cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linfocito T regulador
Poboacións
As células T CD4+ Foxp3+ CD25(alto) foron denominadas células T reguladoras "que se presentan naturalmente" ("naturally occurring") para distinguilas das poboacións de células T "supresoras" que se xeran in vitro. Outras poboacións de células T reguladoras son as Tr1, as Th3, as CD8+CD28-, e as células T restrinxidas a Qa-1. A contribución destas poboacións á autotolerancia e á homeostase inmune está menos definida. A molécula Foxp3 pode ser utilizada como un bo marcador para as células T CD4+CD25+ de rato, aínda que estudos recentes mostraron tamén probas de expresión de Foxp3 en células T CD4+CD25-. Pero en humanos Foxp3 tamén se expresa en células T convencionais acabadas de activar e así non identifica especificamente as células Treg humanas.
Desenvolvemento
A xeración de Treg Foxp3+ no timo tarda varios días máis comparada coa das células T efectoras (Teff) e non alcanza os niveis adultos nin no timo nin na periferia ata unhas tres semanas despois do parto. As células Treg requiren a coestimulación de CD28, mentres que a expresión do marcador B7.2 está en gran medida restrinxida á medula, e o seu desenvolvemento parece ir en paralelo ao desenvolvemento de células Foxp3+. Suxeriuse que ambos os procesos están ligados, pero polo momento non se atopou unha ligazón definitiva entre eles. O TGF-β non é necesario para o funcionalidade das Treg, no timo, xa que as Tregs tímicas de ratos TGFβRII-DN insensibles a TGF-β son funcionais.
Recirculación tímica
Observouse que algunhas células Treg Foxp3+ recirculan de volta ao timo, onde anteriormente se producira o seu desenvolvemento. Estas Tregs estaban presentes principalmente na medula do timo, que é o sitio principal de diferenciación das células Treg. A presenza destas células no timo ou a adición a un cultivo de tecido tímico fetal suprime o desenvolvemento de novas células Treg nun 34-60%, pero as células T convencionais non son afectadas. Isto significa que as Treg recirculantes que van ao timo inhiben concretamente o desenvolvemento de novo de células Treg. Os mecanismos moleculares deste proceso funcionan debido á capacidade das Tregs de adsorber IL-2 procedente do seu microambiente, e así poden inducir a apoptose doutras células que necesitan IL-2 como principal factor de crecemento. As células Treg recirculantes no timo expresan unha gran cantidade de cadea α do receptor de alta afinidade (CD25) de IL-2 codificada polo xene Il2ra, que capta IL-2 da medula do timo, e así fai diminuír a súa concentración. As células Treg Foxp3+ novas xeradas no timo non teñen un nivel tan grande de expresión de Il2ra. IL-2 é unha citocina necesaria para o desenvolvemento de células Treg no timo. É importante para a proliferación e supervivencia de células T, mais no caso de que haxa deficiencia desta citocina, a IL-15 pode ser a súa substituta. Porén, o desenvolvemento de células Treg depende de IL-2. En humanos, atopáronse poboacións de células Treg CD31 negativas no timo. O CD31 podería utilizarse como marcador de células Treg de nova xeración igual que noutros linfocitos T. As células Treg maduras e periféricas diminuíron a súa expresión. Por tanto, é posible que este mecanismo regulador de células Treg tímicas sexa tamén funcional en humanos.
Probablemente existe tamén unha regulación positiva do desenvolvemento das células Treg tímicas causado polas células Treg recirculantes no timo. Atopouse unha poboación de células CD24 baixo Foxp3+ no timo cunha expresión incrementada de IL-1R2 (Il1r2) comparada coa das células Tregs periféricas. A alta concentración de IL-1β causada pola inflamación fai decrecer o desenvolvemento de novo de células Treg no timo. A presenza de células Treg recuirculantes no timo cunha alta expresión de IL1R2 durante as condicións inflamatorias axuda a captar IL1β e reduce a súa concentración no microambiente da medula, e así están axudando ao desenvolvemento de células Treg de novo. Unha alta concentración de IL-1β causada pola inflamación fai decrecer o desenvolvemento de novo de células Treg no timo. A unión de IL-1β a IL1R2 na superficie das células Treg non causa ningunha transdución de sinais porque non está presente o dominio do receptor de interleucina-1 Toll intracelular (TIR), que normalmene está presente en células do sistema inmunitario.
Función
O sistema inmunitario ten que poder discriminar entre o propio e o non propio. Cando esta discriminación falla, o sistema inmunitario destrúe células e tecidos do propio corpo e como resultado causa enfermidades autroinmunes. As células T reguladoras suprimen activamente a activación do sistema inmunitario e impiden a autorreactividade patolóxica, é dicir, a enfermidade autoinmune. O papel fundamental das células T reguladoras no sistrema inmunitario ponse en evidencia polas graves síndromes autoinmunes que son o resultado de deficiencias xenéticas nas células T reguladoras (como a síndrome IPEX, explicada máis abaixo).
miniatura|Diagrama dunha célula T reguladora, células T efectoras e unha célula dendrítica na que se mostran os supostos mecanismos de supresión levados a cabo polas células T reguladoras.
O mecanismo molecular polo cal as células T reguladoras exercen a súa actividade supresora/reguladora non foi definitivemente identificado e está sometido a unha intensa investigación. Os experimentos in vitro deron resultados contraditorios en canto ao requirimento do contacto célula-célula coa célula que vai ser suprimida. Os que seguen representan algúns dos mecanismos propostos para a supresión inmunitaria:
Células T reguladoras inducidas
As células T reguladoras inducidas T (iTreg) (CD4+ CD25+ Foxp3+) son células supresoras implicadas na tolerancia. As células iTreg suprimen a proliferación de células T e enfermidades autoinmunes experimentais. Entre estas células están as células Treg17. As células iTreg desenvólvense a partir de células T convencionais CD4+ maduras fóra do timo: unha distinción definitoria entre as células T reguladoras naturais (nTreg) e as células iTreg. Aínda que as células iTreg e as nTreg comparten unha función similar, demostrouse recentemente que as iTreg son "un subconxunto regulador non redundante esencial que suplementa as células nTreg, en parte ao expandir a diversidade de TCR nas respostas reguladoras". A depleción aguda do conxunto de células iTreg en modelos de rato ten como resultado a inflamación e a perda de peso. A contribución das células nTreg fronte ás iTreg no mantemento da tolerancia é descoñecido, pero ambas as dúas son importantes. Observáronse diferenzas epixenéticas entre as células nTreg e as iTreg, na que as primeiras teñen unha expresión máis estable de Foxp3 e unha desmetilación máis ampla.
