cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boston Bruins
Rivalidades
En 1988, despois de 18 derrotas consecutivas nas series eliminatorias contra os Canadiens, os Bruins, a pesar de que perderon o primeiro partido, eliminaron os seus rivais por primeira vez en 45 anos. Despois desta vitoria, os duelos entre os dous equipos nas series están equilibrados, contando os Bruins con sete vitorias fronte a cinco dos Canadiens.
Logos
O primeiro logo do equipo con unicamente un «B» maiúsculo apareceu na tempada 1933-34. O B está simplemente escrito en marrón cun bordo dourado. A partir da tempada seguinte, o marrón foi substituído polo negro, e o dourado foi substituído por un ton máis amarelo. Este logo foi empregado ata o final da tempada 1947-48. Na tempada 1948-49, a franquía de Boston celebrou o seu 25º aniversario e para a ocasión xurdiu un novo logo. Así, o B maiúsculo é empregado sempre, mais cunha aparencia de estar escrito a man. A un dos lados do B está escrito o «24» de 1924 (a primeira tempada), e ao outro lado o «49» da tempada en curso. Ademais deste cambio, a tipografía do B cambiou, así como o fondo da imaxe: unha roda con oito raios negros. Este logo foi reempregado posteriormente nas camisetas do Clásico de Inverno de 2010 empregadas para a ocasión polos Bruins. Os raios que aparecen no logo lembran un dos alcumes da cidade; de feito, Boston é ás veces alcumada «The Hub of the Universe», literalmente en galego «o Centro do Universo» e a roda é un recordatorio deste alcume. Dende ese momento, o logo non cambiou apenas a súa aparencia, conservando o B maiúsculo coa roda, unicamente as cores varían lixeiramente. O logo mantívose sen trocos entre 1949 e 1995, co retorno dun B máis clásico e os raios da roda debuxados en amarelo. En 1995, engádense os contornos con diferentes elementos para precisar o deseño, empregándose este logo ata 2007. Na tempada 2007-08, o único cambio que se produciu no logotipo foi engadirlle un bordo ao B para diferencialo dos raios.
Dende 1955, a franquía de Boston empregou tamén logos secundarios para certas ocasións particulares e para vestir os ombreiros da camiseta. Pode ser o logotipo principal con novas cores, ou mesmo unha cabeza de oso. Dende a tempada 2007-08, a franquía abandonou a cabeza do oso para empregar unha versión moderna do primeiro logo da franquía: un oso camiñando sobre a palabra «Bruins» e por riba en forma de arco «Boston». Este logo existe tamén en versión inversa dos textos, Bruins no arco e Boston baixo o oso. Por último, como moitas franquías da NHL, os Bruins empregan de cando en vez parches para conmemorar datas sinaladas.
Mascota
miniatura|A [[Lista de mascotas da NHL|mascota do equipo, «Blades the Bruin».]] Como a maioría dos equipos profesionais americanos, os Bruins posúen a súa propia mascota dende 1999. A mascota foi presentada ao público por primeira vez en outubro do ano 2000, mentres que o seu nome, «Blades the Bruin», foi escollido mediante un concurso
Máis de 1.000 rapaces participaron no concurso e propuxéronse uns 600 nomes para a mascota. Entre todos os nomes seleccionáronse dez finalistas, e unha delegación de persoas da franquía decidiu escoller Blades (coitelas en galego), en referencia ás coitelas dos patíns de xeo. Os outros nomes posibles eran: Bruno, Buster, Stanley Cub, Spokey, Bruiser, Checkers, Power Paws, Buddy e Hub Cub. Moitos dos nenos propuxeron o nome de Blades para a mascota e finalmente, Jillian Dempsey, de 9 anos de idade foi elixido como gañador do concurso.
A mascota ten aparencia dun oso pardo xigante e, como outras mascotas da NHL, encárgase dunha gran parte da animación, así como o prexogo e as pausas entre os tempos. A historia de Blades di que, ao contrario dos seus conxéneres, durante o inverno, Blades non hiberna e prefire ver un partido de hóckey sobre xeo nun lago conxelado. Atraído polo deporte o pola amabilidade de «Chief» (alcume de Johnny Bucyk), monta no maleteiro do coche do xogador, quen lle descobre o TD Garden, onde vive.
En xaneiro e febreiro Blades the Bruin percorre a área do Gran Boston para recadar fondos para a Bruins Foundation. Para un bo número de anuncios de televisión e en Internet do equipo, aparece un oso antropomorfo diferente coñecido simplemente como The Bear, que aparece en vídeos e publicidade oficial dos Bruins.
Medios de comunicación
As primeiras retransmisións de partidos dos Bruins datan de 1925, durante o primeiro ano de existencia da franquía. Frank Ryan comentou unicamente os partidos como local na radio WBZ. En 1952, o propietario dos Bruins, Walter Brown, pediu á WHDH que retransmitira tamén os partidos como visitante do equipo e que o comentarista recibira a axuda dun analista. Fred Cusick, que sucedeu a Ryan, foi entón asistido por Jack Crawford, quen se converteu deste xeito no primeiro ex xogador de hóckey sobre xeo en ocupar un posto de comentarista. As primeiras retransmisións por televisión dos Bruins datan de 1963, con Cusick comentando os partidos da noite do sábado que eran emitidos ao día seguinte. .
Outras plataformas
O crecemento xeneralizado dos dispositivos móbiles e as redes sociais fixeron que os Boston Bruins ampliaran a súa información a outras plataformas. Algunhas novas do equipo son subidas á rede por medio das redes sociais, tanto en Facebook como en Twitter. As retransmisións de partes dos partidos e outros programas especiais son subidos tamén á canle oficial de YouTube do equipo, "BostonBruinsTV". Ademais, o equipo conta cunha aplicación para dispositivos móbiles como BlackBerry, iPhone e Android nas que os seareiros poden ver os horarios ou mesmo mercar entradas para os partidos.
