cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balaústre
Ademais das balaustradas de pedra, o proceso moderno consiste en crear unha balaustrada de formigón, cun molde de plástico ríxido, dividido en dúas partes ou único, premoldado, onde se adiciona unha mestura de cemento, area e grixo de pequeno tamaño, ás veces enxertando no seu interior unha armazón de ferro a fin de dar estabilidade ao conxunto. Despois de vinte e catro horas desenmóldase con coidado.
Os balaústres non só teñen un uso práctico como parapetos, varandas ou peitorís, senón que son elementos ornamentais, reflectindo o estilodo conxunto arquitectónico onde se insere.
Sinagoga española de Praga
miniatura|Sinagoga española de Praga.
A Sinagoga española (en בית הכנסת הספרדי, en Španělská synagoga) é unha sinagoga que se atopa no barrio Josefov de Praga e que está inspirada na sinagoga vienesa de Leopoldstädter Tempel.
O seu nome débese, probablemente, ó feito de que presenta un estilo mourisco moi semellante ó desenvolvido en monumentos andaluces como, por exemplo, a Alhambra.
Foi construída entre 1868-1893 e reparada na década de 1990 trala ocupación nazi da segunda guerra mundial, na cal o edificio foi usado como almacén para bens confiscados ós xudeus.
Historia
No lugar onde no presente se atopa a sinagoga antes houbo outro templo xudeu coñecido como Altshul ou Stará škola (A Escola Vella). Foi construída entre os séculos XI e XII, e a información máis antiga que existe dela é do ano 1142. Entre os anos 1836 e 1845 traballou como organista František Škroup, o autor do himno nacional checo Kde domov můj? (Onde está o meu fogar?).
Anni B Sweet
Ana Fabiola López, nada en Fuengirola (provincia de Málaga) en 1987, é unha cantautora andaluza, máis coñecida como Anni B Sweet. Escribe as súas letras principalmente en inglés (estudou nun colexio británico) e o seu estilo, suave e melancólico, bebe de influencias da música acústica, o folk e o pop indie. Forma parte da corrente de cantautoras folk que se deu en España entre 2008 e 2009 canda a Russian Red, Alondra Bentley, La Bien Querida ou Zahara.
Traxectoria
Comezou a compoñer cancións con nove anos. Empezou a estudar Arqutectura en Madrid, e en 2008 comezou a dar concertos en pequenos clubs da capital. Gravou a súa primeira maqueta con Javier Doria (The Melocotons) e Brian Hunt, e conseguiu gañar o concurso de maquetas da revista Mondosonoro.
Fichou polo selo Subterfuge Records e comezou a realizar concertos por toda España. O 28 de abril de 2009 editou o seu primeiro disco, Start, Restart, Undo. O 10 de decembro de 2009 publicouse unha edición especial do disco, cunha versión da canción "Take on me" do grupo "A-ha", utilizada nun anuncio de McDonalds en España.
Tocou en festivais como o Festival Internacional de Benicàssim, SOS '10 ou o Contempopránea, e en países como Francia, Arxentina ou Inglaterra. O 3 de xaneiro de 2011 publicouse o seu disco en Francia, e o 12 dese mes comezou a tocar por Europa no Eurosonic Festival dos Países Baixos, e posteriormente visitou lugares como México, Alemaña, Suíza e o Xapón.
O 24 de abril de 2012 editouse Oh, Monsters!, do que xa tocara algúns temas en directo. O 19 de marzo de 2013 publicouse o EP Ridiculous Games, que incluía unha versión de "Religión" de Lori Meyers. Chasing Illusions, o seu terceiro álbum de estudio, editouse o 13 de marzo de 2015.
Discografía
dereita|miniatura|Anni B Sweet no [[Centro Cultural Carril del Conde, Madrid.]]
La Boisse
La Boisse é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Célula enterocromafín
As células enterocromafíns (ou células EC ou células de Kulchitsky ) son un tipo de células enteroendócrinas que se encontran fundamentalmente no epitelio que reviste o interior do tracto dixestivo.
Funcións
miniatura|dereita|Serotonina. As células enterocromafíns segregan serotonina. Segregan serotonina (ou 5-hidroxitriptamina ou 5-HT). Estas células conteñen aproximadamente o 90% de toda a serotonina almacenada no corpo.
No tracto gastrointestinal, a serotonina (5-HT) é importante na resposta a estímulos químicos, mecánicos ou patolóxicos na luz do tracto dixestivo, xa que axuda a regular os movementos intestinais. Estes estímulos activan reflexos peristálticos e secretores, e as vías vagais aferentes (a través dos receptores 5-HT3) que envían sinais ao cerebro (importantes na xeración de náuseas). O fármaco Ondansetron é un antagonista do receptor 5-HT3 e un efectivo antiemético (antivomitivo). A serotonina que segregan as células enterocromafíns e que se filtra dos tecidos ata o sangue é despois almacenada nas plaquetas.
Orixe
Derivan da crista neural. As células enterocromafíns derivan das mesmas células ca o resto do epitelio, e non derivan do grupo de células migratorias da crista neural que orixinan o sistema nervioso entérico.
Etimoloxía
Denomínanse "entero" pola localización no tracto dixestivo (enteron), e "cromafíns" porque reaccionan cos sales de cromo adquirindo unha coloración. Outras células con propiedades tintoriais similares son as células cromafíns da medula suprarrenal ou as células ECL.
"Células similares ás enterocromafíns"
Outras células da parede estomacal similares tintorialmente son as chamadas células similares ás enterocromafíns ou células ECL. Estas células aínda que teñan un aspecto similar teñen unha función moi diferente, xa que non segregan serotonina senón histamina, e axudan a estimular a secreción de ácido no estómago por parte das células parietais. Non deben confundirse.
Pedro Gómez Sarmiento
Pedro Gómez Sarmiento y de Ulloa, nado en Ribadeo en 1478 e finado en Lucca, Italia o 31 de outubro de 1541 foi un cardeal galego.
