cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Lissitzky
Toda a carreira de El Lissitzky está intimamente ligada á crenza de que o artista podería ser un axente do cambio, resumido máis tarde no seu edicto, "das zielbewußte Schaffen": creación orientada ao obxectivo. Lissitzky, de fe xudía, comezou a súa carreira con ilustracións de libros infantís en lingua yiddish como un xeito de promover a cultura xudía en Rusia, un país en profundo cambio e que derrogara recentemente as leis antisemitas. Comezou a ensinar aos 15 anos, actividade que continuou ao longo da súa vida. Durante varias décadas, deu clases en diversos cargos nas máis variadas escolas e círculos artísticos, divulgando e profundizando conceptos. Este sentido do deber estivo presente cando traballou con Malevich na dirección do grupo artístico suprematista UNOVIS, onde desenvolveu a súa propia variante suprematista, Proun, e máis tarde, cando en 1921 asumiu o posto de embaixador cultural de Rusia na República de Weimar, en Alemaña, influíndo en figuras relevantes da Bauhaus e do movemento De Stijl durante a súa estadía.
Xuventude
miniatura|Autorretrato O Construtor, 1925. [[Victoria and Albert Museum.]] El Lissitzky naceu o 23 de novembro de 1890 en Pochinok, unha pequena comunidade xudía a 50 km ao sueste de Smolensk, no antigo Imperio Ruso. Durante a súa infancia viviu e estudou na cidade de Viciebsk, agora parte de Belarús. Máis tarde viviu 10 anos en Smolensk cos seus avós, onde asistiu á Smolensk Grammar School, pasando as súas vacacións de verán en Vitebsk. Sempre mostrando interese e talento para debuxar, comezou a recibir formación aos 13 anos de mans de Yehuda Pen, un artista xudeu local. Á volta dos 15 anos, o propio Lissitzy comezou a impartir clases de debuxo. En 1909 solicitou entrar nunha academia artística en San Petersburgo, sendo rexeitado. Aínda que aprobou o exame de ingreso, a lei baixo o réxime tsarista só permitía o ingreso dun pequeno número de estudantes xudeus en escolas e universidades rusas.
Como moitos xudeus do Imperio ruso, El Lissitzky foi estudar a Alemaña, onde emigrou en 1909, entrando no curso de enxeñaría civil na Universidade Técnica de Darmstadt. Durante o verán de 1912, El Lissitzky, segundo as súas propias palabras, "viaxou por Europa", pasando tempo en París e camiñando 1200 km en Italia, observando obras de arte e esbozando detalles arquitectónicos e paisaxísticos. O seu interese pola antiga cultura xudía orixinouse nos contactos co grupo de xudeus rusos en París, dirixido polo escultor Ossip Zadkine, amigo da infancia de Lissitzky, que o iniciou nos conflitos entre os distintos grupos artísticos da diáspora. No mesmo ano de 1912, algunhas das súas obras serían expostas por primeira vez, incluídas nunha exposición organizada pola Unión de Artistas de San Petersburgo. Permaneceu en Alemaña até o estalido da primeira guerra mundial, sendo obrigado a regresar a casa por Suíza e os Balcáns, xunto con moitos dos seus compatriotas, incluíndo outros artistas expatriados nacidos no Imperio ruso como Wassily Kandinsky e Marc Chagall. miniatura| Yingl tsingl khvat, 1919. A ilustración de libros infantís foi a primeira incursión de Lissitzky no deseño gráfico. Despois de regresar a Moscova, Lissitzky traballou nas oficinas de arquitectura de Boris Velikovsky e Roman Klein, mentres asistía ao Instituto Politécnico de Riga, trasladado á capital durante a guerra. O 3 de xuño de 1918 obtivo o diploma de enxeñeiro-arquitecto e inmediatamente comezou a traballar como axudante en varios despachos. Durante esta fase, demostrou un interese activo e apaixonado pola cultura xudaica, que asistía a un certo renacemento despois da caída do réxime tsarista, que tiña sido abertamente antisemita. O novo goberno provisional revogou o decreto que prohibía a impresión do alfabeto hebreo e prohibía o acceso dos xudeus á cidadanía. El Lissitsky dedicouse á arte xudía, colaborando na exposición de artistas locais, viaxando a Mahilyow para estudar a arquitectura e ornamentación tradicional de antigas sinagogas e ilustrando numerosos libros infantís en yiddish. Estes libros foron a súa primeira incursión no deseño gráfico, un campo onde implementaría importantes innovacións ao longo da súa carreira.
As súas primeiras ilustracións foran publicadas no libro Sihas hulin: Eyne fun di geshikhten (Unha conversa cotiá) de 1917, onde imprimiu unha estética art noveau ao alfabeto hebreo. No seguinte libro, unha adaptación visual da música tradicional dopessach xudaico, Had gadya (Unha cabra), El Lissitzky exhibiu un esquema gráfico ao que recorreu frecuentemente ao lonfo da súa obra. Integrou as letras nas imaxes a través dun sistema que facía coincidir as cores dos personaxes da historia coa palabra que os refería. Na grafismo da páxina final, El Lissitzky representou a temerosa "man de Deus" matando ao anxo da morte, que empregaba a coroa do tsar. Esta representación ligaba a redención dos xudeus á vitoria dos bolxeviques na revolución rusa. As representacións visuais da man de Deus serían recorrentes en numerosas obras ao longo da súa carreira, especialmente no seu autorretrato O Construtor, unha fotomontaxe de 1924, co motivo resaltado.
Suprematismo
miniatura|Profesores na escola de arte de Vitebsk, entre eles El Lissitzky (1.º a contar da esquerda), [[Marc Chagall (3.º) e Yehuda Pen (5.º).]] miniatura| Unhas dúas prazas, ilustración da [[Suprematismo|fase suprematista, 1922.]] En maio de 1919, tras unha invitación de Marc Chagall, El Lissitzky regresou a Vitebsk para ensinar artes gráficas, tipografía e arquitectura na recentemente creada Escola de Artes Populares, creada por Chagall despois do seu nomeamento en 1918 como comisario de asuntos artísticos en Vitebsk. Lissitsky participou no deseño e impresión de carteis publicitarios. Máis tarde, preferiu gardar silencio sobre este período, moi probablemente porque un dos temas abordados nos carteis foi o exilio Trotsky. O número destes carteis é considerable para ser visto como un xénero separado no conxunto de obras do artista.
