cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Instituto Galego de Promoción Económica
Obxectivos
200px|miniatura|A sede do IGAPE en Santiago de Compostela, situada no Complexo Administrativo de San Lázaro, s/n Os obxectivos do Instituto Galego de Promoción Económica son todas aquelas actividades que impliquen a mellora do sistema produtivo e económico galego. Entre as súas fucións, destacan:
James Tobin
James Tobin, nado en Champaign, Illinois, o 5 de marzo de 1918 e finado en New Haven o 11 de marzo de 2002, foi un economista keynesiano estadounidense.
Traxectoria
Foi Premio Nobel de Economía, membro do Consello de Asesores Económicos da Presidencia dos Estados Unidos e da Xunta de goberno do Sistema de Reserva Federal, profesor nas universidades de Harvard e Yale.
Cría que os gobernos deben intervir na economía co fin de estabilizar a produción total e evitar as recesións. O seu traballo académico incluía contribucións pioneiras ao estudo dos investimentos, a política monetaria e fiscal e os mercados financeiros. Inclusive propuxo un modelo econométrico para variábeis endóxenas censuradas, o modelo Tobin.
Fóra do mundo académico, é coñecido pola súa suxestión de gravar os fluxos de capitais, proposta actualmente coñecida como Taxa Tobin, que se converteu nun dos cabalos de batalla do altermundismo, aínda que o propio Tobin cría que se estaba abusando do seu nome e a súa idea.
Tiberio Ávila
Traxectoria
Foi fillo de Manuel Alonso Ávila e Eduvixes Rodríguez. Emigrou a Madrid para estudar Farmacia e traballar no Hospital de la Princesa. Trala revolución de 1868 Sagasta organizou unha poxa pola súa farmacia e Tiberio ficou desempregado. Aproveitou a situación para licenciarse en Dereito civil e canónico, ao tempo que estudaba arte na Real Academia de Belas Artes de San Fernando cunha bolsa da Deputación de Ourense. Foi compañeiro de Antoni Maura i Montaner e José Sánchez Guerra y Martínez. Fíxose amigo de Amadeu I de Savoia logo de facerlle un retrato, e trala súa abdicación fíxose republicano, sendo escollido deputado polo distrito de Valdeorras nas eleccións xerais de 1873. Nesa época foi secretario de Nicolás Salmerón, e participou nunha iniciativa parlamentaria para prohibir as corridas de touros. miniatura|Tiberio Avila no seu obradoiro. Trala caída da Primeira República Española e a restauración borbónica instalouse en Barcelona como profesor da Escola de Belas Artes, onde permaneceu até a súa xubilación en 1931. O 8 de novembro de 1891 foi elixido académico de número da Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi, da que foi tesoureiro entre 1899 e 1913. O 7 de abril de 1892, xunto a Francisco Bastón i Cortón, fundou o Centre Gallec de Barcelona. Foi escollido novamente deputado de Unió Republicana por Barcelona nas eleccións de 1893, e foi un dos artífices da construción do Hospital Militar de Barcelona. Tamén foi elixido concelleiro de Barcelona en 1895. Entre 1895 e 1896 foi profesor de anatomía pictórica na Escola de Belles Arts de Barcelona, onde tivo como alumno a Pablo Picasso. O 12 de abril de 1923 foi elixido académico correspondente da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, polo que deixou a súa praza na correspondente catalá.
O 11 de febreiro de 2011 unha sala da torre da homenaxe do castelo de Viana do Bolo recibiu o nome de Sala Severino Tiberio Ávila, dedicada a albergar un pequeno museo sobre a súa figura.
Demetrio Constantinovich de Rusia
Fillo do gran duque Constantino Nikolaevich de Rusia e da súa esposa, a princesa Alexandra de Saxonia-Altenburgo.
Tiberio Ávila
Vida persoal
Na década de 1870 casou con Camila Bernabeu e tivo cinco fillos: Manuel, Óscar, Luis, Esther e Alicia Ávila Bernabeu.
Obra escrita
miniatura|Portada de Anatomía y fisiología para uso de los artistas.
Cindy Klassen
Cindy Klassen, nada en Winnipeg (Manitoba) o 12 de agosto de 1979, é unha patinadora de velocidade do Canadá.
Traxectoria
Medalla de bronce nos xogos olímpicos de 2002, conseguiu 1 medalla de ouro, 2 de prata e 2 de bronce nos xogos olímpicos de 2006.
Klassen é de familia menonita, descendente de emigrantes alemáns e noruegueses, comezou xogando hóckey sobre o xeo, ó non ser seleccionada para os xogos olímpicos de inverno de 1998 pasou á patinaxe de velocidade.
Demetrio Constantinovich de Rusia
Primeiros anos
miniatura|Demetrio co seu irmán [[Constantino Constantinovich de Rusia|Constantino.]] Á idade de sete anos foi confiado a Aleksei Zelenoi, oficial que servira ás ordes do seu pai na Mariña imperial. Como os demais homes da familia, foi destinado á carreira militar.
Contaba con catorce anos cando o seu irmán máis vello Nicolao Constantinovich foi protagonista un escándalo polo roubo dun diamante á súa propia nai para gastar os beneficios na vida disipada que levaba. Este incidente fixo que os seus pais fosen moi severos coa súa educación e a dos seus irmáns.
Aos quince anos ingresou na mariña, que abandonou en 1879, causando así unha gran decepción no seu pai que abrigaba a esperanza de ter algún fillo que seguise as mesmas armas que el.
Ao alcanzar a idade de pensionado do exército imperial dedicouse á súa paixón, o cabalo e a levar unha vida tranquila en Crimea. Cando estalou a primeira guerra mundial a súa extremadamente deficiente vista impediulle enrolarse de novo no exército.
Durante a revolución
Ao estoupar a Revolución de Outubro de 1917, a Cheka publicou un decreto que obrigaba a rexistrarse a todos os homes da casa imperial. Grigori Zinóviev e Moiséi Uritski, dirixentes do Soviet de Petrogrado, decidiron enviar ao desterro aos homes Romanov. Ante o perigo de ocupación alemá ofrecéuselle o lugar ao que quería ir detido entre: Vologda, Olonets ou Vyatka, escolleu Vologda, cidade máis próxima da capital. O 18 de abril de 1918, acompañado da súa sobriña Tatiana Constantinovna de Rusia, de dous fillos desta e de axudante coronel Aleksandr Korochentzov abandonaron Petrogrado cara o exilio. En Vologda, Demetrio Constantinovich e os outros detidos ocuparon dúas habitacións na casa dun comerciante local.
