cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Maio
Xoves 24 de maio
Aquela noite, Castelli e Saavedra indicaron a Cisneros que dimitese da Xunta recentemente formada. Explicáronlle que a poboación estaba ao bordo da revolución violenta e ía eliminarlle pola forza, se non renunciase tamén. Eles alertaron que non teñen o poder de parar iso: nin Castelli para parar os seus amigos, nin Saavedra para evitar que o Rexemento de Patricios se amotinase. Cisneros quería esperar ao día seguinte, pero eles dixeron que non había tempo para máis atrasos, polo que finalmente acordou renunciar. Enviou unha carta de dimisión ao cabido para a súa consideración o día seguinte. Chiclana sentiuse encoraxado cando Saavedra renunciou, e comezou a pedir sinaturas para un manifesto sobre a vontade do pobo. Moreno rexeitou calquera implicación máis, pero Castelli e Peña confiaban en que acabaría por unirse a eles se os acontecementos se desenvolvesen como eles esperaban.
Venres 25 de maio
Na mañá do 25 de maio, a pesar do mal tempo, unha multitude reuniuse na Praza da Vitoria, así como a milicia liderada por Domingo French e Antonio Beruti. Esixiron a retirada da Xunta elixida o día anterior, a renuncia final de Cisneros e o nomeamento dunha nova xunta que non o incluíse. O historiador Bartolomé Mitre afirmou que French e Beruti distribuíron cintas azuis e brancas, semellantes á escarapela moderna da Arxentina, entre os presentes. Os historiadores posteriores dubídano, pero consideran posible que os revolucionarios usaran marcas distintivas dalgún tipo de identificación. Dicíase que o cabido podería rexeitar a renuncia Cisneros. Debido a atrasos na emisión dunha resolución oficial, a multitude axitouse, clamando que "o pobo quere saber de que se trata".
O cabido reuniuse ás 9 horas e rexeitou a renuncia de Cisneros. Eles consideraron que a multitude non tiña o dereito lexítimo de influír en algo que o cabido xa decidira e aplicara. Consideraron que, como a Xunta estaba ao mando, a manifestación debía ser reprimida pola forza, e fixo aos membros responsables de calquera cambio á resolución do día anterior. Para cumprir estas ordes convocaron aos principais mandos, pero estes non obedeceron. Moitos deles, incluíndo Saavedra, non apareceron. Aqueles afirmaron que non podían apoiar a orde do goberno, e que os comandantes serían desobedecidos se se ordenase ás tropas reprimir aos manifestantes.
A axitación da multitude aumentou e invadiron a sala capitular. Leiva e Lezica solicitaron que alguén podería actuar como portavoz para o pobo e debía unirse a eles dentro da sala e explicar os desexos da xente. Beruti, Chiclana, French e Grela foron autorizados a pasar. Leiva intentou evitar a Pancho Planes, pero entrou no salón tamén. O cabido argumentou que Buenos Aires non tiña dereito a romper o sistema político do vicerreinado sen discutir coas outras provincias; French e Chiclana responderon que a solicitude dun Congreso xa fora considerada. O cabido chamou os comandantes para deliberar con eles. Como acontecera varias veces nos últimos días, Romero explicou que os soldados se amotinarían se estivesen obrigados a loitar contra os manifestantes en nome de Cisneros. O cabido aínda rexeitou desistir, ata que o ruído da manifestación foi oído no corredor. Temían que os manifestantes puidesen invadir a edificación e chegar a eles. Martín Rodríguez sinalou que o único xeito de calmar os manifestantes era aceptar a renuncia de Cisneros. Leiva estivo de acordo, convenceu os outros membros, e o pobo volveu á Praza. Rodríguez foi á casa de Azcuénaga para atender a outros revolucionarios e planificar os pasos finais da revolución. A manifestación invadiu o cabido de novo, e chegaron ao salón de deliberacións. Beruti falou en nome do pobo, e dixo que a nova Xunta debería ser elixida polo pobo e non polo cabido. El dixo que, ademais das preto de 400 persoas xa reunidas, os cuarteis estaban cheos de xente que os apoiaban, e ameazou que ía asumir o control, pola forza se fose necesario. O cabido respondeu solicitando as súas demandas por escrito. Despois dun longo período de tempo, un documento que contiña 411 sinaturas foi entregado ao cabido. Este traballo propuxo unha nova composición para a Xunta de goberno, e unha expedición de 500 homes para axudar as provincias. O documento—aínda preservado—listaba a maioría dos comandantes do exército e moitos veciños coñecidos, e contiña moitas firmas ilexibles. French e Beruti asinaron o documento, afirmando que "para min e para seiscentos e máis". Con todo, non existe unha opinión unánime entre os historiadores sobre a autoría do documento. Mentres tanto, o tempo mellorou e o sol rompeu as nubes. As persoas na praza viron un presaxio favorable para a revolución. O Sol de Maio foi creado algúns anos máis tarde con referencia a este acontecemento.
A Primeira Xunta foi finalmente estabelecida. Foi composta polo presidente Cornelio Saavedra, os membros Manuel Alberti, Miguel de Azcuénaga, Manuel Belgrano, Juan José Castelli, Domingo Matheu e Juan Larrea, e os secretarios Juan José Paso e Mariano Moreno. As regras que a rexeron foron practicamente as mesmas que foran emitidas o día anterior, co suplemento de que o cabido vixiaría aos membros da Xunta e que a propia Xunta ía nomear substitutos no caso de vacantes. Saavedra falou á multitude, e despois mudouse para o forte, entre salvas de artillería e o toque das campás. Mentres tanto, Cisneros tomou unha viaxe para Córdoba, Arxentina, para avisar a Santiago de Liniers do que pasou en Buenos Aires e solicitar unha acción militar contra a Xunta.
