cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergio Algora
Traxectoria
No plano musical Algora foi un pioneiro do indie en castelán, nunha época na que o inglés era dominante nas discográficas o letrista funda a banda Tras el Francés que mantivo a súa actividade de 1987 a 1991, o seu traballo está re-editado por Madmua Records en 2019 O seu seguinte proxecto acada sona estatal, cun primeiro EP, "Palencia" (Grabaciones en el Mar, 1994) El Niño Gusano, banda formada xunto con Mario Quesada, Sergio Vinadé e Andrés Perruca, inicia unha vida artística de seis anos con Algora como letrista onde fichan con RCA, son invitados ao Festival Internacional de Benicassim e ao BAM no 1997 ou a programas de retransmisión estatal como Lo + Plus.
O autor tamén publica como articulista e dramaturgo, na obra de teatro La lengua del bosque, estreada en 2005.
Con La Costa Brava
Con Tras el francés
Rodrigo de Villandrando
miniatura|Escudo de armas do condado de Ribadeo. Rodrigo de Villandrando, conde de Ribadeo e vizconde da Illa (Entrimo), nado en Valladolid en 1378 e finado na mesma cidade en 1448, foi un militar e aristócrata castelán.
Traxectoria
Participou na guerra entre Pedro I e Henrique de Trastámara a favor do segundo, e despois diso marchou a Francia e participou na Guerra dos Cen Anos a favor de Carlos VII, participando, aínda así, nos saqueos á poboación civil, comúns nesa guerra. Tivo fama de gran guerreiro e home honorable, grazas á súa actitude leal para os seus señores.
Participou nos avatares do reinado de Xoán II, principalmente na caída do valido Álvaro de Luna, grazas á súa influencia sobre o rei.
Casou con Margarida de Borbón, e, en segundo casamento, con Beatriz de Zúñiga, coa que tivo o seu primoxénito Pedro, que foi o seu sucesor no título ó seu falecemento en Valladolid en 1448.
Non hai ningún documento que indique que Rodrigo se achegase ó seu condado, pero si hai documentación do seu apoio a potenciar o porto de Ribadeo como saída a Inglaterra e Europa.
Tamén é autor de varios poemas que se conservan no cancioneiro de Hernando del Pulgar.
Associaçom Galega da Língua
A Associaçom Galega da Língua é un colectivo reintegracionista creado en 1981 que pretende a plena normalización do galego, que entende ser unha póla da lingua galego-portuguesa. Contraria á normativa da RAG, a súa Comissom Lingüística editou as súas propias normas en 1983 co título de Estudo crítico das normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego. Hoxe en día estas normas, corrixidas e ampliadas, condénsanse na obra Ortografia Galega Moderna confluente com o Português no mundo. A AGAL busca e incorporación do galego ao ámbito lingüístico galego-luso-brasileiro. Considera que o galego é a denominación que o portugués ten en Galiza e asume que o nome internacional é portugués.
Constitución da AGAL
En maio de 1981 tiveron lugar varias reunións en Santiago de Compostela que deron como principal conclusión que cumpría aproveitar as novas condicións políticas (Estatuto de Autonomía de Galiza) para dar resposta aos problemas da lingua galega. Para iso acordouse constituír unha asociación (a AGAL) que tería o obxectivo de conseguir umha substancial reintegraçom idiomática e cultural do galego, especialmente nas manifestaçons escritas, na área lingüística e cultural que lhe é própria: a galego-luso-africano-brasileira (extracto dos primeiros Estatutos da AGAL).
O 9 de xuño dese ano redactouse na Coruña a acta fundacional, figurando como membros da mesma Xavier Alcalá, António Gil Hernández, Manuel Miragaia, José Maria Monterroso e Joám Carlos Rábade. No mes de outubro a asociación legalizouse e xa en decembro elixiuse o primeiro Conselho Nacional, presidido polo membro fundador Xavier Alcalá.
A AGAL foi unha das institucións que en 1986 impulsaron a creación da Mesa pola Normalización Lingüística.
En 2018 aposta polo binormativismo como eixo programático.
Membros de honra
Durante a súa historia, sobre todo nos primeiros anos, a AGAL distinguiu como Membros de Honra diferentes personalidades:
A AGAL como editora
A AGAL foi recoñecida formalmente como editora a finais de 2008 ao se integrar no Consorcio Editorial Galego. Con todo, xa desde a propia constitución da asociación editou obras ensaísticas, actas de congresos e libros de poesía, teatro ou narrativa de autores como Ramom Lôpez Suevos, Ricardo Carvalho Calero, Elvira Souto, Carlos Garrido, Carles Riera, Manuel María, Ernesto Guerra da Cal, João Guisán Seixas ou Jenaro Marinhas del Valle.
Ademais, desde o ano 1985 edita a revista Agália, que tivo períodos de edición trimestral e máis recentemente semestral.
Gainax
miniatura|250px|Logo de Gainax. miniatura|250px|Estudio Gainax en outubro de 2004.