Pouco despois da chegada a Vologda, coñeceron o arresto dos seus curmáns, os Grandes duques Xurxo Mikhailovich e Nicolao Mikhailovich, fillos do gran duque Miguel Nikolaevich, e o príncipe Gabriel Constantinovich.
En maio de 1918, o coronel Alexander von Leiming, un dos axudantes do gran duque Demetrio chegou a Vologda, para axudarlle a escapar a Finlandia, pero o Gran duque negouse a abandonar o país.
O 14 de xullo de 1918, foi transportado, só, a un pequeno pobo onde o poderían vixiar máis facilmente. Alí foron levados tamén os grandes duques Xurxo Mikhailovich e durante o seu cativerio foron informados do asasinato do emperador Nicolao II e a súa familia o 17 de xullo de 1918.
Retorno a Petrogrado
O 21 de xullo de 1918, Demetrio e os outros grandes duques foron trasladados a Petrogrado. Alí foron encarcerados con outro seis detidos, na mesma cela situada na sede da Cheka. Dixéronlles que os detiveron para salvalos do linchamento popular. Daquela foron trasladados á prisión de Kresty e máis adiante á prisión de Shpalernaya, onde foron tratados con certa "consideración", principalmente deixábanlles facer camiñadas cotiás e permitíronlles enviar correspondencia.
Grazas á intervención de coñecidos como Maksim Gorki, tentouse conseguir de Lenin a liberación do príncipe Gabriel Constantinovich. A finais de 1918, o príncipe enfermou, foi finalmente liberado e permitíuselle abandonar Rusia a través de Finlandia.
Asasinato
Do seu asasinato non existe ningunha testemuña directa. Todas as informacións están baseadas en rumores, testemuños de segunda man que varían nalgúns puntos. Pero no seu conxunto sábese como se desenvolveron as súas últimas horas. Ao once e media da noite do 27 de xaneiro de 1919, os gardas espertaron aos grandes duques Demetrio, Nicolao e Xurxo e informáronlles que serían trasladados. Demetrio e Nicolao pensaron que lles levaban a outro sitio ou que os liberarían, Xurxo, en cambio, sospeitou o fusilamento.
Foron subidos ao camión con algúns delincuentes comúns e seis gardas vermellos. Á unha e 20 da mañá do 28 de xaneiro de 1919, saíron da prisión. O camión andou cara ao río atravesando os Campos de Marte, nun certo punto detívose por avaría. Nese momento un dos detidos tentou fuxirse e foi detido por un disparo nas costas. Finalmente volveron arrincar e foron levados á Fortaleza de San Pedro e San Paulo. Baixando do vehículo, dirixíronos ao chamado bastión Trubertskói. Cando lles ordenaron quitarse as camisas viron que a execución era inminente e déronse un último abrazo fraternal.
Ao terminar os asasinatos dos grandes duques, os seus corpos foron guindados á fosa. Os corpos de Nicolao Mikhailovich, Paulo Romanov e Xurxo Mikhailovich nunca foron atopados, pois a fosa foi cuberta por un ferro de cemento dun metro e medio de espesor. Con todo, o corpo de Demetrio foi recuperado ao día seguinte por Alexander von Leiming; que o envolveu nunha alfombra e levouno para ser inhumado de forma secreta no xardín dunha casa de Petrogrado onde aínda repousa.
Arhippa Perttunen
Arhippa Perttunen, nado en 1769 e finado en 1841, foi un cantor popular finlandés.
Natural do norte de Carelia, foi un dos maiores bardos de poesía popular finlandesa. Coñeceu a Elias Lönnrot en 1834, ao que lle cantou máis dos seus 4.000 versos, o que constituía un terzo dos poemas da primeira versión do Kalevala.
Vicente Quiroga
O nome de Vicente Quiroga pode referirse a:
Eleccións municipais en Cabana de Bergantiños
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cabana de Bergantiños dende 1979. miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Cabana de Bergantiños]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Cabana de Bergantiños desde a aprobación da Constitución de 1978.
Le Petit-Fougeray
Le Petit-Fougeray (en Felgerieg-Vihan) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Tratado de Tui (1137)
O tratado de Tui foi un acordo celebrado en Tui en 1137 entre Afonso VII, o emperador, e o seu curmán, o infante D. Afonso Henriques, como fin das hostilidades.
Segundo parece, D. Afonso Henriques, sabendo que o emperador se atopaba en mala posición no conflito co rei de Navarra, aproveitou a oportunidade favorable para, de acordo con este, entrar co seu exército no reino de Galiza, recuperando o Condado de Toronho e o Condado da Limia, derrotando ao Conde de Traba e Rodrigo Vélaz na batalla de Cerneja, onde o último foi feito cativo. Afonso VII recuperou Tui por medio deste acordo que será vixente até 1140. O acordo foi asinado polos dous reis e atopou o equilibrio nun recoñecemento lixeiro e vago de vasalaxe do rei Afonso Henriques ao rei de León, que estaba en posesión de título de emperador.
Algúns autores consideran que Afonso Henriques, na continuación da política de independencia de seus pais, evitou calquera acto que o levase á submisión do curmán. Don Afonso Henriques nunca recoñeceu ao curmán como emperador, e este tampouco non invocou tal feito nas relacións con Portugal, pero que o rei de León e Castela non renunciaba á súa supremacía móstrao a protesta que dirixiu ao papa Uxío III co gallo do Concilio de Reims (1148) sen falar da intransixencia con que loitou até a fin da vida pola primacía eclesiástica de Toledo.
