cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lionel Jospin
Traxectoria
Membro do Partido Socialista Francés (PSF). En 1981 ocupou o cargo de primeiro secretario. Entre 1988 e 1992 foi ministro de Educación; nese período foi tamén o número dous nos Gobernos de Michel Rocard. Tras atravesar un período sen exercer cargos gobernativos, en 1994 anunciou a súa candidatura á Presidencia, contra Jacques Chirac e tras Jacques Delors abdicar de presentar a súa propia candidatura. Jospin perdeu as eleccións mais conquistou un 47,5% dos votos totais. Tras a derrota nas presidenciais, Jospin logrou unha vitoria nas lexislativas convocadas por Chirac de maneira anticipada, co cal Lionel Jospin se converteu no primeiro ministro, cargo que ostentaría desde o 1 de xuño de 1997 até 2002, ano no que anunciou a súa retirada do mundo da política.
Berimbau (homónimos)
Berimbau pode referise a:
Perillo, Oleiros
Santa Locaia de Perillo é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 8.413 habitantes (4.421 mulleres e 3.992 homes) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 5.783 habitantes.
Topónimo
Perillo podería ser un topónimo latino que se refira a algún aspecto do relevo do terreo, como unha elevación. . Esta freguesía foi chamada Santa Leocadia da Foz.
Oleiros, Oleiros
Topónimo
Oleiros é un topónimo latino que se refire á unha poboación onde se fabrican olas ou tamén onde existen soterramentos antigos, por exemplo con enxovais con vasos.
Gorila
Os gorilas constitúense como o epónimo do genus Gorilla, sendo os maiores primates existentes por tamaño. Son animais herbívoros que habitan as selvas tropicais de África central. O xénero está dividido en dúas especies, e de catro a cinco subespecies segundo os zoólogos. O ADN dos gorilas é moi semellante a o do ser humano, cunha coincidencia do 95–99%. Isto fai dos gorilas un dos primates vivos máis próximos do ser humano, despois dos bonobos e os chimpancés.
O hábitat natural dos gorilas é o bosque chuvioso de zonas tropicais e subtropicais. Malia que a súa área de distribución abrangue unha pequena porcentaxe de África, os gorilas distribúense nunha gran variedade de altitudes. Os Gorilla beringei beringei habitan bosques entre os 2.225 e os 4.267 m, mentres que pola súa banda, o Gorilla gorilla mora en selvas densas e pantanos das terras baixas até o nivel do mar.
Etimoloxía
O físico e misioneiro americano Thomas Staughton Savage e o naturalista Jeffries Wyman foron os primeiros en describir o Gorilla gorilla, que eles chamaron Troglodytes gorilla en 1847 a partir de espécimes obtidos de Liberia. O nome foi derivado do grego Γόριλλαι (Gorillai), que significa "tribo de mulleres peludas". Este nome foi dado polo cartaxinés Hannón o Navegante, quen posibelmente visitou a área que hoxe se coñece como Serra Leoa cara o ano -480.
Clasificación
miniatura|350px|Área de distribución das catro subespecies de gorila. Até hai pouco, considerábase que o gorila era unha única especie con tres subespecies: o Gorilla gorilla, o Gorilla beringei e o Gorilla beringei beringei. Na actualidade, o gorila está dividido en dúas especies, divididas á súa vez en dúas subespecies cada unha. Máis recentemente, tense afirmado a existencia dunha terceira subespecie de Gorilla beringei, a cal non recibiu unha denominación latina completa. Coñécese como Gorilla beringei beringei de Bwindi.
Debido á falta de consenso, os científicos continúan estudando as relacións entre as diferentes especies de gorila. Deseguido aparece a clasificación coas catro subespecies, que é a que conta co maior consenso científico:
Comportamento e ecoloxía
O gorila é unha especie en perigo e foi branco de cazadores furtivos durante longos períodos de tempo. As ameazas á supervivencia dos gorilas inclúen a destrución do seu hábitat e a cacería. Esta última incrementouse cos conflitos armados nos países en que habita, e tamén por un crecente interese polas "carnes exóticas". Na actualidade, estímase que hai arredor de 100.000 Gorilla gorilla gorilla en liberdade e 4.000 en zoos. Pola súa banda, o Gorilla beringei graueri ronda os 4.000 individuos en liberdade e 24 en catividade. En novembro de 2012, estimábase que a poboación total de Gorilla beringei beringei ascendía a 880. A pesar de que o seu número está medrando lentamente con respecto a anos anteriores, o Gorilla beringei beringei segue a considerarse como unha especie en perigo crítico de extinción.
Folerpa de Neve foi o único caso de gorila albino que se coñece até o momento presente. Calcúlase que naceu sobre 1964 e faleceu en Barcelona en 2003. 250px|miniatura|esquerda|Gorila. miniatura|upright 1.2|[[Dimorfismo sexual nas caveiras.]]
Crioulo antillano
O crioulo antillano é un idioma crioulo derivado do francés falado principalmente nas Antillas Menores. En termos xerais a lingua mestura o léxico da lingua francesa coa sintaxe dos idiomas africanos e caribeños e só ata hai pouco comezou a escribirse. O crioulo antillano está relacionado co crioulo haitiano, pero teñen moitas diferenzas. Fálase en Dominica, Santa Lucía, Guadalupe, Martinica, Saint-Barthélemy, Granada, San Vicente e Trinidad e Tobago.
Historia e características
O idioma foi nun principio moito máis falado nas Antillas Menores, pero case que desapareceu de Tobago e o número de falantes está declinando en Granada. Nas illas de Dominica e Santa Lucía, aínda que son oficialmente angloparlantes, existen iniciativas para preservar o seu uso e, nas últimas décadas, pasou de ser un signo de nivel socio-económico baixo e de prohibírselle aos rapaces falalo nas escolas a ser un signo de orgullo nacional. Nos últimos dez anos impartíronse algúns talleres de ortografía e na actualidade un grupo multidisciplinario composto por expertos da Universidade das Indias Occidentais, a Universidade das Antillas en Güiana, o Grupo de Estudo e Investigación do Espazo Crioulofalante (en francés, Groupe d'étude et de Recherche en Espace Créolophone, GEREC) e algúns outros movementos locais déronse á tarefa de desenvolver todo un sistema de escritura ad hoc.
