cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conxunto arqueolóxico de Mérida
O conxunto arqueolóxico de Mérida é un dos principais e máis extensos conxuntos arqueolóxicos de España. Foi declarado Patrimonio da Humanidade en 1993 pola Unesco.
Teatro romano
miniatura|dereita|200px|Teatro romano de [[Mérida, España|Mérida, construído ca. 15 a.C..]]
O teatro é unha construción promovida polo cónsul Marco Vipsanio Agripa. Segundo data inscrita no propio teatro a súa construción produciuse nos anos 15 a 16 aC.
O teatro sufriu varias remodelacións, a máis importante, a finais do século I ou principios do século II, posiblemente en época do emperador Traxano, cando se levantou a actual fachada ou fronte de escena, e outra en época de Constantino entre os anos 330 e 340, introducíndose novos elementos arquitectónicos-decorativos e construíndose unha calzada que rodea o monumento. Tralo abandono propiciado polo cristianismo por mor da inmoralidade do teatro, este abandónase e cóbrese de terra, quedando soamente visible a zona superior das bancadas (summa cavea). A imaxinación popular denominouna "As Sete Cadeiras", onde segundo a tradición sentaron nela diversos reis mouros para decidir os destinos da cidade.
Anfiteatro romano
thumb|O [[Anfiteatro de Mérida.]]
Construción máis do gusto popular que o teatro, foi inaugurado no 8 aC. Este edificio estaba destinado ás loitas entre gladiadores, entre feras ou entre homes e feras.
É un edificio formado por unha area central de forma elíptica rodeada dunhas bancadas chanzo capaz para 15 000 espectadores divididos, do mesmo xeito que no teatro, en tres zonas. Destas tres zonas, consérvase na actualidade soamente a inferior debido a que as dúas superiores foron utilizadas, trala súa caída en desuso, como canteira para as construcións adxacentes.
Circo romano
thumb|[[Circo romano de Mérida.]] Cos seus máis de 400 metros de lonxitude e 100 metros de anchura era o maior dos edificios de espectáculos da cidade e, xunto co anfiteatro, era o que gozaba dos favores dun público máis dado a emocións fortes que a cultas obras teatrais. Debido ás súas grandes dimensións atopábase fóra do recinto amurallado, á beira das calzada que unían Emérita con Corduba (Córdoba) e Toletum (Toledo). Este monumento é totalmente visitable.
Tiña un capacidade duns 30000 espectadores distribuídos nunhas bancadas coa xa clásica división en cáveas marcadas polas diferentes procedencias sociais dos seus ocupantes.
Un dos espectáculos favoritos eran as carreiras de bigas (dous cabalos) e cuadrigas (catro cabalos). Os condutores dos carros chamados aurigas eran personaxes moi populares sendo moitos deles inmortalizados en pinturas e mosaicos.
Actualmente o Circo romano de Mérida posúe un recentemente construído centro de interpretación, que permite un mellor entendemento da estrutura do monumento antes de entrar nel.
Ponte romana sobre o Guadiana
thumb|A ponte romana de Mérida desde a Alcazaba. Ao fondo, a ponte Lusitania.
Pódese considerar, dalgún modo, como a orixe da cidade e, en todo caso, o que marca o seu trazado sendo prolongación dunha das arterias principais da colonia, o Decumanus Maximus.
A situación da ponte está coidadosamente seleccionada nun vao do río Guadiana que ofrece como punto de apoio unha illa central que o divide en dúas canles. A estrutura orixinal non ofrecía a continuidade da actual, xa que estaba composto por dous tramos de arcos que se unían na illa, onde había un gran taxamar. Este foi substituído por varios arcos no século XVII, despois de que unha riada fechada en 1603 derribase parte da estrutura. En época romana ampliouse en lonxitude varias veces, engadíndose polo menos cinco tramos de arcos consecutivamente para que o camiño non se cortase nas periódicas crecidas do Guadiana. Iso fixo que esta obra chegue aos 792 metros de longo, un dos maiores que se conservan dese momento.
Acueduto dos Milagres
thumb|[[Acueduto dos Milagres.]] Formaba parte da condución que traía a auga a Mérida desde o encoro de Proserpina situado a 5 km da cidade. Data de inicios do I dC. A arquería atópase actualmente bastante ben conservada, sobre todo o tramo que salva o val do río Albarregas. Coñéceselle con este nome, debido a que parece un milagre que aínda siga en pé.
Acueduto de Rabo de Buey-San Lázaro
Traía a auga de arroios e mananciais subterráneos situados ao Norte da cidade, consérvase bastante ben a condución subterránea pero da arquería construída para salvar o val do Albarregas só quedan tres piares e os seus correspondentes arcos próximos ao monumento do circo romano e a outro acueduto do século XVI, no que se utilizou o material do acueduto romano para a súa construción
Templo de Diana
thumb|[[Templo de Diana, Mérida|Templo de Diana.]]
Edificio pertencente ao foro municipal da cidade. É un dos poucos de carácter relixioso que se conserva nun estado satisfactorio. Malia o seu nome, erroneamente asignado no seu descubrimento, o edificio estaba dedicado ao culto imperial. A súa construción data do finais do século I aC ou principios do I dC, na época augusta.
De planta rectangular, e rodeado de columnas de estilo corintio en tambores, ten a fronte orientada ao foro. Este frontal estaba formado por un conxunto de seis columnas (hexastilo) rematadas nun frontispicio. Á conservación actual do edificio contribuíu o haber estado incorporado ao Palacio do Conde dos Corbos, de estilo renacentista e cuxos restos poden apreciarse aínda na sala interior do templo. Na súa construción empregáronse principalmente materiais graníticos.
Arco de Tiberio
thumb|Arco de Tiberio.
Arco de entrada, posiblemente, ao foro provincial. Estaba situado no Cardo Maximus, unha das vías principais da cidade e comunicaba este foro co municipal. Na súa época estaba recuberto por mármore.
