cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barcelona
Estrada
miniatura|esquerda|A [[Ronda del Litoral no barrio da Verneda.]] Barcelona permite o tráfico rápido grazas a dúas roldas urbanas: a Ronda de Dalt (ó lado das montañas) e a Ronda del Litoral (ó lado da costa); que están parcialmente cubertas e teñen múltiples saídas a diferentes puntos da cidade. Entre as arterias da cidade cabe destacar a Avinguda Diagonal (que atravesa diagonalmente a cidade), a Avinguda Meridiana que comeza en Glòries e enlaza coa Diagonal e a Gran Via de les Corts Catalanes que cruza a cidade de norte a sur polo centro.
Entre as autoestradas e autovías, a AP-7 comeza en Almería e pasa por Valencia e Barcelona ata Perpiñán; a A-2 une Madrid e a fronteira francesa por Zaragoza; e a AP-2 é paralela á A-2 entre Zaragoza e Barcelona. Tanto a AP-7 como a AP-2 son autoestradas de peaxe.
Cidades irmandadas
Barcelona mantén unha relación de irmandamento coas seguintes cidades :
Por outra banda, desde 1990, optou por minimizar os novos acordos de irmandamento e poñer énfase na sinatura de convenios de amizade e cooperación, con obxectivos concretos. Moitas cidades contan con convenios de colaboración. Son as seguintes:
Circuíto de Ain-Diab
O Circuíto de Ain-Diab foi un circuíto de carreiras de Fórmula 1 construído en 1957, ao sueste de Ain-Diab en Marrocos, que usaba a estrada costeira existente e o camiño principal que une Casablanca e Azamor.
O trazado de 7.618 km foi deseñado polo Real Club de Automóbiles de Marrocos e recibiu a plena aprobación do sultán Mohammed V. A súa construción demorou seis semanas. O 19 de outubro de 1958 foi a sede do Gran Premio de Marrocos de 1958, carreira final na tempada de 1958 de Fórmula 1, e que foi gañada por Stirling Moss a bordo dun Vanwall, completando as 53 voltas en 2h 09m 15.1s.
Ciro I
Ciro I ou Kuraš (c.610 a.C.– c.585 a.C.) é un membro da dinastía dos Aqueménidas, soberano de Anshan.
Traxectoria
Aparece mencionado nalgunhas xenealoxías reais, segundo as cales sería o neto do fundador mítico, Aquemenes, e o fillo de Teispes. Así, Heródoto (VII, 11, 2) fai dicir a Xerxes I: «Que non se me vexa como o fillo de Darío, fillo de Histaspes, fillo de Arsames, fillo de Ariaramnes, fillo de Teispes, fillo de Ciro, fillo de Cambises, fillo de Teispes, fillo de Aquemenes, se eu non me vingo dos atenienses.» Con todo, non figura na inscrición de Behistún, gravada por orde de Darío I.
A el fai mención seguramente un selo de estilo neo-elamita (PFS 93*) que leva a inscrición: «Kuraš de Anšan, fillo de Teispes». Identifícase tamén co «Kuraš, rei de Parsumaš» dunha inscrición do asirio Asurbanipal (669 – 630 a.C.): Kurash debe facer unha alianza con este último e enviar ao seu fillo máis vello como refén a Nínive. Kuraš sería Ciro I e Parsumaš Persia. Así e todo, esta interpretación é contestada.
Medina de Rioseco
miniatura|dereita|300px|Soportais típicos casteláns en Medina de Rioseco. Medina de Rioseco é un municipio de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 115,43 km² cunha poboación de 5.008 habitantes e unha densidade de 43,39 hab/km². É un municipio da comarca de Tierra de Campos.
Shakespeare in Love
Shakespeare in love (Shakespeare namorado) é unha película estadounidense dirixida por John Philip Madden no ano 1998. Só na súa primeira semana recadou catro millóns de dólares nos portelos estadounidenses e foi a película triunfadora dos premios Oscar na edición na que concursou.
Sinopse
Nesta película dramática con toques de humor, William Shakespeare está retratado coma un mozo, dramaturgo en loita, con escaseza de cartos, problemas coas mulleres e bloqueos mentais á hora de escribir. Algúns personaxes e as súas palabras fan referencia a palabras e personaxes en obras reais de Shakespeare.
Cando William Shakespeare dirixe unha das súas obras de teatro coñece, entre os actores que a representan, a un personaxe que logo será a muller da que se namore.
-715
Outros
Historia ano a ano
Shakespeare in Love
Sinopse
Shakespeare in Love narra as peripecias literarias e amorosas dun mozo Shakespeare correctamente interpretado por Joseph Fiennes.
Pedro Castañón López
Competiu primeiro en karting e logo en carreiras de montaña, especialidade na que gañou o Campionato de Portugal en 2014. É fillo do expiloto Pedro Castañón.
Traxectoria
Comezou no karting por influencia do seu amigo Víctor Senra. Pasou logo a correr con barquetas e quedou quinto no Campionato de España de CM en 2010, e terceiro ao ano seguinte no Open de España de Prototipos, na categoría P3. En 2012 debutou no Campionato de Montaña de Portugal, na Rampla da Cerveira, logrando o segundo posto absoluto.
José Benito Vence Deza
José Benito Vence Deza, nado no Carballo (Rodeiro) o 18 de decembro de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1987 foi o número dous da candidatura de Independientes de Galicia e foi elixido concelleiro de Rodeiro. Militante do PSdeG-PSOE, foi o número dous do PSOE nas eleccións municipais de 1991 e foi elixido concelleiro. Encabezou a candidatura socialista en 2003, 2007 e 2011. En 2009 foi elixido alcalde grazas a un pacto cos independentes e o BNG.
Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia
miniatura|MIT 2003. Teatro infantil na rúa. Praza Maior de Ribadavia A Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia (MIT) é o festival internacional de teatro máis importante do teatro galego. Naceu no ano 1984 alentado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, co afán de crear un espazo de exhibición e un encontro escénico internacional, como continuación das Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia celebradas entre 1973 e 1981.
