cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estevo Dragutin
Vida
Desde o matrimonio do seu fillo cunha parente do rei de Hungría Ladislau V, en 1284, Dragutin recibiu do rei húngaro zonas de Mesia e Belgrado, así como as rexións zonas bosníacas de Soli e Usora, que gobernou até a súa morte, en 1316, establecendo relaciós co ban bosníaco Estevo I Kotromanić.
O seu novo estado chamouse Reino de Sirmia.
A súa primeira capital foi Debrc (situada entre Belgrado e Šabac), cambiando logo a residencia a Belgrado, sendo o primeiro dirixente serbio en facelo. miniatura|250px|Reino de Sirmia.
A finais do século XIII Dragutin agregou Braničevo e Kučevo aos seus territorios.
Entrou en conflito co seu irmán Milutin cando este quixo reforzar os lazos co Imperio bizantino, polo que non traspasaría o trono ao seu fillo Ladislau, como se acordara. A intervención do clero en 1313 axudou a calmar o conflito.
Ao final da súa vida afastose dos seus amigos de Hungría, reforzando os lazos con Serbia.
Despois fíxose monxe e cambiou o seu nome polo de Teoktist. Morreu en 1316, sendo enterrado no mosteiro de Djurdjevi Stupovi, cerca de Novi Pazar.
Tras a súa morte, o seu fillo Vladislav foi o novo monarca do reino de Sirmia.
Descendencia
miniatura|250px|Igrexa de Santo Aquiles.
Froito do seu matrimonio, contra 1268, con Catarina de Hungría, filla de Estevo V de Hungría e Isabel a Cumana foron tres fillos:
Legado
O seu legado comprende algúns mosteiros, entre os que destaca o de Mala Remeta en Fruška Gora, a Igrexa de Santo Aquiles, cerca de Arilje e o citado Djurdjevi stupovi coa Igrexa de San Xurxo, en Ras (actual Novi Pazar).
Tony Battie
Demetrius Antonio Battie, nado o 11 de febreiro de 1976 en Dallas, Texas, Estados Unidos, é un xogador estadounidense de baloncesto que actualmente é axente libre.
Traxectoria
Logo da súa etapa na Universidade de Texas Tech, Battie foi elixido no quinto lugar do Draft da NBA de 1997 polos Denver Nuggets. Xogou para os Nuggets, os Boston Celtics, os Cleveland Cavaliers, e os Orlando Magic, acadando 6,5 puntos 5,7 rebotes por partido.
O 25 de xullo de 2009 foi traspasado canda Rafer Alston e Courtney Lee aos New Jersey Nets a cambio de Vince Carter. En xullo de 2010 trocou de equipo de novo, pasando a formar parte do cadro dos Sixers.
Estevo Uroš III Dečanski
Estevo VII Uroš III Dečanski Nemanjić, Estevo Uroš III Dečanski ou Stefan Uroš III Dečanski, (en serbio latino Stefan Uroš III Dečanski, en serbio cirílico, Стефан Урош Дечански III), nado contra 1285 e finado o 11 de novembro de 1331, foi rei de Serbia de 1321 até o 8 de setembro de 1331.
Tomou o seu nome, Dečanski, do gran Mosteiro de Visoki Dečani que construíu en Kosovo, e foi canonizado pouco despois da súa morte.
Vida
Era fillo do rei Estevo Uroš II Milutin e Ana de Bulgaria. Os seus avós maternos eran Xurxo I de Bulgaria e María, irmá de Iván Asen III de Bulgaria.
Sendo aínda mozo foi enviado polo seu pai ás ordes do xeneral Nogai Khan, do Imperio da Horda de Ouro, e ao seu regreso encargouno do goberno do Principado de Zeta (aproximadamente o actual Montenegro).
Casou en primeiras nupcias con Teodora, filla de Smilets de Bulgaria e, posteriormente, coa princesa bizantina María Paleologina.
Reinado
Segundo a lenda, en 1314 seu pai, despois dunha pelexa de Uroš, enviouno a Constantinopla para que o cegaran, pero conseguiu recupera a visión.
En 1320 se lle permitiu regresar a Serbia e tivo que derrotar a varios pretendentes ao trono antes de ser coroado en 1321.
Entre eles estaba o seu medio irmán Stefan Constantino, a quen derrotou e matou en 1322, e o seu curmán Ladislau, a quen tamén derrotou e exiliou en 1324.
Os pretendentes buscaran apoio no exterior, e Uroš tivo que facer fronte a unha alianza de Bulgaria e o Imperio bizantino.
O emperador búlgaro Miguel III Shishman, da dinastía Asen, divorciouse de Ana, irmá de Uroš, e casou coa princesa bizantina Teodora Paleologina. A súa intención era unir as súas forzas para unha grande invasión de Serbia en 1330. Isto levou ao acontecemento máis importante do reinado de Uroš III, a Batalla de Velbazhd, na que derrotou aos búlgaros e morreu o seu emperador Miguel III. miniatura|esquerda|200px|A coroación de Stefan Dečanski.
As conquistas de Uroš III permitíronlle estender as fronteiras de Serbia cara ao sur, cara a Macedonia bizantina. Algúns dos seus cortesáns, porén, estaban descontentos coa súa política e conspiraron para destronalo en favor do seu fillo Dušan. Así, pasou os últimos días da súa vida no castelo de Zvecan, onde morreu, posibelmente asasinado, en 1331.
Foi un gobernante moi relixioso e, en 1327, doou unha valiosa icona para a Basílica de San Nicolás, en Bari. e a Igrexa ortodoxa serbia canonizouno. Os seus restos mortais permanecen na igrexa do Mosteiro de Visoki Dečani, que fixo construír en Kosovo. Como santo, conmemórase o 24 de novembro.
