cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kimmage
Kimmage ou Camaigh en irlandés (Dublín 12 e Dublín 6W) é un suburbio de Dublín preto de, Greenhills, Harold's Cross, Rathfarnham, Templeogue e Terenure. O nome "Kimmage" vén do irlandés cam uisce, que significa río "ventoso". O Río Poddle percorre Dimmage para logo unirse ao Río Liffey. O seu sinal máis famoso é o KCR ou Cruzamento de Camiños de Kimmage, que foi unha estación de gasolina e unha tenda durante máis de vinte anos.
Camiño de Santiago
O Camiño de Santiago (en Peregrinatio Compostellana) é un conxunto de vías de acceso de peregrinos a Santiago, creado a partir da descuberta dos supostos restos do Apóstolo no lugar do Libredón, en Santiago de Compostela, durante o reinado de Afonso II. O Camiño Francés e as rutas francesas do Camiño foron declarados pola Unesco Patrimonio da Humanidade en 1993 e 1998 respectivamente.
Vías
O Camiño ten varias vías alternativas en función da orixe do peregrino, de maior ou menor uso segundo as épocas e circunstancias do seu nacemento: miniatura|80px|Cuncha de Santiago
Historia
miniatura|Santiago Peregrino na [[catedral de Santiago, típica imaxe iconográfica de Santiago o Maior como peregrino]]
Pode ser explicado como o resultado da cristianización dun ancestral camiño pagán para ver morrer o sol no fin do mundo en Fisterra, pero a súa historia comeza co descubrimento dos restos do Apóstolo Santiago.
No ano 813 tivo lugar o acontecemento relixioso máis importante da Europa cristiá medieval, o descubrimento en Galiza, dunha arca cuns restos que foron atribuídos ao apóstolo. Segundo a tradición cristiá, nese ano o ermitán Paio albiscou nas inmediacións do castro Libredón (antiga Santiago de Compostela) unha estrela (posibelmente un fogo fatuo) sobre unha arca de mármore. Avisado o bispo de Iria Flavia, Teodomiro, este acudiu axiña ao lugar, identificando os restos atopados como o corpo decapitado do Apóstolo Santiago. Este "inventio" foi, a seguir, atendido polo monarca galego-ovetense, Afonso II (791-842), quen, tras peregrinar ao sartego no mesmo ano, ordenou edificar unha igrexa arredor da tumba "santa" e estableceu unha comunidade relixiosa permanente, espallando a nova por toda a cristiandade europea. O culto a Santiago esténdese por Galiza e Asturias. Afonso III o Magno, que peregrinou no 872 e volveu no 874 coa raíña Ximena, ordenou edificar unha nova basílica, que consagraron no ano 899 e é no seu reinado cando a peregrinación cara a Compostela chega ata os Pireneos. A Diocese de Iria e o seu titular convertéronse na máis poderosa administración eclesiástica non só da Gallaecia altomedieval, senón de toda a península ibérica, acrecentando o seu poder coas constantes doazóns por parte dos monarcas á igrexa compostelá.
A comezos do século XI, Sancho III O Maior fixou o trazado definitivo do Camiño de Santiago, ao librar de incursións musulmás a zona comprendida entre os Pireneos e Nájera e aproveitar o trazado dunha antiga vía romana que substituíu o percorrido anterior que cruzaba Áraba. Tamén a el se lle debe a influencia cluniaciense por todo o camiño. Convertida no terceiro centro de peregrinación da Cristiandade —só despois de Xerusalén e Roma—, foi a partir do século XI e principalmente XII, cando desde numerosos puntos de Europa comecen a chegar peregrinos, ben desde Occitania, Francia, Navarra ou Aragón-Cataluña vía terrestre, ben desde as Illas Británicas, Escandinavia, ou Alemaña vía marítima. Afonso VI de León e Castela e Sancho Ramírez de Navarra, tamén no século XI, dotaron de infraestruturas as vilas polas que pasaba o camiño: construción de hospitais para os peregrinos, pontes, melloras no trazado viario, e favoreceu as repoboacións das cidades do camiño, en especial con francos e eximindo do pago dalgúns portádegos ós peregrinos.
A partir do século XVI, a peregrinación a Santiago comezou un importante declive, no que interviron as novas circunstancias políticas e relixiosas imperantes en Europa, especialmente a expansión da Reforma protestante a partir de 1517, coa que desapareceron os peregrinos procedentes de Inglaterra, Alemaña e Holanda. Noutra orde de cousas, a posibilidade de redimir as penas con diñeiro fai que desaparezan tamén os peregrinos que facían o Camiño por ese motivo, e xorde paralelamente un desprestixio da imaxe do peregrino, que comeza a verse como un desocupado que sobrevive das esmolas.
Tamén tivo que influír decisivamente o feito da desaparición das reliquias do Apóstolo en 1589, cando o arcebispo Juan de Sanclemente agochou o sepulcro como medida de cautela ante o inminente ataque do pirata Francis Drake. Por algunha razón, o lugar onde as pousou quedou en segredo e, co paso dos anos, as reliquias déronse por perdidas.
Ó irse reducindo o número de peregrinos e, con eles, as achegas económicas que puideran facer nas vilas que percorrían, os gobernantes da época deixaron de crear e manter camiños, pontes e hospitais, dado que a transcendencia económica e social do Camiño deixou de interesar. O declive foi continuo durante os séculos XVII e XVIII ata case desaparecer no XIX, século no que reapareceron os restos do Apóstolo, en 1879, e foron autentificados polo papa León XIII en 1884. Isto permitiu unha certa recuperación pero que non foi significativa ata que a mediados do século XX, iniciativas particulares, primeiro, e oficiais, despois, conseguiron revitalizar o Camiño ata o auxe que actualmente experimenta, especialmente desde 1993.
Recoñecementos
En 1931 decláranse monumentos nacionais algunhas das localidades principais que atravesaba o Camiño. En 1962 declárase Conxunto Histórico-Artístico. En 1971 declárase Ruta de Interese Turístico, e apróbanse as primeiras subvencións para a construción de albergues. Tamén nese mesmo ano nace en Estella a primeira das hoxe numerosas Asociacións de Amigos do Camiño. A finais dos 70, o cura do Cebreiro Elías Valiña comezou un labor persoal de delimitar as rutas e sinalizar o Camiño coas frechas amarelas que hoxe guían ós peregrinos.
