cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solaris (sistema operativo)
Historia
Solaris funciona principalmente sobre a arquitectura SPARC en 32 e 64 bits (esta última coñecida como UltraSparc) da mesma compañía e sobre a arquitectura Intel, aínda que nesta última adoita usarse con fins didácticos, e escasamente en contornos de produción.
Proporcionou desde os primeiros momentos un excelente soporte para aplicacións de rede en protocolos IP, e foi o primeiro contorno onde se desenvolveu o sistema Java, onde segue tendo un excelente rendemento.
Funcionalidades
Proporciona practicamente todas as funcionalidades típicas dos sistemas UNIX en contorno servidor, como Sockets, Multitarefa, Threads, contorno de escritorio baseado en X-Window no que se inclúe diferentes escritorios como Open Look CDE ou máis recentemente Sun Java Desktop System, baseado en GNOME.
Nos últimos tempos a compañía puxo en marcha unha clara estratexia de achegamento entre Solaris e Linux desenvolvendo incluso produtos que permiten executar programas de Linux en Solaris.
Desde a versión 10 de Solaris, este distribúese de balde, baixo licenza CDDL aprobada pola OSI. E Sun fundou a comunidade OpenSolaris.
Muiñou, Bogo, A Pontenova
Muiñou é un lugar da parroquia de Bogo no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Administración estatal
En España, a Administración Estatal ou Administración central é unha das tres administracións territoriais do Estado, que exerce as competencias do artigo 149.1 da Constitución española de 1978 sobre todo o Estado Español.
O seu ámbito territorial é, por tanto, todo o territorio nacional. O seu ámbito competencial exclusivo ven definido positivamente polo citado artigo 149.1 da constitución:
Galería de imaxes de Punxín
Punxín
Ficheiro:Concello de Punxín.JPG|Casa do Concello de Punxín. Ficheiro:Centro de Saúde de Punxín.JPG|Centro de Saúde de Punxín. </Gallery>
Castro de San Cibrao de Las
Ficheiro:Lansbricae_11.jpg|Vista xeral do Castro de San Cibrao de Las. Ficheiro:Vista dunha casa patio na zona leste da antecroa do Castro de Las.JPG|Vista dunha casa na zona leste da antecoroa do Castro de Las Ficheiro:Construcións na zona oeste da antecroa do Castro de Las.JPG|Construción na zona oeste da antecoroa do Castro de Las Ficheiro:Escada acceso a muralla Castro de Las.JPG|Escada acceso a muralla do Castro Ficheiro:Corpo de guardia da porta principal San Cibrao de Las.jpg|Corpo de garda da porta principal do castro Ficheiro:Barrio leste Las lado norte detalle.JPG|Detalle do Barrio leste lado norte do Castro Ficheiro:Barrio oeste Las visto desde a segunda muralla exterior do lado sur.JPG|Barrio oeste visto desde a segunda muralla exterior. Ficheiro:Rúa transversal principal de subida á porta leste da croa no Castro de San Cibrao de Las.JPG|Rúa transversal principal de subida á porta leste da croa. Ficheiro:Murallas exteriores sur e foso que leva cara a porta sur.jpg|Murallas exteriores sur e foso. Ficheiro:Casa circular croa San Cibrao de Las.jpg|Casa circular croa. Ficheiro:Barrio oeste Las lado sur.JPG|Barrio oeste lado sur. Ficheiro:Alxibe acaroado á muralla no sector este do Castro de San Cibrao de Las.jpg|Alxibe acaroado á muralla no sector leste </Gallery>
Ramil, Castro de Rei
Santa Mariña de Ramil é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 131 habitantes (69 mulleres e 62 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 144 habitantes.
Tu me manques
Tu me manques é un filme boliviano de 2019 dirixido por Rodrigo Bellott. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Figueiroa, A Agualada, Coristanco
Figueiroa é un lugar da parroquia da Agualada no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 23 homes e 22 mulleres.
Corynorhinus townsendii
Corynorhinus townsendii é unha especie de morcego da familia Vespertilionidae.
Distribución xeográfica
Atópase en México, os Estados Unidos e o Canadá.
Laillé
Laillé (en Lalieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
The Emperor's New Groove
The Emperor's New Groove é un filme de animación de Disney dirixido por Mark Dindal que foi estreado no 2000.
Sinopse
O fachendoso e egoísta emperador inca Cuzco é traizoado e convertido en llama pola ambiciosa Yzma e o seu gardacostas Kronk. O emperador, que unha vez o tivo todo, verase abocado a confiar nun amable e simpático campesiño chamado Pacha, para encontrarse a si mesmo.
Por da Tronca, As Ribeiras do Sor, Mañón
Por da Tronca é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Río de Campos, Bogo, A Pontenova
Río de Campos é un lugar da parroquia de Bogo no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (un home e unha muller).
Lola Beccaria
María Dolores Beccaria Cigüeña, máis coñecida como Lola Beccaria, nada en Ferrol en 1963, é unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
É doutora en filoloxía hispánica e terapeuta Gestalt polo Centro de Terapia e Psicoloxía de Madrid (CTP). Traballou na Real Academia Española como lexicógrafa e lingüista, e actualmente desempeña o seu labor no departamento de consultas lingüísticas. Ademais, colabora como crítica literaria no suplemento cultural ABCD do xornal ABC.
Descubriu e editou unha comedia perdida de Lope de Vega, El otomano famoso (Editorial Áltera, 1996). Foi finalista do Premio Nadal no ano 2000 coa súa novela La Luna en Jorge, e en febreiro de 2009 conseguiu o premio Azorín por El arte de perder
Barros, Lema, Arzúa
Barros é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 15 eran mulleres.
Terrence Howard
Terrence Dashon Howard, nado o 11 de marzo de 1969 en Chicago, Illinois, é un actor e cantante estadounidense.