Dende os '70 tamén existe un rexurdimento literario nas Antillas Francesas, con escritores tales como Edouard Glissant e Raphaël Confiant entre outros.
Os crioulos de Dominica e Santa Lucía (ISO 639-3 acf) é chamado kwéyòl polos seus falantes, variación da palabra crioulo en francés (créole). O crioulo de Guadalupe (ISO 639-3 gcf), falado ademais en Martinica e San Bartolomeu está suxeito á influencia continua do acrolecto francés. A pesar de ser codificado como unha lingua distinta do crioulo de Dominica, teñen un índice de comprensión do 90%, polo que se consideran dialectos da mesma lingua.
Segundo algúns autores (Parkvall, 1997) en 1995 unhas 123.000 persoas falábano na illa de Santa Lucía, e a nivel internacional o número ascendía a uns 985.000. Entre o crioulo falado en Santa Lucía e o falado en Dominica existe dun 97 a 99% de similitude, mentres que só o 10% da poboación de Santa Lucía entende o francés continental. En Santa Lucía os discursos políticos adoitan ser en crioulo, e tamén existen xornais, programas de radio e estacións de televisión que utilizan o idioma.
O crioulo antillano é a lingua de facto entre as poboacións emigrantes das illas veciñas de fala inglesa ou francesa.
Texto
O que segue é unha mostra do crioulo de Santa Lucia tirado dun conto popular. Pwenmyé ki pasé sé Konpè Kochon. I di, "Konpè Lapen, sa ou ka fè la?" Konpè Lapen di'y, "Dé ti twou yanm ng'a (=mwen ka) fouyé bay ich mwen pou mwen bay ich mwen manjé." Konpè Kochon di, "Mé, Konpè, ou kouyon, wi! Ou vlé di mwen sa kay fè yanm?"
Tradución (tirada da tradución ao inglés da mesma fonte): O primeiro en pasar foi o Señor Cocho. El dixo, "Señor Coello, que anda a facer aquí?" O Señor Coello díxolle, "Ando a cavar uns buratos para plantar iñames para alimentar os meus cativos." O Señor Cocho dixo, "Pero, Coello, ti es moi parvo! Quéresme dicir que podes cultivar iñames aquí?"
FC Bavois
O FC Bavois é un club de fútbol de Bavois, Suíza. Fundouse en 1941 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade des Peupliers.
Bad Gyal
Alba Farelo, nada en Vilassar de Mar o 7 de marzo de 1997, é unha cantante, produtora e compositora catalá máis coñecida polo seu nome artístico Bad Gyal. O seu estilo abrangue o dancehall, o reggaeton, o trap, o hip hop, o R&B e o RCTM.
San Pedro de Nós, Oleiros
San Pedro de Nós é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2021 tiña 4.801 habitantes (2.454 mulleres e 2.347 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 3.506 habitantes.
Topónimo
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo. Nós é un topónimo do cal se descoñece a súa orixe, mais que se hipotetizou que podería ser un cultismo para referirse ao nó da gorxa.
Síndrome de fatiga crónica
A síndrome de fatiga crónica (SFC), tamén coñecido como encefalomielite miálxica/síndrome de fatiga crónica (EM/SFC) ou enfermidade sistémica de intolerancia ao esforzo (ESIE) é unha enfermidade crónica aínda non totalmente coñecida e complexa que se caracteriza por fatiga persistente e a presenza de dificultades cognitivas, sen causa clara.
Pode afectar de maneira gradual ao sistema inmunitario, o neurolóxico, o cardiovascular e o endócrino, e cuxa peculiaridade nociva é causar fatiga intensa, febrícula ou febre, sono non reparador, intolerancia á luz (fotofobia), ao son (hiperacusia) e aos cambios de temperatura, cefalea, dor muscular e nas articulacións, sensación de estado gripal permanente, farinxite crónica, dificultades de concentración e perda da memoria recente, desorientación espacial, intolerancia á tensión emocional e á actividade física, entre outras manifestacións.
Considerada no pasado como unha suposta condición psicosomática, actualmente recoñécese que non é unha enfermidade psicolóxica nin psiquiátrica, senón un trastorno con base orgánica, cuxas causas exactas aínda non se coñecen.
Clasificación
Existe unha corrente para englobar a fibromialxia, a síndrome de fatiga crónica e outras síndromes relacionadas dentro dunha categoría chamada síndromes por sensibilización central, tamén coñecida polo seu acrónimo en inglés (CSS), nas que se dá unha hiperexcitación de certos grupos de neuronas, especialmente aquelas relacionadas coa sensación de dor. Os defensores desta tese avogan pola utilización do concepto de CSS como un novo paradigma que sería de utilidade para enfocar a explicación e o diagnóstico da encefalomielite miálxica e de efermidades como a fibromialxia que se presentan con frecuencia como comorbilidades nestes pacientes.
Etioloxía
A pesar dos numerosos estudos realizados a nivel internacional, tanto a etioloxía como a patoxénese da síndrome de fatiga crónica están lonxe de ser aclaradas. Porén, actualmente unha serie de estudos demostraron que o estrés oxidativo é un compoñente da enfermidade, aínda que non se determinou si os danos oxidativos son a causa ou o efecto.
No ano 2001, un estudo publicou que a elevación de peroxinitritos e do óxido nítrico (NO) podería ser o nexo común na etioloxía da síndrome de fatiga crónica, a sensibilidade química múltiple e o estrés postraumático.
