cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa MacCarthy
Historia
A illa fora visitada por comerciantes occidentais no século XV, pero no século XIX, esta deixou de ser un lugar de comercio viable debido ás frecuentes guerras entre os wulli e os niani. A illa posteriormente foi mercada polos Británicos para instalar un forte militar e protexer aos seus comerciantes. En 1823 asinouse un tratado de cesión, e a illa pasou a chamarse formalmente MacCarthy Island (por Charles MacCarthy, antigo Xeneral Gobernador dos Territorios Británicos Africanos do Oeste.) En 1832, fundouse Georgetown, como un establecemento crioulo, aínda que este rapidamente foi poboado por africanos liberados da escravitude. A cidade, gradualmente, fíxose un centro administrativo e económico de Gambia.
Manuel Vidal Villaverde
Manuel Vidal Villaverde, nado en Vigo en 1946, é un xornalista e poeta galego.
Groove Coverage
Remixes
2004
Manuel Vidal Villaverde
Traxectoria
Ten colaborado como xornalista en El Progreso e Faro de Vigo, e faino actualmente en Galicia Hoxe e en Atlántico Diario, con artigos preferentemente literarios.
Groove Coverage
Remixes
2005
Manuel Vidal Villaverde
Traxectoria
Ten publicado tamén diversos traballos nas revistas Man Común, Grial e Cuadernos para el diálogo, e mostras do seu labor poético en Coordenadas (poesía galega actual) e en Nordés. É membro da Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Electric Wizard
Electric Wizard é unha banda inglesa de doom metal procedente de Dorset. O grupo formouse no ano 1993 e gravou nove álbums de estudio, dous dos cales son agora considerados fitos do xénero: Come My Fanatics… (1997) e Dopethrone (2000). O estilo doom metal de Electric Wizard incorpora elementos stoner e sludge, con letras que se centran no oculto, na bruxería, en H.P. Lovecraft, en películas de terror e no canabis. No ano 2014 fundaron Witchfinder Records, unha filial de Spinefarm Records, a través do cal planean publicar os seus futuros álbums.
Golfo de Ob
miniatura|dereita O golfo de Ob (en ruso, «Обская губа», Obskaya Guba) é un enorme golfo do océano Ártico localizado no norte de Rusia, no distrito autónomo de Yamalo-Nénets, que se atopa na foz do río Obi. As augas do golfo flúen cara o mar de Kara, que forma parte do océano Ártico. O golfo ten uns 1.000 km de lonxitude a súa largura varía entre 50 e 80 km, discorrendo polo xeral en dirección sur-norte. É relativamente pouco profundo, cunha profundidade media de 10–12 m, o que restrinxe o transporte marítimo pesado. O esteiro do Taz é un dos brazos do golfo, na parte oriental, na desembocadura do río Taz.
Afonso VI de Portugal
Afonso VI de Portugal, nado en Lisboa o 21 de agosto de 1643 e finado na mesma cidade o 12 de setembro de 1683, foi rei de Portugal dende o 6 de novembro de 1656 ata a súa morte, se ben deixou de gobernar dende 24 de novembro de 1667, sendo rexido polo seu irmán, príncipe Pedro. Recibiu o alcume de O Vitorioso, por que no seu reinado Portugal venceu a España en varias batallas da Guerra da Restauración Portuguesa. Morreu sen descendencia.
Dani Cancela
Daniel Cancela Rodríguez, coñecido como Dani Cancela, nado na Coruña o 23 de setembro de 1981, é un exfutbolista galego, que xogaba de defensa. Comezou a súa carreira no Fabril, pasando logo polo Fuenlabrada e o Lugo, antes de marchar en 2010 a Hong Kong, onde militou durante 12 anos nas filas do Kitchee SC. Gañou 25 títulos co club, do que foi capitán e do que é o xogador estranxeiro con máis partidos disputados na súa historia.
Foi 15 veces internacional coa selección de Hong Kong.
Clubs
Formouse na canteira do Deportivo da Coruña. Na tempada 2000/01 xogou cedido no Malpica e durante os seguintes cinco anos xogou co Fabril en Terceira División. Logo xogou dúas tempadas no CF Fuenlabrada e outras dúas no CD Lugo, en ambos os casos na Segunda División B.
En xullo de 2010 tras unha proba frustrada co BK Häcken da Allsvenskan (primeira división sueca), puxo rumbo cara a Hong Kong para fichar polo Kitchee SC, da Primeira División de Hong Kong. Con este club gañou numerosos títulos durante a seguinte década, entre eles oito ligas, e xogou habitualmente a Liga de Campións da AFC e a Copa da AFC. En 2014 acadou as semifinais da Copa da AFC, onde foron eliminados polo Erbil do Kurdistán iraquí.
Debutou na Liga de Campións o 6 de marzo de 2018, nun partido contra o Kashiwa Reysol no Xapón, que rematou con vitoria pola mínima para a o equipo nipón. Con todo, unha semana despois, contra o mesmo equipo, Cancela e o Kitchee lograron a primeira vitoria dun equipo de Hong Kong na historia da Liga de Campións (1-0). En 2022, no día no que o Kitchee disputaba por primeira vez os oitavos de final da Liga de Campións, Cancela converteuse no primeiro xogador estranxeiro na historia do club en acadar os 250 partidos. Pouco despois colgou as botas, despois de 12 anos como xogador do club e con 25 títulos no seu palmarés.
Internacional
En outubro de 2017 recibiu a nacionalidade hongkonesa e ese mesmo mes debutou con 36 anos como internacional coa selección de fútbol de Hong Kong, nun partido amigábel contra a selección de Laos, gañando 4-0. Disputou un total de 15 partidos como internacional ata 2019.
James Dunlop
James Dunlop nado en Escocia o 31 de outubro de 1793 e finado o 22 de setembro de 1848, foi un astrónomo que desenvolveu a súa carreira en Australia.
