cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de episodios de Lost
Terceira tempada
A tempada tres comezouse a transmitir (en Estados Unidos) o 4 de outubro de 2006. Houbo vinte e tres episodios transmitidos en dous bloques. O primeiro bloque consistiu en seis episodios e transmitiuse por seis semanas consecutivas. Despois de que unha rotura de doce semanas, o segundo bloque transmitiría, e ofrecería, os dezasetes episodios restantes. Ademais dos vinte e tres episodios normais da tempada, houbo tres especiais. "Lost: A Tale of Survival" transmitida unha semana antes da estrea, e "Lost Survivor Guide" transmitido xunto co episodio sete, cando a tempada volveu da súa rotura de doce semanas, e finalmente "Lost: The Answers" antes do remate.
Harold Perrineau, Maggie Grace, Michelle Rodríguez, e Cynthia Watros, que interpretaron a Michael, Shannon, Ana Lucía, e Libby, respectivamente, abandonaron o elenco, mentres que Michael Emerson como Ben e Henry Ian Cusick como Desmond fixéronse membros regulares. Elizabeth Mitchell uniuse o elenco principal como Juliet, ao igual como o fixo Kiele Sanchez e Rodrigo Santoro, como Nikki e Paulo respectivamente.
A tempada tres continúa 67 días despois do accidente. A tempada comeza onde a segunda tempada rematou: tres dos sobreviventes do accidente son mantidos en cativerio polos "Outros". Son reveladas máis historias sobre os Outros, así como da Iniciativa DHARMA. A terceira tempada ocorre en 26 días.
Cuarta tempada
A tempada catro comezouse a transmitir (en Estados Unidos) o 31 de xaneiro de 2008, concluíndo o 29 de maio desde mesmo ano. A produción comenzou en agosto de 2007 e trala folga de guionistas en Hollywood de 2007 só se realizaron 14 episodios en troques dos 16 previstos.
Adewale Akinnuoye-Agbaje, Dominic Monaghan, Kiele Sanchez e Rodrigo Santoro, que interpretaban a Mr. Eko, Charlie, Nikki e Paulo, respectivamente, deixaron a serie durante anterior tempada, volvendo Harold Perrineau a interpretar a Michael. Ademais de Perrrineau, tres novos actores se uniron á serie, Jeremy Davies, Ken Leung e Rebecca Mader interpretando a Daniel Faraday, Miles Straume e Charlotte Lewis respectivamente.
A terceira tempada continua 91 días despois do accidente. Esta tempada en lugar dos habituais flashbacks durante os capítulo vanse vendo as vidas dos Seis de Oceanic e a súa futura vida fora da illa. A cuarta tempada ocorre en 17 días.
Quinta tempada
A quinta tempada comezou a transmitirse nos Estados Unidos o 21 de xaneiro de 2009, e a data de conclusión aínda non foi anunciada. A produción comezou en agosto de 2008. A pesar de que debía contar con 16 episodios, probablemente agregaráselle un máis pola folga de guionistas do 2008. A historia centrarase en dúas en dúas partes principais, primeiro nas aventuras dos superviventes que quedaron na illa logo dos saltos temporais, ficando finalmente en 1977 e entrando a formar parte da Iniciativa Dharma e segundo no feito de por que Os seis de Oceanic deben volver á illa e como o farán, acción que transcorre a comezos de 2008.
Cumbia
miniatura|dereita A cumbia é un xénero musical e un baile folclórico orixinario de Colombia, así como nalgunhas outras áreas da zona caribeña. Xorde do sincretismo musical e cultural dos aborixes, negros e, en menor escala, dos europeos na rexión do delta do río Magdalena, con epicentro na rexión da poboación de El banco, Magdalena, até Barranquilla. Trátase dun ritmo popular en distintos países latinoamericanos, onde seguiu distintas adaptacións xa fóra da área caribeña e estendéndose a outras zonas como México ou a Arxentina.
O Cotro
O topónimo galego O Cotro pode referirse a:
Nitroglicerina
A nitroglicerina (nome IUPAC trinitrato de 1,2,3-propanotriol) é un éster orgánico, que se obtén mesturando ácido nítrico concentrado, ácido sulfúrico e glicerina. A súa fórmula molecular é C3H5N3O9. O resultado é altamente explosivo. É un líquido a temperatura ambiente, o cal a fai altamente sensible a calquera movemento, facendo moi difícil a súa manipulación, aínda que se pode conseguir unha estabilidade relativa engadíndolle algunhas substancias como o aluminio. Pódese extraer empregando como precursor o xabón.
Usualmente transpórtase en caixas acolchadas a baixa temperatura para diminuír o risco de explosión, xa que se excede os 41 °C (temperatura límite estimada) prodúcese unha reacción moi violenta debido á axitación intermolecular:
A nitroglicerina é o compoñente principal dalgunhas mesturas explosivas como a abelita composta por un 65 % de nitroglicerina, 30 % de algodón pólvora, 3,5 % de salitre e finalmente un 1,5 % de carbonato de sodio.
En medicamento, úsase como vasodilatador para o tratamento da enfermidade isquémica coronaria, o infarto agudo de miocardio e a insuficiencia cardíaca conxestiva. Adminístrase polas vías oral, transdérmica, sublingual ou intravenosa.
Historia
A nitroglicerina foi descuberta polo químico italiano  Ascanio  Sobrero en 1847, traballando na Universidade de  Turín. O 15 de xullo de 1864, o químico Alfred Nobel (1833-1896) patentou a nitroglicerina como explosivo. En 1867, Alfred Nobel creou a dinamita ao absorber a nitroglicerina nunha materia  porosa e inerte (como o  sílice, o po de ladrillo, a arxila seca, o xeso, o carbón etc.).
Cando Alfred Nobel inventou a dinamita, a cal é máis segura ca nitroglicerina, diminuíu o uso da "nitro" (como tamén se lle chama) para ser substituída polo novo invento.
A nitroglicerina foi o primeiro explosivo práctico con maior potencia que a pólvora negra.
