cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Hamburgo
Castelos na vila comercial
miniatura|250px|Hamburgo no s.XII dende o oeste: o Alster á esquerda e o Elba á dereita. Nos dous séculos seguintes as sucesivas reconstrucións do pequeno poboado axiña eran seguidas de novos ataques e destrucións (eslavos, daneses, polacos). Como consecuencia as defensas da vila foron progresivamente reforzadas: semella que no comezo do século X un primeiro muro arredor do conxunto da catedral puido seres erixido (Domburg) e o bispo Adaldag (937-988, aínda que por seguridade os bispos residiron en Bremen) levantou un castelo episcopal e sentou as bases de Hamburgo coma cidade comercial (regulamentación do mercado). Despois da destrución polos eslavos obodritas en 983 seica o muro da vila foi ampliado (o chamado Heidenwall sobor dun primitivo mesmo da época posterior á destrución viquinga ) pechando o leste (o lado de terra) entre o Alster e o Bille/Elba. Finalmente, ao longo da primeira metade do século XI ata catro castelos foron construídos: o bispal cunha nova catedral (Mariendom, a primeira en pedra, 1037); o Wiedenburg (1043, ao sur do Heidenwall ); o Alsterburg (1045, no outro extremo do Heidenwall, rentes do Alster ) e o Neue Burg (1061, fóra de murallas na outra beira do meandro do Alster).
A primeira igrexa parroquial, San Pedro, probablemente tamén foi erixida nesta época, ao norte da catedral e coma igrexa do mercado (ecclesia forensis). A vila experimentou un inicial crecemento pola súa excelente posición na encrucillada de rutas comerciais entre Escandinavia e o sur, entre o leste europeo e o Mar do Norte.
Cidade Libre e Hanseática
miniatura|250px|Hamburgo en 1320: a cidade medieval. En 1189 Hamburgo consegue do emperador Frederico I os dereitos de "Cidade Imperial Libre" que garanten o futuro desenvolvemento do seu porto e mercado francos de taxas, cunha autonomía burguesa (primitivo concello, Rathaus, en 1200).
A vila comeza a creceres fora do antigo muro: no canto do castelo Neueburg aparece un barrio de comerciantes homónimo arredor da igrexa de S. Nicolao. Tamén poboáronse as illas entre os brazos de auga ao sur do primitivo asentamento (Sta. Catarina). O propio río Alster vai seres represado (1190-1235) adquirindo o carácter de lago.
A alianza comercial coa próxima Lübeck en 1241 abriu a cidade ao Báltico e foi o inicio da florecente Liga Hanseática. Unha nova expansión urbana realízase ao nordeste, arredor da igrexa de Santiago, e o completo organismo arrodéase dunha muralla cuxo recordo consérvase ata hoxe nos nomes da cidade medieval. O tramo inferior da represa do Alster foi drenado (Bleichen).
O século XIV foi unha época de esplendor e florecemento extraordinarios para Hamburgo. A riqueza xerada serviulle para ampliar o seu dominio mercando terras e vilas veciñas asemade as illas do Elba. Tamén enriqueceu o seu patrimonio monumental: reconstruíronse os cinco templos maiores da urbe en estilo gótico (catedral, S.Pedro, Santiago, S.Nicolao e Sta. Catarina) e a muralla da cidade en ladrillo. Ademais erixiuse unha nova Rathaus (no meandro do Alster fronte a S.Nicolao). miniatura|500px|centro|Hamburg e a súa excepcional xeografía (as illas do Elba devirán o futuro gran porto da urbe moderna)
Reforma relixiosa e Neustadt
miniatura|250px|Hamburgo en 1650 (o N embaixo á esquerda). Trala adhesión da vila ao luteranismo (1529) recibiu inmigración de protestantes holandeses e franceses asemade xudeus sefarditas. Así mesmo expulsou o culto católico do seu territorio.
Por outra banda a progresiva conformación dunha Europa de estados-nación deixaba á Cidade Libre nunha situación delicada para manter o seu status. Fronte a ameaza do veciño reino de Dinamarca, Hamburgo viuse na necesidade de se protexeres duplicando de paso a densa área urbana (unha nova muralla no século XVI apenas abarcara a maiores o porto polo sur ). Entre 1616 e 1625 un completo cinto de fortificacións arrodeará a cidade antiga (Alstadt) e unha extensión case igual na beira occidental do Alster (Neustadt, arredor de S.Miguel). Máis aló, ao oeste, crecerá a cidade danesa de Altona co distrito de S. Pauli (onde a Grosse Freiheit, "rúa da liberdade", será refuxio dos católicos para celebraren o seu culto).
As murallas probaron a súa eficacia durante a Guerra dos Trinta Anos (1618-48) e a vila mesmo prosperou e non foi tomada no caos xeral centroeuropeo. Hamburgo era a maior cidade alemá do tempo (75.000h, 1650 ).
Século XIX
A améndoa amurallada da cidade histórica (coa adicción en 1697 dun apéndice no nordeste para englobar a parroquia de S.Xurxo) vaise conservar ata o século XIX, cando progresivamente os bastións foron derrubados e o seu soar reconvertido en parques. A área meridional do Alster, drenada no medievo a carón do centro fundacional (Bleichen), foi urbanizada durante o século XVIII. miniatura|250px|O novo centro de Hamburgo arredor da Rathaus, 1890 (anel de parques e ferrocarril no antigo cinto de murallas).
Trala breve ocupación napoleónica, en 1815 o Congreso de Viena confirmou o estatuto de Cidade Libre para a urbe (que mantivo sempre asociada aos sucesivos réximes políticos xermánicos). O crecemento e prosperidade comezaron na segunda metade do século da man principalmente do comercio co continente americano (liderando o transporte transatlántico de emigrantes). O porto deveu un dos máis importantes de Europa e a industrialización foi rápida e extensa.
Tamén na segunda metade do século, e despois do devastador incendio de 1842 que destruíu a parte máis antiga da vila, levouse a cabo unha reconfiguración do centro urbano (a maiores, o conxunto catedralicio católico, despois de abandonado á ruína, fora finalmente demolido en 1807 ). Con rúas rectas no canto das medievais unha nova Rathaus (concello e praza a carón do Bleichen, ao oeste de S.Pedro, 1888) ocupaba agora o corazón da vila mentres no baleiro da catedral fora erixida a Johanneum (colexio de humanidades, a súa vez destruído, coma a meirande parte da cidade, nos bombardeos da IIGM; o centro foi reconstruído novamente con algunhas modificacións viarias ).
