cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Campo Vidal
Traxectoria
En 1983 asumiu a subdirección do Telediario 2 de TVE, converténdose tamén no seu presentador, primeiro en solitario e, entre 1985 e 1987 xunto a Ángeles Caso. Paralelamente, dirixía e presentaba tamén o informativo Punto y aparte, que pretendía achegar a noticia ó telespectador, desde unha perspectiva pouco tradicional.
Nos seguintes anos incorpórase á Cadena SER de radio, onde presenta e dirixe o espazo Hora 25.
En 1992, fichou pola canle de televisión Antena 3, nun momento no que, tralo cambio no accionariado da mesma, procedeuse a renovar os seus informativos. Deste modo, Manuel Campo pasou a presentar e dirixir o informativo diario Antena 3 Noticias, até 1993.
Durante esta etapa, concretamente o 23 de maio de 1993 foi o moderador do debate do primeiro "cara a cara" da historia da televisión entre os dous aspirantes á presidencia do Goberno de España, José María Aznar e Felipe González, chegando a acadar unha cota de audiencia de 9,6 millóns de espectadores. Tamén dirixiu un debate electoral entre os candidatos á presidencia da Xunta de Galicia: Manuel Fraga (PPdG) e Antolín Sánchez Presedo (PSdeG), celebrado no Hostal dos Reis Católicos de Santiago de Compostela e retransmitido pola Antena 3 en desconexión para Galicia.
Desde 2003 presentaba o programa Generación XXI, emitido por Canal Sur, ETB, Castilla-La Mancha Televisión e Televisión de Canarias.
En 2006 foi elixido Presidente da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España substitíndo a Ignacio Salas.
Conta cun Premio Ondas (en 1989), polo seu labor á fronte do programa Punto y aparte, así como dous TP de Oro, correspondentes a 1985 e 1986 como Mejor Presentador, coincidindo co seu paso polo Telediario.
Vida persoal
Está casado, dende 1998, coa xornalista viguesa María Rey.
Guerra do Yom Kippur
miniatura|dereita|A guerra nos Altos do Golán. miniatura|dereita|A guerra no Sinaí.
A guerra do Yom Kippur, tamén coñecida como a guerra árabe-israelí de 1973 foi un conflito armado entre Israel e a coalición formada por Exipto e Siria. A guerra comezou cando Exipto e Siria lanzaron o 6 de outubro (día do Yom Kippur) de 1973 un ataque conxunto no Sinaí e nos Altos do Golán, territorios que foran conquistados por Israel durante a guerra dos seis días, seis anos antes.
Os exipcios e sirios avanzaron durante as primeiras 24-48 horas, en parte por estar o exército israelí desmobilizado pola festividade, pero na segunda semana da guerra, os sirios foron expulsados dos Altos do Golán. No Sinaí, os israelís cruzan a canal de Suez e rodean ao exército exipcio no Sinaí. A ameaza soviética de tomar partido polos árabes fai que os Estados Unidos convenzan a Israel de asinar un alto o fogo o 24 de outubro. Unha das consecuencias deste conflito foi a crise do petróleo, xa que os países árabes decidiron deixar de subministrar petróleo aos Estados Unidos e aos países que apoiaban a Israel.
A guerra deixou 2655 mortos no bando israelí e 8528 no bando árabe.
Manuel Sariñena García
Manuel Sariñena García, nado en Zaragoza, foi un músico e político español asentado en Lugo.
Traxectoria
Profesor de música e pianista, foi director da Banda Municipal e da Coral Polifónica de Lugo e dirixente de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de outubro. Saíu o 2 de febreiro de 1938. No franquismo foi director da Banda Municipal de Zaragoza. É autor do pasodobre "Manoliño".
Farnaces II do Ponto
Farnaces II do Ponto (grego antigo Φαρνάκης) (97 a. C.-47 a. C.) foi un fillo bastardo de Mitrídates VI Eupator, ao que sucedeu no Reino do Ponto. Grazas ás campañas que levou a cabo xunto ao seu pai contra a cidade eterna, conseguiu grandes coñecementos acerca das lexións (Quinto Sertorio enviou a un grupo de centurións para adestrar ás tropas pónticas como as lexións da Roma).
Foi derrotado na Batalla de Zela por Xulio César, quen reuniu ás súas tropas entre as guarnicións das provincias asiáticas que posuía Roma. Tras esta batalla, César pronunciou unha das frases máis famosas da Historia: veni, vidi, vici.
Zooplancto
miniatura|250px|Un [[Euphausiacea|eufausiáceo (krill).]] miniatura|250px|Un [[copépodo.]] Tradicionalmente dividiuse a comunidade planctónica en fitoplancto ou plancto vexetal e en zooplancto ou plancto animal.
Denomínase zooplancto á fracción do plancto constituída por seres que se alimentan por inxestión, de materia orgánica xa elaborada. Intégrana protozoos, é dicir, protistas diversos, fagótrofos que engloban o alimento fagocitándoo, e tamén por larvas de animais máis grandes, como esponxas, vermes, equinodermos, moluscos ou crustáceos e doutros artrópodos acuáticos, así como formas adultas de pequeno tamaño de crustáceos como copépodos ou cladóceros, rotíferos e fases xuvenís de peixes.
Son heterótrofos que oupan na cadea trófica as primeiras posicións de consumidores, alimentándose dos produtores primarios (compoñentes do fitoplancto), de organismos descompoñedores (como bacterias) ou doutros compoñentes do zooplancto. Algúns se alimentan de residuos orgánicos particulados.
En moitos casos os integrantes do zooplancto gardan unha gran proximidade sistemática con outros do fitoplancto, ás veces incluso son do mesmo xénero. Por exemplo, moitas algas unicelulares flaxeladas simultanean ou alternan a fotosíntese coa inxestión de alimentos orgánicos.
A Chan, Barcela, Arbo
A Chan é un lugar da parroquia de Barcela no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta. Tiña 70 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 31 eran homes e 39 eran mulleres.
