cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glutamato monosódico
Glutamato de sodio e metabolismo
Aínda que non é relevante para o caso humano, os mesmos estudos afirman que existen polo menos 3 compostos eficaces para contrarrestar posibles danos no metabolismo debidos ao glutamato en experimentos con animais: vitamina C, vitamina E e quercetina. 100 mg de vitamina C por día son capaces de protexer os efectos negativos do glutamato sobre as células nerviosas. Igual que os efectos de 200 mg de vitamina E e 10 mg de quercetina para contrarrestar o impacto de altas concentracións de glutamato no fígado.
Anatoli Levchenko
Anatoly Semyonovich Levchenko, nado en Krasnokutsk o 21 de maio de 1941 e finado o 6 de agosto de 1988, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz TM-4 e Soiuz TM-3.
Traxectoria
Levchenko graduouse na Escola Superior da Forza Aérea en Chernigov en 1964 e entrou no corpo de cosmonautas en 1978, adestrando ata xullo de 1980. Participou nas misións Soiuz TM-3 e Soiuz TM-3, pasando un total de 7,92 días no espazo. Faleceu o 6 de agosto de 1988 de cancro cerebral.
Vilafiz, Vilafiz, Friol
Vilafiz é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Abeledo, Xiá, Friol
O Abeledo é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Xiá, Xiá, Friol
Xiá é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Juan Segade Vidal
Traxectoria
Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1920. Médico de asistencia pública domiciliaria do Concello de Melide dende 1924. Foi cabo do Somatén de Melide en 1927. Na República estivo adscrito ao Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 instruíronlle un expediente instigado pola Falange de Melide. Estivo agochado no convento dos frades Pasionistas de Melide. Foi destituído como médico municipal en 1937. Foi multado con dez mil pesetas e desterrado a Vimianzo polo gobernador civil por desafecto ao réxime en setembro de 1937. Retornou a Melide, e foi recadador e axente executivo de contribucións da zona de Arzúa. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Abriu en Melide o Sanatorio Quirúrgico del Carmen en 1945. Axudou ao guerrilleiro Curuxás en varias ocasións. Finou en Melide o 3 de setembro de 1947.
Sleepy Spice
Sleepy Spice é unha música da Coruña.
Traxectoria
Compón trap, reggaeton e pop en galego e castelán. Comezou a facer as súas propias cancións no 2018. Colaborou en 2021 con Rhome e Verto, e participou na final do Pemio Narf.
Juan Segade Vidal
Vida persoal
Casou en Melide con Carmen Rodríguez Prado en 1911, e foi pai de Rafael (que finou en Melide o 9 de xuño de 1940 aos 23 anos) e María Amelia Segade Rodríguez.
The Vines
The Vines é unha banda australiana de rock alternativo formada en Sydney en 1994. O seu son foi descrito como un híbrido musical entre o garage rock dos 60 e o rock alternativo dos 90. O grupo pasou por numerosos cambios na súa formación, sendo o vocalista e guitarrista Craig Nicholls o único membro constante de toda a súa traxectoria.
O éxito de The Vines na insdustria musical australiana fixo que gañase o premio ARIA en 2002 ao artista - sinxelo revelación, por "Get Free" e que recibise outras cinco nomeacións polo seu álbum de estrea Highly Evolved. A banda recibiría outras dúas nomeacións nos anos seguintes. En 2003 o álbum chegaría a ser disco de platino en Australia, e dende entón o grupo publicou seis álbums de estudio máis, o último deles, In Miracle Land, no ano 2018.
Adrien-Marie Legendre
Traxectoria
Legendre estaba extremadamente reservado, polo que se coñecen poucos detalles da súa vida. Como dixo Poisson despois da súa morte: Tanto así, que o seu lugar de nacemento non é coñecido con toda certeza e algúns autores dubidan en localizalo en París ou en Tolosa, mentres que outros o sitúan directamente na primeira cidade. Non obstante, todos coinciden en que viviu en París dende moi novo. Fillo dunha familia acomodada, recibiu unha boa educación no Collège des Quatre Nations (coñecido popularmente como o Collège Mazarin) e viviu sempre da renda familiar.
En 1782 gañou o premio da Academia de Berlín polo seu traballo na traxectoria dos proxectís, que chamou a atención de Lagrange, que se interesou polo mozo matemático nunha carta a Laplace.
En 1783 foi nomeado axudante da Real Academia das Ciencias de París, da que foi sucesivamente membro asociado (1785), membro do equipo de medida da Terra (1787) e membro do Comité de Pesas e Medidas (1791).
En 1793 casou con Marguerite Couhin, que o axudou a superar a perda da súa propiedade familiar debido á Revolución Francesa. Como el mesmo escribiu anos despois a Jacobi:
esquerda|miniatura|Tumba de Legendre no cemiterio de Auteil A partir de 1792, xunto con de Prony e Carnot, dirixiu un amplo equipo para obter táboas logarítmicas e trigonométricas moi precisas. A obra rematouse en 1801.
En 1795, coa reapertura da Academia das Ciencias (pechada pola Revolución), volveu ser membro; mais en 1824, ao negarse a votar o candidato gobernamental á Academia, foille retirada a súa pensión e acabou morrendo en Auteil (agora en París) na pobreza, vítima dunha dolorosa enfermidade. A súa muller, que faleceu en 1856, fixo un recordo inxenuo e relixioso na súa lembranza, trasladándose a vivir en Auteil e conservando todo o que lle pertencía. Non tiveron fillos.
Traballo
Os campos nos que Legendre traballou principalmente foron a teoría de números, as funcións e as integrais elípticas, e a xeometría elemental.
Teoría de números
En 1785 publicou unha memoria titulada Recherches d'analyse indéterminée. O máis orixinal deste traballo é a súa contribución á lei de reciprocidade cuadrática, ao establecer os oito teoremas seguintes, aínda que non pode demostralos completamente: Legendre publicou o seu gran tratado sobre o tema en 1798 co título Essai sur la théorie des nombres (3 volumes) e nel introduce a palabra reciprocidade e o símbolo de Legendre. Porén case ao mesmo tempo apareceron as Disquisitiones arithmeticae de Gauss (1801), que influíron moito máis no desenvolvemento posterior da disciplina que a de Legendre.
