cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avión de carga
Quick Change
Un avión Quick Change (cambio rápido), é un avión que pode pasar dunha configuración de pasaxeiros a unha de carga dunha forma rápida. Estes aparellos poden utilizarse para transportar pasaxeiros durante o día e carga durante a noite. Os asentos e as instalacións para pasaxe, como as cociñas, están instaladas en palés para facilitar e acelerar a súa montaxe e desmontaxe.
Cornide, A Rigueira, Xove
Cornide é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Raúl González Lado
Raúl González Lado, nado no Ézaro (Dumbría) cara a 1962, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Mestre industrial. Foi concelleiro de Dumbría polo PSdeG-PSOE dende as eleccións municipais de 1991 con José Manuel Pequeño Castro. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE ao concello de Dumbría e foi elixido alcalde con maoría absoluta.
Paderne, Moreda, Pantón
Paderne é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Os Cortellos, A Rigueira, Xove
Os Cortellos é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Virio Nicómaco Flaviano
Virio Nicómaco Flaviano (en latín: Virius Nichomachus Flavianus) nado no 334 e finado no 394, foi un aristócrata, político, historiador e gramático romano do século IV.
Pagán e amigo íntimo de Quinto Aurelio Símaco, foi Prefecto do pretorio de Italia do 390 ao 392, baixo Valentiniano II, e colaborou activamente co usurpador Euxenio (392-394) -tamén gramático coma el- sendo nomeado novamente prefecto de Italia entre o 393 e o 394, e cónsul no 394. Trala morte de Euxenio na batalla do Frígidus, gañada contra todo prognóstico por Teodosio o Grande, Flaviano suicidouse.
Tamén é coñecido coma "o Vello", para distinguilo do seu fillo, Nicómaco Flaviano, o Mozo.
Flaviano aparece como personaxe nas Saturnalia de Macrobio.
Circuíto eléctrico
Unha rede eléctrica é unha interconexión de compoñentes eléctricos (por exemplo, baterías, resistencias, indutores, condensadores, conmutadores, transistores) ou un modelo de tal interconexión, composto por elementos eléctricos (por exemplo, fontes de tensión, fontes de corrente, resistencias, indutancias, capacitancias). Un circuíto eléctrico é unha rede que consiste nun nó pechado, dando un camiño de retorno para a corrente. As redes eléctricas lineais, un tipo especial que constan só de fontes (tensión ou corrente), elementos forzados lineais (resistencias, condensadores, indutores) e elementos distribuídos lineais (liñas de transmisión), teñen a propiedade de que os sinais son linealmente superpoñibles. Analízanse máis facilmente empregando métodos de dominio de frecuencia potentes como as transformadas de Laplace, para determinar a resposta CC, a resposta CA e a resposta transitoria.
Un circuíto resistivo é un circuíto que contén só resistencias e fontes ideais de corrente e tensión. A análise de circuítos resistivos é menos complicada que a análise de circuítos que conteñen condensadores e indutores. Se as fontes son constantes (CC), o resultado é un circuíto CC. A resistencia efectiva e as propiedades de distribución de corrente de redes de resistencias arbitrarias pódense modelar en función das súas medidas gráficas e propiedades xeométricas.
Unha rede que contén compoñentes electrónicos activos coñécese como circuíto electrónico. Estas redes xeralmente son non lineais e requiren ferramentas de deseño e análise máis complexas.
Virio Nicómaco Flaviano
Traxectoria
Os Nicómaco eran unha das familias máis prestixiosas de Roma e, polo tanto, Flaviano recibiu unha excelente educación que posibilitou un amplo cursus honorum que se pode reconstruír a partir de dúas inscricións: unha (CIL, VI, 1782) realizada polo marido da súa neta Quinto Fabio Memio Símaco, probablemente realizada polo 394; e outra (CIL, VI, 1783) procedente da base dunha estatua erguida no 431 no Foro de Traxano polo sobriño de Quinto, Apio Nicómaco Dexter, para celebra-la memoria do seu avó despois da súa rehabilitación polos emperadores.
Circuíto eléctrico
Elementos dun circuíto
miniatura|300px|Circuíto pechado
Virio Nicómaco Flaviano
Traxectoria
Este cursus honorum de Flavianus incluía os seguintes cargos: cuestor, pretor, Pontífice máximo e cónsul para Sicilia (364-365), para se retirar á vida privada no 365. Volveu ser nomeado vigairo de África (376-377), quaestor sacri palatii, prefecto do pretorio de Italia e Illyricum (390–392), de novo prefecto do pretorio de Italia e Illyricum, por segunda vez (393–394) e cónsul sine collega (394).
Carreira baixo Graciano e Teodosio
O emperador Graciano nomeouno vigairo da diocese de África no 376; ocupou este cargo cando recibiu un edicto contra o donatismo, que foi moi forte en África. O feito de que o escritor cristián Agostiño de Hipona, nunha carta do 405, o confundise cun donatista é un claro indicio de que Flaviano tomou partido a prol daqueles que debía perseguir e, probablemente, por este motivo foi destituído do cargo ao ano seguinte, no 377. Durante o tempo que estivo alí, estivo ao cargo das investigacións, xunto con Decimo Hilariano Hesperio, sobre un escándalo que afectaba á cidade de Leptis Magna. Mais, nas conclusións finais do informe, os cidadáns foron absueltos dos cargos polo que os habitantes da cidade, en agradecemento, ergúeronlle entre o 377 e 378 unha estatua conmemorativa.
Circuíto eléctrico
Métodos de deseño
Para deseñar calquera circuíto eléctrico, xa sexa analóxico ou dixital, os enxeñeiros eléctricos deben ser capaces de predecir as tensións e as correntes de todo o circuíto. Os circuítos lineais, é dicir, circuítos coa mesma frecuencia de entrada e saída, poden analizarse a man mediante os números complexos. Outros circuítos só poden analizarse con programas informáticos especializados ou con técnicas de estimación como o método de linealización.
