cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Antonio Rodríguez Estévez
Alfa Romeo
Adquiriu un Alfa Romeo Alfetta GTV6, que estreou no Rali Sopete de 1985, en Portugal, con resultado de abandono. A continuación quedou sexto na primeira edición do Rally Botafumeiro, logrou o terceiro posto no Rally do Lacón, abandonou en Ourense e quedou segundo en Ferrol. En novembro gañou o 15º Rally da Coruña e en decembro abandonou no Rally de Pontevedra. Rematou a tempada do campionato galego en novena posición. miniatura|Peitos no [[Rally de Galicia Histórico de 2012.]] En 1986 correu de novo co Alfa, co que abandonou no 2º Rally Botafumeiro, pero co que logrou a súa terceira vitoria no Rally do Lacón, esta vez con Marquina como copiloto. Sufriu varios abandonos máis durante a tempada e rematou cuarto no Rally de Ourense, puntuable para a Copa de España. Na seguinte edición do rally ourensán volveu subir ao podio, na terceira posición por detrás de Marc Etchebers e Carlos Piñeiro.
Citroën AX Sport e retirada
Despois de máis de dous anos sen competir reapareceu para disputar cun Citroën AX Sport preparado por Chumbo a tempada 1989 do Campionato de Galicia, encadrado dentro da Copa Citroën. Comezou no Rally do Lacón, onde quedou quinto, sendo segundo entre os Citroën, por detrás de Arturo Rial. En xuño abandonou no Rally de Ourense e en xullo foi o primeiro entre os Citroën e cuarto na xeral no Rally Cidade de Cristal, onde mantivo un duelo nocturno con Sergio Vallejo nos treitos finais, despois de sufrir unha saída de pista no tramo Campolongo-Doroña, e estar a piques de ser alcanzado polo piloto lucense. Con todo, o vencedor final da Copa Citroën foi Rial.
Na tempada 1990, de novo co Citroën AX Sport, logrou mellores resultados (4º no Botafumeiro, 5º no Rías Baixas, 6º no Cidade de Cristal e 4º no San Froilán) e proclamouse vencedor da Challenge Citroën, quedando ademais terceiro na clasificación absoluta, a só 60 puntos do subcampión, Antonio Garrido, aínda que a máis de 300 do vencedor, Germán Castrillón. Ademais rematou a Copa de España de Rally en sexta posición. Ao ano seguinte competiu no Rally do Lacón, onde tivo que abandonar despois de romper, e a continuación retirouse dos rallys. Con todo, reapareceu para disputar o Rally do Lacón de 1998, onde conduciu un Seat 124 Burgueño, e en 2011 e 2012 correu no Campionato de España de Rally para Vehículos Históricos, cos antigos Ford Escort reconstruídos por Chumbo (o seu mecánico daquela época e dono dos coches), mais sen conseguir finalizar ningún rally.
Aarón Martín
Aarón Martín Caricol, nado en Montmeló o 22 de abril de 1997, é un futbolista catalán que xoga na posición de defensa nas filas do 1. FSV Maguncia 05 da 1 Bundesliga.
Traxectoria
Comezou como futbolista nas categorías inferiores do R. C. D. Espanyol. En 2013 pasou a formar parte do Xuvenil A do equipo branquiazul, para se incorporar ao equipo filial, o Real Club Deportivo Espanyol B ao comezo da tempada 2014-15. O 16 de xaneiro de 2016 marcou o seu primeiro gol como sénior, nunha vitoria por 2–0 na casa contra do CF Reus Deportiu.
Tras ser titular indiscutible durante toda a tempada o 13 de xuño de 2016 renovou contrato co club ata o ano 2020, por mor do interese de varios clubs por facerse cos seus servizos. Debutou nun partido oficial co primeiro equipo do Espanyol o 2 de outubro de 2016, na 7ª xornada da Primeira División española 2016-17 perante o Vilarreal CF no RCDE Stadium, ao incorporarse ao xogo no minuto 65 para substituír a José Antonio Reyes.
O 6 de agosto de 2018 o R. C. D. Espanyol fixo oficial a cesión pola tempada 2018-2019 do xogador ao 1. FSV Maguncia 05 coa obriga de compra de xogar 10 partidos co conxunto alemán. . Debutou na Bundesliga o 26 de agosto, nunha derrota por 1–0 na casa fronte ao VfB Stuttgart nun partido no que xogou os 90 minutos. . O 5 de novembro de 2018 asinou contracto definitivo co club alemán.
Xogou cinco encontros, tres como titular, ao comezo da tempada 2020-21 con cada volta menos tempo o 31 de decembro de 2020 asinou polo R. C. Celta de Vigo, e volveu así á liga española, en calidade de cedido ata final de tempada
Internacional
Aarón foi internacional coa e sub-19 de España. Formou parte do equipo que gañou o Campionato de Europa Sub-19 da UEFA 2015, e disputou o encontro final en Katerini ante a. .
Debutou coa Selección de fútbol de Cataluña o 28 de decembro de 2016, como titular nun partido contra Tunisia que logo dos 90 minutos tiña o marcador 3–3 e que rematou en derrota 2–4 nos penaltis.
Dobre penetración
280px|thumb|Penetración anal e vaxinal simultáneas, a variante máis común de "dobre penetración"
A Dobre penetración (ás veces chamada DP para abreviar) é unha práctica sexual que consiste en que unha persoa é penetrada simultaneamente por múltiples orificios ou nun único orificio por dous penes ou outros obxectos. Comunmente, no caso de que a persoa penetrada sexa unha muller, o habitual é que a dobre penetración se realice a través do orificio vaxinal e o ano ao mesmo tempo.
Práctica
O acto xeralmente implica a inserción e introdución de dous penes erectos na vaxina e o ano dunha muller simultaneamente. É unha práctica común na pornografía. O termo tamén pode describir a inserción e pulo de dous penes erectos no orificio único dunha muller (xa sexa a vaxina ou o ano) ou o ano dun home.
A penetración pódese realizar non só cun pene, senón tamén con diferentes partes do corpo (mans, dedos) ou con xoguetes sexuais específicos. A penetración simultánea dunha vaxina por dous penes coñécese como dobre penetración vaxinal (DPV). A penetración simultánea do ano coñécese como penetración anal dobre (PAD).