Lend a Paw
Lend a Paw é unha curtametraxe clásica de animación de 1941 por Walt Disney, distribuído por RKO Radio Pictures e estreado en cines o 3 de outubro de 1941. Lend a Paw foi dirixido por Clyde Geronimi e a banda sonora é obra de Leigh Harline. George Nicholas, Kenneth Muse, Nick Nichols, Bill Sturm, Eric Gurney, Norman Tate, Chick Otterstrom, Morey Reden e Emery Hawkins son os animadores do filme. As voces dos personaxes son as de Walt Disney como Mickey e Pinto Colvig como Pluto.
A curtametraxe gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 14ª edición dos Oscar en 1942.
Shift JIS
Shift JIS (Shift Japanese Industrial Standards, tamén SJIS, nome MIME Shift_JIS) é unha codificación de caracteres para o idioma xaponés, desenvolvida orixinalmente pola empresa xaponesa ASCII Corporation en conxunto con Microsoft e normalizada como JIS X 0208 Appendix 1.
Lella Lombardi
Maria Grazia "Lella" Lombardi, nada en Frugarolo (Piemonte) o 26 de marzo de 1941 e finada en Milán o 3 de marzo de 1992, foi unha piloto de carreiras italiana.
Traxectoria
Participou en 17 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutando o 20 de xullo de 1974. É a única muller piloto de Fórmula Un na historia en rematar nun dos seis primeiros postos nunha carreira do Campionato do Mundo, no Gran Premio de España de 1975 foronlle outorgados a metade dos puntos desta carreira debido a que non se completou o 75% da distancia de carreira, polo tanto, Lombardi recibiu a medio punto en lugar do punto habitual. Ademais de ser a única muller piloto en sumar puntos na Fórmula Un, que é unha das dúas mulleres que lograron clasificarse polo menos para unha carreira de Fórmula Un (a outra é a súa compatriota Maria Teresa de Filippis) e a única piloto cunha andaina total. miniatura|left|Lella Lombardi pilotando un March 751 de Fórmula Un na práctica para o [[Gran Premio dos Países Baixos de 1975]] Logo duns bos resultados na Fórmula 3 e Fórmula 5000 a principios de 1970, Lombardi entrou a Fórmula Un en cun vello Brabham privado. En incorporouse a March e correu a tempada completa. Logo dunha soa participación cun Williams firmou unha curta alianza sen éxito con RAM Racing.
Lella Lombardi tamén comezara a correr na NASCAR pilotando un Firecracker 400 na carreira da NASCAR no Daytona International Speedway en 1977. Había outras dúas mulleres pilotos na pista: a americana Janet Guthrie e a belga Christine Beckers.
Máis tarde Lombardi competiu con coches deportivos con certo éxito. Morreu de cancro en Milán en 1992, tiña 50 anos de idade.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cranquiinos
miniatura|260px|Liocranchia valdiviae subadulto. A dos cranquiinos (Cranchiinae) é unha subfamilia de moluscos cefalópodos da superorde dos decapodiformes, orde dos egópsidos e familia dos cranquíidos.
Clasificación
A subfamilia fou descrita en 1849 polo veterinario e biólogo dinamarqués Victor Prosch, ou en 1912 polo zoólogo alemán Georg Johann Pfeffer, segundo os autores.
A taxonomía dos cefalópodos, como a de todos os moluscos está hoxe aínda en discusión.
Clasificación segundo o WoRMS
Segundo o World Register of Marine Species, a subfamilia comprende os seguintes xéneros:
Offa de Mercia
miniatura|Offa de Mercia Offa de Mercia ou Offa I de Mercia, de quen se descoñece a data exacta de nacemento, e finado no 796, no mes de xullo (dubídase se foi o 26 ou o 29 de xullo), foi rei do reino de Mercia (un dos reinos da chamada Heptarquía anglosaxoa) entre o ano 757 e a data da súa defunción.
Traxectoria
Finalmente, a figura de Offa e a rede de relacións entretecidas coas principais potencias políticas da Europa da súa época marcan o fin do que a historiografía contemporánea coñece como os séculos escuros da Historia de Inglaterra.
Fontes sobre Offa de Mercia
A principal fonte acerca da persoa do rei Offa de Mercia constitúea a coñecida como Crónica Anglosaxoa, creada no século X e redactada en Idioma anglosaxón, o antecedente do actual idioma inglés, da que chegaron até nós varias versións manuscritas con textos discordantes, posto que cada unha das súas copias era en moitas ocasións obxecto dunha actualización independente e diferenciada. Tamén aparece no manuscrito Vitae duorum Offarum.
Á devandita fonte cómpre engadir diversa documentación e cartas da época do seu longo reinado, calcadas do modelo que supuñan os documentos emanados da chancelaría dos Carolinxios, modelo que inspirou igualmente a súa reforma monetaria, que desembocou na creación do penique.
Polo demais, as propias obras executadas durante o seu reinado, algunha delas de notábel envergadura, como é o caso da Muralla de Offa, pon de manifesto unha saneada situación económica do reino, capaz de acometer obras continuadas de importancia, á vez que mostran a capacidade administrativa e organizativa da Corte e do propio soberano.
Frank Stenton, autor da Inglaterra anglosaxoa publicada en 1943, foi un dos historiadores británicos que máis claramente contribuíron a demostrar a puxanza de Mercia durante estes anos nos que as fontes conservadas son particularmente escasas.
Orixes
Segundo a Crónica Anglosaxoa, que constitúe a fonte básica de informacións sobre a súa persoa, o futuro rei de Mercia, Offa, era fillo de Thingfrith, á súa vez un descendente de Eowa, un irmán de Penda, quen fora o sétimo rei de Mercia.
Acceso ao trono
Offa accedeu ao trono de Mercia tras soster un enfrontamento con Beornrad, que se proclamou rei do país tras o asasinato do anterior rei, Aethelbald, quen ademais era curmán do propio Offa.
