cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(145480) 2005 TB190
Órbita
Simulacións feitas por Emel’yanenko e Kiseleva no ano 2007 amosan a (145480) 2005 TB190 con menos do 1% de posibilidades de estar nunha resonancia orbital de 4:1 con Neptuno.
Foi observado 156 veces en 7 oposicións distintas. Chegará ó seu perihelio no ano 2016.
Haile Selassie
Haile Selassie I (en ge'ez: ቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴ, qädamawi haylä səllasé), nado como Tafari Makonnen Woldemikael o 23 de xullo de 1892 e finado o 27 de agosto de 1975, foi o derradeiro emperador de Etiopía (de iure: 1930-1974; de facto: 1916-1936 e 1941-1975), e tamén é recoñecido e predicado coma o Deus feito home, o Señor, entre os membros do movemento rastafari.
Traxectoria
Nacido Tafari Makonnen, Haile Selassie era fillo do ras Makonnen Woldemikael Gudessa, gobernador de Harar, e da Weyziro (Dama) Yeshimebet Ali Abajifar. Descendía da casa imperial a través da súa avoa paterna, a princesa Tenagnework Sahle Selassie, tía do emperador Menelik II. Entre os etiopíes coñeceuse como Janhoy, Talaqu Meri e Abba Tekel.
A emperatriz Zewditu coroouno negus en 1928. Tras a morte desta, foi proclamado e coroado Neguse Negest ze-'Ityopp'ya (Rei de Reis de Etiopía) o 2 de novembro de 1930 nun acto ao que acudiron representantes de 12 países estranxeiros, incluídos o príncipe Henrique, duque de Gloucester (fillo de Xurxo V e irmán de Eduardo VIII e Xurxo VI) e o mariscal francés Franchet d'Esperey. En 1936 foi expulsado do seu país polas forzas de ocupación italianas, e exilouse en Bath, Inglaterra. Co apoio do Reino Unido, logrou recuperar o seu trono en 1941. Despois de que fracasase un golpe de estado en 1960, mentres el estaba no Río de Xaneiro en 1974, foi deposto por outro, esta vez exitoso, de carácter marxista. O novo home forte de Etiopía, Mengistu, mandouno asasinar o 27 de agosto de 1975.
miniatura|200px|esquerda|Haile Selassie Os rastas comezárono a adorar desde os anos trinta, ou sexa, pouco tempo despois da súa coroación, e orixinalmente só na illa caribeña de Xamaica. O 21 de abril de 1966 visitouna e foi recibido por miles de rastas. O famoso músico Bob Marley predicouno como Deus, traendo esta teoría da súa divindade a unha maior audiencia ata a súa morte en 1981. Desde entón o movemento Rastafari continúa crecendo lentamente e é ben coñecido en case todo o mundo. Estímase que hai un millón de rastas no mundo.
A Castiñeira, A Capela, A Capela
A Castiñeira é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 2 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 1 era home e 1 era muller.
Serratula
miniatura|240px|Serratula tinctoria miniatura|240px|Serratula barrelieri Serratula é un xénero de plantas fanerógamas pertencente á familia das asteráceas.
Comprende 385 especies descritas, pero destas só unha trinta están aceptadas, e un gran número delas en disputa.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carolus Linnaeus e publicado en Species Plantarum, 2: 816, 1753.
Unha das especies en discusión é Serratula seoanei Willk. que para moitos autores é un sinónimo de Serratula tinctoria Linnaeus, a ''Serratula tinctoria subsp. seoanei'' (Willk.) M. Laínz. Por exemplo, para The Catalogue of Life, 3 de xaneiro de 2011.
Illa Santa Bárbara, Brasil
A illa Santa Bárbara é unha pequena illa con arrecifes coralinos situada no océano Atlántico, preto da costa do Brasil, sendo a maior do arquipélago dos Abrolhos, que administrativamente forma parte do estado de Baía.
Xeografía
Cunha lonxitude de 1,5 km e un largo de 0,3 km, é a maior illa do arquipélago dos Abrolhos, seno a súa altitude máxima de 35 msnm. Dista 65 km da costa do estado de Baía, do que administrativamente forma parte. É a única habitada, xa que posúe infraestruturas pertencentes á Mariña do Brasil. O arquipélago constitúe o Parque Nacional Mariño dos Abrolhos (aínda que a zona militar está excluída nos límites do Parque).
Construcións e equipamento
Na illa foi constrída unha capela erguida en homenaxe a Santa Bárbara, santa padroa dos navegantes, e tamén conta cunha pequena sala de aulas que serve aos nenos, fillos dos militares que alí viven coa súa familia. Existen así mesmo outras construcións, como un pequeno porto para barcos, un heliporto e un vistoso faro, de fabricación francesa, encravado no punto máis alto da illa, e que foi inaugurado en 1861 durante o reinado de Pedro II.
Como a introdución de animais e vexetais non está permitida, por mor do Parque Nacional, practicamente todos os alimentos consumidos é levado desde o continente, tamén tendo en conta que a pesca tampouco está permitida nos límites do Parque.
Fauna
O Parque Nacional é de enorme importancia no ecosistema brasileiro, xa que alberga a maior biodiversidade mariña de todo o Atlántico Sur, pois as formacións coralinas acollen unha gran diversidade de fauna mariña e, en terra, hai numerosas aves nidificantes nas formacións rochosas, principalmente os mascatos; outros tipos de aves circundantes pola zona son especies de carráns, proceláridos, fragatas e outras da orde dos faetóntidos.
Así mesmo, en canto a fauna mariña, conta con numrosas especies de peixes, moluscos, corais, esponxas e tartarugas mariñas.
Entre os mamíferos mariños destaca a balea xibardo (Megaptera novaeangliae). O arquipélago dos Abrolhos é a máis importante área de reprodución desta especie no Atlántico suroccidental. Todos os anos, entre os meses de xullo a novembro, o xibardos teñen nesta rexión o seu refuxio de reprodución e aleitamento das crías.
Flora
A illa é rica en especies de plantas suculentas, gramíneas, arbustos e cactos.
