cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obxeccións á evolución
Natureza relixiosa
Outra afirmación relacionada é que a evolución é atea (ver a sección sonre ateísmo máis abaixo); os creacionistas ás veces fusionan as dúas afirmacións e describen a evolución como unha "relixión atea" (cf. humanismo). Este argumento contra a evolución é tamén frecuentemente xeneralizado a unha crítica de toda a ciencia; adúcese que a "ciencia é unha relixión atea", porque o naturalismo metodolóxico é algo non probado e, por tanto, "baseado na fe", igual que o son as cerenzas sobrenaturais e teístas do creacionismo.
Infalsabilidade
Unha afirmación considérase falsable se hai unha observación ou unha comprobación que se pode facer que demostraría que esta afirmación é falsa. As afirmacións que non son falsables non poden ser examinadas pola investigación cinetífica, xa que non permiten que se aplique ningunha comprobación que avalíe a súa exactitude. Os creacionistas, como Henry M. Morris, reclamaron que calquera observación pode ser acomodada dentro do marco evolutivo, así que é imposible demostrar que a evolución é incorrecta e, por tanto, a evolución non é científica.
Porén, a evolución considérase falsable porque pode facer predicións que, se fosen contraditas polas evidencias, falsarían a evolución. Hai varios tipos de evidencias que poderían falsar a evolución, como que o rexistro fósil non mostrase ningún cambio co paso do tempo, a confirmación de que se impide que se acumulen as mutacións, ou observacións que mostrase que os organismos foron creados de modo sobrenatural ou espontaneamente. Moitas das ideas e aseveracións de Darwin sobre feitos foron falsadas, xa que a ciencia evolutiva foi desenvolvéndose e continuou confirmando os seus conceptos centrais. A pesar de todo isto, o creacionismo consta en gran medida de declaracións non corroboradas de que a evolución foi falsada globalmente. A diferenza disto, as explicacións creacionistas que implican a intervención directa do sobrenatural no mundo físico non son falsables, porque calquera resultado dun experimento ou investigación podería ser a acción impredicible dunha deidade omnipotente.
En 1976, o filósofo Karl Popper dixo que o "darwinismo non é unha teoría científica comprobable senón un programa de investigación metafísica". Despois, Popper cambiou de opinión e dixo sobre a teoría de Darwin que "a teoría da selección natural é difícil de comprobar" comparada con outras áreas da ciencia.
Como evidencia máis directa de que a teoría evolutiva é falsable poden sevir as palabras orixinais de Charles Darwin quen, no capítulo 6 de A orixe das especies escribiu: "Se se puidese demostrar que existiu calquera órgano complexo, que posiblemente non podería terse formado por numerosas modificacións lixeiras sucesivas, a miña teoría viríase abaixo completamente". Se houbese evidencias empíricas que apoiasen este exemplo, serían unha afirmación do argumento creacionista da complexidade irredutible.
En resposta ás críticas sobre infalsabilidade da teoría evolutiva, propuxéronse numerosos exemplos de vías potenciais para falsar a evolución. J. B. S. Haldane, cando se lle preguntou que evidencias hipotéticas poderían refutar a evolución, respondeu que por exemplo atopar fósiles de "coellos nos estratos da era precámbrica." Propuxéronse outros numerosos xeitos de falsar a evolución. Por exemplo, o feito de que os humanos teñan un par de cromosomas menos que os grandes simios ofrece unha hipótese comprobable referente á fusión ou división de cromosomas a partir dun antepasado común. A hipótese da fusión foi confirmada en 2005 ao descubrirse que o cromosoma 2 humano é homólogo con dous cromosomas dos primates que se fusionaron, que seguen separados noutros primates. Os centrómeros e telómeros extra inactivos dos antigos cromosomas poden atoparse aínda no cromosoma 2 humano como resultado desta fusión. A aseveración de que hai unha ascendencia común podería tamén ser refutada coa aplicación de métodos de secuenciación do ADN. Se é verdade a evolución, o ADN humano debería ser moito máis similar ao dos chimpancés e ao doutros grandes simios, que ao doutros mamíferos. Se non fose así, a idea da ascendencia común quedaría falsada. A análise do ADN mostrou que os humanos e os chimpancés teñen en común unha gran porcentaxe do seu ADN (entre o 95% e o 99,4% dependendo da medida). Ademais, a evolución de chimpancés e humanos a partir dun devanceiro común predí a exstencia dun antepasado común (xeoloxicamente) recente. Atopáronse numerosos fósiles transicionais de homínidos. Por tanto, a evolución humana pasou exitosamente varias probas que a podían falsar.
De xeito similar, sostense que a teoría evolutiva é un razoamento circular, porque esa evidencia interprétase como un apoio á evolución, pero á vez a evolución é necesaria para interpretar a evidencia. Un exemplo disto é a afirmación de que os estratos xeolóxicos están datados polos fósiles que conteñen, pero eses fósiles están á súa vez datados polos estratos nos que están. Porén, na maioría dos casos os estratos non están datados polos seus fósiles, senón polas súas posicións relativas con respecto a outros estratos e poden ser datados radiometricamente, e a maioría dos estratos foron datados antes de que fose formulada a teoría da evolución.
