cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da Unión Europea
Segunda e terceira ampliacións
No mandato de Delors destaca o Libro Branco sobre o Mercado Único', dirixido por Lord Cockfield. O resultado foi a aprobación, en febreiro de 1986 da Acta Única Europea, unha vez que fixera efectiva a incorporación de España e Portugal. Sendo a primeira revisión importante dos tratados desde o Tratado de fusión, a Acta refírese á reforma institucional, incluída a ampliación das competencias da Comunidade, en particular en materia de política exterior. A Acta Única constituíu a base dun amplo programa de seis anos destinado a eliminar as trabas á libre circulación de mercadorías a través das fronteiras da CE, e que deu orixe, por iso, ao "Mercado Único". Entrou en vigor o 1 de xullo de 1987. Tras o chamado Informe Delors, en 1988 realizouse unha reforma dos orzamentos e dos fondos estruturais.
miniatura|A caída do [[muro de Berlín sentou as bases para a integración de varios países do centro e o leste do continente na UE. ]]
Entre o 15 e o 18 de xuño de 1989 a poboación europea votou a terceira renovación do Parlamento Europeo, cunha participación do 58,50%, quedando este configurado así: Grupo Socialista, 180 escanos; Partido Popular Europeo, 121; Grupo Liberal Demócrata e Reformista, 49; Grupo da Esquerda Europea, 42; Grupo dos Demócratas Europeos, 34; Os Verdes, 30; Alianza Democrática Europea, 20; Dereitas Europea, 17; Grupo Arco Iris, 13 e 27 dos non adscritos, dun total de 518 escanos.
A caída do muro de Berlín
O sindicato polaco Solidarność e o seu dirixente, Lech Wałęsa, fixéronse famosos en Europa e en todo o mundo cando as folgas dos estaleiros de Gdańsk no verán de 1980. Despois dos numerosos e diversos trastornos que tiveron lugar no leste de Europa propiciados pola perestroika, o 9 de novembro de 1989 produciuse un cambio político de suma importancia, cando se derruba o muro de Berlín e, por primeira vez en 28 anos, ábrese a fronteira entre as dúas Alemañas (RDA e RFA), que axiña se reunificarían nun só Estado. Con Alemaña reunificada ampliouse a superficie e a poboación da UE, pero non así o número de Estados membros, pero este feito abriu a porta á ampliación cara ao antigo bloque do Leste.
Nace a Unión Europea
Coa caída do comunismo en Europa central e oriental os europeos séntense máis próximos. En 1993 culminaría a creación do mercado único coas "catro liberdades" de circulación: mercadorías, servizos, persoas e capitais.
miniatura|200px|Celebración do [[Día de Europa, oficial desde o Tratado de Maastricht, en Bruxelas.]]
A década dos 1990 é tamén "a dos Tratados": o de Maastricht, da Unión Europea, de 1993, e o de Amsterdam de 1999. Os cidadáns preocúpanse pola protección do medio ambiente e pola actuación conxunta en asuntos de seguridade e defensa. En 1995 ingresan na UE tres países máis, Austria, Finlandia e Suecia.
Os acordos asinados en Shenguen, pequena localidade de Luxemburgo, permiten gradualmente ao cidadán viaxar sen ter que presentar o pasaporte nas fronteiras. Millóns de mozos estudan en países diferentes do seu con axuda da UE. A comunicación faise máis doada a medida que se estende o uso do teléfono móbil e de internet.
En 1992, na Haia, fundouse o Partido Socialista Europeo.
O 1 de novembro de 1993, durante a terceira Comisión Delors, co Tratado de Maastricht (Tratado da Unión Europea) fíxose efectiva a creación da Unión Europea. En 1994 o Consello propuxo a Jacques Santer como presidente da Comisión, pero foi visto inicialmente como un candidato menor Finalmente, o Parlamento aprobou por estreita marxe a Santer quen, usando os novos poderes en virtude do Tratado de Maastricht, exerceu un maior control sobre a elección dos Comisarios, asumindo o cargo o 23 de xaneiro de 1995.
Entre o 9 e o 12 de xuño de 1994 houbo novas eleccións ao Parlamento Europeo (cuarta renovación), cunha participación do 56,80%. Os cidadáns dos novos Estados membros, Austria, Finlandia e Suecia puideron xa elixir deputados. O Partido Socialista Europeo gañou 198 escanos, o grupo Partido Popular Europeo - Demócratas Europeos, 157; o Partido Europeo Liberal Demócrata Reformista, 43; o grupo de Extrema Esquerda, 28; o Grupo dos Conservadores, 27; o Grupo Unión pola Europa das Nacións, 27; os Verdes Europeos - Alianza Libre Europea, 23; a Alianza Radical Europea 19; o grupo dos Partidos Euroescépticos, 19, e os outros non adscritos, 27.
A esfera de influencia da UE aumentou significativamente coa incorporación de Austria, Finlandia e Suecia (Europa dos 15). Noruega participou, con Islandia e Liechtenstein na Asociación Europea de Libre Comercio para entrar no Espazo Económico Europeo, creado en 1993. Suíza tiña pensado entrar, pero a súa adhesión foi rexeitada en referendo.
Entre o 10 e o 13 de xuño de 1999 os cidadáns europeos foron de novo chamados a votar para a quinta renovación do Parlamento Europeo, á que responderon tan só o 49,80% do censo. O grupo do Partido Popular Europeo - Demócratas Europeos obtivo 233 escanos, o Partido Socialista Europeo, 180; a Alianza dos Demócratas e Liberais por Europa, 50; o grupo europeo dos Verdes - Alianza Libre Europea, grupo formado pola Federación Europea dos Partidos Verdes e a Alianza Libre Europea, 48; o grupo da Esquerda Unitaria Europea - Esquerda Verde Nórdica, 42; o grupo Conservador Unión por Europa, 31; a Europa das Democracias e as Diferenzas, constituído para a ocasión polo danés Movemento de Xuño, os franceses Caza, Pesca, Natureza e Tradicións e Combatentes pola Soberanía, o neerlandés Cristiáns Unidos, o Partido da Independencia do Reino Unido, a Liga das Familias de Polonia e o italiano Partido dos Escépticos, 16, e os nos adscritos, 8, para un total de 626 escanos.
