cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Discovery Institute
Liña ideolóxica
Dentro do Discovery Institute ocupa un lugar prominente o Center for Science and Culture (Centro pola ciencia e a cultura, en inglés), en cuxo marco se encadran todos os membros máis destacados do movemento polo deseño intelixente. Este Centro fundouse en 1996 con financiamento de Howard F. Ahmanson e a McLellan Foundation, orixinalmente como Center for the Renewal of Science and Culture (Centro para a renovación da ciencia e a cultura). As declaracións do Centro, como o seu nome, foron evolucionando para tratar de evitar unha conexión demasiado visíbel coas súas bases fundamentalistas.
O Discovery Innstitute ten entre os seus dirixentes a Howard F. Ahmanson, millonario relacionado co movemento chamado Christian Reconstructionism (Reconstrucionismo cristián), unha organización partidaria da subordinación das leis civís ás prescricións do Antigo Testamento e contraria á tolerancia relixiosa. Isto fixo que os seus críticos laicos ou cristiáns o acusaran de promover un neofascismo teocrático semellante ao do réxime talibán de Afganistán.
Un documento de 1998 do Center for Science and Culture, titulado The Wedge Strategy (en inglés, Estratexia da cuña) e filtrado ao público en 1999, foi utilizado polos seus críticos para destacar o carácter relixioso e político dos seus fins e postulados. Estes atópanse resumidos en frases como "Derrotar ao materialismo científico e o seu destrutivo legado moral, cultural e político" e "substituír as explicacións materialistas pola concepción teísta de que a natureza e os seres humanos son creados por Deus". Segundo P. E. Johnson, citado máis arriba, el mesmo catalizou en 1992 a formación do grupo e os trazos da estratexia á que se refire o documento. Deste núcleo orixinal formaban parte, canda a Johnson:
Alejandro Ricardo Mínguez González
Alejandro Ricardo Mínguez González, nado en Ourense o 21 de abril de 1974, é un xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de Faro de Vigo en Ourense, locutor de Onda Cero Radio Miño en Ourense e correspondente da axencia de noticias Europa Press na mesma cidade, así como colaborador en materia micolóxica de diversos medios de comunicación como La Voz de Galicia, Diario de Pontevedra, La Región e o semanario A Nosa Terra.
Promotor da sala micolóxica Plan c en Celanova. Ten impartido conferencias sobre micoloxía en Galicia, Portugal, Brasil e Euskadi. É un dos organizadores das Xornadas Micolóxicas de Celanova. Colaborador no Dicionario da Real Academia Galega en materia micolóxica.
F. R. Lavandeira
Fernando Ramón Lavandeira Suárez, nado en Taragoña (Rianxo) en 1966, é un escritor galego.
Traxectoria
Colabora con La Voz de Galicia, as revistas Leña Verde e Interea-Visual, e co Seminario Internacional de Tradución e Poética (Auliga).
José María López Rodríguez
José María López Rodríguez, nado en Ribadeo o 5 de xuño de 1844 e finado en Xixón o 6 de marzo de 1913, foi un escultor galego.
Traxectoria
miniatura|200px|Estatua de Don Pelayo en Xixón.
Xa de neno esculpia imáxes relixiosas. Recibiu clases de debuxo de José María del Valle e de talla de Pedro Sela. Estudou nun centro da Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, baixo a dirección dos escultores Jerónimo López e Pedro Collado. Estableceuse en Xixón en 1864 aconsellado polo seu amigo médico Manuel Rúa, ao padecer unha grave enfermidade. Alí dedicouse a unha variada actividade artística. Exerceu a docencia e foi mestre de Xosé María Cao Luaces.
Recoñecementos
En 1932 o Concello de Ribadeo puxo o seu nome a unha praza da vila.
Maximiliano II, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Maximiliano II de Habsburgo, tamén chamado Maximiliano II do Sacro Imperio Romano-Xermánico, nado en Viena o 31 de xullo de 1527 e finado en Ratisbona o 12 de outubro de 1576, foi coroado rei de Boémia en 1562, de Hungría e de Croacia en 1563 e Emperador do Sacro Imperio en 1564, e permaneceu nos cargos até súa morte.
Traxectoria
Fillo de Ana de Bohemia e Fernando I de Habsburgo, que o precedeu como emperador do Sacro Imperio. Seu curmán, Filipe II, como fillo de Carlos V, tería normalmente accedido ao trono imperial, mais Maximiliano foi elixido en virtude dun acordo celebrado en 1553.
Maximiliano era considerado intelixente, tolerante e culto. Era padrón de artes e ciencias e decidiu transformar Viena nun gran centro intelectual.
Política relixiosa
Maximiliano, que se denominaba "nin católico, nin protestante, só cristián", tiña amplos coñecementos sobre a relixión dos protestantes. Como emperador, asegurou liberdade aos luteranos e deploraba a intolerancia relixiosa francesa e hispánica.
Considerado por algúns como católico, e por outros como protestante. A súa declarada simpatía polos Luteranos e polos protestantes en xeral, fixo que, en 1562, se vira obrigado a xurar vivir e morrer na fe católica.
As políticas de Maximiliano sobre a neutralidade relixiosa e a paz no Imperio daba aos católicos e protestantes un espazo común de liberdade de culto tras as primeiras loitas da Reforma.
A pesar de decepcionar os príncipes protestantes alemáns pola súa negativa en investir nos bispados administrados por protestante con seus feudos imperiais, Maximiliano concedeu liberdade de culto á nobreza protestante, mentres traballaba para a reforma na Igrexa Católica. Entre as súas propostas de reforma, estaba unha que daba o dereito aos padres para se casaren, proposta que foi rexeitada por causa da oposición hispánica.
Títulos
Arquiduque da Austria, duque de Carniola, duque da Carintia, duque de Landgrave da Alta Alsacia, duque da Baixa Alsacia, rei de Boemia, rei de Hungría e de Croacia e Emperador do Sacro Imperio.
Maximiliano II tamén era membro da Orde do Vélaro de Ouro e da Orde da Xarreteira.
