cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrozaría
Fastback
Fastback, tamén chamado Sportback, é un deseño no que o teito inclínase suavemente ata a cola do automóbil. O fastback é aerodinamicamente máis eficiente que o tres volumes. Historicamente, unicamente os cupés ofrecíanse en formato fastback, pero actualmente existen coches como o Audi A7 Sportback con este acabado.
Landau
O Landau incorpora elementos que simulan que o vehículo é convertible, como, no caso presentado, a falsa varela articulada no montante C. Para simular o teito convertible, o teito metálico está revestido con vinilo acolchado.
200px|Ford Thunderbird Landau de 1968. 200px|O mesmo modelo, pero coa porta pechada.
Véxase nas imaxes: a porta traseira limita coa falsa varela, unha estrataxema habitual neste tipo de vehículos. Nótese o vinilo no cristal da porta traseira para simular a capota creando un punto cego no piar C.
Convertible
miniatura|200px|[[Lincoln Continental, un convertible de catro portas.]] Un cabriolé ou convertible ten un teito que se pode pregar, quitar e/ou gardar. Pódese desmontar o teito e a fiestra traseira.
Cabrio coach
Un "cabrio coach" ou "semiconvertible" é un automóbil que ten un teito retractable de tea ou lona. Era común en modelos antigos, como o Citroën 2CV.
200px|Citroën 2CV Cabrio coach. 200px|[[Fiat Topolino semiconvertible.]]
Roadster
miniatura|200px|Clásico [[Morgan Motor Company|Morgan Roadster.]] Roadster é o nome aplicable a convertibles coa mínima protección do vento e os elementos.
Targa
200px|miniatura|[[Porsche 914-6 Targa.]] Termo que utiliza a marca Porsche para definir aos seus vehículos que teñen piar C pero que se pode quitar parte do teito ríxido.
Castelo de Tebra
O castelo de Tebra ou torre de Tebra é un castelo medieval situado no lugar do Outeiro da parroquia de Santa María de Tebra, no concello de Tomiño, no val do Tebra afluente do río Miño.
Historia
Coñécese a súa existencia dende os anos 1211 e 1217 e no ano 1353 autorízase a reedificación dun castelo no lugar de Samuelle.
No ano 1506 a Real Audiencia de Galicia manda entregar os restos da fortaleza e a súa xurisdición á familia dos Suárez de Deza. Deste xeito no ano 1508, por sentenza da Real Chancelería de Valladolid, toma posesión do val de Tebra Álvaro Suárez de Deza, conde de Camiña, Meriño do Val de Tebra en 1508. Testou e fundou o morgado de Tebra en 1566 e no ano 1532 conseguiu a autorización da Raíña Xoana para reconstruílo como pazo-fortaleza.
Descrición
Só se conserva a torre da homenaxe, que na actualidade forma parte dun pazo.
A torre de estilo renacentista ten planta cadrada e está feita de perpiaños de granito. Remátase cun ameado voado apoiado en ménsulas. Nas súas esquinas sitúanse garitóns voados sobre unha base cónica. Adórnase con bolas semellantes ás das torres de Xunqueiras (A Coruña) e os Púlpitos (Cáceres).
Os lados da torre miden ao redor duns 8 metros, e o grosor medio dos seus muros é de 1,5 metros aproximadamente. No seu lado sur pódese contemplar o escudo de armas dos Suárez de Deza. Na actualidade a torre consta de catro pisos: planta baixa e tres alturas. Conserva na súa planta alta as xanelas rematadas en forma de arco conopial. Destaca o amplo miradoiro, unha galería con arcos semicirculares, un torreón alto e estreito, a cheminea da cociña e unha capela.
Unha pequena muralla pecha o recinto, ao que se acede por unha porta de arco de medio punto ou por unha escaleira.
Situación actual
Na actualidade é unha propiedade privada non visitable.
Galería
<Gallery> File:Castelo de Tebra.png|Castelo de Tebra </Gallery>
Bascuas, Montecubeiro, Castroverde
Bascuas é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
A Vilerma, Gomariz, Leiro
A Vilerma é un lugar da parroquia de Gomariz no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran homes.
Addax
O addax (Addax nasomaculatus) é un antílope de extrema rareza que vive en múltiples zonas illadas do Sáhara. O addax mide arredor de 1 metro de altura e pesa 125 kg. É de cor branca, agás o seu peito, pescozo e testa que son predominantemente castaños, cunha zona branca sobre a ponte do nariz e outras arredor da boca. Os cornos anelados están presentes nos machos e femias, diferenciándose no tamaño: nos machos chegan aos 120 cm de longo e nas femias a 80 cm. A diferenza doutros antílopes carece de glándulas faciais e presenta unha gran dentamia rectangular, semellante á do gando.
Os addax viven en zonas desérticas, alimentándose da herba e follas dos arbustos que están adaptados ao deserto. Non beben, obtendo toda a humidade que precisan do que comen. É un animal nocturno, descansando durante o día en buratos que eles mesmos escarvan. Viven en rabaños de entre dous e vinte animais, femias e machos, cunha forte estrutura social baseada na idade, o macho máis vello conduce a grea, percorrendo grandes distancias na procura de alimento.
En grave perigo de extinción, en 1966 había 6.000, mentres en 1998 quedaban uns 200 individuos no Chad, Malí, Mauritania e Níxer, algún rabaño illado no sur de Libia, non hai evidencia da súa conservación máis ao norte. Está extinto en Alxeria, Exipto, Libia, o Sudán e o Sáhara Occidental. Foi reintroducido en Marrocos e Tunisia.
O Barreiro, Vilanova, Lalín
O Barreiro é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
John Birmelin
John Birmelin, nado en Longswamp o 31 de outubro de 1873 e finado en Allentown o 3 de setembro de 1950, foi un escritor norteamericano en alemán de Pensilvania.
