cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gwaihir
miniatura|280px|Gwaihir. Gwaihir é unha criatura ficticia que pertence ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece nas novelas O hobbit e O Señor dos Aneis. É unha aguia xigante descendente de Thorondor, e toma o seu lugar como rei das aguias na Terceira Idade do Sol.
A súa primeira aparición (aínda que sen ser nomeado explicitamente) na historia da Terra Media foi no ano 2941 T. E. cando xunto a un grupo de aguias baixo o seu mando, rescatou a Compañía de Thorin, a Bilbo Bulseiro e a Gandalf do ataque dos lobos de Isengarda no Claro dos Lobos nas Montañas Bretemosas.
No mesmo ano participou na Batalla dos Cinco Exércitos ó pé da Montaña Solitaria conducindo a tódalas Aguias das montañas e loitando a favor de ananos, homes e elfos, sendo decisiva a súa acción.
Gwaihir tamén axuda a Gandalf o Gris, cando o salva do cativerio de Saruman na torre de Orthanc en Isengarda, e tamén presta axuda a Gandalf ó sacalo do pico de Zirak-Zigil despois da Batalla co Balrog.
Ó final da historia, Gwaihir remata a misión do seu antergo Thorondor de axudar ós homes e ós elfos, cando voa cara á Batalla nas Portas de Mordor. Xunto a Gandalf, vai ó rescate de Frodo cando se produce a caída de Sauron. Xunto a el voaba o seu irmán Landroval.
Río Boeza
O río Boeza é un río leonés, afluente do Sil pola súa marxe esquerda.
Fontes
Nace preto do Pico de Rebezo, no concello de Murias de Paredes, no linde entre as comarcas do Bierzo e a Laciana.
Percorrido
Ten un percorrido de 62 Km, con dirección inicial sueste e despois suroeste. Pasa pola localidade de Bembibre e conflúe co Sil en Ponferrada. A bacía do Boeza ocupa un total de 867 Km².
Afluentes
Os seus tributarios principais son:
Pola beira esquerda:
Réxime hídrico
O Boeza é un río de réxime pluvio-nival.
Aproveitamento
O Boeza comparte co Sil o encoro de Bárcena, de produción hidroeléctrica e construído en 1960 cunha capacidade de 341 Hm³. O desvío das augas do Boeza para esa presa provoca problemas de esgotamento severo do seu leito nos meses estivais.
Clara Usón
Clara Usón, nada en Barcelona en 1961, é unha avogada e escritora catalá en lingua castelá.
Traxectoria
É licenciada en Dereito pola Universidade de Barcelona, filla dun prestixioso avogado de Barcelona. Abandonou o exercicio da avogacía para dedicarse de maneira total á escritura. Gañou o Premio Nacional da Crítica por La hija del Este, novela baseada na figura de Ana Mladić, filla do xeneral serbio Ratko Mladić, responsable da masacre de Srebrenica.
A súa anterior novela, Corazón de Napalm –un retrato das secuelas dos excesos da xeración dos 80– mereceu o Premio Biblioteca Breve.
Projecto Moda
Deseñadores
Os 10 deseñadores da primeira tempada:
Modelos
As 10 modelos da primeira tempada foron:
Resultados
GAÑADOR de Projecto Moda. Gañador do reto. Favorito, pero sen chegar a gañador. Nivel baixo, pero sen nomeamento. Nomeado, pero non eliminado. Eliminado.
Celtic F.C.
Historia
É moi sonada a grande rivalidade que o Celtic ten co Rangers dende 1888 (ano do nacemento do Celtic). É o derbi por excelencia de Escocia e pode que do mundo posto que o mesmo Sir Alex Ferguson (que xa leva visto moito fútbol na súa vida) fala na súa autobiografía de que endexamais vira nun enfrontamento de rivalidade unha atmosfera e unha paixón semellantes ás que se poden vivir nos encontros entre Celtic e Rangers. De feito, dicía que nin nos derbis que vira en España, Italia, Inglaterra... tivera visto nada que se lle achegase. E tamén boa conta disto pode dála o futbolista ferrolán do Rangers Nacho Novo que recoñeceu nunha entrevista concedida a un xornal deportivo que aquilo era impresionante e que se algún compañeiro lle quería dicir algo, como estivese a 3 ou 4 metros xa non oía o que lle quería comentar. Tanto esta rivalidade, por intres da historia esaxerada, coma cando se fai referencia a ámbolos dous clubs se fala do Old Firm.
O equipo xoga os seus partidos coma conxunto local no Celtic Park tamén coñecido coma Parkhead por estar chantado nesa avenida e coma The Paradise ou simplemente Paradise grazas ós boísimos momentos que alí puideron pasar moitos seareiros. O estadio ten unha capacidade de 60.832 prazas todas elas de sentar sendo o estadio con meirande capacidade da Escocia e o segundo do Reino Unido en canto a clubs se refire.
Abofé que o fito por excelencia do club foi a proclamación do mesmo coma campión de Europa no 1967 trala vitoria acadada cun xogo de reis sobre o Inter de Milán por 2-1 en Lisboa. E velaquí a explicación de que tódolos xogadores que artellaban o equipo recibiran a denominación de Lisbon Lions. Cómpre salientar tamén ó falar deles que, hogano, inda segue a se-lo único club de Europa que foi quen de gaña-la máxima competición continental botando man tan só de xente do país da orixe do equipo. E é máis, os xogadores tiveran nacido todos eles nun raio de 30 millas (algo máis de 55 quilómetros) con respecto á casa do club, Celtic Park.
O Celtic tamén é coñecido coma o equipo dos católicos, estando formada a súa afección principalmente pola minoría católica de Escocia, polos norteirlandeses católicos e polos irlandeses. Tamén ten importantes núcleos de seguidores en Australia, Estados Unidos ou Inglaterra, e aínda noutros países anglosaxóns coma o Canadá ou Nova Zelandia alén de moitos milleiros máis de afeccionados do equipo que están espallados polo resto do mundo.
O estadio adoita estar cheo en cada partido e nas últimas tempadas as estatísticas indican unha asistencia media ó terreo de xogo de arredor dunhas 57.000-58.000 persoas; cifras tan só superadas polos seguidores do Manchester United a nivel británico.
