cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nellie Tayloe Ross
Primeiros anos e formación
No final da década de 1880, a seca e as pragas de saltóns ocasionaron moitas penurias. Logo da morte da súa nai a fins de 1889, algúns familiares trasladáronse a Omaha; no entanto, malia as dificultades que atravesaban os negocios familiares, os pais de Nellie decidiron ficar en Miltonvale e en 1892 ela graduouse alí en ensino secundario. A crise fixo que os pais perdesen as súas propiedades na cidade e a familia regresou a Omaha, onde o seu pai comezou a traballar na banca local. Nellie comezou entón a asistir a clases particulares de piano e, durante dous anos, tamén unha escola para a formación de profesorado de educación infantil. Logo deste período de formación, impartiu docencia durante catro anos en varias escolas de Omaha, inicialmente nun barrio italiano e despois noutro polaco.
Casamento e vida en Wyoming
miniatura|Nellie e o seu marido, William Ross, cos seus fillos [[xemelgos. George e Ambrose.]]
En 1900, durante unha visita a uns familiares en Paris, Tennessee, Nellie coñeceu a William Bradford Ros, un avogado novo, tres anos maior ca ela. As familias Tayloe e Ross compartían valores e historias semellantes: ambas tiñan fortes crenzas relixiosas e ambas chegaran a Tennessee desde Carolina do Norte nos inicios do século XIX e resultaran arruinados economicamente pola guerra civil. Logo da viaxe, Nellie retornou a Omaha e comezou a manter correspondencia con William, con quen afondou na súa amizade. William Ross tiña plans de vivir no Oeste e, en 1901, trasladouse a Cheyenne, a capital de Wyoming, onde comezou a exercer como avogado. Nellie e William casaron nesa cidade o 11 de setembro de 1902 e na primavera seguinte naceron os seus primeiros fillos, os xemelgos George e Ambrose. En 1905 naceu Alfred, que morreu aos once meses de idade, e en 1912 o cuarto e derradeiro fillo da parella, William Bradford Ross II.
Durante os seus primeiros anos en Cheyenne, Nellie desenvolveu unha vida social moi activa e apareceu adoito nas seccións de sociedade dos xornais da cidade. Ingresou no Club de Mulleres de Cheyenne, onde se debatía acerca de temas culturais e políticos. Ao mesmo tempo, tamén axudaba o seu marido no seu traballo como avogado. En 1904, William foi elixido fiscal do Condado de Laramie e durante as décadas de 1910 e de 1920 intentou sen éxito acceder a diversos postos, de índole tanto xudicial como política, mais non o logrou porque a súa tendencia demócrata se opuña á tradición republicana do Estado naquela época.
No entanto, en 1922 resultou finalmente elixido gobernador do Estado de Wyoming. Nelli comezou, xa que logo, a exercer como primeira dama, o que se reflectiu nunha vida social dedicada a actos sociais e recepcións con representantes sociais e políticos do Estado, aínda que tamén apoiou activamente o traballo do seu marido, con quen compartía reflexións de carácter político. O novo salario de William non era, porén, suficiente para pagar as débedas familiares, o que facía que os seus problemas financeiros fosen constantes.
Eleccións especiais de 1924
miniatura|[[Noticia|Nova de outubro de 1924 do Evening Star, acerca da campaña demócrata para elixir a primeira muller gobernadora de Wyoming.]]
Poucos días despois do falecemento do seu marido, Nellie recibiu a proposta do presidente do comité do Partido Demócrata de Wyoming para ser candidata a gobernadora. Como William falecera antes da metade do seu mandato de catro anos, a Constitución do Estado esixía realizar unhas novas eleccións simultáneas ás xerais de novembro de 1924, de xeito que o gobernador elixido cumpriría os dous anos restantes do mandato.
O seu irmán George aconselláballe non aceptar a candidatura, por mor da hostilidade que prevía cara a unha candidata feminina nun estado tradicionalmente republicano e conservador; mais Nellie precisaba diñeiro para o sustento dos seus fillos o pagamento das débedas familiares, o que a animou a aceptar o ofrecemento, polo que foi nomeada formalmente como candidata polo Partido Demócrata, fronte o republicano Eugene J. Sullivan. No entanto, Nellie renunciou a facer campaña electoral para defender a súa candidatura, e ao respecto declarou: "Non vou facer unha campaña: a miña candidatura está nas mans dos meus amigos; non vou saír da casa".
Así as cousas, o senador John B. Kendrick e outros persoeiros do partido demócrata do Estado foron os que fixeron a campaña no seu nome. Kendrick e algúns historiadores percibiron que no Estado había un ánimo proclive á elección da primeira muller como gobernadora na historia dos Estados Unidos. Wyoming era xa pioneiro nos dereitos políticos das mulleres: en 1869, o daquela Territorio de Wyoming fora o primeiro Goberno do mundo en garantir o dereito ao voto feminino —o que a nivel federal non ocorreu ata 1920—, e en 1894 o Estado elixiu a Estelle Reel como primeira muller para un cargo público estatal na historia do país. O 4 de novembro, Nellie resultou elixida gobernadora con 43.323 votos (55,12 %), contra os 35.275 votos (44,88 %) de Sullivan.
Gobernadora de Wyoming
miniatura|Nellie Tayloe Ross ao lado de George Dern, [[Gobernador, gobernadora|gobernador de Utah, en outubro de 1925.]]
O 5 de xaneiro de 1925 tomou posesión do cargo de 14ª gobernadora de Wyoming. O 20 de xaneiro dese ano Miriam Ferguson, elixida o mesmo día que Nellie, tomaba posesión como gobernadora do Texas; por tal motivo, malia resultaren elixidas ambas de xeito simultáneo pola votación popular, a Nellie Tayloe Ross recoñéceselle ser a primeira gobernadora na historia dos Estados Unidos.