En outubro de 2009 un estudo estadounidense comunicaba a posibilidade de que un retrovirus denominado XMRV fose o axente causante, concitando o interese da comunidade científica internacional. Estudos independentes realizados en diversos países concluíron que non hai ningunha asociación entre o virus e a síndrome de fatiga crónica e atribúen os primeiros resultados a unha contaminación das mostras no laboratorio e erros no protocolo.
Hai vinte anos chamóuselle a gripe do yuppie, pois se pensou que afectaba especialmente a mozos profesionais urbanos, entre 20 e 40 anos, que sufrían de esgotamento por estrés. Posteriormente pensouse que se trataba dunha infección crónica do virus de Epstein-Barr, causante da chamada mononucleose infecciosa ou "enfermidade do bico".
Outras teorías sinalan aos pesticidas ou axentes químicos tóxicos ambientais e alimentarios excesivos nas sociedades industrializadas (intoxicacións por insecticidas organofosforados, disolventes e por monóxido de carbono).
En anos anteriores buscouse unha relación entre o SFC cos seguintes microorganismos, aínda que actualmente non hai evidencias claras da asociación da síndrome de fatiga crónica con virus específicos:
Cadro clínico
En casos graves, toda esta sintomatoloxía pode presentarse: esgotamento moi profundo, dores xeneralizadas, sensación de debilidade ao menor esforzo físico ou mental, insomnio, pesadelos, sono non reparador, espertar con frío, sudación, tremores, intolerancia ao frío e á calor, aos cambios de tempo atmosférico ou do grao de humidade, á sequidade, intolerancia ao alcol, hipersensibilidade a alimentos previamente tolerados, a cheiros fortes, a perfumes, a vapores químicos como gasolina e disolventes, a aromas artificiais, a medicamentos ou aos seus excipientes, hemicrania, vertixe, sensación de mareo permanente, náuseas, diarreas, síndrome do intestino irritable, inflamación de vexiga, próstata, infeccións e molestias urinarias, xenitais, infeccións respiratorias, de seos, rinites crónicas, frecuentes alteracións hepáticas e problemas de dixestión das graxas e dos hidratos de carbono, taquicardias, síntomas e signos de fatiga cardíaca, empeoramento grave ao facer exercicio, incapacidade de permanecer de pé, ou de camiñar durante períodos cada vez máis curtos (intolerancia ortostática) con sensación de síncope, asfixia ou taquicardia, normalmente a causa do fallo no sistema nervioso autónomo que estes pacientes adoitan presentar (disautonomía), normalmente confirmado en probas de mesa basculante.
Os síntomas cognitivos, mentais e emocionais poden ser moi variados tamén. Poden presentar importantes déficits na capacidade de concentración, de atención, de aprendizaxe, das habilidades matemáticas; poden perder as súas capacidades en probas psicotécnicas e mostrar un cociente intelectual moi inferior ao que tiñan antes de enfermar. Emocionalmente poden mostrarse deprimidos, angustiados, experimentando gran ansiedade e ás veces crises de angustia ao sentirse incomprendidos. Todos estes trastornos son consecuencia da enfermidade e non ao contrario.
Evolución
O inicio pode ser súbito, similar a un gromo vírico ou de gripe "que nunca se cura" ou insidioso. É frecuente que comece tras un período de estrés emocional, un accidente con traumatismo ou unha intoxicación. A evolución cara ao empeoramento pode durar anos, ata que chegan ao mesmo punto que os que adquiriron a enfermidade subitamente e comparten toda a sintomatoloxía, características e peculiaridades sen distinción ningunha. Tanto uns como outros adoitan demorar anos en obter un diagnóstico, e son previamente mal diagnosticados de depresión, ansiedade, insomnio, astenia, neurastenia ou estrés.
Diagnóstico
O enfoque xeral dun paciente con fatiga crónica inclúe a realización dunha historia clínica completa e un exame físico, centrándose na identificación dos síntomas máis molestos e aqueles que poden indicar unha enfermidade subxacente máis seria, segundo as directrices do Instituto Nacional de Excelencia para a Saúde e os Coidados (NICE, polas súas siglas en inglés). Outra parte importante é o exame do estado mental, incluíndo a avaliación da depresión, que está presente no 39-47 % dos pacientes con SFC.
Non hai probas de laboratorio que se poidan utilizar para diagnosticar o SFC. Porén, son necesarias para descartar outras causas de fatiga. Os Centros para o Control e Prevención de Enfermidades (CDC, polas súas siglas en inglés) e o NICE recomendan un conxunto mínimo de probas para os pacientes que presentan fatiga crónica.
O CDC recomenda a realización de análise de urina, hemograma completo, panel metabólico integral e medición dos niveis de fósforo, hormona estimulante da tiroide (TSH) e proteína C reactiva.
O NICE tamén recomenda a determinación dos niveis de anticorpos antiendomisio do tipo IgA para a detección da enfermidade celíaca, a cal pode cursar principalmente con síntomas neurolóxicos e sen ningún síntoma dixestivo. Porén, a negatividade dos anticorpos non descarta a enfermidade celíaca. Así mesmo, a fatiga crónica é un síntoma que pode ser provocado pola sensibilidade ao glute non celíaca, na que todas as probas para enfermidade celíaca son negativas mais o paciente mellora ao retirar o glute da alimentación.
Se se indica pola historia ou o exame físico, o NICE tamén recomenda a detección de drogas en urina, probas de factor reumatoide e niveis de anticorpos antinucleares (ANAs). Os títulos virales non se recomendan a menos que a historia do paciente sexa suxestiva dun proceso infeccioso, posto que non confirman nin descartan o diagnóstico de SFC.
Criterios diagnósticos de Fukuda (1994)
Presenza dos dous criterios seguintes:
De forma concorrente, deben estar presentes catro ou máis signos ou síntomas da seguinte lista, todos eles cunha duración de 6 meses ou máis, e posteriores á presentación da fatiga:
Criterios de consenso canadense ( 2006)
Segundo estes criterios, un paciente con EM/SFC ten que presentar fatiga, malestar e/ou fatiga postesforzo, disfunción de sono e dor; debe ter dous ou máis manifestacións neurolóxicas/cognitivas e un ou máis síntomas de dous das categorías de manifestacións autonómicas, neuroendocrinas e inmunes; e cumprir o ítem 7.
