cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Man Who Wasn't There
Fontes de inspiración e temáticas
Ademais das novelas de Cain e o cine negro, en menor medida a historia tomou ideas propias da literatura existencialista, por exemplo de El extranjero de Albert Camus. Ademais de notar as similitudes na narrativa de ambas as obras, algúns autores e críticos compararon a desconexión coa realidade e a actitude pouco expresiva de Ed coa do protagonista da novela de Camus. A través do seu personaxe principal, The Man Who Wasn't There explora a visión existencialista sobre a desesperación, unha temática reminiscente do pensador Søren Kierkegaard. Os autores Jean-Pierre Boulé e Enda McCaffrey compararon o intento de Ed Crane de escapar da súa rutineira vida coa idea de Jean-Paul Sartre de «procura de transcendencia», no caso do filme representada pola relación do protagonista co negocio da limpeza en seco, Birdy e os ovnis. Aínda que The Man Who Wasn't There, catalogada como posmoderna, herdou elementos temáticos e narrativos do cine negro clásico, ao mesmo tempo afastouse del e explorou conceptos da posguerra da Segunda Guerra Mundial, retratando os primeiros anos da posguerra en Estados Unidos. A historia contextualizouse citando sucesos referentes á época como o pico de popularidade dos ovnis —os «pratos voadores» son incluídos de forma pasaxeira—, as referencias aos bombardeos atómicos sobre Hiroshima e Nagasaki, as reflexións de Werner Heisenberg sobre a humanidade e a idea de triunfar nunha era de oportunidades. A trama alude ao principio de incerteza de Heisenberg mediante o personaxe do avogado defensor Freddy Riedenschneider, quen fai referencia en máis dunha ocasión a dito principio.
Estrea e recepción
esquerda|miniatura|250x250px|Os irmáns Coen na estrea da película no [[Festival de Cannes 2001. Joel Coen compartiu o premio do festival ao mellor director con David Lynch. ]] O filme estreouse no Festival de Cannes o 13 de maio de 2001. Tras Cannes, a cinta chegou a outros festivais de cine europeos dese ano como Edimburgo, Flandres, Varsovia e Viena. A distribuidora USA Films encargouse da súa estrea nos Estados Unidos, aínda que a súa proxección estivo limitada a cines selectos. O 31 de outubro de 2001 estreouse nos Ánxeles e Nova York, e posteriormente proxectouse no resto das cidades estadounidenses. Na Arxentina Buena Vista International estreouna o 14 de febreiro de 2002 baixo o título El hombre que nunca estubo. Máis tarde, o 12 de abril, chegou aos cines de España distribuída por Warner Bros Pictures España e titulada El home que nunca estuvo allí. Foi a primeira película dos Coen estreada en branco e negro, algo que os directores tentaran sen éxito con Sangue fácil (1984) e The Hudsucker Proxy (1994) fronte ás vantaxes da distribución en cor.
Crítica
A película recibiu unha maioría de críticas positivas, logrando un 81 % no sitio Rotten Tomatoes sobre 157 comentarios, e un 73 % de aprobación sobre 33 comentarios en Metacritic. Moitos críticos eloxiaron o filme tanto pola súa técnica como polas súas actuacións. Richard Schickel de Time escribiu: «A capacidade de non mostrar emoción non é unha calidade moi apreciada en protagonistas de películas, pero Billy Bob Thornton, ese actor espléndido, faino de maneira perfecta como Ed Crane, un taciturno barbeiro de pobo, cara a 1949». Outros críticos tamén eloxiaron o rol protagónico de Thornton,  por exemplo Emanuel Levy, quen opinou que Thornton «absólvese marabillosamente a si mesmo nun papel desafiante que esixe máis reacción que acción» e agregou: «parece un atormentado Montgomery Clift». A revista Variety escribiu que o protagonista da película «establece novos estándares de opacidade e pasividade».
Varios críticos destacaron a fotografía en branco e negro de Roger Deakins. O Chicago Reader comparou a fotografía coa de 8½ de Federico Fellini e o crítico Matthew Turner de View London comentou que o branco e negro «non se vía así de espléndido desde os anos 1940». A pesar de escribir unha recensión pouco entusiasta, Todd McCarthy, de Variety, eloxiou o traballo de Deakins, os escenarios de Dennis Gassner e o vestiario de Mary Zophres para crear unha «representación superior do período de posguerra nunha pequena cidade». Con respecto á ambientación rural, o historiador José María Caparrós sinalou: «Poucas veces o cine estadounidense asomouse dunha forma tan sutil e contundente para ofrecer un testemuño do fondo baleiro existencial e da mediocridade da América profunda». A película non convenceu a Michael Sragow de The Baltimore Sun, quen dixo: «The Man Who Wasn't There é unha intelectualizada, estilizada e completamente baleira produción de época. A pesar do seu espléndido e claustrofóbicamente controlado aspecto en branco e negro, ten o mesmo impacto que unha pistola de xoguete».
Recadación
The Man Who Wasn't There foi a película dos irmáns Coen con peores resultados no venda de billetes desde The Hudsucker Proxy(1994). Algúns autores especularon con que o resultado dese fracaso debeuse, en parte, ao pouco entusiasmo do público masivo cara ás cintas en branco e negro. The Man Who Wasn't There recadou 7 504 257 de dólares nos Estados Unidos durante dezasete semanas en cartel e 11 412 366 dólares no resto do mundo, conseguindo un total de 18 916 623 de dólares. Na súa primeira fin de semana da estrea en Estados Unidos, recadou 664 404 dólares tras ser proxectada en trinta e nove cines. No Reino Unido recadou 419 609 libras esterlinas en 140 cines durante a súa primeira fin de semana e alcanzou un total de 1 736 884 libras recadadas. A recadación total —18 916 623 de dólares— non alcanzou para igualar os vinte millóns de dólares que custou a realización da película.
Premios e nomeamentos
Despois da súa estrea no Festival de Cannes, Joel Coen levou o premio ao mellor director e compartiu o premio con David Lynch por Mulholland Drive. A película ademais estaba nomeada á Palma de Ouro, o maior recoñecemento do festival, pero La stanza del figlio de Nanni Moretti levou o premio. Así mesmo, a cinta formou parte da selección das dez mellores do ano do National Board of Review.
