cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeremy Corbyn
Eleccións xerais de 2019 e dimisión
O 3 de abril de 2020, nunha mensaxe final aos membros do Partido Laborista mentres era líder do partido, Corbyn dixo: "Podo asegurarvos que a miña voz non se calmará. Estarei aí fóra facendo campaña polo socialismo, a paz e a xustiza, e estou seguro de que o faremos xuntos". Ademais, afirmou que os laboristas nos últimos cinco anos baixo o seu liderado "cambiaron a axenda sobre a austeridade e como se dirixe a economía".
Despois dun informe da Comisión de Igualdade e Dereitos Humanos, o Partido Laborista suspendeu a Corbyn en outubro de 2020. Fixérono porque dixo que non aceptaría o que atopara o informe. O 17 de novembro de 2020, Corbyn recibiu unha advertencia formal e volveu ser membro do partido. O líder do partido, Sir Keir Starmer, aínda non volveu darlle a Corbyn responsabilidades relacionadas co partido. O 26 de novembro, os avogados de Corbyn impulsaron accións legais contra o Partido Laborista por suspender o látego do partido de Corbyn. A afirmación de Corbyn é que el e Starmer acordaran un acordo para readmitilo no partido. As súas funcións de partido suspendéranse até febreiro de 2021 coa finalización da investigación sobre as acusacións de antisemitismo.
Actividades posteriores ao liderado
O 13 de decembro de 2020, Corbyn anunciou que crearía o Proxecto para a Paz e a Xustiza ao mes seguinte. Centraríase no ecoloxismo, a paz internacional, a pobreza, a desigualdade social e o poder corporativo. Corbyn lanzou o Proxecto o 17 de xaneiro de 2021. O 18 de febreiro de 2022, na semana anterior á invasión rusa de Ucraína, Corbyn, xunto con outros 11 deputados, asinaron unha declaración da Coalición Stop the War que non apoiaría unha guerra en Ucraína. Despois de que comezase a invasión, moitos deputados e funcionarios laboristas querían que Corbyn e outros que asinaron a declaración eliminasen os seus nomes da mesma. Corbyn e a ex-deputada laborista independente Claudia Webbe non retiraron as súas sinaturas da declaración.
Vida persoal
En 1974, Corbyn casou con Jane Chapman. Divorciáronse en 1979. En 1987, Corbyn casou coa chilena Claudia Bracchitta. Tiveron tres fillos. Tamén se divorciaron, en 1999. Corbyn fala castelán con fluidez, e dixo en xuño de 2015 que segue "levándose moi ben" coa súa antiga muller. En 2013, Corbyn casou con Laura Álvarez con quen vive en Finsbury Park en Londres.
Nunha entrevista de The Huffington Post en decembro de 2015, Corbyn non quixo dicir cal era a súa relixión, dicindo que é unha "cousa privada", mentres dixo que non era ateo.
Punto de vista político
miniatura| Corbyn falando nun evento contra a guerra, abril de [[2013]] Corbyn estivo en contra da Private Finance Initiative (PFI) e apoiou unha taxa máis alta do imposto sobre a renda para os máis ricos da sociedade. Quere deter a evasión fiscal engadindo 1.000 millóns de libras esterlinas en HM Revenue and Customs.
Corbyn dixo que o Servizo Nacional de Saúde (NHS) debería ser de responsabilidade pública e "completamente administrado publicamente". É partidario do proxecto de lei de reintegro do NHS de 2015. Corbyn non apoia a iniciativa de financiamento privado.
Casco (navegación)
dereita|miniatura|300x300px| Liñas de forma de casco, lonxitudinais e en sección transversal Un casco é o corpo estanco dunha nave, barco ou mesmo dun barco voador (hidrocanoa ou en inglés flying boat). O casco pode abrirse na parte superior (como un bote), ou pode estar cuberto total ou parcialmente cunha cuberta. Enriba da cuberta pode haber unha caseta ou ponte, e outras estruturas, como un mastro. A liña onde o casco se atopa coa superficie da auga chámase liña de flotación. Os cascos teñen moitas variantes e poden ter formas sinxelas ou compostas (por exemplo, unha entrada fina cara adiante e unha campá invertida a popa).
Jeremy Corbyn
Punto de vista político
Corbyn non apoiou o envío de tropas británicas para retomar as Illas Malvinas. Chamouno "un despilfarro nauseabundo de vidas e cartos".
Casco (navegación)
Características xerais
miniatura| Nave por riba da auga con todo o casco visíbel. Hai unha gran variedade de tipos de casco que se elixen para a súa adecuación para diferentes usos, a forma do casco depende das necesidades do deseño. As formas van desde unha caixa case perfecta en algunhas barcazas, até unha superficie de revolución afiada como unha agulla no caso dun veleiro multicasco de carreiras. A forma elíxese para lograr un equilibrio entre o custo, as consideracións hidrostáticas (aloxamento, carga e estabilidade), a hidrodinámica (velocidade, requisitos de potencia e movemento e comportamento nunha vía marítima) e consideracións especiais para o papel do buque, como a forma redondeada na proa dun crebaxeos ou fondo plano dunha lancha de desembarco.
Jeremy Corbyn
Punto de vista político
Corbyn apoiou o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e os dereitos LGBT. Corbyn votou a favor da Lei de matrimonio (parellas do mesmo sexo) de 2013, que permitía o matrimonio entre persoas do mesmo sexo en Inglaterra e Gales. É un ambientalista dende hai moito tempo e rexeita o fracking e é partidario dos dereitos dos animais. Tamén apoia a renacionalización do sistema de trens do Reino Unido, para seren propiedade do goberno e non das empresas.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Casco (navegación)
Características xerais
Nun típico barco de aceiro moderno, o casco terá cubertas estancas e principais membros transversais chamados anteparos (bulkheads). Tamén pode haber elementos intermedios como vigas, largueiros e almas, e elementos menores chamados marcos transversais ordinarios, marcos ou lonxitudinais, dependendo da disposición estrutural. A cuberta continua máis alta pódese chamar "cuberta superior", "cuberta meteorolóxica", "cuberta de espada", "cuberta principal" ou simplemente "cuberta". O nome particular dado depende do contexto: o tipo de barco ou barco, a disposición ou mesmo onde navega.
