cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lactobacillus
Probióticos e bioterapéutica
Os lactobacilos poden utilizarse tamén para restaurar determinados equilibrios fisiolóxicos, como no ecosistema vaxinal. O seu papel na vaxina comprende tres aspectos: (1) protexe fisicamente o epitelio da vaxina ao crear unha capa espesa que separa o epitelio dos patóxenos, (2) mantén fisioloxicamente o equilibrio do ecosistema vaxinal ao manter o pH en ~4,5, e (3) xera peróxido de hidróxeno contra os patóxenos. Os lactobacilos son moi tolerantes aos baixos pH e poden manter con facilidade o pH en valores baixos e protexer o ecosistema vaxinal tanto de bacterias gramnegativas coma grampositivas.
Taxonomía
O xénero Lactobacillus actualmente consta dunhas 180 especies e abrangue unha ampla variedade de organismos bacterianos. Porén, o xénero é polifilético, xa que o xénero Pediococcus divide o grupo de L. casei, e as especies L. acidophilus, L. salivarius, e L. reuteri son representativas de tres subclados distintos. O xénero Paralactobacillus encádrase no grupo de L. salivarius. Nos últimos anos, outros membros do xénero Lactobacillus (antes chamados rama Leuconostoc de Lactobacillus) foron reclasificados nos xéneros Atopobium, Carnobacterium, Weissella, Oenococcus, e Leuconostoc. Máis recentemente, a especie de Pediococcus P. dextrinicus foi reclasificada como especie de Lactobacillus (IJSEM, publicación en prensa).
Carie dental
Os principais responsables da carie dental son as bacterias da familia dos estreptococos (por exemplo Streptococcus mutans), pero hai outros tipos de microbios que favorecen a carie en menor medida. Algúns Lactobacillus, aínda que en xeral se consideran un grupo beneficioso, foron asociados á carie. A contaxe de Lactobacillus na saliva foi utilizada durante moitos anos para as "probas de carie" e era unha das razón pola que se recomendaban dentífricos fluorados. Considerábase que os lactobacilos podían facer que unha carie coronal existente progresase. Porén, actualmente este aspecto non está tan claro, xa que estudos recentes mostran que os probióticos poden facer que os lactobacilos beneficiosos poboen zonas dos dentes, impedindo coa súa presenza que os estreptococos patóxenos se apoderen da zona e induzan a carie.
Metabolismo
Moitos lactobacilos son peculiares porque funcionan utilizando un metabolismo homofermentativo (é dicir, producen só ácido láctico a partir de azucres, a diferenza dos lactobacilos heterofermentativos, que producen tanto ácido láctico como alcohol a partir dos azucres) e son á vez aerotolerantes a pesar de non ter unha cadea respiratoria típica. Esta aerotolerancia é dependente do manganeso e foi investigada e explicada en Lactobacillus plantarum. Moitos lactobacilos non requiren ferro para o crecemento e teñen unha tolerancia extremadamente alta ao peróxido de hidróxeno.
De acordo co metabolismo que presentan, as especies de Lactobacillus poden dividirse en tres grupos:
Linguas mru-khongso
As linguas mru-khongso (mru-hkongso) ou mruicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse en Bandarban, Bangladés e Myanmar.
Fol
Fol ou fole pódese referir a:
Ramón Rivera Torres
Ramón Rivera Torres, finado en Santiago de Compostela o 14 de abril de 1949, foi un impresor e xornalista galego.
Traxectoria
Tipógrafo. En 1911 abriu os talleres tipográficos La Comercial. Foi director de Voz del Pueblo, La Aldea e El Noticiero Gallego e administrador de Gaceta de Galicia. Casou con María Barreiro Beloy.
Daniel Scioli
miniatura|Daniel Scioli nun acto ofiical en 2008 Daniel Osvaldo Scioli, nado en Buenos Aires, o 13 de xaneiro de 1957, é un político, deportista e empresario arxentino, gobernador da provincia de Buenos Aires desde 2007 e candidato á presidencia da Arxentina nas eleccións de 2015.
Traxectoria
Durante as décadas de 1980 e 1990, Scioli foi un recoñecido deportista náutico, oito veces campión mundial de motonáutica. Logo de retirarse entrou en política, como membro do Partido Xusticialista polo que foi deputado nacional (1997-2002), e tamén secretario de deportes e mais de turismo (2002-2003).
Foi vicepresidente da República Arxentina durante a presidencia de Néstor Kirchner (2003-2007) e desde o 10 de decembro de 2007 é gobernador da provincia de Buenos Aires, Reelixido en 2011, foi tamén o presidente do Partido Xusticialista entre 2010 e maio de 2014. Candidato a presidente da Arxentina pola Fronte para a Vitoria para as eleccións do ano 2015, acompañado por Carlos Zannini como candidato a vicepresidente. Nas eleccións primarias dese ano logrou o primeiro lugar entre todos os candidatos, impoñendose cun 38,41 % dos votos válidos, triunfando en 20 dos 24 distritos electorais.
Eduardo Propper de Callejón
miniatura|Lembranza a Eduardo Propper nun monumento en [[Yad Vashem.]] Eduardo Propper de Callejón, nado en Madrid o 9 de abril de 1895 e finado en Londres en 1972, foi un diplomático español, que é lembrado esencialmente por posibilitarlle a fuxida de milleiros de xudeus da Francia Ocupada (1940-1944).
Traxectoria
O seu pai era un banqueiro xudeu da Bohemia, daquela aínda integrada no Imperio Austrohúngaro, mentres que a súa nai era filla dun diplomático español. En 1915 remata os seus estudos de Dereito e ingresa nese mesmo ano na Escola Diplomática. En 1918 accede á Carreira Diplomática, que abandonaría en 1931 como manifesto da súa repulsa cara á II República. Reincorpórase en 1936, representando oficiosamente os intereses franquistas, isto é, dos sublevados ao Goberno democraticamente elixido da Fronte Popular, ante o Goberno Francés.