Rexión de Ruvuma
miniatura|250px|Localización de Ruvuma en Tanzania. Ruvuma é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida Tanzania. A súa capital é a cidade de Songea. O nome vén do río que nace na rexión e forma fronteira polo sur con Mozambique. Polo norte limita coa rexión de Morogoro, polo nordeste coa rexión de Lindi, polo leste coa rexión de Mtwara e polo noroeste coa rexión de Iringa. En Ruvuma pódense atopar numerosas tribos, como a de Mpoto. Posúe unha superficie de 63.498 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 1.117.166 persoas.
Xoán Manuel Casado
Xoán Manuel Casado Martínez, nado en Barcelona o 18 de decembro de 1949 e finado o 19 de xaneiro de 2002, foi un escritor e avogado galego.
Rexión de Ruvuma
Distritos
Ten catro distritos:
Xoán Manuel Casado
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Barcelona e tras aprobar oposicións exerceu como avogado da Seguridade Social na súa cidade natal. Fillo de Manuel Casado Nieto e Eva Martínez-Carmona. Casou coa avogada Ana Jorcano.
Forever Scorned
Forever Scorned é o EP debut da banda de metalcore It Dies Today. Foi gravado, mesturado e masterizado en maio de 2002 en Watchmen Studios. Posteriormente foi re-gravado e relanzado en 2005 cunha nova portada.
Altermundismo
miniatura|dereita O altermundismo, tamén denominado antiglobalización, é un amplo conxunto de movementos sociais formado por activistas provenientes de distintas correntes políticas, que a finais do século XX converxeron na crítica social ao denominado pensamento único neoliberal e á globalización capitalista. Acusan a este proceso de beneficiar as grandes multinacionais e países máis ricos e de acentuar a precarización do traballo e consolidar un modelo de desenvolvemento económico inxusto e insustentábel; tamén acusan a expansión do capitalismo de socavar a capacidade democrática dos Estados, entre outros aspectos negativos.
Gran Premio de Singapur de 2013
Antecedentes
O trazado do circuíto foi revisado para a carreira de 2013, coa eliminación da chicane "Singapore Sling" na curva 10. A curva se reduciu a un só cambio na dirección, eliminando completamente as grandes beirarrúas que se utilizaban para marcar a chicane.
Clasificación
Os equipos tiveron que estabelecer unha boa estratexia de pneumáticos para a fin de semana. O vixente campión do mundo Sebastian Vettel tomou o mando nas dúas últimas sesións da práctica, mentres que Lewis Hamilton era o home máis rápido na primeira sesión. O compañeiro de equipo de Hamilton Nico Rosberg e Romain Grosjean tamén foron fortes contendentes pola pole position.
Q1
Os dous pilotos de Red Bull e Grosjean clasificaron para a seguinte sesión cos pneumáticos de composto medio, deixando os seus tres xogos de superbrandos sen utilizar para as dúas sesións seguintes. Os dous pilotos de Caterham, os dous de Marussia, Pastor Maldonado e Paul di Resta foron eliminados durante esta sesión.
Q2
A maior sorpresa da Q2 foi a eliminación do Lotus de Kimi Räikkönen. Máis tarde revelouse que o finlandés tivo un pinzamento dun nervio nas súas costas nun circuíto moi bacheado. O Sauber de Esteban Gutiérrez clasificou para a Q3 por primeira vez na súa carreira na Fórmula Un. O seu compañeiro de equipo Nico Hülkenberg sufriu unha avaría no seu DRS na súa última volta lanzada, o que significou a súa eliminación. Foi a primeira vez na tempada que Hülkenberg non puido cualificar por riba do seu compañeiro de equipo. Curiosamente, ambos pilotos de Mercedes clasificaron para a Q3 co set de superbrandos usados, polo que se uniron a Vettel, Grosjean e Mark Webber pilotos que aínda tiñan dous xogos de pneumáticos novos superbrandos para a Q3.
Q3
Vettel foi o home máis rápido dese grupo, rodando en 1:42.841, máis de seis décimas que o segundo máis rápido, Rosberg. Como resultado, o campión do mundo elixiu quedar en boxes, mentres que os outros, intentaban mellorar os seus tempos, agás Esteban Gutiérrez, quen optou por gardar os seus pneumáticos para a carreira e non disputou a Q3. O que parecía ser unha pole position garantida para Vettel demostrou ser moi incerta, o alemán observou a Webber facer o tempo máis rápido do primeiro sector, seguido polos sucesivos tempos máis rápidos de Rosberg e Grosjean. O tempo de Vettel foi o mellor pero por menos dunha décima, por diante de Rosberg e Grosjean. Webber foi cuarto por diante de Hamilton. O dúo Ferrari só puido ser sexto e sétimo, con Felipe Massa por diante de Fernando Alonso. Jenson Button tivo que conformarse co oitavo, mentres que un impresionante Daniel Ricciardo logrou a novena posición. Gutiérrez comezou no décimo lugar logo de non disputar a Q3 para salvar aos seus pneumáticos para a carreira.
Carreira
Sebastian Vettel comezou desde a pole por diante de Nico Rosberg. Rosberg fixo unha mellor saída que Vettel na primeira curva, pero saíu primeiro do novo logo da curva. Fernando Alonso que comezou sétimo tivo un inicio brillante pasando a terceira posición. Vettel sacou unha vantaxe de máis de 5 segundos a Rosberg nas 3 primeiras voltas e seguiu a afastarse de Rosberg que tamén se apartou de Alonso. Mark Webber superou a Romain Grosjean no inicio usando o DRS para situarse cuarto. Lewis Hamilton tivo un mal comezo quedando atrás dos dous Ferrari. Superou a Massa de novo pouco despois, pero o adiantamento considerouse ilegal polos comisarios e tivo que cederlle a posición. Logo das primeiras voltas Vettel lideraba a Rosberg, Alonso, Webber, Grosjean, Massa, Hamilton, Button, Hulkenberg e Pérez.
Kimi Räikkönen, que comezou 13 e tiña unha lesión nas costas adiantou rapidamente a Esteban Gutiérrez e Daniel Ricciardo. A carreira non tivo incidentes desde es momento, Vettel ampliou a súa vantaxe a uns 7 segundos antes de que Räikkönen convertérase no primeiro piloto en parar na volta 11. Isto provocou unha reacción en cadea. Hamilton pasou a Massa na primeira serie de paradas. Paul di Resta no cambiou os seus pneumáticos ata a volta 21 e ao facelo así freou a Alonso e permitiu a Webber, Grosjean e Rosberg a amontoarse detrás Alonso.
