cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandra de Dinamarca
Armas
As armas da raíña Alexandra, despois do ascenso ao trono do seu marido en 1901, eran o Real Escudo de Armas do Reino Unido empalado coas armas do seu pai, o rei Cristián IX de Dinamarca. O escudo está surmontado pola coroa imperial e sostido polo león coroado de Inglaterra e un home salvaxe típico do Real Escudo de Armas de Dinamarca.
Antepasados
Antepasados de Alexandra de Dinamarca
A Fraga, Bascoi, Mesía
A Fraga é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Sutorguedo, As Negradas, Guitiriz
Sutorguedo é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística (1 home), o que non supón cambio unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Sutorguedo é o primeiro casal que se atopa entrando na parroquia polo lado da Penablanca. Está abrigado polo SE polo outeiro denominado O Alto.
Estevo Nemanja
Estevo Nemanja (en eslavo eclesiástico, Стѣфань Неманя; en serbio cirílico, Стефан Немања; en latino, Stefan Nemanja; pronunciación AFI,ˈstɛfaːn 'nɛmaɲa) nado contra 1113, e finado o 13 de febreiro de 1199, foi un gobernante medieval serbio, gran župan de Raška, e fundador da dinastía Nemanjić, que gobernou o Reino de Serbia, que os seus sucesores converteron no Imperio serbio, o estado serbio máis poderoso de todos os tempos.
Considérase, xunto co seu fillo, Rastko Nemanjić (San Sava), o pai da Igrexa ortodoxa serbia. Ao longo da súa vida, patrocinou moitas igrexas e mosteiros, e o últimos anos pasounos nun deles, o mosteiro de Hilandar, no Monte Athos (Grecia), e despois no de Chelandariou onde morreu e foi enterrado o ano 1199.
En 1200 a Igrexa ortodoxa serbia canonizouno co nome de San Simeón (San Simón) (en serbio, Sveti Simeon). Os seus restos foron trasladados ao Mosteiro de Studenica o ano 1208, onde prermaneceron até hoxe.
Venerado pola Igrexa ortodoxa, a súa festividade é o 26 de febreiro (polo calendario gregoriano), 13 de febreiro (polo calendario xuliano).
Orixe e xuventude
Estevo Nemanja foi o cuarto e último fillo de Zavida, un nobre serbio emparentado coas dinastías que daquela gobernaban Raška (casa Vukanović por parte do pai), e o Reino de Zeta (casa Vojisavljević por parte da nai). Sobre a vida de Zavida no hai moitos datos, pero da biografía de Estevo Nemanja (escrita polo seu fillo, Estevo Nemanjić, o primeiro coroado), vese que estaba en conflito cos seus parentes polo poder de Raška, e por iso se refuxiou no reino de Zeta.
A parte de Nemanja, Zavida tivo tres fillos, todos eles maiores ca el: miniatura|200px|Igrexa de San Pedro e San Paulo nun outeiro de [[Ras, capital de Rascia (Serbia).]] miniatura|200px|Mosteiro de [[Djurdjevi Stupovi, fundado por Estevo Nemanja.]]
Con ela tivo cinco fillos:
Hoxe en día considérase que Nemanja naceu en 1113 en Ribnica preto da cidade de Podgorica, pero esta afirmación non se constatou nas fontes daqueles tempos. Como en Ribnica non existían máis que igrexas católicas, Estevo Nemanja foi bautizado segundo "os costumes latinos" e, cando a súa familia volveu a Raška, volvérono a bautizar segundo os "costumes gregos" na Igrexa de San Pedro e San Paulo de Ras, a capital de Raška.
En Zeta, Nemanja casou coa nobre Ana, entre os anos 1130 e 1135. Crese que Zavida volveu cos seus fillos a Raška grazas a invitación do gran župan Uroš II (1146-1162) e que, nesta ocasión, lle devolveu as terras. Os historiadors interpretan este xesto de Uroš como un intento de asegurar a retagarda do seu futuro ataque ao Imperio bizantino, que se efectuou o ano 1149.
Nemanja como župan
O gran župan de Raška, Uroš II, era vasalo do emperador bizantino Manuel I Comneno. Uroš rebelouse varies veces contra o poder bizantino e intentaba independizarse coa axuda do Reino de Hungría (que naqueles tempos estaba en guerra co Imperio bizantino polo control do Srem), pero sen éxito. Contra 1161, Uroš II foi derrocado e no seu lugar quedou Desa, que tamén se rebelou contra Manuel I, así mesmo sen sorte, e o ano 1162 Manuel I venceuno e levouno a Constantinopla.
Nesa ocasión, doou algúns territorois a Nemanja e aos seus dous irmáns, Miroslav e Stracimir. Desta maneira, Estevo converteuse en župan de Ibar, Toplica, Rasina e Reke. Despois, Manuel I devolveulle a Desa o título de gran župan de Raška, pero este volveu a rebelarse contra o dominio bizantino o ano 1168. Manuel I volveuno a vencer e a destiktuír, desta vez definitivamente. Despois dividiu as terras de Raška entre Nemanja e os seus irmáns, e a Tihomir, o maior dos irmáns, proclamounono gran župan.
O ano 1162, cando o emperador Manuel I preparaba a batalla contra os húngaros, outorgoulle a Nemanja o honor de gobernar a rexión de Dubočica (hoxe Leskovac). Pouco despois deste acontecemento, Nemanja comezou a edificar o mosteiro de San Nicolás de Kuršumlija, e o de Verge. Na biografía de Nemanja, dise que as obras nestes dous mosteiros foron a causa do descontento dos seus irmáns que lle botaron en cara que facía as cousas sen consultalos e sen o seu permiso. De todos os xeitos, é máis probábel que aos irmáns de Nemanja non lles gustara a inclinación que tiña cara ao Imperio bizantino, un comportamento contrario ao dos župans de Raška, que levaban máis de medio século intentando librarse do seu dominio. Ademais, pensaban que Nemanja intentaba obter o título de gran župan coa axuda dos bizantinos e a Igrexa, e que por iso comezou a edificar os mosteiros. miniatura|200px|A Serbia de Estevo Nemanja (1190-1202). miniatura|200px|O rei Estevo I Nemanja.
