cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uxío da Pena
Traxectoria
En xullo de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Bergantiños, que viña de ascender á nova Segunda División RFEF. Co equipo de José Luis Lemos disputou 19 encontros, 9 deles como titular, e marcou un gol na primeira rolda da Copa do Rei, na vitoria por 2-0 contra o Tudelano, de Primeira RFEF. Con todo, no club de Carballo non contou cos minutos de xogo que esperaba e no mercado invernal chegou a un acordo coa entidade para saír do equipo e fichar polo Arenteiro, da mesma categoría.
Debutou co equipo verde nun partido contra o Langreo no Nuevo Ganzábal, contribuíndo a que o seu equipo lograse un valioso punto ao darlle a asistencia ao senegalés Sylla no gol do empate. Con todo, só puido disputar cinco partidos co equipo dirixido por Fran Justo, pois menos dun mes despois da súa chegada volveu sufrir unha lesión de xeonllo, nun encontro ante o Pontevedra no Espiñedo. Tras un terceiro paso polo quirófano e despois de preto dun ano de recuperación, período no que faleceu seu pai, anunciou que deixaría o fútbol ao concluír o histórico partido do seu equipo diante do Atlético de Madrid na Copa do Rei, encontro que viu dende o banco.
Sintaxe
A sintaxe e a morfoloxía
Coseriu considera a sintaxe a combinación das palabras na frase. Os problemas de que se ocupa a sintaxe refírense á orde de palabras, ós fenómenos de rección (concordancia ou réxime) —é dicir, á maneira que teñen certas palabras de impor a outras variacións de caso, número, xénero— e a partir do século XVIII, ás principais funcións que as palabras poden cumprir na frase.
Nesta apreciación que Coseriu realiza sobre a sintaxe botamos en falta os niveis superiores: a cláusula, a oración e o enunciado. Parece máis adecuado hoxe en día —de estarmos de acordo con manter a distinción— indicar que o obxecto da sintaxe é a relación sintagmática (incluído tamén neste concepto a rección no sentido de Hjelmslev) das palabras e dos niveis superiores á palabra: frase, cláusula, oración e enunciado.
Para a lingüística estrutural, segundo Marcos Marín, a distinción non ten interese; propón, en cambio, diferenciar dous planos: o da expresión e o do contido, e dous eixos, o sintagmático e o paradigmático.
Panteón (mitoloxía)
Panteón é o conxunto de todos os deuses dunha relixión ou mitoloxía politeísta particular, como os deuses do hinduísmo, da mitoloxía grega ou a mitoloxía nórdica.
Provén do grego παν, pan, 'todo' e θεών, theón 'dos deuses'.
Illote Fale
Fale é un illote de Océano Pacífico de 0.36 km² de superficie situado no oeste do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu. Segundo os relatos tradicionais foi o primeiro illote do atol en ter poboación permanente, procedente de Tonga aínda que na actualidade está deshabitado.
30 de xullo
O 30 de xullo é o 211º día do ano do calendario gregoriano e o 212º nos anos bisestos. Quedan 154 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Emily Brontë.
Mortes
miniatura|100px| Otto von Bismarck. miniatura|100px| Nichelle Nichols.
Outros
Os 366 días do ano
Alcalixenáceas
As alcalixenáceas (Alcaligenaceae) son unha familia de bacterias, incluídas na orde das Burkholderiales. Os seus membros poden atoparse nas augas, no solo e en animais, incluídos os humanos. Algúns xéneros como Bordetella conteñen especies que son patóxenas para os humanos e algúns animais.
Luís de Évreux
Luís de Évreux, tamén coñecido como Luís de Francia e como Luís I de Évreux, nado o e finado o  en Longpont-sur-Orge, Illa de Francia, foi o primeiro conde de Évreux e señor de Étampes.
Fillo do rei de Francia Filipe III o Atrevido (1245-1285) e de María de Brabante (1254-1321), foi un príncipe real da dinastía dos Capetos.
Traxectoria
Luís foi educado cos seus irmáns e as súas irmás no castelo de Vincennes e no Palacio do Louvre. Non tiña mái que nove anos cando o seu pai Filipe III morreu subitamente de regreso da desastrosa Cruzada de Aragón. No seu testamento, o rei estableceu para Luís unha pensión anual e perpetua de 15,000 libras.
En 1297 o seu medio irmán, o rei Filipe IV o Fermoso cedeulle o señorío de Beaumont-le-Roger. Así mesmo, en 1298 (ou en 1300, segundo a fontes) concedeulle o título e conde de Évreux, e tamén lle asignou o condado de Longueville, que confiscara a Enguerrand de Marigny.
A diferenza de moitos dos seus contemporáneos, era un príncipe comprometido coa paz. Para el, un señor de sangue non é verdadeiramente "grande máis que na proporción en que se somete a Deus, ao soberano e ás leis". Defendeu firmemente o dereito do Estado contra a Igrexa e axudou o seu irmán Filipe IV o Femoso na súa loita contra Bonifacio VIII. E, en 1314, opúxose a unha nova guerra contra os flamengos e empuxou o seu irmán á negociación, o que conduciu á "Convención de Marquette", que permitiu salvagardar a paz entre Francia e Flandres.
O 6 de outubro de 1298 o seu irmán Filipe IV cedeulle en apanaxe o Condado de Evreux, talvez para resolver as súas dificultades financeiras. Ao mesmo tempo recibiu os señoríos de Étampes, de Meulan, de Gien, de Aubigny e outros.
En 1308 o seu nome foi uns dos propostos como candidato do Reino de Francia ao trono do Sacro Imperio Romano Xermánico.
En 1316, á morte de Luís X de Francia e I de Navarra, Luís e Évreux uniuse ao seu sobriño Filipe, conde de Poitiers, na súa loita para obter a rexencia. Filipe, convertido en rei baixo o nome de Filipe V, recompensou o seu tío erixindo o conde de Évreux en Par de Francia. Así mesmo, o conde de Evreux converteuse en conselleiro escoitado polo xove soberano.