Apófise coronoide cubital
miniatura|150px|Apófise coronoide A apófise coronoide ou proceso coronoide é unha formación ósea pertencente ao cúbito. É unha apófise horizontal, situada de xeito perpendicular á apófise olecraniana. Ten forma de pirámide tumbada.
A base está soldada ao resto do óso, mentres que o vértice é libre en posición anatómica. En flexión máxima, a apófise coronoide é acollida pola fosa coronoide umeral.
A superficie superior é lisa e constitúe unha superficie articular para a articulación umerocubital do cóbado. A superficie inferior é irregular e serve para a inserción do músculo braquial anterior. No punto de unión ao resto do óso fórmase unha tuberosidade, denominada tuberosidade cubital, onde se insire parcialmente o músculo braquial anterior. No bordo lateral ou externo da tuberosidade é o lugar de implantación do ligamento oblícuo do cóbado. É posible atopar nesta superficie as febras de orixe do músculo flexor longo do polgar, aínda que é inconstante.
A superficie lateral posúe unha pequena faceta articular, a cavidade sigmoide menor, para artellarse co radio, na articulación radiocubital superior.
José Luis Sampedro
José Luis Sampedro Sáez, nado en Barcelona o 1 de febreiro de 1917 e finado en Madrid o 8 de abril de 2013, foi un escritor e economista de orixe catalá.
Traxectoria
Tras obter unha praza de funcionario de aduanas en Santander trasládase a Madrid, onde en 1944 casa con Isabel Pellicer e realiza os seus estudos de Ciencias Económicas que finaliza en 1947 con Premio Extraordinario de Carreira. Comeza a traballar no Banco Exterior de España, ademais de dar clases na universidade. En 1955 convértese en catedrático de Estrutura Económica pola Universidade Complutense de Madrid, posto que ocupará até 1969, compaxinándoo con diversos postos no Banco Exterior de España alcanzando o nivel de Subdirector Xeral.
Escribe daquela a obra de teatro "Un sitio para vivir". Publica "Realidad económica y análisis estructural" e mais "El futuro europeo de España".
Entre 1965 e 1966, ante as destitucións dos catedráticos na universidade española Aranguren e Tierno Galván, decide facerse profesor visitante nas universidades de Salford e Liverpool. Unido a eles, xunto con outros profesores, crean o Centro de Estudos e Investigacións (CEISA) que sería pechado polo goberno tres anos despois. En 1968 é designado "Ann Howard Shaw Lecturer" na universidade norteamericana "Bryn Mawr College". Á súa volta a España pide a excedencia na Universidade Complutense e publica "El caballo desnudo", unha sátira que lle permitirá desafogar as súas frustracións ante a situación do país.
Regresa ao Ministerio de Facenda como Asesor Económico da Dirección Xeral de Aduanas. Imparte cursos na Escola Diplomática, o Instituto de Estudos Fiscais e na Universidade Autónoma de Barcelona. Durante este período escribe "Conciencia del subdesarrollo" e "La inflación en versión completa".
En 1976 volve ao Banco Exterior de España como economista asesor. En 1977 é nomeado senador por designación real, nas primeiras Cortes democráticas, posto que ocupará até 1979. En paralelo á súa actividade profesional como economista, publica diversas novelas e tras a súa xubilación continua dedicado a escribir, conseguindo grandes éxitos con obras como "Octubre, octubre" ou a coñecida novela "Sonrisa etrusca". Os seus éxitos literarios coinciden coa tráxica noticia da morte da súa esposa Isabel en 1986.
En 1990 é nomeado membro da Real Academia Española onde a súa heterodoxo discurso de ingreso, "Desde la frontera" ten moito que ver co tema da súa obra "La vieja sirena", publicada ese mesmo ano, que é un canto á vida, ao amor e á tolerancia.
A finais dos 90 casou coa escritora, poetisa e tradutora Olga Lucas.
Brillantemente lúcido, xa case centenario, exerceu o seu humanismo crítico acerca da decadencia moral e social de Occidente, do neoliberalismo e as brutalidades do capitalismo salvaxe. Sampedro foi presidente honorario non executivo da empresa Sintratel, xunto con José Saramago.
Recoñecementos
En abril de 2009 foi investido como Doutor Honoris Causa da Universidade de Sevilla. En 2010 o Consello de Ministros outorgoulle a Orde das Artes e as Letras de España. En 2011 recibiu o Premio Nacional das Letras Españolas. En 2012 foi nomeado Escritor Galego Universal pola Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Filmes de Mongolia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Byambasuren Davaa, codirectora de The Story of the Weeping Camel, proposto para o premio e candidato ao Óscar ao mellor documental]] Mongolia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 2003. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Mongolia presentou sete filmes para a súa consideración, aínda que ningún deles saíu nomeado. Porén, The Story of the Weeping Camel presentouse el mesmo na categoría do Óscar ó mellor documental o ano seguinte e saíu nomeado. As primeiras dúas propostas de Mongolia foron coproducións con Alemaña, dirixidos ou codirixidos por Byambasuren Davaa e foron rodados en lingua mongol.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Mongolia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Rafael Laso Lorenzo
Rafael Laso Lorenzo, nado en Xinzo de Limia o 25 de xaneiro de 1965, é un escritor galego.
Traxectoria
É Enxeñeiro Técnico Industrial pola Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Industrial de Vigo de Vigo, na especialidade de Electricidade (Centrais e Redes), e graduado en Enxeñaría Eléctrica pola Universidade de León. Compaxina o seu traballo na empresa privada coa literatura.
Ilias Iliadis
Ilias Iliadis (en grego Ηλίας Ηλιάδης, nado co nome de Jarji Zviadauri, ჯარჯი ზვიადაური en Akhmeta (Kakheti) o 10 de novembro de 1986 é un judoka grego de oríxe xeorxiana, que competiu por Grecia dende o inicio da súa carreira internacional.