Traxectoria
Birmelin naceu no condado de Berks, de nai alemá de Pensilvania e pai alemán orixinario de Baden. Estudou música de novo e aos once anos era organista na igrexa local. En 1896 estableceuse en Allentown, no condado de Lehigh e en 1901 aceptou un traballo como o organista e director do coro da Igrexa do Sagrado Corazón de Xesús de Allentown, posición que mantivo ata o seu retiro, unhas semanas antes da súa morte. Foi tamén profesor de música no instituto católico de Allentown desde 1926 ata 1936.
"Mei Land, ich sing vun dir" é a tradución da canción patriótica "My Country, 'Tis of Thee" frecuentemente coñecida simplemente como "America", cantábase e aínda se canta nas Fersommling e outros eventos asociados coa cultura dos alemáns de Pensilvania.
Microquimerismo
dereita|miniatura|220px|Durante o embarazo, pode haber un tráfico en dúas direccións de células inmunes a través da placenta. As células intercambiadas entre nai e feto poden multiplicarse e establecer liñas célulares de longa duración que son inmunoloxicamente activas mesmo décadas despois de dar a luz. O microquimerismo é a presenza no corpo dun individuo dun pequeno número de células que se orixinaron noutro individuo e son, por tanto, xeneticamente distintas das células do individuo hóspede. Este fenómeno pode estar relacionado con certos tipos de enfermidades autoimmunes, pero os mecanismos responsables non están aínda claros.
Humano
Este microquimerismo do feto á nai é bastante frecuente. Despois de dar a luz entre o 50-75% das mulleres levan liñas celulares inmunitarias fetais. Pero o microquimerismo tamén ocorre no sentido contrario, de modo que as células inmunitarias maternas tamén se atopan nos fillos, o que se chama microquimerismo materno→fetal, o cal é un fenómeno a metade de frecuente que o anterior.
Tamén se comprobou que existe microquimerismo despois de transfusións sanguíneas recibidas por persoas que presentan un cadro de inmunocompromiso e inflamación por causa de traumas físicos.
Animal
O microquimerismo ocorre na maioría dos xemelgos do gando vacún. Nas vacas e outros bovinos a placenta dos xemelgos fraternos xeralmente se fusiona e os xemelgos comparten a circulación sanguínea, o que ten como resultado o intercambio de liñas celulares. Se os xemelgos son un par macho-femia, as hormonas masculinas procedentes de liñas do cuxo macho que ten a femia teñen o efecto de masculinizar parcialmente á tenreira femia. Este tipo de tenreiras parcialmente masculinizadas parecen femias, pero son infértiles e non poden ser utilizadas para a reprodución nin a produción láctea. O microquimerismo proporciona un método para diagnosticar esta condición, porque o material xenético do macho pode ser detectado nunha mostra de sangue.
Relación con enfermidades autoinmunes e cancro de mama
O microquimerismo foi implicado en enfermidades autoinmunes. Estudos independentes suxiren repetidamente que as células microquiméricas de orixe fetal poden estar implicadas na patoxénese da esclerose sistémica. Ademais, as células microquiméricas de orixe materna poden estar implicadas na patoxénese dun grupo de enfermidades autoinmunes que se encontran en nenos, é dicir, miopatías inflamatorias idiopáticas xuvenís (un exemplo sería a dermatomiosite xuvenil). O microquimerismo foi implicado noutras enfermidades autoinmunes, como o lupus eritematoso sistémico. Ao contrario, unha hipótese alternativa sobre o papel das células microquiméricas nas lesións é que poden facilitar a reparación dos tecidos do órgano danado.
Ademais, as células inmunes fetais encontráronse tamén frecuentemente no estroma de tumores de cancro de mama en comparación con mostras tomadas en mulleres sas. Non obbstante, non está claro se as liñas celulares fetais promoven o desenvolvemento de tumores ou, ao contrario, protexen ás mulleres de desenvolver o cancro de mama.
Castro de Lago
Castro de Lago é un poboado castrexo de chaira situado na parroquia do Meirás, no concello de Valdoviño. Foi destruído nos anos 1970.
Profesión
O uso común de profesión ten diferentes acepcións, entre elas: emprego, facultade ou oficio que cada un ten e exerce publicamente. As profesións son ocupacións que requiren dun coñecemento especializado, unha capacitación educativa de alto nivel, control sobre o contido do traballo, organización propia, autorregulación, altruísmo, espírito de servizo á comunidade e elevadas normas éticas.
Refírese, xeralmente, á natureza da ocupación, do emprego e á forma de exercelo que ten esa persoa. A profesión aborda o desempeño da práctica e a disciplina preocúpase do desenvolvemento do coñecemento enriquecendo a profesión desde a súa esencia, e profundando o sustento teórico da práctica.
A Abeleda, Vilanova, Lalín
A Abeleda é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 contaba con 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Este lugar dista da capital do concello 9 quilómetros.
Coroa de marqués
miniatura|dereita|240px|Coroa de marqués. A corona de marqués é o timbre representativo deste título nobiliario.
Está composta por un cerco de metal precioso e pedrería decorado con catro floróns e catro ramos, compostos por tres perlas cada un. Floróns e ramos están situados sobre puntas elaboradas co mesmo metal que a base.
En España os marqueses que ostentan a dignidade de Grandes de España timbran os seus escudos coa coroa de duque forrada de veludo vermello, propia da grandeza.
Berlán, Montecubeiro, Castroverde
Berlán é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Loendro
O loendro ou adelfa (Nerium oleander) é un arbusto perenne da familia das apocináceas. É orixinario dunha extensa área que vai do Mediterráneo á China, aínda que se cultiva en todo o mundo. Medra preferentemente nas barrancas e cavorcos dende o nivel do mar ata os 1200 m de altitude. Consérvase ben nos períodos prolongados de seca. Chega ata os 2 m de altura, as súas flores son brancas, vermellas ou amarelas. A adelfa é unha das plantas máis perigosas, todas as súas partes son tóxicas, a inxestión dunha simple folla pode levar á morte dun adulto, aínda que iso sería difícil debido ó seu sabor amargo.
miniatura|esquerda|Loendro.