Uniforme
O primeiro equipamento do equipo é a de camisola con franxas horizontais verdes e brancas, pantalonciño cor branca e medias brancas inda que hai que dicir ó respecto que houbo ó longo da historia do club diversas tempadas nas que as medias eran, á imaxe da camisola, con franxas verdes e brancas. En canto ó segundo equipamento hai que salientar que foi mudando ó longo dos anos pero por pór un exemplo a da tempada 2005-2006 era completamente verde.
Cadro actual
15px
O Souto, Anca, Neda
O Souto é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres.
Pizza Hut
Pizza Hut é unha cadea de restaurantes e franquía internacional con sede en Plano, especializada en pizzas. O Pizza Hut é a maior cadea de pizzarías do mundo, con 16 796 restaurantes en todo o mundo a data de marzo de 2018.
Historia
Pizza Hut foi fundado en 1958 por dous universitarios, Dan e Frank Carney, na cidade de Wichita, Kansas. A empresa gañou recoñecemento nacional na súa primeira campaña publicitaria, chamada "Putt Putt to Pizza Hut", que debutou na televisión estadounidense no 1965. No 1977 a compañía foi comprada por Pepsi. O símbolo máis distinto do Pizza Hut é o característico teito pintado en vermello, coma un chapeu, presente tamén no logotipo da empresa. Un feito curioso é que a pesar de estar presente en case todo o mundo, Pizza Hut nunca ousou entrar no mercado italiano.
A compañía anunciou un cambio de marca que se iniciou o 19 de novembro de 2014. O cambio de marca foi un esforzo para aumentar as vendas, que caeran nos dous anos anteriores. O menú ampliouse para introducir varios elementos como sabores de codia e once novas especialidades en empanadas. Tamén se actualizaron os uniformes de traballo para os empregados.
Glicerio
Glicerio, nado no 420 e finado despois do 480, foi emperador de Occidente, sucesor de Anicio Olibrio. Foi coroado polo príncipe burgundio Gundobado o 5 de marzo de 473.
Acceso ao trono
Glicerio foi nomeado emperador no 473. O remate da guerra civil entre o emperador Antemio e Ricimer deixaba o trono en mans de Anicio Olibrio, pero só durou uns meses á fronte do Imperio. Pero mentres tanto Ricimer morre e no seu lugar queda Gundobado, que se apresura a nomear novo emperador na persoa de Glicerio, quen até entón era comes domesticorum, ou sexa, comandante dunha unidade de elite da garda imperial. Segundo as fontes, foi nomeado entre o 3 o 5 de marzo do 473 en Rávena co apoio do exército.
Reinado
Glicerio reside a maior parte do tempo no Norte de Italia, segundo as cuñaxes de moeda, e pouco se coñece do seu reinado. Non foi recoñecido como emperador por León I, o emperador do Imperio Oriental. Trata de conciliar o seu nomeamento, aceptando que o infante León sexa nomeado cónsul dos dous imperios, pero León I nomea o comandante das forzas do Imperio Oriental en Dalmacia, Xulio Nepote, como novo emperador de Occidente, en xullo do 474. Pero, mentres tanto, León I fina en Constantinopla, e o elixido é o seu neto León II, quen, debido á súa curta idade, nomea Augustus ao seu pai Zenón.
Vívese naquel entón unha situación crítica, con tres emperadores no trono e outro nomeado, pero que aínda non tomara posesión. Por outra banda, os visigodos aproveitan este estado para tomar as cidades de Arles e Marsella. Así mesmo, o rei Vidimer, cos ostrogodos, tenta de invadir Italia, pero de novo se recorre aos visigodos, que envían un exército para a protección, pero que de seu significa a invasión e toma de Italia polos exércitos de Eurico; é o final ficticio do Imperio Romano.
Fraialde, Pol
Santa María de Fraialde é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 57 habitantes, deles 29 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Río Arlanzón
O Arlanzón é un río de España, afluente do río Arlanza, pertencentes á Conca do Douro. Ten unha lonxitude de 115 km.
Nace na Serra da Demanda, zona montañosa do sueste da provincia de Burgos, no Pico de San Millán, a 2.132 metros de altitude. Nace na fonte de Tañuelos, na localidade burgalesa de Riocavado de la Sierra. Pasa por Burgos, dividindo a cidade en dúas metades. Desemboca no Arlanza​ pouco antes de que este desemboque no Pisuerga.
Os encoros de Arlanzón e de Uzquiza, situados antes do seu paso pola cidade de Burgos, encárganse de regular o caudal do río.
Penélope (poema)
miniatura|200px|A [[Penélope da Odisea de Homero tecía polo día e desfacía pola noite.]]
"Penélope" é un poema de Xosé María Díaz Castro, incluído no poemario Nimbos (1961).
Descrición
dereita|miniatura|Extracto do poema nunha escultura na [[Insua dos Poetas.]] miniatura|Cando Díaz Castro fala da Pastoriza en "Penélope", faino do santuario de Santo Alberte ou da Pastoriza, en [[San Breixo de Parga, Guitiriz|S. Breixo de Parga, chamado así por celebrarse nel unha romaría o primeiro domingo de agosto, en honor á Divina Pastora. ]] É a poesía máis coñecida do autor. Está incluída, xunto con "Terra sucada", "Quezais" e "Terra do tempo", na cuarta epígrafe ("Espranza") de Nimbos. De rima consonante e estrutura pendular, está formada por catro estrofas, cun total de dezaseis versos. Díaz Castro establece nela un paralelismo entre Galicia e Penélope, a muller que tecía de día e desfacía de noite. Este personaxe xa fora empregado na literatura galega por Rosalía nos poemas "Tecin soya á miña tea", de Follas novas, e "Desde los cuatro puntos cardinales", de En las orillas del Sar.
Odisea
miniatura|Odiseo e Euriclea, por Christian Gottlob Heyne miniatura|dereita|300px|Inicio da Odisea escrita no dialecto grego xónico A Odisea é un poema épico atribuído ao grego Homero. Crese que foi escrito no século VIII a.C. nos asentamentos que Grecia tiña na costa oeste de Asia Menor (actual Turquía asiática).
A súa tradución ao galego, editado na década de 1990 polo Consello da Cultura Galega, correu a cargo de Evaristo de Sela.