Acontecementos posteriores
miniatura|300px|A Primeira Xunta. Óleo de [[Julio Vila y Prades.]]Buenos Aires soportou todas as Guerras Hispanoamericanas de Independencia sen ser reconquistada polos exércitos monárquicos ou realistas contrarrevolucionarios de éxito. Con todo, afrontou varios conflitos internos. Á Revolución de Maio faltáballe un líder claro como noutras rexións de América Latina; o secretario Mariano Moreno encargouse da fase inicial do goberno, pero foi destituído pouco despois.
O Consello de Rexencia, a Real Audiencia de Buenos Aires e os peninsulares opuxéronse á nova situación. A Real Audiencia secretamente xurou fidelidade ao Consello de Rexencia un mes despois e enviou comunicados ás outras cidades do vicerreinado, para lles pedir que negasen o recoñecemento ao novo goberno. Para pór fin a estas actividades, a Xunta reuniuse con Cisneros e todos os membros da Real Audiencia baixo o pretexto de que as súas vidas estaban en perigo, e enviounos ao exilio a bordo do buque británico Dart. O capitán Mark Brigut Larrea foi instruído para evitar portos americanos e entregalos directamente para as Illas Canarias. A Xunta, a continuación, nomeou unha nova Audiencia composta enteiramente de crioulos leais á revolución.
Cada cidade no territorio da Arxentina moderna excepto Córdoba aprobou a Primeira Xunta. As cidades do Alto Perú, no entanto, non tomaron unha posición, debido aos recentes resultados das Revolucións de Chuquisaca e A Paz. Asunción de Paraguai rexeitou a Xunta e xurou lealdade ao Consello de Rexencia. A Banda Oriental, segundo Francisco Javier de Elio, permaneceu como un reduto monárquico.
O ex vicerrei Santiago de Liniers organizou unha contrarrevolución en Córdoba, e iso se converteu na primeira campaña militar do goberno independente. A pesar da importancia do mesmo Liniers, e o seu prestixio como un heroe popular polo seu rol cando os ingleses os invadiron, a poboación de Córdoba preferiu apoiar a revolución. Isto reduciu o poder do exército contrarrevolucionario por medio de desercións e sabotaxes. As tropas de Liniers foron rapidamente derrotadas polas forzas lideradas por Francisco Ortiz de Ocampo. Ocampo rexeitou disparar a Liniers; polo tanto, a execución ordenada pola Xunta foi realizada por Juan José Castelli. Tras a vitoria, a Primeira Xunta enviou expedicións militares cara moitas outras cidades para esixir o apoio e a elección de representantes para a mesma.
Montevideo, que tiña unha rivalidade histórica con Buenos Aires, opúxose á Primeira Xunta e o Consello de Rexencia declarouna a nova capital do vicerreinado, xunto con Francisco Javier de Elio como o novo vicerrei. A cidade foi ben defendida, polo que podería facilmente resistir a unha invasión. Algunhas cidades periféricas na Banda Oriental actuaron contra a vontade de Montevideo e apoiaron á Xunta de Buenos Aires. José Gervasio Artigas liderounos e mantivo a Montevideo baixo cerco. A derrota final dos monárquicos montevideanos foi realizada por Carlos María de Alvear e William Brown. A Capitanía xeneral de Chile seguiu un proceso análogo ao da Revolución de Maio, e elixiu unha Xunta de Goberno que inaugurou o breve período coñecido como Patria Vieja. A Xunta foi derrotada en 1814 na Batalla de Rancagua, e a Reconquista posterior de Chile faría un reduto monárquico unha vez máis. Os Andes proporcionaron unha barreira natural eficaz entre os revolucionarios da Arxentina e Chile, polo que non houbo enfrontamentos militares entre eles até a Travesía dos Andes, liderada por José de San Martín, en 1817, unha campaña que resultou na derrota dos monárquicos chilenos.
A Primeira Xunta aumentou de tamaño cando se incorporaron os representantes enviados polas provincias. A partir de entón, a Xunta foi renomeada como a Xunta Grande. Disolveuse logo tras a derrota de xuño de 1811 das tropas arxentinas na Batalla de Huaqui e dous triunviratos sucesivos exerceron o poder executivo sobre as Provincias Unidas do Río da Prata. En 1814, o segundo triunvirato foi substituído pola autoridade do Director Supremo. Mentres tanto, Martín Miguel de Güemes tiña os exércitos realistas enviados do vicerreinado do Perú en Salta e San Martín avanzou á fortaleza realista de Lima por mar, nunha campaña chilena-arxentina. A guerra pola independencia gradualmente trasladouse cara América do Sur. Desde 1814, a Arxentina entrou en guerra civil.
Consecuencias
Segundo o historiador Félix Luna no seu libro Breve historia de los Argentinos, unha das consecuencias sociais máis importantes da Revolución de Maio foi o cambio na forma en como as persoas e os seus gobernantes se relacionaron. Até entón, a concepción do ben común prevaleceu: mentres a autoridade real foi plenamente respectada, unha instrución da coroa de España foi considerada prexudicial para o ben común da poboación local, que foi simplemente ignorada. Coa revolución, o concepto de ben común deu lugar ao da soberanía popular, teorizado por Moreno, Castelli e Monteagudo, entre outros. Esta idea considerou que, en ausencia dunha autoridade lexítima, o pobo tiña dereito a nomear aos seus propios líderes. Co tempo, a soberanía popular daría lugar á idea da regra da maioría. Esta maduración de ideas foi gradual, tendo moitas décadas para cristalizarse en sistemas electorais e políticos estables, pero foi o que levou á adopción do sistema republicano como a forma de goberno da Arxentina. Domingo Faustino Sarmiento declarou visións similares no seu libro Facundo, e observou que as cidades eran máis receptivas a ideas republicanas, mentres que as áreas rurais eran máis resistentes a elas, o que levou ao xurdimento de caudillos.