Termoclina
miniatura|Os [[lagos estratifícanse en tres seccións separadas: Ⅰ. O epilimnio; Ⅱ. O metalimnio e Ⅲ. O hipolimnio As escalas utilízanse para asociaren cada sección á estratificación ás súas profundidades e temperaturas correspondentes. A saeta úsase para mostrar o movemento do vento sobre a superficie da auga, o que inicia a rotación no epilimnio e o hipolimnio.]]
A termoclina é unha capa dentro dun corpo de auga ou de aire onde a temperatura cambia rapidamente coa profundidade ou a altura, respectivamente.
Nos océanos
Debido a que a auga non é perfectamente transparente, a maioría da luz solar é absorbida na capa superficial, que así se quenta.
Debaixo desta capa de mestura, a temperatura baixa moi rapidamente; quizais a máis de 20 °C nos seguintes 150 m de profundidade.
Esta área de rápida transición é a termoclina; debaixo dela, a temperatura continúa caendo, pero moito máis gradualmente.
Nos océanos, o 90 % da auga está debaixo da termoclina.
Este chamado "océano profundo" está formado por capas de igual densidade, pobremente mesturada, e tan fría como de 0 a 3 °C
miniatura|esquerda|300px|Gráfico de situación da termoclina en condicións normais. miniatura|dereita|300px|Gráfico de situación da termoclina en [[La Niña.]]
Filmes de Sri Lanka propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Sri Lanka presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2003. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Malia que Sri Lanka ten unha industria cinematográfica relativamente prolífica, só participou na competición dúas veces, mais finalmente as súas propostas non foron nomeadas para o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Sri Lanka para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Cubana de Aviación
miniatura|250px|Cubana de Aviación Cubana de Aviación, S.A., coñecida como Cubana, é a aeroliña oficial de Cuba. A súa base de operacións está no Aeroporto Internacional José Martí, na Habana. Creouse en 1929 e opera a distintos destinos entre América, Europa e Asia.
Historia
Coñecida popularmente como Cubana, fundouse o 8 de outubro de 1929, cando en América só existían 8 aeroliñas e no resto do mundo 21 e tamén fundadora da IATA. Comezou como Compañía Cubana Nacional de Aviación Curtiss amosando a súa asociación co fabricante de avións Curtiss. Iniciou os seus primeiros voos nacionais en 1930. En 1932 comprouna Pan Am, deixando fóra a palabra Curtiss. En 1944 cambiouse novamente o nome, esta vez a Compañía Cubana de Aviación. Xa polo ano 1945 a maioría das accións son mercadas por investidores cubanos, quedando así Pan Am só co 42%. O primeiro voo internacional realizouse en 1946 a Miami, usando avións DC-3. En xuño de 1948 iniciou os seus voos transatlánticos coa ruta A Habana-Madrid. En 1954 a compañía pasou a ser enteiramente de propiedade cubana. En 1959, coa chegada da Revolución, nacionalizouse e cambiouse o seu nome a Empresa Consolidada Cubana de Aviación. A propiedade pertence á Corporación de Aviación Civil de Cuba, S.A. (C.A.C.S.A) que depende do Instituto de Aeronáutica Civil de Cuba.
Actualmente Cubana de Aviación é a aeroliña de bandeira en Cuba, adicada ao transporte de pasaxeiros, carga, correo e voos chárter. Conta con 32 sucursais no exterior e 13 oficinas en Cuba. A compañía tamén conta cun servizo de voos privados.
Destinos
miniatura|250px|[[Il-96 no Aeroporto Internacional José Martí da Habana]]
Europa
miniatura|250px|[[Tupolev Tu-204 no Aeroporto Internacional El Dorado de Bogotá, Colombia]]
Próximas rutas
Agárdase que en 2010 Cubana de Aviación comece a voar cara a Luanda (Angola) e á Paz (Bolivia).
Tamén entra nos plans da compañía retomar os voos a Lima (Perú) dependendo do éxito da operación de TACA na ruta Lima-A Habana-Lima. Do mesmo xeito, a finais de 2010 establecerase a ruta Camagüey-Madrid.
Frota
miniatura|250px|Avión de Cubana de Aviación en pleno voo A frota de Cubana de Aviación está composta por:
Compañías asociadas
Ademais de Cubana de Aviación, existen outras pequenas aeroliñas nacionais funcionando actualmente en Cuba:
Filmes de Moldavia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Moldavia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Muxe'
Nos pobos zapotecas do val central de Oaxaca, México, chámanse muxe' ou mushe ás persoas que aparentan ser predominantemente homes pero exhiben certas características femininas. Os muxe' desempeñan un rol sexual correspondente a un terceiro xénero, que estaría a medio camiño entre o rol masculino e o feminino e con características de cada un deles. Nas actuais poboacións zapotecas pódense encontrar aínda vestixios da tolerancia e da aceptación que os muxes recibían antes da conquista, se ben agora a homosexualidade nesta rexión está tan estigmatizada como noutras partes do país.
