cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homilies d'Organyà
220px|miniatura|Unha das páxinas de Les Homilíes d'Organyà. As Homilies d'Organyà son uns dos documentos literarios máis antigos escritos en lingua catalá, que datan do século XII e principios do XIII.
Historia e características
Trátase dun fragmento de sermonario destinado á predicación do evanxeo. É considerado o máis vello de todos os escritos en calquera das linguas peninsulares. Foron descubertas na reitoría de Organyà (Lleida) en 1904. Segundo os expertos, foron escritas entre o final do século XII e comezos do XIII. O carácter da letra é o propio da época de transición á arte gótica, e a calidade do pergamiño, bastante groso e ordinario. Certas particularidades da linguaxe fan pensar aos eruditos que este manuscrito é de tempos do rei Pedro I o Católico (1196-1213). O texto está escrito en catalán non provenzalista, aínda que aparecen algúns termos pouco coñecidos na lingua catalá.
O texto orixinal está na Biblioteca de Catalunya, mentres que en Organyà hai exposta unha reprodución.
Football Club Internazionale Milano
O Football Club Internazionale Milano (coñecido en galego como o «Inter de Milán» aínda que a súa tradución literal é « Internacional de Milan ») é un club de fútbol italiano, da cidade de Milán na rexión da Lombardía. Tradicionalmente foi considerado como o equipo da clase alta de Milán.
Foi fundado en 1908 por disidentes do Milan & Cricket, actual AC Milan. É o único equipo italiano que sempre militou na Serie A de Italia. O seu rival tradicional é o AC Milan. Disputa os seus encontros como local no Estadio Giuseppe Meazza, que comparte co outro gran club de Milán: o AC Milan.
Francisco Vázquez Díaz
miniatura|250px|Compostela esculpindo o busto "A Pepe", retrato en [[Vida Gallega, 1933.]] Francisco Vázquez Díaz, coñecido como Compostela, nado en Santiago de Compostela o 7 de setembro de 1898 e finado en San Xoán de Porto Rico o 21 de febreiro de 1988, foi un escultor galego.
Football Club Internazionale Milano
Segundo unha enquisa elaborada polo instituto estatístico Doxa, publicada polo diario italiano L'Espresso no mes de abril de 2006, do total de afeccionados ao fútbol en Italia, o Inter é o segundo club por número de seareiros, despois da Juventus, co 22,2% do total (equivalente a 5 772 000 de 'tifosi').
Francisco Vázquez Díaz
Traxectoria
Encargouse da decoración do pavillón de Galicia da Exposición Iberoamericana de 1929 en Sevilla. En 1930 a Deputación da Coruña concedeulle unha bolsa para ampliar estudos no estranxeiro e viaxou a París, onde estivo dous anos. Ao seu regreso realizou unha serie de exposicións en Madrid, Santiago de Compostela e A Coruña, que o proxectaron como un dos máis destacados escultores do momento.
A sublevación do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en París. Foi o escultor oficial do Quinto Rexemento durante a Guerra Civil e autor de bustos de Rafael Alberti, José de Diego e Luis Muñoz Rivera. Ao comezo da segunda guerra mundial foi detido nun campo de concentración no sur de Francia. De alí puido emigrar a República Dominicana en decembro de 1939. En outubro de 1940 viaxou a Porto Rico, invitado polo reitor da universidade, Juan B. Soto, para realizar demostracións de talla directa en madeira e expor as súas esculturas. Estableceuse en San Xoán de Porto Rico e casou coa profesora Margot Arce en 1942. Desenvolveu un labor pedagóxico no Instituto de Cultura Portorriqueña como director dos talleres de escultura ata a súa xubilación en 1968.
A súa obra é, en parte, unha homenaxe á patria adoptiva. Tamén fixo algúns monumentos en pedra destinados a honrar a memoria de personaxes distinguidos: o poeta P. H. Hernández, o actor cómico Diplo e o soldado García Ledesma. Conseguiu sona a través das representacións de temática animalística (Crocodilo, Foca, Camelos, Cebú, Monos...) e especialmente coa serie de pingüíns humanizados e satíricos (Pingüín académico, Pingüín mona, Pingüín abade...), feitos en madeira e cos que fixo unha crítica divertida a diversos personaxes, entre eles, algúns da sociedade galega.
Homenaxes
De novembro de 2002 a febreiro de 2003, a súa obra volveu a Santiago de Compostela na mostra de 26 debuxos que realizou antes da Guerra Civil e algunhas das súas esculturas en madeira no Museo das Peregrinacións.
Constanza de Sicilia
Constanza de Sicilia pode referirse a:
Igrexa de Santa María das Areas de Fisterra
A igrexa de Santa María das Areas de Fisterra é o templo parroquial de Santa María de Fisterra. Foi declarada xunto co monte e ermida de San Guillerme Conxunto Histórico e Ben de Interese Cultural en 1985.
Situación
Sitúase ao pé do monte do Cabo, no que se sitúa o Promontorium Nerium, sobre a praia de Corveiro. Queda preto do cabo Fisterra, fin da última etapa do camiño de Santiago.
Historia
Posiblemente está situado sobre un antigo poboado castrexo. Atribúeselle a súa fundación a Urraca Fernández, filla do Conde de Traba, que en 1199 fixo un escrito de doazón que indica ''V. modios de pane et tertian vacarum mearum de montealto. Ad opus ecclesie Ste. Marie de finibus terre''.
A primeira etapa da construción data do século XII. Desta época son a arcada, o muro lateral do antigo nártice (que aínda se conservan) e a nave central, que presentan as características típicas do estilo románico. Nunha segunda etapa, no século XIV ou XV, foron engadidos elementos góticos: a capela do Carme, o altar maior e o baptisterio, con bóvedas de crucería.
O templo foi levantado como templo mixto. Porén, non presenta a forma típica das igrexas de peregrinación (carece de deambulatorio), pois posiblemente a veciña ermida de San Guillerme fose o punto de culto xacobeo principal. Posiblemente foron aproveitados para a súa construción os muros do antigo Hospital de peregrinos, o que explicaría a súa forma estraña e infrecuente.