No seu libro de 1982 Abusing Science: The Case Against Creationism, o filósofo da ciencia Philip Kitcher aborda concretamente a cuestión da "falsabilidade" tendo en conta as notables críticas filosóficas á posición de Popper feitas por Carl Gustav Hempel e Willard Van Orman Quine, que rexeitan a súa definición de teoría como un conxunto de afirmacións falsables. Como sinala Kitcher, se adoptamos unha visión estritamente popperiana do que é unha "teoría," as observacións sobre anomalías na órbita de Urano cando era o último planeta coñecido terían "falsado" as leis de Isaac Newton da mecánica celeste. En vez diso, suxeriuse que seguramente existiría outro planeta (daquela descoñecido) que estaba influíndo na órbita de Urano, predición que foi finalmente confirmada ao descubrirse máis tarde Neptuno. Kitcher concorda con Popper en que "seguramente hai algo correcto na idea de que unha ciencia pode ter éxito só se pode fracasar". Pero insiste en que consideramos as teorías científicas como algo que consiste nunha "colección elaborada de afirmacións", algunhas das cales non son falsables, e outras que el chama "hipóteses auxiliares", que o son.
Segundo Kitcher, as boas teorías científicas deben ter tres características: unidade, fecundidade, e comprobabilidade independente das hipóteses auxiliares.
Como noutras definicións de teoría, incluíndo a de Popper, Kitcher deixa claro que unha boa teoría inclúe afirmacións que teñen (nos seus termos) "consecuencias observacionais." Pero, como a observación de irregularidades na órbita de Urano, a falsación é só unha posible consecuencia dunha observación. A produción de novas hipóteses é outra posible (e igualmente importante) consecuencia observacional. A explicación de Kitcher dunha boa teoría non só está baseada na súa comprensión de como funcionan as ciencias físicas. Tamén está tendo en conta a maneira en que funcionan as ciencias da vida.
Desde o punto de vista de Kitcher, a teoría darwinista non só cumpre as tres condicións para ser unha boa teoría científica; é sen lugar a dúbidas unha teoría extraordinariamente exitosa:
O núcleo da teoría evolutiva darwinista é unha familia de estratexias para resolver problemas, relacionadas polo seu emprego común dun particular estilo de narrativa histórica. Unha historia darwinista é un razoamento da seguinte forma xeral. O primeiro paso consiste nunha descrición dunha poboación ancestral de organismos. O razoamento avanza trazando a modificación da poboación a través das seguintes xeracións, mostrando como foron seleccionadas as características, herdadas e convertidas en predominantes. Un razoamento así pode usarse para responder multitude de cuestiós biolóxicas.
O mesmo tipo de historia pode relatarse unha e outra vez para responder toda clase de cuestións sobre todo tipo de cousas vivas. A teoría evolutiva é unificada debido a moitas diversas cuestións ... pode ser dirixida a historias darvinianas que avanzan. Ademais, estas narrativas constantemente fan afirmacións que son suxeito de comprobación independente.
Darwin non só proporcionou un esquema para unificar a diversidade da vida. Tamén lle deu unha estrutura á nosa ignorancia. Despois de Darwin, foi importante resolver asuntos xerais sobre as presuposicións das historias darwinianas. O modo en que debería avanzar a bioloxía fora admirablemente planificado, e estaba claro que os biólogos tiñan que afrontar cuestións para as cales non tiñan, aínda, respostas.
Evidencias
As obxeccións ás probas de que a evolución realmente ocorre adoitan a ser máis concretas e específicas, e implican a miúdo a análise directa dos métodos e afirmacións da bioloxía evolutiva.
Falta de observacións
miniatura|250px|[[fósil transicional|Especies transicionais como o Archaeopteryx foron unha discusión habitual no debate creación-evolución durante polo menos 150 anos.]]
Unha afirmación común dos creacionistas é que a evolución nunca foi observada. Os desafíos a tales obxeccións proceden a miúdo de debates sobre como se define a evolución (ver a sección anterior Definición da evolución). Na definición convencional de evolución, é moi simple observar que a evolución ocorre. Os procesos evolutivos, en forma de poboacións que cambian a súa composición xenética de xeración en xeración, foron observados en diferentes contextos científicos, como na evolución das moscas do vinagre, ratos, e bacterias no laboratorio, e dos peixes tilapia (cíclidos) no campo. Tales estudos sobre evolución experimental, especialmente os que usan microorganismos, están proporcionando agora importantes coñecementos sobre como ocorre a evolución, especialmente no caso da resistencia a antibióticos.
En resposta a estes exemplos, os creacionistas especifican que eles obxectan só a macroevolución, non a microevolución: a maioría das organizacións creacionistas non discuten a existencia de pequenos cambios evolutivos relativamene menores a curto prazo, como os observados mesmo na crianza de cans. Ao contrario, discuten a existencia de cambios evolutivos maiores en longos períodos de tempo, que por definición non se poden observar directamente, senón só inferir a partir de procesos micrevolutivos e as trazas dos macroevolutivos.
Porén, tal como os biólogos definen a macroevolución, foron observadas tanto a microevolución coma a macroevolución. As especiacións, por exemplo, foron directamente observadas moitas veces, a pesar de ideas equivocadas populares do contrario. Ademais, a síntese evolutiva moderna non fai distincións no proceso descrito pola teoría da evolución cando considera a macroevolución e microevolución, xa que a primeira é simplemente evolución a nivel de especie ou por riba do nivel de especie e a última éo por debaixo do nivel de especie. Un exemplo disto son as especies en anel.