Características
Crese que o termo muxe' ven da palabra española mujer, que significa muller, nunha derivación fonética que os zapotecas empezaron a usar no século XVI.
Cabe notar que o núcleo da cultura zapoteca era a unidade familiar organizada nun sistema similar ao matriarcado. Os homes facíanse cargo de cazar, cultivar a terra e tomar decisións políticas, mentres que as mulleres controlaban o comercio e as decisións económicas. Un muxe' podía participar en decisións que polo xeral se reservaban para as mulleres da familia.
Tradicionalmente algúns muxe' tamén tiñan o rol de iniciar sexualmente aos rapaces adolescentes, xa que non era socialmente aceptado que as mozas novas perderan a virxindade antes do matrimonio. Noutras culturas desta rexión existiron grupos que cumprían funcións similares de terceiro sexo, como no caso dos biza’ah de Teotitlán. Aínda que a actitude dos muxe' é tradicionalmente andróxina, adoitan ter unha aparencia máis masculina que feminina, sobre todo no vestir. O status do muxe' é recoñecido durante a súa infancia. Dende a época precolombiana, os zapotecas consideraban aos muxe' parte dun terceiro sexo. Con frecuencia o muxe' adopta o papel pasivo-penetrado nas relacións sexuais con homes que cos que, ás veces, formaban unha parella monógama. Outros vivían en grupos e outros casaban con mulleres e tiñan fillos.
Papel social
Un estudo antropolóxico encontrou que aproximadamente o 6 por cento da poboación masculina do Istmo de Tehuantepec estaba composta por persoas muxe'. Hoxe en día os muxe' adoitan formar parellas temporais con outros homes, as relacións estables a longo prazo non son moi comúns e é extremadamente raro que formen parellas con mulleres.
Nunha familia tradicional, o muxe aínda adoita ser considerado pola súa nai como "o mellor dos seus fillos", xa que o fillo muxe nunca abandona aos pais nos momentos difíciles da vida: a vellez e as enfermidades. A diferenza dos fillos heterosexuais que casan e van formar outro núcleo familiar que necesita coidados, o fillo muxe' queda na casa ou regresa cando é necesitado. Por iso os muxe' representan para as súas nais tanto unha seguridade económica como un apoio moral, sobre todo cando en idade madura quedan soas. Nalgúns casos, cando fan falta fillas e un fillo home non expresa a "natural" agresividade dos homes, a mesma nai cría ao cativo favorecendo unha serie de comportamentos atribuídos socialmente ás nenas. Por iso non é raro ver aos nenos muxe' menores de dez anos acompañando á nai a vender no mercado ou aprendendo dela a bordar.
No 2003 a activista Amaranta Gómez Regalado, unha muxe' de 25 anos de idade, chamou a atención dos medios de comunicación internacionais coa súa candidatura ao congreso unicameral do estado de Oaxaca. Gómez Regalado continúa participando en varios proxectos en pro da comunidade LGTB e é membro do Comité Estatal Contra a Homofobia. No 2005 a directora mexicana Alejandra Islas filmou un documental en Juchitán de Zaragoza titulado "Muxes: Auténticas, intrépidas y buscadoras de peligro", que foi ben acollido en varios festivais internacionais. Tras a estrea do documental, a cadea de televisión de Juchitán emitiu debates sobre o dereito dos muxe' a vestir a indumentaria tradicional e se iso implica que se lles de be dar o mesmo trato que ás mulleres. Alén destes debates, a apertura da discusión de temas sexuais levou a que en Juchitán se leven a cabo continuamente campañas de información sobre sexualidade, prevención de doenzas de transmisión sexual e prevención de embarazos non desexados entre os novos.
Filmes de Kuwait propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Kuwait presentou dous filmes ós Óscar, o máis recente no ano 1978. Ámbolos dous filmes eran dramas dirixidos por Khalid Al-Siddiq, mais finalmente ningún deles foi finalmente nomeado ó premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Kuwait para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Provincia de Zaire
Zaire é unha das 18 provincias de Angola, localizada no noroeste do país.
A súa capital é a cidade e municipio de M'Banza Kongo, tamén grafada como M'Banza Congo, que, no ano 2018, tiña unha poboación estimada de 205 272 habitantes, sendo a única capital provincial angolana que non é a localidade con máis poboación da súa provincia, xe que esta é a cidade de Soio.
Etimoloxía
O topónimo Zaire é un termo co que nas linguas europeas adaptaron a palabra en congo nzere ou nzadi, que significa "o río que traga todos os ríos", en referencia ao río Congo.
Xeografía
A provincia de Zaire encóntrase no noroeste de Angola. Limita ao norte coa República Democrática do Congo (a través do río Zaire), ao leste coa provincia de Uíge, ao sur coa provincia de Bengo e ao oeste co océano Atlántico.
A provincia ten unha extensión de 40 130 km². No ano 2018 tiña unha poboación estimada de 676 649 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era duns 15 hab./km².