Traxectoria
Gañou a medalla de ouro na categoría de <81 kg nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, con 17 anos. Illiadis tamén gañou tres medallas de ouro mundiais, no 2010 en Toquio (Xapón), no 2011 en París (Francia) e no 2015 en Chelyabinsk (Rusia), todas na categoría de <90 kg, e dúas europeas, no 2004 en Bucarest (Romanía) en categoría de <81 kg, e no 2011 en Istambul (Turquía), en <91 kg.
Como portador da bandeira de Grecia, tivo a honra de ser o primeiro atleta en desfilar no estadio Niño do Paxaro durante a cerimonia de apertura das Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín.
Vúmetro
Un vúmetro ou VU-meter (Volume Unit Meter) amosa o nivel de volume en unidades VU, que se inclúe nos equipos de son, como a mesa de mesturas, para indicarnos o volume do son. Foi desenvolto orixinalmente en 1939 polo esforzo combinado de Bell Labs e os organismos de radiodifusión CBS e NBC para a medición e a normalización dos niveis de liñas telefónicas.
Consta dun instrumento de bobina móbil dun tipo determinado, alimentado por medio dun rectificador de onda completa que se alimenta á súa vez da liña mediante unha resistencia en serie. Non necesita máis fonte de enerxía para o seu funcionamento que o sinal de entrada.
Ademais, algúns vúmetros electrónicos tamén reflicten os picos ou máximos. Como regra xeral, os niveis de gravación deben ser tales que non superen a área vermella superior a 0 VU, ou só en contadas ocasións. Se o volume de gravación é demasiado alto, a calidade do son e a resposta en frecuencia é xeralmente máis pobre e os efectos de saturación recorte poden ser especialmente problemáticos para un sistema de gravación dixital. Tamén, se o nivel é demasiado baixo, os niveis de ruído serán altos en relación ao son principal.
Unidade VU
A unidade de volume (VU) defínese como: "O indicador de volume marca 0 VU cando se conecta á saída unha resistencia de 600 ohms, para un sinal sinusoidal de 1000 Hz."
Robert Guiscard
Roberto de Hauteville, máis coñecido como Roberto Guiscardo, ou Robert Guiscard (Roberto o Astuto), en latín Robertus Guiscardus ou Viscardus, nado contra 1025 en Hauteville-la-Guichard (hoxe no departamento de Mancha (Normandía) e finado o 17 de xullo de 1085 na illa de Cefalonia (Grecia), foi un aventureiro normando.
Era o sexto fillo de Tancredo de Hauteville, conde de Hauteville-la-Guichard, e primeiro da súa segunda esposa Fresenda (ou Fressenda, ou Fredesenda). En 1057, á morte do seu irmán Hunifredo foi conde de Puglia e Calabria. Pouco despois, en 1059, o papa Nicolao II investiuno como duque dw Puglia, Calabria e Sicilia.
Traxectoria
Coma outros moitos cabaleiros normandos empobrecidos, Guiscard marchou a Italia, a onde chegou cara o ano 1046. Despois de servir nas forzas do Príncipe de Capua, organizou un exército para crear as súas propias posesións en Calabria.
Cando o papa León IX intentou expulsar aos normandos de Italia en 1053, Guiscard tivo un importante papel na derrota das tropas do papa en Civitate, localidade próxima á actual cidade de San Severo. Á morte do seu irmán máis vello Unfredo, Robert converteuse en líder dos normandos establecidos en Italia. O papa, que buscaba independizarse do Sacro Imperio Romano Xermánico, decidiu aliarse aos normandos. En 1059 o papa Nicolao II nomeou a Robert pola graza de Deus e de San Pedro, duque de Puglia e Calabria e de aquí en diante, coa súa axuda, duque de Sicilia. A cambio, Robert Guiscard reconoceu ao papa como o seu señor feudal.
miniatura|esquerda|Moeda de Robert Guiscard.
Nesa época, Sicilia estaba en mans dos bizantinos, polo que el e o seu irmán Roxerio se embarcaron nunha serie de campañas militares e conquistaron Messina no ano 1061 e Palermo no 1072. Despois dirixiu a súa atención cara aos Balcáns, e en 1081 obtivo unha gran vitoria sobre o emperador bizantino Aleixo I Comneno en Durrës (Durazzo), Albania. Entre tanto, as súas campañas en Macedonia e en Tesalia foron dirixidas polo seu fillo Bohemundo I.
París-Niza
270px|miniatura|right|Logo da proba. París-Niza (en francés Paris-Nice) é unha carreira ciclista francesa por etapas creada en 1933 por Albert Lejeune, director do xornal Le Petit Niçois. É coñecida como a Carreira do Sol pola mellora meteorolóxica que adoita acompañalo tránsito da carreira do norte ao sur de Francia.
Por mor da Segunda Guerra Mundial, a París-Niza desaparece trala edición de 1939. En maio de 1946 vólvese a celebrar, pero non ten continuidade os anos seguintes. En 1951, o xornalista Jean Leulliot recupera a carreira, que dende entón se disputa ininterrompidamente cada mes de marzo. Entre 1951 e 1953 toma o nome de « Paris-Côte-d'Azur ». En 1954 retoma o nome orixinal de « París-Niza », que só se modifica en 1959 cando se disputa como París-Niza-Roma. Esta foi a edición máis longa da historia da carreira, con 1955 km percorridos en 11 etapas. Dende 1982 ata 1999, Josette Leulliot, filla de Jean Leulliot, asume a dirección da carreira, que é traspasada a Laurent Fignon en 2000 e 2001. Dende 2002, a carreira de París-Niza é propiedade da sociedade A.S.O., organizadora do Tour de Francia e o París-Dakar entre outros eventos deportivos. Dende a súa creación, a París-Niza foi unha das probas máis importantes do calendario, e por iso, entre os seus gañadores se atopa un gran número de ciclistas ilustres, entre os que destacan Sean Kelly (vencedor de sete edicións consecutivas de 1982 a 1988), Jacques Anquetil, Fred De Bruyne, Eddy Merckx, Raymond Poulidor, Joop Zoetemelk, Miguel Indurain, Tony Rominger, Laurent Jalabert ou Alberto Contador.