O espazo Schengen
En 1985 asinárase o Acordo de Schengen, que entrou en vigor en 1995. Este Tratado ou Acordo constitúe un dos pasos máis importantes na historia da construción da Unión Europea. O seu obxectivo é acabar cos controis fronteirizos dentro do chamado espazo Schengen e harmonizar os controis fronteirizos exteriores. Ao Acordo de Schengen adheríronse a maioría dos Estados membros da Unión (agás Bulgaria, Chipre e Romanía), e algúns terceiros países como Islandia, Liechtenstein, Noruega e Suíza ao ano seguinte.
miniatura|200px|Sede do [[Banco Central Europeo, en Frankfurt.]]
O Acordo entrou en vigor entre os seus sete membros iniciais en 1995, e ampliouse para incluír a case todos os demais candidatos antes de finais de 1996. Os países que aplican na súa totalidade o acordo de Schengen constitúen un territorio denominado espazo Schengen. Este acordo permite suprimir os controis nas fronteiras interiores entre os Estados signatarios e crear unha única fronteira exterior, onde se efectúan os controis de entrada no espazo de Schengen baseándose en procedementos idénticos. Comprende aos Estados membros da Unión, excepto a algúns deles, e a determinados terceiros países (Noruega, Islandia, Suíza e Liechtenstein). Os países da Unión que non son membros é ou porque non desexaban suprimir os controis nas súas fronteiras cos outros países de dito espazo (Reino Unido e Irlanda), ou ben porque aínda non reunían as condicións requiridas para iso (Bulgaria, Romanía e Chipre).
Impulso definitivo ao euro
Esta década tamén viu un desenvolvemento do euro. O 1 de xaneiro de 1994 houbo unha segunda fase da UME que comenzou coa creación do Instituto Monetario Europeo e, en 1999, creouse o Banco Central Europeo, fixándose a súa sede en Frankfurt.
Dificultades na política exterior común
A principal eiva de UE é a debilidade político-militar da organización, que quedou plasmada na súa incapacidade para evitar as guerras iugoslavas, aínda que o desenvolvemento da Política Exterior e de Seguridade Común (PESC) recibiu un impulso debido aos conflitos nos Balcáns. A UE non reaccionou durante o comezo dos conflitos, e as forzas de paz das Nacións Unidas non puideron evitar o masacre de Srebrenica (xullo de 1995) en Bosnia e Hercegovina, o asasinato masivo máis grande en Europa desde a segunda guerra mundial. A OTAN, finalmente, tivo que intervir na guerra, obrigando aos combatentes a sentar na mesa de negociacións.
O 24 de marzo de 1999 a situación en Kosovo provocou unha intervención da OTAN nesta provincia e en Serbia (Guerra de Kosovo). Aínda que houbo unha maior participación da UE no conflito de Kosovo que no de Bosnia, o fracaso da UE para previr os conflitos na ex Iugoslavia fixo aumentar o desexo dunha maior eficacia da Unión en política exterior. A mala experiencia en política exterior da UE foi destacada no Tratado de Ámsterdan, que entrou en vigor o 1 de maio de 1999, e na Declaración de 1997 dos dirixentes da Unión Europea sobre o papel que tiña que desempeñar esta organización en colaboración coa OTAN.
Crise económica e política (1999)
O labor da Unión foi ensombrecida pola crise orzamentaria en marzo de 1999. O Parlamento negouse a aprobar os orzamentos presentados pola Comisión por motivos de mala xestión financeira, fraude e nepotismo. O Parlamento estableceu un comité para examinar a situación, cuxos resultados foron publicados o 15 de marzo de 1999 e foron moi críticos coa Comisión. Os socialistas, o único partido importante que sustentaba ao executivo, retiraron o seu apoio a Santer e, co Parlamento disposto para cesalos, toda a Comisión Santer dimitiu a mesma noite en que se publicou o informe.
miniatura|150px|[[Javier Solana, responsable ata 2009 da PESC.]]
A crise produciu danos na Comisión, co Consello e o Parlamento desafiando a súa posición nos seguintes anos.
Nas eleccións seguintes, os socialistas perderon a maioría fronte ao Partido Popular e a nova Comisión Prodi apresurouse a establecer un novo organismo de loita contra a fraude, a OLAF. Cos novos poderes do Tratado de Ámsterdan, Prodi foi descrito por algúns como o 'Primeiro Ministro de Europa'. O 4 de xuño, Javier Solana foi nomeado Secretario Xeral do Consello e Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade (PESC). Solana, así mesmo, foi tamén considerado por algúns como o primeiro 'Ministro de Relacións Exteriores' de Europa.
Desde 2000: Prosegue a expansión (2000 - 2007)
miniatura|200px|Billetes de 50 e [[Billete de 100 euros|100 euros.]]
Nace o euro
O 11 de setembro de 2001, avións que foran previamente secuestrados estrélanse contra as torres xemelgas do World Trade Center en Nova York e o Pentágono, en Washington, matando a cerca de 3.000 persoas. A UE mantense firme xunto cos Estados Unidos na súa loita contra o terrorismo internacional. Por outra parte, os países da UE comezan a colaborar máis estreitamente entre si contra a delincuencia organizada.
Quinta ampliación
O 31 de marzo de 2003, no marco da súa política exterior e de seguridade común, a UE leva a cabo misións de mantenza da paz nos Balcáns: en primeiro lugar na Antiga República Iugoslava de Macedonia e despois en Bosnia e Hercegovina. Nos dous casos, as forzas da UE substitúen ás tropas da OTAN. A nivel interior, a UE acepta crear de aquí a 2010 un espazo de liberdade, seguridade e xustiza para todos os seus cidadáns.
miniatura|200px|esquerda|Quinta ampliación.