O filme estivo nomeado na 74.ª entrega dos premios Óscar na categoría de mellor fotografía (Roger Deakins), aínda que finalmente o premio levouno Andrew Lesnie por The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Así mesmo, a película recibiu tres nomeamentos aos Premios Globo de Ouro nas categorías de mellor película dramática, mellor guión e mellor actor dramático (Billy Bob Thornton), pero non conseguiu levar ningún.
O director de fotografía Roger Deakins obtivo o galardón na categoría de mellor fotografía dos Premios BAFTA. Adicionalmente, Deakins recibiu múltiples recoñecementos por parte doutras organizacións, incluíndo a American Society of Cinematographers, a Boston Society of Film Critics, a Asociación de Críticos de Cine dos Ánxeles, os Críticos de Cine de Nova York en Liña, a Sociedade de Críticos de Cine en Liña e os Premios Satellite, entre outras.
Formato caseiro
A primeira edición en formato caseiro estivo dispoñible en DVD lanzada por USA Home Entertainment en 2002. Os extras do DVD incluíron comentarios dos irmáns Coen e Billy Bob Thornton, un making-of de dezaseis minutos, unha entrevista con Roger Deakins, cinco escenas eliminadas, galería de fotos e vídeos promocionais. Os Coen e Thornton comparten anécdotas sobre o que pasaba detrás das cámaras, incluíndo a historia sobre o anuncio de cortes de pelo que inspirou a idea do filme. Nunha entrevista a fondo con Deakins, o director de fotografía fala acerca das vantaxes e desvantaxes de filmar en branco e negro, as súas influencias estéticas e a súa experiencia traballando cos Coen. Nunha recensión sobre o DVD, o sitio DVD Talk escribiu que a fotografía en branco e negro «está capturada brillantemente, evocando a historia do cine negro e ao mesmo tempo conservando unha limpeza inmaculada. Os negros son profundos e sólidos, achegándolle á imaxe un aspecto encantado». En setembro de 2002 lanzouse en Francia unha edición en DVD de tres discos: o primeiro coa película en branco e negro, o segundo coa versión en cor e o último cos extras, que como novidade incluíron un documental de case cincuenta minutos titulado «The Filme Noir Universe». En 2015 Universal Home Vídeo lanzou unha versión normal en Blu-ray.
Carabulla, Gaibor, Begonte
Carabulla é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Félix Auvray
Félix Auvray, nado en Cambrai o 31 de marzo de 1800 e finado en París o 11 de setembro de 1833, foi un pintor, escritor e caricaturista francés.
Naceu no seo dunha familia con intereses artísticos. Estudou na Academia de Belas Artes de Valenciennes. En 1820 marchou a París como alumno do barón Gros. Ademais era irmán do pintor Hippolyte-Alexandre Auvray e do escultor Louis Auvray.
Luís Iglesia
Luís Iglesia Besteiro, nado en Riotorto o 2 de febreiro de 1962, é un actor galego de cine, televisión e teatro, ademais de actor de voz e director de dobraxe.
Inicios
miniatura|Luís Iglesia en Sede de mal. Comezou na televisión co-presentando en 1987 o programa infantil da TVG, Rapaces, e en 1997 Cousa, Cousiña. Traballou no teatro con varias compañías, especialmente con Teatro do Aquí en obras como Rastros, en curtametraxes como Contar, de Teo Manuel Abad, e no mundo da dobraxe, como actor e director, converténdose na voz habitual de Harrison Ford, Robert De Niro, Mel Gibson, Paul Newman, Chuck Norris ou Garfield, entre outros. En 1999 apareceu nun episodio da coñecida serie Mareas Vivas.
Anos 2000
En 2001 comezou a interpretar a Antón en Terra de Miranda, papel que realizou durante as primeiras tres temporadas da serie. Durante eses anos apareceu como secundario en varios filmes como Entre bateas (2002), O agasallo de Silvia (2003), A promesa (2004), Heroína (2005) ou Pataghorobí (2005), en series como Pepe Carvalho (2003), As leis de Celavella (2004), Libro de familia (2005) ou Hospital Central (2008) e en curtametraxes como Palíndromo (2008).
Anos 2010
Dende 2009 e ata 2013 interpretou o narcotraficante Carmelo Matalobos, na serie da Televisión de Galicia, Matalobos, sendo este o seu primeiro papel como protagonista. A serie foi un éxito de audiencia e converteuse nun fenómenos social en Galicia, loada por crítica e público, e o papel de Luis Iglesia como o xefe do clan valeulle catro nomeamentos consecutivos como candidato ao Premio Mestre Mateo ao mellor actor.
Paralelamente a Matalobos participou en varias series e miniseries fóra de Galicia: No soy como tú (2010), producida por Antena 3, e Piratas (2011), Ángel o demonio (2011) e La fuga (2012), de Telecinco. Tamén no 2012 actuou no filme galego Vilamor, dirixido por Ignacio Vilar e no que interpretou a personaxe de Breixo de adulto. En 2013 participou no filme Somos xente honrada de Alejandro Marzoa e na miniserie histórica galego-catalá Salgadura. Así mesmo, protagonizou a obra de teatro Gaivotas subterráneas, coa que gañou o Premio Fetega ao mellor actor de teatro e deu voz ó Dicionario de pronuncia da lingua galega do Instituto da Lingua Galega.
En 2014, meteuse no papel de Emilio en Libro de familia, personaxe que interpretou ata o final da serie en 2018. Tamén no 2014 interpretou o organista da Catedral de Santiago na miniseria Códice e puxo voz a Hachibaldo no filme animado de Ernesto Padrón, Maimiño e o espello máxico. En 2015 apareceu no filme A praia dos afogados, de Gerardo Herrero e ao ano seguinte tivo un pequeno papel en Julieta, de Pedro Almodóvar, así como na curtametraxe Vida, de Manuel Garrido e Rubén Riós.
