cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tommaso Campanella
Pensamento
Nas súas reflexións sobre o coñecemento, que se atopan no primeiro libro da Metafísica, Campanella brindounos unha refutación do escepticismo, baseándose na autoconciencia. Esta noción tivo un grande éxito entre os seus intérpretes posteriores. Segundo Campanella, o coñecemento de si mesmo non é unha prerrogativa do home en canto ao pensamento, senón de todas as cousas. O coñecemento que as cousas teñen do distinto de si é unha sapientia illata, unha sabedoría que se adquire por contacto coas demais cousas, xa que cada cousa é modificada por outra. O sentinte non sente calor, senón a si mesmo modificado pola calor.
Rebeliom do Inframundo
Rebeliom do Inframundo é un grupo de rap en galego con orixe en Ponteareas e con sede en Vigo. Os seus membros son Nervo (MC), Malvares de Moscoso (MC), Frank (MC/Produtor), Movementss (Produtor) e Pol (DJ).
Tommaso Campanella
Obras
miniatura|Metaphysica, 1638 As obras de Campanella abarcan moitos campos da filosofía. De entre os seus 82 escritos podemos destacar:
Rebeliom do Inframundo
Traxectoria
O grupo comezou a súa traxectoria no ano 2005, o seu nome provén do lugar onde se xuntaban (Inframundo) en Ponteareas. Inicialmente a banda comezou con tres compañeiros desa vila que se xuntaron para facer música, segundo eles nacida da raiba e a frustración, eses primeiros membros eran: Nervo (MC), Rustiko (MC) e Rapu (DJ).
Anos despois editaron a maqueta Rebeliom do Inframundo (2009) e o seu primeiro disco físico A Sorpresa (LP, 2012) producido e scratcheado case integramente por DJ Rapu, agás dous temas que correron baixo a produción de "Acid Lemon" e "Ebanni". O disco foi gravado na XREC (Vigo) e foi editado baixo o selo independente vigués "Track Asedio". Despois deste traballo, o grupo parou a súa actividade e DJ Rapu deixou a banda.
Tempo despois fíxose pública a volta de Rebeliom do Inframundo cunha nova formación, á banda incorporáronse Malvares de Moscoso, antigo membro da banda de rap galega Os Trasnos de Moscoso, o MC vigués "Frank", pertencente ao colectivo "Verso Libre", un novo produtor musical "Movementss" e o mando dos pratos un novo DJ, "Ichi". Xuntos deron forma ao que sería o novo traballo da banda, Lume e Rebeliom presentado en abril de 2016 en Vigo. Neste disco incluíron colaboracións vocais co músico irlandés Brian Brody e a voz de Iria Medranho. Tras este disco participaron en varios festivais e salas, tocando en Portugal, Madrid e Euskadi. En 2017 rematou a xira Lume e Rebeliom por Portugal.
A comezos de 2019 sae o seu novo LP, "Ilegal", autoeditado xunto á produtora viguesa Galunk Producións, o grupo entraría nunha nova etapa como banda, coa inclusión de Movementss nos seus directos e o cambio de DJ entrando Dj.Pol a formar parte da formación oficial do grupo. O novo traballo contou con producións de Frank, Baghira, J.CNNR, Beatbusta e Movementss, así como a colaboración vocal da banda valenciana Mafalda.
Iris
O termo iris pode referirse a:
Milleirós
O topónimo galego Milleirós pode referirse a:
Pica campestre
A pica campestre, Anthus campestris, é unha especie de ave paseriforme da familia dos motacílidos pertencente ao xénero Anthus.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 166 do Tomo 1º do seu Systema Naturae baixo o nome de Alauda pratensis.
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Características
Ten unha lonxitude duns 16 cm. Caracterízase pola súa cola relativamente longa, as patas longas é unha liña ocular clara. A súa parte superior é brillante, case totalmente da cor da area con algunhas manchas máis escuras nas ás. A parte inferior é máis clara, en xeral sen raias. A liña de cor crema de sobre dos ollos é moi notoria. Aliméntanse principalmente de insectos, aínda que comen tamén sementes.
Distribución e hábitat
A súa ampla área de distribución na época a reprodución abarca a metade occidental da rexión Paleártica, faltando nas illas Británicas e no norte de Francia.
Cría nun amplo abano de hábitats abertos, como a tundra, páramos e breixais, turbeiras, marismas, dunas, prados costeiross, ladeiras, claros forestais, barbeitos e, ocasionalmente, en terras de cultivo. Powolny et al., (2018) demostraron que ten preferencia polo cultivos de alfalfa e os prados, pero evita os campos de cereais de inverno. No inverno tamén se atopa nas beiras do mar.
É unha ave migratoria que pasa o inverno na África subsahariana, península Arábiga e no oeste do subcontinente indio. É principalmente residente ou migrante parcial en Europa occidental. As aves de Groenlandia e Islandia migran a Europa occidental. As poboacións do norte e do leste son xeralmente migrantes de media distancia. Existen aparentes asociacións de individuos desta especie en cotas elevadas, pendentes frescas e lugares húmidos,, que poden deberse á ecoloxía das súas presas, cuxa abundancia está relacionada positivamente coa humidade do solo e negativamente coa temperatura estival.
Nutrición
miniatura||160px|Ovos de Anthus campestris Aliméntase principalmente de invertebrados, pero consome tamén algunhas sementes de plantas no outono e no inverno.
A súa densidade de poboación está asociada positivamente coa abundancia do grou (Grus grus), probabelmente relacionada cun efecto protector contra os depredadores dos niños.
Reprodución
Cría desde finais de marzo até agosto. O niño é unha cunca de herba limpa, forrada de herba e pelo e está oculto entre a vexetación do chan. As postas varían de dous a sete ovos, abrancazados con algunhas manchas castañas, e o tamaño da posta aumenta coa latitude. Choca só a femia. Os polos rompen a casca os 14 días e son alimentados polos pais durante dúas semanas.
