cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laukaa
Limita cos concellos de Hankasalmi, Jyväskylä, Konnevesi, Toivakka, Uurainen e Äänekoski, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Trofeo Juan Acuña 2003
A 14º edición do Trofeo Juan Acuña celebrouse na Coruña o 30 de xullo de 2003 a partido único. O campión foi o FC Porto.
Santo, Paradela, Castro Caldelas
Santo é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Grumes
Grumes é unha localidade e concello de Italia, na rexión de Trentino-Tirol do Sur, na provincia de Trento. De acordo con datos relativos ao ano 2007, residían no concello 466 persoas nunha área de 10.8 km² dando unha densidade de poboación de 43/km².
Velle, Ourense
Santa Marta de Velle é unha parroquia que se sitúa ao leste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2010 tiña 732 habitantes (351 homes e 381 mulleres), 22 menos ca en 1999.
Patrimonio
O pazo de Velle situado no seu centro urbano, a beira do campo da festa, tamén chamado Outeiro ou rúa do Cuco.
Hai dúas igrexas, unha do século XVI en Regoufe, na que se sitúa o cemiterio parroquial e outra de maiores dimensións situada por riba do Altiño. A súa patroa é Santa Marta, que ten as festas na súa honra os días 28, 29 e 30 de xullo.
Adelardo Novo Brocas
Adelardo Novo Brocas, nado en Ferrol o 7 de setembro de 1880 e finado en Pamplona o 16 de xuño de 1939, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Victorino Novo García. Fixo o Bacharelato no Instituto da Coruña e matriculouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1896). Abandonou os estudos en 1900 e marchou traballar a Madrid.
Xornalista en Cuba
miniatura|Adelardo Novo, retrato en [[Vida Gallega, 1921.]] Emigrou a Cuba en 1904, instalándose na Habana. Dirixiu o xornal La Unión Española ata 1907. O 10 de abril dese ano fundou El Diario Español, que dirixiu e no que publicaba a sección "Pequeñeces". Desde o periódico realizou un labor de propaganda da Biblioteca América que se instalou na Universidade de Santiago de Compostela. Mantivo enfrontamentos cos xestores da empresa propietaria e chegou a ser acusado de estafa; para reivindicar a súa xestión escribiu El Diario Español por dentro. Tamén dirixiu a revista Follas Novas e foi codirector e coredactor do Almanaque Gallego. Dirixiu ademais El Avisador Comercial, La Publicidad, El Comercio, El Eco Montañés, La Discusión, El Tiempo e El Republicano Conservador. Impulsou sociedades de emigrantes en Cuba: Ferrol y su Comarca e Unión Barcalesa. Foi secretario da sección de fomento do Centro Gallego (1905) e impulsor da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega, sendo nomeado académico correspondente. En novembro de 1908 foi distinguido coa Cruz de segunda clase do Mérito Naval, con distintivo branco, polos servizos emprestados ao seu país co gallo da visita do buque-escola "Nautilus". Visitou Galicia en 1914.
Expulsión de Cuba e viaxes
Regresou a Galicia en 1917 logo da súa expulsión de Cuba por uns artigos publicados en Vida Gallega que ofenderon ás autoridades cubanas. Indultado en maio de 1918, regresou a Cuba en marzo de 1919, retomando a dirección de El Diario Español. En 1930 realizou unha nova visita a España no dirixíbel "Graf Zeppelin" patrocinada polos presidentes de dúas compañías cervexeiras da Habana: La Tropical e La Polar. Ao regreso escribiu o libro De La Habana a Sevilla por los aires.
Gobernador civil durante a Segunda República
Regresou definitivamente a Galicia en marzo de 1932. Durante a Segunda República militou en Acción Republicana, foi nomeado gobernador civil de Lugo o 14 de xuño de 1933, cesando o 14 de setembro e despois pasou a ser gobernador de Valladolid (do 13 de outubro de 1933 ao 21 de decembro de 1935). Foi candidato do Partido Republicano Gallego pola provincia de Ourense nas eleccións de novembro de 1933. Colaborou en El Pueblo Gallego, El Sol e Diario de Madrid. En marzo de 1936 foi nomeado vicepresidente segundo do Comité executivo da Confederación Universal de Sociedades Gallegas. Integrado en Izquierda Republicana, foi nomeado gobernador civil de Logroño o 19 de marzo de 1936.
Prisión e morte en Pamplona
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 19 de xullo e enviado á prisión provincial de Pamplona. Logo de dous anos en prisión instruíuselle procedemento sumarísimo de urxencia en 1938 acusado de excitación á rebelión, que non chegou a rematarse, pois a causa dun tumor intestinal foi trasladado da prisión ao Hospital de Logroño, onde faleceu o 16 de xuño de 1939.
Forcas, Vilar, Guitiriz
Forcas é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
O Valado, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Valado é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 170 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 74 eran homes e 86 mulleres.
O resplandor da morte
O resplandor da morte é unha curtametraxe galega dirixida por Milagros Bará que foi estreada en 1991.
Sinopse
Un home, unha muller e un neno viven sós e encerrados no seu mundo ata que un feito lles cambia as súas vidas.
Sequeiros, Paradela, Castro Caldelas
Sequeiros é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era 1 home. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
A Mamurria, Lestedo, Palas de Rei
A Mamurria é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña tres habitantes (un homes e unha muller).
As Lobateiras, Vilar, Guitiriz
As Lobateiras é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Manuel Álvarez Novoa
Manuel Álvarez Novoa, finado en Lugo o 19 de setembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Foi responsable dun grupo de guerrilleiros na provincia de Ourense. En 1946 incorporouse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia a través de Samuel Mayo Méndez. Capturado, o seu grupo foi eliminado pouco despois. Xulgado en consello de guerra, atribuíronlle atracos en Chao de Rivas e Valdoseiras e o asasinato de José López Chousa. Foi condenado a morte e executado a garrote vil en Lugo o 19 de setembro de 1946.