Steindachneria argentea
Steindachneria argentea é un peixe osteíctio da orde dos gadiformes e familia dos merluccíidos, única da subfamilia dos estendacneriinos e do xénero Steindachneria común nas costas do océano Atlántico noroccidental desde Florida até a Guïana, ao longo de todo o mar Caribe e o golfo de México, coñecido en castelán como granadero luminoso.
Características
A lonxitude máxima descrita é de 30 cm. Ten unha única espiña na aleta dorsal, mentres que na anal ten máis de cen raios brandos; os raios das [[aleta|aletas pelvianas son moi longos e filamentosos, que chegan até o ano cando os prega.
Historia da Unión Europea
Quinta ampliación
O Tratado de Niza, que entrou en vigor o 1 de febreiro de 2003, impulsou os preparativos finais antes da ampliación de 2004 a 10 novos Estados membros: Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, República Checa, Hungría, Eslovaquia, Eslovenia, Malta e Chipre. Con posterioridade deuse a Croacia, Turquía e a Macedonia do Norte o status de "candidato oficial", que xa posuían Romanía e Bulgaria. Todos eles (a excepción de Eslovenia, Malta e Chipre) deberían cumprir os Criterios de Copenhague. O 1 de maio de 2004 dous pequenos países mediterráneos, Chipre e Malta, incorpóranse á Unión Europea, acompañando a oito países da Europa central e oriental (Chequia, Eslovaquia, Eslovenia, Estonia, Hungría, Letonia, Lituania e Polonia), cuxa adhesión pon fin á división de Europa decidida sesenta anos antes polas grandes potencias en Ialta. Cando estes dez novos países ingresan na UE, as divisións políticas entre a Europa do leste e á do oeste danse por concluídas definitivamente. Moitos europeos cren que xa son horas de que Europa teña unha Constitución, pero non foi nada fácil chegar a un acordo sobre que tipo de constitución sería o adecuado, e o debate sobre o futuro de Europa segue pendente.
miniatura|Celebración do "Día de Europa" en [[Varsovia. En 2004 a UE fixo unha grande ampliación cara á Europa ex comunista.]]
Entre o 10 e o 13 de xuño de 2004, os 25 Estados membros participaron na maior elección transnacional na historia (co segundo electorado democrático máis grande do mundo). O resultado das sextas eleccións parlamentarias foi unha segunda vitoria para o Partido Popular Europeo - Demócratas Europeos. Tamén a participación de votantes caeu novamente por debaixo do 50%.
A "cuestión europea" segue aberta. Tratado Constitucional
O chamado Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa, máis coñecido como Constitución Europea ou Tratado Constitucional, cuxo proxecto fora aprobado o 18 de xuño de 2003 en Tesalónica (Grecia), foi asinado en Roma polos xefes de goberno dos países da Unión Europea o 29 de outubro de 2004.
A UE estaba fundamentada nos Tratados Constitutivos (Tratado de París, mentres existiu a CECA, e o Tratado de Roma), así como nos Tratados e Actas que os modificaron (Tratado de Bruxelas, Acta Única Europea, Tratado de Maastricht, Tratado de Ámsterdan, Tratado de Niza e os sucesivos Tratados de Adhesión), que fixaron as súas normas de funcionamento e actuación. Este novo documento estaba chamado a substituír a ditos tratados e sería similar á constitución dun país. O proxecto fora redactado, entre 2002 e 2003, pola Convención para o Futuro de Europa, presidida por Valéry Giscard d'Estaing.
O 12 de xaneiro de 2005 o Parlamento Europeo aprobou unha resolución, por 500 votos a favor, 137 en contra e 40 abstencións, na que recomendaba aos Estados membros a ratificación da Constitución. Nalgúns países o Tratado foi sometido a referendo, que tivo resultados diversos e mentres que en España (primeiro país no que se celebrou o referendo) os electores aprobárono (77%) cunha baixa participación (44%), en Francia e nos Países Baixos, cunha alta participación (69 e 63%, respectivamente) foi rexeitado, o que provocou unha crise europea, e os líderes europeos iniciaron un período de reflexión.
Obxectivos do Tratado, segundo a UE
<div style="margin: ; border: px solid #000000; width: ; padding: 5px; background-color:#f7f8ff; font-size: small;" id="little box">
Conflitos
[[Ficheiro:European Constitution Ratification.png|miniatura|
]] miniatura|A [[Troika europea despois dunha reunión en Berlín, no 2006, para tratar o problema iraniano. Á dereita Javier Solana, míster PEC.]]
Segundo o acordado en Tesalónica, o novo Tratado Constitucional debería ser asinado despois do 1 de maio de 2004 —data de adhesión dos dez novos membros— e antes das eleccións europeas de xuño de 2004 e, para iso, debía estar ultimado o texto definitivo antes de finais de 2003. Porén, o Cumio de Bruxelas de decembro dese ano terminou sen éxito. O presidente en exercicio da UE, Silvio Berlusconi, deu por fracasadas as negociacións sobre a Constitución europea ao constatar a falta de acordo sobre o sistema de voto.
O punto central das diferenzas foi o enfrontamento entre o chamado "Eixe franco-alemán", por un lado, e España e Polonia, por outro. A disputa versou en torno ao sistema de votación pero, na práctica, a confrontación era unha continuación das diferenzas xeradas no seo da UE tras a invasión de Iraq de 2003, que apoiaron os gobernos de España e Polonia en franco desafío á postura contraria á invasión por parte de Francia e Alemaña. Esta situación viuse superada principalmente tras o cambio de goberno en España, xa que a nova administración se mostrou favorábel (ordenando ao día seguinte da súa toma de posesión a retirada das forzas desprazadas a Iraq), co que se logrou o acordo en xuño de 2004.
