cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Neuquén
Relevo
O medio físico provincial presenta un escalonamento decrecente de oeste a leste, provocando que a maioría dos cursos de auga sigan o mesmo rumbo.
A cordilleira dos Andes conta con varios picos importantes, no norte a altura máis alta é a do volcán Domuyo, de 4.709 msnm; ao sur, o pico máis alto é o volcán Lanín, de 3.776 msnm.
Principais cumes:
Parques
Neuquén posúe catro parques nacionais arxentinos e dous provinciais:
Loureiro, Cando, Outes
Loureiro é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Freguesía
miniatura|350px|Antigo edificio da xunta de freguesía da [[Sé de Braganza.]] A freguesía (en freguesia), é a menor división administrativa do territorio en Portugal e no antigo Imperio Portugués, que comprende tanto ao poder político como ao relixioso.
En Portugal e no antigo Imperio Portugués
En Portugal unha freguesía é unha división administrativa obrigatoria para todos os concellos, isto quere dicir que todos deben ter polo menos unha, agás o de Vila do Corvo, onde esta división territorial non existe. As freguesías son gobernadas por unha junta de freguesia (xunta de freguesía), un órgano executivo que é elixido polos cidadáns censados no respectivo territorio.
En Portugal existen 4257 freguesías, con extensións que van dos 100 km² a apenas algunhas hectáreas, e poboacións de ducias de persoas a ducias de milleiros de habitantes. Os municipios son os encargados de propor e crear novas freguesías no seu territorio, que deben obedecer a un conxunto de criterios fixados por lei. En Portugal hai 5 concellos que constan dunha soa freguesía, e o concello de Barcelos ten 89, por exemplo.
As autoridades portuguesas establecen tres tipos diferentes de freguesías, para os efectos de ordenamento do territorio:
Curiosidade
O termo freguês en portugués tamén designa o asistente habitual a unha igrexa católica, así como o cliente habitual dunha tenda, tamén chamada freguesia.
A Palela, Covas, Maceda
A Palela é un lugar da parroquia de Covas no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 4 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran homes e 3 mulleres.
Explorer 34
Explorer 34, tamén coñecido como IMP-F (acrónimo de Interplanetary Monitoring Platform F) e como IMP-4, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de maio de 1967 mediante un foguete Delta E desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
A misión de Explorer 34 foi estudar o plasma interplanetario, as partículas enerxéticas cargadas e os campos magnéticos.
Santo André de Logares, A Fonsagrada
Santo André de Logares é unha parroquia do concello de Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 156 habitantes, deles 81 eran homes e 75 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 213 habitantes.
Historia do Reino Unido
miniatura|309x309px|Imaxe de satélite de [[Illas británicas]] O Reino Unido é o estado soberano constituído polos territorios históricos de Gran Bretaña: Inglaterra, Escocia e Gales, así como Irlanda do Norte, no nordeste da illa de Irlanda. O Reino Unido posúe ademais tres Dependencias da Coroa e catorce territorios de ultramar que non son constitucionalmente parte do estado. Estes territorios son vestixios do Imperio Británico, que alcanzou a súa máxima extensión en 1922, cubrindo case un cuarto da superficie emerxida do mundo, que o converte no imperio máis extenso da historia.
O estado comezou a tomar a súa forma actual coa Lei de Unión en 1707, que uniu o Parlamento de Inglaterra co Parlamento de Escocia para crear o unificado "Reino de Gran Bretaña". Posteriormente, a Lei de Unión de 1800 xuntou o Reino de Gran Bretaña co Reino de Irlanda para crear o "Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda".
En 1922, o Estado Libre Irlandés conseguiu a súa independencia, deixando Irlanda do Norte como parte integrante do Reino Unido. Como resultado, dende 1927 o título formal de Gran Bretaña é "O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte" (The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland).
A conquista inglesa de Gales
miniatura|dereita|190px|Eduardo I de Inglaterra O Gales medieval en poucas ocasións formou unha entidade política única, senón que estivo baixo o control de diversos principados locais. Cando os normandos, cobizosos de terras, invadiron Inglaterra, comezaron a facer incursións dentro das relativamente febles fronteiras galesas, establecendo un número de señoríos na parte máis oriental do país e nas zonas limítrofes. En resposta, os galeses, que aínda mantiñan o control do norte e oeste do país, comezaron a unirse baixo o mando de líderes como Llywelyn o Grande, que se denominaba a si mesmo "Príncipe de todo Gales do Norte" en 1199.
En 1282, o rei Eduardo I de Inglaterra (1272–1307) conquistou finalmente os últimos principados galeses que resistían no norte e oeste do país (unha zona que se corresponde aproximadamente cos actuais condados de Anglesey, Caernarfonshire, Merionethshire, Ceredigion e Carmarthenshire). O Estatuto de Rhuddlan estableceu formalmente a soberanía de Eduardo sobre Gales dous anos despois. Para apouvigar os galeses, o fillo de Eduardo (futuro Eduardo II), que nacera en Gales, converteuse no príncipe de Gales o 7 de febreiro de 1301. Gales, entón, adquiriu o status de principado, que se mantivo oficialmente entre 1284 e 1536. A tradición de outorgarlle o título de princesa ou príncipe de Gales ao herdeiro da monarquía británica continúa na actualidade.
Entre 1284 e 1536 a Coroa só tivo control indirecto sobre o principado, e os señores das Marcas, que goberaban señoríos independentes ao leste e sur de Gales, mantivéronse independentes do manexo directo da Coroa. O poder dos señores Marcher rematou en 1535, cando se completou a unión política e administrativa de Inglaterra e Gales. As leis coñecidas como Leis de Gales de 1535 (Laws in Wales Act) anexionaron Gales ao sistema legal de Inglaterra, e dividiron as Marcas nos condados de Brecon, Denbigh, Monmouth, Montgomery e Radnor, aos que se lles engadiron partes de Gloucester, Hereford e Salop. As Leis de Gales de 1542 non mencionan o condado de Monmouth e non aclara se este pertence a Inglaterra ou a Gales. Este marco legal ampliouse coa Lei de Inglaterra tanto para Inglaterra coma para Gales (Law of England to both England and Wales), que fixo do inglés a única lingua tolerada para propósitos oficiais. Isto excluíu o idioma galés da oficialidade e afastou a moitos galeses de cargos oficiais.
