cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As Raíñas de Amarna
Kiya "hemet mererty aat" a Amada Grande Esposa
A súa elevación e caída no esquecemento son rápidas. Existen relevos mostrándoa xunto cunha filla, tamén outros relevos que foron deliberadamente traballados para borrar o nome de Kiya para pór no seu lugar a Meketatón, a filla de Nefertiti que, aproximadamente durante o ano 14º, asume a función de Gran Esposa Real xunto ao seu pai Akhenaton, cumprindo non só os roles ritualistas do culto senón tamén as funcións políticas.
Outra vez, as evidencias que sosteñen a imaxe de Kiya, son novamente as etiquetas atopadas nos floreiros que contiñan viño, cervexa, mel etc. Nelas, as inscricións fan referencia a Kiya como "a Casa da Favorita". Das etiquetas baséanse en dúas datas determinadas do ano 6º e 11º do reinado de Akhenaton.
As súas posibles orixes
O nome de Kiya é observado como unha forma abreviada ou diminutivo dun nome máis completo e elaborado. Algúns eruditos ven neste razoamento unha conexión coas princesas estranxeiras que estaban no harén real de Akhenaton, o cal foi herdado do seu pai, o faraón Amenhotep III. Debe concentrarse en que estes lazos teñen un fundamento máis acorde á política internacional que a un costume dado, considerando que ambas as princesas do reino de Mitanni eran o símbolo dunha alianza entre as "Dúas Terras" (Exipto) e devandito reino asiático. miniatura|dereita|200px|Vaso canopo para KiyaVaso canopo confeccionado orixinalmente para Kiya, logo usurpado para unha momia real, probablemente de Akhenaton ou Smenejkara. Na perruca nubia da tapa do vaso, detéctase facilmente a amosega feita para adherir un [[uraeus que orixinalmente non portaba a vasilla. É probable que a reutilización do enxoval funerario de Kiya se decidira no traslado dos restos reais das tumbas de Amarna cara á necropole de Tebas logo da restauración de Amón. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Imperio Novo]]
En consecuencia, o nome de Kiya foi visto por algúns como unha contracción dos nome sexan de Gilukhipa ou Tadukhipa. A primeira entón, caería fóra de hipótese, considerando que foi casada con Amenofis III durante o décimo ano de reinado de devandito faraón, converténdoa nunha persoa de moita idade para dar fillos a Akhenaton. A segunda, Tadukhipa parecería ser a máis probable.
Tamén, o nome Kiya podería ser orixinario de Exipto e non de orixe asiática, algúns pensan que o seu nome deriva da raíz exipcia ky.
A Favorita "Ta shepset"
Calquera sexa a súa orixe, foi referenciada co título "A Favorita", e o seu nome non estivo encerrada en ningún cartucho ata o momento; tampouco foi titulada como "Principal Esposa" ou "Gran Esposa" ou como "Herdeira ou Dadora de Herdeiros", senón co epíteto simple de "A gran amada".
A súa preferencia é facilmente deducible por saber hoxe en día que foi enterrada orixinalmente na tumba real construída inicialmente para a familia real nos arredores da mesma cidade de Amarna.
Os restos da tumba, falan que o enterro de Kiya foi opulento e ben provisto, nunha cámara acondicionada especialmente para recibila dentro da tumba da familia real. Adicionalmente atópanse rastros de Kiya nalgúns restos de edificios de Ajetatón, en capelas, tales como o templo "Maru-Atón" en devandita cidade. miniatura|esquerda|150px|Cadaleito atopado na tumba KV55. Aínda que a momia que portaba sábese que é de sexo masculino, dedúcese que foi modificado para albergar outra momia real distinta á orixinal, polo que tiveron que agregarlle uraeus e barba faraónica. Nótese o formato de perruca nubia. Os nomes do ataud foron borrados coa intención de deixar sen nome ao ocupante e maldicir o seu paso ao máis aló. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Imperio Novo
As mencións a Kiya van desaparecendo gradualmente despois do ano 14º a 16º do reinado de Akhenaton, quen nos seus anos finais toma como Gran Esposa Real á súa filla Meritatón, quen usurpou moitas das imaxes de Kiya, borrando a súa mención para colocar a súa, restos atopados non só en Amarna senón tamén en Hermópolis.
O seu legado
A maioría da iconografía do período fai referencia a unha imaxe central feminina quen non é outra que Nefertiti, ao final do reinado aparece a súa filla Meritatón, pero estas imaxes non ocultan que Akhenaton tenia bastantes esposas da súa harén real, datos que non veñen das imaxes "oficiais" senón moitas veces da correspondencia diplomática.
A hipótese máis consistente ao redor de Kiya céntrase en que a súa preeminencia sobre o resto das esposas do harén debe ser puramente de encanto persoal, xunto cun condicionante político, o cal puido ser dar unha descendencia masculina á casa reinante, sexa a través dos principes Semenejkara ouTutankhamon.
Sobre os achados na tumba KV55, existiron variados rastros, os cales moitos vinculáronos a Kiya. A imaxe máis comunmente mantida de Kiya é un vaso canopo coa tapa esculpida dunha muller portando unha perruca nubia, moi común e de moda para a época de Amarna entre as cortesás.
O cadaleito atopado en KV55 na súa forma orixinal ten unha perruca nubia na súa cabeza, e pénsase que foi orixinalmente ideado non só o cadaleito senón tamén os vasos canopos como un todo homogéneo.
Neste punto, é necesario aclarar que o cadaleito de KV55 contiña unha momia de sexo masculino, estando en debate se era Semenejkara ou Akhenaton mesmo, e polo tanto non de Kiya, quen nunca é retratada portando uraeus, nin cartuchos reais.