Argumento
Narra as aventuras do heroe grego da guerra de Troia Odiseo (Ulises en latín). Comeza coa descrición da casa de Odiseo na illa de Ítaca, de Penélope a súa esposa, e dos pretendentes á súa man, por creren que o heroe xa estaba morto.
Despois vai narrando as peripecias e perigos aos que Odiseo se enfronta na súa viaxe para a súa cidade, até que finalmente describe a chegada á casa e o encontro co seu fillo e a súa esposa, Penélope.
A repercusión da Odisea na cultura occidental pódese ver nas numerosas adaptacións e versións que o seu argumento tivo en prosa, verso, teatro, cine, televisión e historieta. Ademais, legou ao idioma galego os termos odisea e mentor (e termos similares noutros idiomas occidentais). A novela Ulises, do irlandés James Joyce (1882-1941), rende tributo ao antigo poema homérico cun lixeiro matiz irónico, xa que narra os feitos cotiáns que ocorren nun só día na vida do seu protagonista.
Macroestrutura da obra
A obra pode ser dividida nas seguintes grandes seccións:
Deuses intervenientes
directamente:
Escenario
As aventuras de Odiseo son aventuras eminentemente marítimas. Odiseo regresa de Troia, na actual Turquía. Tenta regresar á illa de Ítaca onde é rei. A illa de Ítaca fica na costa occidental da Grecia. Así Odiseo vai ter que contornar a península grega. As aventuras teñen por escenario o mar Mediterráneo, entre illas verdadeiras e outras míticas. Entre homes e deuses.
O mar para os gregos era un elemento non natural. Andar no mar era unha manifestación da hybris (desregramento). Morrer no mar era o peor que podía acontecer a un grego da época antiga.
Resumo da obra
Son usados os nomes gregos e non os nomes latinos dos deuses e personaxes, porque a obra é grega. Así usa Odiseo en vez de Ulises, Zeus en vez de Xúpiter, Atenea en vez de Minerva, Hermes en vez de Mercurio etc.
Canto I
Prólogo e invocación á musa. Odiseo está retido na illa de Calipso. Os Deuses na ausencia de Poseídon (que odia a Odiseo) reúnense en Concilio e deciden que Odiseo deberá volver á súa terra natal (Ítaca). Atenea disfrázase de Mentes e vai falar con Telémaco para que este parta en busca de novas do seu pai. Os pretendentes de Penélope están nun festín, abusando da hospitalidade da casa.
Canto II
Telémaco convoca a asemblea de Ítaca para que lle aparellen un barco para poder ir en busca dalgunha noticia do seu pai. Discurso de Aexipo. Telémaco quéixase do comportamento dos pretendentes. Antínoo replica culpando Penélope. Telémaco replica e invoca a axuda de Zeus. Eurimaco replícalle.
Disfrazada de Mentor, Atenea aparece ante Telémaco e promételle axuda e acompañamento.
Telémaco vai á casa, pide a Euriclea, a escrava, que lle prepare provisións para a viaxe. Atenea providencia un barco e ambos parten (Telémaco e Atenea).
Canto III
En Pilos, Telémaco fala con Nestor. Nestor narra a Telémaco a viaxe de volta da Guerra de Troia, mais nada sabe sobre o paradoiro de Odiseo. Emprestan entón cabalos a Telémaco para súa viaxe, e acompáñao Pisístrato, fillo de Nestor. Atenea desaparece.
Canto IV
Telémaco e Pisístrato chegan á Lacedemonia, terra de Menelao, despois de narrar o seu retorno de Troia di que ouviu do Vello do Mar Proteo que Odiseo aínda estaría vivo nunha illa. Mentres tanto, en Ítaca, os pretendentes planean matar a Telémaco durante a súa volta. Atenea aparece nun soño a Penélope na forma da súa irmá, Iftima, para calmala.
Canto V
Odiseo está preso na illa da ninfa Calipso. A pesar de estar ben tratado, Odiseo ten saudades da súa familia. Atenea fala con Zeus acerca das mágoas de Odiseo. Zeus envía a Hermes para interceder xunto de Calipso en favor de Odiseo. Hermes non encontra a Odiseo na gruta de Calipso, pois está xunto ao mar ollando o infinito nostalxicamente. Hermes convence a Calipso para liberar a Odiseo. Ela laméntase porque o ama e lle tiña prometido volvelo nun inmortal. Concorda en lle axudar a facer unha frota. Odiseo a pesar da súa muller (Penélope) ser unha mortal, quer volver con ela. Antes de partir na frota fai o amor pola última vez con Calipso. Abandona a illa despois de recibir recomendacións de Calipso (que vai usar cando for descender ao Hades).
Poseidón (o Neptuno dos latinos) levanta unha tempestade para o fustrigar. Atenea avístao no medio da tempestade e vai no seu socorro. Transformándose en gaivota aparécelle e fálalle na proa do barco. Dálle un veo para o protexer.
A frota desconxúntase. Atenea intercede para que os ventos se calmen. Tivo dous días e dúas noites á deriva. Despois de conseguir non chocar cos rochedos atinxe a praia a nado.
Fai as preces ao espírito do río. Déitase na fraga cubríndose de follas. Adormece nun sono profundo providenciado por Atenea.
Canto VI
miniatura|Nausícaa e as súas servas Odiseo está a durmir. Entre tanto Atenea entra nun soño de Nausícaa e mándalle ir lavar a roupa ao río. Cando Nausícaa acorda diríxese ao río coas servas para lavar a súa roupa nos lavadoiros do río. Atenea induce a Nausícaa e as servas a faceren un xogo tirando unha bola unhas ás outras. Odiseo acorda. Cuestiónase onde estará. El aproxímase a Nausícaa e esta non foxe del. Odiseo ponse na posición do suplicante para Nausícaa. Ela accédelle xentilmente ás súplicas. As servas de Nausícaa ofrécenlle un manto e unha túnica, e óleo para el untar o corpo despois de se bañar no río. Despois danlle comida e bebida.
Nausícaa dálle instrucións para el se dirixir ao palacio do seu pai (Alcínoo), para se tirar aos xeonllos da súa mai e suplicarlle axuda. Se el caer nas súas boas grazas, é certo que regresará a Ítaca porque os feacios son óptimos construtores de barcos. No camiño pasan por un bosque onde Odiseo dirixe preces á deusa Atenea.
