cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johannes Ciconia
Traxectoria
A posibilidade dunha estadía intermedia en Pavía tamén foi suxerido por Nadas e Ziino, por mor de que aí é onde se tería formado a súa conexión coa Casa de Visconti e tamén os coñecementos adquiridos sobre a Ars subtilior e sobre as composicións de Philippus de Caserta, que cita na súa peza Sus un fontayne. En todo caso, enténdese que desde 1401 permaneceu en Padua ata a súa morte.
Como compositor
Crese que todas as obras deste compositor son posteriores a 1390. A produción musical de Ciconia abrangue varios estilos. A música típica do norte de Italia, como o seu madrigal Una panthera, combínase con outras pezas escritas no estilo da Ars nova francesa. E na súa obra Sus fontayne apréciase o estilo máis complexo da Ars subtilior.
Aínda que o seu estilo musical segue a ser medieval tardío, a súa escrita apunta cada vez máis cara aos patróns melódicos renacentistas. Unha mostra diso é o seu arranxo da peza O rosa bella.
Escribiu tanto música profana (virelais franceses, baladas italianas e madrigais) como música sacra (motetes e movementos de misas, algúns deles isorrítmicos).
Como teórico da música
Así mesmo, Ciconia foi o autor de dous tratados sobre música: Nova Musica e De proportionibus (que afonda sobre algunhas ideas expostas en Nova Musica). As súas ideas teóricas derivan da tradición máis conservadora de Marchetto de Padua e poden ser contrastadas coas do seu contemporáneo paduano Prosdocimus de Beldemandis.
Segue a ser posible que algunhas obras deste autor permanezan no anonimato ou sexan atribuídas erroneamente a outros compositores.
Margaret Thatcher
Legado
esquerda|miniatura|300px|Margaret Thatcher
Críticos deste punto de vista cren que os problemas económicos dos anos 1970 foron esaxerados e foron causados maiormente por factores externos ao control do goberno do Reino Unido, como o alto prezo do petróleo por mor da crise petroleira, causante da grande inflación que danou as economías de case todos os principais países industriais. Por conseguinte, os críticos tamén discuten que a deterioración económica non era o resultado dunha regulación incrementada e o poder dos sindicatos, como as demandas dos partidarios do thatcherismo. Os críticos tamén argumentan que o período no goberno de Thatcher coincidiu cunha mellora xeral na economía mundial, aínda que o Reino Unido adiantase outros países da OCDE na clasificación GDP durante este tempo. Os críticos tamén discuten que a economía se beneficiou da tendencia á alza das taxas dos ingresos do petróleo do mar do Norte (aínda que isto ás veces é unha arma de dobre fío; mirar Mal holandés), e que isto foi a causa real da mellora da contorna económica dos anos 1980 en lugar das políticas de Margaret Thatcher.
Para o público británico as impresións sobre Margaret Thatcher son moi variadas. Unha clara mostra da división de opinión sobre o liderado de Thatcher pódense atopar en recentes enquisas televisivas: Thatcher aparece no número 16 no ano 2002 na lista dos «100 mellores ingleses», o cal é o posto máis alto ocupado por unha persoa viva. En cambio, tamén aparece na lista de 2003 dos «100 peores ingleses» ocupando o posto número 3, o cal é o peor posto ocupado por unha persoa viva, con pouca diferenza co primeiro ministro laborista Tony Blair. Porén, ao cabo poucos poden discutir que non houbo ningunha muller que xogue un papel máis importante no escenario mundial no século XX. Na forma de afago, o primeiro ministro laborista, Tony Blair, o mesmo que foi elixido tres veces como Primeiro Ministro, recoñeceu implícita e explicitamente a súa importancia por continuar moitas das súas políticas económicas. A propia Thatcher recoñeceu indirectamente a Blair durante a competición polo liderado dos conservadores cando dixo Eles...(os do partido conservador)... non necesitan a ninguén que poida bater ao señor Blair, eles necesitan a alguén como o señor Blair.
Títulos desde o seu nacemento
Títulos que Lady Thatcher ostentou desde o seu nacemento en orde cronolóxica:
Críticas na cultura popular
A posición dereitista de Margaret Thatcher, "Maggie" como a chaman os seus contraditores, foi obxecto de críticas por parte de varios artistas, entre eles o cantautor francés Renaud, que lle dedicou Miss Maggie, e a banda británica Pink Floyd, que a sinala culpable da Guerra das Malvinas nos temas The Post war Dream e The Fletcher Memorial Home do álbum The Final Cut.
Macron (empresa)
Macron é unha empresa téxtil de Italia, adicada á fabricación de equipamento deportivo. Foi fundada en Crespellano (Boloña, Emilia-Romaña) en 1971. Como marca deportiva é provedora de equipamento a equipos de fútbol, baloncesto, béisbol, rugbi, balonmán, fútbol sala e voleibol.
A Mesa pola Normalización Lingüística
Traxectoria
En agosto de 2012 falecía o seu presidente de honra Avelino Pousa Antelo.
Actividade
A Mesa Pola Normalización Lingüística fai campañas de promoción do uso do galego e de concienciación con problemas concretos con institucións, organizacións ou persoas.
A finais dos anos noventa SEAT sacou ao mercado un coche chamado SEAT Arosa. A Mesa fixo unha intensa campaña incluíndo o envío de postais cun coche debuxado á sede da empresa en Barcelona onde se solicitaba o troco do nome por Arousa A campaña tivo boa acollida e SEAT ofreceu a quen o solicitase o troco da placa co nome.
Durante anos a Mesa tivo unha dura loita nos tribunais contra o Concello da Coruña polo nome da cidade. O entón alcalde Paco Vázquez levou aos tribunais o asunto onde foi rexeitada a postura do alcalde. O propio Carlos Callón lembroulle ao concello que esta liorta custáralle ao Concello da Coruña un millón de euros. O caso ten pechada a fronte xudicial.
