cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira de Castela e León
A bandeira de Castela e León é a bandeira oficial da comunidade autónoma española de Castela e León. Consiste nos escudos cuartelados de Castela, representada por un castelo, e León, representado por un león.
miniatura|dereita|250px|[[Cristovo Colón levando a bandeira da Coroa de Castela ao chegar ao "Novo Mundo".]]
O león é atribuído a Afonso VII, quen se converteu en rei de León e Castela en 1126. O símbolo do castelo atribúese ao seu neto Afonso VIII de Castela. En 1230, Fernando III de Castela uniu os dous reinos na Coroa de Castela (1230–1715) e cuartelou as armas como símbolo da unión.
Tres séculos de presenza española no continente americano deixaron unha pegada consistente. En moitas zonas do sur dos Estados Unidos, por exemplo, consérvanse símbolos de ascendencia española no escudo ou símbolos de estados e cidades. Varias cidades, como Os Ánxeles e St. Augustine, Florida, incorporan os símbolos do Reino de Castela nos seus escudos ou bandeiras. Nas exhibicións das seis bandeiras de Texas, que tamén ondearon en St. Augustine, Florida e Luisiana, España adoita estar representada pola bandeira de Castela e León.
Itinerarius (Johannes Witte de Hese)
O Itinerario de Johannes Witte de Hese é un breve relato medieval de viaxes en latín de arredor de 1400. Aínda que pretende ser un relato certo de viaxes do autor, é un relato ficticio dunha viaxe imaxinaria na mesma tradición o Itinerarius de Xoán de Mandeville. O título Itinerarius procede da primeira edición impresa de arredor de 1490. Johannes Witte de Hese é o nome dado ao autor no manuscrito máis antigo que se conserva, pero non se coñece por ningunha outra fonte e o nome pode ser unha invención. Descríbese como un sacerdote da diocese de Utrecht que estivo en Xerusalén en maio de 1389 antes de emprender os seus dous anos de viaxe polo mundo.
A mediados do século XV, o Itinerario fora traducido ao holandés medio (xermánico occidental).
Nome da obra
Witte escribiu en latín. O título completo da súa obra é Itinerarius Joannis de Hese, presbiteri, a Hierusalem describens dispositiones terrarum, insularum, montium et aquarum ac etiam quedam mirabilia et pericula per diversas partes mundi contingentia lucidissime enarrans. A tradución do título ao galego sería: Caderno de viaxe do sacerdote Johannes de Hese, que describe desde Xerusalén as situacións de países, illas, montañas, ríos e que conta moi claramente algunhas marabillas e perigos en (pasando por) varios continentes do mundo.
Witte comeza o seu diario de viaxe en Xerusalén, visitando a Terra Santa. Desde alí viaxa polo Xordán até o Mar Vermello e Exipto. En Exipto visita os mosteiros do Sinaí e lugares asociados á mocidade de Xesús. Desde alí cruzou o Mediterráneo dende o porto de Damietta. Navegou a Edesa. A súa viaxe levouno ao Imperio do Preste Xoán, sobre o que na Idade Media había moita fantasía. Witte foi capturado polos soldados do Gran Khan (latín: Grandicanis). Os seus itinerarios eran fantasiosos: viu pigmeos, peixes voadores, unicornios, desertos vivos etc. e narrou milagres experimentados en primeira persoa. Ao leste viu os muros da Terra Paradisíaca no monte Edom. Os seus muros brillaban entre o musgo e chegaban alto até o ceo, coma unha fortaleza inexpugnable. Tamén atopou a entrada do Purgatorio. En Oriente, describe o "Amazonas Branco" (sen relación coa zona actual do Amazonas salvo a orixe grega do nome): aquí viu unha Insula Masculina (illa con homes) e ao seu carón unha Insula Feminina (illa con mulleres).
Como outras historias de viaxes imaxinarias nos Países Baixos, o Itinerario foi moi popular. Coa chegada da imprenta, a obra foi reeditada repetidamente: en Colonia (1500), Deventer (1504) e Antuerpen (1565).
Edicións posteriores
Máis tarde, os editores engadiron descricións sobre os pobos cristiáns (Tractatus decem nationibus Christianorum ou tamén Divisiones decem nationum totius Christianitatis) e cartas entre o Papa Pío II e Johannes Soldanus ou mesmo omitiron partes do Itinerius. As traducións do latín ao holandés medio seguiron a editarse.
Lingua wallisiana
O wallisiano ou ʻuveano é unha lingua polinesia falada na illa de Wallis (tamén coñecida como ʻUvea). A lingua tamén é coñecida como uveano do leste para distinguila da lingua uveana do oeste falada na illa de Ouvéa, preto de Nova Caledonia. Esta illa foi colonizada dende a illa de Wallis no século XVIII.
Indíxena da illa de Wallis, a lingua tamén é falado en Nova Caledonia dende a década de 1950 por mor da migración de moitos wallisianos (especialmente en Nouméa, Dumbéa, La Foa e Mont Dore). Segundo o CIA World Factbook, en 2015 tiña 7.660 falantes. Porén, Livingston (2016) expón que o número real de falantes é moito máis alto (ao redor de 20.000), aínda que é difícil de contar con precisión.
A lingua máis achegada ao wallisiano é o niuafo'ou. Tamén está estreitamente relacionada co tongano, xa que aínda que forma parte do subgrupo samoico, conta con moitos préstamos e influencia do tongano debido á invasión tongana da illa nos século XV e XVI. Wallis está habitada dende hai 3.000 anos.
Alfabeto
O wallisiano ten dez vogais: as cinco vogais estándar: /a, e, i, o, u/ e as súas variantes alongadas: ā, ē, ī, ō, ū.
Johannes Witte de Hese
Johannes Witte de Hese (século XIV-XV) Jan Voet ou Joannes Heseus foi un sacerdote da diocese de Utrecht. Escribiu o imaxinario caderno de viaxe Itinerarius sobre Oriente Medio e Extremo Oriente, en busca do Paraíso Terrestre. Tanto o caderno de viaxe como, en xeral, o tema literario foron populares nos séculos XV-XVI.
Traxectoria
Non se sabe nada da súa vida, só que era un sacerdote da diocese de Utrecht e puido vir de Maastricht.
