cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euphoria Morning
Euphoria Morning é o primeiro álbum en solitario do músico estadounidense Chris Cornell, editado o 21 de setembro de 1999 a través do selo Interscope Records. Euphoria Morning vendeu ao redor das 75.000 copias na súa primeira semana e chegou a vender 343.000 copias só nos Estados Unidos. A pesar de ter moi boas críticas, o álbum non vendeu tan ben como os discos de Cornell con Soundgarden. Trátase do único álbum que lanzou Cornell entre a separación de Soundgarden e a creación do supergrupo Audioslave con membros de Rage Against the Machine.
Coroa iugoslava
Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos Coroa (moeda).
A coroa iugoslava foi unha moeda provisional de curta existencia que se utilizou nos anos posteriores á I Guerra Mundial nalgunhas zonas do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos que anteriormente formaran parte do Imperio Austrohúngaro.
Historia
Tras a I Guerra Mundial, o Imperio Austrohúngaro, onde circulaba a coroa austrohúngara, desagregouse en diversos estados e a súa parte suroriental pasou a constituír o Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, que logo se fusionou co Reino de Serbia para formar o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, que máis tarde pasou a chamarse Reino de Iugoslavia.
Nese territorio instaurouse a coroa iugoslava o 12 de novembro de 1918 cunha taxa de cambio á par coa coroa austrohúngara, e circulou no novo reino en paralelo ao dinar serbio, cunha relación de valor de catro coroas iugoslavas por cada dinar serbio. Esta situación foi transitoria, en tanto que non se adoptase o posterior dinar iugoslavo (1920). A data exacta de cesamento da circulación da coroa iugoslava non se coñece con exactitude e algunhas fontes indican que aínda se mantiña en circulación a finais de 1922.
Billetes
A segunda emisión provisional, tamén en 1919, baseouse nos mesmos valores da coroa austrohúngara emitidos en 1912 mais, en lugar dunha sobreimpresión oval, pegáronse nos billetes austrohúngaros uns adhesivos para a súa validación como coroas iugoslavas. Estes selos adhesivos eran bilingües (serbocroata e esloveno) nos billetes de 10, 20 e 50 coroas, en tanto que os dos billetes de 100 e de 1.000 coroas eran monolingües en tres versións (serbio, croata e esloveno), alternando, segundo os casos, os caracteres latinos e os cirílicos.
O Ministerio de Facenda do Reino dos Serbos, Croatas e Eslovenos introduciu no mesmo 1919 unha serie de billetes propios (xa non sobre os da coroa austrohúngara), co seu valor expresado en dinares e ao mesmo tempo sobreestampados coa súa equivalencia en coroas iugoslavas, a razón de 1 dinar = 4 coroas. Os valores emitidos foron os de 2, 4, 20, 40, 80, 400 e 4.000 coroas iugoslavas, con eses valores sobreimpresos sobre, respectivamente, billetes de ​½, 1, 5, 10, 20, 100 e 1.000 dinares.
Paulo Mendes da Rocha
Paulo Archias Mendes da Rocha, nado en Vitória (Espírito Santo) o 25 de outubro de 1928 e finado o 23 de maio de 2021 en San Paulo, foi un arquitecto e urbanista brasileiro. Foi un dos randes nomes da arquitectura brasileira de finais do século XX, e pertenceu á xeración de arquitectos modernistas liderada por João Batista Vilanova Artigas. Recibiu no ano 2006 o Premio Pritzker da Arquitectura e o Premio Mies van der Rohe no ano 2000.
Traballou case exclusivamente no Brasil, e produciu edificios modernistas/brutalistas dende 1957. Traballa na súa maioría con formigón, cun método que el denominou brutalismo brasileiro, que lle permitía construír dun xeito barato e rápido. Deseñou moitos edificios notábeis en São Paulo, contribuíndo ó enxalzamento e á revitalización da cidade. Mendes da Rocha foi o segundo brasileiro en gañar o Premio Pritzker logo de que o obtivera Oscar Niemeyer no ano 1988.
Traxectoria
Paulo Mendes de Rocha formouse como arquitecto e urbanista pola Facultade de Arquitectura e Urbanismo da Universidade Mackenzie de San Paulo no 1954. Nese período a facultade aínda estaba ligada a un modelo historicista da arquitectura e Mendes da Rocha pasou a participar nun grupo de alumnos interesados na arquitectura moderna, como Jorge Wilheim e Carlos Millan.
Homage to Catalonia
Homage to Catalonia é o relato persoal de George Orwell sobre a súa experiencia durante a guerra civil española, escrito en primeira persoa. Editouse o 25 de abril de 1938.
Paulo Mendes da Rocha
Traxectoria
No 1998 Paulo Mendes convértese en Mestre Titular de Proxectos arquitectónicos naquela escola. Dende entón recibe unha serie de premios internacionais pola súa obra, realizada en varias partes do mundo, entre a que os cales destacan o Premio Mies van der Rohe para a América Latina (galardoado no 2001) e o Pritzker (no 2006).
Homage to Catalonia
Trama
Orwell chegou a Barcelona en decembro de 1936 como membro do Independent Labour Party, e alistouse como miliciano do POUM, de tendencia trotskista. Foi enviado como soldado raso á fronte de Aragón. Nun permiso volveu a Barcelona, onde tomou partido nos sucesos de maio. Regresou á fronte e foi ascendido a oficial, pero un balazo na gorxa en Huesca o 20 de maio fixo que regresase a Barcelona. En xuño de 1937 ilegalizouse o POUM e comezou unha purga por parte de axentes do PCE (pro-stalinista), e Orwell viuse obrigado a fuxir de España, ó ver que moitos compañeiros de partido, mesmo estranxeiros coma el, foran apresados e fusilados.
