cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quimera de Arezzo
A Quimera de Arezzo, escultura de bronce duns 80 cm de altura, é un dos exemplos máis coñecidos da arte etrusca. Foi achada en 1553 en Arezzo, unha antiga cidade etrusca e romana na Toscana, e foi rapidamente reclamada para a colección do Gran Duque de Toscana, Cosme I de Medici, quen a expuso ao público no Palazzo Vecchio, e colocou pezas de bronce de menor tamaño no seu propio estudio no Palazzo Pitti.
A Quimera consérvase na actualidade no Museo Arqueolóxico de Florencia.
Na mitoloxía grega, a monstruosa Quimera devastaba o seu lugar natal, Licia (Turquía), até que a matou o heroe Belerofonte.
Nun principio, os descubridores da estatua en Arezzo pensaron que representaba a un león, debido a que a súa cola, que debera ter (segundo a lenda) a forma dunha serpente, se perdera. Porén, pronto se viu que se trataba da Quimera do mito e, de feito, a cola foi eventualmente recuperada entre outras pezas de bronce, segundo Giorgio Vasari. A actual cola é unha restauración do século XVIII.
A Quimera formaba parte dun aínda maior tesouro de estatuas de bronce enterradas nalgún momento da antigüidade. Encontráronse por casualidade, mentres se construían foxas ás aforas da cidade, xusto na parte exterior da Porta San Laurentino, porén a imaxe de Belerofonte que debería acompañar a quimera non se encontrou. Actualmente, exhíbese unha réplica do mesmo material naquel lugar.
Nunha das patas dianteiras hai unha inscrición que, tras numerosas lecturas, concluíuse que di TINSCVIL, cuxa tradución sería "doada ao deus Tinia", demostrando que a Quimera era un elemento usado para venerar o deus etrusco do día, Tinia.
Manuel Guimeráns Correa
Manuel Guimeráns Correa, nado en Vigo o 18 de decembro de 1918 e finado o 17 de setembro de 1991, foi un futbolista galego.
Xogou en varias posicións, tanto na dianteira, como no centro do campo e a defensa, destacando principalmente como interior dereito. Xogador histórico do Deportivo da Coruña, no que disputou 305 partidos en 12 anos e marcou 103 goles, ocupa na actualidade o cuarto lugar na táboa de máximos goleadores da historia do club. En 1941 foi o autor do gol que daba ao equipo o primeiro ascenso da súa historia a Primeira División. Posteriormente pasou polo Celta de Vigo, Racing de Ferrol e Cádiz CF.
Inicios (1918-1938)
Entre 1933 e 1934 xogou no equipo infantil El Pueblo Gallego SC, pasando logo polo Peña Colón, Peñasco e Gran Peña.
Deportivo da Coruña (1938-1950)
Desapareceu de Vigo despois de ser chamada a filas a súa quinta e reapareceu como dianteiro centro do Deportivo da Coruña en maio de 1938. Debutou nun partido do Campionato de Galicia fronte ao Racing de Ferrol en Riazor, marcando os tres goles do Deportivo (3-3). Pechou o campionato con sete goles en dez partidos.
Tras o remate da Guerra Civil retomouse o campionato de liga, co Deportivo en Segunda División. Guimeráns debutou en dita competición na primeira xornada, marcando o sexto gol do Deportivo na vitoria fronte ao Stadium Avilesino (6-0). Na segunda xornada marcou dous goles máis, e na terceira conseguiu o seu primeiro triplete co Deportivo, na histórica vitoria por 9-0 contra o Salamanca. Marcou 15 goles esa tempada, na que o Deportivo quedou primeiro e xogou a promoción de ascenso a Primeira División, perdendo no partido final contra o Celta de Vigo. Guimeráns foi o máximo goleador do seu grupo de Segunda con 12 goles. Ademais marcou 5 goles na derradeira edición do Campionato de Galicia, na que o Deportivo se proclamou campión.
Na tempada 1940/41 marcou 10 goles na liga regular, na que o Deportivo acabou segundo por detrás da Real Sociedad, e outros dous na segunda fase, onde o Deportivo non conseguiu o ascenso directo, tendo que xogarse a promoción nunha eliminatoria a partido único. O partido disputouse contra o Real Murcia no estadio de Vallecas, e tras rematar 1-1 no tempo regulamentario, Guimeráns marcou na prórroga o gol da vitoria, que lle deu ao Deportivo o seu primeiro ascenso á máxima categoría.
Xogou os cinco anos seguintes co Deportivo en Primeira División, sendo titular de xeito habitual e marcando entre 4 e 8 goles por tempada. A partir da campaña 1944/45 o club alternou descensos a 2ª con novos ascensos a 1ª, mantendo Guimeráns números similares, excepto na 1947/48, na que fixo 18 goles en Segunda División. A súa última tempada no club foi a 1949/50, na que o equipo se proclamou subcampión de liga, un punto por debaixo do Atlético de Madrid.
En xuño de 1950, tanto Guimeráns como Waldo Botana obtiveron permiso do Deportivo para xogar co Celta de Vigo o trofeo benéfico "Huérfanos del Mar", fronte ao Palermo e o Torino. Dous meses despois confirmouse o seu traspaso definitivo ao Celta, por 250.000 pesetas, abandonando o Deportivo despois de 12 anos e 305 partidos oficiais, nos que marcou 103 goles, sendo no momento da súa marcha o máximo anotador da historia do club.
Celta de Vigo e cesión ao Racing (1950-1953)
O seu debut co Celta produciuse no Estadio de San Mamés, nun partido de liga contra o Athletic que rematou con derrota por 9-4. Marcou o seu primeiro gol como celeste na xornada 23 fronte ao Valladolid. Na tempada 1951-52 foi apartado do equipo debido ao seu mal comportamento e cedido ao Racing de Ferrol, que militaba en Segunda División. Co equipo verde disputou un total de 25 partidos, marcando cinco goles. Ao ano seguinte regresou ao Celta, co que xogou só cinco partidos.
