cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ariana Afghan Airlines
Historia
A aeroliña fundouna en 1955 o estadounidense Peter Baldwin por encarga do goberno afgán con catro Douglas C-47, dous anos despois o goberno afgán quedou co 51% da compañía, pasando o 49% restante a mans da Pan Am ao tempo que incorporaba dous Douglas DC-4.
Frota
miniatura|Un Airbus A310-300 de Ariana Afghan Airlines achegándose ao [[Aeroporto de Sheremetyevo en 2010.]] miniatura|Un [[Boeing 727-200 Advanced de Ariana Afghan Airlines no Aeroporto Internacional Atatürk en 2006.]] A frota de Ariana Afghan Airlines estaba composta en marzo de 2012 por:
Pemba Norte
Distritos
Posúe dous distritos:
Irvine, Estados Unidos
Irvine, fundada no ano 1971, é unha cidade do condado de Orange no estado estadounidense de California. No ano 2010 esta cidade contaba cunha poboación aproximada de 212.375 habitantes. Os habitantes desta cidade son de orixe diversa, abundando as minorías de orixe asiático, indio e mexicano. Tamén existe unha reducida comunidade española debido en parte a un programa de bolsas de estudos de Mestría para estudantes de Cataluña.
Dentro dos Estados Unidos, Irvine desfruta dos índices de criminalidade máis baixos.
Historia
A cidade de Irvine foi habitada por un grupo de indíxenas ata hai aproximadamente 2,000 anos. O explorador español Gaspar de Portolà chegou a esta zona en torno ao ano 1769 o que provocou a creación de fortalezas defensivas. Despois da independencia de México de España no ano 1821 o goberno mexicano asumiu o control das terras que anteriormente o Rei de España parcelara, e distribuíu as terras a aqueles mexicanos que pediran subvencións.
No ano 1864 o propietario do rancho San Joaquin vendeu 200 km² a Irvine, Flint e Bixby para resolver as débedas debido á gran seca e en 1866 tamén adquiriron terras do Rancho de Lomas de Santiago pero no 1868 este rancho dividiuse en catro demandantes como parte dunha demanda: Flint, Bixby e Irvine. Os ranchos adicábanse ao pastoreo de ovellas.
No ano 1978 James Irvine conseguiu os dereitos dos seus socios e a súa propiedade estendíase 37 km dende o océano pacífico ata o río de Santa Ana. James Irvine morreu no 1886 pero o seu rancho foi herdado polo seu fillo James Irvine Jr. que cambiou a adicación do rancho a campos de cultivo.
James Irvine Jr. morreu e o seu fillo Myford asumiu a presidencia da Compañía Irvine e comezou a abrir pequenas seccións do Rancho Irvine para o seu desenvolvemento urbano. Myford faleceu no ano 1959 e ese mesmo ano a Universidade de California pediulle a súa compañía 4 km² para a creación dun novo Campus Universitario, venda á que a compañía accedeu.
William Pereira, arquitecto da Universidade e os planificadores da compañía Irvine elaboraron plans para unha cidade de 50,000 persoas en torno á Universidade, que contaría con zonas industriais, residenciais e de ocio. Esta nova comunidade íase chamar Irvine e a zona de agricultura, onde estaban as oficinas de correo e a estación do tren pasou a chamarse East Irvine.
No 1971 botaron pola creación dunha cidade maior que a que se establecía nos plans de William Pereira e no ano 1999 Irvine contaba cunha poboación de 134,000 e unha superficie total de 111 km².
Xeografía e clima
Ten unha área total de 180,5 km² dos cales 179,7 km² son terra e 0,8 km² son auga. Irvine limita con Tustin polo norte, Santa Ana ao noroeste, Forest Lake ao leste, Laguna Hills polo sueste, Costa Mesa ao oeste e Newport Beach polo suroeste. A maior parte da cidade atópase nun val ancho e plano entre Loma Ridge, no norte, e San Joaquin Hills no sur. Nas zonas extensas do norte e do sur hai varios canóns e mesetas.
Irvine, como a maior parte da costa do sur de California, polo xeral, ten un clima mediterráneo. Os veráns, son cálidos e os invernos non moi fríos, rara vez a temperatura está por debaixo dos 0 °C. Aínda que as xeadas se producen algunha vez, as nevadas son inexistentes e só no inverno hai precipitacións.