Chagall tamén invitou a outros artistas rusos, especialmente ao pintor e teórico Kazimir Malevich, e ao ex profesor de El Lissitzky Yehuda Pen. Non obstante, só en 1919 Lissitzky, daquela de visita a Moscova, persuadiu a Malevich de que se mudase a Vitebsk. A súa chegada coincidiu coa apertura da primeira exposición de arte, dirixida por Chagall. Malevich trouxo consigo unha panoplia de novas ideas, moitas das cales serían unha fonte de inspiración para Lissitsky, pero que se enfrontarían con profesionais, un público local e o propio Chagall a favor da arte figurativa. Despois de varias fases baixo a estética impresionista, primitivista e cubista, Malevich comezou a desenvolver e defender as súas ideas sobre o suprematismo. En aumento desde 1915, o suprematismo rexeitou a imitación de formas naturais e centrouse en crear formas xeométricas puras. Substituíu o actual programa de ensino por un programa propio e difundiu os seus conceptos teóricos e técnicos por toda a institución. Chagall defendía ideais máis clásicas e Lissitzky, aínda leal a Chagall, dividiuse entre dous camiños artísticos. Ao final, acabaría favorecendo o suprematismo de Malevich, afastándose da arte xudía tradicional. Chagall abandonaría a escola pouco despois.
Nese momento, El Lissitzky xa se tiña comprometido plenamente co suprematismo e, baixo a guía de Malevich, axudara no desenvolvemento do movemento. Lissitzky traballou na imaxe gráfica do libro de Malevich Sobre o novo sistema da arte. Quizais a obra máis coñecida de Lissitzky neste período sexa o cartel de propaganda Vence aos brancos coa cuña vermella. Rusia atravesaba unha guerra civil entre os vermellos (comunistas e revolucionarios) e os brancos (monárquicos, conservadores e liberais que se opuñan á Revolución bolxevique). A imaxe da cuña vermella que cortaba a forma branca, bastante minimalista, comunicaba unha poderosa mensaxe que non deixaba dúbidas sobre a súa intención no ollo do espectador. A obra adoita verse como unha alusión a formas similares usadas nos mapas militares e, xunto co seu simbolismo político, foi un dos primeiros pasos importantes de Lissitzky desde o suprematismo non-obxectivo de Malevich cara ao seu propio estilo. Segundo as súas propias palabras: "O artista constrúe novos símbolos co seu pincel. Este símbolo non é unha forma recoñecible de nada que xa está completo, xa está feito ou xa existe no mundo; é un símbolo dun novo mundo, sobre o que o pobo está construíndo e existindo. "
O 17 de xaneiro de 1920, Malevich e El Lissitzky cofundaron o efémero grupo Molposnovis, unha asociación proto-suprematista de estudantes, profesores e outros artistas. Despois dunha breve e problemática disputa entre a "nova" e a "vella" xeración e dous renomeamentos, o grupo reaparecería como UNOVIS (Exponentes da nova arte) en febreiro. Baixo o liderado de Malevich, o grupo traballou nun "ballet suprematista", coreografiado por Nina Kogan, e nun remake dunha ópera futurista "Victory Over the Sun " de 1913 de Mikhail Matyushin e Aleksei Kruchenykh. . El Lissitzky e todo o grupo optaron por compartir a autoría e a responsabilidade das obras producidas dentro do grupo, asinando a maioría dos lenzos cun cadrado negro. Isto rendería en parte unha homenaxe a unha obra similar do mentor do grupo Malevich e ao simbolismo da adhesión aos ideais comunistas. De feito, esta marca converteríase no selo do grupo, que substituiría as iniciais ou nomes individuais. Os cadrados negros que levaban as extremidades nos botóns de mangas e xoias tamén lembraban o ritual do tefillin e, polo tanto, non eran símbolos estraños no shtetl de Vitebsk. O grupo, que rompería en 1922, sería fundamental na difusión da teoría suprematista na Rusia deses días e no estranxeiro, e aumentou o status de Lissitzky como unha das figuras máis importantes da vangarda rusa. Por accidente, unha das primeiras aparicións do pseudónimo El Lissitzky (en Эль Лисицкий ) vese na obra Miscellaneous UNOVIS lanzada en dous exemplares en marzo-abril de 1920, que contiña o seu manifesto sobre a arte gráfica nos libros.
Proun
miniatura| Proun, c. 1925. Sobre os "Prouns", Lissitzky comentou en 1921 que "Transformamos o lenzo en círculos . .. e ao facelo volvémonos ao espazo". Durante este período, El Lissitzky comezou a desenvolver unha estética suprematista propia, na forma dunha serie de pinturas xeométricas abstractas ás que chamou "Proun". O significado exacto de "Proun" nunca se revelou por completo, xa que se suxeriu que era unha contracción de "proekt unovisa" (deseñado por UNOVIS) ou "proekt utverzhdenya novogo" (debuxo para a confirmación do novo). Máis tarde, Lissitzky definiríaos ambiguamente como "o escenario onde se pasa da pintura á arquitectura".
