cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cromatografía de gases
Análise cuantitativa
A área que queda baixo un pico é proporcional á cantidade de analito presente no cromatograma. Calculando a área dun pico usando a función matemática de integración, pode determinarse a concentración dun analito na mostra orixinal. A concentración pode calcularse usando unha curva de calibración creada para atopar a resposta para unha serie de concentrracións de analito ou para determinar o factor de resposta relativo dun analito. O factor de resposta relativo é a proporción esperada dun analito respecto dun estándar interno (ou dun estándar externo) e calcúlase atopando a resposta dunha cantidade coñecida de analito e unha cantidade constante de estándar interno (un composto químico engadido á mostra a unha concentración constante, cun determinado tempo de retención para o analito).
Na maioría dos sistemas GC-MS máis modernos, utilízase software de computación para debuxar e integrar os picos e para atopar as correspondencias do espectro de espectrometría de masas coa biblioteca de espectros.
Aplicacións
En xeral, as substancias que se vaporizan por debaixo dos 300 °C (e por tanto, son estables ata esa temperatura) poden medirse cuantitativamente. Tamén cómpre que as mostras non conteñan sales; non deberían conter ións. Poden medirse cantidades moi pequenas dunha substancia, pero a miúdo requírese que se mida a mostra en comparación cunha mostra que contén a substancia que se sospeita que existe, pero en forma pura, coñecida como estándar de referencia.
Poden utilizarse varios programas de temperatura que fan que as lecturas sexan máis significativas; por exemplo para diferenciar entre substancias que se comportan de xeito similar durante o proceso de cromatografía de gases. Os profesionais que traballan coa cromatografía de gases analizan o contido dun produto químico, por exemplo para asegurarse da calidade dos produtos na industria química; ou medindo substancias tóxicas no solo, aire ou auga. A cromatografía de gases é moi precisa cando se usa correctamente e pode medir picomoles dunha substancia en 1 mL de mostra líquida, ou concentrcións de partes por mil millóns (10-9) en mostras gasosas.
En cursos prácticos universitarios, os estudantes con frecuencia familiarízanse coa cromatografía de gas estudando o contido do aceite de lavanda ou medindo o etileno que segrega a planta Nicotiana benthamiana despois de danar artificailmente as súas follas. Estas cromatografías de gases analizan hidrocarburos (C2-C40+). Nun experimento típico utilízase unha columna empaquetada para separar os gases lixeiros, que son despois detectados cun TCD. Os hidrocarburos sepáranse usando unha columna capilar e detéctanse cun FID. Unha complicación que se pode presentar nas análises de gases lixeiros que inclúen H2 é que o He, que é o portador inerte máis común e máis sensible (a sensibilidade é proporcional á masa molecular), ten unha condutividade térmica case idéntica á do hidróxeno (é a diferenza en condutividade térmica entre dous filamentos separados nun arranxo de tipo Ponte de Wheatstone o que indica cando eluiu un compoñente). Por esta razón, son comúns os instrumentos TCD duais usados cunha canle separada para o hidróxeno que usan nitróxeno como portador. O argon é ás veces utilizado cando se analizan reaccións químicas en fase de gas como a síntese F-T, para que se poida usar un só gas portador en vez de dous separados. A sensibilidade é reducida, mais isto é un prezo que se paga para poder usar un gas cuxa subministración é menos complicada.
A cromatografía de gases úsase amplamente en ciencia forense. Disciplinas tan diversas como a identificación e cuantificación de doses de drogas sólidas (antes do consumo), investigación de incendios provocados, análise de mostras de pinturas e casos toxicolóxicos empregan a cromatografía de gases para identificar e cuantificar varios espécimes bolóxicos e probas no lugar dun crime.
YF-20
miniatura|Un motor YF-24B. YF-20 é toda unha familia de motores foguete desenvolvida pola República Popular da China para o seu uso en varios foguetes Longa Marcha.
Características
Os motores YF-20 usan tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelentes. Segundo a variante poden usarse na primeira etapa ou en etapas superiores.
YF-20A
O YF-20A ten un pulo de 750,20 kN, cun impulso específico de 289 s. Pode funcionar durante ata 132 s. Ten un diámetro de 0,84 m e úsase nos foguetes CZ-2A, CZ-2C, CZ-2E, CZ-3 e FB-1. Voou por primeira vez en 1972.
YF-20B
O YF-20B ten un pulo de 816,30 kN, cun impulso específico de 289 s en tempo de funcionamento de 170 s. Ten un diámetro de 0,84 m e úsase nos foguetes CZ-2C, CZ-2D, CZ-2E, CZ-3A, CZ-3B, CZ-3C e CZ-4A. Voou por primeira vez en 1988.
YF-22/23
O YF-22/23 estaba formado por un motor YF-22 usando catro YF-23 como motores de control de actitude. Tiña un pulo de 762,00 kN, cun impulso específico de 295 s e un diámetro de 3,35 m. Usouse no CZ-2 e no FB-1.
YF-22A/23A
O YF-22A/23A estaba formado por un YF-22A usando catro YF-23A como motores de control de actitude. Tiña un pulo de 762,00 kN, cun impulso específico de 295 s e un diámetro de 3,35 m. Usouse no CZ-2C e no CZ-3.
YF-22B
O YF-22B usouse na segunda etapa do CZ-4B. Tiña un pulo de 742,00 kN, cun tempo de acendido de 127 s.
YF-23
O YF-23 úsase como motor de control de actitude xunto cos YF-22 e YF-25. Ten un pulo de 11,00 kN, cun impulso específico de 282 s.
YF-25
O YF-25 ten un pulo de 787,40 kN, cun impulso específico de 297 s. Ten un diámetro de 1,00 m.
YF-25/23
O YF-25/23 está formado por un YF-25 en conxunto con catro YF-23 que funcionan como motores de control de actitude. Ten un pulo de 831,00 kN, cun impulso específico de 295 s. Ten un diámetro de 3,35 m e úsase nos foguetes CZ-2D, CZ-2E, CZ-3A, CZ-3C e CZ-4A.
Bombacha
thumb|170px|Bombachas, 1850 As Bombachas, é unha palabra que nalgúns países de fala hispana se aplicou a diversos tipos de roupa feminina para a parte inferior do corpo. Desenvolvéronse no século XIX como unha alternativa saudable e cómoda aos pesados ​​​​e constritivos vestidos que usaban as mulleres.