En 1925, Wyoming estaba a pasar por dificultades, que ían desde a seca ata as crebas bancarias. Nellie decidiuse a manter tres liñas políticas herdadas do seu marido: recurtar gastos, conceder préstamos estatais para os propietarios agrícolas e aplicar con determinación a "lei seca". Tamén exerceu presión no Lexislativo para adoptar outras oito propostas de cuño progresista, que abordaban unha reforma bancaria, leis de protección da infancia, das mulleres traballadoras e dos mineiros, orzamentos locais para cidadess, condados e distritos escolares, e a obtención de máis recursos para a educación. A prensa recolleu a súa comparecencia ante a Asemblea Lexislativa do 16 de xaneiro de 1925 para presentar as súas propostas, ante a curiosidade de se tratar por primeira vez dunha muller; o The New York Times destacaba que "desafiou os precedentes" ao "levar sombreiro e luvas". Outros xornais relataban que "non perdera a súa feminidade", e o seu obituario en Time en 1977 comentaba que Nellie Tayloe Ross fora "sempre feminina, nunca feminista".
O Lexislativo do Estado, de maioría republicana, apoiou só cinco das súas once propostas. Durante as sesións, Nellie conseguiu derrotar varios intentos lexislativos de reducir os seus poderes. Ao termo das sesións, o 22 de febreiro de 1925, comprobouse que non había posibilidade ningunha de que puidese chegar a aprobarse a súa axenda política, por carecer do aval dos lexisladores.
No verán de 1925, Ross cesou dous membros do Goberno do Estado que foran nomeados polo seu marido, aos que acusaba de teren feito unha mala xestión: Frank Smith, comisionado de xogo, e M. S. Wachtel, comisionado da "lei seca".
Malia os numerosos problemas aos que se tivo que enfrontar no seu Estado, adquiriu moita notoriedade nos Estados Unidos. Por invitación de Eula Kendrick, esposa do senador Kendrick, impartiu unha conferencia en Washington no Club Nacional de Mulleres Demócratas, e neses días asistiu tamén na capital federal á toma de posesión do presidente Calvin Coolidge, o 4 de marzo de 1925. En abril viaxou a Illinois, Chicago, onde interveu na Feira Mundial da Muller. En agosto, presidiu unha reunión de gobernadores de estados occidentais sobre a auga, que atraeu unha importante cobertura xornalística. No verán do mesmo ano, pronunciou un discurso na Conferencia Nacional de Gobernadores en Maine.
Eleccións de 1926
miniatura|Fotografía oficial de Nellie Tayloe Ross como candidata á reelección como [[Gobernador, gobernadora|gobernadora de Wyoming.]]
En 1926, Nellie decidiu concorrer a un mandato completo de catro anos como gobernadora. O Partido Republicano escolleu o enxeñeiro Frank Emerson e o Partido Demócrata reclamouna a ela por unanimidade. Desta vez, porén, xa tiña unha reputación nacional e foi tratada pola prensa local como unha política "normal" e criticou que durante o seu mandato non reducira os impostos e, entre outras cousas, que non nomeara ningunha muller como membro do seu gabinete. Durante unha intensa campaña, Nellie percorreu todo o Estado nun coche conducido polo seu amigo Wilson Kimball, que concorría para a súa elección como secretario de Estado.
Durante a maior parte da campaña, ela rexeitou solicitar o voto simplemente por ser unha muller, aínda que varios dos seus simpatizantes si que o facían, o que foi criticado polas mulleres republicanas. No entanto, logo dalgúns comentarios machistas por parte dos republicanos, como o de que "o cargo de gobernador non é apropiado para unha muller, independentemente do boa que sexa", Nellie comezou a apelar á cuestión do xénero. Despois de acabar derrotada nestas eleccións, Nellie declarou que súa derrota lle transmitiría ao país a mensaxe de que a primeira muller gobernadora acabara por ser un fracaso. Nas eleccións, celebradas o 2 de novembro de 1926, o seu rival recibiu 35.651 votos (50,90 %) e ela 34.286 votos (48,95 %).
Doris adrianae
Decrición
A especie foi desdrita en 2021 polos malacólogos españois Urgorri, V., Señarís, M. P., Díaz-Agras, G., Candás M. & Gómez-Rodríguez, C., no seu traballo:
Distribución
Esta especie foi descrita a partir de espécimes recollidos na ría de Ferrol.
Nellie Tayloe Ross
Actividade no Partido Demócrata
Malia a derrota, Nellie Tayloe Ross mantívose politicamente activa. En 1928 conseguiu gañar bastante diñeiro pronunciando conferencias nas rexións Centro-Oeste e Oeste. Na Convención Nacional Demócrata dese mesmo ano recibiu 31 votos (2,81 %) de dez estados para ser a candidata á vicepresidenta dos Estados Unidos nas eleccións de novembro. Desde a súa entrada en política, convertérase nunha das mulleres e dos membros do Partido Demócrata máis famosas do país e, en tal condición, fixo campaña para a favor de Al Smith como presidente, malia amosaren discrepancias no relativo á "lei seca".
Logo da derrota de Smith ante o republicano Herbert Hoover, Nellie foi escollida directora da División de Mulleres do Comité Nacional Demócrata, un nomeamento que comportaba un salario, e trasladouse a Washington. No exercicio desta función, coordinou a campaña para o sufraxio feminino e colaborou na campaña que levou a Franklin D. Roosevelt a ser presidente dos Estados Unidos nas eleccións de 1932.
Directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos
miniatura|Nellie Tayloe Ross na [[Casa Branca ao lado do presidente Harry S. Truman, do vicepresidente Alben W. Barkley e da esposa deste, en xuño de 1950.]]