Carlos Callón foi denunciado por Antonio Fraga Mandián, ex xuíz decano da Coruña, por telo acusado de prevaricar ao dicir nunha entrevista que era consciente de que o nome oficial e legal da cidade é A Coruña pero el seguiría a empregar La Coruña. Este xuíz xa denunciara a outro veciño en 2008 por solicitar ao xulgado que lle remitise a documentación en galego.
En xaneiro de 2013 Carlos Callón foio absolto da falta por inxurias. O 10 de maio de 2013 repetiuse o xuízo na Audiencia Provincial da Coruña.
Irmandade das Sete Palabras de Viveiro
A Irmandade das Sete Palabras é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.
Procesións
Durante a Semana Santa, a Irmandade das Sete Palabras encárgase de realizar as seguintes procesións e actos:
A (cirílico)
А (А, а) é a primeira letra do alfabeto cirílico. O А cirílico semella exacto ó A latino. Con todo, en ruso, acostuma pronunciarse coma o o curto inglés (coma en pot). En serbio e macedonio pronúnciase como un A.
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1040; ou &#x410; para a maiúscula e &#1072; ou &#x430; para a minúscula.
Eligiuspreis
O Eligiuspreis (en galego: Premio Santo Eloi ou Premio Santo Elixio) é un premio outorgado con periodicidade anual pola Sociedade Numismática Alemá (Deutsche Numismatische Gesellschaft -DNG-) ás persoas que se distinguisen polo seu labor no terreo da numismática. O Eligiuspreis toma o seu nome de Santo Elixio ou Santo Eloi de Noyon, patrón dos numismáticos e dos coleccionistas de moedas.
Historia
esquerda|miniatura|180x180px|Detalle da [[medalla, que representa a Santo Eloi cuñando unha moeda]] O premio toma o relevo dun precedente que estivo vixente entre 1978 e 1995, creado cun propósito semellante por iniciativa de Gerd Frese, daquela presidente da Federación de Asociacións de Moedas de Alemaña, antecedente da DNG.
As persoas elixibles son numismáticos non especialistas, tanto de Alemaña coma do estranxeiro, que fagan as súas publicacións acerca dalgún aspecto da numismática desde o seu propio coñecemento como coleccionistas, que deben ser traballos documentados científica e historicamente e escritos en alemán. No caso de recaer nunha persoa de nacionalidade alemá, esta terá que ser necesariamente socia dalgunha das entidades adheridas á Sociedade Numismática Alemá.
O xurado independente é nomeado polo presidente da Sociedade e está composto por persoas relacionadas coa numismática en calquera dos seus ámbitos. En caso de empate entre os votos, o presidente ten un voto de calidade. Desde 1996 a 2013, o xurado estivo presidido polo numismático alemán Bernhard Overbeck (1942-2018) e a partir desa data o seu presidente foi Albert Raff.
En cada edición concédese tamén a categoría Jugendpreis ("premio á xuventude"), polos méritos demostrados por numismáticos novos.
O premio consiste na entrega dunha medalla e leva aparellada a concesión dunha asignación económica. A primeira versión da Medalla Eligius estivo vixente entre 1982 e 1991 e foi deseñada polo escultor e medallista renano Hans Karl Burgeff. A partir de 1992 a medalla substituíuse por outra de novo deseño, da autoría do arquitecto e medallista Peter Götz Güttler, de Dresden.
Premio anterior
Premiados antes da denominación de Eligiuspreis:
Eligiuspreis
Premiados baixo a nova denominación de Eligiuspreis:
Francisco António de Almeida
Francisco António de Almeida nado en 1702 e finado en ca. 1755 foi un compositor e organista portugués.
Traxectoria
Debido ás súas orixes nobres, recibiu de D. João V unha bolsa para estudar en Italia.
Foi profesor de piano da Infanta Maria Bárbara de Portugal. En 1728, realizou a primeira das súas serenatas, Il Trionfo della virtù en Lisboa no palacio do Cardeal João da Mota e Silva. A súa ópera cómica La pazienza di Socrate realizouna no palacio real en 1733. Foi a primeira ópera italiana en Portugal. Para as celebracións carnavalescas fixo estrear La Finta Pazza no palacio real de Ribeira en 1735.
Morreu probabelmente en Lisboa durante o terremoto de 1755.
François Villon
François de Montcorbier ou de Loges, chamado François Villon nado en París en 1431 ou 1432 e desaparecido en 1463 foi un poeta francés.
A súa creación máis célebre é Ballade des pendus, escrita cando esperaba a súa execución na forca.
Os datos sobre a vida de François Villon son incertos: díxose del que era un marxinal e quen tratou de seguir o seu itinerario e estudar a súa obra descríbeno como o máis ilustre e xenuíno precursor da poesía maldita. Foi encarcerado nalgunha ocasión.
Traxectoria
Villon naceu en abril de 1431 ou 1432 e, segundo se coñece polos rexistros da universidade da Sorbona e polos arquivos xudiciais, o seu verdadeiro nome foi François de Montcorbier. O seu pai, probablemente orixinario dunha aldea da Borgoña, deixou a provincia para establecerse na capital. A súa nai, nacida en Berry ou en Anjou, quedou viúva cando Villon era aínda moi pequeno. Por motivos descoñecidos a nai confioulle o neno ao mestre Guillaume de Villon, cóengo e capelán de Saint-Benoît-le-Bétourné, cuxo apelido adoptou en proba de gratitude. Estudou na facultade de Arte, pero tras obter unha licenciatura, descoida o estudo para correr detrás da aventura.
A partir desta época, a súa vida terá por pano de fondo a guerra dos Cen Anos e o seu cortexo de brutalidades, fame negra e epidemias. Acusado de asasinar o relixioso Philippe Sermoise, o seu rival en amores, foi obrigado a fuxir de París, pero obtivo o perdón en xaneiro de 1456. Pouco despois participa no roubo do Colexio de Navarra.
