cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canle du Centre
Os elevadores do Canle du Centre son unha serie de catro elevadores de barcos hidráulicos preto da cidade de La Louvière en Bélxica que están clasificados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Os catro están situados no Canle du Centre no histórico cinto industrial do sillon industriel de Bélxica.
Historia e estado actual
Ao longo dun tramo particular de 7 km. do Canle du Centre, que une as concas fluviais do río Mosa e o Scheldt, o nivel da auga sobe 66,2 m.. Para superar esta diferenza, o remonte de 15,4 m. de Houdeng-Goegnies abriuse en 1888. Os outros tres remontes, cada un cunha subida de 16,93 m., abriron en 1917.
Os elevadores son dobres, formados por dous depósitos ou caixóns móbiles verticalmente, apoiados cada un no centro por unha columna de ferro. As dúas columnas están unidas hidráulicamente de tal xeito que un caixón sobe mentres o outro baixa, o peso dunha contrapesa o peso do outro.
Estes elevadores deseñounos Edwin Clark da compañía británica Clark, Stansfield & Clark. Os elevadores foron parte da inspiración detrás dos Peterborough e Kirkfield Lift Locks no Canadá. A finais do século XIX Richard Birdsall Rogers visitou as esclusas para comprender e estudar posibles ideas para un sistema de bloqueo do elevador.
Estes monumentos industriais foron designados pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade en 1998. O conxunto combina os catro elevadores cunha variedade de edificios auxiliares asociados. Das oito esclusas de elevadores hidráulicos construídas a finais do século XIX e principios do XX, as catro do Canle du Centre son as únicas que seguen funcionando na súa forma orixinal.
Desde 2002, o funcionamento dos elevadores limitouse ao uso recreativo. O tráfico comercial pasa agora por alto os antigos elevadores e é xestionado polo enorme barco elevador Strépy-Thieu, cuxa altitude de 73 m foi a máis alta do mundo ao finalizar.
Tras un accidente en xaneiro de 2002, no que un elevador avariado comezou a subir ao saír unha barcaza a motor, o elevador núm. 1 eliminouse do servizo. Durante os traballos de reparación, que comezaron en 2005, levouse a cabo unha restauración completa.
Elevadores
thumb|upright=1.2|Mapa que mostra a localización dos elevadores para barcos numerados 1-4; "A" denota o novo [[elevador de barcos Strépy-Thieu]]
Sequeiros, Saiar, Caldas de Reis
Sequeiros é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Jenni Hiirikoski
Jenni Hiirikoski, nada o 30 de marzo de 1987 en Lempäälä (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo, que xoga de defensa. Iniciou a súa carreira en Ilves Naiset e dende a tempoda 2016-17 xoga no Luleå HF/MSSK da SDHL sueca.
Medina de Fez
A Medina de Fez (en árabe, فاس البالي) é a parte máis vella desta cidade de Marrocos, que corresponde á súa zona amurallada. Foi fundada polo idrísida Idris II ben Alí no ano 809, e é fogar da universidade máis antiga do mundo. Tamén é chamada Fes el Bali para distinguila da outra medina da cidade, Fes Jdid, construída polos merínides no 1276.
Jenni Hiirikoski
Jenni Hiirikoski ten sido tamén internacional coa selección feminina do seu país, sendo capitá en tres Xogos Olímpicos.
Medina de Fez
Alcanzou o seu apoxeo nos séculos XIII e XIV, baixo o control dos merínidos, cando substituíu a Marrakech como capital do reino. A planificación urbana e a maioría dos monumentos (madrasa, caravasar, palacios, residencias, mesquitas e fontes) datan deste período. Aínda que a capital política de Marrocos mudouse a Rabat en 1912, Fez segue sendo a súa capital cultural e espiritual.
Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 1981.
Paraimas, Saiar, Caldas de Reis
Paraimas é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
David Suárez
David Suárez Varela, nado en Santiago de Compostela o 24 de febreiro de 1992, é un humorista galego.
Fíxose coñecido principalmente por protagonizar e crear en 2013 a serie web Vincent Finch: Diario de un ego, así como polas súas colaboracións nos programa Late Motiv de Andreu Buenafuente e Yu: No te pierdas nada de Dani Mateo. No seu estilo de comedia destaca o humor negro, polo que se viu envolto en varias polémicas.
Traxectoria
Estudou comunicación audiovisual na URJC de Madrid e deuse a coñecer en 2013 coa webserie Vincent Finch: Diario de un ego. En 2015 foi guionista da webserie Famosos y una vieja. En 2018 colaborou en tres emisións do programa de televisión Late Motiv, presentado por Andreu Buenafuente. Máis tarde uniuse ao programa de radio Yu: No te pierdas nada. En 2018 publicou o cómic Agonía infinita, unha recompilación de viñetas de humor negro, publicadas anteriormente no seu Facebook e Instagram.
En abril de 2019 foi despedido de Yu: No te pierdas nada, como consecuencia da polémica xerada tras a publicación na súa conta de Twitter dun chiste sobre as persoas con síndrome de Down. Dito chiste custoulle unha denuncia ante os tribunais e unha petición da Fiscalía de case dous anos de cárcere.
En 2020 interpretou un enfermeiro na serie de Atresmedia Veneno.
Xia Peisu
Xia Peisu ou Pei-su Hsia, nada en Chongqing o 28 de xullo de 1923 e finada en Pequín o 27 de agosto de 2014, foi unha científica e docente informática chinesa coñecida por ser unha pioneira en informática e tecnoloxía. Foi a principal desenvolvedora do Modelo 107, a primeira computadora electrónica multiusos da China, e é coñecida como a "Nai da Informática na China". Ela e o seu marido Yang Liming foron elixidos membros da Academia Chinesa de Ciencias en 1991. En 2010, foi honrada co premio inaugural da China Computer Federation Lifetime Achievement Award.
Desde 2015, esa mesma entidade, en lembranza de Xia, a predecesora da informática na China, outorga anualmente o Premio Xia-Piesu a enxeñeiras e científicas recoñecidas polas súas "sobresalientes contribucións e logros en informática, enxeñaría, educación e industria".