Os programas de simulación de circuítos, como HSPICE, e as linguaxes como VHDL e Verilog, permiten aos enxeñeiros deseñar circuítos sen o tempo, o gasto e o risco que ten construír un circuíto prototipo.
Se o circuíto eléctrico ten compoñentes non lineais e reactivos, poden precisarse doutras leis moito máis complexas. Ao aplicar estas leis producirase un sistema de ecuación lineares que poden resolverse manualmente ou con computadoras.
Virio Nicómaco Flaviano
Carreira baixo Graciano e Teodosio
No 388, converteuse en quaestor sacri palatii, ("cuestor no Palacio", é dicir, da corte imperial), máis exactamente quaestor aulae divi Theodosii, tendo así a tarefa de redacta-las leis para o emperador Teodosio. O seu nomeamento no 390 como Prefecto do Pretorio de Italia, Illyricum e África converteuno nun dos funcionarios máis poderosos do imperio. Non se pode excluír que a carreira de Flaviano, e en particular o favor que gozou con Teodosio, se debese ao desexo do emperador de manter boas relacións co partido pagán, forte nos círculos aristocráticos e senatoriais, que era hostil á política do emperador cristián, e do que Flaviano foi un dos maiores representantes.
Flaviano continuou como prefecto pretoriano de Illyricum e África durante dous anos, até o 392, cando morreu o emperador da parte occidental do Imperio Romano, Valentiniano II. Non se sabe certamente, se foi asasinado ou se suicidou (15 de maio) mais o seu xeneral Arbogasto, magister militum, con quen mantivera un prolongado conflito, foi sospeitoso de estar implicado na súa morte. O emperador oriental Teodosio I, en canto soubo da morte de Valentiniano, nomeou outro prefecto pretoriano para Illyricum, Apodemio, que tamén recibiu a prefectura pretoriana de África a finais do 392 ou principios do 393.
Usurpación de Euxenio e intento de restauración do paganismo
Hai outro aspecto importante da actividade de Flaviano baixo Euxenio, a miúdo chamado "renacemento pagán". Euxenio era cristián, pero escolleu a varios pagáns da aristocracia como os seus aliados. Esta sería a causa pola que Flaviano apoiou a Euxenio fronte a Teodosio: a política en contra do paganismo deste. Deste xeito, Flaviano aproveitou a oportunidade e renovou as cerimonias públicas pagás e a restauración da relixión romana, sen a oposición de Euxenio, que foi, por este motivo, criticado por Ambrosio, bispo de Milán. A propaganda teodosiana primeiro e as fontes cristiás despois presentaron a loita entre Teodosio e Euxenio como unha loita de fe cristiá contra o paganismo da relixión romana tradicional; por esta razón, os actos relixiosos de Flaviano foron interpretados como o derradeiro intento dun renacemento pagán apoiado, ou polo menos permitido, por Euxenio; un exemplo típico foi o episodio da Vita Ambrosii de Paulino de Milán, no que Flaviano e Arbogasto, ao deixar Milán para enfrontarse ao exército de Teodosio, prometeron destruír a basílica da cidade e enrolar ao clero cristián no exército despois o seu retorno vitorioso. Os historiadores modernos cren que non houbo tal "renacemento pagán", pero que Flaviano aproveitou a oportunidade dun baleiro de poder (tanto na política como na relixión, xa que non había, nese momento, unha poderosa figura cristiá) para apoiar a relixión romana, pero sen ningún apoio de Euxenio.
Flaviano apoiou a Euxenio na súa loita contra Teodosio afirmando que os sacrificios profetizaban a vitoria na vindeira guerra. E tamén os preparativos militares para o enfrontamento co exército de Teodosio tse caracterizaron polo recurso á relixión antiga: o labarum de Constantino I foi substituído pola efixie de Hércules Invicto, mentres que as estatuas de Xúpiter foron colocadas nos pasos alpinos polos que debía pasar o exército teodosiano.
Damnatio memoriae e rehabilitación
Os fillos e sucesores de Teodosio, Honorio e Arcadio promulgaron unha lei en maio do 395 na que perdoaban aos partidarios de Euxenio, pero, ao mesmo tempo, condenaban a Flaviano a unha forma reducida de damnatio memoriae que prevía, entre outras cousas, a revogación do consulado do ano anterior. A disposición de maio de 395 requiría que os fillos dos condenados renunciasen á fe pagá a cambio da cristiá. Esta abxuración permitiu aos descendentes de Flaviano ocupar importantes cargos na administración imperial: o fillo de Flaviano, tamén chamado Nicómaco Flaviano, converteuse en prefecto do pretorio de Italia, África e Ilirio no 431 e o sobriño de Flaviano, o influente senador Apio Nicómaco Dexter, ocupou varios cargo públicos. Foi o propio Dexter quen, no 431, obtivo o apoio dos influentes círculos senatoriais aos que pertencía para rehabilitar publicamente ao seu avó. A Flaviano erixíuselle unha estatua, cuxa dedicatoria explicaba que Flaviano sempre fora estimado polo emperador Teodosio e que a provisión de damnatio era atribuíble ás persoas envexosas e non aos emperadores.
Círculo pagán de Flaviano
miniatura|Díptico Nicómaco-Símaco, en conmemoración da unión das dúas familias. Flaviano estaba moi relacionado con Vetio Agorio Pretextato e Quinto Aurelio Símaco. Este círculo estivo no centro do movemento pagán de finais do século IV e, en particular a través do traballo das familias Nicómaco e Símaco, atribúeselle a preservación das obras de varios autores pagáns, como Livio, nos tempos modernos, Marcial e Apuleio. A relación entre os Nicómaco e os Símaco estreitouse a través das vodas: en 393/394 o fillo de Flaviano, Nicómaco Flaviano, casou con Gala, a filla de Quinto Aurelio Símaco, cuxo fillo, Quinto Fabio Memio Símaco, casou no 401 filla ou sobriña de Flaviano. O vínculo entre as dúas familias celebrouse, ben con motivo dunha das dúas vodas ou ben no momento da aprobación conxunta dos servizos relixiosos, coa emisión dun díptico, cuxos paneis se titula Nicomachorum e Symmachorum.