A pesar do seu nome, a carreira non sempre comeza en París senón en cidades próximas ou do sur da capital francesa. Dende 1998, a última etapa finaliza no paseo da Promenade des Anglais de Niza. Con anterioridade, dende 1973 ata 1995, a carreira terminaba nunha cronoescalada ao Col d'Eze. Como transición, as edicións de 1996 e 1997 finalizaron cun sector contra o reloxo entre Antibes e Niza. A derradeira ou penúltima etapa acostuma ter un longo percorrido de montaña pasando polo alto da Turbie e a Col d'Eze. Outro fin de etapa habitual é o Mont Faron, nas proximidades de Toulon.
Palmarés
miniatura|250px|[[Alexander Vinokourov, gañador nos anos 2002 e 2003.]] miniatura|right|250px|[[Thomas Voeckler, gañador da cuarta etapa da edición do 2011.]] miniatura|right|250px|Percorrido da [[París-Niza 2015.]]
Constanza, duquesa de Lancaster
Traxectoria
Constanza era filla lexítima de Maria de Padilla e de Pedro I de Castela. Descendía, por vía paterna, dos reis de Portugal, pois a súa avoa paterna, a infanta María de Portugal, era filla de Beatriz de Castela e de Afonso IV de Portugal, e o seu avó paterno, Afonso IX de Castela, era fillo da infanta Constanza de Portugal e de Fernando IV de Castela.
Tras a morte do seu irmán, o príncipe herdeiro Afonso, en 1362, tendo el só 3 anos, Constanza foi nomeada herdeira de seu pai, pois era a súa filla máis vella (máis aló dela, só había as súas irmás, Beatriz, e Sabela).
Os pretendentes ao trono eran Constanza, con só 15 anos e o seu tío ilexítimo Henrique de Trastámara, medio-irmán de seu pai e bastardo de Afonso XI de Castela e de Leonor de Guzmán.
En 1371, Constanza casa con Xoán de Gante, duque de Lancaster ou Lencastre (nome dado en Galiza e Portugal), fillo de Eduardo III de Inglaterra e de Filipa de Hainaut, posteriormente, ela e o seu marido serían aférrimos pretendentes ao trono da Coroa de Castela, chegando temporalmente dominar o reino de Galiza que lle solicitara axuda contra o castelán Henrique de Trastámara.
Esta cuestión ficou resolta coa subida ao trono de Henrique, en 1372.
Do casamento de Constanza e de Xoán de Gante, naceron:
Constanza faleceu en 1394, con tan só 40 anos, precozmente, debido á peste.
Abidjan
Abidjan ou Abidján, capital do departamento do mesmo nome, é a cidade principal de Costa do Marfil, e foi a capital do país entre 1934 e 1983). En 2003 tiña 3 000 000 de habitantes.
Aínda que a capital é Yamoussoukro, a maioría dos ministerios e embaixadas están aínda en Abidjan, o mesmo que a Biblioteca e o Museo nacional.
A zona oriental da Lagoa Ebrié, a carón do golfo da Guinea, foi o primeiro lugar da colonización francesa en Costa do Marfil que, en 1893, estableceu en Grand-Bassam (na costa, uns 30 km ó sueste de Abidjan) a primeira capital. Por razóns de salubridade trasladouse o aparato administrativo en 1899 a unha nova capital, Bingerville (fundada ao norte da lagoa e a uns 10 km ao leste de Abidjan, parte hoxe en día da súa aglomeración), en territorio dos tchaman (ou djemian) de Adjamé.
Micrófono inalámbrico
miniatura|Micrófono inalámbrico aberto para mostrar a batería interna. Un micrófono inalámbrico, como o seu nome indica, é aquel micrófono que non precisa de cable para ser conectado a un equipo ao que queiramos asociar. Captan as ondas sonoras e transmítenas como ondas electromagnéticas. Estas ondas electromagnéticas actúan como portadoras, moduladas a razón das ondas sonoras previamente convertidas en tensión. O tipo de modulación adoita ser en frecuencia (FM), aínda que tamén podería ser en amplitude (AM) ou outros. Os micrófonos inalámbricos adoitan traballar en VHF ou UHF. Cada aparello consta de dúas partes, un transmisor e un receptor, que traballan coa mesma frecuencia. Algúns modelos empregan infravermellos, pero estes non permiten a liberdade dos de radiofrecuencia.
Algúns modelos operan nunha única frecuencia fixa, mais os máis avanzados, permiten a escolla da frecuencia na que se quere transmitir para evitar interferencias, podéndose empregar varios micrófonos a un mesmo tempo.
O transmisor recollerá o sinal do micrófono, aumentarao para o seu tratamento, mediante un previo, e logo faralle unha pre-énfase, aumentando as frecuencias agudas (sobre 3 kHz), para contrarrestar o inevitable ruído de alta frecuencia que se produce na transmisión. Nótese que a amplitude do sinal de son determina a modulación da frecuencia, logo se o emisor non admite grandes rangos dinámicos, comprímese en emisión e descomprímese no receptor. A transmisión polo aire faina unha onda portadora producida por un oscilador, que pasa polo modulador (FM) dando lugar a un sinal modulado (en FM). Para que a antena dea transmitido o sinal, conta con amplificación RF, coa antena do receptor agardando por ela.
Abidjan
Comezos
Pronto a península chá ao sur da aldea Adjamé (despois o distrito de Plateau), onde estaba a aldea de pescadores de Abidjan, converteuse no mellor lugar, por espazo e situación, para o incipiente comercio da colonia e de feito en 1904, aínda non rematada Bingerville, era xa o seu principal centro económico. A construción do ferrocarril Abidjan-Nixer (RAN) que chegaría ata o peirao de Petit Bassam (na costa, hoxe Port Bouet, e que competiría co de Grand-Bassam), deu o primeiro pulo a poboación de Abidján (1 400h en 1912, 5 370 en 1920).
Micrófono inalámbrico
A banda de frecuencias na que emiten os micrófonos inalámbricos, como todo o espazo de radiofrecuencias, está administrado polo Estado.
