cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fagocito
Neutrófilos
miniatura|Neutrófilos con núcleos segmentados rodeados de [[eritrocitos. No citoplasma son visibles gránulos intracelulares (tinguidura Giemsa).]] Os neutrófilos encóntranse normalmente na corrente sanguínea e son o tipo máis abundante de fagocitos, constituíndo do 50% ao 60% do total dos glóbulos brancos circulantes no sangue. Un litro de sangue humano contén uns cinco mil millóns de neutrófilos, os cales teñen uns 10 micrómetros de diámetro e viven só uns cinco días. Unha vez que reciben os sinais apropiados, tardan uns trinta minutos en abandonar o sangue e chegar ao sitio da infección. Son comedores feroces e fagocitan rapidamente os invasores que están cubertos de anticorpos e moléculas do complemento, e células danadas ou residuos celulares. Os neutrófilos non regresan ao sangue; morren e convértense en células do pus. Os neutrófilos maduros son menores en tamaño que os monocitos e teñen un núcleo segmentado con varios lobos ou seccións en número de 2 a 5; cada unha destas seccións está conectada por filamentos de cromatina. Os neutrófilos non se encontran normalmente na medula ósea ata a madureza, pero durante unha infección libéranse os precursores de neutrófilos chamados promielocitos, mielocitos e metamielocitos.
Os gránulos intracelulares dos neutrófilos humanos foron desde hai longo tempo recoñecidos polas súas propiedades de destruír proteínas e bactericidas. Os neutrófilos poden segregar produtos que estimulan os monocitos e macrófagos. As secrecións dos neutrófilos incrementan a fagocitose e a formación de compostos reactivos do oxíxeno que interveñen na matanza intracelular de células. As secrecións dos gránulos primarios dos neutrófilos estimulan a fagocitose de bacterias cubertas con anticorpos IgG.
Células dendríticas
miniatura|Unha célula dendrítica. As células dendríticas son células presentadoras de antíxenos especializadas que posúen longas prolongacións celulares chamadas dendritas, que lles axudan a fagocitar os microbios e outros invasores. Están presentes nos tecidos que están en contacto co ambiente externo, principalmente na pel, na cuberta interna das fosas nasais, os pulmóns, o estómago e os intestinos. Unha vez activadas, maduran e migran aos tecidos linfoides, onde interaccionan coas células T e B para iniciar e orquestrar a resposta inmunitaria adaptativa. As células dendríticas maduras activan as células T axudantes e as células T citotóxicas. As células T axudantes activadas, á súa vez, interaccionan con macrófagos e células B para activalas. Ademais, as células dendríticas poden influír no tipo de resposta inmune xerada; cando viaxan ás áreas linfoides onde se encontran as células T poden activar as células T, as cales despois diferéncianse en células T citotóxicas ou axudantes.
Mastocitos
Os mastocitos posúen receptores de tipo Toll e interaccionan coas células dendríticas, células B e T para axudar na mediación das funcións inmunitarias adaptativas. Os mastocitos expresan moléculas do MHC de clase II e poden participar na presentación de antíxenos; porén, o papel dos mastocitos na presentación de antíxenos non se comprende moi ben. Os mastocitos poden fagocitar e matar bacterias gramnegativas (por exemplo, salmonela), e procesar os seus antíxenos. Especialízanse en procesar as proteínas das fimbrias que se encontan na superficie da bacteria, as cales están implicadas na adhesión aos tecidos. Ademais destas funcións, os mastocitos producen citocinas que inducen unha resposta inflamatoria. Isto é unha parte vital da destrución dos microbios porque as citocinas atraen máis fagocitos cara ao sitio de infección.
Fagocitos non profesionais
As células moribundas e os microorganismos estraños son fagocitados por outras células distintas dos "fagocitos profesionais". Estas células inclúen as células epiteliais, células endoteliais, fibroblastos e células mesenquimáticas. Denomínanse fagocitos non profesionais para salientar que nelas, a diferenza dos fagocitos profesionais, a fagocitose non é a súa principal función. Os fibroblastos, por exemplo, que poden fagocitar coláxeno durante o proceso de remodelación de cicatrices, tamén fan algún intento de inxerir partículas estrañas.
Os fagocitos non profesionais están máis limitados que os fagocitos profesionais en canto ao tipo de partículas que poden captar. Isto débese a que carecen de receptores fagocíticos eficientes, en concreto de opsoninas, que son moléculas de anticorpos e do complemento creadas polo sistema inmunitario adheridas aos invasores. Ademais, a maioría dos fagocitos non profesionais non producen moléculas que conteñan oxíxeno reactivo en resposta á fagocitose.
Evasión e resistencia dos patóxenos
miniatura|upright|Células da bacteria [[Staphylococcus aureus: as grandes cápsulas fibrosas protexen o microorganismo dos ataques dos fagocitos.]]
Un patóxeno só ten éxito á hora de infectar un organismo se pode superar as súas defensas. As bacterias patóxenas e os protozoos desenvolveron diversos métodos para resistir os ataques dos fagocitos e moitos mesmo poden sobrevivir e replicarse dentro das células fagocíticas.
Evitar o contacto
Hai varios xeitos en que unha bacteria pode evitar o contacto cos fagocitos. Primeiro, pode crecer en sitios a onde os fagocitos non poden viaxar (por exemplo, a superficie da pel sá, sen feridas abertas). Segundo, as bacterias poden superar a resposta inflamatoria; sen esta resposta á infección os fagocitos non son quen de responder adecuadamente. Terceiro, algunhas especies de bacterias poden inhibir a capacidade dos fagocitos de viaxar ao sitio da infección ao interferiren coa quimiotaxe. Cuarto, algunhas bacterias poden evitar o contacto cos fagocitos ao enganar ao sistema inmune para que "pense" que a bacteria é algo "propio". O Treponema pallidum, a bacteria causante da sífilis, evita a detección polos fagocitos ao cubrir a súa superficie con fibronectina, a cal é unha proteína que produce naturalmente o corpo e ten unha función esencial na curación de feridas.
