cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Baloncesto Rosalía de Castro
Historia
A etapa na LEB 2 foi de ledicia e desesperación. O equipo desfrutou na tempada 2002-03 cun 3º posto que o levaría a estar a piques de ascender ou desesperación coma nos anos 2004-05 onde tan só acadou a permanencia, ou no ano 2005-06 onde quedou ás portas do play off. Mais na tempada 2006-07 o equipo quedou campión de liga e acadou o ascenso á LEB Ouro. Logo de finalizar a liga regular na segunda posición da táboa por detrás do Ciudad de La Laguna Canarias con 22 vitorias e 12 empates, o equipo compostelán logrou impoñerse nos play-offs a Provincia de Palencia nos cuartos (3-0), COB en semifinais (3-0) e Ciudad de La Laguna Canarias por 69-81 na final.
A tempada 2007-08 foi o reencontro do club coa LEB, agora LEB Ouro, categoría da que foi un dos fundadores. Será unha liga ben lembrada en Compostela por seren catro anos anceiada e por manter un grupo cun carácter especial que viña de ascender, porén e por ser a primeira vez que o club se clasificaba para xogar uns play-off, mercede a un traballado oitavo posto na fase regular. Houbo momentos doces, facendo o mellor inicio da liga con cinco vitorias consecutivas ou gañando o derby co Breogán en Lugo, e outros máis duros de lesións, de duras derrotas e inxustizas.
Traxectoria
Indícanse con fondo de cor verde as tempadas nas que houbo ascenso de categoría e en cor vermello aquelas nas que se descendeu.
The Edge of Glory
miniatura|Logotipo da canción. "The Edge of Glory" (en galego, "A beira da gloria") é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga, Fernando Garibay, DJ White Shadow e producida por Lady Gaga e Fernando Garibay. A canción está incluída no seu segundo álbum de estudio Born This Way, e foi lanzada como terceiro sinxelo do álbum.
Nahum Tate
Nahum Tate (Nahum Teate ata 1677), nado en Dublín en 1652 e finado en Londres o 30 de xullo de 1715, foi un poeta irlandés, escritor de himnos e letrista de cancións, que chegou a ser considerado o poeta oficial de Inglaterra no ano 1692.
Traxectoria
Nahum Teate naceu nunha familia de clérigos puritanos. Era o fillo de Faithful Teate, un clérigo irlandés que fora reitor de Castleterra, Ballyhaise, ata que a súa casa foi queimada e a súa familia atacada, acusados de pasar información ao Goberno sobre plans para a rebelión irlandesa de 1641. Logo de residir na vivenda do reitor do Trinity College de Dublín, o pai trasladouse a Inglaterra, como titular en East Greenwich, arredor de 1650, e como predicador do evanxeo en Sudbury, de 1654 a 1658, antes de retornar a Dublín cara a 1660. Publicou un poema titulado Ter Tria, así como algúns sermóns, dous dos cales llos dedicou a Oliver e Henry Cromwell.
Nahum Teate seguiu a seu pai no Trinity College o ano 1668, e graduouse en 1672. Cara ao ano 1676 mudárase xa a Londres e gañaba a vida escribindo. O ano seguinte adoptou a forma ortográfica Tate, que mantería ata a súa morte, en 1715, en Southwark, Londres. Foi enterrado en St. George Southwark o día 1 de agosto de 1715.
Obra
miniatura|Cuberta da versión de Tate d'El Rei Lear Tate publicou un volume de poemas en Londres en 1677 e habitualmente escribiu para o teatro. Dedicou Brutus of Alba, or The Enchanted Lovers (1678), unha traxedia sobre Dido e Eneas, a Charles Sackville, sexto conde de Dorset. Esta obra foi adaptada para o libreto da ópera Dido and Eneas, de Henry Purcell. The Loyal General, con prólogo de Dryden, foi representada no teatro-xardín de Dorset o ano 1680.
En 1681, Thomas Betterton representou a versión de Tate de King Lear, que omitía completamente o personaxe do Parvo e acababa de xeito feliz co casamento entre Cordelia e Edgar. Aínda que Joseph Addison protestou contra esta mutilación de Shakespeare, Samuel Johnson defendeu a xustiza poética da adaptación de Tate. Coriolanus converteuse en The Ingratitude of a Commonwealth, representada no Teatro Real o ano 1682. A farsa de Tate Duke and no Duke imitaba Trappolin suppos'd a Prince, de Aston Cockayne. Tate continuou esta serie ata o ano 1707.
-351
Outros
Historia ano a ano
Aaron Ramsey
Aaron James Ramsey, nado en Caerphilly o 26 de decembro de 1990, é un futbolista galés. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Juventus FC. Tamén xoga na selección galesa, da que foi capitán (2011–2012).
Traxectoria
Ramsey estudou na Ysgol Gyfun Cwm Rhymni e alí comenzou a xogar ao rugby pero tras participar con éxito nun torneo de fútbol da Urdd Gobaith Cymru entrou na escola de fútbol do Cardiff City F.C. e nos últimos minutos do último partido da tempada 2006/2007 debutou no equipo titular e en 2008 fichou polo Arsenal.
Gosen
Gosen (五泉市, ごせんし, Gosen-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e no centro-norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 351,87 km² e a poboación de 55.108 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 157 h/km².
O concello de Gosen limita cos concellos de Niigata, de Tagami, de Kamo, de Sanjō, de Aga e de Agano.
Felisindo Álvarez Xesteira
Felisindo Álvarez Xesteira, nado no Carballiño en 1899 e finado en 1989, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Durante a Guerra civil foi xuíz de Albocácer (Castellón) e Xuíz Especial instrutor do Tribunal Especial de Garda número 1 de Valencia. Despois da guerra foi detido e estivo en prisión. Saíu en liberdade provisional da Prisión Sanatorio de Porta-Coeli (Valencia) en agosto de 1941. Foi promotor do cine Xesteira de Ourense.