Historia
As bombachas incorporáronse á roupa das mulleres a comezos da década de 1850 cando a feminista e sufraxista estadounidense Amelia Bloomer as adoptou como parte do seu uniforme. Amelia Bloomer apareceu en público cos bloomers (nome das bombachas en inglés acompañadas dunha túnica curta e un cinto. Era un pantalón axustado na parte inferior da perna e moi ancho dende o xeonllo. Amelia rebelouse contra a moda da saia baleirada por unha crinolina que consideraba incómoda e inmodesta.
Amelia deulle o nome a estes pantalóns en inglés que se coñecen como Bloomers. thumb|Bombacha branca da moda Lolita
Madison Beer
Madison Elle Beer, nada en Jericho (Long Island, Nova York) o 5 de marzo de 1999, é unha cantante, produtora e escritora estadounidense. Deuse a coñecer aos 12 anos grazas ó cantante Justin Bieber, o cal compartiu na súa conta de Twitter un enlace a unha versión feita por ela en YouTube.
Traxectoria
Madison Beer naceu o 5 de marzo do 1999 en Jericho. É filla de Robert Beer, un construtor de casas de luxo, e Tracie Beer, unha deseñadora de interiores; e ten un irmán máis novo chamado Ryder. Seus pais divorciáronse e na actualidade seu pai volveu casar. Madison estudou no instituto de Jericho ata que no 2012 decidiu continuar os seus estudos dende a casa.
Logo de ser descuberta por Justin Bieber no 2012, firmou coa discográfica Island Records e empezou a gravar e a lanzar sinxelos nos anos seguintes. No mes de febreiro do 2018 lanzou a súa maqueta de debut As She Pleases. O ano seguinte, firmou coa discográfica Epic Records e agora no 2020 planea lanzar o seu disco debut chamado Life Support.
Vida persoal
Madison Beer é xudía de ascendencia asquenací. Celebrou o seu bat mitzvah o 20 de abril do 2012 baixo a temática de "Madison’s Square Garden".
Dentro das súas relacións amorosas, estivo saíndo con Jack Gilinski, cantante e membro do dúo musical Jack & Jack, dende o 2015 ao 2017; Brooklyn Beckham, modelo e fotógrafo británico, no verán do 2017; e Zack Bia dende finais dese mesmo ano ata o 2019. Na actualidade está solteira.
Madison declarouse abertamente bisexual en diferentes directos da súa páxina de Instagram.
Inicios musicais
A inicios do ano 2012, Madison comezou a publicar vídeos na plataforma YouTube interpretando cancións de éxito (Bruno Mars, etc). Gañou popularidade cando Justin Bieber chiou tres enlaces ás súas covers, sendo a primeira unha versión que fixo ela da canción de Etta James, At Last. Bieber púxose en contacto con ela e así firmou coa discográfica coa que traballaba o cantante, Island Records.
Colaborou con Monster High, para quen gravou o tema «We Are Monster High». No febreiro do 2013, o cantante australiano Cody Simpson regravou a súa canción «Valentine» con ela, canción que foi reproducida por Radio Disney pero que nunca se fixo oficial. O 12 de setembro do 2013, gravou o seu primeiro sinxelo e vídeo musical, «Melodies» (Melodías), escrita por Peter Kelleher, Ben Kohn, Thomas Barnes, Ina Wroldsen e Justin Bieber (o cal aparece ao inicio do vídeo).
O seu segundo sinxelo foi «Unbreakable», publicado ao mesmo tempo que o vídeo musical o 14 de xuño do 2014. Foi escrito por Jessica Ashley, Evan Bogart, Heather Jeanette Miley, Matt Schwartz, Emanuel Kiriakou e Andrew Goldstein e foi producido polos dous últimos. O 16 de febreiro do 2015, Madison anunciou a súa colaboración cos DJs Mako na canción «I Won't Let You Walk Away». A canción gravouse xunto co vídeo musical o día 24 dese mesmo mes e inmediatamente estivo dispoñible nas plataformas dixitais para a súa descarga. A canción alcanzou o número 43 en Hot Dance/Electronic Songs, o número 33 en Dance/Electronic Digital Songs e o número 19 en Dance/Mix Show Airplay nos Estados Unidos. O 16 de setembro de 2015, publicouse o sinxelo «All for love» (Todo por amor), unha colaboración co dúo estadounidense Jack & Jack, a cal foi composta por Chloe Angelides, Matt Beckley, Jeff Halavacs, Jack Johnson e Gamal Lewis.
2017-2018: As She Pleases
Gravou a súa primeira maqueta, titulada As She Pleases, durante un período de tres anos. Estreouse o 2 de febreiro de 2018, e embarcouse na xira As She Pleases Tour para a súa promoción .​ «Dead» (Morto) publicouse como o primeiro sinxelo da maqueta o 19 de maio do 2017. O vídeo musical lanzouse máis tarde o 3 de agosto de 2017. Para a promoción do sinxelo, lanzáronse remixes con Cedric Gervais e Laibert, como unha versión acústica da canción   .​ Posteriormente, lanzou «Say It to My Face» (Dimo á cara) como o segundo sinxelo o 3 de novembro do 2017 .​ O vídeo musical estreouse o 15 de novembro do 2017. Publicáronse remixes da canción con The Wideboys o 15 de setembro do 2017.
Por outro lado, apareceu en «Blame It On Love» unha canción do sétimo álbum de estudio «7» do DJ francés David Guetta; na canción e vídeo musical de «Pop/Stars» interpretada por Madison, Jaira Burns baixo o grupo virtual de K-pop chamado K / DA lanzada polo desenvolvedor de videoxogos Riot Games o 3 de novembro de 2018. Esta canción foi empregada como tema principal do xogo en liña League of Legends cara o final do ano 2018 .​
2019-presente: Life Support
Despois do lanzamento da súa maqueta debut, empezou a traballar nun proxecto de álbum no agosto do 2018. O 9 de novembro do 2018, lanzou a canción «Hurts Like Hell» (Doe que rabea) como sinxelo principal do seu futuro álbum de estudio. Despois do lanzamento, desvelou que o álbum publicariase nalgún momento do 2019. O tema foi eliminado da lista de cancións do álbum e foi substituído pola canción «Dear Society» (Querida sociedade) como sinxelo principal do álbum. No agosto do 2019, filtrouse que o título do álbum sería Life Support. Pouco despois diso, anunciou que firmara coa discografía Epic Records e que planeaba lanzar nova música axiña. O 12 de febreiro de 2020, revelou a portada do álbum.
