cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Última Cea (Leonardo)
Análise
A escena parece estar bañada pola luz das tres fiestras do fondo, nas que se albisca un ceo crepuscular, de igual xeito que pola luz que entraría a través da fiestra verdadeira do refectorio. Devandita luminosidade, así como o fresco colorido, quedaron resaltados a través da última restauración. Os 12 Apóstolos están distribuídos en catro grupos de 3. Iso segue un esquema de tríades platónicas, de acordo á escola florentina de Ficino e Mirandola. Analizando de esquerda a dereita, na segunda tríade atópase Xudas, cuxa traizón rompe a tríade, colocándoo fora dela. A terceira tríade desenvolve a teoría do amor platónico. O amor é o desexo da beleza, a esencia de Deus é amor e a alma vai cara ao seu amor embriagada de beleza. Na cuarta tríade obsérvase a Platón, Ficino e quizais o propio Leonardo, trata do diálogo filosófico que leva á verdade de Cristo.
Na obra os discípulos e Xesús aparecen sentados e atrás deles pódese apreciar unha paisaxe coma se fose un bosque ou ata coma se fose o paraíso. Os apóstolos agrúpanse en catro grupos de tres, deixando a Cristo relativamente illado. De esquerda a dereita segundo as cabezas, son: Bertomeu, Santiago o Menor e André no primeiro grupo; no segundo Xudas Iscariote con pelo e barba negra, Simón Pedro e Xoán, o único imberbe do grupo; Cristo no centro; Tomé, Santiago o Maior e Filipe, tamén sen barba no terceiro grupo; Mateo, aparentemente sen barba ou con barba rala, Xudas Tadeo e Simón o Celote no último. Todas as identificacións proveñen dun manuscrito autógrafo de Leonardo achado durante o século XIX.
Na obra tamén se pode notar que entre Pedro Simón e Xudas Iscariote se pode ver unha man sostendo un coitelo. Ao respecto, Bruce Boucher, do New York Times, argumenta:
Na pintura, segundo fontes, Leonardo autorretratouse como San Xudas Tadeo; o cal é unha obxección cara á obra. Tamén se se miran os detalles, na mesa o único utensilio que se logra ver é o que aparece entre Pedro Simón e Xudas, o que nos deixa unha dúbida sobre o motivo polo cal hai un coitelo na cea onde se nomea a traizón.
Observacións finais
A gran fama desta obra espertou o interese de moitos investigadores que buscan resolver os misterios e enigmas que a rodean, por exemplo Clive Prince e Lynn Picknett no seu libro A revelación templaria e Dan Brown na súa novela O código Da Vinci afirman que a figura á dereita de Xesús (esquerda segundo se mire), non é en realidade Xoán, senón unha figura feminina, as múltiples obras de arte que se inspiraron no cadro e as parodias existentes contribúen a converter a A última cea nunha das obras máis magníficas na Historia da arte.
O que é un feito a comentar sobre a pintura en cuestión, "A Última Cea", é o seguinte: Aínda que é certo que Leonardo tomou persoas reais para os seus modelos dos apóstolos (aínda que se rumorea que o apóstolo Simón foi feito co busto de Platón), en ningún caso é certo que el mesmo se pintase na escena (supostamente o segundo apóstolo pola dereita), xa que aínda que o parecido é real, en ningún caso coincide por datas. A pintura data de 1494-1498, e nese tempo Leonardo tiña 45 anos, mentres que o aspecto do apóstolo é de moita máis idade. Aínda que ben se di que puido ser un retrato del imaxinado nuns anos máis adiante, para que a súa imaxe se adecuara ao dos demais apóstolos. En 1993, a escritora e avogada Vittoria Haziel publicou un pequeno traballo no que mostraba un documento de Leonardo da Vinci no que o xenio do renacemento "recoñecía" a existencia dunha muller á beira de Cristo. A pesar de que a investigación da autora romana comezou hai 14 anos, o seu traballo segue sendo investigado, do mesmo xeito que deu paso á polémica por parte da Igrexa, contradicindo as especulacións que din que a muller é a mesma María Magdalena.
Como comentario adicional, para visitar e contemplar a pintura no convento de Santa Maria delle Grazie hai que facer unha reserva previa, que debido a que se visita en grupos limitados e con poucas persoas, e a que non se puido visitar en case 20 anos, pode ser de bastantes semanas de espera. Durante a visita, que dura uns 10 minutos, está prohibido filmar ou sacar fotografías.
Reproducións e parodias
miniatura|200px|Exemplo de reprodución da Última Cea de Leonardo da Vinci, esta foi feita por [[Simón Ushakov.]] miniatura|200px|Reprodución de [[Lucas Cranach o Mozo e Lucas Cranach o Vello.]] A Última Cea tivo un rotundo éxito e grande impacto cultural na sociedade. Son numerosas as súas reproducións e utilización na publicidade, obxectos cotiáns e tamén como referencia cultural.
Reproducións
A cidade das mulleres
A cidade das mulleres (La Cité des dames ) é unha obra literaria terminada en 1405, quizais a obra máis famosa da poeta francesa Christine de Pizan. Está considerada unha obra clave na Querela das mulleres. O libro é a resposta de Pizan ao popular Roman de la Rose, de Guillaume de Lorris, que acabara Jean de Meung. As afirmacións que hai no Roman de la Rose sobre as mulleres son combatidas por Pizan mediante unha cidade alegórica: Pizan defende ás mulleres citando unha ampla gama de figuras femininas ilustres, que estarán «aloxadas» na cidade das mulleres. A medida que Pizan constrúe a súa cidade, nomea a mulleres ilustres para defenderse dos argumentos misóxinos vertidos por numerosos e sabios autores. Cada muller nomeada vai ser un exemplo desa contraargumentación.
Jimmy Bryan
James Ernest Bryan, nado o 28 de xaneiro de 1926 en Phoenix (Arizona) e finado o 19 de xuño de 1960, foi un piloto de carreiras americano que gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1958. Bryan morreu como consecuencia das feridas sufridas nunha carreira de coches en Langhorne Speedway.
