cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolombangara
Xeografía
Kolombangara é moi boscosa, con poucos habitantes. Ten dous asentamentos notables: Ringgi e Mongga, o primeiro é o máis grande. A industria máis importante da illa neste momento é a explotación forestal.
Historia na segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial a illa e as súas augas foron o escenario de moitas loitas. O Exército Imperial xaponés utilizou unha pista de aterraxe nun terreo plano en Vila na costa sur da illa, que en maio de 1943 era a base de varias unidades militares con máis de dez mil soldados acuartelados no lado sueste da illa baixo o mando do xeneral Minoru Sasaki, nun intento de establecer unha liña de defensa a través das Salomón centrais. Batallas navais próximas foron a Batalla do Golfo de Kula e a batalla de Kolombangara.
A batalla máis famosa e sanguenta foi a misión de interceptar o tren de subministracións "Tokyo Express" no que se produciu o ataque e a explosión do barco torpedeiro dos EUA PT-109, mandado por John F. Kennedy. O vixilante costeiro, Sub Tenente Arthur Reginald Evans, que mandaba un posto de observación segredo na parte superior do volcán Monte Veve na illa, viu a explosión. Despois de transmitir a noticia da explosión e perda do PT-109, mandou en canoa a dous nativos das Illas Salomón, Biuku Gasa e Eroni Kumana, a buscar posibles sobreviventes. Os seus valentes esforzos conduciron ao posterior descubrimento e rescate de John F. Kennedy e a tripulación sobrevivente.
En xaneiro de 1944 un destacamento de 1 oficial e 6 soldados rasos do 350º Rexemento de servizos xerais de enxeñeiros destinado en Munda plantaron verduras na pista de aterraxe xaponesa abandonada en Vila. O goberno británico proporcionou 16 nativos masculinos para axudar co proxecto. Coas sementes adquiridas a través da Cruz Vermella Internacional, moitas verduras e vexetais foron enviados ao hospital da base para complementar as comidas deshidratadas que se servían aos veteranos en recuperación.
Provincia de Kayanza
220px|dereita Kayanza é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.233,24 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 357.000 habitantes.
Concellos
Componse de 9 comunas:
Citroën C15
A Citroën C15 é unha furgoneta pequena que foi producida polo fabricante francés Citroën entre os anos 1984 e 2005. Substituíu á Citroën Acadiane, e a súa sucesora, a Citroën Berlingo, foi posta á venda no ano 1996.
Descrición
A gama de lanzamento constaba de dúas motorizacións, unha de gasolina de 1.1 litros e outra diésel de 1.8 litros, de 48 CV e 60 CV de potencia máxima respectivamente, estando dispoñible dende 1986 unha segunda opción de gasolina de 1360 cc e 60 CV. Todos estes motores procedían do turismo Citroën Visa, do cal derivaba a C15. Estas mecánicas de gasolina serán substituídas por outras máis modernas (tipo TU), aínda que da mesma cilindrada, procedentes do Citroën AX, despois de 1987, con potencias entre 55 e 75 CV. Tamén o diésel será substituído por un novo 1.9 litros de 71 CV, similar ó do Berlingo, após o lanzamento deste modelo. Nos derradeiros anos de produción só se ofertou esta motorización. Existiron variantes da furgoneta con ou sen vidros laterais e chasis-cabina - esta última permitía incorporar unha caixa isoterma ou unha caixa ao estilo pickup. Segundo o ano e a versión, tiña unha capacidade máxima de carga de entre 500 e 800 kg.
O C15 recibiu varios cambios de estilo ao longo da súa vida comercial. As modificacións principais que recibiu a furgoneta na súa vida comercial foron a calandra dianteira e o cambio de portón traseiro a dobre porta. Na súa derradeira etapa a C15 estivo dispoñible con dirección servoasistida e con acondicionador de ar.
Prestacións
Dicíase que, co motor diésel máis potente, esta furgoneta era capaz de acadar os 160 km/h, mais actualmente, o récord está en 170 km/h, da man do equipo C15-24h obtido no Autódromo do Algarve (Portugal) en febreiro de 2018.
Produción
A C15 foi fabricada nas instalacións de Citroën en Vigo (Galiza) e Mangualde (Portugal). A derradeira unidade (número 1 181 471) fabricouse o 5 de decembro de 2005 na factoría de Citroën de Vigo.
Notas
Citroën Visa
Stephen Curry
Wardell Stephen "Steph" Curry II, nado o 14 de marzo de 1988 en Akron, Ohio, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para os Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA). Cunha altura de 1,91 m e 86 kg de peso, Curry xoga na posición de base. Dúas veces All-Star da NBA, é fillo do tamén ex xogador da NBA Dell Curry, máximo anotador da historia dos Charlotte Hornets.
Curry xogou no baloncesto universitario para Davidson. Alí, foi dúas veces nomeado Xogador do Ano da Southern Conference, estabelecendo a mellor marca de anotación de todos os tempos, tanto da súa universidade como da propia Conferencia. Durante o seu ano sophomore, Curry tamén bateu o récord de máis canastas de tres puntos conseguidas nunha soa tempada da historia da NCAA.
Universidade
Xogou durante tres temporadas cos Wildcats do Davidson College, nas que fixo unha media de 25,3 puntos, 4,5 rebotes e 3,7 asistencias por partido. Non tardou en demostrar as súas calidades, xa que no seu segundo partido oficial, ante Michigan Wolverines conseguiu 32 puntos, 9 rebotes e 4 asitencias. Acabou a tempada liderando a Southern Conference en anotación, con 21,5 puntos por partido, sendo o segundo mellor anotador novato de todo o país tras o xogador de Texas Kevin Durant, que acabaría sendo elixido na segunda posición do Draft de 2007 e MVP da NBA en 2014.
