cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnor
Trala Guerra do Anel e a coroación de Aragorn como rei do Reino Unificado, o reino empezou a súa reconstrución.
Abeixón, Tállara, Lousame
Abeixón é un lugar da parroquia de Tállara no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 62 habitantes (31 homes e 31 mulleres).
Este lugar atópase a 6 quilómetros da capital do concello.
Deíxe
A deíxe fai referencia á localización e identificación dos elementos extralingüísticos cuxa interpretación pode variar dependendo de determinados factores que forman parte do contexto. Póñense en relación as persoas, obxectos, eventos, procesos e actividades das que se fala ou ás que se alude, co contexto espazo-temporal creado e sostido pola enunciación.
Á deíxe tamén se lle pode chamar "forese" (adx. fórico). Se ben a forese implica unha referencia por parte dunha unidade lingüística a outra ou outras unidades lingüísticas, ben situadas previamente (anaforese, anafórico) ou despois (cataforese, catafórico); cf. anáfora e catáfora.
11D428
11D428 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado polos satélites de recoñecemento rusos Yantar-2K.
Características
Os motores 11D428 eran fabricados pola casa Malnikov e funcionaban alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Usáronse nos satélites Yantar-2K como propulsión orbital, con oito motores 11D428 por satélite. Tiñan un pulo de 110 N e eran capaces de 40 000 encendidos.
Yucca schidigera
A Yucca schidigera Roezl ex Ortgies, a iuca de Moxave, é unha especie de planta de flores pertencentes á familia Agavaceae. É nativa do Deserto de Moxave e do Deserto de Sonora, ao sueste de California, Baixa California, sur de Nevada e oeste de Arizona.
A iuca de Moxave é unha pequena árbore perenne que acada os cinco metros de altitude cunha densa coroa de follas dispostas cubrindo o final do tronco basal. A codia é de cor gris-marrón e está recuberto polas follas mortas preto da cima. As follas son de 30-150 centímetros de lonxitude e 4-11 centímetros de ancho na base, cóncavo-convexas, grosas, moi ríxidas e de cor amarela-verdosa a azul-verdosa.
As flores son de cor branca e algunhas veces con tonalidades púrpuras, acampanadas e de 3-5 centímetros de lonxitude que se producen en compactos grupos de 60-120 centímetros de altura ao final do talo. O froito é unha cápsula carnosa e verde que ao madura torna coriácea e marrón escuro de 5-11.5 centímetros de lonxitude a 3-4 centímetros de ancho a finais do verán.
Crece nos desertos rochosos e Creosota entre os 300-1200 metros de altitude, raramente sobre os 2500 m. Faille falta moito sol e unha excelente drenaxe. Está relacionado coa Yucca baccata, que se desenvolve nas mesmas áreas.
Formalismo ruso
O formalismo ruso é un movemento de crítica literaria xurdido en Rusia entre 1914 e os anos 30.
Partindo de que o formalismo ruso modificou as súas posturas con respecto aos conceptos de arte, literatura e texto no transcurso do século XX, e abriu o camiño da nova crítica angloamericana (New criticism) e da crítica marxista, debemos dar bases para unha proxección xeral das intencións do formalismo dende un principio. Segundo Raman Selden, os formalistas rusos interesábanse en establecer un método científico que puidese estudar seriamente a literatura. Para tal fin, os formalistas tiñan que illar o obxecto, a obra en si, do suxeito-creador da mesma e limitarse ao estudo da forma en que funcionan os recursos literarios na obra; a súa suma definiría o concepto de literatura.
A arte como recurso e a narrativa
O enfoque, para esta primeira etapa, sostén que a literatura é unha estrutura peculiar da linguaxe, cuxa peculiaridade baséase en que o seu uso está fóra de calquera utilidade pragmática. Ademais disto, a súa calidade de obxecto elaborado, fai que se diferencie da linguaxe práctica.
Para definir as técnicas utilizadas polos escritores para producir efectos específicos, Viktor Shklovsky proporcionou o concepto de desvío ou estrañamento. Sostiña que o cotián facía que se "perdese a frescura da nosa percepción dos obxectos", facía de todo algo automatizado. Como salvador dese medio alienado pola automatización, fai entrada triunfal a arte. A súa técnica de salvación consistiría en facer estraños os obxectos "crear formas complicadas, incrementar a dificultade e a extensión da percepción, xa que, en estética, o proceso de percepción é un fin en si mesmo e, polo tanto, debe desenvolverse". Como se ve, o estrañamento non afecta á percepción, senón á presentación da percepción. Ao proceso de presentación, Shklovsky denomínao revelar unha técnica.
En consecuencia, Shklovsky crea o concepto de desautomatización como mecanismo de creación da literariedade na linguaxe: é a ruptura de automaticidade da percepción. O estrañamento ante o non coñecido. Hai ruptura significante-significado. Un proceso de desautomatización é a metáfora, porque debemos realizar un proceso de comprensión para atinxir o verdadeiro significado desas palabras metafóricas, ao privalas dunha relación directa. Así pois, unha obra é literaria non pola súa cantidade de metáforas, senón pola desautomatización das mesmas. Buscar un xeito de presentar as cousas como nunca vistas, singularizándoas, sacándoas de contexto para facelas rechamantes.
Outra das innovacións na primeira etapa do formalismo ruso, é na modificación do termo trama. Para Aristóteles trama é a "disposición artística dos acontecementos que conforman a narración". O formalismo estende este concepto, ao incluír os recursos utilizados para prolongar ou interromper a narración cuxo efecto sería a de impedir que os acontecementos narrados sexan tomados automaticamente.
Á unidade de trama máis pequena, Boris Tomashevsky defínea como motivo². Segundo este formalista, o foco en potencial da arte está naqueles motivos que non son esenciais para a narración. Nun proceso maior, en que o tema, as ideas e as referencias á realidade preséntanse como escusa do escritor para xustificar os recursos formais; estes procesos exteriores e non literarios foron chamados por Shklovsky motivación.
