cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tinguidura de hematoxilina-eosina
Método de aplicación
300px|miniatura|esquerda|Conxunto de preparacións que están sendo retiradas dun baño da tingidura [[hematoxilina.]] Hai moitas maneiras de preparar as solucións (formulacións) de hematoxilina usadas no procedemento HE,  ademais, hai moitos protocolos de laboratorio para realizar preparacións tinguidas con hematoxilina-eosina, algunhas das cales poden ser específicas de certos laboratorios. Aínda que non hai un procedemento estándar, os resultados por convención son razoablemente consistentes en que os núcleos deben quedar tinguidos de azul e o citoplasma e matriz extracelular de rosa. Os laboratorios de histoloxía poden tamén axustar a cantidade ou tipo de tinguidura para un determinado patólogo.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
Logo da desintegración de Iugoslavia en 1992, os novos estados integráronse ao Festival da Canción de Eurovisión de xeito independente. Eslovenia, Croacia e Bosnia e Hercegovina fixeron o seu debut no Festival de Eurovisión 1993, mentres que a A.R.I. de Macedonia o fixo en 1998. Serbia fíxoo en 2004, xunto con Montenegro, cando cambiou a denominación da República Federal de Iugoslavia á confederación de Serbia e Montenegro.
Tinguidura de hematoxilina-eosina
Método de aplicación
Unha vez que se recollen os tecidos (moitas veces de biopsia) e son fixados, son normalmente deshidratados e incrusados en cera de parafina fundida, despois o bloque resultante colócase nun micrótomo, onde se corta en finas láminas. As láminas colócanse sobre un portaobxectos e retírase a cera cun solvente e despois o tecido no porta é rehidratado e queda listo para ser tinguido. Alternativamente, a tinguidura HE é a máis usada en cirurxía de Mohs, na cal os tecidos son conxelados, cortados nun crióstato (un micrótomo que corta tecidos conxelados), fixados en alcohol e despois tinguidos.
Xulio López Valcárcel
Xulio Xabier López Valcárcel, nado en Romeán (Lugo) en 1953, é un escritor galego. Irmán de Xesús Manuel Valcárcel, tamén escritor.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
Serbia e Montenegro tiveron un bo debut coa canción "Lane Molle" do cantante serbio Zeljko Joksimovic. Nesa ocasión, lograron cualificarse para a final e quedar en segundo lugar, só detrás de Ruslana e "Wild Dances". O éxito da canción asegurou un posto para Serbia e Montenegro na final do 2005, cando a banda montenegrina Non Name quedou en sétimo lugar.
Tinguidura de hematoxilina-eosina
Modo de acción
Aínda que a hemateína, que é a forma oxidada da hematoxilina,  é o colorante activo (cando se combina cun mordente), a tinguidura segue denominándose hematoxilina. A hematoxilina, ao combinarse co mordente, xeralmente alume aluminio, considérase a miúdo que "lembra" unha tinguidura básica, cargada positivamente ou catiónica. A eosina é unha tinguidura ácida aniónica (cargada negativamente). A tinguidura de núcleos polo hemalum (unha combinación de ións aluminio e hemateína) é normalmente debida á unión do complexo tinguidura-metal ao ADN, pero a tinguidura nuclear pode conseguirse tamén incluso despois da extracción do ADN das preparacións de tecidos. O mecanismo é diferente ao da tinguidura nuclear por colorantes básicos (catiónicos) como a tionina ou o azul de toluidina. A tinguidura con colorantes básicos ocorre só en solucions que son menos ácidas que o hemalum, e impídese pola extracción química ou encimática previa dos ácidos nucleicos. Hai evidencias que indican que uns enlaces coordinados, similares aos que unen o aluminio e a hemateína entre si, unen o complexo hemalum ao ADN e a grupos carboxi de proteínas na cromatina nuclear.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
O ano 2005 a estrutura de Evropesma foi modificada. En 2004 houbo unha final nacional con catro candidatos seleccionados na preselección serbia, Beovizija, mentres que os outros candidatos foron seleccionados directamente. Con todo, en 2005, os montenegrinos organizaron a súa propia final, Montevizija, cuxos primeiros doce postos competirían contra os doce mellores de Beovizija para elixir o representante en Eurovisión. O sistema de puntuación tamén tivo que ser cambiado. O televoto non serviría como método de selección, xa que Serbia ten unha poboación moito máis grande que Montenegro, polo que tería máis influencia. Tendo isto en mente, o televoto só contituíu o 1/9 da nota final dos artistas; os outros 8/9 estaban en mans de xuíces de ambos os países, catro de Serbia e catro de Montenegro. Aínda que este arranxo pareceu estable e xusto ao principio, na práctica probou ser ineficaz, xa que se xerou inconformidade en ambas as nacións cando os xuíces montenegrinos non lle deron ningún punto aos artistas serbios, mentres que os xuíces serbios si que lle deron puntos aos montenegrinos. O resultado foi que Jelena Tomašević, serbia e a favorita do público con "Jutro", perdeu ante o grupo montenegrino Non Name. Ademais disto, primeiro anunciouse que a banda gañara o televoto, aínda que máis adiante se deron indicios de que este fora manipulado. Ao final, Non Name representou a Serbia e Montenegro no Festival da Canción de Eurovisión con "Zauvijek Molla". O grupo logrou reunir 137 puntos.