Abidjan
Capital da colonia
En 1920 xa decidírase facer de Abidjan a capital da colonia o que non ocorreu oficialmente ata 1934 despois de construír as infraestruturas necesarias: barrio administrativo ao suroeste de Plateau e o comercial ao sueste ; ponte de unión coa illa de Petit Bassam (Anoumabo, despois distrito de Treichville con novos peiraos); ao norte, separándoa da vila indíxena de Adjamé, os cuarteis militares e a xendarmería. De seguida Abidjan vai case que triplicar a súa poboación (co abandono de moitas aldeas tchaman) pasando de 17 000h en 1934 a 46 000h en 1945.
Canal de Vridi
Dende 1908-12 houbera tentativas de abrires a lagoa ao océano nas proximidades de Petit Bassam que non foron completadas. Retomouse o proxecto en 1935 pero non puido levarse adiante ata despois da Segunda guerra mundial en 1951. A apertura do Canal de Vridi supuxo o desenvolvemento definitivo de Abidjan coma porto (na ribeira oeste de Treichville ), centro comercial e industrial e finalmente administrativo de Costa do Marfil (independencia en 1960), cun forte crecemento poboacional baseado na inmigración dende o interior rural do país (65 000h en 1950, 125 000 en 1955, 180 000 en 1960, 254 000 en 1963).
Carlos Reutemann
miniatura|dereita|270px|Carlos Reutemann ó volante do [[Brabham BT44 durante a carreira de campións de 1974 en Brands Hatch.]]
Carlos Alberto Reutemann, nado en Santa Fe o 12 de abril de 1942 e finado na mesma cidade o 7 de xullo de 2021, foi un piloto arxentino de carreiras, alcumado "Lole", que competiu en Fórmula Un de a.
Máis tarde dedicouse á política na súa provincia natal de Santa Fe, polo Partido Xusticialista, sendo gobernador da súa provincia por dúas veces, e senador da Arxentina.
Como piloto de carreiras de Fórmula Un, Reutemann foi un dos protagonistas principais entre 1972 e 1982. Conseguiu 12 vitorias en Grandes Premios e seis pole positions. En terminou segundo no Campionato do Mundo de Pilotos por un punto, logo de ser superado na última carreira da tempada. Converteuse no segundo piloto de Fórmula Un logo de Leo Kinnunen en subir ao podio dunha carreira do World Rally Championship, cando terminou terceiro nas edicións de 1980 e 1985 do Rally da Arxentina. Tamén foi durante tres décadas o único piloto de Fórmula Un en anotar puntos no campionato de F1 e no WRC, ata que Kimi Raikkonen quedou en oitavo lugar no Rally de Xordania de 2010.
Como gobernador popular e senador, foi considerado por algúns, en varias ocasións, para ser un digno candidato a Presidente da República Arxentina, pero declinou facelo.
Inicios
Descendente dun avó Suízo-alemán, pai arxentino e nai italiana, Reutemann foi o primeiro piloto con éxito da Fórmula Un desde a retirada do cinco veces Campión do Mundo Juan Manuel Fangio en 1958. A primeira vez que correu en 1965 foi nun Fiat. Despois de varias carreiras de coches de turismo e Fórmula 2 na Arxentina, trasladouse a Europa en 1970 para pilotar un Brabham para o equipo do Automóbil Club da Arxentina na Fórmula 2 series Europea, chamando a atención de inmediato.
Inicios na F1
Asociado co equipo do Brasil Wilson Fittipaldi Júnior na tempada de, Reutemann obtivo dous podios e rematou sétimo no campionato de pilotos. Na tempada de Fórmula Un de, o deseñador do Brabham BT44 Gordon Murray, fixo unha gran mellora e o equipo terminou quinto no Campionato de Construtores. Reutemann logrou as primeiras tres vitorias da súa carreira na F1 en Suráfrica, Austria e nos Estados Unidos. Puido gañar a primeira carreira do ano na Arxentina, tamén, pero o equipo Brabham ao parecer, non repostara adecuadamente ao seu coche e acabóuselle o combustible a menos de dúas voltas para o final, mentres lideraba comodamente a carreira. Reutemann rematou sexto na tempada.
Cinco podios en, incluíndo unha vitoria en Alemaña no antigo Nürburgring, deron a Reutemann a terceira posición no campionato dese ano. O equipo Brabham cambiou ao motor Alfa Romeo 12 en liña na tempada de Fórmula Un de e sufriu de graves problemas de fiabilidade. Logo de sete retiradas e só un posto nos puntos (cuarto lugar en España) nas primeiras doce carreiras, Reutemann negociou a liberación do seu contrato con Brabham para asinar con Ferrari. Correu unha soa vez co seu novo equipo, nun terceiro coche en Monza, e logo perdeu as tres últimas carreiras.
Cando Clay Regazzoni deixa Ferrari para ir ó equipo Ensign en, Reutemann foi emparellado con Niki Lauda, que case morrera queimado nun accidente na tempada anterior. Nas dúas primeiras carreiras, Reutemann terminou en terceiro lugar (detrás do seu excompañeiro de equipo en Brabham Carlos Pace) na Arxentina, e gañou no Brasil, pero Lauda reafirmou a súa posición como líder do equipo. Lauda gañou o seu segundo título, mentres que Reutemann terminou en cuarto lugar.
miniatura|esquerda|270px|Pilotando o seu Ferrari [[Ferrari 312T|312T3, Reutemann gañou o GP dos EE.UU. de 1978 en Watkins Glen., EE.UU.]] Cando Lauda marchou a Brabham en, Reutemann converteuse no membro principal do equipo Ferrari, xunto co mozo canadense Gilles Villeneuve. Reutemann utilizou o Ferrari 312T3 para gañar en Brasil, Reino Unido e o dobre nos Estados Unidos (Long Beach e Watkins Glen), superando ao seu novo compañeiro en Ferrari, Gilles Villeneuve ao facelo. Con todo, o equipo Lotus era dominante unha vez que o seu novo modelo 79 se presentou en Mónaco, e Reutemann terminou no terceiro lugar nos puntos da clasificación detrás de Andretti e Peterson.
