cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johnny Guitar
Estreouse en galego o 25 de xaneiro de 1986 a través da TVG.
Robert L. Behnken
Robert Louis Behnken, nado en Creve Coeur, Montana, o 7 de xullo de 1970, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-123, STS-130 e Crew Dragon Demo-2.
Traxectoria
Behnken graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Washington en 1992 e é máster polo Instituto de Tecnoloxía de California en 1993, cun doutoramento na mesma materia pola mesma institución en 1997. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 2000, participando nas misións STS-123, STS-130 e Crew Dragon Demo-2 e pasando un total de 93 días no espazo.
A Alén, Cepeda, Pazos de Borbén
A Alén é un lugar da parroquia de Cepeda, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 119 habitantes (63 homes e 56 mulleres).
Trastornos depresivos
Os trastornos depresivos son patoloxías mentais do estado de ánimo e do humor. Implican un estado de ánimo desalentador, entristecido ou deprimido. Están asociados tamén á diminución da autoestima e á perda de interese en actividades coas que antes se gozaba, amais da sensación dun futuro desolador. Preséntanse combinados con manifestacións somáticas, vexetativas, psicomotoras, volitivas e cognitivas. Poden xerar gran malestar social e unha consecuente deterioración da calidade de vida. Son a primeira causa de discapacidade no mundo. De feito, segundo a Organización Mundial da Saúde, 300 millóns de persoas no mundo padecen algún trastorno deste tipo.
Sintomatoloxía
A depresión pode ser un síntoma, unha síndrome ou unha entidade nosológica. O síntoma depresivo consiste nun sentimento patolóxico de tristeza. A síndrome depresiva constitúe unha combinación de síntomas, como a hipertimia displacentera, tristeza inmotivada ou desproporcionada, perda de interese ou de capacidade para sentir pracer (anhedonia), enlentecemento motor e diminución do apetito, así como perda de peso e de desexo sexual. A entidade nosológica son os trastornos de depresión. Inclúen a ideación suicida e a ansiedade, característicos do trastorno depresivo maior.
Os trastornos depresivos caracterízanse por unha tristeza de suficiente intensidade ou duración para interferir na funcionalidade. En ocasións dáse tamén diminución do interese ou do pracer que poden espertar as actividades cotiás. Descoñécese a causa exacta destes trastornos, mais considérase que contribúen tanto factores xenéticos como ambientais. O tratamento consiste en medicamentos, psicoterapia ou unha combinación de ambos.
Os Ferreiros, Rosende, Sober
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Os Ferreiros, Millán, Sober
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
65 (filme)
65 é un filme estadounidense de 2023 dirixido por Scott Beck e Bryan Woods e protagonizado por Adam Driver e Ariana Greenblatt. É unha coprodución entre Columbia Pictures, Bron Creative, Raimi Productions, TSG Entertainment e Beck/Woods. No filme, un piloto espacial choca nun planeta descoñecido, que resulta ser a Terra durante o período Cretáceo, e loita por sobrevivir ao perigoso ambiente prehistórico.
65 estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 10 de marzo de 2023 a través de Sony Pictures Releasing. Recibiu valoracións mixtas da crítica e tamén recadou 56 millóns de dólares en todo o mundo.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Hatari!
Hatari! é un filme estadounidense de 1962 dirixido por Howard Hawks e protagonizado por John Wayne. Conta a historia dun grupo de cazadores profesionais en África. O filme inclúe persecucións da fauna salvaxe e o escenario do Monte Meru, un volcán durmido.
Hatari! foi rodado en Technicolor en diferentes localizacións do norte de Tanganica (a actual Tanzania).
Lüneburg
Luneburgo ou Lüneburg, tamén transcrito Lueneburg (en alemán: Lüneburg ) é unha cidade situada na Baixa Saxonia, Alemaña. É a capital do distrito homónimo (en alemán: Hansestadt Lüneburg [ˈhanzəʃtat ˈlyːnəbʊɐ̯k] ). A primeira mención que se ten dela data de 956.
En tempos de Johann Sebastian Bach foi un pequeno centro musical.
A escola de San Miguel, antigo mosteiro beneditino, albergou unha Academia de Cabaleiros mentres nas principais igrexas (San Miguel, San Nicolás e San Xoán) tocaban organistas do talle de Georg Böhm (1661-1773).
Xeografía
Lüneburg atópase na conca baixa do río Ilmenau, 30 km antes de chegar á súa confluencia co río Elba. Ao sur da cidade esténdense os 7400 km² do uzal de Luneburgo, o cal se desenvolveu grazas á explotación forestal e as minas de sal. A constante extracción dos depósitos de sal existentes baixo a cidade tamén deu lugar ao afundimento de varias zonas, algunhas veces de forma gradual, outras de maneira espectacular. No extremo oeste de Luneburgo áchase a coñecida como Kalkberg, un pequeno outeiro e canteira de xeso, onde existiu un castelo que foi a orixe da cidade.
Historia
miniatura|Rúa da cidade monumental de Luneburgo. Durante a Idade Media, Lüneburg gozou de gran riqueza grazas ao comercio do sal. Por todos os arredores existían moitas fábricas que o exportaban ás vilas circundantes. Seguindo a Vella Ruta do Sal era transportada vía Lauenburg até Lübeck, onde se embarcaba para ser distribuída por toda a costa do mar Báltico. Lüneburg e o seu sal foron unha das principais fontes de poder e riqueza da liga Hanseática, étapa á que se adicou o Museo do Sal de Alemaña na cidade.
Lüneburg foi erixida en ducado en 1235, posteriormente anexionada a Hannover en 1692.
Durante a ocupación napoleónica, e de 1807 a 1810, a cidade foi anexionada ao reino de Westfalia, antes de ser incorporada a Francia até 1814, data do retorno ao reino de Hannover tras o afundimento do Primeiro Imperio.
Após un longo período de prosperidade, a súa importancia empezou a declinar lentamente a partir de 1600. As salinas pecháronse en 1980. A cidade volveu recuperar unha nova notoriedade grazas á fundación da súa universidade en 1989.