Xulio López Valcárcel
Traxectoria
Reside na Coruña. Estudou no Seminario de Lugo e licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela traballando como procurador dos tribunais. Coñecido sobre todo como poeta, participou nos colectivos Cravo Fondo e De amor e desamor. Foi parte do consello de redacción de Luzes de Galiza e presidente da Agrupación Cultural O Facho. É membro da Asociación Española de Críticos Literarios. miniatura|[[Xaime Toxo, Xulio López Valcárcel, Pedro Corsino e Afonso Ribas Fraga na presentación do libro A invención dun Deus. Xesús de Nazaret. Pontevedra, 2017.]] Obtivo o Premio Nacional de Poesía para menores de 25 anos, Premio Guimarães, en Portugal, gañador do Celso Emilio Ferreiro do Concello de Santiago en 1979, Premio "Antonio Tovar" en Ourense, 1993, e Premio da Crítica Española en 1994 e 2004. Así mesmo é autor de diversos traballos sobre arte e literatura e algúns libros de relatos. Foi ademais colaborador de prensa participando na Páxina literaria de El Ideal Gallego, que obtivo o Premio Irmandade do libro outorgado pola Federación de Librarías de Galicia no 2002. Tamén participou na radio co programa Entre libros con X.L.V. de Radio Coruña, Cadena SER.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
Debido ao bo resultado de Non Name, Serbia e Montenegro tiñan un posto asegurado na final de 2006. Do mesmo xeito que o ano anterior, o proceso de selección en Evropesma deu problemas. Os xuíces montenegrinos volveron darlle todos os seus puntos aos seus compatriotass, bloqueando as oportunidades serbias. Ao final da edición, anunciouse Non Name como ganador, unha vez máis; con todo, nesta ocasión non gañou no televoto. A situación do momento provocou grandes protestas por parte dos serbios, ata tal punto que no momento de terminar o espectáculo o auditorio estaba practicamente baleiro. O público que quedaba apupou o grupo Non Name cando se anunciou que era o gañador, o que o levou a negarse a cantar a súa canción "MojaLjubavi" ao final. O grupo serbio Flamingosi, que quedara en segundo lugar, tivo que saír ao escenario para pechar o programa.
Xulio López Valcárcel
Traxectoria
É membro destacado da Xeración Poética dos 80.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
A radio RTS negouse a recoñecer a Non Name como o ganador e, xa que logo, non quería envialos. RTS deseñou unha nova proposta con dez candidatos para unha nova final, pero esta non foi aceptada por RTCG. Para os montenegrinos, unha nova edición de Evropesma, cuxo ganador fose seleccionado só por televoto, era unha causa perdida. Ambas as televisión non lograron chegar a un acordo e decidiuse retirarse da competición en Atenas. O 20 de marzo do 2006 o país fixo oficial a súa retirada e, aínda que segundo as regras da UER xa pasara a data para o poder facer, ambos os países mantiveron o seu dereito a emitir televotos na semifinal e na final.
O 21 de maio de 2006, un día despois do Festival da Canción de Eurovisión, decidiuse por medio dun referendo que Montenegro sería independente. O 3 de xuño, declarouse a independencia e o final da confederación de Serbia e Montenegro. En 2007, Serbia e Montenegro presentáronse como países independentes, e ambos tiveron que cualificarse desde a rolda semifinal. Montenegro só logrou o 23º posto e, xa que logo, non se cualificou. Doutra banda, Serbia si que tivo éxito; Marija Šerifović obtivo o primeiro posto da semifinal con moita vantaxe e foi declarada como vencedora dous días despois, durante a final. Serbia é o segundo país na historia de Eurovisión que obtén a vitoria o ano do seu debut. Debido a esta vitoria, o Festival da Canción de Eurovisión 2008 tivo lugar en Belgrado.
Participacións
miniatura|250px|right|[[Željko Joksimović en Istambul (2004)]]
12 puntos
Serbia e Montenegro deulle 12 puntos a...
Tinguidura de hematoxilina-eosina
Modo de acción
Por outra parte, as estruturas non teñen que ser ácidas ou básicas para ser chamadas basófilas ou eosinófilas; a terminoloxía está baseada na afinidade dos compoñentes celulares polas tinguiduras. Na mostra poden aparecer outras cores, por exemplo, amarelo ou marrón, que están causadas por pigmentos intrínsecos como a melanina. As láminas basais deben ser tinguidas pola tinguidura PAS ou algunha tinguidura de prata, se teñen que ser ben visibles. As fibras reticulares tamén requiren unha tinguidura de prata. As estruturas hidrófobas tamén tenden a permanecer claras; estas son xeralmente ricas en graxas, por exemplo, os adipocitos, a mielina que rodea os axóns das neuronas e as membranas do aparato de Golgi.
Staphylococcus aureus
miniatura|250px|[[Tinguidura de Gram de células de S. aureus, que tipidamente aparecen agrupadas en acios. A parede celular absorbe facilmente a tinguidura de cristal violeta.]] miniatura|250px|Colonias amarelas de S. aureus en [[placa de ágar|placa de ágar sangue, na que se poden ver rexións máis claras arredor das colonias causadas pola lise de glóbulos vermellos no ágar debido á beta-hemólise.]] miniatura|250px|[[SARM|Staphylococcus aureus resistente á meticilina visto con microscopio electrónico de varrido.]] miniatura|S. aureus escapando do ataque de leucocitos humanos. miniatura|SARM evitando a súa fagocitose.
Staphylococcus aureus é unha especie de bacterias pertencente ao filo Firmicutes, que se encontra frecuentemente no tracto respiratorio humano e na pel como flora normal, pero que tamén pode ser patóxeno e é causa común de infeccións da pel (por exemplo, furúnculos), enfermidades respiratorias (por exemplo, sinusite), e intoxicacións alimentarias. As cepas asociadas con enfermidades a miúdo promoven as infeccións producindo potentes toxinas proteicas, e expresando proteínas da superficie celular que se unen a anticorpos e os inactivan. A emerxencia de cepas resistentes a antibióticos de S. aureus patoxénicos (como o SARM ou MRSA) é un problema médico en todo o mundo.