Cidade portuaria
miniatura|250px|A Speicherstadt en primeiro termo diante da vila miniatura|250px|O porto e a cidade en 2002. O porto, desde 1189 o motor da economía de Hamburgo, foi declarado porto franco en 1888. Xa en 1883 deseñárase unha vasta ampliación para a época (a Speicherstadt, 350.000m2 de peiraos e almacéns) que ocupou o sueste da cidade histórica e supuxo a expropiación e recolocación duns 20.000 habitantes.
Dende 1888 ata o fin da centuria e no primeiro cuarto do século XX novas expansións foron desenvoltas principalmente na beira sur do Elba. Unha verdadeira cidade portuaria que acadaba volumes de tráfico sempre crecentes. A segunda guerra mundial e a proximidade do "pano de aceiro" (Alemaña Oriental) no período da guerra fría frearon o seu crecemento, pero dende 1989 está a recuperar a súa preeminencia coma un dos maiores portos do mundo.
Ademais todo un gran plan de reconversión da Speicherstadt para usos residenciais e dotacións públicas (proxecto chamado HafenCity, 2km2) está a recuperar esa zona do centro histórico.
Y vasco
300px|miniatura|Mapa do Y vasco. A liña de alta velocidade Vitoria-Bilbao-Donostia-Fronteira francesa, denominada comunmente Y vasco (en éuscaro: Euskal Y), é o proxecto ferroviario que pretende unir mediante unha vía de altas prestacións as tres capitais vascas, Bilbao, Donostia e Vitoria, conectándoas entre si mediante un trazado en «Y» cun percorrido medio de 35 minutos, e coa fronteira francesa, dando continuidade á liña de alta velocidade Venta de Baños-Burgos-Vitoria e por tanto conectando con Madrid.
Este proxecto forma parte da rede de altas prestacións (apta para mercadorías e pasaxeiros) do «Plan Estratéxico de Infraestruturas e Transporte» do Ministerio de Fomento para o período 2005-2023 e tamén do proxecto europeo «Proxecto prioritario Nº3 do Eixo Atlántico europeo». A conexión da Y vasca entre Vitoria e Bilbao está prevista para 2023, aínda que polo momento as obras de acceso ás capitais poderían atrasalo, mentres que o ramal guipuscoano incluirase máis tarde.​ Este macroproxecto consta de varios proxectos básicos de segmentos do trazado, subdivididos á súa vez en tramos menores de 10 km que se desenvolven nos correspondentes proxectos construtivos.
Proxecto
A lonxitude total do trazado é de 175 km, dos cales 94 son da galla Vitoria - Bilbao. Hai un total de 157 quilómetros de vía dobre, e outros 37 km de vía única.
A utilización desta vía será mixta, e compartirá o tráfico de mercadorías e o de viaxeiros. As características técnicas do trazado son: radio mínimo de curvas de 3.100 m e pendentes máximas de 15 milésimas por metro, con velocidades que oscilan entre 120 km/h de máxima para o tráfico de mercadorías e os 250 km/h de máxima para os viaxeiros. O trazado realizarase nun 70% baixo túneles, o que supón un 40% da totalidade do percorrido, ou sobre viadutos, un 20% do percorrido. Haberá 23 túneles e 44 viadutos. Segundo outras fontes, a lonxitude total da infraestrutura é de 171,9 km, dos cales en túnel son 104,3 km (60,64%), en viaduto son 17,0 km (9,93%), e ao descuberto son 50,6 km (29,43%).
A entrada en servizo desta infraestrutura permitirá reducir o tempo de viaxe entre as tres capitais: Vitoria - Donostia nun 60%, e entre Bilbao - Donostia e Bilbao - Vitoria nun 80% (a duración no ano 2008 do percorrido en transporte ferroviario entre capitais como Bilbao e Donostia era de algo máis de 2 horas e 15 minutos; entre Bilbao e Vitoria era de 2 horas 20 minutos con transbordo en Miranda de Ebro, e para rematar, entre Vitoria e Donostia, era de 1 hora e 40 minutos).
Os servizos de mercadorías chegarán directamente ata o porto de Bilbao en Santurtzi (Biscaia) pola variante sur ferroviaria, e ao porto de Pasaias en Guipúscoa a través dun acceso desde Irún creando unha intermodal de mercadorías en Lezo. Estímase que se retirarán da estrada 800.000 camións anuais. Prevíronse conexións ao futuro eixo cantábrico de alta velocidade (liña de alta velocidade da costa cantábrica) que o uniría con Santander, e ao corredor navarro que o uniría con Pamplona e a liña do val do Ebro, esta última cunha conexión en Ezkio-Itsaso e sen afectar os parques naturais de ao redor.
Prevíronse seis estacións e dous postos de adiantamento e estacionamento de trens, un en Aramayona (Áraba) e outro en Ezkio-Itsaso (esta última tamén será estación de pasaxeiros). Estas instalacións ocuparán unha plataforma de 1.500 m de longo, cun largo de entre 42 e 56 metros, e acollerán seis ou oito vías.
Estacións
Polas estacións de Astigarraga, Bilbao-Abando, Vitoria e Ezkio-Itsaso pasarían todos os trens, mentres que nas de Donostia e Irún faríase mediante desvíos, o primeiro para chegar ao centro da cidade e o segundo para entrar en Irún e conectalo coa vía convencional francesa (mesmo largo que o Y vasco). Así mesmo, como é posible facer paradas sen ningunha dificultade nos postos de adiantamento e estacionamento de trens, a localidade de Aramayona estaría preparada desde o primeiro momento para unha posible estación.
Viadutos e túneles
Haberá 44 viadutos e 23 túneles previstos:
Tempos de viaxe
Comparativa entre as duracións en tren actuais e futuras entre as cidades do País Vasco con outras de Francia e España.
Armuño, Lubre, Bergondo
Armuño é un lugar da parroquia de Lubre, no concello de Bergondo, na comarca da Coruña. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 134 persoas (73 mulleres e 61 homes).