O presidente Franklin D. Roosevelt nomeou a Nellie Tayloe Ross como nova directora da Casa da Moeda o 3 de maio de 1933, o que a convertía na primeira muller en ocupar este cargo.
Á súa chegada á dirección da ceca pública Rosse e a subdirectora Mary O'Reilly —alcumada "A Querida do Tesouro"—, que traballaba na institución desde 1904, tiveron que se enfrontar ás suspicacias mutuas. Por unha banda, Ross, que tivera diversos problemas de relación coa primeira dama Eleanor Roosevelt e con outras persoas da campaña do seu marido, non confiaba nos funcionarios de carreira como directivos da Casa da Moeda. Pola súa vez, Mary O'Reilly consideraba a Ross como unha persoa nomeada por razóns políticas, sen experiencia ningunha, para substituír o exdirector Robert J. Grant, que xa fora superintendente da Ceca de Denver antes do seu nomeamento. No entanto, ao pouco tempo ambas as mulleres pasaron a apreciar os seus respectivos méritos.
Nellie Ross e Mary O'Reilly chegaron axiña á esperada división entre o traballo do director e do seu axudante: a directora encargábase dos asuntos públicos e de tomar as decisión políticas en función das necesidades, en tanto que a vicepresidenta se ocupaba das cuestións cotiás da axencia estatal. Nellie asumiu unha pesada axenda de viaxes, visitas ás sucursais da US Mint, impartición de discursos en apoio a Roosevelt e apoio nas campañas a favor de candidatos demócratas en Wyoming, que foi posible grazas á permanencia de O'Reilly nas oficinas de Washington, en tanto que directora interina.
miniatura|Nellie Tayloe Ros, [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, inspecciona as propostas de deseño para as novas moedas de 5 centavos de Jefferson, xunto a un responsable do Tesouro.]]
O período de xestión de Nellie Tayloe Ross foi un dos máis longos dun director á fronte da Casa da Moeda dos EEUU, e nel a institución pasou pola súa maior expansión na produción de moedas, para o que cumpriu a construción de tres novos edificios e a contratación de novos empregados, ata chegar aos 4.000. Neste período creáronse e puxéronse en circulación, entre outras, a moeda de medio dólar de Franklin (1938) e de 10 centavos de Roosvelt (1946).
Nellie Tayloe Ross ocupou este cargo durante cinco mandatos completos ata a súa xubilación en 1953, tras o cal foi sucedida por William H. Brett.
Últimos anos e morte
Logo da súa xubilación, Nellie permaneceu en Washington e contribuíu con varios artigos para revistas femininas, fixo numerosas viaxes, viviu no exterior, pasou parte de seu tempo nos terreos familiares en Maryland e mantivo unha vida social moi activa. Ademais fixo varios investimentos inmobiliarios con éxito durante algúns anos que lle proporcionaron unha ampla desenvoltura económica.
Ross viaxou pela última vez a Wyoming aos seus 96 anos. Faleceu o 19 de decembro de 1977 aos 101 anos de idade e foi soterrada no cemiterio Lakeview, en Cheyenne.
Na tumba que comparte co seu marido lese esta inscrición:
Recoñecementos
miniatura|160x160px|[[Medalla en homenaxe a Nellie Tayloe Ross producida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos.]]
Os Borreiros, Vincios, Gondomar
Os Borreiros é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Brandufe, Vincios, Gondomar
Brandufe é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Atalaia, Vincios, Gondomar
A Atalaia é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Arturo Vázquez Vázquez
Arturo Vázquez Vázquez, nado en Palas de Rei o 2 de marzo de 1901 e finado en Xixón o 15 de febreiro de 1938, foi un mineiro, sindicalista e militar galego.
Traxectoria
Morreulle o pai cando tiña 12 anos e dous anos despois a súa nai. Marchou ás concas mineiras asturianas en busca de traballo e instalouse en Mieres. Dirixente da UGT de Mieres, foi presidente do Comité rexional do Sindicato Mineiro da UGT. Participou na Revolución de Asturias de 1934, sendo considerado como lugartenente de Ramón González Peña. Estivo reclamado por alixo de armas e polo asalto ao Banco de España. Fuxiu a Francia e Bélxica, onde permaneceu ata a amnistía da Frente Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou o Batallón Asturias nº 216 do que foi nomeado comandante. Ascendido a tenente coronel, foi nomeado xefe da 2ª División, e da División D. Coa caída de Asturias foi detido cando trataba de fuxir nun vapor. Xulgado en consello de guerra e Xixón o 15 de xaneiro de 1938, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado en Xixón o 15 de febreiro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938.
Judi Bari
Judi Bari, nada en Baltimore (Maryland) o 7 de novembro de 1949 e finada en California o 2 de marzo de 1997, foi unha líder obreira e ambientalista, feminista e anarquista estadounidense.
Traxectoria
Foi a principal organizadora a través de Earth First! de campañas contra a talla nos antigos bosques de sequoias do norte de California nos anos 80 e 90. Tamén organizou esforzos a través de Earth First! - Traballadores Industriais do Mundo para xuntar a madeira e ecoloxistas nunha causa común.
Bichicáns, Vincios, Gondomar
Bichicáns é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
The Mitchells vs. the Machines
O filme estaba previsto para a súa estrea nos cinemas a través de Sony Pictures Releasing baixo o título Connected en 2020, mais por mor do impacto da pandemia de COVID-19, Sony vendeu os dereitos de distribución a Netflix. Netflix cambiou o título ó preferido por Rianda e Rowe, The Mitchells vs. the Machines, e estreouno en cinemas escollidos o 23 de abril de 2021, antes de lanzado en liña o 30 de abril. O filme recibiu a aclamación da crítica.