Na súa segunda tempada volveu liderar en anotación a súa conferencia, ao facer unha media de 25,9 puntos por partido, ao que engadiu 4,6 rebotes, 2,9 asistencias e 2,0 roubos de balón. Acabou sendo elixido no segundo quinteto do All-American, ademais de ser finalista ao John R. Wooden Award. Tamén bateu a marca de máis triplas anotadas por un xogador da NCAA nunha tempada, con 162. No seu último ano como universitario liderou a División I da NCAA en anotación, con 28,6 puntos por partido, logrando o seu tope anotador ante Oklahoma ao anotar 44 puntos. Grazas a todo iso, foi incluído no primeiro equipo All-American.
Profesional
Curry foi elixido na sétima posición do Draft da NBA de 2009 por Golden State Warriors. O 27 de febreiro de 2013 conseguiu o seu récord de anotación nun partido e o do seu equipo, ao lograr 54 puntos e 11 triplas. Porén, a pesar dese legro e marcando pouco máis da metade dos puntos do seu equipo (54 de 105), o seu equipo caeu ante os New York Knicks por 105-109. Xunto ao seu compañeiro Klay Thompson, grazas ás súas marcas de canatras de tres puntos, forman a parella dos "Splash Brothers". O 14 de febreiro de 2015 gañou o seu primeiro Concurso de Triplas durante o All-Star celebrado na Cidade de Nova York, onde conseguiu unha serie de 13 acertos consecutivos para un total de 27 puntos na final.
Récords
O 17 de abril de 2013 ante os Portland Trail Blazers bateu o récord da NBA de triplas durante a tempada regular, marca que posuía antigamente Ray Allen, fixando a nova marca en 272 tiros de tres durante setenta e oito partidos (tres por arriba de Allen que lograra 269 triplos na tempada 2005-2006), o que supuxo unha media de 3,48 canastras de tres por encontro. Ademais, Stephen Curry conseguiu a marca cunha porcentaxe de tiro (45,3%) mellor que a de Allen (41,2%), é dicir, requiriu unha menor cantidade de intentos para lograr un número maior de anotacións. Durante a temporada 2014-15 volvería bater o seu propio récord, ao conseguir a súa tripla 273 o 9 de abril.
En 2014, converteuse no primeiro xogador da historia da NBA en lograr unha media de 24 puntos, 4 rebotes e 8 asistencias por partido cun acerto do 42% nos tiros de tres puntos durante toda unha tempada. Ademais, durante a temporada 2014-15, Curry converteuse no segundo xogador da historia do a NBA en facer unha media de máis de 23 puntos, 8 asistencias, 4 rebotes e 2 roubos por partido nunha temporada, logro que so conseguira Michael Jordan anteriormente. Alén diso, Curry converteuse no segundo xogador da historia da NBA cunhas medias de máis de 23 puntos, 8 asistencias, 4 rebotes e 2 robos por patido, fito só logrado anteriormente por Michael Jordan. Grazas á boa temporada, o 4 de abril a NBA anuncia o seu recoñecemento como MVP da competición.
Louis Michel van Loo
miniatura|dereita|220px|Louis Michel van Loo, Louis Michel van Loo pintando o retrato de seu pai Jean-Baptiste van Loo, 1762, Palacio de Versalles. miniatura|dereita|Louis Michel van Loo, Louis XV, rei de Francia e de Navarra, 1760, [[Palacio de Versalles.]] miniatura|dereita|Louis Michel van Loo, Retrato de [[Denis Diderot, 1767, Museo do Louvre.]]
Louis Michel van Loo, nado en Toulon o 2 de marzo de 1707 e finado en París o 20 de marzo de 1771, foi un pintor francés.
Traxectoria
Membro da estirpe dos Van Loo, estabelecida en Francia desde o século XVII, Louis Michel van Loo educouse so a dirección de seu pai, o pintor Jean-Baptiste van Loo, en Turín e en Roma. Recibiu o premio da Academia Real de Pintura e de Escultura en 1725. Pasou unha estancia en Roma entre 1727 e 1732 con seu tío, o pintor Charles André van Loo (1705-1765).
En 1736, converteuse no pintor oficial da corte do rei Filipe V de España en Madrid. Figurou entre os membros fundadores da Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid en 1752.
Regresou a Francia en 1753 e pintou varios retratos do rei Luís XV. En 1765, sucedeu o seu tío Charles-André como director da “École royale des élèves protégés” (Escola real de alumnos protexidos).
Era irmán dos tamén pintores François van Loo e Charles Amédée Philippe van Loo.
Partido Republicano
Como Partido Republicano atopamos:
A Choeira, Almeiras, Culleredo
A Choeira é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 217 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 98 eran homes e 119 mulleres.
Covelo, Freituxe, Bóveda
Covelo é un lugar da parroquia de Freituxe, no concello de Bóveda na comarca da Terra de Lemos. Atópase a 394 m de altitude preto do núcleo de Freituxe. Contaba en 2008 con 1 habitante (1 home).
Saint-Symphorien, Ille e Vilaine
Saint-Symphorien (en Sant-Sinforian, e en galó: Landujan) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Cabalos e lobos
Cabalos e lobos é a primeira novela de Fran P. Lorenzo, publicada en abril de 2015 por Edicións Xerais de Galicia logo de gañar o Premio Blanco Amor de 2014.
Características
Nesta novela, ambientada en setembro de 1972, no que atinxe ao arquitectónico e urbanístico, son protagonistas edificios e rúas de Vigo: o edificio Albo (obra racionalista do arquitecto Francisco Castro Represas), a rúa Privada Moderna, no vello límite do concello de Vigo e o concello de Lavadores, o café Derby, a entrada de Príncipe, a rúa Colón, o Teatro Cine Fraga, a vella redacción do Faro de Vigo, a rúa Policarpo Sanz (Cable Inglés, Café Colón), a Casa Sanchón, a Porta do Sol, o Teatro García Barbón, o Teatro Rosalía de Castro, a rúa Marqués de Valladares, a Alameda da Praza de Compostela (Editorial Galaxia), As Avenidas, cabo do Bar Comercio, e o Navy Bar de Manuel Antonio.
Un dos eixes de Cabalos e lobos é o amor, concretamente o amor homosexual, e outro dos eixes é o estabelecemento da colonia alemá en Vigo.