Escudo de Valencia
miniatura|dereita|230px|Escudo da cidade de [[Valencia.]] miniatura|230px|Escudo de Valencia á entrada da casa forestal do Saler. miniatura|230px|escudo de Valencia con uha cidade amurallada sobre ondas (Séculos XIV-XVI) O escudo de Valencia baséase no Sinal Real de Aragón, tras concesión de Pere o Cerimoniós, á que se incorporaron diferentes elementos co tempo, alusivos ás armas persoais de Jaume I, quen incorporou a cidade á Coroa, e a diferentes feitos bélicos. O emblema cunha representación do escudo que utiliza o Concello de Valencia garante o seu uso institucional. A pesar de non estar oficializado no Diario Oficial da Comunidade Valenciana (DOGV), tradicionalmente corresponderíalle o seguinte blasonamento:
Escudo losanxado, campo de ouro (en heráldica amarelo intenso), catro paus de goles (en heráldica vermello intenso); achegados dúas eles de ouro coroadas. Por timbre, unha coroa real aberta sobre a cal un ratpenat (morcego) de fronte coas ás tendidas. Rodeando o escudo dúas ramas de sinople (en heráldica verde intenso), cruzadas pola base.
Historia
Inicialmente trala conquista, a cidade de Valencia utilizou coma escudo de armas un emblema que facía referencia á súa localización: Unha cidade amurallada sobre ondas. Nos primeiros selos municipais aparece este emblema, e así aínda se pode ver á porta gótica da Catedral de Valencia.
A partir do reinado de Pere el Cerimoniós, no século XIV, vai comezarse a utilizar o rombo con catro paus de goles sobre campo de ouro. Naquela época relacionaba cunha representación con só dous paus. É no 1377, cando o Consello da Cidade determinaba finalmente o escudo:
Dende entón, o escudo variou minimamente e pódese ver na maioría de selos e obras realizadas dende ese momento. Máis tarde engadiuse un "L" a cada banda do escudo, atribuído a un dereito concedido por Pere el Cerimoniós, que simbolizaba a lealdade da Cap i Casal á coroa nos dous asedios á cidade durante a guerra co reino de Castela.
Existen documentos onde Pere el Cerimoniós cando enumera os seus títulos (Rei de Aragón, de Valencia, de Mallorca, conde de Barcelona etc.) asina e debuxa a man unha coroa sobre a "L" de Valencia. No 1460, Jaume Roig, na súa obra O Espello, referiuse ao blasonamento do escudo da cidade e á mencionada orixe, sen ningunha referencia ás dúas "L", pero si á lealdade:
No 1503, a vibra ou dragón alado que aparece agora no escudo da Generalitat Valenciana, vai integrarse no escudo da cidade, pero coa forma de morcego, un animal que xa se utilizaba nalgunhas representacións e asociábase a algúns mitos da conquista de Valencia por Jaume I. No século XVII o morcego xa é oficial e aparece en tódolos impresos oficiais.
Segundo unha lenda recollida por Joan Amades, para promover espírito de conquista, o rei Jaume prometeu outorgar a Valencia o escudo e os Usatges (en galegos usanzas, son os usos e costumes que forman a base do dereito constitucional catalán) a xente que conseguise chegar antes á cidade a base de armas. Quen gañou foi Lleida e dise que en memoria daquel feito puxeronse os catro paus do escudo Lleida e un 'L a cada lado do escudo que recordase o nome da cidade.
miniatura|esquerda|130px|Escudo de [[Lleida cos tres lirios.]]
Tamén se di que en memoria daqueles feitos a cidade de Lleida deu un lirio do seu escudo de forma que agora só ten 3. Porén, no escudo que é usado actualmente polo concello de Valencia non se aprecia tal lirio. O morcego de sobre o escudo a lenda di que o puxo rei en memoria do animal que fixo gañar a rifa aos ilerdenses contra os mouriscos. A lenda recordábase dicindo que Lleida furou posto que se dicía que foran os primeiros a furar as murallas.
Noutra lenda explícase a orixe do morcego confundíndoo coa andoriña que fixera o niño no pavillón de Jaume I en Borriana e que o rei protexeu, segundo explica á súa autobiografía (Llibre dels feits). Esta lenda é parecida a unha mallorquina, segundo a cal o rei protexeu un morcego que se atopaba dentro da primeira mesquita consagrada da cidade de Mallorca, a actual igrexa de Sant Miquel.
Dende o final da Guerra da Independencia, Fernan VII outorgou dúas ramas de loureiro foron engadidas coma recompensa pola resistencia da cidade cos franceses.
Manuel Millares Vázquez
Manuel Millares Vázquez, nado en Noia o 9 de febreiro de 1906 e finado en Madrid en novembro de 1985, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Co oito anos emigrou cos seus pais a Cuba. Tivo diversos traballos ata que en 1930 apareceron as súas primeiras colaboracións en España Republicana. Foi nomeado presidente da Izquierda Republicana Española en Cuba en 1935. A mediados de 1937 foi enviado polo xornal Pueblo como correspondente a territorio republicano. Permaneceu alí varios meses, e a partir desa experiencia escribiu a novela Hombres de paz en guerra. Rematou os estudos de Ciencias Sociais e Dereito Público na Universidade da Habana en 1938. Foi columnista do periódico El Mudo e da revista Carteles e colaborou en Bohemia, Facetas de Actualidad Española, Galicia, El Periodista, Vida Universitaria, Voz de España e Loita. En 1946 renunciou ao Círculo Republicano Español onde militaba e comenzou a apartarse da loita antifranquista. En 1946 escribiu o programa radial Páginas de España co poeta Ángel Lázaro. Durante a ditadura de Batista foi asesor da Junta del Instituto Nacional de Cultura. Marchou de Cuba despois do triunfo da revolución e estableceuse en Porto Rico, onde foi profesor da súa Universidade. Finou en Madrid en novembro de 1985.
William Robert Ogilvie-Grant
William Robert Ogilvie-Grant, nado o 25 de marzo de 1863 en Easter Elchies, Moray, Escocia, e finado o 26 de xullo de 1924 en Farley Cottage, Reading, Inglaterra, foi un ornitólogo escocés.
Primeiros anos
William Robert Ogilvie-Grant foi o segundo fillo do capitán dos 42 Highlanders George Henry Essex Ogilvie-Grant, de Easter Elchies, Craigellachie, Escocia, que, á súa vez, fora o sexto fillo de Francis Ogilvy-Grant, sexto conde de Seafield.