Respecto da Heptarquía anglosaxoa
miniatura|O [[Mercia|Reino de Mercia no momento da súa máxima expansión (núcleo orixinario en verde escuro, conquistas e anexións en verde claro).]] No ano 770, continuando coa política de expansión perseguida polos seus antecesores, logrou que tanto o reino dos saxóns de Wessex como o reino dos xutos de Kent pasasen a ser tributarios do reino de Mercia. No 776 volveu derrotar aos sublevados saxóna de Wessex, nas proximidades de Oxford. Tras esta última vitoria, obrigou ao rei de Wessex a se declarar vasalo do reino de Mercia, á vez que casaba co rei a unha das súas propias fillas (a outra das súas fillas casou co rei de Northumbria).
De feito, algúns documentos do seu reinado mostran como nin sequera se mencionaba xa, no 774, a existencia de ningún rei de Kent. Concretamente, trátase de documentos de concesión de terras no reino de Kent efectuados polo propio Offa, o que demostra o seu dominio sobre o antigo reino. Ademais, a Crónica Anglosaxoa menciona como na batalla do 776 contra os saxóns de Wessex, os homes do reino de Kent combateron baixo os estandartes de Offa de Mercia (aínda que iso, como agudamente fai notar Frank Stenton, non evidencia o dominio no período posterior á propia batalla), e un documento do 784 menciona a Ealhmund de Kent como rei de Kent. Polo demais, no 796, ano da morte de Offa, unha revolta en Kent proclamou novo rei de Kent a Eadberht III Praen, o que mostra a fraxilidade do dominio de Mercia sobre Kent.
Polo que respecta ao reino de Sussex, aínda que os régulos da parte occidental do reino parecen recoñecer case desde o principio a autoridade de Offa, os da parte oriental parecen opor unha maior resistencia, que Offa dobregou coas armas nunha campaña nos anos 771 e 772, co que e os reis de Sussex desde ese momento só serían coñecidos como duques de Sussex.
No ano 794, tras o asasinato de Aethelberht II de Anglia Oriental, Offa apoderouse igualmente do Reino de Anglia Oriental.
Para terminar, cara a finais do seu reinado, no 792, pactou unha alianza matrimonial co reino de Northumbria, entregando á súa filla como esposa a Aethelred I de Northumbria.
Respecto dos galeses
miniatura|Un fragmento da Muralla de Offa. Aínda que tradicionalmente os reinos dos anglosaxóns sostiñan constantes loitas contra os galeses, en tanto que descendentes dos britanos existentes na illa de Gran Bretaña á chegada dos invasores anglos, saxóns e xutos, Offa non emprendeu campañas contra eles, limitándose a erixir un amplo muro defensivo, a Muralla de Offa. A construción corresponde aproximadamente ao ano 777, e trátase dunha obra inspirada noutros antecedentes na propia illa de Bretaña, levantados polo Exército romano, como o Muro de Adriano ou o Muro de Antonino Pío.
Cunha lonxitude aproximada duns 240 km, a obra defensiva, levantouse entre o estuario do río Dee ao norte e o río Wye ao sur, probabelmente aproveitando construcións anteriores, protexendo esencialmente a fronteira co reino galés de Powys. Hai que facer constar, con todo, que a atribución a Offa desta construción é obra dun monxe, Asser, e que modernamente algúns dubidan da corrección da devandita atribución. O material utilizado para a construción do muro foi o adobe.
A pesar do anteriormente indicado, Offa mantivo unha batalla cos galeses en Hereford no 760, e Offa emprendeu campañas contra eles no 778, o 784 e o 796.
Respecto do continente europeo
No ano 789, Carlomagno, o carolinxio rei dos francos, iniciou conversacións con Offa tendentes a pactar o matrimonio entre un fillo de Carlomagno e unha filla de Offa, seguida dunha contraproposta de Offa, que propuña á súa vez o matrimonio do seu fillo Ecgfrith e unha das fillas de Carlomagno. Ao parecer, Carlomagno consideraría a resposta de Offa como unha grave afronta, polo que impuxo represalias comerciais, pechando temporalmente os portos francos ao comercio do reino de Mercia.
Polo mesmo motivo, Carlomagno acolleu a varios exiliados anglosaxóns, entre eles a Ecgberht de Wessex, quen recuperaría o trono do reino de Wessex tras os sucesivos falecementos de Offa, Beorhtric de Wessex e Alfredo o Grande.
Liñas da súa política interior
esquerda|miniatura|Mapa da [[Gran Bretaña|illa de Gran Bretaña cara ao ano 600, no que se mostra a extensión aproximada dos reinos da época.]] Á parte da obra de saneamento e impulso económico que se produciu durante o seu reinado, como queda de manifesto coa reforma do sistema monetario anglosaxón, baseada en criterios monetarios do reino franco, pero perfeccionándoos e depurándoos, tarefa que desembocou na creación da nova moeda dos peniques que colaborou na expansión do comercio, hai diversos elementos de interese na política interior do seu reinado.
Reformas económicas
Atopándose ao seu ascensión ao trono co feito de que o comercio da súa época se achaba nun estado sumamente embrionario, dedicouse á súa potenciación e favorecemento.
Por unha banda, o mero feito da constitución dun poder real forte, que garantía a seguridade nas rutas comerciais, xunto á seguridade xurídica que iso supuña, bastaron por si mesmos para inducir entre os comerciantes e mercadores a tranquilidade que o comercio require.
Pero, ademais, efectuou cambios no sistema monetario, que desembocaron na creación dunha nova moed a, o penique (ou penny). Trátase dun feito sumamente importante posto que, ademais, era a segunda vez na Historia de Inglaterra na que un soberano británico cuñaba moeda, tras un único precedente anterior no reino de Kent, aínda que neste caso a moeda cuñada estivo vinculada a patróns continentais, de influencia franca.
