cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Aksaray
Historia
Hoxe en día, Aksaray é unha provincia agrícola, habitada por xente relixiosa e conservadora. A partir dos anos 50 do século XX produciuse unha grande emigración cara a Europa. A poboación de Aksaray presenta unha proporción de kurdos máis elevada que no resto das provincias da Anatolia central. Moitos deles foron trasladados desde Tunceli e outras cidades orientais tras a Rebelión de Sheikh Said de 1925.
Distritos
miniatura|Mapa dos distritos da provincia de Aksaray.
Lugares de interese
miniatura|O Val de [[Ihlara.]]
A Gándara, Meirás, Valdoviño
A Gándara é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 124 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 63 homes e 61 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 132 habitantes.
O Carballo, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
O Carballo é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Club Deportivo Praviano
O Club Deportivo Praviano é un club de fútbol español do concello de Pravia, en Asturias. Foi fundado en 1949. Actualmente xoga no grupo II da Terceira División Española.
12 de febreiro
O 12 de febreiro é o 43º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 322 días para finalizar o ano, 323 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Charles Darwin.
Mortes
miniatura|100px|Julio Cortázar.
Outros
Os 366 días do ano
Marcelino Oreja Aguirre
Marcelino Oreja Aguirre, nado en Madrid o 13 de febreiro de 1935, é un xurista, político e diplomático español. I marqués de Oreja. É tío do tamén político Jaime Mayor Oreja.
Traxectoria
Doutorado en Dereito pola Universidade de Madrid, formouse na carreira diplomática sendo destinado aos vinte e cinco anos ao gabinete do Ministro de Asuntos Exteriores durante a ditadura franquista. Membro do Grupo Tácito, vinculouse a movementos próximos á democracia cristiá e á dereita democrática representada pola Unión de Centro Democrático, foi nomeado Senador Real na Lexislatura Constituínte e ministro de Asuntos Exteriores durante a transición en 1976 no primeiro goberno de Adolfo Suárez, cargo que mantivo até 1980.
Nas eleccións xerais de 1979 foi elixido deputado ao Congreso pola provincia de Guipúscoa como cabeza de lista da candidatura da UCD. O 25 de novembro de 1980, foi nomeado delegado do Goberno no País Vasco, deixando o seu escano ao número dous por Guipúscoa, o seu sobriño Jaime Mayor Oreja. Ocupou o cargo até mediados de 1982. Tras a desintegración do seu partido nas eleccións de 1982, nas que obtivera a acta de deputado de novo, por Áraba na lista conxunta que presentaron no País Vasco Alianza Popular, o Partido Demócrata Popular, o Partido Demócrata Liberal e Unión de Centro Democrático. Foi Secretario Xeral do Consello de Europa en 1984. En 1989 foi elixido parlamentario europeo nas listas do Partido Popular e colaborou na redacción do primeiro borrador dun modelo de Constitución para a Unión Europea en 1993.
Posteriormente presentouse de novo ás eleccións en España en 1993 pola provincia de Álava nas filas do Partido Popular, sendo elixido deputado. Máis tarde foi designado Comisario Europeo de Transportes e Enerxía en 1994 e participou na elaboración do Tratado de Maastricht. Terminado o seu mandato en 1999, no que se ocupou de Relacións co Parlamento Europeo, relacións cos Estados Membros (en materia de Comunicación, Transparencia e Información), Cultura e Sector Audiovisual, Oficina de Publicacións, Asuntos Institucionais e Preparación da Conferencia Intergobernamental de 1996 (conxuntamente co Presidente Jacques Santer) abandonou a actividade política para dedicarse á empresa privada. É membro da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas e da Academia Europea de Ciencias e Artes. Tamén é Presidente do Instituto de Estudios Europeos da Universidade CEU San Pablo.
O 9 de abril de 2010 foi nomeado marqués de Oreja polo Rei Xoán Carlos I en recoñecemento á súa traxectoria.
Está casado con Silvia Arburúa, filla do exministro franquista Manuel Arburúa de la Miyar.
Douglas DC-2
O Douglas DC-2 é un avión bimotor de pasaxeiros de 14 prazas producido pola compañía estadounidense Douglas Aircraft Corporation a partir do ano 1934. Este modelo competía co Boeing 247. En 1935 comezou a fabricar unha versión máis grande chamada DC-3, que se convertería nun dos máis famosos avións de todos os tempos.
Deseño
A comezos dos anos 30 os temores sobre a seguridade das estruturas de madeira dos avións (responsable do accidente dun Fokker Trimotor) obrigaron á industria estadounidense a desenvolver aparellos totalmente metálicos. A United Aircraft and Transport Corporation tiña o monopolio sobre o Boeing 247; o súa rival Transcontinental and Western Air emitiu unha especificación para un trimotor metálico.
A resposta de Douglas foi máis radical. Cando esta voou o 1 de xullo de 1933, o prototipo DC-1 tiña unha robusta á cónica, unha tren de aterraxe retráctil e dous motores radiais Wright con hélices de paso variable. O modelo podía levar 12 pasaxeiros.
A TWA aceptou o deseño básico e pediu vinte DC-2 con motores máis potentes e un pouco máis logo, con capacidade para levar 14 pasaxeiros. O deseño impresionou a aeroliñas estadounidenses e europeas e seguíronlle máis pedidos. Aínda que Fokker mercara unha licenza de fabricación a Douglas por 100.000 dólares non se fabricaron avións nos Países Baixos. Os exemplares para os clientes europeos (KLM, LOT, Swissair, CLS e LAPE, mercados a través de Fokker foron fabricados por Douglas nos Estados Unidos e enviados por mar a Europa coas ás e os motores desmontado, e posteriormente montados pola compañía neerlandesa en aeródromos preto dos portos de chegada. Airspeed Ltd. mercou unha licenza semellante para os DC-2 entregados no Reino Unido asignándolles ao avión o nome Airspeed AS.23, e aínda que se reservou o rexistro dun exemplar nonchegou a fabricar ningún. Nakajima Aircraft Company mercou outra licenza no Xapón; a diferenza de Fokker e Airspeed, Nakajima fabricaría cinco unidades ademais de montar polo menos un avión fabricado por Douglas. Construiríanse un total de 130 DC-2 civís e outros 62 para as forzas armadas estadounidenses.
