cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
California
Transportes
miniatura|Los Angeles International Airport. dereita|miniatura|Unha [[estrada californiana.]] O inmenso territorio californiano está cruzado por un sistema extensivo de estradas, autoestradas e autovías. Todo este sistema é administrado polo Departamento de Transportes de California. A maioría dos californianos usan as vías públicas para se desprazaren ao traballo, compras, lecer e turismo. Moitas das grandes cidades californianas son famosas polos seus grandes conxestionamentos, especialmente Os Ánxeles e San Francisco/Oakville. Só a cidade de Nova York posúe unha reputación similar.
En California están localizadas dous dos aeroportos con máis movemento do mundo: o Aeroporto Internacional de Los Angeles e o Aeroporto Internacional de San Francisco. Son os principais centros aeroportuarios do oeste de América do Norte. Outra ducia de importantes aeroportos comerciais e moitos aeroportos da aviación xeral están espallados ao longo dos cincuenta e oito condados de California.
Posúe tamén moitos grandes centros portuarios. O xigantesco complexo portuario formado polo Porto de Los Angeles e o Porto de Long Beach, no sur do estado, é o de máis movemento do país, responsábel do manexo de aproximadamente un cuarto de todo o tráfico de contedores dos Estados Unidos. Este complexo portuario é tamén un dos de máis movementos do mundo.
O sistema de transporte ferroviario californiano é administrada pola Amtrak. San Francisco e Os Ánxeles posúen sistemas de metro e de metro lixeiro, e San Diego e Sacramento posúen un sistema de light rail. O Metrolink é un método ferroviario de transporte interurbano, e que conecta moitas das grandes cidades do sur de California, conectando San Jose con San Francisco. Case todos os condados operan liñas de ómnibus, e moitas cidades operan os seus propios sistemas de transporte público.
O rápido crecemento de poboación está conxestionando cada vez máis todos os sistemas de transporte do estado. Un crecente problema na política californiana é se o estado debería expandir o seu sistema de autoestradas e estradas, ou incentivar os seus condados e cidades a melloraren os sistemas de transporte público.
Deporte
miniatura|[[Kobe Bryant, ex xogador de Los Angeles Lakers.]] miniatura|O'Sullivan, xogador dos [[San Francisco 49ers.]] California foi sede dos dos Xogos Olímpicos de Os Ánxeles 1932 e Os Ánxeles 1984, dos Xogos Olímpicos de Inverno de Squaw Valley 1960 así como do Mundial de fútbol de 1994. California ten quince franquías nas Grandes Ligas de deportes profesionais, moitas máis que calquera outro estado. A Área da Baía de San Francisco ten seis equipos nas Grandes Ligas en tres cidades, San Francisco, Oakland e San Jose. Outros tantos ten a Área Metropolitana dos Ánxeles, aínda sendo durante anos a maior área metropolitana que non dispoñia dun equipo na National Football League. Por outra banda, a capital Sacramento posúe un.
Sede dalgunhas das máis prominentes universidades dos Estados Unidos, California ten desde hai moito tempo respectados programas de deportes universitarios. En particular, os programas atléticos de Berkeley, USC, UCLA, Stanford e Fresno State a miúdo clasifícanse a nivel nacional en varios deportes universitarios. California tamén é sede do máis antigo dos títulos universitarios denominados "bowl", a anual Rose Bowl, e a Holiday Bowl, entre outras.
Numerosos circuítos de carreiras dos Estados Unidos áchanse en California. Os principais son o California Speedway de Fontana, o circuíto urbano de Long Beach e os autódromos de Laguna Seca e Sears Point, así como os desaparecidos Riverside e Ontario. Ademais de albergar os principais certames norteamericanos de automobilismo e motociclismo, o Gran Premio de Long Beach foi unha proba válida para o Campionato Mundial de Fórmula 1, en canto que Laguna Seca albergou probas do Campionato Mundial de Motociclismo e o Campionato Mundial de Superbikes. Seguidamente móstrase unha lista dos principais equipos das Grandes Ligas de deporte profesional de California:
Xove Vello, Labrada, Guitiriz
Xove Vello é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 10 habitantes.
Lista de presidentes de Ucraína
O 5 de xullo de 1991, o goberno da RSS de Ucraína aprobou unha lei establecendo o posto do Presidente da RSS de Ucraína. O título foi cambiado ó de Presidente de Ucraína trala proclamación de independencia (24 de agosto de 1991). As primeiras eleccións para a presidencia foron o 1 de decembro de 1991.
Álbum musical
miniatura|dereita|250px|Os primeiros álbums musicais tiñan forma de libro, asemellándose a álbums fotográficos. Un álbum musical é unha colección de pistas de son relacionadas, editadas xuntas comercialmente nun formato de son para o público.
O termo álbum orixinouse polo feito de que os discos para gramófonos de 78 r.p.m. gardábanse xuntos nun libro parecido a un álbum fotográfico. Máis tarde, álbum viu a referirse a un único LP de 33 r.p.m. de cancións ou música, xa que un disco contiña tantas cancións como un álbum de discos dos anteriores. O formato estándar da industria discográfica para música popular era un álbum de aproximadamente 12 cancións, orixinalmente o número referido ao pago de dereitos de autor.
Agora que o disco de vinilo está obsoleto, o termo álbum aplícase a calquera colección de gravacións de son, incluíndo o CD, MiniDisc, e casete. Incluso a un conxunto de cancións postas á venda ao mesmo tempo para a súa distribución on-line nun sitio de descarga de música, se lle menciona ás veces como un álbum.
Debido á gran capacidade dos novos dispositivos, a cuestión de cuán longo debe ser un álbum está aberta a debate. Aínda que a media mantense en torno ás 11 ou 12 pistas, este valor oscila entre 7 ou 25 nalgúns casos. Para os discos de menos de 4 pistas ou 20 minutos de duración, adóitanse utilizar os termos sinxelo e EP en lugar de álbum, e estes, ademais, adícanse especialmente a unha soa canción, ou a esta mesma con varios remixes ou diferentes versións. As pistas dos álbums musicais acostuman a durar entre 2 e 5 minutos.
