cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milos
miniatura|Milos, [[Kímolos (norte), Polyaigos (este), Antimilos (oeste)]] miniatura|A Venus de Milo Milos ou Melos (Grego moderno: Μήλος; Μῆλος Melos) é unha illa volcánica do Mar Exeo, en Grecia, a máis sudoccidental das Cícladas a 120 km da costa de Laconia. Está situada ao sur do Ática, a uns 150 km ao sueste de Atenas e a 120 km da costa do Peloponeso. Nas súas costas móstranse interesantes fenómenos xeolóxicos. Restos das etapas minoica, helenística, romana e bizantina.
A illa é famosa porque nela atopouse a estatua de Afrodita (a "Venus de Milo", agora no Louvre), e tamén polas estatuas do Deus grego Asclepio (agora no British Museum ), o Poseidon e un arcaico Apolo en Atenas. Milos é un destino turístico moi popular durante o verán. O Municipio de Milos tamén inclúe as illas deshabitadas de Antimilos e Akradies. O conxunto das terras é de 160´147 km² e a poboación segundo o censo de 2011 era de 4.977 habitantes.
Xeografía
Antimelos ou Antimilos, 21 km. ao noroeste de Milos, é unha masa deshabitada de traquita, a miúdo chamada Erimomilos (Deserto Milos). Kimolos, ou Argentiera, 1´6 km ao nordés, era famosa na antigüidade polas súas figueiras e a terra de batán, tiña unha cidade considerable, os restos dos cales cobren o acantilado de San Andrés. Polyaigos (tamén chamado Polinos, Polybos ou Polivo - ortografía alternativa Polyaegos) localizada 2 km ao sueste de Kimolos. Foi obxecto de disputa entre os Milians e Kimolians. Agora está deshabitada.
O porto da cidade é Adamantas, hai un ascenso á meseta por encima do porto, no que está situada Plaka ou Milos, a capital, e Kastro, levántase nun outeiro por encima dela, e outras vilas. A antiga cidade de Milos estaba máis preto da entrada do porto de Adamas, e ocupou a pendente entre a vila de Trypiti e o lugar de desembarco en Klima. Aquí existe un teatro de tempos romanos e algúns restos das murallas da cidade e outros edificios, un cun fino Mosaico escavado pola escola británica de Atenas en 1896. numerosas obras de arte finas atopáronse neste sitio, en particular Afrodita en París, o Asclepio en Londres e Poseidon e un arcaico Apolo en Atenas. a outra cidade principal é Polonia, no extremo nordés, coas ruínas de Filakopi ao oeste. Outras vilas son Triovasalos, Peran Triovasalos, Milos e Zefyria (Kampos).
Historia
miniatura|200px|left|O antigo teatro.
Na Idade de Bronce (2800-1100 a.C.) foi centro da cultura cicládica. A cidade principal era Filakopi ou Phylakopi, as ruínas da cal están na costa nordés, preto de Polonia, atopada polos arqueólogos ingleses Smith e Hogarth a finais do século XIX.
Tivo diversos nomes antes de Cefiria foi chamada Memblis (segundo Arístides), Mimallis (segundo Calímaco), Sifis (Siphis), Acyton (segundo Heráclides) e Byblis (segundo Estevo de Bizancio); este último nome foille dado, segundo parece, por recibir unha colonia de Biblos de Fenicia. Festo deriva o seu nome de Milos do fundador da colonia fenicia.
A cidade foi abandonada cara a 1100 a.C. e fundouse unha de novo (chamada Milos) na moderna cidade de Klima, que foi unha cidade dórica establecida polos lacedemonios que a conservaron ata a guerra do Peloponeso e mesturáronse cos antigos poboadores.
Nas guerras médicas loitou á beira de Atenas. Na guerra do Peloponeso foi aliada de Esparta e Atenas atacou a illa baixo o mando do estratego Nicias, sen éxito, en 426 a.C.; Milos declarouse neutral (aínda que figuraba nunha lista do tributo do 425 a.C. á confederación de Delos), pero Atenas conquistouna despois do 416 a.C. nunha campaña narrada por Tucídides e que quizais foi iniciativa de Alcibiades; a cidade foi asediada durante dous anos por un milleiro de atenienses e finalmente foi destruída e os homes foron mortos e as mulleres e os nenos vendidos como escravos. No soado diálogo dos melios, (Tucídides, V, 85, ss) expresa que para Atenas, o poder pasaba ante a xustiza e que os melios imploraron axuda aos deuses en balde. Nin sequera Esparta ía mover un só dedo en favor da desgraciada illa. Con razón, a crítica histórica considera a expedición contra Milos como unha encarnación brutal da vontade de poder ateniense. Alcibiades foi o autor dos decretos que impuñan estes bárbaros castigos aos insulares, e el mesmo comprou unha muller da illa coa que tivo un fillo).
Alcibiades, ou quen queira que aconsellase o masacre dos melios, non prestou a Atenas ningún bo servizo, senón que cubriu de ignominia á súa cidade e ás armas que no seu día forxara Pericles para a súa defensa. Un grupo de 500 colonos atenienses estableceuse na illa.
O sátrapa Farnabazo II e Conón conquistaron Milos en 393 a.C.. A guerra que seguiu acabou coa paz entre gregos e persas asinada en 386 a.C. que estableceu a hexemonía espartana e entregou as cidades gregas de Asia a Persia. Farnabazo respectou a autonomía das cidades, cousa que non sempre farán os seus sucesores. Lisandro devolveu a illa aos antigos habitantes.
A illa permaneceu independente ata que en tempos de Alexandre o Grande quedou baixo influencia de Macedonia. A cidade principal foi Kastron nun cerro á beira do porto; entre Kastron e o porto consérvanse as ruínas da antiga cidade.
Logo da morte de Alexandre e o goberno de Antípatro, pasou a Antígono I Monóftalmos, e despois caeu en mans dos tolomeos en -311. A illa, un tempo protectorado exipcio, permaneceu de feito independente e produciu grandes obras de arte, entre elas a moi coñecida Venus de Milo.