Feito a base de granito, e forrado en mármore na súa orixe, mide 13,97 metros de alto, 5,70 metros de ancho e 8,67 metros correspondentes á luz do arco. Crese que ten un carácter triunfal, aínda que tamén puido servir como antesala do Foro Provincial. Inmerso na maraña construtiva moderna e enmascarado polas casas veciñas, este arco érguese maxestoso e admirado por viaxeiros e historiadores de todos os tempos. A súa denominación é arbitraria, dado que a inscrición conmemorativa perdeuse séculos atrás.
Casa do Mitreo
Achada fortuitamente a comezos da década de 1960, aínda que foi construída a mediados do século I atópase situada na aba meridional do cerro de San Albín. A súa proximidade ao área onde se supón a localización do Mitreo emeritense motivou a súa actual denominación. Toda a mansión estaba construída en cachotaría con reforzo de perpiaños nas esquinas. Da casa destacan os perístilos con xardín interior e nunha habitación do sector occidental o soado Mosaico Cosmogónico, representación alegórica dos elementos da natureza (ríos, ventos, etc) presidida pola figura de Aion. O recinto foi recentemente teitado e acondicionado para a súa visita.
Alcazaba
thumb|Alcazaba de Mérida. Xunto á ponte romana do río Guadiana. Construída por Abderraman II no ano 835 como bastión para controlar a cidade, que desde o ano 805 rebelárase continuamente contra o dominio emiral. Primeira alcazaba árabe da península Ibérica.
É unha construción complexa, que consta dun gran recinto cadrado de 130 metros de lado capaz de albergar un bo número de tropas. No seu interior atópanse un marabilloso alxibe, edificio singular onde os haxa, composto dunha cisterna de auga inacabable (filtrada desde o Guadiana) á que se accedía cun dobre corredor desde o piso baixo dunha torre. Nun dos seus extremos construíuse un convento para a Orde de Santiago e que actualmente é a sede da presidencia da Xunta de Estremadura. Xunto á ponte romana hai encostado outro recinto máis pequeno, o denominado "alcazarejo", que controlaba o paso do río á cidade.
Os Columbarios
Con esta denominación coñécense dúas construcións funerarias, realizadas ao descuberto, situadas extramuros da cidade romana. Ambos son o mellor exemplo das construcións funerarias de Emerita. Os materiais utilizados para a súa fabricación son a cachotaría e perpiaños de granito. Nas dúas consérvanse os epígrafes identificativos das familias propietarias (os Vaconios e os Julios) polo que se puido coñecer a orixe e a condición delas.
Concatedral de Santa María A Maior
thumb|Concatedral de Santa María a Maior.
Outros monumentos e lugares de interese
thumb|[[Ponte romana sobre o río Albarregas.]]
Lugares protexidos
Fonte: Unesco
A Ferreira, Guillén, Becerreá
A Ferreira é un lugar da parroquia de Guillén no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Santa Maria de Martorelles
Santa Maria de Martorelles é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Historia e patrimonio
O núcleo urbano desenvolveuse ó redor da igrexa parroquial de Santa María. Documentada esta dende o ano 1005, conservando aínda elementos románicos da primitiva construción, aínda que se considera fundamentalmente unha igrexa gótica. No ano 1936 destruíronse a maior parte da ourivaría coa que contaba.
A zona tamén ten restos de asentamentos prehistóricos e dolmens, que testemuñan a presenza dos iberos. No ano 1927, Martorelles de Dalt separouse de Martorelles de Baix, recuperando o nome de Santa Maria, que tamén é o da parroquia.
Beira Interior
Beira Interior foi unha provincia portuguesa proposta por algúns xeógrafos no marco do estudo xeográfico que precedeu á reforma de 1936. Nunca chegou a ter existencia legal.
Historia e características
Estaría constituída polos 32 concellos da Beira Alta e polos 13 concellos da Beira Baixa, sumando un total de 45 municipios. Incluiría así a totalidade do distrito de Castelo Branco, a case a totalidade dos distritos da Guarda e Viseu, tres concellos do distrito de Coímbra e un do de Santarém.
Porca
Porca pódese referir a:
La Désirade
A Désirade ou A Desexada é unha illa do Caribe pertencente á rexión francesa de ultramar e departamento de Guadalupe, nas Antillas Menores.
Ten unha superficie de 21,42 km² e unha poboación de 1.465 habitantes en 2016, cunha densidade de poboación de 68 habitantes por km² nese mesmo ano. A maioría dos residentes vive no asentamento de Beauséjour.
A illa foi bautizada por Cristovo Colón en 1493, ao desembarcar nela durante o seu segunda viaxe a América.
Xeografía
A illa está localizada ao redor de 8 quilómetros da costa de Grande-Terre, a metade oriental da illa de Guadalupe. As súas coordenadas son. A Désirade ten unha lonxitude de 11 quilómetros e un ancho de 2 quilómetros. O interior da illa está formada por unha meseta central. Ten unha superficie de 20´64 km² e unha poboación de 1.510 no ano 2013, cunha densidad de poboación de 70 hab. por km² en 2013. A maioría dos residentes viven no asentamento de Beausejour (anteriormente coñecido como Grande-Anse).
Administración
Administrativamente, a illa da Désirade é parte da comuna (municipalidade) de La Désirade que tamén inclúe as illas de Petite Terre (actualmente deshabitadas).
Principais asentamentos
miniatura|Vista da Désirade desde a costa leste de [[Grande-Terre, Guadalupe, mostrando a meseta central de La Désirade.]] miniatura|Iguana Delicatissima
Beauséjour
Preto da praza, pódese atopar unha estatua do abolicionista francés Victor Schoelcher, como tamén un monumento en memoria dos pescadores que perderon a vida no mar e o concello, construído no estilo do arquitecto Ali Tur.
Anse de Galets
Esta pequena baía está situado no extremo occidental da illa, fronte á Pointe des châteaux. Proporcionou o punto de partida para a colonización da illa, esta cala era tamén o fogar de todos os que se exiliaron no século XVIII.