Traxectoria
Interesouse na astronomía desde novo, sendo xa construtor de telescopios no ano 1810. Deveu como astrónomo en Australia, e traballando no Observatorio Parramatta en Nova Gales do Sur (a 25 quilómetros de Sydney) fixo numerosos descubrimentos de obxectos do espazo profundo nos ceos visibles desde o hemisferio sur, compilando O Catálogo de Nebulosas e Acios Estelares do Hemisferio Sur observadas en Nova Gales do Sur no cal listou 629 obxectos. Moitos destes obxectos foron vagamente descritos, polo que John Herschel só puido verificar 211 deles. Novas investigacións lideradas por Glen Cozens brindaron un número superior de obxectos reais, polo que actualmente roldan os 300 (case un 50 % dos reportados inicialmente por Dunlop) que reúnen características que os levaron a ser clasificados como reais obxectos do espazo profundo. A outra metade resultaron ser constelacións e estrelas múltiples as cales Dunlop non puido chegar a distinguir claramente debido aos modestos instrumentos dos que dispoñía (un reflector de 9 polgadas de apertura con espello metálico de espéculo, equivalente a un reflector moderno de 6 polgadas).
Realizou tamén o catálogo Brisbane con máis de 7000 estrelas dos ceos do sur. O seu labor foi o segundo esforzo de compilación realizado no hemisferio sur, precedido pola lista de 42 "obxectos" (nebulosas, acios estelares) do astrónomo francés Abbe Nicholas Louis de la Caille, quen realizou as súas observacións no Cabo de Boa Esperanza no período comprendido entre os anos 1751-1752.
O descubrimento máis destacado de Dunlop foi a radio galaxia NGC 5128.
O seu traballo fíxolle acredor da medalla de ouro da Real Sociedade Astronómica en 1828. Dirixiu o observatorio Parramatta en Nova Gales do Sur desde 1831 ata 1847, no cal se iniciou anos antes como asistente técnico designado por Thomas Makdougall Brisbane, un militar escocés, astrónomo e gobernador de Nova Gales do Sur con quen mantiña unha estreita relación e quen ademais estimulou e favoreceu de xeito determinante o desenvolvemento de Dunlop na astronomía.
Dispuxo o seu retiro nunha granxa da súa propiedade en Brisbane Water, Nova Gales do Sur en agosto de 1847 e morreu o 22 de setembro de 1848. Sobreviviulle a súa esposa Jean Service, con quen contraeu matrimonio en 1816. Non chegaron a ter fillos.
Os seus restos están enterrados na Igrexa Anglicana Saint Paul's en Kinucmber, Nova Gales do Sur.
Covelo, Palas de Rei
San Xoán de Covelo é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2010 tiña 73 habitantes, deles 35 eran homes e 38 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 92 habitantes.
Caupolicán
Caupolicán (do mapuche pedra de cuarzo azul; por Kallfülikan), finado no ano 1558, foi un toqui ou dirixente militar dos mapuches, quen liderou a resistencia do seu pobo contra os conquistadores españois que invadiron o territorio do actual Chile durante o século XVI.
Primeiros anos
Loitou dende novo contra os conquistadores españois logrando a liberdade do seu territorio. Foi elixido toqui (xefe militar) dos mapuches, sendo sucesor de Lautaro, aínda que Alonso de Ercilla salienta a súa elección antes, sendo o candidato secreto de Colo Colo para a condución da guerra. Ó parecer era membro dunha familia moi respectada na sociedade mapuche, pois el e os seus irmáns estaban sempre no núcleo de xefes que planificaba os movementos de guerra. De feito, Gerónimo de Vivar sinálao na batalla de Millarapue:
Ademais, sábase do seu fillo Lemucaguin. O historiador Juan Ignacio Molina escribiu que o toqui en Quiapo era Caupolicán o Mozo, fillo do toqui Caupolicán.
Os mapuches son un pobo que resistiu a conquista española do sur de Chile. Xunto con Lautaro foi un dos condutores dos araucanos nas guerras do século XVI. Cooperou con Lautaro na toma do forte Tucapel e na batalla de Tucapel, onde foi derrotado o exército conquistador e morre Pedro de Valdivia. O seu nome é símbolo da resistencia indíxena, a súa vida e feitos foron recollidos por Alonso de Ercilla —un dos capitáns de García Hurtado de Mendoza y Manrique— na súa obra épica La Araucana e Rubén Darío no seu poema Caupolicán.
Batalla de Lagunillas
miniatura|[[Monumento á Araucania, con Caupolicán como un dos 5 personaxes.]] Despois da morte de Lautaro, os mapuches quedaron sen un xefe digno que os guiase; isto evidenciouse no combate do Forte de San Luis, que non puido ser tomado, e na batalla de Lagunillas o 8 de novembro de 1557. Entón, unha crecente forza de 12 000 mapuches ó mando de varios toquis —entre eles, os caciques Lincoyán e Galvarino— atacou unha poderosa forza realista ó mando de García Hurtado de Mendoza. Ó pasar polo río Biobío, proveniente de Concepción, García traía unha forza de 600 soldados ben armados e uns 1500 yanaconas, que foron arremetidos por esta forza mapuche nuns boedos, chamados «lagunillas».
O ataque foi desorganizado, e malia a gran diferenza numérica, os mapuche foron derrotados nunha brutal loita corpo a corpo, deixando no campo centos de mortos e feridos e 150 prisioneiros. Entre estes prisioneiros estaba un dos toquis: Galvarino. García de Hurtado y Mendoza, ordenou como escarmento, mutilar a man dereita e o nariz dos prisioneiros. Galvarino non só colocou a súa man dereita para que lle fose amputada, senón que colocou tamén a outra diante do seu verdugo e ámbalas dúas foron amputadas antes de ser liberado. Esta forma de escarmento lograba anoxar e endurecer aínda máis ós mapuches fronte os usurpadores do seu territorio.
Escolla de Caupolicán como toqui
A finais do século XIX, o poeta nicaraguano Rubén Darío escribiu «Caupolicán», un dos sonetos aparecido no libro Azul... (1888), en cuxa escena mitifica a mencionada xesta do heroe.