O acto sexual pode ser agradable para a parella penetrada debido á estimulación simultánea do punto G e do fornix anterior, ou da próstata. As parellas penetrantes poden gozar da tensión da vaxina e/ou do ano, así como do rozamento dos seus penes no mesmo orificio ou a través do revestimento da fascia rectovaxinal.
Historia
Atopáronse representacións de dobre penetración en moitos obxectos eróticos romanos, así como no Kama Sutra. A primeira dobre penetración filmada na historia apareceu en 1970, na película "Delphia the Greek", do director Lasse Braun.
A feminista Bernadette Barton argumentou que a dobre penetración, porque adoita implicar os penes de dous homes xuntos ou que se tocan directamente, é un acto "infrecuentemente homoerótico" nunha cultura doutro xeito homófoba. Barton tamén pensa que a dobre penetración é "estraña" e "castiga o corpo" porque pode estirar os orificios dunha muller ata o seu límite físico. Gail Dines cre que a dobre penetración é un acto extremo que era "case inexistente" antes da década de 2010, pero que agora converteuse nun dos tipos de pornografía máis populares, un cambio que ela atribúe a misoxinia.
O actor pornográfico James Deen nega que a dobre penetración sexa inherentemente "actividade homosexual", aínda que dous penes estean no mesmo orificio, crendo que a motivación do intérprete masculino determina se o acto é homosexual ou non.
Spit-roast (sexo)
O acto sexual do spit roast é unha variación da dobre penetración pola cal unha persoa é penetrada desde atrás por un pene (xa sexa na vaxina ou no ano) e realiza sexo oral noutro pene. Este acto sexual combina tanto a posición do can cunha felación, o "spit roast" aparece con frecuencia dentro da pornografía, pero algúns non o consideran unha forma de dobre penetración.
Leixaprén (grupo)
Leixaprén foi unha formación musical arousá, con influencias da música celta, new age e música de raigame tradicional galega. O nome do grupo está tomado da figura literaria leixaprén da literatura galego-portuguesa medieval.
Historia
Leixaprén estivo activo desde finais dos anos 80 até 1996, e en 2010 reuníronse para conmemorar o 30 aniversario da Asociación Cultural Dorna, primeiros promotores da revista Dorna, da Illa de Arousa.
Membros
Leixaprén estivo formado por seis membros de Vilagarcía, Vilanova e a Illa de Arousa, que tamén actuaban como banda de gaitas tradicional. Eran Edelmiro Touris Miro (percusión, guitarra, baixo e mandolina), César Longa (arpa, acordeón e teclados), Xose Ameneiro (gaita e frautas), e os irmáns Dopico: Manuel (gaita e instrumentos de corda) e Pepe Dopico (voz, percusión, frautas, gaitas, clarinete etc.), recoñecido musicólogo, profesor e escritor reintegracionista que pasou a escribir os seus apelidos regaleguizados como "do Pico Orjais". Juan Guillán Barcala (voz, gaita e percusión), tamén membro do grupo, foi o autor da peza "Pasodoble de Leixaprén" (ás veces escrito "Pasodoble de Leizaprén") tocada por moitas formacións de música tradicional galega.
Discografía
O grupo gravou dous discos na súa historia:
Biblioteca Popular de la Dona
miniatura|250px|Biblioteca Popular de la Dona en 1910. A Biblioteca Popular de la Dona foi a primeira biblioteca pública feminina de Europa. Creada en 1909 en Barcelona, adiantouse case vinte anos a outros proxectos similares, como a Fawcett Library de Londres. O éxito da iniciativa foi tal que un ano despois converteuse en instituto e mudouse do claustro de Santa Anna, a súa primeira localización, á Casa da Misericordia, na rúa d'Elisabets, en Barcelona. É antecesora do actual Centre de Cultura de Dones Francesca Bonnemaison.
Obxectivo e servizos
O obxectivo do Institut de Cultura i Biblioteca Popular per a la Dona era promover a ilustración e a cultura feminina. Tiña a vontade de mesturar «o útil co agradábel» e de ofrecer coñecementos científicos, artísticos e manuais. A combinación dos tres tipos de ensino foi o que fixo do Institut un centro excepcional no referido á oferta cultural dirixida ás mulleres na Cataluña das primeiras décadas do século XX.
Historia
O Institut, a través de Francesca Bonnemaison, estivo vinculado dende o inicio a diferentes entidades destinadas ao fomento dos oficios artísticos. Entre elas estaba o Foment de les Arts Decoratives, institución creada en 1903 e coñecida actualmente como Foment de les Arts i del Disseny.
Desde 1914-1915, o Instituto implantou un novo currículo que ofrecía un título preparatorio de cultura xeral e bacharelato. A súa directora pedagóxica, Rosa Sensat, marcou como obxectivo «dotar as mulleres dunha base de cultura científica e artística que fose garantía de perfección no seu traballo e que lles permitise loitar con éxito no exercicio da súa carreira profesional en condicións de superioridade».
O 8 de outubro de 1922, coincidindo coa apertura formal do curso 1922-23, inaugurouse a nova sede no número 7 da rúa de Sant Pere més Baix. O edificio permitiu acoller a máis de 30 000 mulleres e o crecemento do Institut era imparábel. Porén, a partir de 1930, o progresivo endebedamento económico e o posterior estalido da guerra dificultaron o funcionamento da institución. Rematada a Guerra Civil, o consello de administración do Institut cedeulle á Deputación de Barcelona «todo o haber do Instituto de Cultura e Biblioteca Popular de la Muller, facéndose cargo a mesma de todo o activo e pasivo da institución para que continúe a obra social do Instituto».
Durante o franquismo e a Transición española, o instituto foi ocupado por varias institucións. En 2003, grazas á presión de varios colectivos de mulleres, a sede do instituto volveu ao que fora na orixe, un espazo de mulleres. Ese ano fundouse o Centre de Cultura de Dones Francesca Bonnemaison, un fito na topografía feminina da cidade.