Chicago Bulls
Os Bulls gañaron un total de 72 partidos durante a fase regular da temporada, o que supón un récord da NBA, sendo ademais o único equipo da historia en gañar 70 ou máis partidos nunha soa camapaña. Moitos especialistas e analistas consideran os Bulls de 1996 como un dos mellores equipos da historia da competición. the 1996 Bulls to be one of the greatest teams in NBA history. En 2015, os Bulls son a terceira franquía máis valiosa da NBA de acordo á revista Forbes, cun valor estimado de 2.000 millóns de dólares e uns beneficios durante a temporada de aproximadamente 65 millóns. Michael Jordan e Derrick Rose son os dous xogadores da franquía que teñen gañado o título da MVP da NBA.
Primeiros anos
Os Chicago Bulls son o terceiro equipo NBA que pasa por Chicago, despois dos Packers/Zephyrs e dos Stags (1946-1950). Hoxe, os Bulls aínda xogan coa camisola azul e vermella dos Stags ás veces. A franquía formouse na tempada 1966-1967, e xa inmediatamente mostrou boas maneiras conseguindo o mellor balance da historia dun equipo debutante na NBA, calificándose para os playoffs. Durante as súas dúas primeiras tempadas, a meirande parte dos partidos na casa foron xogados no International Amphitheatre, antes de mudarse ó Chicago Stadium definitivamente en 1994. Nos seguintes anos, a directiva dos Bulls dedicaría o seu tempo a montar un cadro de xogadores competitivo, aínda que nunca chegaron ó máis alto. Na década dos 70, os Bulls caracterízabánse por ser un equipo duro e moi defensivo, construído ó redor de Jerry Sloan, un defensor moi rochoso, dos alas Bob Love e Chet Walker, do base Norm Van Lier e do pivote Tom Boerwinkle. Aínda así, o equipo só gañou un título de división, e nunca acadou as finais da liga.
A finais da década dos 70 e a principios dos 80, o equipo chegou ó teito da liga. Artis Gilmore, conseguido a través dun draft de dispersión da ABA en 1976, liderou a un equipo que incluía tamén ó base Reggie Theus e ós alas David Greenwood e Orlando Woolridge. Despois de que Gilmore fora trocado polo pivote Dave Corzine dos San Antonio Spurs, os Bulls xa tiñan un alto poder ofensivo centrado en Theus, ó que despois se unirían Quentin Daly e Ennis Watley. Malia todo iso, os resultados seguían a ser decepcionantes, polo que a directiva decidiu cambia-lo rumbo e intercambiou a Theus na tempada 1983-84.
A chegada de Jordan
No verán de 1984, a fortuna do equipo cambiou para ben cando conseguiron a terceira posición no draft dese ano, despois dos Houston Rockets e dos Portland Trail Blazers. Despois de que os Rockets elixiran a Hakeem Olajuwon, e os Blazers a Sam Bowie, os Bulls escolleron ó escolta Michael Jordan, procedente da Universidade de North Carolina. Jordan redefiniría o baloncesto e reescribiría o libro dos récords, converténdose no mellor xogador de tódolos tempos.
O equipo, sendo o novo dono Jerry Reinsdorf e Director xeral Jerry Krause, decidiu reconstruírse ó redor de Jordan. Este xogador clave na historia dos Bulls rompería varios récords da franquía no seu ano de rookie en anotación (terceiro na liga) e roubos (cuarto na liga), e conduciría ó equipo de novo ós playoffs. Gañou nesa tempada o premio ó Rookie do Ano e foi incluído no segundo equipo de xogadores NBA.
Na pretempada, o equipo asinou ó base John Paxson e elixiu no draft ó ala-pivote Charles Oakley. Xunto a Jordan e a Corzine, daríanlle a meirande parte do poder atacante ós Bulls nas dúas tempadas seguintes. Ó principio da tempada Jordan esnaquizábase un pé, motivo polo cal a franquía fichou a lenda da NBA George Gervin, que contribuíu sobre todo en anotación, rematando como segundo máximo anotador do equipo por detrás de Woolridge. Jordan recuperouse para os playoffs, cando se enfrontaron dende a oitava praza ós Boston Celtics, que conseguiran un balance de 67-15 na tempada regular, liderados por Larry Bird. Aínda que os Bulls foron barridos, Jordan logrou supera-lo récord de anotación nun único encontro en playoffs, con 63 puntos no segundo partido das series, o que provocou que Bird chamarao God disguised as Michael Jordan. (Deus disfrazado de Michael Jordan).
Na tempada 1986-87 Jordan continuou o seu asalto ós libros de récords, liderando a liga en anotación con 37.1 puntos por partido, e sendo o primeiro Bull nomeado no primeiro equipo da NBA. Pero os Bulls foron de novo barridos polos Celtics nos playoffs. Na seguinte tempada, a 1987-88, Kreuse elixiu en oitava posición do draft dese ano ó pivote Olden Polynice e no décimo posto ó ala-pivote Horace Grant, e no mesmo día do draft Polynice foi trocado polo ala Scottie Pippen, elixido polos Seattle SuperSonics. Con Paxson e Jordan no xogo exterior, Brad Sellers e Oakley nos postos de ala, Corzine na pintura, e cos rookies Pippen e Grant salindo dende a bancada, os Bulls fixeron moito balbordo, gañando 50 partidos e acadando as semifinais da Conferencia Leste, caendo derrotados alí contra os que despois serían os gañadores da conferencia, os Detroit Pistons, en cinco encontros. Jordan foi nomeado ese ano MVP da NBA nese ano, sería a primeira das cinco veces que o gañou.
A tempada 1988-89 foi a segunda seguida de grandes movementos en pretempada. O ala-pivote Charles Oakley, que liderou a liga no total de rebotes nos anos 87 e 88 foi trocado polo pivote Bill Cartwright procedente dos New York Knicks e por unha elección no draft utilizada para elixir ó pivote Will Perdue. O novo quinteto titular formado por Paxson, Jordan, Pippen, Grant e Cartwright tardou algún tempo en acomodarse, pero remataron a tempada nas finais da Conferencia Leste, onde perderon contra os que logo serían os campións da NBA, os Detroit Pistons, en seis partidos.