Nave
Unha nave é unha embarcación ou barco, especialmente os de gran tamaño. Outras embarcacións de gran tamaño son os navíos, usados para a guerra ou o transporte de mercancías, e os buques, barcos de gran tamaño e solidez de certa importancia pola misión a que son destinados e polas longas travesías que se poden realizar con eles.
Historia
miniatura|A [[jangada está considerada un dos proxectos máis simples de embarcación]]
Prehistoria e antigüidade
A historia dos barcos vive paralela á historia das aventuras dos seres humanos. Os primeiros barcos coñecidos datan do neolítico, preto de 10 000 anos atrás. Estas naves primitivas posuían funcións limitadas. Inicialmente empregáronse para a caza e a pesca. A nave máis antiga descuberta polos arqueólogos é unha canoa construída con troncos de coníferas empregando ferramentas de pedra.
Arredor do século XXX a.C., en Exipto xa se coñecía como montar cascos de embarcacións con táboas de madeira. Empregaban presas de tecido para xuntar as táboas e selaban as costuras entres elas. Na Grecia antiga os historiadores e xeógrafos teñen documentada a construción de naves como os primeiros de Exipto. A primeira nave coñecida con nome foi "Louvor das Dúas Terras", nave do faraón Sneferu.
Na Asia oriental, na dinastía Zhou, desenvolvéronse tecnoloxías nas naves como o leme montado na popa, e atopouse tamén unha frota de navíos da dinastía Han ben conservada e que fora empregada no campo militar. Na Idade Media as embarcacións xa tiñan compartimentos estancos para almacenar auga. A dinastía Ming, no século XV, organizou unha das maiores e máis poderosas frotas do mundo. Nesa época, en Corea, atopouse o primeiro barco construído en ferro.
A civilización minoica en Creta (2000 a.C.) tiña un control naval efectivo do leste do mar Mediterráneo. A antiga Nubia negociaba coa India e hai evidencias de que naves do nordés de África chegaron á rexión entre a India e Sri Lanka. Tamén se sabe do negocio de persoas de Somalia antes da chegada do islam en portos como Berbera e en Exipto.
miniatura|esquerda|Mosaico romano dunha [[trirreme de Cartago, Museu do Bardo, Tunes.]] Os swahilis tiñan portos comerciais na África oriental medieval e o Gran Zimbabwe tiña contacto comercial coa África central, probabelmente importando bens traídos a través da actual Tanzania. No auxe do Imperio de Malí, o emperador Mansa Musa construíu unha gran frota no século XIII e comezos do XIV. Nesa época en Dinamarca inventouse o casco segregado que permitiu un aumento gradual das embarcacións.
A partir do século XIV
miniatura|Réplica da nave Victoria, de Magalhães. Ata o Renacemento a tecnoloxía naval permaneceu bastante primitiva. Este feito, con todo, non impediu que algunhas civilizacións se convertesen en potencias marítimas, como as repúblicas de Xénova e Venecia, a Liga Hanseática e o imperio Bizantino. Os viquingos empregaron os seus knarrs para explorar Norteamérica e comerciar polo mar Báltico.
A finais do século XIV algúns barcos comezaron a ter torres na popa e na proa, que diminuían a estabilidade da nave. No século XIV, a carabela, deseñada polos portugueses baseada no qarib árabe podía navegar máis preto do vento, e estendeuse o seu uso. Estas torres foron substituídas gradualmente polos castelos de popa e proa como na Santa María de Cristovo Colón. Isto incrementou a borda libre permitindo a inclusión de artillaría, como nos galeóns do século XVI.
Nacionalidade e rexistro das naves
miniatura|Pavillón galego en Plates Descriptive of the Maritime Flags of All Nations de J. W. Norie ([[1832)]] A nacionalidade dos barcos mercantes e militares depende do pavillón que enarboren, se o fan de xeito lexítimo. Esa nacionalidade ten extraordinaria importancia, ata o punto de que ningunha nave ousaría navegar sen pavillón e ningún país permitiría a navegación polas súas augas territoriais.
Ademais da nacionalidade, a nave ten que ostentar un nome debidamente rexistrado polas autoridades competentes de cada país. O nome e o porto de rexistro consta no espello de popa e debe estar ben visible, tamén se indica o nome do buque nos costados de proa.
Naves subestándar
Para que un buque se faga ó mar necesita que un estado soberano o recoñeza e lle permita enarborar o pavillón desa nación, por exemplo, Panamá, Chile, Arxentina, Bolivia etc.
Logo que foi rexistrado, require que o estado de abandeiramento efectúe unha serie de recoñecementos estatutarios acordados previamente pola Organización Marítima Internacional, OMI; entre algúns destes convenios atópanse: Dando orixe a certificados de cumprimento que permitirán verificar que o buque se atopa en condicións de facerse ao mar, tales como:
Do anterior despréndese que ningún barco debería navegar en condicións inseguras, especialmente se posúe certificados que garantan a súa seguridade.
Moitos dos estados de abandeiramento delegan en Sociedades de Clasificación: As Sociedades de Clasificación supervisan os buques dende o desexo, a súa construción no esteleiro e a súa operación e mantemento. A responsabilidade de efectuar os recoñecementos e emitir as certificacións correspondentes é delas, pero, moitas veces as certificacións son emitidas a buques que en xustiza deberían ser enviados a desmantelamento; presentando cadernas, completamente destruídas pola acción do oxido, cascos crebados e fatigados, buques sen o equipamento adecuado para operar, tripulacións mal preparadas etc. xa que moitas destas eivas son competencia dos países nos que está rexistrado o buque que en moitos casos son bandeiras de conveniencia.
Atelopus varius
Atelopus varius é unha especie de sapo neotropical da familia Bufonidae. Antes vivía desde Costa Rica a Panamá, pero agora está na lista de especies en perigo crítico e quedou reducida a unha soa poboación preto de Quepos, Costa Rica (redescuberta en 2003) e unhas poboacións relictas no oeste de Panamá. As variacións recentes na temperatura do aire, precipitacións, padróns do fluxo das correntes fluviais e o espallamento do fungo quitridio patóxeno Batrachochytrium dendrobatidis ligado ao cambio climático global son as principais causas do declive desta especie. A. zeteki foi considerado unha subspecie de A. varius, pero agora considérase xeralmene unha especie separada.