Cilenos
miniatura|dereita|200px|Situación aproximada do pobo dos cilenos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os cilenos (en Cileni) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico lucense que ocupaba o territorio que media entre os ríos Ulla e Lérez, no territorio costeiro norte da actual provincia de Pontevedra. Tolomeo, Hidacio e Plinio o Vello consideraron que o núcleo ou capital deste territorio era Aquae Celenae ("pobo das augas cilenas"), lugar que hoxe podería corresponderse coa vila actual de Caldas de Reis.
Plinio sitúaos entre os helenos, polo sur, e os praestamarcos, polo norte.
Club Hockey Línea Meigas
O Club Hockey Línea Meigas é un equipo feminino de hóckey liña da cidade de Lugo, Galiza. O club foi fundado en 1996, sendo o pioneiro desta modalidade en Galiza, e xoga os seus partidos como local no Pavillón Daniel Cordido Castro. Na tempada 2018-19 compite na Liga Oro Femenina, a segunda categoría do hóckey liña español, logo de ter competido na máxima categoría durante varias tempada.
Valboa, Lamas, Leiro
Valboa é un lugar da parroquia de Lamas no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Andert-et-Condon
Andert-et-Condon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Feira do Monte, Sistallo, Cospeito
A Feira do Monte é unha vila da parroquia de Sistallo, no concello lugués de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 434 habitantes (205 homes e 229 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2015, cando tiña 457 habitantes.
É a capital do concello de Cospeito.
Sionismo
miniatura|[[Theodor Herzl, pai do sionismo político.]] miniatura|Bandeira adoptada oficialmente no Segundo Congreso Sionista en 1898, con variacións converteríase na bandeira de Israel
O sionismo (en צִיּוֹנוּת Tsiyyonut) é un movemento que defende a volta dos xudeus a Palestina (chamada polos xudeus Eretz Israel ou simplemente Haaretz, A Terra). Cando o xornalista vienés Theodor Herzl asistiu en París á degradación do oficial Dreyfus, inxustamente acusado de espionaxe, que fixo un gran rebumbio na sociedade francesa, poñendo a poboación francesa en dous eidos "deryfusard" e "antidreyfusard" levando consigo tamén na prensa estas dúas posicións algúns artigos francamente antisemitas, no entanto outros defendían a inocencia de Dreyfus, Theodor Herzl pensou que o seu pobo nunca se integraría en Europa, o que o levou a fundar en Basilea en 1897 a Organización Sionista Mundial (de Sión, monte de Xerusalén), que recadaba fondos para comprar terreos e favorecer a inmigración xudía a Palestina. A afluencia de inmigrantes foi ben vista inicialmente polos árabes,que xa convivían en paz con xudeus autóctonos pero a medida que a poboación xudía aumentaba e se facía probable a consecución dun estado propio para estes, a opinión da poboación árabe foi cambiando. O desenvolvemento económico propiciou tamén unha migración árabe doutros estados cara a Palestina, mesturándose coa poboación árabe autóctona.
Tras as presións xudeu-sionistas, o goberno inglés emitiu a Declaración Balfour, na que este se comprometía á creación dun fogar xudeu. O holocausto xudeu durante a segunda guerra mundial foi un dos factores decisivos que levou á decisión da ONU da partición de Palestina nun estado xudeu e outro árabe. A poboación local e os gobernos árabes non aceptaron esa decisión e declaráronlle a guerra en 1948 ó creado Estado de Israel comezando a Primeira Guerra Árabe-Israelí, dentro do conflito que aínda non se resolveu.
Emacs
Emacs son unha serie de editores de textos moi populares entre programadores informáticos e outros usuarios avanzados.
GNU Emacs, que fai parte do proxecto GNU, é a versión máis popular. O seu manual descríbeo como "un editor de texto en tempo real extensíbel, pesonalizábel e autodocumentado". A versión máis recente é a 26.2.
O EMACS orixinal era un conxunto de macros (de aí o nome Editor MACros) para o editor TECO escritos en 1975 por Richard Stallman xunto con Guy Steele. Inspirábase en ideas de TECMAC e TMACS, dous editores de macros de TECO escritos por Guy Steele, Dave Moon, Richard Greenblatt, Charles Frankston e outros. As dúas versións máis utilizadas na actualidade son GNU Emacs, iniciado por Richard Stallman en 1984 e que aínda mantén, e XEmacs, que se separou en 1991, aínda que retén a compatibilidade. Os dous utilizan unha linguaxe de extensións potente, Emacs Lisp, que lles permite desde escribir e compilar programas informáticos até navegar pola web.
Hai quen distingue entre "Emacs" (con maiúscula inicial), para referirse aos editores derivados das versións creadas por Richard Stallman (en particular GNU Emacs e XEmacs) e "emacs" (en minúsculas), para referirse a todos os demais produtos independentes.
En Unix, Emacs é un dos principais contendentes na tradicional guerra santa entre os editores fronte a vi.
O Emacs é un editor de texto e máis. O seu núcleo é un intérprete para o Emacs Lisp ('elisp', pra abreviar), un dialecto da linguaxe de programación Lisp con extensións para soportar a edición de textos. Algunhas das características que o GNU Emacs inclúe son:
Historia
En 1978 un dos novos editores xurdidos de Emacs, MulticsEmacs, foi escrito en MacLisp, unha versión da linguaxe de programción de Lisp. Grazas á súa extensibilidade mantivéronse nos seguientes editores Emacs ata hoxe.
En 1981 Emacs comeza a funcionar nos sistemas operativos UNIX.
A finais de 1983 unha compañía esixe os seus deretios de autor sobre parte do código escrito por eles ao redor de 1980. Stallman abandona entón o Emacs orixinal e comeza GNU Emacs, agora coa licenza GPL. É o primeiro programa creado polo Proxecto GNU co obxectivo de crear un sistema operativo libre.