En 1982, Ano Santo, o papa Xoán Paulo II invita a tódolos católicos a peregrinar a Santiago e o Consello Europeo nomea o Camiño Primeiro Itinerario Cultural Europeo.
En 1991 créase a Sociedade Anónima de Xestión do Plan Xacobeo 93, co obxectivo de organizar o Ano Santo de 1993. En 1999 volve constituírse, para organizar o Xacobeo dese ano, pero agora xa con carácter de perpetuidade, como empresa pública dependente da Xunta de Galiza destinada á promoción turístico-cultural e á dotación de servizos dos Camiños de Santiago.
Tamén en 1993 se produce a declaración da UNESCO do Camiño francés como Patrimonio da Humanidade, recoñecemento que se amplía en 1998 ás rutas francesas.
En 1996 publícase a Lei 3/1996, de 10 de maio, de protección dos camiños de Santiago, que por primeira vez recoñece as outras rutas e non só o Camiño Francés.
En 2001 créase o Plan Director dos Camiños de Santiago, co obxectivo de actualizar e fomentar os oito itinerarios históricos do Camiño en Galiza.
Influencia do Camiño no desenvolvemento de Santiago
O fenómeno xacobeo foi decisivo na conformación cultural-económica do reino de Galiza, debedor en gran medida ao auxe conseguido durante a titularidade de Diego Xelmírez (1100-1136) convertendo Compostela en sé metropolitana (ano 1122), a máis importante dignidade de todo Occidente despois de Roma. Arredor do sepulcro apostólico medrou non só unha catedral —centro artístico-relixioso de primeira magnitude— senón unha vila e posteriormente unha cidade, perfectamente establecida na Baixa Idade Media, cunha actividade comercial derivada da súa condición de cidade santa, onde se coroarían reis galegos, onde medraría a grande escola galego-portuguesa, e onde reside desde a Idade Media a capital de Galiza. Os estudos histórico-arqueolóxicos levados a cabo no século XX na propia catedral revelaron, non obstante, que desde época galaico-romana e sueva, Compostela fora un lugar relevante onde xa se soterraban importantes dignidades civís ou relixiosas moito antes do ano 813, o que motivou a diversos especialistas a defender que o corpo atribuído ao apóstolo Santiago fora en realidade o de Prisciliano, patriarca da igrexa galega, decapitado en Tréveris no ano 385.
Visitantes
miniatura|dereita|200px|Estatua en [[Pontevedra.]]
Datos dos visitantes dende 1985. En amarelo os Anos Santos:
Aline Frazão
Aline Frazão, nada o 17 de xuño de 1988 en Luanda, é unha cantante e compositora angolana.
Traxectoria
Foi en Madrid onde comezou a facer concertos acústicos en bares e salas, interpretando versións de clásicos da música angolana, cabo-verdiana e brasileira, e tamén temas autorais. Procurando unir dúas paixóns - viaxar e cantar -, Aline actuou en diversas cidades como París, Dublín, Lisboa, Luanda, Bruxelas, Londres e Buenos Aires.
O Casar, Lamas, Leiro
O Casar é un lugar da parroquia de Lamas no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 60 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 26 mulleres.
Apremont, Ain
Apremont é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Aleksandra Elbakian
Alexandra Asanovna Elbakyan, nada en Almati (RSS de Casaquistán) o 6 de novembro de 1988, é unha programadora informática e neurocientífica casaca. É coñecida como a Robid Hood da ciencia por fundar en 2011 o proxecto Sci-Hub, unha web que brinda acceso gratuíto a máis de 60 millóns de artigos científicos recentes.
The New York Times comparouna con Edward Snowden por divulgar información e evitar a lexislación estadounidense por residir en Rusia ; Ars Technica, en cambio, comparouna con Aaron Swartz.
Traxectoria
Alexandra Elbakyan graduouse en Ciencias da Computación na Universidade Técnica Nacional Kazaka en Almati, Casaquistán, especializándose en seguridade informática. Durante o último ano da súa carreira traballou nun sistema de seguridade que permitise recoñecer ás persoas identificando os patróns das súas ondas cerebrais. Tras graduarse traballou no Grupo De Interacción de Media Humana na Universidade de Twente no xogo controlado mentalmente "Bacteria Hunt". Máis tarde incorporouse ao Laboratorio de Actividade Nerviosa Superior Humana, dedicado ao estudo neuronal da consciencia. Traballou en "The Brain  Machine  Interfacing  Initiative" na Albert-Ludwigs-Universität de Friburgo.
En abril de 2016, os seus estudos de neurociencia interrompéronse, pero seguía cursando un máster en Historia da Ciencia nunha pequena universidade privada nun lugar descoñecido e a súa tese céntrase na comunicación científica.
O proxecto Sci- Hub
O 5 de setembro de 2011, Alexandra Elbakyan creou Sci-Hub, un sitio web que outorga acceso inmediato e gratuíto a calquera usuario a unha enorme porcentaxe dos artigos científicos publicados polas principais editoriais e distribuidoras académicas dixitais en canto estes son postos en liña. A maioría destes artigos son só accesibles, nas páxinas correspondentes, mediante o pago dunhas tarifas que adoitan roldar os 20-30€ por artigo.
O 3 de xuño de 2015 Elsevier presentou unha demanda #ante un tribunal en Nova York contra Alexandra Elbakyan por infracción de dereitos de copyright e por violación da "Computer  Fraud  and Abuse  Act". ​ Elbakyan era a única persoa física nomeada na demanda, que tamén se dirixe contra os sitios web Sci-Hub, Library Genesis e os seus responsables. En novembro de 2015 o xuíz do distrito de Nova York Robert W. Sweet emitiu unha orde provisional de peche contra Sci-Hub, facendo que o dominio fose inaccesible. O sitio volveu estar accesible ese mesmo mes tras cambiar o dominio de Sci-Hub a ". tw". O tráfico real do sitio non é coñecido. Mentres Elsevier alega que o número de visitas oscila ao redor das 30.000 diarias, a propia Elbakyan coloca o número de visitas nos "centos de miles" cada día.
