cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácido peptonucleico
O ácido peptonucleico ou ácido nucleico peptídico (APN ou, en inglés, PNA) é un polímero sintetizado artificialmente similar ao ADN ou ARN, pero cun "esqueleto" diferente, inventado por Peter E. Nielsen (Univ. Copenague), Michael Egholm (Univ. Copenague), Rolf H. Berg (Risø National Lab), e Ole Buchardt (Univ. Copenague) en 1991. . O APN non se atopa na natureza.
Características
O ADN e o ARN teñen un "esqueleto" formado polos azucres desoxirribosa e ribosa, respectivamente, unidos por fosfatos por enlace fosfodiéster, mentres que o esqueleto do APN está composto por unidades repetidas de N-(2-aminoetil)-glicina unidas por enlaces peptídicos. O APN non ten fosfatos. A este esqueleto están unidas as bases nitroxenadas tanto no ADN coma no ARN e APN. No APN as bases nitroxenadas están unidas ao esqueleto da molécula por enlaces carbonilo metileno. Os APN son representados como péptidos, co extremo N-terminal á esquerda e o C-terminal á dereita.
Como o esqueleto do APN non contén fosfatos e, por tanto, carece das cargas negativas destes, nos experimentos de hibridación a unión entre o APN e os filamentos de ADN é máis forte ca entre dous filamentos de ADN debido á falta de repulsión electrostática. Desgraciadamente, esta característica tamén fai que sexa unha molécula bastante hidrofóbica, o que fai difícil nos experimentos introducilo nas células do corpo en disolución sen que sexa eliminado do corpo antes. Os experimentos iniciais con filamentos de homopirimidina (que constaban só dunha soa pirimidina repetida) demostraron que a Tm (temperatura de "fusión" ou separación dos filamentos emparellados) dunha dobre hélice híbrida de APN de 6 timinas/ADN de adenina era 31 °C en comparación a unha Tm de menos de 10 °C que tería unha dobre hélice equivalente de ADN de 6 bases/ADN. Moléculas de APN de bases variadas compórtanse igual ca o ADN en canto ao emparellamento de bases. A unión APN/APN é máis forte ca unión APN/ADN.
Tense hipotetizado que nas primeiras etapas da orixe da vida na Terra puido utilizarse o APN como material xenético debido á súa extrema robustez, formación máis simple e posible polimerización espontánea a 100 °C (mentres que a auga a presión estándar ferve a esa temperatura, ás altas presións do océano profundo ferve a temperaturas maiores). Se o APN podía cumprir ese papel, a evolución química da vida a un sistema baseado no ADN/ARN puido suceder nunha fase posterior. Non obstante, as probas sobre esta hipótese do mundo de APN están lonxe de ser concluíntes. Ver a hipótese do mundo de ARN para máis información.
Hawaiʻi Ponoʻī
Hawaiʻi Ponoʻī (en hawaiano: "Os propios de Hawai") é o himno nacional de Hawai. A letra foi escrita en 1874 polo Rei David Kalākaua e a música é obra de Henri Berger, que daquela era o xefe de orquestra do rei. Hawai‘i pono‘ī foi o himno nacional do Reino de Hawai e canción adoptada polo Territorio de Hawai antes de se tornar símbolo oficial do estado en 1967.
Letra
Hawai‘i pono‘ī
Nānā i kou mō‘ī
Ka lani Ali‘i,
Señor e amo do voso país.
Makua lani ē
Kamehameha ē
Nā kaua e pale
Me ka ihe Refrán:
Pai por riba de todos nós
Kamehameha
Habémoste defender na Guerra
Con lanzas Hawai‘i pono‘ī
Nānā i nā ali‘i
Nā pōki‘i
(hui) Verdadeiros fillos de Hawai
Ollade para os vosos xefes
Eses xefes aínda novos
Mozos descendentes
(refrán) Hawai‘i pono‘ī
E ka lāhui e
‘O kāu hana nui
E u‘i ē
Pobo de corazón leal
O único deber consiste
en declinar e obedecer
(refrán)
Mar de Sulu
miniatura|O Mar de Sulu, entre a Malaisia e as Filipinas
Pandora (lúa)
Pandora (ou en grego Πανδώρα) é unha lúa interior de Saturno. Foi descuberta en outubro de 1980 a partir de imaxes tomadas pola sonda Voyager 1, e foi designada provisionalmente coma S/1980 S 26. A finais de 1985 recibiu o nome oficial de Pandora, extraído da mitoloxía grega. Tamén é coñecida coma Saturno XVII.
Mar de Sulu
O mar de Sulu é unha parte do océano Pacífico limitada a nordeste polas illas Visayas, a leste e sueste polas de Mindanao, a suroeste pola costa norte de Borneo, onde se encontra o estado malaio de Sabah, e ao noroeste pola illa Palawan. É compartido por Malaisia e Filipinas.
Xeografía
O mar de Sulu ten como límites:
No mar de Sulu atópanse numerosas illas: as illas de Cuyo e Cagayán de Sulu, que forman parte da provincia de Palawan; Cagayán de Tawi-Tawi e as Turtle Islands (Illas Tartaruga) son parte da provincia de Tawi-Tawi. Neste mar tamén se localiza o Parque Mariño Nacional Tubbataha Reef, que foi declarado Patrimonio da Humanidade.
miniatura|left|Vista do mar de Sulu (desde Palawan). A parte sur deste mar é unha conca profunda, que remonta nunha longa pendente cara á barreira de Palawan. Polo fondo discorre unha cordilleira oceánica que se estende paralela á illa de Palawan e ao arquipélago de Sulu e da que xorden formacións xeolóxicas de atoles oceánicos e plataformas de arrecifes. Os arrecifes presentan un terreo submarino que gradualmente vai inclinándose e con paredes verticais de ata 1000 metros de altura.
Politicamente, a provincia de Sulú consiste en máis de 400 illas dispersas e case deshabitadas, estendéndose desde a península de Zamboanga ata a illa de Borneo. As illas dentro deste mar conforman o arquipélago de Sulu, a parte máis meridional do arquipélago das illas Filipinas, e dividen o mar de Sulu e o mar de Célebes.