Celébrase no mes de xullo na localidade ourensá de Ribadavia en diversos espazos de exhibición: Auditorio do Castelo, Igrexa da Madalena, Casa da Cultura, rúas etc. Estivo dirixida por Rubén García Fernández e na actualidade o seu director é por Roberto Pascual.
A MIT foi galardoada co Premio da Cultura Galega da Xunta de Galicia, na modalidade de Artes Escénicas, no ano 2013. Tamén recibiu outros recoñecementos como o Premio Bianual da FEGATEA (Federación Galega de Teatro Afeccionado) en 2014 ou o Premio da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega) no ano 2009.
Abade
miniatura|Insignias abaciais para brasón de armas dun abade
Un abade (do arameo abba 'pai', a través do grego abbás e o latín abbăte) é o superior dunha comunidade de monxes. Na Igrexa ortodoxa recibe o nome de hegumenos ou arquimandrita. En galego a superiora dunha comunidade de freiras denomínase abadesa (do latín tardío abbătissa).
O título ten a súa orixe nos mosteiros de Siria, axiña esparexidos no Oriente Medio e Europa. Ao primeiro era un título de respecto dado a todos os monxes, pero axiña quedou restrinxido ao superior. O título de abade é de uso xeral nas ordes monásticas occidentais, aínda que en ordes como os dominicanos, carmelitas, cartuxos e agostiños recibían o nome de Praepositus, Provost e Prior, e entre os franciscanos Custos.
En Exipto o abade non tiña definida a súa xurisdición; ás veces rexía unha comunidade, outras varias. A partir da Regra de San Bieito o abade só ten a xurisdición sobre unha soa comunidade. Isto cambiou coa creación da Orde cluniacense, cando se recoñeceu a existencia dun abade supremo que exerce xurisdición sobre todas as casas dunha orde.
Maia
Como topónimo pode referirse a:
O Cardedo, Campo, O Irixo
O Cardedo é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
-728
Outros
Historia ano a ano
Theodric de Bernicia
Teodric foi rei de Bernicia desde 572 até 579.
Traxectoria
Theodric foi un dos fillos de Ida de Bernicia, fundador do reino de Bernicia. Pouco se sabe da vida e reinado de Theodric, aínda que Urien, o rei de Rheged, mantivo a Theodric e os seus fillos baixo ataque por tres días seguidos na illa de Lindisfarne. Segundo relatos de poesía medieval de Gales (tal como o poema Gweith Argoed Llwyfain (A Batalla de Argoed Llwyfain ou Batalla da Rúa Leeming) do Libro de Taliesin), Theodric morreu en batalla a mans de Owain mab Urien, o fillo de Urien, despois de que Theodric demandou reféns e Owain rexeitou darllos.
As datas do reino de Theodric non son precisas, xa que as únicas fontes de información varían amplamente na orde e duración dos reinos entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith de Northumbria en 592/593.
Frithuwald de Bernicia
Frithuwald (tamén Frithewlf) foi rei do Reino de Bernicia desde 579 até 585. El foi o sexto rei do que se ten algunha información do reino anglosaxón de Bernicia.
Traxectoria
Frithuwald foi fillo de Ida de Bernicia, fundador do reino de Bernicia. Nada máis se sabe de Frithuwald, da súa vida, ou do seu reinado. As poucas fontes de información que hai non concordan nas datas ou na orde dos reis que viviron entre Ida e Æthelfrith.
Mogliano Rugby
O Mogliano Rugby Società Sportiva Dilettantistica é un club de fugby da localidade de Mogliano Veneto, no Véneto (Italia). O club foi fundado en 1956 e actualmente compite no Campionato di Eccellenza, a máxima categoría do rugby italiano.
Historia
O club foi fundado en 1956, inicialmente como equipo de rugby league, ata que en 1969 cambiouse ao rugby union e comezou dende a serie D. Na tempada 1982-83 ascendeu por primeira vez á división de honra italiana, a serie A. Competiu na máxima categoría nas tempadas 1983-84 e 1984-85, ano no que descendeu, e ata a tempada 2009-10 non logrou de novo o ascenso. Deste xeito, na tempada 2010-11, o Mogliano Rugby compite por 3ª vez no Campionato di Eccellenza.
Franqueira
O topónimo galego Franqueira pódese referir a:
Ademais, como antropónimo e apelido pode referirse a:
A Igrexa, Tremoedo, Vilanova de Arousa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 122 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 54 eran mulleres e 68 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 135 veciños, e 2005, cando eran 141.
Mosasaurus
Mosasaurus ("lagarto do río Mosa") é un xénero extinto de saurópsidos mosasáuridos que viviron durante o Maastrichtiano no período Cretáceo (era Mesozoica), hai entre 70-66 millóns de anos na área das actuais Europa Occidental e América do Norte. O seu nome fai referencia ao feito de que o primeiro espécime foi achado preto do río Mosa. O xénero Capelliniosuchus, algunha vez considerado como un crocodiliforme metriorrínquido, é un sinónimo menor de Mosasaurus.
