cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coco (folclore)
Cabezas
Os rituais en torno da Nossa Senhora das Cabeças, en Portugal, inclúen a oferta de ex-votos coa forma de cabezas de cera, rezar a Ave María cunha estatua da Nossa Senhora enriba da cabeza, e rezar coa cabeza dentro dun burato aberto na parede da capela.
A capela de Nossa Senhora das Cabeças localízase a 50 m das ruínas dun templo romano (en Orjais, Covilhã). Evidencia unha continuidade no uso dun espazo sagrado que pasou dunha área de culto pagán á dun culto cristián e que continuou a ser un local culto nos séculos seguintes até o día de hoxe. De acordo con Pedro Carvalho os achados pre-romanos e a localización das ruínas romanas dentro das murallas dun castro do século -VIII suxiren a posibilidade de que fose inicialmente parte dun culto pre-romano.
Animais míticos
miniatura|dereita|250px|Festa da Cocaminiatura|dereita|230px|Cucafera A máis antiga referencia á Coca vén no Livro 3 de Doações de Afonso III de Portugal, do ano 1274:
No norte de Portugal, a coca é representada por un dragón con escamas. Na vila de Monção, coñecida como a terra da "coca", é chamada "santa coca" ou "coca rabixa". Na festa do día do Corpus Christi a coca é o dragón que loita con San Xurxo na representación da lenda de San Xurxo e o dragón. Hai referencias á Festa da Coca dende o século XVI.
Segundo a lenda, cando o cabaleiro gaña o torneo, ó cortar unha das súas orellas cun brinco e a lingua, o ano agrícola será fértil; cando é a Coca a que vence, arrepiando ó cabalo, o ano agrícola será mao e haberá fame.
En Galiza aínda hai dúas cocas, unha en Betanzos e outra en Redondela onde se celebra o día da Coca durante o Corpus Christi. Conta a lenda que o dragón chegou polo mar e devoraba ás rapazas da vila, mais acabou por morrer en combate a mans dos rapaces do lugar. En Monção, a lenda conta que a coca vive no río Miño; en Redondela vive na Ría de Vigo.
Na fase inicial da súa vida a coca é unha cobra, despois transfórmase nun dragón. O dragón tiña o mesmo nome que o barco medieval chamado coca, destinado ó transporte de carga e pasaxeiros, pero que tamén participaba nos frecuentes ataques dos piratas ás vilas costeiras.
En Cataluña, este ser é chamado "cuca" ou "cucafera" e a súa máis antiga referencia foi documentada en 1457. É unha figura zoomórfica co corpo dunha tartaruga e chifres ó longo da columna, ten gadoupas e cabeza de dragón. A lenda conta que ela tiña que comer todas as noites ó xantar tres gatos e tres nenos.
O papel de asustar nenos estendeuse até o Brasil, levado polos primeiros colonizadores, onde a coca é coñecida por outro nome, "Cuca".
Capa (traxe)
miniatura|esquerda|180px|O Farricoco na Procesión "Ecce Homo" no [[Xoves Santo, en Braga, Portugal]] Coca é o nome que se daba á capa ou traxe cunha carapucha que cubría o rostro. Era tamén o nome do vestido de noiva, tradicionalmente de cor escura, con carapucha, que aínda se usaba a comezos do século XX. Camilo Castelo Branco relembraba con saudade o poder sedutor da coca:
En 1498, o rei Manuel I deu permiso ós irmáns da Misericordia para que todos os anos no Día de Tódolos Santos recollesen os ósos e os restos mortais, deixados no cadafalso, daqueles que tiñan sido condenados a morte, e lles desen unha sepultura. A irmandade, durante a Procesión dos Ósos, era seguida polos farricocos que levaban as tumbas e recollían os ósos dos condenados. O farricoco era o sepultureiro da Misericordia que leva os defuntos para a sepultura.
Literatura
miniatura| Os cocos, representación xigante do coco e da coca de [[Ribadeo.]] Na literatura oral a coca é tema das cantigas de embalar, tal como o chupasangues que rouba os cativos ou a Mariamanta que ten lume nos ollos, un ser que asusta ós nenos, está sempre á espreita (está sempre á coca), e impide que o sono chegue. O sono é moitas veces personificado por outro ser mítico, o Pedro Chosco.
No Auto da Barca do Purgatório (1518), de Gil Vicente, un neno identifica ó diaño como o "coco" :
A novela de Stephen King O visitante (The outsider, 2018) está baseada no mito do coco.
Xigantes
En Ribadeo, o coco e a coca son representados por dous xigantes. O mito do coco tamén se espallou polos países de lingua castelá.
Nos Estados Unidos, a cabaza decorada é chamada Jack-o'-lantern, nome dun personaxe do folclore europeo de países de lingua inglesa.
McDonnell Douglas
A corporación estaba baseada no aeroporto de St. Louis Lambert, en Missouri, mentres que a sede da súa filial McDonnell Douglas Technical Services Company (MDTSC) estana no condado de St. Louis.
Orixes
A compañía fundouse a partir das firmas de James Smith McDonnell e Donald Wills Douglas. Ambos tiñan orixe escocesa, graduáranse no MIT e traballaran para o fabricante aeronautico Glenn L. Martin Company.
Douglas fora enxeñeiro xefe na Martin antes de deixala e crear a Davis-Douglas Company a principios dos anos 20 nos Ánxeles. Pouco despois cambiou o nome da campañía para o de Douglas Aircraft Company. McDonnell fundou J.S. McDonnell & Associates en Milwaukee, Wisconsin no ano 1926. A súa idea era a de producir un avión persoal para o uso familiar. A depresión económica de 1929 arruinou as súas ideas e a compañía colapsou. Traballou en tres compañías sendo a última delas Glenn Martin Company en 1933. Deixou Martin en 1938 para intentar novamente traballar na súa propia firma, McDonnell Aircraft Corporation, desta vez baseada no aeródromo Lambert Field, nas aforas de St. Louis, Missouri.