O ambiente do intestino delgado ten un nivel alto de vitamina A e é o lugar onde se produce ácido retinoico. O ácido retinoico e o TGF-beta producidos por células dendríticas situadas nesa área envían sinais para a produción de células T reguladoras. A vitamina A e o TGF-beta promoven a diferenciación das células T en células T reguladoras en oposición a células Th17, mesmo en presenza de IL-6. O ambiente intestinal pode causar a indución de células T reguladoras (iTregs) con TGF-beta e ácido retinoico, algunhas das cales expresan o receptor similar á lectina CD161 e están especializadas en manter a barreira de inegridade ao aceleraren a curación de feridas. As Tregs do tracto gastrointestinal diferéncianse a partir de células T virxes unha vez que se introduce un antíxeno.
Doenzas
Unha importante cuestión no campo da inmunoloxía é como se modula a actividade inmnosupresora das células T reguladoras durante o curso dunha resposta inmune en marcha. Aínda que a función inmunosupresora das células T reguladoras impide o desenvolvemento de doenzas autoinmunes, non é desexable durante as respostas inmunes a microorganismos infecciosos. As hipóteses actuais suxiren que, despois do encontro con microorganismos infecciosos, a actividade das células T reguladoras pode ser regulada á baixa, directa ou indirectamente, por outras células para facilitar a eliminación da infección. As evidencias experimentais obtidas con modelos de ratos indican que algúns patóxenos puideron evolucionar para manipular as células T reguladoras para inmunosuprimir o hóspedee así potenciar a súa propia supervivencia. Por exemplo, informouse que a actividade das células T reguladoras increméntase en varios contextos infecciosos, como infeccións retrovirais (o mellor coñecido é a do VIH), infeccións micobacterianas (como a tuberculose), e varias infeccións parasitas incluíndo a de Leishmania e a malaria.
As Tregs desempeñan un importante papel durante a infección VIH/SIDA. Suprimen o sistema inmunitario, limitando así as células diana e reducindo a inflamación, pero isto altera simultaneamente a eliminación do virus pola resposta inmune mediada por células e potencia o reservorio ao empurrar as células T CD4+ a pasar a un estado de repouso, incluíndo células infectadas. Ademais, as Tregs poden ser infectadas polo VIH, incrementando o tamaño do reservorio de VIH directamente. Así, as Tregs están sendo investigadas como dianas na investigación da cura da infección por VIH. Algunhas estratexias de depleción das Treg foron testadas en primates infectados polo SIV e mostraron causar a reactivación viral e a potenciación das respostas de células T CD8+ específicas para o SIV.
As células T reguladoras teñen un importante papel na patoloxía da leishmaníase visceral así como en impedir unha inflamación excesiva en pacientes curados de leishmaníase visceral.
As células T reguladoras CD4+ están a miúdo asociadas con tumores sólidos en humanos e en modelos murinos. O incremento do número das células T reguladoras nos cancros de mama, colorrectal e de ovario está asociado cun peor prognóstico.
As células B CD70+ de linfoma non de Hodgkin inducen a expresión de Foxp3 e a función reguladora en células T CD4+CD25 intratumorais.
Un estudo recente mostrou que a isquemia cerebral pode incrementar as células T reguladoras CD4(+)CD25(+)Foxp3(+) da medula ósea por medio de sinais do sistema nervioso simpático.
Hai algunhas probas de que as Tregs poden ser disfuncionais e orixinar neuroinflamación na esclerose lateral amiotrófica debido a unha expresión máis baixa de Foxp3. A expansión ex vivo de Tregs para usalas seguidamente en transplantes autólogos está a investigarse actualmente despois de obtérense resultados prometedores en ensaios clínicos en fase I.
Ademais, aínda que as células T reguladoras aumentan por expansión policlonal tanto sistemicamente coma localmente durante embarazos sans para protexer o feto da resposta inmune materna (un proceso chamado tolerancia inmunitaria materna), hai evidencias de que esta expansión policlonal está alterada en nais con preeclampsia e nos seus fillos. As investigacións realizadas suxiren que unha produción e desenvolvemento reducidos das células T reguladoras durante a preeclampsia poden degradar a tolerancia inmunitaria materna, conducindo á resposta inmunitaria hiperactiva característica da preeclampsia.
Cancro
miniatura|upright=1.3|O recrutamento e mantemento das células Treg no [[microambiente do tumor]] A maioría dos tumores provocan unha resposta inmne no hóspede na que os mediadores son os antíxenos tumorais, o que distingue o tumor das outras células non cancerosas. Isto causa que aparezan gran cantidade de linfocitos infiltrados no tumor (TILs) no microambiente tumoral. Aínda que non se comprede totalmente, pénsase que estas células cancerosas son as dianas dos linfocitos e, por tanto, estes fan máis lento ou terminan o desenvolvemento do tumor. Porén, este proceso é complicado porque as Tregs parecen dirixirse preferentemente ao microambiente do tumor. Aínda que as Tregs normalmente supoñen só un 4% de todas as células T CD4+, poden supoñer do 20 ao 30% da poboación total de CD4+ arredor do microambiente do tumor.
Aínda que inicialmente se pensaba que uns altos niveis de TILs eran importantes para determinar unha resposta inmune contra o cancro, agora recoñécse amplamente que a proporción de Tregs respecto de T efectoras no microambiente do tumor é un factor determinante no éxito da resposta inmune contra o cancro. Uns altos niveis de Tregs no microambiente do tumor están asociados cun peor prognóstico en moitos cancros, como os de ovario, mama, renal, e pancreático. Isto indica que as Tregs suprimen as células T efectoras e dificultan a resposta inmunitaria do corpo contra o cancro. Porén, nalguns tipos de cancro a realidade é a contraria, e neles uns altos niveis de Tregs están asociados cunha prognose positiva. Esta tendencia vese en cancros como o carcinoma colorrectal e linfoma folicular. Isto podería deberse á capacidade das Treg de suprimir a inflamación xeral que se sabe desencadea a proliferación celular e a metástase. Estes efectos opostos indican que o papel dos Treg no desenvolvemento do cancro é moi dependente do tipo e da localización do tumor.