Posteriormente, Jonathan Culler enfoca o termo de motivación: "Asimilar ou interpretar algo é colocalo no interior das formas de orde que a cultura posibilita e, polo xeral, isto lévase a cabo falando sobre iso nun discurso que a cultura entende polo natural". Ante unha páxina chea de motivos, de imaxes desordenadas, preferimos naturalizala, insistimos en borrar a súa textualidade para crear unha realidade á parte da cotiá. A idea antiga dos primeiros formalistas de que só o texto pode explicarse separando a expresión do contido, é modificada por formalistas posteriores, como se verá máis adiante.
O dominante
O problema de que os elementos dunha a obra poidan permitir a automatización, e que o recurso da desautomatización puidese realizar distintas funcións estéticas, fixo que os formalistas considerasen as obras literarias como sistemas dinámicos onde os elementos interactúan nun escenario de fondo, de acordo a un guión central. Ese guión central, ou dominancia sobre os outros elementos, defíneo Roman Jakobson como dominante, así: "É o compoñente central dunha obra de arte que rexe, determina e transforma os demais". A noción de estrañamento tamén se modifica a un plano que implica un cambio e desenvolvemento histórico. A antiga postura de que o texto literario sexa estudado por medio de categorías universais, é avaliada e condicionada por un estudo historicista da función dominante e demais grupos de elementos. Pero Mikhail Bakhtin dá un paso máis.
A escola de Bakhtin
Nesta etapa do formalismo, Bakhtín dá un enfoque marxista á lingüística de Saussure. Devandito enfoque programaba que toda ideoloxía non pode separarse da súa materia social, a linguaxe.
Pola mesma liña, Valentin Volokinov propón que as palabras "eran signos sociais, dinámicos e activos, capaces de adquirir significados e connotacións distintas para as diversas clases sociais, en situacións sociais e históricas diferentes". Bakhtin proxectou esta dinámica visión da linguaxe ao campo de crítica literaria. Unha das achegas da crítica é considerar certo tipo de obras, por exemplo, a de Dostoievski; como unha polifonía de voces contractuais: "Non se intentará de orquestrar os diversos puntos dos personaxes. A conciencia destes non se funde coa do autor nin se subordina, ao seu punto de vista, senón que conserva a súa integridade e independencia: Non son só obxectos do universo do autor, senón suxeitos ao seu propio mundo significante". Todo isto en conxunción co feito social que enmarca os posibles situacionais dos personaxes.
Bakhtin tamén refuga a noción de que a obra é unificada. Ao contrario, a obra resistiríase a unha unificación textual, podendo posuír diversos niveis de dominantes cos seus respectivos elementos funcionais.
Finalmente, o entronque do formalismo conduce á crítica marxista. Tanto os formalistas como a nacente crítica marxista consideran que as estruturas, o conxunto específico de recursos, o catálogo de obras, o corpo de xéneros, son inseparables ao medio social que o produce, e ás ideas predominantes de moda. E é onde nace a función estética: a arte como produto da sociedade.
Outros formalistas
No ámbito hispánico foron especialmente seguidas as achegas de Yuri Lotman e Fernando Lázaro Carreter.
Dale Crover
Dale Crover, nado o 23 de outubro de 1967 en Aberdeen, Washington, é o batería da banda Melvins. Toca tamén en The Men of Porn e por un tempo tocou con Nirvana. Tamén toca a guitarra e canta na banda Altamont. Dende xaneiro do 2009 toca a batería nos directos de Fantômas.
Retablo
miniatura|Retablo na catedral de Roskilde, [[Dinamarca.]] O retablo é unha construción de madeira, de mármore ou doutro material, labrada, que queda por tras ou por riba do altar e que, normalmente, inclúe un ou máis paneis, pintados ou en baixorrelevo.
Características
Alén da súa riqueza visual e da súa complexidade presentada na súa confección material, os retablos xeralmente tamén comportan múltiplas mensaxes e significados non sempre aparentes a primeira vista. Por exemplo, no retablo dos apóstolos de Friedrich Herlin (ver a fotografía ao lado), ao aumentar a imaxe, pódese constatar que nun dos paneis laterais menores (á dereita) o artista ilustrou a circuncisión de Xesús.
miniatura|O retablo dos doce [[apóstolos por Friedrich Herlin (1466), St. Jakobs-Kirche (igrexa de san Xacobo), Rothenburg (ob der Tauber), Alemaña.]]
miniatura|O retablo da [[Basílica de Nosa Señora do Pilar de Zaragoza, Aragón, España, por Damián Forment é un exemplo de construción en pedra.]]
En culturas diferentes ao cristianismo europeo, como moitas atopadas na Asia (budismo, hinduísmo, xintoísmo etc), tamén xurdiron, en diferentes épocas, expresións artístico-relixiosas cuns padróns semellantes aos do retablo, formados tamén por partes ou paneis detallados con ricos aderezos e detalles visuais, sempre co obxectivo de axudar aos devotos a alcanzar comuñón cun estado espiritual elevado e non mundano.
Hiperión (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Hiperión (en grego antigo Ὑπερίων, que camiña nas alturas, ou que vai por riba) é un dos Titáns, fillo de Urano (o Ceo) e Xea (a Terra).
Mitoloxía
Segundo Hesíodo, casou coa súa irmá a titánide Tía (ou Tea) (tamén chamada Eurifaesa), coa que tivo tres fillos: Helios (o Sol), Selene (a Lúa) e Eos (a Aurora):
Hiperión desenvolve un papel practicamente nulo nos cultos gregos e na súa mitoloxía, limitándose a aparecer na lista dos doce Titáns. Polo seu nome, o que vai por riba da Terra, foi identificado con Helios e, finalmente, con Apolo. Na Teogonía de Hesíodo e na Odisea de Homero, o sol recibe o nome de Hyperonides (fillo de Hiperión). Na literatura grega posterior, Hiperión sempre se distingue de Helios.
Non se conservou ningunha imaxe de Hiperion, pero no friso sur do altar de Pérgamo si que se representa a súa esposa, Tía, acompañada das figuras dos fillos Helios e Selene.