Historia
Atopáronse evidencias arqueolóxicas amerindias desde o século III ao XVI. La Désirade foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón na súa segunda viaxe. A illa despois converteuse nun refuxio de piratas. Aínda máis tarde, converteuse no sitio dun lazareto de leprosos que finalmente pechou en 1958. O extremo occidental da illa utilizouse como lugar de desterro para os delincuentes de Grande-Terre e dalgúns nobres metropolitanos.
Tybalt Rosembraise naceu na Illa Désirade en 1798.
Bâgé-la-Ville
Bâgé-la-Ville é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Santa Lucía
Santa Lucía pode facer referencia a:
Amais, como topónimo, dá nome aos seguintes lugares:
Portocelo
Co topónimo Portocelo podemos atopar:
Hipérbole (xeometría)
280px|miniatura|As asíntotas da hipérbole son as liñas descontinuas azuis que se cortan no centro da hipérbole (curvas rubias), C. Os dous puntos focais denomínanse F1 e F2, e a liña negra que os une é o eixe transversal. A liña fina perpendicular en negro que pasa polo centro é o eixe conxugado, mentres que as dúas liñas grosas en negro paralelas ao eixe conxugado (ou perpendiculares ao eixe transversal) son as dúas directrices, D1 e D2. A excentricidade e (e>1), é igual ao cociente entre as distancias (en verde) desde un punto P da hipérbole até un dos focos e a súa correspondente directriz. Os dous vértices atópanse no eixe transversal a unha distancia ±a con respecto ao centro.
Etimoloxía
miniatura|Seccións cónicas.
Hipérbole deriva da verba grega ὑπερβολή (exceso), e é cognado de hipérbole (a figura literaria que equivale a esaxeración).
Historia
miniatura|Debido á inclinación do corte, o plano da hipérbole interseca ambas ramas do cono.
Segundo a tradición, as seccións cónicas foron descritas por primeira vez por Menecmo, no seu estudo do problema da duplicación do cubo, onde demostra a existencia dunha solución mediante o corte dunha parábola cunha hipérbole, o cal é confirmado posteriormente por Proclo e Eratóstenes.
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Durante o século XVIII a illa foi disputada entre Francia e Gran Bretaña, ata que foi cedida aos británicos en 1783. Acadou a súa independencia o 27 de outubro de 1979. A súa poboación é de aproximadamente 100.000 persoas. A capital é Kingstown, con 25.418 habitantes. O resto da poboación se dispersa ao longo da franxa costeira e inclúe as outras cinco cidades principais Layou, Barrouallie, Chateaubelair, Georgetown e Calliaqua.
Hipérbole (xeometría)
Historia
Mais o primeiro en usar o termo de hipérbole foi Apolonio de Perge no seu tratado Cónicas, considerada a obra maior sobre o tema das matemáticas gregas, e onde se desenvolve o estudo das tanxentes das seccións cónicas.
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Xeografía
miniatura|Vista de San Vicente A illa de San Vicente é de 29 km de longo e 18 km. de largo e atópase a 166 kms ao oeste de Barbados. Está dominado polos 1.230 m de alto do volcán activo A Soufriere, que entrou en erupción violentamente en 1812 e 1902. A erupción máis recente foi o chamado "venres negro" o día 13 de abril de 1979, Venres Santo. A illa é moi montañosa e boscosa. A illa de San Vicente pertence á cadea das Antillas Menores, ten unha superficie total de 344 km², aproximadamente o 88% da superficie total do país, 19 veces maior que a segunda illa máis grande do país Bequia, e cun perímetro de costa de 84 km.. A illa é tropical e húmida, cunha media de entre 18 e 31 °C}} en función da altitude.
Andhra Pradesh
Andhra Pradesh (en telugu: ఆంధ్ర ప్రదేశం), é un dos estados da India localizado no leste do país. É o oitavo meirande estado do país, abranguendo unha área de 162 970 km². A súa capital é Hyderabad. Outras cidades importantes son Guntur, Vijayawada, Vishakhapatnam e Warangal.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Ecuación dunha hipérbole con centro na orixe de coordenadas (0, 0) \, (forma canónica). a \, é o semieixo maior (metade da distancia entre as dúas pólas), e b \, é o semieixo menor.
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Xeografía
Máis do 95% das praias da parte continental son de area negra, mentres que a maioría das praias nas Granadinas son de area branca.
Andhra Pradesh
Limita polo norte con Maharashtra, Chhattisgarh e Orissa, polo leste coa Baía de Bengala, polo sur con Tamil Nadu e polo oeste con Karnataka. Con 276.754 km², equivalentes a un 8,4 % do total do territorio indio.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Ecuación dunha hipérbole con centro en (h, k) \,
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Xeografía
Durante moitos anos, a area negra utilizouse na industria da construción. Durante os últimos tempos, debido á destrución das zonas costeiras, o goberno restrinxiu a cantidade de area que pode ser retirado das praias, así como as praias de area específicas das que pode quitarse. A area aínda se utiliza na construción de estradas a dúas augas, xa que se mestura coa cor do asfalto utilizado para a construción de estradas.
Andhra Pradesh
Os principais ríos do estado son o Godavari e o Krishna.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Unha hipérbole no plano complexo é o lugar xeométrico formado por un conxunto de puntos z\, (complexos), no plano Re Im\,; tales que, calquera deles satisfai a condición xeométrica de que o valor absoluto da diferenza das súas distancias, a dous puntos fixos chamados focosw_1\, e w_2\,, é unha constante positiva igual ao dobre da distancia (é dicir, 2l\, ) que existe entre o seu centro e calquera dos seus vértices do eixe focal.
