton terminou segundo logo dun mal comezo, seguido de Sebastian Vettel no terceiro posto.
Antecedentes
Mercedes esperaba dominar en Barcelona, xa que foi neste circuíto no que a súa vantaxe por volta fora maior un ano antes e mostrara unha boa forma nas dúas probas de pretemporada no circuíto.
Logo de problemas co seu motor nas primeiras carreiras, Daniel Ricciardo utilizou a súa última unidade de enerxía logo de só catro saídas, Renault presentou un novo motor, modificado para o Gran Premio español, co obxectivo de mellorar a fiabilidade e a facilidade de condución.
Ferrari trouxo novas pezas a Barcelona, pero Kimi Räikkönen estaba insatisfeito co manexo do seu coche, e volveu á configuración anterior para a terceira práctica. Máis tarde admitiu que "talvez sería mellor cos novos bits". McLaren chegou a Barcelona cunha nova librea gris escuro co fin de "mellorar o seu impacto visual [...] cos proxectores cada vez máis utilizados nas carreira nocturnas", como dixo un representante do equipo.
Pneumáticos
O 22 de abril, Pirelli anunciou que os equipos utilizarían os pneumáticos duros e medianos para esta carreira, a mesma elección que o ano anterior.
Adestramentos libres
Houbo tres sesións de adestramentos libres para a carreira, dous o venres e outro o sábado pola mañá antes da cualificación. Nico Rosberg foi o máis rápido na mañá do venres, superando ao seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton por apenas sete centésimas de segundo.
Lewis Hamilton foi o máis rápido na segunda sesión da tarde do venres, xa que as temperaturas da pista incrementáronse de 20 °C a case 50 °C ao final da sesión. A calor extrema foi especialmente dura para os pneumáticos, o que levou a moitos pilotos a queixarse de falta de agarre na pista. Sebastian Vettel meteuse entre os dous Mercedes e terminou segundo, a catro décimas de segundo por detrás de Hamilton, e con Rosberg a tres décimas.
Na terceira sesión de adestramentos na mañá do sábado Sebastian Vettel foi capaz de chegar quedar a menos de dúas décimas de segundo de Nico Rosberg, que foi o máis rápido. O campión do mundo Lewis Hamilton saíuse na curva tres, comprometendo a súa sesión. Terminou terceiro, dúas décimas por detrás do seu compañeiro de equipo. Kimi Räikkönen, que foi quinto, estaba unha vez máis insatisfeito coa configuración do seu coche, xa que se podía escoitarse na súa radio dicindo ao seu equipo con sarcasmo: "Excelente como podemos estar en lugares equivocados.?"
Cualificación
A eliminatoria foi disputada en tres partes, con cinco pilotos eliminados logo de cada unha das dúas tndas. Durante a primeira sesión (Q1), Mercedes foi capaz de pasar á seguinte parte sen ter que utilizar o composto de pneumáticos máis brando e máis rápido. O mesmo aplícase para Sebastian Vettel, mentres que o seu compañeiro en Ferrari Kimi Räikkönen estaba unha vez máis infeliz coa súa configuración e logrou o seu tempo cos pneumáticos medios máis brandos. A tendencia ao alza de McLaren continuou, xa que ambos coches pasaron á Q2, por primeira vez na tempada. Os Manor Marussias quedaron no seu lugar habitual no fondo da grella, detrás dos dous Force India, e do Sauber de Marcus Ericsson que tampouco pasou a Q2.
A segunda parte da cualificación, disputada durante 15 minutos, viu aos dous pilotos de Mercedess e a Valtteri Bottas facer só unha volta cronometrada, que resultou suficiente para entrar na Q3 comodamente. O segundo Sauber de Felipe Nasr foi eliminado do mesmo xeito que os dous McLaren e os dous Lotus, o que significou que as últimas cinco filas da grella foron tomadas por pares de compañeiros.
Para a última sesión da cualificación, os primeiros dez pilotos tiveron doce minutos para establecer os seus tempos. Nico Rosberg logrou a pole provisional na súa primeira saída, un cuarto de segundo por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. A diferenza dos seus compañeiros, tanto Felipe Massa no Williams e Kimi Räikkönen non tiveron un xogo extra de pneumáticos novos, o que significou que foron sorprendidos pola rápida cualificación de Toro Rosso, que tomou a terceira fila da grella. Nin Rosberg nin Hamilton foron capaces de mellorar os seus tempos no seu segundo intento. Por primeira vez en 2015, non foi Hamilton quen comezaría a carreira primeiro na grella, Rosberg logrou a 16ª pole da súa carreira.