Itinerarius
Witte escribiu en latín. O título completo da súa obra é Itinerarius Joannis de Hese, presbiteri, a Hierusalem describens dispositiones terrarum, insularum, montium et aquarum ac etiam quedam mirabilia et pericula per diversas partes mundi contingentia lucidissime enarrans (a tradución do título ao galego sería: Caderno de viaxe do sacerdote Johannes de Hese, que describe desde Xerusalén as situacións de países, illas, montañas, ríos e que conta moi claramente algunhas marabillas e perigos en (pasando por) varios continentes do mundo).
Witte comeza o seu diario de viaxe en Xerusalén, visitando a Terra Santa. Desde alí viaxa polo Xordán até o Mar Vermello e Exipto. En Exipto visita os mosteiros do Sinaí e lugares asociados á mocidade de Xesús. Desde alí cruzou o Mediterráneo dende o porto de Damietta. Navegou a Edesa. A súa viaxe levouno ao Imperio do Preste Xoán, sobre o que na Idade Media había moita fantasía. Witte foi capturado polos soldados do Gran Khan (latín: Grandicanis). Os seus itinerarios eran fantasiosos: viu pigmeos, peixes voadores, unicornios, desertos vivos etc. e narrou milagres experimentados en primeira persoa. Ao leste viu os muros da Terra Paradisíaca no monte Edom. Os seus muros brillaban entre o musgo e chegaban alto até o ceo, coma unha fortaleza inexpugnable. Tamén atopou a entrada do Purgatorio. En Oriente, describe o "Amazonas Branco" (sen relación coa zona actual do Amazonas salvo a orixe grega do nome): aquí viu unha Insula Masculina (illa con homes) e ao seu carón unha Insula Feminina (illa con mulleres).
Como outras historias de viaxes imaxinarias nos Países Baixos, o Itinerarius foi moi popular. Coa chegada da imprenta, a obra foi reeditada repetidamente: en Colonia (1500), Deventer (1504) e Antuerpen (1565).
Learjet 35
Os Learjet Model 35 e Model 36 son unha serie de reactores executivos e transportes militares multirrol estadounidenses fabricados por Learjet. Os avións usados pola Forza Aérea dos Estados Unidos reciben a designación C-21A.
O avión está impulsado por dous motores turboventilador Garrett TFE731-2. A súa cabina pode arranxarse para transportar de seis a oito pasaxeiros. O Model 36 de maior alcance ten menos espazo para o pasaxe, ocupado na parte traseira por tanques de combustible.
Os motores están montados en góndolas nos laterais da fuselaxe traseira. As ás están equipadas con flaps dunha única rañura. Os tnques de combustible das puntas das ás distinguen a este deseño doutros avións con funcións semellantes.
Lago Lucrino
O Lago Lucrino ou Lucrinus Lacus (en italiano: Lago di Lucrino; e en napolitano: Laco 'e Lucrine) é un lago da provincia de Nápoles, na rexión de Campania, ao suroeste de Italia, a uns tres quilómetros ao sur do lago Averno.
Learjet 35
Desenvolvemento
O concepto que se converteu no LJ35 comezou como o Learjet 25BGF (co GF referíndose a "Garrett Fan"), un Learjet 25 cun novo turboventilador TFE731 montado no lado esquerdo no lugar do turborreactor General Electric CJ610 do 25. Este avión, que actuou como banco de probas, voou por vez primeira en maio de 1971. Como resultado do incremento de potencia e do reducido ruído do novo motor, Learjet mellorou aínda máis o deseño, e en vez de ser sinxelamente unha variante do 25, converteuse nun novo modelo, o 35.
Lago Lucrino
Características
O lago atópase separado do mar (o golfo de Pozzuoli) por unha franxa de terreo estreita pola que pasa a Vía Hercúlea e unha vía de ferrocarril. A vía pasa por un terraplén, cuxa construción, segundo a tradición transmitida por Estrabón, atribuíase ao heroe mitológico Heracles. Esta banda de terra foi reforzada cun rompente «onde o mar con ira rompe, pero retrocede co ruxido que resoa». Posteriormente, foi aberto ao mar por Marco Vipsanio Agripa, para poder facer un porto no lago Lucrino, ao que chamou Portus Iulius en honor a Octaviano, que, á súa vez, uniu ao lago do Averno cunha canle, segundo explica Virxilio nas súas Xeórxicas, para que servise como porto interior.
Na época romana, a industria pesqueira foi importante, destacando os seus criadeiros de ostras, cuxa fundación se atribúe a Serxio Orata, cara ao ano 100 a. C. Actualmente, as súas ostras seguen a ter unha gran fama.
Tamén se converteu nun lugar para escapadas de pracer desde Baiae converténdose, cara o final da República, no primeiro balneario de luxo do mundo polo que foi sendo coñecido como Lacus Baianus. A súa beira foi cuberta por vilas romanas, das que a primeira foi a de Serxio Orata e a máis famosa foi a vila Cumanum, do senador romano Marco Tulio Cicerón, a cal se situaba na beira leste, sendo ademais a sede da súa «Academia». Os restos desta vila, xunto co pobo de Tripergola, desparecieron baixo o mar en 1538. No ano 59, segundo Tácito, Agripina a Menor continuou vivindo na súa vila a beiras do lago despois de que o seu fillo, o emperador Nerón, tentase afogala facendo que a embarcación onde navegaba naufragase; pero ela conseguiu alcanzar a nado a un barco que a trasladou á beira.
Hoxe en día, Lucrino é unha frazione da comuna de Pozzuoli.
Complexo adaptador AP2
miniatura|O complexo AP-2 O complexo adaptador AP2 é unha proteína multimérica que funciona na membrana plasmática internalizando un cargamento por medio de endocitose mediada por clatrina. É un complexo estable de catro adaptinas que dan lugar a unha estrutura que ten un dominio central e dous dominios apéndices unidos ao dominio central por enlazadores polipeptídicos. Estes dominios apéndice chámanse ás veces 'orellas'. O dominio central únese á membrana e ao cargamento destinado para a internalización. Os dominios apéndice alfa e beta únense a proteínas accesorias e á clatrina. As súas interaccións permiten a regulación temporal e espacial da ensamblaxe de vesículas revestidas de clatrina e a súa endocitose.