Räikkönen aproveitou a súa primeira parada para entrar nos puntos por diante de Hulkenberg, Pérez e Button, pero na parte dianteira Vettel estirou a vantaxe aínda máis a máis de 10 segundos ata que Ricciardo, de Red Bull, compañeiro de equipo de Vettel en 2014, bateu baixo a tribuna sacando o coche de seguridade. Isto significa que o coche de seguridade utilizouse en todas as edicións do Gran Premio de Singapur.
Vattenfall Cyclassics
alt=|miniatura|230x230px|Logo da proba. miniatura|right|300px|Trazado da [[Vattenfall Cyclassics 2011.]] A EuroEyes Cyclassics (anteriormente coñecida como HEW Cyclassics ou Vattenfall Cyclassics e tamén denominada Clásica de Hamburgo) é unha clásica ciclista que se disputa en Hambrgo dende o ano 1996.
A lonxitude inicial da proba era de 250 km, pero acortouse progresivamente ata os 216 km. Nas últimas edicións o percorrido volveu contar con case 250 km.
Historia
Comezou a disputarse en 1996 co nome de Volta a Hamburgo, pero na súa segunda edición cambiou o seu nome polo patrocinio de HEW. En 1998, a competición comezou a formar parte da Copa do Mundo de Ciclismo substituíndo a Wincanton Classic, unha clásica celebrada en Gran Bretaña no mes de agosto. Dende 2005 formou parte do UCIPro Tour. En 2006, co cambio de nome da empresa patrocinadora, a carreira trocou de novo a súa denominación e reduciu a súa quilometraxe. En 2015, Vatenfall anunciou que non continuaría como patrocinadora principal da carreira. Finalmente, a empresa alemá EuroEyes tomou as rendas para a edición do 2016.
Lost Acapulco
Lost Acapulco é un grupo musical mexicano que empezou a súa andaina a mediados da década dos 90, que fai Surf Rock. O grupo formouse no porto de Acapulco, México en 1996, por distintos músicos que formaran en principio e paralelamente outros grupos (Los Esquizitos e Bombatomix) de semellante estilo. Seguen activos nos escenarios tras distintas idas e vindas de membros da formación.
Actualmente, este grupo conta con cinco EP e catro LP, varios acoplados e algunhas bandas sonoras para películas do novo cine mexicano como Sexo, pudor y lágrimas (1999), Perfume de violetas (2000), Atlético San Pancho (2001) ou Matando Cabos (2004).
Membros
A actual aliñación de Lost Acapulco é:
Brandon Polk
Charles Brandon Polk II, nado o 9 de xaneiro de 1984 en Wichita, Kansas, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte comunitario actualmente cos Hobart Chargers de Tasmania (Australia). O seu último foi o Lobe Huesca na Liga LEB. Formado na Universidade de Butler, e cunha altura de 2,00 metros, xoga habitualmente de ala-pivote.
Traxectoria
Brandon Polk formouse no instituto de North Redlands en Wichita, Kansas, a súa cidade natal, co cal conseguiu acadar o subcampionato a nivel estatal na temporada 2004. Ese mesmo ano ingresa na Universidade de Butler, onde disputa a NCAA, e onde permaneceu durante dúas temporadas, de 2004 a 2006. Ao graduarse rematou cunhas medias de 18 puntos e case 5 rebotes, co que obtivo o título de MVP da súa conferencia no seu último ano. Esa tempada tamén foi o terceiro máximo anotador da mesma, ademais do mellor en porcentaxe de tiro e tapóns.
Gennadi Sarafanov
Gennadi Vasiliievich Sarafanov, nado en Sinenkie (oblast de Saratov) o 1 de xaneiro de 1942 e finado o 29 de setembro de 2005, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 15.
Traxectoria
Sarafanov graduouse na Escola Balashov para Pilotos Militares en 1964 e na Academia Militar Gagarin da Forza Aérea en Monino en 1978. Adestrouse como cosmonauta entre novembro de 1965 e decembro de 1967. Participou na misión Soiuz 15 e pasou un total de 2,01 días no espazo.
Pablo Anglés Galindo
Pablo Anglés Galindo, nado en Benicarló en 1967, é un compositor, clarinetista, profesor e director de música valenciano.
Traxectoria
Anglés Galindo comezou a estudar música na escola de música da Asociación Musical Ciudad de Benicarló. En 1982 comezou no Conservatorio Superior de Música "Joaquín Rodrigo" na cidade de Valencia onde estudou piano con Ricardo Callejo, clarinete con José Cerveró Martínez, harmonía con Luis Blanes Arques e contrapunto con Francisco Tamarit Fayos.
De 1984 a 1988 foi director da Banda de la Agrupación Musical de Santa Magdalena de Pulpis e en 1985 fíxose cargo da dirección da Banda de Música de la Asociación Musical Ciudad de Benicarló nunha primeira etapa ata 1992, cando por oposición obtivo unha praza de profesor de música con destino en Zaragoza, en 1997 volveu facerse cargo da banda de música de Benicarló.
Escudo de Benín
O escudo de armas de Benín foi introducido orixinalmente en 1964, e foi readoptado en 1990 despois de ser substituído en 1975. Na parte superior do emblema está o timbre nacional, que consiste de dous cornos con millo recheos de area. Baixo o timbre hai un escudo que contén as armas de Benín.
O escudo está dividido en catro cuarteis. O cuartel esquerdo superior contén un castelo no estilo da etnia somba, etnia representativa da historia de Benín. No cuartel superior dereito está a Estrela de Benín, a máxima condecoración da nación. Baixo a estrela hai un barco, que simboliza a chegada dos europeos a Benín. No cuartel inferior esquerdo hai unha palmeira.
O escudo é sostido por unha parella de leopardos, o animal nacional de Benín. Baixo o escudo está o lema de Benín en lingua francesa: Fraternité, Justice, Travail, que significa «Fraternidade, Xustiza, Traballo».