Cádiz e Tui (1953-1956)
En febreiro de 1953 foi traspasado ao Cádiz CF, de Terceira División, que para buscar o ascenso reforzou o seu cadro de xogadores con numerosas incorporacións, entre elas as dos catro irmáns Collar (Enrique, Antonio, Juan de Dios e Pepe).
Na tempada 1955/56 foi adestrador e xogador do Racing de Tui, en Primeira Rexional.
Eiriz, Parada, A Estrada
Eiriz é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 60 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 36 eran mulleres.
.bi
.bi é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Burundi. Está administrado polo Burundi National Center of Information Technology.
Raquel Castro Martínez
Raquel Castro Martínez, nada en Alxén (Salvaterra de Miño) en 1971, é unha profesora e escritora galega de literatura infantil e xuvenil.
Consellería de Relacións Institucionais
A Consellería de Relacións Institucionais foi unha antiga consellería da Xunta de Galicia que se encargou de tarefas relacionadas coa relación con outras administracións, especialmente a administración do estado. As súas competencias pertencen na actualidade á Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
.bi
É un ccTLD extremamente ríxido e ten restricións, como o rexistro de dominios para sitios pornográficos e sitios relacionados coa Comunidade LGBT.
Programa do Jô
O Programa do Jô é un programa televisivo liderado polo humorista Jô Soares, definíndose basicamente como un programa de entrevistas. É producido pola Rede Globo de São Paulo transmitido por este canal e pola Rádio CBN e mestura entretemento, entrevistas, e música. É considerado unha continuación na Rede Globo dun programa moi similar exhibido polo presentador cando fora contratado polo SBT (emisora rival da Rede Globo), chamado Jô Soares Onze e Meia. Vai ao ar de segunda a sexta feira, logo após o Jornal da Globo. O horario de inicio varía, podendo iniciar con extremos entre 0h15 e 1h, sendo máis frecuente o inicio ás 0h45.
Raquel Castro Martínez
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía galego-portuguesa e Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela, é profesora de Lingua Galega e Literatura en educación secundaria. En 1999 fundou a Asociación Teatral de Alxén da que é presidenta e comezou a dirixir o grupo de teatro Ata Sempre de Alxén de dita asociación. Escribe as pezas dos dous grupos que pertencen á asociación, infantil e adultos. Tamén escribiu pezas para o grupo de teatro do CEP Carlos Casares de Alxén. Foi secretaria da Asociación Cultural e Folclórica Os do Eido de Alxén e da Escola de Xadrez de Salvaterra de Miño.
Programa do Jô
Características
O seu escenario inicial foi proxectado por Lia Renha (escenógrafa da Rede Globo que construíu diversos escenarios, como os do infantil-xuvenil TV Colosso).
Raquel Castro Martínez
Traxectoria
No IES Ribeira do Louro, onde traballa, coordina o Premio Roberto Vidal Bolaño de Teatro que se convoca en colaboración coa Editorial Galaxia e o Concello do Porriño. Neste mesmo centro dirixe un grupo de teatro de alumnos e alumnas da ESO.
The New World
The New World é unha longametraxe dirixida por Terrence Malick que foi estreada en 2005. É unha historia de aventuras sobre a fundación de Jamestown (o primeiro asentamento colonial inglés no estado de Virxinia), baseada nas figuras históricas do Capitán John Smith e Pocahontas. O elenco está formado por Colin Farrell, Q'orianka Kilcher, Christopher Plummer, Christian Bale, August Schellenberg, Wes Studi, David Thewlis, e Yorick van Wageningen. O filme recibiu numerosos premios e nomeamentos pola súa fotografía e pola interpretación de Kilcher.
Sinopse
É un filme sobre a América colonial, a comezos do século XVII, "O Novo Mundo" é unha aventura épica sobre o encontro das culturas europea e nativa americana durante a creación do asentamento colonial de Jamestown en 1607. Inspirada na lenda do amor entre o Capitán John Smith e Pocahontas, historia de dous personaxes fortes, unha muller nativa de gran beleza e un ambicioso buscador de fortuna. A parella de namorados atópase dividida entre as esixencias dos seus deberes cívicos e das do seu corazón.
José Antonio de Mendoza Caamaño y Sotomayor
José Antonio de Mendoza Caamaño y Sotomayor, nado en Vegas de Matute (provincia de Segovia) o 13 de marzo de 1667 e finado preto de Cabo de Fornos o 15 de decembro de 1746, foi o terceiro Marqués de Vilagarcía de Arousa, Cabaleiro de Santiago, embaixador en Venecia e Vicerrei de Cataluña en 1705.
Traxectoria
Estivo casado con Clara de Monroy de quen non tivo descendencia. En 1735, con preto de setenta anos, xa ancián e viúvo, foi nomeado Vicerrei do Perú por Filipe V, viaxando con el os famosos mariños Jorge Juan e Antonio de Ulloa que formaban parte da expedición científica de Charles Marie de la Condamine para medir a liña do Ecuador. Entre 1735 e 1745, tempo no que permaneceu á fronte do vicerreinado peruano, ocupouse especialmente de mellorar a facenda e a produción mineira. Reprimiu as sublevación de 1739 e 1742 e a partir de entón intentou controlar a corrupción que, xunto coa escravitude á que na práctica estaba sometida a poboación indíxena polo sistema da mita e o incumprimento das ordenanzas reais, provocaran as ditas rebelión.
Doutra banda, Caamaño e Sotomayor, tendo en conta o conflito bélico existente con Inglaterra, tivo que enfrontar numerosos problemas defensivos pola presenza activa dos navíos comandados polo almirante Anson nas costas do vicerreinado e do almirante Vernon na área do Caribe, que chegaron a producir o saqueo de Payta e a caída de Portobelo. Tamén nas fronteiras terrestres tivo que enfrontar algúns conflitos cos portugueses do Brasil. Logo de solicitar a súa substitución, faleceu durante a navegación da súa viaxe de regreso a España deixando impresión de bo gobernante no territorio da súa xurisdición.
