cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Criba, Roupar, Xermade
A Criba é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 31 habitantes, dos cales 14 eran homes e 17 eran mulleres.
A Casanova, Roupar, Xermade
A Casanova é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 72 habitantes, dos cales 34 eran homes e 38 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Rexión Centro-Leste
Centre-Est é unha das 13 rexións administrativas nas que se encontra dividida a Burkina Faso. A súa poboación era de 1.132.023 habitantes no 2006. A súa capital é Tenkodogo e componse de tres provincias: Boulgou, Koulpélogo e Kouritenga. No 2005, o gobernador desta rexión era Jacob Ouedraogo (link ).
miniatura|esquerda|Cabanas en Dourtenga (Koulpélogo)
Pastor Maldonado
Converteuse no primeiro venezolano en gañar un Gran Premio de Fórmula Un ao gañar o Gran Premio de España de 2012, para Williams, na súa primeira pole position. Ás veces causou controversias polo seu estilo de condución errática, estivo involucrado en varios accidentes ao longo da súa carreira.
Inicios
Debuta no karting en 1993 pero o seu salto ao automobilismo de grandes competicións foi en Fórmula A no ano 2000 terminando undécimo no campionato mundial. En 2003 ingresa no campionato de Fórmula Renault de Italia como piloto do equipo Cram Competition quedando no sétimo posto da táboa final do campionato. Nesa tempada logrou facerse cunha pole position e chegar en tres oportunidades ao podio. No ano 2004 participou na Fómula Renault Italia novamente e na Fórmula Renault Europa, en Italia proclamaríase campión ao conseguir oito vitorias e seis pole position, mentres que no campionato europeo terminaría oitavo tras conseguir dúas vitorias.
F3000 italiana
En 2005 participa no equipo Sighinolfi Auto Racing da Fórmula 3000 italiana onde conseguiría nunha oportunidade o primeiro lugar nunha carreira terminando noveno ao final do campionato.
Renault World Series
En 2005, Maldonado ingresa nas Renault World Series co equipo DAMS, obtendo resultados regulares; pero en 2006 a súa actuación na WSR mellorou tras ser fichado polo equipo Draco Racing, obtendo o terceiro lugar do campionato dese ano.
Nese último ano estivo marcado pola controversia, xa que Maldonado puido titularse campión da WSR logo que lle fosen descontados 16 puntos, (vitoria e volta rápida) no cirtcuito de Misano-Italia, xa que o sueco Alx Danielsson terminou o campionato con 105 puntos e Maldonado con 98 puntos.
GP2 Series
Ascende á GP2 Series na tempada 2007 no equipo italiano Trident Racing participando co auto 12, obtén unha vitoria en Mónaco. Paralelamente, o piloto de Maracay disputou seis probas en Fórmula 1 para obter a Súper Licenza e esperar a súa confirmación como piloto da F1. Na tempada 2008, o venezolano firma con Piquet Sports, compartindo equipo xunto a Andreas Zuber. Maldonado conseguiu acabar nun bo 5º posto na clasificación final. Na Tempada 2009, Maldonado participou co equipo ART Grand Prix sendo compañeiro de Nico Hülkenberg, quen se alzou co campionato. Pastor acabou sexto con 36 puntos, e na 2010, pasou ás filas do Rapax Team, co que consegue o campionato cunha clara vantaxe ante o seu máis próximo seguidor o mexicano Sergio Pérez.
Fórmula 1
Maldonado substituíu ao alemán Nico Hülkenberg para o 2011 e continuará con patrocinio da petroleira estatal Petróleos de Venezuela.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pastor como líder da mocidade venezolana
A partir do salto dado á F1, Pastor Maldonado consolidou aínda máis o seu liderado ante a mocidade venezolana, converténdose en exemplo a seguir por moitos deles. Tivo ocasión de facer varias aparicións públicas en televisión nacional onde afianzou ese liderado, transmitindo á mocidade mensaxes altamente positivas, motivándoos a alcanzar as metas propostas, sen esquecer xamais as súas orixes, e o compromiso social que deben ter para os seus connacionales.
A Ermida, Roupar, Xermade
A Ermida é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
A Graña, Roupar, Xermade
A Graña é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
La Peñota
250px|miniatura|Cara sur de La Peñota. La Peñota é unha das montañas máis importantes da serra de Guadarrama, situada no sistema Central, cunha altitude de 1945 metros. Está situada no límite da Comunidade de Madrid e a provincia de Segovia. A súa cara sur está dentro do termo municipal madrileño de Los Molinos e a norte no termo segoviano de El Espinar. Álzase entre o porto de Guadarrama, ao oeste do pico, o val da Fuenfría, ao leste, e o val do río Moros, ao norte.
Características
miniatura|left|Cumio central, e máis alta, de La Peñota. A cima componse de tres pequenas cumes de granito visibles desde determinados lugares. Alí está situado o vértice xeodésico que o testemuña.
A súa cima constitúe un dos mellores miradoiros da serra, desde a que se ve gran parte das chairas madrileña e segoviana. Na súa ladeira sur predominan sobre todo as pradarías alpinas, as rochas e as matogueiras baixas de montaña. En cambio, a súa vertente norte está cuberta case enteiramente por un bosque de piñeiros silvestres. Esta montaña está dentro do Parque Nacional de Guadarrama.
Rexión Norte, Burkina Faso
Limita polo norte coa República do Malí, polo nordeste coa rexión do Sahel, polo leste coa rexión do Centre-Nord, polo sur coas rexións de Plateau-Central e Centre-Ouest e polo oeste coa rexión de Boucle du Mouhoun.
esquerda|miniatura|300px|Estrada en [[Ouahigouya.]]