Pretextato, Símaco e Flaviano, tamén a parece como os personaxes principais da Saturnalia de Macrobio Ambrosio Teodosio, escrita no século V pero ambientada nas vacacións de verán do 384. Na obra, o autor describe aos líderes do movemento pagán que, á súa vez, acollen a diferentes intelectuais pagáns para discutir cuestións filosóficas e relixiosas.
O papel de flaviano na literatura
A obra máis importante que Flaviano escribiu foi unha historia de Roma titulada Annales ("Anales"), agora perdida, que fora dedicada a Teodosio (probablemente cando Flaviano era quaestor sacri palatii na década de 380) e escrita en forma de anales. Como suxire o título, podería ser a continuación dos Anais de Tácito: de feito, a pouco fiable Historia Augusta, no libro dedicado á vida do emperador Aureliano (270-275), inclúe unha carta de Aureliano á raíña Zenobia que o autor afirma ter sido denunciada por un Nicómaco; polo tanto, é posible que a obra de Nicomaco fose unha continuación de Tácito ata polo menos Aureliano. Os Anais de Flaviano foron quizais utilizados por Amiano Marcelino como fonte. Na inscrición da base da estatua que dedicou ao seu sogro, Quinto Aurelio Memio Símaco, denominou a Flaviano historicus disertissimus ("historiador máis elocuente").
Flaviano traduciu tamén, do grego Filostrato, a Vida de Apolonio de Tiana, sobre un home cuxa vida se vía moi próxima á de Xesús e cuxa biografía, polo tanto, foi considerada semellante a un evanxeo pagán no século IV.
Flaviano foi identificado co obxecto da obra cristiá coñecida como Carmen adversus Flaviano. É un dos personaxes principais, xunto con outros membros do seu club pagán, da Saturnalia de Macrobio, unha obra escrita nos anos 430, onde foi representado como un home de enorme erudición.
Na súa Historia Eclesiastica, Tiranio Rufino representa ao pagán Flaviano, en lugar do cristián Euxenio, como o verdadeiro adversario derrotado polo cristián Teodosio na batalla do río Frigidus. Segundo Rufino, Flaviano suicidouse porque se decatou de que a súa propia relixión era falsa. Os eruditos son unánimes na crenza de que Rufino inventou esta afirmación para defender-la súa causa do cristianismo que tan decididamente defendía.
Bandeira de Turquestán Oriental
A bandeira de Turquestán Oriental (en شەرقىي تۈركىستان دۆلەت بايرىقى) ou Kökbayraq ("bandeira do ceo") é unha bandeira non oficial usada para representar a rexión de Xinjiang da China e a rexión histórica de Turquestán Oriental en Asia. A bandeira foi orixinalmente usada como bandeira nacional do breve estado separatista coñecido como Primeira República de Turquestán Oriental (1933–1934). A bandeira componse dun campo azul celeste cunha lúa crecente e unha estrela de cinco puntas brancas, e foi adoptada o 12 de novembro de 1933 como bandeira nacional durante a declaración de independencia. Agás polo fondo azul, a bandeira é idéntica á bandeira de Turquía.
Uso
A bandeira é usada en tempos modernos como símbolo do independentismo de Turquestán Oriental e polo goberno no exilio como a bandeira nacional dun Turquestán Oriental independente.
A cor azul clara do fondo está tomada da cor do ceo e é unha cor predominante na cultura turca que representa o ceo, esencialmente o azul representa os pobos turcos. A lúa crecente representa a noción de ser vitorioso (invencible) e non é necesariamente un símbolo islámico, de feito foron os turcos os que introduciron o crecente no mundo islámico. A estrela representa a nación turca, e tamén se atopa na bandeira do Imperio Hun Branco (heftalita) e en varios outros imperios e estados turcos.
Bandeira de Daguestán
A bandeira de Daguestán (en Флаг Дагестана; en Дагъистаналъул байрахъ; en Dağıstan bayrağı) é un dos símbolos da república federal rusa de Daguestán. Foi adaptada despois da transformación da RASS de Dagestán na república actual dentro da federación rusa. Foi oficialmente adoptada o 26 de febreiro de 1994. Componse de tres franxas horizontais de cor ver (polo islam), azul (polo mar Caspio), e vermello (pola coraxe e fidelidade). O 19 de novembro de 2003 a proporción da bandeira foi cambiada dende a orixinal 1:2 a 2:3, e a franxa da metade de azul claro a azul escuro.
Esquema de cores
O esquema de cores oficiais foi declarado o 19 de novembro de 2003.
Bandeiras históricas
Despois da formación da República Autónoma Socialista Soviética de Daguestán, a partir da República Montañosa do Cáucaso Norte en 1921, Daguestán tivo varias bandeiras seguindo o modelo das outras Repúblicas Autónomas, primeiro como bandeiras vermellas coas iniciais da república (é dicir, "ДАССР") e despois unha bandeira da república co mesmo nome. Coa caída da Unión Soviética, Daguestán deixou caer o А (para Автономная, "autónomo") da súa bandeira e a inscrición rezaba simplemente "ДССР". Unha bandeira con franxas horizontais azuis e amarelas puido usarse brevemente en 1993 e 1994 ata que se adoptou unha variación do tricolor horizontal actual en 1994.
Outras bandeiras
Varios pobos de Daguestán idearon as súas propias bandeiras étnicas:
Escala de tempo xeolóxico selenolóxico
A escala de tempo xeolóxico da lúa, escala de tempo lunar ou escala de tempo selenolóxica divide a historia xeolóxica da Lúa en seis períodos principais.miniatura|Cara visíbel da lúa coa idade das estruturas: Cráteres: 1a - Nectariano, 1b - Imbriano, 1c - Eratosténico, 1d - Copérnico; Mares: 2a – Prenectárica, 2b – Nectariana, 2c – Ímbrico inferior, 2d – Ímbrico tardío, 2e – Eratosténico
Períodos ou eras
Os valores das datas son aproximados, xa que as divisións entre épocas baséanse nas datas nas que ocorreron importantes eventos xeolóxicos lunares, ás veces difíciles de determinar con precisión. A maioría das mostras lunares a partir das que se desenvolveu a escala temporal que hoxe é aceptada son basaltos do Ímbrico. As mostras anteriores e posteriores a este período son máis escasas e, en particular, as máis antigas víronse afectadas por violentos impactos meteorolóxicos que dificultan a determinación da súa idade por medios radiométricos. En moitas mesetas lunares, os planetólogos non poden distinguir entre materiais nectarianos e prenectarios, e denomínanse xenericamente materiais preímbricos.