Batalla de Millarapue
Despois da vitoria dos españois en Lagunillas, García internouse en territorio hostil na procura dunha batalla decisiva. As forzas invasoras acamparon en Millarapue, no interior da Araucania, o 29 de novembro. Os mapuches baixo o mando de Caupolicán tentaron un ataque por sorpresa no campamento inimigo no amencer do 30 de novembro. Coincidiu que ese día se celebraba entre os españois o Día de Santo André e sonou o toque das trompetas, o cal os mapuches interpretaron como alarma. Créndose descubertos, o ataque arruinouse. O número de atacantes era 15 000; entre eles Galvarino á fronte, amosando os seus dous brazos cortados. A batalla de Millarapue durou dende a maña até o mediodía do día seguinte, e Caupolicán dirixiuna montado nun cabalo branco. Finalmente, os mapuches foron rodeados polos flancos e a retaguarda e saíron derrotados. Os españois estabeleceron o forte de Cañete, non moi lonxe de onde estivo emprazado o de Tucapel.
A batalla do forte de Cañete
O 20 de xaneiro de 1558, os españois sufriron un ataque na cidade fortificada de Cañete, sendo rodeada e sitiada por máis de 15 000 mapuches. A idea de Caupolicán era deixar morrer de fame os sitiados. A situación fíxose moi crítica, xa que a saída a campo aberto era unha derrota segura para os españois; asemade, un ataque directo ó forte, co continxente hispano ben armado, implicaba unha gran cantidade de baixas entre os mapuches. Un yanacona proespañol chamado Andresillo (nome moi común, tal como Felipillo e outros rematados en -illo, dados ós yanaconas) ofreceuse para atraer ós mapuches mediante un engano cara o forte. O plan consistía en facerse amigo dos atacantes, facéndose aparecer Andresillo como desertor dos españois; os mapuches creron neste personaxe e contoulles que a hora da sesta era a mellor para atacar desprevidos ós españois. El abriríalles as portas para atacar por sorpresa.
Caupolicán fixo comprobar a veracidade do argumento de Andresillo ordenando introducir un espía no interior do forte. Alonso de Reinoso, capitán do forte xa previra a visita do espía e deu instrucións para que todos se fixeran os durmidos. O 5 de febreiro fixouse como data de ataque. Andresillo abriu as portas do forte e os mapuches introducíronse silandeiramente. Cando xa case todos estaban no interior do forte, foron recibidos por descargas de fusilería que provocaron unha gran mortandade entre os atacantes, quen escaparon en desbandada; Caupolicán puido fuxir grazas a que aínda non chegara a cabalaría española á zona de combate. Para cando esta chegou, as tropas mapuches xa se retiraran as montañas e os españois saíron a perseguilos.
Morte de Caupolicán
miniatura|350px|A captura de Caupolicán segundo [[Raymond Monvoisin.]] miniatura|350 px|Caupolicán prisioneiro e Fresia segundo [[Raymond Monvoisin.]] Mentres aínda se retiraban os mapuches superviventes, unha avanzada ó mando de Pedro de Avendaño chegou a Pilmaiquén, e na batalla de Antihuala (5 de febreiro de 1558) capturou a Caupolicán, quen preparaba unha contraofensiva. Segundo Ercilla, cando era conducido atado por un piquete cara o forte de Tucapel, saiulle ó paso unha muller mapuche, de nome Fresia, cun meniño no colo; era fillo do derrotado toqui. A muller reprochoulle o feito de terse deixado capturar vivo; guindoulle o seu fillo ós pés e marchou. A marcha continuou o seu rumbo en silencio. Foi levado perante o veterán Alonso de Reinoso, quen o condenou a morrer na pica, unha morte por empalamento. Cristóbal de Arévalo, Alguacil de campo, foi o encargado de executar a orde. Caupolicán foi subido e amarrado a unha tarima que tiña unha punta de madeira cortada en forma de pica no centro; Caupolicán, amosando gran serenidade, ollou á multitude de españois que o contemplaban e dixo:
Dito isto, alzou o pé dereito aínda coas amarras postas e deu unha gran patada ó verdugo, que rodou da tarima; feito isto, el mesmo sentou na pica e, sen dar ningunha mostra de dor, morreu por perforación intestinal. Galvarino tamén fora capturado e aforcado. Despois destes episodios, e por mor do prestixio familiar, Caupolicán o Mozo, o seu fillo máis vello, foi elixido líder militar, actuando na batalla de Quiapo (novembro de 1558). miniatura|200px|A morte de Caupolicán. Caupolicán, sen dúbida, foi un bravo guerreiro, aínda que non obtivo as vitorias nin posuía o xenio militar de Lautaro; as fazañas de ámbolos dous foron cantadas no poema épico La Araucana, de Alonso de Ercilla. Rubén Darío tamén lle dedicou un poema. Uns 40 anos despois ergueuse un novo liderado mapuche entre os que salientarían Pelantarú, Lientur e o mestizo Alejo. Actualmente, Caupolicán é recoñecido polas súas proezas, forza e intelixencia en todo Chile mediante o nomeamento de rúas, teatros, parques e monumentos na súa honra. Erradamente, crese que a estatua de bronce que se atopa no cerro Santa Lucía de Santiago é unha homenaxe ó toqui. O certo é que se trata dunha obra do escultor Nicanor Plaza, que a tradición popular chilena asociou con Caupolicán.
1933
Acontecementos
miniatura|300px|1933, Ourense. Banquete galeguista homenaxe a [[Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.]]
Premios Nobel
Historia ano a ano
Paronniquio
O paronniquio ou paroniquio é un compoñente da unlla. Constitúe o tecido brando situado nos laterais das unllas dos pés e das mans. A súa función e protexer a unlla da entrada de microorganismos causantes de posíbeis infeccións.
Cando existe unha infección do paronniquio, este tecido torna vermello e inflamado, producindo unha doenza denominada paroniquia ou panadizo.
Alentejo Central
Alentejo Central Localización do Alentejo Central
Alentejo Central é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión do Alentejo. Dende 2009 correspóndese por completo ao Distrito de Évora. Limita ao norte coas subrexións de Lezíria do Tejo e Alto Alentejo, ao leste co Estado español, ao sur coas subrexións Baixo Alentejo e Alentejo Litoral, e ao oeste coa Península de Setúbal. Ten unha superficie de 7.227 km², unha poboación estimada de 166.802 habitantes (2011 e unha densidade de poboación de 23 hab/km².