Despois dos resultados negativos dos referendos de Francia e os Países Baixos, a ratificación do Tratado detívose en gran medida, xa que só uns poucos estados trataron de aprobalo, pero isto non fixo cambiar as cousas, e foi cando os dirixentes da UE anunciaron que entraban nun "período de reflexión" sobre o rexeitamento.
miniatura|esquerda|Foto de Familia na Cerimonia da Sinatura, no [[Mosteiro dos Xerónimos, do Tratado de Lisboa.]]
En 2007 puxéronse por fin formalmente de acordo os líderes europeos, asinándose a Declaración de Berlín o 25 de marzo (que era o 50º aniversario dos Tratados de Roma). A declaración tiña por obxecto dar un novo impulso á busca dun novo acordo institucional para 2009.
Máis adiante o Consello Europeo afirmou que a Constitución caera, pero que a maioría dos seus cambios se manterían nun novo tratado no que se modificarían os Tratados Constitutivos (en lugar do que ía substituír a todos os tratados anteriores). O 13 de decembro de 2007, este tratado foi asinado, e bautizado como Tratado de Lisboa. A diferenza da Constitución, só enfrontou un referendo nun estado, Irlanda.
Sexta ampliación
A pesar da constante percepción de crise que se vivía neses anos dentro da UE, o seu Produto Interior Bruto é o maior do mundo, segundo o Fondo Monetario Internacional (FMI). En 2005 a economía da Unión Europea superou en mil millóns de euros á estadounidense. Por outra parte, a influencia político-militar da UE comeza a tomar forza, como quedara confirmado co seu papel na crise que enfronta a Irán, debido ao seu programa nuclear, desde 2005, cos cinco membros permanentes Consello de Seguridade das Nacións Unidas. A iso sumouse a presenza militar da UE en Afganistán e o seu considerábel despregamento de forzas na ex Iugoslavia, onde a súa intervención foi determinante no mantemento da paz, así como no proceso de desintegración de dita República. A UE tamén interveu nos conflitos electorais de Xeorxia, Ucraína e Belarús.
2008
O día 1, Eslovenia asume a Presidencia do Consello da Unión Europea (primeiro país da "Europa ex comunista" que o fai). Coa adopción do euro en Chipre e Malta, a eurozona amplíase a 15 países e unha poboación de 320 millóns de persoas. O día 28 a UE aproba unha operación militar no leste do Chad e no nordeste da República Centroafricana, no marco da política europea de seguridade e defensa (PESD) e de conformidade coa Resolución 1778 (2007) do Consello de Seguridade das Nacións Unidas.
O día 4 o Comité Político e de Seguridade do Consello nomea a Pieter Feith Representante Especial da Unión Europea para Kosovo. O día 5, Javier Solana, Alto Representante da Unión Europea para a Política Exterior e de Seguridade Común (PESC), é galardoado co "Premio da Paz" que concede o Parlamento Unido de Nenos do Mundo polo seu labor na defensa da paz e o entendemento mutuo. O día 12 o Consello da Unión Europea adopta unha nova versión do Tratado de Asociación para a adhesión de Croacia.
O día 6, a chamada "troika" ministerial UE-EEUU reúnese en Bruxelas baixo a presidencia de Dimitrij Rupel, Ministro de Asuntos Exteriores de Eslovenia, coa asistencia de Condoleezza Rice, Secretaria de Estado dos Estados Unidos, Javier Solana, Alto Representante da UE para a PESC, e a Comisaria Benita Ferrero-Waldner. O día 12 o Parlamento Europeo conmemora o 50º aniversario da primeira sesión da Asemblea Parlamentaria Europea (19 de marzo de 1958). O día 30 entra en vigor o novo "Acordo de Ceos Abertos" entre a UE e os EEUU: as compañías aéreas europeas e estadounidenses poden voar xa sen restricións de calquera lugar da UE a calquera lugar dos EEUU, e viceversa.
O día 15 a UE e Montenegro asinan un acordo bilateral de adhesión á OMC.
O día 27 celébrase a 46ª Reunión do Consello de Asociación CE-Turquía, en Bruxelas. E a primeira Reunión Ministerial Cabo Verde-Troika UE, na mesma cidade.
O día 12, no referendo irlandés, o 53,4% dos votantes manifestan a súa oposición ao Tratado de Lisboa. O día 17 a Comisión Europea propón unha estratexia en 10 puntos para reducir a inmigración ilegal. Complementariamente, propón así mesmo conceder aos solicitantes de asilo un mesmo grao de protección en toda a UE. Os días 18 e 19 o Consello Europeo debate o futuro do Tratado de Lisboa e decide seguir o proceso de ratificación. Os dirixentes da UE instan á cooperación internacional para facer fronte ao encarecemento do petróleo e os alimentos.
O día 1 Francia asume a Presidencia do Consello da UE. Entre as súas prioridades figuran a enerxía e o cambio climático, a elaboración dun pacto sobre política migratoria, a seguridade e a loita contra o terrorismo. Os días 7 e 8 os líderes mundiais danse cita no cumio do G-8, celebrado en Tokyo (Xapón). Co activo apoio da UE establécese un novo obxectivo de redución das emisións de gases de efecto invernadoiro. O día 13 no cumio en París ponse en marcha a nova Unión para o Mediterráneo; unha serie de proxectos conxuntos fortalecerán as relacións entre a UE e os seus veciños do sueste.
miniatura|200px|BMP-2 do 58º exército ruso no conflito Xeorxia-Rusia.
O día 8 estala un conflito militar entre Xeorxia e Rusia. A Presidencia da UE axuda a negociar un alto o fogo.
O día 1 os dirixentes da UE reúnense nun cumio para falar do conflito de Xeorxia e condenar a "reacción desproporcionada" de Rusia. O día 7 unha crise financeira de grandes proporcións sacude a economía mundial. A gravidade da situación queda patente cando o Goberno dos Estados Unidos intervén en axuda das sociedades hipotecarias Fannie Mae e Freddie Mac. Tamén varios bancos europeos vense en dificultades.