O Arquivo Histórico da Cidade de Barcelona custodia un importante fondo documental pertencente á institución, que abarca de 1909 a 1935.
Pietro Giampaoli
Pietro Valentino Giampaoli, nado en Buja, provincia de Udine, o 13 de febreiro de 1898, e finado en Roma o 27 de febreiro de 1998, foi un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.
Nilton Santos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Nilton_Santos_no_Flexeiras_Atl%C3%A9tico_Clube.png/240px-Nilton_Santos_no_Flexeiras_Atl%C3%A9tico_Clube.png|dereita|miniatura|282x282px| Nilton Santos (esquerda) no Flexeiras Atlético Clube en 1939. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Brasil_-_1958.jpg/240px-Brasil_-_1958.jpg|miniatura|240x240px| Nilton Santos (de pé, quinto dende a esquerda) coa [[Selección de fútbol do Brasil|selección brasileira no Mundial de 1958.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Est%C3%A1tua_N%C3%ADlton_Santos_%28Det%29.jpg/240px-Est%C3%A1tua_N%C3%ADlton_Santos_%28Det%29.jpg|miniatura|320x320px| Estatua de Nílton Santos inaugurada en 2009 no [[estadio Nilton Santos do Río de Xaneiro.]] miniatura|Nilton Santos en [[2004 entregando unha bandeira do Botafogo ao entón presidente do Brasil, Lula da Silva.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/Nilton_Santos_estatua.JPG/240px-Nilton_Santos_estatua.JPG|miniatura|240x240px| Busto de Nílton Santos na sede do xeneral Severiano do Botafogo FR. Nilton Reis dos Santos, coñecido como Nilton Santos, nado no Río de Xaneiro o 16 de maio de 1925 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 2013, foi un futbolista brasileiro que xogaba como lateral esquerdo. Elixido pola FIFA como o mellor lateral esquerdo de todos os tempos, militou durante toda a súa carreira no Botafogo, sendo con 723 partidos oficiais, o futbolista con máis encontros na historia do club.
Pietro Giampaoli
Pruimeiros anos e formación
Pietro Giampaoli era o segundo fillo de Teresa Pischiutta e de Luigi Giampaoli, unha familia humilde propietaria dunha pequena carpintaría na que pasou parte da súa infancia, ademais de asistir á escola primaria de Buja.
Nilton Santos
Foi 75 veces internacional coa selección brasileira, coa que disputou os Mundiais de 1950, 1954, 1958 e 1962, proclamándose campión nos dous últimos.
Pietro Giampaoli
Pruimeiros anos e formación
De volta a Italia, en 1920, aínda como militar, obtivo un destino en Milán, cidade na que comezou os seus estudos de Arte, na Academia de Belas Artes de Brera. En 1924 acadou o primeiro premio de cicelado desta academia.
Medallista e gravador de moeda
Logo do seu paso formativo por Milán comezou a dedicarse ao gravado profesionalmente, aínda que nunha situación de penuria económica. Marchou a Venecia, onde estivo pouco tempo como bolseiro na Academia de Arte, e logo estableceuse en Roma, onde comezou a acadar os primeiros éxitos e un prestixio como gravador profesional, fundamentalmente de medallas, o que lle permitiu concentrar alí a súa familia de Buja. En Roma foi mestre de gravado dos seus dous irmáns, Celestino Giuseppe e Vittorio, que se uniron a el, fixando a súa residencia familiar na Torre dei Capocci. Como medllista participou coas súas obras na Bienal de Venecia de 1928 e participou en exposicións en cidades como Madrid, Bonn ou Washington.
O seu talento e a súa habilidade artística levárono a ser nomeado en marzo de 1937 gravador xefe da Casa da Moeda Estatal, posto que ocupou ata 1963, cando fixo os seus 65 anos. Durante esta etapa actuou tamén como asesor das cecas públicas de Alemaña, España, Turquía e Francia. miniatura|190x190px|[[Anverso da moeda de 500 liras italianas de prata, obra de Pietro Giampaoli.]] Pietro Giampaoli foi o creador das primeiras moedas italianas despois da segunda guerra mundial e o responsable da cuñaxe da maior parte das moedas italianas e vaticanas do seu tempo. Tamén se encargou dos cuños de moedas para outros países, como Israel, Turquía, a Orde de Malta ou a República de San Marino.
Nilton Santos
Botafogo
Nacido e criado na Illa do Gobernador, era o máis vello de sete irmáns e axudaba a seu pai no oficio da pesca. Comezou a xogar ao fútbol nas rúas da illa e aos 14 anos ingresou no Flexeiras Atlético Clube. Realizando o servizo militar, xogou un partido contra o São Cristóvão e a súa actuación espertou o interese do club, que o tentou fichar. Con todo, preferiu seguir o consello do seu amigo o coronel Honório Magalhães e facer unha proba co Botafogo, cuxo director social era tío do coronel. Foi aceptado no club alvinegro e ingresou no equipo xuvenil deste. Vestiu a camiseta do club carioca durante toda a súa carreira como futbolista, ata 1964.
Pietro Giampaoli
Medallista e gravador de moeda
A súa creación máis popular foi o anverso da moeda de 500 liras de prata cuñada a partir de 1958, no que gravou un busto feminino de estilo renacentista, inspirado nunha medalla de Pisanello.
Pietro Giampaoli faleceu en Roma o 27 de febreiro de 1998, poucos días despois de facer os cen anos.
Nilton Santos
Botafogo
Debutou co Botafogo nun partido amigable ante o América Mineiro, pouco antes de disputar o seu primeiro encontro no Campionato Carioca, nunha vitoria por 2-4 fronte ao Canto do Rio en Caio Martins. Ese mesmo ano proclamouse campión carioca por primeira vez, sumando outros tres títulos nos anos 1957, 1961 e 1962. Gañou ademais dúas veces o Torneo Río–São Paulo, entre outros títulos.
Disputou un total de 723 partidos co Botafogo, sendo o futbolista con máis encontros na historia do club, superando en máis de 100 ao segundo clasificado, Garrincha.