Evitar a fagocitose
As bacterias a miúdo producen cápsulas feitas de proteínas ou carbohidratos que cobren as súas células e interfiren coa fagocitose. Algúns exemplos son a cápsula K5 e o antíxeno O O75 que se encontran na superficie da bacteria Escherichia coli, e as cápsulas de exopolisacárido de Staphylococcus epidermidis. Streptococcus pneumoniae produce varios tipos de cápsula que proporcionan diferentes niveis de protección, e os estreptococos do grupo A producen proteínas como a proteína M e proteínas das fimbrias para bloquear a fagocitose. Algunhas proteínas dificultan a inxestión relacionada con opsoninas; Staphylococcus aureus produce a proteína A para bloquear receptores de anticorpos, o cal fai diminuír a efectividade das opsoninas. As especies enteropatóxenas do xénero Yersinia únense utilizando o factor de virulencia YopH a receptores de fagocitos desde os cales inflúen na capacidade das células para exercer a fagocitose.
Supervivencia dentro do fagocito
miniatura|right|As [[Rickettsia son pequenas bacterias, aquí tinguidas de vermello, que crecen no citoplasma de fagocitos non profesionais.]] As bacterias desenvolveron estratexias para sobrevivir dentro dos fagocitos, onde continúan evadíndose do sistema inmunitario. Para estaren a salvo dentro do fagocito expresan proteínas chamadas invasinas. Cando está dentro da célula permanecen no citoplasma e evitan as substancias químicas tóxicas contidas nos fagolisosomas. Algunhas bacterias impiden a fusión dun fagosoma e un lisosoma, para formar o fagolisosoma. Outros patóxenos, como Leishmania, crean un vacúolo moi modificado dentro do fagocito, que lle axuda a persistir e replicarse. Algunhas bacterias poden vivir dentro do fagolisosoma. Staphylococcus aureus, por exemplo, produce os encimas catalase e superóxido dismutase, que degradan substancias químicas, como o peróxido de hidróxeno, producidas por fagocitos para matar bacterias. As bacterias poden escapar do fagosoma antes da formación do fagolisosoma: Listeria monocytogenes pode facer un burato na parede do fagosoma usando uns encimas chamados listeriolisina O e fosfolipase C.
Matanza de células
As bacterias desenvolveron varios xeitos de matar os fagocitos. Estes inclúen o uso de citolisinas, que forman poros nas membranas celulares do fagocito, estreptolisinas e leucocidinas, que causan a rotura dos gránulos dos neutrófilos, e a liberación de substancias tóxicas, e exotoxinas que reducen a dispoñibilidade de ATP do fagocito, necesaria para a fagocitose. Despois de que se inxire unha bacteria, pode matar o fagocito ao liberar toxinas que viaxan a través da membrana do fagosoma ou fagolisosoma e teñen como dianas outras partes da célula.
Alteración da sinalización celular
right|miniatura|Amastigotes de [[Leishmania tropica (frechas) nun macrófago da pel.]] Algunhas estratexias de supervivencia a miúdo implican a alteración das citocinas e outros métodos de sinalización celular para impedir a resposta dos fagocitos á invasión. Os protozoos parasitos Toxoplasma gondii, Trypanosoma cruzi e Leishmania infectan macrófagos e cada un ten un método particular para amansalos. Algunhas especies de Leishmania alteran a sinalización dos macrófagos infectados, reprimen a produción de citocinas e moléculas microbianas (óxido nítrico e especies reactivas do oxíxeno) e comprometen a presentación de antíxenos.
Dano aos hóspedes feito polos fagocitos
Os macrfófagos e neutrófilos xogan un papel central no proceso inflamatorio ao liberar proteínas e pequenas moléculas mediadoras da inflamación que controlan a infección, pero que poden tamén danar os tecidos do hóspede. En xeral, os fagocitos pretenden destruír os patóxenos englobándoos dentro da célula e someténdoos a unha batería de substancias químicas tóxicas dentro dun fagolisosoma. Se un fagocito non consegue fagocitar a súa diana, estes axentes tóxicos poden ser liberados no ambiente que rodea a célula (o que se denomina "fagocitose frustrada"). Como estes axentes son tamén tóxicos para a célula hóspede, poden causar un amplo dano a células e tecidos sans.
Cando os neutrófilos liberan o contido dos seus gránulos nos riles, dito contido (compostos reactivos do oxíxeno e proteases) degradan a matriz extracelular das células hóspede e poden danar as células glomerulares, afectando a súa capacidade de filtrar o sangue e causando cambios de forma. Ademais, os produtos da fosfolipase (por exemplo, leucotrienos) intensifican os danos. Esta liberación de substancias promove a quimiotaxe de máis neutrófilos ao sitio de infección, e as células glomerulares poden sufrir máis danos polas moléculas de adhesión durante a migración dos neutrófilos. Os danos causados ás células glomerulares poden orixinar unha insuficiencia renal.
Os neutrófilos tamén xogan un papel clave no desenvolvemento da maioría das formas de lesión pulmonar aguda. Neste caso, os neutrófilos activados liberan os contidos dos seus gránulos tóxicos no ambiente pulmonar. Realizáronse experimentos que mostran que unha redución no número de neutrófilos diminúe os efectos das lesións pulmonares agudas, pero o tratamento de inhibición dos neutrófilos non é realista clinicamente, xa que deixa o hóspede en estado vulnerable ante a infección. No fígado, dos danos causados por neutrófilos poden contribuír á disfunción e a lesións en resposta á liberación de endotoxinas producida por bacterias, sepse, trauma, hepatite alcohólica, isquemia e choque hipovolémico resultado dunha hemorraxia aguda.
As substancias químicas liberadas polos macrófagos poden tamén danar os tecidos do hóspede. O TNF-α é un importante composto químico que liberan os macrófagos que causan que o sangue dos vasos sanguíneos pequenos coagule para impedir o espallamento dunha infección. Porén, se unha infección bacteriana se espalla polo sangue, o TNF-α libérase en órganos vitais, o cal causa vasodilatación e un descenso no volume de plasma sanguíneo; isto pode ir seguido dun choque séptico. Durante o choque séptico, a liberación de TNF-α causa un bloqueo dos pequenos vasos sanguíneos que regan os órganos vitais e os órganos poden fallar. O choque séptico pode orixinar a morte.