A conquista inglesa de Irlanda
En 1541, ordenóuselle ao Parlamento irlandés que mudase o status de Irlanda a reino, co rei Henrique VII (1509-1547) como monarca; Henrique comezou a proclamarse Rei de Irlanda ao pouco tempo, o que deu lugar á unión das coroas. No século XVI, a dinastía dos Tudor expandiu o seu control sobre Irlanda dende a pequena localidade de Pale, preto de Dublín, ata controlar a illa enteira en 1603. A reconquista de Irlanda polos Tudor desencadeou episodios de violencia a grande escala, culminando nas Rebelións Desmond e na Guerra dos Nove Anos. Outra característica do século XVI foi o establecemento de asentamentos ingleses de Irlanda, cos que tentaron estender a súa influencia dentro do país, confiscando as terras dos terratenentes irlandeses e asentando colonias inglesas no seu lugar.
A unión das Coroas de Inglaterra e Escocia
miniatura|200px|Xacobe I Escocia foi, ata 1707, un reino independente, que procurou durante séculos resistir as tentativas inglesas de interferir nos seus asuntos interiores e exteriores. Por mor do clima, a orografía e a densidade poboacional, o Reino de Escocia era economicamente e militarmente inferior ao seu veciño meridional, o Reino de Inglaterra. A "Vella Alianza" (esc. Auld Alliance) con Francia foi motivo de grave preocupación para os sucesivos gobernos e monarcas ingleses e a necesidade de illar Escocia da Francia católica e romana foi un dos motivos impulsores da política exterior de Inglaterra, particularmente durante a Reforma escocesa.
Nos tempos da Reforma escocesa estouraron diversos conflitos entre a antiga relixión, o catolicismo, e a nova, o (calvinismo). A controvertida raíña católica de Escocia, María I (coñecida popularmente como María, raíña dos escoceses), foi forzada a abdicar nun golpe de estado e a exiliarse en Inglaterra, deixando o seu fillo e herdeiro, Xacobe, ao coidado de gardiáns protestantes. Dado que os católicos ingleses tiñan dúbidas sobre a lexitimidade do casamento entre Henrique VIII e Ana Bolena, María I de Escocia foi vista por moitos como unha herdeira máis lexítima ao trono inglés cá súa curmá protestante, Isabel I de Inglaterra. O bisavó de María era o avó de Isabel, Henrique VII, grazas a unha alianza temperá entre Inglaterra e Escocia. A raíña Isabel I deixou a súa curmá María baixo arresto domiciliario e finalmente, entre rumores dunha conspiración católica para destronala, executouna alegando cargos de traizón. A raíña Isabel I morreu en 1603, sen herdeiro directo ao trono. Xacobe, nesa altura rei lexítimo de Escocia, sucedeu a súa curmá Isabel no trono inglés en 1603 e asumiu o título de rei Xacobe I de Inglaterra a carón do anterior de Xacobe VI. O rei Xacobe, a miúdo coñecido como Xacobe I e VI, recoñeceu a Casa de Estuardo como a familia real de Gran Bretaña, aínda que ambos reinos continuaron a manter parlamentos independentes. Nos 100 anos seguintes, e malia unión das coroas, fortes diferenzas relixiosas e políticas seguiron a dividir os reinos, e producíronse diversos enfrontamentos militares entre uns e outros.
O goberno republicano (1649)
A maioría de idade do fillo de Xacobe VI, Carlos I, en 1625, marcou o comezo dun profundo cisma entre o rei e o Parlamento. A adhesión de Carlos á doutrina do divino dereito dos reis alimentou o enfrontamento entre o monarca e a cámara, e culminou na Guerra Civil Inglesa (1642–1649). O rei foi executado e abriuse un período de goberno coñecido como a Comunidade do Parlamento (1649–1653), á que seguiu un período de goberno persoal do veterano parlamentario Oliver Cromwell como lord protector. O novo réxime non foi ben acollido pola poboación, e a morte de Cromwell deixou paso, logo do breve goberno do seu fillo Richard Cromwell (1658-1659), á volta ao sistema anterior ao protectorado de Cromwell. En última instancia, a vontade de estabilidade política impulsou ao Parlamento a negociar a restauración da monarquía na persoa do fillo de Carlos, Carlos II. Este período, que comprende dende as primeiras crises entre Carlos I e o Parlamento en 1620 ata a Restauración en 1660, coñécese como a Revolución Inglesa.
No período da Comunidade do Parlamento produciuse a anexión de Irlanda e Escocia por Inglaterra e a súa autonomía lexislativa foi abolida. A autonomía de Irlanda, en particular, viuse alterada constantemente a causa do período da guerra civil, cando a súa clase terratenente de irlandeses católicos locais foi desposuída das súas terras pola conquista por Cromwell e substituída por unha clase gobernante de británicos protestantes. Tanto Irlanda coma Escocia recuperaron a súa simbólica autonomía de Londres coa Restauración. Porén, a era das guerras dos tres reinos percorreu un longo camiño ata establecer a hexemonía inglesa sobre os outros dous baixo a monarquía dos Estuardo.
A Lei de Unión (1707)
Para unha integración política máis profunda foi crucial a política de Ana de Gran Bretaña, (1702–1714), que accedeu ao trono en 1702 como a derradeira monarca Estuardo de Inglaterra e Escocia, e de feito ela foi a única monarca Estuardo de Gran Bretaña. Mercé á Raíña e os seus conselleiros redactouse o Contrato de Unión en 1706 e as negociacións entre Inglaterra e Escocia comezaron en serio.