Distribución xeográfica
A distribución histórica de A. varius estendíase desde as vertentes atlántica e pacífica das Cordilleiras de Tilaran en Costa Rica ata o oeste de Panamá. Hábitats axeitados para a especie eran as zonas premontanas e de baixa montaña e algúns lugares en terras baixas con ríos rochosos e áreas con outeiros (desde os 6 aos 2000 m de altura).
Hábitat e ecoloxía
A. varius é un anfibio diúrno que se encontra a miúdo en rochas e gretas ao longo de correntes de auga en terrras baixas húmidas e bosques de montaña. É unha especie principalmente terrestre, que só entra na auga durante a estación reprodutora, e depende das salpicaduras das correntes para permanecer húmida.
Esta especie móvese lentamente e a míúdo permanece na mesma área durante longos períodos de tempo. A coloración conspicua ou aposemática de A. varius probablemente lle serve para advertir aos potenciais predadores da súa toxicidade, porque a súa pel contén tetrodotoxina, unha potente neurotoxina. A súa principal fonte de alimento son pequenos artrópodos que son máis abondosos durante a estación seca. O único predador coñecido de A. varius é a mosca sarcofáxida parasita Notochaeta bufonivora, que deposita as súas larvas na superfice das coxas deste anfibio. Posteriormente as larvas da mosca penetran dentro da ra e cómena desde dentro.
Status de conservación
Nas últimas décadas A. varius foise facendo cada vez máis escaso na súa área de distribución xeográfica. O primeiro indicio da súa desaparición obtívose despois de facer un censo entre 1990 e 1992 preto de Monteverde, Costa Rica, que revelou que non había alí xa ningún individuo, cando antes a súa poboación chegara a ser de 751 adultos. . By 1996, Chegouse a pensar que estaba extinta en Costa Rica, pero posteriores avaliacións levadas a cabo no marco do proxecto rainmaker en 2003 e 2005 redescubriron unha poboación nas montañas da costa do Pacífico preto de Quepos. En Panamá, a mortalidade en masa reduciu drasticamente as poboacións de A. varius nos últimos anos e agora crese que está localmente extinta. .
Propuxéronse varias teorías relacionadas con padróns de cambio climático para explicar o rápido declive de A. varius. Culpouse a unha tendencia cara ao aumento de temperaturas nos trópicos a finais da década de 1980 e inicios da de 1990 do declive de moitas especies de lagartos e anfibios, incluíndo varios Atelopus spp. Máis recentemente observouse un declive na riqueza de especies de anfibios global, que foi ligada a un gromo do fungo quitridio patóxeno Batrachochytrium dendrobatidis. Este patóxeno pode ser trnasmitido entre individuos a través de células da pel desprendidas e infecta as superficies queratinizadas do corpo, onde altera a respiración cutánea e a osmorregulación, o que ten como resultado a mortalidade. Entre os intentos actuais de conservar a especie A. varius está un programa de cría en catividade recentemente iniciado e continuar os esforzos para protexer os seus hábitats boscosos vitais.
As mulleres perfectas (filme de 2004)
As mulleres perfectas (en The Stepford Wives) é un filme estadounidense dirixido por Frank Oz que foi estreado no 2004. O filme é un remake do homónimo de 1975, e ambos están baseados na novela de Ira Levin The Stepford Wives. Estreouse en galego na TVG o 7 de xuño de 2009.
Sinopse
Joanna Eberhart (Nicole Kidman) e o seu marido (Matthew Broderick), buscando unha vida perfecta, múdanse ó barrio de Stepford, Connecticut. A Joanna intrígalle tanto que tódalas esposas sexan tan compracentes cos seus maridos que, coa axuda dunha veciña pouco convencional (Bette Midler), comezará a facer indagacións.
Campoduro, Céltigos, Frades
Campoduro é un lugar da parroquia de Céltigos no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 57 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 27 eran mulleres.
Maria Voichița
Maria Voichițun, nada en 1457 e finada o 26 de febreiro de 1511, foi unha princesa consorte de Moldavia (1480–1511), filla de Radu III o fermoso e sobriña de Vlad o Empalador. Foi considerada como unha influencia na política do seu cónxuxe, o príncipe de Moldavia Ștefan cel Mare, con quen casou en 1478. O seu fillo Bogdan III o cego tamén foi príncipe de Moldavia.
Foi enterrada no Mosteiro de Putna, en Romanía.
Simpsonaias ambigua
Simpsonaias ambigua é unha especie de molusco bivalvo da familia Unionidae, que vive en Norteamérica. Ten a caracterísitca única entre os mexillóns de auga doce de utilizar as píntegas Necturus como hóspedes das súas larvas gloquidios, que parasitan as súas branquias. É o único mexillón de auga doce coñecido que ten un hóspede que non é un peixe.
Distribución e status de conservación
É nativo dos Estados Unidos e Ontario, no Canadá. No Canadá está na lista de especies en risco clasificada como en perigo.
Michael Fincke
Edward Michael "Mike" Fincke, apodado tamén como Spanky, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 14 de marzo de 1967, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-134, Soiuz TMA-13 e Soiuz TMA-14 e que foi membro da Expedición 9 e da Expedición 18 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Fincke graduouse en aeronáutica e astronáutica pola Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) en 1989, así como en ciencias planetarias, atmosféricas e da Terra. É máster en aeronáutica e astronáutica pola Universidade Stanford en 1990.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en abril de 1996, participando nas misións STS-134, Soiuz TMA-13 e Soiuz TMA-14, así como nas Expedicións 9 e 18 á Estación Espacial Internacional.
Madrugada dos trapeiros
Madrugada dos trapeiros é o 4º álbum de Fausto, editado en 1977, e gravado nos estudios Arnaldo Trindade, entre finais de 1976 e principios de 1977.