As rexións próximas ao mar son abundantes en recursos madeireiros, pero a industria máis importante é a pesqueira, sobre todo a dos cogombros de mar, ademais doutros peixes de todo tipo, perlas e especies de tartarugas mariñas que agora se atopan en perigo de extinción.
Pandora (lúa)
A órbita de Pandora é caótica, coma consecuencia da resonancia orbital con Prometeo. Os cambios máis apreciables ocorren aproximadamente cada 6,2 anos, cando a periapse de Pandora coincide coa apoapse de Prometeo, no momento en que as lúas se aproximan entre elas a uns 1400 kms. Pandora tamén está en nunha resonancia de 3:2 con Mimas.
A partir da súa baixa densidade e albedo relativamente alto, pódese deducir que Pandora é un corpo xeado moi poroso.
Plasmalóxeno
miniatura|250px|Exemplo dun plasmalóxeno fosfatidiletanolamina co característico enlace vinil éter na posición sn-1 e un enlace [[éster na posición sn-2.]]
Os plasmalóxenos son un tipo de éter fosfolípido caracterizado pola presenza dun enlace vinil éter na posición sn-1 e un enlace éster na posición sn-2. Nos mamíferos, a posición sn-1 deriva tipicamente de alcohois graxos C16:0, C18:0, ou C18:1, mentres que a posición sn-2 está ocupada xeralmente por ácidos graxos poliinsaturados. Os grupos de cabeza máis comúns presentes nos plasmalóxenos de mamíferos son a etanolamina (estes denomínanse plasmeniletanolaminas) ou colina (denominados plasmenilcolinas).
Funcións
Os plasmalóxenos encóntranse en numerosos tecidos humanos, e son particularmente abondosos no sistema nervioso, o inmunitario e o cardiovascular. No tecido cardíaco humano, case o 30–40% dos glicerofosfolípidos de colina son plasmalóxenos, e case o 30% dos glicerofosfolípidos do cerebro humano adulto e ata o 70% dos glicerofosfolípidos de etanolamina das vaíñas de mielina son tamén plasmalóxenos.
Aínda que as funcións dos plasmalóxenos non foron totalmente esclarecidas, demostrouse que poden protexer as células de mamíferos contra os efectos daniños das especies reactivas do oxíxeno. Ademais, foron sinalados como moléculas de sinalización celular e moduladores da dinámica das membranas.
Historia
Os plasmalóxenos foron descritos por primeira vez por Feulgen e Voit en 1924 baseándose en estudos de preparacións de cortes de tecidos. Trataron ditos cortes de tecidos con ácido ou cloruro de mercurio como parte dun método de tinguidura dos núcleos. Isto deu lugar á rotura do enlace vinil éter do plasmalóxeno, rendendo aldehidos. Á súa vez, estes últimos reaccionaban cunha tinguidura de fucsina-ácido sulfuroso utilizada nesta técnica de tinguidura de núcleos e iso deu lugar a compostos coloreados dentro do citoplasma celular. Os plasmalóxenos recibiron o seu nome polo feito de que estes compostos coloreados estaban presentes na parte interna ou "plasmal" da célula.
Biosíntese
miniatura|Biosíntese de plasmalóxenos. A biosíntese de plasmalóxenos (PLs) empeza coa asociación do encima da matriz dos peroxisomas GNPAT (glicerona fosfato acil transferase) e da AGPS (alquil-glicerona fosfato sintase) do lado luminal das membranas do peroxisomas. Estes dous encimas poden interaccionar fisicamente un co outro para incrementar a súa eficiencia. Por esa razón, os fibroblastos con actividade AGPS teñen un nivel de actividade de GNPAT reducida.
O primeiro paso da biosíntese é catalizada pola GNPAT. Este encima acila a dihidroxiacetona fosfato (DHAP) na posición sn-1. Isto vai seguido do cambio do grupo acilo por un grupo alquilo feito pola AGPS. A 1-alquil-DHAP resultante é despois reducida a 1-O-alquil-2-hidroxi-sn-glicerofosfato (GPA) por unha acil/alquil-DHAP redutase localizada nas membranas dos peroxisomas e do retículo endoplasmático. Todas as demias modificacións ocorren no retículo endoplasmático. Alí, unha alquil/acil GPA aciltransferase sitúa un grupo acilo na posición sn-2 e o grupo fosfato é retirado da molécula por unha ácido fosfatídico fosfatase para formar 1-O-alquil-2-acil-sn-glicerol. Unha fosfotransferase que utiliza CDP-etanolamina forma 1-O-alquil-2-acil-sn-GPEtn. Despois de producirse a deshidroxenación nas posicións 1 e 2 do grupo alquilo por un sistema de tansporte de electróns e pola plasmeniletanolamina desaturase, fórmase finalmente o enlace vivnil éter do plasmalóxeno. A plasmenilcolina fórmase a partir de 1-O-alquil-2-acil-sn-glicerol pola acción da colina fosfotransferase. Como non hai unha plasmenilcolina desaturase, os plasmalóxenos de colina poden formarse só despois da hidrólise dos plasmalóxenos de etanolamina a 1-O-(1Z-alquenil)-2-acil-sn-glicerol, que pode ser modificado pola colina fosfotransferase e a CDP colina.
Patoloxía
Os trastornos da bioxénese dos peroxisomas son trastornos xenéticos autosómicos recesivos caracterizados pola alteración da biosíntese de plasmalóxenos. Nestes casos, o encima peroxisómico GNPAT, necesario para os pasos iniciais da biosíntese dos plasmalóxenos, está mal localizado no citoplasma, onde é inactivo. Ademais, as mutacións xenéticas nos xenes da GNPAT ou AGPS poden orixinar deficiencias en plasmalóxenos, o que leva ao desenvolvemento da doenza condrodisplasia punctata rizomélica (RCDP) tipo 2 ou 3, respectivamente. Neses casos, ambas as copias dos xenes da GNPAT ou da AGPS deben estar mutadas para que se manifeste a doenza. A diferenza do que ocorre ns trastornos da bioxénese dos peroxisomas, outros aspectos da ensamblaxe dos peroxisomas en pacientes de RCDP2 e RCDP3 son normais como tamén o é a súa capacidade de metabolización de ácidos graxos de cadea moi longa.