Papeete
dereita|miniatura|Concello de Papeete Papeete é a capital da Polinesia Francesa, unha colectividade de ultramar de Francia no Océano Pacífico. O comuna (municipio) de Papeete está situado na illa de Tahití, na subdivisión administrativa das Illas do Vento, das cales Papeete é a capital administrativa. O Alto Comisario francés tamén reside en Papeete. É o centro principal de Tahití e da Polinesia Francesa tanto para os servizos gobernamentais, como para os comerciais, industriais e financeiros privados, o centro do turismo da Polinesia francesa e un porto de escala de uso común. As illas do Vento son á súa vez parte das Illas da Sociedade. O nome Papeete significa "auga dunha cesta".
Jimmy Bryan
Andaina
Participou na AAA na USAC e nas series Championship Car, nas carreiras das tempadas de a  con 72 saídas, incluíndo de cada unha das carreiras das 500 Millas de Indianápolis. Terminou entre os dez primeiros 54 veces, con 23 vitorias. miniatura| left | 200px | Kuzma de [[Jimmy Bryan (constructor)|Kuzma - Offenhauser, coñecido como o Dean Van Lines special]] Bryan gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1958 e o AAA de 1954 e 1956 e o USAC de 1957.
Papeete
O zona urbana de Papeete tiña unha poboación total de 136 771 habitantes no censo de agosto de 2017, 26 926 dos cales vivían na propia comuna de Papeete.
Xeografía
A comuna de Papeete subdivídese en once  barrios  (distritos):
Jimmy Bryan
Andaina
Morreu logo dun accidente nunha carreira de coches Champ en Langhorne Speedway en 1960, o mesmo día en que dous pilotos morreron no Gran Premio de Bélxica, facéndoo o día da máis tráxico na historia das carreiras.
Papeete
Historia
O crecemento da cidade viuse impulsado pola decisión de trasladar os ensaios de armas nucleares desde Alxeria aos atois de Mururoa e Fangataufa, a uns 1500 km ao leste de Tahití, isto orixinou a construción do aeroporto de Faa xunto a Pape'ete, o único aeroporto internacional na Polinesia Francesa. En 1983, a Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días construíron aquí o Templo de Papeete debido á gran cantidade de membros na rexión. O 5 de setembro de 1995, o goberno de Jacques Chirac levou a cabo a primeira da última serie de detonacións de ensaios nucleares nas costas de Moruroa. As manifestacións e os violentos disturbios en Papeete duraron dous días e danaron o aeroporto internacional, feriron a 40 persoas, e arredaron o turismo durante algún tempo (Disturbios similares producironse logo doutra proba nuclear francesa na mesma zona en 1987). Nos altercados foron atacados, sobre todo, intereses franceses.
Jimmy Bryan
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Papeete
Demografía
A área urbana de Papeete ten unha poboación total de 133.627 habitantes no censo de xuño de 2012, 25.769 dos cales vivían na comuna. A área urbana de Papeete está composta por sete comunas. Se enumeran de nordé a suroeste:
Osbald de Northumbria
Osbald foi rei de Northumbria durante 796. Era amigo de Alcuíno, bispo de York que a miúdo o aconsellaba.
Traxectoria
Osbald era un home violento e probabelmente un asasino. O 9 de xaneiro de 780, asasinou a Bearn, fillo de Ælfwald queimándoo en Selectune (posibelmente Silton, Yorkshire do norte). En 793 Alcuíno escribiu dúas cartas a Osbald instándoo para deixar o seu modo de vida extravagante. Criticaba o seu comportamento cobizoso, luxosas vestimentas e o seu corte de pelo pagán. Animábao a que se dedicase a Deus porque “o luxo en emperadores significa pobreza para as persoas”.
Osbald convertíase en rei de Northumbria en 796 mentres o país se disolvía na anarquía. Gobernou durante 27 días antes de ser abandonado pola casa real e o pobo. Exiliouse en Lindisfarne.
Osbald deu o seu nome a dous sitios ao redor da área de Northumbria: Osbald morreu en 799 e foi enterrado en York Minster.
A Maramiga, Galgao, Abadín
A Maramiga é un lugar da parroquia de Galgao no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (5 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Józef Wróbel
Józef Wróbel, nado o 18 de outubro de 1952 en Bestwina (Polonia), é un bispo católico latino, bispo de Helsinqui entre 2000 e 2008, e dende entón bispo auxiliar de Lublin.
Beleza mortal
Beleza mortal (en Fatal Beauty) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Tom Holland. Está protagonizado por Whoopi Goldberg, no papel da detective Rita Rizzoli, e por Sam Elliott. O guión foi escrito por Hilary Henkin e Dean Riesner. A banda sonora orixinal foi composta por Harold Faltermeyer. O filme foi promocionado coa frase "An earthquake is about to hit L.A. It's called Detective Rita Rizzoli."
Estreouse en galego o 14 de decembro de 2000 a través da TVG.
Józef Wróbel
Traxectoria
O 28 de xuño de 2008 foi nomeado bispo auxiliar de Lublin e bispo titular de Suas. En 2009 participou na consagración do seu sucesor en Helsinqui, Teemu Sippo, primeiro bispo católico finlandés dende a reforma protestante.
Francisco Freire
Francisco Freire de Andrade e Camino, nado ao redor de 1717 en San Tomé de Bemantes (Miño) e finado en Carmona (provincia de Sevilla) en 1798, foi un militar galego.
Traxectoria
En 1738 ingresou como soldado no rexemento de cabalería de Alcántara e progresou profesionalmente sendo sucesivamente cabo, sarxento, alférez, tenente e capitán. En 1746, como cabo, participou co exército español na batalla de Piacenza. En 1766 estando acuartelado en Carmona casou cunha moza local coa que tivo catro fillos, dous homes e dúas mulleres. O maior dos varóns acabaría por ser o militar Manuel Freire xeneral nas Guerras da Independencia Española. Posteriormente ascendería a tenente e logo a capitán. Faleceu en 1798, e foi soterrado na bóveda da Irmandade de Jesús Nazareno de Carmona.