Edificio
miniatura|dereita|200px|Interior. miniatura|dereita|200px|Retablo do Santo Cristo. A igrexa está construída con granito do país. Conta cunha nave central, orientada cara ao oeste, cuberta por tellado de madeira e tella vermella do país, con poderosos contrafortes e escasos vans, típico do románico. A nave está precedida por un nártice de características góticas, con escalinata para acceder ao campanario, de tellado piramidal e planta cadrada.
No lado norte da nave están o baptisterio, a capela gótica do Carme, con bóveda de crucería e arco apuntado no acceso, a Porta Santa (un arco rodeado dos emblemas señoriais de familias principais, que só se abre nos Anos Santos Xacobeos para a entrada de peregrinos) e a capela do Santo Cristo, de planta cadrada e con cúpula de media laranxa e lanterna, decorada con profusión no exterior. Nela consérvase a imaxe do Santo Cristo de Fisterra, que segundo a tradición chegou á aldea entre os séculos XII e XIV.
A porta principal conta cun pórtico sen parteluz de dúas arquivoltas, cuxos detalles ornamentais están en boa parte destruídos polo mal da pedra. No lado sur están a capela gótica do Sagrado Corazón e a sancristía. O altar maior é gótico, e foi engadido á nave central no seu extremo oriental, con bóveda de crucería e de menor altura que o teito da nave principal.
Tanto o templo como a súa ornamentación viuse sempre influenciado polas correntes arquitectónicas aplicadas na catedral de Santiago e polo influxo do camiño de Santiago.
O campanario, de grande sobriedade ornamental, foi erixido entre os séculos XV e XVI, xa en estilo renacentista.
Na igrexa custódianse as pequenas campás usadas nas procesións do Corpus. Estiveron ocultas no interior do templo durante moito tempo polo medo á pillaxe por parte de naves francesas, algo común hai varios séculos. que por esas datas devastaban estas costas, saqueando as igrexas. En 1890, durante unhas obras de reforma, foron recuperadas.
Daniel Diges
Daniel Diges García, nado en Alcalá de Henares (Madrid) o 17 de xaneiro de 1981, é un actor e cantante español. Foi o representante de España no Festival de Eurovisión en 2010.
Deuse a coñecer interpretando a David, Gato, na serie xuvenil de Antena 3 Nada es para siempre, entre 1999 e o 2000.
Traxectoria profesional
Tras comezar a súa carreira no teatro, na compañía Teatro Escuela Libre de Alcalá de Henares (TEA), pasou á publicidade. traballou en diferentes series infantís como o Club Megatrix (1995), de onde pasou á serie adolescente Nada es para siempre na cal, ao longo de douscentos setenta e cinco capítulos (1999-2000), interpretou o novo Gato, íntimo amigo do tamén actor adolescente Carlos Castel.
Apareceu en coñecidas series da pequena pantalla como Ana y los siete, Hospital Central ou Aquí no hay quien viva (interpretando a DJ Gayumbo), así como no programa Max Clan (2003-2004), no que interpretaba o papel de Max, o líder dunha estraña tribo urbana.
Entrimo, Entrimo
miniatura|Núcleos de poboación de Entrimo e dos seus anexos, [[A Illa, Entrimo|A Illa e Venceáns, no Catastro de Ensenada (1753).]] Santa María a Real de Entrimo é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 604 habitantes, dos cales 284 eran homes e 320 mulleres.
Daniel Diges
Traxectoria profesional
En novembro de 2010, estréase unha nova versión do musical Los Miserables en Madrid, no que participa Daniel.
Entrimo, Entrimo
Entre o seu patrimonio destaca a igrexa de Santa María a Real.
Daniel Diges
Eurovisión 2010
Presentouse como candidato para representar a España no Festival de Eurovisión 2010 co tema "Algo pequeñito", canción composta por Jesús Cañadilla e con arranxos e produción de Alejandro de Pinedo. Quedou entre os dez primeiros nas votacións da web que fixo RTVE, o cal lle dió dereito a participar na final española.
Esta final realizouse en La 1 de TVE, no programa especial Destino Oslo que se celebrou o 22 de febreiro de 2010, e por votación do xurado e do público, gañou a preselección e representou a España o 29 de maio de 2010 en Oslo. A pesar de que un espontáneo (o popularmente coñecido como Jimmy Jump) saltou ao escenario e desluciu a interpretación durante vinte segundos, Diges e os seus bailaríns continuaron coa canción coma se nada ocorrese. Finalmente, a Unión Europea de Radiodifusión pediu desculpas e anunciou que España repetiría a súa actuación tras a última canción da noite. Nas votacións, Diges ocupou o décimo quinto posto con 68 puntos e o voto de 14 países, recibindo un 12 de Portugal e un 8 de Lituania como máximas puntuacións. Máis adiante, ao publicarse os resultados desglosados de xurado e televoto, saberíase que o televoto en solitario situoulle en 12º lugar con 106 puntos, mentres que o xurado en solitario situoulle en 20º lugar con 45 puntos.
Carreira discográfica
En marzo de 2010 Daniel Diges asinou un contrato coa discográfica Warner para gravar un álbum no estilo dos crooners. O álbum homónimo Daniel Diges, publicado o 18 de maio de 2010, está producido polo compositor e produtor Óscar Gómez e inclúe dúas versións de "Algo pequeñito", cancións compostas polo propio Diges e adaptacións de temas de Billy Joel, Michael Bublé ou Robbie Williams, entre outros.
.nf
.nf é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Illa Norfolk.
.bd
.bd é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bangladesh. Está administrado polo Ministerio de Correos e Telecomunicación do país. Os rexistros son a un terceiro nivel baixo un de segundo que pode ser com, edu, ac, net, gov, org, e mil, paralelos aos gTLDs. O rexistro é libre agás para os subdominios gov e mil, que están limitados a entidades autorizadas do goberno de Bangladesh. Non hai a posibilidade de rexistro en liña para os dominios .bd.
Un segundo ccTLD, .বাংলা ("bangla") foi solicitado para Bangladesh.
Notas
<References/>
Ligazóns externas
Toppdomän
Prefectura autónoma casaca de Ilí
miniatura|250px|Praza da capital, a ciade de [[Yining.]] miniatura|250px|Localización de Ilí (vermello) no [[Xinjiang (alaranxado).]]