Pasou aos romanos no século -II e viviu unha época de paz. No século I introduciuse alí o cristianismo (había unha poboación xudía importante) e construíronse catacumbas que aínda existen á beira da moderna vila de Tripiti.
Baixo o imperio bizantino foi atacada por piratas eslavos e árabes. A capital foi destruída por un terremoto e foi trasladada ao área de Komia e Emborios.
En 1661 os venecianos derrotaron aos turcos nunha batalla naval en augas da illa.
En 1675 o pirata local George Kapfis foi proclamado rei da illa como xefe dos opositores ao dominio otomán. En 1678 foi aprisionado polos turcos e foi colgado en Constantinopla.
En 1771 os rusos ocuparon a illa, pero volveu a poder otomán en 1774.
En 1821 participou na revolución grega e a primeira batalla naval da guerra librouse nas súas augas o 11 de abril de 1821. En 1830 foi recoñecida parte de Grecia.
Foi base aliada (franceses e británicos) durante a primeira guerra mundial e en 1922 acolleu miles de refuxiados logo da derrota grega en Asia Menor.
Os alemáns ocupárona en maio de 1941 e construíron fortificacións. A resistencia puido izar a bandeira grega o 9 de maio de 1945.
Logo da guerra moitos habitantes emigraron a Atenas ou a Estados Unidos pola pobreza da illa, pero modernamente o turismo deulle un pulo económico.
Clima
Milos ten un clima mediterráneo (Clasificación climática de Köppen Csa), con invernos suaves e chuviosos e veráns calorosos e secos.
John Verdon
John Verdon, nado o 1 de xaneiro de 1942, é un publicista e escritor estadounidense. Famoso pola súa serie de libros protagonizados polo detective Dave Gurney. Think of a Number é a súa primeira novela.
Traxectoria
Traballou en varias axencias publicitarias en Manhattan como director creativo ata que, ó igual que o protagonista dos seus libros, se trasladou a vivir ó norte do estado de Nova York nunha contorna rural.
Anaxímenes de Lámpsaco
Anaxímenes de Lámpsaco, nado en -380 e finado en -320, foi un discípulo de Dióxenes de Sinope e do retórico Zoilo.
Traxectoria
Foi tamén mestre de Alexandre Magno, a quen acompañou na súa expedición a Persia. Escribiu unha Retórica a Alexandre, atribuída durante moito tempo a Aristóteles. Tamén é autor dunha Historia de Grecia (en doce libros), dunha Historia de Filipo e dunha Historia de Alexandre.
Travis County, Texas
O Condado de Travis é un condado situado no sur do centro de Texas. No censo de 2010, a poboación era 1 024 266; a poboación estimada en 2014 foi de 1 151 145. É o quinto condado máis poboado de Texas. A súa sede do condado é Austin, a capital de Texas. O condado estableceuse en 1840 e noméase na honra de William Barret Travis, o comandante das forzas da República de Texas na Batalla de El Álamo.
O condado de Travis é parte de Austin-Round Rock Metropolitan Statistical Area. Atópase ao longo da Falla de Balcóns, o límite entre a meseta de Edwards ao oeste e a Pradeira de Blackland ao leste.
A Veiguiña, Barrantes, Ribadumia
A Veiguiña é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Manuel Malingre
Manuel Malingre pódese referir a:
Percebelleira, Santa María de Fóra de Baiona, Baiona
A Percebelleira é un lugar da parroquia de Santa María de Fóra de Baiona no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 400 habitantes (187 homes e 213 mulleres).
Luumäki
Limita cos concellos de Lappeenranta, Lemi, Savitaipale, Hamina, Kouvola e Miehikkälä, estes tres últimos na rexión veciña de Kymenlaakso.
O concello é unilingüe en finés.
A Eira Vella
O topónimo galego A Eira Vella pode referirse a:
Batalla de Uclés
Ao longo da historia existiron tres grandes batallas en Uclés (actual provincia de Cuenca):
Osteoporose
dereita|thumb|230px|A [[corcova pode ser un sintoma típico da osteoporose das vértebras.]]
A osteoporose (do grego antigo οστούν πόρος 'óso poroso') é unha doenza ósea caracterizada por baixa rexeneración e/ou rápida dexeneración ósea, xerando ósos pouco densos e febles por diminución do tecido que os forma, tanto das proteínas que constitúen o miolo ou estrutura como dos sales minerais de calcio que conteñen. É dúas veces máis común nas mulleres ca nos homes e máis común despois dos 50 anos. A doenza progresa amodo e raramente presenta síntomas antes que acontezan fracturas espontáneas ou por trauma físico. Se non se fixesen exames preventivos para o seu diagnóstico a osteoporose podería pasar despercebida, até que tivese gravidade maior (ás veces denomínase "a epidemia silenciosa"). A perda de masa ósea non provoca dores musculoesqueléticas. En caso de caídas os ósos poden crebar de xeito doado tras un traumatismo, producíndose fracturas ou microfracturas.
A OMS defínea en mulleres coma unha densidade mineral ósea menor ou igual de 2,5 desviación estándar por baixo da masa ósea media de persoas sás de 20 ans, medida por densitometría ósea. A densidade mineral dos ósos mídese mediante unha proba médica que se chama densitometría ósea.
A afección é común en mulleres amenorreicas ou posmenopáusicas por mor da diminución da produción de estróxenos polos ovarios e outras carencias hormonais. Porén, hai un número considerábel de causas de osteoporose a calquera idade que non adoitan ser recoñecidas nin valoradas, entre as que salientan a doenza celíaca, a gammapatía monoclonal de significado incerto, a insuficiencia renal, a diabetes mellitus e a acidose tubular renal. Outros factores que aumentan o risco de presentar osteoporose son a deficiencia de calcio e vitamina D por malnutrición, o consumo de tabaco, alcol e a vida sedentaria. A práctica de exercicio físico e unha achega extra de calcio antes e após a menopausa favorecen o mantemento óseo.
Txuri-urdin
Txuri-Urdin (en galego Branquiazul) é o nome dado ao himno oficial do equipo vasco Real Sociedad de Donostia. De feito, os txuri-urdinak (os blanquiazules) é o alcume dos afeccionados ou seguidores de devandito equipo vasco.