Illa Tahaa
Tahaa (en tahitiano Taha´a) é unha das illas de Sotavento do arquipélago das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Está situada a 5 km ao oeste de Raiatea.
Tahaa, máis pequena que Raiatea, atópase rodeada pola mesma coroa de arrecifes, compartindo a mesma lagoa e unha vez puido ser unha soa illa. A superficie total é de 88 km², e a altitude máxima é de 590 m no monte Ohiri. A vila principal é Patio e a poboación era de 4.869 habitantes no censo do 2002.
A illa produce o 80% de toda a vainilla da Polinesia Francesa. Cultívase a variedade de vainilla tahitensis, creada nas illas grazas ao cruzamento da vainilla fragans e vainilla pompona, resultando unha variedade moi apreciada polo seu perfume e a riqueza do seu aceite. Debido á riqueza que proporcionou, dise que a vainilla é a perla negra de Tahaa. Hoxe en día a illa coñécese co sobrenome de «a illa vainilla». Tamén produce perlas dunha calidade excepcional.
Antigamente Tahaa chamábase Uporu, en recordo da illa Upolu nas Samoa. Debido á proximidade con Raiatea, foi fortemente dependente. Pero durante os séculos XVIII e XIX foi un lugar estratéxico no conflito de rivalidades entre Raiatea e Bora Bora.
Adriano Marques de Magallanes
miniatura|200px|Escultura en [[Ponte Barxas, Padrenda, Padrenda|Ponte Barxas]]
Adriano Antonio Marques de Magallanes, nado en Melgaço o 10 de xullo de 1925, é un diplomático, avogado, empresario, escritor e político galego, do Partido Popular.
Traxectoria
Nas municipais de 1983 presentouse nas listas de Alianza Popular ao concello de Vigo, e saíu elixido concelleiro. Este posto permitiulle estar de vicepresidente da Deputación de Pontevedra mentres Mariano Rajoy ocupaba a súa presidencia. Nas Xerais de 1986 figurou na candidatura dos populares pola provincia de Pontevedra ao Congreso dos Deputados e saíu elixido deputado, onde permaneceu ata a convocatoria electoral de 1989.
Despois de estar uns anos apartado da política, en 1996 figurou como suplente na candidatura do PPdeG ao Senado pola provincia de Pontevedra, nas Xerais de 1996. O seu suplido, Manuel Pérez Álvarez conseguiu obter a acta de senador, pero dimitiu en 1998, co que foi substituído por Adriano Marques.
Colaborador habitual de Faro de Vigo, é cónsul xeral de Ecuador en Galicia. Posúe unha empresa de fabricación de uniformes para a policía, con sede en Redondela.
Vida persoal
Estivo casado con Rita Regojo, fundadora de Aldeas Infantiles en Galicia e Medalla Castelao ata o falecemento desta en 2011. Vive en Cesantes.
Franciszek Macharski
Franciszek Macharski, nado o 20 de maio de 1927 en Cracovia (Polonia) e finado na mesma cidade o 2 de agosto de 2016, foi un arcebispo e cardeal da Igrexa Católica, arcebispo de Cracovia entre 1978 e 2005.
Traxectoria
Franciszek Macharski naceu en Cracovia o 20 de maio de 1927. Durante a ocupación alemá estudou clandestinamente na Escola de Económicas de Cracovia, graduándose a finais da segunda guerra mundial.
En 1945 entrou ao seminario da arquidiocese de Cracovia, e o 2 de abril de 1950 foi ordenado sacerdote polo cardeal Sapieha. Posteriormente licenciouse en Teoloxía pola Universidade Iaguelónica. Ao negarse a cooperar co servizo de seguridade, foille negado o pasaporte.
Retirouse como arcebispo de Cracovia o 3 de xuño de 2005. Finou o 2 de agosto de 2016.
Linguas kuki-chin-naga
As linguas kuki-chin-naga forman unha rama ou área lingüística da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse en Myanmar e na India.
Clasificación
A clasificación das linguas kuki-chin-naga:
Rastrexabilidade
A rastrexabilidade consiste na posibilidade de encontrar e segui-lo rastro, a través de tódalas etapas de produción, transformación e distribución, dun alimento, un penso, un animal destinado á produción de alimentos ou unha substancia destinados a ser incorporados en alimentos ou pensos ou con probabilidade de selo [Rgto CE 178/2002, art. 3].
O principio de rastrexabilidade foi establecido por primeira vez en Europa no Regulamento europeo nº 178/2002, que entrou en vigor a partir do 1 de xaneiro de 2005. No seu artigo 18 estableceu, con carácter horizontal, para tódalas empresas alimentarias e de pensos que forman parte da cadea alimentaria, a obriga legal de poñer en marcha, aplicar e manter un sistema de rastrexabilidade. Posteriormente, o Rgto CE 1935/2004 impuxo a mesma obrigatoriedade para tódolos materiais de envase e embalaxe que poidan entrar en contacto cos alimentos. Esta segunda norma entrou en vigor o 27 de outubro de 2006.
Obxectivo
miniatura|275px|Etiquetas con [[Código de barras|códigos de barras.]] O obxectivo da rastrexabilidade consiste en facer posible unha actuación rápida e completa sobre unha partida de alimentos sobre a que poida existi-la sospeita ou a certeza de que poida representar un problema sanitario para os consumidores, e, desta forma, poder proceder á súa retirada do mercado no prazo máis breve posible e con garantías de actuar sobre toda a partida ou a maior cantidade posible. Este obxectivo fai da rastrexabilidade un elemento básico do principio da seguridade alimentaria.