En decembro de 2016, a revista Nature nomeou a Elbakyan como unha das dez persoas máis destacadas do ano debido ao impacto que tivo Sci-Hub no mundo da ciencia. Seis meses máis tarde (xuño de 2017) Elbakyan perdeu o xuízo contra Elsevier e foi condenada a pagar unha multa de 15 millóns de dólares en compensación á infracción de dereitos de autor. ​ Con todo, ao estar fóra da xurisdición dos Estados Unidos (nación onde se fixo o xuízo), Elbakyan non foi perseguida en Rusia (lugar de residencia) para pagar esta multa e mesmo se dubida se algunha vez farao. ​ Aínda que, nun artigo publicado en The Verge, adxudícase o concepto de Sci- Hub a unha influencia directa do sociólogo Robert Merton, Elbakyan aclarou posteriormente que aínda que coñeceu o traballo de  Merton, a influencia directa foi o concepto familiar nos estados pertencentes á URSS de que "a ciencia e o comunismo son inseparables".
Lenición
A lenición é un conxunto de transformacións que se dan no paso do latín aos romances formada polas mudanzas que sufriron as consoantes duplas (que simplificaron -tt->-t-), as consoantes simples xordas (perden tensión e adoitan sonorizar -t->-d-) e as consoantes simples sonoras (que se debilitaron até desaparecer). Son varias as hipóteses baralladas tanto nas orixes da lenición como a propia cronoloxía.
A explicación (neogramática) clásica afirma que os fenómenos se daban de xeito illado: simplificaron as xeminadas (consoantes duplas), sonorizaron as xordas simples e fricativizáronse as oclusivas sonoras.
Que motiva o cambio
Téñense dado diferentes hipóteses: explicación articulatoria, explicación estruturalista baseándose nun proceso en cadea ou o propio rexeitamento a unha explicación conxunta do proceso lenitivo.
Mais a teoría máis coñecida é a do substrato, principalmente celta. Baséanse en dous argumentos: que o proceso lenitivo tense dado en territorios habitados por celtas e que as linguas celtas desenvolveron unha pronuncia feble (lenis) das consoantes simples intervocálicas. Logo, no período de romanización, os celtas xa coñecían a lenición e tivo que existir un tempo suficiente de bilingüismo que levase a que no latín falado se adoptasen as sonorizacións procedentes do celta.
Agora ben, hoxe en día discútese que a sonorización teña a súa orixe no celta pois pode ser máis remota. Autores como Lloyd cren que o fenómeno xa se daba na fala baixa mais non existía necesidade de representalo. A chamada Teoría da Continuidade Paleolítica de Alinei e Benozzo, está a revisar estas cuestións do substrato celta.
As teorías máis recentes do galego Alexandre Veiga son as que maior aceptación teñen. Posteriormente, dende a óptica da fonética acústica, Martínez Celdrán amosou a súa validez. As teses de Veiga baséanse na tensión articulatoria.
Alonso Escudero López
Alonso Escudero López, nado en Mombuey (provincia de Zamora) o 5 de agosto de 1867 e finado en Madrid o 13 de maio de 1954, foi un comerciante de tecidos e empresario que estivo radicado uns anos na Coruña, participando durante ese tempo notablemente na súa vida social e económica. Foi empregado e socio da compostelá Casa de Simeón García, participando no establecemento e desenvolvemento desta compañía en Madrid.
Orixe familiar e comezos na Casa de Simeón García
dereita|miniatura|Igrexa da Asunción, en Mombuey. Fillo de Marcelino Escudero, veterinario da localidade zamorana de Mombuey, e Teresa López, foi irmán de Socorro, Teresa, Josefa e César Escudero López.
Negocios paralelos na Coruña
As súas responsabilidades como apoderado da firma de Simeón García non lle impediron a Alonso desenvolver novos negocios á marxe da compañía compostelá. Así, ao comezo dos anos 20 formou a sociedade Escudero y Rodríguez S.L., que en novembro de 1921 adquiriu a Eulogio Losada o comercio de tecidos La Verdad, situado nos números 4 e 6 da rúa de Bailén, lugar onde se situou a sede social. O seu socio, de apelido Rodríguez, probablemente foi o seu concuñado, marido de Josefina Caamaño Font (irmá da súa muller, Corona), quen faleceu antes de 1923. Escudero rexentou este negocio longo tempo, incluso cando xa non residía na Coruña, aínda que consta que en 1930 a representación a levaba un tal Inocencio Escudero, sen dúbida familiar de Alonso, senón incluso un dos seus irmáns. Este establecemento aínda existía en 1936, pero levaba anos dando perdas, tal como se extrae do estudo de Jesús Mirás.
Por outra banda, o seu irmán César e mais Manuel Vega Ayala, fixéronse cargo en maio de 1920 dos almacéns coruñeses "Nuevo Mundo", situados nos números 41 e 43 da rúa de San Andrés, que eran propiedade da Casa de Simeón García e funcionaban como unha marca alternativa e sucursal da principal. Substituíu no cargo aos irmáns Pérez Escudero (cos que probablemente estaba emparentado), que foron apartados pola dirección compostelá.
Xerencia da Casa Simeón en Madrid
En 1908 o comerciante catalán Ignacio Colomer Vigo fundou unha sociedade con Salvador e Ramón Montan Colomer que se chamou Ignacio Colomer y Montan hermanos, dedicada á venda de tecidos por xunto e polo miúdo, establecéndose en Madrid. Para tal efecto, mercaron un inmoble no número 4 (triplicado) da rúa de Atocha, no que situaron os seus almacéns, que reformaron en 1919. Quince anos despois do seu establecemento, en abril de 1923, Hijos de Simeón García y Compañía adquiriu os almacéns e as súas existencias a Colomer, asinando o acordo en Barcelona. Para levar adiante esta nova sucursal da Casa Simeón (a duodécima sede en España desta firma nese momento), creouse unha nova sociedade nese mesmo ano que se chamou Hijos de Simeón García SRC, Madrid, da que pasaron a formar parte como xerentes Manuel García Blanco (pola sede central), José Codina Nieto (procedente da sede de Vigo) e, tamén na condición de director do establecemento, Alonso Escudero. O capital inicial desta empresa ascendeu a 1.750.000 pesetas, aínda que en 1930 xa acadaba os tres millóns. A partir deste momento, Escudero deu comezo a un período no que compaxinou o arranque dos novos almacéns madrileños coa xestión dos coruñeses, realizando frecuentes viaxes nunha e outra dirección. En calquera caso, rematou por tomar a decisión de trasladarse a Madrid para vivir coa súa dona ao pouco, como o demostra o feito de ter viaxado con ela á capital en agosto sen dúbida para elixir morada. Finalmente, Escudero rematou por desenvolver o resto da súa carreira profesional en Madrid, como socio da compañía compostelá.