En 1317 Luís tivo importantes diferenzas co seu irmán Carlos de Valois. En efecto, o de Évreux obtivera o prestixioso compromiso de matrimonio dunha das súas fillas co neto do conde Roberto III de Flandres, Luís de Crecy. Pero este proxecto foi abandonado despois da rebelión do pai deste último, Luís I de Nevers. Valois aproveitou a oportunidade para obter a promesa dunha unión entre Luís e unha das súas propias fillas. Filipe V interveu para pechar o camiño ao seu tío Valois, e finalmente Nevers casou con Margarida, a segunda filla do rei de Francia. Finalmente, co fin de apazugar o conde de Évreux, o rei acordou pedir para o seu fillo Filipe a man da pequena Xoana de Navarra, filla do defunto Luís X e eventual pretendente á coroa de Francia. Desta última unión nacería Carlos II o Malo.
Desexando "deixar o mundo", o conde de Évreux organizou a división dos seus bens entre os seus fillos no verán de 1318, e retirose á Abadía de Notre-Dame de Longpont. Non permaneceu alí máis que uns poucos meses, xa que morreu repentinamente, á idade de 43 anos, o 19 de maio de 1319. O seu corpo foi enterrado na igrexa do convento dos xacobinos en París, xunto á súa esposa Margarida de Artois, mentres que o seu corazón se depositou na igrexa dos Cordeliers da mesma cidade.
Matrimonio e descendencia
Luís de Évreux casou en 1301 con Margarida de Artois (c. 1285-1311), filla de Filipe de Artois e de Branca da Bretaña. O matrimonio tivo os seguintes fillos:
Luís tivo tamén un fillo natural, Xoán, barón de Polissac.
Luís de Évreux deu orixe á casa capetiana Casa de Évreux, ou de Évreux-Navarra.
Lockheed C-5 Galaxy
O C-5 Galaxy tivo un desenvolvemento complicado; houbo sobrecustos significativos e Lockheed tivo randes problemas financeiros. Pouco despois de entrar en servizo, foron descubertas fracturas nas ás en moitos avións e a capacidade da frota de C-5 viuse limitada ata que os erros foron corrixidos. O C-5M Super Galaxy é unha versión mellorada con novos motores e aviónica modernizada deseñados para estender a súa vida útil máis alá do ano 2040.
O C-5 Galaxy leva operando coa USAF dende 1969. En todo este tempo usouse para apoiar as operacións militares dos Estados Unidos en todos os grandes conflitos incluídos Vietnam, Iraq, Iugoslavia e Afganistán; ademais de apioar aos seus aliados, como a Israel durante a Guerra do Yom Kippur e á OTAN nas operacións da Guerra do Golfo. O C-5 tamén foi usado para distribuír axuda humanitaria e en catástrofes naturais, e apoiando ao programa do transbordador espacial dirixido pola NASA.
Illa Kongo Loto Lafanga
Kongo Loto Lafanga é unha illa situada no atol Nukufetau, pertencente ao estado Tuvalu, na á rexión da Polinesia, localizada no Océano Pacífico.
Gustavo I de Suecia
300px|miniatura|[[Escudo (heráldica)|Escudo de armas Vasa: Terzado en bandas de azur, arxén e goles. Brochante sobre o todo, un feixe de ouro.]] Gustavo I de Suecia, tamén chamado Gustav Vasa, nado o 12 de maio de 1496 e finado o 29 de setembro de 1560, foi o rei de Suecia desde 1523 até o seu pasamento. No seu tempo foi chamado Gustavo Eriksson (fillo de Erik). Seus pais eran Erik Johansson e Cecilia Månsdotter.
Introduciu a monarquía en Suecia e independizou Suecia de Dinamarca, evento que se celebra en Suecia como "día nacional", o 6 de xuño.
Primeiros anos
O pai de Gustavo Eriksson, Erik Johansson, estivo involucrado no grupo do rexente Sten Sture o Novo e, polo tanto, era opositor á Unión de Kalmar, que reunía Dinamarca, Suecia e Noruega baixo un mesmo soberano.
Cando o rei danés Cristián II, herdeiro da Unión de Kalmar, reclamou o seu dereito ao trono de Suecia, Gustavo Vasa formou parte do partido antiunionista, que rexeitaba as pretensións do rei danés e proclamaba unha Suecia independente. Cristián II decidiu entón invadir Suecia e enfrontouse ao rexente Sten Sture. Gustavo tomou parte na batalla de Brännkyrka, o 2 de outubro de 1518, onde a vitoria foi para os antiunionistas. Mais Cristián acordou un salvoconduto con Sten Sture, no que se establecía que o monarca danés se retiraría de Suecia tras ter recibido cinco dos mellores homes de Sten Sture como reféns, os cales serían liberados tras a saída de Cristián. Entre eses homes atopábase Gustavo Vasa. O rei Cristián non cumpriu con eses compromisos e decidiu levar os reféns a Dinamarca e alí encarceralos.
Gustavo estivo prisioneiro no castelo Kalø, ao nordeste de Århus. Logrou escapar da prisión en setembro de 1519 e chegar á cidade alemá de Lübeck. O 31 de maio de 1520 volveu a Suecia, desembarcando en Kalmar. As condicións do país eran outras, pois o 19 de xaneiro dese mesmo ano, Cristián II, nunha nova contenda, derrotara o exército de Sten Sture na batalla de Åsunden, onde o propio Sture foi ferido de morte. Pouco despois, Cristián negociou cos suecos opositores, concedéndolles unha amnistía, e foi coroado o 4 de novembro de 1520. O 8 e o 9 de novembro, Cristián realizou unha purga de posibles opositores, entre os que se encontraban o cuñado e o propio pai de Gustavo, Erik Johansson. Súa nai, súa avoa e tres das súas irmás foron enviadas a prisión a Copenhague. Estes asasinatos son coñecidos como o Baño de sangue de Estocolmo.
Insurrección contra os daneses
Gustavo sobreviviu escondéndose en Räfsnäs, desde onde partiu cara a Dalecarlia, no noroeste do país. Desde alí intentou sublevar os habitantes desa provincia, a primeiras con moi pouca fortuna. Gustavo baseábase probablemente en que un antepasado seu, Kettil Karlsson, botara de Suecia o rei danés Cristián I co apoio de xente de Dalecarlia.