Tamén realizou un traballo destacado sobre os números primos, establecendo, por exemplo, a conxectura de Legendre que aínda non foi probada e que Edmund Landau incorporou á súa lista de problemas inabordables; ou traballando coa función de reconto de números primos.
En 1830 probou o último teorema de Fermat para n=5.
Funcións e integrais elípticas
En 1786, Legendre publicou dous traballos sobre a integración por arcos de elipse. E continuou a traballar no tema das funcións elípticas, como por exemplo nos seus Exercicios de cálculo integral (1811), que contén a maioría dos resultados importantes que descubrira no estudo das integrais elípticas. O traballo final sobre o tema foi publicado en 1825-1826: Traité des fonctions eliptiques. Todos estes traballos tiveron unha influencia decisiva nos estudos de Abel e Jacobi.
Xeometría
Por suxestión de Condorcet, Legendre propúxose volver a xeometría ao rigor que, segundo el, perdera nos libros de divulgación publicados no século XVIII. O resultado foron os Élements de Géométrie publicados por primeira vez en 1794 e dos que se fixeron ata doce reimpresións ampliadas e modificadas e que continuaron a ser reimpresas despois da súa morte.
Un dos propósitos de Legendre era probar o quinto postulado de Euclides (o postulado das paralelas). Nas distintas edicións propuxo diferentes demostracións, todas elas incorrectas xa que hoxe se sabe que non se pode deducir dos outros postulados. Mesmo pouco antes da súa morte, cando leu o texto de Bolyai (1832) en que se demostrou que a xeometría consistente pode negar o postulado, afirmou:
Outras obras
Legendre foi bastante prolífico e, ademais dos tres temas principais mencionados, tamén escribiu sobre a integración de ecuacións diferenciais (a coñecida transformación de Legendre), sobre ecuacións en derivadas parciais, sobre como distinguir máximos e mínimos no cálculo de variacións (as coñecidas condicións de Legendre), na trigonometría e triángulos esféricos.
Quizais a súa contribución máis orixinal sexa o método dos mínimos cadrados; aínda que quizais Gauss o empregase con anterioridade, non hai dúbida de que a primeira publicación do método se debeu a Legendre, que en 1805 escribiu un apéndice titulado Nouvelles Méthodes pour la Détermination des Orbites de Comets, en que expón o seu sistema para resolver un sistema de ecuacións lineares sobredeterminado.
O retrato de Legendre
Outro exemplo do carácter retraído de Legendre é a confusión que persistiu durante máis de cen anos sobre o seu retrato. O retrato de Legendre que se pode atopar en numerosos libros (mesmo publicados recentemente ) en realidade non ten nada que ver con Adrien-Marie Legendre: é o político Louis Legendre (1752-1797), compañeiro de Danton e Robespierre no partido máis radical da Revolución Francesa, que non era parente de Legendre, a pesar de compartir apelido.
Foi en 2005, cando dous estudantes da Universidade de Estrasburgo se deron de conta de que o mesmo retrato se atribuía a dúas persoas diferentes e, pouco despois, confirmouse que o retrato non era do matemático, senón do político. Foi entón cando comezou unha busca para atopar un auténtico retrato de Adrien-Marie Legendre. En 2008, atopouse por casualidade na Biblioteca do Institiuto de Francia, unha colección de setenta e tres caricaturas de membros da institución, feita por Julien-Léopold Boilly arredor de 1820, que nunha das súas láminas, inclúe as caricaturas de Legendre e Fourier, só coas caras, xa que os seus corpos só están debuxados a lapis. Esta é a única imaxe coñecida de Legendre. O caderno de debuxos animados estivo en mans privadas ata que Daniel Wildenstein, membro do Instituto de Francia, o adquiriu nunha poxa en 1999 e en 2001, o doou á Academia de Belas Artes.
Bertamil, Xiá, Friol
Bertamil é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Carballeira, Xiá, Friol
A Casanova é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ascariz, Xiá, Friol
Ascariz é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Casantalla, Xiá, Friol
Casantalla é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ferreira Club de Fútbol
O Ferreira Club de Fútbol é un club de fútbol galego de Ferreira de Pantón, na provincia de Lugo, fundado en 1991. Na tempada 2021/22 xoga na Segunda Galicia.
Estadio
O Ferreira xoga no Campo Municipal do Baliño.
Casferro, Xiá, Friol
Casferro é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Bagulla, Xiá, Friol
A Bagulla é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Robert James Eidlitz
Robert James Eidlitz, nado o 25 de marzo de 1864 en Nova York e finado o 18 de maio de 1935 na mesma cidade, foi un numismático e arquitecto estadounidense.
Boiro Novo
Boiro Novo é unha asemblea cidadá de ámbito municipal en Boiro, presentada o 13 de decembro de 2014 de cara ás ás eleccións municipais de maio de 2015. É unha asemblea plural, diversa e feminista, a prol do medio ambiente.
Robert James Eidlitz
Traxectoria
Robert J. Eidlitz naceu en Nova York o 25 de marzo de 1864, nunha familia de ascendencia xudía de Bohemia. Cursou os seus estudos superiores inicialmente na Universidade Cornell, onde se graduou en 1885, e posteriormente na Universidade Técnica de Berlín, onde estudou Arquitectura.
Boiro Novo
Historia
Nas eleccións de 2015 Boiro Novo e Esquerda Unida (EU) uníronse formando SON, conseguindo 927 votos (9,71 %), por tanto unha concelleraría, a da candidata á alcaldía Dores Torrado. Nas eleccións de 2019 EU desvinculouse de Boiro Novo, e a formación acadou 709 votos (6,96 %), sendo chave da formación do goberno e votando a favor do candidato socialista. Actualmente forma parte do goberno local, dirixíndo as concellerías de Deporte, Xuventude, Igualdade, Memoria Histórica e Lingua.