Por outra parte, Nemanja si que intentou facerse co título de gran župan coa axuda dunha parte da nobreza de Raška, acusando a Tihomir e aos seus irmáns de levar unha política bizantifóbica, completamente contraria á política de Raška até ese momento. Nunha reunión que se convocou con este motivo, Nemanja foi capturado cos seus partidarios cando estaba a punto de converterse no gran župan de Raška.
O primeiro Reino de Serbia
Os irmáns de Nemanja obtiveron axuda militar do emperador bizantino, Manuel I Comneno, pero no ano 1169 sufriron unha derrota ante as tropas alemás de Nemanja en Panti, preto do castelo de Zvečani.
A maioría dos bizantinos afogáronse no río Sitnica. Tihomir tivo o mesmo destino, mentres que Stracimir e Miroslav foron capturados polos soldados de Nemanja, que lles perdoou a vida e todo o mal lle fixeran, e puideron volver ás súas terras para gobernar; el, converteuse no gobernador indiscutíbel de Raška.
Xusto despois da batalla de Pantin, Nemanja atacou ao knez de Zeta, incorporando a Raška gran parte do territorio do actual Montenegro, así como a rexión do río Neretva.
No outono de 1191, o exército bizantino, ben preparado e baixo o mando do propio emperador Isaac II Angelus, enfrontouse con Nemanja e as súas forzas en Moravia do Sur (Južna Morava). Stefan Nemanja sufriu unha derrota terríbel, que fixo que tivera que retirarse ás montañas. Os bizantinos irromperon en todas as terras ao redor das beiras do río e queimaron incluso a Corte de Stefan en Kuršumlija. Pero Nemanja tiña vantaxe táctica e comezou o asalto dos exércitos bizantinos, polo que o emperador Isaac decidiu negociar un tratado de paz definitivo. Stefan Nemanja tivo que renunciar a gran parte das súas conquistas, ao leste do río Velika Morava e recoñecer o dominio supremo do emperador bizantino, mentres que o emperador recoñeceu como o lexítimo gran župan. Para simbolizar a paz definitiva, Estevo, fillo de Nemanja, casou coa princesa bizantina Eudoxia Angelina e recibiu o título de Sebastokrator, un dos máis altos títulos bizantinos, só concedido a membros da familia do emperador. O emperador, que só buscaba separar aos serbios dos búlgaros, retivo Niš e Ravno; mentres que as terras de Zeta, Kosovo, Metohija e algunhas zonas de Albania pasaron a Estevo Nemanja.
Abdicación e vida monástica
O 25 de marzo de 1196, Nemanja convocou un Consello en Ras, e abdicou en favor do seu segundo fillo, Estevo, a quen legou todas as súas posesións. Esta decisión non estaba de acordo co tradicional dereito de primoxenitura, conforme ao cal Vukan, o seu primeiro fillo, debería herdar o trono. O que non foi aceptado por Vukan.
Nemanja fixo votos monásticos coa súa esposa Ana na Igrexa de San Pedro e San Paulo de Ras e adoptou o nome monástico de Simeón (Simón). A súa esposa tomou o de  Anastasia. Simeón retirouse posteriormente ao seu Mosteiro de Studenica e Anastasia ao da Nai de Cristo en Kuršumlija.
Tras numerosos rogos do seu fillo Sava (orixinalmente Rastko), Simeón deixou o Monte Athos e reuniuse con el en 1197 no Mosteiro de Vatopediou. En 1199, os dous xuntos reconstruíron as ruínas do mosteiro de Chelandariou entregado ao pobo serbio polo emperador bizantino, que se converteu no cerne da cultura espiritual serbia.
Simeón morreu neste mosteiro, asistido polo seu fillo Sava, o 13 de febreiro de 1199, diante da icona da Virxe Hodegetria, aos 86 anos. Foi enterrado nos terrnos do mosteiro. As súas derradeiras palabras foron pedir que Sava levara os seus restos a Serbia, "cando Deus o permita, despois dun certo período de tempo". Sava escribiu a Liturxia de San Simeón na honra de Nemanja.
O Ceo, Alxén, Salvaterra de Miño
O Ceo é un lugar da parroquia de Alxén, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño na comarca do Condado. Tiña 72 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 37 eran mulleres.
Institut national de la santé et de la recherche médicale
O Institut national de la santé et de la recherche médicale (INSERM) é o Instituto Nacional Francés de Investigacións en Saúde e Medicina. O Inserm creouse en 1964. Segundo o SCImago Institutions Rankings 2019, o Inserm sitúase como a segunda mellor institución de investigación do sector sanitario (detrás da NIH), e a 22ª en todos os sectores.
Carracedo, Milmanda, Celanova
Carracedo é un lugar da parroquia de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Unipartidismo
Unipartidismo, sistema unipartidario ou sistema de partido único é un sistema partidario propio dos réximes autoritarios en que un único partido político é legal, confundíndose co propio Estado, sendo que legalmente non poden existir outros partidos. Ás veces o termo unipartidismo é utilizado para describir un sistema de partido dominante, en que existen outros partidos, máis as leis impiden a oposición de obter legalmente poder. Un réxime unipartidario non debe ser confundido cunha democracia non-partidaria que prohibe os partidos políticos. Este sistema pode xurdir de ideoloxías comunistas, fascistas ou nacionalistas, ou senón do proceso de descolonización, porque este partido tivo un papel importante nas loitas de independencia.