Podocnemididae
Os Podocnemididae son unha familia de tartarugas nativas de Madagascar e a parte norte de Suramérica. Son tartarugas chamadas, xunto a outras, de "pescozo de serpe" en parte porque son incapaces de contraer a súa cabeza cara atrás, senón que as dobran ao longo do corpo. Estas tartarugas son todas acuáticas, habitando nas correntes, e outra augas que fluen. As súas cunchas son aerodinámicas para axudar na natación.
Jackie Pretorius
Jacobus "Jackie" Pretorius, nado en Potchefstroom o 22 de novembro de 1934 e finado en Xohanesburgo o 30 de marzo de 2009, foi un piloto de automobilismo surafricano.
Traxectoria
Participou en catro Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutou o 1 de xaneiro de 1965, e mon lorou puntos de campionato.
Pretorius competiu na Fórmula Un a nivel nacional no seu país de orixe, Suráfrica, gozando de éxito a finais de 1960 e principios de 1970. Logo de competir cun Lotus e un Lola, gañou dúas carreiras en 1971 pilotando un Brabham.
Jackie Pretorius morreu despois de estar en estado de coma durante tres semanas. Foi atacado na súa casa na madrugada dun por asaltantes. A súa esposa Shirley morreu nun incidente similar na mesma casa varios anos antes.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
O Carballal, Coiro, Cangas
O Carballal é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 68 habitantes (35 homes e 33 mulleres).
María Meijide
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, da Universidade de Vigo, e licenciouse na Universidade de Sevilla na especialidade de Pintura no 2003. O seu estilo é autodefinido como figuración narrativa e é herdeiro (libremente) da pintura luminosa do sur. Exprésase principalmente a través do óleo e a acuarela, pero utiliza tamén a fotografía e outras técnicas.
Ombre, Almeiras, Culleredo
Ombre é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 64 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 30 eran homes e 34 mulleres.
Partido Demócrata
Partido Demócrata é o nome que se lle dá en galego a varios partidos:
Serafín Martínez Martínez
Serafín Ángel Martínez Martínez é un médico e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Fornelos de Montes e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións, en 1983 encabezando a Candidatura Democrática, polo CDS en 1987 e a partir das municipais de 1991 polo PSdeG-PSOE. En 2011 retirouse da política.
Cáncaro
Este artigo trata sobre a planta, para o caranguexo ver artigo centola.
O cáncaro ou panqueixo (Primula vulgaris sinónimo P. acaulis (L.) Huds. ) é unha especie de planta herbácea perenne da familia das primuláceas, de follas basais pilosas polo revés e flores amarelas. É común en Galiza nos valados, fragas e en xeral lugares frescos e sombrizos, preto dos ríos.
Tamén recibe os nomes dialectais de cáncere, cancro e primavera.
Distribución
É nativa do oeste e sur de Europa (dende as Illas Feroe e Noruega até o sur de Portugal, e leste de Alemaña, Ucraína, Crimea, e os Balcáns), noroeste de África (Alxeria), e suroeste de Asia (Turquía e leste de Irán).
Jesús Aller Ulloa
Jesús Aller Ulloa, nado en Lalín en 1880 e finado na mesma vila en 1947, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Neto de Juan Ramón Ulloa Pimentel e fillo de Domingo Enrique Aller Rodríguez. Era irmán de Ramón María Aller Ulloa. Estudou o bacharelato no Colexio dos xesuítas de Camposancos e dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1898-1903). Exerceu como avogado en Lalín. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Lalín en dous períodos. Tamén foi vicepresidente do Casino de Lalín.
Vida persoal
Casou con Celia Goyanes Sánchez.
Cáncaro
Descrición
É unha especie perenne, cunha roseta laxa de follas oblanceoladas a ovais, engurradas, irregularmente dentadas. Flores recendentes, de cor amarela pálida co centro máis escuro, que abrochan individualmente en rabiños áfilos de longos pelos, que saen da roseta foliar. Corola 2–4 cm de diámetro, con pétalos estendidos; cáliz tubular, angular, de lóbulos agudos lanceolados. Florea cedo na primavera, unha das primeiras flores que o fai en Europa, de aí o nome inglés (Primrose que vén do francés antigo primerose e á súa vez do latín medieval prima rosa, significando primeira 'rosa' ).
Hábitat
Medra en bosques, fragas, prados, ribeiras herbáceas, cantís e montañas. Normalmente preto dos ríos no sur de Galicia.
Satellite Catalog Number
Satellite Catalog Number (Número de Catálogo do Satélite), (tamén coñecido como NORAD Catalog Number, NASA catalog number, USSPACECOM object number ou sinxelamente Catalog number e variantes semellantes) é un número secuencial de 5 díxitos asignado polo USSPACECOM para todos os satélites que orbitan a Terra coa finalidade da súa identificación. Antes de que USSPACECOM, o catálogo foi apoiada por NORAD. O primeiro obxecto catalogado, número de catálogo 00001, é a última etapa do foguete que puxo en funcionamento o Sputnik 1.
Cáncaro
Hábitat
miniatura|240px|Flor na primavera.
Taxonomía
Primula vulgaris foi descrita por William Hudson e publicado en Fl. Angl. 70 1762.
Ten tres subspecies:
En Galiza descríbese coma: Primula vulgaris Huds., Primula acaulis (L.) L. subsp. acaulis ou P. grandiflora Lam. - PLANELLAS 1852; MERINO 1906; PAU 1921; SILVA PANDO 1994; GNZ. AZCARATE & AMIGO 1996; CASTROV. & al. 1997.
Pode hibridar coas primaveras mercadas doutras cores.
O cáncaro na cultura galega
A seguir o poema de Juan Barcia Caballero:
Vigdís Finnbogadóttir
Vigdís Finnbogadóttir (|ˈvɪɣtis ˈfɪn.pɔɣaˌtoʊhtɪr|), nada en Reiquiavik o 15 de abril de 1930 foi a cuarta presidenta de Islandia, entre o 1 de agosto de 1980 e 1996. Foi a primeira muller elixida democraticamente como presidenta na historia. Cunha presidencia de dezaseis anos, é ademais a muller que máis tempo serviu como presidenta en calquera país do mundo. É embaixadora de boa vontade da UNESCO e membro do Club de Madrid.