Copa Intertoto
A Copa Intertoto da UEFA foi unha competición de fútbol oficial organizada pola UEFA para clubs europeos que non se clasificaran para algunha das principais competicións da UEFA (a Liga de Campións e a Copa da UEFA), sendo clasificatoria para a Copa da UEFA.
Historia
A Copa Intertoto substituíu á Copa de Fútbol Internacional (IFC), que era unha competición organizada polos grupos de empresas de fútbol de Europa central a fin de proporcionar partidos para as súas entradas durante os meses de verán esta existiu desde 1962 ata 1967, a partir deste ano o formato foi cambiado. A fase de grupos prevaleceu, sobre róldalas eliminatorias que foron refugadas, así naceu unha competición sen trofeo. En 1995 foi asumido pola UEFA e aberto aos clubs de toda Europa. A copa non tiña un único campión; había un número determinado de finais, cuxos gañadores entraban na Copa da UEFA da seguinte tempada. Isto convertía a competición en atractiva para moitos clubs, que a vían como a súa única oportunidade de clasificarse para Europa.
Algúns países non aproveitaban totalmente cada ano a súa asignación de postos na Copa Intertoto, xa que para moitos clubs a competición entraba en conflito cos seus torneos planificados para o verán ou cos amigables de pre-tempada. Era particularmente impopular en Inglaterra onde se refería a ela con nomes pexorativos como "Intertwobob Cup" ou "Intertinpot Cup", no entanto para o ente reitor, era considerado como Torneo Oficial.
Formato
Ata o ano 2005, a Copa Intertoto constaba de 3 roldas previas, semifinais e final. Nas 3 primeiras roldas, ían ingresando os equipos de acordo coa posición na súa liga, e ao país que representaban. Unha vez concluídas as 3 roldas, viñan as semifinais, disputadas por 12 equipos, e finalmente as tres finais, das que saían os 3 equipos que participaban na seguinte edición da Copa da UEFA.
Na tempada 2006 a Copa Intertoto cambiou de formato, reducíndose a tres roldas a dobre volta e aumentando a 11 o número de equipos que se clasificaban para a Copa da UEFA, aínda que empezando na segunda rolda previa. Aos equipos que chegaban máis lonxe nas roldas da UEFA entregábaselles un distintivo ou trofeo consistente nunha placa conmemorativa.
O 30 de novembro do 2007 a UEFA no seu Comité Executivo decidiu prescindir da Copa Intertoto co cambio de formato de competición da Copa da UEFA aplicable desde a tempada 2009-10. Deste xeito, no verán de 2008 disputouse a última edición da Copa Intertoto.
Os equipos galegos na Intertoto
Os dous equipos galegos que participaron na Copa Intertoto foron o Celta de Vigo, nunha ocasión, e o Deportivo da Coruña, en dúas.
Todas as finais
=== Campións da Copa Karl Rappan ===
Pedregueiras, Dexo, Oleiros
Pedregueiras é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
PBC CSKA Moscova
O PBC CSKA Moscova (en ruso: ПБК ЦСКА Москва) é un club profesional de baloncesto ruso con sede na cidade de Moscova, capital do país. No presente xoga na VTB United League, competición formada polos principais clubs da Europa Oriental e na Euroliga. O club é coñecido en Occidente como o "Exército Vermello" pola súa relación no pasado co exército da Unión Soviética.
O CSKA gañou dous títulos da Euroliga, máximo galardón do baloncesto europeo, entre 2006 e 2009, chegando á final os catro anos. En 2006, venceron aos daquela actuais bicampións Maccabi Tel Aviv; perdeu na final de 2007 por tan só dous puntos fronte ao Panathinaikos, en 2008, gañaron de novo fronte ao Maccabi e en 2009 perderon de novo ante o Panathinaikos. Posteriormente volverían conseguir o título en 2016, vencendo na final ao Fenerbahçe. O club ten o récord de participacións consecutivas na Final Four con oito (2003-2010).
Algúns dos xogadores máis coñecidos que vestiron a camisola vermella ao longo dos anos son: Andrei Kirilenko, Darius Songaila, Gordan Giriček, Alexander Volkov, Sergei Belov, Vladimir Tkachenko, Dragan Tarlac, Marcus Brown, Ramūnas Šiškauskas, Theodoros Papaloukas, Nenad Krstic ou Miloš Teodosić. Logo de moitos anos, o CSKA ten reputación de ser un dos clubs máis ricos de Europa.
Historia
O CSKA Moscova foi o grande dominador do baloncesto soviético, gañando a Liga da URSS en vinte e catro ocasións. Unha vez desintegrada a Unión Soviética, converteuse no dominador indiscutible da agora coñecida como Professional'naya basketbol'naya liga (ПБЛ, máxima competición do baloncesto ruso), gañándoa nove tempadas consecutivas entre 1992 e 2000 e iniciando un novo ciclo dende o 2003 ata 2011, dezaoito en total. Ademais conseguiron nos últimos anos gañar dúas edicións da Euroliga, chegando tamén varias veces á final.
Aos comezos CSKA soubo aproveitar a súa vinculación co exército vermello e fichou a tódolos xogadores que lle interesaron. Calquera xogador podía ser militarizado e se se militarizaba a un baloncestista era, por suposto, porque as súas características interesaban ao equipo do exército. A súa cabeza visible foi, durante moitos anos, un coronel que exercía de adestrador. Licenciado do Instituto Militar da Cultura Física de Leningrado (actual San Petersburgo) en 1952, Alexander Gomelski estivo vencellado toda a súa carreira aos clubs do ministerio de Defensa. Entre 1953 e 1966 foi adestrador do ASK Riga e en 1966 tomou o mando do CSKA, club que baixo o seu mando se converteu nun dos mellores equipos de Europa e que se fixo parte inalienable da vida do coronel-adestrador, quen en 1997 foi nomeado coma o seu presidente. Durante esa época o CSKA gañaou até en catro ocasións a Copa de Europa (actual Euroliga): 1961, 1963, 1969 e 1971.