Saturnino Piñeiro
Saturnino Piñeiro Groba, nado en Cristiñade (Ponteareas) e finado en Vigo o 18 de maio de 1965, foi un agrarista e xornalista galego
Traxectoria
Emigrou á Arxentina e instalouse en General La Madrid. Foi redactor do periódico El Lamatritense. Retornou a Ponteareas en 1916. Foi secretario da Federación Agraria do Partido de Ponteareas e dirixiu o periódico El Tea. Colaborou en textos co produtor de cine Xosé Gil. Directivo da Federación Provincial Agraria de Pontevedra, en abril de 1936 foi nomeado secretario do seu Consello directivo. Foi presidente da Liga de Inquilinos y Vecinos de Vigo. Nos anos 50 foi vocal do Consello de Goberno da Caixa de Aforros Municipal de Vigo.
Caprinos
miniatura|250px|[[Capricornis sumatraensis.]]
A dos caprinos (Caprinae) é unha subfamilia de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos.
Inclúe dúas importantes especies domésticas, a cabra e a ovella, e moitas outras silvestres, algunhas delas obxecto de caza como, por exemplo, a cabra montesa (Capra pyrenaica), o carneiro bravo ou muflón ou os rebezos.
Características
Aínda que a maioría das especies dos caprinos son gregarias e teñen estruturas corporais bastante robustas, diferen en moitos aspectos. Por exemplo, o boi almiscreiro (Ovibos moschatus) está adaptado ao frío extremo da tundra ártica; a cabra das Montañas Rochosas (Oreamnos americanus) está especializada para vivir en terreos moi accidentados, e o urial (Ovis orientalis) ocupa unha ampla rexión árida, que inclúe zonas desérticas, desde Caxemira até Irán.
Os estilos de vida dos caprinos pódense clasificar en dous grandes grupos, o dos 'defensores dos recursos', que son territoriais e defenden unha área pequena rica en alimento contra outros membros da mesma especie, e o dos 'pastores', que se reúnen en mandas e vagan libremente a través dun territorio máis grande, xeralmente menos rico en alimento.
Os defensores dos recursos son o grupo máis primitivo. Tenden a seren máis pequenos, de cores escuras, con pinceis de pelos na punta das orellas, longas crinas e cornos en forma de daga, e cos machos e as femias bastante semellantes.
Os 'pastores' son herbívoros que evolucionaron máis recentemente. Tenden a ser máis grandes, de costumes moi sociais e con comportamentos de dominancia, marcando o seu territorio coa secreción de glándulas odoríferas dos machos.
Non hai unha liña divisoria entre ambos os grupos, senón un continuuum que vai desde os seraus (xénero Capricornis nun extremo do espectro até as ovellas, as cabras e o boi almiscreiro no outro.
Clasificación
miniatura|250px|[[Ammotragus lervia.]] miniatura|250px|[[Oreamnos americanus.]] miniatura|250px|[[Ovis aries musimon.]] miniatura|250px|[[Rupicapra rupicapra.]]
A subfamilia foi establecida polo naturalista británico John Edward Gray en 1821, na súa obra On the natural arrangement of Vertebrose Animals. London Medical Repository 15: 296–310.
Segundo Mammal Species of the World a familia está integrada na actualidade polos seguintes xéneros:
Evolución e filoxenia
Os Caprinae constitúen, para a maioría dos autores, o clado dos Aegodontia (bóvidos con dentes de cabra). Porén outros falan da subfamilia Caprini, que formaría un clado dos Antilopinae lato sensu.
Os caprinos resultaron dunha rápida adaptación, hai 11 millóns de anos, á vida nas montañas por redución dos seus metacarpos seguida polo illamento nos montes do mega arquipélago que había entre os mares Mediterráneo e Paratetis.
En Galicia
Á parte das dúas especies domésticas, os caprinos salvaxes presentes en Galicia son o rebezo pirenaico (Rupricapra pyrenaica) e a cabra montesa (Capra pyrenaica).
O rebezo, que en tempos pasados fora moi común nas serras galegas lindantes con Asturias e León, estivo a piques da extinción pero, na acualidade, está recolonizando estes hábitats a causa das medidas para a protección da especie e, sobre todo, da súa reintrodución na montaña leonesa.
A cabra montesa autóctona, Capra pyrenaica lusitanica, que vivira nas serras orientais e sudorientais, extingiuse a mediados do século XIX. Na actualidade inténtase repoboar coa subespecie C. p. victoriae.
Ligazóns externas
{{Control de autoridades}}
Economía das Bahamas
250px|left|thumb|[[Nassau, Bahamas|Nassau]] A economía das Bahamas depende fortemente do turismo (uns 60% do Produto interno bruto) e do sector financeiro (uns 15% do PIB). Uns 80% dos turistas que visitan o país son americanos, pero este número tivo unha caída entre 2001 e 2003 despois dos ataques de 11 de setembro, recuperándose despois. Antes do 2006 a expansión do turismo estimulou a construción de novos hoteis e vivendas e xerou un forte crecemento do PIB, pero desde aquel ano houbo unha caída no número de turistas.
Viñós, Arzúa
San Pedro de Viñós é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 106 habitantes (50 homes e 56 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 141 habitantes.
As Pallotas, Meirás, Valdoviño
As Pallotas é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 54 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 24 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 51 habitantes.
Cornas, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Cornas é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Olga Xirinacs
dereita|miniatura
Traxectoria
Colabora na prensa periódica: La Vanguardia, Avui, Foc Nou. Deu cursos de narrativa en Aula de Letras e na Universidade Pompeu Fabra, de Barcelona. Moitos dos seus libros mereceron os premios máis importantes da literatura en lingua catalá, entre eles: Sant Jordi, Sant Joan, Josep Pla, Ramon Llull, Carles Riba, dous Premios da Crítica, entre outros.
