cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teoría da computabilidade
Antecedentes
miniatura|Alan Turing en 1930 A orixe dos modelos abstractos de computación encádrase na década de 1930, antes de que existisen os computadores modernos, no traballo dos lóxicos Alonzo Church, Kurt Gödel, Stephen Kleene, Emil Leon Post e Alan Turing. Estes traballos iniciais tiveron unha fonda influencia, tanto no desenvolvemento teórico como en abundantes aspectos da práctica da computación; prevendo incluso a existencia de computadores de propósito xeral, a posibilidade de interpretar programas, a dualidade entre software e hardware, e a representación de linguaxes por estruturas formais baseadas en regras de produción.
O punto inicial destes primeiros traballos foron as cuestións fundamentais que David Hilbert formulou en 1900, durante o transcurso dun congreso internacional.
Terceira Internacional
A Terceira Internacional, coñecida normalmente só por Internacional Comunista, como tamén pola súa abreviatura en ruso Komintern (Коминтерн, abreviatura de Коммунистический интернационал, "Internacional Comunista") ou Comintern (abreviatura do inglés: Communist International) foi unha organización comunista internacional, fundada por iniciativa do Partido Comunista de Rusia (Bolxevique) en marzo de 1919 que agrupaba os Partidos Comunistas do mundo co obxectivo de loitar pola superación do capitalismo, o establecemento da Ditadura do proletariado e da República Internacional dos Soviets, a completa abolición das clases e a realización do socialismo, como primeiro paso cara á sociedade comunista, como aparecía nos seus primeiros estatutos.
Teoría da computabilidade
Antecedentes
Porén, foron outros os que mediante unha serie de investigacións mostraron que isto non era posible. En contra desta idea Gödel sacou á luz o seu coñecido Primeiro Teorema de Incompletitude, que vén expresar que todo sistema de primeira orde consistente que conteña os teoremas da aritmética e cuxo conxunto de axiomas sexa recursivo non é completo. Gödel construíu unha fórmula que é satisfactoria pero que non pode ser probada no sistema. Como consecuencia, non é posible atopar o sistema formal desexado por Hilbert no marco da lóxica de primeira orde, a non ser que se tome un conxunto non recursivo de axiomas.
Unha versión posterior, máis xeral, do teorema de incompletitude de Gödel, indica que ningún sistema dedutivo que conteña os teoremas da aritmética, e cos axiomas recursivamente enumerables pode ser consistente e completo á vez. Isto fai pensar, a nivel intuitivo, que non vai ser posible definir un sistema formal.
Problemas que pode resolver unha máquina de Turing
Non todos os problemas poden ser resoltos. Un problema indecidible é un que non pode ser resolto cun algoritmo aínda se se dispón de espazo e tempo ilimitado. Actualmente coñécense moitos problemas indecidibles, por exemplo:
Formalismos que equivalen ás máquinas de Turing
As linguaxes formais que son aceptados por unha máquina de Turing son exactamente aqueles que poden ser xerados por unha gramática formal. O cálculo Lambda é unha forma de definir funcións. As funcións que poden ser computadas co cálculo Lambda son exactamente aquelas que poden ser computadas cunha máquina de Turing. Este tres formalismos, as máquinas de Turing, as linguaxes formais e o cálculo Lambda son formalismos moi desemellantes e foron desenvolvidos por diferentes persoas. Con todo, todos eles son equivalentes e teñen o mesmo poder de expresión. Xeralmente tómase esta notable coincidencia como evidencia de que a tese de Church-Turing é certa, que a afirmación de que a noción intuitiva de algoritmo ou procedemento efectivo de cómputo corresponde á noción de cómputo nunha máquina de Turing.
Os computadores electrónicos, baseados na arquitectura de von Neumann así como as máquinas cuánticas terían exactamente o mesmo poder de expresión que o dunha máquina de Turing se dispuxesen de recursos ilimitados de tempo e espazo. Como consecuencia, as linguaxes de programación teñen como máximo o mesmo poder de expresión que o dos programas para unha máquina de Turing e na práctica non todos o alcanzan. As linguaxes con poder de expresión equivalente ao dunha máquina de Turing denomínanse Turing completos.
Entre os formalismos equivalentes a unha máquina de Turing están:
Problemas que requiren máquinas máis poderosas
Considérase que algunhas máquinas teñen maior poder que as máquinas de Turing. Por exemplo, unha máquina oráculo que utiliza unha caixa negra que pode calcular unha función particular que non é calculable cunha máquina de Turing. A forza de cómputo dunha máquina oráculo vén descrita polo seu grao de Turing. A teoría de cómputos reais estuda máquinas con precisión absoluta nos números reais. Dentro desta teoría, é posible demostrar afirmacións interesantes, tales como «o complemento dun conxunto de Mandelbrot é só parcialmente decidible».
Terceira Internacional
Do I ó IV Congreso
O III Congreso Mundial da Internacional Comunista celebrouse entre o 22 de xuño e o 12 de xullo de 1921 novamente en Moscova. Nel combatéronse as posturas ultraesquerdistas dalgúns partidos comunistas como o Partido Comunista de Alemaña (KPD) alemán tras o fracaso do Levantamento Espartaquista e recoñeceuse que a situación mundial tiña mudado na medida en que as revolucións comunistas só triunfaran no Imperio Ruso e fracasaran en Alemaña e en Polonia. Ademais, tratouse especificamente a necesidade de incorporar as mulleres traballadoras ó movemento comunista.
O IV Congreso Mundial da Internacional Comunista celebrouse entre o 30 de novembro e o 5 de decembro de 1922 en Moscova, incidindo nas tácticas da chamada "fronte única" e tratándose a situación da raza negra e o traballo dos comunistas nos sindicatos. Ademais, trátase a situación dos comunistas en Asia e o Pacífico, e decrétase a incompatibilidade entre a pertenza á masonería e a pertenza a un partido comunista.
Do V ó VII Congreso
No verán de 1926, ademais, a Presidencia do CEIC é abolida e substituída pola Secretaría Xeral. Nikolai Bukharin substitúe Grigori Zinoviev á fronte da Komintern.