Subdivisións
A provincia agrupa os seguintes 6 municipios, que están subdivididos en 23 comunas:
Historia
O pobo congo (ou bakongo) ocupaba o val do río Congo (ou Zaire) a mediados do século XIII, formando alí o reino do Congo, que existiu desde 1390 até 1891 como estado independente, e até 1914 como estado vasalo do reino de Portugal. En 1914, a monarquía do Congo foi abolida tras a represión portuguesa de varias revoltas.
En 1885 a Angola portuguesa creou o distrito do Congo, que se dividiu en 1919 nos distritos de Cabinda e de Zaire, respectivamente ao norte e ao sur do río Congo.
Durante o período de 1961-1997, na Guerra da independencia angolana, unha gran parte dos bakongo fuxiron á República do Zaire. Moitos destes refuxiados, e os seus descendentes, volveron despois de que o acordo de Alvor recoñecese a independencia angolana.
Filmes de Kenya propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Kenya presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por vez primeira no ano 2012. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Kenya para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Consellería de Facenda
A Consellería de Facenda é o órgano da Xunta de Galicia encargado da preparación e xestión dos orzamentos de Galicia e da recadación de impostos. O seu titular actual é Miguel Corgos López-Prado.
Historia
A consellería de Facenda recibiu ese nome dende abril de 2009, co goberno de Alberto Núñez Feijóo. Ese nome tamén o levara entre marzo e setembro de 1983. Anteriormente fora denominada consellería de Economía e Finanzas ou tamén como Economía e Facenda, e integraba tamén as competencias en promoción económica. Durante un determinado período entre 1983 e 1984 ocuparase tamén das competencias sobre comercio.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, que neste caso particular se denomina secretaría xeral e do patrimonio (ocupada a partir de xaneiro de 2012 por Socorro Martín Hierro, a consellería de Facenda conta coas seguintes direccións xerais:
Lista de primeiros ministros de Djibuti
O primeiro ministro de Djibuti é o xefe do goberno de Djibuti.
Dende a creación do cargo de primeiro ministro en 1977 houbo seis primeiros ministros, sendo o actual Abdoulkader Kamil Mohamed, dende 2013.
Esta é a lista dos primeiros ministros de Djibuti.
Lista
Na lista tamén se inclúen presidentes do Consello de Goberno do Territorio francés dos Afars e dos Isas, que actuaron como xefes de goberno da actual área de Djibuti entre 1967 e 1977, antes da proclamación da independencia.
Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza
A Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza era unha consellería da Xunta de Galicia que tiña como principais funcións a xestión das relacións da Xunta coas administracións locais e de xustiza. Tamén se ocupaba da xestión interna e da administración autonómica, así como da policía autonómica de Galicia. O seu último conselleiro foi Alfonso Rueda.
Historia
A consellería de presidencia tivo distintas denominacións e funcións ao longo da historia. Ademais, durante algúns períodos levou tamén aparellado o cargo de vicepresidencia da Xunta.
En 1983 (por uns meses) e despois dende 1983 ata 1990 absorbe ademais as competencias da Consellería de Xustiza e Interior. Durante a maior parte da súa existencia, agás entre 1990 e 1993, e 2005 e 2009 a consellería integra tamén a área de Relacións Institucionais (véxase tamén Consellería de Relacións Institucionais). A consellería desapareceu durante a reorganización de 2018. As competencias en xustiza e presidencia pasaron á Vicepresidencia primeira e Consellería de Presidencia, Xustiza e Turismo e a competencia en administracións públicas pasou á Consellería de Facenda e Administración Pública.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Presidencia conta coas seguintes direccións xerais:
Zapón
miniatura|O zapón dun refuxio antibombardeos da [[segunda guerra mundial.]] O zapón é unha pequena porta ou abertura que se atopa no teito ou no chan dun edificio para comunicar unha dependencia con outra, como o zapón das cortes ou como no escenario dun teatro. Tamén se coñece como zapón á abertura da cuberta dunha embarcación, e á pequena porta de acceso a un avión, tanque ou submarino.
Abeleira
Ecoloxicamente é moi importante na formación de sebes que choen as leiras na Europa atlántica, especialmente en Galiza, Asturias e sur de Inglaterra. As varas empregábanse tradicionalmente para a construción de valados, cestaría, feche de canastros e na construción, mesturando as pólas con barro para a fabricación de tabiques.
A abeleira común cultívase polos seus froitos comestíbeis. É unha especie común dos bosques galegos, especialmente dos de ribeira.
Etimoloxía
Abeleira e abraira virían de abelá, termo que procede do latín nux abellana, que significa "noz de Abelá". Existe a variante dialectal abelaira. O nome científico avellana derivada vila de Avella en Italia, e foi escollido por Linné de De historia stirpium commentarii insignes (1542), de Leonhart Fuchs, onde a especie se describía coma "Avellana nux sylvestris" ("noz brava de Avella").