Aquí sitúase o Pazo de Armuño, moi reformado, pero no que aínda se conservan restos dos antigos calabozos e das murallas. É de propiedade privada.
Polinomio
Historia
Determinar as raíces de polinomios, ou "resolver ecuacións alxébricas", é un dos problemas máis antigos da matemática. Algúns polinomios, tales como f(x)=x^2+1, non posúen raíces dentro do conxunto dos números reais. Se, no entanto, o conxunto de candidatos posíbeis se expande ao conxunto dos números imaxinarios, ou sexa, se se ten en conta o conxunto dos números complexos, entón todo polinomio (non-constante) posúe polo menos unha raíz (teorema fundamental da álxebra).
Existe unha diferenza entre a aproximación de raíces e a determinación de fórmulas concretas que as definen. As fórmulas para a determinación das raíces dos polinomios de ata 4º grao son coñecidas desde o século XVI (ver ecuación cuadrática, Gerolamo Cardano, Niccolo Fontana Tartaglia).. En 1824, Niels Henrik Abel probou que non pode haber unha fórmula xeral (incluíndo apenas as operacións aritméticas e radicais) para a determinación de raíces de polinomios de grao igual ou superior ao 5º en termos de coeficientes (ver teorema de Abel-Ruffini). Este resultado marcou o comezo da teoría de Galois, onde se aplica a un estudo detallado das relacións entre as raíces de polinomios.
Definición
Para a sucesión de termos (ou \mathbb{C}) con a_n> diferente de cero, un polinomio de grao n (ou tamén función racional enteira) é unha función que posúe a forma
Alternativamente, o polinomio pode ser escrito recorrendo á notación sigma
Cada elemento sumado a_n x^n do polinomio denomínase termo. Un polinomio cun, dous ou tres termos chámase de monomio, binomio ou trinomio respectivamente.
En relación ao grao, os polinomios de:
Pódese estender a definición de polinomio para incluír f(x)=0, chamado polinomio nulo. O polinomio nulo non posúe grao definido.
A raíz (ou cero) dun polinomio f(x) é un valor de x tal que f(x) = 0.
Notas
Os polinomios ata o grao n e mais o polinomio nulo forman un espazo vectorial que se denomina normalmente Πn. Neste artigo os polinomios representáronse a partir dunha base monomial (ex.: ) mais debe notarse que se pode usar calquera outra secuencia polinomial como base, como por exemplo os polinomios de Chebyshev.
Real Club Deportivo Fabril
O Real Club Deportivo Fabril, tamén coñecido como Deportivo B, é un equipo de fútbol galego centenario, filial do Deportivo da Coruña. Fundouse o 21 de febreiro de 1914  e na tempada 2023/24 competirá na Segunda División RFEF, cuarta categoría do fútbol español.
Historia
O Fabril Foot-ball Club foi fundado en 1914 polo dono dunha fábrica téxtil situada no barrio de Catro Camiños, na Coruña. O seu uniforme orixinal compúñase dunha camisola a bandas verticais azulgranas e un pantalón negro. Nesta etapa, destaca a presenza de Ramón González no equipo fabrilista.
Durante os anos trinta e corenta, o club participa nas divisións de modestos da cidade herculina. En 1941, é obrigado a eliminar os estranxeirismos do seu nome por mor das leis franquistas, mudando o seu nome polo de Fabril Sociedad Deportiva.
En 1948, o club asina un convenio de asociación co Deportivo da Coruña e comeza a participar na Serie A. Na tempada 1953-54 o Fabril, con Luis Suárez nas súas filas, gañoulle ó Club Turista na final do Campionato Galego de Afeccionados. Ese mesmo ano, ascendeu a Terceira división despois de proclamarse campión da Serie A.
A finais da década de 1950 e principios da de 1960 o club viuse inmerso nunha grave crise económica.
Na tempada 1963-64 xogou a promoción de ascenso á Segunda división, despois de quedar segundo do seu grupo. Na primeira eliminatoria eliminou á SD Ponferradina, tocándolle como rival para a seguinte eliminatoria a Gimnástica de Torrelavega. O Fabril venceu por 2-1 na Coruña, mentres que en Torrelavega o resultado foi o mesmo pero gañando o equipo cántabro, polo que se tivo que xogar un partido de desempate. Este encontro disputouse dous días despois no Molinón de Xixón e o resultado foi de empate a 2. Xogouse entón un cuarto partido ao día seguinte para desfacer a igualdade e esta vez acabou en derrota do equipo coruñés, despois de que a Gimnástica remontase con dous goles no último minuto a diana inicial de Pito. Ricardo Badás era o adestrador daquel equipo e nel xogaban entre outros Antonio Giráldez, Manolete, Beci e Pellicer.
Foi nese momento cando o Fabril asinou un acordo definitivo co Deportivo, polo cal este asumiu todas as débedas do anterior, que pasaba a ser o seu filial baixo o nome de Fabril Deportivo. Ademais nese intre o Fabril, que daquela estaba presidido por José González Dopeso, fusionouse co Deportivo Xuvenil e cambiou as cores da súa vestimenta ao branco e azul.
Tras distintos cambios de categoría durante as décadas seguintes, en 1991 o Fabril conseguiu o ascenso a Segunda B con Paco Melo como adestrador, despois de quedar cuarto na liga e saír vencedor do seu grupo da fase de ascenso, na que conseguiu superar ao Caudal Deportivo, CF Fuenlabrada e SD Almazán. O equipo só durou un ano na categoría, a 1991-92, volvendo a Terceira tras quedar 18º.
En 1993 asinouse un novo acordo entre o Deportivo e os dez socios membros do Fabril. Por este acordo o Fabril pasou a ser federativamente o Real Club Deportivo de La Coruña B. Na 1993-94 rematou segundo do seu grupo, a un punto do campión, o Bergantiños. Xogou entón a fase de ascenso quedando encadrado nun grupo co Atlético Bembibre, o Club Deportivo Lealtad e o Real Aranjuez, sendo este último o que conseguiu finalmente o ascenso.
miniatura|300px|Xogadores do Fabril en 2016. O club regresou á Terceira División en 1999, onde estivo unha tempada e volveu ascender. Este ascenso durou só unha tempada, regresando a Terceira en 2001. Xogou dúas novas fases de ascenso nas tempadas 2002-03 e 2003-04, pero non logrou ascender. Tampouco o conseguiu na 2005-06 a pesar de ter sido campión da categoría. Na 2006-07 volveu gañar a liga, e desta volta si conseguiu subir a Segunda B, tras eliminar o CD Anguiano e ó CD Don Benito na fase de ascenso.