O VI Congreso Mundial da Internacional Comunista celebrouse en Moscova entre xullo e setembro de 1928, nun momento de grave crise económica que favorece a aprobación da consigna "clase contra clase" que oficializa o inicio do chamado "Terceiro Período". Apróbase tamén o Programa da Internacional Comunista, reiterando a necesidade da revolución armada como recurso último para a tomada de poder.
O VII Congreso Mundial da Internacional Comunista celebrouse en Moscova en agosto de 1935. Após o auxe dos fascismos e o fracaso do programa político aprobado no anterior Congreso, apróbase unha política de frontes populares auspiciada intensamente por Stalin, que xa é gobernante absoluto da URSS despois de ter eliminado os seus opositores no proceso coñecido como a Gran Purga. Fronte a esta política de frontes populares, os representantes do trotskismo avogan pola revolución mundial inmediata. A posición que se aproba é, finalmente, a do PCUS staliniano.
Disolución da Komintern
En 1947, a instancias de Stalin é creada a Kominform (Oficina de Información Comunista para substituír a Komintern. O novo organismo reúne os Partidos Comunistas de Bulgaria, Checoslovaquia, Francia, Hungría, Italia, Polonia, a Unión Soviética e Iugoslavia. Porén, disolveuna Nikita Khrushchev como medida de desestalinización e como consecuencia das críticas dos comunistas franceses e italianos (os máis influentes fóra do Pacto de Varsovia) á intervención militar soviética na Revolución Húngara de 1956. Ademais, desde 1960, diversos acontecementos demostran innecesaria a existencia dun organismo de coordinación como a Kominform: en primeiro lugar, o enfrontamento entre a URSS e Iugoslavia; en segundo lugar, a pugna ideolóxica sostida entre a URSS e a China maoísta; e, en terceiro lugar, a primacía efectiva da URSS e do PCUS sobre calquera outra organización comunista.
Organización da Internacional Comunista
Os órganos da Internacional Comunista foron definidos polos seus primeiros estatutos:
Organizacións paralelas
Varias organizacións foron creadas baixo o auspicio da Internacional Comunista. Entre elas, as máis importantes foron:
Fragoso, Codeseda, A Estrada
Fragoso é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
Ramiro II de León
Ramiro II o Grande, nado cara ao 898 e finado en León en xaneiro de 951, foi o quinto rei de Galicia   que gobernou desde a nova capital, León, (931 - 951), un dos máis notábeis monarcas, alcumado o Diabo polos seus inimigos en Spania a causa da súa ferocidade e enerxía.
Mocidade
Terceiro fillo de Ordoño II e Elvira Menéndez. Sendo neno encomendouse a súa crianza e educación a Diego Fernández e á súa esposa Onega, un poderoso matrimonio residente nas terras do Douro e máis tarde nas do Mondego, centro dun núcleo de repoboación agrupado en torno ao infante Vermudo Ordóñez, irmán de Afonso o Magno, de quen Onega era sobriña. Ramiro gañouse en poucos anos a admiración entusiasta das xentes de guerra, creando ao redor da súa persoa a imaxe do caudillo intelixente e atrevido, a cuxa espontánea conmemoración fóronse sumando romances, coplas, lendas e relatos populares.
En 924 morre Ordoño II, e herda o trono o seu irmán Froila II, que despraza do mesmo aos fillos de Ordoño II. Con todo, Froila morre de lepra ao cabo dun ano, provocando un grave problema sucesorio que enfrontou ao seu propio fillo, Afonso, cos fillos de Ordoño II. Afonso Froilaz contaba co apoio dos nobres asturianos, mentres que Sancho, Afonso e o propio Ramiro, os fillos de Ordoño II, tiñan co apoio dos magnates galegos e portugueses, amén do apoio do rei navarro Sancho I Garcés.
A vitoria correspondeu a estes últimos, dividíndose o reino:
miniatura|esquerda|300px|Mapa político do Noroeste da [[Península Ibérica a finais do século IX.]]Vermudo Ordóñez e Diego Fernández morreron pouco antes do 928, pero xa desde 926 o infante Ramiro facíase cargo da provincia, cuxa fronteira sur avanzaba constantemente, ata chegar á vista do río Texo desde os seus centros principais de Viseu e Coímbra. Este territorio do norte do actual Portugal, con título de reino foi adxudicado ao novo Ramiro ao finalizar a contenda sucesoria entre os Froilaz e os Ordóñez. O infante, que debía de contar por estes días os 25 anos e estaba xa casado con Adosinda Guterrez, filla do conde Gutier Osoriz e Ildoncia Menendez.
Afonso, o futuro "monxe", coroouse solemnemente en León o 12 de febreiro de 926, e once días despois Ramiro, o seu irmán, achábase xa en Viseu, capital do seu pequeno reino, onde quixo dar o primeiro testemuño da súa realeza e o primeiro recoñecemento público da súa débeda de gratitude e afecto aos seus pais nutricios, Diego Fernández e Onega, agora representados pola súa filla Muniadona Díaz e Hermenexildo González, esposo desta, a quen doou a vila de Creximiri, solemnizando o acto coa presenza e subscrición de dezaseis personaxes que deberon ser o selecto grupo do seu séquito oficial.
En 929 Morre o seu irmán Sancho, e Ramiro é coroado como rei de Galiza en Zamora, cidade que inmediatamente converte na súa capital.
En xuño de 931, a morte de Onega, esposa de Afonso IV, some a este nunha grande depresión e chama ao seu irmán Ramiro para que se faga cargo do trono leonés, manifestando a súa intención de retirarse ao Mosteiro de Sahagún para practicar a oración.