Entre 1456 e 1461, proseguiu as súas andanzas polo val do Loira, e foi encarcerado no verán de 1461, aínda que liberado algúns meses máis tarde con ocasión dunha visita de Luís XI.
De volta a París, escribiu Le Testament e foi arrestado unha vez máis en 1462. Foi torturado e condenado á forca, mais o xuízo foi casado en apelación en xaneiro de 1463. A pena foi conmutada por dez anos de desterro de París e a partir deste episodio perdeuse o seu rastro.
A súa obra
miniatura|Gravado de Villon por [[Federico Cantú]] Villon non renovou a poesía do seu tempo, senón que deu unha nova vida a motivos herdados da cultura medieval que el coñecía á perfección e animounos coa súa propia e orixinal personalidade. Así, deu volta ao ideal cortés, inverteu os valores admitidos celebrando as xentes destinadas ao patíbulo, entregouse á descrición burlesca ou ás bromas subidas de ton, e multiplicou as innovacións na linguaxe. A estreita relación que Villon estableceu entre os sucesos da súa propia vida e a súa poesía levouno a deixar igualmente que a tristeza e a melancolía se apoderasen dos seus versos. Le Testament (1461), que é considerada como a súa obra capital, inscríbese como unha prolongación do Le Lais (1456), ao que se chama comunmente, o "pequeno testamento". Ese longo poema de 2023 versos está marcado pola angustia da morte á que o propio Villon acababa de ser condenado e recorre, cunha singular ambigüidade, a unha mestura de reflexións sobre o tempo, amargas chanzas, invectivas e fervor relixioso. Esta combinación de tons contribúe a dar á obra de Villon unha sinceridade patética que a singulariza respecto da dos seus predecesores.
Villon, ignorado polo seu tempo, foi redescuberto no século XVI antes de que Marot o publicase.
Obra
Esta listaxe adoita poñerse en cuestión, aumentada con poemas que pasan a ser considerados da súa autoría e diminuída con outros que deixan de considerarse. As obras que aparecen seguen a cronoloxía estipulada por Gert Pinkernell e parece a máis coherente, aínda que algunhas non están datadas con certeza. Os títulos son os da edición da Livre de Poche Poésies Complètes, editada e comentada por Claude Thiry.
Norðurland eystra
Norðurland eystra (en galego Rexión Noroccidental) é unha das oito Rexións administrativas de Islandia. A súa capital é a localidade de Sauðárkrókur.
Xeografía
A rexión de Norðurland eystra está situada no sector noroeste do país e conta cunha extensión de 12.592 km2.
Demografía
A 1 de decembro de 2008 a rexión contaba con 7.395 habitantes, que abarcaban unha superficie de 12.592 km², o que supón unha densidade de poboación de 0.587 habitantes por quilómetro cadrado.
Condados
Na rexión de Norðurland eystra se encontran os seguintes condados:
Municipios
Norðurland eystra comprende os seguintes municipios:
Subirol, Froufe, O Irixo
Subirol é unha aldea da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. É a localidade máis grande e poboada da parroquia xa que tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 11 mulleres.
La Bruja
La Bruja foi un periódico editado en Ourense en 1901.
Historia e características
Subtitulado Número provisional, apareceu o 30 de xuño de 1901, en calidade de anunciador dunha publicación futura con fotogramas e paxinación abundante. De periodicidade semanal inicialmente, foi un periódico de carácter satírico e incluíu poemas e textos irónicos e críticos. Os seus colaboradores asinaban con pseudónimos como Celestino Vichy ou Adolfo.
Ecoloxismo
miniatura|Acción reivindicativa contra a [[enerxía nuclear por parte da organización ecoloxista Greenpeace.]] miniatura|O [[Raoni Metuktire|Xefe Raoni, figura senlleira contra a deforestación das selvas do Amazonas, entre outros dirixentes indíxenas brasileiros.]] O ecoloxismo é unha ideoloxía, con fundamentos éticos e orientación política, cuxo obxectivo é protexer a natureza realizando cambios nas actividades humanas que a danan ou prexudican.
As principais áreas de reivindicación e proposta de cambios xiran arredor da contaminación, a protección do ambiente, o control da poboación mundial e a conservación dos recursos naturais. O ecoloxísmo tamén busca orientar a organización política e económica cara a protección e restauración do ambiente.
Por outra banda, está moi achegado a outros movementos como o movemento antimilitarista, o movemento feminista ou o socialismo.
-531
Outros
Historia ano a ano
Detroit Pistons
Os Detroit Pistons son un equipo profesional de baloncesto, con base en Detroit, Míchigan. Xogan na División Central da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA).
Os Pistons fundáronse en 1941, xogando primeiramente na NBL ata a súa entrada na NBA en 1948. Ata 1958, o equipo xogou en Fort Wayne, Indiana. Entre os éxitos da franquía atópanse dous campionatos da NBL e tres da NBA, dous deles consecutivos en 1989 e 1990, e o terceiro en 2004. Tamén contan con 7 títulos de conferencia e 15 de división (4 deles pertencen á NBL). Os seus partidos coma local os xogan en The Palace of Auburn Hills.
Pavillóns
En Fort Wayne: En Detroit:
Notas:
De Fort Wayne a Detroit
A franquía foi fundada baixo o nome de Fort Wayne Zollner Pistons, un equipo da NBL que xogaba no North Side High School Gym, en Fort Wayne, Indiana. Zollner Corporation, cuxo propietario era Fred Zollner, era unha factoría que manufacturaba pistóns para coches e camións. En 1948, o equipo converteuse en Fort Wayne Pistons, competindo na BAA. Zollner logrou que a NBL e a BAA se unisen e formaran a NBA. Dende aquel intre, os Pistons comezaron a xogar na NBA. Liderados pola súa estrela George Yardley, Fort Wayne Pistons foi unha franquía moi popular na liga e chegou ás Finais en 1954 e 1955, perdendo ambas as dúas.