Logo de descartar os dous sinxelos anteriores, o 31 de xaneiro de 2020, estreou como sinxelo principal do seu primeiro álbum de estudio «Good In Goodbye», seguido do seu segundo sinxelo «Selfish». O 3 de abril, lanzou o seu primeiro sinxelo promocional do álbum: «Stained Glass».
Agustina González López
Agustina Mercedes González López, "La Zapatera", nada en Granada o 4 de abril de 1891 e finada en Víznar en outubro de 1936, foi unha escritora, intelectual, pintora vangardista e política española do século XX.
Traxectoria
Naceu na cidade de Granada, na Placeta de Cauchiles. Estudou no Real Colegio de Santo Domingo da cidade, e dende moi nova mostrou interese pola astronomía e a medicina. Ao ficar viúva a súa nai, os seus irmáns máis vellos e os tíos paternos encargáronse da súa educación. Permitíuselle ler tras un consello de familia. Para eludir esa vixilancia tan estrita, comezou a vestir de home, cunha capa de húsar de cor azul. Cando foi descuberta, alegou "tolemia social" para evitar ser castigada. Con todo, ao considerarse que sufría ataques de histeria, tivo que someterse a longos períodos en cama e mais a dietas estritas.
Influída polas ideas do escritor Bartolomé José Gallardo e o seu Dicionario crítico burlesco, e tamén polas do bibliógrafo Cayetano Alberto de la Barrera y Leirado, publicou en 1916 o ensaio Idearium Futurismo, onde aposta por unha simplificación da ortografía. "«El sistema futurista de eskribir resuelbe las difucultades ortográfikas por lo mismo ke simplifika la ortografía. Este libro ba todo esckrito en futurismo…» (fragmento do prólogo do ensaio Idearium Futurismo, que suprime as consonantes c, h, q, v, x, y e z.)"
Nesta época coñeceu a Federico García Lorca, a quen, segundo se di, lle inspirou a protagonista da súa obra de teatro La zapatera prodigiosa. Parece que tamén inspirou a personaxe de Amelia en La casa de Bernarda Alba, xa que ela facíase chamar por este nome, o cal utilizaba tamén para asinar os seus escritos.
En 1928, vencellada á masonaría, publicou Las Leyes Secretas, libro en que expresou a súa concepción teosófica da vida e da morte. Nela relataba como conseguiu debuxar a cor dos espíritos e as súas formas a través da hipnose. Co seu ensaio Justificación quixo explicar o porqué da súa conduta escandalosa. Ela mesma financiaba a edición dos seus libros e vendíaos na zapatería familiar.
Presentouse ás Eleccións xerais de España de 1933 co Partido Entero Humanista. O ideario deste partido consistía nunha mestura de contido esotérico (Entero) e de confianza no ser humano (Humanismo). Foi avalada por dous membros do Partido Socialista: Alejandro Otero Fernández e Rafael García Duarte Salcedo. Nesas mesmas eleccións, tamén pola circunscrición de Granada, presentábase María de la O Lejárraga García. González conseguiu 9 votos na capital e 6 nas vilas.
Tralo Golpe de Estado de 1936 foi encarcerada, trasladada á aldea de Víznar e fusilada xunto a outras dúas mulleres en outubro dese ano, malia que se descoñece a data exacta de dito fusilamento. Dise que Juan Luis Trescastro, quen presumía de asasinar a García Lorca, tamén reclamou para si a morte de La Zapatera "por puta". En 1939, abriuse un proceso penal no que foi acusada de pertencer á masonaría e de simpatizar cos partidos de esquerdas. Foi condenada a unha indemnización de 8.000 pesetas que tivo que pagar a súa familia.
Francisco Ayala lémbraa nos seus Relatos granadinos como "unha figura extravagante, probablemente un tola. Paseaba moito, entraba "e soa!" nos cafés e restaurantes e escribía cousas absurdas que tiña impresas e as vendía, logo, no escarparate da súa zapatería".
Dramaturxia
Escribiu dúas obras de teatro: Cuando la vida calla, comedia en tres actos que foi estreada e mal acollida pola crítica, e mais o drama Los prisioneros del espacio, do que non se ten constancia de ser estreado. Nesta obra escenificou os supostos teosóficos. Consta de tres actos, número de especial simbolismo e sete escenas. Os personaxes, que actuan no presente, no pasado e no futuro, delimitan as fronteiras entre o mundo da materia e o do espírito. O seu ideario feminista tamén lle fixo dotar de natureza feminina a terceira persoa da Santa Trindade, o espírito, como fixera Helena Petrovna Blavatsky, unha das fundadoras da Theosophical Society.
Disha Ravi
Disha A Ravi é unha rapaza activista india contra o cambio climático e organizadora de Fridays For Future India.
Obtivo unha maior atención internacional cando foi arrestada o 13 de febreiro de 2021 pola súa presunta participación nun kit de ferramentas en liña relacionado con Greta Thunberg e as protestas dos agricultores indios de 2020-2021. O goberno indio alegou que o kit de ferramentas, que é estándar para a organización de xustiza social, fomentaba os disturbios, pero esta afirmación e a maneira do arresto foron amplamente criticados tanto dentro como fóra da India.
Traxectoria
Ravi, de 21 anos, é unha activista climática xuvenil de Bangalore, India, e é unha dos fundadores de Fridays For Future India. Ravi céntrase en levar voces a comunidades necesitadas. Comezou o seu activismo porque a crise da auga afectou á súa familia. É autora de varios editoriais publicados por activistas climáticos xuvenís internacionais.