Posible asociación con doenzas
Os niveis reducidos de plasmalóxenos no tecido cerebral foron asociados coa enfermidade de Alzheimer,   a adrenoleucodistrofia ligada ao X,  e a síndrome de Down.
Plasmalóxenos e evolución
Ademais de nos mamíferos, os plasmalóxenos tamén se encontran nos invertebrados e protozoos. Entre as bacterias atopáronse en moitas especies anaerobias dos Clostridia, Megasphaera, e Veillonella. Os plasmalóxenos parece que tiveron unha complexa historia evolutiva baseada no feito de que as súas vías biosintéticas difiren nos organismos aerobios e anaerobios.
Recentemente, demostrouse que os glóbulos vermellos do sangue de humanos e grandes simios (chimpancés, bonobos, gorilas, e orangutáns) teñen diferenzas na súa composición de plasmalóxenos. Os niveis de plasmalóxenos totais nos glóbulos vermellos son menores en humanos que en bonobos, chimpancés, e gorilas, pero maiores que nos orangutáns. Os datos de expresión xénica de todas estas especies servíronlle aos autores do estudo para especular que noutros tecidos de humanos e grandes simios tamén hai diferenzas nos niveis de plasmalóxenos. Aínda que se descoñecen as consecuencias destas diferenzas potenciais, estas diferenzas entre as especies poderían influír no funcionamento de órganos e en múltiples procesos biolóxicos.
A Poula, San Martiño de Ferreiros, Pol
A Poula é un lugar da parroquia de San Martiño de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
O Gandarón, Ollares, Vila de Cruces
O Gandarón é un lugar da parroquia de Ollares, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Toponimia
Gandarón debe estar relacionado con gándara, voz prerromana.
Laia Marull
Laia Marull, nada en Barcelona o 4 de xaneiro de 1973, é unha actriz de cinema, televisión e teatro catalá.
Traxectoria
Nada en Barcelona, Marull cultivo dende nova a súa vocación interpretativa. Coa axuda dos seus pais, formouse no laboratorio de teatro Nancy Tuñón, para debutar en 1994 na serie de TV3 Estació d'enllaç, que foi, segundo as súas propias palabras, "a súa mellor escola" como actriz. Instruída tamén no canto e na danza clásica e contemporánea, Marull permaneceu durante catro temporadas na serie, mentres ía adquirindo tamén experiencia nos escenarios teatrais.
Tras esta serie iniciou en 1996 unha fulgurante carreira no cinema, en apenas nove anos participou en filmes que lle valeron tres premios Goya e unha Cuncha de Prata do Festival Internacional de Cine de Donostia.
Piarda
miniatura|dereita|350px|Piarda A piarda ou pión (Atherina presbyter, Cuvier 1829) é un peixe mariño pertencente á familia dos Aterínidos (Atherinidae), da orde dos Ateriniformes (Atheriniformes).
O nome de piarda aplícase tamén a outras especies do mesmo xénero así como ó pión de altura (Argentina sphyraena).
Descrición
É un peixe pequeno, de ata 12 cm de lonxitude. Posúe dúas aletas dorsais, con 7-9 radios espiñosos e numerosos radios brandos; na anal, 1 espiña e 14-17 brandos.
A cor é gris prateado, cunha banda prateada, brillante, da cabeza á cola. Non posúen liña lateral.
É unha especie común nas costas europeas do Atlántico, desde os 60º Norte (Dinamarca) ata os 14º Norte (Cabo Verde e Canarias). Penetra no Mediterráneo occidental.
A piarda en Galicia
Outros sinónimos recollidos por Ríos Panisse na costa galega son os seguintes: bogón, peón, piardo, piobardo, pión. Tamén pión de baixura (en Viveiro) para diferencialo do pión de altura, Argentina sphyraena, e xerelo, xura e xurelo (en Foz, Sardiñeiro, Noia, Ribadeo, Foz, Burela).
EDUGA
EDUGA, Revista Galega do Ensino é unha publicación da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia.
Descrición
Editada na Coruña, comezou baixo a dirección de Constantino García. Actualmente o seu director é Juan Antonio Granados Loureda.
De periodicidade semestral, conta coas seccións bibliotecas, actualidade, editorial, innovación, que é, opinión, formación, experiencias, entrevista, foro, investigación, mediateca e a nosa escola.
Progresividade
En Dereito fiscal, o principio de progresividade implica que o tipo de gravame é función crecente da base impoñíbel, isto é, a medida que crece a capacidade económica dos suxeitos, crece a porcentaxe da súa riqueza que o Estado exixe en forma de tributos.
O principio de progresividade e o principio de proporcionalidade son diferentes. Nun tributo proporcional o tipo de gravame mantense fixo; polo tanto, a débeda tributaria crece só na medida en que o fai a capacidade económica. Pola contra, nun tributo progresivo crece o tipo de gravame ao aumentar a capacidade económica, normalmente co límite do principio de non confiscatoriedade.
Wonder (filme)
Wonder é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Stephen Chbosky e protagonizado por Julia Roberts, Owen Wilson, Jacob Tremblay, Izabela Vidovic, Mandy Patinkin e Daveed Diggs. Escrito por Jack Thorne, Steven Conrad e Chbosky, está baseado na novela homónima de R. J. Palacio.
O filme, que conta a historia dun neno con Treacher Collins syndrome, foi estreado nos Estados Unidos o 17 de novembro de 2017 por Lionsgate. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica e da audiencia, e recadou 305 millóns de dólares en todo mundo sobre un orzamento de 20 millóns de dólares. Na 90ª edición dos Oscar, o filme foi nomeado ó Oscar á mellor maquillaxe.
Pokémon Rumble
Pokémon Rumble (titulado Melee! Pokémon Scramble; en 乱戦！ポケモンスクランブル; Ransen! Pokemon Sukuranburu no Xapón) é un videoxogo de loita da serie Pokémon desenvolvido para WiiWare.
Modo de xogo
O xogador controlar Pokémon para loitar contra outross Pokémon nunha serie de alxubes liñais e zonas de loita pechadas. O xogo presenta un modo de xogo corpo a corpo en tempo real, que se comparou co de Smash TV.