Labor científica
En 1882 foi asistente do Museo de Historia Natural de Londres. Alí estudou ictioloxía baixo a supervisión de Albert Günther.
En 1885 foi nomeado temporalmente xefe da sección ornitolóxica durante a viaxe de Richard Bowdler Sharpe á India. Despois permaneceu nese departamento, no que chegou a ser conservador de aves entre 1909 e 1918.
Ogilvie-Grant sucedeu a Bowdler Sharpe como editor do Bulletin of the British Ornithologists' Club, posto que ocupou desde 1904 até 1914.
Ogilvie-Grant realizou moitas viaxes para recolectar espécimes, especialmente a Socotra, Madeira e Canarias.
Vida persoal
Ogilvie-Grant casou con Maud Louisa Pechell, filla do almirante Mark Robert Pechell. A parella tivo un fillo e tres fillas. O seu fillo, Mark Ogilvie-Grant, foi diplomático e botánico. A súa filla máis vella, Eleanora (1892-1956), foi a avoa materna de Jane Beuttler, esposa delo político Alan Clark.
Epónimos
Na honra de Ogilvie-Grant déuselle o nome científico Hemidactylus granti a unha especie de xecónido endémica de Socotra.
Abreviatura
A abreviatura Ogilvie-Grant emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Carballo Tamme-Lauri
miniatura|O Carballo Tamme-Lauri O Carballo de Tamme-Lauri (en estoniano: Tamme-Lauri tamm; en võro: Tammõ-Lauri tamm) é a árbore máis grosa e máis antiga de Estonia e está situada no municipio rural de Antsla, no condado de Võru.
Caracterización
miniatura|Detalle do tronco do Carballo Tamme-Lauri O carballo ten unha altura de 19 metros, a súa circunferencia mide 821 centímetros (medida a 130 centímetros de altura desde o chan).
Segundo cálculos dos investigadores, a árbore foi plantada arredor de 1326.
Historia
Este carballo foi alcanzado por raios en varias ocasións, o que danou varias das súas pólas e baleirou o centro do seu tronco, aínda que segue a ser viable. Durante a súa restauración na década de 1970 atopouse dentro del un acocho antigo dos "Irmáns do Bosque" (metsavennad), un movemento de resistencia contra a ocupación soviética, no que podían estar de pé sete persoas. Finalmente, o oco encheuse con oito toneladas de cemento.
O carballo goza de protección oficial desde 1939. O terreo onde se atopa foi adquirido polo Ministerio do Ambiente de Estonia en 2006 por 400.000 coroas estonianas. miniatura|O Carballo Tamme-Lauri no [[Papel moeda|billete de 10 coroas estonianas]] A denominación de Carballo Tamme-Lauri vénlle da granxa homónima que, pola súa vez, recibiu o seu nome dun espírito que antigamente se pensaba que habitaba na árbore, portador ás veces de mala sorte e ás veces de boa; era o espírito do lume e o seu nome era Laurits. O Carballo Tamme-Lauri aparece representado nos reversos dos billetes de dez coroas estonianas.
Vía do metileritritol fosfato
Diversidade da biosíntese de isoprenoides
A vía do mevalonato clásica ou vía da HMG-CoA redutase é unha importante vía metabólica celular presente en todos os eucariotas superiores e moitas bacterias. É importante para a produción de IPP e DMAPP, os cales serven de base para a biosíntese de moléculas utilizadas en procesos tan diversos como a prenilación de proteínas, mantemento das membranas celulares, hormonas, ancoramento de proteínas e N-glicosilación.
En contraste coa vía do mevalonato clásica da biosíntese de isoprenoides, as plantas e os protozoos apicomplexos, como os parasitos causantes da malaria, teñen a capacidade de producir os seus isoprenoides (terpenoides) utilizando unha vía alternativa, chamada vía non do mevalonato, que ten lugar nos seus plastidios. Ademais, a maioría das bacterias, incluíndo importantes patóxenos como o Mycobacterium tuberculosis, sintetizan IPP e DMAPP por esta vía alternativa.
600px|center
Reaccións
As reaccións da vía son as seguintes:
Inhibición
A fosmidomicina inhibe especificamente a DOXP redutoisomerase, un encima clave na vía alternativa á do mevalonato, polo que representa un candidato atractivo para usarse como antibiótico ou fármaco antimalárico.
Activación de células T
O intermediato desta vía o HMB-PP é o activador natural das células T Vγ9/Vδ2 humanas, que é a maior poboación de células T γδ no sangue periférico.
Galagidae
Tanto en variedade coma en abundancia, estes animais son os primates primitivos de maior éxito de África, segundo a African Wildlife Foundation.
Características
Os Galagidae teñen grandes ollos que lles proporcionan unha boa visión nocturna, fortes extremidades posteriores, unha audición aguda e longos rabos que lles axudan a equilibrarse. Os seus oídos son parecidos aos dos morcegos e permítenlles rastrear insectos na escuridade. Capturan insectos no chan ou apáñanos polo aire. Son criaturas rápidas e áxiles. Como están ligados a unha vida en mestos arbustos, dobran as súas delicadas orellas para así protexelas. Tamén as dobran cando descansan. Teñen uñas na maioría dos dedos, agás na segunda deda dos pés posteriores, que ten unha garra de acicalamento. As súas dietas son unha mestura de insectos e outros pequenos animais, froitos e resinas das árbores. Teñen incisivos pectinados (con forma de peite) e a súa fórmula dental é:
Despois dun período de xestación de 110 a 133 días, as crías nacen cos ollos medio pechados e son inicialmente incapaces de moverse independentemente. Pasados de 6 a 8 días, a nai transporta a cría colléndoa coa boca e póusaa en pólas mentres ela se alimenta. As femias poden ter unha cría, xemelgos ou trixemelgos e poden ser moi agresivas. Cada neonato pesa menos de 14 g. Durante os primeiros tres días, a cría está en constante contacto coa nai. A nai aliméntaa durante seis semanas e pode alimentarse por si mesma aos dous meses. A cría medra rapidamente, xeralmente causando que a nai camiñe torpemente cando a tansporta.