Os Baños, Río Caldo, Lobios
Os Baños é un lugar da parroquia de Río Caldo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e do IGE en 2012 tiña 19 habitantes (sete homes e doce mulleres).
Carlos Souto Vidal
Carlos Souto Vidal, nado o 4 de novembro de 1976 en Oviedo, é un ex xogador de rugby internacional 50 veces coa selección española. Cunha estatura de 1'91 metros e máis de 110 quilos, a súa posición no campo era a terceira liña.
Traxectoria
Formado no club Pilier de Grado, en 1993 foi fichado polo Oviedo Rugby Club no que xogou até 2001, ano no cal o equipo acadou o ascenso á División de Honra B. Ese mesmo ano marchou a Alcobendas para formar parte do proxecto profesional do MARU, que gañou a liga 2001/02 e foi subcampión ó ano seguinte. En 2003 fixo as maletas novamente para fichar polo Club de Rugby El Salvador de Valladolid no cal botou nove tempadas e gañou catro ligas e catro copas entre outros títulos. En 2012 volveu ó Oviedo Rugby Club no que se retirou.
Datos persoais
Carlos Souto Vidal traballa na Garda Civil. O seu irmán xemelgo Sergio Souto Vidal tamén foi un xogador de rugby importante. Os dous estiveron na Copa do Mundo de Rugby 1999, a única na que participou a selección española.
Celestino III, papa
Celestino III, nado en Roma cara o 1106) e finado en Roma o 8 de xaneiro de 1198, foi o Papa n.º 175 da Igrexa católica de 1191 a 1198.
Traxectoria
De nome Giacinto Bobone, naceu no seo da familia Orsini, unha caracterizada familia nobre romana e durante 47 anos serviu á igrexa en calidade de Cardeal Diácono ata que en 1191, á idade de 85 anos, subiu ao solio para o que tivo que tomar as ordes sacerdotais o día antes do seu consagración.
Ao día seguinte coroou ao emperador Henrique VI nunha cerimonia que simbolizou a supremacía absoluta do emperador que se poñerá de manifesto nas futuras relacións entre ambos. Así, cando Henrique VI ordenou asasinar ao bispo de Lieja, Alberto dei Lovanio, o papa nin tan sequera ousou recriminalo; e cando mantivo prisioneiro ao rei inglés Ricardo Corazón de León, que por orde súa capturara o duque de Austria Leopoldo V mentres regresaba da Terceira Cruzada, só se atreveu a excomungar a leste, e Ricardo só recuperou a liberdade tralo pago dun cuantioso rescate a Henrique.
Tamén dentro do ámbito político confirmou, en 1192, de forma definitiva os estatutos da Orde dos Cabaleiros Teutóns
Pouco antes de morrer, o 8 de xaneiro de 1198, expresou a súa intención de abdicar nomeando un sucesor, pero os cardeais non llo permitiron.
Foi enterrado na Basílica de San Xoán de Letrán.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como De rure bovensi (De campo de bois), cita que fai referencia tanto á súa familia, os Bovis (bois), e a que era orixinario da campiña romana.
Gramófono
miniatura|Gramófono. miniatura|Gramófono portátil. miniatura|[[Enrico Caruso cun gramófono.]] O gramófono (do grego: gramma escritura; fono son) foi o primeiro sistema de gravación e reprodución de son que utilizou un disco plano, a diferenza do fonógrafo, que gravaba sobre un cilindro. Así mesmo, foi o dispositivo máis común para reproducir son gravado desde a década de 1890 até finais da década de 1980. Foi patentado en 1888 por Emile Berliner.
Principio de funcionamento
O gramófono de Berliner consta dun prato xiratorio, un brazo, unha agulla ou puga, parecidos aos dos tocadiscos, e unha bucina, ou un amplificador nos modelos eléctricos que xurdiron despois de 1925. Un motor de corda ou, posteriormente, eléctrico, fai xirar o prato a unha velocidade constante de 78 RPM.
O gramófono utiliza un sistema de gravación mecánica analóxica no cal as ondas sonoras son transformadas en vibracións mecánicas, que fan mover unha puga que traza sucos que conforman unha espiral, sobre a superficie dun disco metálico, que foi tratado quimicamente. En forma inversa, ao percorrer unha puga o suco dun disco de material termoplástico que xira no prato do dispositivo, xéranse vibracións mecánicas que se transforman en son que é emitido pola bucina.
O gramófono acabou impoñéndose sobre o fonógrafo polo menor custo de produción das gravacións destinadas a este dispositivo, dado que a partir dun único molde orixinal podían realizarse miles de copias. O fonógrafo só podía realizar unha única toma de son por cada representación orixinal. Por iso, cando se ía realizar unha gravación, dispoñíanse múltiples fonógrafos.
Gramófono "Le Violon qui chante"
En 1903, o fabricante de instrumentos musicais de corda Reginald Herbert Payne e o enxeñeiro Thomas Broadvent, patentaron un gramófono cun brazo reprodutor e altofalante amplificador que eran propiamente un violín. Segundo eles era, a mellor caixa de amplificación que o ser humano creara, polo tanto a súa capacidade para reproducir música sería superior á da dunha bucina cónica. A agulla de lectura ía montada sobre a ponte do violín.
Ligazóns externas
Грамофон Gramòfon Gramofon Grammofon Grammophon Phonograph Gramofono Gramófono Gramofono fa:گرامافون Gramofoni Gramophone פטיפון ग्रामोफोन Gramofon Gramofon Giradischi レコードプレーヤー 포노그래프 Discophonum Patefonas ग्रामोफोन Platenspeler Grammofon Gramofon Toca-discos Граммофон Gramofón Grammofon Ponograpiya Gramofon
Pausanias I
Pausanias I, rei de Esparta de -408 a -394.