Concepto
Os defensores do unipartidismo frecuentemente apelan a sentimentos de unión, forza e comuñón que un goberno unipartidario pode ofrecer ao Estado, argumentando que introducir un sistemas multi-partidario carrexa supostamente a división nacional e é impropio para o desenvolvemento económico e político. Este argumento foi particularmente popular durante mediados do século XX, utilizando como exemplo especialmente a Unión Soviética (aínda que a URSS é distinta doutros países, admitise a candidatura de políticos sen partido, cousa que o Brasil, por exemplo, só permite para militares en casos especiais), que se transformara dunha nación atrasada e agraria nunha superpotencia. Defensores tamén argumentan que outra vantaxe é a tendencia a adoptar políticas de longo prazo mentres estados multi-partidarias tenden a privilexiar a políticas á curto prazo en beneficio das eleccións periódicas.
Un contraargumento común é que se torna ríxido e pouco disposto a aceptar as mudanzas, asociándose ao final coa ditadura ao existir só un partido, no que se concentra exclusivamente o poder político co perigo de ignorar leis anteriores ou a Constitución do Estado, creando a través do partido unha ditadura. O unipartidismo non é considerado un sistema verdadeiramente democrático, debido ao traxe de que un partido único representa unha escolla única para o elector, non posuíndo ningunha outra opción. Aínda que moitas ditaduras fosen unipartidarias, isto un non é unha esixencia, por exemplo, nas ditaduras militares o poder político reside co exército, que exerce súa autoridade sen ter en conta os partidos políticos e eleccións, como ocorreu na Ditadura Brasileira.
José Manuel Pose Santamaría
José Manuel Pose Santamaría, nado o 15 de abril de 1977, é un adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Despois de adestrar entre outros equipos o Dorneda CF, na tempada 2010–11 dirixiu a SD O Val, en Preferente Autonómica. En outubro de 2011 foi contratado como adestrador do Betanzos CF, en substitución de Óscar Gilsanz, debutando en Terceira División e realizou unha campaña histórica no club. Máis tarde, firmou un contrato co Negreira en 2014 e mantivo ao club na Terceira División. Tras tres anos no club, decidiu non renovar.
O 2 de xaneiro de 2018 foi presentado como novo adestrador do CF Noia, de Terceira División, en substitución de Jaime Sánchez. O 19 de marzo de 2019 foi cesado, por falta de confianza da directiva. O seu substituto foi José Manuel Martínez "Secho".
Dende a temporada 2021/22 traballa para as categorías inferiores do Deportivo da Coruña coordinando a metodoloxía da canteira.
É profesor de táctica na Escola Galega de Adestradores da Federación Galega de Fútbol. Colaborou en medios de comunicación como La Voz de Galicia, RadioVoz e Radio Marca.
Eartha Kitt
Eartha Kitt, nada o 17 de xaneiro de 1927 en Carolina do Sur e finada en Connecticut o 25 de decembro de 2008 foi unha actriz de series e cabaré, humorista e cantante de jazz estadounidense.
Traxectoria
Filla dunha nai solteira, nacida nunha antiga rexión de escravitude e vítima de maltrato na súa infancia, Eartha Kitt forxou un carácter vigoroso, temperamental e rebelde que a fixo famosa e iso por outro lado tamén lle causou algúns problemas profesionais. Desenvolveu unha longa carreira en Estados Unidos e Europa, permanecendo activa practicamente até os seus últimos días, cando sufría de cancro de colon.
Infancia e orixes familiares
Naceu como Eartha Mae Keith nunha granxa de algodón en North, unha pequena cidade preto de Columbia no condado de Orangeburg (Carolina do Sur). O seu pai era branco, de ascendencia alemá e holandesa, e a súa nai tiña sangue cheroqui e afroamericana, sendo ela considerada negra pola regra dunha gota.
Segundo a propia Eartha, naceu como resultado dunha violación; a súa nai foi forzada por un dos donos do predio onde traballaba.
Eartha foi criada pola súa tía, Anna Mae Riley, quen a enganou para dicirlle que era a súa nai. Despois foi entregada (segundo o seu relato, como escrava) a unha familia que a trataba con malos tratos e pasividade. Á morte da súa tía, Eartha foi enviada a Nova York para reunirse coa súa nai real, Mamie Kitt. Nunca chegou a coñecer ao seu pai, que debía de ser fillo dos donos da plantación onde naceu. Esta información é dubidosa, xa que algúns necrolóxicos publicados con motivo da súa morte afirman que o pai de Eartha Kitt era "un pobre agricultor de algodón".
Eartha escribiu tres autobiografías, unha delas chamada como o seu álbum "I'm still here".
Carreira como actriz
En 1952 participou con dúas cancións nun musical escénico, New Faces of 1952, que se convertería nunha película de 20th Century Fox como New Faces (1954). Máis tarde protagonizou outro musical de Broadway, Shinbone Alley, onde volveu colaborar con Orson Welles. Foi entón cando se rumoreou un romance entre eles, que Kitt negara a Vanity Fair en 2001.
En 1958, Eartha Kitt rodou con Sidney Poitier The mark of the Hawk e con Nat King Cole St. Louis Blues, e durante os próximos anos continuou traballando en películas e espectáculos con Nat King Cole e Eddie Murphy. Na súa vellez fixo dobraxes para películas de debuxos animados. thumb|esquerda|Debut como Catwoman en [[Batman en 1967]]
De Catwoman ao "desterramento"
En 1964, Eartha axudou a abrir o teatro Circle Star en San Carlos, California e aumentou a súa fama ao ser elixida como Catwoman na serie de televisión Batman. A súa elección foi substituír a Julie Newmar, pero debido á súa pel negra, dise que o público non a aceptou e apenas chegou a gravar tres episodios. En 2004, este tabú racista foi superado coa elección de Halle Berry para a película Catwoman. A pesar da súa rápida eliminación da serie, Eartha fíxose coñecida pola súa risa e "ruxe" áspero.