Ademais, a macroevolución pasada pode ser inferida polas trazas históricas que deixou no rexistro xeolóxico. Os fósiles transicionais, por exemplo, proporcionan ligazóns plausibles entre varios grupos distintos de organismos, como o Archaeopteryx, que liga as aves e os dinosauros, ou o Tiktaalik, que liga os peixes e os anfibios. Os creacionistas discuten estes exemplos, ao aduciren que tales fósiles son fraudes ou que pertencen exclusivamente a un grupo ou ao outro, ou afirmando que debería haber máis evidencias de obvias especies transicionais. O propio Darwin considerou que a escaseza de especies trransicionais era unha gran debilidade da súa teoría: "Por que entón non está cada formación xeolóxica e cada estrato cheo de tales elos intermedios? A xeoloxía con seguridade non revela ningunha de tales cadeas orgánicas finamente graduadas; e isto, quizais, é a máis obvia e grave obxección que pode ser recalcada contra a miña teoría. A explicación está, segundo creo, na extrema imperfección do rexistro xeolóxico." Darwin apelaba ás limitadas coleccións de que entón se dispoñía, aos grandes períodos de tempo implicados, e ás diferentes velocidades de cambio polo cal algunhas especies vivas diferian moi pouco dos fósiles do período Silúrico. En posteriores edicións engadiu "que os períodos durante os cales as especies estiveron sufrindo modificacións, aínda que moi longas medidas en anos, foron probablemente curtas en comparación cos períodos durante os cales estas mesmas especies permaneceron sen sufrir ningún cambio." O número de fósiles transicionais claros incrementouse enormemente desde os días de Darwin, e este problema foi en gran medida resolto co advimento da teoría do equilibrio interrompido, que predí un rexistro fósil principalmente estable, que é interrompido por especiacións maiores ocasionais.
A medida que se acumularon evidencias directas cada vez máis convincentes de evolución interespecies e especie-especie, os creeacionistas redefiniron o que entendían sobre a que equivale un "tipo creado" (created kind), e continuaron insistindo en que deben de producirse experimentalmente demostracións máis claras da evolución. Unha versión desta obxección é "Estás aí?," popularizada polo creacionista da Terra Xove Ken Ham. Argumenta que como ninguén excepto Deus pode observar directamente os eventos no pasado distante, as afirmacións científicas son simples especulacións ou "contos". As secuencias de ADN dos xenomas dos organismos permiten unha comprobación independente das súas relacións preditas, xa que as especies que diverxeron máis recentemente estarán máis estreitamente emparentadas xeneticamente que as especies que están máis distantemente relacionadas; tales árbores filoxenéticas mostran unha organización xerárquica na árbore da vida, como se espera pola súa ascendencia común.
En campos como a astrofísica ou meteoroloxía, onde as observacións directas ou experimentos de laboratorio son difíciles ou imposibles, o método científico depende de observacións e inferencias lóxicas. Neses campos, as probas de falsabilidade son satisfeitas cando a teoría se usa para predicir os resultados de novas observacións. Cando tales observacións contradín as predicións dunha teoría, poden ser revisadas ou descartadas e hai que procurar unha alternativa mellor que explique os feitos observados. Por exemplo, a a teoría da gravitación universal de Newton foi substituída pola teoría de Albert Einstein da relatividade xeral cando se observou que esta última predicía con maior precisión a órbita de Mercurio.
Probas pouco fiables
Unha obxección relacionada é que a evolución está baseada en evidencias pouco fiables. Esta obxección vai máis alá que os argumentos menos substanciais de que a "evolución non está probada", afirmando que a evolución nin sequera ten boas evidencias. Tipicamente, está baseada no argumento de que as evidencias da evolución están cheas de fraudes e falsificacións, que as evidencias da evolución van ser probablemente desbotadas como o foron algunhas das súas evidencias pasadas, ou que certos tipos de evidencias son inconsistentes e dubidosas.
Argumentos contra a fiabilidade da evolución están así a miúdo baseados en analizar a historia do pensamento evolucionista ou a historia da ciencia en xeral. Os creacionistas indican que no pasado, grandes revolucións científicas desbancaron teorías que ata ese tempo se consideraban como case certas. Afirman que a actual teoría evolutiva é probable que sufra esa revolución no futuro, baseándose de que é unha "teoría en crise" por unha razón ou outra. miniatura|180px|dereita|Copia de [[George Romanes de 1892 dos debuxos de embrións de Ernst Haeckel, a miúdo atribuída incorrectamente ao propio Haeckel. ]] Os críticos da evolución apelan comunmente a pasadas fraudes como a falsificación arqueolóxica do home de Piltdown. Arguméntase que como os científicos estiveron equivocados e foron enganados no pasado sobre evidencias de varios aspectos da evolución, as evidencias actuais da evolución tamén están probablemente baseadas na fraude e no erro. Moitas das evidencias da evolución foron acusadas de ser fraudulentas en diversas épocas, como o Archaeopteryx, o melanismo da Biston betularia, e os pimpíns de Darwin; estas afirmacións foron seguidamente refutadas polos expertos neses campos.
Tamén se sinalou que certas evidencias iniciais da evolución, que son agora consideradas anticuadas e erradas, como os debuxos comparativos de embrións do século XIX atribuídos a Ernst Haeckel, usados para ilustrar a súa teoría da recapitulación ("a ontoxenia recapitula a filoxenia"), non eran simples erros senón fraudes. O biólogo molecular Jonathan Wells (devoto do deseño intelixente) criticou os libros de texto de bioloxía alegando que continúan reproducindo ditas evidencias despois de que estas fosen refutadas. En resposta, o National Center for Science Education sinalou que ningún dos libros de texto revisados por Wells comete o erro que este sinala, xa que os debuxos de Haeckel son mostrados nun contexto histórico discutíndose neles por que son incorrectos, e os correctos debuxos e fotos modernos usados en libros de texto son malinterpretados por Wells.
Cronoloxía pouco fiable
miniatura|esquerda|Ilustracións de embrións humanos e de cans, que parecen case idénticos ás 4 semenas, diferéncianse despois ás 6 semanas, mostrando encima un embrión de tartaruga de 6 semanas e un embrión de galiña de 8 días, presentados por Haeckel en 1868 como proba convincente da evolución. As imaxes das etapas embrionarias iniciais son hoxe considerados inexactas.