A paisaxe única das Landas de Luneburgo (Lüneburger Heide, termo que non ten relación coa palabra alemá Land, Länder en plural) débese ao escalonamento das areas producido polo retroceso do glaciar após o último período glacial. A deforestación da rexión circundante por mor da produción do sal, completou a acción natural, que terminou empobrecendo a paisaxe natural.
Séculos XX e XXI
Na segunda guerra mundial, destruíuse o 2,4% da cidade. O 4 de maio de 1945 asinouse a Convención de Lüneburg, por medio da cal as tropas alemás estacionadas en Westfalia, Dinamarca e os Países Baixos quedaban ás ordes do mariscal de campo Montgomery, o que preludiaba a capitulación do 8 de maio de 1945. O 23 de maio de 1945, o criminal de guerra nazi Heinrich Himmler, suicidouse en Lüneburg, despois de ser capturado polo exército británico, inxerindo unha cápsula de cianuro antes de que o seu interrogatorio comezase. O seu corpo está enterrado nun bosque próximo nun lugar sen marcar.
En tempos recentes, Luneburgo ten ampla actividade turística e hostaleira, coa maior de bares por habitante de Alemaña.
Barrios
miniatura|Vista parcial da cidade. A cidade divídese nos seguintes barrios:
Cidade monumental
miniatura|Maqueta da cidade monumental na Praza do Mercado (Marktplatz Lüneburg Niedersachsen) miniatura|Órgano da igrexa de San Xoán. Lüneburg é unha das poucas cidades do norte de Alemaña cuxo centro histórico quedou indemne despois da Segunda guerra mundial, polo que o seu centro histórico non sufriu a destrución que si ocorreu noutras cidades. Con todo, o abandono dos edificios até a década de 1960 levou a desaparición dalgúns predios notables. Ademais durante as décadas de 1950 e 1960 algúns dos edificios semi-ruinosos foron demolidos para construír neles almacéns, seguindo a arquitectura industrial da época, como consecuencia desas demolicións e construcións posteriores, tamén se produciu a desaparición dalgunhas rúas de Lüneburg.
Desde comezos dos anos 1970 a cidade está a ser coidadosamente restaurada. Iso levou a descubrimentos de antigas pinturas até ocultas en teitos, cerámicas medievais e tabernas históricas, pozos etc., o que supuxo unha axuda notable no coñecemento da vida nesa zona durante a Idade Media.
Dentro do conxunto monumental sobresaen as igrexas de San Esteban, San Xoán, San Miguel e San Nicolás. Todas elas construídas durante os séculos XIV e XV en fábrica de ladrillo, como é habitual no norte do país. Son igrexas na súa maioría de culto luterano, pero a igrexa de San Esteban é a máis antiga con culto ecuménico —funciona como igrexa tanto para protestantes como para católicos—.
Tamén interesantes son o antigo arsenal, a farmacia de 1598, a Bäckerstrasse e o concello cos seus característicos soportais. Fronte a este sitúase unha estatua de bronce da deusa da Lúa con arco e frecha. O orixinal que data de 1530 foi roubado nos anos 70 e agora pode observarse unha réplica feita en 1972.
É moi notable, até o grao de haberse convertido no ex libris da cidade, a zona do antigo porto no río Ilmenau, cun guindastre medieval que segue en funcionamento.
Moi próximo á cidade atópase o mosteiro de Lünen, un antigo mosteiro beneditino, que data de 1172.
Deportes
O fútbol é o deporte máis popular en Luneburgo, do mesmo xeito que o é en toda Alemaña; o hockey sobre xeo e baloncesto tamén son moi populares.
Todos os santos (filme)
Na 12ª edición dos Premios Mestre Mateo estivo nomeado en catro categorías, mellor actriz, mellor dirección de produción, mellor dirección artística e mellor telefilme. Finalmente gañou dous galardóns, mellor actriz para Isabel Blanco e mellor dirección de produción.
Sinopse
Conta a historia de tres irmáns que, logo de quedaren orfos, deciden xuntarse cada primeiro de novembro, o Día de Tódolos Santos.
Bombinos
A dos bombinos (Bombini) é unha tribo de insectos himenópteros apócritos apoideos da familia dos ápidos, e subfamilia dos apinos.
É unha tribo cosmopolita de abesouros de ambos os hemisferios que se alimentan de pole ou de néctar e que habitan a diversas altitudes en zonas de climas fríos, temperados, semitemperados e cálidos.
Moitas das súa especies son sociais, formando niños de até uns centos de individuos.
Etimoloxía
O nome científico da tribo, Bombini, esta formado polos elementos Bomb- e -ini. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Bombus, e o segundo e o sufixo do latín científico empregado para formar os nomes das tribos de animais.
Sinónimos e cambios taxonómicos
Hai moito tempo estas especies colectoras de pole foron ás veces clasificadas como unha subfamilia, Bombinae, ou mesmo unha familia, Bombidae, e as de Psythirus integradas noutro taxón superior (Psithyridae) debido aos seus hábitos parasitarios.
Especies extintas
Bombus cerdanyensis foi descrito en sedimentos lacustres do Mioceno tardío de Cerdaña, España en 2014.
Calyptapis florissantensis foi descrito por Theodore Dru Alison Cockerell en 1906 en sedimentos do Eoceno lacustre do Florissant Fossil Beds National Monument nos Estados Unidos.
Oligobombus cuspidatus foi descrito por Alexander V. Antropov en 2014 nun sedimento do Eoceno da Illa de Wight, Inglaterra.
Max Svensson
Max Svensson Río, nado en Barcelona o 8 de novembro de 2001, é un futbolista español que xoga como dianteiro no Osasuna Promesas, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Naceu en Barcelona na época en que seu pai, Tomas, xogaba ao balonmán no FC Barcelona. Cando este fichou polo HSV Hamburg seis meses despois, a familia trasladouse a Hamburgo, e no 2005 regresaron a España, vivindo primeiro en Pamplona e logo en Valladolid, mentres Tomas militaba no San Antonio e no BM Valladolid respectivamente. Finalmente, en 2012 establecéronse en Barcelona.