Comezo do reinado
Ramiro fíxose coroar en León, segundo a Nómina Leonesa, o 6 de novembro de 931. En 932, o novo rei trasladouse a Zamora con obxecto de armar un grande exército para socorrer á cidade de Toledo, que lle pediu axuda contra Abderramán III. Con todo, por entón Afonso IV xa se arrepentira da súa renuncia ao trono, polo que se trasladou a León cos seus partidarios para recuperar o poder. Decatado Ramiro II de tales movementos por mensaxe do bispo Oveco, a quen encomendara o goberno na súa ausencia, marchou sobre León coas súas tropas e fixo deter e encerrar nun calabozo ao seu irmán.
A situación foi aproveitada por Afonso Froilaz e os seus irmáns, os fillos de Froila II para intentar acceder ao poder. Porén, o enérxico e inflexíbel Ramiro II contaba co valioso auxilio do conde de Castela, Fernán González, así como do rei navarro Sancho I Garcés. En poucos días dominou a situación, e perseguiu aos seus inimigos ata Oviedo, derrotándoos. Tras capturalos, ordenou que lles sacasen os ollos a todos, incluído ao seu irmán, e fosen encerrados no mosteiro de Ruiforco de Torío.
Campañas militares
miniatura|dereita|220px|Miniatura medieval das Cantigas de Afonso X o Sabio, nela aprécianse exércitos de relixión musulmá e cristiá. A comezos do verán do ano 933, o propio Califa, presentábase co seu exército fronte a San Esteban de Gormaz ou Castromoros, do que Ramiro tivo noticia por correos que lle enviou Fernán González. Cando o soubo, segundo o cronista Sampiro, ''o rei puxo en movemento o seu exército e saíu contra eles nun lugar chamado Osma, e invocando o nome do Señor, mandou ordenar as súas hostes e dispuxo que todos os homes se preparásen para o combate. O Señor deulle gran vitoria, pois matando a boa parte deles e facendo moitos miles de prisioneiros trouxo-olos consigo e regresou á súa cidade con sinalado triunfo''.
No verán do ano 934 os cordobesa realizaron unha das súas incursión estivais en Osma, avanzando polo corazón de Castela chegaron até Pamplona, logrando a submisión da raíña Toda de Navarra, volveron sobre Áraba e logo sobre Burgos e o mosteiro de Cardeña -onde mataron 200 monxes-, comezando a retroceder desde Hacinas, acosados por guerrillas e emboscadas. Ramiro chegou ao Douro cando o exército cordobés xa alcanzara Burgos e Pamplona. Tomou sen grande esforzo a fortaleza de Osma e esperou alí o regreso do seu inimigo, que marchaba polo mesmo camiño de entrada. Os Anais Casteláns Primeiros resumen a acción que seguiu: Segunda vez viñeron os mouros a Burgos, en era 972 (ano 934). Pero o noso rei Ramiro saíulles ao encontro en Osma e matou moitos milleiros deles.
Tres anos despois veremos ao rei galego actuando habilmente en apoio de Aboyaia, rei de Zaragoza, a quen o califa acusaba de traidor e culpábel principal do desastre en Osma. O cronista Sampiro abrevia así os feitos:
Sampiro omite que o monarca deixou guarnicións navarras nestes castelos, pois Ramiro contou co concurso e alianza do rei de Pamplona.
A grande ofensiva cordobesa
miniatura|esquerda|Aspecto actual do Mihrab, construído inicialmente por Abderramán I e embelecido polos posteriores emires e califas cordobeses. Logo da perda da estratéxica Zaragoza, é fácil comprender a irada reacción do envanecido Abderramán III, tantas veces humillado e castigado por un rei tan hostil como escaso en recursos. Tras cercar e conquistar Calatayud, Abderramán conquistou un tras outro todos os castelos da zona. Ao chegar ás portas de Zaragoza, Abu Yahya capitulou, acción que o califa aproveitou para empregalo nunha ofensiva contra Navarra que concluíu na capitulación da raíña Toda, que se declarou vasala do califa.
Á cabeza de tan impoñente forza militar, o califa cruzou o Sistema Central, penetrando en territorio leonés no verán de 939. Ramiro II reuniu unha coalición navarra, leonesa e aragonesa que aniquilou aos exércitos do califa en agosto de 939, na batalla de Simancas, unha das máis destacadas da Reconquista.
Abderramán III escapou semivivo deixando en poder dos cristiáns un precioso exemplar do Corán, vindo de Oriente, coas súas valiosas gardas e a súa marabillosa encadernación, e até a súa inestimábel cota de malla, tecida con fíos de ouro, que o sobresalto do suceso non lle deixou tempo a vestir. Do campamento mahometano trouxeron os cristiáns moitas riquezas coas que medraron Galiza, Castela e Álava, así como Pamplona e o seu rei García Sánchez.
Esta vitoria permitiu avanzar a fronteira leonesa do río Douro ao Tormes, repoboando lugares como Ledesma, Salamanca, Peñaranda de Bracamonte Sepúlveda e Vitigudino.
Ocaso
Sobreveñen uns anos de relativa tranquilidade, unicamente salpicados polas continuas razzias que salpican habitualmente calquera dos reinos, quizais para recordar aos seus gobernantes que estes son tempos guerreiros e non é conveniente que os seus soldados baixen nunca a garda.
En 950 o monarca de Galicia partiu desde Zamora cara á súa última aventura en terras de Spania, realizando unha expedición de saqueo polo val do río Texo, derrotando unha vez máis ás tropas califais en Talavera de la Reina, causando innumerábel destrución e obtendo un rico botín e algúns miles de prisioneiros.
O rei, fisicamente decaído, é substituído polo fillo, o futuro Ordoño III, quen practicamente se fai cargo dos asuntos do reino. Ao regreso dunha viaxe a Oviedo vese afectado dunha grave enfermidade, da que non conseguirá recuperarse.
Faleceu ese mesmo mes, reinando xa o seu fillo Ordoño III.
Somoza, A Pobra de Trives
San Miguel de Somoza é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres), tres menos ca en 2006.
Provincia de Antuerpen
A Provincia de Antuerpen (en neerlandés, Antwerpen; en francés, Anvers; en inglés, Antwerp) é a provincia máis setentrional da Bélxica, situada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Antuerpen.