Traxectoria
Pertence á familia dos Axíadas. É neto do xeneral Pausanias e o fillo do rei Pleistoanax. Reina conxuntamente con Axis II de -409 a -398 e logo co irmás deste, Axesilao II de -398 a -394.
É pai de dous reis de Esparta, Axesípolis I e Cleómbroto II.
Warpaint (grupo musical)
Warpaint é unha banda estadounidense de art rock formada no Ánxeles (California) en 2004. Os seus membros son Emily Kokal (voces, guitarra), Theresa Wayman (guitarra, voces), Jenny Lee Lindberg (baixo, voces) e Stella Mozgawa (batería, voces). Tamén pasou polo grupo a actriz Shannyn Sossamon. O antigo guitarrista de Red Hot Chili Peppers John Frusciante mesturou e masterizou o EP de estrea da banda, Exquisite Corpse, mentres saía con Emily. O seu primeiro álbum, The Fool, foi publicado o 25 de outubro de 2010. Recentemente lanzaron o seu segundo álbum de estudio, Warpaint, editado en xaneiro de 2014.
Historia
Warpaint creouse o 14 de febreiro do ano 2004 na cidade dos Ánxeles. A formación orixinal estaba formada polas amigas da infancia Theresa Wayman e Emily Kokal, xunto coas irmás Shannyn Sossamon e Jenny Lee Lindberg. A banda tocou na zona dos Ánxeles durante tres anos, compoñendo temas ("Stars", "Beetles" e "Elephants") que finalmente formarían o seu EP de estrea, Exquisite Corpse.
Exquisite Corpse
O grupo comezou a gravar o seu primeiro EP en decembro do ano 2007, ao lado do produtor Jacob Bercovici. As sesións de gravación duraron dúas semanas, e remataron coa mestura e masterización do entón guitarrista de Red Hot Chili Peppers John Frusciante, que era mozo de Emily nese tempo. Warpaint auto-editou o EP no ano 2008 e este chegou rapidamente ao número 1 da lista de artistas locais de Amoeba Records. En 2009, Exquisite Corpse foi re-editado en todo o mundo a través do selo Manimal Vinyl coa aclamación da crítica. A canción "Elephants" apareceu na película independente de 2011 Siren, un filme de terror dirixido por Andrew Hull.
A batería Stella Mozgawa uniuse á banda no inverno do 2009. Pouco despois Warpaint asinou un contrato con Rough Trade Records, e inmediatamente comezou unha extensa xira polos Estados Unidos e Europa, na cal chegaron a abrir un concerto para The xx.
The Fool
O 25 de outubro de 2010 a banda editou o seu álbum de estrea, The Fool. Antes do seu lanzamento, Warpaint contribuíu coa versión do tema "Ashes to Ashes" a We Were So Turned On, un álbum tributo a David Bowie publicado xunto con War Child.
No mes de novermbro a banda revelou que o tema "Shadows" sería o primeiro sinxelo do disco, aparecendo en vinilo de 12" e como descarga dixital o 10 de xaneiro do 2011. Unha remestura do sinxelo, "Shadows (Neon Lights Remix)", fíxose popular e chegou a soar na BBC Radio 1, como parte do In New Music We Trust.
Warpaint estivo de xira polos Estados Unidos e Europa na primavera e no verán do 2011 para promocionar o traballo. A banda tocou en varios grandes festivais como Bonnaroo, Glastonbury Festival, Reading and Leeds Festivals, Coachella Valley Music and Arts Festival, Rock Werchter e Electric Picnic.
No ano 2011 a reedición de "Undertow" chegou ao número 92 no Reino Unido, e ao 75 en Australia.
Warpaint
A principios do ano 2011 a batería Stella Mozgawa, nunha entrevista á revista NME, expresou a intención da banda de "experimentar e compoñer as unhas coas outras", xa que as actuais membros nunha escribiran cancións "dende cero" xuntas. A baixista Jenny Lee Lindberg indicou ademais que a meirande parte das cancións máis novas compuxéranse improvisando no escenario. En febreiro de 2013 a guitarrista Theresa Wayman confirmou a NME que o grupo pretendía crear un son minimalista, revelando que estaban desenvolvendo cancións nas probas de son, e experimentando máis con guitarras acústicas e instrumentos de percusión no novo disco.
349
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Ermida, Anos, Cabana de Bergantiños
A Ermida é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 11 mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Unión Deportiva Barbadás
A Unión Deportiva Barbadás-Bentraces é un equipo de fútbol de Barbadás. Na actualidade xoga en Preferente Galicia tras seis temporadas na Terceira División. O seu terreo de xogo é Os Carrís.
Historia
Creouse en 1998, ao fusionárense a Escola de fútbol de Barbadás e a Agrupación Deportiva de Parada Piñor. O equipo debuta nesa primeira tempada en Segunda Rexional. Naquel momento o campo de xogo era o da Chaira, no lugar da Parada.
O seu filial xoga en 1ª autonómica.
Atari
miniatura|Atari 130XE. Atari, Inc. é unha empresa que desenvolve, publica e distribúe videoxogos para consolas e ordenadores persoais. É unha das produtoras independentes de videoxogos máis grande de Estados Unidos. É propiedade de Infogrames Entertainment S.A. (IESA).
A empresa que actualmente leva o nome Atari foi fundada en 1993 co nome de GT Interactive. GT Interactive foi adquirido por IESA en 1999 e mudou o seu nome a Infogrames Inc. Infogrames adquiriu a marca Atari, comprándolla a Hasbro Interactive, quen xa lla comprara a JTS Corporation.
Infogrames, Inc. usou en ocasións o nome Atari como marca, para títulos especiais, antes de que IESA cambiase oficialmente o seu nome a Atari, Inc no ano 2003.
A Atari orixinal foi pioneira en xogos arcade, videoxogos caseiros e microordenadores persoais, e o seu dominio nesta área foi total desde principios ata mediados da década dos anos 1980. A marca tamén foi usada varias veces por Atari Games, unha división da empresa en 1984.
O nome do logo de Atari é "Fuji".