Max formouse como futbolista nas canteiras do FC Barcelona, o CF Gavà e a UE Cornellà antes de entrar en 2018 na estrutura do Espanyol, onde comezou no equipo xuvenil da División de Honra. Na tempada 2020/21 ascendeu ao filial, o Espanyol B, da Segunda División B, categoría na que debutou na primeira xornada ante o Prat. Seis días despois marcou os seus primeiros dous goles no empate 2-2 diante do FC Andorra.
O 16 de decembro de 2020, debutou co primeiro equipo na Copa do Rei, da man do adestrador Vicente Moreno, substituíndo a Wu Lei nun triunfo por 0-1 sobre o Llagostera. Ao mes seguinte estreouse na Segunda División, ante o Rayo Vallecano no RCDE Stadium. Xogou un total de catro encontros co primeiro equipo esa tempada, participando do ascenso á Primeira División. Na seguinte tempada marcou 9 goles co filial na Segunda Federación e xogou dous partidos de Copa co primeiro equipo.
O 1 de setembro de 2022 anunciouse a súa cesión ao Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF. Debutou co equipo galego na primeira xornada da competición, ante o Talavera en Riazor, substituíndo a Quiles no último cuarto de hora de xogo. Non volveu ter minutos con Borja Jiménez no banco, pero a súa situación mudou coa chegada dun novo adestrador Óscar Cano, que o colocou de titular dende o seu primeiro partido. Finalmente acabou xogando 29 partidos, máis da metade deles como titular, e marcou 5 goles. Disputou a promoción de ascenso, marcando o único gol na vitoria da ida das semifinais contra o Castellón, pero o equipo coruñés caeu eliminado no partido de volta.
Para a tempada 2023/24 volveu saír cedido, desta vez ao Osasuna Promesas, tamén de Primeira RFEF.
Vida persoal
É fillo da da española Montse Río e do sueco Tomas Svensson, considerado como un dos mellores porteiros de balonmán da historia. Ademais é curmán da atleta sueca Maja Åskag.
A Presa, Cepeda, Pazos de Borbén
A Presa é un lugar da parroquia de Cepeda, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 42 habitantes (19 homes e 23 mulleres).
Fondo de Vila, Rosende, Sober
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Os Ferreiros, San Martiño de Anllo, Sober
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de San Martiño de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Campiño, Cepeda, Pazos de Borbén
O Campiño é un lugar da parroquia de Cepeda, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 49 habitantes (25 homes e 24 mulleres).
Alexander V. Antropov
Alexander Valentinovich Antropov (Александр Валентинович Антропов), nado o 20 de novembro de 1955, é un zoólogo e entomólogo ruso.
Traballa no Departamento de Entomoloxía do Museo Zoolóxico da Universidade Estatal Lomonósov de Moscova.
Abreviatura
A abreviatura A.V. Antropov emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Fraga do Rei, Moscoso, Pazos de Borbén
Fraga do Rei é un lugar da parroquia de Moscoso, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 110 habitantes (50 homes e 60 mulleres).
Mank
Mank é un filme estadounidense de 2020 dirixido por David Fincher. Conta a historia do guionista Herman J. Mankiewicz e o seu desenvolvemento de Cidadán Kane (1941). Foi producido por Ceán Chaffin, Douglas Urbanski e Eric Roth. Está protagonizado por Gary Oldman, xunto con Amanda Seyfried, Lily Collins, Arliss Howard, Tom Pelphrey, Sam Troughton, Ferdinand Kingsley, Tuppence Middleton, Tom Burke, Joseph Cross, Jamie McShane, Toby Leonard Moore, Monika Gossmann e Charles Dance.
O pai de David Fincher, Jack Fincher escribiu o guión na década de 1990, e David quixo realizar o filme despois de rematar The Game (1997), con Kevin Spacey e Jodie Foster nos papeis principais. O proxecto finalmente non se levou a cabo e Jack Fincher morreu en 2003. O proxecto foi retomado e anunciado oficialmente en xullo de 2019. A rodaxe levouse a cabo nos Ánxeles dende novembro de 2019 até febreiro de 2020. Para render homenaxe ós filmes da década de 1930, Mank foi rodado en branco e negro empregando cámaras RED.
A Ermida, A Ermida, Pazos de Borbén
A Ermida é un lugar da parroquia da Ermida, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 86 habitantes (39 homes e 47 mulleres).
La Palma, Panamá
La Palma é a capital da provincia panameña de Darién, situada a beiras do océano Pacífico, no extremo dunha ampla península que separa a desembocadura do río Tuira (sinuoso estuario chamado golfo de San Miguel) da recollida baía ou enseada de Garachiné.
En contraposición á maioría do territorio selvático de Darién, La Palma ten un clima tropical de sabana.
Sólo con tu pareja
Sólo con tu pareja é un filme mexicano de 1991 dirixido por Alfonso Cuarón, sendo a súa primeira obra. Realizada xunto co seu irmán Carlos Cuarón como guionista e Emmanuel Lubezki na fotografía, está protagonizado por Daniel Giménez Cacho, Claudia Ramírez e Luis de Icaza. É un dos filmes mexicanos de maior relevancia de comezos da década de 1990, tanto polo seu éxito comercial como por parte da crítica. Os seus temas centrais son a SIDA e o suicidio.
A Lama do Sobrado, Rosende, Sober
A Lama do Sobrado é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo "Lama" é unha palabra latina ou prelatina, co significado de barro, lodo.
A Lama dos Campos, Rosende, Sober
A Lama dos Campos é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo "Lama" é unha palabra latina ou prelatina, co significado de barro, lodo.
Nicholas Mayhew
Recoñecementos
En 2015, Mayhew foi honrado, ademais, cunha publicación en homenaxe á súa carreira, titulada Money, Prices and Wages: Essays in Honour of Professor Nicholas Mayhew, a cargo de Martin Allen e de D’Maris Coffman.