Vilaronte, Foz
Economía
É unha parroquia fundamentalmente agrícola, onde destacan o gando groso e un viveiro forestal.
Xosé Novo Freire
Xosé Novo Freire, nado na Coruña o 25 de outubro de 1928 e finado en Lugo o 27 de xaneiro de 2012, foi un político conservador galego, alcalde de Lugo entre 1979 e 1983.
Vilaronte, Foz
Historia
No século XVIII foi concello.
Xosé Novo Freire
Traxectoria
Foi avogado de profesión, tras licenciarse en dereito en Oviedo en 1956. Foi membro da xunta de goberno do Colexio de Lugo durante máis de 10 anos. Foi o primeiro alcalde democrático de Lugo (1979, nas listas de UCD) e, posteriormente, un dos membros da executiva de Coalición Galega. Foi tamén director de Cáritas Diocesana en 1971 e promotor de Preescolar na Casa (1977).
Mossos d'Esquadra
miniatura|Mosso d'Esquadra con uniforme de gala.miniatura|Un coche patrulla en Barcelona. A Policia de la Generalitat de Catalunya - Mossos d'Esquadra, coñecida simplemente como Mossos d'Esquadra, é a forza de policía da Generalitat de Cataluña, refundada, como corpo de policía propio mediante a Lei 19/1983, de 14 de xullo de 1983, aprobada polo Parlament de Catalunya. Fundada en 1719, é a forza de policía civil máis antiga de Europa.
Como policía integral ocúpase das funcións de seguridade cidadá, policía administrativa, policía xudicial, intervención e policía de proximidade, todas elas competencias da Generalitat.
Historia
En 1719 establéronse as primeiras escuadras de campesiños armados (Esquadres de Paisans Armats) para manteren a orde e a seguridade nas localidades e vixiaren os camiños cando o exército non podía facelo por estar mobilizado e ao longo dos anos, pasou por diversas vicisitudes, nalgunhas épocas baixo o control militar español, e outras nas que o corpo deixou de operar (1868-1874 e 1939-1950) ou como no período entre 1950-1983 quedou reducido a un corpo simbólico que só tiña como misión a vixilancia dalgunhas dependencias da Deputación de Barcelona pero dende 1983 cun novo estatuto xurídico pasa a se converter na policía autonómica de Cataluña so as directrices da Generalitat de Cataluña.
En 1994 comezou un proceso de substitución das forzas de seguridade do Estado nas funcións de orde pública e seguridade cidadá, quedando a Garda Civil e a Policía Nacional dedicadas a combateren o terrorismo, a inmigración ilegal e algunhas outras funcións que son da súa exclusiva competencia. Este proceso de substitución culminou no 2008.
Dende o 1 de novembro do 2005, os Mossos d'Esquadra teñen a plena competencia na cidade de Barcelona e desde 2008 en toda Cataluña.
Dende outubro de 2017, o major, máximo rango do corpo, é Ferran López i Cisneros‎.
Estrutura
A lei 10/1994 do Parlamento de Cataluña pon o mando supremo do corpo en mans do President da Generalitat, e establece o seu exercicio práctico en mans do Conseller d'Interior. Pertencen a este departamento os corpos profesionais da seguridade catalá: Protección Civil, os Bombeiros da Generalitat e os Mossos d'Esquadra.
Estrutura directiva
300px|thumb|Organigrama sinxelo da estrutura directiva dos Mossos d'Esquadra. O mando directo do corpo teno a persoa titular da Dirección Xeral da Policía (Direcció General de la Policia). É a responsable tanto do aparato policial propiamente dito como tamén de todo o aparato administrativo de xestión. Esta persoa non acostumbra a ser un cargo policial senón político. Dirixe a policía en Cataluña e encárgase de ditar as instrucións e circulares pertinentes entre outras funcións. Dende xullo de 2017 o seu Director Xeral é Pere Soler i Campins.
A cuarta comisaría do corpo é a Comisaría Xeral de Planificación e Organización (Comissaria General de Planificació i Organització, CGPO), que se encarga de avaliar o corpo e asesorar a Dirección Xeral da Policía, da que depende directamente.
Estrutura funcional
O complexo organigrama dos Mossos d'Esquadra distribúe a tarefa policial dos máis de 16.000 mossos en 19 grandes ámbitos do mesmo rango que reciben o nome de Rexións Policiais ou Divisións. Estes 19 ámbitos poden depender de diferentes organismos policiais e poden ser liderados tanto por comisarios como por intendentes do corpo.
Divisións
As divisións (divisions) son os organismos centrais do corpo que engloban varias áreas policiais e teñen tarefas moi específicas. Son dez:
Rexións policiais
300px|thumb|Distribución das rexións policiais dos Mossos d'Esquadra. As rexións policiais (regions policials) son os organismos que se encargan de garantir a seguridade cidadá do territorio que teñen adxudicado. Todas dependen organicamente da Comisaría Xeral Territorial. Hai nove rexións policiais, que abranguen toda a xeografía catalá:
Graos policiais
thumb|Comisaría da Área Básica Policial de [[L'Hospitalet de Llobregat.]] Podemos diferenciar a escala policial dos mossos entre os que teñen funcións directivas (escalas superior e executiva) e os que teñen funcións prácticas operativas (intermedia e básica). Os rangos compóñense da seguinte maneira:
Economía de Singapur
miniatura|left|Edificios en Singapur. Singapur posúe unha economía altamente desenvolvida e exitosa. É unha economía de mercado aberta e libre de corrupción cun PIB per capita igual ao dos países máis ricos de Europa. A economía depende principalmente das exportacións, particularmente as do sector electrónico, farmacéutico, e industrial, ademais dun sector de servizos en crecemento.
O goberno de Singapur promove niveis elevados de aforro e investimento a través de políticas como a do Central Provident Fund, que é un fondo utilizado para manter o as necesidades do sistema de saúde e xubilación da poboación. Os niveis de aforro en Singapur son os máis altos do mundo desde os anos 1970.. A maioría das compañías en Singapur son rexistradas como de responsabilidade limitada. Unha compañía de responsabilidade limitada en Singapur é unha entidade separada, e os acionistas son responsábiles polas débedas da empresa só ata o límite da súa participación no capital.