A prefectura autónoma casaca de Ilí (en casaco ىله قازاق اۆتونومىيالى وبلىسى, transcrito: İle Qazaq awtonomïyalıq oblıs; en uigur ئىلى قازاق ئاپتونوم ۋىلايىتى, transcrito: Ili Qazaq aptonom wilayiti; en chinés 伊犁哈萨克自治州; en pinyin Yīlí Hāsàkè zìzhìzhōu), coñecida abreviuadamente como Ilí, é unha prefectura autónoma da República Popular da China, pertencente á rexión autónoma uigur de Xinjiang.
Comparte fronteira internacional coa veciña República de Altai, na Federación Rusa.
Toma o seu nome do río Ilí, que atravesa a prefectura antes de pasar a Casaquistán. A súa capital é a cidade de Yining (tamñen coñecida como Gulja).
Demografía
A poboación da prefectura estimábase no ano 2000 en 3 825 600 de habitantes, e en 4 110 000 habitante en 2004, do que resultaba unha densidade de poboación, nese ano, de 15 hab./km².
A capital, Yining contaba con 269 692 habitantes en 2007.
Air Greenland
Air Greenland A/S, tamén coñecida como Greenlandair, é a aeroliña nacional de Groenlandia. É subsidiaria do SAS Group, e pertende a este grupo, ao goberno groenlandés e ao goberno danés. Opera unha frota de 32 avións, incluídos un avión de pasaxeiros para voos transatlánticos e chárter, 9 pequenos avións usados principalmente na súa rede doméstica, e 22 helicópteros para levar pasaxeiros dende as pequenas comunidades ata os aeroportos domésticos. Os voos a heliportos nos asentamentos remotos son operados por contrato co goberno de Groenlandia.
Prefectura autónoma casaca de Ilí
División administrativa
A préfectura autónoma de Ilí exerce xurisdición sobrer dúas prefecturas chinesas e, directamente, sobre dez subdivisións: dúas cidades-distrito, sete xián (subdivisión administrativa equivalente ao 'condado' doutros países) e un xián autónomo: miniatura|250px|Divisiuóin administrativa da prefectura autónoma casaca.
Air Greenland
Fundada en 1960 como Grønlandsfly, a aeroliña comezou a operar con hidroavións Catalina. Nunha década expandiuse e fíxose con varios DHC-3 Otter e helicópteros Sikorsky S-61, algúns dos cales aínda están en servizo. A meirande parte das operacións estiveron baseadas nos helicópteros ata que comezou a gobernar a nova administración groenlandesa en 1979, que comezou a investir nunha rede de pequenos aeródromos. Foi un proceso moi custoso, e as taxas aeroportuarias de Groenlandia aínda están entre as máis caras do mundo; isto tamén requiriu unha nova frota: os turbohélices DHC-7 estaban especialmente adaptados ao terreo duro e ás condicións meteorolóxicas de Groenlandia. A fiabilidade das conexións mellorou cando a rede de aeroportos domésticos aumentou nos anos 90: o uso cada vez maior do Dash 7 fixo que a aeroliña estivese menos limitada polas inclemencias do tempo. A finais dos 90 e principios dos 2000, Air Greenland mercou un Boeing 757 e un Airbus A330, permitíndolle abrir conexións cara Copenhague, que ata ese momento estaban operadas por SAS e continuou facéndoo ata finais dos 2000. A día de hoxe a aeroliña compite con Air Iceland nas conexións internacionais e os pequenos servizos chárter domésticos.
Prefectura autónoma casaca de Ilí
Historia
miniatura|250px|Os zúngaros réndense ao exército manchú en 1755. miniatura|250px|Unha [[iurta no val do Ilí.]]
Air Greenland
Ademais dos servizos regulares e dos voos contratados polo goberno á meirande parte de vilas do país, a aeroliña tamén dá apoio a estacións de investigación remotas, proporciona servizos chárter para turistas e industrias mineiras e de enerxía e pode realizar evacuacións médicas durante emerxencias. Air Greenland ten sete subsidiarias: unha aeroliña, hoteis, touroperadores, unha axencia de viaxes especializada no turismo de Groenlandia e a Arctic Umiaq Line, un servizo de ferris subvencionado polo goberno.
Prefectura autónoma casaca de Ilí
Historia
O 16 de xaneiro de 1711, 200 000 mongois torghut (en mongol Торгууд, "os da seda"), tribo mongol, o principal grupo dos catro oirates, que formaran un khanato calmuco na rexión do baixo Volga, ao norte do mar Caspio, fuxiron da opresión do tsar do imperio Ruso. Logo dunha longa viaxe a través dos desertos da Asia Central, chegaron 60 000 deles a Ilí, a rexión que deixaran un século antes polas tensións que houbera entre as diferentes tribos mongois.
Air Greenland
Anos 60
A aeroliña fundárona o 7 de novembro de 1960 como Grønlandsfly A/S Scandinavian Airlines System e Kryolitselskabet Øresund, unha compañía mineira danesa envolta nas operacións de criolita en Ivittuut para proporcionar transporte e loxística para catro bases de radares estadounidenses en Groenlandia. En 1962, intereses foron adquiridos intereses na firma polo Consello Provincial (no presente o Goberno Greenlandés) e o Departamento Real de Comercio de Groenlandia. (now KNI).
Prefectura autónoma casaca de Ilí
Historia
En 1755, o xeneral mongol Bandi, guiado por Amursana en nome do emperador manchú da dinastía Qing, deixou Barkul e marchou sobre Ilí. Alí construíronse cidades e os agricultores animáronse a cultivar ao norte das montañas de Tian Shan (as "montañas celestiais"). Os zúngaros rendénronse aos exércitos chineses dos Qing, nas ribeiras do río Ilí.