Staphylococcus foi identificado por primeira vez en Escocia (1880) polo cirurxián Sir Alexander Ogston en mostras de pus tomadas dun absceso na articulación do xeonllo. O nome de Staphylococcus aureus púxollo Rosenbach. Estímase que o 20% da poboación humana é portadora a longo prazo de S. aureus o cal pode encontrarse formando parte da flora normal da pel e nas fosas nasais anteriores. S. aureus é a especie máis común do seu xénero que causa infeccións estafilocócicas e é un patóxeno de grande éxito debido a ser portado na cavidade nasal e ás súas estratexias inmunoevasivas. S. aureus pode causar diversas enfermidades, desde infeccións da pel menores, como espiñas, impétigo, furúnculos, celulite, foliculite, síndrome da pel escaldada, e abscesos, a enfermidades que poden chegar a ser mortais como a pneumonía, meninxite, osteomielite, endocardite, síndrome de choque tóxico, bacteremia, e sepse. Pode afectar á pel, tecidos brandos, tecidos respiratorios, óso, articulacións, tecido endovascular ou causar infeccións en feridas. É unha das cinco causas máis comúns de infeccións nosocomiais (contraídas en hospitais) e con frecuencia causa infeccións postoperatorias.
Microbioloxía
S. aureus (do grego σταφυλόκοκκος, "acio de bagas", e do latín aureus, "dourado") é un coco grampositivo anaerobio facultativo, tamén chamado estafilococo dourado. Staphylococcus non debe confundirse coa bacteria moi similar Streptococcus. S. aureus aparece vista ao microscopio formando agrupacións con forma de acio de uvas, e forma colonias grandes arredondadas e amarelo-douradas, que a miúdo presentan hemólise na placa de ágar sangue. S. aureus reprodúcese asexualmente por fisión binaria. As dúas células fillas non se separan totalmente e permanecen unidas unha a outra, ao que se debe que aparezan formando grupos.
S. aureus é catalase positivo, o que significa que pode producir o encima catalase, grazas ao cal pode converter o peróxido de hidróxeno (H2O2) en auga e oxíxeno. Esta proba da catalase úsase ás veces para distinguir os estafilococos dos enterococos e estreptococos. Antes, S. aureus era distinguido dos estafilococos pola proba da coagulase, pero agora sabemos que non todos os S. aureus son coagulase positivos, e unha incorrecta identificación das especies pode ter un impacto á hora de aplicar tratamentos efectivos e medidas de control.
En extensións de pus os cocos aparecen sós, en pares, en acios ou en cadeas curtas. Os acios irregulares son característicos de extensións tomadas de cultivos que se desenvolven en medios sólidos, mentres que noutros cultivos son frecuentes as formas de diplococo e en cadeas curtas. Algunhas cepas producen unha cápsula ou capa mucosa que incrementa a virulencia do microorganismo. S. aureus é un microorganismo grampositivo pero as células vellas e os microorganismos fagocitados tínguense como gramnegativos.
Envoltura celular bacteriana
A envoltura celular de S. aureus consta das seguintes capas:
Cápsula e capa de polisacárido extracelular
Algúns S. aureus están recubertos por unha capa de polisacáridos externos, a cal recibe o nome de slime ou cápsula mucoide, que incrementa a súa capacidad de adherencia, evita que sexa recoñecido, e reforza o efecto antifagocítico. Ata agora identificáronse 11 serotipos capsulares de S. aureus. Os serotipos coas cápsulas máis grosas son o 1 e o 2, e forman colonias mucoides, pero non están asociadas con enfermidades. Os serotipos 5 e 7 son os responsables da maior parte das infeccións humanas e especificamente o serotipo 5 engloba á maioría das cepas de S. aureus resistente á meticilina.
A capa polisacárida extracelular prodúcena algunhas cepas de S.aureus e confírelles a capacidade de adherirse ás células hóspede e diferentes obxectos protésicos, como catéteres, enxertos e próteses plásticas. Esta adherencia pouco común débese á capa de polisacárido extracelular, formada por monosacáridos, péptidos e proteínas, que é producida pola maior parte dos estafilococos. A produción destes dous materiais está influída por factores como a composición do medio e as condicións de desenvolvemento.
Peptidoglicano
O peptidoglicano forma aproximadamente o 50% do peso da parede celular en seco. Está composto por cadeas de 10 a 12 glicanos, entre os que destacan o ácido N-acetilmurámico e N-acetilglicosamina unidos mediante enlaces glicosídicos β 1,4. Estes glicanos se encontran entrecruzados por oligopéptidos e unha ponte de pentaglicina pola acción da β-N-acetilglicosaminidase (específica de S. aureus). No caso de S. aureus as cadeas de glicano entrecrúzanse mediante pontes de pentaglicina unidos a L-Lisina e D-Alanina. O peptidoglucano funciona como estabilizador osmótico e evita a lise da bacteria polas diferenzas na concentración de sales. O peptidoglicano ten unha actividade tipo endotoxina e estimula a quimiotaxe de neutrófilos, o que contribúe á formación de abscesos. As proteínas de unión á penicilina (PBP) son encimas que catalizan a construción do peptidoglicano.
As diferenzas na estrutura do peptidoglicano en cepas de S. aureus supoñen diferenzas na súa capacidade de causar coagulación intravascular diseminada. dereita|200px|Acción da PBP.
Ácidos teicoicos
O ácido teicoico supón aproximadamente o 30% do peso da parede celular en seco. Os ácidos teicoicos son polímeros de fosfato de ribitol unidos mediante enlaces fosfodiéster (diferentes para cada especie bacteriana). Únense a residuos do ácido N-acetilmurámico da capa de peptidoglicano ou ancóranse lipofilicamente á membrana plasmática (ácidos lipoteicoicos). Son inmunóxenos cando están unidos ao peptidoglicano e estimulan unha resposta de tipo humoral, activan o complemento, melloran a quimiotaxe dos leucocitos polimorfonucleares e activan a produción de interleucina 1. Os ácidos teicoicos actúan na adherencia específica das bacterias grampositivas ás superficies mucosas e presentan afinidade pola fibronectina.
Sumbandila
Sumbandila, tamén coñecido como SumbandilaSat, é un satélite surafricano construído por SunSpace para a Universidade de Stellenbosch e lanzado como carga secundaria nun Soiuz-2-1B desde o cosmódromo de Baikonur o 17 de setembro de 2009.