Os creacionistas afirman que a evolución se basea en certo tipo de evidencias que non dan unha información fiable do pasado. Por exemplo, arguméntase que a técnica da datación radiométrica para avaliar a idade dos mateirias baseada nas taxas de desintegración radioactiva de certos isótopos xera resultados inconsistentes e non fiables. Foi especialmente criticada a datación de radiocarbono usando o isótopo do carbono 14. Arguméntase que a desintegración radiométrica depende de varias suposicións que son inseguras como o principio do uniformitarismo, datas de desintegración constantes, ou rochas que actúan como sistemas pechados. Tales argumentos foron desestimados polos científicos porque métodos independentes confirmaron a fiabilidade das datacións radiométricas no seu conxunto; adicionalmente, diferentes métodos de datación radiométrica e técnicas confirmaron independentemente os resultados das outras.
Outra forma desta obxección é dicir que a evidencia fósil non é fiable. Isto está baseado en diversas razóns que se aducen, como que hai demasiados "baleiros" no rexistro fósil, que a datación fósil está baseada nun razoamento circular (ver a sección Infalsabilidade de arriba), ou que certos fósiles, como os fósiles poliestratos, están aparentemente "fóra de sitio". O exame dos xeólogos atopou que os fósiles poliestratos son consistentes coa formación in situ. Arguméntase que certas características da evolución apoian o catastrofismo creacionista (cf. Gran Inundación), en vez do equilibrio interrompido gradualista da evolución, o cal algúns afirman que é unha teoría ad hoc para explicar os baleiros fósiles.
Plausibilidade
Algunhas das obxeccións máis antigas e máis comúns da evolución discuten se a evolución pode realmente explicar toda a aparente complexidade e orde do mundo natural. Argumentouse que a evolución é demasiado improbable ou que carece de explicación para varios aspectos da vida, e que, por tanto, dede apelarse polo menos a unha intelixencia, como o Deus das relixións abrahámicas, para explicar esas características específicas.
Improbabilidade
Unha obxección común da evolución é que, simplemente, é demasiado improbable para que a vida, na súa complexidade e aparente "deseño", se orixinase "por azar". Arguméntase que as probabilidades de que a vida se tivese orixinado sen que unha intelixencia deliberada a guiase son tan astronomicamene baixas que é irrazoable non inferir a existencia dun deseñador intelixente a partir da observación do mundo natural, e especificamente a partir da diversidade da vida. Unha versión máis extrema deste argumento é que a evolución non pode crear estruturas complexas (ver máis abaixo a sección Creación de estruturas complexas). A idea de que é simplemente demasiado implausible que a vida tivese evolucionado está a miúdo erradamente encapsulada en citas como que "a probabilidade de que a vida se orixinase na Terra non é maior que a probabilidade de que un furacán, que varrese un vertedoiro de chatarra, tivese a sorte de ensamblar un Boeing 747", que é atribuída ao astrofísico Fred Hoyle e coñecida como falacia de Hoyle. Hoyle era un darwinista, ateo e antiteísta, pero avogaba pola teoría da panspermia, na cal a abioxénese produciríase no espazo exterior e a vida primitiva da Terra chegaría desde alí por dispersión natural.
Puntos de vista superficialmente similares, pero non relacionados co de Hoyle, son así invariablemente xustificados con argumentos análogos. A idea básica deste argumento do deseñador é o argumento teleolóxico, un argumento da existencia de Deus baseado na orde ou propósito que se percibe no universo. Un xeito común de usar isto como obxección da evolución é apelando á analoxía do reloxeiro do filósofo do século XVIII William Paley (1743-1805), que considera que certos fenómenos naturais son análogos a un reloxo (no sentido de que están ordenados, son complexos, teñen un propósito), o que significa que, igual que o reloxo, deberon ser deseñados por un "reloxeiro", un axente intelixente. Este argumento forma o núcleo do deseño intelixente, un movemento neocreacionista que trata de establecer certas variantes do argumento do deseño como ciencia lexítima, en vez de como filosofía ou teoloxía, e trata de que se ensinen nas escolas xunto coa evolución. miniatura|esquerda|Como a teoría da evolución a miúdo se entende como que a vida se orixinou "por azar", [[argumento teleolóxico|argumentos de deseño como os da analoxía do reloxeiro de William Paley de 1802 foron desde hai tempo obxeccións populares á teoría: O libro de Paley inclúe unha resposta ás ideas protoevolucionistas de Erasmus Darwin.]] Esta obxección é fundamentalmente un argumento de falta de imaxinación, ou argumento de incredulidade: unha determinada explicación vese como contraintuitiva, e, por tanto, no seu lugar apélase a unha explicación alternativa máis intuitiva. Os partidarios da evolución xeralmente responden argumentando que a evolución non está baseada no "azar", senón en interaccións químicas predicibles: o "deseñador" son os procesos naturais e non os seres sobrenaturais. Aínda que o proceso implica algúns elementos aleatorios, é o proceso non aleatorio da selección de xenes que potencian a supervivencia o que impulsa a evolución ao longo dunha traxectoria ordenada. O feito de que os resultados parezan ordenados e semellen "deseñados" non supón unha maior evidencia dunha intelixencia sobrenatural que a aparición de fenómenos naturais complexos (por exemplo, as folerpas de neve). Tamén se argumenta que hai insuficientes evidencias para facer afirmacións sobre a plausibilidade ou implausibilidade da abioxénese, e que certas estruturas demostran un mal deseño, e que a implausibilidade de que a vida evolucionase exactamente como o fixo non é maior evidencia dunha intelixencia que a implausibilidade de que unha baralla de cartas sexa barallada e como resultado se orixine unha orde determinada de cartas.