Faixas
Letras e música por Fausto, excepto onde indicado
Ciclo Diesel
O ciclo Diesel ou ciclo do motor diésel é un ciclo teórico que describe motores de combustión interna con acendido por compresión, no que a adición de calor se produce a presión constante, a diferenza do ciclo Otto, onde se fai a volume constante.
miniatura|200px|dereita|P-v Diagrama do ciclo Diesel ideal. O ciclo vai de 1 a 4 en sentido antihorario. Na imaxe vese o diagrama P-v do ciclo diesel ideal; onde P é a presión e v é  o volume específico. O ciclo diesel ideal consta dos seguinte pasos:
Fases
miniatura|300px|[[Ciclo termodinámico dun motor Diesel.]]
É importante notar como, no ciclo Diesel, non se deben confundir nunca os catro tempos do motor co ciclo termodinámico que o idealiza, que só se refire a dous dos tempos: a carreira de compresión e a de expansión; o proceso de renovado da carga cae fóra dos procesos do ciclo Diesel, e nin tan sequera é un proceso termodinámico no sentido estrito.
Pamphylius Sinus
Pamphylius Sinus é o nome que os romanos lle deron a unha gran baía da costa suroeste de Anatolia, entre Licia e Panfilia, que comezaba no cabo Quelidonia e acababa no cabo Anemurio. É a moderna baía de Adalia ou Antalya.
Pemento da Arnoia
dereita|miniatura|Pementos de Arnoia recheos de [[tortilla.]]
miniatura|dereita|Concello da Arnoia. O pemento da Arnoia é unha variedade de pemento (Capsicum annuum L.) con Indicación Xeográfica Protexida, orixinaria do concello ourensán da Arnoia e cultivada principalmente ao longo da comarca do Ribeiro. Unha cooperativa comezou a comercializalos no ano 1969, e aproveitando a concentración da oferta, celébrase dende entón a festa do pemento da Arnoia, declarada de interese turístico, a primeira fin de semana (de xoves a domingo) do mes de agosto.
Descrición
Adoitan ter un peso de entre 50 e 90 gramos por unidade cando o froito é verde e entre 120 e 145 gramos cando o froito é maduro. A súa lonxitude é de entre 7,5 e 11 cm no froito verde e 11,5 e 13,5 no froito maduro, o espesor da súa parede ou carne é de entre 2,6 e 7,7 mm para o froito verde e de entre 2,8 e 9,5 mm no froito maduro.
Zona xeográfica
A zona de produción coincide coa de acondicionamento e envasado, estando constituída polo termo municipal da Arnoia e pola parroquia de Meréns, pertencente ao concello de Cortegada. A calidade do produto está avaliada por un consello regulador provisorio, presidido por Rodrigo Aparicio Santamaría.
Tradición culinaria
Grazas ao seu tamaño, aínda que poden servir de acompañamento en calquera prato, asados, pelados ou fritidos na tixola, admiten recheos de diversas misturas.
Giovanna Scopelli
Giovanna Scopelli, nada en 1428 e finada o 9 de xullo de 1491, foi unha relixiosa católica italiana orixinaria de Reggio Emilia. Pertencía á orde das carmelitas e estabeleceu o seu convento propio como o seu primeiro priorado. A Scopelli prohibíuselle entrar na orde durante a súa adolescencia e tivo que agardar até que os seus pais morreron para abrazar a vida relixiosa.
Scopelli foi beatificada o 24 de agosto de 1771 polo papa Clemente XIV cando o último aprobado o seu culto local e ratificou a súa beatificación. Antes diso foi considerada serva de Deus en 1500 baixo o papa Alenxadre VI.
Flèche
miniatura|dereita|[[Rubén Limardo ataca a Ulrich Robeiri (esquerda) cunha flèche (2012)]] miniatura|[[Fabian Kauter (dereita) toca a Diego Confalonieri (esquerda) cun ataque de flèche (2012)]]
En esgrima denomínase flèche (frecha) a unha técnica de ataque agresiva que implica velocidade e un elemento de sopresa. Só se permite en espada e florete, estando prohibida en sabre.
Realización
Nunha flèche, o tirador transfire o seu peso cara á parte dianteira dos seus pés e asemade comeza a estirar o seu brazo armado. Coa perna estendida iníciase o ataque pero é o metatarso do pé máis preto do opoñente co que se dá o pulo explosivo preciso para achegar o tirador ao seu opoñente. De seguido lévase a arma, o brazo e o ombreiro cara a adiante, levantando o pé traseiro ao tempo que se cruza a perna de adiante aterrando o outro pé coa perna flexionada por diante, é xusto no intre que están as dúas pernas no aire que se ha realizar o toque. En florete, o ataque considérase rematado cando o pé traseiro aterra, e o opoñente pode responder iniciando un ataque.
Despois de intentar o toque, o tirador continúa a moverse cara a adiante, facendo retroceder ao seu opoñente para evita a riposte ou un contraataque. Se o tirador é o suficientemente rápido o opoñente xeralmente só ten unha oportunidade para tocalo. As regras impiden o contacto corporal co opoñente en florete, a infracción desa regra pode levar a un aviso, a concesión dun toque ao opoñente e/ou a expulsión da competición. En espada, o contacto tan só resulta nunha parada da competición sen penalización, agás que se realizara con empurramento, brutalidade ou para impedir o toque.
San Benito da Veiga, Sabadelle, O Pereiro de Aguiar
San Benito da Veiga é un lugar da parroquia da Sabadelle no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Tiña 112 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 56 eran homes e 56 mulleres.
Pleugueneuc
Pleugueneuc (en Plegeneg, e en galó: Ploegenoec) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
O tambor de folla de lata
O tambor de folla de lata (en Die Blechtrommel) é un filme de 1979, producido por Alemaña, Francia, Polonia e Iugoslavia. Foi dirixido polo alemán Volker Schlöndorff, cun guión adaptado do libro homónimo de Günter Grass. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e a Palma de Ouro no Festival de Cannes.
Carpaceira, Gaibor, Begonte
Carpaceira é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
O tambor de folla de lata
Foi emitido na TVG o 2 de novembro de 2001.