Os setenta: o nacemento do imperio dos videoxogos
Atari foi chamada orixinalmente Syzygy, un termo astronómico. Porén, ese nome xa estaba rexistrado por outra empresa, Bushnell escribiu algunhas palabras do xogo xaponés Go, e escolleu a palabra Atari que en xaponés significa que "unha ficha ou un grupo de fichas está en perigo de ser capturadas polo teu opoñente". O nome "Atari" foi elixido polo atractivo da súa orixe nipoa, amais é fácil de memorizar, tanto na fala como na escrita, na meirande parte dos mercados.
En 1973, Atari crea secretamente un "competidor" chamado Kee Games, dirixido por Joe Keenan. A relación foi descuberta en 1974, Joe Keenan fixo tan bo traballo que foi ascendido á presidencia de Atari ese mesmo ano.
Bushnell vendeu Atari a Warner Communications en 1976 nun prezo estimado de $28–$32 millóns de dólares, usando parte destes cartos para comprar a mansión Folgers. Deixou a división en 1979. Mentres foi propiedade de Warner, Atari conseguiu os seus maiores éxitos, vendendo millóns de consolas Atari 2600 (VCS). No seu mellor momento, Atari producía un terzo dos ingresos da empresa Warner, e converteuse na empresa de crecemento máis rápido dos Estados Unidos.
Os oitenta: a case consagración de Atari
Aínda que Atari dominaba case completamente o mercado das videoconsolas caseiras, sufriu a súa primeira competencia férrea en 1980 coa consola Intellivision de Mattel, que fixo publicidade da súa meirande capacidade gráfica, comparada coa Atari 2600. A pesar disto, a 2600 seguiu a ser o estándar da industria dada a súa superioridade no mercado, amais do número de títulos dispoñibles para a consola.
Porén, Atari tivo problemas a comezos dos 80. A división de ordenadores persoais, consolas de videoxogos e máquinas de arcade, operaban independentemente dentro da empresa e rara vez cooperaban entre si. Enfrontadas a unha dura competencia e nunha guerra de prezos no mercado das computadoras e das consolas, Atari nunca foi capaz de manterse na liña do éxito do 2600. En 1982, Atari lanzou unhas decepcionantes versións de dous xogos altamente publicitados, como Pac-Man e E.T., provocando un stock de material non vendido e a conseguinte caída de prezos para darlle saída. Tamén en 1982, Atari iniciou un xuízo contra Activision, un competidor no sector do desenvolvemento de xogos, formado na súa meirande parte por ex-empregados de Atari, que contribuíu a abrir o mercado a empresas independentes que desenvolvían xogos. O mercado saturouse rapidamente, baixando aínda máis os prezos. Ademais, en decembro de 1982, os executivos de Atari, Ray Kassar e Dennis Groth, foron investigados por uso indebido de información privilexiada. Máis tarde saberíase que estas acusacións carecían de fundamento.
Por outra banda, Larry Emmons, un importante empregado que se retirara en 1982, púxose á fronte dos traballos de investigación e desenvolvemento dun pequeno grupo de talentosos enxeñeiros en Grass Valley, California. A consola Atari 5200 foi lanzada como a seguinte xeración de consolas 2600. Aínda que estaba baseada nos computadores Atari 800, non era compatible cos cartuchos desa máquina. As súas vendas non estiveron á altura das expectativas da empresa.
A pesar de todo, Atari mantiña unha envexable posición no mercado mundial dos videoxogos. Eran os produtores número un de todos os mercados, excepto no Xapón, cuxo mercado era dominado por Nintendo, quen lanzara en 1983 a súa primeira consola de xogos, a Famicom (coñecida no resto do mundo como NES). O sistema medrou rapidamente, e Nintendo comezou a procurar noutros mercados. Achegáronse a Atari e ofrecéronlles un contrato de licenciamento: Atari podería fabricar e vender o sistema Famicom, pagándolle unha regalía a Nintendo. O trato tiña opcións de prosperar e as dúas empresas proxectaban asinar o acordo na Feira do Consumidor de Electrónica (en inglés: CES Consumer Electrónics Show) do verán de 1983. Desafortunadamente ao tempo a empresa Coleco presentaba o seu novo ordenador Adam funcionando co xogo Donkey Kong de Nintendo. Atari tiña os dereitos para publicar Donkey Kong, así que o executivo máis importante de Atari, Ray Kassar, acusou a Nintendo de facer dobre xogo coa licenza de Donkey Kong. Ao mes seguinte Ray Kassar foi obrigado a deixar Atari e os executivos involucrados na negociación con Nintendo foron obrigados a comezar desde cero.
A estes problemas seguiulle a caída do mercado dos videoxogos en 1983, que causou perdas por valor de máis de 500 millóns de dólares USA á industria. O prezo das accións de Warner caeu de 60 a 20 dólares e Warner comezou a buscar comprador para a súa problemática división ATARI.
Baixo a administración de Tramiel, Atari Corp. utilizou o stock de computadores e consolas para manter a empresa, mentres terminaban co desenvolvemento do seu sistema de 16 bits, o Atari ST. En 1985 lanzan a actualización para os sistemas de 8 bits, a serie XE, así como a liña ST de 16 bits. Máis tarde, en 1986, Atari lanzou dúas consolas deseñadas nos tempos en que era de Warner, a Atari 2600jr e a 7800 Prosystem (que xa fora lanzada de forma limitada en 1984). Medraron os ingresos, facturando 25 000 000 de dólares ese ano. A serie ST tivo un moi bo recibimento no mercado europeo, aínda que non tanto nos Estados Unidos. Foi especialmente popular entre músicos, porque todos os modelos incluían portos MIDI integrados. Atari ademais lanzou unha serie de computadores económicos compatibles cos PC de IBM e unha PDA, a Atari Portfolio.
En 1989, Atari lanzou a consola portátil a cores, Atari Lynx. Porén, non puido chegar a tempo para a temporada de Nadal de 1989, dando moita vantaxe ao seu competidor, Nintendo Game Boy. Ademais tamén en 1989, Atari Corp. demandou a Nintendo por 250 millóns de dólares, alegando monopolio, e perdeu o preito.