Lourido Grande
O topónimo galego Lourido Grande pode referirse a:
Mimas
Mimas é unha lúa de Saturno que foi descuberta no ano 1789 por William Herschel. O seu nome fai referencia a Mimas, fillo de Gaia dentro da mitoloxía grega, é tamén designado coma Saturno I. Cun diámetro de 396 km é a vixésima lúa máis grande do Sistema Solar e é o corpo astronómico máis pequeno que posúe unha forma esférica grazas á súa propia gravidade.
Descubrimento
Mimas foi descuberta polo astrónomo William Herschel, o 17 de setembro de 1789. Anotaría o seu descubrimento do seguinte xeito:: "Unha gran luz no meu telescopio de corenta pes era tan rechamante que o 17 de setembro de 1789, catalogueina coma o sétimo satélite, situado daquela na súa posición máis occidental."
Nome
Mimas recibe o seu nome do Titán da mitoloxía grega, Mimas. Os nomes dos sete satélites de Saturno que se coñecían naquelas datas foron suxeridos polo fillo de William Herschel, John Herschel, na súa publicación do ano 1847 Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope. Bautizou os satélites con nomes de Titáns por que Saturno, que na mitoloxía grega está asociado con Cronos, era o líder dos mesmos e nalgún tempo foi gobernante do mundo.
Características físicas
left|miniatura|240px|Vista do hemisferio de vangarda de Mimas tomada dende a Cassini, pódese aprecia-los cráteres de ata 6 km de profundidade e as chasmata (fisuras ou dorsais) dun 1 km de fondo. O cráter grande que está preto do centro é Morgan; Arthur está preto do terminador, abaixo cara a dereita. Pelion Chasma é o grupo de liñas de fendas pouco visibles que corren en horizontal por debaixo de Morgan.
O accidente xeolóxico máis característico de Mimas é un xigantesco cráter de impacto de 130 km de diámetro, que recibiría con posterioridade o nome do descubridor da lúa, o cráter Herschel. O diámetro deste cráter é aproximadamente un terzo do diámetro da propia lúa; as súas paredes teñen aproximadamente 5 km de alto, algunhas partes do chan acadan os 10 km de profundidade, e o seu pico central elevase 6 km por riba do chan do cráter. Se existise un cráter equivalente na Terra, este tería uns 4.000 km de diámetro, máis ancho que Australia. O impacto que xerou este cráter debeu estar moi preto de esnaquizar Mimas: pódense ver facturas nas antípodas do cráter, as cales posiblemente foron creadas polas ondas de choque que atravesaron a lúa e que se concentraron na parte oposta ó impacto.
A superficie de Mimas está saturada de pequenos cráteres, pero ningún é comparable ó tamaño de Herschel. Aínda que Mimas está moi craterizada, a presenza dos cráteres non é uniforme. A meirande parte da superficie ten cráteres que poden supera-los 40 km de diámetro, pero na rexión do polo sur, non hai practicamente cráteres de máis de 20 km de diámetro.
A Granxa, Bamio, Vilagarcía de Arousa
A Granxa é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Mimas
Características físicas
miniatura|Mapa de Mimas
Hai tres tipos de accidentes xeolóxicos oficialmente recoñecidos en Mimas: cráteres, chasmata (facturas ou dorsais) e catenae (cráteres en cadea).
Resonancias orbitais
Hai varios fenómenos nos aneis de Saturno que están relacionados con resonancias con Mimas. Mimas é a responsable de limpa-lo material da División Cassini, o espazo entre os dous aneis máis anchos de Saturno, o Anel A e o Anel B. As partículas do Espazo de Huygens, a parte máis interior da división Cassini están nunha resonancia de 2:1 con Mimas. Orbitan dúas veces por cada órbita de Mimas. Os repetidos empurróns que ocasiona Mimas sobre as partículas da división Cassini, sempre na mesma dirección, obriga a estas a facer novas órbitas fora da división. A fronteira entre os aneis C e B está nunha resonancia orbital de 3:1 con Mimas. Recentemente descubriuse que o Anel G está nunha resonancia excéntrica rotacional de 7:6 con Mimas; a parte máis interior do anel está uns 15.000 km dentro da órbita de Mimas.
Mimas tamén está nunha resonancia de 2:1 coa lúa moito máis grande, Tetis, e nunha resonancia 2:3 coa lúa pastor exterior do Anel F, a lúa Pandora.
Exploración
A Pioneer 11 sobrevoou Saturno no ano 1979, e a súa máxima aproximación a Mimas foi de 104.263 km o 1 de setembro dese mesmo ano. A Voyager 1 sobrevoou o planeta no ano 1980, e a Voyager 2 no 1981. Mimas foi fotografada numerosas veces polo orbitador da sonda Cassini, a cal chegou a órbita de Saturno no ano 2004. A súa maior aproximación a Mimas ocorreu o 13 de febreiro do 2010, cando a Cassini se achegou a 9.500 km da lúa.
Estrañas semellanzas
Dende algúns ángulos, Mimas asemellase á Death Star (a Estrela da Morte), a estación espacial do filme de ciencia ficción A guerra das galaxias, a cal se lle outorga no filme uns 140 km de diámetro. Esta semellanza tena súa orixe no cráter Herschel que se asemella ó disco cóncavo do superláser da Death Star. Está semellanza é unha pura coincidencia, xa que filme foi feito case tres anos antes de que o cráter Herschel fose descuberto.
No ano 2010, a NASA editou un mapa da temperatura de Mimas, usando imaxes obtidas pola Cassini. As rexións máis quentes, as cales están nun lado do canto da lúa, crean unha forma moi semellante a icona do vídeo xogo Pac-Man (Comecocos).
Fraguas, Vilapedre, Vilalba
Fraguas é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Ariba
Ariba é unha empresa estadounidense de software e servizos tecnolóxicos. A súa sede sitúase en Sunnyvale, California, e o ano da súa fundación foi o 1996. O ano 2012 foi adquirida pola empresa alemá de software SAP AG por 4,3 billóns de dólares americanos.