O tema Proun era esencialmente a exploración por parte do autor da linguaxe visual do suprematismo con elementos espaciais, mediante o uso de eixes rotativos e múltiples perspectivas, ambos temas pouco comúns dentro do suprematismo. O suprematismo daquela estaba orientado case exclusivamente por formas bidimensionais e Lissitzky, interesado na tridimensionalidade da arquitectura, intentou empurrar a estética máis alá desta limitación. As súas obras "proun" (tamén coñecidas como "prounen" en plural) realizáronse ao longo de cinco anos e evolucionaron desde simples pinturas e litografías a verdadeiras instalacións tridimensionais. Tamén sementarían os seus experimentos posteriores en arquitectura e deseño de exposicións. Aínda que se clasifican como arte de pleno dereito, a contribución destas pinturas como escenario de experiencias para os seus primeiros conceptos arquitectónicos é significativa. Nestes traballos, os elementos básicos da arquitectura - volume, masa, cor, espazo e ritmo - foron sometidos a unha nova reformulación baseada en teorías suprematistas. Os "Prouns" serviron de base para o desenvolvemento de modelos utópicos para un mundo novo e mellor. Este enfoque, no que o artista crea arte cun propósito social, pódese ver no seu decreto "das zielbewußte Schaffen" - "creación orientada ás tarefas".
Os temas e símbolos xudeus tamén eran ás veces referenciados nos Prounen de Lissitzky, normalmente mediante o uso do alfabeto hebreo como parte da tipografía ou códigos visuais. Para a portada do libro Arba'ah Teyashim, pódese ver a colocación das letras hebraicas como elementos arquitectónicos, nunha disposición dinámica semellante á tipografía presente no Proun. Esta temática tamén se estendería ás súas ilustracións para o libro Shifs-Karta (Tarxeta de embarque).
Arquitectura
Lissitzky argumentou que como os humanos non poden voar, o desprazamento horizontal é natural mentres que o desprazamento vertical non. Polo tanto, onde non hai terreo suficiente para novos edificios, deberíase preferir un novo plano creado a media altura no canto da torre de estilo norteamericano. Estes edificios, segundo Lissitzky, tamén ofrecerían un mellor illamento e ventilación aos inquilinos.
Lissitzky publicou unha ilustración do concepto na portada do libro de Adolf Behne Der Moderne Zweckbau e escribiu artigos sobre o tema na revista de arquitectura Notícias ASNOVA, unha iniciativa do grupo de arquitectos ASNOVA e na publicación de arte alemá Das Kunstblatt. Despois dun tempo dedicado á creación de proxectos teóricos como o Wolkenbügels, Lissitzky foi contratado para o que sería o seu único edificio construído en toda a súa carreira. O proxecto corresponde a un pedido realizado en 1932 pola revista Ogonyok, para a instalación de talleres de impresión na avenida Samotechny en Moscova.
Exposicións dos anos 20
miniatura| Deseño para o [[Wchutemás|catálogo VKhUTEMAS, 1927.]] miniatura| Deseño tipográfico para o libro de poesía Dlja Golosa de [[Vladimir Maiakovski, 1923.]] Despois de dous anos de intenso traballo, Lissitzky enfermou en 1923 cunha pneumonía aguda. Semanas despois diagnosticáronlle tuberculose pulmonar. En febreiro de 1924 instalouse nun sanatorio suízo preto de Locarno. Durante as súas prácticas mantívose moi ocupado traballando en campañas publicitarias de Pelikan, que financiaban o seu tratamento como remuneración, así como a tradución ao alemán dos artigos e experimentos de Malevich no campo do deseño gráfico e a fotografía. En 1925, logo da negativa do goberno suízo a renovar o visado, Lissitzky regresou a Moscova, ensinando deseño de interiores, metalurxia e arquitectura na Wchutemás (Talleres Artísticos e Técnicos Estatais Superiores), cargo que ocupou até 1930. Practicamente abandonou os "Prouns", facéndose cada vez máis activo en proxectos de arquitectura e deseño de publicidade.
En xuño de 1926 marchou de novo do país, esta vez para unha pequena estadía en Alemaña e os Países Baixos, onde deseñaría a sala de exposicións da feira de arte Internationale Kunstausstellung de Dresde e do Raum Konstruktive Kunst (Sala de arte construtivista) e o Abstraktes Kabinett para exposicións en Hannover. Ao mesmo tempo, refinaría o concepto inherente ao Wolkenbügel en colaboración con Mart Stam. Na súa autobiografía, escrita en xuño de 1941 e editada a título póstumo pola súa muller, Lissitzky escribiu: "1926. Comeza o meu traballo máis importante como artista: crear exposicións."
De volta á Unión Soviética, Lissitzky deseñou mostradores para os pavillóns oficiais nas exposicións internacionais da época, até a Exposición Mundial de Nova York de 1939. Unha das súas creacións máis salientábeis deste período foi a Exposición Poligráfica en Moscova entre agosto e outubro de 1927, onde Lissitzky dirixiu o equipo de deseño para artistas fotográficos e fotomecánicos. A principios de 1928, Lissitzky visitou Colonia como preparación para a Exposición de Prensa de 1928, prevista para abril e maio. O estado delegou a Lissitzky a supervisión do programa soviético, que alugara o pavillón central, o maior edificio do recinto, en vez de construír o seu propio pavillón. Para ocupalo completamente, o tema escollido por Lissitzky centrouse nunha exposición cinematográfica, con exhibicións case continuas de novas películas e animacións, en múltiples pantallas dentro do pavillón e proxeccións no exterior. O seu traballo foi aclamado pola case inexistencia do formato impreso: "todo se move, xira, todo ten a súa propia enerxía" Lissitzky tamén deseñou e supervisou a montaxe de exposicións máis pequenas como a exposición de hixiene en Dresde.
Últimos anos
miniatura|Publicidade para a Pelikan, 1929. En 1932 Stalin ordenou o peche de sindicatos de artistas independentes. Os artistas de vangarda tiveron que adaptarse ao novo clima, ou correr o risco de seren criticados oficialmente. Porén, El Lissitzky mantivo a súa reputación como mestre de artes de exposición até finais dos anos trinta. A enfermidade terminal reduciu gradualmente as súas habilidades físicas e fíxoo cada vez máis dependente da súa muller para completar as súas obras.