Os Bruins na cultura popular
Cando a estación de televisión de Boston WSBK-TV comezou a emitir os partidos dos Bruins en 1967, os produtores das retransmisións dos partidos procuraban unha peza de música axeitada para introducir o partido. Quizais inspirados pola representación anual por parte do Boston Ballet do ballet de Tchaikovski Shchelkunchik (O Quebranoces), a canle adoptou unha versión de rock instrumental da abertura do ballet do grupo The Ventures coñecida como "Nutty", que pasou a ser a peza introdutoria dos partidos dos Bruins na televisión. O tema "Nutty" foi asociado aos Bruins dende aquela e aínda soa ás veces no TD Garden durante os partidos do equipo.
No pavillón, "Paree", un hit dos anos 1920 escrito por Leo Robin e Jose Padilla, ten sido tocado instrumentalmente ao órgano durante décadas, xeralmente cando os xogadores entran na pista xusto antes de comezar cada parte e, durante moitos anos, logo dun gol dos Bruins. Foi introducida por John Kiley, o organista dos Bruins dende os anos 1950 aos anos 1980, e aínda se segue a tocar durante os partidos do equipo.
O tema "Kernkraft 400 (Sport Chant Stadium Remix)" de Zombie Nation soou durante moitas tempadas despois dos goles dos Bruins na casa, xusto despois de escoitarse dúas sereas dun Kahlenberg KM-135.
A banda punk de Quincy Dropkick Murphys escribiu o seu tema "Time to Go" (gravado no seu álbum de 2003 Blackout) adicado aos Bruins. O grupo tocou en numerosas ocasións a canción ao final dos partidos dos Bruins no TD Garden cos xogadores do equipo da época Brian Rolston e Nick Boynton. Dropkick Murphys tamén tocou a súa propia versión de "Nutty". Outra canción de Dropkick Murphys que adoita soar no TD Garden é "I'm Shipping Up to Boston".
Eddie LeBec, personaxe da serie de televisión Cheers, é porteiro dos Bruins.
Boston Arena
miniatura|O [[Matthews Arena|Boston Arena en 2009.]] O Boston Arena, inaugurado o 16 de abril de 1910, foi o primeiro estadio empregado polos Bruins, sendo tamén a primeira pista cuberta de hóckey sobre xeo da cidade de Boston. Cando os Bruins debutaron na NHL na tempada 1924-25, xogaron nesta pista, na que se implantou a única pista de xeo da cidade; alí a franquía de Boston xogou ata o final da tempada 1927-1928.
Logo da construción do Boston Garden e o traslado dos Bruins ao novo estadio, o Boston Arena non acolleu máis partidos dos Bruins e tivo que esperar ata 1945 para que outro equipo deportivo importante se instalara alí. O novo equipo de baloncesto da NBA, os Boston Celtics, fixeron do Boston Arena a súa casa ese ano. Dende aquela, os Hartford Whalers xogaron no estadio unha tempada, e posteriormente o estadio acolleu a equipos da Northeastern University. Renomeado Matthews Arena en 1982, o pavillón é actualmente o máis antigo aínda en uso nos Estados Unidos.
Boston Garden
miniatura|As bandeiras de campión dos Bruins no Boston Garden con, en primeiro plano, as cinco Copas Stanley. Tex Rickard foi un promotor de boxeo, e tamén foi coñecido por ser o fundador dos New York Americans e os New York Rangers, e que construíu a nova versión do Madison Square Garden. Rickard decidiu construír un novo pavillón deportivo en Boston e quixo que a xente se sentara máis preto do centro da sala para que todo o mundo puidera gozar mellor do espectáculo. Tamén decidiu que o pavillón se chamara Boston Madison Square Garden. Ao cabo do tempo, o termo Madison Square foi abandonado e quedou só Boston Garden.
Datos de asistencia ao Boston Garden nas últimas seis tempadas dos Bruins no pavillón:
TD Garden
En 1995, o estadio pasa a ser empregado polos Bruins e polos Boston Celtics, equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA). Para os partidos de hóckey sobre xeo, o TD Garden pode acoller a 17.565 espectadores para os partidos dos Bruins, aínda que dende esta primeira tempada outros equipos deportivos da cidade xogan ás veces no recinto.
Datos de asistencia no TD Garden dende a súa tempada inaugural:
Equipos afiliados
miniatura|[[Tuukka Rask coa camiseta dos Providence Bruins, equipo afiliado a Boston na American Hockey League (AHL).]]
As franquías da NHL teñen un cadro de xogadores limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores novos na repesca anual, posibilitándolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercede das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Dende os seus inicios, os Bruins tiveron as seguintes afiliacións:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Bruins tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Economía
A sociedade Boston Professional Hockey Association, Inc., fundada en 1975 e propietaria dos Bruins, obtivo en 2010 uns beneficios anuais estimados entre os 20 e os 50 millóns de dólares, e dá emprego a entre 100 e 249 traballadores. .
En 2006, a revista Forbes estimou o valor dos Bruins en 225 millóns de dólares, situándose deste xeito na 6ª posición dos equipos da NHL. O seu valor en 2008 ascendeu a 263 millóns de dólares, en 271 millóns de dólares en 2009, e a 302 millóns en 2010. . Os Bruins son unha das poucas franquías nas que o seu valor estimado por Forbes aumentou en 2011. A finais de 2016, os Bruins aparecían como a quinta franquía máis valiosa da liga cun valor de 750 millóns de dólares segundo a revista Forbes, só superada polos Rangers, Canadiens, Leafs e Blackhawks, todos eles pertencentes ao grupo denominado Original Six.
Propiedade
miniatura|dereita|[[Cam Neely, presidente dos Bruins.]] O fundador do equipo Charles Adams foi o seu propietario ata 1936, cando as súas accións foron transferidas ao seu fillo Weston Adams, ao director xeral e propietario minoritario Art Ross, e ao propietario minoritario Ralph Burkard. Weston Adams posuíu a maioría das accións ata 1951, cando a Boston Garden-Arena Corporation comprou unha parte maioritaria do equipo. Baixo a dirección da Garden-Arena Corporation's, o fundador dos Celtics Walter A. Brown dirixiu o equipo dende 1951 ata a súa morte en 1964. Logo da morte de Brown, Weston Adams regresou ao posto de presidente. En 1969 foi sucedido polo seu fillo, Weston Adams, Jr.