Cunha vacante en Lotus en tras a morte de Ronnie Peterson, Reutemann decidiu pasar de Ferrari a Lotus. As primeiras carreiras foron ben para el - destacando contundente os segundos postos na Arxentina e España, ademais dun terceiro posto en Mónaco -, pero, a medida que a tempada avanzaba foi perdendo forza e Jody Scheckter gañou o título para Ferrari. Logo de catro podios e acabar nos puntos en seis das sete primeiras carreiras, Reutemann acabou no sexto lugar da tempada.
Williams
Uniuse ó equipo Williams na tempada de Fórmula Un de cun coche competitivo, unha vez máis. Reutemann utilizou o FW07 para gañar en Mónaco subir a oito podios e terminar terceiro no campionato. A súa asociación co piloto número un e campión do mundo Alan Jones foi produtiva para Williams, que gañou o seu primeiro campionato como construtor cunha marca de 120 puntos. Pero unha vez máis, a relación de Reutemann co seu compañeiro de equipo complicouse cando, na seguinte tempada, Reutemann desobedeceu as ordes do equipo e polo tanto negouse a permitir que Jones gañara o Gran Premio do Brasil de 1981. Jones nunca perdoou este acto de desobediencia por parte do seu compañeiro de equipo, especialmente porque Reutemann seguiu a sumar máis puntos que Jones no resto da tempada. A vitoria do Brasil e outra en Bélxica) axudaron a Reutemann a estar en condicións para gañar unha batalla a tres bandas con Nelson Piquet e Jacques Laffite polo título na última carreira da tempada en Las Vegas.
Reutemann chegou a Las Vegas cunha vantaxe dun punto no campionato sobre o brasileiro Nelson Piquet. Comezou a carreira desde a pole position, por diante de Jones, quen prometera non dar ningunha "axuda" na procura de Reutemann, mentres que Piquet foi cuarto. Ao principio, Jones tomou á iniciativa e Reutemann foi rapidamente adiantado por Villeneuve, Alain Prost e Bruno Giacomelli.
Na volta 17, loitando polo sétimo lugar mentres se achegaban a última curva a esquerda antes dos boxes, o Brabham de Piquet case tocaba a parte posterior do Williams de Reutemann. Piquet adiantou a Reutemann polo interior cando Reutemann, loitando polo campionato, freou.
Na seguinte volta, Andretti tamén foi por Reutemann. Piquet púxose nunha posición para gañar puntos cando se fixo co sexto lugar de John Watson na volta 22. Reutemann seguiu a caer cara atrás, con problemas na caixa de cambios, e perder a cuarta velocidade xa na segunda volta.
Reutemann terminou a carreira en oitava posición, cunha volta perdida, e o título foi para Piquet. Con todo, se o Gran Premio de Suráfrica de 1981 fose unha carreira que outorgara puntos para o Campionato Mundial, Reutemann sería Campión do Mundo con 58 puntos contra 56 de Piquet. Regresou con Williams en, terminando segundo na apertura da tempada en Suráfrica, o único corredor con motor Cosworth capaz de loitar cos máis potentes motores turbo de Renault. Unha disputa con Frank Williams respecto da política, levouno a deixar a Fórmula Un logo da carreira do Brasil e a súa carreira deportiva terminou.
Rally
Reutemann foi abordado por Fiat durante a tempada de F1 de 1980 cunha oferta para conducir un Fiat 131 na primeira edición de 1980 do Rally Codasur (actual Rally da Arxentina), onde terminou no terceiro lugar. En 1985 aceptou outra oferta para pilotar no Rally da Arxentina, esta vez por Peugeot. A condución dun 205 T16 Reutemann de novo terminou en terceiro lugar.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Carreira política
Logo de retirarse da competición, a popularidade de Reutemann levou ao Partido Xusticialista da provincia de Santa Fe a invitalo a que se postulase para gobernador. Gañou as eleccións e saíu gobernador da provincia para un mandato de catro anos (1991-1995). A Constitución provincial non permite a reelección, pero logo de catro anos Reutemann presentouse de novo e gañou a gobernación para o período 1999-2003. Durante eses anos, o seu perfil creceu e converteuse nun dos principais políticos de Santa Fe e da Arxentina.
Despois do colapso de 2001 e a dimisión de Fernando de la Rúa, Reutemann sorprendeu e decepcionou a moitos pola súa negativa, en varias ocasións, a ser candidato a presidente da Arxentina. Finalmente, presentouse para nas eleccións xerais de 2003 e gañou un asento no Senado da Nación.
Luís Lamela
Luís Lamela García, nado en Corcubión o 5 de novembro de 1945, é un historiador galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Oficial de Náutica da Coruña e na UNED. Traballou na Mariña Mercante e posteriormente desenvolveu varias actividades profesionais no sector financeiro galego, sobre todo en Caixa Galicia.
María Xosé Lamas
María Xosé Lamas, nada en Vilalba en 1961, é unha escritora galega.
Traxectoria
Diplomada en Profesorado de Primaria, Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación, Posgrao en Educación Musical, Grao Elemental en piano do Conservatorio Profesional Municipal de Vilalba no que continúa estudos de Grao Medio, é profesora de Educación Musical no CEIP M. Mato Vizoso de Vilalba
Dende 1979 participa no ámbito do teatro afeccionado, como actriz en diversas producións, como autora de máis dunha vintena de obras, a maioría estreadas, así como realizando traducións e adaptacións; e dirixindo diversas compañías: Grupo de teatro da A.C. Monseivane, Centro Dramático Vilalbés e Escola de Teatro do CDV (dende 1999). Así mesmo, leva a cabo diversas actividades no eido da pedagoxía teatral, a cargo de programas de teatro escolar con alumnado de educación infantil, primaria e secundaria.
Álvaro Lago
Álvaro Lago García, nado en Santiago de Compostela en 1963, é un escritor galego.