Ancas de ra
250px|miniatura|Ancas de ra. 250px|miniatura|Cuisses de grenouille francesas. As ancas de ra, tamén denominadas zancos de ra, é dicir, as extremidades posteriores das ras, son unha especialidade culinaria en diversos países.
Xeografía gastronómica das ancas de ra
Entre os países consumidores de ancas de ra encóntranse España, Francia, Portugal (en especial no Alentejo), China, México, en varias illas caribeñas e no noroeste de Grecia, así como na cociña do medio oeste dos Estados Unidos.
Pódense cociñar de moitas maneiras, pero en todas elas empréganse as extremidades traseiras das ras comestíbeis de cada país.
PBC CSKA Moscova
Historia
Ao ano seguinte perderían na final ante o Panathinaikos por tan só dous puntos de diferenza, 93 a 91, pese aos 23 puntos e oito asistencias de Papaloukas. Con todo ao ano seguinte revalidarían o título vencendo ao Maccabi Tel Aviv na final do Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid de 2008. En 2009 repetirían final fronte ao Panathinaikos perdendo de novo por tan só dous puntos de diferenza, 73 a 71. En 2010 o CSKA volve a xogar a Final Four, aínda que esta vez non chegaría á final tras perder na semifinal contra o Regal FC Barcelona. No partido polo terceiro posto vencerían ao Partizan de Belgrado 90 a 88. Na tempada 2011 acabaría a súa racha de participacións consecutivas na Final Four tras quedar de último do seu grupo con tan só tres vitorias na primeira fase.
Ancas de ra
Xeografía gastronómica das ancas de ra
Existen variedades comestíbeis como a denominada 'polo das montañas' (Leptodactylus fallax) moi popular nas illas de Montserrat e Dominica.
En Galicia
Aínda que en Galicia non se adoitan consumir ancas de ra, como ocorre noutras zonas da península Ibérica,, nagunhas zonas, especialmente na comarca da Limia, (e tamén na cidade de Vigo), cómense sobre todo as das especies Rana perezi e Rana temporaria, que son moi abundantes. Cando existía a lagoa de Antela, R. perezi pescábase para aproveitar os seus zancos, que eran obxecto de comercio, e agora, desecada a lagoa, o costume de comelos segue substintindo na zona.
815
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ambush Valley
Ambush Valley é un filme estadounidense de 1936 dirixido por Bernard B. Ray. Producido por Ray e Harry S. Webb para Reliable Pictures, está protagonizado por Bob Custer e Victoria Vinton.
Estrea en DVD
O filme foi lanzado en DVD o 22 de marzo de 2005 por Sinister Cinema.
Peste bubónica
A peste bubónica é un dos tres tipos da infección bacteriana causada pola bacteria Yersinia pestis. Entre tres e sete días após a exposición ás bacterias, desenvólvense os síntomas, semellantes ós da gripe. Estes inclúen febre, dores de cabeza, e vómito. A inchazón dolorosa dos ganglios linfáticos prodúcese na área máis achegada a onde as bacterias se introduciron na pel. De xeito ocasional, os ganglios inflamados poden abrirse.
Crese que a peste é a causa da morte negra que se propagou en Asia, Europa e África no século XIV e que matou a uns 50 millóns de persoas. Representou entre o 25% e o 60% da poboación europea. Por mor de que a peste matou a unha gran poboación da clase obreira, os salarios aumentaron pola demanda de man de obra. Algúns historiadores clasifican esta época como un punto de inflexión no desenvolvemento económico europeo. O termo “peste bubónica” deriva do grego “βουβών” que quere dicir ingua. O termo “bubóns” tamén se emprega para referirse ós ganglios linfáticos inflamados.
Fútbol de mesa
200px|miniatura|Figuriñas de subbuteo coa camisola arxentina O fútbol de mesa, tamén coñecido como subbuteo, é un xogo de mesa consistente en recrear un partido de fútbol por medio de equipos de once figuriñas de plástico sobre unha peaña de base cóncava. Estas figuriñas, que representan xogadores de fútbol, reciben o impacto do dedo do participante, e á súa vez impulsan un pequeno balón que deben introducir nunha portería, a semellanza do fútbol ao aire libre.
A Federación Internacional do Fútbol de Mesa (FISTF) é o organismo oficial internacional que regula o xogo. Subbuteo é unha marca comercial (propiedade de Hasbro) do primeiro fabricante das figuriñas.
Regras
Xógase sobre un tapete de 120x90 cm, con once figuriñas, incluído o porteiro (ademais hai un porteiro "saínte"). A primeira posesión do balón é para quen gañe o sorteo inicial (coma nun partido de fútbol), e non perde a posesión do mesmo mentres toque o balon coas súas figuriñas. Non se lle pode dar máis de tres veces seguidas ao balón coa mesma figuriña. Ademais, reprodúcense tódalas infraccións do fútbol, xa que hai faltas, saques de banda, saques de esquina, mans etc.
Distribución
O xogo foi creado por en 1947 polo ornitólogo (de aí o nome de Subbuteo, na honra do Falco Subbuteo, de feito foi o símbolo da marca comercial) Peter A. Adolph, en Inglaterra. Ademais practícase en Italia, España, Bélxica, Portugal, Inglaterra, Alemaña, Francia, os Estados Unidos, o Canadá, Australia e nalgúns países de América do Sur, como a Arxentina, por poñer algúns exemplos.
En Galicia, na década de 1980, o subbuteo chegou a ter unha certa expansión, coa creación do Club Folerpa na Coruña, con noventa asociados. En 2010 só había un galego federado, que xogaba no equipo valenciano AFT Turia 1981.