A segunda guerra mundial foi unha gran fonte de ingresos para Douglas. A compañía fabricou case 30 000 avións (Douglas DC-3) dende 1942 ata 1945 e tiña unha forza de traballo de 160 000 empregados. As dúas compañía sufriron tras rematar o conflito, encarando a finalización de pedidos por parte do goberno e contando cunha gran cantidade de avións sobrantes.
Lingua tupí
O tupí antigo ou tupí clásico é unha lingua da familia tupí que foi falada polos nativos tupís do Brasil, maioritariamente os que vivían preto do mar. Pertence á familia tupí–guaraní, e ten unha historia escrita que abrangue os séculos XVI, XVII e XVIII. No período colonial o tupí foi empregado como lingua franca polos europeos así como polos amerindios e tivo uso literario, mais foi posteriormente suprimido até a extinción, deixando só unha lingua moderna descendente cun significativo número de falantes, o nheengatu.
McDonnell Douglas
Orixes
Tras a guerra Douglas continuou desenvolvendo avións novos, como o DC-6 en 1946 e o DC-7 en 1953. A compañía pasouse á propulsión a reacción, producindo os seus primeiros aparellos deste tipo para os militares; o convencional F3D Skyknight en 1948 e despois o máis moderno F4D Skyray en 1951. En 1955 Douglas introduciu o primeiro reactor de ataque da Armada dos Estados Unidos, o A4D Skyhawk. Deseñado para operar dende os portaavións da segunda guerra mundial da clase Essex, o Skyhawk era pequeno, fiable e duro. Distintas versións do avión seguiron operando na Armada durante case 50 anos, servindo finalmente en grandes cantidades como adestrador.
Douglas tamén fabricou reactores comerciais, producindo o DC-8 en 1958 para competir co Boeing 707. McDonnell tamén estaba desenvolvendo reactores, aínda que sendo máis pequena estaba preparada para ser máis radical, fabricando o seu exitoso FH-1 Phantom e converténdose nun gran provedor da Armada cos F2H Banshee e F3H Demon; e producindo o F-101 Voodoo para a Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF). O Banshee da época da guerra de Corea e o posterior F-4 Phantom II producido durante a guerra de Vietnam axudaron a converter a McDonnell nun gran provedor de cazas. Douglas creou unha serie de reactores experimentais de altas velocidades na familia Skyrocket, sendo o Skyrocket DB-II o primeiro avión en viaxar a dúas veces a velocidade do son en 1953.
Lingua tupí
Os nomes tupí antigo ou tupí clásico son termos empregados polos estudosos modernos, mais os falantes nativos chamárono ñeengatú "a lingua boa", ñeendyba "lingua común", abáñeenga "lingua humana", ou "lingua xeral" e "lingua brasileira".
McDonnell Douglas
Orixes
As dúas compañías estaban ansiosas por entrar no novo negocio dos mísiles. Douglas pasou de fabricar foguetes e mísiles aire-aire a producir sistemas de mísiles en 1956 co programa 1956 Nike, e converteuse no principal contratista do programa Skybolt ALBM e do programa do mísil balístico Thor. McDonnell fabricou varios mísiles, como o pouco común ADM-20 Quail, ademais de experimentar co voo hipersónico, investigación que lle permitiu conseguir unha boa participación nos proxectos Mercury e Gemini da NASA. Douglas tamén conseguiu contratos coa NASA, destacando o de parte do foguete Saturn V.
Nese momento as dúas empresas eran grandes contratistas pero tamén tiñan problemas. Douglas estaba tensa polo custe do DC-8 e do DC-9, mentres que McDonnell pasou tempos difíciles cando os contratos militares se reducían. As dúas compañías comezaron a sondear unha fusión con outras empresas. As consultas comezaron en 1963; Douglas ofreceu invitacións a ofertas en decembro de 1966 e aceptou a de McDonnell. As dúas firmas fusionáronse oficialmente o 28 de abril de 1967 como McDonnell Douglas Corporation (MDC). As dúas compañías parecían compaxinar ben; McDonnell era principalmente un contratista de defensa, mentres que Douglas dedicábase principalmente a fabricar avións civís.
Formación
McDonnell Douglas mantivo a súa sede nas oficinas principais de McDonnell Aircraft que estaban no aeroporto internacional de St. Louis Lambert, en Berkeley, Missouri, preto da cidade de St. Louis.
O DC-10 comezou a fabricarse en 1968 e as primeiras entregas chegaron en 1971. Existían varias impresións artísticas dun avión chamado "DC-10 Twin" ou DC-X que McDonnell Douglas considerou a principios dos 70 pero nunca se chegou a materializar. Este aparello debería ser un bimotor semellante ao posterior Airbus A300, pero nunca chegou a producirse ningún prototipo. Isto podería terlle dado a McDonnell Douglas unha vantaxe inicial no enorme mercado dos bimotores que se desenvolveu posteriormente, así como na compatibilidade con gran parte dos sistemas do DC-10.
Anos 70
miniatura|260x260px|KC-10 Extender repostando a un F-16 No ano 1977 lanzouse a seguinte xeración de variantes do DC-9, bautizada como serie "Super 80" (e despois renomeada MD-80).
Tamén en 1977 o KC-10 Extender foi o segundo avión de transporte de McDonnell Douglas en ser elixido para usarse na Forza Aérea dos Estados Unidos, sendo o primeiro o C-9 Nightingale/Skytrain II que entrou en servizo en 1968.