As femias manteñen un territorio, pero compárteno cos seus fillos, formando grupos sociais que consisten en femias estreitamente relacionadas e as súas crías. Os machos abandonan os territorios das súas nais despois da puberdade, e os machos adultos manteñen territorios separados, que se solapan cos dos grupos sociais de femias. Xeralmente un macho adulto aparéase con todas as femias dunha área. Os machos que non foron quen de establecer un territorio propio ás veces forman pequenos grupos de individuos solteiros.
Ás veces estes animais téñense como mascotas, aínda que non se recomenda, porque, igual que ocorre con outros primates non humanos, considéranse fonte probable de zoonoses.
Os Galagidae comunícanse tanto chamándose uns a outros coma marcando os camiños por onde van con urina. Seguindo o cheiro da urina, poden chegar exactamente á mesma póla que marcaron. Todas as especies emiten chamdas fortes ou chamadas de anuncio específicas de especie. Estas chamadas teñen moitas funcións diferentes. Unha función é a identificación a longa distancia e a diferenciación entre unha especie e outra, e os científicos poden hoxe endía recoñecer todas as especies coñecidas de Galagidae polas súas chamadas fortes. Ao final da noite, os membros dun grupo usan unha chamada especial para xuntarse e agruparse para durmir nun niño feito de follas, ou nun grupo de pólas ou nun oco nunha árbore.
Estrutura social
Xeralmente, a estrutura social dos Galagidae ten aspectos sociais e aspectos de vida solitaria. Isto pode verse nos seus xogos. Pendúranse das pólas ou gabean alto e lanzan cousas. Os xogos sociais inclúen xogos de loitas, de acicicalamento e de seguimento. Cando realizan o xogo de seguimento, dous gálagos choutan esporadicamengte e perséguense uns a outros polas árbores. Os individuos máis vellos do grupo prefiren repousar sós, pero os novos están en constante contacto entre si. Isto obsérvase na especie Galago garnettii (ou Otolemur garnettii). As nais adoitan deixar as crías soas durante longos períodos de tempo e non intentan impedir que as crías se separen delas. Ao contrario, as crías tratan de permanecer preto da nai e inician accións para manter unha estreita proximidade coa nai e activar as interaccións sociais materno-filiais.
O acicalamento é unha parte moi importante da vida diaria destes animais. Adoitan acicalarse antes, durante e despois de descansar. O acicalamento social é realizado máis frecuentemente polos machos no grupo. As femias a miúdo rexeitan os intentos feitos polos machos de acicalalas.
Clasificación
Segundo as clasificacións existentes, os Galagidae poden agruparse en tres xéneros (Euoticus, Galago e Otolemur), ou noutras clasificacións en cinco xéneros, distinguíndose dous xéneros máis (Galagoides e Sciurocheirus), ás veces incluídos no xénero Galago:
A clasificación con cinco xéneros é: dereita|250px|miniatura|Gálagos dereita|250px|miniatura|Gálago Familia Galagidae - gálagos
Xenoma
Está determinándose a secuencia xenómica parcial da especie Otolemur garnettii. Como é un primate 'primitivo', esta secuencia será especialmente útil para relacionar as secuencias dos primates superiores (macaco, chimpancé, humanos) con animais non primates próximos, como os roedores.
Chichibu
Chichibu (秩父市, ちちぶし, Chichibu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao extremo oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 577,69 km² de superficie e unha poboación de 68.154 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 118 hab./km².
Santo André de Paradela, Sarria
Santo André de Paradela é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2021 tiña 46 habitantes (25 homes e 21 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 64 habitantes.
Mesosoma (artrópodos)
miniatura|250px|Esquema dun escorpión: 1, prosoma; 2, mesosoma; 3, metasoma. miniatura|250px|Esquema dun esquizómido: II a VI, apéndices do prosoma; 5 a 11, os once terxitos do opistosoma. miniatura|250px|Esquema do abdome dun insecto apócrito. Á esquerda, o mesosoma; á dereita, o metasoma.
Nos artrópodos, en cuxo corpo se distinguen tres partes, o mesosoma é o tagma medio do corpo (ou parte media). As outras dúas son o prosoma e o metasoma (nalgúns, opistosoma). Este tagma leva as patas e, no caso dos insectos alados, as ás.
O termo utilízase normalmente para todos os artrópodos pero, segundo os diferentes grupos, non designa necesariamente a rexións equivalentes desde o punto de vista embriolóxico.
Merostomados
Nos merostomados do grupo extinto dos euriptéridos (os chamados escorpións acuáticos), o mesosoma é a parte anterior do opistomoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e peresentaba apéndices en forma de escama.
Arácnidos
Nos membros da orde dos escorpións (os escorpións terrestres ou alacráns), o mesosoma é a parte anterior, longa, do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e compremnde sete segmentos), que conteñen a maior parte dos órganos internos. No primeiro segmento están os órganos sexuais así como un par de apéndices vestixiais e modificados que forman unha estrutura chamada opérculo xenital ou gonóporo; o segundo segmento leva un par de órganos sensoriais chamados peites e, do terceiro ao sexto, un par de pulmóns en libro cada un. O mesosoma está armado con placas quitinosas, na superficie superior, os terxitos, e na inferior, os esternitos.
Nos da orde dos uropixios, é a parte anterior, longa, do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, que comprende sete segmentos e ten dous pares de pulmóns en libro.
Nos da orde dos esquizómidos, é a parte anterior do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e está formado por nove segmentos nun par de pulmóns en libro.
Nos da orde dos palpígrados, é a parte anterior do opistosoma, longa, situada entre o prosoma e o metasoma, a cal comeza por un segmento estreito, denominado pedúnculo.
Insectos
Nos himenópteros da suborde dos apócritos (abellas, avespas e formigas), consiste nos tres segmentos torácicos e o primeiro segmento abdominal (ou propodeo).
Stephen Malkmus
Stephen Joseph Malkmus, nado o 30 de maio de 1966, é un músico estadounidense coñecido por ser o principal vocalista e guitarrista da banda de rock alternativo Pavement. No presente actúa con Stephen Malkmus and the Jicks.