Arnaldo Tamayo
miniatura| Traxe espacial usado por Tamayo durante a súa misión como [[Astronauta|cosmonauta en Intercosmos, exposto no Museo da Revolución da Habana.]] Arnaldo Tamayo Méndez, nado en Baracoa o 29 de xaneiro de 1942, é un piloto de aviación e cosmonauta cubano. En 1980 viaxou ao espazo na Soiuz 38, converténdose no primeiro americano non estadounidense en viaxar á órbita terrestre, así como no primeiro cosmonauta cubano e latinoamericano.
Recoñecido como Heroe da República de Cuba e Heroe da Unión Soviética, ao seu regreso foi deputado na Asemblea Nacional e xefe do Departamento de Relacións Exteriores do Ministerio das Forzas Armadas Revolucionarias (Ministerio de Defensa) de Cuba.
Infancia e primeiros anos
Tamayo naceu no seo dunha humilde familia de Baracoa, quedando orfo de nai pouco despois de nacer, e tamén de pai posteriormente. Criado principalmente con súa avoa, comezou a traballar aos 10 anos, e realizou diversos oficios como limpador de zapatos, axudante de carpinteiro e vendedor de xornais.
Durante a súa xuventude participou en varias manifestacións estudantís contra a ditadura do xeneral Fulgencio Batista e co triunfo da Revolución Cubana ingresou no Instituto Técnico "Ejército Rebelde", e logo nas Forzas Armadas Revolucionarias. Converteuse en piloto de caza e seguiu un adestramento para piloto de cazas MiG-15 na Unión Soviética, do que saíu como piloto de combate con só 19 anos anos.
O 24 de xullo de 1961, Iuri Gagarin chegou á Habana e nunha parte do seu discurso dixo: "Chegará o día no que un fillo do pobo cubano tamén viaxará ao cosmos", unha frase que Tamayo recordaría despois.
Ao seu regreso da URSS foi destacado na base de San Antonio de Baños. En 1962, durante a crise de outubro, tamén coñecida como crise dos mísiles de Cuba, realizou múltiples misións de recoñecemento para interceptar avións inimigos. En 1967 ingresou no Partido Comunista de Cuba.
En 1971 graduouse na Escola Superior das Forzas Armadas Revolucionarias Antonio Maceo Grajales. Durante o seu servizo na Forza Aérea de Cuba alcanzou o rango de piloto de primeira clase e máis tarde piloto instrutor. En 1975 foi xefe do Estado Maior da Brigada de Aviación de Santa Clara e en 1976 foi ascendido a tenente coronel.
Carreira no programa espacial Intercosmos
Os requisitos previos á selección dos cosmonautas eran ser piloto experimentado, sen historial de accidentes aéreos por erros propios, dominar a lingua rusa e ter adestramento militar. Inicialmente había máis de 600 pilotos candidatos, dos se realizaron sucesivas seleccións ata reducir o número a só catro. Finalmente, en marzo de 1978, a comisión soviética-cubana nomeou dous membros, un principal, Tamayo, e outro de reserva, José Armando López, para participar no programa espacial Intercosmos Trasladáronse á Cidade das Estrelas, preto de Moscova, para comezar o seu adestramento como cosmonautas e posteriormente Tamayo foi seleccionado como membro da tripulación principal da nave espacial soviética Soiuz 38.
Voo espacial
O 18 de setembro de 1980 ás 19:11 UTC o foguete portador Soiuz U despegou da Plataforma Nº 1, no Cosmodromo de Baikonur e comezou o histórico voo espacial de Arnaldo Tamayo, xunto con Iuri Romanenko na Soiuz 38. O acoplamiento coa estación Saliut 6 tivo lugar o 19 de setembro de 1980, ás 20:49 UTC, e dentro da estación agardaban os cosmonautas Leonid Popov e Valeri Riumin que chegaran na nave Soiuz 37.
Tamayo comezou inmediatamente o seu traballo de investigación a bordo da estación. Realizou con rigor 21 experimentos, dirixidos pola Academia de Ciencias de Cuba, en áreas como medicina, bioloxía, física, psicoloxía e xeoloxía. Outros seis experimentos foron realizados por cosmonautas soviéticos.
O 26 de setembro de 1980, ás 15:54 UTC desembarcou ao sueste da cidade de Zhezkazgan, nas estepas da RSS de Casaquistán. Arnaldo Tamayo orbitou a Terra 128 veces e o seu tempo total de permanencia no espazo foi de 7 días, 20 horas, 43 minutos e 24 segundos.
Actividades posteriores
Despois de voar ao espazo converteuse nunha figura pública de gran relevancia e as autoridades cubanas, baixo a recomendación do propio Fidel Castro, prohibíronlle seguir pilotando avións de combate, ao considerar os riscos inherentes ao voo, e co precedente do accidente mortal de Iuri Gagarin.
Desde 1980 foi deputado da Asemblea Nacional, e presidente do Grupo Parlamentario de Amizade "Cuba-Rusia" e da Asociación de Amizade "Cuba-Rusia". A partir de 1981 foi presidente da Sociedade de Educación Patriótica-Militar (SEPMI), que foi disolta a principios da década de 1990.
O 26 de outubro de 1987, Tamayo e o seu colega Iuri Romanenko estableceron a primeira radio-ponte entre Cuba e o espazo exterior con científicos e xornalistas cubanos a través dun enlace de radio que unía o complexo orbital Mir, onde Romanenko estaba a cumprir a súa terceira misión no espazo e ao mesmo tempo impuxo unha nova marca de permanencia - mediante o satélite xeoestacionario Statscionar-4 (Gorizont-7).
Hoxe, ademais do seu labor como lexislador, o xeneral Tamayo tamén exerce como xefe do Departamento de Relacións Exteriores das Forzas Armadas Revolucionarias de Cuba (MINFAR) e director da organización cubana de Defensa Civil.