Ravi graduouse na Mount Carmel College, Bangalore. Ravi é vegana e estaba a traballar para unha start-up vegana antes do seu arresto. Unha vez díxolle a Vogue: «Para min, o feito de que elixas escoitar a unha persoa branca sobre o mesmo tema que a unha persoa de cor é racismo ambiental». Ravi dixo unha vez a Auto Report Africa: «Vivimos nun país onde se suprime a disidencia [...] En Fridays For Future India fomos etiquetados como terroristas por opoñernos ao borrador da notificación de avaliación de impacto ambiental (EIA). Só un goberno que pon as ganancias por riba da xente consideraría que pedir aire limpo, auga limpa e un planeta habitable, sexa un acto de terrorismo.»
Arresto
O 4 de febreiro de 2021, Greta Thunberg tuiteou en apoio dos agricultores indios e noutro tuit vinculou o kit de ferramentas afirmando que estaba a ser utilizado "por persoas sobre o terreo na India". Tralos informes dos medios de comunicación sobre as autoridades indias que presentaron un caso na súa contra (en realidade, a creadora orixinal), Thunberg tuiteou: Eu sigo #StandWithFarmers e apoio a súa protesta pacífica. Ningunha cantidade de odio, ameazas ou violacións dos dereitos humanos cambiará iso. #FarmersProtest ".
O 13 de febreiro de 2021, Disha foi detida para interrogala na xurisdición da comisaría de policía de Soladevanahalli en Bengaluru por un equipo da policía de Delhi por supostamente difundir o conxunto de ferramentas das redes sociais, que supostamente tiña a intención de crear disturbios na India baixo a aparencia de apoiar protestas dos agricultores indios de 2020-2021. Foi enviada a unha custodia policial de 5 días. A policía declarou que o kit de ferramentas describía plans que se asemellaban á violencia que se desenvolveu o 26 de xaneiro de 2021 en Nova Deli durante o desfile de tractores e que a investigación está vinculada ao grupo pro-Khalistani Poetic Justice Foundation. "A chamada era ao soldo económico, social, guerra cultural e rexional en contra da India," declarou o comisario Especial de Policía de Delhi. O 14 de febreiro, o fiscal afirmou ante o tribunal que esta detención formaba parte dunha conspiración maior. Ravi negouno dicindo "Só estaba a apoiar aos agricultores [...] Apoiei aos agricultores porque son o noso futuro e todos necesitamos comer".
Reaccións
O 14 de febreiro, máis de 50 académicos, artistas e activistas indios emitiron unha declaración conxunta en apoio de Disha.
Basque (roupa)
alt=illustration of an early Victorian basque|thumb|Unha lencería basque moderna alt=photo of a modern lingerie basque|thumb|Un corpiño basque, de [[Godey's Lady's Book, xaneiro 1857]]
Un basque é unha peza de roupa feminina. O termo, de orixe francés, referíase orixinalmente a tipos de corpiño ou chaqueta con colas longas, e no seu uso posterior un corsé longo, caracterizado por un cierre, axuste contorneado e que se estende máis aló da cintura sobre as cadeiras. Chámase así porque a moda francesa orixinal das chaquetas longas das mulleres foi adoptada da vestimenta tradicional dos vasco. No uso contemporáneo refírese só a unha peza longa de lencería, en efecto un apertador que continúa cara abaixo, parando arredor da cintura ou da parte superior das cadeiras, a parte inferior esencialmente decorativa en lugar de proporcionar soporte ou verdadeiramente calor.
Na vitoriana, basque refírese a un corpiño ou chaqueta pechada que se estende máis aló da cintura sobre as cadeiras, dependendo da época, pode levarse sobre unha saia de aros (era vitoriana anterior) ou polisón (era vitoriana posterior). Un corpiño basque (é dicir, cando se considera un compoñente de vestido, para levar cunha saia específica) tamén se pode denominar "corsé cintura", debido ao seu axuste estreito.
O uso moderno da lingua francesa é completamente diferente, moito máis próximo ao orixinal histórico e adoita usarse en plural.
Torsolette
No século XX e na vestimenta contemporánea, o termo utilízase para referirse a certos artigos de lencería, particularmente un tipo de corsé coñecido como torsolette, ou alternativamente unha camisola que abraza o torso que se asemella a un corsé (normalmente presenta detalles decorativos de cordón na parte frontal ou traseira), pero de construción máis delicada e que ofrece pouca ou ningunha compresión para moldear a figura. Pola contra, o basque moderno adoita salientar o encanto, con detalles como encaixes con volantes e recortes, deseños "peekaboo" e ás veces ligas para unir ás medias.
A roupa interior é semellante a un corsé da época vitoriana, pero con menos compresión das costelas. O torso moderno ten peche con cordóns ou ganchos e ollos, así como varillas ou costuras verticais para estrutura e soporte. Normalmente, aínda que non sempre, ten copas de apertador e distínguese do bustier pola súa lonxitude. En inglés de Norteamérica, ás veces coñécese como "Corselet" (ou "viúva alegre").
Anthia
Anthia é un xénero de escaravellos carábidos. As especies de Anthia poden exectar un chorro de ácido fórmico a unha distancia de ata 30 cm, o cal, se non se trata, pode causar blindness en animais que acosan aos escaravellos.
En xeral, estes escaravellos son grandes, ben acoirazados e de rápidos movementos, con mandíbulas prominentes e poderosas. Algúns son predadores diúrnos en hábitats semiáridos, mentres que outros son nocturnos.
O xénero pertence a un grupo de taxons similares de carábidos predadores nos que ten habido unha considerable confusión nomenclatural. Varias especies aquí e noutras partes incluídas dentro do xénero Anthia denomínanse nalgunhas ocasións como pertencentes ao xénero non existente Thermophilum (por exemplo Anthia fornasinii pode aparecer denominada como Thermophilum fornasinii ), porque a ortografía ten diversos erros; a ortografía do nome que se considera válida segundo o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN) e é a actualmente aceptada é Termophilum pero Thermophilum (unha emenda inxustificada de Termophilum) e Thermophila (un homónimo júnior dun nome de xénero válido da orde Lepidoptera) foron usados no pasado, así como o nome mal escrito "Thermophilium".