Staphylococcus aureus
Catalase
A catalase funciona para catalizar a destrución de peróxido de hidróxeno en oxíxeno e auga, e é de utilidade para evitar a formación de radicais tóxicos formados polo sistema da mieloperoxidase nas células fagocíticas. A catalase é un branco para probas de identificación bioquímica.
Sumbandila
Características
Sumbandila é un satélite experimental para o estudo da superficie terrestre. Leva a bordo unha cámara multiespectral cunha resolución de 6,25 m para proporcionar datos relacionados con control da agricultura, cartografía de infraestruturas, resposta a desastres, medición de poboacións e xestión da auga.
Staphylococcus aureus
Proteína A
As cepas de S. aureus caracterízanse por estar recubertas de proteína A (42 kDa/508 aa). Esta proteína acóplase á capa de peptidoglicano ou á membrana citoplasmática. Ten afinidade pola fracción Fc das inmunoglobulinas IgG (subtipos IgG1, IgG2, IgG4) o que lle permite fixalas polo extremo Fc, desta maneira evita ser opsonizado e fagocitado. Esta proteína é inmunóxena e encóntrase (xunto con anticorpos contra ela) no soro de individuos con infeccións graves por S. aureus. Desenvolvéronse probas para a detección desta proteína en mostras de S.aureus, porén, non superan en efectividade a outras probas máis sinxelas.
Outras estruturas
A membrana plasmática de S. aureus non presenta nada en especial. As proteínas de superficie do estafilococo posúen características en común, tales como:
Metabolismo
Staphylococcus aureus crece rapidamente en todos os medios, fermenta lentamente carbohidratos, como o manitol, pero non produce gas. A actividade proteolítica varía moito dunha cepa a outra. S. aureus produce pigmentos que varían desde unha cor branca ata un amarelo intenso.
Staphylococcus aureus ten un metabolismo anaerobio facultativo, con excepción das subespecies Staphylococcus aureus anaerobius e Staphylococcus aureus saccharolyticus que crecen de forma anaerobia e a miúdo son catalase negativas.
Xenoma
S. aureus ten un cromosoma circular de aproximadamente 2800 pares de bases, sen contar o material xenético de profagos, plásmidos e transposóns. Os factores de virulencia da bacteria están contidos en todos estes vehículos. Estes xenes poden ser transferidos entre as diferentes cepas de estafilococos, entre especies diferentes e tamén entre bacterias grampositivas mediante vectores.
Enfermidades
S. aureus é responsable de moitos procesos infecciosos pero pode tamén ser unha bacteria comensal inofensiva, polo que a presenza de S. aureus non sempre indica infección. S. aureus pode sobrevivire horas ou semanas e ás veces mesmo meses en ambientes de superficies secas, dependendo da cepa.
S. aureus pode infectar os tecidos cando as barreiras da pel e mucosas están rotas. Isto pode orixinar diversos tipos de infeccións como furúnculos e ántrax (un conxunto de furúnculos). Nos nenos pequenos a infección por S. aureus pode causar unha enfermidade grave chamada síndrome da pel escaldada estafilocócica.
As infeccións por S. aureus poden contaxiarse por contacto con pus dunha ferida infectada, contacto pel con pel cunha persoa infectada ao producir hialuronidase que destrúe os tecidos, e por contacto con obxectos como toallas, sabas, roupa, ou equipamentos deportivos que foron usados por unha persoa infectada. As infeccións nas que S. aureus penetra profundamente poden ser graves. As articulacións ortopédicas que se lle colocan cirurxicamente a algunhas persoas teñen un especial risco de causar artrite séptica por estafilococos, e a endocardite (infección das válvulas do corazón) e pneumonía poden ser producidas tamén por estafilococos. S. aureus pode ser o hóspede de virus bacteriófagos, como o que codifica no seu material xenético a toxina leucocidina de Panton-Valentine, que incrementa a virulencia da bacteria.
Dermatite atópica
S. aureus é extremadamente frecuencte en pacientes de dermatite atópica. Atópase principalmente en lugares activos fértiles do corpo como axilas, pelo e coiro cabeludo. As espiñas da pel grandes en certas áreas poden exacerbar a infección se son lesionadas. Isto pode orixinar a síndrome da pel escaldada estafilocócica. Unha forma grave dela é a enfermidade de Ritter, que se pode observar en neonatos.
Infeccións en animais
S. aureus pode sobrevivir en cans, gatos e cabalos, e pode causar pododermatite en polos. S. aureus é un dos axentes causais de mastite nas vacas produtoras de leite. A súa grande cápsula de polisacárido protexe a este microorganismo e evita o seu recoñecemento polas defensas inmunitarias da vaca.
Encimas
Produce varios encimas como a coagulase (coagulases unidas ou libres) que coagula o plasma e cobre a bacteria, o cal probablemente impide a fagocitose. A hialuronidase tamén é un factor que axuda á súa expansión ao romper as cadeas de ácido hialurónico dos tecidos, facilitando o espallamento do microbio. S.aureus tamén produce unha DNase (desoxirribonuclease) que degrada o ADN.
Toxinas
Dependendo da cepa, S. aureus pode segregar varias exotoxinas, que poden categorizarse en tres grupos. Moitas destas toxinas están asociadas con doenzas específicas.
Outras estratexias inmunoevasivas
A proteína A é unha proteína do estafilococo que é ancorada ás pontes de pentaglicina do peptidoglicano estafilocócico (cadeas de cinco residuos de glicina) pola transpeptidase sortase A. A proteína A, unha proteína de unión ás IgG, únese á rexión Fc de dito anticorpo. De feito, os estudos de mutacións dos xenes que codifican a proteína A indican unha menor virulencia de S. aureus medida como supervivencia no sangue, o que levou a especular que a virulencia á que contribúe a proteína A require a unión ás rexións Fc dos anticorpos.