Orixes
Ariba foi fundada no 1996 por Bobby Lent, Boris Putanec, Paul Touw, Rob Desantis, Ed Kinsey, Paul Hegarty e Keith Krach coa idea de usar internet para permitir e facilitar ás empresas ó proceso de compra de subministracións e servizos. Tradicionalemente este proceso de compra (ou Procurement na terminoloxía inglesa) tíñase baseado no papel, sendo unha labor moi custosa en canto a man de obra e ineficiente en canto a consecución de bos resultados financeiros e de calidade. Os principais competidores de Ariba neste campo son Tungsten Network, GEP, Basware and iPayables. De acordo a propia web da empresa, Ariba proporciona solucións para o control do gasto; que axuda ás empresas a analizar, entender e dirixir os seus procesos de gasto para acadar redución de custos e mellorar a eficiencia do proceso de negocio da compra. Actualmente, 94 das 100 compañías da revista Fortune e outras 200.000 empresas máis empregan os produtos software coma servizo (SaaS) de Ariba, para dirixir os seus procesos de gasto e actividades comerciais.
Adquisicións pasadas e competidores
O 17 de decembro de 1999, Ariba anunciou a compra de da compañía de Atlanta, TRADEX Technologies Inc. TRADEX era o líder dos primeiros softwares empregados no campo do Digital Marketplace ou, Mercado dixital. Outras adquisicións foron, no 2001 Agile Software, no 2004 FreeMarkets, no 2007 a empresa Procuri, que permitiu a Ariba mellorar a súa rede de clientes e os seus servizos on-demand, no 2010 Quadrem e no 2011 b-process, unha empresa de capital francés e líder europeo no eido da facturación electrónica.
Os competidores de Ariba son Taulia, Wax Digital, GEP, PROACTIS, SAP, Bravosolution, In-tend Ltd, MultiQuote, Oracle, Procurify, Zycus, Rosslyn Analytics, Ivalua, Tradeshift, Coupa, SciQuest, e Emptoris.
Austin Motor Company
The Austin Motor Company Limited foi un fabricante británico de vehículos a motor, fundado en 1905 por Herbert Austin. En 1952 fundiuse con Morris Motors Limited no novo holding British Motor Corporation (BMC) Limited, mantendo a súa identidade separada. A marca Austin utilizouse ata 1987. A marca comercial é actualmente propiedade da firma chinesa SAIC Motor, despois de ser transferida da filial en bancarrota Nanjing Automotive que a adquiriuna con MG Rover Group en xullo de 2005.
Historia
thumb | Herbert Austin 1905 "O señor Austin está a comezar novas obras, onde fabricará Austin Cars en Longbridge, preto de Birmingham"
1905-1918: Formación e desenvolvemento
Mentres dirixía a empresa Wolseley orixinal, que tiña un patrón de vendas altamente cíclico, Herbert Austin buscou produtos cunha demanda constante. A partir de 1895, construíu tres coches no seu tempo libre. Estiveron entre os primeiros coches de Gran Bretaña. O terceiro coche, un de catro rodas, completouse en 1899. En 1901 os seus compañeiros de dirección non podían ver beneficios futuros nos vehículos a motor, polo que coa súa bendición e o respaldo dos irmáns Vickers Austin iniciou unha empresa de fabricación de coches separada aínda que aínda usando o nome de Wolseley.
En 1905 pelexouse con Thomas e Albert Vickers polo deseño do motor. Deixando a súa creación, Wolseley, que convertérase no maior fabricante británico de vehículos a motor, Austin obtivo o apoio do magnate do aceiro Frank Kayser para crear a súa propia empresa. Kayser proporcionou fondos a través de hipotecas e préstamos, obrigacións e garantías ao Midland Bank permitindo así a Austin manter a propiedade practicamente total do seu propio negocio a través dos seus aforros persoais. Tamén recibiu axuda suplementario de Harvey du Cros Titular da patente Dunlop. Non obstante, o gran rival de Austin, William Morris, foi capaz de entrar na industria propiamente dita (primeiro reparou coches) un pouco máis tarde financiando a súa operación enteiramente cos seus propios recursos.
En novembro de 1905 Herbert Austin adquiriu unha imprenta en desuso que tiña menos de dez anos. Localizada a sete millas ao suroeste de Birmingham na pequena aldea de Longbridge (entón aínda dentro de Worcestershire). Ao mes seguinte constituíuse a Austin Motor Company Limited. Na última semana de abril de 1906 un gran número de automobilistas viaxou a Longbridge "onde a neve estaba tiña oito centímetros de espesor no chan e seguía caendo rapidamente" para ver o novo coche Austin, un modelo convencional de catro cilindros con transmisión por cadea. Estaba dispoñible como 15/20 hp completo por £500 (chasis, £425) e o de 25/30 hp por £650 (chasis, £550). O único concesionario que vendeu os seus coches foi Mr Harvey Du Cros junior.
Notáronse dúas cousas sobre o novo deseño de Austin. Separarase dos irmáns Vickers porque se negara a usar o motor vertical daquela máis convencional, nos coches Wolseley. O seu novo coche tiña un motor vertical e en todos os detalles agás nos menores, era idéntico ao Clément-Gladiator construído en Inglaterra e montado na mesma fábrica. thumb|1907 30hp thumb|1908 100hp Grand Prix Race Car Necesitouse unha nova inxección de capital en 1906 e William Harvey Du Cros (1846-1918) ingresou no consello de administración. Despois diso Harvey Du Cros junior da Swift Cycle Co e Austin ocuparon cada un aproximadamente a metade do capital ordinario. Herbert Austin permaneceu como presidente e director xeral.
thumb | Showroom Austin Motors, [[Long Acre, Londres, c. 1910]]
Os coches de Austin, como o de Wolseley, eran vehículos de luxo. A lista de clientes publicada incluía grandes duques rusos, princesas, bispos, altos funcionarios do goberno español e unha longa lista da máis alta nobreza británica.
Fontes Nota: en 1912 Wolseley vendeu 3.000 coches.