O 10 de xullo de 2017 o equipo recuperou o seu nome tradicional, pasando a chamarse Real Club Deportivo Fabril. Na primeira tempada da súa nova etapa en Segunda B, tivo como adestrador a Cristóbal Parralo, e dende outubro a Gustavo Munúa, despois de que Parralo se convertese en adestrador do primeiro equipo. O Fabril rematou ese ano subcampión do seu grupo e disputou a fase de ascenso, pero quedou eliminado na primeira eliminatoria fronte ao Extremadura UD. Foi con todo, o mellor resultado histórico do club.
Na tempada seguinte volveu descender á Terceira División despois dun mal ano no que o club tivo tres adestradores diferentes: Tito Ramallo, Sergio Pellicer e Luisito. Este último continuou na tempada 2019-20 na que o equipo ocupaba a sétima praza cando a liga foi suspendida debido á pandemia por coronavirus.
Estadio
O Fabril xoga habitualmente no campo principal da Cidade Deportiva de Abegondo, con capacidade para 3.000 espectadores, se ben tamén ten utilizado o Estadio de Riazor en partidos de especial transcendencia como foi o da fase de ascenso á Segunda División na tempada 2007–08.
Fosfatidilserina
A fosfatidilserina (abreviada como PS) é un fosfolípido que forma parte das membranas celulares. É un fosfoglicérido, xa que está formada por un diacilglicérido (glicerina esterificada con dous ácidos graxos) esterificada no OH que queda libre por un fosfato e este polo aminoácido serina. É unha molécula anfipática, xa que a parte da serina e o fosfato é polar e a parte do diacilglicérido é apolar.
Xeralmente, a fosfatidilserina mantense na capa interna ou citosólica da bicapa lipídica da membrana plasmática grazas á actuación dun encima chamado flipase. Cando unha célula sofre apoptose, a fosfatidilserina aparece nas dúas capas da membrana, polo que tamén queda exposta na superficie da célula.
Memoria e cognición
Nos primeiros estudos sobre a fosfatidilserina, esta obtívose a partir de compoñentes do cerebro bovino; pero debido á preocupación pola encefalopatía esponxiforme bovina (mal das vacas tolas), os estudos posteriores realizáronse con fosfatidilserina obtida da soia. Os ácidos graxos contidos na fosfatidilserina de soia son diferentes dos que aparecen na de bovino. Porén, os estudos preliminares indicaron que o produto extraído da soia é polo menos tan eficaz coma o de orixe bovina.
O 13 de maio de 2003, a axencia norteamericana Food and Drug Administration (FDA) declarou que, “baseándose na súa avaliación da totalidade da evidencia científica dispoñible publicamente, a Axencia conclúe que non hai un acordo científico significativo entre expertos cualificados de que exista unha relación entre a fosfatidilserina e a redución do risco de demencia ou deterioración cognitiva”. Aínda así, a FDA deulle á fsosfatidilserina o status de substancia “pretendidamente saudable cualificada” (qualified health claim), afirmando que “o consumo de fosfatidilserina podería reducir o risgo de demencia e de disfunción cognitiva nos anciáns” e o "reducir o risco de disfunción cognitiva nos anciáns" (é dicir, hai indicios de que pode ser beneficiosa, pero non está demostrado).
Nutrición deportiva
Demostrouse que a fosfatidilserina acelera a recuperación, prevén a dor muscular, mellora o benestar e pode ter propiedades ergoxénicas en ciclistas, levantadores de pesas e corredores de fondo. Informouse que a fosfatidilserina da soia, en doses de 400 mg, é un complemento eficaz para combater o estrés inducido polo exercicio ao diminuír os altos niveis de cortisol O suplemento de fosfatidilserina promove un equilibrio hormonal desexable en atletas e podería diminuír a deterioración fisiolóxica que acompaña o sobreentrenamento e/ou o sobreestiramento. Outros estudos mostran que mellora o estado de ánimo en situacións de estrés e a prestación deportiva dos golfistas.
Trastorno de hiperactividade por déficit de atención
Os primeiros estudos piloto indican que o suplemento de fosfatidilserina podería ser beneficioso para os nenos que padecen o trastorno por déficit de atención con hiperactividade.
Seguridade
Tradicionalmente, os suplementos de fosfatidilserina eran obtidos do córtex bovino, pero, debido á posible transferencia de enfermidades infecciosas, a fosfatidilserina obtida da soia estableceuse como unha alternativa potencialmente segura. A fosfatidilserina de soia é un suplemento nutricional para as persoas maiores en doses de 200 mg tomadas tres veces ao día. Un dato negativo é que se demostrou que a fosfatidilserina reduce a resposta inmune específica nos ratos.
Fontes dietéticas
A fosfatidilserina pode encontrarse na carne, pero é máis abundante no cerebro e en órganos, como fígado e ril. Podemos encontrar fosfatidilserina en produtos lácteos ou en vexetais, con excepción dos feixóns brancos, pero só en pequenas cantidades.
Táboa 1. Cantidade atopada en diferentes alimentos.
A inxesta media diaria de fosfatidilserina na dieta dos países occidentais estímase en 130 mg.
Aplicacións
A anexina-A5 é unha proteína natural con grande afinidade pola fosfatidilserina. A anexina-A5 marcada permite a visualización das células ao inicio e durante o estado de apoptose in vitro ou in vivo. Outra proteína que se enlaza á fosfatidilserina é a Mfge8.
A anexina-A5 marcada con tecnecio permite distinguir entre tumores benignos e malignos, xa que a patoloxía dos malignos presenta unha alta taxa de división celular e apoptose, e a dos benignos, unha baixa taxa de apoptose.