Foi composta e escrita en éuscaro en 1970 polo mestre Ricardo Sabadie.
Letra
Txuri-urdin, txuri-urdin, maitea! Txuri-urdin, txuri-urdin, aurrera! Beti, beti, maite... maite, maitea, Donostia, donostiarra! (bis)
Gazte, gazte, gazte, gazte, gaztedi, Gaztedi aupa! Aupa mutilak! Gazte, gazte, gazte, gazte, gaztedi, Gaztedi txuri-urdina! (bis)
Násir al-Din al-Tusí
Abu Jafar Muhammad Ibn Muhammad Ibn al-Hasan Násir al-Din al-Tusí, coñecido como Násir al-Din al-Tusí (escrito tamén como Nasir al-Dib al-Tusi e Nadir ad-Din at-Tusi) foi un filósofo, matemático, astrónomo, teólogo e médico persa, nado en Tus, Khorasán (daquela Persia e na actualidade Irán) en 1201 e finado en Khadimanin, preto de Bagdad, en 1274.
Cando os exércitos mongois de Xenxis Kan arrasaban Persia, al-Tusí fuxiu para reunirse cos ismailitas. As súas contribucións científicas máis importantes datan destes anos, mentres fuxía dunha fortaleza a outra. Finalmente entregouse ás tropas de Hulagu (un dos fillos de Xenxis Kan) despois da invasión do castelo de Alamut poles forzas mongois.
Escritor polifacético e moi prolífico, o seu nome está inmortalizado coa denominación dun cráter de 60 km de diámetro na Lúa.
Foi quizais o primeiro matemático medieval en tratar a trigonometría como unha disciplina ou rama separada do tronco das matemáticas, e así se desprende no seu Tratado sobre os cuadriláteros. Foi o primeiro en enumerar a lista dos seis casos distintos de ángulo recto nun triángulo esférico (trigonometría esférica). Os seus traballos en trigonometría levárono a ser o primeiro astrónomo oriental en ter unha visión clara da trigonometría plana e esférica.
Tusí elaborou táboas moi precisas sobre os movementos planetarios plasmándoos no seu libro Zij-i ilkhani (As táboas ilkhánicas). Estes libros contiñan posicións en formato tabular coas posicións dos planetas e o nome das estrelas. El sistema planetario proposto por el foi o máis avanzado da época e foi usado amplamente até a chegada do modelo heliocéntrico en tempos de Copérnico. Entre a época de Tolomeo e a de Copérnico considerouse a al-Tusí como o científico máis eminente no campo da observación astronómica.
Inventou unha técnica xeométrica denominada parella de Tusí que axuda á solución cinemática do movemento lineal como suma de dous movementos circulares. Al-Tusí calculou o valor de 51' para a precesión dos equinocios e fixo enormes achegas á construción e uso dalgúns instrumentos astronómicos, incluíndo os astrolabios e os cuadrantes solares.
Sancho IV
Sancho IV pode referirse a:
Tapa (peixe)
A tapa ou meiga punteada, é un peixe osteíctio da orde dos pleuronectiformes e familia dos escoftálmidos, cientificamente Zeugopterus punctatus (Bloch, 1787).
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1787 polo médico e naturalista alemán Marcus Elieser Bloch, co nome de Pleuronectes punctatus.
Características
De até 25 cm de lonxitude, ten o corpo moi ancho, ovalado, cuberto de escamas adherentes, ctenoides no lado ocular e cicloides no lado cego.
E cor, no lado ocular, é parda escura con manchas negras.
Os ollos son pequenos, e están afastados dos bordos da cabeza, e ambos os dous cubertos parcialmente por escamas.
A aleta dorsal orixínase a nivel do ollo superior, a pectoral do lado ocular é maior que a do cego, as pelvianas, son simétricas e de igual tamaño, cos raios posterioresd firmemente unidos ao primeiro raio da aleta dorsal, e a aleta cualdal é bastante pequena.
Hábitat e bioloxía
Vive nas costas do Atlántico N, desde de Trondheim (Noruega) até o mar Cantábrico, e en Terra Nova (Canadá).
Normalmente encóntrase sobre fondos areosos, entre os 20 e os 30 m, e baixo as bateas mexilloeiras a uns 10 m de profundidade, ou sobre fondos rochosos con algas, a pouca profundidade, alimentándose de peixes e crustáceos.
En Galicia
Rodrígez Solórzano el al. citan a súa presenza en toda Galicia, especialmente na ría de Arousa e, en xeral, nas rías nas que abundan polígonos de mexilloeiras.
Nomes galegos
Tapa é o nome lle dan Rodríguez Villanueva e Vázquez na súa obra Peixes do mar de Galicia (III), que vén sendo un eufemismo (tamén usado polas xentes do mar) de tapaconas, nome que tamén se lle dá a outras varias especies de peixes planos, especialmente a Arnoglossus laterna (Walbaum).
Cirós, Veiga, A Bola
Cirós é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Tapa (peixe)
Nomes galegos
Pola súa parte, para Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario multilingüe, tapa é un sinónimo de meiga punteada, nome que lle adxudican estes autores á especie en cuestión, aínda que as verdadeiras meigas ou rapantes pertencen ao xénero Lepidorhombus, da mesma familia, e de que as Normas para os nomes vulgares ou vulgarizados das especies biolóxicas recomendan, sempre que sexa posíbel, empregar nomes vulgares distintos para especies de diferentes xéneros (e de que, ademais, o epíteto punteada non está recollido no dicionario da RAG).
S/2004 S 13
S/2004 S 13 é unha pequena lúa de Saturno. Este descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005 a partir de observacións feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 9 de marzo do 2005.
S/2004 S 13 ten uns 6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia mediade 18,056 millóns de kms en 905,848 días, ten un movemento retrogrado, cunha inclinación orbital de 167° respecto da eclíptica (143° respecto do ecuador de Saturno) e unha excentricidade de 0,261.