Ameazas
Pénsase que a principal causa do descenso da súa poboacón é a intensificación das actividades agrícola. Suxeriuse que a eliminación de insectos é prexudicial para as aves insectívoras, como esta especie.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución extraordinarimente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da área de distribución, a extensión e calidade do hábitat, e que o tamaño da súa poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación, e a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación, a especie é avaliada como LC (pouco reocupante).
En Galicia
Anthus campestris en Galicia é unha ave de paso. A maior parte das observacións confirmadas concéntranse na metade sur da provincia de Ourense, sobre todo a altitudes entre os 700 e 1 200 m, alcanzando os 1 618 m nos cumios da serra de San Mamede. Algunhas aves tense visto en zonas costeiras da ría de Arousa.
Úbeda, A Pastoriza
San Xoán de Úbeda é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 115 habitantes, deles 56 eran homes e 59 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Stone Age Complication
Stone Age Complication é un EP da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age editado o 4 de outubro do 2004. O EP contén 6 caras-b e versións.
Gargallán, Ramil, Castro de Rei
Gargallán é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (1 home e 6 mulleres).
Didinium
Didinium é un xénero de protozoos ciliados do que polo menos hai dez especies aceptadas. Todos son protozoos de vida libre que se alimentan depredando a outros protistas. A maioría viven en augas doces ou salobres, pero tres das especies son mariñas. A súa dieta consiste principalmente en Paramecium, pero poden tamén atacar e consumir outros ciliados. Algunhas especies, como D. gargantua, tamén se alimentan de protistas non ciliados como dinoflaxelados, criptomónadas, e algas verdes.
Características
Os Didinium son arredondados, ovais ou con forma de barril e a súa lonxitude vai de 50 a 150 micrómetros. O corpo celular está circundado por dúas bandas de cilios, ou pectinelas. Isto distíngueos do xénero relacionado Monodinium, que ten unha soa banda, excepto durante a división celular. Utiliza as pectinelas para moverse na auga mediante un movemento de rotación da célula sobre o seu eixe. No extremo anterior ten unha estrutura cónica que sobresae, sostida por unha barreira de rexos bastóns microtubulares (os chamados nematodesmos ou nematodesmata). Este cono encerra o citostoma ou abertura "bucal", como noutros ciliados haptorios. As dimensións desta protuberancia varían nas diferentes especies.
O macronúcleo é longo, e pode estar curvado, ter forma de ferradura ou retorto formando unha figura que parece o número oito. Na parte posterior da célula hai un vacúolo contráctil e un poro anal.
Como todos os ciliados os Didinium reprodúcense asexualmente por medio de fisión binaria, ou tamén sexualmente por conxugación.
Didinium nasutum
miniatura|320px|esquerda|Didinium nasutum alimentándose dun paramecio. Ilustración de S. O. Mast, 1909. Moito do que se publicou sobre este xénero está baseado nos numerosos estudos que se fixeron da especie Didinium nasutum. Esta especie é un voraz depredador, e usa estruturas especializadas chamadas toxicistos para atrapar e paralizar o ciliado que se converteu na súa presa. Unha vez que o capturou, a presa é rodeada polo citostoma expandible de Didinium.
Aínda que ás veces se describe a D. nasutum como un microorganismo que se alimenta só de Paramecium, tamén se observou que come outras especies de ciliados, como Colpoda, Colpidium campylum, Tetrahymena pyriformis, Coleps hirtus e Lacrymaria olor. Ademais, as cepas de Didinium que creceron alimentándose de Colpidium campylum mostrarán preferencia por alimentarse desa especie, e diminuirá a súa capacidade de matar e inxerir paramecios.
En ausencia de alimento, D. nasutum enquístase, permanecento dormente dentro dunha cuberta protectora que forma. No laboratorio, outros estímulos ambientais, como a idade do medio de crecemento ou a acumulación de certos produtos metabólicos residuais, poden tamén causar o enquistamento. Cando a forma enquistada de D. nasutum se expón a un cultivo vigoroso de Paramecium, desenquístase, volvendo á súa forma activa nadadora.
O quiste de Didinium permanece viable polo menos durante 10 anos.
Historia e clasificación
miniatura|160px|Vorticella nasuta, de [[O. F. Müller, 1786. Este foi o primeiro nome que tivo Didinium nasuta.]] Didinium descubriuno no século XVIII o naturalista O.F. Müller e describiuno no seu libro Animalcula Infusoria dándolle o nome de Vorticella nasuta. En 1859, Samuel Friedrich Stein moveu a especie ao xénero de nova creación Didinium, que situou na orde Peritricha, xunto con outros ciliados que tiñan unha banda ciliada na parte anterior da célula, (como Vorticella e Cothurnia). Máis tarde nese mesmo século, no esquema taxonómico creado por Otto Bütschli, Didinium foi separado dos Peritricha, e situado na orde Holotricha. En 1974, John. O. Corliss creou a orde Haptorida, dentro da subclase Haptoria, para as "formas carnívoras rapaces" como Didinium, Dileptus e Spathidium. Este grupo foi despois situado na clase Litostomatea Small & Lynn, 1981.
Bouzarredonda, Anca, Neda
Bouzarredonda é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 1 muller.
Didinium
Historia e clasificación
A análise xenética dos ciliados haptorios indica que non son un grupo monofilético.
Lista de especies
Didinium alveolatum Kahl, 1930 Didinium armatum Penard, 1922 Didinium balbianii Fabre-Domergue, 1888 ''Didinium bosphoricum Hovasse, 1932 Didinium chlorelligerum Kahl, 1935 Didinium faurei Kahl, 1930 Didinium gargantua Meunier, 1910 Didinium impressum Kahl, 1926 Didinium minimum Didinium nasutum(Müller, 1773) Stein, 1859
A Noia, Xavestre, Trazo
A Noia é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 78 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 44 eran mulleres.