Para garanti-la rastrexabilidade, as empresas alimentarias e de pensos deberán poder identificar a calquera provedor que lles subministrara unha materia prima, envase ou penso. Igualmente, deberán poder identifica-las empresas ás que subministren os seus produtos. Para que o sistema sexa eficaz, a posibilidade de atopar e identifica-lo alimento debe manterse en todas e cada unha das etapas da cadea alimentaria, desde a produción primaria ata o momento da entrega ou venda ó consumidor final. Para conseguilo, tódolos alimentos, envases e pensos comercializados na Comunidade europea deberán estar adecuadamente etiquetados e identificados para facilita-la súa rastrexabilidade mediante a documentación ou información adecuadas que permitan unha identificación inequívoca.
Son os operadores das empresas alimentarias, responsables da seguridade alimentaria de tódolos produtos que poñen no mercado á disposición do consumidor, quen deben desenvolver e aplica-los mecanismos que permitan segui-la rastrexabilidade dos seus produtos, e corresponde á Administración pública verificar que o fan e que os sistemas implantados polas empresas se cumpren e son eficaces.
Metodoloxía
Non existe norma legal, europea nin nacional, que especifique como debe se-lo sistema de rastrexabilidade que adopte cada empresa. En realidade, o Regulamento nin sequera obriga a identifica-los produtos senón ós provedores e ós clientes inmediatos. Pero parece lóxico que, para cumpri-lo seu obxectivo, debe desenvolve-los seguintes aspectos:
Fases
Por todo o anterior, podemos establecer tres fases:
Observacións
En 2012 o Termigal publicou o Dicionario de alimentación e restauración que recolle o termo rastrexabilidade e como sinónimo rastreabilidade.
Ligazóns externas
Rückführbarkeit
Pentumeiro de á branca
O pentumeiro de á branca ou parrulo mourelo (Melanitta fusca) é unha especie de ave anseriforme da familia dos patos (Anatidae), que se distribúe polas costas, lagos e grandes ríos de Eurasia.
Taxonomía e etimoloxía
miniatura|esquerda|Femias de pentumeiro de á branca. O pentumeiro de á branca foi descrito cientificamente por Carl von Linné en 1758 na décima edición da súa obra Systema naturae, co nome Anas fusca, que significa 'pato escuro'. Posteriormente foi trasladado ao xénero Melanitta, creado por Friedrich Boie en 1822. Actualmente non se recoñecen subespecies, pero anteriormente considerábase que tiña tres, porque se incluía dentro desta especie o Melanitta deglandi. Ambas as especies, xunto co pentumeiro careto (Melanitta perspicillata) forman o subxénero Melanitta, mentres que o outro subxénero do clado, Oidemia, está formado polo Melanitta americana e o Melanitta nigra.
O nome do xénero procede da combinación das palabras gregas melanos, 'negro' e netta 'pato', e o seu nome específico fusca en latín significa 'escura'. O seu nome común, pentumeiro de á branca, fai referencia a que destaca no seu corpo negro o espello branco da á, que o diferencia do pentumeiro común (M. nigra).
Descrición
É un anátido de tamaño mediano-grande, que mide de 51 a 58 cm de longo e ten unha envergadura alar de entre 79 e 97 cm, o que o converte no membro do seu xénero de maior tamaño. É corpulento e ten un pescozo longo e relativamente groso. O macho en plumaxe reprodutiva é completamente negro, a excepción da banda branca do espello das plumas secundarias da á, que é visible sobre todo en voo. Ademais ten unha pequena mancha branca debaixo do ollo e que se estende cara atrás. O bico é cuneiforme e amarelo alaranxado coa base negra. A femia é similar aínda que de cor parda escura e co bico totalmente anegrado. Tamén ten espello branco pero non ten mancha baixo os ollos, aínda que presenta manchas faciais claras de debuxo variable, que adoitan estar sobre todo nas auriculares. Os xoves son similares ás femias, mais o seu ventre é pálido.
miniatura|Ovos de Melanitta fusca no [[MHNT]]
Distribución
miniatura|Bandada de pentumeiros de á branca. Cría no norte de Europa e leste de Asia, desde Escandinavia ata a cunca do río Yenisei, aínda que existe unha poboación illada que cría en Turquía oriental. É un pato migratorio que pasa o invierno en rexións temperadas: as costas atlánticas europeas, de Escandinavia ao norte da península Ibérica, as zonas montañosas do sur de Europa e algunhas zonas espalladas do Mediterráneo setentrional, chegando ata o mar Negro e o sur do Caspio. En Galicia esta ave é un invernante escaso ou unha ave de paso.
Comportamento
Adoita descansar en bandadas non moi grandes e pouco densas. Cría bastante tarde. Para alimentarse mergúllase sen realizar un salto previo e coas ás medio abertas. Aliméntase principalmente de moluscos e crustáceos.
Carl Ludwig Willdenow
Carl Ludwig Willdenow, nado en Berlín o 22 de agosto de 1765 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1812, foi un botánico, pteridólogo, micólogo e farmacéutico alemán. É considerado un dos fundadores da Fitoxeografía, o estudo da distribución xeográfica das plantas. Tamén foi mentor de Alexander von Humboldt un dos máis coñecidos e precoces fitoxeográfos.
Estación de Boborás
dereita|miniatura|Vista da estación.
Boborás é un apeadoiro de Adif, situado moi preto da vila de Boborás, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Carl Ludwig Willdenow
Traxectoria
En 1811 traballou en París analizando as plantas traídas por Alexander von Humboldt da súa viaxe por Suramérica. Interesouse na adaptación das plantas ao clima, demostrando que nun mesmo clima presentábanse plantas con características comúns. O seu herbario, que contiña máis de 20.000 espécimes, aínda se conserva en Berlín.
O Lameiro, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Lameiro é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Carl Ludwig Willdenow
Traxectoria
Debido a unha enfermidade volveu a Berlín onde morreu.
Caíño tinto
miniatura O caíño tinto é unha variedade autóctona galega e do Norte de Portugal de cepa uva tinta (Vitis vinifera) lixeiramente aceda, cultivada no Ribeiro e noutras comarcas, que lle dá ao viño un sabor agridoce.
Carl Ludwig Willdenow
Traxectoria
Willdenow foi un dos máis famosos biólogos sistemáticos debido sobre todo á fundación da dendroloxía.