Materia orgánica
dereita|250px|miniatura|A materia orgánica acumúlase nas augas estancadas e no chan. A materia orgánica é o conxunto de substancias químicas que conteñen carbono, formando enlaces covalentes carbono-carbono e/ou carbono-hidróxeno. Tamén poden conter osíxeno, nitróxeno, xofre, fósforo, boro, halóxenos e outros elementos. Estes compostos denomínanse moléculas orgánicas. Non obstante, non existe unha definición de consenso sobre o que é un composto orgánico orgánico, polo que dita definición é algo arbitraria, aínda que útil para tratar o amplo cambio da química. Non son moléculas orgánicas os compostos que conteñen carburos, os carbonatos, e os óxidos de carbono. Algúns consideran inorgánicos os cianuros e o carbono do grafito e diamante e os fulerenos. As moléculas orgánicas poden ser naturais ou artificiais.
Crecente Fértil
O Crecente Fértil  é unha rexión histórica no Oriente que abrangue o Antigo Exipto, o Levante, e Mesopotamia. A expresión "Crecente Fértil" foi creada polo arqueólogo da Universidade de Chicago James Henry Breasted en 1906 para describir o arco xeográfico formado polas áreas xeográficas do Próximo Oriente que van desde Elam e Mesopotamia ao leste, até Exipto e Nubia ao oeste, e chegando ao sur do Cáucaso e da Anatolia e á Siria.
Hoxe en día prefírese non empregar esta denominación, xa que mestura indebidamente culturas heteroxéneas e non se corresponde coas visións do mundo que tiñan os habitantes destas culturas.
O Crecente Fértil ten un arquivo impresionante de actividade humana pretérita. Ademais de existir varios sitios arqueolóxicos con restos óseos e culturais do home pre-moderno (e.g. na cova de Kebara en Israel), de cazadores-recolectores do Plistoceno tardío e de cazadores-recolectores semisedentarios do Epipaleolítico (os Natufianos), esta área é máis coñecida polos seus sitios arqueolóxicos relacionados coas orixes da agricultura. A zona occidental arredor dos ríos Xordán e Éufrates superior veu nacer os primeiros asentamentos agrícolas neolíticos coñecidos (denominados Neolítico precerámico A), que data de hai uns 11.000 anos (e inclúe sitios arqueolóxicos coma o de Xericó). Esta rexión, ao longo de Mesopotamia (que está ao leste do Crecente Fértil, entre os ríos Tigris e Éufrates), tamén veu a irrupción das máis antigas sociedades complexas durante a Idade de Bronce. Tamén nesta rexión hai evidencia antiga de escritura e da formación de sociedades estatais. Isto fíxolle gañar a esta rexión o sobrenome de "O berce da Civilización."
Desde a Idade de Bronce, a fertilidade natural da rexión ampliouse grandemente mediante obras de irrigación, das que segue a depender gran cantidade da súa produción agrícola.
Sendo como son tan cruciais no crecemento da civilización no Crecente Fértil, os ríos non foron o único factor da precocidade da zona. O Crecente Fértil tiña un clima que propiciaba a evolución de moitas plantas anuais, que producen máis sementes comestíbeis cás perennes, e a tremenda variedade de elevación da rexión deu pé a antigos experimentos de cultivo de moitas plantas comestíbeis. O máis importante, o Crecente Fértil posuía os proxenitores salvaxes das oito especies importantes na agricultura antiga (isto é: os proxenitores salvaxes de dúas variedades de trigo, cebada, liño, garavanzo, chícharo, lentella, ervella amarga), e de catro das cinco especies máis importantes de animais domesticados - vacas, cabras, ovella, e porcos - e a quinta especie, o cabalo, vivía nas súas proximidades.
Rally Eurocidade Tui-Valença
O Rally Eurocidade Tui-Valença é unha proba de rally que se disputa con interrupcións dende 2014 entre o Concello de Tui (Pontevedra) e a zona de Valença, en Portugal. Está organizada pola Escudería Dona Urraca e as dúas primeiras edicións foron puntuables para o Campionato de Galicia de Rally.
Conferencia de Potsdam
miniatura|300px|Foto de grupo tras a conferencia: [[Clement Attlee, Viacheslav Mólotov, Harry S. Truman, James F. Byrnes, Ernest Bevin, William D. Leahy e Iosif Stalin.]] miniatura|200px|[[Winston Churchill, Harry S. Truman e Iosif Stalin, os líderes dos países vencedores, na Conferencia.]] A conferencia de Potsdam foi unha reunión levada a cabo en Potsdam, Alemaña (preto de Berlín) entre o 17 de xullo e o 2 de agosto de 1945 e que tivo lugar no Palacio Cecilienhof. Os participantes foron a Unión Soviética, o Reino Unido e os Estados Unidos, os máis poderosos dos aliados que derrotaron ás potencias do Eixe na segunda guerra mundial. Os xefes de goberno destas tres nacións eran o secretario xeral do Partido Comunista da Unión Soviética, Iosif Stalin, o primeiro ministro Winston Churchill (posteriormente Clement Attlee) e o presidente Harry S. Truman, respectivamente.
Stalin, Churchill e Truman (así como Clement Attlee, que sucedeu a Churchill tras gañar as eleccións de 1945) acordaran decidir como administrarían Alemaña, que se rendera incondicionalmente nove semanas antes, o 8 de maio. Os obxectivos da conferencia tamén incluían o establecemento dunha orde de posguerra, asuntos relacionados con tratados de paz e o estudo dos efectos da guerra.
Acordos da conferencia
miniatura|200px|Vellas e novas fronteiras polacas.
Primeiro ministro de Camboxa
thumb|130px|Brasón de Camboxa. Esta é a lista dos primeiros ministros e outros xefes de goberno de Camboxa, de 1945 ata o presente.