Argumento
Oskar Matzerath naceu na cidade alemá de Danzig na década de 1920. Cando cumpre tres anos recibe de regalo un tambor. Desconforme co feito de que a súa nai é infiel cun primo, decide parar de crecer tirándose escaleira abaixo. Paralelamente, chega a ascensión do nazismo no país e a disputa que se iniciará por Danzig.
Tigre siberiano
O tigre siberiano (Panthera tigris altaica), tamén coñecido como tigre de Amur, é unha subespecie de tigre que habita principalmente nos bosques de folla perenne do extremo sueste de Siberia e a fronteira entre Rusia e a China marcada polo río Amur.
No 2005, estimábase unha poboación de tigre siberiano que oscilaba entre os 331 e os 393 individuos adultos e subadultos na rexión, cunha poboación en idade reprodutora de 250 tigres. O número destes félidos mantívose estábel por máis dunha década grazas a un intenso esforzo de conservación, mais estudos realizados após o 2005 indican que a poboación do territorio ruso está decaendo.
Por outra banda, o tigre siberiano é a meirande das subespecies de tigre, así como tamén o maior félido existente.
Arión (homónimos)
O nome de Arión pode designar a:
Wycliffe Bible Translators
Wycliffe Bible Translators é unha organización sen ánimo de lucro dedicada a traducir a Biblia a toda lingua viva no mundo, especialmente para culturas cunha pequena influencia cristiá. Wycliffe foi fundada no ano 1942 por William Cameron Townsend. Actualmente hai ramas en 50 países. A organización leva o nome de John Wycliffe, a primeira persoa en iniciar unha tradución de toda a Biblia ao inglés medio.
Filosofía e métodos
Wycliffe basea a súa filosofía no protestantismo de Townsend que contempla a expansión intercultural e multilingüística do cristianismo como mandamento divino. Este tipo de protestantismo adhírese ao principio de sola scriptura e ten a Biblia como a infalible palabra de Deus.
Pedro Arahuetes
Traxectoria
Estudou Dereito no Colexio Universitario de Segovia e logo en Madrid, na Universidade Complutense, licenciándose en 1982 e doutorándose en 1984. Tras licenciarse dedicouse ao exercicio libre da profesión de avogado, primeiro en Madrid e, desde 1989, na súa cidade natal. Foi membro da xunta de goberno do Colexio de Avogados de Segovia entre 1994 e 1998, e asesor xurídico do Sindicato de Auxiliares de Enfermería de Segovia entre 2001 e 2003. En 1997 presentouse a decano do Colexio de Avogados, sen éxito.
En novembro de 2002, o PSOE anunciou que Arahuetes, que non estaba afiliado ao partido, sería o seu cabeza de lista nas eleccións municipais do ano seguinte. Substituía a Ángel García Cantalejo, líder socialista local que fora o único candidato nas primarias para ser candidato socialista á alcaldía, pero que renunciou posteriormente. García Cantalejo apuntou que unha das razóns da súa retirada eran os malos resultados que lle atribuían as enquisas. Segundo García Cantalejo, con Arahuetes aspiraban a obter a maioría absoluta.
A lista encabezada por Arahuetes conseguiu un bo resultado, pasando dos sete concelleiros que obtivera en 1999 a once (o mellor resultado do PSOE nas municipais até aquelas). Aínda que o Partido Popular obtivera un máis, doce, un pacto de goberno con Izquierda Unida, que tiña dous concelleiros, permitiu a Arahuetes converterse no segundo alcalde socialista de Segovia tras a reinstauración da democracia en España. Catro anos despois, nas eleccións de 2007, non necesitou de pactos pois obtivo maioría absoluta. Nas eleccións de 2011 perdeu de novo a maioría absoluta ao verse superado por pouco máis de cen votos polo Partido Popular. Ambos partidos obtiveron doce concelleiros, dependendo a alcaldía da actitude do terceiro partido do consistorio, Izquierda Unida, que entrou de novo no concello, cun concelleiro. Finalmente, o PSOE e Izquierda Unida alcanzaron un pacto para facilitarlle a alcaldía a Arahuetes, aínda que IU non se integrou no equipo de goberno.
Pedro Arahuetes está casado e é pai de tres fillos.
Roosevelt
Roosevelt pode referirse a:
Como topónimo dá nome a:
Como apelido pode referirse a:
Antoine-Jean Gros
Antoine-Jean Gros, nado o 16 de marzo de 1771 e finado o 25 de xuño de 1835, foi un pintor francés.
Traxectoria
Era membro da nobreza (barón). A súa pintura inicialmente neoclásica achegouse logo ao romanticismo atraído pola súa forza e expresividade dramática. O seu mestre foi o pintor e amigo Jacques-Louis David. É coñecido polas súas pinturas históricas nas que Napoleón aparece frecuentemente como protagonista.
Asma
Asma pode referirse a:
Toponimia
O topónimo Asma pode referirse a:
Castiñeiro, Gaibor, Begonte
Castiñeiro é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Alatri
Alatri é unha comuna da provincia de Frosinone, no Lacio, Italia. No ano 2001 tiña 29.000 habitantes. Centro turístico, ruínas da época preromana.
Arsenio Iglesias (homónimos)
Chámanse Arsenio Iglesias:
Xubande, Sabadelle, O Pereiro de Aguiar
Xubande é un lugar da parroquia da Sabadelle no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 15 eran homes e 25 mulleres.
Tennessee Williams
Thomas Lanier Williams III, nado en Columbus (Mississippi) o 26 de marzo de 1911 e finado en Nova York o 25 de febreiro de 1983, foi un destacado dramaturgo estadounidense, máis coñecido como Tennessee Williams.
Traxectoria
En 1948 gañou o Premio Pulitzer de teatro por Un tranvía de nome desexo, e en 1955 por Cat on a Hot Tin Roof. Ademais destas dúas obras recibiron o premio da Crítica Teatral de Nova York outras dúas obras súas.
A crítica do xénero sostén que Williams escribía en estilo gótico sureño. A súa sona aumentou ao ser levadas as súas obras ao cinema.