Propper de Callejón era Primeiro Secretario da Embaixada Española en París cando Francia se rendeu a Alemaña o 20 de xuño de 1940. El declarou o Castelo de Royaumont, propiedade da familia da súa muller, como a súa residencia principal para que fose respectada como o domicilio dun diplomático co fin de poder salvar do espolio a colección de arte que nel se conservaba. Dado que a súa familia política era xudía, era moi probable que se non recorrese a isto, o exército ocupante acabaría despoxándolles este patrimonio. Entre as obras de arte salvadas cóntase un tríptico de Van Eyck (un dos pintores preferidos de Adolf Hitler).
Cando o Ministro de Asuntos Exteriores franquista Ramón Serrano Suñer soubo que Propper de Callejón estaba outorgando visados sen a previa autorización do seu Ministerio, destinouno inmediatamente ao Consulado de Laracha no Protectorado Español de Marrocos. Despois, sería destinado a Rabat, Zúric, Washington, Otava e Oslo.
Familia
A súa muller, Hélène Fould-Springer (1906-1997), era irmá da mecenas a Baronesa Liliane de Rothschild (1916-2003). El e Hélène Fould-Springer son avós maternos da actriz británica Helena Bonham Carter (nada en 1966).
O violín de Sarasate
'O violín de Sarasate. Un caso de Sherlock Holmes' é unha novela policíaca escrita por Alberto Fortes, publicada en 2002 por Edicións do Cumio.
Trama
En setembro de 1886 chegan a Pontevedra Sherlock Holmes e mailo seu acompañante o doutor John H. Watson, convidados pola Sociedade Recreo de Artesáns para impartir unha conferencia dentro dun ciclo sobre o crime, ao que tamén se convida, entre outros, a Auguste Dupin. Unha das principais razóns que levan a Holmes a aceptar facer a viaxe é que na vila do Lérez poderá asistir a un concerto do violinista Pablo Sarasate.
Pero o mesmo día da charla preséntaselle un caso de investigación: desapareceu o violín Stradivarius de 1724. Mediante o seu método de razoamento dedutivo, chega á conclusión de que o instrumento non foi sustraído, senón escondido dentro da habitación do violinista. Porén, queda algo amolado porque non chega a descubrir que quen o escondeu foi unha muller.
Narración
A obra preséntase coma un relato escrito en primeira persoa polo propio doutor John H. Watson. O manuscrito estivo en posesión da súa familia até 100 anos despois de ser escrito, para evitar a súa publicación mentres quedase xente viva presente no relato. O texto foi enviado ao concello de Pontevedra pola familia do doutor Watson, que dispuxera que debía ser publicado nesa vila e despois en Londres. O concello remitiullo á "Sociedade Holmesiana de Pontevedra" (que estivo presidida, segundo o autor, por Marcial Gondar Portasany, Xosé Agrasar Muíños, Serxio Portela Campos, Alfonso Díaz Andrés, Ian Emmett e Fernando R. García Fernández), encargada da súa publicación, pero esta non se levou a cabo até o 2001 por unha dúbida respecto a cando debía ser editado.
Knowing
Knowing é un filme de ficción científica estreado en 2009, dirixido por Alex Proyas e protagonizado por Nicolas Cage.
Argumento
No ano 1959, durante a inauguración dun novo colexio, unha profesora pide aos seus alumnos que imaxinen como sería o futuro en 50 anos, a idea é dunha nena chamada Lucinda. Os estudantes gardan nunha cápsula do tempo moitos debuxos, mentres que Lucinda só escribe unha serie de números sen sentido aparente. Ese mesmo día Lucinda extravíase e é atopada nun armario garabateando coas unllas unha secuencia de números.
Cincuenta anos despois, no 2009, a cápsula do tempo é desenterrada e Caleb recibe a misteriosa nota de Lucinda. Caleb é un neno que ten problemas auditivos, fillo de John Koestler (Nicolas Cage), un profesor de astrofísica viúvo.
John descobre enseguida que eses números teñen un sentido secuencial e agochan certas predicións, algunhas delas de sucesos xa ocorridos. Mentres isto ocorre, Caleb recibe estraños murmurios mentais e un estraño individuo faille garda fóra da casa.
Entre estas secuencias descobre accidentes catastróficos xa sucedidos en que o número de mortos coincide coa parte final da secuencia, e outros por suceder. Ao descubrir que a parte sen descifrar das secuencias corresponde ás coordenadas GPS dos lugares, presencia un terrible accidente aéreo cun número de mortos igual á secuencia, e posteriormente un desastre no Metro con outro número de falecidos coincidente coa secuencia seguinte. O misterio é que as secuencias terminan cunha secuencia non descifrable, despois do accidente de Metro.
Contactan coa única filla de Lucinda, Diana Wayland (Rose Byrne) quen ten unha filla da mesma idade que Caleb, chamada Abby. Diana ao principio rexeita o ofrecemento de John Koestler pero o accidente do Metro faina recapacitar xa que Abby tamén recibe estraños murmurios xunto a Caleb.
A última secuencia non descifrable é un desastre solar de magnitudes cataclísmicas, e John Koestler verifica mediante medicións do observatorio que a secuencia é verídica e que as temperaturas chegarían aos 400 graos Celsius nunhas poucas horas.
Descobren que a parte final da secuencia corresponde coa localización da casa prefabricada onde morreu Lucinda e diríxense a ela. No camiño, ademais da morte de Diana en accidente de tráfico, Caleb e Abby son aparentemente secuestrados en dúas ocasións por uns suxeitos pálidos e louros.
John regresa á casa dos seus pais, aínda que primeiro recolle á súa irmá. No retorno, o incipiente arrequecemento e desaxuste electromagnético comeza a xerar unha especie de aurora boreal no ceo. Cando chega á cidade dáse conta que a xente está totalmente desesperada cometendo saqueos, alboroto etc. Ao chegar á casa dos seus pais, abrázanse os catro no momento en que a Terra é varrida por unha vaga de lume de dimensións planetarias que se estende coincidindo co amencer e a exposición ao Sol.