Valie Export
miniatura|Escultura en Allensteig. Valie Export tamén VALIE EXPORT, nada en Linz o 17 de maio de 1940, o seu nome de nacemento é Waltraud Lehner e despois da súa voda Waltraud Höllinger, é unha artista feminista austríaca. O seu traballo inclúe videoinstalacións, performances, cine expandido, animacións de computador, fotografía, escultura e publicacións sobre arte contemporánea. É unha das artistas pioneiras en analizar as políticas de xénero. Na súa creación abórdanse temas como a identidade, o sexo e o corpo como modo de expresión e linguaxe.
Traxectoria
Até os 14 anos foi educada nun convento e máis tarde estudou na Escola de Artes e Oficios de Linz.
Os seus inicios artísticos estiveron vencellados ao accionismo vienés dos anos 60, un movemento formado no seu maior parte por homes, e que tiña no propio corpo o campo de formulación artística esencial, coa realización de performances que buscaban tirar da súa comodidade a unha sociedade austríaca que se volveu a acomodar na normalidade con gran rapidez unha vez finalizada a segunda guerra mundial.
A súa identidade como muller e a procura dun camiño persoal, levouna a entrar de cheo en reflexións sobre o papel que desempeñara historicamente a muller na historia da arte, e como os esquemas patriarcais definiran dunha maneira determinada a identidade feminina incorporándose de cheo nos postulados dunha arte feminista.
En 1967 inventou e adoptou o seu nome artístico "VALIE EXPORT", un concepto e logotipo que lle dará nome o resto da súa carreira e que debe ser escrito en maiúsculas. Rexeitando os apelidos do seu pai e do seu marido, colle o termo dunha marca de cigarros.
Nun dos seus primeiros traballos, o seu rostro ocupaba cunha fotografía (Selbsproträt, 1968) un paquete de cigarros cuxo logotipo fora manipulado e cunha lenda en latín e alemán "Semper et ubique, Immer und Uberall" (sempre e ubicua), unha forma de significarse como unha muller cuxa marca é froito da súa vontade e non da imaxe sexista que a iconografía occidental construía delas.
O seu traballo é relevante dentro da historia da arte feminista grazas ás súas "performances de guerrilla".
Desde 1995/1996 é catedrática de performance multimedia na Academia de Media Kunst|Kunsthochschule für Medien de Colonia, Alemaña.
Eirás
O topónimo galego Eirás pode referirse a:
O Barreiro, Árbol, Vilalba
O Barreiro é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 37 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 19 eran homes e 18 eran mulleres.
A Veiguiña
O topónimo A Veiguiña pode referirse a:
Casa da Moeda de Filadelfia
No século XXI segue a ser unha das ramas operativas da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Historia
Inmediatamente despois da ratificación constitucional, o presidente Washington e o resto do Goberno quixeron crear unha moeda nacional, non só para satisfacer as necesidades do comercio, senón que tamén eran conscientes de que a lenda ESTADOS UNIDOS DE AMÉRICA sobre as moedas fortalecería o sentimento nacional dos cidadáns.
O 2 de abril de 1792 aprobouse a Lei da moeda, que entre outros asuntos prevía a inmediata creación dunha Casa da Moeda en Filadelfia, que daquela era a capital da nación. Outras cuestións capitais recollidas nesta lei foron a instauración do dólar como unidade monetaria nacional, acolléndose ao sistema decimal, así como a composición das aliaxes e os pesos e valores das moedas. Rexeitouse a inclusión do busto presidencial nas moedas polas reminiscencias monárquicas que iso tería e acordouse utilizar no canto del representacións alegóricas da Liberdade.
Primeiro edificio
esquerda|miniatura|220x220px|Primeiro edificio da Casa da Moeda de Filadelfia
David Rittenhouse (1732-1796), un científico norteamericano, foi nomeado como primeiro director da casa da moeda polo presidente George Washington. En xullo de 1792, Rittenhouse levou a cabo as xestións para a adquisición de dúas parcelas en Filadelfia, unha na rúa Sétima e outra no número 631 da rúa Filbert, por un importe de 4.266,67 dólares. O día seguinte á súa compra tiráronse unhas ruínas que existían no terreo dunha antiga destilaría de whisky e axiña comezou a construírse o primeiro dos edificios que máis tarde comporían a planta, a casa de fundición, que estaba xa acabada o 7 de setembro. Este foi o primeiro edificio público levantado a expensas do Goberno dos Estados Unidos. Uns meses despois construíuse o edificio de cuñaxe, cunha estrutura de ladrillo e con tres pisos, coa fachada cara á rúa Sétima, que medía 11 metros de ancho e tiña un fondo doutros 10.
miniatura|262x262px|[[David Rittenhouse, primeiro director da Casa da Moeda de Filadelfia]]
O ouro e a prata para a casa da moeda estiveron almacenados en cámaras acoirazadas situadas nos soto s do edificio da ceca. O primeiro andar albergaba as salas de depósito e de pesaxe, xunto coa sala da prensa, onde se levaba a cabo a tarefa principal da institución: a cuñaxe de moedas. As instalacións administrativas da empresa estaban situadas no segundo andar e a oficina de ensaios no terceiro.
En xaneiro de 1816, a fundición acabou destruída por mor dun incendio e o edificio foi substituído por un novo, en cuxo soto se instalou unha nova máquina de vapor para impulsar a maquinaria.
Ata 1833, estes edificios foron os únicos que abasteceron os Estados Unidos de moeda circulante, ata que as operacións se trasladaron á segunda casa de moeda de Filadelfia. As primeiras instalacións foron vendidas e acabaron por ser demolidas entre 1907 e 1911. Consérvase unha fotografía tomada arredor de 1908 na que se aprecia a fachada do edificio, que amosaba a inscrición Ye Olde Mint (entre comiñas) e o seu ano de construción: 1792. Logo da súa demolición do edificio, unha pequena placa conmemora a significación histórica do lugar.
