cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listeria monocytogenes
Historia
O nome do xénero Listeria púxose en honor do médico británico Joseph Lister. A especie L. monocytogenes foi descrita por primeira vez por E.G.D. Murray en 1926 baseándose en seis casos de mortes repentinas de crías de coellos. Murray denominou ao organismo Bacterium monocytogenes pero despois Harvey Pirie cambioulle o nome polo de Listeria en 1940. O epíteto monocytogenes débese a que extractos da súa membrana poden estimular (xerar) a produción de monocitos no coello, aínda que non no ser humano. Aínda que as descricións clínicas da infección por L. monocytogenes en animais e humanos se publicaron na década de 1920, ata 1952 en Alemaña Oriental non foi recoñecida como unha causa significativa de sepse e meninxite neonatal. A listeriose en adultos sería despois asociada con pacientes con sistemas inmunitarios comprometidos, como os que toman fármacos inmunosupresores e corticosteroides para tratar tumores malignos ou transplantes de órganos, e tamén os que teñen infección por VIH/SIDA.
Ata 1981 L. monocytogenes non foi identificada como causa de enfermidades de orixe alimentaria. Naquel ano un estalido de listeriose na cidade de Halifax, Nova Escocia na que se produciron 41 casos e 18 mortes, principalmente en mulleres preñadas e neonatos, foi ligada epidemioloxicamente co consumo de ensalada de col que fora fertilizada con esterco de ovella contaminado con L. monocytogenes. Desde entón, L. monocytogenes é recoñecida como un importante perigo na industria da alimentación.
Patoxénese
miniatura|esquerda|300px|Estadio do ciclo de vida intracelular de Listeria monocytogenes. (Centro) Figuras que ilustran a entrada, escape do vacúolo, nucleación da actina, motilidade baseada na actina, e dispersión de célula a célula. (Arredor) [[micrografía electrónica de transmisión|Micrografías electrónicas representativas nas que se basean as figuras do centro. LLO, PLCs, e ActA descríbense no texto. Adaptado de Tilney e Portnoy (1989).]]
A infección invasiva por L. monocytogenes causa a enfermidade chamada listeriose. Cando a infección non é invasiva, a enfermidade consecuencia desta infección denomínase gastroenterite febril. Entre as manifestacións da listeriose están a septicemia, meninxite (ou meningoencefalite), encefalite, úlcera corneal, pneumonía, e infeccións intrauterinas ou de cérvix en mulleres embarazadas, o que pode orixinar aborto espontáneo (no segundo ou terceiro trimestre) ou morte fetal. Os neonatos que sobreviven poden sufrir unha granulomatose (granulomas pióxenos distribuídos por todo o corpo) e atraso físico. Estes trastornos son xeralmente precedidos por síntomas parecidos aos dunha gripe, como febre persistente. Os síntomas gastrointestinais, como náuseas, vómitos e diarreas, poden preceder a formas máis serias de listeriorse ou poden ser os únicos síntomas.
Un estudo inicial suxeriu que L. monocytogenes era a única bacteria grampositiva que posuía lipopolisacárido, que lle servía como endotoxina, pero posteriormente viuse que non era unha verdadeira endotoxina. As paredes celulares da bacteria sempre conteñen ácidos lipoteicoicos, nos cales un resto glicolípido, como o galactosil-glicosil-diglicérido, está ligado covalentemente ao fosfomonoéster terminal do ácido teicoico. Esta rexión lipidica ancora a cadea do polímero á membrana plasmática. Estes ácidos lipoteicoicos lembran aos lipopolisacáridos das bacterias gramnegativas en estrutura e función, e son os únicos polímeros anfipáticos na superficie celular.
L. monocytogenes ten residuos de D-galactosa na súa superficie que poden unirse a receptores de D-galactosa na superficie da célula hóspede. Estas células hóspede adoitan ser as células M e as das placas de Peyer da mucosa intestinal. Unha vez unidas a estas células, L. monocytogenes pode atravesar a mucosa intestinal e entrar no corpo.
A dose infectiva de L. monocytogenes varía segundo a cepa e a susceptibilidade da vítima. Nos casos contraídos a partir de leite sen pasteurizar ou supostamente pasteurizado, pódese asumir que en persoas susceptibles, abonda con menos de 1.000 organismos totais para causar enfermidade. L. monocytogenes pode invadir o epitelio gastrointestinal. Unha vez que a bacteria entra nos monocitos, macrófagos, ou leucocitos polimorfonucleares do hóspede, convértese nunha septicemia no sangue e pode proliferar. A súa presenza intracelular en células fagocíticas tamén lle permite acceder ao cerebro e probablemente facer unha migración transplacentaria ata o feto nas mulleres embarazadas. A patoxénese de L. monocytogenes céntrase na súa capacidade de sobevivir e multiplicarse nas células fagocíticas. Parece que esta bacteria inicialmente evolucionou para poder invadir as mucosas intestinais como unha infección intracelular, e desenvolveu un mecanismo químico para facelo no que intervén a proteína bacteriana internalina, que se une á proteína cadherina da membrana plasmática da célula intestinal. Estas moléculas de adhesión tamén se encontran noutras dúas robustas barreiras do coropo humano, como son a barreira hematoencefálica e a barreira placentaria, e isto pode explicar a aparente afinidade de L. monocytogenes por causar meninxites e afectar aos fetos.
Regulación da patoxénese
L. monocytogenes pode actuar como saprófita ou como patóxena, dependendo das condicións do seu ambiente. Cando a bacteria está presente nun organismo hóspede, o fenómeno da percepción do quórum ou quorum sensing causa a regulación á alza de varios xenes de virulencia. Dependendo da localización da bacteria no organismo hóspede, diferentes activadores regulan á alza os xenes da virulencia. O factor SigB é un factor sigma alternativo que regula os xenes Vir nos intestinos, mentres que o PrfA regula á alza a expresión de xenes cando a bacteria se encontra no sangue. Pouco se sabe sobre como esta bacteria cambia de actuar como saprófita a como patóxena; porén, pénsase que son necesarios varios ARNs non codificantes de L. monocytogenes para inducir este cambio.