Na cidade de Mora, foi proclamado "gobernador de Dalecarlia e de Suecia", en xaneiro de 1521. Logo comezou o levantamento contra o goberno danés. Tomaron Västerås, enfrontándose ao exército do bispo Gustavo Trolle. A insurrección pronto se estendeu a toda Dalecarlia e ás provincias veciñas de Gästrikland, Västmanland e Närke, das cales Gustavo se proclamou gobernante. A rebelión duraría dous anos, durante os cales o exército danés foi gradualmente derrotado. No verán de 1521, logrou a adhesión de suecos desertores do exército de Cristián.
Na segunda metade de agosto de 1521, Gustavo foi recoñecido na provincia de Östergötland como rexente de Suecia, mais non foi até 1523 cando Gustavo logrou conquistar toda Suecia, pois a falta de materiais de asedio dificultaba a toma de castelos e debía recorrerse ao sitio por fame. Nos portos, contouse co apoio de barcos de Lübeck a partir de 1522. O 20 de xuño de 1523, Gustavo fixo a súa entrada en Estocolmo. O 7 de xullo do mesmo ano, entrou vitorioso en Kalmar, e en outubro rendeuse a última resistencia en Finlandia.
miniatura|350px|dereita|Entrada de Gustavo Vasa en Estocolmo na véspera do solsticio de verán de 1523. Pintura de [[Carl Larsson, 1908.]]
Rei de Suecia
O 6 de xuño de 1523, Gustavo foi elixido rei polo riksdag (parlamento) en Strängnäs, ao sur de Estocolmo. Esa data celébrase como o día nacional en Suecia. O seu exército sitiou a capital, e puideron, finalmente, entrar en Estocolmo o 24 de xuño.
A cerimonia oficial de coroación realizouse o 12 de xaneiro de 1528, na Catedral de Uppsala. Coa coroación de Gustavo, poñíase fin á presenza danesa en Suecia, e o partido contrario á Unión de Kalmar puido acceder permanentemente ao poder.
Reformas
Até o momento de tomar poder Gustavo, o arcebispo en funcións era Gustavo Trolle. Trolle estaba aliado co rei danés e servira como rexente de Suecia baixo as súas ordes. Por iso, cando Gustavo foi elixido rei, Trolle exiliouse en Dinamarca. Gustavo entón solicitoulle ao papa Clemente VII que designara para ese cargo a Johannes Magnus.
Non obstante, e debido ao illada que estaba Suecia no momento, o Papa, crendo que Cristián seguía no poder, ordenou a restitución de Trolle no cargo. O rei informou ao Papa das circunstancias, pero este mantivo a súa posición. Por iso, o Rei nomeou motu proprio a Laurentius Petri arcebispo, logo de escoitar as recomendacións do estudoso luterano Olaus Petri (irmán de Laurentius). Desde ese momento, o Papa perdeu a súa influencia sobre a Igrexa sueca.
A partir de entón, os irmáns lideraron unha campaña para introducir o luteranismo. Gustavo apoiou os predicadores luteranos e a instalación dunha igrexa independente de Roma, incluso utilizou a violencia contra os intentos de quen pretendían manter o catolicismo en Suecia.
A disposición dos bens eclesiásticos foi tomada en parte pola crise económica que reinaba no país despois da guerra. Lübeck, que apoiara o levantamento de Gustavo, recibiu en compensación beneficios no relativo ao comercio en Suecia, que case chegou a monopolizar.
Guerras
Para marxinar a Lübeck do control do comercio sueco, Gustavo entrou na chamada Guerra do Conde, apoiando o rei danés Cristián III contra os alemáns. A vitoria sería favorable para ambos monarcas, quen acordaron un pacto militar ante a posible ameaza do emperador Carlos V. Posteriormente, a unión sueco-danesa crebou, e Suecia emprendeu unha nova guerra contra Dinamarca. Por outra parte, Gustavo comezou unha guerra contra Rusia, por disputas na fronteira dese país con Finlandia. 250px|miniatura|Monumento do Rei Gustavo e a primeira das súas raíñas que está enterrada nunha cripta da [[Catedral de Uppsala.]]
O rei dedicouse a fortalecer o Estado e os seus representantes. O poder do monarca fíxose firme, e logrou a adhesión da aristocracia, daquelas moi debilitada tras a guerra contra Cristián II. Os labregos, polas súa parte, levantáronse varias veces en armas. En Dalecarlia, sucedéronse tres levantamentos contra o rei (1524-1525, 1527-1528, e 1531-1533). En Småland, levantouse en armas Nils Dacke (1542-1543). Todas as revoltas foron reprimidas con sangue.
O rei Gustavo chegou a ter un gran poder. A fortaleza do seu goberno baseouse nun forte respecto cara á súa persoa e no establecemento dunha monarquía hereditaria en Suecia, até entón electiva. Baseado na súa fortaleza, estabeleceu ducados hereditarios para os seus fillos menores.
Morte
Gustavo morreu no castelo de Estocolmo o 29 de setembro de 1560, aos 64 anos, vítima dunha enfermidade intestinal, que quizais fose disentería ou tifo. Xace xunto coas súas tres cónxuxes no Coro Vasa, na Catedral de Uppsala, rodeado de murais que representan escenas da súa vida.
Matrimonios e descendencia
En 1526, envioulle a Johannes Magnus un séquito para pedir a man da princesa Jadvyga Jogailaitė, filla do rei Sexismundo I o Vello de Polonia, pero a pesar da súa insistencia previa, o monarca polaco non lle concedeu a man da súa filla pola simpatía que Gustavo tiña polo protestantismo. Casou o 24 de setembro de 1531 coa princesa Catarina de Saxonia-Lauemburgo, o 1 de outubro de 1536 con Margarida Eriksdotter e o 22 de agosto de 1552 con Catarina Stenbock.
Os seus fillos foron:
A Paiola, Alba, Vilalba
A Paiola é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres.