Durante os anos da guerra fría McDonnell Douglas indroduciu e fabricou ducias de exitosos avións militares, como o F-15 Eagle en 1974, o F/A-18 Hornet en 1978, e outros produtos como os mísiles Harpoon e Tomahawk. A crisis do petróleo dos anos 70 afectou gravemente á industria da aviación comercial, e como un dos grandes construtores de avións de pasaxeiros da época McDonnell Douglas viuse forzada a contraerse e diversificarse para reducir o impacto de posibles recesións futuras.
Anos 80
miniatura|260x260px|MD-90-30 de [[Delta Air Lines]] En 1984 McDonnell Douglas mercou Hughes Helicopters a Summa Corporation por 470 millóns de dólares e comezou a fabricar helicópteros. Nun principio Hughes Helicopters foi unha filial, pero no mes de agosto de 1984 pasou a chamarse McDonnell Douglas Helicopter Systems. O produto máis exitoso de McDonnell Douglas Helicopters foi o helicóptero de ataque AH-64 Apache deseñado por Hughes.
En 1986 lanzouse o MD-11, unha versión mellorada e actualizada do DC-10. O MD-11 foi o trirreactor máis avanzado en ser desenvolvido. Vendeu 200 unidades pero deixou de fabricarse tras a fusión con Boeing xa que competía co Boeing 777. O derradeiro avión comercial deseñado para ser fabricado por McDonnell Douglas chegou en 1988. O MD-90 era unha versión alongada do MD-80 equipada con turboventiladores International Aero Engines V2500, os motores máis grandes montados na parte traseira da fuselaxe dun reactor comercial. O MD-95, un moderno avión rexional que se semellaba moito ao DC-9-30, foi o último avión comercial deseñado por McDonnell Douglas en fabricarse.
O 13 de xaneiro de 1988, McDonnell Douglas e General Dynamics gañaron o contrato da Armada dos Estados Unidos Advanced Tactical Aircraft (ATA). O contrato por 4 830 millóns de dólares era para desenvolver o A-12 Avenger II, un avión de ataque furtivo, embarcado e con longo alcance que substituiría ao A-6 Intruder. O programa do A-12 cancelaríase en 1991.
En xaneiro de Robert Hood, Jr foi nomeado presidente da Douglas Aircraft Division, substituíndo ao retirado Jim Worsham. McDonnell Douglas entón realizou unha gran reorganización chamada Total Quality Management System (TQMS). TQMS rematou coa configuración funcional na que enxeñeiros con experiencia específica en aerodinámica, mecánica estrutural, materiais e outras áreas técnicas traballaban en diferentes avións. Isto foi substituído por un sistema orientado ao produto, onde os enxeñeiros centrábanse nun avión específico. Como parte da reorganización elimináronse 5 000 postos de xerencia e supervisión en Douglas. Os antigos xerentes puideron solicitar un dos 2 800 novos postos creados; os outros 2 200 perderían as súas responsabilidades. A reorganización provocou unha perda xeneralizada de moral na compañía e TQMS foi alcumada "Time to Quit and Move to Seattle" (hora de marchar e mudarse a Seattle) referíndose os empregados ao competidor Boeing que tiña a sede en Seattle, Washington.
Anos 90
Problemas técnicos, sobrecustos e atrasos levaron a que o Secretario de Defensa Dick Cheney cancelase o programa A-12 Avenger o 13 de xaneiro de 1991. Procederían anos de litixios pola rescisión do contrato: o goberno afirmaba que os contratistas incumpriran o contrato e non tiñan dereito aos pagos do progreso final, mentres que McDonnell Douglas e General Dynamics crían que o contrato foi cancelado por conveniencia, e polo tanto se lles debían cartos. O caso disputouse por medio de litixios ata que se chegou a un acordo en xaneiro de 2014. O caos e o estrés financeiro creado polo colapso do programa A-12 levaron ao despido de 5 600 empregados. O rol de avión táctico avanzado que deixou vacante o debacle do A-12 sería cuberto por outro programa de McDonnell Douglas, o F/A-18/F Super Hornet.
A compra de avións reducíuse tras o final da guerra fría. Este recorte nas contratacións militares combinado coa perda dos contratos para dous grandes proxectos, o Advanced Tactical Fighter e o Joint Strike Fighter, feriron gravemente a McDonnell Douglas. McDonnell Douglas construíu só un pequeno modelo de proba do JSF para o túnel de vento. En 1991 o MD-11 non era un éxito; probas realizadas no avión demostraron un déficit significativo no rendemento do MD-11. Un importante cliente futuro, Singapore Airlines, precisaba un avión completamente cargado que puidese voar dende Singapur ata París, contra fortes ventos e cara durante o inverno; o MD-11 non tiña alcance suficiente para realizar ese voo nesa época. Debido ao rendemento máis baixo do agardado, Singapore Airlines cancelou o seu pedido por 20 MD-11 o 2 de agosto de 1991 e mercou 10 A340-300 no seu lugar. miniatura|Proposta do [[McDonnell Douglas MD-12|260x260px]]En 1992 McDonnell Douglas revelou o seu estudo dun avión de dous pisos designado MD-12. O estudo percibíuse como un mero exercicio de relacións públicas para esconder o feito de que MDC estaba loitando contra a intensa presión que exercían Boeing e Airbus.Para a meirande parte da industria estaba claro que a compañía non tiña nin os recursos nin os cartos para desenvolver un avión tan grande, e o estudo desapareceu rapidamente sen deixar rastro. Un concepto semellante de dous pisos foi usado polo posterior estudo Ultra-Large Aircraft de Boeing feito coa intención de substituír o 747, pero finalmente o concepto de dobre cuberta non vería a luz ata a chegada do Airbus A380 nos anos 2000.
Tras a compra por parte de Boeing en 1996 da división de Rockwell North American Aviation, McDonnell Douglas fusionouse con Boeing en agosto de 1997 nun troco de accións por valor de 13 000 millóns de dólares, quedando Boeing como compañía supervivente. Boeing adoptou a versión modificada do logo de McDonnell Douglas.