1941 (filme)
1941 é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1979. Foi escrito por Robert Zemeckis e Bob Gale, e está protagonizado por Dan Aykroyd, Ned Beatty, John Belushi, John Candy, Christopher Lee, Toshiro Mifune e Robert Stack. A historia conta o pánico na cidade dos Ánxeles despois do ataque a Pearl Harbor de decembro de 1941.
Takuro
Takuro (久保琢郎, Takuro Kubo, nado en Hakodate (Hokkaido) o 26 de maio de 1971, é un dos guitarristas e líder da popular banda de rock xaponés Glay. É o principal compositor e letrista nas cancións de GLAY. Como compositor e músico, Takuro traballou con diferentes artistas. Tamén publicou traballos en solitario.
Kabir
Kabir ou Kabīr foi un poeta místico e santo indio do século XV, cuxos escritos, segundo algúns estudosos, influenciaron o movemento bhakti do hinduísmo. Os versos de Kabir atópanse na obra Guru Granth Sahib do sikhismo.
Takuro
Traxectoria
"Cando era neno, a súa nai adoitaba cantarlle mentres choraba. Non sabía que estaba equivocado, pero creu que ela sentía o que cantaba, e por iso escoitábaa. O ton da voz faise máis forte cando un canta. Quedou impresionado por como a súa nai cantaba. Sentiu o poder da voz. Empezou en voz baixa, pero se fixo máis forte e sentiu que o poder da voz e a música anima á xente. El creu nese poder desde entón." — GLAY Kiseki to Eikou no Mukouni.
Kabir
O nacemento de Kabir permanece arrodeado de misterio e lenda. Dise que foi descendido dende Satlok (Ceo) e colocado sobre unha flor dun lago, onde unha parella non casada decidiu levalo a casa. Kabir non naceu de mulller, senón que descendeu do ceo en forma de bebé. Hai pouca dúbida de que a súa vida comezase como musulmá, pero máis tarde foi influído fortemente polo asceta hindú Ramananda.
Kabir é coñecido por ser crítico tanto co hinduísmo como co islam, afirmando que o primeiro foi guiado mal polos vedas, e cuestionando os seus ritos de iniciación como o upanayana ou a circuncisión, respectivamente. Durante a súa vida foi ameazado por hindús e musulmáns polas súas ideas. Cando faleceu, os hindús e os musulmáns que inspirara reclamárono como un dos seus.
Takuro
Traxectoria
Máis tarde, durante a súa adolescencia, el estaría influenciado por John Lennon, e desenvolvería un grande interese en escribir cancións. As súas letras baséanse a miúdo nos seus sentimentos acerca de diferentes situacións na súa vida, así como eventos no mundo. Takuro a miúdo expresa a súa opinión sobre diferentes temas, e foi invitado a escribir sobre diferentes temas polos xornais. En 2007 escribiu unha serie de artigos sobre a súa terra natal, Hakodate no diario Asahi. En 2006, foi citado nun artigo sobre os novos conceptos dos modelos de familia xaponesa na páxina web de Mainichi. Habendo crecido nunha familia de nai solteira, expresou a súa experiencia persoal.
Eucalyptus obliqua
En inglés coñécese comunmente coma carballo australiano ("Australian oak"), copa parda ("brown top"), casca fibrosa de copa parda ("brown top stringbark") ou e carballo de Tasmania ("Tasmanian oak"). miniatura|240x240px|Toros miniatura|320x320px|No seu hábitat
Takuro
Traxectoria
En 2001, xunto con Ryuichi Sakamoto, Takuro iniciou "Artists Power", unha organización que reúne a músicos interesados en ser activos na procura de enerxías alternativas. O concerto da EXPO 2001 en Ishikari, Hokkaido, pártese da enerxía xerada por combustibles alternativos. Takuro en 2003 publicou "Kyoukai", un libro auto-biográfico, na que escribe sobre a súa vida persoal e a súa obra musical. Os temas son da súa infancia en Hakodate e a súa carreira, entre os temas hai unha misteriosa muller que amou durante dez anos e que o rexeitou cando lle propuxo matrimonio e para a que escribiu moitas das súas cancións de amor. En 2005, Takuro puxo fin ao seu programa de radio en Tokyo FM, "Glay Radio Comunication DX", que comezara en 2003. Anteriormente, foi anfitrión doutro programa, "Takuro Radio Factory".
Biblioteca Virtual Galega
Descrición
Feita por especialistas en Filoloxía Galego-Portuguesa (dirixidos por María Pilar García Negro) e Informática (dirixidos por Nieves Rodríguez Brisaboa), conta cun amplo abano de autores e títulos e ten os obxectivos de:
Autores
Os contidos do sitio web son biografías e fragmentos de obras, en formato texto e mesmo gravacións de son e vídeo, de preto de 370 autores e autoras galegos:
Takuro
Traxectoria
Takuro casou coa modelo xaponesa Seri Iwahori en maio de 2004. Coñecéronse durante a rodaxe da película Casshern, na que fixo un cameo curto con Hisashi en 2003. Teñen un fillo, nacido en outubro de 2005 e unha filla, nacida en outubro de 2007. Son donos dunha casa nos Ánxeles (California) e outra en Toquio.
Kabir
Traxectoria
Fiador, tecedor e artesán da India, foi criado por unha parella musulmá sen fillos que o atoparon preto do lago Lahara Tara nas inmediacións de Benarés onde viviu o resto da súa vida. A orixe do seu nacemento está rodeado por unha aura de lenda. Outra versión di que foi o fillo abandonado dunha viúva Brahmin que foi adoptado pola parella musulmá.
A tradición di que casou con Loi e tivo dous fillos, Kamal e Kamali. Disque o emperador Sikandar Lodi, enfurecido porque Kabir non o reverenciaba, o aprisionou e torturou mais que finalmente o liberou pola súa sagacidade e intelixencia.
