cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Límite de Hayflick
Fases da vida da célula
Hayflick describe tres fases na vida das células. Ao cultivo primario do comezo do seu experimento denominouno "fase 1." A fase 2 defínese como o período no que as células están proliferando (Hayflick chamouna o momento do “crecemento vizoso” ou exuberante). despois de meses de divisións celulares finalmente chegaba a fase 3, un fenómeno de senescencia (o crecemento celular diminúe e despois para).
Lonxitude dos telómeros
O límite nas divisións celulares viuse que está correlacionado coa lonxitude da rexión dos telómeros situada ao final das fibras do ADN dos cromosomas. Durante o proceso de replicación do ADN, pequenos segmentos de ADN de cada extremo da fibra de ADN (os telómeros) non poden ser copiados e pérdense fragmentos cada vez que o ADN se duplica, polo que se fan cada vez máis curtos. A rexión do telómero non codifica proteínas, e consta simplemente de secuencias repetidas. Despois de moitas divisións, os telómeros acaban por desaparecer e a célula entra en apoptose. Este é un mecanismo que impide os erros de replicación que causarían mutacións no ADN. Unha vez que os telómeros desapareceron debido ás moitas divisións celulares, a célula atingue o seu límite de Hayflick e xa non se divide máis.
Este proceso non funciona nas células cancerosas. As células cancerosas teñen activo un encima chamado telomerase, que pode restaurar a lonxitude dos telómeros. Deste modo, os telómeros das células cancerosas nunca se acurtan, dándolles a estas células un potencial de replicación infinito. Un tratamento que foi proposto para o cancro é un inhibidor da telomerase que actuaría impedindo a restauración dos telómeros, e faría que as células cancerosas morresen despois de certo número de divisións como as demais células.
A carnosina pode incrementar o límite de Hayflick nos fibroblastos humanos, e tamén parece que reduce o grao de acurtamento dos telómeros.
Piho Rua
Piho Rua, nado o 15 de novembro de 1954 en Rakahanga, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
Rua serviu como oficial de policía durante vinte anos antes de se converter no xefe executivo da oficina do primeiro ministro, posto no que recibiu críticas por avogar polo control dos medios de comunicación para evitar novas críticas co goberno. Tamén foi controvertido o seu nomeamento como superintendente de policía a pesar de deixar a policía había anos.
Entrou no Parlamento das Illas Cook en 2004 pola circunscrición de Rakahanga vencendo ao antigo primeiro ministro Pupuke Robati. Apoiou a Jim Marurai como primeiro ministro e entrou no gabinete como ministro de Cultura, Turismo e Comisión de Servizo Público.
En maio de 2005 Rua tivo que deixar o goberno polas críticas doutros membros do gabinete. , e unha auditoria dos gastos do seu ministerio revelou que gastara 4500 dólares en chamadas nos seus meses no posto, diante o cal Rua concordou en devolver os cartos. En setembro de 2010 anunciou a súa retirada da política.
Toronto Maple Leafs
Os Toronto Maple Leafs son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Toronto (Ontario, Canadá) que compite na National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. Dende 1999 o equipo xoga os seus partidos como local no Air Canada Centre, logo de ter xogado a maior parte da súa historia no Maple Leaf Gardens. É o segundo equipo que máis veces gañou a Stanley Cup cun total de 13 título, o último deles en 1967, ademais de gañar dúas veces o Prince of Wales Trophy e finalizar cinco veces como campión da súa división.
Fundados en 1917, os Maple Leafs son o segundo equipo máis antigo de toda a competición por detrás dos Montreal Canadiens. Inicialmente o equipo recibiu o nome de Toronto Blueshirts, pasando no seu segundo ano de existencia a denominarse Toronto Arenas, e en 1919 mudou de novo de nome para pasar a chamarse Toronto St. Patricks, denominación que mantería ata 1927, cando adoptou o seu nome actual. A franquía é un dos equipos denominados "Original Six", o nome que reciben os equipos que competiron na NHL dende 1942 ata a expansión de 1967.
Capitáns do equipo
Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Toronto Maple Leafs tivo 17 capitáns distintos. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada Tempada 1926-1927 da NHL1926-27 da National Hockey League (NHL), e foi o canadense Bert Corbeau. Dende a tempada 2010-11 o capitán do equipo é o tamén canadense Dion Phaneuf. A excepción do sueco Mats Sundin, que exerceu de capitán entre 1997 e 2008, todos os capitáns do equipo de Toronto naceron no Canadá. Dous xogadores do equipo exerceron de capitáns en dúas etapas distintas, estes foron Syl Apps (1940-43 e 1945-48) e Ted Kennedy (1948-55 e 1956-57), mentres que George Armstrong é o xogador que máis tempo ocupou o posto, cun total de 12 anos entre 1957 e 1969. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Ao longo da súa historia, os Leafs escolleron dúas veces en primeira posición, seleccionando a Wendel Clark (1985) e Auston Matthews (2016). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Toronto Maple Leafs:
{|
Números retirados
Os Maple Leafs teñen retirado dous dorsais ata a data, o primeiro foi o número 6, que foi retirado en honor a Ace Bailey o 14 de febreiro de 1934. Por outra banda, o número 99 de Wayne Gretzky, considerado un dos mellores xogadores de todos os tempos, foi retirado pola NHL en febreiro do ano 2000.
Xogadores
miniatura|200px|right|[[King Clancy, inducted 1958]] miniatura|200px|right|[[Tim Horton, inducted 1977]]
Trofeos colectivos
250px|miniatura|A [[Stanley Cup.]] O trofeo final para un equipo na NHL, a Stanley Cup é entregada ao campión das series eliminatorias dende a tempada 1926-27. .
Os Maple Leafs son actualmente o segundo da NHL en número de campionatos conseguidos cun total de 13 Stanley Cups, só superados polos Montreal Canadiens. A seguinte táboa amosa os anos nos que os Maple Leafs conseguiron o trofeo, o resultado da serie final, o adversario na final, e o nome dos adestrador do equipo esa tempada.