Caíño tinto
Outros nomes cos que se coñece a esta variedade son amaral, azal tinto, caíño bravo, caíño cachón, uva caíña e caíño longo. Na zona do Morrazo denóminase tinta femia. Inicialmente pensabase que eran dúas variedades diferentes pero foi demostrado que son a mesma utilizando técnicas de ADN.
Trátase dun bago de maduración serodia. O rendemento é baixo. Ten acios de tamaño mediano e non moi compactos. Os seus bagos presentan cor azul escura. Segundo a Orde APA/1819/2007, de 13 de xuño (BOE do día 21), a variedade caíño tinto, caíño bravo ou cachón está recomendada en Galicia. Utilízase na Denominación de Orixe Rías Baixas e tamén no Ribeiro, mentres que no norte de Portugal se cultiva coa denominación Borraçal. Existe outra variedade branca, chamada caíño branco.
O nome puido ter a súa orixe na voz latina caninu (relativo ao can) en alusión quizais ao ‘escaso tamaño ou calidade’, aínda que varios investigadores desbotan esta interpretación e argumentan que o nome da uva puido derivar dun nome propio, en concreto, do bíblico Caín.
Sawao Kato
Traxectoria
Kato naceu na prefectura de Niigata e estudou na Universidade Tokyo Kyoiku. Competiu por primeira vez nuns xogos olímpicos en 1968, xunto co seu irmán máis vello Takeshi. Gañaron na competición, con Sawao conseguindo medallas en ximnasia rítmica e sobre o chan. Quedaron terceiros nos aros.
Catro anos despois o equipo de ximnasia masculina xaponés dominou as Olimpíadas de 1972, obtendo 15 das 21 medallas individuais. Kato gañou medallas de ouro nas barras paralelas e de prata na barra horizontal e cabalo con alzas. Tentou obter unha terceira medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de verán de 1976, pero foi derrotado por Nikolai Andrianov. A competición do equipo estaba rematada, pero os xaponeses derrotaron os soviéticos por catro décimas de segundo, gañando o seu quinto título consecutivo. Kato pechou a súa carreira olímpica retendo o seu título nas barras paralelas.
Kato é un dos dez atletas que gañaron oito ou máis medallas olímpicas de ouro. É un dos ximnastas masculinos de maior éxito nos Xogos Olímpicos: as súas oito medallas de ouro e doce medallas en total marcan un mellor rexistro cas sete de ouro de Nikolai Andrianov e quince en total, sete de ouro e trece en total de Boris Shakhlin, e que Takashi Ono con cinco de ouro e trece en total. Gañou máis medallas de ouro olímpicas que calquera outro deportista olímpico xaponés e é o segundo tras Ono no número total de medallas. En 2001, Kato foi introducido no International Gymnastics Hall of Fame (Salón da Fama Internacional de Ximnasia).
En 2010, Kato foi nomeado profesor emérito da Universidade de Tsukuba.
China Machado
Noelie Dasouza Machado, nada o 25 de decembro de 1929 en Shanghai e finada o 18 de decembro de 2016, foi unha modelo, editora e produtora de televisión, máis coñecida como China Machado. Foi a primeira muller de orixe non caucásica en aparecer na portada da revista norteamericana de moda Harper’s Bazaar, na edición de febreiro de 1959.
Primeiros anos
Machado naceu o 25 de decembro de 1929 en Shanghai, China. China Machado leva nas súas veas sangue portugués (seu pai era un banqueiro portugués residente en Macau) e de Goa (a súa avoa materna era deste lugar da India). Seus pais coñecéronse en Hong Kong. Tras o estalido da primeira guerra mundial, a familia trasladouse a diversos países, tales como a Arxentina, o Perú e España. Á idade de 19 anos, coñeceu o toureiro español Luis Miguel Dominguín, sendo parella deste por arredor de dous anos. Máis tarde trasládanse a Roma onde ela tivo pequenos papeis en películas.
Carreira
Cando a relación rematou, China Machado marchou cara París, e atopa traballo modelando para Hubert de Givenchy. De acordo coas súas declaracións, nun principio foi requirida para modelar para Balenciaga, pero este atopábase fóra da cidade, polo que a mandaron para Givenchy. "Pensaban que eu era abundante para ser unha nena enferma, polo que me colleron, vestíronme, e soltáronme na habitación na que estaban ensinando a colección. Eu sabía moi pouco sobre como camiñar como unha modelo, así que me limitei a copiar á rapaza en fronte miña. Ó acabar o show, o marabilloso Givenchy acercouse a min e dixo "Gustaríache estar na cabina?" Así chamaban ó grupo de modelos que traballaban para a casa. E esta é a forma na que todo comezou." É neste preciso momento cando cambia o seu nome de Noelie a China. Máis tarde, traballa para Christian Dior e Balenciaga. Traballou con Givenchy tres anos e durante este tempo converteuse na modelo de pasarela mellor pagada en Europa, gañando 1 000$ ó día.
En 1957, casa co actor Martin LaSalle, divorciándose no 1965. A parella estaba moi á miúdo en Nova York, onde Machado coñecería a Diana Vreeland e a través desta a Richard Avedon, con quen desenvolvería unha amizade moi forte e ó que denomina como un gran mentor na súa vida. Avedon afirmou varias veces que seguramente ela fose a muller máis fermosa do mundo. As súas fotografías nas que aparecía posando China, foron usadas na edición de febreiro de 1959 do Harper's Bazaar: "Corría o ano 1958, e os publicistas dicían "Non podemos poñer a esta rapaza na revista. Todas as persoas no sur do país eliminarán as súas subscricións e ninguén quererá publicitarse connosco!" pero finalmente foron publicadas en 1959, porque —e entereime disto 20 anos despois— Dick ameazou con romper o seu contrato se non as usaban!" O éxito de Machado como modelo abriu a porta a xeracións posteriores de modelos de cor, dende Iman, pasando por Naomi Campbell ou Jourdan Dunn ata Sessilee Lopez.