O complexo AP-2 é un heterotetrámero que consta de dúas grandes adaptinas (α e β), unha adaptina mediana (μ) e unha adaptina pequena (σ):
Estrutura
O complexo adaptador AP2 pode encontrarse en dúas conformacións primarias: a conformación aberta (estado activo) e a pechada (estado inactivo). No seu estado activo, o sitio de unión da clatrina, que se atopa na subunidade β, e o sitio de unión do cargamento, que se atopa na subunidade μ, están expostos ao citosol, o que permite que ocorran as súas interaccións respectivas. No seu estado inactivo, o complexo experimenta un cambio conformacional que causa que ambos os sitios estean cubertos, impedindo as súas funcións primarias. As cadeas pesadas α e β do complexo constitúen o 60% da secuencia polipeptídica do AP2 e están apertadamente estruturadas en 14 repeticións HEAT que forma estruturas α-helicoidais zigzagueantes que interaccionan coas "patas" helicoidais do trímero de clatrina. eswuerda|miniatura|Estrutura [[Cryo-EM do complexo adaptador AP2. Subunidades alfa en vermello. Subunidades beta en azul. Subunidade mu en verde. Subunidade sigma en amarelo.]]
Función
O AP2 facilita a ensamblaxe de retículas de clatrina cando é necesaria a endocitose, ao agregarse, xunto con outros complexos AP2, na súa conformación activa. Estes agregados de AP2 ineraccionan con proteínas de caltrina polos seus sitios β-activos, orientándoas formando "gaiolas" de clatrina que constitúen o recubrimento endocítico.
Regulación
A regulación da actividade do AP2 faise principalmente por rearranxos conformacionais da estrutura en dúas conformacións distintas (e potencialmente unha terceira e unha cuarta conformacións). A conformación "aberta" é o estado activo do complexo, xa que os "pozos" ou sitios de unión activos para as clatrinas e o cargamento están descubertos. Por outra parte, a conformación "pechada" caracterízase polo peche ou inaccesibilidade deses mesmos sitios.
Activación
A presenza de clatrinas induce a unión do cargamento, e de xeito similar, a presenza do cargamento parece inducir a unión da clatrina. Isto pénsase que ocorre por unha estabilización secundaria da estrutura do complexo, que permitiría a activación parcial, ou acceso, aos pozos respectivos. O fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfato (PIP2) funciona como unha secuencia sinal que se une e é recoñecida polo AP2. O PIP2 pode encontrarse dentro dos liposomas que conteñen cargamento, que interacciona co AP2 para que despois se una a clatrina e execute a súa función. Na forma pechada, o sitio de unión do PIP2 está exposto, permitindo que ocora a regulación conformacional. A causa disto, unha serie de lixeiros cambios conformacionais orixina a conformación aberta completa, empezando coa unión do PIP2, despois a unión da secuencia cargamento e finalmente a unión da clatrina. Unha familia de proteínas chamadas muniscinas pénsase que son os activadores alostéricos primarios do complexo adaptador AP, debido á súa prevalencia en pozos asociados ao AP2 e a súa inhibición que ten como resultado na diminución da endocitose mediada polo AP2. Adicionalmente, o complexo é regulado e activado pola fosforilación da súa subunidade mu.
Desactivación
A desactivación ou cambio á conformación "pechada", aínda non está clara. Pénsase que as NECAPs xogan un papel nisto, ao unirse á subunidade α da AP2. Non se sabe moito, pero a conformación aberta do AP2, que está fosforilado, parece ser necesaria para que a NECAP1 se una na súa parte central. O proceso de ación aínda non se coñece, pero esta interacción causa a desfosforilación do complexo adaptador AP2, que dese modo se desactiva.
Importancia médica
O AP2 foi identificado para participar intimamente nas vías celulares autofáxicas, responsables da degradación de proteínas agregadas. De feito, forma un complexo coa ensmblaxe fosfatidilinositol-clatrina da leucemia linfoide-mieloide (PICALM), que funcionaría como un importante grupo receptor para a cadea lixeira 3 da proteína asociada aos microtúbulos 1 (LC3). LC3 ten un importante papel nalgunhas vías autofáxicas. A causa disto, sospéitase que a deficiencia ou disfunción de AP2 pode ser precursora do desenvolvemento da enfermidade de Alzheimer familiar.
O meu nome é vendetta
O meu nome é vendetta (en Il mio nome è vendetta) é un filme italiano de 2022 dirixido por Cosimo Gomez. Está protagonizado por Alessandro Gassmann e Ginevra Francesconi. Estreouse o 30 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego.
Buxaceae
As buxáceas (Buxaceae) son unha familia de plantas anxiospermas pertencente á orde das buxales. Consta de cinco xéneros, cunhas cen especies, distribuídas polo hemisferio norte, estendéndose dos Andes suramericanos, ó Caribe, Suráfrica, Madagascar e ao sueste de Asia.
Descrición
esquerda|miniatura|Pachysandra terminalis.
Ecoloxía
miniatura|Aspecto de Buxus sempervirens. Algunhas especies de Buxus presentan partenocarpia ocasional, mentres que algunhas especies de Sarcococca parecen ser apomícticas obrigatorias. Pachysandra procumbens é autocompatible. En Sarcococca humilis dáse o raro fenómeno da poliembrionía. A polinización efectúase por entomogamia, sendo os principais axentes abellas e moscas. As flores son protóxinas e nectaríferas (sobre todo as masculinas), co que o contacto dos polinizadores coas flores femininas é simplemente casual pola proximidade coas masculinas, debido ao atractivo destas por un débil cheiro e os tépalos, filamentos e anteras coloreados. Con todo, nos Buxus africanos e en Notobuxus non hai nectarios e suxeriuse que a polinización é anemógama, o que se ve confirmado en parte polo aumento do número de estames. As sementes das cápsulas despréndense ao abrirse estas e son dispersadas pola choiva ou as correntes de auga. As sementes con carúncula presentan mirmecocoria, mentres que os froitos en drupa ou baga dispérsanse por endozoocoria, probablemente mediante aves que os usan na súa alimentación.