Vilar, Santo Adrao de Lourenzá, Lourenzá
Vilar é unha aldea da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá, no concello de Lourenzá. Segundo o IGE no 2008 tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).
A parte máis alta da aldea era chamada Aldea de Riba. Actualmente o asentamento alberga nove casas.
Ao sueste de Vilar atópase a capela de San Sebastián.
Vilela de Nemiña, Nemiña, Muxía
Vilela de Nemiña é un lugar da parroquia do Nemiña no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Neste lugar estudou Eduardo Pondal, na escola que tiña un crego parente seu.
Fresneda de la Sierra Tirón
Fresneda de la Sierra Tirón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 136 habitantes (INE 2012).
Antonio Doncel
Antonio Doncel Valcárcel, nado na Pobra de San Xiao (Láncara) o 30 de xaneiro de 1967, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Bertrand du Guesclin
miniatura|Estatua ecuestre de Du Guesclin en [[Dinan, Bretaña.]] Bertrand du Guesclin finado en 1380 en Chateauneuf-de-Rondon, foi un condestable de Francia, heroe da Guerra dos Cen Anos.
Traxectoria
Viña da baixa nobreza da Bretaña onde tomou parte nas guerras de sucesión dese ducado independente. Loitou contra os ingleses en defensa desta. Resistiu en Rennes os ataques do Duque de Lancaster.
Tras a paz de Calais, pasou a Castela para axudar a Henrique de Trastámara contra o lexítimo rei Pedro I o Cruel. A súa intervención foi determinante na decisiva batalla de Montiel onde encontrou a morte este último. A el tamén se lle atribúe a frase: non quito nin poño rei pero axudo ao meu señor, que outros poñen nos beizos do galego conde de Andrade.
Carlos V de Francia nomeouno condestable e, seguindo unha estratexia de evitar grandes batallas decisivas, foi recuperando importantes prazas fortes. Loitou tamén contra o seu ducado natal para colocalo baixo a autoridade do rei de Francia. Faleceu durante o asedio de Châteauneuf-de-Rondon.
Sun Records
thumb|right|300px|Discos de Sun Records
Entre os músicos que gravaron algún sinxelo na Sun Records destacan: Elvis Presley, Johnny Cash, Carl Perkins, Roy Orbison, Jerry Lee Lewis, B.B. King, Howlin' Wolf, Rufus Thomas, Junior Parker, Sonny Burguess, Billy Lee Riley, Warren Smith, Charlie Rich, Carl Mann o Charlie Feathers.
O selo discográfico desapareceu en 1968, para posteriormente ser adquirido co fin de reeditar algunhas gravacións míticas.
Manuel Álvarez Vicente
Manuel Álvarez Vicente, nado na Guarda o 24 de agosto de 1857 e finado na mesma vila o 2 de marzo de 1936, foi un xornalista, escritor e político galego.
Obras
miniatura|150px|Manuel Álvarez Vicente, 1909.
Recoñecementos
En 1982 dedicóuselle unha rúa na Guarda.
Nemiña, Nemiña, Muxía
Nemiña é un lugar da parroquia do Nemiña no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 51 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 24 eran mulleres.
Lugares do Bolo
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Bolo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Bolo
La Justicia (Pontevedra)
Historia e características
Subtitulado Diario político, apareceu o 4 de decembro de 1886. Fundado e dirixido por Indalecio Armesto, tivo tamén como director a Emiliano Iglesias. Era un periódico de tendencia republicana que naceu como continuador de El Anunciador e trala escisión do Partido Republicano Progresista. Incluíu información política. Cesou a súa edición en 1890.
Fresneña
Fresneña é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 94 habitantes (INE 2012).
Queiroso, Nemiña, Muxía
Queiroso é un lugar da parroquia do Nemiña no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Zooey Deschanel
Zooey Claire Deschanel, nada nos Ánxeles (California) o 17 de xaneiro de 1980, é unha actriz, músico e cantante estadounidense. Coñecida no mundo do cine polos filmes O asasinato de Jesse James a mans do covarde Robert Ford (2007), The Happening (2008) e (500) Days of Summer (2009).
É irmá da tamén actriz Emily Deschanel.
Princess Kaiulani
Princess Kaiulani é unha longametraxe dirixida por Marc Forby que foi estreada en 2009. Está baseada na vida da princesa Kaʻiulani (1875–1899) do antigo Reino de Hawai.
Sinopse
A estrela do filme é Q'orianka Kilcher, no papel da princesa Kaʻiulani, unha das últimas persoas que ocuparon o trono do Reino de Hawai. Este filme foi preestreado no Hawaii International Film Festival baixo o título de "Barbarian Princess"; despois diso, Roadside Attractions os dereitos do filme e cambiou o título para os cinemas estadounidenses.
O filme fala da vida de Kaʻiulani, dende a súa infancia feliz en Honolulu ata a súa loita por manter a independencia das illas do poder dos Estados Unidos.
Narsés Pedro XIX Tarmowni
Narsés Pedro XIX Tarmowni (en Ներսէս Պետրոս ԺԹ. Թարմունի, Nersēs Petros ŽT’. T’armowni), nado o 17 de xaneiro de 1940 no Cairo (Exipto) e finado o 25 de xuño de 2015 en Beirut (Líbano), foi o 19º Patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia dende o 7 de outubro de 1999 até o seu pasamento.
Primeiros anos e sacerdocio
Naceu no Cairo o 17 de xaneiro de 1940, quinto fillo (segundo varón) dos oito que tivo o matrimonio formado por Elias Taza e Josephine Azouz. Completou os seus estudos primarios e secundarios no colexio levado polos Irmáns das Escolas Cristiás no Cairo.
Sentiu a vocación sacerdotal moi cedo e foi enviado a estudar ao Colexio Armenio de Roma en 1958, onde estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana. O seu bispo, Raphaël Bayan, ordenouno sacerdote no Cairo o 15 de agosto de 1965.
Serviu na parroquia da catedral armenia no Cairo entre 1965 e 1968 xunto a quen sería elixido en 1982 Patriarca dos armenios, Xoán Pedro XVIII Gasparean. Entre 1968 e 1990, Petros Taza foi cura da parroquia de Santa Teresa de Heliópolis no Cairo.