Patoxenicidade de distintas liñaxes
L. monocytogenes ten tres liñaxes, con historias evolutivas e potenciais patoxénicos diferentes. As cepas da liñaxe I son a maioría dos illados clínicos humanos e todos os clons epidémicos humanos, pero están infrarrepresentados nos illados clínicos animais. As cepas da liñaxe II están sobrerrepresentados nos casos animais e todo o contrario nos casos clínicos humanos, e son máis prevalentes en mostras tomadas do ambiente e de alimentos. Os illados da liñaxe III son moi raros, pero significativamente máis comúns nos animais que nos illados humanos.
Detección
dereita|miniatura|200px|Colonias de Listeria monocytogenes típica como aparecen cando se cultivan en [[ágar selectivo para Listeria.]]
Reis Católicos
Conquista das illas Canarias
En 1478 no marco da Guerra de Sucesión Castelá contra Portugal, os casteláns iniciaron a conquista de Gran Canaria. A soberanía do arquipélago canario foille recoñecida a Castela polo Tratado de Alcáçovas de 1479, que limitou os territorios casteláns e portugueses.
Listeria monocytogenes
Detección
Proba de Anton: é unha proba usada na identificación de L. monocytogenes; a instilación dun cultivo en saco conxuntivo de ollo de coello ou coello de Indias causa unha grave queratoconxuntivite en 24 horas.
Reis Católicos
Conquista das illas Canarias
En 1492 os Reis conquistaron a illa da Palma e o proceso de incorporación das Illas Canarias completouse coa finalización da conquista de Tenerife en 1496, na chamada Paz dos Realejos.
A conquista de Navarra
O Reino de Navarra estaba dividido a principios do século XVI en dous bandos: agramonteses e beamonteses, cada un partidario dun rei distinto. Neste enfrontamento, os reis de Navarra asinaron un tratado co rei de Francia que puxo en perigo a España. Debido a que os reis de Navarra fomentaron certas doutrinas relixiosas que desgustaron ao papa, ditouse unha bula de excomuñón contra eles.
Listeria monocytogenes
Detección
Cultivo: Listeria crece en medios como o ágar de Mueller-Hinton. A identificación vese potenciada se os cultivos primarios se fan en ágar que conteña sangue de ovella, porque pode observarse a pequena zona característica de hemólise arredor e baixo as colonias. O illamento pode mellorarse se o tecido de procedencia se mantén a 4 °C durante algúns días antes de facer a inoculación no medio de cultivo bacteriolóxico. O organismo é un anaerobio facultativo e é catalase positivo e motil. Produce ácido pero non gas con diversos carbohidratos. A motilidade á temperatura dunha habitación e a produción de hemolisina son datos fundamentais para diferenciala das bacterias corineformes.
Reis Católicos
A conquista de Navarra
En 1512 Fernando o Católico pediu permiso a Navarra –aliada natural de Francia (no ambiente de continua rivalidade entre Aragón e Francia)– para que as tropas españolas pasasen por Navarra para atacar a Francia. A resposta negativa por parte do rei navarro foi motivo suficiente para que Fernando o Católico ordenase ao duque de Alba a ocupación de Navarra, mandando así axuda aos seus partidarios –os beamonteses– e, en menos dun ano, a parte do Reino de Navarra situada ao sur dos Pireneos foi anexionada á Coroa de Castela. Só se produciu certa resistencia armada nalgúns puntos do sur; Pamplona, a capital, caeu en tres días.
A expansión polo Mediterráneo: Italia
Unha vez finalizada a conquista de Granada, o rei Carlos VIII de Francia asinou co rei Fernando, en 1493, o tratado de Barcelona, mediante o cal a Coroa de Aragón recuperou o Rosellón e a Cerdaña a cambio da súa postura neutral ante un inminente ataque francés ao reino de Nápoles, situado no sur de Italia.
Listeria monocytogenes
Detección
Ágar bile esculina. Desenvólvese ben en bile, polo que se utilizan medios inclinados con ágar bile esculina. Esta proba consiste en determinar a capacidade que ten L. monocytogenes de hidrolizar a esculina a esculetina e a glicosa en presenza de sales biliares. A esculetina xerada reacciona cos ións de ferro que contén o cloruro férrico no medio e xera unha coloración negra, se é positiva.
Toro, Zamora
miniatura|300px|Colexiata de Santa María A Maior. Toro (en galego antigo: Touro) é un municipio da provincia de Zamora na comunidade de Castela e León.
Listeria monocytogenes
Detección
Reacción de Voges-Proskauer. L. monocytogenes presenta un metabolismo fermentativo que xera ácido a partir da glicosa e produce acetona, o que dá lugar a unha reacción de Voges-Proskauer positiva e non fermenta a xilosa. A fermentación destes azucres ponse en evidencia pola técnica de Voges-Proskauer, a cal consiste en identificar se L. monocytogenes xera ácidos e diacetil, xa que o medio contén azucres fermentables. Para ver a reacción utilízanse reveladores como alfa-naftol e KOH. Se a suspensión se torna de cor rosa a proba é positiva.
Reis Católicos
A expansión polo Mediterráneo: Italia
O exército de Carlos VIII desprazouse ao sur da península italiana, destronando a Afonso II, rei de Nápoles e parente de Fernando o Católico. A situación de Francia na península Itálica non gustou ao Papa –o valenciano Alexandre VI– posto que poñía en perigo os Estados Pontificios, polo cal pediu axuda ao Rei Católico. Fernando non dubidou en intervir e, en pouco tempo, o exército de Gonzalo Fernández de Córdoba, o Gran Capitán, expulsou os franceses, recuperando o seu trono o rei napolitano.
Listeria monocytogenes
Detección
Proba de CAMP. A proba de CAMP consiste en sementar en ágar sangue unha estría en forma horizontal de L. monocytogenes e unha perpendicular a esta de Staphylococcus aureus sen que se unan entre si. O resultado agardado será que L. monocytogenes xere o factor CAMP, o cal produce un sinerxismo coa beta lisina producida por S. aureus sobre os eritrocitos, xerando a lise destes.
Reis Católicos
A expansión polo Mediterráneo: Italia
Durante os últimos anos do reinado de Fernando o Católico renovouse a intervención da Coroa de Aragón en asuntos italianos. Fernando participou na Liga de Cambrai de 1508, convocada polo Papa Xulio II contra Venecia. Logo desta liga comezaron a producirse rozamentos entre o Pontífice e Francia. Polo auxilio que pide o Papa, Fernando rodeou Roma coas súas tropas ante un posible ataque francés para destituír ao Papa.