Descrición
left|miniatura|100px|[[Amento|Candeas masculinas na abeleira común]] É unha arboriña (ás veces considerada arbusto) que acada entre 3 e 8 metros de altura, aínda que algúns exemplares poden chegar até os 15 metros. As follas son caedizas, arredondadas, aveludadas polas dúas faces, co extremo rematado en punta, e os bordos dobremente serrados, de entre 6 e 12 cm. As flores masculinas aparecen no outono, volvéndose máis longas e de cor amarela na primavera, as femininas son moi pequenas e longas, cando se desenvolven dan lugar a acios de 1 a 4 abelás. As candeas masculinas son dun amarelo pálido, de 5–12 cm de longo, mentres que as femininas son miudiñas, avermelladas, de 1–3 cm de longo cos stilos visíbeis. O froito é botanicamente unha noz, producida en acios dun a cinco, cada noz metida nun invólucro, que cobre 3 cuartos da abelá. A abelá é practicamente esférica ou un chisco oval, de 15–20 mm de longo e 12–20 mm de ancho (pode chegar aos 25 mm de longo nalgunhas abelás cultivadas seleccionadas), de cor castaña amarelada, cunha cicatriz pálida na base. A propia abelá cae do invólucro cando está ben chegada, aos 7-8 meses logo da polinización.
Distínguese da especie moi achegada Corylus maxima polo invólucro curto; nesta abeleira, a abelá fica practicamente fechada.
Ecoloxía e usos
miniatura|Corylus avellana 'Contorta'.
A abeleira brava é común en moitos bosques europeos. É importante coma compoñente nas sebes, que tradicionalmente choen as leiras da Europa atlántica, incluíndo Galiza e o sur de Inglaterra. As varas empregábanse en cestaría, na fabricación de canastros e para tecer valados. Un cultivar coas pólas tortas, Corylus avellana 'Contorta', emprégase coma ornamental.
É unha especie de grande importancia ecolóxica. As follas forcecen alimento para moitas especies animais, incluíndo as bolboretas, avelaíñas e eirugas (Alabonia geoffrella).
Os froitos son importantes para a vida salvaxe, tanto para invertebrados adaptados para eludir a casca, coma vertebrados (como esquíos ou corvos).
Da abeleira obtéñense varas que se utilizan na elaboración de ferramentas, estas varas aparecen asociadas tradicionalmente coa maxia e a sabedoría e utilízanse en cestaría de xeito semellante ao vimbio. A abeleira é unha das árbores sagradas do calendario celta; tamén se relaciona coas meigas.
Filmes de Tunisia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Tunisia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1995. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Tunisia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Tercina
Tercina é o nome da quiáltera que representa tres figuras iguais que se tocan no tempo que se deberían tocar só dúas.
En música, unha tercina é unha quiáltera que indica o uso de tres notas ocupando o tempo que normalmente sería o de dúas.
Por exemplo, cando nun tempo dun compás de catro por catro, en vez de dúas corcheas, colocamos tres, todas con a mesma duración, temos unha tercina. Nela, cada corchea equivale a un terzo de tempo. A tercina represéntase por un '3' cuberto por unha ligadura curva situada encima das notas.
Unha tercina pode non formar um grupo de tres notas iguais: basta que a suma de súas duracións sexa equivalente á de tres notas iguais. Ademais, unha tercina pode conter pausas: o valor da pausa é entón igual a aquel da nota que ela substitue. Cada tercina do exemplo abaixo equivale á duración dunha negra:
Filmes de Ecuador propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Ecuador presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2000. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Ecuador para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Odio (filme de 1933)
Odio é un filme de 1933 dirixido por Richard Harlan. Foi rodado en Combarro.
Argumento
Octavio é vítima dunha maldición ancestral.
Produción
O filme está baseado na novela homónima do escritor coruñés Wenceslao Fernández Flórez. A rodaxe realizouse en Combarro e nela apareceron moitos dos habitantes da vila como actores improvisados.
Georgios Papagiannis
Georgios Papagiannis (en grego: Γιώργος Παπαγιάννης), nado o 3 de xullo de 1997 en Marusi, Atenas, é un xogador grego de baloncesto profesional que xoga no Panathinaikos BC da A1 Ethniki.
Traxectoria profesional
Papagiannis debutou coma profesional no Peristeri BC o 5 de xaneiro de 2012 con tan só 14 anos, nun partido da A1 Ethniki contra o Panathinaikos. O 25 de xuño de 2014, Papagiannis asinou co Panathinaikos.
O 23 de xuño de 2016, Papagiannis foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Phoenix Suns. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Sacramento Kings. Debutou na NBA o 5 de novembro de 2016 na derrota dos Kings contra os Milwaukee Bucks por 117-91.
O 20 de xullo de 2018, Papagiannis asinou de novo co Panathinaikos, asinando co equipo grego un contrato de cinco anos.
Filmes de Costa Rica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Costa Rica presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2005. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
TV Tokyo
miniatura|240px|Logo de TV Tokyo.
TV Tokyo Corporation (株式会社テレビ東京) é unha canle de televisión comercial de ámbito nacional xaponés que transmite dende Toquio. Foi fundada en 1964, e o seu principal accionista de referencia é o xornal Nihon Keizai Shimbun, sendo a canle principal da rede de emisoras TX Network (TXN).