O 7 de decembro de 1973, Storer Broadcasting, propietario de WSBK-TV, e a Garden-Arena Corporation acordaron unha fusión que deu como resultado a adquisición por parte de Storer do 100% das participacións dos Bruins. Adams permaneceu como presidente do equipo.
En agosto de 1975, Storer Broadcasting vendeu o equipo a un grupo de propietarios encabezados por Jeremy Jacobs. Jacobs tivo que prometer manter a Bobby Orr como condición da compra. Os Bruins e Orr chegaron a un acordo verbal con Jacobs durante o verán de 1975, que incluíu un acordo controvertido polo que Orr pasaría a ter o 18,5% das participacións dos Bruins cando os seus días como xogador finalizaran. O acordo debía ser revisado en canto a se era legal por motivos fiscais e se a liga o aceptaría. No entanto o axente de Orr, o posteriormente famoso Alan Eagleson, rexeitou o acordo.
Jacobs representou ao club na Xunta de Gobernadores da NHL, sendo membro do seu Comité Executivo, e presidido o Comité Financeiro. Na reunión da Xunta de Gobernadores de xuño de 2007, Jacobs foi elixido presidente da Xunta, substituíndo a Harley Hotchkiss dos Calgary Flames, que estivera 12 anos no cargo. Jacobs foi frecuentemente sinalado polo Sports Business Journal como unha das persoas máis influentes no mundo do deporte na súa enquisa anual, así como por Hockey News. A empresa de Jacobs posúe o TD Garden e está asociado con John Henry, propietario dos Boston Red Sox, no New England Sports Network (NESN).
Despois de que Jacobs tomara o control como propietario en 1975, os Bruins teñen sido un equipo competitivo (xogaron os play-offs 29 tempadas consecutivas entre a 1967-68 e a 1995-96, sendo Jacobs o propietario en 20 delas), mais so conseguiu gañar a Copa Stanley nunha ocasión, en 2011, mentres que cos anteriores propietarios, os Bruins conseguiran gañar a Copa Stanley en cinco ocasións. Baixo o mandato de Jacobs, os Bruins chegaron á final da Copa Stanley seis veces (dúas fronte aos seus máximos rivais, os Montreal Canadiens, en 1977 e 1978; dúas fronte aos Edmonton Oilers en 1988 e 1990; finalmente gañaron en 2011 fronte aos Vancouver Canucks, e perderon en 2013 fronte aos Chicago Blackhawks). A xestión do equipo realizada por Jacobs no pasado valéronlle un posto na enquisa "The Worst Owners in Sports" de ESPN.com, e o sétimo posto na súa lista "Greediest Owners In sports" en 2005. Sports Illustrated suxeriu que o defensa estrela durante moito tempo Ray Bourque, quen "frecuentemente provocou as iras do NHLPA pola súa vontade de asinar outra vez con Boston cunhas mínimas negociacións durante anos" en lugar de establecer a "marca de auga para os salarios dos defensores", solicitou e conseguiu un traspaso no ano 2000 cando a "liña dura e as formas derrochadoras" significaban que debía ir a outro equipo para gañar a Copa Stanley que se lle resistía (Bourque mantivo o récord de partidos xogados antes de gañar a Copa Stanley). Antes do novo convenio colectivo asinado en 2005, os seareiros sentían que a xestión do equipo non estaba destinada a gañar a Copa Stanley.
Dende 2005, a imaxe pública de Jacobs mellorou co seu investimento no equipo e a reconstrución da estrutura administrativa para facer un equipo máis competitivo. Os Bruins clasificáronse no segundo posto da NHL na tempada 2008–09, sendo cabeza de serie na Conferencia Leste. Cun completo cambio na xestión que incluíu ao xa antigo xerente xeral Peter Chiarelli – que perdeu o seu posto nos Bruins o 15 de abril de 2015, coa contratación o 20 de maio de Don Sweeney – durante moito tempo xerente xeral asistente do equipo. Sweeney e o presidente do equipo Cam Neely, continuaron traballando co adestrador xefe que máis tempo estivo vinculado ao equipo, Claude Julien, ata o seu despido o 7 de febreiro de 2017, sendo substituído por Bruce Cassidy como adestrador xefe interino, e que finalmente se convertería no adestrador xefe dos Bruins o 26 de abril de 2017. Neely continuou como presidente do equipo logo de seis tempadas dende a última vitoria na Stanley Cup dos Bruins en 2011.
Os actuais administradores dos Bruins son:
Cadro actual
Esta sección presenta o cadro de xogadores dos Boston Bruins. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Boston: os Providence Bruins da American Hockey League e os Atlanta Gladiators da ECHL.
Capitáns do equipo
Dende a súa primeira tempada na NHL, o equipo dos Bruins tivo dezaoito capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1927-28, a cuarta tempada dos Bruins, e foi Lionel Hitchman. O actual capitán do equipo é o defensa eslovaco Zdeno Chára, que foi nomeado o 3 de outubro de 2006 aos 29 anos de idade, cando chegara ao club uns meses antes. Chára é o terceiro xogador eslovaco en ser nomeado capitán dun equipo da NHL despois de Peter Šťastný, capitán dos Québec Nordiques entre 1975 e 1980; e Stan Mikita, que foi capitán dos Chicago Black Hawks entre 1975 e 1977. Chára foi nomeado logo da baixa durante a tempada 2005-06 de Joe Thornton, que abandonou o equipo en novembro de 2005. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son: alt=Photo de Bourque patinant avec le maillot numéro 7 des Bruins.|miniatura|[[Raymond Bourque, capitán do equipo entre 1985 e 2000.]] {|
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Boston Bruins: miniatura|Joe Thornton, elixido no 1º posto do draft da NHL polos Bruins en 1997. miniatura|Tyler Seguin, elixido no 2º posto do draft polos Bruins en 2010. {|
Líderes históricos
Máis de 900 xogadores distintos teñen vestido as cores dos Boston Bruins. Algúns pasaron pouco tempo no equipo, mentres que outros permaneceron varias tempadas na franquía de Boston. Deste xeito, Raymond Bourque é o xogador que máis partidos disputou cos Bruins: cun total de 21 tempadas no equipo, xogou 1.518 partidos para conseguir o maior número de pases decisivos con 1.111. Bourque é tamén o xogador con máis puntos da historia da franquía con 1.506. Xogou a súa primeira tempada nos Bruins na tempada 1979-80, dúas tempadas despois de que Johnny Bucyk terminara a súa carreira. Bucyk xogou tamén 21 tempadas nos Bruins e é o máximo goleador da historia do club con 545 goles na súa carreira. Bucyk posúe tamén o récord de partidos xogados de xeito consecutivo con 418 partidos xogados entre xaneiro de 1969 e marzo de 1975. Con 2.095 minutos de penalización, Terry O'Reilly é o xogador máis sancionado da historia de club.