Economía
Irvine, tamén se usa como unha localización para diversos proxectos cinematográficos. O goberno municipal autoriza permisos de rodaxe gratuítos ou de moi baixo custo.
Ocio e educación
Os catro colexios de secundaria de Irvine son University High School, High School secundaria de Irvine, Northwood High School e a Woodbridge High School. Tamén se atopa en Irvine un Campus da Universidade de California que é o segundo máis novo da UC despois do de Merced.
Irvine conta co maior porcentaxe de persoas de 25 anos que teñen o título de doutor.
George Berkeley
George Berkeley, nado en Dysert o 12 de marzo de 1685 e finado en Oxford o 1 de xaneiro de 1753, foi un filósofo e clérigo irlandés, considerado o fundador da moderna escola do idealismo, teoría que afirma que a existencia de todos os obxectos físicos depende da mente. De acordo cos seus escritos de principios do século XVIII, unha mesa 'é' real só se unha mente a percibe. Polo tanto, os obxectos son ideas. Berkeley mantiña que non se pode concibir que a materia exista con independencia da mente; os fenómenos dos sentidos só poden explicarse supoñendo que hai un deus que provoca de forma continua a percepción na mente humana.
Irvine, Estados Unidos
Ocio e educación
Cada mes de outubro, Irvine celebra o Festival de Irvine Global Village para celebrar a diversidade entre os cidadáns de Irvine e o Condado de Orange. Este festival consiste en exposicións de comerciantes locais, entretemento, estar en contacto con outras culturas e mostrar os diversos alimentos procedentes de moitas rexións do mundo.
George Berkeley
Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada. Estudou en Kilkenny College, e asistiu as clases no Trinity College en Dublín, onde rematou os seus estudos en 1707. Permaneceu no Trinity College ata lograr un título de profesor de Grego. Toda a súa vida estivo marcada polo afán de realizar unha apoloxía da relixión cristiá. Pensaba que para iso o mellor era manexar como instrumento o inmaterialismo.
A súa primeira publicación foi de carácter matemático, pero a primeira que gañou notoriedade foi o seu ensaio An Essay Towards a New Theory of Vision (Cara a unha nova teoría da visión), publicado en 1709. Aínda que levantou moita polémica no seu momento, as súas conclusións forman parte na actualidade da óptica. A súa seguinte obra, o Treatise on the Principles of Human Knowledge (Tratado sobre os principios do coñecemento humano), en 1710. Con ambas concluirá a primeira etapa da súa produción filosófica, caracterizada polo interese en loitar contra os librepensadores, contra os escépticos que negaban a existencia de Deus ou a puñan en dúbida. As obras que seguiron, dentro da mesma liña, adoptan o esquema teórico do neoplatonismo. Trasládase a Londres en 1713 onde se relaciona con varios intelectuais moi coñecidos na súa época. Entre eles estaba o seu compatriota Jonathan Swift. Ese mesmo ano aparecería Three Dialogues Belween Hylas and Philonous (Os tres diálogos entre Hylas e Philonus, nos que desenvolveu o seu sistema filosófico, cuxo principio fundamental é que o mundo que se representa nos nosos sentidos só existe se é percibido). Os principios é unha exposición, mentres que os diálogos constitúen a súa defensa. En forma dialogada expón a doutrina do Ensaio e do Tratado á vez que contesta a algunhas obxeccións.
Un dos seus obxectivos principais foi combater o materialismo, teoría dominante na súa época. Aínda que as súas teorías foron ridiculizadas, algúns, como S. Clarke, considerárono un xenio. Pouco despois visitou Inglaterra onde foi recibido por Addison, Pope e Steele. No período entre 1714 e 1720 alternou os seus traballos académicos con viaxes por Europa. En 1721 recibiu un doutoramento en teoloxía, e decidiu permanecer no Trinity College de Dublín dando clases de Teoloxía e Hebreo. En 1724 fixérono deán de Derry.