Ligazóns externas
Futbol de taula
Casas de Abaixo
O topónimo galego Casas de Abaixo pode referirse a:
Víctor García Casares
Víctor García de Casares, nado en Monforte de Lemos o 25 de xaneiro de 1850 e finado en Limonar (Cuba) 18 de setembro de 1889, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Dirixiu os periódicos de Monforte El Cabe e El Valle de Lemos. Escribiu o poema El bosque de la muerte editado en 1881. Como director de El Cabe foi denunciado en 1884. Perseguido pola súa ideoloxía republicana, viuse obrigado a emigrar a Cuba en 1887, onde colaborou no Diario de la Marina.
Guillermo Massó García
Guillermo Massó García foi un aparellador e político galego.
O Piringuel, Dexo, Oleiros
O Piringuel é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Guillermo Massó García
Traxectoria
Perito mercantil. Estudou para aparellador na Escola Industrial de Vigo. En marzo de 1936 foi elixido secretario da Xunta directiva do PSOE de Vigo. Foi elixido polo PSOE para ocupar un posto de concelleiro en Vigo en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar á zona republicana. Instalouse en Valencia onde participou con outros correlixionarios na creación do Grupo de Socialistas Galegos. Publicou ilustracións en Cultura Gallega. Despois da guerra instalouse como aparellador en Madrid. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940.
819
Outros
Historia ano a ano
Porrido, Dexo, Oleiros
Porrido é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Alphonse Trémeau de Rochebrune
Alphonse Amédée Trémeau de Rochebrune, nado o 18 de setembro de 1836 en Saint-Savin, Vienne (Francia), e finado o 23 de abril de 1912 en París, foi un botánico, malacólogo e zoólogo francés.
Traxectoria
Fillo dun conservador do Museo de Historia Natural de Angoulême, licenciouse en medicina e ingresou no exército como médico militar, alcanzando o cargo de axudante maior en 1870. Despois de obter o título e doutor en 1874, estableceuse en África, en Saint-Louis (Senegal).
En 1878 pasou a traballar no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, en París, como prrparador no laboratorio de antropoloxía, e despois substitúe a Victor Bertin (1849-1880) como naturalista axudante do laboratorio de moluscos, vermes e zoófitos, despois da morte de Bertin, ocupando esta función até a súa xubilación en 1911.
Nas súas cento cincuenta publicacións, abordou os asuntos máis variados: desde a xeoloxía á paleontoloxía, desde a botánica á malacoloxía. Pódese citar especialmente o seu Catalogue des plantes phanérogames qui croissent spontanément dans le département de la Charente (1860) que realizou con Alexandre Savatier (1824-1886).
En 1882-1883, participa, co malacólogo francés Jules François Mabille na expedición científica aos mares do Sur (océano Pacífico) e ao cabo de Fornos. Como resultado desta expedición ambos os científicos describiron numerosas novas especies de moluscos. En 1889 Rochebgrunne escribiu informes sobre a súa extensa investigación. Grazas a estes estudos, fixo que o coñecemento dos moluscos progresara amplamente.
Alphonse Trémeau de Rochebrune describiu por primeira vez unha lapa do paleolítico en 1854, en Mouthiers-sur-Boëme (Charente).
Abreviatura
A abreviatura Rochebrune emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Zamalek Sporting Club
O Zamalek Sporting Club (popularmente Zamalek), é un club polideportivo de Giza, en Exipto, recoñecido internacionalmente pola súa exitosa sección de fútbol, que é a segunda máis laureada de África. Fundado en 1911 co nome Kasr-El Nil Club, recibiu o seu nome actual en 1952.
As cores do Zamalek son o branco e o vermello, sendo brancas a camiseta, as medias e o pantalón, con 2 franxas vermellas horizontais no peito.
O Zamalek xoga os seus encontros como local no Cairo International Stadium, un recinto multiusos no que se poden disputar encontros de fútbol ou competicións de atletismo, que ten capacidade para 75.000 seareiros, e no cal tamén teñen a súa localía o seu grande rival, o Al-Ahly SC, e a Selección de fútbol de Exipto.
Miguel Mihura
Miguel Mihura Santos, nado en Madrid o 21 de xullo do 1905 e finado tamén en Madrid o 28 de outubro do 1977, foi un dramaturgo español. A súa obra máis coñecida é Tres sombreros de copa (1932).
Biografía
O seu pai, Miguel Mihura Álvarez, era actor e autor de libretos de zarzuelas, polo que xa se moveu dende ben cativo no ambiente teatral. Durante os anos vinte traballou coma xornalista, achegándose aos xornalistas humorísticos do momento. De feito, o humor tamén se convertería nunha constante da súa produción literaria.
Durante a Guerra Civil española simpatizou co bando fascista, chegando a militar na Falange Española, e pasou a contenda acubillado en Donostia, onde foi director dunha revista de humor e propaganda para os soldados da fronte, La ametralladora.
Nos anos corenta dirixiu outra revista de humor, La codorniz, para logo dedicarse a escribir guións cinematográficos, entre os que cómpre salientar o de Bienvenido, Mister Marshall en colaboración con Luis García Berlanga e Juan Antonio Bardem.
Foi elixido no 1976 para ocupar a cadeira K da Real Academia Española, pero non chegou a ler o discurso de ingreso.
Traxectoria literaria
A súa primeira obra, Tres sombreros de copa, malia que foi escrita no 1932, non foi publicada ata o 1947, estreándose no 1952. Isto provoca unha fonda decepción no autor, que decide facer, segundo palabras súas, "teatro comercial ou de consumo ao alcance da mentalidade burguesa que, con razón, non quere romperse a cabeza logo de pechar o seu negocio". É evidente que a súa produción posterior está por embaixo do que supuxo Tres sombreros de copa, minguando a súa imaxinación, a súa forza creadora, o seu inconformismo e renunciando a certas audacias de expresión poética e humor insólito. En palabras súas, o seu teatro posterior está destinado a "ocultar o meu pesimismo, a miña melancolía, o meu desencanto por todo". Con todo, nalgunhas desas obras (Sublime decisión, 1955, Maribel y la extraña familia, 1959, e La bella Dorotea, 1963), déixase albiscar a denuncia do choque entre individuo e sociedade, motivo dun radical descontento perante un mundo de convencións que aflixen ao home e impídenlle ser feliz. O resto das obras están impregnadas de conformismo e do seu desexo de pregarse aos gustos burgueses na procura do éxito.