Na 1989-90, Jordan foi o máximo anotador da liga por cuarta tempada consecutiva, e por fin entrou no equipo do All-Star por primeira vez xunto a Scottie Pippen. Tamén houbo trocos na bancada, xa que Doug Collins foi substituído polo seu asistente, Phil Jackson, quen trouxo ó equipo a Tex Winter, un especialista no triángulo ofensivo característico de Jackson. Os Bulls tamén elixiron no draft de 1989 ó pivote Stacey King e ó base BJ Armstrong. Con estas pezas adicionáis e o quinteto inicial do ano anterior, os Bulls volveron ás finais de conferencia e volveron a perder contra os Pistons, pero esta vez conseguiron forza-los sete partidos.
Primeiros tres títulos
Xa na tempada 1990-91, os Bulls olvidáronse das excusas e encararon o ano cunha misión definida. Fixeron o récord da franquía en encontros gañados con 61. Nos playoffs arrasaron, barrendo ós Pistons nas finais de conferencia e nas finais da NBA gañaron a uns Lakers liderados por Magic Johnson en cinco partidos, sendo o derradeiro da serie o 12 de xuño de 1991. Michael Jordan gañou os títulos de MVP das finais e da tempada regular, e o seu quinto título seguido de máximo anotador.
Os Bulls gañaron o seu segundo título consecutivo na tempada 1991-92 despois de esnaquiza-lo récord de vitorias da franquía con 67. Nas finais gañaronlle a Clyde Drexler e os seus Blazers en seis encontros. Jordan volveu gaña-los títulos de MVP das finais e da tempada regular, e o seu sexto título seguido de máximo anotador.
Na 1992-93 os Bulls fixeron o que ningún dende aqueles lendarios Celtics da década dos 60 gañando tres títulos consecutivos, enfrontándose na final ós Phoenix Suns, que tiñan ó MVP da liga regular, Charles Barkley. O tiro gañador de John Paxson deulles ós Bulls a vitoria no sexto patido disputado en Fénix por 99-98. Jordan foi de novo MVP das finais despois de establecer un novo récord de puntos nun encontro da final. Ademais, tamén empatou con Wilt Chamberlain co seu sétimo título de máximo anotador.
Xa no verán, Jordan asombrou a toda a comunidade baloncestística anunciando a súa retirada, só uns meses despois da morte do seu pai. Scottie Pippen pasou a lidera-los Bulls, xa que nas tempadas anteriores demostrárase un dos mellores xogadores na liga. Recibiu axuda de Horace Grant e de BJ Armstrong, que nesa tempada foron All-Stars por primeira vez. Tamén eran pezas do equipo Cartwright, Perdue, o base Pete Myers e o rookie de Croacia Toni Kukoč. Pero malia a asombrosa tempada regular que fixeron os Bulls, gañando 55 partidos, nos playoffs caeron en segunda rolda contra os Knicks, cunha polémica incluída no quinto partido tras unha falta pitada polo árbitro Hue Hollins.
A volta de Jordan
En 1994, os Bulls perderon a Horace Grant e a Bill Cartwright, que marcharon coma axentes libres, pero conseguiron ó base All-Star Ron Harper. Con estes movementos, os Bulls tiñan a Armstrong e a Harper no xogo exterior, Pippen e Kukoč nas alas e Perdue na pintura. Tamén contaban co tirador especialista Steve Kerr, con Myers, e cos pivotes Luc Longley e Bill Wennignton. Pero mentres estaban a xoga-la liga, o 17 de marzo de 1995 recibiron a mellor noticia posible: Jordan volvía dende o retiro. Pronto estivo de novo entre os mellores da liga, anotando 55 puntos contra os Knicks no seu quinto partido dende a súa volta, e liderou ós Bulls ó quinto posto da conferencia, gañando na primeira rolda dos playoffs ós Charlotte Hornets. Pero xa en segunda rolda non foron capaces de derrotar ós que despois serían os campóns da conferencia, os Orlando Magic de Horace Grant e Shaquille O'Neal. Cando Jordan volveu ós Bulls, inicialmente levaba o dorsal 45 (que tamén foi o seu dorsal cando xogaba nos Birmingham Barons, un equipo de béisbol das ligas menores afiliado ós Chicago White Sox, por mor da retirada do seu dorsal trala súa primeira marcha. Pouco despois volveu ó 23 a cambio dunha multa.
Na pretempada, BJ Armstrong marchou por mor dun draft de expasión, pero Krause fixo un movemento maxistral, mandando a Will Purdue ós San Antonio Spurs a cambio de Dennis Rodman, especialista reboteador con catro títulos nese apartado. Cun quinteto inicial formado por Harper, Jordan, Pippen, Rodman e Longley, e quizais a mellor bancada da liga con Kerr, Kukoč, Wennington e os alas Randy Brown e Jud Buechler, os Bulls experimentaron unha das meirandes mellorías no balance na historia da liga, pasando dun 47-35 a un 72-10, que aínda segue a se-lo mellor balance da historia. Jordan gañou o seu oitavo título de mellor anotador, Rodman o seu quinto título de máximo reboteador seguido, e Kerr liderou a liga en triplas. Ademais, Jordan logrou a "Tripla Coroa" co MVP da tempada regular, do All-Star e das finais. Krause gañou o premio ó Executivo do Ano, Jackson ó Adestrador do Ano e Kukoč foi o Sexto Home do Ano. Por se fora pouco, Pippen e Jordan entraron no primeiro equipo da NBA, e ámbolos dous máis Rodman entraron no mellor equipo defensivo. O equipo gañou o seu cuarto anel ante os Seattle SuperSonics de Gary Payton e de Shawn Kemp. Os Bulls repetiron os bos resultados da tempada anterior na 1996-1997, empatando o segundo mellor balance da historia da liga cun 69-13 e gañando o seu segundo anel consecutivo, o quinto en total, contra os Utah Jazz de John Stockton e Karl Malone. Jordan conseguiu o seu segundo título de áximo anotador consecutivo e o seu noveno en total, e Rodman o seu sexto título seguido de máximo reboteador.