-1348
Outros
Historia ano a ano
Gustavo Nieves
Gustavo Nieves Campello, nado o 9 de marzo de 1982 en Vilalba, é un atleta galego.
Traxectoria
Ao pouco de nacer emigrou cos seus pais a Alemaña e volveu aos cinco anos. Xogador de fútbol cando mozo, estivo no Sárdoma de categoría xuvenil, e chegou a probar co Celta de Vigo. Ao perder inesperadamente a vista aos 17 anos deixou ese deporte e trocouno polo atletismo. A súa categoría como invidente é a T12, que se refire a atletas de carreiras, no seu caso de fondo, que son capaces de ver formas e luces a curta distancia.
En 2010 bateu por dúas veces o récord mundial de 10.000 (T12), quedou campión galego e 17º no campionato de España. En 2011, logo de obter o subcampionato galego de 5.000 lesionouse no metatarso e perdeu gran parte da temporada. En 2012 proclamouse campión paralímpico de España en 5.000, e ao sufrir de tendinite non participou nos Campionatos de Europa e centrouse nos Xogos Paralímpicos de Londres. Na capital británica finalizou cuarto na distancia de 5.000m (T12).
Ao ano seguinte, en xullo de 2013, participou nos Campionatos do Mundo de Para-Atletismo, que se celebraron en Lión, nas disciplinas de 5.000 e 10.000m.
Paul Greifzu
Paul Greifzu nado en Suhl o 7 de abril de 1902 e finado en Dessau o 10 de maio de 1952, foi un piloto de carreiras e construtor alemán. Tivo éxito antes e despois da segunda guerra mundial con motos e coches deportivos.
Logo de gañar varias carreiras en 1951, Greifzu morreu na práctica en Dessau durante un evento realizado nun tramo da Autobahn en Alemaña Oriental.
Antonio Viñas Otero
Antonio Viñas Otero, nado en Lalín en 1944, é un xurista e historiador galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario Franciscano de Herbón. É licenciado en Ciencias Políticas, Económicas e Comerciais e doutor en Dereito (1980). É tamén Académico correspondente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación. Foi profesor da Universidade Autónoma de Madrid dende 1979.
Ferrería
Unha ferrería é un lugar onde se traballa o ferro. Como topónimo, Ferrería pode referirse a:
Pujòlo
miniatura|250px| Pujòlo é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese cos antigos municipios de Salardú, Gessa, Tredòs e Bagergue, hoxe integrados no municipio de Naut Aran.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Garòs. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 2 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Bambán
miniatura|Nena nun bambán. Un bambán, tamén chamado acaneadoiro, arrandeadoiro, carrandiola, carriola, cinchón, dindán ou randeeira, é un aparello formado por un asento que pende dunha estrutura e que se usa para divertimentos dos nenos, nos circos para espectáculos acrobáticos, ou nun soportal para relaxarse. O asento do bambán pode estar sostido por cadeas ou cordas. Unha vez que o bambán está en movemento, continúa a oscilar coma un péndulo até que unha interferencia externa o deteña.
Nos parques infantís, son comúns os bambáns de metal ou madeira, tendo gran variedade de tamaños e formas. Para os máis cativos, adoitan ter ocos para as pernas que terman do neno en posición ergueita namentres os seus pais empurran o bambán para facer o balanceo.
Kevin Bacon
Kevin Norwood Bacon, nado o 8 de xullo de 1958 en Filadelfia (Pensilvania), é un actor estadounidense de cinema e teatro. Entre os seus filmes máis importantes están Animal House, Diner, Footloose, Flatliners, Wild Things, Algúns homes bos, Apollo 13, Mystic River, The Woodsman, Trapped, Death Sentence, Amor estúpido e tolo e X-Men: First Class.
-1320
Outros
Historia ano a ano
Alexander Grothendieck
Alexander Grothendieck, nado en Berlín, Estado Libre de Prusia o 28 de marzo de 1928 e finado en Saint-Girons, Ariège o 13 de novembro de 2014,  foi un matemático apátrida, nacionalizado francés nos anos 1980. Durante a segunda metade do século XX levou a cabo un extraordinario proceso de unificación da aritmética, a xeometría alxébrica e a topoloxía, dando grande impulso ao desenvolvemento destas tres ramas fundamentais da matemática. É considerado por moitos o matemático máis importante do século XX.
Antecedentes familiares
O seu pai, Aleksandr Petróvich Shapiro ou Sasha Shapiro, nado en Novozýbkov o 6 de agosto de 1890 e finado en Auschwitz en 1942, foi un xudeu anarquista ruso. Foi condenado á morte polo réxime tsarista en 1907, pero se lle cambiou a pena pola cadea perpetua por mor da súa mocidade. Liberado pola revolución de 1917, foi condenado á morte polo réxime comunista; emigrou clandestinamente a Berlín, onde coñeceu en medios anarquistas a xornalista ocasional Hanka Grothendieck, nada en Hamburgo o 21 de agosto de 1900 e finada en Montpellier o 16 de decembro de 1957. Estes feitos nárranse na súa novela autobiográfica inédita Eine Frau até a concepción do único fillo que tivo con Shapiro: Alexander Grothendieck.
Entre os anos 1934 e 1939, Grothendieck viviu en Hamburgo cunha familia adoptiva, mentres os seus pais estaban en Francia e participaron na guerra civil española xunto aos anarquistas. En 1939 reuniuse coa súa nai Hanka en Francia. En 1940, ao ser alemán, foi internado no campo de Rieucros xunto coa súa nai, e estudou no próximo Instituto de Mende. Mentres, o seu pai foi internado no campo de Le Vernet e deportado polos nazis en 1942 a Auschwitz —figura co nome de Alexandre Tanaroff na lista de vítimas do Holocausto—.
En 1942 Grothendieck foi acollido na Guespy, fogar infantil do Socorro Suízo para refuxiados en Le Chambon-sur-Lignon, e terminou o Bacharelato no Collège Cévénol.