Air Greenland
Anos 60
Os primeiros voos en servir ás bases estadounidenses en Groenlandia foron operados polos lixeiros DHC-3 Otter e polos helicópteros Sikorsky S-55 fletados dende o Canadá. Despois dun accidente en 1961, Grønlandsfly usou hidroavións PBY Catalina e DHC-6 Twin Otter nas rutas domésticas. Un dos Catalina estrellouse en 1962. En 1965 o Douglas DC-4 converteuse no seu avión máis grande de liña. Foi seguido por helicópteros Sikorsky S-61, que aínda están en uso: en 2010 aínda servían ás comunidades do municipio de Kujalleq durante todo o ano e ás de Disko Bay durante o inverno.
Prefectura autónoma casaca de Ilí
Historia
O 6 de agosto de 1851, a China imperial da manchú dinastía Qing (1644-1912), asinnou en Yining, co Imperio ruso (1721-1917), o tratado de Goulja.
Air Greenland
Anos 70
miniatura|250px|DHC-6 Twin Otter Durante os anos 70 Grønlandsfly actualizou os seus DC-4 cara os novos DC-6, pero centrouse principalmente en expandir a súa frota de helicópteros, mercando cinco S-61 máis. Cara 1972 iniciou os servizos cara o leste de Groenlandia cun helicóptero baseado en Tasiilaq, e creou Greenlandair Charter. A mineiría en Maamorilik, no fiorde de Uummannaq, requiría aínda máis helicópteros, e a aeroliña mercou varios Bell 206 para a ruta. Grønlandsfly conseguiu un contrato co goberno danés para realizar misións de recoñecemento en relación co xeo que rodeaba Groenlandia.
Prefectura autónoma casaca de Ilí
Historia
En 1962, contra o final do Gran Salto Adiante de Mao Tsé-Tung, máis de 60 000 habitantes deixaron a prefectura para a marachar á URSS.
Economía
En 2006 o PIB total era de 44,5 billóns de renminbis, e o PIB por habitante de 10 345 renminbis.
Air Greenland
Anos 70
Cara finais de 1979 o número de pasaxeiros anuais de Grønlandsfly superaba os 60 000, máis que a poboación de Groenlandia. Ese ano abriuse a primeira ruta internacional da aeroliña, voando dende a capital, Nuuk, e a cidade de Iqaluit, no norte do Canadá. A ruta foi operada xunto coa aeroliña canadense First Air, pero os avións ían xeralmente baleiros polo que se cancelou 13 anos despois.
Anos 80
O establecemento do Goberno autónomo de Groenlandia en 1979 levou a investmentos nunha rede rexional de verdadeiros aeroportos, con aeródromos para aterraxes e engalaxes curtas (STOL) construídos en Nuuk, Ilulissat e Kulusuk. Estes primeiros aeroportos foron construídos sen equipo para eliminar o xeo, unha situación que demostrou ser problemática durante os invernos e continua a causar atrasos e pardas á aeroliña. Nesa década tamén apareceu o tren e contratáronse aos primeiros pilotos nativos.
Para servir á aumentada rede, Grønlandsfly comezou a mercar DHC-7, avións particularmente adaptados ás condicións meteorolóxicas de Groenlandia. O primeiro foi entregado o 29 de setembro de 1979, seguido por varios máis durante a década dos 80. Eses avións aínda están en servizo, voando a todos os aeroportos agás ao de Nerlerit Inaat, preto de Ittoqqortoormiit, que está operado por Air Iceland por un contrato co goberno autónomo.
En 1981 Grønlandsfly inaugurou a súa primeira ruta a Islandia, unindo o aeroporto de Reiquiavik co seu centro de conexións principal en Kangerlussuaq, con escala en Kulusuk. En 1986 unha ruta a Keflavík permitíulle á compañía rematar o monopolio de SAS nos voos entre Groenlandia e Dinamarca, sendo a parte Keflavík-Copenhague operada por Icelandair. Cara 1989 a aeroliña tiña empregados a máis de 400 groenlandeses e transportaba a máis de 100 000 pasaxeiros anualmente.
Anos 90
miniatura|250px|Boeing 757-200 A actividade da compañía reducíuse cando as minas de Ivittuut e Maamorilik pecharon, levando a unha recesión da economía de Groenlandia.
Cando a situación mellorou, a rede de aeródromos aumentou cos aeroportos de Sisimiut, Maniitsoq e Aasiaat no medio oeste, e cos de Qaarsut e Upernavik no noroeste. Coa compra dun quinto Dash 7 Grønlandsfly era, por vez primeira dende a súa fundación, capaz de servir a todas as grandes cidades de Groenlandia.
Grønlandsfly tamén mercou o seu quinto reactor, un Boeing 757-200 que comezou a operar en maio de 1998. O avión foi bautizado Kunuunnguaq na honra do explorador e etnólogo groenlandés Knud Rasmussen. O aparello permitíulle á aeroliña voar a rendible ruta Kangerlussuaq–Copenhague directamente, sen afiliados ou unha escala en Islandia. Así, en 1999 a aeroliña transportou 282 000 pasaxeiros, case o triplo do número que conseguira a finais da década anterior.
Anos 2000
Co cambio de milenio a aeroliña renovou novamente a súa frota, retirando varios dos seus helicópteros S-61 e Bell 206 e substituíndoos por Bell 212 e Eurocopter AS350. A compañía tamén destituíu ao seu CEO Peter Fich, que fora incapaz de equilibrar as demandas do goberno groenlandés para o servizo local coas do consello de administración para aumentar o turismo. Co seu subtituto, Finn Øelund, Grønlandsfly inicialmente rexistrou unha perda de 30 millóns de coroas danesas debido a que as obrigas contractuais mantiveron un servizo non rendible, unha folga arruinou a estación turística do verán, e Post Greenland deulle un lucrativo contrato de correo a Air Alpha Greenland, propiedade do goberno danés. En resposta, a compañía desfíxose con éxito das grandes demandas do goberno autónomo, ds altas taxas e as baixas axudas e cambiou a súa marca, pasando a chamarse Air Greenland e adoptando un novo logotipo e unha nova librea o 18 de abril de 2002.