Cimadevila, Frades, Frades
Cimadevila é un lugar da parroquia de Frades no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Segundo o INE en 2011 tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
Neste lugar está a casa consistorial.
Fonte de Oliva, Valboa
Fonte de Oliva (en castelán e oficialmente Fuente de Oliva) é unha localidade do concello leonés de Valboa, na bisbarra do Bierzo. Está situada no extremo sur da serra de Ancares e nela fálase galego. Atópase a uns 15 quilómetros da capital municipal, Valboa.
Historia
No ano 2020, veciños de Fonte de Oliva solicitaron formalmente a incorporación da aldea a Galicia por mor da falta de investimento en infraestruturas e aducindo a súa identificación coa cultura galega.
Campionato Galego de Afeccionados
O Campionato Galego de Afeccionados foi unha competición de clubs de fútbol de afeccionados organizada pola Federación Galega de Fútbol. O torneo daba a clasificación para o Campionato de España de Afeccionados da RFEF.
Historia
A primeira edición do torneo foi disputada en 1931, baixo a denominación Campionato Galego Amateur, obtendo o vencedor do torneo unha praza no Campionato de España Afeccionado. O gañador do torneo foi o Club Ciosvín de Vigo, que tamén gañaría o campionato estatal nesa mesma tempada.
O torneo viuse interrompido durante a Guerra Civil, regresando ó termo dela co nome de Campionato Galego de Afeccionados.
Campionato Galego de Afeccionados
(*) O Pontevedra CF B actual é posterior, xa que foi fundado en 1965 co nome de Atlético Pontevedrés.
Barrundia
250px|miniatura|Vista de Ozaeta Barrundia é un concello de Áraba, en Euskadi. Forma parte da cuadrilla de Agurain.
Tiña en 2015 unha poboación de 905 habitantes. Está formado polas localidades de Audikana, Dallo, Elgea, Etura, Etxabarri Urtupiña, Gebara, Heredia, Hermua, Larrea, Marieta-Larrintzar, Maturana, Mendixur, Ozaeta, Urizar e Zuhatzola. A súa capital municipal é Ozaeta.
Panfilia
miniatura|Panfilia no [[Imperio romano.]] Panfilia foi unha rexión da costa suroeste de Asia Menor, ao leste de Licia. Limitaba con Licia (ao oeste), Pisidia (ao norte), Cilicia (ao leste) e o mar Mediterráneo (ao sur). A zona da costa formaba un golfo coñecido como Pamphylius Sinus ou Pamphylium Mare. Tiña unha costa extensa pero cara ao interior non se prolongaba demasiado, pero os romanos ás veces consideraron a Panfilia incluíndo Psidia.
Panfilia non foi provincia romana ata a división de Constantino I o Grande no século IV, e antes formou parte da provincia chamada Licia e Panfilia con fronteira entre ambas rexións nos montes Clímax e fronteira con Cilicia no río Melas, pero os límites non eran moi estritos xa que Olbia e Perge, ao leste dos montes Clímax, serían consideradas a miúdo como parte de Licia e, en cambio, Perge, alén do río Melas, sempre foi considerada cidade de Panfilia.
O país era en xeral montañoso polas estibacións das montes do Tauro que se achegaban ata a mesma costa. O promontorio principal da costa era o Leucotheum ou Leucolla.
Os ríos principais eran o Catarrhactes, o Cestrus, o Eurímedón e o Melas, todos navegábeis. Había un lago, chamado Capria, entre o Cestro e o Eurímedón.
A súa lingua presentaba influencias gregas. As súas moedas tamén mostran unha forte influencia artística grega. Os seus deuses eran os deuses gregos, especialmente Zeus, Artemisa e Dioniso.
As principais cidades serían Lirnas ou Lirnessos, Ténedos, Olbia, Córico, Aspendo, Perge, Silion, Side, Cibira e Ptolemais.
Segundo Plinio o Vello o país chamouse antes Mopsopsia, de Mopso, o xefe dun grupo de gregos que se estableceron alí despois da guerra de Troia.
Sometido o país por Persia, os panfilios serían un pobo pouco importante que só achegou 30 barcos á guerra contra Atenas ao comezo do século -V. (os licios achegaron 50 e os cilicios 100). Sometidos facilmente a Alexandre o Grande, á súa morte quedaron no poder de Antígono e, despois do -301 dos seléucidas. Despois da paz de Apamea pasou a Roma (-188) e a rexión foi incorporada ao reino de Pérgamo co que pasou a Roma o -133, formando parte da provincia de Asia. Os panfilios participaron a miúdo nas piraterías dos seus veciños cilicios e os seus portos serían unha especie de refuxio de seguridade para os cilicios. Cando se creou a provincia de Cilicia foi incluída nela, pero retornou a Asia o -43; o -31 foi incorporada a Galacia e o ano 70 creouse unha provincia que se chamou Licia e Panfilia, da que formou parte. Baixo Constantino I o Grande, antes do 325, a provincia dividiuse nas de Licia e de Panfilia.
Máscara N95
miniatura|Máscara N95 miniatura|Máscara N95 Unha máscara N95 é unha máscara de respiración de filtro de partículas que cumpre a norma N95 do Instituto Nacional de Seguridade e Saúde no Traballo (NIOSH) clasificación de filtración de aire, polo que filtra polo menos o 95% de partículas no aire, aínda que non son resistentes ao aceite como a P95. É a máscara respiratoria máis común con filtro de partículas. Este tipo de máscara protexe contra partículas, pero non gases nin vapores.
Os N95 considéranse funcionalmente equivalentes a certos respiradores regulados en xurisdicións fóra dos Estados Unidos, como o FFP2 da Unión Europea e o KN95 da China. Non obstante, úsanse criterios lixeiramente diferentes para certificar o seu rendemento, como a eficiencia do filtro, o axente de proba e o caudal e caída de presión permitida.
A máscara N95 require unha fina malla de fibras de polímero sintético, tamén coñecida como tecido de polipropileno non fiado, que se produce a través dun proceso altamente especializado chamado fusión que sopla que forma a capa de filtro interna que filtra partículas perigosas.