Segundo edificio
esquerda|miniatura|220x220px|Segundo edificio O 4 de xullo de 1829 produciuse a colocación da primeira pedra do segundo edificio da Casa da Moeda de Filadelfia, situado na intersección das rúas Chestnut e Juniper. O arquitecto que se encargou do seu deseño foi William Strickland (1788-1854) e foi construído en mármore branco con columnas de estilo grego. A súa fachada medía 46 metros e a súa profundidade era de 62 metros, o cal supuña unha substancial mellora con respecto ao primeiro edificio, tanto pola súa imaxe como polos seus espazos fabrís.
O novo edificio empezou a ser operativo en xaneiro de 1833, aínda que, malia a amplitude dos seus espazos, a súa produción viuse desde o primeiro momento moi limitada debido ao estado obsoleto da súa maquinaria, que proviña integramente da que xa se utilizara nas instalacións orixinais. Para ver de solucionar tal situación, un dos empregados da ceca, Franklin Peale (1795-1870), foi enviado a Europa para estudar as tecnoloxías avanzadas de cuñaxe, que foron implantadas en Filadelfia logo do seu regreso, o que deu como resultado un aumento tanto da cantidade como da calidade da súa produción.
En 1902, este segundo edificio foi vendido e posteriormente demolido. A primeira pedra angular do edificio foi desenterrada logo da súa demolición e viuse que contiña un tarro de lambetadas cun tapón de codia petrificado como tapa. O tarro contiña tres moedas, algúns xornais e un pergamiño con información sobre a primeira casa da moeda e sobre o proxecto de creación da segunda.
Terceiro edificio
esquerda|miniatura|220x220px|Terceiro edificio O terceiro edificio da Casa de Moeda de Filadelfia foi construído nuns terreos situados no número 1.700 da rúa Spring Garden e foi deseñado por James Knox Taylor (1857-1929), un arquitecto do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos. O edificio comezou a actividade en 1901 e só no seu primeiro ano de produción alcanzouse a cantidade de 500 millóns de moedas cuñadas moedas para os Estados Unidos e outros 90 millóns de pezas por encarga para países estranxeiros.
miniatura|Os [[Gravado|gravadores da Casa de moeda de Filadelfia en 1910. Arriba (esquerda a dereita): Charles Greth, John Beally, Harry Blythe, Charles Conway e James Blythe. Abaixo: William Key, Charles E. Barber, George T. Morgan e descoñecido.]]
O edificio é unha estrutura de grandes dimensións que practicamente abrangue un bloque completo, que se caracteriza por presentar unha fachada inspirada nos templos romanos. No seu interior pódense apreciar sete mosaicos de vidro deseñados polo artista estadounidense Louis Comfort Tiffany (1848-1933), nun teito abovedado de cor dourada, que representan os antigos métodos romanos de cuñaxe.
Desde 1973 o edificio pertence ao Community College de Filadelfia.
Cuarto edificio
A ceca de Filadelfia pode producir ata un millón de moedas en 30 minutos, o que á ceca orixinal de 1792 lle suporía a produción de tres anos.
A factoría, que é unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, produce tamén condecoracións militares e medallas de moi distinto tipo, para entidades tanto gobernamentais como civís.
As moedas cuñadas na ceca de Filadelfia levan desde 1981 a marca de ceca "P", excepto no caso das moedas dun centavo. Antes de 1980, as moedas cuñadas nesta ceca carecían de marca identificadora, agás as moedas de cinco centavos co busto de Thomas Jefferson emitidos entre 1942 e 1945, e as dun dólar co busto de Susan B. Anthony de 1979.
Roubos
O 19 de agosto de 1858, durante unha visita á Casa de Moeda de Filadelfia, dous ladróns utilizaron unha chave falsificada para abrir unha vitrina que contiña diversas rarezas numismáticas de ouro valoradas en 265.00 dólares, aínda que foron detidos ao pouco tempo cando pretendían comerciar con elas en establecementos da cidade.
En 1893, Henry S. Cochran, un empregado da sección de pesaxe provocou unha malversación de 134.000 dólares na xestión dos lingotes de ouro da cámara acoirazada da ceca, durante un período de entre 8 e 10 anos. Chegáronse a recuperar uns 107.000 dólares da súa casa e dun acocho no sistema de ventilación dentro da mesma casa da moeda.
En setembro de 2011, o antigo oficial de policía con destino na ceca, William Gris, foi declarado culpable de roubar moedas con erros de cuñaxe por un valor de arredor de 2,4 millóns de dólares, que colocaba no mercado grazas a un distribuidor.
Et alii
Et alii, abreviada xeralmente como et al., é unha locución latina que significa literalmente «e outros». Úsase sobre todo en repertorios bibliográficos, cando hai máis autores ou autoras ademais dos citados nunha referencia, de tal maneira que se evita ter que nomealos a todos. O seu valor é semellante ao de etcétera, pero referido a persoas. En termos legais significa que os que firman non son os únicos responsables do firmado. A referencia non se adoita utilizar na bibliografía final, onde se espera que aparezan de maneira detallada os datos das obras consultadas. Por exemplo: a primeira vez nomearíase (Moore, Estrich, McGillis e Spelman, 1984, p. 33) e a segunda (Moore et al., 1984, p. 46)
Pilularia novae-hollandiae
Pilularia novae-hollandiae é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, orde das salviniales e familia das marsileáceas, unha das cinco incluídas no xénero Pilularia.
Descrición
A especie foi descrita en 1864 polo botánico alemán Alexander Karl Heinrich Braun, nun traballo publicado en ''Monatsber. Königl. Preuss. Akad. Wiss. Berlin'' 1864: 435.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Pilularia.
O epíteto específico, novae-hollandiae, refírese á súa área de distribución. O termo do latín científico nova-hollandiae é o xenitivo de Nova Hollandia (Nieuw Holland, Nova Holanda), nome que lle deu en 1644 o navegante nererlandés Abel Tasman á que hoxe coñcemos como Australia.
Distribución
Distribúese polo territorio de Canberra, nas aforas de Sydney, no suroeste da porvincia de Australia Occidental, e nas provincias de Australia Meridional Victoria e Tasmania.
Hábitat e ecoloxía
Vive sobre fondos arxilosos e areosos, entre herbas en substratos de lama branda e nos bordos dos pantanos e pozas, ou en augas pouco profundas.