Takuro
Álbums en solitario
Instrumental Collection (1998)
Eucalyptus obliqua
Descrición
É unha árbore que acada os 90 metros de alto, cun toro de até tres metros de grosor Ten un lignotúber, así que as árbores queimadas ou talladas ás veces recupéranse no hábito mallee. Ten unha casca grosa, rugosa, fibrosa, e follas verde con brillo de até 22 centímetros de longo, e 1½ de 7 centímetros de largo. As inflorescencias consisten de sete a 15 flores brancas. Os froitos teñen forma de bocoi miúdo.
Kabir
Traxectoria
Segundo algúns, foi iniciado polo asceta do vishnuísmo Ramananda Swami e, aínda que era analfabeto, os seus poemas transmitíronse oralmente. Máis de 500 dos seus versos permanecen no Guru Granth Sahib.
Takuro
Álbums en solitario
''FLOW of SOUL vol 1. Takuro meets Vanessa Mae'' (2002)
Eucalyptus obliqua
Distribución e hábitat
E. obliqua esténdese polas áreas máis frescas do sueste de Australia. Distribúese desde a Illa Kangaroo, a través de Australia Meridional, en toda Victoria e Tasmania, principalmente ao leste das mesetas en Nova Gales do Sur, cunhas poucas poboacións estendéndose ao sur de Queensland. Polo tanto o rango total de latitude é 28–43½°S. Desenvólvese desde o nivel do mar até elevacións de 1200 msnm nas Mesetas do Norte de Nova Gales do Sur. O clima é húmido ou subhúmido, con temperaturas variando desde frescas até mornas, e unhas precipitacións anuais indo desde os 500 a 2400 mm. Severas xeadas invernais son comúns, e a intensa seca non é común.
Kabir
Traxectoria
Empregou un método socrático, dirixíndose a todos os seres humanos sen distinción de casta, sexo, raza, relixión ou ocupación enfrontándose cos gobernadores invasores mogois, sabios e sacerdotes hindús do seu tempo.
Takuro
Participacións especiais
Together
Kabir
Traxectoria
Predicou a unidade esencial de todas as relixións e foi crítico co hinduísmo e o islam, sobre os seus ritos sen sentido e repetición descoidada de mantras, como di no poema:
Eucalyptus obliqua
Usos
É unha das madeiras duras máis importantes de Australia, ''E. obliqua acostúmase vender con E. regnans (mountain ash) como "freixo de Victoria" (Vic ash) ou "carballo de Tasmania" (Tasmanian oak''). É lixeiramente máis denso que ''E. regnans'' – os estimados de densidade varían de 720 kg/m³ to 830 kg/m³ - e é máis dura tamén. O sámago é cor café pálida, a cerna é cor café. Ten unha textura moi homoxénea, con gran recto ás veces entrelazados, e aneis ben definidos. As veas no eucalipto son comúns.
Takuro
Participacións especiais
Ango
Eucalyptus obliqua
Usos
A madeira ten moderada dureza e forza, mais pouca duración. É fácil de cortar, trabállaselle comodamente, é aglomerada e marcada; é conveniente para se dobrar ao vapor. É na súa maior parte usada para produción de polpa e para construción e manufactura, especialmente en construción de casas, ebanistaría, chans, e moblaxe.
Kabir
Traxectoria
Do hinduísmo aceptou as ideas de reencarnación e a lei do karma, mais rexeitou a idolatría, o ascetismo e o sistema de castas. Do islam acolleu o concepto dun único deus e da igualdade de todos os varóns.
Pradeda
O topónimo Pradeda pode referirse a:
Kabir
Traxectoria
Os seus poemas altamente metafóricos aplícanse a unha filosofía universal. Insistiu na simplicidade e franqueza cara á aproximación ao divino; para el, Deus era a manifestación de todo o espiritual e o material e o achegamento cara a Deus o deber e o pracer de todo ser vivo:
Takuro
Participacións especiais
Zero Landmine
Eucalyptus obliqua
Taxonomía
E. obliqua ten a distinción taxonómica de ser a primeira especie de Eucalyptus descuberta e publicada. Foi por vez primeira colleitada durante a terceira expedición de James Cook; o botanista David Nelson recadou un espécime de Bruny Island, unha illa a cal é parte de Tasmania. Este espécime foi enviado ao Museo Británico en Londres, onde foi examinado polo botánico francés Charles Louis L'Héritier de Brutelle. L'Héritier usouno como especie tipo para o novo xénero, o cal o publicou en 1788. Nomeou o xénero Eucalyptus do grego eu ("bo, ben") e calyptos ("cuberto") en referencia á cuberta do gomo da flor. Deulle á especie o nome obliqua do latín obliquus ("oblicuo"), en referencia ás bases das follas de desigual lonxitude. Polo tanto o nome completo da especie é Eucalyptus obliqua L'Hér. e foi publicado en Sertum Anglicum 18. 1788[1789].
Etimoloxía
Eucalyptus: nome xenérico que provén do grego antigo: eû = "ben, xustamente" e kalyptós = "cuberto, que recobre". En Eucalyptus L'Hér., os pétalos, soldados entre si e ás veces tamén con sépalos, forman parte do opérculo, perfectamente axustado ao hipanto, que se desprende á hora da floración.
obliqua: epíteto latíno que significa "oblicuo".
Sinonimia
Estas especies ten moitos sinónimos:
Takuro
Participacións especiais
ai nante
Say Something
Premio da Crítica Española
Os Premios Nacionais da Crítica Española, concedidos anualmente pola Asociación Nacional da Crítica Literaria e que son os únicos que premian as obras editadas nas catro linguas cooficiais españolas (galego, catalán, éuscaro e castelán) durante o ano anterior, concédense de forma ininterrompida en diferentes cidades do Estado desde o ano 1956, cando resultou galardoado o escritor Camilo José Cela, pola súa obra La catira.
Carecen de dotación económica, concédense durante o mes de abril de cada ano tras a deliberación dun xurado integrado por 22 membros da Asociación Española de Críticos Literarios e premian dúas modalidades, a narrativa e a poesía:
Shalom Ullmann
miniatura|Portada dun exemplar do Talmud.