Aínda que polo momento non se comprende por completo como as Tregs son dirixidas preferencialmente ao microambiente do tumor, a quimiotaxe é probbablemente causada pola produción de quimiocinas polo tumor. A infiltración de Treg no microambiente do tumor é facilitada pola unión do receptor de quimiocinas CCR4, que se expresa nas Tregs, ao seu ligando CCL22, que é segregado por moitos tipos de células tumorais. A expansión das Treg no sitio do tumor podería explicar tamén o incremento dos niveis de Tregs. A citocina, TGF-β, que producen comunmente as células tumorais, sábese que induce a diferenciación e expansión das Tregs.
En xeral, a inmunosupresión do microambiente tumoral contribuíu en gran medida ao fracaso de moitos tratamentos de inmunoterapia de moitos cancros. A depleción das Tregs en modelos animais mostrou un incremento da eficacia dos tratamenteos de inmunoterapia, e, por tanto, moitos tratamentos de inmunoterapia están agora incorporando a depleción das Treg.
Caracterización molecular
Igual que outras células T, as células T reguladoras desenvólvense no timo. As últimas investigacións suxiren que as células T reguladoras se definen pola expresión dos factores de transcrición da familia forkhead Foxp3 (do inglés forkhead box p3). Cómpre a expresión de Foxp3 para o desenvolvemento das células T reguladoras e parece controlar un programa xenético que especifica este destino da célula. A gran maioría de células T reguladoras que expresan Foxp3 encóntranse dentro da poboación que expresa CD4 (CD4+) restrinxidas ao complexo maior de histocompatibilidade (MHC) de clase II e expresan altos niveis da cadea alfa do receptor da interleucina-2 (CD25). Ademais das células CD4+ CD25+ que expresan Foxp3, parece haber unha poboación menor de células T reguladoras CD8+ que expresan Foxp3 restrinxidas ao MHC de clase I. Estas células CD8+ que expresa Foxp3 non parecen ser funcionais en individuos sans, pero son inducidas en estados de enfermidades autoinmnes pola estimulación do receptor de células T para suprimir as respostas inmunes mediadas por IL-17. A diferenza das células T convencionais, as células T reguladoras non producen IL-2 e son, por tanto, anérxicas de entrada.
En investigación empréganse outros métodos para identificar e monitorizar as Treg. Orixinalmente, usábase unha alta expresión dos marcadores de superficie CD25 e CD4 (células CD4+CD25+). Isto é problemático xa que o CD25 tamén se expresa en células T non reguladoras no marco da activación inmune, como ocorre durante a resposta inmune a un patóxeno. Definidas pola expresión de CD4 e CD25, as células T reguladoras comprenden dun 5 a un 10% da subpoboación de células T CD4+ maduras en ratos e humanos, mentres que no sangue completo chégase ao 1–2% de Treg. Facer adicionalmenre a medida da expresión celular da proteína Foxp3 permite unha análise máis específica das células Treg (células CD4+CD25+Foxp3+). Porén, a Foxp3 tamén se expresa transitoriamente en células T efectoras humanas activadas, o que complica facer unha análise correcta das Treg usando CD4, CD25 e Foxp3 como marcadores en humanos. Por tanto, algúns grupos de investigación usan outro marcador, a ausencia ou baixo nivel de expresión da proteína de superficie CD127 en combinación coa presenza de CD4 e CD25. Describíronse varios marcadores adicionais, por exemplo, uns altos niveis de CTLA-4 (molécula asociada ao linfocito T citotóxico-4) e GITR (receptor de TNF inducido por glicocorticoides) exprésanse tamén en células T reguladoras, pero a importancia funcional desta expresión aínda está sen difinir. Hai un grande interese en marcadores de superficie que identifican células que se expresan única e especificamente en todas as células reguladoras qe expresan Foxp3. Porén, ata agora non se identificaron tales moléculas.
Ademais da busca de novos marcadores proteicos, describiuse tamén un método diferente para analizar e monitorizar as células Treg que é máis preciso. Este método está baseado na análise da metilación do ADN. Baséase en que soamente nas células Treg e en ningún outro tipo celular, incluíndo as células T efectoras activadas, unha determinada rexión dentro do xene Foxp3 (a TSDR, rexión desmetilada específica das Treg) está desmetilada, o cal permite monitorizar as células Treg por medio dunha PCR ou outros métodos de análise do ADN. A interacción entre as células Th17 e as células T reguladoras é importante en moitas doenzas como as enfermidades respiratorias.
Probas recentes suxiren que os mastocitos poden ser importantes mediadores da tolerancia periférica dependente de células Treg.
Epítopos
Os epítopos das células T reguladoras ('Tregitopes') descubríronse en 2008 e constan de secuencias lineares de aminoácidos contidos en anticorpos monoclonais e inmunoglobulinas G (IgG). Desde o seu descubrimento as evidencias indican que os Tregitopes poden ser fundamentais para a activación de células T reguladoras naturais.
Hipotetizáronse varias aplicacións posibles dos epítopos de células T reguladoras, que son: tolerización a transplantes, medicamentos proteicos, terapias de transferencia de sangue e tratamento da diabetes tipo I, así como a redución da resposta inmune para o tratamento de alerxias.
Deficiencia xenética
Identificáronse mutacións xenéticas no xene que codifica Foxp3 en humanos e ratos baseándose nas doenzas hereditarias causadas por estas mutacións. Estas doenzas proporcionan a proba máis salientable de que as células T reguladoras xogan un papel fundamental en manter o funcionamento normal do sistema inmunitario. As persoas con mutacións en Foxp3 padecen un trastorno autoinmune grave e rapidamente mortal coñecido como síndrome de Inmunodesregulación, Poliendocrinopatía, Enteropatía ligada ao X (IPEX).