Primeiros anos
Aos 16 anos pasou unha noite na cadea despois de consumir alcol, ouriñar nos arbustos e camiñar polos tellados de varias casas. Despois foi posto en liberdade condicional por beber sendo menor de idade, e tamén foi expulsado da escola "por ir a unha festa no bosque onde a xente estaba tomando cogomelos".
Carreira
Malkmus formou Pavement xunto con Scott Kannberg mentres estaba vivindo en Stockton, California nos anos 80. O seu primeiro álbum, Slanted & Enchanted, foi publicado coa aclamación da crítica, e a banda continuou recibindo a atención dos medios e do público nos seus seguintes lanzamentos. Pavement, e Malkmus en particular, was hailed as spearheading the underground indie movement of the 1990s. En 2001, tras a disolución da banda en 1999, Malkmus publicou o seu primeiro álbum en solitario. Tamén foi membro do grupo Silver Jews xunto co poeta e letrista David Berman. A principios de 1999 Stephen Malkmus participou nun proxecto paralelo de Sonic Youth chamado Kim's Bedroom, onde estaban a baixista e vocalista Kim Gordon, o guitarrista e vocalista Thurston Moore, o veterano músico de vangarda de Chicago Jim O'Rourke, e o famoso batería xaponés Ikue Mori; nunca editaron un álbum, pero realizaron un feixe de concertos. Malkmus na actualidade é líder de The Jicks.
O 23 de maio de 2003 en Milwaukee, mentres estaba de xira coa súa nova banda The Jicks, Malkmus empezou o concerto dicindo, "Isto non está no noso disco". A banda entón comezou a tocar cancións de Pavement, sendo a segunda vez que Malkmus tocaba algunha canción do seu anterior grupo dende a súa disolución en 1999. A primeira vez foi o 22 de abril de 2002 en São Paulo, onde interpretou "In The Mouth a Desert".
En 2007, Malkmus proporcionou tres temas para a película de Todd Haynes I'm Not There, baseada na vida de Bob Dylan. Contribuíu á banda sonora coas cancións "Ballad of a Thin Man", "Can't Leave Her Behind" e "Maggie's Farm". Malkmus recoñeceu que nunca foi "realmente un gran seguidor de Dylan", pero destacou que involucrarse coa película fixo que o escoitase "novamente un pouco máis de preto"."
En agosto do ano 2011 publicou o seu quinto álbum de estudio con The Jicks, Mirror Traffic. Tocou o álbum Ege Bamyasi, orixinalmente da banda Can, na súa totalidade o 1 de decembro de 2012 no WEEK-END Festival en Colonia, Alemaña. Unha gravación desa acuación foi publicada como un álbum ao vivo de edición limitada Record Store Day de 2013.
O sexto álbum de Malkmus con The Jicks, Wig Out at Jagbags, foi publicado o 7 de xaneiro de 2014.
En 2016 Malkmus compuxo a banda sonora para a serie de Netflix Flaked, protagonizada por Will Arnett.
Little Barrie
Little Barrie é unha banda inglesa de rock alternativo fundada no ano 2000. Está formada por Barrie Cadogan (voces, guitarra), Lewis Wharton (baixo, voces) e Virgil Howe (batería, voces). O seu son é unha mestura de influencias que inclúen freakbeat, garage rock, R&B británico, neopsicodelia, surf rock, krautrock, funk e R&R. Ata a data o grupo leva publicados cinco álbums de estudio, o último deles, Death Express, aparecido no ano 2017.
Varry Brava
Varry Brava é un grupo de indie pop creado en Murcia no ano 2009. Está formado polos oriolanos Óscar Ferrer (vocalista), Aarön Sáez (guitarra e teclados) e Vicente Illescas (guitarra).
Historia
O nome do grupo vén de xuntar o de Barry White co da canción "Brava", da cantante italiana Mina Mazzini.
No 2009 sae á luz a súa maqueta autoproducida Ídolo, composta por dez cancións, nas que amosan unha clara influencia do pop español da década dos oitenta, como Nacha Pop e Radio Futura, aderezada con música disco e reminiscencias new romantic. Con este primeiro traballo percorreron a xeografía española e participaron en festivais tales como Sonorama, Ebrovisión, Electromar, SOS 4.8, Arenal Sound, Con V de Valarés, Lemon Pop, Indielx, B-Side e Low Cost.
En febreiro do 2012 lanzan o seu primeiro álbum, Demasié, que foi autoproducido. Un primeiro traballo oficial no que rescatan temas como "No gires" ou "Radioactivo" da súa primeira maqueta Ídolo, co tamén produtor de Second, Raúl de Lara na produción musical. Como carta de presentación estrean o videoclip do seu primeiro sinxelo "Calor", un vídeo no que se olla unha estética glam desenfadada.
No ano 2014 publican a súa segunda longa duración, titulado Arriva: 16 Horas de Juego y 4 Litros de Bebida energética, co que entraron na lista de discos máis vendidos en España. Con esta obra, Varry Brava aposta pola electrónica e realiza unha xira polas principais salas e festivais de España, tales como SOS 4.8, Arenal Sound, EMDIV, e Granapop, entre outros. Tamén foron os autores da canción oficial do diario deportivo Marca para apoiar a Selección de fútbol de España na Copa Mundial de Fútbol de 2014.
Lingua taxica
O taxico (тоҷикӣ, en cirílico, تاجیکی en perso-arábigo, AFI [tɔːdʒɪˈkiː] ) é unha lingua irania da mesma rama co persa, falado por preto de sete millóns de persoas. O taxico contemporáneo, coma persa contemporáneo, é a continuación do persa clásico, ben coñecido polos documentos escritos que se remontan aos séculos IX e X d. C. É o idioma oficial en Taxiquistán, aínda que tamén se fala nos países limítrofes, principalmente en Afganistán, no Uzbekistán e en Kirguizistán.