Concellos
Comprende 14 concellos:
Os principais núcleos urbanos son as cidades de Évora e Montemor-o-Novo.
Joan Oliver
Joan Oliver Sallarès, nado en Sabadell en 1899 e finado en Barcelona en 1986, foi un escritor e xornalista catalán. Cultivou a poesía (baixo o pseudónimo de Pere Quart), teatro, narración e tradución.
Traxectoria
miniatura|Tumba de Joan Oliver. Considerado un dos cinco poetas cataláns máis importantes do século XX, a súa poesía foi valorada como a máis orixinal de todas. O seu primeiro libro de poemas, Les decapitacions (1934), xa adianta como será despois a súa poesía: áxil, anecdótica e atraída polo realismo, reflexo da traumática experiencia da guerra civil española e o exilio, cunha desolada e escéptica visión do mundo. Procedente dunha familia da burguesía industrial, cofundador do Grup de Sabadell con Francesc Trabal e Armand Obiols, mantén como escritor un estilo marcado pola ironía contra as convencións. Como tradutor recibe na década dos cincuenta o Premio do Presidente da República Francesa pola versión del misantrop de Molière. En 1970 é distinguido co Premio de Honra das Letras Catalás. Nos anos oitenta recibe os premios Ciutat de Barcelona, Josep Maria de Sagarra de tradución e o da Generalitat de Cataluña de poesía. Non obstante, fiel ao seu inconformismo e á súa actitude crítica, rexeita a Creu de Sant Jordi da Generalitat.
Foi membro e Socio de Honra da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana.
Daylight
Daylight é un filme estadounidense dirixido por Rob Cohen que foi estreado en 1996.
Sinopse
Un camión que transporta substancias perigosas estoupa no túnel Holland que une a illa de Manhattan co continente. As autoridades cren que hai superviventes atrapados no túnel pero non saben como rescatalos. Ademais, as augas do río Hudson están asolagando o túnel, así que non teñen moito tempo. Kit Matura, ex director do Servizo de Emerxencia Médica, é o único que pode intentar o rescate porque coñece mellor que ninguén as características do túnel.
Castelán de América
miniatura|300px|Falantes de castelán en América. As diferentes variedades da [[lingua castelá falada en América difiren daquelas variedades faladas na península Ibérica, coñecidas colectivamente como castelán peninsular, así como do castelán falado noutros lugares como África e Asia. O castelán fálase no continente americano dende a invasión dos españois a finais do século XV e comezos do século XVI até o presente. O castelán de América representa o 90% do castelán falado no mundo. A pronuncia difire dependendo do país e da rexión. En termos xerais, a fala de América amosa moitos trazos comúns ás variedades do sur de España, especialmente ao oeste de Andalucía (Sevilla, Cádiz) e as Illas Canarias. A lingua vernácula nas costas de case toda América Latina amosa semellanzas particularmente fortes cos patróns do dialecto andaluz, mentres que as rexións do interior de México e dos países andinos non son especialmente semellantes a ningún dialecto particular en España. Existen moitas particularidades rexionais e expresións idiomáticas dentro do castelán.
Universidade do Rosario
A Universidade do Rosario (oficialmente Colexio Maior da nosa Señora do Rosario), é unha universidade privada que se atopa en Bogotá, Colombia, suxeita a inspección e vixilancia por medio da Lei 1740 de 2014 e a lei 30 de 1992 do Ministerio de Educación de Colombia. Foi fundada en 1653 por Frei Cristóbal de Torres e conta cunha destacada historia dentro do eido político, económico e científico do país.
A Universidade do Rosario conta con acreditación Institucional de alta calidade por 8 anos, outorgada por parte do Ministerio de Educación Nacional e o Consello Nacional de Acreditación. Así mesmo, dende 2018 atópase acreditada institucionalmente, por cinco anos, pola Axencia Europea de Aseguranza da Calidade (EQAA). É unha das mellores universidades de Colombia e Latinoamérica segundo o QS Universities Rankings, que na súa versión rexional de 2017 sitúaa no posto 46, e no top 10 das institucións a nivel nacional. Na máis recente versión do QS Ranking by Subject, a Universidade do Rosario destacou en xurisprudencia e medicina, disciplinas que se sitúan no top cinco a nivel Colombia.
Nordestin@s
Nordestin@s é un grupo de música galega cunha ollada contemporánea á tradición mariñeira.
San Vitorio, A Ermida, Quiroga
San Vitorio é un lugar da parroquia da Ermida, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña 48 habitantes (21 homes e 27 mulleres).
Adorno
Adorno pode referirse a:
Segunda división española 1991/92
A tempada 1991–92 da Segunda División de España foi a 59ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos. Celta de Vigo, Rayo Vallecano ascenderon a Primeira División, accedendo Real Betis Balompié e Figueres á fase de ascenso aínda que non conseguirían o obtivo. CD Málaga, Murcia, Avilés e Las Palmas descenderon a Terceira División.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; Pts = Puntos
<FONT color="red">1</FONT> ''O Real Murcia foi descendido á Segunda División B por non poder completar a súa conversión en sociedade anónima deportiva. <FONT color="red">2</FONT> ''O Sestao SC, inicialmente descendido, foi repescado para ocupar a praza do Real Murcia. <FONT color="red">3</FONT> ''O CD Málaga disolveuse ao remate da tempada.
Cuíña, Palas de Rei
Santa María de Cuíña é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 62 habitantes, deles 29 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Live at the Showbox
Live at the Showbox é o terceiro DVD editado pola banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, o primeiro dun concerto completo. Foi publicado o 7 de maio do 2003.
Gravouse o 6 de decembro do ano 2002 en The Showbox en Seattle, Washington, fogar da banda. O concerto foi o segundo de catro actuacións de preparación para a xira do 2003 Riot Act Tour. O DVD só está dispoñible a través da páxina oficial da banda.
Lago Taihu
miniatura|dereita|250px|O lago Taihu.
O lago Taihu é un gran lago situado no delta do río Yangzi. Cunha área de 2.250 km² e unha profundidade media de 2 metros, é o terceiro lago de auga doce da República Popular da China, despois do Poyang e dos lagos Dongting.