O O'Brien Trophy foi un trofeo retirado de hóckey sobre xeo que era entregado na National Hockey Association (NHA) e na National Hockey League (NHL) dende 1910 ata 1950. A Copa ten sido entregada baixo catro definicións. Os Maple Leafs son o segundo equipo que máis veces conquistou o trofeo cun total de 9 veces, só superado polos Montreal Canadiens:
Dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Maple Leafs teñen gañado tan só dúas veces o trofeo, ambas cando este era entregado ao campión da liga regular.
Bellasi
Bellasi foi unha escudaría de Fórmula 1 italiana, que competiu con nacionalidade Suíza. Participaron en 6 grandes premios durante a década de 1970.
Guglielmo Bellasi foi un dos fabricantes de automóbiles que estableceron a Fórmula 3 italiana a finais de década de 1960. O primeiro coche de F3 de Bellasi apareceu en 1966, na Scuderia Inter Corse pilotado polo propio Guglielmo Bellasi. Este coche tiña certo potencial, xa que terminou terceiro na carreira do Lago di Garda. Os coches F3 Ballasi apareceron de novo en 1967 con Bellasi e Sandro Angeleri pilotando ocasionalmente, en 1968 fixeron un esforzo máis concertado coa Scuderia Jolly Club correndo ata con catro coches para Angeleri, Piñeiro Mariella, Franco Conti e outros. O mellor resultado foi un quinto lugar con Mariella na Coppa Autodromo at Monza. Coches similares continuaron en 1969 con Georges Ferreira, Piñeiro Pica e Giorgio Pianta entre outros pilotos. Unha característica estraña do coche de 1969 era un radiador de auga montado atrás, co refrixerante quentado polos gases do escape.
Para 1970 o corredor suízo Silvio Moser encargou a Bellasi o deseño dun coche de Gran Premio para el. Este coche con motor Cosworth (con algúns compoñentes do Brabham BT24 - 3 co que Moser correra no Silvio Moser Racing Team SA) presentaba un sinxelo monocasco de aluminio remachado tubular cun sub - bastidor que soportaba do radiador e da suspensión dianteira. O Bellasi estaba listo para o Gran Premio dos Países Baixos en xuño, pero non se clasificou alí e nin de novo en Francia. O equipo non se molestou en ir ao Reino Unido porque non había diñeiro, logo doutro fracaso para cualificar en Alemaña, Moser finalmente apareceu na grella de saída do GP de Austria. O coche aguantou 13 voltas antes de avariarse, en Monza de novo non logrou cualificar. O coche volveu aparecer no Gran Premio da Arxentina en 1971, unha carreira non de campionato, correu polo Club Jolly. En setembro, o coche apareceu outra vez no GP de Italia e clasificouse, pero retirouse logo de só cinco voltas.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Heteralocha acutirostris
O Heteralocha acutirostris era unha especie de ave paseriforme endémica da illa Norte de Nova Zelandia, o maior membro da familia Callaeidae, cunha lonxitude corporal duns 45 cm. Extinguiuse a comezos do século XX. Houbo dúas causas principais que a provocaron: o exceso de caza tanto para obter plumas ornamentais como para conseguir exemplares disecados para os museos; e a deforestación da illa levada a cabo polos colonos europeos para crear pasteiros e terras de cultivo, aínda que probablemente a especie xa se atopaba en declive cando chegaron os europeos ás illas. A maioría destes bosques eran antigos e complexos bosques primarios e o Heteralocha acutirostris foi incapaz de adaptarse aos novos bosques secundarios. O último avistamento confirmado produciuse o 28 de decembro de 1907 na cordilleira Tararua.
O Heteralocha acutirostris presentaba o maior dimorfismo sexual na forma do bico de todas as especies de aves do mundo. O bico claro dos Heteralocha acutirostris tiña unha estrutura tan diferenciada segundo o sexo, que os primeiros exemplares, macho e femia, que levaron a Europa foron considerados representantes de especies distintas. O macho posuía un bico relativamente curto, estreito e recto mentres que o da femia, en cambio, era máis delgado, longo e claramente curvado cara abaixo. Polo demais ambos os sexos tiñan un aspecto semellante, tiñan carúnculas alaranxadas ós lados da base do bico e a plumaxe predominantemente negra, con irisacións verdosas, e os extremos das plumas da cola de cor branca. Estas rechamantes plumas da cola adoitaban ser usadas polos xefes maorís como mostra do seu status.
Estas aves vivían tanto nos bosques de montaña como nas rexións baixas, e crese que alternaban ambas as rexións estacionalmente, vivindo en altitudes altas no verán e descendendo ás baixas no inverno. Os Heteralocha acutirostris eran omnívoros, comían insectos, larvas e arañas, ademais de froitos e unha pequena cantidade de plantas nativas. Os machos e as femias usaban os seus diferentes bicos para alimentarse de xeito distinto: o macho usaba o seu curto bico para escarbar na superficie da madeira podrecida, mentres que a femia podía sondar en fendas profundas.
Chus Pato
María Xesús Pato Díaz, coñecida como Chus Pato, nada en Ourense o 29 de agosto de 1955, é unha poeta en lingua galega e académica de número da Real Academia Galega.
Traxectoria
A súa familia paterna é de Viñoás (Nogueira de Ramuín) e a materna de Trasmiras (comarca da Limia). Estudou no colexio de Santo Domingo, da orde de Vicente de Paúl, o bacharelato no colexio das Carmelitas, e o COU no Instituto de Ourense, actual IES Otero Pedrayo. Desde 1973 estudou en Santiago onde se licenciou en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Fixo traballos de investigación na súa especialidade como O movimento obreiro na provincia de Ourense.
Exerceu como profesora de ensino secundario (Xeografía e Historia) desde 1989, primeiro en Bande, despois en Muros (1991-1995) e desde entón en Lalín, primeiro no IES Ramón María Aller e despois no IES Laxeiro, onde se xubilou en 2020.
En 1973 foi unha das fundadoras de ERGA, e até finais da década de 1970 militou na Unión do Povo Galego. Foi cabeza de lista da Frente Popular Galega pola provincia de Ourense en varias ocasións.