Primeiros anos
Vigdís Finnbogadóttir naceu en Reiquiavik en 1930. O seu pai, Finnbogi Rútur Þorvaldsson, foi enxeñeiro civil, ademais de profesor na Universidade de Islandia. A súa nai, Sigríður Eiríksdóttir, foi enfermeira e voceira da Asociación de Enfermeiras Islandesas. Tiveron dous fillos, Vigdís e un fillo, Þorvaldur, nado un ano despois. Tras superar o seu exame de matriculación en 1949, estudou francés e literatura francesa na Universidade de Grenoble e na Sorbona en París entre 1949 e 1953; a continuación estudou historia do teatro na Universidade de Copenhague. Logrou un BA en francés e inglés, ademais dun certificado de graduada profesional en educaión na Universidade de Islandia. Casou cun médico en 1954, pero divorciouse en 1963, e aos 41 anos adoptou unha filla, sendo a primeira muller solteira á que se lle permitiu adoptar un fillo.
Vigdís participatou nas décadas de 1960 e 1970e numerosos mitins para ptrotestar contra a presenza militar estadounidense en Islandia, e particularmente en Keflavík. Cada ano, centos de persoas, ás veces miles, percorrían a estrada de 50 km a Keflavík e cantaban "Ísland úr NATO, herinn burt" (literalmente: "Iceland fóra da OTAN, militares fóra").
Carreira académica e artística
Tras graduarse, Vigdís deu clases de francé e de teatro francés na universidade e traballou no teatro experimental. Traballou coa Compañía de Teatro de Reiquiavik entre 1954 e 1957 e de novo entre 1961 e 1964. Durante os veráns tamén traballaba de guía turística. Ensinou francés en Menntaskólinn í Reykjavík (1962–67) e en Menntaskólinn við Hamrahlíð (1967-1972). Deu clases tamén durante un tempo na Universidade de Islandia, ademais de impartir cursos de francés na RÚV, a televisión estatal islandesa.
Foi directora artística da Compañía de Teatro de Reiquiavik (Leikfélag Reykjavíkur), e despois do Teatro da Cidade entre 1972 e 1980. De 1976 a 1980, foi membro do comité consultivo sobre asuntos culturais nos países nórdicos.
The House with a Clock in Its Walls (filme)
The House with a Clock in Its Walls é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Eli Roth. Está protagonizado por Jack Black, Cate Blanchett, Owen Vaccaro, Renée Elise Goldsberry, Sunny Suljic e Kyle MacLachlan. Está baseado na novela homónima de 1973 escrito por John Bellairs, o cal foi o primeiro dunha serie de 12 libros. O filme conta a historia dun rapaz, Lewis, que é enviado a vivir co seu tío, Jonathan, nunha vella e fantasmagórica casa. Axiña descobre que anteriormente estivo habitado por un malvado feiticeiro.
Vigdís Finnbogadóttir
Carreira académica e artística
En 1996, foi unha das fundadoras do Council of Women World Leaders no John F. Kennedy School of Government na Universidade Harvard. Dous anos despois, foi nomeada presidenta da Comisión Mundial da UNESCO sobre a ética da tecnoloxía e o coñecemento científico.
Abealla, Carbia, Vila de Cruces
Abealla é un lugar da parroquia de Carbia, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2017 tiña 69 habitantes (33 homes e 36 mulleres), o que supón unha diminución de 52 habitantes con respecto ao ano 2000.
Vigdís Finnbogadóttir
Presidencia de Islandia
A pesar de que a presidencia de Islandia e un cargo principalmente cerimonial, Vigdís tivo un papel activo como activista ambiental e loitou a favor da lingua e a cultura islandesa, actuando como embaixadora cultural e promocionando o país. Puxo énfase no papel dos estados máis pequenos e presidiu un cumio crucial entre o presidente dos Estados Unidos Ronald Reagan e o líder soviético Mikhail Gorbachev en 1986. Tivo como lema: "Nunca deixes caer as mulleres" e traballou especificamente para promover a educación das nenas. Era consciente do seu papel como modelo para as mulleres novas.
En 1993, a obra Mitt Folk, encargada polo goberno británico, do compositor Oliver Kentish foi dedicada a ela como regalo do Reino Unido a Islandia na celebración do 50.º aniversario da república.
Retiro
Dende 1998, Vigdís Finnbogadóttir e embaixadora de boa vontade da UNESCO para as linguas.
É tamén membro do comité de honra da Fundación Chirac, dende que foi creada en 2008 polo expresidente francés Jacques Chirac para promocionar a paz mundial.
Premio María Casares ó mellor espectáculo infantil
Os Premios de Teatro María Casares ao mellor espectáculo infantil son outorgados pola Asociación de actores e actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior. É a categoría máis nova de todas, xa que existe desde a edición de 2015. Galardoaron na categoría de mellor espectáculo infantil as seguintes producións:
As compañías máis premiadas
A pesar da curta vida desta categoría dos Premios, as compañías Tanxarina, Caramuxo Teatro e Elefante Elegante xa o recibiron en dúas ocasións cada unha.
Pickup
miniatura|200px|dereita|Unha Toyota Hilux moderna cunha cuberta de lona na caixa. miniatura|200px|dereita|[[Santana Motor|Santana Aníbal, derivado español do Land Rover.]]
A pickup é un tipo de automóbil que ten na súa parte traseira unha zona de carga descuberta (denominada "caixa"), na cal se poden colocar obxectos grandes. Polo xeral, esta área está rodeada por unha parede de medio metro de alto; a parte posterior pode abaterse para poder cargar e descargar obxectos. A plataforma de carga pode ser cuberta nalgúns modelos cunha lona ou cunha estrutura de fibra de vidro.