Criterios de Jason (2007)
En nenos e adolescentes, existen os criterios de Jason (2007) para o diagnóstico clínico, aínda que son necesarios estudos adicionais para a súa valoración. Desde o punto de vista práctico, é aconsellable utilizar tamén nestas idades criterios de adultos.
Criterios do Consenso Internacional (2011)
Nestes criterios, establécese que o termo "encefalomielite miálxica" é máis adecuado que a denominación de síndrome de fatiga crónica, baseándose nas fortes evidencias que apuntan á existencia dunha inflamación xeneralizada e unha neuropatoloxía multisistémica.
Estes criterios desenvólvense como segue:
Vicente del Bosque
Vicente del Bosque González, nado en Salamanca o 23 de decembro de 1950, é un adestrador de fútbol e exfutbolista español, que xogaba de centrocampista. É o seleccionador da selección de fútbol de España desde xullo de 2008 ata agosto de 2016.
Os seus maiores éxitos na súa carreira deportiva como xogador foron cinco Ligas e catro Copas do Rei co Real Madrid. Como adestrador os maiores logros alcanzounos co Real Madrid e coa selección española, con dúas Ligas, dúas Ligas de Campións, unha Copa Intercontinental, dúas Eurocopas e unha Copa Mundial de Fútbol.
O 3 de febreiro de 2011, foille concedido polo rei Xoán Carlos I de España o título de primeiro "marqués de Del Bosque". O 1 de abril de 2011 foi investido doutor honoris causa pola Universidade de Castela-A Mancha recoñecendo tanto a súa valía persoal como traxectoria e palmarés deportivo.
Síndrome de fatiga crónica
Criterios da Academia Nacional de Medicamento dos Estados Unidos (2015)
A revisión conclúe: "Está claro pola evidencia recompilada polo comité que a síndrome de fatiga crónica é unha enfermidade seria, crónica, complexa e múltisistémica, que frecuente e dramaticamente limita as actividades dos pacientes afectados."
Establece que hai evidencia científica suficiente nestes aspectos: enfermidade discapacitante, fatiga profunda que non se alivia con descanso, malestar postesforzo, problemas cognitivos e procesamento lento da información, intolerancia ortostática, dor, disfunción inmunitaria e resposta anormal ao Virus de Epstein-Barr.
Vicente del Bosque
Traxectoria como xogador
Vicente del Bosque xogou na posición de centrocampista un total de 441 partidos oficiais. Debutou no fútbol nacional nas filas do Club Deportivo Salmantino (filial da Unión Deportiva Salamanca), onde foi máximo goleador con só 17 anos.
Desenvolveu practicamente toda a súa posterior vida como xogador no Real Madrid, primeiro no Castilla, para pasar, tras un ano de cesión ao Córdoba Club de Fútbol e dous ao Club Deportivo Castellón, ao Real Madrid definitivamente, onde permaneceu como titular do primeiro equipo durante 11 tempadas, ata 1984, gañando con este último club cinco títulos de Liga e catro títulos de Copa do Rei. Destacou pola súa visión de xogo e a súa capacidade de organización.
Síndrome de fatiga crónica
Criterios da Academia Nacional de Medicamento dos Estados Unidos (2015)
Criterio diagnóstico proposto para o SFC/EM:
Vicente del Bosque
Real Madrid
Unha vez abandonada a práctica do fútbol, Vicente del Bosque incorporouse como técnico nas categorías inferiores do Real Madrid. En marzo de 1994, debutou como adestrador do primeiro equipo do Real Madrid tras a destitución de Benito Floro, pero só ocupou o posto un par de meses, volvendo logo ao seu traballo na canteira branca. Da mesma forma, tras a destitución de Jorge Valdano dirixiu interinamente durante dous partidos ao primeiro equipo a principios de 1996, vencendo en San Mamés por 0-5 e no Estadio Carlos Tartiere ao Real Oviedo por 2-3, ata a contratación de Arsenio Iglesias.
Finalmente, na tempada 1999/00, o club decidiu encargarlle de xeito estable a dirección do primeiro equipo en substitución de John Benjamin Toshack. Durante os primeiros días do ano 2000, participou no primeiro Mundial de Clubs, logrando o cuarto posto ao perder nos tiros de penalti ante o Necaxa, equipo mexicano que conseguira a Copa de Campións da CONCACAF.
Pouco logo de conseguir a Liga de Campións de 2000, chegou á presidencia do club Florentino Pérez e comezou a coñecida como «Era Galáctica» do Real Madrid, ao incorporar a tres gañadores do Balón de Ouro como Luís Figo, Zinedine Zidane e Ronaldo.
Síndrome de fatiga crónica
Criterios da Academia Nacional de Medicamento dos Estados Unidos (2015)
O diagnóstico require que o paciente teña os seguintes tres síntomas:
Vicente del Bosque
Real Madrid
Nas súas catro tempadas como adestrador do primeiro equipo, Del Bosque conseguiu en total dúas Champions League (2000 e 2002), dúas Ligas (2001 e 2003), unha Supercopa de España en 2001, unha Supercopa de Europa en 2002 e unha Copa Intercontinental en 2002.
Crioulo haitiano
O crioulo haitiano (Kreyòl ayisyen; ), adoito chamado simplemente kreyòl, é unha lingua falada en Haití por arredor de oito millóns de persoas (o 80% da poboación total do país) e, a través da emigración, ten un millón de falantes en Cuba, Bahamas, Canadá, Illas Caimán, república Dominicana, Güiana Francesa, Martinica, Guadalupe, Belize, Porto Rico e nos Estados Unidos. É a lingua crioula máis falada do mundo.