Relacións coa Igrexa
Posto que entrara en conflito con Jænberht, Arcebispo de Canterbury, logrou do papa Hadrián I a creación dunha nova arquidiocese, a Arquidiocese de Lichfield, con sede en Lichfield, no seu propio reino, co que os eclesiásticos do seu reino deixarían de depender da arquidiocese con sede en Canterbury. Enfrontouse con todo a diversas oposicións, expresadas nun concilio celebrado no 787 na cidade de Chelsea. Ao parecer, a creación da nova diocese logrouse debido á amizade que neses momentos mantiña o rei Offa con Carlomagno.
Por outra banda, para contribuír ao fortalecemento do reino, tentou pór en marcha para o seu reino un proxecto similar ao que estaba a se levar a cabo no Reino franco por parte de Carlomagno, apoiándose na obra de Alcuino de York: a creación de escolas para a formación dos clérigos baixo a supervisión dos máis acreditados sabios do momento.
Cañaveras
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] Cañaveras é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 73,63 km² onde no ano 2007 vivían 391 habitantes. Encóntrase a 866 metros sobre o nivel do mar.
Demografía
Evolución da poboación de Cañaveras desde a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Offa de Mercia
Sucesión á súa morte
Durante a última fase do seu reinado, a partir do 787, Offa asociou ao trono ao seu fillo Ecgfrith, como medio de facilitar a pacífica sucesión do mesmo. Con todo, tras a morte de Offa no 796, o seu fillo Eccfrith o sobreviviu tan só cinco meses, falecendo polo demais en circunstancias pouco claras. Por este motivo, o reino de Mercia entrou nun período de decadencia, polo que se considera que a partir do ano 825 a supremacía na Heptarquía anglosaxoa pasou a mans do reino de Wessex.
Cédric Vasseur
Cédric Vasseur, nado o 18 de agosto de 1970 en Hazebrouck, é un ciclista francés profesional.
Carreira deportiva
Debutou como profesional en 1994 no equipo Novemail. A súa primeira vitoria profesional obtívoa no Tour de 1997, xa coa camisola do Gan, logo dunha escapada en solitario. Grazas a esa vitoria vestiu o maillot amarelo durante 5 días. Despois fichou sucesivamente polo Crédit Agricole (1998), polo US Postal (2000), e polo Cofidis (2002).
Correndo con este conxunto veuse envolto no caso Cofidis, na que se viron implicados en delitos de dopaxe diversos corredores. Vasseur nunca recibiu ningún positivo, pero foi investigado e posteriormente declarado inocente. Despois deste proceso, fichou polo Quick Step co que obtivo a súa segunda vitoria no Tour de Francia, no ano 2007, logo dunha escapada dun conxunto de 11 ciclistas que se resolveu ao esprín.
É o fillo de Alain Vasseur, un antigo ciclista francés que tamén conseguira unha vitoria no Tour de Francia (1970).
San Cristovo, Paizás, Ramirás
San Cristovo é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2010 tiña 21 habitantes dos que 15 eran homes e 6 eran mulleres. Situado na estrada nacional entre Celanova e Vilavidal, está condicionado pola pequena industria dos aluminios. O nome San Cristovo corrompeuse durante o franquismo a "San Cristobo" por influencia do castelán, como pode verse en sinais antigos á entrada da aldea. Nesta época, a poboación viuse menguada por unha forte emigración e vive un continuo despoboamento e envellecemento dende hai anos, como no caso de moitos lugares do interior ourensán, o que provocou que a meirande parte das antigas vivendas se atopen abandonadas ou en estado ruinoso.
O Terreo, Requián, Betanzos
O Terreo é un lugar da parroquia de Requián no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 27 eran homes e 39 eran mulleres.
Pendente (arquitectura)
'' * Para o elemento estrutural véxase Cuncha (estrutura). ''miniatura|250px|Capela do Pilar da catedral de Compostela: cruz de Santiago nunha das pendentes
Este recurso arquitectónico comezou a utilizarse en Bizancio no século VI. Un dos edificios máis destacados que utiliza este tipo de soporte para a súa cúpula é a igrexa de Santa Sofía en Constantinopla.
Fundación Padre Anchieta
Características
A Fundación Padre Anchieta é unha fundación gobernamental en forma de entidade de dereito privado que goza de autonomía intelectual, política e administrativa. Posúe unha emisora de televisón, a TV Cultura, e as emisoras de Rádio Cultura de SP (en onda media e frecuencia modulada, e outros medios.
Recursos económicos
Os recursos públicos asignados para a TV Cultura (o groso do orzamento da Fundación) foron, en 2006, de 74,7 millóns de reais brasileiros (R$), mentres que 36,2 milllóns de R$ tiveron orixe privada (de patrocinadores e parceiros).
Propósitos
As emisoras da Fundación Padre Anchieta teñen como finalidade ofrecer programacións de interese público, sen comprometeres con intereses comerciais ou coa administración pública. Para iso a Fundación dispón dos seguintes medios:
TV Cultura é o principal vehículo de comunicación da FPA (que dispón tamén do canal infantil TV RáTim Bum!, e as Radios Cultura FM e Cultura Brasil (AM), a Univesp TV e a Multicultura). A TV Cultura caracterízase por ser unha emisora moderna, comprometida en ofrecer unha programación cualificada, atractiva, crítica, democrática e innovadora para os mais diversos públicos de todos os grupos de idade. Desde a súa inauguración en 1969, a emisora acadou máis de 400 premios nacionais e internacionais pola ampla oferta de contidos; na súa traxectoria contabiliza 12 trofeos "Prix Jeneusse" e catro premios Emmy.
Consello se Síndicos
O Consello de Síndicos da Fundación Padre Anchieta está composto por 47 membros, sendo tres deles vitalicios, vinte natos, vinte e tres electivos, e un representante dos empregados da Fundación.
Son vitalicios os tres membros designados conforme ao establecido na escritura de doazón do terreo Fábio Prado á Fundación Padre Anchieta, por dona Renata Crespi da Silva Prado.
Os 23 membros electivos son elixidos por maioría absoluta do Consello de Síndicos entre personalidades de impecábel reputación e notoria dedicación á educación, á cultura ou a outros intereses comunitarios. Os membros eliidos exercen o seu mandato por un trienio, sendo renovada anualmente a composición da categoría polo terzo e permitida unha reeleción.