É a única muller Mestra en Gai Saber polos Xogos Florais de Barcelona despois de Mercè Rodoreda. En 1990, a Xeneralidade de Cataluña concedeulle a Creu de Sant Jordi.
Escribiu máis de trescentos contos, 250 para adultos e outros para nenos. Até 1996, editáronse 3 volumes.
Obra traducida
Lingua castelá Outras linguas
A Vilalén, Loureiro, Cerdedo-Cotobade
A Vilalén é un lugar da parroquia de Loureiro, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres), dous menos ca en 2005.
Neste lugar está o cruceiro de Barreiros, mandado facer en 1860 por Bernardo García Vidal.
Sledda de Essex
Sledd (ou Sledda) foi rei de Essex a finais do século VI, posibelmente entre 587 ? - c. 604. Sábese moi pouco sobre el.
Traxectoria
Unha xenealoxía saxoa oriental preservada na British Library Add. MS 23211, posibelmente de finais do século IX, faino fillo e sucesor do rei Æscwine. Os historiadores (posteriores á conquista) Henrique de Huntingdon na súa Historia Anglorum, Roger de Wendover  na Flores Historiarum e Mateo de París  na Chronica Majora dan o nome Eorcenwine (Erkenwine, Erchenwine) como o do seu pai. Aínda que o seu testemuño está afastado por séculos do floruit de Sledd floruit, considérase que seguen un material alternativo, previo á Conquista.
A pesar de que Æscwine ou Eorcenwine aparece ás veces en relación coa fundación do reino, algunhas xenealoxías incluídas nas obras de Guillerme de Malmesbury e Xoán de Worcester (Chronicon B) fan de Sledd o primeiro rei de Essex, mentres que as xenealoxías de Add. MS 23211 usan a Sledd como o seu punto de converxencia. Isto suxire que Sledd pode ser considerado como o fundador da casa real dos saxóns orientais. En ningunha autoridade recoñecida, como Roger de Wendover ou Mateo de París se afirma que Sledd sucedeu directamente ao seu pai á súa morte en 587.
Manuel José Fernández Iglesias
Manuel José Fernández Iglesias, nado en Salamanca o 3 de xuño de 1967 é un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Tras rematar os estudos de Enxeñeiro de Telecomunicación en 1990 comeza a exercer como docente e investigador na Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Telecomunicacións de Vigo. Dende 1997 é doutor de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo e profesor titular no Departamento de Enxeñería Telemática desa universidade. Tamén ocupou diversos cargos de xestión na Universidade de Vigo e na Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicacións de Galicia. No derradeiro equipo reitoral de Domingo Docampo, foi comisionado para o Espazo Europeo de Educación Superior da Universidade de Vigo, con rango de vicerreitor (2004-2005).
Dende o 2005 ata abril de 2009 ostentou o cargo de director xeral de Comunicación Audiovisual da Xunta de Galicia no goberno bipartito saído das eleccións galegas dese mesmo ano.
De 2007 a 2010 mantivo o blog en inglés sobre o audiovisual galego Alan Smithee's Scratch Book on Galician Cinema.
La belle amour
«La belle amour» (en galego: «O belo amor») é unha canción composta por Guy Lefarge e interpretada en francés por Paule Desjardins. Lanzouse como sinxelo en 1957 mediante Polydor Records. Foi elixida para representar a Francia no Festival de Eurovisión de 1957 tras ser seleccionada internamente pola emisora francesa RTF.
Selección
«La belle amour» foi seleccionada para representar a Francia no Festival de Eurovisión 1957 pola emisora francesa RTF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada pola cantante francesa Paule Desjardins. A orquestra foi dirixida por Paul Durand.
Foi interpretada en oitavo lugar, seguindo a Alemaña con Margot Hielscher interpretando «Telefon, Telefon» e precedendo a Dinamarca con Birthe Wilke e Gustav Winckler interpretando «Skibet skal sejle i nat». Ao final das votacións, a canción recibiu 17 puntos, obtendo o segundo posto de 10.
Imperio Aqueménida
O Imperio Aqueménida (en ; translit: Xšāça e traducible como "O Imperio"), tamén coñecido como o Primeiro Imperio Persa, foi un antigo imperio persa do oeste de Asia fundado por Ciro o Grande.
Historia
A primeira guerra médica tivo lugar durante o goberno de Darío I, aínda que foi feita unha reforma na administración do Imperio coa creación das Satrapías (gobernadas polos Sátrapas) e tamén se construíu a Estrada Real, que ía de Susa (no Irán) até Sardes (na Turquía). Despois disto, o imperio foi gobernado por Xerxes I (do 485 o 465 a.C.). No seu reinado tivo lugar a segunda guerra médica contra os gregos, na que os persas foran derrotados novamente. Tras Xerxes houbo outros emperadores que soportaron diversas revoltas que apuntaban á decadencia do Imperio Persa e que foi finalmente derrotado e anexado por Alexandre o Grande no 331 a.C..
Economía
A Economía Persa baseouse en comercio predominantemente terrestre. Cun extenso territorio, a construción de estradas acabou por beneficiar o comercio, así como a padronización de pesos e medidas realizada co intento de facilitar a cobranza de impostos. A pesar de contaren coa frota fenicia e con bos portos, o comercio marítimo foi pouco explorado. A cuñaxe de moedas comezou efectivamente no reinado de Darío I, porén os soberanos preferían acumular metais a cuñar moedas.
Relixión
A relixión persa, ao principio, era politeísta. Por volta de -1200, coas predicacións de Zoroastro, a relixión tornouse dualista. O ben era representado por Ahura Mazda, e o mal era representado por Ahri Man. Non existían templos nin cultos, a representación do deus estaba simbolizada co fogo eterno, que se acendía en torres e colocábase no cume de torres dos mortos. Non existía rituais de enterramento, construíanse torres e nelas ficaban os corpos até pereceren.