Aos almacéns na rúa de Atocha 4-triplicado (de venda de tecidos por xunto), engadíronse outras dúas tendas de vendas polo miúdo en Madrid (probablemente por asociación) na rúa Policarpo Sanz (que era o almacén de paquetería e quincalla) e no número 4 da Puerta del Sol (que era o almacén de tecidos e calzado), que funcionaban xa en xullo de 1923.
Os Almacenes Simeón na Praza do Anxo
dereita|miniatura|Almacenes Simeón na prlaza del Ángel, Madrid (act. Hotel Reina Victoria). O éxito acadado polos novos almacéns de Madrid, animaron a Escudero a ampliar as instalacións, buscando un novo inmoble onde situarse, atopándoo apenas a 350 metros, no número 8 da praza do Anxo (plaza del Ángel), facendo esquina coa praza de Santa Ana. Ata 1919 alí atopábase o palacio dos Condes de Montijo, que nese momento albergaba o Casino Militar. Poucos anos antes, Miguel Castañer Solá (propietario duns grandes almacéns de "xéneros de punto" establecidos nos números 13 e 14 da mesma praza do Anxo, e socio de Castañer y Marín S. en C.) chegou a un acordo cos hoteleiros Rafael Ruiz Alfaro e Diego Cáceres Antúnez para a construción dun novo edificio que compartirían, quedándolle a el a entreplanta, a planta baixa e o soto, mentres que o resto do edificio sería un hotel. Encargóuselle o deseño ao arquitecto modernista Jesús Carrasco-Muñoz Encina, tendo un custo aproximado de cinco millóns de pesetas , dando comezo as obras en 1919, despois de acumular un notable atraso polo conflito que xurdiu co Concello de Madrid debido á altura do inmoble, que excedía o permitido nas Ordenanzas Municipais. O remate da construción produciuse en 1921 e o edificio foi ocupado polos Grandes Almacenes Castañer sobre marzo de 1922, mentres que o Gran Hotel Reina Victoria, que ocupaba a primeira planta e seguintes, foi inaugurado en marzo de 1923. O inmoble foi coñecido desde ese momento como o Hotel Reina Victoria ou, durante o período republicano, como o Hotel Victoria, aínda que tamén foi coñecido durante un breve tempo como Almacenes Castañer e, logo, como Almacenes Simeón. Os almacéns ocupaban uns 5.000 m² de superficie e dispuñan de 12 escaparates. Entre as novidades de deseño que atraían máis público estivo a instalación dun potente sistema de calefacción, que invitaba ao potencial cliente a demorar máis tempo no comercio e, polo tanto, a mercar máis. Porén, a pesar da súa notable popularidade, Castañer tomou a decisión de desfacerse dos almacéns e, inicialmente, quixo alugalos, ata que ao final en setembro fíxose público o acordo da súa venda a Hijos de Simeón García  , representada por Alonso Escudero. Deseguido anunciouse a liquidación das existencias de Castañer, que deron comezo o 5 de outubro , permanecendo iluminados os escaparates polas noites para atraer o público e liquidando os artigos a uns prezos esaxeradamente baixos, nunha nova estratexia comercial. Nesta decisión de Castañer ben puideron influír motivacións persoais, como o falecemento da súa dona ao principio do proceso de construción, ou ben o accidente de tráfico que sufriu o seu fillo e no que morreu un rapaz , ou ben unha enfermidade, porque apenas un ano despois Miguel Castañer faleceu. As existencias rematáronse a principios de 1926, dando comezo a andaina dos novos almacéns galegos.
Rapidamente os novos Almacenes Simeón convertéronse nos almacéns de tecidos máis importantes de Madrid, sobre todo debido aos seus vistosos escaparates, nunha das denominadas por Crossick e Jaumain catedrais do consumo moderno. A súa estratexia comercial baseouse na oferta de pezas de moda a baixo prezo, producidas en serie, nun primeiro indicio do que sería a moda prêt-à-porter ou ready to wear. Ademais, o establecemento contaba con seccións específicas de xéneros (seda, punto...) e, desde 1927, de moda para muller. Outras promocións comerciais nas que estes almacéns destacaron foron, por exemplo, aquela pola que se deu durante unha semana a todos os clientes un agasallo, conmemorando o quinto aniversario da inauguración, en 1930; ou aqueloutra na que, pola merca dun xabón, regalaban en 1926 unha participación da Lotería do Nadal. Tamén foi un dos primeiros establecementos madrileños en empregar para a súa iluminación as luces de neon e os rótulos luminosos, como reclamo publicitario.
Foi precisamente na praza de Santa Ana, cara á que os Almacenes Simeón se orientaban, onde en maio de 1950 tres dos socios madrileños obtiveron permiso para abrir unha sucursal bancaria de Hijos de Simeón García, expandindo deste xeito o negocio bancario ao maior mercado español.
Alonso Escudero permaneceu dirixindo os almacéns madrileños ata tres meses antes do seu pasamento, que se produciu o 13 de maio de 1954, despois de desenvolver máis de setenta anos de actividade profesional para a mesma empresa.
Vida social e política
A súa integración nas entidades e grupos de presión da sociedade coruñesa produciuse tempo despois da súa chegada á cidade. Consta que pertenceu como vogal á xunta directiva elixida o 2 de marzo de 1913 da Liga de Amigos da Coruña, cargo no que foi renovado ao ano seguinte.