Conseguiron outro Three-peat (tres títulos consecutivos) na tempada 1997-1998, gañando 62 partidos de tempada regular e plantándose nas finais sen moita deficultade. Jordan gañou o seu décimo título de máximo anotador e o terceiro seguido, e a súa segunda "Tripla Coroa" (MVP do All-Star, da tempada regular e das finais da NBA), Rodman conseguía o seu sétimo título de máximo reboteador, batendo con el o récord, e os Bulls derrotaron nas finais ós Jazz por segundo ano consecutivo. No sexto e derradeiro encontro, Jordan deu un pasiño atrás e anotou o tiro gañador a falta de cinco segundos do final do encontro, o que sería o seu derradeiro lanzamento nos Bulls.
Desmantelación
O verán de 1998 trouxo un final abrupto á unha era tan tremendamente existosa. Krause cría que os xogadores dos Bulls xa eran demasiado vellos e incapaces de ser competitivos. Decidiu que as únicas oportunidades do equipo eran ou a reestruturación ou un declive lento pero seguro. Planeou afundi-lo equipo nas derradeiras posicións da liga e conseguir eleccións de draft en postos altos mentres facía espazo no límite salarial para asinar un par de axentes libres en dous anos. Despois de ser vetado nun intento previo polo dono Jerry Reinsdorf, Krause mandou a Scottie Pippen por apenas nada ós Houston Rockets, non renovou ó adestrador Phil Jackson, que marchou ós Lakers e animou a Michael Jordan a que se retirara de novo. Krause tampouco renovou a Dennis Rodman, trocou a Luc Longley e a Steve Kerr por varias eleccións de draft e asinou un novo adestrador sen experiencia profesional, Tim Floyd, procedente da Universidade de Iowa State, onde tivera varios éxitos a nivel de NCAA. Cun novo quinteto titular formado polo base Randy Brown, o escolta Ron Harper, o ala Brent Barry, o ala-pivote Toni Kukoč e o pivote Bill Wennington, o equipo rematou a temporada da folga (1998-1999) gañando 13 de 50 partidos e cun Kukoč que liderou ó equipo en anotación, rebotes e asistencias, pero que foron de pouca axuda mentres o equipo facía unha tempada desastrosa.
Cinco anos difíciles
O mal final da tempada anterior tiña un feito destacado: os Bulls gañaron a lotería do draft e a elección número un utilizouse para escoller ó ala-pivote Elton Brand. Sen Harper, Brown, Wennington e Barry, que marcharon na pretempada, Brand e o tamén rookie Ron Artest botáronse o equipo ás costas, especialmente despois de que Kukoč se lesionara tendo que perderse a meirande parte da tempada, e sendo transpasado por unha elección de draft no límite do tempo para intercambios entre franquías. Brand acadou por primeira vez dende os días de Artis Gilmore unha media de máis 20 puntos e máis de 10 rebotes. Ademais, encabezou a clasificación dos rookies en anotación, rebotes, tapóns, porcentaxe de tiros de campo e en minutos xogados. Isto valeulle a Brand para ser nomeado Co-Rookie do Ano da tempada 1999-2000 xunto a Steve Francis, dos Houston Rockets e para entrar no mellor equipo de rookies, mentres Artest era nomeado para o segundo mellor equipo de rookies. Malia iso, o equipo acababa cun pésimo balance, 17-65, o segundo peor desa tempada.
Despois dun verán no que semellaba que os Bulls querían asinar a tódolos axentes libres do mercado (Tim Duncan, Grant Hill, Tracy McGrady, Eddie Jones ou incluso Tim Thomas), Krause ficha ó pivote Brad Miller, ó escolta Ron Mercer (ámbolos dous axentes libres) e elixiu no draft a Marcus Fizer, ala-pivote, e a Chris Mihm, pivote, e que foi mandado ós Cavaliers polo base Jamal Crawford. Brand liderou de novo ó equipo promediando de novo máis de 20 puntos e máis de 10 rebotes, pero as novas fichaxes non fixeron un bo papel e o equipo rematou co peor récord da súa historia, 15-67.
Os seareiros dos Bulls entraron en shock cando no día do draft de 2001 Krause transpasou a Elton Brand ós Clippers pola segunda elección desde draft, Tyson Chandler. Ademais elixiu a Eddy Curry no posto número catro. Ámbolos dous xogadores saían directamente do instituto e non se esperaba que contribuíran moito ó equipo nas vindeiras tempadas, pero víanse como posíbels xogadores franquía nun futuro non moi distante. O equipo comezou a xoga-la tempada sen un líder claro, pero na metade do ano os tres maiores anotadores, Mercer, Artest e Miller, xunto a Kevin Ollie, foron trocados cos Indiana Pacers polo base veterán Jalen Rose, por Travis Best e por Norman Richardson. Tamén houbo un cambio na bancada, pasando a se-lo novo adestrador Bill Cartwright, antigo xogador dos Bulls e asistente técnico de Floyd, ó que rematou substituíndo por mor dunhas discusións entre os xogadores e a directiva. Houbo unha lixera mellora no balance final da tempada, pasando de 15 a 21 encontros gañados, pero aínda seguían a ocupa-la derradeira posición na cualificación.
A temporada 2002-2003 comezou con moito optimismo. Elixiron ó base Jay Williams no segundo posto do draft. O equipo estaba formado por un núcleo moi novo composto por Rose, Williams. Crawford, Marcus Fizer, o acabado de chegar Donyell Marshall, Curry, Chandler e o base Trenton Hassell, na primeira tempada completa de Bill Cartwright no asento de adestrador. Curry encabezou a liga na porcentaxe de tiros anotados, converténdose no primeiro xogador dos Bulls que lideraba algunha estatística importante da liga dende Jordan. Os Bulls lograron mellora-lo balance do ano anterior rematando cun 30-52.