Fomento de Construcciones y Contratas
Fomento de Construciones y Contratas, S.A. (FCC) é un grupo empresarial español con sede en Barcelona, especializado en servizos cidadáns, que nace en marzo de 1992, froito da fusión das empresas: Construciones y Contratas, fundada en Madrid en 1944, e Fomento de Obras y Construciones, creada en Barcelona no ano 1900, cuxas accións empezaron a cotizar en Bolsa en decembro de 1900.
FCC é a matriz dun dos maiores grupos europeos de infraestrutura e servizos públicos, tanto por volume de cifra de negocios, como por rendibilidade. Aínda que era inicialmente unha empresa de construción, en 1911 iniciou a súa actividade no campo dos servizos públicos cun contrato de limpeza e mantemento da rede de rede de sumidoiros de Barcelona.
As súas actividades básicas son a xestión de servizos ambientais e auga, a construción de grandes infraestruturas, a produción de cemento, equipamentos urbanos e a xeración de enerxías renovables.
Ten presenza en 34 países de todo o mundo e máis do 44% da súa facturación provén dos mercados internacionais, principalmente Europa e os Estados Unidos. En xuño de 2013 adxudicóuselles un contrato para construír o Metro de Riad.
FCC foi asociada a dous pagos ao Partido Popular en 2008 que ascenden a 165.000 euros, ano en que era o terceiro maior contratista de obras públicas de España e un dos seus dirixentes era José María Mayor Oreja, irmán do destacado dirixente do Partido Popular Jaime Mayor Oreja.
Lucánidos
miniatura|Vacaloura Os lucánidos (Lucanidae) son un grupo dunhas 1 200 especies de escaravellos que constitúen unha familia, actualmente dividida en catro subfamilias. Algunhas especies chegan a medrar ata os 12 cm de longo, pero a maioría miden uns 5 cm. O máis famoso deles en Galicia é a vacaloura, que é o insecto terrestre máis grande de Europa.
miniatura|esquerda|[[Dorcus curvidens macho (á esquerda) e femia (á dereita)]] Os machos de moitas das especies teñen unhas distintivas mandíbulas agrandadas que parecen cornamentas.
O nome lucánidos procede do nome da rexión de Lucania en Italia. Plinio o Vello decatouse de que Nigidius (erudito e pretor romano) chamaba á vacaloura lucanus porque na rexión de Lucania era usada como amuleto.
Os machos dos lucánidos usan as súas mandíbulas para loitar contra outros machos polos sitios de apareamento preferentes de forma parecida ao que fan os cervos. Tamén poden loitar por comida, como secrecións de árbores ou froitos en descomposición. Malia a súa aparencia medorenta, normalmente non son agresivos cos humanos.
As femias dos lucánidos son normalmente máis pequenas que os machos e con mandíbulas moito menores, pero aínda sendo mandíbulas máis pequenas, son máis poderosas ao morder que as dos machos. Cando son larvas, as femias poden distinguirse dos machos pola presenza de ovarios graxos de cor crema visibles a través da pel á altura dos dous terzos da lonxitude do animal no dorso.
As larvas aliméntanse durante varios anos de madeira podre, pasando por tres estadios larvarios ata que finalmente pupan dentro dunha cela pupal construída con cachos de madeira dos arredores e partículas do solo. No estadio larvario final, "L3", as larvas das especies máis grandes, como Prosopocoilus giraffa, poden ter o tamaño dun dedo humano.
miniatura|250px|dereita|Alometría dos cornos do lucánido [[Prosopocoilus savagei]] O tamaño dos cornos presenta variacións entre os individuos machos, denominada relación de escala ou alometría estática. As condicións ambientais durante o desenvolvemento afectan o tamaño absoluto dos cornos, pero tamén actúan factores xenéticos.
Os lucánidos son moi aprezados polos coleccionistas, e existe un comercio internacional, non sempre legal, con algunhas especies especialmente grandes ou vistosas. Na Península Ibérica figuran na lista de especies a protexer.
Taxonomía
miniatura|Ciclo vital A familia Lucanidae divídese nas seguintes subfamilias e tribos:
Zíridas
miniatura|Mapa dos territorios dominados pola dinastía zíridas cara ao ano 1000. dereita|miniatura|200x200px|O [[Albaicín|Albaizín en Granada.]] Os zíridas foron unha dinastía bérber orixinaria da Cabilia, unha rexión montañosa de Alxeria, que desde o século X gobernaron a rexión de Ifriquiya, primeiro como vasalos dos fatimís e, a partir de 1048 e até 1163, como emires independentes.
Tulpan
Tulpan (en Тюльпан; Tıýlpan) é un filme casaco de 2008 dirixido por Sergey Dvortsevoy. Gañou o premio a mellor filme na 2ª edición dos Premios Asia Pacific Screen. Foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Zíridas
Clientes fatimís
Cando os fatimís trasladaron a capital a O Cairo (Exipto) no 969, deixaron Ifriqiya a cargo dos zíridas, pertencentes á confederación bérber sinhaya, e nomearon como lugartenente (emir), de toda a parte occidental do Magreb, a Buluḳḳīn ibn Zīrī, co cal por primeira vez accede ao poder unha dinastía de orixe bérber.
Ao morrer Al-Mansur ibn Bulugguín no 996, dous dos tíos do novo emir Nàssir-ad-Dawla Badis ibn al-Mansur rebeláronse en Tremecén e sometéronse aos omeias cordobeses. Derrotados, pasaron á península ibérica cos seus seguidores.