Orixes evolutivas
A fagocitose é algo común na natureza e probablemente apareceu moi cedo na evolución, evolucionando primeiro en eucariotas unicelulares. As amebas son protistas unicellares que se separaron da póla evolutiva que levaba aos metazoos pouco despois da diverxencia das plantas, e comparten moitas funcións específicas coas células fagocíticas de mamíferos. Dictyostelium discoideum, por exemplo, é unha ameba que vive no solo e aliméntase de bacterias. Igual que os fagocitos animais, fagocita as bacterias principalmente por medio de receptores de tipo Toll e ten outras funcións biolóxicas en común cos macrófagos. Dictyostelium discoideum é un morganismo social; agrégase cando ten escaseza de alimentos e forma un pseudoplasmodio migrador. Este organismo multicelular produce finalmente un corpo frutífero con esporas que son resistentes aos perigos ambientais. Antes da formación dos corpos frutíferos, as células migran como un organismo parecido a unha masa reptante durante varios días. Durante este período a exposición a toxinas ou patóxenos bacterianos podería poñer en perigo a supervivencia da especie ao limitar a produción de esporas. Non obstante, algunhas das amebas fagocitan as bacterias e absorben as toxinas que circulan dentro da masa reptante e estas amebas finalmente morren. Son xeneticamente idénticas ás outras amebas da masa reptante; o seu autosacrificio para protexer as outras amebas das bacterias é similar ao autosacrificio dos fagocitos visto no sistema inmunitario dos vertebrados superiores. Esta función inmunitaria inmune nas amebas sociais indica que un mecanismo de busca de alimento celular conservado evolutivamente se puido ter adaptado a facer funcións de defensa moito antes da diversificación das amebas en formas vivas superiores. Os fagocitos aparecen por todo o reino animal, desde as esponxas mariñas aos insectos e vertebrados inferiores e superiores. A capacidade das amebas de distinguir entre o propio e o non propio ten unha importancia esencial e é a raíz do sistema inmunitario de moitas especies de amebas.
Club Deportivo Valladares
dereita|miniatura|Xogadores do CD Valladares, tempada 2011-12. O Club Deportivo Valladares é un club de fútbol galego da parroquia de Valadares, no concello de Vigo. Foi fundado en 1923 e actualmente compite na Preferente Autonómica de Galicia. Xoga de local no Campo da Gándara, con capacidade para 500 espectadores.
Nemanja Radović
Nemanja Radović, nado o 11 de novembro de 1991 en Berane, é un xogador profesional de baloncesto montenegrino que xoga para o UCAM Murcia da Liga ACB. Cunha estatura de 2,08 metros pode xogar nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria
O 1 de agosto de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB por unha tempada.
O 1 de xullo de 2018, anunciouse a fichaxe de Radović polo Tecnyconta Zaragoza da Liga ACB por dúas tempadas. O 23 de xuño de 2019, renovou unha tempada máis co Zaragoza.
O 7 de xullo de 2020, Radović asinou un contrato dun ano con opción a outro máis co UCAM Murcia. O 30 de maio de 2021, anunciouse a renovación de Radovic co Murcia ata 2023.
Rusia no Festival de Eurovisión Júnior
A cadea RTR reprensentou a Rusia no Festival de Eurovisión Júnior, seleccionando a Ekaterina Ryabova como representante do país na edición de 2009 en Kíiv coa canción "Malenkiy prints". Ekaterina Ryabova volveu representar ao país de novo en 2011 coa canción "Kak Romeo i Dzhulyetta".
Participación
miniatura|250px|Vladislav Krutskikh en [[Hasselt (2005)]]
Votacións
Rusia deu máis puntos a...
Rusia recibiu máis puntos de...
Adriana Varela
Beatriz Adriana Lichinchi, coñecida como Adriana Varela, nada en Buenos Aires o 9 de maio de 1952, é unha cantante de tango da Arxentina.
Rodney Williams (político)
Rodney Errey Lawrence Williams, nado en Swetes en 1947, é un político antiguano, actual gobernador xeral de Antiga e Barbuda.
Traxectoria
É médico de profesión. Ingresou na política en 1984 como membro do parlamento da circunscrición de San Pablo, que fora representado anteriormente polo seu pai. Entre 1992 e 2004, desempeñouse no gabinete como ministro, ocupando varias ou conxuntamente as carteiras de educación, cultura, tecnoloxía, desenvolvemento económico, turismo e ambiente. Representou a San Pablo até 2004 cando perdeu a súa banca nas eleccións xerais de 2004, cando o seu partido, o Partido Laborista de Antiga perdeu as eleccións xerais ante o Partido Progresista Unido.
Desde o 14 de agosto de 2014 é o cuarto gobernador xeral de Antiga e Barbuda.
En outubro de 2014 foi nomeado cabaleiro gran cruz da Orde de San Miguel e San Xurxo.
Salto, Oza-Cesuras
Topónimo
Salto é un topónimo latino que procede de "saltus", e que posiblemente se refira a un outeiro ou alto do terreo. Outra posibilidade é que ese saltus latino se refira a un bosque.
Lista de deputados das circunscricións electorais de Galicia na XI Lexislatura
A continuación detallase unha relación dos deputados no Congreso, das circunscricións electorais de Galicia, na XI lexislatura das Cortes Xerais, iniciada tralas eleccións xerais do 20 de decembro de 2015.
Tránsito de Mercurio
O día 9 de maio de 2016 foi visible de xeito teórico (nubosidade) dende Galicia un tránsito, dende as 13:20 ás 20:40 horas (hora oficial en España)
Para ver o tránsito
Mirar o tránsito a ollo nu é perigoso, pois implica o mirar directamente ó Sol, o que fai que a retina se queime ós poucos segundos. Ademais, e como o tamaño aparente de Mercurio é moi pequeno, os filtros e lentes especiais para ver eclipses resultan inservibles. Para afeccionados proponse a proxección nunha pantalla cun telescopio equipado cun filtro solar, o que permite ver unha imaxe ampliada do Sol e evita riscos.