Nun típico veleiro de madeira, o casco está construído con tablóns de madeira, apoiados por marcos transversais (moitas veces referidos como costelas) e anteparos, que están unidos ademais por largueiros lonxitudinais ou teito. A miúdo, pero non sempre, hai un membro lonxitudinal da liña central chamado quilla. Nos cascos de fibra de vidro ou compostos, a estrutura pode parecerse ata certo punto a embarcacións de madeira ou aceiro, ou ter unha disposición monocasco. En moitos casos, os cascos compostos constrúense intercalando peles finas reforzadas con fibras sobre un núcleo lixeiro pero razoablemente ríxido de escuma, madeira de balsa, panal de papel impregnado ou outro material.
Quizais os primeiros cascos propios foron construídos polos antigos exipcios, quen no ano 3000 a. C. sabían como ensamblar táboas de madeira nun casco.
miniatura| MTB da [[Royal Navy da Segunda guerra mundial planeando a gran velocidade en augas tranquilas mostrando o seu casco duro coa parte dianteira do barco fóra da auga.]]
Formas de casco
Na actualidade, a forma máis utilizada é o casco de sentina redonda.
Cunha carga útil pequena, unha embarcación deste tipo ten menos casco por debaixo da liña de flotación, o que dá menos resistencia e máis velocidade. Cunha maior carga útil, a resistencia é maior e a velocidade máis baixa, pero a curva cara a fóra do casco proporciona un rendemento máis suave nas ondas. Polo tanto, a forma de campá invertida é unha forma popular usada cos cascos de planeo.
Cascos con quilla e duros
Un casco con quilla non ten unha transición suave e arredondada entre o fondo e os lados. Polo contrario, os seus contornos son interrompidos por ángulos agudos onde se atopan predominantemente os paneis lonxitudinais do casco. Canto máis nítida sexa a intersección (canto máis agudo sexa o ángulo), máis "dura" é a quilla. É posible máis dunha quilla por lado. Os beneficios deste tipo de casco inclúen un custo de produción potencialmente máis baixo e un fondo (xeralmente) bastante plano, o que fai que o barco sexa máis rápido ao planear. Un casco duro resiste a rolamento (en augas tranquilas) máis que un casco con sentinas redondeadas (a quilla crea turbulencia e arrastre resistindo o movemento de rolamento, mentres se move pola auga, a sentina redondeada proporciona menos resistencia ao fluxo ao redor do xiro). En mares bravos, isto pode facer que o barco role máis, xa que o movemento arrastra primeiro cara abaixo, despois cara arriba, nunha quilla: como resultado, os barcos de sentina redonda están máis secos nas ondas.
Os cascos con quilla poden ter unha de tres formas:
Cada un destes cascos con quilla ten as súas propias características únicas e usos. O casco de fondo plano ten alta estabilidade inicial pero alto arrastre. Para contrarrestar o alto arrastre, as formas do casco son estreitas e ás veces severamente estreitadas na proa e na popa. Isto leva a unha pobre estabilidade cando está inclinado nun veleiro. Isto é frecuentemente compensado usando lastro interior pesado nas versións de vela. Son máis adecuados para augas abrigadas de ribeira. As primeiras lanchas de carreira eran finas adiante e planas detrás. Isto producía unha elevación máxima e unha travesía suave e rápida en auga plana, pero esta forma de casco é facilmente inestable nas ondas. O casco de múltiples quillas aproxima unha forma de casco curvada. Ten menos arrastre que un barco de fondo plano. As quillas múltiples son máis complexas de construír pero producen unha forma de casco máis apta para a navegación. Xeralmente son cascos de desprazamento. Os barcos con quilla en V ou arco teñen unha forma V entre 6° e 23°. O termo en inglés para iso é ángulo de deadrise (. A forma máis plana dun casco de 6 graos planea con menos vento ou un motor de menos potencia, pero golpeará máis nas ondas. A forma de V profunda (entre 18 e 23 graos) só é adecuada para barcos de planeo de alta potencia. Requiren motores máis potentes para levantar o barco ao plano pero proporcionan unha travesía máis rápida e suave nas ondas. Os cascos de desprazamento con quilla teñen máis superficie mollada, e polo tanto máis arrastre, que unha forma de casco redondo equivalente para calquera desprazamento dado.
Cascos de curva lisa
Os cascos de sentina semiredondos son algo menos redondos. A vantaxe da semiredondo é que é un bo medio entre o fondo S e casco chined. Exemplos típicos de casco de sentina semi-redondo pódense atopar nos botes de vela Centaur e Laser.
Os cascos en forma de S son cascos de barcos de vela cunha sección transversal a media eslora con forma de S. [clarificación necesaria] No casco en forma de S, a parte inferior do casco ten sentinas redondas e fusionase suavemente coa quilla, e non hai esquinas afiadas nos lados do casco entre a liña central da quilla e a liña de flotación. Os barcos con esta forma de casco poden ter unha quilla fixa longa e profunda ou unha quilla fixa longa e pouco profunda cunha quilla abatible por dentro. O lastro pode ser interno, externo ou unha combinación de ambos. Esta forma de casco foi moi popular a finais do século XIX e principios ata mediados do século XX. [cita necesaria] Exemplos de pequenos veleiros que usan esta forma en S son o Yngling e o Randmeer. [[Ficheiro:Chine_types.svg|dereita|miniatura| Comparación de tres tipos de cascos.A: Casco con forma de S.B: Casco con quilla dura.