Bosque temperado caducifolio
Un bosque caducifolio  ou foresta caducifolia é un tipo de bosque tépedo que pode atoparse en gran parte de Europa, na zona leste e oeste dos Estados Unidos, así coma no Canadá, en Chile, na China, no Xapón, na Corea e na Rusia europea. Este tipo de bosque componse de árbores caducifolias que perden as follas todos os anos pola tempada invernal fría e seca e renóvanse para a tempada cálida e chuviosa propia do clima continental húmido, como é o caso dos bosques de carballos, pradairos, faias e ulmeiros. Forma parte do bioma denominado bosque temperado de frondosas. miniatura|300x300px|Bosque caducifolio checo polo inverno. Pola contra, na Europa Occidental o bosque caducifolio é a biocenose propia do clima marítimo, onde se encadraría a vexetación propia de Galiza. Predominan as especies que perden a folla polo outono e o inverno. Atópase entre os 35° e os 55° de latitude nas fachadas occidentais, e nas fachadas orientais atópase entre 35° e os 45°. Ten un réxime térmico moderado, con temperaturas medias mensuais sempre por riba dos 0 °C, e un réxime pluviométrico abundante e ben distribuído ao longo do ano, no que non adoita haber aridez en ningún mes (agás a seca estival propia do sur de Galiza), co que a humidade para as plantas está garantida. De feito, as plantas teñen que facer fronte ao fenómeno contrario: un exceso de auga que chega ao chan e o solo non é quen de absorber e chega a alagar as zonas baixas. Presenta catro estacións ben definidas: primavera, verán, outono e inverno, cunha actividade biolóxica diferenciada en cada unha delas. O claro exemplo destas formación é a fraga. Tamén estarían neste grupo as carballeira s,soutos, faiais, formacións de pradairos, ulmeiros e bosques de ribeira (amieirais).
Zíridas
Clientes fatimís
No 1048, negáronse a continuar como vasalos dos fatimíes, apoiando aos abbásidas e retornando ao dogma suní. Os fatimíes de Al-Mustansir non se puido opor militarmente por ter outros problemas pero mandou nómades árabes do Alto Exipto, os Banu Hilal e os Banu Suleimán, que devastaron todo o Magreb, o que provou a decadencia de toda a rexión.
Bosque temperado caducifolio
Plantas e as súas adaptacións
As plantas deste bioma deben estar moi ben adaptadas para sobrevivir nestas condicións. Por exemplo, árbores como as faias (Fagus), o abeto branco ou o ulmeiro teñen follas que absorben auga e radiación solar. As pólas das árbores fan algo máis que prover de sombra a outras criaturas deste bioma, xa que tamén fornecen os nutrientes necesarios para que a árbore poida prosperar. Outro exemplo de adaptación destas árbores é o feito de que as súas follas muden no inverno. Tras dita muda, as árbores quedan sen xeito de transpirar, co que son capaces de reter auga para subsistir todo o inverno.
Zíridas
Capitais
miniatura|Mapa de Kabilia
Bosque temperado caducifolio
Acción antrópica
O ser humano ten colonizado en numerosas ocasiones áreas pertencentes a este tipo de bosque. Tamén utilizou estes bosques para a obtención de madeira. Como resultado, quedan menos dunha cuarta parte dos bosques caducifolios orixinais no mundo.
Zíridas
Capitais
thumb|Territorio zírida no Magreb e en Al-Andalus
Vasco Núñez de Balboa
Vasco Núñez de Balboa, nado en Jerez de los Caballeros (Estremadura) en 1475 e finado o 15 de xaneiro de 1519, foi un explorador, gobernante e conquistador español. Coñecido como o descubridor do océano Pacífico e fundador en 1510 da primeira cidade permanente na terra continental americana, Santa María la Antigua del Darién (Colombia).
Comezos
Era descendente dos señores do castelo de Valboa, preto de Villafranca, na actual León. Crese que o seu pai foi o fidalgo Nuño Arias de Balboa, pero sobre quen foi a súa nai hai máis dúbidas (podería ser unha muller de La Antigua, de cuxo vale parecía proceder directamente tamén don Nuño Arias de Balboa, ou talvez unha dama de Estremadura da que se descoñecen máis datos). Tampouco se coñece con certeza nada da súa infancia. Durante a súa adolescencia serviu como paxe e escudeiro de Pedro de Portocarrero, señor de Moguer. En 1500, motivado polo seu señor coas noticias das viaxes de Cristovo Colón cara ao Novo Mundo, decidiu emprender a súa primeira viaxe a América dentro da expedición de Rodrigo de Bastidas. En 1501 percorreu as costas do Mar Caribe desde o leste de Panamá, pasando polo golfo de Urabá, ata o cabo de la Vela, correspondentes á actual Colombia. Coas ganancias que produciu dita campaña, retirouse a A Española en 1502, onde comprou unha propiedade, e alí residiu varios anos ocupándose da agricultura. Pero non tivo sorte nela, e comezou a endebedarse; finalmente, viuse obrigado a abandonala.
En 1508, o rei Fernando o Católico someteu a concurso a conquista de Terra Firme. Creáronse dúas novas gobernacións nas terras comprendidas entre os cabos de la Vela (actual Colombia) e do cabo Gracias a Dios (actualmente na fronteira entre Honduras e Nicaragua). Tomouse o golfo de Urabá como límite de ambas as gobernacións: Nova Andalucía ao leste, gobernada por Alonso de Ojeda, e Veragua ao oeste, gobernada por Diego de Nicuesa.
Zíridas
Reis zíridas en Al-Andalus
Unha rama dos zíridas, fundada por Ziri Manade e encabezada polo seu principal descendente, Zawi ben Ziri, trasladouse a Al-Andalus para servir como mercenarios ás ordes do califa de Córdoba, Hisham II e do seu hayib Almanzor. Á morte deste, en Medinaceli o 12 agosto de 1002 (25 de Ramadán de 392), desátase unha guerra civil en Al Andalus. Zawi toma parte nela como cabeza militar dun dos bandos e no 1011 arrasa Medina Azahara e en marzo de 1013 toma Córdoba e funda a Taifa de Granada, un reino independente musulmán que xurdiu no Al-Andalus por mor da desintegración do Califato de Córdoba, e da que foi o seu primeiro emir (príncipe ou caudillo militar). Trasladou a súa capital desde Medina Elvira á actual cidade de Granada. Morreu envelenado en Alxer en 1019 por orde do seu rei, o tamén zírida, Mahdia.
