cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agudelo, Barro
Patrimonio
No interior o máis destacado é o arco triunfal, rematado por unha chambrana de catro filas de tacos, descansado sobre columnas con fustes de cinco tambores entregos, con capiteis decorados. Nun destes capiteis vense uns paxaros con figura humana. A imaxe central do tímpano suponse que representa a Martiño de Dumio, sentado, con báculo en actitude de bendicir, titular da igrexa e da freguesía; e á súa dereita, un Agnus Dei. Nun capitel do arco triunfal pódese ver a representación dun músico, tocando a zanfona.
Eladio de Lema Martín
Eladio de Lema Martín, nado en Vigo en 1853 e finado na mesma cidade o 5 de outubro de 1928, foi un editor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ángel de Lema Marina, propietario do Faro de Vigo, sucedeu ao seu pai na dirección do periódico en 1881. Afiliado ao Partido Conservador, primeiro seguindo a José Elduayen e despois a Gabino Bugallal, foi concelleiro de Vigo, deputado provincial e en 1921 foi elixido senador pola provincia de Pontevedra.
Os seus restos repousan no Cemiterio de Pereiró.
Vida persoal
miniatura|175px|Eladio de Lema, 1917. Casou con Mercedes Rubido e foi pai de Ángel, Mercedes e Josefina.
Bustarvelle, Ouviaño, Negueira de Muñiz
Bustarvelle é un lugar da parroquia de Ouviaño, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña dous habitantes (dous homes), a mesma cantidade ca en 2006.
O Faramello, Ribasar, Rois
O Faramello é un lugar da parroquia de Ribasar no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 16 habitantes (oito homes e oito mulleres).
Neste lugar está o pazo do Faramello.
A Menda
O topónimo galego A Menda pode referirse a:
Doutores honoris causa pola Universidade Ramon Llull
A Universidade Ramon Llull ten nomeado como doutor honoris causa ás seguintes persoas:
For Your Love
For Your Love é o primeiro álbum estadounidense da banda inglesa de blues rock The Yardbirds, publicado o 13 de xuño de 1965 a través do selo Epic Records. O disco acadou o número 96 la lista de álbums da Billboard.
For Your Love ten tres cancións da primeira sesión de gravación de Jeff Beck con The Yardbirds: "I'm Not Talking", "I Ain't Done Wrong" e "My Girl Sloopy" (posteriormente sería eitadas no Reino Unido no EP Five Yardbirds). Eric Clapton foi o guitarrista nas restantes cancións, entre as que estaban os tres sinxelos da banda (coas caras-b) editados ata o momento e dúas demos que non serían publicadas no Reino Unido ata os anos 80. Clapton, que deixara o grupo catro mese antes, non aparece na portada nin é mencionado no libreto.
Reedicións
O álbum recompilatorio do 2001 Ultimate! contén 8 dos 11 temas do disco orixinal. For Your Love ten sido reeditado a través de varios selos, como JVC, Castle e Repertoire.
Paraguai
Paraguai (en Paraguái), oficialmente a República de Paraguai (en República del Paraguay; en Paraguái Tavakuairetã) é un país do centro da América do Sur, limitado ó norte e oeste por Bolivia, ó norte e leste polo Brasil e ó sur e oeste pola Arxentina. A súa capital é a cidade de Asunción. O Paraguai é un dos dous países da América do Sur que non posúe unha saída para o mar, sendo o outro Bolivia. Por mor da súa localización central en América do Sur, tamén é coñecido como o Corazón de Suramérica.
Historia
Os primeiros colonos españois chegaron ao Paraguai no comezo do século XVI. A cidade de Asunción, fundada o 15 de agosto de 1537, logo se tornou o centro dunha provincia nas colonias españolas na América do Sur.
O 15 de maio de 1811, Paraguai declarou a súa independencia. Cun rápido crecemento económico e militar nos anos que proseguiron á independencia, Paraguai tornouse un país auto-suficiente, e unha potencia rexional no continente.
A Guerra da Tripla Alianza, entre 1865 a 1870, composta pola Arxentina, o Brasil e o Uruguai, apoiados economicamente polo Reino Unido. Esta guerra foi motivada principalmente pola ambición paraguaia dunha saída para o mar, que no final acabou custando non soamente todo o crecemento entón alcanzado, senón tamén a morte de dous terzos da poboación do sexo masculino e perda de territorios, en gran parte, para a Arxentina. A economía paraguaia ficaría estancada os seguintes 50 anos.
Tropas bolivianas invadiron Paraguai en 1932, desencadeando a Guerra do Chaco, (1932-1935), e culminando con vitoria paraguaia e a anexión do Chaco ao país.
Política
En 1992, foi publicada oficialmente unha nova constitución, en vigor ata hoxe, que substituíu a antiga constitución de 1967. De acordo coa actual constitución paraguaia, o sistema de goberno é a democracia representativa. O poder executivo é exercido polo Presidente e polo vice-presidente, que son escollidos polo pobo a través de voto directo, para un mandato de cinco anos consecutivos, sen dereito á reelección, isto é, o xefe de Estado e de goberno non debe ser electo dúas veces, e gobernan baixo asesoría do Consello de Ministros. O presidente participa da aprobación da lexislación e ordena a súa publicación, podendo negar leis orixinadas no lexislativo.
O poder lexislativo é bicameral, formado polas dúas casas do Congreso, ou sexa, pola Cámara dos Deputados, de 80 membros, e polo Senado, de 45 membros, escollidos en ambos os casos para un mandato de cinco anos, por voto popular. O voto é imposto por lei para todos os electores a partir dos 18 anos.
Florín aragonés
miniatura|270px|[[Florín de Aragón de Pedro IV o Cerimonioso. Ouro de aprox. 3,42 gramos e lei de 18 quilates, cuñado entre 1369-1372]] O florín aragonés, florín de Aragón ou florín de ouro de Aragón foi unha moeda medieval que se usou na Coroa de Aragón desde tempos de Pedro IV o Cerimonioso.
Paraguai
Política
A Corte Suprema de Xustiza é a instancia máxima do poder xudiciario, composta de nove membros nomeados polo presidente, e ten o poder de declarar a inconstitucionalidade de leis.
Antonio Jaspe Moscoso
Antonio María Jaspe y Moscoso, nado na Coruña en 1856 e finado en Montrove en agosto de 1887, foi un pintor galego que cultivou a pintura de historia, os temas clásicos e o retrato.