Os noventa: a decadencia
Mentres se acababan os dividendos dos clónicos de IBM e da liña ST, consolas e programas volvían ser o prato forte de Atari. En 1993, Atari lanzou "JAGUAR", a súa última consola, que era a primeira da xeración de 64 bits. Despois dun período de relativo éxito, as vendas non estiveron á altura das expectativas. Non tivo tanta publicidade como a Sony PlayStation ou a Sega Saturn e faltoulle apoio dos programadores externos de xogos, así os seus competidores xaponeses dominaron sen dificultades o mercado.
En 1996, unha serie de xuízos seguidos por problemas de regalías e dereitos de autor deixou a Atari con varios millóns de dólares en caixa, pero o rotundo fracaso da Atari Lynx e de Jaguar, tiña a empresa sen produtos que ofrecer. Ademais, Tramiel e a súa familia deixaron o negocio, co resultado dun rápido cambio de donos. En xullo de 1996, Atari fusionouse con JTS Inc., unha empresa relativamente nova que producía discos duros, para converterse en JTS Corp. O papel da marca Atari na nova empresa tivo pouca transcendencia, polo que o nome comercial desapareceu do mercado.
Século XXI
Atari nestes intres atópase nas mans de Infogrames. Os seus xogos son editados en USA baixo o seu propio selo Atari, mentres que en Europa faino baixo o nome de Namco Bandai Games (que posúe o 34% das accións). Na actualidade, a súa principal actividade está enfocada aos xogos en liña con franquías como Star Trek ou Champions Online. Segundo a súa páxina oficial a compañía posúe os seguintes estudios: Cryptic Studios, Atari London Studio, Eden Studios (desenvolve o xogo Test Drive Unlimited), Atari Interactive, Inc. e Atari, Inc.
En maio de 2009, Infogrames Entertainment, SA, a empresa matriz de Atari Inc. e Atari Interactive Inc., anunciou que cambiaba o nome da compañía a Atari, SA. En abril de 2010, o membro do consello de administración David Gardner renunciou. O seu substituto é o cofundador de Atari Nolan Bushnell.
Videoxogos destacados
Esta é unha pequena lista dos xogos máis famosos desenvolvidos para a consola 2600 de Atari. Estes xogos son importantes na historia dos videoxogos e da empresa.
Cleómbroto II
Cleómbroto II foi rei de Esparta de -242 a -240. Pertencía á dinastía dos Axíadas, unha das dúas que conformaban a diarquía espartana.
Pastora Vega
Pastora Vega Aparicio, nada en Madrid o 28 de maio de 1960, é unha actriz española.
Biografía
Bisneta da bailaora Pastora Imperio e do toureiro Rafael Vega dos Reyes "Gitanillo de Triana", é licenciada en Dereito.
Os seus comezos no mundo do espectáculo foron da man de Ignacio Salas e Guillermo Summers, colaborando na presentación do programa de televisión Y sin embargo, te quiero.
Debuta como actriz en 1985 na serie de televisión Los pazos de Ulloa, que dirixe Gonzalo Suárez e protagonizan Vitoria Abril e Charo López.
Posteriormente intervén en Amanece, que no es poco, Demasiado corazón -pola que é candidata ao Premio Goya- e Ilona llega con la lluvia, entre outras. A súa carreira televisiva resulta máis frutífera.
Vida persoal
Estivo unida sentimentalmente ao actor Imanol Arias, co que traballou nas películas El Lute II: mañana seré libre e Todos los hombres sois iguales, ademais de protagonizar Un asunto privado, a súa única incursión na dirección. Tamén tivo un papel esporádico na serie de TVE Cuéntame cómo pasó. Teñen dous fillos e conviviron ata 2009. Únese posteriormente ao tamén actor Juan Ribó.
Fernando Luiz Rosa
Fernando Luiz Roza, máis coñecido como Fernandinho, nado en Londrina, Paraná, o 4 de maio de 1985, é un futbolista brasileiro que xoga como centrocampista para o Athletico Paranaense do Campionato Brasileiro de Série A.
Us and Them (filme)
Us and Them (en 后来的我们; Hou lai de wo men) é un filme dramático chinés dirixido pola actriz e cantante taiwanesa Rene Liu, no seu debut como directora. Foi producido por Zhang Yibai e está protagonizado por Jing Boran, Zhou Dongyu e Tian Zhuangzhuang. Estreouse o 28 de abril de 2018.
O filme foi rodado durante o inverno de 2017 en Hailar, un dos lugares máis fríos da China.
Risco Caído
O Risco Caído é un sitio arqueolóxico da cultura prehispánica de Gran Canaria. Atópase situado no concello de Artenara, na illa de Gran Canaria. É ben de Interese cultural dende 2017 e Patrimonio Mundial da UNESCO dende o 7 de xullo de 2019, de forma conxunta cunha zona de 18000 ha. denominada "Paisaxe Cultural do Risco Caído e os Espazos Sacros de Montaña de Gran Canaria", que abranugue os concellos de Artenara, Tejeda, Gáldar e Agaete. É o primeiro ben Patrimonio da Humanidade da illa de Gran Canaria e da provincia das Palmas e o quinto do arquipélago canario.
367
Véxase tamén
Historia ano a ano
Risco Caído
Localización
O sitio localízase na marxe esquerda do barranco Fondo, que separa os actuais municipios de Artenara e Gáldar. A uns 100 metros de altura con respecto ó fondo do barranco nun saínte do mesmo atópanse escavadas as covas.
Descrición
O sitio consiste en 21 covas escavadas na rocha volcánica do cantil do barranco. Ditas covas tiveron uso habitacionais e agrario-gandeiro polo menos durante 600 anos, especulándose que estiveron ocupadas até principios do século XX.