En febreiro de 1914 as carrozarías fabricadas en Austin en estilo tourer, limusina, landaulette e cupé subministrábanse con motores de 15, 20, 30 e 60 CV. Tamén se fabricaron ambulancias e vehículos comerciais.
Austin converteuse nunha empresa cotizada en bolsa en 1914 cando o capital aumentou a 650.000 libras esterlinas. Naquela época, en número de coches producidos, probablemente ocupou o quinto lugar despois de Wolseley (aínda máis grande),  Humber,  Sunbeam e  Rover.
A Austin Motor Co. creceu enormemente durante a primeira guerra mundial cumprindo contratos gobernamentais para avións, proxectís, armas pesadas e grupos electróxenos e 1.600 camións de tres toneladas, a maioría dos cales foron enviados a Rusia. A forza laboral expandiuse de 2.500 traballadores a 22.000.
1919–1939: éxito entre guerras
thumb | 1920 Twenty 3,6 litros allweather coupé thumb | 1926 [[Austin 7 | Seven box saloon]] Despois da guerra, Herbert Austin decidiu unha política dun só modelo baseada no motor de 3620 CV de 20 CV. As versións incluían coches, comerciais e ata un tractor, pero os volumes de vendas nunca foron suficientes para encher a vasta fábrica construída durante a guerra. A compañía entrou en quebra en 1921 pero rexurdiu despois da reestruturación financeira. Aínda que Herbert Austin seguía sendo presidente, xa non era director xeral e a partir dese momento as decisións foron tomadas polo comité.
Crítica para a recuperación foi o nomeamento en 1922 dun novo director de finanzas, Ernest Payton co apoio do Midland Bank, e dun novo director de obras encargado da produción de automóbiles, Carl Engelbach, por insistencia do comité de acredores. Este triunvirato de Austin, Payton e Engelbach dirixiu a fortuna da compañía durante os anos de entreguerras.
Na procura de ampliar a cota de mercado, presentáronse coches máis pequenos, o 1261 cc Doce en 1922 e, máis tarde o mesmo ano, o Sete, un coche pequeno barato e sinxelo e un dos primeiros en ser dirixido a un mercado de masas. Un dos motivos da demanda do mercado de coches como o Austin 7 foron as taxas británicas. En 1930 todos os vehículos persoais tributaban polo tamaño do seu motor, que en dólares americanos era de 2,55 dólares por polgada cúbica de cilindrada. Como exemplo, o propietario dun Austin 7 en Inglaterra, que se vendeu por aproximadamente 455 dólares, tería que pagar un imposto de motor anual de 39 dólares. En comparación, o propietario dun Ford Model-A en Inglaterra tería que pagar 120 dólares ao ano polo imposto sobre o motor. E este sistema de impostos sobre a cilindrada do motor era común noutras nacións europeas tamén nos anos 30. Nun momento dado, o "Baby Austin" construíuse baixo licenza pola BMW en Alemaña (como o Dixi), polo fabricante xaponés Datsun, como a  Bantam nos Estados Unidos, e como o  Rosengart en Francia. E en Inglaterra, Austin foi o coche máis producido en 1930.
thumb | O primeiro prototipo de Bantam: o modelo piloto BRC ("Old Number One")
Coa axuda do Sete, Austin resistiu o peor da depresión e mantívose rendible durante a década de 1930, producindo unha gama máis ampla de coches que foi constantemente actualizada coa presentación de carrozarías totalmente de aceiro, Girling freos e caixas de cambios synchromesh. Non obstante, todos os motores mantiveron a mesma configuración de válvula lateral. O vicepresidente Ernest Payton converteuse en presidente en 1941 á morte de Lord Austin. En 1938 Leonard Lord uniuse ao consello da empresa e converteuse en presidente en 1946 á morte de Ernest Payton.
thumb|left|Datsun modelo 16—Ruby Sete thumb|Austin Sete Ruby
Nissan
A principios dos anos 30, Datsun construíu coches que infrinxían as patentes de Austin. A partir de 1934, Datsun comezou a construír Setes baixo licenza e esta operación converteuse no maior éxito das licenzas de Austin dos seus Setes no exterior. Marcou o comezo do éxito internacional de Datsun.
En 1952, Austin celebrou outro acordo con Datsun para a montaxe de 2.000 Austins importados de "kits desmontables", que se venderían no Xapón coa marca comercial de Austin. O acordo requiría que Nissan fabricase todas as pezas de Austin localmente nun prazo de tres anos, un obxectivo que Nissan cumpriu. Nissan produciu e comercializou Austins durante sete anos. O acordo tamén outorgou a Nissan dereitos para usar patentes de Austin, que Nissan utilizou no desenvolvemento de motores propios para a súa liña de coches Datsun. En 1953, montáronse e vendéronse Austins de fabricación británica, pero para 1955, o Austin A50, completamente montado por Nissan e cunha carrozaría algo maior con motor de 1489 cc, estaba no mercado no Xapón. Nissan produciu 20.855 Austins entre 1953 e 1959.
1939–1958: anos de guerra e posguerra
thumb | 1954 A30 thumb | A "A con ás" na parte dianteira do [[Bonnet (coche)|capó dos novos modelos convencionais de Austin entre 1947 e 1956 recordaba a "B voadora" en modelos Bentley da posguerra.]]
Durante a segunda guerra mundial, Austin seguiu construíndo coches, pero tamén fabricou camións e avións, incluíndo bombardeiros Avro Lancaster.
A gama de automóbiles da posguerra anunciouse en 1944 e a produción comezou en 1945. A gama inmediata da posguerra foi principalmente similar á de finais dos anos 30, pero incluíu os 16 CV, significativos por ter o primeiro motor con válvula en cabeza da compañía.
Austin de Inglaterra
Desde finais de 1950 ata mediados de 1952, os produtos, folletos e anuncios amosáronse nunha escrita fluído Austin of England como en resposta á Nuffield Organization de Morris. Caeu en desuso coa fusión financeira con Morris en BMC.