Florín aragonés
Historia
O Florín de Aragón, nome polo que foi coñecido na época en todos os estados europeos por onde se difundiu, era unha moeda de ouro cun peso medio de 3,42 gramos. Inicialmente o seu valor oscilou entre os catorce e os once soldos aragoneses, e a súa lei, de 24 quilates menos cuarto na súa primeira emisión de 1346, pronto foi diminuíndo até os 18 e incluso aos 16 quilates.
Paraguai
Política
O principais partidos políticos son o Colorado (Asociación Nacional Republicana), o Liberal Radical Auténtico e Encuentro Nacional. O Paraguai está dividido en 18 departamentos incluíndose a capital, Asunción. Cada departamento ten como xefe de goberno un gobernador electo.
Antonio Jaspe Moscoso
Traxectoria
Formouse na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, en Roma e en París. Colaborou como debuxante en varias publicacións.
Luis Gregorio Ramos Misioné
Luis Gregorio Ramos Misioné, nado en Lugo o 15 de maio de 1953, é un ex-piragüista galego, que competiu na modalidade de augas tranquilas. Foi campión do mundo de K4 1000m en 1975 e participou en tres Xogos Olímpicos (Montreal 1976, Moscova 1980 e Os Ánxeles 1984), logrando dúas medallas, unha prata e un bronce.
Traxectoria
Comezou no remo con 14 anos no club da súa cidade, o Club Fluvial de Lugo.
Gañou oito medallas no Campionato Mundial de Piragüismo entre os anos 1975 e 1982, destacando o ouro que logrou en Belgrado en 1975 no K4 1000m, formando equipo con José María Esteban Celorrio, José Ramón López Díaz e Herminio Menéndez. Con ese mesmo equipo participou nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal. Foron primeiros na súa serie da primeira rolda e tamén nas semifinais, e obtiveron a medalla de prata na final, na que foron superados por menos de tres décimas pola pola embarcación soviética de Sergei Chukhrai, Aleksandr Degtiarev, Iurii Filatov e Vladimir Morozov.
Na seguinte cita olímpica, Moscova 1980, competiu no K-2 1.000 metros xunto con Herminio Menéndez. Gañou a primeira serie e a serie das semifinais, pero na final tivo que conformarse co bronce, ao seren superados de novo pola piragua soviética (con Sergei Chukhrai e Vladimir Parfenovich) e pola húngara (István Szabó e István Joós). Tamén participou nos Xogos de 1984 nos Ánxeles, quedando en 6ª posición do K4 1000 e obtendo un diploma olímpico.
Ademais foi campión de España en 60 ocasións.
Palmach
A Palmach (en פלמ"ח) foi a unidade paramilitar de elite israelí integrada na Haganah. Estableceuse o 15 de maio de 1941, e en 1948 consitía en tres divisións e forzas auxiliares aéreas, navais e de intelixencia. Entre os líderes da Palmach estiveron Moshé Dayán, Itzhak Sadeh, Yigal Allon e Yitzhak Rabin. A Palmach influíu significativemente na sociedade israelí, os seus membros convertéronse nos altos mandos das Forzas de Defensa Israelís.
Florín aragonés
Historia
Contra 1370 a cotización das moedas cuñadas na Basílica de Santa María a Maior de Zaragoza era de once soldos, e a lei de 18 quilates, que foi a que mantivo até a súa desaparición. 245px|miniatura|Florín de ouro de [[Florencia de 1340, que serviu de modelo para o aragonés.]] A tipoloxía desta moeda tomouse do florín florentino (fiorino d'oro), unha moeda orixinaria da República de Florencia, que despois se imitou en toda Europa. Desde 1252 o fiorino d'oro era o áureo típico da República florentina, e a súa denominación derivaba do feito der levar gravado un lirio, a flor dos Medici.
O florín de Aragón imitou no anverso a iconografía de San Xoán Bautista e no reverso o lirio, emblema de Florencia, pero coa lenda ARAGO.REX, a inicial do rei de Aragón e a marca de ceca do lugar onde se cuñara, en lugar da inscrición FLORENTIA do florín florentino.
As Cortes dos diversos estados rexidos por Pedro IV de Aragón opoñíanse á introdución dunha nova moeda que, porén, era necesaria a mediados do século XIV para atender as grandes sumas de diñeiro das que debía dispoñer a Coroa.
Por iso Pedro IV buscou a solución cuñando en 1346 os novos floríns en Perpiñán —acabado de incorporar como praza de soberanía real á coroa xunto co reino de Mallorca— sen indicación do nome do rei nin da ceca onde se cuñaran.
Pero despois de que a súa difusión, subrepticia ao principio, fixérase xa de uso común en todos os territorios do rei de Aragón, comezaron a cuñarse noutros estados da Coroa até o reinado de Fernando o Católico coa denominación de Florí d'or d'Aragó.
Houbo tamén cuñaxes de medio florín e dun cuarto de florín, coa mesma tipoloxía que a moeda maior. Así mesmo algúns reis de Castela que pretendían a coroa de Aragón cuñaron floríns. Henrique II de Castela cuñounos "a senyal d'Aragó" e tamén os emitiu Henrique IV.
Ligazóns externas
Florín (meyeval)
Antonio Jaspe Moscoso
Traxectoria
Foi discípulo da Escola superior de Pintura, Escultura e Gravado e de Ignacio Suárez Llanos. Na Exposición Rexional de Galicia celebrada en Santiago de Compostela en 1875 presentou Dos retratos, Cinco bocetos, Una Concepción, Paisano gallego, Labradora, Hilandera, Retrato de Alfonso XII, Mujer pobre e Muchacho jugando; foi premiado con medalla de prata. Na da Coruña de 1878 expuxo varios lenzos, entre eles La ramilletera e La plaza de toros. Nas Exposicións Nacionais de Belas Artes de 1876, 1878 e 1881 presentou: Hilandera gallega, Un gaitero gallego, D. Juan de Austria, Vistas de la laguna, Gran canal, Astillero y Palacio de Otello en Venecia e Una ciociara (estudo).
En 1880 obtivo praza na Escola de Belas Artes de Roma. En 1881 acompañou á corte na súa viaxe a Galicia, como correspondente da La Ilustración Gallega y Asturiana.
Foi autor de retratos do rei Afonso XII e a raíña María Cristina, por cuxos traballos obtivo a Cruz de Carlos III.