Ferrol, A Rigueira, Xove
Ferrol é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Paderne de Allariz, Paderne, Paderne de Allariz
Paderne de Allariz é un lugar da parroquia de Paderne no concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda.
News of the World (filme)
News of the World é un filme estadounidense de 2020 coescrito e dirixido por Paul Greengrass. Está baseado na novela homónima de Paulette Jiles, e está protagonizado por Tom Hanks e Helena Zengel. O filme conta a historia dun veterano da guerra civil estadounidense que debe levar unha nena cos seus únicos familiares coñecidos. A nena foi raptada polos kiowa e foi criada por eles, mais acabou perdendo tanto a súa familia de sangue como a familia kiowa.
We Are the World 25 for Haiti
«We Are the World 25 for Haiti» é unha versión de We Are the World realizada a beneficio das vítimas do terremoto de Haití de 2010. Tamén se gravou unha versión en español interpretada por voces como Shakira, Thalía, Paulina Rubio, Vicente Fernández, Natalia Jiménez, Ricky Martin, Daddy Yankee, Cristian Castro ou Jon Secada, entre outros.
Contexto
O 12 de xaneiro de 2010, ás 4:53 da madrugada (hora local), Haití foi golpeado por un tremor de magnitude 7,0 na escala de Richter, o máis grave do país en máis dun ano. O epicentro situouse nos arrabaldes da capital, Porto Príncipe. A cifra de vítimas mortais estimouse en 230.000.
Gravación
Antes do terremoto, Quincy Jones e Lionel Richie tiñan previsto organizar unha nova gravación de «We are the World» o 28 de xaneiro de 2010, con motivo do 25º aniversario da orixinal. Con todo, debido á catástrofe en Haití, o plan aprazouse. A nova versión foi gravada o 1 de febreiro. Máis de 75 artistas participaron na gravación, que se realizou no mesmo estudo cá orixinal. A reunión dese gran número de artistas débese a que horas antes se celebrara a gala dos Premios Grammy dese ano.
A versión conta con actualización de letra e música a mans de Will.i.am, Kanye West e Wyclef Jean, así como unha serie de sesións de rap en relación a Haití. Michael Jackson, finado meses antes do lanzamento da canción, apareceu cantando a dúo coa súa irmá Janet por petición da súa nai, Katherine Jackson.
O equipo de produción da canción inclúe a RedOne e o director musical Ricky Minor. O músico haitiano Wyclef Jean, quen tamén foi un dos produtores, cantou a primeira liña do segundo coro en idioma crioulo haitiano. Tamén o actor e cantante Jamie Foxx gravou unha parte en memoria do falecido pianista e cantante de soul Ray Charles, imitando a súa voz como na película biográfica "Ray".
Saara Niemi
Inicios
Na tempada 2005-06 recibiu o Trofeo Katja Riipi á mellor dianteira da Naisten SM-sarja.
We Are the World 25 for Haiti
Gravación
No momento da gravación houbo numerosos comentarios sobre a versión orixinal. Jordin Sparks revelou que, malia nacer despois da orixinal, a canción tiña un enorme impacto sobre ela. Para Céline Dion, o lanzamento da canción non só beneficiaría a poboación haitiana, senón que tamén sería un recordo da paixón de Michael Jackson por axudar as persoas necesitadas.
Amais da montaxe de duetos de Janet, os seus sobriños Taj, TJ e Taryll, coñecidos colectivamente como 3T, forman parte do coro.
Reacción e críticas
Esta nova versión do sinxelo non só ten unha estrutura musical similar á orixinal, senón que inclúe Auto-Tune e versos de rap escritos por artistas de hip hop.
"We are the world 25 for Haití" recibiu comentarios negativos en xeral pola crítica de música contemporánea. As reaccións centráronse basicamente nas novas adicións musicais, así como na escolla de artistas como Justin Bieber, Miley Cyrus ou os Jonas Brothers.
Con todo, a canción foi un éxito comercial en todo o mundo e colocouse no Top 20 de varios países.
Artistas por Haití
Condutores
Solistas (por orde de aparición)
thumb|150px|right|alt=|[[Janet Jackson fixo un dueto co seu irmán Michael, finado o 25 de xuño de 2009]] thumb|150px|right|alt=|[[Miley Cyrus participou na canción]]
Bandeira do Tíbet
O Goberno da República Popular Chinesa considera que é un símbolo do separatismo; porén, o Dalai Lama, o líder espiritual do pobo tibetano, dixo nos últimos anos que esperaba que o Tíbet acadara unha verdadeira autonomía e non pedise a independencia. El cre que o simbolismo da bandeira é semellante ao da bandeira rexional de Hong Kong e non representa o movemento independentista tibetano, senón o concepto de procurar a liberdade relixiosa e buscar a igualdade nacional e o respecto mutuo.
Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes
A Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes é unha condecoración que concede o Ministerio de Cultura e Deporte de España a persoas ou corporacións, institucións, persoas xurídicas, organismos ou entidades públicas ou privadas que destaquen en ámbitos como a literatura, a arte dramática, a música, a coreografía ou a interpretación, entre moitos outros.
Historia
Até 1995 o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte concedía anualmente Medallas ao Mérito nas Belas Artes nas modalidades de Ouro e de Prata. A partir de 1996 unicamente se conceden Medallas de Ouro.
Este galardón inclúese entre os premios e medallas de Artes Escénicas e Música outorgados cada ano polo ministerio.