Don Winslow
Don Winslow, nado en Nova York o 31 de outubro de 1953, é un escritor estadounidense recoñecido polas súas novelas negras e de crime e misterio.
Traxectoria
Estudou xornalismo e historia africana na Universidade de Nebrasca. En Suráfrica traballou como xornalista e investigador na Universidade de Cidade do Cabo e despois comezou a residir en Julian, California. Foi detective privado e guionista de cine e televisión, e dúas das súas obras foron levadas ao cine.
En 2015 obtivo o IX Premio RBA de Novela Policíaca pola súa obra The Cartel, continuación da súa aclamada novela de 2005 The Power of the Dog.
Albino Núñez Domínguez
Albino Núñez Domínguez, nado en San Pedro da Mezquita (A Merca) o 13 de decembro de 1901 e finado en Ourense o 7 de febreiro de 1974, foi un escritor, pedagogo e poeta galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense. Exerceu de mestre en Amoroce (Celanova) e Maceda. Integrouse na Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO), que chegou a presidir. En 1932 ATEO decidiu editar a revista pedagóxica Escuela del Trabajo e encargoulle a Albino a súa dirección. Imprimiulle un carácter marcadamente técnico-pedagóxico, rexeitando de pleno o pernicioso memorismo e o excesivo intelectualismo da época e introducindo os métodos da Escola Nova, baseados nas máis recentes doutrinas pedagóxicas e en tentativas empíricas para a súa realización. Foi o primeiro medio de difusión que fixo chegar ás escolas da provincia ourensá as novas técnicas pedagóxicas (Montessori, Kerschensteiner, Decroly, Dewey, Cousinet etc...).
Aprobou a oposición ao Corpo de Directores Escolares e foi trasladado ao Grupo Escolar «Concepción Arenal» da Coruña, onde seguiu desenvolvendo as novas técnicas escolares, establecendo «novos fins» da educación e orientando para eses fins a obra social da escola «por medios psicobiolóxicos de adaptación do comportamento». Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e tivo que dedicarse ao ensino privado, primeiro en Lugo, e máis tarde en Ourense, onde funda, en 1949, o centro de ensino Estudios Galicia. O centro prestaba atención á formación de mestres que logo levarían ás súas aulas as novas técnicas de ensino.
En agosto de 1959 foi rehabilitado, primeiro como mestre e logo como director escolar, ocupando o seu último destino na Estrada (Pontevedra). Faleceu en Ourense o día 7 de febreiro de 1974.
Obra
Gran parte da obra de Albino Núñez Domínguez permanece inédita. Entre os traballos da súa autoría figuran:
É autor do libro Temas de pedagogía (1963), onde está recollido o seu ideario educativo, baseado nas súas experiencias persoais e en profundas lecturas dos pedagogos do seu tempo. Libro curioso na súa orixe (naceu como resultado das súas leccións orais ditadas aos alumnos, que actuaron a modo de amanuenses recollendo con fidelidade as súas palabras e facendo posible a súa edición), nel aborda, na súa case totalidade, a problemática educativa, caracterizándose pola súa gran capacidade de sínteses e pola súa claridade de exposición. Defende a escola activa e funcional, o respecto á liberdade do educando e propugna o método heurístico-socrático como o máis idóneo para chegar ao coñecemento da ciencia, método cuxa mecanización actual segue constituíndo a base do ensino programado.
Colaboracións en prensa
Á parte da súa labor educativa, Núñez Domínguez realizou estudos xeográficos, de toponimia, literarios, traducións ao galego poemas de Antonio Machado e diversas colaboracións na prensa, como en: La Región, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, La Noche, Lar, Vieiros, ABC, El Pueblo Gallego e Irmandade (Caracas).
Recoñecementos
O CEIP de Casar do Mato (Ourense) leva o seu nome por proposta da Corporación municipal (1980).
Ítaca
A illa ten unha superficie de 117 km² e unha poboación de 3.000 habitantes. A súa capital é a localidade de Vathí (Βαθύ). Outros núcleos de poboación son: Stavros, Anogi, Exogi e Perachori.
A illa posúe varias baías, e é tan fechada que fai lembrar un lago. No medio da illa, a baía de Moulou (Kolpos Moulou) entra tanto na terra que deixa apenas unha estreita franxa con 500 metros, o suficiente para que a illa non se separe en dúas. Presuponse que, entre outras candidatas, é a mesma Ítaca que aparece na Ilíada e na Odisea, fogar e reino de Ulises.
Economía
As principais actividades económicas son a cría de gando e o cultivo da oliveira e da viña. O turismo ten potencialidades, mais está relativamente pouco desenvolvido, existindo mesmo cinco unidades hoteleiras (catro hoteis e unha de apartamentos)
Historia
Segundo a Odisea de Homero, Ítaca é a patria de Ulises, e o reinado de Ulises decorreu no século XII a.C., cando os gregos foron a Troia. A guerra durou 10 anos, mais a Ulises levoulle outros dez regresar á súa illa natal, após innúmeras aventuras polo mar Mediterráneo.
A lenda fai derivar o seu nome do heroe epónimo Itacos.
Primeiros poboadores
As orixes das primeiras persoas que habitaron na illa, que se produciu durante os últimos anos do Neolítico (4000-3000 aC), non están claras. Foi habitada no cuarto milenio segundo uns gravados atopados en Pilikata; outros achados neste lugar e na Cova de Loizos pódense datar entre o 3000 e o 2000 a.C.. As pegadas dos edificios, muros e unha estrada deste período de tempo demostran que a vida existía e seguiu facéndoo durante a temperá era helénica (3000-2000 aC). Nos anos (2000-1500 aC), parte da poboación emigrou a unha parte da illa. Os edificios e as paredes que foron escavadas mostraron que o estilo de vida deste período mantívose primitivo.
Período Micénico
miniatura| right | Ítaca atópase na parte superior dereita da illa máis grande de [[Cefalonia nesta foto. A pequena illa deshabitada na esquina superior dereita é Atokos (NASA World Wind imaxe de satélite).]]