Síndrome de fatiga crónica
Criterios da Academia Nacional de Medicamento dos Estados Unidos (2015)
(A frecuencia e gravidade dos síntomas deben ser avaliadas. O diagnóstico da EM/SFC debería ser posto en dúbida se os pacientes non presentan estes síntomas polo menos a metade das veces con intensidade moderada, substancial ou forte).
Vicente del Bosque
Beşiktaş e Cádiz
Na tempada 2004/2005, foi contratado polo Beşiktaş turco, pero en plena tempada e cuns resultados non satisfactorios, o club decidiu prescindir dos seus servizos.
En xuño de 2007, entrou a formar parte do organigrama técnico do Cádiz CF da man de Arturo Baldasano, cargo que abandonou aos poucos meses tras a marcha deste.
Selección española
En xullo de 2008 confirmouse o seu nomeamento como seleccionador nacional español en substitución de Luis Aragonés, debutando con vitoria por 0-3 o 20 de agosto de 2008 nun amigable fronte á Selección de Dinamarca.
Síndrome de fatiga crónica
Tratamento
O tratamento da síndrome de fatiga crónica céntrase inicialmente na identificación e tratamento das enfermidades asociadas ou subxacentes e o alivio dos síntomas, entre os cales os máis comúns son trastornos do sono, depresión e dor. Os pacientes precisan tomar períodos de descanso cando sexa necesario e practicar técnicas de relaxación. Aínda que non hai evidencia de que estas modalidades sexan eficaces, é pouco probable que sexan nocivas e poden ser beneficiosas.
Crioulo haitiano
Historia e características
O crioulo haitiano é un dos dous idiomas oficiais de Haití, xunto co francés. É unha lingua crioula baseada no francés do século XVIII con moi diversas influencias, sobre de todo linguas africanas (incluíndo algunha influencia do árabe), así como do español e o taíno e, cada vez máis, do inglés.
Vicente del Bosque
Selección española
Entre setembro de 2008 e outubro de 2009, conseguiu a clasificación de España para o Mundial de Suráfrica de 2010, gañando todos os partidos da fase clasificatoria.
Crioulo haitiano
Historia e características
Debido en parte aos esforzos de Félix Morisseau-Leroy, dende 1961 o crioulo haitiano recoñécese como lingua oficial de Haití, xunto co francés que fora a única lingua literaria do país dende a súa independencia en 1804. O status oficial mantívose na Constitución de 1987. O uso do crioulo na literatura é pequeno pero está a medrar. Morisseau foi un dos primeiros e máis influentes autores en empregar o crioulo. Dende os 80, moitos educadores, escritores e activistas escriben en crioulo. Hoxe, moitos xornais, así como programas de radio e televisión, empregan o crioulo.
Vicente del Bosque
Selección española
O 3 de xullo de 2010 a selección española conseguiu por primeira vez na súa historia o pase a unhas semifinais dun Campionato do Mundo de fútbol, ao vencer 1-0 a Paraguai. O 7 de xullo, alcanzou tamén por vez primeira a clasificación para unha final dun Campionato do Mundo, tras gañar 1-0 a Alemaña, final que gañaría o día 11 de xullo por 1-0 aos Países Baixos.
O 1 de xullo de 2012, apenas dous anos logo de facer historia gañando a Copa Mundial, conseguiu anotar un título máis no seu palmarés, levando á Selección de España á vitoria na Eurocopa fronte a Italia por 4-0, converténdose así no segundo adestrador na historia do fútbol en conseguir unha Eurocopa e un Mundial tras Helmut Schoën.
Vida persoal
O seu pai é Fermín del Bosque e a súa nai é María del Carmen González. Contraeu matrimonio con María de la Santísima Trinidad López e ten dous fillos e unha filla: Vicente, Gema e Álvaro.
Síndrome de fatiga crónica
Tratamento
Non hai evidencia substancial sobre a efectividade de dous dos tratamentos xeralmente prescritos para a síndrome de fatiga crónica: as terapias cognitivo-comportamentais (TCC) e a práctica de exercicio físico gradual. Os efectos do primeiro adoitan ser moderados e de cando en cando conducen á resolución do SFC. O segundo deles pode mesmo empeorar os síntomas se non se monitoriza adecuadamente para non alcanzar o nivel anaerobio.[cita requirida]Non hai, con todo, evidencias claras con respecto ao beneficio da terapia con medicamentos en pacientes que non mostran depresión ou trastornos de ansiedade comórbidos.
Páramo
Como topónimo pode referirse a:
Síndrome de fatiga crónica
Terapia cognitivo comportamental
Existe suficiente evidencia sobre o efecto beneficioso da terapia cognitivo-comportamental (TCC) na redución de síntomas, mellora da función e da calidade de vida dos pacientes con SFC.
Un gran ensaio aleatorizado controlado en adultos con SFC confirmou que impartida por psicoterapeutas adestrados ten efectos positivos sobre os niveis de fatiga, o traballo e a adaptación social, a depresión, a ansiedade e o malestar postesforzo. Unha revisión Cochrane de 2008 tamén apoiou o uso da TCC para CFS. Varios outros estudos mostraron resultados similares, incluíndo adolescentes.
Porén, estas terapias evidencian unha perda de eficacia a longo prazo.
Exercicio físico gradual
Esta terapia implica un aumento gradual da actividade física, coa esperanza dunha mellora crecente da función. Hai evidencias suficientes sobre a súa eficacia para mellorar as medidas de cansazo e funcionamento físico en pacientes con SFC. Varios estudos concluíron que a terapia de exercicio gradual foi tan eficaz como a terapia cognitivo-comportamental (TCC) para a fatiga e outros aspectos da deterioración funcional, fóra dos participantes con depresión.
Con todo, é importante considerar que realizar un sobreesforzo pode empeorar a evolución do SFC. Así mesmo, existe algunha evidencia de que os efectos positivos da terapia de exercicio gradual non se correlacionan co aumento da capacidade de exercicio, o cal suxire que os beneficios desta técnica, como no caso da TCC, teñen máis que ver coa influencia sobre o comportamento.