Gateira
O termo gateira pódese referir a:
Kate Millett
Traxectoria
Formou parte da Organización Nacional de Mulleres, NOW polas siglas en inglés, e contra finais de 1960 das Mulleres Radicais de Nova York.
En 1970 propuxo a palabra sisterhood traducida ao galego como sororidade.
Babylon A.D.
Sinopse
Trala caída das institucións mundiais máis importantes, a humanidade vive nun estado de anarquía total. O aventureiro e mercenario Hugo Cornelius Toorop recibe a misión de escoltar a unha fermosa rapaza dende un remoto convento de Rusia ata Nova York. Canto máis se achega ó seu destino, meirande é a sospeita de que o que debe protexer non é só unha simple moza.
Tr3s Monos
Tr3s Monos foi un grupo de música xurdido en Zaragoza formado por Pablo, Sharif e Lex Luthorz, que estivo activo entre o 2006 e o 2009.
Antawn Jamison
Antawn Cortez Jamison, nado o 12 de xuño de 1976 en Shreveport, Luisiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 2,06 metros de altura e 107 quilogramos de peso, xogaba na posición de ala-pivote.
Universidade
Durante a súa etapa na universidade Jamison xogou para a Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill. Nas súas tres tempadas nos Tar Heels tivo unha media de 19,0 puntos e 9,9 rebotes por partido. No seu último ano universitario recibiu os premios Naismith e John R. Wooden como o mellor xogador universitario da tempada 1997-1998. Nos seus tres anos, Carolina do Norte logrou chegar ás semifinais nacionais (Final Four) dúas veces.
Profesional
Jamison foi seleccionado por Toronto Raptors coa cuarta selección no draft de 1998. Foi traspasado de inmediato a Golden State Warriors a cambio do seu compañeiro universitario Vince Carter. Xogou cinco anos co equipo de Oakland (California), e foi traspasado aos Dallas Mavericks, onde gañou o premio ao Mellor Sexto Home da NBA. O ano seguinte foi traspasado de novo, esta vez a Washington Wizards. En 2005 e 2008, foi elixido para xogar o All-Star Game.
O 17 de febreiro de 2010, Jamison foi traspasado a Cleveland Cavaliers como parte dun intercambio a tres bandas, no que Al Thornton de Los Angeles Clippers marchábase a Washington Wizards; Žydrūnas Ilgauskas (que logo retornaría a Cleveland), unha primeira rolda do draft de 2010 e os dereitos de Emir Preldžič dende Cleveland a Washington; Drew Gooden de Washington aos Ánxeles e Sebastian Telfair dos Ánxeles a Cleveland.
O 25 de xullo de 2012, Jamison asinou un contrato cos Los Angeles Lakers.
O 28 de agosto de 2013, Jamison asinou cos Los Angeles Clippers.
Lores, Meaño
San Miguel de Lores é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Meaño. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 630 habitantes (317 mulleres e 313 homes), un máis que en 2010 e 24 máis que en 2005. Ten oito entidades de poboación, e unha superficie de 3,25 km².
O 21 de marzo celébrase a sonada Romaría de San Benitiño de Lores ou San Benitiño de inverno. Nesta festa quéntase na igrexa unha lámpada de aceite e os fieis mollan nel os seus panos, cos que logo refregan as súas feridas ou manchas na pel, coa esperanza de que curen con este aceite bendito (Turismo Rías Baixas). O 11 de xullo tamén celebran festa, no chamado San Benitiño de verán.
Aquiles Tacio
Aquiles Tacio (en gr., Ἀχιλλεύς Τάτιος), nado en Alexandría, foi un escritor do século II.
Traxectoria
É coñecido por legar unha novela erótica chamada Leucipa e Clitofonte ou as Aventuras de Leucipa e Clitofonte, claramente composta baixo a influencia retórica da Segunda sofística, cara a finais do século II.
Díxose que Aquiles Tacio é dentro da novela o que Eurípides dentro do xénero tráxico: un autor que coñece e usa as convencións do xénero, pero faino xa cunha ironía e un realismo notábeis. Fronte á simplicidade das novelas anteriores, Aquiles Tacio complica o esquema- dentro da armazón folletinesca da novela grega-, aburguesa aos protagonistas, e engade unha boa chea de digresións internas (descricións de animais, estatuas, cadros, relatos míticos, anécdotas etc.) cun virtuosismo un tanto barroco. Esas ekphráseis e historietas intercaladas eran, seguramente, moi do gusto da época, aínda que choquen con nosas convencións novelescas.
Aquiles Tacio resulta un tanto lascivo en contraste co relixioso ton e o sublime de Heliodoro, como xa notaron os bizantinos, que apreciaban moitos estas dúas novelas. O seu texto foi coñecido pronto; no século XVI foi imitado, e traduciuse ao castelán por vez primeira en 1617, por Diego de Ágreda y Vargas.
Outros artigos
Outros novelistas en grego helenístico:
Liberade a Willy 2
Sinopse
Hai dous anos, Jesse liberou a Willy, unha candorca presa. Agora vive felizmente cos seus pais adoptivos. Un día, o seu medio irmán Elvis comunícalle a morte da súa verdadeira nai. Durante a viaxe, Jesse volve a reunirse Willy e co indio Randolph. Unha grande amizade establécese entre Jesse e a neta deste último.
Farbauti (lúa)
Farbauti ou Saturno XL, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, a partir de observacións feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 9 de marzo do 2005 e recibiu a designación temporal de S/2004 S 9.
1642
Oceanía
miniatura|esquerda|200px|Abel Tasman
Outros
Historia ano a ano
Farbauti (lúa)
Farbauti ten uns 5 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 20,291 millóns de kms en 1079,099 días, cunha inclinación orbital de 58° respecto da eclíptica (131° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,209.
Recibiu o seu nome oficial en abril do 2007 a partir da mitoloxía nórdica, nesta mitoloxía, Fárbauti era o Jotun ou xigante das tempestades e pai de Loki.