Álvaro Rey
Álvaro Rey Vázquez, nado en Sevilla o 11 de xullo de 1989, é un futbolista español que xoga como extremo no Xerez, da Terceira División RFEF.
Inicios (1989-2010)
Nacido en Sevilla, formouse na canteira da AD Nervión. Tras pasar polo Cerro del Águila, o Betis C e o Betis B, fichou en 2010 polo Gimnàstic de Tarragona.
Nàstic e Xerez (2010-2013)
Co club catalán debutou na Segunda División o 31 de outubro, nun empate 1-1 na casa ante o Córdoba CF. Pasou a maior parte desa tempada compaxinando o Nàstic co seu filial, o Pobla de Mafumet, da Terceira División. Na tempada 2011/12 marcou o seu primeiro gol como profesional, nunha vitoria pola mínima fronte o Elche CF, mais o equipo acabou descendendo. En xullo de 2012, fichou polo Xerez, tamén de Segunda. Foi titular en máis da metade dos encontros dunha tempada desastrosa para o club, que acabou último e perdendo dúas categorías por mor das súas débedas.
Paso por América do Norte (2013-2014)
Fichou entón polo seu primeiro equipo estranxeiro, o Toronto FC da Major League Soccer. Marcou o seu primeiro gol co seu novo club o 28 de setembro, na vitoria por 4-1 ante o DC United de Washington no BMO Field.
En xuño de 2014 foi traspasado ao Columbus Crew SC, dos Estados Unidos, a cambio de Dominic Oduro. O seu contrato foi rescindido de común acordo só un mes despois, alegando motivos persoais, e asinou co Alcorcón.
Alcorcón e cesión a Murcia (2014-2017)
Apenas dispuxo de minutos no equipo de Bordalás e en abril saíu cedido ao Murcia ata final de tempada. Co equipo murciano disputou un total de cinco partidos da Segunda B, un deles na fase de ascenso a Segunda. Na tempada 2015/16 gañou protagonismo no Alcorcón, xogando un total de 26 encontros, 17 deles como titular, con Muñiz como adestrador, pero os seus números volveron caer na tempada seguinte.
Grecia e Polonia (2017-2018)
En febreiro de 2017, desvencellouse do Alcorcón e asinou un contrato de seis meses co Panetolikos FC da Super Liga de Grecia. Debutou na máxima categoría grega o 19 de febreiro, nunha derrota por 1-2 contra o Platanias no estadio Panetolikos, marcando o único gol do seu equipo.
O 16 de xullo de 2017 fichou polo Arka Gdynia da Ekstraklasa polaca. Con ese equipo xogou só catro encontros: un de liga contra o Korona Kielce, dous da Copa de Polonia e outro da fase previa da Europa League fronte o FC Midtjylland de Dinamarca.
Racing de Ferrol (2018)
Deixou o equipo polaco a metade de tempada e en xaneiro de 2018 fichou polo Racing de Ferrol, da Segunda B. No equipo galego fíxose coa titularidade na dianteira, a carón de Joselu, e chegou a marcar un triplete contra o San Sebastián de los Reyes, o único da súa carreira. Con todo, o conxunto verde acabou descendendo a Terceira.
Mirandés (2018-2020)
En xullo de 2018 fichou polo Mirandés, tamén de Segunda B. Foi titular durante a maior parte da tempada no equipo de Borja Jiménez, que acabou a liga na terceira posición. Na fase ascenso marcou dous goles, contra Recreativo de Huelva e Atlético Baleares, que contribuíron a que o equipo lograse o segundo ascenso á categoría de prata da súa historia. Na seguinte tempada, con Andoni Iraola no banco, xogou un total de 41 partidos entre liga e Copa, marcando 8 goles. Marcou un dos tres goles do seu equipo contra o Sevilla na Copa do Rei, que serviron para eliminar o club andaluz nos oitavos de final, e foi titular tamén no partido de cuartos de final fronte ao Villarreal, onde o Mirandés logrou unha histórica segunda clasificación para as semifinais.
Bolívar (2020-2022)
En agosto de 2020 volveu saír ao estranxeiro, fichando polo Bolívar, da Primeira División de Bolivia. Debutou co club da Paz o 17 de setembro, nun partido da Copa Libertadores contra o Palmeiras. O equipo quedou terceiro no seu grupo da Libertadores, quedando eliminado da competición e pasando a xogar na Copa Suramericana, competición na que Álvaro Rey marcou o seu primeiro gol coa camiseta do Bolívar o 2 de decembro nunha derrota por goleada contra o Lanús arxentino. No club boliviano coincidiu cos tamén españois Alberto Guitián e Álex Granell, así como co adestrador Natxo González.
Deportivo da Coruña (2022)
En xaneiro de 2022 rescindiu o seu contrato co Bolívar para regresar ao fútbol español, fichando polo Deportivo da Coruña, na Primeira División RFEF, club adestrado polo seu antigo técnico no MIrandés, Borja Jiménez. No equipo galego disputou 13 partidos, deles só 3 como titular, e marcou un gol de penalti contra o Valladolid Promesas.
Xerez (2022-)
Tras rematar o seu contrato co Deportivo baixou dúas categorías para regresar ao Xerez, da Terceira División RFEF.
David Pallas
David Pallas, nado na Laracha o 1 de xullo de 1980, é un exfutbolista e adestrador galego-suízo. Xogaba como lateral dereito e desenvolveu a maior parte da súa carreira no FC Zürich. Dende 2021 adestra o FC Kosova.
Traxectoria
Naceu no concello galego da Laracha e criouse en Suíza. Formouse na canteira do FC Zürich, dando o salto ao primeiro equipo en 2001. Durante o mercado invernal da tempada 2004-05, fichou polo FC Thun 1898, co que se clasificou para a Liga de Campións.
Comezou a súa carreira como adestrador no Ibach na tempada 2014/15, primeiro como xogador-adestrador e logo só como adestrador, ocupando o banco do club ata outubro de 2018. Tras adestrar os xuvenís do FC Wohlen, en abril de 2021 colleu as rendas do FC Kosova de Zürich.