Durante o período micénico (1500-1100 aC), Ítaca subiu ao seu maior nivel da súa historia antiga. Baseándose sobre todo na Odisea e nas tradicións orais, crese que a illa converteuse na capital do Reino-Estado Xónico, que incluía as terras circundantes, e foi coñecido como un dos estados máis poderosos da época. Os itacenses caracterizáronse por ser grandes navegantes e exploradores con audaces expedicións que chegaron máis ala do Mediterráneo.
Cara ao ano 1000 a.C. o reino de Ítaca dominaba ás outras illas Xónicas e a costa de Acarnania.
Tralo final da época micénica, a influencia de Ítaca diminuíu, e quedou baixo a xurisdición da illa grande veciña.
Época helenística
Durante a antiga Grecia (800-180 aC), continuou a organización independente na parte norte e sur da illa. Na parte sur, na zona de Aetos, foi fundada a cidade de Alalcomenae. A partir deste período, moitos obxectos de valor histórico atopáronse durante as escavacións. Entre estes obxectos están moedas impresas co nome de Ítaca e a imaxe de Odiseo, que suxiren que a illa era un goberno autónomo. No 180 a.C. foi incluída na provincia romana de Iliria.
Baixo o dominio bizantino construíu un porto coñecido como Polis ou Xerusalén que quedou cuberto de area logo dun terremoto no 967. No 1086 presentáronse os primeiros piratas normandos; os normandos conquistaron a illa no 1185 e pasou en feudo á familia Orsini e despois aos Tocco. Ítaca seguiu as vicisitudes da veciña Cefalonia.
Período Otomán
En 1479, forzas turcas chegaron e saquearon ás illas. Os danos foron moi importantes e boa parte da poboación foi capturada e levada como escravos. Dos que quedaron moitos fuxiron da illa por temor aos novos colonos turcos. Os que quedaron escondéronse nas montañas para evitar que os piratas que controlaban a canle entre Cefalonia e Ítaca e as baías da illa. Nos seguintes cinco anos, os turcos, Toques e venecianos reclamaron ás illas diplomaticamente. A posesión das illas foi tomada finalmente polo Imperio Otomán desde 1484 ata 1499. Durante este período, os venecianos convertéranse nunha gran potencia cunha frota organizada. Os venecianos seguiron co seu interese nas Illas Xónicas, e en 1499 comezou unha guerra entre os venecianos e os turcos. As frotas aliadas dos venecianos e dos españois sitiaron Ítaca, e as outras illas. As frotas aliadas impuxéronse, e desde 1500 os venecianos controlaron as illas. De acordo cun tratado de 1503, Ítaca, Cefalonia e Zante serían gobernadas polos venecianos (Illas Xónicas baixo dominio veneciano) e Lefkada polos turcos. No 1504 estaba practicamente despoboada, e foi necesario que os venecianos concedesen privilexios (exención de impostos e concesión de terras) aos que a quixesen poboar para que o número de habitantes se recuperase. No 1569 construíuse a primeira fortaleza. Os gobernadores venecianos non foron en xeral uns bos gobernantes, pero prosperou lentamente. No 1648 houbo un forte terremoto que provocou grandes danos. Un novo terremoto produciuse en 1766.
Período francés
miniatura| left | Ítaca por [[Edward Dodwell (1821)]]
Poucos anos despois da Revolución Francesa, a área Xónica caeu baixo o dominio da Primeira República Francesa (1797-1798),(cedéuselles polo tratado de Campo Formio do 17 de outubro de 1797) e a illa converteuse na capital de Cefalonia, Lefkada, e parte da Grecia continental, as cales formaron o departamento francés de Ithaque (a prefectura estaba en Argostoli en Cefalonia).
A poboación deu a benvida aos franceses, que se fixeron cargo do control dos sistemas administrativo e xudicial, pero máis tarde os altos impostos esixidos provocaron un sentimento de indignación entre a xente. Durante este breve período histórico, as novas ideas da estrutura e do sistema social tiveron grande influencia nos habitantes da illa. O 25 de outubro de 1798 foi ocupada polos rusos e o 2 de abril de 1800 quedou integrada no protectorado ruso-otomán da República das Sete Illas, ata que volveu aos franceses o 20 de xullo de 1807 e a finais de outubro de 1809 Ítaca foi ocupada polos ingleses e foi (5 de novembro de 1815) un dos estados insulares dentro da República das Illas Xónicas baixo protectorado británico.
A frota de Ítaca floreceu cando se lle permitiu levar a carga ata os portos do Mar Negro. En 1807, segundo un acordo con Turquía, as Illas Xónicas, unha vez máis quedaron baixo o dominio francés (1807-1809 dC). Os franceses rapidamente comezaron a prepararse para facer fronte á frota británica, que chegara a ser moi poderosa, mediante a construción dun forte en Vathy.
Cidadáns prominentes de Ítaca participaron no segredo "Etairia Filiki", que xogou un papel decisivo na organización da revolución grega de 1821, a frota comercial da illa loitou á beira dos rebeldes gregos contra o dominio turco, e os combatentes gregos refuxiáronse alí. Ademais, a participacións de itacenses durante o sitio de Messologi e as batallas navais con naves turcas no Mar Negro e no Danubio foron significativos. O partido radical de T. Paizis, partidario da unión a Grecia, logrou o obxectivo o 1 de xuño de 1864. En 1876 produciuse un novo terremoto, que se repetiu en 1912 e en 1918. O máis devastador foi o de 1953 que destruíu a maior parte das construcións da illa.
Xeografía
miniatura|Vista do norte de Ítaca a través do istmo de Aethos Ítaca atópase ao leste da costa noroeste de Cefalonia, da que está separada polo Estreito de Ítaca. Cobre unha área de 117´8 km² e ten aproximadamente 100 km. de costa. A illa esténdese en dirección norte-sur, cunha lonxitude de 23 km e unha anchura máxima de 6 km. Componse de dúas partes, de aproximadamente o mesmo tamaño, conectadas polo estreito istmo de Aetos (Aguia), de tan só 600 m de ancho. As dúas partes encerran a gran baía de Molos, cuxa rama meridional é o porto de Vathi, a capital e o establecemento máis grande da illa. A segunda vila máis grande é Stavros na parte norte.