En 1937 converteuse no decorador principal do que se convertería no Centro de Exposicións de Panrussian, informando ao planificador urbano e coordinador xeral Vyacheslav Oltarzhevsky, pero con plena autonomía e até sendo bastante crítico coas súas opcións. O proxecto estaba inzado de atrasos e intervencións políticas. A finais de 1937, a aparente sinxeleza do traballo de Lissitzky era motivo de preocupación para os supervisores políticos, ao que Lissitzky respondería: "Canto máis sinxela sexa a forma, máis necesaria é a calidade e precisión da súa execución ... con todo, incluso agora, [os equipos de traballo] reciben ordes dos coordinadores (Oltarzhevsky e Korostashevsky) e non dos autores "(é dicir, de Vladimir Shchuko, autor do Pavillón Central e do propio Lissitzky). O seu traballo, tal e como se describe nas propostas de 1937, mostrou unha completa saída da arte moderna dos anos vinte cara ao realismo soviético. A emblemática estatua situada diante do pavillón central foi proposta polo propio Lissitzky: "isto dará á praza a cabeza e a cara".
En xuño de 1938 Lissitzky era só un dos dezasete profesionais responsables do Pavillón Central e, en outubro do mesmo ano, compartiu a autoría da decoración con Vladimir Akhmetyev. Traballou simultaneamente na decoración do pavillón soviético para a Exposición Mundial de 1939, aínda que un comité rexeitou o proxecto durante o mes de xuño; tamén foi colaborador da revista URSS im Bau (URSS en construción).
En 1941, aínda que a súa tuberculose tiña empeorado, continuou producindo obras, sendo un dos seus últimos un cartel de propaganda do esforzo de guerra soviético na Segunda Guerra Mundial titulado " Davaite pobolshe tankov! " (Dános máis tanques! ). Lissitzky morreu o 30 de decembro de 1941 en Moscova.
Humphry Greenwood
Peter Humphry Greenwood, nado o 21 de abril de 1927 en Redruth (Cornualla) e finado o 3 de marzo de 1995 en Londres, foi un ictiólogo inglés.
Traxectoria
Humphry casou en 1950 con Marjorie George (1924–2006). Foi elixido membro da Royal Society en 1985.
Epónimos
Na súa honra foron nomeados:
O Outeiro, Lourizán, Pontevedra
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sergi López Torras
Sergi López Torras, nado o 15 de marzo de 1968 en Badalona, Cataluña, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,81 m.
A Igrexa, Lourizán, Pontevedra
A Igrexa é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 91 habitantes (45 homes e 46 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
As Nogueiras, Lourizán, Pontevedra
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 85 habitantes (41 homes e 44 mulleres).
To the Lake
To The Lake (en Эпидемия) é unha serie de televisión rusa de 2019. Estreouse orixinalmente na plataforma de streaming rusa Premier o 14 de novembro de 2019. Netflix adquiriu a serie e estreouna internacionalmente o 8 de outubro de 2020. Está baseada en Vongozero (2011), a novela do escritor ruso Yana Vagner.
Redruth
miniatura|200px|Fore Street, no centro da cidade de Redruth Redruth (en córnico Resrudh) é unha cidade e parroquia civil do condado de Cornualla, Inglaterra.
Xeografía
Redruth encóntrase situada ao oeste da península do Suroeste, cerca do extremo desta, na beira do canal de Brístol e do canal da Mancha.
Segundo o censo de 2011, a poboación de Redruth era de 14 018 habitantes.
Nese mesmo ano, a poboación da área urbana de Camborne-Redruth, que tamén inclúe Carn Brea, Illogan e varias vilas satélites, era de 55 400 habitantes,. polo que é a maior conurbación de Cornualla.
Os Praceres, Lourizán, Pontevedra
Os Praceres é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 296 habitantes (139 homes e 157 mulleres).
O Rial, Lourizán, Pontevedra
O Rial é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (37 homes e 43 mulleres).
Pexegueiro, Lourizán, Pontevedra
Pexegueiro é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
O Regueiriño, Lourizán, Pontevedra
O Regueiriño é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 177 habitantes (91 homes e 86 mulleres).
Cedric Glover
Cedric Mc Henry Glover, nado o 15 de novembro de 1966 en Macon, Mississippi, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 2,02 metros de altura, xogaba na posición de pivote.
Pobo arromanés
Os arromaneses (en Armãnji, Rrãmãnji) son un grupo étnico orixinario do sur dos Balcáns que fala unha lingua romance oriental, a lingua arromanesa. Tradicionalmente viven no centro e sur de Albania, suroeste de Bulgaria, norte e centro de Grecia e Macedonia do Norte. Tamén existe unha diáspora arromanesa que vive fóra destes lugares. Os arromaneses tamén son coñecidos por outros nomes, como "valacos" ou "macedorromaneses"  (tamén empregado ás veces para referirse aos meglenorromaneses).
Arturo Llopis
Arturo Jesús Llopis Carbonell, nado o 25 de xaneiro de 1971 en Silla, Valencia, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,06 m. Após a súa retirada do baloncesto, Llopis traballa como asesor financeiro.
Aythya
Aythya é un xénero de aves da orde das anseriformes, familia dos anátidos e familia dos aitinos.
De distribución mundial, está constituído por especies de patos mergulladores.
Descrición
O xénero foi descrito en 1822 polo zoólogo alemán Heinrich Boie, irmán do tamén zoólogo Friedrich Boie.
Etimoloxía
O nome científico Aythya está tirado do termo do grego antigo αἴθυια aithuia, nome dunha ave mariña sen identificar citada por Aristóteles.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
O xénero comprede 12 especies.
Asociación de estudantes
Finalidade
As asociacións de alumnos son manexadas por estudantes para os estudantes, independentemente das autoridades que teña a institución educativa. Algunhas veces, teñen só alcance local, pero tamén se agrupan en organizacións nacionais, estatais ou internacionais. Son tamén responsábeis de prover unha gran variedade de servizos aos estudantes, quen poden formar parte delas libremente ou participar sen máis nas actividades que organicen.
Colombia
O goberno estudantil é un espazo real de formación para a democracia, que se evidencia na posibilidade dos estudantes para elixir e ser elixidos, representar os intereses da súa comunidade e desenvolver a súa capacidade de liderado político na institución e o seu contorno local.