BMC
En 1952, The Austin Motor Company Limited fusionou a propiedade, pero non a identidade, co seu eterno rival Morris Motors Limited, pasando a ser  The British Motor Corporation Limited, con Leonard Lord ao mando. William Morris foi o primeiro presidente pero pronto se retirou. Lord, que saíra furioso de Morris declarando que "desmontaría Cowley ladrillo por ladrillo",, asegurouse que Austin fose o compañeiro dominante e os seus motores (OHV deseñados máis recentemente) foran adoptados para a maioría dos coches. Varios modelos seguiron a política de Morris e convertéronse en versións produtos baixo licenza.
thumb | [[Austin A40 Sports | A40 Sports, ca 1951]] thumb | Austin en Blvd Népköztársaság (hoxe [[Andrássy út | Andrássy avenue) en Budapest, finais dos anos 1950]]
Austin-Healey
Tamén en 1952, Austin fixo un trato con Donald Healey, levando a unha nova marca, Austin-Healey, e unha gama de coches deportivos.
1959-1969: Era da revolución
thumb | 1963 [[Mini Cooper S]] Coa ameaza da falta de subministración de combustible resultante da crise de Suez de 1956, Lord pediulle a Alec Issigonis, que estivera con Morris entre 1936 e 1952, que deseñase un coche pequeno, o resultado foi o revolucionario Mini, presentado en 1959. A versión de Austin chamouse inicialmente Austin Sete, pero o nome de Morris Mini Minor chamou a imaxinación do público e a versión de Morris superou ao xemelgo de Austin, polo que o nome de Austin cambiouse a Mini para seguir o exemplo. En 1970, British Leyland abandonou a marca separada Austin e Morris do Mini, e posteriormente foi simplemente "Mini", baixo a división Austin Morris de BLMC.
O principio dun motor transversal con caixa de cambios no sumidoiro e que dirixía as rodas dianteiras aplicouse aos coches máis grandes, comezando polo 1100 de 1963 (aínda que a versión con distintivo Morris lanzouse 13 anos antes que o Austin, en agosto de 1962), o  1800 de 1964 e o  Maxi de 1969. Isto significou que BMC pasara 10 anos desenvolvendo unha nova gama de unidades dianteiras, modelos con motor transversal, mentres que a maioría dos competidores só comezaran a facer tales cambios.
A gran excepción foi o Austin 3 litros. Lanzado en 1968, era un coche grande con tracción traseira, pero compartía a sección central do 1800. Foi un desastre de vendas, con menos de 10.000 exemplos feitos.
BMC foi o primeiro fabricante británico en pasar á tracción dianteira de forma tan completa. Ford non lanzou o seu primeiro modelo de tracción dianteira ata 1976 (en Gran Bretaña), Ford-Alemaña en 1962 co Taunus 12M (P4), mentres que Vauxhall primeiro dianteiro- O modelo de tracción foi lanzado en 1979 e  Chrysler UK primeiro lanzouse en 1975. A tracción dianteira foi popular noutros lugares de Europa, con todo, con Renault, Citroen e [ [Simca]] todos empregando o sistema ao mesmo tempo ou antes de BMC. Trabant de Alemaña Oriental utilizou o sistema desde 1958.
En setembro de 1965 BMC completou a compra do seu principal provedor, Pressed Steel. Doce meses despois completou a compra de Jaguar e en decembro de 1966 cambiou o seu nome de BMC a BMH,  British Motor Holdings Limited. A principios de 1968 baixo a presión do goberno BMH fusionouse con Leyland Motors Limited e Austin pasou a formar parte da gran combinadora  Leyland Motor Corporation (BLMC)].
Xera
Xera é un grupo asturiano de música folk electrónica. Combina enxeñaría de son con propostas musicais sinfónicas baseadas no folk. Presentan un abano de estilos dentro da electrónica máis minimalista. Conviven teclados e piano con instrumentos tradicionais.
Outros traballos
dereita|300px|miniatura|Xera ([[Granda, Xixón|Granda, Xixón)]]
Tiro con arco
miniatura|260px|No Tiro con arco olímpico, o obxectivo é acertar o máis cerca do centro para obter o máximo de puntos. As setas da imaxe mostran un 10 na do centro e un 9 na outra. miniatura|230px|Campionato de Tiro ao arco.
O tiro con arco é un deporte no que se utiliza un arco para disparar setas máis lonxe ou máis habitualmente con precisión sobre un albo, a súa orixe está na utilización do arco na caza e nas guerras. A persoa que practica este deporte chámase arqueiro. O tiro con arco olímpico é a modalidade practicada nos Xogos Olímpicos.
Hai dúas modalidades principais, o Tiro con arco con diana regulado pola Federación Internacional de Tiro con arco, é a modalidade usada nos Xogos Olímpicos e o Tiro con arco de campo que ademais das regulamentacións e campionatos da FITA conta coa súa propia federación internacional, a Asociación Internacional de Arquería de campo
Lieto
Lieto (en sueco Lundo) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 19 632 habitantes. A superficie do termo municipal é de 302,56 km2, dos cales 2,07 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 65,33 hab./km².
Limita cos municipios de Aura, Kaarina, Marttila, Paimio, Pöytyä e Turku.
O concello é unilingüe en finés.
Kata
Kata (en 型 o 形; literalmente: "forma") é unha palabra xaponesa que describe unha serie ou secuencia de movementos preestablecidos que se poden practicar normalmente só, pero tamén en parellas. Practicase Kata nas escolas tradicionais de arte xaponesa, como por exemplo Kata ou "formas teatrais" en kabuki e en escolas da "Ceremonia do Té" (chadō), pero normalmente kata acostuma asociarse coas Artes Marciais. A kata úsase na maioría das artes marciais do Xapón e Okinawa, tales como aikido, iaido, jodo, judo, jujutsu, kendo e karate. Outras artes marciais como o Tai Chi Chuan e o Taekwondo teñen o mesmo tipo de adestramento, pero para describilo usan palabras no seus idiomas "chinés" e "coreano" respectivamente.