Portocelo, Camariñas, Camariñas
Portocelo é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Camariñas na Comarca da Terra de Soneira. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Andhra Pradesh
Economía
A agricultura foi de sempre a principal fonte de ingresos do estado. O arroz, a cana de azucre, o algodón e o tabaco son os principais cultivos. Recentemente estanse a desenvolver algunhas industrias como as das tecnoloxías da información e a biotecnoloxía.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
A ecuación queda:
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Xeografía
A economía de San Vicente depende en gran medida da agricultura, a produción de bananeira representa un 60% do emprego. O turismo internacional é a outra fonte importante de ingresos da illa. A principal industria é a industria alimentaria.
Andhra Pradesh
Economía
Hyderabad, capital de Andhra Pradesh, é a quinta cidade da India, cunha importante cultura e unha industria crecente, convivindo tradición e tecnoloxía. Hyderabad, ao igual que Bangalore, converteuse nun dos principais puntos de investimento do país. O principal porto do estado está na cidade de Vizag.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
miniatura|Dúas hipérboles e as súas [[asíntotas.]]
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Historia
miniatura|Vista da capital Antes de 1498, os caribes chamaban á illa Hairouna. Colón nomeouna San Vicente, cando a descubriu o 22 de xaneiro, o día da festa do santo patrón de Lisboa e Valencia, Vicente de Zaragoza. Con todo, algúns Vicentinos especulan que esta data é incorrecta porque Colón non estaba preto desta illa nese momento.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Hipérbole aberta de dereita a esquerda: 80px
Hipérbole aberta de arriba a abaixo:
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Colonia francesa
Os primeiros europeos que ocupan San Vicente foron os franceses. Con todo, tras unha serie de guerras e tratados de paz, estas illas foron finalmente cedidas aos británicos. Se ben os ingleses foron os primeiros en reclamar San Vicente en 1627, os franceses da illa de Martinica foron os primeiros colonos europeos na illa e estableceron a súa primeira colonia en Barrouallie no lado de sotavento de San Vicente en 1719. Os colonos franceses cultivaban café, tabaco, anil, millo e azucre en plantacións traballadas por escravos africanos.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Hipérbole aberta de nordeste a suroeste: 80px
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Colonia francesa
San Vicente foi cedido aos británicos polo Tratado de París (1763), logo do cal a fricción entre os británicos e os caribes conduciu á Primeira Guerra Caribe. A illa foi reconquistada polos franceses en 1779 e recuperada polos británicos baixo o Tratado de Versalles (1783). Entre 1795 e 1796, co apoio de Francia desde a Martinica, os caribes negros, encabezados polo seu xefe, José Chatoyer, enfrontáronse nunha serie de batallas contra os británicos. O seu levantamento foi finalmente sufocado, con todo, o resultado foi que case 5.000 caribes negros foron sendo deportados á pequena illa de Baliceaux fronte á costa de Bequia. O conflito entre os británicos e os caribes negros continuaron ata 1796, cando o xeneral Abercrombie esmagou unha revolta fomentada polo francés radical Victor Hugues. O británico deportou a máis de 5.000 caribes negros a Roatán, unha illa fronte á costa de Honduras.
Hipérbole (xeometría)
Ecuacións da hipérbole
Hipérbole aberta de noroeste a sueste:
Hipérbole aberta de dereita a esquerda:
En todas as formulas (h,k) son as coordenadas do centro da hipérbole, a é a lonxitude do semieixe maior, b é a lonxitude do semieixe menor.
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Colonia francesa
Do mesmo xeito que os franceses antes que eles, os británicos tamén utilizaron escravos africanos para traballar nas plantacións de azucre, café, anil, tabaco, algodón e cacao ata a emancipación completa en 1838. A economía entrou logo nun período de declive con moitos propietarios abandonando as súas propiedades e deixando a terra para ser cultivada por escravos liberados. A vida fíxose aínda máis difícil logo de dúas erupcións do volcán A Soufriere en 1812 e 1902, cando gran parte da illa foi destruída e moitas persoas morreron. En 1979 entrou en erupción de novo, pero esta vez sen vítimas mortais. No mesmo ano, San Vicente e as Granadinas obtiveron a independencia total de Gran Bretaña malia que segue sendo un membro da Commonwealth.
Colonia británica
miniatura| Gravado 'after Agostino Brunias' (ca 1801) titulado Un Festival Negro sacado da natureza na illa de San Vicente. [[Museo Marítimo Nacional, Greenwich]]
Un goberno da Colonia da Coroa instalouse en 1877, un Consello Lexislativo creouse en 1925, e o voto universal concedeuse en 1951. Durante este período, os británicos fixeron varios intentos infrutuosos de unir San Vicente con outras Illas de Barlovento co fin de gobernar a rexión a través dunha administración unificada. O máis notable foi a Federación das Indias Occidentais, que se derrubou en 1962.
Comarca do Condado
A comarca do Condado é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Ponteareas. Pertencen a ela os concellos de Mondariz, Mondariz-Balneario, As Neves, Ponteareas e Salvaterra de Miño.
San Vicente, San Vicente e as Granadinas
Cultura popular
En 2002, San Vicente foi un dos lugares de rodaxe da película de aventuras de fantasía estadounidense Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl. A rodaxe tivo lugar entre outubro de 2002 a marzo de 2003, e varios centos dos habitantes locais foron contratados como membros do elenco.
Comarca do Condado
Política e goberno
miniatura|140px|right|Partido máis votado en cada concello tras as eleccións municipais do ano 2019. {{legend|#1E90FF|[[PPdeG}} {{legend|#228B22|BNG}} {{legend|#8B008B|Alternativa por Mondariz}} ]] Tras as eleccións municipais do ano 2019, o BNG gobernou os concellos de Mondariz, As Neves e Ponteareas , mentres que o PP os de Mondariz-Balneario e Salvaterra de Miño.
Cornbread
miniatura|dereita|Cornbread nunha tixola Cornbread é un nome xenérico para calquera cantidade de pans rápidos (un pan elaborado por unha reacción ácida baixa, máis que por fermento). Posto que o millo é orixinario de Norteamérica, non é de estrañar que os diversos tipos de cornbreads son de uso máis común no Novo Mundo. Non obstante, a cociña italiana elabora unha masa feita a partir do millo chamada polenta, a cal ás veces é fritida a semellenza do cornbread.