Estados Unidos
Nos Estados Unidos, a asociación de estudantes moitas veces só se refire a un edificio físico propiedade da universidade co fin de proporcionar servizos para os estudantes sen un órgano de goberno. Tamén se coñece como un centro de actividades estudantís (ou comunmente como campus).
España
En España, as asociacións de estudantes son órganos formados por 3 ou máis estudantes desde os 14 anos que realizan actividades socioculturais, preocupacións e propostas dos estudantes e en representalos nos órganos de goberno como Consello Escolar do Estado (España), Consello da Mocidade de España ou a plataforma da infancia entre outros. Estas organizacións considéranse asociacións ou Organización sen ánimo de lucro. Atopamos varias organizacións en distintos niveis. A nivel de comunidad autónoma, podemos atopar organizacións como FAAVEM, FEMAE, UDECA. A nivel estatal, está CANAE (confederación estatal de asociacións de estudantes).
Xapón
No Xapón, o alumnado chámase gakusei-jichi-kai (学生自治会)). En xaponés, a palabra significa auto-goberno-organización de estudantes. O corpo de estudantes no Xapón promove actividades extracurriculares. Polo xeral, unha asociación cultural, Bunka-kai (文化会)), e unha asociación deportiva, Taiiku-kai (体育会)), están incluídas dentro dun corpo de estudantes como organizacións autónomas. Un estudante pode pertencer a unha ou máis organizacións de estudantes e pode participar nas actividades extracurriculares das organizacións estudantís. Con todo, as actividades extracurriculares das universidades e colexios foron diminuíndo desde a década de 1990.
Moacir Barbosa
Moacir Barbosa, nado en Campinas o 27 de marzo de 1921 e finado en Praia Grande, São Paulo, o 7 de abril de 2000, foi un futbolista brasileiro que xogaba como porteiro. Xogador histórico do Vasco da Gama, militou nese club durante boa parte dos seus 22 anos de carreira. Considerado un dos mellores porteiros do mundo nas décadas de 1940 e 1950 e un dos mellores porteiros brasileiros de tódolos tempos, era coñecido por non usar luvas. Barbosa é lembrado principalmente pola inesperada derrota do Brasil ante o Uruguai no partido decisivo da Mundial de 1950, no chamado Maracanazo. Foi o porteiro titular naquel encontro e foi culpado da derrota, feito que marcou o resto da súa vida.
Comezos
Naceu o 27 de marzo de 1921 en Campinas, no estado brasileiro de São Paulo, sendo fillo de Emydio Barbosa e Isaura Ferreira Barbosa, e aos 14 anos, trala morte de seu pai e de dous irmáns, mudouse coa súa familia para o barrio Liberdade da cidade de São Paulo. Comezou a xogar ao fútbol nas rúas e na súa adolescencia militou no Almirante Tamandaré, equipo dirixido polo seu cuñado José Santiago. Empezou como dianteiro ata que ante a ausencia do gardameta nun partido, colocouse el na portería, posición que xa non abandonaría ata o final da súa carreira. Xogou tamén no equipo do Laboratorio Paulista de Bioloxía, no que traballaba.
Debut como profesional no Ypiranga
Con 18 anos recibiu unha oferta do Ypiranga, o seu primeiro club profesional. Alí recibiu un salario mensual de 250.000 réis e contou coa protección como defensas dos irmáns Luis Sapólio e Sapolinho. Xogou no club paulista ata os 23 anos.
Vasco da Gama (1ª etapa)
En xaneiro de 1945 foi contratado polo Vasco da Gama, por recomendación do defensa Domingos da Guia. O club do Río de Xaneiro levaba case unha década sen conquistar o Campionato Carioca, pero trala chegada de Barbosa e, pouco despois, do técnico Flávio Costa, o equipo converteuse nun dos mellores do continente.
Proclamouse campión carioca na súa primeira tempada e tamén en 1947, mentres que en 1948 conquistou o Campionato Suramericano de Campións, considerado o precursor da Copa Libertadores. Fíxoo despois de manter a portería a cero no partido decisivo ante o River Plate de Di Stéfano durante o tempo regulamentario e a prórroga. Militou no Vasco ata 1955 e gañou outros tres Campionatos Cariocas, en 1949, 1950 e 1952.
Santa Cruz e Bonsucesso
Deixou o Vasco da Gama en 1955, pasando ao Santa Cruz de Recife, e máis tarde xogou tamén no Bonsucesso.
Vasco da Gama (2ª etapa)
En 1958 regresou ás filas do Vasco da Gama, onde xogou ata 1960, acadando os 485 partidos coa camiseta do club. Gañou un sexto Campionato Carioca e sumou un total de 15 títulos durante as súas dúas etapas no equipo, converténdose no futbolista con máis trofeos da historia do club. Ocupa ademais o terceiro posto entre os futbolistas con máis vitorias, sendo só superado por Roberto Dinamite e Sabará.
Campo Grande
Puxo fin á súa carreira en 1962, aos 41 anos de idade, despois de xogar unha última tempada no Campo Grande do Río de Xaneiro.
Copa América de 1949
Foi 20 veces internacional coa selección brasileira, coa que gañou a Copa América en 1949, sendo titular en tódolos partidos do campionato, incluída a final contra Paraguai na que o Brasil logrou un histórico 7-0.
Maracanazo e consecuencias
Con todo, a súa carreira quedou marcada polo acontecido durante o Mundial de 1950. Celebrado no seu propio país, o Brasil chegou ao partido decisivo contra o Uruguai, disputado no estadio do Maracanã, precisando só dun empate para se proclamar campión. Friaça adiantou o equipo brasileiro na segunda parte, pero Schiaffino colocou o empate e no minuto 79 Alcides Ghiggia culminou a remontada despois de canear ao defensa brasileiro Bigode e de superar cun disparo a Barbosa, que estaba fóra de posición esperando que Ghiggia centrase o balón. Aquel día converteuse no máis triste da historia do fútbol brasileiro e o partido pasou a ser coñecido como o Maracanazo.