Provincia de Betanzos
A Provincia de Betanzos era unha das sete provincias históricas nas que se dividía o territorio de Galicia na Idade Moderna, entre finais do século XV até a división territorial de España en 1833 feita por Javier de Burgos.
Xeografía
Cunha superficie de 2433 km² e unha poboación de 127 755 habitantes a comezos do século XIX, a provincia de Betanzos era unha das menos extensas e máis densamente poboadas de Galicia. Ao norte lindaba co mar Cantábrico, ao leste coas provincias de Mondoñedo e Lugo, ao sur coas provincias de Lugo e Santiago e ao oeste coas de Santiago e A Coruña, ademais do océano Atlántico.
A provincia tiña unha cidade (Betanzos, a capital), once vilas, con Ferrol e Pontedeume entre as máis destacadas, e 239 parroquias. O seu territorio coincidía case por completo coa parte máis nordés da actual provincia da Coruña. En concreto, a parte máis oriental dos actuais concellos das Pontes e Mañón, incluíndo completamente as parroquias mañonesas de Mogor e Bares, pertencía á provincia de Mondoñedo.
Historia
A provincia de Betanzos xorde como unidade autónoma baixo o reinado dos Reis Católicos; ata entón achábase unida á da Coruña, formando unha provincia única denominada A Coruña - Betanzos. En 1833 perdeu a súa independencia para rematar integrada na actual provincia da Coruña, xunto con gran parte da antiga provincia de Santiago.
Jim Jarmusch
miniatura|Jim Jarmusch. miniatura|Jim Jarmusch. Jim Jarmusch, nado en Akron, Ohio o 22 de xaneiro de 1953 é un director e guionista estadounidense de cinema independente.
Matterhorn
Matterhorn (coñecido como Cervino en italiano; Cervin en francés e Hore ou Horu no dialecto walser) é a quinta montaña máis alta dos Alpes, con 4478 metros. Sitúase na fronteira entre Suíza e Italia, preto da cidade de Zermatt, no cantón de Valais ao nordés e o Val de Aosta ao sur.
É un dos símbolos máis famosos de Suíza, tendo aparecido en varios filmes e pinturas. Tamén inspirou logotipos de empresas internacionalmente coñecidas, como é o caso da marca de chocolate Toblerone ou a compañía cinematográfica Paramount Pictures.
Partido Comunista de Albania (1991)
O Partido Comunista de Albania (en albanés: Partia Komuniste e Shqipërisë, PKSH) é un partido político albanés comunista, antirrevisionista e Marxista-leninista. Dirixiuno Hysni Milloshi ata o seu falecemento en 2012.
Historia
O partido formouse en 1991, como unha escisión do Partido do Albanés do Traballo, que se converteu no Partido Socialista de Albania.
En 1998, o PKSH converteuse no primeiro partido comunista tras 1991 que foi aceptado pola Comisión Electoral.
En 2002, unha fracción do PKSH escindiuse e refundou o Partido do Albanés do Traballo.
Nas eleccións parlamentarias de 2005, obtivo 8.901 votos, o (0.7%) do total.
Nun congreso de unificación en 2006, o Partido Comunista de Albania, o Partido do Albanés do Traballo e pequenos partidos comunista fusionáronse nun único partido. Hysni Milloshi foi elixido líder do partido.
Publicacións
PKSH publica Zëri i së Vërtetës ('A voz da verdade'), un xornal relacionado co partido
Mocidades
As súas mocidades coñécense como Xoves Comunistas de Albania.
Músculo supraespiñal
O músculo supraespiñal ou supraespiñoso é un músculo do membro superior humano pertencente á rexión do ombreiro. Orixínase na parte posterior da escápula, na fosa espiñenta deste óso. Diríxese cara ao brazo, inseríndose no tubérculo maior do úmero.
Innervación
Está innervado polo nervio supraescapular.
Funcións
É un músculo elevador do brazo.
Higashikagawa
Higashikagawa (東かがわ市, ひがしかがわし, Higashikagawa-shi) é un concello da prefectura de Kagawa no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Shikoku e ao leste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 153,35 km² e a poboación de 34.218 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 223 h/km².
O concello de Higashikagawa limita pola terra cos concellos de Sanuki (da prefectura de Kagawa); de Awa, de Kamiita, de Itano, de Naruto (son da prefectura de Tokushima), e polo mar co concello de Shōdoshima (da prefectura de Kagawa).
Historia
A cidade de Higashikagawa foi fundado pola fusión de 3 concellos do distrito de Ōkawa (Hiketa-chou, Shirotori-chou e Ōchi-chou) no ano 2003.
The Love Boat: The Next Wave
Sipnose
A serie transcorre no cruceiro Sun Princess, protagonízaa Robert Urich que dá vida ao capitán Jim Kennedy, un oficial da mariña norteamericana retirado e divorciado, e Heidi Mark como directora do cruceiro.
Reunion
No episodio Reunion aparecen como actores invitados varios membros da serie orixinal.
Caaveiro, A Capela
San Boulo de Caaveiro é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Capela. Segundo o IGE en 2018 tiña 137 habitantes (70 mulleres e 67 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 220 habitantes.
Historia
En xullo de 1925, a parroquia de San Boulo de Caaveiro foi segregada do concello de Cabanas e integrada no da Capela.
Cuartel de Atocha
O cuartel de Atocha é un edificio de uso militar situado na cidade da Coruña. Construído en estilo neoclásico, no seu momento foi o maior edificio da cidade.
Historia
Ata 1744 os soldados eran acollidos en casas particulares e a partir dese ano foi o convento de San Francisco o que serviu para este labor. Finalmente decidiuse a construción do cuartel do Príncipe Afonso sobre o soar no que estivo o convento de San Domingos que fora destruído no ataque de Francis Drake de 1589, situado entre o campo da Estrada e o campo da Leña.
As obras, dirixidas polo tenente coronel do corpo de enxeñeiros Joaquín Montenegro, comezaron o 11 de xullo de 1859 e remataron en 1864. Con todo, os pavillóns para oficiais non foron construídos. A capacidade era de 1800 soldados, chegando a 2400 en caso de necesidade.