En 1968, Eartha Kitt experimentou un serio revés profesional, tras un incidente durante un banquete na Casa Branca ao que acudiu en xaneiro, durante a administración de Lyndon B. Johnson, despois de ela facer declaracións antiguerra durante un xantar da Casa Branca. A Primeira dama Lady Bird Johnson preguntoulle a Kitt sobre a Guerra de Vietnam. Ela respondeu: "Envías o mellor deste país para ser fusilado e mutilado. Non é de estrañar que os nenos se rebelen e tomen 'pot' (marihuana)." Durante unha sesión de preguntas e respostas, Kitt afirmou:
''Os fillos de América non se están rebelando sen motivo. Non son hippies sen ningún motivo. Non temos o que temos en Sunset Blvd. sen motivo. Están rebelándose contra algo. Hai tantas cousas queimando á xente deste país, especialmente ás nais... Elas senten que van criar fillos – e sei como é, e vostede ten fillos propios, señora Johnson – criamos fillos e enviámolos á guerra.''
Segundo informou, os seus comentarios fixeron que a Sra. Johnson rompese a chorar. Seymour Hersh descubriu un expediente difamatorio da CIA sobre Kitt en 1975. Hersh publicou un artigo sobre o expediente en The New York Times. O expediente contiña comentarios sobre a vida sexual e a historia familiar de Kitt, xunto con opinións negativas sobre ela que tiñan antigos compañeiros. A resposta de Kitt ao expediente foi dicir: "Non entendo de que se trata isto. Creo que é noxento". Tras o incidente, Kitt dedicou as súas enerxías ás actuacións en Europa e Asia.
Carreira como cantante
A súa faceta musical repuntou a mediados dos anos 80, con cancións de música dance como Where Is My Man ou This Is My Life, e continuou participando no cine até os seus últimos anos.
Fixo unha versión en lingua inglesa chamada Black Little Angels do bolero Angelitos Negros popularizado polo cubano de orixe galega Antonio Machín, con letra do poema Píntame angelitos negros do venezolano Andrés Eloy Blanco Meaño, tamén de orixe galega.
Concilio de Éfeso
miniatura|Representación do concilio de Éfeso de 431 na igrexa Notre-Dame de Fourvières de Lion No centro, aparece Santo Cirilo que proclama a maternidade divina da Virxe. O Concilio de Éfeso celebrouse entre o 22 de xuño e o 16 de xullo do ano 431, en Éfeso, antigo porto grego fronte á illa de Samos, na actual Turquía. Daquela, Éfeso era capital metropolitana de toda Asia Menor.
Está aceptado pola Igrexa Católica, pola Igrexa Ortodoxa e polas igrexas ortodoxas orientais como o III Concilio Ecuménico.
Motivación do concilio
A Escola de Antioquía, reaccionando fronte o apolinarismo (Apolinar de Laodicea 310-390) que propugnaba que o Verbo se encarnaría tomando só corpo pero non alma humana, comezou a propor que as naturezas humana e divina en Cristo eran completas a tal grao que formaban dúas substancias independentes, dúas persoas en definitiva. Teorías desta índole foron propostas por Diodoro de Tarso e Teodoro de Mopsuestia que empregaban imaxes como a presenza dunha persoa (persoa divina) nun templo (persoa humana) ou o vestido (persoa divina) que se pon alguén (persoa humana) para explicar a unión das dúas naturezas. Xa que a terminoloxía non era clara e única, os exemplos e explicacións variaban.
Doutra banda, as teorías explicadas na escola de Antioquía non tiñan moita difusión e puideron pasar desapercibidas ata que Nestorio as deu a coñecer con motivo da denominación da Virxe como «Nai de Deus». Nestorio fixérase monxe e acadou gran fama en Antioquía polos seus dotes de predicador. Foi elixido patriarca de Constantinopla en 428. Pedíuselle que interviñese nun tumulto causado por un monxe que afirmaba que María non era nai de Deus. Explicou o patriarca que María era «nai» da natureza humana de Cristo e que, polo tanto, se lle podía chamar Nai de Cristo pero que era un erro chamala «nai de Deus».
A resposta do patriarca causou estupor. Non tardaron en saír os defensores da maternidade divina de María. Así, por exemplo, Eusebio de Dorilea e Proclo de Constantinopla. Nestorio acudiu ás autoridades civís para acalar os monxes que se lle opuñan e escribiu ao papa Celestino I (429) para pedirlle a súa opinión sobre esta doutrina que ensinaba. Enviáballe para iso unha serie de sermóns que o papa puxo a consideración de Xoán Casiano.
Neste momento outros personaxes interveñen tratando de aplacar os ánimos e sobre todo aclarando que as afirmacións de Cirilo tampouco resultaban ortodoxas xa que parecían soster unha soa natureza en Cristo. Así pronunciáronse o patriarca de Antioquía, Xoán e Teodoreto de Ciro (ambos os dous formados tamén na escola de Antioquía).
Nestorio acudiu tamén ao emperador, Teodosio II quen, para evitar conflitos maiores, decidiu convocar un concilio. Escribiu ao papa para lle comentar a súa idea e este prometeulle que enviaría os seus legados ao concilio. Hai que dicir que a situación era complexa pois a posición de Nestorio fora xa condenada por Celestino e, polo tanto, o concilio – se quería evitar un cisma – debía facer outro tanto. O emperador fixou o 431 para a celebración do concilio e indicou que se realizaría en Éfeso. Alí Celestino enviou aos seus legados: os bispos Arcadio e Proxecto e o presbítero Filipo. Por outra banda, o papa escribiu a Cirilo para que non se condenase a Nestorio sen o oír antes.
Ao contrario dos anteriores concilios cuxas cuestións teolóxicas se referían principalmente á unicidade de Deus, o concilio de Éfeso supuxo un cambio de dirección, pois debateuse sobre a natureza de Cristo dada a negación dos nestorianos á unicidade da natureza de Cristo e considerar que as súas naturezas, divina e humana,se encontraban separadas, prevalecendo a natureza humana sobre a divina, polo que María non debía ser considerada Nai de Deus (Theotókos), senón só "Nai de Cristo" (Khristotokos, xa que dera a luz a un home en que a divindade fora habitar).
Desenvolvemento do concilio
O 27 de xuño chegou a Éfeso Xoán de Antioquía, celebrando inmediatamente unha asemblea paralela na que acusa a Cirilo de herexía ariana, polo que se procedeu á súa condena e deposición.