Recoñecementos
O 12 de xuño de 2011, a Federación Rusa concedeu a Tamayo a Medalla "Por Méritos na Exploración do Espazo».
Familia
Casou con Maira Lovaina en 1967 e é pai de dous fillos. Dende o seu voo espacial mantivo unha gran amizade con Iuri Romanenko, ao que considera parte da súa familia.
O Caeiro, Vincios, Gondomar
O Caeiro é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Sólido de revolución
miniatura| Rotación dunha curva. A superficie formada é unha superficie de revolución miniatura|280x280px|Revolución de [[Poliedro|poliedros (Matemateca Ime-Usp)]] En matemáticas, enxeñería e na industria, un sólido de revolución é unha figura sólida que obtida pola rotación dun plano de curva arredor dunha recta (o eixo), que se atopa no mesmo plano.
Supondo que a curva non cruce o eixo, o volume do sólido será igual á lonxitude do círculo descrito polo centroide da figura, multiplicada pola área da figura (segundo o teorema do centroide de Papo-Guldino).
Un disco representativo é un elemento de volume tridimensional dun sólido de revolución. O elemento créase facendo xirar un segmento de liña (de lonxitude w ) arredor dalgún eixe (situado a r unidades de distancia), de xeito que se pecha un volume cilíndrico de
unidades.
Achar o volume
Dous métodos comúns para atopar o volume dun sólido de revolución son: o método de disco e o método de integración de capas. Para aplicar estes métodos, é máis doado debuxar a gráfica en cuestión; identificar a zona que se xira arredor do eixo de revolución; determinar o volume dun disco en forma de rebanda dun sólido, con espesor δx, ou unha capa cilíndrica de ancho δx ; e despois atopar o límite da suma destes volumes cando δx se achega a 0, un valor que pode ser encontrado escollendo unha integral adecuada.
Método de disco
dereita|miniatura| Disco de integración no eixo y O método do disco utilízase cando a porción que foi debuxada é perpendicular ao eixe de revolución; é dicir, cando a integración é paralela ao eixe de revolución.
O volume do sólido formado pola rotación da área entre as curvas de
e
g(x)
e as liñas de
x = a
x = b
arredor do eixo x vén dado por
Se
g(x) = 0
(por exemplo, xirando unha área entre a curva e o eixo x), redúcese a:
O método pódese visualizar considerando un rectángulo horizontal delgado entre y e
g(y)
g(y) = 0
), con raio externo
f(y)
. A área dun anel é
π(R2 − r2)
, onde R é o raio exterior no (neste caso,
) e r é o raio interno (neste caso,
) . O volume de cada disco infinitesimal é polo tanto
πf(y)2 dy
. O límite de Riemann é a suma dos volumes do disco entre a e b que se fan integral (1).
Método do cilindro
dereita|miniatura| A integración de capas O método da capa cilíndrica utilízase cando a porción que foi debuxada é paralela ao eixo de revolución; é dicir, cando a integración é perpendicular ao eixo de revolución.
O volume do sólido formado ao xirar a área comprendida entre as curvas de
f(x)
g(x)
e as liñas de
x = a
Wiltshire
Wiltshire ( Wilts ) é unha autoridade unitaria e un dos corenta e sete condados de Inglaterra, Reino Unido, con capital en Trowbridge. Situado na rexión do suroeste limita ao norte con Gloucestershire, ao leste con Oxfordshire e Berkshire, ao sueste con Hampshire, ao sur con Dorset e ao oeste con Somerset.
Wiltshire está situado nunha rexión montañosa (como as de Marlborough), ocupando unha superficie de 3.476 km².
A súa economía baséase na agricultura e na gandería. Tamén conta cunha industria de alfombras e téxtiles. Neste concello atópanse os famosos restos arqueolóxicos de Stonehenge, un monumento neolítico, e os de Avebury.
Sólido de revolución
Método do cilindro
arredor do eixe y vén dado por:
Wiltshire
Historia
thumb|esquerda|miniatura|[[Stonehenge]] esquerda|miniatura| Concello de [[Trowbridge, cidade do condado]] esquerda|miniatura| [[Catedral de Salisbury]] esquerda|miniatura| Abadía de Lacock
Prehistoria
Wiltshire é coñecida polos restos arqueolóxicos da época prerromana. As tribos celtas que ocuparon a rexión durante o Mesolítico, o Neolítico e a Idade do Bronce construíron colonias nos outeiros. Desta época son os monumentos de Stonehenge e Avebury, os máis famosos de Inglaterra.
Sólido de revolución
Método do cilindro
Se
g(x) = 0
e g xirando unha área entre a curva e o eixo y, redúcese a:
Wiltshire
Cidades
Trowbridge é a capital do condado. Outras cidades destacadas son Calne, Calstone Wellington, Chippenham, Devizes, Marlborough, Salisbury, Swindon, Warminster e Westbury.
Sólido de revolución
Método do cilindro
miniatura| Sólidos en repouso miniatura| Sólidos rotativos formando Sólidos de revolución O método pódese visualizar considerando un rectángulo vertical delgado en x con altura
f(x) − g(x)
, e tendo no eixe y, a forma dunha capa cilíndrica. A superficie lateral dun cilindro é
2πrh
, onde r é o raio (neste caso x) e h é a altura (neste caso
). Sumando todas as áreas de superficie ao longo do intervalo dáse o volume total.