Canto VII
Entrada de Odiseo no palacio de Alcínoo
Nausícaa chega á casa. Odiseo fica a rezar a Atenea. Vai a camiño da cidade dos feacios e encontra unha rapaza que non é máis que Atenea disfrazada. Odiseo pregúntalle onde fica o palacio de Alcínoo. Ela dálle as indicacións. Odiseo segue envolto nunha nube providenciada por Atenea para que os habitantes da Feacía non o vexan, porque estes son moi agresivos cos estranxeiros. Odiseo fica marabillado á porta do palacio, el que anda hai tanto tempo lonxe da civilización. Odiseo entra no palacio e lánzase aos pés de Areta. Suplicálle que o axude a ir até á súa patria. Séntase humildemente na cinza e agarda. Un vello, Euqueneo, toma a palabra e intercede por Odiseo. Alcínoo ofrece a Odiseo o lugar do seu fillo Laodamante. Oferécenlle comida. Oferécelle estadía. Todos se van deitar.
Canto VIII
Odiseo no país dos feacios
Pacificador Alcínoo, di que as palabras de Odiseo son sabias e que os feacios non son perfectos no puxilato nin na loita, mais que son excelentes mariñeiros, corredores, danzantes e excelentes cantores. Mostran a Odiseo as artes do canto.
Cantan o episodio picaresco de Afrodita cando engana o seu marido Hefesto con Ares (Marte).
Halio e Laodamante danzan. Odiseo afirma ao anfitrión que nas artes da danza non hai ninguén como os feacios. Alcínoo fala con Euríalo para pedir desculpa a Odiseo polas provocacións que recibira. Euríalo ofrece unha espada a Odiseo. Alcínoo providencia unha arca con máis presentes para Odiseo.
As servas levan a Odiseo e úntano con óleo. Nausícaa e Odiseo fítanse, ela saúdao, para que el non se esqueza dela e que é grazas a ela que el foi salvo. No banquete, Odiseo ofrece un pedazo de carta ao aedo Demódoco e gáballe o canto. O aedo inspirado canta o episodio do cabalo de Troia. E Odiseo ten outro momento de grandes choros. Outra vez só Alcínoo viu as lágrimas de Odiseo, e pregúntalle por fin: Quen é, de onde é a súa terra, e como foi parar ao país dos feacios?
Canto IX
Relatos de Odiseo (Cícones, Lotófagos, Ciclopes)
Odiseo vírase para o seu anfitrión, Alcínoo e dille que lle vai relatar as súas aventuras. Dille quen é e de onde ven (Odiseo, Ítaca). Vai contar a súa viaxe desde que partiu de Troia. Aproximouse ó Cícones que vivían en Tracia. Aí Odiseo e os seus saquearon a cidade apoderándose das mulleres e das riquezas. Odiseo aconsellou os seus a se retiraren, mais estes ficaron a beber o viño e a degolar bois en abundancia. Os Cícones entrementres foron chamar reforzos. Contraatacaron rexeitando os aqueos. En cada [nao morreron seis dos homes de Odiseo. Fuxiron e deixaron os compañeiros mortos na praia.
Despois de nove días de viaxe arriban á terra dos Lotófagos (literalmente os comedores de loto). Os compañeiros de Odiseo querían ficar cos Lotófagos a comer loto, que lles provocaba o esquecemento. Odiseo tivo que obrigalos a embarcaren.
Chegan á terra dos Ciclopes. Aquí dáse un dos episodios máis coñecidos da saga de Odiseo. Os Ciclopes son seres xigantescos, con feitío de home pero un só ollo no medio da fronte, que viven sen lei e son trogloditas (viven en cavernas). Odiseo movido pola curiosidade quer ver e falar cun ciclope. Os ciclopes son pastores de ovellas. E Odiseo métese na gruta dun deles con doce compañeiros mentres os outros esperan nos barcos. Os compañeiros aconséllano a írense aínda que despois de roubaren uns queixos, mais Odisep ten vivo interese en falar co dono da gruta. O ciclope Polifemo volta co rabaño e fecha a entrada da gruta cun rochedo. Odiseo diríxeselle como suplicante (o que era un acto sagrado). Ao que Polifemo agarrou en dous dos aqueos e bateulles coas cabezas no chan e comeunos. Cando Polifemo dorme, Odiseo colle unha espada, mais despois reconsidera porque non podería despois abrir a entrada da gruta para saír. No día seguinte, en canto Polifemo estaba co rabaño fóra, cos seus amigos prepara unha gran vara, afíalle a punta e endurécea ao lume. Polifemo volta e come dous aqueos máis. Odiseo ofrécelle viño. Polifemo pregúntalle o nome e el responde: -Eu son "ninguén". Polifemo agradécelle o viño e dille que en retribución da bebida vai deixar a Odiseo ser o último en ser comido. Despois de toldado polo viño, o xigante adormece. Ao que Odiseo e os seus camaradas espétanlle a gran lanza no ollo. Este levántase aos gritos. Aparecen outros Ciclopes aló fóra a preguntarlle o que lle aconteceu. El responde que ninguén o cegou. Eles preguntan quen foi e Polifemo responde por "ninguén".
No día seguinte os aqueos e Odiseo pendúranse por baixo das ovellas. Así o Polifemo cego que agarra nas ovellas unha a unha para pór para fóra, e que as apalpa por riba, non se apercibe do estrataxema. Foxen así os que aínda ficaban para as naos ancoradas. Despois de levantaren ferro, Odiseo a algunha distancia da costa grita inxurias a Polifemo cego. Este nun acceso de rabia tíralles grandes pedras que case acertan nas naos.
Canto XI
Despois dun vento favorábel providenciado por Circe, a nao de Odiseo chega ao país dos Cimerios. Despois das libacións e das ofrendas aos deuses, Odiseo dirixe unha oración aos mortos. Odiseo diríxese á entrada do Inferno para descender ao mundo subterráneo dos mortos e consultar a Tiresias.
Nótese que o reino dos mortos, o Hades, tamén chamado de inferno ou infernos é moi diferente do inferno dos cristiáns. Os gregos non tiñan a noción de Paraíso, e o reino dos mortos era un sitio onde apenas había sombras, unha sombra triste do que as persoas foron en vida.