A escena final mostra a Caleb e Abby sendo deixados pola nave nun novo planeta deshabitado, cuberto dunha herba dourada. Visten con roupa de liño e corren no campo, mentres no horizonte vese que ao lonxe hai máis naves volvendo ao espazo. A escena termina cun plano afastado deles correndo e a unha curta distancia dunha solitaria árbore branca.
Jiří Menzel
Jiří Menzel, nado en Praga o 23 de febreiro de 1938 e finado na mesma cidade o 5 de setembro de 2020, foi un director de cine checo. Gañou un Oscar ao mellor filme en fala non inglesa por Ostře sledované vlaky, de 1966, baseado nunha novela homónima do escritor Bohumil Hrabal.
Traxectoria
Fillo do coñecido escritor e xornalista Joseph Menzel, o mozo Menzel pensou inicialmente en seguir os pasos do seu pai e estudar xornalismo, pero finalmente ingresou na Academia de Cine de Praga, da que foi expulso. Porén, grazas á intervención dun dos seus profesores, puido continuar os seus estudos.
A súa ópera prima no ámbito das longametraxes profesionais, Ostře sledované vlaky, supuxo unha grata sorpresa no panorama do novo cinema checo por lograr o Oscar á mellor película de fala non inglesa. O filme está considerado unha das obras cimeiras da cinematografía europea e adscríbese á Nova Onda checoslovaca.
As altas cualidades de Menzel quedaron patentes na súa segunda obra, Rozmarné léto onde interpretou un papel como actor. Malia todo, Skřivánci na niti, a súa seguinte obra, foi prohibida polo réxime checoslovaco. Esta película esta baseada nun libro de contos de Bohumil Hrabal titulado Inzerát na dům, ve kterém už nechci bydlet. Tras rematar de rodar prohibiuse a proxección da película e ata 1974 Menzel non dirixiu máis nada.
Nos oitenta Menzel rodou outros máis dous filmes baseados en relatos do seu escritor favorito, Bohumil Hrabal, como Postřižiny, Slavnosti sněženek e Vesničko má středisková, que foi nomeada para o Oscar ao mellor filme de fala non inglesa.
Tabula hospitalis do Courel
miniatura|Tabula Hospitalis A Tabula Hospitalis do Courel, tamén coñecida como Táboa de Hospitalidade de Carbedo, é unha peza de bronce cun texto en latín da época da romanización de Galicia. Foi atopada no Carbedo (Folgoso do Courel), e desde novembro de 1959 consérvase no Museo de Lugo.
Miña Terra
Miña Terra foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1914 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Semanario ilustrado, apareceu o 8 de novembro de 1914. Imprimíase no establecemento de La Comercial. Estaba dirixido por Enrique Guerra até marzo de 1915. Entre os seus redactores figuraba Victoriano Taibo. O deseño da cabeceira era de Castelao. Cun carácter republicano rexionalista, trataba os problemas da Universidade. Escrita en castelán, publicaba en galego unha "Folla Enxebre" na que apareceron poemas de Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal e Bernardo Barreiro e contos de Leandro Carré Alvarellos e Juan Barcia Caballero. O último exemplar que se conserva é o número 16, publicado o 7 de marzo de 1915.
Tabula hospitalis do Courel
Características
Este pacto entre un particular e unha colectividade indíxena con autorización das autoridades romanas carece de carácter ou calidade de lei, mais dispón de validez xurídica pública ao ser trasladado á táboa de bronce.
Huangfu Mi
miniatura|Gravado en madeira representado a Huangfu Mi Huangfu Mi (215–282) foi un erudito e médico chinés que viviu o período final da dinastía Han, o dos Tres Reinos, e o comezo da dinastía Jin.
Traxectoria
Naceu nunha familia de agricultures pobres de Chaona, na actual provincia de Gansu. Sufriu apoplexía e decidiu estudar medicina. Entre 256 e 260, cara á fin do estado de Cao Wei, compilou un tratado de acupuntura Zhenjiu jiayi jing, unha obra en 12 volumes divididos en 128 capítulos e que incorporaba as partes máis importantes dos considerados tres clásicos da época, Huangdi Neijing, Zhenjing e Mintang Kongxue Zhenjiu Zhijao, converténdose un dos primeiros traballos sistemáticos sobre acupuntura e moxibustión, e tamén un dos máis influentes. Compilou tamén diversos tratados sobre fórmulas médicas Para alén das súas obras médicas tamén compilou dez libros nunha serie denominada Diwang shiji no que recolle fragmentos históricos dunha multitude de fontes, e no que traza a orixe de varias casas reinantes ao pasado remoto; escribiu ademais biografías de personalidades eminentes que agrupou en Gaoshi zhuan, un dos primeiros exemplos de biografía colectiva. En Shiquan lun filosofa sobre a obriga moral de servir nun posto, en particular se o gobernante é un tirano.
La Ciudad (Ourense)
La Ciudad foi un semanario editado en Ourense en 1917.
Tubuai
Xeografía
De forma ovalada, a illa ten un relevo formado por dous volcáns, cunha altitude máxima de 422 metros no monte Taita, e unha superficie total de 45 km². Está rodeada dunha lagoa protexida por un círculo de illotes: Motu Toena, Motu Roia, Motu Motiha, Motu Ofai e Îlot de Sabre.
Dispón dun aeródromo aberto en 1972. Cultívanse produtos de horta, como patacas, cenorias, coles e taro, que provén o mercado de Tahití.
Historia e poboación
As aldeas da illa son Mataura (a capital), Taahueia e Mahu e con 2.170 habitantes (censo 2012) é a illa máis poboada das illas Austrais.
Tubuai, así como Rurutu, foi poboado desde as illas da Sociedade cerca do ano 900 dC. O capitán Cook foi o primeiro europeo en explorala o 9 de agosto de 1777. Doce anos máis tarde, refuxiáronse os amotinados do Bounty, pero logo de participar nas guerras tribais, tiveron que fuxir.