Xa no verán de 2003, o que fora Director xeral durante moito tempo, Jerry Krause, retirouse, e anunciouse que o seu sucesor sería o antigo xogador John Paxson. Jay Williams resultou gravemente ferido nun accidente de motocicleta, non volvendo a xogar aínda ata a actualidade. Para substituílo, Paxson elixiu na posición número sete do draft ó base Kirk Hinrich, e tamén fichou ó veterán axente libre e ex xogador franquía dos Bulls Scottie Pippen. Con Pippen xogando, Cartwright na bancada e Paxson na directiva, os Bulls esperaban que a maxia da época dos seus campionatos volvera.
Pero a tempada 2003-2004 foi unha sonora decepción. Eddy Curry volveu ó equipo, e con el volveron as preguntas sobre o seu compromiso co equipo. Ademais, Tyson Chandler sufriu unha lesión crónica nas costas, que lle fixo perderse máis de trinta encontros. E por se fose pouco, Pippen sufriu problemas nos xeonllos, o que minimizou a súa capacidade para lidera-lo equipo e lle fixo pensar na retirada. Jamal Crawford foi moi irregular. Todo isto levou a que Cartwright fora despedido, sendo asinado o ex-adestrador dos Phoenix Suns Scott Skiles. Un troco cos San Antonio Spurs trouxo a Antonio Davis e a Jerome Williams ó equipo a cambio de Rose e de Marshall, o que foi visto como unha estratexia para gañar traballo duro e defensa a cambio de capacidade atlética. Despois de vagar durante toda a tempada, os Bulls remataron cun balance de 23-59, o segundo peor da liga. Fizer non renovou, e Crawford foi parte dun sign-and-trade cos Knicks por xogadores con contratos a piques de rematar. O único xogador destacado neste ano foi Hinrich, que se converteu nun dos favoritos dos seareiros pola súa determinación e pola súa habilidade atlética. Ademais, foi nomeado no mellor equipo rookie do ano.
Volta aos playoffs
Durante a pretempada de 2004, Paxson intercambiou unha elección de draft de 2005 a cambio dunha elección adicional no draft de 2004 cos Phoenix Suns. Foron usadas para elixir ó base da Universidade de Connecticut Ben Gordon e ó ala da Universidade Duke Luol Deng en primeira rolda, e ó base Chris Duhon, tamén procedente de Duke. Ademais, se fichou ó axente libre Andrés Nocioni, que gañara a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos dese ano, sendo membro da selección de baloncesto da Arxentina. Nese momento, os Bulls tiñan ó quinteto titular máis mozo da liga, detrás dos Phoenix Suns. Despois dun decepcionante inicio de 0 vitorias e 9 derrotas, o equipo comezou a amosar signos de melloría, confiando na defensa e nas varias explosións no derradeiro cuarto de Gordon. Ó final da tempada, os Bulls lograron acada-los playoffs, superando o 50% de vitorias no partido número 39 do ano, e rematando co terceiro posto da Conferencia Leste e conseguindo chegar por primeira vez á post-tempada dende a época de Jordan.
Pero desafortunadamente, as lesións de Deng e Curry no final da tempada regular deixou ós Bulls sen unha presenza anotadora constante. Casualmente, a primeira franquía coa que se enfrontaron nos playoffs do 2005 foron os Washington Wizards, o equipo ó que volveu Jordan despois da súa segunda retirada. Malia comeza-las series con dúas vitorias na casa, os Bulls perderon os seguintes catro partidos e polo tanto as series. Ben Gordon converteuse no primeiro rookie en gaña-lo premio ó Mellor sexto home, e no primeiro xogador dos Bulls en gañalo dende que o fixera Toni Kukoč en 1996.
Récords da historia da franquía
Actualizado a 1 de maio de 2014.
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Dorsáis retirados
Os seguintes son os dorsais retirados polos Chicago Bulls aos xogadores máis destacados da súa historia. Alén deles, Peter Jackson, Johnny Kerr e Jerry Krause, teñen pancartas retirados na súa honra aínda que non exerceron como xogadores do club. Peter Jackson foi adestrador asistente do equipo entre 1987–1989 e adestrador principal entre 1989–1998. Johnny Kerr foi adestrador do equipo entre 1966–1968, director de negocios entre 1973–1975 e locutor nos partidos dos Bulls entre 1977–2009. Pola súa parte, Jerry Krause foi director xeral do equipo entre o 26 de marzo de 1985 e o 7 de abril de 2003.
Orcininos
A dos orcininos (Orcininae) é unha subfamilia de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos.
Taxonomía
Esta subfamilia, definida inicialmente por Rice en 1967, non é recoñecida polo World Register of Marine Species, que a considera como sinónimo de parte da familia dos delfínidos.
Posteriormente a subfamilia foi restablecida por Kasuya en 1973, pero non está recoñecida na maioría dos sitios de taxonomía.
O Outeiro, A Agualada, Coristanco
O Outeiro é un lugar da parroquia da Agualada no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 69 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 32 homes e 37 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Gran Premio de Francia de 2018
Antecedentes
A carreira dispututouse en xuño, cubrindo a vacante deixada polo Gran Premio de Acerbaixán, que foi trasladada a unha data de abril para evitar enfrontamentos coas celebracións durante o centenario da república de Acerbaixán.
Drag Reduction System
O circuíto contará con dúas zonas de DRS. O primeiro estará situado ao longo da recta principal, mentres que o segundo estará na recta Mistral na aproximación á chicana.
Pneumáticos
O provedor de pneumáticos Pirelli proporcionou aos equipos os pneumáticos con compostos brandos, superbrandos e ultrabrandos. Volveron ao seu composto de banda de rodadura estreita seguindo os comentarios dos equipos trala proba de metade de tempada no Circuíto de Cataluña.
Cualificación
thumb|center|600px|Clasificación final para a carreira.