Shalom Ullmann, nado en Fürth, Baviera (Alemaña) o 27 de febreiro de 1755 e finado en Lackenbach, Burgenland (Austria) o 6 de marzo de 1825, foi un talmudista húngaro que caracterizou os estudos do Talmud no comezo do século XIX.
Foi rabino inicialmente en Fürth e máis tarde en Frauenkirchen, unha vila do condado de Wieselburg (Austria). Foi autor de Dibre Rash (1826), un traballo que contén notas a varios tratados do Talmud. Tivo dous fillos, Shlomo Zalman (1792-1863) e Avraham (1791-1848). O seu fillo Avraham e o seu neto David tamén serviron como rabinos de Lackenbach.
Tofaş S.K.
O Tofaş Spor Kulübü é un club profesional de baloncesto da cidade de Bursa, Turquía. O equipo compite na TB2L, a segunda categoría do baloncesto turco. Disputa os seus partidos no Tofaş Nilüfer Spor Salonu con capacidade para 7.500 espectadores. O equipo está patrocinado polo fabricante automolístico Tofaş.
Historia
En 2000 o club conseguiu o seu segundo título de Liga consecutivo e segundo da súa historia.
Competicións dométiscas
Liga de Turquía Copa de Turquía Supercopa:
Edicións Fervenza
Descrición
Publicou máis de 200 títulos, incluíndo a colección de teatro "A Pinguela" que conta con preto de 100 títulos. O primeiro libro que publicou, en xaneiro do ano 2000, foi As Cometas da Vida de Xosé Luna, que foi o director durante quince anos. O actual director é Manuel Núñez Espiño. Olimpio Arca Caldas e Avelino Pousa Antelo foron presidentes de honra.
San Mamede de Lousada
Hai dúas parroquias co nome de San Mamede de Lousada:
Reprodución sexual
miniatura|250px|dereita|No primeiro estadio dun ciclo de reprodución sexual típico, a "[[meiose", o número de cromosomas redúcese do número diploide (2n) a un número haploide (n). Durante a fecundación, os gametos haploides fusiónanse para formar un cigoto diploide e o número orixinal de cromosomas queda restaurado.]]
A reprodución sexual é unha forma de reprodución que se realiza por medio da fusión de dous tipos de células reprodutoras especializadas chamadas gametos. Nos animais eses gametos son o óvulo e o espermatozoide. Ás veces poden funcionar como gametos núcleos de células, como os núcleos do gran de pole das plantas ou gametanxios, como en certos fungos. Os gametos adoitan ser distintos morfoloxicamente (anisogametos), e xeralmente o feminino é máis grande e inmóbil, pero en protistas poden ser iguais (isogametos). Os gametos normalmente orixínanse por un tipo de división celular especial chamado meiose, pero nos gametófitos haploides de musgos e fentos e nalgúns protistas os gametos fórmanse por mitose. Durante a meiose prodúcese a recombinación xenética entre os cromosomas homólogos de procedencia materna e paterna, o que aumenta a variabilidade xenética dos gametos. Os gametos formados por meiose teñen a metade de cromosomas que a célula que iniciou a meiose (por exemplo, nos humanos as células teñen 46 cromosomas -ou 23 pares- e orixinan gametos de 23 cromosomas). Os dous gametos fusiónanse durante a fecundación xerando un cigoto, no que se mesturaron o material xenético de ambos os gametos (e, por tanto, do pai e da nai). A división por sucesivas mitoses do cigoto inicia o desenvolvemento do novo individuo nos organismos multicelulares, como os animais e as plantas, para a maioría dos cales a reprodución sexual é a principal forma de reprodución e nalgúns casos a única. Moitos organismos combinan nos seus ciclos vitais fases de reprodución sexual e asexual.
A selección sexual é un modo de selección natural na cal algúns individuos da poboación se reproducen máis que outros porque son mellores á hora de conseguir parellas para reproducirse. Foi descrita como "unha poderosa forza evolutiva que non existe nas poboacións asexuais."
Os procariotas non teñen reprodución sexual propiamente dita, pero teñen mecanismos parasexuais de intercambio xenético entre individuos que lembran en certa medida o intercambio que se produce na reprodución sexual, pero que supoñen o intercambio dunha cantidade moi pequena de xenes e non xeran descendencia (o número de células segue sendo o mesmo do inicio), polo que non se pode falar de reprodución. Estes procesos supoñen unha transferencia horizontal de xenes. Entre eles están a conxugación bacteriana, a transformación e a transdución.
Evolución
A primeira evidencia fosilizada da reprodución sexual en eucariotas data do período esteniano da era mesoproterozoica, aproximadamente hai entre mil e mil douscentos millóns de anos.
Propuxéronse varias explicacións sobre por que se desenvolveu a reprodución sexual e por que se mantivo. Estas razóns inclúen a loita contra a acumulación das mutacións deletéreas, incremento da taxa de adaptación a ambientes cambiantes, que teñen que ver coa competición, ou enmascaramento de mutacións deletéreas. Todas estas ideas sobre por que a reprodución sexual se mantivo teñen apoios, pero finalmente o tamaño da poboación é o que determina se a reprodución sexual é beneficiosa. As poboacións máis grandes parecen responder máis rapidamente aos beneficios obtidos pola reprodución sexual que as poboacións de tamaños de poboación menores.
O mantemento da reprodución sexual foi explicado por teorías que operan a varios niveis de selección, aínda que algúns destes modelos son discutidos.
Os novos modelos que se presentaron en anos recentes suxiren que hai unha vantaxe básica da reprodución sexual en organismos complexos que se reproducen lentamente. A reprodución sexual permite que estas especies exhiban características que dependen do ambiente específico no que habitan, e das estratexias de supervivencia particulares que empregan.