O lago está nunha das zonas de meirande produción de gran de todo o país. É a base dunha importante industria pesqueira. No lago atópase tamén rocha calcárea de gran calidade utilizada en decoración. Este tipo de rocha é a máis empregada no ornamento de xardíns tradicionais na zona de Suzhou.
Eleuterio Luaña Fernández
Eleuterio Luaña Fernández, nado en Logrosa (Negreira) en 1913 e finado en xullo de 1937, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Alumno nas clases particulares de Manuel Guzmán Lamas. Aos dez anos entrou no Seminario diocesano de San Martiño Pinario. Alí aprendeu Filosofía e Teoloxía. En 1931 abandonou a vocación sacerdotal, e xa enfermo, voveu á súa aldea natal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Negreira, permanecendo no cargo até a súa morte. Publicou poemas na revista Vida Gallega e en El Eco Franciscano (co pseudónimo Añual). Os temas da súa obra son a enfermidade, o amor á xente e a Galicia, e un agarimo á paisaxe e á vida cotiá de Logrosa.
Modo de xogo de Pokémon
O obxectivo básico dos xogos de Pokémon é capturar e adestrar as criaturas ficticias chamadas "Pokémon" e usalas en batallas contra outros adestradores. Cada nova xeración de xogos está baseado no concepto de introducir novos Pokémon, obxectos e conceptos sobre o modo de xogo. Algúns dos conceptos xerais presentáronse noutras partes da franquía antes de seren introducidos nos xogos; as batallas apareceron no anime antes de ser introducidas nos xogos e as habilidades Pokémon son semellantes ós poderes Pokémon presentados no Pokémon Trading Card Game, que tamén introduciu os "Shiny Pokémon", o fenómeno segundo o cal algúns Pokémon son de cores diferentes dos orixinais. O xogo competitivo de Pokémon e onde os xogadores de todo o mundo loitan entre eles con Pokémon. Porén, require algunha estratexia que implique ter Pokémon con estatísticas altas. e elixir movementos supereficaces.
Angela McRobbie
Angela McRobbie, nada en 1951, é unha feminista, profesora, socióloga e teórica británica dos estudos culturais. McRobbie combina o estudo de diferentes dimensións da cultura xuvenil co desenvolvemento da teoría cultural e política.
Traxectoria
McRobbie fixo os seus estudos de posgrao no Centro de Estudos Culturais contemporáneos na Universidade de Birmingham. Ensinou en Londres, logo na Universidade de Loughborough e é Profesora de Comunicacións na Universidade de Goldsmiths, Londres.
O seu traballo máis coñecido xira arredor da análise do xénero na cultura xuvenil. Foi crítica respecto do traballo das subculturas do CCCS realizado por Paul Willis e Dick Hebdige, pola súa falta de consideración do xénero. Máis aínda, subliñou a necesidade de analizar a natureza da vida cultural das mulleres novas, en orde a estabelecer se se estruturaba dun xeito diferente daquel dos mozos. Este enfoque levou a escribir sobre a cultura da feminidade, os romances, a música pop e a cultura “teenybop”, a revista para mozas “Jackie”, entre outras cousas. Estes ensaios poden atoparse en "Feminism and Youth Culture" (1991).
Calella
Xeografía
Calella está localizada 56 km ao norte da cidade de Barcelona, e dista 25 km de Mataró, cabeza da comarca, ao pé do Mar Mediterráneo. O seu termo municipal limita cos concellos de Sant Pol de Mar a suroeste, Pineda de Mar a nordeste, Sant Cebrià de Vallalta a noroeste, e co mar a sueste.
Entidades de poboación
O concello de Calella, que se estende por 8,01 km², conta coas seguintes localidades:
Turismo
Nos últimos decenios do século XX Calella sufriu un rápido desenvolvemento turístico, iniciado na década de 1950, e culminado nos decenios que seguiron ao ano 1970.
Os principais afluxos turísticos procederon da Alemaña, de xeito tal que a localidade foi popularmente chamada Calella dos alemáns. A poboación estival chegaba a ser o tripla da que reside no período invernal.
Actualmente o turismo provén principalmente de toda Europa occidental: de Italia e da Gran Bretaña sobre todo, máis tamén de Alemaña, Países Baixos e Francia. Mais acoden tamén numerosos turistas do leste de Europa (Rusia, República Checa, Eslovaquia e Polonia).
Sitios de interese
Lugares de interese, ademais das praias, son a praza de El Bunyol, as vellas torres do telégrafo, o Parc Dalmau e o paseo marítimo Manuel Puigverd. Durante o verán hai unha serie de actividades gratuítas para turistas denominadas Calella activa.
Andrés Saborit
Andrés Avelino Saborit Colomer, nado en Alcalá de Henares o 10 de novembro de 1889 e finado en Valencia o 26 de xaneiro de 1980, é un tipógrafo, xornalista e político socialista español.
Traxectoria
miniatura|[[Daniel Anguiano, Francisco Largo Caballero, Julián Besteiro e Saborit no penal de Cartaxena (1918).]] Fillo dun matrimonio modesto, o seu pai, pintor-decorador, morreu cando Andrés tiña só oito anos. Sendo neno e xa traballando, adquiriu a súa formación de tipógrafo en clases nocturnas.
Membro dende moi novo da Asociación General del arte de Imprimir, sindicato socialista fundado por Pablo Iglesias, colaborou con este cando foi elixido Concelleiro do Concello de Madrid e afiliouse ó PSOE en 1904.
En 1906, xunto a Tomás Meabe, traballou pola extensión territorial das Xuventudes Socialistas de España. Posteriormente foi colaborador de Julián Besteiro, de quen se lle terminou considerando «o seu partidario máis leal».
Xigantomaquia
miniatura|300px|[[Poseidón, armado co tridente e coa illa de Nísiros nos seus ombros, acabando co xigante Polibotes (vaso de figuras vermellas, c. 500–450 a. C.)]]
A xigantomaquia (do grego antigo γιγαντo-μαχια, literalmente 'guerra dos xigantes') é un episodio da mitoloxía grega que segue á Titanomaquia.