C: Casco con quilla suave.1. S-bottom hull
2. hard chine hull and
3. soft chine hull]]
Métricas
dereita|miniatura| Medidas principais do casco dereita|miniatura| "LWL & LOA" As formas do casco defínense do seguinte xeito:
Medidas de bloque que definen as dimensións principais. Eles son:
Formas derivadas que se calculan a partir da forma e das medidas do bloque. Son:
miniatura| O volume do casco dun buque por debaixo da liña de flotación (sólido), dividido polo volume dun sólido rectangular (liñas) da mesma lonxitude, altura e anchura, determina o coeficiente de bloque dun buque. Os coeficientes tamén axudan a comparar as formas do casco.
Deseño asistido por ordenador
O uso do deseño asistido por ordenador substituíu aos métodos de deseño de barcos baseados en papel que se baseaban en cálculos manuais e debuxo de liñas. Desde principios da década de 1990, desenvolvéronse unha variedade de paquetes de software comerciais e gratuítos especializados en arquitectura naval que proporcionan capacidades de debuxo en 3D combinadas con módulos de cálculo para hidrostática e hidrodinámica. Estes poden denominarse sistemas de modelaxe xeométrica para a arquitectura naval.
Bocadillo
Un bocadillo, ou bocata, é un pan cortado pola metade que leva dentro calquera outro alimento.
Etimoloxía
O termo bocadillo (de orixe castelá ) é o que se usa en Galicia, en toda España e en México, querendo significar "pequena porción de comida [bocado]". Máis interesante é a etimoloxía de bocata, considerada como forma abreviada do primeiro, que foi unha de tantas palabras inventadas polo humorista gráfico de orixe galega Antonio Fraguas Forges, que a usaba frecuentemente nas súas viñetas. A Real Academia Española incluíu a palabra bocata no seu dicionario en 1983 e, desde entón, integrouse completamente ao vocabulario nacional, e tamén no galego. A palabra non provén do italiano, como algúns puideran pensar, polo que non hai que escribila con dobre "t", senón cunha.
Na India hai 3 000 anos
Desde a súa orixe o bocadillo foi unha porción pequena de comida que se tomaba como aperitivo. Con este uso, xa era coñecido hai 3 000 anos na civilización india: Brahma, desexoso de que o deus Shiva se desdobrara en home e muller, prometeu seguir unha vida austera, que tivo repercusión na súa alimentación. A particularidade gastronómica derivada de aquilo foi encher a mesa de pratiños pequenos ou bocadiños, actitude brahmánica que buscaba a moderación na dieta pero sen renunciar á variedade e á calidade dos alimentos, como diríamos hoxe: "pouco, pero bo".
Na Antigüidade Clásica
Coa palabra ποικιλία poikilía (literalmente "policromía", "variedade de cores") os gregos da antigüidade clásica aludían á variedade dos alimentos miúdos cos que agasallaban a amigos e visitantes en horas que non eran da comida: tratábase dos όrektikά orectiká, do verbo ὀρέγω orégō, "apetecer", "facer desexar", "ofrecer", "dar". Eran os aperitivos do mundo clásico. Gregos e romanos estaban máis atentos á cociña que á cama. Comer era un pracer sumo, tanto que o mesmo que houbo Sete Sabios de Grecia houbo tamén Sete Cociñeiros gregos:
Á hora de comer o home mediterráneo variou pouco. O secreto do bocadillo veuno Filóxeno de Leucadia no século IV: “De todo, só un bocado, e cando estas farto, no sepas nunca de qué”. Os embutidos foro o primor culinario estrela no mundo grecolatino, o que fai pensar, aínda que a documentación escasea, que o bocadillo de morcela, de salchicha e de xamón no tardaron en aparecer, xa que o desenvolvementoo da chacinaría foi arte gastronómica temperá. Do intestino cego do porco obtíñase o pendulusus (salchicha grosa); e do intestino delgado obtíñase a hilla ou salchicha fina, e tambn a morcela e a mortadela. Todos estes produtos exixían desde antigo o acompañamento do pan. Non se tardou en descubrir o xamón; xa en tempos do científico e escritor Plinio o Vello (23–79 recoñecaíse que o mellor era o de Hispania, e a causa era coñecida: tratábase de xamóes procedentes de porcos alimentados con landras: os xamones de Pampilona (Pamplona) vendíanse en Roma.
A Catón o Vello, tamén coñecido cono Catón o Censor, do século II a.C., gustáballe untar o xamón en aceite, e tamén recomendaba afumalo e incluso metelo en vinagre despois de telo feito en aceite. Nos primeiros séculos da era cristiana era corrente cocer o xamón en viño, e levalo co pan abiscoitado como alimento do camiño.
En España
A tradición española do bocadillo é herdanza do Imperio romano (herdeiro á súa vez da cultura grega), potenciada polos costumes árabes, que, pola súa parte, tomaron de Persia a moda de comer varias veces ao día pequenas porcións de manxares deliciosos. Este uso gastronómico, que comeza na Idade Media, chegou ao seu punto culminante no Século de Ouro español (séculos XV e XVI). Algúns moralistas dicían que naquel tempo eran moitos os que xa estaban comidos cando chegaba a hora de sentarse é mesa. A importancia dunha casa medíase pola variedade e riqueza dos seus llamativos como denomina Miguel de Cervantes aos bocadillos. A todo isto, Francisco de Quevedo chamou avisillos, é dicir, "motivos para facer boca e preparar o camiño da bebida"; por iso non houbo bocadillos doces, senón que os bocadillos eran salgados, porque o salgado provoca a sede.
Historia do bocadillo de luras
Na Atenas da época clásica inventouse o bocadillo de luras, e a copa de viño como sucedáneo da comida principal. Recomendábase unha ración de luriñas (chipiróns) para acompañar a bebida. A lura gozou de favor en tempos do comediógrafo Aristófanes (444 a.C–385 a.C.), que destacou as virtudes deste bocadillo nunha das súas comedias. Outro autor desa época, Eupolos de Tesalia recordaba as luras "en salsa negra", compañeiras do viño, nas fermosas tardes do outono ateniense en que bebía en compañía dos amigos mentres caía o sol cara ao poñente e deleitaba o seu padal coas luras na súa tinta. Houbo moitas receitas para cociñar as luras pequenas, moi buscadas na Antigüidade.