La Peñota
Características
Na ladeira sur, a unha altitude de 1650 metros e moi preto do colado do Rei atópase un piñeiro silvestre moi peculiar coñecido como Piñeiro Solitario ou de San Roque. Ten uns 27 metros de alto, 6 metros de perímetro ao ombreiro, 18 metros de ancho de copa, máis de 350 anos de idade e pode ser o piñeiro silvestre máis grande de España. Atópase illado doutros piñeiros xa que foi un dos poucos sobreviventes dun incendio que arrasou a zona para mediados do século XX.
Ascensión
miniatura|left|Cara norte de La Peñota vista desde o colado de Cerromalejo (1774 m). Pódese chegar á cima de La Peñota por un camiño que sae da estación de Cercedilla. Non ten dificultade técnica pero o desnivel acumulado é de 800 metros. Este carreiro ascende en sentido noroeste pola ladeira leste de La Peñota ata alcanzar o colado de Cerromalejo (1774 m). Nese punto o camiño ascende pola crista da montaña cara ao sur ata alcanzar a cima.
Outra ruta de acceso é desde o porto de Guadarrama ou dos Leones. Esta ruta ten algo máis de dificultade que a anterior, sobre todo no inverno, pero en ausencia de neve pódese realizar nas mesmas condicións que a outra.
miniatura|center|800px|Vista panorámica desde a cima.
Bárcena de Pie de Concha
Bárcena de Pie de Concha é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España), localizado no Val de Iguña. Limita polo sur con Pesquera, Santiurde de Reinosa e San Miguel de Aguayo, polo norte e leste con Molledo e polo oeste con Hermandad de Campoo de Suso e Los Tojos.
Localidades
Os 787 habitantes (INE, 2008) de Bárcena de Pie de Concha, distribúense nas seguintes localidades:
Bárcena de Pie de Concha é tamén o nome da capital do municipio. Localízase a 288 metros sobre o nivel do mar. No 2008 contaba cunha poboación de 607 habitantes (INE). Sitúase na faldra dunha elevada montaña e nas inmediacións da desembocadura do río Torina no río Besaya. Desde esta localidade pode ascenderse ao Pico Jano (1.288-1.290 msnm).
Patrimonio
miniatura|dereita|[[Calzada romana de Bárcena de Pie de Concha(Cantabria), construída baixo Augusto e Tiberio polos soldados da Legio IV Macedonica entre Segisama Iulia (Sasamón) e Portus Blendium (Suances), para unir o val do Douro co Cantábrico.]]
Tres son os bens de interese cultural deste municipio:
Está clasificado como ben inmoble de interese local a igrexa de San Cosme e San Damián de Bárcena de Pie de Concha, que data da segunda metade do século XII). É un edificio de arquitectura románica popular. Ten unha espadana barroca e outros elementos de séculos posteriores. Son Benes Inventariados a igrexa de Pujayo e a de Pie de Concha.
Demografía
Fonte: INE
Administración
Nas seguintes táboas móstranse os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Economía
Bárcena de Pie de Concha sufriu unha precoz industrialización desde comezos do século XX. Por un curto período de tempo, a empresa belga Solvay instalouse na vila de Bárcena, sobre o río Besaya. As súas instalacións foron adquiridas posteriormente por Electra de Viesgo que as transformou nunha central hidroeléctrica que segue actualmente en funcionamento.
No ano 1923 Electra de Viesgo inaugurou o salto de Torina e o encoro de Alsa. Esta obra foi ampliada en 1983 coa construción dun encoro superior en Jano e dunha central de bombeo. Todo o conxunto segue en plena actividade, sendo a principal fonte de riqueza do municipio.
Tamén nos primeiros anos do século pasado instaláronse na vila dúas pequenas industrias queixeiras, unha das cales deu orixe á industria láctea Leche Collantes, actualmente desaparecida, pero que canda unha fábrica de pensos, unha gran granxa avícola e unha macroganadería de vacas de leite, foron as fontes de emprego durante a segunda metade do século.
A isto cabe engadir os empregos xerados polo ferrocarril que atravesa o pobo e a proximidade das industrias de Los Corrales de Buelna. Trala guerra civil, a gandaría e a agricultura pasaron a ter un papel secundario na vida do pobo e hoxe carecen de relevancia.
Como a inmensa maioría dos pobos da zona, Bárcena é un municipio habitado por pensionistas e un pequeno número de traballadores que encontran fóra do municipio o seu posto de traballo. Tamén, aínda que ten unha pequena industria hostaleira, o turismo non ten gran relevancia no lugar.
Víctor Trabazo Serapio
Víctor Trabazo Serapio de Figueroa, nado en Meaño o 23 de marzo de 1896 e finado en 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre, foi responsable da escola infantil da confraría da Illa de Arousa dende 1926. En 1927 foi destinado á escola de Covas (Montederramo). Dende 1929 foi mestre na escola de Xil en Meaño. Foi elixido presidente do Centro Republicano de Meaño en febreiro de 1931. Militante do PSOE e da UGT, foi secretario do Centro Socialista de Meaño. Foi militante da Asociación de Traballadores do Ensino de Vigo. Alcalde de Meaño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse na casa dun amigo da familia na Arousa. Topárono e foi detido. Paseado, o seu cadáver nunca apareceu.
Vida persoal
Casou con Casilda Nine Fernández, irmá de Segundo Nine Fernández.
Montaxe
miniatura|Mesa de montaxe convencional. A montaxe ou edición é un proceso que consiste en seleccionar, ordenar e axustar os planos dun filme ou outro produto audiovisual a fin de alcanzar o resultado desexado, sexa en termos narrativos, informativos, dramáticos, visuais, experimentais etc. En xeral, a montaxe é realizada polo montador, nun equipamento compatíbel coa tecnoloxía empregada na realización do produto, baixo a supervisión do director ou, nalgúns casos, do produtor.