Descrición
dereita|miniatura|Restauración artística de dous M. hoffmanii O Mosasaurus estivo entre os últimos e maiores xéneros de mosasaurios que se acharon. A maior especie coñecida deste xénero é o Mosasaurus hoffmanni, que alcanzou os 17,6 metros de lonxitude. lixeiramente máis grande que os seus parentes americanos Tylosaurus, de 13,7 metros de lonxitude; e Hainosaurus, de 12,2 metros de lonxitude. Ademais, Mosasaurus era moito máis robusto que os mosasaurios tilosaurinos de tamaño similar. esquerda|miniatura|290x290px|Comparación de tamaños dun Mosasaurus hoffmannii cun mergullador. Como moitos mosasaurios, as súas patas estaban modificadas en aletas hidrodinámicas, sendo as dianteiras máis grandes que as posteriores. O cranio estaba máis fortemente constituído que noutros mosasaurios, xa que a mandíbula se articulaba de xeito moi apertado contra o cranio. Tiña un corpo amplo en forma de barril, e cos seus grandes ollos, pobre visión binocular e bulbos olfactivos mal desenvolvidos, os expertos creen que Mosasaurus vivía preto da superficie do océano, onde se alimentaba de peixes, tartarugas, amonitas, e posiblemente mosasaurios máis pequenos. O animal permanecía preto da superficie e aínda que era capaz de mergullar, evidentemente prefería non aventurarse en augas máis profundas.
O cranio do Mosasaurus culminaba nun proceso curto e cónico, e as mandíbulas estaban armadas con grandes dentes afiados e cónicos. Os seus membros tiñan forma de aletas con cinco díxitos nas frontais e catro nas posteriores. O tronco acababa nunha forte cola dotada de aleta no seu extremo, sendo o principal medio de locomoción do animal na auga, máis que as súas aletas.
Primeiros achados
dereita|miniatura|Espécime TM 7424, o primeiro cranio, achado en 1764. Mosasaurus foi o primeiro xénero de mosasaurio en ser nomeado (e de feito, o primeiro xénero de réptil prehistórico que o foi). Os primeiros restos coñecidos pola ciencia foron un cranio fragmentario proveniente dunha canteira de calcarias no Monte San Pedro, un outeiro preto de Maastricht, Países Baixos, achado en 1764 e recollido polo tenente Jean Baptiste Drouin en 1766. O resto foi adquirido polo Museo Teylers en Haarlem en 1784 por Martinus van Marum, o primeiro director do museo, quen publicou a súa descrición só até 1790. Considerou que se trataba dunha especie dun "gran peixe que respira" (Pisces cetacei, noutras palabras: unha balea). Aínda forma parte da colección, estando catalogado como TM 7424.
Nalgún momento entre 1770 e 1774 ("1770" de acordo con Faujas de Saint-Fond, "preto do ano 1770" de acordo a Camper e "en 1780" de acordo a Cuvier en 1808), un segundo cranio parcial foi descuberto e adquirido. Foi achado nun terreo propiedade do cóengo Theodorus Joannes Godding, e máis tarde exhibiuno na súa casa de campo sobre a costa do outeiro. Un físico retirado do exército holandés/alemán, Johann Leonard Hoffmann (1710-1782), tamén atopou algúns fragmentos e escribiu sobre o cranio ao profesor holandés Petrus Camper. Hoffmann presumía que o animal era un crocodilo. Con todo, en 1786 Camper non estivo de acordo e concluíu que os restos eran de "unha balea dentada descoñecida".
Maastricht, unha importante cidade fortificada, foi capturada polo exército revolucionario francés a finais de 1794. Acompañando ás tropas francesas, aínda que arribara a Maastricht dous meses antes da toma da cidade, atopábase o xeólogo Barthélemy Faujas de Saint-Fond nunha misión para asegurar a peza, xunto co représentant du peuple (comisario político) Augustin-Lucie de Frécine (1751–1804), quen durante a campaña tratou de transportar a Francia calquera ben de valor científico ou artístico que el puidese ter nas súas mans. Dándose conta de que o cranio fora removido da casa de campo e escondido dentro da fortaleza, dise que Frécine ofrecería "seiscentas botellas de excelente viño" a aqueles que fosen os primeiros en localizar o cranio e traerllo intacto. Pronto unha ducia de granadeiros puideron reclamar a recompensa, levando a peza con eles. En decembro de 1794 o fósil foi trasladado a París como botín de guerra, sendo declarado por decreto patrimonio nacional e engadido á colección do novo Museo Nacional de Historia Natural de Francia. dereita|miniatura|A romántica pero inexacta representación do descubrimento do Mosasaurus de De Saint-Fond, mostrando a Hoffmann á esquerda. En 1798 Faujas de Saint-Fond publicou a súa Histoire naturelle da montagne de Saint-Pierre de Maestricht [Tome 1], que tamén contiña un informe das circunstancias do achado. De acordo a este texto, o Dr. Hoffmann pagaba aos canteiros cando estes informáronlle de achados fósiles. Cando o cranio foi atopado en 1770 Hoffmann puido ser alertado e entón liderou a escavación. Despois Godding puido reclamar os seus dereitos como terratenente e forzou a Hoffmann a renunciar á súa propiedade a través dun litixio, o que gañou influenciando á corte. Con todo De Saint-Fond, en 1795, salvou o espécime para a ciencia, prometendo unha considerable indemnización a Godding para compensalo pola súa perda. Non obstante, como mostrou o historiador holandés Peggy Rompen, moi pouco desta famosa historia pode ser corroborado por outras fontes. Godding era o propietario orixinal, Hoffmann claramente nunca posuíu o fósil, non houbo un litixio, Faujas de Saint-Fond probablemente nunca pagou nada e o relato enteiro parece ser fabricado por el para xustificar o refugallo mediante a forza militar.
Identificación como un réptil extinto
dereita|miniatura|Fragmentos de mandíbula do holotipo de M. hoffmannii (do espécime "gran animal de Maastricht"), [[Museo Nacional de Historia Natural de Francia|Muséum national d'histoire naturelle, París]] De Saint-Fond aínda asumía que o espécime representaba un crocodilo. En 1798 o fillo de Petrus Camper, Adriaan Gilles Camper, estudou de novo o fósil indirectamente ao reconsiderar a descrición feita polo seu pai, e foi o primeiro en chegar á conclusión de que os restos pertencían a un lagarto varano xigante, o que resultou en que escribise unha misiva en 1799 a Georges Cuvier.