No libro describe a súa admiración pola ausencia de estruturas de clase nalgunhas áreas dominadas por revolucionarios de orientación anarquista, que socializaran a industria, o comercio e o transporte en Barcelona, e as terras de labranza en zonas de Cataluña, Aragón e Andalucía. Orwell narra a súa chegada á Barcelona que bole a finais de 1936 na revolución libertaria, expresando a súa admiración pola mesma, e como a situación se foi degradando progresivamente, ata regresar a unha Barcelona onde mandaba a burguesía e non o proletariado, e onde a censura na prensa e as persecucións policiais estaban á orde do día.
Así mesmo, critica o control soviético do Partido Comunista de España, e as mentiras que se usaban como propaganda para a manipulación informativa. Orwell era consciente de que, aínda que se necesitaba unha mudanza radical nas sociedades occidentais, e por tanto nos países capitalistas, o socialismo soviético representaba unha amenaza para os principios que o sustentaban.
Di que España é pola súa particular idiosincracia, un bo lugar para que se dese a Revolución popular. Tamén fala moito da paisanaxe española: da nobreza da súa poboación, e da pouca seriedade á hora da puntualidade e a burocracia.
Tamén fala do movemento fascista. A intención de Franco non era instaurar un réxime dos estilos de Hitler ou Mussolini, senón máis ben volver ó feudalismo co apoio da Igrexa católica e a aristocracia.
Influencia posterior
O libro de Orwell influíu decididamente nalgúns intelectuais destacados como Noam Chomsky, que declarou que é un dos seus libros favoritos:
Paulo Mendes da Rocha
Obra
A arquitectura de Paulo Mendes da Rocha considérase un exemplo paradigmático do pensamento estético que caracteriza á que se coñece como Escola Paulista da arquitectura brasileira, na que salienta a figura de João Batista Vilanova Artigas e bastante difundida na Facultade de Arquitectura e Urbanismo da Universidade de San Paulo, onde ensinou Mendes da Rocha. Así, a chamada Escola Paulista a pesar de bastante criticada nas últimas décadas polo seu alto custo social e económico, preocupábase esencialmente da promoción dunha arquitectura "crúa, limpa e clara" (dunha certa maneira, influenciada polos ideais estéticos do brutalismo europeo), e presentaba solucións formais que supostamente permitirían a inmediata aprehensión, por parte dos usuarios da arquitectura, dos ideais de economía e síntese espacial expostos nos seus elementos formais, dentro dun raciocinio que se deu en chamar "verdade estrutural" da arquitectura.
Na obra de Paulo Mendes da Rocha varios destes elementos aparecen, reunidos segundo unha clara intención espacial evidenciada polas escollas de proxecto arquitectónico. É unha obra na que se aprecia a influencia dos ditos "mestres da Arquitectura Moderna": a preocupación cunha arquitectura que mesmo sintética e limpa se espreme polos detalles construtivos rigorosamente estudados (Mies van der Rohe), o formigón aparente aliado aos grandes vans nos cales a relación individuo-espazo é agora íntima e agora monumental (Vilanova Artigas), a arquitectura formalista procurando denotar a funcionalidade (Le Corbusier/International Style), a busca de espazos supostamente incentivadores da convivencia humana, dentro dun proxecto de cidade e de sociedade (Rino Levi, Artigas, Alvar Aalto etc).
O xesto arquitectónico promovido por Paulo Mendes da Rocha, ou sexa, as intencións proxectuais que expresan unha visión dada do mundo ou un certo designio procuran cada un á súa maneira propor tamén un "proxecto de humanidade", e tal evolucionou na medida en que a súa carreira progresa. Tal proxecto, que non resumo da súa obra, é expresado tamén, xenericamente, en toda a obra da Escola Paulista. Dado que tal xesto é, supostamente, sempre confiante, as obras de Paulo Mendes acabaran caracterizándose por unha actitude ríxida, certeira sobre o territorio: o arquitecto acredita que o dominio do sitio - sexa a través da mudanza da topografía, da súa completa redefinición ou mesmo dunha mera acción sobre os fluxos de circulación do medio - é un elemento fundamental na expresión do dominio e da integración do home sobre e coa Natureza. Segundo as súas palabras, a primeira e primordial arquitectura é a xeografia.
A súa obra tamén é cualificada por algúns como caracterizada por un "raciocinio de pórticos e planos". De feito, en varios dos seus proxectos, a plena configuración espacial dáse a través dun rápido xogo estrutural, promovido polo dominio compositivo de elementos construtivos tradicionais (piares e vigas, así como paredes simples). Os proxectos nos que se torna máis clara esta característica son os do Museo Brasileiro de Escultura, da loxa Forma e dalgunhas residencias. A pesar da influencia visíbel dos xa citados Mies van der Rohe e Artigas, Paulo Mendes da Rocha é aclamado por algúns coma un lexítimo mestre cando lida con esta linguaxe.
Mizoite de Abaixo, O Castro, Dozón
Mizoite de Abaixo é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 41 habitantes (21 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Frutosa
A frutosa, tamén chamada comercialmente levulosa, debido ao sentido de rotación da luz polarizada, é unha forma de azucre encontrada nas froitas e no mel. É un monosacárido coa mesma fórmula empírica que a glicosa pero con diferente estrutura. É unha hexosa (6 átomos de carbono). O seu poder enerxético é de 4 quilocalorías por cada gramo.
Todas as froitas naturais teñen certa cantidade de frutosa (a miúdo xunto con glicosa), que poden ser extraídas e concentradas para facer un azucre alternativo.
Efectos sobre a saúde
Utilizase como edulcorante para os diabéticos xa que tomado en doses moderadas non precisa insulina para ser metabolizado. A diferenza do azucre refinado que se absorbe instantaneamente producindo unha subida e unha baixada rápida de enerxía, a frutosa, é metabolizada e gardada, en parte, polo fígado en forma de glicóxeno como reserva para cando necesitemos facer un esforzo.
A frutosa produce escasos efectos no nivel de glicosa no sangue e non estimula a secreción de insulina.