Selección sexual
Para reproducírense sexualmente, tanto machos coma femias necesitan atopar unha parella. Xeralmente a elección de parella en animais fana as femias, mentres que os machos compiten entre eles para que os escollan. Isto pode facer que os organismos fagan grandes esforzos para conseguir reproducirse, como combater e exhibirse, ou producir características extremas causadas pola retroalimentación positiva chamada selección desbocada de Fisher (Fisherian runaway). Deste modo, a reprodución sexual, como forma de selección natural, ten un efecto sobre a evolución. O dimorfismo sexual consiste na diferenza nos trazos fenotípicos básicos entre machos e femias da mesma especie. O dimorfismo encóntrase nos órganos sexuais e nas características sexuais secundarias, tamaño corporal, forza física e morfoloxía, ornamentación biolóxica, comportamento e outros trazos corporais. Porén, a selección sexual só se pode producir ao longo dun extenso período de tempo, que leva ao dimorfismo sexual.
Proporción sexual
Agás algunhas avespas eusociais, os organismos que se reproducen sexualmente teñen unha proporción de sexos de 1:1 de nacementos de machos e femias. O estatístico e biólogo inglés Ronald Fisher delineou unha explicación disto chamada principio de Fisher. Baséase no seguinte:
Fecundación e copulación
miniatura|Copulación e fecundación interna en dípteros.
Alimentación do embrión
A reprodución sexual pode clasificarse en tres grandes tipos segundo o modo en que se alimente o embrión durante o seu desenvolvemento. Podemos distinguir os seguintes tipos de reprodución sexual: ovípara, ovovivípara e vivípara. miniatura|dereita|Ovos do crocodilo do Nilo. miniatura|250px|[[Hemianax papuensis poñendo ovos, agarrada polo macho.]] miniatura|dereita|Cría de canguro aínda en estado de embrión dentro da bolsa marsupial da nai agarrado a unha mamila.
Plantas
No ciclo vital das plantas hai unha fase de produción de esporas que se realiza por meiose e que se denomina fase de esporófito. As esporas xerminan asexualmente dando lugar a unha planta chamada gametófito, que realiza a reprodución sexual. Os gametófitos dos distintos grupos de plantas varían en tamaño e importancia. Nas anxiospermas os gametófitos son moi pequenos e teñen moi poucas células e son, simplemente, o gran de pole e o saco embrional situado no pistilo, mentres que o esporófito é a planta que se ve. Nos fentos o gametófito é algo máis grande, pero tamén de reducido tamaño comparado co esporófito (este é a planta de fento que se ve). Ao contrario nos musgos o gametófito é grande e constitúe a fase máis importante do seu ciclo vital. Esta alternancia entre esporófito e gametófito denomínase alternancia de xeracións.
Plantas con flor
miniatura|dereita|As flores son os órganos sexuais das plantas anxiospermas. Nas anxiospermas a reprodución sexual ten lugar nas flores. Os detalles varían segundo o grupo de plantas, pero é característico que se produce unha dobre fecundación. En xeral, na antera dos estames da flor prodúcese o gran de pole (gametófito masculino) que contén células e núcleos que funcionan como gametos. Nos primordios seminais do ovario do pistilo da flor está o saco embrional (gametófito feminino) que contén a ovocélula ou oosfera ou gameto feminino e outras células. O paso do pole desde o estame ao pistilo denomínase polinización, que se realiza normalmente polo vento ou levado por animais. A maioría das plantas teñen polinización cruzada (entre distintos individuos), pero algunhas teñen autopolinización (pode autofecundarse a mesma flor). Cando o pole chega ao estigma do pistilo crécelle un longo tubo polínico que chega ata o saco embrional no fondo do pistilo. Os gametos masculinos baixan polo tubo polínico, entran no saco embrional e alí vai ter lugar unha dobre fecundación. Un dos núcleos haploides do pole fusiónase coa ovocélula haploide e forma o cigoto diploide, que dará lugar ao embrión da planta, e o outro núcleo haploide do pole fusiónase co núcleo endospérmico do saco embrional, que é diploide, e como resultado se orixinará un tecido triploide chamado endosperma que almacena substancias de reserva. O saco embrional desenvólvese orixinando a semente que contén no seu interior o embrión, mentres que os tecidos do ovario do pistilo crecen formando o froito, que envolve as sementes.
Pteridófitas (fentos)
Entre as pteridófitas están os Psilotum, Lycopodium, Selaginella, Equisetum e, os máis coñecidos, que son os fentos. A planta visible dun fento é un esporófito diploide produtor de esporas haploides por meiose. O esporófito é a fase principal do ciclo vital destas plantas. As esporas libéranse e xerminan producindo pequenos gametófitos haploides verdes e con forma xeralmente acorazonada, que pasan desapercibidos. O gametófito posúe anteridios e arquegonios onde se forman por mitose os gametos haploides. Os anteridios orixinan os gametos masculinos (anterozoides) flaxelados e móbiles. Nos arquegonios fórmanse os gametos femininos ou oosferas inmóbiles, que nunca saen de alí. Cando a chuvia ou o resío molla ao gametófito, os anterozoides nadan co seu flaxelo ata chegar aos arquegonios, penetran neles e fusiónanse coa oosfera, orixinando un cigoto diploide. O cigoto crece por mitose e forma o esporófito, mentres que o gametófito desaparece. A diferenza das plantas con flor, os fentos necesitan auga para realizar a fecundación, xa que o anterozoide se despraza nadando.
Briófitas (musgos)
miniatura|Musgo. O tapiz verde son os gametófitos e os pedúnculos que se erguen son os esporófitos. Entre as briófitas, están as hepáticas, os antocerotas e os musgos. Presentan tamén unha alternancia de xeracións entre unha xeración gametofítica e outra esporofítica. Nun musgo o esporófito diploide é simplemente un filamento cun esporanxio na parte superior e non é fotosintético. A misión do esporófito é formar esporas haploides por meiose. As esporas xerminan asexualmente orixinando o gametófito haploide. Os gametófitos son fotosintéticos e constitúen os tapices verdes de musgo que vemos. A diferenza das outras plantas, nas briófitas o gametófito é a fase principal do ciclo. O gametófito contén anteridios e arquegonios onde se formarán por mitose gametos haploides, que son anterozoides flaxelados masculinos e oosferas inmóbiles femininas. Cando o gametófito está mollado o anterozoide nada ata o arquegonio e unha vez alí fecunda a oosfera alí situada, orixinando un cigoto. Por tanto, as briófitas dependen tamén da auga para a fecundación. O cigoto dá lugar por sucesivas mitoses a un esporófito diploide que crece sobre o gametófito e vive a costa del (o gametófito non dexenera e segue sendo a planta principal). Os detalles da reprodución varían nos distintos grupos de briófitas. Nalgunhas especies de briófitas cada planta é dun sexo, e noutras cada planta produce gametos de ambos os sexos.