Tránsitos na historia
Os pasos de Mercurio polo disco solar nos séculos XX e XXI son os seguintes:
Ana Bolena
Ana Bolena (en inglés: Anne Boleyn), raíña consorte de Inglaterra, 1ª marquesa de Pembroke. A súa data de nacemento adoitaba fixarse en 1507, pero os historiadores máis modernos dátana en 1501 - 19 de maio de 1536. Ana foi a segunda esposa do rei Henrique VIII e a nai da raíña Isabel I. O matrimonio de Henrique e Ana, e a súa subsecuente execución, eran parte do complexo comezo da considerable axitación política e relixiosa que foi a Reforma inglesa, con Ana participando activamente na promoción da causa da reforma da Igrexa. Chamárona "a raíña consorte máis influente e importante que Inglaterra tivo nunca".
Ana Bolena é popularmente coñecida por ser degolada baixo acusación de adulterio, incesto e traizón. Está cumpridamente asumido o ser inocente dos cargos, e foi conmemorada máis tarde como mártir na cultura Protestante inglesa, particularmente polos traballos de John Foxe. A súa vida foi adaptada en numerosas novelas, obras de teatro, cancións, óperas, dramas de televisión e películas, incluíndo Anne of the Thousand Days (Ana dos mil días), The Other Boleyn Girl (As irmás Bolena), The Tudor (Os Tudor), The Six Wives of Henry VIII (As seis esposas de Henrique VIII), Anna Bolena e Doomed Queen Anne.
En anos recentes, a opinión académica e histórica sobre ela foi xeralmente favorable —en gran parte grazas a dúas extensas biografías escritas polo profesor Eric Ives (1986 e 2004). Os traballos de David Starkey, David Loades, John Guy, Retha Warnicke e Diarmaid Macculloch tamén foron favorables ou admirativos. As populares biografías de Joanna Denny e a feminista Karen Lindsey abordárona de forma similar. Unha excepción notable vén do traballo do escritor británico Alison Weir, cuxos libros son a miúdo bastante máis críticos con Ana.
Controversia sobre o seu nacemento
A carencia de arquivos parroquiais do período fixo imposible establecer a data do nacemento de Ana Bolena. As probas a partir do século XVI son contraditorias, con distintas datas que foron propostas por varios autores. Un historiador italiano, en 1600, suxeriu que ela nacera en 1499, mentres que o xenro de sir Thomas More, William Roper, suxeriu unha data moi posterior, 1512. Hoxe en día, o debate académico céntrase ao redor de dúas datas claves: 1501 e 1507. Ives, un historiador británico e experto legal, promove a data de 1501, mentres Retha Warnicke, un erudito americano e historiador de xénero que tamén escribiu unha biografía de Ana, prefire 1507.
A peza clave das evidencias escritas sobreviventes neste argumento é unha carta que Ana escribiu en 1514. Escribiuna en francés (a súa segunda lingua) ao seu pai, que aínda vivía en Inglaterra mentres Ana completaba a súa educación nos Países Baixos. Ives sostén que o estilo da carta e a súa letra madura demostra que Ana debía ter aproximadamente trece anos no momento de escribila. Esta estaría tamén ao redor da idade mínima en que unha rapariga podería ser unha dama de honra, cando Ana o foi da rexente Margarida. Isto está apoiado por afirmacións dun cronista de finais do século XVI, o cal escribiu que Ana tiña vinte anos cando volveu de Francia. Estas conclusións son cuestionadas por Warnicke en varios libros e artigos, pero as probas aínda non apoian concluintemente ningunha data.
Paloma Gómez Borrero
María Paloma Gómez Borrero, nada en Madrid o 18 de agosto de 1934 e finada na mesma cidade o 24 de marzo de 2017, foi unha xornalista e escritora española.
Ana Bolena
Infancia e familia
Ana era filla de sir Tomás Bolena, máis tarde primeiro conde de Wiltshire e primeiro conde de Ormonde, e a súa esposa, lady Isabel Bolena (nada Isabel Howard), filla do segundo duque de Norfolk. Non se sabe con seguridade onde naceu, pero se establece que foi entre a mansión da súa familia, Blickling Hall en Norfolk, e a súa residencia favorita, o castelo de Hever en Kent.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
Descendente, por liña materna, de Juan Álvarez Mendizábal. O seu avó materno, o xeneral Borrero, tivo un destacado papel nas tropas isabelinas durante as Guerras Carlistas. Graduouse na Escola Oficial de Xornalismo e traballou como enviada especial do semanario Sábado Gráfico en Alemaña, Austria e o Reino Unido. Estudou quiromancia aplicada á psicoloxía.
Ana Bolena
Infancia e familia
miniatura|dereita|180px|Un retrato idealizado de Ana Bolena, pintado no século posterior á súa morte (de aí o estilo de vestir anacrónico), atribuído a Marcus Gheeraerts o Mozo. Existían rumores de que Ana sufría polidactilia (seis dedos na súa man esquerda, por entón considerado un signo do diaño) e unha marca de nacemento ou lunar no seu pescozo que sempre escondía cunha xoia. Aínda que esta lenda sexa popular, non hai probas contemporáneas que o apoien. Ningún dos moitos relatos de testemuñas oculares sobre o aspecto de Ana Bolena —algúns deles meticulosamente detallados— menciona ningunha deformidade, e moito menos un sexto dedo. Ademais, cando as deformidades físicas eran xeralmente interpretadas como un signo do mal, é difícil crer que Ana Bolena chamase a atención romántica de Henrique, se ela realmente tivese algunha deformidade.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
Durante doce anos foi correspondente de TVE en Italia e o Vaticano, sendo a primeira muller correspondente no estranxeiro da televisión nacional. Foi destituída do cargo en 1983 por decisión persoal do entón director de RTVE, José María Calviño. Foi destituída do cargo en 1983 por decisión persoal do entón director de RTVE, José María Calviño.
Ana Bolena
Infancia e familia
Como no caso de Ana, non se sabe con seguridade cando naceron os seus dous irmáns, pero parece claro que a súa irmá, María, era maior que ela. Os fillos de María claramente creron que a súa nai fora a irmá máis vella; como fixo a filla de Ana, Isabel. O seu irmán George naceu ao redor de 1504.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
Con posterioridade colaborou en boa parte dos magazines que conduciu María Teresa Campos: Pasa la vida (1991-1996) en TVE; Día a día (1996-2004) en Telecinco e Cada día (2004-2005), en Antena 3. Así mesmo, foi correspondente de Venevisión (Venezuela) e do Noticiero TV Hoxe (Colombia). Entre agosto de 2007 e 2012 colaborou no programa de Telecinco La Noria, presentado por Jordi González.