Allianz Arena
250px|miniatura O Allianz Arena é un estadio localizado no barrio de Fröttmaning, ao norte de Múnic, no estado federado de Baviera, Alemaña. Os seus equipos titulares son o FC Bayern München e o TSV 1860 München, equipos que xogaban previamente de local no Estadio Olímpico de Múnic.
Denominación
Foi unha das subsedes da Copa Mundial de Fútbol de 2006 celebrada en Alemaña. Para este evento, o estadio levou temporalmente o nome de Estadio da Copa Mundial da FIFA de Múnic, por razóns estipuladas no regramento da FIFA. Por razóns semellantes, tamén leva o nome de München Arena nos campionatos organizados pola UEFA, como a Liga de Campións. Malia estes cambios, o nome oficial é Allianz Arena.
O Allianz Arena é coñecido popularmente co sobrenome de Schlauchboot (galego: bote inflable) pola súa forma.
Historia
O 21 de outubro de 2001 realizouse un referendo municipal en Baviera, onde o 65,8% dos votantes (dun 37,5% dos muniqueses con dereito a voto que emitiu sufraxio) optou pola construción dun novo estadio (en desmedro da remodelación do Estadio Olímpico de Múnic).
O deseño da obra foi realizado pola firma Herzog & de Meuron, a cal foi seleccionada no mes de febreiro de 2002. A firma de seguros alemá Allianz, que é o principal socio da sociedade que constrúe o proxecto, pagou diñeiro para que o estadio levase o seu nome polos vindeiros 30 anos. O custo total da construción é de 280 000 000 €, pagados polo TSV 1860 München e o FC Bayern München.
A súa construción comezou o 21 de outubro de 2002, coa colocación da primeira pedra por parte de Franz Beckenbauer, e foi rematada en abril de 2005. O estadio foi inaugurado o 30 de maio de 2005 nun partido entre o TSV 1860 München e o 1. FC Nürnberg. O 31 de maio de 2005 disputouse o segundo partido inaugural, entre o FC Bayern München e a selección alemá de fútbol.
O primeiro gol marcado no estadio foi de Patrick Milchraum do TSV 1860 München.
O primeiro gol do estadio válido para nun torneo oficial, foi marcado por Owen Hargreaves o 5 de agosto de 2005, na vitoria do FC Bayern München por 3 goles a 0 sobre o Borussia Mönchengladbach, válido pola Bundesliga.
O 9 de setembro, o 1. FC Dynamo Dresden converteu o primeiro gol en contra ao TSV 1860 München. O 5 de novembro de 2005, Miroslav Klose do SV Werder Bremen marcoulle o primeiro gol en contra ao FC Bayern München.
Durante o desenvolvemento da Copa Mundial da FIFA 2006 pasou a chamarse Estadio da Copa Mundial da FIFA de Múnic (alemán: FIFA WM-Stadion München), xa que a FIFA non permite ningún tipo de publicidade no nome dos estadios.
Esta restrición tamén é imposta pola UEFA, quen obrigou ao FC Bayern München a mudar o nome do estadio para os partidos válidos pola UEFA Champions League. Nesa instancia, o estadio denominouse München Area.
O 9 de xuño de 2006 disputouse o partido inaugural da Copa Mundial da FIFA 2006 (aínda que unha cerimonia inaugural de carácter cultural celebrouse un día antes en Berlín), entre a selección alemá de fútbol e a selección costarriqueña de fútbol.
500px|miniatura|centro|Imaxe panorámica do interior do campo
Arquitectura
miniatura|230px|Paneis romboidais metálicos de ETFE
miniatura|dereita|230px|Interior do Allianz Arena
As proporcións do recinto deportivo son de 258 m de longo, 227 m de ancho, e 50 m de alto. As proporcións da súa cancha son de 105 m x 68 m.
A arquitectura externa do Allianz Area está composta de 2.874 paneis romboidais metálicos de ETFE (copolímero de etileno-tetrafluoretileno) a unha presión de 0,035 hPa. Cada panel pode iluminarse de xeito independente de cor branca, vermella ou azul. A intención é iluminar os paneis en cada partido coas cores do respectivo equipo local, ou de cor branca cando xoga de local a selección alemá.
Para a construción empregáronse aproximadamente 120.000 m³ de formigón para o estadio e 85.000 m³ para os estacionamentos. Utilizáronse 22.000 t de aceiro para a construción do estadio e 14.000 t para a construción dos estacionamentos, cuxa extensión é de aproximadamente 270,000 m².
Copa Mundial de Fútbol de 2006
O Estadio da Copa Mundial da FIFA de Múnic logrou ser unha das subsedes da Copa Mundial de Fútbol de 2006. Neste recinto disputáronse 4 dos 48 partidos da primeira fase.
No partido inaugural do torneo, disputado o 9 de xuño e correspondente ao grupo A, enfrontouse a selección alemá contra a selección costarriqueña. O resultado foi un categórico triunfo de 4:2 a favor de Alemaña, con goles de Lahm, Klose (en dúas oportunidades), e Frings. Os goles costarriqueños foron anotados por Wanchope. Este partido foi o partido inicial do torneo con maior número de goles anotados dende 1934.
O 14 de xuño xogouse o décimo sexto partido da primeira rolda (16), correspondente ao grupo H. Disputouse o "clásico musulmán" entre as seleccións de Arabia Saudita e Tunisia, nun partido que rematou empatado 2:2. Os goles de Tunisia foron anotados por Jaziri e Jaidi. Pola súa banda, os goles de Arabia Saudita foron marcados por Al Qahtani e Al Jaber.
No vixésimo sétimo partido da primeira rolda (27), disputado o 18 de xuño e correspondente ao grupo F, a selección brasileira derrotou por 2:0 á selección australiana, con goles de Adriano e o suplente Fred.
Ademais, neste recinto deportivo disputáronse 2 dos 16 partidos da segunda fase.