En 1991, naceu XEmacs como programa xurdido de versións antigas de GNU Emacs e independente dende entón deste.
Píleo
A palabra píleo (do latín pileus, 'sombreiro') pode referirse a:
Ademais,
Aaron Ashmore
Filmografía
miniatura|Aaron Ashmore en agosto de [[2013.]]
A Abeleda
O topónimo galego A Abeleda é un fitónimo relacionado coa abeleira, un arbusto caducifolio. Pode referirse a:
Leirón careto
O leirón careto (Eliomys quercinus) é unha especie de roedor esciuromorfo da familia Gliridae. É un pequeno roedor que presenta as características morfolóxicas do resto de leiróns.
Características
É un roedor de tamaño mediano cuxa lonxitude, excluíndo a cola, oscila entre 10 e 17 cm. De complexión reboluda e cunha pelaxe contrastada que presenta unha coloración pardo-avermellada no lombo e branca na parte inferior. Na cabeza destacan dúas orellas prominentes e dúas características manchas negras que se espallan dende os seus grandes ollos cara atrás, a semellanza dun antiface, e que son a causa do seu nome. Mans con cinco longos dedos, que lle permiten rubir doadamente ás árbores.
As distintas subespecies presentan distintos pesos, que oscilan de 50 gramos na menor delas, a 150 g na maior.
O lrirón adoita vivir uns tres anos, aínda que excepcionalmente pode acadar os sete.
Reprodución
Ao rematar o período de hibernación prodúcese o primeiro período de celo no que ten lugar o cortexo e a cópula, xusto antes do verán. A xestación dura aproximadamente de 21 a 23 días, sendo a primeira camada usualmente de 4 ó 5 leiróns.
O segundo período de celo ten lugar desde mediados de xullo ata medidados de setembro, ou despois do período de estivación se o verán é moi seco. Esta segunda camada adoita ter un maior número de leiróns que poden oscilar entre 4 e 7.
O tempo de lactación dura entre 25 e 30 días, transcorridos estes días os pequenos completan por si sós a súa dieta no exterior. O seu crecemento culmina entre os 93 e 146 días, interrompendo o seu crecemento a segunda camada polo letargo do inverno.
Hábitat
O lirón vive xeralmente en zonas boscosas típicas da Península Ibérica, rochedos e ata contrucións humanas, tanto na vertente Atlántica como na Mediterránea, polo que pode atoparse tanto en bosques de coníferas como caducifolios, debesas e enciñais etc. É posible atopar exemplares a grande altitude sobre o nivel do mar, por riba dos 2.500 metros.
Distribución
É unha especie que está presente en toda Europa, agás nas illas Británicas e a península de Escandinavia. Pódese atopar nos Urais e o Norte de Africa.
Alimentación e costumes
É unha especie nocturna, aínda que durante o período de apareamiento aproveita as últimas horas do día. É un mamífero eminentemente adaptado á inxesta de vexetais, cunha dentición dotada de moas e uns incisivos adecuados. A súa dieta abarca cereais, froitos secos, bagas pero tamén desenvolveu unha faceta depredadora e inclúe na súa dieta pequenos invertebrados como caracois, cempés, formigas, saltóns e arácnidos. Excepcionalmente pode comer pitos de aves, anfibios, réptiles, ovos ou ata crías doutros roedores.
Ao final do verán e comezo do outono, previamente á hibernación, a súa dieta pasa a compoñerse case exclusivamente de froitos secos, que lle permiten acumular graxas para pasar todo o inverno en estado de letargo. Tamén hai que considerar, polos restos de coellos achados en contidos do seu estómago, que é capaz de predar sobre coellos e lebres de pequeno tamaño.
En catividade comprobouse que captura con suma facilidade ratos de campo e ata pegas. En estado salvaxe tamén pode atacar a esta especie, que na noite se presenta sumamente vulnerable, así como os seus ovos e pitos. Estes ataques poden ir dirixidos ademais de para procurarse o sustento para poder apropiarse do niño que empregará para a súa propia reprodución.
Subespecies
Son varias as subespecies catalogadas de leirón careto, catro das cales se distribúen na Península Ibérica e illas adxacentes:
A subespecie E. q. ophiusae está catalogada como rara e de especial atención dado o reducido da súa área de distribución.
Kepler-90f
Kepler-90f é un exoplaneta que orbita ó redor da estrela Kepler-90, situada na constelación Draco. Foi descuberto polo telescopio Kepler en outubro do 2013. Orbita a súa estrela nai a só 0,48 UAs e a esa distancia, completa unha órbita cada 124,91 días.
miniatura|center|600px| O sistema multiplanetario de Kepler-90 en comparación co noso Sistema Solar.
Corácidos
Os corácidos (Coraciidae) constitúen unha familia de aves do Vello Mundo. En Galicia vive unha especie desta familia, Coracias garrulus, o gaio azul ou rolieiro. Moitas especies realizan un cortexo ou loitas territoriais caracterísitcos nos que fan moitas acrobacias aéreas. Lembran os corvos en tamaño e forma e comparten a colorida aparencia dos martiños peixeiros ou abellarucos, na que predominan as cores rosadas, ou canela. As dúas dedas anteriores internas están conectadas, pero non a externa.
Son principalmente comedores de insectos, e as especies de Eurystomus capturan as súas presas no aire voando e as do xénero Coracias lanzándose desde unha rama para capturalas no chan, igual que fan os lánidos.
Aínda que son paxaros de climas cálidos do Vello Mundo, os rexistros fósiles mostran que estaban presentes en Norteamérica durante o Eoceno. Son monógamos e aniñan nun burato non forrado nunha árbore ou en construcións humanas e poñen de 2 a 4 ovos nos trópicos e de 3 a 6 nas latitudes máis altas. Os ovos, que son brancos, eclosionan aos 17–20 días, e as crías permanecen no niño durante uns 30 días máis.