Sabartán, Carreira, Ribeira
Sabartán é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
El Perelló
El Perelló é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
San Paio, Carreira, Ribeira
San Paio é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
LeBron James
miniatura|dereita|LeBron James miniatura|dereita|LeBron James cos [[Cleveland Cavaliers.]] LeBron Raymone James, nado o 30 de decembro de 1984 en Akron, Ohio, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga en Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA). Coñecido coma "King James", foi seleccionado na primeira posición do draft da NBA de 2003 polos Cleveland Cavaliers. Foi nomeado Rookie do Ano na tempada 2003-04, MVP da tempada da NBA nas tempadas 2008-09, 2009-10, 2011-12 e 2012-13, MVP das Finais da NBA nas 2011-12 e 2012-13, e foi All-Star todas as tempadas dende 2005.
En 2010, rematou nos Miami Heat tras unha proceso de axente libre con moita publicidade. Alí, chegou tres veces ás Finais da NBA, de 2011 a 2013, e conseguiu os seus dous aneis da NBA. Na tempada 2011-12, conseguiu o primeiro despois da vitoria de Miami por 4-1 contra os Oklahoma City Thunder, e foi elixido MVP das Finais. Na seguinte tempada, os Heat gañaron por 4-3 ós San Antonio Spurs, e LeBron James conseguiu o seu segundo campionato e o seu segundo galardón de MVP das Finais da NBA.
Tempada Rookie
James foi seleccionado en primeiro lugar no Draft da NBA por Cleveland Cavaliers, asinando inmediatamente un contrato de 90 millóns de dólares con Nike e outro con Upper Deck. O seu primeiro encontro foi ante Sacramento Kings, no que James anotou 25 puntos, repartiu 9 asistencias, capturou 6 rebotes e roubou 4 balóns cun 60% en tiros de campo. Terminou a tempada facendo unha media de 20,9 puntos, 5,9 asistencias e 5,5 rebotes por partido, sendo nomeado Rookie do Ano por diante de Carmelo Anthony, e converténdose no primeiro xogador dos Cavaliers en recibir devandito trofeo. Xunto con Oscar Robertson e Michael Jordan, converteuse nun dos tres xogadores na historia da NBA en conseguir ter unha media de 20 puntos, 5 rebotes e 5 asistencias por partido na súa primeiro campaña na liga. Con James, os Cavs melloraron en 18 vitorias respecto da tempada anterior, e finalizaron cun balance de 35-47, aínda que non conseguiron acceder a playoffs.
Tempada 2004-05
Na tempada 2004-05, James foi seleccionado para xogar o seu primeiro All-Star Game, onde os seus números foron: 13 puntos, 6 asistencias e 8 rebotes na vitoria do Leste sobre o Oeste por 125-115. Ademais, converteuse no xogador máis novo en conseguir un triplo dobre e en anotar 50 puntos nun encontro. As súas medias foron de 27.2 puntos, 7.2 asistencias, 7.4 rebotes e 2.2 roubos de balón por noite, sendo nomeado no segundo mellor quinteto da tempada, converténdose tamén no xogador máis novo da historia da NBA en ser nomeado nun dos tres mellores quintetos do ano. Con todo, de novo non se meteron en playoffs a pesar do balance positivo de 42-40.
Tempada 2005-06
Na tempada 2005-06, James foi seleccionado por segunda vez para disputar o All-Star Game e liderou ao Leste á vitoria por 122-120 con 29 puntos, 2 asistencias e 6 rebotes, converténdose así no xogador máis novo en gañar o premio MVP do All-Star, con 21 anos e 51 dias. James fixo 31,4 puntos, 6,6 asistencias e 7 rebotes na tempada regular, sendo o xogador máis novo en facer máis de 30 puntos por noite nunha tempada regular. É xunto con Michael Jordan o único xogador capaz de conseguir ter unha media de 30 puntos, 7 rebotes e 6 asistencias nunha campaña. Ademais, durante un tramo de tempada, xuntouse con Jordan e en ser os únicos xogadores desde 1970 en anotar 35 ou máis puntos en nove partidos consecutivos.
Ao terminar a tempada regular, James foi un dos principais candidatos a conseguir o premio ao MVP. Finalmente acabou segundo na votación por detrás do base Steve Nash de Phoenix Suns, que o gañaba por segundo ano consecutivo. En playoffs, sufriron para eliminar a Washington Wizards por 4-2. No seu debut, James realizou un triplo-dobre con 35 puntos, 12 rebotes e 12 asistencias na primeira vitoria dos Cavaliers. Converteuse no terceiro xogador en conseguir un triplo-dobre no seu primeiro partido de postemporada, tras Johnny McCarthy (1960) e Magic Johnson (1980). Na serie, James promedió 36.7 puntos cun 57% en tiros de campo. A súa media anotadora foi o segundo mellor para un xogador que disputaba a súa primeira serie de playoffs, tras Michael Jordan. En segunda rolda enfrontábanse aos Detroit Pistons, contra os que caeron eliminados por un 4-3. James promedió 40.8 puntos, 14.7 rebotes e 11.8 asistencias na súa primeira aparición en playoffs.
Tempada 2006-07
Durante a tempada 2006-07, James disputou por terceira vez consecutiva na súa carreira o All-Star Game, onde xogou 32 minutos e anotou 28 puntos, 6 asistencias e 6 rebotes. Na tempada regular, os Cavaliers conseguiron de novo 50 vitorias, clasificándose para playoffs na segunda praza do Leste. James finalizou o curso asinando 27.3 puntos, 6.7 rebotes, 6.0 asistencias e 1.6 roubos por noite. Xunto con Oscar Robertson converteuse no único xogador na historia da NBA capaz de ter unha media, en tres tempadas consecutivas, de 27 puntos, 6 rebotes e 6 asistencias.
Pero o máis difícil estaba aínda por chegar, xa que nas Finais da NBA os novos Cavaliers enfrontábanse aos veteranos Spurs, que viñan de gañar 4-1 a Utah Jazz. Como se esperaba, Cleveland non puido facer nada na final contra San Antonio e foron humillados ao perder 4-0 nunha serie na que os Spurs non viron perigar o título. A única sorpresa das Finais foi que Tony Parker foi elixido MVP das Finais da NBA, no canto de Tim Duncan. Lebron foi o único que deu a cara dos Cavs. Nestas finais (22 puntos, 7 rebotes e 6.8 asistencias). Nestes playoffs, Lebron promedió 25 puntos, 8 rebotes e 8 asistencias, nunhas eliminatorias nas que se volveron a ver a precocidad de Lebron James, que con só 22 anos levou ás finais a un equipo que fai 2 anos non se clasificaba nin para os playoffs.