Expansión polo Norte de África
Trala conquista de Granada, os Reis Católicos decidiron iniciar a conquista do norte de África, co argumento da continuación da Reconquista cristiá pola antiga provincia Mauritania Tinxitana da Hispania romana, e cos obxectivos estratéxicos de evitar que os reinos do norte de África emprendesen unha reconquista de Granada e eliminar os focos da piratería berberisca da zona.
RC Toulonnais
O RC Toulon é un club profesional de rugby da cidade francesa de Toulon, fundado no ano 1908, que compite na máxima categoría do campionato francés, o Top 14.
Reis Católicos
Expansión polo Norte de África
A conquista comezou con tómaa de Melilla por Pedro de Estopiñán en 1497 e seguiu en 1505 con tómaa de Mazalquivir. Posteriormente as tropas españolas ocuparon o Peñón de Vélez, Orán, Bugía, Alxer, Tunes, La Goleta e Trípoli; con destacada participación militar do cardeal Cisneros, confesor da raíña Isabel e Arcebispo de Toledo, probablemente a terceira persoa máis poderosa na España da súa época. A conquista do norte de África interrompeuse en 1510 debido ao regreso das guerras en Italia e a que empezaba a revelarse máis rendible dirixir os esforzos á colonización das Indias.
RC Toulonnais
Historia
RC Toulon é un club clásico da liga nacional de rugby francesa, chegando a finais en 6 décadas distintas. O seu primeiro título chegou en 1931. Logo perdeu a final nos anos 1948, 1968, 1971 e 1985, gañou o seu 2º título en 1987, volveu a perder a final de 1989, e en 1992 gañou por 3ª ocasión a liga.
Reis Católicos
A expansión atlántica: América
miniatura|As catro viaxes transatlánticas de [[Cristovo Colón.]] En 1486 o mariño Cristóvo Colón ofreceu aos Reis Católicos un proxecto: viaxar ás Indias cara ao oeste, nunha nova ruta polo Atlántico. Os informes científicos respecto diso foron moi pouco favorables para Colón, e para a coroa era cuestión prioritaria neses momentos a conquista de Granada. Terminada esta, os Reis Católicos aceptaron o seu proxecto. Mediante as Capitulacións de Santa Fe, do 17 de abril de 1492, recolléronse as negociacións levadas a cabo con Colón quen pactou cos reis Isabel e Fernando o seu nomeamento como almirante, vicerrei e gobernador dos territorios por descubrir e a décima parte de todos os bens obtidos. O custo da expedición foi estimado en 2.000.000 de marabedís, máis o soldo de Colón. En contra da idea popular de que foi sufragado por «as xoias de Isabel a Católica», a metade de devandito diñeiro prestouno Luís de Santángel –tesoureiro da Coroa de Aragón, de familia conversa– con fondos da Santa Irmandade, a cuarta parte achegouna o mesmo Colón –que á súa vez os pediu prestados–, e a cantidade restante probablemente derramárona banqueiros e mercadores residentes en Andalucía, entre os que estaban os irmáns Pinzón e Juan de la Cosa, interesados no devandito comercio.
RC Toulonnais
Historia
A pesar do alto nivel competitivo que tiña o club, foi descendido administrativamente no ano 2000 por mor dunhas débedas superiores ós 10 millóns de francos.
Listeria monocytogenes
Detección
Os métodos de análise de alimentos son complexos e levan moito tempo (varios días, ata sete), pero o anuncio da aparición de novas probas que usan sondas de ADN específicas non marcadas radioactivamente debería permitir unha confirmación máis rápida e simple dos illados sospeitosos. A tecnoloxía do ADN recombinante pode tamén permitir unha análise en dous ou tres días no futuro.
Toro, Zamora
Historia
Na Idade Antiga, a cidade (propiedade do pobo vacceo) era coñecida co nome de Albocela ou Arbucala. Durante a invasión romana da Península, levantouse xunto a Toro un campamento romano para o ataque de ástures e cántabros.
San Marcos, Pardesoa, Forcarei
San Marcos é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 33 habitantes deles 14 homes e 19 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Reis Católicos
A expansión atlántica: América
O 3 de agosto de 1492 partiu Colón do Porto de Palos coa nave Santa María –propiedade de Juan de la Cosa– e as carabelas a Pinta –propiedade dos irmáns Pinzón– e a Niña –propiedade dos irmáns Niño–, con 120 tripulantes aproximadamente. O 12 de outubro chegaron á illa de Guanahaní, nas Bahamas, e desde a que pasaron a Cuba e a Española, dando comezo ao Descubrimento de América. O retorno de Martín Alonso Pinzón a Galicia e de Colón a Portugal desatou unha crise diplomática entre o rei de Portugal e os Reis Católicos que concluíu coa firma en 1494 do Tratado de Tordesillas para redistribuír a esfera de influencia territorial de cada país que se fixou no Tratado de Alcáçovas. Entre tanto os Reis enviaron unha segunda expedición moito maior ás terras descubertas, tamén capitaneada por Colón.
RC Toulonnais
Historia
Nos últimos anos, dende a chegada dun novo presidente, polo club teñen pasado grandes estrelas do rugby, primeiro co obxectivo de ascender ó Top 14, e unha vez acadado o ascenso na tempada 2007/08, co obxectivo de acadar o campionato francés. Jonny Wilkinson foi un deses grandes xogadores chegados ó RC Toulon, así como Victor Matfield, George Gregan, Andrew Mehrtens, Tana Umaga, George Smith, Pierre Mignoni, Paul Sackey ou Felipe Contepomi.
Na tempada 2009/10 o club chegou á final da European Challenge Cup por vez primeira, caendo fronte a Cardiff Blues. Tamén rematou a tempada 2º na táboa lo Top 14, caendo logo en semifinais.
Na tempada 2011/12 o RC Toulon chegou ás finais do Top 14 de la Challenge Cup, caendo en ámbalas dúas.