Xoseme Mosquera
Xosé Manuel Mosquera Carbón, coñecido como Xoseme Mosquera, nado en Moreira (A Estrada) en 1960 e finado o 24 de maio de 1982, foi un escritor galego.
Traxectoria
Os primeiros anos da súa vida transcorreron na aldea. A mediados da década de 1970 matriculouse en Bacharelato e comezou a interesarse pola literatura. Tamén iniciou clases de guitarra. No final da ditadura comezou a transformarse nun escritor galeguista que critica a sociedade na que vive. En 1979 iniciou os estudos de Profesorado de EXB na Universidade de Santiago de Compostela. Formou parte da Asociación Cultural A Estrada e fundou con tres amigos o grupo de música folk Penadona. Xa coñecedor de padecer unha enfermidade pouco común, o lupus, empregou os últimos meses de vida na creación artística, de índole literaria e musical.
Mentres acababa o bacharelato participou na edición dun xornal infantil e escribiu os seus primeiros relatos. Nesta época tiña como modelo a Manuel García Barros e un tempo despois a Xosé Neira Vilas. Segundo pasan os anos establece unha boa relación co seu fillo, David Ovidio García. Posteriormente na súa etapa de estudante en Compostela traballa como escritor e músico. Nesta época coñeceu a Neira Vilas, Xosé Manuel Martínez Oca, Xosé Amancio Liñares Giraut e Xosé V. Ferreiros, que incentivaron os seus intereses literarios e musicais. Deu saída á súa paixón literaria de diversas formas, poesía, relatos breves e artigos no xornal El Correo Gallego e na revista literaria universitaria Dorna. A súa obra poética foi recompilada postumamente na obra-homenaxe Dame a túa man (Ed. Fouce, 1999).
Obra
A súa obra só abrangue un libro de poemas chamado Dame a túa man, editada por Edicións Fouce en 1999. O poemario recopila toda a obra poética.
Constitución da Nación Arxentina
A Constitución da Nación Arxentina, que rixe actualmente na República Arxentina, foi aprobada por unha asemblea constituínte en 1853. Esta Constitución foi reformada varias veces, sendo a última en 1994.
A aprobación da Constitución de 1853 puso fin ás guerras civís e sentou as bases da Organización Nacional. Antes desta aprobación houbo varios intentos que foron rexeitados por diversos motivos.
O texto constitucional consta de dúas partes:
Porén teñen rango constitucional en virtude do art. 75, inciso 22, os seguintes tratados internacionais:
Constitución de 1853
En 1852, tres meses logo da derrota de Juan Manuel de Rosas na batalla de Caseros, os gobernadores das catorce provincias integrantes da Confederación Arxentina asinaron o Acordo de San Nicolás, polo que convocaron a un Congreso Constituínte. Con todo o 11 de setembro a Provincia de Buenos Aires separouse da Confederación, xa que Buenos Aires non aceptou transferir o poder que se lle reservaba, sobre todo no concernente á igualdade de representacion no congreso (dous deputados por provincia e á nacionalizacion da aduana anunciada no artigo 19 do Pacto de San Nicolas, debido ao cal non formou parte do congreso. A Constitución foi aprobada o 1 de maio de 1853, rexendo só para as trece provincias restantes. En 1859 e logo da batalla de Pavón, Buenos Aires e a Confederación se reunificarían e para ese efecto realizouse a Reforma de 1860.
Os constituíntes de 1853 traballaron sobre a base de tres fontes principais:
O preámbulo, sen valor normativo, adoptou a fórmula inicial do famoso «nosotros, el pueblo» da constitución estadounidense pero modificada como «nosotros, los representantes del pueblo» para subliñar a natureza exclusivamente representativa do sistema adoptado. Declara tamén que a constitución é «para todos los hombres del mundo que quieran habitar en el suelo argentino».
A primeira parte (dereitos e garantías) foi redactada en 31 artigos. Tratándose dunha constitución liberal, basicamente contén os dereitos humanos de primeira xeración: (principio de legalidade, principio de igualdade ante a lei, dereito de propiedade, inviolabilidade do domicilio, liberdade de expresión sen censura previa, liberdade de circulación etc.). Adicionalmente contén normas específicas como a abolición da escravitude (art. 15), gratuidade da educación primaria (art. 5), a igualdade de dereitos civís para cidadáns e estranxeiros (art. 20), o fomento da inmigración europea (art. 25), a prohibición de toda forma de democracia directa (art. 22) etc.
A segunda parte (goberno) regula a organización dos tres poderes federais (executivo, lexislativo e xudicial) e os gobernos provinciais, segundo a forma representativa, republicana e federal (federalismo atenuado). Organizou un poder executivo forte (presidencialismo), con facultades para intervir as provincias, declarar o estado de sitio, designar aos xuíces etc. O poder lexislativo é bicameral con facultades para sancionar os códigos principais. O poder xudicial está organizado sobre a base do xuízo por xurados, pero nunca foi cumprido. O sistema electoral non establecía o sufraxio secreto nin universal (prohibía o sufraxio feminino).
Reforma de 1860
Cando a Provincia de Buenos Aires incorporouse á Confederación, logo de asinar o Pacto San José de Flores, realizouse unha Convención provincial, a cal suxeriu diversas reformas á Constitución. Estas reformas variaban desde as cosméticas (eliminación de frases como "ejecuciones a lanza y cuchillo", e substitución de Confederación por Nación) a outras máis importantes (eliminación do requisito de aprobación polo Congreso para a entrada en vixencia das constitucións provinciais). Ese mesmo ano, unha Convención Reformadora en Santa Fe aprobou estas reformas suxeridas, dando paso así á reunificación nacional.
Reforma de 1866
Entre as reformas introducidas en 1860 había algunhas de carácter rentístico, como transición para a entrada de Buenos Aires á Nación. Establecía como condición da reforma que ela puidese ser realizada “pasados diez años desde el día en que la juren los pueblos” conforme fose proposto pola provincia de Buenos Aires ao tempo da súa incorporación á Confederación e como resultado das reformas pola súa lexislatura aprobada. O sentido desta reforma é eliminar esta condición.