Pertence a varias agrupacións de índole literaria, como o PEN Club ou as Redes Escarlata, e foi membro da AELG. Desde a súa constitución en 2015, é vogal do padroado da Fundación Euseino?, pertence á directiva do padroado da Fundación Rosalía de Castro e ao padroado da Fundación Uxío Novoneyra. Foi elixida académica de número da Real Academia Galega no pleno do 5 de novembro de 2016. Leu o seu discurso de ingreso na RAG o 23 de setembro de 2017 no IES Otero Pedrayo de Ourense, co título de Baixo o límite, con resposta de Francisco Fernández Rei.
En 2015 a súa voz pasou a facer parte das gravacións do Woodberry Poetry Room de Harvard onde se recollen as palabras de figuras das letras universais como Elizabeth Bishop e W. H. Auden.
Obra literaria
Os primeiros poemas publicados de Chus Pato apareceron na revista Escrita (1984) e, dende entón, á parte de nos seus libros, nunca deixou de colaborar en múltiples publicacións: Luzes de Galiza, Festa da Palabra Silenciada, Andaina, Gume, Ólisbos, Revista das Letras, Dorna, Clave Orión, A Trabe de Ouro etc.; en libros colectivos: Palabra de muller, Sete poetas ourensáns, Poesía dos aléns; no ano 1992, con outras sete mulleres, publica en Edicións do Dragón a carpeta poética 8 e medio, así mesmo participa na homenaxe a Rosalía de Castro no cincuentenario da fundación do padroado Rosalía, co gallo do cal se edita un CD cos poemas recitados, con música de Rodrigo Romaní, e un libro que recolle os textos e fotografías de María Esteirán (1997); participa habitualmente en recitais, mesas redondas, performances e conferencias. miniatura|Chus Pato no Festival de poesía de Antuerpen en 2012.
Características da súa obra
A súa poesía está considerada como unha das máis modernas e persoais da literatura actual. Caracterízase por fuxir de coordenadas xeracionais e lazos compartidos con outros escritores galegos. A súa obra consolidou desde a década dos oitenta unha linguaxe propia, referencias temáticas e estilísticas inconfundibles e un compromiso político da palabra que vai máis alá da obviedade dos versos. Poesía complexa, nutrida de moitas imaxes, escenarios e pegadas intelectuais e un modelo literario afastado de convencionalismos e implicado na busca constante de novos camiños para a expresión artística.
A transgresión na súa poesía supera a convención formal. A súa poética, marcada por un posicionamento crítico co seu tempo, expandiu o horizonte da poesía galega e colocouna na vangarda do pensamento contemporáneo. O seu discurso do múltiple articúlase na multiplicidade de voces e formas. Cuestiona a linguaxe, a percepción, as ficcións históricas e todo o que constitúe esexese, mentres traballa entre o inexistente e o vindeiro. Construíu un ambicioso proxecto poético no que se manifesta un profundo pensamento e reflexión sobre as identidades (individual, de xénero, nacional, histórica) e a escritura.
Traducións ao holandés
miniatura|De esquerda a dereita: [[Anxo González Guerra, Vitoria Ogando, Chus Pato e Manuel Igrexas, a carón do monumento a Rosalía de Castro en Santiago de Compostela en 2018.]]
Antoloxías (selección)
En español pódense ler traducións dos seus poemas en diversas revistas como Infolios (un número monográfico), La Ortiga, La alegría de los naufragios, Texturas, Zurgai, El signo del gorrión, Veneno...
Musicacións
Poemas seus foron musicados por artistas como Nación Reixa ("Historias posibles/imposibles", no disco Safari Mental), Ataque Escampe ("Mira", no disco Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos), Uxía Senlle, aparecendo este último tema na curtametraxe O Prezo da dote, do leonés Chus Domínguez, curtametraxe preseleccionada para os Óscar de 2005, e Fera y las disidentes.
Lingua tati
O tati ou tat é unha lingua irania suroccidental relacionada co persa, pero co cal non é mutuamente intelixible. É falado polo pobo tati que habita en Acerbaixán e en Rusia.
Cellole
Cellole é un concello italiano da provincia de Caserta, na rexión de Campania. Ten 7.138 e unha superficie de 35 km². Componse das seguintes fraccións: Baia Domizia, Baia Felice, Casamare e Centore.
Laticífero
miniatura|dereita|250px|Látex de Euphorbia. miniatura|250px|dereita|Extracción de látex dunha árbore de [[Hevea brasiliensis (árbore do caucho).]] En Botánica, denomínase laticífero a unha estrutura que segrega látex, un líquido mesto, cremoso, xeralmente de aspecto branco-leitoso (como en Euphorbia) ou outras veces transparente (como en Allium) ou coloreado (amarelo en Argemone). A función dos laticíferos non está clara, pero podería ser un sistema interno de excreción, ou de defensa. A secreción é intracelular. A natureza do látex é moi variada; a matriz acuosa pode conter carbohidratos, ácidos, sales, alcaloides, lípidos, taninos, mucilaxes, gomas, proteínas, vitaminas, grans de amidón, cristais etc.
Hai laticíferos nun xénero de Pteridophyta (Regnellidium) e nunhas 12.500 especies de 900 xéneros de dicotiledóneas e monocotiledóneas. Son característicos de varias familias, tales como: Asclepiadaceae, Apocynaceae, Caricaceae, Euphorbiaceae e Papaveraceae.
Os laticíferos liberan o látex ao cortalos, xa que están turxentes e en equilibrio osmótico co parénquima que os rodea, e flúen cara a zona do corte, onde se perdeu a turxencia.
Distribución na planta
Xeralmente están distribuídos por toda a planta, pero poden quedar limitados a certos tecidos. Son moi freceuntes nos talos, pero tamén nas follas, e algunhas veces poden aparecer na raíz e froitos.
Nos laticíferos non artículados xeralmente os tubos principais están na parte externa do cilindro vascular, pero poden ramificarse á medula, cótex e chegar á epiderme. Nas follas seguen os tecidos vasculares e ramifícanse no mesófilo ata a epiderme.