Episcopado
Ademais, como membro do Sínodo dos Bispos da Igrexa Católica Armenia, foi membro do Consello de Bispos que dirixiu a curia patriarcal entre 1993 e 1995, presidente da Comisión Patriarcal para as Vocacións entre 1993 e 1995, e membro do Sínodo Permanente entre 1994 e 1999.
Premios e distincións
O 21 de setembro de 2015 o presidente de Armenia Serzh Sargsyan galardoouno postumamente coa Orde de San Mesrop Mashtots.
Vanadinita
Aspecto
Na súa forma cristalina, a vanadinita preséntase en cristais prismáticos hexagonais ou aciculares. Tamén é frecuente que o faga en forma de agregados amorfos ou de forma esférica. A súa cor máis característica é a vermella.
Lugares onde se atopa
É frecuente que a vanadinita apareza en zonas de oxidación asociada a minerais como a calcita.
Usos da vanadinita
Utilízase a vanadinita coma fonte de vanadio (tamén coma fonte secundaria de chumbo). O vanadio a súa vez, emprégase para o endurecemento do aceiro e a fabricación de bronce vanádico.
Outros vanadatos
Os vanadatos non son compostos moi numerosos na natureza polo que existen poucos minerais pertencentes a este grupo. Outro vanadato coñecido é a carnotita (vanadato de potasio e uranio).
Love
O termo inglés Love ("amor") pode referirse a:
Michelle Bachelet
Filla de Alberto Bachelet, xeneral de brigada da Forza Aérea de Chile e membro do goberno da Unidad Popular liderado por Salvador Allende, Michelle Bachelet estudou medicina na Universidade de Chile, período en que ingresou nas filas do Partido Socialista. Tras o golpe de Estado do 11 de setembro de 1973, o seu pai foi detido pola ditadura militar, falecendo en prisión, e Michelle xunto coa súa nai, Ángela Jeria, pasou á clandestinidade. En 1975 ambas foron detidas en Villa Grimaldi polos organismos represivos da ditadura, antes de partir ao exilio.
En 1979 regresou ao país e sumouse a diversos movementos contrarios á ditadura de Augusto Pinochet. Co retorno da democracia, Bachelet desenvolveu unha carreira política de baixo perfil, que cambiaría radicalmente ao asumir como ministra de Saúde durante o goberno de Ricardo Lagos Escobar en 2000. En 2002, asumiu como ministra de Defensa, sendo a primeira muller do país e de Iberoamérica en ocupar dito posto. Nesa posición, Bachelet converteuse nunha figura de gran popularidade sendo designada posteriormente como candidata presidencial da Concertación de Partidos por la Democracia para as eleccións presidenciais de 2005, as cales gañou o 11 de decembro dese ano e o 11 de xaneiro de 2006 en primeira e segunda volta, respectivamente.
A elección de Bachelet como presidenta de Chile marcou un dos maiores fitos na historia republicana do país ao ser a primeira muller electa para exercer o máximo cargo gobernamental. Pese ás altas cifras de aprobación e popularidade ao iniciar o seu mandato, ao termo da que se chamou «lúa de mel», Bachelet debeu afrontar unha serie de diversos conflitos, de entre os cales sobresaen a Revolución pingüina —iniciada a menos de dous meses de comezar o seu goberno— e a crise do Transantiago —ao ano seguinte—, que xeraron fortes divisións e crises na coalición de goberno como así mesmo durísimas críticas e reproches por parte da oposición. Porén, ao empezar a segunda metade do seu mandato, o «sello social» dos dous restantes anos —que permitiu unha importante reforma ao sistema previsional— e a ben avaliada xestión da crise económica mundial de 2008, permitiu que Bachelet repuntara as súas cifras de popularidade, alcanzando cifras históricas de apoio a nivel latinoamericano; no plano internacional, Bachelet foi avaliada entre as mulleres máis poderosas e influentes do mundo. A poucas semanas do termo do seu goberno, en febreiro de 2010, tivo que afrontar un terremoto de magnitude 8,8 que azotou a zona centro sur do país, que produciu, ademais, un forte tsunami que impactou as costas chilenas. Ambos eventos destrutivos deixaron un saldo de 525 persoas mortas e 25 desaparecidas.
Tras o seu mandato, Bachelet asumiu como secretaria xeral adxunta das Nacións Unidas, coa fin de encargarse e desempeñar a dirección executiva da recentemente creada axencia ONU Mulleres. Non obstante, a expresidenta mantívose como unha das figuras políticas mellor avaliadas pola cidadanía chilena, o que motivou o seu regreso ao país en marzo de 2013 para converterse novamente en candidata á presidencia. Elixida en primarias como candidata do pacto Nueva Mayoría -conformada pola ex-Concertación e outros partidos de esquerda-, Bachelet obtivo unha ampla maioría dos votos nas eleccións presidenciais de 2013 e foi reelecta para un segundo período, o que iniciou o 11 de marzo de 2014.
Ama Ata Aidoo
Ama Ata Aidoo, nada en Abeadze Kyiakor o 23 de marzo de 1942 e finada o 31 de maio de 2023, foi unha escritora e política ghanesa.
Carcharodontosaurus
Carcharodontosaurus é un xénero de dinosauros carnívoros carcharodontosáuridos que existiron durante a etapa cenomaniense da metade do período Cretáceo. Coñécense dúas especies: C. saharicus e C. iguidensis, que están entre os meirandes terápodos, chegando a ter o mesmo tamaño ou aínda maior que o Tyrannosaurus, Giganotosaurus e o espinosauro.
Ama Ata Aidoo
Traxectoria
Membro da familia real fanti, estudou na Universidade de Ghana en Legon e traballou con Efua Sutherland, fundador do teatro ghanés. Tras graduarse pasou un tempo estudando na Universidade Standford e logo desenvolveu o seu labor no Instituto de Estudos Africanos da Universidade de Ghana. Foi ministra de educación (1982-1983) e logo viviu no exilio en Cimbabue e os Estados Unidos.