En 2003 Finn Øelund deixou a aerliña para dirixir Maersk Air e foi substituído como CEO por Flemming Knudson. Air Greenland abriu unha ruta de Copenhague a Akureyri, en Islandia; o servizo durou seis anos antes de que finalmente fose considerado non rendible e cancelado. Tamén en 2003 SAS abandonou os seus servizos en Groenlandia, permitíndolle a Air Greenland mercar o seu segundo grande avión, un Airbus A330-200 bautizado Norsaq. SAS recuperou brevemente o servizo en 2007 antes de abandonalo finalmente en 2009. Debido á retirada de SAS do mercado, Air Greenland recibiu o seu contrato coa USAF para un servizo de pasaxeiros cara e dende a base aérea de Thule. Activo dende febreiro de 2004, o contrato renovouse por outro período de cinco anos en 2008 a pesar de que SAS regresou brevemente ao mercado.
A primeira toma de control doutra aeroliña tivo lugar o 18 de xullo de 2006, cando Air Greenland marcou a compañía Air Alpha Greenland, subsidiaria da danesa Air Alpha. Air Alpha Greenland operaba voos en helicóptero en Disko Bay e no leste de Groenlandia. Dende a toma de control, od Bell 222 adquiridos usáronse para transferencias de pasaxeiros entre o aeroporto de Nerlerit Inaat e o heliporto de Ittoqqortoormiit.
En 2007 Michael Binzer foi contratado como novo CEO. O 13 de xuño dese ano SAS anunciou a súa intención de vender as súas accións en Air Greenland, un movemento que despois incorporou ao seu programa de reestruturación, pero cara 2012 non atopara compradores. O 1 de outubro a aeroliña introduciu o seu sistema de billete electrónico, e tamén nese ano comezou un servizo directo co Aeroporto Internacional de Baltimore-Washington, nos Estados Unidos. Despois de que 60 visitantes estadounidenses se quedasen en terra por unha folga de traballadores de Air Greenland e de que a aeroliña rexeitase buscarlles unha alternativa para regresar, a venda de entradas desplomouse e a ruta foi cancelada en marzo de 2008.
No ano 2009 a aeroliña transportou a 399 000 pasaxeiros.
Heinz G. Konsalik
Heinz Gunter Konsalik, nado en Colonia o 28 de maio de 1921 e finado en Salzburgo o 2 de outubro de 1999, foi un novelista alemán de éxito comercial.
Air Greenland
Anos 2010
Porén, planeouse algunha expansión. Co obxectivo de competir con Air Iceland, que realiza servizos dende Reykjavik ata Nuuk, Narsarsuaq, Ilulissat e a costa leste de Groenlandia e no presente controla o 15% do mercado na rexión, Air Greenland pode abrir unha ruta sen escalas entre Nuuk e o Aeroporto Internacional de Keflavik, en Islandia. Ademais, debido á mellora das tecnoloxías e aos prezos máis altos das materias primas, as minas de Maarmorilik foron reabertas en novembro de 2010, con reservas de zinc e ferro para uns 50 anos. Ao igual que na década dos 70, os voos de subministración á mina van ser operados por Air Greenland usando helicópteros Bell 212 baseados no heliporto de Uummannaq.
O derradeiro Twin Otter de Air Greenland foi vendido en 2011 a Norlandair a cambio de cartos e un 25% das participacións da aeroliña islandesa.
Heinz G. Konsalik
Traxectoria
Aos dez anos escribiu a súa primeira novela, sobre os indios norteamericanos e con 16 publicaba folletóns nos xornais da súa cidade natal. Estudou medicina, xermanística e teatro. Durante a segunda guerra mundial foi correspondente de guerra en Francia e marchou como soldado á fronte leste, onde resultou ferido. A partir do éxito de Der Arzt von Stalingrad ("O médico de Stalingrado") en 1951 dedicouse a escribir, dos seus 186 libros vendeu máis de 80 000 000 de exemplares ata a súa morte e das súas novelas fixéronse filmes para cine e televisión.
Air Greenland
Anos 2010
A reapertura da conexión con Iqaluit, hoxe en día a capital de Nunavut, foi considerada por Air Greenland a finais de 2009 e finalmente levouse a cabo no ano 2012.Porén, este servizo rematou en 2015.
Club Deportivo Foz
O Club Deportivo Foz é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1960 no concello de Foz. Compite na Preferente Norte (subgrupo B).
Air Greenland
Frota de helicópteros
O Bell 212 é o principal helicóptero usado para voos ás vilas dos distritos. Os vellos Sikorsky S-61N están estaionados no aeroporto de Ilulissat e no heliporto de Qaqortoq. Cunha capacidade para 25 persoas, os S-61 baseados no sur de Groenlandia eran usados para transportar aos pasaxeiros que chegaban de Copenhague ao aeroporto de Narsarsuaq. A venda do Boeing 757 en abril de 2010 contribuíu ao declive do aeroporto, planeando a aeroliña retirar este modelo da súa frota. Tres Bell 222 foron retirados do servizo e están estacionados no aeroporto de Kangerlussuaq á espera de ser vendidos.
Grao académico
Un grao académico, titulación académica ou título académico, é unha distinción dada por algunha institución educativa, xeralmente despois da terminación con éxito dalgún programa de estudos.
Club Deportivo Foz
Xogadores
Ignacio Fernández Pacios, coñecido futbolisticamente como Nacho, tamén se formou na canteira. Logo de fichar polo Gran Peña, xogou de lateral esquerdo no Celta de Vigo e en 1992 fichou pola SD Compostela, acadando o ascenso a Primeira División na tempada 1993-94, e xogando as 4 seguintes tempadas en 1ª división, ata que en xuño de 1998, o Compostela perde o play off co Villarreal e descende a 2ª división.
Grao académico
Porén, esta denominación adoita utilizarse para denominar máis concretamente ás distincións de rango universitario, que tamén se denominan titulación superior ou titulación universitaria.
En Europa, despois da entrada en vigor do chamado Espazo Europeo de Educación Superior, a titulación de grao substituíu a outras que quedaron obsoletas, como a superior de licenciado ou as de grao medio de diplomado ou enxeñeiro técnico.
Club Deportivo Foz
Xogadores
Outros xogadores que lograron xogar en clubs de superior categoría:
Grao académico
Estudos non universitarios
Os graos académicos non universitarios abarcan a educación primaria e a secundaria, así como á terciaria non universitaria, é dicir, a chamada formación profesional.