Mariano Gamir Ulibarri
Mariano Gamir Ulibarri, nado en Madrid en 1877 e finado en Valparaíso de Abajo (Cuenca) en 1962, foi un militar español.
Traxectoria
Formado na Escola Militar de Toledo, da que logo foi director, era xeneral no tempo da sublevación militar que o 17 de xullo de 1936 deu orixe á guerra civil española, participando como xefe da brigada de infantería da III División orgánica na detención e esmagamento da sublevación en Valencia onde estaba destinado, no bando republicano.
Despois dirixiu operacións na zona do río Alfambra durante a Batalla de Teruel. Destinado na fronte, tivo que retirarse en Bilbao e estivo ao mando do Exército do Norte na batalla de Santander do 14 de agosto ao 1 de setembro de 1937. Cesado 'de facto' para dirixir novas operacións militares, enviouselle á inspección de Ensinanza Militar e a Cataluña como parte do grupo de militares españois que organizou a saída das Brigadas Internacionais en 1938. No final da guerra fuxiu a Francia onde residiu ata 1955, ano en que regresou a España por non ter xa condenas pendentes.
República Socialista Soviética de Estonia
A República Socialista Soviética de Estonia ( en estoniano: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik; en ruso: Эстонская Советская Социалистическая Республика, transl. Estonskaya Sovetskaya Sotsalisticheskaya Respublika), tamén coñecida como a RSS de Estonia, foi unha das repúblicas que compoñían a antiga Unión Soviética. Refírese a un estado monicreque soviético de curta vida proclamado o 21 de xullo de 1940 logo da invasión e ocupación da República de Estonia pola URSS, e en consecuencia á república constituínte da URSS que a sucedeu logo da súa anexión entre 1940 e 1941, e entre 1944 e 1991. O territorio de Estonia estivo ocupado polos nazis entre 1941 e 1944 (vexa Ocupación de Estonia pola Alemaña Nazi).
Símbolos da RSS de Estonia
miniatura|esquerda|250px|Proporcións: 1:2 A bandeira da RSS de Estonia foi adoptada o 6 de febreiro de 1953. Era unha bandeira vermella, ao estilo das demais bandeiras soviéticas, co fouce e martelo en ouro, e enriba unha estrela vermella cos contornos en ouro. Na metade inferior da bandeira aparecen unhas ondas de mar en púrpura e coas cristas brancas. Antes disto, a bandeira era vermella co fouce e martelo en dourado no curruncho superior esquerdo. Enriba dos símbolos comunistas aparecían en dourado os caracteres latinos ENSV (Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik). miniatura|300px|Escudo de armas da RSS de Estonia O escudo de armas da RSS de Estonia foi adoptado en 1940 polo goberno. Amosa un amencer acentuado por raios de sol, o fouc e martelo pola vitoria do comunismo e a "comunidade mundial de estados socialistas", e a estrela vermella para simbolizar a adhesión ao comunismo.
Na parte baixa do texto sobre a banda pódese ler, en lingua estoniana, Eesti NSV (por Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik, República Socialista Soviética de Estonia). Á dereita, talos de trigo rodean o centro do escudo de armas, e á esquerda unha póla de conífera.
A banda ten o lema nacional da URSS ("Proletarios de tódolos países, unídevos!") tanto en estoniana (Kõigi maade proletaarlased, ühinege!) e rusa (Пролетарии всех стран, соединяйтесь!).
Ocupación soviética de 1940
miniatura|dereita|300px|Mapa soviético de 1940 da R.S.S. de Estonia O destino da República de Estonia antes da segunda guerra mundial decidiuse polo Pacto de Non Agresión Xermano-Soviético e polo Protocolo Segredo Adicional de agosto de 1939.
O 24 de setembro de 1939 apareceron barcos de guerra soviéticos nos portos estonianos e bombardeiros soviéticos comezaron a patrullar de xeito ameazador sobre Tallinn e os arredores. Moscova esixiu que Estonia permitise á URSS establecer bases militares e despregar 25,000 efectivos en chan estoniano mentres durase a guerra en Europa. O goberno de Estonia aceptou o ultimato asinando o correspondente acordo o 28 de setembro de 1939.
O 12 de xuño de 1940, segundo o director do Arquivo de Estado Ruso do Departamento Naval Pavel Petrov (C.Phil.), foi dada a orde á Frota Báltica Soviética de que Estonia fose bloqueada militarmente.
O 14 de xuño o bloqueo militar soviético de Estonia converteuse nun feito mentres a atención do mundo dirixíase cara a caída de París en mans da Alemaña nazi o día anterior. Dous avións soviéticos derribaron ao avión de pasaxeiros finés "Kaleva" que voaba dende Tallinn a Helsinqui levando tres sacas de correos diplomáticas das delegacións dos EEUU en Tallinn, Riga e Helsinqui.
O 16 de xuño, a Unión Soviética invadiu Estonia. A Unión Soviética presentou un ultimato, demandando a substitución do goberno estoniano e acceso libre para as tropas soviéticas. O Exército Vermello emerxeu das bases militares en Estonia e, axudado por 90,000 efectivos soviéticos adicionais, tomou o país, ocupando os territorios da República de Estonia,, e organizando e apoiando protestas comunistas en todo o país.
O 17 de xuño, o día en que Francia rendiuse a Alemaña, Estonia aceptou o ultimato. O goberno estoniano decidiu de acordo co Pacto Kellogg-Briand non defenderse; dada a atafegante forza soviética tanto nas fronteiras como dentro do país, a orde foi de non resistir, para evitar o derramamento de sangue e a guerra aberta.