Escolma de publicacións
Estas son as monografías máis significativas publicadas por Nicholas Mayhew ao longo da súa carreira académica:
Free Guy
Free Guy é un filme estadounidense de 2021 dirixido e producido por Shawn Levy a partir dun guión de Matt Lieberman e Zak Penn, e unha historia orixinal de Lieberman. Está protagonizado por Ryan Reynolds, Jodie Comer, Utkarsh Ambudkar, Joe Keery e Taika Waititi.
Furia cega (filme de 2011)
Furia cega (en Drive Angry; tamén chamado Drive Angry 3D) é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Patrick Lussier, quen escribiu o guión xunto con Todd Farmer. Está protagonizado por Nicolas Cage, Amber Heard, William Fichtner, Billy Burke, Charlotte Ross, Katy Mixon e Tom Atkins. O filme, rodado en 3D, estreouse o 25 de febreiro de 2011.
Finados en 2023
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2023. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona e causa da morte.
Para unha listaxe ordenada alfabeticamente, véxase a categoría "Finados en 2023".
Rally do Sil de 1991
Itinerario
A proba constou de once treitos por cinco trazados diferentes, tres deles na comarca do Bierzo (Corullón, Friera e Ponferrada, este último sobre terra) e outros dous no concello de Rubiá, na provincia de Ourense (A Veiga de Cascallá e Quereño).
UNICA
A Institutional Network of the Universities from the Capitals of Europe (en galego: Rede institucional das universidades das Capitais de Europa), coñecida tamén como UNICA, é unha rede universitaria europea.
Marxinalia
miniatura| Peza de Wahrheit und Dichtung de Melchior Kirchhofer, con notas a [[pluma de Josef Eiselein]] miniatura| A páxina do [[Glosas emilianenses|Codex Emelianensis ou Glosas Emilianenses inclúe glosas do texto latino que se consideran as primeiras frases escritas en castelán]] Marginalia (do latín marginalia) é o termo xeral que designa as notas, escritos e comentarios persoais ou editoriais feitos na marxe dun libro.
Terminoloxía
O termo tamén se usa para designar deseños e adornos nas iluminacións de manuscritos medievais. Non se deben confundir os verdadeiros marxinais cos sinais de lectura, que son marcas ou garabatos que se usan para marcar un paso (p. ex. estrelas, cruces, selos con indicadores, etc. ). A maneira formal de engadir notas descritivas a un documento chámase anotación.
As marxinalias tamén se chaman glosas (do grego koiné γλώσσα, que significa "lingua" - tanto o órgano como o idioma). As glosas son notas escritas nas marxes ou entre liñas dun libro, nas que se explica o significado do texto na súa lingua orixinal, ás veces noutra lingua. Neste sentido é semellante a unha nota ao pé.
Historia
Os escolios feitos nos manuscritos clásicos son as primeiras formas coñecidas de marxinalia. O último teorema de Fermat é probabelmente a anotación marxinal máis famosa da historia.
Edgar Allan Poe titulara formalmente algunhas das súas reflexións "Marginalia".
Algunhas marxinalias famosas son obras formais e serias, escritas nas marxes pola escaseza de papel. Voltaire escribiu nas marxes dos libros cando estaba no cárcere, e Sir Walter Raleigh escribiu nas marxes unha última declaración antes da súa execución. John Bethune era un poeta inglés pobre, ao que o único papel dispoñíbel eran precisamente os lados das páxinas dos libros.
A marxinalia pode engadir valor ou depreciar un libro, obviamente dependendo de quen o fose autor. Marxinalias feitas ocasionalmente por Tony Blair nun libro de Winston Churchill, por exemplo, poden revalorizar a obra; as notas tomadas por un estudante nun libro de Oliver Twist seguramente o deprezan.
As glosas ou marxinalias poden variar na súa complexidade e elaboración, desde simples notas nas marxes dalgunhas palabras que o lector pode atopar escuras ou difíciles, até traducións completas do texto orixinal e referencias a parágrafos similares. Un conxunto de glosas é un glosario. Unha colección de glosas xurídicas medievais, elaboradas polos chamados glosadores, con comentarios sobre textos legais, chámase apparatus. A compilación de glosas en glosarios marcou o inicio da lexicografía, e os glosarios así elaborados foron os primeiros dicionarios.
Naz de Arriba, Rosende, Sober
Naz de Arriba é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Lama do Outeiro, Rosende, Sober
A Lama do Outeiro é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo "Lama" é unha palabra latina ou prelatina, co significado de barro, lodo. A orixe do topónimo "Outeiro" é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
As Lombas, Moscoso, Pazos de Borbén
As Lombas é un lugar da parroquia de Moscoso, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 99 habitantes (50 homes e 49 mulleres).
Santiago de Veraguas
Santiago de Veraguas é a capital da provincia de Veraguas de Panamá e do distrito homónimo. Está localizada no interior do país, nas chairas de Santiago. Limita ao norte cos distritos de San Francisco, ao sur co distrito de Montijo, ao leste co distrito de Atalaya e ao oeste co distrito de La Mesa. Conta cunha poboación de 50.877 habitantes aproximadamente de acordo aos datos do último censo realizado na República de Panamá (2014).
Cidades irmandadas
A maioría das cidades coas que Santiago de Veraguas está irmandada levan o nome do Apóstolo do mesmo nome. Algunhas son:
Naz de Abaixo, Rosende, Sober
Naz de Abaixo é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Rally de Noia de 1991
O Rally de Noia de 1991 foi a 8ª edición de dito rally e a segunda proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 27 de abril de 1991 e o vencedor foi Germán Castrillón sobre un Ford Sierra Cosworth.
Itinerario
O trazado do rally foi exactamente igual ao do ano anterior, formado por 11 treitos cronometrados, con tres pasadas polo treito do Tambre e dúas por San Fins, Lesende e Outes.
Naz de Arriba, San Martiño de Anllo, Sober
Naz de Arriba é un lugar da parroquia de San Martiño de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Domingo Pérez de Barcia
Domingo Pérez de Barcia, nado en Pezós en 1649 e finado en México o 3  de novembro de 1713, foi un relixoso e escritor asturiano.