Entre marzo e abril de 1922 fixo unha viaxe por diferentes feiras centroeuropeas, acompañando a unha delegación coruñesa, que o levaron por París, Berlín, Leipzig, Viena e Xénova. As impresións desta viaxe foinas publicando nunha serie de catro reportaxes no xornal coruñés El Ideal Gallego, que foi enviando a medida que ía avanzando. A derradeira reportaxe escribiuna no orixinal en italiano o que dá conta da formación que ao longo dos anos foi acadando.
Un tema no que estivo fortemente comprometido foi no desenvolvemento do Parque dos Muíños de Santa Margarida (que se ía situar no que actualmente é o Parque de Santa Margarida), chegando a formar parte dunha comisión da que en ocasións levou a representación principal. Este asunto pechouse tempo despois en falso, sen chegar a dar comezo ás obras e tendo o Concello que abonar unha indemnización ao paisaxista madrileño que foi contratado para deseñar o tal Parque dos Muíños irrealizado.
O 17 de xullo de 1930 o Ministerio de Traballo e Previsión concedeulle por Real Orde a Medalla do Traballo, de prata e segunda categoría, como "recoñecemento aos seus méritos e constancia profesionais". Esta distinción entregoulla o Gobernador da provincia de Zamora o 7 de decembro do mesmo ano, no acto de inauguración do grupo escolar de Mombuey.
Xa residindo en Madrid, durante moitos anos foi presidente da Asociación de Almacenistas de Tecidos de España, así como membro da súa xunta directiva. Tamén foi presidente da Asociación Nacional Española e vicepresidente segundo do Círculo da Unión Mercantil e Industrial de Madrid.
Por fin, durante a Guerra Civil, o Goberno Provisional de Burgos chamouno para formar parte como asesor na Xunta Asesora Económica.
Promocións inmobiliarias
dereita|miniatura|[[Chalé Escudero, na Coruña.]] En 1903 constaba que Escudero residía na cidade herculina na rúa de Tabernas, número 18, no 2º andar. Evidentemente esta morada resultaba insuficiente para alguén co status de Escudero, e tomou a decisión de construírse unha nova residencia máis acorde á consideración que tiña un dos maiores contribuíntes da cidade. Por iso, en 1913 promoveu a construción dun palacete modernista na intersección entre a rúa de Juan Flórez e a rúa do Padre Sarmiento (hoxe de Ferrol), no encontro coa praza de Galicia. O deseño correspondeu ao arquitecto Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón, nunha das súas primeiras obras, que presentou os planos en agosto dese ano. En outubro obtivo o permiso do Concello da Coruña para comezar as obras, que remataron no último tramo do ano 1915, sendo coñecido desde entón como o Chalé Escudero. Alonso Escudero e a súa familia (incluíndo unha cuñada, Josefina, que mesmo faleceu nel) viviron neste edificio ata o seu traslado a Madrid.
Pero, a maior parte das súas promocións inmobiliarias realizounas na súa vila natal, Mombuey. A que tivo un maior impacto foi a construción que se levou á súa costa do novo grupo escolar do pobo, que se inaugurou o 7 de decembro de 1930, contando coa presenza do bispo e o gobernador civil de Zamora. Sobre o mesmo ano, 1930, emprendeu, baixo o padroado da súa dona, a rehabilitación da igrexa parroquial da Asunción de Mombuey. Tamén acometeu como promotor a construción do chalé familiar en Mombuey no ano 1935, en terreos pertencentes ao seu irmán César, quen mantivo unha constante presenza na vila zamorana a pesar da súa residencia na Coruña. O deseñador desta luxosa vivenda de máis de 450 m², con 7 dormitorios e 4 baños e uns amplísimos e rechamantes xardíns, foi un arquitecto coruñés, acaso o propio Eduardo Rodríguez-Losada.
Vida persoal
Casou coa mestra ceense Corona Caamaño Font (falecida en Madrid o 12 de xaneiro de 1943 ), da que non tivo descendencia. A súa dona estaba emparentada con influentes familias ceenses, entre eles co párroco de Santo Adrián de Toba, Joaquín Domínguez Caamaño. Así mesmo, foron algúns dos seus sobriños o propietario dos "Almacenes La Palloza", na Coruña, Maximiliano Rodríguez Caamaño (sobriño carnal da súa dona); un sobriño do arquitecto Eduardo Rodríguez-Losada, chamado José Ramírez Rodríguez-Losada, que casou coa súa sobriña Petra Escudero Santiago; e, por fin, tamén foi sobriño 2º seu o director da Residencia Universitaria de Santo Agostiño en Santiago de Compostela, o ceense Francisco Brandariz Caamaño (irmán de Gabriel, que casou con María Teresa Escudero Santiago, irmá da antedita Petra).
Franco Zeffirelli
Gianfranco Zeffirelli, nado en Florencia o 12 de febreiro de 1923 e finado en Roma o 15 de xuño de 2019, foi un director e produtor de cinema e ópera italiano. Foi tamén senador (1994–2001) polo partido Forza Italia.
Traxectoria
Zeffirelli naceu nos arredores de Florencia, froito da relación entre a deseñadora de moda Alaide Garosi e o repartidor de la e seda Ottorino Corsi. Como ambos os dous estaban casados, Alaide non puido empregar nin o seu apelido nin o de Corsi para o seu fillo. Finalmente escolleu "Zeffiretti", que son as “pequenas brisas” mencionadas na ópera de Mozart Idomeneo, mais foi mal deletreado no rexistro e converteuse en Zeffirelli. Cando tiña seis anos morreu a súa nai e foi criado por unha comunidade de ingleses expatriados e veuse envolto particularmente co grupo Scorpioni, que inspirou o filme semiautobiográfico Tea with Mussolini (1999).
Graduouse na Accademia di Belle Arti Firenze en 1941 e por consello do seu pai entrou na Universidade de Florencia para estudar arte e arquitectura. Tralo inicio da segunda guerra mundial loitou como partisano antes de reunirse cos soldados británicos e converterse no seu intérprete. Trala guerra volveu á universidade para continuar os seus estudos, mais tras ver Henry V de Laurence Olivier en 1945 a súa atención pasou ao teatro.