O fraccionamento político característico da época feudal e a ausencia de lazos estables económicos e culturais entre as distintas rexións nas que vivían os falantes taxicos, facilitaron o nacemento e mantemento nesas rexións de dialectos variados. Foi só tralo triunfo da Revolución de 1917 e a consolidación do poder soviético no territorio de Asia Central cando se abre un proceso para concentrar os varios dialectos cara a un taxico literario contemporáneo. Naturalmente, trala desintegración da Unión Soviética e a recuperación da soberanía nacional ese proceso cambiou de mans e agora é a Academia das Ciencias de Taxiquistán a encargada de facer esa labor. O idioma estándar baséase nos dialectos do noroeste de Taxiq (rexión da antiga cidade de Samarcanda), que foron considerablemente influenciados pola lingua uzbeka, como resultado da proximidade xeográfica.
O taxico tamén mantivo diversos elementos arcaicos no seu vocabulario e na gramática, que se perderan no resto do mundo persófono, grazas ao seu relativo illamento nas montañas da Asia Central.
Dialectos do taxico
O dialecto entre os xudeus de Bukhorá nativos de Asia Central é coñecido coma bukhoriano (tamén se pode dicir "bukhorés"), e pertencen ao grupo de dialectos setentrionais. Distínguese facilmente xa que inclúen termos do hebreo, principalmente léxico relixioso, ademais de usar o alfabeto hebreo. Sacando estas diferenzas, o bukhoriano é intelixible aos outros taxicofalantes, particularmente cos dos dialectos setentrionais.
Sistema de escritura
Antes de 1928, usaba unha versión de escritura árabe/persa, aínda que máis tarde adoptou o alfabeto latino entre 1928 e 1940, para pasar máis tarde a unha versión do alfabeto cirílico. En 1994, o goberno taxico intentou volver introducir o alfabeto latino como sistema de escritura, pero movementos radicais esixían a implantación da escrita perso-arábiga. Na actualidade aínda se segue a empregar a escrita perso-arábiga en Uzbekistán e nas zonas taxicofalantes do Afganistán.
Vogais
A táboa que amosamos aquí ilustran as vogais en taxico estándar e culto. Os dialectos locais chegan a ter máis de seis.
Na táboa seguinte amósase o desenvolvemento do vocalismo entre as linguas de orixe pérsida:
Acento
O acento cae xeralmente na última sílaba. Exemplos de onde o acento non cae na última sílaba son: бале (que quere dicir "si") e зеро (que quere dicir "por que"). O acento tampouco cae nin nos enclíticos, nin na marca do obxecto directo.
Gramática
O taxico contemporáneo, coma o persa contemporáneo, é a continuación do persa clásico, ben coñecido polos documentos escritos que se remontan aos séculos IX e X d. C. O taxico moderno conserva tódalas características esenciais da estrutura gramatical e o sistema fonético da lingua clásica, de maneira que a persoa que coñece o taxico ou o persa está capacitado para captar sen grandes dificultades as obras de Rudaki (século X), de Ferdovsi (X-XI) ou de Saadi (XIII). Porén, non debemos chegar á conclusión de que durante os mil anos que separan ao taxico ou ao persa contemporáneo da lingua daquela época, ningún cambio se produciu. Unha comparativa entre as linguas contemporánea e clásica amósanos os cambios importantes sobrevidos durante tal período: redución, como en persa, do sistema vocálico de 9 a 6 fonemas (pero sen coincidir nesta redución), cambios de función da posposición -ra, dos pronomes enclíticos, dalgunhas preposicións etc.
Pero ademais de tales fenómenos, propios do persa e do taxico, o taxico contemporáneo ten algunhas características gramaticais específicas que o distinguen do persa e que afectan ao sistema verbal e ao léxico; o taxico ten moitos empréstimos do ruso, especialmente no que se refire ás relacións sociais, a técnica, a ciencia, a cultura etc. Outra grande influencia no léxico taxico procede da forte influencia das linguas túrquicas centro-asiáticas e dos antigos dialectos iranios orientais (sogdiano, bactriano, saka-tocario etc.).
A orde das palabras en taxico é SUXEITO-OBXECTO-VERBO.
Substantivos
Os substantivos fórmanse pola unión de morfemas a unha raíz, combinación de lexemas, ou por derivación, sexa a partir do verbo coma por adición de afixos (prefixos e sufixos).
Masculino e feminino
Na lingua taxica non existe morfema de xénero, polo que non se distinguen entre o masculino e o feminino. Para diferenciar o sexo en persoas e animais, recórrese a distintas formas de raíz utilizándose unhas para designar ao macho e outras á femia.
Existen nomes propios para cada xénero:
Aínda que normalmente identifícanos polo nome acompañado de нар (nar) macho ou мода (modá) femia, anteposto ou posposto:
No caso das profesións, un mesmo nome serve tanto para o masculino coma para o feminino:
Os nomes en taxico tampouco van acompañados dos artigos determinados (o, a, os, as):
Persoais
Formas dos pronomes persoais coas súas equivalencias en galego.
A segunda persoa de plural, шумо, pódese usar tamén coma forma de cortesía da segunda persoa singular. No taxico escrito distínguese a forma de cortesía da formal porque a de cortesía vai en maiúsculas, p. ex.: Шумо кай меоед? (shumó kay meoed?), "Cando vén vostede?" fronte a шумо кай меоед?, "Cando vides (todos vós)?".
Formas enclíticas
Existen formas enclíticas que son usadas tralos substantivos para denotar posesión.
Jimmy Jazz
Jimmy Jazz pode referirse a:
Lingua taxica
Demostrativos
Como en taxico non hai masculino nin feminino, os adxectivos demostrativos son iguais para ambos.
ин = este, esta, isto он = aquel, aquela, aquilo
Algúns exemplos coma adxectivos demostrativos:
ин китоб ин хoна он гул
Léxico
(Nota: A letra "x" non representa o mesmo son que en galego, se non que representa o son /x/ que ven sendo o son do "j" castelán.)