Os laticíferos articulados están asociados ao floema. Aos pelos epidérmicos dos invólucros florais das cicoriáceas chegan laticíferos. Os laticíferos de Papaver somniferum están asociados ao floema e desenvólvense tamén no mesocarpo do froito, de onde se extrae o seu látex (opio). En monocotiledóneas como Musa están asociados ao tecido vascular e tamén no córtex, pero en Allium están separados do tecido vascular e están preto da superficie de follas e escamas.
Clasificación
Son un grupo moi heteroxéneo, non só desde o punto de vista metabólico, senón tamén desde o punto de vista da súa anatomía e ontoxenia. Clasifícanse en dous tipos: os que están feitos dunha soa célula, que se chaman non articulados, e os que están formados por moitas células, denominados articulados.
Laticíferos non articulados
Son células normalmente moi longas, estendidas desde a raíz ás follas, xeralmente en tecidos parenquimáticos, aínda que poden atravesar o xilema e floema. En Ficus poden chegar ata a cutícula. As súas paredes son celulósicas, con hemicelulosas e substancias pécticas. Frecuentemente son multinucleadas, e manteñen un metabolismo activo mentres os tecidos que as rodean permanezan vivos. O citoplasma forma unha delgada capa parietal, que pode conter grans de amidón de diversas formas. Necesitan permanecer vivas para poder crecer e invadir novos tecidos. O látex está nun gran vacúolo central ou en varios; a secreción é écrina. Nalgunhas especies os laticíferos son non ramificados: Cannabis (Moraceae), Urtica (Urticaceae), Vinca (Apocynaceae). O ápice das células chega ata a veciñanza dos meristemas, e decote invade os tecidos acabados de formar, por crecemento intrusivo. Xeralmente non presentan comunicacións intercelulares. Unha vez instaladas nos tecidos, o seu crecemento é simplástico co resto das células. Noutras especies os laticíferos son ramificados, formando unha extensa rede: Asclepiadaceae, Ficus (Moraceae), Nerium (Apocynaceae), Euphorbia e Jathropha (Euphorbiaceae). En Asclepias syriaca e Nerium oleander comprobouse que os laticíferos conteñen pectinase; crese que este encima se excreta nos ápices da célula, para abrandar a lámina media da parede celular nos tecidos que serán invadidos. As células iniciais destes laticíferos pódense ver xa no embrión, como en Cryptostegia, Nerium oleander e Euphorbia. Nalgunhas plantas fórmanse novas iniciais en tecidos novos; así unha planta adulta terá máis laticíferos ca unha plántula.
Laticíferos articulados
Son cadeas de células laticíferas, conectadas entre si. En Allium cada célula conéctase coas veciñas por plasmodesmos; noutros casos como en Musa hai verdadeiras perforacións na parede común, de maneira que o laticífero maduro se parece a un vaso do xilema. Cando a parede terminal está completamente ocupada pola perforación pódense confundir con laticíferos non articulados. En moitos laticíferos articulados, o protoplasma dexenera no estadio final de desenvolvemento, ou sexa que a secreción é holócrina. Nalgunhas especies, os laticíferos son articulados non anastomosados, como en Allium (Alliaceae), Musa (Musaceae), Manilkara zapota (Sapotaceae), Ipomoea (Convolvulaceae). O seu desenvolvemento ten lugar pola continua desdiferenciación de células parenquimáticas en células laticíferas nos extremos. A medida que as novas células se diferencian en laticíferas fórmanse as perforacións que as comunican coas células máis vellas. Primeiro, a parede transversal primaria engrosa e incha, logo disólvese a lámina media, e por último establécese unha verdadeira perforación que comunica o citoplasma das dúas células veciñas.
Noutras especies os laticíferos son articulados anastomosados, porque os laticíferos se fusionan uns con outros, formando unha rede tridimendional que atravesa a planta enteira: Argemone, Papaver (Papaveraceae), Carica (Caricaceae), Cichorium, Lactuca, Taraxacum kok-saghyz (Compositae), Hevea, Manihot (Euphorbiaceae). A fusión entre laticíferos veciños ocorre tamén por diferenciación de células parenquimáticas en laticíferas, formando unha ponte. En Hevea brasiliensis, a árbore da cal se extrae o caucho, os máis importantes están no floema e córtex. A extracción realízase por sangrado facendo cortes oblicuos cun coitelo especial, nun ángulo de máis ou menos 30°, de esquerda a dereita. O caucho está presente no citoplasma, en glóbulos complexos chamados lutoides, de 1-5 µm de diámetro e rodeados por unha membrana. Constitúe ata un 30% do látex de Hevea.
Sant Llorenç des Cardassar
250px|miniatura|Localización de Sant Llorenç des Cardassar miniatura|250px|Vista da vila Sant Llorenç des Cardassar é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 82.02 km² onde no ano 2007 vivían 8.095 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Sant Llorenç des Cardassar dende o ano 1950 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
O Couto, O Salto, Rodeiro
O Couto é un lugar da parroquia do Salto, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 1 habitante (1 muller), o que supón unha diminución de 19 habitantes con respecto ao ano 2000. Actualmente conta con 2 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Copa Deputación da Coruña de fútbol
A Copa Excelentísima Deputación Provincial da Coruña, comunmente coñecida como Copa Deputación da Coruña foi un torneo futbolístico no que participaban anualmente clubs da provincia da Coruña. Estaba patrocinada pola Deputación da Coruña, que repartía premios en metálico aos equipos participantes en función do seu desempeño na competición, e era organizada pola Federación Galega de Fútbol. Foi creada en 1988 e desde entón celebrouse anualmente ata 2019 (agás no ano 1998). O equipo con máis títulos é o Racing Club de Ferrol.
Sistema de competición
Antes da súa desaparición era disputada ao inicio da tempada futbolística, nos meses de xullo e agosto, polos equipos da provincia da Coruña de Segunda B, Terceira, Preferente Autonómica e Primeira Autonómica, mais en varias ocasións teñen participado tamén nela equipos de Segunda e até de Primeira división.