Outra consecuencia, tamén segundo Luna, foi a disolución do Vicerreinado do Río da Prata en varias unidades diferentes. A maioría das cidades e provincias tiñan distintas poboacións, economías, actitudes, contextos e intereses. Até a revolución, todos estes pobos foron retidos en conxunto pola autoridade do goberno español, mais coa súa desaparición, a xente de Montevideo, o Paraguai e o Alto Perú comezou a distanciarse de Buenos Aires. A breve existencia do Vicerreinado do Río da Prata, que durou só 38 anos, impediu a consolidación dun sentimento patriótico e non conseguiu traer un sentido de comunidade para toda a poboación. O novo país arxentino non tiña un concepto estabelecido de identidade nacional capaz de unir a poboación baixo unha idea común da condición de Estado. Juan Bautista Alberdi ve a Revolución de Maio como unha das primeiras manifestacións das loitas de poder entre a cidade de Buenos Aires e as provincias—un dos conflitos axiais en xogo nas guerras civís arxentinas. Alberdi escribiu no seu libro "Escritos póstumos":
Análise historiográfica
Os estudos historiográficos da Revolución de Maio non afrontan moitas dúbidas ou detalles descoñecidos. A maioría das informacións foron debidamente rexistradas na época e foron facilitadas ao público pola Primeira Xunta como propaganda patriótica. Debido a iso, as visións históricas sobre o tema difiren nas súas interpretacións dos significados, causas e consecuencias dos feitos, no canto de na precisión das súas descricións dos propios eventos. A versión moderna de acontecementos non difire significativamente daquela contemporánea. As primeiras persoas en escribir sobre a Revolución de Maio foron os participantes que escribiron memorias, biografías e diarios. Con todo, as súas obras foron motivadas por finalidades historiográficas, como explicar as razóns das súas accións, limpar as súas imaxes públicas, ou manifestar o seu apoio ou rexeitamento das figuras públicas e ideas da época. Por exemplo, Manuel Moreno escribiu a biografía de seu irmán Mariano como propaganda para as revolucións en Europa, e Cornelio Saavedra escribiu a súa autobiografía nun momento no que a súa imaxe foi altamente cuestionada, para xustificarse aos seus fillos. A primeira escola historiográfica destacada de interpretación da historia da Arxentina foi fundada por membros da xeración do 1837, incluíndo Bartolomé Mitre. Mitre considerou a Revolución de Maio como unha expresión icónica do igualitarismo político: un conflito entre liberdades modernas e opresión representado pola monarquía española, e un intento de estabelecer unha organización nacional en principios constitucionais en oposición á autoridade carismática dos caudillos. As perspectivas destes autores foron tratadas como canónicas ata o final do século 19, cando a proximidade do centenario animou aos autores a buscar novas perspectivas. Os autores máis recentes pensan diferente sobre o peso relativo das causas da Revolución de Maio e sobre que intervención nos acontecementos foi máis decisiva, pero os principais puntos de vista expresados ​​por Mitre foron mantidos, como considerar a revolución o nacemento da Arxentina moderna e un acontecemento inevitable. Estes autores introduciron a idea da intervención popular como outro elemento clave. Até o momento das guerras mundiais, os autores liberais tentaron impor unha perspectiva histórica final e incuestionable; Ricardo Levene e a Academia Nacional da Historia eran expoñentes desta tendencia, que aínda mantiña a maioría das perspectivas de Mitre. Os autores de esquerdas tomaron unha visión revisionista sobre a base do nacionalismo e antiimperialismo; que minimizou a disputa entre crioulos e peninsulares e retratou acontecementos como unha disputa entre a ilustración e o absolutismo. Con todo, a maior parte dos seus traballos estiveron enfocados noutros períodos históricos.
A Revolución de Maio non era o produto das accións dun único partido político cunha axenda clara e definida, senón unha converxencia de sectores con intereses variados. Así, hai unha serie de perspectivas conflitivos sobre iso, porque distintos autores destacan aspectos diferentes. Mitre, por exemplo, que se refire á Representación dos Propietarios de Terra (un informe económico de 1809 por Mariano Moreno) e ó rol dos comerciantes para apoiar a visión de que a Revolución de Maio destínase a obter o libre comercio e a integración económica con Europa; os revisionistas de dereitas céntranse en torno a Saavedra e os costumes sociais da época para describir a revolución baixo principios conservadores; e revisionistas de esquerdas usan o exemplo de Moreno, Castelli e os manifestantes liderados por French e Beruti para describila como unha revolución radical.
Intencións revolucionarias
miniatura|Os revolucionarios da Revolución de Maio declararon lealdade e fidelidade a [[Fernando VII de España.]]O goberno creado o 25 de maio pronunciouse fiel ao rei deposto de España Fernando VII, pero os historiadores discrepan sobre se este era sincero ou non. Desde Mitre, moitos historiadores pensan que esa lealdade foi só un engano político para gañar autonomía. A Primeira Xunta non xurou lealdade ao Consello de Rexencia, que aínda estaba en funcionamento, e en 1810 aínda parecía improbable que Napoleón sería derrotado e Fernando fose regresado ao trono (o que finalmente ocorreu o 11 de decembro de 1813, co Tratado de Valençay). O propósito de tal engano sería gañar tempo para reforzar a posición da causa patriótica e evitar reaccións que puidesen levar a unha contrarrevolución, facendo parecer que a autoridade monárquica aínda era respectada e que ningunha revolución ocorría. O engano é coñecido como a "Máscara de Fernando VII". Este foi confirmado pola Primeira Xunta, a Xunta Grande e o Primeiro Triunvirato. A Asemblea do Ano XIII foi destinada a declarar a independencia, pero non puido facelo por mor doutros conflitos políticos entre os seus membros. Con todo, esta suprimiu as mencións de Fernando VII en documentos oficiais. Antes da declaración de independencia de 1816, os directores supremos consideraron outras opcións, como negociar con España ou converterse nun protectorado británico.