Ata xuño de 2012 foi correspondente da cadea COPE desde Roma e o Vaticano, poñendo os comentarios de todos os eventos relixiosos da Igrexa católica que retransmiten Cadena Cope e Popular TV. Desde esa data foi colaboradora desde Roma para o programa Ventana al mundo da Radio para Latinoamérica (Estados Unidos) neses dous países e foi un ano correspondente en Italia de Es Radio.
Ana Bolena
Infancia e familia
Na súa vida posterior, Ana non tiña unha relación próxima co seu pai, pero na súa infancia ela pareceu preocupada en compracerlle. A súa relación coa súa irmá María parece ser cordial, pero non íntima. Ela gozou dunha relación máis feliz coa súa nai e o seu irmán George, aos que Ana parece terse sentido máis próxima.
No momento do nacemento de Ana, a familia Bolena estaba considerada unha das familias máis respectables da aristocracia inglesa, aínda que eles ostentasen un título só catro xeracións. Máis tarde, foron criticados como arribistas sociais, pero este era un ataque político. A tradición de que os Bolena eran unha familia de comerciantes de Londres é infundada; de feito eles eran aristócratas. Os bisavós de Ana incluíron a un alcalde (Lord Maior) de Londres, un duque, un earl (conde), dous ladies aristocráticas e un cabaleiro; entre os seus parentes ela nomeou aos Howards, unha das familias preeminentes no país. Era seguramente de nacemento máis nobre que Jane Seymour ou que Catarina Parr, dúas das outras mulleres inglesas de Henrique.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
O 15 de agosto de 2013 plantou e amadriñou unha árbore co seu nome no Parque da Comunicación de Boiro, o único de España creado por xornalistas.
Pregoou dúas prestixiosas Semanas Santas españolas: a de Valladolid en 2000 e a de Cuenca en 2014.
O 12 de outubro de 2014 estreou en Toledo o recital ''Teresa. Una castellana vieja y recia'', xunto ao barítono Luis Santana e o pianista Antonio López, que será protagonista dos actos do V Centenario de Santa Tareixa de Xesús, interpretándose ao longo do Ano Teresiano por máis de setenta espazos relacionados coa poetisa. O concerto está baseado en música composta por Francisco Palazón, Ángel Barja, Amadeo Vives, Juan del Encina, Federico Mompou ou Ernesto Monsalve.
Ana Bolena
Infancia e familia
O pai de Ana era un diplomático respectado cun talento para os idiomas; era tamén favorito de Henrique VII, que lle enviou a moitas misións diplomáticas no estranxeiro. Seguiu a súa carreira baixo Henrique VIII, que subiu ao trono en 1509. En Europa, o profesionalismo e o encanto de Tomás Bolena gañaron moitos admiradores, incluída a arquiduquesa Margarida de Austria, filla de Maximiliano I, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Ela gobernaba os Países Baixos en nome do seu pai e quedou tan impresionada por Tomás Bolena que ofreceu á súa filla máis nova, Ana, un lugar na súa casa. Xeralmente unha rapariga debía ter 12 anos para obter tal honra, con todo Ana podería ser algo máis nova, e Margarida afectuosamente referíase a ela como "A petite Boleyn" (non se sabe, con todo, se a cita refírese á súa idade ou á súa estatura). Causou unha boa impresión nos Países Baixos polos seus xeitos e aplicación e viviu alí desde a primavera de 1513 ata que o seu pai ordenou que seguise a súa educación en París no inverno de 1514.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
Colaborou en numerosos medios de comunicación españois como TVE, Telemadrid, 13TV, Alfa y Omega ou COPE. Tiña un amplo coñecemento da Santa Sé, e realizou todas as viaxes do papa polo mundo. Acompañou a Xoán Paulo II nas súas 104 viaxes (5 delas a España) visitando 160 países.
Ana Bolena
Infancia e familia
En Francia, Ana foi dama de honra de Claudia de Francia e tamén actuou como intérprete sempre que calquera invitado inglés importante chegaba á corte francesa. Na casa da raíña, completou os seus estudos do francés e adquiriu un coñecemento detallado da cultura de Francia e o protocolo. Tamén desenvolveu un interese pola moda, e pola filosofía relixiosa que reclamaba a reforma da Igrexa. A súa educación europea terminou no inverno de 1521 cando regresou a Inglaterra seguindo as ordes do seu pai. Partiu de Calais, que entón aínda era unha posesión inglesa, en xaneiro de 1522.
Paloma Gómez Borrero
Traxectoria
Faleceu o venres 24 de marzo de 2017 aos 82 anos de idade tras padecer un cancro que lle fora diagnosticado un mes antes.
Ana Bolena
Aparencia e personalidade
miniatura|dereita|180px|Un retrato de Ana Bolena pintado algúns anos logo da súa morte. O seu biógrafo máis recente considérao moi preto de "a verdadeira Ana Bolena". Ana Bolena non era convencionalmente fermosa para o seu tempo. Era delgada e a súa pel foi considerada por algúns como demasiado escura. Con todo, moitos observadores estiveron impresionados polos seus ollos escuros e o seu pelo longo e moreno, que ela levaba solto sobre as súas costas. Un italiano que coñeceu a Ana en 1532 escribiu que ela "non era unha das mulleres mais ben parecidas do mundo", pero outros pensaban que era "competent belle" ("absolutamente fermosa") "e nova e aposta". Un historiador reuniu todas as descricións e conclúe así:
A xente parecía atraída principalmente polo carisma de Ana. Deu unha boa impresión co seu sentido da moda, inspirando moitas novas tendencias entre as damas da corte. Nunha visión retrospectiva, ela foi probablemente a representante da moda inglesa máis grande de principios do século XVI. William Forrest, autor dun poema contemporáneo sobre Catarina de Aragón, eloxiou o "paso excelente" de Ana e a súa habilidade como bailarina. "Aquí", escribiu, "era [unha] nova e fresca doncela, que podería dar un tropezo e continuar adiante."