Vasco Núñez de Balboa
Comezos
En 1509, querendo librarse dos seus acredores en Santo Domingo, Núñez de Balboa embarcouse como polisón (dentro dun barril e xunto co seu can Leoncico) na expedición comandada polo bacharel e Alcalde Maior de Nova Andalucía Martín Fernández de Enciso que saíu a socorrer ao gobernador Alonso de Ojeda, quen era o seu superior. Ojeda xunto con setenta homes, fundara o poboado de San Sebastián de Urabá en Nova Andalucía. Con todo, cerca do establecemento existían moitos indíxenas belicosos que usaban armas venenosas, e Ojeda quedara ferido dunha perna. Pouco despois, Ojeda retirouse nun barco á Española, deixando o establecemento a cargo de Francisco Pizarro, que nese momento non era máis que un valente soldado en espera de que chegase a expedición de Enciso. Ojeda pediulle a Pizarro que se mantivese cuns poucos homes por cincuenta días no poboado, ou que de contrario usase todos os medios para regresar á Española.
Antes de chegar a expedición a San Sebastián de Urabá, Fernández de Enciso descubriu a Núñez de Balboa a bordo do barco e ameazouno con deixalo na primeira illa deserta que se atopase. Pero o bacharel quedou convencido da utilidade que tiñan os coñecementos de Núñez de Balboa naquela rexión, que explorara oito anos atrás, sumado aos pedidos da tripulación de que non cometese ese acto, polo que non lle quedou máis remedio que perdoar a súa vida e mantelo a bordo. De feito, ambos se puxeron de acordo para eliminar a Nicuesa da gobernación de Veragua.
Linguaxe de alto nivel
Linguaxe de alto nivel é como se denomina na Ciencia da Computación a linguaxe de programación cun nivel de abstracción relativamente elevado, lonxe do código de máquina e máis próximo á linguaxe humana. Poderiamos dicir que o que se persegue é xerar un código que arranxe un problema de maneira máis rápida e sinxela. Isto quere dicir que imos obter un código máis sinxelo de entender e que pode ser válido para diferentes máquinas e sistemas operativos.
Vasco Núñez de Balboa
A fundación de Santa María la Antigua del Darién
Pasados os cincuenta días, Pizarro comezou a mobilizarse para regresar á Española, cando xustamente chegou a embarcación de Fernández de Enciso. Núñez de Balboa adquirira popularidade entre os seus compañeiros grazas ao seu carisma e ao seu coñecemento do territorio. En cambio, con Fernández de Enciso era máis apreciable o desgusto entre os homes, xa que o bacharel, usando as súas facultades como Alcalde Maior ordenou o regreso a San Sebastián, cando a maior sorpresa era que o poboado estaba totalmente destruído, sumado a que os indíxenas esperábanos e comezaron a atacar sen descanso.
Debido ao perigoso do territorio, Núñez de Balboa suxeriu que o poboado de San Sebastián fose trasladado cara á rexión do Darién, ao oeste do golfo de Urabá, onde a terra era máis fértil e habitaban indíxenas menos belicosos. Fernández de Enciso tomou con seriedade devandita suxestión. Máis tarde, o rexemento trasladouse a Darién, onde os esperaba o cacique Cémaco, xunto con 500 combatentes prestos á batalla. Os españois, medorentos da gran cantidade de combatentes, ofreceron os seus votos ante a Virxe da Antiga, venerada en Sevilla, de que se resultasen vitoriosos na batalla darían o seu nome a unha poboación da rexión. A batalla foi moi rifada para ambos os bandos, pero por un golpe de sorte os españois saíron vitoriosos.
Cémaco, quen foi señor da comarca, xunto cos seus combatentes, abandonou o pobo cara á selva do interior. Entón os españois decidiron saquear as casas e reuniron un gran botín consistente en alfaias de ouro. A cambio, Núñez de Balboa fixo promesa do voto e fundou en setembro de 1510 o primeiro establecemento permanente en terras continentais americanas, Santa María la Antigua del Darién.
Núñez de Balboa, Alcalde de Santa María
O triunfo dos españois sobre os indíxenas e a posterior fundación de Santa María la Antigua del Darién, situada agora nun lugar relativamente calmo, deron a Vasco Núñez de Balboa autoridade e consideración entre os seus compañeiros, fartos do Alcalde Maior Fernández de Enciso, a quen cualificaban de déspota e avaro polas restricións que tomou contra o ouro, que era obxecto de cobiza dos colonos.
Núñez de Balboa aproveitou a situación facéndose voceiro dos colonos desgustados, e usando a lei destituíu a Fernández de Enciso do cargo de gobernante da cidade, cunha proba contundente: sendo substituto Ojeda estaba controlando unha área que se atopaba en Veragua, ao oeste do Golfo de Urabá (límite das dúas gobernacións). O seu mandato era ilexítimo porque o gobernante era Nicuesa e non Ojeda: Fernández de Enciso debía ser deposto e arrestado. Logo da destitución, estableceuse un Cabido aberto e elixiuse un goberno municipal (o primeiro no continente americano) e designáronse dous alcaldes: Martín Samudio e Vasco Núñez de Balboa.
Zíridas
Reis zíridas en Al-Andalus
Por extensión, o termo zírida aplícase tamén á arte e ás construcións civís realizadas en época desta dinastía nas zonas de Al-Andalus que dominaron (Granada e Málaga). Entre elas destacan a alcazaba Cadima no Albaicín, parte da antiga muralla de Granada e a Alcazaba de Málaga.
Linguaxe de alto nivel
Subxectividade do criterio
Por se tratar dunha clasificación subxectiva, isto é, sen límites ben definidos, é posible afirmar que "determinada linguaxe pode ser máis humana ca outra". A pesar diso, por cuestión de practicidade e obxectividade, a clasificación limítase xeralmente a "linguaxe de alto nivel" e "linguaxe ensambladora".
Vasco Núñez de Balboa
Núñez de Balboa, Alcalde de Santa María
Pouco despois chegou a Santa María unha flotilla encabezada por Rodrigo Enrique de Colmenares, que tiña como obxectivo atopar a Nicuesa, quen tamén estaba en apertos nalgún lado do norte de Panamá. Cando soubo dos feitos persuadiu aos colonos da cidade de que debían someterse á autoridade de Nicuesa, xa que se achaban na súa gobernación; Enrique de Colmenares invitou a dous representantes que o Cabido nomearía para que viaxasen coa súa frota e ofrecer a Nicuesa o control da cidade. Os dous representantes foron Diego de Albites e Diego del Corral.