O cadaleito mesmo, aínda que é claramente con perruca, obsérvase que despois se lle agregou non só o uraeus senón tamén a barba real, facendo entón dun cadaleito feito orixinalmente para Kiya, quen foi reusado para unha momia real, cando se fixo o traslado da corte de Amarna cara a Tebas, o que implicou tamén o traslado do cemiterio real de Amarna a Tebas ante o temor dos saqueos de tumbas. Devandito traslado moi probablemente levou a cabo durante o reinado deTutankhamon.
Es Pujols
250px|thumb|Praia des Fonoll Marí Es Pujols é unha entidade de poboación da illa de Formentera, da parroquia de Sant Ferran de ses Roques, na vénda des Molí-s'Estany. Atópase no noroeste da illa, ao oeste do lago Pudent. É o principal núcleo turístico de Formentera, xurdido como tal na década de 1960, onde se concentra a maior oferta turística e de ocio da illa, aínda que de dimensións moderadas. A poboación é de carácter estacional, con 619 habitantes segundo o censo de 2006.
A zona, antes da súa urbanización, estaba formada por conxuntos de dunas ben consolidados que formaban pequenos outeiros (pujols en catalán). Forma unha pequena baía cunha liña de illotes que a resguardan das ondas: escull des Cossaris, illa des Fonoll Marí, illa Plana e illa de s'Aigua Dolça. Cara levante o terreo vaise elevando progresivamente ata chegar a Punta Prima con 63 metros de altitude e cantís de 50 metros. O litoral está formado por tramos de praia e tramos de roca baixa onde hai casetas para as barcas dos pescadores.
El Tribuno
El Tribuno foi o nome de varias publicacións:
Arzon
Arzon, Arzhon en bretón, é unha vila do departamento de Morbihan, no sur da Bretaña.
Xeografía
Arzon está situado no extremo oeste da Península de Rhuys, na entrada leste do Golfo de Morbihan. Ten 32 km. de costa, dos que 3,5 km son praias.
Portos
O concello ten tres portos: Port-Navalo, na entrada do Golfo de Morbihan e Kerners-Bilouris son portos tradicionais. O porto do Croisty foi construído nos anos 70, segundo porto de recreo do Atlántico, con 1 432 localizacións para iates.
Historia
No ano 57 ane. tivo lugar a batalla de Port-Navalo.
En 1790 Arzon é declarada concello (commune).
Economía
A economía do concello está fundamentalmente baseada no sector turismo, con máis de 30 000 visitantes en época estival.
Ligazóns externas
Galería de fotos
Vilapún, Cervantes
Santa Comba de Vilapún é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 88 habitantes (46 homes e 42 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 95 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 65 habitantes, sendo 33 homes e 32 mulleres.
Guillermo Márquez Cruz
Guilermo Manuel Márquez Cruz, nado en Almería en 1952, é un sociólogo e profesor español. Foi catedrático do Departamento de Ciencia Política e da Administración na Universidade de Santiago de Compostela
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía (Sección Políticas) pola Universidade Complutense de Madrid en xullo de 1977 e doutor en Ciencias Políticas e Socioloxía pola mesma Universidade en 1990, foi profesor contratado no Seminario de Estudios Sociales de Almería entre os anos 1980-1985, profesor-titor no Centro Asociado de Almería da UNED entre os anos 1985-1991, e profesor na Universidade de Granada entre os cursos académicos 1985-1986 a 1990-1991.
Henrique IV de Bar
Henrique IV de Bar, nado entre 1315 e 1320 e morto en 1344, foi conde de Bar de 1336 a 1344. Era fillo de Eduardo I, conde de Bar, e de María de Borgoña.
Traxectoria
Citado por primeira vez en 1323, e despois en 1329 cando o seu pai considera casar cunha filla de Xoán de Luxemburgo, rei de Bohemia, converteuse en Conde de Bar en 1336.
O entendemento que reinaba co duque de Lorena Raúl remata en 1337 e comezaron a guerra, que destruíu mutuamente as súas terras. Foi necesaria a arbitraxe de Filipe VI de Valois, rei de Francia, señor feudal do conde de Bar, para lle poñer fin.
Despois uniuse ao exército de Filipe VI de Valois, rei de Francia, en 1339 e 1340, cando Eduardo III, rei de Inglaterra ameazaba con invadir o reino de Francia, pero asinouse unha tregua a finais de 1340.
A inacción das tropas que seguiu foi a causa dun novo enfrontamento con Raúl de Lorena, ao redor da cidade de Neufchâteau, e o rei de Francia tivo que intervir de novo para acabar con ela.
Matrimonio e fillos
Casou en 1338 con Iolanda de Dampierre (1331 - 1395), filla de Roberto de Dampierre, señor de Marle e Cassel, e de Xoana da Bretaña, neta de Roberto III, conde de Flandres, de Iolanda de Borgoña, condesa de Nevers, de Artur II, duque da Bretaña, e Iolanda, condesa de Montfort. Tiveron a:
Cuthred de Kent
Cuthred (antigo inglés: Cuþræd) foi o rei de Kent desde 798 a 807.
Traxectoria
Despois de que a revolta de Kent encabezada por Eadberht III Præn fose derrotada en 798 por Coenwulf, Cuthred foi estabelecido como rei de cliente. Durante o reinado de Cuthred aboliuse formalmente o arcebispado de Lichfield no Concilio de Clovesho o 12 de outubro de 803, e o Arcebispado de Canterbury recuperou así o status do que intentara privalo Offa de Mercia. O reinado de Cuthred tamén viu os primeiros raids viquingos de Kent. Despois da súa morte en 807, Cœnwulf parece ter actuado como rei de Kent.
Cuthred morreu en 807, segundo a Crónica anglosaxoa. Emitiu moedas e documentos. Os dous documentos seus que sobreviviron están ámbolos dous datados en 805, un precisamente a 26 de xullo de 805, no oitavo ano do seu reinado, polo que o seu ascenso ao trono tivo lugar entre o 27 de xullo de 797 e o 26 de xullo de 798. En dous documentos emitidos por Coenwulf, rei de Mercia, é descrito como irmán daquel rei.