Moitas persoas, sen sabelo, son máis ou menos intolerantes á frutosa e non poden asimilar ben alimentos cun alto contido deste azucre. Díse que sofren intolerancia á frutosa. Neste caso a frutosa depende da glicosa para que sexa absorbida nos intestinos e finalmente pase ao torrente sanguíneo. Os transportadores de membrana GLUT-5 e GLUT-2 son os encargados destes fenómenos de transporte. A absorción de frutosa en ausencia de glicosa é moi baixa, acumulándose no intestino groso onde serve de alimento á flora que nel reside producindo gases. A inxesta dun exceso de frutosa tamén favorece a retención de auga. Estes efectos dan lugar á expansión do abdome, flatulencia, excrementos non compactos e mesmo diarrea, dependendo das cantidades inxeridas doutros factores.
Portocubelo, Lira, Carnota
miniatura|Porto de Portocubelo|305px Portocubelo é un lugar da parroquia de Lira no concello coruñés de Carnota na Comarca de Muros. Tiña 52 habitantes no ano 2009 segundo datos do INE, dos cales eran 23 homes e 29 mulleres.
Xeografia
Esta situado na zona marítima de Carnota mirando cara o océano Atlántico. Posúe un pequeno porto pesqueiro cunha lonxa onde se vende o peixe mediante poxa, ademais tamén se vende por Internet. No lugar de Portocubelo chamado "a beirada", atópase un pequeno museo no que recollen os aparellos de pesca típicos xunto coas súas propias embarcacións.
Portocubelo comprende as seguintes zonas:
Outeiro de Torneiros, Torneiros, Allariz
Outeiro de Torneiros é un lugar da parroquia de Torneiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 14 eran homes e 14 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo G
O Grupo G da Copa do Mundo de Fútbol de 2018, realizada en Rusia, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaranse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedarán eliminadas.
Participantes
O Grupo G está composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Javier Román
Javier Román Maseda, nado o 5 de agosto de 1980 en Caracas, Venezuela, é un xogador profesional de baloncesto. Cunha estatura de 2,07 metros xoga na posición de pivote.
Castro da Ermida
O Castro da Ermida é un castro de chaira situado en Pedroso (Narón).
Guitar Wolf
Guitar Wolf é unha banda xaponesa de garage punk fundada en Nagasaki en 1987. O grupo é coñecido polos seus temas con voces penetrantes e un volume excesivo nos seus temas de punk influenciado polo noise que fan énfase na distorsión e no feedback. A banda define o seu estilo coma "jet rock 'n' roll", un enérxico cruzamento entre os Ramones, o rockabilly, o punk rock e o garage rock.
Bellavista-La Palmera
250px|miniatura|Situación do distrito de Bellavista-La Palmera na cidade de [[Sevilla.]]250px|miniatura|Barrio de [[Heliópolis, Sevilla|Heliópolis.]] Bellavista-La Palmera é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado ao sur do municipio de Sevilla. Limita polo sur e polo leste co municipio de Dos Hermanas, polo norte limita co Distrito Sur e polo oeste co Distrito Los Remedios.
Savyasachi (filme de 1995)
Savyasachi é un filme indio de 1995 dirixido por M. S. Rajashekar que foi rodado en lingua kanaresa. Está baseado nunha novela de Vijay Sasanur. Está protagonizado por Shivarajkumar e Prema, sendo o debut no cinema dela nun papel principal. A banda sonora do filme foi composta por Sadhu Kokila.
Gustavo Petro
Gustavo Francisco Petro Urrego, nado en Ciénaga de Oro, Córdoba, o 19 de abril de 1960, é un político e economista colombiano, exmilitante do M-19, exsenador da República e actual presidente de Colombia. Derrotou a Rodolfo Hernández Suárez na segunda volta das eleccións presidenciais o 19 de xuño de 2022. Petro é o primeiro candidato que se identifica a si mesmo como esquerdista en ser elixido presidente de Colombia.
Dende mozo viviu en Zipaquirá, Cundinamarca e nesta cidade ocupou diversos cargos públicos. Na súa mocidade foi parte do Movemento 19 de abril co cal proclamaron a Constitución Política de Colombia 1991. Foi Senador da República polo Polo Democrático Alternativo (PDA), cargo ó que accedeu nas eleccións de 2006. En 2009 renunciou ó seu cargo para aspirar á Presidencia de Colombia nas eleccións de 2010 en representación da mesma colectividade. Foi Alcalde de Bogotá entre 2012 e 2015.
Mizoite
O topónimo Mizoite pode referirse a dous lugares de Galicia:
Shanghai Noon
Shanghai Noon é un filme estadounidense dirixido por Tom Dey que foi estreado no 2000.
Sinopse
Chon Wang é un gardián do emperador chinés. Cando a princesa Pei Pei é secuestrada da Cidade Prohibida imperial, Wang séntese persoalmente responsable e insiste en unirse ós gardas encargados de rescatala. Tras unha persecución en Nevada, Wang sepárase do grupo e atópase co estafador Roy O´Bannon, que o axudará a cumprir a súa misión.
Alma Labiur
Traxectoria
En 1976, gaña a súa primeira bienal colectiva de pintura, polo que un dos seus cadros, pasa a propiedade da biblioteca da súa provincia. En 1988, sae á luz, "La esencia del Alma", o seu primeiro libro de poemas. En xullo do 2003 preséntase ao concurso de Pintura do Ateneu Alba Estiu de Cunit, onde lle conceden o terceiro premio.
Frederick Marryat
Capitán Frederick Marryat, nado en Westminster o 10 de xullo de 1792 e finado en Langham o 9 de agosto de 1848, foi un novelista e mariño inglés, contemporáneo e amigo de Charles Dickens, destacado por ser un dos primeiros autores de novelas sobre a vida mariñeira. Coñéceselle en particular pola súa novela autobiográfica Mr Midshipman Easy e a súa novela para nenos The Children of the New Forest.