Os administradores da Fundación deberán ser brasileiros nativos, sendo a súa investidura nos respectivos cargos precedida de expresa aprobación polo Ministerio de Comunicaións.
Historia
A Fundación Padre Anchieta foi instituída polo goberno do Estado de São Paulo o día 26 de setembro de 1967.
O seu nome débese ao misioneiro xesuíta español José de Anchieta, máis coñecido como padre Anchieta, que foi destinado ao Brasil, onde catequizou e educou aos indios e os defendeu dos abusos dos colonos portugueses. Foi un dos fundadores das cidades de São Paulo e Río de Xaneiro. Ademais, o padre Anchieta tamén foi o estandarizador da lingua tupí. Hoxe é venerado como santo pola Igrexa Católica.
Safir (lenda artúrica)
Sir Safir é un cabaleiro da Táboa Redonda e o fillo máis novo do rei sarraceno Esclabor nas lendas artúricas. Ten dous irmáns, Segwarides e Palamedes, que tamén pertencen á orde de Cabaleiros da Táboa Redonda.
Personaxe
É descrito como un cabaleiro valente e leal, e no seu tempo, un personaxe bastante popular. Apareceu en Tristán en prosa e en Le Morte D'Arthur. O seu nome está incluído na Mesa Redonda de Winchester.
Jørgen Steen Jensen
Jørgen Steen Jensen, nado o 1 de novembro de 1938, é un historiador, numismático e museólogo dinamarqués.
Fundación Padre Anchieta
Historia
En maio de 2007, as eleccións na entidade levaron a Paulo Markun ao cargo de director-presidente da Fundación Padre Anchieta, en substitución de Marcos Mendonça, e a súa candidatura non enfrontou concorrncia ningunha. O presidente do Consello de Síndicos é Jorge da Cunha Lima.
En abril de 2010, Paulo Markun deixa a presidencia, asumindo João Sayad o cargo de presidente.
Jørgen Steen Jensen
Traxectoria
Ingresou no Museo Nacional de Dinamarca, en Copenhague, en 1958. En 1966 acadou o posto de conservador da Colección Real de Moedas e Medallas e en 1983 sucedeu a Otto Mørkholm como conservador xefe e director dese gabinete numismático, ata a súa xubilación en 2007.
En 1980 foi nomeado membro da Real Sociedade Dinamarquesa para a Historia da Patria, e foi secretario desta entidade entre 1995 e 2000. En 2001 foi elixido membro da Real Academia Danesa de Ciencias e Letras. Así mesmo, é membro honorífico do Consello Internacional de Numismática.
Jørgen Steen Jensen está casado desde 1971 con Inge Lise Pedersen, unha lingüista da Universidade de Copenhague especializada en dialectoloxía dinamarquesa.
En 1998, a Unión Numismática Nórdica publicou un libro en homenaxe a Jørgen Steen Jensen co gallo do 60 aniversario, promovido por Jens Christian Moesgaard e Preben Nielsen. Co mesmo motivo, a Sociedade Numismática Danesa emitiu unha medalla conmemorativa.
Un novo libro homenaxe foi publicado en 2007 con motivo do seu retiro da Colección Real de Moedas e Medallas de Dinamarca.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Jørgen Steen Jensen ao longo da súa traxectoria académica:
Safir (lenda artúrica)
Personaxe
Safir aparece en moitas obras da literatura artúrica, polo xeral xunto ó seu irmán Palamedes. Nunha ocasión, Safir disfrázase de Héctor de Maris e pelexa con Sir Helior le Preuse. Vénceo e gaña a dona de Sir Espinogres. Comprometéndose a defende-la honra da dama, Sir Palamedes aparece de súpeto e bloquea a espada de Safir, sen decatarse de que é o seu irmán. Despois de loitar arredor dunha hora, ámbolos dous están impresionados coa destreza e a habilidade do seu contrincante e deciden solicitar a identidade do outro. Safir está devastado ó ver que estaba loitando co seu propio irmán e pídelle perdón a Palamedes. Xuntos, devolven a dona a Sir Espinogres.
A pesar de que Safir é o irmán máis novo, Safir convértese ó cristianismo algún tempo antes de Palamedes. Cando o romance entre Lancelot e Xenebra sae á luz, Safir e Palamedes sitúanse a favor de Lancelot na subseguinte guerra civil entre Lancelot e o Rei Artur. Cando son expulsados ​​á terra de Lancelot, na Galia, Safir faise duque de Languedoc mentres que Palamedes se convérte en duque da Provenza.
Enterococcus
Fisioloxía e clasificación
Os enterococos son organismos anaerobios facultativos. Aínda que non poden formar esporas, son tolerantes a un amplo rango de condicións ambientais, como temperaturas extremas (10-45 °C), pHs de 4,5 a 10,0, ou altas concentracións de cloruro de sodio.
É característico dos enterococos a gamma-hemólise en ágar sangue de sangue de ovella.
Historia
Membros do xénero Enterococcus eran clasificados ata 1984 como Streptococcus do grupo D, pero as análises xenómicas indicaron que era máis apropiado clasificalas nun xénero separado.
Patoloxía
Importantes infeccións clínicas causadas por Enterococcus son infeccións do tracto urinario, bacteremias, endocardite bacteriana, diverticulite, e meninxite. Cepas sensibles destes microorganismos poden tratarse con ampicilina, penicilina e vancomicina.
Desde un punto de vista médico, unha importante característica deste xénero é o alto nivel de resistencia a antibióticos intrínseca. Algúns enterococos son intrinsecamente resistentes a antibióticos β-lactámicos (penicilinas, cefalosporinas, carbapenems), e a moitos aminoglicósidos. Nas últimas décadas, emerxeron cepas especialmente resistentes á vancomicina de Enterococcus (VRE) en infeccións nosocomiais en pacientes hospitalizados. Estas cepas resistentes poden ser tratadas con quinupristina/dalfopristina (Synercid) con taxas de resposta de aproximadamente o 70%. A rifampicina e a tigecycline teñen tamén actividade antienterocócica.