Carcharodontosaurus
O xénero Carcharodontosaurus recibe o nome do xénero de tiburóns Carcharodon, que á súa vez se compón do grego antigo karchar[os] (κάρχαρος), que quere dicir "dentado" ou "afiado") e "odōn" (ὀδών, "dente"), e o sufixo -saurus ("lagarto").
Lugares de Calvos de Randín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Calvos de Randín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Calvos de Randín
Agricultura urbana
miniatura|250px|Agricultura urbana en [[Chicago]] miniatura|250px|Agricultura urbana en [[Ámsterdam]] A agricultura urbana é a práctica dun tipo de agricultura con cultivos (horticultura, forestación), dentro ou nos arredores da área urbana. A terra empregada pode ser privada, pública ou residencial, balcóns, paredes ou teitos de edificios, rúas públicas ou marxes e antigos soutos deforestados dos ríos.
A agricultura urbana realízase para actividades de produción de alimentos. Contribúe á soberanía alimentaria e a alimentos seguros de dous xeitos: fai medrar a cantidade de alimentos dispoñibles para os habitantes de cidades, e por outra banda achega verduras e froitas frescas para os consumidores urbanos.
Debido a que promove o aforro de enerxía, a produción local de alimentos, a agricultura urbana e periurbana son actividades de sostibilidade. Tamén supón outro tipo de problemas e conflitos sociais, derivados por da utilización de terreos privados abandonados para o aproveitamento de "hortas familiares" clandestinas. Estas actuacións incontroladas poden supoñer problemas derivados da mala calidade das augas utilizadas para o rego, a miúdo augas residuais. Require ademais dun tipo de xestión que vai máis aló dos agronómico ou sociais, pois pasa a ser un aspecto da ordenación urbanística.
Ageha
Ageha é o quinto álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 1 de xuño do ano 2005 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
A Lamela, Pígara, Guitiriz
A Lamela é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 35 habitantes.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
The Corrs Unplugged
The Corrs Unplugged é un álbum musical ó vivo lanzado en 1999 pola banda irlandesa The Corrs en CD e DVD. A sesión foi gravada o 5 de outubro de 1999 nos Ardmore Studios no condado de Wicklow, Irlanda.
Akaa
Akaa (en sueco Ackas) é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 16.892 habitantes. A superficie do termo municipal é de 314,38 km2, dos cales 21,24 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 57.62 hab./km². Limita cos concellos de Lempäälä, Urjala, Vesilahti, Valkeakoski e Hämeenlinna este último na rexión de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
Torre de Núñez
Torre de Núñez é unha empresa galega que leva máis de 40 anos dedicada á elaboración de produtos cárnicos.
Historia
Fundada nos anos 60 por Manuel José Núñez Aldegunde, comezou coa distribución a nivel estatal levando os produtos de Torre de Núñez por toda a xeografía española. A boa acollida dos seus produtos levou a compañía a adoptar unha política de expansión nos anos 80 co establecemento dunha fábrica no alfoz da cidade de Lugo, que se houbo de consolidar definitivamente no ano 2000 coa creación dunha nova planta de 15.000 m² dotada da última tecnoloxía para a elaboración de produtos cárnicos.
Curro de Eguas, As Grañas do Sor, Mañón
Curro de Eguas é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 12 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 42 habitantes.
Torre de Núñez
Instalacións
A súa planta de produción, situada na periferia de Lugo, no km 497 da A-6, dispón de 10.000 m² distribuídos ordenadamente segundo as distintas fases do proceso de produción.
Primeira planta
Na que se atopa unha plataforma de recepción de mercancías unha liña de recepción de xamón refrixerado, un túnel de conxelación, unha cámara de salgadura, catro secadoiros de possalgado e unha sala de máquinas.
Segunda planta
Na que se atopa o obradoiro de embutidos, o obradoiro de cocidos, sete secadoiros, seis cámaras de conservación, un afumadoiro e unha plataforma de recepción de mercadorías.
Terceira planta
Obradoiro de desoso, sala de envasado e empaquetado, sala branca de rabenar, cámara de produto terminado, cargadoiro, vestiarios e oficinas.
Cuarta planta
Destinada á bodega natural.
Produtos
A empresa centra a súa produción nos produtos cárnicos distinguindo dúas gamas, a Gama Nacional e a Gama Rexional. A Nacional, en referencia ao mercado estatal, inclúe xamón curado, curado desosado e desosado en porcións, lombo embuchado, chourizo grande, salchichón, chourizo curado, xamón cocido, touciño entrefebrado, carne para a grella e embuchado en rebandas. Mentres, a Gama Rexional componse de chourizo galego, lacón, touciño entrefebrado, lacón cocido, botelo e roxóns.
Certificacións de calidade
Torre de Núñez, desenvolveu e implantou a normativa de calidade UNE-EN ISO 9001:2000, sendo recentemente certificada por AENOR, ademais de certificarse tamén co selo de garantía Galicia Calidade, sendo a primeira empresa do sector cárnico na Galiza en recibir tal distinción. Ambos os procesos de certificación foron realizados no transcurso do ano 2005.
En febreiro de 2007, Torre de Nuñez conseguiu a certificación Especialidad Tradicional Garantizada Jamón Serrano; certificación que garante ao consumidor que a elaboración do xamón faise reproducindo os métodos tradicionais de fabricación, ademais do cumprimento de tódalas normas de calidade establecidas pola Unión Europea; obtendo así, un xamón cunhas condicións de calidade óptimas.
Todos os produtos de Torre de Núñez son aptos para celíacos, xa que se encontran na súa totalidade por debaixo das 20 partes por millón de glute. A FACE (Federación de Asociacións de Celíacos de España) incluíu os seus produtos na "Lista de Alimentos Aptos para Celíacos " edición 2007 – 2008 editada pola Federación.