A proteína A foi usada en varias formas recombinantes durante décadas para unirse e purificar unha ampla variedade de anticorpos pola técnica da cromatografía de inmunoafinidade. As transpeptidases, como as sortases responsables de ancorar factores como a proteína A ao peptidoglicano do estafilococo están sendo moi estudas coa esperanza de desenvolver novos antibióticos contra as infeccións por S. aureus resistente á meticilina (SARM ou, en inglés, MRSA).
miniatura|Staphylococcus aureus crecendo en [[ágar tripticase soia. A cepa está producindo o pigmento amarelo estafiloxantina.]]
Algunhas cepas de S. aureus poden producir o pigmento estafiloxantina, un carotenoide amarelo. Este pigmento actúa como un factor de virulencia, principalmente por ser un antioxidante bacteriano que axuda ao microbio a protexerse das especies reactivas do oxíxeno, coas que o sistema inmunitario do hóspede ataca ao patóxeno.
As cepas mutantes de S. aureus modificadas para que carezan de estafiloxantina teñen unha menor probabilidade de sobrevivir á incubación cun composto químico oxidante, como o peróxido de hidróxeno comparadas coas cepas pigmentadas. As colonias mutantes morren máis rapidamente cando se expoñen a neutrófilos humanos, mentres que moitas das colonias pigmentadas sobreviven máis tempo. . Nos ratos, as cepas pigmentadas causan abscesos persistentes cando se inoculan nas feridas, mentres que as feridas infectadas coas cepas non pigmentadas curan rapidamente.
Estes ensaios suxiren que estas cepas de estafilococo dourado utilizan a estafiloxantina como un medio de defensa contra o sistema inmunitario humano normal. As drogas deseñadas para inhibiren a produción de estafiloxantina poden debilitar á bacteria e facela susceptible aos antibióticos. Debido ás semellanzas nas vías para a biosíntese da estafiloxantina bacteriana e o colesterol humano, unha droga que foi desenvolvida no contexto da terapia de redución dos niveis de colesterol mostrou que tiña a capacidade de bloquear a pigmentación de S. aureus e a progresión das súas infeccións en experimentos en modelos de ratos.
Diagnose clásica
miniatura|250px|Os típicos cocos grampositivos agrupados, obtidos a partir dunha mostra de esputo, con [[tinguidura de Gram.]]
Dependendo do tipo de infección, obtense unha mostra apropiada e envíase ao laboratorio para a súa identificación utilizando probas bioquimicas ou baseadas en encimas. Realízase primeiro unha tinguidura de Gram, na que a bacteria mostrará o seu aspecto de cocos agrupados grampositivos. Despois, o illamento cultívase en ágar manitol sal, que é un medio de cultivo selectivo cun 7–9% de NaCl no que S. aureus pode crecer, producindo colonias de cor amarela como resultado da fermentación do manitol e a subseguinte diminución (acidificación) do pH do medio.
Ademais, para a diferenciación a nivel de especie, fanse probas da catalase (positiva para todos as especies de Staphylococcus), coagulase (formación de coágulos de fibrina, positiva para S. aureus), DNase (zona clara no ágar DNase), lipase (cor amarela e cheiro característico rancio), e fosfatase (cor rosa). Para os casos de intoxicación alimentaria por estafilococos, pode realizarse unha fagotipificación para determinar se os estafilococos recollidos dos alimentos son a fonte de infección.
Diagnose rápida e tipificación
Os laboratorios de microbioloxía diagnóstica e laboratorios de referencia son fundamentais para identificar os estalidos epidémicos e as novas cepas que aparecen de S. aureus. Os recentes avances xenéticos puxeron a punto técnicas rápidas e fiables para a identificación e caracterización dos illamentos clínicos de S. aureus en tempo real. Estas ferramentas úsanse nas estratexias de control das infeccións para limitar o espallamento da bacteria e asegurar o uso axeitado de antibióticos. A PCR en tempo real (ver PCR) emprégase cada vez máis nos laboratorios clínicos como técnica de identificación de estalidos epidémicos.
Tratamento e resistencia a antibióticos
O tratamento normal para tratar as infeccións por S. aureus é a penicilina; porén, na maioría dos países a resistencia desta bacteria á penicilina é moi común, polo que a terapia de primeira liña que se está a utilizar actualmente é o uso de antibióticos β-lactámicos resistentes á penicinilase, como a oxacilina ou a flucloxacilina. A terapia combinada con xentamicina pode utilizarse para tratar infeccións graves, como as endocardites infecciosas, pero o seu uso é controvertido debido ao alto risco de que se produzan danos renais. A duración do tratamento depende do lugar do foco de infección e da súa gravidade.
A resistencia a antibióticos en S. aureus era rara cando se empezou a introducir a penicilina como tratamento en 1943. De feito, a placa de Petri orixinal na que Alexander Fleming descubriu a actividade antibacteriana do mofo Penicillium, produtor da penicilina, contiña un cultivo de S. aureus susceptible a ese antibiótico. A resistencia á penicilina desta bacteria apareceu rápido. Por exemplo, nos Estados Unidos en 1950, o 40% dos illamentos de S. aureus en hospitais eran xa resistentes á penicilina, e en 1960, a porcentaxe era do 80%.
O S. aureus resistente á meticilina, abreviado como SARM (ou MRSA en inglés), é unha das cepas máis temidas de S. aureus, que adquiriu resistencia á maioría dos antibióticos β-lactámicos. As cepas SARM encóntranse con máis frecuencia asociadas con infeccións contraídas en hospitais, pero están sendo tamén cada vez máis frecuenctes en infeccións contraídas na comuinidade. Un estudo recente do Translational Genomics Research Institute mostrou que case a metade (47%) da carne e carne de aves nos establecementos de venda de comestibles en EEUU estaban contaminados con S. aureus, e máis da metade deles (52%) coas cepas resistentes a antibióticos.
Investigadores italianos identificaron un bacteriófago activo contra S. aureus, incluíndo a cepa resistente á meticilina (SARM ou MRSA), en ratos e posiblemente en humanos.