Cavidade sigmoide do radio
A cavidade sigmoide do radio é unha depresión ósea da epífise distal do óso radio. Ten forma cóncava e se artella coa cabeza cubital, formando a articulación radiocubital inferior.
Paraguai
Subdivisións
O Paraguai está dividido en 17 departamentos. Cada departamento divídese en distritos. Os distritos subdivídense en partidos e os partidos en compañías. Asunción, a capital, forma un distrito federal.
Haganah
miniatura|100px|Logotipo da Haganah. A Haganah (hebreo: "Defensa", הגנה) foi unha organización paramilitar xudía que actuou en Palestina entre 1920 e 1948, durante o mandato británico. Coa constitución do Estado de Israel a Haganah constituíu a base do exército israelí.
Attarisiya
Attarisiya ou Attarisiyas foi un xefe dos aqueos (Ahhiyawa) mencionado durante o reinado do hitita Tudhaliyas II. Conquistou Zippasla, pero foi expulsado de alí polos hititas.
Haganah
Orixe
A HaShomer, milicia que se fundou en 1909, foi o antecesor da Haganah, era un pequeno grupo de inmigrantes xudeus que vixiaban os asentamentos xudeus por unha cota anual, nunca superaron os 100 membros.
Tralas revoltas árabes de 1920 e 1921 constitúese a Haganah para gardar os kibbutzs e facer fronte aos ataques árabes. Ata 1929 as unidades da Haganah tiñan unha organización local e estaban mal armadas, consistían sobre todo en granxeiros que vixiaban os seus asentamentos por quendas. Pero logo da revoltas árabes de 1929, que deixaron 133 xudeus mortos e a expulsión dos xudeus de Hebrón, entran na Haganah case todos os homes dos asentamentos, e moitos das cidades, e se adquiren armas no estranxeiro. En 1936 conta con 10.000 membros activos e 40.000 reservistas. Na Gran Revolta árabe (1936-1939) participa activamente para protexer os intereses británicos e para frear a insurxencia árabe: aínda que a administración británica non a recoñeceu oficialmente, o exército británicos cooperou activamente con ela para formar a policía xudía dos asentamentos e as forzas auxiliares xudías. En 1937, os dirixentes máis dereitistas da Haganah formaron o Irgun Zvai-Leumi, caracterizado polos seus métodos de combate clandestino.
Paraguai
Xeografía
miniatura|O río Paraguai parte en dous a Paraguai.
Haganah
Orixe
Trala revolta os británicos restrinxiron a inmigración xudía a Palestina: en resposta, Haganah organiza unha rede de inmigración ilegal e demostracións contra dos británicos.
Paraguai
Xeografía
O río Paraguai divide ao Paraguai en dúas rexións: ao oeste a rexión Occidental ou Chaco e ao leste a rexión Oriental.
Haganah
Segunda Guerra Mundial
Nos primeiros anos da Segunda Guerra Mundial, reanudouse a cooperación entre os británicos e a Haganah polo temor a un avance dos alemáns e italianos no Norte de África, pero trala desfeita de Rommel en El Alamein (1942), os británicos deixan de apoiar á Haganah. En 1943 os británicos crean a Brigada Xudía, a primeira unidade militar xudía que serviu na guerra.
Mentres a Haganah crea o 19 de maio de 1941 a Palmach, unha unidade de elite
Francelos, Ribasar, Rois
Francelos é un lugar da parroquia de Ribasar no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 114 habitantes (51 homes e 63 mulleres).
Haganah
Despois da guerra
Despois da guerra, a Haganah realizou operacións antibritánicas en Paletina e continuou a organizar a inmigración ilegal. O 28 de maio de 1948 o Haganah desaparece ao se crear as Forzas de Defensa israelís.
Paraguai
Demografía
A maioría da poboación de Paraguai é de mestizos de colonizadores hispánicos con nativos. Hai poboación branca de orixe predominantemente española. Ata hoxe a maior parte da poboación fala o guaraní, ademais da lingua española.
Elsa Pataky
Elsa Lafuente Medianu, nada o 18 de xullo de 1976 en Madrid, é unha actriz española máis coñecida polo seu nome artístico Elsa Pataky. O seu pai, José Francisco, é químico e a súa nai Cristina (de orixes romanesas) é publicista. O seu apelido artístico é o dun avó que a introduciu no mundo da interpretación.
Suspensión da incredulidade
Suspensión da incredulidade ou suspensión voluntaria da incredulidade refírese á vontade do lector ou espectador de aceptar como verdadeiras as premisas dun traballo de ficción, incluso inda que estas sexan fantásticas, imposíbeis ou contradictorias. É a suspensión da análise crítica en troques da premisa de entretemento. O termo aplícase tradicionalmente na literatura, o teatro ou o cinema, inda que tamén se pode aplicar nos videoxogos.
Elsa Pataky
Comezos
Estudou xornalismo na Universidade San Pablo CEU, ao tempo que comezaba a formarse como actriz. Estudou con Ángel Gutiérrez e Paco Pino e formou parte da compañía teatral Teatro Cámara de Ángel Guitiérrez, coa que realiza as súas primeiras aparicións no escenario.
Suspensión da incredulidade
A idea atópase na introdución do libro Historia verdadeira, do poeta satírico Luciano de Samosata, na que, despois de mencionar a varios autores que contaron mentiras, remata dicindo que el tamén é un mentireiro e pide humildemente ao lector a súa incredulidade.
Elsa Pataky
Comezos
En 1997 deixa temporalmente os estudos ao ser contratada para a serie Al salir de clase, que lle serviu de entrada no mundo televisivo como ponte para aparecer nos seus primeiros filmes, Clara (1999) e El arte de morir de Álvaro Fernández Armero xunto con Fele Martínez e Gustavo Salmerón.
Suspensión da incredulidade
A expresión foi acuñada en 1817 polo poeta inglés Samuel Taylor Coleridge.
Elsa Pataky
Comezos
Destaca a súa facilidade para os idiomas ao falar castelán, francés, inglés e romanés con fluidez, e tamén italiano, o que lle serviu para actuar nos respectivos idiomas en varias coproducións con Francia e Gran Bretaña.