Especies
miniatura|Anthia cavernosa miniatura|Anthia cinctipennis miniatura|Anthia decemguttata miniatura|Anthia hexasticta miniatura|Anthia omoplata O xénero Anthia inclúe as seguintes especies:
Batalla de Tolbiac
A batalla de Tolbiac foi un enfrontamento entre os francos, liderados por Clodoveo I, e os alamanos en 496. O topónimo Tolbiac ou Tulpiacum corresponde a unha cidade da antiga Galia, agora chamada Zülpich (Renania do Norte-Westfalia) preto de Colonia.Os historiadores, seguindo a Gregorio de Tours na súa Histoire des Francs, sitúana no ano 496, aínda que algunhas críticas recentes cren que tivo lugar en 506. Os francos gañaron e estableceron a súa hexemonía sobre os alamanos.
Eventos
Os francos dividíronse en dous pobos veciños e aliados, os francos salios cuxo rei era Clodoveo I e os francos ripuarios cuxo rei era Sigeberto o Coxo e cuxa capital era Colonia. Os ripuarios tiñan por veciños aos terribles Alemanni, unha confederación de pobos xermánicos de igual poder que os francos. Alamanos e ripuarios tiveron frecuentes incidentes fronteirizos e multiplicáronse os saqueos e as incursións.
Primeira batalla
miniatura|Manobras durante a batalla. Parece ser que no ano 496, os ripuarios sufriron unha verdadeira invasión e chamaron a Clodoveo na súa axuda. Clodoveo respondeu positivamente ao seu aliado e organizou un exército pero non debeu chegar a tempo, xa que Sigeberto tivo que defender Tolbiac sufrindo grandes perdas. Pouco máis se sabe, salvo que probablemente os ripuarios non foron de axuda nesta primeira batalla.
Segunda batalla
Suponse que Clodoveo chega pero aínda así en inferioridade numérica. Ao parecer Clodoveo considerou que podería perder a batalla e pensou en escapar. Despois invocou ao Deus único da súa muller Clotilde: "Deus de Clotilde, vén na miña axuda". Pouco despois os alamanos comezaron a retroceder xa que o seu líder acabara de caer morto. Os francos finalmente masacraron aos alamanos.
Conversión de Clodoveo
Dise que Clodoveo atribuíu a súa vitoria ao voto que fixera de converterse ao cristianismo se gañaba coa axuda do Deus cristián: Clodoveo casara cunha princesa cristiá de Borgoña, chamada Clotilde. Clodoveo recibe entón o bautismo de San Remixio en Reims, o 25 de decembro de 496. Este bautismo converteuse nun acontecemento significativo na historia de Francia, e case todos os reis franceses foron consagrados despois na catedral de Reims, ata 1825, cando o rei Carlos X de Francia accedeu ao trono. miniatura|Batalla de Tolbiac. Fresco no Panteón (París) de Joseph Blanc, c. 1881.
YF-3
O motor foguete YF-3 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso nos foguetes CZ-1D.
Escansión
Visión xeral
Os sistemas de escansión, e os supostos (a miúdo tácitos ou mesmo subconscientes) que os subxacen, son tan numerosos e contraditorios que moitas veces é difícil saber se as diferenzas na escansión indican teorías métricas opostas, comprensións contraditorias do carácter lingüístico dunha liña, obxectivos prácticos diverxentes, ou se só constitúen un argumento trivial sobre quen ten "mellor oído" para o verso. Incluso hai un debate entre os estudosos sobre que sistemas foron herdados da poesía grega e romana.
Para comprender calquera forma de escansión, é necesario apreciar a diferenza entre metro e ritmo.
O ritmo da linguaxe é infinitamente variado; todos os aspectos da linguaxe contribúen a ela: sonoridade, ton, duración, pausa, sintaxe, elementos repetidos, lonxitude das frases, frecuencia das palabras polisílabas... Como observa CS Lewis, en particular para a lingua inglesa, "se a exploración dunha liña significase todos os feitos fonéticos, a escansión de dúas liñas do mesmo xeito".
A métrica é outra cousa. É unha ordenación da lingua mediante un subconxunto extremadamente limitado das súas características. En inglés (e en moitas linguas modernas) a lingua está ordenada por acentuación silábica. Todos os demais aspectos da linguaxe están presentes, de feito son vitais para o ritmo do verso; pero non están ordenados pola métrica.
Porén, a tensión de marcado non é o mesmo que o medidor de marcado. Unha liña perfectamente regular de pentámetro iámbico pode ter entre 2 e 9 tensións, pero aínda se sente que presenta 5 pulsos ou latexos. Isto pódese entender máis facilmente a través do principio de acentuación relativa: unha sílaba átona entre 2 sílabas aínda lixeiramente máis débiles pode percibirse como un latexo; e o contrario é certo para unha sílaba tónica entre 2 sílabas aínda lixeiramente máis fortes. Estes fenómenos chámanse "promoción" e "descenso". Así, unha sílaba, independentemente do seu nivel de acentuación, que se dá conta dun latexo é íctica; e unha sílaba, independentemente do seu nivel de acentuación, que non o faga é non íctica. Ictus refírese á posición dentro dunha liña que se experimenta como un latexo, ou á sílaba que a enche.
T.V.F. Brogan emite unha severa advertencia sobre as tentacións de escaneos demasiado detallados:"Dado que o metro é un sistema de oposicións binarias no que as sílabas están marcadas ou non marcadas (longas ou curtas; tónicas ou átonas), un código binario é todo o necesario para transcribilo... É natural querer enriquecer a escansión con outro tipo de análises que capten máis a estrutura fonolóxica e sintáctica da liña... Pero todos estes esforzos superan o límite da análise métrica estrita, pasando ás descricións do ritmo lingüístico, e serven así para desenfocar ou disolver a distinción entre metro e ritmo. En rigor, a escansión marca as sílabas que son metricamente prominentes, é dicir, ictus e nonictus, non canto. As escansións que teñen en conta máis niveis de grao métrico que dous, ou a entoación ou o tempo das sílabas son todas culpables de sobreespecificación."Os prosodistas poucas veces indican explicitamente o que están marcando nas súas escansións. Por motivos de claridade, as exploracións que marcan só ictus e nonictus chamaranse "escansións métricas", e as que marcan estrés ou outras características lingüísticas denominaranse "escansións rítmicas".
Elementos
Como mínimo, a exploración gráfica require só dous símbolos, designando sílabas ícticas e non ícticas. Estes símbolos adoitan colocarse sobre a primeira vogal de cada sílaba. Algúns prosodistas indican só sílabas ícticas (ou, na escansión rítmica, só tónicas), pero isto non é ideal xa que o número, posición e carácter das sílabas non ícticas tamén son metricamente significativos.