Os cabos da illa son Exogi, o máis occidental, pero non na terra, Melissa ao norte, Mavronos e Agios Ilias ao leste, Schinous, Sarakiniko e Agios Ioannis, os máis orientais ao leste e Agiou Andreou, o máis austral no sur. As baías de Afales ao noroeste, Frikes e Kioni no nordeste e o Golfo de Ormos e a Baía de Sarakiniko ao sueste. A illa é relativamente montañosa e posúe unha vexetación abundante. Ao norte, domina o Monte Nirítos, de 806 metros de altitude. Ao sur, domina o Monte Merovígli, de 669 metros de altura.
Comunidades
A illa de Ítaca áchase dividida nas seguintes comunidades:
Na cultura
Na literatura está presente na Odisea de Homero e, derivada da idea de viaxe, nun poema de Kavafis e, desde este, nun disco de Lluís Llach.
Ligazóns externas
Itaka
Quiet Please!
Quiet Please! é unha curtametraxe clásica de animación de Tom e Jerry producida por Fred Quimby e dirixida por William Hanna e Joseph Barbera. Conta con música de Scott Bradley e animación de Kenneth Muse, Ray Patterson, Irven Spence e Ed Barge.
Juan Maraver González
Juan Maraver González, nado en Sevilla o 28 de abril de 1960, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa. É fillo do tamén defensa sevillano Juan Maraver López.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC, debutando co primeiro equipo en 1979. En busca de minutos ficha polo Recreativo de Huelva na tempada 1982/83.
Tras tres tempadas no equipo andaluz ficha polo Celta de Vigo, en Primeira División aínda que esa mesma tempada perdería a categoría. O curso seguinte o Celta consegue volver ascender, sendo Maraver un dos xogadores máis utilizados na tempada máis longa da Segunda División.
Co regreso do equipo a Primeira perdería peso no once titular, disputando so 10 encontros, esta sería o último ano en Vigo, volvendo a Huelva.
Eddie Keizan
Eddie Keizan nado en Xohanesburgo o 12 de setembro de 1944 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 2016, foi un piloto de carreiras surafricano. Correu en tres Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1 durante a década de 1970, debutando o 3 de marzo de 1973. Non anotou puntos no campionato.
Traxectoria
Logo de triunfar en Suráfrica pilotando salóns e autos deportivos, Keizan pasou a Fórmula 5000 onde gañou o campionato nacional. Tamén participou nos campionatos surafricanos de Fórmula 1, incluídos os tres Grandes Premios Surafricanos validos parao campionato do mundo, dúas veces cun Tyrrell propiedade de Alex Blignaut, este automóbil fora usado previamente por Jackie Stewart. No terceiro dos seus tres intentos, Keizan pilotou un Lotus 72, presentado polo equipo local Team Gunston.
Logo da Fórmula Un, Keizan competiu en turismos e tamén se concentrou nos seus intereses comerciais, incluída unha exitosa compañía de pinas de aliaxe, TSW Alloy Wheels oficialmente coñecida como Tiger Sports Wheels.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pragmática
A pragmática é un subcampo da lingüística adicado ao estudo do modo en que o contexto inflúe na interpretación do significado. O contexto debe entenderse como situación, xa que pode incluír calquera aspecto extralingüístico. A deíxe é unha expresión usada para referirse a estes aspectos extralingüísticos cuxa interpretación pode variar dependendo de determinados factores que forman parte do contexto.
Referencia e inferencia
A referencia é un acto realizado por un comunicante que envía unha mensaxe (xa sexa falada, escrita ou mediante outros códigos lingüísticos) para identificar algo. Para este fin utiliza determinadas expresións. Así e todo, a inferencia é un acto que debe ser realizado polo receptor da mensaxe (oínte, lector...) para interpretar correctamente a referencia. As palabras en si non refiren, senón que o que refire é quen as emprega.
Principio cooperativo
O principio cooperativo, tamén coñecido como Máximas de Grice foi redactado polo filósofo Paul Grice co propósito de describir as regras pragmáticas que rexen a conversación en linguaxe natural.
Porén, con frecuencia estas máximas non se cumpren. De feito, adóitanse romper de forma intencionada para transmitir información de forma non literal (mediante a ironía, por respecto etc.)
Implicaturas
As implicaturas son significados adicionais que o receptor dunha mensaxe infere cando o emisor parece estar violando unha das máximas do principio cooperativo.
Actos de fala
O filósofo inglés J. L. Austin, elaborou nos anos sesenta unha teoría que se coñece como Teoría dos Actos de Fala. Nela defende que falar non é soamente "informar" senón tamén "realizar" algo. A proposta foi coñecida a través do seu libro (publicado por primeira vez en 1962) How to do things with words. A súa postura ía en contra das aproximacións máis tradicionais que vían a linguaxe en función da mera transmisión de información. Centrouse no estudo dos que denominou verbos "performativos" como prometer, demandar, xurar, acusar etc. Para Austin, o acto de fala ten tres niveis, ou se realiza a través de tres actos conxuntos, o acto locutivo, que consiste en enunciar a frase en cuestión, o acto ilocutivo, que consiste en levar a cabo algo a través das palabras (prometer, ameazar, xurar, declarar) e o acto perlocutivo que consiste en provocar un cambio no estado de cousas ou unha reacción no interlocutor.
Moitos investigadores continuaron traballando coa teoría de actos de fala. O máis destacado foi un discípulo de Austin, John Searle.
Presuposicións
As presuposicións, segundo Strawson, son un tipo de inferencia pragmática baixo as seguintes condicións:
O símbolo >> emprégase para expresar a relación de presuposición. De tal forma que «a >> b», significa «a presupón b».