Gran Premio de Mónaco de 1958
O Gran Premio de Mónaco de 1958 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada o 18 de maio de 1958 en Mónaco. Foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un de.
China Machado
Carreira
Carol Squiers, comisaria do New York’s International Center of Photography, describe así a fotografía feita por Avedon a China : “Ten ese punto de pulcritude, de muller cunha actitude temeraria que está sempre arreglada e correcta, pero tamén ten esta lixeira actitude...como de: Non che gusta?"
Gran Premio de Mónaco de 1958
Resumo
miniatura|dereita|Lotus 12, chasis nº 353 (na foto en 2010), foi pilotado por Graham Hill no seu debut no Gran Premio de Mónaco en 1958. Vanwall e BRM regresaron logo da súa ausencia na Arxentina e por iso Stirling Moss regresou á súa unidade habitual. No seu lugar, co novo motor de 2000cc Cooper, tomou asento o piloto francés Maurice Trintignant. Jean Behra liderou ata que os seus freos fallaron, tomando a primeira posición Mike Hawthorn co Ferrari. Moss disputou con el durante toda a carreira ata que se retirou na volta 38, e Hawthorn fixo o mesmo na volta 47 coa bomba de combustible rota. Graham Hill retirouse da cuarta posición na súa primeira carreira na volta 69. A retirada de Stuart Lewis-Evans e Tony Brooks, deixaron a Trintignant como líder, o cal deu a Cooper a súa segunda vitoria do ano.
China Machado
Carreira
Traballou para Avedon en exclusiva por tres anos antes de conseguir un traballo como editora xefe na revista Harper's Bazaar, onde, de vez en cando, se converte en directora de moda e se implica na publicidade.
No ano 1989 foi incluída na lista dos Mellores Vestidos, fundada en 1940 por Eleanor Lambert.
Vida persoal
Casou co actor francés Martin LaSalle, e tiveron dúas fillas: Blanche e Emmanuelle. Tamén é coñecido que mantivo unha relación dun ano con William Holden. Machado vivía nos seus últimos anos de vida en Long Island, Nova York, co seu marido, Riccardo Rosa.
Estación de Barbantes
dereita|miniatura|Vista da estación.
Barbantes é unha estación de tren de Adif situada na Barca de Barbantes, no concello de Cenlle, provincia de Ourense. Ten servizos de media distancia.
A Piegueira, Galgao, Abadín
A Piegueira é un lugar da parroquia de Galgao no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (4 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Estación de Barbantes
Situación ferroviaria
dereita|miniatura|Vista da estación.
A estación atópase no punto quilométrico 59,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 93 metros de altitude, entre as estacións de Ourense-Empalme e Ribadavia. O tramo é de vía única e está electrificado.
Illas Maskelynes
thumb
Estación de Barbantes
Historia
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Illas Maskelynes
As Illas Maskelynes son unha pequena cadea de illas baixas que forman parte de Vanuatu no Océano Pacífico. Atópanse ao sueste de Malakula. A zona é rica en peixes e quenllas, e 'Lonely Planet' describe as Maskelynes como "simplemente fantásticas" e recoméndaas para o mergullo malia a advertencia de fortes correntes entre as illas. Con todo, hai pouco turismo na zona, é unha parte moi remota de Vanuatu.
Estación de Barbantes
A estación
Está situada a beiras do río Miño como gran parte das estacións deste tramo. O seu edificio para viaxeiros é unha ampla estrutura de base rectangular e planta baixa. Dispón de dúas plataformas (unha lateral e outra central) á que acceden tres vías. A plataforma central é tan estreita que realmente non ten uso por parte dos viaxeiros.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Illas Maskelynes
As illas da cadea están relativamente ben poboadas, por razóns históricas, a vida nas illas presentaba unha protección dos ataques das tribos do continente que non eran bos mariños, polo que tiñan problemas para chegar á cadea de illas. Con todo, a cadea de illas tamén pasou por unha serie de ciclos de poboación e despoboación (non hai referencia dunha causa determinada).
As illas contan con moi pouca infraestrutura moderna, aínda que o goberno de Vanuatu e varias axencias de axuda. cooperaron cos habitantes para instalar algunhas escolas locais menores e centros de saúde.
Estación de Maside
Maside é un apeadoiro de Adif, situado no centro da vila de Maside, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Río Jerte
Curso
Nace nas aforas de Tornavacas, a uns 900 metros de altitude (cerca do pico Torreón), na serra de Gredos, na provincia de Cáceres. Ao paso pola cidade de Plasencia faino xa a 345 metros s.n.m., o que dá idea do desnivel salvado en apenas 50 km. Poucos quilómetros despois o Jerte abandona os contrafortes da serra de Gredos e ábrese á chaira cacereña, para verquer as súas augas na marxe equerda do río Alagón, cerca de Galisteo. O seu curso forma o coñecido Val do Jerte.
Afluentes
A maior parte dos tributarios do Jerte son pequenos regatos ou cavorcos montañosos, pero que poden fornecerlle caudais importantes en épocas de choivas ou de dexelo. Cómpre citar entre eles: San Martín, Becedas, Papúos, Los Infiernos, Butris, Honduras, Puria, Bonal... En días de precipitacións intensas son normais as cheas.
Contorna ambiental
A conformación montañosa do curso alto e medio orixina us escalonamento climático do val do río, de xeito que en altura pode darse un clima de montaña, con precipitacións superiores a 1.500 mm anuais, o que fai do Jerte o río extremeño con maior caudal específico. Nas beiras do río desenvólvese unha vexetación de tipo bosque galería, que está formada por especies máis ben propias de clima oceánico, aínda que a latitude propicia a mestura con especies mediterráneas. Na flora típica das marxes son maiaritarios os amieirais (Alnus glutinosa) que conviven con salgueiros (Salix), freixos (Fraxisnus sp), lodoeiros (Celtis australis), cancereixos (Sorbus aucuparia), con sotobosque de silvas (Rubrus sp) e fentos (Pteridium aquilinum).