Ao equipo a cidade de Fort Wayne quedábaselle pequena, polo que en 1957, Zollner levou aos Pistons a Detroit, unha cidade moito máis grande que non tivera equipo de baloncesto profesional nunha década. En 1947, a cidade perdeu aos Detroit Gems da NBL, que se mudou a Minneapolis para converterse en Minneapolis Lakers (agora nos Ánxeles); e a Detroit Falcons da BAA, que desapareceu. Os novos Detroit Pistons xogaron no Olympia Stadium (por entón o pavillón dos Detroit Red Wings da NHL) durante as súas catro primeiras tempadas, ata que se mudaron ao Cobo Arena. A franquía era unha decepción constante, tanto no deportivo coma no financeiro.
Números retirados
Chuck Daly nunca xogou nun equipo da NBA, o número 2 representa o número que aneis que gañou. Greg Monroe leva o dorsal número 10 dende que chegou ós Pistons no ano 2010, e os Pistons, co consentimento de Dennis Rodman, permitíronlle seguilo levando malia ser retirado no ano 2011.
Galardóns individuais
Xogador Defensivo do Ano da NBA
Rookie do Ano da NBA
Mellor Sexto Home da NBA
'''Adestrador do Ano da NBA
Primeiro Equipo All-NBA
Segundo Equipo All-NBA
Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Quinteto Defensivo da NBA
Segundo Quinteto Defensivo da NBA
Primeiro Quinteto de Rookies da NBA
Segundo Quinteto de Rookies da NBA
Factory Records
Na actualidade, Factory vive a súa cuarta encarnación como F4 Records.
Historia
A finais da década de 1970, a cidade de Manchester convertérase nun dos principais lugares do Reino Unido onde se desenvolvía unha escena punk e posteriormente new wave. O xornalista Tony Wilson estaba interesado neste transcurso dende o primeiro concerto dos Sex Pistols en Lesser Trade Hall. Mais fechado o Electric Circus, un dos lugares onde as bandas locais ían tocar, a Wilson ocorréuselle abrir o The Factory. O local era moi concorrido e ao pouco tempo, Wilson, xunto co seu amigo Alan Erasmus, o deseñador de portadas de discos Peter Saville, o axente musical Rob Gretton e o produtor discográfico Martin Hannett, funda un selo discográfico co mesmo nome.
Caldo y Toros
Caldo y Toros foi un semanario editado en Ourense en 1907.
Historia e características
Apareceu en xullo de 1907. Publicou retratos de toureiros que actuaron en Ourense. Os promotores cualificárona como "revista relápago" e só apareceron dous números.
NOS
NOS (anteriormente denominada ZON OPTIMUS) é unha empresa de telecomunicacións e entretemento portuguesa. Foi creada en 2013 logo da fusión das dúas maiores compañías de comunicacións do país, ZON Multimédia e OPTIMUS Telecomunicações. Ofrece produtos de telefonía de fixo e móbil de última xeración, así como televisión, internet, voz e datos para todos os segmentos de mercado (persoal, doméstico e empresarial).
É líder na televisión por subscrición, en servizos de triple play e na distribución e exhibición cinematográfica en Portugal, a través de NOS Audiovisuais e dos Cinemas NOS, respectivamente.
Lei de Grandes Cidades de España
A Lei de Grandes Cidades ou Lei de Medidas para a Modernización do Goberno Local (Lei 57/2003, de 16 de decembro) aprobada polas cámaras lexislativas españolas a proposta do goberno de España entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2004; consiste na modernización da xestión do concello para así desenvolver e impulsar a participación dos cidadáns na xestión dos asuntos locais. Unha destas medidas é a división do municipio en distritos e a determinación e regulación dos órganos destes.
Os distritos constitúen un instrumento necesario para crear políticas de proximidade e participación en municipios con alta densidade de poboación. Descentrando funcións desde a participación cidadá e debendo ademais o concello de cada localidade que poña en marcha esta lei terá o deber de establecer unha porcentaxe mínima dos seus recursos para xestionarse por distritos.
Higashimatsushima
Higashimatsushima (東松島市, ひがしまつしまし, Higashimatsushima-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e no centro da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 101,86 km² e a poboación de 42.913 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 421 h/km².
O concello de Higashimatsushima limita cos concellos de Matsushima, de Misato e de Ishinomaki.
Lei de Grandes Cidades de España
A división en distritos, xunto coa determinación, regulación dos órganos destes e as competencias que posúan, non terán prexuízo sobre as atribucións do alcalde. Os presidentes de distrito corresponde en todo caso a un dos concelleiros.
Ámbito de aplicación
A Lei 57/2003 dedica o seu artigo primeiro á modificación da Lei 7/1985, Reguladora das Bases do Réxime Local. O punto 4 do mencionado artigo engade á Lei 7/1985 dous novos títulos, dos cales o X, "Réxime de organización dos municipios de gran poboación", é o que establece as disposicións que motivan o sobrenome "Lei de Grandes Cidades". Neste título X, o artigo 121 é o que establece o ámbito de aplicación deste Réxime:
Para os efectos de cuantificar poboación tómase como referencia o padrón municipal.
En Galicia, as sete cidades principais (Vigo, A Coruña, Ourense, Lugo, Santiago de Compostela, Pontevedra e Ferrol) están suxeitas a este réxime.
Věra Chytilová
Věra Chytilová, nada en Ostrava o 2 de febreiro de 1929 e finada en Praga o 12 de marzo de 2014, foi unha directora de cine checa de vangarda e pioneira do cine do seu país. É considerada unha das máis grandes directoras do cine checo. O seu filme máis coñecido é Sedmikrásky (As margaridas), realizado no ano 1966.
Traxectoria
Věra Chytilová estudou filosofía e arquitectura  antes de  ingresar na Escola de cinematografía de Praga  (FAMU), onde tivo como un dos seus mestres a Otakar Vávra e como condiscípulos a Miloš Forman e  Jiří Menzel. A principios dos anos 1960 os nomeados destacáronse na nova onda checoslovaca, movemento cinematográfico do cal Chytilová veu representar a faceta máis experimental.