Saint-Sauveur-des-Landes
Saint-Sauveur-des-Landes (en Kersalver-al-Lann) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Beowulf (poema)
Beowulf é o heroe do poema épico anglosaxón homónimo, que foi escrito en inglés antigo en verso aliterativo. Con 3182 versos, contén moito máis material que calquera obra similar no seu mesmo idioma, e representa arredor do 10% do corpus existente do verso anglosaxón. O único manuscrito que se conservou data do século IX ou X. Aínda que o poema non ten título no manuscrito, chamáronlle Beowulf desde principios do século XIX. Ten dúas grandes partes: a primeira acontece durante a mocidade de Beowulf, e narra como acode en axuda dos daneses ou xutos, que sufrían os ataques dun xigante (Grendel), e tras matar a este, enfróntase á súa nai; na segunda parte Beowulf xa é o rei dos gautas e pelexa ata a morte cun dragón.
A súa importancia é equiparábel á do Cantar dos Nibelungos, do Cantar de Mío Cid, do Cantar de Roldán ou do Lebor Gabála Érenn (Libro das Conquistas de Irlanda). Estímase que o poema se redactou na primeira metade do século VI, aínda que este tema é obxecto de debate. A acción que narra sitúase nos séculos V-VI.
Foi traducido ó galego por Jorge L. Bueno Alonso directamente dende o anglosaxón e foi publicado polo selo editorial Rinoceronte Editora no ano 2010.
Primeira parte
dereita|200px|miniatura|Unha aproximación ás rexións centrais das tribos mencionadas no Beowulf. A área vermella é [[Västergötland (a rexión nuclear de Geatland), a área amarela é o territorio que gobernaban os wulfingas, á área rosa é o territorio dinamarqués. A área verde é o territorio dos suecos. A área azul representa a terra dos xutos, mentres que a área laranxa pertence aos frisios.]]
Desenvólvese en Dinamarca, onde o espléndido palacio de Heorot se ve asolado polos mortais asaltos do xigante-trol Grendel, que se asaña cos criados e guerreiros do rei Hrothgar, devorándoos.
Inesperadamente, preséntase no palacio o mozo Beowulf, príncipe dos gautas de Gëatlantt (Suecia meridional), cun grupo dos seus partidarios e ofrece ao monarca destruír ao monstro. A primeira impresión de Hrothgar é de escepticismo fronte ás pretensións do descoñecido heroe, pero recíbeo xentilmente e ao cabo dun espléndido banquete, encoméndalle a tarefa ao acabado de chegar.
Grendel regresa esa mesma noite a Heorot, derruba as súas sólidas portas e devora a un dos guerreiros gauta. Beowulf é espertado polo rebumbio e acode en axuda da garda, trabándose en loita corpo a corpo co monstro, que só pode liberarse da súa presa perdendo a cambio un dos seus brazos e fuxindo mortalmente ferido. Beowulf pelexa sen armas.
Segunda parte
Á mañá seguinte, todo é ledicia en Heorot, pero pola noite a nai de Grendel, moito máis monstruosa que o seu fillo, preséntase para o vingar. Mata a varios homes de Hrothgar e fere gravemente a cen deles.
Ao día seguinte, Beowulf segue o seu rastro a través da pradería ata a súa cova, onde a atopa. Mátaa e corta o seu corpo e o cadáver de Grendel, retornando a Heorot cos seus trofeos.
Terceira parte
Transcorre no reino de Gëatlantt, onde un ancián Beowulf reinou por cincuenta anos despois de acontecer a Hygelac, morto en batalla. Na última etapa da súa vida, Beowulf disponse a se afrontar a un temíbel dragón, coa soa axuda do seu sobriño Wiglaf.
Un hábil e ousado ladrón logra penetrar na cova do dragón e rouba unha copa de prata incrustada de ouro e pedras preciosas, parte do inmenso tesouro que garda a besta. Enfurecido, o dragón asalta e destrúe a vila do ladrón, e mata a todos os seus habitantes.
Beowulf sae ao seu encontro para vingar á súa xente, pero a reacción do dragón asustou tanto aos seus súbditos que soamente Wiglaf se apresta para o acompañar. Despois dunha cruenta batalla, ambos os dous logran acabar coa besta, pero Beowulf, gravemente ferido, encomenda ao seu sobriño se apoderar do tesouro e utilizalo para reconstruír o reino. Pasa o seu torque de ouro a Wiglaf, e confíalle o reino. Finalmente, Beowulf recibe un funeral viquingo: o seu corpo é colocado en barco funerario de madeira de carballo e impulsado mar adentro. O mesmo Wiglaf guinda unha lanza en chamas á balsa, incendiando os troncos, e o cadáver do monarca pérdese na distancia.
Outras versións afirman que foi enterrado segundo a súa vontade, nun montículo, a partir do que podía verse o mar e que levaría o seu nome.
Chablis, Yonne
miniatura|dereita|200 px|Aspecto de Chablis Chablis é un concello francés, pertencente ao departamento do Yonne e á rexión de Borgoña.
Xeografía
Ten unha superficie de 38,92 km², con 2.569 habitantes, segundo o censo de 1999. Está a 18 km ao leste de Auxerre, na súa área de influencia.
Historia e cultura
A pesar da existencia de sitios arqueolóxicos na contorna, os primeiros escritos que citan a Chablis son do ano 867 cando o rei Carlos II de Francia lle doou estas terras aos monxes da abadía de San Xermán de Auxerre. Xa na Idade Media esta era zona de viño, que se exportaba a Inglaterra e Flandres con grande renome.
A cidade desenvólvese sobre dúas metades: a primeira, ao redor da igrexa de San Pedro, e a segunda ao redor da colexiata de San Martiño. Durante a Guerra dos Cen Anos prodúcese unha reforma das murallas da cidade, que chegan a contar con 29 torres.
En 1478 a vila recibe o privilexio real de acoller a quinta imprenta de Francia. En 1568 sofre un grande incendio que devasta a parte alta da vila, provocado polos hugonotes, e no século XIX padece un novo ataque, neste caso de filoxera, que golpea nos cultivos de viño, que non se recupera a pleno rendemento ata mediados do XX. O 15 de xuño de 1940 a vila padece un forte bombardeo que destrúe parte do seu centro histórico.