Os apoloxistas cristiáns e o filósofo Alvin Plantinga, un partidario do deseño intelixente, formalizaron e revisaron o argumento da improbabilidade como argumento evolutivo contra o naturalismo, que considera que é irracional rexeitar un creador intelixente sobrenatural porque a aparente probabilidade de que evolucionasen certas facultades é moi baixa. Concretamente, Plantinga afirma que a evolución non pode explicar a aparición de facultades de razoamento fiables. Plantinga argumenta que mentres que se esperaría que un Deus crease cousas con facultades de razoamento fiables, sería igual de probable que a evolución conducise a facultades non fiables, o que significa que se a evolución é verdadeira, é irracional confiar en ningún razoamento no que un se basee para concluír que é certa. Este novo argumento epistemolóxico foi criticado de modo similar a outros argumentos de deseño probabilísticos. Argumentouse tamén que a racionalidade, en caso de que propicie a supervivencia, é máis probable que sexa seleccionada favorablemente que a irracionalidade, facendo que o desenvolvemento natural de facultades cognitivas fiables sexa máis probable que o das non fiables.
Aspectos non explicados do mundo natural
miniatura|arribaádereita|dereita|Foto de 1880 do espécime de Archaeopteryx de Berlín, mostrando plumas nas patas que foron despois retiradas durante a súa preparación.
Ademais de estruturas e sistemas complexos, entre os fenómenos que os críticos consideran que a evolución non pode explicar están a consciencia, a intelixencia dos homínidos, os instintos, as emocións, a metamorfose, a fotosíntese, a homosexualidade, a música, a linguaxe, a relixión, a moralidade, e o altruísmo (ver altruísmo en animais). A maioría deles, como a intelixencia dos homínidos, o instinto, as emocións, a fotosíntese, a linguaxe, o altruísmo, foron ben explicados pola evolución, mentres que outros seguen sendo enigmáticos ou teñen só explicacións preliminares. Porén, os partidarios da evolución sosteñen que ningunha explicación alternativa puido explicar adecuadamente a orixe biolóxica destes fenómenos.
Os creacionistas argumentan contra a evolución dicindo que non pode explicar certos procesos non evolutivos, como a abioxénese, o Big Bang, ou o significado da vida. Neses exemplos, evolución é redefinida para que signifique a historia completa do universo, e arguméntase que se un aspecto do universo é aparentemente inexplicable, todo o corpo de teorías científicas teñen que carecer de base. Neste punto, as obxeccións deixan a arena da bioloxía evolutiva e convértense en disputas científicas ou filosóficas xerais.
Os astrónomos Fred Hoyle e Chandra Wickramasinghe, impulsores da teoría da panspermia, argumentaron en favor dun antepasado cósmico,    e contra a abioxénese e a evolución na Terra. Para eles a vida orixinouse no espazo.
Imposibilidade
Esta clase de obxeccións é máis radical que a anterior, xa que afirma que un aspecto importante da evolución non só é acientífico ou implausible, senón imposible, porque contradí algunha outra lei da natureza ou está constrinxida de tal maneira que non pode producir a diversidade biolóxica do mundo.
Creación de estruturas complexas
miniatura|O [[Flaxelo#Flaxelo bacteriano|flaxelo bacteriano foi aducido na chamada ciencia da creación e no deseño intelixente para ilustrar o concepto de complexidade irredutible. Unha análise coidadosa mostra que non hai grandes obstáculos para unha evolución dos flaxelos gradual.]]
Protoceratops
miniatura|dereita|Reconstrución a partir de fósiles reais dun protocerátops.
Obxeccións á evolución
Creación de estruturas complexas
A teoría evolutiva moderna sostén que todos os sistemas biolóxicos deberon evolucionar incrementalmente, por medio dunha combinación de selección natural e deriva xenética. Tanto Darwin e os seus primeiros detractores recoñeceron os problemas potenciais que se podían orixinar da súa teoría da selección natural se a liñaxe de órganos e outras características biolóxicas non se puidesen explicar por cambios graduais paso a paso ao longo de sucesivas xeracións, se todos os estadios intermedios entre o órgano inicial e o órgano final resultasen que non son melloras do orixinal, sería imposible que o último órgano se desenvolvese só polo proceso da selección natural. Os órganos complexos como o ollo foron presentados por William Paley como exemplos da necesidade dun deseño divino, e Darwin, anticipándose ás primeiras críticas de que a evolución do ollo e outros órganos complexos parecía imposible, sinalou o seguinte:
Protoceratops
O protocerátops, que significa literalmente primeira cara con cornos, era un pequeno dinosauro, que viviu no deserto do Gobi, en Mongolia, hai uns 110 a 66 millóns de anos, na etapa do Campaniano do Cretáceo superior.
Obxeccións á evolución
Creación de estruturas complexas
"[A] razón dime que se se puidese mostrar que existen numerosas gradacións desde un ollo perfecto e complexo a un moi imperfecto e simple, sendo cada grao útil ao seu posuidor; se ademais, o ollo variase cada vez lixeiramente, e as variacións son herdadas, o cal certamente é o caso; e se calquera variación ou modificación no órgano fose útil a un animal en condicións cambiantes da vida, entón a dificultade de crer que un ollo perfecto e complexo se puidese formar por selección natural, aínda que insuperable para a nosa imaxinación, dificilmente pode considerarse real."
Pero a continuación Darwin explica unha posible vía pola que puideron evolucionar os ollos desde estruturas moi simples a complexas.
Protoceratops
Este dinosauro era herbívoro e alimentábase de vexetación nada espléndida: follas e plantas rexas do deserto. Por iso, os seus dentes estaban dispostos en filas na boca, para poder mastigar sen dificultades esa dura vexetación, e contaba cunha boca en forma de pico curvado, coma a dalgúns paxaros, para cortar as plantas con facilidade.