Mendoia
O topónimo galego Mendoia pode referirse a:
Arrubial, Páramo, Castroverde
Arrubial é un lugar da parroquia do Páramo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Cidade do Vaticano
Cidade do Vaticano (en italiano: Città del Vaticano), é un estado soberano cuxo territorio está composto por un enclave dentro da cidade de Roma, capital de Italia. Abrangue unha superficie 0,439 km² (44 hectáreas), sendo o país independente recoñecido internacionalmente máis pequeno do mundo. A súa poboación é de pouco máis de 800 habitantes, dos cales 438 persoas gozan do dereito de cidadanía vaticana, mentres que o resto están autorizadas a residir nel sen ese dereito.
O Vaticano é unha cidade-estado, recoñecido como tal o 11 de febreiro de 1929 tralos pactos de Latrán. A Cidade do Vaticano alberga a Santa Sé, máxima institución da Igrexa católica. Aínda que os dous nomes "Cidade do Vaticano" e "Santa Sé" se utilizan a miúdo coma se fosen equivalentes, o primeiro refírese á Cidade e ao seu territorio, mentres que o segundo se refire á institución que dirixe a Igrexa e que ten personalidade xurídica propia (como suxeito de dereito internacional). En rigor, é a Santa Sé, e non o Estado do Vaticano, a que mantén relacións diplomáticas cos demais países do mundo. Doutra banda, o Vaticano é quen dá o soporte temporal e soberano para a actividade da Santa Sé. As dúas entidades aínda teñen pasaportes diferentes, aínda que en ámbolos casos son moi poucos os existentes.
A denominación oficial completa en latín desta estado é: Status Civitatis Vaticanæ, sendo en italiano a denominación completa Stato della Città del Vaticano, nome que vén do Monte Vaticano (do latín "Vaticinĭum": predición; antigamente moraba no outeiro un oráculo etrusco). A Cidade do Vaticano é unha monarquía eclesiástica ou sacerdotal, gobernada polo bispo da diocese romana, o Papa, polo que pode considerarse a única monarquía electiva de Europa, aínda cando o Sumo Pontífice delega as funcións de goberno no Secretario de Estado. Posúe ademais o exército máis pequeno do mundo, a Garda Suíza, composta tan só por 110 soldados.
Etimoloxía
Orixinariamente, Vaticano era unha figura da mitoloxía romana que abría a boca dos meniños acabados de nacer para que puidese dar o primeiro berro ou choro. Era tamén o nome dun outeiro da cidade de Roma, o Monte Vaticano, onde se erguía o circo de Nerón e onde supostamente San Pedro foi martirizado e sepultado. O nome deste outeiro viña do latín "vaticinĭum" é dicir, predición ou profecía, debido a que nese outeiro moraba na antigüidade un oráculo etrusco.
Orixe e Estados Pontificios
miniatura|esquerda|Mapa dos [[Estados Pontificios.]] Nesta zona deshabitada orixinalmente (ager vaticanus) ao lado oposto da beira do Tíber na cidade de Roma, Agripina a Maior, desbravou o outeiro e os seus arredores e construíu uns xardíns a comezos do século I, e logo o emperador Calígula, no ano 40, iniciou a construción dun circo que foi rematado finalmente por Nerón, o Circus Gaii et Neronis, coñecido comunmente como o Circo de Nerón. O obelisco do Vaticano foi tomado inicialmente por Calígula de Heliópolis, en Exipto, para decorar a "spina" do seu circo, sendo este o último remanente visible da construción romana. Despois do grande incendio de Roma do ano 64 esta zona converteuse en lugar do martirio de moitos cristiáns e a antiga tradición sostén que foi neste circo no que San Pedro foi crucificado boca abaixo; ademais, a parte frontal do circo foi convertida nun cemiterio, separado pola Vía Cornelia, sendo construídos numerosos monumentos funerarios, mausoleos e pequenas tumbas, así como altares a deuses pagáns de todo tipo de relixións, situación que durou até a construción da Basílica de San Pedro de Constantino na primeira metade do século IV. Restos destas de antigas necrópoles saíron á luz de forma esporádica durante as renovacións de varios papas durante os séculos aumentando en frecuencia durante a Renacemento, até que foi escavado sistematicamente por orde do papa Pío XII dende 1939 até 1941.
No ano 326 foi construída a Basílica de Constantino, a primeira igrexa, sobre o lugar en que os primeiros apoloxistas católicos romanos (onde algún arqueólogos italiano supoñen que se atopa a tumba de San Pedro) foran enterrados nun cemiterio. A partir de entón comezou un poboamento da zona, mais na súa meirande parte eran só casas relacionadas coa actividade da basílica, e xa no século V, durante o pontificado de Símaco, foi construído un pazo preto do sitio da basílica A partir de aí os Papas, no seu papel secular, pouco a pouco pasaron a gobernar as rexións veciñas e, a través da Estados Pontificios, gobernaron gran parte da península itálica por máis dun milleiro de anos, até mediados do século XIX, cando tódolos territorios dos Estados Pontificios foron tomados polo recentemente creado e unificado Reino de Italia. Durante gran parte deste tempo, o Vaticano non foi a residencia habitual dos Papas, senón o Pazo de Latrán, e nos últimos séculos, o Pazo do Quirinal, exceptuando o período entre 1309 e 1377, cando a sé papal foi trasladada a Aviñón, Francia.
En 1870, as posesións papais foron deixadas nunha situación de incerteza cando Roma foi anexionada polas forzas do Piemonte ao resto da nova Italia, despois dunha resistencia nominal das forzas do Papa. Entre 1861 e 1929 a situación do Papa era coñecida como a "La Questione romana" (do lingua italiana: A cuestión romana). Aínda que os Papas podían estar no seu palacio e tiñan certos recoñecementos determinados pola Lei de Garantías, incluído o dereito de enviar e recibir embaixadores, non recoñeceron o dereito do Rei de Italia a gobernar en Roma, negándose a abandonar o recinto do Vaticano até que se resolveu a disputa no ano 1929. Cómpre destacar que algúns países seguiron mantendo o recoñecemento internacional da Santa Sé como unha entidade soberana e que na práctica Italia non fixo ningún intento de interferir coa Santa Sé dentro dos muros do Vaticano. Porén, foron confiscados bens da Igrexa en moitos outros lugares, sendo quizais o máis notable o Pazo do Quirinal, anterior residencia oficial do Papa. Pío IX (1846-1878), último gobernante dos Estados Pontificios, afirmou que despois da anexión de Roma era un "Prisioneiro no Vaticano".