Primeiros anos e carreira naval
Era fillo dun príncipe comerciante e membro do Parlament. Despois de fuxir varias veces para ir ao mar, permitíronlle entrar na Royal Navy en 1806, como un gardamariña a bordo do HMS imperieuse, unha fragata comandada por Lord Thomas Cochrane, décimo conde de Dundoland, (que máis tarde serviría de inspiración tanto a Marryat como a outros autores.
O tempo de Marryat a bordo do Imperieuse incluíu acción na Gironda, o rescate doutro gardamariña que caera pola borda, a captura de moitos barcos na costa mediterránea de España e a toma do castelo de Mongat. Cando o Imperieuse cambiou para operar en Río Escalda, en 1809, Marryat enfermou de malaria, e volveu a Inglaterra a bordo do HMS Victorious.
Despois de recuperarse, Marryat regresou ao Mediterráneo no HMS Centaur, e de novo salvou a un compañeiro lanzándose ao mar tras el. Entón viaxou como pasaxeiro ás Bermudas no HMS Atlas, e de alí a Halifax, Nova Escocia na goleta Chubb, para unirse á fragata HMS Aeolus (27 de abril de 1811).
Meses despois, Marryat distinguiuse de novo ao tentar salvar ao Aeolus durante unha tormenta, e, seguindo o costume, salvou a un dos homes caídos ao mar. Pouco despois, pasou á fragata HMS Spartan, participando na captura de varios barcos estadounidenses (a Guerra de 1812 entre os EE. UU. e o Reino Unido xa empezara daquela), e o 26 de decembro de 1812 foi ascendido a tenente.
Como tenente, Marryat serviu na corveta Espiegle e no Newcastle, ascendendo a comandante o 13 de xuño de 1815, xusto a tempo para a chegada da paz. Entón dedicouse aos estudos científicos, inventou un bote salvavidas (pola que obtivo así unha medalla de ouro da Royal Humane Society e o alcume de "Bote salvavidas"), e en 1819 casou con Catherine Shairp, coa que tivo catro fillos e sete fillas.
En 1823 foi designado para o HMS Larne, e interveu na expedición a Birmania en 1824. Durante esta expedición, da que resultaron grandes perdas debido ás enfermidades, foi promovido para comandar o HMS Tees, o que lle deu o rango de capitán. Regresou a Inglaterra en 1826. En 1829 comandou a fragata HMS Ariadne na busca de bancos de peixes en Madeira e as Canarias. Este era un exercicio non moi inspirador, e entre esta misión e a recente publicación da súa primeira novela, O Oficial de Marina, decidiu abandonar este encargo en novembro de 1830 e dedicarse de cheo a escribir.
Carreira literaria
Seguiu unha produción regular, con grande éxito, Mr Midshipman Easy, apareceu en 1836. Viviu en Bruxelas durante un ano, viaxou polo Canadá e os Estados Unidos, logo trasladouse a Londres en 1839, onde formou parte do círculo literario de Charles Dickens. Estaba en Norteamérica en 1837 cando estalou a Rebelión no Baixo Canadá, e serviu coas forzas británicas para reprimila.
Foi nomeado membro da Royal Society en recoñecemento ao seu invento e outros logros. En 1843 trasladouse a unha pequena granxa en Langham Manor en Norfolk, onde morreu en 1848. A súa filla Florence Marryat máis tarde fíxose moi coñecida como escritora e actriz.
As novelas de Marryat son propias da súa época, coas preocupacións polas conexións familiares e o status social a miúdo eclipsando a acción naval, pero son interesantes como o produto de ficción dos vinte e cinco anos do autor de verdadeira experiencia no mar. Estas novelas, moi admiradas por Joseph Conrad e Ernest Hemingway, están entre as primeiras novelas de aventura mariñeiras. Foron modelos para obras posteriores escritas por C. S. Forester ePatrick O'Brian que tamén se enmarcan na época de Nelson e narran historias de xoves que van ascendendo no rango a través dos seus éxitos como oficiais navais.
As súas últimas novelas dirixíronse principalmente aos nenos, incluíndo a novela que era máis famosa entre os seus contemporáneos, The Children of the New Forest, que se publicou en 1847.
Jayson Granger
Jayson Antonie Granger Amodio, nado o 15 de setembro de 1989 en Montevideo, é un xogador profesional de baloncesto internacional uruguaio que xoga para o Reyer Venezia da Lega Basket Serie A. Cunha estatura de 1,89 metros pode xogar nas posicións de base e escolta.
Frederick Marryat
Obras
Das obras de Marryat, a máis editada en España é De grumete a almirante, sendo as dúas últimas edicións as de Yerico, S.A., 1990. ISBN 84-7889-078-5 e M. E. Editores, S.L. ISBN 84-495-0119-9.
Jayson Granger
Traxectoria
No ano 2006, con tan só 16 anos, Granger asinou co CB Estudiantes, e debutou co primeiro equipo na tempada 2007-08. Tras rematar o seu contrato co Estudiantes, fichou polo Unicaja da Liga ACB.
O 26 de xuño de 2015, asinou un contrato de dous anos co Anadolu Efes SK turco.
O 16 de agosto de 2017, Granger asinou un contrato de tres anos co Baskonia da Liga ACB.
O 1 de agosto de 2020, Granger asinou co Alba Berlin da Basketball Bundesliga.
O 13 de xullo de 2021, anunciouse a volta de Granger ó Saski Baskonia da Liga ACB, asinando un contrato por dúas tempadas.
Monte de Meda
O topónimo galego Monte de Meda pode referirse a:
Identidade de xénero
O concepto identidade de xénero refírese ao xénero co que se identifica unha persoa; utilízase para distinguir a asociación psicolóxica da fisiolóxica. Este concepto desenvolveuse a partir de 1970 nos Estados Unidos. Antes, o sexo dunha persoa viña determinado soamente pola aparencia dos órganos sexuais visibles, mais coa descuberta dos cromosomas e dos xenes, son estes os que se utilizan para determinar o xénero. Os transxéneros son aqueles nos que a identidade de xénero e os órganos reprodutores e os cromosomas difiren das definicións tradicionais.