Diferenza co sándwich
En España e México o bocadillo diferénciase do emparedado ou sándwich  en que este último está feito con pan de molde (pan brando). No resto dos países de fala hispana non hai unha palabra específica para diferenciaren entre sándwich dun pan partido en dous e sándwich en pan de molde.
O bocadillo, que tradicionalmente era contemplado como un alimento humilde polo seu baixo custo de elaboración, co tempo evolucionou até se converter nunha peza icónica da cociña e alimentación hispanas.
Os máis preferidos en Galicia, e un exquisito
Os bocadillos máis consumidos en Galicia son os de xamón, luras e tortilla de patacas, xa que poucos poden chegar ao "segundo mellor de España" no concurso de Madrid Fusión, que elaborou a cociñeira Margarita Galdo de Viveiro, e que, só ao describilo, xa se lle fai a un auga na boca, porque que está feito con langostinos ao allo, touciño entrefebrado (beicon ou entreteto) de porco ibérico, allos tenros e ovo roto en pan de cristal.
Foi unha casualidade que Margarita elixise o pan de cristal para esta galardoada delicia. Margarita, que, antes do concurso, puxera os ingredientes do bocadillo gañador nunha pizza «para probar», teno claro:
Galicia réndese aos bocatas máis exquisitos
Sen ofender ao de xamón, ao de luras ou ao de tortilla, que en Galicia hai sitio para todos, o bocata de autor está a poñerse de moda, e taperías e restaurantes tiran da imaxinación para ofrecer nas súas cartas verdadeias delicias gastronómicas entre dous pans. Poucas cousas hai máis socorridas que un bo bocadillo. E máis exquisitas. A tendencia dos bocatas de autor esténdese polas cartas galegas, e cada vez é máis difícil elixir: de paleta de porco estufada e crema de curry e mazá, carrilleira con encurtido e maionesa de cítricos e chipotle, un enrolado de sabores de oriente ou unha cuncha de ensalada rusa con ibéricos. Son a imaxinación e a creatividade ao servizo da gastronomía, como demostrou o caso da citada Margarita Galdo, de Galipizza Viveiro. Ao final, o que vale é a opinión do cliente, con calquera produto.
Nutrición
O bocadillo considerouse desde os anos 1950 como un símbolo da 'comida proletaria' e, posteriormente, como un elemento da merenda. Os elementos nutricionais existentes nos bocadillos necesitan doutro alimento para poderen substituír a un xantar ou outra comida principal e, para iso, debe ir acompañado dalgunha ensalada e, de complementarse cunha sobremesa, esta debe constar de froita ou lácteos. Dado que o pan é seu principal elemento, a achega nutricional do bocadillo pode variar en función do tipo de fariña elixida para a súa confección. Dependendo tamén do resto de elementos, o bocadillo pode ser unha comida saludábel ou todo o contrario.
Medio dólar do Centenario de Elgin, Illinois
O medio dólar do Centenario de Elgin, Illinois, é unha moeda de prata dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1936 e cuñada na Ceca de Filadelfia, destinada a conmemorar o centenario da fundación da cidade de Elgin, Illinois.
A moeda foi deseñada polo escultor local Trygve Rovelstad. O seu anverso representa a cabeza idealizada dun pioneiro e o reverso amosa un grupo de pioneiros, baseado nun conxunto escultórico que o propio Rovelstad esperaba construír como monumento conmemorativo dos que colonizaron Illinois, pero que non se erixiu en vida.
Rovelstad oíra falar doutros intentos de obter a autorización para cuñar moedas conmemorativas como medio de financiamento de proxectos altruístas —de feito ese mesmo ano emitíronse 18, con diferentes motivos—. En 1935, a través do seu congresista, logrou que se presentase na Cámara de Representantes un proxecto de lei para a creación dunha moeda conmemorativa do centenario de Elgin, que se celebraba aquel ano. Rovelstad esperaba que a moeda proposta representase aos pioneiros e supuxese unha fonte de fondos para o monumento conmemorativo que proxectaba erixir. O comerciante de moedas texano Lyman William Hoffecker —que o ano anterior impulsara e distribuíra o medio dólar Old Spanish Trail— soubo do proxecto e púxose en contacto con Rovelstad para lle ofrecer a súa axuda.
O proxecto de lei para a moeda de Elgin non se aprobou ata 1936. Do máximo de 25.000 exemplares autorizados pola lei, Hoffecker puido vender unhas 20.000 moedas, e as 5.000 restantes foron devoltas á Casa da Moeda para a súa fundición. De xeito diferente a outras moedas conmemorativas da época, esta non foi comprada por comerciantes e especuladores, senón que se vendeu directamente a coleccionistas.
O historiador do arte Cornelius Vermeule considerou a moeda de Elgin como unha das conmemorativas estadounidenses máis salientables.
Prolegómenos
Elgin está situada nas beiras do río Fox, en Illinois, a uns 48 km ao oeste de Chicago. Foi fundada en 1835 por James e Hezekiah Gifford. Adquiriu a condición de vila en 1847 e a de cidade en 1854. Neste último ano fundouse unha empresa reloxeira —a Elgin Watch Company— que lle deu sona á cidade, que tamén destacaba pola produción de ferramentas, zapatos e produtos de madeira.
A noticia do proxecto de lei apareceu publicada en xullo de 1935 na revista The Numismatist, editada pola American Numismatic Association (ANA), e o 11 de xullo, o comerciante numismático Lyman W. Hoffecker escribiu ao Comité Monumental do Centenario de Elgin para se interesar sobre como estaba prevista no proxecto de lei a distribución das moedas. Hoffecker tiña un establecemento comercial de venda de moedas en El Paso, Texas, e daquela presidía o comité da súa cidade natal que se encargaba de comercializar o medio dólar Old Spanish Trail, emitido en 1935. Aínda que algunhas conmemoracións recentes provocaran a protesta dos coleccionistas porque se permitira que os especuladores comprasen grandes cantidades das novas emisións, a Hoffecker recoñecíaselle ecuanimidade na distribución da peza do Old Spanish Trail.