Dos Pactos Lateranenses á actualidade
miniatura|esquerda|135px|[[Francisco, papa|Francisco.]] Esta situación resolveuse finalmente o 11 de febreiro de 1929, nun tratado asinado por Benito Mussolini en nome do rei Vitor Manuel III e polo Secretario de Estado de Pío XI Pietro Gasparri, onde finalmente foi recoñecido o Estado independente da Cidade do Vaticano nos coñecidos como Pactos Lateranenses, dez anos despois, en 1939, estala a segunda guerra mundial, na que o estado do Vaticano se declarou neutral, aínda que segundo Werner Kaltefleiter e Hans Peter Oschwald, Hitler deu a orde de entrar no Vaticano e secuestrar ao Papa Pío XII en 1944, mais o xeneral das Schutzstaffel (SS) ao mando, Karl Wolff, fixo caso omiso da orde alegando cuestións éticas e morais, sendo relevado máis tarde do mando. En 1962 foi inaugurado no país o Concilio Vaticano II por Xoán XXIII, o que supuxo grandes trocos dentro da Igrexa católica, sendo clausurado tras anos despois polo papa Paulo VI. En 1981, o xefe de estado Xoán Paulo II sofre un atentado na Praza de San Pedro do Vaticano. En 1984, un novo concordato entre a Santa Sé e Italia modificou determinadas disposicións do tratado anterior de Latrán, incluída a posición do catolicismo romano como a relixión do Estado italiano. Xa no primeiro ano do século XXI o propio Xoán Paulo II promulgou a Lei Fundamental do Estado da Cidade do Vaticano, actualmente en vigor. En 2005 Bieito XVI foi elixido como novo Xefe de Estado da Cidade do Vaticano, renunciando ao seu posto o 11 de febreiro de 2013, sendo o primeiro Papa en facelo en séculos. O seu substituto e actual Xefe de Estado é Francisco.
Xeografía
A área do Vaticano é de 0,44 quilómetros cadrados, situada como un enclave dentro da capital italiana, Roma, polo que non posúe área costeira. A defensa do país é da responsabilidade da Italia, mentres que a seguridade do Papa fica a cargo da Garda Suíza. Fóra da Cidade do Vaticano, o Estado posúe 13 edificios en Roma e Castel Gandolfo (a residencia de verán do Papa), gozando de dereitos extraterritoriais. Ten unha fronteira 3,2 km coa República de Italia.
A cidade ten clima suave, con invernos chuviosos (de setembro a mediados de maio) e veráns quentes (de maio a setembro). Está situada nun outeiro baixo, o chamado Monte Vaticano, que ven do latín Mons Vaticanus, existente moito antes do cristianismo, e que se sospeita que provén da lingua etrusca. O punto máis baixo do país é un local sen nome situado a 19 metros sobre o nivel do mar, sendo o punto máis alto outro local non nomeado a 75 metros de altitude. O Vaticano non posúe ningún recurso natural.
O Vaticano é fundamentalmente urbano, sen ningunha das terras reservada para agricultura ou outro tipo de explotación de recursos naturais. A cidade-estado exhibe un impresionante grao de economía, nacida da necesidade extremamente limitada debido ao seu territorio. Así, o desenvolvemento urbano está optimizado para ocupar menos do 50% da área total, mentres que o resto está reservado a espazos aberto, incluíndo os Xardíns do Vaticano. O territorio posúe moitas estruturas que axudan a fornecer autonomía ao Estado soberano, estes inclúen: liñas ferroviarias, heliporto, correos, estación de radio, cuarteis militares, palacios e despachos gobernamentais, institucións de ensino superior, culturais e de arte, e algunhas embaixadas.
O Vaticano fai só fronteira con Italia, concretamente coa cidade de Roma, ou sexa, é un enclave independente, sendo a súa fronteira a menor do mundo, con tan só 4,07 km. En xullo de 2007, o Vaticano aceptou unha oferta que vai tornalo o único estado neutro en relación ao carbono por ano, debido á doazón do Vaticano do Bosque Clima en Hungría. O bosque posúe tamaño suficiente para compensar as emisións de dióxido de carbono do Estado.
Política e goberno
miniatura|esquerda|Palacio de Goberno do Vaticano. O Papa, xefe de Estado electo nun colexio de cardeais denominado conclave para un cargo vitalicio, detén no Estado do Vaticano os poderes lexislativo, executivo e xudicial, desde a creación do Vaticano polo Tratado de Latrán en 1929. O conclave actualmente se fai segundo as disposicións da Constitución Apostólica Universi Dominici gregis, promulgada por Xoán Paulo II o 22 de febreiro de 1996 e modificada por Bieito XVI en xuño de 2007. Por tanto, só o colexio cardinalicio ten dereito a voto, quedan excluídas as mulleres e o resto de homes que residen na Cidade do Vaticano.
miniatura|A [[Garda Suíza Pontificia|Garda Suíza co seu tradicional uniforme.]] O electo convértese en Papa en canto manifesta a súa aceptación, sempre que tivese xa o carácter de bispo. En caso contrario, o elixido debe ser ordenado Bispo inmediatamente. En calquera dos dous casos, o Papa electo adquire desde o mesmo momento da súa aceptación, e ordenación no seu caso, a plena e suprema potestade na Igrexa católica e como Xefe de Estado da Cidade do Vaticano. Con todo, tecnicamente é unha monarquía electiva, non hereditaria e pódese considerar como unha autocracia, xa que tódolos poderes (executivo, lexislativo e xudicial) están concentrados na figura do Papa, o cal non posúe calquera órgano que fiscalize os seus actos como gobernante e, por ser considerado sucesor de San Pedro, non debe prestación de contas a ninguén, considerándoo un emisario de Deus na Terra. En consonancia con esta doutrina, o Vaticano é o único territorio europeo que explicitamente defende o seu carácter de teocracia.
O termo Cidade do Vaticano é referente ao Estado, mentres Santa Sé é referente ao goberno da Igrexa católica efectuado polo Papa e pola Curia Romana, que leva o goberno do Estado e a súa xestión administrativa, polo que o seu xefe, o Secretario de Estado, ten unhas competencias equivalentes ás dun Primeiro Ministro. Outros cargos políticos encóntranse nas diversas designacións dos órganos da Curia.