Provincia de Córdoba, Arxentina
Córdoba é unha das 23 provincias da Arxentina sitúada ó centro do país. Limita ó norte coas provincias de Catamarca e Santiago del Estero, ó leste coa provincia de Santa Fe, ó sueste coa provincia de Buenos Aires, ó sur con La Pampa e ó oeste co San Luis e La Rioja. recibe o nome da súa capital, Córdoba.
Con 165.321 km² de extensión, é a quinta provincia máis extensa do país, ocupando o 5,94 % da súa superficie total. A súa poboación é de 3.311.280 de habitantes segundo o censo nacional de 2001, co cal é a segunda provincia máis poboada da República Arxentina. O 41,9 % da poboación está concentrada na capital provincial, con 1.267.521 de habitantes, que é a segunda aglomeración urbana do país en poboación total.
Paradiñas, Torneiros, Allariz
Paradiñas é un lugar da parroquia de Torneiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 13 eran homes e 7 mulleres.
Acquaviva
dereita|150px Acquaviva é un castello (concello) de San Marino, a súa poboación é de 1678 habitantes (estimado 2003), sendo o seu territorio de 4,86 km². Limita cos concello de Borgo Maggiore e San Marino e coas comunas italianas de San Leo e Verucchio.
Aruba
Aruba, oficialmente o País de Aruba (Land Aruba; Pais Aruba) é unha illa das Antillas Menores, a máis occidental do grupo de Sotavento a 25 km ao norte da península de Paraguaná, ao noroeste de Venezuela e no sur do Mar Caribe, a 80 km ao noroeste da illa de Curaçao. Mide 32 km de lonxitude desde o seu extremo noroeste ata o seu extremo sueste e 10 km de lonxitude no seu punto máis ancho. Xunto con Bonaire e Curaçao, Aruba forma un grupo denominado illas ABC. Colectivamente, estas e as outras tres illas substanciais holandesas do Caribe chámanse a miúdo o Caribe holandés, da que Aruba ten preto dun terzo da poboación. En 1986, converteuse nun país constituínte dentro do Reino dos Países Baixos, e adquiriu o nome oficial de País de Aruba.
Deserto de Gibson
miniatura|300px|Localización dos [[desertos en Australia.]]
O Deserto de Gibson é un deserto localizado en Australia Occidental. Presenta unha superficie de 155.000 km² e os únicos australianos que a habitan son aborixes. é un terreo areoso con dunas e herba seca. Entre a fauna máis característica cabe destacar ao canguro vermello e ao emú.
Clima
As precipitacións no Deserto de Gibson roldan os 200-250 mm anuais. O clima é normalmente cálido, con máximas térmicas que alcanzan os 40 °C en verán e 18 °C en inverno.
Ambiente e vida salvaxe
Debido á ausencia de agricultura e industria a grande escala en toda a rexión, o medio ambiente apenas sufriu cambios notables nos últimos tempos. Con todo, recentemente comezaron a establecerse algunhas especies alóctonas. Existen varias estacións gandeiras nos límites do deserto, pero a maioría non se utilizan ou son inaccesibles. A paisaxe, formado fai 200 millóns de anos, está composto por dunas de area fosilizada, alternadas con cortizas rochosas cubertas de herba seca. A ausencia de choiva e a intensa calor impediron ao ser humano alterar este territorio. Esta ampla rexión árida está habitada por tribos aborixes.
Lecer e turismo
A Reserva Natural do Deserto de Gibson é moi popular debido aos seus tours en todo terreo polo deserto desde a famosa Gunbarrel Highway.
Xeografía
O Deserto de Gibson atópase ao sur do Gran Deserto Areoso e ao norte do Gran Deserto de Vitoria, a unha altitude duns 500 msnm. Os maiores asentamentos disponse nas rexións máis elevadas (e máis frías).
Bioxeografía
miniatura|dereita|Rexións que conforman o IBRA, co Deserto de Gibson en vermello. O Deserto de Gibson pertence a unha das rexións IBRA (Interim Biogeographic Regionalisation for Australia) de Australia Occidental.
Aruba
A illa forma parte do Reino dos Países Baixos (xunto ás Antillas Neerlandesas e os Países Baixos). Aruba e as Antillas Neerlandesas non forman parte da Unión Europea a semellanza doutros territorios de soberanía europea que comparten este status (como Groenlandia, (Dinamarca), Polinesia francesa, (Francia) e illas Caimán, (Reino Unido). Porén, existen outros territorios exteriores a Europa de soberanía de países da Unión Europea, que si son parte integrante desta (como a Güiana Francesa en Suramérica).
Etimoloxía
O nome Aruba probablemente procedía do Caquetío Oruba que significa "illa ben situada", xa que foron os caquetíos os que vivían na illa cando a pisou por primeira vez Alonso de Ojeda. Entre 1529 e a sinatura do Tratado de Westfalia, os españois usaron o nome "Isla de Oruba". Despois da firma, a illa foi cedida aos Holandeses e o seu nome cambiouse por Aruba.
Había moitos nomes diferentes para Aruba utilizados por outros grupos amerindios, todos os cales poderían ter contribuído ao nome actual de Aruba. Outro nome caquetio para a illa era Oibubia que significa "illa guiada". O nome taino da illa era Arubeira. O Kalinago tamén tiña dous nomes para a illa Ora Oubao que significa "illa de cunchas" e Oirubae que significa "Compañeira de Curaçao".
Unha idea errónea común é que o nome Aruba provén do español Oro hubo que significa "Había ouro". Non obstante, os españois non atoparon ouro en Aruba durante o tempo da súa ocupación, alcumando Aruba e o resto das Illas ABC Islas Inútiles, ("illas inútiles") pola falta de ouro. Non foi ata moito máis tarde en 1824 cando Willem Rasmijn atopou ouro en Aruba, comezando a Febre do ouro de Aruba. Outro dos primeiros nomes españois para Aruba foi Isla de Brasil, nomeada así debido á gran cantidade de Árbores de Paubrasilia que medraban na illa.