Primeiros traballos
Entre 1945 e 1948, Alexandre Grothendieck estudou matemáticas na Universidade de Montpellier e de alí marchou a París, onde asistiu ao seminario de Henri Cartan. Laurent Schwartz dirixiu a súa tese doutoral sobre análise funcional en Nancy. Posteriormente Grothendieck entrou a formar parte do grupo Bourbaki. Nese grupo interesouse por saber cales han de ser os conceptos naturais que sirvan de base á xeometría. Entre 1957 e 1962 expuxo no Seminario Bourbaki unha renovación total dos fundamentos da xeometría alxébrica, e en 1958 introduciu a K-teoría. Dentro dese traballo enunciou e demostrou o teorema de Riemann-Roch-Grothendieck, resultado que lle daría fama mundial como matemático.
Traballos de madurez
En 1959 créase en Bures-sur-Yvette, preto de París, o IHES e ofrecéuselle a praza de matemáticas. Alí desenvolveu un traballo intenso até 1970 renovando a xeometría alxébrica de punta a cabo. Os seus Éléments de géométrie algébrique ("Elementos de xeometría alxébrica"), dos que chegou a escribir 4 volumes dos 12 previstos, e a serie de sete Séminaire de Géométrie Algébrique ("Seminarios de Xeometría Alxébrica") realizan unha síntese coa aritmética e a topoloxía ao redor dos dous conceptos cruciais de «esquema» e «topos» (un dos máis vastos labores de fundamentos xamais realizada en matemáticas). Inspiración central desta etapa foron as conxecturas de Weil, que en gran parte demostra, terminando o labor o seu alumno máis brillante Pierre Deligne. En 1966, no Congreso Internacional de Matemáticas de Moscova, ao que non acudiu en rexeitamento da Unión Soviética, recibiu a Medalla Fields. Nestes anos tamén desentrañou (aínda que non publica) a teoría de motivos, fantástica visión dunha unión máis íntima da aritmética e a xeometría que aínda permanece sen demostrar en gran parte, e expuxo nas chamadas «conxecturas estándar» os principios que permitirían desenvolver a teoría de motivos.
Posicións políticas e últimos anos
En 1970 abondonou o IHES, porque esta institución aceptaba fondos de institucións militares, e móvese en ambientes pacifistas e ecoloxistas. Ante o estancamento espiritual que lle supón a súa absorbente dedicación ás matemáticas, abandonou tamén todas as actividades matemáticas tradicionais.
En 1972 pasou a ser profesor na Universidade de Montpellier, dando clases na súa Facultade de Ciencias e continuando as súas investigacións matemáticas fóra dos «circuítos oficiais». En 1984 solicitou unha praza no CNRS, para o que escribiu a memoria Esquisse d'un Programme, esbozo dos temas matemáticos que estudou nos últimos anos e dun programa para continualos no futuro. Nesta época escribiu miles de páxinas con meditacións matemáticas e non matemáticas, destacando entre estas últimas Eloge, Récoltes et Semailles, onde repasa a súa traxectoria vital no mundo matemático, e La Clef des Songes, onde explica o seu descubrimento de Deus (ambas as obras aínda inéditas).
En 1988 xubilouse e, xunto co seu alumno Pierre Deligne, recibiu o Premio Crafoord da Real Academia Sueca das Ciencias. A pesar da súa cuantiosa dotación económica, rexeitouno porque «dado o declive na ética científica, participar no xogo dos premios significa aprobar un espírito que me parece insán» e porque «a miña pensión é máis que suficiente para atender as miñas necesidades materiais e as dos que de min dependen».
En 1990 trasladou a súa residencia á vila de Lasserre, Ariège, xunto aos Pireneos franceses, aceptando só o contacto humano directo cos seus máis achegados, conveciños e visitantes esporádicos, mentres prosegue as súas reflexións.
En xaneiro de 2010 enviou unha carta na que expresa claramente a súa vontade de que non se publiquen nin se difundan os seus escritos.
Justo Pico de Coaña
miniatura|page=3|Guia legislativa y directiva de escuelas rurales… Justo Pico de Coaña Vinjoy, nado en Ribadeo o 15 de xaneiro de 1821 e finado na mesma vila en 1907, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Obtivo o título de mestre de escola elemental o 30 de xaneiro de 1849. Foi mestre en Viveiro, ocupando a dirección das escolas públicas de devandita vila. Estivo habilitado para o segundo ensino de Matemáticas elementais e Xeografía. Colaborou en El Pensamiento de Galicia e La Ilustración Gallega y Asturiana.
Obra
miniatura|Nuevo método práctico para la enseñanza de la escritura y lectura de la letra cursiva española.
Recoñecementos
Foi premiado polos seus sistemas e procedementos de ensino. Recibiu a Cruz de Carlos III. Desde 2012 unha rúa en Ribadeo leva o seu nome.
Principado de Lamballe
Historia
O territorio dos condes de Penthièvre, coñecidos como duques a partir de 1569 estendíase aproximadamente polo que agora é o cantón de Lamballe no distrito bretón de Saint-Brieuc. En 1747 Luís Xoán María de Borbón, duque de Penthièvre, concédelle ao seu fillo, Luís Alexandre Xosé de Borbón, o título de príncipe de Lamballe e o tratamento da Súa Serenísima Alteza.
Príncipes e princesas de Lamballe
Principality of lamballe
Piñón (semente)
250px|thumb|Piña de [[piñeiro manso (Pinus pinea) con piñóns - nótese que hai dous piñóns sobre cada escama da piña.]]
Un piñón é a semente dos piñeiros (árbores do xénero Pinus (familia Pinaceae)), de casca dura e améndoa branca.
O nome piñón tamén pode designar a semente doutras árbores coníferas que teñen piñas, como as araucarias
O piñón (pinhão en portugués) procede da piña. Arredor de vinte especies de piñeiros producen piñóns grandes dabondo para que a súa colleita sexa produtiva; noutras especies, aínda que tamén comestíbeis, son demasiado pequenos e sen valor para a alimentación humana, é o que ocorre co piñeiro bravo (Pinus pinaster), típico de Galiza.
Non forma parte da cociña galega tradicional, mais, hoxe en día aparecen pola influencia da gastronomía mediterránea.
Especies
En Europa, os piñones proceden do piñeiro manso (Pinus pinea), especie rara en Galiza, pero que nas zonas mediterráneas tense cultivado polos seus froitos durante máis de 6.000 anos, porén a colla de árbores silvestres remóntase moito máis atrás no tempo.