Nos primeiros anos do século XX instalouse no cuartel, no campo da Estrada, o primeiro aeródromo coruñés, mais a construción dunha grande antena de radiotelegrafía acabou con esa posibilidade.
Tras cambiar o nome ao de cuartel de Afonso XII, en 1931 recibiu o nome de cuartel de Atocha.
En xullo de 1936, o coronel do cuartel Pablo Martín Alonso rebelouse contra o seu superior, o xeneral Rogelio Caridad Pita, que permaneceu fiel á República. Caridad Pita foi sometido a consello de guerra e fusilado.
En 2004 o goberno español admitiu que estaba a negociar co concello o traspaso do edificio, mais finalmente non se levou a cabo.
Descrición
O cuartel é un edificio de tres plantas con estilo neoclásico, con 175 metros de longo e 60 de largo. No momento da súa construción era o edificio máis grande da cidade.
A fachada principal dá ao campo da Leña e diante dela sitúanse dúas garitas. O tellado é a dúas augas, con bufardas con pequenos frontóns de granito.
Os patios interiores contan cunha galería porticada. A parte posterior foi pechada en 1935.
No cuartel consérvase o monumento ao soldado de Francisco Asorey.
Uso
O cuartel de Atocha foi o que máis soldados acolleu en Galicia, como os rexementos Zamora e Isabel La Católica. Na actualidade, é a sede dunha unidade da Forza Loxística Operativa (FLO), xunto con outras unidades dependentes dela.
No edificio está instalada a Biblioteca Histórica Militar da Coruña, situada ata 1994 no cuartel de Macanaz. Tamén é a sede do Centro de Historia e Cultura Militar Noroeste.
Catarina I de Rusia
Catarina I de Rusia, nada o 15 de abril de 1684 e finada en San Petersburgo o 17 de maio de 1727, foi tsarina da Rusia Imperial dende 1725 até 1727. O seu nome orixinal era Marta Skavronska e crese que era unha campesiña polaca, nada en Letonia cando esta era unha provincia de Suecia, filla de Samuel Skavronska e Elisabeth Moritz, que morreron na epidemia da peste en 1684.
Traxectoria
Ao quedar orfa, entrou a servir na casa de Ernest Gluck, pastor luterano de Marienburg, que non fixo nada por darlle unha educación, polo que quedou analfabeta toda a súa vida. De moza casou cun oficial de dragóns suecos chamado Johan Raabe, pero cando Marienburg foi conquistada polas tropas rusas, Gluck ofreceuse para ir como tradutor ao servizo do mariscal de campo Boris Sheremetv, levándose a Marta. Máis tarde, pasou a ser criada (e amante) do príncipe Alexandre Ménshikov, amigo e cortesán de Pedro I, primeiro gobernador de San Petersburgo.
En 1703, cando Pedro fundou San Petersburgo e transladou alí a súa corte, converteuse na súa amante, casando en segredo en 1707, despois de que se convertese á fe ortodoxa e tomara o nome de Catarina Alekséievna. Tiveron once fillos, dos que sobreviviron Ana e Isabel. Mentres construían a cidade, viviron nunha cabana onde ela cociñaba e coidaba o xardín. Cando se transladaron ao pazo, conservárona rodeándoa dun valado.
miniatura|esquerda|190px|San Petersburgo en 1723.
En 1711 acompañou ao Tsar na campaña de Prut, contra Turquía, e cóntase que salvou a vida do rei cando estaba rodeado por un exército moi superior, suxeríndolle que se rendese e empregase as súas xoias para subornar o Gran Visir. Pedro I "premiouna" casando oficialmente con ela, a pesar de que el estaba casado con Eudoxia Lopukhina, a cal fora encerrada nun convento. Catarina conseguiu o título de Emperatiz, sendo a primeira muller en conseguilo. En 1724 foi nomeada correxente.
En política exterior apoiou a liga austro-española, para soster contra Inglaterra ao seu xenro, o Duque de Holstein, casado coa princesa Ana, pais do futuro Pedro III de Rusia. Formou cos países escandinavos a Liga dos Neutrais para garantir a seguridade do transporte marítimo no Atlántico durante a Guerra da Independencia dos Estados Unidos, o que axudou ao illamento internacional de Inglaterra.
Fundou a Academia de Ciencias de San Petersburgo, entre cuxo profesorado contratou ao matemático Leonhard Euler, e construíu un gran número de pontes en San Petersburgo. En xeral as súas políticas foron razoables e cautelosas. Foi a primeira muller que gobernou Rusia, e abriu o camiño para un século de reinados femininos, incluíndo á súa filla e Catarina II, as cales continuaron a política marcada por Pedro I.
Caenolestes
Caenolestes é un xénero de marsupiais do orde dos paucituberculados e familia dos cenoléstidos, do que se coñecen catro especies propias de Suramérica.
Anatomía
O seu corpo, diminuto e delgado, parecido ao dun rato, está cuberto por unha densa pelaxe curta e de cor gris ou parda agrisada, que pode ser máis clara na rexión ventrais, ou uniforme en toda a superficie corporal.
A cabeza é alongada, con pequenos ollos escuros e coas orellas arredondadas que sobresaen do pelo circundante.
As femias non teñen marsupio, abríndose as mamas directamente sobre a superficie abdominal.
Alimentación
Os datos de que se dispón, só confirman os hábitos insectívoros dalgunhas das especies do xénero, aínda que non se descarta que sexan capaces de cazar pequenos vertebrados cabaos de nacer. Algúns estudos de contidos estomacai da especie Caenolestes caniventer no Perú, confirman que a súa dieta está baseada fundamentalmente en larvas de invertebrados, pequenos invertebrados, froita e outros produtos vexetais.