O Souto, Sigrás, Cambre
O Souto é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 98 habitantes (50 homes e 48 mulleres).
Sonia Barros
Sonia Barros, nada en Vigo en 1975, é unha directora de televisión galega.
Traxectoria
En 1993 trasladouse á Coruña para estudar publicidade, pero ao rematar a súa formación enfocouse ao mundo da televisión. En 1999 dirixiu unha serie documental para a TVE en Galicia titulada Vidas. Pouco despois, volve á dirección cos documentáis Distrito quinto, unha produción sobre marxinados no barrio coruñés de Labañou, "Surf, a primeira onda" e "Tocados polo vento", todos para a TVG. No ano 2003 dirixe outra serie documental, nesta ocasión sobre a catástrofe do Prestige para TVE.
Despois de encargarse da dirección e guión do primeiro concurso-reality da TVG, A casa de 1906 (2006) e ao ano seguinte da segunda edición do mesmo "A casa de 1907", reincidiu no xénero ao dirixir Ruta 66 (2008), un reality onde os protagonistas eran da terceira idade.
En 2009 dirixiu El aprendiz, un programa de telerrealidade que se basea na contratación e loita por un traballo e que foi presentado polo publicista catalán Lluís Bassat para a cadea La Sexta.
Consello Olímpico Nacional de Brunei
O Consello Olímpico Nacional de Brunei (en Majlis Olimpik Kebangsaan Negara Brunei Darussalam; co código do COI: BRU) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Brunei. É tamén o organismo responsábel da representación de Brunei nos Xogos da Commonwealth.
Brunei é un dos tres países do mundo que nunca enviou unha muller deportistas para competir nos Xogos Olímpicos de Verán.
Fascia clavipectoral
A fascia clavipectoral é unha fascia do membro superior humano pertencente á rexión axilar. É unha lámina grosa de tecido conxuntivo que une a clavícula co chan da axila. Envolve os músculo subclavio e pectoral menor e se estende polo espazo entre ambos músculos. As estruturas que discorren entre axila e a súa parede anterior furan a fascia. Nesta área hai unha importante relación coa vea cefálica, a arteria toracoacromial e o nervio pectoral lateral. A arteria torácica lateral fura a fascia para abandonar a axila e pasa por debaixo do músculo pectoral menor.
O nervio pectoral medial abandona a axila furando o músculo pectoral menor e despois innerva o músculo pectoral maior.
A Telva, Sigrás, Cambre
A Telva é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 94 habitantes (43 homes e 51 mulleres).
Cicloide
dereita|frame|cicloide xerada por un círculo rodando. Unha cicloide é a curva definida polo camiño seguido por un punto na beira dunha circunferencia rodando ó longo dunha liña recta. É un exemplo dunha ruleta, unha curva xerada por unha curva rodando sobre outra.
Historia
A cicloide foi estudada en primeiro lugar por Nicolás de Cusa e despois por Marin Mersenne. Foi nomeada por Galileo no 1599. No 1634 G.P. de Roberval amosou que a área baixo unha cicloide é tres veces a área da súa circunferencia xeratriz. No 1658 Christopher Wren amosou que a lonxitude dunha cicloide é catro veces o diámetro da súa circunferencia xeratriz.
No 1696 o matemático Johann Bernoulli anunciou a solución ó problema da braquistócrona (a curva que proporciona o descenso máis rápido en condicións ideais cando existe gravidade, obxecto de estudo no cálculo de variacións), amosando que a solución era unha cicloide. Leibniz, Newton, Jacob Bernoulli e Guillaume de l'Hôpital, atoparon a solución do problema enunciado por Bernoulli. A cicloide emprégase para resolver o problema isócrono (proposto por Christiaan Huygens), no que, se desprezamos o rozamento e invertemos unha cicloide deixando deslizar un obxecto por ela, este chegará á parte máis baixa da curva nun intervalo de tempo que non depende do punto de partida.
Entre as demostracións sobre as súas propiedades atópanse as do matemático René Descartes, que obtivo mediante demostracións efectivas e elegantes a fórmula da recta tanxente nun punto calquera do arco da cicloide, empregando técnicas que despois desenvolvería como a xeometría diferencial.
A causa das continuas disputas entre os matemáticos do século XVII, ou polas propiedades de beleza da curva, a cicloide ten sido chamada "a Helena dos Xeómetras". No 1658 Blaise Pascal lanza un desafío ós matemáticos propoñendo determinar a lonxitude dun arco da cicloide, así como o seu centro de gravidade e a superficie do volume de revolución que xera a área plana que varre o arco de cicloide ó xirar, ben en torno ó eixo de abscisas, ou en torno ó de ordenadas, ou en torno ó eixo de simetría do arco de cicloide. Foron moitos os esforzos realizados no século XVII para tratar de comprender esta curva e as súas propiedades, tanto xeométricas como físicas, que teñen permitido desenvolver un grande número de aplicacións industriais.
Ecuacións
A cicloide dende a orixe, xerada por un círculo de radio r, consiste no lugar xeométrico dos puntos (x, y) que cumpren
onde t é un parámetro real, correspondente ó ángulo rotado pola circunferencia xeratriz, medido en radiáns. Para un t dado, o centro da circunferencia sitúase en x = rt, y = r.
Resolvendo para t e substituíndo o seu valor, a ecuación cartesiana resulta
O primeiro arco da cicloide constitúeno os puntos tales que
A cicloide é diferenciable excepto nos vértices, os puntos nos que toca o eixo x, con derivada tendendo cara a \infty ou -\infty ó aproximarse a ditos puntos. O mapa dende t a (x, y) danos unha curva diferenciable ou paramétrica de clase C∞ e a singularidade no que a derivada é 0 é un vértice ordinario.
Achacán, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Achacán é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), un máis ca en 2000.