As especies atópanse nun amplo cinto tropical a tépedo no Vello e Novo Mundo, colonizando desde hábitats xéricos arbustivos até selvas mesofíticas ou húmidas montanas por encima dos 3000 m, selvas costeiras ou de baixa altitude.
Fitoquímica
miniatura|Buxus sempervirens. Alcaloides esteroideos do tipo do aminopregnano presentes (como en Didymelaceae), dos cales se illaron uns 150 diferentes, fundamentalmente derivados do pregnano e da irehdiamina, entre os cales se conta a buxina. Iridoides ausentes. Proantocianidinas presentes ou ausentes. Saponinas e sapogeninas ausentes. Dezasete especies cubanas de Buxus son hiperacumuladores de níquel, chegando a alcanzar contidos de 1-25 mg/g de peso seco.
Usos
En xeral, a familia presenta un moderado interese económico. As especies de buxo (Buxus spp.) úsanse en xardinaría para sebe vivo e decoración topiaria. A súa madeira úsase en tornería, incrustación de mobles, tallado, gravado, instrumentación e ferramentas. Pachysandra terminalis úsase en xardinaría para cubrir o chan, así como Pachysandra procumbens. As especies de Sarcococca cultívanse polas súas flores invernais pequenas, pero intensamente aromáticas. A madeira de Styloceras explótase para carpintaría de obra. Os brotes e follas fervidos de Sarcococca saligna aplícanse en Paquistán ás articulacións doridas ou inchadas para a súa curación.
Conservación
miniatura|Sarcococca humilis. A IUCN considera ameazadas 7 especies de Buxáceas, das cales unha especie do sur de Asia, Buxus vahlii, atópase en situación crítica. É evidente que toda a familia está a sufrir unha contracción da súa área, moito máis ampla en tempos pasados, debido, ao parecer, sobre todo a cambios climáticos.
Fósiles
Os rexistros fósiles de Spanomera do Albiense/Cenomaniense do Grupo Potomac están moi relacionados con esta familia (98-113 Ma). Poles atribuíbles á mesma coñécense inicialmente do Cretáceo Superior de Europa central e no Paleóxeno os rexistros mostran unha ampliación da área cara ao oeste primeiro e cara ao leste despois, alcanzando no Mioceno Asia oriental. Rexístranse macrofósiles de Pachysandra no Eoceno superior de Europa central, e de Sarcococca no Oligoceno superior/Mioceno da mesma área. Coñécense poles fósiles de Buxus desde o Eoceno inferior e froitos e follas do Mioceno de Bohemia e o Oligoceno de Asia oriental. Achouse pole de Styloceras do Eoceno de Arxentina e do Plioceno de Colombia. Estimouse a orixe da familia posiblemente de hai 118-99 Ma.
Posición sistemática
As Buxáceas son un grupo de anxiospermas que se inclúen no clado Eudicotiledóneas. En sistemas previos, a súa posición foi problemática, estando frecuentemente asociadas coas Euforbiáceas e tamén incluída nas Ordes Celastrales, Hamamelidales e Pittosporales. As análises moleculares recentes, xunto con novos datos morfolóxicos, permitiron relacionala coas Didimeláceas como o seu grupo irmán, no grao basal das Eudicotiledóneas, sendo recoñecida polo APW (Angiosperm Phylogeny Website), como unha familia da Orde Buxales (cf. AP-website). Algúns autores prefiren incluír tamén nas Buxáceas esta última familia. Con todo, a tendencia actual é a mantelas separadas debido á súa morfoloxía moi diferente, que faría difícil un diagnóstico da familia resultante da fusión.
Taxóns incluídos
Dentro da familia recoñécense dous clados monofiléticos, resoltos tanto por análise morfolóxica como molecular: a tribo Sarcococceae e a tribo Buxeae (Dumort., 1822) Dumort., 1829. A primeira inclúe unha rama basal formada por Styloceras que é o grupo irmán do clado formado por Sarcococca e Pachysandra, mentres que a segunda tribo inclúe Buxus e Notobuxus, pero este último aparece inmerso dentro dos representantes africanos do primeiro, polo que as opcións son ou desmembrar Buxus ou incluír Notobuxus nel, sendo esta última opción a utilizada por diferentes autores (p. ex. Hutchinson. Neste tratamento mantense separado, seguindo a Köhler (2007, véxase referencia).
Rolindes Baño Louzao
Rolindes Baño Louzao, nada en Xove cara a 1934 ou 1935 e finada en Celeiro (Viveiro) o 31 de marzo de 2021, foi unha pioneira da pesca sendo a primeira e única armadora do porto de Celeiro.
Traxectoria
En 2007 a Fundación Iniciativas 21 premiouna pola súa traxectoria profesional de trinta anos adicada á pesca.
O Outeiro, Arca, O Pino
O Outeiro é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Antracose
Macroscopia
Nunha análise macroscópica obsérvase un pulmón con aspecto ennegrecido ou piltagado, con máis afectación das partes ventrais dos lobos que as dorsais, afectando tamén os linfonodos rexionais.
Microscopia
esquerda|miniatura|Micrografía de antracose, con deposición de pigmento intersticial (frecha negra) e un macrófago antracótico (frecha branca). Na análise microscópica, as partículas verifícanse como pigmento negro, libre ou fagocitado, moi fino e non refrinxente.
Vyzantini rapsodia
Vyzantini rapsodia (en Βυζαντινή Ραψωδία) é un filme grego de 1968 dirixido por George Skalenakis. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pitões das Junias
Pitões das Júnias é unha parroquia portuguesa do concello de Montalegre, cunha superficie de 36,89 km² e 151 habitantes (censo de 2021). A súa densidade de poboación é de 4,1 hab./km².
Descrición
A 1200 metros sobre o nivel do mar, cos cumios de Xurés ao oeste e noroeste, e a meseta da Mourela ao leste e nordés, Pitões das Júnias é unha das aldeas máis visitadas do concello de Montalegre. Ademais da rica fauna e flora, ofrece rotas de sendeirismo polos distintos lugares da aldea, destaca o Mosteiro de Santa Maria de Pitões das Júnias, e a fervenza de río Campesiño. E perpetúa tradicións que non se atopan noutro lugar.