A síndrome IPEX csaracterízase polo desenvolvemento dunha autoinmunidade sistémica esmagadora no primeiro ano de vida, tendo como resultado a comunmente observada tríade de diarrea acuosa, dermatite eccematosa e endocrinopatía típica da diabetes mellitus insulinodependente. A maioría dos individuos teñen outros trastornos inmunes como anemia hemolítica Coombs positiva, trombocitopenia autoinmune, neutropenia autoinmune e nefropatía tubular. A maioría dos machos afectados morren no primeiro ano de vida por desarranxos metabólicos ou sepse. Unha enfermidade análoga tamén se observa no rato mutante espontáneo para Foxp3 coñecida como "escamosa" ("scurfy").
Man in the Mirror
"Man in the Mirror" é unha canción do artista Michael Jackson, que foi escrita por Glen Ballard e Siedah Garrett. A gravación foi co-producida por Quincy Jones e o propio Jackson. Acadou o número 1 nos Estados Unidos cando foi lanzada en xaneiro de 1988 como o cuarto sinxelo do seu sétimo álbum en solitario, Bad. É unha das cancións máis aclamadas pola crítica de Jackson, e foi nomeada na categoría "Record of the Year" nos Premios Grammy. Mantívose no máis alto da Billboard Hot 100 durante dúas semanas.
Palinurus
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1795 polo médico, naturalista e carcinólogo alemán Weber, na súa obra [ ''Nomenclator entomologicus secundum Entomologiam systematicum ill. Fabricii adjectis speciebus recens detectis et varietatibus. i-viii, 1-171. Chilonii et Hamburgii''.
Especies
Segundo o WoRMS, o xénero conta coas seguintes especies:
Alberto Insúa
Alberto Álvarez-Insúa Escobar, nado Alberto Galt Escobar e máis coñecido como Alberto Insúa, nado na Habana o 23 de novembro de 1883 e finado en Madrid o 8 de novembro de 1963, foi un escritor e xornalista español.
Traxectoria
Nado Alberto Galt Escobar, foi fillo do norteamericano Mateo Galt e de Sara Escobar de Cisneros, que pertencía a unha familia aristocrática asentada en Camagüey. O mesmo ano do seu nacemento faleceu o seu pai, moito maior que a súa esposa. A súa nai casou, poucos anos despois, co galego Waldo Álvarez Insua, que o adoptou, e de quen tomou os apelidos tanto legal como literariamente. Del herdou a vocación literaria e converteuse nun importante novelista e dramaturgo (escribiu en especial varias comedias e dramas co seu conterráneo e parente, o diplomático Alfonso Hernández Catá).
Tiña trece anos cando a súa familia abandonou definitivamente Cuba, volvendo á Coruña, a causa da guerra hispano-estadounidense en 1898. En Madrid estudou Dereito e alí iniciou a súa carreira xornalística. Colaborou en varios periódicos españois: El País, El Imparcial, Blanco y Negro, La Esfera e Nuevo Mundo, e na primeira guerra mundial foi correspondente de ABC en París e despois de La Correspondencia de España, onde residira durante dez anos con anterioridade; alí escribiu a novela De un mundo a otro (1916) e declarouse aliadófilo.
Febre do ouro
miniatura|200px|Cartel durante a [[febre do ouro de California.]] Unha febre do ouro é un descubrimento de ouro, ás veces acompañado por outros metais preciosos e minerais de terra raros, que atraen a un bo número de mineiros que buscan a súa fortuna. As febres do ouro máis importante tiveron lugar no século XIX en Australia, Nova Zelandia, o Brasil, o Canadá, Suráfrica e os Estados Unidos de América.
A riqueza que xurdía era distribuída amplamente polos reducidos custos das migracións e escasas barreiras para acceder á súa extracción. Malia que a minaría de ouro non foi proveitosa para a maioría de mineiros e donos de minas, algunhas persoas chegaron a xuntar grandes fortunas, e os mercadores e transportistas obtiveron grandes beneficios. O aumento resultante na subministración mundial de ouro estimulou o comercio e os investimentos mundiais. Numerosos historiadores describiron a migración, o comercio, a colonización e a historia ambiental asociada coas acometidas do ouro. As febres do ouro remóntanse até o Imperio Romano, cuxa minaría foi descrita por Diodoro Sículo e por Plinio o Vello, e probablemente sexan aínda máis antigas, remontándose ó Antigo Exipto.
Alberto Insúa
Produción literaria
miniatura|Caricatura de Insúa en [[Mundo Gráfico, de Tovar, 1912.]] O seu primeiro éxito literario foi a novela erótica La mujer fácil (1909), obra da que renegou avergoñado tempo despois, como conta nas súas memorias ("es una conversación de tenorios madrileños en un rincón de Fornos, del antiguo Fornos. Y nada más, desgraciadamente"), de forma que se dedicou a cultivar unha narrativa de maior esixencia formal e ética.
Na súa produción destacan El negro que tenía el alma blanca (1922), talvez a súa obra máis famosa, traducida a moitos idiomas, e con tres versións cinematográficas, unha realizada en España en 1927 por Raimundo de Sarka, con Concha Piquer, unha segunda interpretada por Marino Barreto e Antonia Colomé realizada en 1934 e unha terceira en 1951 interpretada por Hugo del Carril. Tamén tivo éxito a súa novela Las flechas del amor (1912); estas tres novelas foron traducidas ao francés, italiano, alemán, sueco e portugués. Escribiu tamén Humo, dolor, placer (1928), La mujer, el torero y el toro (1926), El amante invisible (1930), El barco embrujado (1929), Un corazón burlado (1953) e Nieves en Buenos Aires (1955). En Ha llegado el día hai notas de actualidade dos episodios ocorridos coa proclamación da República en España. Tamén escribiu obras para a escena: En familia (1914) e La culpa ajena (1916) e, en colaboración con Borrás, Una mano suave. As súas Memorias: mi tiempo y yo en tres volumes (1952, 1953 e 1959) son un modelo de escritura e elegancia, e documentalmente moi importantes para historiar a vida intelectual e anecdótica da época.
Febre do ouro
miniatura|Mineiros e prospectores durante a febre do ouro de Klondike.
Alberto Insúa
Novelas curtas
miniatura|Amor prohibido. miniatura|Los días mejores (1910)
Lupita Hard
Lupita Hard, nada en 1993 en Caracas, é o álter ego dunha artista multidisciplinar e poeta.
Alberto Insúa
Dramas
miniatura|Unha escena de En familia.