Disputouse o primeiro partido dos oitavos de final (49) o 24 de xuño, onde se enfrontaron as seleccións de Alemaña e de Suecia, cun triunfo de 2:0 a favor dos alemáns. Os goles da selección alemá foron anotados por Podolski.
O Bosque, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Antigamente foi capital do concello de Cabana de Bergantiños. No lugar está a ermida de Nosa Señora das Neves, que ten un adro triangular, cunha fachada pentagonal. A espadana está sen campás.
Sonderkommando
miniatura|250px|Sonderkommandos xudeus ó carón dunha máquina trituradora de ósos. Os Sonderkommandos foron unidades de traballo formadas polos prisioneiros dos campos de exterminio da Alemaña nazi. Estaban compostas por prisioneiros, polo xeral xudeus, que foron forzados baixo ameaza de morte, a axudar na eliminación das vítimas das cámaras de gas durante o Holocausto. Os Sonderkommandos dos campos de exterminio, que foron sempre reclusos, non deben ser confundidos cos SS-Sonderkommandos que foron unidades ad hoc formadas por membros das SS entre 1938 e 1945.
O termo en alemán quere dicir "unidade especial", e forma parte da vaga e eufemista linguaxe que os nazis empregaron para facer referencia ós aspectos da Solución final.
No Life for Me
No Life for Me é un álbum colaborativo das bandas Cloud Nothings e Wavves, publicado o 28 de xuño de 2015 a través do selo Ghost Ramp.
Sonderkommando
Traballo, condicións de vida e morte
miniatura|200px|esquerda|Crematorio de [[Campo de concentración de Dachau|Dachau, o primeiro campo de concentración creado en 1933, Alemaña.]] Os membros do Sonderkommando non participaron directamente no asasinato de prisioneiros, esa responsabilidade estaba reservada ós gardas. A principal responsabilidade dos Sonderkommandos era facerse cargo dos corpos. Na maioría dos casos foron escollidos inmediatamente despois de chegar ó campamento e foron forzados baixo ameaza de morte. Non se lles daba aviso previo das tarefas que terían que realizar. Para o seu horror, ás veces os Sonderkommando  descubrían membros da súa propia familia no medio dos corpos. Non tiñan xeito de negarse ou rexeitar o traballo a non ser co suicidio. Nalgúns lugares e ambientes, os Sonderkommandos poden ser chamados eufemisticamente como Arbeitsjuden (xudeus de traballo). Noutros tempos, Sonderkommandos foron chamados Hilflinge (axudantes). En Birkenau, os Sonderkommandos acadaron as 400 persoas polo ano 1943, e cando os xudeus húngaros foron deportados alí en 1944, o seu número medrou até as 900 persons para dar acollida ás crecentes roldas de asasinato e exterminio.
Por mor de que os alemáns precisaban que mantivesen a súa capacidade física para o traballo, outorgáronselles condicións de vida moito menos sórdidas que outros reclusos: durmían no seus propios cuarteis e permitíaselles conservar e usar diversos bens como comida, menciñas e tabaco traídos ó campamento polos que eran enviados ás cámaras de gas. A diferenza dos reclusos ordinarios, non eran normalmente sometidos a matanzas arbitrarias e aleatorias polos gardas. O seu sustento e utilidade viñan determinados pola eficiencia coa que podían manter en funcionamento a fábrica da morte nazi. As a result, Sonderkommando members tended to survive longer than other inmates of the death camps — but few survived the war.
Catharanthus roseus
Catharanthus roseus é unha especie de Catharanthus nativa e endémica de Madagascar. Entre os seus sinónimos inclúense Vinca rosea (o basónimo), Ammocallis rosea, e Lochnera rosea.
Teófanes o Confesor
Teófanes (en grego : Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής Theophánês ho Homologêtếs), nado en 758 en Constantinopla e finado en Samotracia en 818, chamado o Confesor ou o Isauro, foi un aristócrata bizantino que, tras un breve matrimonio, abandonou os seus privilexios para facerse monxe e asceta.
Catharanthus roseus
Descrición
É un arbusto ou planta herbácea sempre verde, que alcanza unha altura de 1 m. As follas son de ovais a oblongas, de 2,5 a 9 cm de lonxitude e de 1 a 3.5 cm de anchura, de cor verde brillante, sen pelos, cun nervio central pálido e un curto peciolo de 1 a 1,8 cm de lonxitude; disponse en pares opostos. As flores constan dunha corola de até 5 centímetros de diámetro formada por cinco pétalos, unidos na súa base a un tubo que pode ser tan longo como o diámetro corolino. O cáliz está formado por cinco sépalos lineares, curtos, de menos de 1 cm de lonxitude. Nas plantas silvestres a corola é de cor rosada claro, máis raramente brancas, coa base dos pétalos máis escura. As variedades ornamentais poden mostrar tons máis intensos de rosa ou combinacións de tons.
Teófanes o Confesor
Traxectoria
Tomou partido contra os iconoclastas e foi por iso encarcerado nunha prisión do Bósforo e posteriormente debeu exiliarse por orde de León V o Armenio. Teófanes é famoso por escribir unha Crónica que continúa a de Xurxo Sincelo, na que narra a historia do Imperio romano desde Diocleciano ata Miguel I Rangabé. Venérase como santo polas igrexas católicas romana e ortodoxa.
Vilavella, O Castro, Silleda
Vilavella é un lugar dentro da parroquia do Castro no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 19 habitantes, 9 homes e 10 mulleres.
Catharanthus roseus
Descrición
O froito está formado por dous folículos de 2 a 4 cm de longo e 5 mm de ancho, dehiscentes por unha sutura lonxitudinal na súa cara interior. As sementes teñen un papo que lles axuda na súa dispersión anemócora.
Código ATC V
O código ATC V é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica medicamentos varios, non categorizables noutras seccións.