Apeadoiro de Figueirido
Figueirido foi un apeadoiro de Adif, situado na vila de Figueirido, no concello de Vilaboa, provincia de Pontevedra. O antigo predio de viaxeiros consérvase na beira da liña A Coruña- Vigo, e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
O Outeiro, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Outeiro é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 16 eran mulleres e 19 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 32 veciños, e 2005, cando eran 33.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Linguas miju-meyor
A linguas miju-meyor ou mijúicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse no Tíbet, na República Popular da China, e no estado de Arunachal Pradesh na India.
O barón rampante
É a segunda parte da triloxía I nostri antenatti, iniciada por O vizconde demediado e continuada pol' O cabaleiro inexistente.
Trama
Cósimo é un rapaz de 12 anos, dunha familia nobre da rexión de Ombrosa. Unha tarde de xuño de 1767 Cósimo decide subir ás árbores e non volver baixar, logo dunha discusión co seu pai por mor da comida. Cósimo crea a súa propia casa sobre as árbores, caza animais para comer, e cose a súa roupa coas peles dos mesmos.
Cósimo coñece a Viola, unha nena dunha familia rival á súa, que ten un bambán pendurado dunha árbore. Entre os dous créase unha animada relación. Ela cóntalle que fora líder dunha banda de ladróns, e pouco despois Cósimo coñece aos pícaros que se adican a roubar froita. Porén, ao pouco tempo os pais de Viola marchan do lugar. Cósimo adopta ao can que fora dela e que esqueceran na mudanza.
Cósimo percorre as fragas con grande habilidade, e coñece a diversos habitantes do bosque, como o ladrón Gian dei Brughi, ao que afecciona á lectura. Co contacto con xentes doutros lugares, como nómades, exiliados ou feirantes, comeza a coñecer novos idiomas. Combate piratas otománs e convive con exiliados españois expulsados por Carlos III.
Malia que tivo romances con mulleres da vila, Cósimo estraña a Viola. Un día o seu can bota a correr, atraído polo cheiro dela, e atópanse de novo. Ela é viúva dun señor moi maior, propietaria de terras e edificios. Comezan unha relación de amor marcada polos celos. El quérea con loucura pero dun modo racional, pero ela busca un amor máis apaixonado. Logo de moitas pelexas, ela acaba por marchar, quedando el cunha fonda tristeza.
Continúa a súa formación autodidacta, lendo moitos libros, como as obras de Rousseau, Voltaire ou a Encyclopédie de Diderot, intercambiando cartas con eles. Faise membro dunha loxa masónica, cuns rituais pouco ortodoxos, e é espiado por xesuítas. Amais, é membro de diversas irmandades gremiais, dado que ao facerse el mesmo todos os produtos que necesitaba, coñecía diversas artes.
Trala Revolución Francesa comeza a difundir os ideais liberais, e forma parte da xunta provisional que derroca o goberno oligárquico da república de Xénova e forma a República Ligur. Porén, trala chegada ao poder de Napoleón (ao que coñecerá persoalmente), deixa de considerarse un afrancesado.
A súa saúde vai empeorando, e comeza a recibir os coidados de toda a veciñanza. Un día en que un globo aerostático pasa pola rexión, logra engancharse á áncora, sendo levado polo aire durante un anaco, pero desaparece sobrevoando o golfo.
Narración
A obra está contada en primeira persoa polo irmán máis novo do barón. Nalgunhas partes é un narrador testemuña, pois presenciou algúns dos actos narrados, pero boa parte da historia foille contada polo seu irmán, ben con narración oral, ben a través de cartas.
José Girón Bazán
José Girón Bazán, nado en Barrios de Salas (O Bierzo) en 1909 e finado en Francia en 1959, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
De familia campesiña. Loitou na guerra civil na fronte de Asturias, onde perdeu un ollo por unha esquirla de bala en setembro de 1937. Foi evacuado a Cataluña. En xaneiro de 1939 logrou pasar a Francia. No distrito de Deux-Sèvres entrou en contacto co último alcalde republicano de Barrios de Salas. Empiezou a traballar nas minas de carbón, pero cando en 1940 Francia firmou o armisticio coa Alemaña nazi, a súa zona de residencia quedou baixo o control dos alemáns. A súa muller e a filla de tres meses foron deportadas a España. José foi conducido a Angulema e deportado no Convoi dos 927, enganado en dirección ao campo de concentración de Mauthausen-Gusen. Con identidade falsa logrou saír vivo despois de sete meses no campo. Reencontrouse coa súa muller en Francia, coa que tivo outra filla e un varón. Morreu de silicose en 1959.
Illa Raiatea
miniatura|O marae Taputapu´tea de Raiatea cun tiki.
Raaiatea (en tahitiano Ra'iātea) é unha illa das illas de Sotavento, no arquipélago das Illas da Sociedade na Polinesia Francesa. Está situada a 210 km ao oeste de Tahití, entre Huahine, que se atopa a 40 km, e Bora Bora.
A localidade principal de a'iātea é 'Uturoa, o centro administrativo das Illas de Sotavento (Francés Îles Sous-le-vent). Tamén hai colexios que serven como o principal centro educativo de secundaria para os estudantes das illas da rexión Bora Bora, Taha'a, Huahine e Maupiti.
Etimoloxía
dereita|miniatura|200px|[[Marae Taputapuatea, un antigo marae mencionado nas tradicións dos pobos da Polinesia, incluíndo, por exemplo, os maorís de Nova Zelandia, que consideran este lugar como un marae sagrado dos seus antepasados. Aquí é onde a viaxe da canoa hawaiana Hokule'a chegou na súa primeira viaxe en 1976.]] A ortografía do nome no tahitiano é Ra'iātea, que significa ceo brillante. Ulieta é unha obsoleta transcrición comunmente utilizada no século XIX.
O extinto paxaro Ulieta era orixinario desta illa, xunto con outras especies descoñecidas. Só existe no mundo un debuxo desta ave, no Museo de Historia Natural de Londres.