Cicloide
Ecuacións
A cicloide satisface a ecuación diferencial
Emilia Docet
Emilia Docet Ríos, nada en Vigo o 9 de xullo de 1915 e finada o 22 de febreiro de 1995, foi unha deportista galega. Obtivo tamén os títulos de Miss Galicia e de Miss España en 1933.
Quintá, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Quintá é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cicloide
Área
Un arco de cicloide xerado por un círculo de radio r pode ser parametrizado por
Emilia Docet
Acción política
Militante do Partido Galeguista na agrupación local de Vigo, o 16 de xuño de 1933 recibiu, canda Manuel Luís Acuña, unha homenaxe do partido no Hotel Miño de Ourense. A esta asistiron, entre outros, Vicente Risco, Ramiro Illa Couto, Leuter González, Álvaro Cunqueiro, Ramón Otero Pedrayo, María Luz Morales, Eduardo Blanco Amor, Xohán Luís Ramos Colemán ou Manuel Peña Rey. Durante a súa actividade política visitou o ministro de Agricultura republicano para que se lles levantase o embargo aos 7.000 labregos avalistas do empréstito estatal concedido para construír o matadoiro porriñés de Marucoga. Tamén foi a única muller que interveu no primeiro mitin das arengas, acto público do Partido Galeguista celebrado o 25 de xullo de 1934 en Santiago de Compostela.
Cicloide
Área
con
Emilia Docet
Vida persoal
En 1940 casou con Francisco Novoa Ortiz, funcionario axudante de obras públicas, que estivo destinado en Lugo, Pontevedra e no porto de Vigo, con quen tivo dous fillos, Juan e Francisco.
Cicloide
Área
Como
atopamos que a área baixo o arco é
Lonxitude do arco
A lonxitude dun arco S ven dada por
Péndulo cicloide
Se a lonxitude dun péndulo é igual á da metade dunha cicloide, a masa suspendida dun péndulo pode percorrer asemade unha cicloide se o movemento lateral do fío de suspensión se ve limitado asemade por dúas metades de arcos de cicloide. Un péndulo tal é isócrono, non tendo desviación algunha o seu período ó variar a súa amplitude debido a que o camiño corresponde ó camiño isócrono ou tautócrono, unha das propiedades das cicloides.
Tipos de cicloides e Curvas relacionadas
Dependendo de onde se atope o punto P xerador da cicloide respecto da circunferencia xeratriz (Onde a circunferencia ten radio a, e a distancia do centro ó punto P é b), podemos distinguir:
Así, unha cicloide sería un conxunto de liñas particular dentro das trocoides.
Permitindo que a liña sobre a que roda a circunferencia sexa un círculo arbitrario, obtemos unha epicicloide (se a liña é trazada pola rodadura externa), unha hipocicloide (se a liña é trazada por rodadura interna), unha epitrocoide (epicicloide acurtada ou alongada), ou unha hipotrocoide (hipocicloide acurtada ou alongada).
Todas as curvas anteriores son ruletas, xeradas a partir dunha circunferencia rodando ó longo dunha liña de curvatura continua. As cicloides, epicicloides, e hipocicloides teñen a propiedade de ser cada unha semellante á súa evoluta. Se q é o produto da curvatura polo radio do círculo, con signo positivo para as epi- e negativo para as hipo-, entón a razón de semellanza curva:evoluta é 1 + 2q.
Uso en arquitectura
miniatura|Arcos cicloides no Kimbell Art Museum. O arco cicloide foi usado en diversas construcións, entre elas, polo arquitecto Louis Kahn no seu deseño do Museo de Arte Kimbell en Fort Worth (Texas), ou no Hopkins Center en Hanover (Nova Hampshire).
Praia da Areosa
Características
Ten 20 m de longo por 5 m de largo e está composta de grava e rochas. É unha praia con ondas grandes e ventos de intensidade. Esta praia, xunto coas de Reinante (Barreiros), e as das Catedrais, Esteiro, As Illas e Olga (todas de Ribadeo), conforma a Zona das Catedrais, espazo natural protexido e incluído dentro da Rede Natura 2000.
Ao non ter moita concorrencia, tampouco dispón de servizos complementarios. Non ten Bandeira Azul.
Vulcanoloxía
miniatura|dereita|Volcán fotografado en 1985 thumb|280px|Un vulcanólogo mostrando lava empregando un martelo de pedra e un balde de auga thumb|Erupción do [[Stromboli (Illas Eolias / Italia), ca. 100m (vertical). Exposición de varios segundos. As traxectorias guionadas son o resultado de pezas de lava cun lado quente brillante e un lado escuro e frío que xira no aire.]]
A vulcanoloxía é o estudo de volcáns, lava, magma e todo o relacionado con fenómenos xeolóxicos  xeoquímicos (vulcanismo), presentes e pasados.
O termo vulcanoloxía deriva da palabra latina  vulcano. Vulcano foi o antigo deus romano do lume.
Un vulcanólogo é un xeólogo que estuda a actividade eruptiva e a formación de volcáns e as súas erupcións actuais e históricas. Os vulcanólogos frecuentemente visitan volcáns, especialmente os activos, para observar as erupcións volcánicas, recoller produtos eruptivos incluíndo piroclasto (como cinzas] ou [[pedra pómez),  mostras de rocha e lava. Un dos principais focos de investigación é a predición de erupcións. Actualmente non hai un xeito preciso de facelo, pero prever erupcións, como prever terremotos, podería salvar moitas vidas.
Características
Algúns procesos volcánicos constitúen un perigo natural enorme, mentres outros son altamente benéficos para a sociedade. Os volcáns e as súas erupcións, con todo, son soamente a expresión á superficie de procesos magmáticos que se inician en profundidade na Terra. Así, o estudo do vulcanismo, é inevitabelmente interdisciplinar, altamente ligado á xeofísica, a outros ramos da xeoloxía tales como a petroloxía e a xeoquímica.