Juan Bautista Alberdi e historiadores posteriores, como Norberto Galasso, Luís Romero e José Carlos Chiaramonte dubidaban das interpretacións de Mitre e presentaron diferentes. Alberdi pensaba que "a Revolución Arxentina é un capítulo da revolución hispanoamericana, como tamén dun español, como tamén dun francés e un europeo". Non considerou unha disputa entre o independentismo e o colonialismo, mais si unha disputa entre novas ideas libertarias e absolutistas. A intención non era cortar os lazos con España, senón reformular a relación; do mesmo xeito, a Revolución Americana non era tan separatista nas súas etapas iniciais. Así, ten as características dunha guerra civil. Algúns puntos que xustificarían a idea serían a inclusión de Larrea, Matheu e Belgrano na Xunta e a aparición posterior de José de San Martín: Larrea e Matheu eran españois, Belgrano estudou durante moitos anos en España, e San Martín pasou a maior parte da súa vida adulta na guerra en España contra os franceses. Cando San Martín falou sobre os inimigos, el chamounos "realistas" ou "godos", pero nunca "españois".
Segundo estes historiadores, a revolución española contra o absolutismo confundiuse coa Guerra Peninsular. Cando Fernando VII estaba contra o seu pai Carlos IV, que foi visto como un rei absolutista, moitos españois tiñan a impresión errónea de que simpatizaba coas novas ideas ilustradas. Así, as revolucións realizadas nas Américas en nome de Fernando VII (como a Revolución de Maio, a Revolución de Chuquisaca, ou aquela en Chile) terían buscado substituír o poder absolutista por un poder formulado baixo as novas ideas. Aínda que España estaba en guerra con Francia, os ideais da Revolución Francesa (liberdade, igualdade e fraternidade) aínda eran respectados. Estas revolucións pronunciáronse como inimigos de Napoleón, pero non afrontaron calquera ataque militar francés activo; promoveron loitas entre os exércitos españois para manter ben a orde vella ou ben a orde nova. Esta situación cambiaría coa derrota final de Napoleón e o retorno de Fernando VII ao trono, cando empezou a Restauración absolutista e perseguiron os adeptos das novas ideas libertarias no interior de España. Para a xente en América do Sur, permanecer como unha parte do Imperio Español, pero cunha nova relación co país nai, xa non era unha opción viable: as únicas opcións remanentes nese momento foron a de volver ao absolutismo ou a de adoptar o independentismo.
Legado
miniatura|A [[Pirámide de Maio, situada na praza de Maio, en Buenos Aires.]]
O 25 de maio é un día nacional na Arxentina, coñecido como Primeiro Goberno Patriótico, con carácter de festa. O festivo é definido por lei 21.329 e sempre celébrase o 25 de maio, con independencia do día da semana. O Centenario Arxentino e o Bicentenario Arxentino foron conmemorados en 1910 e 2010 respectivamente.
O 25 de maio foi designado como unha data patriótica en 1813, pero a Declaración da Independencia da Arxentina suxire o 9 de xullo como un día nacional alternativo. En principio, este engadiuse debido aos conflitos entre Buenos Aires e as provincias durante a guerra civil da Arxentina, porque a data de maio relaciónase con Buenos Aires e a data do 9 de xullo relaciónase con todo o país. Así, Bernardino Rivadavia cancelou a celebración do 9 de xullo, e o federal Juan Manuel de Rosas restaurouna de novo, pero mantivo as celebracións de maio. En 1880, a federación de Buenos Aires eliminou as connotacións locais e a Revolución de Maio foi considerada o nacemento da nación.
A data, así como unha imaxe xenérica do cabido de Buenos Aires, é utilizada en diferentes variantes para honrar a Revolución de Maio. Dúas das máis notables son a Avenida de Mayo e a Plaza de Mayo en Buenos Aires, preto do lugar do cabido. A Pirámide de Mayo foi erguida na praza un ano despois da revolución, e foi reconstruída na súa forma actual en 1856. Veinticinco de Mayo é o nome de varias divisións administrativas, cidades, espazos públicos e accidentes xeográficos da Arxentina. Existen departamentos con este nome nas provincias de Chaco, Misiones, San Juan, Río Negro e Buenos Aires, este último co dominio da cidade de Veinticinco de Mayo. As cidades de Rosario (Santa Fe), Junín (Buenos Aires) e Resistencia (Chaco) teñen prazas co mesmo nome. A Illa de San Xurxo, que é reivindicada pola Arxentina, Reino Unido e Chile, como parte da Antártida Arxentina, o Territorio Antártico Británico e o Territorio Antártico Chileno, respectivamente, refírese á Illa 25 de Mayo, na Arxentina.
Unha representación dun cabido úsase nas moedas arxentinas de 25 céntimos, e unha imaxe do Sol de Maio aparece na moeda de 5 céntimos. Unha imaxe do cabido durante a Revolución aparece na parte de atrás da moeda nacional antiga de 5 pesos.
Bibliografía
100px|dereita
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
O Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas é un certame literario organizado pola Asociación Mulleres Progresistas de Vigo en colaboración coa Concellería de Igualdade do Concello de Vigo que busca a reflexión sobre distintos aspectos da igualdade de oportunidades entre mulleres e homes e o apoderamento das mulleres, entendido consonte á estratexia definida na IV Conferencia Mundial das Mulleres de Beijing nos seus tres niveis de transformación: o individual, o colectivo e a transformación social.
Río Ruhr
260px|miniatura|Estación fluvial en Mülheim an der Rhein O Ruhr é un río da Alemaña, afluente do Rhin pola súa beira dereita. Ten unha lonxitude de curso de 221,2 km, cun caudal medio de 79 m3/s preto da súa foz en Duisburgo, o que o torna no quinto afluente do Rhin polo seu fornecemento de augas. Tal caudal é semellante ao do inglés río Támese.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Bases
Entre outras:
Río Ruhr
Percorrido
O Ruhr ten un curso de sentido leste - oeste. Nace na rexión montañosa do Sauerland, na Renania do Norte-Westphalia (Nordrhein-Westphalen), a unha altitude de 670 m. Logo dun percurso de máis de 100 km a través do Sauerland, recibe o seu tributario principal, o Lenne, ao sur da cidade de Dortmund. De seguido forma o límite meridional da coñecida rexión industrial do Ruhr, densisimamente poboada (posto 42º na lista des megalópoles, con máis de 6 millóns de habitantes).