Época precolonial
thumb|left|upright=1.2|Petróglifos Arauacos nas rochas de Ayo Houbo unha presenza humana en Aruba desde preto do 2000 a.C. O primeiro grupo identificable foron os indios caquetíos, da etnia arauaca, que chegaron desde o continente ao redor do ano 1000 a. C.. As probas arqueolóxicas suxiren vínculos continuos entre estes arubanos nativos e os pobos amerindios do continente Suramericano.
Colonización española
Os primeiros europeos en visitar Aruba foron Amerigo Vespucci e Alonso de Ojeda en 1499, que reclamaron a illa para España. Ambos os dous describiron Aruba como unha "illa dos xigantes", remarcando a estatura comparativamente grande dos caquetíos nativos. Vespucci regresou a España con existencias de algodón e madeira do Brasil da illa e describiu casas construídas no océano. Os contos de Vespucci e Ojeda estimularon o interese por Aruba, e os españois comezaron a colonizar a illa. Alonso de Ojeda foi nomeado primeiro gobernador da illa en 1508. A partir de 1513 os españois comezaron a escravizar os caquetíos, enviando a moitos a unha vida de traballos forzados nas minas da Hispaniola. As poucas precipitacións e a paisaxe árida da illa fixeron que non se considerase rendible para un sistema de plantacións baseado en escravos, polo que o tipo de escravitude a grande escala tan común noutras illas do Caribe nunca se estableceu en Aruba.
Período holandés inicial
thumb|dereita|Restos dun molino de ouro en Bushiribana Os Países Baixos tomaron Aruba de España en 1636 no transcurso da Guerra dos Trinta Anos pola Compañía holandesa das Indias Occidentais. Peter Stuyvesant, máis tarde nomeado para New Amsterdam (Nova York), foi o primeiro gobernador holandés. Aos arauacos que quedaron logo da dominación española permitíuselles cultivar e pastar gando, e os holandeses usaron a illa como fonte de carne para as súas outras posesións no Caribe. A proximidade de Aruba a América do Sur deu lugar a interaccións coas culturas das zonas costeiras, por exemplo, pódense ver similitudes arquitectónicas entre os barrios do século XIX de Oranjestad e a próxima cidade venezolana de Coro no Estado de Falcón. Historicamente, o holandés non era moi falado na illa fóra da administración colonial, o seu uso aumentou a finais do século XIX e principios do XX. Os estudantes de Curaçao, Aruba e Bonaire estudaban predominantemente en español ata finais do século XVIII.
Durante as Guerras Napoleónicas, o Imperio Británico tomou o control da illa, ocupándoa entre 1806 e 1816, antes de devolvela aos holandeses segundo os termos do Tratado anglo-holandés de 1814. Aruba pasou a formar parte posteriormente da Colonia de Curaçao e Dependencias xunto con Bonaire. Durante o século XIX desenvolveuse unha economía baseada na minaría de ouro, a produción de fosfato e as plantacións de aloe vera, pero a illa seguía sendo relativamente pobre.
En 1828 pasa a control das Indias Occidentais Danesas, e en 1848 pasa a formar parte das Antillas Neerlandesas. Durante o século XIX houbo unha febre de ouro e, a devandita prosperidade sumouse, a apertura dunha refinería de petróleo da Standard Oil en 1924, a máis grande do mundo para o seu tempo.
Borgo Maggiore
dereita|150px Borgo Maggiore é un dos nove castelli (concellos) da República de San Marino.
Aruba
Período holandés inicial
Durante a segunda guerra mundial, foi unha importante fonte para o abastecemento de combustible das forzas aliadas que operaban en Europa. O que expuxo o seu porto ao asedio de submarinos da Alemaña Nazi.
Borgo Maggiore
É o terceiro en canto a poboación e posúe o único heliporto do país. A súa capital é a segunda en poboación despois de Dogana.
Aruba
Goberno e Política
Aruba é parte do Reino dos Países Baixos, pero mantén total control sobre os seus asuntos excepto cuestións relacionadas coa defensa nacional, cidadanía, relacións exteriores e extradición. Aruba posúe as súas propias leis, constitución, goberno e moeda oficial.
O xefe de Estado é o actual monarca dos Países Baixos, que é representado en Aruba por un gobernador, elixido para un período de seis anos. O xefe de Goberno é o primeiro ministro quen forma, xunto co Consello de Ministros, o poder executivo do goberno.
Os membros do Consello de Ministros son elixidos polo parlamento unicameral, chamado Staten, posúe 21 escanos e representa ao poder lexislativo. Os membros do Staten son elixidos por voto directo e popular por un termo de catro anos.
O poder xudicial reside na Corte Suprema de Xustiza e cuxos xuíces son designados polo monarca. A constitución data de 1986.
Organización político-administrativa
O territorio carece de subdivisións político-administrativas.
Xeografía
No interior da illa existen algúns outeiros, das cales destácanse o Hooiberg (165 m) e o Monte Jamanota (188 m), que é o punto máis alto da illa. Oranjestad, a súa capital, está localizada a.
O clima local é do tipo semi-árido tropical marítimo, con pequenas variacións de temperatura no ano.
A Ponte Natural foi unha gran ponte de pedra calcaria formada naturalmente na costa norte da illa. Foi un destino turístico popular ata o seu colapso en 2005.
Cidades e vilas
A illa, cunha poboación dunhas 116.600 persoas (estimación do 1 de xaneiro de 2019) non ten grandes cidades. Está dividida en seis distritos. A maior parte da poboación da illa reside nos dous principais distritos similares ás cidades de Oranjestad (a capital) e San Nicolaas. Oranjestad e San Nicolaas están divididos en dous distritos só para fins de censo. Os distritos son os seguintes:
Economía
Ao redor da metade do PIB de Aruba provén do turismo ou de actividades relacionadas. Antes de obter o seu status autonómico, a maior actividade era a refinación de petróleo; actualmente devandita actividade ten unha pequena influencia na economía. A agricultura e a manufactura teñen tamén un pequeno impacto económico. O florín arubano ten un cambio fixo co dólar estadounidense de 1.79:1. Os seus principais socios comerciais son os Estados Unidos, Países Baixos, Reino Unido e Venezuela.