Olaia Ledo Díaz
miniatura|Olaia Ledo na XV Asemblea Nacional do BNG no 2016. Olaia Ledo Díaz, nada en Corcubión o 16 de xuño de 1981, é unha produtora audiovisual e política galega do BNG, organización na que milita desde 1999.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias do Mar e especializada en Oceanografía do Medio pola Universidade de Vigo. É autónoma do audiovisual e o márketing. Produtora e guionista principalmente en Nós, Produtora Cinematográfica Galega. Tamén ten a súa propia marca de marqueting, A Laxe Creativa Na súa etapa universitaria foi claustral e membro do Consello de Goberno da UVigo representando os CAF, sindicato estudantil do que foi responsábel de mulleres no seu consello nacional. Foi membro da dirección nacional de Galiza Nova e estivo nas candidaturas do BNG ás eleccións municipais de 2015 en Narón e anteriormente ás eleccións do 2011 en Compostela. En 2016 foi elixida membro da Executiva do BNG.
Foi candidata do BNG á alcaldía de Narón nas eleccións municipais de 2019 e nas de 2023, obtento este ano os mellores resultados nunhas municipais polo BNG en Narón.
Leonard Bernstein
Leonard Bernstein, nado en Lawrence (Massachusetts) o 25 de agosto de 1918 e finado en Nova York o 14 de outubro de 1990, foi un compositor, pianista e director de orquestra estadounidense. Foi o primeiro director de orquestra nado nos Estados Unidos que obtivo fama mundial. É coñecido por dirixir a Orquestra Filharmónica de Nova York, os seus Concertos para mozos na televisión dos 60 e as súas múltiples composicións, entre elas West Side Story (1961), Candide e On the town (1949).
Infancia
Bernstein naceu en nunha familia xudía procedente de Óblast de Rivne, Ucraína. A súa avoa insistiu en que o seu primeiro nome fose Louis, pero os seus pais sempre o chamaron Leonard, que lles gustaba máis. Oficialmente cambiouse o nome aos dezaseis anos. O seu pai, Sam Bernstein, era un home de negocios, e en principio opúxose ao interese do seu fillo pola música. Porén, levouno con frecuencia a concertos. Sendo moi novo, oíu unha interpretación de piano e quedou inmediatamente cativado, así que empezou a estudar o instrumento. Estudou na escola Garrison e a Boston Latin School. O seu pai rexeitou pagarlle as leccións de piano, polo que Bernstein dedicouse a ensinar estudantes novos, empregando as ganancias nas súas propias clases de piano.
Universidade
Logo de graduarse na Boston Latin School en 1935 Bernstein acudiu á Universidade Harvard, onde estudou música con Walter Piston e asociouse brevemente co club Harvard Glee. Ao acabar os seus estudos en Harvard (1939), ingresou no Curtis Institute de Filadelfia, onde recibiu a única nota de "A" (sobresaínte) que Fritz Reiner concedeu nunca nas súas clases de dirección; e no verán, acudía ao Berkshire Music Centre (1940 e 1941). Nesta época Bernstein tamén estudou piano con Isabella Vengerova e Heinrich Gebhard.
Vida familiar
Leonard e Felicia tiveron tres fillos: Jamie, Alexander, e Nina. Co paso dos anos, Bernstein recoñeceu a súa bisexualidade. En 1976 abandonou a Felicia para vivir co seu compañeiro Tom Cothran. Bernstein volveu coa súa muller ao ano seguinte. Aos poucos meses de reconciliárense, con todo, diagnosticáronlle a Felicia un cancro de pulmón. Morreu un ano despois, en 1978. Algúns cren ver un cambio na dirección orquestral de Bernstein após a morte de Felicia, máis sombrío e pesado, con xestos esaxeradamente prolongados, aínda que outros citan isto como exemplo do xeito en que moitos artistas esaxeran o seu estilo orixinal de dirixir a orquestra conforme vanse facendo maiores. Moitos críticos consideran que a dirección de Bernstein na última parte da súa carreira foi a mellor de todas.
Carreira
Foi moi coñecido como director de orquestra, compositor (sen parentesco algún co compositor de bandas sonoras Elmer Bernstein), pianista e educador. Foi probablemente o director de orquestra máis famoso nos Estados Unidos durante moitos anos, debido á súa longa permanencia como director titular da Orquestra Filharmónica de Nova York, desde 1944. Dirixiu moitas outras orquestras das máis destacadas do mundo. Compuxo tres sinfonías, dúas óperas, unha misa, cinco musicais (entre os que destaca pola súa popularidade "West Side Story"), e moitas outras pezas. Seguiu diversos estilos: atonalidade, dodecafonismo, jazz.
miniatura|esquerda|Bernstein dirixindo (1945).
En 1940 comezou a estudar no instituto de verán da Orquestra Sinfónica de Boston, Tanglewood, co director de orquestra Serge Koussevitzki. Bernstein fíxose despois asistente de dirección de Koussevitsky. Máis tarde dedicoulle a súa Sinfonía n.º 2 a Koussevitzki.
Foi nomeado director substituto da Orquestra Filharmónica de Nova York. Pouco despois, o 14 de novembro de 1943, fixo o seu debut cando Bruno Walter enfermou. Tivo un éxito inmediato e fíxose famoso posto que o concerto retransmitiuse a todo o país. O solista ese día histórico foi Joseph Schuster, violoncellista, que interpretou Don Quixote de Richard Strauss. Como Bernstein non dirixira nunca esta obra, Bruno Walter ensaiou con el antes do concerto.
Logo da segunda guerra mundial, a carreira de Bernstein empezou a desenvolverse internacionalmente. En 1949 dirixiu a estrea mundial da sinfonía Sinfonía Turangalila de Olivier Messiaen. Logo da morte de Serge Koussevitsky en 1951, Bernstein asumiu durante moitos anos a xefatura dos departamentos orquestral e de dirección de Tanglewood. Foi nomeado Director titular da Filharmónica de Nova York desde 1958 ata 1969. Ata 1990 foi nomeado director laureado, dirixindo a orquestra ata cinco días antes da súa morte. Converteuse nunha figura moi coñecida nos Estados Unidos por unha serie de cincuenta e tres programas titulado Concertos para Mozos, que se televisaron a través da CBS, na que comentaba as obras que despois interpretaba. Algunhas das súas leccións musicais divulgáronse en disco, xunto a outras gravacións premiadas cos Grammy. Ata hoxe, estes Concertos para Mozos mantense como o programa de música clásica que máis durou nunha televisión comercial: emitíronse desde 1958 ata 1972. Máis de trinta anos despois, repuxéronse 25 destes programas na canle de cable Trio e comercializáronse en DVD.