Traxectoria
Xia naceu no seo dunha familia de académicos. O seu avó, Xia Fengxun (夏风薰), que aprobara o exame imperial para o grao xiucai durante a finais da dinastía Qing, foi mestre durante corenta anos. O seu pai, Xia Hongru (夏鸿儒), dirixía unha escola no condado de Jiangjin, Chongqing. A súa nai, Huang Xiaoyong (黄孝永), era mestra e directora de escolas de nenas en Jiangjin.
Baixo a tutela privada da súa familia, Xia adquiriu unha sólida base en matemáticas e prosa antiga chinesa a unha idade nova. Aos catorce anos, Xia foi aceptada no Nanyu High School, onde destacou en matemáticas. En 1939, durante a Segunda Guerra Sino-Xaponesa, Xia viuse obrigada a trasladarse á Escola Nacional número 9 do condado de Jiangjin. Graduouse no bacharelato en 1940 e ese mesmo ano comezou a súa licenciatura en enxeñaría eléctrica na Universidade Central Nacional.
Despois Xia realizou estudos de posgrao no Instituto de Investigación de Telecomunicacións da Universidade Nacional de Chiao Tung (Chongqing) de 1945 a 1947. En 1947, Xia comezou un doutoramento en enxeñaría eléctrica na Universidade de Edimburgo, no Reino Unido., onde obtivo o seu doutoramento en 1950.
Carreira
Dous anos despois da fundación da República Popular, Xia e o seu marido Yang Liming regresaron á China en 1951. Ocupou un posto como investigadora asociado no Departamento de Enxeñaría Eléctrica da Universidade de Tsinghua.
No outono de 1952, o matemático Hua Luogeng comezou o desenvolvemento da primeira computadora electrónica da China, recrutando a Xia e outros dous científicos para dirixir o proxecto na Academia Chinesa de Ciencias (CAS). Este converteuse no punto de inflexión na súa carreira. Catro anos máis tarde, converteuse nunha profesora fundadora do Instituto de Tecnoloxía Computacional ACC, onde pasou o resto da súa carreira. Despois dos outros dous científicos, Min Naida e Wang Chuanying deixaron o proxecto, Xia liderou o desenvolvemento do primeiro ordenador electrónico multiusos da China, o Modelo 107, en 1958. Foi aclamada como a "nai da informática na China".
Xia fixo numerosas contribucións á investigación e deseño informáticos de alta velocidade na China. Tamén participou no deseño dun procesador vectorial de alta velocidade e dunha gama de múltiples ordenadores paralelos. Axudou a establecer o Chinese Journal of Computers en 1978 e o Journal of Computer Science and Technology, a única revista en inglés no campo da computación publicada na China, en 1986.
Xia titorou a máis de 60 estudantes de posgrao, dous dos cales gañaron premios nacionais polo seu traballo de doutoramento. Algúns dos seus estudantes incluíron a Li Guojie, que liderou o desenvolvemento dos supercomputadores Sugon; e Hu Weiwu, arquitecto xefe da CPU de Loongson. Cando Loongson presentou a primeira CPU deseñada integramente na China en 2002, Hu chamouno Xia-50 para celebrar os seus cincuenta anos de carreira na informática.
En 1991, Xia Peisu e o seu marido Yang Liming foron elixidos membros académicos da Academia Chinesa de Ciencias. En recoñecemento ás súas contribucións á industria informática da China, a China Computer Federation homenaxeou a Xia co seu primeiro Premio á Tramitación en 2010, xunto con Zhang Xiaoxiang.
Soutelo de Abaixo, Saiar, Caldas de Reis
Soutelo de Abaixo é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Cosmoglotta
Cosmoglotta é a revista central do movemento occidentalista.
Cosmoglotta é o órgano de prensa oficial da Interlingue-Union.
Historia
A precursora de Cosmoglotta foi a revista Kosmoglott, publicada en Talín entre 1922 e 1926 e publicada por unha asociación do mesmo nome fundada polo lingüista alemán báltico Edgar de Wahl.
En 1927, a revista pasou a chamarse Cosmoglotta (a partir do número 38) e comezou a publicarse en Viena. Despois de que A. Z. Ramstedt se convertese no editor en xefe da revista, a súa publicación trasladouse a Estocolmo. A revista publicouse alí ata que Ric Berger se converteu en editor en xefe.
A principios de 1934, a revista Helvetia, que se publicou en Suíza entre 1928 e 1933, fusionouse con Cosmoglotta. Cosmoglotta tamén se emitiu posteriormente en Suíza .​
En 1935, comezou a aparecer un xornal adicional pertencente a Cosmoglotta. As publicacións principal e secundaria distinguíronse máis tarde como serie A e serie B.
Hoxe, a revista publícase irregularmente.
Ermida de Santa Trega da Guarda
A ermida de Santa Trega é un templo medieval do século XII situado no monte de Santa Trega, no concello pontevedrés da Guarda.
A ermida atópase dentro dun recinto amurallado, no que tamén se atopan varias vivendas e unha lápida con inscricións de cantaría na honra dos poboadores ou povoeiros de Póvoa de Varzim. Tamén existe un cruceiro fronte á fachada da igrexa coa figura de San Francisco.
Historia
Malia a estar datada sobre o século XII, a ermida de Santa Trega sufriu reformas posteriores nos séculos XVI, XVII e XX. Crese que probablemente a escritora, monxa e predicadora Exeria induciu o culto á santa após das súas viaxes a Oriente Medio, considerado daquela Terra Santa.
Cada 23 de setembro, día de Santa Trega na onomástica cristiá, celébrase unha procesión no templo.
Elevador de Bom Jesus
O Elevador do Bom Jesus é unha liña de ferrocarril situada no Santuario do Bom Jesus do Monte, na freguesía de Tenões (Braga, Portugal).
Operado pola Confraría do Bom Jesus do Monte, comunica a parte alta da cidade co Santuario, superando un desnivel de máis de cen metros de altura. Segue un percorrido paralelo á Escaleira do Bom Jesus e remata, na parte máis alta, xunto á estatua ecuestre de São Longuinho. Foi o primeiro funicular construído na Península Ibérica. Actualmente é o máis antigo do mundo en servizo que utiliza o sistema de contrapeso de auga.