Liñares, Piloño, Vila de Cruces
Liñares é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Terremoto de Italia central de 2016
miniatura|Epicentro do sismo O terremoto de Italia central de 2016 foi un sismo de 6,0 graos de escala sismolóxica de magnitude de momento, ocorrido en Italia central o 24 de agosto de 2016 ás 03:36:32 CEST (01:36 UTC). O seu epicentro estivo preto de Accumoli (Rieti), co seu hipocentro a 4,2 km de profundidade, aproximadamente a 75 km ao sueste de Perugia e 45 km ao norte de L'Aquila (que xa sufrira un terremoto en 2009), nunha área preto dos límites das rexións da Umbría, o Lacio, os Abruzos e As Marcas. Polo menos 290 persoas faleceron e varios centos máis resultaron feridas.
Kuwait Airways
Kuwait Airways (árabe: الخطوط الجوية الكويتية‎, al-Ḫuṭūṭ al-Jawiyyah al-Kuwaītiyyah) é a aeroliña nacional de Kuwait, con sede en terreos do aeroporto internacional de Kuwait. Opera servizos regulares internacionais cara Oriente Medio, o subcontinente indio, Europa, o Sueste Asiático e América do Norte dende a súa base principal no aeroporto de Kuwait. A aeroliña é membro da Arab Air Carriers Organization.
Actual
miniatura|Primeiro A330-800neo de Kuwait Airways miniatura|[[Airbus A320-200]] En decembro de 2020 a frota de Kuwait Airways estaba formada polos seguintes avións:
Carrán rosado
O carrán rosado (Sterna dougallii) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Sternidae.
Características
Trátase dunha especie moi semellante ó resto dos carráns. Presenta unha plumaxe máis clara, case branca en voo, co peito lixeiramente rosado e as patas avermelladas. Os inmaturos son máis escuros. Cría comunalmente en praias e illas.
Distribución
É unha ave escasa en Europa. Unicamente observable na Península Ibérica e resto de Europa Occidental durante as épocas migratorias, e con presenza non confirmada todos os anos.
Juan Picasso
Juan Picasso González, nado en Málaga o 22 de agosto de 1857 e finado en Madrid o 5 de abril de 1935, foi un militar español, condecorado coa Cruz Laureada na Primeira Guerra do Rif en Marrocos e encargado da importante investigación militar coñecida como o Expediente Picasso. No extenso informe, denunciaba as malas decisións do alto mando militar e as corrupcións xeneralizadas durante o desastre de Annual en 1921. Este expediente tería importantes consecuencias militares e políticas pondo fin á chamada restauración borbónica en España en 1923 ao ser a causa directa do golpe de estado de Primo de Rivera.
Foi ademais parte do Consello Supremo de Guerra e Mariña, e delegado militar de España no Consello da Sociedade das Nacións entre 1920 e 1923.
Traxectoria
O seu pai, Juan Bautista Picasso Guardeño vivía en Málaga e era irmán de Francisco Picasso, avó materno de Pablo Ruiz Picasso. Casou con María Luz Vicent Lasso de la Vega e tivo dous fillos: Néstor en 1887 e Adalberto en 1893.
Carreira militar
Ingresou na Academia do Estado Maior en xullo de 1878 como alférez alumno, ascendendo a tenente en xuño de 1880. Entre 1880 e 1893, ocupou diversos destinos nos distritos de Castela a Nova, Andalucía (en Granada fundamentalmente) e Ceuta.
O asedio en Melilla
Pola Real Orde (R.O.) de 20 de decembro de 1890, formou parte da comisión para reformular os límites xurisdicionais de Melilla, que foran expostos en 1863, e a posterior demarcación dunha zona neutral de 500 metros de anchura determinada polo convenio con Marrocos asinado o 30 de outubro de 1861 trala Guerra de África ou Primeira guerra de Marrocos. Durante os seguintes dous anos, non se chegou a un acordo entre ambos os países.
No outono de 1893 como capitán, foi enviado a Melilla, onde se iniciou a chamada Guerra de Margallo ou Primeira guerra do Rif como agregado á segunda brigada da segunda división. O 27 de outubro, atopábase co xeneral Juan García y Margallo, no forte de Cabrerizas Altas, asediado polos rifeños, sen poder comunicar a súa delicada situación. O día seguinte, recibiu a orde do xeneral para que marchase a cabalo e cunha escolta ao próximo forte de Rostrogordo para dende alí, dar conta ao gobernador do asedio. Con todo, cando chegou ao forte de Rostrogordo, viu que estaba igualmente rodeado e dirixiuse directamente a Melilla con grave risco persoal, conseguindo informar da situación e procurando o envío de axuda aos fortes cercados. Por esta acción o 28 de agosto de 1893, recibiría a Cruz Laureada de San Fernando de segunda clase e o ascenso a comandante con 36 anos.
Ascensos
Dous anos despois ascendeu rapidamente a tenente coronel e, en 1902, ao rango de coronel. Dende finais de novembro de 1909 até o final de marzo de 1910, desempeñou o cargo de xefe de Estado Maior do goberno militar de Melilla. En 1915, ascendeu a xeneral de brigada, pasando a maior parte do resto da súa carreira militar no Ministerio da Guerra en Madrid.
En febreiro de 1919, sendo practicamente un descoñecido, foi proposto para ministro de Guerra con sesenta e dous anos, cargo que rexeitou respondendo: «Pois llo agradezo moito, pero mire vostede, prefiro seguir traballando no meu e ser o que son, un militar honrado.»
Formou parte da Comisión Permanente Consultiva de Asuntos Militares, Navais e de Aviación, sendo o representante español ante a Sociedade de Nacións desde 1920 a 1923.
En novembro de 1911, presionada por Reino Unido, Francia cede a España o protectorado español de Marrocos. O goberno, alentado polo mando militar, inicia a conquista militar do territorio coa que, aínda que pobre e tribal, ofrecía recuperar a unha sociedade española humillada pola perda das súas últimas colonias na breve guerra hispano-estadounidense. Será durante a coñecida como guerra de Rif, na que xorden un grupo de oficiais conservadores e agresivos coñecidos como os africanistas, entre eles un mozo chamado Francisco Franco.