Paloma Gómez Borrero
Libros
Paloma escribiu un total de 16 libros, a maioría deles relacionados coa súa vida como correspondente en Roma e no Vaticano:
Ana Bolena
Aparencia e personalidade
Era cristiá devota na nova tradición do movemento humanista do Renacemento (cualificala como Protestante sería unha esaxeración). Tamén fixo doazóns xenerosas á caridade e coseu camisas para os pobres. Na súa mocidade era "doce e alegre" e gozou cos xogos de azar, bebendo viño, e chismorreando.. Era tamén valente e emocional. Con todo, segundo os seus inimigos, Ana tamén podería ser extravagante, neurótica, rancorosa e malhumorada.
Amores reais
miniatura|esquerda|[[Catarina de Aragón, primeira esposa de Henrique VIII.]] Cando Ana Bolena chegou á corte, a primeira esposa de Henrique, Catarina de Aragón, era popular entre moitas persoas, aínda que ela non participase en política e a vida da corte durante algún tempo. Todos os seus fillos con Henrique morreran novos e o rei estaba preocupado por ter un varón herdeiro do seu trono a fin de conservar a monarquía e previr a guerra civil.
Bolena fixo o seu debut na corte nun baile de máscaras en marzo de 1522, onde realizou un baile complicado acompañando a irmá máis nova do rei, varias grandes damas da corte e a súa irmá María, amante do rei. Unhas semanas logo desta interpretación, Bolena era coñecida como a muller máis de moda e competente da corte e referíanse a ela como "o espello da moda" ("glass of fashion").
Durante este tempo, era cortexada por Henry Percy, fillo do conde de Northumberland, ao redor de 1522. A natureza exacta da súa relación é confusa. Moitas novelas e as adaptacións cinematográficas da vida de Ana idealizaron a historia describindo como os mozos amantes consumaron a súa unión. Con todo, vale a pena notar que sería imposible manter o seu compromiso matrimonial se fose consumado e varios dos seus biógrafos indicaron que Ana vira demasiadas reputacións arruinadas para arriscar a súa. Un sacerdote católico, George Cavendish, que tiña antipatía por Ana, pero era amigable con Henry Percy, con posterioridade declarou categoricamente que os dous non foran amantes. Así parece improbable que a súa relación fose sexual.
O romance rompeu en 1523 cando o pai de lord Henry rexeitou apoiar o compromiso. Unha teoría é que o enlace foi roto en segredo polo cardeal Wolsey, ministro principal de Henrique, porque o rei desexaba a Ana para el. É imposible dicir se isto é verdade, e os historiadores están divididos na cuestión. As evidencias, por admisións feitas á irmá de Ana, María, e o seu marido sir William Carey, indican que neste tempo Henrique estivo implicado nun amorío con María Bolena.
Segundo George Cavendish, enviaron brevemente a Ana da corte ás leiras rurais da súa familia, pero non se coñece por canto tempo. Cando volveu á corte reuniu unha camarilla de amigas femininas e admiradores masculinos ao seu ao redor, mais fíxose famosa pola súa capacidade de manter aos homes a distancia. O poeta sir Thomas Wyatt, escribiu sobre ela no poema "Whoso List to Hunt", no que a describiu como inalcanzábel e testuda, a pesar de parecer recatada e tranquila. En 1525, Henrique VIII namorou dela e comezou a súa persecución.
miniatura|O rei [[Henrique VIII de Inglaterra. Atafegou a Ana con ducias de cartas de amor.]] A irmá de Ana, María, fora con anterioridade amante por un tempo do rei Henrique, durante o tempo en que estivo casada con sir William Carey, un cabaleiro da Cámara Privada do rei. Rumoreouse durante moito tempo que un ou ambos os fillos de María Bolena foron procreados por Henrique. Algúns escritores, como Alison Weir, agora cuestionan se Henry Carey (o fillo de María) realmente foi procreado polo rei.
Vindobona
Vindobona era o antigo nome romano da actual Viena, capital de Austria. Vindobona foi unha fortaleza fundada polos romanos no s.I dC a fin de controlar a provincia da Pannonia superior.
Ana Bolena
Amores reais
Ao principio, Bolena mantívoo en segredo, pero por 1528 era do coñecemento público que Henrique tiña a intención de casar con ela. Os parentes de Ana promoveron a súa causa e tiñan a moitos partidarios na corte. Ao principio, con todo, ela mantívose afastada da política. Deleitouse no seu estilo de vida recentemente descuberto —Enrique pagaba todo, e acumulou un gran gardarroupa de vestidos, peles e xoias. Asignáronlle o seu propio persoal de serventes, varias damas de honra e novas dependencias en palacio.
O poder detrás do trono
En 1529, parecía coma se o papa Clemente VII non estivese preto de conceder a Henrique a nulidade que el solicitara en 1527. Parte do problema era que o emperador Carlos V, sobriño de Catarina de Aragón, fixera prisioneiro a Clemente. Henrique viu que Clemente con pouca probabilidade daríalle así unha nulidade da tía do emperador. Ademais, a Igrexa, enredada na Reforma, malamente podería permitirse afrontar contradicirse a si mesma cunha nulidade dun matrimonio que orixinariamente garantía unha dispensa sen dar aos seus inimigos máis razóns para ridiculizar a súa autoridade. Como a tensión política montada no estranxeiro, a corte caeu nunha confusión interna, desde entón a lealdade do cardeal Wolsey aos Bolena foi posta en dúbida.
miniatura|dereita|O cardeal Wolsey Convencida de que era un traidor, Ana Bolena mantivo a presión ata que Wolsey foi despedido da oficina pública en 1529. Logo do seu despedimento, o cardeal pediulle que lle axudase a volver ao poder, pero ela negouse. Entón el comezou un complot secreto para forzar a Ana ao exilio e iniciou contactos coa raíña Catarina e o Papa, para ese efecto. Cando este complot foi descuberto, Henrique ordenou a detención de Wolsey e de non ser pola súa morte por mor dunha enfermidade terminal en 1530, podería ser executado por traizón. Un ano máis tarde, a raíña Catarina foi desterrada da corte e os seus antigos apousentos entregados a Ana.