Almogarén ou santuario de Risco Caído
Ademais dos usos citados, a cova coñecida como C6 suponse que era un almogarén ou lugar de reunión dos Faycanes (sacerdotes <i id="mwLQ">canarii</i> ). A cova ten a particularidade da súa estrutura abovedada (caso único nas illas) e contar cun orificio artificial que ó recibir a luz do amencer produce un efecto óptico peculiar sobre as imaxes impresas na parede da cova. Os debuxos de triángulos (posiblemente representacións de pubes) fan supor de que se trata dun templo dedicado á fertilidade. Tamén se considera que foi usado como observatorio astronómico por aborixes.
Críticas
A inclusión de Risco Caído na lista dos Patrimonios da Humanidade pola UNESCO foi criticada por certos sectores, como o matemático José Barrios que considera a falta de apoio científico para consideralo realmente un observatorio astronómico aborixe ou a sobreprotección institucional deste enclave fronte a outros en Gran Canaria, como o xacemento arqueolóxico de Cuatro Puertas, o tamén xeógrafo Eustaquio Villalba, puxo en dúbida a existencia dun observatorio astronómico en Risco Caído. Tanto criticando tamén que un único artigo (que consideran con "pouco base científica"), escrito polo descubridor do sitio, Julio Cuenca, foi suficiente para tal declaración internacional.
Pleistoanacte
É o fillo de Pleistarco, o vencedor da batalla de Platea, e é membro da familia dos Axíadas. Invadiu a Ática en -446 pero foi acusado de recibir diñeiro para se retirar -445, foi exiliado. Volve ao trono 19 anos despois, en -426 e pecha con Atenas a paz de Nicias. Morre en -408 e sucédeo seu fillo Pausanias I. Reina conxuntamente con Arquídamo II de -455 a -445 e logo con Axis II de -426 a -408 da familia dos Euripóntidas.
Willie Green
Willie J. Green, nado o 28 de xullo de 1981 en Detroit, Míchigan, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto actualmente axente libre. Cos seus 1,91 m de estatura xoga de escolta.
Philadelphia 76ers
Green foi seleccionado na 41ª posición do Draft da NBA de 2003 polos Seattle SuperSonics. Foi traspasado ese mesmo día ós Philadelphia 76ers a cambio dos dereitos do Draft de Paccelis Morlende e diñeiro.
Green asinou un novo contrato cos Sixers no verán de 2005, pero sufriu unha lesión o día de asinalo e atrasaron a sinatura. O 23 de marzo de 2006 asinou o contrato oficialmente cos Sixers, e o 4 de abril de 2006 xogou na derrota contra os Cleveland Cavaliers, xogando 11 minutos nos que anotou 9 puntos.
Green anotou 37 puntos, a maior anotación da súa carreira, no derradeiro partido dos Sixers da tempada 2006-07 contra os Toronto Raptors o 4 de abril de 2007.
New Orleans Hornets
O 23 de setembro de 2010, Green foi traspasado ós New Orleans Hornets xunto a Jason Smith a cambio de Darius Songaila e Craig Brackins.
Atlanta Hawks
O 22 de decembro de 2011, asinou un contrato cos Atlanta Hawks.
Rapaces xogando a soldados
Rapaces xogando a soldados (en Muchachos jugando a soldados) é un cartón para tapiz de Francisco de Goya, encargado para o antedormitorio dos Príncipes de Asturias no Palacio Real de El Pardo. Exhíbese no Museo do Prado e ademais consérvase un bosquexo preparatorio para este cartón, na Colección Yanduri de Sevilla.
Juan López Hita
Juan López Hita, nado o 5 de setembro de 1944 en Alxeciras, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Rapaces xogando a soldados
Análise
Dous nenos en pé portan fusiles, mentres que un toca un tambor e o último sostén un campanario. A perspectiva baixa do cuadro refórzase ó atoparse as personaxes sobre uns chanzos.
esquerda|miniatura|200px|Bosquexo para o cadro, conservado na colección Yanduri de Sevilla. A composición ten un carácter marcial, gracioso e infantil. O espectador pode admirar a un animado soldadiño en primeiro plano, o que constitúe un altísimo logro na carreira artística do autor. Goya representa a miúdo a infancia nos seus diferentes tipos sociais, como "majos", aristócratas e outros.
A tapicería estivo destinada a funcionar como sobreporta, ó igual que tódolos cartóns dedicadas a asuntos infantiles como Nenos da carreta, Rapaces collendo froita ou Nenos inflando unha vexiga. Ten unha gama cromática semellante a de Oleiro valenciano, situados ámbolos dous na mesma parede.
A cor amarelada e azulada da obra esperta un carácter máis alegre, en relación ás facianas dos nenos. A pincelada e a iluminación converten a esta obra nun antecedente do impresionismo, como outros cadros de Goya.
O Carballo, Labrada, Guitiriz
O Carballo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
La zona sucia
La zona sucia é o quinto álbum de estudio do cantautor español Nacho Vegas, publicado por Marxophone en 2011.
Uva de can
O termo uva de can ou uvas de can pode referirse ás seguintes especies botánicas:
Sistema lingüístico histórico galego-portugués
O sistema lingüístico histórico galego-portugués ou sistema lingüístico galego-luso-brasileiro, é un diasistema formado polo conxunto de linguas e variedades lingüísticas derivadas do galego-portugués medieval.
Linguas e variedades galego-portuguesas
miniatura|dereita|250px|Variedades lingüísticas galego-portuguesas na [[Europa:
miniatura|dereita|250px|Dialectos do [[Lingua portuguesa|portugués do Brasil: 1 - Caipira 2 - Costa norte 3 - Baiano 4 - Fluminense 5 - Gaúcho 6 - Mineiro 7 - Nordestino 8 - Nortista 9 - Paulistano 10 - Sertanejo 11 - Sulista 12 - Florianop. 13 - Carioca 14 - Brasiliense 15 - Serra amazônica 16 - Recifense ]]
A Devesa, Río Caldo, Lobios
A Devesa é un lugar da parroquia de Río Caldo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 44 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 19 mulleres.