Reis Católicos
A expansión atlántica: América
Nas Indias occidentais, anexionadas ao reino de Castela, instauráronse os sistemas administrativos tradicionais do reino castelán. Instituíuse en Sevilla, en 1503, a Casa de Contratación, para monopolizar e controlar o comercio con América, Canarias e Berbería, impedindo que calquera outro porto de España puidese facelo. Creouse a Audiencia de Santo Domingo, en 1510 e, para a administración dos novos territorios, creouse un antecedente do Consello de Indias que máis tarde instituiría formalmente Carlos I, en 1523, organizándoo á semellanza do Consello de Castela.
RC Toulonnais
Historia
Na tempada 2014/15 o equipo acadou o seu terceiro título consecutivo na competición máis importante de rugby union entre clubs europea e logrou o 1º posto na fase de liga do Top 14 2014-2015, aínda que despois na final dos playoffs perdeu o título co Stade Français.
Reis Católicos
Rexencia de Fernando o Católico (1508 a 1516)
Trala morte do seu marido, declarouse á raíña Xoana incapacitada mental e nomeouse rexente ao cardeal Cisneros, que xunto ás Cortes pediu a Fernando que regresase para gobernar Castela. Fernando regresou e ocupou en 1507 a súa segunda rexencia formando dúo con Cisneros e gobernando ambos ata que Carlos, fillo de Xoana, alcanzase a maioría de idade.
Durante a rexencia de Fernando e Cisneros incorporouse Navarra ao reino de Castela e produciuse o novo matrimonio de Fernando con Xermana de Foix, antes de cumprirse un ano da morte da súa anterior esposa, Isabel. miniatura|Ataúdes dos Reis Católicos situados na [[Capela Real de Granada.]]
Fernando o Católico morreu en 1516 en Madrigalejo, Cáceres, antes de que Carlos I chegase ao trono español. Así quedou como único rexente en Castela, Cisneros, que morreu no traxecto cara a Asturias para dar a benvida ao novo rei, Carlos I de España. Paralelamente, en Aragón quedou como rexente o arcebispo de Zaragoza, Alonso de Aragón, ata a chegada de Carlos I de España.
Enterramento
Os restos dos Reis Católicos repousan na Capela Real de Granada, lugar escolleito por eles mesmos e creado mediante Real Cédula de data 13 de setembro de 1504.
Título de "Reis Católicos"
miniatura|dereita|180px|O [[papa Alexandre VI, na bula Inter caetera chamou aos esposos Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela "verdadeiros reis e príncipes católicos".]]
Toro, Zamora
Historia
Segundo o bispo Sampiro, cronista do rei Afonso III, Toro forma parte dunha repoboación no ano 899, co propósito de evitar que fose reconquistada polas tropas musulmás. Así, o repoboamento trasladou xente "prescindible" ou "excedente" das cidades. Na Idade Media, Toro converteuse nunha das cidades máis prósperas do Reino de León, grazas ao seu viño. A comarca tiña bastante produción vinícola e atribúese ao rei Afonso IX de León a frase "Teño un Toro que me da viño e un León que mo bebe".
En 1476, os partidarios da raíña Isabel a Católica subleváronse contra os lusos de Xoana a Beltranexa que ocupaban a vila.
Durante 400 anos, Toro foi unha das 17 vilas e cidades españolas con dereito a voto en Cortes, ocupando o lugar 12º, despois de Zamora e antes de Madrid.
Reis Católicos
Título de "Reis Católicos"
O título de "Reis Católicos" foi de novo recoñecido polo mesmo papa Alexandro VI a favor dos reis Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela, na bula Si convenit, expedida o 19 de decembro de 1496.
Toro, Zamora
Política
O alcalde dende 1999 é Jesús Andrés Sedano Pérez (PP). O anterior alcalde foi o socialista Agustín Asensio (alcalde no período 1991-1999).
Reis Católicos
Título de "Reis Católicos"
Dita bula foi redactada tras un debate no Colexio cardinalicio, realizado o 2 de decembro de 1496, co consello directo dos tres cardeais, que enumeraron os méritos dos dous reis para que se lles concedese un título que ninguén posuíra: Oliverio Caraffa -de Nápoles-, Francisco Piccolomini -de Siena-, e Jorge de Costa -de Lisboa- e no que por primeira vez recibiron o nome de rei e raíña das Españas e no que se barallaron e descartaron outros posibles títulos como defensores ou protectores.
O papado fundamentou a súa concesión do título en seis causas fundamentais:
Listeria monocytogenes
Tratamento
Cando se produce meninxite por L. monocytogenes, a taxa de mortalidade pode ser do 70%, na septicemia do 50%, e nas infeccións neonatais maior do 80%. Nas infeccións durante o embarazo a nai normalmente sobrevive. Hai informes de que funciona o tratamento con penicilina ou ampicilina e trimetoprim-sulfametoxazol.
Reis Católicos
Título de "Reis Católicos"
O papa León X, na bula Pacificus et aeternum, de 1 de abril de 1517, concedeu o mesmo título de Rei Católico ao rei Carlos, quedando incorporado ao uso diplomático e das chancelarías.
A actual Constitución Española recoñece ao rei de España o uso dos títulos "que correspondan á Coroa"; así, no artigo 56.2: «O seu título é o de Rei de España e poderá utilizar os demais que correspondan á Coroa». Polo que tamén pode ser chamado Rei Católico ou A súa Católica Maxestade ou Catholicus Rex.
Título de "Reis das Españas"
O prólogo do Diario de Cristovo Colón, conservado nunha copia manuscrita de frei Bartolomé de las Casas, dirixiuse aos monarcas Fernando e Isabel como "Rei e Raíña das Españas":
A bula papal Si convenit, de 1496, tamén nomeou os reis, rei e raíña das Españas.
Heráldica
Fernando tivo como emblema persoal un xugo, cunha corda solta e a frase heráldica «tanto monta», en referencia ao nó gordiano con que unha corda ataba un xugo. Segundo a lenda, quen desfixese o nó conquistaría Oriente e foi Alexandre Magno o que o cortou cunha espada dicindo: “Nihil interest quomodo solvantur” (en galego, “pouco importa o xeito de desatalo", expresión adoptada por Fernando como divisa, abreviándoa no alcume heráldico de "Tanto monta".