Con Wolsey morto, Ana Bolena converteuse na persoa máis poderosa da corte. Tiña un considerable poder sobre nomeamentos do goberno e asuntos políticos.
O seu exasperación coa resposta negativa do Vaticano de facela raíña tamén a persuadiu a promover unha nova alternativa a Henrique. Suxeriu que el debería seguir o consello de radicais relixiosos como William Tyndale, que negou a Autoridade Papal e cría que o monarca debería conducir a Igrexa. Cando William Warham, conservador arcebispo de Canterbury, morreu, Bolena designou ao capelán da súa familia —Thomas Cranmer— para o posto vacante. Tamén apoiou a subida do radical Thomas Cromwell, que se converteu no novo conselleiro favorito do rei.
Durante este período, Bolena tamén desempeñou un enorme papel na posición internacional de Inglaterra solidificando unha alianza con Francia. Estableceu unha excelente relación co embaixador francés, Gilles de la Pommeraie, que quedou cativado por ela. Coa súa axuda, preparou unha conferencia internacional en Calais no inverno de 1532, na cal Henrique esperaba gañar o apoio de Francisco I de Francia para o seu novo matrimonio.
Antes de ir a Calais, Henrique outorgoulle a Ana o marquesado de Pembroke, converténdoa na primeira plebea inglesa coñecida en converterse en nobre no seu propio dereito, pola creación, en lugar de por herdanza. A familia de Ana tamén sacou partido da relación; o seu pai, xa vizconde Rochford, foi nomeado o conde de Wiltshire e —por medio dun trato feito polo rei cos curmáns irlandeses de Ana, a familia Butle— conde de Ormonde. Grazas á intervención de Ana, a súa enviuvada irmá María recibiu unha pensión anual de 100£, e o fillo de María, Henry Carey, recibiu a súa educación nun prestixioso mosteiro cisterciense.
Matrimonio
A conferencia de Calais foi un triunfo político, xa que o goberno francés finalmente deu o seu apoio ao novo matrimonio de Henrique. Inmediatamente logo de volver a Dover en Inglaterra, Henrique e Ana celebraron unha cerimonia matrimonial en segredo. Ela quedou embarazada nuns meses e, como era costume na realeza, houbo unha segunda cerimonia matrimonial, que tivo lugar en Londres o 25 de xaneiro de 1533.
Nese momento os acontecementos comezaron a moverse con paso rápido. O 23 de maio de 1533, Thomas Cranmer, arcebispo de Canterbury, na sesión do xuízo nun tribunal especial que se reuniu no Priorato de Dunstable para decidir sobre a validez do matrimonio do rei con Catarina de Aragón, declarou o matrimonio de Henrique e Catarina sen forza legal. Cinco días máis tarde, o 28 de maio de 1533, Cranmer declarou que o matrimonio de Henrique e Ana era auténtico e válido. Sete anos despois de que a súa relación con Henrique comezara, Ana era por fin legalmente a súa esposa e raíña de Inglaterra. Catarina foi formalmente desposuída do seu título como raíña a tempo para a coroación de Ana, que ocorreu o 1 de xuño de 1533. Desafiando ao Papa, Cranmer declarou que a Igrexa de Inglaterra estaba baixo o control de Henrique, non de Roma. Esta foi a famosa "Rotura con Roma", que sinalou o final da historia de Inglaterra como un país Católico. Poucas persoas foron conscientes do significado por entón, e menos aínda estiveron preparados para defender a autoridade do Papa. A raíña Ana estaba encantada con este desenvolvemento —aínda que retivese as aparencias, con atavíos católicos (o rei non permitiría ningunha outra opción), ela cría que o Papado era unha influencia de corrupción no cristianismo. As súas tendencias católicas residuales poden ser vistas na ostentosa devoción á Virxe María no despregue da súa coroación.
Logo da súa coroación, Ana asentouse nunha rutina tranquila para prepararse para o nacemento da súa filla. Sentiuse profundamente aflixida cando Henrique encaprichouse cunha dama da corte, que provocou o seu primeiro enfrontamento serio. O asunto foi breve, xa que Henrique quixo que nada puxese en perigo o embarazo da súa esposa.
A filla de Henrique e Ana naceu algo prematuramente o 7 de setembro de 1533, no pazo favorito do rei, o pazo de Placentia. Bautizaron á súa filla co nome de Isabel, en honor á nai de Henrique, Isabel de York. Déronlle un bautizo espléndido, pero Ana temeu que a filla de Catarina, María, ameazase a posición de Isabel. Henrique acougou os temores da súa esposa separando a María dos seus moitos serventes e enviándoa a Hatfield House, onde a princesa Isabel vivía co seu propio servizo persoal de criados. O aire do campo era mellor para a saúde da meniña, e Ana era unha nai afectuosa que con regularidade visitou á súa filla. As súas visitas eran tamén mostras da fricción entre ela e a súa fillastra a princesa María, que se refería ela como "a amante do meu pai", mentres Ana chamaba a María "esa maldita bastarda".
Vida como raíña
A súa reputación como reformista relixiosa estendeuse por Europa, e foi aclamada como unha heroína por figuras Protestantes; ata Martiño Lutero viu a súa subida ao trono como un bo signo. Tamén salvou a vida do reformista francés Nicolas Bourbon, que foi condenado á morte pola Inquisición francesa. Apelou á familia real francesa, que salvou a vida de Bourbon como un favor á raíña inglesa. Bourbon referiríase máis tarde a ela como "a raíña que Deus ama". Aínda que avogase pola reforma relixiosa, sobre todo traducindo a Biblia ao inglés, non desafiou a doutrina Católica de transustanciación. Ademais, cando o seu marido opúxose á maior parte das reformas doutrinales luteranas, Ana tivo que ser coidadosa en canto a dirixir a Inglaterra cara ao que a miúdo se chamou "a Nova Aprendizaxe". Era tamén unha xenerosa patrocinadora da caridade, distribuíndo esmolas para axudar aos pobres e fondos a fundacións educativas.