Localidades que atravesa
A máis importante é a cidade de Plasencia. Ademais cruza as poboacións de Tornavacas, Jerte, Cabezuela del Valle, Navaconcejo, Carcaboso e Galisteo.
Explotación
No seu curso levántase o encoro do Jerte, con 58,4 hm³ de capacidade, con finalidade de abastecemento de auga de consumo e regadío.
Djibuti (cidade)
Djibuti é a capital do estado homónimo sito no nordeste de África e unha cidade portuaria fundada polos franceses en 1888. A súa poboación, consonte estimacións do ano 2005 era de 542.000 habitantes. Entre 1892 e 1977 foi a capital da colonia da Somalia francesa.
Xeografía
A cidade está localizada sobre o Golfo de Tadjoura, que é unha porción do Golfo de Aden e ao sur do Estreito de Bab el-Mandeb.
Está atravesada polo uadi ou río temporal de Ambouli, que divide a cidade vella do barrio de Balbala.
Asociación Ucraína de Fútbol
A Asociación Ucraína de Fútbol (UAF) (en ucraíno: Українська асоціація футболу, Ukrayinska asotsiatsiya futbolu) é o máximo corpo reitor do fútbol en Ucraína, con sede en Kíiv. Foi fundada en 1992, trala disolución da Unión Soviética da cal formaba parte o país. Organiza as ligas ucraínas de fútbol (sendo a máxima categoría a Prem'er-Liha), o campionato de Copa (Кубок України) e outras competicións. Ademais, está ao cargo da Selección de fútbol de Ucraína nas súas distintas categorías.
Djibuti (cidade)
Ligazóns externas
miniatura|dereita|250px|Vista parcial do porto de Djibuti miniatura|dereita|250px|Barrio europeo de Djibuti
Asociación Ucraína de Fútbol
Antes do 2019 coñecido como Federación de Fútbol de Ucraína (FFU).
Historia
A Federación Ucraína de Fútbol fundouse como entidade legal independente o 13 de decembro de 1991. Até a data, Ucraína fora parte da Federación Soviética de Fútbol e os seus clubs participaban no campionato da Unión Soviética. En febreiro de 2002 a FFU puxo en marcha a primeira edición da liga profesional de Ucraína, e tamén do campionato deCopa. En 1992, Ucraína pasou a ser membro de pleno dereito da UEFA e a FIFA.
A Selección de fútbol de Ucraína disputou o seu primeiro partido o 29 de abril de 1992, un encontro amigable contra Hungría, que se impuxo por 1-3. A súa primeira presenza nunha fase final dun campionato internacional foi no Mundial de 2006, en que chegou a cuartos de final. En categorías inferiores, Ucraína gañou a medalla de bronce no Campionato de Europa sub-16 de 1994 e a medalla de prata no Campionato Europeo sub-18 de 2000.
En 2005 a FFU, xunto coa Asociación Polaca de Fútbol, presentou formalmente a súa candidatura para albergar a Eurocopa 2012. Na votación final, celebrada o 18 de abril de 2007, a UEFA elixiu a candidatura de Polonia/Ucraína por diante de Italia e a candidatura conxunta de Croacia/Hungría.
Os Martices, Cea, Vilagarcía de Arousa
Os Martices é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 72 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 39 eran mulleres e 33 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 80 veciños, e 2005, cando eran 73.
El Azote
El Azote foi un semanario editado nas Neves entre 1912 e 1913.
Historia e características
Apareceu en setembro de 1912. Dirixido por Rogelio Rivero. Entre os seus colaboradores figurou Aurelio Sanmartín. De tendencia republicana e socialista, foi unha publicación agrarista. Polemizou con La Era. Desapareceu despois de agosto de 1913.
Beleza terrible
Beleza terrible (en A Terrible Beauty ou tamén The Night Fighters) é un filme de 1960 dirixido por Tay Garnett. Está protagonizado por Robert Mitchum, Anne Heywood, Dan O'Herlihy e Richard Harris. É unha adaptación da novela de 1958 A Terrible Beauty, escrita por Arthur Roth. Foi unha coprodución internacional entre o Reino Unido e DRM de Robert Mitchum.
Estreouse en galego o 12 de xullo de 1992 a través da TVG.
O Rego do Cal, Galgao, Abadín
O Rego do Cal é un lugar da parroquia de Galgao no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres), un menos ca en 2011 (seis homes e seis mulleres).
Lago Salton
O lago Salton, en inglés Salton Sea, é un lago endorreico e salino localizado no sur de California, ao suroeste dos Estados Unidos, na falla de Santo André, predominantemente nos vales Imperial e de Coachella.
Xeografía
miniatura|left|250px|Vista do lago Salton. miniatura|left|250px|Pelicanos brancos americanos ([[Pelecanus erythrorhynchos) na beira norte do lago Salton.]]
O lago ocupa as zonas máis baixas da bacía de Salton, no deserto de Colorado, nos Condados Imperial e Riverside, no sur de California. Tan baixas que a súa superficie está a 71,9 m baixo o nivel dol mar desde xaneiro de 2018.
Encóntrase nun ambiente árido e desértico, ao norte do val Imperial. Con 974 km² de superficie, é o lago máis grande de California. Porén, a súa superficie cambia de acordo ao seu abastecimento de auga que depende da que se usa para a agricultura, da evaporación, das precipitacións e do derramos.
Mide en termo medio de 24 a 56 km. O seu punto máis profundo está 1,5 m máis alto que o punto máis baixo do val da Morte. Está alimentado por varios ríos: Nuevo (125 km), Whitewater e Álamo, así como polas escorras agrícolas, os sistemas de drenaxe e os regatos.
O lago Salton é naturalmente salobre. Os terreos que o rodean conteñen sales depositadas por un antigo mar, desaparecido hai milenios. Eliminadas polos agricultores do próximo val Imperial para faceren a terra cultivábel, acumuláronse no lago, que é agora máis salgado que o océano Pacífico.