Outra das especies utilizadas, aínda que en menor medida, é Pinus cembra.
En América do Norte, as tres principais especies de piñeiros piñoneiros son: Pinus edulis, Pinus monophylla e Pinus cembroides (o piñeiro mexicano). Outras especies menos utilizadas son: Pinus sabineana, Pinus torreyana e Pinus lambertiana.
Os piñóns están cubertos dunha casca dura, máis ou menos grosa dependendo da especie. O nutrimento almacénase no tecido do gametófito feminino que mantén o embrión en desenvolvemento (esporófito) no centro.
No senso culinario, os piñóns son froitos; porén, no senso botánico, son sementes e, malia seren ximnospermas, carecen de carpelo exterior. O seu período de conservación con casca é moi longo, se se manteñen refrixerados (entre -5 a +2 °C), mais tanto os enteiros coma os pelados se deterioran axiña en condicións cálidas e en ambientes húmidos, tornándose rancios nunha cantas semanas.
Propiedades e usos
Por cada 100 gramos de piñóns, o contido en proteínas é de 31 gramos; unha proporción moi alta dentro das noces ou sementes. Así mesmo, son unha fonte de fibra.
Polo xeral, na cociña mediterránea engádense con frecuencia á carne, ao peixe, en ensaladas, en pratos de verduras e tamén a doces e sobremesas. Na gastronomía galega son raros. Na gastronomía catalá e valenciana úsanse acotío tanto en receitas doces, como a coca de piñóns ou os panellets, como en salgadas, como as espinacas á catalá. Son un compoñente esencial dun mollo italiano, o pesto. No suroeste francés adóitanse utilizar na ensalada landesa. En Grecia e no Magreb utilízanse, entre outras sobremesas, para algunhas variedades de Baclava.
Valamiro
Valamiro ou Valamir, nado no 420 e finado no 465, foi rei dos ostrogodos, da dinastía dos Amalos.
Traxectoria
Era fillo de Vandalario e sobriño do rei visigodo Turismundo. Como vasalo de Atila participou nas conquistas das terras romanas do Danubio. Nunha destas rexións, a Panonia, instalouse en 447. Participou ao lado de Atila na batalla dos Campos Cataláunicos, pero a derrota convenceuno para rebelarse contra os hunos. Coa morte de Atila en 453 converteuse no rei dos godos instalados na Panonia, título e poder que compartiu cos seus irmáns Teodomiro e Videmiro. Un ano despois (454), venceron aos hunos na Batalla de Nedao, converténdose nun reino independente.
Unha disputa concernente a uns impostos anuais levou a Valamiro a dirixir un exército de godos contra Constantinopla (459 – 462), onde o emperador bizantino León I lle prometeu un pago anual en ouro para satisfacelo. No transcurso dunha razzia contra os esciros, Valamiro caeu do cabalo e morreu (465). A través do seu irmán Teodomiro era tío de Teodorico I o Grande.
Juan Sebastián Elcano
miniatura|Estatua de Juan Sebastián Elcano en [[Getaria.]]
Circunnavegación
Esta comezara en Sevilla o 10 de agosto de 1519 con cinco naves, capitaneada por Fernão de Magalhães. O 20 de setembro partiran de Sanlúcar de Barrameda (provincia de Cádiz) coa intención de atopar o paso marítimo cara aos territorios das Indias Orientais, e buscar o camiño que, percorrendo sempre mares casteláns (segundo o Tratado de Tordesillas), chegase ás illas das especias, o que era a chamada ruta para o oeste, que xa buscara Colón.
O rei Carlos I de España, concedeulle como escudo unha esfera do mundo coa lenda en latín: Primus circumdedisti me ("Fuches o primeiro en me circundar").
Morreu cando participaba na expedición de García Jofre de Loaísa ás Illas Molucas.
Antonio García Ferreras
Antonio García Ferreras, nado en León o 20 de setembro de 1966 é un xornalista, presentador e directivo de televisión español.
Cadena SER
Licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira como xornalista en 1986, na emisora Radio Valladolid da Cadena SER. Posteriormente trasladouse a Radio Sevilla, onde desempeñou labores de redactor até o seu nomeamento como xefe de informativos da SER en Andalucía. Durante eses anos foi o presentador por parte de Canal Sur do programa da FORTA Iñaki, os xoves, presentado por Iñaki Gabilondo e coordinou e dirixiu a información sobre a Expo '92.
Juan Sebastián Elcano
Circunnavegación
Na súa honra, o buque escola da Armada Española leva o seu nome.
Sobreviventes da expedición
Estes dezaoito homes regresaron a Sanlúcar na Vitoria en 1522 e está o letreiro posto na fachada do concello de Sanlúcar de Barrameda
Antonio García Ferreras
Cadena SER
En 1993 é nomeado subdirector de informativos da emisora, trasladándose a Madrid. Dous anos despois, en 1995, asumiu con 29 anos a dirección dos Servizos Informativos desta cadea de emisoras. O 29 de novembro de 2001, Antonio García Ferreras é nomeado director da Cadena SER, cargo que ocupa até setembro de 2004, en que se desliga a petición propia de forma amigable, tras 17 anos no medio.
Real Madrid
Desde a chegada de Florentino Pérez á presidencia do Real Madrid en xullo de 2000, un dos alicerces fundamentais da política de expansión mundial do club, é a área de comunicación. Para dirixir esta potente estratexia comunicativa global, o Presidente pensa en García Ferreras, ao que lle ofrece o cargo por primeira vez en 2001, ano previo á celebración do centenario do club. Pero non é até setembro de 2004, no que Ferreras acepta o cargo de director de comunicación, no que permanece até marzo de 2006.
Con el á fronte da área de comunicación, e cun equipo infestado de estrelas en plena época de «Os Galácticos», potenciouse a difusión a nivel mundial de Real Madrid Televisión, redeseñouse a área interactiva e a páxina web, renováronse as publicacións do club (revista oficial e Bancada Branca), e impulsouse a produción de documentais divulgativos como «O nacemento dunha paixón» ou «Sempre Real», ademais da primeira longametraxe producida por un club deportivo con «Real, a película».