A meninxite enterocócica é unha rara complicación de neurocirurxía. Xeralmente require tratamento con vancomicina intravenosa ou intratecal (baixo a membrana aracnoide), aínda que se debate se este uso ten algún impacto nos resultados: a retirada dos aparellos neurolóxicos é crucial no tratamento destas infeccións.
Novas evidencias epidemiolóxicas asocian os enterococos coa prostatite bacteriana. Os enterococos serían causantes ocasionais desta prostatite, na cal os enterococos formarían un biofilme na próstata (os axentes máis comúns son E. coli, Klebsiella, Proteus e Pseudomonas).
Calidade bacteriolóxica das augas
Nas masas de augas naturais, o nivel aceptable de contaminación bacteriana é moi baixo, e os enterococos poden servir para medilo e nalgúns casos están substituíndo nesa aplicación aos tradicionalmente usados coliformes. En países, como EEUU, en 2004, os Enterococcus substituíron aos coliformes fecais como estándar federal para a calidade das augas en praias mariñas, mentres que E. coli é o estándar en praias de auga doce. Isto debeuse a que se cre que proporcionan unha correlación máis alta ca os coliformes fecais con moitos dos patóxenos humanos que se encontran nas augas residuais urbanas.
Balea cincenta
miniatura|250px|Balea cincenta vista desde o aire. miniatura|250px|Esqueleto dunha balea cincenta.
A balea cincenta, tamén coñecida como balea cinsenta do Pacífico, cientificamente Eschrichtius robustus, é unha especie de mamífero da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos, a única representante da familia dos escrictíidos (Eschrichtiidae).
Familia
A familia foi descrita en 1951 polos zoólogos J. R. Ellerman e T. C. S. Morrison-Scott. , en Checklist of Palearctic Indian Mammals: 713.
Xénero
O xénero describírao en 1864 o naturalista británico John Edward Gray, en ''Ann. Mag. Nat. Hist''., ser. 3, 14: 350.
Especie
A especie fora descrita en 1861 polo zoólogo sueco Wilhelm Lilljeborg,, baixo o nome de Balaenoptera robusta.
Xénero
O nome actual do xénero, Eschrichtius é unha homenaxe ao zoólogo danés Daniel Frederik Eschricht, que se lle fixo un ano dspois da súa morte, acontecida en 1863. E o nome da familia fomouse, como é norma, engadíndolle á raíz do seu xénero tipo (e neste caso único), Eschrichti-, o sufixo do latín científico -ĭdae, empregado para construír os nomes das familias de animais. (De aí que este nome sexa proparoxitono).
Especie
O epíteto específico, robustus, é a primeira persoa do singular do adxectivo latino rōbustus, -a, -um, 'robusto', 'vigoroso', 'forte'.
Nomes vulgares
Ademais do nome balea cincenta coa que adoita denominarse en galego (e en portugués), noutros idiomas europeos coñécese como balea gris (cos adaptacións pertientes de cada lingua), de acordo co seu nome inglés, gray whale.
Clasificación
Como quedou dito, esta especie é a única do seu xénero, e da súa familia:
Familia Eschrichtiidae Ellerman & Morrison-Scott, 1951
Características
Ao igual que Caperea marginata, a balea anana, trátase dunha especie de características intermedias entre as das familias dos balénidos (as baleas verdadeiras) e dos balenoptéridos (os rorcuais).
Carece de aleta dorsal e, no seu lugar, mostra unha corcova baixa, situada moi posteriormente, seguida de 6 a 12 vultos ou nós lineais até a aleta caudal.
A cabeza está arqueada, entre os espiráculos e o fociño, e mostra numerosas calosidades formadas por colonias de crustáceos que se fixan á pel. Baixo a boca posúe dous sucos curtos, paralelos ou en forma de V, ocasionalmente entre 3 e 7.
As súas barbas son máis curtas, anchas e en menor número que no resto dos misticetos, característica relacionada cos seus hábitos alimenticios: come moi preto do fondo e inxire lama, area e pedras coa auga.
Bioloxía e ecoloxía
miniatura|250px|Balea cincenta saltando.
Hábitat e distribución
As baleas cincentas son pouco frecuentes en relación ás outras baleas grandes. Aliméntanse principalmente no fondo e, polo tanto, a súa diustribución está restrinxida ás augas pouco profundas da plataforma continental para a súa alimentación. Son, por tanto, en gran parte costeiras, aínda que se encontran tamén a maiores distancias da costa na plataforma continental pouco profunda dos mares de Bering e de Chukchi.
Distribúense polas rexións costeiras do Canadá, a China, os Estados Unidos, Federación Rusa, México e o Xapón. Están probabelmente extinguidas en ambas as Coreas e Islandia, a súa presenza é incerta en Vietnam, e están extinguidas no Reino Unido.
Nutrición
Aliméntanse principalmente de cardumes de mísidos (crustáceos da superclase dos peracáridos), anfípodos que habitan en tubos e vermes poliquetos tubícolas, nas partes máis norteñas da súa área de distribución, pero se sabe que tamén toman cangrexos, carnada e outros alimentos (larvas de cangrexos, anfípodos móbiles, ovos e larvas de arenques, e de cefalópodos, larvas de Megalops (peixes osteíctios da orde dos elopiformes) de maneira oportunista ou fóra das principais áreas de alimentación. Nunha das súas áreas de alimentación principais no mar de Chukchi, as densidades de balenas cincentas son maiores en zons con alta abundancia de anfípodos bentónicos. A alimentación das baleas cincentas pode ter un efecto negativo considerábel  nas comunidades de invertebrados bentónicos.
Depredadores
As baleas cincentas moitas veces son cazadas polas candorcas.