Os Xigantes son fillos de Xea e Urano, que se rebelaron contra os deuses e tentaron ocupar o Olimpo. Foron derrotados e exterminados polos deuses, que contaron coa axuda de Heracles.
A rebelión dos Xigantes
miniatura|300px|esquerda|Un Xigante loitando contra Artemisa (relevo no Vaticano) miniatura|300px|esquerda|As Moiras dando morte a Agrio e Toante (Altar de Pérgamo)
No comezo da guerra, os Xigantes subiron ás alturas e lanzaron contra o Monte Olimpo rochas como montañas e aciñeiras acesas.
Hera advertiu a Zeus que os deuses sós non poderían acabar cos Xigantes, xa que estes só podían morrer polos golpes simultáneos dun deus e un simple mortal. Por tal razón, Zeus encargou a Atenea que fose buscar a Heracles, ó que acaía esa descrición.
Así mesmo, Hera dixo que cumpría evitar que Xea conseguise a herba da invulnerabilidade, que só medraba baixo terra. Entón, Zeus prohibiu saír a Helios (o Sol), Selene (a Lúa) e Eos (a Aurora) para manter a terra na escuridade e, iluminado só pola luz das estrelas, deu con ese lugar secreto e apoderouse da herba, que levou ó ceo, onde estaría a seguro.
Unha vez tomadas estas precaucións comezou a batalla propiamente dita, na que participaron case tódolos deuses. Os mitógrafos van narrando, en case tódolos casos, a loita por parellas, de xeito que cada deus acaba cun xigante, sempre co apoio de Heracles que estaba atento para asestar o golpe definitivo. Este emparellamento recolleríase nas métopas do Partenón, quedando así fixadas para a arte dos séculos seguintes.
Heracles disparou as súas frechas contra Alcioneo, pero cando este caía en terra recuperábase inmediatamente (fortalecido polo contacto coa súa nai Terra). Entón, seguindo o consello de Atenea, Heracles arrastrou a Alcioneo (ou cargouno sobre as costas) e sacouno dos lindes de Flegras, e así puido darlle morte a golpes da súa maza.
Porfirión conseguiu saltar ó ceo, e os deuses caeron ó chan agás Atenea, que se mantivo en actitude de defensa. O xigante foi por Hera e intentou esganala, pero resultou ferido por unha frecha de Eros e, cheo de luxuria, arrincoulle o vestido para violala. Cando o veu Zeus, lanzou o seu raio contra Porfirión e derribouno, pero volveu a erguerse e nese momento caeu ferido de morte cunha frecha de Heracles.
Efialtes loitaba con Ares e xa estaba vencéndoo, cando foi alcanzado por unha frecha de Apolo no ollo esquerdo e outra de Heracles no ollo dereito.
Éurito caeu baixo os golpes do tirso de Dioniso, Hécate queimou cos seus fachos a Clitio, Hefesto abrasou a Mimante cun caldeiro de metal fundido ou pedazos de ferro incandescente, e Atenea aplastou a Palante baixo unha rocha; logo, Atenea desollou a Palante e serviuse da súa pel como coiraza. As Moiras mataron a Agrio e Toante cos seus morteiros metálicos.
O resto dos Xigantes, vendo que ían perdendo a batalla, intentaron fuxir, sen conseguilo. Atenea aplastou a Encélado baixo unha enorme rocha, que deu lugar á illa de Sicilia, e Poseidón fixo outro tanto cun cacho da illa de Cos e sepultou a Polibotes baixo o que hoxe é o illote de Nísiros.
Hermes, protexido co casco da invisibilidade de Hades, acabou con Hipólito, e Artemisa matou a Gratión. O resto dos xigantes foron abatidos por Ares e Zeus e rematados por Heracles.
A Xigantomaquia tivo lugar en Flegras (Tracia), de onde eran orixinarios os Xigantes, aínda que Pausanias di que se desenvolveu na Arcadia, nas beiras do río Alfeo.
Iconografía
miniatura|300px|A caída dos xigantes, fresco de [[Giulio Romano no Palacio Te (Mantua)]] A Xigantomaquia interprétase na cultura grega como o triunfo da civilización e a orde natural sobre a brutalidade, a ignorancia e o caos. É moi frecuente o seu tratamento nas artes helénicas e aparece repetida centos de veces na cerámica grega. Tamén na escultura, especialmente o relevo, sendo os templos o marco de representación máis adecuado, ao recordar, por un lado, a supremacía dos deuses no seu lugar de culto, e, por razóns plásticas, ao adaptarse as formas de serpe das pernas esculpidas dos xigantes aos ángulos dos frontispicios.
A Xigantomaquia aparece xa representada no século V a.C., en escultura, relevos arquitectónicos e cerámica. As representacións arcaicas e clásicas mostran ós Xigantes como hoplitas (soldados gregos fortemente armados) con forma totalmente humana e de complexión normal. Na Grecia clásica comeza a escribirse o mito e, en representacións posteriores (despois do 380 a. C.), van perdendo a armadura (como nas métopas do Partenón), aínda que por veces conservan o casco e mailo escudo, e adquiren un aspecto máis salvaxe, realzando as barbas e vestindo con peles de animais.
Posteriormente, coa asociación dos Xigantes cos volcáns, comezan a representarse con serpes no canto de pernas. Esta morfoloxía permitía adaptar as súas figuras para cubrir os ángulos dos frontóns nos templos.
Kuhmo
Kuhmo é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Kainuu. En 2018 a súa poboación era de 8 470 habitantes. A superficie do termo municipal é de 5 456,78 km2, dos cales 650,21 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,76 hab./km².
Xigantomaquia
Iconografía
Desaparecen practicamente na iconografía da Idade Media, para reaparecer a partir do Renacemento, xa como simples homes musculados loitando contra Zeus, como símbolo do poder divino ou, tamén, do poder monárquico. A publicación dos textos de Ovidio tivo grande influencia.
Kuhmo
O concello é unilingüe en finés.
Quiroga, Quiroga, Quiroga
Quiroga é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 1.501 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 713 eran varóns e 788 eran mulleres.