Traxectoria
Ordenado presbítero en 1680. O 25 de abril de 1683 foi un dos fundadores do colexio de San Miguel de Belén, situado na cidade de México.
Pertenceu á Congregación do Oratorio de San Filipe Neri (Congregatio Oratorii Sancti Philippi Nerii) e logrou algunha sona como prosista e poeta.
O sacerdote Julián Gutiérrez de Dávila, compañeiro de congregación, publicou en México unha Vida de Domingo Pérez de Barcia, na que salienta as súas virtudes piadosas e recolle unha escolma do su labor literario.
Isabel Moreno
Isabel Moreno Muñoz, nada en Madrid en 1992, é unha física e meteoróloga española.
Traxectoria
Estudou o Grao en Ciencias Físicas e realizou un máster en Meteoroloxía na Universidade Complutense.
Desde o ano 2016 presentou a sección do tempo en diferentes medios e no programa Aquí la Tierra de RTVE, ademais de participar como divulgadora da música en varios programas de radio.
En 2022 publicou o libro 'Cambio climático para principiantes'.
Ramanuja
Ramanuja, Ramanujacharya ou Rāmānujā (|ɽaːmaːnʊdʑɐ|), nado en Sriperumbudur supostamente en 1017 e finado en Sri Rangam en 1137 foi un teólogo e filósofo indio, un dos máis importantes da tradción do Sri Vaishnavism no hinduísmo. Os seus fundamentos filosóficos para o devocionalismo influíron no movemento Bhakti.
O gurú de Ramanuja foi Yādava Prakāśa, estudoso que formaba parte da tradición monástica do Advaita Vedānta. A tradición Sri Vaishnava afirma que Ramanuja estaba en desacordo co seu gurú e coa non dualista Advaita Vedānta, e pola contra seguiu os pasos dastradicións Tamil Alvārs e os estudosos Nāthamuni e Yamunāchārya. Ramanuja é coñecido por propoñer a subescola de Vishishtadvaita de Vedānta, e os seus discípulos foron autores de textos como Shatyayaniya Upanishad. O propio Ramanuja escribiu textos influentes, como o bhāsya dos Brahma Sutras e o Bhagavad Gita, todos eles en sánscrito.
A súa filosofía Vishishtadvaita (cualificada como non dualista) competiu coa filosofía do Dvaita (dualismo teísta) de Madhvāchārya, e coa filosofía Advaita (non dualista) de Ādi Shankara, como a tres filosofías Vedanta máis influentes do segundo milenio. Ramanuja presentou a importancia epistémica e soteriolóxica do bhakti, ou a devoción a un deus persoal (no seu caso Vishnu) como medio de liberación espiritual. As súas teorías afirman que existe unha pluralidade e distinción entre Ātman (alma) e Brahman (metafísica, realidade última), mentres que tamén afirmou que hai unidade de todas as almas e que a alma individual ten o potencial de darse conta da identidade co Brahman.
Traxectoria
Ramanuja naceu na aldea de Sriperumbudur, Tamil Nadu, preto de Chennai. Os seus seguidores no Vaishnava escribiron haxiografías, algunhas delas realizadas séculos despois da súa morte, que a tradición considera verdadeiras.
As haxiografías tradicionais afirman que Ramanuja tivo como nai a Kānthimathi e como pai a Asuri Kesava Somayāji. Crese que naceu no mes de Chaitra baixo a estrela Tiruvadhirai. Sitúan a súa vida entre 1017 e 1137, o que supón unha lonxevidade de 120 anos. Estas datas son cuestionadas por estudosos modernos en base a rexistros nos templos e a literatura rexional dos séculos XI e XII fóra da tradición Sri Vaishnava, e suxiren que puido vivir entre 1077 e 1157.
Ramanuja casou, mudouse a Kānchipuram e estudou nun mosteiro Advaita Vedānta con Yādava Prakāśa como gurú. Ramanuja e o seu gurú estaban en desacordo con frecuencia na interpretación dos textos védicos, particularmente o Upanishad. Ramanuja e Yādava Prakāśa separáronse e posteriormente Ramanuja continuou os seus estudos pola súa contra.
Intentou coñecer outro coñecido estudoso do século XI, Yamunāchārya, mais a tradición afirma que este faleceu antes do encontro. Ramanuja era bisneto de Yamunāchārya. Porén, algúns haxiógrafos afirman que o cadáver de Yamunāchārya se ergueu de xeito milagroso e nomeou a Ramanuja como o novo líder da seita de Sri Vaishnava antes liderada por Yamunāchārya. Unha haxiografía indica que tras deixar a Yādava Prakāśa, Ramanuja foi iniciado no Sri Vaishnavismo por Periya Nambi, tamén chamado Mahapurna, outro estudoso Vedānta. Ramanuja renunciou á vida de casado e converteuse en monxe. Non obstante, Katherine Young indica que a evidencia histórica de se Ramanuja mantivo unha vida matrimonial ou se renunciou a esta para ser monxe é incerta.
Ramanuja converteuse en sacerdote do templo de Varadharāja Perumal (Vishnu) en Kānchipuram, onde ensinou que o moksha (liberación do samsara) se consegue non coa metafísica, nirguna Brahman, senón coa axuda dun deus persoal, saguna Vishnu.
Plan de Estabilización de 1959
miniatura|300px|Visita do presidente estadounidense [[Dwight Eisenhower a España en 1959.]] O Plan de Estabilización de 1959, ou Plan Nacional de Estabilización Económica, foi un conxunto de medidas económicas aprobadas polo goberno de España en 1959.