Traxectoria
Tras estudar na Universidade de Santiago de Compostela, exerceu os máis variados oficios, residindo actualmente en Galicia.
Aeroporto de Lycksele
O aeroporto de Lycksele (IATA: LYC, ICAO: ESNL) é un aeroporto rexional en Lycksele, no norte de Suecia. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 17 851 pasaxeiros.
New Wave
O New Wave diferenciase dos movementos post-punk porque presenta características máis comúns ao pop, en vez de buscar unha proposta máis artística, a pesar de que incorpora os son e a actitude do punk exhibindo maior complexidade tanto na música como nas letras. Carácterísticas comúns da música New Wave, ademais das súas influencias punk, son o uso de sintetizadores e producións electrónicas, e a importancia do estilo e da arte.
O New Wave é visto como un dos xéneros definitivos dos anos 80; converteuse nun fixo da MTV, e a popularidade de varios artistas New Wave foi parcialmente atribuída á exposición dada por esta canle. A mediados da década, as diferenzas entre o New Wave e outros xéneros comezaron a difuminarse. O estilo gozou dun rexurdimento nos anos 90, despois de que aumentase a infuencia do xénero en varios artistas desa década. Ese rexurdimento, e o porterior a comezos dos anos 2000 foi pequeno, pero no ano 2004 fíxose popular.
O termo "New Wave"
O termo "New Wave" foi posto en circulación como un xénero do rock a comezos dos anos 70, usado por críticos como Nick Kent e Dave Marsh para clasificar a bandas baseadas en Nova York como The Velvet Underground e New York Dolls. Estendeuse moito máis a principios de 1976 cando apareceu en fancines punk británicos como Sniffin' Glue, e tamén en semanarios musicais como Melody Maker e New Musical Express. Nun artigo de Melody Maker no mes de novembro dese ano, Caroline Coon usou o termo "New Wave" para designar a música de bandas que non eran exactamente punk, pero que se relacionaban co estilo, ademais de definir así a parte da mesma escena musical desas bandas. O termo tamén foi usado nese sentido polo xornalista musical Charles Shaar Murray, comentando ao grupo irlandés The Boomtown Rats. Durante un período de tempo entre 1976 e 1977, os dous termos foron intercambiables, pero cara finais dese último ano "New Wave" substituíra a "Punk" como a definición para a nova música underground no Reino Unido.
Nos Estados Unidos, o xefe de Sire Records Seymour Stein, crendo que o termo punk podería significar peores vendas para os artistas do selo que tocaban frecuentemente no club CBGB, lanzou unha campaña chamada "Don't Call It Punk" (non o chames punk) deseñada para substituír o termo por New Wave. Debido a que os consultores de radio dos Estados Unidos informaran aos seus clientes de que o punk rock sería unha moda pasaxeira, decidíronse polo termo New Wave. Nun primeiro momento, moitos escritores estadounidense usaron exclusivamente New Wave para as bandas británicas de punk, pero cara decembro de 1976, The New York Rocker, que sospeitaba do termo punk, converteuse no primeiro xornal do país en usalo con entusiasmo, primeiro cos grupos británicos e posteriormente cos artistas relacionados coa escena CBGB.
O historiador musical Vernon Joynson afirma que o New Wave apareceu no Reino Unido a finais de 1976, cando moitas bandas comezaron a disociarse do punk. A música que seguiu a filosofía anarquista dos Sex Pistols foi distinguida como "punk", mentres que a música que tendía cara a experimentación, a complexidade lírica ou cara producións máis limpas, foi categorizada como "New Wave". Nos Estados Unidos os primeiros artistas relacionados co New Wave eran grupos non tan punk asociados ao club CBGB, como Talking Heads, Mink DeVille e Blondie.
Turritopsis dohrnii
Turritopsis dohrnii, tamén coñecida como a medusa inmortal, é unha especie de medusa bioloxicamente inmortal que habita no Mar Mediterráneo e nas augas do Xapón. É un dos poucos casos coñecidos de animais que son quen de regresar completamente a unha etapa de inmaturidade sexual, despois de ter acadado a madurez sexual como un individuo solitario. Outras especies que son quen de facelo son as medusas Laodicea undulata e Aurelia sp.1.
Ontario
Ontario é unha provincia do Canadá. Ontario é a máis populosa provincia do país. Cerca dun terzo da poboación canadense vive en Ontario. A maior cidade canadense, Toronto, ben como a capital nacional do país, Otava, están localizadas en Ontario. Ontario é tamén a segunda maior provincia en área do país, atrás soamente do Quebec. A rexión sur é o punto máis meridional de todo o Canadá.
A principal fonte de renda é a manufactura. O valor dos produtos industrializados producidos en Ontario é maior do que a suma do valor total dos produtos industrializados fabricados en todas as outras provincias e territorios do Canadá. O poderío industrial valeulle o cognome de Corazón Industrial do Canadá. A provincia destaca principalmente pola súa forte industria automobilística, a máis forte de todo o continente americano coa excepción de Míchigan. Outras fontes importantes de renda son o turismo e servizos gobernamentais.
A orixe do seu nome deriva do lago do mesmo nome, lago Ontario, nome dado polos iroqueses, que significa "belo lago", "augas brillantes", "rochas ao cumio" ou "próximo á auga". Ontario fora inicialmente colonizado polos franceses, facendo parte da colonia francesa de Canadá, unha das provincias coloniais da Nova Francia, que entón incluía a rexión sur das actuais provincias canadenses de Ontario e do Quebec.
Ata o século XVIII
Anteriormente á chegada dos primeiros exploradores europeos, a rexión que constitúe a provincia de Ontario era habitada por nativos indíxenas. Tres diferentes grupos indíxenas vivían en diferentes partes de Ontario. Os chippewa vivían ao norte e ao nordeste do Lago Superior, e cazaban e recollían froitas para a súa sustentación. Os huróns habitaban a rexión do lago Huron e do lago Ontario, e vivían fundamentalmente da agricultura. Tanto os chippewas como os huróns temían os iroqueses, indios de carácter nómade e altamente agresivo, que constantemente atacaban os chippewas e os huróns.