Lago, Camariñas, Camariñas
Lago é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Ronde
A illa Ronde (en inglés: Ronde Island) é unha pequena illa do sueste do Mar Caribe que xeograficamente pertence ás Pequenas Antillas e ao arquipélago das Granadinas e administrativamente ao Commonwealth ou Mancomunidade de Granada. Atópase ao sur da Illa de Carriacou e ao norte da illa principal chamada tamén Granada.
Está practicamente deshabitada e posúe aproximadamente uns 8,1 km² de superficie; considérase unha das "illas privadas" do Caribe.
Preto das súas costas atópase un volcán submarino.
Xubileu
O xubileu ou ano santo é na Igrexa católica unha celebración ordinaria que se celebra cada 25 anos e que ten por obxecto obter a indulxencia plenaria. O xubileu católico ten a súa orixe no xubileu hebreo o cal atopa as súas raíces no Antigo Testamento, especialmente no Levítico (25:10):
Electriclarryland
Electriclarryland é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock experimental Butthole Surfers, publicado o 2 de abril de 1996 a través do selo Capitol Records. O grupo conseguiu o seu primeiro Top 40 co sinxelo "Pepper". O disco foi certificado ouro pola RIAA o 20 de agosto de 1996.
O título do álbum é unha parodia do terceiro traballo de Jimi Hendrix, titulado Electric Ladyland. Esta é a segunda vez que a banda unha un título de parodia nunha das súas edicións. A primeira vez foi co disco Hairway to Steven, que fai referencia á canción "Stairway to Heaven" de Led Zeppelin. O título orixinal do traballo ía ser Oklahoma!, pero por medo a demandas Capitol forzou á banda a cambiar o nome.
O álbum foi tamén editado nunha versión "limpa" onde se eliminaron as bocaladas, contando cunha nova portada e a banda acreditada como "B***h*** Surfers".
O tema "The Lord Is a Monkey" apareceu en dúa películas estreadas en 1996, Beavis and Butt-head Do America e Black Sheep.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Butthole Surfers.
Apt Pupil
Apt Pupil é unha novela de Stephen King que pertence á colección de 1982 Different Seasons, subtitulada Summer of Corruption.
Boeing 767
O Boeing 767 é un avión de pasaxeiros de fuselaxe ancha fabricado por Boeing. Trátase dun modelo de fuselaxe ancha, que foi presentado case ao mesmo tempo que o 757, o seu semellante de fuselaxe estreita, co que comparte características de deseño e cuberta de voo, o que permite que os pilotos poidan obter unha mesma certificación para operar os dous avións. Ten un alcance de entre 9 400 e 12 200 km e pode transportar entre 181 e 375 pasaseiros, dependendo da configuración.
O 767 foi tamén o primeiro avión de fuselaxe ancha de Boeing cunha ponte de mando para só dúas persoas, eliminando a necesidade dun enxeñeiro de voo. O avión fabricouse con tres lonxitudes de fuselaxe. O orixinal 767-200 entrou en servizo en 1982 con United Airlines, seguido polo 767-300 en 1986, e o 767-400ER no ano 2000. O 767-200ER e o 767-300ER teñen maior capacidade de carga e alcance. O 767-300F, unha versión de carga, entrou en servizo en 1995. Este foi alongado novamente e xurdiu o 767-400ER, que entrou en servizo en setembro do ano 2000.
Para complementar ao máis grande 747, ten unha sección transversal de sete asentos por fila, e pode acomodar contedores de carga LD2 ULD máis pequenos. O 767 estaba inicialmente equipado con motores turboventilador General Electric CF6, Rolls-Royce RB211, ou Pratt & Whitney JT9D. Os JT9D foron posteriormente substituído por PW4000. O avión ten unha cola convencional e unha á de perfil supercrítico para reducir a resistencia aerodinámica. A súa cabina de cristal para dous tripulantes, a primeira nun avión de pasaxeiros de Boeing, desenvolveuse conxuntamente para o 757. O estudos para un 767 de maior capacidade en 1986 levaron a Boeing a desenvolver o máis grande 777, introducido en xuño de 1995.
O 767-200 de 48,5 m de longo pode transportar nunha configuración típica a 216 pasaxeiros a 7 200 km, mentres que o 767-200ER transporta a 181 pasaxeiros a unha distancia de 12 200 km. O 767-300 de 54,9 m leva en configuración típica 269 pasaxeiros a 7 200 km, mentres que o 767-300ER senta a 218 pasaxeiros e pode voar 11 070 km. O 767-300F pode transportar 52,7 toneladas de carga a 6 025 km, e o 767-400ER de 61,37 m senta a 245 pasaxeiros e pode voar ata 10 415 km. Entre os derivados militares atópanse o E-767 para vixilancia e os KC-767 e KC-46 de repostaxe en voo.
En xullo de 2018 había 742 destes avións en servizo, sendo Delta Air Lines o maior operador con 77 unidades na súa frota. Ata xaneiro de 2022 Boeing recibira 1 346 pedidos de 74 clientes, dos cales 1 240 aparellos foran xa entregados, mentres que o resto son das variantes de carga e de repostaxe en voo. Entre os seus competidores atópanse os Airbus A300, A310, e A330-200. O seu sucesor, o 787 Dreamliner, entrou en servizo no ano 2011.
Variantes
O 767 fabricouse con tres lonxitudes de fuselaxe. Estas estreáronse de forma progresiva como os 767-200, 767-300, e 767-400ER. As variantes de longo alcance inclúen os 767-200ER e 767-300ER, mentres que entre os modelos de carga atópanse o 767-300F, un cargueiro de produción, e as conversións dos modelos de pasaxeiros 767-200 e 767-300.