Memorias
miniatura|300px|Insúa (á dereita) asistindo a unha lectura literaria.
Lupita Hard
Traxectoria
Estudou Belas Artes e intervén activamente nas rúas da cidade de Vigo. Os seus graffitis producen moito impacto, é especialmente coñecida polas vulvas que representa.
Febre do ouro
Industria mineira contemporánea
Existen entre 10 e 30 millóns de mineiros a pequena escala en todo o mundo segundo "Communities and Small-Scale Mining" (CASM). Arredor de 100 millóns de persoas dependen directa ou indirectamente da minaría a pequena escala. Só na República Democrática do Congo hai entre 800 000 e 1,5 millóns de mineiros artesanais, en Serra Leoa entre 350 000 e 650 000, e entre 150 000 e 250 000 en Ghana.
Siddhartha
Siddhartha é unha novela escrita por Hermann Hesse en 1922.
O fillo do brahmana
É a introdución ao libro, onde o autor nos presenta a Siddhartha, o personaxe principal e ten o seu amigo Govinda. Despois de adquirir os coñecementos do pai e decatarse de que a pesar das meditacións, as ofrendas e a concentración o seu espírito non está satisfeito, repara nuns humildes Samanas que están no lugar, informa ao seu amigo da decisión de partir con eles, nun principio enfróntase á negativa do pai, quen finalmente cede ante a firme decisión do fillo. Ë aquí onde Siddhartha empezará a busca do seu propio camiño; Govinda decide acompañalo.
Os Samanas
Pola tarde do mesmo día alcanzaron aos ascetas Samanas, ofreceron unirse a eles, despois de ser aceptados xaxuaron, primeiro por quince días, despois por 28. Instruídos polo máis vello dos Samanas aprenderon coa meditación a ser pacientes, a afastarse da dor e ser un coa natureza; non obstante Siddhartha encontrábase insatisfeito. Despois de tres anos de aprendizaxe chega a eles o rumor de Gotama, o Sublime, o Buda, quen lograra deter o ciclo das reencarnacións, esta vez foi Govinda quen comentou os desexos de coñecer ao sublime, Siddhartha deixara de crer nos coñecementos transmitidos polos mestres, falaron cos Samanas e partiron a coñecer a Gotama.
Gotama
Cos relatos contados os dous mozos chegaron ata o xardín de Anathapindika, onde o Sublime predicaba a súa doutrina para liberar o home do sufrimento, despois de escoitala Govinda decide unirse ao grupo de discípulos, ao día seguinte Siddhartha pide un minuto a Gotama, sinala que a súa doutrina logrou encontrar o sentido do universo a relación de cada unha das cousas, máis alá dos deuses, que non obstante ten un punto de quebra, Gotama acepta que existe tal, recoñece a intelixencia de Gotama e non obstante advírtelle non esaxerar na busca do seu camiño, no cal as palabras non son senón iso, mais non o fin. Siddhartha despídese de Govinda recoñecendo que este encontrou o seu propio sendeiro.
Espertar
Siddhartha abandona o bosque, ao facelo decátase que de algo morreu para el, o seu pasado quedou atrás. Reflexiona sobre os seus sentimentos, decátase que buscaba nos mestres algo que non podían darlle, o seu Eu e non obstante non aceptaba ningún texto, nin ensino de antemán pensándoo falsa ou dubidoso, agora comprendeu que non se desdeña un texto cuxo sentido se busca penetrar, hai que amalo. Siddhartha comprende que agora é un home, dáse conta de que non ten casa, amigos, do que ata agora non se decatara, sabe que é o estremecemento do espertar, coñece o seu Eu, con este co alicerce levántase, camiña sen saber onde, só sabe que non será á súa casa, á casa do seu pai.
Kamala
A cada paso Siddhartha aprendía algo novo, contemplaba o mundo co inxenuo pensamento de quen non busca outra cousa senón gozalo, todo estaba aí antes pero agora todo lle parecía belo, chegou á beira dun río, pasou a noite cun barqueiro quen lle recordou a Gotama, pensou nel, en como un día escoitou a súa voz interior e non necesitou de xaxúns nin fantasía, só someterse ao seu Eu que é tamén o Atman en todas as partes. Ao día seguinte pediulle ao barqueiro que o levase á outra beira do río, non tiña que pagalo, o barqueiro dille que o río lle ensinou que todo regresa, incluído el.
Abellariza
O mel e os cortizos en Galicia
O clima temperado de Galicia favoreceu a produción de mel en todo o territorio dende a antigüidade, sendo a cría de abellas en trobos unha actividade produtiva complementaria da vida doméstica. Xa se falan nun documento de 1573 sobre un preito entre os veciños de Rois e Iria Flavia sobre o mel. No Catastro do Marqués de Ensenada fálase da existencia de 366 329 cortizos rexistrados en Galicia no século XVIII, sendo a Igrexa boa propietaria. As abellas domésticas (a diferenza das ventureiras que crían en toros de árbores) aniñan nos trobos (coñecidos tamén coma cortizos ou colmeas), facíanse de madeira de castiñeiro, cerdeira, carballo ou sobreira, con formas redondas, elípticas (toros baleirados) ou cadradas (táboas cravadas lateralmente) e cunha altura de 50–60 cm e 30–50 cm de diámetro ou lado. No interior vai unha estrutura de paus cruzados para suxeitar os favos. A parte superior féchase cunha tampa de madeira ou de cortiza chamada caldullo, ou ás veces levan un colmado cónico. A operación de tirar o mel chámase esmelga. O mel gardábase en vasillas especiais de barro para consumir como adozante ou coma menciña caseira. Coa cera facíanse candeas.
As alvarizas
Os trobos adoitan situarse nun recuncho da horta pouco frecuentado, que sexa soallado e abeirado dos ventos, a choiva e o frío, normalmente á beira dun valado ou sebe. Porén nas serras orientais adóitanse situar lonxe das casas, constrúense, logo, as alvarizas, pequenos recintos amurallados para protexer os trobos. Ademais do nome de alvariza ou abellariza, tamén se coñecen, segundo a zona, cos nomes de cortín (nos Ancares), alvar (no Courel e no Incio), alvarizal, oseira...Constrúense a ceo aberto e o pequeno muro de cachotes abeira as colmeas das inclemencias do tempo, os roubos de veciños, e a depredación de animais salvaxes, especialmente do oso. Emprázanse en encostas montesías, terreos de difícil acceso orientados ao nacente para ter o máximo asollamento, tendo o espazo interior a inclinación da aba, ou ás veces en socalcos máis aproveitábeis. A contorna debe ter auga achegada con vexetación abundante para que as abellas obteñan o alimento das flores.