A canle, que tamén se coñece popularmente como Teleto (テレ東), é a máis pequena das canles de televisión nacionais que emiten dende Toquio, e salienta pola alta presenza do anime na súa programación.
Historia
esquerda|miniatura|Oficina principal de TV Tokyo en [[Minato, Toquio|Minato (Toquio).]] miniatura|240px|Vista aérea das oficinas de TV Tokyo en [[Minato, Toquio|Minato, Toquio.]] A emisora comezou as súas transmisións o 12 de abril de 1964, como unha canle educativa posta en marcha pola Japan Science Promotion Foundation. Durante os seus primeiros anos realizaba emisións de poucas horas e con programas especializados, aínda que en 1968 comezou a transmitir programas en cor.
O 1 de xullo de 1968 a canle pasou a denominarse "Tokyo Channel 12 Production Limited". Máis tarde, o xornal Nihon Keizai Shimbun decide comprar a canle, e tentará convertela nunha emisora xeneralista.
En outubro de 1973 a canle pasa a chamarse "Tokyo Channel 12" e afronta unha transición a canle de carácter xeneralista e comercial coa posta en marcha de novos espazos e realizando unha ampliación de capital.
En decembro de 1985 TV Tokyo traslada as súas oficinas principais de Shibakoen a Toranomon (Minato, Toquio).
O logotipo actual de TV Tokyo empezouse a utilizar dende o 1 de outubro de 1998. O 12 de decembro de 1999, inaugúrase o segundo estudio situado en Tennozu. No ano 2000 emprega o uso do formato HDTV na maioría dos seus programas.
O 25 de xaneiro de 2003, o nome da canle cambiouse de novo a "TV Tokyo Corporation". Os seus accionistas de referencia son o xornal Nihon Keizai Shimbun e Mainichi Broadcasting System.
O 24 de xullo de 2011 deixou de transmitir de forma analóxica.
Consellería de Cultura, Educación e Universidade
A Consellería de Cultura, Educación e Universidade (CCEU) é o órgano da Xunta de Galicia encargado dos asuntos culturais e da regulación do ensino dende a primaria ata a educación universitaria, a formación profesional e o ensino de adultos. O titular actual é Román Rodríguez González.
Historia
A consellería de Educación e Ordenación Universitaria comezou chamándose unicamente de Educación, e é un dos departamentos máis estables da historia da Xunta de Galicia polo que corresponde ás súas funcións. Ademais, e ata o ano 2005, foi o departamento encargado da xestión da política lingüística, función que recuperou a partir de 2009. En 2012 asumiu as funcións da extinta consellería de Cultura.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral Técnica da consellería (ocupada por Manuel Vila López), a consellería de Educación conta coas seguintes direccións xerais e secretarías xerais:
Peter Drucker
Peter Ferdinand Drucker, nado en Viena o 19 de novembro de 1909 e finado en California o 11 de novembro de 2005, foi un avogado e empresario austríaco, considerado o pai da xestión empresarial.
Dev Kumari Thapa
Dev Kumari Thapa, nada en Karshang (Bengala Occidental) o 14 de abril de 1928 e finada en Biratnagar o 5 de maio de 2011, foi unha escritora nepalí.
Traxectoria
O seu pai morreu antes de ela nacer, e a súa nai morreu cando tiña dez anos. Desde entón foi coidada pola súa avoa
Fixo a educación secundaria en Darjeeling e despois diplomouse en Enfermería.
Escribiu en lingua nepalesa, principalmente relatos.
Lista de episodios de Neon Genesis Evangelion
Neon Genesis Evangelion é unha serie anime producida por Gainax e Tatsunoko Production e dirixida por Hideaki Anno. Empezou retransmitirse no Xapón na canle TV Tokyo o 4 de outubro de 1995 e rematou o 27 de marzo de 1996. Evangelion é un anime apocalíptico do xénero mecha. Céntrase nun mozo recrutado pola organización paramilitar NERV para controlar o xigante biomecánico chamado Evangelion e loitar contra os seres monstrosos coñecidos como Anxos. A acción transcorre na cidade futurista de Toquio-3 anos despois dun cataclismo mundial. Céntrase nas vidas dos pilotos dos Evangelion e dos membros de NERV no seu intento de previr outra catástrofe.
A serie estreouse en galego no ano 2005 a través da TVG, dentro do espazo infantil e xuvenil Xabarín Club. A distribución en formato de vídeo caseiro en galego realizouse na edición Neon Genesis Evangelion Platinum, que contaba coa serie completa de 26 episodios en 6 DVDs, e tiña 750 minutos de duración.
Filmes de Malaisia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2019, un total de cinco filmes foron presentados para Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado para o premio. Puteri Gunung Ledang foi o primeiro filme en ser proposto para o ano 2003, e dende entón ningún outro filme foi proposto até o ano 2012, un filme dirixido por Dain Said e titulado Bunohan.