Entón Odiseo entra no mundo dos mortos, os seus compañeiros fican na superficie facendo rituais para calmar os mortos. Odiseo encontra o seu compañeiro Elpenor. Encontra a súa defunta mai Anticlea. Odiseo conmóvese ante a súa aparición. Despois encontra a Tiresias e recibe os seus consellos e profecías: Poseidón tentará todo para que Odiseo non regrese a casa. Dille que cando encontrar os Bois de Helio non os debe molestar, e que se o fixer gran mal acontecerá; e que cando chegar a casa grandes preocupacións virán porque haberá homes que pretenden a súa esposa e que dilapidan os seus bens. Tiresias predí aínda que Odiseo matará os pretendentes. E que acabará nunha vellez opulenta e que na súa volta os pobos florecerán. Tiresias retírase para os fondos do reino dos mortos. A mai de Odiseo pergúntalle como foi el capaz de chegar até debaixo do mundo e se xa chjegara a Ítaca. Odiseo dille que lle era necesario ir ao Hades para consultar a Tiresias e que non chegou aínda a Ítaca. A mai de Odiseo dille que Penélope continúa fiel no seu corazón a Odiseo. E que o pai aínda vive, mais está moi apagado. Odiseo tenta abrazar tres veces a mai, mais tres veces abraza só un soño.
Despois Odiseo avista varias princesas, entre elas a Iocasta, a mai de Edipo. Alén de Cloris, Leda, Ifimedía, Fedra, Procris, Ariana, filla de Minos, Mera, Clémene, Erifila, Areta, etc. Interrómpese o relato de Odiseo. Esta interrupción lémbranos que estamos na corte dos feacios a ouvir a Odiseo a contar (en analepse, ou flashback) as súas aventuras até chegar ao reino de Alcínoo.
Odiseo conta que encontrou máis personaxes no reino dos mortos:
Os mortos comezan a acumularse en volta de Odiseo con gritos medoños e este, tomado polo medo, e xa tendo consultado a Tiresias que era a razón de ter descendido a aquel reino, retírase. Odiseo ascende á superficie e chegando xunto dos compañeiros levanta ferros.
Canto XII
Relatos de Odiseo (Sereas. Escila. Caribdis. Bois de Helios). miniatura|Odiseo falando con Circe Odiseo manda os seus compañeiros á mansión de Circe para recuperar o corpo de Elpenor. O corpo é suxeito a cremación nunha fogueira. Circe, non ignorando que Odiseo regresou do Hades, tróuxolles carnes e viños en abundancia. Circe dálles instrucións para a viaxe. Van encontrar sucesivamente as Sereas, Escila e Caribdis. Odiseo cuestiona que, se puider evitar Caribdis, podería atacar Escila. Circe respóndelle que non, que non debe estar sempre a pensar en feitos guerreiros (aconséllalle por tanto temperanza). Circe dille aínda que el chegará a seguir á illa da Trinacria (que quer dicir tres montes, e que corresponde a Sicilia). Circe vaise, aínda que Odiseo e os seus retoman viaxe.
Odiseo, "dos mil trucos", quer ouvir o canto inmortal das sereas. Que consta que son cánticos tan divinos que un mortal enlouquece e tírase á auga. Odiseo pide aos seus colegas que poñan todos cera nos ouvidos para non ouviren o canto. Despois pide que o amarren ao mastro e que por máis que el suplique que non o desamarren. Así, o intelixente Odiseo consegue ser o único ser humano que ouviu o canto das sereas e que ficou vivo para contar. Cando elas aparecen el grita a plenos pulmóns para que o liberten. Mais os seus compañeiros cumpren o que prometeron e non o ceiban. Despois de pasaren as sereas...
Aquí acaba o relato de Odiseo aos feacios que ocupou todos os capítulos IX, X, XI, XII e XIII. Repárese que isto é unha narrativa de encaixe dentro dunha historia maior. A Odisea é un poema narrativo. Tendo así algunhas características do xénero da novela.
Canto XIII
'''Odiseo deixa o país dos feacios. Chega a Ítaca.'''
Canto XIV
Conversa de Odiseo co porqueiro Eumeu
Canto XV
Chegada de Telémaco á casa de Eumeu
Canto XVI
Telémaco recoñece o pai Odiseo
Canto XVII
Telémaco volta á cidade de Ítaca
Canto XVIII
Puxilato de Odiseo e de Iro
Canto XIX
'''Conversas de Odiseo con Penélope. O baño de pés.'''
Canto XX
Preparación para o masacre dos pretendentes
Canto XXI
O arco
Canto XXII
O masacre dos pretendentes.
Canto XXIII
Penélope recoñece a Odiseo
Canto XXIV
'''Nos infernos. A paz.'''
A Vila de Anca, Anca, Neda
A Vila de Anca é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña na comarca de Ferrol. Tiña 45 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 22 mulleres.
Geraldine Fitzgerald
Geraldine Mary Fitzgerald, nada en Greystones o 24 de novembro de 1913 e finada en Nova York o 17 de xullo de 2005, foi unha actriz irlandesa, membro do American Theater Hall of Fame. En 2020, apareceu no posto 30 da listaxe de The Irish Times dos mellores actores irlandeses.
Primeiros anos
Fitzgerald naceu en Greystones, condado de Wicklow, ao sur de Dublín, filla de Edith Catherine (nada Richards) e Edward Martin FitzGerald, avogado. O seu pai era católico e a súa nai protestante, mais converteuse ao catolicismo.
Estudou pintura na Dublin Art School. Inspirada pola súa tía, a actriz Shelah Richards, Fitzgerald comezou a súa carreira como actriz en 1932 no Gate Theatre de Dublín. Despois de dúas tempadas na cidade, mudouse a Londres, onde atopou éxito en filmes británicos, incluíndo The Mill on the Floss, Turn of the Tide e Cafe Mascot.
Carreira
O éxito de Fitzgerald levouna a Nova York e aos escenarios de Broadway en 1938. Debutou nos Estados Unidos xunto a Orson Welles na produción do Mercury Theatre de Heartbreak House. O produtor de Hollywood Hal B. Wallis viuna nesa produción e posteriormente asinou un contrato con Warner Bros. Tivo dous éxitos significativos en 1939: un papel no filme de Bette Davis Dark Victory, e unha candidatura ao Óscar pola súa interpretación secundaria como Isabella Linton en Wuthering Heights de William Wyler.