Patagioenas nigrirostris
Patagioenas nigrirostris é unha especie de ave columbiforme da familia Columbidae nativa de Belize, Colombia, Costa Rica, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua e Panamá. O seu hábitat consiste en bosque húmido tropical e subtropical. Non ten subespecies recoñecidas.
Coeficiente de variación
En Estatística, o coeficiente de variación é o parámetro estatístico que se emprega cando se fai referencia á relación entre a media e a variabilidade da variable. Adoita abreviarse C.V.
Canto maior sexa o coeficiente de variación maior será a heteroxeneidade dos valores da variable, e canto menor sexa este coeficiente, maior será a homoxeneidade.
Cálculo
Esixindo que \bar{x} > 0, cálculase:
onde \sigma é o desvío estándar. Pódese dar en porcentaxe calculando
Ligazóns externas
con linguaxe de programación R
Scout X-4A
Scout X-4A foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island. Empregouse dúas veces, con éxito, para probar vehículos de reentrada atmosférica, o 18 de abril de 1964 e o 9 de febreiro de 1966.
Sheffield United F.C.
O Sheffield United Football Club é un equipo de fútbol profesional de Sheffield, South Yorkshire, Inglaterra. O equipo foi fundado o 22 de marzo de 1889. Xogan os seus partidos como local en Bramall Lane, e actualmente compite na Premier League.
Cadro actual
Cadro actualizado a 31 de xaneiro de 2020.
Pazo de Reboreda
Pazo de Reboreda pode referirse a dous pazos en Galicia:
Galería de imaxes da Cañiza
Galería de imaxes do concello da Cañiza na provincia de Pontevedra.
Feel Good Lost
Feel Good Lost é o primeiro álbum de estudio do colectivo musical canadense de indie rock Broken Social Scene, publicado o 6 de marzo de 2001 a través dos selos Noise Factory e Arts & Crafts. Foi composto e gravado principalmente polos membros fundadores Kevin Drew e Brendan Canning. A diferenza do máis coñecido You Forgot It in People de 2002, Feel Good Lost é principalmente un disco instrumental, post-rock e ambient, próxima ao estilo de KC Accidental, a antecesora de Broken Social Scene, aínda que conta con algunhas voces de Leslie Feist e Kevin Drew.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Brendan Canning e Kevin Drew.
Cándido Nocedal
Cándido Manuel Nocedal Rodríguez de la Flor, nado na Coruña o 11 de marzo de 1821 e finado en Madrid o 18 de xullo de 1885, foi un político, xornalista e avogado galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Alcalá de Henares e despois na Central de Madrid, licenciándose en 1840 e establecendo o seu bufete o mesmo ano. Desde mozo era membro do Partido Progresista moi vinculado a Baldomero Espartero no seu conflito coa nai de Isabel II, María Cristina de Borbón, pola Rexencia.
Logo de ser promotor fiscal durante un breve período e de retomar as súas actividades profesionais, en 1843 foi redactor de La Gazeta de Madrid para deixar o posto en beneficio do seu escano como Deputado pola provincia de Zaragoza. Vinculado neste período ao Partido Moderado, en 1847 a súa defensa de Ramón María Narváez fronte ao ataque dos progresistas permitiulle ser nomeado Fiscal do Consello Real, onde chegou a ser conselleiro, así como Subsecretario do Ministerio da Gobernación.
Nun novo xiro político na súa vida, logo de permanecer apartado da actividade política un tempo (aínda que mantivo o posto de deputado), participou na Vicalvarada e foi un dos que subscribiu o Manifesto de Manzanares.
miniatura|esquerda|Nocedal, en El Buñuelo, 1881. miniatura|280px|Cándido Nocedal retratado en Los Poetas contemporáneos por [[Antonio María Esquivel 1846 - Museo del Prado, Madrid]] No Bienio Progresista foi un activo defensor do Partido Moderado que se atopaba en grave situación, e a el atribúese poder manter as filas do mesmo organizadas fronte aos movementos dos progresistas e a aparición da Unión Liberal de Leopoldo O'Donnell, con quen se enfrontou abertamente, tanto nas Cortes como a través da publicación satírica e neocatólica que fundou, El Padre Cobos.
Tan ardente defensa da reacción permitiulle ser nomeado Ministro de Gobernación en 1856 trala caída do Bienio. Despois, e aproveitando a folgada maioría parlamentaria conservadora das eleccións xerais que organizara desde o Ministerio, impulsou a derrogación de distintas leis progresistas do período anterior, aprobando unha Lei de Imprenta que é considerada a máis restritiva do período do reinado de Isabel II.
Durante o goberno da Unión Liberal foise apartando progresivamente da actividade política moderada para integrarse nos movementos neocatólicos. Malia que os esforzos de O'Donnell por gañarse aos moderados á causa da Unión Liberal tiveron éxito en moitos casos, Cándido Nocedal resistiuse ata á oferta de presidir o Congreso dos Deputados e ser embaixador en Roma (1867). Comezou a publicar un novo diario, A Constancia, desde onde manifestaba a súa intención de deter ás forzas revolucionarias que ameazaban España. Coa revolución de 1868, trala caída de Isabel II, decidiu unirse con outros antigos isabelinos aos carlistas. Don Carlos nomeouno o seu representante en España malia a oposición de amplos sectores do carlismo, e reforzou a súa posición aínda logo de perdida a Terceira Guerra Carlista.
A súa actitude intransixente obrigoulle a abandonar España durante un breve período (1874-1875), refuxiándose en Portugal. Coa restauración borbónica, lonxe de unirse á causa afonsina, mantívose na Comuñón Católico-Monárquica e creou unha nova publicación, El Siglo Futuro, que se editou durante 61 anos ata o estalido da Guerra Civil en 1936.
Uns anos antes da súa morte en 1885, enfrontouse a un sector do carlismo, representado por xornais como La Fe, partidario dunha unión política cos católicos liberais e de facer algunhas concesións ao liberalismo. Aínda que Cándido Nocedal sempre tivo o apoio expreso de Don Carlos, logo da súa morte, os seus fieis -unidos ao redor do seu fillo, Ramón Nocedal, que herdou a dirección de El Siglo Futuro- foron expulsados en 1888 por Don Carlos, dando orixe ao partido integrista.