Pedro Mosquera
Pedro Mosquera Parada, nado na Coruña o 21 de abril de 1988, é un futbolista galego, que xoga de mediocentro no Alcorcón, da Primeira División RFEF. Formado na canteira do Real Madrid, é o cuarto futbolista con máis partidos disputados na historia do filial do club branco, o Real Madrid Castilla, do que foi capitán. Tras debutar na Primeira División co primeiro equipo do Real Madrid, xogou no Getafe e no Elche, antes de regresar á súa cidade natal como xogador do Deportivo da Coruña. Militou catro anos no club galego, un deles como capitán, e a continuación fichou polo Huesca, co que logrou o ascenso á Primeira División na súa primeira campaña. Despois de tres anos no equipo aragonés, fichou polo Alcorcón.
Inicios
Nacido na Coruña, empezou xogando a hóckey a patíns no Colexio Santa María do Mar. Alí tivo como adestrador a Antonio Cancela e como compañeiro de equipo e amigo ao fillo deste, Pablo Cancela. Durante uns anos compaxinou o hóckey co fútbol, deporte este último que practicou no propio colexio e máis tarde no Galicia Gaiteira.
Aos 12 anos recibiu unha chamada do Deportivo da Coruña, que estaba formando un equipo alevín para participar en varios torneos. Así, disputou con outros rapaces da provincia como Dani Rodríguez o torneo de Brunete, e no Nadal do ano 2000 destacou nun torneo internacional celebrado no estadio Heliodoro Rodríguez López de Santa Cruz de Tenerife, chamando a atención de varios clubs, entre eles o Real Madrid. Aceptou entón a oferta do club branco e marchou a Madrid, deixando definitivamente o hóckey a patíns despois de gañar a medalla de bronce nun campionato de España.
Real Madrid Castilla
No Real Madrid polas categorías infantil, cadete e xuvenil, gañando nesta última a Copa de Campións da tempada 2005/06. Uns meses despois, na tempada 2006/07, debutou co Real Madrid Castilla na Segunda División, da man do adestrador Míchel, nunha derrota por 4-0 diante do Valladolid no José Zorrilla. Disputou outros tres partidos co Castilla esa tempada, na que o equipo acabou descendendo. Militou durante as seguintes tres campañas no filial, do que chegou a ser o capitán e onde coincidiu con futbolistas como Marcos Alonso, Nacho ou Callejón.
Debut co primeiro equipo
Durante a tempada 2009/10 o técnico do primeiro equipo, Manuel Pellegrini, convocouno en varias ocasións, tanto en encontros de liga como de Liga de Campións. Estivo a piques de debutar nun partido contra o Deportivo da Coruña en Riazor, pero cando estaba preparado para saltar ao terreo de xogo o árbitro pitou o final. Finalmente o 25 de marzo de 2010 chegou o seu debut oficial co Real Madrid, nun partido de Primeira División ante o Getafe. Tivo unha presenza testemuñal, substituíndo a Xabi Alonso no último minuto. Converteuse deste xeito no futbolista que menos minutos disputou na historia do Real Madrid, entre todos aqueles que chegaron a xogar nalgún momento co equipo.
Getafe
En xullo de 2010 foi traspasado ao Getafe, co que asinou por catro tempadas, reservando o Real Madrid unha opción de recompra. No club azulón volveu coincidir co adestrador Míchel e con varios dos seus compañeiros do Castilla, como Codina, Miguel Torres ou Parejo. Co equipo xetafense debutou na Europa League e disputou un total de 21 partidos na súa primeira campaña, aínda que só 9 deles como titular, xogando habitualmente por detrás de Miku.
Trala marcha de Míchel, para a tempada 2011/12 chegou ao banco Luis García, quen non contou con Mosquera para as súas aliñacións. No mercado invernal, despois de non ter disputado ningún minuto na primeira metade da tempada, acordouse que o xogador saíse cedido, regresando ao Real Madrid Castilla e á Segunda División B.
Cesión ao Real Madrid Castilla
No filial branco recuperou protagonismo e foi titular indiscutible no que restaba de tempada, ás ordes de Toril. O equipo madrileño, que contaba con futbolistas como Carvajal, Nacho, Juanfran, Jesé, Morata ou os tamén galegos Lucas Vázquez e Joselu, proclamouse campión do Grupo 1 de Segunda B, clasificándose así para a promoción de ascenso. O equipo enfrontouse ao Cádiz e no partido de volta Mosquera marcou dous dos cinco goles do seu equipo (5-1), certificando así o ascenso á Segunda División.
A súa cesión ampliouse tamén para a tempada 2012/13, xa na categoría de prata. Continuou como un fixo no mediocentro do equipo branco e ao longo da tempada tivo como compañeiros no dobre pivote a Aléx Fernández, José Rodríguez e Casemiro, sen que ningún deles lle arrebatase a titularidade. Disputou 38 partidos na tempada, marcando 3 goles, e acadou os 156 partidos totais co Castilla, o cuarto rexistro máis alto da historia do filial, superado só por Casimiro Torres, Miguel Bernal e José Manuel Espinosa.
Regreso ao Getafe
Para a tempada 2013/14 regresou ao Getafe, onde coincidiu con outros tres futbolistas galegos: Borja Fernández, Diego Castro e Roberto Lago. O equipo realizou un bo inicio de campionato, chegando a ocupar postos europeos varias xornadas, pero co paso das xornadas caeu ata os postos de descenso, salvando a categoría nas últimas xornadas. Mosquera sumou 26 partidos, 17 deles como titular, no que foi o seu último ano en Xetafe.
Elche
En xullo de 2014 anunciouse a súa fichaxe polo Elche, tamén de Primeira. Xogou de inicio nas 15 primeiras xornadas de liga, nas que conseguiu ante o Rayo Vallecano o seu primeiro gol na máxima categoría, ata que unha lesión nun partido de Copa do Rei diante do Valladolid o afastou durante tres meses dos terreos de xogo. Trala súa reaparición en marzo de 2015, volveu aos onces titulares de Fran Escribá e o equipo rematou a liga na 13ª posición, pero foi descendido administrativamente por motivos económicos.