Fulvio Bernardini
Fulvio Bernardini, nado en Roma o 28 de decembro de 1905 e finado na mesma cidade o 13 de xaneiro de 1984, foi un futbolista, adestrador e director deportivo italiano. Debutou como futbolista nas filas da Lazio con só 13 anos de idade, xogando inicialmente como porteiro, e pasando logo a ser dianteiro e finalmente centrocampista. Foi capitán do equipo ata 1926, e tras pasar polo Inter de Milán recalou na Roma, club no que xogou durante os seguintes 11 anos, e ao que tamén capitaneou entre 1934 e 1939. Colgou as botas no MATER, onde exerceu varios anos como xogador-adestrador.
Entre 1953 e 1958 adestrou a Fiorentina, á que guiou ata a conquista do seu primeiro título da Serie A, así como á final da Copa de Europa de 1957, onde caeu ante o Real Madrid. Posteriormente dirixiu a Lazio, gañando o primeiro título da historia do club, a Copa Italia de 1958, e o Bologna, co que conquistou un novo campionato de liga, converténdose así no primeiro adestrador italiano en gañar o scudetto con dous equipos diferentes. Pasou tamén polos bancos da Sampdoria e a Roma entre outros, e entre 1974 a 1977 foi adestrador da selección italiana, na que sucedeu a Ferruccio Valcareggi.
Era alcumado polos afeccionados como Fuffo, Professore ou Dottore, pois era licenciado en Ciencias Económicas.
Lazio
Naceu o 28 de decembro de 1905, pero o seu nacemento foi rexistrado o 1 de xaneiro de 1906. Comezou a xogar ao fútbol nun equipo de barrio, o Exquilia, onde xogaba como porteiro. Tras tentar sen éxito ingresar no Fortitudo, acabou formando parte da Lazio, coa que debutou o 19 de outubro de 1919 cando o adestrador Guido Baccani o aliñou nun partido do Torneo Canalini ante o Audace. miniatura| Bernardini (no centro), coa [[A.S. Roma|Roma na tempada 1931/32.|esquerda]]Un mes despois, o 23 de novembro de 1919, debutou no Campionato Nacional (grupo lacial), no posto de porteiro, ante o Pro-Roma. Tiña só 13 anos e 327 días. A partir de 1921 cambiou de posición e pasou a ser dianteiro. Existen discrepancias sobre os motivos da súa elección para cambiar de posición. Segundo algunhas fontes, Bernardini tería decidido cambiar o seu papel debido aos catro goles que encaixou nun partido ante o Naples (4-2), mentres que segundo outros, decidiu xogar como dianteiro debido a un duro golpe que sufriu nun encontro ante o Fortitudo, que lle fixo perder o coñecemento, e polas conseguintes presións da súa preocupada familia.
Axiña comezou a destacar no ataque, e disputou máis dun cento de partidos ata 1926, portando na súa última tempada o brazalete de capitán. Na tempada 1922/23 chegou co seu equipo á finalissima, a final do campionato italiano, onde se enfrontou ao Genoa. O equipo lígur, naquel momento o máis forte a nivel nacional, gañou 4-1 na ida e 2-0 na volta, pero os xogadores do Genoa quedaron abraiados pola clase de Bernardini. O capitán do equipo rossoblu e da selección italiana, Renzo De Vecchi, eloxiou o seu xogo e auguroulle un gran futuro.
Inter de Milán
No verán de 1926 deixou Roma e trasladouse a Milán, onde fichou polo Inter de Luigi Cevenini. Tiña tamén unha oferta da Juventus, pero elixiu aos nerazzurri, pois tamén lle ofreceron un traballo nun banco e a posibilidade de estudar economía na Universidade Bocconi. Para poder abandonar a Lazio, Bernardini pagou 20.000 liras ao club romano, coa axuda do seu irmán máis vello Vittorio.
Xogou dous anos no Inter, marcando 10 goles no primeiro deles, e 17 no segundo. Foi o propio Bernardini quen descubriu a Giuseppe Meazza. En moitas ocasións, despois dos adestramentos, paraba a ver os partidos dos xuvenís, e foi deste xeito que quedou profundamente impresionado polo talento de Meazza. Insistiulle ao adestrador do primeiro equipo, Árpád Weisz, para que o incluíse no primeiro equipo. Weisz decidiu entón ver a Meazza e quedou convencido de que o seu centrocampista non esaxerara. Así, en 1927 o novo dianteiro de 16 anos foi incorporado ao primeiro equipo. Por isto, Meazza sempre recoñeceu estar en débeda con Bernardini.
miniatura| Bernardini, adestrador do [[Bologna FC 1909|Bologna, conversa co dinamarqués Harald Nielsen e co alemán Helmut Haller.]]
Roma
En 1928, Fuffo, como era alcumado, foi traspasado á Roma, club que acababa de ser fundado o ano anterior pola fusión de tres equipos romanos. Militou no club durante os seguintes once anos, exercendo nos cinco últimos como capitán, o segundo da historia do club, sucedendo ao seu compañeiro Attilio Ferraris, co que formou durante anos unha carismática parella de centrocampistas.
Estivo preto de gañar o scudetto e venceu en dúas edicións a copa internacional Cappelli. Disputou un total de 286 partidos coa camiseta da Roma, marcando 47 goles.
MATER
En 1939 fichou polo MATER de Roma como xogador-adestrador. Militou neste club durante os anos da Segunda guerra mundial, disputando máis dun cento de partidos e guiándoo ata a Serie B. Pechou a súa carreira como futbolista en 1945.
Selección italiana
Debutou na selección italiana o 22 de marzo de 1925, nun partido amigable ante Francia en Turín que acabou con goleada italiana por 7-0. Foi o primeiro xogador romano e centro-meridional en vestir a camisola azul da selección. Disputou os Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam, participando en tódolos partidos excepto un e marcando un gol na goleada por 7-1 sobre España. Caeu en semifinais ante o Uruguai, e finalmente goleou por 11-3 á selección saudita, gañando así a medalla de bronce.