Castillejo de Robledo
Castillejo de Robledo é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 136 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 52,98 km².
The Princess Switch
The Princess Switch é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Mike Rohl a partir dun guión de Robin Bernheim e Megan Metzger. Está protagonizado por Vanessa Hudgens, Sam Palladio e Nick Sagar. O concepto do filme, que se fundamenta en dúas persoas idénticas que intercambian lugares, baséase na novela The Prince and the Pauper de Mark Twain, publicada en 1881.
O filme estreouse o 16 de novembro de 2018 a través de Netflix. Tivo unha secuela, The Princess Switch: Switched Again, que se estreou o 19 de novembro de 2020.
Illas maiores da Sonda
dereita|250px|Mapa do [[arquipélago Malaio con a localización das catro principais illas (en vermello) das Illas maiores da Sonda.]]
As illas maiores da Sonda son un grupo de illas na parte occidental do Arquipélago Malaio. As illas no grupo inclúen Borneo, Xava, Célebes e Sumatra. O grupo está dividido politicamente entre Brunei, Indonesia e Malaisia. Xunto coas illas menores da Sonda, ao leste, conforman as illas da Sonda.
Staphylococcus aureus
Mecanismos de resistencia a antibióticos
miniatura|dereita|250px|Células de Staphylococcus aureus, que é un dos axentes causais da mastite en vacas. A súa grande cápsula protexe ao microorganismo do ataque polas defensas inmunolóxicas da vaca. A resistencia dos estafilococos á penicilina débese á produción pola bacteria do encima penicilinase (un tipo de β-lactamase); este encima cliva (corta) o anel β-lactámico da molécula de penicilina, o que fai que o antibiótico non funcione. Os antibióticos β-lactámicos resistentes á penicilinase, como a meticilina, nafcilina, oxacilina, cloxacilina, dicloxacilina e flucloxacilina, non son afectados pola acción da penicilinase.
A resistencia á meticilina é mediada polo operón mec, que é parte do cromosoma casete estafilocócico mec (SCCmec). A resistencia débese ao xene mecA, que codifica unha proteína de unión á penicilina alterada (PBP2a ou PBP2') que ten unha baixa afinidade por unirse a β-lactamas (penicilinas, cefalosporinas, e carbapenems). Isto permite que a bacteria resista a todos os antibióticos β-lactámicos, e fai inútil o seu uso clínico contra as infeccións por SARM (ou MRSA). Como alternativa úsase contra o SARM o glicopéptido vancomicina.
Os antibióticos do grupo dos aminoglicósidos, como a kanamicina, xentamicina, estreptomicina etc., eran antes efectivos contra as infeccións estafilocócicas ata que apareceron cepas nas que evolucionaron mecanismos para inhibir a acción dos aminoglicósidos. Esta acción dos aminoglicósidos ten lugar por medio da interacción de aminas protonadas e/ou hidroxilos co ARN ribosómico da subunidade de 30S bacteriana. Hai tres mecanismos principais que explican a resistencia aos aminoglicósidos que son amplamente aceptados actualmente, que son: encimas que modifican os aminoglicósidos, mutacións ribosómicas, e fluxo activo que bombea a droga fóra da bacteria.
Os encimas que modifican os aminoglicósidos inactivan o antibiótico ao unir covalentemente un fosfato, ou un nucleótido, ou un grupo acetilo aos grupos funcionais chave amino ou alcohólico (ou a ambos os dous) do antibiótico. Isto cambia a carga ou crea dificultades estéricas ao antibiótico, diminuíndo a súa afinidade de unión ao ribosoma. O encima modificador de aminoglicósidos mellor caracterizado de S. aureus é a aminoglicósido adenililtransferase 4' IA (ANT(4')IA). Este encima foi resolto por cristalografía de raios X, e pode unir un resto adenil ao grupo hidroxilo 4' de moitos aminoglicósidos, incluíndo a kanamicina e xentamicina.
A resistencia a glicopéptidos está mediada pola adquisición do xene vanA. O xene vanA procede dos enterococos e codifica un encima que produce un peptidoglicano alternativo ao cal non se pode unir a vancomicina.
Actualmente, S. aureus fíxose resistente a moitos dos antibióticos usados normalmente. Por exemplo, en Reino Unido só o 2% de todos os illamentos de S. aureus son sensibles á penicilina, e a situación é similar no resto do mundo. Os β-lactámicos resistentes á penicinilase bacteriana (meticilina, oxacilina, cloxacilina, e flucloxacilina) desenvolvéronse para tratar infeccións por S. aureus resistente á penicilina, e aínda se usan como tratamento de primeira liña. O primeiro antibiótico desta clase que se usou foi a meticilina (introducida en 1959), pero, só dous anos máis tarde, informábase do primeiro caso de SARM en Inglaterra.
Malia todo, a aparición de casos de SARM (MRSA) seguiu sendo pouco común, mesmo en instalacións hospitalarias, ata a década de 1990, cando houbo unha explosión de casos de SARM nos hospitais, onde agora é endémico.
As infeccións por SARM tanto as hospitalarias como as adquiridas na comunidade son tratadas normalmente con antibióticos non β-lactámicos, como a clindamicina (unha lincosamina) e co-trimoxazole (tamén coñecido como trimetoprim/sulfametoxazole). A resistencia a estes antibióticos, que tamén apareceu, levou a empezar a usar novos antibióticos de amplo espectro anti-grampositivos, como o linezolid, debido a que se poden administrar por vía oral. O tratamento de primeira liña para infeccións invasivas graves debidas ao SARM é actualmente o uso de antibióticos glicopéptidos (vancomicina e teicoplanina). Estes antibióticos presentan varios problemas, como a necesidade da súa administración intravenosa (non hai unha preparación para uso oral), a súa toxicidade, e a necesidade de monitorear os niveis do fármaco regularmente por medio de análises de sangue. Tamén existe a preocupación de que os antibióticos glicopéptidos non penetran moi ben nos tecidos infectados (isto é especialmente preocupante nas infeccións no cerebro e meninxes e nas endocardites). Os glicopéptidos non deben usarse para tratar S. aureus sensible á meticilina (MSSA).