Por outra banda, Isabel colleu como emblema o feixe de frechas representado, ás veces, atado e, outras, solto ou con frechas paralelas en número variable pero sempre apuntando cara abaixo, listas para seren usadas. Cada unha das divisas, homenaxeaba coa súa inicial á parella consorte: "F" de Fernando nas frechas de Isabel, e "Y" de Isabel -na grafía da época- no xugo de Fernando.
Respecto ao soporte da aguia de san Xoán, foi empregado por Isabel, por primeira vez, cando aínda era princesa en 1473. Nun escudo dese ano, a aguia, que simbolizaba a Xoán o Evanxelista, aparece nimbada en lugar de coroada, seguramente, porque aínda no se convertera en raíña de Castela, feito que se produciu en Segovia no final de 1474. Posteriormente, a aguia, foi incorporada ás armas combinadas de ámbolos dous.
Listeria monocytogenes
Tratamento
Propúxose o uso do bacteriófago chamado fago de Listeria P100 como aditivo alimentario para controlar a Listeria monocytogenes. Varias compañías (EBI Food Safety, Intralytix) desenvolveron tratamentos para os alimentos con bacteriófagos, que se aplicarían sobre froitas e carnes como o xamón e o pavo.
Resistencia antibiótica
Listeria é resistente ás penicilinas naturais (penicilina G, penicilina V), penicilinas resistentes a β-lactamase (meticilina, nafcilina, isoxazoilpenicilinas —oxacilina, cloxacilina, dicloxacilina—) e a todas as cefalosporinas. Pero é susceptible ás penicilinas de espectro ampliado.
Uso como vector de transfección
Como L. monocytogenes é unha bacteia intracelular, algúns estudos utilizárona como vector para transportar xenes ao interior de células in vitro. Actualmente a eficiencia desta transfección non é moi grande. Un exemplo do uso con éxito de L. monocytogenes en tecnoloxías de transfección in vitro é na terapia xénica para casos de fibrose quística.
Vacina do cancro
Estase a desenvolver unha vacina contra o cancro viva atenuada de L. monocytogenes ADXS11-001 como posible tratamento do carcinoma cervical.
Epidemioloxía
L. monocytogenes atopouse en polo menos 37 especies de mamíferos, tanto domésticos coma salvaxes, e en polo menos 17 especies de aves e posiblemente nalgunhas especies de peixes e mariscos. L. monocytogenes pode illarse do solo, ensilados, e outras fontes ambientais. L. monocytogenes é bastante resistente e aguanta os efectos deletéreos da conxelación, desecamento, e da calor notablemente ben para unha bacteria que non forma esporas. A maioría das cepas de L. monocytogenes son patóxenas nalgún grao.
Subrexión de Ylivieska
miniatura|200px|Localización da subrexión de Ylivieska en Finlandia. A subrexión de Ylivieska (en finés Ylivieskan seutukunta) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 44 075 habitantes.
Listeria monocytogenes
Rutas de infección
L. monocytogenes foi asociada con alimentos como o leite (xeralmente sen pasteurizar), queixos (especialmente as variedades brandas curadas), xeados, vexetais crus, salchichas de carne crúa fermentada, carne de aves crúa ou cociñada, carnes crúas de todos os tipos, e peixe cru e afumado. A súa capacidade de crecer a temperaturas frías de ata 0 °C permite a súa multiplicación en alimentos refrixerados. Á temperatura de refrixeración de 4 °C, a cantidade de ferro férrico pode afectar ao crecemento de L. monocytogenes.
Subrexión de Ylivieska
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Listeria monocytogenes
Ciclo infeccioso
O sitio principal de infección é o epitelio intestinal, no cal a bacteria invade as células non fagocíticas por medio dun mecanismo de cremalleira. A captación é estimulada pola unión das internalinas de listeria (Inl) ás E-cadherinas (factor de adhesión) da célula hóspede, ou ao factor Met (c-Met, factor de crecemento do hepatocito). Esta unión activa certas GTPases Rho, que seguidamente se unen e estabilizan á proteína da síndrome de Wiskott Aldrich (WAsp). A WAsp pode despois unirse ao complexo Arp2/3 e servir como un punto de nucleación da actina. Despois, a polimerización da actina crea unha "copa fagocítica", é dicir, unha estrutura baseada na actina que normalmente se forma nos fagocitos arredor de materiais alleos antes da endocitose. O efecto neto da unión da internalina é aproveitar esta formación do hóspede para a entrada da bacteria. L. monocytogenes pode tamén invadir as células fagocíticas (por exemplo, os macrófagos), pero só precisa das internalinas para a invasión das células non fagocíticas.
Despois da súa entrada na célula, a bacteria pode escapar do vacúolo/fagosoma antes de que se una cun lisosoma. Tres dos principais factores de virulencia que lle permiten á bacteria escapar do fagosoma son a listeriolisina O (LLO, codificada polo xene hly), a fosfolipase A (codificada polo xene plcA) e a fosfolipase B (codificada no plcB). A secreción de LLO e o produto de PlcA distorsionan a membrana vacuolar e permiten á bacteria escapar ao citoplasma, onde pode proliferar.
Unha vez no citoplasma, L. monocytogenes aprovéitase da actina do seu hóspede por segunda vez. As proteínas ActA asociadas co polo vello da célula bacteriana (ao ser un bacilo, L. monocytogenes forma un septo durante a división no centro da célula, onde se forma o polo novo, e así dise que ten un polo novo e un polo vello) poden unirse ao complexo Arp2/3, inducindo así a nucleación da actina nunha área específica da superficie da célula bacteriana. A polimerización da actina despois propulsa á bacteria unidireccionalmente na membrana plasmática do hóspede. A protrusión que se forma pode despois ser captada por unha célula veciña que a introduce no seu interior, formando un vacúolo de dobre membrana do cal a bacteria debe escapar usando a LLO e a PlcB. Este modo de diseminación directo de célula a célula implica un mecanismo celular coñecido como paracitofaxia.
Turdetanos
Os turdetanos foron un pobo ibero que habitaba na Turdetania, rexión que abarcaba o val do Guadalquivir desde o Algarve en Portugal ata Serra Morena, coincidindo cos territorios da antiga civilización de Tartessos. Limitaban ao norte cos túrdulos, ao oeste cos conios e ao leste cos bastetanos. Foron un dos pobos prerromanos da península Ibérica con maior desenvolvemento tecnolóxico debido ao seu contacto cos cartaxineses.