En 1734 Berkeley foi nomeado bispo da pequena diocese de Cloyne, en Irlanda. Permaneceu en Cloyne dedicado á realización de obras filantrópicas e morais ata poucos meses antes da súa morte, ocorrida en 1753. Unha epidemia que se produciu entre 1739 e 1740 serviu de ocasión para que o bispo Berkeley escribise –e máis tarde publicase, en 1744- “A Siris, cadea de reflexións e investigacións filosóficas sobre as virtudes da auga de alcatrán, e outros distintos temas vinculados entre si e que xorden uns de outros”.
Durante o verán de 1752, Berkeley trasladouse a Oxford, onde faleceu poucos meses despois, o 1 de xaneiro de 1753. En 1781, con carácter póstumo, publicouse o relato da súa viaxe a Italia, titulado Journals of travels in Italy.
Este é o Berkeley de quen deriva o seu nome a cidade norteamericana homónima, sede dun importante centro universitario no estado de California.
Filosofía
Berkeley desenvolveu a súa teoría filosófica como unha resposta ao escepticismo e o ateísmo. Afirmaba que o escepticismo xorde cando a experiencia ou as sensacións se atopan desligadas dos obxectos, non deixando ningún camiño posible para saber deles excepto a través das ideas. Para poñer fin a esta disociación, unha persoa ten que recoñecer que o "ser" das cousas sensibles consiste só en que son percibidas. Todo o que é percibido é real, por iso as únicas cousas cuxa existencia se pode coñecer son aquelas que se poden percibir. Berkeley insistiu, non obstante, en que as cousas si teñen unha existencia fóra da mente humana e as súas percepcións, pois as persoas non poden controlar as ideas que teñen. En consecuencia, debe haber unha mente na que existan todas as ideas, un omnipresente espírito infinito, a saber, Deus, que o percibe todo. Deus é, para Berkeley, o garante da orde que se acha entre todas as ideas.
O sistema filosófico de Berkeley eliminaba calquera posibilidade de coñecemento dun mundo externo material. A pesar de que o seu sistema tivo poucos seguidores, as súas críticas aos razoamentos sobre un mundo separado externo e ao concepto da materia foron poderosas e influíron nos filósofos posteriores.
A filosofía da ciencia de Berkeley derivase da súa epistemoloxía, que non require da andamiaxe metafísica necesaria para demostrar a existencia de Deus: como bo idealista, postula que as nosas experiencias dos fenómenos reais só son secuencias de ideas que ocorren na mente, sen relación causal ningunha có mundo exterior; como bo fenomenólogo, sinala que a "negrura" da noite ou o sabor dun doce son os únicos obxectos do coñecemento; como bo instrumentalista, critica a Newton pola súa transformación de termos matemáticos en entidades "reais", pode dicirse que a posición de Berkeley ante as leis da mecánica newtoniana era claramente idealista, fenomenolóxica, instrumentista e positivista. No seu esforzo por establecer unha teoría racional do coñecemento totalmente consistente, Berkeley sacrificou a súa credibilidade. Ao saber o doutor Johnson de que Berkeley negaba a existencia do mundo exterior, pateou unha gran pedra mentres dicía: "¡Así é como o refuto!" A pesar do peso histórico desta anécdota, o irascíbel doutor Johnson non estaba refutando nada, senón simplemente xerando certas sensacións diferentes no seu pé. Pero Berkeley anticipou con gran claridade o seguinte e último paso do empirismo, dado por Hume, que foi o recoñecemento das dificultades implícitas na teoría filosófica da causalidade e do que posteriormente coñeceuse como o "problema da indución".
En consecuencia:
Disto séguese que:
miniatura|Tratado sobre os principios do coñecemento
Miami (álbum)
Miami é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk blues The Gun Club, publicado o 20 de setembro de 1982 a través do selo Animal Records, propiedade do guitarrista de Blondie Chris Stein. O disco tamén foi producido por Stein.
Debbie Harry aparece como corista en varios temas do álbum baixo o pseudónimo "D.H. Laurence Jr." A fotografía da portada non inclúe a Rob Ritter, que xa deixara a banda. Antes de marchar Ritter ensinou todas as liñas de baixo á ex-Bags Patricia Morrison.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Jeffrey Lee Pierce agás onde se indique.
Xibarda
A xibarda, silbarda ou xilbarbeira (Ruscus aculeatus L. ) é unha especie fanerógama arbustiva, perenne, pertencente á familia das ruscáceas. Trátase dun arbusto (pode alcanzar os 80–100 cm de altura) que adoita crecer asociado ás carballeiras (fragas, formacións de aciñeiras...), e macizos de matogueiras. Tamén se coñece polos nomes populares de rascacú e mesquita.