Navegabilidade
O Ruhr é navegábel en 41 km, desde Mülheim an der Ruhr até Essen-Rellinghausen.
Conca
A conca ou bacía do Ruhr cobre 4.485 km2.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Bases
O tema é libre, pero con especial valoración daqueles que traten e reflexionen sobre os distintos aspectos da igualdade de oportunidades entre mulleres e homes (corresponsabilidade, dereitos, apoderamento etc.).
Río Ruhr
Afluentes
O máis importante dos seus tributarios é o río Lenne, que recibe pola marxe esquerda, e que alcanza 121,2 km de longo.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Bases
Enlazando o carácter reivindicativo coa vertente literaria, o microrrelato debe ter natureza narrativa e non de mera proclama.
Río Ruhr
Cidades que atravesa
O Ruhr baña primeiro as cidades de Meschede, Arnsberg, Wickede, Fröndenberg, Holzwickede, Iserlohn e Schwerte.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Bases
Os microrrelatos deben ter un máximo de 100 palabras (excluído o título).
Río Ruhr
Cidades que atravesa
Logo o seu curso marca o límite meridional da área do Ruhr area, pasando polas cidades de Hagen, Dortmund, Herdecke, Wetter, Witten, Bochum, Hattingen, Essen, Mülheim e máis Duisburgo, onde se xunta con o Rhin.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Bases
As obras deben ser orixinais e inéditas, non estando difundidas por ningún tipo de medio, nin en papel, nin electrónico.
Premios outorgados:
miniatura|Gañadoras e organización nos premios de 2019. Premios outorgados nas súas distintas edicións:
Finalistas:
VII Edición 2019
Finalistas:
VI Edición 2018
Finalista: A leoa, de Patricia Eugenia Gallego Pérez
V Edición 2017
Finalistas:
III Edición 2015
Finalistas:
II Edición 2014
Finalistas:
Candai
O topónimo galego Candai pode referirse a:
Fisioloxía vexetal
A fisioloxía vexetal é unha disciplina que completa á botánica, xa que está dedicada ó estudo do funcionamento dos órganos e tecidos vexetais das plantas.
Características
O campo de traballo desta disciplina, está estreitamente relacionada coa bioquímica, bioloxía celular e a bioloxía molecular
Os fisiólogos estudan os procesos fundamentais das plantas, coma a fotosíntese, a respiración, a nutrición vexetal, as funcións das hormonas vexetais, os tropismos, os movementos násticos, o fotoperiodismo, a fotomorfoxénese, os ritmos circadianos, a fisioloxía do estrés medioambiental, a xerminación das sementes, a dormencia, a función dos estomas e a transpiración. Tamén é importante a contribución deste campo á industria, xa que moitas investigacións terminan por ser fundamentais para un mellor desenvolvemento industrial.
Nutrición vexetal
A seguinte táboa mostra os nutrientes esenciais de uso xeneralizado entre as plantas
Fotosíntese
Realizada principalmente polos cloroplastos ''' É un proceso que ocorre en dúas fases. -A primeira fase depende da luz (reaccións luminosas), require a enerxía directa da luz que xera os transportadores que son utilizados na segunda fase. A fase independente da luz (reaccións escuras), realízase cando os produtos das reaccións de luz son utilizados para formar enlaces covalentes carbono-carbono (C-C), dos carbohidratos. -As reaccións escuras non poden realizarse na escuridade, simplemente se chaman así porque nelas non se absorbe enerxía da luz. Necesitan o ATP e o poder redutor (NADPH) formados na fase luminosa. Investigacións recentes suxiren que varias encimas do ciclo de Calvin, son activadas pola luz mediante a formación de grupos -SH ; de tal forma que o termo reacción de escuridade non é de todo correcto. As reaccións escuras efectúanse no estroma; mentres que as luminosas ocorren nos tilacoides.
Reaccións de luz
Nos procesos que dependen da luz (reaccións de luz), cando un fotón é capturado por un pigmento fotosintético, prodúcese a excitación dun electrón, o cal é elevado dende o seu estado basal respecto ó núcleo a niveis de enerxía superior, pasando a un estado excitado. Despois dunha serie de reaccións de oxidorredución, a enerxía do electrón convértese en ATP e NADPH. No proceso ocorre a fotólise da auga, que se descompón segundo a ecuación:
H2O + cloroplasto + fotón à 0,5 O2 + 2H+ + 2 electróns.
Na redución dun mol de CO2 utilízanse 3ATP e 2 NADPH, que a través dunha serie de reaccións encimáticas producen os enlaces C-C dos carbohidratos, nun proceso que se efectúa na escuridade. Nas reaccións de escuridade, o CO2 da atmosfera captúrase e redúcese pola adición de hidróxeno (H+ ) para a formación de carbohidratos [ ( CH2 O )]. A incorporación do dióxido de carbono en compostos orgánicos, coñécese como fixación ou asimilación do carbono. A enerxía usada no proceso provén da primeira fase da fotosíntese. Os seres vivos non poden utilizar directamente a enerxía luminosa, porén a través dunha serie de reaccións fotoquímicas, pódena almacenar na enerxía dos enlaces C-C de carbohidratos, que se liberan logo mediante os procesos respiratorios e outros procesos metabólicos.
Fotosistemas
Na fotosíntese cooperan dous grupos separados de pigmentos ou fotosistemas, que se atopan localizados nos tilacoides. Moitos organismos procariotas soamente teñen o fotosistema I (o máis primitivo dende o punto de vista evolutivo).
Os organismos eucariotas posúen os fotosistemas I e II. O fotosistema I está asociado ás formas de clorofila a, que absorben as lonxitudes de onda de 700 nm ( P700 ), mentres que o fotosistema II ten un centro de reacción que absorbe a unha lonxitude de onda de 680 nm ( P680 ). Cada un dests fotosistemas atópase asociado á polipéptidos na membrana tilacoidal e absorben enerxía luminosa independentemente. No fotosistema II, prodúcese a fotólise da auga e a liberación do osíxeno; con todo ambos fotosistemas operan en serie, transportando electróns, a través dunha cadea transportadora de electróns. No fotosistema I transfírense dous electróns á molécula de NADP+ e se forma NADPH, no lado da membrana tilacoidal que mira cara o estroma.