Todos os anos ten lugar no mes de maio nesta aldea un festival de música, o Festival du Chablisien, con concertos de distintos xéneros. Entre os edificios que se deben destacar está a colexiata de San Martiño, a igrexa de San Pedro e unha sinagoga que está considerada monumento histórico polo estado francés.
Cidades irmás
Chablis está irmandada coa vila alemá de Oberwesel.
Ligazóns externas
Web oficial do concello
Antonio Villaverde Hermida
Antonio Villaverde Hermida, nado en Cerponzóns (Pontevedra) cara a 1906 e finado en Pontevedra o 28 de novembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Bueu, onde traballaba como chofer dunha camioneta de transporte de mercancías entre Pontevedra e Bueu ou Cangas. Vogal da secretaría de propaganda das JSU. Foi detido en setembro de 1935 por orde da Subdelegacoón Marítima de Marín. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba alistado como soldado na 2ª compañía do Batallón de Voluntarios de Pontevedra. O 21 de agosto foi detido logo dun permiso do xefe do batallón. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 17 de novembro, foi condenado a pena de morte por un delito de rebelión coa agravante de perversidade debido a “su destacada actuación revolucionaria y de sus antecedentes”. Ademais foi condenado a abonar ao Estado 25.000 pesetas en concepto de responsabilidade civil. Foi fusilado na Caeira ás sete da mañá do 28 de novembro.
Illas Kermadec
As illas atópanse entre os 29° e 31.5° de latitude sur e os 178° e 179° de lonxitude oeste, 800 - 1.000 km ao nordés da Illa Norte de Nova Zelandia, e a unha distancia similar ao suroeste de Tonga. O centro do grupo das Illas Kermadec sitúase aproximadamente nas coordenadas.
Xeografía
O grupo inclúe 4 illas principais (3 das cales poden ser consideradas grupos de illas, porque as respectivas illas principais teñen illas menores ao redor) e algunhas rocas illadas, as cales son, de norte a sur:
Os montes submarinos ao norte e ao sur das Illas Kermadec son unha extensión da cadea que corre entre Tonga e Nova Zelandia.
A área total das illas é de 33,08 km². As illas están deshabitadas, excepto pola base permanentemente ocupada Raoul Island Station, unha estación meteorolóxica e de radio e albergue para o Departamento de Conservación, oficiais e voluntarios que a mantiveron desde 1937 nos socalcos do norte da Illa Raoul, a uns 50 m de altura sobre os cantís de Fleetwood Bluff. Raoul Island Station representa o posto de avanzada máis setentrional de Nova Zelandia.
O clima das illas é subtropical, cunha temperatura media mensual de 22,4 °C en febreiro e unha temperatura media mensual de 16,0 °C en agosto. Con precipitacións de aproximadamente 1.500 mm anuais, con precipitacións máis escasas de outubro a xaneiro. dereita|250px|mapa das illas Kermadec
Xeoloxía
As illas son un arco insular volcánico, formado no límite de converxencia onde a Placa do Pacífico entra en subducción baixo a placa indoaustraliana. A placa de subducción do Pacífico creou a Fosa das Kermadec, unha fosa submarina de 8 km de profundidade, ao leste das illas. As illas están ao longo do cordón submarino das Kermadec, que corren desde as illas fronte á Illa Norte de Nova Zelandia no suroeste, ata Tonga no nordés (Arco Kermadec-Tonga). As catro illas principais son as cúspides de volcáns que se erguen o suficiente desde o leito mariño para proxectarse sobre o nivel do mar. Hai outros volcáns na cadea que non alcanzan o nivel do mar, pero forman montes mariños con entre 65 e 1.500 m de auga sobre as súas cimas. O monte submarino Monowai, cunha profundidade de 120 m sobre a súa cima, está a medio camiño entre a Illa Raoul e Tonga. 100 km ao sur da Roca L'Esperance está o pouco explorado Banco Star of Bengal, probablemente con volcáns submarinos. Máis ao sur están os Montes mariños do cordón do sur das Kermadec, o máis austral deles, o monte mariño Rumble IV, está a só 150 km ao norte da Illa Norte de Nova Zelandia. O cordón eventualmente conecta a Illa White na Baía de Plenty de Nova Zelandia, ao extremo norte da Zona Volcánica Taupo. As illas experimentan moitos terremotos produto do movemento das placas e do vulcanismo.
As illas Raoul e Curtis son ambas volcáns activos. Os volcáns doutras illas están actualmente inactivos, e as illas menores son os restos erosionados de volcáns extintos.
Bosque subtropical húmido das Illas Kermadec
miniatura|300px|dereita|scalyfin das Kermadec- parte da rica biota mariña das illas As illas son recoñecidas polos ecólogos como unha ecorexión propia, o bosque subtropical húmido das Illas Kermadec. forman unha ecorrexión bosques húmidos tropicais e subtropicais de folla ancha, parte da ecozona de Oceanía. Os bosques son dominados pola Metrosideros kermadecensis, de flores vermellas, relacionadas coa Pōhutukawa (M. excelsa) de Nova Zelandia. As illas non teñen mamíferos nativos, pero son o fogar de moitas aves mariñas que aniñan entre os bosques.
Flora
As illas Kermadec son o fogar de 113 especies nativas de plantas vasculares, das cales 23 son endémicas, xunto con brións (52 especies nativas), liques e fungos (89 especies nativas). A maioría das especies de plantas derivan de Nova Zelandia, con outras do Pacífico tropical.
Densos bosques subtropicais cobren a maior parte de Raoul, e antigamente cubrían Macauley. Metrosideros kermadecensis é a árbore dominante, formando unha canopea de 10 – 15 m de altura. Unha endémica Palma Nikau (Rhopalostylis cheesemanii) é outra importante árbore da canopea. Os bosques contan cun rico sotobosque de árbores menores, arbustos, fentos e herbas, incluíndo Myrsine kermadecensis; Lobelia anceps, Poa polyphylla, Coprosma acutifolia, e Coriaria arborea. Dous fentos arborescentes endémicos, Cyathea milnei e o raro e en perigo Cyathea kermadecensis, atópanse tamén nos bosques.
152 especies de plantas introducidas por humanos establecéronse nas illas.