Foi membro da Real Academia Española e da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas.
Santa Coloma de Queralt
Santa Coloma de Queralt é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Mente
dereita|miniatura|A mente observa e interpreta a realidade. A mente é a construción psicolóxica que aglutina os actos de percepción, cognición ou emoción, é dicir, o conxunto das funcións psíquicas, unha característica dos humanos, pero que tamén pode ser válida para outras formas de vida e intelectuais.
É a que dá consistencia ás impresións e pensamentos do suxeito, o que lle permite ter consciencia e personalidade diferenciada dos demais. O termo tamén se emprega como un posible sinónimo do que consideramos intelixencia. Segundo o punto de vista adoptado, a mente pode ser un compoñente do cerebro ou unha entidade separada, pertencendo a outro plano explicativo. Existen tres vías principais de abordaxe:
A mente é o obxecto fundamental de estudo da psicoloxía, aínda que como concepto e parte distintiva do individuo, afecta a outras disciplinas como a filosofía (no século XX xurdiu unha póla específica, a filosofía da mente, que se define como a póla que estuda a natureza dos fenómenos e procesos mentais, e a relación que estes teñen cos diversos comportamentos que atopamos no ser humano, a través das conexións que se poden estabelecer co sistema nervioso central.). Para a relixión, é semellante á natureza da alma, é o que permite falar dun "eu" racional e único e asimílase ó principio vital. Antigamente recibía o nome de espírito. As teorías precientíficas baseadas na teoloxía concentrábanse na presunta relación entre a mente e a alma, a esencia sobrenatural, divina ou outorgada polos deuses ós homes.
Houbo moitas teorías sobre a mente e o seu funcionamento. As primeiras especulacións documentadas son de pensadores como Zoroastro, Buda, Platón, Aristóteles, Adi Shankara e outros antigos filósofos gregos, indios e, posteriormente, musulmáns. Malia que moitos destes filósofos a miúdo afirmaban a existencia dunha mente cósmica, común a todos os seres humanos ou a todo o universo, esta idea caeu en desuso ou foi adoptada para outros conceptos, así que modernamente entendemos a mente como algo sobre todo individual (aínda que influída polos outros).
Xeneralidades
miniatura|Ilustración de [[René Descartes do dualismo mente-corpo. Descartes cría que as entradas son transmitidas polos órganos sensoriais á epifise do cerebro e de alí ao espírito inmaterial. ]] En psicoloxía é común distinguir entre mente e cerebro, aínda que a mente emerxe do cerebro. Porén, está máis vinculada á disciplina chamada filosofía da mente. Algúns científicos e filósofos sostiveron que o cerebro é condición necesaria, pero non suficiente, para que a mente realice as súas funcións. Por exemplo, Eccles, neurólogo e premio Nobel de Medicina, ou Popper, filósofo da ciencia. Se ben con posturas diferentes, ningún dos dous identifica o pensamiento coa actividade cerebral.
Desde unha posición materialista, a mente é materia que se analiza a si mesma (retroalimentación de sistemas materiais). É dicir, na súa evolución, a materia pasou de estados caóticos a estados organizados inorgánicos, logo a estados orgánicos, e finalmente consegue analizar estados actuais para lograr estados sucesivos. A materia organizaríase en sistemas autorregulados. Uns exemplos poderían ser o materialismo dialéctico ou tamén o materialismo redutivo propio das ciencias denominadas duras, como a física e a química.
Hai que salientar que non é o mesmo referirse á mente como o comportamento da materia, ou referirse á mente como algo paralelo e distinto á materia, mais con existencia propia e estatuto ontolóxico. O exemplo máis coñecido é a dualidade establecida por René Descartes dunha mente distinta ao corpo pero unida a el: penso, logo existo. Estas diferenzas non son menores posto que abren discusións tales como: todos os animais teñen mente ou só os animais humanos a teñen?
Desde as neurociencias a mente pode considerarse unha experiencia subxectiva creada pola actividade cerebral coa finalidade de producir un punto de referencia para o movemento. Sendo así, a mente pode considerarse unha función máis do cerebro encargada de organizar a conduta cara obxectivos determinados e que produce unha experiencia subxectiva coñecida como "eu" arredor da cal se organiza o movemento (conduta). A función mental sería unha propiedade emerxente do cerebro como a función dixestiva o é do aparato dixestivo.
Para Howard Gardner a mente consiste nun conxunto de mecanismos de computación específicos e independentes. A intelixencia emerxe da supraestrutura conformada polas estruturas mentais. As estruturas mentais serían accións cumpridas, ou en potencia exteriorizadas en movemento, ou interiorizadas en pensamento. Para Piaget a estrutura elemental do coñecemento é o esquema. Diferenciaba as operacións concretas das formais, o que permitiría diferenciar tres compoñentes da mente:
Relación de mente e corpo
A relación entre mente e corpo é problemática, xa que ao ser a mente un obxecto psicolóxico non é obvio como se relaciona coa parte física da persoa, ben co seu cerebro ou co resto da anatomía humana. Esta relación é o problema central da filosofía da mente.
A posición que defende que mente e corpo son entidades separadas, pertencentes a unha orde diferente da realidade, recibe o nome de dualismo. O dualismo nace coas reflexións dos filósofos hindús, que separaban o mundo nun plan  psíquico ou espiritual (purusha) e outro físico e empírico (praktri). No ámbito occidental nace coa distinción de Platón do mundo das ideas, intelixible e eterno e o mundo sensible ou do corpo.
A maioría de dualistas contemporáneos defenden unha interacción entre os dous ámbitos, por exemplo o efecto placebo proba como a mente pode condicionar o corpo e facelo experimentar sensacións. Igualmente, o dor é un estado mental provocado por un sufrimento do corpo, transmitido ao cerebro mediante os nervios. O mesmo concepto de saúde mental reforza este vínculo: a mente debe estar sa como o corpo, xa que hai enfermidades e trastornos mentais que se traducen en falta de saúde física, con síntomas empíricos.