Segundo o mercado, as pickups poden variar conforme o seu tamaño, configuración de cabina e caixa, tracción, motor e chasis. En América e Asia, a maioría das pickups posúen chasis de largueiros; as pickups dividense en compactas, medias e grandes en correspondencia co longo (5,00, 5,50 e 6,00 metros de longo, aproximadamente). En Latinoamérica e outros países subdesenvolvidos existen pickups aínda máis pequenas, con chasis autoportante e baseadas nos automóbiles de turismo do segmento B, duns 4,50 metros de longo.
Jupiter Calling
Jupiter Calling é o sétimo álbum de estudo da banda irlandesa The Corrs. Será publicado o 10 de novembro de 2017, dous anos despois do seu álbum de regreso, White Light. O concerto de presentación terá lugar o 19 de outubro no Royal Albert Hall de Londres. O primeiro sinxelo do álbum Son of Salomon, presentouse en setembro de 2017.
Sinxelos
O 21 de setembro de 2017 tivo lugar a escoita do primeiro sinxelo do álbum, "Son of Solomon".
Xecónidos
A dos xecónidos, Gekkonidae, é a familia máis grande de réptiles escamosos lacertilios que comprende os xecos comúns, xa que contén máis de 950 especies descritas en 61 xéneros.
O xecónidos encóntranse nas zonas de climas temperados e tropicais de todo o mundo, sendo particularmente numerosas as especies que habitan nas úlimas mencionadas.
As especies máis numerosas son as dos xéneros Hemidactylus, Gekko, Phelsuma, Lepidodactylus e Gehyra.
Descrición
A familia foi descrita en 1825 polo naturalista inglés John Edward Gray.
Etimoloxía
O nome científico Gekkoninae está formado sobre a base da raíz do nome do xénero tipo Gekko, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio das familias de animais.
Xéneros
A familia dos xecónidos comprende os xéneros seguintes:
Características
Son lagartos de pequeno a mediano tamaño de corpo rugoso e deprimido, ollos prominentes con pupila vertical e sen pálpebras, patas provistas de láminas adhesivas que lles permiten adherirse ás superficies e cola da que se poden desprender en caso de perigo.
miniatura|250px|Superficie palmar dun [[Gekko gecko.]] Os xecos teñen varios trazos peculiares que os distinguen claramente doutros lagartos. Son únicos pola súa vocalización, xa que emiten sons estridentes nas súas interaccións con outros xecos. Son de hábitos nocturnos, con ollos enormes e dotados de pupilas verticais lobuladas que permiten unha extraordinaria marxe de variación na súa abertura. Moitas especies teñen almofadiñas adhesivas nas plantas dos pés que lles permiten escalaren superficies lisas verticais e incluso transitaren polos teitos das casas con facilidade. Estas habilidades son ben coñecidas entre as persoas que viven en climas temperados, subtropicais e tropicais, onde varias especies de gecos adoitan pasaren ao interior das casas. Estas especies (por exemplo a osga) case forman parte do mobiliario e raramente son molestadas, dado que se alimentan de insectos.
Prestouse moita atención ás patas dos xecos, xa que se adhiren a moitos tipos de superficie sen necesidade de líquidos ou de tensión superficial. Recentes estudos das sedas (peliños) das plantas dos pés destes animais demostraron que as forzas atractivas que mantenen os xecos adheridos ás superficies son as forzas de Van der Waals.
A cor da maioría das especies varía entre tons pardos e gris escuro. Algunhas poden cambiar de cor para camuflarse co contorno ou cando se estresan. Porén hai outras que teñen cores brillantes.
Moitas especies de xecos son usadas como mascotas.
Bioloxía e ecoloxía
Os xecónidos son lagartos xeralmente nocturnos e arborícolas. Como a maioría dos lagartos, comen insectos. Os xecos son os únicos escamosos cuxos ovos posúen casca dura. Algunhas especies son partenoxenéticas, é dicir, as femias poden reproducírsense sen copular cun macho. Isto aumenta a capacidade destes xecos para estendérense ás illas. Moitos xecos viven en grupos e emiten chíos e outras vocalizacións para comunicárense entre eles.
Evolución
O xecónidos volucionaron probabelmente durante o Cretáceo inferior e, hai uns 100 millóns de anos xa estaban ben adaptados para un estilo de vida escansorial, un tipo de locomoción caracterizada polos movementos rápidos de escape.
Filoxenia
Pyron e colaboradores presentaron en 2013 a seguinte clasificación dos xéneros dos xecónidos, baseada na filoxenética molecular.
Danielle Harris
Danielle Andrea Harris, nada en Nova York o 1 de xuño de 1977, é unha actriz e directora de cine estadounidense, máis coñecida polas súas actuacións en filmes de terror, incluíndo Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988), Halloween 5: The Revenge of Michael Myers (1989), Halloween (2007) e Halloween II (2009). Outros filmes destacables da súa filmografía son Urban Legend (1998), Stake Land (2010) e Hatchet, Hatchet II (2010) e Hatchet III (2013).
Alén da súa reputación no cinema de terror, Harris é coñecida como actriz infantil, cuxa carreira se formou con filmes independentes e grandes producións como Marked for Death (1990), The Last Boy Scout (1991), Liberade a Willy (1993) e Daylight (1996).
Nånting måste gå sönder
Nånting måste gå sönder é un filme sueco dirixido por Ester Martin Bergsmark. Está baseado na obra de Eli Levén Du är rötterna som sover vid mina fötter och håller jorden på plats (2010) e está protagonizado por Saga Becker, Iggy Malmborg e Shima Niavarani.
Bothremydidae
Bothremydidae é unha familia extinta de tartarugas. Vivían en augas doces e eran anfibios. Eran omnívoros móbiles moi activos.
Mutual Aid: A Factor of Evolution
Mutual Aid: A Factor of Evolution (Axuda mutua: un factor da evolución) é un libro do ruso Piotr Kropotkin sobre o concepto da axuda mutua e a cooperación voluntaria dentro do proceso evolutivo.
Foi escrito durante o seu exilio en Inglaterra. Foi publicado por primeira vez por William Heinemann en Londres en outubro de 1902, pero os distintos capítulos xa foran publicados orixinalmente entre 1890 e 1896 como unha serie de ensaios na revista literaria mensual británica, Nineteenth Century (século XIX).