O sistema de competición consistía nun torneo de eliminación directa a partido único en casa do equipo de inferior categoría, e se eran da mesma, no campo do equipo citado en primeiro lugar de acordo co sorteo, con excepción da final, que se celebra no campo que designase a Federación Galega de Fútbol. En caso de empate ao remate dos 90 minutos, o gañador decidíase directamente mediante o lanzamento dunha quenda de penaltis, sen prórroga previa.
A 26ª edición do torneo, celebrada en 2014, bateu o récord de participación até a data con 58 equipos inscritos de catro categorías diferentes e cun total de 153.000 € a repartir en concepto de premios. Nas dúas primeiras roldas só competían os equipos de Primeira Autonómica e Preferente Autonómica, non entrando na competición os clubs de Terceira e Segunda B até a eliminatoria de dezaseisavos de final.
Copa Deputación da Coruña de Campións de Copa
No ano 2012 instaurouse esta nova competición, chamada a enfrontar aos cinco campións das copas provinciais da provincia da Coruña: Copa da Coruña, Copa de Santiago, Copa de Ferrol, Copa do Sar e Copa da Costa. Nesa primeira edición participaron o Silva SD (campión da Copa da Coruña), o San Pedro CF (campión da Copa de Santiago), o Eume Deportivo (campión da Copa de Ferrol) e o Villestro SD (campión da Copa do Sar). O Santa Comba FC, campión da Copa da Costa, renunciou á competición por atoparse nun proceso de fusión co Xallas CF.
Na primeira das semifinais, o Silva SD derrotou por 3-1 ao Eume Deportivo nun partido celebrado o 30 de xuño na Malata, en Ferrol, mentres que na outra, celebrada na mesma data, o San Pedro CF fixo o propio por 4-3 ante o Villestro SD no campo de Santa Isabel, en Santiago. Os vencedores disputaron a final celebrada no campo do Roxo de Cerceda o 4 de xullo de 2012, da que saíu vencedor o conxunto coruñés do Silva SD por un contundente 10-1, proclamándose primeiro gañador deste torneo.
Supercopa Deputación da Coruña
O 30 de agosto de 2012 disputouse a Primeira Supercopa Deputación da Coruña, celebrada no campo de Vista Alegre, en Ordes, e que enfrontou á SD Compostela, como vixente campioa da Copa Deputación de 2012, e ao Silva SD, vencedor da I Copa de Campións. O Compostela proclamouse campión tras desfacer na quenda de penaltis o empate a tres rexistrado ao remate dos 90 minutos regulamentarios.
Praia de Chanteiro
A praia de Chanteiro é un pequeno areal en forma de cuncha, de area dourada e fina, situada na enseada de Ares, entre Punta do Segaño e Punta Coitelada, nunha contorna semiurbana. Ten unha distancia de 350 metros por 40 de ancho.
Con ondada moderada, ideal para a vela e os deportes náuticos, como o mergullo. Propicia a navegación, con zona de fondeo de embarcacións. Boa para nadar e gozar da auga (máis ben fresquiña) e do Sol, nun contorno moi tranquilo, rodeada de piñeirais e toxeiras.
AC/DC
AC/DC é un grupo australiano formado en 1973 e considerado como un dos máis influentes do hard rock dos 70. O seu son agresivo, as súas espectaculares actuacións e o seu estilo de vida contou con innumerables imitadores ao longo de dúas décadas. Coñecidos por levar uniformes escolares sobre o escenario, AC/DC (Corrente Alterna/Corrente Continua), sufriu moitos cambios na súa formación, aínda que os irmáns Young (Angus e Malcolm) permaneceron sempre na banda. A polémica sobre a súa imaxe e sobre as súas letras, a tráxica morte do cantante Bon Scott (que en 1980 foi substituído por Brian Johnson) e os constantes cambios nas súas tendencias musicais situáronlles no cumio do rock internacional no último cuarto de século. A finais dos 90 o grupo vendera máis de 80 millóns de álbums en todo o mundo.
Historia
O grupo foi formado en Sidney (Australia) a finais do ano 1973 polos irmáns Malcolm Young (Glasgow, Escocia, 6 de xaneiro de 1953) e Angus Young (Glasgow, Escocia, 31 de marzo de 1959). Malcolm (guitarrista) formaba parte de Velvet Underground (que nada ten que ver co grupo americano de Lou Reed) e cando esta se disolveu uniuse ao seu irmán máis novo Angus (guitarrista e líder) e deron algúns concertos por Sidney.
En 1974 trasladáronse a Melbourne, onde se uniron o batería Phil Rudd (Melbourne, 19 de maio de 1954) e o baixista Mark Evans (Melbourne, 2 de marzo de 1956). O chofer da banda, Bon Scott (Forfar, Escocia, 9 de xullo de 1943) converteuse no cantante líder cando Dave Evans rexeitou subirse ao escenario.
Anteriormente, Scott fora batería das bandas de pop australianas Fraternity e Valentines. E o máis importante, axudou a cimentar a imaxe agresiva do grupo, xa que, entre outras cousas, non foi aceptado na Armada Australiana por ser considerado un "inadaptado social". Así AC/DC converteuse nun grupo "inadaptado socialmente" e ao longo da súa carreira puxo de manifesto, ademais da súa imaxe violenta, un sentido do humor repleto de malicia. Fixeron unha xira polo país e comezaron a traballar no seu álbum debút.
En 1975 publicaron dous álbums en Australia: High voltage e T.N.T.. En 1976, tras asinar con Atlantic Records, editaron High voltage en Gran Bretaña, pero se trataba dunha edición diferente á australiana, xa que recollía material das súas dous primeiros lanzamentos. A finais dese ano publicaron Dirty deeds done dirt cheap, que foi apoiado coas súas primeiras xiras europeas.