Turismo
O turismo é o principal apoio da pequena economía arubana, onde está a maior fonte de empregos dos habitantes da illa. O rápido crecemento do sector turístico durante a década de 1990 deu lugar a unha expansión substancial doutras actividades económicas. A construción inmobiliaria, con maior capacidade en hoteis é cinco veces superior ao nivel do ano de 1985. Isto produciu unha cifras baixas de desemprego, provocando a falta de man de obra e unha subida de salarios.
miniatura|250px|Ponte Natural
Idiomas
Impera o multilingüismo, onde a maioría da poboación pode falar máis de catro idiomas. Do mesmo xeito que outras illas das Antillas Neerlandesas, o idioma oficial é o neerlandés, que é o que se usa nas escolas, pero o seu uso cotián é limitado e é falado por 5.300 persoas como lingua materna, sendo o terceiro idioma máis falado.
Con todo, o idioma máis utilizado é o papiamento, que é a lingua materna da maior parte da poboación, ao redor do 70%. É falado por unhas 60.000 persoas (incluíndo Curaçao e Bonaire) e é unha lingua crioula resultante da combinación do portugués, neerlandés, español, arauaco, francés e inglés. Non foi considerado unha lingua importante na illa ata en 1995, e foi oficialmente engadido no currículo escolar en 1998 e 1999.
En Aruba obsérvase unha gran cantidade de hispanofalantes. Son 93.500, que é igual ao 85% da poboación (deste 85% só 1/5 deles posúe o español como lingua única). A súa relativa proximidade con Venezuela fíxoa moi importante, destacándose como o segundo idioma máis falado, tanto que nas escolas apréndese desde quinto grao; pódense ver ademais varias canles de televisión Venezolanos na illa.
Tamén se fala o inglés, é falado por 3.000 persoas e é o cuarto idioma máis falado, apréndese na escola desde cuarto grao. Tamén se fala minoritariamente o portugués, francés e sranan tongo.
miniatura|250px|Oranjestad, capital de Aruba
Relixións
A maioría da poboación é cristiá, principalmente católica (82%). Tamén hai minorías protestantes (8%), anglicanas e ortodoxas. Hai comunidades xudías, hindús, musulmás e confucionistas.
Cultura
As orixes da poboación e a localización da illa dan a Aruba unha mestura de culturas. A influencia holandesa é visible, a pesar que a maioría da poboación non é de orixe holandesa. O Entroido de Aruba é unha das festividades máis importantes da illa, e tamén outra festividade importante é o Día de San Juan (Dia dei San Juan); ambas as celebracións son coñecidas pola súa música e colorido.
Deportes
Nesta illa o deporte máis popular é o béisbol e logo séguenlle os seus derivados (o sóftbol por exemplo).
Este-Alcosa-Torreblanca
250px|miniatura|Situación do distrito de Este-Alcosa-Torreblanca na cidade de [[Sevilla.]] Este-Alcosa-Torreblanca é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado na zona oriental do municipio. Limita polo sur co municipio de Alcalá de Guadaíra e o distrito Cerro-Amate, polo leste co municipio de Carmona, polo norte co municipio de La Rinconada e o distrito Norte e polo oeste co distrito San Pablo-Santa Justa.
Elena Sanz
Foi unha das máis grandes voces da ópera de todos os tempos. Foi especialmente valorarada a súa arte foi nos teatros de París. A súa gran valía artística ficou eclipsada pola súa biografía.
Castelar describiuna como "de labios vermellos, de pel cor morena, a dentadura branca, a cabeleira negra e relucente como de acibeche, o nariz remangado e aberto, o pescozo carnoso e torneado, unha marabilla, a fronte ampla como a dunha divindade exipcia, os ollos negros e insondables cal dous abismos que chaman á morte e ao amor".
Traxectoria
Foi educada coa súa irmá Dolores no Colegio de las Niñas de Leganés. Na dita institución entrou á idade de dez anos co obxecto de aprender canto, formando parte do coro.
Tivo un primeiro fillo, Jorge, de pai descoñecido no ano 1875. Posteriormente, tivo dous fillos varóns máis, co rei Afonso XII de España, Alfonso (1880) e Fernando (1881). Os tres fillos levaron os seus apelidos de solteira, xa que o rei Afonso XII morreu aos 28 anos sen recoñecelos.
Elena Sanza na literatura
No episodio nacional Cánovas de Benito Pérez Galdós nárrase a súa relación co monarca Afonso XII.
Mizoite de Arriba, O Castro, Dozón
Mizoite de Arriba é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 15 habitantes (5 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
San Miguel, Torneiros, Allariz
San Miguel é un lugar da parroquia de Torneiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 42 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 23 eran homes e 19 mulleres.
A Igrexa, San Pedro de Muro, Porto do Son
A Igrexa é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 26 habitantes (10 homes e 16 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gerry Rafferty
Gerald Rafferty, nomeado atisticamente Gerry Rafferty (Paisley - Escocia, 16 de abril de 1947 - 4 de xaneiro de 2011) foi un cantante e compositor británico. Fillo de pai irlandés e nai escocesa.
O seu primeiro grupo foron os Humblebums, co que rompeu sacando un disco en solitario. En 1972 formou Stealers Wheel, rompéndose en 1975. A partir desta data sacou todos os seus discos en solitario. A súa canción máis coñecida é "Baker Street" do disco City to City. Outra canción moi famosa é "Stuck In The Middle With You" que formou parte da banda sonora da película Reservoir Dogs de Quentin Tarantino.