Deportivo da Coruña
O 27 de xullo de 2015 firmou por catro tempadas polo Deportivo da Coruña, logo de desvincularse do Elche. No club da súa cidade converteuse nunha peza fundamental nos esquemas do adestrador Víctor Sánchez del Amo e foi un dos mellores xogadores da tempada, na que disputou 40 dos 42 partidos do equipo, todos eles como titular. O 12 de febreiro de 2016 renovou o seu contrato co club coruñés até 2021.
En xullo de 2017 foi elixido novo capitán do equipo, trala marcha de Laure. O seu rendemento durante a tempada 2017/18 foi máis baixo do esperado, do mesmo xeito que o do resto do equipo, que acabou descendendo a Segunda ao rematar 18º. A súa situación non mellorou na seguinte tempada, a cuarta e última do centrocampista no Deportivo, na que disputou pouco máis de 1.000 minutos en liga.
O 2 de agosto de 2019 anunciouse a rescisión do seu contrato e un día máis tarde confirmouse a súa fichaxe polo Huesca, de Segunda División, por dúas temporadas. Pechou o seu paso polo Deportivo cun total de 109 partidos oficiais e 3 goles.
Huesca
Á súa chegada ao Huesca converteuse no cuarto futbolista galego no equipo, uníndose a David Ferreiro, Pablo Insua e Juan Carlos Real. Foi titular en case todos os partidos da tempada, na que o equipo dirixido por Míchel Sánchez se proclamou campión da categoría, ascendendo así á Primeira División por segunda vez na súa historia. Na seguinte campaña sumou 27 partidos na máxima categoría, pero non puido lograr a permanencia, descendendo o equipo na derradeira xornada tras empatar sen goles co Valencia. Xogou un terceiro ano en Huesca, acadando os 100 partidos co club aragonés.
Selección nacional
Foi internacional coas seleccións sub-16, sub-17 e sub-19 de España, nun total de 11 ocasións. En 2016 foi un dos elixidos por Míchel Salgado e Fran para formar parte da selección galega que se enfrontou a Venezuela no estadio de Riazor. Foi titular no centro do campo, a carón de Fran Rico, nun partido que finalizou con empate (1–1).
Vasafua
Vasafua, é un illote do Pacífico que forma parte do atol Funafuti, pertencente ao estado de Tuvalu. É unha das seis illas pertencentes á área de conservación de Funafuti, unha zona de 33 quilómetros cadrados establecida en 1996 co obxectivo de conservar a flora e a fauna.
Ao norte do illote transcorre o Te Ava Fuagea, un profundo paso de acceso á lagoa interior do Atol. Con 18,3 metros de profundidade e 160 metros de anchura separa a illa do illote de Fuafatu.
Sunny Day Real Estate
Sunny Day Real Estate foi unha banda de emocore formada en Seattle durante o ano 1992 e separada en 2001.
Sunny Day Real Estate, a pesar de formarse no auxe do chamado "son de Seattle" ten unha identidade bastante diferente das bandas da época, optando por un som disidente do punk, pero bastante melódico e emocionado. Os medios inventaron o rótulo emocore, e a banda converteuse nunha referencia do estilo e influencia para outras bandas que xurdiron ao longo da década dos 90.
Biografía
O guitarrista Dan Hoerner e o baixista Nate Mendel coñecéronse en 1992 cando foron compañeiros de casa na Universidade de Washington. Tras realizar varias sesións de improvisación decidiron formar unha banda e buscar un batería, decidíndose finalmente por William Goldsmith. Goldsmith xa tocaba en varios grupos pero decidiu unirse ao peoxecto de Hoerner e Mendel.
Fixeron algúns concertos usando o nome Empty Set, pero despois de saber da existencia doutra banda co mesmo nome pensaron noutros (Chewbacca Kaboom, One Day I Stopped Breathing) ata que se decidiron por Sunny Day Real Estate. Pero Sunny Day Real Estate aínda usou o nome One Day I Stopped Breathing para o seu selo independente, onde lanzaron o sinxelo "Flatland Spider".
Despois diso a outra banda de Nate Mendel (Christ On A Crutch) foi facer unha xira por Europa. Mentres tanto Hoerner (que tocou o baixo durante a ausencia de Mendel) chamou un amigo, Jeremy Enigk (vocalista e guitarrista) que pasou a tocar con eles. O trío cambiou o nome da banda para Thief, Steal Me A Peach. Co retorno de Mendel, os catro decidiron continuar xuntos e mudaron novamente o nome para Sunny Day Real Estate. A banda compuxo varios temas novos e lanzaron o seu segundo sinxelo, chamado Thief, Steal Me A Peach.
Despois do final das gravacións, Nate Mendel e William Goldsmith entraron en Foo Fighters invitados por Dave Grohl. Goldsmith acabou saíndo en 1996, descontento polo feito de que Dave Grohl regravase parte da batería no segundo álbum de Foo Fighters.
O agora relixioso Enigk pasou un tempo illado nunha facenda, retornando despois cun álbum en solitario, The Return of the Frog Queen, cun son un tanto diferente a Sunny Day Real Estate, acústico e orquestrado.
Mentres tanto, a popularidade de Sunny Day Real Estate no underground foi medrando, os dous álbums da banda (Diary e LP2) eran obxectos de culto e o álbum en solitario de Enigk aumentou aínda máis o interese do público polo material da banda.
Dous anos despois do fin da banda, a Sub Pop ofreceu aos integrantes o proxecto dun recompilatorio de rarezas. Como non había moito material dispoñible, a Sub Pop pedíulles que escribisen cancións novas para encher o disco. O proceso de gravacións correu tan ben que decidiron reunirse e lanzar un álbum totalmente novo. Mendel porén decidiu permanecer en Foo Fighters e Jeff Palmer converteuse no baixista para o terceiro álbum da banda, How It Feels to Be Something On. O disco amosaba unha banda máis madura e foi bastante eloxiado. En pouco tempo a banda converteuse na máis vendida do catálogo da Sub Pop, chegando ás 80.000 copias (un número excelente para os patróns do momento da Sub Pop). Despois da xira de divulgación do álbum, Palmer foi substituído por Joe Skyward.