O 23 de maio de 2013 foi declarado Monumento de Interese Público polo goberno da República Portuguesa. esquerda|miniatura|A ví­a sobre a Estrada do Bom Jesus esquerda|miniatura| Vagón en funcionamento
Historia
O autor do proxecto foi o enxeñeiro suízo Niklaus Riggenbach. Este enviou dende o seu país todas as indicacións necesarias para a execución do proxecto e a instalación do equipamento. As obras comezaron en marzo de 1880, coa supervisión e a colaboración técnica do enxeñeiro portugués de ascendencia francesa Raul Mesnier du Ponsard. Os vagóns foron construídos en Suíza pola empresa SLM.
A inauguración tivo lugar o 25 de marzo de 1882. O seu éxito levou a que ese mesmo ano se crease en Lisboa a Companhia dos Ascensores. Esta convidou a Mesnier a deseñar e instalar na cidade unha serie de funiculares, algúns dos cales aínda están en marcha.
A campaña de reparacións de 1946 utilizou material procedente do desmantelamento do Caminho de Ferro do Monte, na cidade de Funchal (Madeira).
Características
dereita|miniatura|Vista interior dun vagón dereita|miniatura| Acceso ao pé do monte ([[Século XIX|s. XIX)]] dereita|miniatura| Acceso ao pé do monte ([[Século XXI|s. XXI)]] Funciona sobre unha rampla formada por dúas cabinas independentes, conectadas por un sistema de funicular con contrapeso de auga. Cada vagón ten un depósito que se enche de auga cando está no nivel superior e se baleira no nivel inferior. Así, a diferenza de peso permite o desprazamento. A cantidade de auga calcúlase segundo o número de pasaxeiros nos vagóns en cada viaxe.
Langeland
Administrativamente é un dos 98 municipios daneses (Kommune) desde o 1 de xaneiro de 2007.
Xeografía
A illa ocupa unha superficie de 285 km², e alberga unha poboación que supera os 13 000 habitantes. Está considerada como unha grande área recreativa.
Unha ponte conecta Langeland con Tåsinge e a illa de Fionia. Hai así mesmo conexións por ferri con Lolandia, Ærø e Strynø.
O municipio de Langeland inclúe tamén as pequenas illas de Strynø e Siø.
Historia
Antes de 2007 a illa dividíase en 3 municipios: Rudkøbing, Sydlangeland e Tranekær.
Modesto Méndez
O nome Modesto Méndez pode referirse a:
Znojmo
Znojmo é unha cidade checa situada na rexión de Moravia do Sur, distrito de Znojmo‎.
Situación
Está preto da fronteira coa Baixa Austria e a 55 km ao suroeste de Brno.
Transportes
Está conectado con Viena por ferrocarril e estrada. Está situado nunha rocha sobresaída na marxe esquerda do río Dyje e conserva varios exemplos de arquitectura medieval.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Znojmo-Town_Hall_Tower.jpg/200px-Znojmo-Town_Hall_Tower.jpg|dereita|miniatura|346x346px| Torre do Concello.
Idade Media
A igrexa de estilo gótico de São Nicolau e a torre do Concello de estilo tardío son os lugares máis coñecidos. A Igrexa de San Nicolás foi construída en 1348 polo emperador Carlos IV e a Torre da Cámara de 75 metros data de arredor de 1446. Con vistas ao val de Dyje fóra da cidade medieval está o castelo de Znojmo, que data do século XI, cando foi fundado polos duques Přemyslidas.
A cidade real de Znojmo foi fundada pouco despois de 1226 por Otakar I de Bohemia na chaira que limita co castelo de Znojmo. Alí morreu o emperador Sexismundo de Luxemburgo en 1437, sendo enterrado no Gran Varadino.
Galería
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Znojmo_Panorama.jpg/600px-Znojmo_Panorama.jpg|centro|miniatura|600x600px| Panorama de Znojmo
Anders Sandoe Oersted
Anders Sandoe Oersted, tamén coñecido como Anders Sandøe Ørsted e Anders Sandö Örsted, nado en Rudkøbing (Langeland) o 21 de xuño de 1816 e finado en Copenhague o 3 de setembro de 1872, foi un botánico, especializado en micoloxía, zoólogo, biólogo mariño e explorador danés.
Traxectoria
Viaxou frecuentemente por Centroamérica entre 1845 e 1848, e foi designado profesor de Botánica da Universidade de Copenhague en 1851, posto que mantivo até 1862.
Oersted publicou numerosos escritos, enfocados en especies das familias das acantáceas e das fagáceas.
Unha das súas máis significativas e coñecidas publicacións foi L'Amérique Centrale.
Foi o autor de varios centos de nomes de plantas aínda en uso.
Foi membro da Real Academia Danesa de Ciencias e Letras
Abreviaturas
A abreviatura Oerst. emprégase para recoñecer a Anders Sandoe Oersted como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.​
A abreviatura Oersted emprégase para recoñecer a Anders Sandoe Oersted como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Sian Ka'an
A Reserva da Biosfera de Sian Ka'an é unha reserva da biosfera que se atopa no concello de Tulum, no estado mexicano de Quintana Roo. Foi estabelecida en 1986 e converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1987.
O nome "Sian Ka’an" é maia iucateco e quere dicir “porta do ceo” ou “lugar onde empeza o ceo”.
Plácido Fernández
Plácido Antonio Fernández de Arosa (tamén mencionado como Plácido Fernández Erosa nalgunhas publicacións dixitais, e na súa propia sinatura ), nado en Santiago de Compostela o 15 de xaneiro de 1760 e finado o 3 de decembro de 1838, foi un pintor e gravador galego.
Traxectoria
Fillo de Andrés Fernández Montero "Ollos mouros" e neto de "Guinchote", escultores, Plácido formouse con Xoán Antonio García de Bouzas.
Pensionado por Xoán Antonio Cisneros de Castro e da Barrera, primeiro Conde de Ximonde, ingresou o 27 de abril de 1794 na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, onde coincidiu co seu irmán Tomé, tamén pintor, e co seu paisano Gregorio Ferro, por entón tenente director da mesma.