Xeografía
Cunha superficie total de 167,7 km² é a segunda illa máis grande do arquipélago, logo de Tahití. Un arrecife de coral rodea ao mesmo tempo as illas de Raiatea e Tahaa compartindo a mesma lagoa. A altitude máxima é de 1.017 m no monte Tefatoaiti. Na cadea montañosa da illa, Temehani, atópase unha flor única, endémica e símbolo da illa, a tiare apetahi. Trátase dunha gardenia branca de cinco pétalos en forma de man que se abre de madrugada cun ruído característico.
Historia
Antigamente a illa chamábase Havai´i, nome sacro na cultura polinesia e relacionado cos nomes de Hawai; Savai'i, en Samoa; e Havaiki, antigo nome de Fakarava nas Tuamotu. Situada no centro do triángulo cultural da Polinesia, foi o punto de partida da última onda migratoria, notablemente a Nova Zelandia e Hawa. Nas illas da Sociedade exerceu unha grande influencia relixiosa e cultural. O gran templo (en tahitiano marae) de Taputapuatea, dedicado ao deus Oro, era o centro relixioso máis importante das illas. O seu culto suplantou ao doutros deuses tradicionais como Taaroa e Tane, e os diferentes marae eran subsidiarios do de Taputapuatea. Ao redor seu formouse a seita arioi, mestura relixiosa, aristocrática, guerreira e festiva, que era respectada en todas as illas e conseguía, só coa súa presenza e o seu carácter de tabú, unha tregua nas guerras tribais.
Raiatea foi explorada polo inglés James Cook en 1769, que transcribiu o seu nome como Ulietea, nome que foi utilizado durante anos. Para Domingo Bonaechea (1775) foi A Princesa. Hoxe en día coñécella co sobrenome de «a illa sacra».
O primeiro europeo en rexistrar o avistamento de Raiatea foi Pedro Fernández de Quirós en 1606, bautizándoa como Fugitiva. O navegante polinesio, Tupaia, que navegou co explorador James Cook, naceu en Ra'iatea ao redor de 1725. Omai (c.1751-1780), outro mozo de Ra'iatea, viaxou cos exploradores europeos a Londres en 1774 e tamén serviu como intérprete para o capitán Cook na súa segunda e terceira viaxes.
O rei Tamatoa VI foi o último monarca, reinando desde 1884 a 1888.
Época (astronomía)
En astronomía, época, tamén chamada época das coordenadas, e unha data precisa a que fan referencia as coordenadas celestes calculadas para as estrelas. Tendo como orixe do termo o feito de que algúns dos movementos da Terra perceptibles, tales como o xiro sobre o seu eixo (día) e o xiro ó redor do Sol (ano) e outros no tan perceptibles, coñecidos co nome de precesión e nutación, enténdese logo que as coordenadas estelares muden, aínda que de xeito moi imperceptible, cada ano. Por esta razón resulta oportuno facer referencia a un preciso instante de tempo para o seu cálculo.
Uso
A época das coordenadas mais en uso nos actuais atlas celestes e nas Efemérides e o J2000.0, que fixa como referencia o 1 de xaneiro de 2000 ás 12:00 TT. O prefixo "J" ven a indicar que e Época Xuliana. O estándar anterior foi B1950.0, co prefixo "B" indicando que era Época besseliana.
Formatos empregados
As épocas que fan referencia aos elementos orbitais dánse por regra xeral en Tempo terrestre (TT) e descríbense en diferentes formatos:
A Pontella, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Pontella é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Butarreira, As Goás, Abadín
Butarreira é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres), dous máis ca en 2011 (16 homes e 13 mulleres).
Cron
A palabra cron pode refierse a:
About Time (filme de 2013)
About Time é un filme británico de 2013 escrito e dirixido por Richard Curtis, e protagonizado por Domhnall Gleeson, Rachel McAdams e Bill Nighy. O filme conta a historia dun mozo coa habilidade de viaxar no tempo que tenta cambiar o seu pasado e mellorar o seu futuro. O filme estreouse no Reino Unido o 4 de setembro de 2013. O filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica. Conseguiu recadar 87,1 millóns de dólares sobre un orzamento de 12 millóns.
Cintigrafía ósea
dereita|miniatura|Un paciente nun SPECT óseo. O paciente permanece tombado mentres dous gammacámaras rotan arredor del.
As cintigrafías óseas en medicina son un método máis dunha serie de métodos de formación de imaxes óseas, os cales se utilizan para detectar visualmente anormalidades óseas. Este tipo de estudos por imaxes inclúen imaxes por resonancia magnética (RMN), tomografía computadorizada (TC), radiografía simple e no caso do medicina nuclear "gammagrafías óseas". Porén, unha cintigrafía ósea é unha proba funcional, o que significa que mide un aspecto do metabolismo óseo ou remodelación ósea, o que as outras técnicas de imaxe non fan. Compite coa tomografía por emisión de positróns para ver o metabolismo anormal dos ósos, pero a vantaxe da cintigrafía é que é considerablemente menos custosa.
Lopevi
Lopevi (ou Lopévi) é unha illa deshabitada na provincia de Malampa, Vanuatu. Atópase ao sueste de Ambrym e ao leste de Paama. Consiste nos 7 km de ancho do cono do volcán activo do mesmo nome. Alcánza unha altura de 1.413 m sobre o nivel do mar, o punto máis alto no centro de Vanuatu. entrou en erupción polo menos 22 veces desde 1862. A illa foi habitada antes, pero en 1960 a poboación trasladouse ás próximas illas de Paama ou de Epi polo perigo recorrente.
Fibra de Rosenthal
miniatura|Fibras de Rosenthal. [[Tinguidura hematoxilina-eosina amosando as estruturas alongadas eosinofílicas nun caso de astrocitoma pilocítico. Aumento do 400%]]
A fibra de Rosenthal é un feixe groso e alongado, cunha contorna irregular e forma de espiral eosinofílico que aparece na tinguidura hematoxilina-eosina do cerebro perante a presenza de gliose de longa evolución, ás veces tumores, e nalgunhas alteracións metabólicas. Son características tamén do astrocitoma pilocítico cerebeloso, tamén coma resposta cerebral reactiva ao craneofarinxioma ou ás cavidades sirínxeas, e coma consecuencia da doenza de Alexander nas zonas periventriculares e subpiais.