A comezos de 1977, Evans marchou do grupo e foi substituído por Cliff Williams (Romford, Inglaterra, 14 de decembro de 1949). Ese mesmo ano AC/DC sacou Let there be rock que se converteu no seu primeiro álbum nas listas norteamericanas, o que lle fixo gañar unha chea de fans nese país grazas aos seus espectaculares concertos en directo.
Powerage saíu na primavera de 1978 e tamén ese ano realizouse o documental en directo If you want blood (You've got it), que mostraba o éxito internacional da banda e as súas enérxicas postas en escena.
En marzo, Scott foi substituído por Brian Johnson (Dunston, Inglaterra, 5 de outubro de 1947). Un mes despois gravaban Back in black, que chegou ao nº 1 en Gran Bretaña e vendeu máis de 10 millóns de copias só nos Estados Unidos. En poucos anos AC/DC converteuse na banda de rock máis importante do mundo.
En 1981, tras asimilar o éxito sen a figura de Bon Scott e co recrutamento de Brian Johnson, a banda regresou con For those about to rock, que chegou todo o máis alto das listas norteamericanas.
En 1982 Phil Rudd foi substituído á batería por Simon Wright (Alden, Inglaterra, 19 de xuño de 1963). Con todo, Rudd regresaría á banda en 1994.
Logo de publicar en 1983 Flick of the switch, entraron nun período de declive, e as súas vendas baixaron considerablemente. Nos EUA montárona gorda: Religious Right condenounos publicamente e fixo un chamamento para que se boicoteasen os seus álbums.
En 1984 editaron o mini-álbum 74 jailbreak que recollía temas que o grupo gravara en Australia dez anos atrás.
En 1985 actuaron no festival Rock In Rio (Río de Xaneiro, Brasil) xunto a Ozzy Osbourne, Scorpions e Whitesnake. Ese mesmo ano editaron Fly on the wall.
En 1986 chegou Who made who, un álbum que compilaba vellos temas e tres cancións novas que formaran parte da banda sonora da película de Stephen King Maximum Overdrive.
A finais de 1987, tras un ano e medio sen publicar nada novo, AC/DC completou un novo álbum producido por Harry Vanda e George Young: Blow up your video. Para promocionar ese traballo embarcáronse nunha gran xira na que Malcolm foi substituído polo seu primo Steve Young. Estendéronse entón os rumores de que Malcolm estaba intentando superar a súa drogodependencia, pero só eran rumores, xa que en realidade estaba coidando do seu fillo doente.
Eduardo Gustavo Loureiro Álvarez
Eduardo Gustavo Loureiro Álvarez, nado o 8 de setembro de 1964 en Montevideo (Uruguai) é un exfutbolista uruguaio que xogaba na demarcación de defensa.
AC/DC
Historia
En 1990 comezaron as sesións de gravación de The razors edge en Vancouver (Canadá), coa produción de Bruce Fairbairn (Aerosmith, Bon Jovi, INXS, The Cranberries). O álbum chegou ao nº 2 nos EUA e converteuse no disco que máis alto chegou nas listas norteamericanas desde 1981. No mes de novembro dese mesmo ano, durante un concerto do grupo, un mozo de 21 anos foi asasinado nos arredores do Brandan Byrne Area en Nova Jersey.
Eduardo Gustavo Loureiro Álvarez
Traxectoria
Fillo de emigrante galego con catorce anos volveu a Galicia, onde se formou e desenvolveu a súa carreira futbolística.
En 1989 fichou polo Deportivo da Coruña, na Segunda División. Foi titular habitual na súa primeira tempada, mentres que a segunda, a tempada do ascenso, pasouna en branco despois de romper a tibia contra o Bayern de Múnic no Teresa Herrera. Na 1991/92 disputou só sete partidos de liga en Primeira, ademais doutros seis na Copa do Rei.
AC/DC
Historia
Dous meses despois, en xaneiro de 1991, os mozos Curtis Child, Jimmie Boyd e Elizabeth Glausi morreron esmagados pola multitude durante un concerto da banda no Salt Palace Area. Abriuse unha investigación para esclarecer os feitos e os compoñentes de AC/DC quedaron libres de culpa, aínda que as negociacións entre o grupo e os familiares das vítimas continuaron durante algún tempo. O incidente non afectou ao tour da banda que estivo todo o ano de xira, e ofreceu máis de 70 concertos e gañou máis de 17 millóns de dólares.
En outubro de 1992 saíu o álbum en directo Live, que ademais tivo unha edición especial para coleccionistas cun CD extra e máis temas que no orixinal.
Ata 1995 non publicaron un novo álbum de estudio, o que facía o nº 16 na súa carreira. Ballbreaker foi producido por Rick Rubin (The Cult, Red Hot Chili Peppers, Tom Petty & The Heartbreakers, Slayer) coa colaboración do enxeñeiro Mike Fraser (Aerosmith, The Knack, Metallica, Bryan Adams) e significou, ademais, o regreso do batería Phil Rudd. O álbum entrou ao nº 4 das listas norteamericanas e vendeu millóns de copias, demostrando que logo de máis de 20 anos, AC/DC mantiña a súa popularidade en todo o mundo.
En novembro de 1997, saíu unha caixa con cinco CDs, titulada Bonfire en homenaxe ao cantante falecido Bon Scott. Esta contiña catro discos: Live from the Atlantic Studios (inédito ata o momento), Let there be rock - The movie - Live in Paris (tamén inédito), Volts e Back in black.
O 22 de marzo de 2000 Angus e Malcolm acudiron a Leganés (Madrid) á inauguración da Rúa de AC/DC que o consistorio municipal de devandita poboación dedicoulles.
O 1 de agosto dese mesmo ano a banda comezou a xira de presentación de Stiff upper lip en Gran Rapids (Míchigan, EUA). Un tour que chegou a Europa en outubro e terminou no Palau Sant Jordi de Barcelona o 14 de decembro. Previamente, AC/DC enchera ata a bandeira tres veces o Palacio dos Deportes de Madrid os días 10, 11 e 12 dese mesmo mes.