Hello Kitty
Hello Kitty (en xaponés ハローキティ Harō Kiti) é unha personaxe imaxinaria representada por unha gatiña branca humanizada cun lazo vermello e sen boca de caracteres estilizados. Foi deseñada en 1974 por Yuko Shimizu para a empresa xaponesa Sanrio.
Xibarda
Distribución
É orixinaria de Eurasia e en Europa crece principalmente no sur do continente, na área mediterránea. Vive desde o nivel do mar até os 1.000 metros de altura no sotobosque centroeuropeo e mediterráneo, aínda que tamén a atopamos no norte de África e Asia. Prefire os solos básicos, secos e fértiles e as zonas sombrizas.
É abundante en toda Galicia, en carballeiras e soutos ou sobre substratos rochosos, especialmente en zonas húmidas.
Hello Kitty
Inicialmente Hello Kitty era un deseño para nenas empregado en accesorios escolares e roupa. Actualmente existen produtos licenciados dirixidos a tódalas idades.
Xibarda
Descrición
miniatura|esquerda|Detalle dunha mata cun froito aínda verde (no ángulo superior esquerdo distínguense unhas follas de buxo). É un pequeno arbusto de 30 a 80 cm de altura de cor verde escura, con rizomas subterráneos dos que saen talos florais masculinos ou femininos. En ambos os casos presenta dous tipos de talos: os normais son lisos e arredondados, mentres que os outros teñen falsas follas, de forma ovolanceolada de 2 a 3 cm de lonxitude e acabadas cunha punta ríxida e punzante.
Hello Kitty
Hello Kitty refírese tamén a un grupo de personaxes relacionados, e especificamente a gatiña branca recibiu o nome de Kitty White (キティ・ホワイト Kiti Howaito)
Xibarda
Descrición
As follas verdadeiras son diminutas, a modo de pequenas escamas lanceoladas e cun pequeno esporón, que normalmente pasan desapercibidas. Aparecen nas axilas e teñen entre 3 e 4 mm de lonxitude. O que semellan ser as follas da planta son realmente unhas poliñas modificadas, denominadas tecnicamente cladodios ou filóclados, con forma de folla lanceolada ancha, de cor verde e consistentes, rematadas nun apéndice espiñento e dispostas alternadamente.
As flores, que nacen na primavera, son pequenas e averdadas, unisexuais e dioicas. Nacen en grupos de 2-3 no centro daqueles cladodios. O froito é unha baga do tamaño dunha cereixa pequena e de cor vermella ó madurecer, de 10 a 12 mm de diámetro con dúas sementes. Estes froitos son tóxicos e poden provocar vómitos e diarreas, especialmente nos cativos. A diseminación faise por medio das deposicións dos animais que comen os froitos (endozoocora). Reprodúcese tamén por rizomas que emiten novos talos.
Hello Kitty
Historia
Hello Kitty naceu como un produto da empresa Sanrio, establecida en 1960 como Yamanashi Silk Company dedicada á venda sandalias con deseños de flores pero o seu propietario Shintaro Tsuji contratou debuxantes para que os deseños fosen máis xeitosos e así apareceu unha liña de produtos con personaxes pensados para regalo e así naceu Hello Kitty deseñada por Yuko Shimizu e engadida a esa liña en 1974, aparecendo por primeira vez nun portamoedas de vinilo, sentada entre unha botella de leite e unha carpa nun recipiente. Sanrio decidiu que o personaxe fose británico por estar na época os países estranxeiros, e en particular o Reino Unido e os Estados Unidos, de moda no Xapón e xa tiñan moitos personaxes estadounidenses. Shimizu tomou o nome Kitty da obra de Lewis Carroll Alicia do outro lado do espello, onde Alicia xoga cun gato ao que chama Kitty ao que Sanrio engadiu o "Hello" como unha forma de comunicación social para agradecer o galano.
Xibarda
Descrición
Toda a planta fai a fotosíntese fóra das follas verdadeiras que se desprenden rapidamente. As flores son pequenas, verdosas ou violáceas, están situadas no centro con seis tépalos en dous verticilos. As femininas son tricarpelares con ovario súpero mentres que as masculinas teñen tres estames soldados polos filamentos. A polinización faise por medio de insectos (entomógama).