Debido ao alto nivel de resistencia ás penicilinas e ao potencial que ten o SARM de adquirir resistencia á vancomicina, nalgúns países, como EEUU, publicáronse directrices para o uso apropiado da vancomicina, que só se debería usar cando non se sabe a cepa causante da infección, pero cando se confirma que a cepa é sensible á meticilina debe cambiarse ao tratamento e usar flucloxacilina ou mesmo penicilina.
O S. aureus resistente á vancomicina (VRSA) é unha cepa que adquiriu resistencia aos glicopéptidos. Do primeiro caso de S. aureus vancomicina-intermedio (VISA, cunha resistencia parcial) informouse no Xapón en 1996; pero o primeiro caso dun S. aureus verdadeiramente resistente aos antibióticos glicopéptidos apareceu en 2002. Polo momento informáronse de moi poucos casos; por exemplo, nos Estados Unidos só se informou de tres casos de VRSA a partir de 2005.
Portadores de Staphylococcus aureus
Os portadores de Staphylococcus aureus son unha importante fonte de infección nosocomial (hospitalaria) e adquirida na comunidade de S. aureus resistente á meticilina (SARM). Aínda que S. aureus pode estar presente na pel do hóspede, unha grande proporción dos seus portadores lévano nas fosas nasais anteriores. A capacidade dos condutos nasais de acoller colonias de S. aureus débese a unha combinación dunha inmunidade debilitada ou deficiente do hóspede e da capacidade bacteriana de evadirse da acción da inmunidade innata.
Control das infeccións
O contaxio do S. aureus (incluído o SARM) prodúcese xeralmente por contacto de humano a humano, aínda que recentemente algúns veterinarios descubriron que tamén o poden contaxiar mascotas como gatos, pero a contaminación bacteriana ambiental parece que é relativamente pouco importante nos contaxios. O coidado no lavado das mans nos hospitais e en xeral é importante para previr a transmisión. O uso de mandís e guantes desbotables polo persoal reduce o contacto de pel con pel e reduce tamén o risco de transmisión. Recentemente viuse que tamén se pode transmitir durante as relacións sexuais.
Recentemente están aumentando os casos de contaxios de S. aureus en hospitais, onde os traballadores sanitarios deben extremar a hixiene. S. aureus é unha bacteria incriblemente resistente, como se demostrou nun estudo no que se viu que podía sobrevivir en poliéster durante case tres meses; o poliéster é o principal material de que están feitos as cortinas de moitos hospitais.
As bacterias son transportadas nas mans dos traballadores sanitarios, que poden collelas de pacientes aparentemente sans que portan unha cepa comensal benigna de S. aureus, e despois pasalas ao seguinte paciente que traten. A introdución de bacterias na corrente sanguínea pode orixinar varias complicacións, entre outras a endocardite, meninxite, e septicemia.
O etanol é un desinfectante efectivo tópico contra o SARM. O amonio cuaternario pode usarse xunto con etanol para incrementar a duración da acción desinfectante. A prevención de infeccións nosocomiais implica unha rutina na limpeza hospitalaria. Os sistemas NAV-CO2 de vapor de alcohol non inflamable en CO2 teñen a vantaxe de que non atacan os metais ou plásticos utilizados nos ambientes sanitarios, e non contribúen á resistencia bacteriana.
O perosoal e os pacientes que portan cepas resistentes de S. aureus poden ter que realizar unha "terapia de erradicación", que pode incluír lavados antisépticos e champús (como clorexidina) e a aplicación de pomadas antibióticas tópicas (como mupirocina ou neomicina) na zona nasal.
S. aureus morre nun minuto a 78 °C e en 10 minutos a 64 °C
O aminoácido non proteico L-homoarxinina inhibe o crecemento de S. aureus e de Candida albicans, e crese que é un antimetabolito da arxinina.
O control biolóxico podería ser un novo modo de control de S. aureus nas superficies corporais. A colonización das superficies corporais (especialmente na zona nasal) por Staphylococcus epidermidis (cepa inhibitoria JK16) dificulta o establecemento de S. aureus. Un estudo de 2011 no que se fixeron observacións dos microbios da flora nasal de diversos grupos de persoas descubriu que había dúas cepas distintas de S. epidermidis, unha que inhibía a formación de biofilmes por S. aureus, que era a cepa JK16 (tipo inhibitorio), e outra que non (tipo non inhibitorio), que era a cepa JK11. Neste estudo observouse que había algúns pacientes que non eran afectados por S. aureus porque tiñan na súa flora nasal a S. aureus xunto con S. epidermis do tipo inhibitorio. Isto débese ás relacións amensalistas entre estes dous microorganismos.
OK Stars
Nas tres primeiras edicións os xogadores enfrontáronse agrupados en dous equipos por conferencias (vermella e azul). Na tempada 2012-13 o partido enfrontará á selección española e a un combinado de xogadores da OK Liga dirixidos por Carlos Gil.
Vicerreitoría de Responsabilidade Social e Calidade da Universidade de Santiago de Compostela
O titular da Vicerreitoría de Responsabilidade Social e Calidade é a persoa responsábel de coordinar as accións de mellora da calidade dos servizos que presta a Universidade de Santiago de Compostela. Dentro dos seus obxectivos están os de deseñar e realizar procedementos de avaliación da docencia, investigación e servizos, mellorar a calidade de vida nos Campus, crear unha Oficina de Igualdade de Xénero e crear e apoiar figuras de excelencia docente no profesorado.
Vladimir Peralta Parra
Vladimir Peralta Parra, nado en Santo Domingo o 12 de xaneiro de 1988, é un futbolista dominicano. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Racing Vilalbés.