En 1854 o biólogo alemán Hermann Schlegel foi o primeiro en deducir que o Mosasaurus tiña aletas no canto de patas normais.
En 1998, outro cranio fósil aínda maior e máis intacto foi achado nas canteiras de calcaria de Maastricht, sendo alcumado "Bèr", e foi exhibido no Museo de Historia Natural da cidade. Con todo, logo determinouse que este achado representaba unha nova especie do xénero Prognathodon.
Clasificación e especies
miniatura|M. conodon, Museo de Ciencia de Minnesota miniatura|Esqueleto de M. hoffmannii. miniatura|M. hoffmannii, De Groene Poort, Boxtel. A familia Mosasauridae divídese en varias subfamilias, sendo Mosasaurus situado na subfamilia Mosasaurinae. Esta, á súa vez, divídese en agrupacións menores ou tribos, nas que Mosasaurus asóciase con Clidastes, Moanasaurus, Amphekepubis e Liodon na tribo Mosasaurini.
Dado que o xénero foi nomeado a principios do século XIX, numerosas especies foron asignadas a Mosasaurus. Con todo, só cinco son hoxe en día consideradas como válidas pola maioría dos investigadores: M. hoffmannii Mantell 1829 (a especie tipo), M. lemonnieri Dollo 1889, M. missouriensis (Harlan 1834), M. conodon Cope 1881, e M. beaugei Armbourg 1952.
Outras especies nomeadas pero que son consideradas inválidas ou dubidosas inclúen: Mosasaurus gracilis Owen, 1849, coñecido a partir dunha mandíbula da idade do Turoniano da Calcaria Inferior de Sussex, Reino Unido, foi reclasificado como un membro de Russellosaurina.
Cladograma de Mosasaurus e os taxóns emparentados modificado de Aaron R. H. Leblanc, Michael W. Caldwell e Nathalie Bardet, 2012:
Javi Guerra
Javier Guerra Rodríguez, nado o 15 de marzo de 1982 en Vélez-Málaga, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Rayo Vallecano da Liga 1|2|3.
Xuvia, Narón, Narón
Xuvia é un barrio de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 2215 habitantes (1079 homes e 1136 mulleres), 135 máis ca en 2003.
Está situado no leste do concello, e limita ao norte coa parroquia de Sedes, ao sur coa ría de Ferrol, ao leste coa ría de Ferrol e o concello de Neda, e ao oeste coa parroquia de San Xiao de Narón e o barrio de Piñeiros. Este barrio tamén é coñecido polo nome da parroquia que o conforma, sendo este o de Santa Rita. A parroquia naceu logo da segregación da súa matriz que era a de San Xiao de Narón. Ata o ano 2001 este barrio era a capital administrativa do concello, ano no que se fixo o traslado ao barrio do Alto do Castiñeiro.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
A Silva, Xermade, Xermade
A Silva é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Gigio D'Ambrosio
Gigio D'Ambrosio, nado en Imperia o 28 de setembro de 1959, é un presentador italiano.
Traxectoria
D'Ambrosio comezou a súa carreira na radio como actor de voz aos dezaseis anos. Na radio italiana foi un dos primeiros en conducir un programa de formato internacional, e foi elixido para o ABC Watermark como a voz do programa italiano American Top 40, lista de Billboard sobre os sinxelos máis vendidos nos Estados Unidos de América. Presenta o programa hai máis de 20 anos.
En xullo de 2009 Gigio comeza a traballar na radio RTL 102.5 para a condución do programa Stop Noticias & W l'Italia. En febreiro, con Giorgia Surina pasa a dirixir os programas Non problem e W l'Italia, mentres en setembro do mesmo ano os fins de semana xuntamente con Alex Peroni realiza Music Drive e The Flight.
Actualmente presenta o programa La suite con Laura Ghislandi e sempre na radio RTL 102.5
Vern Mikkelsen
Arild Verner Agerskov "Vern" Mikkelsen, nado o 21 de outubro de 1928 en Parlier, no condado de Fresno (California) e finado o 21 de novembro de 2013 en Wayzata (Minnesota), foi un xogador de baloncesto estadounidense que disputou dez tempadas na NBA, todas elas nos Minneapolis Lakers. Foi coñecido por ser o primeiro xogador que evolucionou o posto de ala-pivote no baloncesto moderno.
Universidade
Xogou durante 4 tempadas cos Pipers da Universidade Hamline, nos que promedió 13,6 puntos por partido.
Mouzos, Tremoedo, Vilanova de Arousa
Mouzos é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 87 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 48 eran mulleres e 39 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 82 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 91.
Vern Mikkelsen
Profesional
Foi elixido na undécima posición do Draft da NBA de 1949 por Minneapolis Lakers como elección territorial. Formou xunto con George Mikan e Jim Pollard un dos mellores frontcourt da historia da NBA, e xuntos gañaron catro aneis de campión na década de 1950. Foi elixido para o NBA All-Star Game en seis ocasiones, e incluído no segundo mellor quinteto da liga noutras catro.
Acabou a súa carreira deportiva ao finalizar a tempada 1958-59, con trinta anos de idade, perdéndose tan só catro partidos nas dez tempadas que disputou. Durante tres tempadas consecutivas foi o xogador que máis faltas persoais realizou, e aínda mantén a dubidosa honra de ser o xogador que máis veces foi descualificado por faltas en toda unha carreira, con 127. En total tivo unha media de 14,4 puntos e 9,4 rebotes por partido.
Vida posterior
A finais dos 60 foi adestrador e director xeral do equipo de Minnesota Pipers da American Basketball Association.
Marcelino Fernández Mallo
Marcelino L. Fernández Mallo, nado na Coruña en 1961, é un economista e escritor galego.