As circunstancias en que Escocia aprobou o contrato foron polémicas. Os defensores escoceses crían que o Contrato remataría na imposición dunha Unión baixo termos menos favorables para eles. Houbo un fero debate a ambas beiras da fronteira durante meses onde, particularmente en Escocia e en concreto en Edimburgo, estivo a piques de desembocar nun conflito civil. A posibilidade da unión dos reinos era amplamente rexeitada pola poboación escocesa, pero o desastre financeiro Darien Scheme fixo que o Parlamento de Escocia a piques de ir á bancarrota aceptase, ao seu pesar, as proposicións.
En 1707, a Lei de Unión (Acts of Union) recibiron unha sanción real, e abolíanse tanto o Parlamento de Inglaterra coma o Parlamento de Escocia para crear un único Reino de Gran Bretaña cun único Parlamento de Gran Bretaña. Ana converteuse formalmente na primeira ocupante do unificado trono británico e Escocia enviou 45 parlamentarios á nova cámara de Westminster. Quizais, o maior beneficio de Unión para Escocia foi que comezou a aproveitar o libre comercio coas colonias inglesas de ultramar. Pola outra parte, Inglaterra gañou un posible aliado en contra de estados europeos hostís.
Lei de Unión (1800)
miniatura|dereita|250px|A bandeira de [[Gran Bretaña é unha mestura das bandeiras de Escocia, Inglaterra e Irlanda]] As invasións dende Inglaterra polos normandos en 1170 desencadearon séculos de loitas e enfrontamentos en Irlanda. Sucesivos Reis de Inglaterra presenciaron tanto a conquista coma o saqueo de Irlanda, impoñendo o seu goberno pola forza na illa enteira. A comezos do século XVII, iniciaron un grande asentamento na provincia irlandesa do Ulster colonos protestantes dende Escocia e Inglaterra, que provocou o desprazamento de moitos dos católicos irlandeses nativos desta parte de Irlanda. Dende tempos dos primeiros invasores normandos dende Inglaterra, Irlanda foi obxecto de control e regulación, ao primeiro por Inglaterra e nos últimos tempos por Gran Bretaña.
Posiblemente inspirados pola guerra de independencia americana (1775–1783), unha forza unida de voluntarios irlandeses empregou a súa influencia para conseguir unha maior independencia para o parlamento irlandés. Isto garantiuse en 1782, o que lle permitiu o comercio libre e a independencia lexislativa a Irlanda. Porén, a revolución francesa alentara as crecentes chamadas para moderar a reforma constitucional. A Sociedade de Irlandeses Unidos, composta por presbiterianos de Belfast e anglicanos e católicos de Dublín, fixeron campaña a prol da fin da dominación británica. O seu líder Theobald Wolfe Tone (1763–1798) traballou coa Convención Católica de 1792, que solicitou a fin das leis penais. Logo de fracasar no intento de facerse co apoio do goberno británico, viaxou a París, e volveu a Irlanda coa axuda francesa para emprender a Revolución Irlandesa de 1798. Os seus líderes, entre eles Wolfe Tone, foron asasinados polas forzas do goberno, pero estas rebelións convenceron os británicos do primeiro ministro William Pitt de que a única solución era rematar coa independencia de Irlanda dunha vez por todas.
A Unión Lexislativa de Gran Bretaña e Irlanda completouse o 1 de xaneiro de 1801 nos parlamentos irlandés e británico, baixo a Lei de Unión de 1800, mudando o nome do país polo Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Irlanda enviou un cento de parlamentarios á Cámara dos Comúns en Westminster e 28 nobres protestantes á Cámara dos Lores, elixidos entre eles (aos católicos non se lles permitía seren elixidos para esta cámara).
Irlanda
Parte do acordo que levou á Lei de Unión 1800 estipulaba que as leis penais en Irlanda fosen revogadas e que se outorgase a emancipación aos católicos. Porén, o rei Xurxo III bloqueou a emancipación, argumentando que de garantila rompería o seu xuramento de coroación conforme debía defender a Igrexa anglicana. A campaña do avogado Daniel O'Connell e a morte de Xurxo III, desembocou na concesión da Emancipación católica en 1829, e permitiulles aos católicos sentaren no Parlamento. O'Connell preparou unha campaña sen éxito para revogar a Lei de Unión.
As dúas revolucións do século XVII
miniatura|esquerda|Oliver Cromwell Durante a primeira metade do século XVII, formouse a unión dinástica entre Inglaterra e Escocia ao outorgar o trono inglés a Xacobe I en 1603, quen pertenecía á casa escocesa dos Estuardo. Non obstante, a unión política non se produciu ata 1707, coa Acta de Unión. Mentres, continuou o proceso de colonización inglesa de Irlanda mediante a confiscación de terras.
Durante o século XVII producíronse dous procesos revolucionarios en Inglaterra. O primeiro deles, coñecido co nome de Revolución Inglesa, liderado polo puritano Oliver Cromwell, ocorreu entre 1640 e 1660, e tivo como consecuencia a proclamación da única república na historia inglesa.
O segundo proceso revolucionario foi a finais do século XVII e se lle coñeceu co nome de Revolución Incruenta ou «A Gloriosa». Esta ocorreu trala restauración da monarquía dos Estuardo e como resposta do parlamento contra o absolutismo do rei Xacobe II. Na Revolución Incruenta, os tories e os whigs aliáronse para destituír a Xacobe II, o que conseguiron en 1688, propondo ao seu xenro, o príncipe Guillerme de Orange, para sustituirlle no trono, a quen impusiron a Declaración de Dereitos (Bill of Rights) (1689) e o Acta de Tolerancia.
Fundación do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda (1801-1922)
Véxase Artigo principal: Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda
Revolución Industrial
Por outro lado, aproximadamente dende 1780 ata 1850, desenvolveuse a Revolución Industrial en Inglaterra. A expansión colonial levou aparellada un aumento na demanda de produtos que non podía cubrirse coa protoindustria tradicional. A creación de fábricas, o aumento significativo da produción, a substitución da la polo algodón, o desenvolvemento de novas tecnoloxías aplicadas a todo o proceso de produción téxtil e a invención da máquina de vapor, e a súa aplicación práctica no camiño de ferro, supuxeron unha revolución económica que acarrexou unha auténtica ruptura co modelo económico medieval.