A investigación do desastre de Annual
O 16 de febreiro de 1921 recibiu o ascenso a xeneral de división. Entre o 30 de xullo de 1921 e o 23 de agosto de 1923, formou parte do Consello Supremo de Guerra e Mariña do goberno. miniatura|Xaneiro de 1922. Guerra do Rif. Meses despois da batalla de Annual (xullo-agosto de 1921) os restos continúan dispersos.|alt= Por R.O. de 4 de agosto de 1921, o ministro Luís de Marichalar y Monreal, vizconde de Eza, nomeou a Picasso xuíz instrutor para elaborar un informe de carácter oficial que examinara os antecedentes e circunstancias que concorreron no abandono de posicións do territorio marroquí asignado á Comandancia Xeral de Melilla.
O nomeamento, contaba cunha polémica limitación, establecida ao principio de non estenderse á actuación do alto comisario, o xeneral Dámaso Berenguer, como apareceu reflectida nunha Real Orde de 24 de agosto, na que Picasso foi avisado de non realizar investigación que puidera involucrar ao Alto Mando. O 1 de setembro, noutra R.O. —a instancias de Berenguer—, avísase, de novo, a Picasso para que non estenda a súa investigación. O día 6 setembro, hai un telegrama «persoal e reservado» do novo ministro De la Cierva a Picasso, con forma improcedente de «Real Orde».
Tras varias meses de traballo, o 18 de abril de 1922, entregou ao Congreso dos Deputados o expediente cun informe final redactado por el mesmo que constituía nun total de 2.417 folios. O seu traballo coñeceuse como o Expediente Picasso, e nel sinalábanse múltiples erros militares así como unha corrupción xeneralizada no exército. O expediente, derivou nunha serie de consecuencias políticas e militares, e foi utilizado pola oposición aos diferentes gobernos conservadores nese momento, aos militares chamados africanistas e ao propio rei Afonso XIII.
Catarse
A catarse (do grego katarsis ou katharsis) é unha purga ou purificación da persoa.
Juan Picasso
A investigación do desastre de Annual
O 21 de decembro, o xornal La libertad, no centro da súa portada puña unha caricatura de Exoristo Salmerón baixo o título: «Figuras y figurones» de Juan Picasso seguida do texto:
Posteriormente, por mor da gravidade das conclusións, o ministerio da Guerra enviou unha copia ao presidente do Congreso dos Deputados que ordenará a creación dunha comisión de investigación, propiamente política, paralela á militar. Finalmente, Berenguer foi xulgado e condenado por un tribunal militar e antes de que se presentaran as conclusións da comisión de investigación, para evitar que puidesen afectar ao rei, que a nivel popular xa era considerado culpable, o capitán xeneral de Cataluña, Miguel Primo de Rivera deu un golpe de estado.
Catarse
Orixe antropolóxica da catarse
En certos lugares practícase o xamanismo, que é un conxunto de crenzas e prácticas referentes aos xamáns. Os xamáns son considerados persoas dotadas de poderes espirituais para sandar aos enfermos etc. Un dos papeis que interpreta o xamán, é o de recolector e preparador das forzas benéficas que derrotarán ás forzas maléficas. A expulsión final do maléfico, frecuentemente vén acompañada dun simbolismo material. É así como o curandeiro exhibe un anaco de algodón ou un refugallo calquera, que pretende extraer do corpo do enfermo. O xamanismo ten analoxía con aquelas operacións rituais gregas onde o obxecto maléfico era extraído. Este obxecto extraído denominábano os gregos katharma, palabra que significa ademais vítima sacrificial humana. Ao katharma xamanista podémolo mirar como provocador da enfermidade que pode levar á morte; neste sentido, é o provocador da crise. Mentres a curación vén ser a expulsión de impurezas, unhas veces espirituais (coma os malos espíritos) e outras materiais (coma o obxecto xamánico).
Juan Picasso
A chegada da Ditadura, a República e o retiro
Juan Picasso, pasou á reserva o 23 de agosto de 1923 ao cumprir o sesenta e seis anos. Pouco tempo despois, o 13 de setembro de 1923, produciuse o golpe de estado militar que instaurou a ditadura de Primo de Rivera co apoio do rei, e terminou coa exposición do traballo de Picasso sobre o desastre no congreso. Coa chegada da ditadura, o informe abandonouse e fóronse perdendo as copias. Só se conservou unha parte dunhas 300 follas do total do documento. Picasso, aceptou o cambio de réxime e seguiu como membro do Consello Supremo de Guerra e Mariña. Dous anos máis tarde, o 22 de agosto de 1925 pasou á segunda reserva co grao de tenente xeneral.
Catarse
Orixe antropolóxica da catarse
Con estes antecedentes, podemos situar agora a palabra katharsis. Segundo o filósofo René Girard, esta palabra significa en primeiro lugar o beneficio que a cidade obtiña da eliminación do katharma. Antes de ser executado, o katharma era paseado polas rúas da cidade, para que atraese sobre si tódolos malos xermes, e evacualos.
Pódese afirmar que Girard concibe o termo catarse como categoría ou concepto que se refire a expulsión. A categoría de expulsión susténtase na hipótese antropolóxica de que, cando as comunidades arcaicas entraban en crises exteriores se volvían violentas, expulsando así ao suposto causante da desorde. Así a todo, dito culpable frecuentemente era acusado inxustamente, é dicir viña ser un chibo expiatorio. Por outra banda, dita expulsión que exerceron as comunidades primitivas, seguiríase efectuando ao longo da historia, ata na nosa Idade Contemporánea, pero con matices e formas de presentarse distintas.
Lingua kwanyama
A lingua kwanyama é unha lingua nacional de Angola e Namibia. É un dialecto estandarizado da lingua ovambo, é mutuamente intelixible coa lingua ndonga, a outra lingua oshiwambo cunha forma escrita estándar.
Catarse
A catarse e a traxedia grega
O termo katharsis tamén o atopamos na traxedia grega. Na Poética de Aristóteles emprégase esta palabra para designar o efecto que exerce a traxedia nos espectadores. A traxedia, co recurso á piedade e ao terror, logra a expurgación de tales paixóns.
Juan Picasso
A chegada da Ditadura, a República e o retiro
Picasso, faleceu por un cancro de gorxa en 1935. A súa morte foi coñecida por unha necrolóxica aparecida no diario ABC dous días despois. Foi enterrado no cemiterio Sacramental de San Lorenzo e San José. A súa esposa, María Luz Vicent, faleceu un mes despois por cancro de peito.