Traxectoria
Marcelino Fernández Mallo é un economista e escritor cunha fonda preocupación pola situación económica e social de Galicia. Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola UNED, obtivo o seu MBA na IMD Business School de Lausana (Suíza). Desenvolveu a meirande parte da súa carreira profesional no sector financeiro galego desenvolvendo labores executivas. Entre elas, creou e dirixiu o Departamento de Estudos de Caixa Galicia onde empezou a afondar no coñecemento da economía galega. Dende 2011 exerceu como consultor independente en sectores como a automocíón, o téxtil, o software ou a alimentación.
Colabora como articulista en Radio Galega, Vieiros, Xornal de Galicia, Economía digital, Galicia Confidencial e Nós Diario. Fondamente preocupado polo medio rural galego, a necesidade de aplicar outra política de desenvolvemento agrario constitúe unha das súas constantes chamadas e reclamacións como se reflicte, por exemplo, en “SOS Rural Galego” (Vieiros, 2007) ou en “Galicia, de paisaje natural a inmenso eucaliptal” (Mundiario, 2017).
O Piñeiro, Cerdido, Cerdido
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido da provincia da Coruña na comarca do Ortegal. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 29 habitantes.
Euzoio, bispo de Bizancio
Euzoio  (grego: Ευζώιος, lit. "boa vida", m. 154) foi o bispo de Bizancio durante seis anos (148-154). Sucedeu ao bispo Atenodoro. Estaba no cargo durante a persecución de cristiáns do emperador Antonino Pío. Sucedeuno Laurencio.
Tiuya
Tiuya (en castelán: Tuilla, en asturiano: Tiuya e oficialmente Tiuya/Tuilla) é unha parroquia do concello de Langreu, no Principado de Asturias, e un lugar de devandita parroquia.
A parroquia ten unha extensión de 9,62 km² e unha poboación de 1.429 habitantes (2010). Está situada no extremo nordés do concello, limitando coa parroquia de La Felguera, e cos concellos de Siero e San Martín del Rey Aurelio.
Tiuya non foi parroquia ata a súa segregación de La Felguera no século XIX. É unha zona de profunda tradición mineira que se sitúa na zona do val do río Candín, o cal dá nome ao campo de fútbol do CD Tuilla, equipo que milita en Terceira División.
O lugar de Tiuya atópase a unha altitude de 260 m e atópase a escasa distancia de La Felguera. Tiña unha poboación de 839 habitantes no ano 2009. Celebra anualmente as súas festas en honra á Virxe do Amparo no mes de agosto. Outras das poboacións importantes da parroquia son La Braña ou El Fondaque.
Historia
Foi un lugar moi próspero co auxe do carbón, chegando a ter uns 5.000 habitantes, e con iso comercios, dous cines, bares, escolas etc. e decaíu coa reestruturación da industria hullera nos anos 1980.
Lugares de interese
A senda do Trole ou a Senda da Braña son algúns dos itinerarios naturais que rodean a parroquia, ademais de vellos vestixios mineiros, entre eles o Pozo El Terrerón, o Pozo Mosquitera, túneles de trens mineiros, ou explotacións ao descuberto que formaron lagos e áreas recreativas etc.
Etimoloxía
Tiuya pode significar terra de hulla ou ser, pola contra, un antropónimo feminino de orixe centroeuropeo ou masculino xermánico (Tiuya Teodilda ou Teudivigia).
Comunicacións
As súas liñas de comunicación son a AS-323 e a liña Xixón-Laviana de FEVE, antigo Ferrocarril de Langreu, un dos primeiros construídos en España. Ademais, un autobús da empresa Coalla desprázase regularmente ata La Felguera.
O Sisto, Xermade, Xermade
O Sisto é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
O Outeiro, Carballo, Carballo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 29 homes e 26 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Kindness
Kindness é o proxecto musical do artista, produtor e dj inglés Adam Bainbridge, neto de Amina Desai. Comeza a súa formación en Berlín no 2003 de xeito autodidacta usando como ferramenta o software musical Ableton. Após o seu paso polo Instituto de estudos avanzados de Filadelfia como artista residente foi aclamado como "un honesto investigador dedicado ao campo musical".
O seu sinxelo That's Alright ergueuse sobre a base e investigación dun sample da banda Trouble Funk's Still Smokin' (de 1985) referente do pouco documentado movemento da escena local de Washington, D.C., eminentemente de directo, o go-go.
Directos e colaboracións
Kindness participou nos carteis dos festivais South by Southwest, Latitude Festival , Printemps De Bourges ou no Primavera Sound do Porto 2012 no Hard Club , antigo Mercado Ferreira Borges, entre outros.
Coa súa banda foi invitado ao directo de KEXP en Seattle, Washington, no seu labor de investigación musical contemporánea dirixe un programa homónimo dentro da radio da multinacional Red Bull e como dj colabora no programa de radio neoiorquino de Tim Sweeney.
Alkmaar
Alkmaar é unha municipalidade no noroeste dos Países Baixos, na provincia de Holanda Setentrional, en 2008 tiña 93.800 habitantes. Tal denominación aparece recollida por vez primeira no século X. Alkmaar acadou o recoñecemento de cidade en 1254. A parte vella da cidade encádrase nun antigo banco de area que protexía a cidade do mar. En 1573, os españois, dirixidos polo Duque de Alba, sitiaron a cidade. Máis tarde ese mesmo, o 8 de outubro, converteuse na primeira cidade dos Países Baixos en se liberar da ocupación española.
Conta cun importante mercado de queixos, un dos catro que aínda se celebran nos Países Baixos.
Casares, Campo, O Irixo
Casares é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 14 mulleres.
Outeiro, Marcelle, A Baña
Outeiro é un lugar da parroquia de Marcelle no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 53 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 29 eran mulleres e 24 eran homes. No 2010 tiña 58 habitantes: 33 mulleres e 25 homes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O detective Conan: Engaiolado nos seus ollos
En galego, estreouse na TVG o 14 de xullo do 2013.