Desenvolvemento vexetal
Un dos procesos do desenvolvemento dos vexetais na reprodución sexual é a xerminación a partir das sementes.
Reprodución
Na reprodución sexual as ximnospermas por medio de piñeiros e esporas tentan reproducirse e as anxiospermas tentan reproducirse por medio de flores que en realidade presenta dentro dos pétalos, unha soa estrutura especializada na produción de gametos, tanto masculinos, as anteras nos estames, como femininos, os ovarios en carpelo.
Os fenómenos relativos á herdanza constitúen unha parte tan importante da fisioloxía que chegou a formar unha disciplina independente, a xenética.
Julius von Sachs unificou estes estudos fisiolóxicos fusionándoos como disciplina. O seu Lehrbuch der Botanik foi considerado a biblia nos seus tempos.
Union List of Artist Names
Malia que se amosa como unha lista, a ULAN está estruturada como un thesaurus, que cumpre os estándares correspondentes ISO e NISO, contendo relacións asociativas, xerárquicas e de equivalencia.
O enfoque dos rexistros da ULAN son personalidades da arte. Cada rexistro identifícase cun número único, e ligado a cada artista amósanse nomes, artistas relacionados, fontes dos datos e notas. Os rexistros poden ser sobre artistas individuais ou grupos, e adoitan representar creadores involucrados na concepción ou produción de artes visuais e arquitectura.
Metro de Praga
O Metro de Praga (en checo: Metro v Praze) é unha rede de transporte pública soterrada situada na cidade de Praga, República Checa. É o medio de transporte máis rápido para moverse pola urbe, servindo ao redor de millón e medio de pasaxeiros ao día, o que o converte no sétimo sistema de metro con maior actividade de Europa.
Esta rede foi inaugurada o 9 de maio de 1974. A rede conta con tres liñas (máis unha en construción) que debuxan un triángulo no centro da cidade. Consta de cincuenta e sete estacións cunha lonxitude total de 59,3 quilómetros. A rede de metro está operada pola Compañía de Transporte Público de Praga, S.A. (en checo: Dopravní podnik hlavního města Prahy).
Información básica
O metro está a cargo da Compañía de Transporte Público de Praga S.A. (oficialmente en checo Dopravní podnik hlavního města Prahy a.s.), a cal xestiona tódolos medios de transporte públicos da cidade (o metro, o tranvía, os autobuses, o funicular até Petřín e o telecadeira do Zoolóxico). Dende 1993, o sistema está conectado á rede de trens de proximidade e autocares, así como a estacionamentos para deixar o vehículo particular. Xuntos forman unha rede de transporte público, que abrangue máis que a propia cidade, chamada Transporte Integrado de Praga (Pražská integrovaná doprava—PID). Mentres que prezo da grande rede de transporte é zonal, o metro está totalmente dentro da zona central.
Deseño e estacións
A maioría das estacións teñen unha única plataforma no centro da cámara da estación (túnel) que serve para ámbalas direccións. As estacións situadas a niveis máis profundo son máis grandes e teñen túneles de vía a cada lado. As paredes de moitas estacións están decoradas con paneis de cor aluminio, tendo cada estación a súa propia cor.
Billetes
O metro de Praga posúe un sistema de "tickets abertos". Os pasaxeiros deben comprar e validar o billete antes de entrar na plataforma de metro. Hai inspectores uniformados que teñen o dereito de comprobar a validez do billete en calquera momento dentro da zona de entrada obrigatoria.
Os billetes turísticos están dispoñibles para períodos de 24 horas (100 CZK, 4,15 €), tres días (330 CZK, 13,70 €) e cinco días (500 CZK, 20,75 €). Existen tamén abonos para prazos de tempo máis longos (requiren identificación con fotografía); hai para períodos dun mes (550 CZK, 22,83 €), tres meses (1480 CZK, 61.42 €) ou anual (4750 CZK, 197.12 €).
Primeiros proxectos
miniatura|dereita|220px|Proposta de Ladislav Rott A primeira vez que se menciona un proxecto para a construción dun metro na cidade de Praga data de 1898. Ladislav Rott, un reputado quincalleiro de Praga, formulou esta proposta ao concello da capital:
Londres xa tiña o seu metro dende 1863 e Budapest dende 1896, ademais nese tempo estábanse a construír os metros de Berlín e de París. Finalmente leváronse a cabo as obras dos sumidoiros, mais o metro non foi construído.
Despois da fundación da Checoslovaquia en 1918, a construción dun metro na capital do novo estado foi de novo considerada. En 1926, o enxeñeiro Jiří Hrůša presentou o proxecto para unha rede, cuxo trazado resulta bastante semellante ao actual. Ademais, o enxeñeiro realizou unha descrición exacta de como optimizar o fluxo de pasaxeiros nas estacións:
Este sistema de organización e separación dos fluxo de pasaxeiros hoxe coñécese como solución Barcelona. miniatura|esquerda|180px|Estación do Metro de [[Cidade de México|México D.F. con solución Barcelona.]] Os enxeñeiros da Vladimír List et Bohumil Belada presentaron finais de 1926 o seu plan para construír un metro en Praga. Este proxecto publicouse nun coñecido estudo titulado Un metro expreso soterrado para Praga. En 1935, a Vladimír List falaba así retrospectivamente nunha emisora de radio:
En abril de 1931 convocouse un concurso para atopar unha solución aos problemas de transporte, cuxos tres candidatos saíron vitoriosos. Con todo, estes proxectos non chegaron a realizarse. Todos eles propoñían tres liñas, en parte superficiais, en parte soterradas.