Tres sombreros de copa
O tema central da obra é a frustración, pero se trata dunha frustración absurda, estúpida. O seu protagonista, Dionisio, gris e convencional, vai casar. Mais, de súpeto, coñece a Paula, que o introducirá noutro mundo, noutra vida, revelándolle unha liberdade paradisíaca. Opóñense así dous mundos: o de Dionisio, prosaico e ridículo, e o de Paula, poético e fermoso. Finalmente, Dionisio, non é quen de rachar coa presenza do sistema, encarnado por Don Sacramento, e déixase engulir pola sociedade, perdendo a oportunidade de ser ceibe para ser feliz.
O enfoque, non obstante, non é estritamente social, senón máis ben humorístico, ridiculizando aos personaxes. Deste xeito, o que ben podía dar lugar a unha traxedia, desemboca finalmente nunha farsa.
Estamos, pois, perante unha obra precursora do Teatro do absurdo de autores coma Samuel Beckett ou Eugène Ionesco, recoñecida polo propio Ionesco. A obra lembra, en moita das súas pasaxes, unha película dos irmáns Marx ou de Woody Allen.
Vilaia de Illizi
Illizi (en lingua árabe ولاية اليزي) é unha provincia (wilaya) de Alxeria, no seu curruncho sueste. A súa capital é Illizi. Fai fronteira con Libia polo leste, coa provincia de Ouargla polo norte e coa provincia de Tamanghasset polo sur e oeste.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 3 distritos, dos que se debullan 6 municipios.
Paramos, Val do Dubra
Santa María de Paramos é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Val do Dubra. Segundo o IGE en 2014 tiña 185 habitantes (96 mulleres e 89 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 239 habitantes.
Patrimonio
A construción da igrexa parroquial, sitúase no século XIII. A comezos do século XIX contaba con tres altares (o maior e dous laterais, dedicados a San Pedro e a San Antonio). A edificación actual conserva o estilo románico, a nave e a ábsida rectangular, unha pequena xanela con columnas e unha arquivolta xedrezada, unha porta lateral e varias ménsulas antropomórficas, vexetais e animais.
Brabante Valón
A provincia do Brabante Valón (francés: Brabant wallon, neerlandés: Waals-Brabant) é a máis nova e tamén a máis pequena provincia belga.
Baixo a tutela da Rexión Valoa, está fortemente polarizada por Bruxelas, da que é unha extensión periurbana. As principais communes son Wavre, Waterloo, Braine-l'Alleud, Nivelles, Tubize, Rixensart, Ottignies-Louvain-la-Neuve e Jodoigne.
A provincia contaba (a 1 de xaneiro de 2008) con 373.4922 habitantes. A súa superficie é de 1.093 km² e a súa capital é a cidade de Wavre.
Pequena historia
A provincia naceu da escisión da antiga provincia unitaria de Brabante entre o Brabante Flamengo (de fala predominante neerlandesa) e o Brabante Valón (de fala predominante francesa). .
Dita escisión levouse a cabo por un acordo de cooperación asinado o 30 de maio de 1993 entre o Estado federal, as tres Rexións e as Comunidades francesa e flamenga.
Celestino Sardiña
Co nome de Celestino Sardiña podemos referirnos a:
Boissey, Ain
Boissey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Brabante Valón
Pequena historia
O nacemento oficial da provincia do Brabante Valón consagrouse o 1 de xaneiro de 1995.
Concellos (communes) do Brabante Valón
A provincia está formada por un único arrondissement (distrito) —Nivelles— que inclúe 27 communes (municipios ou concellos). A capital do arrondissement é Nivelles (Nijvel, en neerlandés).
-775
Véxase tamén
Historia ano a ano
Fracking
miniatura|dereita|240px|Esquema da técnica do fracking. Fracking, ou fractura hidráulica, é un termo anglosaxón empregado para referirse a unha técnica de aumento da extracción de gas natural e petróleo do solo.
Proceso
Neste pozo introdúcese unha tubaria pola cal transportase un paquete explosivo que, ó estourar no fondo do pozo crea pequenas fractura na tubaria, que poñen en contacto o interior do pozo artificial co substrato do terreo.
Seguidamente inxéctanse millóns de litros dunha mestura de auga, area e produtos químicos a unha gran presión. Esta presión fai que a rocha subterránea crebe liberando o gas natural apresado dentro dela. Debido a esta mesma presión, o gas coase cara á superficie, namentres a area inxecta fai que as fractura na rocha permanezan abertas permitindo a filtración de máis gas.
Orixe
Esta técnica extractiva, creada nos EUA, foi empregada por primeira vez a finais da década de 1990. Os primeiros pozos abríronse en Texas (xacemento de Barnett Shale) e en Dakota do Norte (xacemento de Bakken Shale). Mais o grande impulso desta metodoloxía chegou coa descuberta do xacemento de Marcellus Shale. Xacemento que se estende dende Nova York ata o oeste de Virxinia. Este xacemento, próximo a áreas densamente poboadas e grandes consumidoras de enerxía, estimouse que contiña gas suficiente coma para cubrir as necesidades enerxéticas dos Estados Unidos durante decenios. Posteriormente estas estimacións foron modificadas á baixa, aínda que as cifras continuaron a considerarse de grande importancia.
Aspectos económicos
Unha das grandes vantaxes desta técnica é que permite a explotación de reservas de gas previamente consideradas inalcanzábeis. Estes xacementos proporcionan a países, comunidades locais e á industria grandes beneficios. Ademais axudan os diferentes países a acadar unha maior independencia enerxética cos conseguintes beneficios xeoestratéxicos.