Forma paramétrica
miniatura| [[Matemáticas e arte: estudo dun vaso como sólido de revolución por Paolo Uccello; século XV]] Cando unha curva se define pola súa forma paramétrica
nalgún intervalo
[a,b]
, os volumes dos sólidos xerados ao xirar a curva ao redor do eixo x ou do eixo y veñen dados por:
Nas mesmas circunstancias, as áreas superficiais dos sólidos xerados ao xirar a curva ao redor do eixo x ou do eixo y veñen dadas por
Moreiras, San Román de Vale, O Vicedo
Moreiras é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Democracia em Vertigem
Democracia em Vertigem é un filme documental brasileiro de 2019 dirixido por Petra Costa. O filme segue o pasado político do cineasta dun xeito persoal, en contexto co primeiro mandato do Presidente Lula e os eventos que levaron á destitución de Dilma Rousseff, analizando o ascenso e caída de ambos presidentes así como a crise sociopolítica de 2014 que arrasou o Brasil. A detención de Lula abriu o camiño para a campaña presidencial de Jair Bolsonaro.
Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance e a través de Netflix o 19 de xuño de 2019. Foi nomeado ao Óscar ó mellor documental na 92ª edición dos premios e gañou os premios Platino e Peabody en 2020.
The Legend of Vox Machina
A primeira tempada componse de doce episodios. Dez dos episodios da primeira tempada foron financiados a través dunha campaña de Kickstarter. En novembro de 2019, a serie foi renovada por Amazon por unha segunda tempada, mesmo antes da estrea da serie.
A Cernada, Vincios, Gondomar
A Cernada é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
Automóbil eléctrico
dereita|miniatura|300x300px|O Tesla Model 3 é o automóbil eléctrico máis vendido na historia, con 536.000 unidades a maio de 2020. Un automóbil eléctrico é un vehículo para transporte de persoas ou de mercadorías, propulsado por un ou máis motores eléctricos, usando enerxía eléctrica almacenada normalmente en baterías recargables. Os motores eléctricos proporcionan aos automóbiles eléctricos un par motor instantáneo, proporcionando unha aceleración rápida. Son tamén até tres veces máis eficientes que un motor de combustión interna.
A decembro de 2019 circulaban no mundo 7,2 millóns de vehículos eléctricos, contando os eléctricos puros (dous terzos) e os híbridos enchufables (o resto). China ten a maior frota de automóbiles eléctricos en uso, con 3,4 millóns, o 47% do parque global, seguido de Europa con 1,7 millóns (25%), e os Estados Unidos con 1,45 millóns (20%).
Historia
miniatura|Automóbil eléctrico de Thomas Parker de 1895 miniatura|[[La Jamais Contente, 1899]] miniatura|[[Thomas Alva Edison|Thomas Edison xunto a un automóbil eléctrico en 1913 (cortesía de National Museum of American History).]] miniatura|Henney Kilowatt de 1959. miniatura|O General Motors EV1 estivo en venda entre 1996 e 1999. Os primeiros coches eléctricos xurdiron na década de 1880. De feito, os coches eléctricos foron populares a finais do século XIX e comezos do século XX, ata que os avances nos motores de combustión interna, sobre todo coa introdución do motor de arranque eléctrico, e a produción en masa de coches de gasolina máis baratos e cun combustible a bo prezo levaron ao declive do uso de coches eléctricos.
Tras varias décadas no esquecemento, a crise do petróleo de 1973 produciu un breve renacemento no interese polos vehículos eléctricos durante a década de 1970 e 1980, aínda que tampouco chegaron a alcanzar a comercialización en masa.
Na actualidade, varios gobernos nacionais e locais estableceron incentivos para os vehículos eléctricos ou híbridos enchufables, exencións de impostos e outras axudas para promover a introdución e a adopción no mercado deste tipo de vehículos. Os vehículos eléctricos son significativamente máis silenciosos que os vehículos de combustión interna. Non emiten contaminantes durante a súa circulación, posibilitando unha gran redución da contaminación local e dependendo do método usado para a xeración da electricidade empregada, poden comportar unha significativa redución da emisión de gases de efecto invernadoiro.
De Havilland Ghost
O de Havilland Ghost (orixinalmente Halford H-2) foi o segundo deseño dun motor turborreactor da de Havilland Engine Company en entrar en produción e o primeiro motor de turbina de gas do mundo en entrar en servizo cunha aeroliña (con BOAC). O Ghost impulsou aos de Havilland Venom, de Havilland Comet e SAAB 29 Tunnan. Foi un desenvolvemento ampliado do Goblin.
Automóbil eléctrico
Recarga
miniatura|300px|[[Estación de carga alimentada por enerxía solar mediante paneis instalados na cuberta]] Actualmente a infraestrutura de recarga para coches eléctricos atópase avanzada en todos os países de Europa grazas aos avances realizados nos últimos anos. España en particular atópase á cabeza na rede de recarga rápida, xa que dispón de 1244 puntos de recarga rápida, contando con 33 211 coches eléctricos. Trátase do país europeo con mellor proporción de cargadores rápidos por coches eléctricos. Este despregamento segue crecendo grazas aos plans de expansión das compañías de instalación e recarga. En 2018, Iberdrola anunciou a maior rede de estacións de recarga rápida en autovías e corredores en España, coa instalación de 200 estacións de recarga rápida: polo menos unha cada 100 km das principais vías, que se suma á previsión de instalar 25 000 puntos de recarga até o ano 2021, incluíndo 16 000 en fogares e 9 000 en empresas que ofrezan recargar aos seus empregados.
De Havilland Ghost
O 23 de marzo de 1948 John Cunningham conseguiu un novo récord mundial de altitude de 18 119 m. Estaba pilotando un Vampire Mk I modificado ao substituírlle o motor Goblin por un Ghost, e coas puntas das ás alongadas.
Deseño e desenvolvemento
O Ghost orixinouse cando de Havilland comezou a traballar no que finalmente se convertería no Comet en 1943. O primeiro deseño de Frank Halford, o H-1, estaba entrando en produción e podía cumprir cos requisitos do Comet escalando o H-1. O resultante H-2 usaba des cámaras de combustión máis grandes no lugar das 16 máis pequenas do H-1, utilizando "entradas divididas" bifurcadas alimentadas por cada conducto difusor para facer efectivamente vinte entradas. Cando o prototipo estaba sendo construído, de Havilland mercou a firma de Halford, pasando a chamarse de Havilland Engine Company, renameando o H-1 e o H-2 como Goblin e Ghost respectivamente.