O nestorianismo propagouse desde Edesa e logo, perseguido en todo o imperio, en Persia e de aí a India e Turquía.
Outras decisións
O concilio de Éfeso, ademais de condenar a doutrina de Nestorio, condenou tamén como herética a doutrina do Pelaxianismo, excomungando ao seu principal valedor, Celestio (Canon 1).
Decretou así mesmo a excomuñón para todos os que non se ativesen ao decretado no propio concilio (Canon 6), e estableceu así mesmo o anatema para quen non respectase os canons xurdidos do concilio de Nicea, especificando que o texto do Credo xurdido no devandito concilio non debería sufrir adición ou subtracción algunha (Canon 7).
Escudo da China
Escudo da China pode referirse a:
Noalla, Sanxenxo
Limita ó norte coa ría de Arousa; ó noroeste co istmo da Lanzada, do concello do Grove; ó oeste e ó sur co océano Atlántico; e ó leste coas parroquias de Vilalonga, Gondar, Adina e Arra. A parroquia ten unha superficie de 8,7 km2, o que a converte na parroquia máis extensa do concello. Consta de 17 entidades de poboación.
Cándido Sánchez
Co nome de Cándido Sánchez podemos referirnos a:
Noalla, Sanxenxo
Xentilicio
miniatura|Noalla no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] O seu xentilicio é noallino.
Patrimonio
A igrexa parroquial —a máis grande do concello— foi orixinariamente de estilo románico, conservándose desa época dúas arquivoltas apuntadas na fachada. Consta dunha soa nave, dividida en tres tramos: os dous máis occidentais están cubertos por bóveda de cruzaría, e o terceiro, xunto coa capela, con bóveda de canón.
Na fachada occidental, no tímpano figura un calvario do século XVIII. No lado esquerdo ten acaroada unha torre-campanario, rematada en cúpula, e ó pé unha pequena imaxe de Santo Estevo Mártir.
Nesta parroquia atópase o castro da Lanzada, a carón da torre da Lanzada. Tamén posúe un bo número de restos megalíticos na zona de Monte Faro.
Provincia de Granada
A provincia de Granada é unha provincia española que forma parte de Andalucía, a súa capital é a cidade homónima de Granada. O xentilicio que designa aos seus habitantes é granadino.
Localización e características
Limita, polo oeste, coas provincias de Málaga e de Córdoba; polo norte con Xaén, polo nordés con Albacete e máis Murcia; polo leste con Almería e polo sur linda co mar Mediterráneo.
Ocupa unha superficie de 12.635 km², cunha poboación de 854.419 habitantes (2005), dos que aproximadamente un 30% viven na capital. A densidade poboacional é de 68,18 hab/km². Está dividida en 172 concellos.
Os principais núcleos de poboación son Granada, a capital, e as localidades de Motril, Guadix, Baza e Loja.
A provincia está cruzada pola serra Penibética, onde salienta a montaña máis alta da Península Ibérica, o Mulhacén, cunha altura de 3.482 metros sobre o nivel do mar. Comparte coa provincia de Almería o Parque Nacional de Serra Nevada.
Đurđevo
250px|miniatura|Rúa maior e Igrexa grecocatólica. miniatura|250px|Mapa do concello de [[Žabalj e da rexión de Šajkaška, onde se ve a localización de Đurđevo.]] Đurđevo (en escrita cirílica: Ђурђево) é unha vila do concello de Žabalj, no distrito de Bačka do Sur de Serbia e na provincia autónoma de Voivodina. A vila tiña unha poboación de 5.137 habitantes no censo de 2002, a maioría deles serbios (3.538 persoas), cunha importante minoría rutena (1.197 persoas).
Congro
O congro, Conger conger (Linnaeus, 1758), é unha especie de peixe teleósteo da orde dos angüiliformes e familia dos cóngridos, común nas costas orientais do océano Atlántico norte, incluído o mar Báltico, desde Noruega até Senegal, así como en todo o Mediterráneo, até o mar Negro.
Taxonomía e sinónimos
A especie foi descrita por primeira vez en 1785 por Linneo, na décima edición do seu Systema Naturae. Nesta obra deulle o nome de Muraena conger.
O nome científico inicial, Muraena conger, deriva dos termos latinos muraena, morea, e conger, congro; é dicir a morea congro. E o actualmente válido, Conger conger, podemos traducilo como o congro propiamente dito.
Sinónimos
Despois de varios cambios na súa posición sistemática, o congro foi finalmente situado dentro do xénero Conger, que fundara Bosc en 1817. A continuación, a lista dos sinónimos científicos da especie:
En galego
Ademais de polo nome máis frecuente, e normativo, congro, nalgúns portos de Galicia denomínano tamén anguiacho e corriolo (este, aos exemplares cando son pequenos).
para os exemplares adultos, e os de
para os individuos xuvenís.
Características
As principais características morfolóxicas do congro son:
Distribución xeográfica
Habita en augas europeas e norteafricanas. No Atlántico, desde as costas de Noruega e Islandia ás do Senegal, e nas das illas Azores, Madeira e Canarias, e en todo o Mediterráneo até a parte oriental do mar Negro.
Hábitat
O congro é unha especie bentónica, que vive desde a superficie até os 100 m de profundidade (máximo, 500 m), en costas rochosas con agochos en fendas, ou onde haxa barcos afundidos, onde pode refuxiarse, e tamén en fondos areosos, onde se enterra.
Algunhas persoas cren que existen dúas especies de congro, o gris e o negro. Porén, son dúas variedades xeográficas de Conger conger, sendo os exemplares grises os que viven enterrados na area ou na lama, e os negros os que habitan entre as rochas.
Comportamento
Vive en agochos ou enterrado nos fondos areosos, axexan do ás súas presas. É unha especie moi voraz, pero pouco agresiva, e presenta gran resistencia ás feridas e á emersión. Bastante sedentario, ten actividade sobre todo nocturna.