Cerna (homónimos)
A palabra galega cerna pódese referir a:
Toponimia
Croacia
Romanía:
República Checa:
Persoeiros
Cerna é un apelido:
Krista Kosonen
Krista Kosonen, nada o 28 de maio de 1983 en Espoo, é unha actriz finesa de cinema, teatro e televisión.
Traxectoria
É coñecida polos seus papeis en filmes como Jadesoturi (produción chinesa e finesa 2006) e Suden vuosi (Finlandia 2007). Tamén ten aparecido en series de televisión do seu país como Suojelijat (2007), Uutishuone (2009) e Putous (2010).
Sulaiman Al-Yasin
Sulaiman al-Yasin (en سليمان ياسين أحمد حسين بوكنان, "Sulaiman Yasin Ahmad Husain Buknan"), nado en Kuwait en 1949 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 2020, foi un actor kuwaití.
Traxectoria
Comezou a actuar no teatro en 1969 ao ingresar na compañía teatral Golfo Árabe. En 1974 gradouse no Instituto de Artes Escénicas e logo foi a Francia para estudar literatura francesa e licenciouse en artes cinematográficas na Universidade de París. Ao longo da súa carreira traballou tamén en radio, televisión e cinema. A súa primeira experiencia na televisión foi co director Kazem Al-Qallaf e logo traballou con Salah Al-Awry. Nawaya (2016) foi unha das últimas series nas que participou.
Alejandro Tobar
Alejandro Tobar Salazar, nado en Lugo o 8 de xullo de 1983, é un escritor en lingua galega.
Traxectoria
dereita|miniatura|Alejandro Tobar en 2010. É autor de artigos sobre temas literarios da actualidade para revistas e diarios tanto en papel como na rede, como o diario El Progreso de Lugo e o portal Vieiros. A finais do ano 2011 creou a Editorial Hugin e Munin orientada á tradución de literatura estranxeira ó galego. Reside en Santiago de Compostela, tras facelo en Madrid, Marsella e Copenhague.
É editor habitual da Galipedia desde 2009.
Obra
miniatura|Os tradutores [[Isabel Soto e Xavier Senín, xunto co editor Alejandro Tobar, durante a presentación da tradución de Locus Solus en Cambados.]]
Eridu
Eridu foi unha antiga cidade sumeria, a 11 quilómetros dirección suroeste de Ur. Eridu foi a máis meridional do conglomerado de cidades que creceu ao redor dos templos, case a vista doutra, en Sumeria, ao sur de Mesopotamia. Foi fundada probablemente cerca do Golfo Pérsico preto da desembocadura do río Éufrates, pero coa acumulación do sedimento sobre as beiras durante os milenios, os restos da cidade están agora lonxe do golfo en Abu Shahrain en Iraq. Está considerada unha das cidades máis antigas de Mesopotamia e a primeira cidade prediluviniana.
Historia
Investigacións arqueolóxicas foron levadas a cabo nos anos 40. Parece que o asentamento máis antigo foi ao redor do 5000 a. C. Segundo Oppenheim, "Finalmente o sur enteiro decaeu ao estancamento, abandonando a iniciativa política aos gobernantes das cidades do norte.” e a cidade foi abandonada no 600 a. C.
Na Lista de reis sumerios, Eridu é nomeada como a cidade do primeiro rei: Despois do reinado vindo do ceo, o reinado tivo lugar en Eridug. En Eridug, Alulim chegou a ser rei; gobernou durante 28800 anos. Alaljar gobernou durante 36000 anos. Dous reis; gobernaron durante 64800 anos. Entón Eridug caeu e o reinado foi dado a Bad-tibira. A lista de reis dá gobernos particularmente longos (imposibles) aos reis que viñeron antes do diluvio.
Eridu nunca foi unha gran cidade a pesar de que os sumerios pensaban que era a máis antiga e fixeron dela a morada dun ss seus principais deuses: Enki, señor das augas e das técnicas. O xacemento preséntase na actualidade como un conxunto de outeiros (tell) que rodean os restos dun cigurat mal conservado construído por Amar-Sîn (2046-2038 a. C.) terceiro rei de Ur III. Baixo un dos ángulos do cigurat os arqueólogos Fuad safar e Seton lloyd exhumaron ata dezasete niveis de templos superpostos, no seu nivel máis baixo (ocupado por un templo dunha soa cámara con nicho e alatar) atopouse cerámica típica de Eridu, que presentaba afinidades coa cerámica transicional post-Samarra descuberta en Choga Mami. As escavacións iraquianoinglesas en Eridu de 1946-1949 descubriron que a parte meridional de Iraq estiveron habitadas dende, cando menos, o 5000 a. C. e que foi alí onde se orixinou a cultura de El Ubaid.
Adapa, gardián de Eridu, foi un exorcista, con poderes extraordinarios para combater os demos que atormentaban a imaxinación mesopotámica. Atopou o seu lugar entre os "apkallu" os sete famosos sabios. Era un mortal de liñaxe divina, como moitos heroes gregos que se mantiñan entre o limiar dos dous mundos. Cando rompeu as ás do Vento do Sur que envorcaran a súa embarcación de pesca, Adapa foi chamado ante Anu. Ea, o seu deus patrón, advertiulle que non tomase comida ou bebida mentres estivese no ceo, e así enganou Adapa a inmortalidade que fose súa.
Na corte de Asiria, médicos especiais formáronse no antigo saber de Eridu, lonxe no sur, previron o curso da enfermidade a partir dos signos no corpo do paciente, signos que non debemos precipitarnos a relacionar cos "síntomas" na nosa perspectiva contemporánea, e ofreceron os feitizos e recursos máxicos apropiados.
esquerda|750px
Destilación fraccionada
miniatura|dereita|200px
A destilación fraccionada, ou rectificación, é un proceso de destilación baseado na introdución en continuo da mestura a separar nunha columna na que se separan os compoñentes de forma continua nas distintas fraccións da columna.