Uso
Nos Estados Unidos, a Administración de Saúde e Seguridade no Traballo (OSHA) esixe que os profesionais sanitarios que realicen actividades con pacientes sospeitosos ou confirmados de ter unha infección por COVID-19 usen protección respiratoria, como un N95. A diferenza da máscara respiratoria, unha máscara cirúrxica non ten un selo hermético e polo tanto non protexe ao seu usuario de partículas transportadas no aire como o virus.
Danza do ventre
miniatura|dereita|Danza do ventre dunha bailarina en New Jersey. A danza do ventre, tamén chamada danza árabe, é unha danza que combina elementos tradicionais de Oriente Medio xunto con outros do Norte de África.
En lingua árabe coñécese como raqs sharqi ("danza do leste" ou "danza oriental"). Inclúe movementos do folclore exipcio, danza clásica e contemporánea, con grandes desprazamentos, voltas e movementos de todas as partes do corpo, pero sobre todo da cadeira. En Turquía, á danza do ventre coñécese como gobek dans ou rakasse.
Joan Monleon
Joan Monleon, nado en Valencia o 18 de outubro de 1936 e finado o 28 de decembro de 2009, foi un actor, cantante e presentador de televisión valenciano.
Danza do ventre
Ligazóns externas
Танец жывата
Кючек Хэвлийн бүжиг Orientalsk dans Belly dance
Joan Monleon
Traxectoria
Joan Monleon comezou a súa carreira artística como actor de teatro, afección que compaxinaba co seu traballo nunha orchatería. Na década de 1970 saltou á fama á fronte do grupo de música folk Els Pavesos, unha formación satírica con espírito crítico que recuperaba cancións do folclore valenciano. Máis tarde actuou en espectáculos de revista, comedias e en máis dunha vintena de películas. Traballou con directores como Vicent Escrivà (El virgo de Vicenteta, 1979), Carles Mira (Daniya, jardí de l'harem, 1988; Jalea real, 1981), Toni Canet (Amanece como puedas, 1988), Luis García Berlanga (Moros y cristianos, 1987) e Ventura Pons (La rossa del bar, 1986; Puta misèria!, 1989). Nos anos oitenta participa no primeiro programa de radio en valenciano, De dalt a baix, en Radiocadena Española.
Despois, Monleon volveu á radio (Ràdio 9) e continuou realizando colaboracións en obras de teatro e nunha película (Rencor, 2002, de Miguel Albaladejo), e tamén algunhas aparicións puntuais na televisión, como o programa Dora,Dora, presentou na Televisión Española no ano 1994. Máis tarde retirouse do mundo do espectáculo. No 2008 foi homenaxeado no Festival de Cine en Valenciano Inquiet de Picassent pola súa achega cultural.
Morreu na mañá do 28 de decembro de 2009 no Hospital 9 de Octubre de Valencia, dunha afección cardíaca.
Monochirus hispidus
Monochirus hispidus Rafinesque, 1814 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, unha das dúas que integran o xénero Monochirus, que vive no Atlántico oriental e no mar Mediterráneo, e que se coñece en galego como '''soldado.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as dúas especies teñen o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
Descrición
A especie foi descrita en 1814 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Sinónimos
Ademais de por este nome, que é o que lle asignou orixinalmente Rafinesque, e actualmente válido, coñeceuse tamén poloa sinónimos:
Etimoloxía
O nome xenérico, Monochirus, está formado pola raíz do latín científico mono-, tirada da do grego antigo μονο-, drerivada de μόνοσ mónos, "un", "unha", e da forma -chirus, tirada do termo grego antigo χείρ χειρός cheír, cheirós, "man". Literalmente: "unha soa man" (neste caso, aleta).
E o nome específico, hispidus, é a forma masculinba do adxectivo latino hispidus, -a, -um, "ourizado", "encrespado".
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive en fondos de 10 a 250 m, areosos ou lamacentos, con frecuencia cerca de lugares onde medran plantas, en augas subtropicais do océano Atlántico (incluído o Mediterráneo), entre os 44° N e os 4° N, e os 19° W e os 36° E, desde Portugal até Ghana.
Pesca
Monochirus hispidus é obxecto de pesca nas áreas 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
Currás
O topónimo galego Currás pode referirse a:
Amais, como apelido ou alcume pode referirse a:
Alfonso Fernández Mañueco
Alfonso Fernández Mañueco, nado en Salamanca en 1965, é un político español, militante do Partido Popular. É licenciado en Dereito e Diplomado pola Escola de Práctica Xurídica de Salamanca. Durante dous anos exerceu como pasante nun despacho de avogados. Entre 2011 e 2018 foi alcalde de Salamanca, como xa fora seu pai Marcelo Fernández Nieto de 1969 a 1971. Dende o 12 de xuño de 2019 é presidente da Xunta de Castela e León.
Asociación Cultural Xermolos
A Asociación Cultural Xermolos é unha asociación nada en 1977 na comarca da Terra Chá (Guitiriz) co obxectivo de promover a cultura en numerosos ámbitos.
Nacemento
En 1976 un grupo de mozos e mozas interesados en facer algo pola mocidade de Guitiriz reúnense coa idea de facer un cineclub, organizan partidos de fútbol e fan varias xuntanzas. O derradeiro domingo de outubro dese mesmo ano, estes mozos reúnense nun bar con Alfonso Blanco Torrado, quen máis tarde será nomeado fundador da Asociación. A idea que xorde é a de formar unha asociación cultural que motive a creatividade da mocidade e do pobo en xeral.
En diversas xuntanzas compilan os seus obxectivos principais: promover a creatividade na vila e organizar actividades culturais, sen esquecer cada aldea e parroquia do concello. Porén outra asociación da vila, o CIT, comeza a poñer problemas e realízanse varias xuntanzas; non están a favor da existencia dunha nova asociación no lugar. Pese a estas disidencias, a Lei de Asociacións dálle a razón ao colectivo de Guitiriz, como se facían chamar.