Reprodución
Apenas se dispón de datos acerca da fisioloxía reprodutiva destas especies. Algúns estudos realizados con femias de Caenolestes fuliginosus, suxiren a posibilidade de que no sur de Colombia os partos poidan ter lugar a principios de agosto, xa que catro das seis femias capturadas estaban aleitando crías, suxeríndose ademais a posibilidade de que as camadas poidan seren máis numerosas que as catro mamilas de que dispón a nai.
Comportamento
Son basicamente terrestres. Aínda que parece que non están ben adaptados para o salto, son áxiles agatuñadores que empregan a súa longa cola como apoio na escalada.
Hábitat e distribución
Todas as especies viven en bosques e praderías do extremo setentrional dos Andes, desde Venezuela ao norte do Perú.
Kelly Craft
Kelly Dawn Knight Craft (de solteira Guilfoil), nada en Lexington o 24 de febreiro de 1962, é unha política estadounidense, embaixadora dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas desde 2019 até 2021. Anteriormente foi embaixadora dos Estados Unidos no Canadá, a primeira muller en ocupar o cargo.
Caenolestes
Hábitat e distribución
Porén, as súas inaccesíbeis áreas de distribución xeográfica, ao igual que as dos outros dous xéneros de caenoléstidos, son imprecisas, pois en contadas ocasións puideron capturarse ou estudarse exemplares vivos ou mortos. (Ver mapa de distribución máis abaixo).
Taxonomía
O xénero Caenolestes foi descrito en 1895 polo zoólogo británico Oldfield Thomas, na súa obra ''Ann. Mag. Nat. Hist., serie 6, 16: 367, dando como especie tipo a Hyracodon fuliginosus Tomes, 1863 (hoxe Caenolestes fuligionosus'').
Kelly Craft
Foi nomeada polo presidente George W. Bush como delegada dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas en 2007, onde o seu enfoque incluíu a participación dos Estados Unidos en África. Foi delegada da Convención Nacional Republicana de 2016 por Kentucky. Dirixiu Kelly G. Knight LLC, unha firma de asesoría comercial con sede en Lexington (Kentucky).
Despois de ser confirmada polo Senado dos Estados Unidos, tomou xuramento oficial como embaixadora ante as Nacións Unidas o 10 de setembro de 2019. Presentou as súas cartas credenciais ao Secretario Xeral António Guterres o 12 de setembro de 2019.
Caenolestes
Etimoloxía
O nome científico Caenolestes deriva dos termos do grego antigo καινός kainós, "novo", e λῃστής lestés, "ladrón, bandido".
Clasificación
miniatura|260px|Mapa de distribución de Caenolestes sp. En amarelo: C. caniventer. En azul: C. condorensis. En rosa: C.convelatus. En branco (transparente): C. fuliginosus.
Kelly Craft
Traxectoria
Naceu en 1962 en Lexington (Kentucky). O seu pai era un activista do Partido Demócrata que unha vez foi presidente do Partido do Condado de Barren (Kentucky). Creceu en Glasgow (Kentucky), e graduouse en Glasgow High School en 1980. Recibiu un título de grao na Universidade de Kentucky en 1984.
Longa distancia Renfe
[[AVE da serie 100, estacionado en Córdoba-Central.|miniatura|250px]] [[Alvia da serie 130, que cobre a relación Madrid-Xixón.|miniatura|250px]] [[Euromed entrando na estación València-Nord|miniatura|250px]]
Kelly Craft
Participación política
Foi descrita como unha doante xenerosa para os candidatos políticos republicanos.
Caenolestes
Clasificación
Hoxe en día recoñécnse no xénero as especies e subespecies seguintes: Xénero Canolestes Thomas, 1895
Longa distancia Renfe
Renfe AVE - Longa Distancia, é a denominación comercial do conxunto de servizos ferroviarios de longo percorrido ofertados por Renfe. Son os trens anteriormente operados baixo a Unidade de Negocio de Grandes Liñas, para comunicar grandes cidades de toda a xeografía española.
Kelly Craft
Participación política
En 2004, foi unha destacada partidaria de George W. Bush, quen a designou delegada ante as Nacións Unidas en 2007. Como parte da delegación, as súas responsabilidades incluíron asesorar ao embaixador estadounidense sobre a política dos Estados Unidos en África.
Caenolestes
Estado de conservación
Segundo a UICN, o estado de consrvación acutal das catro especis é:
Longa distancia Renfe
Circulan servizos de Longa Distancia por toda a rede ferroviaria española, tanto pola rede de largo ibérico, como por vías de largo estándar internacional. Algúns servizos poden operar nas redes portuguesa e francesa. No pasado tamén se teñen operado servizos até Suíza e Italia.
Kelly Craft
Participación política
En 2016, Craft e o seu esposo doaron millóns de dólares aos candidatos para o nomeamento republicano de 2016. Antes de doar máis de 2 millóns de dólares á campaña de Donald Trump, a parella apoiou a Marco Rubio. Craft e o seu esposo, Joe Craft, apoiaron firmemente a Mitch McConnell. McConnell á súa vez instou a Trump a nomear a Craft como embaixadora no Canadá. O matrimonio Craft ten membresía de "ouro" nos hoteis Trump, que é para clientes que se hospedaron máis de 20 veces nos seus hoteis; segundo o Washington Post, tales membresías son raras.
Longa distancia Renfe
Renfe AVE - Longa Distancia en Galiza
En 2017 os servizos de Longa Distancia estaban a cubrir as seguintes relacións:
Kelly Craft
Carreira diplomática
O 15 de xuño de 2017, foi nomeada polo presidente Donald Trump para converterse en embaixadora no Canadá. Foi confirmada polo Senado o 3 de agosto e asumiu o cargo o 23 de outubro.
O 22 de febreiro de 2019, Trump anunciou a súa intención de nomear a Craft para substituír a Nikki Haley, quen renunciara o ano anterior, para ser a próxima embaixadora dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas, e despois de retirar o nomeamento de Heather Nauert. O 2 de maio de 2019, o nomeamento de Craft foi enviado formalmente ao Senado estadounidense. O 19 de xuño de 2019, realizouse unha audiencia sobre o seu nomeamento ante o Comité de Relacións Exteriores do Senado. Durante a audiencia, Craft dixo que continuaría loitando contra os prexuízos contra Israel nas Nacións Unidas. O 31 de xullo de 2019, o seu nomeamento foi confirmado por unha votación de 56-34. Foi xuramentada polo vicepresidente Mike Pence o 10 de setembro de 2019.