Linguaxe de alto nivel
Expresividade para unha linguaxe de programación
Á parte de criterios subxectivos de "proximidade á linguaxe humana", hai criterios máis obxectivos que teñen en conta o "potencial de expresividade", en termos de capacidade media de expresión por palabra ou por cada SLOC. Isto é fundamental en termos de produtividade: existen estudos que proban que o número de SLOC por persoa e día se mantén constante.
Sextante (homónimos)
Sextante pode facer referencia a:
Vasco Núñez de Balboa
Gobernador de Veragua
Enrique de Colmenares, atopou a Nicuesa bastante malferido e con poucos homes preto de Nombre de Dios, debido a unha escaramuza que tivo con indíxenas desa rexión; logo do rescate, o gobernador escoitou das fazañas de Núñez de Balboa, do botín do cacique Cémaco e da prosperidade que había en Santa María; Nicuesa respondeu que habería castigos e refugallos cando asumise o cargo na cidade, xa que considerou o acto de Núñez de Balboa como unha intromisión da súa autoridade en Veragua.
Os representantes de Santa María foron persuadidos por Lope de Olano, que estaba encarcerado xunto con varios presos descontentos, de que ían cometer un erro grave se entregaban o control a Nicuesa, que era cualificado de avaro e cruel, e que era capaz de destruír a prosperidade da cidade. Con estas probas, de Albites e del Corral fuxiron ao Darién antes que Nicuesa chegase e informaron tanto a Núñez de Balboa como ao resto das autoridades municipais das intencións do gobernador.
Linguaxe de alto nivel
Vantaxes
Normalmente, acéptase que unha linguaxe de alto nivel favorece:
Inconvenientes
Así mesmo, acéptase que unha linguaxe de alto nivel sacrifica:
Diferenzas respecto á linguaxe de baixo nivel
Que a linguaxe sexa de "baixo nivel" quere dicir que a abstracción entre a linguaxe e o hardware é menor. Unha linguaxe de baixo nivel estará máis orientada ao control do hardware subxacente, tanto no tipo de instrucións dispoñibles, como no estilo de programación dispoñible. Un exemplo de linguaxe de baixo nivel, é a linguaxe ensambladora.
Vasco Núñez de Balboa
O conquistador
miniatura|dereita|Estatua de Núñez de Balboa en [[Madrid (Enrique Pérez Comendador, 1954).]] Núñez de Balboa obtivo o cargo de gobernador logo da expulsión e posterior desaparición de Diego de Nicuesa, e con iso o mando absoluto de Santa María e Veragua. Unha das súas primeiras accións era xulgar ao bacharel Fernández de Enciso polo delito de usurpación de autoridade; foi condenado ao cárcere e os seus bens foron confiscados, aínda que posteriormente foi deixado en liberdade a cambio de que volvese á Española e despois a España. No mesmo barco, ían acompañándoo dous representantes de Núñez de Balboa, que explicarían todos os sucesos da colonia e tiñan ordes de petición de máis homes e subministracións para proseguir coa conquista de Veragua.
Linguaxe de alto nivel
Exemplos
Algúns exemplos de linguaxes de alto nivel (con diferentes niveis de abstracción) son:
Vasco Núñez de Balboa
O conquistador
Logrou a seménta do millo e recibiu provisións da Española e de España, e fixo que os seus soldados se habituasen á vida de exploradores de terras coloniais. Núñez de Balboa logrou recoller moito ouro, sobre todo dos adornos das mulleres indíxenas e o resto obtido por formas violentas. En 1513, escribiu unha extensa carta ao rei de España na que lle solicitaba máis homes aclimatados na Española, armas, provisións, carpinteiros para construír buques e os materiais necesarios para levantar un estaleiro. En 1515, noutra carta falaba da súa política humanitaria para cos indíxenas e aconsellaba ao mesmo tempo, que as tribos caníbales ou temidas fosen castigadas con severidade extrema.
Durante finais de 1512 e inicios de 1513, chegou a unha comarca onde dominaba o cacique Careta, dominouno facilmente e logo fíxose o seu amigo, recibindo o bautismo e pactou alianza con Núñez de Balboa, asegurando a subsistencia da colonia, xa que o cacique prometeu axudar aos españois con alimentos. Núñez de Balboa proseguiu a súa conquista chegando ás terras do veciño e rival de Careta, o cacique Ponca, e este fuxio da súa comarca cara ás montañas, deixando só aos españois e os indíxenas aliados de Careta que saquearon e destruíron as casas da comarca. Pouco despois, foi cara aos dominios do cacique Comagre, territorio fértil pero moi salvaxe, aínda que cando chegaron foron recibidos pacificamente a tal punto que foron invitados a un agasallo; de igual xeito Comagre foi bautizado.
É nesta comarca onde Núñez de Balboa escoita por primeira vez da existencia doutro mar, todo isto por unha disputa que fixeron os españois co pouco ouro que recibirían cada un. Panquiaco, fillo máis vello de Comagre, anoxado pola avaricia dos españois, tombou a balanza que medía o ouro e replicou: «Se tan ansiosos estades de ouro que abandonades a vosa terra para vir inquietar a allea, eu mostrareivos unha provincia onde podedes a mancheas satisfacer ese desexo». Panquiaco relatou dun reino ao sur onde a xente era tan rica que utilizaban vaixelas e utensilios en ouro para comer e beber, e que necesitaban polo menos mil homes para vencer as tribos que habitaban terra dentro e os que estaban nas costas do outro mar.
O descubrimento do Mar do Sur
A noticia inesperada dun novo mar rico en ouro foi tomada moi en conta por Núñez de Balboa. Decidiu regresar a Santa María a comezos de 1513 para dispor de máis homes provenientes da Española, e foi aí cando se decatou que Fernández de Enciso persuadira ás autoridades coloniais do ocorrido en Santa María; así, Núñez de Balboa enviou a Enrique de Colmenares directamente a España para buscar axuda, en vista que non houbo resposta de parte das autoridades da Española.