Selección brasileira
Debutou coa selección brasileira no Campionato Suramericano de 1949, no que o Brasil se acabou proclamando campión. Ao ano seguinte disputou o Mundial de 1950, no que os brasileiros perderon o título fronte ao Uruguai no célebre Maracanazo, pero Nílton Santos non chegou a debutar na competición.
Catro anos despois, no Mundial de 1954, foi titular na defensa da canarinha en tódolos partidos, xunto a Djalma Santos e Brandãozinho, e foi un dos expulsados no violento partido de cuartos de final contra Hungría, partido que pasou á historia co sobrenome de Batalla de Berna, despois de pelexarse con József Bozsik. O equipo brasileiro quedou eliminado nese mesmo encontro, ao perder por 4-2.
No Mundial de Suecia en 1958 volveu xogar como titular tódolos encontros do Brasil, no posto de lateral esquerdo, e marcou un gol contra Austria na primeira xornada. Disputou a final contra a selección anfitrioa no estadio Råsunda de Solna, que rematou con vitoria brasileira por 5-2 e coa conquista do primeiro título da historia do equipo suramericano. Foi elixido no equipo ideal do torneo.
Foi convocado por Aymoré Moreira para o Mundial de 1962 en Chile, acudindo así á súa cuarta Copa do Mundo. Foi titular nos seis partidos do Brasil, incluída a final contra Checoslovaquia no estadio Nacional de Santiago de Chile, onde tanto el como o Brasil conquistaron o seu segundo título mundial, no que foi o seu último encontro como internacional.
Disputou un total de 75 partidos oficiais e 10 non oficiais coa selección brasileira, coa que marcou tres goles. No momento da súa retirada era o futbolista con máis partidos da historia da selección.
Recoñecementos
Foi incluído por Pelé na súa lista FIFA 100. A IFFHS elixiuno como o noveno mellor futbolista brasileiro do século XX e o 28º suramericano. Pola súa banda, a FIFA nomeouno mellor lateral esquerdo de tódolos tempos.
No ano 2000, mentres desenvolvía un proxecto social con mozos a través do fútbol no estado de Tocantins, o goberno local homenaxeouno dándolle o seu nome a un novo estadio da cidade de Palmas, chamado agora estadio Nilton Santos.
Vida persoal
Casou dúas veces: a primeira delas con Abigail, coa que tivo dous fillos, Carlos Eduardo e Andréa; e a segunda con María Coeli, coa que viviu ata a súa morte. Ademais de no Río de Xaneiro, viviu en Araruama e Brasilia, traballando nesta última con escolas de fútbol. Tamén escribía unha columna no diario Correio Braziliense.
Casfigueiro, A Canda, Piñor
Casfigueiro é un lugar da parroquia da Canda, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño. Tiña 27 habitantes no ano 2021 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 19 eran mulleres.
Martes de Pascua
O martes de Pascua é o día seguinte ao Luns de Pascua. É o terceiro día da Oitava de Pascua, popularmente coñecida como semana de Pascua.
Celebracións
En Galicia, é festivo local en Monforte de Lemos, onde se dedica este día á renovación do voto por parte do Alcalde e dos monfortinos en xeral á patroa, a Virxe de Montserrat. Destacan a misa de renovación do voto, a procesión, e a bendición dos campos. En Tirán, parroquia de Moaña (Pontevedra) celébrase o Cristo das Boas Augas, dentro das festas da Virxe dos Remedios.
Ata o século XX foi festivo tamén no País Valenciano. Era un dos tres días da Pascua valenciana, nos que eran moi típicas as visitas ao campo para comer a mona con familiares ou amigos. Orixinariamente o único día festivo completo era o Domingo de Resurrección, mentres que o luns e martes de Pascua eran festivos pola tarde. Posteriormente adoptouse tamén o luns de Pascua como festivo completo, mentres que o martes perdeuse. Nalgunhas localidades valencianas mantense o festivo local, como en l'Alcora ou Mareny de Barraquetes.
Tamén é festivo en Chipre, e malia non ser festivo, tamén é celebrado en Australia, Nova Zelandia e o Reino Unido.
Convento do Carme de Padrón
O Convento do Carme de Padrón é un mosteiro católico edificado no século XVIII en Padrón (A Coruña). Pertencente orixinariamente á Orde dos Carmelitas Descalzos, actualmente acolle a Orde dos Predicadores.
Situación
Construído sobre a rocha, accédese culminando a chamada Costa do Carme na parroquia de Santiago de Padrón. O conxunto está situado nunha aba do monte de San Gregorio, moi próximo o curso do río Sar aínda que nun paraxe elevado que permite albiscar a vila de Padrón e os seus arredores.
Lázaro de Betania
Lázaro de Betania é un personaxe bíblico do Novo Testamento, irmán de María e Marta de Betania, que viviu en Betania, un lugar nos arredores de Xerusalén. Na súa casa aloxouse Xesús polo menos en tres ocasións (Mt 21:17; Mc 11:1, 11.12; Lc 10:38; Jn 11:1 ) e é moi famoso principalmente porque segundo o Evanxeo de Xoán (11:41-44) ​ foi revivido por Xesús. A partir desta historia o seu nome é utilizado frecuentemente como sinónimo de resurrección.
Convento do Carme de Padrón
Descrición
O Convento do Carme foi construído en estilo neoclásico entre 1729, cando se colocou a primeira pedra, e 1762. Ten tres alturas, a planta é rectangular e foi edificado con pedra de cantaría. A fachada principal do convento e da igrexa ábrense o adro, que pechado cunha balaustrada domina o val do Sar.
A fachada consiste nun corpo central flanqueado por outros dous corpos laterais que serven de campanarios. Estes están coroados por dúas espadanas e dous vans para as campás, aínda que estaban previstas unhas torres que non se chegaron a realizar. O seu corpo central imita a disposición da fachada do Real Mosteiro da Encarnación de Madrid, agás das dúas fiestras, que no caso madrileño ábrense a cada lado da fornela sobre a entrada central e que no padronés están ocupadas por dous escudos. A portada deste corpo central é ampla, con tres arcos sobre pilastras. Sobre o friso e entre dous escudos destaca a imaxe en pedra de San Xosé, obra de Xosé Ferreiro. Cinco fiestras ábrense á fachada que culmina nun frontón recto con óculo.