O tempo pasou e a banda foi morrendo aos poucos. En 2002, Jeremy Enigk, William Goldsmith e Nate Mendel (este último aínda toca en Foo Fighters) xuntáronse novamente e formaron unha nova banda, The Fire Theft, cun primeiro disco, autotitulado, que foi lanzado en 2003.
No ano 2006, Enigk reaviou a súa carreira en solitario e publicou o álbum World Waits a través do seu propio selo, Lewis Hollow Records. Tras a súa publicación no mes de outubro, Enigk iniciou unha xira de promoción a través dos Estados Unidos usando material dese traballo e do seu anterior lanzamento en solitario, Return of the Frog Queen.
Reunión
Despois de varios rumores en 2006 e 2008, en abril do ano 2009 varias páxinas web informaron de que a banda reunírase cos seus membros orixinais. A reunión foi confirmada no mes de xuño polo locutor de radio de Seattle Andrew Harms. O grupo xirou polos Estados Unidos e o Canadá en setembro e outubro, e por Australia en febreiro de 2010 como parte do Soundwave Festival. O primeiro concerto foi un espectáculo segredo o 16 de setembro no Hell's Kitchen de Tacoma, Washington. Coincidindo coa xira, os dous primeiros álbums da banda foron remasterizados e reeditados con cancións extra.
Sidnei Rechel da Silva
Sidnei Rechel da Silva, nado en Alegrete (Río Grande do Sur) o 23 de agosto de 1989, é un futbolista brasileiro. Xoga de central e o seu equipo actual é o Real Betis Balompié da Liga Santander.
Traxectoria
O 1 de setembro de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014–15. Nesa campaña participou en 32 partidos, dubutando como branquiazul na primeira xornada, nunha vitoria a domicilio contra o SD Eibar (0–1). O seu primeiro gol foi un tanto en propia meta, nunha derrota fronte o FC Barcelona en Riazor na xornada 19 (0–4).
O 22 de xullo de 2015 o Deportivo anunciou un novo acordo co Benfica para renovar un ano máis a cesión do xogador.
O 21 de decembro de 2016 anunciouse a súa ampliación de contrato co Deportivo, renovando até 2020.
O 2 de agosto de 2018, o Deportivo e o Real Betis Balompié chegaron a un traspaso para o traspaso de Sidnei tras catro tempadas no club coruñés.
Serra do Galiñeiro
miniatura|Vista dos cumios do Monte Galiñeiro. miniatura|[[Monte Alba.]] miniatura|Miradoiro do [[Monte Cepudo|Cepudo e capela de Nosa Señora de Alba.]] A serra do Galiñeiro é unha cadea montañosa que atravesa os concellos pontevedreses de Vigo, Gondomar, O Porriño, Mos e Tui, en dirección NO - SL. Acada a súa maior altura no monte Galiñeiro, con 711 metros, con cumio no concello de Gondomar. Outros montes importantes son os vigueses Alba e O Cepudo e o tudense Aloia, constituído como parque natural.
Tuvalu mo te Atua
Tuvalu mo te Atua (do tuvalés "Tuvalu para o todopoderoso") é o himno nacional de Tuvalu. A letra e a música son obra de Afaese Manoa.
Foi adoptado en 1978, cando o país acadou a independencia.
Acetobacteráceas
As acetobacteráceas (Acetobacteraceae), tamén chamadas bacterias do ácido acético, son unha familia de bacterias que realizan unha oxidación incompleta de alcohois a ácidos orgánicos; o máis característico é que obteñan a súa enerxía da oxidación do etanol a ácido acético durante as fermentacións. Son bacterias con forma de bacilo gramnegativas aeróbicas. Non se deben confundir co xénero Acetobacterium da familia Eubacteriaceae, o cal está formado por especies anaerobias que poden reducir o dióxido de carbono para producir ácido acético.
As Acetobacteraceae son bacterias ubicuas. Están presentes nos ambientes nos que se forma etanol como resultado da fermentación dos azucres. Poden illarse do néctar das plantas e das froitas estragadas, e tamén da sidra fresca e da cervexa sen pasteurizar nin filtrar. As moscas da froita ou do vinagre Drosophilidae ou as Turbatrix aceti considéranse os vectores comúns para propagar as Acetobacteraceae na natureza.
Algúns xéneros como Acetobacter, poden finalmente oxidar o ácido acético que producen a dióxido de carbono e auga usando encimas do ciclo de Krebs. Outros xéneros como Gluconobacter, non oxidan o ácido acético.
Algunhas bacterias do ácido acético como Acetobacter xylinum poden sintetizar celulosa, o cal normalmente é característico dos vexetais.
Dado que estas bacterias producen ácidos, normalmente son tolerantes á acidez, e crecen mellor por debaixo do pH 5,0, aínda que o seuu pH óptimo para o crecemento é de entre 5,4 e 6,3.
As bacterias do ácido acético son móbiles con flaxelación peritrica ou polar. Os organismos con flaxelación polar están relacionados coas Pseudomonas, das que difiren principalmente pola súa tolerancia ao ácido e pola súa incapacidade de oxidar completamente os alcohois. Estes organismos son os que actualmente foron incluídos no xéneo Gluconobacter. O xénero Acetobacter comprende os organismos con flaxelación peritrica.
Na produción industrial de vinagre empréganse cultivos de bacterias do ácido acético. O acetato producido por estas e polos homoacetóxenos tamén se usa (en forma de sal de calcio) para fundir o xeo das estradas en inverno.
Gregg Popovich
Gregg Charles Popovich, nado o 28 de xaneiro de 1949 en East Chicago, Indiana, é un adestrador profesional estadounidense de baloncesto que actualmente dirixe aos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA), cos que gañou cinco títulos de campión: 1999, 2003, 2005, 2007 e 2014. É, pois, un dos únicos cinco adestradores da historia da competición con cinco ou máis aneis de campión, honra que comparte con Phil Jackson, Red Auerbach, Pat Riley e John Kundla. Coñecido habitualmente como "Coach Pop" (do inglés: Adestrador Pop) ou simplemente "Pop", é posuidor do récord de máis temporadas consecutivas conseguindo máis vitorias que derrotas da histoira da NBA, e o terceiro en golbal, só por detrás de Pat Riley con 19 e Phil Jackson con 20. É tamén un dos único nove adestradores da historia da competición que consegiu máis de 1.000 vitorias.