A crise financeira é o tema predominante no Consello Europeo celebrado o día 15. Os líderes da UE reclaman unha reforma do sistema financeiro, maior supervisión internacional, un sistema global de "alerta temperá" en caso de crises e normas regulamentarias de aplicación mundial que garantan a transparencia e a responsabilidade.
miniatura|200px|A [[Fragata Canarias (F-86), da Armada Española, que participou na Operación Atalanta.]]
O día 12, no Cumio de Bruxelas, alcánzase un acordo para actuar contra o cambio climático, impulsar a economía e responder á crise financeira. Así mesmo, acórdase un plan para que Irlanda ratifique o Tratado de Lisboa. Suíza incorpórase á "zona Schengen" da UE.
2009
O día 1, o euro é a nova moeda oficial de Eslovaquia. A República Checa ocupa a Presidencia rotatoria da Unión Europea. Dúas das prioridades da presidencia son a economía e a enerxía.
O día 8 Suíza vota a favor da extensión do Acordo de Schengen entre a UE e a Confederación Helvética. O día 22 reúnense en Berlín os participantes europeos no grupo G-20 e están de acordo na necesidade de ter unha posición compartida para pasar a crise financeira e restablecer a confianza no mercado común. O día 25 o "Grupo de expertos Larosière" presenta o informe que lle encargara a Comisión Europea, onde recomenda unha maior supervisión financeira para evitar que poida repetirse unha crise coma esta.
Reunión informal, o día 1, dos Xefes de Estado e de Goberno da UE para estudar a aplicación do "Plan de Recuperación Económica". Os días 19 e 20, no Consello Europeo, os líderes da UE acordan, entre outras cousas, destinar 5.000 millóns de euros a modernizar as redes de enerxía e internet e incrementar as axudas aos países en dificultades.
Steindachneria argentea
Características
O corpo é alongado e moi comprimido lateralmente, rematando nun fino pedúculo caudal acabado en punta. Ten un órgano luminoso na metade do corpo, na rexión ventral, e outros máis sobre os lados da cabeza. A coloración do corpo é parda prateada na rexión dorsal e púrpura prateada na ventral, coa cavidade oral escura.
Historia da Unión Europea
2009
O Cumio do G-20 en Londres, o día 2, acorda inxectar 832.000 millóns de euros ao Fondo Monetario Internacional e outras institucións e endurecer as normas que regulan os mercados financeiros. Cumio UE-EEUU en Praga, o día 5. Os dirixentes da UE e o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, debaten a crise financeira e cuestións de seguridade. O día 30 os Ministros de Sanidade da UE reúnense en Luxemburgo para estudar a actuación ante a chegada a Europa do "novo" virus da gripe A (H1N1).
O día 7 a UE celebra en Praga un cumio especial do emprego para tratar de mitigar o impacto da crise económica.
Entre os días 4 e 7 celébranse eleccións europeas en todos os países da UE e son elixidos 736 eurodiputados. A participación foi do 43,2%. O Cumio da UE en Bruxelas dos días 18 e 19 prepara o camiño cara a un segundo referendo sobre o Tratado de Lisboa en Irlanda.
miniatura|150px|[[Jerzy Buzek en 2002.]] O día 1 Suecia asume por segunda vez a Presidencia rotatoria do Consello da Unión Europea, establecendo dúas prioridades: a recuperación económica e o cambio climático. O día 14 o eurodiputado polaco Jerzy Buzek é elixido Presidente do Parlamento Europeo. O día 23, Islandia solicita a adhesión á UE.
O día 20 un equipo de observadores da Unión Europea supervisa as eleccións presidenciais en Afganistán.
Steindachneria argentea
Hábitat e bioloxía
Adoita vivir en augas profundas, entre os 400 e os 500 m, sobre o fondo mariño, ocupando a plataforma continental e a parte alta do noiro continental.
Historia da Unión Europea
2009
miniatura|150px|[[Herman Van Rompuy en 2011.]] miniatura|150px|[[Catherine Asthon, Baronesa Ashton de Upholland.]]
Steindachneria argentea
Pesca
Non é unha especie interesante nin buscada para a pesca, pero os poucos exemplares que se pescan alcanzan nos mercados prezos altos pola súa calidade.
Historia da Unión Europea
2009
O día 1 entra en vigor o Tratado de Lisboa. No Consello Europeo en Bruxelas dos días 10 e 11, apróbase o "Programa de Estocolmo", destinado a impulsar o desenvolvemento da liberdade, a xustiza e a seguridade de 2010 a 2014. O día 19 asínase o Acordo Climático de Copenhague. Pese a considerarse un paso cara a un futuro acordo de aplicación mundial, non é vinculante. A UE propuxo reducir as súas emisións de CO2 se tamén o facían os demais países. O día 22 Serbia solicita a súa adhesión á UE.
2010
O día 1 España asume a Presidencia rotatoria do Consello da Unión Europea por cuarta vez. É o primeiro país en exercela baixo o Tratado de Lisboa e o novo sistema de "trío de presidencias", o que significa un labor conxunto cos dous países a quen corresponde a presidencia seguidamente, Bélxica e Hungría. O día 26 a UE ofrece 400 millóns de euros para axuda e reconstrución en Haití, devastado por un terremoto.
O día 9 o Parlamento Europeo aproba a segunda Comisión Barroso con 488 votos a favor, 137 en contra e 72 abstencións. O día 11, nunha reunión informal en Bruxelas, os Xefes de Estado o de Goberno acordan apoiar os esforzos do Goberno grego para alcanzar os obxectivos do Programa de Estabilidade en 2010. O Presidente Barroso presenta as súas prioridades para a estratexia "Europa 2020" e insiste en que a UE debe perfilar a súa propia maneira de saír da crise e construír un novo modelo económico.