Batalla de Francia
A batalla de Francia foi a invasión alemá de Francia e Benelux (Bélxica, Luxemburgo e Países Baixos) durante a segunda guerra mundial.
Xerencia da Universidade de Santiago de Compostela
A Xerente da Universidade de Santiago de Compostela exerce, baixo a dependencia do reitor a xestión dos servizos administrativos e económicos da universidade, coordina a administración dos demais servizos da mesma establecidos nos estaturos e aqueloutras que o reitor lle encomende.
É membro nato dos seguintes órganos colexiados: Claustro Universitario, Consello de Goberno e Consello Social
Ligazóns externas
Páxina oficial da USC
Carraceda, Oza, Oza-Cesuras
Carraceda é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 101 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 53 homes e 48 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 98 habitantes.
Denville, Nova Jersey
Denville é un municipio do Condado de Morris, Nova Jersey, Estados Unidos. Segundo o censo do ano 2000, a poboación era de 15.824 habitantes. Denville, o centro neurálxico do condado de Morris, foi fundado en 1913. En 1988, como parte das celebracións do 75 aniversario, enterrouse unha cápsula que contiña "artefactos" da época.
Xeografía
200px|dereita|miniatura|Reloxo en Denville visible para a Route 53
Denville formouse como municipio o 14 de abril de 1913, a partir dunha parte do territorio da municipalidade de Rockaway.
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a municipalidade de Denville ten unha extensión de 32,7 km² (12.6 mi²). Desta área, 31.4 km² son de terra e 1,3 km² (o 4.12%) está ocupado por auga.
Parte do parque do condado denominado The Tourne está no concello de Denville.
Denville caracterízase polos seus lagos e polas comunidades que se estableceron en torno a eles. Hai 11 entidades relacionadas cos lagos. As catro maiores comunidades residenciais son as de Cedar Lake, Indian Lake, Rock Ridge, e Lake Arrowhead (que inclúe Great Bay, Bay e Deep Waters). Lake Estling é unha comunidade de verán privada, que ten algúns residentes habituais. As comunidades dos tres lagos menores son as de Cooper Lake, Hollstein Lake, e Openaki Lake. Tamén pertence ó municipio de Denville a comunidade da lagoa de Cooks Pond.
Demografía
Segundo o censo2 do 2000, Denville ten 15.824 habitantes, 5.990 fogares, e 4.312 familias residentes no concello. A densidade de poboación era de 504,5 hab./km². Había 6.178 unidades habitadas e unha densidade media de 197 casas por km². A configuración social do municipio é de 92,64% brancos, 1,14% afroamericanos, 0,08% amerindios, 4,64% asiáticos e 0,03% oceánicos. O censo rexistra 0,44% doutras razas e 1,03% de dúas ou máis razas. Os hispanos ou latinos de calquera raza representaban nese censo o 2,64% da poboación.
Dos 5.990 fogares, o 33% tiñan nenos de menos de 18 anos. O 62,8% eran parellas casadas; o 6.4%, mulleres independentes sen marido; e o 28%, non-familias. O 11,4% tiñan persoas de máis de 65 anos de idade vivindo soas. O tamaño do fogar é de 2,59 e a familia media ten algo máis de 3 membros.
Os ingresos medios por unidades de vivenda no municipio é de 76.778 dólares, e os ingresos medios por familia suman 90.651 dólares. Os homes teñen unha media de ingresos de 63.413 dólares fronte ós 42.392 das mulleres. Sobre 1,7% das familias e o 2.8% da poboación están por debaixo do limiar de pobreza.
Historia
Sábese que os indios lenape utilizaban rutas que atravesaban a actual municipalidade moito antes da chegada dos europeos a Nova Jersey. O centenario Minisink Trail ('carreiro Minisink') percorría boa parte do que é hoxe o sur de Denville seguindo máis ou menos a Estrada 10 (Route 10)]] e o monte Pleasant Turnpike. As investigacións feitas indican que un campamento lenape estivo situado nesta senda en Denville, ou preto de Ayres (Knuth Farm Historic Site) na estrada 10.
Cando os colonos holandeses e ingleses comezaron a chegar ó novo mundo a comezos do século XVII, o 'Minisink Trail' foi case con toda probabilidade o itinerario empregado para viaxar cara ó interior. Daniel Denton, un dos compradores do que agora se coñece como Elizabethtown Tract en 1664, dirixiu unha expedición ás terras do interior da Nova Jersey psetentrional. En 1670 escribiu a primeira descrición en inglés da área. Algúns investigadores suxeriron que fora Denton quen bautizou a Denville.
Outras indagacións indican que os colonos comezaron a chegar á rexión de Denville a última década do século XVII. Os primeiros asentamentos foron os de holandeses e ingleses procedentes de Long Island, seguidos de quakers de Filadelfia, e alemáns. William Penn e varios outros propietarios comezaron a inspeccionar e cercar con estacas a rexión de Denville en torno a 1715. Entre 1730 e 1760, comezáronse a construír muíños e forxas ó longo do río Rockaway e do Denbrook. As primeiras comunidades aparecen ligadas a eles en Ninkey e Franklin no sur de Denville. A vila de Denville naceu en torno ás forxas de Job Allen Iron Works. Os primeiros construtores de Denville, coma a familia Hussa e A.B Crane & Co. comezaron a darlle forma as comunidades residencias e dos lagos.
Unha carta dun dos primeiros colonos, John Hinchman, do ano 1800, conta a historia oral de Denville de 50 anos antes, tal e como lle fora contado a el pola xente vella do seu tempo. Hinchman explica nesa carta que o nome de Denville procede de "den" (gorida, tobo). Ó parecer os indios lenape cazaban animais salvaxes nesta área.
Palíndromo (curtametraxe)
Palíndromo é unha curtametraxe de Eva Quintas Froufe, rodada en 2007 en formato DVD en Pontevedra e Maceda.
reflicte a visión do mundo real e dos soños desde o punto de vista dunha nena de 10 anos.