Despois apareceu en Shining Victory (1941), The Gay Sisters (1942) e Watch on the Rhine (1943) para Warner Bros. e Wilson (1944) para 20th Century Fox, mais a súa carreira viuse dificultada polos seus frecuentes enfrontamentos coa xestión dos estudos. Perdeu o papel de Brigid O'Shaughnessy, malvada en The Maltese Falcon (1941), logo de enfrontamentos co executivo Jack L. Warner. Aínda que continuou a traballar durante a década de 1940, coprotagonizando con John Garfield o drama criminal Warner Bros. Nobody Lives Forever (1946), a calidade dos seus papeis comezou a diminuír e a súa carreira perdeu impulso.
En 1946, pouco despois de completar o traballo en Three Strangers, deixou Hollywood para regresar a Nova York, onde casou co seu segundo marido, Stuart Scheftel, neto de Isidor Straus. Regresou a Gran Bretaña para filmar So Evil My Love (1948), recibindo fortes críticas pola súa actuación como adúltera alcohólica e The Late Edwina Black (1951), antes de regresar aos Estados Unidos. Converteuse en cidadá estadounidense o 18 de abril de 1955.
A década de 1950 proporcionoulle poucas oportunidades no cinema, mais durante a década de 1960 afirmouse como actriz de carácter e a súa carreira gozou dun renacemento. Entre os seus filmes de éxito deste período estiveron Ten North Frederick (1958), The Pawnbroker (1964) e Rachel, Rachel (1968). Entre os seus últimos filmes incluíuse The Mango Tree (1977), pola que recibiu unha candidatura á mellor actriz por parte do Instituto de Cinema Australiano e Harry and Tonto (1974), xunto a Art Carney. Na comedia Arthur (1981), retratou a rica e excéntrica avoa de Dudley Moore, aínda que só tiña 22 anos máis que Moore. En 1983, interpretou a Rose Kennedy na miniserie Kennedy con Martin Sheen e interpretou a nai de Joanne Woodward[[ no drama de 1985 [[Do You Remember Love. Fitzgerald apareceu na comedia Easy Money de Rodney Dangerfield de 1983, no filme de terror Poltergeist II: The Other Side (1986) e na comedia Arthur 2: On the Rocks (1988). [11] En 1986, actuou xunto a Tuesday Weld e River Phoenix en Circle of Violence, telefilme sobre o maltrato aos maiores.
Fitzgerald volveu á escena e obtivo o recoñecemento pola súa actuación na reestrea de Long Day's Journey Into Night en 1971. En 1976, actuou como cantante de cabaret co programa Streetsongs, que tocou tres éxitos en Broadway e foi obxecto dun especial de televisión da PBS. Gravou un álbum do programa para o selo Painted Smiles de Ben Bagley. Tamén obtivo éxito como directora de teatro; en 1982 converteuse nunha das primeiras mulleres en recibir unha candidatura ao premio Tony á mellor dirección dunha obra de teatro por unha produción de Mass Appeal. Mentres estaba en Nova York, Fitzgerald colaborou co dramaturgo franciscano Jonathan Ringkamp para fundar o Everyman Theatre de Brooklyn, unha compañía de teatro de rúa. A compañía actuou por toda a cidade, incluídos o Ethical Culture e La MaMa Experimental Theatre Club, ambos en Manhattan. A compañía actuou por primeira vez en La MaMa en setembro de 1972, cunha produción chamada Everyman at La MaMa. Despois interpretaron The Francis-Day, un musical sobre Francisco de Asís, en La MaMa en xullo de 1973.
O 8 de febreiro de 1960, Fitzgerald foi recoñecida cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6353 Hollywood Boulevard, pola súa contribución ao cinema.
Pasamento
Fitzgerald morreu aos 91 anos na cidade de Nova York, tras unha longa batalla contra o alzhéimer. Está enterrada no cemiterio Woodlawn do Bronx.
Vida persoal
240px|miniatura|Geraldine Fitzgerald e o seu fillo de tres anos Michael Lindsay-Hogg, 1944 Fitzgerald casou con Sir Edward Lindsay-Hogg, 4th Bt. en Londres o 18 de novembro de 1936. Concedéronlle o divorcio en Reno o 30 de agosto de 1946, despois de tres anos separados. Tivo un fillo, o director Michael Lindsay-Hogg, do seu primeiro matrimonio e unha filla, Susan Scheftel, polo seu segundo matrimonio co empresario estadounidense Stuart Straus Scheftel, neto de Ida e Isidor Straus.
A semellanza do seu fillo con Orson Welles, con quen traballara e estivo relacionada sentimentalmente a finais dos anos 30, levou a rumores de que Welles era o seu pai biolóxico. Fitzgerald nunca confirmou isto ao seu fillo, mais na súa autobiografía de 2011 Lindsay-Hogg escribiu que esta pregunta foi resolta pola amiga íntima da súa nai, Gloria Vanderbilt, quen escribira que Fitzgerald lle dixo que Welles era o pai.
Unha biografía de Welles realizada en 2015 por Patrick McGilligan argumenta que a paternidade de Welles é improbable; Fitzgerald marchou dos Estados Unidos cara a Irlanda a finais de maio de 1939 e o seu fillo, nacido a principios de maio de 1940, foi concibido antes do seu regreso a finais de outubro. Welles non viaxou ao estranxeiro durante ese período.
A actriz inglesa Tara Fitzgerald é bisneta de Fitzgerald.
Río Arlanza
O Arlanza é un río de España, afluente do río Pisuerga, que discorre polas provincias de Burgos e Palencia. Ten unha lonxitude de 160 km.
Nace na serra de Neila, preto de Quintanar de la Sierra, nunha paraxe coñecida como Fuente Sanza. Desemboca no Pisuerga pouco antes da localidade palentina de Torquemada.
Observatorio Galego da Biodiversidade
miniatura|270px|A [[camelia do parque de Castrelos, en Vigo, a máis vella de Galicia.]] O Observatorio Galego da Biodiversidade (OGB) é un órgano da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda da Xunta de Galicia, creado en 2008.