Ademais, moitos prosodistas dividen unha liña en pés —as unidades mínimas repetidas— utilizando o símbolo de tubo (|). Cando os pés se designan así, as palabras que abranguen os pés divídense sen guións e normalmente omítese calquera signo de puntuación que se produza nun descanso. Non todos os prosodistas coinciden en que a exploración dos pés é útil. Edward Bysshe, cuxa Art of English Poetry foi moi popular ao longo do século XVIII, foi probabelmente o primeiro prosodista influente en negar que os pés xogan un papel no verso inglés. Aínda que George R. Stewart usou a terminoloxía dos pés para describir os versos, a súa exploración ignorou os pés, concentrándose no seu lugar en agrupacións sintácticas. A maioría da disidencia moderna, con todo, pódese ver en termos da negación decidida de Otto Jespersen da "falacia do pé" (1979, p 109); en cambio, describiu as liñas de verso como unha serie de posicións "débiles" e "fortes", e tanto os métricos xerativos como os escáneres "rítmimétricos" seguiron xeralmente os seus pasos anti-pisos. Halle & Keyser (1972, p. 222) descartan o pé, o seu concepto sinal de "Máximo de estrés" transcendendo (ou transgredindo) explícitamente os seus límites. Con todo, Paul Kiparsky (un xerativista posterior) restablece o concepto do pé ("Generative Metrics", 'Métricas xerativas', en Preminger & Brogan 1993, pp 452-53). Derek Attridge (1982, p. 17) di: "[a] mellor, entón, a división das liñas en pés non engade nada, no peor dificulta a análise precisa das variacións métricas que todos os lectores perciben". Só entre os escáneres "rítmimétricos" Peter L. Groves reintroduce os pés "nocionais" a un nivel moi xeral (figuran na súa teoría do verso pero non nas súas escansiñons reais), pero afasta a súa noción da métrica tradicional (1998). , páx. 107). TVF Brogan ("Foot" en Preminger & Brogan 1993, p 419) enfia a agulla, dicindo que o pé é "máis que unha mera ferramenta analítica, un dispositivo de escaneo: é un principio de estrutura" pero que "non é necesariamente". un elemento na composición poética... e case seguro que non é un elemento de performance"; e, finalmente, que "na escansion, pode usarse para describir e analizar versos cuxas regularidades o apoian, e non versos que non o fan". Por exemplo, nas medidas trisílabas (anapésicos, anfibraquicos, dactílicos) adoita ser bastante arbitrario onde se dividen os pés, e o feito salientable parece ser o número de sílabas non ícticas —neste caso dúas— entre cada ictus, en lugar de se o patrón repetido se imaxina como ××/, ×/× ou /×× . A análise do pé tende a implicar que hai unha relación especial entre as sílabas dentro dos pés que non se aplica entre os pés, pero isto é dubidoso. Ademais, o pentámetro iámbico (a pesar do seu nome) pode describirse mellor como unha serie de 10 posicións que de 5 pés, especialmente porque a secuencia ××// pode interpretarse como o intercambio de posicións ícticas e non ícticas entre os pés, o que suxire que se os pés constitúen algún tipo de límite, é poroso.
Escansión rítmico-métrica
A escansión rítmica tenta reproducir con máis fidelidade o ritmo real da fala, incluíndo matices como a duración e a entoación das sílabas. No entanto, esta técnica pode ser vista como subxectiva e desordenada.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Fernando de Andrade e Soutomaior, nado en Vilagarcía de Arousa o 23 de agosto de 1578 e finado en Santiago de Compostela o 22 de xaneiro de 1655, foi un prelado galego que ocupou os cargos de arcebispo de Santiago de Compostela (1645-1655), arcebispo ―título persoal― de Sigüenza (1640-1645), arcebispo de Burgos (1631-1640) e bispo de Palencia (1628-1631), así como os de gobernador-capitán xeneral de Galiza (1647-1648), presidente do Consello de Cantabria (1640) e vicerrei de Navarra (1637-1638).
Foi, por conseguinte, unha importante figura relixiosa e política, mais tamén un dos poucos bispos galegos que houbo en Galiza entre 1500 e 1830 (non máis dun 9 %) e un dos reducidísimos gobernadores-capitáns xenerais de Galiza galegos. Destacou igualmente por ser un gran mecenas artístico durante toda a súa vida. Resultado do seu patrocinio foron, ademais, a creación do convento de Vista Alegre, a ampliación da igrexa parroquial de Arealonga e mailo traslado e construción do hospital e capela da illa de Cortegada. Encargou, así mesmo, unha historia xeral de Galiza.
Escansión
Escansión rítmico-métrica
A notación de catro niveis combina ambas as técnicas, marcando catro graos de tensión nas sílabas, en lugar dos dous usados na escansión métrica.
Queixo Tetilla
miniatura|Queixo Tetilla. miniatura|Logo da denominación de orixe. O Queixo Tetilla é un dos queixos máis representativos da gastronomía de Galiza, con Denominación de Orixe Protexida. Está elaborado fundamentalmente con leite pasteurizada de vaca das razas rubia galega, frisoa e parda alpina, cunha maduración mínima de sete días. Recibe o nome pola súa forma cónica, que lembra a unha mama ou «teto». Esta forma vénlle dada polos embudes en que se deixa callar o leite ao comezo da elaboración. Comparte esta característica con outras especialidades galegas, como o queixo San Simón da Costa. Posúe Denominación de Orixe desde 1993 e Denominación de Orixe Protexida dende 1996.
Historia
Xa no século I d.C. Plinio fala duns saborosos queixos da Gallaecia aos que el chama «mamulas lactem» (mamillas de leite). Outras teorías aseguran que procede dun convento de monxas do século XI. En calquera caso, fica claro que Galiza sempre foi terra gandeira e que os pastores de vaca rubia galega dispuñan de leite abondo para a elaboración de queixo. A tetilla era típica da parte sueste da provincia da Coruña, nos actuais concellos de Curtis, Arzúa e Melide, no límite coa provincia de Lugo. Coas festas gastronómicas, esta variedade, do mesmo xeito que outras do país, foi gañando sona e protagonismo.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Como bispo, foi o principal consagrador de Gonzalo Sánchez de Somoza Quiroga, bispo de Mondoñedo (1639), e de Juan Pérez de Vega, bispo de Tui (1649).