Ostrogodos
miniatura|250px|Extensión máxima do Reino Ostrogodo. Cara ao 370, a partir das invasións dos hunos, os godos dividíronse en dúas pólas separadas. Os ostrogodos constituíron un vasto reino ao leste do río Dnister, nas terras ao redor do mar Negro (o que hoxe é parte da actual Ucraína e Belarús). Os visigodos foron os godos do occidente, cuxo dominio territorial se estendía desde o Dniéster ata o Danubio.
Os ostrogodos estiveron sometidos aos hunos desde o 375 ata a morte de Atila, ocorrida en 453, cando recobraron a súa independencia e se estableceron como un pobo federado de Roma. Posteriormente uníronselles outros godos que fuxiran das súas terras á chegada dos hunos. No 474 foi elixido rei Teodorico, o máis coñecido dos monarcas ostrogodos. Houbo varios períodos de guerras e treguas entre el e o emperador bizantino Zenón. En 488 Teodorico invadiu Italia e en 493 derrotou e deu morte no río Adda a Odoacro, rei dos hérulos.
Trala súa morte no 526, a situación volveuse tan violenta que no 535 o emperador bizantino Xustiniano I enviou ao seu xeneral Belisario en contra dos exércitos ostrogodos en Italia. A superioridade do exército bizantino foi a clave para o exterminio e o esmagamento da resistencia ostrogoda.
Este pobo foi finalmente asimilado en forma gradual por outras tribos xermánicas tales como os vándalos e os francos.
Hipóteses etimolóxicas
O significado do nome ostrogodo está suxeito a controversias. Os godos formaron unha tribo unida ata o século III, momento no que se escindiron en dúas pólas: os ostrogodos e os visigodos.
Un historiador de orixe gótica, Xordanes, propuxo unha explicación de tipo xeográfico a esta terminoloxía da división. Este, autor de De origine actibusque Getarum ou Getica (en galego, A orixe e as fazañas dos Godos), é hoxe en día unha das poucas fontes dispoñíbeis da prehistoria do seu pobo, na medida que resumiu un texto máis extenso de Casiodoro que se perdeu.
Segundo Xordanes (XIV,2), a terminoloxía refírese á rexión onde habitaban os godos, xa que os visigodos eran os godos do "país do oeste" e os ostrogodos eran os "godos do leste". Con todo, no caso destes, Xordanes inclúe outra posibilidade, esta vez de tipo etimolóxico. O nome ostrogodos podería provir igualmente do nome do seu primeiro rei: Ostrogotha.
Agora ben, coñécese a existencia anterior doutros nomes para designar unha división xeográfica dos godos: os tervingi, é dicir a "xente do bosque", e os greutingi, a "xente do areal".
E ademais, a explicación xeográfica da orixe dos nomes ostrogodo e visigodo proporcionada por Xordanes foi cuestionada e buscouse unha explicación de tipo etimolóxico que ademais explicase unha diferenza anterior ao século III. Neste caso, ostrogodos significaría "godos brillantes" (da raíz xermánica ostr-) e visigodos, "godos sabios" (da raíz wise-).
O debate non está resolto, a falta de probas concluíntes. A elección dos historiadores entre unha ou outra hipótese depende da confianza que outorgan ao testemuño de Xordanes.
Orixes dos Ostrogodos
Os ostrogodos inician a súa relación co Imperio e instálanse en Panonia.
Durante a maior parte da segunda metade do século V, os ostrogodos cumprirán no sueste de Europa o papel que xogaron os visigodos un século antes. A súa relación co Imperio Romano de Occidente estivo marcada por achegamentos e afastamentos que chegaron mesmo ás hostilidades. Todo isto durou ata que como antes os visigodos, mudáronse de Oriente a Occidente.
O reino de Teodorico o Grande
O máis grande de todos os soberanos ostrogodos Teodorico o Grande, naceu cara ao ano 455, pouco logo da batalla de Nedao.
Participa en varios conflitos, intrigas e guerras no Imperio bizantino, tendo como rival a un parente afastado, fillo de Triario, coñecido como Teodorico o vesgo. Teodorico o vesgo foi o xefe (non o rei) da póla de ostrogodos que se instalaron nos territorios do Imperio uns anos antes.
En 488 conquista a península de Italia por orde do emperador de oriente Zenón I, con vistas a sacalo das proximidades de Constantinopla onde as súas tropas xa mostraran a súa forza. Na península, gobernaba Odoacro, quen antes destronara ao último emperador romano de occidente, Rómulo Augústulo en 476.
En 493, Teodorico conquistou Rávena, lugar onde morreu Odoacro nas mans de Teodorico en persoa. O poderío dos ostrogodos estaba nese momento na súa cima en Italia, Sicilia, Dalmacia e nas terras ao norte de Italia. Ao momento desta reconquista, os ostrogodos e os visigodos comezaron a colaborar e esa colaboración estreitouse co tempo facendo de ostrogodos e visigodos unha soa nación.
O poder de Teodorico estendeuse sobre gran parte de Galia e Hispania ao converterse en rexente do reino visigodo de Tolosa.
Coa morte do rei visigodo Alarico II, xenro de Teodorico, na batalla de Vouillé contra os francos de Clodoveo, o rei ostrogodo asume a titoría do seu neto Amalarico e resérvase o dominio sobre a totalidade de Hispania e sobre unha parte de Galia.
Durante a vida de Teodorico, os pobos godo e visigodo mantivéronse unidos. Tamén estableceu nesa época unha especie de protectorado con respecto aos pobos xermánicos de occidente, exceptuando os francos.
Características do reino de Teodorico
O dominio dos ostrogodos era por aquel entón tan grande e moito máis espléndido do que o foi en tempos de Hermanarico; pero foi sobre todo dun carácter completamente diferente.
As dúas nacións, que se diferenciaban nos seus costumes, lingua e relixión, habitaban unha á beira da outra na terra de Italia. Cada unha era dirixida por un soberano único pero baixo o réxime de personería das leis.