Sinopse
Un inspector da policía é atacado perante Conan e a Asociación de Detectives Xuvenís. Este é o comezo duns asasinatos en serie que involucran a todo o corpo de Policía Metropolitana. Poden estar detrás dos crimes un grupo de radicais? Pouco despois aparecen mortos dous axentes coa súa placa de policía ao carón, o que confirma os asasinatos en serie. Conan xunta Kogoro tratará de resolver o caso, pero o Inspector Megure non quere falar moito do tema, malia ter colaborado sempre con eles.
Shiratori fala do "NON LLE CONVÉN SABELO", unha frase que simboliza o feito de que no caso estean involucrados axentes da policía. E os casos de asasinato seguen acontecendo... A axente Sato é atacada e Ran aparece ao pé dela manchada de sangue, o que fai que, confundida, caia nunha amnesia, acompañada dun sentimento de saudade.
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "Anata Ga Iru Kara" ("Porque ti estás aquí"), interpretada por Miho Komatsu.
Os temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2001.
Heneral Luna
Heneral Luna é un filme filipino de 2015 dirixido por Jerrold Tarog. É un filme biográfico e histórico que representa a vida do xeneral Antonio Luna e o seu liderado á fronte do Exército Revolucionario Filipino durante a guerra filipino-estadounidense. Producido por Artikulo Uno Productions, o filme recibiu a aclamación da crítica, que eloxiou a súa fotografía, guión e actuacións. O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bionic Commando
Bionic Commando (ヒットラーの復活, TOP SECRET Hitler no Fukkatsu) é un videoxogo realizado por Capcom para máquinas recretivas en 1988. Fixéronse versións para Amiga, Atari ST, Commodore 64, Amstrad CPC, ZX Spectrum, NES, Game Boy e Game Boy Color, as versións para ordenador fíxoas Software Creations e publicounas Go!. Na versión orixinal xaponesa, situada nun futuro distante, un científico conseguira revivir a Adolf Hitler e este creara un exército nazi contra o que tiñan que loitar os comandos que dirixe o xogador. Nas versións occidentais non aparecen as referencias a Hitler e o nazismo e aparece a busca de Super Joe, personaxe protagonista de Commando, cando en orixe os dous xogos non teñen relación ningunha.
Ciclióforos
Os ciclióforos (Cycliophora, do grego κύκλος kýklos, "círculo", "roda" e φορός phorós "portador", é dicir, "os que levan rodas", debido a unha pequena coroa que rodea a boca de ditos organismos) son un filo de animais descuberto en 1995 por Reinhardt Kristensen e Peter Funch da Universidade de Copenhaguen na boca de Nephrops norvegicus (a cigala).
Trátase dun grupo de seres mariños, triblásticos, acelomados, con simetría bilateral, que inclúe un único xénero, Symbion, con dúas especies descritas Symbion pandora e Symbion americanus. A segunda das especies encontrouse na boca de Homarus americanus (o lumbrigante americano) e aínda hai outras, de momento sen describir, encontradas na boca de Homarus gammarus (o lumbrigante).
A Ponte Rosende, Carballo, Carballo
A Ponte Rosende é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 126 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 67 homes e 59 mulleres.
Al-Kindi
Abu Yousuf Yaqub ibn Ishaq al-Kindi, en árabeأبو يوسف يعقوب ابن إسحاق الكندي, tamén coñecido como Alkindus en Occidente, nado en Kufa arredor do ano 800 e finado en 873, foi un filósofo, científico e oftalmólogo árabe.
Traxectoria
Fillo dun oficial do califa Harun al-Rashid, entrou ao servizo al-Mutawakkil como calígrafo. Ao igual que Averroes, Avicena e Alhazen, fou un mestre en moi diversas áreas de coñecemento. Foi un experto en música, filosofía, astronomía, medicina, xeografía e matemáticas, e pasou moitos anos en Bagdad dedicado ao estudo desas materias.
Foi o primeiro farmacólogo en determinar e aplicar a dose correcta para moitas das drogas coñecidas no seu tempo, como químico foi un firme opeñente da alquimia, como matemático escribiu libros dedicados áo sistema numérico creado por Al-Khawarizmi, traduciu a Aristóteles e a outros filósofos gregos áo árabe.
Autor prolífico escribiua máis de 250 libros, moitos deles traducidos na Idade Media ao latín.
Articulacións intermetacarpais
As articulacións intermetacarpais son un conxunto de articulacións do membro superior humano, que artellan os ósos metacarpianos entre si. Unen o segundo, terceiro, cuarto e quinto metacarpianos a través de pequenas articulacións, cubertas de cartilaxe e reforzadas por ligamentos anteriores, posteriores e interóseos.
A membrana sinovial destas articulacións continúase coa propia das articulacións carpometacarpianas.
Organización Nacional de Transplantes
A Organización Nacional de Transplantes (ONT) é un organismo público español encargado dos asuntos relacionados con transplantes de órganos. A súa directora é a doutora Beatriz Domínguez-Gil, que substituíu en 2017 ao promotor e creador da organización, o doutor Rafael Matesanz, tras máis de 28 anos á fronte do mesmo.
Obxectivos
É un organismo coordinador de carácter técnico, fundado en 1989 e pertencente ao Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, encargado de desenvolver as funcións relacionadas coa obtención e utilización clínica de órganos, tecidos e células. Tras a súa creación, España pasou de 14 doadores por millón de poboación (pmp) a 39,7 doadores pmp en 2015, pasando de estar na parte media-baixa dos índices de doazón en Europa a ser o líder mundial.
O seu principal obxectivo é a promoción da doazón altruísta co fin de que o cidadán español que necesite un transplante teña as maiores e mellores posibilidades de conseguilo. Para levar a cabo ditas funcións actúa como unha unidade técnica operativa, coordinando e facilitando as actividades de doaxón, extracción, preservación, distribución, intercambio e transplante de órganos, tecidos e células no conxunto d Sistema Nacional de Saúde.