Características
Na destilación fraccionada sae pola parte superior da columna de destilación a fracción máis lixeira ou de menor punto de ebulición da mestura, polo fondo a fracción máis pesada, e a diferentes alturas da columna as distintas fraccións que se queren obter, dependendo da súa punto de ebulición.
Nun exemplo, se se consegue que unha parte do destilado volva do condensador e pingue por unha longa columna cara a unha serie de placas, e que ó mesmo tempo o vapor que se dirixe ó condensador rebuldigue no líquido desas placas, o vapor e o líquido interactuarán de forma que parte da agua de vapor se condensará e parte do alcohol do líquido se evaporará. Así as cousas, a interacción en cada placa é equivalente a unha redestilación, e construíndo unha columna co suficiente número de placas, pódese obter alcohol do 95% nunha operación individual. Ademais, introducindo gradualmente a disolución orixinal de 10% de alcohol nun punto na metade da columna, poderase extraer practicamente todo o alcohol da auga namentres descende ata a placa inferior, de forma que non se desperdicie nada de alcohol.
A destilación fraccionada utilízase moito na industria, non só para mesturas simples de dous compoñentes (como alcohol e auga nos produtos de fermentación, ou osíxeno e nitróxeno no aire líquido), senón tamén para mesturas máis complexas, como as que se encontran no alcatrán de hulla e no petróleo.
Procedemento
A columna fraccionadora que se emprega con máis frecuencia é a chamada torre de burbulleo, na que as placas están dispostas horizontalmente, separadas uns centímetros, e os vapores ascendentes soben por unhas cápsulas de burbulleo a cada placa, onde burbullean a través do líquido. As placas están a distintos niveis, de xeito que o líquido flúe de esquerda a dereita nunha placa, logo cae a placa de abaixo e alí flúe de dereita a esquerda. A interacción entre o líquido e o vapor pode ser incompleta, debido a que pode producirse espuma e arrastre, de forma que parte do líquido sexa transportado polo vapor cara á placa superior. Neste caso, poden ser necesarias cinco placas para facer o traballo de catro placas teóricas, que realizan catro destilacións. Un equivalente barato da torre de burbulleo é a chamada columna apiada, na que o líquido flúe cara abaixo sobre unha pila de aneis de lama ou anaquiños de tubaxe de vidro.
A única desvantaxe da destilación fraccionada é que unha gran fracción (máis ou menos a metade) do destilado condensado debe volver á parte superior da torre e eventualmente debe ferverse outra vez, co cal hai que subministrar máis calor. Por outra parte, o funcionamento continuo permite grandes aforros de calor, porque o destilado que sae pode ser utilizado para prequentar o material que entra.
Cando a mestura está formada por varios compoñentes, estes extráense en distintos puntos ao longo da torre. As torres de destilación industrial para petróleo teñen a miúdo 100 placas, con cando menos dez fraccións diferentes que son extraídas nos puntos axeitados. Utilizáronse torres de máis de 500 placas para separar isótopos por destilación.
Destillation 蒸留
Escudo de Redondela
150px|miniatura|Escudo de Redondela. O escudo de vila de Redondela foi aprobado o 2 de outubro de 2014, e atópase regulado polo Decreto 129/2014 do mesmo ano. . A descrición do escudo, tal e coma se recolle na norma que o regula, e conforme ao aprobado pola Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia, é a seguinte:
Historia
O concello de Redondela é un dos últimos da Provincia de Pontevedra en aprobar un decreto que regulase a súa heráldica, ao aprobar o decreto que regula o seu escudo no ano 2014. Ademais, non conta con ningunha bandeira oficial regulamentada.
Malia non contar con simboloxía oficial, tradicionalmente veuse empregando un escudo oficioso para representar ao concello nas institucións, documentos, elementos públicos ou actos. Este escudo non oficial, empregado até a aprobación do vixente no ano 2014, diferenciábase do actual na cor do fondo, que neste caso era branco.
Grupo Rompente
miniatura|[[Manolo Romón|Manuel Romón, Antón Reixa e Alberto Avendaño: Rompente. Presentación de Que hostia din os rumorosos? da Libraría Miranda de Bueu o 23/08/2021]] O Grupo de Comunicación Poética Rompente foi creado en 1975 por Alfonso Pexegueiro, Antón Reixa, Alberto Avendaño e Manuel M. Romón, e a el estiveron vencellados de maneira máis fugaz Camilo Valdehorras e Xosé Leira López.
Traxectoria
Rompente comezou en 1975 cando no verán deste ano Pexegueiro coñece a Antón Reixa e fálalle de crear un Grupo de Poesía en Galicia. Antes, Pexegueiro, fixera a proposta de crear un Grupo de Poesía a Darío Xohan Cabana, que nese momento por razóns personais non podía. Darío presentolle entón a Méndez Ferrín e este a Antón Reixa, quen despois de pensalo durante uns días, aceptou. O primeiro recital dérono Pexegueiro e Reixa en outubro de 1975 no Instituto Valle Inclán de Pontevedra. Este primeiro núcleo formado xa por Pexegueiro, Reixa, Romón e Avendaño, preparou manifestos, recitais e interviña poeticamente en festas e manifestacións. Dese momento son as Follas de resistencia poética (1976-77). A primeiros de 1978, Pexegueiro vaise do Grupo.
En 1977 vertébrase como grupo cohesionado esteticamente que quere controlar a comunicación literaria dunha maneira total, polo que se constituíron como editores alternativos publicando Seraogna de Pexegueiro e Con pólvora e magnolias de Xosé Luís Méndez Ferrín.
Pasan a chamarse Colectivo de Comunicación Poética Rompente comportándose como unha factoría poética e asumindo como propia a vangarda como actitude. O seu concepto integral da creación lévaos a montar diversos espectáculos poéticos que se presentan en institutos e festivais de música: Moisés e a Mona, A tristeza de Ezza e A Dama que fala. Desta época data a publicación de varios libros de poesía asinados polo colectivo e outros por cada un dos poetas.