É sobre todo esta imaxe do reinado de Teodorico a que xorde a partir de ordenanzas elaboradas no seu nome e no dos seus sucesores; en síntese, os godos permaneceron concentrados no norte de Italia. No sur, apenas se conformaron guarnicións.
Segundo a concepción de Teodorico, os godos eran os protectores armados dos apracibles romanos; o rei godo cargaba coa difícil tarefa de gobernar mentres que o cónsul romano recibía os honores por iso. Así mesmo, todas as formas da administración romana subsistiron baixo o reinado de Teodorico. A política e a cultura romanas tiveron tamén unha grande influencia sobre os godos. É alí onde a dobre cultura do rei bárbaro desempeña un papel fundamental.
É de recalcar que a soberanía sobre outras nacións, distintas pero establecidas sobre o mesmo chan, era necesariamente unha concepción romana do poder, que deixaba as súas obrigacións pesando gravosamente sobre a liberdade das tropas xermánicas. Pero tal sistema tiña necesidade dun poder forte, exercido por unha personalidade como a de Teodorico; á súa morte, o edificio derrubouse.
En 526, ostrogodos e visigodos escindíronse unha vez máis. Algúns exemplos nos cales aínda se ve que proceden de acordo refírense a asuntos espazados e sen importancia real. Amalarico herdou o reino visigodo en Hispania e en Septimania. Agregouse a Provenza ao dominio do novo rei ostrogodo, Atalarico, neto de Teodorico por parte da súa nai Amalasunta.
Ningún dos dous soberanos puido liquidar os conflitos que sobreviñeron no seo das elites godas. Teodacio, primo de Amalasunta e sobriño de Teodorico por parte da irmá deste último, sucedeuno logo de os asasinar cruelmente. Porén, esta usurpación desencadearía maiores matanzas aínda. Tres reis godos sucedéronse no trono no espazo de cinco anos.
A reconquista de Italia polos bizantinos
A debilidade da posición dos ostrogodos en Italia mostrouse entón con toda evidencia. O emperador bizantino Xustiniano sempre se esforzou, na medida do posíbel, por restaurar o poder imperial sobre a totalidade da extensión do Mediterráneo; non deixou escapar esta ocasión para actuar.
En 535, encargou ao seu mellor xeneral e amigo e amante, Belisario, atacar aos ostrogodos. Este invadiu Sicilia rapidamente e desembarcou en Italia, onde tomou Nápoles, e logo Roma en 536. Logo marchou cara ao norte e tomou Mediolanum (Milán) e Rávena, a capital dos ostrogodos, en 540.
É entón cando Xustiniano ofreceu aos godos un xeneroso acordo -algo demasiado xeneroso a ollos de Belisario-: o dereito a manteren un reino independente no noroeste de Italia, pero a condición de que o compensasen cun tributo consistente na metade do seu tesouro para o Imperio.
Belisario transmitiu a mensaxe aos godos, máis aló de que el mesmo non o aprobase. Os godos, que non confiaban en Xustiniano, temían unha emboscada, pero, dado que, na súa opinión, Belisario se comportou tan ben trala reconquista de Italia, aceptaron recoñecer este acordo se Belisario daba a súa aprobación. Esta situación conduciu a un impasse.
Unha facción da nobreza goda cedeu: decretando que o seu propio rei, Vitixes, que acababa de ser vencido, era un covarde, e que necesitaban un novo soberano, volvéronse cara a Belisario. Erarico, o seu xefe, ofreceu a coroa a este último. Belisario era un soldado fiel a Xustiniano e non un home de Estado. Fixo como que aceptaba o ofrecemento, volveu os seus pasos cara a Rávena para facerse coroar, pero rapidamente fixo deter aos xefes godos. Acto seguido, reclamou a totalidade do seu reino para Bizancio.
Belisario foi entón convocado e enviado a Oriente contra os persas. Deixou a un oficial bizantino, chamado Xoán, como gobernador temporal de Italia.
En 545, cando por fin puido regresar a Italia, atopouse cunha situación considerabelmente cambiada: Erarico fora asasinado e a facción pro-romana da elite goda, derribada.
En 541, os ostrogodos elixiron como novo xefe a Tótila; este godo "nacionalista", brillante xeneral, recuperara toda a Italia do Norte e expulsara aos bizantinos fóra de Roma.
Belisario entón volveu tomar a ofensiva: enganou a Tótila para retomar Roma, pero perdeu de novo a cidade logo de que Xustiniano, celoso e medorento do seu poder, lle cortou o aprovisionamento e os reforzos. O xeneral, avellentado, viuse entón obrigado a asegurar a defensa polos seus propios medios.
En 548, Xustiniano substituíuno polo xeneral eunuco Narsés, en quen tiña maior confianza. Narsés non decepcionou a Xustiniano.
Tótila foi salvaxemente asasinado logo da batalla de Taginae (Gualdo Tadino) en xullo de 552, e os seus partidarios Teias ou Teias (Theias), Alixerno, Escipuarno e Xibal foron mortos ou se renderon logo da batalla de Mons Lactarius en outubro de 552 ó 553.
Widhin, o último xefe de que temos testemuño da armada gótica rebelouse a finais da década 550 – 560 cunha axuda militar mínima de francos e alamáns. A sublevación non tivo consecuencias: os ostrogodos subleváronse en Verona e en Brescia, pero a revolta terminou coa captura do seu xefe, en 561. Finalmente, Widhin foi conducido para ser executado alí en 561 ou 562. Unha minoría, submisa aos bizantinos e convertida ao cristianismo, sobreviviu en Rávena.
A herdanza dos godos en Europa Occidental
Logo desta última derrota, a denominación de ostrogodos caeu no esquecemento. A nación practicamente disolveuse logo da morte de Teodorico. A posibilidade de formar en Italia un Estado reunindo elementos romanos e xermánicos, como os que xurdiron posteriormente en Galia, en Hispania e logo nas rexións de Italia baixo a soberanía dos longobardos, foi así mesmo perdida.