Ameazas
As baleas cincentas foron obxecto de caza desde tempos prehistóricos, e eran particularmente vulnerábeis aos baleeiros modernos debido á súa escasa velocidade de natación e á súa distribución costeira. A poboación do Atlántico Norte extinguiuse a principios do século XVIII, aínda que no está claro se isto se debeu principalmente á caza. Estas baleas foron cazadas en tempos prehistóricos en ambos os lados do Pacífico Norte, pero as capturas dos aborixes diminuíeron a nivies relativamente baixos a principios do século XX debido en gran parte ao esgotamento das poboacións pola caza comercial.
Pensábase que a sobreexplotación provocara a extinción da poboación reprodutora do Pacífico noroccidental na década de 1970, pero a súa probábel existencia continuada de alguna forma sinala que medra. A poboación reprodutora do Pacífico nororiental alcanzara un número tan baixo ao final do século XIX que cesou a caza comercial de baleas, pero agora recuperou case a súa capacidade de carga, e a súa abundancia mostra certa flutuación en resposta ás condicións ambientais.
Pero ademais, as baleas cincentas están suxeitas a ameazas antropoxénicas, como os enredos nos aparellos de pesca e as folgas de barcos. Scordino et al. (2017) estimaron aproximadamente 10 mortes por ano no Pacífico nororiental oriental e no mar de Bering como resultado de incidentes coñecidos durante 2010-2015, dos cales aproximadamente o 80 % involucraron enredos en artes de pesca e aproximadamente o 20 % das folgas de barcos. A ameaza parece pequena en relación co tamaño da poboación, estimda entre os 25 000 e os 30 000 espécimes, pero existen pescarías con pouca cobertura de observadores, como as pescerías con redes de enmalle de Alasca, de modo que as taxas de mortalidade total poden seren máis altas.
Encontráronse restos de plástico nos estómagos de baleas cincentas mortas, pero non parece ser isto un factor significativo na morte dos individuos afectados.
Status
O tamaño estimado da poboación da balea cincenta está por riba do limiar para calquera categoría de ameazada da Lista vermella da UICN, e esta poboación aumentou nas últimas tres xeracións, con algunhas flutuacións. A única poboación reprodutora definitivamente sobrevivente está no leste do Pacífico Norte. A poboación reprodutora do Atlántico Norte está extinta, e a poboación reprodutora do Pacífico noroccidental posibelmente estea extinta. Por estas razóns, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante).
Dulce María Espinosa Saviñón
miniatura|250px|Dulce María. Dulce María Espinosa Saviñón, nada na Cidade de México o 6 de decembro de 1985, é unha actriz é cantante mexicana.
Traxectoria
Ao igual que outras colegas da súa xeración (Anahí, Zoraida Gómez, Irán Castillo, Sherlyn, entre outras) iniciou a súa carreira artística moi nova, aos oito anos participou por primeira vez en televisión, dentro do programa Plaza Sésamo. Tamén fixo as súas primeiras aparicións en "El club de Gaby".
En 1996 integrouse no grupo infantil KIDS, co cal logrou o éxito cos temas "La mejor de tus sonrisas" e "Prende el Switch", entre outros; en 1999, cando se disolveu o grupo, integrou un dueto con outro ex-KIDS, Daniel Habif, nomeado D&D, gravando cinco temas musicais, os cales nunca se deron a coñecer publicamente. Nos seguintes tres anos, a xove actriz actuou en diversas telenovelas como No tengo madre -a antinovela de Eugenio Derbez- e Huracán (1998), Infierno en el Paraíso, Nunca te olvidaré (ambas de 1999), DKDA Sueños de juventud, Primer amor e Siempre te amaré (do ano 2000).
A finais do ano 2000 integrouse no grupo Jeans cubrindo a intérprete arxentina -e hoxe condutora- Angie. Unicamente gravou co grupo o álbum Cuarto para las cuatro I (2001); saíu do grupo no ano 2002.
Ese mesmo ano retomou o seu paso actoral como protagonista de Clase 406, interpretando a "Marcela"; nesta novela compartiu créditos xunto a Aarón Díaz, Alfonso Herrera con quen tivo unha relación sentimental, Irán Castillo e Sherlyn, sendo a telenovela mais exitosa do ano 2003.
En 2004 Pedro Damián volveuna chamar para ser parte do elenco da telenovela Rebelde. O seu éxito chegou a moitos países, chegándose a transmitir en case toda América, algúns países europeos, así como países de Oriente. A vez que esta, formouse o grupo pop RBD, co cal xunto cos seus compañeiros Anahí, Maite, Alfonso, Christopher e Christian, lanzaron 3 álbums en estudio en español (Rebelde, Nuestro Amor e Celestial), un en portugués para o mercado brasileiro, un en inglés para o anglosaxón e dous en vivo.
A finais do 2006 recibiu a proposta de Televisa para protagonizar a versión mexicana de Floricienta (Lola, érase unha vez) pero debido aos diversos compromisos con RBD non puido participar no proxecto que na actualidade protagoniza a actriz debutante Eiza Gonzáles.
Sport Club do Recife
O Sport Club do Recife, coñecido como Sport ou Sport Recife, é un club de fútbol brasileiro da cidade de Recife, en Pernambuco. Foi fundado en 1905 e compite na Série B e no Campionato Pernambucano (liga do estado de Pernambuco).
The Daily Show
The Daily Show, coñecido na súa versión actual como The Daily Show with Jon Stewart, é un programa satírico da televisión nocturna estadounidense que se emite de luns a xoves en Comedy Central desde 1996.
Traxectoria
O primeiro presentador do programa foi Craig Kilborn, en decembro de 1998 substituíuno Jon Stewart que realizou unha serie de cambios no programa, enfocándoo máis cara a política e temas de actualidade estadounidense, en contraste coa época de Kilborn que daba máis importancia á cultura popular.