Queixo Tetilla
Historia
Respecto á orixe da súa forma, no Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela consérvase unha escena na que Daniel lle sorrí á raíña Esther, situada fronte a el. A autoridade eclesiástica, escandalizada polas amplas formas de Esther e pola mirada de Daniel, ordenou reducir o tamaño dos peitos da raíña. Di a crenza popular que o pobo galego, en protesta pola decisión, decidiu darlle a algúns dos seus queixos unha forma de mamila. Desa maneira, Esther recuperaría os atributos perdidos.
Características
Posúe un sabor suave, de textura branda e algo cremosa e sabor lixeiramente acedo e salgado suave. O aspecto exterior é dunha cortiza dura de cor amarela palla. Véndese en pezas con forma de mamila de aproximadamente 1 kg.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
miniatura|esquerda|Pazo de Vista Alegre. Nado no pazo de Vista Alegre, seus pais foron Rodrigo de Mendoza Soutomaior, señor de Vilagarcía, Barrantes e Vista Alegre, e Urraca de Soutomaior Osorio, neta de Fernando de Andrade e Pérez das Mariñas, conde de Andrade e de Vilalba, que chegara a ser capitán xeneral de Galiza. A diferenza dos irmáns, non escolleu como primeiro apelido o do pai, senón o do avó e bisavó maternos, que tamén se chamaban Fernando.
Escansión
Aplicacións
A escansión é unha ferramenta que se utiliza principalmente no estudo da poesía para analizar a estrutura métrica dun poema. Porén, tamén pode ser empregada noutros contextos. Algunhas das súas aplicacións inclúen:
Queixo Tetilla
Elaboración
O leite procede da muxidura de exemplares sans das razas rubia galega, frisoa e parda alpina. Non se admite ningún tipo de aditivo nin manipulación, agás o cloruro cálcico. Para o callado admítense fermentos lácticos coma o ''Lactococcus lactis subsp. lactis, Lactococcus lactis subsp. cremoris'' ou calquera outro que non modifique a característica do queixo. Realizarase a unha temperatura de entre 30 e 34 °C durante un tempo non inferior a 30 minutos nin menor de 60.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
Estudou posibelmente a carreira eclesiástica na universidade de Salamanca e a finais de agosto de 1596 recibiu na capela do pazo familiar as ordes menores, conferidas desde Roma por intermediación do seu tío-bisavó terceiro, o poderoso cardeal e arcebispo sevillano Rodrigo de Castro Osorio.
En 1603 acompañou o seu primo-sobriño segundo Pedro Fernández de Castro, VII conde de Lemos, na súa marcha para Roma. Alí atinxiu o grao de doutor na Facultade de Cánones da universidade romana e, por mor do seu gran dominio xurídico, serviu na curia pontificia até 1609. Exerceu tamén, nesta etapa, o cargo de Procurador Xeral das Igrexas das dúas Castelas. Ese ano foi designado arcediago de Carrión e cóengo da catedral de Palencia; no entanto, a comezos de 1611 aparece de novo na cidade pontificia, pois recibira a chamada do seu parente cando aínda non pasara un ano do nomeamento. Nas palabras do propio Fernando de Andrade: «regresamos a Roma para ser axente do reino de Nápoles sendo vicerrei del don Pedro Fernández de Castro, conde de Lemos e de Andrade». A estreita relación que sempre tivo co conde traduciuse en que este procurase continuamente a súa promoción e favorecemento. Así, o traballo como axente permitiulle un relacionamento próximo co papa Paulo V, feito que propiciou que en 1614 o sumo pontífice decidise outorgarlle o deanato da catedral de Ávila. Non obstante, o vilagarcián non chegou a asumir o posto, polo cal é posíbel que tanto el como o conde de Lemos non o considerasen bo dabondo. De feito, tanto Pedro Fernández de Castro como a súa muller, Catalina de la Cerda Sandoval, chegaron a escribir a Paulo V co obxectivo de promover o que era o seu protexido. Finalmente o papa concedeulle a finais do mesmo ano un canonicato na catedral de Sevilla. Para poder gozar enteiramente del foi ordenado de Epístola por Timoteo Caselli, bispo de Marsica, o 13 de decembro de 1615.
En 1616 deixou a Cidade Eterna de xeito definitivo para se instalar na hispalense e desempeñar o seu novo posto como cóengo da catedral. Ó longo da década de 1620 foi acumulando unha serie de cargos que ocupou até chegar a ser bispo de Palencia en 1628: arcediago de Écija desde 1623, capelán mor da Capela Real desde agosto de 1625, subcolector da cámara apostólica do arcebispado sevillano tamén desde esta altura, inquisidor apostólico de Sevilla desde xullo de 1626 e visitador dos seus ministros desde pouco despois. Así mesmo, foi contador para o bienio 1625-1626 após ser nomeado o 9 de decembro de 1624. Esta ascensión meteórica debeu ser posíbel en parte grazas á influencia sobre o rei Filipe IV que exercía o seu primo segundo Antonio de Soutomaior, confesor real, quen sempre procurou o favorecemento dos seus familiares. Póñase de relevo que o cargo da capelanía mor da Capela Real era un dos máis ambicionados da sé sevillana.
O 29 de maio de 1628, no papado de Urbano VIII e após un proceso comezado a finais do ano anterior, foi nomeado bispo de Palencia. O 10 de setembro foi consagrado na cidade hispalense por Diego de Guzmán y Haro, arcebispo de Sevilla, sendo co-consagradores Luis Camargo Pacheco e Juan de la Sal, ambos bispos auxiliares de Sevilla. O factor decisivo na consecución da condición de prelado debeu ser de novo o seu parente Antonio de Soutomaior. Durante o seu episcopado palentino cómpre salientar que, a diferenza da maioría doutros bispos, visitou persoalmente as terras máis afastados da diocese.