Obxeccións á evolución
Creación de estruturas complexas
De xeito similar, o etólogo e biólogo evolutivo Richard Dawkins dixo sobre o tema da evolución das plumas nunha entrevista para o programa de televisión The Atheism Tapes:
Houbo unha serie de vantaxes todo o tempo nas plumas. Se vostede non pode pensar nunha, entón iso é o seu problema, non o problema da selección natural... É perfectamente posible que as plumas empezasen como extensións esponxosas das escamas reptilianas para actuar como illantes... As primeiras plumas puideron ser unha estratexia diferente a ter pelos entre os réptiles para mantérense quentes.
Os argmentos creacionistas fanse da seguinte maneira: "Que utilidade ten medio ollo?" e "Que utilidade ten media á?". As investigacións confirmaron que a evolución natural do ollo e outros órganos intricados é totalmente factible. Porén, os creacionistas insisten en que é inconcibible que esa complexidade evolcionase sen un deseñador, e esta obxección á evolución foi refinada en anos recentes co argumento máis sofisticado da complexidade irredutible do movemento do deseño intelixente, formulada por Michael Behe.
Protoceratops
Este pequeno ceratópsido, de 1'5 a 2 metros de lonxitude e só un de altura, era, non obstante, moi robusto: tiña un corpo empenado e estaba protexido grazas a unha placa ósea que lle cubría a noca. Porén, á parte desta placa ósea, non tiña boas defensas, os cornos dos que fala o seu nome fan referencia a unhas terminacións óseas da cabeza, que non servían para a defensa (nin para o ataque). A defensa do protocerátops limitábase entón a cargas e a mordedelas coa boca curvada. A ferocidade deste pequeno dinosauro era enorme, pois era moi receoso dos seus dominios, que defendía valorosamente dos seus inimigos. De feito, atopáronse os esqueletos dun protocerátops e dun velociráptor en pleno combate, e que deberon de morrer ambos polas feridas causadas nun período de tempo parecido. miniatura|dereita|Fósiles de rotocerátops e velociráptor loitando Unha expedición científica ao deserto do Gobi (Gansu, Mongolia Interior) feita en 1922 permitiu coñecer moitos datos deste dinosauro e dos seus veciños. Atopáronse niños de até 30 ovos. Crese que estes niños eran comunais, ou sexa, que era compartido por varias femias, o que dá a entender que este dinosauro era sociable e vivía en familias. Porén, ultimamente pénsase que eran de oviráptor.
Obxeccións á evolución
Creación de estruturas complexas
A complexidade irredutible é a idea de que certos sistemas biolóxicos non poden ser separados nas súas partes constituíntes e seguir sendo funcionais, e, por tanto, que non puideron ter evolucionado de forma natural desde os sistemas menos complexos ou completos. Mentres que argumentos pasados desta natureza xeralmente referíanse a órganos macroscópicos, os exemplos primarios de Behe de complexidade irredutible son de natureza celular e bioquímica. Argumentou que os compoñentes de sistemas como a fervenza da coagulación do sangue, o sistema inmunitario, e o flaxelo bacteriano son tan complexos e interdependentes que non puideron evolucionar a partir de sistemas simples.
Nos anos que pasaron desde que Behe propuxo a complexidade iredutible, fixéronse novos desenvolvemetos e avances en bioloxía, como unha mellora da comprensión da evolución do flaxelo, que xa socavaron estes argumentos. A idea de que sistemas complexos aparentemente irredutibles non poden evolucionar foi refutada explicando a actuación de mecanismos evolutivos como a exaptación (a adaptación de órganos a funcións enteiramente novas) e o uso de "armazóns", que son características inicialmente necesarias dun sistema que posteriormente dexenera cando xa non é necesario. Propuxéronse vías evolutivas potenciais para todos os sistemas que Behe usou como exemplos de complexidade irredutible.
A explosión cámbrica e o argmento da complexidade
A explosión cámbrica foi o avance relativamente rápido na aparición da maioría dos filos animais hai uns 542 millóns de anos, como se demostra polo rexistro fósil, así como moitos máis filos agora extintos (as cifras varían, pero son comúns cifras do 35 ao 40 de filos existentes orixinados entón, e ata uns 100 filos extintos adicionais). Isto foi acompañado dunha maior diversificación doutros organismos, e isto inclúe polo menos a animais, fitoplancto e calcimicrobios. Antes da explosión cámbrica a maioría dos organismos eran simples, formados por células individuais ocasionalmente organizadas en colonias. Nos seguintes 70 ou 80 millóns de anos, a taxa de diversificación acelerouse nunha orde de magnitude (definida en termos de extinción e orixe de especies ) e a diversidade da vida empezou a parecerse ao que é hoxe, aínda que non lembre ás especies que hai hoxe.
O problema básico disto é que a selección natural require que haxa unha lenta acumulación de cambios, nos que os novos filos tardarían máis tempo en aparecer, e unha nova clase tardaría máis que unha nova orde, e esta máis que unha nova familia, e así sucesivamente con xéneros e especies, mais a aparente aparición sen precedentes de moitos novos taxons de nivel superior quizais implica mecanismos evolutivos infrecuentes.