Historia
Antes da creación da organización, o primeiro transplante realiazado con éxito en España foi en 1965, de ril, levado a cabo polos doutores Gil Vernet e Caralps (do Hospital Clínic i Provincial de Barcelona) e os doutores Alférez e Hernando (da Fundación Jiménez Díaz de Madrid).
Desde entón fíxose necesaria a regulación legal desta práctica, que chegou coa Lei de transplantes (Lei 30/1979) e o Real Decreto 426/1980, que xa daquela recoñecía o anonimato do doador e a carencia de lucro na práctica da extracción de órganos, entre outras disposicións.
Na década de 1980, novos órganos engadíronse á oferta dos hospitais, concretamente fígado, corazón e páncreas. Cando era necesario desprazarse a outra localidade para obtener o órgano, o Hospital Puerta de Hierro utilizaba os avións Mystère subministrados polo Exército do Aire, práctica que acabou estendéndose paulatinamente a outros hospitais. Porén, a finais desta década, houbo un gran descenso da oferta de órganos e un incremento dos candidatos para transplante, debido á pouca coordinación interrexional; por outro lado, en Cataluña estabeceuse unha oficina que centralizaba os servizos de distribución de órganos.
Para paliar estes graves efectos, o Ministerio de Sanidade e Consumo creou en 1989 a Organización Nacional de Transplantes no edificio do Hospital del Rey. Desde aquel momento, considérase que o panorama dos transplantes mellorara co nomeamento dos "coordinadores autonómicos", que organizaban os trámites sanitarios dentro das súas respectivas comunidades autónomas e formaban a Comisión de Transplantes do Consello Interterritorial. A oficina central, que reunía todas as competencias que posúe hoxe en día, non se implantou até o 1 de setembro de 1990. Desde entón, aínda que a misión fundamental da organización non cambiou, houbo varias alteracións na lei de extracción e transplante de órganos orixinal.
Vanilla Ice
Robert Matthew Van Winkle, nado en Dallas, Texas o 31 de outubro de 1967, é un artista estadounidense máis coñecido polo seu nome artístico Vanilla Ice. O seu primeiro álbum foi Hooked (1989) co selo Ichiban Records, que máis tarde sería relanzado baixo o título To the Extreme. O sinxelo de "Ice Ice Baby" foi o primeiro sinxelo de hip hop en acadar o número un nas listas de Billboard.
Covillón, Cazás, Xermade
Covillón é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
-580
Outros
Historia ano a ano
O Río, Cerdido, Cerdido
O Río é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 5 habitantes.
Penaxubeira, A Cervela, O Incio
Penaxubeira é un lugar da parroquia da Cervela no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE a súa poboación no ano 2017 era de 23 persoas (13 mulleres e 10 homes), unha máis que en 2016, en 2018 as mesmas 23 (14 mulleres e 9 homes).
En Penaxubeira naceu en 1955 o escritor José Ramom Rodrigues Fernandes máis coñecido polo pseudónimo Moncho de Fidalgo
Corazón neolítico das Orcadas
Corazón Neolítico das Orcadas refírese a un grupo de monumentos Neolíticos atopados no continente, unha das illas de Orkney, Escocia. O nome foi adoptado pola UNESCO cando proclamou estes sitios como Patrimonio da Humanidade en 1999.
O sitio do patrimonio actualmente consta de catro sitios:
miniatura|upright=1.8|none| Mapa do sitio principal
Ness de Brodgar é un sitio arqueolóxico entre o anel de Brodgar e as pedras de Stenness que dan evidencia de vivendas, lousas de pedra decoradas, un muro de pedra macizo con cimentos e un grande edificio descrito como unha "catedral" neolítica. Aínda que non forma parte do Patrimonio da Humanidade, o Ness de Brodgar "contribúe grandemente á nosa comprensión do WHS", segundo Historic Scotland, que xestiona a maior parte do sitio.
En 2008, a UNESCO expresou a súa preocupación polos plans do consello local de "erixir tres grandes turbinas eólicas de 72 metros ao noroeste das Pedras de Stenness e do Anel de Brogdar" que poderían danar o lugar.
Gonópodo
miniatura|300px|Un dos dous gonópodos de [[Oxidus gracilis. Imaxe de microscopio electrónico de varrido (MEV) en cor falsa. (Barra de escala: 0,2 mm.)]]
Os gonópodos son apéndices especializados de varios artrópodos utilizados na reprodución ou na posta de ovos. Facilitan aos machos a transferencia de esperma de macho a femia durante o apareamento.
Nos crustáceos e diplópodos son patas modificadas. Algúns están moi decorados con estruturas elaboradas que poden desempeñar funcións na competencia espermática, e poden usarse para diferenciar e identificar especies estreiamente relacionadas.
Xeralmente encóntrans e un ou máis pares, en contraposición aos órganos reprodutores únicos (non pareados), como o aedeagus dos insectos ou o pene dos opilións.
-2370
Outros
Historia ano a ano
Frantz Fanon
Frantz Fanon, nado en Fort-de-France o 20 de xullo de 1925 e finado en Bethesda (Maryland) o 6 de decembro de 1961, foi un psiquiatra e autor francés da illa de Martinica. Teórico da descolonización, centrou a súa análise nas consecuencias psicolóxicas da colonización sobre o colonizado, os seus traballos inspiraron os movementos de liberación dos últimos corenta anos.
Traxectoria
Aos 18 anos deixou Martinica para unirse na Dominica ás Forzas Francesas Libres, participou na guerra en Europa, estivo na batalla de Alsacia. En 1945 volveu a Martinica por breve tempo, regresou a Francia para estudar medicina e psiquiatría. En 1951 realizou a súa residencia en psiquiatría con Francesc Tosquelles, exiliado catalán fundador da psicoterapia institucional. En 1953 estableceuse en Alxeria como xefe de servizo no Hospital Psiquiátrico de Blida-Joinville, introduciu métodos modernos de socioterapia ou psicoterapia institucional que adaptou á cultura dos doentes musulmáns.