La Sexta
En xaneiro de 2011 comezou a dirixir e presentar o programa de debate político Al rojo vivo en La Sexta 2, que a pesar de situarse inicialmente en horario de noite, en setembro de 2011 pasou ao horario dos tradicionais faladoiros da mañá. A sí, desde o 5 de setembro de 2011, devandito programa emítese en La Sexta, de 11:00 a 14:15, hora en que comezan os informativos de «La Sexta Noticias». Tamén presenta, desde xaneiro de 2012 e na mesma cadea, o programa de reportaxes de actualidade «laSexta columna».
Vida privada
É parella da tamén xornalista Ana Pastor, coa que ten dous fillos.
Vandalario
Vandalario foi un caudillo ostrogodo que someteu aos vándalos. Foi fillo dun tal Vinitario, conquistador dos vénetos.
Traxectoria
Foi pai dos tres líderes que levaron aos ostrogodos a liberarse dos hunos: Teodomiro, Valamiro e Videmiro, e, xa que logo, avó de Teodorico I o Grande, fillo de Teodomiro.
Noguera
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|Presa de Camarasa, no [[río Noguera Pallaresa.]] A Noguera é unha comarca da provincia de Lleida, en Cataluña. A súa capital e concello máis poboado é Balaguer. En 2009 tiña 40.213 habitantes.
A comarca limita co Pallars Jussà polo norte, Alt Urgell polo nordés, Segrià, Pla d'Urgell e Urgell polo sur, Solsonès e Segarra polo leste, e con Aragón polo oeste.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 30 concellos. Desde 1936, tres concellos segregáronse para formar parte do Pla d'Urgell e outros dos foron incorporados ao Segrià.
Premio Chester L. Krause Memorial
O Premio Chester L. Krause Memorial (en inglés e formalmente: Chester L. Krause Memorial Distinguished Service Award), anteriormente denominado Farran Zerbe Memorial, é o maior recoñecemento concedido pola Asociación Numismática dos Estados Unidos (American Numismatic Association -ANA-).
O premio, que toma o seu nome de Chester Lee Krause (1923-2016), un numismático e editor estadounidense, coñecido por ser o fundador da editora Krause Publications na década de 1950, recoñece o labor dos socios da ANA con anos ao servizo tanto da Asociación como da numismática. A maiores, os galardoados teñen que ter recibido previamente a Medalla ao Mérito e o Premio Glenn Smedley Memorial, tamén concedidos ''pola American Numismatic Society. ''
Este premio denominouse ata 2021 Farran Zerbe Memorial, na honra de Joseph Farran Zerbe (1871-1949), un numismático antigo presidente da entidade. Ese ano, a xunta directiva da American Numismatic Association, por proposta dunha vintena de antigos premiados, votou a favor de cambiarlle o nome logo dunhas investigacións que descubriron, entre outras cousas, unha actuación fraudulenta de Farran Zerbe na comercialización dos dólares de ouro da Exposición da Compra de Luisiana, así como manipulación de eleccións na súa etapa como presidente da ANA e aproveitamento persoal na dirección da revista da entidade, The Numismatist.
Sergei Esenin
Sergei Alexandrovich Esenin (en ruso Серге́й Алекса́ндрович Есе́нин), nado en Konstantinovo (Riazan) o 3 de outubro de 1895 e finado en Leningrado o 27 de decembro de 1925, foi un poeta ruso, expoñente do imaxinismo ruso e un dos máis populares e coñecidos do século XX a pesar de morrer novo, suicidándose aos 30 anos.
Primeiros anos
miniatura|Yesenin e Isadora Duncan (1922) Esenin procedía dunha familia de labregos de disidentes relixiosos (vellos crentes) e foron os seus avós maternos os que o educaron. En 1912 mudouse a Moscova traballando como corrector de probas nunha imprenta, ao ano seguinte matriculouse na Universidade Estatal de Moscova como estudante externo e alí estudou durante ano e medio; a poesía desa época baséase no folcloreruso. En 1915 estaba en San Petersburgo, onde fixo amizade cos poetas Alexander Blok, Sergei Gorodetski, Nikolai Kliuev e Andrei Beli e comezou a se facer coñecido nos círculos literarios, especialmente Blok axudou a promover a carreira de Esenin como poeta.
Últimos anos
Os dous últimos anos da vida de Esenin estiveron marcados pola bebida e a conduta errática, mais tamén creou algúns dos seus máis famosos poemas como Moskva kabatskaya. Pouco antes de morrer sufriu unha crise nerviosa que o tivo hospitalizado durante un mes, dous días despois de deixar o centro sanitario, cortou o pulso e co seu propio sangue escribiu un poema, e xa ao día seguinte colgouse no cuarto que ocupaba no Hotel Angleterre.
O carro e o home
O carro e o home é un filme documental en branco e negro dirixido por Antonio Román e guionizado entre Xaquín Lorenzo e o propio Antonio Román. Foi rodado en 1940 e estreado en 1945. Finalizada a rodaxe, o filme quedou sen sonorizar. Xaquín Lorenzo gardou unha copia en Ourense que se restaurou e sonorizou en 1980 grazas ó impulso de Eloy Lozano e a colaboración co Museo do Pobo Galego. Carlos Serrano de Osma sonorizou outra copia pola súa conta en 1945.
É un relato da vida do carro galego, na cal interveñen veciños da aldea de Facós, no concello ourensán de Lobeira. Xaquín Lorenzo e Antonio Román achéganse á vida no rural a través do carro, un símbolo da cultura material galega.
Sinopse
O carro representa máis que un transporte de labor na Galicia rural. Formaba parte do traballo, da cultura, da paisaxe e do lecer dos labregos. Así, amósase o ciclo de vida dun carro dende a súa construción ata a súa "morte", ademais doutras tarefas da vida cotiá da aldea como a malla ou a confección do liño.
Yery (cirílico)
Yery (Ы, ы) é unha letra do alfabeto cirílico. Representa o son [i] despois de consoantes non palatalizadas en ruso e belaruso. Despois de consoantes alveolares adoita retraerse a [ɨ] ou [ʷi].