Loita contra o cambio climático
Inicialmente este técnica recibiu apoios dende diferentes sectores, incluíndo grupos ecoloxistas. Isto debeuse ó feito de que a queima de gas emite menos CO2 que a queima de carbón ou petróleo. Porén investigacións posteriores puxeron en dúbida as vantaxes desta técnica na loita contra o cambio climático. Por un lado o propio gas natural (CH4) é un poderoso gas de efecto invernadoiro, sendo moi perigosa a súa filtración directa á atmosfera durante o proceso de extracción.
Impacto en augas superficiais
Durante o proceso de fracking, unha parte considerable da mestura de auga, produtos químicos e area que é inxectada na perforación, é devolta á superficie. Ademais, neste proceso a auga transporta á superficie substancias que estaban atrapadas na profundidade, tales coma ferro, cromo, radio ou cal.
Este refugallo é altamente contaminante e pode causar desastres ambientais en caso de filtración ós ríos e depósitos de augas superficiais. O exemplo clásico desta posible contaminación aconteceu no río Dunkard Creek, en setembro de 2009. Unha invasión de algas microscópicas matou gran parte da vida autóctona do río. Posteriormente sóubose que varias empresas fixeran vertidos ilegais de augas que proviñan de diversos centros de perforación.
Unha das alternativas propostas foi a de tratar estas augas en plantas de depuración tradicionais. Porén diversos expertos salientaron que estas plantas non estarían preparadas para depurar estas augas completamente, especialmente no referente á limpeza de substancias radioactivas (radio).
Adarve
miniatura|Adarve da muralla de Lugo, moi frecuentado polos lucenses Un adarve ou camiño de rolda (do árabe: «ad-darb» ou, segundo outras fontes, «adz-dzir-we» como «muro de fortaleza»), é un corredor estreito situado sobre unha muralla, protexido ao exterior por un parapeto ameado, que permitía tanto facer a rolda aos sentinelas, como a distribución de defensores.
Comunica os diferentes elementos de defensa vertical, como postos de vixilancia ou outros. Pode ser cuberto ou voado entre dúas torres que defenden a porta principal do Castelo. Foi moi utilizado nas fortificacións da Idade Media.
Tamén se denomina adarve nas cidades islámicas medievais, aos canellóns que conducen a casas privadas que dispoñen dunha porta ao comezo.
Portomeiro, Val do Dubra
San Cosme de Portomeiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Val do Dubra. Segundo o IGE en 2013 tiña 151 habitantes (72 mulleres e 79 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 207 habitantes.
Xuízo
miniatura|300px|Xuíces da Corte Internacional de Xustiza (2006). Un xuízo é o exame que se realiza dunha persoa ou situación, co fin de chegar a unha conclusión, a capacidade para entender unha cousa ou para chegar cabalmente a unha conclusión.
Pero desde o punto de vista do Dereito, existe unha acepción procesual que define o xuíxo como o acto no que un xuíz escoita as alegacións das partes, e examina as probas que se lle presentan para ditar unha sentenza.
O concepto así delimitado equipárase ao termo "vista ou xuízo oral".
Nas lexislacións de todo Estado de dereito, para que un xuízo sexa válido, o xuíz debe escoitar a todas as partes que poidan resultar afectadas directamente pola resolución que se dite. Cando o xuízo versa sobre cuestións de importancia, é preceptiva a intervención dun avogado para cada parte; nas demais cuestións non é preceptiva, pero dado o alto nivel técnico da lexislación procesual, é conveniente ir asistido dun avogado.
Nos ordenamentos de tradición latina (como a española), o desenvolvemento dos xuízos ha seguir procedementos predefinidos nas chamadas leis de axuizamento, dependendo da orde xurídica de que se trate:
Nos procedementos máis complexos, o xuízo é a parte do proceso no que se produce a asistencia das partes, testemuñas etc., diante do xuíz, e moitas veces vai precedido dun complexo de labor de instrución preparatoria, que pode levar meses ou anos.
Lista de presidentes do Congreso dos Deputados de España
O presidente do Congreso dos Deputados é o terceiro cargo en importancia no Estado Español segundo a Constitución española de 1978. A súa función é a presidencia do Congreso dos Deputados, e é escollido polos membros da cámara.
Lista de Presidentes do Congreso dos Deputados de España
{| class="wikitable" !Retrato ! Nome!! Período de mandato !Partido!!Notas
Reinados de Afonso XII e Afonso XIII
Conservador
3ª vez
4ª vez
5ª vez
2ª vez
El Valle de Lemos
El Valle de Lemos foi un periódico editado en Monforte de Lemos entre 1886 e 1887.
Celso Callón Loureiro
Manuel Celso Callón Loureiro, nado en Vilanova de Arousa cara a 1912 e finado en Vilagarcía de Arousa o 22 de xullo de 1985, foi un político galego.
Traxectoria
Foi presidente da Juventud de Izquierda Republicana. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi enlace entre Vilagarcía e a Illa de Arousa e despois agochouse. Perseguido con especial saña, rexistraron varias veces o seu domicilio familiar da Lagoa na sospeita de que está entobado, e a noite do 14 de agosto incendiaron a casa, pero Celso xa marchara. Tras estar fuxido, entregouse en 1938. Foi xulgado por deserción en Ferrol o 2 de xuño de 1939 e condenado a 6 anos de prisión militar menor. Foi xogador do Arosa e vicepresidente e presidente do club. Foi presidente do Liceo de Vilagarcía. En 1975 participou na Asamblea Democrática de Arousa.
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con María de la Encarnación Recuna Otero en febreiro de 1943, e foi pai de Celso e Encarnación Callón Recuna.