Elmar Klos
Elmar Klos, nado o 26 de xaneiro de 1910 e finado o 31 de xullo de 1993, foi un director de cinema checoslovaco de orixe checa que colaborou durante 17 anos co seu compañeiro eslovaco Ján Kadár. Con el gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa co filme Obchod na korze. Tamén codirixiron o filme de 1963 Smrt si říká Engelchen que se estreou na 3ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde gañou o Premio de Ouro.
Vigo, Cambre
Santa María de Vigo é unha parroquia que se localiza no sueste do concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 293 habitantes (144 homes e 149 mulleres). A parroquia ten 23 lugares.
Xeografía
Linda con Brexo e Bribes ao norte, ao leste con Crendes, ao sur con San Vicente de Vigo, Cañás e Sergude e ao oeste con Andeiro.
Toponimia
Vigo é un topónimo latino para aqueles pequenos poboamentos, ou aldeas, e que xorde entre o século III e VIII.
Parroquias de Cambre
miniatura|esquerda|As doce parroquias que conforman o concello de Cambre.
Alicante Club de Fútbol
Estadio
Xoga o "Campo Municipal de Villafranqueza" propiedade do Concello, cun contrato de exclusividade. Ten unha capacidade de 4.000 espectadores.
Filial
O Alicante B é o equipo filial do Alicante Club de Fútbol. Militou durante tres tempadas en Terceira División (2004-2007), e na tempada 2007-08 ascendeu novamente a Terceira tras unha campaña en Rexional Preferente.
Saldoiro, Naraío, San Sadurniño
Saldoiro é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Lago Velence
miniatura|Lago Velence O lago Velence está situado en Hungría, a media distancia entre Budapest e o lago Balatón, preto de Székesfehérvár. O lago ten 10.8 km de longo e 2.3 km de largo e ten unha superficie de 25 km². Ó norte están as montañas Velence, cunha altitude máxima de 352 m. Está considerado como o lago máis quente de Europa, xa que no verán a auga acada unha temperatura de entre 26 e 28 °C, e a variedade de aves que se poden atopar no lago é abraiante.
Bot
Un bot (acurtamento de robot) é un programa informático que realiza diferentes funcións imitando ós humanos. En sitios wiki, como Wikipedia, un bot pode realizar funcións rutineiras de edición. Noutro tipo de sitios, como Encarta, o bot pode informar sobre cuestións relativas ao propio contido do sitio (tcc bots conversacionais axudantes).
Pois que se trata de ferramentas que realizan tarefas de forma automatizada simulando seres humanos, poden ser utilizados de forma maligna (por exemplo, a propia Wikipedia foi vítima no seu día de bots que destruían contido, tal e como se pode ver no historial de bots maliciosos ). Por esta razón, en sitios que utilizan os bots para automatizaren tarefas, posúen regras moi estritas para o uso (correcto) dos bots.
Outros usos indebidos son o rexistro automático de contas de correo electrónico ou doutro tipo de servizos web, razón pola que moitos sitios incorporan un método de seguranza que consiste en que o usuario repita un código alfanumérico que se xera automaticamente con cada petición de rexistro.
Os buscadores de internet tamén utilizan os bots ou robots para indexaren contido doutras páxinas web e axilizaren as buscas. Debido a que polo xeral non discriminan entre o contido, poden chegar a indexar ficheiros con información confidencial ou vital para o sitio (tal que as bases de datos, se non estiveren cifradas ou protexidas).
Habitualmente é posíbel protexerse desta intromisión introducindo no cartafol raíz do sitio un ficheiro que enumere as exclusións ou restricións ao indexado de contido. Tales restricións acostuman ser respectadas pola maior parte dos sitios sempre que a semántica utilizada fora correcta.
No ámbito dos videoxogos, coñécese como bot aquel programa que é capaz de xogar por si mesmo (tamén se coñece como borg, abreviatura de ciborg). A función deste elemento é a de supor un reto para o xogador humano, xa que se intenta que o bot teña a maior intelixencia artificial posíbel. Isto é particularmente importante nos xogos de RPG ou de xogos de estratexia.
É importante facer a distinción de que bot é unha definición funcional, e que non fai diferenzas no que respecta á súa posta en funcionamento.
Cegoña negra
A cegoña negra (Ciconia nigra) é unha especie monotípica, e considérase como o taxón máis primitivo do xénero Ciconia (del Hoyo et al. 1992). Algo menor que a familiar cegoña branca, ten unha altura de 90–100 cm, e unha envergadura que supera os 160 cm. O peso aproximado é de 3 kg. O adulto presenta unha plumaxe negra pola súa parte dorsal: pescozo, cola e peito, con irisacións “metálicas” verdes e moradas, moi patentes na cabeza, o pescozo, o dorso e as cobertoiras alares. As partes inferiores teñen plumas brancas na zona axilar, zona ventral, coxas e infracobertoiras caudais, que son extraordinariamente longas.
Nos adultos, a carúncula (o "anel" arredor do ollo), pico e patas, ausentes de plumas, presentan unha cor vermella intensa que produce unha marcada contraste coa cor branca e negra da plumaxe. O iris é marrón.
Non existe dimorfismo acusado entre macho e femia. O macho presenta un tamaño algo maior, e a estrutura do pico nalgúns exemplares pode chegar a ser moi patente, cun pico máis robusto e algo curvo respecto á femia.
Os individuos novos cando abandonan o niño diferéncianse dos adultos porque a carúncula, patas e peteiro non teñen cor vermella, e a plumaxe dorsal, a da cabeza e o pescozo non é negra. A cor da carúncula é marrón ou parda agrisada, a do peteiro e patas varía entre branca agrisada a verde oliva ou amarelo. As plumas da cabeza, pescozo e peito son de cor marrón, coas puntas brancas, o que lle confire un aspecto pencado. O resto da plumaxe do dorso é tamén de tonalidades marróns escuras, o que fai que no campo as aves novas teñan dorsalmente un aspecto marrón achocolatado.