Explicación
Na práctica de artes marciais xaponesas, a kata vese como un compañeiro esencial do randori (o adestramento libre) e compleméntanse entre si para preparar ao practicante para un combate real. Porén, actualmente a forma e a frecuencia de práctica da "Kata" versus a "Randori" varía segundo a arte marcial ou incluso segundo a escola á que se fan referencia. Tradicionalmente, a kata ensínase en etapas, comézase a aprendizaxe con Kata relativamente menos complexos para despois ir incrementando a complexidade das técnicas e a velocidade de execución (método de interpolación).
Respecto á frecuencia da práctica da Kata, podemos comparar dous estilos. En iaido as kata executanse coa espada xaponesa (catana) e son a base de "case" todo o adestramento deste estilo. En contraste, no judo, o adestramento da kata minimízase e usualmente resérvanse para os graos "Dan" (Cinto Negro).
Outras artes marciais xaponeses tamén inclúen a práctica da Kata en parellas con roles de "atacante" (uke o aite) e "defensor" (tori o nage), nas que a miúdo ambos os practicantes intercambian os roles segundo unha secuencia preestablecida.
Así de variada e disimil é a practica da Kata. É usado na practica diaria, en competencias e en demostracions públicas, pero en todas estas intancias buscase a perfección na execución. E a clave ao realizar unha Kata poñer énfase nos aspectos técnicos de cada estilo, no balance, na respiración, na coordinación do tempo distancia e na énfase (Kime) para asemellalo a un combate real.
Kata (karate)
-341
Outros
Historia ano a ano
Batalla
miniatura|Batalla de [[Zaragoza, 1710.]]
miniatura|A [[Batalla de Waterloo por William Sadler.]]
As guerras e as campañas son guiadas pola estratexia mentres que as batallas son as fases nas que se emprega a táctica. O estratego alemán Carl von Clausewitz manifestou que "o emprego de batallas para gañar o fin da guerra" era a esencia da estratexia.
Lourido Pequeno
O topónimo galego Lourido Pequeno pode referirse a:
Freituxe
O topónimo galego Freituxe pode referirse a:
Age of Empires (videoxogo)
Age of Empires (AoE) é un videoxogo de estratexia en tempo real desenvolvido por Ensemble Studios e distribuído por Microsoft. O xogo emprega a tecnoloxía Genie e permite ó xogador actuar como o líder dunha antiga civilización que avanza a través de catro idades (a de Pedra, a das Ferramentas, a do Bronce e a do Ferro), conseguindo novas e máis avanzadas unidades militares en cada idade. Foi adaptado a Pocket PC con Windows, resultando nunha versión moi semellante á versión de PC.
Orixinalmente considerado como unha mestura de Civilization e Warcraft, algúns críticos consideraron que o xogo fallou en cumprir esas expectativas na súa estrea. Malia iso, recibiu boas críticas, e unha expansión titulada The Rise of Rome foi estreada en 1998. Tanto o orixinal Age of Empires como a expansión foron comercializados nun pack "The Gold Edition". A súa secuela Age of Empires II, foi estreada en 1999.
Richard G. Doty
Richard G. Doty, nado o 11 de xaneiro de 1942 en Portland, Oregón, e finado o 2 de xuño de 2013 en Falls Church, Virxinia, foi un numismático estadounidense.
Traxectoria
Richard G. Doty naceu no barrio de St. Johns, ao norte de Portland, o 11 de xaneiro de 1942, único fillo de George Barney Doty e Angeline Charlotte Petersen. Alí pasou a súa infancia e cursou a educación primaria e secundaria.
Os anos seguintes dedicouse á docencia universitaria da Historia da América Latina e dos EEUU, en condición de profesor axudante, no Central College de Iowa (1967-1970), no York College de Nova York (1970-1971), e na Universidade de Guam (1971-1973).
Fóra do ámbito académico, en 1974 comezou a traballar na American Numismatic Society (ANS), de Nova York, como conservador da sección de moeda moderna e do departamento de moeda, posto que ocupou ata 1986. Ese ano ingresou como conservador de numismática occidental da Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos, albergada no National Museum of American History, do Instituto Smithsoniano. En 2005 foi ascendido a conservador titular da colección, posto no que permaneceu ata o seu falecemento.
Doty centrou varias das súas investigacións na análise de coleccións numismáticas de diversos museos e institucións. Outros dos seus focos de interese foi a tecnoloxía da cuñaxe, aspecto no que foi considerado un experto; neste aspecto destaca o seu estudo sobre a figura de Matthew Bolton, pioneiro na aplicación da máquina de vapor á cuñaxe, na súa Ceca de Soho.
Richard Doty foi presidente fundador (1998-2007) do Comité Internacional para os Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), parte do Consello Internacional de Museos (ICOM), da UNESCO.
No ámbito persoal, Richard G. Doty contraeu matrimonio en catro ocasións; os nomes das súas esposas foron Joyce, Caroline, Margaret e Cindi Roden.
Doty faleceu aos 71 anos en Falls Church, Virxinia, o 2 de xuño de 2013, vítima dun linfoma.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos publicados por Ricgard G. Doty ao longo da súa carreira, así como unha escolma dalgúns dos seus artigos:
Ares, Ares
San Xosé de Ares é unha parroquia que se localiza na parte central do concello de Ares. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 4.385 habitantes (2.199 mulleres e 2.186 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 4.127 habitantes.
Ares na cultura popular
En Ares non te pares, en Redes non te quedes e en Caamouco para pouco.
Lagoa, Alfoz
San Vicente de Lagoa é unha das nove parroquias do concello lugués de Alfoz. En 2004 tiña 387 habitantes, distribuídos en 34 entidades de poboación e 4 lugares, cunha densidade media de 34,2 hab./km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 308 habitantes, sendo 145 homes e 163 mulleres.
Xeografía
Limita ao norte co concello do Valadouro e coa parroquia de Mor; ao sur coas Oiras e O Pereiro; e ao leste con Adelán e As Oiras.