Estádio Cidade de Coimbra
O Estádio Cidade de Coimbra é un estadio de fútbol portugués localizado en Coímbra, con capacidade para 30.210 espectadores. Serve de localía ao Académica de Coimbra. Ata 2003, era chamado Estádio Municipal de Coimbra, e foi renovado e modernizado para albergar partidos da Eurocopa de Fútbol Portugal 2004.
O Académica de Coímbra disputou o primeiro partido no estadio xa remodelado o 29 de outubro de 2003 contra o SL Benfica.
Partidos
O Estádio Municipal de Braga albergou durante o campionato dous encontros da fase de grupos, os dous correspondentes ó grupo B. Os partidos foron os seguintes:
Carrie Bradshaw
Carmen “Carrie” Bradshaw é a personaxe principal da serie de HBO "Sex and the City". É interpretado por Sarah Jessica Parker. Carrie Bradshaw é unha personaxe autobiográfico creado por Candace Bushnell, quen publicou un libro: Sex and the City, baseado na súa propia columna en The New York Observer. Carrie Bradshaw é unha escritora de Nova York, unha moza fiestera e adicta á moda. A súa columna semanal describe as aventuras e andanzas sexuais dela e as súas amigas, as cales serven de cúmulo á serie dando a pauta e a narración para o programa.
No 2005, Carrie Bradshaw foi listada N°11 no Bravo's 100 Greatest TV Characters e está considerada como toda unha icona da moda.
Ramón Gallego García
Ramón Gallego García, nado en Pontevedra o 31 de agosto de 1870 e finado en Santiago de Compostela o 4 de decembro de 1942, foi un catedrático de ensino secundario e xornalista galego.
Traxectoria
Catedrático de Xeografía e Historia no Instituto de Santiago de Compostela. Colaborou con Antonio López Ferreiro. Foi director de El Pensamiento Gallego, El Pensamiento de Galicia e El Correo de Galicia. Foi profesor auxiliar da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela.
North Bank
North Bank é unha das cinco divisións administrativas de Gambia. A capital é Kerewan. A superficie que abrangue o territorio de North Bank é de 2.256 quilómetros cadrados. A súa poboación total é de 178.704 habitantes (segundo cifras do censo realizado no ano 2008), polo que a densidade poboacional é duns 79 habitantes por cada quilómetro cadrado.
Distritos
North Bank divídese en seis distritos:
Enrique Sors Martínez
Enrique Sors Martínez, finado na Coruña o 20 de novembro de 1903, foi un avogado e político galego.
Burn
"Burn" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado en 1994 como parte da banda sonora do filme Asasinos natos. Debido a isto trátase só dun sinxelo promocional e nunha apareceu co seu número halo oficial. O tema foi incluído como canción extra na edición do décimo aniversario de The Downward Spiral, e tamén ten o seu propio vídeo (dirixido por Hank Corwin e Trent Reznor). Unha interpretación ao vivo da canción aparece no DVD Beside You In Time.
O seu vídeo musical foi co-dirixido por Hank Corwin e Trent Reznor. Nel aparece Reznor actuando fronte a unha pantalla de proxección onde se ve un montaxe de imaxes da película Natural Born Killers, empregando moitas das técnicas que aparecen no filme.
Terry Gilliam
Terrence Vance "Terry" Gilliam, nado o 22 de novembro de 1940 en Minneapolis, Minnesota, é un actor, guionista, produtor e director de cine estadounidense radicado e nacionalizado no Reino Unido. É principalmente coñecido por ter sido membro do grupo cómico Monty Python.
Laura Restrepo
Laura Restrepo Casabianca, nada en Bogotá en 1950, é unha escritora colombiana.
Traxectoria
Graduouse en Filosofía e Letras na Universidade dos Andes e posteriormente fixo un posgrao en Ciencias Políticas. Foi profesora de Literatura na Universidade do Rosario. Dedicouse á política e ao periodismo. Compaxinou a militancia política coas súas actividades como escritora e xornalista, sendo nomeada en 1983 membro da comisión negociadora da paz entre o goberno e o grupo guerrilleiro M-19. En 2004 foi nomeada directora do Instituto de Cultura e Turismo de Bogotá, mais renunciou pouco despois tras ser galardoada co Premio de Novela Alfaguara.
Gran Premio da Arxentina de 1997
O Gran Premio da Arxentina de 1997 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un celebrada o 13 de abril de 1997 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Bos Aires, Arxentina. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un de 1997 e o 600º Gran Premio do Campionato do Mundo desde o seu inicio. A carreira de 72 voltas gañouna o piloto de Williams Jacques Villeneuve despois de que comezase desde a pole position. Eddie Irvine terminou segundo para o equipo Ferrari e o piloto de Jordan Ralf Schumacher chegou na terceira posición.
Pre-Carreira
A maior parte dos comentarios antes do gran premio eran sobre Heinz-Harald Frentzen e Eddie Irvine e os seus pobres comezos na tempada. A pesar de saír do negocio, o director do equipo Lola Eric Broadley] estaba seguro de que o equipo podería volver a estar funcionando no [[Gran Premio de San Marino, aínda que cun novo patrocinador principal. O equipo Tyrrell tamén causou un gran revuelo tras chegar ao gran premio con catro novas ás no coche, dúas no morro e outras dúas ao lado da cabeza dos pilotos. Semellaron a á-X e pronto se usou como alcume. A sesión de práctica non trouxo sorpresas cos dous Williams primeiro e segundo.
Clasificación
Do mesmo xeito que na sesión de prácticas, Williams volveu a estar na primeira fila, con Jacques Villeneuve na pole. A primeira sorpresa real do fin de semana foi o desempeño de Olivier Panis no Prost, que conseguiu cualificar no terceiro lugar. Outro rendemento forte foi o quinto lugar de Rubens Barrichello no Stewart. Como era de esperar, os dous McLarens clasificáronse mal, queixándose do mal manexo na superficie accidentada. O tempo máis lento de volta de Pedro Diniz sería suficiente para poñelo na pole na carreira do ano anterior.