Un exemplo destas opinións é a que implica o comunmente citado aumento nos niveis de oxíxeno durante o chamado Evento da grande oxixenación, que o biólogo P. Z. Myers resumiu así: "O que foi foron cambios ambientais, en particular a revolución da bioturbación causada pola evolución dos vermes que liberaron os nutrientes enterrados, e o sostido incremento do contido de oxíxeno na atmosfera, que permitiu que eses nutrientes impulsasen o crecemento;  a competición ecolóxica, ou un tipo de carreira de armamentos, que lle deu unha clara vantaxe selectiva a novidades que permiten que as especies ocupen novos nichos; e a evolución de mecanismos de desenvolvemento que permiten que os organismos multicelulares xerar novos morfotipos rapidamente". O incremento de oxíxeno molecular (O2) tamén puido permitir a formación dunha capa de ozono (O3) protectora, que funcionou como un escudo para a Terra contra os letais raios UV do Sol.
Creación e información
Outra nova obxección, cada vez máis frecuente, dos ceacionistas é que os mecanismos evolutivos como a mutación non poden xerar nova información. Os creacionistas como William A. Dembski, Werner Gitt, e Lee Spetner intentaron usar a teoría da información para discutir a evolución. Dembski dixo que a vida demostra unha complexidade especificada, e que a evolución sen un axente intelixente non pode explicar a xeración de información que sería necesaria para producir a complexidade especificada.
Un argumento relacionado contra a evolución é que a maioría das mutacións son nocivas. Porén, a gran maioría das mutacións son neutras, e a minoría de mutacións que son beneficiosas ou nocivas son a miúdo situacionais, é dicir, unha mutación que é nociva nun ambiente pode ser beneficiosa noutro.
Violación da segunda lei da termodinámica
miniatura|200px|dereita|Como a [[Terra recibe enerxía do Sol, é un sistema aberto. A segunda lei da termodinámica aplícase só a sistemas illados.]] Outra obxección é que a evolución viola a segunda lei da termodinámica. Aínda que a lei se aplica a todos os sistemas, no caso dun sistema pechado sinala: "a entropía dun sistema illado non en equilibrio tenderá a incrementarse co tempo, aproximándose ao máximo valor no equilibrio". Noutras palabras, a entropía dun sistema illado ideal (unha medida da dispersión de enerxía nun sistema físico de modo que non está dispoñible para facer traballo mecánico) tenderá a incrementarse ou permanecer igual, non a diminuír. Os creacionistas argumentan que a evolución viola esta lei física ao requirir un decrecemento na entropía, ou desorde, co paso do tempo.
Esta afirmación está baseada nunha manifestación da lei que só é aplicable a sistemas illados, que non intercambian materia e enerxía coas súas contornas. Os organismos, en contraste, son sistemas abertos, xa que constantemente intercambian enerxía e materia co seu ambiente: por exemplo os animais comen alimentos e excretan refugallos, e radian e absorben calor. Similarmente, a Terra absorbe enerxía do Sol e emite enerxía de volta ao espazo. O sistema Sol-Terra-espazo non viola a segunda lei, porque o enorme incremento de entropía debido a que a Terra e o Sol radian ao espazo empequenece o decrecemento local de entropía causado pola existencia e evolución da vida autoorganizada.
Desde que a segunda lei da termodinámica ten unha definición matemática precisa, este argumento pode ser analizado cuantitativamente. Isto fíxoo o físico Daniel F. Styer, que concluíu o seguinte: "Estimacións cuantitativas da entropía implicada na evolución biolóxica demostran que non hai conflito entre a evolución e a segunda lei da termodinámica."
Nunha carta ao editor publicada en The Mathematical Intelligencer titulada "Como os antievolucionistas abusan das matemáticas", o matemático Jason Rosenhouse indicou: O feito é que as forzas naturais rutineiramente conducen a decrecementos locais da entropía. A auga conxélase formando xeo e os ovos fertilizados convértense en bebés. As plantas usan a luz do sol para converter o dióxido de carbono e a auga en azucre e oxíxeno, pero [non] invocamos a intervención divina para explicar o proceso [...] a termodinámica non ofrece nada que diminúa a nosa confianza no darwinismo.
Os humanos considerados como animais
Na clasificación biolóxica os humanos son animais, un dato básico que se coñece desde hai máis de 2.000 anos. O creacionista J. Rendle-Short afirmou na revista Creation que se á xente se lle ensina a evolución pode esperarse que se comporte como animais. Pero como os animais se comportan en todo tipo de maneiras, isto non ten sentido. En termos evolutivos, os humanos poden adquirir coñecemento e cambiar os seus comportamentos para concordar cos estándares sociais, polo que os humanos se comportan da mesma maneira que outros humanos.
Efectos sociais
miniatura|dereita|100px|Caricatura de 1871 de Charles Darwin representado como un mono. miniatura|esquerda|200px|O libro de [[Thomas Henry Huxley Man's Place in Nature (1863) foi o primeiro dedicado á evolución humana e un primeiro exemplo de bioloxía comparativa.]]
En ningún país occidental como Estados Unidos as obxeccións de tipo moral á evolución chegaron a ser tan virulentas, polo que os exemplos que se mencionan a continuación refírense a ese país, pero serven para reflectir unha posición moi común dos creacionistas neses aspectos.
En 1917, Vernon Kellogg publicou Headquarters Nights: A Record of Conversations and Experiences at the Headquarters of the German Army in France and Belgium, que afirmaba que os intelectuais alemáns estaban totalmente comprometidos coa idea de que a forza ten a razón debido á súa "incondicional aceptación do peor do neodarwinismo, o Allmacht da selección natural aplicado rigorosamente á vida humana e á sociedade e Kultur." Isto influenciou fortemente ao político William Jennings Bryan, que consideraba o darwinismo como unha ameaza moral para América e fixo campaña contra a teoría evolutiva; a súa campaña culminou co xuízo de Scopes, cuxo resultado impediu na práctica a ensinanza da evolución na maioría das escolas públicas norteamericanas ata a década de 1950.