Jeffrey Dahmer
Jeffrey Lionel Dahmer, nado o 21 de maio de 1960 en Milwaukee, Wisconsin, e finado o 28 de novembro de 1994 en Portage, Wisconsin, alcumado como o Caníbal de Milwaukee ou o Monstro de Milwaukee, foi un asasino en serie e delincuente sexual estadounidense resposábel do asasinato e desmembramento de dezasete homes e rapaces entre 1978 e 1991. Moitos dos seus últimos asasinatos incluían a necrofilia, o canibalismo e a conservación permanente de partes do corpo, xeralmente todo ou parte do esqueleto.
Malia ser diagnosticado con trastorno límite da personalidade, trastorno de personalidade esquizotípica e cun trastorno psicótico, Dahmer foi declarado legalmente san no seu xuízo. Foi condenado por quince dos dezaseis asasinataos que cometeu en Wisconsin e sentenciado a quince cadeas perpetuas consecutivas o 17 de febreiro de 1992. Posteriormente, Dahmer foi condenado a unha décimo sexta pena de cadea perpetua por outro homicidio cometido en Ohio en 1978.
Traxectoria
Jeffrey Dahmer naceu o 21 de maio de 1960 en Milwaukee, no estado de Wisconsin, Estados Unidos. Os seus pais foron Lionel Dahmer e Joyce Flint.
A diferenza doutros psicópatas criminais que sufriron na súa infancia maltrato físico e psíquico, este asasino foi un neno amado polos seus pais, os cales lle proporcionaron todo o posíbel para a súa axeitada educación e boa vida social. O seu pai era químico e a súa tarefa obrigaba a familia a trasladarse con frecuencia.
Tras reiteradas mudanzas, en 1967 a familia mercou unha casa en Bath, Ohio, onde Jeffrey pasou o resto da súa nenez e adolescencia.
Dahmer era considerado polos seus compañeiros coma alguén "raro", extravagante, e que tiña problemas co alcohol. Antes de cumprir 18 anos os seus pais divorciáronse, e o seu pai volveu casar meses despois. O seu pai e a súa nova esposa convencérono para ir á universidade, e en outono de 1978 ingresou na Ohio State University, pero debido aos seus problemas de alcohol abandonouna no seguinte semestre. En 1979 o seu pai convenceuno para entrar ao exército, a raíz do que foi enviado a Alemaña, onde permaneceu poucos anos, até que foi dado de baixa polo seu alcoholismo. E despois de vivir un tempo en Florida, volveu á súa casa en Ohio.
O 25 de setembro de 1988 mudouse a un apartamento en Milwaukee. Ao día seguinte ofreceulle 50 dólares a un rapaz laosiano de 13 anos para posar para unhas fotografías, pero drogouno e abusou del. Os pais realizaron a denuncia e o 30 de xaneiro de 1989 foi encontrado culpable, pero só permaneceu no cárcere 10 meses antes de ser liberado.
Crimes
En xullo de 1978, encontrou a Steven Hicks facendo autostop, e levouno á súa casa. Dahmer tiña a fantasía de recoller autoestopistas e deitarse con eles. Unha vez na súa casa, decatouse de que Hicks lle interesaba, e cando este quixo marchar, Dahmer golpeouno na cabeza cun peso para logo estrangulalo. Logo desmembrouno e púxoo en bolsas de plástico, e meteunas no seu coche con intención de botalas por un barranco. A medio camiño a policía detívoo por conducir demasiado á esquerda. Preguntáronlle polas bolsas que levaba no asento traseiro e Dahmer contestou que era lixo. Crérono, e como pasou o test de alcoholemia, puxéronlle unha multa por conducir fóra do seu carril e deixárono ir.
Volveu á súa casa cos restos do cadáver e levounos ao soto, exceptuando a cabeza, coa cal subiu ao baño do segundo piso, onde a lavou e a apoiou no chan para masturbarse. Posteriormente volveuna levar co resto do corpo, e gardou as partes do cadáver nunha canalización da casa. Despois de abandonar a universidade e volver do exército, desenterrou os restos, destruíu os ósos, e esparexeunos na maleza.
El Estudiante (Pontevedra)
El Estudiante foi un periódico editado en Pontevedra entre 1879 e 1881.
Jeffrey Dahmer
Crimes
Tralo seu primeiro asasinato sentiuse culpable e asustado, intentou reprimir os seus desexos sexuais-homicidas acudindo á igrexa, deixando o alcohol, e manténdose en estado de celibato. Viviu así un tempo, o que explica que pasasen case dez anos ata o seu seguinte crime. Pero co tempo pensou que podía intentar satisfacer algúns dos seus desexos sen facerlle dano a ninguén, volveu beber e empezou a frecuentar lugares de ambiente gay. En 1986 foi detido por exhibicionismo público, pouco antes quixera desenterrar un mozo morto había uns días, para gozar do seu corpo.
En setembro de 1987, coñeceu a Steven Toumi nun bar gay. Alí beberon moito e foron ao seu cuarto de hotel. Dahmer non lembra como o asasinou, só que cando espertou á mañá descubriu que estaba morto. Para desfacerse do cadáver, mercou unha maleta, na que o meteu, e levouno ao soto da casa da súa avoa. Alí tivo sexo co cadáver, desmembrouno, e botouno ao lixo. Quedou coa cabeza, a cal ferveu e branqueou, para despois expoñela coma trofeo no seu cuarto.
Algúns meses despois coñeceu a súa próxima vítima, Jamie Doxtator, un mozo de catorce anos que roldaba as portas dos bares de ambiente homosexual en busca de alguén para ter relacións. Desta forma tamén coñeceu a Richard Guerrero en marzo de 1988.
Mentres era procesado por abuso de menores en 1989, Dahmer coñeceu a Anthony Sears nun bar. Ofreceulle cartos para sacarlle unhas fotografías e levouno á casa da súa avoa onde o estrangulou, tivo sexo co seu cadáver, e o desmembrou. El quería que os seus amantes quedasen na casa e ante a negativa destes matábaos. Despois de cumprir a súa condena por abuso e de mudarse ao seu departamento en Milwaukee, Dahmer asasinou doce persoas máis ata xullo de 1991.