Mentres traballaba como pintor de escena en Florencia, coñeceu e foi contratado por Luchino Visconti, que o converteu en axudante de director de La Terra trema, estreado en 1948. Os métodos de Visconti tiveron un fondo impacto no traballo posterior de Zeffirelli. Traballou tamén con Vittorio De Sica e Roberto Rossellini. Na década de 1960 fíxose un nome deseñando e dirixindo as súas propias obras en Londres e Nova York e axiña traspasou as súas ideas ao cinema.
O seu primeiro filme foi A muller indomable (1967), orixinariamente pensado para Sophia Loren e Marcello Mastroianni mais finalmente protagonizado polas estrelas de Hollywood Elizabeth Taylor e Richard Burton, que axudaron á produción e recibiron unha porcentaxe dos beneficios en lugar do seu salario normal. Mentres montaba o filme, Florencia sufriu unha gravísima inundación. Un mes máis tarde Zeffirelli estreou a curtametraxe Florence: Days of Destruction, para acadar fondos para recuperarse do desastre.
Sony
Sony Corporation (ソニー株式会社 ,Sonī Kabushiki Gaisha) é unha empresa multinacional orixinaria do Xapón e con sede en Minato, Toquio. É unha das maiores empresas de electrónica cuns ingresos superiores aos 90 mil millóns de dólares (datos de 2008). Forma parte das empresas líderes na fabricación de manufacturas eléctricas coma vídeo, telecomunicacións, videoconsolas e tecnoloxías da información.
Orixes da compañía
En setembro de 1945, Masaru Ibuka regresou a Toquio tras os bombardeos ocorridos durante a segunda guerra mundial. Fundou un taller na terceira planta do semiderruído edificio dos Grandes Almacéns Shirokiya.
Franco Zeffirelli
Traxectoria
Tralas dúas adaptacións de Shakespeare pasou ao cinema de temas relixiosos con Brother Sun, Sister Moon (1972), sobre a vida de Francisco de Asís e a miniserie Jesus of Nazareth (1977), que supuxo un éxito e foi emitida frecuentemente na televisión nos anos posteriores.
Sony
Orixes da compañía
En outubro nomeou o seu taller coma Tokyo Tsushin Kenkyoujo (Totsuken), traducido ao galego: Instituto de Telecomunicacións de Toquio.
Franco Zeffirelli
Traxectoria
Despois de dous filmes contemporáneos, na década de 1980 dirixiu adaptacións de óperas á pantalla, con estrelas como Plácido Domingo, Teresa Stratas, Juan Pons e Katia Ricciarelli. Volveu a Shakespeare con Hamlet (1990), co entón heroe de acción Mel Gibson como protagonista.
Desde a década de 1950 Zeffirelli dirixiu óperas en Europa e nos Estados Unidos.
Sony
Orixes da compañía
O taller comezou reparando radios e fabricando convertedores de onda e adaptadores para converter radios de onda media en receptores de calquera lonxitude. En pouco tempo a empresa de Ibuka comezou a ser coñecida pola calidade dos seus adaptadores e o xornal Ashabi Shimbun publicou un artigo ao respecto.
Texasville
Texasville é un filme estadounidense dirixido por Peter Bogdanovich que foi estreado en 1990. É a secuela de A derradeira película, e está baseado na novela Texasville de Larry McMurtry.
Sony
Orixes da compañía
Akio Morita decidira regresar a Kosugaya, na prefectura de Aichi, cando a guerra chegaba á súa fin. Morita lera o artigo que falaba sobre a empresa de Ibuka e decidiu escribir ó seu amigo. Na contestación que recibiu este convidábao a viaxar a Toquio para ter unha reunión persoal con Ibuka. Ibuka e Morita coñecéranse durante as reunións do Comité de Investigacións no período bélico.
Texasville
Sinopse
Nunha vila de Texas todos se preparan para celebrar o centenario da fundación da poboación. É tamén o momento para lembrar o pasado de Duane e Jacy.
Sony
Orixes da compañía
Amais dos ingresos pola reparación de radios, os empregados do taller, que se adicaban á reparación a domicilio dos equipos, recibían frecuentemente arroz nas casas que visitaban, o que inspirou a idea de fabricar unha cazola eléctrica para o cociñar, este sería o primeiro invento da compañía. A pesar dos esforzos, non conseguiron facer un arroz saboroso e tívose que abandonar a idea constituíndo así o primeiro fracaso de Ibuka e Morita.
A finais de 1945, a empresa de Ibuka comezou a fornecer o seu voltímetro de tubos ao baleiro con salientábel éxito, o que fixo que o negocio de Ibuka comezara un período de auxe.
Consolidación
miniatura|240px|O exitoso e vangardista Walkman de Sony. O 7 de maio de 1946, inaugurouse oficialmente o Tokyo Tsushin Kogyo. O sogro de Ibuka, Tamon Maeda, foi designado presidente. Ibuka dixo no discurso inicial as seguintes frases correspondentes ao prospecto escrito co motivo da presentación da compañía:
Ibuka e Morita colaboraron para que a empresa avanzase de cara á mellora dos produtos electrónicos no fogar, desbotando os métodos militares de épocas pasadas. A comezos da década de 1950, a compañía fabricou o primeiro modelo xaponés de gravadora de cintas, chamado Type-G.
Tamén a comezos dos 50, Ibuka, viaxou a Estados Unidos e informouse dun novo invento chamado transistor e que fora creado polos Laboratorios Bell. Ibuka conseguiu a licenza do transistor para a súa compañía. Bell estaba centrando os seus estudos en aplicar a nova tecnoloxía no ámbito militar. Mentres que as empresas americanas fabricaron as primeiras radios con transistor, a empresa de Ibuka centrouse en adaptar os transistores radiofónicos para uso doméstico. En agosto de 1955 fabricouse o primeiro transistor radiofónico doméstico chamado TR-55. En decembro do mesmo ano, sae á venda a nova versión do transistor, chamada TR-72. Este modelo contaba con seis transistores que melloraban notablemente a calidade do son respecto ao seu predecesor. O produto foi un éxito comercial a finais dos '50 e durante boa parte dos '60. A partir destes feitos, a compañía continuou mellorando o seu produto coas versións TR-6 e TR-63.