Taxonomía e sistemática
A familia dos gaios azuis ou rolieiros, hoxe Coraciidae, foi introducida co nome Coracinia polo polígrafo francés Constantine Samuel Rafinesque en 1815. É unha das nove familias da orde Coraciiformes. Á parte dos Brachypteraciidae de Madagascar, estas familias non parecen estar relacionadas dun modo especialmente estreito cos corácidos, e os Coraciiformes é probable que sexan polifiléticos. Os Coraciidae reciben o seu nome a partir do latín coracium, "como un corvo", e o nome rolieiro débese ás acrobacias aéreas que realizan, mentres que gaio azul vén da súa cor e parecido cos gaios (Garrulus glandarius). A familia divídese en dous xéneros.
Xéneros
A familia Coraciidae comprende os dous xéneros vivos seguintes:
Distribución e hábitat
Viven en zonas cálidas do Vello Mundo. En África viven a maioría das especies e crese que foi alí onde se orixinou a familia. Isto está apoiado polo feito de que os rolieiros braquipterácidos se encontran en Madagascar. O gaio azul ou rolieiro europeo é completamente migratorio, reprodúcese en Europa e inverna en África, e o Eurystomus orientalis tamén abandona a maior parte da súa zona de reprodución en inverno. Outras especies son sedentarias ou migrantes de curto alcance.
Son aves de hábitats abertos que cazan desde árbores ou outros pousadeiros elevados.
Reprodución
Son aves ruidosas e agresivas cando defenden os seus terriotorios de nidación, que patrullan mentres exhiben a súa rechamante plumaxe. Os intrusos son atacados con voos ondulantes intimidantes. Son monógamos e aniñan nun oco sen forrar nunha árbore ou en construcións humanas e poñen de 2 a 4 ovos nos trópicos, e de 3 a 6 en altitudes máis altas. Os ovos, que son brancos, eclosionan aos 17–20 días, e as crías permanecen no niño durante aproximadamente outros 30 días. A posta de ovos faise en intervalos sucesivos dun día para que se a comida é escasa só se alimenten as crías máis grandes e vellas, que son as que teñen máis posibilidades de sobrevivir. Os polos están espidos, son cegos e indefensos no momento de eclosionar.
Alimentación
Os Coracias cazan ao axexo. Pousan nunha árbore ou poste antes de descender sobre a súa presa e transpórtana no bico a un pousadeiro antes de desmembrala. Comen unha ampla variedade de invertebrados terrestres e pequenos vertebrados como ras, lagartos, roedores e paxaros novos. Comen presas que evitan moitas outras aves, como as eirugas peludas, insectos con coloración de advertencia e serpes.
Os Eurystomus cazan mentres voan, caendo en picado sobre escaravellos que voan, grilos e outros insectos que son esmagados polos seus bicos anchos e profundos e comidos mentres voan. O E. azureus e E. orientalis cazan nos grandes enxames de térmites e formigas voadoras que saen despois das tormentas. Decenas ou centos deste rolieiros poden ser atraídos por estes enxames.
miniatura|Coracias garrulus nun selo postal de [[Moldavia]]
Pablo Isla
Primeiros anos e formación
É o terceiro dos catro fillos de José María Isla (Monzón - Huesca, 1936) e Carmen Álvarez de Tejera -Menchu- (Ceuta, 1940). O seu pai foi directivo en diversas empresas como Lactaria Española, Luis Mejía, Renfe ou Grupo de Empresas Álvarez. Estudou no Colexio Nuestra Señora del Recuerdo, dos xesuítas.
Licendiouse en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid en 1987 e, ao ano seguinte, se converteu en avogado do Estado co número un da súa promoción.
Carreira profesional
De 1989 até 1991, tivo como destino os servizos xurídicos do Ministerio de Transportes, Turismo e Comunicacións e representando ao ministerio chegou a ser letrado asesor do Consello de Administración de Retevisión. En 1991, incorporouse á Dirección Xeral do Servizo Xurídico do Estado e foi o delegado que representou a España perante a comisión das Nacións Unidas para a unificación do Dereito Mercantil Internacional.
En Inditex
En xuño de 2005, foi fichado por un "cazatalentos" como conselleiro delegado de Inditex, e trasladouse a Galicia. Posteriormente, en Inditex, foi nomeado vicepresidente primeiro e membro do consello de administración. En xaneiro de 2011, Amancio Ortega anunciou que deixará a presidencia do grupo e que será substituído por Isla. O 30 de novembro de 2021, a compañía anunciou por sorpresa cambios na alta xerencia da empresa na que Marta Ortega, a segunda filla do propietaro, substituiría a Pablo Isla na presidencia a partir de abril de 2022 e, ao mesmo tempo, e de xeito inmediato, Óscar García Maceiras, substituiría a Carlos Crespo como conselleiro delegado.
Baixo o liderado de Isla, Inditex pasou de 2.692 tendas en 2005 a 7.013 tendas a finais de 2015. Neste mesmo período, tamén se lle atribúe o liderado da expansión online da compañía e a implementación dado control das prendas mediante tecnoloxía RFID (radiofrecuencia) e a omnicanalidade.
Tamén se comprometeu a facer que as súas tendas fosen ecosostibles e a que tódalas súas prácticas fosen autosotibles e introducir, nos seus produtos, o algodón orgánico e tecidos ecolóxicos e eliminar gradualmente o uso produtos químicos perigosos para finais de 2020. Isla tamén se comprometeu a adoptar un modelo de tenda ecoeficiente que permita reducir as emisións nun 30 % e o consumo de auga nun 50 % para 2020. En 2021, o grupo tiña 6.600 tendas, e a revalorización bolsista da compañía foi dun 900%, con marca histórica de beneficios (máis de 1.200 millóns de euros no primeiro semestre fiscal) e se converteu na maior compañía española por capitalización bolsista.
Vida persoal
Está casado e ten tres fillos.