Automóbil eléctrico
Consumo
miniatura|O Nissan Leaf foi o modelo eléctrico máis vendido no mundo a decembro de 2019 con 450 000 unidades. miniatura|O Tesla Model S foi declarado automóbil verde do ano 2013 Os vehículos eléctricos destacan polo seu alto rendemento na transformación da enerxía eléctrica da batería na enerxía mecánica coa que se moverá o vehículo (60-85%), fronte ao rendemento da transformación da enerxía do depósito de gasolina na enerxía mecánica que move un vehículo de gasolina (15-20%). O presente e futuro das baterías do vehículo eléctrico parece pasar pola batería de ión de litio, que cada vez se fabrica con maior densidade de carga e lonxevidade permitindo mover motores máis potentes, aínda que por agora a autonomía media dun utilitario eléctrico se atopa ao redor dos 150 km. No entanto, deportivos eléctricos máis caros conseguiron aumentar esa autonomía até os 483 km, como o modelo de 70 kWh do Tesla Roadster. Co obxectivo de saber o consumo que supón o vehículo eléctrico, existen distintas ferramentas, como o programa CEVNE ou o usar táboas de consumo cada 100 km dos principais vehículos eléctricos saídos e por saír nun curto prazo de tempo e o consumo de kWh da batería por cada 100 km de cada un deles e da media.
De Havilland Ghost
Deseño e desenvolvemento
O Ghost estaba funcionando en 1944 e voou por vez primeira en 1945. Isto foi moito antes de que o Comet ou o Venom estivesen listos para voar. Nese momento o Ghost foi escollido para o proxecto de caza sueco "JxR", que finalmente sería o Tunnan. Durante o deseño do Tunnan Suecia recibiu estudos alemáns sobre deseños con á en frechaa través de Suíza e redeseñou o avión para incorporar esta característica. O Tunnan voou por vez primeira con esta forma en 1948. Para as versións de produción do Tunnan, o Ghost fabricouse baixo licenza por Svenska Flygmotor (posteriormente Volvo Aero) como o RM2. O Ghost tamén foi construído baixo licenza en Italia por Fiat e en Suíza por Sulzer Brothers.
Automóbil eléctrico
Vendas
miniatura|300px|Matriculación de automóbiles eléctricos liviáns enchufables nos principais mercados mundiais entre 2011 e 2021 Os turismos eléctricos máis vendidos en Europa no 2019 foron:
De Havilland Ghost
Deseño e desenvolvemento
O Ghost voaría novamente no primeiro voo do Comet I o 27 de xullo de 1949. O avión estaba equipado co Ghost 50 de 22 kN, que foi unha planta de potencia provisional pendente da dispoñibilidade do Rolls-Royce Avon que se usaría no Comet 2. Fabricáronse varias versións do Ghost 50, rematando co Ghost 50-Mk.4 instalado no Comet 1XB fabricado para probar novas técnicas de construción de fuselaxes eintroducido para abordar os problemas co Comet 1.
Durante o seu desenvolvemento, a Royal Air Force tamén solicitou unha versión mellorada do de Havilland Vampire con máis capacidade de carga e polo tanto un motor maior. O deseño resultante foi coñecido como o Venom, e compartía moitas características co anterior Vampire. O Ghost voou por primeira vez no Venom o 2 de setembro de 1949. Nese momento o motor levaba funcionando bastante tempo e xa ía polo modelo Mk.103 de 21,6 kN. O Venom usouse pprincipalmente como cazabombardeiro, aínda que algúns fabricáronse como cazas nocturnos. O Venom foi posteriormente seleccionado pola Fleet Air Arm para as súas necesidades de intercepción, e foi amplamente usado como o Sea Venom.
Terra xenerosa
Terra xenerosa (en Canyon Passage) é un filme estadounidense de 1946 dirixido por Jacques Tourneur e ambientado na fronteira de Oregón. Está protagonizado por Dana Andrews, Susan Hayward e Brian Donlevy. Conta historia de triángulos amorosos e de alzamentos indios, e é unha adaptación da novela de 1945 Saturday Evening Post de Ernest Haycox. Hoagy Carmichael (música) e Jack Brooks (letra) foron nomeados ao Óscar á mellor canción orixinal por "Ole Buttermilk Sky".
Estreouse en galego 8 de maio de 2014 a través da TVG.
José Luis Vaamonde Fraga
José Luis Vaamonde Fraga, nado en Melide e finado no mesmo concello o 22 de xaneiro de 1975, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Elena Fraga Grimaldos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 alistouse no exército sublevado e foi alférez provisional. Concelleiro en Melide, e primeiro tenente alcalde, foi nomeado alcalde de Melide en xuño de 1949. Cesou como alcalde en marzo de 1952. Foi deputado provincial dende marzo de 1949. Finou en Melide o 22 de xaneiro de 1975.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
O Covelo, Vincios, Gondomar
O Covelo é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Invaxinación
miniatura|Mecanismo da invaxinación|300x300px A invaxinación é o proceso do dobramento dunha superficie sobre si mesma cara ao interior para formar unha cavidade, bolsa, vesícula ou tubo. En embrioloxía, a invaxinación é o mecanismo que ten lugar durante a gastrulación. Este mecanismo ou movemento celular ocorre principalmente no polo vexetativo. A invaxinación consiste no dobramento dunha área da capa exterior de células cara ao interior da blástula. En cada organismo a complexidade é diferente dependendo do número de células. A invaxinación pode considerarse un dos pasos para o establecemento do plan corporal. O termo orixinalmente utilizouse moito en embrioloxía, pero foi adoptado por outras disciplinas (ver os usos do termo máis abaixo).