Barbosa foi culpado pola derrota, e sufriu as súas consecuencias durante o resto da súa vida, dado que o partido pasou a formar parte do folclore brasileiro. Trala súa retirada traballou no propio estadio do Maracanã, e en 1963 foi obsequiado cos vellos postes cadrados de madeira da portería onde recibiu os célebres goles. Utilizounos como leña para facer churrasco na súa casa.
En 1993 o Brasil xogábase o pase ao Mundial de 1994 ante o Uruguai e Barbosa foi enviado pola BBC para se entrevistar co gardameta da selección, Taffarel, pero o seleccionador Carlos Alberto Parreira impediulle acercarse aos futbolistas, argumentando a posible mala sorte que podería traer. Barbosa declarou pouco despois: "A pena máxima de prisión no Brasil é de 30 anos, pero eu levo 43 pagando por un crime que nin sequera cometín."
Morreu o 7 de abril de 2000, aos 79 anos, dun ataque cardíaco.
Recoñecementos
Foi elixido pola IFFHS como o terceiro mellor porteiro brasileiro do século XX, só por detrás de Gilmar e Emerson Leão, e como o 11º mellor porteiro suramericano do século. En 2021 o centro de adestramento do Vasco da Gama foi renomeado co nome de Moacir Barbosa, despois de que o club levase a cabo unha votación entre os seus seareiros.
Na cultura popular
Barbosa desempeña un papel importante na novela de ciencia ficción Brasyl de Ian McDonald. É tamén o tema principal da novela A última salvación de Moacyr Barbosa, de Darwin Pastorin.
En 1988 estreouse a curtametraxe Barbosa, na que un home interpretado por Antônio Fagundes viaxa no tempo para tentar evitar o gol de Ghiggia.
Kupittaan monitoimihalli
O Kupittaan monitoimihalli coñecido dende 2022 como Rajupaja Areena por motivos de patrocinio, é un pavillón multipropósito situado no distrito de Kupittaa da cidade de Turku (Finlandia).
O pavillón foi inaugurado no outono de 2006 no lugar onde se encontraba un estadio de hóckey sobre xeo anterior, inaugurado en 1973 e con capacidade para unhas 5 500 persoas. O Kupittaan monitoimihalli ten capacidade para 2 985 persoas. e nel xogan os seus partidos como locais o TuTo da liga Mestis, o equipo feminino do TPS que compite na Naisten Liiga, entre outros. Ademais no antigo estadio xogou os seus partidos como local o principal equipo de hóckey sobre xeo da cidade, o TPS dende 1973 ata o seu traslado ao Gatorade Center en 1990.
Universidade de París
A Universidade de París (en francés Université de Paris) é unha das institucións de educación superior máis antigas de Europa, situada en Francia. Xa non existe como universidade única, pois en 1970 dividiuse en trece universidades independentes.
En 2019 volveu xurdir unha institución chamada Universidade París Cité tras a reunión das universidades Paris Descartes (París V) e Denis Diderot (París VII), establecida tras a división da Universidade de París en 1970.
Comezos
Ao aumentar o número de estudantes, permitíuselles a titores privados abrir escolas arredor da catedral. Estes mestres formaron a súa "corporación", unha "Universitas", unha forma de unión semellante aos sindicatos modernos. Así, arredor de 1170, nace a Universidade de París.
Cada mestre, ou grupo deles, tiña a súa propia escola; cando a corporación tiña que deliberar sobre asuntos de interese común, reuníanse nunha ou outra igrexa. A organización destes encontros así como a representación dos mestres ante a Igrexa e o goberno deron lugar ao cargo e figura do Reitor. As materias e disciplinas e necesidades prácticas comúns a varias escolas acabaron favorecendo o agrupamento en centros maiores, as facultades.
Baixa Idade Media
miniatura|A capela da Sorbona A principios do século XII, Abelardo, un dos grandes intelectuais da Idade Media, chegou a dar clases a París e a súa fama atraeu á escola catedralicia milleiros de estudantes, chegados de todos o mundo cristián. As escolas expandíronse á outra beira do Sena, no monte Sainte Geniève, onde Abelardo ensinaba. Na rúa do Fouarre, no barrio latino, tiñan as súas escolas a Facultade de Letras; na igrexa de Saint-Julien-le-Pauvre, reuníase o vello gremio ou "Universidade" de profesores.
Co apoio papal, a Universidade de París converteuse no gran centro transalpino de ensinanza teolóxica. Durante a década de 1220, as ordes mendicantes dominicanas e franciscanas dominaron o ensino na Universidade que, a finais do século XIII e durante o século XIV, foi o maior centro de ensino de toda a cristiandade. Entre os seus mestres máis famosos atópanse, Alexandre de Hales, San Boaventura, Santo Alberto Magno ou San Tomé de Aquino. A universidade estaba dividida en catro facultades: tres facultades "superiores", de teoloxía, dereito canónico e medicina, e unha "inferior", a de artes.
Rorís, Lourizán, Pontevedra
Rorís é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 44 habitantes (19 homes e 25 mulleres).
Universidade de París
Idade Moderna
Durante os séculos XVI e XVII, a Universidade de París converteuse nun conglomerado de facultades, semellante ás universidades inglesas. Os colexios foron ao principio internados para estudantes, aos que máis tarde se engadiron aulas para impartir clases, algunhas delas abertas polos xesuítas. A Universidade tivo tamén un papel importante nas querelas relixiosas do país neses séculos, contra os mesmos xesuítas no século XVI e contra os xansenistas no século XVII.
Coa Revolución Francesa (1789-1799) prohibiuse o funcionamento da universidade. Todas as universidades francesas foron pechadas pola Lei Le Chapelier, como todas as outras corporacións de artesanía. Máis tarde, Napoleón reabriu a universidade, organizándoa en toda Francia segundo un modelo centralizado.