Manuel Malingre Parmantier
Manuel Malingre Parmantier, nado en Souvret no concello valón de Courcelles o 21 de outubro de 1834 e finado en Ourense o 29 de febreiro de 1916, foi un empresario, fundidor e político galego de orixe belga.
Traxectoria
En 1858 sábese que residía en Xixón casado cunha asturiana. Estableceuse en Ourense por volta de 1864 e fundou unha pequena fundición de ferro en Reza que mantivo durante dous anos, ata que mudou a súa fundición á rúa de San Domingos, instalando tamén unha fábrica de tubos. Foi concelleiro en 1873. Antes de 1882 mudou os seus negocios para San Lázaro e en 1888 erixiu un muíño de fariña a vapor. En 1889 era de novo concelleiro. Retirouse do negocio en 1894 deixándoo en herdanza a dous dos seus fillos.
Rexións de Ghana
As rexións de Ghana constitúen o primeiro nivel de administración subnacional de goberno dentro da República de Ghana. Desde o 2020, hai dezaseis rexións, as cales son subdivididas para propósitos administrativos en 260 distritos.
Independencia - 9 de marzo de 1957
Tras a independencia en marzo de 1957, os Territorios do Norte, a Togolandia Británica e a Costa do Ouro uníronse para formar Ghana. Existían inicialmente cinco rexións. Togolandia uniuse con parte da Rexión Oriental e os Territorios do Norte da Costa do Ouro para formar a Rexión do Volta.
Postindependencia e Primeira República
O 4 de abril de 1959, a Rexión de Ashanti dividiuse oficialmente nas rexións de Ashanti e Brong-Ahafo, tras a Acta 18 de 1959 da Rexión de Brong Ahafo. Isto foi debido ao movemento Brong Kyempem que preseguía o recoñecemento dos bonos como grupo étnico diferenciado dos ashantis coa súa rexión propia.
Cando Ghana se tornou en república, o 1 de xullo de 1960, a Rexión do Norte foi dividida nas rexións Norte e Superior (Upper), quedando o número de rexións en sete.
Segunda República
Durante a segunda república, a Rexión Occidental foi partida nas rexións Occidental e Central, facendo oito rexións en total. Isto foi feito para o censo de poboación de 1970. En 1971, Sekondi e Takoradi uníronse para formar Sekondi-Takoradi, a nova capital da Rexión Occidental.
Terios
Os terios (Theria) constitúen unha subclase de mamíferos que se caracterizan porque o embrión dos mesmos se alimenta a través dunha placenta. Apareceron durante o Cretáceo, hai uns 120 millóns de anos.
As Veiguiñas
O topónimo As Veiguiñas pode referirse a:
Santo Antón, Santa María de Fóra de Baiona, Baiona
Santo Antón é un lugar da parroquia de Santa María de Fóra de Baiona no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 134 habitantes (84 homes e 50 mulleres).
Hugo de Vermandois
miniatura| Escudo de armas do condado de Vermandois. Hugo I de Vermandois, nado en 1053 e finado o 18 de outubro de 1101, chamado Magnus ou o Grande, foi o fillo máis novo de Henrique I de Francia e a princesa rusa Ana de Kíiv, e irmán máis novo de Filipe I de Francia.
Traxectoria
Participou na Primeira Cruzada con Godofredo de Bouillon e combate no cerco de Nicea, na Dorilea. despois da toma de Antioquía, onde gaña o sobrenome de «Grande», os turcos veñen a cercar a cidade e Hugo, desanimado, abandona os cruzados e volve a Francia sen ter cumprido o seu voto. A toma de Xerusalén cóbreo de vergoña e, para reparar a súa falta, parte de novo a Palestina; resulta ferido nun combate na beira do río Halys e morre en Tarso, en Cilicia.
Matrimonio e descendencia
Casou con Adelaida de Vermandois, filla do conde Heriberto IV de Vermandois e Adelaida de Valois. Tiveron nove fillos:
Carregal de Arriba, Árbol, Vilalba
Carregal de Arriba é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 19 eran homes e 20 eran mulleres.
Referendo de autonomía de Cataluña de 1979
O referendo de autonomía de Cataluña celebrouse o 25 de outubro de 1979 e serviu para aprobar o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979. A participación foi dun 59,7% cun 88,6% de votos afirmativos e un 7,8% de negativos. Posteriormente, o texto foi ratificado polos plenos do Congreso dos Deputados (29 de novembro) e do Senado de España (12 de decembro) e sancionado e promulgado uns días máis tarde polo rei Xoán Carlos I. A xornada estivo marcada per unha forte chuvia e cadrou co referendo para aprobar o Estatuto de Autonomía do País Vasco de 1979.
Bacan
Bacan (pronunciado "bachán") é unha illa da provincia indonesia das Molucas do Norte, situada a 0°13'- 0°55' S. e 127°22'- 128° E. Está separada da península suroeste de Halmahera polo estreito de Patinti. Ó norte sitúanse as illas de Kayoa, Makian, Ternate e Tidore.
Ten cerca de 1 900 km² de superficie e 13 000 habitantes. A principal cidade de Bacan é Labuha, na parte occidental. O sur da illa é montañoso e o punto máis elevado ten 2 111 m de altitude. A súa forma é moi irregular, a semellanza doutras illas próximas.
Bacan forma, en conxunto cas illas de Kasiruta ao noroeste, Mandioli ao oeste, e outras 80, o arquipélago de Bacan.
O interior de Bacan está pouco poboado. Os habitantes do litoral son indíxenas. Os Sirani (de nasrani, "cristiá" en lingua malaia, din ser descendentes de portugueses), malaios, papúas e inmigrantes doutras illas.
A illa ten un grande interese para a zooloxía debido á gran biodiversidade.
Historia
Bacan foi un sultanato. O interese dos europeos por Bacan era debido á súa posición estratéxica, que permitía o control do comercio de especias que florecía en Ternate, Tidore e Halmahera. A illa en si non dispón de moitos recursos naturais interesantes.