Valboa
O topónimo galego Valboa pode referirse a:
Xosé María Castellano
Xosé María Castellano Ríos, nado na Coruña en 1947, é un empresario galego.
Traxectoria
Estudou e licenciouse en Económicas e Empresariais na Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente doutorouse pola Universidade Complutense de Madrid. Comezou a traballar no departamento tecnolóxico da aseguradora Aegon, dende onde pasou á filial española da alimentaria Conagra como director financeiro e logo como director xeral. En 1984 incorporouse a Inditex, a empresa onde forxaría a maior parte da súa carreira empresarial, e na que permaneceu 21 anos.
Catedrático de Economía Financeira e Contabilidade na Universidade da Coruña, no grupo téxtil galego chegou a ocupar (1997) os postos de vicepresidente e conselleiro delegado do grupo téxtil Inditex. Como conselleiro delegado deixoulle o paso en 2003 a Pablo Isla, e en 2005 dimitiu de todos os seus cargos en desacordo coa intención, logo fracasada, do fundador de Inditex Amancio Ortega de mercar Unión Fenosa.
Con posterioridade a Inditex foi nomeado membro do consello de administración de diversas empresas, entre elas Fadesa, Ono, Puig, Adolfo Domínguez, Rothschild (banco de investimento do que é vicepresidente para España), Kiluva (Naturhouse), Indukern. Einsa, La Voz de Galicia ou Tous. En novembro de 2008 nomeárono presidente de Ono, en substitución de Eugenio Galdón.
Pero en 2011 a súa carreira vira de novo ao prometer achegar capital para a reestruturación económica de Nova Caixa Galicia en banco, a cambio de facerse coa dirección executiva da entidade resultante o NCG Banco. Nese momento cesa como vicepresidente de La Voz de Galicia, pero non a presidencia de Ono. En xuño anúnciase que a partir de agosto será o presidente executivo da nova entidade.
Galardóns
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 2004.
Ánxeles Ferrer
Ánxeles Rodríguez Ferrer, nada en Vilamartín de Valdeorras o 2 de setembro de 1957, é unha escritora e ilustradora galega de literatura infantil.
Traxectoria
Estudou bacharelato no Barco de Valdeorras e continuou cos estudos de Ciencias da Educación.
Recoñecementos
Foi seleccionada pola Consellería de Cultura para acudir á Feira do Libro de Boloña en 1997 e 2003. Foi preseleccionada para a lista de honra do IBBY polo seu conto Os Señores Meses.
Premio Martín Sarmiento 2018 de Literatura Infantil polo seu libro O sombreiro do mago
O seu libro O Grilo Gastón foi escollido entre os mellores do ano 2003-2004 pola biblioteca Fundación Germán Sánchez Ruipérez, ISBN 84-89384-55-X, páxinas 83-84.
O seu libro Tres princesas namoradas foi seleccionado entre os mellores do ano 2006-2007 pola biblioteca Fundación Germán Sánchez Ruipérez, ISBN 978-84-89384-71-2, páxinas 35-36.
Gran Premio dos Países Baixos de 1973
O Gran Premio dos Países Baixos de 1973 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 29 de xullo de 1973 no circuíto de Zandvoort. Foi a décima carreira da tempada de Fórmula Un de.
Zandvoort volveu ao calendario da Fórmula 1 logo dun ano de ausencia e extensas melloras de seguridade na pista de carreiras, incluíndo asfalto novo, novas barreiras e unha nova torre de control de carreira. Jackie Stewart gañou a carreira, o Gran Premio foi o cuarto dos cinco triunfos de Stewart durante a tempada de, e converteuse no piloto máis exitoso de Fórmula Un de todos os tempos coa súa 26ª vitoria nun Gran Premio, superando a marca de Jim Clark de 25 vitorias.
Estados Unidos de América
Os Estados Unidos de América (abreviado EUA e EEUU ; en inglés: United States of America, abreviado USA ou US) constitúen un país soberano configurado como Estado federal constitucional  composto por 50 estados e un distrito federal. 48 deles están situados entre o Canadá (ó norte), o océano Atlántico (ó leste), o golfo de México e México (ó sur) e o océano Pacífico (ó oeste). O estado de Alasca está na parte noroeste de Norteamérica, e o estado de Hawai é un arquipélago no medio do Pacífico. O país tamén posúe cinco territorios poboados e nove non poboados no Pacífico e no Caribe. Con 9,85 millóns de km2 e 318 millóns de persoas, os Estados Unidos son o terceiro ou cuarto meirande país por área total e o terceiro país por poboación. É un dos países máis multiculturais e diversos etnicamente do mundo, debido á inmigración de moitos países. A xeografía e o clima son moi diversos, e o país é tamén o fogar dunha variada vida salvaxe.
Gran Premio dos Países Baixos de 1973
O piloto Roger Williamson morreu na carreira, foi a primeira das dúas mortes de pilotos na tempada 1973. François Cevert, que subiu ao podio en segundo lugar na carreira, morreu durante a práctica para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1973.
Partido Bretón
O Partido Bretón (en bretón Strollad Breizh, en francés Parti Breton) é un partido político nacionalista e socialdemócrata que reivindica a creación dunha «República da Bretaña», como membro de pleno dereito da Unión Europea.
Estados Unidos de América
Os paleoindios migraron dende Eurasia ata os actuais Estados Unidos hai 15 000 anos, e a colonización europea comezou no século XVI. Os Estados Unidos xurdiron das Trece Colonias Británicas localizadas na Costa Atlántica. As disputas entre o Reino de Gran Bretaña e as colonias levaron á Revolución Americana. O 4 de xullo de 1776, mentres as colonias estaban a loitar contra Gran Bretaña na guerra de independencia, os delegados das 13 colonias asinaron a Declaración de Independencia. A guerra rematou en 1783 co recoñecemento da independencia dos Estados Unidos dende o Reino de Gran Bretaña, e foi a primeira guerra de independencia con éxito contra un imperio colonial europeo. A actual Constitución foi adoptada o 17 de setembro de 1787. As primeiras dez emendas, chamadas colectivamente Declaración de Dereitos, foron ratificadas en 1791 e deseñadas para garantir os dereitos e liberdades civís fundamentais.