Post-clasificación
Toro Rosso estaba encantado co seu resultado, malia que Carlos Sainz Jr. admitiu que non esperaba que lles fora tan ben na carreira. Rosberg estaba satisfeito coa súa primeira pole da tempada, ao comentar, "por suposto que o necesitaba máis pronto que tarde", en referencia á brecha de 27 puntos no campionato con Hamilton. A pole position ten estadísticamente unha importancia crucial para gañar a carreira, ata máis que en Mónaco, ser o primeiro na grella considérase que foi unha gran vantaxe para Rosberg.
Carreira
Ao comezo da carreira, Lewis Hamilton non saíu ben, e tivo que ceder o segundo lugar a Sebastian Vettel. Nico Rosberg mantívose á fronte mentres que o resto dos participantes pasaron as primeiras curvas sen incidentes. Kimi Räikkönen fixo unha boa primeira volta e subiu ata o quinto posto. Os Toro Rosso foron incapaces de sacar proveito das súas boas actuacións na cualificación e foron perdendo posicións de xeito constinuado. Rosberg estaba aumentando a súa vantaxe, Hamilton dixo ao seu equipo que adiantar a Vettel na pista era "imposible". Mercedes cambiou a unha estratexia de tres paradas, empezando na volta 14, pero a súa primeira parada viuse empañada por un problema coa porca da roda, e non foi capaz de pasar ao alemán cando entrou no garaxe dúas voltas máis tarde sen problemas. Durante as seguintes voltas, Hamilton intentou adiantar a Vettel na pista, pero foi en balde. A diferenza dos pilotos de diante, Kimi Räikkönen non puxo os pneumáticos medios durante o seu período medio, e optou por montar o composto duro, o que significaaba que sería unha forza a ter en conta ao final da carreira.
As batallas polas posicións no centro da pista durante as primeiras voltas viron aos dous Lotus tocarse, danando o alerón traseiro de Pastor Maldonado. Cando chegou á boxes para a súa primeira parada, a placa lateral dereita enteira do á foi retirada, o que lle obrigou a retirarse na volta 47. Fernando Alonso converteuse previamente no primeiro retirado da carreira cando o seu freo fallou debido a que unha viseira arrancada aloxouse no seu freo traseiro. Cando entrou en boxes na volta 28, golpeou a un mecánico, e non puido continuar. Red Bull, que tivo unha fin de semana problemática, cualificando detrás do seu equipo irmán Toro Rosso, recuperou o terreo perdido e adiantouse para terminar, finalmente, sétimo e décimo.
Diante, Hamilton deulle a súa estratexia de tres paradas un bo uso, establecendo constantemente voltas máis rápidas na pista. Na volta 46, Rosberg entrou en boxes por segunda e última vez, saíndo poucos segundos por diante de Hamilton, que pasouno rapidamente para tomar o liderado. O campión do mundo chegou á súa última parada na volta 51, retendo facilmente o segundo lugar diante do Ferrari de Vettel. Posteriormente tratou de pechar a brecha con Rosberg, pero os 19 segundos de vantaxe resultaron imposibles de superar nas 14 voltas restantes. Räikkönen pechara a diferenza con Valtteri Bottas e tratou de alcanzalo durante as últimas voltas da carreira, pero finalmente foi incapaz de facelo, deixándoo en quinta posición, lamentando a súa pobre actuación na cualificación. Cando a carreira chegou ao seu fin, Rosberg cruzou a meta na súa primeira vitoria da tempada e a novena da súa carreira.
Post-carreira
O gañador da Carreira Nico Rosberg dixo que fora unha "fin de semana perfecta" durante a entrevista realizada no podio español pola presentadora de televisión Maria Serrat. Na conferencia de prensa oficial posterior á carreira, Lewis Hamilton recoñeceu que fora un longo tempo desde que hei ter un mal comezo como" e pasou a explicar o difícil que é adiantar no circuíto. Sebastian Vettel admitiu que tiña de Hamilton primeiro not Stop ido mal, sería pouco probable para manterse por diante del nese punto.