A combinación do exercicio físico gradual con outras estratexias, tales como tratamento farmacolóxico sintomático, educación e TCC mostrou unha efectividade moderada.
Controversia: Terapia cognitivo-comportamental e exercicio gradual
O estudo chave para a difusión e consagración destes tratamentos foi o polémico ensaio PACE, un ensaio que comparaba catro posibles tratamentos para o SFC/EM entre os que destacaban polos seus resultados positivos tanto a terapia cognitivo-comportamental como o exercicio gradual. Este ensaio enfrontouse a un Acta para a Liberdade de Información nun xuízo, tras a demanda dun dos pacientes que participaron nel. Tras anos de litixio, o xuíz resolveu a favor dos pacientes (que non estaban de acordo cos resultados e denunciaban danos que se facían patentes nunha serie de enquisas). Os datos brutos do ensaio foron postos a disposición pública, dando lugar a uns resultados moi inferiores aos que os autores do ensaio comunicaran nas súas conclusións.
Este é o principal dunha longa lista de críticas ben fundadas por parte de Tuller ao ensaio e outros proxectos similares dos seus autores: TRIAL BY ERROR: The Troubling Case of the PACE Chronic Fatigue Syndrome Study
Os erros na metodoloxía non só foron identificados por Tuller, e o inflado das cifras puideron ser facilmente preditos desde algunhas páxinas que denunciaban ao PACE trial como exemplo de mal deseño dun ensaio científico, como foi o caso de Stats.org: PACE: The research that sparked a patient rebellion and challenged medicine.
Un dos aspectos máis graves no fallo metodolóxico que ambas as análises denunciaron foi o cambio dos criterios de melloría mentres se realizaba o ensaio. Só con este cambio algúns enfermos que ao entrar considerábanse enfermos, pasaban a ser considerados na nova escala como recuperados, pois os criterios de avaliación da súa funcionalidade fixéronse moito máis laxos e así se expresaba nos resultados, sen avisar do cambio de criterio.
Sara Carbonero
Traxectoria
Sen finalizar a licenciatura en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira profesional en Radio Marca, emisora na que cubriu todo tipo de eventos deportivos, ademais de colaborar no espazo matinal Balón desastre e presentar en solitario o programa musical SuperMarca. Tras un breve paso pola Cadena SER, incorporouse en maio de 2007 a laSexta, cadea na que se fixo cargo da información deportiva en prime time, seguiu de cerca á Selección Española no Eurobasket 2007 e formou parte do equipo de Minuto y resultado. Ademais conduciu o programa de deportes de risco e aventura, 6º Nivel.
En abril de 2009, fichou por Telecinco como presentadora de deportes. O seu primeiro traballo na cadea de Fuencarral foi cubrir como reporteira a Copa Confederacións de fútbol en Suráfrica. Actualmente é subdirectora de deportes da cadea e presentadora de deportes da primeira edición de Informativos Telecinco. Foi elixida en xullo de 2009 pola edición norteamericana da revista FHM como a reporteira deportiva máis sexy do mundo.
Durante a celebración da Copa Mundial de Fútbol de 2010, na que traballou como reporteira de Telecinco, foi obxecto de atención mundial dos medios ao suxerirse desde a portada do diario británico The Times unha vinculación entre a derrota da Selección de fútbol de España no primeiro partido do campionato e a súa relación co xogador Iker Casillas, porteiro da mesma durante devandito encontro.
Finalizado o mundial, no mesmo mes de xullo, anunciouse que a xornalista colaboraría durante a tempada 2010/11 coa plataforma italiana de televisión dixital terrestre de pago Mediaset Premium, facéndose cargo da información sobre o desenvolvemento da Liga e, especialmente, sobre a traxectoria de José Mourinho á fronte do Real Madrid. A súa colaboración comezou o 28 de agosto.
Desde marzo de 2011 compaxina os seus traballos en Informativos Telecinco e Mediaset Premium, con colaborar os venres na sección de deportes de Noticias Cuatro 1.
Síndrome de fatiga crónica
Controversia: Terapia cognitivo-comportamental e exercicio gradual
Na actualidade e cos datos que os autores do ensaio PACE foron obrigados a achegar (tras un investimento de 250.000 libras de diñeiro público na súa defensa legal ante o acto de liberdade de información) publicouse un reanálise en decembro de 2016 demostrando o que parecía ser evidente, unha inflación enorme dos resultados positivos para os tratamentos de exercicio gradual e terapia cognitivo-comportamental: Can patients with chronic fatigue syndrome really recover after graded exercise or cognitive behavioural therapy? A critical commentary and preliminary re-analysis of the PACE trial.
E como refire o artigo publicado o 10 de xaneiro de 2017 no Journal of Neurology and Neurobiology Sci Forschen, no que o autor conclúe contundentemente: “A análise dos datos individuais dos participantes no PACE Trial demostrou que a TCC e o exercicio gradual son ineficaces e (potencialmente) daniños, o que invalida a asunción do modelo biopsicosocial, que está baseado en opinións. ''En consecuencia, a TCC e o exercicio gradual non deberían ser utilizados como tratamentos (preceptivos) para o SFC/EM. Isto evitará o sufrimento innecesario infrinxido aos pacientes por parte dos seus médicos, que é o peor de todos os danos, como conclúe Spence, e que é totalmente evitable.”''
O equipo do Vall d’Hebron do Doutor José Alegre publicaba esta metaanálise sobre a eficacia dos tratamentos ofrecidos a pacientes de SFC/EM no que concluía que nin o exercicio gradual nin a terapia cognitivo-comportamental son terapias con validez probada.
Alimentación
Aínda que son necesarias máis investigacións, actualmente as conclusións de varios estudos apuntan a que a dieta ten un rol importante no desenvolvemento dos síntomas do SFC, contrariamente a conclusións de anos anteriores.