Coa chegada de 2001, os australianos volveron á estrada para patearse gran parte do seu país e en marzo regresaron aos EUA. En decembro de 2002 AC/DC anunciou que fichaba por Sony Music, para editar os seus novos discos con Epic. Rachábase así matrimonio musical con Atlantic Records de algo máis de 25 anos.
Avianca
miniatura|250px|[[Boeing 767 de Avianca]] Avianca S.A. (acrónimo de Aerovías Nacionales de Colombia S.A., actualmente Aerovías del Continente Americano S.A.) é a aeroliña nacional de Colombia. Fundouse o 5 de decembro de 1919, cando inicialmente rexistrouse baixo o nome de SCADTA. A súa sede atópase en Bogotá, estando o seu principal centro de operacións no Aeroporto Internacional El Dorado. Avianca é tamén unha marca que abrangue un grupo de sete aeroliñas latinoamericanas con códigos IATA independentes, que combinan as súas operacións para funcionar como unha compañía usando un sistema de códigos compartidos. Avianca é a aeroliña máis grande de Colombia e a segunda de Latinoamérica: xunto coas súas subsidiarias ten a rede máis extensa de destinos de toda Latinoamérica e unha das frotas máis grandes e modernas do continente. É propiedade de Synergy Group S.A., un grupo latinoamericano fundado por Germán Efromovich e especializado no transporte aéreo.
O 7 de outubro de 2009 anunciouse que Avianca fusionaríase con TACA. En 2009 Avianca celebrou o seu 90 aniversario sendo a segunda aeroliña máis antiga do mundo aínda operativa (tras KLM).
O 21 de xuño de 2012, Avianca foi presentada como membro oficial da Star Alliance tras un proceso que durou uns 18 meses dende o anuncio inicial de ser invitada a unirse á alianza.
Regueifa (pan de voda)
miniatura|Bailadora dun grupo de baile tradicional coa regueifa. A regueifa era unha rosca ou bolo de pan tradicional das vodas galegas. Elaborado preferentemente con fariña de trigo, adoitaba repartirse despois do banquete nupcial entre os veciños non convidados ao casamento.
Características
A regueifa podía facerse con centeo ou millo, se ben era máis valorada a que se elaboraba con fariña branca de trigo, un alimento de luxo durante os séculos do antigo réxime. O bolo enfeitábase segundo as posibilidades económicas da familia que o presentaba e o uso e costume do lugar xeográfico. Tíñanse en consideración o seu tamaño, canto máis grande mellor, e os seus adobios, que podían ser ovos, azucre, fitas, lambetadas, garrafas de licor,etc. Nalgunha zona recibía o nome de "rosca da señora madriña", pois era a madriña da voda a encargada de elaborala. Da súa calidade dependía en boa medida o éxito do casamento e o prestixio da casa, que de non cumpriren as expectativas, era satirizada polos asistentes.
Cerimonia
miniatura|Baile da regueifa en Noia a finais do século XIX Era tradicional que polo serán, despois do banquete nupcial, os veciños acudisen á casa onde tiña lugar o convite e comezasen a solicitar a regueifa con cantigas festeiras. Estes cantos, chamados tamén regueifas, eran respondidos polos convidados ao banquete nun intercambio de coplas enxeñosas. Concluídas estas, sacábase da casa o pan da voda para entregalo os asistentes. Antes de "rendelo" era tradicional que os noivos, ou os padriños, ou outra parella escollida para a ocasión, bailase unha muiñeira vella (denominada tamén regueifa) coa rosca da voda sobre a cabeza.
A entrega da regueifa posterior ao baile facíase de xeito diferente segundo as zonas do país. Nalgúns lugares existía a tradición de "voltear a regueifa". Metíase esta nun pano que agarraba unha parella coa boca, cada un por un extremo. Así sostida dabaselle voltas, gañando o premio a parella que máis xirase o pano sen lle caer. Noutros entregábase a regueifa como trofeo a quen mellor improvisara no canto, sendo o vencedor o encargado de efectuar o repartimento entre a concorrencia. Tamén se podía facer un concurso de baile arredor da regueifa gañandoa o mellor bailador. Existen mesmo referencias á chamada "carreira da regueifa", unha corrida entre a mocidade na que gañaba o pan o mozo máis veloz.
A entrega da regueifa, xunto con outros convites cerimoniais, facía partícipe da celebración a toda a comunidade e servía para integrar os mozos foráneos, nunha época na que os pretendentes alleos non adoitaban ser ben recibidos.
Hilti
Hilti é unha empresa de ferramentas eléctricas con sede en Schaan, Liechtenstein, creada en 1941 polos irmáns Martin e Eugen Hilti. Hilti é unha das máis grandes empresas do sector da ferramenta eléctrica profesional do mundo, con delegacións en máis de 120 países e unha facturación de 4.000 millóns de euros.
Historia
miniatura|Tenda de Hilti en [[Nova York.]] En 1941 os irmáns Hilti abriron un pequeno taller de mecánica con cinco traballadores. Durante a Segunda Guerra Mundial a empresa traballou fabricando pezas de motores para as empresas alemás.
En 1950 comezou a empresa a traballar e desenvolver a súa propia tecnoloxía en ferramentas de fixación: pistolas para fixar cravos. En 1957 obtiveron a súa primeira tecnoloxía empregando pólvora como fulminante para que o pistón golpee os cravos. En 1967 sacaron ao mercado o Hilti TE17, un trade percusor electro pneumático cun peso de menos de cinco kg.
Produtos
miniatura|[[Trade Hilti a batería.]]
Cátodo
A polaridade do cátodo, positiva ou negativa, depende do tipo de dispositivo. Ás veces, condiciónaa o modo de operación, pois se establece segundo a dirección da corrente eléctrica, atendendo á definición universal de corrente eléctrica. En consecuencia, nun dispositivo que consome enerxía (como unha cela electrolítica) o cátodo é negativo, e nun dispositivo que proporciona enerxía, como unha pila voltaica (ou pila de Volta ou unha batería) o cátodo é positivo.