A Lousa
O topónimo galego A Lousa pode referirse a:
Lagoa, Alfoz
Historia
O documento máis antigo que fai referencia á parroquia é un documento notarial datado en 1498. Segundo a testemuña do párroco da igrexa de Bacoi a principios do século XX, a parroquia de San Vicente de Lagoa debía existir arredor do ano 747, pois constaba en documentos do ano 897, como o testamento do bispo Odoario, xunto con outras freguesías.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Vicente de Lagoa foi construída no século XVIII. Conta cunha soa nave e dúas sancristías situadas a ambos os dous lados da capela maior. A fachada principal ten porta co arco alintelado, unha xanela e unha imaxe do patrón, San Vicente. Arrimado ao muro dereito da nave sitúase un pórtico sostido por pilastras. Tamén ten unha torre de dous corpos xunto á fachada, con elementos arquitectónicos característicos do barroco. No seu interior consérvanse retablos con esculturas.
O pazo de Carrocide está situado na aldea do mesmo nome. É unha propiedade privada, polo tanto, non visitábel. Situado ao longo da estrada, ten dous portalóns de entrada ao recinto e un arco de pedra con tres remates na parte superior. Posúe unha planta moi alongada formada por gran cantidade de corpos acaroados. Nun dos extremos presenta dúas torres; no outro, a capela. Todo o pazo está cuberto de lousa e posúe un par de gárgolas nas torres.
O pazo de Rizal está na aldea que lle dá nome. É tamén propiedade privada, polo que tampouco se pode visitar. A leira ocupa unha gran chaira que noutros tempos chegaba até o río. A leira está rodeada por unha muralla de pedra, cunha portada con escudo. O edificio ten unha planta irregular e muros de cachotería enfuscados e enlucidos. Ten dúas ás de igual altura que o corpo principal de dúas plantas, a unha delas está arrimado o corpo que alberga a capela, que posúe un grande escudo de armas na entrada.
Gondulfe, Vilapedre, Vilalba
Gondulfe é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
Toponimia
O topónimo galego Gondulfe ten orixe xermánica, de ("loita") + - ("lobo").
-373
Outros
Historia ano a ano
Louzarela
O topónimo galego Louzarela pode referirse a:
Histona H2B
Estrutura
A histona H2B é unha proteína estrutural de baixo peso molecular que consta de 126 residuos de aminoácidos. Moitos destes aminoácidos teñen carga positiva ao pH celular, o que lles permite interaccionar cos grupos fosfato cargados negativamente do ADN. Xunto cun dominio globular central, a histona H2B ten unha cola flexible que se estende cara a fóra no extremo N-terminal. Esta cola está implicada na condensación da cromatina desde a conformación de "colar de doas" á conformación de fibra cromatínica de 30 nm de grosor. Igual que outras histonas, a histona H2B ten un pregamento de histona, que está optimizado para as interaccións histona-histona e tamén histona-ADN.
Dúas copias da histona H2B con dúas copias de cada unha das histonas H2A, H3, e H4 forman o octámero do núcleo dos nucleosomas. Para facilitar esta formación, a histona H2B únese primeiro á histona H2A formando un heterodímero. Dous destes heterodímeros despois únense con outro heterodímero formado pola histona H3 e a H4, dándolle ao nucleosoma a súa forma característica. Despois o ADN enrólase arredor dos nucleosomas.
Función
A histona H2B é unha proteína estrutural que axuda a organizar o ADN eucarota na cromatina. Desempeña un importante papel na bioloxía do núcleo celular, onde está implicada no empaquetamento e mantemento dos cromosomas, regulación da transcrición, e replicación e reparación do ADN. A histona H2B axuda a regular a estrutura e función da cromatina por medio de modificacións postraducionais e variantes de secuencia especializadas.
A acetilación e a ubiquitinación son exemplos de dúas modificacións postraducionais que afectan ao funcionamento da histona H2B. A hiperacetilación das colas da histona axuda ás proteínas de unión ao ADN a acceder á cromatina ao debilitar as interaccións histona-ADN e nucleosoma-nucleosoma. Ademais, a acetilación dun residuo específico de lisina permitelle unirse a dominios de certas proteínas que interveñen na transcrición e a proteínas reguladoras da cromatina. Esta unión facilita o recrutamento destas proteínas na rexión correcta da cromatina. A histona H2B ubiquitinada encóntrase con frecuencia en rexións en activa transcrición. Ao facilitar a remodelación da cromatina estimula a fase de elongación transcricional e establece o estado necesario para posteriores modificacións que regulan múltiples elementos de transcrición. Especificamente, a ubiquitina ao unirse á histona H2B, abre e desprega rexións da cromatina que permiten que a maquinaria de transcrición acceda ás rexións promotoras e codificantes do ADN.
Isoformas
Atopáronse dezaseis variantes da histona H2B en humanos, trece das cales exprésanse en células somáticas e tres só nos testículos. Estas variantes, tamén chamadas isoformas, son proteínas que son moi similares estruturalmente á histona común H2B, pero que presentan algunhas variacións específicas na súa secuencia de aminoácidos. Todas as variantes da histona H2B conteñen o mesmo número de aminoácidos, e as variacións na secuencia son escasas en número. Só cambian de dous a cinco aminoácidos, pero mesmo estas pequenas diferenzas poden alterar a estrutura de nivel superior das isoformas.
As isoformas da histona H2B interaccionan de forma diferente con outras proteínas, encóntranse en rexións específicas da cromatina, teñen diferentes tipos e cantidade de modificacións postraducionais, e son máis ou menos estables que a histona H2B común. todas estas diferenzas acumúlanse e causan que as isoformas teñan funcións únicas e mesmo funcionen de forma diferente en distintos tecidos.
Moitas isoformas da histona H2B exprésanse de maneira independente da replicación do ADN. Prodúcense ao mesmo nivel durante todas as fases do ciclo celular. A histona H2B común só se engade aos nucleosomas durante a fase S do ciclo celular, cando o ADN está replicándose; as isoformas da histona H2B poden engadirse ao nucleosoma noutros momentos do ciclo celular.