Antioxidantes
As recentes evidencias da existencia dalgún grao de estrés oxidativo nos pacientes con SFC suxiren que varios antioxidantes poderían exercer un efecto beneficioso. Nesta liña, a suplementación cos antioxidantes glutatión, N-acetilcisteína, α-ácido lipoico, proantocianidinas oligoméricas, Ginkgo biloba e Vaccinium myrtillus móstrase prometedora, aínda que son necesarios estudos clínicos para demostrar a súa eficacia pacientes con SFC.
Intolerancias alimentarias
A intolerancia aos alimentos parece estar implicada no desenvolvemento dos síntomas do SFC, aínda que a información segue sendo limitada. As intolerancias alimentarias son procesos diferentes das alerxias alimentarias (mediadas por anticorpos do tipo IGE), nos cales a resposta inflamatoria non é nin inmediata nin tan extrema como na alerxia alimentaria clásica, o que fai moi difícil ao paciente identificar os alimentos causantes. En 2001, presentouse un estudo no que se mostraba que o 54% dunha mostra de pacientes con SFC tentara modificacións dietéticas non especificadas, dos cales o 73% obtivo efectos beneficiosos na redución da fatiga. Permanece sen aclarar se estas melloras eran debidas ao aumento da inxesta de antioxidantes na dieta ou á eliminación de certos alimentos.
Unha investigación publicada en The Lancet suxire que a modificación da dieta mediante a eliminación de alimentos que provocan intolerancias pode reducir a liberación de citocinas inflamatorias. Os investigadores demostraron que as persoas con intolerancias alimentarias tiñan niveis significativamente elevados das citocinas inflamatorias interleucina-4, interferón gamma (IFN-γ) e factor de necrose tumoral alfa (TNF-α) tras a administración de produtos lácteos e trigo. Os autores sinalaron que esta elevación de citocinas pode ser a responsable da aparición dos síntomas experimentados polos pacientes, tales como dor de cabeza, mialxias (dores musculares), dor nas articulacións e trastornos dixestivos, e negan a relación con patoloxías neuropsiquiátricas.
Estes resultados desmontan estudos previos, nos que se fixeron suposicións falsas con respecto á relación entre a intolerancia aos alimentos e o SFC, nos cales sen realizar probas de eliminación e exposición a alimentos nin avaliar a presenza de marcadores inflamatorios, concluíuse que os pacientes con fatiga crónica que notaban intolerancias alimentarias simplemente manifestaban trazos de somatización.
Tendo en consideración que o SFC é un trastorno por exclusión e que se documentou a melloría dos síntomas coa eliminación do trigo da dieta, todos os pacientes deben ser avaliados sobre a presenza dunha enfermidade celíaca (EC) non diagnosticada. A EC é unha enfermidade subdiagnosticada na poboación xeral, que cursa frecuentemente con anticorpos negativos, unicamente con enteropatía leve e sen ningún síntoma dixestivo. As afectacións neurológicas e as dificultades cognitivas poden ser as súas primeiras ou únicas manifestacións.
Terapias alternativas e/ou complementarias
A evidencia sobre a eficacia das terapias alternativas ou complementarias, tales como a homeopatía, a acupuntura e a fitoterapia é insuficiente.
Serantes, Oleiros
San Xián de Serantes é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.569 habitantes (801 mulleres e 768 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.205 habitantes.
Topónimo
Serantes é un topónimo prerromano, que xorde antes do século III, e que se refire a un pobos que viven á beira dun río ou lagoa.
Jacksonville Jaguars
Os Jacksonville Jaguars son un equipo profesional de fútbol americano estadounidense con sede na cidade de Jacksonville (Florida). Compiten na División Sur que compite da American Football Conference (AFC) da National Football League (NFL). O seu estadio como local, con capacidade para 64.428 espectadores, é o EverBank Field, situado no centro da cidade.
Os Jaguars, xunto cos Carolina Panthers, uníronse á NFL como equipos de expansión na temporada 1995. Desde ese ano gañaron dous capionatos da Divisón Central da AFC (1998 e 1999) e un da Divisón Sur (2017), clasificándose para os playoffs en sete ocasións, a última en 2017 tras dez anos sen conseguilo. Desde a súa fundación até a temporada 2011, o dono da franquía foi o empresario Wayne Weaver. Con todo, no ano 2011 vendeu a súa participación no equipo ao empresario de orixe paquistaní Shahid Khan, tamén dono do Fulham F.C. da Football League Championship, por uns 770 millóns de dólares. A finais do ano 2017 o valor estimado da franquía ascende aos 2.075 millóns de dólares.
Historia
Este equipo, xunto cos Carolina Panthers, uniuse á competición como equipo de expansión en 1995. En 1996 acadaron a final de conferencia, na que perderon fronte aos New England Patriots, chegaron novamente á final de conferencia en 1999, na que perderon fronte aos Tennessee Titans. Ao longo da súa curta historia a franquía unicamente atinxiu dous títulos de división (AFC Central) e apareceu nos playoffs en sete ocasións (1996, 1997, 1998, 1999, 2005, 2007, 2017).
Logo e mascota
miniatura|A mascota Jaxson de Ville. O día anterior a que a NFL concedese o equipo de fútbol americano a Jacksonville, un triunfante Wayne Weaver alzou un casco prateado e unha camisola verde azulada ante os donos do resto de equipos da competición nunha reunión en Chicago, Illinois. Así, as cores escollidas para o equipo foran o verde azulado, o dourado e o prateado. Porén, os deseños da camisola e do casco, co debuxo dun xaguar saltando, creou controversia. A Ford Motor Company, naquela altura propietaria do fabricante automobilístico británico Jaguar, tiña a impresión de que o logotipo era moi semellante á do fabricante. Aínda que ningunha demanda foi levada a xuízo, os avogados do equipo e do fabricante chegaron a un acordo amigábel segundo o cal os Jaguar serían nomeados coches oficiais dos Jaguars, mentres que a franquía redeseñaría os seus uniformes.