No Consello Europeo celebrado en Bruxelas o día 26, os líderes da UE aproban os obxectivos do "Programa Europa 2020". Ademais, os 16 países membros da eurozona dan o seu apoio a un plan para axudar a Grecia a saír do déficit.
O día 10, o Presidente polaco, Lech Kaczynski, a súa esposa e outras personalidades civís e militares morren nun accidente aéreo cando se dirixían a Smolensko (Rusia) para conmemorar o 70º aniversario do masacre de Katyn.
O día 7 os Xefes de Estado e de Goberno da zona euro comprométense a acentuar o saneamento fiscal, reforzar a coordinación económica e adoptar medidas de control orzamentario na defensa da moeda única.
O día 17 no Consello Europeo de Bruxelas, os dirixentes da UE adoptan unha estratexia decenal de crecemento intelixente, sustentábel e integrador, "Europa 2020", e deciden iniciar as negociacións de adhesión de Islandia.
O día 1 Bélxica asume a Presidencia semestral do Consello da Unión Europea. As prioridades, entre as que figuran a economía e o medio ambiente, establecéronse con anterioridade de común acordo con España e Hungría que, xunto con Bélxica exercerán estes 18 meses de presidencia rotatoria. O día 23 91 entidades bancarias europeas sométense a probas de estrés para avaliar a súa resistencia ante os choques económicos. Aproban todas menos sete.
O día 29 a UE manifesta o seu apoio á poboación romaní (xitana) de Europa e o seu rexeitamento a calquera tipo de restrición á libre circulación de cidadáns da UE.
O día 29 o Consello Europeo debate o fortalecemento da eurozona e a maneira de lograr unhas economías máis resistentes ás crises.
O día 12 os líderes do G-20 comprométense, no Cumio de Seúl, a adoptar un Plan de Acción Conxunto para fomentar un crecemento máis equilibrado na economía mundial. O día 28 a UE acorda apoiar a economía irlandesa para contribuír a salvagardar a estabilidade do euro.
29ª edición dos Óscar
A 29.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 27 de marzo de 1957 no RKO Pantages Theatre dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Jerry Lewis e Celeste Holm.
Historia da Unión Europea
2011
O día 1 Estonia adopta o euro e pasa a ser o décimo sétimo país da eurozona. Hungría asume a Presidencia semestral rotatoria do Consello da UE. O seu programa céntrase en catro temas prioritarios: crecemento e emprego integradores, políticas reforzadas de alimentación, enerxía e auga, unha Unión accesíbel para o cidadán e ampliación e política de veciñanza. Entran en funcións tres novas autoridades de supervisión financeira: a Autoridade Bancaria Europea, a Autoridade Europea de Seguros e Pensións de Xubilación e a Autoridade Europea de Valores e Mercados. O día 18 iníciase o primeiro "Semestre Europeo", ciclo semestral de coordinación da política económica entre os países da UE pensado para previr crises económicas como a de 2008-2010.
29ª edición dos Óscar
Nesta edición incluíuse por primeira vez o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa de xeito competitivo. Ademais foi a primeira en que os cinco filmes candidatos ao mellor filme (todos épicos de grande escala) eran en cor.
Historia da Unión Europea
2011
miniatura|300px|Cumio do [[G20 en Cannes (Francia), en 2011.]]
29ª edición dos Óscar
Na categoría de mellor argumento orixinal houbo dúas peculiaridades. O Óscar a The Brave One foi outorgado a Robert Rich, pseudónimo de Dalton Trumbo, que nesa época estaba na lista negra e non podía ser acreditado co seu nome real. Ademais, Edward Bernds e Elwood Ullman retiraron os seus nomes para ser considerados para o premio polo seu traballo en High Society, xa que a candidatura era para o musical protagonizado por Grace Kelly, mentres que Bernds e Ullman escribiran o filme homónimo dos Bowery Boys.
Historia da Unión Europea
2011
O día 11 a Unión Europea activa o seu mecanismo de protección civil para coordinar o labor de asistencia e solidariedade tras o devastador terremoto e o conseguinte tsunami no Xapón. O día 17 unha declaración conxunta de Herman Van Rompuy, Presidente do Consello Europeo, e Catherine Ashton, Alta Representante da UE, celebra a Resolución 1973 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas encamiñada a acabar co sufrimento dos civís libios afectados polo conflito co Goberno de Gaddafi. O día 25 no Consello Europeo de Primavera, celebrado en Bruxelas, elabórase un paquete completo de medidas para fortalecer a economía europea. Para consolidar a coordinación da política económica na Unión Económica e Monetaria créase o "Pacto polo Euro Plus".
29ª edición dos Óscar
James Dean converteuse no primeiro actor que recibiu unha segunda candidatura póstuma como intérprete.
Historia da Unión Europea
2011
O día 7 o Parlamento Europeo adopta unha Resolución sobre a represión das protestas en Bahréin, Siria e o Iemen, na que condena o uso da violencia contra os manifestantes e insta ás autoridades a escoitar as peticións de liberdade.
29ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|150px|[[Mike Todd, mellor filme]] miniatura|150px|[[George Stevens, mellor director]] miniatura|150px|[[Yul Brynner, mellor actor]] miniatura|150px|[[Ingrid Bergman, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Anthony Quinn, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Dorothy Malone, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Dalton Trumbo, mellor argumento]] miniatura|150px|[[Cedric Gibbons, mellor dirección de arte en branco e negro]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Historia da Unión Europea
2011
O día 25 alcánzase un acordo sobre o novo "Selo de Patrimonio Europeo", unha distinción que se concederá aos lugares que contribuíran á construción e á consolidación da Unión Europea. Os países da UE poderán propoñer lugares cada dous anos e a distinción só poderá recaer nun lugar por país. O día 26 Ratko Mladić, acusado de xenocidio e crimes de guerra, é detido polas autoridades serbias, eliminándose así un obstáculo para a adhesión deste país á UE.