Transcríbese como y na maioría das linguas de Europa Occidental.
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1067; ou &#x42B; para a maiúscula e &#1099; ou &#x44B; para a minúscula.
Irissa
miniatura|250px| Irissa ou Lairissa é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese cos municipios de Arres, Es Bòrdes e Vilamòs.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Bossòst. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 1 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Hackney
Hackney pode referirse a:
San Paio
San Paio pode referirse a:
O haxiónimo San Paio pode referirse a:
E tamén:
-1315
Outros
Historia ano a ano
Marem Ladson
Marem Isabel Ladson Bugallo, nada o 18 de outubro de 1997 en Ourense, é unha cantante e compositora galega-estadounidense máis coñecida como Marem Ladson.
Traxectoria
É filla dunha xornalista e profesora ourensá e do xogador de baloncesto neoiorquino Willie Ladson, que xogou no Club Ourense Baloncesto. Comezou a escribir cancións e a tocar a guitarra con 9 anos e con 15 mudouse de Ourense para vivir en Houston, en Texas. Posteriormente regresou a Ourense e marchou a Madrid para estudar Relacións Internacionais. En 2017 acadou recoñecemento profesional grazas ao seu primeiro sinxelo "All My Storms". En maio de 2018 lanzou o seu primeiro álbum de estudio titulado Marem Ladson.
Marcatosa
miniatura|250px| Marcatosa é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese coa parte norte do concello de Vielha e Mijaran: Vilac, Aubèrt, Betlan, Mont, Montcorbau, Arròs e Vila.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Vielha. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 1 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Grandes Lagos Africanos
dereita|miniatura|300px|Os Grandes Lagos e a costa do [[Océano Índico vistos desde o espazo.]] Os Grandes Lagos Africanos son lagos de orixe tectónica, localizados na África oriental, que inclúen algúns dos lagos máis profundos do mundo. A maior parte destes lagos foi formada hai preto de 35 millóns de anos no Gran Val do Rift Occidental, un dos sectores desta formación xeolóxica que abrangue a Etiopía, Kenya, Tanzania, Uganda, Ruanda, Burundi, Malawi e Mozambique.
Pedro Seijo Vaamonde
Pedro Seijo Vaamonde, nado en Casás (Corvite, Abadín) cara a 1840 e finado en Madrid o 1 de marzo de 1924, foi un avogado e filántropo galego.
Traxectoria
Emigrou a Madrid de moi novo. Foi procurador dos tribunais e conseguiu unha boa situación económica. No seu testamento, de 10 de abril de 1922, deixou os seus bens para crear e dotar a "Escola Seijo" en Casás. Na escola debía impartirse tamén nocións de agricultura, gandaría e industria. O legado serviu para construír o edificio escolar, a vivenda para o mestres e a creación dunha fundación que xestionase o funcionamento do grupo escolar.
-1318
Outros
Historia ano a ano
Urgell
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|Cultivos na zona. O Urgell, tamén coñecido como Baix Urgell, é unha comarca da provincia de Lleida, en Cataluña. A súa capital e concello máis poboado é Tàrrega. En 2009 tiña 36.670 habitantes.
A comarca limita coa Noguera polo norte, Pla d'Urgell polo oeste, Garrigues e Conca de Barberà polo sur, e Segarra polo leste.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 20 concellos. Logo da revisión comarcal de 1987 separouse o Pla d'Urgell e en 1990 algúns concellos foron anexionados á Segarra.
Bridge of Spies (filme)
Bridge of Spies (literalmente en galego: Ponte de espías) é un filme dramático de 2015, dirixido por Steven Spielberg e escrito por Matt Charman, Joel Coen e máis Ethan Coen. O filme está protagonizado por Tom Hanks, Mark Rylance, Amy Ryan e Alan Alda. Baséase na detención do espía ruso Rudolf Abel en 1957 e o denominado Incidente do U-2, ocorrido o primeiro de maio de 1960, durante a guerra fría.
A rodaxe comezou o 8 de setembro de 2014 en Brooklyn, Nova York. Touchstone Pictures estreou o filme nos Estados Unidos o 16 de outubro de 2015 e a 20th Century Fox distribúeo no resto do mundo. En Galicia estreouse coa dobraxe castelá en decembro de 2015.
O filme foi nomeado coma mellor filme nos premios Óscar de 2015, que tivo lugar o 28 de febreiro de 2016. Finalmente conseguiu o Óscar ó mellor actor secundario para Mark Rylance.
Produción
miniatura|Vehículos en Monroe Place durante a filmación
Elección do elenco
En maio de 2014, anunciouse que Tom Hanks sería James B. Donovan e Mark Rylance sería o co-protagonista xusto a Hanks. Amy Ryan, Alan Alda, Billy Magnussen e Eve Hewson, tamén estarían no filme. Participant Media co-producirá a película.
Rodaxe
miniatura|Luces durante a filmación A rodaxe empezou o 8 de setembro de 2014 en Brooklyn, Nova York. O 14 de setembro, a filmación ocorreu en DUMBO. O 15 de setembro, continuou en Astoria, entre o Parque Astoria e Ditmars Boulevard. A filmación foi feita en 18 Street e a Avenida 26 en Astoria. O 26 de setembro, a filmación ocorreu en Henry Street e Love Lane en Brooklyn Heights. O 19 de setembro, en Hicks Street e Pineapple Street.
Posprodución
O 2 de outubro de 2014, Michael Kahn foi confirmado como o editor do filme.
Estrea
A Walt Disney Studios Motion Pictures distribúe o filme en América do Norte por Touchstone Pictures.
Castièro
miniatura|250px| Castièro é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese coa parte sur do municipio de Vielha e Mijaran: Vielha, Gausac, Casau, Betren, Escunhau e Casarilh.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Vielha. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 4 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Quo Vadis?
250px|miniatura|dereita|Portada dunha edición de 1897. Quo Vadis? é unha novela histórica do autor polaco Henryk Sienkiewicz, escrita entre os anos 1895 e 1896, na que se narran as vivencias de varios personaxes moi diferentes na época do emperador romano Nerón. A obra foise publicando por episodios no xornal Gazeta Polska de Varsovia, pero máis adiante foi publicada como libro en Cracovia, en 1896.