Club Deportivo Foz
Xogadores
Rego Rey: R.C. Deportivo
Grao académico
Estudos non universitarios
En España, na actualidade, expídense os seguintes títulos:
Estudos universitarios
Cada país adoita regular de modo independente o tipo de titulacións e a forma de adquirilas. Cada centro educativo posúe, ás veces, así mesmo o seu propio catálogo de titulacións académicas.
Club Deportivo Foz
Xogadores
Roca: Cartagena, Ourense
Grao académico
Estudos universitarios
En Europa está producíndose un proceso de homoxeneización das titulacións no marco do chamado proceso de Boloña, asemellándoas na súa duración e denominación ás existentes no Reino Unido e nos Estados Unidos. Iso deu lugar a unha estrutura de titulacións composta por tres niveis:
Club Deportivo Foz
Xogadores
Tapia: Pontevedra
Veiga: CD Lugo
Grao académico
Estudos universitarios
Cando nunha mesma rama existen dous graos académicos, normalmente dótanse aos egresados de atribucións profesionais distintas, quedando reservadas algunhas delas a aqueles que obtiveron o título máis avanzado.
Club Deportivo Foz
Xogadores
Iván Gayol: Sporting Gijón B
Grao académico
Estudos universitarios
Para regular o recoñecemento dos estudos dun país a outro, o Consello de Europa propiciou a sinatura do Convenio de Recoñecemento de Lisboa, que subscribiron a inmensa maioría de países europeos, aos que se uniron algúns outros.
En España as titulacións universitarias tradicionais, en proceso de extinción coa implantación do Espazo Europeo de Educación Superior, eran:
Daimiel
Daimiel é un concello español da provincia de Cidade Real, en Castela-A Mancha. É un importante enclave vinícola e industrial do Campo de Calatrava, na rexión da Mancha. Foi declarada cidade en 1887 pola Raíña Rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena.
A uns 10 quilómetros da cidade sitúase un dos parques nacionais do Estado e Reserva da Biosfera, o Parque Nacional das Tablas de Daimiel, creado en 1973, con reclasificación en 1980.
Situación
O concello está situado na metade norte da provincia de Cidade Real. Limita cos termos municipais seguintes: ao norte con Villarrubia de los Ojos, ao sur con Bolaños de Calatrava, ao leste con Manzanares, ao oeste con Torralba de Calatrava, ao suroeste con Almagro, ao noroeste con Malagón e Fuente el Fresno e ao nordés con Puerto Lápice, Arenas de San Juan e Las Labores. Atópase a 29 km ao nordés da capital provincial, e dista 168 km de Madrid.
Economía
250px|miniatura|esquerda|Praza de España, cunha oliveira milenaria no centro. A agricultura é o sector económico máis importante desta localidade. O viñedo pode considerarse o cultivo básico na zona. Dentro da variedade de viñedo cultivado destaca: a Airén, ocupando o 95% da superficie total, seguida en menor proporción pola Cencibel e Chelva. Prodúcese como cultivo único ou como cultivo asociado, xeralmente coa oliveira.
O municipio ten tres polígonos industriais con boas comunicacións por estrada e ferrocarril. O primeiro foi inaugurado en 1998, o segundo en 2006 baixo o nome de Polígono Industrial Daimiel Sur, mentres que o terceiro, o Complexo Industrial Alto Guadiana, aínda está en construción.
Patrimonio artístico
200px|miniatura|Fonte "La Manola" no Parterre; detrás, a Parroquia de Santa María a Maior. Situada no Parterre, a súa orixe probablemente sexa templario, debido a que se atoparon multitude de pegadas desta orde. A igrexa foi reconstruída e ampliada en épocas posteriores pola Orde de Calatrava. Na fachada norte, atópase a Porta da Umbría, de arco oxival con dous arquivoltas. Na fachada de poñente existe outra porta, de arco gótico, tapiada; e na fachada do mediodía está a Porta do Sol, protexida por un pórtico de tres arcadas con arco acortinado de orixe renacentista. A torre, que está dividida en tres corpos, foi reconstruída en 1818. De mediados do século XVII, fundado na antiga ermida da Santísima Trindade, con autorización do Rei Filipe IV. No interior merece destacarse a bóveda de canón con lunetos e a cúpula do cruceiro. Residen nel algunhas monxas de clausura.
Está situada ao final da rúa Jesús, nunha pequena praza co mesmo nome. Foi a igrexa do antigo Convento de relixiosas Carmelitas Descalzas desde 1615 ata mediados do século pasado, cando se trasladaron fóra da cidade.
250px|esquerda|miniatura|Parroquia de San Pedro Apóstolo, nevada. Situada na praza do mesmo nome, naceu como consecuencia do crecemento da poboación no século XVI e grazas á licenza do emperador Carlos V o 10 de febreiro de 1542. Foi declarada Ben de Interese Cultural, coa categoría de Monumento Nacional en 1989.
É de planta de cruz latina, orde dórica, bóvedas de ladrillo e arcos en pedra; en cruceiro e ábsida, as bóvedas son de crucería. Ten dúas portas, a porta principal e outra aos pés da nave de estilo renacentista recentemente restaurada. A torre é de planta cadrada co remate octogonal.
Posuía un gran retablo barroco destruído polos republicanos na Guerra Civil. O actual é obra do escultor Alfredo Lerga, inaugurado en 1948. Na ábsida hai algunhas pinturas modernas realizadas polo daimieleño Juan D'opazo. Ao altar maior abren dúas portas, a da dereita diríxese á Capela do Pilar, e a da esquerda conduce á sancristía. Durante o século XVIII construíronse dous coros: un alto, que se conserva na actualidade e, outro baixo xa desaparecido.
Situada no centro da cidade, é o lugar de celebración dos actos máis significativos e importantes, como eventos taurinos ou o mercado semanal. A súa orixe remóntase ao século XVI, cando era chamada Praza dos portais brancos. De orixe renacentista, son notables os seus exemplos de arquitectura civil e popular decimonónicos, de dúas plantas, zócolos e bases de pedra, entaboamentos e cornixa de revogo e restos de ladrillo. En 1880, as columnas de pedra foron substituídas por columnas de ferro.