Traxectoria
Nado o 28 de xaneiro de 1949 en East Chicago, Indiana, de pai serbio e nai croata, graduouse en 1966 no Instituto Merrillville e en 1970 na Academia de Forzas Aéreas dos Estados Unidos (United States Air Force Academy). Alí xogou catro anos ao baloncesto, sendo no seu ano sénior o capitán e o máximo anotador. Alí graduouse en Estudos Soviéticos, servindo posteriormente á Air Force durante cinco anos, nos que viaxou por Europa Oriental e a Unión Soviética, ademais de xogar ao baloncesto co equipo das Forzas Armadas estadounidenses.
Regresou á Air Force Academy como adestrador asistente en 1973, cargo que ocuparía durante seis anos. Nese tempo, Popovich asistiría á Universidade de Denver e obtería un mestrado en Educación Física e Ciencias Deportivas, sendo nomeado adestrador do equipo masculino de baloncesto de Pomona-Pitzer. En 1988, os Spurs ficharíanlle para servir como asistente do adestrador Larry Brown, con quen terminaría establecendo unha íntima amizade. En 1992, ocupando o mesmo cargo, marchou aos Golden State Warriors por entón dirixidos por Don Nelson.
Arena
alt=|miniatura|269x269px|Arena da [[Praza de touros de Pontevedra.]] alt=|miniatura|269x269px|[[Multiusos Fontes do Sar, en Santiago de Compostela, Galiza.]]
A arena é o espazo central dun circo romano, dunha praza de touros etc., onde se realiza o espectáculo.
Por extensión denomínase arena á área fechada, case sempre de forma circular ou oval, deseñada para espectáculos musicais, teatrais ou eventos deportivos, sería, logo, un pavillón deportivo ou estadio fechado. Componse dun grande espazo aberto no centro (a propia arena), rodeado por corredores e bancadas para os espectadores. A característica chave dunha arena é que o lugar onde se realiza o evento, fica no punto máis baixo, permitindo unha visibilidade. Teoricamente unha arena é proxectada para acomodar un gran número de espectadores.
A palabra vén do latín (h)arena, que significa "area". Na época do Imperio Romano, os gladiadores loitaban nunha superficie cuberta de area, que absorbía o sangue. Pódese comparar a evolución do uso da palabra arena (inicialmente "area" e posteriormente o local - con area - onde se practicaban exercicios variados) coa evolución do uso da palabra saibro (inicialmente "area" e posteriormente un tipo de cuadra - cunha especie de area - no que se xoga tenis).
O termo coliseo designa o edificio de gran capacidade destinado á celebración de espectáculos, de forma circular e con bancadas arredor onde se sentan os espectadores.
Argumento
O argumento en lóxica
En lóxica, un argumento é a expresión lingüística dun razoamento. Un argumento está formado por enunciados que enlazan entre si, de maneira que un deles, denominado "conclusión", aparece como resultado dos demais, chamados "premisas" do argumento. No seguinte exemplo de argumento, os dous primeiros enunciados son as premisas e o terceiro é a conclusión que "deriva" ou "se deduce" daqueles:
Kifkif
Kifkif é unha asociación de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais de Marrocos. Establecida como tal, leva a cabo unha loita pacífica polos dereitos destes.
Argumento
O argumento en lóxica
"Tódolos humanos son animais e tódolos animais son mortais. Xa que logo, tódolos humanos son mortais".
O argumento en lingüística
O argumento, para os lingüistas transformacionais, é o participante que intervén no acontecemento do predicado. Os adxuntos ou circunstanciais non son argumentos porque son opcionais, non os necesita o predicado.
O argumento en narratoloxía
O argumento en narratoloxía é o resumo da historia, unha síntese que respecta a orde temporal dos sucesos narrados.
Kifkif
Historia e características
Kifkif ("igual" en árabe marroquí) é ilegal en Marrocos, pero non en España, onde desempeña o seu labor dende 2008. Na súa constitución afírmase que a súa acción abarca tanto España como Marrocos. A adhesión Kifkif está aberta a calquera persoa que comparta os seus valores con base na Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
Argumento
O argumento en narratoloxía
Este concepto oponse a trama, pois a trama sintetiza o relato, respectando a orde textual.
Argumento Argumento Argument
Vilanova, Duarría, Castro de Rei
Vilanova é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Vilariño, Frades, A Estrada
Vilariño é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 16 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 6 mulleres.
Les Leston
Alfred Lazarus Fingleston nado en Bulwell (Nottinghamshire) o 6 de decembro de 1920 e finado en Bexhill o 13 de maio de 2012, foi un piloto de carreiras británico, máis coñecido como Les Leston.
Traxectoria
Na súa xuventude, Leston foi un exitoso batería na banda de jazz The Clay Pigeons. Tamén serviu na segunda guerra mundial como artilleiro. Pouco despois de que terminase a guerra montou xunto ao seu pai Monty un exitoso negocio de accesorios aeronáuticos, Aero Spares, unha compañía involucrada nunha variedade de aparellos técnicos fabricados para avións de guerra.
Comezou a competir nun Jaguar SS100 antes de adquirir un Cooper e o seu propio Leston Special. Gañou o Gran Premio de Luxemburgo en 1952, converteuse en piloto oficial de Cooper en 1954 e gañou o campionato británico de Fórmula Tres o mesmo ano. Participou en tres Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 2 de setembro de 1956, pero non logrou puntos de campionato. Participou en Le Mans de 1962 no equipo de Colin Chapman con Tony Shelly como copiloto nun Lotus 23, pero o organizador da carreira, ACO, negoulles a participación, por razón da normativa, na famosa debacle de Lotus en Le Mans.