Tempada 2007-08
Neste ano, 2007-08, esta promediando 30.5 puntos por partido, 8.5 rebotes e 8 asistencias. Gaño o seu segundo MVP do xogo das estrelas en Nova Orleans, ao anotar 27 puntos, dar 9 asistencias e obter 8 rebotes, liderando dese xeito á Conferencia Leste sobre a Oeste. O 27 de febreiro de 2008, nun partido contra Boston Celtics no que resulto lesionado, King James volveu á cancha para superar a cifra dos 10000 puntos en toda a súa carreira e converterse así no xogador máis novo da historia en facelo. No partido do 22 de marzo onde Cleveland se enfrontou aos Toronto Raptors James apoderouse do récord de máis puntos na franquía de Cavs, ao superar a Brad Dougherty, ao anotar 29 puntos e situar o seu rexistro vitalicio en 10 mil 414 puntos, en tan só 380 minutos.
Tempada 2010-2011
miniatura|dereita|James nun adestramento da pretempada de 2010 con Miami O 2 de novembro, James repartiu 12 asistencias na vitoria por 129-97 contra os Minnesota Timberwolves. Xogou durante a tempada co rol de base que lle pediu Pat Riley antes de asinar polos Heat. O 9 de novembro, na derrota por 116-114 ante Utah Jazz, James conseguiu o seu primeiro triplo-dobre cos Heat, con 20 puntos, 14 asistencias e 11 rebotes. Foi o seu 29º triplo-dobre da súa carreira, e o 7º que facía nunha derrota. O 2 de decembro, os Heat xogaron en Cleveland por primeira vez dende a marcha de LeBron a Miami. O público de Cleveland dirixiu todo tipo de insultos e de xestos cara LeBron, e apupos cada vez que tocaba o balón. Foron duros, pero non violentos, e só houbo un detido e catro expulsados do pavillón. James anotaría 38 puntos, o que nese intre era a súa maior marca dende que chegara a Miami, e liderou a vitoria por 118-90. LeBron James conseguiu o seu segundo triplo-dobre da tempada con 32 puntos, 11 rebotes e 10 asistencias na vitoria contra os New York Knicks no Madison Square Garden. Na vitoria dos Heat por 104-100 contra os Orlando Magic o 3 de febreiro de 2011, James anotou 23 puntos no primeiro cuarto, batendo o récord de Alonzo Mourning, que era de 21 puntos (29 de marzo de 1996). James finished the game with 51 points, a season high, along with 11 rebounds and eight assists.
Johan Perez de Aboim
Representante da pequena nobreza portuguesa, é autor de 11 textos: 7 cantigas de amor, 1 pastorela e 3 tenzóns (dúas con Johan Soarez Coelho e unha con Lourenço).
LeBron James
Tempada 2010-2011
O 29 de marzo, no segundo partido de James en Cleveland como xogador dos Heat, saltouse a presentación dos xogadores, dicindo que estaba no baño, e entrou na pista durante a presentación dos xogadores dos Cavaliers. Os Heat perderon por 102-90, a pesar dos 27 puntos, 12 asistencias e 10 rebotes de James.
James rematou segundo na liga en anotación, con 26.7 puntos, e Dwyane Wade rematou cuarto, con 25.5 puntos por partido. Entre eles combináronse para anotar 4.052 puntos na tempada, o máximo na historia da franquía feito por dous xogadores.
O 11 de maio de 2011, na vitoria por 87-97 sobre os Boston Celtics no quinto partido das Semifinais da Conferencia Leste, James conseguiu un parcial final de 10-0, para darlle a vitoria aos Heat. Esta vitoria daríalle a Miami a vitoria por 4-1 na serie, e o pase ás Finais da Conferencia, que xogarían contra os Chicago Bulls.
Tempada 2022-2023
O 18 de agosto de 2022, James volveu asinar cos Lakers de Los Angeles nun contrato de dous anos e 97,1 millóns de dólares. A extensión do contrato converteu a James no atleta mellor pagado da historia da NBA con 528,9 millóns de dólares, superando a Kevin Durant en ganancias de todos os tempos.
Josep Clara
Josep Clara i Ayats (Olot 1878 - Barcelona 1958) foi un escultor catalán. Estudou na Escola de Belas Artes de Olot e entre 1897 e 1900 en Tolosa (Francia). De 1900 a 1932 viviu en París e realizou esculturas en estilo novecentista, caracterizadas pola súa simplicidade
Alhama de Almería
Alhama de Almería é un municipio español situado na provincia de Almería, Andalucía. No ano 2009, tiña 3.779 habitantes. A súa extensión superficial é de 26 km² e ten unha densidade de poboación de 145,35 hab./km². Situada no val do Andarax, esta vila rica en auga é coñecida como Alhama la Seca ou Alhama de Salmerón. Nas rúas e nas xentes da vila pódese atopar sempre un recordo do seu fillo máis insigne: Nicolás Salmerón Alonso (1838-1908), Presidente da Primeira República Española.
Orixes
Nos arredores do municipio, atopamos restos prehistóricos, coma a necrópole da Loma Galera, porén na próxima vila de Santa Fe de Mondújar atópase o poboado de Los Millares. Existen probas evidentes da existencia dun asentamento romano, como mostran os diferentes descubrimentos, sobresaíndo a aparición, no 1984, dunha estatua de mármore dunha figura feminina, A Dama de Alhama, atopada nas proximidades do manancial hidrotermal. Así mesmo, no Frontón municipal, atopáronse os restos dunha importante vila romana.
Non hai dúbidas sobre a cristanización do municipio, pois atopáronse restos de lucernarios co característico Crismón (símbolo de Xesucristo). Desde antigo, o municipio pertenceu a Diocese de Urci (Pechina).