Con 139 puntos con 102 pases e 37 goles en 1970-1971, Bobby Orr posúe o mellor récord total de puntos nunha tempada dun defensor na NHL. No transcurso desta tempada establecéronse numerosos récords individuais da franquía: maior número de asistencias de Orr, maior número de goles de Phil Esposito con 76, así como o maior número de puntos conseguido por Esposito con 152. Na tempada 1987-88, Jay Miller pasou 302 minutos no banco de penalizacións, o total de minutos de sanción máis alto para un xogador dos Bruins nunha tempada.
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Adestradores
alt=Photo de Claude Julien de 3/4 dos portant la casquette des Bruins.|miniatura|[[Claude Julien (hóckey sobre xeo)|Claude Julien, adestrador dos Bruins dende 2007.]] Esta sección presenta os nomes dos adestradores dos Bruins dende o seu debut. Claude Julien foi nomeado o 28º adestrador da historia do club o 21 de xuño de 2007; sendo en realidade o 34º adestrador dos Bruins, tres deles tendo ocupado o posto en varias ocasións: Art Ross 4 veces, Milt Schmidt 2 veces, e Harry Sinden 3 veces.
Presidentes
Dende 1924, oito persoas sucedéronse no posto de presidente dos Bruins. Weston Adams é o único que ten ocupado o cargo en dúas ocasión, de 1936 a 1951 e de novo de 1964 a 1969 logo da morte do seu predecesor, Walter Brown. Entre a saída de Harry Sinden en 2006 e o nomeamento de Cam Neely en 2010, os Bruins non contaron con ningún presidente:
Directores xerais
Dende a súa creación, e se exceptuamos a Jeff Gorton que asumiu o posto de xeito interino en 2006 cando Mike O'Connell regresou, os Bruins tiveron sete directores xerais. Peter Chiarelli, nomeado en 2006, é o único xunto con Art Ross que non ten adestrado nin xogado na franquía.
Membros do Hall of Fame
Dende 1945, o Hockey Hall of Fame recoñece ás personalidades do hóchey sobre xeo que marcaron este deporte.
Xogadores
Máis de 50 xogadores dos Bruins forman parte do Hall of Fame:
miniatura|Jacques Plante, membro dende 1978. miniatura|Brian Leetch, membro dende 2009.
Dous adestradores dos Bruins foron introducidos como xogadores, mais nunca xogaron no equipo de Boston. Trátase de Art Ross, primeiro adestrador do equipo, que entrou no Hall of Fame en 1945, e de Lynn Patrick, adestrador do equipo entre 1950 e 1954, que foi incluído en 1980.
Outras personalidades no Hall of Fame
200px|miniatura|Frank Patrick cos [[Vancouver Millionaires entre 1913 e 1914. Patrick foi posteriormente adestrador dos Bruins.]] Personalidades que non necesariamente teñen practicado o hóckey sobre xeo tamén teñen sido honradas no Hall of Fame polo impacto que tiveron no deporte fora do xeo. Estas persoas inclúen a presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. Cinco personalidades dos Bruins foron incluídas nesta categoría:
Trofeos colectivos
miniatura|Os Boston Bruins na [[Casa Branca logo de gañar a Copa Stanley en 2011.]]
Trofeos individuais
O Lester Patrick Trophy é entregado anualmente dende 1966 pola NHL e USA Hockey ás personalidades que máis contribuíron ao hóckey sobre xeo nos Estados Unidos. Doce personalidades ligadas aos Bruins teñen conseguido o galardón na historia da franquía:
O Mark Messier Leadership Award é entregado dende 2007 ao finalizar a tempada ao xogador que ten amosado un maior liderado no seu deporte e teña contribuído á sociedade. Tan só un xogador dos Bruins gañou o galardón dende a súa creación:
O premio da Fundación NHL é entregado ao xogador que aplica compromiso, perseveranza e liderado para enriquecer as vidas das persoas na súa comunidade. Un xogador dos Bruins gañou este galardón:
O trofeo William M. Jennings é outorgado anualmente dende a 1981-82 ao porteiro menos goleado da liga regular. Dúas parellas de porteiros dos Bruins gañaron este galardón:
Trofeos internos
Como outros moitos equipos da NHL, os Boston Bruins outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.
O primeiro trofeo entregado polos Bruins a un xogador na súa historia foi o Elizabeth C. Dufresne Trophy, outorgado ao xogador considerado o mellor xogador nos partidos na casa segundo os votos dos xornalistas. Este trofeo foi entregado por primeira vez ao final da tempada 1935-36, sendo outorgado a Tiny Thompson. Por outra banda, Raymond Bourque é o xogador que máis veces recibiu o galardón cun total de sete veces.
Na tempada 1936-37, outro xogador foi galardoado cun novo trofeo concedido polos Bruins: o xogador que mostrou unha maior determinación sobre o xeo. Posteriormente o trofeo foi nomeado Eddie Shore Award.
Na tempada 1968-69, a franquía de Boston presentou un novo trofeo, o Seventh Player Award. Este trofeo é outorgado polos votos dos seareiros do equipo e premia ao mellor xogador para o público. O trofeo é concedido frecuentemente a un xogador background, pouco recoñecido polos outros trofeos.