Na 88ª edición dos Óscar, Lelaki Harapan Dunia foi decidido pola Corporación de Desenvolvemento Nacional de Cinema de Malaisia (FINAS), afiliado co Ministerio de Comunicación e Multimedia de Malaisia.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Malaisia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Portimão, Portimão
miniatura|200px|Localización da freguesía de Portimão dentro co concello homónimo
Portimão é unha vila e freguesía portuguesa do concello de Portimão, no Algarve.
O presidente da Junta de freguesia é Álvaro Miguel Peixinho Alambre Bila (PS).
Xeografía
A freguesía ocupa unha extensión de 75,69 km² e, no ano 2011 contaba cunha poboación de 45 431 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era, nese ano, de 600,2 hab./km².
Historia
Desde 1864 a 1920 a freguesía denominábase Vila Nova de Portimão. Pola lei nº 1692, de 11 de decembro de 1924, Vila Nova de Portimão foi elevada á categoría de cidade coa designación de Portimão.
Nibelúnxidas
Os nibelúnxidas eran unha familia da nobreza franca, descendente de Khildebrand, fillo de Pipino de Heristal e irmán de Carlos Martel. Tomaron o seu nome de Nibelungo I, fillo de Khildebrand. As súas posesións estaban en Borgoña e Picardía.
Xenealoxía
A investigación de Leon Levillain permitiulle levantar unha carta xenealóxica en 1937, adoptada máis tarde por Pierre Riché :
Vladimir Lučić
Vladimir Lučić, nado o 17 de xuño de 1989 en Belgrado, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no FC Bayern München da Basketball Bundesliga.
Traxectoria profesional
Lučić comezou a xogar coma profesional no KK Superfund serbio. Tras dous anos no Superfund, Lučić asinou co KK Partizan no ano 2008.
O 24 de xuño de 2013, Lučić asinou un contrato de dous anos co Valencia Basket da Liga ACB. O 17 de xuño de 2015, o Valencia ampliou o seu contrato unha tempada máis.
O 26 de xullo de 2016, Lučić asinou un contrato de dous anos co FC Bayern München da Basketball Bundesliga. O 9 de xuño de 2017, asinou un novo contrato por dous anos máis co equipo Bayern München.
Jean Calvin
miniatura|Xoán Calvino. Xoán Calvino, nado en Noyon (Picardía) o 10 de xullo de 1509 e finado en Xenebra o 27 de maio do 1564, foi un dos principais reformadores e teólogos da reforma protestante. O seu pensamento relixioso inaugurou unha das correntes máis importantes do protestantismo, o calvinismo, ademais de ser en menor ou maior grao unha influencia na teoloxía evanxélica.
Traxectoria
Nun primeiro momento Calvino realizou estudos eclesiásticos no College de la Marche e no College de Montaigne, e máis tarde seguindo os desexos do seu pai estudou Dereito e Humanidades na Universidade de París doutorándose en Orleáns no 1532 á idade de 23 anos. Na universidade Calvino entrou en contacto coas obras de Erasmo, Lutero e outros pensadores heterodoxos, ademais de participar no ambiente cada vez máis crítico e reformador que respiraron as universidades de comezos do século XVI, situación que o levou dende cedo a unha rotura coa Igrexa católica e un pensamento teolóxico protestante. Por mor da súa posición relixiosa evanxélica abandonará a Universidade (no 1535) e adicarase a viaxar por toda Francia participando en disertacións, estudando e escribindo, non sen atopar certa resistencia das autoridades eclesiásticas das que se ve obrigado a agocharse. No 1536 publicará o seu primeiro esbozo da "Institución da Relixión Cristiana " no que compendia as bases da fe cristiá e polemiza contra o que consideraba falsas doutrinas e abusos da Igrexa Católica.
Primeira etapa na reforma suíza
A fama de Calvino, especialmente pola súa erudición e labor teolóxica, motivou a invitación feita polo reformador Gillaume Farel á cidade de Xenebra para que o axudase no seu labor. Calvino e Farel pese a que comezan a seu traballo evanxelizador dentro e fóra da cidade con relativo éxito, acabarán por chocar nun punto decisivo coas autoridades xenebrinas ao intentar reforzar o dereito canónico da nova igrexa, en concreto a posibilidade de excomungar a aqueles fieis que non tiveran unha vida recta e ordenada. As autoridades viron nesta pretensión unha nova forma de autoridade moral represiva que non lles ofrecía ningunha diferenza coas prácticas católicas romanas. Calvino e Farel resistíronse ata que as autoridades os expulsaron no 1538.
Etapa en Estrasburgo
Calvino e Farel exílianse en Basilea e sepáranse ó pouco tempo, Farel irá á cidade de Neuchatel e Calvino á de Estrasburgo onde atenderá unha igrexa e na que vivirá un período de estudo no que aumenta a súa obra principal, Institución da Relixión Cristiá, e escribe un himnario e comentarios bíblicos. Tamén será alí onde coñeza e case coa súa única muller Idelette de Bure, ambos terán un fillo que non os sobrevirá, a súa muller morrerá no 1549.