O Tellado, O Castro, Silleda
O Tellado é un lugar dentro da parroquia do Castro no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 7 habitantes, 2 homes e 5 mulleres.
Trofeo Juan Acuña 2005
A 16º edición do Trofeo Juan Acuña celebrouse na Coruña o 5 de agosto de 2005 nun torneo triangular. O campión foi o Deportivo da Coruña. Debido á imposición do adestrador do Birmingham City de negarse a xogar o último partido, a final xogouse entre o Deportivo e o Deportivo B, alterando así a orde dos partidos.
Gran Premio de Australia de 2014
O Gran Premio de Australia de 2014 (oficialmente 2014 Fórmula 1 Rolex Australian Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 16 de marzo de 2014 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Será a carreira 79 na historia do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014, e viu o debut dos novos regulamentos e a presentación dos motores de 1´6 litros turboalimentados V6 A carreira tamén conmemora o trixésimo ano de que o Gran Premio de Australia foi incorporado como unha proba do Campionato do Mundo.
Cualificación
A apertura da sesión iniciouse en condicións de seco, pero baixo a ameaza de choiva.
Daniel Ricciardo marcou o ritmo ao principio no seu debut co Red Bull Racing, Lotus loitou desesperadamente, pero Pastor Maldonado non estableceu un tempo e Romain Grosjean cualificou nun humilde 21º posto, que se converteu en vixésimo cando Esteban Gutiérrez recibiu un castigo por cambiar a súa caixa de cambios no Sauber. Max Chilton cualificou por diante do Marussia do seu compañeiro Jules Bianchi, non acadou un lugar na Q2 por unha centésima de segundo. O piloto de Caterham Marcus Ericsson foi o último piloto eliminado na Q1, o seu compañeiro de equipo Kamui Kobayashi logrou pasar á Q2.
A choiva fixo a súa aparición na Q2, a pista mollada tomou a súa primeira vítima en Kimi Räikkönen, quen trompeou co seu Ferrari ao final da Q2. O accidente de Räikkönen interrompeu a volta de varios pilotos, entre eles Jenson Button e o actual Campión do Mundo Sebastian Vettel, tanto que o accidente de Räikkönen impediulles pasar á Q3. Máis tarde descubriuse que Vettel tamén se viu obstaculizado por problemas no motor. O Sauber de Adrian Sutil terminou o período no décimo cuarto posto, con Kamui Kobayashi décimo quinto logo de que Sergio Pérez trompeara o seu Force India na súa última volta lanzada.
A choiva intensificouse no período final, e varios pilotos saíron con pneumáticos de mollado. Os pilotos de Mercedes Lewis Hamilton e Nico Rosberg, xunto a Ricciardo, comezaron unha batalla a tres bandas pola pole que chegou ata as últimas voltas. Hamilton impúxose, con Ricciardo segundo. Rosberg partiu terceiro, xunto a Kevin Magnussen, quen cualificou o seu McLaren cuarto no seu debut na F1. Despois do accidente na Q2 Räikkönen quedou 12º, Fernando Alonso deu deu a Ferrari un bo resultado cando logrou o quinto posto logo de facer unha elección de pneumáticos equivocada ao principio do período e comezou xunto ao Toro Rosso de Jean-Eric Vergne. O Force India de Nico Hülkenberg e o debutante Daniil Kvyat ocuparon a seguinte fila da grella, por diante dos Williams de Felipe Massa e Valtteri Bottas, quen, do mesmo xeito que Gutiérrez, foi sancionado con cinco lugares por cambiar a caixa de cambios. Para Williams, foi a primeira vez desde o Gran Premio de Hungría de 2012 que os dous coches chegaron á Q3.
Carreira
A carreira comezou as 17:00, hora local. Os pilotos de Marussia Max Chilton e Jules Bianchi quedaron parados na grella no comezo da volta de formación e comezaron a carreira desde o pit lane xunto a Romain Grosjean que foi sancionado por saír do garaxe antes do sinal de 15 minutos. Segundos despois da saída, Felipe Massa e Kamui Kobayashi chocaron na primeira curva, quedando ambos fóra da carreira.
Nico Rosberg liderou desde a primeira curva malia que Lewis Hamilton partía desde a pole. Durante as primeiras cinco voltas da carreira, Hamilton e Sebastian Vettel, retiráronse, ambos con problemas no motor. Rosberg dominante, gañou a carreira con case vinte e cinco segundos de vantaxe, logrando o seu primeiro triunfo desde o Gran Premio do Reino Unido de 2013. Daniel Ricciardo acadou o segundo posto diante do seu público, converténdose no primeiro piloto de F1 de Australia en terminar no podio na súa carreira de casa nunha carreira do campionato do mundo. John Smith terminou no podio en 1983, pero nese momento, aínda non era unha carreira oficial do campionato mundial de Fórmula Un. Kevin Magnussen terminou terceiro, dous segundos por detrás de Ricciardo. É o primeiro debutante na F1 que logra un podio na súa primeira carreira desde que o fixera Lewis Hamilton no Gran Premio de Australia de 2007 sete anos antes. Coincidentemente, Hamilton e Magnussen terminaron terceiro e correndo para McLaren.
Cuarto foi compañeiro de equipo de Magnussen Jenson Button, que terminou medio minuto detrás de Rosberg, seguido de Fernando Alonso quinto, Valtteri Bottas sexto, Nico Hülkenberg sétimo, Kimi Raikkonen nu decepcionante oitavo posto malia gañar a carreira un ano antes, os dous Toro Rosso de Jean-Eric Vergne e do debutante Daniil Kvyat foron noveno e décimo respectivamente. Daniil Kvyat convértese no piloto máis novo en puntuar, superando o anterior récord de Sebastian Vettel.
Post carreira
Daniel Ricciardo foi descualificado dos resultados do Gran Premio de Australia. Kevin Magnussen ascendeu a segunda posición e Jenson Button ata a terceira.