Catarse
A catarse e a traxedia grega
Katharsis en Aristóteles, é a purificación psicolóxica polo terror e a piedade.
Juan Picasso
Recoñecementos
En 1922, foi nomeado co título honorífico de fillo predilecto da cidade de Málaga.
As «charreteras», divisa que formaba parte do uniforme, de Juan Picasso expóñense no Museo Histórico Militar de Melilla tras unha doazón por parte dun dos seus descendentes.
Catarse
A catarse e a traxedia grega
Noutras palabras, o espectáculo (traxedia) debe producir nos espectadores, sensacións de compaixón e terror, que os purifique destas emocións, a fin de que saian do teatro sentíndose limpos e elevados, cunha alta comprensión dos camiños dos homes e dos deuses.
O termo grego phobos tradúcese como terror, medo, pánico, espanto. O termo grego eleos como misericordia, compaixón, piedade. Unhas veces tradúcese ao galego phobos como terror mentres que noutras obras se atopa como temor. Para eleos, unhas obras empregan compaixón, mentres outras piedade.
En canto ás características destas emocións, temos que, segundo Aristóteles, a piedade ou compaixón é unha paixón penosa suscitada pola dor ou o sufrimento doutro. Xa que logo, require pensar que esoutro está padecendo realmente, e ademais, que o seu sufrimento é grave. Ademais, este sentimento precisa a opinión de que a persoa non merecía o sufrimento. Aristóteles sinala que a piedade garda unha estreita relación coa crenza de que un é tamén vulnerable. En definitiva, require unha comunidade de sentimentos e a opinión de que se pode padecer un mal similar ao que padece quen suscita a nosa piedade. O terror atópase relacionado intimamente coa piedade. En definitiva, o que nos suscita piedade é o que tememos que podería ocorrernos a nós mesmos. E posto que a piedade esixe percibir a propia vulnerabilidade e a semellanza co que sofre, piedade e terror experiméntanse case sempre xuntos.
O terror e a piedade son dous afectos, forman os extremos na cadea sentimental humana. Trátase do terror ante o espantoso, e a piedade ante o miserable. O terror experiméntase ante potencias que poden dispoñer da nosa vida, sen defensa posible pola nosa banda. Este sería un extremo superior dos afectos. Un extremo inferior dos afectos corresponde á piedade ante a miseria, que sobrevén ao caer en conta de que por ser semellantes ao desgraciado pódenos sobrevir o que a el lle está pasando. A semellanza constitúe o fundamento do extremo inferior (a piedade); mentres o extremo superior (o terror) vén dado polo abismo da diferenza existente entre o individuo e potencias que o rebordan e non pode controlar.
A katharsis como purgación ou purificación, consiste na liberación do peso dunha realidade que se nos está volvendo pesada. Tales realidades pesadas poden pertencer a distintas ordes: fisiolóxica, emocional etc. Os pesados pesos na orde da realidade constitúen o totalmente diferente, que nos excede (absoluto) e o semellante (natural), que no plano dos sentimentos, poden percibirse como terror e piedade. Polo que é necesario unha purgación que nos libere deles non en canto tales, senón en canto pesados pesos. E a obra de arte, mediante accións de reprodución imitativa (como se dá na obra de teatro) ha de conseguir en nós tal efecto.
A catarse e a medicina
Un remedio catártico produce a evacuación de humores ou materias que son consideradas como nocivas. Usualmente o remedio é frecuentemente concibido coma se participase da mesma natureza có mal que provocou a enfermidade, de tal xeito que se agrava o malestar, provocando unha crise saudable da que xurdirá a curación. En definitiva, atopámonos con que a crise chega ó seu paroxismo, para finalmente provocar a expulsión dos axentes patóxenos xunto co que serviu como remedio.
Segundo René Girard na práctica medicinal actual este mecanismo séguese efectuando e resulta eficaz. Podémolo ver con máis claridade no caso das vacinas e a inmunización. A intervención médica inocula ou transmite un algo da enfermidade, para que o organismo estea san ou en orde, do mesmo xeito, os ritos nas comunidades primitivas inxectaban algo de violencia precisamente para que a comunidade non caese en crises violentas. As revacinacións ou reforzos corresponderían a novos modos de protección ritual - sacrificial. Noutras palabras, atopámonos cun pensamento científico que lonxe de ser orixinal, vén ser fillo do pensamento arcaico.
O riso como catarse
Máis aló da comedia que nos fai rir, de xeito xeral o riso é unha catarse por canto vén ser unha forma de expulsión ou evacuación moi común e natural. Unha persoa ri porque dun ou doutro xeito sente que existe unha ameaza á súa capacidade de controlar o seu ambiente e ás persoas que están nel, e ata a súa capacidade de controlar os seus propios pensamentos e os seus propios desexos. Pero pola contra, non rirá se dita ameaza faise moi real. Deste xeito, as condicións da risa son contradictorias. Girard afirma que a ameaza debe ser por unha banda, abafadora e, pola outra, equivaler á nada. En definitiva, para poder rir, debemos estar arriba malia atoparnos constantemente ameazados por quedar abaixo.
Para poder rir é necesaria unha suficiente separación respecto ao obxecto da nosa risa. Esta separación preséntase de distintos xeitos: pode ser a separación do escenario no caso da comedia, ou a separación que brindan os costumes estranxeiros, ou o remoto pasado. Esta separación permítenos rir con impunidade e abandono, permite ademais sentirnos diferenciados daquela vítima de sacrificio que non é outra cousa que a vítima do noso rir.
Así a todo, hai casos en que non hai ningunha vítima de sacrificio que suscite a gargallada e poña a debida distancia entre nós mesmos e as forzas interpersoais que nos ameazan. Este é o caso no cal nós mesmos somos o obxecto principal da nosa diversión. Girard refírese a aquela risa especialmente física, producida por perigos apenas aludidos, por accidentes aos que se escapou por un pelo, por curvas pechadas tomadas a velocidades superiores ao que permitiría a prudencia. Pero ademais temos o caso no cal nós somos obxecto do noso humor cando nos enfrontamos a perigos simulados; é dicir cando o perigo é reproducido con gran realismo, pero á vez cun alto grao de seguridade, como nos parques de diversións.