Como se realiza tras a filmación, a montaxe é un proceso de posprodución e durante moito tempo foi considerada como o único proceso orixinal do cinema, aquilo que convertería o cinema nunha arte ou nunha linguaxe diferenciada das demais. Hoxe, no entanto, varios autores consideran que hai moitas semellanzas entre a montaxe e os procesos de composición noutras formas artísticas, tales como a poesía ou a novela.
Primeiros experimentos
alt=Cortometraje mudo|thumb|thumbtime=20|start=18|upright=1|left| A [[curtametraxe The Great Train Robbery ]] Edwin S. Porter adoita considerarse o primeiro cineasta dos EE.UU. en usar a edición de películas. Aínda que foi G. A. Smith en Inglaterra quen antes dividiu unha acción, é dicir, quen primeiro executou unha montaxe, en Mary Jane's Mishap. Porter traballou como electricista antes de incorporarse ao laboratorio de Thomas A. Edison a finais dos anos 1890. Os primeiros filmes de Edison eran curtametraxes moi estáticas e mostraban simplemente actividade cotiá, como o movemento do tráfico nunha rúa. Non había historia nin edición. Cando o estudio cinematográfico de Edison tentou aumentar a duración das curtas, Edison consultou a Porter, quen fixo un filme innovador, Life of an American Fireman en 1903. Foi case a primeira en ter unha trama, unha acción e mesmo o primeiro plano dunha man activando a alarma de incendio.
Outra película súa, The Great Train Robbery ("O grande asalto ao tren") aínda se exhibe hoxe en día nas escolas como pioneira na montaxe de cine. Producida en 1903, é un dos primeiros exemplos dunha edición dinámica e chea de acción, reunindo escenas rodadas en diferentes momentos e lugares e para o seu impacto emocional non está dispoñible nun plano distante estático. Sendo unha das primeiras películas con guión (director de cine, editor e enxeñeiro), Porter tamén inventou e utilizou algúns dos seus efectos especiais moi temperáns (aínda que primitivos) como a dobre exposición, miniaturas e escenas cortadas.
Porter descubriu aspectos importantes da linguaxe cinematográfica: que a imaxe na pantalla non precisa amosar unha persoa enteira da cabeza aos pés e que unir dúas tomas crea un contexto conxuntural na mente do espectador. Estes descubrimentos clave fixeron posible que os planos (neste caso, a escena completa de cada plano sexa unha escena completa) se poidan tomar en lugares moi diferentes durante un lapso de tempo (horas, días e incluso meses) e combinalos nun todo narrativo. The Great Train Robbery contén escenas de estudio nunha estación de telégrafo, o interior dun vagón e un salón de baile, con tomas ao aire libre nunha torre de auga, no propio tren, na vía, e no bosque. Pero cando os ladróns abandonaron o interior da estación de telégrafos (estudio) e saíron nunha torre de auga, o público creu que viñan inmediatamente dun lugar a outro. Ou que cando suben ao tren dunha soa vez e entran noutro vagón na seguinte, o público cre que están no mesmo tren.
Ao redor de 1918, o director ruso Lev Kuleshov fixo un experimento que demostrou este punto. Tomou un vello vídeo dunha foto da cabeza dun actor ruso e inseriu unha foto dun bol de sopa, e despois un neno xogando cun oso de peluche e despois un plano dunha vella nun cadaleito. Cando amosou a película á xente, eloxiaron a actuación do actor; a fame na cara cando mirou a sopa, o pracer cos nenos e a dor coa muller morta. Por suposto, o plano do actor foi moi anterior e el nunca vira ningún dos outros elementos. O simple acto de xustaposición fai que os planos creen unha relación entre eles.
Conceptos de montaxe
miniatura|A máquina orixinal de edición, unha [[moviola.]] A montaxe no cinema (e, por extensión, en calquera medio audiovisual) pode ser entendida de tres maneiras distintas: como unha habilidade, como unha técnica e como unha arte.
Montaxe-habilidade
Como habilidade, a montaxe pode describirse como unha serie de procedementos utilizados para arranxar as imaxes e os sons dun filme, até que este adquira a súa forma definitiva. O conxunto das habilidades necesarias para o proceso de montaxe varía moito se se monta en película, en vídeo ou en sistema dixital.
En película, móntase (ou montábase) nun aparello chamado mesa de montaxe (ou moviola), co auxilio dunha coladeira, tesoira e fita adhesiva. O acto de montar un filme (dende o punto de vista da habilidade) consiste en cortar anacos da película, seleccionalos, rearranxalos e colalos. O filme montado é un rearranxo de partes seleccionadas do filme orixinal non montado. A propia bitola do filme determina procedementos mecánicos distintos (e polo tanto unha habilidade distinta) na súa montaxe: montar en 35 mm é distinto de montar en 16 mm ou Super 8.
En vídeo, móntase (ou montábase) nun sistema chamado illa de edición, que consiste en dous ou máis aparellos de vídeo ligados a un controlador de edición. O acto de montar (ou editar) un vídeo consiste en copiar fragmentos seleccionados dunha fita para outra, dándolles un novo arranxo. O vídeo montado é unha copia electrónica de fragmentos seleccionados e rearranxados do vídeo orixinal (non montado). O propio sistema de vídeo utilizado determina procedementos mecánicos distintos (e polo tanto unha habilidade distinta) na súa montaxe: montar en VHS é distinto de montar en U-matic ou Betacam.
En sistema dixital, móntase na memoria dun computador, a través dun programa de montaxe. O acto de montar (ou compor) un filme ou vídeo en sistema dixital consiste só en seleccionar e rearranxar fragmentos dentro da memoria do computador. O filme montado é unha proxección virtual (que non existe fisicamente en parte algunha) de fragmentos seleccionados e rearranxados do filme orixinal (non montado). O propio programa utilizado determina procedementos mecánicos distintos (e por tanto unha habilidade distinta) na montaxe: montar en Final Cut Pro é distinto de montar en Avid ou en Premiere.