Funcións
Estas funcións son:
Composición
O OGB é un órgano colexiado constituído por:
Réxime xurídico
Seralle de aplicación ao OGB o réxime xurídico dos órganos colexiados recollido no capítulo II, do título II, da Lei 30/1992, do 26 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, en todo aquilo que non estea especificamente regulado no decreto de fundación.
Valdamor, Xil, Meaño
Valdamor é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 49 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 24 eran mulleres e 25 homes, o que representa un leve aumento respecto ós anos 2010, cando eran 48 veciños, e 2005, cando eran 46.
Tawakkul Karman
Tawakkul Abdel-Salam Karman (en توكل عبد السلام خالد كرمان Tawakkul 'Abd us-Salām Khalid Karmān; tamén transliterado como Tawakul, Tawakel ), nada en Shara'b As Salam (Iemen) o 7 de febreiro de 1979, ) é unha xornalista, política e activita polos dereitos humanos iemení. Lidera o grupo "Mulleres xornalistas sen cadeas", que cofundou en 2005. Converteuse na face pública internacional do levantamento do Iemen de 2011, que foi parte da primavera árabe. En 2011, foi chamada "muller de ferro" e "nai da revolución" por algúsn iemenís. En 2011 recibiu o Premio Nobel da Paz, sendo a primeira iemení, a primeira muller árabe, e a segunda muller musulmá que o gañou, ademais da segunda Nobel da Paz máis nova ata o momento.
Karman gañou protagonismo no seu país despois de 2005 pola súa participación como xornalista e defensora dun novo servizo telefónico de noticias ao que se lle denegou a licenza en 2007, tralo que liderou protestas pola liberdade de prensa. Organizou protestas semanais a partir de maio de 2007 aumentando os asuntos para reformar. Redirixiu as protestas iemenís para apoiar a "revolución de xasmín", como chamaba a primavera árabe, logo de que o pobo tunisiano derrocase o goberno de Zine El Abidine Ben Ali en xaneiro de 2011. Foi unha das voceiras da oposición que reclamou o fin do réxime do presidente Ali Abdullah Saleh.
Un cable saudita de WikiLeaks revelou que mentres denunciaba publicamente a Arabia Saudita, estaba organizando reunións secretas cos sauditas para requirir o seu apoio. Karman prodigou eloxios aos sauditas por forzar un acordo de transición que moitos reformistas viron como unha profunda traizón á revolución. Ela acusou a Abd Rabbuh Mansur Hadi de apoiar os houthis e a Al Qaida.
Traxectoria
Tawakkol Karman naceu o 7 de febreiro de 1979 en Shara'b As Salam, gobernación de Taiz. Creceu preto de Taiz, onde estudou, terceira cidade máis grande do Iemen, descrita como un lugar de aprendizaxe nun país conservador. É filla do avogado e político Abdel Salam Karman, que ata a súa dimisión ocupou o cargo de ministro de asuntos legais no goberno de Ali Abdullah Saleh. É irmá do poeta Tariq Karman, e de Safa Karman, avogado, e primeiro cidadán iemení graduado pola escola de dereito de Harvard. Safa é tamén xornalista e traballa para Al-Jazeera. Está casada con Mohammed al-Nahmi e é nai de tres fillos.
Karman obtivo un grao en comercio pola Universidade de Ciencia e Tecnoloxía, e graduouse en ciencia política pola Universidade de Saná. En 2012, recibiu un doutoramento honorífico en dereito internacional pola Universidade de Alberta no Canadá.
Segundo Tariq Karman, "un alto oficial iemení" ameazou telefonicamente de morte a súa irmá de morte o 26 de xaneiro de 2011 se continuaba coas súas protestas públicas. Segundo escribiu Dexter Filkins en The New Yorker, o oficial era o presidente Saleh.
O goberno turco ofreceu a Karman a cidadanía turca e ela recibiu os documentos do ministro de exteriores turco o 11 de outubro de 2012.
Gondel, Pol
San Cosme de Gondel é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 49 habitantes, deles 24 eran homes e 25 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Béla Bartók
Béla Viktor János Bartók, coñecido como Béla Bartók, nado o 25 de marzo de 1881 en Nagyszentmiklós (Hungría) -actualmente Sânnicolau Mare (Romanía)- e finado en Nova York o 26 de setembro de 1945, foi un músico húngaro que destacou como compositor, pianista e investigador de música folclórica de Europa do Leste. Bartók foi un dos fundadores do campo da etnomusicoloxía, o estudo da música folclórica e a música de culturas non occidentais.
Hakim Bettache
Abdelhakim Bettache, nado en Azeffoun (Tizi Ouzou), coñecido como Hakim Bettache, é un político alxeriano e alcalde de Alxer.
Traxectoria
Estudou Política e relacións internacionais na Universidade de Alxer 3. Afiliado á Unión Nacional Democrática, un dos tres partidos progobernamentais alxerianos, Bettache foi primeiro tenente de alcalde de Alxer Centro no equipo do alcalde Tayeb Zitouni. En 2012, a un mes das eleccións locais, abandonou o equipo de Zitouni e presentouse aos comicios encabezando a lista do Movemento Popular Alxeriano. Os resultados déronlle unha lixeira vitoria sobre os outros candidatos, entre eles o alcalde daquela, que lle permitiron chegar á alcaldía.
Lista de aeroportos na Área da Baía de Tampa
miniatura|dereita|Vista aérea do Aeroporto Internacional San Petersburgo-Clearwater
A Área da Baía de Tampa é un importante lugar de comercio en Florida e no Sueste dos Estados Unidos con tres aeroportos internacionais, varios aeroportos locais e aeródromo militar na zona. Os seguintes aeroportos atópanse nos oito condados circundantes coa Baía de Tampa, incluíndo as principais cidades: Tampa, San Petersburgo, e Sarasota, así como as vilas dos arredores.