Robert James Eidlitz
Eidlitz arquitecto e construtor
Eidlitz comezou a súa vida laboral na empresa de construción propiedade do seu pai, Marc Eidlitz & Son, Inc., encargada de construír algúns dos edificios máis destacados de Nova York, como o do Banco da Reserva Federal, o Museo Cloisters, a Academia de Medicina de Nova York, o Yale Club, a Astor Library, o edificio AT&T ou un anexo do edificio da Bolsa de Nova York en Wall Street. En 1928 foi nomeado presidente da compañía, logo do falecemento do seu irmán máis vello.
Eidlitz numismático
Paralelamente á súa dedicación á arquitectura, Eidlitz foi un entusiasta numismático e coleccionista de medallas de temática arquitectónica, asunto sobre o que publicou un manual en 1927. En 1910 ingresou na American Numismatic Society (ANS) e desde 1916 ata a súa morte en 1935 formou parte do seu consello de dirección. Nesta institución promoveu a emisión dunha serie de medallas conmemorativas e participou na comisión que estableceu un dos galardóns máis destacados dos que ofrece a ANS: o premio Sanford Saltus de Medalla.
Tamén como construtor, a empresa de Eidlitz encargouse da construción na década de 1920 dunha nova á do edificio Audubon Terrace, que foi a sede da American Numismatic Society ata 2008. Tras a súa morte, a ANS estableceu en 1955 o Fondo Eidlitz para o Mantemento de Edificios, a partir dun legado que deixara para tal fin o propio Eidlitz. De igual xeito, tamén doou á Sociedade a súa colección de medallas sobre arquitectura.
Robert Eidlitz faleceu en Nova York o 18 de maio de 1935, aos 71 anos.
Publicacións
Estes son traballos monográficos sobre medallística publicados por Robert James Eidlitz:
Bandeira da Polinesia Francesa
miniatura|Asemblea da Polinesia Francesa coas bandeiras de Francia e a Polinesia francesa. A bandeira da Polinesia Francesa (en drapeau de la Polynésie française) é a bandeira civil e estatal do país ultramarino francés da Polinesia. Foi adoptada oficialmente no ano 1984.
Descrición
Componse de dúas bandas horizontais vermellas que encerran unha ampla banda branca nunha proporción 1:2:1; centrado na banda branca está o escudo da Polinesia Francesa como un disco de 0,43 m de diámetro cun patrón de ondas azuis e brancas que representa o mar na metade inferior e un patrón de raios dourados e brancos que representa o Sol na parte superior. Ademais, ten unha canoa polinesia montada sobre o patrón de ondas; a canoa ten unha tripulación de cinco persoas representada por cinco estrelas que simbolizan os cinco grupos de illas; o vermello e o branco son cores tradicionais da Polinesia.
Todos os buques rexistrados na Polinesia Francesa teñen que ondear a bandeira francesa, incluso para os pequenos barcos que navegan entre as illas, xa que non existe un alférez oficial ou oficial da Polinesia Francesa.
Caspardo, Xiá, Friol
Caspardo é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Modesto Moure
Modesto Moure, finado en Ourense en 1936, foi un poeta e xornalista galego que residiu boa parte da súa vida en Cuba.
Traxectoria
No ano 1906 foi vicepresidente da delegación de Cienfuegos da Real Academia Galega. Segundo a súa necrolóxica en Vida Gallega a súa profesión foi a talla en madeira.
Pertenceu á xunta directiva da Juventud Artística Gallega en Cuba e director de escena da sociedade teatral Pro casa Curros Enríquez. .
A súa obra poética, a maior parte en galego, publícanse nos periódicos cubanos Eco de Galicia, Heraldo de Galicia e Galicia. Tamén foi asiduo colaborador literario, a partir de 1932, da revista viguesa Vida Gallega e do xornal El Compostelano.
En 1934 retorna a Galicia coa súa familia establecéndose en Ourense. Faleceu nesa mesma cidade en 1936.
Tamén fixo o texto da canción galega Quen fora ese reiseñol do compositor Antonio Silva, partitura publicada no n.º 463 da revista Vida Gallega.
Como poeta utilizou os alcumes O Marqués d’a Venda Nova e Barón de Lestrove.
João Pedro de Magalhães
João Pedro de Magalhães, nado no Porto, Portugal, é un microbiólogo portugués, doutor en filosofía. Dirixe o Integrative Genomics of Aging Group (Grupo de Xenomica Integrativa do Envellecemento) no Instituto de Bioloxía Interrogativa da Universidade de Liverpool, no Reino Unido.
Traxectoria
J. Pedro de Magalhães licenciouse en microbioloxía pola Escola Superior de Biotecnoloxía da súa cidade natal de Porto, Portugal, en 1999. Traballou como interno entre 1998 e 1999 no grupo de investigación UniGene do Instituto de Bioloxía Molecular e Celular do Porto, onde traballou na doenza de Machado-Joseph, unha enfermidade neurolóxica, baixo a supervisión de Jorge Sequeiros.
Como doutoramento, perseguiu o seu soño de desbloquear os mecanismos do envellecemento uníndose ao grupo de envellecemento e estrés da Universidade de Namur en Bélxica. Con Olivier Toussaint como o seu asesor, o seu traballo abrangueu entre 1999 e 2004 mecanismos moleculares de senescencia celular e resposta ao estrés oxidativo, modelos evolutivos do envellecemento e análises de redes xenéticas.
Realizou unha bolsa posdoutoral de 2004 a 2008 co pioneiro da xenómica, George Church, na Facultade de Medicina Harvard en Boston, EUA. Desenvolveu enfoques de alto rendemento para estudar o envellecemento, incluíndo ferramentas computacionais e bases de datos, modelos estatísticos de mortalidade e métodos xenómicos comparativos para investigar a evolución da lonxevidade.