Grupos sociais na primeira metade do século XIX
250px|O Subsidised Mineowner, caricatura do [[século XIX|miniatura]] A Revolución Industrial desenvolveuse no Reino Unido antes que en calquera outro estado europeo, transformando a forma de vida medieval. Non obstante, os grupos sociais víronse influídos pola revolución de xeito desigual.
A vella elite nobiliaria continuaba a ser o grupo máis poderoso. Foi o menos afectado polos cambios. Enriqueceron enormemente coa industrialización xa que posuían preto dun 70% das terras. Adquiriron unha mentalidade capitalista e beneficiáronse do paso do camiño de ferro polas súas terras e do aumento de produción agrícola grazas ás novas técnicas. O seu papel político seguiu a ser predominante, aínda que xa non tiñan o monopolio do poder debido ás reformas legais introducidas pola Cámara dos Comúns.
A alta burguesía era un grupo moi restrinxido de grandes banqueiros e importantes comerciantes e empresarios. Tentaron emparentarse coa alta aristocracia ben copiando hábitos de vida cotiá, ou ben mediante lazos matrimoniais.
Os traballadores rurais víronse prexudicados polos contratos precarios que trouxo a revolución agrícola. Ademais, implantouse o impopular sistema Speenhamlaud, ou «Lei de pobres» e perderon a posibilidade de adquirir ingresos a través da protoindustria debido á creación das fábricas.
Os proletarios son quen máis van a sufrir os efectos dun crecemento descontrolado das cidades e dunha industrialización salvaxe. A maioría dos proletarios eran campesiños que se viron forzados a deixar a súa forma de vida trasladándose ás cidades para poder subsistir. Comezaron a sufrir por vez primeira a tiranía do reloxo, que lles impuxo unha vida monótona e con longas xornadas de traballo. As mulleres e os nenos eran man de obra barata. O absentismo laboral penalizábase co cárcere. Os servizos públicos eran mediocres ou inexistentes, por exemplo, e non había auga corrente nos fogares, nin rede de sumidoiros nin servizos de limpeza urbana, o que provocou epidemias.
As reformas políticas da primeira metade do século XIX
A primeira Lei de Reforma electoral aprobouse en 1832. Supuxo a redistribución de escanos para darlle maior representatividade a aqueles condados con máis poboación e rebaixárllela aos que tiñan menos habitantes. Dobrouse o corpo electoral, que pasou de 420.000 a 800.000 electores, grazas a que se lle deu dereito ó voto aos propietarios de inmobles cunha renda maior de 10 libras (alta e media burguesía).
A pesar de que esta reforma non afectou un número significativo da poboación inglesa (do 70% ó 80% dos representantes na Cámara dos Comúns seguían sendo grandes propietarios), permitiu a aprobación de numerosas leis que significaron avances sociais importantes. Como por exemplo, en 1833, aprobouse a Lei de concellos de 1833, a abolición da escravitude, un ensino estatal e as Leis fabrís de 1833. En 1834, aprobouse a Nova Lei de Pobres. En 1836, redactouse a reforma matrimonial, suprimiuse o décimo e realizouse unha redistribución dentro do seo da Igrexa Anglicana entre 1836 e 1840. En 1846, por mor da crise da pataca irlandesa, suprimiuse a política proteccionista sobre os cereais, o que supuxo o triunfo do librecambismo ata a crise de 1929. En 1847, aprobouse a xornada de 10 horas de traballo, grazas ás presións do cartismo.
Angoares, Ponteareas
San Pedro de Angoares é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponteareas na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 486 habitantes (262 mulleres e 224 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un lixeiro aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 482 habitantes.
Demografía
Fonte: IGE
Patrimonio histórico artístico
Pola parroquia de Angoares pasa o río Tea e o seu afluente o río Uma. Neste último, no lugar de Cabalón, existe unha ponte medieval xunto á cal mana un manancial que, segundo din, é similar á auga que agroma na vila de Mondariz. Pódese pasear pola súa ribeira apreciando e admirando a vexetación e fauna típica de bosque de ribeira.
Weegee
Weegee, pseudónimo de Arthur Fellig, nado en Zolochiv o 12 de xuño de 1899 e finado o 26 de decembro de 1968, foi un fotógrafo e reporteiro gráfico estadounidense de orixe rusa, coñecido polas súas fotografías en branco e negro tiradas de sucesos violentos.
Biografía
Weegee naceu en Zolochiv, na actualidade pertencente a Ucraína. Seus pais, Rachel e Bernard, puxéronlle o nome de Usher, pero mudáronllo polo de Arthur ao emigraren a Nova York en 1909.
Foi o segundo de sete irmáns, catro deles (Elias, Usher, Rachel e Phillip) nados en Europa, e os outros tres (Molly, Jack e Yetta) nos Estados Unidos.
Orixe do pseudónimo
Fellig tomou o alcume de Weegee dunha interpretación fonética da palabra ouija, debido ás súas frecuentes chegadas a escena só minutos despois de que as autoridades fosen avisadas acerca dun crime, un incendio ou outra emerxencia. Segundo as versións, dise que foi el mesmo quen se puxo o nome, que foron as súas compañeiras da axencia Acme Newspictures, que subministraba imaxes aos dous periódicos máis importantes de Nova York: o Daily News e o Herald Tribune ou un axente de policía.
Temática das imaxes
Weegee está considerado un fotógrafo de noticias indiscreto especializado en documentar o ambiente das rúas de Nova York mediante desgarradoras fotografías en branco e negro. As imaxes amosando escenas de crimes, vítimas de accidentes de tráfico ensanguentadas ou praias urbanas ateigadas seguen resultando estremecedoras. Porén, como xustaposición, Weegee tamén fotografou as damas da alta sociedade neoiorquina vestidas cos corpiños e diademas.