Presuposicións existenciais
Infírense de expresións posesivas ou determinativas xa que en calquera delas se asume a existencia do expresado polo emisor. Por exemplo:
Estadio Kleanthis Vikelidis
O Estadio Kleanthis Vikelidis ou Harilaou é un estadio de fútbol de Salónica (Grecia), pertencente ao Aris Salónica FC.
O Harilaou, foi inaugurado en 1951, e por moitos anos foi chamado de Aris Stadium, despois dun certo tempo, cambio o nome para Kleanthis Vikelides, nome dun recordado xogador do club da década dos 30, pero é popularmente coñecido como, Harilaou Stadium, por causa do lugar onde foi erguido.
Edward Dmytryk
Edward Dmytryk, nado en Grand Forks (Columbia Británica) o 4 de setembro de 1908 e finado en Encino, un barrio dos Ánxeles, o 1 de xullo de 1999 foi un director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Nado no Canadá, fillo de inmigrantes ucraínos, mudouse coa súa familia a San Francisco, California. Alí estudou en escolas locais e comezou a interesarse polo cinema, marchando a Hollywood para traballar. En 1939 nacionalizouse estadounidense.
Debutou como director en 1935. Destacando nos primeiros anos con filmes de cine negro como Murder, My Sweet (1944), baseada en Farewell, My Lovey, de Raymond Chandler e Encrucillada de odios (1947), pola que foi candidato ao Oscar ao mellor director.
Trala segunda guerra mundial foi un dos cineastas investigados pola súa relación co Partido Comunista ou con organizacións esquerdistas. Chamado a declarar perante o House Un-American Activities Committee (HUAC) en 1947, Dmytryk foi un dos “dez de Hollywood” que se negou a testificar, sendo acusado de desacato e pasando uns meses na cadea. Tras ese tempo decidiu testificar e identificar persoas que sabía que eran membros do Partido Comunista dos Estados Unidos de América. En 1951 falou no HUAC sobre a súa breve pertenza ao partido en 1945 e deu o nome de vinte e seis persoas.
Tras deixar a carreira como director na década de 1970, Dmytryk entrou na universidade como profesor de cinema e de dirección e escribiu varios libros, como On Film Editing.
Voo 857 de All Nippon Airways
O voo 857 de All Nippon Airways era un servizo regular dende o aeroporto de Haneda en Toquio ata o aeroporto de Hakodate que foi secuestrado por un único individuo o día 21 de xuño de 1995. O avión foi abordado pola policía a mañá seguinte tras unha noite sen ningún tipo de acción, no primeiro caso no que se usou a forza para responder ao secuestro dun avión no Xapón. A abordaxe foi liderada pola policía da prefectura de Hokkaido con apoio do equipo especial de asalto da policía metropolitana de Tokyo.
Secuestro
Ao redor das 11:45 a.m. o secuestrador tomou o control do Boeing 747 mentres voaba sobre a prefectura de Yamagata, e tomou os 365 pasaxeiros e tripulantes como reféns.
O secuestrador afirmou ser membro do culto relixioso Aum Shinrikyo, que estaba sendo investigado polo seu papel nos ataques con gas sarín no metro de Tokyo. O secuestrador afirmou ter explosivos plásticos e gas sarín, e usou estas afirmacións para ameazar á tripulación.
Despois de que o avión aterrase en Hakodate ás 12:42 p.m., o secuestrador demandou a liberación do líder de Aum Shinrikyo Shoko Asahara, e que o avión debería ser repostado para regresar a Tokyo. Só falou a través dos tripulantes de cabina, e negouse a que trouxesen comida ou bebida ao avión.
A medida que a situación avanzaba sen progresos durante a noitiña, a policía metropolitana de Tokyo realizou unha busca de antecedentes de cada pasaxeiro e concluíu que o secuestrador era o único individuo sospeitoso a bordo. Esta conclusión foi apoiada por comunicacións do piloto e de pasaxeiros con teléfonos móbiles, que lles dixeron á policía que o secuestrador actuaba só. Un dos pasaxeiros en contacto coa policía era o cantante folk Tokiko Kato, que se dirixía a un concerto en Hakodate.
O día seguinte, ás 3:42 a.m., baixo a dirección do Primeiro Ministro Tomiichi Murayama, o avión foi asaltado por unidades de policía de Hokkaido e Tokyo que estiveran monitorizando o avión dende o exterior. O secuestrador foi arrestado. Un pasaxeiro resultou ferido leve e o resto resultaron ilesos.
Instituto Xelmírez
O Instituto Xelmírez, Instituto Arcebispo Xelmírez ou Arcebispo Xelmírez I, durante moitos anos denominado Instituto Arzobispo Gelmírez, foi o primeiro, e durante moitos anos o único, instituto de ensino secundario da cidade de Santiago de Compostela.
É, polo tanto, un dos cinco "institutos históricos" de Galicia.
Antecedentes
A mediados do século XIX, co triunfo dos moderados, fíxose público o chamado Plan Pidal, promovido polo ministro da Gobernación Pedro José Pidal, que se inclinaba pola ensinanza como dereito estatal. A asunción por parte do Estado da función docente presentouse como a única solución á situación do ensino; o plan plasmouse no Real Decreto de 17 de setembro de 1845.
Así mesmo, establecíase a configuración dos distritos universitarios das dez universidades que permaneceron en pé a partir desta reforma.
Creación. Os institutos históricos
Ao abeiro do Real Decreto de 17 de setembro de 1845, creouse o primeiro Instituto de Segunda Ensinanza na cidade de Santiago de Compostela, vinculado á Universidade de Santiago. Durante o século XIX só existía en España un instituto de ensinanza secundaria en cada unha das capitais de provincia, coa excepción do de Santiago, por ter esta cidade Universidade. Estes institutos coñécense hoxe co nome de "institutos históricos"
Os institutos históricos de Galicia son os actualmente chamados "Xelmírez I" (de Santiago de Compostela), "Salvador de Madariaga" (da Coruña), "Lucus Augusti" (de Lugo), "Sánchez Cantón" (de Pontevedra), e "Otero Pedraio" (de Ourense). Todos eles foron dotados con fondos de acordo co Plan Pidal.