Desde os inicios da súa carreira cinematográfica Věra Chytilová comprometeuse co feminismo.
Abolido en 1969 o intento de liberalización que supuxo a Primavera de Praga, o cine irreverente e transgresor  de Chytilová deixou de ser admitido polo goberno comunista e a súa actividade foi prohibida até 1975.
Manuel Machado (compositor)
Manuel Machado nado en Lisboa contra 1590 e finado en Madrid en 1646, foi un compositor e arpista portugués.
Traxectoria
Manuel Machado estudou na Academia de Lisboa, Claustra Catedral, co compositor Duarte Lobo. Nesa época Portugal estaba baixo dominio do Imperio Español, e en 1610 marchou á corte real en Madrid, converténdose en músico da Capela Real, onde o seu pai Lopes Machado era harpista. En 1639 tornouse músico no palacio de Filipe IV de España e en 1642 foi recompensado "polos seus longos anos de servizo".
Obra
Manuel Machado compuxo principalmente cantigas e romances polifónicos nun estilo barroco, poucas das súas obras sobreviviran (a maior parte delas foron destruídas durante o terremoto de 1755). Todas as letras son en castelán, a lingua de influencia da época, e están caracterizadas por unha grande habilidade na utilización flexíbel do metro e da harmonía para reflectir o contido dos poemas. As súas composicións máis coñecidas encontranse en cánticos do seu tempo, tales como o Cancionero de la Sablonara, o que indica que probabelmente gozaba de gran popularidade.
Prometheus (filme)
A súa secuela, Alien: Covenant, foi estreada no 2017.
Sinopse
Un grupo de científicos e exploradores emprende unha viaxe espacial a un remoto planeta, onde os seus límites físicos e mentais serán postos a proba. O motivo da misión é que os humanos cren que aló poderán atopar a resposta ás preguntas máis profundas e ó maior dos misterios: a orixe da vida na Terra.
Surribas, Froufe, O Irixo
Surribas é un pequeno casal da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres. Por el pasa o Rego de Surribas que desemboca 4 quilómetros despois no Río Viñao
Ricardo González Lage
Ricardo González Lage, nado en 1964, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario da Xunta de Galicia nos servizos de extinción de incendios, foi elixido alcalde de Xunqueira de Espadanedo polo PPdeG en 1991, empatado ao mesmo número de escanos co CDS. Dende entón sempre revalidou a vitoria con maioría absoluta ata en cinco ocasións máis. Foi tamén deputado provincial entre 2003 e 2011. Foi durante trece anos tamén o presidente da agrupación País do Bibei-Ribeira Sacra do Sil, unha agrupación de concellos beneficiados polo Plan Leader.
En novembro de 2011, uns meses despois de revalidar a súa sexta maioría absoluta, presentou a súa renuncia aludindo "motivos persoais".
Rostock
miniatura|dereita|250px|Rostock.
Rostock é unha cidade no norte de Alemaña e é a maior cidade de Mecklemburgo-Antepomerania. Segundo datos do 2011 conta con 204.260 habitantes.
845
Outros
Historia ano a ano
Atenea Partenos
miniatura|Escultura votiva achada preto da [[Ioannis Varvakis|escola Varvakeion, reflicte o tipo da restaurada Atenea Partenos: período romano, século II (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)]]
Atenea Partenos (en grego antigo Ἀθηνᾶ Παρθένος, literalmente Athena a Virxe) é o nome dunha enorme escultura criselefantina da deusa grega Atenea, obra de Fidias. Recibía o seu nome dun epíteto da propia deusa, e estaba aloxada no Partenón, na Acrópole de Atenas. Realizáronse diversas réplicas e obras inspiradas nela, tanto antigas como modernas.
Foi a imaxe de culto de máis soa na cidade de Atenas, considerada un dos maiores logros do escultor máis aclamado da antiga Grecia. Fidias comezou a súa obra ao redor do ano 447 a.C, Lacares retirou as láminas de ouro no 296 a.C. para pagar ás súas tropas, e o bronce foi probablemente dourado máis adiante. Resultou danada por un lume cara o 165 a.C., mais foi amañada. Continuaba estando no Partenón no século V, cando puido terse perdido noutro lume. Un relato menciónaa, porén, en Constantinopla no século X.
A obra tivo un grande impacto entre os seus contemporáneos, ata o punto de que deu orixe a unha tradición de estatuas criselefantinas, na cal atópase comprometido de novo a Fidias, coa estatua de Zeus en Olimpia, e a outros escultores, nos santuarios dos séculos V e século IV a.C.
Descrición
O historiador antigo Pausanias dá unha descrición da estatua:
O tipo xeral da Atenea Partenos, aínda que non o seu carácter e calidade, pode aquilatarse a partir da súa imaxe en moedas e as súas reproducións en miniaturas esculpidas, como obxectos votivos, e nas representacións sobre xemas gravadas.
A testa de Atenea aparece lixeiramente inclinada cara a adiante. Está de pé coa súa man esquerda pousada sobre un escudo vertical. O seu xeonllo esquerdo está lixeiramente dobrado, o seu peso desprazado levemente cara á súa perna dereita. O seu quitón está axustado na cintura por un par de serpes, cuxas colas entrelázanse nas costas. Os guechos do pelo caen sobre o peto da deusa. A Niké da súa man dereita estendida é alada: discutiuse moito sobre se había un soporte baixo o orixinal de Fidias, sendo contraditorias as versións conservadas. A posición exacta dunha lanza, a miúdo omitida, non se determinou completamente, se estaba no brazo dereito de Atenea ou sostida por unha das serpes da éxida, tal e como N. Leipen a restaurou, seguindo a xema Aspasios.
miniatura|Testa da Atenea Varvakeion
La Temporada en Mondariz
La Temporada en Mondariz foi un semanario publicado en Mondariz entre 1888 e 1931.