A súa táctica era sempre similar, invitábaos a ver pornografía ou a sacarse unhas fotos, poñíalles unha droga na bebida, estrangulábaos, tiña sexo, e masturbábase enriba do corpo. Logo tomaba fotografías do corpo e de cada etapa do desmembramento. Adoitaba empregar ácidos para desfacer a carne e os ósos, pero adoitaba conservar a cabeza e os xenitais coma trofeo. Outra das súas características era comer parte das súas vítimas, dáballe a sensación de que comezaban a formar parte del.
En maio de 1991 levou a Konerak Sinthasomphone ao seu departamento, irmán do mozo polo que foi procesado por abuso. Alí drogouno e realizoulle unhas trepanacións no cranio para inxectarlle ácido no cerebro. Dahmer quería ter control sobre as súas vítimas, e a súa intención ao realizar as trepanacións era convertelos nunha especie de "zombis". O mozo conseguiu fuxir cando Dahmer saíu a tomar unha cervexa a un bar, e ao correr nu polas rúas os veciños alertaron a policía. Cando se decatou de que fuxira, perseguiuno, e tivo que enfrontarse á policía e a unha multitude de curiosos.
O rapaz non podía falar porque estaba atordado polo ácido que Dahmer lle inxectara. Dahmer argumentou que o mozo era o seu amante de 19 anos que estaba alcoholizado. Os policías acompañáronos até o departamento e creron a súa historia. Se tivesen revisado o apartamento terían encontrado un cadáver nun dos cuartos, amais de miles de probas doutros asasinatos. Sinthasomphone foi estrangulado ese día. A policía creu a Jeffrey e depositaron o moribundo novo nunha cadeira. Nin sequera rexistraron nin viron o santuario macabro que tiña na casa, e saíron correndo ante o fedor que desprendía o interior. Posteriormente dixo que se afeccionou a crear un zombi porque quería un amante silencioso, que fixese todo o que el lle pedía, e que quedase facéndolle compañía.
Detención, cárcere e morte
O 22 de xullo de 1991, Tracy Edwards, a súa última vítima, conseguiu fuxir esposado. A policía viuno e esta vez decidiron investigar. Foron ao apartamento do home que o esposara, e ao revisar o cuarto descubriron varias fotografías de cadáveres, restos humanos, e unha cabeza no conxelador. Dahmer intentou fuxir, pero foi detido. Edwards ademais foi identificado ao saír a explicar o seu caso en televisión, coma acusado dunha violación a unha rapaza pouco tempo antes. Na súa casa atopáronse as paredes cheas de rastros de sangue, corpos mutilados, sete cranios, e demais ósos. Días despois veciños de Dahmer dispararon ás portas da súa casa ante o horror que causaron os seus crimes.
Os psiquiatras que o atenderon dixéronlle que estaba enfermo, polo que se declarou culpábel con atenuante de alienación mental, para ser condenado a un cárcere especial para enfermos mentais, pero o atenuante foi rexeitado finalmente. En principio declarárase inocente, pero cambiou a súa declaración pola gran cantidade de probas atopadas no seu contra. O xurado entón declarouno mentalmente san e por consecuencia foi finalmente sentenciado a 15 cadeas perpetuas consecutivas.
Foi enviado ao Columbia Correctional Institute en Portage, onde foi entrevistado polo perito en perfís criminais do FBI, Robert K. Ressler. Este famoso experto coincidiu en que, para defensa da sociedade, o condenado tiña que permanecer encerrado durante o resto dos seus días. Non obstante, destacou que debía ser internado nun hospital psiquiátrico e non nun cárcere común, posto que era un enfermo mental, aínda que ás veces parecese estar no seu san xuízo e racionalizase a súa conduta.
O criminal admitiu ter practicado o canibalismo e devorando os bíceps dun dos seus asasinados. Sinalou que se masturbaba ante os anacos humanos e as caveiras daqueles que consideraba fermosos e aos cales non quería perder. Contou aos policías que tiña a sensación de poder permanecer ao lado deles se os mataba e conservaba os seus cranios. Declarou tamén que as tres cabezas achadas na súa neveira e no seu conxelador, coa carne intacta, pertencían ás súas tres últimas vítimas.
Foi enviado ao Columbia Correctional Institute en Portage, onde para a súa seguridade non tiña contacto cos presos comúns. Pero pediu ás autoridades ter máis relación cos outros presos, polo que comezou a comer con eles e realizou algunhas tarefas de limpeza. O 28 de novembro de 1994 precisamente realizaba tarefas de limpeza con Christopher Scarver, un esquizofrénico afroamericano, e con Jesse Anderson quen asasinara á súa esposa e culpara a un home negro.
Dahmer era acusado de ter motivos raciais nos seus homicidios, algo que el desmentía. Pero a combinación de presos presentes nesa oportunidade era moi perigosa, o cal desatou unha pelexa na que Dahmer e Scarver remataron feridos de gravidade. Os gardas finalmente atoparon a Dahmer e Anderson feridos; o primeiro morreu de camiño ao hospital e o segundo dous días máis tarde. Scarver dixo que golpeou a Dahmer dúas veces na cabeza cunha barra de metal da sala de pesos. Logo matou a Anderson, quen estaba a traballar nunha sala diferente.
Asociación para o Comercio Xusto e Solidario Panxea
A Asociación para o Comercio Xusto e Solidario Panxea é unha organización non gobernamental de axuda ao desenvolvemento e comercio xusto situada en Santiago de Compostela.
Lugares de Carballeda de Avia
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Carballeda de Avia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Carballeda de Avia
Asociación para o Comercio Xusto e Solidario Panxea
Traballo e organización
Foi fundada en 1995 por un antigo grupo de voluntarios que buscaban a súa propia maneira de facer chegar o consumo responsábel, o comercio xusto e a acción social a Santiago de Compostela e Galicia.
Panxea é gobernada de maneira asemblearia polos seus membros, que organizados por comisións, presentan e discuten as súas propostas. Ademais da asemblea xeral anual, conta con reunións semanais, abertas á participación pública.