Fungos
Os fungos poden reproducirse asexualmente por esporas ou de forma vexetativa, pero teñen tamén unha reprodución sexual que pode ser de distintos tipos segundo o grupo considerado. Nos fungos superiores a reprodución por esporas realízase no cogomelo, mentres que a sexual realízase no micelio que está enterrado no substrato. Na súa reprodución sexual, algúns fungos producen gametos que se fusionan (gametogamia), que poden ser isogametos, anisogametos ou oogametos. Noutros grupos fusiónanse gametos (ou esporas de tipo conidios) con gametanxios (gametogametanxiogamia ou conidiogametanxiogamia). Tamén se poden fusionar gametanxios enteiros (gametanxiogamia). Noutros grupos fusiónanse dúas células normais non diferenciadas como células sexuais, o que se chama somatogamia. Os gametanxios que poden aparecer nalgúns tipos de fungos son estruturas multicelulares, pero non están envoltos por unha parede pluricelular, e segundo o grupo de fungos e características reciben o nome de gametanxios, espermatogonios, espermatanxios, oogonios ou ascogonios.
Walt Ader
Walt Ader nado o 15 de decembro de 1913 en Long Valley, Nova Jersey e finado o 25 de novembro de 1982 en Califon, Nova Jersey foi un piloto de carreiras americano.
Durante a súa andaina nas carreiras, Ader residía en Bernardsville, Nova Jersey.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
nResultados na AAA
(clave) (carreiras en grosa indican pole position)
Dagr
miniatura|dereita|150px|Dagr cabalgando nunha pintura do [[século XIX de Peter Nicolai Arbo.]] Dagr ("día", en escandinavo moderno: Dag, en islandés moderno : Dagur) era, na mitoloxía nórdica, o deus do día, fillo de Delling (deus do crepúsculo) e Nótt (deusa da noite). Dagr, cruza a través do unha carruaxe empuxada por un cabalo chamado Skinfaxi. A melena de Skinfaxi alumea o ceo e a terra polo día. O cabalo equivalente de Nott, Hrimfaxi, alumea a noite.
Operación Xaguar
A Operación Xaguar foi unha operación militar que tivo lugar en Omán, na Guerra de Dhofar.
David el Gnomo
David el Gnomo é unha serie de debuxos animados española que se emitiu entre 1985 e 1986. Conta as aventuras do gnomo David e a súa familia, cun importante fondo educativo en temas como ecoloxía, amizade e xustiza.
Está baseada nos libros Leven en werken van de Kabouter e Het leven der kabouters, dos neerlandeses Will Huygen e Rien Poortvliet, escritor e ilustrador, respectivamente.
Karla Avelar
Karla Avelar, nada en 1978, é unha activista polos dereitos das persoas trans do Salvador. É a Directora Executiva de Comcavis Trans.
Traxectoria
Recibiu varias ameazas de morte, e sobreviviu a varios intentos de asasinato. O primeiro intento de asasinato foi en 1992, cando era só unha adolescente, foi capaz de desarmar ó seu asaltante que lle sacou un.45.
En 2008 fundou a organización de apoio ás persoas trans chamada COMCAVIS TRANS, que naceu como a resposta ás necesidades que sentían as mulleres trans que participaban nos distintos grupos de apoio (persoas con SIDA) de sentirse discriminadas, non representadas e non obter a información requirida segundo as súas propias necesidades.
Foi finalista do premio Martin Ennals para Defensores dos Dereitos Humanos no ano 2017.
A Granda, Ramil, Castro de Rei
A Granda é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Adahuesca
Adahuesca (Adagüesca en aragonés) é un concello da comarca Somontano de Barbastro na provincia de Huesca, situado na parte vertente sur da Serra de Guara. Boa parte do termo municipal está situado dentro do Parque natural da Serra e dos Canóns de Guara. Ten unha extensión de 52,30 km² e contaba con 172 habitantes no 2018. dereita|225px
Voo 427 de Indian Airlines
O voo 427 de Indian Airlines foi un Boeing 737 implicado nun secuestro ocorrido na India entre os días 24 e 25 de abril de 1993. Comandos da Garda de Seguridade Nacional (NSG) rescataron os 141 reféns no avión no aeroporto de Amritsar. O único secuestrador, Mohammed Yousuf Shah, morreu 5 minutos despois de que os comandos entrasen no avión, antes de que puidese reaccionar e ferir algún dos reféns. O rescate recibiu o nome en código de Operación Ashwamedh.
Secuestro
O voo IC427 de Indian Airlines engalou de Delhi ás 13:57 con 6 tripulantes e 135 pasaxeiros a bordo. Durante o voo un pasaxeiro, que nun primeiro se identificou a si mesmo como Syed Salauddin, afirmou que levaba pistolas e unha granada de man, e solicitou que o avión voase a Cabul. Ás 14:43 o control de tráfico aéreo de Delhi recibiu unha mensaxe informando do secuestro do avión e que se dirixía cara a Cabul.