Cando se refiren ás distintas variantes, Boeing e as aeroliñas adoitan a combinar o número do modelo (767) e o designador da versión, como -200 ou -300, nunha forma como por exemplo "762" ou "763". Despois do número de capacidade pode engadirse o identificador de alcance, aínda que -200ER e -300ER son designacións de mercadotecnica da compañía e non están certificados como tal. O sistema de designación de avións da Organización de Aviación Civil Internacional (ICAO) usa un esquema semellante de números, pero a este precédelle unha letra que indica o fabricante; todas as variantes baseadas nos 767-200 e 767-300 clasifícanse baixo os códigos "B762" e  "B763", e o 767-400ER recibe a designación "B764".
767-200
miniatura|250x250px|767-200 de [[United Airlines, a primeira aeroliña en operar o avión]] O 767-200 foi o modelo orixinal e entrou en servizo con United Airlines en 1982. O tipo ten sido usado principalmente polas principalis aeroliñas estadounidenses para rutas domésticas entre grandes centros de conexións como Os Ánxeles e Washington. O 767-200 foi o primeiro avión en usarse en voos ETOPS transatlánticos, comezando con TWA o 1 de febreiro de 1985 baixo regras de desvío de 90 minutos. Entregáronse un total de 128 unidades desta variante. En xullo de 2018 aínda había 52 exemplares do modelo en servizo comercial, case todos eles conversións a cargueiros. Os competidores deste modelos son os Airbus A300 e A310.
O 767-200 fabricouse ata o ano 1987 cando a produción cambiou ao 767-200ER de rango estendido. Algúns dos primeiros 767-200 foron posteriormente actualizados á especificación de rango aumentado. En 1998, Boeing comezou a ofrecer conversións do 767-200 á especificación 767-200SF (Special Freighter, cargueiro especial) para ser usados con carga, e Israel Aerospace Industries obtivo a licenza para realizar as conversións a partir de 2005. O proceso de conversión implica a instalación dunha porta de carga lateral, o reforzo do chan da cuberta principal, e a adición de equipamento de monitorización da carga e seguridade. O 767-200SF posicionouse como un substituto para os cargueiros Douglas DC-8.
767-2C
Unha versión comercial de carga do Boeing 767-200 coas ás da serie -300 e unha cabina de mando actualizada que voou por vez primeira o 29 de decembro de 2014. Unha variante militar de repostaxe en voo do Boeing 767-2C foi desenvolvido para a USAF como o KC-46. Boeing usou seis avións para conseguir a certificación da FAA. O primeiro avión entregouse á USAF en xaneiro de 2019, e en xaneiro de 2021 xa tiña entregadas 42 unidades das 94 pedidas.
767-200ER
miniatura|250x250px|767-200ER de [[El Al]] O 767-200ER foi o primeiro modelo de rango estendido e entrou en servizo con El Al en 1984. O maior alcance do tipo débese á súa maior capacidade de combustible e a un maior peso máximo de engalaxe de ata 179 000 kg. Este aumento de capacidade conseguese polo uso do dique seco do tanque central para tranportar combustible. Os tanques centrais das variantes non-ER é o que se chaman cheek tanks; dúas metades interconectadas en cada raíz da á cun dique seco no medio. O tanque central tamén é usado nas variantes -300ER e -400ER.
Esta versión ofreceuse orixinalmente cos mesmos motores que o 767-200, aínda que posteriormente estiveron dispoñibles os máis potentes Pratt & Whitney PW4000 e General Electric CF6. O 767-200ER foi o primeiro 767 en completar unha viaxe transatlántica sen escalas, e rompeu o récord de distancia para un birreactor de pasaxeiros o 17 de abril de 1988 cun voo de Air Mauritius dende Halifax, Nova Escocia a Port Louis, Mauricio, cubrindo unha distancia de 16 200 km. O 767-200ER foi mercado por operadores internacionais que buscaban avión de fuselaxe ancha máis pequenos para rutas longas como de Nova York a Pequín. Entregáronse un total de 121 unidades do 767-200ER. En xullo de 2018 aínda quedaban en servizo 21 exemplares de pasaxeiros e conversións a cargueiros. Os principais competidores do tipo na súa época eran o Airbus A300-600R e o A310-300.
767-300
O 767-300, a primeira versión alongada do avión, entrou en servizo con Japan Airlines en 1986. O tipo conta cunha extensión da fuselaxe de 6,43 m sobre o 767-200, conseguido por seccións adicionais insertadas antes e despois das ás, conseguindo unha lonxitude total de 54,9 m. Reflectindo o potencial de crecemento do deseño orixinal do 767, as ás, motores, e meirande parte dos sistemas non se modificaron para o 767-300. Unha porta de saída no centro da cabina opcional colócase diante das ás no lado esquerdo, e posteriormente estiveron dispoñibles os motores máis potentes Pratt & Whitney PW4000 e Rolls-Royce RB211. A maior capacidade do 767-300 usouse para rutas de alta densidade dentro de Asia e Europa. O 767-300 fabricouse de 1986 ata 2000, e entregáronse un total de 104 unidades do modelo. En xullo de 2018 había 34 exemplares en servizo. O seu principal competidor foi o Airbus A300.
767-300ER
miniatura|250x250px|767-300ER de American Airlines en Barcelona O 767-300ER, a versión de rango estendido do 767-300, entrou en servizo con American Airlines en 1988. O aumento de alcance foi posible pola maior capacidade de combustible e un maior MTOW de 185 000 kg. Melloras no deseño permitiron o incremento do MTOW ata os 187 000 kg en 1993. Pode equiparse con motores Pratt & Whitney PW4000, General Electric CF6, ou Rolls-Royce RB211. O 767-300ER ten tres configuracións de saídas: a configuración de base ten catro portas principais de cabina e catro saídas sobre as ás; a segunda configuración ten seis saídas principais e dúas sobre as ás; e a terceira ten seis portas principais e dúas máis pequenas detrás das ás. Unha ruta típica do tipo é Os Ánxeles-Frankfurt. A combinación de maior capacidad de alcance ofrecida polo 767-300ER foi atractiva tanto para operadores que xa tiñan o 767 como para novas aeroliñas. É a versión máis exitosa do avión, con máis pedidos que todas as demais variantes xuntas. En novembro de 2017 entregáranse un total de 583 767-300ER. Había 376 exemplares en servizo en xullo de 2018. O principal competidor do tipo é o Airbus A330-200.