A maioría das Forzas de Defensa Estonias e a Liga de Defensa Estonia rendíronse de acordo coas ores e foron desarmadas polo Exército Vermello. Tan só o Batallón Independente de Sinais Estoniano estacionado en Tallinn, na rúa Raua, amosou resistencia. Cando o Exército Vermello introduciu como apoio seis vehículos blindados de combate, a batalla durou varias horas até o solpor. Houbo un morto e varios feridos no lado estoniano, e dez mortos e máis feridos no loado soviético. Finalmente púxose fin á resistencia militar con negociacións e o Batallón Independente de Sinais rendiuse e foi desarmado.
O 21 de xuño de 1940, a ocupación soviética da República de Estonia era completa. A Bandeira de Estonia foi substituída por unha bandeira vermella na torre de Pikk Hermann.
O 21 de xuño o Presidente Konstantin Päts (deportado a Ufa o 30 de xullo e máis tarde arrestado) formou un novo goberno baixo o Primeiro Ministro Johannes Vares.
Segundo fontes occidentais e estonianas a República de Estonia foi ocupada pola Unión Soviética en xuño de 1940,  e incorporada forzosamente á URSS como resultado dun golpe de estado comunista apoiado por tropas soviéticas. Os Estados Unidos, Reino Unido e outras potencias occidentais consideraron á anexión de Estonia pola URSS ilegal seguindo a Doutrina Stimson — postura que fixo da doutrina un precedente establecido da legalidade internacional. Malia que os Estados Unidos e o Reino Unido, aliados da URSS contra Alemaña durante a segunda guerra mundial, recoñeceron de facto a ocupación das repúblicas bálticas pola URSS na Conferencia de Ialta en 1945, mantiveron relacións diplomáticas cos representantes exiliados da independente República de Estonia, e nunca recoñeceron xuridicamente a anexión da República de Estonia.
O goberno ruso continúa a manter, porén, que a anexión soviética de Estonia foi lexítima
O terror soviético
As autoridades soviéticas, tendo gañado o control de Estonia, inmediatamente impuxeron o seu sistema e réxime. Foi dada a Orde № 001223 "Sobre o procedemento para levar a cabo a deportación dos elementos antisoviéticos de Lituania, Letonia e Estonia".
Durante o primeiro ano da ocupación soviética (1940-1941), máis de 8,000 persoas, incluíndo a maioría dos líderes políticos do país e dos oficiais militares, foron arrestados. Arredor de 2,200 dos arrestados foron executados en Estonia, mentres moitos dos outros foron levados a campos de concentración en Rusia, dende onde moi poucos puideron volver vivos máis tarde. O 19 de xullo de 1940, o Comandante en xefe do Exército Estoniano Johan Laidoner foi capturado pola NKVD e deportado xunto coa súa muller ao pobo de Penza. Laidoner morreu no Campo de Prisioneiros Vladimir, en Rusia, o 13 de marzo de 1953. O Presidente de Estonia, Konstantin Päts, foi arrestado e deportado polos soviéticos a Ufa (Rusia) o 30 de xullo, morreu nun hospital psiquiátrico en Kalinin (actualmente Tver) en Rusia en 1956.
800 oficiais estonianos, aproximadamente a metade do total, foron executados, arrestados ou mortos de fame nos campos de prisioneiros.
A ocupación nazi: 1941-1944
Logo de que a Alemaña Nazi invadise a Unión Soviética o 22 de xuño de 1941, a Wehrmacht ocupou Estonia en xullo de 1941. Malia que os alemáns foron percibidos ao comezo como liberadores da URSS e da súa represión por moitos estonianos que esperaban a restauración da independencia do seu país, veuse pronto que eran outro poder de ocupación. Os alemáns saquearon o país no esforzo da guerra e desencadearon o Holocausto. Estonia foi incorporada á provincia alemá de Ostland.
A ocupación soviética: 1944-1991
As forzas soviéticas volveron a ocupar Estonia no outono de 1944 logo de feroces batallas no nordés do país, no río Narva e na liña Tannenberg (Sinimäed). En 1944, atopándose co país sendo reocupado polo exército soviético, 80,000 persoas fuxiron de Estonia por mar a Finlandia e Suecia. 25,000 estonianos chegaron a Suecia e máis de 42,000 a Alemaña. Durante a guerra arredor de 8,000 sueco-estonianos e os membros das súas familias emigraron a Suecia. Logo da retirada dos alemáns, arredor de 30,000 partisanos permaneceron ocultos nos bosques estonianos, iniciando unha masiva guerra de guerrillas.
En 1945 algúns territorios do leste de Estonia cos pobos de Jaanilinn e Petseri foron transferidos á RSFS de Rusia.
En 1949 27,650 tropas soviéticas estaban aínda a loitar contra a guerrilla estoniana dos "irmáns do bosque". A deportación masiva de 1949, cando arredor de 21,000 persoas foron levadas de Estonia, creboulle as costas ao movemento partisano. 6,600 partisanos entregáronse en novembro de 1949. Máis tarde, o fracaso do levantamento húngaro crebou a moral de 700 homes que aínda permanecían nos bosques. Segundo datos soviéticos, até 1953 caeron 20,351 partisanos. Destes, 1,510 finaron en batalla. Durante ese período, 1,728 membros do Exército Vermello, NKVD e a milicia foron derribados polos "irmáns do bosque". August Sabbe, o derradeiro supervivente deles en Estonia, foi descuberto e asasinado por axentes da KGB en 1978.
miniatura|Cambios de fronteira de Estonia logo da Segunda Guerra MundialDurante a primeira década baixo dominio soviético logo da guerra, Estonia era gobernada dende Moscova a través de gobernadores estonianos nados en Rusia. Nados nas familias de estonianos étnicos en Rusia, recibiran a súa educación na Unión Soviética durante a administración estalinista e finais dos anos trinta. Moitos deles pelexaran no Exército Vermello, e algúns deles dominaban a lingua estoniana.