O día 23 a Comisión e o Parlamento poñen en marcha un rexistro de transparencia común para grupos de interese da UE, resultado da fusión dos seus rexistros respectivos. O novo rexistro marca un fito na mellora da transparencia. O día 24 o Consello Europeo acorda que as negociacións de adhesión con Croacia deberían concluírse a finais de xuño de 2011, co fin de que este país poida converterse no vixésimo oitavo membro da UE en 2013. O día 30 o Parlamento grego aproba un severo paquete de medidas de austeridade e reformas estruturais para reducir a débeda nacional e incrementar a competitividade da economía. A UE reitera o seu apoio e solidariedade. O día 30 a Comisión Europea propón un plan de gasto plurianual da UE (2014-2020) para estimular o crecemento.
Miticultura
250px|miniatura|[[Bateas na ría de Vigo, entre Vigo e Moaña.]] 250px|miniatura|[[Batea na ría de Vigo.]] miniatura|180px|Viveiros de ostras e mexillóns nas rías Baixas. A miticultura ou mitilicultura (de Mytilus, nome científico do mexillón) é o cultivo industrial do mexillón, unha actividade marisqueira dirixida e controlada polo ser humano sobre artefactos flotantes, denominados bateas, fondeados nas augas costeiras. Na actualidade é unha das principais actividades económicas de numerosas poboacións da costa galega, especialmente nas rías Baixas, e xera unha importante economía indirecta.
Evolución histórica
Os primeiros intentos de cultivar mexillóns non se producen ata principios do século XX, cando se comprobou que os mexillóns que se fixaban nos paus empregados para seca-las redes medraban máis e máis rápido que os que crecían nas rochas. Esta observación levou á instalación de estacadas próximas á beira do mar, cravadas na area, para que se fixase naturalmente a semente de mexillón, estacadas que quedaban periodicamente ó aire co devalo da marea. O propietario non facía máis que esperar a que medrase ata tamaños comerciais, momento no que recollía o mexillón e o comercializaba.
Este sistema, importado desde Francia e aplicado en España primeiro en Cataluña, demostrouse moi pouco produtivo, e foi pronto substituído por boias das que penduraban unha ou dúas cordas tan longas como permitía a profundidade do mar nese punto. Estas boias deron paso, tamén en Cataluña, a caixóns de certo tamaño, que permitían un maior número de cordas. Outra importante transformación foi potencia-la fixación de semente de mexillón a base de recollela das rochas costeiras e amarrala ás cordas, sen espera-la fixación espontánea das larvas, co que se multiplica a produción.
Xa a mediados de século, estes caixóns foron substituídos por barcos que, por vellos, xa non servían para a pesca ou o transporte de cargas. Estes barcos eran ancorados no interior das rías e colocábanselles cordas pendurando da borda, primeiro, ou de fortes paus horizontais suxeitos á cuberta, aumentando así o número de cordas.
O último paso foi a substitución daqueles barcos por plataformas flotantes construídas especificamente con este fin, as actuais bateas que se poden ver nas rías Baixas galegas.
Evolución histórica en Galicia
esquerda|miniatura|Viveiros do Carril. As primeiras referencias á miticultura prodúcense en Galicia en 1870, indicando como os antigos viveiros de ostras do Carril se converteron en viveiros de mexillón cando estas desapareceron, e como se enviaban escabechados e frescos ao interior de Galicia e Madrid. Na "Exploración científica de las costas del departamento marítimo de Ferrol" de Mariano de la Paz Graell, este científico realizou un estudo moi importante sobre o seu cultivo en Francia e sorpréndese ao encontrar o seu cultivo en Galicia, e como se envían a Madrid como ostras. Isto contradi estudos anteriores do seu inicio de cultivo no Mediterráneo e o seu uso só como fertilizante.
Dende 1876 hai referencias da súa venda e uso como cebo.
En 1892 envorca unha dorna de Palmeira por levar unha carga excesiva de mexillón entre San Vicente e Sálvora.
En 1907 e 1908 aparecen noticias da súa importancia na alimentación de vilas costeiras como Sanxenxo  e xa para a industria conserveira.
En 1932, Manuel Otero Moratinos instalou en Tirán (Moaña) un caixón de madeira seguindo o modelo que vira nunha viaxe a Cataluña. A experiencia durou só uns meses e foi un fracaso.
O segundo intento foi en 1946, cando Ozores Saavedra, propietario dun viveiro de moluscos en Vilagarcía no que levaba xa tempo intentando cultivar mexillóns en estacadas, fixo construí-la primeira batea galega, cun único flotador de madeira sobre o que suxeitou un entramado de táboas das que colgou as cordas. Desta volta, a experiencia tivo éxito e ó ano seguinte xa tiña 10 bateas semellantes no porto de Vilagarcía. A expansión por toda Galicia non se fixo esperar: no ano 1949 instálanse as primeiras bateas na ría de Vigo; en 1954 aparecen en Cambados, O Grove, Bueu e Caramiñal; en 1955, na ría de Sada e ó ano seguinte na de Muros.
Hoxe existen rexistradas unhas 3.500 bateas nas diferentes rías galegas. De cando en vez, xorden novos proxectos con novas solucións de flotabilidade para conseguir fondealas tamén en mar a fóra, pero aínda sen éxito. Daqueles materiais iniciais -madeira e esparto- pasouse a outros máis eficientes e duradeiros -ferro, poliéster, PVC etc.- e as técnicas de traballo foron mecanizándose cada vez máis, conseguindo así un notable aumento na produtividade e na mellora das condicións de traballo.
Estrutura dunha batea
miniatura|210px|Batea nas rías Baixas. Basicamente consiste nun enreixado de fortes trabes de madeira suxeitas entre si, formando un conxunto plano e cadrado. Sobre estas trabes crávanse outros paus máis finos e curtos, chamados pontóns ou cancos para aumenta-los puntos de fixación das cordas.
Do enreixado así construído átase un número variable de cordas nas que se fixará e crecerá o mexillón. Nunha daquelas trabes fíxase un bloque de cemento, ou morto, que serve de fixación ó punto de fondeo.