Orixe
Debido á súa posición xeográfica (beiras do Guadalquivir) e algunhas características diferenciadoras dos Iberos, a este pobo prerromano considéraselles os descendentes de Tartessos.
Segundo os últimos estudos a cultura Tartéssica entraría nun período de decedencia debido a cuestións internas, e non como se pensaba ata agora, en que Cartago destruiría Tartessos por seren aliados dos gregos de Focea, sobre todo debido á falta de minerais que levaría á caída do comercio con Oriente.
Sociedade
A sociedade turdetana atopábase baixo o poder de varias monarquías que constituían estados de tamaño variable a base de ir acumulando poder pero sen unificación política e con tensións variables das que temos mostra nas fortificacións de Tejadala Vieja e Puente Tablas do século V a. C., o cal non significaba que houbese guerras constantes.
Os reis turdetanos aparecen nas fontes clásicas como unha aristocracia militar debido a que os escritores romanos só informaban da península polas guerras. Isto, unido á aparición de varios nomes de persoa de tipo indoeuropeo levou algúns historiadores a facer hipóteses sobre unha casta militar indoeuropea/celta gobernante sobre os estados turdetanos, pero sen ser probada.
Na arte turdetana aparecen só dous grupos sociais, xinetes con armas(en bronces votivos e pinturas cerámicas de Liria) e tamén homes a pé armados. Algúns arqueólogos interpretan como sacerdotes turdetanos certas estatuíñas de homes tonsurados e cun veo ou diadema na cabeza.
Un trazo específico da sociedade turdetana é a servidume colectiva (como os ilotas en Esparta) ou comunitaria, nas que os habitantes dunha poboación pequena estaban suxeitos a unha poboación maior. Quen descubriu esta característica foi M. Vigil, a partir do decreto de Emilio Paulo no 189 a. C., unha lámina de bronce na que o xeneral romano concede a liberdade aos habitantes de Turris Lascutana (un asentamento próximo a Alcalá de los Gazules) que eran servos, e a súa cidade e campos pertencían aos de Hasta Regia (actual Mesas de Asta en Xerez da Fronteira). Mommsen comparou esta situacións cos ilotas de Esparta, que habitaban en aldeas separadas dos espartanos, aínda que Vigil os relacionou co texto de Marco Juniano Justino no que se refire a que o mitolóxico rei tarteso Habis dividira a poboación tartéssica en sete cidades (que anteriores os historiadores interpretaran como grupos sociais e non cidades) e así comprobaríase que existían cidades enteiras de escravos sometidos por outras cidades.
Relixión
Debido á mestura relixiosa e cultural desta cultura é case imposible distinguir entre propio e estranxeiro. Ademais existe pouca información sobre a relixión turdetana (xa que aperece vista desde a óptica grecorromana que escribiron sobre eles). Non obstante hai dous tipos de iconas que fan referencia a dúas divindades turdetanas de nome descoñecido: o chamado señor dos cabalos e unha deusa da terra nutricia, da vida e da morte.
A deusa ibérica aparece representada como unha muller sentada nun trono con ricas vestiduras (poucas veces aparece de pé) e semella ser a divindade principal destes pobos debido a que teñen aparecido máis representacións dela. As máis famosas son as da Dama de Elx, Dama de Baza, Dama de Verdolay, Gran Dama Oferente, así como representacións pintadas na Serreta de Alcoy, o santuario da Luz, Cabecico del Tesoro etc. O deus turdetano cos cabalos aparece en varias representacións, normalmente en relevo, dun home de pé ou sentado, que suxeita dous cabalos a cada lado; atopáronse representación súas en Xaén e no territorio bastetano. Os santuarios turdetanos semellan ser tanto ao aire libre como dentro das súas cidades ou na súa veciñanza, como o de Torreparedones que consta dun edificio monumental cunha pequena habitación aberta cara a unha habitación maior cun piar cental que soportaba unha habitación no piso de arriba e unha columna con capitel decorado de función sagrada (tanto puido servir de elemento de culto como expositor dunha imaxe de culto) nese mesmo patio había unha base de pedra como altar talvez, e dous bancos que servían para deixar exvotos. Entre os santuarios rurais turdetanos están os de Collado de los Jardines e Castellar de Santisteban (Xaén) onde apareceron gran número de exvotos de bronce, terracota e pedra tanto de corpo enteiro como de membros (para agradecer a curación) así como de animais (substitutos permanentes das vítimas de sacrificio).
Debido ao contacto con orientais, as crenzas dos turdetanos semellan estar moi influídas por mitoloxías foráneas, debido á aparición de divindades importadas do Próximo Oriente, entre as cales destacan Melkart, Baal (aparece en Churriana, en Málaga, Medina de Torres e La Aliseda) e Astarté (aparece en Cástulo, necrópole de La Joya, terracotas de Cádiz, no bronce Carriazo, Galera, así como en varios puntos da costa), que os autores clásicos rebautizan co nome de Afrodita ou Hera.
As fontes clásicas interpretan ao seu gusto mitolóxico as manifestacións indíxenas presentando de forma helenizada a realidade turdetana. Estrabón di que Ulises chegou a Turdetania e fundou a cidade de Odysseia na que había un santuario de Atenea (talvez unha deusa da guerra, unha Astarté local?) ou que estas costas están cheas de santuarios a heroes e deuses gregos, como o oráculo de Menesteo ou o santuario a Héspero etc que en realidade son santuarios semíticos preexistentes pero que o escritor fai pasar por gregos.
Economía
Este pobo prerromano atopábase nunha das terras máis fértiles da península, o val do Guadalquivir, así como do máis navegable, o que fixo que os seus excedentes de produción fosen facilmente comerciables con púnicos e gregos. Os primeiros trouxeron outros cultivos (aceite e viño) que aumentaron exponencialmente o valor económico deste pobo. Isto, unido á riqueza mineral da Serra Morena e Almería fixo que a sociedade que ocupaba estas terras tivese un desenvolvemento económico e tecnolóxico superior ao resto dos pobos peninsulares, que levaría a dicir a Estrabón que eran uns dos pobos iberos máis cultos.