A Aldea do Muíño, Cumbraos, Sobrado
A Aldea do Muíño é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Cidade do Vaticano
Política e goberno
Formalmente constituído en 1929 coa configuración actual, o Estado do Vaticano administra as propiedades situadas en Roma e aforas que pertencen á Santa Sé. O Estado do Vaticano está recoñecido internacionalmente e foi admitido membro de pleno dereito das Nacións Unidas en xullo de 2004, aínda que abdicou voluntariamente do dereito de voto. Tamén é membro observador da Unión Latina.
O Estado ten os seus propios embaixadores ou representantes (que reciben o nome de nuncios), un xornal oficial (Acta Apostolicae Sedis), unha estación de radio e unha forza militar denominada Garda Suíza. Emite autonomamente moeda (desde 2002, o euro; antes a lira vaticana) e selos, a través da Oficina Filatélica e Numismática Vaticana, así como pasaportes. A Santa Sé estabelece tratados internacionais con moitos Estados (concordatas), para asegurar os dereitos dos católicos ou da Igrexa católica naqueles países. Co establecemento de relacións diplomáticas coa República de Botswana, son xa 177 (ano 2008) estados de todo o mundo os que manteñen recoñecemento bilateral coa Santa Sé. Entre os países que non teñen relacións diplomáticas coa Santa Sé atópanse China, Corea do Norte, Vietnam e Arabia Saudita. O Vaticano é un dos dous países europeos (o outro é Belarús) que non asinou a Convención Europea de Dereitos Humanos.
Policía e exército
miniatura|150px|Coche patrulla da Policía do Vaticano. Aínda que os primeiros Papas recrutaban mercenarios suízos como parte dun exército, a Garda Suíza Pontificia non foi fundada até o 22 de xaneiro de 1506 polo Papa Xulio II o 22 de xaneiro de 1506 como garda persoal do Sumo Pontífice, seguindo hoxe en día a cumprir esa función. A Garda está inscrita no "Anuario Pontificio" baixo a Santa Sé e non baixo o Estado da Cidade do Vaticano. No final de 2005, a Garda Suíza tiña 134 membros. O recrutamento está organizado baixo un acordo especial entre a Santa Sé e Suíza, limitando a entrada no corpo aos cidadáns suízos católicos homes, solteiros, que midan máis de 1,74 m, con algún título profesional e con instrución no exército suízo con certificado de boa conduta. A Garda Suíza é adestrada en procedementos e manexo de armas modernas (como o fusil de asalto suízo SIG SG 550), aínda que tamén se lles ensina tamén a manexar a espada e a alabarda.
A Garda Palatina e a Garda Nobre foron disoltas polo Papa Paulo VI en 1970. Mentres que a primeira foi fundada como unha milicia ao servizo dos Estados Pontificios, as súas funcións dentro do Estado Vaticano, como os da Garda Nobre, eran soamente cerimoniais. O Corpo de Xendarmería da Cidade do Vaticano (en italiano: Corpo della Gendarmeria) actúa como unha forza de policía. O seu nome completo é "Corpo della Gendarmeria dello Stato della Città del Vaticano", aínda que ás veces é denominada Vigilanza, como unha redución dun anterior nome. A Xendarmería é responsable da orde pública, a aplicación da lei, control de multitudes e do tráfico, e as investigacións penais na Cidade do Vaticano. Segundo o Tratado de Latrán, estabeleceuse que a Policía Italiana custodie, xunto coa Garda Suíza e os Servizos Vaticanos de Seguridade, a Praza de San Pedro. A defensa da Cidade do Vaticano é proporcionada así mesmo por Italia.
Economía
O Vaticano non pode manterse a mercé da actividade produtiva do seu propio territorio, limitada á venda de recordos turísticos, libros, selos e entradas a museos. Pero conta cos ingresos da Igrexa católica en todo o mundo, provenientes das achegas económicas dos Estados onde conta con acordos de financiamento chamados concordatos (pola súa tradición católica), as doazóns dos católicos (a nivel persoal ou empresarial), e os beneficios das empresas, escolas, universidades e bancos propiedade da Igrexa.
A economía estaba seriamente danada en 1979, e tres anos máis tarde produciuse a quebra dun dos bancos máis ilustres de Italia, o Banco Ambrosiano, que levaba as finanzas internacionais do Vaticano, ademais do asasinato do seu director Roberto Calvi, as investigacións consecuentes revelarían que o banco se adicaba ao branqueo dos cartos da mafia.
Historia de Ucraína
Durante as Idades Media e Moderna os territorios que hoxe integran Ucraína foron obxecto de disputas entre Polonia, Rusia e o Imperio bizantino e, máis tarde, tamén dos Imperios austríaco e otomán.
Cidade do Vaticano
Economía
Máis tarde, o Papa Xoán Paulo II trasladou a responsabilidade da economía vaticana, o cal, a partir de 1984, encargaríase das finanzas. Cinco anos máis tarde, o Papa leva a cabo unha reestruturación da organización económica e a dirección económica foi encargada a cinco financeiros recoñecidos internacionalmente (baixo a supervisión dunha comisión de cinco cardeais). A dependencia do Vaticano encargada destes controis é a "Administración do Patrimonio da Santa Sé".
Historia de Ucraína
Gran parte do territorio actual de Ucraína, especialmente a provincia de Galicia, pertenceu até o inicio do século XX ao Imperio Austro-Húngaro. No século XX, Ucraína formou parte da URSS como a República Socialista Soviética de Ucraína.
Cidade do Vaticano
Moedas
Por acordo con Italia, en representación da Unión Europea, a moeda vaticana é o euro. A cidade ten euros con deseño propio, que teñen aceptación en Italia e os demais países da zona euro. O réxime non ten unha casa de emisión propia, polo que se puxo de acordo con Italia para a súa cuñaxe, que non pode ser máis de 1 millón de euros anuais.
Historia de Ucraína
A finais dos anos de 1980, a crise do Estado soviético intensificou o sentimento nacional da maioría eslava, que se mobilizou en busca dunha maior autonomía. En 1986 estoupou o reactor nuclear de Chernóbil, o que provocou o maior desastre radioactivo na historia de Europa e graves danos na poboación. Tras o fracasado golpe de Estado contra Mikhail Gorbachev (agosto de 1991), o presidente do Parlamento ucraíno Leonid Kravchuk proclamou a Independencia de Ucraína, que foi ratificada en referendo o 2 de decembro de 1991 co 90% de votos favorábeis.