Dende a tempada 1973-74, os Bruins designan tamén aos tres mellores xogadores na casa, segundo os votos da radio local, e chamado Bruins Three Stars Award.
O John P. Bucyk Award é entregado ao final da tempada dende a tempada 1999-00 ao xogador cun maior servizo á comunidade. Unha delegación de antigos xogadores do equipo, así como de membros do servizo de relacións da franquía escollen ao receptor do trofeo.
O equipo implícase tamén co programa de educación do Estado cada ano, facendo entrega do John Carlton Award aos dous estudantes feminino e masculino que combinan mellor os resultados académicos e deportivos de todo o Gran Boston.
Fernando Palacios Arribas
Fernando Palacios Arribas é un enxeñeiro de montes e biólogo español.
Traxectoria
Investigador do CSIC, traballa no Museo de Ciencias Naturales de Madrid, sendo coñecido polo seu estudo do lobo ibérico e a súa defensa, e por ser o descritor da especie Lepus castroviejoi.
Eleccións municipais en Cabanas
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cabanas]] Corporacións democráticas en Cabanas desde a aprobación da Constitución de 1978.
-72
Outros
Historia ano a ano
Eönwë
Eönwë é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. É un Maia, portaestandarte de Manwë e un dos xefes dos Maiar xunto con Ilmarë. Adoita ser descrito como "o máis grande de Arda ás armas", motivo polo cal chega a igualar ós Valar en combate pero non é o máis poderoso.
Azeótropo
Un azeótropo é unha mestura líquida de dous ou máis compoñentes que posúe un único punto de ebulición constante e fixo, e que ao pasar ao estado vapor compórtase como un líquido puro, ou sexa coma se fose un só compoñente.
Un azeótropo, pode ferver a unha temperatura superior, intermedia ou inferior á dos constituíntes da mestura, permanecendo o líquido coa mesma composición inicial, do mesmo xeito que o vapor, polo que non é posible separalos por destilación simple.
O azeótropo que ferve a unha temperatura máxima chámase azeótropo de ebulición máxima e o que o fai a unha temperatura mínima chámase azeótropo de ebulición mínima. Os sistemas azeotrópicos de ebulición mínima son máis frecuentes cós de ebulición máxima.
Un exemplo é a mestura de etanol e auga, que forma un azeótropo para unha concentración do 95% en peso de alcohol, que ferve a unha temperatura de 78,2 °C. Cunha destilación simple obtense un alcohol con este título, pero para conseguir un composto máis puro necesítase utilizar recursos especiais como unha destilación azeotrópica.
Jean-Baptiste Franceschi
Jean-Baptiste Franceschi ou Francesqui, dito tamén Franceschi-Delonne, nado o 4 de setembro de 1767 en Lión e finado o 23 de outubro de 1810 en Cartagena (Rexión de Murcia) nun campo de prisioneiros a consecuencia do mal trato sufrido, foi un xeneral do Primeiro Imperio francés. Foi un grande afeccionado á arte, e foi galardoado co premio de Roma, o que lle facilitou vivir en réxime de pensión na villa Medici.
Franceschi en Galiza
miniatura|dereita|250px|Jean-Baptiste Franceschi Posto ás ordes do marechal Ney, que xunto a Soult, foran encargados por Napoleón en persoa, de perseguir os exércitos de John Moore e do Marqués de la Romana, que desde Astorga se dirixían para Galicia, Franceschi centrouse sobre este último, que escollera entrar polo Valdeorras. De la Romana deixou unha sección nos arredores da Ponte de Domingo Flórez ao mando do xeneral Gabriel de Mendizábal. Este foi quen de rexeitar alí, a comezos do mes de xaneiro de 1809, o ataque da cabalería de Franceschi, que non tivo outro remedio que regresar sobre os seus pasos e reincorporarse como retagarda ao 6º Corpo de Ney, que ía polo Valcárcel e O Cebreiro. Porén, dada a rapidez da súa cabalería, Franceschi pisáballe os talóns a Moore, de xeito que antes de Betanzos fixo uns 1.400 británicos prisioneiros, ademais doutros pertrechos.
Eulagos (subxénero)
Eulagos é un subxénero de mamíferos lagomorfos da familia dos lepóridos pertencente ao xénero Lepus, que comprende seis especies de lebres.
Jean-Baptiste Franceschi
Franceschi en Galiza
Logo Franceschi tomou parte na batalla de Elviña, o 16 de xaneiro de 1809, aínda que a cabalería non puído manobrar a gusto neses terreos cercados de sebes e valados; así que foi comisionado o xeneral Franceschi por Soult para dirixirse cara Santiago de Compostela, cidade que tomou o 17 de xaneiro. Con base nesa cidade, diversas seccións da división de Franceschi, tomaron as localidades importantes da Maía, e logo a cidade de Pontevedra (o 21 de xaneiro). O mesmo Franceschi se dirixiu máis ao sur, tomando outras seccións Vigo (o 31 de xaneiro) e Tui (o 3 de febreiro). Practicamente o xeneral francés non atopou resistencia armada.
Eulagos (subxénero)
Características
O subxénero comprende seis especies de lebres, (aínda que algúns autores lles atribúen dez), que se caracterizan por ser de bo tamaño (xeralmente de ao redor de medio metro ou máis, até os 70 cm de lonxitud da lebre europea, o lagomorfo máis grande vivo actualmente), de aparencia delgada, patas longas e delgadas, cos pés posteriores alongados, cabeza grande e alongada e orellas longas con tendencia a ensanchárense na parte distal.
Jean-Baptiste Franceschi
Franceschi en Galiza
Posto xa ás ordes directas de Soult, Franceschi acompañouno a Portugal. Cando se veu obrigado a retirarse aquel, e logo do fracaso francés para dominar Galiza, Franceschi, no mes de xuño de 1809, efectúa coa súa cabalería as descubertas precisas para asegurar o paso do que queda do exército de Soult a través do Valdeorras e terra do Bolo. Así actúa como vangarda en Viana do Bolo, A Gudiña e Puebla de Sanabria, vías por onde chegarán á Meseta.