Música chutney
A música chutney ten como elementos base a música soca e as bandas sonoras de películas hindi. As letras son escritas en hindi ou inglés e transpostas para ritmos musicais típicos de música soca e de músicas de películas hindi. Entre os nomes dos artistas máis comúns atópanse Anand Yankaran, Rikki Jai, Adesh Samaroo e Terry Gajraj. Algúns exemplos de música chutney poden ser encontrados nas seguintes músicas: Poulaurie Beena Chutney, Dhal Belly Indian e Rum Till I Die. O xénero ou estilo de música chutney está popularizado e pode ser encontrado na comunidade indiana das illas Trinidad e Tobago, Güiana, Suriname, e por entre a comunidade indiana de Toronto no Canadá, e a comunidade de Nova York nos Estados Unidos de América.
As músicas chutney teñen características uptempo. Na lista dos instrumentos popularmente utilizados inclúense o dholak, o harmonium e o dhantal. As orixes deste xénero de música baséanse na natureza relixiosa, no entanto hoxe en día estas influencias son raramente encontradas fora do movemento Sai Baba. A pesar do chutney ter sido predominantemente executado por músicos do xénero feminino no inicio, hoxe en día é executado tanto por homes como por mulleres.
Cátodo
Etimoloxía
O termo foi inventado por Michael Faraday (serie VII das Investigacións experimentais sobre a electricidade), co significado de camiño descendente ou de saída, pero referido exclusivamente ao electrólito dunha cela electroquímica.
Convencionalidade de sentidos
A súa vinculación ao polo negativo do correspondente xerador implica a suposición de que a corrente eléctrica marcha polo circuíto exterior desde o polo positivo ao negativo, é dicir, transportada por cargas positivas, convención que é a usual. Se o condutor externo fose metálico, está demostrado que o sentido da corrente realmente é o percorrido polos electróns cara ao positivo.
Con todo, nunha célula electrolítica, o condutor é o electrólito, non un metal, e nel poden coexistir ións negativos e positivos que tomarían sentidos opostos ao desprazarse. Por convenio adóptase que o sentido da corrente é o do ánodo ao cátodo ou, o que é o mesmo, do positivo ao negativo.
No caso das válvula termoiónicas, díodos, tiristores, fontes eléctricas, pilas etc. o cátodo é o eléctrodo ou terminal de menor potencial e é a fonte primaria de emisión de electróns. Polo tanto, nunha reacción redox corresponde ao elemento que se reducirá.
Cátodo termoiónico
É un eléctrodo que, por efecto da calor, emite electróns (efecto termoiónico). Nestes dispositivos, (válvulas termoiónicas) conéctanse á tensión negativa e á fonte de electróns. O cátodo pode calentarse por si mesmo, facendo circular unha corrente de caldeo, ou mediante un filamento ao que este acoplado térmicamente.
Para prolongar a duración eficiente dos dispositivos termoiónicos utilízanse materiais que, a baixas temperaturas, aporten grande emisión de electróns. Por iso, empréganse aliaxes de torio, volframio (tamén coñecido como tungsteno) e lantánidos, o cátodo recúbrese con óxido de calcio.
Países da Bretaña
Os países da Bretaña (en lingua bretoa Broioù kozh Breizh) son as subdivisións tradicionais da Bretaña histórica. Trátase dunha estrutura complexa porque os territorios que a compoñen teñen evolucionado e cambiado ó longo da historia. Distínguense dous niveis de país: os países históricos e os países tradicionais. Dende 1999 e a aprobación da lei de orientación pola xestión e o desenvolvemento sostíbel do territorio (LOADDT), tamén se pode engadir o país « Loi Voynet », aínda que agora so ten un carácter administrativo.
Historia
Antes de 1789, a Bretaña foi de xeito simultáneo unha provincia, unha généralité, unha intendencia, unha parte da provincia eclesiástica de Tours, etc. Estas entidades tiñan á súa vez diversas divisións administrativas: os presidios, as senescalías (división xudicial, de 26 a 40 segundo as épocas), as dioceses (división relixiosa, 7 despois 9) etc. Todas estas subdivisións desapareceron trala Revolución Francesa e foron substituídas por unha nova división administrativa única, o departamento.
Países históricos
miniatura|dereita|350px|Mapa dos nove países históricos da Bretaña (nomes en francés). Os países históricos ou provincias (en bretón bro, en plural broioù) a miúdo son asimilados ós antigos bispados, mais nalgúns fanse lixeiras distincións. As fronteiras dos bispados foran reorganizadas a fin de axeitalos ós novos límites departamentais o 29 de novembro de 1801. Os broioù son nove:
Países tradicionais
miniatura|dereita|350px|Mapa dos países tradicionais da Bretaña (nomes en francés). Os países tradicionais (en bretón paou, en plural peier ou broig, en plural broioùigoù), son subdivisións dos países históricos, aínda que non teñen uns límites fixados. Tamén tiveron funcións diversas ó longo da historia: algúns tiveron un papel administrativo mentres que outros son esencialmente territorios identitarios.
País "Loi Voynet"
Os países de xestión do territorio, ou países «Loi Voynet» foron creados pola lei de dirección da xestión e o desenvolvemento sostíbel do territorio (LOADDT) de 25 de xuño de 1999. Excepto Naoned e Sant-Nazer, que se atopan no departamento do Loira Atlántico e non pertence á actual rexión da Bretaña, todas as cidades importantes da Bretaña son base dun país. Hai 26, das que 21 atópanse na rexión actual da Bretaña.
Outros
Hai outras subdivisións territoriais que levan ou levaron a designación de "país". Por exemplo, ademais de ser un país "Loi Voynet", o país de Morlaix ten a etiqueta de País de Arte e de Historia.
Espasante, O Salto, Rodeiro
Espasante é un lugar da parroquia do Salto, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cota de malla
280px|miniatura|Cota de malla normanda, usada na [[Batalla de Hastings (1066).]]
Denomínase cota de malla a unha cota, é dicir, unha armadura ou protección metálica conformada por aneis de ferro forxado ou aceiro, dispostas de forma que cada anel está ensartado polo menos a outros catro, formando un tecido.