Cidade do Vaticano
Poboación e linguas
miniatura|Sinal dunha rúa do Vaticano. Máis de 800 cidadáns (2009) viven dentro das murallas do Vaticano ou serven no servizo diplomático nas embaixadas da Santa Sé (chamadas "nunciaturas", un embaixador do Papa é un "nuncio") ao redor do mundo. A cidadanía do Vaticano componse case exclusivamente de dous grupos: os clérigos, a maioría dos cales traballan no servizo da Santa Sé, e uns poucos funcionarios do Estado e a Garda Suíza. A maioría dos 3.000 axentes non profesionais que constitúen a maioría da forza de traballo residen fóra do Vaticano e son cidadáns italianos, exceptuando uns poucos que son os cidadáns doutras nacións. Como resultado, tódolos cidadáns reais da cidade son profesan a relixión católica.
Historia de Ucraína
Na primeira metade da década de 2010 sucederon varios feitos que acabaron por producir unha grande inestabilidade política no país, que se agravaron nos primeiros meses de 2014 nos que, rapidamente, unha fervenza de graves acontecementos pon en perigo incluso a permanencia de Ucraína como Estado unitario.
Cidade do Vaticano
Poboación e linguas
Aínda que a Cidade do Vaticano non estableceu unha lingua oficial, ao contrario da Santa Sé que utiliza a miúdo o latín para a versión autorizada de documentos oficiais da Igrexa católica, utiliza o italiano na súa lexislación e nas comunicacións oficiais, sendo tamén a lingua de uso cotián pola maioría dos que traballan no estado. Con todo outros idiomas son utilizados no Vaticano, por exemplo a Garda Suíza emprega o alemán para dar ordes, aínda que os seus gardas poden tomar o seu xuramento de lealdade nos seus propios idiomas, xa sexa o propio alemán, francés, italiano ou romanche.
Historia de Ucraína
Historia temperá
Os asentamentos humanos no territorio de Ucraína remóntanse ao V milenio a.C. (4500 a.C.), cando a cultura neolítica de Cucuteni floreceu nunha zona que abarcaba partes da Ucraína moderna e toda a rexión do Dniéper-Dniéster. Na Idade de Ferro, a terra foi habitada por cimerios, escitas e sármatas.
Cidade do Vaticano
Cidadanía
miniatura|Vista do Vaticano dende o [[Tíber.]] Ao contrario da cidadanía doutros estados, que se basean no ius sanguinis (fillo dun cidadán, incluso fóra do territorio) ou no ius soli (nacemento no territorio do Estado), a cidadanía da Cidade do Vaticano concédese iure officii, é dicir, os motivos do seu nomeamento son posuír certa capacidade de servizo na Santa Sé, e polo xeral, remata ao cesamento do traballo. A cidadanía esténdese tamén ao cónxuxe, aos pais e aos descendentes do cidadán sempre que estean a vivir coa persoa que é cidadán. Calquera persoa que na perda da cidadanía do Vaticano, a xulgar pola lexislación italiana, non teña outra cidadanía convértese automaticamente en cidadán italiano.
Historia de Ucraína
Historia temperá
Entre 700 a.C. e 200 a.C., o territorio de Ucraína formou parte do Reino Escita. Desde o século VI a.C. fundáronse colonias de Grecia, Roma e do Imperio bizantino, tales como Tiras, Olbia e Hermonassa, as cales perduraron até o século VI d.C.
Cidade do Vaticano
Cidadanía
A 31 de decembro de 2005, había, ademais do propio Papa, 557 persoas coa cidadanía do Vaticano, mentres que había outros 246 residentes no estado sen ela. Dos 557 cidadáns o 80% eran clérigos, dos cales:
Historia de Ucraína
Historia temperá
Segundo o orador ateniense Demóstenes (384 a.C.-322 a.C.), Ucraína era o celeiro de Grecia, afirmación confirmada polos numerosos silos de trigo que se encontraron na rexión e que testemuñan a importancia do comercio de cereais desde o século VI a.C.
Cidade do Vaticano
Cidadanía
Os 101 membros da Garda Suíza Pontificia constitúen o 18% do total da poboación, habendo só outros 43 segrares coa cidadanía do Vaticano.
Historia de Ucraína
Historia temperá
Desde o 370 d.C., os godos permaneceron na zona, pero terminaron baixo o dominio dos hunos. No século VII d.C., o territorio leste de Ucraína formou parte do territorio da Antiga Gran Bulgaria pero, a finais deste século, a maioría das tribos búlgaras emigraron en direccións diferentes e a terra caeu en mans dos kházaros.
Cidade do Vaticano
Transportes
miniatura|180px|Estación ferroviaria do Vaticano. A Cidade do Vaticano posúe unha rede de transportes razoabelmente ben desenvolvida considerando seu tamaño. Con 1,045 quilómetros de longo por 850 metros de ancho, posúe entre outras cousas un heliporto e unha liña de ferrocarrís conectada coa rede italiana, concretamente coa estación de San Pedro de Roma por unha ferrovía de 852 metros, onde só 300 metros están dentro do territorio vaticano. O Papa Xoán XXIII foi o primeiro Papa en facer uso desta vía, sendo usada tamén por Xoán Paulo II, aínda que moi raramente. Así pois o transporte ferroviario é utilizado principalmente para o transporte de mercadorías. Como a Cidade do Vaticano non ten aeroportos, sendo así un dos poucos estados independentes no mundo sen un, sérvese por medio dos aeroportos da cidade de Roma, é dicir, o Aeroporto Leonardo da Vinci-Fiumicino e, en menor medida, o Aeroporto de Roma-Ciampino, que serve como porta de entrada e partida para visitas internacionais do Papa. O Vaticano outorga a través do "rexistro de vehículos vaticanos" unha patente aos automóbiles, sendo así que os vehículos do goberno levan as siglas "RVV" e os dos cidadáns particulares as siglas "SCV".