A igrexa conventual está consagrada a San Xosé, consta de tres naves e destaca o retablo da Nosa Señora do Carme obra de Francisco de Lens, peza considerada como unha das pioneiras do rococó galego.
Historia
A finais do século XVII o clérigo padronés Alonso de la Peña Montenegro, bispo de Quito, legou ao seu sobriño, Juan Domínguez Fabeiro, a cantidade de 40 000 pesos para que se patrocinase o establecemento dun convento da Orde dos Carmelitas Descalzos en Padrón. Esta sería a primeira comunidade carmelitana descalza en Galicia, aínda que de la Peña xa apoiara a súa difusión en América.
Os freires chegaron en 1715 para rexentar un hospicio, as obras do convento non comezaron ata 1729. Estas foron iniciadas pola cabeceira da igrexa e e estiveron dirixidas por arquitectos da propia orde, como frei Juan de Santa Teresa, frei José de los Santos e frei José del Espíritu Santo. As obras demoráronse ata 1762, aínda que dez anos antes xa se completara a igrexa.
No século XIX a Guerra de Independencia supuxo importantes perda para a súa biblioteca. En 1835, o Convento do Carme foi exclaustrado vítima da desamortización de Mendizábal. O Concello de Padrón empregou o recinto como teatro, xulgado de primeira instancia e almacén. A principios do século XX, instaláronse nel frades dominicos, que nos anos seguintes abriron un centro de ensino. Actualmente (2022), o convento segue baixo a orde dominicana e custodia unha biblioteca especializada en libros de relixión e filosofía.
Praia de Las Conchas
A praia de Las Conchas é unha praia virxe situada no noroeste da illa canaria de La Graciosa, na provincia das Palmas, España.
Características
Con 610 m de lonxitude de fina area branca, é un dos recunchos máis visitados polos viaxeiros que buscan a tranquilidade e a beleza da paisaxe. Como está en pleno océano Atlántico, a ondada na praia adoita ser forte e algo perigosa e é recomendable extremar a precaución ao bañarse, xa que non hai ningún posto de socorrismo.
Acceso
Atópase a un 5,2 km de distancia do principal núcleo de poboación da illa, Caleta de Sebo. Pódese chegar a ela camiñando, en bicicleta ou en taxi.
Universidade de Kent
A Universidade de Kent é unha universidade pública do Reino Unido. Fundouse o 4 de xaneiro de 1965, e no curso académico 2019-20 tiña 18 710 estudantes.
Características
O seu orzamento no ano 2018 foi de 5528 millóns de libras esterlinas. Conta con campus en Canterbury, Medway e Tonbridge, cerca de Londres. Tamén ten sedes en Bruxelas, París, Atenas e Roma.
Aparece incluída na Guardian University Guide 2015 como unha das 20 mellores universidades británicas. Nas enquisas realizadas para o National Student Survey, outorgáronlle un termo medio de 90 % no índice xeral de satisfacción.
Bedtime for Democracy
Bedtime for Democracy é o cuarto e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Dead Kennedys, publicado en novembro de 1986 a través do selo Alternative Tentacles. As cancións deste disco falan de temas comúns do punk rock daépoca, como a conformidade, a Reaganomía, o exéccito estadounidense e a crítica ao movemento hardcore punk. O título do álbum refírese á comedia de 1951 Bedtime for Bonzo, protagonizada por Ronald Reagan, e tamén reflicte o cansazo do grupo polo xuízo que estaba tendo nese momento polo controvertido arte incluído no seu anterior traballo. Cando comezou a gravación de Bedtime for Democracy, Dead Kennedys xa tocara o que sería o seu derradeiro concerto con Jello Biafra e anunciou a súa disolución xusto despois do seu lanzamento do disco, que ten como primeiro tema unha versión da canción de David Alan Coe "Take This Job and Shove It".
Katla
Ten unha altura de 1450 m e a súa caldeira é de 10 km de diámetro. O seu período entre erupcións é de 40 – 80 anos. Dado que a súa última erupción tivo lugar en 1918, este volcán está estreitamente monitorizado. Forma xunto co canón Eldgjá un sistema volcánico.
Antes de que se construíse o Hringvegur (a estrada principal ao redor da illa), atravesar as chairas situadas fronte ao volcán era perigoso debido aos frecuentes jökulhlaups (inundacións glaciares) e os profundos ríos que había que cruzar. Especialmente perigosa foi a corrente glaciar tras a erupción de 1918, cando a liña de costa quedou ampliada en 5 km por depósitos de correntes laháricas. Os lahares desa erupción chegaron a cubrir unha superficie de 125 km² de extensión.
centro|miniatura|1000x1000px|Katla desde Dyrhólaey.
Daniel Jonas
Daniel Jonas, nado no Porto en 1973, é un poeta, dramaturgo e tradutor portugués.
Traxectoria
É Mestre en Teoría da Literatura pola Universidade de Lisboa. Profesor e tradutor, vive no Porto.
Traduciu varios autores, como John Milton, Shakespeare, Waugh, Pirandello, Huysmans, Berryman, Dickens, Lowry, Henry James e William Wordsworth.
Sonótono, Nó, Oblívio son libros de sonetos.
Shina Novalinga
Traxectoria
Na primavera de 2021, Novalinga graduouse en Xestión Empresarial no John Abbott College no Quebec. Tamén comezou un programa dun ano de Estudos Inuit na Nunavik Sivunitsavut en Montreal en outono de 2021.
Canto de gorxa inuit
O canto de gorxa inuit é unha práctica cultural que foi prohibida a comezos do século XX polos misioneiros critiáns por considerala "satánica", polo que estivo a piques de desaparecer. En Puvirnituq, a nai de Novalinga foi unha das catro mulleres que aprenderon a técnica para transmitírllela ás seguintes xeracións.