Por outra banda, esta abundancia atraeu pobos estranxeiros de oriente, fenicios e gregos, que instalaron factorías e colonias na costa, adicadas á pesca e á industria da salgadura, a través das cales chegaban produtos de luxo que logo os turdetanos exportaban cara ao interior a través dos cursos fluvias cara ao norte. Os excedentes da pesca e da industria auxiliar foron famosos en todo o Mediterráneo, creándose nestas costas a famosa salsa garum (feita a base de fermentación de tripas de pescado) e xa se mencionaban as salgaduras turdetanas de raíz fenicia en Atenas no século IV a. C.
Unidad Regionalista de Castilla y León
Unidad Regionalista de Castilla y León (URCL, «Unidade Rexionalista de Castela e León» en galego) foi un partido político "rexionalista, democrático, moderno e renovador que, baseándose nos principios de liberdade, xustiza e solidariedade, asume a defensa con decisión dos lexítimos intereses de Castela e León". Xurdiu da unión de varios partidos de Salamanca, Palencia, Burgos, Zamora e Valladolid, como por exemplo Democracia Regionalista de Castilla y León ou Unidad Palentina. As primeiras municipais e autonómicas ás que se presentou foi ás de 1995, concorrendo dende entón a todos os comicios electorais municipais, autonómicos e nacionais celebrados-salvo en 2004-.
Rexionalismo castelán-leonés
URCL defínese como un partido político constitucional, centrista, "rexionalista, democrático, moderno e renovador que, baseándose nos principios de liberdade, xustiza e solidariedade, asume a defensa con decisión dos lexítimos intereses de Castela e León".
URCL desapareceu para integrar Democracia Regionalista de Castilla y León (DRCyL) xunto con Convergencia Democrática de Castilla y León (CDCL) e antigos membros de Centro Democrático e Social (CDS) nas eleccións autonómicas e municipais de maio de 2015. A nova forza toma o nome dun dos partidos fundadores da URCL, e presentou tamén candidaturas ás Cortes de Castela e León nas provincias de León, Palencia e Valladolid, mentres que nas eleccións municipais dese mesmo ano presenta listas en Astorga, Cevico de la Torre, Hontoria de Cerrato, Membrillar, Aldeamayor de San Martín, Castrillo de Duero, Castromonte, El Campillo, Medina del Campo, Tordesillas e Valladolid.
Actividade de URCL
URCL, dende a súa fundación en 1992, acode anualmente a cada 23 de abril a Villalar de los Comuneros a celebrar o Día de Castela e León. Tamén participou en actos, concentracións e conferencias:
Marco Reginelli
Marco "Small Man" Reginelli, nado en Teramo en 1897 e finado o 26 de maio de 1956, foi un mafioso de Nova Jersey que chegou a ser underboss da familia da delincuencia de Filadelfia e rexedor dun famoso club nocturno de Atlantic City. O adeallo de Reginelli, Small Man (home pequeno, en inglés) proviña da súa curta estatura.
Traxectoria
Nado en Nepezzano, unha frazione da cidade italiana de Teramo, na rexión dos Abruzos, Reginelli emigrou aos Estados Unidos en 1914, coa idade de 17 anos. En primeiro lugar estableceuse nunha comunidade italo-americana en Penns Grove, Nova Jersey, con moitos veciños de Valle San Giovanni e Teramo. Moitos destes inmigrantes traballaban na próxima fábrica de produtos químicos DuPont. Na década de 1930, Marco trasladouse a Camden, onde se converteu nun membro da Cosa Nostra. As especialidades de Marco eran o xogo e o xogo de números, aínda que tamén foi declarado culpable de furto e receptación. Unha vez un comité do Congreso describiu a Reginelli como "o maior matón da zona de Filadelfia-Nova Jersey".
Núria Picas
miniatura|250px|Núria Picas na Ultra-Trail du Mont-Blanc do 2013. Núria Picas i Albets, nada en Manresa o 2 de novembro de 1976, é unha corredora de montaña catalá. Nos primeiros anos da década de 2010 gañou ducias das carreiras de montaña máis importantes. Vive en Berga e adestra polas montañas dos arredores de Berguedà. Despois de acumular resultados coa selección catalá de carreiras de montaña, dende 2012 é membro da Buff pro equipo de carreiras de montaña, e dende o ano 2014 é colaboradora de Leksport.
O Sisto, Pardesoa, Forcarei
O Sisto é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 37 habitantes deles 18 eran homes e 19 mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
O Barrio Novo, Goián, Tomiño
O Barrio Novo é o barrio ou lugar máis novo da parroquia de Goián, en Tomiño.
Está situado ó sur da parroquia, preto da estrada á Guarda. É unha pequena urbanización feita no lugar chamado Bouza Nova ou Foguetería. Este lugar pertencía anteriormente ó barrio de Tollo.
Godofredo de Bouillon
Godofredo de Bouillon, nado o 18 de setembro de 1060 e finado en Xerusalén o 18 de xullo de 1100 foi un cabaleiro franco, e un dos líderes da Primeira Cruzada dende 1096 até a súa morte. Foi señor de Bouillon, do cal tomou o seu epíteto, dende 1076 e Duque da Baixa Lorena dende 1087. Despois do exitoso sitio de Xerusalén no 1099, Godofredo converteuse no primeiro gobernante do Reino de Xerusalén. Rexeitou o título de Rei, xa que consideraba que o verdadeiro Rei de Xerusalén era Xesucristo, preferindo o título de Protector ou Defensor do Santo Sepulcro (Advocatus Sancti Sepulchri). Tamén é coñecido como o "Barón do Santo Sepulcro" e o "Rei Cruzado".
O Condado, O Condado, Padrenda
O Condado é un lugar da parroquia do Condado no concello ourensán de Padrenda na comarca da Terra de Celanova. Tiña 53 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran homes e 25 eran mulleres.
As seis bandeiras de Texas
dereita|miniatura|Vista das bandeiras. miniatura|dereita|As seis bandeiras.
Seis bandeiras sobre Texas (en inglés: Six flags over Texas) é un lema que describe as seis nacións que exerceron soberanía sobre o actual estado de Texas. Este lema móstrase nos centros comercias e empresas, e dá nome a un parque de atraccións fundado en Texas.