Reforma de 1898
Cara a fins do s. XIX, fíxose evidente que o crecemento das actividades do goberno desbordaba as institucións previstas na Constitución. Por iso, en 1898 reuniuse unha Convención en Buenos Aires que aprobou, entre outras menores, estas reformas:
Reforma de 1949
A necesidade de incorporar novos dereitos sociais e as novas funcións do Estado foron os argumentos básicos que motivaron esta reforma constitucional.
Foron incorporadas numerosas claúsulas sociais, tales como os dereitos da ancianidade, os dereitos do neno, dereitos da muller, dereito laboral con forte protección dos traballadores, o hábeas corpus. Reforzou tamén as facultades do Poder Executivo. Esta reforma constitucional foi promovida polo goberno de Juan Domingo Perón. A modificación posibilitaba que os presidentes fosen reelectos indefinidamente. O 27 de abril de 1956, o goberno militar que derrocara a Perón aboliu esta reforma a través dunha mera e anticonstitucional proclama.
Reforma de 1957
En 1957 o goberno militar encabezado polos golpistas: Aramburu e o Almirante Isaac F. Rojas da chamada Revolución Libertadora promoveu -mediante o decreto militar 3838/57- derrogar a Constitución de 1949 vixente para restablecer a Constitución de 1853, eliminando dese xeito os dereitos sociais, como os dereitos da ancianidade e Dereitos do neno, previsionales e civís por exemplo o hábeas corpus. A Convención estivo prohibida á representantación de cidadáns de orixe peronista, que demostraron ser maioría ao votar masivamente en branco. Pola súa banda a Unión Cívica Radical se fragmentou en dous partidos. A Asemblea Constituínte limitouse a convalidar a decisión do goberno militar impedindo a incorporación dos dereitos sociais e laborais, polo que se produciu o retiro da maior parte das representacións políticas, alcanzándose a agregar o artigo 14 bis, que eliminou, antes que incorporou dereitos sociais antes de quedar totalmente sen quórum.
Reforma de 1972
Entre outras reformas constitucionais estableceuse:
As eleccións de 1973 e as autoridades democráticas xurdidas delas reguláronse por esta reforma. O Estatuto establecía que o mesmo rexería ata o 24 de maio de 1981, data en que automaticamente quedou sen vixencia.
Reforma de 1994
O 13 de decembro de 1993, o presidente de extracción justicialista Carlos Saúl Menem e o expresidente radical Raúl Alfonsín subscribiron o Pacto de Olivos, polo cal as dúas forzas políticas maioritarias acordaron convocar a unha Convención Constituínte para reformar a Constitución Nacional, incluíndo un "núcleo de coincidencias básicas" no que se acordaba previamente o contido dunha serie de puntos de reforma, deixando outros para a discusión aberta na Asemblea Constituínte. A Convención Constituínte tivo as súas sesións nas cidades de Santa Fé e Paraná e o 22 de agosto de 1994, aprobou unha ampla reforma constitucional que abarca 44 artigos, establecendo entre outras normas: o recoñecemento dos dereitos de protección ambientais, do consumidor, á información, a acción constitucional de amparo simple e colectivo, os delitos contra a constitución e a democracia, a preeminencia dos tratados internacionais, o voto directo e a reelección presidencial por unha vez e acurtamento do mandato de 6 a 4 anos, a regulamentación dos decretos por razóns de necesidade e urxencia, o terceiro senador pola minoría, o Consello da Maxistratura, a autonomía á Cidade de Buenos Aires etc. Tamén estableceu o sistema de ballotage, unha segunda volta electoral na elección presidencial no caso de que ningún candidato obtivese máis do 45% dos votos válidos emitidos ou sacando un mínimo de 40% superase ao segundo por máis do 10%.
Insecticida
miniatura|Un pulverizador de insecticida. miniatura|Avión difundido insecticida sobre un cultivo nos [[Estados Unidos, práctica prohibida na Unión Europea.]] dereita|miniatura|ZZ Doricida, insecticida para o [[escaravello da pataca, distribuído por Zeltia.]]
Un insecticida é un composto químico utilizado para matar insectos.
Seoane Vello, San Xoán de Moeche, Moeche
Seoane Vello é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Marineda
Marineda foi un semanario publicado na Coruña en 1922.
Insecticida
A orixe etimolóxica da palabra insecticida deriva do latín e significa literalmente "matar insectos". É, por tanto, un tipo de biocida.
Cidadán Benemérito da Liberdade e da Xustiza Social João Mangabeira
Cidadán Benemérito da Liberdade e da Xustiza Social João Mangabeira (en Cidadão Benemérito da Liberdade e da Justiça Social João Mangabeira) é a máis alta condecoración concedida pola Asemblea Lexislativa do Estado de Baía, no Brasil. O seu nome homenaxea a João Mangabeira, xurista e parlamentario baiano que se distinguiu na defensa do estado democrático de dereito.
Insecticida
Os insecticidas teñen importancia para o control de pragas de insectos na apicultura, ou para eliminar todos aqueles que afectan a saúde humana e animal.
Marineda
Descrición
Continuadora de Luz, apareceu o 18 de agosto de 1922. Imprimíase nos talleres de El Noroeste e entre as súas seccións incluía artigos, folletín, poesía, deportes, pasatempos, fotografías e notas de sociedade.
Cidadán Benemérito da Liberdade e da Xustiza Social João Mangabeira
Historia
O primeiro galardoado foi o político comunista baiano, Fernando Sant'Anna, en 2005, en ocasión da conmemoración dos seus 90 anos de idade. Condecorado aos 44 anos de idade, o avogado e profesor universitario Taurino Araújo é o máis novo entre os Cidadáns Beneméritos.