As Casas de Riba
O topónimo galego As Casas de Riba pode referirse a:
Gran Premio do Brasil de 1987
O Gran Premio do Brasil de 1987 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 12 de abril de 1987 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de e tamén foi o décimo sexto Gran Premio do Brasil e o oitavo que se celebrou en Jacarepaguá do Río de Xaneiro. A carreira disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada polo campión do mundo, o francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3. Foi a cuarta vitoria de Prost no Gran Premio do Brasil, ampliando a súa propia marca. Prost gañou a carreira por 40 segundos sobre o heroe local Nelson Piquet pilotando un Williams FW11B. O terceiro lugar foi para novo compañeiro de equipo de Prost o sueco Stefan Johansson.
Clasificación
En case unha repetición do ocorrido en, antes da carreira falouse dun boicot dos pilotos debido ás taxas da nova Super Licenza para o ano. Anteriormente o custo dunha Super licenza de piloto era 825 US $. Pero, desde 1987 os pilotos que puntuaran no Campionato Mundial de pagarían máis (é dicir, cantos máis puntos lograra un piloto, máis pagaría pola súa licenza) pilotos como o Campión do Mundo Alain Prost e os pilotos de Williams Nigel Mansell e Nelson Piquet estaban todos obrigados a pagar ao redor de 12.000 $ (mentres que outros como o novato de Lotus Satoru Nakajima só tiña que pagar a tarifa fixa). De acordo cos pilotos, non era polos cartos, era o principio de que unha licenza é unha licenza e que a cota debía ser a mesma para todos. Con todo, no momento en que os coches estaban listos para a primeira sesión de adestramentos do venres pola mañá, todo o mundo (ou nalgúns casos os equipos) pagaran a tarifa de licenza requirida.
A cualificación tamén viu as controvertidas válvulas pop-off da FIA utilizadas por primeira vez nos coches turboalimentados. As válvulas limitaban a presión de soprado do turbo a 4,0 bar, onde previamente limitábase a potencia ao que os enxeñeiros consideraban que podían aguantar os motores. As válvulas estaban lonxe de ser populares entre os equipos e pilotos, algúns pilotos queixáronse durante toda a fin de semana que cortaban demasiado cedo e non permitían suficiente potencia. O piloto de Arrows Derek Warwick dixo que ás veces a válvula se abría apenas a 2,6 bar (unha perda de aproximadamente 280 CV (209 kW; 284 PS)) mentres o piloto de Benetton Thierry Boutsen dixo que as dúas válvulas do seu Ford V6 abrían en momentos diferentes e ambas moi por baixo do límite de 4 bar. McLaren conseguiu solucionar o problema da válvula pop-off mediante a limitación do turbo nos seus motores TAG - Porsche a só 3,6 bar de presión en todo a fin de semana, e polo tanto non permitindo nunca que as válvulas entrasen en xogo. Un mecánico dun equipo describiunas de forma anónima dicindo que as válvulas eran a única peza en bruto na enxeñería dun coche de Gran Premio moderno.
O equipo Ligier ausentouse en Río, faltando á súa primeira carreira desde o boicot francés ao Gran Premio de Suráfrica de 1985. O equipo deseñárase para utilizar un novo motor Alfa Romeo de 4 cilindros, turboalimentado para a tempada e ían a utilizar o Alfa Romeo 890T V8 turbo para a primeira carreira, mentres que debutarían co novo Alfa 415T na segunda rolda en San Marino. Con todo, durante as primeiras probas de pretempada René Arnoux comparou o novo 415T cun alimento caducado. Isto deulle á empresa matriz de Alfa Fiat a escusa que querían saír da súa asociación co equipo Ligier, deixándoo sen motor para a tempada, aínda que Ligier foi capaz de asegurar o fornecemento do Megatron turbo a través do patrocinador do equipo Arrows USF&G e usaríanos desde San Marino ata o final da tempada.
Carreira
Na saída Piquet foi o máis rápido, por diante de Senna, mentres que Mansell fixo un mal comezo, os Benetton B187 de Boutsen e Teo Fabi obstaculizaron a Mansell e Prost. Adrián Campos foi descualificado por un procedemento de arranque incorrecto. A vantaxe de Piquet non durou moito, na volta 7, tivo que entrar en boxes co motor sobre quentado causado polos confetis e restos espallados na pista que entraron nos pontóns laterais do radiador. Reincorporouse de novo na undécima posición, deixando a Senna liderando sobre Mansell (que mentres tanto recuperou a segunda posición), aínda que tamén entrou en boxes para limpar os seus radiadores. Reincorporouse detrás de Piquet e ambos comezaron a avanzar a través da pista.
Senna parou en boxes debido a problemas de dirección no seu Lotus 99T e así Prost tomou a dianteira. Cando Prost detívose a cambiar pneumáticos novos o liderado pasou brevemente a Thierry Boutsen, que corría admirablemente co seu Benetton-Ford, pero a súa vantaxe durou menos da metade dunha volta antes de que Piquet colocárase primeiro antes da súa segunda parada, na volta 21. A continuación Prost púxose primeiro de novo e liderou durante o resto da carreira, sen verse ameazado mentres conserva os seus pneumáticos para facer só dúas paradas, mentres que os seus rivais Senna e Piquet facían tres.
A carreira de Mansell viuse comprometida ao final da carreira por unha picada, que o enviou de novo á sétima posición. Na volta 51 Senna sufriu un fallo de motor, provocando que se retirara cando ía na segunda posición que ocupara durante gran parte da carreira malia os problemas coa suspensión activa do seu Lotus. Senna, aparcou fóra da pista fronte aos boxes, informou que o seu motor non en realidade non explotara, pero que podía sentir como fallaba e pensaba que sería mellor retirarse en lugar de destruír o motor.