Siddhartha
Kamala
Ao mediodía chegou a unha aldea, nela coñece a unha fermosa cortesá, Siddhartha arranxa os cabelos, pídelle ser instruído por ela na arte en que ela é mestra, Kamala dille que para ser amigo dela se requiren vestidos riqueza e regalos para ela, Siddhartha sabe que aprendeu tarefas máis difíciles. Kamala vísteo con roupas novas e preséntao ao mercador máis rico, Kamaswami; aconséllao como debe de comportarse con este e utilizar os coñecementos que posúe.
Abellariza
Características e tipos de alvarizas
230px|miniatura|Alvariza en [[Quiroga.]] As alvarizas son construcións humildes e sinxelas. Os muros son de fábrica de cachotaría de granito ou xisto coroado cunha barda a xeito de beiril ou tornarratos que voa cara o exterior uns 15–20 cm. Ás veces na coroación leva as pedras dispostas de xeito vertical, como ocorre en moitos valados de Galicia ou as Illas Británicas. A altura da parede chega aos 2 ou 3 m. A planta é circular (Os Ancares e O Courel), ovalada ou rectangular (as máis recentes), sempre acondicionadas ás condicións do terreo. O tamaño é variábel, en función da riqueza do dono; pódense logo atopar dos 70 aos 200 trobos nas circulares, cun diámetro que vai dende os 5 aos 10 m. As rectangulares teñen unha dimensión de 12 m. x 10 m. Teñen un pequeno oco para acceder ao interior cun portelo de madeira, esta porta é de pouca altura para que o oso non poida bater coas patas dianteiras posto de pé, as persoas deben logo entraren axeonlladas. Nalgunha ocasión un pequeno pendello no que se gardan as ferramentas para o labor da esmelga, do fumazo ou de cortar. Os trobos no interior colócanse en socalcos ou no terreo inclinado sobre unhas plataformas horizontais de lousa para as illar da humidade do chan.
As alvarizas aparecen en toda Galicia, son senlleiras as da Terra de Soneira, Xallas e Bergantiños, na provincia da Coruña. No interior do valado parte unha cuberta de laxes de granito con divisións no espazo cuberto onde van os trobos abeirados e separados por laxes verticais. Tamén existen alvarizas que consisten en alpendres no que entran as abellas.
Siddhartha
Entre os homes
Kamaswami encargáballe os contratos máis importantes, a súa correspondencia e consultaba con el os negocios importantes, mesmo nas perdas e nas ganancias. Siddhartha tomaba isto como un xogo que lle proporcionaba diñeiro para Kamala, ríase da xente que acudía a el para roubalo, sempre escoitaba as persoas, vía a xente como nenos entregados ás súas paixóns, sempre sentíndose superior a eles.
Abellariza
Véxase tamén
Mapa alvarizas da fundación oso pardo
Siddhartha
Sansara
Durante longo tempo viviu entre a riqueza, saboreou o poder, como Kamala o adiviñase, el permanecía Samana no seu corazón, a xente acudía a el pero só Kamala era admitida na súa intimidade. As ensinanzas dos mestres eran un vago recordo, pronto o seu corazón se invadiu de envexa a aqueles que se entregaban ás súas paixóns, asimilou a puerilidade dos homes, a importancia que lle atribuían á existencia, a paixón nos seus praceres. O pracer, a cobiza, a indolencia, o amor á riqueza, chegou a adquirir reputación de xogador temible.
Unha noite deuse conta de que se entregara a un xogo infantil chamado Sansara, querendo ser un home entre os homes, meditou todo o día, rompeu os lazos que o unían ao material e en menos dunha hora emprendeu o camiño.
As beiras do río
Camiñou ata o río onde anos atrás un barqueiro o transportara, chegou ao desexo de noxo e morte, ata caer rendido xunto ao río, ao espertar recoñeceu a Govinda coidando o seu sono, Falaron, despois despediuse como se despide de alguén de liñaxe. Sabíase peregrino, agora a fame afectábao, non obstante, decidiu quedar xunto ao río.
O barqueiro
Encontrou o barqueiro que algún día o levara do outro lado do río, platicou longo tempo con Vasudeva, o barqueiro e deuse conta de que o río lle falara e aceptou a compañía de Siddhartha para aprender do río. Nese tempo aprendeu do río e de Vasudeva e a xente sorprendíase dos barqueiros e chegaban de varios lugares a coñecer os dous sabios. Ningún dos dous levaba conta do tempo, os discípulos de Gotama chegaron ao río para ser transportados porque o seu fin estaba próximo. Kamala tamén quixo ir cara ao Buda, no camiño foi mordida por unha serpe, o seu fillo Siddhartha e ela correron cara ao embarcadoiro dos dous barqueiros; Siddhartha recoñeceu a Kamala e comprendeu que este neno era o seu fillo. Á morte de Kamala Vasudeva tamén aceptou ao fillo de Siddhartha.
Carl J. Meade
Traxectoria
Meade graduouse en enxeñaría electrónica pola Universidade de Texas en 1973 e é máster na mesma materia polo Instituto Tecnolóxico de California en 1975.
Siddhartha
O fillo
O neno de once anos era consentido, Siddhartha esperaba que co tempo o comprendese, pero non sucedeu, tampouco se acostumou á vida dos barqueiros, nin á súa dieta de arroz e plátano, o río e Vasudeva sabían que as loucuras cometidas polo pai non aforrarían as do fillo, Siddhartha sabía que o sentimento polo seu fillo, esa paixón era o Sansara. Representaba unha loucura aínda por soportar, non obstante o seu fillo non tiña o mesmo sentimento e un día partiu coa balsa e foron vans os esforzos do pai por encontralo.