Casroque, Xiá, Friol
Casroque é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Castorres, Xiá, Friol
Castorres é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Miguel Gustavo
Miguel Gustavo Werneck de Sousa Martins, coñecido só polo nome de Miguel Gustavo, nado en Río de Xaneiro o 24 de marzo de 1922 e finado na mesma cidade o 22 de xaneiro de 1972, foi un xornalista, locutor de radio e compositor brasileiro, autor, en 1962, da famosa canción "Brigitte Bardot", levada ao éxito por Jorge Veiga.
Traxectoria
Comezou como disc-jockey en Radio Vera Cruz en 1941 e distinguiuse como compositor de jingles, ademais de acadar éxitos como compositor de samba e marchas. En 1962 compuxo, con Jorge Veiga, a peza "Brigitte Bardot". Para o Mundial de Fútbol de 1970 en México compuxo o himno "Pra Frente Brasil" que se converteu nun símbolo da Selección de fútbol do Brasil. Nese mesmo ano compuxo a peza "A saia", inspirada en Miriam Batucada.
Morreu en 1972 e foi enterrado no cemiterio de Caju en Río de Xaneiro.
Michael Praetorius
Michael Praetorius de Cruciberg ou Creutzberg, nado o 15 de febreiro de 1571 e finado o 15 de febreiro de 1621, no día do seu 50º aniversario, foi un compositor, director de coro, organista e autor de teoría musical alemán do Sacro Imperio Romano Xermánico.
O seu nome orixinal alemán foi representado de diversas formas: Schultze, Schulte, Schultheiß, Schulz ou Schulteis
O seu contemporáneo Antonio Praetorio Germanico (1560–1613) non tiña parentesco.
Obra
As coleccións de obras eclesiásticas son:
Obras profanas foron recollidas no libro Terpsichore, musarum Aoniarum (1612) .
A Castronela, Xiá, Friol
A Castronela é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O que queda do día
O que queda do día (en The Remains of the Day) é un filme británico-estadounidense de 1993 dirixido por James Ivory, producido por Ismail Merchant, Mike Nichols e John Calley e adaptado por Ruth Prawer Jhabvala. Está protagonizado por Anthony Hopkins no papel de James Stevens e Emma Thompson como Miss Kenton, xunto con James Fox, Christopher Reeve e Hugh Grant nos papeis secundarios.
O filme foi nomeado a oito Premios Óscar na 66ª edición dos premios, incluíndo as categorías de mellor filme, mellor actor (Hopkins), mellor actriz (Thompson) e mellor guión adaptado (Jhabvala). En 1999, o British Film Institute clasificou O que queda do día no posto 64 dos 100 mellores filme británico do século XX.
Estreouse en galego o 16 de outubro de 1996 a través da TVG.
Corno do Boi, Xiá, Friol
Corno do Boi é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Currás, Xiá, Friol
Currás é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Dominio de inmunoglobulina
O dominio de inmunoglobulina, tamén chamado pregamento ou dobramento de inmmunoglobulina, é un tipo de dominio proteico que consta dun sándwich de dúas capas de 7-9 febras β antiparalelas dispostas en dous láminas β cunha topoloxía de greca,  que consta duns 125 aminoácidos.
A espiña dorsal do dominio cambia repetidamente entre as dúas láminas β. Tipicamente, o padrón é (forquita β N-terminal na lámina 1)-(forquita β na lámina 2)-(lámina β na lámina 1)-(forquita β C-terminal na lámina 2). Os cruzamentos entre láminas forman un "X", así que as forquitas N- e C-terminais están en fronte unha da outra.
Os membros da superfamilia das inmunoglobulinas encóntranse en centos de proteínas con diferentes funcións. Exemplos son: anticorpos, a quinase muscular xigante titina e as receptor tirosina quinases. Os dominios de tipo inmunoglobulina poden estar implicados en interaccións proteína-proteína e proteína-ligando.
Exemplos
Entre os xenes humanos que codifican proteínas que conteñen o dominio de inmunoglobulina están:
O Enxeito, Xiá, Friol
O Enxeito é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
ADN xenómico
O ADN xenómico, DNA xenómico ou ácido desoxirribonuclico xenómico (abreviado como ADNx ou gDNA polas súas siglas en inglés ) é o ADN cromosómico, en contraste cos ADNs extracromosómicos como os plásmidos. Os plásmidos son pequenas moléculas tipicamente circulares de ADN que se encontran en procariotas e algúns lévedos e que conteñen algúns xenes. A maioría dos organismos teñen o mesmo ADN xenómico en todas as súas células; porén, só certos xenes están activos en cada tecido, o que permite a diferenciación celular e o funcionamento do corpo. O xenoma dun organismo está formado polo conxunto dos seus xenes ou elementos non codificantes similares; estes xenes encóntranse nos cromosomas nucleares e nas mitocondrias.
Luís María do Brasil
Luís María do Brasil (Petrópolis, 26 de xaneiro de 1878-Cannes, 26 de marzo de 1920), chamado «Príncipe Perfecto», foi o príncipe imperial de Brasil (herdeiro do Imperio de Brasil) desde 1908. Foi o segundo fillo da princesa imperial Isabel de Bragança e o conde de Eu, Gastón de Orleans, herdeiro ao trono tras a renuncia do seu irmán maior, Pedro de Alcántara de Orleans-Bragança.
Joan Veny i Clar
Joan Veny i Clar, nado en Campos, Mallorca, o 22 de agosto de 1932, é un lingüista e dialectólogo mallorquín, considerado un dos máis prestixiosos e recoñecidos dos Países Cataláns. É autor de Els parlars catalans, libro imprescindible para a dialectoloxía catalá, síntese da variación dialectal de toda a zona dos Països Cataláns e ao mesmo tempo dunha obra aínda máis densa e rica, elaborada conxuntamente. con Lídia Pons: o Atlas Lingüístico do Dominio Catalán.