Cando o dobramento se produce cara ao exterior, adoita denominarse evaxinación. Por evaxinación unha célula pode liberar vesículas no exterior.
Exemplos de invaxinación en embrioloxía
Hai máis dun tipo de movemento de invaxinación. Dous tipos comúns son a axial e a ortogonal. A axial pode formarse nun só punto ao longo do eixe dunha superficie. A ortogonal é linear e como unha depresión.
Amphioxus
miniatura|300px|Proceso de invaxinación en [[Amphioxus.]] A invaxinación en Amphioxus é o primeiro movemento de células da gastrulación. Este proceso foi descrito primeiramente por Conklin. Durante a gastrulación, a blástula transfórmase por mor da invaxinación. O endoderma prégase cara á parte interna e así o blastocele vaise transformando nunha especie de estrutura con forma de copa con dobre parede. A parede interna denomínase arquénteron ou intestino primitivo. O arquénteron ábrese despois ao exterior por medio dun blastóporo. A parede externa transformarase no ectoderma e posteriormente formará a epiderme e a crista neural.
Tunicados
En tunicados a invaxinación é o primeiro mecanismo que ten lugar durante a gastrulación. As catro células máis grandes do endoderma son as que inducen o proceso de invaxinación en tunicados. A invaxinación consiste nos movementos internos dunha capa de células (o endoderma) baseados en cambios na súa forma. A blástula dos tunicados é un pouco aplanada no polo vexetal experimentando un cambio de forma desde columnar a cuneiforme. Unha vez que as células do endoderma se invaxinaron, as células seguen movéndose baixo o ectoderma. Posteriormente, fórmase o blastóporo e con isto complétase o proceso da invaxinación. O blastóporo quedará rodeado polo mesoderma por todos os seus lados.
A Pena, San Román de Vale, O Vicedo
A Pena é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Figueiró, Vincios, Gondomar
Figueiró é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Karen J. Warren
Karen J. Warren, nada en Nova Inglaterra o 10 de setembro de 1947 e finada en Minneapolis (Minnesota) o 21 de agosto de 2020, foi unha escritora, académica e profesora estadounidense, presidenta da Cátedra de Filosofía do Macalester College, coñecida polo seu traballo no campo do ecofeminismo.
Pensamento filosófico
Usando a ética como marco filosófico, Warren argumentou que os humanos deberían ter dereito a elixir cando é o momento de morrer cando se enfrontan a unha enfermidade terminal incurable. Warren presentou o seu caso en foros públicos, incluíndo falar diante do Senado do estado de Minnesota e escribir artigos para distintas publicacións
Warren tamén ensinou filosofía en distintas organizacións. Como parte do seu compromiso coa filosofía pública, deu conferencias a todo tipo de públicos, tanto académicos como non especializados, á vez que exerceu como consultora de pensamento crítico no Science Museum de Minnesota e como facilitadora de cuestións femininas no Minnesota Book. Grupo Barnes &amp; Noble.
Warren escribiu sobre pensamento crítico, ética ambiental e ecofeminismo.
Kermes bacciformis
Kermes bacciformis é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus.
Descrición
A especie foi descrita en 1908 polo entomólogo italiano Gustavo Leonardi, na súa obra "Seconda contribuzione alla conoscenza della cocciniglie Italiane".
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Kermes.
O epíteto específico, baccifomis, está tomado do latín bacciformis, "en forma de baga"; de bacca, "baga", e forma, -ae, "forma", en alusión á forma das femias.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Especies parasitadas
Este insecto vive sobre as seguintes especies do xénero Quercus:
Características
As femias adultas son esféricas, aplanadas na rexión ventral, e co dorso dividido en dúas metades por un suco lonxitudinal.
Distribución
Kermes bacciformis encóntrase en Francia (incluída Córsega), Italia (incluída Sardeña), España, Austria, Hungría, Turquía e Marrocos.
Sully (filme)
Sully (tamén coñecido como Sully: Miracle on the Hudson) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Clint Eastwood e escrito por Todd Komarnicki, baseado na autobiografía Highest Duty de Chesley "Sully" Sullenberger e Jeffrey Zaslow. Tom Hanks interpreta a Sullenberger, xunto con Aaron Eckhart, Laura Linney, Anna Gunn, Autumn Reeser, Holt McCallany, Jamey Sheridan e Jerry Ferrara nos papeis secundarios. O filme conta a historia real da aterraxe de emerxencia que realizou Sullenberger en xaneiro de 2009 sobre o río Hudson, na cal os 155 pasaxeiros e os membros da tripulación sobreviviron só con feridas leves.
Estreouse en galego o 8 de xullo de 2020 na TVG. O director de dobraxe foi Celestino Hermida.
Ervillás, Vincios, Gondomar
Ervillás é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Guisande, Vincios, Gondomar
Guisande é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Diorama
miniatura|300x300px|Diorama dun [[belén do Nadal]] miniatura|300x300px|Museo arqueolóxico da prefectura de Hyogo, [[Xapón]] miniatura|300x300px|Diorama do pobo Monpa, no Museo Jawaharlal Nehru, Itanagar, [[Arunachal Pradesh|Arunachal Pradesh, na India]] miniatura|300x300px|[[Gorila nun diorama do Museo de Historia Natural de Nova York]] miniatura|400x400px|[[Conservación e restauración|Restauración en proceso dun dos paneis dun diorama orixinal de Daguerre]]
Un diorama (do grego di-, "a través de", e orama, "o que é visto") é un tipo de maqueta que mostra figuras humanas, vehículos, animais ou seres imaxinarios na composición, presentados nun espazo co propósito de representar unha escena.