Obtención das fotografías
En 1938 Fellig era o único reporteiro gráfico de Nova York con permiso para levar unha radio portátil de onda curta coa frecuencia da policía. Tiña instalado un cuarto escuro no maleteiro do seu coche para acelerar o proceso de entrega das fotografías aos periódicos. Weegee adoitaba traballar de noite como fotógrafo freelance; escoitaba a radio atentamente chegando ás escenas incluso antes que a policía.
A maioría das súas fotografías máis famosas foron tomadas cun equipo fotográfico moi básico e coas técnicas da época. Weegee non recibiu formación fotográfica máis alá da autodidacta.
Exposicións, publicacións e películas
Tense comentado que Weegee vivía alleo ao mundo da escena fotográfica de Nova York. Porén, en 1943 o MoMA incluíu algunhas das súas fotografías nunha exposición. Máis tarde, as súas fotos foron incluídas noutra exposición do MoMA organizada por Edward Steichen, e deu unha charla en The new School. Tamén realizou tarefas relacionadas coa publicidade para revistas como Life e Vogue.
O seu primeiro libro de fotografías, Naked City (1945), serviu como inspiración á película de 1948 The Naked City, de Jules Dassin. Igualmente, o libro inspirou o título dunha serie policial de televisión e o nome dun grupo musical liderado por John Zorn.
Weegee tamén realizou curtametraxes en 16 mm en 1941 e traballou en Hollywood como actor e asesor entre 1946 e os inicios da década dos sesenta.
Durante a década dos cincuenta e sesenta experimentou coa fotografía panorámica e coas distorsións fotográficas, como co uso de prismas. Fellig fotografou a Marilyn Monroe nunha famosa fotografía na que a cara da actriz aparece grotescamente distorsionada mesmo sendo recoñecible. Para a película The Yellow Cab Man (1950), filmou unha secuencia na que aparece o tráfico distorsionado. Durante os anos sesenta viajó por Europa dedicándose á fotografía de corpos nus.
Faleceu tras complicacións dun tumor cerebral.
En 1980, a súa viúva (Wilma Wilcox) creou, xunto a Sidney Kaplan, Aaron Rose e Larry Silver, The Weegee Portfolio Incorporated co fin de crear unha colección única de impresións fotográficas a partir dos negativos orixinais de Weegee.
miniatura|300px|Exposición de Weegee en [[Montpellier (Francia) no 2008.]]
Epitelio
miniatura|500px|dereita|Tipos de epitelio. Os epitelios (de epi, encima, e thele, mamila ), son tecidos formados por células moi apertadas entre si e con pouco ou ningún espazo intercelular, formados unha ou varias capas de células, que recobren unha superficie externa ou interna do corpo, como o exterior da pel, ou a córnea, revestimentos de órganos, cavidades e condutos do corpo, e tamén forman as mucosas e as glándulas. Algúns epitelios presentan especializacións como cilios ou morfoloxías celulares especiais. As súas funcións principais son protectoras, absorbentes ou secretoras.
O tecido epitelial é un dos catro grandes tipos de tecidos animais, xunto co tecido muscular, nervioso e conectivo.
Orixe embriolóxica
Estas células proveñen das tres follas xerminativas embrionarias:
O revestimento do peritoneo e outras cavidades serosas e o dos vasos sanguíneos e linfáticos derivan do mesénquima. Aínda que estes son tipos de epitelio, adoita a dárselles nomes específicos, xa que o das cavidades serosas (pleuras​, pericardio, peritoneo) se denomina mesotelio e o dos vasos sanguíneos e linfáticos e endocardio, endotelio. Porén, os patólogos xeralmente prefiren considerar á parte os endotelios e mesotelios, debido a que ditos tecidos presentan patoloxías moi diferentes ás dos outros epitelios, e refírense aos cancros orixinados nos endotelios e mesotelios como sarcomas mesoteliais, e aos orixinados nos outros epitelios chámanos carcinomas. Ademais os filamentos de sostén destes tecidos derivados do mesoderma son moi diferentes dos do resto dos epitelios.
Criterios de clasificación dos epitelios
Poden utilizarse os seguintes criterios:
Forma das células
As células dunha mesma capa son todas da mesma forma. Poden ser:
Especialización celular ou diferenciación apical
Distínguese xeralmente os que teñen células con microvilli (bordo estriado) e os que teñen células con cilios móbiles, por exemplo, o epitelio ciliado das trompas de Falopio. As células con estereocilios son unha variante das de bordo estriado. Outras especializacións son as unións celulares, labirinto basal, condensación superficial do citoplasma, células mucosas con polos mucosos pechados, células caliciformes etc.
Función do epitelio
Distinguimos os seguintes tipos de epitelios segundo a súa función:
Epitelio simple ou monoestratificado
O epitelio está formado por unha soa capa de células con todos os núcleos celulares á mesma altura. Os epitelios simples poden ser:
José Legrá
José Legrá Utría, nado en Baracoa, Cuba, o 19 de marzo de 1943 é un boxeador de peso pluma nacionalizado español.
Epitelio
Epitelio composto ou estratificado
O epitelio estratificado é o epitelio formado por varias capas de células. Denomínanse segundo a forma das células superficiais (sen referirnos ás formas das células doutros estratos), e poden ser: estratificados planos (ou escamosos), estratificados cúbicos e estratificados cilíndricos.
José Legrá
Traxectoria
O seu debut boxístico prodúcese en Cuba como boxeador afeccionado, cun palmarés de 22 combates gañados de 23 disputados. Desde o seu Baracoa natal trasládase á Habana para facerse profesional. Nos seus primeiros combates sumou doce vitorias, un nulo e unha derrota ante Bobby Luís.
Epitelio
Epitelio pseudoestratificado
Son deste tipo os epitelios nos que todas as células están en contacto coa lámina basal, mais non todas chegan á superficie, polo que en realidade poden considerarse como epitelios simples con varios tipos de células dispostas nunha soa capa, pero cos seus núcleos a diferentes niveis, o que dá a falsa impresión de que o epitelio ten varias capas. As células que non chegan á superficie teñen unha base larga cun extremo apical estreito, en tanto que as que si chegan teñen unha base estreita e o extremo apical largo. Encontramos este tecido na uretra masculina, epidídimo e grandes condutos excretores. O tipo máis distribuído deste epitelio é o ciliado, que se encontra na mucosa da traquea e bronquios primarios, o conduto auditivo, parte da cavidade timpánica, cavidade nasal e no saco lagrimal.