En outubro de 1935, Hoffecker fixo unha oferta formal, baseada no proxecto de lei, que pedía 10.000 exemplares do medios dólar: pagaríalle 12.000 dólares ao Comité Monumental do Centenario de Elgin e vendería as moedas a 2 dólares cada unha. Adiantaríalle á Casa da Moeda o valor nominal das moedas, así como os gastos de produción e envío. Ao vender as moedas, intentaría distribuílas entre o maior número posible de coleccionistas, deixando para máis adiante os comerciantes e especuladores. Rovelstad aceptou por carta en novembro.
Proceso lexislativo
Finalmente, o proxecto de lei foi aprobado e convertido en lei pola sinatura do presidente Roosevelt o 16 de xuño de 1936. Na versión aprobada esixíase que as moedas se cuñasen nunha soa ceca e levasen a data de 1936, independentemente de cando se cuñasen. Rovelstad, na súa condición de representante do Comité Monumental do Centenario de Elgin, tería que pagar as 25.000 moedas dunha soa vez e non se podería emitir unha cantidade menor. A lei determinaba que as moedas eran "en conmemoración do centenario da fundación da cidade de Elgin, Illinois, e para a erección do heroico Monumento ao Pioneiro", o conxunto escultórico que ideara Rovelstad.
Preparación
Hoffecker suxeriu a Rovelstad que intentase dividir a tiraxe entre as tres cecas da Casa da Moeda dos Estados Unidos (Filadelfia, Denver e San Francisco), aínda que admitiu que, a non ser que o Congreso se equivocase na redacción da lei, non era probable que esta idea tivese éxito. Tamén lle dixo a Rovelstad que se puxese en contacto coa subdirectora da Casa da Moeda, Mary M. O'Reilly, e que intentase que as moedas se cuñasen na Ceca de Denver, a máis próxima a El Paso, para minimizar os gastos de envío. Ningunha das dúas propostas prosperou, xa que todas as moedas se cuñarían finalmente na Ceca de Filadelfia.
Ao que Rovelstad presentou os seus deseños para a emisión na Casa da Moeda, enviáronse á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos na procura do seu ditame preceptivo. Os deseños chegaron o 15 de xullo de 1936 e foron aprobados dous días máis tarde, coa petición de que a cabeza do pioneiro do anverso, en vista de tres cuartos —ollando cara a adiante e a un lado—, como a presentara Rovelstad, se puxese de perfil. O escultor accedeu e presentou os modelos de xeso a mediados de agosto; a Casa da Moeda enviou as fotografías á Comisión o 15 de agosto. Dous días máis tarde, o presidente da Comisión, Charles Moore, escribiu a O'Reilly para lle comunicar que o escultor membro da comisión, Lee Lawrie, revisara os deseños e expresara a queixa de que non podía ver que obxecto había detrás dos pioneiros, e de que a arma parecía suxeitarse con torpeza. Lawrie tamén declarou que algunhas das letras debían reforzarse, pero que se á directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, non lle molestaban estas cousas, a moeda debía seguir adiante. Moore indicou que non desexaba demorar a cuñaxe da moeda e transmitiu a recomendación da comisión, coa condición de que a Casa da Moeda fixese o posible por solucionar estes problemas. Coa excepción da posible modificación das letras, non se introduciu cambio ningún.
Despois da aprobación dos deseños por parte da Comisión de Belas Artes, estes enviáronse inmediatamente á Medallic Art Company, de Nova York, que os reduciu para proporcionar as matrices a partir das cales se poderían facer os cuños de produción. A principios de outubro de 1936, a Ceca de Filadelfia cuñou 25.000 moedas, mais outras 15 extra para a súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa reunión de 1937. Rovelstad foi a Filadelfia para presenciar o inicio da produción e aloxouse na casa do gravador xefe da Casa da Moeda, John R. Sinnock. As dez primeiras pezas foron entregadas ao escultor, quen as introduciu en sobres de papel para as levar á súa casa en Illinois. Segundo a súa muller, Gloria, Sinnock ofreceulle traballo na Casa da Moeda, mais el rexeitouno.
Deseño
miniatura|330x330px|O conxunto [[Escultura|escultórico da familia de pioneiros deseñado por Rovelstad, no que se inspira o medio dólar do Centenario.]] O anverso do medio dólar do Centenario de Elgin representa un pioneiro, coa lenda PIONEER sobre el. O rostro barbado fora esculpido previamente por Rovelstad e aparece, lixeiramente modificado, como a cabeza do fusileiro á esquerda do grupo no reverso. A data 1673 no anverso marca o ano en que os exploradores Louis Jolliet e Jacques Marquette entraron no que hoxe é Illinois. Aínda que a moeda se emitiu con motivo do centenario de Elgin, non aparecen nin a data de fundación (1835) nin a do aniversario.
O reverso amosa un grupo de pioneiros (catro adultos e un bebé no colo da súa nai). O grupo é un baixorrelevo do modelo do monumento que Rovelstad esperaba construír. O conxunto tamén aparecera na medalla de Rovelstad de 1935 conmemorativa do Centenario de Elgin. Rovelstad colocou, tanto na medalla como no deseño da base do conxunto escultórico, as palabras: "Aos homes que abriron camiños, que conquistaron a terra e que construíron un imperio na terra dos Illiniwek". A inclusión dos lemas exixidos pola lei, como IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") implicou que nin sequera se puidese inscribir na moeda unha parte desta dedicatoria, por falta de espazo. O nome da cidade non figuraba nos modelos orixinais que Rovelstad enviara a Hoffecker para que fixese os seus comentarios; o numismático escribiu o 15 de xullo de 1936: "Non pasaría por alto pór a palabra "Elgin" na súa moeda, xa que sería un bo anuncio para a súa cidade".