Malia que os Estados Unidos e o Reino Unido, aliados da URSS contra Alemaña durante a segunda guerra mundial, recoñeceron de facto a ocupación da República de Estonia pola URSS na Conferencia de Ialta en 1945, os gobernos do resto dos países democráticos non recoñeceron xuridicamente a anexión de Estonia pola URSS, nin en 1940 nin en 1944 de jure de acordo coa declaración de Sumner Welles do 23 de xullo de 1940. Varios países recoñeceron a diplomáticos estonianos que funcionaron en moitos países no nome do seu anterior goberno. Estes cónsules persistiron nesta anómala situación até a derradeira restauración da independencia de Estonia en 1991.
A primeira composición parlamentar libremente elixida durante a era soviética en Estonia aprobou as resolucións de independencia o 8 de maio de 1990, e renomeou á RSS de Estonia a República de Estonia. O 20 de agosto de 1991, o parlamento estoniano emitiu a Declaración de Independencia da Unión Soviética. O 6 de setembro de 1991, o Concilio Supremo da URSS recoñeceu a independencia de Estonia, inmediatamente seguida polos recoñecementos internacionais da República de Estonia.
En 1992, Heinrich Mark, o Primeiro Ministro da República de Estonia no exilio, presentou as súas credenciais ao novo Presidente de Estonia electo, Lennart Meri. O 23 de febreiro de 1989 a bandeira da RSS de Estonia foi arriada en Pikk Hermann, e substituída pola bandeira de Estonia azul, branca e negra, o 24 de febreiro de 1989.
As derradeiras tropas soviéticas marcharon de Estonia en agosto de 1994.
Os Campos, San Miguel de Reinante, Barreiros
Os Campos é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Bertoña, A Capela, A Capela
Bertoña é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 14 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Barbara (filme de 2012)
Barbara é un filme alemán de 2012 dirixido por Christian Petzold. O filme competiu na 62ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín en febreiro de 2012, onde Petzold gañou Oso de Prata ó mellor director. O filme foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
miniatura|[[Nina Hoss e Mark Waschke.]] miniatura|[[Ronald Zehrfeld e Rainer Bock.]]
Ioga
miniatura|250px|Iogui en Birla Mandir miniatura|dereita|270px|Iogui na postura do loto (padmasana), practicando pranayama. O ioga é unha práctica e disciplina física, mental e espiritual centrada principalmente en prácticas de desenvolvemento humano, que ten a súa orixe na India e que están amplamente difundidas en todo o mundo. Existen gran variedade de escolas, prácticas e obxectivos dentro do hinduísmo, budismo (particularmente budismo vajrayana ), e xainismo.
Historia e características
As orixes do ioga atópanse nas tradicións indias pre-védicas, que foron desenvolvidas arredor dos séculos VI e V a.C., durante os antigos movementos ascetas e śramaṇa. A cronoloxía dos textos máis antigos que describen as prácticas de ioga non está clara, mais adoitan estar acreditadas os Upanishads hindús e o Canon Pali, probablemente do século -III ou posterior. O Ioga Sutras de Patanjali data da primeira metade do primeiro milenio, pero só acadou prominencia en occidente no século XX. Os textos ioga hatha xurdiron arredor do século XI que foi a orixe do tantra.
Os gurús da India foron os introdutores do ioga en Occidente seguindo o éxito de Swami Vivekananda a finais do século XIX e comezos do XX. Na década de 1980, o ioga volveuse popular como un sistema de exercicio físico en todo o mundo. Porén, o ioga das tradicións indias é máis que un exercicio físico, xa que ten unha base meditativa e espiritual. Unha das seis grandes escolas ortodoxas do hinduísmo tamén se chama ioga, que ten a súa propia epistemoloxía e metafísica, e está estreitamente relacionado coa filosofía hindú samkhya.
Diversos estudos tentaron determinar a efectividade do ioga como unha intervención complementaria no tratamento do cancro, a esquizofrenia, a asma e as doenzas do corazón. Os resultados deses estudos foron dispares e non concluíntes, sendo os relacionados co cancro nulos ou pouco claros, e outros suxiren que o ioga pode reducir os factores de risco e axudar no proceso de curación psicolóxica do paciente.
Orixe do termo
Ioga, da raíz sánscrita yuj, nomea o xugo que se usa para unir a xunta de bois ao arar a terra. Por extensión, vén significar unión e, no caso do Ioga entendido como filosofía ou disciplina, designa a unión que é liberación: a unión do eu ou conciencia individual (Atman) co absoluto ou conciencia universal (Brahman).
Clasificación e historia
A principal división do ioga adoita establecer tres grandes pólas ou enfoques:
O Raja Yoga (ou ioga da meditación), moitas veces incluído como cuarto nesta lista, foi compilado nos Ioga Sutras de Patanjali, e é coñecido simplemente como Yoga no contexto da filosofía hinduísta, e forma parte da tradición Samkhya. Outros textos hindús, incluíndo os Vedas, os Upanishads, o Bhagavad Gita, o Hatha Yoga Pradipika, o Shiva Samhita e diversos Tantras, discuten diversos aspectos do Ioga.
O ioga divídese en dous grandes grupos: Ioga antigo e Ioga moderno. O Ioga antigo subdivídese en preclásico e clásico. O Ioga Moderno, en medieval e contemporáneo. Cada unha desas subdivisións teñen características que a distinguen tanto das demais, que pasaron as catro a ser coñecidas como troncos. De cada tronco, naceron varias pólas do Ioga. Os troncos determinan se a base será Samkhya (antigo) ou Vedanta (moderno); e se a postura comportamental adoptada será Tantra (Ioga preclásico e contemporáneo) ou Brahmacharya (Ioga clásico medieval). Tamén as pólas definen se as técnicas estarán constituídas por mudras, pújas, mantras, pranayamas, kriyas, asanas, yôganidrás, dháranas, dhyana etc. Estas variacións foron elaboradas empiricamente ao longo de 5000 anos para adaptarse a diferentes tipos de practicantes. As combinacións entre si alcanzan unha variedade incalculábel e pódese dicir que hai polo menos unha modalidade de Ioga perfecta para cada persoa.