Etapa final na reforma suíza
A reforma de Calvino tamén nesta segunda etapa atopará certa resistencia, principalmente por mor da estrita moral imposta tanto dende o púlpito como polas leis da cidade. A historiografía tradicional considera que a reforma relixiosa en Xenebra afectou tanto ás decisións do goberno que este rematou por converterse nunha especie de teocracia protestante. Aínda que Calvino non tivo un poder recoñecido no goberno o seu pensamento rigoroso en materia moral influíu decisivamente no poder político nunha época na que o relixioso e o civil atopábanse moi vinculados. Un caso práctico desta realidade será a execución de Miguel Servet polas autoridades xenebrinas acusado de herexía e de blasfemia.
O Calvinismo
miniatura|Institución da Relixión Cristiá, edición de 1559. A principal obra que recolle o pensamento de Calvino, a Institución da Relixión Cristiá, será considerada pola meirande parte dos protestantes como a obra máis completa e sistemática da fe evanxélica dos primeiros reformadores. Calvino manexa no seu labor teolóxico un gran dominio e coñecemento tanto da Biblia como da Patrística que son as súas principais fontes. O seu estilo literario é considerado como culto, elegante a vez que mordaz e sagaz, o que sen dúbida achegou unha grande axuda na apoloxética protestante.
A soteroloxía calvinista
En xeral a doutrina calvinista neste punto é un extremo da doutrina luterana da salvación solo por fe (a fe é considerada no cristianismo solo como graza de Deus) e do pensamento agustino sobre a predestinación.
Os sacramentos no calvinismo
Para Calvino só hai dous sacramentos que se poida demostrar que son bíblicos e instruídos por Cristo: O bautismo e a cea do Señor.
O bautismo é considerado como a admisión solemne na igrexa visible de Cristo; selo é sinal do pacto de graza, da comuñón en Cristo, da rexeneración do fiel e da remisión dos pecados. Admítense tanto nenos pequenos como maiores, impártese unha soa vez e co mesmo ritual que na igrexa católica romana. Aínda así diferenzas importantes son que o bautismo, en xeral no protestantismo, non se considera que remita ou perdoe a culpa do pecado orixinal.
A Cea do Señor é considerada como a participación da igrexa no corpo de Cristo, e nin como un simple memorial nin tampouco como a comuñón do corpo físico de Cristo. Rexeitan así a presenza física de Xesús e só admiten unha presenza espiritual. Tamén rexeitan que no sacramento se produza unha renovación do sacrificio de Cristo que só aconteceu no momento histórico da crucifixión.
A Igrexa
No calvinismo suprímese o episcopado e a sucesión apostólica, así como tamén o papado romano. Se reformula o presbiterio que se converte no órgano de goberno da igrexa nun consistorio ou reunión de ministros de cada igrexa. Os anciáns ou presbíteros pódense casar e teñen ó seu cargo a dirección espiritual, impartir os sacramentos e a predicación da palabra de Deus. O modelo eclesiástico calvinista e local e aínda que se forman igrexas nacionais estas non están dirixidas por ningún bispo ou arcebispo senón por un órgano colexiado de presbíteros (un sínodo) que representa as igrexas locais.
A repercusión de Calvino na igrexa protestante
O calvinismo constituirase no pensamento principal das igrexas reformadas de Suíza e Países Baixos, así como tamén nas presbiterianas de Escocia e Estados Unidos principalmente. A súa difusión por Francia nun primeiro momento exitosa (S.XVI) acabará por ser reprimida polo goberno e a igrexa católica romana e relegada a unhas poucas comunidades.
No que respecta a súa influencia no pensamento protestante doutras ramas do protestantismo esta será case total no puritanismo inglés e no congregacionalismo, así como de grande influencia no bautismo e outras igrexas de orixe anglosaxón. No anglicanismo tamén resultará decisiva na súa corrente máis reformadora, aínda que esta rama conservará unha igrexa episcopal, a sucesión apostólica e unha doutrina sacramental máis próxima ao catolicismo.
As obras de Calvino
miniatura|Institutio christianae religionis, 1597
Filmes de Paquistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Paquistán presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por vez primeira no ano 1959, tres anos despois da creación da categoría, e presentouse por segunda vez en 1963. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Paquistán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Reino de Galicia
O Reino de Galicia ou Reino de Galiza foi unha entidade política situada no suroeste de Europa, que durante a súa etapa de apoxeo territorial, ocupou gran parte do norte e noroeste da Península ibérica. Fundado polo rei suevo Hermerico no ano 410, e establecida a súa capital en Braga, foi o primeiro reino que adoptou oficialmente o catolicismo e que emitiu moeda propia (ano 449). Tras o goberno temporal dos monarcas visigodos (585-711) reorganizouse nos séculos VIII e IX, desprazando a súa capital desde Tui ata Oviedo e León, establecéndose como principal reino cristián da Península ibérica.