Historia e características
Apareceu en xuño de 1888. Publicación semanal que se repartía gratuitamente todos os domingos da temporada do verán entre os clientes do balneario de Mondariz. Imprimíanse, por termo medio, dezasete números anuais. A partir de 1924 reserváronse moitos espazos para o galego. En 1925 cambiou o seu formato polo de revista. Colaboraron na publicación Alfredo Vicenti, Celso G. de la Riega, Manuel Murguía, Aurelio Ribalta, Francisco Camba, Ramón Cabanillas e Federico Maciñeira. Entre os colaboradores literarias figuraron Eduardo Pondal, Curros Enríquez, Amado Carballo, Manuel Antonio e Aquilino Iglesia Alvariño en poesía, e Vicente Risco e Ben-Cho-Shey con textos en prosa. Cesou a súa publicación en setembro de 1931.
Seongnam FC
O Seongnam FC (성남 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Seongnam. Fundouse en 1989 e compite na K League Classic.
Os anxos do inferno
Os anxos do inferno (en The Wild Angels) é un filme estadounidense de 1966 producido e dirixido por Roger Corman. Rodado en diferentes localización do sur de California, Os anxos do inferno foi o primeiro filme en asociar a Peter Fonda coas motocicletas Harley-Davidson e a contracultura da década de 1960. Inspirou a todo o xénero de motoristas de comezos da década de 1970.
Estreouse en galego o 6 de xullo de 1995 a través da TVG.
Faceted Application of Subject Terminology
FAST (Faceted Application of Subject Terminology) é unha sintaxe simplificada para o tesauro Library of Congress Subject Headings (LCSH). Foi desenvolvido por Online Computer Library Center, Inc. (OCLC) como parte do WorldCat, co obxectivo de facer catalogación menos custosa e máis doada de aplicar en contextos conectados. Os títulos de FAST separan datos temáticos de datos que non o son, como información sobre a forma dun documento, cobertura cronolóxica ou cobertura xeográfica.
Marilyn Waring
Traxectoria
En 1989 Waring obtivo un D.Phil. en economía política pola Universidade de Waikato cunha tese sobre o Sistema de Contas Nacionais das Nacións Unidas.
O seu libro If Women Counted ("Cando as Mulleres Contan") é unha análise da economía moderna. O libro sostén que a economía dominante ignora o traballo non remunerado das mulleres, e que a economía mundial pasa por alto o valor da natureza.
A directora de cine Terre Nash fixo unha película sobre ela, titulado "Who's Counting? Marilyn Waring on Sex, Lies and Global Economics".
Batalla do encoro de Chosin
A batalla do encoro de Chosin, tamén coñecida como a campaña do lago de Changjin (en chinés: 长 津 湖 战役, pinyin: Cháng Jīn Hú Zhànyì), foi unha batalla decisiva da guerra de Corea. Pouco despois de que a República Popular da China entrase no conflito, o Noveno Exército Popular de Voluntarios (EPV) chineses penetrou no nordés de Corea do Norte e sorprendeu ao corpo X de marines dos Estados Unidos de América. na área do encoro de Chosin. Ao pouco librouse unha brutal batalla de 17 días con temperaturas baixo cero. No período comprendido entre o 27 de novembro e 13 de decembro de 1950, os 30 000 soldados das Nacións Unidas (EE. UU. e os seus aliados), baixo o mando do xeneral maior Edward Almond, foron rodeados por uns 67 000 soldados chineses ao mando de Song Shi-Lun. Aínda que as tropas chinesas eran superiores en número, as forzas da ONU conseguiron romper o cerco e retirarse, inflixindo grandes perdas no bando chinés. A evacuación das tropas estadounidenses polo porto de Hungnam supuxo a retirada total e definitiva das tropas da ONU de Corea do Norte.
Troquino umeral
O troquino umeral é unha tuberosidade ósea da epífise proximal do úmero, situada por diante e por dentro respecto ao troquíter umeral. Serve para a inserción do músculo subescapular.
Irmandade da Santa Cruz de Viveiro
A Irmandade da Santa Cruz é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.
Procesións
Durante a Semana Santa de Viveiro, a Confraría do Santísimo Cristo da Piedade encárgase de sacar as seguintes procesións:
Estandarte
O estandarte da Irmandade da Santa Cruz foi confeccionado polas monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1953. O seu tecido é de veludo granate, con grandes bordados en fío dourado. O motivo central aparece enmarcado por unha orla vexetal, no que aparece disposto, situado sobre unha base rochosa a Santa Cruz coa Saba Santa colgada dos seus brazos. Ao redor da mesma, diferentes liñas radiais imitan escintileos. Baixo o emblema principal sitúanse os símbolos da Paixón de Cristo: os cravos, rodeados pola Coroa de Espiñas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Irmandade da Santa Cruz» así como a data de confección en números romanos.
Juan Manuel Pardo Gayoso
Juan Manuel Pardo Gayoso, ás veces visto como José Manuel, nado en Lugo o 6 de xullo de 1918 e finado en Santa Mariña (Outeiro de Rei) o 8 de setembro de 1995, foi un militar, avogado e político galego.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da Falange lucense, así como do Sindicato Español Universitario (SEU). Combateu como alférez provisional no bando franquista durante a guerra civil española. Exerceu de gobernador civil da provincia de Guadalaxara entre 1958 e 1963 (desempeñando simultaneamente a posición de xefe provincial de Falange Española Tradicionalista y de las JONS) e da provincia de Xaén entre 1963 e 1968.
Pardo, que chegou ao rango de coronel no exército, participou como avogado axudante da defensa do tenente coronel golpista Antonio Tejero.
Faleceu o 8 de setembro de 1995 no pazo de Mirapeixe, na parroquia de Santa Mariña (Outeiro de Rei).
Nosoutras
Nosoutras é unha obra narrativa da estremeña María Victoria Moreno Márquez publicada postumamente en 2018.