José Legrá
Traxectoria
Ao non poder exercer o boxeo no seu pais pola prohibición do goberno cubano sobre o deporte profesional, Legrá abandona o país e emigra a España en 1963. Da man de Kid Tunero, en España empeza a labrarse un futuro no boxeo profesional, que se vería, grazas ao seu boxeo áxil e elegante, coroado polo maior dos éxitos. Obtén a nacionalización española en 1966.
En 1965, enfróntase ao galés Howard Winston que era o Campión de Europa, pero como Legrá non tiña aínda a cidadanía española, non puido disputar o título europeo. En 1967 é nomeado coaspirante ao título europeo contra o francés Yves Desmarets,lugar que deixou vacante Howard Winstone ao proclamarse campión do mundo, e o hispano cubano gana por k.o. no terceiro asalto.
Epitelio
Epitelio de transición
O epitelio de transición ou transicional chámase así porque se pensaba que era unha transición entre o epitelio plano estratificado e o cilíndrico estratificado. Reviste exclusivamente a vexiga urinaria e outras zonas das vías urinarias. Está composto de varias capas de células: as localizadas basalmente (células basais) son cuboides ou cilíndricas, por encima destas hai células poliédricas, e as máis superficiais son cúbicas cun extremo apical convexo, frecuentemente binucleadas. As células varían a súa forma de acordo ao grao de distensión. En estado de contracción, as células están en forma cilíndrica. En estado dilatado, as células modifican a súa forma e forman unha ou dúas capas de células cúbicas ou planas.
José Legrá
Título mundial
No apoxeo da súa carreira, obtén o dereito a disputar o título mundial. O 24 de xullo de 1968 pelexa no Caney Beach Area de Portchaw, ante o galés Winstone e vence por K.O. técnico no quinto asalto.
Epitelio
Crecemento en cultivo
Cando as células crecen en cultivo celular pode determinarse se son ou non células epiteliais examinando as súas características morfolóxicas. As células epiteliais tenden a agruparse e adoptar un aspecto de "pavimento apertado", pero isto non ocorre coas células epiteliais derivadas dun tumor. Neste último caso é con frecuencia necesario utilizar marcadores bioquímicos para facer a identificación, para o que se poden usar as citoqueratinas, xa que se encontran case exclusivamente nas células epiteliais.
José Legrá
Título mundial
En 1969 en Londres, perde o título mundial ante o australiano Johnny Famechon, pero o recupera en 1971 ante Clemente Sánchez en Monterrey. Nese intervalo volve ser campión de Europa, vencendo en 1970 ao italiano Galli en Madrid.
En 1973, perde o título mundial ante o brasileiro Eder Joffrey. A partir de aí a súa carreira empeza a declinar e péchase cun combate ante Alexis Argüello que perdeu por K.O.
Estilo
José Legrá foi un boxeador de estilo fino, que nos seus combates "bailaba" constantemente sobre o ring, o que producía o desconcerto dos seus adversarios e a admiración dos afeccionados. Doutra banda, a súa verborrea anterior aos combates, similar á do mítico Cassius Clay fixéronlle moi popular en todo o mundo.
O seu palmarés é de 146 combates, dos cales venceu en 131, perdeu en 11, e tivo 4 combates nulos.
Economía das Bermudas
Bermudas ten a terceira máis grande renda per cápita do mundo, superior en 50% a de Estados Unidos. A súa economía baséase no sector financeiro para negocios internacionais e nas acomodacións para o turismo de luxo. O país ten baixos impostos sobre as rendas e un sistema xurídico seguro, derivado do Reino Unido, o que se torna unha vantaxe do país na economía global.
Kasimir Malevich
Kasimir Severinovich Malevich (Казимир Северинович Малевич en ruso, Malevych en transcrición ucraína), nado en Kíiv o 23 de febreiro de 1879 e finado en Leningrado o 15 de maio de 1935, foi un pintor e teórico da arte, pioneiro da arte abstracta e un dos pintores rusos de maior sona.
Nenez e xuventude
Kasimir Malevich naceu preto de Kíiv, Ucraína. O seu pai, Sewerin Antonowitsch Malewitsch (1845–1902) e maila súa nai, Ljudwiga Alexandrowna (1858–1942) eran xudeus de orixe polaca. Na súa familia, ademais do ruso e do ucraíno tamén se falaba o polaco. O seu pai traballaba como encargado dunha fabrica da industria azucreira. Kazimir foi o primeiro de 14 fillos, aínda que só nove deles chegaron á idade adulta. A súa familia mudábase a miúdo, polo que pasou a súa infancia en moitas vilas ucraínas rodeadas por plantacións de remolachas azucreiras, lonxe dos centros culturais do país. Ata os 12 anos non tivo ningún tipo de coñecemento sobre a arte, malia estar rodeado dela durante a súa nenez. Aos 13 anos de idade comezou a interesarse polo debuxo de temas vencellados coa natureza.
Formación, docencia e produción pictórica
miniatura|esquerda|Primavera, xardín en flor 1912 Estudou debuxo en Kíiv dende 1895 ata 1896. En 1896 a familia mudouse a Kursk, onde o pai obtivera un cargo na xerencia dunha empresa ferroviaria, aceptando o seu fillo un emprego como técnico deliniante. A través de reproducións, Malevich coñece o traballo de Iván Shishkin e Ilia Repin, dous pintores naturalistas pertencentes a un grupo coñecido como Os Itinerantes.
Comezou a pensar que a súa misión como artista é representar a natureza o máis obxectivamente posible. Entre os empregados do ferrocarril, coñeceu algúns afeccionados e amantes da arte cos que forma unha asociación e un obradoiro cooperativo. Alí oíu falar das Escolas de San Petersburgo e Moscova. Sentiu a necesidade de formarse academicamente e marchou a Moscova en 1904. O seu traballo, nesta época, faise cada vez máis impresionista. Foi un período relativamente longo e estable, no que a súa atención se centrou nos estudos das paisaxes, con composicións sólidas, malia a fragmentación.