Alimentación
Carnívoro, aliméntase de pequenos peixes, crustáceos e cefalópodos.
Reprodución
Alcanza a madurez sexual á idades entre os 5 e os 15 anos. A desova prodúcese no verán, producindo de 2 a 8 millóns de ovos. Durante o período de reprodución, o tubo dixestivo e outros órganos dexeneran, se lles caen os dentes e o esqueleto descalcifícase, ao tempo que as gónadas aumentan considerabelmente de tamaño, de xeito que xusto antes da desova constitúen a metade do peso toral do corpo. Machos e femias morren despois de reproducírense. Despois de eclorionarenm os ovos, as larvas leptocéfalas transparentes, en forma de folla de salgueiro, durante un ou dous anos teñen unha vida peláxica, até os 200 m de profundidade e, cando alcanzan os 15 cm de lonxitude, transfórmanse en anguiachos, que medran moi rapidamente (en acuarios teñen alcanzado os 2 kg en 5 anos).
En Galicia
miniatura|Secadeiro de congros en Muxía. A primeira cita da especie en Galicia débese a Cornide en 1788, na súa obra Ensayo de una historia de los peces y de otras producciones marinas de la costa de Galicia arreglado al sistema del caballero Carlos Linneo, na que a menciona co seu nome científico daquela, Muraena conger). O seguinte rexistro xa foi no século XX, en 1935, e débese a de Buen, que o cita como Laeptocephalis conger.
No terceiro terzo do século pasado, e xa co epíteto actual, Conger conger, podemos mencionar as de López Veiga el al., en 1976, sobre a súa distribución e abundancia, e de 1977, sobre análise da pescaría. Traballos posteriores son os de Alonso Allende et al. (1978), Fernández el al. (1978), Fariña el al. (1983), Iglesias e González Gurriarán (1984), R. González (1986) e Sánchez e Pereiro (1992).
Pesca
Adoita pescarse con palangres de fondo, nasas, fisgas, arpóns (na pesca submarina), liña ou cana (empregando como carnada frecuentemente sardiña). Os pescadores deportivos buscan especialmente os exemplares máis grandes.
As capturas comerciais en Europa alcanzaban anualmente, na década de 1990, entre as 10 000 e asd 15 000 toneladas.
Gastronomía
O congro é un peixe azul, xa que contén aproximadamente un 5 % de graxa. A súa carne branca é de textura fina e suave, e está en comida sobre todo entre novembro e xuño. Contrariamente ao que sucede coa maioría dos peixes grandes, a mellor parte do congro é a do ventre, chamada aberta, pois a máis próxima á cola, ou pechada, posúe abundancia de diminutas espiñas que fan practicamente impracticábel o seu consumo. A súa cabeza é excepcional para preparar sopas de peixe e fumets, e se complenta nesta función con calquuera especie de peixe de rocha. A variedade negra é máis estimada que a gris abrancazada, de carne máis branda e graxenta que a primeira. No mercados pódese encontrar fresco, conxelado ou seco, e pódese consumir frito, guisado, cocido, ao forno ou á grella. En seco consérvase durante moito tempo, e o seu consumo era moi popular antigamente na coresma en cidades como Soria e Calatayud, que contaban con secadoiros propios.
En Galicia son famosas as empanadas de congro, e tamén se come habitualmente cociñado á galega (cocido con patacas, en allada) ou en caldeirada, só ou mesturado con outros peixes. En Cataluña e nos chamados Países Cataláns, o congro é un peixe apreciado desde tempos moi antigos e tradicionalmente se comía fervido. Actualmente consómese adoito mesturado con outros peixes ou con mariscos en arroces e cassoletes.
En Inglaterra tamén é moi apreciado, e é moi coñecida a súa preparación asado, que se cociña con sidra e se acompaña con col en vinagre.
Historia, mitos e lendas
Segundo asegura unha milenaria tradición helénica cando o deus Poseidón abandonaba o mar e ascendía ao Olimpo para visitar o seu irmán Zeus, adoitaba agasallalo cun fermoso congro. Tal era o aprecio que na Grecia antiga se sentía por esta especie.
Na península Ibérica o seu consumo tivo o seu apoxeo na Idade Media. Por exemplo, aparece mencionado no Libro de buen amor, do Arcipreste de Hita (ca. 1284-ca. 1351), na pasaxe da batalla que sostiveron don Carnal e dona Coresma. E nun documento da facenda de Xoán II de Aragón (1398-1479) rei de Navarra (1425-1479) e de Aragón, Mallorca, Valencia Sardeña e Sicilia, datado en 1412 e denominado cea real, exixíanse, a xeito de imposto, varias cantidades de congro salgado e seco aos municipios de Sabiñánigo, Monreal, Calamocha e Murviedro (hoxe Sagunto).
Porén, desde aqueles tempos, o congro foi perdendo lentamente parte da súa antiga consideración. Proba deste menosprezo é que, desde o primeiro terzo do século XX, os camións que facían a rota Vigo-Barcelona, ao atravesar o vila burgalesa de Aranda de Duero descargaban as pezas de congro, que ali se vendían en calidade de mercadoría de segunda orde. Deste xeito, o congro á arandina chegou a tomar carta de natureza, constituíndo unha deliciosa especialidade da cociña castelá.
Cándido Sánchez Rodríguez
Cándido Sánchez Rodríguez, nado en Santiago de Compostela en 1905 e finado na Coruña o 9 de marzo de 1938, foi un ferreiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Metalúrxico en Compostela. Na República era presidente do sindicato metalúrxico afiliado á CNT e membro do Ateneo Libertario. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido por repartir follas clandestinas.Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte en representación da CNT do Comité da Fronte Popular que controlou a cidade nos primeiros días. Fuxiu ao monte Pedroso en compañía de Antonio Ramos Varela, Cesáreo Briones Varela e Luís García Pazos e permaneceu agochado nunha casa da rúa do Espírito Santo até que foi descuberto en xullo de 1937. Foi detido e entregado ás autoridades franquistas. Xulgado na Coruña por rebelión militar en xaneiro de 1938, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Coruña.