Modificacións postraducionais
A histona H2B modifícase por unha combinación de varios tipos de modificacións postraducionais. Estas modificacións afectan á organización estrutural e funcional da cromatina, e a maioría delas prodúcense fóra do dominio globular do nucleosoma, nas colas onde os residuos de aminoácidos son máis accesibles. Posibles modificacións son: acetilación, metilación, fosforilación, ubiquitinación, e sumoilación. As máis comúns e máis estudadas na histona H2B son a acetilación, fosforilación, e ubiquitinación.
Acetilación
As histonas H2B edncóntranse nas rexións promotoras e codificantes de xeens que conteñen patróns específicos de hiperacetilación e hipoacetilación en certos residuos de lisina da cola N-terminal. A acetilación realízana histona acetiltransferases específicas que funcionan na zona do promotor durante a activación transcricional. Engadir un grupo acetil a residuos de lisina nalgunha de varias poscións na cola contribúe á activación da transcrición. De feito, os científicos consideran que a acetilación das colas N-terminais das histonas H2B é unha parte extremadamente importante na regulación da transcrición xénica.
Fosforilación
Na histona H2B, a fosforilación dun residuo de serina ou treonina activa a transcrición. Cando unha célula sofre un estrés metabólico, unha proteína quinase activada por AMP fosforila a lisina na posición 36 da histona H2B do promotor e rexións codificantes do ADN, que axuda a regular a elongación transcricional. Se a célula recibe moitos estímulos apoptóticos, a caspase-3 activa a Mst1 quinase, que fosforila a serina en posición 14 de todas as histonas H2B, o que facilita a condensación da cromatina. Os danos no ADN poden inducir esta mesma resposta moi rapidamente a escala máis localizada para facilitar así a reparación do ADN.
Xenética
A secuencia de aminoácidos da histona H2B está moi conservada evolutivamente. Mesmo en especies moi afastadas evolutivamente esta histona é extremadamente similar. A familia da histona H2B contén 214 membros de moi diversas especies. Nos humanos, a histona H2B está codificada por 23 xenes distintos, ningún dos cales contén intróns. Todos estes xenes están localizados no clúster 1 de histonas do cromosoma 6 e nos clústers 2 e 3 do cromosoma 1. En cada clúster de xenes, os xenes da histona H2B comparten unha rexión promotora con secuencias que codifican a histona H2A. Aínda que todos os xenes do clúster de histonas son transcritos a altos niveis durante a fase S, os xenes de histonas H2B individuais tamén se expresan noutros momentos do ciclo celular. Están regulados dualmente polas secuencias promotoras do clúster e as súas propias secuencias promotoras específicas dese xene.
My Sweet Pepper Land
My Sweet Pepper Land é un filme dramático de 2013 dirixido por Huner Saleem. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2013. Foi nomeado na 7ª edición dos Premios do Cinema Asia e Pacífico ó mellor logro de dirección para Huner Saleem e mellor actriz para Golshifteh Farahani.
Finau Tabakaucoro
Adi Finau Tamari Tabakaucoro é unha ex política de Fidxi, que traballou como Axudante do Ministerio para Mulleres, Cultura e Benestar Social no gabinete interino formado por Laisenia Qarase a raíz do golpe de Fidxi de 2000. Ocupou o cargo ata que un goberno electo tomou poder en setembro de 2001. Presentouse como candidata independente na circunscrición aberta de Tailevu South Lomaiviti nas eleccións de 2001, pero non tivo éxito.
Tabakaucoro é membro do clan Tui Kaba, a familia real de Tailevu e da Confederación Kubuna. Foi franca nos seus chamamentos para que o próximo Vunivalu de Bau (xeralmente recoñecido como o título principal máis alto de Fidxi) sexa elixido por todo o clan Tui Kaba, en lugar de ser designado por uns poucos anciáns.
Traxectoria
Tabakaucoro naceu en Savusavu, Cakaudrove e criouse na vila de Nagigi. Ela foi a segunda de catro fillos. O seu pai, Ratu Josefa Tabakaucoro (1900-1993), era de Bau, Tailevu. Durante a nenez de Tabakaucoro vendía copra para axudar ás finanzas familiares. A súa nai Eka (1919-1992) era ama de casa.
Finau Tabakaucoro ten un fillo chamado Ratu Silivenusi Robin Waqausa.
Golpe de estado de 2006
A medida que a tensión entre o goberno de Fidxi e as Forzas Armadas intensificábase cara a finais de 2006, Tabakaucoro pediu ao goberno de Laisenia Qarase que renunciase. Fiji Live citouna o 3 de decembro pedindo o nomeamento dun goberno interino que aplicaría as demandas do Comandante Militar, Comodoro Frank Bainimarama. O goberno rexeitou dimitir, e, despois de que as Forzas Armadas tomasen o poder o 5 de decembro, culpou ao goberno de non ceder. O Fiji Times cítaa dicindo que o golpe ía suceder de todos os xeitos, xa que o goberno e as Forzas Armadas estiveran tratando de comunicarse en liñas paralelas que nunca se atoparían. Ela escusou o derrocamento do seu parente próximo, o vicepresidente Ratu Joni Madraiwiwi, e o seu desaloxo da súa residencia oficial por parte dos militares, dicindo que se resistiu ás demandas dos militares e defendía unha interpretación literal da lei.
Louzaregos
O topónimo galego Louzaregos pode referirse a:
Bilurico maculado
O bilurico maculado (Actitis macularius) é unha ave de ribeira que cría en Norteamérica. Aparece esporadicamente como divagante en Europa. Co bilurico bailón, especie europea moi próxima coa que pode hibridar nas ocasións excepcionais nas que individuos illados dunha especie se atopan cos da outra, forma o xénero Actitis.
Nome científico
O seu nome científico orixinal era Tringa macularia. Cando se lle mudou o xénero a Actitis, algúns autores conservaron o adxectivo na súa forma feminina (Actitis macularia), sen ter en conta que o correcto sería co xénero masculino de Actitis, polo que o correcto sería Actitis macularius. Outros autores incluíron a especie nos xéneros Tringoides, Totanus, e mesmo Actites ou Aetitis (orth. errs.).
Descrición
miniatura|