Cómpre advertir, finalmente, que este sistema de cultivo en batea tamén se utiliza para o cultivo ou engorde doutros moluscos, como ostra ou vieira, así como doutras especies mariñas, como crustáceos ou peixes, tralas necesarias modificacións estruturais que correspondan á especie cultivada.
O enreixado
miniatura|290px|Trabes mestras preparadas para construír unha nova batea, nas Sinas (Vilanova de Arousa). Na cabeza lese a medida: 27 metros. Tamén denominado engrellado, consiste no conxunto de trabes e cancos que, armados entre si, dá lugar a unha superficie cadrada ou rectangular, de dimensións moi variables pero cun máximo legal de 500 m² útiles e 27 m de proa, como máximo, que flota a certa altura sobre o nivel do mar. Non debe estar moi próximo á auga para evitar que as larvas de mexillón se fixen sobre as trabes mestras e terminen estragándoas; ademais, ó estar un pouco elevadas, sempre estarán máis secas que se a auga dese nelas continuamente. Tampouco pode estar moi elevado (respecto da superficie do mar) porque o conxunto perdería estabilidade e cabecearía en momentos de mar forte, o que tería como consecuencia o desprendemento do mexillón das cordas e o posible afundimento da batea ó desequilibrarse o peso que soporta a plataforma.
Para a construción das trabes e cancos utilízase madeira de eucalipto, non só pola súa economía senón por ser estas árbores de grande altura e tronco recto, o que permiten face-las trabes dunha soa peza. Recentemente estanse a probar trabes de PVC.
<Gallery> Ficheiro:A Revolta novas trabes.jpg|Novas trabes para batea, de PVC (A Revolta, Sanxenxo). Ficheiro:As Sinas Vilanova bateas 08-1.jpg|Cancos preparados para construír unha nova batea (Vilanova de Arousa). </Gallery>
Os flotadores
Os primeiros flotadores que sustentaban toda a estrutura eran os propios cascos dos barcos utilizados para contruí-la batea, pero pronto foron substituídos, primeiro, por grandes caixóns de madeira recubertos de cemento e logo por metal recuberto de fibra de vidro ou, actualmente, de poliéster.
A forma e o número de flotadores tamén foi cambiando co tempo. Houbo bateas dun único flotador central (que viña medir uns 12 x 5 x 2 metros) pero as actuais contan con 4 ou, normalmente, 6 grandes flotadores, segundo as dimensións da batea, que aseguran que esta se manteña a flote, aínda nos momentos en que o peso do mexillón que pende dela sexa moi elevado. Cómpre advertir que no cómputo da superficie máxima da batea (500 m²) non se ten en conta o espazo ocupado polos flotadores. Durante uns anos utilizáronse moito longos flotadores tubulares, do longo da propia batea, que pronto foron rexeitados porque rachaban con facilidade. Na actualidade, os de uso común son cilindros dispostos horizontalmente, de 2,20 m de diámetro e 4 m de xeratriz.
Aqueles primitivos flotadores de cemento (construídos sobre un caixón de madeira máis ou menos cúbico de, aproximadamente, 2 m de lado, impregnados en alcatrán -piche- e recubertos cunha tea metálica e, sobre esta, unha capa de cemento que a impermeabiliza) aínda poden verse aboiados en diferentes puntos da costa. Moitos foron destruídos pero noutros casos adaptáronse a novos usos, como casetos para gardar apeiros agrícolas.
<Gallery> Ficheiro:As Sinas Vilanova bateas 14-3.jpg| Vellos flotadores tubulares arrombados nunha leira (14 x 1,20 metros), en Vilanova de Arousa. Ficheiro:As Sinas Vilanova bateas 05.jpg|Vello flotador de madeira (xa sen o cemento que o cubría), reutilizado como caseto. </Gallery>
O morto
Na trabe central, trabe de amarre, suxéitase, mediante un colar provisto dun xiratorio, unha forte cadea que remata nun gran bloque de cemento, chamado morto, de 25-30 toneladas. A función deste morto é a de fixa-la batea, a modo de áncora, ó fondo do mar e evitar que as correntes a arrastren. A lonxitude da cadea de fixación ó morto depende da máxima preamar no lugar de fondeo e permite que a batea suba ou baixe segundo as mareas, así como un mínimo desprazamento horizontal. Habitualmente, a parte da batea na que se amarra o morto pasa a considerarse a proa.
Existe algunha batea con dous mortos, un a proa e outro a popa, pero o normal é que conten cun único morto, o que permite que a batea xire sobre o punto de fondeo. Esta disposición fai que a proa da batea estea sempre enfrontada ás correntes mariñas.
Ó primeiro, os mortos facíanse cun gran bloque de pedra no que se atravesaba un pasador ó que se suxeitaba a cadea cun grillón. Logo fixéronse cun encofrado que se enchía de cemento armado, cun ferro dobrado no medio, ó que se suxeitaba a cadea. Actualmente fanse de formigón armado con fortes mallas de aceiro entre as que se fixa o chicote da cadea. A forma pode ser cuadrangular (coa base máis ancha), troncopiramidal ou troncocónica.
<Gallery> Ficheiro:As Sinas Vilanova bateas 08-3.jpg|Detalle das mallas da cadea para amarra-lo morto (aprox. 60 x 40 cm). </Gallery>
As cordas
miniatura|180px|Detalle dunha corda de batea baleira, cos tarugos de plástico. miniatura|180px|Detalle dunha corda de batea O sistema de cultivo está representado polas cordas que penduran da estrutura e nas que crece o mexillón. O tamaño -lonxitude- e número de cordas é moi variable, dependendo da profundidade do mar nese punto, da zona máis ou menos produtiva na que estea instalada a batea e da resistencia que teña a estrutura. En calquera caso, o Plan de Explotación Marisquera limita desde 1989 o número de cordas por batea a 500 como máximo e a lonxitude a 12 metros útiles.