Mentres en Santa María organizábanse expedicións en busca do famoso mar. Algúns percorreron o río Atrato ata dez leguas cara ao interior, sen ningún éxito. A resposta de máis homes e subministracións en España foi negada, porque o caso de Fernández de Enciso xa era coñecido pola Corte española. Así, a Núñez de Balboa non lle quedaba máis remedio que empregar os poucos recursos que tiña na cidade para realizar o descubrimento. 250px|miniatura|dereita|Ruta da viaxe de Núñez de Balboa ao Mar do Sur en 1513. Valéndose de diversos informes dados por caciques indíxenas amigos, Núñez de Balboa emprendeu a viaxe desde Santa María a través do istmo de Panamá o 1 de setembro de 1513, xunto con 190 españois, algúns guías indíxenas e unha manda de cans. Usando un pequeno bergantín e dez canoas indíxenas percorreron por mar e chegaron ás terras do cacique Careta e o día 6 internáronse xunto cun continxente de mil indíxenas de Careta cara ás terras de Ponca, que se reorganizou; pero foi vencido, sometido e fixo alianza con Núñez de Balboa. Logo de varios días e uníndose varios homes de Ponca remontaron á espesa selva o día 20 pasando con algunhas dificultades chegaron o día 24 ás terras do cacique Torecha, que dominaba o poboado de Cuarecuá. Neste poboado desencadeouse unha férrea e persistente batalla; Torecha foi vencido e morto en combate. Así, os homes de Torecha decidiron aliarse con Núñez de Balboa, aínda que gran parte da expedición estaba exhausta e malferida pola lide e moitos destes decidiron facer descanso en Cuarecuá.
Os poucos que seguiron a Núñez de Balboa internáronse ás cordilleiras do río Chucunaque o día 25. Segundo informes dos indíxenas, na cima desta cordilleira podíase ver o mar, así que Núñez de Balboa adiantouse ao resto dos expedicionarios, e antes do mediodía logrou chegar á cima e contemplar, lonxe no horizonte, as augas do mar descoñecido. A emoción foi tal que os demais apresuráronse a demostrar a súa alegría e felicidade polo descubrimento logrado por Núñez de Balboa. O capelán da expedición, o clérigo Andrés de Vera, logrou entoar o Te Deum Laudamus, mentres que o resto dos homes erixiron pirámides de pedras e intentaron coas espadas, gravar cruces e iniciais sobre a cortiza das árbores do lugar, dando fe que nese sitio realizouse o descubrimento. Todo iso ocorreu o 25 de setembro de 1513.
A posesión e conquista do Mar do Sur
miniatura|esquerda|Vasco Núñez de Balboa tomando posesión do Mar do Sur. Pasado o momento épico do descubrimento, a expedición baixou das cordilleiras rumbo ao mar chegando ás terras do cacique Chiapes, houbo un breve combate pero foi vencido e invitado a participar da expedición. Da comarca de Chiapes saíron tres grupos en busca de camiños que chegasen ao mar; o grupo que lideraba Alonso Martín chegou ás súas beiras dous días despois, embarcándose nunha canoa e dando fe que navegara por primeira vez devandito mar. De regreso avisou a Núñez de Balboa e este marchou con 26 homes que chegaron á praia; Núñez de Balboa levantou as súas mans, nunha estaba a súa espada e noutra un estandarte no cal estaba pintada a Virxe María, entrou ao mar ata os xeonllos e tomou posesión do mar en nome dos soberanos de Castela.
Logo de percorrer máis de 110 quilómetros, bautizou ao golfo onde estaban como San Miguel, porque foi descuberto o día de San Miguel Arcanxo, o 29 de setembro e ao novo mar como Mar do Sur, nome dado entón ao Océano Pacífico, polo percorrido que tomou a exploración ao chegar a devandito mar. Este feito é considerado pola historia como o capítulo máis importante da conquista, despois do descubrimento de América.
Posteriormente, Balboa quíxose propor a procura das comarcas ricas en ouro. Así decidiu percorrer as terras dos caciques Coquera e Tumaco, Núñez de Balboa venceunos facilmente e tomando as súas riquezas en ouro e perlas, decatouse despois que as perlas producíanse en abundancia nunhas illas onde rexía Terarequí, un poderoso cacique que dominaba esa rexión. Así Núñez de Balboa decidiu embarcarse en canoa cara a esas illas, a pesar que era o mes de outubro de 1513 e as condicións climáticas non eran as mellores. Apenas logrou divisar as illas, e chamou Illa Rica (hoxe Isla del Rey) á maior destas; e a toda a rexión chamouna Arquipélago das Perlas, cabe anotar este nome aínda o posúe na actualidade.
En novembro, Núñez de Balboa decide regresar a Santa María la Antigua del Darién pero usando unha ruta diferente, para seguir conquistando territorios e obter maiores riquezas co seu botín. Atravesou as comarcas de Teoca, Pacra, Bugue Bugue, Bononaima e Chiorizo, vencéndoos algúns con forza e outros con diplomacia. Cando chegou aos territorios do cacique Tubanamá, Núñez de Balboa tivo que enfrontalo con moita violencia e lógrao vencer; en decembro chega ás terras do cacique Pocorosa no golfo de San Blas, xa no Caribe e logo diríxese ás terras de Comagre, onde xa o cacique morrera pola idade e o seu fillo Panquiaco era o novo cacique.
De aí decidiu atravesar as terras de Ponca e Careta, para finalmente chegar a Santa María o 19 de xaneiro de 1514, cun gran botín de artigos de algodón, máis de 100 mil casteláns de ouro, sen contar coa cantidade de perlas; pero isto non se comparaba co descubrimento dun novo mar para os españois. Núñez de Balboa asigna a Pedro de Arbolancha para que viaxe a España coa noticia do descubrimento e enviou unha quinta parte das riquezas obtidas ao rei, tal como establecíano as leis.