Tense relacionado moitas veces esta novela co feito de que Henryk Sienkiewicz recibise o premio Nobel de literatura en 1905. Con todo, trátase dun erro xa que o autor foi recoñecido con ese prestixioso premio pola súa obra de narración épica. De feito, un dos xurados do premio dixo que era "un xenio único na súa especie que se meteu na pel do espírito da nación."
O título do libro está escrito en latín, e pódese traducir como "cara onde vas?". A expresión alude ás palabras "Quo Vadis, Domine?" que, segundo a lenda, foron ditas polo apóstolo San Pedro cando fuxía de Roma para protexerse da persecución ós cristiáns por parte de Nerón.
Argumento
A acción transcorre principalmente en Roma, unha cidade cunha poboación caracterizada, daquela, por unha gran variedade de nacionalidades e clases sociais, durante os últimos anos de goberno do emperador Nerón. O argumento da novela céntrase na historia de amor entre Vinicio e Ligia, dúas persoas que pertencen a mundos diferentes. Vinicio é un patricio romano, mentres Ligia, descendente dun antigo pobo bárbaro, é unha refén cristiá. A historia de amor, de ficción na súa totalidade, influencia fortemente o desenvolvemento da acción, na que destacan a fuxida de Ligia, a busca da súa amada por parte de Vinicio, o intento de rapto, conversión e bautismo de Vinicio, e a salvación de Ligia no circo. Outro argumento da novela, este de natureza histórica, céntrase no personaxe de Nerón e na súa persecución ós cristiáns, unha comunidade crecente en Roma.
-1304
Outros
Historia ano a ano
Osorio Gotérrez
Osorio Gutérrez foi un nobre galego do século X, emparentado cos monarcas do reino de Galiza. Foi o fundador do mosteiro de San Salvador de Lourenzá, onde ingresou como monxe nos últimos anos da súa vida. Nese período de tempo foi considerado un home santo polos seus coetáneos, que lle atribuíron diversas milagres, aínda máis numerosas despois da súa morte. Casou con Urraca Núñez, e tiveron tres fillos.
Traxectoria
miniatura|Fachada do mosteiro de San Salvador de Lourenzá.
Antepasados
Segundo unha xenealoxía lendaria, recollida por Luis de Salazar Castro, descendería dun Don Osorio que loitou canda a Paio de Asturias no ano 714, e neto doutro Osorio Gutiérrez que tras combater na batalla de Clavijo foi nomeado cóengo da catedral de León no ano 844.
A rama familiar Osorio ten un antepasado común co conde Hermenexildo Guterrez. Este antepasado común foi o nobre Gutierre, de orixe condal, activo entre os anos 820 e 860. Gutierre casou con Elvira, coa que tivo tres fillos, dos que descenderon os condes Hermenexildo e Osorio (avó). Este Osorio Gutiérrez tivo dous fillos, Nuno Osóriz e Gutierre Osóriz, e este á súa vez casou coa súa curmá Ildonza Menéndez, filla de Hermenexildo Guterrez. Tiveron oito fillos, un dos cales foi Osorio Gutiérrez, como o seu avó. Este Osorio Gutiérrez casou con Urraca Núñez e tiveron tres fillos: Gutierre, Ordoño Osóriz e Urraca Osóriz.
Traxectoria
Combateu na Reconquista, como na batalla de Simancas no ano 939 contra as tropas de Abderramán III. Trala morte do seu pai e do seu tío Nuño Osóriz sen descendencia, herdou os bens familiares, entre eles posesións na zona de Mondoñedo. Regresou a Galiza desde Tierra de Campos. Xa no ano 942 aparece como Conde de Vilanova de Lourenzá, título que mantivo ata a súa morte.
Dedicou gran parte da súa fortuna ao dote de varios mosteiros, e ampliou o cenobio de Lourenzá. Tras quedar viúvo entrou como monxe seguindo a regra de San Bieito neste mosteiro, que rexeu o abade Munio entre os anos 969 e 1015. Peregrinou a Terra Santa e pasou case un ano como eremita preto do Santo Sepulcro. Morreu ao pouco de regresar.
Segundo a lenda, o seu sartego foi mercado por el en Terra Santa, e chegou flotando por mar, nunha lenda similar á da chegada de Santiago o Maior á costa galega. En realidade é unha peza de mármore do século XI, entre xaspe branco e cárdeno con vetas azuis. Ten un crismón labrado no centro do frontal e unha cenefa de ondas arredor. Está sostido sobre dúas columnas e atópase na capela de Valdeflores na igrexa do mosteiro.
Trala súa morte foi venerado como santo, e facíanse peregrinacións ata o seu sepulcro. Co tempo pasou a celebrarse unha romaría o último domingo de agosto. Atribuíronselle numerosas milagres, entre elas a resurrección de polo menos catro mortos e a curación de enfermos.
Clamidias
As clamidias ou Chlamydiae é un grupo de bacterias que constitúen un filo e unha clase, formado por bacterias patóxenas intracelulares obrigadas. Moitas clamidias coexisten co seu hóspede específico nun estado asintomático, e cóidase que eses hóspedes serven de reservorio para estas bacterias. Actualmente só se recoñece unha orde dentro do grupo, as Chlamydiales.
Todas as clamidias coñecidas só poden vivir infectando células eucarióticas. Son bacterias moi pequenas, tan diminutas ou máis ca algúns virus. As clamidias replícanse dentro das súas células hóspedes. A maioría das clamidias están localizadas dentro das células en corpos de inclusión ou vacúolos. Fóra das células poden sobrevivir só como unha forma extracelular infecciosa, que se transmite xeralmente por vía aérea. Son máis fáciles de illar cando están aínda dentro da célula. Non poden propagarse en medios de cultivo bacteriano de laboratorio.
Cavalier-Smith postulou que as Chlamydiae están dentro do clado Planctobacteria do gran clado Gracilicutes.