Novalinga subiu o seu primeiro vídeo practicando o canto de gorxa a TikTok en marzo de 2020, e dende aquela subiu ducias de vídeos semellantes. Neles pódese ver como Novalinga e a súa nai cantan xuntas usando a gorxa e o diafragma para producir diferentes sonoridades. Novalinga tamén destaca a importancia desta práctica na súa relación coa súa nai e tamén na cultura inuit:
En xuño de 2021, Novalinga publicou un álbum coa súa nai e co produtor canadense Simon Walls, Mother and Daughter Throatsinging.
Moda
Novalinga tamén usa a súa plataforma para dar a coñecer a roupa tradicional inuit. Promociona roupa feita a man con peles locais da súa nai Caroline, entre as que se inclúen anoraks (atigik), arracadas, luvas (paaluk), gorros (nasaks) e botas (''kamiks).
En 2021, Novalinga fixo de modelo para unha campaña de publicidade de Sephora cun elenco e equipo de traballo completamente indíxena para celebrar o Mes da Historia Indíxena do Canadá.
Activismo indíxena
Novalinga manifestou en redes o seu desexo de divulgar a cultura inuit e a súa historia. Tamén fai colaboracións con creadores cree como o bailarín James Jones e a modelo Michelle Chubb. Ademais, creou vídeos tratando temas como a historia de opresión e asimilación das escolas residenciais indíxenas do Canadá e a desaparición e asasinato de mulleres indíxenas.
Novalinga tamén usa a súa plataforma para apoiar diferentes causas benéficas, chegando a recadar 12 000$ para un refuxio para mulleres indíxenas no Quebec en decembro de 2020.
No verán de 2021 subiu numerosos vídeos reaccionando ao descubrimento de cemiterios de nenos nas escolas residenciais indíxenas canadenses.
Dólar Lafayette
O dólar Lafayette é unha moeda de prata con valor facial dun dólar emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos co gallo da participación deste país na Exposición Universal de París de 1900.
A moeda, obra do gravador xefe da US Mint Charles E. Barber, caracterízase pola representación das cabezas do Marqués de Lafayette e de George Washington no seu anverso e un monumento ecuestre a Lafayette no seu reverso.
Trátase do único dólar de prata conmemorativo emitido nos Estados Unidos antes de 1983 e da primeira moeda estadounidense en reproducir a efixie dun cidadán dese país.
A partir de 1898, persoeiros sobranceiros dos Estados Unidos promoveron a erección en París dun monumento a Lafayette, un nobre francés que loitara na Guerra de Independencia estadounidense. Entre estas persoas achábase o empresario de Chicago Ferdinand Peck, a quen o presidente William McKinley elixiu como comisario xeral da participación dos EEUU na Exposición de París. Peck logrou que a proposta de monumento formase parte do proxecto do seu país para a exposición, e nomeou a Comisión Conmemorativa de Lafayette para recadar fondos con ese fin. Como parte da recadación, creouse a moeda conmemorativa dun dólar de prata coñecida como "dólar Lafayette", cuxa emisión foi autorizada polo Congreso o 3 de marzo de 1899.
Barber sinalou que as cabezas do anverso estaban inspiradas nunha escultura de Jean-Antoine Houdon —para Washington— e nunha medalla de 1824 de François-Augustin Caunois —para Lafayette—. Pola súa banda, para o reverso utilizou un primeiro esbozo do monumento deseñado polo estadounidense Paul Wayland Bartlett, cuxo apelido se reproduce na base da estatua, neste reverso.
Os dólares Lafayette non se esgotaron na súa posta á venda para a recadación de fondos, polo que das 50.026 inicialmente cuñadas 14.000 foron novamente fundidas.
A figura de Lafayette
Gilbert du Motier de Lafayette naceu o 6 de setembro de 1757 nunha familia da nobreza francesa. Aos dous anos de idade, o seu pai morreu na batalla de Minden, a partir do cal herdou unha considerable fortuna, sendo aínda un neno. Lafayette casou en 1774. miniatura|288x288px|O primeiro encontro de Washington e Lafayette. [[Filadelfia, 3 de agosto de 1777.]] En 1775, durante o seu servizo militar en Metz, tivo coñecemento da Revolución Americana nas Trece Colonias e, sendo aínda un oficial novo, considerou xusta a causa americana. Ao se informar de que o Congreso Continental carecía de fondos, Lafayette alugou un buque pola súa conta en 1777 e partiu cara a América, onde en principio recibiu un acollemento frío por parte do Congreso, aínda que finalmente foi aceptado, en parte polos informes do enviado estadounidense en Francia, Benjamin Franklin, que indicaban que Lafayette pertencía a unha familia rica e influente.
O Congreso votou en xullo de 1777 para comisionar a Lafayette como xeneral de división e enviouno a coñecer a George Washington, con quen axiña estableceu unha relación moi estreita. Lafayette amosouse desde o principio desexoso de servir na fronte e resultou ferido na batalla de Brandywine, en setembro de 1777. Francia non tardou en entrar na guerra no bando estadounidense e foi decisiva na vitoria final.
Lafayette retornou a Francia en 1781 convertido nun heroe nacional en ambos os países, e fixo unha nova visita aos Estados Unidos en 1784. En Francia, involucrouse na política para favorecer unha monarquía constitucional, e chegou a ser membro da Cámara dos Deputados.
En 1824, o Congreso dos Estados Unidos votou por unanimidade para que o presidente James Monroe convidase a Lafayette a regresar como invitado pola nación. O marqués e o seu fillo, que non en van se chamaba George Washington Lafayette, arribaron a Nova York en medio de grandes celebracións e durante un ano e medio Lafayette visitou os daquela 24 estados. En 1825 regresou a Francia, onde faleceu en 1834.
Lafayette foi unha das oito persoas que recibiu a honra de ser nomeado "cidadán honorario dos Estados Unidos" Consonte Arlie Slabaugh, no seu libro sobre as moedas conmemorativas dos EEUU, "Lafayette fíxose tan popular e respectado en ambos os países que a amizade que estableceu entre eles se prolongou ata os nosos días".