A meirande altitude da parroquial é de 1103 m, o que fai que sexa unha das vilas máis altas de Portugal, xunto con Gralheira na Serra de Montemuro.
Demografía
A poboación rexistrada nos censos era :
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
O Gran Premio dos Países Baixos de 2022 (coñecido oficialmente como Formula 1 Heineken Dutch Grand Prix 2022) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 4 de setembro de 2022 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de e o 36º Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 72 voltas ao circuíto de 4´259 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306´64 quilómetros.
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv (KISFF polas súas siglas en inglés) é un festival anual que se celebra en Kíiv, e o seu obxectivo é familiarizar ao público coas curtametraxes internacionais. No festival proxéctanse os filmes máis recentes, os gañadores de festivais internacionais, fanse retrospectivas de figuras extraordinarias e cunha atención especial ao cinema ucraíno moderno e clásico. KISFF tamén organiza proxectos e eventos para desenvolver a diversidade de curtametraxes en Ucraína. 300px|miniatura|O filme independente Kissing Hank's Ass foi proxectado no festival no ano 2015.
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
Cambios na pista
A segunda zona de sistema de redución de arrastre alongouse e agora comeza 40 metros despois da curva 13. Como resultado, o punto de detección moveuse 20 metros máis atrás despois da curva 12.
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv
Historia
O traballo no Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv comezou en 2011 e celebrouse na primavera de 2012 por primeira vez. Dende entón, ten lugar anualmente baixo calquera circunstancia. O festival é unha organización independente, sen ánimo de lucro e non gobernamental, que ten como principal obxectivo a promoción de curtametraxes.
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
Práctica
Houbo tres sesións prácticas. Os dúas primeiras celebráronse o 2 de setembro. A primeira práctica comezou ás 12:30 hora local (UTC+02:00) e rematou con George Russell o máis rápido, seguido de Lewis Hamilton e Carlos Sainz A segunda sesión de adestramentos estaba programada para as 16:00, pero comezou ás 16:15 debido a dous períodos de bandeira vermella atrasaron a clasificación para a carreira de apoio de Fórmula 2. Charles Leclerc foi o máis rápido, por diante de Sainz e Hamilton. A terceira sesión de adestramentos tivo lugar o 3 de setembro, a partir das 12:00 hora local. Leclerc foi o máis rápido nesta sesión, seguido de Russell e Verstappen.
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv
Historia
A misión do festival é un intento de descubrir novas formas e métodos de produción cinematográfica en Ucraína e no estranxeiro, mediante o desenvolvemento de plataformas nacionais e internacionais para curtametraxes. O programa tamén inclúe outras proxeccións, clases e encontros.
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
Clasificación
A clasificación tivo lugar o 3 de setembro, a partir das 15:00 hora local.
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv
Xurado
O xurado do festival é elixido pola administración do festival. Normalmente hai varios convidados estranxeiros e representantes do cinema de Ucraína. Os membros do xurado son destacados directores, produtores e cineastas que recibiron premios internacionais. Segundo a normativa, os filmes cuxa lingua non sexa o ucraíno, o inglés ou o ruso deben ter subtítulos en inglés. Ao enviar o filme, a persoa é a única responsable do cumprimento de todos os dereitos necesarios.
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
Carreira
A carreira tivo lugar o 4 de setembro ás 15:00 hora local.
Festival Internacional de Curtametraxes de Kíiv
Premios
O xurado do certame entrega os premios en tres categorías: mellor filme, mellor director e premio do público. Ademais, o xurado poderá outorgar unha "mención especial do Xurado".
Gran Premio dos Países Baixos de 2022
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Guanosín pentafosfato
Descubrimento
O ppGpp e o pppGpp foron primeiramente identificados por Michael Cashel na década de 1960. Viuse que estes nucleótidos (ou nucleósidos polifosfato) se acumulaban rapidamente en células da bacteria Escherichia coli que non dispoñían de suficientes aminoácidos, e inhibían a síntese de ARN ribosómico e transferente. Sábese que o (p)ppGpp tamén se produce en resposta a outros estresantes, como a privación de carbono e fosfato.
Ausencia de (p)ppGpp
Unha ausencia completa de (p)ppGpp causa que na bactreria haxa múltiples necesidades de aminoácidos, mala supervivencia dos cultivos vellos, divisións celulares e morfoloxía anormais e inmobilidade, así como as fai permanecer no modo de crecemento durante todo o período de carencias.
Síntese e degradación de (p)ppGpp
A síntese e degradación de (p)ppGpp foi amplamente caracterizada no sistema modelo de E. coli. O (p)ppGpp orixínase por medio do encima pppGpp sintase, tamén chamada RelA, e é transformado de pppGpp a ppGpp pola pppGpp fosfohidrolase. A RelA está asociada con practicamente todos os centos de ribosomas da célula e queda activado cando unha molécula de ARN transferente (ARNt) non cargada entra no sitio A do ribosoma, debido á escaseza dos aminoácidos que o ARNt debe transportar. Se unha bacteria mutante é relA− dise que está relaxada e non se observa ningunha regulación da produción de ARN debida á ausencia de aminoácidos.
E. coli produce unha segunda proteína responsable da degradación do (p)ppGpp, denominada SpoT. Cando se recupera o balance de aminoácidos na célula, o (p)ppGpp é hidrolizado por SpoT. Esta proteína tamén ten a capacidade de sintetizar (p)ppGpp e parece ser o encima sintase primario baixo certas condicións de estrés. A maioría das demais bacterias codifican unha soa proteína que é a responsable de facer tanto a síntese coma a degradación de (p)ppGpp, xeralmente homóloga de SpoT.
Dianas do (p)ppGpp
Entre as dianas do (p)ppGpp están os operóns dos ARNr, dos cales hai sete en Escherichia coli (unha bacteria frecuentemente usada como organismo modelo), e todos eles teñen dous promotores. Cando o (p)ppGpp se asocia co promotor afecta á capacidade dos encimas ARN polimerase (RNAP) de unirse ao ADN e iniciar a transcrición. Pénsase que o (p)ppGpp pode afectar á estabilidade do complexo aberto formado pola ARN polimerase sobre o ADN e, por tanto, afecta ao acceso ao promotor. A súa presenza tamén leva a un incremento na pausa durante a fase de elongación da transcrición e compite con substratos nucleósido trifosfato.