Historia
Unha enfermidade similar á producida polas clamidias, que afectaba aos ollos, xa se describiu na antiga China e nos manuscritos exipcios antigos. Unha descrición máis moderna das clamidias fixérona Halberstaedter e von Prowazek en 1907. As clamidias illáronse cultivándoas en ovos embrionados a partir das obtidas de pacientes afectados de pneumonite na epidemia de finais da década de 1920 e principios da de 1930; e a medidados do século XX xa se obtiveran a partir de ducias de especies de vertebrados infectadas. O termo chlamydia (que en grego significa manto) apareceu na literatura en 1945, aínda que recibiron tamén outros nomes como Bedsonia, Miyagawanella, axentes da ornitose, do TRIC, e do PLT.
Nomenclatura
En 1966, as clamidias foron recoñecidas como bacterias e o foi validado o xénero Chlamydia. A orde Chlamydiales foi creada por Storz e Page en 1971. Entre 1989 e 1999, foron recoñecidas novas familias, xéneros e especies. O filo Chlamydiae está establecido no Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey.
En 2006, recolléranse datos xenéticos dunhas 350 liñaxes de clamidias, recoñecéranse catro familias de clamidias (Chlamydiaceae, Parachlamydiaceae, Simkaniaceae, e Waddliaceae), e fora proposta unha familia máis, as (Rhabdochlamydiaceae).
Xenómica
Chlamydiae é un peculiar grupo evolutivo de bacterias que se separou das outras bacterias hai aproximadamente mil millóns de anos. As especies deste grupo poden distinguirse xeneticamente das demais bacterias pola presenza de indels (inversións e delecións) conservados en diversas proteinas como a subunidade alfa da ARN polimerase, xirase B, factor de elongación-Tu e factor de elongación P, e por gran número de proteínas "sinatura" que son únicas de certas especies de clamidias. Os informes varían sobre a relación das clamidias coas Planctomycetales ou coas Spirochaetes. Porén, a secuenciación do xenoma indica que o 11% dos xenes de Candidatus Protochlamydia amoebophila UWE25 e o 4% de Chlamydiaceae son moi similares aos xenes dos cloroplastos, plantas, e cianobacterias. Pero a filoxenia e a presenza común de indels conservados en proteínas como a subunidade beta da ARN polimerase e a lisil-ARNt sintetase indican que os parentes máis próximos vivos destes organismos son as Verrucomicrobia. A comparación de xenes do ARN ribosómico serviu para facer unha filoxenia das estirpes coñecidas de Chlamydiae. O status único de Chlamydiae permitiu o uso de análises de ADN para o diagnóstico das clamidias. Comprobouse que Chlamydia trachomatis carece da proteína FtsZ, necesaria para a formación da parede divisoria na división binaria.
Enfermidades
Describíronse tres especies de clamidias que infectan aos humanos, que son:
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía actualmente aceptada baseada na LSPN List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LSPN) e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project
Notas: ♠ Liñaxes atopadas no (NCBI) pero non na LSPN. ♥ Liñaxes que non aparecen no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e si na LSPN.
George H. W. Bush
George Herbert Walker Bush, nado en Milton (Massachusetts) o 12 de xuño de 1924 e finado en Houston o 30 de novembro de 2018, foi o 41º presidente dos Estados Unidos entre os anos 1989 e 1993. Con anterioridade fora embaixador diante a ONU (1971–1973), director da CIA 1976–1977, e o 43º vicepresidente dos Estados Unidos co presidente Ronald Reagan (1981–1989). Foi o pai do 43º presidente dos EUA, George Walker Bush.
Actividade durante a segunda guerra mundial
Fillo do senador por Connecticut Prescott Bush e Dorothy Walker. Estudou na Academia Phillips de Andover, Massachusetts entre 1936 e 1942, onde xa demostrou as súas condicións de líder. Despois de se graduar ingresa na US Navy chegando ser o aviador máis novo do exército con 19 anos (1943).
Foi asignado ao Escuadrón Torpedo (VT-51) no portaavións lixeiro U.S.S. San Jacinto. Participou en operacións contra a illa Minami Torishima ou Marcus e a Illa Wake en maio de 1944 e nas Marianas en xuño. O 19 de xuño o avión onde ía Bush fixo unha amaraxe forzada, o destrutor U.S.S. Clarence K. Bronson, rescatou á tripulación, e Bush foi promovido a tenente.
O 1 de agosto, o San Jacinto comeza as operacións contra os xaponeses nas Illas Ogasawara. O 2 de setembro de 1944, Bush foi un dos catro pilotos que atacaron as instalacións xaponesas de Chichi-jima, o avión de Bush foi abatido pola defensa antiaérea xaponesa, rescatándoo o submarino U.S.S. Finback.
Bush retornou ao San Jacinto en novembro de 1944 e participou nas operacións de Filipinas. Cando o San Jacinto volveu a Guam, o seu escuadrón, que sufrira a perda do 50% dos pilotos, volveu aos Estados Unidos. Por mor das súas experiencias de combate, Bush foi destinado á Base Militar de Norfolk como adestrador de novos pilotos. Unha vez que o Xapón se rendeu, deixou o exército e entrou na Universidade Yale.
Posguerra
Casou con Barbara Pierce o 6 de xaneiro de 1945, con ela tivo seis fillos: George W. Bush, Pauline Robinson "Robin" (20 de decembro de 1949–11 de outubro de 1953, morta de leucemia), John (Jeb), Neil, Marvin e Dorothy Walker. Bush entrou no negocio do petróleo en Texas, grazas ás relacións do seu pai con Dresser Industries.
Joyce Manor
Joyce Manor é unha banda estadounidense de emo procedente de Torrance (California) e formada no ano 2008. O grupo está composto polo vocalista e guitarrista Barry Johnson, o guitarrista Chase Knobbe, o batería Jeff Enzor e baixista e corista Matt Ebert.
George H. W. Bush
Carreira política
miniatura|George H. W. Bush con Ronald Reagan, 1984. En 1964, Bush entrou en política, presentándose contra o senador demócrata por Texas Ralph Yarborough, opoñéndose ao seu apoio á Lei de Dereitos Civís de 1964, pero non puido gañar o escano.