O responsable da montaxe-habilidade dun produto audiovisual é o operador do equipamento.
Montaxe-técnica
Como técnica, a montaxe é un conxunto de regras, camiños e atallos (e até mesmo a posibilidade sempre aberta de modificar, atualizar e subverter esas regras) para obter o mellor resultado posíbel a partir dun material previamente filmado.
A técnica da montaxe é a mesma se se trata de película, vídeo ou sistema dixital, e non depende da bitola do filme, do sistema de vídeo ou do programa de montaxe empregado.
O responsábel da montaxe-técnica dun produto audiovisual é o montador ou editor, que moitas veces pode ser o propio operador do equipamento, e polo tanto acumular as dúas funcións.
Para realizar as montaxes hai varios recursos técnicos-narrativos. O fundido, xunto co fundido encadeado (fondu enchaîné en francés, xa usado no seu día por Georges Méliès e os irmáns Lumière) é un dos máis antigos do cine e posteriormente da televisión e da montaxe de cine e a edición de vídeo. Tamén resulta un dos máis sinxelos e máis duradeiros porque só precisa unha fonte e non se albisca a súa desaparición.
Montaxe-arte
Como arte, a montaxe refírese a unha concepción xeral do filme, que comeza na planificación anterior á filmación (decupaxe), inclúe a propia forma de filmar (a execución da decupaxe) e a montaxe propiamente dita.
A arte da montaxe, evidentemente, é a mesma se se trata de película, vídeo ou sistema dixital, e tampouco depende da bitola do filme, do sistema de vídeo ou do programa de montaxe utilizado. No entanto, moitas veces úsanse palabras distintas: montaxe para filme, edición para vídeo, composición para algúns programas dixitais -ou, ás veces, montaxe para a imaxe, edición para o son. Realmente, a única diferenza real entre montaxe e edición é que unha palabra vén do francés (montage) e a outra do inglés (edition), significando rigorosamente a mesma cousa: a habilidade, a técnica e a arte de colocar un produto audiovisual na súa forma definitiva, seleccionando e rearranxando as imaxes e os sons orixinalmente captados.
O responsábel da montaxe-arte dun produto audiovisual é, en principio, o director, aínda que, nalgunhas situacións absolutamente industriais, o produtor asume esa responsabilidade, en parte ou en conxunto.
Edición de vídeo
A edición de vídeo é o proceso de corte e montaxe de imaxes en movemento captadas por medio electrónico (vídeo) e rexistradas de forma analóxica ou dixital, podendo ocorrer de forma linear ou non linear.
A edición é o ordenamento das imaxes gravadas na secuencia en que o vídeo será presentado, pois en función de optimizar o fluxo de traballo durante as gravacións estas non sempre son feitas na orde correcta; alén disto, unha mesma escena grávase diversas veces eventualmente en ángulos distintos, o que volve obrigatoria unha ordenación, ou montaxe posterior.
Conceptualmente a edición de vídeo consiste en decidir que tomas usar e unilas na secuencia desexada sexa ela cronolóxica ou non. O tempo e a orde delas funciona como outra forma de narrativa visual; o ritmo do vídeo dáse principalmente pola edición. É tamén durante a edición cando se insiren efectos especiais, bandas sonoras, letreiros e eventualmente subtítulos.
A edición linear faise con sistemas baseados en reprodutores e gravadores (sexan analóxicos ou dixitais) ligados entre si por un controlador de edición. Neste caso o acceso ás imaxes é sempre secuencial, ou sexa, o editor precisa percorrer o que foi gravado, na secuencia de captación, até acceder á escena ou toma que lle interesa para aí rexistrala no gravador. Este tipo de edición facíase con imaxes captadas en fitas de vídeo: o editor avanzaba ou rebobinaba as fitas nos reprodutores até achar o fragmento desexado e copiábao nunha fita virxe; a próxima escena gravábase na secuencia e así sucesivamente. No caso de que houbese un erro, era posíbel gravar por riba; porén, se o tempo da nova escena fose maior que o da escena substituída (anteriormente existente), a edición debería ser refeita, porque non se podía "empurrar" algo xa gravado na fita. Os controis de edición podían ser programábeis e controlar diversas máquinas.
Unha illa de edición linear compúñase dun ou máis reprodutores de videocassete —onde se colocaba a fita de vídeo coa gravación orixinal; un gravador, onde se colocaba a fita que se había de editar e un controlador de edición, que controlaba as dúas (ou tres) máquinas. A fita que contiña a edición final chamábase master.
A edición non linear faise con sistemas baseados en computadores onde as imaxes son "capturadas", dixitalizadas e divididas. Así todo o proceso faise no ambiente dixital, o que permite o acceso instantáneo das imaxes fóra de calquera secuencia preestablecida, alén disto a orde das escenas editadas pode ser alterada pois as escenas escollidas poden ser "empurradas", sobrepostas ou borradas facilmente.
A alimentación dun sistema non linear pode facerse tamén con imaxes captadas en fitas, mais hoxe en día gran parte da captación das imaxes en vídeo faise con equipamentos dixitais que almacenan as imaxes en tarxetas de memoria, discos duros ou discos ópticos. A edición non linear dá ao editor un maior control do traballo de montaxe das imaxes.
Unha illa de edición non linear básica está constituída por un computador, software de edición de imaxes, software de edición de son, dous monitores de computador, un monitor-televisor, un videotape, e os periféricos usuais (teclado, rato, caixas de son).
A conexión firewire transmite os datos do micro ao videotape e viceversa, a través da placa de captura (por exemplo, a Matrox). O material que está a ser editado previsualízase no monitor de preview.