Como raíña, presidiu unha corte magnífica. No século XVI esperábase das Familias Reais que fosen extravagantes, a fin de comunicar a forza da monarquía. Ana gastou sumas enormes en vestidos, xoias, toucados, abanicos de pluma de avestruz, equipamento de montura, e a tapizaría e mobiliario máis fino procedente de todo o mundo. Numerosos palacios foron renovados para satisfacer os seus gustos extravagantes.
Outros embarazos
Considerando as condicións do seu matrimonio e o desexo desesperado de Henrique dun fillo, a secuencia dos embarazos de Ana atraeu moito interese. Hai estimacións de que tivese non menos de tres embarazos, todos eles terminados en abortos espontáneos producidos nun estado de xestación tan temperán que nunca eran cumpridamente coñecidos e o sexo dos nenos non podía ser determinado. Fontes fidedignas certifican só o nacemento de Isabel en setembro de 1533, un aborto no verán de 1534, e o aborto dun feto home, de aproximadamente catro meses e medio de xestación, en xaneiro de 1536. As datas nas cales estes embarazos deben comezar suxiren que o único outro momento en que ela puidese ter concibido e abortado estaría entre setembro de 1534 e principios do verán de 1535. Ana posiblemente tivo un embarazo adicional e fracasou nos primeiros meses de 1535, pero parece moi improbable que tivese outros tres embarazos ademais dos tres confirmados por fontes oficiais. Mike Ashley, en British Kings & Queens, escribe que Ana tivo a dous nenos nados mortos despois do nacemento de Isabel e antes do nacemento de "Edward", claramente unha inxustificada referencia ao neno home que Ana perdeu en 1536; ninguén pensaría en dar un nome a un neno nacido tan prematuramente. Ningunha fonte contemporánea é explícita en canto do sexo do neno de Ana malogrado en 1534.
Morte de Catarina de Aragón
En xaneiro de 1536, Catarina de Aragón morreu de cancro. Tras a noticia da súa morte, dise que Henrique e Ana engalanáronse con roupas de cor amarela brillante. Algúns historiadores interpretárono como demostracións públicas de alegría en canto á morte de Catarina, pero outros indicaron que o amarelo era a cor nacional de España para o loito durante esa época, e vestírono como respecto pola defunta. É dubidoso que a parella real celebrase en público a morte de Catarina, posto que Henrique considerábaa como a "Raíña Nai", a viúva do seu irmán o príncipe Artur.
Circularon rumores de que Catarina fora envelenada (culpaban tanto a Ana como a Henrique); os rumores xurdiron tras descrubrir durante o seu embalsamamento que o seu corazón estaba ennegrecido. Os expertos médicos modernos están de acordo en que a escuridade do corazón de Catarina non era debido ao envelenamento, senón debido ao cancro de corazón, algo que non se coñecía por entón. Tras a morte de Catarina, Ana intentou mellorar as súas relacións coa filla de Catarina, María, pero foi rexeitada de novo.
miniatura|dereita|180px|Thomas Cromwell: o antigo aliado de Ana que máis tarde preparou o complot que causou a súa morte.
The Incredibles
The Incredibles (en galego, Os Incribles) é o sexto filme de animación de Pixar Animation Studios, gañador na súa categoría dos Premios Oscar, e o primeiro cun elenco enteiramente composto por personaxes humanos, estreado nos Estados Unidos o 5 de novembro de 2004 e en España o 26 de novembro do mesmo ano.
Thomas Bailey Aldrich
miniatura|Cuberta da The Story of a Bad Boy, 1870.
The Incredibles
O filme está escrito e dirixido por Brad Bird, antigo director de capítulos de The Simpsons e máis coñecido por ser responsable da dirección do filme de animación The Iron Giant. Inicialmente foi concibido como un filme de animación convencional para a compañía Warner Bros pero esta clausurou a súa división de animación. Brad Bird foi contratado daquela por Pixar para desenvolver alí o proxecto.
Sinopse
A historia comeza con tres superheroes, Mr. Incredible (Bob Parr), a superheroína Elastigirl (Helen Parr) e Frozone (Lucius Best) nos seus días de gloria, salvando o mundo ata que Mr. Incredible foi demandado por unha persoa que o salvou. Isto provocou unha vaga de accións legais contra todos os superheroes, que foron mandados a un retiro forzado polos próximos 15 anos.
Thomas Bailey Aldrich
Thomas Bailey Aldrich, nado en Portsmouth (Nova Hampshire) o 11 de novembro de 1836 e finado en Boston (Massachusetts) o 19 de marzo de 1907, foi un escritor estadounidense.
Infancia e mocidade
Sendo un cativo a súa familia marchou a Nova Orleáns, despois de dez anos volveu a Portsmouth -a Rivermouth de moitas das súas historias- para se preparar para a universidade. Este período da súa vida está parcialmente descrito en Story of a Bad Boy (1870), que o mesmo Mark Twain recoñeceu o inspirador de Tom Sawyer.
Ana Bolena
Morte de Catarina de Aragón
Durante o día do enterro de Catarina, o 29 de xaneiro de 1536, Ana sufriu un aborto espontáneo. Para a maior parte de observadores, esta perda persoal foi o principio do fin do matrimonio real. O que pasou despois é un dos períodos máis polémicos da historia inglesa, dado que é tanto unha traxedia persoal como un indicativo das tendencias políticas máis extensas que gobernaron a Casa de Tudor nese período.
The Incredibles
Sinopse
Bob Parr agora ten un emprego rutineiro e aburrido cun xefe insoportable. Bob traballa para manter a súa encantadora familia, composta pola súa dona Helen (Elastigirl) e os seus tres fillos Jack-Jack, Violet, e Dash.
Ana Bolena
Morte de Catarina de Aragón
Cando Ana se repuxo do seu aborto, Henrique declarou que o seu matrimonio foi maldicido por Deus. Xoana Seymour foi trasladada a novas dependencias e o irmán de Ana non foi aceptado nunha prestixiosa orde de cabalería, a Orde da Liga, que en cambio lle foi outorgada ao irmán de Jane ou Xoana Seymour. En varias ocasións ao longo destes meses, Ana expresou o seu temor ante a posibilidade dun próximo divorcio.