De acordo coa doutrina do destino manifesto, os Estados Unidos embarcáronse nunha grande expansión en Norteamérica ó longo do século XIX. Isto supuxo o desprazamento das tribos nativas, adquisicións de novos territorios e a admisión gradual de novos estados. Durante a segunda metade do século XIX, a guerra civil estadounidense acabou coa escravitude legal no país. No final dese século, os Estados Unidos estendéronse ata o Océano Pacífico, e a súa economía comezou a evolucionar. A guerra hispano-estadounidense e a primeira guerra mundial confirmaron o status do país como potencia militar. Os Estados Unidos emerxeron da segunda guerra mundial como superpotencia mundial ó ser o primeiro país en desenvolver armas nucleares, o único en usalas en guerra, e como membro permanente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas. A fin da guerra fría e a disolución da Unión Soviética permitiron que os Estados Unidos ficasen como a única superpotencia.
Gran Premio dos Países Baixos de 1973
A morte de Roger Williamson
Na oitava volta da carreira a través das veloces eses preto do Oost Tunnel (Túnel de Oriente) curva a dereita, sospéitase que unha falla das lamias causou que o coche de Williamson saíra lanzado contra as barreiras a alta velocidade, o March saíu catapultado e arrastrouse 225 metros chocando coas barreiras de protección e quedando boca abaixo nas barreiras do outro lado, despois de que o depósito de combustible incendiásese debido ao rozamento contra o chan.
Estados Unidos de América
Os Estados Unidos son un país desenvolvido e a meirande economía do mundo. A economía aliméntase da abundancia de recursos naturais e a produtividade da man de obra. Mentres a economía estadounidense está considerada como post-industrial, continúa a ser un dos manufactureiros máis importantes do mundo. O 37% dos orzamentos do país corresponden a gasto militar, sendo a primeira potencia económica e militar, unha gran forza cultural e política, e o líder en investigación científica e innovación tecnolóxica.
Etimoloxía
En 1507, o cartógrafo alemán Martin Waldseemüller elaborou un planisferio no que chamou ás terras do hemisferio occidental «América», en honor ao explorador e cartógrafo italiano Amerigo Vespucci (en latín: Americus Vespucius). As antigas colonias británicas utilizaron por primeira vez o nome do país moderno na Declaración de Independencia, a "unánime declaración dos trece Estados Unidos de América" adoptada polos "representantes dos Estados Unidos de América" o 4 de xullo de 1776.
Gran Premio dos Países Baixos de 1973
A morte de Roger Williamson
Nunha carreira doutro xeito sen complicacións, Jackie Stewart gañou o seu 26º Gran Premio da súa carreira e rompeu a marca de Jim Clark de 5 anos de antigüidade, da maior cantidade de vitorias en carreiras en Grandes Premios. Aínda que nese momento, durante a fin de semana, incluso unha fazaña tan incrible era insignificante en comparación coa morte de Williamson, e ninguén sentiu ganas de celebrar. Stewart, François Cevert e James Hunt estaban no podio tristes e inmóbiles cando a carreira chegou ao seu tráxico fin.
As Cabozas, Montecubeiro, Castroverde
As Cabozas é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Estados Unidos de América
Historia
Os actuais Estados Unidos de América orixináronse a partir das Trece Colonias británicas establecidas na costa atlántica da América do Norte desde o século XVII. En 1776, organizouse unha revolta da clase dirixente dos colonos e seguiu a Revolución Americana de 1776, guerra de independencia contra os colonizadores. En 1789, o país adoptou unha constitución e asumiu a forma dunha República federal, dando unha grande autonomía aos estados federados. Desde a súa independencia efectiva de Inglaterra, en 1783, e ata mediados do século XX fóronse incorporando novos territorios e estados, ampliando as fronteiras ata o Océano Pacífico.
A ocupación humana do territorio dos Estados Unidos comezou coa migración de pobos da Asia, a través do Estreito de Bering, nun período indeterminado (as estimativas varían de 10 a 40 mil anos antes).
Durante o século e século XVII, exploradores españois exploraron e colonizaron escasamente as rexións que constitúen actualmente o sur da Florida e da rexión sur dos Estados Unidos. O primeiro asentamento inglés con éxito foi Jamestown, no actual estado de Virxinia, fundada en 1607. Durante as seguintes dúas décadas, fundáronse varios asentamentos neerlandeses no que actualmente constitúe o Estado de Nova York, incluíndo a vila de Nova Ámsterdan, que é actualmente a cidade de Nova York, aínda que a extensiva colonización inglesa da costa leste dos Estados Unidos, quitou os neerlandeses da rexión na década de 1670.
Despois da guerra franco-indíxena, onde Francia perdeu as súas colonias en favor de Inglaterra (colonias que actualmente constitúen o leste do Canadá), esta comezou a impor impostos, sendo unha das principais razóns os custos financeiros da guerra. Estes impostos tornáronse extremadamente impopulares entre os colonos norteamericanos, que alén diso, non dispuñan de representación no Parlamento do Reino Unido. As tensións entre as 13 colonias inglesas e o Reino Unido medraron, e as 13 colonias rebeláronse contra os británicos, na Revolución Americana de 1776, entre 1775 a 1783. A estrutura política orixinal das 13 colonias era unha confederación, ratificada en 1781. En 1789, os Estados Unidos optaron por se converter nunha República federal.
miniatura|150px|dereita|O primeiro [[presidentes dos Estados Unidos de América|presidente dos Estados Unidos de América, George Washington.]]