En Moscova estudou na Escola de Pintura, Arquitectura e Escultura dende 1904 ata 1910. Durante ese tempo viviu no obradoiro de Fedor Rerberg en Moscova. No ano 1911 participou na segunda exposición do Soyus Molod'ozhi (Unión da xuventude) en San Petersburgo, xunto con Vladimir Tatlin. En 1912, o grupo fixo a súa terceira exposición, incluíndo traballos de Aleksandra Ekster e Tatlin entre outros. En 1914 Malevich exhibiu os seus traballos no Salon des Independants en París xunto con Alexander Archipenko, Sonia Terk, Aleksandra Ekster e Vadim Meller, entre outros. Ao ano seguinte publicou o seu manifesto.
En 1915 Kazimir Malévich, xunto con Lariónov e Vladímir Mayakovski, publica o Manifesto Dende o Cubismo ao Suprematismo que propón Malévich consideraba que había que liberar a arte de todo o peso inútil do obxecto, evidenciándose na súa obra co emprego de formas puras como círculos, rectángulos ou triángulos, cores básicas. Así se afastou da pintura figurativa e sentou as bases do neoplasticismo holandés (De Stijl) e do construtivismo ruso.
Entre 1916 e 1917 participou nas exposicións do grupo Jack dos Diamantes en Moscova xunto con Nathan Altman, David Burliuk e A. Ekster, entre outros.
Despois dos seus experimentos con varios estilos modernistas como o cubismo e o futurismo na ópera cubo-futurista Pobeda nad Solntsem ("A Vitoria sobre o sol"), Malevich comezou a traballar co abstracto e os estampados non xeométricos, fundando un movemento que chamou suprematismo. Algúns exemplos do seu suprematismo son Cadrado Negro (1915) e Branco sobre Branco (1918).
Malevich tamén era coñecido pola súa fascinación pola fotografía aérea e a aviación, facendo arte abstracta inspirada nas paisaxes a vista de paxaro.
miniatura|Cadrado Negro, [[1915, óleo sobre tela, Museo Ruso Estatal, San Petersburgo]] miniatura|Mañá na vila após tormenta de neve
Foi membro do Colexio de Arte de Narkompros, a comisión de protección dos monumentos e museos. Impartiu clases, ademais de na Wchutemás e en Vítebsk, na Academia de Artes de Leningrado (1922-1927), no Instituto de Arte Nacional de Kíiv (1927-1929), e na Casa das Artes de Leningrado (1930). Tamén escribiu o libro The Non-Objective World: The Manifesto of Suprematism ("O mundo non obxectivo") Múnic 1926, no cal amosaba as súas teorías supremacistas.
Mexicali
Xeografía
A cidade está situada sobre a fronteira entre os Estados Unidos e México, facendo límite co condado de Imperial de California polo norte.
Economía
miniatura|esquerda|250px|Igrexa da Virxe de Guadalupe miniatura|esquerda|250px|Barrio chinés de Mexicali Por outra banda, Mexicali posúe numerosas maquiladoras (talleres de ensamblado en réxime de subcontrata para empresas estadounidenses), en especial nos campos do automóbil e da electrónica.
Outro sector en pulo é o da construción, en parte para acoller á inxente masa de inmigrantes anuais doutras partes do país, de Centroamérica, Suramérica e Asia.
A industria agropecuaria e turística son tamén dos principais sectores que xeran recursos na rexión.
María Jesusa Candal
María Jesusa Candal Jarrín, nada cara a 1960, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Filla de Manuel Candal Candal, que foi alcalde de Vilamartín de Valdeorras dende 1979. Nas eleccións municipais de 2007 foi a número dous da candidatura do PPdeG á alcaldía de Vilamartín de Valdeorras que encabezaba o seu pai. Logo da dimisión deste o 20 de novembro de 2008 foi elixida alcaldesa. En xaneiro de 2013 encabezou unha moción de censura dos concelleiros do PPdeG e de Alternativa Popular Galega e o 21 de xaneiro volveu ser elixida alcaldesa.
Palle alene i Verden
Palle alene i Verden (en dinamarqués "Palle, soíño no mundo") é un conto infantil dos escritores dinamarqueses Jens Sigsgaard e Arne Ungermann, publicado por vez primeira o 10 de outubro de 1942. Trata dun cativo chamado Palle que acorda e descobre que está só no mundo.
Supayalat
Supayalat (en စုဖုရားလတ်), nada en Mandalay o 13 de decembro de 1859 e finada en Yangon o 24 de novembro de 1925, foi a derradeira raíña de Birmania, que reinou en Mandalay, filla do rei Mindon Min e da raíña Hsinbyumashin e que casou co seu medio irmán, Thibaw, que se converteu en 1878 no derradeiro rei da dinastía Konbaung á morte de Mindon Min.
Palle alene i Verden
Características
En 1949, foi levado ao cinema por Astrid e Bjarne Henning-Jensen, coas interpretacións de Lars Henning-Jensen e Broberg Lily. O filme, con todo, tivo a súa primeira representación en Dinamarca en 1954. O libro é un clásico infantil e a día de hoxe é común o uso da frase "at være helt Palle" (que en galego viría sendo estar feito un Palle ou estar coma o Palle), no sentido de estar completamente só.