Foi tamén profesor da Escola de Debuxo da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, de 1806 a 1809.
Córtex motor
miniatura| Sistema piramidal O córtex motor ou cortiza motora é a rexión do cerebro implicada na planificación, control e execución de movementos voluntarios do corpo, é dicir, ten a función de transmitir impulsos para os movementos ás células do interior dos nervios craniais e ás células dos cornos anteriores da medula ao comando da nosa vontade. Anatómicamente, o córtex motor localízase na parte posterior do lóbulo frontal, na rexión caudal do xiro frontal ascendente fronte ao sulco central.
Clasificación da cortiza motora
A cortiza motora pódese dividir en varias áreas funcionais:
Río Vaos
O río Vaos ou dos Vaos, tamén coñecido como rego dos Vaos no seu curso alto, é un afluente do río Masma que discorre polos concellos de Mondoñedo e Lourenzá, na comarca da Mariña. Na escrita é frecuente a forma Baos, incoherente coa súa orixe hodonímica, por presentar abundantes vaos, zonas axeitadas para cruzalo, onde as augas baixan calmas e son pouco profundas.
Curso alto
O nacemento sitúase na parroquia de Santa María Maior (Mondoñedo), entre a serra de Lourenzá e os montes de Carracedo. Fórmase a partir da conxunción do rego dos Casteláns e o rego Seco, pola esquerda, e o rego Carracedo e o regueiro das Brañas, pola dereita. Por máis da metade do seu traxecto, bordea a aba oriental da serra de Lourenzá, que lle fornece pola esquerda as augas do rego de Coto Redondo, rego da Fraga, regueiro de Curros, rego de Lobrero, rego do Caxigo, rego das Penelas e rego de Ribón. Neste treito, os afluentes pola marxe dereita son os regos de Ferrería e dos Corgos.
Ao longo de case dous quilómetros serve como límite municipal entre a parroquia mindoniense de Lindín e a de San Tomé de Lourenzá. Preto do lugar de Oural hai un pequeno encoro para a subministración de auga ao municipio de Lourenzá, que foi dragado en 2013 para amplia-la capacidade da rede de abastecemento e protexe-la contorna fronte ao risco de enchentes.
Curso medio
O leito do río ábrese ao val de Lourenzá á altura do lugar do Cal, e dende aquí flúe vagaroso, case sen salvar desnivel, pola feraz veiga de San Tomé, regando os cultivos de faba local, con Indicación Xeográfica Protexida.
No lugar de Mazúa, xa na parroquia de San Xurxo, recibe pola dereita o seu principal afluente, o rego do Batán. A partir deste punto, o río veu recibindo indistintamente os nomes de Vaos (ou Baos) e de Batán, se ben na actualidade, a maioría das fontes tenden a considerar o Vaos como curso fluvial principal e o Batán como afluente. Aquí troca a orientación nordeste que seguía polo sentido noroeste, que manterá ata súa desembocadura, e percorre os últimos quilómetros do val antes de formar un meandro que abraza a capital municipal, Vilanova, que lle queda á esquerda.
Curso baixo
Tras pasar por baixo da Ponte da Pedra, a pendente acentúase ao abandona-la vila nunha caivanca que é salvada polo viaduto da estrada N-634. Uns dous quilómetros máis adiante pasa por debaixo dun segundo viaduto, o da autovía A-8, antes de desembocar no río Masma, preto do lugar da Ribeira.
Real Academia Danesa de Ciencias e Letras
miniatura|Edificio que alberga a Academia A Real Academia Danesa de Ciencias e Letras, fundada en 1742, é unha organización non gobernamental cuxo obxectivo é promover a ciencia e as humanidades.
A Academia conta con aproximadamente 250 membros nacionais e 260 estranxeiros.
Praia do Mende
A Praia do Mende ou Praia de Mende ou Praia da Rotea, é un pequeno areal situado na beira sur da Ría de Vigo, na parroquia de Teis do concello pontevedrés de Vigo.
Descrición
De aproximadamente 90 m de lonxitude, as súas augas foron clasificadas como excelentes para o baño. Conta con dúas duchas.
Está moi próxima a un porto deportivo e a carón ten unha estación depuradora de augas residuais.
Estado Lara
O estado de Lara, ás veces abreviado Edo Lara, é un dos 23 estados nos que se divide Venezuela.
Poboación
Lara ten unha poboación estimada (2009) de 1.852.875 habitantes.
Xentilicio
As xentes do Estado Lara son larenses.
Administración
A capital do estado é Barquisimeto.
Organiza a súa administración e os seus poderes públicos por medio da Constitución do Estado Lara, dictada polo Consejo Legislativo. O Estado está formado por nove municipalidades.
Xeografía
Atópase na rexión centro-occidental de Venezuela, a 800 metros sobre o nivel do mar. As súas coordenadas xeográficas son: 09° 24" 02""; 10° 45" 02"" N 68° 54" 00""; 70° 51" 08"" O
Localización
thumb|Típica paisaxe árida e seca do Estado na zona do [[parque nacional Cerro Saroche.]] Limita ao norte co estado de Falcón; ao sur cos estados de Portuguesa e Trujillo; ao leste co estado de Yaracuy e ao oeste co estado Zulia.
Hidrografía
As augas dos ríos do estado desembocan a través de tres vertentes: o Caribe, o Atlántico polo río Orinoco e o lago de Maracaibo.
Orixe
Durante tempos coloniais e en boa parte do período da independencia, o actual territorio de Lara pertenceu á provincia de Caracas. En 1824 foi absorbida pola Provincia de Carabobo, creada ese ano. En 1832 tras a desintegración da Gran Colombia, desfíxose tamén a rexión e constituíuse entón na Provincia de Barquisimeto, que comprendía os cantóns de Quíbor, El Tocuyo, Carora e Barquisimeto; ademais doutros que conforman hoxe o estado Yaracuy. En 1856, a través da nova lei de división territorial, San Felipe e Yaritagua uníronse a Nirgua para formar a Provincia de Yaracuy.
No ano 1881 acordouse a creación do Gran Estado Norte-Occidente, ao que se sumaron as zonas de Lara e Yaracuy. En agosto dese mesmo ano atribúeselle o nome de estado de Lara, en homenaxe ao xeneral patriota Jacinto Lara.