Para a publicidade do TR-6, Fuyuhiko Okabe, deseñou un debuxo dun neno chamado "Atchan". A primeira aparición deste debuxo mostrábao suxeitando un modelo do transistor de Ibuka contra a súa orella. Rapidamente popularizouse coma representación da compañía e dende os Estados Unidos recibiu o alcume de Sony Boy
Franco Zeffirelli
Traxectoria
En 1996 fixo pública a súa homosexualidade, mais preferiu ser discreto sobre a súa vida privada.
Sony
Consolidación
O profesor da Universidade de Arizona Michael Brian Schiffer, dixo, ''Sony non foi a primeira, pero o seu transistor de radio foi o máis exitoso. O TR-63 de 1957 rachou o mercado estadounidense e comezou unha nova industria de consumo micro-electrónico''. A partir de mediados dos '50 a xuventude estadounidense comezou a comprar radios portátiles en gran cantidade facendo pasar dunhas estimadas 100.000 unidades vendidas en 1955 a 5.000.000 de unidades en 1968, axudando así a fretar a nova industria da electrónica de consumo doméstico.
Orixe do nome
Entrementres Kogyo buscaba a romanización do seu nome para o mercado occidental, considerou a utilización das iniciais TTK. Pero esas iniciais correspondían coas que usaba a compañía ferroviaria Tokyo Kyuko. No Xapón, a compañía usaba o acrónimo Totsuko pero Morita descubriu que aos americanos éralles moi difícil de pronunciar. Tamén se barallou o nome de "Tokyo Teletech" pero de novo Morita descubriu un problema: nos Estados Unidos xa existía unha empresa chamada Teletech.
Gumersindo Delgado Gallego
Gumersindo Delgado Gallego, nado en Bande e finado en Ourense o 20 de outubro de 1941, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballaba nas obras do ferrocarril en Requeixo de Seabra (Zamora). Pasou a Braganza, onde foi detido polas autoridades portuguesas e trasladado a Lisboa. De alí embarcouse a Tarragona no vapor Nyassa con outros refuxiados. Marchou a Barcelona, onde traballou de peón até que foi ocupada polo exército franquista. Foi pasaportado a Porto Quintela onde traballou de peón. Participou no asalto ao comercio de Porto Quintela. Detido, foi xulgado en consello de guerra en Ourense por rebelión militar o 7 de abril de 1941 e condenado a pena de morte. Foi fusilado no Campo de Aragón o 20 de outubro de 1941.
Sony
Orixe do nome
O nome "Sony" foi o elixido. Componse da mestura de dúas palabras. A primeira é a palabra latina 'Sonus', que significa "sónico" ou "son"; e a outra foi "sonny" que é un termo usado en América para nomear aos nenos (proveniente á súa vez da palabra "son" que significa fillo, a tradución sería "filliño"). Morita decidiuse por rexistrar a empresa baixo esta palabra que non existía en ningunha lingua do mundo.
Daquela época era moi raro que unha compañía xaponesa elixise un logo representado por letras románicas no canto das tradicionais kanji xaponesas. O nome final da empresa foi "Sony Electronic Industries" ou tamén "Sony Teletech".
Éxitos comerciais
240px|miniatura|Cámara Dixital Sony DSC S730.
Sony en España
Sony establece a súa sede en España en xaneiro de 1973 como Hispano Sony en Barcelona. Alí fabricaría equipos de son e televisores chegando a ter máis de mil traballadores. A empresa foi vendida a Ficosa e Comsa-Emte en 2010.
Produtos
220px|miniatura|Dúas versións da [[PlayStation 3 (básica e Slim), a última consola exposta por Sony en 2014, adquiriu unha alta popularidade en especial por ser a primeira consola cuxa renovación baséase principalmente no formato Blu-Ray.]]
Telefonía móbil
O día 9 de xaneiro de 2012 no CES 2012 anúnciase o cambio de nome da marca Sony Ericsson Mobile Comunications a Sony Mobile Comunications.
Ecstatic Peace!
Historia e características
A súa primeira edición foi un casete compartido con voces de Michael Gira da banda Swans e Lydia Lunch. O nome do selo está tirado dunha liña da novela de Tom Wolfe The Electric Kool-Aid Acid Test.
No mes de febreiro de 2006 Moore asinou un acordo con Universal Records para que esta distribuíse os álbums de Ecstatic Peace!.
En 2011 Ecstatic Peace! contaba con artistas coma Hush Arbors, Be Your Own Pet, Awesome Color, Black Helicopter, Free Kitten, Jemina Pearl, Glass Rock, Dead Machines, Little Claw, Matt Krefting, Monotract, Mouthus, Pagoda, MV & EE, Notekillers, Religious Knives, Sumburned, Samara Lubelski, Wand, Whote Out, Tall Firs, Violent Soho, The Entrance Band e o propio Moore.
My Diet Pill
My Diet Pill é unha banda de Folk-rock de Niza, Francia. Ata o momento teñen editado dous álbums e dous EPs dende a súa creación no 1997. Xa que non teñen ningunha discográfica ou representante, xestiónano todo eles mesmos, incluíndo as gravacións dos discos e os contratos dos concertos.
Desfrutan de certa popularidade no seu país natal e, grazas a internet e ás redes p2p de intercambio de arquivos (alguén adicouse a pór cancións deles nos ficheiros de álbums de grupos máis coñecidos) o seu número de fans no mundo crece cada día. Ata o de agora, levan tocado máis de 200 concertos en Europa.
Revista electrónica
Unha revista electrónica, webzine ou e-zine (fanzine electrónico) é un tipo especial de revista que se caracteriza por non estar distribuído en papel, senón que se distribúe dixitalmente a través da rede. Presentan moitas semellanzas cos blogs, mais diferéncianse deles sobre todo no control editorial. Normalmente os webzines contan cun editor ou equipo editorial que revisa os contidos e realiza a función de control de calidade de todo o material a publicar en Internet.