Queixo Tetilla
Elaboración
Para o moldeado empréganse moldes de forma cónica e cóncavo-convexa, cunha altura maior ao radio e inferior ao diámetro (90-150 mm). O salgado realízase nunha cuba e/ou en salmoira, cunha inmersión máxima de 24 horas.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
O 10 de novembro de 1631 produciuse o seu nomeamento como arcebispo de Burgos.
Queixo Tetilla
Degustación
Este queixo de textura untuosa debe conservarse nun sitio fresco. O mellor lugar é unha bodega ou subterráneo fresco e ventilado, ou, no seu defecto, un frigorífico, a unha temperatura de entre 5 e 8 °C.
Escansión
Estudo de linguas clásicas
Na aprendizaxe e no estudo das linguas clásicas, como o latín e o grego antigo, a escansión é utilizada para entender a estrutura dos versos en textos poéticos. Tamén se usa para analizar a prosodia ou entoación, o ritmo e a acentuación na pronuncia dunha lingua.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
miniatura|esquerda|Escudo de Fernando de Andrade na súa época de arcebispo-bispo de Sigüenza. O 10 de setembro de 1640 foi designado para rexer o bispado de Sigüenza, mais mantendo o seu título de arcebispo.
En 1642 tivo lugar a súa designación para vicerrei de Aragón; porén, rexeitou o posto por motivos de saúde. No final de setembro de 1639 unha doenza fixéralle temer pola súa vida, polo que realizara testamento no 2 de outubro.
O 20 de marzo de 1645, no papado de Inocencio X, foi promovido a arcebispo de Santiago de Compostela, cargo que exerceu até o seu pasamento.
Entre 1647 e 1648, período encadrado en plena Guerra de Restauración Portuguesa (1640-1668), foi o gobernador-capitán xeneral de Galiza en dúas etapas. Do 3 de marzo de 1647 ó 22 de abril exerceu interinamente mentres non chegaba ó país galego o novo ocupante do cargo Diego de Benavides, conde de Santisteban. Durante este curto espazo de tempo evitou encrespar a situación e tentou mellorar aloxamentos e fornecementos de tropas. A partir do 4 de outubro do mesmo ano volveu desempeñar o posto, de novo de xeito provisorio, en substitución do citado conde, que regresou a Madrid debido a motivos persoais. Por mor da guerra era preciso morar preto da fronteira portuguesa; así, fíxoo en Pontevedra. Como unha das funcións oficiais do gobernador e capitán xeneral desde había unha década, presidiu nese ano de 1647 a Xunta do Reino, que fora convocada polo rei co obxectivo de tratar o encabezamento da renda de millóns e das cotas que cada provincia galega debía pagar para as levas. Malia o carácter provisional do seu posto e a súa fidelidade á monarquía, Andrade Soutomaior amosouse totalmente comprometido co reino de Galiza e moi crítico coas falcatrúas da corte e a súa inoperancia, así como co estado das tropas de milicias galegas, o cal lle causou a reprensión do monarca. A volta de Benavides produciuse no verán de 1648.
Escansión
Música
Na música, especialmente na composición de cancións, a escansión pode ser utilizada para que a letra encaixe co ritmo da música.
Queixo Tetilla
Degustación
Cómpre deixalo un tempo a temperatura ambiente (16-18 °C) antes de ser consumido. Tradicionalmente comíase só ou con acompañamentos sinxelos. Amais do pan, estes incluían as noces, o mel, o doce de mazá ou marmelo e as uvas. Tamén se pode tomar con viño tinto novo ou con albariño.
Escansión
Teatro
No teatro, especialmente nas obras en verso (por exemplo as de Shakespeare), a escansión pode axudar aos actores a entender e a interpretar correctamente o ritmo do texto.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
Contra ese 1648, en pleno auxe apoloxético de Galiza por parte da historiografía galega, encargou a Antonio Rodríguez de Novoa a elaboración da Historia Universal de Galicia, texto que na actualidade se acha desaparecido. No mesmo ano mandou construír a igrexa e convento de Vista Alegre a carón do pazo homónimo, propiedade da súa familia. O proxecto, que tiña como propósito servir de panteón familiar e acoller as mulleres da súa familia viúvas ou que ficasen solteiras, finalizouse en 1657, após a súa morte e baixo as ordes do seu irmán Mauro de Mendoza e Soutomaior. En 1652 custeou a ampliación da capela mor da igrexa parroquial de Arealonga, pois había tempo que se tornara demasiado pequena para conter a poboación de Vilagarcía. A obra incluía a reedificación da nave e doutras partes anexas. No mesmo ano tamén decidiu levar a cabo o traslado do hospital e capela da Virxe dos Milagres da illa de Cortegada, a cal pertencía á súa casa. As edificacións, situadas orixinalmente dentro da poboación insular, foron reconstruídas afastadas do lugar, onda o peirao, coa fin de evitar contaxios producidos pola grande afluencia que existía de peregrinos doentes.
Escansión
Lingüística e Fonética
A escansión tamén se usa na lingüística e na fonética para analizar a estrutura rítmica das linguas. Esta análise pode axudar a entender como os falantes nativos dunha lingua usan o ritmo e a entoación na súa fala diaria.
Fernando de Andrade e Soutomaior
Traxectoria
Solicitou para o seu irmán máis novo, o xa mencionado Mauro de Mendoza, os títulos de marqués de Vilagarcía e vizconde de Barrantes, para o cal recibiu o apoio da Xunta en 1650. Acadou a súa concesión o 23 de xuño de 1654 polos moitos servizos que el e outros membros da súa familia prestaran á monarquía. Fóronlle outorgados directamente a el mesmo, polo cal cedeunos ó irmán. Deste xeito, os escudos de armas de Andrade Soutomaior realizados a partir desta altura figuran coa coroa de marqués. Igualmente obtivo o título de inquisidor xeral do reino de Galiza para o seu home de máxima confianza, o tamén vilagarcián Pedro de Navia Osorio.
Finou o 22 de xaneiro de 1655 e foi soterrado na catedral de Santiago de Compostela, no corredor situado entre o coro e a capela mor, a carón do sepulcro do arcebispo Maximiliano de Austria (†1614). Aínda que a súa idea inicial fora enterrarse no panteón destinado á súa liñaxe, nos últimos anos mudou de opinión e preferiu o templo compostelán.
Xenealoxía
Devanceiros
Parentes