Prost gañou por diante de Piquet, o seu compañeiro de equipo Stefan Johansson, Gerhard Berger (que loitou durante toda a carreira con problemas na dirección do seu Ferrari F1 / 87), Boutsen e Mansell, quen logrou o último punto. Primeiro Gran Premio de Satoru Nakajima, terminou xusto fóra dos puntos no sétimo lugar no seu Lotus. Esta foi a 26º vitoria de Prost, que o converteu no segundo gañador máis exitoso Gran Premio da historia, por diante de Jim Clark e só a unha vitoria de empatar con Jackie Stewart como o máis exitoso.
Clasificación
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores aspirados que competían polo trofeo Jim Clark.
Zehra Doğan
Zehra Doğan, nada no distrito de Bağlar (provincia de Diyarbakır, Turquía) en 1989, é unha artista e xornalista kurda. É editora de Jinha, unha axencia kurda de noticias con perspectiva de xénero. Foi encarceada en 2017 por realizar murais na cidade de Nísibis, publicalos nas redes e por escribir un artigo. A nova do seu arresto tivo moita repercusión propiciando protestas de artistas como Banksy e Ai Weiwei.
Traxectoria
Dogan vivía e traballaba en Nísibis, unha vila turca na fronteira con Siria, desde onde facía a súa labor xornalística. Foi arrestada nunha cafetería desta vila o 21 de xullo de 2016. O 2 de marzo de 2017 foi acusada de pertencer a unha organización ilegal e a súa sentenza condeouna a dous anos, 9 meses e 22 días de prisión baixo os cargos de reproducir unha pintura nas súas contas nas redes sociais.
“Fun sentenciada a 2 anos e 10 meses de cárcere só porque pintei banderas turcas en escombros de edificios. Eles, [o goberno turco] foron los causantes, eu só o pintei,” declarou Dogan na súa conta de Twitter  logo da sentenza. Referíase á pintura que creara e que reproducía a vila kurda de Nusaybin logo de quedar destruída polas forzas de seguirdade turcas, na que as bandeiras turca ondeaban desde as ruínas dos edificios da vila.
En prisión, ela e outras mulleres crearon o diario Özgür Gündem Zindan (Calabozo de Libre Axenda), cuxo nome é un xogo de palabras co termo Özgür Gündem (Axenda Libre), unha publicación con base en Istambul e de audiencia kurda.
A súa axencia de novas, Jinha, foi pechada o 29 de outubro de 2016 polas autoridades turcas, sumándose á lista de máis de 100 medios de comunicación pechados desde o golpe militar de xullo de 2016.
O Estado turco aplicoulle en outubro de 2018 unha medida de dispersión forzosa, trasladándoa ao penal de Tarso.
En novembro de 2017, o artista disidente chinés Ai WeiWei publicou unha carta de solidariedade con Dogan establecendo paralelismos entre a represión á liberdade de expresión dos gobernos chinés e turco.
O 16 de marzo de 2018, Banksy inaugurou un mural en Nova York que representa as marcas dos días en que Dogan estivo encarceada, amosando tras elas o rostro de Dogan mirando cara o cárcere.
Finalmente saíu de prisión o 24 de febreiro de 2019, tras pasar case vinte meses encarceada.
Premios e recoñecementos
No ano 2015 Dogan recibiu o Premio de xornalismo Metin Göktepe (nomeado na honra do xornalista que morrera en custodia policial en Turquía en 1996). Otorgáronlle este premio tras realizar unha reportaxe sobre as mulleres xacedís que escaparan da escravitude do DAESH.
Dogan foi nomeada para os premios 2019 Freedom of Speech.
Celestino Sardiña Navarro
Traxectoria
Empregado do ferrocarril e secretario interino do Concello de Pontedeume. Membro de Izquierda Republicana e delegado gobernativo en 1936. Dende o 9 de marzo de 1936 presidiu a Comisión Xestora de Pontedeume. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado na Capela o 18 de agosto xunto co seu irmán Ramón e outras persoas.
Vida persoal
Foi pai de Celestino Sardiña Fernández.
-770
Véxase tamén
Historia ano a ano
821
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bolozon
Bolozon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
David Ben-Gurion
David Ben-Gurion (en דָּוִד בֶּן גּוּרִיּוֹן), nado coma David Gruen en Płońsk en 1886 e finado en 1973, foi primeiro ministro de Israel entre 1948 e 1953 e de novo de 1955 a 1963.
Convertido en Rusia ao sionismo e ao socialismo, en 1906 trasladouse a Palestina, en 1915 as autoridades otomás expulsárono de Palestina polas súas actividades políticas e asentouse en Nova York, volveu a Palestina cando os británicos a conquistaron.
Ben-Gurion converteuse nun dos líderes do sionismo laborista, cando esta era a tendencia maioritaria no seo da Organización Sionista Mundial. Ben-Gurion foi o arquitecto da Yishuv, que creou un Estado xudeu dentro do Estado, e da Haganah, a organización paramilitar laborista.
Vida política: Primeiro ministro (1948-1953)
miniatura|esquerda|Ben-Gurion proclamando a independencia de Israel baixo un retrato de [[Theodor Herzl, fundador do sionismo moderno.]]
Unha das súas primeiras ordes, como xefe de Estado de facto, foi a de unificar a todos os grupos combatentes hebreos, creando así ao Exército de Defensa de Israel, o Tzáhal (polas súas siglas en hebreo). Ben-Gurion outorgou á consolidación das Forzas Armadas e á desaparición como tales das milicias previas ao Estado, unha importancia tal, ao momento que non dubidou en mandar bombardear ata o seu afundimento ao barco rebelde "Altalena", con Menajem Beguin a bordo, con tal de impoñer a supremacía do novo estado e impedir o caos que suporía a tolerancia de grupos armados independentes.
O 25 de xaneiro de 1949, aínda sen concluír a guerra, tiveron lugar as primeiras eleccións ao parlamento israelí, a Knéset, das cales Ben-Gurion xurdiu electo como primeiro Primeiro ministro, ao mando do partido Laborista que se alzou con 46 escanos dos 120 en xogo, ocupando así mesmo o cargo de ministro de Defensa.