Varios
Sebastian Vettel e Felipe Massa lucían cascos especiais en homenaxe á Michael Schumacher. Mercedes e Ferrari tamén levaban mensaxes de apoio a Michael nos seus coches.
Montiel
miniatura|300px|Vista do castelo de Montiel Montiel é unha poboación do sueste da provincia de Cidade Real en España (comunidade autónoma de Castela-A Mancha). Atópase dentro da comarca do Campo de Montiel na marxe esquerda do río Jabalón e dentro do val que forman as ladeiras dos cerros do Castelo da Estrela (ás veces chamado castelo de Montiel), de San Polo e das Camarillas.
Poboación
Segundo o censo electoral de 2005, tiña 1307 electores: 1296 en España e 11 no estranxeiro.
Historia
Montiel foi escenario dun enfrontamento bélico enmarcado na Guerra dos Cen Anos e no seu conflito satélite, a Guerra Civil de Castela: a Batalla de Montiel. Nela, exércitos francocastellanos medíronse cunha alianza proinglesa liderada por Portugal. A primeira destas forzas, comandada por Henrique de Trastámara (logo Henrique II de Castela), impúxose á segunda, dirixida polo seu irmán Pedro o Cruel.
1943
1943 foi Ano Santo Xacobeo.
Montiel
Política
Nas eleccións municipais de 1999 e 2003 a repartición foi de catro edís para o PP e cinco para o PSOE. Nas eleccións municipais de 2007 a repartición foi de catro edís para o PSOE e cinco para o PP.
1943
Outros
Historia ano a ano
Mozart in the Jungle
Mozart in the Jungle é unha serie de televisión estadounidense desenvolvida por Roman Coppola, Jason Schwartzman, Alex Timbers e Paul Weitz para o servizo de vídeo baixo demanda Amazon Video.
A historia está inspirada no libro de 2005 da oboísta Blair Tindall Mozart in the Jungle: Sex, Drugs, and Classical Music, no que narra as súas memorias como oboísta profesional en Nova York tocando coa New York Philharmonic e orquestras de espectáculos de Broadway shows. Unha das personaxes principais é Rodrigo, encarnado por Gael García Bernal, unha personaxe baseada no director de orquestra Gustavo Dudamel, xunto con Lola Kirke, Malcolm McDowell, Saffron Burrows, Hannah Dunne, Peter Vack, e Bernadette Peters.
O día 6 de abril de 2018 Amazon confirmou o final da serie logo da cuarta tempada estreada en febreiro dese mesmo ano.
Cameos
A serie foi tamén coñecida por incluír cameos de destacadas personalidades da música clásica como Gustavo Dudamel, o pianista chinés Lang Lang, a compositora estadounidense Caroline Shaw, o violinista Joshua Bell, ou o tenor español Plácido Domingo.
O primeiro capítulo da segunda tempada, titulado "Stern Papa" contou coa presenza do director de orquestra venezolano Gustavo Dudamel como membro do equipo técnico nun concerto que a Sinfónica de Nova York ofrece nos Ánxeles. Tamén nesa mesma tempada, no cuarto episodio, titulado "Touché Maestro, Touché", aparecen o violinista estadounidense Joshua Bell, o pianista Emanuel Ax, e o tamén pianista chinés Lang Lang facendo deles mesmos. Joshua Bell aparece novamente no episodio "Creative Solutions For Creative Lives", o noveno da terceira tempada, como reforzo para a orquestra que dirixe Hailey.
O compositor estadounidense Nico Muhly aparece en "The Modern Piece",o segundo episodio da terceira tempada encarnándose a si mesmo. No quinto episodio da terceira tempada aparece o tenor español Plácido Domingo interpretando un duetto con "La Fiamma", interpretada por Monica Bellucci, que tamén aparece nos catro episodios anteriores encarnando á diva italiana ficticia.
En "Significant Lover", o terceiro episodio da quinta tempada, aparece a compositora estadounidense Caroline Shaw encarnándose a si mesma. Tamén na cuarta tempada, no noveno episodio ("I Want You To Think Of Me") a cantante rock Joan Jett interprétase a si mesma.
Recepción
A primeira tempada da serie recibiu comentario positivos por parte da crítica. O agregador de recensións Rotten Tomatoes deulle á serie unha porcentaxe do 95%, 'fresh', baseado en 20 críticas, co consenso da crítica "Aínda que confinado ao mundo illado da música clásica, en Mozart in the Jungle Gael García Bernal fai cantar este pequeno e encantador espectáculo". Metacritic puntuou a serie cun 73 sobre 100, indicando 'críticas xeralmente favorables'. Cory Barker, escribindo para TV.com, eloxiou a serie: "O que funciona tan ben é que Mozart non ten medo de botarte nun mundo no que probablemente non esteas familiarizado, mais non chega tan lonxe no extremo profundo que inmediatamente te somerxes na xerga e apostas dramáticas distanciadas". Robert Lloyd, para The Los Angeles Times, tamén eloxiou a primeira tempada, afirmando que "As personaxes que foron portavoces de actitudes comezan a parecer persoas, máis complicadas do que unha descrición en miniatura pode prover. Interésaste no que será delas sen agardar ou alentar ningún resultado particular". Kory Grow, de Rolling Stone, tamén eloxiou a serie, escribindo que "grazas aos guións extravagantes e un elenco de actores intelixente... resulta fantástica sen soar fora de ton."
Tim Goodman, de The Hollywood Reporter, tamén lle deu á primeira tempada unha crítica positiva. "Bernal é agradable e magnético, e fai que o maestro ecléctico apareza na pantalla. El só vale para transmitir a serie, mais, afortunadamente, hai moitas máis cousas nela". Brian Lowry, escribiu para Variety, tamén gabando a serie: "Se ben Mozart é sen dúbida unha confección de nicho, o programa xeralmente brilla ao demostrar moito encanto mesmo cando non hai moitas risas". Nunha crítica máis variada, Jeff Jensen de Entertainment Weekly deulle á serie un B-.