Época musulmá
O nome de Alhama provén do árabe alhamman traducido como auga sagrada, o que da a entender a relevancia que tivo o actual Balneario de San Nicolás. A existencia dunha fortaleza de carácter defensivo, o seu enclave estratéxico e os seus baños termais contribuíron, a dotar de importancia e prestixio á vila. Esta fortaleza, coñecida como "Los Castillejos", construída a finais do século XIII, foi o cuartel do mítico "Señor de Alhama", Azomar. Este árabe ousou rebelarse contra o poderoso califa cordobés Abderramán III, morrendo tras unha oposición de máis de seis anos. Al-Idrisi, famoso xeógrafo árabe da segunda metade do século XII, ofreceunos algúns detalles sobre a Alhama musulmá:" A seis millas de Pechina está Alhama, fortaleza situada no alto do monte. Os viaxeiros de afastados países relatan que non existe no mundo outra que sexa máis sólida nin outro lugar cuxas augas termais manen a tan cálidas. Desde todos os puntos cardinais acoden alí enfermos que permanecen ata verse aliviados das súas doenzas o completamente curados. Os habitantes de Almería viñan antes a repousar coas súas mulleres e fillos. Empregaban alí grandes sumas en comer, beber e outros praceres e o alugueiro dunha habitación podía alcanzar os 3 dinares almorábides ó mes. Os montes que rodean Alhama son moi ricos en xeso; esa substancia extraese, queimase e é transportada cara a Almería para ser empregada na ensamblaxe das pedras dos edificios.
Lance Reventlow
Lawrence "Lance" Graf von Haugwitz-Hardenberg-Reventlow, nado en Londres o 24 de febreiro de 1936 e finado en Aspen (Colorado) o 24 de xullo de 1972 foi un emprendedor estadounidense de orixe británica, piloto de automobilismo e herdeiro da fortuna Woolworth. Reventlow foi o único fillo de herdeira Barbara Hutton e o seu segundo esposo, o Conde Kurt von Haugwitz-Hardenberg-Reventlow. Tivo por medio pais ao actor Cary Grant e ao Príncipe Igor Troubetzkoy.
Traxectoria
miniatura|Reventlow de neno en 1938 Lance von Haugwitz-Hardenberg-Reventlow foi o único fillo do nobre danés Conde Kurt von Haugwitz-Hardenberg-Reventlow e a muller da alta sociedade estadounidense Barbara Hutton. Hutton herdara a fortuna Woolworth e era unha das mulleres máis ricas do mundo. Reventlow naceu en Winfield House en Londres, restaurada pola súa nai e nomeada así polo seu avó Frank Winfield Woolworth. O nacemento de Reventlow foi complicado e a súa nai case morre durante o seu parto. Cando era un neno, tivo problemas respiratorios e foi asmático.
O matrimonio dos pais de Reventlow, segundo dos sete de Hutton, foi tumultuoso e non durou, despois do divorcio da parella se divorciou en 1938, Reventlow converteuse no tema dunha amarga batalla pola custodia. En 1944, o pai de Reventlow recibiu a custodia ata que chegou á idade escolar, despois do cal a súa nai obtería a custodia. Antes de que o seu pai renunciase á custodia, enviou a Reventlow ao Canadá. Hutton recuperou a custodia de Reventlow en 1945. Reventlow estivo moi distante do seu pai ata a morte do conde en 1969.
Automobilismo
En 1948, aos 12 anos, Reventlow descubriu o mundo dos Grandes Premios das carreiras de motor cando a súa nai casou con Prince Igor Troubetzkoy, que gañou o Targa Florio ese ano. Nos seus anos de adolescencia, o diñeiro de Reventlow proporcionoulle o último en coches exóticos, o que levou á súa participación nas carreiras automobilísticas.
En Hollywood, Reventlow fíxose amigo doutros entusiastas dos coches como James Dean e competiu nos eventos de clubs en California. O 30 de setembro de 1955, foi unha das últimas persoas en falar con Dean cando se atoparon de camiño a unha carreira automobilística en Salinas. Reventlow dixo que tomou café con Dean nun restaurante trinta minutos antes de que Dean falecera nun accidente de automóbil mentres conducía o seu Porsche 550 Spyder en Cholame, California.
Reventlow comezou a súa carreira nos Estados Unidos a mediados da década de 1950, inicialmente cun Mercedes antes de trasladarse a un Cooper de 1100cc en 1956. O ano seguinte, dirixiuse a Europa para comprar un Maserati, co que se estrelou fortemente no circuíto de Snetterton, escapando ileso. Tamén pilotou brevemente un coche Cooper de Fórmula 2, antes de regresar aos Estados Unidos. Instalou a súa propia empresa en Venecia, California para construír automóbiles de carreiras con motor Chevrolet aos que chamou Scarab con Phil Remington como enxeñeiro xefe. Xunto co piloto contratado Chuck Daigh, os dous foron inicialmente exitosos nas carreiras. Gañaron a maioría dos grandes eventos deportivos nos que entraron, moitas veces en competición co equipo de Cunningham Lister Jaguars. Reventlow pensou mercar un Lister Jaguar, pero pensou que podería construír un coche mellor. Daigh levou un Scarab á vitoria no GP de Riverside International de 1958 en California, superando unha pista de equipos de carreiras internacionais, incluíndo o famoso piloto de carreiras Phil Hill e o equipo Ferrari. Carroll Shelby levou un Scarab ao primeiro lugar no Continental Divide Raceways en Castle Rock en Douglas County, Colorado, onde bateu o récord da pista.
Falouse moito do seu equipo de carreiras por construír o primeiro automóbil de Fórmula Un nos Estados Unidos. Logo de cambiar a súa base de operacións ao Reino Unido, o equipo de Reventlow tivo moi pouco éxito nas carreiras, cos coches Scarab na Fórmula Un, contra os novos coches de carreiras con motor traseiro. Regresou á mesa de deseño e construíu un competitivo prototipo de coche Scarab con motor traseiro, pero perdeu o interese en competir antes de que se completasen as probas. En 1962, pechou a operación, arrendou as instalacións de California a Shelby e deixou a competición completamente.
A organización de Reventlow construíu un total de oito Scarabs durante a súa existencia. Nunha entrevista de 1971, Reventlow confirmou que se construíron tres coches deportivos con motor Chevy, tres coches de fórmula con motor dianteiro, un coche con fórmula con motor traseiro e un coche deportivo con motor traseiro. Dous dos coches de fórmula con motor dianteiro foron alimentados por motores encargados por Reventlow ao deseñador de motores de carreiras estadounidense Leo Goossen coas especificacións de Reventlow, mentres que o terceiro automóbil estaba alimentado por un motor Offenhauser de Goossen. O fórmula con motor traseiro foi alimentado por un motor modificado Buick, este motor e o paquete de suspensión/freo foron tomados deste automóbil e usados ​​no automóbil deportivo con motor traseiro, o último Scarab construído.