Om
Siddhartha transportaba aos homes cos seus fillos, miraba a estes sen a presunción de antes, máis ben como algo digno de ser admirado, non obstante no seu corazón sentía a esgazadura de ter perdido o seu fillo, unha tarde falando con Vasudeva decidiron escoitar ao río, Siddhartha escoitouno como algo novo, como algo que nunca escoitara, viu nel reflectido o seu rostro, como o do seu pai cando partiu cos Samanas, pouco a pouco o o seu pai e o seu fillo eran un, que fluían co río, igual que Kamala, todo fluía en harmonía, Siddhartha encontrou a sabedoría verdadeira que tanto buscara noutro tempo, Vasudeva pediu retirarse porque era a súa hora, radiante partiu ao bosque.
Govinda
Govinda chegou ata os xardíns que nun tempo pertenceran a Kamala, aí escoitou dun barqueiro sabio e decidiu seguir o sendeiro ata el, Siddhartha recoñeceuno, platicaron sobre o coñecemento que pode ser transmitido, non así a sabedoría, sobre a inexistencia das verdades únicas, sobre o tempo continuo e a perfección en cada instante, sobre a inexistencia do pecado para o espírito. Sobre amar as cousas, non así as palabras coas que se comunican as cousas, as doutrinas. Ao despedirse Govinda pediu unha palabra, algo que puidese levar consigo, Siddhartha pediulle que se achegase, Govinda bico a fronte do ancián, viu os rostros da xente, dun peixe, un asasinato, cabezas de animais, crocodilos, moitas imaxes, todas fluíndo, ningunha morría senón se transformaba, renacendo sempre con nova aparencia, fóra do tempo sen saber se a súa visión durou un segundo a un século, Siddhartha só sorría cunha paz que lle cara a idéntico ao Ser perfecto.
Narrador
O narrador está en terceira persoa omnisciente durante toda a narración, pero hai unha gran presenza de diálogos entre os personaxes o cal lle dá á narración a capacidade de parecer máis vívida.
Tempo e espazo
En canto ao tempo parece ser impreciso dado que as tradicións da India son moi similares a través de case toda a súa historia sobre todo nas vilas pequenas, pero por referencia histórica supostamente se desenvolve nos tempos do buda (Gautama Buda, que é supostamente o iluminado que coñece Siddhartha, por ora parte "Siddhartha" é ao parecer o outro nome de Buda) os cales non se coñecen con exactitude, pero os budistas modernos afirman que é entre 623 a.C. (nacemento) e 543 a.C. (morte). En canto ao espazo xa se manifestou que acontece na India pero en canto aos lugares visitados pola época non se podería aseverar un lugar específico, os bosques e exteriores comúns, como regueiros e ríos, están tamén presentes.
Turboeixo
En concepto, os motores turboeixo son moi semellantes aos turborreactores, cunha expansión adicional da turbina para extraer a enerxía térmica do escape e convertela en potencia de eixo de saída. Son incluso máis semellantes aos turbohélices, con só diferenzas menores, e un mesmo motor é ás veces vendido das dúas formas.
Os motores turboeixo úsanse comunmente en aplicacións que precisan unha alta potencia de saída sostida, alta fiabilidade, pequeno tamaño, e pesos lixeiros. Entre estas están os helicópteros, unidades de potencia auxiliares, barcos, carros de combate, hovercrafts e equipos estacionarios.
Belsar, Xerdiz, Ourol
Dista da capital do concello 3 quilómetros.
La Redención del Obrero (Pontevedra)
La Redención del Obrero foi un semanario que se publicou en Pontevedra en 1895.
Historia e características
Apareceu o 15 de xullo de 1895. Estaba dirixido por Severino Pérez Vázquez.
Élie Okobo
Élie-Franck Okobo, nado o 23 de outubro de 1997 en Bordeos, é un xogador profesional de baloncesto francés. Cunha estatura de 1,88 metros xoga na posición de base que xoga no AS Monaco Basket da LNB Pro A e a Euroliga.
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Okobo foi seleccionado na 31ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Phoenix Suns. O 6 de xullo de 2018, Okobo asinou un contrato de catro anos e 6 millóns de dólares cos Suns. Fixo o seu debut na NBA o 17 de outubro de 2018 na vitoria de Phoenix por 121-100 contra os Dallas Mavericks, facendo dous puntos e unha asistencia en 8 minutos de xogo. O 25 de novembro de 2020, Okobo foi cortado polos Suns.
O 10 de xullo de 2021, Okobo asinou un contrato dunha tempada co ASVEL Basket da LNB Pro A.
Rexencia
miniatura|[[María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias actuou como rexente durante a enfermidade e a morte do seu esposo Fernando VII, até que a súa filla Isabel II acadou a maioría de idade.]]
A rexencia (do latín regentia) é un período transitorio durante o cal unha personalidade (xeralmente da familia real) exerce o poder en nome do monarca titular xa sexa porque este é demasiado novo ou vello, por ausencia do mesmo, ou pola súa incapacidade para gobernar por si mesmo. A rexencia cesa cando desaparece a causa que a motivou. A rexencia pode ser individual ou colectiva. Xeralmente exercen a rexencia persoas achegadas á Coroa como o pai ou a nai do rei, tamén o príncipe herdeiro no suposto caso de ausencia ou incapacidade do rei.
Snapshot
Snapshot (acrónimo de Space Nuclear Auxiliary Power Shot) foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 3 de abril de 1965 mediante un foguete Atlas Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California.
Características
A misión de Snapshot foi probar un motor iónico en órbita terrestre alimentado por enerxía nuclear. O reactor a bordo de Snapshot, un SNAP-10A, foi o primeiro e único reactor nuclear lanzado ao espazo polos Estados Unidos.
O motor iónico usaba cesio como propelente e propocionaba un pulo de 8,5 mN, alimentado por unha corrente de 4500 V e 80 mA. O motor funcionaría alimentado por baterías durante unha hora, despois da cal as baterías serían recargadas pola enerxía do reactor e comezaría de novo o uso do motor iónico. Finalmente o motor só funcionou durante unha hora antes da decisión de apagalo de maneira definitiva debido a que a interferencia electromagnética creada polos picos de voltaxe do motor causaba problemas nos sensores de control de actitude da nave. O reactor nuclear, de 39 kW de potencia térmica e 500 W de potencia eléctrica, funcionou polo menos durante 43 días, momento no que a telemetría fallou.