En 1882, os neerlandeses comezaron a explorar a illa, sen éxito, debido á pobreza do solo e da falta de man de obra.
En 1889, foi substituída a monarquía por un consello de xefes tradicionais.
O Sultán de Bacán perdeu moito do seu poder coa chegada dos colonizadores europeos, e a que mantivo perdeuse coa independencia de Indonesia logo da Segunda Guerra Mundial.
Folgoso, Veiga, A Bola
Folgoso é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Porfirión
miniatura|300px|Zeus acaba con Porfirión (Altar de Pérgamo, Berlín) miniatura|300px|Reprodución hipotética
Porfirión (do grego antigo Πορφυρίων Porphyriôn, 'puxar', erguerse', 'brotar') foi un personaxe mitolóxico, un dos Xigantes que se rebelaron contra Zeus e os outros deuses olímpicos. Como o resto da súa raza, foi enxendrado por Xea (a Terra) a partir das pingas de sangue que caeron ó chan ó castrar Cronos a Urano (esposo de Xea e pai de Cronos). Para Hixino, era fillo de Éter e Nix (a Noite).
Con Alcioneo foi un dos principais protagonistas do enfrontamento coñecido como Xigantomaquia. Algún mitógrafo engade que a súa nai, Xea, prometéralle a man de Hebe, se loitaba contra os deuses, para destronar a Zeus.
Cando Porfirión atacou a Zeus, lanzando sobre el a illa de Delos, o deus inspiroulle un desexo lascivo por Hera e, cando o xigante estaba distraído intentando espir á deusa arrincándolle o peplo para violala, Zeus lanzoulle o seu raio divino, á vez que Heracles o aseteaba, dándolle morte.
Outras narracións do mito fano vítima das frechas de Apolo, xunto a Tifón.
Amorgos
Amorgos foi sempre considerada como unha «illa estéril». Homero dicía dela que era unha «illa espida».
O lugar máis coñecido da illa é o pequeno mosteiro de Khozoviótissa, fundado no século XI, que colga no medio dun cantil a 300 m sobre o mar na costa leste, e que aparece na película O grande azul de Luc Besson.
Nome
Ao longo da historia, Amorgos tamén coñeceuse como Yperia, Patagy, ou Platagy, Pagali, Psichia e Karkisia. Co paso do tempo, o nome da illa cambiou a Amolgon, Amourgon, Amorgian, e Amourgian. No século V pódese atopar o nome Amoulgos citado polo bispo Teodoro que asinou un Sínodo en Constantinopla, como Teodoro Bispo de Parion, Sifnion, e Amoulgion. Foi coñecida como "Yamurgi" durante o dominio otomán entre 1566 a 1829.
Xeografía
Debido á posición de Amorgos fronte ás antigas praias das cidades xónicas, como Mileto, Alikarnassos e Éfeso, converteuse nun dos primeiros lugares nos cales o xónicos pasaron a través das illas Cícladas cara ao continente grego.
Historia
miniatura|left | Acrópole de Arkessini
Amorgos conta cunha gran cantidade de restos de antigas civilizacións. Na Grecia arcaica, había alí tres cidades-estados independentes. Crese que tiñan constitucións autónomas, pero tiñan a mesma moeda. Amorgos distínguese polo tamaño e a calidade dos muros que rodean a cidade de Arkesini, polas antigas torres cuxos restos atópanse dispersos por toda a illa, polas tumbas antigas, as ferramentas de pedra, as inscricións, os vasos e por outras antigüidades.
Ulva (xénero)
Ulva é un xénero que acolle diferentes algas coñecidas coma ulvas, verzas de mar ou xebras ; son oucas verdes comestíbeis que se atopan amplamente distribuídas ao longo das costas dos océanos do mundo.
A especie típica dentro do xénero Ulva é a leituga de mar (Ulva lactuca), que provén da palabra lactuca do latín "leitga". O xénero tamén inclúe as especies previamente clasificadas baixo o xénero Enteromorpha, a cuxos antigos membros se lles coñece baixo o nome común de nori verde. As lamelas individuais das verzas de mar poden medrar até máis de 40 cm de tamaño, mais isto só ocorre cando as plantas medran en áreas protexidas.
Amorgos
Historia
Debido ao nome de Minoa sospeitse que Amorgos foi colonizado polos cretenses desde a antigüidade,. Pero non hai restos arqueolóxicos que apoien este punto de vista.
Ulva (xénero)
Usos
Moitas especies de verzas de mar serven coma alimento dos seres humanos en Escandinavia, Gran Bretaña, Irlanda, a China e o Xapón (onde este alimento coñécese coma aosa). Consómense crúas en ensaladas e cocidas en sopas. Son ricas en proteínas, fibraalimentaria solúbel e nunha gran variedade de vitaminas e minerais, especialmente o ferro.
Cinco bos emperadores
miniatura|100px|Nerva. miniatura|100px|Traxano. 100px|miniatura|Adriano. miniatura|100px|Antonio Pío. 100px|miniatura|Marco Aurelio. O período da historia romana comprendido entre os anos 96 e 180 coñécese como a era dos Cinco Bos Emperadores.
Durante as administracións imperiais de Nerva (96 a 98), Traxano (98 a 117), Adriano (117 a 138), Antonino Pío (138 a 161) e Marco Aurelio (161 a 180), Roma desfrutou de relativa paz e prosperidade política, militar e económica, tendo, entón, atinxido o seu ápice.
Ulva (xénero)
Especies
As especies incluídas no xénero Ulva son as seguintes:
Amorgos
Período cicládico témperan
miniatura| 140px | figura Dokathismata, cedo de Cycladic II, fase de Siros (2800-2300). [[Museo Goulandris de Arte Cicládico]]
Cinco bos emperadores
A prioridade do Imperio pasou a ser, a partir de Adriano, a súa propia manutención, en detrimento do expansionismo que o guiara anteriormente. Estabelecíase, así, a Pax Romana.
VAMP2
miniatura|Modelos hipotéticos de conformacións de VAMP2 e intervención na ensamblaxe do complexo [[SNARE para a liberación de neurotransmisores]]
A proteína de membrana asociada a vesículas 2 (ou VAMP2, do inglés Vesicle-associated membrane protein 2) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene VAMP2 do cromosoma 17.