Descrición
Para María Hermida ''En Nosoutras, María Victoria Moreno fai protagonistas ás mulleres. Fala de mulleres que aturan, de mulleres que calan e doutras que se rebelan. Fala de mulleres que sufrían antes e que sofren agora porque, desafortunadamente, as historias que conta seguen vixentes''.
Nosoutras
É o relato que dá título ao libro e foi atopado entre os inéditos da autora. Debeu ser escrito entre 1987 e 1990, porque fala de que dá clases no Instituto de Vilalonga. Segundo Ramón Nicolás: “Nosoutras” non resulta, en sentido estrito, un relato; máis ben é un texto -ata agora inédito- onde a autora reclama e reivindica un espazo propio para aquelas voces que, canda ela, camiñan no labor de dignificación da literatura xuvenil e infantil en lingua galega, ... O texto, que ben podía considerarse un manifesto -mesmo descoñecido polas autoras amentadas tal e como sinala o prologuista do libro- ilumina un labor que a propia Moreno considera inxustamente invisibilizado e que considera deste xeito: “Escribimos con decoro, integrámonos na literatura do noso pobo e non fixemos máis que comezar…”.
É unha especie de manifesto de cinco escritoras: Nosoutras somos cinco mulleres de Galicia, é dicir, cinco entre as moitas mulleres que neste recanto do mundo viven, traballan e apostan polo futuro: Palmira G. Boullosa, Helena Villar, Ana Mª Fernández, Úrsula Heinze e María Victoria Moreno ... As cinco somos profesionais convencidas do ensino.
Conta os méritos docentes e literarios de cada unha delas. Reivindica a literatura galega e fala das tres etapas polas que esta pasou. Remata: poñamos punto final a esta representación coa mesma palabra que emprega Ramón Cabanillas para cerrar Na noite estrelecida, o libro máis alentador que se leva escrito en Galicia: ESPERADE.
O aguinaldo
Este relato xa foi publicado na novela Onde o aire non era brisa e inclúese neste volume por cortesía da Editorial Galaxia.
Comeza coa descrición de Torralba de Alcor, da saída da misa dominical e as tertulias das mulleres. Dúas señoras tratan co cura o aguinaldo de Nadal. As pobres recollen os agasallos das mans das señoras cheas de xoias. Ignacio chega bébedo á casa e bate na muller por ir buscar o aguinaldo. Quedan os doces tirados polo chan. Os meniños van ir lambendo os restos no chan mentres o pai dorme. Entra a nai, ve o chan limpiño e os garavanzos recollidos, acobilla o seu fillo Anxo.
A gaiola
Neste relato xa está presente o galego e foi presentado por María Victoria Moreno en 1971 aos Jogos Florais Minho-Galaicos convocados pola Associação Cultural e Recreativa Convívio de Guimarães mais non acadou premio. Este conto constitúe case con total seguridade a primeira contribución súa á nosa literatura, e sobre el declarou nunha entrevista ao Diario de Pontevedra aló polo 1971: é o que escribín con máis cariño, o máis humano e o que maior satisfacción me deixou cando gardei a pluma e o lin enteiro .
O relato comeza coa cita dos versos de Rosalía de Castro Adiós ríos, adiós fontes… Preséntase a lembranza da aldea fronte á cidade. A parella que emigra ao mundo urbano e lembran a vida anterior. Mais el morre: Ela chora a súa perda e lembra que o mataron nunha manifestación de protesta. A ela ofrecéronlle 100.000 pesetas para que cale e diga que foi un accidente. Remata:
A casa das Marías
O orixinal castelán foi presentado, como o anterior, por María Victoria Moreno en 1971 aos Jogos Florais Minho-Galaicos convocados pola Associação Cultural e Recreativa Convívio de Guimarães e gañou o primeiro premio.
Lorenzo volve da feira e fala cunhas mulleres que lle comentan que mataron as Marías camiño da Fonsanta. María a vella cosía na rúa. A filla anda enleada co cura e quedou preñada. Lorenzo senta na casa e lembra mentres a muller, Lucía, lle pregunta. Sábese da vida de María a nova, os seus problemas e como lle dan cartos para que fuxan do lugar. Lucía pregúntalle a Lourenzo quen matou as Marías. Chega a parella da Garda Civil e lévano. Confesa que o por qué o fixo.
As follas feren xemendo
Las hojas hieren gimiendo foi escrito nos primeiros anos da década de 1970 e apareceu cos inéditos que a familia da autora cedeu para a súa publicación.
É o monólogo dunha muller dentro dun camión de feirantes mentres o marido ronca e as moscas o enchen todo. Lembra a súa vida e como chegou esta situación.
Contra a noite
Hacia la noche comparte a historia da publicación co conto anterior.
É un relato que formalmente se podería encadrar na Nova Narrativa Galega e protagonizado por unha muller que perdeu a súa nai.
Nocturno en tres tempos
Tamén en galego, foi publicado en La Voz de Galicia o 25 de agosto de 2004 na sección “Relatos de verán”.
Relato moi breve en tres parágrafos dunha lembranza, un recordo amoroso.
Be (cirílico)
Be (Б, б) é a segunda letra do alfabeto cirílico. Pronúnciase coma o "b" galego. En ruso, ó final dunha palabra ou antes dunha consoante muda, pronúnciase [p]. Seméllase a un 6, e non debe ser confundida coa letra cirílica Ve, que se escribe coma o B latino pero pronúnciase [v]. ambas letras proveñen da Beta grega.
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1041; ou &#x411; para a maíuscula e &#1073; ou &#x431; para a minúscula.
Confraría do Nazareno dos de Fóra de Viveiro
dereita|miniatura|Estandarte e vestimentas da confraría do Nazareno dos de Fóra.
A confraría do Nazareno dos de Fóra é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro, constituída en 1989 por confrades que residían fóra da cidade de Viveiro.
Procesións
Durante a Semana Santa encárgase de sacar a Procesión da Paixón (Venres Santo) e participa cos seus dous titulares (Sagrado Corazón de Xesús e O Noso Pai Xesús Nazareno) como invitada na Procesión do Prendemento organizada pola irmandade do mesmo nome.