Labradela, A Rigueira, Xove
Labradela é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Palmelle, Moreda, Pantón
Palmelle é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Túbulos de Malpighio
miniatura|300px|Diagrama simplificado da sección final do [[parato dixestivo (insectos)|aparato dixestivo dun insecto mostrando os túbulos de Malpighio de (Orthoptera). Intestino medio, intestino posterior, recto, túbulos de Malpighio]]
Estrutura
O sistema excretor deses artrópodos e tardígrados consiste nunha serie de tubos cegos, longos e estreitos que se desenvolven por evaxinación da parte anterior do último segmento intestinal ou proctodeo. Cada tubo consta dunha soa capa de células cun extremo cego e outro extremo que desemboca no aparato dixestivo. O número total de túbulos varía segundo a especie, en xeral en múltiplos de dous; pode haber máis dun centenar. Son longos e adoitan encontrarse enrolados. Están bañados pola hemolinfa e na proximidade de tecidos adiposos. As células das súas paredes son ricas na proteína actina que serve de soporte e en microfilamentos para a propulsión de substancias. Os tubos de Malpighi da maioría dos insectos posúen musculatura que serve para mesturar o contido dos túbulos e para aumentar o contacto dos túbulos coa hemolinfa. As ordes de insectos Thysanura, Dermaptera e Thysanoptera non posúen tales músculos. Os Collembola (hexápodos relacionados cos insectos) e os Aphididae (insectos da orden Hemiptera) carecen totalmente de tubos de Malpighio.
Outros grupos de invertebrados teñen sistemas excretores doutro tipo, chamados nefridios.
Funcionamento
Eliminan os produtos nitroxenados innecesarios cunha mínima perda de auga, motivo polo cal moitos arácnidos e insectos poden colonizar ambientes moi áridos. A pre-urina fórmase por medio do transporte de electrólitos e residuos nitroxenados a través das paredes permeables dos túbulos. Crese que substancias residuais como a urea e outras como os aminoácidos pasan por difusión mentres que os ións como o sodio e o potasio requiren un mecanismo activo de bombeo. A auga segue a estes ións. A pre-urina xunto cos produtos da dixestión mestúranse no intestino posterior. Neste punto, o ácido úrico cristaliza (precipita) mentres que os ións de sodio e potasio xunto coa auga son reabsorbidos por osmose activa no recto. O ácido úrico que queda é eliminado coas feces. Este é o modo de acción máis simple en insectos como os ortópteros.
Outros usos
miniatura|Larvas de Arachnocampa luminosa En raros casos os tubos de Malpighio exercen outras funcións. As larvas da especie Arachnocampa luminosa (un díptero da familia Mycetophilidae) de Nova Zelandia teñen túbulos modificados engrosados que producen unha luz azulada verdosa que serve para atraer presas cara a filamentos de moco pegañento cunha substancia tóxica.
Paderne, Vilamaior, Sarria
Paderne é un lugar da parroquia de Vilamaior no concello lucense de Sarria na comarca de Sarria.
San Romao, Moreda, Pantón
San Romao é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Salcedo, Moreda, Pantón
Salcedo é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Palmeiro, A Rigueira, Xove
Palmeiro é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Haliaeetus
Haliaeetus é un xénero de aves de presa da familia dos accipítridos ao que pertencen os pigargos.
Etimoloxía
O nome do xénero é un nome neolatino procedente do grego antigo  ἁλιάετος (haliaetos) ou ἁλιαίετος (haliaietos, variante poética usada por exemplo por Homero), que significa 'aguia mariña' (de hali, 'no mar' (en caso dativo), + aetos, 'aguia'). As dúas variantes gregas explican as diferentes latinizacións, igualmente correctas, atopadas en taxonomía: haliaeetus (neste caso) e haliaetus (como en Pandion haliaetus, a aguia peixeira).
Taxonomía e evolución
O xénero Haliaeetus introduciuno en 1809 o naturalista francés Marie Jules César Savigny no capítulo sobre aves da súa obra Description de l'Égypte. As dúas aguias peixeiras do xénero Ichthyophaga comprobouse que debían estar tamén dentro de Haliaeetus segundo un estudo xenético de 2005, polo que foron trasladadas en consecuencia. Son moi similares ás especies tropicais de Haliaeetus. Unha forma extinguida antes de 1500 de Maui, Hawai pode representar unha especie ou subespecie deste xénero.
As relacións con outros xéneros da familia están menos claras; durante moito tempo foi considerado máis próximo ao xénero Milvus que ao das verdadeiras aguias (xénero Aquila) baseándose na súa morfoloxía e comportamento de exhibición; e evidencias xenéticas máis recentes concordan con isto, pero apuntan a que está relacionado tamén co xénero Buteo, unha relación que previamente non se pensaba que fose tan próxima.
Un estudo molecular de 2005 atopou que o xénero é parafilético e incorpora Ichthyophaga, que comprende as especies que diverxeron no grupo de climas temperados e tropicais.
Evolución
Haliaeetus é posiblemente un dos xéneros máis antigos de aves vivas. Un tarsometatarso esquerdo distal (DPC 1652) atopado nos depósitos de inicios do Oligoceno de El Fayyum, Exipto na formación Jebel Qatrani, de hai uns 33 millóns de anos é similar no seu padrón xeral a algúns detalles do dos modernos pigargos. O xénero estaba presente co certeza no Mioceno medio (12-16 millóns de anos).
A orixe dos pigargos é probablemente a área xeral do golfo de Bengala. Durante o Eoceno/Oligoceno, como o subcontinente indio colidía lentamente con Eurasia, esta área era unha vasta extensión de océano pouco profundo; a diverxencia inicial dos pigargos parece que orixinou as catro especies tropicais (e do hemisferio sur subtropical) que viven hoxe arredor do océano Índico. As relacións de Haliaeetus leucoryphus de Asia central con outros taxons é máis escura; parece máis próxima ás tres especies holárticas que evolucionaron máis tarde e pode ser unha rama temperán da súa expansión cara ao norte; non ten o robusto peteiro amarelo das formas do norte, senón que conserva un peteiro máis escuro e pequeno como as especies tropicais.