Campionato Portugués de Rugby 2021-2022
A tempada 2021-2022 do Campionato Nacional foi a edición número 64 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Joan Veny i Clar
Traxectoria
É catedrático emérito de Filoloxía Catalá da Universidade de Barcelona. Ademais desta universidade estudou en Lovaina e Poitiers. Doutorouse en filoloxía románica en 1956 coa tese Paralelismos léxicos en los dialectos Catalanes dirixida por Antoni M. Badia i Margarit e publicada en 1960. A súa investigación no campo da dialectoloxía sitúase á vangarda da lingua catalá, sobre todo a raíz da publicación de Els parlars catalans (en 1978), que recolle e establece unha síntese da variación dialectal da lingua catalá. Ese mesmo ano ingresou no Instituto de Estudos Cataláns. Tamén se dedicou á edición de textos (Regiment de preservación de pestilència, de Jaume d'Agramunt, s. XIV; edición publicada en 1971) e a historia da lingua, con especial atención á etimoloxía. Publicou numerosos artigos sobre lingüística catalá (como a dialectoloxía mallorquina ou mesmo os occitanismos no Rosellón), especialmente sobre dialectoloxía, xeolingüística e etimoloxía; neste campo, dedicou varios estudos á ictonimia; participou en varios congresos.
É director do Atlas Lingüístic del Domini Català (ALDC), un proxecto de investigación do Instituto de Estudios Cataláns sobre diversidade dialectal, elaborado xunto con Lídia Pons i Griera e iniciado por Antoni Maria Badia i Margarit, cuxo resultado, obra de nove volumes, publícase desde 1998 e pódese consultar na Internet (ALDC). Tamén é un dos membros máis destacados do equipo de redacción do Atlas Linguistique Roman, ademais de responsable da parte catalá de varios programas internacionais de investigación no campo da xeolingüística.
É doutor honoris causa pola Universidade de Valencia (2008) e pola Universidade das Illas Baleares (2016). Foi galardoado coa Cruz de Sant Jordi da Generalitat de Catalunya (1997), o Premio Fundación Catalana de Apoio a la Investigación (2004), a Medalla de Honra Xarxa Vives d'Universitats (2013 ) e o Premio de Honra das Letras Catalanas ( 2015), entre outros recoñecementos e homenaxes. O colexio de Campos leva o seu nome.
O Folgar, Xiá, Friol
O Folgar é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Avelino Méndez Suárez
Avelino Méndez Suárez, coñecido como Asturiano, nado en Oviedo cara a 1914 e finado en Vilacova (Lousame) o 24 de abril de 1939, foi un mineiro e sindicalista anarquista asturiano.
Bauman L. Belden
Traxectoria
Belden era membro da sociedade patriótica Sons of the American Revolution.
Avelino Méndez Suárez
Traxectoria
Instalado en Lousame, pertenceu ao Sindicato Minero y Profesiones Varias das minas de San Fins. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia marchando cos mineiros a Santiago de Compostela e despois á Coruña. Logo fuxiu ao monte. Formou parte do grupo de guerrilleiros comandado por Ramón Rodríguez Varela no que se integraron Celestino Horta Resúa, Hilario Arroyo, Manuel Fernández Valle, Abdón de Ces e José Dias, que actuaron en Lousame. Logo dun atraco nas minas o 14 de abril de 1937 tentaron marchar cara Asturias. Ao non conseguilo volveron a Lousame e seguiron agochados no monte. Avelino foi asasinado nunha galería na que se agochaba na Fionsa polo cabo da Garda Civil Ríos, destacado nas minas de San Fins, o 24 de abril de 1939.
Bauman L. Belden
Traxectoria
Foi un recoñecido coleccionista de medallas e a súa colección foi vendida un ano despois da súa morte por Thomas Elder.
O Escorial, Xiá, Friol
O Escorial é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Bauman L. Belden
Traxectoria
Como numismático, Bauman Belden estivo vinculado desde 1886 á American Numismatic Society (ANS). Nesta entidade ocupou os cargos de bibliotecario (1891-1896), secretario (1896-1903 e 1905-1915), director (1909-1915), membro do consello executivo (1906-1928) e conselleiro honorario (1928-1931).
Á marxe da ANS, Belden foi tamén membro da American Numismatic Association (ANA) e do Club Numismático e Nova York. Tamén pertenceu á British Numismatic Society, de Londres.
No tocante á súa vida familiar, Belden casou con Corinne Crittenden, con quen tivo unha filla. O 11 de agosto de 1931 faleceu na súa residencia en Cranford, en Nova Jersey.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos publicados por Belden en materia medallística e numismática:
E-selectina
A E-selectina (selectina endotelial), tamén chamada CD62E, ELAM-1 (endothelial-leukocyte adhesion molecule 1, molécula de adhesión endotelial-leucocito 1) ou LECAM2 (leukocyte-endothelial cell adhesion molecule 2, molécula de adhesión leucocito-célula endotelial 2), é unha glicoproteína da familia das selectinas, que funciona como molécula de adhesión celular e exprésase só en células endoteliais activadas por citocinas. Igual que outras selectinas, desempeña un importante papel na inflamación. En humanos, a E-selectina está codificada no xene SELE do cromosoma 1.
Estrutura
A E selectina ten unha estrutura en casete que consta dos seguintes dominios: un dominio N-terminal de lectina tipo C, un dominio similar a EGF (factor de crecemento epidérmico), 6 unidades de dominios Sushi (repetición SCR), un dominio transmembrana (TM) e unha cola citoplasmática intracelular (cyto). A estrutura tridimensional da rexión de unión ao ligando da E-selectina humana foi determinada a unha resolución de 2,0 Å en 1994. A estrutura revela que hai un limitado contacto entre os dous dominios e unha coordinación de Ca2+ non predita a partir doutras lectinas tipo C. A análise estrutura/función indica a existencia dunha rexión definida e cadeas laterais específicas que poden estar implicadas na unión de ligandos. A unión da E-selectina ao tetrasacárido sialil-LewisX (SLeX; NeuNAcα2,3Galβ1,4[Fucα1,3]GlcNAc) resolveuse en 2000.