Aeroportos militares
miniatura|dereita|Vista aérea da Base das Forzas Aéreas de MacDill
CD114
miniatura|dereita|Modelo do G-CSF-R (de PDB 2d9q). O CD114 (cluster de diferenciación 114) ou receptor do factor estimulante das colonias de granulocitos (G-CSF-R) é unha proteína da superficie celular de certas células precursoras hematopoéticas e outras codificada nos humanos no xene CSF3R do cromosoma 1. A molécula funciona como un receptor para o factor estimulante das colonias de granulocitos (G-CSF). Os receptores deste factor pertencen á familia dos receptores de citocinas coñecidos como familia de receptores da hematopoetina. O G-CSF-R está presente nas células precursoras da medula ósea, e, en resposta á estimulación polo G-CSF, fai que se inicie a proliferación celular e a diferenciación celular en granulocitos neutrófilos maduros e macrófagos. Está presente tamén en neutrófilos maduros, células da placenta, células endoteliais, e varías liñas celulares de carcinomas.
O G-CSF-R é un receptor transmembrana que consta dunha porción de unión ao ligando extracelular, un dominio transmembrana, e a porción citoplasmática que é responsable da transdución de sinais. A unión do ligando do G-CSF-R está asociada coa dimerización do receptor e transdución de sinais por medio de proteínas como a Jak, Lyn, STAT, e Erk1/2.
Isoformas
Coñécense 4 isoformas. A isoforma de clase IV funciona defectuosamente para a internalización de ligandos e a sinalización da diferenciación.
Importancia clínica
As mutacións na parte intracelular deste receptor están tamén asociadas con certos tipos de leucemia.
En medicina clínica, suxeriuse que se debería evitar o uso do G-CSF, polo menos en nenos e adolescentes e quizais tamén en adultos cando está sobreexpresada a isoforma IV do G-CSF-R.
Interaccións
O receptor do factor estimulante das colonias de granulocitos interacciona con Grb2, HCK e SHC1.
Animacam
Animacam é un festival internacional de animación en liña que forma parte dunha iniciativa levada a cabo por Limaia Producións, produtora ourensá do sector da animación.
Traxectoria
A primeira edición de Animacam.tv, de xullo a outubro de 2008, foi visitada por 75 000 internautas e participaron nas seccións competitivas 164 películas de animación procedentes de 33 países das cales seis foron seleccionadas para premios de 2000 euros cada un por votantes rexistrados dende 43 países.
Na súa Segunda Edición, posta en marcha en Internet, o apartado competitivo do festival engadiu espazos para escolas de animación e creadores noveis que puideron participar no apartado “Ópera prima” e tamén noutro para películas dirixidas a nenos ata os seis anos baixo o nome de Preescolar, mantendo as demais categorías e os premios do público de 2000 euros e dous premios especiais coa mesma dotación. Tamén foi nova a categoría “Obras inacabadas”, fóra de concurso, aberta a recibir todas aquelas obras de animación de calquera época e técnica, que quedaron en fase inicial ou á metade de produción, co obxectivo de que xurdan contactos que axuden a rematalas.
A participación en Animacam abriuse tamén a peregrinos e internautas en xeral, a través das súas Seccións Paralelas, nas que todos puideron deixar a súa crónica persoal sobre o Camiño de Santiago, as lendas de tradición oral e as festas. Nesta última sección, aparecían tamén os 315 concellos galegos con ligazóns ás súas respectivas páxinas de Internet.
Val de Calvos, Ramil, Castro de Rei
Val de Calvos é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Vilar, Anca, Neda
Vilar é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres.
Warner Bros. Records
Warner Bros. Records é un selo discográfico estadounidense. Trátase do primeiro selo do que é coñecido como o Warner Music Group, e opera como unha subsidiaria desa corporación. Mantén unha pechada relación co seu antigo parente, Warner Bros. Pictures, aínda que as dúas compañías son de propiedade independente. Rob Cavallo é o actual presidente da compañía. Warner Bros. Records foi fundada orixinalmente en 1958 como a división de gravación musical do estudio de cine Warner Bros. Pictures. Durante a meirande parte da súa existencia foi un dun grupo de etiquetas posuídas e operadas por corporacións matrices máis grandes. A secuencia de compañías que controlaban Warner Bros. e os seus selos aliados foron evolucionando a través dunha serie de complicadas fusións corporativas e adquisicións dende principios dos anos 60 ata principios dos 2000. Durante este período, Warner Bros. Records pasou de ser un selo menor da industria a ser unha das principais discográficas do mundo.
No ano 2003 estes activos musicais foron despoxados do seu entón propietario, Time Warner, e mercados por un grupo de capital privado. Esta compañía independente operaba como o Warner Music Group (WMG), antes de ser mercada por Access Industries no ano 2011. WMG é a terceira máis grande dos catro principais conglomerados musicais do mundo. Warner Bros. Records aínda é un selo activo desta compañía. Os activos editoriais do grupo inclúen os dereitos de ao redor dun millón de cancións de máis de 65.000 compositores, facendo del o meirande editor de música do mundo.
Guerra civil estadounidense
A guerra civil estadounidense (tamén coñecida como guerra de Secesión; en inglés, American Civil War, The Civil War ou War Between the States) ocorreu nos Estados Unidos de América entre 1861 e 1865. Ningunha guerra causou máis mortes de americanos do que a Guerra Civil, que provocou un total de mortos estimado en 970 mil persoas -dos cales 620 mil eran soldados, preto do 3% da poboación americana da época. As causas da guerra civil, o seu desenlace, e aínda os propios nomes da guerra, son aínda motivos de controversia e debate nos días actuais.
A guerra civil estadounidense consistiu na loita entre 11 estados do Sur (latifundista e aristócrata) contra os estados do Norte (industrializado e dedicado a estilos máis modernos de vida). Esta diferenza de modos de vida considerase como unha das causas principais do conflito. Mentres o norte pasaba por un período de expansión económica grazas á industrialización, á protección ao mercado interno e á man de obra libre e asalariada, a economía do sur dependía da exportación de produtos agropecuarios -especialmente do algodón, cuxas exportacións eran a principal fonte de renda destes estados. A agricultura do sur, pola súa banda, dependía moito do uso do traballo escravo.
Ao longo das primeiras décadas do século XIX, a inmigración masiva e a intensa industrialización fixeron que o poder do Norte no goberno crecese económica e politicamente. Desenvolvéronse grandes tensións políticas e sociais entre o Norte e o Sur. En 1860, Abraham Lincoln, un republicano contrario á escravitude, venceu as eleccións presidenciais americanas. Lincoln, ao asumir o posto, alcumou os Estados Unidos "Casa Dividida".