Escrito en parte como resposta ó darwinismo social e, en particular, ó ensaio de Thomas H. Huxley The Struggle for Existence, o libro baséase na súa experiencia do día a día nas expedicións científicas en Siberia para ilustrar o fenómeno da cooperación. Tras examinar as probas da cooperación en comunidades de animais non humanos, "salvaxes", "bárbaros", nas autónomas cidades medievais, e na época moderna, chega á conclusión de que a cooperación e a axuda mutua son tan importantes ou máis na evolución da especie como a competencia e a loita mutua.
Considerada como unha das súas maiores obras, Kropotkin mostra toda a súa esencia como ideólogo sen deixar de lado o plano científico e analítico do tema en si. Partindo desa base, converte o principio do apoio mutuo e voluntario nun principio político.
Silvina
A silvina (tamén chamada silvita) é un mineral da clase dos haluros cuxa fórmula química é KCl. É pois, un mineral composto na súa totalide por cloruro de potasio.
Ariana Grande
Ariana Grande-Butera, coñecida profesionalmente como Ariana Grande, nada en Boca Raton o 26 de xuño de 1993,   é unha cantante e actriz estadounidense.
Silvina
Lugares onde se atopa
Acompaña á halita en moitos dos seus xacementos, en capas e bolsas dentro dela. Suria, Cardona e Sallent (en Barcelona) son lugares tipicamente ligados á silvina pola súa frecuente presenza.
Usos da silvina
A silvina é unha das fontes principais de compostos de potasio, empregados coma fertilizantes.
Propiedades
É soluble en auga e de sabor amargo.
Outros haluros
Outros haluros a destacar son a fluorita e a halita.
Aquitania, Boyacá
Aquitania é un concello colombiano do departamento de Boyacá que se atopa na provincia de Sugamuxi. De acordo co censo de 2005, o concello conta con 16.087 habitantes, sendo o noveno concello máis poboado do departamento. A 3030 metros sobre o nivel do mar, é un dos 10 concellos máis altos de Colombia.
Historia
Antes da súa fundación, a rexión era coñecida polo pobo indíxena muisca co nome de Guáquira. O concello foi fundado o 26 de xuño de 1777 polo capitán Juan de San Martín, baixo o nome de "Pueblo Viejo".
A poboación recoñécese pola súa consagración relixiosa ao Señor do Milagres cuxas feiras e festas se realizan en xaneiro. Tamén é moi tradicional a festa de San Isidro Labrador, o último domingo de setembro, na cal se prepara a "horta de San Isidro" e se realiza unha ruada pola vila.
Ikusi mendizaleak
Ikusi mendizaleak, (Ollade montañeiros en galego), é unha cantiga tradicional vasca composta por Sabino López de Guereño. Unha das versións máis coñecida é a interpretada pola banda de folk Oskorri.
No cinema
Ikusi mendizaleak foi interpretada pola actriz francesa Mélanie Doutey no filme El Lobo.
Ideoloxía punk
miniatura|dereita|Un punk protesta contra o [[ACT! for America que se opón á política de refuxiados. Boise, Idaho en novembro de 2015.]] A ideoloxía punk, dende o seu inicio tivo ideas apartidarias e a liberdade para crer ou non nun deus ou relixión calquera. Porén, por mor do tempo de existencia, o seu carácter cosmopolita e amplo, ocorreron distorsións de todas as formas, en diversos países, dando ó movemento punk unha cara parecida mais totalmente particularizada en cada país.
Por se asemellar en diversos aspectos co anarquismo (posteriormente, a principio o movemento punk era apolítico), punks e anarquistas pasaron a colaborar entre si e moitas veces participando das accións.
Pasaron entón a existir moitos punks que tamén eran realmente anarquistas, e posteriormente xurdiu o anarcopunk. Este gañou un novo rumbo con redirecionamento a unha nova militancia política, con discursos e accións máis activas, opóndose ós medios tradicionais, ó Estado, ás institucións relixiosas e grandes corporacións capitalistas.
Existe un número extremamente pequeno de punks de ideoloxía conservadora.
Zingiberales
A das Zinxiberales (Zingiberales) é unha orde de plantas anxiospermas monocotiledóneas.
Características
Son semellantes ás bromeliales (que só inclúe a familia das bromeliáceas), das que se diferencian polas súas flores dorsiventrais ou asimétricas, pola transformación progresiva (retrogresión) dos estames en estaminodios corolinos, así como pola presenza de endosperma e perisperma nas sementes. Trátase de plantas herbáceas rizomatosas propias dos países intertropicais, que ás veces desenvolven falsos caules e grandes s de bordo enteiro, (como se pode ver na figura á dereita).
Taxonomía
A orde foi descrita en 1854 polo botánico alemán August Heinrich Rudolf Grisebach.
Esta orde está amplamente recoñecida polos taxónomos, polo menos durante as últimas décadas, e inclúe moitas plantas ben coñecidas, como o xenxibre, o cardamomo, e a cúrcuma, da familia das cinxiberáceas, a ave do paraíso, da familia das estrelitziáceas, ou a bananeira, que pertence á das musáceas.
A orde está integrada no clado ou grupo monofilético das commelíninas (Commelinanae) clado dentro do sistema APG II de clasificación de plantas con flores (anxiospermas), 2003.
As especies da orde das Zingiberales, xunto coas da orde das Commelinales, parece que evolucionaron hai ao redor de 80 millóns de anos, durante o cretáceo.
Familias
Tanto os sistemas de clasificación tradicionais (como o Sistema de Cronquist) como as recentes clasificacións filoxenéticas, como a APG II, recoñecen dentro da orde das Zingiberales as seguintes oito familias:
Thema de Sicilia
miniatura|Mapa do Thema de Sicilia. O Thema de Sicilia (en grego: θέμα Σικελίας-Théma Sikelías) era unha provincia bizantina civil-militar (θέμα théma) existente desde finais do século VII até o século X, que abarcaba a illa de Sicilia e a rexión de Calabria na Italia continental. Tras a conquista musulmá de Sicilia, desde 902 o thema quedou limitado a Calabria, pero mantivo o seu nome orixinal até mediados do século X.