Xene e regulación
Nos humanos a E-selectina está codificada no xene SELE geGFGne. Os seus dominios de lectina tipo C, dominio similar a EGF, repeticións SCR e transmembrana están cada un codificado nun diferente exón do xene, mentres que o seu dominio citosólico deriva de dous exóns. O locus da E-selectina está ao lado do da L-selectina no cromosoma 1.
A diferenza da P-selectina, que se almacena en vesículas chamadas corpos de Weibel-Palade, a E-selectina non se almacena na célula e ten que ser transcrita, traducida e transportada á superficie celular. A produción da E-selectina é estimulada pola expresión de P-selectina que, á súa vez, é estimulada polo factor de necrose tumoral α (TNFα), a interleucina-1 (IL-1) e o lipopolisacárido (LPS). A E-selectina tarda unhas dúas horas en expresarse na superficie celular despois da recoñecemento das citocinas. A expresión máxima de E-selectina ocorre unhas 6–12 horas despois da estimulación das citocinas e os seus niveis volven aos basais nunhas 24 horas.
As forzas de cizalla tamén afectan á expresión da E-selectina. Unha alta cizalla laminar potencia a resposta da célula endotelial aguda á interleucina-1β en células endoteliais virxes ou condicionadass pola cizalla como se observa en situacións patolóxicas de isquemia/danos de reperfusión, aínda que orixina unha regulación á baixa rápida da E-selectina para protexerse contra a inflamación crónica.
Os fitoestróxenos, que son compostos vexetais con actividade biolóxica similar á dos estróxenos, como a xenisteína, formononetina, biochanina A e daidzeína, así como unha mestura destes fitoestróxenos eran capaces de reducir a E-selectina e tamén a VCAM-1 e ICAM-1 na superficie celular e en sobrenadantes de cultivo.
Ligandos
A E-selectina recoñece e únese a carbohidratos sialilados presentes nas proteínas superficiais de certos leucocitos. Os ligandos da E-selectina exprésanse en neutrófilos, monocitos, eosinófilos, linfocitos de tipo T de memoria e efectores e células asasinas naturais. Cada un destes tipos de células encóntranse en sitios inflamatorios agudos e crónicos en asociación coa expresión da E-selectina, o que implica a intervención da E-selectina no recrutamento destas células en ditos lugares de inflamación.
Entre estes carbohidratos están membros das familias Lewis X e Lewis A que se encontran en monocitos, granulocitos e linfocitos T.
A glicoproteína ESL-1, presente en neutrófilos e células mieloides, foi o primeiro contra-receptor para a E-selectina que se describiu. É unha variante do glicorreceptor de tirosina quinase FGF, polo que parece posible que a súa unión á E-selectina estea implicada na iniciación da sinalización nas células unidas.
O ligando da P-selectina PSGL-1 derivado de neutrófilos humanos é tamén un ligando moi eficiente para a E-selectina expresada no endotelio baixo fluxo. É mediadora na rodadura dos leucocitos sobre o endotelio activado que rodea un tecido inflamado.
Tanto ESL-1 coma PSGL-1 deben portar sialil Lewis a/x para poder unirse a E/P-selectinas.
A E-selectina é unha mediadora na adhesión de células tumorais a células endotelaiis, ao unirse a ligandos da E-selectina sobre as células tumorais. Os ligandos da E-selectina tamén xogan un papel nas metástases cancerosas. O papel destes dous ligandos da E-selectina na metástase in vivo está mal definido e aínda non demostrado. O PSGL-1 foi detectado na superficie de células de metástases óseas de células tumorais prostáticas, o que suxire que pode ter un papel funcional no tropismo óseo das células tumorais prostáticas.
En células cancerosas identificáronse o CD44, o receptor de morte-3 (DR3), o LAMP1 e o LAMP2 como ligandos da E-selectina presentes en células de cancro de colon, e identificáronse o CD44v, o Mac2-BP, e gangliósidos como ligandos da E-selectina presentes en células de cancro de mama.
En neutrófilos humanos o glicoesfingolípido NeuAcα2-3Galβ1-4GlcNAcβ1-3[Galβ1-4(Fucα1-3)GlcNAcβ1-3]2[Galβ1-4GlcNAcβ1-3]2Galβ1-4GlcβCer (e estruturas estreitamente relacionadas) son receptores funcionais da E-selectina.
Papel na inflamación
Durante a inflamación a E-selectina xoga un importante papel no recrutamento de leucocitos no lugar da lesión. A liberación local das citocinas IL-1 e TNF-α polos macrófagos nos tecidos inflamados induce a sobreexpresión de E-selectina nas células endoteliais dos vasos sanguíneos próximos. Os leucocitos do sangue que expresan o ligando correcto vanse unir con baixa afinidade á E-selectina, tamén baixo o estrés de cizalla do fluxo sanguíneo, causando que os leucocitos roden ao longo da superficie interna dos vasos sanguíneos a medida que se van formando e desfacendo interaccións temporais.
Conforme a resposta inflamatoria progresa, as quimiocinas liberadas polo tecido danado entran nos vasos sanguíneos e activan os leucocitos rodantes, que son agora capaces de unirse estreitamente á superficie endotelial e empezar a abrirse paso en dirección ao tecido.
A P-selectina ten unha función similar, mais exprésase na superficie da célula endotelial en cuestión de minutos a medida que se almacena dentro da célula en vez de ser producida conforme fai falta.