Eulagos (subxénero)
Descrición
O subxénero foi definido en 1867 polo naturalista británico John Edward Gray.
Etimoloxía
O nome científico Eulagos está formado polos elementos do latín científico eu- e -lagos. O primeiro deriva do correspondente, e moi utilizado, do grego antigo εύ- ou εὕ-, tirado do adverbio εὗ ou ἐΰ, 'ben', 'xusto', 'exacto'; e o segundo, do nome do grego antigo λαγώς lagṓs, 'lebre'. Literalmente: 'as lebres auténticas', ou 'as lebres verdadeiras'.
Especies
Na actualidade recoñécense neste subxénero as seis especies seguintes:
Subxénero Eulagos
Joseph Meyer
Joseph Meyer, nado en Gotha (Turinxia) o 9 de maio de 1796 e finado en Hildburghausen o 27 de xuño de 1856, foi un editor e industrial alemán.
Josep Lluís Facerías
Traxectoria
Aos 16 anos afiliouse á Confederación Nacional do Traballo, CNT, e ás Xuventudes Libertarias do barrio de Poble Sec (Barcelona). Ao comezo da Guerra Civil alistouse na Columna Ascaso, combatendo na fronte de Aragón ata que o fan prisioneiro en 1939, co exército republicano xa en retirada. Ese mesmo ano perdeu á súa compañeira e filla de meses, asasinadas cando fuxían cara Francia.
Preso, pasou por diversos campos de concentración e batallóns de traballo. Porén ao ser chamada a súa quinta ao servizo militar cambiou a condición de preso pola de soldado, destinado a unha Unidade de Transportes Militares en Barcelona. Finalmente licenciouse en 1945, cando se incorporou ao Sindicato de Industrias Gráficas da CNT, sendo un dos membros máis activos en accións e organización das Xuventudes Libertarias de Cataluña, as cales volven publicar Ruta, o seu voceiro.
O 17 de agosto de 1946 foi detido xunto a outros compañeiros e encarcerado na Modelo, ata xullo de 1947. Chegou entón á conclusión de que a loita armada era o camiño máis rápido para obter un soporte económico para o Sindicato e para os militantes presos e as súas familias, polo que formou o coñecido como Partida de maquis de Facerías, sendo a súa primeira acción un atraco á fábrica Hispano-Olivetti.
Dos atracos cabe destacar oito que realizou en 1946 e dos que recadou 3 000 000 de pesetas, entre os que destacaban bancos, pero tamén houbo outros de menor escala, dende fábricas a xoierías e Meublés frecuentados por xente adiñeirada. Tamén levou a cabo numerosos actos de sabotaxe, contra cuarteis, depósitos de gasolina ou a colaboración con Sabaté para colocar explosivos nas embaixadas dos países favorábeis ao ingreso da España franquista na ONU.
Miniatura|dereita|340px|Placa conmemorativa
Os seus compañeiros foron caendo pouco a pouco, como Guillermo Ganuza Navarro, Antonio Franquesa ou César Saborit. En 1951 trala captura de tres membros do seu grupo a policía conseguiu unha cita á que debería asistir Facerías, porén conseguiu escapar, ao igual que ás medidas de excepción que se aplicaron os días seguintes na cidade condal.
A comezos de 1952 fuxiu a Francia e despois a Italia, onde colaborou activamente co movemento anarquista. En 1953 decidiu volver a Barcelona xunto a dous compañeiros a pesar de que a liña oficial da CNT xa desautorizara a loita armada como vía. Ao pouco de entrar no país os dous compañeiros foron capturados e Facerías foi delatado e morreu o 30 de agosto de 1957 nunha emboscada da policía franquista, no cruzamento dos actuais paseos Verdún e Urrutia coa Rúa Pi i Molist de Barcelona.
No lugar da súa morte está colocada unha placa conmemorativa que di:
-49
Outros
Historia ano a ano
Lista de bandeiras
Esta é unha lista de bandeiras de Estados soberanos e territorios de ultramar, Comunidades autónomas españolas, Subdivisións do Reino Unido e bandeiras supraestatais
Casimiro Míguez Regal
Casimiro Míguez Regal, coñecido como Majá, nado cara a 1883 e finado en Chantada o 23 de decembro de 1968, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Chantada. Foi concelleiro de elección popular de Chantada durante a República. Foi nomeado alcalde de Chantada en 1933. Volveu ser alcalde de Chantada de maio e novembro de 1935. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, volveu ser alcalde de Chantada. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1937, foron postos a poxa os seus bens, e sufriu expediente de responsabilidades políticas. Finou en Chantada o 23 de decembro de 1968 con 85 anos.
Manuel Castro Tellado
Manuel Castro Tellado, nado en Mosteiro (Pol) cara a 1910 e finado en Castro de Rei o 13 de xaneiro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Castro Palmeiro e Rosa Tellado. Xornaleiro e militante do PSOE, foi un dos fundadores da Sociedad de Trabajadores de la Tierra de Pol y sus Contornos da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Foi xulgado en Lugo por rebelión e declarado en rebeldía. Participou na organización dos grupos guerrilleiros que actuaban no leste da provincia de Lugo e que se integraron na Federación de Guerrillas de León-Galicia. En 1944 accedeu á xefatura da III Agrupación Guerrilleira, e tentou chegar a acordos cos grupos guerrilleiros comunistas do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1945 comandou a Federación. Morreu o 13 de xaneiro de 1947 nun enfrontamento coa Garda Civil en Castro de Rei. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46.
Vida persoal
Casou con Engracia Díaz. A súa irmá Silvina Castro Tellado estaba casada con Primitivo Rodríguez Otero.
Christian Friedrich Ecklon
Christian Friedrich Ecklon, nado en Åbenrå o 17 de decembro de 1795 e finado en Cidade do Cabo en 1868, foi un botánico, colleiteiro e boticario dinamarqués.