Logo de escapar dun accidente grave en Caen en 1958, concentrouse no seu negocio de accesorios para automóbiles en expansión. Les Leston Accessories comercializaba pezas de reposto para automóbiles, como volantes e pancas de engrenaxes. Máis tarde, expandiuse á comercialización de roupa e foi un pioneiro no desenvolvemento de equipos de seguridade como fundas ignífugas e cascos protectores. Aínda que seguía involucrado nas pistas, a comezos dos anos 1960 pilotou o seu Lotus Elite vermello, o famoso DAD10.
A finais da década de 1960 converteuse en xornalista de Fórmula Un para a BBC, ata que foi substituído por Barrie Gill. Na década de 1990, Leston viviu en Hong Kong, onde casou dúas veces e ampliou o seu negocio de merchandising desde China. O seu estilo de vida consistía en posuír un gran cruceiro que sacaba ao mar os fins de semana e un programa de radio de jazz. Frecuentou a barra do Club de Correspondentes Exteriores e, no seu tempo de lecer, montaba unha moto BMW 1.200 cc.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
First Things
First Things é unha publicación relixiosa ecuménica, conservadora e, dende algúns puntos de vista, neoconservadora   cuxo obxectivo é "achegar unha filosofía pública relixiosamente informada para a ordenación da sociedade". A revista, que se centra na teoloxía, na liturxia, na historia da igrexa, na historia da relixión, na cultura, na educación, na sociedade e na política, é interrelixiosa, contendo unha ampla tradición intelectual cristiá e xudía.
Illote Lafanga
Lafanga é un illote do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu, na Polinesia (Océano Pacífico). Actualmente deshabitada pero tivo poboación ata a chegada dos misioneiros crisitáns a mediados do século XIX. miniatura|285px|dereita|Mapa de Tuvalu.
Suxeito (gramática)
En sintaxe, o suxeito é aquela parte da cláusula ou oración que non forma parte do predicado e que se constitúe en soporte do mesmo. O suxeito é, pois, aquilo (persoa, animal ou cousa) do que se di ou comenta algo nunha oración e que concerta en morfema de número e morfema de persoa co verbo que é núcleo do predicado.
Na lingüística transformacional, defínese como suxeito ao sintagma nominal dominado inmediatamente pola oración.
Nalgunhas linguas, caso do inglés ou francés, o suxeito é un elemento imprescindible na oración pois é preciso sempre especificalo cun pronome suxeito se non hai un sintagma nominal que o represente. En galego, portugués ou español pode moitas veces omitirse, denominándose entón suxeito elíptico: "Tódolos días vou ao traballo" (Suxeito elíptico, eu)
Clases de suxeitos
Suxeito expreso
É o que aparece na oración: Afonso corre moito.
Suxeito omitido ou elíptico
É o suxeito que non aparece pero que nos descobre o verbo: Corren moito. (Eles/as)
Suxeito múltiplo
O aquel cuxo sintagma nominal posúe dous núcleos: "Pedro e Lois saíron a pescar.
Suxeito axente
É o que realiza, controla ou preside a acción que executa o verbo, e xa que logo aparece sempre nas oracións activas: Pedro come peras. O rei gañou a regata. Felipe II construíu O Escorial.
Suxeito paciente
É o que padece a acción realizada polo verbo e executada por un complemento axente coa preposición por ou de, que pode aparecer ou non; por iso é o suxeito das oracións pasivas: "A circulación foi desviada pola estrada (polo policía de tráfico)". "O paciente foi operado polo doutor". "Lorca era coñecido de todos". "Véndese piso".
Suxeito causativo
Existen algúns suxeitos que non teñen nada que ver co suxeito gramatical; por exemplo, o suxeito psicolóxico, que é a persoa máis destacada dunha oración; en "A min, e soamente a min me corresponde a herdanza" o suxeito psicolóxico é "eu", pero o gramatical é "A herdanza", porque é o que concerta en número e persoa co verbo.
Véxase ademais suxeito axente, suxeito paciente, construcións pasivas.
Sintaxe dependencial
Desde a perspectiva da sintaxe dependencial un suxeito é un nominal (sintagma nominal, cláusula completiva,...) cunha valencia pasiva xeral, sen preposición (normalmente), que concorda en número e persoa coa flexión verbal. A concordancia, en número e persoa co verbo, pode ser a única indicación do suxeito. A posición non marcada é a posición inicial.
ABC Studios
ABC Studios é unha produtora de televisión subsidiaria de Disney-ABC Television Group. ABC Studios estableceuse orixinalmente como Touchstone Television (chamada despois Touchstone Pictures) en 1985 e pero trocou de nome polo actual en maio de 2007.
Dende a tempada de 2009–2010, tódalas series de televisión producidas por ABC Studios teñen a lenda "An ABC Studios Production" ó comezo dos créditos, mentres que o logo de ABC Studios foi temporalmente abandonado. Porén, o logo de ABC Studios pode ser visto ó final das reposicións de producións televisivas que llo levaban anteriormente. É unha compañía derivada de Touchstone Pictures, a primeira compañía de Disney que non leva o nome de Walt Disney.
En xuño de 2009, ABC Entertainment anunciou unha nova organización, efectiva de inmediato. En xaneiro de 2010, Disney-ABC Television Group anunciou que ía recortar un 5% a forza de produción.
31 de xullo
Nacementos
miniatura|100px|Stephanie Kwolek miniatura|100px|Roberto Vidal Bolaño
Mortes
miniatura|100px|Sándor Petõfi
Hold the Dark
Hold the Dark é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Jeremy Saulnier e con guión de Macon Blair. Está baseado na novela homónima de William Giraldi e está protagonizado por Jeffrey Wright, Alexander Skarsgård, James Badge Dale, Riley Keough, Tantoo Cardinal e Julian Black Antelope.
O filme foi estreado por vez primeira no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 12 de setembro de 2018 e foi estreado internacionalmente o 28 de setembro de 2018 a través de Netflix.
Estación de Teixeiro
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 487,9 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Guitiriz e Curtis. O tramo é de vía única e está sen electrificar.