Raíndo, Piloño, Vila de Cruces
Raíndo é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Personaxes nas historietas de Garfield
Esta é unha lista dos personaxes que aparecen na banda deseñada Garfield de Jim Davis, así como os que aparecen na serie de debuxos animados Garfield e mailos seus amigos.
Dra. Liz Wilson
A '''Dra. Liz Wilson''' é a veterinaria de Garfield e a moza dos sonos de Jon Arbuckle. Jon intenta, a miúdo, ter unha cita con ela; non obstante, nunha serie de historietas do verán de 2006, finalmente Liz admite que tiña sentimentos cara a el. Ambos os dous son parella desde aquelaentón. Na película Garfield: A Tail of Two Kitties Jon proponlle matrimonio a Liz e ela acepta. Porén, isto non é mencionado ou conectado coas tiras cómicas.
En Garfield e mailos seus amigos aparecía ocasionalmente nas primeiras dúas temporadas. Nas películas de acción e aventuras foi interpretada pola actriz Jennifer Love Hewitt. A súa primeira aparición na televisión foi no especia Garfield Goes Hawaiian (Garfield vai a Hawai); a súa última, en Arrivederci, Odie!. Nunhas poucas tiras cómicas en xullo de 2007, Garfield ten celos de Liz, antes de facerse amigos o 24 de xullo.
Arlene
Arlene é a moza de Garfield. É unha gata rosa cun longo pescozo e un burato entre os seus dentes frontais. A miúdo, Garfield fai bromas con esta característica que posúe. Unha vez desexou que a súa relación dese algúns pasos, pero Garfield pareceu non advertilo. Doutra vez, nas primeiras tiras cómicas, Garfield bromeou dicindo que el e Arlene tiñan unha aparente relación de amor-odio, dado que Garfield se ama a si mesmo, cousa que Arlene rexeita. Noutra ocasión, mentres Garfield agardaba por que ela fose á cita que tiñan os dous, outra gatiña guapa camiña por diante de Garfield e saúdao. Asemade Arlene aparece, e anóxase ao instante. Na seguinte tira Garfield consegue aclarar o malentendido e Arlene perdóao.
Aínda que ela non apareceu na serie de debuxos animados (agás nunha ocasión, cando fixo un cameo na cuarta temporada), si aparece na película. No episodio de Garfield e mailos seus amigos "A lenda do lago", hai unha femia de gato prehistórica que se asemella moito a Arlene, tendo tamén a súa mesma cor.
No libro Garfield's Judgment Day (O día do xuízo de Garfield), revélase que é unha gata que vive nas canellas, a cal non sabe nada de Garfield ata que situacións de emerxencia o traen á luz.
Pooky
Pooky é o osiño de peluche de Garfield; e é, ademais, o mellor amigo do cínico gato. Descubriuno gardado nun caixón. Garfield comunícase ás veces con Pooky como se fose un animal de verdade, sendo sobreprotector con el. En raras ocasións Pooky foi ensinado levando a cabo accións, tales coma camiñar. Isto nunca foi explicados, dando a entender que Pooky podería ter mente propia.
Nermal
Nermal é un gatiño pequeno de cor gris, proclamado por si mesmo como "O gatiño máis riquiño do mundo". Con frecuencia faille visitas innesperadas a Garfield, onde presume da súa beleza, converténdose así no foco de atención de Jon durante o tempo que dure a súa visita, para desgraza de Garfield. Nermal fai isto especialmente nos aniversarios de Garfield's para lembrarlle que se fai vello. Aínda que o personaxe de Nermal foi introducido como pertencente aos pais de Jon (podendo dar a entender que se trata do curmán de Garfield), esta conexión foi excluída das tiras cómicas.
Mencionou unha vez que vai quedar lindo e pequerrecho para sempre porque é unha miniatura; "Penso en pequeno", bromeou, "e o café e mais os cigarros non che fan dano". Recentemente, Nermal tamén admitiu que se fixo a cirurxía plástica, afirmando que unha soa pestana das que ten, é real.
Un chiste corrente sobre Nermal en Garfield e mailos seus amigos e que, sempre que Nermal aparece, Garfield intenta enviar a Nermal en barco ata Abu Dabi poñéndoa no interior dunha caixa con buratos e deixándoa enfronte da porta.
A encargada de poñerlle a voz nos capítulos de Garfield e mailos seus amigos foi Xulia Diz. En Garfield: The Movie, Nermal é descrito como un gato siamés adulto, que vive na veciñanza, no canto dun pequeno gatiño gris.
Mamá
A nai de Jon vive nunha granxa e é coñecida por ser unha gran cociñeira, dado que ofrece unha ampla variedade de comida para Jon cando a visita, sendo especialmente habilidosa creando ducias de pratos baseados nas patacas. Para a súa creación, Jim Davis baseouse na súa propia nai. Ademais, a nai de Jon tamén é coñecida por enviarlles en paquetes a el e mais a Garfield comidas xa cociñadas. No episodio de Garfield e mailos seus amigos chamado "Sentimento felino", aparece xunto ao pai de Jon nun soño que este ten.
Papá
O pai de Jon coida da granxa da familia. Sobre el sábese, grazas ás tiras cómicas, que rara vez estivo fóra da granxa. Fixo unha única aparición animada con diálogo, en A Garfield Christmas Special (Un especial de Nadal de Garfield). Para crealo, Jim Davis baseouse no seu propio pai, James William Davis.
Doc Boy
O irmán de Jon tamén vive na granxa, con seu pai e súa nai. A miúdo, os dous irmáns pelexan por se é mellor a cidade ou o campo. Odia que o chamen "Doc Boy". O personaxe está baseado no irmán que ten Jim Davis, David "Doc" Davis; por outra banda, "Boy", é, probablemente, unha referencia a John Boy de The Waltons.