Con todo, quedou excluído das seleccións italianas que participaron nas vitoriosas Copas do Mundo de 1934 e 1938, xa que o seleccionador Vittorio Pozzo considerouno inadecuado para o proxecto técnico que tiña en mente. A este respecto Bernardini contou na súa autobiografía as palabras coas que o técnico o excluíu da selección: «Mire, Bernardini, vostede xoga actualmente de xeito superior, dun xeito perfecto desde o punto de vista das prestacións individuais. Os demais non poden chegar á concepción que vostede ten do xogo e acaban por atoparse intimidados, debería pedirlle que xogue peor. Sacrificalo a vostede ou sacrificar a todos os demais? Que faría vostede no meu lugar?». Deste modo, a súa cifra de partidos coa camisola azul quedou en 26 partidos.
Como adestrador e director deportivo
Comezou a súa carreira como técnico no MATER, no que exerceu varios anos como xogador-adestrador. O 27 de xullo de 1944, co nomeamento do avogado Giulio Onesti como Comisario Extraordinario do CONI, Fulvio Bernardini foi nomeado rexente da FIGC, cargo que ocupou xunto co coronel Ventura (secretario) desde o 28 de xullo de 1944 ata o 4 de decembro de 1944, data da súa renuncia irrevogable.
En 1949 Bernardini volveu a Roma como adestrador e dirixiu o equipo xuvenil dos giallorossi ata a final do Torneo de Viareggio de 1950, onde perdeu ante a Sampdoria. A súa aventura no club viuse interrompida por unha brusca destitución. Durante a tempada 1950/51 adestrou a Reggina na Serie C, como substituto do cesado Italo Zamberletti, e a continuación dirixiu o na Serie B, de 1951 a 1953.
Fiorentina
Posteriormente adestrou durante cinco anos a Fiorentina, á que levou a gañar o primeiro scudetto da súa historia na tempada 1955/56, cun equipo no que destacaban futbolistas como Giuliano Sarti, Ardico Magnini, Sergio Cervato, Giuseppe Chiappella, Guido Gratton, Armando Segato, Julinho ou Giuseppe Virgili. Ao ano seguinte acadou a final da Copa de Europa, despois de eliminar polo camiño o Norrköping, o Grasshopper e o Estrela Vermella de Belgrado. Na final enfrontouse no Santiago Bernabéu ao Real Madrid adestrado por José Villalonga, sendo a vitoria para o equipo español por 2-0, con goles de Di Stéfano e Gento. Ademais, gañou a a única edición da Copa Grasshoppers, que enfrontou a equipos de varios países europeos entre 1952 e 1957.
Lazio
En 1958 regresou ao seu primeiro club como futbolista, a Lazio, á que adestrou ata 1960. Na súa primeira tempada conquistou a Copa de Italia, o primeiro título oficial da historia do club, despois de derrotar na final á Fiorentina, á que agora adestraba Luigi Ferrero. A final disputouse no Stadio Olimpico e decidiuse grazas a un solitario gol de Maurilio Prini.
Bologna
miniatura| Bernardini como adestrador da [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana en 1974, durante unha viaxe aos Países Baixos.|esquerda]] Entre 1961 e 1965 dirixiu o Bologna, co que gañou na súa primeira tempada a Copa Mitropa, derrotando na final ao Slovan Nitra checoslovaco. Na campaña 1963/64 proclamouse campión da Serie A, converténdose no primeiro adestrador italiano en gañar o scudetto con dous clubs diferentes. No equipo boloñés campión de liga, destacaban xogadores como Carlo Furlanis, Mirko Pavinato, Paride Tumburus, Francesco Janich, Romano Fogli, Marino Perani, Giacomo Bulgarelli, Helmut Haller ou o máximo goleador do campionato, o dinamarqués Harald Nielsen.
Con todo, o camiño cara á vitoria final non foi doado, pois durante a segunda volta do campionato, cinco xogadores do equipo rossoblù (Fogli, Pascutti, Pavinato, Perani e Tumburus) deron positivo por dopaxe nun teste realizado despois dunha vitoria por 4-1 sobre o Torino. Bernardini foi acusado de administrar as substancias prohibidas aos xogadores sen o coñecemento destes, e foi sancionado por un ano e medio, mentres que ao equipo déuselle por perdido o encontro ante o Torino, ademais de recibir unha penalización dun punto.
O recurso do club, que demostrou non estar relacionado co caso, fixo que se anulase a sanción e se lle devolvesen os puntos, polo que o Bologna puido alcanzar ao Inter de Helenio Herrera no liderado da táboa a tres xornadas para o final. A situación non cambiou e os equipos mantivéronse emparellados ata a última xornada, sendo polo tanto necesario un partido de desempate para resolver o título (por primeira e única vez na historia da Serie A). Catro días antes do partido decisivo, o Bologna perdeu ao presidente Renato Dall'Ara, morto por problemas cardíacos. Pero xa en Roma, o 7 de xuño de 1964, venceu ao Inter por 2-0, gañando así o campionato. Unha das claves da vitoria foi a decisión de Bernardini de despregar ao lateral Capra pola banda, para marcar ao atacante rival Mario Corso, que foi neutralizado con efectividade.
Sampdoria
En 1965 Bernardini comezou unha longa carreira en Xénova como adestrador da Sampdoria, á que chegou para acompañar ao técnico Giuseppe Baldini. A súa chegada non foi suficiente para evitar o descenso do equipo esa mesma tempada. Ao ano seguinte, xa como adestrador en solitario, conseguiu devolver o equipo xenovés á máxima categoría, na que se mantivo durante o resto dos seus anos no club.
Deixou a Sampdoria e 1971 e converteuse no director deportivo do Brescia, cargo que desempeñou durante dous anos, descubrindo entre outros a Alessandro Altobelli.
Selección italiana
En 1974 a Federación Italiana encargoulle a dirección da selección nacional, que viña de quedar eliminada na primeira fase do Mundial de 1974 con Ferruccio Valcareggi no banco. Durante o seu tempo como seleccionador, levou a cabo unha importante renovación por mor dun cambio xeracional. Adestrou o combinado nacional ata 1977, cando foi substituído por Enzo Bearzot.