Vida persoal
Á idade de 21 anos, Reventlow tivo a opción de converterse en cidadán estadounidense, danés ou británico. Escolleu a cidadanía estadounidense, dicindo: "Penseino polo menos durante 20 segundos." O 24 de marzo de 1960, Reventlow casou coa actriz Jill St. John en San Francisco. Separáronse en outubro de 1962. St. John solicitou o divorcio o 2 de outubro de 1963, alegando extrema crueldade, ela declarou que Reventlow a chamaba "estúpida e incompetente" diante doutros e intimidabaa para participar en deportes perigosos. O seu divorcio concedeuse o 30 de outubro de 1963. O 6 de novembro de 1964, Reventlow casou coa ex-Mouseketeer Cheryl Holdridge nunha luxosa cerimonia en Hollywood ante 600 convidados. A nai de Reventlow, Barbara Hutton, non puido asistir á voda por mor dunha enfermidade, pero regalou á parella unha casa de 500.000 $ e cinco cuartos en 85.000 metros cadrados en Benedict Canyon.
Morte
En 1972, Reventlow estaba buscando promotores inmobiliarios como socios para construír un Resort de esquí en Aspen, onde tiña unha casa. Era un experimentado piloto, con miles de horas de voo, totalmente cualificado IFR para pilotara en avións de varios motores, pero o 24 de xullo de 1972 Reventlow era un pasaxeiro, explorando localizacións de bens inmobles nun Cessna 206. O piloto era un estudante de 27 anos de idade inexperto que voaba nun canón cego e entrou en perda cando intentaba dar a volta. O avión caeu no chan, matando a todos os ocupantes. Reventlow foi inicialmente enterrado, pero os seus restos foron posteriormente exhumados e cremados. As súas cinzas están enterradas no mausoleo Woolworth no Cemiterio Woodlawn no Bronx.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Illa Padang, Sumatra
Illa Padang (en Indonesio:Pulau Padang) é unha illa de Indonesia na costa leste de Sumatra, localizada no estreito de Malaca.
Cunha superficie duns 1109 km² é a terceira illa máis grande do seu grupo tralas illas Rantau e Rupat, das que está separada por só uns poucos quilómetros de largo. Padang atópase ao oeste de Sumatra, tendo á illa Merbau ao sueste e ás illas Rantau e Bengkalis ao norte. Padang en dirección de norte a sur, posúe 60 km de longo, e 29 km de largo e é de superficie plana por completo.
Administrativamente, a illa pertence ao distrito de Padang (Kabupaten) da provincia de Riau, en 2010 tiña 42.118 habitantes. as 15 vilas están situadas preto da costa. A capital é Belitung Teluk.
Oujda
Oujda (tamén transcrito en galego como Uxda, en francés Oujda, en árabe, وجدة e Wejda en bérber) é unha cidade do noroeste (Rif) de Marrocos cunha poboación estimada de medio millón de habitantes, que se sitúa a uns quince quilómetros ao oeste da fronteira con Alxeria e a uns 60 quilómetros ao sur do mar Mediterráneo. É a capital da rexión oriental marroquí e cidade de nacemento do que foi presidente de Alxeria, Abdelaziz Bouteflika.
Fernan Garcia Esgaravunha
Fernan Garcia Esgaravunha foi un trobador portugués, que estivo activo na segunda metade do século XIII. Membro da poderosa familia dos Sousa, era fillo de Garcia Mendiz de Eixo e marido da filla de Abril Perez. Foi autor de 20 textos: 18 cantigas de amor, 1 cantiga de escarnio e 1 sátira literaria.
Moussé
Moussé (en Moc'hed, e en galó: Móczaé) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
María Jesús Viguera Molins
María Jesús Viguera Molins, nada en Ferrol o 10 de febreiro de 1945 é unha filóloga e historiadora galega, académica da Real Academia de la Historia.
Traxectoria
En 1968, licenciouse en filoloxía semítica na Universidade Complutense de Madrid co Premio Extraordinario, onde tamén se doutorou co premio extraordinario en 1973 cunha tese sobre historia do Magreb no século XIV, dirixida per Fernando de la Granja Santamaría. Traballou como profesora na Universidade Autónoma de Madrid e na Universidade de Zaragoza. Dende 1983, é catedrática de Estudos Árabes e Islámicos na Universidade Complutense de Madrid.
Dirixe a revista Hesperia. Culturas del Mediterráneo e co-dirixe a colección Horizontes de al-Andalus.
Escombrópidos
Os Escombrópidos (Scombropidae) son unha familia de peixes mariños, distribuídos polos océanos Atlántico, Pacífico e Índico.
Características
Presentan dúas aletas dorsais, coas partes brandas dispostas nunha característica forma escalada. Nas aletas pectorais teñen unha mancha negra na base.
Clasificación
A familia comprende un único xénero, con tres especies:
A Vilamoura, Oíns, Arzúa
A Vilamoura é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 13 eran mulleres.
El Pinell de Brai
El Pinell de Brai é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Terra Alta.
Shinjuku
Shinjuku (新宿区, しんじゅくく, Shinjuku-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kanto e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 18,23 km² e a poboación de 318.172 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 17.450 hab./km².
O barrio de Shinjuku limita cos barrios de Nakano, de Toshima, de Bunkyō, de Chiyoda, de Minato e de Shibuya.
Gran Premio de Detroit de 1986
Resumo
A estrela emerxente de Lotus Ayrton Senna saíu desde a pole e logrou a vitoria, a cuarta da súa carreira. O mozo brasileiro avanzou a través da pista logo de caer ao oitavo posto a causa dun pneumático picado para acadar a súa primeira vitoria no Gran Premio dos Estados Unidos. A carreira viu seis cambios de líder entre cinco pilotos, a vitoria de Senna comezou unha racha que o viu lograr cinco vitorias no Gran Premio dos Estados Unidos en seis anos.
miniatura| left | [[Gerhard Berger pilotando para Benetton na carreira]]