Apramicina
miniatura|dereita|Apramicina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (2R,3R,4R,5S,6R)-5-amino-2- [((1R,2R,3R,4R,6R,8R)-8-amino-9- [(1R,2S,3R,4R,6R)-4,6-diamino-2,3- dihidroxi-ciclohexil]oxi-2-hidroxi-3-metilamino-5,10-dioxabiciclo[4.4.0]dec-4-il)oxi]-6- (hidroximetil)oxano-3,4-diol.]]
A apramicina (tamén coñecida como Nebramycin II ou Apralan) é un antibiótico do grupo dos aminoglicósidos, que se utiliza en veterinaria, pero non en medicina humana. Está formada por dous residuos de azucre e unha desoxiestreptamina monosubstituída. Prodúceo a bacteria Streptomyces tenebrarius. Está indicada para o tratamento de diversas infeccións por bacterias gramnegativas en animais, como coliformes ou salmonelas. Na Unión Europea está permitida para tratar a porcos, vacas, coellos e polos, pero non para tratar animais que produzan leite ou ovos para consumo humano.
Mecanismo de acción
A apramicina diferénciase doutros aminoglicósidos no seu mecanismo de acción, que consiste en bloquear a translocación durante a síntese proteica. Ademais ten a capacidade de unirse tamén ao sitio de descodificación dos ribosomas eucarióticos malia as diferenzas que existen en residuos chave necesarios para o recoñecemento con respecto ao sitio de descodificación bacteriano. A apramicina únese ao suco profundo do ARN, que forma unha hélice amontoada, que comprende emparellamentos non canónicos entre as bases nitroxenadas C-A e G-A e unha adenina que sobresae. O modo de unión da apramicina ao sitio de descodificación do ARN humano é distinto do modo en que recoñecen ese sitio os aminoglicósidos nas bacterias, o que suxire unha base molecular na acción da apramicina en bacterias e eucariotas.
Catedral de Córdoba, México
A Catedral de Córdoba é o principal templo católico da cidade veracruzana. Foi comezado a construír na primeira metade do século XVII.
Demografía de Portugal
miniatura|200px|right|Densidade de poboación en Portugal. 200px|miniatura|right|Gráfico de evolución [[Demografía|demográfica en Portugal entre 1961 e 2003.]] Portugal ten unha poboación étnica e culturalmente bastante homoxénea. O principal grupo étnico provén da mestizaxe dos distintos pobos que foron invadindo e emigrando á Península Ibérica, como por exemplo romanos, gregos, lígures, celtas, xermanos etc.
Evolución histórica
Houbo diversos procesos migratorios no Mesolítico (probablemente unidos aos do norte de África) e no Neolítico que crearon algunhas unións con Oriente Medio, pero bastante menos que outras zonas de Europa, ademais das migracións da Idade de Cobre, de Bronce e de Ferro, que contribuíron á "indoeuropeización" da península Ibérica (esencialmente unha "celtización") sen borrar o carácter mediterráneo no sur. A romanización, as invasións xermánicas, a presenza islámica e xudía e a escravitude subsahariana tamén tiveron un impacto na sociedade portuguesa. Todos estes procesos deixaron unha pegada máis ou menos profunda, pero existe unha base xenética de poboación relativamente homoxénea en todo o territorio portugués, do mesmo xeito que no resto da península Ibérica: a dos primeiros homo sapiens que entraron en Europa Occidental, os cazadores-recolectores do Paleolítico.
Gandarela, Bascoi, Mesía
Gandarela é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
O Muíño, Gargantáns, Moraña
O Muíño é un lugar da parroquia de Gargantáns no concello pontevedrés de Moraña na Comarca de Caldas, situado a tres quilómetros da capital municipal.
Catedral de Córdoba
A catedral de Córdoba pode referirse:
Victor Willems
Victor Willems, nado o 19 de febreiro de 1877 e finado en 1918, foi un tirador de esgrima belga, gañador de dúas medallas olímpicas.
Lanza
As lanzas poden ser divididas en dúas grandes categorías: as deseñadas para bater e empurrar en combate e as feitas para ser guindadas (comunmente referidas como xavelinas).
As lanzas foron empregadas ó longo da historia do ser humano como ferramenta de caza ou pesca e como arma. Como arma, pode empuñarse cunha man ou coas dúaa. Foi usada en practicamente todos os conflitos ata a idade moderna e foi probablemente a arma máis comunmente usada.
Noreña
Noreña é un concello e unha parroquia de Asturias, cunha superficie de apenas 6 km² (o de menor extensión no Principado) e unha poboación de 4.600 habitantes (2004), soportando unha elevadísima densidade de máis de 767 hab./km².
Noreña é así mesmo unha entidade de poboación, ao tempo capital do concello, na que vive máis do 90 % da poboación do municipio.
Xeografía
Noreña é un enclave no concello de Siero. Linda en todas as direccións con parroquias de Siero: ao norte coa de Anes; polo sur coa de Hevia; polo leste con La Carrera e polo oeste coa de Argüelles.
A súa situación é moi próxima aos núcleos maiores do Principado.
Ten tres parroquias: Celles, Noreña e Santamarina.
Historia
Desde finais do século XIV, Noreña foi unha xurisdición dos bispos de Oviedo, que ostentaban o título de condes de Noreña. Esta situación mudou coa chegada do liberalismo, converténdose nun concello independente a partir de 1835.
Economía
Noreña desfruta da renda per cápita máis alta de Asturias. A economía noreñense apóiase nunha importante industria de embutidos e no sector servizos. Noreña véndese como capital gastronómica do Principado.
A Calle, Arcade, Soutomaior
A Calle é un lugar da parroquia de Arcade, no concello pontevedrés de Soutomaior na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 3.366 habitantes (1.676 homes e 1.690 mulleres).
Liñarcovo, Bascoi, Mesía
Liñarcovo é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, que eran unha muller e un home.