A taxa de evolución molecular en Haliaeetus é bastante lenta, como se espera en aves de vida longa que tardan anos en reproducirse con éxito. No xene do ADNmt do citocromo b, atopouse unha taxa de mutación de 0,5–0,7% por millón de anos (se asumimos unha diverxencia no Mioceno temperán) ou quizais de só 0,25–0,3% por millón de anos (para unha diverxencia no Eoceno tardío).
Especies
As dez especies existentes son:
Descrición
A cola é completamente branca nos adultos da maioía das especies do xénero, excepto en H. sanfordi, H. leucogaster e H. pelagicus. Existen tres pares de especies: por un lado H. albicilla e H. leucocephalus, por outro H. sandfordi e H. leucogaster, e por outro as especies africanas H. vocifer e H. vociferoides, cada un dos cales consta dunha especie de cabeza branca e outra de cabeza parda.
Na cultura popular
miniatura|upright|Un pigargo na bandeira do Batallón de Recoñecemento Naval da Mariña Finesa
A Lúa (filme de 1979)
A Lúa (en La luna) é un filme italiano de 1979 dirixido por Bernardo Bertolucci e protagonizado por Jill Clayburgh. O filme conta a vida problemática dun mozo adolescente e a súa relación cos seus pais, incluíndo unha relación incestuosa coa súa nai.
A Ponte do Carro, A Rigueira, Xove
A Ponte do Carro é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Hector Boece
Hector Boece (tamén escrito Boyce ou Boise, coñecido en latín como Boecius ou Boethius, nado en Dundee en 1465 e finado en Aberdeen en 1536, foi un filósofo e historiador escocés, e o primeiro Principal (director) do King's College en Aberdeen, un predecesor da Universidade de Aberdeen.
A Lúa (filme de 1979)
Estreouse subtitulado en galego o 9 de setembro de 2000 a través da TVG.
León das neves
dereita|miniatura|León das neves tal como se representa no [[emblema do Tíbet.]]
Viñas, San Vicente de Castillón, Pantón
Viñas é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Hector Boece
Traxectoria
Asistiu á escola en Dundee e estudou despois na veciña Universidade de St Andrews. Máis tarde marchou para estudar na Universidade de París, onde coñeceu a Erasmo de Rotterdam, do que se fixo amigo íntimo mentres ambos eran estudantes do austero Collège de Montaigu, de cuxo mestre reformador, Jan Standonck, Boece se converteu máis tarde en secretario. En 1497 converteuse en profesor de Filosofía no Collège de Montaigu.
León das neves
Como emblema nacional do Tíbet
miniatura|A [[bandeira do Tíbet, en uso no territorio dende 1916 até 1950. Presenta dous leóns de neve, entre outros elementos, e aínda é usado polo goberno tibetano no exilio. O seu uso está prohibido na República Popular da China.]] Dende 1909 até 1959, un só león das neves ou un par deles utilizouse como emblema do Tíbet en moedas, selos postais, billetes e na bandeira nacional do Tíbet. A versión que se mostra á dereita con dous leóns de neve foi introducida polo 13º Dalai Lama en 1912, baseándose en vellos estandartes militares, e aínda é usado polo goberno tibetano no exilio. A bandeira é popularmente coñecida como "bandeira do león das neves" (gangs seng dar cha).
Hector Boece
Traxectoria
En 1500, foi inducido a abandonar París para ir a Aberdeen por unha oferta xenerosamente financiada para converterse no primeiro director da Universidade de Aberdeen, recentemente creada a instancias de James IV por William Elphinstone, bispo de Aberdeen baixo a autoridade dunha bula papal emitida polo papa Alexandre VI.
Viñas, Moreda, Pantón
Viñas é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Hector Boece
Traxectoria
A finais de 1534, Boece converteuse en reitor de Fyvie. Morreu en Aberdeen dous anos despois aos 71 anos.
Obras
Boece escribiu e publicou dous libros, un biográfico e outro de historia. En 1522 publicou a Vitae Episcoporum Murthlacensium et Aberdonensium (Vidas dos bispos de Murthlack e Aberdeen ) e en 1527 a Historia Gentis Scotorum (Historia do pobo escocés) coa adhesión de Xaime III de Escocia. O primeiro foi a base para un poema en escocés de Alexander Gardyne.
Recepción da Historia
A Historia é a obra pola que máis se lembra a Boece, como a segunda historia erudita dos escoceses que se escribe; o seu único predecesor real foi o compendio de John Mair. Escrita nun estilo fluído e agradábel, fíxose popular e levou á preferencia eclesiástica e ao favor real. Segundo os estándares modernos, é excesivamente patriótico e ten moitas imprecisións. O relato histórico de Macbeth de Escocia, en particular, halagou os antecedentes do patrón de Boece, o rei Xacobe IV de Escocia, e calumniou moito ao Macbeth real. A obra tivo unha boa acollida nese momento, tanto en Europa como en Escocia, despois da súa tradución do latín ao francés e despois en 1536 do latín ao escocés por John Bellenden. Albíscanse cuestións interesantes na Historia da Escocia contemporánea, como a afirmación de que o castor euroasiático, que pronto se extinguiría en Escocia, aínda era común ao redor do lago Ness.
Continuacións da Historia e a súa influencia
A Historia de Boece tal e como se publicou rematou a súa cobertura da historia no ano 1438. A principios da década de 1530 o erudito Giovanni Ferrerio, contratado por Robert Reid da abadía de Kinloss, escribiu unha continuación da historia de Boece, prolongándoa outros 50 anos, até o final do reinado de Xaime III. John Lesley no seu De Origine, Moribus, et Rebus Gestis Scotorum, e Robert Lindsay de Pitscottie, proporcionaron máis continuacións. A tradución métrica ao escocés de William Stewart, non publicada até o século XIX, tamén proporcionou certa expansión.