A Exposición Universal de París de 1900
miniatura|[[Cartel anunciador da Exposición Universal de París de 1900.]] En marzo de 1898 presentouse no Congreso dos Estados Unidos unha proposta para a creación dunha comisión encargada de erixir un monumento a Lafayette en París en nome dos Estados Unidos, que posteriormente foi aprobada polo Senado. O empresario e filántropo de Chicago Ferdinand Peck testificou en apoio deste proxecto, aínda que inicialmente non foi aprobado pola Cámara de Representantes por mor das maiores urxencias provocadas pola guerra hispano-estadounidense.
No mesmo ano, o presidente William McKinley designou a Peck como comisario xeral dos Estados Unidos para a Exposición Universal de París de 1900, e este reavivou a idea do monumento como parte dos actos da Exposición, para o que nomeou unha comisión, que debería lograr a inauguración do monumento o 4 de xullo de 1900 —Día da Independencia dos EEUU e xornada dedicada a este país na Exposición—. Entre os membros desta comisión figuraba o Controlador da Moeda, Charles G. Dawes, e o secretario, Robert J. Thompson.
Concepción da idea
A recadación de fondos para a erección do monumento a Lafayette foi unha das principais encomendas da comisión, e un dos medios propostos foi a creación dunha moeda conmemorativa. A principios de 1899, a comisión solicitou unha asignación de 50.000 dólares en forma de 100.000 moedas de medio dólar conmemorativas, que poderían venderse ao público cunha prima para obter fondos. Este método xa axudara a financiar a Exposición Mundial Colombina de Chicago, en 1893, coa creación do medio dólar colombino. No canto dunha moeda de medio dólar, o Congreso aprobou o 3 de marzo de 1899 unha lei que asignaba a cantidade de 50.000 dólares en forma de moedas dun dólar de prata, que se debería cuñar para a ocasión. O Congreso indicou que o metal para a súa produción debería adquirirse no mercado aberto e non proceder das existencias da Casa da Moeda, e fixou un límite máximo para o seu custo en 25.000 dólares. Para este fin, o Tesouro adquiriu 38.675,875 onzas troy de prata por 23.032,80 dólares. Os deseños deberían ser seleccionados polo director da Casa da Moeda, coa aprobación do secretario do Tesouro.
Preparación
O 24 de marzo de 1899, o director da Casa da Moeda, George E. Roberts, escribiulle unha carta á comisión do monumento conmemorativo de Lafayette na que se amosaba o seu desexo de que unha representación do monumento figurase nunha das faces da nova moeda dun dólar. Barber contactou o día seguinte ao superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia, Henry Boyer, facendo referencia á carta anterior, e solicitoulle un esbozo do monumento.
miniatura|[[Busto de Washington obra de Jean-Antoine Houdon, baseado nun molde feito cunha máscara sobre a súa cara en 1786. ]]
miniatura|[[Busto de Washington no anverso da medalla de Pierre-Simon-Benjamin Duvivier, baseada na estatua de Houdon. ]]
O 23 de maio dese ano, Barber escribiulle a Roberts para lle comentar que pensaba tomar como referencia para o busto de Washington do anverso a escultura de Jean-Antoine Houdon de 1786 e a súa posterior translación a unha medalla ese mesmo ano, gravada por Pierre-Simon-Benjamin Duvivier. Pola súa banda, a cabeza de Lafayette que acompaña a de Washington no anverso baseouse no busto aparecido nunha medalla de François-Augustin Caunois datada en 1824.
miniatura|[[Medalla de Lafayette, obra de F. A. Caunois (1824). ]]
Peck e outros membros da comisión amosaron a súa insatisfacción por estas propostas para o deseño do anverso e fixeron as súas propias, que Barber criticou nunha carta remitida ao director Roberts o 8 de xuño. Peck propuña incluír o mencionado texto da declaración de Lafayette de 1784 e, ademais, que se se representasen no anverso só as caras de Washington e de Lafayette, no canto de apareceren as cabezas enteiras. Ante esta proposta, Barber declarou:
Seguindo as instrucións de Roberts, Barber foi a Nova York para se reunir con Peck durante os días 14 e 15 de xuño. A continuación, Barber informou o director da Casa da Moeda acerca do resultado das entrevistas, sentenciando: "Creo que non imos oír falar máis da oración de Lafayette". Segundo Barber, Peck asumía agora que o espazo dispoñible nunha moeda era moi limitado, mesmo se esta era do tamaño das dun dólar —a máis grande do sistema monetario estadounidense—, polo que o texto de Lafayette non podería figurar nela.
A proposta da comisión era a de representar a estatua na moeda sen o seu pedestal, o cal Barber consideraba como algo que lle podería facilitar o seu labor á hora de gravar os cuños.
O 20 de xuño de 1899, Barber presentou a súa proposta cos deseños finais para a moeda dun dólar de Lafayette, que, como esixía a lei, foi aprobada por Roberts na súa condición de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, o día 1 de xullo. Con todo, esta aprobación formal non acabou coa controversia acerca dos motivos que deberían figurar na moeda, xa que a comisión desexaba que esta amosase a data de 1900 pero que comezasen a vender o antes posible, xa en 1899. A este respecto, o secretario do Tesouro, Lyman Gage, insistiu no disposto na Lei da Moeda de 1873, que esixía que a data que aparecese nas moedas fose a da súa cuñaxe. Finalmente, chegouse a unha postura de consenso: a cuñaxe das moedas levouse a cabo en decembro de 1899, non se distribuíron ata o mes seguinte e a fórmula que se gravou sobre elas foi PARIS 1900.
Deseño dos cuños
miniatura|[[Medalla do Centenario de Yorktown, de Peter L. Krider (1881). ]]
Os cuños definitivos para o anverso do dólar de Lafayette reflicten as cabezas acaroadas de Washington e de Lafayette. O investigador numismático Arlie R. Slabaugh sinalou que, a pesar de que Barber afirmaba que os deseños das cabezas do anverso se baseaban na escultura de Houdon e na medalla de Caunois, era probable que estes tivesen só un efecto relativo no deseño final, xa que "sempre crin que a fonte inmediata ou a idea para o deseño foi a medalla do Centenario de Yorktown, de 1881. Swiatek e Breen sosteñen que, aínda que o antecedente último da representación de Washington de Barber foi o busto de Houdon, a fonte da cabeza de Lafayette era sen dúbida a medalla do Centenario de Yorktown de 1881, de Peter L. Krider. Krider era un gravador de Filadelfia sen vinculación coa Casa da Moeda, autor de varias medallas e moedas privadas durante as décadas de 1870 e de 1880.