Insuela, Codeseda, A Estrada
Insuela é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
Doctrina nazonalista
Doctrina nazonalista é un libro de ensaio político, un tratado de nacionalismo galego, escrito por Ramón Villar Ponte que se publicou na imprenta de El Correo Gallego de Ferrol a finais de 1921 e que se distribuíu en 1922, coincidindo co esgazamento das Irmandades da Fala en dous sectores enfrontados, o que lle restou difusión. .
Prefectura de Ibaraki
A Prefectura de Ibaraki (茨城県, いばらきけん, Ibaraki-ken) é unha prefectura do Xapón e está localizada na rexión de Kanto na illa de Honshu, Xapón. A súa capital é Mito-shi. A prefectura cobre 6.095,69 km² de superficie e habítana 2.967.367 persoas.
Doctrina nazonalista
Características
A obra está influída por Vicente Risco e pola súa Teoría do nacionalismo galego publicada en 1920 pero amosa un cariz anovador, presentando un nacionalismo progresista e democrático, cunha importante presenza dos elementos espirituais: o folclore e sobre de todo a lingua que se converte no alicerce da nación fronte os compoñentes físicos: raza e terra, omnipresentes na obra de Risco.
Prefectura de Ibaraki
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Fukushima, a prefectura de Tochigi, a prefectura de Saitama e a prefectura de Chiba.
Doctrina nazonalista
Características
O limiar é da autoría de Josep Puig i Cadafalch, na época presidente da Mancomunidade de Cataluña e a obra artéllase en oito capítulos escritos ao xeito de preguntas e respostas. Ademais da influencia de Risco salienta a federalista de Francesc Pi i Margall e rexeneracionalista de Joaquín Costa. O libro influíu na visión nacionalista de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao que reflectiu no Sempre en Galiza.
Prefectura de Ibaraki
Antes da Restauración de Meiji coñecíase como a provincia de Ghitachi (常陸国).
Luena
miniatura|dereita|250px|Localización de Luena en Cantabria
Luena é un concello español situado na Comunidade Autónoma de Cantabria, na comarca do Val do Pas. Dista 48 km da capital autonómica, Santander. Segundo datos de 2007 tiña 792 habitantes. A área municipal abrangue 90,8 km2.
Límites
Luena ten os lindes seguintes: polo norte con Arenas de Iguña, Santiurde de Toranzo e máis Corvera de Toranzo; polo oeste con Molledo e San Miguel de Aguayo; polo leste con Vega de Pas e máis San Pedro del Romeral; polo sur con Campoo de Yuso e a provincia de Burgos, á que se accede pola estrada N-623.
Demografía
Font: INE
Aeroclub
miniatura|Hangar do aeroclub Barkaby en Suecia Un aeroclub é un centro que ten como obxectivos o ensino e a práctica da aviación civil e outras actividades aeronáuticas como pode ser o paracaidismo, asemade poden tamén cumprir misións de emerxencia ou de interese público. Para operar precisan autorización dos organismos nacionais de aviación civil, normalmente reciben o nome da cidade na que están instalados ou se é capital dunha rexión ou territorio autonómo tamén pode recibir o nome desa rexión dependendo da lexislación nacional.
Trives, A Pobra de Trives
Santa María de Trives é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 44 habitantes (20 homes e 24 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Etimoloxía
O topónimo Trives é prerromano xa que provén do nome da tribo ástur "tiburos" ou "tiburi" estabelecidos na Gallaecia.
Xoán Zonaras
Xoán Zonaras (en grego: Ἰωάννης Ζωναράς, Yoánnes Zonarás) foi un historiador, canonista e xurista bizantino do século XII.
Obra
A obra principal de Zonaras é o Epitomé historion (Ἐπιτομὴ ἱστοριῶν), na que conta a historia do mundo desde a súa creación ata 1118. A obra xurdiu tras un exilio como monxe nun convento na illa de Hagia Glykeria, posiblemente provocado pola entronización de Xoán II Comneno. Na introdución á súa historia do mundo, xustifica que estea a escribir como monxe: por unha banda menciona peticións de amigos e por outra, que o traballo literario distráeo das tentacións terreais. A intención de Zonaras era resumir a historia en forma de manual (Epítome), concentrándose nos feitos, polo que, ao contrario doutros contemporáneos, procurou non derivar demasiado na teoloxía. Aínda así, a división da súa obra oriéntase á relixión: a primeira parte é a historia xudía, a segunda a romano-cristiá. A división actual dividida en 18 libros, segue a realizada polo experto en Bizancio, o francés Charles Du Fresne, Seigneur Du Cange (1610–1688). Nos libros 1 ao 12 cóntase a historia desde a creación ata a tetrarquía romana. Os libros 13 ao 18 tratan a historia do Imperio bizantino desde Constantino I o Grande ata a morte de Aleixo I Comneno en 1118.
Ademais, Zonaras realizou un comentario dos cánones xurdidos dos sínodos locais e ecuménicos da Igrexa ortodoxa e dos canons dos pais da Igrexa. Existen outras dúas pequenas obras sobre o dereito eclesiástico. A miúdo atribúeselle de forma equivocada o Zonarae Lexicon, unha enciclopedia que foi recompilada por monxes bizantinos durante o século  XIII.
Portas, San Fiz de Asma, Chantada
Portas é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Xunqueira, A Pobra de Trives
San Pedro de Xunqueira é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 37 habitantes (22 homes e 15 mulleres), 7 menos ca no ano anterior.
Condado de Uppsala
O Condado de Uppsala, ou Uppsala län é un condado sueco que se atopa no leste de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Södermanland, Västmanland, Gävleborg, e co Mar Báltico. miniatura|esquerda|300px| Universidade de Uppsala