Mosteiro de Montserrat
O mosteiro de Santa María de Montserrat é un mosteiro beneditino situado en Cataluña. Atópase na montaña de Montserrat, pertencente á comarca do Bages, provincia de Barcelona, a unha altura de 720 metros sobre o nivel do mar. Administrativamente pertence ao municipio de Monistrol de Montserrat, aínda que algúns dos seus terreos próximos entran no termo de Collbató.
Coa súa imaxe da Virxe de Montserrat, é un símbolo para Cataluña e converteuse nun punto de peregrinación para crentes e de visita obrigada para os turistas.
Dentro das diferentes accións que se desenvolven en Montserrat destaca a escolanía, que é un dos coros de nenos cantores máis antigos de Europa.
O santuario de Montserrat, xunto cos santuarios de Torreciudad, El Pilar e Lourdes conforman a Ruta mariana, itinerario guiado pola espiritualidade e devoción mariana, posuidor dunha gran riqueza patrimonial, gastronómica e natural.
Oría, A Capela, A Capela
Oría é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 estaba despoboado segundo datos do INE.
Sé episcopal
miniatura|O asento ou cátedra do Bispo de Roma na [[Basílica de San Xoán de Latrán.]] A sé episcopal (do latín sedem, cadeira) é o trono (cátedra) dun bispo. No sentido máis estrito, a sé episcopal (un epíscopo é un bispo) refírese á catedral dun bispo. Os termos sé diocesana e sé arquidiocesana teñen o mesmo significado, aínda que especifican o rango da xurisdición na xerarquía da igrexa á que pertenzan.
Por extensión emprégase a palabra para denominar ao pobo ou a cidade onde estea a catedral. Por exemplo, usando o sentido estrito, a sé da Arquidiocese de Westminster en Inglaterra, é a catedral de Westminster, pero nun sentido máis amplo, esa mesma sede é a cidade de Londres, onde se localiza a catedral. Ás veces, mesmo se usa, erroneamente, este termo para referirse a toda a diocese, aínda que esta cubra máis dun pobo ou cidade; os termos correctos, diocese e arquidiocese, cobren este significado con maior precisión.
Un caso especial é a Santa Sé, que na Igrexa Católica refírese á oficina papal, ou á cidade do Vaticano en xeral.
O termo vese con maior frecuencia nas Igrexas Católica e anglicana, aínda que tamén se emprega nalgunhas igrexas luteranas.
Ao anoitecer
Ao anoitecer (en Juste avant la nuit) é un filme franco-italiano de 1971 escrito e dirixido por Claude Chabrol. Está baseado na novela The Thin Line por Edward Atiyah. Audran gañou o BAFTA á mellor actriz pola súa interpretación.
Estreouse en galego a través da TVG.
Manuel Sáinz de Vicuña
Manuel Sáinz de Vicuña Camino, nado en Irún o 25 de marzo de 1888 e finado en Madrid o 14 de maio de 1973, foi un arquitecto, empresario e político español.
Traxectoria
Fillo de Lesmes Sáinz de Vicuña Arrascaeta, fundador da sociedade Perfumería Gal, con Salvador Echeandía Gal. En 1893 a familia trasladouse a Madrid. Ingresou en 1906 na Escola Superior de Arquitectura de Madrid. Como arquitecto participou na construción do Barrio de Moratalaz e foi autor da praza de touros de Albacete, xunto co tamén arquitecto Julio Carrilero. Casou con Avelina García-Prieto Montero-Ríos, II marquesa de Alhucemas, filla de Manuel García Prieto en 1915. Foi elixido deputado representando ao Partido Liberal polo distrito de Ponferrada nas eleccións de 1916, polo distrito de Santiago de Compostela en 1918 e polo distrito de Lalín en 1919, 1920 e 1923. A partir de 1923 abandonou a vida política, dedicándose á arquitectura. Tamén foi conselleiro da empresa familiar Perfumería Gal, e na década dos corenta foi presidente de Occidente Seguros e fundou a Inmobiliaria Urbis, da que foi presidente.
Un colexio do barrio de Moratalaz, construído pola Inmobiliaria Urbis en 1962, leva o seu nome.
Iwanuma
Iwanuma (岩沼市, いわぬまし, Iwanuma-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e no centro-sur da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 60,71 km² e a poboación de 44.496 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 733 h/km².
O concello de Iwanuma limita cos concellos de Watari, de Shibata, de Murata e de Natori.
Troponina I tipo 1
A troponina I, músculo esquelético lento ou troponina I tipo 1 (TNNI1) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene TNNI1. É unha das tres isoformas da troponina I; as outras dúas son TNNI2 e TNNI3. Esta isoforma exprésase nos músculos esqueléticos de contracción lenta nos adultos. Únese á actina dos filamentos finos musculares mantendo inhibida a contracción muscular (cando o calcio se une á troponina C esta inhibición desaparece). A troponina é un complexo de tres subunidades: troponina C, I e T.
O seu xene ten 12,5 kb, contén 9 exóns e o seu promotor carece das secuencias típicas TATA ou CCAAT. O promotor está regulado por un amplificador (enhancer) específico do tecido muscular.
Illas Briñas
As Illas Briñas son un subarquipélago galego na provincia de Pontevedra que forma parte do arquipélago de Cortegada, e con ela integradas no Parque nacional das Illas Atlánticas. Sitúanse a poñente das Illas Malveiras, ao oeste da Illa de Cortegada. Son dous illotes que suman no seu conxunto 5,5 hectáreas: A Briña e O Con Branco. A maior é A Briña (4 ha), que é baixa, alargada e alternando area con zonas pedregosas. Está cuberta de vexetación herbácea e carece, como o espido Con Branco, de construcións.
Vaamonde
O apelido Vaamonde pode referirse a:
Alemparte, Loureiro, O Irixo
Alemparte é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.