Día Internacional do Ioga
O 11 de decembro de 2014, ps 193 membros da Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobaron por consenso unha resolución que estabeleceu o 21 de xuño como 'Día Internacional do Ioga'. A declaración deste día fíxose após a proposta da súa adopción por parte do Primeiro Ministro da India, Narendra Modi, durante o seu ingreso na devandita Asemblea o 27 de setembro de 2014. O motivo da escolla do día 21 de xuño, que cadra no solsticio de verán, foi defendido por Narendra Modi por ser o día máis longo do ano no hemisferio norte e por ter unha relevancia especial en moitas partes do mundo.
O primeiro día internacional do ioga celebrouse en todo o mundo o 21 de xuño de 2015. Preto do 35 000 persoas, incluíndo o Primeiro Ministro Narendra Modi e outros dignatarios indios, realizaron 21 asanas (posturas de ioga) durante 35 minutos en Rajpath, Nova Deli. Este día foi conmemorado por millóns de persoas en todo o mundo. O evento en Rajpath estabeleceu dous récords Guinness, a meirande clase de ioga con 35985 persoas, e o de máis nacionalidades participando nel, oitenta e catro.
Fling
O termo fling refírese a un estilo de música irlandesa de compás binario. Ao igual que o highland, ten relación co highland fling de Escocia e o hornpipe, que se atopa en tódalas Illas Británicas. Un fling típico ten 16 compases divididos en dúas seccións, e cada sección consta de catro compases que se repiten. A estrutura é a seguinte: AABB.
Ficheiro:Mary Brennan's.png
Rebeca Quintáns
Rebeca Quintáns López, nada en Arzúa en 1964, é unha xornalista, escritora de investigación e profesora galega.
Traxectoria
Rebeca Quintáns é licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid cunha tese sobre a análise do discurso de Xoán Carlos I.
O seu primeiro libro, Un Rey golpe a golpe, publicouse na editorial Ardi Beltza baixo o pseudónimo de Patricia Sverlo por motivos de seguridade. Foi unha continuación da investigación realizada na súa tese doutoral, que en palabras da autora: "había tanto contraste entre a verdade da figura de Juan Carlos e a imaxe creada nos medios de comunicación durante a Transición que eu estaba a desexar contar todo iso".
Como xornalista escribiu en diversos medios tanto convencionais (Interviú, Tiempo, El Semanal ou El Correo Gallego entre outros) como alternativos (Ardi Beltzav, Kale Gorria, El Otro País, No a la Guerra ou Diagonal). Tamén é profesora de Ensino Secundario e traballou como profesora asociada para a Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid.
En 2016 publicou Juan Carlos I: la biografía sin silencios, unha ampliación actualizada da traxectoria do rei emérito na que repasa diferentes aspectos da súa vida non tratados polos medios convencionais.
Francisco Llano de la Encomienda
Francisco Llano de la Encomienda, nado en Ceuta en 1877, finado na Cidade de México o 31 de decembro de 1963, foi un militar español leal á Segunda República.
Nado en Ceuta en 1877, ingresa na Academia Militar de Toledo con catorce anos, da que sairá co grao de alférez tres anos despois. Combina destinos peninsulares e en África, e cando se proclama a República posiciónase como un dos seus defensores. Durante a etapa republicana ascende de rango pouco a pouco, e en 1936 o Goberno do Fronte Popular encomendaralle o mando da 4ª División Orgánica con sede en Barcelona. Dada a lealdade probada do xeneral cara ao goberno, a sublevación militar do 18 de xullo faise ás súas costas, e cando estala vese incapaz de controlala mediante a aplicación da súa autoridade como máximo mando militar da división, sendo detido a punta de pistola por un dos seus oficiais sublevados.
Tras o fracaso da rebelión militar en Cataluña é posto en liberdade, concedéndolle o goberno a xefatura do Exército do Norte ata xuño de 1937. Ocupará cargos administrativos ata o final da guerra, tras a cal se exilia á Cidade de México, na que falecerá en 1963
O Polo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Polo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Katsuyama
Katsuyama (勝山市, かつやまし, Katsuyama-shi) é un concello da prefectura de Fukui no Xapón. Está situado ó oeste da zona de Hokuriku na rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 253,68 km², a poboación é de 25.808 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 102 h/km².
O concello de Katsuyama limita cos concellos de Sakai, Eiheiji, Fukui, Ōno (que son da prefectura de Fukui); Kaga, Komatsu e Hakusan (que son da prefectura de Ishikawa).
Batedor de globo
miniatura|dereita|200px|Batedores de globo O batedor de globo é un utensilio de cociña manual empregado para mesturar e bater ovos, mollos e masas de bolos, biscoitos e outros alimentos.
Está formado por varios arames fortes curvados en forma de pinga e presos a un cabo, ou a un arame enrolado nunha espiral aberta. Tamén existen instrumentos destes en plástico.
Este utensilio caeu un pouco en desuso coa invención do batedor eléctrico. Coñécese tamén coma fouet.
Casaldeite, San Miguel de Reinante, Barreiros
Casaldeite é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres).
The Captain
"The Captain" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu quinto álbum Only Revolutions o día 26 de outubro do 2009.