Composición
As fibras poden ser atopadas en procesos astrocíticos, e crese que son grupos de filamentos intermedios de proteínas. Os seus compoñentes inclúen proteína ácida fibrilar glial.
Club Natació Terrassa
miniatura|dereita O Club Natació Terrassa é unha asociación deportiva, que foi formada o 3 de xuño de 1932 na cidade de Terrassa. Dende a súa proclamación como club, ten coma o seu principal obxectivo o fomento e a práctica da natación e do wáter-polo. Tamén inclúe outras actividades deportivas.
As súas instalacións sitúanse na zona olímpica da cidade de Terrassa e dispón dunha superficie de 43.000 metros cadrados. En 2008 constituíuse coma o primeiro club da cidade de Terrassa diante do equipo de fútbol da cidade, do mesmo nome, polo que respecta a número de seareiros socios e á capacidade de oferta deportiva e social e o cuarto de Cataluña.
As súas cores son o branco e o vermello coma distintivo da súa bandeira e escudo.
Lidín
O topónimo galego Lidín pode referirse a:
Ente
miniatura|dereita|[[Parménides de Elea é considerado o primeiro filósofo que trata a ontoloxía.]] Ente (ens en latín, do grego on, participio presente do verbo einai, ser) ou entidade, é un termo central na meirande parte da historia da filosofía. No seu sentido máis xeral úsase para designar un ser calquera, isto é, unha cousa que está “sendo”, que existe.
Na filosofía grega a discusión filosófica sobre o ente xiraba en torno a se está sometido ou non ó cambio. Neste sentido, pódese afirmar que todo o pensamento grego aliméntase da tensión entre Física (ciencia do cambio) e Metafísica (ciencia do inmutable).
Durante o período escolástico diferénciase entre o ente increado (Deus) e os entes creados (as cousas do mundo). Outra división é entre ente real (ens reale) e ente de razón (ens rationis): o primeiro son as cousas que existen realmente (animais, plantas, seres inertes), mentres que o segundo só existe no pensamento (por exemplo, un dragón, o Quixote etc.).
Xa no século XX, Martin Heidegger somete a unha profunda revisión as concepcións tradicionais do ente establecendo unha nova división: Dasein (ente humano), Zuhandenheit (cousas á man, utensilios) e Vorhandenheit (cousas presentes á vista).
Admeto
Admeto era un personaxe da mitoloxía grega, fillo de Feres e rei de Feres, Tesalia.
Historia
Participou na expedición dos argonautas. Tiña fama de hospitalario e xusto. De feito, cando Apolo foi sentenciado a pasar un ano como servo dun mortal como castigo por ter matado os ciclopes, escolleu a Admeto e serviuno como gardián dos seus rabaños. Tan admirado quedou do seu tratamento que fixo que todas as vacas parisen xemelgos.
Namorado de Alcestes, grazas a Apolo, superou a proba que seu pai impuxera aos seus pretendentes: montar nun carro levado baixo o mesmo xugo por un xabaril e un león. No día da voda Admeto esqueceu dar un sacrificio en honra de Ártemis. Esta, anoxada, encheu o cuarto nupcial de serpes. Para evitar a morte de Admeto, Alcestes ofreceuse a morrer no canto de seu home. Hércules, antigo compañeiro de Admeto na expedición dos argonautas, baixou aos infernos e devolveulla a Admeto.
Tezán
Co topónimo Tezán podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Materialismo
miniatura|En 1748, o doutor e filósofo francés [[Julien Offray de La Mettrie|La Mettrie publicou a primeira definición de materialismo da alma humana en L'Homme Machine.]] O materialismo é unha doutrina metafísica consistente en afirmar que só existe a materia ou que esta é a realidade básica da que depende todo o que existe. Por materia enténdese calquera substancia que ocupa un espazo e que pode verse e tocarse. En consecuencia, o materialismo nega a existencia de substancias absolutamente independentes da materia, como poden ser as almas, espíritos, deuses etc. Por este motivo o materialismo asóciase xeralmente con actitudes ateas e antirrelixiosas.
Aínda que as metafísicas materialistas existen dende os inicios da filosofía occidental, a época materialista máis relevante acontece nos séculos XVIII, co empirismo inglés e os enciclopedistas franceses e, sobre todo, no século XIX en Alemaña co materialismo mecanicista (Karl Vogt e Ludwig Büchner) e o materialismo dialéctico (Friedrich Engels e Karl Marx). No século XX o materialismo vese reflectido tamén no programa fisicalista da corrente filosófica denominada Neopositivismo.
O materialismo mecanicista apóiase fundamentalmente nos avances experimentados polas ciencias da natureza durante o século XIX e sostén que os procesos psíquicos e mentais, aparentemente de natureza incorpórea, non son outra cousa que procesos químicos e fisiolóxicos explicables de maneira soamente mecánica a medida que as ciencias vaian progresando. Nun sentido parecido hai que entender tamén o fisicalismo neopositivista. Estas orientacións, polo tanto, caracterízanse por un reducionismo do psíquico ó neuro-fisiolóxico.
O materialismo dialéctico, en cambio, admite que os procesos psíquicos son de natureza irredutible a meros procesos físicos, se ben estes últimos son a base material da que emerxen os primeiros. Sen cerebro, polo tanto, non poderían existir os procesos mentais. Estes, por outra parte, consideran que a materia está sometida a procesos evolutivos dominados polas leis da dialéctica.
Hai tamén un uso popular do termo, alleo ó seu significado filosófico, e segundo o cal fálase, por exemplo, de "época materialista". Neste uso a palabra ten un significado moral e disigna unha actitude vital desprovista de valores e interesada unicamente no aprecio do benestar material (ter cousas) xunto coas accións que contribúen a logralo.