Últimos anos e morte
En 1977 regresou á Sampdoria, desta volta como director deportivo, ata 1979. Morreu en 1984, aos 78 anos de idade, no Hospital Villa San Pietro de Roma debido a unha esclerose lateral amiotrófica diagnosticada tres anos antes. O seu funeral celebrouse na Igrexa de Santa Chiara a Vigna Clara e o seu cadaleito foi soterrado no Cemiterio do Verano.
Recoñecementos
O Centro Deportivo Trigoria, a sede oficial da Roma, leva o seu nome. En 2011 obtivo un recoñecemento conmemorativo no Salón da Fama do fútbol italiano.
As Muras, Pazos, Pazos de Borbén
As Muras é un lugar da parroquia de Pazos, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 105 habitantes (47 homes e 58 mulleres).
Pazos, Pazos, Pazos de Borbén
Pazos é un lugar da parroquia de Pazos, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 239 habitantes (118 homes e 131 mulleres).
Pegaso (homónimos)
Pegaso pode referirse a:
Semaj Christon
Semaj Rakim Christon, nado o 1 de novembro de 1992 en Cincinnati, Ohio, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Pallacanestro Brescia da Lega Basket Serie A. Mide 1,91 metros de altura, e xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
Christon foi elixido na 55ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Miami Heat. Os seus dereitos foron traspasados esa mesma noite ós Charlotte Hornets, e posteriormente ós Oklahoma City Thunder.
O 27 de xaneiro de 2020, Christon asinou ata final de tempada co Saski Baskonia da Liga ACB.
O 22 de xullo de 2020, Christon asinou por unha tempada co Tofaş SK da Basketbol Süper Ligi turca.
Milagre económico español
miniatura|Construída en [[1957, con 142 m de altura, a Torre de Madrid anuncia a chegada do milagre económico español.]] O "milagre económico español" foi o nome dado ao período de crecemento acelerado e de auxe económico ocorrido en España entre 1959 e 1974.
As crises internacionais do petróleo da década de 1970 (1973 e 1979) supuxeron o final deste período de crecemento elevado.
Situación previa
O século XIX en España estivo marcado pola inestabilidade política e social que continuamente interrompían o desenvolvemento económico, deixando a España detrás do grupo de países máis avanzados de Europa occidental. A finais do século XIX e principios do século XX, España tivo unha relativa estabilidade, na cal foi considerábel o desenvolvemento económico. Pero a inestabilidade política regresou na década de 1920 (Ditadura de Primo de Rivera), que se viu agravada pola Gran Depresión, e que culminou na devastadora Guerra civil española de 1936 a 1939. A guerra foi ganada polas forzas sublevadas dirixidas por Francisco Franco, quen se instalou como ditador da nación.
Nos primeiros anos da ditadura franquista, o que se coñece como o Período autártiquico, houbo un corte do comercio, tanto cos aliados occidentais como cos países do bloque comunista. O réxime de Franco aplicou unha política de autarquía. A recuperación económica foi moi lenta. A produción industrial non logrou recuperar o seu nivel de 1936 até o ano 1955, e o sector agrícola tivo que esperar até 1959 para recuperar o seu nivel anterior á guerra civil. O restablecemento das relacións diplomáticas cos Estados Unidos e os seus aliados na década de 1950 (e a sinatura do Concordato coa Santa Sé en 1953), debido á crecente importancia estratéxica de España no marco da Guerra Fría, levou a un acercamento comercial co bloque occidental e a unha diminución do illamento internacional, (España foi admitida nas Nacións Unidas en 1955), producindo un descenso das dificultades económicas de España.
Inicio do milagre
O "milagre económico" foi iniciado polas reformas impulsadas polos chamados ministros tecnócratas que, coa aprobación de Franco, estableceron políticas para impulsar o desenvolvemento en España baixo a anuencia do Fondo Monetario Internacional. Os tecnócratas eran unha nova clase de políticos que substituíu a vella garda falanxista. A aplicación destas políticas tomou a forma de plans de desenvolvemento e foi un éxito en gran medida: España gozou da segunda maior taxa de crecemento do mundo, un pouco por detrás do Xapón, e converteuse na novena economía máis grande do mundo, detrás do Canadá. España uniuse definitivamente, deste xeito, as países industrializados, deixando atrás a pobreza e o subdesenvolvemento funcional que experimentara desde a perda da maioría do seu imperio ao longo do século XIX.
Porén, este alto crecemento auspiciado polo Estado, deixou latentes as súas carencias coa chegada da crise dos aos 1970. A industrialización acelerada non só causou graves danos ecolóxicos e produciu unha focalización industrial desigual (deixando a moitas rexións abandonadas), senón que ademais acabou provocando males endémicos que até hai pocos lustros eran aínda materia económica pendente para España.
Apertura ao mundo
miniatura|300px|Comparación do [[PIB per cápita nominal de España, Portugal e México, durante o século XX.]]
A recuperación baseouse principalmente no investimento público en infraestruturas, moito investimento estatal en grandes industrias, e na apertura de España como destino turístico. O milagre terminou co período da autarquía e podería ser considerado como a resposta á crise económica de España despois da Guerra civil e da segunda guerra mundial. No crecemento económico rexistráronse melloras notábeis no nivel de vida e no desenvolvemento dunha clase media. Aínda que España até a súa entrada na Comunidade Europea en 1986 seguiu sendo economicamente menos avanzada en relación cos máis dos países da Europa Occidental (con excepción de Portugal, Grecia e Irlanda), porén, o crecemento xeral continuou e en poucos anos alcanzou niveis similares ao do resto dos países europeos. España converteuse na quinta economía máis grande da UE e, en termos absolutos, a duodécima do mundo. En 1974, a renda per cápita española era do 79 % da media de Europa Occidental, e antes da ampliación en 2004 superaba xa o 90 % de renda per cápita media, tras a incorporación á Unión Europea de países de Europa do Leste economicamente máis atrasados (como Polonia, Romanía e Bulgaria). España situou a súa renda no 105,7 % por riba da media europea, mentres que o indicador económico por excelencia, a produción de electricidade, pasou de 3,61 en 1940 a 90,82 millóns de kW-hora en 1976.