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu volume sobre a arte das moedas estadounidenses, gababa a moeda e o seu escultor: "É difícil achar un medio dólar conmemorativo esteticamente máis satisfactorio e tecnicamente superior que o do Centenario de Elgin, Illinois, de 1936". Vermeule observou que as figuras do reverso parecen case tridimensionais. Sinalou que a técnica de espazar as letras da palabra PIONEER sobre a cabeza presaxia a utilizada polo posterior gravador xefe Gilroy Roberts no anverso do medio dólar Kennedy. Segundo Vermeule, Rovelstad "produciu un dos maiores documentos de plasticidade escultórica e relevo vibrante da serie de moedas conmemorativas. O seu anverso é digno dun medallón romano, e o seu reverso rivaliza cos grandes cuños neoclásicos de Inglaterra e de Baviera no século XIX".
Lanzamento
miniatura|267x267px|Lyman William Hoffecker, deseñador e comercializador do medio dólar do Centenario de Elgin. Logo de se promulgar a lei de autorización, Hoffecker e Rovelstad chegaron a un novo acordo. Hoffecker adiantaría o diñeiro para as novas moedas e pagaría os gastos de cuñaxe e envío, que eran responsabilidade da Comisión segundo a lei. As moedas venderíanse a 1,50 dólares cada unha e Hoffecker levaría 35 céntimos por moeda en concepto de comisión. As moedas debían permanecer á venda a través de Hoffecker ata o 1 de xaneiro de 1937 ou ata que se esgotasen, o que ocorrese primeiro. O acordo estipulaba que Hoffecker "utilizaría todos os medios éticos ao seu alcance para impulsar a venda destas moedas". O comerciante de moedas B. Max Mehl, no seu folleto de venda de 1937 sobre moedas conmemorativas, afirmaba que consideraba que o prezo de 1,50 dólares era demasiado elevado, tendo en conta que había unha emisión de 25.000 exemplares.
O 1 de xullo de 1936, Hoffecker enviou 3.500 cartas ofrecendo as novas moedas, que aínda non estaban cuñadas, a persoas que estaban na súa listaxe de correo ou que solicitaran previamente información. Afirmou que xa tiña 7.000 pedidos e instou os coleccionistas a non demorárense. O seu banco ofreceuse a enviarlle as moedas e a levalas como parte do seu efectivo en caixa, o que lle permitiría pagalas á medida que foran chegando os pedidos, pero el preferiu pagar as moedas ao principio. Hoffecker declarou en cartas que outros comerciantes de moedas lle ofrecera comprar toda a emisión, pero que el rexeitara a oferta. Naquela época, había un pulo das moedas conmemorativas e os comerciantes intentaban conseguir todas as emisións especiais que podían.
A Ceca de Filadelfia envioulle a Hoffecker 24.990 moedas —toda a tiraxe autorizada agás as dez primeiras pezas, que se lle entregaran a Rovelstad— o 7 de outubro de 1936. Recibíronse en El Paso catro días despois. Hoffecker escribiu a Frank Duffield, editor de The Numismatist, para lle dicir que tiña preparados os sobres para as pezas xa encargadas e que esperaba enviar as derradeiras por correo a tarde do 13 de outubro; o editor comentou: "Isto parece un verdadeiro servizo". Encargáranse varios centos de pezas a través de bancos de Elgin, que recibiron varias remesas e, finalmente, venderon máis de mil. A Elgin Watch Company comprou 100 exemplares.
En novembro de 1936 vendéranse 16.170 pezas. Só se venderon unhas 2.000 máis nos catro meses seguintes; o extracto de Hoffecker de marzo de 1937 amosa 18.790 vendidas, con 330 adicionais en consignación ao First National Bank de Elgin. Rovelstad recibira 8.680 dólares e Hoffecker 6.576,50 dólares. Así as cousas, a discusión centrouse en que facer coas 5.620 pezas restantes —uns centos regaláronse ou dispúxose delas doutro xeito—. Rovelstad accedeu a que o comerciante de moedas comprara 250 pezas a un dólar cada unha; en 1948 seguía a vendelas. Outros comerciantes non estaban interesados en grandes compras, xa que a venda directa a coleccionistas significaba que poucos dos que querían e podían permitirse a moeda de Elgin carecían dela. Coa demanda paralizada, Hoffecker temía que as pezas restantes acabasen nas mans de especuladores. Finalmente, cinco mil pezas foron devoltas á Casa da Moeda para a súa fundición.
Repercusión e coleccionismo
miniatura|330x330px|Vista lateral do conxunto escultórico da familia de pioneiros, no lugar onde se erixiu en Elgin, Illinois. Rovelstad utilizou os beneficios do medio dólar para seguir a traballar no seu grupo de estatuas. Procurou financiamento directo do Goberno federal en 1938 e da Asemblea Lexislativa de Illinois o ano seguinte, mais ambos os intentos fracasaron. Ao longo do medio século seguinte, seguiu a traballar nas estatuas e, no momento da súa morte en 1990, tiña completado o grupo en xeso, que aínda debía ser bronceado antes da súa exposición. Pouco antes de morrer, díxolle á súa muller: "Vivín unha vida plena e non me arrepinto de nada". O Monumento aos Pioneiros xa está terminado. Fixen todo o que puiden. Agora tócalles a outros velo erixido. Eu non podo facer máis". O inquilino de Rovelstad, Steve Youngren, creou unha fundación para recadar diñeiro e completar o proxecto. Recadáronse 456.000 dólares, case un dez por cento máis do que custou, e o monumento se concluíuse en 2001.
Pola súa banda, Hoffecker, que fora presidente da ANA de 1939 a 1941; faleceu o 13 de xaneiro de 1955 á idade de 86 anos.