Crítica
Se ben a crítica con mentalidade social eloxiou o pulo da serie pola equidade de xénero, a orquestra case totalmente integrada por persoas brancas e o elenco principal recibiron críticas de parte do NPR por ser pouco realista, dada a prevalencia de músicos do leste de Asia nas orquestras da vida real.
Mecanización
dereita|conmarco|Engrenaxes envolventes, un dos grandes avances da mecanización que permitiu nos primeiros inventos solucionar problemas de transporte, impulsión, elevación e movemento. O da esquerda conduce o da dereita: as frechas azuis indican as forzas de contacto entre ambas as engrenaxes. A liña de forza ou liña de acción que corre ao longo dunha tanxente común das bases de ambos os círculos. (Nesta situación, non hai forza, e o contacto non é necesario, ao longo da tanxente común oposta que non se amosa).
Mecanización é o uso de máquinas para substituír parcial ou totalmente o traballo humano ou animal. É importante mencionar que a diferenza da automatización que depende totalmente dun operador humano, a mecanización require da participación dunha persoa para proporcionar información ou instrución. Outra acepción fai referencia a todo aquilo que require un poder de movemento e un obxecto suxeito á operación, o cal debese terminarse para que o traballo estea feito.
De cando en vez o concepto de mecanización inclúe tamén as ferramentas de man. No uso moderno do termo utilízase para describir procesos complexos en diversas ramas tales como a enxeñaría ou a economía, nos que xa non fai referencia só á física que substitúe un traballo humano por unha máquina, senón que amplía esta definición á redución de grandes procesos a un máis eficiente que os simplifica. Logo da invención da electrificación, a mecanización deixou de ter como fonte enerxética a forza das persoas e comezou a ser sinónimo de máquinas motorizadas.
Primeiros inventos
Todo comezou coa invención da roda no 3 500 a. C. na civilización sumeria, co fin de facilitar o transporte de obxectos pesados dun lugar a outro, o que permitiu aumentar a eficiencia da construción e diminuír os tempos. miniatura|350x350px|Esquema da vantaxe mecánica que se obtén con diversas poleas compostas. Logo no ano 220 a. C. Arquímedes inventou a polea composta, o que axudou a levantar obxectos pesados aplicando menor forza.
Máis tarde no ano 871 aparece o documento impreso de data coñecida máis antigo que se conserva, o Sutra do Diamante atopado na cova de Dunhuang. A pesar de que este uso foi un dos primeiros coñecidos, a etapa máis famosa ocorreu en 1 440 cando o alemán Johannes Gutenberg inventou a imprenta moderna, cun moi discutido crédito sobre a orixe da invención.
Revolución Industrial
A máquina de vapor de Newcomen empregárase, primeiramente, para bombear a auga dunha mina, en 1712. John Smeaton, introduciu engrenaxes e eixes metálicos nas rodas hidráulicas a partir de mediados do XVIII. Tamén realizou unha investigación científica sobre o deseño de rodas hidráulicas o que produciu un importante aumento da eficiencia. Mais, pódese dicir que a revolución industrial comezou principalmente coa maquinaria téxtil, como a máquina de fiar ou Spinning Jenny de James Hargreaves (1764) e a Water Frame de Richard Arkwright.
A revolución industrial, na segunda metade do século XVIII en Gran Bretaña, principiou un proceso que xerou un punto de inflexión na historia da mecanización. Neste período, produciuse un cambio radical das tarefas manuais e a tracción animal polas maquinarias para a fabricación industrial e o transporte de mercadorías e pasaxeiros. Ademais a produción tanto agrícola como industrial multiplicouse mentres os tempos nos procesos produtivos foron cada vez menores, o que provocou que a riqueza e a renda per cápita se multiplicasen como nunca antes o fixeran.
O ferrocarril
dereita|miniatura|Un ferrocarril alemán en 1895. Durante este período un dos avances máis importantes foi o ferrocarril, previamente se utilizaba a forza animal para transportar cargas como medio de locomoción, os raís eran de madeira e o uso limitábase ás minas para o transporte do carbón logo en 1801, o parlamento británico deu a primeira concesión para construír un ferrocarril movido por cabalos de 13 quilómetros de lonxitude entre as cidades de Wandsworth e Croydon, cun custo de 60.000 libras. Con todo foi en 1821 cando o mesmo parlamento autorizou a primeira liña de ferrocarril a vapor entre Stockton e Darlington. A liña inaugurouse en 1825 tirando de 34 vagóns a unha velocidade media de entre 10 e 12 millas por hora, o xornal The Times describiu a fazaña da seguinte maneira:Logo nos 5 anos seguintes construíronse 23 novas liñas autorizadas polo parlamento inglés, dentro das cales se creou a ruta entre Mánchester e Liverpool, a primeira en ofrecer o servizo de transporte de pasaxeiros.
O barco de vapor
dereita|miniatura|O Turbinia, primeiro barco propulsado con turbinas a vapor. Outro avance tecnolóxico importante foi o barco de vapor. Antes da revolución industrial a tradición naval europea baseábase no control dos ventos como medio de propulsión e a seguridade, máis que a velocidade no mar. Nos comezos do século para cruzar o Atlántico de leste a oeste necesitábanse polo menos dúas ou tres semanas, mentres que de oeste a leste eran suficientes entre 30 e 40 días. Os avances máis grandes viñeron entre os anos 1840 e 1860 coa invención da hélice, baseándose nos primeiros parafusos de Arquímides, o condensador de superficie e a máquina Compound, o que xerou un grande aforro en cantidade de combustíbel e a introdución das caldeiras cilíndricas que permitiron a produción de vapor a alta presión.
Este período da historia universal terminou entre os anos 1820 e 1840, deixando sen dúbida un mundo totalmente diferente ao anterior, produto da súa influencia na economía mundial, os empregos, os plans de educación e os medios de transporte.