Pieter Mondrian
Pieter Cornelis Mondriaan, nado en Amersfoort, Utrecht, 1872 e finado en Nova York, 1944, máis coñocido como Piet Mondrian, foi un pintor vangardista neerlandés. Membro de De Stijl e fundador do neoplasticismo xunto con Theo van Doesburg. Evolucionou dende o naturalismo e o simbolismo ata a abstracción, do cal foi un dos maiores representantes xunto os rusos Wassily Kandinsky e Kasimir Malevitch.
Ekspress
miniatura|Maqueta dun satélite Ekspress. Ekspress (en ruso, Экспресс, significando Express) é o nome duns satélites de comunicacións operados pola Compañía Rusa de Satélites de Comunicacións. Trátase de satélites en órbita xeoestacionaria construídos por NPO PM e cuxo primeiro membro foi lanzado en 1994. Son coñecidos tamén polo código 11F639 segundo a norma rusa, e son similares aos satélites Gals lanzados en 1994. Sustitúen á familia de satélites de comunicacións Gorizont.
Henri Fantin-Latour
Henri Fantin-Latour, nado en Grenoble o 14 de xaneiro do 1836 e finado o 25 de agosto de 1904 no municipio de Buré, Baixa Normandía, era un pintor realista e litógrafo francés.
Ekspress
Ekspress 1, 2 (11F639)
Ekspress 1 e 2 son satélites cunha masa de 2500 kg baseados no mesmo bus que os satélites Gals. Teñen unhas dimensións de 3,6 x 6,1 m (cos paneis solares despregados) e inclúen dez transpondedores en banda C e dous en banda Ku. Ambos foron lanzados mediante foguetes Proton K/DM-2M, Ekspress 1 o 13 de outubro de 1994 e Ekspress 2 o 26 de setembro de 1996.
Henri Fantin-Latour
Traxectoria
Formouse co seu pai, o tamén pintor Jean-Theodore Fantin-Latour, e máis tarde con Lecocq de Boisbaudran. Relacionouse cos máis importantes artistas da época. Traballou no taller de Courbet e foi amigo de Manet. Dedicou moitas das súas composicións alegóricas a Wagner, especialmente litografías. Nos retratos colectivos representa artistas coñecidos.
Obra
A súa obra queda á marxe do impresionismo, contribúe ao romanticismo do século XIX, pero clasifícase pola súa técnica no realismo, aínda que utiliza a cor e os brillos de xeito máxico, alcanzando así un realismo lírico. A súa obra esta principalmente composta de retratos femininos, retratos colectivos, bodegóns. Ilustrouse co tema da música, sobre todo cos homenaxes a músicos como Wagner. Fantin-Latour tivo influencia sobre os simbolistas posteriores tal Odilon Redon.
Ekspress
Ekspress-AM 22 - SESAT 2
O Ekspress AM-22 tiña unha vida ampliada a 12 anos e foi construído por RSCC (Kosmicheskiya Svyaz). Leva 24 transpondedores en banda Ku, 12 dos cales foron alquilados a Eutelsat, co que o satélite tamén se coñece co nome de SESAT 2.Foi lanzado o 28 de decembro de 2003 mediante un Proton K/DM-2M.
Ekspress-AM 2, 3
Os Ekspress-AM 2 e 3 teñen unha masa de 2542 kg e van equipados con 4 transpondedores en banda Ku, 16 en banda C e un en banda L, proporcionados por Alcatel. Ekspress-AM 2 foi lanzado o 29 de marzo de 2005 e Ekspress-AM3 o 24 de xuño dese mesmo ano, ambos mediante un Proton K/DM-2M.
Henri Fantin-Latour
Obra
Hai obras de Fantin-Latour nos museos de Thyssen-Bornemisza e no Palacio de Liria en Madrid, no Museo de Orsay en París).
Ekspress
Ekspress-AM 11
Ao igual que Ekspress AM-1, o 11 tiña unha vida ampliada a 12 anos e foi construído por RSCC, aínda que a carga útil de comunicacións foi construída por Alcatel. Foi lanzado o 26 de abril de 2004 mediante un foguete Proton K/DM-2M. O 28 de marzo de 2006 o satélite foi golpeado por un micrometeorito ou por restos de lixo espacial, despresurizándose o circuíto de fluído do sistema de control térmico e provocando o xiro do satélite. Despois de recuperar o control e inusable, o satélite foi retirado e enviado a unha órbita cemiterio.
Ekspress-AM 1
O Ekspress AM-1 tiña unha vida ampliada a 12 anos e foi construído por RSCC (Kosmicheskiya Svyaz). A carga útil de comunicacións foi construída por NEC. Despois de ser lanzado, o 29 de outubro de 2004 mediante un foguete Proton K/DM-2M, fallou en maio de 2010. Foi recuperado, pero a súa inclinación orbital non deixou de aumentar. O satélite foi retirado o 10 de agosto de 2013 e enviado a unha órbita cemiterio.
Ekspress-AM 33, 34
Cunha masa de 2532 kg, van equipados con 6 transpondedores en banda Ku, 10 en banda C e un en banda L, proporcionados por Alcatel. Foron lanzados o 28 de xaneiro de 2008 e o 11 de febreiro de 2009, ambos mediante un Proton M.
Sky Airline
Frota
En xaneiro de 2018 a frota de Sky Airline estaba formada polos seguintes avións:
Ekspress
Ekspress-MD 1, 2
Son satélites construídos por RSCC a través dun acordo entre Alcatel Alenia Space Italia e Khrunichev. Levan 8 transpondedores en banda C e un en banda L, xunto cun repetidor e unha granxa de antenas. Ekspress-MD 1 foi lanzado o 11 de febreiro de 2009 xunto con Ekspress-AM 44, mentres que Ekspress-MD 1 o foi o 6 de agosto de 2012 pero inxectado nunha órbita incorrecta por un problema da última etapa do foguete.
Ekspress-AM 5
O Ekspress-AM 5 ten un deseño para unha vida de 15 anos e unha masa de 3358 kg. Vai equipado con 40 transpondedores en banda Ku, 30 en banda C, 12 en banda Ka e 2 en banda L, proporcionados por MDA. Foi lanzado o 26 de decembro de 2013 mediante un Proton M.