Historia
Desde a súa reconquista dos ostrogodos por Belisario en 535-536, Sicilia converteuse nunha provincia gobernada por un pretor, mentres que o exército foi posto baixo un dux. A presenza dun strategos (gobernador militar) na illa é rexistrado nas fontes árabes entre 687 e 695, e probabelmente sexa nese momento cando a illa se converteu en thema.
O thema foi dirixido desde Siracusa, tradicionalmente a principal cidade de Sicilia. Formou parte non só da illa, que foi dividida en distritos chamados turmai, senón tamén do ducado continental de Calabria (grego: δουκᾶτον Καλαυρίας, Doukáto Calavrías). que se estendía aproximadamente até o río Crati. Ademais, o strategos de Sicilia exerceu certa autoridade —que variou de acordo coa facción política vixente— sobre os ducados autónomos de Nápoles, Gaeta e Amalfi.
A conquista musulmá da illa comezou en 826. Tras a caída de Siracusa en 878 e a conquista de Taormina, en 902, o strategos trasladouse a Rhegion, a capital de Calabria. Durante a primeira metade do século X, os bizantinos lanzaron unha serie de expedicións que non acadaron os seus obxectivos para recuperar a illa e mantiveron uns bastións illados preto de Mesina até 965, cando Rametta, o último reduto bizantino, caeu. O cargo de «strategos de Sicilia», foi mantido como título oficial até mediados do século X, cando o rango de «strategos de Calabria» comezou a aparecer nos rexistros.
A Laxa, Cartelos, Carballedo
A Laxa é un lugar da parroquia de Cartelos, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2018 o lugar tiña dez habitantes (cinco homes e cinco mulleres), mentres que en 2017 estaban censados seis homes e catro mulleres. En 2020 11, 6 homes e 5 mulleres
Toponimia
O topónimo Laxa vén de, que ten orixe nunha voz hispano-latina (pena ou pedra aplanada e delgada) de probable ascendencia céltica.
Elemento viral endóxeno
Un elemento viral endóxeno (EVE) é unha secuencia de ADN derivada dun virus (retrovirus ou un virus doutro tipo), e presente no xenoma da liña xerminal dun organismo non viral. Os EVEs poden ser xenomas virais completos (provirus), ou fragmentos de xenomas virais. Orixínanse cando unha secuencia de ADN viral se integra no xenoma dunha célula xerminal, que dá lugar a un organismo viable. Os EVE que se establecen no xenoma poden herdarse de xeración en xeración como un alelo nas especies hóspede, e poden quedar fixadas.
Os principais son os retrovirus endóxenos. Os retrovirus endóxenos e outros EVEs que aparecen como provirus poden potencialmente seguir sendo capaces de producir virus infecciosos no seu estado endóxeno (aínda que en xeral non o poden facer). A replicación de tales virus endóxenos "activos" pode levar á proliferación viral e a insercións na liña xerminal. Para a maioría dos virus non retrovirais, a integración na liña xerminal parece ser un fenómeno anómalo raro, e os EVEs resultantes son a miúdo só fragmentos do xenoma do virus parental. Ditos fragmentos xeralmente non poden producir virus infecciosos, pero poden expresar proteínas ou ARN.
Diversidade e distribución
Os EVEs foron identificados en animais, plantas e fungos. Nos vertebrados os EVEs que derivan de retrovirus (retrovirus endóxenos) son relativamente comúns. Como os retrovirus se integran no xenoma nuclear da célula hóspede como parte inherente do seu ciclo de replicación, teñen facilidade de entrar na liña xerminal. Se o fan poden pasar de xeración en xeración, pero se permanecen nas céluas somáticas non. Ademais, identificáronse nos xenomas de vertebrados EVEs relacionados con parvovirus, filovirus, Bornavirus e circovirus. Nos xenomas de plantas, os EVEs derivados de pararetrovirus son relativamente comúns. Tamén se identificaron en plantas EVEs derivados doutras familias de virus que non se retrotranscriben como os Geminiviridae.
Uso en paleoviroloxía
Os virus poden servir como unha rara fonte de información retrospectiva sobre virus antigos. Moitos derivan de eventos de integración na liña xerminal que tiveron lugar hai millóns de anos, e poden ser considerados como fósiles virais. Tales EVEs antigos son un compoñente importante dos estudos paleovirolóxicos que tratan da evolución a longo prazo dos virus. A identificación de insercións de EVEs ortólogas permite a calibración de liñas de tempo evolutivas para os virus, baseándose no tempo estimado desde a diverxencia dos grupos de especies hóspedes que conteñen os ortólogos. Esta aproximación proporcionou idades mínimas que van de 30 a 93 millóns de anos para as familias Parvoviridae, Filoviridae, Bornaviridae e Circoviridae, e 12 millóns de anos para o xénero Lentivirus da familia Retroviridae. Os EVEs tamén facilitan o uso de enfoques baseados en reloxos moleculares para obter calibracións da evolución viral a escala de tempo xeolóxica (tempo profundo).
Conotoxina
miniatura|dereita|Conus textile. As conotoxinas son un tipo de péptidos neurotóxicos illados do veleno do gasterópodo mariño do xénero Conus (cono).
As conotoxinas son péptidos que constan de 10 a 30 residuos de aminoácidos, que se caracterizan or ter unha ou máis pontes disulfuro. As conotoxinas teñen unha variedade de mecanismos de acción, algúns dos cales non foron aínda determinados. Porén, parece que moitos destes péptidos modulan a actividade dos canais iónicos. Nas últimas décadas as conotoxinas foron o obxecto de grande interese farmacolóxico.
Hipervariabilidade
As conotoxinas son hipervariables mesmo dentro dentro da mesma especie. Os xenes que a codifican actúan endoxenamente, e así están menos conservados e teñen máis probabilidades de experimentar eventos de duplicación xénica e mutacións non sinónimas, que fan que desenvolvan novas funcións. Estes xenes sofren unha menor selección contra mutacións, e, por tanto, as mutacións permanecen no xenoma durante máis tempo, o que dá máis tempo para que xurdan novas funcións potencialmente beneficiosas. A variabilidade nos compoñentes das conotoxinas reduce a probabilidade de que as presas destes caracois mariños desenvolvan resistencia; deste xeito os Conus están baixo unha constante presión selectiva para manter o polimorfismo nestes xenes (ver hipótese da Raíña Vermella).