Pódese tamén pensar na edición de vídeo como algo máis alá do simple corte de imaxes e máis como un "recorte", que se fai dalgunha realidade ou da historia que se quere contar.
Traballo de montaxe
Lembrando que a maioría dos filmes, principalmente de longametraxe, ródanse fóra da orde cronolóxica, o traballo do montador é entón o de comprender todo o guión do filme, ler os plans de produción (xeralmente feitos polo axudante de dirección) e entón, nun primeiro corte, colocar todos os planos en orde da maneira prevista polo guión e eliminar planos errados ou que non deben ir na versión final do filme. Nun segundo corte, ou sexa despois de que o filme estea en orde cronolóxica segundo a trama do guión, o montador, ou os axudantes de montaxe e o director, traballan no afinamento do produto audiovisual, dando ritmo e outras características que o director ve necesarias.
Os montadores con experiencia traballan en colaboración cos directores, ou sexa, non cumpren só ordes e non teñen só coñecementos técnicos, senón que achegan coñecementos artísticos para axudar o director na escolla dos mellores enqadramentos e da selección de secuencias que deben ser cortadas ou engadidas, así como na duración dos planos e as escenas. Existen moitos libros sobre montaxe cinematográfica. Un dos autores máis famosos nesta área foi o cineasta ruso Sergei Eisenstein.
O traballo de montaxe dun filme demórase e esixe moita paciencia, pois moitas veces é na posprodución cando o axudante de montaxe e o montador notan a falta de material ou erros de continuidade que deben resolverse dalgunha forma na montaxe. O equipo de produción xeralmente xa está desmontado nesa fase e vólvese entón inviábel iniciar novamente a captación de material durante a posprodución. O montador, para resolver posíbeis problemas, debe empregar os recursos de edición e o material captado que lle é facilitado. O montador e o seu asistente poden tamén traballar en colaboración co apuntador para solucionar dúbidas de continuidade.
Rexión Centro-Norte
Centre-Nord é unha das trece rexións nas que se encontra dividida Burkina Faso. A súa capital é Kaya. A rexión componse de tres provincias: Bam, Namentenga e Sanmatenga.
Paidavella, Roupar, Xermade
Paidavella é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Palmaz, Roupar, Xermade
Palmaz é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Pedreira, Roupar, Xermade
A Pedreira é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Ossian
miniatura|250px|dereita|Ossian pintado por [[François Pascal Simon Gérard]] Ossian ou Oisin foi un guerreiro e poeta gaélico lendario, que se supón que viviu no século III.
En 1762 James Macpherson publicou Fragmentos de poesía antiga recollidos nas Terras Altas de Escocia, e traducidas da lingua gaélico ou erse (Fragments of Ancient Poetry Collected in the Highlands of Scotland, and Translated from the Gaelic or Erse Language). En 1762 sacou do prelo Fingal e en 1763 Temora. Estes dous pretendían ser traducións de poemas épicos en gaélico dun poeta chamado Ossian. Na verdade (e só se soubo após a súa morte), eran unha fabulación de baladas gaélicas mesturadas con produción propia de Macpherson. Porén, a súa evocación dun pasado remoto, que presentaba un lusco-fusco gaélico de mito e lenda, tivo unha influencia considerábel en escritores de Europa e afectou ao desenvolvemento do Romanticismo. Interesáronse nestes poemas autores do talle de Goethe, Herder e Schiller. Traducíronse a moitos idiomas e contribuíron ao nacemento do celtismo.
Na literatura galega tiveron especial influencia en Eduardo Pondal.
Bushman's Revenge
Bushman's Revenge é unha banda norueguesa de jazz e rock progresivo formada no ano 2003 en Oslo.
Baixo alemánico
O baixo alemánico é un idioma clasificado por Karl Bohnenberger no 1924 en dous subgrupos, o baixo alemánico do lago Constanza e o baixo alemánico do Rin superior. As súas variedades só son parcialmente intelixíbeis cos falantes non alemánicos.
Dispersión
Os dialectos baixo alemánicos fálanse principalmente nas zonas ao norte da isoglosa k/ch AFI [k] e [kx] en vez do fricativo [x] en alto alemánico.
Outro xeito que pode ser usado para establecer a isoglosa (k/ch) e separar o baixo do alto alemánico é a diferenza de ii/üü AFI [iː]/[yː], por exemplo a palabra casas Hiiser/Hüüser, tamén ratos Miis/Müüs e piollos Liis/Lüüs, pero esta isoglosa ii/üü tamén chamada barreira-Sundgau-lago Constanza é unha liña problemática porque ten excepcións, por exemplo en Sundgau (alto alemánico) dise ao lume Fiir en vez de Füür, en Vorarlberg (baixo alemánico) dise Füür como en alto alemánico, isto, para que se entenda, ii é normal en baixo alemánico e üü normal en alto alemánico.
Ao norte da isoglosa atópanse en Francia, Alsacia (menos o sueste do Sundgau que pertence ao alto alemánico), en Alemaña Ortenau, Baar, a maoiría do Brisgau, o territorio posterior ao lago Constanza, Constanza, Algoia, en Austria a maior parte de Vorarlberg, e case todo Liechtenstein, en todos estes sitios chámaselle Kind ao neno ou nena agás de Chind.
En Suíza o dialecto de Basilea é unha illa baixo alemánica nun ámbito alto alemánico. Fálase tamén baixo alemánico nuns anaquiños ao nordés de Sankt Gallen e Appenzell, tamén nuns 4 concellos no cantón Grisóns, entre os que se atopa a capital (Coira).
En Venezuela fálase en Colonia Tovar (con mesturas do castelán) unha variante do dialecto de Baden de Kaiserstuhl.