O novo logotipo consistiu nunha cabeza de xaguar rosmando cunha lingua de cor verde azulada, o cal Weaver dixo que era un toque da súa esposa. Tamén afirmou que esa cor de lingua viña de "alimentar con panteiras (Panthers) aos nosos xaguares (Jaguars)", unha clara pulla aos seus compañeiros debutantes na NFL, os Carolina Panthers. Durante o primeiro partido de pretemporada dos Jaguars, entregáronse caramelos de cor verde azulado a todos os seareiros que asistiron, volvendo as súas linguas da mesma cor ca do logotipo. Alén diso, foron repartidas pirulatas de framboesa na sección 142 do estadio por parte do "Candy Man" (do inglés: Home dos doces) para procurar acadar o mesmo efecto. O logo permaneceu sen mudanzas até o ano 2009, cando actualizaron a imaxe do equipo, eliminando o logo do xaguar arañando e as tipografías utilizadas até o momento.
No ano 2013, tras a adquisición da franquía dous anos antes polo empresario de orixe paquistaní Shahid Khan, mudouse de novo a imaxe do equipo, incluíndo un novo logo principal, secundario e tipografía. Co novo logo do xaguar tentouse darlle un aspecto máis fero e realista. Por outra banda, o novo logo secundario consistía na mesma cabeza do logotipo principal acompañada por vez primeira do máis famoso alcume do equipo: "Jags". Ambas imaxes estaban rodeadas por un escudo deseñado para rendir tributo á comunidade militar de Jacksonville. Ademais, comezaron a utilizar máis a cor dourada, que de feito entre os anos 2009 e 2012 só aparecía no propio logotipo.
Desde 1996, Jaxson de Ville é a mascota dos Jaguars. Trátase dun xaguar antropomórifico que viste as cores do equipo e leva lentes de sol, o cal entretén ao público antes e durante os partidos do club coas súas falcatruadas. Ademais, ten fama polas súas entradas ao estadio, como por exemplo saltando desde os focos do estadio atado cunha goma, deslizándose desde o marcador cunha corda ou entrando en paracaídas. En 1998 as súas trasnadas, que o levaron incluso a amolar aos xogadores rivais durante a reunión para elixir xogada (huddle), levaron a unha mudanza na normativa da NFL sobre as mascotas. Con todo, aínda hoxe segue a ser visto como unha mascota que interfere demasiado no xogo. De feito, en 2007 o presidente dos Indianapolis Colts elevou unha queixa á NFL que o levou a recibir unha nova repimenda. Desde o 18 de agosto de 1996 até xuño de 2015 a mascota foi interpretada por Curtis Dvorak.
Uniformes
Durante a maior parte da súa historia, os Jaguars fixeron o que moitos outros equipos da NFL situados en climas subtropicais tradicionalmente practican: usar o seu xersei branco en casa durante a primeira metade da tempada, obrigando aos opoñentes a usar as súas camisetas escuras baixo os sufocantes outonos en Jacksonville. As únicas excepcións foron en 2004 e 2008−10, cando os Jaguars elixiron usar verde azulado para todos os xogos en casa. Na pretemporada, os Jaguars tipicamente usan o verde azulado en casa xa que estes partidos xóganse de noite cando hai moi pouca vantaxe coa calor.
En 1995, tras a obrigada mudanza de logotipo, os primeiros uniformes dos Jaguars foron con casco totalmente negro, pantalóns brancos con faixas verde azulaado, negro e dourado, esta última cor tamén utilizada nos números. En canto a camisola, esta era de cor verde azulada cos números en branco na casa e branca cos números en verde azulado na visitante. Ambas camisolas levaban tamén o pescozo de cor negra e ningunha faixa nas mangas (ao contrario do que é tradicional na NFL). Ademais, o logo do equipo estaba bordado en amabas mangas. Até o ano 2002 este uniforme apenas sufriu modificacións. É neste ano cando se introduce un terceiro uniforme alternativo de cor negra. A reacción dos fans ao uso desta cor na camisola alternativa foi moi positiva. Nos anos 2004 e 2008 foron introducido algúns cambios, como por exemplo nas faixas do pantalón e a mudanza da tonalidade da cor dourada a unha máis metálica máis próxima ao beige.
Blue Sunshine
Blue Sunshine é o único álbum de estudio do supergrupo británico de post-punk The Glove, publicado o 23 de agosto de 1983 a través dos selos Wonderland Records e Polydor. Este disco serviu principalmente como unha distracción para Robert Smith e Steven Severin cando os dous estaban baixo un forte estrés nas súas respectivas bandas, The Cure e Siouxsie and the Banshees. Como a Smith a súa discográfica non lle permitía cantar noutra banda, el e Severin recrutaron á bailarina de Zoo Jeanette Landray (unha antiga moza do batería dos Banshees Budgie) para cantar na meirande parte das cancións do lanzamento orixinal; Smith só cantou en "Mr. Alphabet Says" e "Perfect Murder". Outros músicos involucrados no proxecto foron Andy Anderson (que posteriormente se uniu a The Cure), Martin McCarrick (que despois tocou cos Banshees), Ginny Hewes e Anne Stephenson.
John Stossel
John Frank Stossel, nado en Chicago Heights o 6 de marzo de 1947, é unha personalidade televisiva, escritor e comentarista político libertario estadounidense.
Blue Sunshine
Severin escribiu as letras de todos os temas agás "Like an Animal", "Sex-Eye-Make-Up", "Perfect Murder", escritas por Smith, e "Punish Me with Kisses", na cal colaboraron os dous.
John Stossel
En outubro de 2009, Stossel deixou o seu traballo tras moitos anos en ABC News para unirse a Fox Business Channel e a Fox News Channel. É o presentador dun programa semanal de novas en Fox Business chamado Stossel, que foi emitido por primeira vez o 10 de decembro de 2009. Stossel tamén achega análises de xeito regular en varios programas de Fox News, entre eles The O'Reilly Factor. Tamén escribe un blog en Fox News, "John Stossel's Take". Stossel foi columnista de xornais sindicado a nivel federal dende febreiro de 2011.