Século XX en adiante
En 1899, o congreso estableceu a autonomía dos 20 estados, tal e como contemplaba a constitución de 1864, división que se confirmou en 1909, mediante unha reforma constitucional, que se mantivo até hoxe. A partir dese ano, o Estado de Lara mantén a súa unidade político-territorial.
Corno anterior da medula
miniatura|1.- Corno anterior da medula. En latín Cornu anterius medullae spinalis
O corno anterior da medula, tamén chamado columna gris anterior, ou cornu, corno ou trompa ventral ou anterior da medula espiñal   ) é cada unha das dúas formacións de substancia gris (ou materia cincenta) da medula espiñal situadas á fronte do canal ependimario  . É unha das tres columnas grises. O corno anterior da medula contén neuronas motoras que afectan aos músculos esqueléticos mentres que a columna gris posterior recibe información sobre o tacto e a sensación. A columna gris anterior é a columna onde se atopan os corpos celulares das neuronas motoras alfa.
Importancia clínica
Son estas células as que se ven afectadas nas seguintes enfermidades,- esclerose lateral amiotrófica, atrofia muscular espiñal e bulbar, enfermidade de Charcot – Marie – Tooth, atrofia muscular progresiva, todas as atrofias musculares espiñais, poliomielite e virus do Nilo Occidental.
Interacción farmacolóxica
A columna gris anterior é o obxectivo dalgúns medicamentos espasmolíticos. A liberación de noradrenalina aquí (como inducida pola ciclobenzaprina ) reduce os espasmos por innervación (reducindo a actividade nerviosa) das neuronas motoras alfa mediante a interacción coas fibras gamma.
Isabel Godoy
Isabel Gloria Godoy Monardez, nada en Copiapó o 3 de decembro de 1967, é unha contable, activista e política chilena pertencente ao pobo orixinario colla. É dirixente e activista polos dereitos deste pobo. En 2021, postulouse como candidata á Convención Constitucional, por medio do escano reservado de pobos orixinarios destinado ao pobo colla; gañou as eleccións de maio, converténdose en membro da convención en xullo de 2021.
Traxectoria
Isabel Godoy naceu en 1967. Foi presa política durante a ditadura militar do xeneral Augusto Pinochet.
Ten estudos de contable, e durante 2021 é estudante de traballo social.
Carreira pública e política
É membro do Consello Nacional do Pobo Colla. Tamén é presidenta da comunidade Indíxena Kolla Flora.
Convencional Constituínte
Durante as eleccións de convencionais constituínte de 2021, Isabel Godoy postulouse por medio dos escanos reservados de pobos orixinarios destinado ao pobo colla. O 25 de maio saíu elixida como constituínte, onde obtivo 631 votos (29,53%) dos 2.137 electores escrutados deste pobo. A elección desenvolveuse entre os candidatos con residencia na rexión de Atacama.
Durante a semana previa á inauguración da convención, foi candidata para presidir este órgano; o día da inauguración, Isabel Godoy obtivo 35 de 155 votos para presidir á convención. Porén, para ser presidente requírense 78 votos. Durante a segunda votación, saíu elixida a constituínte representante do pobo mapuche Elisa Loncón con 96 votos. Posteriormente, produto da ampliación da mesa directiva con 7 novas vicepresidencias, obtivo unha das devanditas cotas o 28 de xullo.
Elisa Giustinianovich
Elisa Amanda Giustinianovich Campos, nada o 23 de novembro de 1984, é unha académica e política feminista chilena. Exerce como integrante da Convención Constitucional dende xullo de 2021, e foi vicepresidenta da mesma (até xaneiro de 2022).
Posúe un doutoramento en enxeñaría química da Universidade de Concepción e tamén traballou como investigadora na Universidade de Magallanes. Nesta última institución traballou no Centro de Estudos de Recursos Enerxéticos (CERES), onde a súa investigación se enfocou na procura de biodixestores para minimizar o dano ambiental que producen os refugallos humanos.
Traxectoria
É integrante da Coordinadora Feminista de Punta Areas e a Plataforma Feminista Constituínte e Plurinacional. Foi elixida como membro da Convención Constitucional pola lista «Coordinadora Social de Magallanes» do distrito 28, apoiada pola Lista do Pobo, sendo a primeira convencional en abandonar dita agrupación en xullo de 2021.
Produto da ampliación da mesa directiva da Convención Constitucional con 7 novas vicepresidencias, obtivo unha de devanditas cotas o 28 de xullo. É integrante da comisión de Participación Popular e Equidade Territorial.
O 27 de agosto de 2021, foi unha das fundadoras de «Movementos Sociais Constituíntes» (MSC), agrupación de convencionais que busca artellar o traballo de devanditos representantes na Convención Constitucional.
Tiare Aguilera
Tiare Maeva Carolina Aguilera Hey, nada en Rapa Nui o 13 de febreiro de 1982, é unha avogada e política chilena de etnia rapanui. En maio de 2021 foi elixida para representar ao pobo rapanui na Convención Constitucional de Chile.
Traxectoria
Tiare Aguilera naceu e criouse na illa de Rapa Nui, comunmente coñecida en galego como Illa de Pascua.
Estudou na Universidade Nacional Andrés Bello, onde se licenciou en Dereito. Máis tarde, asistiu á Universidade de Wuhan, onde recibiu un mestrado en dereito público internacional. Aguilera explicou que a súa decisión de estudar na China no canto de Chile débese á súa orixe rapanui, afirmando que «a mirada occidental ignora a mirada oriental e nós como rapanui estamos máis preto do leste». Ademais de en Rapa Nui, Chile continental e a China, viviu en España, Nova Zelandia e Hawai.
Despois de regresar a Rapa Nui en 2013, Aguilera converteuse en asesora da Comisión de Desenvolvemento da Illa de Pascua, un organismo indíxena de toma de decisións. No ano 2016, involucrouse na política local, organizando eventos políticos para a gobernadora Melania Hotu. Durante a súa carreira xurídica especializouse en dereito urbanístico.