O francés Étienne Brulé foi o primeiro europeo a explorar a rexión, facéndoo en 1613, por orde de Samuel de Champlain, o fundador da Quebec. Neste ano, Brulé alcanzou a marxe sur do río Ottawa, na rexión onde se localiza a capital canadense, Otava. En 1615, Brulé alcanzara o Lago Huron. Brulé e Champlain observaron que a rexión era rica en animais tales como a capivara, cuxa pel era altamente apreciada no continente europeo. Cazadores franceses comezaron a cazar animais da rexión a partir da década de 1620, ao mesmo tempo en que comerciantes franceses pasaron a comercializar cos huróns peles de animais. Durante a década de 1630, outros exploradores franceses exploraron a rexión do sur dos Grandes Lagos. A rexión que constitúe o sur pasou a facer parte da colonia francesa de Nova Francia.
Misioneiros franceses -acompañados dalgunhas familias francesas- fundaron algunhas vilas ao longo da rexión, tales como o Fort Saint Marie, onde están localizadas as cidades de Sault Ste. Marie, Ontario e Sault Ste. Marie, Míchigan. O principal obxectivo dos misioneiros era converter os nativos da rexión, tales como os huróns, ao cristianismo, ben como a asimiliación destes nativos á cultura europea. Porén, ataques iroqueses forzaron estes misioneiros e os colonos a abandonaren estas vilas. Os franceses continuarían a explorar ao longo da década de 1950 a rexión do norte dos Grandes Lagos.
Alfonsín
O termo Alfonsín pode referirse a:
Ontario
Ata o século XVIII
Ata entón, as únicas aldeas francesas no que é Ontario estaban localizados onde hoxe están as cidades de Niagara Falls, Kingston e Windsor. Ata 1784, o crecemento de poboación da rexión de Ontario, aínda parte da colonia inglesa do Canadá, foi moi pequeno. A partir de 1784, co fin da Revolución Americana de 1776 en curso, preto de 10 mil colonos norteamericanos, leais á Coroa británica, migraron para o sur da colonia do Canadá. Logo, o número de anglófonos no sur do Canadá era maior que o número de francófonos. Estes colonos recibiron dos británicos terra, abrigo, comida, roupas e outros produtos.
En 1791, o Reino Unido dividiu a colonia do Canadá en dous, o Canadá Inferior -actual Quebec- e o Canadá Superior -actual Ontario-. Ambas estaban divididas polo río Ottawa. Niagara-on-the-Lake foi escollida como a capital da nova colonia. O Reino Unido estaría encargado de escoller o novo Tenente Gobernador. O primeiro Tenente Gobernador do Canadá Superior foi John Graves Simcoe. Simcoe construíu varias estradas ao longo do Canadá Superior, e promoveu un maior poboamento da colonia. Tamén decidiu mudar a capital da colonia, Niagara-on-the-Lake, a York, actual Toronto. En 1797, todos os postos gobernamentais efectuaran a súa transferencia de Niagara ata York.
1800 - 1867
A poboación do Canadá Superior comezou a crecer gradualmente. Moitos destes colonos eran inmigrantes europeos que chegaran había pouco aos Estados Unidos, en canto que outros eran norteamericanos, ingleses ou escoceses. Varios destes colonos viñeron para o Canadá Superior en grupos e á súa propia sorte, outros foron traídos por compañías especializadas, que eran donas de facendas na colonia e traían os colonos como man de obra. Algúns colonos norteamericanos máis ricos viñeron para o Canadá Superior por causa de terras. Houbo ata o caso dunha vila en Pensilvania, cuxa poboación se mudou por enteiro para o Canadá Superior, instalándose no que é a cidade de Waterloo.
En 1840, o Reino Unido decidiu unir o Canadá Superior e o Canadá Inferior nunha única colonia, a colonia do Canadá, fusión que se realizou en 1841. O obxectivo desta fusión era forzar unha asimilación cultural dos francófonos por parte dos anglófonos. Alarmados pola guerra, os británicos cederon á nova colonia o dereito de formar un goberno baseado no parlamentarismo, que tería poderes sobre asuntos relacionados exclusivamente co Canadá. Anglófonos e francófonos terían o mesmo número de postos na Asemblea lexislativa.
Desde a década de 1820 ata a década de 1850, a rexión recibiu un gran número de inmigrantes ingleses e irlandeses. A poboación anglófona da colonia do Canadá creceu axiña e na década de 1850 xa superara en número a poboación francófona, xerando unha crise política e social entre a poboación anglófona, que se sentía tratada inxustamente polo feito de que os francófonos tivesen igual número de cadeiras na Asemblea mesmo tendo unha poboación menor, e a poboación francófona, que temía unha posíbel asimiliación cultural á cultura anglófona.
En 1864, políticos da colonia do Canadá xuntáronse con políticos das colonias británicas de Illa do Príncipe Eduardo, Novo Brunswick, Nova Escocia e Terra Nova e Labrador, en tres encontros diferentes. Os políticos do Canadá propuxeron ás outras colonias británicas a formación dunha Confederación. Destas colonias, Novo Brunswick e Nova Escocia aceptaron a proposta do Canadá e o 1 de xullo de 1867, a Confederación do Canadá foi creada. A ex-colonia do Canadá foi dividida en dúas, Ontario e Quebec. Estas dúas, mais Novo Brunswick e Nova Escocia, foron os catro membros fundadores do Canadá.
1867 - 1945
O xuíz Oliver Mowat, o segundo gobernador, loitou no Parlamento do Canadá por maiores dereitos e poderes para os gobernos provinciais. El asumiu o goberno do Ontario en 1872, gobernando ata 1896.
A poboación e a economía creceron lentamente nas dúas primeiras décadas como provincia. A pesar da fortaleza que alcanzou a agricultura, e de ter instaladas algunhas industrias, moitas persoas deixaron Ontario e foron aos Estados Unidos, buscando mellores salarios e condicións de vida.