Agora hai consenso de que o (p)ppGpp é máis determinante para o control da velocidade de crecemento que as concentracións dos substratos nucleósido trifosfato (NTP).
Inhibición do crecemento por inhibición da síntese de proteínas
O ppGpp inhibe a formación do dipéptido de iniciación fMet-Phe mediado por IF2, probablemente ao interferir coas interaccións entre as subunidades 30S e 50S do ribosoma. E. coli acumula máis cantidade de ppGpp que de pppGpp durante a privación de aminoácidos, e o ppGpp ten unha eficacia aproximadamente 8 veces maior que o pppGpp. Ao contrario, Bacillus subtilis acumula máis pppGpp que ppGpp.
Inhibición da replicación do ADN
En E. coli a privación de aminoácidos inhibe a replicación do ADN na etapa de iniciación en oriC, debido probablemente á falta da proteína de iniciación da replicación DnaA. En B. subtilis, a detención da replicación debida á acumulación de (p)ppGpp é causada pola unión dunha proteína Rtp en sitios específicos situados a uns 100-200 kb de distancia de oriC en ambas as direccións. A ADN primase (DnaG) é inhibida directamente polo (p)ppGpp. A diferenza de E. coli, B. subtilis acumula máis pppGpp que ppGpp; o nucleótido máis abundante é un inhibidor máis potente da DnaG. O ppGpp pode unirse á proteína Obg, que pertence á familia proteica moi conservada das GTPases pequenas. A proteína Obg interacciona con varios freguladores (RsbT, RsbW, RsbX) que cómpren para a activación de estrés de sigma B.
Impacto sobre a replicación e desenvolvemento de fagos
Os niveis de (p)ppGpp do hóspede parecen actuar como un sensor para o desenvolvemento do fago lambda, e afectan principalmente á transcrición. Uns niveis moderados de ppGpp inhiben os promotores de pR e activan os de pE, pI e paQ in vivo e teñen efectos in vitro que parecen favorecer a lisoxenia. En contraste, a ausencia ou as altas concentracións de (p)ppGpp favorecen a lise. Os niveis moderados de ppGpp favorecen a lisoxenia porque orixinan unha baixada de HflB (FtsH). Cando o ppGpp está ausente ou está moi alto, os niveis da protease HflB son altos; isto conduce a unha diminución de CII (unha proteína do fago promotora da lisoxenia) e favorece a lise.
Características dos promotores afectados
Un dos elementos clave dos promotores inhibidos polo (p)ppGpp é a presenza de discriminadores ricos en GC, definidos como unha rexión situada entre a caixa TATA (-10 box) e +1 nt (onde +1 é o sitio de inicio da transcrición). Os promotores regulados negativamente polo ppGpp teñen un linker de 16 pares de bases (bp), en contraste co de consenso de 17 pares de bases. Os promotores activados polo ppGpp parecen ter un discriminador rico en AT e maiores linkers (por exemplo, o linker do promotor his é de 18 pares de bases).
A RNAP é a diana
As probas xenéticas que indican que a ARN polimerase (RNAP) era a diana do ppGpp proceden do descubrimento de que os mutantes M+ (tamén chamados mutantes de RNAP estrita ou stringent RNAP) mostran in vitro e in vivo un mimetismo fisiolóxico e de regulación da transcrición conferido polo (p)ppGpp, incluso na súa ausencia. Os detalles estruturais dunha asociación entre o ppGpp e a RNAP proceden da análise de cocristais que sitúan o ppGpp na canle secundaria da RNAP preto do centro catalítico.
A DksA aumenta a regulación
A DksA é unha proteína de 17 kDa con estrutura similar á de GreA e GreB, que son factores da elongación transcricional ben caracterizados. GreA e GreB únense directamente á RNAP en vez de ao ADN e actúan inserindo o seu dominio dedo superenrolado N-terminal a través da canle secundaria da RNAP. Son necesarios dous residuos ácidos conservados no extremo do dominio dedo para inducir a capacidade intrínseca da RNAP de clivar o ARN retrocedido. A DksA tamén posúe dous residuos ácidos no extremo do seu dedo, pero isto non induce a actividade de clivaxe nucleotídica. En vez diso, propúxose que eses residuos estabilizan a unión do ppGpp á RNAP por medio da coordinación mutua dun ión Mg2+ que é esencial para a polimerización.
Inhibición e activación da transcrición
O ppGpp inhibe directamente a transcrición nos promotores ribosómicos. Un modelo é que o ppGpp e a DksA xuntos e independentemente fan diminuír a estabilidade dos complexos abertos formados sobre o ADN pola RNAP. Outro modelo é o mecanismos de atrapamento. Neste modelo, a RNAP é atrapada polo ppGpp en complexos pechados e non pode iniciar a transcrición. Así, o ppGpp parece actuar a moitos niveis, e o mecanismo da súa acción é un o complexo resultado da acción de varios factores, entre os cales as propiedades intrínsecas do promotor son importantes. A activación da transcrición polo ppGpp pode ser directa ou indirecta. A activación directa ocorre cando a RNAP interacciona con efctores, como o ppGpp, DksA ou ambos, para incrementar a transcrición nun determinado promotor. A activación indirecta por estes efectores dun promotor depende da inhibición doutros (potentes) promotores, o que conduce a un incremento da dispoñibilidade da RNAP que indirectamente activa a iniciación da transcrición. Entre os promotores que son activados directamente polo ppGpp están PargI, PthrABC, PlivJ e PhisG. Entre os promotores da activación indirecta están os dependentes de factores sigma como S, H, N, E. Cando se inhiben promotores potentes como rrn, hai máis cantidade de RNAP dispoñible para estes factores sigma alternativos.
Patoxénese e (p)ppGpp
Cando está ausente o (p)ppGpp, a patoxenicidade do microbio queda comprometida por varias razóns que varían segundo o organismo estudado. A deleción dos xenes relA e spoT, pero non a de relA só, dá lugar a un estado (p)ppGpp0 que ten como resultado unha forte atenuación en ratos e unha non invasividade in vitro. As probas de vacinas revelan que 30 días despois dunha soa inmunización coa cepa (p)ppGpp0, os ratos quedaban protexidos da infección pola cepa de tipo salvaxe de Salmonella a unha dose 106 veces superior do LD50 establecido.