Carreira política
Logo dunha primaria disputada, Aguilera foi elixida como a candidata de Rapa Nui para un escano reservado na Convención Constitucional de Chile, e logo foi elixida formalmente para o cargo. Os comentaristas políticos especularon que podería ser un voto decisivo clave no organismo logo de certos reportes que especulaban que a coalición de centrodereita Chile Imos estaba a buscar o seu apoio para certas medidas lexislativas.
Un experimento en dereito comparado, Aguilera manifestou a súa demanda de que a nova constitución respecte os termos e condicións do tratado de anexión de 1888 entre Chile e Rapa Nui. Aguilera identificou a preservación da lingua rapanui como un tema que propón defender na Convención Constitucional. Expresou a súa preocupación de que a lingua estea en perigo de extinción.
Aguilera favorece o estabelecemento dun estado plurinacional en Chile en interese da determinación dos indíxenas chilenos. Argumentou a prol de formar unha alianza entre políticos indíxenas na Convención Constitucional. Defensora da descentralización, Aguilera argumentou a favor da autonomía indíxena desde unha perspectiva ambiental, afirmando:
"A nova constitución debe pensar nos territorios como ecosistemas. A illa xa é un territorio pequeno, limitado, pero a relación que teñen os polinesios co mar é diferente e imos contribuír a iso."
En política económica, Aguilera favorece unha maior intervención estatal e a creación dun xeneroso estado de benestar en Chile. Sostivo que as disparidades na calidade da infraestrutura e a atención médica entre Chile continental e Rapa Nui significaban que o goberno debería ter "un papel moito máis participativo" nos asuntos económicos. Durante a súa campaña, apoiou a consagración do dereito á vivenda e o dereito á auga na nova constitución.
Na política local, Aguilera eloxiou os esforzos para expandir o sistema de recolección de auga de choiva de Rapa Nui, e sinalou que esas iniciativas son necesarias dada a diminución da subministración de auga na illa. Salientou a necesidade de protexer os parques mariños presentes neste territiorio.
Produto da ampliación da mesa directiva da Convención Constitucional con 7 novas vicepresidencias, obtivo unha de devanditas cotas o 28 de xullo.
Justin Broadrick
Justin Karl Michael Broadrick, nado o 15 de agosto de 1969 é un cantante, compositor, guitarrista e batería inglés. É coñecido sobre todo por ser o fundador da banda Godflesh, un dos primeiros grupos en combinar elementos de metal extremo e música industrial. Tamén tocou brevemente na banda inglesa de grindcore Napalm Death cando era un adolescente a mediados dos 80, compoñendo e gravando guitarras para a cara A de Scum, o seu álbum de estrea. Broadrick tamén mantivo unha carreira paralela como produtor, traballando para artistas como Pantera, Isis, Mogwai e os seus compañeiros no selo Hydra Head Records Pelican. Dende o ano 2012 ven editando música hard techno baixo o nome JK Flesh. Broadrick creou varios selos discográficos, como HeadDirt, Avalanche Recordings, Post Mortem Productions (brevemente renomeado como Uprising Productions), Lo Fibre e Heartache.
Infancia e primeiras gravacións
Broadrick naceu o 15 de agosto de 1969 nas casas municipais do interior de Birmingham. Durante os seus primeiros seis anos de vida Broadrick medrou coa súa nai, Gabrielle Fern (coñecida como Lucy Nation), e o seu padrastro, Robert Fern (Bob Allcock), nunha comuna hippie en Shard End. A finais dos 70 Gabrielle e Robert eran membros de Anti-Social, unha banda famos por concertos onde había sangue e feces, ademais de por solicitar á xente que se suicidase usando unha guillotina no escenario. Anti-Social foi bautizado "o grupo de rock máis violento do mundo" e publicou un sinxelo, "Traffic Lights/Teacher Teacher", que é no presente unha das gravacións máis raras do punk británico. Durante un período de adición á heroína, o país biolóxico de Justin estivo bastante ausente do fogar familiar. Segundo Broadrick, a súa avoa materna de Alemaña era unha "bruxa" que se adicaba ao ocultismo e á maxia negra.
Con dez anos Broadrick estaba rodeado do punk rock que os seus pais escoitaban. "Había Led Zeppelin e Black Sabbath, pero o que me atrapou foi o que non era tan estándar. Sempre estaba tocando cousas como o Metal Machine Music de Lou Reed cando tiña uns oito anos! Cousas como Can, as partes máis estrañas de Pink Floyd, Hendrix". "A primeira cousa que probablemente escoitei fóra de casa, cando tiña uns 11 anos, foi Crass", dixo Broadrick. Pouco despois de velos no seu primeiro concerto gravou a súa primeira demo con 11 anos. "Aos 12 anos caín na primeira música industrial, como Throbbing Gristle, Whitehouse". Broadrick comezou a tocar coa guitarra do seu padrastro, que era un gran fan de Roxy Music e Brian Eno.
En 1982 comezou a publicar cintas co seu amigo Andy Swan, que tiña un sintetizador. O priemeiro nome que tiveron foi Atrocity Exhibition, pola canción de Joy Division (que á súa vez colle o nome dun libro de J. G. Ballard). A súa primeira gravación titulouse Live in the Studio e foi o primeiro lanzamento do seu selo de casetes Post Mortem Rekordings. Pouco despois o proxecto pasou a chamarse Smear Campaign, por un tema de Nocturnal Emissions. Con este nome realizaron o seu primeiro concerto o 7 de xullo de 1984 en The Mermaid, en Birmingham. Pouco despois do concerto adoptaron o nome de Final. Final inspirouse en artistas como Throbbing Gristle e Maurizio Bianchi. "Estabamos moi involucrados na cultura das cintas e fancines industriais de principios dos 80", dixo Broadrick. O proxecto desenvolveuse para abarcar o subxénero do power electronics da música industrial en 1983, publicando material deles e doutros proxectos industriais a través de Post Mortem Rekordings (que despois foi renomeado Uprising Productions en 1985), como Family Patrol Group, Mental Health Act, Ashenden, The Grey Wolves, Con-Dom, Death Magazine 52, Fern e Un-Kommuniti. Final pasou por numerosos cambios na formación durante a súa vida, pasando músicos como Philip Timms, Daniel Johnson, Paul Neville, Nicholas Bullen, Graham Robertson e Guy Pearce. "Tiven uns 50 lanzamentos de Final nun ano e medio", dixo. Outros nomes de proxectos cos que Broadrick gravou foron Last Exit, Crusade e Dead Pulp. Broadrick tamén tivo unha banda de punk progresivo que durou moi pouco chamada The Blakk Korridor con Diarmuid Dalton e Dan.