Falsas expectativas
A comezos de 1939 as empresas que controlaban o servizo de tranvía estaban dispostas a resolver os problemas de transporte da cidade, e os plans para un metro estaban próximos á concretarse. Incluso a ocupación da Bohemia por parte da Alemaña nazi, e o establecemento do Protectorado de Bohemia e Moravia en marzo dese mesmo ano, non detivo uns plans que xa incluían mapas detallados con esquemas das estacións, os trens proxectos e a finalización da perforación exploratoria. Xa estaba feito incluso o proxecto para a liña A completo. En maio de 1943, debido á Segunda Guerra Mundial, o proxecto de metro foi abandonado.
Ao finalizar a guerra, os traballos ían ser retomados, mais o golpe de Praga de febreiro de 1948 constituíu un novo obstáculo para a realización do proxecto. O goberno checoslovaco decidiu, non só por razóns económicas senón probablemente tamén ideolóxicas, non continuar cos plans do metro da pre-guerra.
Execución
miniatura|220px|Florenc, estación de tranferencia entre as liñas A e B. miniatura|220px|Můstek, estación de tranferencia entre as liñas B e C. Durante os anos 1960, o tráfico urbano comezaría de novo a aumentar, mesmo os tranvías ficaban a miúdo atrapados en atascos ou eran vítimas de problemas técnicos. Facíase urxente atopar unha solución aos problemas de transporte e circulación das persoas, había que atopar un medio de transporte rápido e eficiente. Propuxéronse dous proxectos; o primeiro eras desprazar as liñas do tranvía da cidade para evitar conxestións, o segundo a creación dun metro paralelo ao tranvía. O goberno tomou, en primeiro lugar, a decisión de construír unha liña de tranvía lixeiro que, polo centro da cidade, circularía soterrado.
O primeiro proxecto foi finalmente abandonado por varios motivos. Primeiro debido a que a seguridade é menor que co metro, ademais de ser o tranvía moito máis lento, non só en marcha senón tamén nas paradas, xa que o vehículo ten que parar uns sesenta segundos, debido ás dificultades de acceso, mentres que o metro de dez a quince segundos. Ademais significaría a demolición de varias casas no centro da cidade.
Finalmente decididos á construción das liñas soterradas, os traballos de soterramento do tranvía comezaron na rúa Opletalova. Uns meses máis tarde, un tratado de cooperación asinado entre a Unión Soviética e Checoslovaquia, permitiu que a cidade se transfórmase nunha xigantesca obra en construción. Levantáronse moitas rúas e incluso pechouse ao tráfico a concorrida Praza de Venceslau, a miúdo mesmo aos peóns.
Con todo, o 9 de agosto de 1967 marca un punto de inflexión: o goberno decide construír un metro real que circule polo subsolo. Tódolos plans anteriores, baseados "nunha combinación de metro e tranvía" son abandonados. A primeira parte do novo sistema no centro da cidade abriuse o 9 de maio de 1974, unha sección da liña C de 6,6 quilómetros de longo entre Sokolovská (hoxe Florenc) e Kačerov. A cerimonia de apertura puxo en relevo a cooperación entre os países socialistas e, sobre todo a amizade entre Checoslovaquia e a Unión Soviética.
Esta primeira liña completouse en novembro de 1980 até Háje e en novembro de 1984 até Holešovice. O trama inaugurado incluía o cruzamento do río Moldava. O 26 de xuño de 2004, abriuse unha sección adicional da liña C que fai un segundo cruzamento polo río, seguida doutra extensión do 5 de maio de 2008. A liña C ten hoxe unha lonxitude de 22,4 km. A segunda liña do metro, a A, abriu o 12 de agosto 1978 entre Náměstí e Dejvická. Despois de catro prolongamentos, a liña chegou até a súa actual estación terminal Depo Hostivar. As estación de Hradčanská e Staroměstská foron renovadas en 1997 e 1998. A liña ten hoxe unha lonxitude de 11,0 km.
A liña B, inaugurada en novembro de 1985 co tramo Florenc – Smíchovské nádraží, completou o triángulo da cidade. O 11 de novembro de 1994, esta liña estendeuse até Zličín e no mesmo mes de 1998 até Černý Most. Despois da apertura das estacións e Hloubětín e Kolbenova en 1998 e 1999 a liña acadou a situación actual. Cunha lonxitude de 25,7 quilómetros, a B é a máis longa das tres liñas.
Pasaxeiros
O metro transportou a máis de 10.000 millóns de pasaxeiros durante trinta anos de funcionamento. Hoxe leva máis dun millón de pasaxeiros ao día, ou aproximadamente o corenta por cento dos usuarios de medios de transporte na cidade. Até 1992, o metro experimentou un aumento constante do número de pasaxeiros, cun tráfico ese ano de 630 millóns de pasaxeiros. A partir dese ano o número de pasaxeiros descendeu de forma pronunciada, chegando en 1996 a ter uns 200 millóns de pasaxeiros menos que en 1992. Dende 1996 o tráfico aumentou constantemente até alcanzar 584 millóns en 2009 (salvo 2002 debido ás inundacións).
Mapa
centro|850px|O metro en 2008.
Daniel Kozelinski Netto
Daniel Kozelinski Netto, nado o 18 de febreiro de 1952 en Bom Sucesso (Paraná, Brasil), é un eclesiástico católico ucraíno brasileiro, 3º bispo de Santa María do Patrocinio en Bos Aires.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Curitiba o 10 de febreiro de 1980 polo arcebispo Efraím Basílio Krevey.
O 20 de xuño de 2007 foi nomeado bispo auxiliar de San Xoán Bautista en Curitiba e bispo titular de Eminentiana, recibindo a consagración episcopal o 16 de setembro de 2007 polo arcebispo de Winnipeg Lawrence Daniel Huculak.
O 12 de xaneiro de 2013 foi nomeado visitador apostólico para os católicos ucraínos no Uruguai, o Paraguai, Chile e Venezuela.
O 8 de outubro de 2016 foi nomeado bispo de Santa María do Patrocinio en Bos Aires.
Özgön
Özgön (en kirguiz: Өзгөн Özgön) é unha cidade do Kirguizistán situada na rexión de Osh.