Fonoloxía
(Todo o recollido nas táboas inferiores é específico para os dialectos falados preto de Friburgo).
Consoantes: Son como as do alemán estándar agás polas seguintes aclaracións:
Pronomes
Pronomes persoais
Artigos
Artigo determinado
Lobo prehistórico
O lobo prehistórico (Canis dirus) é un mamífero extinto da familia Canidae que habitou a América do Norte no Plistoceno até hai cerca de 10.000 anos atrás. A pesar de estar relacionado co lobo gris (e por consecuencia co can) e de ser o seu contemporáneo, non se considera antepasado de ningunha destas especies.
Baixo alemánico
Artigos
Artigo indeterminado
Lobo prehistórico
O lobo prehistórico era semellante ao lobo cincento en tamaño e aspecto xeral, medindo cerca de 1,5 metros de longo con cerca de 50 kg de peso. É probábel que vivise en mandas unidas por lazos familiares e que cazase en grupo. A principal diferenza entre as especies encóntrase na estrutura do esqueleto, máis masivo e pesado no lobo prehistórico. Esta especie tiña patas proporcionalmente máis curtas, cabeza maior e máis pesada, mais menor capacidade cranial. Os dentes do lobo prehistórico eran tamén maiores e máis fortes que os do lobo cincento, capaces de esmagar ósos. Estas características suxiren que non fose un bo corredor e que se alimentase á base de animais lentos e de gran porte, de presas incapacitadas e carcasas, un pouco como as hienas actualmente, mais tamén como outros predadores seus contemporáneos, os felinos de dentes de sabre como o Smilodon, que tamén presentaban adaptacións evolutivas para a caza activa de animais de gran porte.
miniatura|esquerda|Dúas recreacións artísticas do lobo prehistórico, o da esquerda baseado nunha orixe en [[América do Norte e o da dereita en América do Sur.]] O lobo prehistórico evolucionou probabelmente na América do Sur e xorde no rexistro fósil da América do Norte hai cerca de 100.000 anos. A especie axiña se tornou nun predador importante, mais entrou en declinio hai 16.000 anos atrás, coincidindo coa chegada dos primeiros humanos ao continente americano a través do Estreito de Bering. As causas para a extinción do lobo prehistórico non son coñecidas con toda a clareza, mais suponse que estean relacionadas co impacto do ser humano na megafauna da América do Norte. Á medida que as súas presas tradicionais, como os megaterios, ían desaparecendo, o lobo prehistórico empurrouse para unha dieta esencialmente necrófaga e extinguiuse hai 10.000 atrás. En contraste, o lobo cincento que se alimentaba de animais máis pequenos e veloces que sobreviviron á chegada do home, non sufriu ningún impacto e mantense até aos días de hoxe.
Os primeiros fósiles de lobos prehistóricos foron descubertos por Francis Lick nas marxes do río Ohio en 1854, mais o principal lugar con esqueletos desta especie son os pozos de betume de La Brea, na California, onde se descubriron máis de 3.600 exemplares.
Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación
O Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación (DRIL) foi unha organización armada formada en 1959 por exiliados españois, sobre todo galegos, e portugueses para loitar contra as ditaduras salazarista e franquista.
Historia e características
O DRIL tiña dous secretarios xerais: Humberto Delgado e Xosé Velo e entre os seus membros destacaron Henrique Galvão e José Fernando Fernández Vázquez (Xosé de Soutomaior). As primeiras accións armadas realizounas en febreiro de 1960 contra a casa do concello de Madrid e os locais da FET de las JONS, tamén en Madrid, acción na que morre o membro do DRIL José Ramón Pérez Jurado. En xuño de 1960 o DRIL atentou contra as estacións do tren de Barcelona, Donostia e Bilbao e contra o aeroporto de Madrid. Como consecuencia do atentado de Donostia, onde estivo implicado o vigués Guillermo Santoro, morreu unha nena de 22 meses.
A acción máis coñecida do DRIL foi a Operação Dulcineia, consistente no secuestro do Santa María (buque portugués que facía a liña Caracas-Lisboa-Vigo), entre o 22 de xaneiro e o 4 de febreiro de 1961. Nela un comando composto por 24 membros do DRIL, coordenados por Henrique Galvão e Humberto Delgado, secuestrou o buque, no que viaxaban 586 pasaxeiros. A pretensión era denunciar a situación que se vivía en Portugal e España. Na decurso do secuestro morreu un oficial do Santa María. Tras conversas co goberno brasileiro, os membros do DRIL depuxeron as armas e conduciron o navío cara a Recife a cambio de recibir o status de refuxiados políticos. Este feito foi narrado no documental Santa Liberdade (2004), de Margarita Ledo Andión, que recupera a memoria do secuestro do buque “Santa María”.
Tras o secuestro o DRIL entrou en crise interna polas liortas internas sobre quen liderara a operación e sobre todo por outro problema máis de fondo entre os que concibían ao DRIL como un grupo que realizase grandes golpes de efecto e outro que o concibían nunha estratexia de insurrección armada contra o franquismo e o salazarismo, malia iso o DRIL continuou realizando accións esporádicas ata 1964.
Filmes de Macedonia do Norte propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|O director [[Milcho Manchevski presentou tres dos seus filmes ó Óscar ó mellor filme internacional.]] Macedonia do Norte presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1994. Os macedonios tamén intentaron sen éxito presentarse no ano 1991, cando o país estaba nun proceso de acadar o recoñecemento internacional como un estado independente. Antes da independencia, os directores macedonios participaron activamente na industria do cinema iugoslavo, e varios filmes feitos por macedonios presentados ó Óscar en nome de Iugoslavia. O derradeiro exemplo disto foi o filme Srećna nova '49. de Stole Popov, do ano 1987.