767-300F
O 767-300F, a versión de carga de produción do 767-300ER, entrou en servizo con UPS Airlines en 1995. O 767-300F pode transportar 24 palés estándar de 220 por 320 cm na súa bodega principal e ata 30 dispositivos de carga LD2 na bodega inferior, cun total de volume de carga de 438 m3. O cargueiro ten unha porta principal de carga e saída de tripulación, mentres que a bodega inferior ten dúas postas de carga en estribor e unha en babor. Unha versión de mercado xeral con sistemas de manexo de carga a bordo, capacidade de refrixeración e instalacións para a tripulación entregouse a Asiana Airlines o 23 de agosto de 1996. En agosto de 2019 entregáranse 161 767-300F, e 61 avións estaban pendentes de entrega. En xullo de 2018 había 222 unidades de cargueiros e conversións a cargueiro en servizo.
767-400ER
miniatura|250x250px|767-400ER de Continental Airlines O 767-400ER, o primeiro reactor de fuselaxe ancha de Boeing produto de dous alongamentos da fuselaxe, entrou en servizo con Continental Airlines no ano 2000. O tipo conta cun alongamento de 6,43 metros con respecto ao 767-300, dando unha lonxitude total de 61,3 m. A envergadura incrementouse tamén 4,36 m coa adición de puntas de á inclinadas. A configuración de saída usa seis saídas principais e dúas máis pequenas tras as ás, semellante á dalgúns 767-300ER. Outras diferenzas son unha cabina de mando actualizada, un tren de aterraxe redeseñado, e un interior do estilo do 777. A potencia é proporcionada polos motores mellorados General Electric CF6.
José García Espinosa
José García Espinosa, coñecido como Pelegrín, nado en Becerreá o 7 de abril de 1910 e finado nas Nogais setembro de 1936, foi un político galego.
Boeing 767
767-400ER
A FAA outorgou a aprobación ao 767-400ER para operar voos ETOPS de 180 minutos antes da súa entrada en servizo. Debido a que a súa capacidade de combustible non aumentou con respecto a modelos anteriores, o 767-400ER ten un alcance de 10 418 km, menos que anteriores 767 de rango estendido. Non se desenvolveu ningunha versión 767-400.
José García Espinosa
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi secuestrado no seu domicilio baixo un engano. Logo da súa detención, en setembro de 1936 foi paseado pola Garda Civil no monte da Reteixeira, entre As Cruces e A Alence (As Nogais). Recolleron o cadáver fixeron unha caixa de chopo e soterrárono na cara norte da igrexa parroquial de Torés.
Boeing 767
767-400ER
O 767-400ERX de maior alcance ofreceuse en xullo de 2000 antes de cancelarse un ano despois, deixando ao 767-400ER como única versión do 767 máis longo. Boeing retirou o 767-400ER e o -200ER da súa lista de prezos en 2014.
José García Espinosa
Traxectoria
En 2016 a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica procedeu á exhumación do seu cadáver.
Boeing 767
767-400ER
Entregáronse un total de 37 767-400ER aos dous clientes do modelo, Continental Airlines (agora fusionada con United Airlines) e Delta Air Lines. As 37 unidades do -400ER aínda estaban en servizo en xullo de 2018. Fabricouse unha unidade máis como banco de probas militar, e despois vendido como transporte VIP. O su principal competidor é o Airbus A330-200.
Visceral Games
Visceral Games (anteriormente EA Redwood Shores ) é un estudio de desenvolvemento de videoxogos que forma parte internamente de Electronic Arts. É coñecido principalmente pola saga de éxito Dead Space.
Bâgé-le-Châtel
Bâgé-le-Châtel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tätowierung
Tätowierung é un filme alemán de 1967 dirixido por Johannes Schaaf. Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 40ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén participou no Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Beira Transmontana
Para algúns xeógrafos, a Beira Transmontana designaba o o anaco da provincia de Tras os Montes e Alto Douro que se situaba ao sur do río Douro. Foi sinalada como unha das 13 "rexións naturais" de Portugal polo estudo xeográfico previo á reforma de 1936, aínda que nunca tivo existencia legal, sendo englobada directamente na provincia de Tras os Montes e Alto Douro.
Estaría constituída por cinco concellos: un do distrito da Guarda (o municipio de Vila Nova de Foz Côa) e catro do distrito de Viseu (concelhos de Armamar, Lamego, São João da Pesqueira e Tabuaço), tendo por cidade mais importante a Lamego.
A pesar de que esta rexión compartía moitas afinidades co norte do país, especialmente coa provincia de Tras os Montes e Alto Douro, onde foi incluída pola reforma de 1936, certos xeógrafos consideraban que o feito de estar situada ao sur do Douro conferíalle certa autonomía, preferindo aproximala ás Beiras e incluíla nunha súper-rexión: a Beira Interior (que incluiría tamén a Beira Alta e a Beira Baixa).
Ao redor desta rexión, e tendo como principal polo a cidade de Lamego, tentouse hai anos crear un novo distrito (o distrito de Lamego), como forma de descentralización administrativa. O tal distrito xa existira brevemente, cando no 1835 a instauración dos distritos sinalara a Lamego como capital de distrito, porén nese mesmo ano perdeu a categoría en beneficio de Viseu, cidade cunha posición máis central na antiga provincia da Beira Alta, da que fora capital.
Canadá
O Canadá (en inglés e francés: Canada) é un país que ocupa a metade norte da América do Norte. Limita cos Estados Unidos de América, localizado ao sur do país (Estados Unidos continentais) e ao noroeste (estado norteamericano de Alasca). Ao norte localízase o océano Ártico, ao oeste, o océano Pacífico, e ao leste, o océano Atlántico.