Orixe
A zona onde se encontra foi unha vez parte dun vasto mar interior que cubría unha grande área do sur de California. Os xeólogos estiman que durante tres millóns de anos, polo menos durante todos os anos da era glacial do plistoceno, o río Colorado depositou un gran delta na rexión sur do val Imperial. Finalmente, o delta chegou é costa occidental do golfo de California, creando unha barreira que separaba a área do lago Salton dos confíns do norte do golfo. De non ser por esta barreira, toda a bacía do Salton, canda o val Imperial, somerxeríanse, e o golfo estenderíase cara ao norte até a localidade de Indio.
Desde a exclusión do océano, a conca do Salton foi, ao longo dos séculos, alternativamente un lago de auga doce, un lago endorreico cada vez máis salino e unha conca desértica seca, dependendo dos fluxos dos ríos e do equilibrio entre o fluxo de entrada e a perda de auga por evaporación. Un lago existe só durante as épocas en que a auga se repón cos ríos e a chuvia, un ciclo que se repetiu moitas veces durante centos de miles de anos, talvez en ciclos cada 400 ou 500 anos.
Historia desde 1900
O estado actual do lago comezou a formarse o ano 1905, cando, a causa das inundacións producidas por un grande incremento do fluxo do río Colorado, e a causa dun monumental erro de cálculo nunha obra para escavar unha canle para a rega dos cultivos, rompeu un dique do río, e un enorme caudal descendeu cara á depresión do Salton. A agua continuou fluíndo durante 18 meses, inundando fogares e granxas, e anegando 1.000 km² de deserto. Durante máis de dous anos a canle desviou case a totalidade do enorme caudal do Colorado cara á bacía do Salton, antes de que os enxeñeiros puideran, finalmente, reparar o dique.
Cordelia (lúa)
Cordelia é o satélite máis interno de Urano. Foi descuberto a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 20 de xaneiro do 1986 e déuselle a designación temporal de S/1986 U 7. Non volveu ser detectado ata que o Telescopio Hubble o observou no ano 1997. Cordelia toma o seu nome da filla máis nova de Lear da obra King Lear de William Shakespeare. Tamén é designada coma Urano VI.
Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 20 km e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro. As imaxes da Voyager 2 amosan a Cordelia coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara a Urano. A taxa de relación entre os eixos de Cordelia é de 0,7 ± 0,2, o que lle outorga unha forma elipsoidal.
Cordelia actúa coma lúa pastor interior do anel Epsilon de Urano. Cordelia orbita Urano dentro do raio das órbitas sincrónicas, polo cal está nun lento proceso de caída cara ao planeta debido o efecto das mareas gravitatorias.
Diocese católica latina de Laghouat
A diocese de Laghouat (en Dioecesis Laghuatensis) é unha sé da Igrexa católica latina inmediatamente suxeita á Santa Sé. En 2014 tiña un total de 1.200 bautizados, sobre unha poboación total de 4.324.000 habitantes. En 2017 foi nomeado bispo John Gordon MacWilliam.
Banco Asiático de Desenvolvemento
miniaturadaimagem|Estados membros, en azul da rexión Asia-Pacífico, en vermello doutras rexións O Banco Asiático de Desenvolvemento ou BAD (en inglés Asian Development Bank, ADB) é un banco de desenvolvemento rexional establecido o 22 de agosto de 1966 para facilitar o desenvolvemento dos países asiáticos. O banco admite membros da Comisión Económica e Social para Asia e o Pacífico e países desenvolvidos de fóra da rexión. Conta con 48 membros de Asia e Pacífico e 19 foráneos. A súa sede está na cidade filipina de Mandaluyong e o seu obxectivo principal é a eliminación da pobreza e mellorar a calidade de vida da poboación.
Diocese católica latina de Laghouat
Territorio
miniatura|dereita|200px|A diocese de Laghouat en marelo claro. A diocese ten xurisdición sobre todo o territorio alxeriano ao sur do Atlas.
O territorio está dividido en 11 parroquias. A sé episcopal é a cidade de Laghouat.
Historia
O 19 de xullo de 1901 foi erixida a prefectura apostólica de Ghardaïa en territorios da vigairía apostólica do Sáhara e Sudán. O 10 de xuño de 1948 foi elevada a vigairía apostólica de Ghardaïa no Sáhara.
O 5 de xullo de 1954 cedeu parte do seu territorio para erixir a prefectura apostólica do Sáhara Occidental.
O 14 de setembro de 1955 foi elevada a diocese, tomando o nome actual e fixando a sé en Laghouat.
Linguas sal
As linguas sal ou brahmaputra forman unha rama ou "encadeamento lingüístico" da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na República Popular da China, na India e en Myanmar.
Clemantine Wamariya
Clemantine Wamariya, nada en Kigali en 1988 é unha escritora e activista polos dereitos humanos de Ruanda.
Traxectoria
dereita|miniatura|Wamariya en 2016, nun panel con [[Katherine Maher, Marc Benioff, e Yves Daccord.]]
Nada nunha familia do pobo tutsi, viuse obrigada a deixar a súa casa e os seus pais aos seis anos durante o xenocidio de Ruanda. O seu pai era un home de negocios no sector do transporte por taxi, e a súa nai unha xardineira que cultivaba froita e flores na casa familiar. Refuxiouse coa súa avoa no sur do país, pero houbo emigrar de novo logo de que matasen a súa avoa. Pasou varios anos viaxando por África (Burundi, Zaire, Tanzania, Malaui, Mozambique e Suráfrica) antes de lograr un visado como refuxiada nos Estados Unidos de América.
Asentouse cunha familia na área de Chicago e comezou a recibir educación regulada aos trece anos. Acadou relevancia internacional en 2006 logo de aparecer no programa The Oprah Winfrey Show, que preparou un encontro sorpresa co seu pai e a súa nai. Logo de graduarse na Universidade Yale comezou a súa carreira como divulgadora. En 2018 publicou un libro de memorias, The Girl Who Smiled Beads.
Departamento de Flores
miniatura|Localización do departamento no Uruguai Flores é un departamento uruguaio cuxa capital é Trinidad. Ten unha área de 5.144 km² e no 2004 posuía 25.104 habitantes.