Insecticida
Na linguaxe cotiá este termo utilízase para referirse aos produtos que teñen a propiedade de matar insectos e, dunha forma restrinxida, ás suspensións en botes de aerosol, ou como unha crema para aplicación tópica.
Cidadán Benemérito da Liberdade e da Xustiza Social João Mangabeira
Galardoados
Ao longo da súa existencia, mereceron a distinción os seguintes baianos:
Marineda
Descrición
Foi continuada por El Postín.
Insecticida
Historia
Xa na Antiga Grecia no período helenístico describíase o uso de diferentes produtos para escorrentar as moscas, e as momias eran tratadas con diferentes esencias para protexelas da acción delas. Collían cinzas e as mesturaban con graxa de porco para repeler a estes insectos.
O desenvolvemento da botánica e os descubrimentos de novas plantas para a súa utilización industrial e produtiva nos séculos XVII e XVIII, levou ao descubrimento de propiedades insecticidas en esencias vexetais como o tabaco e o piretro.
Pero non foi até o século XX, co desenvolvemento exponencial da industria de síntese química, cando se comezan a producir e deseñar produtos insecticidas de síntese.
A partir do terceiro terzo do século XX e comezos do século XXI, e debido aos problemas de toxicidade inespecíficos dos insecticidas sintéticos, comezan a desenviolverse produtos menos tóxicos e máis específicos.
Características ideais dun insecticida
Obviamente, estas características raramente están presentes nun mesmo produto.
Campos de utilización
Os insecticidas utilízanse nos seguintes ámbitos:
Mecanismos de acción
Os insecticidas poden facer acción sobre un ou sobre diferentes estados de desenvolvemento dos artrópodos, e pódense considerar así como ovicidas, larvicidas e adulticidas se eliminan os ovos, as larvas ou os adultos. A forma máis habitual de funcionamento é mediante a inhibición de enzimas vitais.
Os insecticidas poden chegar até o lugar onde realizan a acción fisiolóxica no insecto por varias vías: Estas vías poden estaren combinadas, é o máis habitual. Así, temos:
Moitos insecticidas modernos actúan por contacto e por inxestión. Ao seren aplicados nunha planta, penetran até os tecidos condutores, e repártense a través deles por toda a planta. Son os chamados insecticidas sistémicos. Desta forma, aínda que o produto ao aplicarse non alcance toda a planta, non cubra toda a súa superficie ou non caia sobre os parasitos, a planta convértese en velenosa para a praga coman de onde coman.
Os insecticidas non sistémicos matan bloqueando as vías respiratorias ou envelenando.
A acción do insecticida sobre o organismo pode ser a morte a curto ou medio prazo. Ás veces, provoca que deixen de comer ou impiden a metamorfose do insecto, o que a máis longo prazo implica a súa morte.
Efectos secundarios no ser humano
Demostrouse que o contacto estendido do ser humano con insecticidas pode producir indixestión, dores de cabeza, vómitos, manchas na pel e dor nos ollos. Tamén pode ocasionar reaccións alérxicas.
Por substancia tóxica ou veleno enténdese calquera substancia química que produce efectos nocivos cando penetra no organismo humano. O uso abusivo dos insecticidas químicos pode comportar moitas consecuencias negativas que afectan ás persoas. Cando unha persoa entra en contacto cun insecticida, que pode ser nunha ocasión ou en repetidas ocasións, dise que se encontra exposta, e o efecto que poida producirlle dependerá do tempo de exposición, da nocividade do insecticida e da cantidade, así como da forma pla que entra a substancia no organismo.
Insecticidas biolóxicos
Os insecticidas biolóxicos, tamén denominados bioinsecticidas, son produtos de orixe natural ou mesmo organismos vivos que serven tamén para o control de insectos. Diferéncianse dos insecticidas sintéticos pola súa orixe natural, por seren menos agresivos contra o medio ambiente, por non adoitar seren tóxicos para animais superiores e plantas. Tamén adoitan seren máis efectivos, xa que evitan que os insectos desenvolvan resistencia aos mesmos, o que adoita ocorrer cos insecticidas químicos, en especial cando se abusa deles.
J.J. Santos
José Javier Santos Rubio, tamén coñecido como J. J. Santos, nado en Madrid o 29 de xullo de 1960, é un xornalista deportivo español. É, dende 2006, o subdirector de informativos para a área de deportes da cadea de televisión Telecinco, onde exerce tamén como narrador de partidos e presentador da sección de deportes do respectivo telexornal.
Traxectoria
Os seus inicios profesionais remóntanse a 1978, cando se incorpora a Radio España de Madrid. Durante anos, dirixiu o espazo El Deportivo nas madrugadas da emisora até fichar en 1991 por Onda Cero, onde se fai cargo de El Penalti. En Telecinco conduciu o espazo deportivo Futbolísimo en 1991 xunto a Andrés Aberasturi.
En 1987 recibiu a Antena de Ouro.
En 1994, o entón director de informativos da cadea, Luís Mariñas, decide incorporalo á sección deportiva do informativo que conducía José Ribagorda. Ademais narrou o Giro de Italia.
En 1997 produciuse a súa fichaxe, xunto coa de Ribagorda, por Televisión española, e durante os seguintes tres anos fíxose cargo da sección de deportes no Telediario.
Posteriormente, en 2002, marchou a Antena 3 como presentador da sección deportiva na segunda edición do informativo Antena 3 Noticias, xunto con Matías Prats, ademais de asumir a dirección de deportes da cadea.
Coincidindo co seu paso por Antena 3, e entre 2004 e 2006, conduciu o espazo deportivo Al primer toque na emisora Onda Cero, labor no que substituíu a Manu Carreño.
Finalmente, en 2006 Pedro Piqueras faise coas rendas das noticias en Telecinco e Jota Santos de novo conduce a sección de deportes dos Informativos de Telecinco, tras o abandono de Juan Antonio Villanueva.
Con Telecinco en 2010 retransmitiu algúns partidos do Mundial de Suráfrica.