Fall of Because e Napalm Death
Broadrick coñeceu a Nicholas Bullen en 1985 no mercadillo onde coñecera a Andy Swan. Justin deulle as cintas de Final a Bullen e gravaron algún material xuntos. "Despois toqueille algunhas cousas que fixera coa guitarra, que despois el tocou a outro rapaz en Napalm Death. Basicalmante, quedaron impresionados co que estaba facendo coa guitarra, e así uninme a Napalm Death", dixo Broadrick. Ao pouco tempo Mick Harris (entón membro dunha banda de psicobilly) uniuse á formación e cambiaron o seu estilo do metal ao grindcore. "Nick emáis eu deixamos Napalm Death despois de gravar a primeira cara de Scum. Tiven suficiente de Napalm Death moi, moi rápido", dixo. Lee Dorrian e Jim Whitely serían os substitutos de Bullen e Broadrick. Justin deulle a primeira cara ao fundador de Earache Records, Digby Pearson, que despois contactou co novo Napalm Death para que gravasen a segunda cara do disco.
Head of David e formación de Godflesh
miniatura|Justin Broadrick con Godflesh en 1996A banda de metal industrial Head of David tocara ao vivo con Napalm Death antes. O seu batería marchou e Broadrick foi invitado a ocupar o seu lugar. "Estiven en Head of David literalmente seis semanas, e fixemos unha sesión John Peel para Radio One. Ese foi o primeiro momento destacable da miña vida", dixo Justin. Broadrick escribira máis cancións brutais para a banda, pero debido a diferenzas artísticas foi despedido en 1988. "Cando me expuxen por vez primeira en 1989 ao primeiro movemento acid house convertinme inmediatamente. A primeira vez que escoitei a Aphex Twin, cando saíu Digeridoo, souben que era cara onde quería ir".
Broadrick formou Godflesh co seu amigo G. C. Green. Comezaron traballando con cancións de Fall of Because e Justin viuse influenciado polo son hip hop da época (por artistas como Public Enemy, Beastie Boys e Run-D.M.C.). Godflesh publicou o seu primeiro EP, Godflesh, a través do selo Swordfish Records e en 1989 Earache Records editou o seu álbum de estrea, Streetcleaner.
Justin coñeceu a Kevin Martin da banda GOD. Kevin tiña un club en Brixton e foi o promotor do primeiro concerto de Godflesh en Londres. Godflesh foi recibido con burlas na súa primeira xira. Porén, Godflesh foi ben recibido nos Estados Unidos. "Ata o día de hoxe sigo vendendo a meirande parte dos meus discos nos Estados Unidos. De calquera música que fago a maioría vai para os Estados Unidos".
Broadrick tamén tocou a guitarra en Sweet Tooth ao lado de Scott Kiehl (de GOD) e Dave Cochrane (de Head of David), editando o álbum Soft White Underbelly a través de Earache Records en 1990. No disco aparece acreditado como co-escritor de todos os temas. A banda tamén colaborou coa canción "Fat City" ao recompilatorio Grindcrusher - The Ultimate Earache, publicado tamén por Earache Records.
Proxectos paralelos
En 1991 Broadrick e Martin gravaron o seu álbum de estrea como Techno Animal, Ghosts, a través do selo de Kevin, Pathological Records. A finais dese ano Godflesh gravou o EP experimental Slavestate. En 1992 Godflesh lanzou o seu segundo álbum de estudio, Pure. Justin e Kevin crearon un novo proxecto chamado Ice en 1993, onde experimentaron con música industrial e dub, ademais de con patróns de ritmo hip hop. Broadrick tamén resucitou o su proxecto Final cos seus experimento de guitarra ambient en 1993. Durante ese período Broadrick produciu discos para Pram, Terminal Power Company, Lull e Cable Regime.
Colaboracións con Kevin Martin e electrónica
En 1994 Godflesh publicou o seu álbum Selfless a través de Columbia Records e vendeu unhas 180 000 copias. Justin uniuse á banda de Kevin Martin, GOD, como guitarrista para o seu segundo e derradeiro álbum, The Anatomy of Addiction. O dúo gravou o segundo disco de Techno Animal, Re-Entry, que foi lanzado como un CD duplo a través de Virgin Records en 1995. Broadrick estaba máis influenciado polo hip-hop e a música dub cando Godflesh gravou o seu cuarto traballo, Songs of Love and Hate, co batería Bryan Mantia. Justin tamén gravou o segundo álbum de Final, editado por Rawkus Records. En 1997 Godflesh editou o disco de remesturas electrónicas Love and Hate in Dub. "O que Kevin e máis eu estabamos facendo con Techno Animal comezou a contaxiarse a Godflesh, e viceversa", dixo Broadrick. De 1997 a 1999, Kevin e Justin lanzaron dous recompilatorios de Techno Animal, Versus Reality e Radio Hades, un álbum compartido con Porter Ricks. Tamén iniciaron un novo proxecto titulado Curse of the Golden Vampire con Alec Empire. Justin tamén gravou temas como JK Flesh durante ese período, pero esas cancións non serían editadas ata o ano 2009 no recompilatorio From Hell. Tamén rexeitou invitacións para unirse tanto a Faith No More como a Danzig. Broadrick publicou música drum and bass baixo varios pseudónimos como Cylon, Tech Level 2 e Youpho, e tamén gravou música deste tipo con Kevin Martin cos nomes White Viper e Eraser. Na época estaban influenciados por artistas como Ed Rush e Dillinja, e selos como No U-Turn e Renegade Hardware.