Cultivaron moitas das modalidades da poesía experimental, especialmente as empregadas polo dadaísmo: poesía fonética, disolución dos xéneros literarios, espontaneidade...
O grupo desfaise en 1983.
Volveron xuntarse en 2021 para publicar Que hostia din os rumorosos?, Ilustrado e deseñado por Menchu Lamas, Rubén Romero e Antón Patiño, o limiar da obra  está asinado polo músico Julián Hernández, de Siniestro Total.
Antoloxías
En 1998 Xerais publicou Upalás, unha antoloxía do Grupo poético, realizada por Iris Cochón e Helena González.
Esmalte (heráldica)
O esmalte heráldico designa o atributo cromático dun campo ou dun fondo. Trátase de cores simbólicas: así o goles represéntase por un vermello sexa escarlata, carmín ou outro. As cores están repartidos en tres grupos:
Débese notar que o emprego de "cor" e de "esmalte" non está libre de problemas. Segundo os autores, esmalte é utilizado en lugar de cor e, de maneira inversa, algúns utilizan o mesmo termo para designar o conxunto da paleta ou o subgrupo específico.
Eses dous termos non aparecen no brasonamento senón unicamente na descrición teórica da heráldica, esta diferenza non ten consecuencias notables. O único punto ou esta distinción é importante na regra de contrariedade dos esmaltes, que tenta que nunca haxa esmalte sobre esmalte, ou metal sobre metal. Nesta formulación, esmalte está ben comprendido nun sentido estrito.
Certos esmaltes foron algunha vez forros coma o sable e probablemente o goles. O púrpura foi un esmalte ambiguo que funcionaba ás veces como un forro.
Cor dos brasóns
Aínda que a cor sexa unha característica moi importante, non é aparente cando as armerías figuran sobre selos, moedas, incluídas esculturas en edificios nos mobles. Estas armerías non están pintadas ou a pintura xa se borrou.
Para a representación monocromática das armerías (gravados, escultura etcétera) as cores son representados por raiados convencionais.
Laureano Blanco Rodríguez
Traxectoria
Fillo de José Blanco Porto. Foi secretario do Concello de Lalín. Foi nomeado alcalde de Lalín por Real Orde en xullo de 1891. Volveu ser nomeado alcalde por Real Orde e tomou posesión en xaneiro de 1902. Dende decembro de 1907 foi director do periódico La Defensa.
Augas territoriais
Augas territoriais ou mar territorial, tal como a define a Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar de 1982, é un cinto de augas que se estenden a máis de 12 millas náuticas (22´2 km.) desde a liña de base (normalmente a marca media da baixamar) dun estado costeiro. O mar territorial está considerado como territorio soberano do estado, aínda que se permite o paso inocente dos barcos estranxeiros (civís) a través dela, ou paso de tránsito nos estreitos; esta soberanía tamén se estende ata o espazo aéreo e o fondo do mar. O axuste destes límites chámase, no dereito internacional, delimitación marítima.
O termo "augas territoriais" ás veces úsase informalmente para referirse a calquera superficie de auga sobre a que un estado ten xurisdición, incluíndo as augas internas, a zona contigua, a zona económica exclusiva e potencialmente a plataforma continental.
Liña de Base
Normalmente, a liña de base desde onde se mide o mar territorial é a liña de baixamar ao longo da costa como se indica nos gráficos a grande escala recoñecidos oficialmente polo estado costeiro. Esta é a marca de auga durante a marea baixa máis próxima á costa ou, alternativamente, pode ser unha distancia ilimitada das terras permanentemente expostas, sempre que unha parte das elevacións expostas durante a marea baixa pero cubertas pola marea alta (como os fangos) estea dentro das 12 millas náuticas de terras permanentemente expostas. As liñas de base rectas pódense definir alternativamente conectando os bordos das illas ao longo dunha costa, a través das desembocaduras dos ríos ou con certas restricciones nas bocas das baías. Neste caso, unha baía defínese como "unha fenda na costa ben marcada cuxa penetración é tan proporcional ao ancho da súa boca que contén augas terrestres e constitúe máis que unha simple curvatura da costa. Non obstante, unha fenda na costa non considerárase como unha baía a menos que a súa superficie sexa tan grande ou maior que a do semicírculo cuxo diámetro é unha liña trazada a través da boca de esa fenda". A liña de base a través da baía tampouco debe ter máis de 24 millas náuticas de lonxitude.
Augas interiores
miniatura|300px | Augas territoriales interiores e exteioress de Filipinas antes da adopción de novas liñas de base en 2009.
As augas entre a terra e a liña de base están definidas como augas interiores, sobre as cales o estado ten soberanía completa, nin se permite o paso inocente sen permiso explícito do devandito estado. Os lagos e os ríos son considerados augas interiores. Todas as "augas arquipelágicas" dentro das illas ultraperiféricas dun estado arquipelagico, como Indonesia ou Filipinas tamén se consideran augas interiores, e son tratadas igual coa excepción de que debe permitirse o paso inocente por elas. Non obstante, os estados arquipélagos poden designar certas rutas marítimas a través destas augas.
Mar territorial
O mar territorial dun estado esténdese ata 12 millas náuticas (22´2 km.) desde a súa liña de base. Se este se superpoñe co mar territorial doutro estado, a fronteira é considerado o punto medio entre as liñas de base dos dous estados, a non ser que os estados en cuestión pacten doutro xeito. Un estado tamén pode optar por reclamar un mar territorial menor.
Os conflitos ocorren sempre que unha nación costeira reclama un golfo enteiro como as súas augas territoriais mentres que outras nacións só recoñecen as definicións máis restritivas da convención da ONU. As reclamacións que trazan unha liña de base de máis de 24 millas náuticas (dous límites de 12 mn) son xulgadas excesivas polos Estados Unidos. Producíronse dous conflitos no Golfo de Sidra, onde Libia trazou unha liña que excede as 230 millas náuticas e reivindica o golfo enteiro como as súas augas territoriais. Os EE. UU. exerceron os dereitos de liberdade de navegación dúas veces, nos incidentes de 1981 e 1989
No sistema federal dos Estados Unidos, os estado da unión exercen a xurisdición (suxeita á lei federal) ata tres millas náuticas (9 millas náuticas para Texas e Florida) desde a costa, mentres que o goberno federal exerce a exclusiva competencia territorial (ver Tidelands).