Traxectoria
Ecklon realizou expedicións de colleitas en Suráfrica, sendo a súa primeira viaxe en 1823, primeiro como aprendiz de botica e logo farmacéutico, tratando a flora con fins medicinais. Sen fondos e coa súa saúde deteriorada veuse forzado a vivir en pobre forma, vendendo bulbos ou preparando remedos herbales. Así e todo, retorna a Europa en 1828, levando unha importante cantidade de especies de herbario.
Durante a súa estancia en Hamburgo, de 1833 a 1838, traballou na revisión desta colección. Este herbario constitúese na base da Flora Capensis (1860-1865) polo seu amigo, o farmacéutico hamburgués Otto W. Sonder (1812-1881) en colaboración co seu colega irlandés William H. Harvey (1811-1866).
Carlos Ramón Fort y Pazos
Carlos Ramón Fort e Pazos, nado na Coruña o 24 de novembro de 1807 e finado en Madrid o 9 de abril de 1878, foi un escritor e historiador galego.
Traxectoria
Doutor en ambos dereitos e catedrático de Disciplina eclesiástica, foi reitor da Universidade de Vitoria e do Colexio de Fonseca e profesor nas Universidades de Barcelona, Madrid e Salamanca. Individuo de número e Bibliotecario da Real Academia da Historia, investigou a Historia da Igrexa en España e escribiu monografías sobre o Concordato de 1851 e os convenios entre os monarcas españois e a Santa Sé. Continuou a España Sagrada do padre Enrique Flórez no seu tomo LI, "De los obispos españoles titulares de iglesias in partibus infidelium o auxiliares en las de España".
Bahía Blanca
miniatura|200px Bahía Blanca é unha cidade arxentina, na provincia de Bos Aires, dista duns 650 quilómetros da cidade de Bos Aires. A urbe foi fundada no 11 de abril do 1828. O nome Bahía Blanca ten orixe na brancura dos salitres costeiros. Bahía Blanca é a cidade urbana máis importante do sur arxentino e un complexo portuario de moita importancia, sendo o porto de grans máis importante do país. A poboación da urbe é duns 365 509 habitantes (2010).
Creepshow 2
Creepshow 2 é un filme estadounidense dirixido por Michael Gornick que foi estreado en 1987. É unha secuela de Creepshow, e ámbalas dúas están baseadas en historias de Stephen King.
Sinopse
Un neno de trece anos de idade chamado Billy, agarda a chegada do último número de "Creepshow", xunto cun espírito macabro chamado Creep, que lle conta os seus últimos contos de terror. No "Old Chief Wood'nhead", tres delincuentes asasinan os propietarios dunha tenda en cuxa porta se atopa o tótem dun vello xefe indio, estatua que será profanada durante o asalto.
Rula turca
A rula turca   ou rola turca (Streptopelia decaocto) é unha especie de ave columbiforme da familia Columbidae propia de Eurasia. Orixinalmente estendíase polo sur de Asia mais axiña colonizou toda Europa e o norte de África de xeito natural, e tamén América do Norte e o Xapón onde foi introducida. Ademais empeza a se atopar en puntos localizados de América do Sur.
Descrición
esquerda|miniatura|A súa plumaxe é lisa, non escamada como a doutras rulas. esquerda|miniatura|Detalle da testa. A rula turca é unha rula de talle medio, dunha lonxitude total semellante á da pomba das rochas aínda que a súa cola é máis longa e é moito máis esvelta. É un pouco maior ca a rula europea cunha lonxitude media de bico a cola de 32 cm, unha envergadura alíxera de entre 47 e 55 cm, e un peso de 125 a 240 g. A súa plumaxe en xeral é de cor beixe cinsenta, cun certo matiz rosado na testa e o peito. As súas costas e as coberteras superiores das ás son de ton marrón claro uniforme e as da parte inferior son gris azuladas, e as súas primarias son pardas máis escuras. Presenta unha característica lista negra ribereteada de branco que arrodea os costados e parte posterior do seu pescozo a xeito de colar. As plumas da súa cola son de cor anteado agrisado por riba, mentres que as da parte inferior teñen o baseamento negro e o resto é cinsentos escuro coa punta branca. As plumas laterais da cola tamén teñen a súa terminación esbrancuxada por riba. As súas patas son curtas e de cor avermellada e o seu bico é negro. O iris dos seus ollos é vermello escuro aínda que de lonxe parecen negros porque as súas meniñas son moi grandes, e presenta un fino anel periocular branco. Ambos os sexos teñen unha aparencia virtualmente indistinguíbel, aínda que os xuvenís ou non teñen colar, ou o teñen pouco desenvolvido, e o iris dos seus ollos é castaño. Ademais da variedade natural en catividade, críanse rulas brancas.
A rula turca diferénciase principalmente da rula común europea, pola súa plumaxe lisa, que carece do padrón de cor escamado característico desta última.
Taxonomía
miniatura|Rula noviña antes da formación do colar, en Gran Canaria. A rula turca foi descrita cientificamente polo naturalista húngaro Imre Frivaldszky en 1838, como Columba decaocto, Posteriormente foi trasladada ao xénero Streptopelia creado por Charles Lucien Bonaparte en 1855. Está emparentada moi de preto coa rula bicolar do sueste asiático e a rula de colar da África subsahariana, coas que forma unha superespecie.
Recoñécense dous subespecies de rula turca: O nome do seu xénero, Streptopelia, é de etimoloxía grega, consiste na combinación das palabras στρεπτός (streptos) que significa «cadea» e πέλεια (pelia) «pomba», en referencia á lista negra do seu pescozo. Pola contra, o seu nome específico é a suma de termos latinos deca- «dez» e octo «oito», en alusión a un mito grego sobre unha nova criada que pediu aos deuses ser liberada porque o seu duro traballo só era remunerado con 18 moedas ao ano, e concedéuselle o seu desexo converténdoa en rula, que no seu arrolo lembraría o número para sempre.