En Francia escribiu o seu primeiro libro, Peau noire, masques blancs publicado en 1952, libro no que afirma que ser colonizado é máis que ser subxugado fisicamente, tamén o é culturalmente, perder unha lingua e asumir outra, xa que "Falar (unha lingua)... significa sobre todo asumir unha cultura, (implica) absorber o contido dunha civilización".
En 1954 ingresou na Fronte de Liberación Nacional. En decembro de 1956 dimitiu do seu posto, expulsado de Alxeria en xaneiro de 1957 marchou a Tunisia onde colaborou co órgano central de prensa do FLN, El Moudjahid.
A súa obra fundamental foi Les damnés de la terre (1961) cun limiar de Jean-Paul Sartre, o libro concíbeo como un manifesto pola loita anticolonial e a emancipación do terceiro mundo, mesmo pola vía violenta.
Morreu de leucemia nos Estados Unidos.
Francis Ford Coppola
Inicios
Coppola estudou teatro na Universidade Hofstra, antes de estudar cinematografía na Universidade de California nos Ánxeles (UCLA). A inicios dos anos 1960, comezou a súa carreira profesional facendo filmes de baixo custo con Roger Corman e escribindo guións. O seu primeiro filme de baixo orzamento notable foi feito para Corman e chámase Dementia 13.
En 1971, Coppola gañou un premio Oscar ó mellor guión orixinal xunto con Edmund H. Northon polo filme Patton. Con todo, o seu renome como creador de películas empezou con O padriño que co-escribiu e dirixiu, e con O padriño (II parte). Por ambas as películas gañou o Oscar á mellor película.
En 1974, antes de facer O padriño (II parte), Coppola dirixe o filme A conversación, onde narra a historia dun paranoico fisgón telefónico e experto en espiar a persoas específicas (protagonizado por Gene Hackman) quen se atopa involucrado nun plan secreto para realizar un posible asasinato. Esta película foi candidata ó Oscar á mellor película, polo que Coppola se converteu no segundo director na historia de Hollywood en estrear dúas películas o mesmo ano e ser candidatas ambas ó Oscar á mellor película o mesmo ano. Mentres O padriño (II parte) gañou este premio, A conversación gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1974.
Durante este período tamén escribiu o guión para o remake de 1974, O Gran Gatsby e, produciu a innovadora película de George Lucas, American Graffiti.
Desde 1979
Tras ela realiza en 1982 Corazonada, un musical atípico e experimental que supuxo un gran fracaso de recadación, aínda que cultivou un grande aprecio entre un certo sector de críticos e afeccionados, e que, debido á súa custosa produción que incluíu a reprodución en estudo de parte da cidade de Las Vegas, sumiu ó entón novo estudo de Coppola, American Zoetrope, nun longo período de ruína. Aínda así, en 1983 dirixe A lei da rúa e Rebeldes, ambas as dúas baseadas en novelas de Susan E. Hinton. A pesar de pasar case inadvertida para o público na súa estrea, A lei da rúa constitúe unha das súas obras máis persoais e inspiradas, e ten a gala o descubrimento dun entón descoñecido grupo de novos actores: Matt Dillon, Mickey Rourke, Diane Lane, Vincent Spano e Nicolas Cage, que posteriormente tiveron unha exitosa carreira no cine comercial.
En 1990, filmou The Godfather Part III, película coa que conclúe a triloxía sobre a Mafia Italiana nos EUA, que non foi tan admirada polos críticos como o foron as anteriores entregas, pero si foi un éxito de recadación. A súa filla, Sofia interpretou o papel de Mary, filla de Michael Corleone, tralo abandono de Winona Ryder xusto ó comezo da rodaxe.
Nos últimos anos dedicouse tamén a outros negocios, como a elaboración de viños no Val de Napa de California, coa súa adega Niebaum-Coppola. Tamén produce unha liña de especial de pastas e salsas e abriu hoteis en Guatemala, Belize, e recentemente en Buenos Aires, no exclusivo barrio de Palermo.
Os seus fillos seguíronlle na súa carreira cinematográfica. Sofia, a pesar das malas críticas iniciais cultivadas pola súa interpretación en The Godfather Part III, alcanzou unha gran reputación como directora e guionista cos filmes The Virgin Suicides, Lost in Translation e María Antonieta. Outro fillo, Roman Coppola, tamén realizou algúns filmes. Ademais dos seus fillos, o seu pai, Carmine Coppola, foi un renomeado compositor e músico, e escribiu as melodías de moitos filmes dos seus filmes; o seu sobriño Nicolas Cage é un recoñecido actor, así como a súa irmá Talia Shire (protagonista da saga de Rocky e actriz secundaria da saga O padriño).
En 2015, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
ALSEP
miniatura|ALSEP deixado na misión [[Apolo 16.]] ALSEP, que é o acrónimo de Apollo Lunar Surface Experiments Package, foi a denominación dun conxunto de instrumentos científicos colocados por astronautas nos sitios de aterraxe na Lúa das misións Apolo números 12, 14, 15, 16 e 17. A misión Apolo 11 deixou un pequeno paquete denominado EASEP (Early Apollo Scientific Experiments Package).
Contexto
Os ALSEP foron construídos e probados por Bendix Aerospace. Os instrumentos foron deseñados para funcionar de maneira autónoma trala partida dos astronautas e para facer estudos a longo prazo do contorno lunar. Eran colocados arredor dunha estación central que lles proporcionaba enerxía xerada mediante un xerador termoeléctrico de radioisótopos (RTG polas siglas en inglés). O control térmico conseguíase mediante elementos pasivos (illamentos, reflectores, coberturas térmicas) así como mediante disipación de potencia mediante resistencias e quentadores. Os datos recollidos polos instrumentos eran enviados á Terra mediante un sistema de comunicacións.