Floating Life
Floating Life é un filme australiano de 1996 dirixido por Clara Law. Conta a historia dunha familia de Hong Kong que se traslada a Australia. O filme foi escollido como candidato de Australia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Julio Camba Machado
Julio José Camba Machado, coñecido como Julio, nado en Vilalba (Terra Chá) o 6 de xuño de 1996, é un futbolista profesional galego que xoga de defensa central no Viveiro Club de Fútbol.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo, Julio é convocado por vez primeira co primeiro equipo o 22 de decembro de 2012, momento no que tiña tan só 16 anos, na vitoria a domicilio ante o Centre d'Esports Sabadell Futbol Club por 0-1 con gol de Óscar Díaz. Con todo, non chegaría a xogar. Tampoco debutaría na súa seguinte convocatoria, esta vez tres meses despois ante o Club Deportivo Mirandés, partido que remataría con derrota do equipo albivermerllo. Non volvería a ser convocado até máis dun ano despois, o 15 de outubro de 2014, esta vez nun encontro de Copa do Rei que enfrontaría aos lucenses ante o Real Betis Balompié no Benito Villamarín que se saldaría con derrota na rolda de penaltis.
O 9 de xullo de 2015 o Club Deportivo Lugo anuncia a súa cesión á Unión Deportiva Somozas da Segunda División B.
Halobacterias
En taxonomía, as halobacterias ou Halobacteria son unha clase de arqueas do grupo das Euryarchaeota. Algúns autores tamén lles deron o nome de Halomebacteria, e máis recentemente proponse para elas o nome Haloarchaea (haloarqueas). As halobacterias encóntranse en augas saturadas ou con altas concentracións de sal. A pesar do seu nome, o termo Halobacteria en taxonomía non se refire a bacterias senón a arqueas e ten categoría de clase, e é un termo válido e recoñecido. Porén, o nome "halobacteria" para denominar a estes organismos hoxe considerados arqueanos foi asignado antes de que os procariotas se separasen en dous dominios, as Bacteria e as Archaea, e, segundo as normas de nomenclatura o nome segue sendo válido a efectos taxonómicos, aínda que mantén a terminación antiga (-bacteria), por iso algúns propuxeron como novo nome Haloarchaea, polo momento non aprobado, pero que serve, en contextos non taxonómicos, para diferencialas das bacterias halófilas.
Estes microorganismos forman parte da comunidade halófila, porque requiren altas concentracións de sal para vivir. Son unha rama evolutiva das Archaea, e considéranse xeralmente extremófilos, aínda que hai excepcións.
As halobacterias (=haloarqueas) poden crecer aeróbica ou anaerobicamente. Partes das membranas das holoarqueas son de cor purpúrea, e as grandes floracións destas Halobacteria teñen unha cor avermellada, debido ao pigmento bacteriorrodopsina que teñen, que está relacionado co pigmento da retina rodopsina. A bacteriorrodopsina utilízase para absorber luz, que lles proporciona enerxía para formar ATP. As Halobacteria tamén posúen un segundo pigmento, a halorrodopsina, que bombea ións cloruro á célula en resposta aos fotóns, creando unha gradiente de voltaxe e axudando á produción de enerxía a partir da luz. Porén, o proceso non está relacionado con outras formas de fotosíntese que implican transporte de electróns, e as Halobacteria non poden fixar o carbono a partir do dióxido de carbono.
Taxonomía
As arqueas extremadamente halófilas e aeróbicas clasifícanse na familia das Halobacteriaceae, orde Halobacteriales na clase III, as Halobacteria do filo Euryarchaeota (Comité Internacional sobre Sistemática de Procariotas, Subcomité sobre a taxonomía das Halobacteriaceae). En xuño de 2012, a familia Halobacteriaceae comprendía 39 xéneros.
Dominio : Archaea
Filo: Euryarchaeota
Ambiente onde viven
miniatura|dereita|Lagoas salgadas con haloarqueas de cor rosa. As halobacterias (=haloarqueas) requiren para crecer concentracións salinas superiores a 2 M (ou do 10%), e o seu crecemento óptimo xeralmente ten lugar a concentracións moito maiores, tipicamente do 20–25%. Porén, poden crecer ata niveis de saturación salina (ata o 37% de sales).
Encóntranse principalmente en lagos hipersalinos e salinas solares. As grandes densidades que acadan nas augas fan con frecuencia que estas tomen unha cor rosa ou vermella, debido aos altos niveis de pigmentos que conteñen as células.
Forma das células
Estas arqueas considéranse a míúdo pleomórficas, é dicir, que a mesma especie pode adoptar varias formas. Isto fai que a identificación por microscopia sexa difícil, e hoxe é máis común utilizar mellor técnicas de secuenciación de xenes para a identificación.
Unha das Halobacteria con forma máis estraña é Haloquadratum, que ten forma cadrado e é moi fina, como un selo postal. Esta forma probablemente só é posible pola alta osmolaridade da auga, o que permite que as células adopten formas que serían difíciles ou imposibles noutras condicións.
As Halobacteria como exófilos
Estes organismos foron propostos como un tipo de forma de vida que podería vivir no planeta Marte, xa que estes microorganismos desenvolven unha fina codia de sal que pode protexelos da radiación ultravioleta. O seu pigmento bacteriorrodopsina e as bacteriorruberinas son tamén opacos á luz ultravioleta longa, polo que tamén darían protección. Pero como a atmosfera marciana ten unha presión menor que o punto triplo da auga, as especies que viven na auga non poderían vivir na superficie do planeta, na cal evaporaría toda a auga.
Al 'Aziziyah
Al 'Aziziyah (ás veces escrita como El Aziza) é unha cidade de Libia, localízase no norte do país.
Clima
O 13 de setembro de 1922 rexistrouse na cidade 57.7 °C, a temperatura máis alta xamais rexistrada na Terra.