Existe un pequeno matiz que diferenza aos webzines ou fanzines en liña dos e-zines, e é que estes últimos son máis xenéricos ao referirse non só aos publicados na World Wide Web senón tamén aos distribuídos por calquera método electrónico como o correo electrónico. Tamén existen fanzines que ofrecen unha versión impresa e outra en liña (podendo ser estas versións idénticas ou presentar diferenzas).
Nogueira, Lamas, Leiro
Nogueira é un lugar da parroquia de Lamas no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 15 mulleres.
1922
Outros
Historia ano a ano
Trois couleurs: Rouge
Trois couleurs: Rouge (en Trzy kolory. Czerwony) é un filme de 1994 coescrito, producido e dirixido por Krzysztof Kieślowski. É o derradeiro título da triloxía das Tres cores, que está baseada nos ideais revolucionarios franceses; foi precedido Blue e Blanc. Kieślowski anunciou que este sería o seu último filme, o cal se confirmou coa repentina morte do director en 1996. Rouge é sobre a fraternidade, que é examinada amosando personaxes que gradualmente estreitan as súas relacións, con vínculos entre dúas persoas que parecen ter pouco en común.
Cepomundín, Montecubeiro, Castroverde
Cepomundín é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Beppe Gabbiani
Giuseppe "Beppe" Gabbiani, nado en Piacenza o 2 de xaneiro de 1957, é un piloto de automobilismo italiano.
Traxectoria
Participou en 17 Grandes Premios de Fórmula 1, na que debutou o 1 de outubro de 1978, e non conseguiu puntos de campionato. Tamén participou nunha carreira de Fórmula Un fora do campionato.
Na Fórmula 2, gañou o Eifelrennen de 1983. Nas carreiras de automóbiles deportivos, terminou terceiro nos 1000 km de Spa de 2003.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Medio Oeste
350px|miniatura|Aínda que as definicións desta rexión varían dunha fonte a outra, as marcadas en vermello adoitan ser consideradas parte do Midwest.
O Medio Oeste (inglés: Midwest) é unha rexión dos Estados Unidos
Composición
Engloba os seguintes estados:
En ocasións tamén se inclúen os seguintes estados:
O United States Census Bureau divide esta rexión en dous partes: os estados dos Grandes Lagos e os estados das Grandes Planicies.
Orixe do termo
O termo foi empregado durante máis de cen anos. En ocasións, a esta rexión denomínaselle tamén Noroeste (Northwest), Vello Noroeste (Old Northwest) ou O Corazón de América (Heartland). O termo aparece por vez primeira no século XIX como fusión de "Middle West". O territorio foi cedido polos ingleses (anteriormente fora francés e dos nativos americanos). O motivo polo que se denomina "Oeste" é porque naqueles anos o territorio estaba entre o que se consideraba o Leste e o afastado Oeste.
A Igrexa, Noche, Vilalba
A Igrexa é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Sikkim
O Sikkim (सिक्किम) é un pequeno estado indiano localizado na rexión da Cordilleira do Himalaia. Ten como límites ó norte a Tíbet, ó leste o Bután, ó sur o estado indiano de Bengala Occidental e, ó oeste o Nepal. A súa capital é Gangtok. É o estado de menor poboación total, e o segundo menor en tamaño, despois de Goa.
Benito Regueiro Varela
Benito Regueiro Varela, nado na Coruña o 23 de outubro de 1917, e finado en Santiago de Compostela o 13 de novembro de 2001, foi un farmacéutico, investigador especializado en Microbioloxía e catedrático de Universidade galego.
Sikkim
Situado nunha parte do Himalaia oriental, Sikkim é notable pola súa biodiversidade, incluíndo os climas alpino e subtropical, ademais de ser un anfitrión do Kanchenjunga, o pico máis alto da India e  terceira máis alta da Terra. A capital de Sikkim e a cidade máis grande é Gangtok. Case o 35% do estado está cuberto polo Parque Nacional de Khangchendzonga.
Benito Regueiro Varela
Primeiros estudos
Despois de quedar orfo aos dez anos, pasou ao coidado da súa avoa e, sobre todo, do seu tío Gregorio Varela, farmacéutico que tiña botica aberta en Madrid e fora axudante da cátedra de Microbioloxía da Universidade Central (1924-1926). Alí cursou os estudos de ensino secundario. Tras finalizar o bacharelato, empezou a prepararse para presentarse ás oposicións de Aduanas, pero os seus estudos víronse interrompidos co inicio da Guerra Civil. A educación recibida nun ambiente aberto ás diferentes correntes políticas do momento, así como a súa estreita relación familiar e de amizade co seu curmán Gregorio Varela, fomentou en Benito un espírito liberal e inquedo que influiría, con seguridade, na súa traxectoria profesional. En canto á súa relación con Galicia, nunca a perdeu, pois todos os veráns viña coa familia a veranear á Coruña.
Antonio Añoveros Ataún
Antonio Añoveros Ataún, nado en Pamplona o 13 de xuño de 1909 e finado o 24 de outubro de 1987, foi un eclesiástico católico latino navarro, bispo de Bilbao entre 1971 e 1978.
Sikkim
O Reino de Sikkim foi fundado na ruta da seda pola dinastía Namgyal no século XVII. Foi gobernado por un rei sacerdote budista chamado Chogyal. Converteuse nun estado principesco da India británica en 1890. Despois de 1947, Sikkim continuou co seu estatuto de protectorado coa república da India. Gozou da maior taxa de alfabetización e renda per cápita entre os estados do Himalaia. En 1975, o exército indio depuxo a monarquía Sikkimese. Un referendo en 1975 fixo que Sikkim se unise á India como o seu 22º estado.
Benito Regueiro Varela
Na Guerra Civil
Iniciado este conflito bélico, e a pesar do talante liberal da familia, esta aconselloulle que fuxira xunto co seu curmán á zona franquista, acción que puido levar a cabo a través da Embaixada de Francia, sendo internado nun campo de concentración francés. De volta á Coruña, foi alistado como infante de mariña no "Castillo de Olite" e, logo de afundirse o navío en Escombreras, foi feito prisioneiro e internado nun campo de concentración do que, ao final, conseguiu fuxir.