Nun extremo da Praza de España atópase a Oliveira Milenaria, un monumento natural plantado polos árabes no século X; exemplar único e representativo do seu cultivo tradicional (variedade cornicabra). A finais de xaneiro de cada ano celébrase a Festa da Oliveira, festa popular á que acudiron personaxes coñecidos como José Antonio Camacho, José Mota, o Club Balonmano Ciudad Real ou José Bono.
Cártama
Cártama é un concello español da provincia de Málaga, en Andalucía. Situado a 17 km de Málaga forma parte da súa área metropolitana.
Daimiel
Patrimonio artístico
Está situado na rúa Gregorio Molinero, xunto ao Parterre. A súa construción data do ano 1884, de estilo construtivo próximo ao clasicismo formal da época. Trátase do difundido tipo de teatro en ferradura, composto dun sistema de palcos. A fachada presentaba unha serie de elementos decorativos: pilastras, capiteis, ménsulas e relevos xeométricos, hoxe totalmente inexistentes. En 1943 sofre unha reforma, pasando de teatro en ferradura con palcos a cine con entreplanta.
Obras de Miguel Fisac, arquitecto daimieleño de prestixio internacional, pai e precursor do que se deu en chamar Arquitectura Orgánica. O Mercado Municipal está situado na esquina da rúa Santa Teresa con Ruiz Valdepeñas. No Parque da nosa Señora do Carme atópase o antigo Instituto Laboral, outra gran mostra da súa obra e que agora ocupa o Centro da auga.
Cártama
O seu termo municipal ten unha superficie de 164 km² e limita con Almogía, Álora, Pizarra, Coín, Alhaurín el Grande, Alhaurín de la Torre e Málaga.
Daimiel
Patrimonio artístico
Antigo Instituto Laboral, atópase no parque Municipal, na saída da estrada de Daimiel a Madrid. Coa súa visita poden coñecerse mellor os aspectos naturais, sociais, económicos e históricos relacionados coa auga na rexión e co Parque Nacional das Tablas de Daimiel.
Festas de interese
200px|miniatura|Paso do Cristo da Columna, na Semana Santa daimieleña.
Irmandamentos
A cidad de Daimiel está irmandada con:
Cártama
Historia
Posteriormente, na época dos romanos, pasou a chamarse Cartima. Baixo esta denominación, a cidade ampliou e reforzou os seus muros, construíu un porto fluvial, e aumentou moito o seu número de habitantes. Por todo iso, chegou a ser unha das máis importantes vilas da actual provincia de Málaga, gozando da consideración de municipio xa no ano 195 a.C. É desta época da que máis restos arqueolóxicos consérvanse a día de hoxe.
Tras o dominio romano, Cártama pasou sucesivamente a poder de visigodos e musulmáns. Os árabes remodelaron o castelo, reconverténdoo nun centro de carácter político, económico e militar; así como as murallas, que converteron ao pobo nun dos principais baluartes da defensa de Málaga, e cuxas ruínas subsisten aínda. Foi durante esta época cando a poboación tomou o seu nome actual, Cártama, de orixe musulmán.
En 1485, Cártama foi conquistada polas tropas dos Reis Católicos.
Economía
A súa economía baséase no cultivo de cítricos, unha grande empresa cárnica, un grande empurrón das empresas de construción e todo o referido a elas, ademais do comercio local favorecido pola súa situación de encrucillada de camiños.
Cultura
miniatura|250px|esquerda|Ermida de Cártama. As tradicións contan que a imaxe da virxe foi achada por un pastor. A patroa do municipio é a Virxe dos Remedios, situada na Ermida da nosa Señora dos Remedios, con gran devoción entre os habitantes. A ermida da nosa Señora dos Remedios é un excelente exemplo de imbricación social e relixiosa que arrinca nos momentos posteriores á conquista cristiá (1485), nos que se sitúan os lendarios feitos do achado da Virxe no lugar, que se consolida definitivamente cando xorde a advocación da nosa Señora dos Remedios, con motivo da epidemia de 1579, e que chega ata a actualidade en que a devoción permanece viva e con gran repercusión na comarca.
A festividade da nosa Señora dos Remedios celébrase no mes de abril. O día 22 deste mes báixase da súa ermida, cara á parroquia San Pedro Apóstolo, na cal permanecerá ata o primeiro domingo de xuño que volverá ao seu santuario. Coa baixada da Virxe dan comezo as festas do pobo, as cales duran uns catro ou cinco días aproximadamente. O gran día da Patroa, sen dúbida, é o 23 de abril, no cal celébrase a súa festividade, consistindo esta en procesionarla, no seu trono, polas rúas principais do pobo. Son os mesmos habitantes da vila, mediante quendas, tanto de homes como de mulleres, os que se encargan de levala aos ombreiros.
Tamén cabe destacar o patrón de Cártama Estación, San Isidro Labrador. Este ten a súa propia procesión o día 15 de maio, celebrándose tamén na súa honra unha romaría o último domingo da feira desta festa.
O municipio caracterízase polas súas feiras de gando, unha o 22 de abril e outra o 24 de setembro, que é a que pecha todas as feiras de gando da provincia, sendo Cártama unha das poboacións que conservan aínda este tipo de mercados.
Mutxamel
Mutxamel é un concello do País Valenciano, pertencente á provincia de Alacant e á comarca do Alacantí. Está situado no norte da área metropolitana de Alacant-Elx.
Clima
Mutxamel presenta un clima mediterráneo. As temperaturas no verán adoitan exceder os 35 °C e no inverno mínimas de ata 2 °C normalmente durante a noite e a mañá. Para poder ter calquera recordo de neve en Mutxamel hai que remontarse aos primeiros decenios do século XX. En Mutxamel é usual que nos meses de setembro e outubro a consecuencia da pinga fría caian precipitacións en forma de saraiba. As precipitacións son concorridas e moi irregulares ao longo do ano, chegando así a medias de 408 mm.
Historia
Durante a colonización cristiá pertenceu ao reguengo de Alacant e, nela, permaneceu incluída na Coroa de Castela por espazo de 50 anos aproximadamente, ata que no ano 1296 pasa a formar parte do Reino de Valencia baixo reinado de Xaime o Xusto. A súa igrexa parroquial empezouse a construír en 1511.