Segundo a edición de 2014 de A Guide Book of United States Coins, de R. S. Yeoman, o medio dólar do Centenario de Elgin cotízase en 250 dólares en estado próximo a "sen circular" (AU-50) e en 550 dólares en estado impecable MS-66. Consonte o historiador numismático Q. David Bowers, "a distribución dos medios dólares do Centenario de Elgin non tivo nada de malo e, desde logo, en Illinois as intencións e a ética do escultor Trygve A. Rovelstad eran de primeira orde". L.W. Hoffecker distribuíu as pezas nunha campaña publicitaria habilmente orquestrada e fíxoo tan ben como calquera podería telo feito naquel momento".
Lourdes Rodríguez Tovar
María Lourdes Rodríguez Tovar, nado o 27 de setembro de 1902 e finada no Grove en febreiro de 1958, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi mestra interina de Viascón en marzo de 1926, e ese mesmo ano aprobou as oposicións. Foi destinada a escola das Felgueiras (A Capela) en xullo de 1927, ao ano seguinte a Bermés (Lalín), e logo do seu matrimonio con Manuel Iglesias Constenla para a escola de Noalla, polo turno de consortes. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración.
Vida persoal
Casou en Arbo co tamén mestre Manuel Iglesias Constenla en 1930.
Paramios, A Veiga
miniatura|dereita|220px|Mapa das parroquias da [[A Veiga, Asturias|Veiga.]] miniatura|dereita|220px|Cruceiro en Paramios. Paramios é unha parroquia do concello asturiano da Veiga. Nos seus 9,89 km² habitan un total de 81 persoas (segundo datos de 2017), repartidas entre as poboacións da Barranca de Paramios, A Espía, Monticelo, Restrepo e Vixande.
Os Currais, Sirgueiros, O Incio
Os Currais é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22
A Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22 é a 57ª tempada do principal torneo de hóckey a patíns de Europa, organizado polo WS Europe.
Alberto Benito
Alberto Benito Correa, nado en Altafulla o 13 de xuño de 1992, é un futbolista español que xoga de lateral dereito na Cultural Leonesa.
Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22
Antecedentes
Aproveitando a disputa en Luso (Portugal) da final a catro da Liga Europea masculina 2020/21 durante os días 15 e 16 de maio, os representantes da Asociación Europea de Clubs de Hóckey a Patíns (coñecida polas súas siglas en inglés "EHCA") e dos comité de hóckey a patíns da World Skate mantiveron unha reunión para comezar a traballar conxuntamente na nova edición da máxima competición continental de hóckey a patíns, co obxectivo de mellorala e profesionalizala, así como darlle unha maior visibilidade á modalidade.
Segundo os clubs da EHCA, a necesidade de modificar a Liga Europea obedecía á difícil situación económica do hóckey a patíns europeo, en palabras do portavoz da Asociación, Toni Miró:
Alberto Benito
Traxectoria
En xullo de 2013, despois de rematar contrato, asinou por dous anos co Sporting de Gijón B, da mesma categoría. Xogou 48 partidos no club asturiano e marcou un gol contra o Celta de Vigo B.
Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22
Antecedentes
Dous meses despois desta primeira reunión, durante a Asemblea Xeral da EHCA celebrada o 16 de xullo, os clubs membros da EHCA acordaron por unanimidade non inscribirse na Liga Europea 2021/22. Nun comunicado emitido o 26 de xullo sinalábase que logo de celebrarse varias reunións entre a asociación, o WSE-RH e o WSRH, o comité europeo de hóckey a patíns non se pronunciara sobre o recoñecemento da EHCA como coorganizador, como solicitara na derradeira reunión o 21 de xullo, nin dera a coñecer as características da nova edición da máxima competición do hóckey a patíns europeo. Neste punto semellaba que a EHCA organizaría a súa propia competición en setembro integrada polos clubs membros, así como aqueles que gañaran a súa participación por méritos deportivos.
Alberto Benito
Traxectoria
Na tempada 2015/16 fichou polo CF Reus Deportiu, tamén de 2ªB. Disputou 28 partidos de liga no equipo de Natxo González, contribuíndo a que o conxunto se proclamase campión do Grupo III, e disputou tamén os dous partidos da promoción contra o Racing de Santander, logrando o primeiro ascenso á Segunda División nos máis de 100 anos de historia do club. Debutou na categoría de prata na primeira xornada da tempada 2016/17, na vitoria por 0-1 contra o RCD Mallorca en Son Moix, marcando el mesmo o primeiro gol do club na categoría. Foi o lateral dereito titular durante toda a tempada, exceptuando os 11 encontros que perdeu debido a unha lesión de nocello e outra de ombreiro, contribuíndo a que o equipo lograse a permanencia de xeito cómodo.
No verán de 2017, tanto el como o lateral esquerdo do Reus, Ángel Martínez, seguiron os pasos de Natxo González e ficharon polo Real Zaragoza, tamén en Segunda. Xogou 56 partidos no club aragonés, 54 deles como titular, e disputou unha fase de ascenso a Primeira División, na que caeron eliminados contra o Numancia.
O 28 de xuño de 2019, asinou por dúas tempadas polo Albacete Balompié, tamén de Segunda División. Xogou nel 57 partidos, descendendo ao remate da tempada 2020/21.
En xullo de 2021 fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, para competir na primeira edición da Primeira División RFEF. Debutou co club galego na vitoria por 0-1 da segunda xornada fronte ao Tudelano no Ciudad de Tudela. Con todo, non atopou oco no equpo dirixido por Borja Jiménez, que contaba con outros tres xogadores para o lateral dereito (Víctor García, Trilli e Valín), polo que en xaneiro de 2022 o seu contrato foi rescindido e asinou coa Cultural Leonesa, da mesma categoría.
Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22
Antecedentes
Con todo, as conversas continuaron e logo dunha reunión telemática celebrada o 29 de xullo, e na que participaron o Director de Sport Departmente de WS Francesco Zangarini, o Director de WS-RHTC e presidente de RFEP Carmelo Paniagua, o Director de WSE-RHTC Agostinho da Silva, o presidente da FPP, e o Presidente da EHCA Joao Nuno Araujo, a situación mudou. Todas as partes chegaron a un acordo sobre o modelo de competición para a Liga Europea 2021/22, na que participarían un máximo de 16 equipos en dous grupos de oito equipos cun formato de liga todos contra todos a dobre volta con partidos disputados os xoves, finalizando cunha final a oito na que participarían os catro mellores equipos de cada grupo. A inscrición de máis equipos na competición obrigaría a programar unha fase previa. A EHCA confiaba que o diálogo permitira chegar a un acordo definitivo para traballar conxuntamente na organización da máxima competición do hóckey a patíns continental.
Matemáticas recreativas
As matemáticas recreativas son unha forma de matemáticas desenvolvidas a través da diversión e con fins recreacionais e de entretemento, en lugar de investigacións estritas, ou aplicacións en actividades profesionais, ou mesmo por exixencia da educación formal dos estudantes, para achegar as matemáticas a públicos amplos. Aínda que non se limitan necesariamente a unha actividade afeccionada, moitos temas neste campo non requiren coñecementos de matemáticas avanzadas. As matemáticas recreativas implican xogos e crebacabezas matemáticos, que moitas veces buscan sensibilizar a nenos e adultos sen formación na zona, inspirando un maior interese polas matemáticas.
A pesar de carecer dunha definición rigorosa, as matemáticas recreativas teñen unha longa traxectoria, aparecendo xa no libro De Viribus Quantitatis, de Luca Pacioli, as primeiras mencións aos xogos matemáticos, presentando, ademais, unha colección de curiosidades matemáticas. Porén, o primeiro libro dedicado enteiramente á recreación matemática apareceu só en 1624, Problèmes plaisants et délectables, escrito polo matemático francés Bachet de Méziriac. A primeira mención explícita dunha "recreación matemática" atópase nas Récréations mathématiques de Jacques Ozanam, publicada en 1694 e reeditada varias veces.
Divulgación
En Galiza, diversas agrupacións, medios de comunicación, institucións educativas e personalidades do ámbito científico participaron na divulgación das matemáticas lúdicas. As Xornadas de Matemática Recreativa foron organizadas por AGAPEMA (Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática) desde a década de 1990, abordando diversos aspectos das matemáticas recreativas, como os videoxogos como recurso docente. Tamén organizan a Olimpíada Matemática e Rebumbio Matemático, e editan a revista GAMMA e exposicións como Matemáticas para Desfrutar, Xeometría 3D ou Explorando coa Luz, e convocan os premios Arte e Xeometría en Lugo, Concurso de enxeño e entretemento matemático en Santiago de Compostela ou a Feira Matemática na Coruña.
O Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA) en Santiago de Compostela organizou exposicións e actividades co obxectivo de achegar a matemática recreativa a públicos de todas as idades, pero especialmente aos máis novos.
A UNED tamén organizou en Ourense un curso universitario de verán dedicado ás matemáticas recreativas, cunha combinación de charlas teóricas e actividades prácticas para os asistentes.
Diversos programas da CRTVG, como Efervesciencia incorporaron seccións con curiosidades matemáticas, desafíos lóxicos e actividades sobre ciencia e matemáticas lúdicas.
Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22
Antecedentes
Lonxe de chegarse a unha solución, 48 horas despois de chegar a un acordo sobre o modelo de competición, WS Europe retractouse e mantivo o formato de catro grupos de catro equipos cada un a unha única volta. A EHCA anunciou o 9 de setembro que os seus integrantes, doce equipos en total, só xogarían a Liga Europea baixo o sistema que acordaran as partes. A máxima competición do hóckey a patíns europeo encontrábase nunha situación similar á que viviu o baloncesto europeo cando a Euroleague organizou o seu propio torneo á marxe da FIBA.
Formato
A negativa dos grandes clubs europeos deu como resultado un feito histórico no hóckey a patíns continental, xa que por primeira vez na historia da máxima competición europea non houbo ningún equipo español e viu un formato reducido con tan só oito equipos de Francia, Italia, Portugal e Suíza.
O número reducido de equipos obrigou a un formato reducido consistente nunha fase de grupos e unha final a catro. Na fase de grupos, os oito equipos participantes repartíronse en dous grupos de catro equipos cada un, xogando unha liguiña a dobre volta todos contra todos. A fase de grupos comezou o 23 de outubro de 2021 e finalizará o 9 de abril de 2022. Os dous primeiros clasificados de cada grupo clasifícanse para a final a catro que se disputará entre os días 14 e 15 de maio nunha sede a decidir.
Treimonte, Sirgueiros, O Incio
Treimonte é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Morán, Loureza, Oia
O Morán é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
A Ermida, Mougás, Oia
A Ermida é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
O Igrexario, Sirgueiros, O Incio
O Igrexario é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Vigo, Sirgueiros, O Incio
O Vigo é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Piantón, A Veiga
miniatura|dereita|220px|Vista da parroquia de Piantón. miniatura|dereita|220px|Mapa das parroquias da [[A Veiga, Asturias|Veiga.]] Piantón é unha parroquia do concello asturiano da Veiga. Nos seus 19,17 km² habitan un total de 465 persoas (segundo datos de 2017), repartidas entre as poboacións e aldeas de, Castramourán, A Cova, Cobre, El Chao de Porzún, Folgueiras, Montouto, Piantón, Porzún, A Veiga de Vilar, Vesedo e Vilameitide.
Nesta parroquia, no lugar coñecido como A Corredoira, foi onde se atopou a estela de Nicer en 1932.
Púnico (homónimos)
Púnico ou Púnica pode referirse a:
Ademais, pode facer referencia a:
O Barreal, Vilasouto, O Incio
O Barreal é un lugar da parroquia de Vilasouto, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Barcelos, Mougás, Oia
Barcelos é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Shamrock
miniatura| Un trevo, en heráldica e como símbolo, un shamrock