Papel no cancro
A E-selectina foi descuberta inicialmente como un receptor transmembrana inducido en células endoteliais despois dunha estimulación inflamatoria que era mediadora na adhesión de células leucémicas HL60 monocíticas. Isto levou a formular a hipótese de que as células cancerosas segregaban citocinas inflamatorias como a IL-1β ou o TNFα para inducir a E-selectina en sitios metastáticos afastados. Esta indución permitiría as células tmorais circulantes pararse nos sitios estimulados, rodar ao longo do endotelio activado, extravasarse e formar metástases. Os estudos feitos desde entón mostraron que a unión da E-selectina a células de cancro de colon correlaciónase cun aumento do potencial metastático, e que células cancerosas de múltiples tipos de tumores únense á E-selectina usando ligandos glicoproteínas ou glicolípidos normalmente expresados en células inmunitarias. Os estudos serviron para describir mellor a mecánica do cadoiro polo que as células cancerosas se unen primeiro á E-selectina a taxas de fluxo de cizalla: a unión da E-selectina ten como resultado unha interacción de tipo velcro que permite que as células cancerosas realicen unha unión de alta afinidade con integrinas, que finalmente orixina unha unión firme entre as células tumorais e o endotelio activado.
Aínda que hai numerosas probas in vitro e clínicas que continúan apoiando esta hipótese da metátese do cancro mediada pola E-selectina, os estudos con metástases in vivo mostraron que os knockouts de E-selectina só afectan minimamente a adhesión de células leucémicas ao óso inmediatamente despois da inxección. aínda que a metástase de pulmón experimental non está afectada pola deleción xenética da E-selectina. Ademais, os estudos mostraron que o crecemento do tumor primario increméntase nos ratos knockout para a E-selectina. Este paradoxo resolveuse máis recentemente grazas a tres estudos que mostraban que a E-selectina só se expresa constitutivamente no endotelio da medula ósea, polo que se pensa que realiza funcións vitais na hematopoese. Estes receptores son transportados especificamente por células que están metastatizando no óso e non noutros sitios. Estes datos apoian os esforzos clínicos que se están a facer para inhibir as metástases do cancro de mama no óso con axentes bloqueadores da E-selectina. A complexidade da bioloxía dos ligandos da E-selectina pode tamén xogar un papel nestes resultados discrepantes in vitro e in vivo. Describíronse polo menos 15 substratos glicoproteínas e glicolípidos diferentes para a E-selectin en varias células de cancro, aínda que só o n-glicano Glg1 (Esl1) mostrou ser mediador na metástase ósea. Outros ligandos ou combinacións poden ter distintos mecanismos durante a metástase do cancro.
Ademais da interacción directa con células tumorais, a indución da E-selectina en resposta ás citocinas segregadas localmente polas células de cancro permite tomar tumores específicos como diana de nanopartículas conxugadas con sLeX ou tioaptámeros que conteñen cargas antitumorais. Ademais, a E-selectina pode tamén funcionar para recrutar monocitos en tumores primarios ou metástases de pulmón para promover un microambiente protumoral inflamatorio. Bloquear estas interaccións ou permitir o tráfico de células CAR-T a sitios E-selectina positivos pode ser prometedor para futuros desenvolvementos terapéuticos.
Polineuromiopatía de doenza crítica
En casos de niveis de glicosa sanguínea elevados, como na sepse, a expresión da E-selectina é maior do normal, o que ten como resultado unha maior permeabilidade microvascular. A maior permeabilidade orixina edema (inchamento) do endotelio esquelético (que cobre o interior dos vasos sanguíneos), causando isquemia do músculo esquelético (restrición do fluxo sanguíneo) e finalmente necrose (morte cellar). Esta patoloxía subxacente é a causa da enfermidade sintomática polineuromiopatía de doenza crítica.
Adhesión de patóxenos
A adherencia da bacteria Porphyromonas gingivalis a células endoteliais de vea umbilical humana inceméntase coa indución da expresión de E-selectina polo TNF-α. Un anticorpo para a E-selectina e sialil LewisX suprimía a adherencia de P. gingivalis a células HUVEC estimuladas. Os mutantes de P. gingivalis que carecen de proteínas Pgm6/7 similares a OmpA teñen unha adherencia reducida a HUVECs estimuladas, pero os mutantes deficientes en fimbrias non estaban afectados. A adherencia mediada por E-seletina de P. gingivalis activa a exocitose endotelial. Estes resultados suxiren que a interacción entre a E-selectina do hóspede e a Pgm6/7 do patóxeno é un mediador na adherencia de P. gingivalis a células endoteliais e pode desencadear a inflamación vascular.
Síndrome coronaria aguda
A expresión inmunohistoquímica de E-selectina e PECAM-1 están significativamente incrementadas na capa íntima dos vasos sanguíneos en placas vulnerables do grupo da síndrome coronaria aguda, especialmente en células endoteliais neovasculares e está correlacionada positivamente coa densidade de células inflamatorias, o que suxire que a PECAM-1 e a E-selectina poderían desempeñar un importante papel na reacción inflamatoria e no desenvolvemento de placas vulnerables. O polimorfismo Ser128Arg da E-selectina está asociado coa síndrome coronaria aguda e podería ser un factor de risco para esta síndrome.
Indución mediada por nicotina
O hábito de fumar está fortemente correlacionado co aumento da probabilidade da aterosclerose ao inducir disfunción endotelial. En células endoteliais, varias moléculas de adhesión celular incluíndo a E-selectina, regúlanse á alza coa exposición á nicotina, o compoñente adictivo do fume do tabaco. A adhesión estimulada pola nicotina de monocitos a células endoteliais depende da activación de α7-nAChRs, β-Arr1 e cSrc. O xene da E-selectina é un xene sensible a E2F1 e a estimulación pola nicotina ten como resultado un incremento do recrutamento de E2F1 no promotor da E-selectina. Por tanto, os axentes como RRD-251, que poden afectar a actividade de E2F1 poden ter un potencial beneficio terapéutico contra a arterosclerose inducida polo fume dos cigarros.
Aneurisma cerebral
A expresión de E-selectina increméntase en tecidos afectados por un aneurisma cerebral roto. A E-selectina podería ser un importante factor implicado no proceso de formación e rotura de aneurismas cerebrais, ao promover a inflamación e o debilitamento das paredes arteriais cerebrais.
Como biomarcador
A E-selectina é tamén un biomarcador emerxente para o potencial metastático dalgúns cancros incluíndo o cancro colorrectal e recorrencias.