En 1947 dirixiu en Tel Aviv por primeira vez, iniciando unha longa asociación con Israel. En 1957, dirixiu o concerto inaugural do Auditorium Mann en Tel Aviv; alí fixo moitas gravacións. En 1967 dirixiu un concerto no Monte Scopus para conmemorar a reunificación de Xerusalén.
miniatura|Bernstein ó piano, facendo anotacións na partitura.
Dentro do xénero operístico, dirixiu a estrea estadounidense de Peter Grimes (1946). Na Scala de Milán dirixiu a Maria Callas en Medea de Cherubini e A sonnambula de Bellini. Tamén dirixiu un Tristán e Isolda en Múnic. En 1966 debutou na Ópera estatal de Viena dirixindo Falstaff de Verdi, con produción de Luchino Visconti, e Dietrich Fischer-Dieskau como Falstaff. En 1970 volveu a esa ópera para a produción que fixo Otto Schenk da ópera de Beethoven Fidelio. En 1986 dirixiu a súa propia obra: A Quiet Place. Despediuse da ópera de xeito accidental en 1989: logo dunha representación da Khovanshchina de Mussorgsky de súpeto entrou no escenario e abrazou o director de orquestra Claudio Abbado en fronte dunha audiencia sorprendida, pero divertida.
Desde 1970, Bernstein dirixiu en moitas ocasións á Orquestra Filharmónica de Viena, e con esta orquestra gravou moitas das obras que xa rexistrara antes coa Filharmónica de Nova York, incluíndo a integral das sinfonías de Beethoven, Mahler, Brahms e Schumann. Escolléronlle en 1973 para Chárlela Eliot Norton Chair na súa Universidade Harvard, co fin de que impartise unha serie de seis clases sobre música. Tomando o título dunha obra de Charles Ives, chamou a esta serie de conferencias The Unanswered Question (A pregunta sen resposta) que discute a evolución da música clásica occidental ata ese momento. Estas clases poden verse hoxe en libro e en varios DVD.
Recibiu o premio do Kennedy Center en 1980.
O día de Nadal, 25 de decembro de 1989, Bernstein dirixiu a Novena Sinfonía de Beethoven no Schauspielhaus de Berlín Este como parte dunha celebración pola caída do Muro de Berlín. O concerto foi retransmitido en directo para máis de vinte países, cunha audiencia estimada de cen millóns de persoas. Para a ocasión, Bernstein parafraseou o texto da Oda á alegría de Friedrich Schiller, dicindo «liberdade» («Freiheit») en lugar de «alegría» («Freude»). «Estou seguro de que Beethoven nos deu o seu consentimento», dixo Bernstein.
miniatura|dereita|200px|Leonard Bernstein en 1944.
A súa actitude no podio era moi xestual, extravertida, ata o punto de ver criticados os seus xestos esaxerados. Porén, foi un director ben considerado polos músicos, en particular os membros da Orquestra Filharmónica de Viena e a Orquestra Filharmónica de Israel, da que foi un frecuente director convidado. Consideróuselle particularmente adecuado para dirixir as obras de Gustav Mahler, Aaron Copland, Johannes Brahms, Dmitrii Shostakovich, George Gershwin (especialmente Rhapsody in Blue e Un americano en París), e por suposto con representacións das súas propias obras (desafortunadamente, Bernstein nunca dirixiu representacións do Concerto para piano en Fa de Gershwin, nin de Porgy and Bess). Tiña a capacidade de ensaiar toda unha sinfonía de Mahler interpretando cada frase para a orquestra para expresar o significado preciso, e de emitir unha manifestación vocal do efecto requirido, cun sutil oído perfecto para o que nada pasaba inadvertido.
Leonard Bernstein morreu cinco días logo de retirarse. Dirixiu a súa última representación en Tanglewood o 19 de agosto de 1990 coa Sinfónica de Boston interpretando Four Sexa Interludes de Britten e a Sétima Sinfonía de Beethoven. Fumador durante moitos anos, combateu un enfisema desde que era mozo; sufriu un ataque de tose en metade dunha interpretación de Beethoven que case suspendeu o concerto. O día do seu funeral, na comitiva ao longo das rúas de Manhattan, os obreiros da construción quitaron os cascos e saudaron á vez que berraban «Goodbye Lenny». Bernstein está enterrado no Green-Wood Cemetery (Brooklyn, Nova York).
Sancho III
Sancho III pódese referir a:
Francelos, Ribadavia
Santa María Madanela de Francelos é unha parroquia do concello de Ribadavia, no Ribeiro. En 2020 tiña 631 habitantes repartidos en dous núcleos poboacionais.
Situación
Francelos é a parroquia máis meridional de Ribadavia. A aldea de Francelos dista apenas 2 quilómetros da capital municipal. Está situada na enfesta da veiga de Valparaíso, que se estende pola marxe dereita do río Miño logo da foz do río Avia.
Patrimonio histórico-artístico
En Francelos sitúase a capela de San Xes de Francelos, resto reedificado dun antigo mosteiro, no que se empregaron diversos elementos decorativos e arquitectónicos da fábrica orixinal prerrománica. Nas inmediacións da aldea de Prexigueiro pódense visitar as termas de Prexigueiro e unha antiga ponte sobre o río Cerves, xusto en fronte da embocadura do río Arnoia no Miño.
Muralla (filme)
Muralla é un filme boliviano de 2018 dirixido por Rodrigo Patiño. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ribeiras de Lea, Castro de Rei
San Xoán de Ribeiras de Lea é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 579 habitantes (300 homes e 270 mulleres), 57 máis ca en 1999. Ten 8 entidades de poboación.