Acumulación de polifosfatos
Propúxose que o incremento da síntese de (p)ppGpp causaría a acumulación de polifosfatos en E. coli. A alarmona podería interaccionar coa exopolifosfatase PPX, que inhibiría a hidrólise de polifosfatos, causando así a súa acumulación nas bacterias. Aínda que se observou recentemente que en realidade é DksA e non o (p)ppGpp quen causa esta acumulación. En Pseudomonas aeruginosa o mutante phoU (phoU pertence ao regulón Pho) sintetiza máis (p)ppGpp e esta sería unha das razóns polas que se acumulan máis polifosfatos.
Pazos, Arca, O Pino
Astrar é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
Comisión de Asuntos Exteriores do Parlamento Europeo
A Comisión de Asuntos Exteriores do Parlamento Europeo (coñecida como AFET polo seu nome en francés ‘Affaires étrangères’), e anteriormente chamada Asuntos Políticos, é unha comisión do Parlamento Europeo. Composto de 75 membros e 74 substitutos, ten dúas subcomisións: a Subcomisión de Dereitos Humanos (DROI) e a Subcomisión de Seguridade e Defensa (SEDE).
Sonny Chiba
Shinichi Chiba (千葉 真一 Chiba Shin'ichi), nado en Fukuoka o 23 de xaneiro de 1939 e finado en Kimitsu o 19 de agosto de 2021, foi un actor xaponés, máis coñecido como Sonny Chiba. Foi un dos primeiros actores do cinema das artes marciais que acadou a fama, primeiro no Xapón e despois internacionalmente. Unha das súas máis coñecidas actuacións foi en Kill Bill Volume 1, interpretando a Hattori Hanzo.
Primeiros anos
Chiba foi o terceiro de seis fillos da familia dun piloto de probas militares. Cando era neno, manifestou tanto no teatro como na ximnasia, e nesta última disciplina foi tan serio como para gañar un lugar no equipo olímpico xaponés nos últimos anos da súa adolescencia ata que se retirou por unha lesión nas costas. Mentres era estudante universitario, comezou a practicar artes marciais co recoñecido mestre Karate Kyokushin Masutatsu "Mas" Oyama (a quen máis tarde retratou nunha triloxía de filmes), o que o conduciu a converterse en cinto negro (primeiro dan) o 15 de outubro de 1965. Obtivo o seu cuarto grao o 20 de xaneiro de 1984.
Carreira
miniatura|Sonny Chiba en marzo de 2005. Nalgún momento arredor de 1960 foi descuberto nunha procura de talentos chamada "New Face" polo estudo cinematográfico Toei, e comezou a súa carreira na pantalla pouco despois como Shinichi Chiba. A súa carreira como actor iniciouse na televisión, protagonizando dous programas de superheroes de Tokusatsu, primeiro substituíndo a Susumu Wajima como personaxe principal Kotarô Ran/7-Color Mask en Nana-iro kamen e posteriormente, na segunda metade da serie, a Gorō Narumu en Allah no Shisha. O seu debut no cinema e primeiro papel como protagonista foi nos filmes de ficción científica de 1961 Invasion of the Neptune Men. Máis tarde ese ano, Chiba apareceu no primeiro filme de Kinji Fukasaku, Wandering Detective: Tragedy in Red Valley, que marcou o comezo dunha longa serie de colaboracións entre os dous. Durante a seguinte década, foi contratado principalmente para filmes de suspense. O filme que lanzou a Chiba internacionalmente foi The Street Fighter (1974), estreado en occidente dobrado en inglés, por New Line Cinema. O filme e as súas secuelas convertérono no rei das artes marciais xaponesas durante as dúas seguintes décadas. O fundador de New Line Cinema Robert Shaye foi quen deu a Chiba o nome inglés "Sonny", que adoptou principalmente para os seus proxectos non xaponeses.
Os seus proxectos posteriores incluíron traballos como Bullet Train (1975), Karate Warriors (1976), Doberman Cop (1977) e The Assassin (1977). Tamén de cando en vez volveu ao xénero de ficción científica, en filmes como Uchu kara no messeji (1978). Chiba traballou aínda máis na década de 1980, participando en ducias de longametraxes e incursións na televisión e con papeis en aventuras de alto perfil como o popular filme de Hong Kong baseado nun cómic The Storm Riders (1998), protagonizado xunto a Ekin Cheng e Aaron Kwok.
Cando tiña cincuenta anos volveu traballar co nome de Shinichi Chiba como coreógrafo de escenas de artes marciais. Nos inicios do século XXI, Chiba interpretou longametraxes e series de televisión no Xapón, con papeis en Deadly Outlaw: Rekka de Takashi Miike e Battle Royale II dos directores Kenta e Kinji Fukasaku, que efectivamente superaron o abismo entre as lendas cinematográficas de culto de diferentes épocas. A duradeira carreira de Chiba na pantalla recibiu unha homenaxe cando apareceu nun papel clave como Hattori Hanzo, dono dun restaurante de suxi e samurai artesán de espadas retirado, na épica de vinganza sanguenta do director Quentin Tarantino Kill Bill en 2003.
Chiba protagonizou máis de 125 filmes de Toei Studios e gañou numerosos premios no Xapón polos seus traballos. En novembro de 2007 anunciou a retirada do nome artístico Shinichi Chiba para pasar a ser coñecido no Xapón como J.J. Sonny Chiba (ＪＪサニー千葉) como actor e como Rindō Wachinaga (和千永倫道) como director.
Vida persoal
En 1996 casou con Tamami. A parella tivo dous fillos, os actores Mackenyu (前田真剣佑), nado o 16 de novembro de 1996, e Gordon Maeda (郷敦), nado en 1998.
O seu irmán máis novo, Jirō Yabuki, tamén coñecido como Jiro Chiba, foi tamén actor.
Stadin Gimmat
O Stadin Gimmat ou HIFK Naiset é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Helsinqui (Finlandia). Foi fundado en 1982, e refundado en 2018. Actualmente compite na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Xoga os seus partidos como local no Malmin jäähalli, un pavillón con capacidade para 500 persoas.