O instituto compostelán, durante moitos anos, coñeceuse como Instituto "Arzobispo Gelmírez".
O final do Instituto
Finalmente, en 1985, e como consecuencia de ocupar a Xunta de Galicia as instalacións de San Caetano, o instituto foi dividido en dous:
Pola Orde do 20/05/98 (DOG do 15 de xuño) o Instituto "Arcebispo Xelmírez" pasaba a denominarse Instituto de Ensinanza Secundaria "Arcebispo Xelmírez I", situado na rúa das Burgas, no Campus Sur da Universidade, como resultado do desdobramento publicado no DOG do 27/08/85, que creaba o segundo, denominado Instituto de Ensinanza Secundaria "Arcebispo Xelmírez II", sito na rúa dos Irmandiños, en Vite (Vista Alegre).
O IES "Arcebispo Xelmírez I" herdou a biblioteca e o laboratorio histórico, ademais doutras instalacións antes comúns.
Kim Deal
Kimberley Ann Deal, nada o 10 de xuño de 1961, é unha vocalista, compositora e músico estadounidense coñecida por ser a baixista da banda de rock alternativo Pixies.
Traxectoria
Deal uniuse a Pixies en xaneiro de 1986 coma baixista, adoptando o nome artístico de Mrs. John Murphy nas edicións da banda Come On Pilgrim e Surfer Rosa. Despois de Doolittle, co hiato de Pixies, formou The Breeders con Tanya Donelly e Josephine Wiggs. Despois da volta de Pixies en 1990 Deal sentíase cada vez máis marxinada polo líder da banda Black Francis, o que levou á ruptura do grupo a principios do ano 1993.
Deal centrouse entón en The Breeders, que editou o seu álbum Last Splash en 1993. Un ano despois a banda entrou en hiato despois de que a xemelga de Deal, Kelley, entrase nunha clínica de rehabilitación. Durante os oito anos de ruptura de The Breeders, Deal adoptou o nome artístico Tammy Ampersand e formou The Amps, que gravou un único álbum, Pacer, no ano 1995. No ano 2002 editou o terceiro álbum de The Breeders, Title TK e reuniuse con Pixies no 2004. The Breeders lanzou o seu cuarto traballo, Mountain Battles, no 2008.
R-12 (mísil)
250px|miniatura|Un mísil R-12 en exposición no Museo de Kapustin Yar. R-12 foi a denominación do primeiro mísil balístico operativo de alcance medio, o primeiro soviético despregado cunha oxiva termonuclear e o primeiro mísil en ser producido en masa, chegándose a despregar 2300 unidades. Usaba propelentes almacenables e había versións para ser lanzadas desde plataformas móbiles e desde silos. Estivo operativo entre 1959 e 1989 e foi un dos principais elementos de disuasión na confrontación entre a Unión Soviética e os países occidentais. A crise dos mísiles de Cuba foi debida ao despregamento de unidades R-12 na illa caribeña. O R-12 foi tamén coñecido polo seu índice GRAU como 8K63 e pola súa denominación OTAN como SS-4 Sandal.
Historia
O desenvolvemento do R-12 comezou en 1950, comezándose as probas dos distintos compoñentes en 1953. A primeira proba de lanzamento tivo lugar o 22 de xuño de 1957 desde a Área 21 da base de lanzamento de Kapustin Yar. O exército aceptou a versión do mísil lanzada desde silo para a entrada en servizo o 4 de marzo de 1959. A produción en masa fíxose grazas á participación de catro fábricas: a 586, onde se desenvolveu o mísil inicialmente, a 172, a 47 e a 166. A fabricación de mísiles R-12 finalizou en 1967, con 2300 unidades construídas.
Fabricáronse algunhas variantes para uso tanto en exercicios e adestramentos como para as probas das maquetas a escala dos avións espaciais Raketoplan e BOR.
A versión móbil do R-12 comezou a desenvolverse en 1953, co transporte móbil sendo unha variante do usado no mísil R-5M.
O R-12 comezou a ser substituído en 1977 polo mísil de propelente sólido SS-20 Pioner, sendo completamente apartados do servizo en 1989 tras varios tratados de desarme.
En xaneiro de 1998 atopouse que o deseño do R-12 fora vendido a Irán, sendo a base do mísil iraniano de alcance medio Shahab 4.
O mísil foi usado como base para os lanzadores espaciais lixeiros Kosmos e Kosmos 2I.
Aeroporto de Toronto-Pearson
O aeroporto internacional de Toronto Pearson (IATA: YYZ, ICAO: CYYZ), chamado oficialmente aeroporto internacional Lester B. Pearson, é un aeroporto que serve á cidade canadense de Toronto, en Ontario, ademais de servir tamén á súa área metropolitana e á Golden Horseshoe, unha aglomeración urbana de 9,2 millóns de persoas. O aeroporto atópase a 22,5 km ao noroeste do centro de Toronto, estando case todas as súas instalacións na citi adxacente de Mississauga, estendéndose unha pequena parte cara Etobicoke, o distrito máis occidental de Toronto. O aeroporto foi bautizado na honra do nativo de Toronto Lester Bowles Pearson, Premio Nobel da Paz e 14º Primeiro Ministro do Canadá.
O aeroporto de Pearson é o máis grande e concorrido do Canadá. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 44 335 198 pasaxeiros en 456 536 operacións, facéndoo o 32º aeroporto máis concorrido do mundo en tráfico de pasaxeiros, o 22º en pasaxeiros internacionais e o 15º en número de operacións. Pearson é tamén o segundo aeroporto con máis pasaxeiros internacionais de toda Norteamérica, despois do Aeroporto Internacional John F. Kennedy de Nova York.