Función
As sinaptobrevinas/VAMPs, sintaxinas e a proteína asociada ao sinaptosoma de 25 kD SNAP25 son os principais compoñentes dun complexo proteico implicado no atraque e/ou fusión de vesículas sinápticas coa membrana presináptica. A VAMP2 é un membro da familia da proteína de membrana asociada a vesículas (VAMP)/sinaptobrevina. Crese que a VAMP2 participa na liberación de neurotransmisores nun paso entre o atraque e a fusión. Os ratos que carecen dun xene funcional sinaptobrevina2/VAMP2 non poden sobrevivir despois do nacemento, e teñen unha transmisión sináptica drasticamente reducida, arredor do 10% do control. A proteína forma un complexo estable coa sintaxina, a SNAP25, e a complexina. Tamén forma un complexo diferente coa sinaptofisina.
Importancia clínica
A VAMP2 é un probable xene candidato causante da miastenia infantil familiar debido ao seu mapa de localización e porque codifica unha proteína das vesículas sinápticas do tipo da que foi implicada na patoxénese de dita miastenia.
Interaccións
A VAMP2 presenta interaccións con:
Amorgos
Período cicládico témperan
'Figuriñas cicládicas Kapsala', que datan ao redor de 2700 aC, levan o nome do lugar do achado en Amorgos. Estas son as primeiras dos "tipos canónicos', unha muller reclinada cos brazos cruzados. Tenden a ter proporcións esveltas e alargadas. Neste momento, as características anatómicas tales como brazos se modelan en tres dimensións. Cos tipos posteriores, os escultores tenden a facer que esta característica con liñas incisas.
Período clásico
Unha parte da illa noméase Aspis, onde erixiuse o antigo templo da deusa Afrodita.
Antigamente tiña tres cidades, todas na costa oeste: Minoa (no centro), Arkesini (ao sur) e Egiali ou Aigiale (ao norte), das cales xa non existen máis que ruínas. Unha cidade chamada Melania podería ser a mesma Egiali. Minoa e Egiali foron colonias milesias.
Amorgos caeu en Época Arcaica baixo dominio de Naxos, despois Samos. Integrouse na confederación de Delos. Despois pertenceu aos Tolomeos.
A illa foi utilizada repetidamente como destino de exilio de personaxes indesexables durante o Imperio Romano e o bizantino.
Foi presa dos piratas e estivo practicamente deserta ata a fundación do mosteiro de Chozoviotissa.
Foi anexionada por Marco Sanudo ao Ducado de Naxos. O castro venecianon de Chora foi construído entón. A illa baleirouse de novo aos poucos antes de ser conquistada por Barbarroxa en 1537 e ocupada polos otománs.
Amorgos foi liberada co resto das Cícladas en 1832 e pasou a formar parte do recentemente constituído Reino de Grecia.
O 9 de xullo de 1956, houbo un gran terremoto que xerou un tsunami local de ata 30 m. O choque tivo un magnitude de momento de 7´8 e tiña unha intensidade Mercalli máxima de IX (violento). Cincuenta e tres persoas morreron e 100 resultaron feridas..
Durante a Ditadura dos Coroneis volveu servir como lugar de exilio de 1967 a 1974.
O Mosteiro de Panaghia Chozoviotissa
esquerda|miniatura|250px|Mosteiro de Panaghia Chozoviotissa Amorgos (1987) Este mosteiro é un dos máis impresionantes de Grecia e unha das máis antigas construcións das Cícladas.
A súa fundación remóntase a 1017. sería restaurado ou verdadeiramente fundado polo emperador bizantino Aleixo I Comneno en 1088. O mosteiro sería creado para salvar unha icona salvada dos iconoclastas por unha muller piadosa orixinaria de Khozova, unha cidade de Terra Santa, aínda non identificada.
Está construído literalmente no flanco dun cantil, a 300 m sobre o mar. Por un sitio o mosteiro non ten máis de 1,50 de ancho. A capela foi instalada nunha das anfractuosidades da roca. Tournefort, no seu Voyage d'un botaniste (1700) di que el «parece de lonxe un armario aplicado cara abaixo dunha roca espantosa, cortada naturalmente en picado». Estímase que un centenar de monxes podían aloxarse aquí. En 1989, non había máis que dous. Logo das evolucións políticas de Europa do Leste, de numerosos novos monxes de orixe rusa instaláronse en Amorgos, como noutros mosteiros de Grecia.
Este mosteiro, cuxos muros son dunha extremada brancura, ten o aspecto dunha fortaleza.
Cinco bos emperadores
Un dos factores apuntados como responsábeis por esa boa fase foi o método de sucesión escollido por tales emperadores: en vez de simplemente transferiren o poder aos seus descendentes, que non necesariamente posuíam capacidade administrativa para conducir o Imperio, este era transmitido a un sucesor notadamente capaz. Foi así en primeiro lugar con Traxano, que foi adoptado e escollido por Nerva co fin de sucedelo (Nerva non tiña fillos).
Esa feliz "política" de sucesións só foi interrompida cando Marco Aurelio indicou non o home máis apto para substituílo no cargo após a súa morte (ocorrida en 180) e si o seu fillo, Cómodo, encarado como un dos peores emperadores que Roma tivo e responsábel polo inicio das inestabilidades políticas que abalarían o Imperio.
Santurtzi
Santurtzi é un municipio español da provincia de Biscaia, pertencente á comarca do Gran Bilbao. Historicamente, en cambio, formou parte ata comezos do século XIX dos Tres Concellos do Val de Somorrostro en Enkarterri. Ten unha poboación de 47.076 habitantes (2011).
Topónimo
Conta a tradición que a actual igrexa de San Xurxo, en Santurtzi, foi orixinalmente un mosteiro fundado por uns monxes de orixe inglesa, que fuxindo de conflitos relixiosos, foron a recalar na costa biscaíña, no Val de Somorrostro. En torno a este mosteiro xurdiría o pobo de Santurtzi.