Carreira
Cando se apagaron as luces vermellas, Jacques Villeneuve saíu limpiamente da primeira curva e comezou a afastarse dos outros pilotos dianteiros. Michael Schumacher case colisionou con Panis, pero o francés saíuse da trazada para perder uns poucos lugares antes que chocar co Ferrari. Chegando á primeira curva, Michael Schumacher estaba xunto ao seu compañeiro Irvine e Rubens Barrichello. Con todo, Michael entón virou e estrelouse contra a parte traseira do coche de Barrichello facendo que o brasileiro trompeara e Michael se retirara. Barrichello entrou en boxes a cambiar o morro dianteiro e saíu de novo. Pero na melé, Coulthard estrelouse contra a parte traseira do Jordan de Ralf Schumacher, rasgando a súa roda dianteira e deixandoo fóra da carreira. A pista era intransitable e os pilotos tiveron que meterse pola herba para rodear o incidente, polo que saíu o Safety Car. No reinicio logo de 4 voltas, Villeneuve volveu a afastarse de Frentzen e Panis, pero a carreira de Frentzen finalizou na 6ª volta con problemas de aceleración. A oportunidade de vitoria para o Prost terminou na 18ª volta, tamén con problemas de aceleración. Na volta 24 os dous Jordans chocaron e [Giancarlo Fisichella]] tivo que retirrse da carreira. Hill, que chegou ata o cuarto posto, retirouse cun fallo de motor na volta 33. Aínda que nas últimas voltas, Irvine pechou a diferenza con Villeneuve, o canadense mantivo a presión e gañou o sexto premio da súa carreira. Irvine rematou en segundo lugar, o mellor final da súa carreira nese momento, con Ralf Schumacher logrando o seu primeiro podio en terceiro lugar.
Post-carreira
Os comentarios de antes da carreira sobre o futuro de Heinz-Harald Frentzen e Eddie Irvine, se tranquilizaron logo da carreira. A gran carreira do alemán mellorou a relación con Williams, mentres que o segundo de Irvine significou que a prensa italiana xa non pedira o seu despido.
Houbo rumores de descontento no equipo Jordan polo choque e o equipo non saltou ao muro de boxes para celebrar o podio de Ralf Schumacher, pero o equipo asegurou que isto foi debido á superstición despois de que Rubens Barrichello perdera o 3º lugar no Gran Premio de Hungría de 1995, aínda que en posteriores carreiras o equipo asomouse á espera dos seus coches no muro de boxes se estaban no top 3.
No podio os organizadores sacaron erroneamente a bandeira de Irlanda en lugar da Union Jack, como se mostraba habitualmente, para Eddie Irvine. Aínda que o propio Irvine, de Irlanda do Norte, se identifícase como irlandés a pesar de ter pasaporte británico, a casa dos seus pais no Condado de Down foi branco dos lealistas do Ulster xa que sentían que foran traizoados polo piloto de Ferrari. Posteriormente, Irvine solicitou unha bandeira branca cun trevo para ser usada se conseguía outro podio. Con todo, a FIA insistiu en que se empregase Union Jack no futuro.
Notas
Récords:
Ligazóns externas
Detalles da carreira:
Curbián, Palas de Rei
San Martiño de Curbián é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 86 habitantes, deles 45 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 104 habitantes.
1914
Acontecementos
miniatura|Mobilización en Alemaña. miniatura|"Guerra europea". Portada do [[Faro de Vigo do 7 de agosto de 1914.]]
Fantasporto
Fantasporto é o Festival Internacional de Cine Fantástico do Porto que se realiza tódolos anos a mediados de febreiro na cidade portuguesa do mesmo nome. Acolle todo tipo de filmes fantásticos (de terror, de ciencia ficción, de animación etc.) e preséntanse tanto longametraxes coma curtametraxes.
Historia
Antes de que comece, realízanse exposicións relacionadas co mundo do cine ou co tema principal do festival dese ano por todo o país. De feito, os filmes que van a concurso só se exhiben nas salas de O Porto, pero fanse pases especiais en varios cines de todo Portugal.
Seccións
Tódolos anos se repiten as mesmas seccións:
José Luis Moreno-Ruiz
José Luis Moreno-Ruiz, nado en Santander en 1953 e finado en Madrid o 20 de xaneiro de 2021, foi un escritor, tradutor e xornalista español.
Traxectoria
Novelista e poeta, traduciu ao castelán obras de Joseph Conrad, Jack London, G. K. Chesterton, Herman Melville, Robert Louis Stevenson entre outros. Na década de 1980 e principios de 1990 presentou e dirixiu en Radio 3 de Radio Nacional de España o programa Rosa de Sanatorio, título homónimo ao do soneto de Valle-Inclán. No eido da música froito da colaboración con Javier Corcobado ven a luz os discos de Moreno-Ruiz títulados Retratos de Añil (1994) e La Enfermería del Postre (1996) editados por Triquinoise. No ano 2004 publicou a novela Párpado amarillo y pálido, en setembro de 2007 comezou a publicar as súas achegas literarias na rede e no 2008 presentou a novela Pereda Cebú ambientada na súa cidade natal.
==Obra ==
A casa de cera
A casa de cera (en House of Wax, tamén titulado Wax House, Baby) é un filme americano-australiano de terror dirixido por Jaume Collet-Serra que foi estreado no 2005.
Sinopse
Seis amigos que viaxan pola estrada para asistir ó partido de fútbol máis importante do ano, deciden acampar a véspera ó aire libre. Á mañá seguinte, decátanse de que o seu coche foi manipulado, así que aceptan a invitación dun condutor que os leva ata Ambrose. Ó chegar, visitan a principal atracción da cidade: a Casa de Cera de Trudy, que está inzada de esculturas de cera cuxo parecido cos modelos é abraiante. Cando descobren, arrepiados, a razón desta inquietante semellanza, comprenden que ou ben escapan da cidade ou tamén eles acabarán convertidos en estatuas do museo.
Alabandina
A alabandina é un mineral formado por sulfuro de manganeso de fórmula química Mn2S, considerado unha pedra preciosa.
Aspecto
A alabandina preséntase normalmente en forma de cristales vermellos. Tamén poden aparecer cristais de alabandina de cor agrisada adoptando un brillo case metálico.