The Daily Show é un programa que fai sátira da información, das figuras políticas, dos medios e con frecuencia do propio programa. Normalmente o programa abre cun logo monólogo de Jon Stewart relacionado cos titulares do día, seguen análises e reportaxes dos correspondentes do programa co que con frecuencia Stewart intercambia opinións, que adoitan levar un ton absurdo ou humorosamente esaxerado mentres que Stewart adoita facer o papel de xornalista serio. O segmento final dedícase a unha entrevista a algún personaxe relevante
En 2005, Comedy Central comezou a emitir The Colbert Report, que presenta o que fora durante moito tempo correspondente de The Daily Show Stephen Colbert e os dous programas continúan a estar interelacionados, Stewar frecuentemente crea ao rematar cada edición unha ponte cara ao programa de Colbert. Emitése tamén unha edición semana The Daily Show: Global Edition que se emite en canles estranxeiras e na CNN International.
Porte
O termo porte pode referirse a:
Biblioteca Ánxel Casal
Biblioteca Ánxel Casal|miniatura|right A Biblioteca Ánxel Casal é unha biblioteca pública da cidade de Santiago de Compostela, en Galicia. Está situada nun edificio de nova construción, cunha superficie de 5.000 m2. En 2010 contaba cunha colección de 90.000 títulos, a meirande parte deles de libre acceso, e un total de 418 postos de lectura.
É unha das bibliotecas nodais das seis que se integran na Rede de Bibliotecas de Galicia.
O nome da biblioteca provén de Ánxel Casal, antigo alcalde da cidade e fundador da Editorial Nós
Servizos
A biblioteca conta cunha completa hemeroteca, unha comiteca, un fondo local con documentos pertencentes a Santiago de Compostela e ao Camiño de Santiago, unha biblioteca infantil e unha videoteca, ademais dunha sala de lectura con 180 postos e un salón de actos onde se realizan todo tipo de actividades.
Entre os servizos que proporciona:
Rosalía de Castro
Rosalía Castro de Murguía, de solteira, Rosalía de Castro Abadía, nada en Conxo (Santiago de Compostela) o 23 de febreiro de 1837 e finada na Matanza (Padrón) o 15 de xullo de 1885, foi unha escritora e poeta galega, considerada a máis ilustre figura da lírica moderna, unha das máis altas da poesía española do século XIX e a principal responsable do Rexurdimento galego do século XIX, xunto a Eduardo Pondal e Manuel Curros Enríquez.
Nacemento
Rosalía de Castro naceu o 23 de febreiro de 1837 no Camiño Novo, do que daquela era o novo Concello de Conxo, hoxe Praza de Vigo do concello de Santiago de Compostela, sendo bautizada o día seguinte cos nomes de María Rosalía Rita. No rexistro do Hospital Real de Santiago de Compostela figura como filla de pais descoñecidos. A súa acta de bautizo (folio 159) rezaba:
As restantes partidas que figuran no folio son todas do ano 1837. "1836" trátase, pois, dun erro do que o escribiu.
A súa nai, María Teresa da Cruz de Castro e Abadía, nada o 24 de novembro de 1804, de orixe fidalga vida a menos, viviu na Casa grande de Arretén, en Iria Flavia. A familia da nai proviña da liñaxe dos Castro, de orixe castelá, pero establecida en Galicia dende a Idade Media (foron condes de Lemos nunha das súas pólas). Contaba trinta e dous anos cando naceu a meniña. Moi pouco se sabe do pai de Rosalía, José Martínez Viojo. Nado en Ortoño, Ames, o 7 de febreiro de 1798 e crego de profesión, acababa de cumprir os trinta e nove anos cando naceu a nena; debido á súa condición, non puido recoñecer nin lexitimar a súa filla, encargando o seu coidado ás súas irmás, polo que semella que si se interesou pola súa manutención. Non obstante non hai datos que avalen que fosen as súas tías paternas as que se encargasen da meniña. Polo contrario, e de acordo coa documentación achegada por Victoria Álvarez Ruiz de Ojeda, Rosalía aparece ao coidado da súa nai, en Padrón, cando contaba con cinco anos de idade.
Infancia
miniatura|Rosalía nun debuxo feito pola súa filla Alejandra. Nos seus primeiros anos Rosalía viviu unha infancia leda nas vilas rurais de Ortoño e Padrón. Nunha das pasaxes bibliográficas dun dos seus poemas de Cantares gallegos, Castro bota unha ollada nostálxica á casa de Arretén, casa de Iria Flavia onde viviu por tempadas canda a súa nai entre os nove e quince anos. Unha infancia lembrada por cancións, risas e as badaladas das campás.
Dos tempos de Arretén, xa cunha Rosalía adulta, hai unha testemuña directa sobre a relación de Rosalía co contorno e as xentes de Padrón:
A noticia non precisa cal é o periódico citado.
Na seguinte prosa costumista, de 1881, Rosalía fala da ledicia de estar coa súa nai nas Torres de Hermida en Lestrobe, fogar de Josefa, irmá da nai de Rosalía e do seu home Gregorio.
Nun artigo de Murguía escrito trala morte da súa dona publicado como capítulo en Los precursores (1885), Murguía afirma que a ledicia da súa mocidade foi axiña interrompida coa chegada da puberdade aos once anos de idade.
En setembro de 1853 unha epidemia de tifo puxo en grave perigo a vida de Rosalía (con 16 anos), en Muxía, onde fora á romaría da Virxe da Barca. De feito, acabou coa da súa amiga Eduarda Pondal, irmá do poeta. No inverno dese mesmo ano unha gran fame asola Galicia.
Formación
miniatura|esquerda|175px|[[Manuel Murguía|Murguía, o marido, foi quen lle publicou Cantares gallegos.]] Non se sabe exactamente cando nai e filla se trasladaron a Compostela, pero si que en 1850 xa vivían nesa cidade. Os seus estudos deberon ser escasos. Alí comezou a formarse en torno á Real Sociedad Económica de Amigos del País de la ciudad de Santiago. En Santiago recibiu formación musical, artística e literaria; participou nas actividades do Liceo de la Juventud, lugar de encontro dos intelectuais comprometidos co movemento provincialista. As súas correntes ideolóxicas, que impregnarán a obra de Rosalía, eran o socialismo e o republicanismo. No liceo coincidiría con Eduardo Pondal, Aurelio Aguirre e Juan Manuel Paz Novoa.