Historia
A cidade é mencionada nos anais chineses do século II a.C. e foi unha das capitais dos karakhánidas, chamada Mavarannahr na época destes, que deixaron tres mausoleos aínda preservados na actualidade. A cidade era a morada de Muhammad b. Nasr durante a división do kanato en dúas ramas. alt=Uzgen Minaret|left|miniatura|310x310px|Minarete de Özgön.
Atopáronse relatos en Özgön obra de escritores árabes como Al-Muqaddasi e Ibn Hawqal do século X.
Xeografía
Özgön sitúase no leste do val de Fergana, xusto enriba do punto onde entra o Kara-Darya no val. Está a 48 quilómetros ao nordés da cidade de Osh, e a 32 quilómetros ao sueste de Jalal-Abad.
Clima
Özgön ten un clima mediterráneo continental (Dsa). Os veráns son secos e quentes e as choivas son principalmente no inverno e meses adxacentes.
Artón, Vilar, Zas
Artón é un lugar da parroquia de Vilar no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres).
Economía de Alxeria
Os principais recursos económicos da Alxeria son petróleo, gas natural, ferro, zinc, prata, cobre e fosfatos. Uns 25% da poboación activa dedícase á agricultura e a pesca. A economía creceu un 6% no ano 2005. A taxa de desemprego é do 17,1% (2005). O Estado domina a maioría dos sectores económicos do país, a pesar dunha gradual liberación desde mediados da década de 1990 ter aberto a economía ó sector privado interno e estranxeiro.
Os combustibles sólidos son a principal fonte de ingresos de Alxeria, representando aproximadamente un 60% das rendas do estado, un 30% do PIB, e un 98% dos ingresos da exportación en 2006. Na clasificación dos países con maiores reservas de petróleo, o país ocupa a posición número 14, almacenando uns 11.800 millóns de barrís de cru, pero se considera que a cantidade actual das reservas é ata superior. A Administración de Información da Enerxía dos Estados Unidos informou en xaneiro de 2007 Alxeria tiña unhas reservas probadas de 161,7 billóns de pés cúbicos de gas natural, o oitavo país do mundo con maiores reservas deste combustible. miniatura|esquerda|Ministerio de facenda. thumb|300px|Campos de trigo, Guelma, Alxeria Os indicadores económicos e financeiros melloraron a mediados dos anos 1990, debido en parte ás reformas políticas apoiadas polo Fondo Monetario Internacional, e unha renegociación da débeda externa co Club de París. A economía de Alxeria beneficiouse en 2000 e 2001 do incremento que sufriu o prezo do cru, e da axustada política fiscal levada a cabo polo goberno, dando como resultado un grande incremento dos beneficios no comercio, marcas elevadas nos intercambios comerciais, e unha redución da débeda. Con todo, os continuos esforzos do goberno por diversificar a economía, atraer os investimentos, e aumentar o nivel de vida dos cidadáns tiveron pouco éxito. En 2001, o goberno asinou un tratado de asociación coa Unión Europea que lle suporía menores tarifas e que permitiría aumentar o comercio. En marzo de 2006, Rusia aceptou perdoar 4.740 millóns de dólares estadounidenses de débeda da época soviética durante unha visita do presidente Vladimir Putin ao país, a primeira que realizaba un líder ruso no medio século. En compensación, o presidente alxeriano Bouteflika accedeu a comprar avións de combate rusos, defensas antiaereas e outras armas por valor de 7.500 millóns de dólares, segundo a axencia rusa Rosoboronexport.
Alxeria decidiu en 2006 pagar a débeda que tiña co Club de París antes do estipulado, e que ascendía a 8 mil millóns de dólares. Isto reduciu a débeda externa de Alxeria a valores por baixo de 5 mil millóns de dólare a finais de 2006.
Agricultura
Desde tempos dos romanos, Alxeria destacou pola fertilidade do seu chan, aínda que tan só o 9,4% da poboación traballa na agricultura.
A mediados do século XIX cultiváronse grandes cantidades de algodón coincidindo coa guerra civil estadounidense, pero a súa industria sufriu un retroceso. A principios do século XX fixéronse esforzos para retomar o cultivo desta planta. Unha pequena cantidade de algodón cultívase nos oasis do sur. Prodúcense grandes cantidades dunha fibra vexetal, feita das follas de palmeira anana. Outros cultivos importantes son as oliveiras e o tabaco.
Para o cultivo de cereais empréganse máis de 30.000 km². A zona do Tell é a de maior extensión de cultivo de cereais. Durante a época de ocupación francesa, a súa produtividade viuse incrementada substancialmente grazas aos pozos artesianos. Os principais cereais son o trigo, a cebada e a avena sativa. Expórtanse unha gran variedade de froitas e verduras, especialmente cítricos, así como tamén figos, dátil, fibra de esparto e cortiza. Alxeria é o maior mercado de África de avena sativa.
Pierre-Simon Ballanche
Pierre-Simon Ballanche, nado en Lión en 1776 e finado en 1847, foi un escritor e filósofo contrarrevolucionario francés, que elaborou unha teoloxía de progreso que tivo considerable influencia nos círculos literarios franceses de comezo do século XIX.
Traxectoria
O espectáculo da execución de 700 persoas logo da fracasada revolta realista de 1793 en Lión deixoulle unha fonda pegada na súa concepción pesimista da vida. Traballou como impresor durante uns anos e en 1802 publicou a súa primeira obra, Du sentiment considéré dans son rapport avec la littérature, unha secuela de Génie du christianisme de Chateaubriand.
A principal obra de Ballanche, que nunca rematou, foi Essais de palingénésie sociale no que intentaba narrar en forma poético-filosófica o pasado, o presente e o futuro. Balanche afirma que a orixe da sociedade estaba en relación directa coa orixe da linguaxe e esta era unha revelación directa de Deus e a humanidade tiña que pasar por tres fases: a caída da perfección, o período de proba e o renacemento final ou retorno á perfección.