Paraños, Gargantáns, Moraña
Segundo o IGE en 2015 tiña 126 habitantes (65 homes e 61 mulleres), 30 menos que en 2010, e 31 menos que no ano 2000, o que reflicte un descenso poboacional.
J. Benito Fernández
J. Benito Fernández (Tomiño, 2 de maio de 1956) é un biógrafo galego en lingua castelá radicado en Madrid.
Calcineurina
miniatura|Estrutura cristalográfica do heterodímero de calcineurina composto das subunidades catalítica ([[PPP3CA) e regulatoria (PPP3R1). ]]
A calcineurina (CN) é un encima proteína fosfatase, tamén chamada proteína fosfatase 3, e serina-treonina fosfatase dependente de calcio. Activa as células T do sistema inmunitario e pode ser bloqueada por diversos fármacos. A calcineurina activa, desfosforilándoo, ao factor nuclear das células T activadas citoplasmático (NFATc), que é un factor de transcrición que se encontra no citoplasma e é despois translocado ao núcleo, onde regula á alza a expresión da interleucina 2 (IL-2), a cal, á súa vez, estimula a resposta de células T. A calcineurina é a diana dun tipo de fármacos chamados inhibidores da calcineurina, entre os cales están a ciclosporina, Pimecrolimus e Tacrolimus.
Estrutura
A calcineurina é un heterodímero formado por unha subuinidade de 61-kDa catalítica que se une á calmodulina, chamada calcineurina A, e unha subunidade de 19-kDa regulatoria que se une ao Ca2+, chamada calcineurina B. Hai tres isocimas da subunidade catalítica, cada unha das cales está codificada por un xene separado (PPP3CA, PPP3CB, e PPP3CC) e dúas isoformas da subunidade regulatoria, tamén codificadas por xenes separados (PPP3R1, PPP3R2).
Funcionamento
Cando unha célula presentadora de antíxenos interacciona cun receptor de células T situado na superficie dunha célula T, prodúcese un incremento do nivel citoplasmático de calcio, o cal activa a calcineurina, ao unirse á súa subunidade regulatoria e activar a unión da calmodulina. A calcineurina induce varios factores de transcrición (NFATs) que son importantes na transcrición dos xenes de IL-2. O IL-2 activa os linfocitos T axudantes e induce a produción doutras citocinas. Deste modo, controla a acción dos linfocitos citotóxicos. A cantidade de IL-2 producida polas células T axudantes crese que inflúe significativamente na amplitude que vai ter a resposta inmune.
Enfermidades reumáticas
Os inhibidores da calcineurina prescríbense para tratar a artrite reumatoide adulta en solitario ou en combinación co metrotexato. Tamén se prescribe para: artrite psoriática, psoríase, enfermidade de Behçet ocular aguda, artrite idiopática xuvenil, polimiosite e dermatomiosite xuvenil e adulta, lupus eritematoso xuvenil e adulto, nefrite lupus membranoso adulta, esclerose sistémica, anemia aplástica, síndrome nefrótica resistente a esteroides, dermatite atópica, asma dependente de corticoides grave, colite ulcerativa grave, pemphigus vulgaris, myasthenia gravis, e enfermidade do ollo seco, con ou sen síndrome de Sjögren (administrada como emulsión oftálmica).
Esquizofrenia
A calcineurina está asociada aos receptores de varios compostos presentes no cerebro como NMDA, dopamina e GABA. Un experimento realizado con ratos alterados xenetricamente que non podían producir calcineurina atopou que estes mostraban síntomas similares aos da esquizofrenia humana: trastornos de memoria, déficits de atención, comportamento social anormal, e outras anormalidades características da esquizofrenia.
Diabetes
A calcineurina, xunto co NFAT, pode mellorar a función das células beta do páncreas diabético. O fármaco Tacrolimus contribúe ao frecuente desenvolvemento de diabete despois dun transplante renal.
Outros
A sinalización calcineurina/Nfat é necesaria para o funcionamento e a maduración perinatal dos pulmóns.
Interaccións
A calcineurina interacciona con DSCR1 e AKAP5.
A Madanela, Milmanda, Celanova
A Madanela é un lugar da parroquia de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
O Medio, Bascoi, Mesía
O Medio é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, que eran unha muller e un home.
Subrexión de Hämeenlinna
miniatura|200px|Localización da subrexión de Hämeenlinna. A subrexión de Hämeenlinna (en finés Hämeenlinnan seutukunta) é unha das tres subdivisións da rexión de Tavastia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 94 111 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
San Martiño, Gargantáns, Moraña
San Martiño é un lugar da parroquia de Gargantáns no concello pontevedrés de Moraña na Comarca de Caldas.
Segundo o IGE en 2015 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), 4 máis que en 2010, pero 6 menos que no ano 2000.
A Devesa, Arcade, Soutomaior
A Devesa é un lugar da parroquia de Arcade, no concello pontevedrés de Soutomaior na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 897 habitantes (454 homes e 443 mulleres).
Novo Imperialismo
O cualificativo "Novo" é empregado para diferenciar o imperialismo moderno da actividade imperial máis antiga, como a chamada primeira onda de colonización europea que se desenvolveu entre os séculos XV e XIX. Na primeira onda de colonización, as potencias europeas conquistaron e colonizaron América e Siberia; despois crearon postos de avanzada en África e Asia.
Cantiga de mestría
A cantiga de mestría é, dentro da lírica medieval galego-portuguesa, unha composición estrófica que segue un esquema métrico do tipo: abbacca, abbaccb, ababcca, ababccb; carece de retrouso, en contraposición á cantiga de refrán.
Polo tanto, pódese identificar como un tipo de estruturación dende o punto de vista métrico propio da poesía lírica galego-portuguesa. Acostuma a mostrarse nos manuais de historia da literatura como contraposición a outro estilo de métrica denominada cantiga de refrán, sendo a súa diferenciación principal, como o seu nome indica, a presenza dun refrán ao final de cada estrofa, aportando un carácter regresivo á composición, contra o carácter progresivo e continuado da cantiga de mestría.