Supayalat
Traxectoria
esquerda|miniatura|A raíña Supayalat coa raíña Supayagyi e o rei Thibaw A princesa Hteik Supayalat tiña o título oficial de Sīri Suriya Prabha Ratanā Devī (သီရိသူရိယပြဘရတနာဒေဝိ) e foi a segunda das tres fillas do rei Mindon e a raíña Hsinbyumashin, filla do rei Bagydaw, tío de Mindon e destronado en 1837, e Nanmadaw Me Nu e a terceira das catro raíñas principais de Mindon. Mais ao non ter ningunha outras tres raíñas de primeiro rango fillos, Hsinbyumashin tornou a máis poderosa logo da morte da raíña principal Setkya Devi. Thibaw, por outra banda, era o fillo dunha raíña de rango inferior, Laungshe Mibaya, aínda así aprendeu as escrituras budistas e tamén se encargou da súa educación o reverendo Marks, da misión anglicana e acabou por se converter nun dos fillos favoritos de Mindon. miniatura|O rei Thibaw e a raíña Supayalat no Trono do León (Palin) no palacio de Mandalay En 1878, Thibaw sucedeu ao seu pai nun episodio sanguento. Hsinbyumashin, aumentara o seu poder nos últimos días de Mindon e so o pretexto de ter a todos os posibles pretendentes ao trono preto mandou detelos para garantir que Thibaw, e con el unha das súas fillas, asumise o trono. Tras o xuramento ao rei do pobo, Supayalat mudouse para a zona reservada para o rei, algo extraordinario no palacio, cos seus ríxidos protocolos e tradicións, sen Supayalat ser raíña. Hsinbyumashin e os ministros do rei intentaron reverter a situación, e que segundo a tradición o rei tomase de inmediato oito esposas, mais a influencia de Supayalat sobre o rei ía en aumento. Non obstante, consentiu en que casase coa súa irmá máis vella, Hteik Supayagyi, princesa de Mong Nawng nunha cerimonia conxunta coa propia Supayalat, por ser Supayagyi a irmá máis vella levou o título de raíña de maior rango (raíña do palacio sur) pero non consumou o matrimonio co rei, mentres Supayalat seguía a vivir nos apartamentos do soberano, impoñendo por primeira vez a monogamia a un rei birmano, aínda que Thibaw tamén casou máis tarde coa súa irmá máis nova, Hteik Supayalay, princesa de Yamethin. Supayalat tiña só 19 e Thibaw 20 ao subiren ao trono do león (Thihathana palin).
Exilio
esquerda|miniatura|O palacio de Ratnagiri onde viviu exiliada a raíña Supayalat e o resto da familia real A influencia de Supayalat tamén foi clave na política antibritánica da corte británica. Tras sete anos de reinado e despois da derrota de Thibaw na terceira guerra anglo-birmana os británicos forzárono a abdicar en 1885 e o 25 de novembro dese ano deixaron o palacio de Mandalay. Supayalat estaba embarazada e, acompañada polo seu marido, as súas dúas fillas, as dúas irmás e súa nai, deixou o palacio en carroza mentres o resto dos acompañantes ían a pé. Finalmente, chegou a Madrás coa maioría da familia real, e alí viu a luz súa filla. En abril de 1886 a familia real estableceuse en Ratnagiri na costa oeste india. Supayalat deu a luz unha nova nena en 1887. En 1911 as autoridades outorgáronlles o denominado palacio Thibaw. En 1914 nunha cerimonia de perforación de orellas (နားသွင်းမင်္ဂလားသွင်းမင်္ဂလာ nahtwin mingala) das princesas permitiuse a presenza  de artistas e personalidades birmanas. miniatura|As catro fillas de Supayalat: Myat Phaya Galay, Myat Phaya Gyi, Myat Phaya Lat, Myat Phaya
Volta a Birmania
Ao morrer Thibaw en 1916 con 58 anos e despois de 30 anos no exilio, Supayalat loitou sen éxito polo dereito a soterralo en Birmania seguindo os ritos funerarios tradicionais da familia real; pero o non recibir o plácet soterrouno en terreos do palacio e en 1919 negouse a entregalo ás autoridades que tomaron o corpo pola forza para soterralo, coa súa irmá  en terreos do palacio negouse a entregalo ás  que finalmente entrou á forza no palacio para soterralo, con Supayagyi xa morta en 1912,  en Ratnagiri. A raíña non asistiu ao funeral, aínda que enviou dúas das princesas á cerimonia. miniatura|Mausoleo de Supayalat en Yangon Supayalat volveu a Bimania en 1919 pero non recibiu autorización para establecerse en Mandalay e aveciñouse en Yangon, alí viviu pobremente sen poder deixar a casa onde vivía que a policía vixiaba mais mantendo as súas posturas antibritánicas ; nos seus últimos días o seu conselleiro máis próximo foi o escritor e líder nacionalista Thakin Kodaw Hmaing, que asistira con nove anos á caída da monarquía e a marcha da familia real de Mandalay. Morreu seis anos despois, en 1925, pouco antes do seu 66 aniversario. Malia o goberno colonial declarar o día do seu funeral festa nacional, rexeitou a solicitude da familia real de soterrala en Mandalay. Así e todo, o seu funeral realizouse con toda a pompa e a cerimonia que lle correspondía a unha raíña birmana, organizado polos saophas (soberanos) de Yaunghwe e Hsipaw, co seu corpo deitado, protexido so oito paraugas reais brancos e custodiado por 90 monxes budistas mais o gobernador británico Harcourt Butler e cunha garda de honra da policía montada completada co saúdo de 30 disparos.
Supayalat está soterrada no Mausoleo do Xardín de Kandawmin preto do pagode Shwedagon entre as tumbas da nai de Aung San Suu Kyi, Khin Kyi e o exsecretario xeral da ONU U Thant.
A Ponte Nafonso, Cando, Outes
A Ponte Nafonso é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 81 habitantes (47 homes e 34 mulleres).
Pomar
Un pomar é un terreo cultivado de árbores froiteiras, especialmente maceiras. Como topónimo dá nome aos seguintes lugares:
Varmia e Masuria
O Voivodato de Varmia e Masuria ou Warmia e Mazuria é unha das 16 provincias (voivodatos) que conforman a República de Polonia, segundo a división administrativa do ano 1998.
Five Songs and a Cover
Five Songs and a Cover é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters, editado o 20 de novembro do 2005 e distribuído exclisivamente en tendas Best Buy.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Grohl, Hawkins, Mendel e Shiflett, agás onde se indique.