Século XX
Os principais edificios da universidade, a pesar de non seren lindeiros, están centrados no edificio da Sorbonne (Sorbona en galego ). Este, orixinario dunha escola fundada polo teólogo Robert de Sorbon cara a 1257, foi o colexio máis famoso de París. A súa proximidade á facultade de estudos teolóxicos, e o uso do seu auditorio para grandes debates, fixeron do nome de Sorbona a designación popular para a facultade de teoloxía de París.
A súa localización actual, no Boulevard Saint-Michel, data de 1627 cando Richelieu a reconstruíu. Desde o século XVI, como a facultade máis importante, a Sorbona acabou sendo considerada o núcleo principal da Universidade. Sorbona e Universidade de París convertéronse en sinónimos. Non obstante, os antigos edificios da Sorbona foron derrubados, a excepción da igrexa construída por Richelieu e onde se atopa o seu sepulcro, que se incorporou á nova construción, que forma un rectángulo de 21 000 m2, tres veces maior que a Sorbona do cardeal..
Alberga a facultade de letras, a administración do distrito educativo con centro en París e os servizos administrativos da universidade: o reitorado, as oficinas, o salón do consello e o grande anfiteatro para 3 000 persoas.
Na década de 1960, a Universidade de París, mediante unha política de admisión capaz de atraer un gran número de mozos estranxeiros de países economicamente subdesenvolvidos, converteuse nun centro mundial de difusión do socialismo, o marxismo, o comunismo, o anarquismo e o antiamericanismo, superando neste esforzo a propia Universidade Patrice Lumumba, que fora creada expresamente para este fin en Moscova, a principios da mesma década. Como resultado desta política, a propia estrutura da organización universitaria foi criticada pola sublevación estudantil de maio de 1968, que desatou unha onda de rebelión estudantil en todo o mundo. Nesta fase, o número de estudantes da Universidade superara os 115 000.
Despois da crise, o goberno da dereita levou a cabo unha profunda reforma xeral na organización do ensino superior francés, a través da Lei de reforma do ensino superior do mesmo ano de 1968. En base a este acto, en 1970 a Universidade de París dividiuse en 13 universidades autónomas e financiadas polo Estado, situadas principalmente en París (París I a XIII).
Universidades actuais
miniatura|A [[Sorbona|Sorbonne vista da Rue des Écoles]]
Elena Sorolla
Elena Sorolla García (quen asinaba como Helena), nada en Valencia o 12 de xullo de 1895 e finada en Alaior (Menorca) o 16 de marzo de 1975, foi unha escultora e pintora española. Dedicou a súa mocidade á escultura, mais abandonou a súa breve carreira para dedicarse á súa familia. As máis das súas obras forman parte de coleccións particulares, agás algunhas que pertencen ao Museo Sorolla de Madrid.
Traxectoria
Foi a filla máis nova de Joaquín Sorolla y Bastida e Clotilde García del Castillo. Estudou na Institución Libre de Ensino. Desde unha idade moi temperá empezou a interesarse pola escultura, fronte os seus irmáns máis vellos María e Joaquín, que cultivaron a pintura. Entre os seus mestres atopábanse José Capuz e Mariano Benlliure, quen pertencían ao círculo do seu pai. Así mesmo, asistiu ao estudo onde traballaban o alumnado do seu pai.
Produciu a maior parte da súa obra entre 1916 e 1926. Participou en varias exposicións e certames en España, como a Exposición de Arte Joven Valenciano en 1917, unha exposición no Musée de l'Hotel de la Ville de Bordeos en 1919 e a Exposición de Arte de 1922 celebrada no Palau de les Belles Arts-Parc de la Ciutadella de Barcelona, organizada pola Junta Municipal de Exposiciones. En 1926 realizou xunto á súa irmá María a única exposición persoal conxunta no Lyceum Club Feminino de Madrid, que entre 1926 e 1936 serviu como centro asociativo das mulleres cultas da cidade.
En 1922 contraeu matrimonio con Victoriano Lorente, enxeñeiro de camiños. Tiveron sete fillos: José María, Elena, Alberto, Victoriano, Manolo, Joaquín e Mercedes. Deixou de lado a súa produción artística debido á súa dedicación á familia e aos cambios de residencia. Porén, realizou retratos dos seus fillos e un busto de cada un deles.
As súas temáticas favoritas foron o retrato e o corpo femenino, e traballou con mármore, bronce e madeira. A súa obra destaca pola súa gran calidade técnica, cunha alta fidelidade dos trazos persoais.
Elena na obra de Joaquín Sorolla e outros artistas
Joaquín Sorolla pintouna en varias das súas obras, como Elena con túnica amarela  ou Elena na praia, ambos de 1909, ou xunto á súa irmá en María e Elena na praia (1904). A primeira vez que o seu pai a retratou foi na obra Nai (1900), en que a súa cabeza sobresae das sabas xunto á súa nai Clotilde.
Tamén José Capuz realizou un retrato escultórico de Elena en 1921, pouco antes de ela casar, que se expón no Museo Sorolla.''
Legado
Na súa casa familiar quedaron expostas moitas das súas obras. Os seus herdeiros doaron trece pezas á Fundación Sorolla e renovaron o seu depósito no Museo Sorolla. En 2014 o Consorcio de Museos, a través da Institución Joaquín Sorolla de Investigación e Estudos, realizou a primeira exposición monográfica sobre ela, «Helena Sorolla Escultora 1895-1975», no Centre del Carme de Valencia.  En 2015 o Museo Sorolla organizou unha exposición e talleres infantís sobre ela con motivo do Día da Muller, na que se expuxeron 13 obras da escultora e un retrato.
Escola Superior Gallaecia
A Escola Superior Gallaecia é un centro universitario de Vila Nova de Cerveira, Portugal, especializado na creación de artes, investigación e difusión da ciencia, cultura e tecnoloxía, exercidas nos dominios do estudo, a docencia e da investigación, ao servizo da identidade cultural losófona.
Historia
En 1995, a Escola Superior Gallaecia é instituída pola Fundación Convento da Orada que procede á posta en marcha da institución, as instalacións e os respectivos cursos.