Notas
Al 'Aziziyah Эль-Азизия
Que me quiten lo bailao
"Que me quiten lo bailao" é unha canción da cantante galega Lucía Pérez e composta por Rafael Artesero. Foi a canción representante de España no LVI Festival de Eurovisión, que tivo lugar en Düsseldorf (Alemaña). España entrou directamente na final do certame, o día 14 de maio, onde quedou en 23º posto.
O tema foi seleccionmado de entre máis de 1.000 cancións por TVE e finalmente foi un dos nove temas finalistas. Na final de Destino Eurovisión, celebrada o 18 de febreiro de 2011, de entre os tres temas que interpretou Lucía Pérez, o xurado escolleu Que me quiten lo bailao. Posteriormente os votos dos telespectadores elixiron esta candidatura co 68% dos votos fronte ao 20% da segunda opción, e o 12% da terceira.
O tema gravouse o 25 de febreiro de 2011 e o videoclip oficial da canción rodouse o 6 de marzo, durante a celebración do entroido, na vila de Sitges (Barcelona).
No verán, Lucía Pérez fixo unha versión en galego titulada "Que me quiten o bailao".
Galería de imaxes de Roberto Vidal Bolaño
miniatura|Roberto Vidal Bolaño. Galería de imaxes de Roberto Vidal Bolaño.
Resonancia
miniatura|315x315px|Empurrar a outra persoa nun [[bambán é un típico exemplo de resonancia mecánica.]] A resonancia é un fenómeno que se produce cando un corpo con capacidade para vibrar é sometido á acción dunha forza periódica, cuxo período de vibración achégase ao período de vibración característico de devandito corpo, no cal, unha forza relativamente pequena aplicada de forma repetida fai que a amplitude do sistema oscilante se faga moi grande.
Conferencia de Casablanca
miniatura|dereita|O presidente estadounidense [[Franklin D. Roosevelt e o primeiro ministro británico Winston Churchill.]] miniatura|dereita|Os líderes franceses [[Henri Giraud e Charles de Gaulle xunto a Roosevelt e Churchill na Conferencia de Casablanca.]] A Conferencia de Casablanca tivo lugar no Hotel Anfa, en Casablanca, Marrocos, que daquela era un protectorado francés, entre o 14 e o 24 de xaneiro de 1943, co obxectivo de planear unha estratexia europea para o funcionamento aliado durante a segunda guerra mundial. Nesta conferencia estiveron presentes Franklin Delano Roosevelt, Winston Churchill, Charles de Gaulle e Henri Giraud.
Resonancia
Este efecto pode ser destrutivo nalgúns materiais ríxidos como o vaso que rompe cando unha soprano canta e alcanza e sostén a frecuencia de resonancia do mesmo.
Conferencia de Casablanca
O líder da URSS, Iosif Stalin foi tamén convidado á conferencia, pero non quixo ir. O xeneral Charles de Gaulle negouse inicialmente a participar na conferencia, pero tivo que cambiar de parecer debido á ameaza de Winston Churchill de recoñecer a Henri Giraud como único líder das Forzas da Francia Libre. Henri Giraud tamén estivo presente na conferencia. Durante as conversacións foi evidente a tensión entre os dous líderes franceses.
A declaración da Conferencia de Casablanca expresou que debía buscarse a rendición sen condicións por parte das Potencias do Eixo. Tamén se acordou axudar á Unión Soviética, así como invadir Sicilia e Italia e recoñecer o liderado de maneira conxunta da Francia Libre por parte de De Gaulle e Giraud. Roosevelt presentou os resultados da conferencia ao pobo norteamericano a través da radio o 12 de febreiro de 1943. Tamén se acordou que non habería invasión polo canal da Mancha durante o ano 1943.
Resonancia
Unha forma de pór de manifesto este fenómeno consiste en tomar dous diapasóns capaces de emitir un son da mesma frecuencia e colocados próximos o un do outro, cando facemos vibrar un, o outro emite, de maneira espontánea, o mesmo son, debido a que as ondas sonoras xeradas polo primeiro premen a través do aire o segundo.
División de Honra da LNFS 1999-00
A tempada 1999-00 da División de Honra da LNFS foi a 11ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 11 de setembro de 1999 e rematou o 18 de xuño de 2000 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o primeiro título de liga na historia desta competición a prol do Playas de Castellón FS.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 18 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 34 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. As eliminatorias de cuartos de final e semifinais foron ó mellor de 3 encontros, mentres que a final foi ó mellor de 5 encontros.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O Playas de Castellón FS proclamouse campión desta edición 1999-00 da División de Honra da LNFS.
7ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|250px|[[Pazo da Cultura de Pontevedra.]] Os Premios Mestre Mateo 2008 galardoaron as producións audiovisuais de Galicia de 2008 e celebrouse o 30 de abril de 2009. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 28 categorías. A cerimonia celebrouse no Pazo da Cultura de Pontevedra e foi conducida polo colectivo de artistas Pista Catro, da formación musical Lamatumbá e o actor Sergio Zearreta.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Tamara Canosa, mellor actriz]] miniatura|dereita|150px|[[Xosé Manuel Olveira "Pico", Mellor actor secundario.]] miniatura|150px|[[Belén Constenla, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Belén Regueira, mellor comunicadora]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Miguel Fleta
Miguel Fleta, nado en Albalate de Cinca (provincia de Huesca) o 1 de decembro de 1897 e finado na Coruña o 28 de maio de 1938, foi un tenor lírico español.
Traxectoria
Recibiu a súa primeira formación musical no seo familiar e, posteriormente, en Zaragoza, coa profesora Luisa Pierrick, que logo sería a súa compañeira, ademais da súa mentora e guía. Nos anos seguintes continuou a súa formación en Barcelona e máis tarde en Milán.
Debutou no Teatro Comunale Giuseppe Verdi de Trieste interpretando a "Paolo o Belo" na ópera Francesca dá Rimini de Riccardo Zandonai baixo a batuta do propio compositor, o 14 de decembro de 1919.