A finais do século XVI foi construído o encoro de Tibi, que canalizaba as augas do río Montnegre e permitiu mellorar de forma substancial a agricultura da horta, permitindo a engalaxe da localidade. Por mor disto, en 1580 concedéuselle o título de "Universidade" (título que outorgaba unha certa independencia municipal) e, por real privilexio, en 1628 segregouse de Alacant e conseguiu ser elevada ao rango de vila con voto nas Cortes do reino; voluntariamente volveu formar parte de Alacant en 1653, volvendo separarse, definitivamente, no ano 1736.
miniatura|225px|esquerda|Igrexa parroquial do Salvador. Leva anexa unha torre de defensa de 1513, reconvertida en campanario Durante a Guerra de Sucesión foi saqueada polas tropas de Carlos de Austria.
A partir do século XVIII, moitas familias acomodadas de Alacant puxeron en Mutxamel a súa segunda residencia; co tempo, establecéronse tamén no seu termo nobres franceses, ingleses e italianos, atraídos polo seu clima e terra de cultivo. Estas familias adiñeiradas compraron as mellores zonas de cultivo e construíron fermosas edificacións, casas-palacio ou simplemente quintas de recreo. Precisamente a partir dun destes palacios, o palacio de Peñacerrada, independizouse como municipio independente o lugar de Peñacerrada (actualmente situado no norte do centro urbano) en 1789, aínda que se incorporaría de novo a Mutxamel en 1846.
No termo de Mutxamel as tropas francesas de Suchet foron derrotadas en 1812 polas do xeral Roche, entón gobernador de Alacant.
Mutxamel estivo estancado urbanisticamente ata 1928, cando o concello adquiriu uns terreos ao leste do centro urbano para abrir moitas rúas antigas cara á rúa actual de La Rambla; a nova parte da localidade desenvolveuse cun trazado recto das súas rúas, en contraste co sector tradicional.
Durante o período republicano, foi un pobo eminentemente conservador, dado o peso da tradición católica entre a poboación. No entanto, durante a Guerra Civil, quedou en territorio republicano. Con todo, as autoridades republicanas non realizaron purgas nin encarceramentos, ata, desde 1937, o culto católico volveu saír á rúa, coa tradicional ofrenda á Virxe de Loreto. A pesar diso, unha vez acabada a guerra, a purga de esquerdistas foi importante, aínda que suave en comparación con outros lugares da provincia. Cabe sinalar que un dos alcaldes da transición, Francisco Bernabeu Alberola, foi elixido alcalde na democracia durante o período 1995-1999, tras o cal pasou a ocupar a Alcaldía a socialista Asunción Llorens.
Entre 1889 e 1969, o municipio estivo unido por tranvía á cidade de Alacant. A súa proximidade á capital resultou definitiva tanto para a súa economía como para a súa demografía; desde mediados do século XX, o municipio atópase integrado dentro unha área metropolitana centrada na cidade de Alacant.
Demografía
Historicamente, a base da súa economía foi fundamentalmente a agricultura. Existe, de feito, unha variedade de tomates orixinaria do municipio denominada tomate de Mutxamel. Tamén o pan de Mutxamel goza de boa fama na comarca.
Con todo, a proximidade á capital provocou unha terciarización da súa economía, ao converterse de facto en parte integrante da área metropolitana de Alacant; isto tivo como consecuencia que a súa poboación aumente considerablemente ao longo do século XX e, de xeito especial, entre 1960 e 1994, datas nas que pasou de ter 4.010 a 11.329 habitantes e algo máis de 20.000 na actualidade, co desenvolvemento de urbanizacións no seu termo municipal (ten 23 núcleos de poboación).
Segundo o censo de 2010, o 11,9% da poboación de Mutxamel é de nacionalidade estranxeira, principalmente procedente do continente europeo.
Festas
O calendario festero de Mutxamel é o seguinte:
De todas as indicadas, as máis importantes e indicadas son as festas de Mouros e Cristiáns na honra á Virxe de Loreto, patroa da vila, pois a tradición afirma que intercedió polo pobo en dous milagres, un o 1 de marzo de 1545 e o outro o 9 de setembro de 1597. Os Mouros e Cristiáns celébranse desde finais do século XIX, e actualmente calcúlase que participan nela activamente ao redor de 5.000 persoas.
World Trade Center
World Trade Center pode facer referencia a:
Coros galegos
Denomínanse coros galegos a algúns grupos corais de diversos tipos aparecidos dende finais do século dende finais do século XIX ata mediados do século XX, caracterizados por basear a súa estética, estilo musical e repertorio na música tradicional galega.
Historia
A creación dos coros galegos hai que enmarcala dentro dun movemento musical moito máis amplo chamado coralismo, que ten lugar en Europa ao longo do século XIX e que ten como piares a popularización da interpretación vocal musical e, en certos casos, a reivindicación da música popular. Este último punto resulta fundamental nos coros galegos, que se diferencian dos orfeóns na súa reivindicación dunha estética enxebre.
Malia o seu repertorio ser de orixe tradicional, a interpretación pasaba por unha harmonización previa. Os coros foron transmisores dunha cultura que tiña orixe nunha sociedade rural pero que se transmitía a unha sociedade urbana, xurdida do desenvolvemento económico.
A procura do enxebrismo tamén tiña reflexo na posta en escena: os intérpretes aparecían en escena cun traxe tradicional. Aínda que idealizando a estética escénica e musical (provocado polas ideas da época e a necesidade comercial), non diminúe a calidade artística que acadaron e o papel de xeradores de identidade nacional que tiveron na súa época.
Cronoloxía dos coros galegos
200px|miniatura|[[Perfecto Feijoo en 1919, vestido como se fose un cego ambulante de finais do XIX]] 1875
1879
1880
1882
1883
1900
1914
1915
1916
1917
1918
1921
1923
Voivod
Voivod é unha banda canadense de heavy metal procedente de Jonquière, Quebec, formada en 1982. O seu estilo musical ten cambiado varias veces dende os orixes do grupo. Comezaron como unha banda de speed metal, ao que se lle foi engadindo unha mestura de metal progresivo e thrash metal para crear o seu estilo propio.