No lugar de Castro de Ribeiras de Lea estivo aberto o sanatorio psiquiátrico de San Rafael, construído pola Deputación de Lugo en 1953 e pechado en febreiro de 2012. Estivo dirixido polo médico Ángel Usero Tiscar. Neste centro morreu en 2012 Antón Moreda, que estivo máis de corenta anos interno e promoveu a publicación da revista Falemos entre 1982 e 1992.
Petar Mladenov
Petar Toshev Mladenov (en búlgaro: Петър Тошев Младенов), nado en Vidin o 22 de agosto de 1936 e finado en Sofía o 31 de maio do 2000, foi un político e diplomático comunista búlgaro.
Traxectoria
Foi o primeiro Presidente de Bulgaria, dende o 3 de abril de 1990 ata o 6 de xullo de 1990. Tamén foi xefe do Consello de Estado entre o 17 de novembro de 1989 e o 3 de abril de 1990, ao ser abolido o seu cargo trala proclamación da República de Bulgaria substituíndo á República Popular de Bulgaria pasou a ser Presidente de Bulgaria.
Casou con Galia Mladenova.
Sergio Busquets
Sergio Busquets Burgos, nado en Sabadell, provincia de Barcelona, o 16 de xullo de 1988, é un futbolista catalán. En 2010 xogaba como centrocampista no Fútbol Club Barcelona, da Primeira División de España.
É fillo de Carles Busquets, ex gardameta tamén do Barcelona, e que actualmente é o adestrador de porteiros do club catalán. Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Traxectoria
A súa progresión fixo que en maio de 2007 Frank Rijkaard convocáselle para os partidos do primeiro equipo na Copa Catalunya, chegando a disputar algúns minutos da final, na que os azulgranas lograron o título ao imporse ao RCD Espanyol.
A tempada 2007/08 xogou ás ordes de Pep Guardiola no filial do Barcelona, co que quedou campión de Terceira División, logrando o ascenso a Segunda B. Busquets foi aliñado en 23 partidos, nos que marcou dous tantos.
O 22 de outubro de 2008 logrou o seu primeiro gol co primeiro equipo azulgrana, coincidindo co seu debut na Liga de Campións, nunha partida fronte ao FC Basilea gañado polos cataláns por 0 a 5.
O 22 de decembro de 2008 renovou o seu contrato co Barcelona ata 2013.
O 27 de maio de 2009 foi aliñado na final da Champions League fronte ao Manchester United, sendo gañada por 2 goles a 0.
Selección nacional de España
O 11 de outubro de 2008 debutou coa selección de España sub-21 nun partido de clasificación para a Eurocopa da categoría ante Suíza, no que anotou un gol.
Tería que esperar uns meses, ata o 1 de abril de 2009, para debutar coa camiseta española, nun encontro de clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de 2010 disputado en Turquía. Busquets entrou no minuto 77 de partido en substitución de David Silva.
En xuño de 2009 o seleccionador Vicente del Bosque incluír na lista de convocados para disputar a Copa Confederacións.
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Pobo mandinga
Os mandinga (tamén coñecidos localmente como malinke, maninka, manding, mandingo, mandenka, dioula, bambara ou mandinko) son un grupo étnico de África occidental e un dos principais grupos étnicos do continente (os outros tres grandes grupos étnicos de África son os fula, os hausa e os songhai). Os mandinga son descendentes do Imperio de Malí, que ascendeu ó poder na rexión durante o século XIII baixo o goberno do rei Sundiata Keita, quen fundou o imperio que dominaría gran parte de África occidental. Migraron cara ó oeste dende o río Níxer na procura de mellores terras agrícolas e máis oportunidades de conquista.
Os mandinga viven principalmente nos estados de Malí, Gambia, Guinea, Serra Leoa, o Senegal, Burkina Faso, Liberia, Guinea-Bissau, Níxer, Mauritania e Costa do Marfil. Malia súa gran dispersión, en moitos países os mandinga non son o maior grupo étnico, agás en Gambia e a Guinea onde constitúen a maioría demográfica. A maioría dos mandinga viven en comunidades familiares nas vilas rurais tradicionais. A súa sociedade tradicional componse de castas estratificadas. As comunidades mandinga teñen unha grande autonomía e autogoberno, sendo lideradas por un xefe ou grupo de anciáns. Teñen unha ampla tradición oral onde a súa mitoloxía, historia e coñecementos son transmitidos de xeración en xeración verbalmente. Máis do 99% dos mandinga son musulmáns.
Relixión
O 99% dos mandinga son musulmáns. Os mandingas recitan capítulos do Corán en árabe. Algunhas comunidades sincretizaron o islam coas relixións tradicionais africanas.
Michèle de Saint Laurent
Michèle de Saint Laurent, tamén coñecida como Michèle Dechancé, nada o 9 de decembro de 1926 en Fontainebleau, Seine-et-Marne (Illa de Francia) e finada o 11 de xullo de 2003 en Lannion, Côtes-d'Armor, foi unha bióloga francesa especializada en carcinoloxía.
Pasou a maior parte da súa carreira no Muséum national d'Histoire naturelle de París, traballando na sistemática de crustáceos decápodos.
As súas principais achegas foron sobre os cangrexos ermitáns e sobre os Thalassinidea. Codescribiu en 1975 o xénero Neoglyphea, un fósil vivente e, en 1988, creou unha nova superfamilia de crustáceos, a dos enoplometopoideos.
Traxectoria
Michèle de Saint Laurent naceu o 9 de decembro de 1926 en Fontainebleau, cerca de París. Seu pai, oficial do exército, retirouse por motivos de mala saúde en 1938, e foi a vivir coa súa familia a Plestin-les-Grèves, na Bretaña; morreu en 1939. Durante a segunda guerra mundial, a nai de Michèle ocultou aviadores británicos dos ocupantes nazis, polo que foi xulgada por un tribunal militar en Alemaña e condenada a prisión, sendo recluída no campo de concentración de Ravensbrück, onde morreu en 1944.