Listaxe de cancións
'''7" Red Vinyl
Catenina
miniatura|350px|Interaccións de proteínas estruturais en [[unión adherente|unións adherentes baseadas na cadherina. A forma exacta en que as cadherinas se ligan aos filamentos de actina está aínda investigándose. ]]
As cateninas son unha familia de proteínas que se encontran nas células animais formando complexos coas moléculas de adhesión celular cadherinas. As dúas primeiras cateninas que se identificaron recibiron o nome de α-catenina e β-catenina. Unha α-catenina pode unirse a unha β-catenina e tamén á actina. A β-catenina únese ao dominio citoplasmático dalgunhas cadherinas. Outras cateninas identificadas son a γ-catenina e a δ-catenina. O nome "catenina", procedente do latín catenam, cadea, déuselles orixinalmente porque se sospeitaba que as cateninas poderían unir as cadherinas ao citoesqueleto.
Tipos
miniatura|dereita|Figura 1. β-catenina en contactos célula-célula entre células de [[carcinoma embrional P19.]]
Todas elas, agás a α-catenina, conteñen repeticións armadillo.
Funcións
Varios tipos de proteínas cateninas funcionan coas N-cadherinas xogando un importante papel na aprendizaxe e memoria.
Os complexos de adhesión celular son necesarios para que os epitelios simples dos organismos superiores manteñan a súa estrutura, función e polaridade. Estes complexos, que axudan a regular o crecemento celular ademais de crear e manter as capas epiteliais, denomínanse unións adherentes e entre os seus compoñentes están polo menos a cadherina, β-catenina, e α-catenina. Na cadea evolutiva, as cateninas tiñan funcións na organización celular e polaridade moito antes do desenvolvemento e incorporación da vía de sinalización Wnt e das cadherinas.
O papel mecánico primario das cateninas é conectar as cadherinas aos filamentos de actina, especificamente nas unións adherentes dos epitelios. A maioría dos estudos que investigaron as accións das cateninas estiveron centrados na α-catenina e β-catenina. A β-catenina é especialmente interesante, xa que xoga un dobre papel na célula. Primeiro, ao unirse aos dominios de cola intracelulares citoplasmáticos do receptor das cadherinas, pode actuar como un compoñente integral dun complexo proteico nas unións adherentes que axuda a que as células se manteñan formando as capas epiteliais. A β-catenina actúa ancorando a actina do citoesqueleto ás unións, e probablemente pode colaborar na sinalización da inhibición de contacto dentro da célula. Por exemplo, cando unha capa epitelial está completa e as unións adherentes indican que a célula está rodeada por outras, a β-catenina pode xogar un papel en indicar á célula que deixe de proliferar, xa que non hai máis espazo nesa área. En segundo lugar, a β-catenina participa na vía de sinalización Wnt como unha diana situada augas abaixo. Aínda que esta vía é moi complexa e non se coñecen todos os seus detalles, en xeral, cando non está presente Wnt, un membro desta vía chamado GSK-3B pode fosforilar a β-catenina como resultado da formación dun complexo que inclúe a β-catenina, AXIN1, AXIN2, APC (Adenomatous polyposis coli un produto xénico supresor de tumores), CSNK1A1, e GSK3B. Despois da fosforilación dos residuos do extremo N-terminal Ser e Thr da β-catenina, o BTRC promove a súa ubiquitinación, o que causa a súa degradación polo complexo TrCP/SKP. Por outra parte, cando está presente Wnt, entón GSK-3B é desprazado desde o complexo previamente mencionado, causando que a β-catenina non sexa fosforilada, e deste modo non sexa ubiquitinada. Como resultado, os seus niveis na célula están estabilizados a medida que se acumula no citoplasma. Finalmente, parte destas β-cateninas acumuladas móvense ao núcleo coa axuda de Rac1. Neste punto, unha β-catenina convértese nun coactivador do TCF e LEF para activar os xenes Wnt ao desprazar os represores de transcrición Groucho e HDAC. Estes produtos xénicos son importantes para determinar o destino da célula durante o desenvolvemento normal e para manter a homeostase, ou poden causar un crecemento desregulado en trastornos como o cancro ao responder a mutacións na β-catenina, APC ou Axin, cada un dos cales pode orixinar esta estabilización do nivel de β-catenina desregulada nas células.
Aínda que se está a prestar menos atención ás α-cateninas nos estudos sobre a adhesión celular, esta proteína desempeña tamén papeis moi importantes na organización celular, función e crecemento. A α-catenina participa na formación e estabilización de unións adherentes ao unirse a complexos β-catenina-cadherina na célula. Os mecanismos exactos polas cales actúa a α-catenina nas unións adherentes aínda non están moi claros; porén, é probable que a α-catenina actúe en concerto coa vinculina para unirse á actina e colaborar na estabilización das unións.
Interacción coas cadherinas
As células do carcinoma embrional F9 son similares ás células P19 do carcinoma mencionado antes e normalmente teñen unhas adhesións célula-célula mediadas por E-cadherina con β-catenina unida no dominio citoplasmático da E-cadherina. As células F9 foron modificacadas por enxeñaría xenética para que carecesen de β-catenina, o que tivo como resultado un aumento da asociación da placoglobina coa E-cadherina. Nas células F9 que carecen tanto de β-catenina coma de placoglobina, acumúlase moi pouca E-cadherina e α-catenina na superficie celular. Os ratos que carecen de β-catenina teñen embrións defectuosos. Os ratos modificados xeneticamente para que especificamente teñan células do endotelio vascular deficientes en β-catenina mostraban unha alteración da adhesión entre as células endoteliais vasculares. Os ratos que caraecen de placoglobina teñen defectos na adhesión celular en moitos tecidos, aínda que a β-catenina substitúe á placoglobina en moitas unións celulares. Os queratinocitos modificados por enxeñaría xenética que non expresan a α-catenina teñen alterada a súa adhesión celular e activada a vía NF-κB. A unha liña celular tumoral defectiva en δ-catenina e baixos niveis de E-cadherina e mala adhesión célula-célula pode restaurárselle unha morfoloxía epitelial normal e aumentar os seus niveis de E-cadherina ao expresarse a niveis normais a δ-catenina funcional.