Introdución
A oposición entre o enfoque materialista e o enfoque idealista é unha das polémicas filosóficas máis antigas e persistentes. No século XVII o termo «materialismo» adoitaba usarse principalmente no senso de representacións físicas sobre a materia. Nese sentido as ciencias naturais modernas teñen un enfoque completamente materialista.
Aínda que historicamente o materialismo histórico popularizouse no seo do marxismo, onde segue sendo un tema principal, atópanse antecedentes anteriores a Marx. No presente forma parte da antropoloxía, teoría da historia ou socioloxía, facendo que o materialismo histórico acolla toda unha serie de elaboracións teóricas non necesariamente marxistas. Fóra do eido do marxismo, o materialismo de tipo histórico é a hipótese de que os trazos definitorios das sociedades humanas e a evolución histórica das mesmas estivo determinada por factores materiais (tecnoloxía dispoñible, sistema de produción, características xeográficas e climáticas). Por mor do intento de estabelecer as ideas do materialismo histórico de xeito independente á versión marxista do mesmo, acuñáronse termos novos como: materialismo cultural, funcionalismo ecolóxico, determinismo xeográfico, determinismo económico, e outros, que poden ser considerados como concepcións materiais da historia. Diversos autores académicos como Jared Diamond ou Marvin Harris trataron en detalle a evolución histórica de extensas áreas xeográficas, e tentando explicar trazos definitorios da sociedade a partir de factores materiais, sinalando que este tipo de factores son os preponderantes cando se tenta entender a evolución das sociedades e as civilizacións.
Doutrinas materialistas do Antigo Oriente
Os primeiros vestixios que se teñen da doutrina materialista remóntanse a fins do terceiro e principios do segundo milenio a.n.e. nas culturas exipcia e babilónica, onde se formaron as primeiras concepcións materialistas espontáneas. Tamén se atopa, un pouco máis tarde pero con maior integridade, na filosofía da India e a China Antiga.
En monumentos da cultura exipcia antiga menciónase por exemplo «a auga fría creadora de todos os seres e da que proceden todas as cousas, así como o aire que enche o espazo e áchase en todas partes», o cal mostra que xa nese entón expúñase en forma embrionaria a cuestión da orixe material dos fenómenos naturais. Ou poida que interpretasen estes elementos desde un punto de vista netamente simbólico.
Na cultura babilónica, por exemplo, atopámonos co astrónomo Seleuco (século II a.C.) quen xa nese entón formulou conxecturas acerca da estrutura heliocéntrica do mundo.
Na India Antiga aparece a mediados do I milenio a. C. na doutrina Lokaiata (ou escola dos chārvākas) que sostiñan que o mundo era material, composto de catro elementos primixenios: a terra, a auga, o lume e o aire. Destes elementos formábanse tamén os seres vivos, incluído o ser humano, os cales logo de morrer descompoñíanse novamente nestes elementos. Os chārvākas ademais, someteron a crítica as doutrinas relixiosas imperantes nesa época sobre a existencia de Deus, a alma e o mundo do máis aló, demostrando que ao morrer o corpo, desaparecía a conciencia, polo que consideraban absurda a doutrina da transmigración das almas.
A medida que se desenvolvía a filosofía hindú antiga, a concepción da materia composta polos catro elementos (lume, aire, auga e terra) foi substituída por representacións máis desenvolvidas baseadas na estrutura atomista do mundo. Nas escolas filosóficas Nyāxa e Vaiśeṣika xorden as ideas de que o mundo se compón de pequenas partículas de diversa calidade que se achan no éter, no espazo e no tempo. Estas partículas serían eternas, increables e indestructibles, á vez que os obxectos compostos delas serían mutables, inestables e transitorios. Estas ideas materialistas exerceron un forte influxo sobre escolas e doutrinas relixiosas da época, por exemplo na escola relixiosa Mīmāṃsā, a cal recoñecía a realidade do mundo, cuxo ser non depende de ningún creador, existe eternamente e componse de partículas rexidas pola lei autónoma do karma.
Na China Antiga atopamos a doutrina materialista na teoría do coñecemento de Mozi (479-381 a. C.) en oposición a Confucio. Achegas importantes tamén as deu o taoísmo, cuxo creador Lao-Tsé (séculos VI a. C. a IV a. C.) sostiña que o mundo, que é eterno, áchase en movemento e mutación continuos. O movemento, segundo os taoístas, é rexido polo Tao (lei natural), que aínda que é un concepto abstracto e metafísico, é ao mesmo tempo anti-espiritista xa que o Tao considerao inmaterial pero natural, e non de orixe divina ou sobrenatural, polo que a cosmovisión taoísta resulta nunha dialéctica materialista-metafísica, dualmente naturalista e non espiritista.
As ideas materialistas inxenuas cobraron sucesivo desenvolvemento na doutrina de Xun Zi (313-238 a. C.) unha das relevantes figuras do confucianismo, quen a diferenza doutros confucianos consideraba que o ceo non posúe conciencia e é parte da natureza, na que incluía así mesmo o Sol, a Lúa, os astros, as estacións do ano, a luz e as tebras, o vento e a chuvia, e que a sucesión de fenómenos celestes discorre segundo determinadas leis naturais, de modo que o destino das persoas non pode ser rexido por unha inexistente «vontade do ceo».
Xun Zi afirmaba que o ser humano, contrariamente aos animais, sabe mancomunar os seus esforzos e organizar a súa vida pública, que pode coñecer o mundo circundante e aproveitar os coñecementos adquiridos no seu ben; ademais de que o coñecemento empeza pola percepción, pero é gobernado polo pensamento que cumpre leis naturais.
Por último xa nas inmediacións de nosa era atopámola en Wang Chung (27-97 a. C.) quen sostiña que o mundo se compón da substancia qì, a cal se move na eternidade, mentres que o tao é a lei da propia realidade. Pola acción recíproca de dúas qi —os enrarecidos que se achan no espazo celeste e os condensados que se achan na terra constituíndo os diversos corpos— son procreadas todas as cousas. Sostiña que o home é un ser natural composto de substancia material no que se instalou unha enerxía vital, un principio espiritual elaborado pola circulación do sangue, a cal desaparece ao morrer o home. Este materialismo era inxenuo e metafísico.