Illa Mujeres
Illa Mujeres sitúase no Mar Caribe, moi preto da península do Iucatán, ao sueste de México. A illa constitúe parte dun dos oito municipios do Estado de Quintana Roo, o municipio de Illa Mulleres (que inclúe parte do territorio continental) e sitúase a trece quilómetros da cidade de Cancún, o principal polo turístico da rexión. A illa ten unha superficie duns 7 km de longo e 650 metros de ancho.
Historia e características
Illa Mujeres foi descuberta polos españois durante unha expedición comandada por Francisco Hernández de Córdoba no ano de 1517. En tempos prehispánicos a illa estaba consagrada a Ixchel, deusa maia da Lúa, o amor e a fertilidade, a cal recibía ofrendas con formas femininas que os crentes depositaban nas súas praias. Ao chegar os conquistadores españois e observar as figuras, bautizárona como Illa Mujeres.
Ao sur da illa álzase un faro maia, un dos poucos edificios precolombianos que sobreviviron á destrución dos conquistadores.
Illa Mujeres é unha illa que se localiza cruzando a baía desde Cancún. As súas augas mornas e transparentes son o fogar perfecto para os golfiños e tartarugas, e nadar con eles é unha das máis atractivas actividades que poden realizarse aquí. Para chegar á illa, hai que tomar un transbordador desde Puerto Juárez ou un transbordador desde Punta Sam (coches) e gozar da incrible paisaxe durante os 15 minutos que dura a travesía desde Puerto Juárez (Cancún) ou os 45 minutos desde Punta Sam.
Este é un lugar con historia e praias espectaculares. Na punta sur da illa hai vestixios dun templo maia. Os arqueólogos saben que Illa Mujeres foi un santuario dedicado a Ixchel, deusa maia da fertilidade e que as mulleres maias debían facer unha peregrinación á illa como parte do seu paso de nena a muller. Hoxe, a peregrinación á illa lévana a cabo os amantes dos animais mariños e da beleza da súa natureza tropical. Illa Mujeres foi tamén refuxio e fogar de famosos piratas, realmente tratantes de escravos, como Fermín Mundaca de Marecheaga.
A Illa volveuse mundialmente famosa nos anos 70, cando A Cova das Quenllas Durmidas foi presentada ao mundo polo famoso mariño mexicano Ramón Bravo Descuberta polo mergullador insular para todos coñecido por Válvula home capaz de soster as súas respiración por moito tempo baixo os 70 pés de profundidade. A illa tamén é coñecida polas súas fermosas paisaxes submarinas, sitios excelentes para realizar esnórquel e mergullo, e pola rica biodiversidade que ofrece. Outro atractivo interesante da illa que vale a pena visitar é o parque "El Garrafón" onde se pode practicar snorkel, snuba, trek mariño, kaiak entre outros, ademais inclúe unha pequena zona arqueloxica que foi dedicada a Ixchel.
7 ensayos sobre Rosalía
7 ensayos sobre Rosalía é unha obra de carácter ensaístico da vida, obra e temática de Rosalía de Castro. Está escrita en galego, castelán e portugués. Foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 1952, dous anos despois da creación da editora. A publicación desta obra supón unha tentativa de Galaxia de ofrecer un xuízo crítico e destacar a figura de Rosalía -voz lírica de Galicia por excelencia– por parte dos homes que formaron parte e colaboraron nesta editorial, grandes escritores e ensaístas, e de axentes portugueses, como o caso de Teixeira de Pascoaes.
Autores
Foron Luís Pimentel, Teixeira de Pascoaes, Ricardo Carballo Calero, Domingo García-Sabell, Jacinto do Prado Coelho, Celestino Fernández de la Vega, Ramón Piñeiro, Xoán Rof Carballo e Salvador Lorenzana
Illa Mujeres
Ligazóns externas
Isla Mujeres Isla Mujeres (komunumo)
7 ensayos sobre Rosalía
Presentación
Fai unha introdución sobre a cultura galega moderna e que supón a figura de Rosalia de Castro, como base e cumio do rexurdimento literario de Galicia. No referido ao contido, sinala as opinións críticas dos autores a presentar e os lugares e datas de escritura, con puntos de vista actuais (no ano de creación) sobre Rosalía (temática, vida e obra). Non está asinada.
Luis Pimentel e Teixeira de Pascoaes
Poetas galego e portugués respectivamente, que dedican dous poemas á principal figura do Rexurdimento da literatura galega. Luis Pimentel en “a Rosalía” resalta a imaxe de chorona, que moitos tiñan sobre ela: “ela chorou pra todos e pra sempre”, como aquela que sofre por todos os galegos as situacións que estaban a acontecer naqueles tempos.
Namentres, “a Rosalía de Castro” de Teixeira de Pascoaes é unha exaltación da figura de Rosalía, saudade e figura divina da lírica galega do século XIX “senhora da saudade e da melancolía”
Ricardo Carballo Calero
Escribe “arredor de Rosalía”. Este ensaio está dividido en 18 subtemas que van desde a figura de Rosalía como mito (“as cousas santas han seren tratadas santamente” ), a relación entre a vida do autor e a creación literaria deste (“a personalidade humá do poeta desborda de tal xeito sobor da súa obra que a biografia ten que ir inseparablemente engadida á bibliografía” ), e unha orde cronolóxica da súa obra (primeiro poética, logo narrativa).
Non aporta unha reflexión sobre o argumento das composicións da autora, senón que aporta un punto de vista crítico sobre a súa creación, os procedementos de composición a respecto das obras poéticas e narrativas, e como se levou a cabo esa evolución da narrativa despois de teres un comezo mediocre comparado coa poética rosaliana, poñendo como exemplo Cantares gallegos e Follas novas.
Domingo García Sabell
"Der Ruf kommt aus 'mir' und doch 'über' mich."
Neste ensaio contrapoñense os conceptos luces e sombras no mundo do poeta: "el poeta es dueño de un mundo que jamás llega a tomar posesión del mundo". Hai un amplo círculo de poeta que quedan presos da sombra, son aqueles que non seguen o camiño na busca do propio ser.