O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, dous filmes de Macedonia do Norte, Pred doždot de Milcho Manchevski e Medena zemja de Tamara Kotevska e Ljubomir Stefanov foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, mais ningún filme conseguiu finalmente o premio. Outro dos filmes de Mančevski, Senki, foi proposto na 80ª edición dos premios, mais non conseguiu saír nomeado. Os filmes de Ivo Trajkov tamén foron escollidos para representar o país tres veces.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Macedonia do Norte para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Yakushima
Yakushima (屋久島) é unha das Illas Ōsumi pertencente a Prefectura de Kagoshima, Xapón. A illa, cunha superficie de 504´88 km², ten unha poboación de 13.178. O acceso á illa é por transbordador hydrofoil (7 ou 8 veces por día desde Kagoshima, dependendo da tempada), un transbordador lento (unha ou dúas veces por día desde Kagoshima), ou por aire desde o Aeroporto de Yakushima (3 a 5 veces ao día desde Kagoshima, unha vez ao día desde Fukuoka e unha vez ao día desde Osaka). Administrativamente, toda a illa é a cidade de Yakushima. A cidade tamén serve á veciña Kuchinoerabujima. A maioría da illa atópase dentro dos límites do Kirishima-Yaku National Park.
A illa de Yakushima foi o lugar de probas do fabricante de automóbiles Honda, para o desenvolvemento do seu motor de hidróxeno. A electricidade na illa está producida por unha central hidroeléctrica e o superávit enerxético usouse para producir hidróxeno, así Yakushima é un modelo para unha sociedade totalmente libre de emisións de gases de efecto invernadoiro. (Non hai autos de hidróxeno na illa, pero os autos eléctricos están a cargo do municipio).
Designación como Patrimonio da Humanidade
En 1980, unha área de 18.958 ha designouse como reserva da biosfera pola UNESCO. En 1993, 10 ha de humedal en Nagata-hama designouse como Sitio Ramsar. É o maior lugar de aniñación da tartaruga boba en perigo de extinción no Pacífico Norte. O único remanente en Yakushima de bosque antigo tépedo/cálido é Patrimonio da Humanidade natural desde 1993. No núcleo da área (12´19 km²) do Patrimonio da Humanidade, non se pode rastrexar ningún rexistro de corte de árbores no pasado. A illa é visitada por 300.000 turistas cada ano.
Xeografía
Yakushima atópase aproximadamente 61´3 km ao sur do extremo sur de Península de Osumi no sur de Kyushu, ou 135 km ao sur de Kagoshima. O estreito de Vincennes (Yakushima Kaikyō) sepárao da próxima illa de Tanegashima, que alberga o Centro Espacial Xaponés. Os lanzamentos periódicos de foguetes desde Tanegashima pódense ver claramente desde Yakushima. miniatura|left | 150px | Mapa de Relevo O leito rochoso da illa é de granito e, como tal, non alberga volcáns activos. Ten unha superficie de aproximadamente 504´5 km². A illa ten unha forma máis ou menos circular, cunha circunferencia de 89 km e un diámetro de 28 km. As elevacións máis altas na illa son Miyanouradake (宮之浦岳), cunha altura de 1.935 m., e Nagatadake (永田岳), cunha altura de 1.886 m sobre o nivel do mar, con todo, Yakushima ten outros 30 picos de máis de 1000 m. de altura. Hai numerosas augas termais na illa.
Historia
Yakushima estableceuse desde polo menos o Período Jōmon. Menciónase por primeira vez en documentos escritos da dinastía china Sui do século VI, e na xaponesa Shoku Nihongi nunha entrada fechada no 702. Formaba parte da antiga Provincia de Tane. A miúdo mencionábase nos diarios de viaxeiros entre a dinastía Tang da China e o período Nara do Xapón. Durante o período Edo, Yakushima foi gobernado polo clan Shimazu do dominio Satsuma e considerouse parte da Provincia de Ōsumi. Logo da Restauración Meiji, a illa administrouse como parte da prefectura de Kagoshima. Durante o Tifón Noru (2017) morreu un home en Yakushima.
Demografía e economía
A poboación de Yakushima alcanzou un pico en 1960 con 24.010 habitantes. A partir de entón, diminuíu ata ao redor de 1.995, pero posteriormente se estabilizó en pouco máis de 13.000 habitantes.
Tradicionalmente, os alicerces económicos da poboación eran a silvicultura e a exportación de produtos de madeira (principalmente tellas de cedro para os tellados) e pesca comercial. O cultivo de laranxas e té, a destilación de shōchū e o turismo son agora as principais fontes de ingresos.
Rexión Centro-Oeste
Centre-Ouest é unha das trece rexións nas que se encontra dividida Burkina Faso. A súa capital é Koudougou. No 2006 tiña unha poboación de 1.183.473 habitantes. A rexión componse de catro provincias: Boulkiemdé, Sanguié, Sissili e Ziro.
esquerda|miniatura|300px|Estación de tren de [[Koudougou]]
Encoro
miniatura|dereita|300px|Encoro de Kurobe no [[Xapón]]
Un encoro, presa, represa, vaira ou encalco é unha barreira fabricada con pedra, formigón ou outros materiais, que se constrúe nun río coa finalidade de depositar parte da auga para un posterior aproveitamento en abastecemento ou regadío, para elevar o seu nivel co obxectivo de derivala a canalizacions de rego, ou para a produción de enerxía mecánica ao transformar a enerxía potencial do almacenamento en enerxía cinética, e esta novamente en mecánica ao accionar a forza da agua un elemento móbil. A enerxía mecánica pode aproveitarse directamente, como nos antigos muíños, ou de forma indirecta para producir enerxía eléctrica, como se fai nas centrais hidroeléctricas.