Xunto ás actividades de educación social, sensibilización e axuda ao desenvolvemento, conta cunha tenda pública de produtos de comercio xusto e ecolóxico.
Forma parte da Rede Galega de Consumo Consciente e Responsábel, da Iniciativa pola Soberanía Alimentaria dos Pobos e do Espacio por un Comercio Justo (Espazo por un Comercio Xusto).
Desde abril de 2010, Panxea organizouse coma Cooperativa Galega de Consumidores, baixo as siglas "Panxea S.C.G."
A actividade principal de Panxea adscríbese ao comercio xusto. A difusión principal lévase a cabo nun establecemento de venda ao público.
Os produtos son adquiridos mediante importadoras de Comercio Xusto, encargadas de garantir a orixe e respecto de dito produto aos principios internacionais do Comercio Xusto.
Os produtos ecolóxicos obtéñense de produtores locais, fomentando cadeas curtas de distribución e o respecto polo medio ambiente.
O resto da educación, difusión e sensibilización lévase a cabo mediante a preparación de actos, conferencias e obradoiros.
Baltasar Lopes da Silva
Baltasar Lopes da Silva, coñecido tamén co pseudónimo de Osvaldo Alcântara e co alcume Nho Baltas, nado o 23 de abril de 1907 na fegresía de Caleijão na Illa de São Nicolau e finado o 28 de maio de 1989 en Lisboa, foi un escritor e lingüista caboverdiano.
Traxectoria
Estudou filoloxía e dereito na Universidade de Lisboa, de volta para Cabo Verde foi profesor na Illa de San Vicente, en 1936 con Manuel Lopes e Jorge Barbosa, fundou a revista Claridade, fundamental para a literatura caboverdiana.
Morreu en Lisboa a onde se desprazara para tratar unha doenza cerebral-vascular.
Norris Cole
Norris Gene Cole II, nado o 13 de outubro de 1988 en Dayton, Ohio, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Leones de Ponce do Baloncesto Superior Nacional (BSN).
NBA
Cole foi elixido na 28ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Chicago Bulls. Foi traspasado pouco despois aos Miami Heat. O 25 de decembro de 2011 fixo o seu debut coma xogador dos Heat contra os Dallas Mavericks.
O 19 de febreiro de 2015, Cole foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre os Heat, os Pelicans e os Phoenix Suns.
O 1 de marzo de 2017, Cole asinou cos Oklahoma City Thunder. En 13 partidos cos Thunder, acadou 3.3 puntos e 1.1 asistencias en 9.6 minutos por encontro.
Europa
O 15 de agosto de 2017, Cole asinou un contrato dun ano co Maccabi Tel Aviv BC israelí.
O 21 de decembro de 2018, Cole asinou ata final de tempada co KK Budućnost Podgorica da ABA Liga e da Euroliga.
O 11 de novembro de 2019, Cole asinou un contrato dun ano co AS Monaco Basket da LNB Pro A francesa.
O 3 de xuño de 2020, Cole asinou co ASVEL Basket da LNB Pro A.
O 19 de agosto de 2021, Cole asinou unha tempada co CB Málaga da Liga ACB.
Basílica da Santa Cruz
A basílica da Santa Cruz (en italiano, Basilica di Santa Croce) é un sobresaínte igrexa medieval católica italiana erguida na cidade de Florencia. Comezouse a construír o 3 de maio de 1294 sobre as ruínas dunha pequena igrexa erixida cara a 1222 polos franciscanos, en vida de San Francisco de Asís. O mestre de obras (hoxe diriamos arquitecto) foi Arnolfo di Cambio, quen recibido a encarga de substituír a pequena igrexa anterior por unha máis grande, que superase a basílica de Santa Maria Novella, iniciada 50 anos antes polos dominicos.
Foi consagrado o 6 de xaneiro de 1443, segundo o calendario florentino; 1444, segundo o actual. Foi declarada basílica menor o 20 de decembro de 1933.
Odilón de Baviera
Odilón, tamén coñecido como Odilo, Oatilo ou Uatilo, nado en data e lugar descoñecidos, e finado o 18 de xaneiro de 748 foi duque de Baviera, desde o ano 736 até a súa morte.
Traxectoria
Descoñécese o parentesco preciso de Odilón, pero sábese que era descendente dos axilolfingos e que era o tío de Suanaquilda, a segunda esposa de Carlos Martel, mordomo de palacio dos tres reinos de Austrasia, Neustria e Borgoña que, durante catro anos, do 737 ao 741, foi raíña dos francos, aínda que non tiña o título.
Segundo algúns, era fillo de Gotfrido (? -709) da familia dos axilolfingos. De ser así, os seus irmáns eran Lantfrido, duque de Alamanis xunto co seu outro irmán Teudebaldo, e de Huochingo e Regardo, que casou con Ildeprando, duque de Espoleto.
No 739 sucedeu a Huberto I de Baviera, como duque de Baviera. No mesmo ano Odilón invitou ao futuro arcebispo de Maguncia, Bonifacio, a ir ao ducado, onde permaneceu durante moitos días para difundir o Evanxeo entre os seus súbditos. Odilón presidiu con Bonifacio a división de Baviera en 4 dioceses, nomeando os bispos de Ratisbona, Freising (Frisinga), Passau e Salzburgo, seguidos despois, no 741, por un quinto, o de Würzburg.
Despois da morte do seu marido, Carlos Martel, que tivo lugar en 741, segundo o anónimo continuador do cronista Fredegario, en 742, a súa sobriña, Suanaquilda, aconsellou á súa fillastra, Hiltruda, filla do seu falecido marido, que cruzase o Rin escoltada por algúns dos seus amigos e contra o consello dos seus irmáns, Carlomán e Pipino, para coñecer ao duque de Baviera, Odilón, que a obrigou a casar con el contra a súa vontade. (Segundo os monxes do Ex Chronico Sigeberti, Odilón secuestrou a Hiltruda e obrigouna a casar con el).