Historia de Ucraína
Idade de ouro de Kíiv
miniatura|Mapa do Rus de Kíiv durante o século XI. Durante a idade de ouro de Kíiv, o seu territorio abarcaba gran parte das actuais Ucraína, Belarús e o oeste de Rusia. No século IX, gran parte do territorio da Ucraína moderna estaba poboado polos rus', que fundaron o Rus de Kíiv, o cal abarcaba case todo o territorio das actuais Ucraína, Belarús e a Rusia europea. Durante os séculos X e XI, este Estado converteuse no máis grande e poderoso de Europa. Nos séculos seguintes sentou as bases para a identidade nacional de ucraínos, belarusos e rusos. Kíiv, a capital, converteuse na cidade máis importante do Estado. Segundo a Crónica de Néstor, a elite da sociedade rus estivo formada ao principio por varegos procedentes de Escandinavia. Máis tarde os varegos foron asimilados pola poboación eslava local e formaron parte da primeira dinastía do Rus, a dinastía de Rúrik. O Rus de Kíiv estaba formado por varios principados gobernados polos príncipes rúriks, que estaban relacionados entre si. O trono de Kíiv, o máis prestixioso e influente de todos os principados, converteuse en obxecto de moitas rivalidades entre os rúrik, que o consideraban como o premio máis valioso na súa busca do poder.
Cidade do Vaticano
Comunicacións
miniatura|180px|Antena de Radio Vaticano dentro do territorio do Estado. A cidade conta con multitude de servizos propios, como por exemplo un sistema de teléfonos moderno e independente, a Farmacia do Vaticano ou correos. O sistema postal foi fundado o 11 de febreiro de 1929, tornándose operacional tan só dous días máis tarde. O 1 de agosto, o estado comezou a liberar os seus propios selos postais, baixo a autoridade do "Despacho Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano". e hoxe en día o servizo de correos da Cidade está recoñecido como "o mellor do mundo", chegando por exemplo ao seu destino antes que o servizo postal de Roma. O Vaticano tamén ten o seu propio dominio de Internet, que está rexistrado como ".va"; ademais, o servizo de banda larga está amplamente instaurando dentro da Cidade do Vaticano. Por outro lado, ten atribuído un prefixo de radio, HV, que é ás veces usado por operadores de radio afeccionados.
Historia de Ucraína
Idade de ouro de Kíiv
A idade de ouro do Rus de Kíiv comezou co reinado de Vladimir I de Kíiv (980–1015), quen converteu os rus ao cristianismo ortodoxo. Durante o reinado do seu fillo, Yaroslav I o Sabio (1019–1054), o Rus de Kíiv alcanzou o cénit do seu desenvolvemento cultural e do seu poder militar. Isto foi seguido pola fragmentación crecente do Estado, xa que a importancia relativa dos poderes rexionais aumentou. Despois dun rexurdimento final baixo o reinado de Vladímir II Monómaco (1113–1125) e o seu fillo Mstislav I de Kíiv (1125–1132), o Rus de Kíiv finalmente desintegrouse, tras a morte de Mstislav, en varios principados separados.
Cidade do Vaticano
Comunicacións
Radio Vaticano, que foi organizada por Guglielmo Marconi, fai transmisións en frecuencias de onda curta, onda media e FM, ademais de Internet. . Con todo, as súas principais antenas de transmisión están localizadas en territorio italiano. Os servizos de televisión son servidos a través doutra entidade, o Centro de Televisión Vaticano.
En canto aos medios de papel, L'Osservatore Romano é o xornal semi-oficial multilingüe da Santa Sé, e aínda que está publicado por unha empresa privada, conta con informes oficiais vaticanos. Porén, os textos oficiais dos documentos publícanse na Acta Apostolicae Sedis, o xornal oficial da Santa Sé, que conta un apéndice para documentos da Cidade do Vaticano. "Radio Vaticano", o "Centro Televisivo Vaticano" e "L'Osservatore Romano" non son órganos do Estado do Vaticano, senón da Santa Sé, e están listados como tal no "Anuario Pontificio", que os coloca dentro da sección "Institucións ligadas coa Santa Sé". Ademais, o Vaticano posúe distintas fundacións, como Latinitas, para o estudo do latín, academias e universidades pontificias.
Cultura
miniatura|Santos nos laterais da Praza de San Pedro. A cultura do Vaticano correspondente á cultura da Igrexa católica, aínda que se abre tamén á arte doutras culturas, sendo o seu maior expoñente as obras de arquitectura, como a Basílica de San Pedro, a Praza San Pedro, a Capela Sistina e os Museos Vaticanos, entre os cales se atopan, o Museo Gregoriano de arte exipcia e de arte etrusco, o Museo Pío Clementino, o museo Chiaramonti e a Pinacoteca Vaticana. Moitos artistas e arquitectos famosos como Botticelli, Miguelanxo e Bernini traballaron en importantes obras artísticas que hoxe se poden admirar nos edificios vaticanos.
A Biblioteca Vaticana e as coleccións dos Museos Vaticanos son da máxima importancia histórica, científica e cultural. En 1984, o Vaticano foi engadido pola UNESCO á lista de Patrimonio da Humanidade, sendo o único que consiste nun país enteiro. Ademais pode dicirse que é o custodio de facto da lingua latina a través da súa Fundación Latinitas, que por exemplo edita regularmente léxico cos últimos neoloxismos, o Lexicon Recentis Latinitatis.
Historia de Ucraína
Ucraína baixo Polonia-Lituania
En 1569, a Unión de Lublin formou a República das Dúas Nacións e, como a administración de gran parte do territorio ucraíno se transferira á Coroa polaca, Rutenia foi anexionada a Polonia. Baixo a presión cultural e política da "polonización" gran parte da clase alta de Rutenia converteuse ao catolicismo e tornouse indistinguíbel da nobreza polaca.
Cidade do Vaticano
Cociña Vaticana
En novembro de 2006 publicouse un libro que revela a cociña do Vaticano, e que realiza un percorrido pola Gastronomía Histórica dende o primeiro Papa até os nosos días, aderezado cunha colección de receitas que inclúen menús tan representativos como o da Última Cea ou os pratos favoritos de moitos dos Papas. A autora do libro comenta que a gastronomía deste país é "unha das máis complexas e ricas do mundo, moito máis que a de calquera Casa Real".
Historia de Ucraína
Ucraína baixo Polonia-Lituania
Así, os plebeos ucraínos, oprimidos polos seus propios líderes da nobreza rutena, fixéronse aliados dos cosacos, un pobo nómade da zona que continuaban sendo cristiáns ortodoxos e que recorrían a accións violentas contra os que percibían como os seus inimigos, especialmente o estado polaco e os seus representantes. Así mesmo, polo sur, o territorio de Crimea foi gobernado por khans musulmáns aliados ou vasalos do Imperio otomán.