Por contra os monistas negan que existan dous ámbitos do real que no ser humano equivallan a corpo e alma. Os materialistas cren que todo se reduce a conexións neuronais do cerebro, un órgano do mesmo xeito que os demais, e que non existe máis realidade que a física. Cos avances da neuroloxía poderanse explicar conceptos abstractos que tenderon a atribuír a unha esfera non material.
Humor negro
miniatura|dereita|[[Mariola (xogo)|Mariola ao máis alá, en Barcelona.]]
DELAG
DELAG, acrónimo para Deutsche Luftschiffahrts-Aktiengesellschaft, foi a primeira aeroliña do mundo en usar unha aeronave nun servizo comercial. Fundouse o 16 de novembro de 1909 e operou dirixibles ríxidos Zeppelin fabricados pola corporación Luftschiffbau Zeppelin. A súa sede estaba situada en Frankfurt.
Inicios
DELAG fundouse por suxestión de Alfred Colsman, o xerente de negocios de Zeppelin Luftschiffbau. A compañía tivera dificultades para obter pedidos do exército alemán, polo que Colsman suxeríu explotar o interese entusiasta do público alemán polo establecemento dunha compañía comercial de transporte de pasaxeiros. O propio conde Zeppelin distanciouse del pola comercialización da súa idea: como aristócrata e ex-oficial dixo que era unha empresa dun comerciante vulgar. Colsman, que foi o primeiro director xeral da aeroliña, logrou obter a colaboración de Albert Ballin, o xefe da Hamburg-Amerikanische Packetfahrt-Actien-Gesellschaft (HAPAG) que ofreceu 100.000 marcos por ano para promocionar a empresa coa condición de que as súas oficinas tivesen dereitos exclusivos para vender os billetes, e Colsman, que sería o primeiro director xeral, tivo poucas dificultades para recadar os 3 millóns de marcos de capital necesarios. Gran parte deste capital inicial chegou das cidades de Frankfurt am Main e Düsseldorf, e varias cidades construíron hangares para dirixibles pola súa conta. miniatura|250px|LZ 7 Deutschland O primeiro cepelín en ser fabricado para a compañía foi o LZ 7, que foi bautizado Deutschland. O seu primeiro voo foi o 19 de xuño de 1919, cunha carga útil de 5.000 quilos e espazo para 24 pasaxeiros. A súa velocidade de cruceiro era de 51 km/h. Con estas características decatáronse de que os servizos programados entre as cidades non serían factibles, e a compañía limitaríase a ofrecer cruceiros de pracer pola veciñanza das súas bases. Porén, o Deutschland resultou destruído o 28 de xuño de 1910 mentres levaba a un grupo de xornalistas nunha viaxe programada para xerar publicidade. Ao dirixible impedíuselle primeiro regresar á súa base en Düsseldorf e despois, atrapado por unha treboada, subiu por vez primeira a unha altura de 1.100 m o que provocou unha perda de hidóxeno polo rápido ascenso e pola auga de chuvia na cuberta, véndose forzado a descender ao bosque de Teutoburgo. Afortunadamente só houbo un ferido. Isto deixou a DELAG con só un dirixible, o LZ 6, que fora fabricado o ano anterior coa esperanza de que fose mercado polo exército e posteriormente foi ampliado e modificado para o transporte de pasaxeiros. Operando dende Baden-Baden realizou exitosos voos case diariamente entre finais de agosto e mediados de setembro, pero o día 14 dese mes foi destruído por un incendio mentres estaba no seu hangar. O aparello estaba asegurado e DELAG puido completar o seu seguinte dirixible, o LZ 8 Deutschland II.
Para a nova tempada ofrecéronse voos que duraban entre 90 minutos e dúas horas por 200 marcos. O Deutschland II estivo completado o 30 de marzo de 1910, e chegou a Düsseldorf o 11 de abril, pero pouco despois dun mes de servizo foi collido por un refacho mentres o estaban sacando do hangar o 16 de maio: este empurrouno cara a un protector de vento de 15 metros de alto e rompeu a súa parte posterior. Os pasaxeiros tiveron que ser rescatados usando escaleiras de incendios. Hugo Eckener, o capitán, culpou do accidente á súa decisión de permitir que a impaciencia dos pasaxeiros levase a voar o aparello coas condicións meteorolóxicas existentes. A sorte da compañía cambiou co seguinte dirixible, o LZ 10 Schwaben. Completado o 26 de xuño e entregado a DELAG o 17 de xullo, este transportou 1.553 pasaxeiros de pago durante a súa carreira. Inicialmente baseado en Baden Baden, ademais de realizar cruceiros de pracer realizou un feixe de voos de longa distancia, levando pasaxeiros a Frankfurt, Düsseldorf e finalmente ata Berlín. O LZ 11 Viktora Luise, chamada así pola filla do Kaiser, entrou en servizo o 4 de marzo de 1912. O 28 de xuño dese ano o Schwaben foi destruído nun incendio no hangar atribuído á electricidade estática producida polas bolsas de gas de algodón e caucho, pero pouco despois foi substituído polo LZ 13 Hansa, rematado o 30 de xullo. Estes dirixibles tamén foron usados pola Mariña Imperial Alemá para adestrar tripulacións, operando os militares voos de pasaxeiros. En 1913 o LZ 17 Sachsen sumouse á frota.
ara xullo de 1914, un mes antes do inicio da primeira guerra mundial, os dirixibles de DELAG transportaran 34.028 pasaxeiros en 1.588 voos comerciais; a súa frota voara 172.535 quilómetros en 3.176 horas.
Impacto da primeira guerra mundial
Os dirixibles LZ 11, LZ 13 e LZ 17 entrarían en servizo co exército alemán. Porén, tras a guerra os LZ 120 Bodensee e LZ 121 Nordstern de DELAG axudaron a reconectar a cidades de Europa. O LZ 120 voou entre Friedrichshafen e Berlín-Staaken cunha escala en Múnic, pero ámbolos dous aparellos foron entregados en 1921 como reparación de guerra: o LZ 120 foi a Italia onde pasou a chamarse "Esperia", mentres o LZ 121 acabou en Francia co nome Méditerranée antes de entrar en servizo con DELAG.