O anverso vese completado coa inclusión das lendas UNITED STATES OF AMERICA e LAFAYETTE DOLLAR, arriba e abaixo, respectivamente, das cabezas de ambos os personaxes.
O reverso, baseado nun primeiro esbozo da estatua de Lafayette creada por Bartlett, representa a Lafayette a cabalo, cabalgando cara á esquerda. Na moeda non aparece ningunha marca de gravador alusiva a Barber, aínda que si que se amosa o apelido "Bartlett" inscrito na base da estatua. Na mesma base, e estendéndose por baixo dela, incluíuse unha póla de palma. Todo o conxunto do reverso aparece rodeado pola lenda ERECTED BY THE YOUTH OF THE UNITED STATES IN HONOR OF GEN LAFAYETTE / PARIS 1900 ("erixida pola xuventude dos Estados Unidos na honra do xeneral Lafayette. París, 1900"), como homenaxe aos esforzos de recadación de fondos que tiveron lugar nos centros educativos do país en 1898. Swiatek e Breen sinalan que, mesmo se se admite que a data de 1900 era a da exposición e a da erección da estatua, as moedas estarían a violar a Lei da Moeda de 1873, xa que carecerían de data de cuñaxe, contravindo así o establecido pola devandita norma.
miniatura|A [[estatua ecuestre de Lafayette en París, obra de Paul Wayland Bartlett.]]
Swiatek e Breen indican: "Podemos considerar que a pose de Lafayette na estatua, tal e como aparece na moeda, o representa nunha procesión triunfal no canto de cargar contra o inimigo; nótese a súa espada envaiñada, como o bastón de mando dun comandante do altiplano, servindo de estandarte, en lugar de brandila desenvaiñada como unha arma".
O deseño de Barber para o deseño do dólar Lafayette foi merecedor de numerosos comentarios críticos. Swiatek e Breen queixáronse da "cabeza sen vida" do presidente Washington". Para Q. David Bowers, "o relevo superficial da obra de Barber non é máis que unha parodia da arte extremadamente detallada en relevo alto de Krider. Segundo Don Taxay, "cando se comparan os retratos de Barber cos de Duvivier e Caunois, fica claro por que Saint-Gaudens [o escultor e inimigo de Barber] adoitaba referirse despectivamente aos 'medallistas comerciais da Casa da Moeda', non só polo relevo, senón pola habilidade elemental da modelaxe". O historiador da arte Cornelius Vermeule, pola súa banda, afirmou que "o dólar Lafayette carece do atractivo pintoresco do cuarto de dólar isabelino ou da divertida orixinalidade do medio dólar colombino. Malia a necesidade dun relevo baixo, os bustos acaroados son demasiado lineais; o reverso padece de exceso de letras de tamaño uniforme, e a inscrición PARIS 1900 resultaría suficiente ou, como moito, a adición de ' FROM THE YOUTH OF THE UNITED STATES ' xa transmitiría a mensaxe".
Produción e distribución
Todos os dólares Lafayette foron cuñados na Casa da Moeda de Filadelfia o 14 de decembro de 1899, no centenario do falecemento de George Washington. No Public Ledger, de Filadelfia, informábase así:
Concluída a cerimonia na Casa da Moeda, a cuñaxe do dólar Lafayette continuou nunha prensa de cuñaxe máis antiga, capaz de cuñar 4.800 exemplares cada hora. Produciuse un total de 50.000 moedas, a maiores dos 26 espécimes que se apartaron para a súa inspección na reunión de 1900 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. miniatura|Cofre que contiña o primeiro dólar Lafayette [[Cuñaxe|cuñado, para llo entregar ao presidente da República Francesa, Émile Loubet. ]]
O primeiro exemplar cuñado do medio dólar colombino fora vendido no seu día por 10.000 dólares. Neste caso, houbo unha oferta de 5.000 dólares para adquirir o primeiro exemplar do dólar Lafayette, que foi rexeitada ao estar este reservado para llo enviar ao presidente da República Francesa. O comisario especial Thompson foi o designado para levar o cofre a Francia a bordo do buque La Champagne. Aínda que a cerimonia de entrega estaba inicialmente programada para o 22 de febreiro de 1900 —o aniversario de Washington—, finalmente tivo lugar o 3 de marzo, e Thompson entregou o cofre ao presidente francés, Émile Loubet. Tanto o cofre como a moeda consérvanse no Museo do Louvre.
Logo da cuñaxe das moedas, a comisión comezou a comercializalas a un prezo de dous dólares cada unha. Despois de febreiro de 1900, cando a comisión trasladou as súas oficinas de Chicago a París, as vendas pasaron a estar xestionadas pola compañía American Trust & Savings Bank, de Chicago. Inicialmente só se venderon pequenas cantidades destas moedas a coleccionistas numismáticos. As vendas, realizadas a través desta compañía bancaria, continuaron durante varios anos. Os prezos comezaron a baixar no mercado secundario —en 1903 podíanse adquirir por 1,10 dólares— e varios milleiros delas acabaron entrando na circulación. Cara a 1920, o prezo do mercado da prata superou o valor nominal da moeda e a partir de entón os prezos aumentaron de xeito constante, alcanzando os 3,50 dólares en 1930, os 5 dólares no momento álxido das moedas conmemorativas en xullo de 1936, os 13 dólares en 1950, os 55 dólares en 1960 e ata os 650 dólares en 1975.
Ademais das conservadas polos coleccionistas e das postas en circulación, 14.000 pezas foron devoltas ao Tesouro e gardáronse en sacos de 1.000 exemplares cada un durante moitos anos. Isto debeuse á escaseza de vendas da nova moeda en París —unicamente 1.800 pezas—, en comparación coas previstas. En 1945,o comerciante de moedas Aubrey Beebe, de Omaha, soubo da existencia destas moedas a través dos rexistros do Goberno e preguntou sobre o destino desas moedas, ao que se lle contestou que estas foran fundidas.