Zona contigua
A "zona contigua" é unha franxa de auga que se estende máis alá do bordo exterior do mar territorial ata as 24 millas náuticas (mn) desde a liña de base, dentro da cal un estado pode exercer un control limitado coa finalidade de previr ou castigar "a infracción das leis e regulamentos aduaneiros, fiscais, de inmigración ou sanitarios dentro do seu territorio ou mar territorial". Adoita ter 12 mn de ancho, pero podería ter máis (se un estado optou por reclamar un mar territorial de menos de 12 millas náuticas), ou menos, se se solapara noutra zona contigua doutro estado. Con todo, a diferenza do mar territorial, non existe unha regra estándar para resolver tales conflitos e os estados en cuestión deben negociar o seu propio compromiso. Os Estados Unidos reclamaron unha zona contigua a 24 mn desde a liña de base o 29 de setembro de 1999.
Definición
O artigo 76 dá a definición legal de plataforma continental dos países costeiros. Para a definición de xeografía física, consulte plataforma continental. A plataforma continental dunha nación costeira esténdese ao bordo exterior da marxe continental, pero polo menos 200 mn (370 km) das liñas de base do mar territorial se o noiro continental non se estende tan lonxe. Os estados costeiros teñen dereito a explotar o fondo do mar e os recursos naturais que se atopan sobre ela ou por baixo dela, pero os outros estados poden instalar cables e canalizacións se están autorizados polo estado costeiro. O límite exterior da plataforma continental dun país non debe estenderse máis aló de 350 millas náuticas (650 km) da liña de base, ou máis aló de 100 mn (190 km) desde 2.500 m. de batimetría, que é unha liña que conecta as profundidades do fondo do mar a 2.500 metros. O bordo exterior da marxe continental para os efectos deste artigo defínese como:
O pe da inclinación continental determínase como o punto de cambio máximo no gradiente na súa base. A parte da plataforma continental máis aló do límite de 200 millas náuticas tamén é coñecida como a plataforma continental estendida. Os países que desexen delimitar a súa plataforma continental exterior máis alá de 200 millas náuticas deben enviar información científica baseándo a súa reclamación á Comisión das Nacións Unidas sobre os Límites da Plataforma Continental. A Comisión entón valida ou fai recomendacións sobre a base científica para a reclamación da plataforma continental prolongada. O xuízo científico da Comisión será final e vinculante. Se as solicitudes de plataforma continental estendidas validadas se sobrepoñen, calquera delimitación entre dous ou máis partes é decidida por negociacións bilaterais ou multilaterais, e non pola Comisión. Os países teñen dez anos logo de ratificar a UNCLOS para presentar as súas propostas para ampliar a súa plataforma continental máis de 200 millas náuticas ou o 13 de maio de 2009 para os países onde a convención ratificouse antes do 13 de maio de 1999. Desde o 1 de xuño de 2009, presentáronse 51 comunicacións á Comisión, das cales oito foron deliberadas pola Comisión e recibiron recomendacións. As oito son (en orde de data de envío): Federación Rusa; Brasil; Australia; Irlanda; Nova Zelandia; a presentación conxunta de Francia, Irlanda, España e o Reino Unido; Noruega e México.
Dereitos na plataforma continental
Os artigos 77 a 81 definen os dereitos dun país sobre a súa plataforma continental.
A nación costeira ten o control de todos os recursos dentro ou baixo a súa plataforma continental, pero non o control sobre ningún organismo vivo sobre a plataforma que estea fóra da súa zona económica exclusiva. Isto dálle dereito a realizar traballos de exploración e perforación de hidrocarburos.
Socioloxía do dereito
Orixes
Os orixes da socioloxía xurídica poden rastrearse ata as obras dos clásicos, Max Weber, Émile Durkheim e Karl Marx. Algúns precursores modernos son Rudolph Von Ihering, Francois Gény, Eugene Ehrlich, Jean Carbonnier, Georges Gurvitch, Roscoe Pound, Axel Hägerström e Renato Treves. Un desenvolvemento inigualábel proporcionáronlle á socioloxía xurídica: Max Weber e Niklas Luhmann, especialmente este último coas súas obras Die Gesellschaft der Gesellschaft e Gesellschaft und Recht, obras que excepto en México e Chile son aínda practicamente descoñecidas no ámbito hispanofalante.
Observacións
Arnaud (1988) diferenza 4 períodos no desenvolvemento da socioloxía do dereito:
Cabe sinalar neste sentido a aparición de vías de reflexión diferentes: o modelo sistemático ou autopoiético; o modelo práctico; a discusión epistemolóxica diferencial ou posmoderna; o modelo construtivista derivado da formulación problemática da conduta e o razoamento en modelos de intelixencia artificial. Cómpre sinalar, pois, o notábel incremento de estudos, sociedades científicas e intercambios entre os investigadores das diversas tradicións e tendencias en función da crise do estado do benestar, a transformación do dereito contemporáneo e a aplicación de novas tecnoloxías para o estudo da economía, a organización social e a política. Isto traduciuse na aparición de novas e importantes revistas científicas adicadas ao tema: Law & Society Review (1966), Jahrbuchf für Rechtssoziologie und Rechtstheorie (1970), British Journal of Law and Society (1974), Sociología del Diritto (1974), Droid et Société (1985), Social and Legal Studies (1991). Destaca a creación en España dun Instituto Internacional de Socioloxía do Dereito (IISL, Oñati, Guipúscoa), con publicacións propias (Oñati Proceedings, Current Legal Sociology, 1989).