Desde tempos coloniais, os Estados Unidos tiveron falta de man de obra. Daquela, as diferenzas socioeconómicas no país eran enormes, cun norte industrializado e un sur agrario. A falta de man de obra incentivou a inmigración europea no Norte e o uso do traballo escravo no Sur, que facía un uso extensivo de escravos comprados no continente africano. Os estados industrializados do norte eran contrarios á escravitude, mentres o sur consideraba a escravitude indispensábel para a súa agricultura. Estas diferenzas foron un dos moitos motivos de tensión política que desencadearon a formación dos Estados Confederados de América, e irromperon na guerra civil estadounidense, entre 1861 e 1865. A Confederación disolveuse ao fin da guerra, e o poder político dos suristas no goberno do país diminuíu drasticamente. A guerra civil estadounidense acabou efectivamente coa cuestión dos dereitos dun estado a saír da Unión. Despois da guerra, o goberno federal norteamericano tornouse efectivamente máis poderoso que os gobernos estatais.
Ao longo do século, engadíronse varios novos estados aos 13 orixinais, a medida que a nación se expandiu na América do Norte. O Destino Manifesto foi unha filosofía política dos Estados Unidos que animou á expansión rumbo ao Oeste. Conforme a poboación dos estados do leste medraba e un número cada vez maior de inmigrantes entraba no país, pasaron cada vez máis asentadores a habitar rexións máis ao Oeste. Mentres isto acontecía, os Estados Unidos acabaron efectivamente con todas as nacións indíxenas existentes no territorio norteamericano, e movendo forzadamente a poboación indíxena dos seus antigos territorios cara a reservas indíxenas. Esta migración forzada é aínda un asunto moi discutido nos Estados Unidos, con varias tribos indíxenas aínda reivindicando terras, e defendendo unha política separatista. Nalgunhas áreas, os indíxenas norteamericanos foron exterminados por doenzas infecciosas, descoñecidas por aqueles, das que se contaminaron a través do contacto con persoas de ascendencia europea, e os asentadores norteamericanos adquiriron despois estas terras de ninguén.
Margaret E. Thompson
Margaret E. Thompson, nada o 22 de febreiro de 1911 en Trenton (Nova Jersey) e finada o 29 de febreiro de 1992 en Haverford (Pensilvania), foi unha numismática estadounidense especializada na moeda da Antiga Grecia.
Estados Unidos de América
Historia
Os Estados Unidos non foron unha potencia colonial, aínda que, a través de varias vitorias militares, diplomacia e acordos externos, adquiriron un número de posesións ultramarinas, desde Cuba ata as Filipinas. Aínda que os Estados Unidos teñan aberto man destes territorios gradualmente, algunhas destas posesións continúan baixo o seu control, sexa na forma de territorios (como Porto Rico) ou de estados (como o Hawai).
No século, os Estados Unidos tornáronse unha potencia económica e militar mundial. No 1823 o Presidente James Monroe enunciou a Doutrina Monroe, sintentizada nunha frase: "América para os americanos". No 1846 o Presidente James Polk enunciou o Destino Manifesto como corpo teórico para a expansión territorial. Ambas doutrinas actuaron de alicerce para que ata hoxe os EEUU teñan intervido en numerosas ocasións no estranxeiro, en particular en América Latina. O crecemento da súa influencia sobre o mundo continuou no século XX, un século por veces chamado "o século norteamericano", pola tremenda influencia norteamericana sobre o resto do mundo. miniatura|Sinatura do acordo de paz, en [[París, que puxo fin a guerra de Vietnam, 27 de xaneiro de 1973.]] Esta influencia pode verse na Gran Depresión, un período de gran recesión económica entre 1929 e 1939, que non só abateu todo o país senón tamén o Canadá e os países europeos (especialmente Inglaterra e Alemaña). Os Estados Unidos adoptaban ata o comezo do século XX unha política isolacionista, procurando non se entremeters en conflitos internacionais. Porén, isto mudou coa entrada do país na primeira guerra mundial e na segunda guerra mundial. Despois do fin desta, os Estados Unidos emerxeron definitivamente como unha das superpotencias mundiais, xuntamente coa Unión Soviética - desencadeando a guerra fría. Entre 1945 e 1991, ano do fin da Unión Soviética e do fin da guerra fría, os Estados Unidos comprometéronse moito en asuntos exteriores, -especialmente na guerra ideolóxica contra o comunismo- participando activamente na guerra de Corea e na guerra do Vietnam. Co colapso da Unión Soviética, os Estados Unidos emerxeron como única superpotencia mundial. Participando na guerra do Golfo (1991), expulsando as tropas iraquianas que invadiran Kuwait.
Margaret E. Thompson
Foi conservadora da American Numismatic Society (ANS) desde 1949 ata 1979 e ao longo da súa carreira foi merecedora dos máis prestixiosos premios outorgados no ámbito numismático.
Estados Unidos de América
Historia
En 2001, os Estados Unidos sufriron o peor ataque en terras soberanas da historia do país, nos atentados do 11 de setembro, onde morreron case 3 000 persoas. Este ataque terrorista, desencadeou a chamada guerra contra o terrorismo e, posteriormente, a controvertida guerra contra o Iraq.
Margaret E. Thompson
Traxectoria
Margaret E. Thompson concluíu os seus estudos no Radcliffe College de Cambridge, Massachusetts, en 1931 e, logo da súa graduación, exerceu como profesora de lingua inglesa nunha escola de ensino secundario durante cinco anos.
En 1937, Thompson foi contratada como secretaria por T. Leslie Shear, que era o director das escavacións que se estaban a levar acabo na Ágora de Atenas. Shear decatouse axiña da súa potencialidade intelectual e ao pouco tempo Thompson empezou a colaborar coa Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas. Fíxoo en dous períodos, entre 1937 e 1940, e de 1947 a 1949, e alí as súas responsabilidades transcenderon as do seu labor inicial de secretaria e dedicouse á limpeza, a organización e a documentación das moedas antigas atopadas no sitio arqueolóxico da Ágora. Entre eses dous períodos, durante os anos da II guerra mundial, Thompson regresou a Nova York e traballou na Greek War Relief Association.