O cronista Polydore Vergil (Polidoro Virxilio) fixo algún uso de Boece para a súa Historia Anglica de 1534 David Chalmers de Ormond na súa Histoire abbregée (1572) escribiu sobre as monarquías francesa, inglesa e escocesa, confiando en Boece para o relato escocés. A Historia foi traducida ao inglés para as Crónicas de Inglaterra, Escocia e Irlanda de Raphael Holinshed. O relato da Crónica de Holinshed foi entón usado por William Shakespeare como base da súa obra Macbeth. George Buchanan fixo un grande uso de Boece na súa Rerum Scoticarum Historia (1582).
Fontes de Boece
As fontes afirmadas de Boece caían en tres clases. As obras de John Fordun (Chronica Gentis Scotorum ) e Walter Bower ( Scotichronicon) definiron a tradición que intentou facer fluída, enchendo os ocos da crónica e aplicando o enfoque común aos humanistas da súa época. As obras de Tácito foran redescubertas, no século XIV, e contiñan material relevante para a historia británica; e Boece preocupouse por integralo na tradición. Finalmente houbo un grupo de fontes que seguen sendo debatidas: material de Elphinstone, e os autores Veremundus, Cornelius Hibernicus e John Campbell. Non se conserva ningún rexistro escrito destas obras.
No século XVI Humphrey Lhuyd e John Twyne expresaron agudas críticas sobre a orixe da historia de Boece. No século XVIII o contido histórico das partes anteriores foi efectivamente desmantelado por Thomas Innes.
Boece compartía a credulidade da súa época; a abordaxe de Mair, que escribía en paralelo ao mesmo tempo, pero cun enfoque diferente e cun método máis crítico e menos arrollador, non representaba a moda actual. A acusación de inventar realmente as súas autoridades, anteriormente presentada contra Boece, foi obxecto de estudos recentes. Un exemplo de que Boece foi eximido do cargo de fabricar o seu traballo é a Batalla de Luncarty, Luncarty, Clan Hay. O historiador escocés John Hill Burton sospeitaba del de inventar esa batalla pero, escribindo Walter Bower no seu Scotichronicon arredor de 1440, uns 87 anos antes de que Boece publicase por primeira vez a súa Scotorum Historia, refírese brevemente á batalla. O "John Campbell" identifícase provisionalmente como o contemporáneo de Boece, John Campbell de Lundie (morto en 1562). "Veremundus", argumentase, pode ser un Richard Vairement do século XIII.
Pazos, A Rigueira, Xove
Pazos é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Sombras e néboa
Sombras e néboa (en Shadows and Fog) é un filme estadounidense de 1991 dirixido por Woody Allen. Está protagonizado por Allen, Mia Farrow, John Malkovich, John Cusack, Madonna e Kenneth Mars.
Estreouse subtitulado en galego o 9 de setembro de 1995 a través da TVG.
Lamas, A Rigueira, Xove
Lamas é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lorraine Hansberry
Lorraine Hansberry, nada en Chicago o 19 de maio de 1930 e finada en Nova York o 12 de xaneiro de 1965, foi unha escritora e dramaturga estadounidense, que participou na loita pola igualdade de dereitos. Foi a primeira autora afroamericana que tivo unha obra representada en Broadway.
Foi candidata aos premios Tony á mellor obra e nos premios WGA ao drama estadounidense mellor escrito.
Traxectoria
Hanberry era a máis nova dos catro fillos de Nannie Louise Perry, mestra, e de Carl Augustus Hansberry, corretor inmobiliario.
En 1938, o seu pai mercou unha casa en Washington Park no sur de Chicago, provocando a ira dos seus veciños brancos. Os esforzos destes para botar a familia Hansberry culminaron na decisión do Tribunal Supremo no caso Hansberry v. Lee de 1940, que gañou o seu pai fronte a un delito de segregación racial. Naquel momento considerouse que a restrición non era lexítima, mais tampouco inválida; estas restricións non foron declaradas inconstitucionais ata o caso Shelley v. Kraemer, 334 U.S. 1 (1948).
Carl Hansberry tamén apoiaba a Urban League e a National Association for the Advancement of Colored People NAACP en Chicago. Ambos os Hansberrys eran activos no Partido Republicano de Chicago. Carl faleceu en 1946 cando Lorraine tiña quince anos; "o racismo americano axudou a matalo", dixo ela máis adiante.
Lorraine Hansberry realizou os seus estudos na Universidade de Wisconsin-Madison.
O 20 de xuño de 1953, Hansberry casou con Robert Nemiroff, publicista, letrista e activista político xudeu. En 1964, Hansberry e Nemiroff divorciáronse, mais continuaron a traballar xuntos.
Hansberry faleceu de cancro de páncreas o 12 de xaneiro de 1965, aos 34 anos. James Baldwin afirmou:
Hansberry inspirou a canción "To Be Young, Gifted and Black" da cantante e pianista Nina Simone, e ese foi tamén o título da obra de teatro autobiográfica. Robert Nemiroff doou os efectos persoais e profesionais da súa ex esposa á New York Public Library. Ao facelo bloqueou o acceso a todos os materiais relacionados co lesbianismo de Hansberry, facendo que os biógrafos e estudosos non tivesen acceso a eles durante cincuenta anos. En 2013, a filla de Nemiroff liberou o material restrinxido para Kevin J. Mumford, que explorou a autoidentificación de Hansberry na súa obra posterior.
O Pradovello, A Rigueira, Xove
O Pradovello é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Uxía Oviedo
Uxía Oviedo de Dios, nada en Maceda o 6 de xuño de 2000, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Graduada en Belas Artes. Filla do exalcalde de Maceda Xabier Oviedo. Nas eleccións municipais de 2023 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Maceda e foi elixida alcaldesa co apoio do BNG, converténdose na rexedora máis nova de Galicia nese momento.
Clyde Mayes
Clyde Clauthen Mayes Jr., nado o 17 de marzo de 1953 en Greenville, Carolina do Sur, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade Furman, xogaba na posición de ala-pivote cunha altura de 2,08 metros.
Regosangüento, A Rigueira, Xove
Regosangüento é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.