Os maiores éxitos do equipo ata 2022 foron unha medalla de prata coseguida en 2022, así como tres medallas de bronce nas tempadas 1988, 1989 e 2021.
Antecedentes
HIFK Naiset foi un dos equipos que participaron na tempada inaugural da máxima competición feminina de hóckey sobre xeo de Finlandia, a daquela denominada SM-sarja (renomeada Naisten Liiga en 2017). O HIFK Naiset orixinal descendeu por problemas financeiros en 1989 e non volveu poñer ningún equipo no xeo durante as décadas seguintes.
Camiño ao regreso
En 2015 o club capitalino retomou o traballo con nenas creando a "Gimmat skulaa", unha escola de hóckey sobre xeo para nenas.
O primeiro intento de HIFK por poñer un equipo feminino de novo no xeo foi para a tempada 2017-18, logo de que o daquela propietario do Espoo United, Jussi Salonoja, anunciara que suprimiría todas as actividades femininas do club, tanto en baloncesto como en hóckey sobre xeo, por motivos económicos. A mediados de agosto de 2017 a televisión pública finlandesa, Yle, apuntaba a que se terían ofrecido as actividades do United feminino, así como unha praza na liga, se ben inicialmente prevíase que o equipo disputara os seus partidos como local en Espoo. con todo finalmente as negociacións non chegaron a materializarse e o retorno de HIFK tivo que atrasarse.
Nacemento do Stadin Gimmat
miniatura|esquerda|[[Saara Niemi foi nomeada adestradora do equipo no seu regreso ao xeo na tempada 2018-19.]] O actual equipo foi fundado en 2018, comezando a competir dende a segunda categoría, a Naisten Mestis. Ademais do primeiro equipo, HIFK puxo no xeo catro equipos de base de distintas idades e un equipo afeccionado.
Na súa tempada debut, a 2018–19, o equipo foi o gran dominador da Mestis, gañando os seus dez partidos (un deles na prórroga), e conseguindo un rexistro de 43 goles a favor por tan só 9 en contra nun equipo no que salientaron especialmente Saara Niemi (3+15), Miressa Mäkelä (8+6) e Fanny Jalonen (7+6). Deste xeito HIFK clasificouse para a liga de clasificación para na Naisten Liiga xunto con RoKi, na que as xogadoras da capital comezaron derrotando a RoKi (1-0) e Lukko (10-1) na primeira fin de semana de competición. Finalmente HIFK conseguiu finalizar na primeira posición a liga de clasificación para a Naisten Liiga, conseguindo deste xeito o ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés logo dunha gran tempada. O equipo só encaixou dúas derrotas na liguiña contra KJT Haukat (3-2) en Kerava e fronte a Lukko (3-2) en Rauma.
Chegada á elite
miniatura|A veterana [[Karoliina Rantamäki chegou a Stadin Gimmat en 2019.]] No verán de 2019 chegou ao club capitalino a destacada veterana Karoliina Rantamäki, que viña de xogar no SKIF Nizhny Novgorod da liga rusa as doce tempadas anteriores, e que foi designada capitá do equipo. A tempada 2019-20 comezou co torneo de apertura da liga, desta volta disputado en Kuopio. O equipo recentemente ascendido comezou con forza a nova tempada gañando 1-6 a Sport no seu debut, mais na segunda xornada caería (3-6) fronte ás anfitrioas do torneo de apertura, KalPa, se ben o equipo axiña mudou a dinámica e gañou os seguintes encontros para situarse na segunda posición da táboa. O equipo non foi quen de manter a dinámica gañadora e unha serie de malos resultados as afundiron ata a sétima posición, mais con opcións de clasificarse para o grupo superior ao chegar ás dúas últimas xornadas cun punto menos que Ilves, mais finalmente as derrotas ante K-Espoo e HPK apartaron a HIFK do grupo inferior, tendo que loitar con TPS, Lukko e Sport, así como cos equipos da Mestis RoKi e APV, por unha das dúas prazas para os play-offs. Finalmente o equipo conseguiu clasificarse para os play-offs ao finalizar o grupo inferior na primeira posición con nove vitorias e tan só unha derrota.
Primeiras medallas
miniatura|esquerda|250px|Xogadoras de Stadin Gimmat na tempada 2021-22.
Pavillón
miniatura|Esterior do Malmin jäähalli. As Stadin Gimmat xoga os seus partidos como local no Malmin jäähalli. A pista de xeo, inaugurada o 2 de marzo de 2006, está situada no distrito de Malmi e ten capacidade para 500 persoas.
O equipo ten xogado tamén como local no Helsingin jäähalli, no distrito de Töölö da capital de Finlandia. Precisamente neste estadio o equipo proclamouse campión finlandés por primeira vez na súa historia o 21 de marzo de 2023 ante 1 311 persoas.
Capitás
Dende a súa refundación en 2018 o equipo tivo dúas capitás. A primeira delas foi Saara Suomikallio, que capitaneou o equipo no seu debut na Mestis. Co ascenso á máxima categoría chegou a veterana xogadora internacional coa selección finlandesa Karoliina Rantamäki, que foi nomeada capitá do equipo, posto que ostenta na tempada 2022-23.
Adestradoras
Dende o regreso á competición do equipo feminino de HIFK, Saara Niemi (de solteira Tuominen) dirixe é a súa adestradora. A tempada antes do debut das Stadin Gimmat Niemi dirixiu o equipo chinés Kunlun Red Star da CWHL, co que chegou á final.
The Feelies
The Feelies é unha banda estadounidense de rock procedente de Haledon, Nova Jersey. Formouse en 1976 eseparouse en 1992 tras publicar catro álbums de estudio. O grupo reuniuse en 2008 e publicu novos discos en 2011 e 2017.
Aínda que non tivo moito éxito comercial, The Feelies tivo influencia no desenvolvemento do indie rock estadounidense. O seu primeiro álbum, Crazy Rhythms (Stiff Records, 1980) foi citado por R.E.M. como influínte para o seu son. Á súa vez, The Feelies foi influenciada por The Beatles, The Velvet Underground e Lou Reed.