Neste monumento, ponse ver as bandeiras de:
6-O-Metilguanina
A 6-O-metilguanina (ou O6-metilguanina) é un derivado da nucleobase guanina, que leva un grupo metilo unido ao seu átomo de oxíxeno. Cando se orixina no ADN aparéase coa timina en vez de coa citosina, causando unha transición de G:C a A:T no ADN.
Formación
Os compostos N-nitrosos encóntranse nalgúns alimentos (bacon, salchichas, queixo) e no fume do tabaco, e fórmanse tamén no tracto gastrointestinal, especialmente despois do consumo de carne vermella. Ademais, os niveis endóxenos de óxido nítrico aumentan en condicións de inflamación crónica, e isto pode favorecer a formación de compostos N-nitrosos no intestino groso.
Fritz Busch
Fritz Busch, nado en Siegen o 13 de marzo de 1890 e finado en Londres o 14 de setembro de 1951, foi un director de orquestra e pianista alemán.
Traxectoria
Dirixiu óperas en Aquisgrán, Stuttgart e Dresden. En 1933 foi despedido da ópera de Dresden por causa da súa oposición ao novo réxime nazi, en Alemaña. Viaxou para a América do Sur e Escandinavia, continuando o seu traballo, antes de devir o director musical do Festival de Ópera de verán de Glyndebourne, en Inglaterra. Ficou nesta cidade até a fin da segunda guerra mundial. Tras a guerra, traballará en América do Sur e mais no Metropolitan Opera, de Nova York.
Busch era irmán do violinista Adolf Busch, e do violoncelista Hermann Busch.
6-O-Metilguanina
Reparación e carcinoxénese
A reparación da 6-O-metilguanina no ADN lévaa a cabo principalmente a proteína O6-metilguanina ADN metiltransferase (MGMT). A redución por causas epixenéticas da expresión de MGMT é un dos defectos na reparación do ADN máis frecuentes, asociado coa carcinoxénese. (Ver tamén expresión da MGMT no cancro.)
Mutaxenicidade
En 1985 Yarosh resumiu os traballos anteriores que establecían que a 6-O-metilguanina era a base alquilada presente no ADN que era máis mutaxénica e carcinoxénica. En 1994 Rasouli-Nia et al. demostraron que se producía aproximadamente unha mutación por cada oito moléculas de 6-O-metilguanina non reparadas presentes no ADN.
Aproximadamente 1/3 das veces a 6-O-metilguanina aparéase incorrectamente durante a replicación do ADN, o que leva á incorporación de dTMP en vez de dCMP. A 6-O-metilguanina é, por tanto, unha nucleobase mutaxénica. Con todo, a mutaxenicidade dunha base 6-O-metilguanina concreta depende da secuencia xénica na cal está inserida.
Outros efectos
A 6-O-metilguanina non reparada pode tamén facer que se deteña o ciclo celular, haxa intercambio de cromátides irmás ou apoptose. Estes efectos son debidos á interacción das vía de reparación de discordancias no ADN coa 6-O-metilguanina, e tamén depende da activación da rede de sinalización, liderada pola ATM temperán, H2AX, CHK1 e a fosforilación de p53.
Guilherme de Almeida
Guillerme de Andrade de Almeida, nado en Campinas o 24 de xullo de 1890 e finado en São Paulo o 11 de xullo de 1969, foi un avogado, xornalista, crítico de cine, poeta, ensaísta e tradutor brasileiro.
Traxectoria
Desterrado a Portugal, estivo en Galicia, onde fixo amizade con Castelao, Carlos Maside, Manuel Colmeiro e Valentín Paz-Andrade. Para este último fixo o prefacio de Sementeira do Vento.
Benjamin Pavard
Benjamin Jacques Marcel Pavard, nado o 28 de marzo de 1996 en Maubeuge, é un futbolista francés. Xoga de defensa para o FC Bayern München da Bundesliga. Ademais, é internacional coa selección francesa.
RMX Works from Super Eurobeat presents Ayu-ro mix 3
RMX Works from Super Eurobeat presents Ayu-ro mix 3 é o primeiro álbum de remixes Eurobeat da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado o 25 de setembro do ano 2003 baixo o selo avex trax.
Benjamin Pavard
Traxectoria
Pavard chegou ás categorías inferiores do Lille OSC con tan só nove anos. Debutou na Ligue 1 co primeiro equipo do Lille o 31 de xaneiro de 2015, no empate a un contra o FC Nantes.
O 30 de agosto de 2016, Pavard fichou polo VfB Stuttgart da 2. Bundesliga, asinando co equipo alemán un contrato por catro anos. Na súa primeira tempada xogou 21 partidos e axudou ó Stuttgart a gañar a liga e ascender á Bundesliga. Debutou na Bundesliga o 19 de agosto de 2017, na derrota do Stuttgart por 2-0 contra o Hertha BSC.
Mark Arm
Mark Arm, nado como Mark Thomas McLaughlin o 21 de febreiro de 1962, é o vocalista da banda de grunge Mudhoney. É tamén considerado o creador do termo grunge para describir o seu estilo de rock. A súa primeira banda, Green River, é unha das primeiras bandas deste estilo xunto con Malfunkshun, Soundgarden, Skin Yard, ou U-Men, entre outras. Tamén é o xerente do almacén do selo Sub Pop e anteriormente traballou en Fantagraphics Books.
Benjamin Pavard
Traxectoria
O 9 de xaneiro de 2019, o FC Bayern München fixo oficial a fichaxe de Pavard para a tempada 2019-20, asinando un contrato co club alemán ata xuño de 2024.
Mark Arm
Traxectoria
Arm naceu o 21 de febreiro de 1962 na base da Forza Aérea de Vandenberg en California, e medrou en Kirkland, Washington. De neno foi membro dos Boy Scouts. Graduouse no Bellevue Christian High School en Bellevue, Washington.
Primeiras bandas
Mark Arm entrou na escena musical de Seattle en 1980, despois de formar unha banda mentres aínda estaba no instituto chamada Mr. Epp and the Calculations. A banda non fixo o seu primeiro concerto ata 1981, facendo de abreconcertos de Student Nurse. Mark falaba de Mr. Epp como "a peor banda do mundo". En 1982 editaron o EP Mohawk Man e ao ano seguinte introduciron como segundo guitarrista a Steve Turner e editaron un casete. Mr. Epp and the Calculations separouse en 1984.