O electroimán
Foi inventado en 1825 polo electricista británico William Sturgeon, o que foi un primeiro paso para a transmisión de corrente a grande escala. Logo durante a revolución industrial produto da masificación da maquinaria industrial, o electroimán foi utilizado na maioría destes inventos estando presente en practicamente todos.
O século XX
dereita|miniatura|O arco eléctrico é unha demostración da enerxía eléctrica, que foi utilizada para acelerar e permitir unha gran cantidade de mecánicas da época. En épocas temperás do século XX as máquinas foron desenvolvidas para realizar tarefas máis complexas que requirían habilidades manuais máis precisas. Todo o anterior foi potenciado polo desenvolvemento na condución da electricidade, que puido xerar un avance exponencial en materias de todo tipo, como os armamentos, os aparellos eléctricos, a informática, entre moitos outros, podendo chegar a realizar procesos de manufactura de case todos os bens.
A informática
A informática facilitou os traballos repetitivos e monótonos da área administrativa. A automatización deses procesos trouxo como consecuencia directa unha diminución dos custos e un incremento na produtividade. Na informática únense as bases das ciencias da computación, a programación e metodoloxías para o desenvolvemento de software, a arquitectura de computadores, as redes de computadores, a intelixencia artificial e certas cuestións relacionadas coa electrónica. Pódese entender por informática á unión sinérxica de todo este conxunto de disciplinas. Esta disciplina aplícase a numerosas e variadas áreas do coñecemento ou a actividade humana.
Uso militar
O termo tamén se usa no contexto militar para referirse ao uso de vehículos de combate que usan tracción de eiruga, particularmente vehículos para o transporte de persoal. A mecanización mellorou de modo espectacular a mobilidade e a capacidade de batalla da infantaría. Nas forzas armadas de países industrializados, toda a infantaría é tipicamente mecanizada, coa posible excepción das forzas aerotransportadas.
O Val, Paradela, Castro Caldelas
O Val é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
24 (serie de televisión)
dereita|miniatura|275px
24 é unha serie de televisión estadounidense creada por Robert Cochran (guionista de Falcon Crest e un dos creadores de La Femme Nikita) e Joel Surnow (guionista de Miami Vice e un dos creadores de La Femme Nikita), e producida por Imagine Television que comezou a emitirse pola Fox o 6 de novembro de 2001. Constitúe a segunda serie de espionaxe con máis episodios despois de Mission:Impossible e por duración da súa emisión tras The Avengers.
24 presenta a novidade de presentar a acción en tempo real, en cada tempada os 24 episodios representan un período de 24 horas na vida de Jack Bauer, axente federal da Counter Terrorist Unit (CTU) nos Ánxeles na súa loita contra terroristas que poñen en perigo os Estados Unidos, así como as accións doutros axentes, oficiais do goberno e terroristas asociados co argumento. As primeiras seis tempadas localizáronse nos Ánxeles e na súa zona de influencia en California, amais de Washington, D.C., onde se localiza principalmente a sétima tempada. A oitava ten lugar en Nova York.
Cada episodio dura 43 minutos que cos 17 minutos de publicidade na súa emisión orixinal conforman os sesenta minutos de acción real de cada episodio. Despois de que Kiefer Sutherland, o protagonista, gañara un Globo de Ouro pola súa interpretación nos dez primeiros capítulos, os índices da serie aumentaron e a Fox ordenou filmar o resto da serie, que se converteu nun éxito de pública e crítica tanto nos Estados Unidos como internacionalmente gañando varios premios Emmy. Debido á folga de guionistas de 2007-2008 a sétima tempada que tiña que comezar en xaneiro de 2008 pospúxose ata xaneiro do ano seguinte, e entrementres realizouse un filme para televisión titulado 24: Redemption, que se emitiu o 23 de novembro de 2008.
Francisco el Matemático
Francisco el Matemático foi unha serie de televisión colombiana transmitida por RCN Televisión dende o ano 1999 até o ano 2004, na súa primeira etapa. É considerada unha das producións máis vistas da televisión colombiana, xunto coa serie familiar Padres e hijos. O seu elenco principal estivo composto por Luis Mesa, Diana Ángel, Alejandra Borrero e Mauricio Figueroa, entre outros. O derradeiro episodio de devandita etapa da serie foi emitido en outubro de 2004.
El Adelanto (Corcubión)
El Adelanto foi un periódico publicado en Corcubión en 1890.
Historia e características
Apareceu en 1890. Periódico manuscrito por Antonio Porrúa e Jerónimo Figueroa Domenech. Parece que o periódico se ía facer con “policopy”, pero as pranchas molláronse e derramáronse. Conseguiron unha pequena imprenta de Londres que non puideron usar por descoñecer o seu funcionamento. Publicáronse 3 números.
Aristilo
Aristilo (s. -IV - -III) foi un astrónomo grego, que canda Timocares de Alexandría, compilou un dos primeiros catálogos de estrelas que se coñecen e que foron utilizados posteriormente para establecer a precesión dos equinoccios.
Aristilo como Timocares traballaban no Museo de Alexandría e foron destacados partícipes na realización dunha compilación sistemática da posición de estrelas e planetas facendo uso de instrumentos graduados. Os datos do devandito catálogo foron utilizados por Hiparco de Nicea para descubrir a precesión dos equinoccios ao comparar as súas observacións das posicións de diversas estrelas coas obtidas por Aristilo e Timocares século e medio antes. Pola súa banda, Tolomeo usou as posicións dos planetas recollidos por Aristilo e Timocares para deducir a súa teoría sobre o movemento dos planetas.
A Brea, Lestedo, Palas de Rei
A Brea é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
White Reaper
White Reaper é unha banda de garage punk estadounidense baseada en Louisville, Kentucky. O grupo está composto por Tony Esposito, Ryan Hater, Nick Wilkerson, Hunter Thompson e Sam Wilkerson. A banda publicou dous EPs e dous álbums, o primeiro deles, White Reaper Does It Again, en 2015,   e o segundo, The World's Best American Band, en 2017.