Historia
miniatura|[[Encoro Hoover no río Colorado, Estados Unidos]] miniatura| O encoro romano de [[Cornalvo aínda en funcionamento]] miniatura|O sistema de irrigación de Dujiangyan A construción dos primeiros encoros fixeronse en Mesopotamia no Oriente Medio. Os encoros foron usados para controlar os niveis da auga dos ríos Tigris e Éufrates que eran moi variables e difícil de prever en función da climatoloxía da zona.
A presa máis antiga coñecida é a presa de Jawa que se atopa en Jawa, a uns 100 km ao nordeste da capital de Xordania, Amán. Trátase dunha presa de gravidade orixinalmente de 9 m de altura e 1 m de ancho, feita de pedra e soportada por unha ampla rampla de terra de 50 m de lonxitude. Esta estrutura foi datada no 3000 a.C.
A presa de Sadd el-Kafara situada en Wadi al-Garawi, a uns 25 km ao sur do Cairo, foi construída no antigo Exipto, ao redor do ano 2800 ou 2600 antes de Cristo, tiña 102 metros de longo e constaba de dous muros paralelos duns 24 m na base separados por 36 m reenchidos de entullos. Tratábase dun encoro (barreira) para controlar o uadi, pero foi destruído polas fortes choivas durante a súa construción ou pouco tempo despois.
A presa máis antiga aínda en funcionamento sería a de Quatinah, situada en Siria, que sería construída na época do faraón Seti I (que reinaría entre os anos 1290 e o 1279 a.C.), e sería ampliada durante o período romano. Con todo hai autores que consideran que o encoro é totalmente romano e foi construído en tempos de Diocleciano (245 - 312) co propósito de prover auga para a rega. Hoxe en día aínda proporciona auga a cidade de Homs, situada a uns sete quilómetros ao noroeste do encoro.
Eflatun Pinar é un santuario cunha fonte preto de Konya (Turquía), onde hai unha pequena presa do tempo dos hititas que sería construída entre os séculos XV e XIII a.C.
Os romanos tamén foron uns grandes construtores de presas, a máis grande coñecida é a que había preto de Subiaco (Italia) sobre o río Aniene (o Anio romano), construída entre os anos 54 e 68, esta tiña 50 metros de altura e foi a máis grande do mundo ata a súa destrución, ocorrida en 1305. Ademais do encoro de Homs, hai dúas construcións da época romana que aínda están en funcionamento, trátase dos encoros de Cornalvo e Proserpina, ambos de pequeno tamaño e situados na provincia de Badaxoz (España). A técnica construtiva máis utilizada, con moita diferenza, polos romanos foi a presa de gravidade, pero foron os primeiros en utilizar o encoro de arco no encoro de Glanum (século I, situada preto de Saint-Rémy-de-Provence, no departamento francés de Bocas do Ródano), ou o encoro de arcos múltiples (século I, encoro de Esparragalejo, provincia de Badaxoz).
O encoro de Kallanai ou Grand Anicut é un encoro de derivación construída sobre o río Kaveri en Tamil Nadu (India), durante o século II. Esta foi construída con pedra, durante a dinastía Chola, para desviar auga para a irrigación, ten 300 metros de longo, 4,5 m de altura e 20 m de anchura e aínda se utiliza.
O sistema de irrigación de Dujiangyan, situado na actual provincia de Sichuan, é o máis antigo da China e é Patrimonio da Humanidade desde o ano 2000, conta cunha toma que foi construída polo primeiro ministro Sunshu Ao do reino Chu sobre o río Min (Min Jiang) para crear un grande encoro destinado a alimentar o sistema de irrigación.
En Persia os encoros ponte foron utilizados para aproveitar a enerxía hidráulica por medio de rodas hidráulicas, a miúdo utilizadas para elevar a auga. A primeira foi construída en Dezful para abastecer de auga á cidade. Tamén se coñecían os encoros de derivación de auga.
Tipos de presas
Segundo a súa planta, pódense distinguir tres tipos: miniatura|presa de gravidade no [[río Umia,en Galicia]]
Segundo a súa estrutura poden ser:
Os encoros de Galicia
miniatura|[[Encoro de Belesar, o de maior capacidade de Galicia e o segundo en potencia instalada.]] A principal utilidade dos encoros galegos é a de produción de enerxía hidroeléctrica. Dos 11 000 megavatios instalados, o 65% proceden das centrais hidráulicas e eólicas.
Bully (grupo musical)
Bully é unha banda estadounidense de rock alternativo formada no ano 2013 en Nashville, Tennessee. Ata a data o grupo leva publicados dous álbums de estudio: Feels Like (2015) e Losing (2017).
Encoro
Os encoros de Galicia
Os principais encoros por potencia instalada son:
Bully (grupo musical)
Historia
Bully foi fundada pola nativa de Rosemount, Minnesota Alicia Bognanno, que realizou un grao de gravación de son na Middle Tennessee State University antes de conseguir unhas prácticas no estudio de Steve Albini Electrical Audio en Chicago. Bognanno comezou a gravar demos do seu propio material antes de mudarse a Nashville, Tennessee, onde traballou como enxeñeiro en Battle Tapes Recording e no local The Stone Fox. Formou a banda xunto co batería Stewart Copeland (non confundilo co batería de The Police).
Tras autoeditar un casete, o primeiro sinxelo propiamente dito da banda, "Milkman", publicouse en abril de 2014. O grupo fichou entón co selo de Columbia Records Startime International e lanzou o seu álbum de estrea, Feels Like, en xuño de 2015. O álbum foi gravado en Electrical Audio con Bognanno axudando nas tarefas de gravación.
No ano 2017 Bully fichou polo selo Sub Pop Records. O seu segundo álbum, Losing, tamén foi gravado no estudio de Albini, facendo Bognanno as labores de enxeñeiro. O disco foi editado en 2017 sendo precedido polo sinxelo "Feel the Same".