Fin de Godflesh e Techno Animal
No ano 2000 Broadrick, Green e o batería Ted Parsons comezaron a traballar no álbum de Godflesh Hymns. "Xa era consciente da mortalidade de Godflesh. Aínda que gocei con gran parte do álbum, aínda me sentín un pouco restrinxido. Comecei a facer moitas cousas durante a gravación dese disco onde realmente estaba intentando superar as limitacións de Godflesh, que foran auto-creadas". Despois do lanzamento do disco G. C. Green deixou a banda porque non quería xirar máis. Godflesh estaba reservando unha xira europea como abreconcertos de Fear Factory, polo que Broadrick invitou a Paul Raven para substituír a Green. Tras unha semana de xita Broadrick dixo, "Raven é un baixista fantástico, pero non era Benny, co que tocara durante 13 anos e era unha parte do que Godflesh representaba". Tamén se planeou unha xira por América do Norte sen a opinión de Justin. Pouco despois, Broadrick e a súa moza romperon tras unha relación de 13 anos. Justin tivo unha crise nerviosa, regresou a Birmingham e agochouse na casa dun amigo cando tiña que coller o avión para comezar a xira norteamericana. Bandas, empresas de equipo e promotores movéronse para recuperar os cartos perdidos e Broadrick perdeu a súa casa e outras propiedades valiosas ao seu nome. Kevin Martin comezou a gravar só como The Bug e Techno Animal disolveuse.
Jesu e Final
En agosto de 2004 o novo proxecto de Broadrick, Jesu, publicou o EP Heart Ache. No mes de decembro a banda publicou o seu álbum de estrea, Jesu. O disco contaba con Ted Parsons na batería, Diarmuid Dalton no baixo e a aparición como invitado de Paul Neville. O álbum era menos brutal e máis melódico que os seus traballos anteriores. "Aínda estaba facendo música grave, pesada e gutural, no fondo disto había algo bastante bonito e fermoso, só que estaba sendo interpretado dun xeito feo", dixo Justin. En novembro de 2005 Broadrick tocou ao vivo como Final por primeira vez en 20 anos e actuou de abreconcertos para Jarboe. O dobre disco de Final 3 levaba case cinco anos en proceso de elaboración en foi publicado en 2006. Justin xirou por Europa como Final en marzo de 2006.
No mes de abril de 2006 Jesu lanzou o EP Silver a través do selo Hydra Head Records. O segundo álbum, Conqueror, apareceu en febreiro de 2007. Jesu xirou con Sunn O))) e Isis e Broadrick tocou como invitado coas dúas bandas. O 30 de abril de 2007 Jesu lanzou un 12" titulado Sun Down/Sun Rise. Broadrick comezou a publicar edicións limitadas de material a través do seu selo Avalanche Recordings, incluído material novo de Final e un recompilatorio de temas electrónicos de Jesu titulado Pale Sketches. En 2008 Broadrick colaborou con Jarboe nun álbum titulado J². En maio dese ano Justin publicou o primeiro álbum de Final dispoñible só a través de descarga por internet, Fade Away, e en outubro apareceu o segundo, Afar. En 2009 Broadrick publicou o álbum Disconnected coa súa nova banda, Greymachine.
En xaneiro de 2009 publicou dous novos lanzamentos dixitais a través de Avalanche Recordings: o álbum de Krackhead e Kitsland. Kitsland foi unha gravación como Council Estate Recordings con Diarmuid Dalton. O proxecto estaba influenciado polo vello material en casete de Justin dos anos 80. En novembro dese mesmo ano Broadrick anunciou que reformara Godflesh para realizar un feixe de concertos no verán de 2010.
Pale Sketcher e álbum en solitario
En marzo de 2010 Broadrick anunciou que sentía que Jesu afastárse moito da música guitarreira que pretendía e dirixíase máis cara a electrónica. Como resolución, aínda que Jesu aínda contería elementos electrónicos, regresaría ás guitarras e iniciaría un novo proxecto, titulado Pale Sketcher, que permitiría a Broadrick explorar o son orientado á electrónica sen interferir con Jesu. O 24 de agosto publicou Jesu: Pale Sketches Demixed a travé de Ghostly International. Broadrick contribuíu con paisaxes sonoras de guitarra no audiolibro de Alan Moore Unearthing.
Broadrick publicou o álbum Posthuman baixo o nome do proxecto JK Flesh o 30 de abril de 2012. Aínda que en moitos dos seus proxectos aparece el tocando todos os instrumentos, este disco está considerado o primeiro álbum en solitario de Broadrick. Nese mesmo mes Valley of Fear, un novo proxecto de Justin Broadrick, Matthew Bower e Samantha Davies, editou un álbum de experimentos noise rock e black metal a través de Legion Blotan Records. O 11 de decembro lanzouse un disco compartido entre JK Flesh e Prurient chamado Worship is the Cleansing of the Imagination polo selo Hydra Head Records. O 17 de xuño de 2013 Justin publicou o sinxelo dixital gratuíto "Warm Sunday / Mogadon" como Pale Sketcher a través do seu novo selo Heartache Records.
Colaboración Jesu/Sun Kil Moon
En xaneiro de 2016 Jesu colaborou co proxecto de folk rock de Mark Kozelek Sun Kil Moon para gravar un álbum titulado Jesu/Sun Kil Moon e as dúa bandas xiraron xuntas para promocionar o disco. Jesu e Sun Kil Moon colaboraron novamente para gravar unha versión de "Condor Ave" para un álbum tributo a Elliott Smith chamado Say Yes!, publicado no mes de outubro de 2016. Un segundo álbum de Jesu e Sun Kil Moon, titulado 30 Seconds to the Decline of Planet Earth, foi editado en maio de 2017.
Caza deportiva
A caza deportiva é unha modalidade de caza que non pretende conseguir alimentos para a subsistencia, senón a perpetuación das "tradicións", a emoción da persecución e da matanza, entre outras xustificacións antropocéntricas (centradas no ser humano).
A caza deportiva é unha actividade considerada deporte, na cal se persigue a un animal silvestre ou salvaxe coa intención de abatilo (matalo). Desenvólvese en grandes espazos naturais como por elemplo, en España os Terreos Cinexeticamente Ordenados, en xeral acondicionados ou limitados para esa actividade. Tamén hai unha limitación de tempo, xa que só se permite cazar durante unhas estacións do ano determinadas e unha limitación por especies.