Pearson é o principal centro de conexións para Air Canada. Tamén é un centro de conexións para a aeroliña de pasaxeiros WestJet e a de carga FedEx Express, e serve como base operativa para Air Transat e Sunwing Airlines. O aeroporto Pearson está operado pola Greater Toronto Airports Authority (GTAA) que forma parte do Sistema Nacional de Transportes do Canadá.
Varias aeroliñas operan unha extensa rede de voos domésticos sen escalas dende Pearson cara todas as principais cidades de todas as provincias do Canadá. No ano 2017 operaban en Pearson máis de 75 aeroliñas, cuns 1 100 saídas diarias a máis de 180 destinos de todos os continentes.
Lodoïska
miniatura|Luigi Cherubini (Google Art Project) Lodoïska é unha comédie héroïque en tres actos con música de Luigi Cherubini e libreto do francés Claude-François Fillette-Loraux baseado na obra Les amours du chevalier de Faublas de Jean-Baptiste Louvet de Couvrai. Estreouse en París o 18 de xullo de 1791 no Théâtre Feydeau.
Estrea
En 1791, no apoxeo da Revolución Francesa, estréase Lodoïska de Luigi Cherubini. Nese momento de rápidos cambios sociais, o mundo da ópera estase abrindo a un público máis amplo onde os compositores buscan unha materia que lle interese as masas. Lodoïska é considesara unha das primeiras “óperas de rescate”, un xénero que creceu fruto da revolución, cunha narrrativa baseada no rescate dun prisioneiro (polo xeral, un dos protagonistas principais) e o triunfo sobre o seu inimigo. A ópera foi recibida con estusiasmo e interpretouse máis 200 veces nun tempo próximo a estrea. Foi tan popular que volveu a revivir no Feydeau no 1819 e realizouse con frecuencia nos países xermánicos a principios do século XIX, incluíndo unha produción en Viena no 1802.
Argumento
A acción ten lugar en Polonia no século XVII.
Acto 1
miniatura|Esbozo para a decoración do primeiro acto (1791), de Ignazio Degotti Un grupo de guerreiros tártaros, dirixidos por Titzikan, achéganse ao castelo dun notorio barón chamado Dourlinsky. Un dos homes de Titzikan, informa de que Dourlinsky abandona o castelo con frecuencia, e na súa ausencia podería ser fácil tómalo. Pero Titzikan di que un ataque furtivo sería socavado -el quere derrotar a Dourlinsky nun concurso xusto-. Entón escoitan a alguén que se achega e pasan a esconderse no bosque para observar. O conde Floreski aparece co seu fiel asistente Varbel. Os seus cabalos foran roubados polo tártaro, polo que estaban camiñando a pé. Floreski está buscando a súa noiva, Lodoïska. Os dous tiñan planeado casaren, pero o pai dela tivo un desacordo político con Floreski, así que cancelou a voda, denunciou a Floreski e encondeu a Lodoïska nun lugar secreto. Dende entón, morreu o seu pai e non saben exactamente onde está. Floreski e Varbel enfróntanse con Titzikan e os seus guerreiros. Na pelexa, os tártaros están desarmados. Titzikan está impresionado pola honorable forma de batallar de Floreski e os dous homes forman unha alianza. Titzikan di que el e as súas forzas están planeando atacar a Dourlinski, cuxas forzas devastaron as súas terras. Floreski lembra que Dourlinski era amigo do pai de Lodoïska. Pode ser aquí onde está retida? Seguidamente, cae unha pedra aos seus pés, cunha nota adxunta (foi lanzada pola mesma Lodoïska). Está retida na torre da prisión do castelo. Cando Floreski se achega á torre, ela cántalle, dicindo que a medianoite debe subir ata a cima da torre e baixar ata a súa xanela. Pero o nervioso Varbel ten outra idea. Dourlinsky non sabe que o pai de Lodoïska morreu. Varbel di que deben ir ao castelo, entregar as noticias, e dicir que foron enviados pola nai de Lodoïska para traela á casa. Floreski está de acordo. Chaman á porta do castelo e un servente introdúceos no interior.
Acto 2
miniatura|Unha galería antiga, sketch para a decoración do segundo acto (1791) de François Verly, logo de Ignazio Degotti Altamora, secuaz de Dourlinsky, leva a Lodoïska da torre a un escuro corredor dentro do castelo, xunto á súa enfermeira, Lysinka. Entón Dourlinsky entra e ordena a Lysinka saír da habitación, quere falar a solas con Lodoïska. Dourlinsky cóntalle a súa intención de casar con ela, pero recibe unha contestación de que non ten dereito a facelo. Dourlinsky ameaza cos dereitos de amante, pero ela contéstalle que é un monstro, non un amante, e que está namorada doutra persoa, do conde Floreski. Hai unha forte discusión e Douslinsky ordena aos seus homes que a leven á parte máis escura e secreta da torre da prisión. Tamén promete localizar a Floreski, quen queira que sexa, e desfacerse del. Con Lodoïska desaparecida, Douslinsky reúnese con Floreski e Varbel, sen saber quen son. Cando lle din que foron enviados para levar a Lodoïska xunta a súa nai, Dourlinsky, claramente, non o cre. Dilles que informen de que Lodoïska xa non está con el. Sabendo que Douslinsky está mentindo, Floreski vacila, sen saber que facer a continuación. Para gañar un pouco de tempo, coméntalle que lles gustaría quedar esta noite para poder descansar antes da súa viaxe de volta á casa. Douslinsky está de acordo, pero ordena mantelos vixiados. Floreski está furioso, sabe que Doulisnky planea roubar a Lodoïska para si mesmo. Varbel trae unha inquietante noticia: escoitou a dous homes de Douslinsky planeando ofrecerlles uns refrescos: dous vasos de viño envelenados. Cando aparecen os homes, Floreski entretenos mentres Varbel cambia o viño que lles ofreceron polos vasos que os homes de Dourlinsky traían para si mesmos. Todos beben, e os envelenadores pronto estarán fríos. Cando Floreski e Varbel tratan de escapar, Douslinsky confróntaos cun grupo de soldados. Floreski desafíao revelando a súa identidade, e ambos son detidos como prisioneiros.