En 2003, a Ordem do Arquitetos recoñece o Curso de Licenciatura en Arquitectura e Urbanismo.
Cursos
Ofrece formación en Arquitectura e Urbanismo e Multimedia e Artes, así como cursos de curta duración.
Dan Povenmire
Daniel K. Povenmire, nado en Mobile, Alabama, o 18 de setembro de 1963, é un director, dobrador e actor estadounidense.
Primeiros anos
Nado e criado en Mobile, Alabama, Povenmire tivo talento para debuxar dende pequeno, tanto que pasaba os veráns facendo películas. En 2009 afirmou que un dos seus referentes na animación era Chuck Jones.
Asistiu á Universidade do Sur de Alabama, antes de decidir continuar os seus estudos cinematográficos na Escola de Artes Cinematográficas da Universidade do Sur de California.
Carreira audiovisual
É coñecido por ser co-creador, xunto con Jeff "Swampy" Marsh, da popular serie producida por Disney Phineas and Ferb, Milo Murphy's Law e Hamster and Gretel.
Na década de 1990 tamén traballou en The Simpsons (no deseño de personaxes e storyboard) e Teenage Mutant Ninja Turtles.
Na década dos 2000 foi director de storyboard da primeira tempada de Family Guy e de SpongeBob SquarePants.
O Rozo, Lourizán, Pontevedra
O Rozo é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 75 habitantes (34 homes e 41 mulleres).
Nuctenea umbratica
Nome
O nome da especie umbrática significa, en latín, «vivir nas sombras».
Descrición
A araña tecedora de orbe de nogueira ten forma ancha e aplanada. A súa cor varía dende tons pardos a negro cunha pinta de cor amarelo escuro en forma de folla opistosoma.
As femias poden acadar ata 15 mm. de tamaño, mentres que os machos só chegan a medrar ata 8 mm.
Durante o día agóchanse nas fendas ou baixo as cascas das árbores. Son moi comúns en toda Europa e as femias adoitan verse durante todo o ano e os machos soamente durante o estío. A súa forma aplanada facilítalle o acceso ás fendas, polo que lles é moi fácil ocultarse en espazos moi reducidos. Esta característica permítelle construír redes orbe en diversas situacións.
Sesquiterpeno
Os sesquiterpenos son os terpenos de 15 carbonos, formados por tres unidades de isopreno (ou un monoterpeno e medio ; o prefixo sesqui significa 'un e medio'). Se conteñen modificacións como rearranxos e oxidacións que introducen átomos de oxíxeno, reciben o nome de sesquiterpenoides. Poden ser moléculas liñais ou ciclicas. Igual que os monoterpenoides, moitos sesquiterpenoides están presentes nos aceites esenciais de plantas. Ademais moitos sesquiterpenoides actúan como fitoalexinas, compostos antibióticos producidos polas plantas en resposta á aparición de microbios, e como inhibidores da alimentación dos herbívoros oportunistas.
Exemplos
Os sesquiterpenos cíclicos son máis comúns que os monoterpenos cíclicos debido ao incremento da lonxitude da cadea e os dobres enlaces adicionais nos precursores dos sesquiterpenos. Ademais dos sistemas comúns de aneis de seis membros como o do zinxibereno (un constituínte do aceite de xenxibre), a ciclación dun extremo da cadea ao outro pode orixinar aneis macrocíclicos como o do humuleno.
miniatura|esquerda|100px|O [[zinxibereno, un sesquiterpeno abundante no xenxibre.]] miniatura|esquerda|100px|O δ-[[cadineno, é un membro dunha familia de sesquiterpenos.]] miniatura|100px|As [[humulonas son sesquiterpenoides que dan aroma á cervexa.]] Os cadinenos conteñen dous aneis de seis membros fusionados. O cariofileno, un compoñente de moitos aceites esenciais como o aeite de trevo, contén un anel de nove membros fusionado a un anel de ciclobutano.
O vetivazuleno e o guaiazuleno son sesquiterpenoides biciclicos aromáticos.
Coa adición dun terceiro anel, as posibles estruturas son aínda máis variadas. Exemplos son o lonxifoleno, o copaeno e o alcohol patchoulol.
Sesquiterpenoides
O esqueleto de FPP pode ser remodelado de diferentes xeitos e unido con distintos grupos funcionais, orixinando unha gran variedade de sesquiterpenoides. A xeosmina, o composto volátil que dá un sabor térreo e un olor a mofo á auga potable e o cheiro característico dos días de chuvia, é un sesquiterpenoide, producido por bacterias, especialmente cianobacterias, que están presentes nos solos e traídas de auga. A oxidación do farneseno orixina o sesquiterpenoide farnesol.
As lactonas sesquiterpénicas son un tipo común de sesquiterpenoides que conteñen un anel lactona, de aí o seu nome. Encóntranse en moitas plantas e poden causar reaccións alérxicas e toxicidade se se consomen en exceso, especialmente polo gando que pasta.
O termo merosesquiterpenoides foi acuñado en 1968 para describir moléculas desta clase que teñen unha orixe biosintética mixta, o que significa que os precursores isoprenoides como o isopentenil pirofosfato derivan tanto da vía do mevalonato coma da vía non do mevalonato.
Biosíntese
Os esqueletos de sesquiterpenos proveñen dun percursor común: o farnesil pirofosfato:
350px|center
Varios sesquiterpenos de esqueleto liñal prodúcense como derivados do farnesil pirofosfato. A hormona das plantas ácido abscísico é estruturalmente un sesquiterpeno; o seu precursor de 15 carbonos, a xantosina, non se sintetiza directamente de 3 unidades de isopreno senón que se produce por unha escisión oxidativa asimétrica dun carotenoide de 40 unidades.
center|800px
Os sesquiterpenos monocíclicos xéranse por reaccións de ciclación do farnesil pirofosfato ou algúns dos seus derivados (pero o esqueleto de drimano fórmase por unha diciclación concertada):
center|600px
Principais esqueletos sesquiterpénicos (inclúense os esqueletos transpostos e os escindidos)