Kimi Räikkönen, que decidira conducir coa antiga configuración do coche, máis tarde declarou que cometera un "sacrificio" para o equipo, dicindo "Creo que aprendemos moito de que vai para dous coches separados seguintes onte e hoxe en día, así que estou máis seguro de que podemos ver as cousas máis equilibrado ". Logo pasou a sinalar que as características da cicuit adecuados Mercedes máis de Ferrari, xa que tiñan unha maior carga aerodinámica e a velocidade pura, afirmando que non estaba demasiado preocupado co " grande do normal "brecha, logo de Vettel terminou 45 segundos detrás de Rosberg.
Tras unha fin de semana difícil e constantes problemas coa pouca forza das unidades de potencia de Renault, Red Bull repetiu a súa ameaza que expresaron a principios de tempada de saír do deporte. O seu asesor automobilistico Helmut Marko foi citado dicindo: "Se non temos un motor competitivo nun futuro próximo, entón ou ven Audi ou estamos fóra". O fabricante de automóbiles alemán declarara só dúas semanas antes que "non hai plans para entrar na fórmula 1". O director do equipo Christian Horner declarara a principios da tempada de Fórmula Un de unha "cancelación" en base aos seus problemas de fiabilidade dos motores.
No Singles
No Singles é un álbum recompilatorio da banda canadense de indie rock Japandroids, publicado o 11 de maio de 2010 a través do selo Polyvinyl Record Co. Está formado polos dous primeiros EPs do grupo: Lullaby Death Jams (2008) e All Lies (2007).
Boys Over Flowers (serie de televisión)
Boys Over Flowers (en 꽃보다 남자) é unha serie de televisión surcoreana de 2009 protagonizada por Ku Hye-sun, Lee Min-ho, Kim Hyun-joong, Kim Bum, Kim Joon e Kim So-eun. Foi estreada en KBS2 o 5 de xaneiro de 2009.
Camariña
Descrición
A camariña é un arbusto de folla perenne, de floración invernal, polinización anemógama e sistema de reprodución por alogamia. O arbusto da camariña medra formando matogueiras que poden chegar a medir até un metro de altura. A súa floración comeza a finais de marzo, aínda que pode chegar até mediados do mes de abril, cun máximo durante o mes de febreiro. A frutificación comenza normalmente a mediados de abril, pero pode adiantarse nalgúns exemplares a mediados de marzo, rematando a mediados de setembro, aínda que pode alongarse ata finais dese mes.
Os talos talos da camariña poden acadar 1 metro, ten moita póla; as follas son lineares e dispóñense de xeito verticilado, sendo as máis novas glandulosas e as máis vellas glabras e dunha cor verde brillante. Tanto as flores masculinas como as femininas, son de cor vermella. Os ovarios son en estilete e froito, drupáceo e comestíbel, é unha baga esférica, que cando madurece é de cor branca ou rosada. En Portugal e na Aquitania adoitan ser brancas; en Galiza poden ter unha lene cor rosada, lembrando as grosellas.
Hábitat
O seu hábitat natural son as dunas litorais fixas ou semifixas.
Distribución
É unha planta endémica da costa atlántica ibérica, de Cádiz (o seu extremo sur é o Cabo Camarinal xunto á Praia de Bolonia; até Galiza onde ten o límite norte na localidade de Pantín (Valdoviño). Pódese ademais atopar unha subespecie (Corema album azorica ou C. a. azoricum) nas Illas Azores, en concreto na Illa de São Miguel, na Illa Graciosa, na Illa de São Jorge, na Illa do Pico e na Illa do Faial. Ademais está naturalizada na Aquitania, onde, pola contra, é pouco común.
No pasado ocupaba case todo o litoral galego. As súas principais colonias a nivel galego atópanse nos areais das Illas Cíes na provincia de Pontevedra, e nos areais da praia do Trece e da contorna do Cabo Vilán na Costa da Morte, Camariñas na provincia da Coruña. A súa abondosa presenza no pasado refléctese na numerosa toponimia existente ao longo da costa galega, e que fai referencia á planta: Camariñas, A Pobra do Caramiñal etc.