O control de tráfico aéreo de Lahore negouse a permitir que o avión entrase no espazo aéreo de Paquistán, e o voo regresou á India despois de dar voltas sobre Lahore. Finalmente o avión aterrou en Amritsar, na India, ás 15:20. O secuestrador demandou repostar e solicitou novamente voar a Cabul. O grupo de xestión de crises do goberno da India e o comité central no aeroporto de Delhi respostaron á situación. O vicecomisario e o superintendente da policía do distrito de Amritsar foron enviados ao aeroporto para negociar co secuestrador. Ás 18:00 chegou a Amrtisar o director xeral da policía de Punjab, e fíxose cargo das negociacións. Porén, o secuestrador mantívose firme na súa demanda, e incluso realizou un disparo de advertencia que perforou o avión.
Operación da NSG
Despois de que o secuestrador disparase, o grupo de xestión de crises enviou un equipo de comandos da NSG a Amritsar. Mentres tanto, aconsellouse aos negociadores que continuasen falando co secuestrador para desgastalo. Ás 23:00 o secuestrador declarou que voaría o avión se non se cumprían as súas demandas. O grupo de xestión de crises entón dirixiu os comandos e os negociadores para asaltar o avión. Durante as dúas seguintes horas, o equipo avaliou a situación do terreo e planeou a operación. Ás 01:00 do 25 de abril, uns 60 comandos rodearon e asaltaron o avión. O secuestrador foi sorprendido pola súpeta entrada dos comandos no avión. Antes de que puidese reaccionar e disparar, un comando disparoulle cunha pistola silenciada. A operación rematou en cinco minutos, ás 01:05, sen ningúnha vítima ou ferido entre os reféns nin máis danos no avión.
Consecuencias
O secuestrador, despois identificado como Mohammed Yunus Shah, foi entregado á policía local. Finalmente sucumbiu ao disparo de pistola ao ser trasladado a un hospital. A policía atopoulle dúas pistolas de 9 mm cargadas. As autoridades indias afirmaron que o secuestrador era membro de Hizbul Mujahideen, pero o grupo negou calquera responsabilidade.
Taralezhite se razhdat bez bodli
Taralezhite se razhdat bez bodli (en Таралежите се раждат без бодли) é un filme búlgaro de 1971 dirixido por Dimitar Petrov. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Melbourne de 1972. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 44ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estación de Pontecesures
Pontecesures é unha estación de tren de Adif, situada na vila de San Xulián, no concello de Pontecesures, na provincia de Pontevedra. Está situada na liña A Coruña-Vigo.
Os Torrentes, Anca, Neda
Os Torrentes é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Segunda división española 1931/32
A tempada 1931–32 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 4º edición do campionato, sendo o primeiro celebrado baixo o novo réxime do país, a Segunda República.
Clasificación
<FONT color="red">1</FONT> O Catalunya FC descendeu a Terceira División tras retirarse do campionato, quedando tecnicamente con 0 puntos na clasificación.
Resultados
A falta de 3 partidos retirouse o Catalunya, dándose por non xogados os seus partidos.
La Defensa (Noia)
La Defensa foi un periódico editado en Noia en 1906.
Historia e características
Publicación de carácter quincenal, apareceu o 13 de marzo de 1906. Dirixida por Arturo García Rudiño, incluíu artigos e poemas de Heraclio Pérez Placer. Só editou 12 números, cesando o 28 de agosto dese ano.
Oa, Xavestre, Trazo
Oa é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 90 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 48 eran homes e 42 eran mulleres.
A Parola, Xavestre, Trazo
A Parola é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Estación de Cornes
Cornes foi a estación de viaxeiros de Santiago de Compostela até a inauguración da actual terminal en 1943.
Coa súa apertura en 1873, converteuse nunha das dúas cabeceiras da primeira liña de ferrocarril galega: Santiago-Carril. Foi construída no desparecido termo municipal de Conxo, o que motivou que o consistorio santiagués perseguise a anexión deste territorio.
Coa apertura do traxecto Santiago - A Coruña da liña Zamora - A Coruña en 1943, RENFE estrearía tamén unha nova estación pasante, onde confluiría a nova liña procedente de Ourense - Empalme coa Santiago - Redondela, ficando Cornes así relegada a terminal de mercadorías durante varias décadas até o seu progresivo abandono.
En 2009, xa coa praia de vías levantada desde había anos e reurbanizada, o antigo predio principal da estación de Cornes reabría como Casa das Asociacións, acubillando actividades veciñais e dependencias municipais.
Úrsula de San Diego
Úrsula de San Diego, nada en Puebla de Don Fadrique en 1570 e finada en Granada o 22 de outubro de 1622, foi unha escritora e relixiosa española do Século de Ouro.
Traxectoria
Era filla de fidalgos cunha situación económica delicada, que se dedicaban á agricultura. Con 24 anos ingresou no Convento da Nosa Señora dos Anxos de Baza. Anos despois Juan Orozco de Covarrubias, bispo da diocese de Guadix, quixo introducila como monxa corista no Convento de relixiosas franciscas de Guadix, mais a idea non foi adiante. Úrsula solicitou admisión no convento de Capuchinas de Granada, e o 12 de maio de 1615 tomou de novo o hábito como lega. Profesou dous anos máis tarde.
Planeta Nove
right|miniatura|295px|Estímase que o Planeta Nove debería ser semellante en tamaño a [[Neptuno. ]] Planeta Nove (en inglés: Planet Nine) é o nome provisional dado a un hipotético gran planeta xeado que existiría no Sistema Solar exterior polos astrónomos do Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) en xaneiro de 2016. De acordo a informes de prensa, Brown considera as posibilidades de existir do planeta dun 90%.
Detección
O planeta, que non foi observado directamente, explicaría correlacións nas órbitas de seis obxectos estábeis do Cinto de Kuiper que, segundo a simulación, só ocorrerían cun 0,007% de probabilidade por azar.
Vantage Point
Vantage Point é o quinto álbum da banda belga de rock alternativo dEUS, editado o 18 de abril do 2008. Este é o primeiro álbum do grupo que conta coa mesma formación que o disco anterior e tamén o primeiro en ser gravado no seu propio estudio en Borgerhout, preto de Antuerpen.
A Corredoira, Anca, Neda
A Corredoira é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 12 mulleres.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.