Lyman
Lyman era o amigo de Jon e o dono orixinal de Odie; nun principio viviu na casa de Jon. A primeira aparición de Lyman foi o 7 de agosto de 1978. Desapareceu das tiras cómicas despois do 24 de abril de 1983, sen dar ningunha explicación. (Non obstante, Jim Davis deu un consello: «Non miredes no soto!».) Fixo un cameo na historieta na que Garfield cumpriu dez anos, o 19 de xuño de 1988, aparecendo na primeira viñeta. Ademais, tamén fai a súa aparición na páxina oficial de Garfield, nos xogos "Scary Scavenger Hunts I" e "Scary Scavenger Hunts II", nos cales axuda e asusta ao xogador durante o transcurso da partida. Segundo Davis, o propósito orixinal de Lyman era ser alguén co que Jon puidese falar e expresar outras ideas (un papel que foi sendo cada vez máis interpretado polo propio Garfield, facendo que Lyman fose innecesario e, polo tanto, eliminado).
Clive
Clive foi o amigo invisible que Garfield creou na súa mente. Debutou o 22 de abril de 1996, e apareceu durante as tiras desa semana. Máis adiante, Clive volvería aparecer moi de cando en vez.
Irma
Irma é a camareira e dona do "Restaurante de Irma" ("Irma's Diner"), un restaurante visitado de cando en vez por Jon e mais Garfield. Irma é unha camareira modelo, exceptuando os momentos nos que abusa e insulta os seus clientes ou se depila as pernas na barra. E a comida tampouco é moi boa. A miúdo, Irma compórtase de xeito estraño, por exemplo, cando ten a idea do "polo sorpresa", a cal consiste en poñerse unha máscara de polo e berrar "SORPRESA!!".
Herman Post
Herman Post é o carteiro de Jon Arbuckle. Garfield atorméntao constantemente agatuñando polos seus pantalóns, deixándoos rotos. Por iso é polo que ten que buscar camiños seguros para intentar deixar o correo sen ser atacado, cousa que rara vez ocorre. Unha das poucas veces que o conseguiu, tivo que meter o correo nun avión de papel para lanzalo á casa, cousa á que Garfield respondeu "Non é xusto!" ("NO FAIR!").
Gumersindo Rico González
Gumersindo Rico González, nado en Luarca o 23 de agosto de 1891 e finado na mesma vila o 21 de setembro de 1957, foi un avogado, empresario e político asturiano.
Traxectoria
Fillo do rexistrador da propiedade Gil Rico Suárez-Coronas. Estudou na Facultade de Química na Universidade Central, e en 1911, logo de instalarse en Madrid, ingresou na Facultade de Dereito, onde se doutorou. Foi presidente das Juventudes Reformistas do partido de Melquíades Álvarez. En 1922 converteuse en director xerente da delegación comercial da International Western Electric Company (IWEC), empresa do sector telefónico, e en 1923 foi director da Sociedad Teléfonos Bell. En 1924, foi un dos artífice xunto con Sosthenes Behn, presidente da ITT, da fundación da Compañía Telefónica, da que foi secretario xeral do Consello de Administración.
Foi elixido deputado pola provincia de Lugo nas eleccións a Cortes de 1933 como republicano independente. Nas eleccións de febreiro de 1936 volveu presentarse como independente integrado na candidatura de dereitas, pero non resultou elixido. Renunciou ao cargo de secretario xeral do Consello de administración da Telefónica en agosto de 1936, ao ser intervida a compañía. Exiliouse e despois da Guerra civil intentou infrutuosamente reingresar na Compañía Telefónica.
Vida persoal
Casou en 1911 con Josefa Rodríguez Villar e foi pai do diplomático Gumersindo Rico Rodríguez-Villar.
Juliana Top
O Juliana Top (Montaña Juliana ou Pico Juliana) é a montaña máis alta do Suriname, localizada no distrito de Sipaliwini. Ata a independencia do Suriname dos Países Baixos no 1975, o Juliana Top era o pico máis alto do Reino Neerlandés.
A montaña foi nomeada así pola daquela princesa holandesa Xuliana dos Países Baixos.
Said Tayeb Jawad
Said Tayeb Jawad (en ), nado en 1958, é o embaixador de Afganistán no Reino Unido. Anteriormente, exerceu como asesor principal de política e política exterior do xefe do executivo de Afganistán, Abdullah Abdullah. Foi CEO de Capitalize LLC, unha consultoría estratéxica con sede en Washington, D.C. Foi nomeado embaixador afgán dos Estados Unidos o 4 de decembro de 2003 polo presidente Hamid Karzai e serviu como embaixador até o 22 de setembro de 2010. Tamén serviu como embaixador afgán non residente en México, o Brasil, Colombia e a Arxentina. Foi xefe do estado maior do presidente afgán en 2002 e 2003.
Playing for Time
Playing for Time é un telefilme de 1980 producido por CBS e escrito por Arthur Miller. Está baseado na autobiografía da músico Fania Fénelon, The Musicians of Auschwit. Está protagonizado por Vanessa Redgrave no papel de Fénelon. Playing for Time está baseado nas experiencias de Fénelon como prisioneira no campo de concentración de Auschwitz, onde ela e un grupo de música interpretaban pezas clásicas para os seus captores.
Foi o derradeiro filme dirixido por Daniel Mann. Partes do mesmo foron dirixidas por Joseph Sargent, mais só Mann apareceu acreditado como director.
Arnor
Arnor, que en sindarin significa «terra do rei», (tamén coñecido como o Reino do Norte) é un reino ficticio do universo imaxinario de J. R. R. Tolkien. Fundado por Elendil o Alto tralo afundimento da illa de Númenor. O reino, que se estendía ó oeste da Terra Media e ocupaba case todo Eriador, limitaba ó norte co reino de Angmar e a baía de xeo de Forodwaith, ó oeste coas Montañas Azuis, ó leste coas Montañas Bretemosas e ó sur co río Gwathló.
A capital do reino era Annúminas, onde se atopaba o cetro de Annúminas, símbolo do poder dos reis de Arnor, unha das palantír e o Anel de Barahir. Outros lugares importantes eran Emyn Beraid, Fornost, Prebe, Tharbad e Amon Sûl.
Houbo oito reis en Arnor, antes de que as liortas entre irmáns pola sucesión ó trono ocasionaran a división do reino en tres: Arthedain, Cardolan e Rhudaur. Estes tres reinos foron asolados polas tropas de Angmar, cuxo rei era o Rei Bruxo de Angmar, señor dos Nazgûl.