O Canadá é o segundo maior país do mundo, por extensión territorial.
O país obtivo súa independencia en 1 de xullo de 1867, do Reino Unido. Esta, porén, continuou a ter o control do Ministerio do Exterior do Canadá. O Canadá obtivo independencia total en 1931, segundo os termos do Estatuto de Westminster.
O Canadá é un dos países máis multiculturais do mundo. Tendo sido colonizada por franceses e ingleses, cerca dun terzo da poboación do Canadá posúe ascendencia inglesa, escocesa ou irlandesa; e un cuarto da poboación do país posúe algún grao de ascendencia francesa. Os tres maiores grupos minoritarios do país son italianos, alemáns e chineses.
Os Estados Unidos son o maior parceiro económico do Canadá. Por causa da súa gran poboación e do seu maior poder económico e influencia cultural, os Estados Unidos dominan gran parte da economía e da cultura do Canadá - aínda que moitos canadenses loitan para que eles sexan os principais responsables do control da economía do seu país, e para manter a cultura canadense viva e en pé, que desde o comezo do século XX viuse asociada á cultura norteamericana.
Etimoloxía
O nome Canadá vén da palabra do iroqués de St. Lawrence kanata, que significa "vila" ou "asentamento". En 1535, os indíxenas que habitaban a actual rexión da Cidade do Quebec empregaban a palabra para dirixir ao explorador francés Jacques Cartier á aldea de Stadacona. Cartier empregou posteriormente a palabra Canadá para referirse non só a esta aldea en particular, senón a toda a área sometida por Donnacona (o xefe de Stadacona); por 1545, os libros e mapas europeos comezaron a referirse a esta rexión como Canadá.
No século XVII e principios do XVIII, "Canadá" referíase á parte de Nova Francia que se estendía ao longo do río St. Lawrence e a beira setentrional dos Grandes Lagos. A área foi posteriormente dividida en dúas colonias británicas, Alto Canadá e Baixo Canadá. Estas foron reunificadas na Provincia do Canadá en 1841.
Despois da Confederación en 1867, Canadá foi adoptado como o nome legal para o novo país, e a palabra Dominion foi conferida como título do país. Porén, como o Canadá afirmou a súa autonomía política do Reino Unido, o goberno federal incrementou o uso simplemente de Canadá nos documentos e tratados do estado, un cambio que se reflectiu no renomeamento do día nacional de Dominion Day a Canada Day in 1982.
Política
O Gobernador Xeral tamén aproba - simbolicamente - o líder de goberno, o primeiro ministro do Canadá, considerado por moitos tamén o xefe de estado do país (dado o papel apenas simbólico da Raíña Isabel e o seu representante no país). O primeiro ministro do Canadá é o líder do partido político que conseguiu máis votos e representantes na Casa dos Comúns do Canadá. O primeiro ministro, pola súa banda, escolle os membros do Gabinete, que son membros do partido político do primeiro ministro, en ambas as casas lexislativas. O Poder Executivo no país é exercido polo primeiro ministro e polo Gabinete.
O Poder Lexislativo do Canadá posúe dúas casas: A Casa dos Comúns do Canadá - cuxos membros son directamente escollidos pola poboación - e o Senado, cuxos membros son escollidos polo Gobernador-Xeral, a consello do primeiro ministro do Canadá. Para que leis entren en vigor no país, votos de ambas as casas son necesarias, aínda que a Casa dos Comúns, tamén chamada de Lower House, é sensibelmente máis poderosa do que o Senado, tamén chamada de Upper House. Os membros da Casa dos Comúns posúen mandatos que expiran nunha nova elección - que acontece a cada 4 anos, podendo concorrer á reelección, cantas veces quixesen. Os membros do Senado son propostos polo primeiro ministro (e aprobados polo Gobernador Xeral) regularmente, e serven no Senado ata completaren os 75 anos de idade, ou decidir renunciar.
250px|dereita|miniatura|Vista do Parlamento do Canadá.
O Canadá posúe catro principais partidos políticos. O partido tradicionalmente centrista Partido Liberal do Canadá gobernou o Canadá durante a maior parte do século XX, e é tamén o partido político actualmente no poder, cuxo líder (e primeiro ministro do país) é Justin Trudeau. Apenas outro partido político no país conseguiu chegar ao poder desde que o Canadá chegou ao poder, o xa extinto Partido Progresivo Conservador do Canadá, e o seu predecesor, o Partido Conservador do Canadá. O Partido Progresivo Conservador actualmente é o Partido Conservador do Canadá, resultante da fusión da primeira coa Alianza do Canadá, en decembro de 2003. O Novo Partido Democrático do Canadá é un partido político de esquerda, e o Bloc Quebecqois é un partido político de grande influencia no Quebec. Hai outros partidos políticos de menor importancia no país, e ningún deles posúe actualmente representantes no parlamento.
O Sistema Xudicial do Canadá é o principal intérprete das leis do país, e posúe o poder de anular calquera lei criada no país, que viole a constitución. O Tribunal Supremo do Canadá é o tribunal máis alto do país, árbitro final de calquera procesos Xudiciais. O Código Penal do Canadá é de responsabilidade federal, e uniforme ao longo do país. A Common Law é exercida polo goberno federal en todo o país excepto Quebec, que posúe a súa propia Common Law. O aseguramento do cumprimento das leis dos país é de responsabilidade provincial, aínda que varias provincias contraten os servizos da Royal Canadian Mounted Police (Real Policía Montada do Canadá) para esta tarefa. A Real Policía Montada do Canadá é a única forza policial do mundo que opera en tres niveis: municipal, provincial/territorial e federal.
O Canadá é un membro das Nacións Unidas, da Commonwealth, da La Francophonie, da Organización dos Estados Americanos, da Organización do Tratado do Atlántico Norte, da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico, do Tratado de libre Comercio de América do Norte, da Organización Mundial do Comercio, do G8 e da Cooperación Económica Asia-Pacífico.