Distribución e expansión
miniatura|Mapa temporal da expansión da rula turca por Europa. A rula turca non é migratoria, mais é moi dispersiva. No século XX a rula turca protagonizou unha das maiores colonizaciones realizadas polas aves de todo o mundo. A súa área de distribución orixinal a finais do século XIX era as rexións temperadas e subtropicais de Asia, dende Turquía até o sur da China, incluído todo o subcontinente indio e Ceilán. En 1838 rexistrouse por primeira vez en Bulgaria, porén non empezaría a estenderse por toda Europa até o comezo do século XX, aparecendo noutras partes dos Balcáns entre 1900–1920, e estendéndose axiña cara ao noroeste, acadando Alemaña en 1945, Gran Bretaña a redor de 1953 (rexistrándose a súa reprodución alí por vez primeira en 1956), Irlanda en 1959, e as illas Feroe a comezos dos anos 1970. Tras esta rápida dispersión en dirección noroeste foi ampliando a súa expansión en todas direccións, ao norte chegou até o círculo ártico en Noruega, até os montes Urais en Rusia, e tamén colonizou o Mediterráneo. Chegou a España no ano 1960, ocupando inicialmente Asturias. desde onde colonizou o resto da península ibérica. Tamén colonizou as rexións costeiras do norte de África, dende Marrocos até Exipto, a finais do século XX, chegando a acadar as illas Canarias. Ademais en Asia estendeuse até o nordés da China, e tamén colonizou algunhas partes do Xapón (probabelmente introducida). Conseguiu acadar Islandia como divagante (41 rexistros até 2006), aínda que non se ten conseguido establecerse alí. esquerda|miniatura|Rula turca en Hermosillo, [[Estado de Sonora|Sonora, México.]] miniatura|No barrio de La Victoria en [[Málaga.]] Arula turca foi introducida nas Bahamas a mediados da década de 1970, desde onde alcanzou a Florida a redor de 1982. Así se converteu nunha especie invasora, que se estendeu axiña pola maior parte de América do Norte. Aínda que o seu principal bastión norteamericano aínda son as costas do Golfo de México, esténdese desde Porto Escondido e Tehuantepec en Oaxaca e California, até Alasca, Alberta, o bordo dos Grandes Lagos e Nova Escocia. A súa relativamente temperá presenza na zona de Cancún indica que puido chegar a través do mar. Algunhas das dispersións máis distantes poden terse debido a novos escapes locais de rulas en catividade. Descoñécese o seu impacto sobre as especies nativas, aínda que parece ocupar o nicho ecolóxico da zenaida huilota e a pomba brava (esta última tamén invasora en Norteamérica). En Arkansas (EUA) a rula turca rexistrouse por primeira vez en 1989, e dende aquela estendeuse ocupando 42 das súas 75 condados. A súa dispersión desde o extremo sueste do estado en 1997 ao extremo noroeste produciuse en 5 anos, cubrindo unha distancia de 500 km, o que supón unha taxa de 100 km por ano. Esta taxa é máis do dobre dos 45 km por ano rexistrados na súa expansión por Europa.
Comportamento
esquerda|miniatura|Atópase con facilidade nos espazos urbanos. miniatura|225x225px|Ovo de rula turca. A rula turca non é unha ave recelosa e adaptouse aos espazos urbanos. É unha especie gregaria e forma bandados considerábeis no inverno cando hai alimento dispoñíbel. Polo xeral os seus bandados son de entre 10 a 15 individuos, mais chegáronse a rexistrar bandados de 10.000 rulas. A súa dieta natural componse basicamente de sementes, gomo s e insectos. Poden verse rulas alimentándose nos parques e nos xardíns das casas e eidos, mesmo visitan os comedoiros de aves. As maiores concentracións xeralmente atópanse ao redor das granxas onde se deixa gran caído ou se alimenta con el ao gando. miniatura|225x225px|Adulto a alimentar o seu pichón nun niño situado nun vaso de plantas. As rulas turcas adoitan criar na contorna urbana sempre que haxa árbores e atopen alimento. O cortexo do macho consiste nunha exhibición de voo, como en moitas outros colúmbidos, na que realiza un ascenso rápido case vertical seguido por un descenso planeando en círculos, mantendo as ás baixo o seu corpo en forma de "V" invertido.
A rula turca aniña case sempre en árbores, ás veces en edificios. O niño é unha plataforma basta de poliñas, nalgunhas ocasións tapizadas con material vexetal máis lene. Case todos os seus niños atópanse a menos dun quilómetro dos edificios habitados por humanos. A femia pon dous ovos en días seguidos. A femia choca os ovos á noite e o macho polo día. A incubación dura entre 14 e 18 días, e os pichóns tardan de 15 a 19 días en emplumar e deixan o niño 21 días tras a eclosión. A reprodución pode producirse durante todo o ano mentres haxa alimento dispoñíbel, aínda que é raro que se produza no inverno onde estes son fríos, e a maioría de postas realízase de marzo a outubro. É normal que críen tres ou catro niñadas cada ano, e chegouse a rexistrar até seis nun ano. Ás 5-6 semanas os pichóns son completamente independentes.
José Lamela Bautista
José Lamela Bautista, nado en Padrendo (Río Caldo, Lobios) o 1 de novembro de 1947 e finado en Ourense o 4 de xaneiro do 2021, foi un historiador, escritor e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Realizou estudos de Enxeñería Técnica Industrial. Emigrou a Barcelona en 1973, onde traballou no sector de hidrocarburos e foi Director de Obra na Empresa OHL.
Dirixiu e presentou dende o ano 2000 o programa radiofónico cultural Sempre en Galicia de Radio Cornellá. Dende 2004 é membro do Xurado dos premios literarios Rosalía de Castro de poesía e Rosa Reboredo de narrativa de Cornellà de Llobregat. Foi fundador da asociación protectora de medio ambiente Amigos de Río Caldo, e da Plataforma pola defensa de Río Caldo.
Publicou numerosos traballos de investigación histórica sobre a Xurés en revistas como Auria, Arraianos, Nós, Xurdimento e Lúa Nova, da que tamén forma parte do consello de redacción. É colaborador permanente de La Región e do xornal de Terras de Bouro Geresâo.
Foi socio fundador de CALIDUM-Clube de Autores Minhoto/Galaicos.