María Pía do Brasil
María Pia do Brasil (Cannes, 12 de agosto de 1878 - Mandelieu, 20 de xuño de 1973 ), foi unha princesa de as Dúas Sicilias e esposa do príncipe Luís María Filipe do Brasil. María Pía de Borbón-Dúas Sicilias era neta do rei Fernando II das Dúas Sicilias e da arquiduquesa María Teresa de Austria, bisneta do rei Francisco I das Dúas Sicilias e da infanta María Isabel de España, sobriña biseta da emperatriz brasileira. Teresa Cristina das Dúas Sicilias, avoa materna do seu marido, sendo así a súa curmá.
María Pía das Dúas Sicilias
Maria Pia das Dúas Sicilias foi unha princesa real das Dúas Sicilias e esposa do príncipe Luís María do Brasil.￼
María Pia foi o oitavo fillo do rei Fernando II das Dúas Sicilias e da súa segunda esposa, a arquiduquesa María Teresa de Austria. Os seus avós paternos foron o rei Francisco I das Dúas Sicilias e a infanta María Isabel de España ; mentres que os seus avós maternos eran o arquiduque Carlos de Austria, o duque de Teschen (heroe austríaco, vencedor da batalla de Aspern-Essling ) e a princesa Henrietta de Nassau-Weilburg. Membro dunha familia numerosa, María Pia tiña 12 irmáns (incluíndo o seu irmán maior Francisco II das Dúas Sicilias, fillo único do primeiro matrimonio do seu pai). Tímida e reservada, a princesa, como os seus irmáns, foi criada con amor pola súa nai, que aborrecía as festas na corte e a vida mundana, preferindo dedicarse exclusivamente á educación dos seus fillos. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Robert_and_Maria_Pia_wedding.jpg/220px-Robert_and_Maria_Pia_wedding.jpg|miniatura|
O Foxo, Xiá, Friol
O Foxo é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Xefe da Casa Imperial do Brasil
Xefe da Casa Imperial Brasileira é un título informal creado polos monárquicos brasileiros, cargo ocupado polo líder da antiga familia imperial brasileira que actualmente é Bertrand do Brasil desde 2022,  despois da morte do último emperador do Brasil, Pedro II do Brasil, en 1891, en vista da proclamación da república brasileira o 15 de novembro de 1889 e a revogación de todos os títulos nobiliarios entón existentes, a partir da Constitución brasileira de 1891.
O Foxón, Xiá, Friol
O Foxón é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Freixido, Xiá, Friol
O Freixido é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Lousado, Xiá, Friol
O Lousado é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Marta Giráldez Barral
Marta Giráldez Barral, nada en Paradela (Meis) en 1977, é unha política e avogada galega.
Traxectoria
Dirixe un bufete de avogados en Caldas de Reis. En 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE ao concello de Meis pasando de 1 a 3 concelleiros e sendo a segunda forza máis votada, se ben non conseguiu acabar coa maioría absoluta do PPdeG. En 2011 repetiu os resultados de catro anos antes, e en 2015 conseguiu un novo avance ao pasar de 3 a 5 concelleiros, quedando o PPdeG con 7 á beira de perder a maioría absoluta tras un polémico reconto na mesa da Armenteira, sen cuxos resultados os populares terían complicado revalidar a maioría.
Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura socialista, conseguindo empatar a 5 concelleiros co PPdeG fronte a 1 do BNG, co que os populares perderon nesta ocasión a maioría absoluta. Desta forma, foi elixida alcaldesa ao contar co apoio do BNG na investidura, se ben non se constituíu un goberno de coalición entre ambas as forzas, gobernando os socialistas en minoría. En decembro de 2019 asumiu a presidencia da Mancomunidade do Salnés. Nas municipais de 2023 foi reelixida alcaldesa con maioría absoluta.
A Luz, Xiá, Friol
A Luz é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Eurocopa de Fútbol 2020 - Final
A Final da UEFA Euro 2020 será o partido de fútbol que determine os gañadores da Eurocopa 2020. O partido será a 16ª final do Campionato Europeo da UEFA, un torneo cuadrienal disputado polos equipos nacionais masculinos das asociacións membros da UEFA para decidir os Campións de Europa. O partido disputarase no Wembley Stadium en Londres, Inglaterra, o 11 de xullo de 2021 e será disputado por Inglaterra e Italia, vencedores das súas respectivas semifinais.
conseguiu gañar a final por 3–2 en penaltis tras un empate a 1 despois da prórroga. Italia gañou o Campionato de Europa por primeira vez desde 1968. Foi a primeira aparición histórica de Inglaterra nunha final da Eurocopa, así como a segunda vez que unha final europea se decide nos lanzamentos de penalti.
Sede
thumb|left|[[Wembley Stadium antes da final]]
A final celebrouse no Wembley Stadium de Londres, Inglaterra, situado en Wembley (Brent). O 6 de decembro de 2012, a UEFA anunciou que o torneo celebraríase en varias cidades de toda Europa con motivo do 60 aniversario do torneo, sen que os equipos anfitrións se clasificasen automaticamente. Wembley foi elixido como sede das semifinais e final do torneo polo Comité Executivo da UEFA o 19 de setembro de 2014, sendo seleccionado por aclamación despois de que se retirase a oferta final do Allianz Arena en Múnic. Despois de gañar os dereitos de organización, retirouse a oferta de Londres como sede dos partidos da fase de grupos e un partido eliminatorio anterior. Non obstante, o Comité Executivo da UEFA eliminou a Bruxelas como cidade anfitrioa o 7 de decembro de 2017 debido a atrasos na construción do Eurostadium. Os catro partidos (tres na fase de grupos e un en oitavos de final) inicialmente programados para celebrarse en Bruxelas reasignáronse a Londres, deixando a Wembley con sete partidos do torneo. Máis tarde esa cifra aumentouse a oito partidos, xa que Dublín foi eliminada como cidade anfitrioa o 23 de abril de 2021, non podendo asegurar os espectadores debido á pandemia de COVID-19, cos seus oitavos de final reasignados a Wembley.