Conexións dos disulfuros
Os distintos tipos de conotoxinas tamén se diferencian no número e patrón de pontes disulfuro. A rede de pontes disulfuro, xunto cos aminoácidos específicos que se encontran nos bucles entre as cisteínas, proporcionan a especificidade das conotoxinas.
Tipos e actividades biolóxicas
Ata agora determináronse as actividades de cinco conotoxinas, que se denominan: α(alfa)-, δ(delta)-, κ(kappa)-, μ(mu)-, e ω(omega)-conotoxinas. Cada un dos cinco tipos de conotoxinas atacan unha diana diferente:
Alfa
As alfa-conotoxinas teñen dous tipos de disposicións das cisteínas, e son antagonistas dos receptores de acetilcolina nicotínicos.
Delta, kappa e omega
As familias omega, delta e kappa de conotoxinas teñen un armazón de knottina ou de nó de cistina inhibidor. O armazón knottina é un nó moi especial disulfuro-a través-disulfuro, no cal as pontes disulfuro III-VI cruzan o macrociclo formado por outras dúas pontes disulfuro (I-IV e II-V) e os segmentos da cadea proteica que os interconectan, onde I-VI indican os seis residuos de cisteína que empezan polo N-terminal. As disposicióins das cisteínas son as mesmas nas familias omega, delta e kappa, a pesar de que as omega-conotoxinas son bloqueadoras dos canais de calcio, mentres que as delta-conotoxinas atrasan a activación dos canais de sodio, e as conotoxinas kappa son bloqueadoras dos canais de potasio.
Mu
As mu-conotoxinas teñen dous tipos de disposicións das sisteínas, pero non presentan o armazón knottina. As mu-conotoxinas teñen como diana os canais de sodio regulados por voltaxe específicos de músculo esquelético, e son sondas útiles para investigar os canais de sodio regulados por voltaxe de tecidos excitables.
Os diferentes subtipos de canais de sodio regulados por voltaxe encóntranse en diferentes tecidos de mamíferos, por exemplo no músculo e cerebro, e leváronse a cabo estudos para determinar a sensibilidade e especificidade das mu-conotoxinas ás diferentes isoformas.
All the Bright Places (filme)
All the Bright Places é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Brett Haley, a partir dun guión de Jennifer Niven e Liz Hannah. Está baseado na novela homónima de Niven. Está protagonizado por Elle Fanning, Justice Smith, Alexandra Shipp, Kelli O'Hara, Lamar Johnson, Virginia Gardner, Felix Mallard, Sofia Hasmik, Keegan-Michael Key e Luke Wilson.
Estreouse o 28 de febreiro de 2020 a través de Netflix.
Benjamín González Fidalgo
Benjamín González Fidalgo, nado en Lalín e finado na mesma vila en 1959, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela con nota sobresaliente. Exerceu como avogado en Lalín, e posteriormente foi xuíz. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Lalín. Na Segunda República foi presidente de Acción Popular en Lalín.
Vida persoal
Casou con Carmen Madriñán Teijeiro e foi pai de Salvador e Luís Benjamín González Madriñán.
Cluny
A vila e comuna de Cluny ou Clugny está situada no actual departamento francés de Saona e Loira na rexión de Borgoña, na zona centro-oriental de Francia, a uns 30 km da cidade de Mâcon. A súa poboación era de 4.400 habs. en 2003.
A localidade medrou arredor da Abadía beneditina situada no lugar, fundada por Guillerme I de Aquitania no ano 909. O mosteiro converteuse na maior e máis prestixiosa institución monástica de Europa. O cénit da influencia da orde de Cluny tivo lugar entre a segunda metade do século X até inicios do século XII.
A biblioteca de Cluny foi unha das máis importantes en Francia e Europa durante a Idade Media. A abadía foi sometida a saqueo polos Hugonotes en 1562 e moitos dos seus valiosos manuscritos foron destruídos ou desapareceron.
Inhibina
A inhibina ou folistatina é unha hormona proteica que xoga un papel fundamental na menstruación. Durante o ciclo menstrual, nos ovarios das mulleres inician o seu desenvolvemento regularmente unha ou dúas decenas de folículos primordiais e a inhibina ten a función de deter o crecemento de todos eles agás un, que será o folículo preovulatorio que liberará un óvulo durante o ciclo menstrual. A inhibina, que é abondosa nos folículos máis pequenos, contribúe a deter a síntese e secreción pola hipófise ou pituitaria da hormona estimulante dos folículos (FSH), que é esencial no ciclo menstrual.
Fórmase na hipófise e encóntrase tamén no líquido folicular dos folículos ováricos. Cando unha muller está embarazada produce tamén inhibina na placenta. Non se sintetiza homoxeneamente ao longo do tempo senón en forma de pulsos, en certos momentos do ciclo ovárico. En xeral a cantidade de inhibina no sangue varía de maneira similar á de estróxenos. Deste modo, a inhibina A segrégase a metade da fase lútea do ciclo ovárico, é dicir, unha semana despois da ovulación, entanto que a inhibina B se segrega dúas veces, unha na ovulación e outra ao inicio da fase folicular do ciclo ovárico, aproximadamente durante unha semana desde que se ten a menstruación cada mes. A inhibina diminúe drasticamente no corpo da muller a partir da menopausa.
Os homes producen hormonas similares á inhibina no seu aparato reprodutor.
A inhibina regula o ciclo menstrual conxuntamente coa activina, unha hormona proteica moi relacionada con ela e con estrutura química parecida (unha das subunidades é igual). A inhibina e a activina teñen efectos opostos.
Estrutura química
A inhibina é unha glicoproteína. Trátase dun dímero composto por dúas subunidades: alfa e beta, unidas por unha ponte disulfuro.