En 1923 fixo o mesmo papel en Metropolitan de Nova York. Durante a década dos anos 20 realizou xiras por todo o mundo, percorrendo toda Europa e gran parte de América. En 1926 participou na estrea, na Scala de Milán, da ópera Turandot, de Giacomo Puccini, que quedara sen rematar debido ó seu falecemento. Nesta ocasión, estivo dirixida polo mestre Arturo Toscanini.
A súa estancia en América e a influencia de persoas, fixeron de Fleta, unha persoa dispendiosa en gastos. O seu declive iniciouse en 1927. Unha farinxite aguda fíxolle rescindir os seus contratos coa Ópera do Metropolitan. De regreso a España, casa en Salamanca con Carmen Mira, con quen tivo outros dous fillos.
Cando recuperou a súa voz, nunca máis foi a mesma. Con todo, retomou as xiras, e foi ao Xapón, á China e a América do Sur.
No momento da proclamación da Segunda República en España, Fleta abrazou a causa republicana e chegou a facer unha gravación do Himno de Riego. Logo, e ao parecer, por influencia do propio José Antonio Primo de Rivera, afiliouse á falange. Ao estalar a guerra civil, trasladouse á Coruña e colaborou brevemente en campañas de propaganda.
Faleceu o 28 de maio de 1938 a consecuencia dunha uremia.
A Carreira
A ampla discografía de Fleta quedou recollida en discos de 78 rpm. A maior parte da súa produción centrouse no mundo da ópera (La Bohème e Tosca de Giacomo Puccini, I Puritani de Vincenzo Bellini, Lohengrin de Richard Wagner, Carmen de George Bizet ou Aida de Giuseppe Verdi). Tamén, no xénero da zarzuela deixou rexistros, entre outros, de La Marina de Emilio Arrieta e Doña Francisquita de Amadeo Vives. Ademais, gravou cancións de Brahms e aires populares, como xotas, nanas ou himnos.
Para a historia da música operística en España e América Latina queda a rivalidade dos grupos de seguidores de Miguel Fleta e doutro tenor español moi famoso pra a época, Hipólito Lázaro.
Alfabeto portugués
O alfabeto portugués está formado polas seguintes letras:
Ademais podemos considerar tamén as seguintes, de orixe europea:
Fonética:
Lingua aguano
O aguano é unha lingua extinta que se falou no Perú polo pobo aguano. Loukotka (1968) clasificouno como chamicuro, mais os falantes de chamicuro declararon que o aguano non era a mesma lingua que falaban eles. Porén o pobo aguano xa falaba o quechua naquela época (Wise 1987).
Falantes
En 1959 quedaban 40 familias do grupo étnico, que xa non falaban aguano senón quechua, no concello de Santa Cruz de Huallaga, no curso baixo do río Huallaga e no curso alto do río Samiria, tributarios do río Marañón.
Natália Correia
Vida persoal
Cando tiña apenas once anos o pai emigrou para o Brasil, quedando Natália coa mai e a irmá en Lisboa, cidade onde fixo estudos de bacharelato. Iniciouse na literatura coa publicación dunha obra destinada ao público infantil-xuvenil, mais rapidamente se afirmou como poetisa.
Natália Correia casou catro veces. Tras dous primeiros curtos casamentos, casou en Lisboa o 31 de decembro de 1953 con Alfredo Luiz Machado (1904-1989), maior que ela e xa viúvo. Este casamento durou até a morte deste, o 17 de febreiro de 1989. Son notábeis as cartas de amor de Natália a Alfredo Luiz Machado. En 1990, tiña Natália 67 anos de idade, celebrou un casamento de conveniencia co seu colaborador e amigo Dórdio Guimarães.
Na madrugada do 16 de marzo de 1993 morreu subitamente dun ataque cardíaco, na súa casa. Legou a maioría dos seus bens á Rexión Autónoma dos Azores, que lle dedicou unha exposición permanente na nova Biblioteca Pública de Ponta Delgada, institución que ten á súa garda parte do seu legado literario, que partilla coa Biblioteca Nacional de Lisboa. Consta este de moitos volumes editados, inéditos, documentos biográficos, iconográficos e correspondencia, incluíndo múltiples obras de arte e a biblioteca privada.
Carreira política
Dotada de talento oratorio pouco corrente e grande coraxe combativa, Natália Correia tomou parte activa nos movementos de oposición ao Estado Novo, participando no MUD (Movimento de Unidade Democrática, 1945), no apoio ás candidaturas para a Presidencia da República do xeneral Norton de Matos (1949) e de Humberto Delgado (1958) e na CEUD (Comisión Electoral de Unidade Democrática, 1969). Foi condenada a tres anos de cárcere, con pena suspendida, pola publicación da Antoloxía da Poesía Portuguesa Erótica e Satírica, considerada ofensiva dos costumes, (1966) e procesada pola responsabilidade editorial das Novas Cartas Portuguesas de Maria Isabel Barreno, Maria Velho da Costa e Maria Teresa Horta.
A intervención política pública de Natália Correia levouna ao parlamento coas listas do PPD (Partido Popular Democrático), pasando a independente. Foi deputada da Asemblea da República Portuguesa entre os anos 1980 e 1991.
Foi autora de polémicas intervencións parlamentares, das cales foi moi coñecida, nun debate sobre o aborto, en 1982, a réplica satírica que fixo a un deputado do CDS sobre a fertilidade del. Interveu politicamente en cultura e patrimonio, na defensa dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres.
Carreira literaria
A obra de Natália Correia esténdese por xéneros variados, dende a poesía Á novela, teatro e ensaio. Colaborou con frecuencia en diversas publicacións portuguesas e estranxeiras. Foi unha figura central das tertulias que reunían en Lisboa nomes centrais da cultura e da literatura portuguesas nas décadas de 1950 e 1960. Ficou coñecida pola súa personalidade libre de convencións sociais, vigorosa e polémica, que se reflicte na súa escrita. A súa obra está traducida a varias linguas.