Algúns creacionistas afirman que moitos males sociais que se perciben como poden ser os crimes, embarazos de adolescentes, homosexualidade, aborto, inmoralidade, guerras, e xenocidios son causados pola crenza na evolución. R. Albert Mohler, Jr., presidente do Seminario Teolóxico Baptista do Sur en Louisville, Kentucky, escribiu o 8 de agosto de 2005, na serie de ensaios Taking Issue da NPR, que "Debates sobre educación, aborto, ecoloxismo, homosexualidade e unha multitude doutros temas son realmente debates sobre a orixe da vida humana — e de aí o significado —. ...a teoría evolutiva sostén a base do relativismo moral e o rexeitamento da moralidade tradicional".
Henry M. Morris, profesor de enxeñaría e fundador da Creation Research Society e do Institute of Creation Research, afirma que a evolución era parte dunha relixión pagá que xurdiu despois da época da Torre de Babel, era parte das filosofías de Platón e Aristóteles, e foi responsable de todo tipo de cousas, desde a guerra á pornografía ou á rotura da familia nuclear.
O reverendo D. James Kennedy de The Center for Reclaiming America for Christ and Coral Ridge Ministries afirma que Darwin foi o responsable das atrocidades de Adolf Hitler. No documental feito por J. Kennedy e no folleto que o acompaña co título Darwin's Deadly Legacy, Kennedy afirma que "Para dicilo simplemente, se non hai Darwin, non hai Hitler". Nos seus esforzos por expoñer os "nocivos efectos que a evolución está tendo na nosa nación, os nosos nenos, e o noso mundo", Kennedy tamén afirma que, "Tivemos 150 anos de teoría do evolución darwiniana, e que nos trouxo? Tanto se Darwin o pretendía como se non, millóns de mortes, a destrución daqueles considerados inferiores, a desvalorización da vida humana, o incremento da desesperanza." Richard Weikart, membro do Center for Science and Culture do Discovery Institute fixo afirmacións similares, como tamén outros creacionistas. Esta afirmación é central no documental Expelled: No Intelligence Allowed (2008), que promove o creacionismo do deseño intelixente. A organización xudía Anti-Defamation League describe ditas afirmacións como un uso ultraxante do Holocausto xudeu e o seu simbolismo, e como unha trivialización de "...moitos factores complexos que levaron ao exterminio en masa dos xudeus europeos. Hitler non necesitou a Darwin ou a evolución para idear o seu atroz plan para exterminar ao pobo xudeu, e Darwin e a teoría evolutiva non poden explicar a loucura xenocida de Hitler. Ademais, o antisemitismo existía moito antes de que Darwin escribise unha soa palabra." O creacionista da Terra xove Kent Hovind culpa á evolución do comunismo, socialismo, Primeira guerra mundial, Segunda guerra mundial, racismo, o Holocausto xudeu, os crimes de Stalin, a guerra do Vietnam, e dos campos de exterminio de Pol Pot en Camboxa, así como do incremento dos crimes, das nais solteiras, e outros males sociais. O fillo de Hovind, Eric Hovind mantén que a evolución é responsable de que a xente se faga tatuaxes e piercings, do sexo premarital, nacementos fóra do matrimonio, enfermidades de transmisión sexual (ETS), divorcios, e abusos a menores.
Os partidarios da evolución rexeitan estas críticas como contrarias aos feitos, e algúns argumentan que o que parece ser certo é todo o contrario. Un estudo publicado polo autor e ilustrador Gregory S. Paul chegou á conclusión que as crenzas relixiosas, incluíndo a crenza no creacionismo e a negación da evolución, están positivamente correlacionadas con males sociais como o crime. As enquisas de The Barna Group atoparon que os cristiáns e non cristiáns estadounidenses teñen taxas de divorcios similares, e as maiores taxas de divorcio nos Estados Unidos danse entre os baptistas e pentecostalistas, dúas seitas que rexeitan a evolución e abrazan o creacionismo.
Michael Shermer argumentou en Scientific American en outubro de 2006 que a evolución apoia conceptos como os valores familiares, evitar as mentiras, fidelidade, códigos morais e o imperio da lei. Vai máis alá e suxire que a evolución podería utilizarse para dar un maior apoio á noción dun creador omnipotente, en vez da dun arranxador con limitacións baseado no modelo humano, que é a imaxe máis común subscrita polos creacionistas. Para outros, unha coidadosa análise das acusacións dos creacionistas de que a evolución leva ao relativismo moral e ao Holocausto ten como conclusión que estas acusacións parecen ser moi gratuítas. Ditas análises conclúen que as orixes do Holocausto están con maior probabilidade moito máis fundadas na historia do cristianismo, que foi persistentemente antixudeu, que na evolución. Por outra parte, na propia Biblia nárranse xenocidios que os protagonistas xudeus bíblicos din facer seguindo leis dadas por Deus, así como guerras relixiosas no antigo Israel, ou, séculos despois, as Cruzadas e as guerras de relixión europeas posteriores á Reforma protestante, así como a Inquisición e a persecución das que se consideraban bruxas.
A evolución foi utilizada para xustificar o chamado darwinismo social, a explotación de "razas menores sen a lei" (lesser breeds without the law) polas "razas superiores", especialmente no século XIX. As nacións fortes, normalmente europeas, expandiron con éxito os seus imperios, e así, estas nacións fortes podía dicirse que "sobreviviran" na loita pola dominancia. Con esta actitude, os europeos, coa excepción dos misioneiros cristiáns, raramente adoptaban os costumes e linguas dos pobos locais que formaban parte dos seus imperios.
Ateísmo
miniatura|dereita|200px|[[Francis Collins, que encabezou o Proxecto Xenoma Humano, é un devoto cristián, e un exemplo de biólogo que é relixioso.]]