Materialismo da Grecia antiga
Desde o século VI a. C. a filosofía desenvólvese con maior ímpeto na Grecia antiga e post moderna. Alí a corrente materialista xorde en controversia coa relixión principalmente nos filósofos representantes da chamada escola de Mileto; Tales de Mileto (ca. 624-547 a. C.), Anaximandro (ca. 610-546 a. C.) e Anaxímenes (ca. 585-525 a. C.).
Segundo a doutrina de Tales, a auga é o principio de todas as cousas; todo procede da auga e todo se converte en auga.
Anaximandro tomou como substancia primaria de todo o existente o apeiron, principio indeterminado que procrea as cousas e os fenómenos mediante o movemento e a segregación de contrarios tales como «o húmido e o seco», «o frío e o cálido» «o doce e o salgado». Segundo esta doutrina todo atópase en constante rotación, unha cousa xorde do apeiron e outra desaparece e descomponse transformándose en apeiron, o cal seguindo un curso materialista fai un dos primeiros intentos de representar o mundo dialécticamente, en movemento.
Anaxímenes tomou como substancia primordial o aire, cuxo movemento condiciona o xurdimento e a desaparición das cousas.
Aristóteles (384-322 a. C.) o cal sostiña que todas as cousas tiñan na súa base unha materia prima, que se caracterizaba pola falta de determinación, de forma, é dicir, non eran senón unha posibilidade de existencia. Esta posibilidade convértese en cousa verdadeira sensible só cando a materia únese cunha ou outra forma que lle dá a súa determinación. Esta concepción, aínda que é materialista na súa esencia, ten graves insuficiencias porque separa a materia primaria do movemento, que é introducido pola forma desde fóra, ademais de que a súa transición dun estado indeterminado a determinado toma a súa orixe o final das contas dos deuses e outras divindades, que veñen ser o primeiro propulsor.
Finalmente dentro da corrente materialista aínda que un tanto máis inconsecuente atopamos ao filósofo grego Epicuro (342-270 a. C.). Influenciado polo atomismo de Demócrito, sostén que toda a realidade está formada por dous elementos fundamentais. Por unha banda os átomos, que teñen forma, extensión e peso, e doutro o baleiro, que non é senón o espazo no cal se moven eses átomos. Estes átomos poden desviarse da súa traxectoria permitindo unha certa liberdade causal. O poema latino De rerum natura (Sobre a natureza das cousas) de Lucrecio (99 - 55 a. C.) reflicte a filosofía mecanicista de Demócrito e Epicuro.
Esta concepción, á vez cos elementos da dialéctica e as tendencias materialistas, contén tamén trazos metafísicos e tendencias  idealistas.
Despois de Aristóteles obsérvase unha decadencia condicionada pola crise xeral que vive o Estado Grego, perfilándose unha transición do materialismo ao idealismo e ao misticismo.
Materialismo na Idade Media
Na Idade Media domina a relixión en todas as esferas da vida espiritual da sociedade. A filosofía convértese nese período en serventa da teoloxía, xustificando e argumentando os dogmas relixiosos e demostrando a súa veracidade e inmutabilidade. No devandito período préstase especial atención ao problema da correlación das ideas xerais e das cousas do mundo sensible e a pugna entre o materialismo e o idealismo céntrase en resolver a cuestión da correlación do singular e o xeral, das ideas xerais e as cousas particulares.
Nese sentido, os materialistas afirman que o universal non pode existir na realidade e tanto menos antes do singular. Na realidade existen só as cousas singulares e o xeral é só denominación que non reflicte nada e por iso non existe na realidade. A esta corrente materialista denominóuselle nominalismo.
Ao mesmo tempo nos séculos III e IV na China perdeu rapidamente o papel a ideoloxía confuciana, propagándose o misticismo relixioso da seita taoísta e penetrou cada vez máis o budismo na India.
Os pensadores materialistas daquela época interviñeron contra ese misticismo e idealismo.
Fan Zhen (século V a VI) propagaba a idea de que non existe o mundo do máis aló e que a alma do home é unha forma de existencia do corpo e desaparece ao morrer o home.
Os confucianos dos séculos VII a IX adiantaron algunhas proposicións materialistas pero máis tarde renunciaron, culminando cunha doutrina idealista neoconfucionista.
Cara aos séculos XVII e XVIII os postulados materialistas cobran maior desenvolvemento e fundamentación máis profunda en filósofos como Wang Chuanghan (1619-1692) e Dai Zhen (1723-1777) que fundamentan e desenvolven as ideas materialistas acerca da natureza e as leis do desenvolvo pero que en cuestións sociais non avanzan máis aló que os seus precursores.
Gran Premio de Mónaco de 1959
A carreira foi gañada polo piloto australiano Jack Brabham pilotando un Cooper T51 do equipo de fábrica de Cooper Car Company. Foi a primeira vitoria de Brabham, un futuro triplo campión do mundo. Foi a primeira vitoria nun Gran Premio do Campionato Mundial dun piloto australiano. Tamén foi a primeira vitoria para o equipo oficial de Cooper, aínda que Cooper xa gañara carreiras antes baixo a escudería de Rob Walker Racing Team. Brabham terminou 20 segundos por diante do piloto británico Tony Brooks que pilotaba un Ferrari 246. Cunha volta menos foi terceiro o Cooper T51 do piloto francés gañador do Gran Premio de Mónaco de 1958 Maurice Trintignant do equipo Rob Walker Racing.
Materialismo
Materialismo na Idade Media
Na India pola súa banda no devandito período adquiren a maior influencia os sistemas ortodoxos nyaya, vaisheshika, sankhya, ioga, mimāṃsā e vedanta e os heterodoxos charvaca-lokayatamanta, xainismo e budismo, integrado este por catro escolas: vaibhasika, sautrantika, madhyamika e iogacara. Deles só mantiveron unha tendencia materialista coherente os charvakas, nos demais coexistían elementos materialistas e idealistas ou eran idealista consecuentes.