Bertrand Piccard
miniatura|Mar Bertrand Piccard en [[1982.]]
Xibarda
Medicinal
miniatura|Xilbarbeira O rizoma utilízase en homeopatía como diurético, en infusión, cocción ou extractos. Tamén se recomenda contra as hemorroides ou as varices, en uso externo, grazas aos seus compoñentes que son vasoconstritores e antiinflamatorios. Reduce tamén a celulite e, ao conter rutósido, axuda contra a flebite e mellora a circulación. É un bo diurético e posúe propiedades febrífugas. Moi recomendable contra os cálculos da vesícula, amolece a febre e combate a gota e a artrite, xa que axuda a eliminar o ácido úrico. Contén gran cantidade de taninos, glicósidos, resina, calcio e potasio.
Non se debe administrar durante o embarazo ou lactación. Os seus froitos, consumidos por nenos, provocan vómito, diarreas e convulsións.
Vasoiras
Ata mediados do século XX, a xibarda aproveitábase (como tamén as xestas e codesos) para facer vasoiras. Era moi común que antes da malla se varrese a aira coas súas pólas secas. De feito, en Suarna denomínana escobas.
A xibarda na cultura popular
A planta recibe nos diferentes puntos de Galicia outras denominacións comúns: azoutacristos, brusco, mezquita (e mesquita ou mesquito), picanceira (e picaceira ou picantel), rascacú (e rascacús), picamulos (aparente híbrido das dúas anteriores), silbarda/silvarda/xilbarda (e silbardeiro, silbarbeira ou xilbardeira) ou xarda (e xardeira).
Bertrand Piccard
Mar Bertrand Piccard, nado en Lausana o 1 de marzo de 1958, é un aeronauta suízo.
Traxectoria
Psiquiatra e psicoterapeuta de profesión, é un experimentado piloto de ultralixeiros e globos de aire quente. Obtivo a súa primeira plusmarca en acrobacia aérea con 16 anos de idade, e tempo despois gañou o campionato europeo de ala delta.
Dirixe o proxecto de avión impulsado por enerxías renovables Solar Impulse. Preside "Winds of Hope", unha fundación humanitaria. Así mesmo, é embaixador de boa vontade das Nacións unidas.
É neto de Auguste Piccard, inventor do batiscafo, e fillo de Jacques Piccard, quen logrou a plusmarca de maior distancia de inmersión no fondo mariño dentro dun batiscafo.
Volta ao mundo en globo
Canda o piloto británico Brian Jones, o 21 de marzo de 1999, completou a primeira volta ao mundo en globo aerostático sen escalas, batendo a plusmarca de permanencia en voo (19 días, 21 horas e 47 minutos) e percorrendo unha distancia aproximada de 46.759 quilómetros a bordo do globo Breitling Orbiter 3, guiado polo centro de control no aeroporto de Xenebra. Despois de engalar en Château D'Oex o 1 de marzo de 1999, aterrou no deserto exipcio, a 300 km ao oeste do Cairo, no oasis Bawiti.
El e mais Brian Jones completaron a volta ao mundo ao pasaren polo meridiano 9 W en Mauritania, no norte de África.
Daniel ap Llosgwrn Mew
Daniel ap Llosgwrn Mew (fl. 1170 - 1200) foi un poeta cortesán galés no reino de Gwynedd no último cuarto do século XII. Só se conserva un dos seus poemas, pero foi un dos poemas máis populares da obra dos Beirdd y Tywysogion nos tempos posteriores, a xulgar polo número de copias que hai nos manuscritos.
Traxectoria
Non se coñece case nada sobre a vida do bardo fóra do pouco que se pode inferir do testemuño do único poema da súa obra que aínda sobrevive. O nome de seu pai, Llosgwrn Mew, estaba entre os máis estraños dos pseudónimos galeses que adornan a historia da Idade Media en Gales (o significado habitual da palabra da lingua galesa media llosgwrn é "cola"; o significado de mew é descoñecido). Case todo o que se pode dicir sobre o bardo con seguridade é que era o bardo nunha das cortes de Gwynedd e que o rei Owain Gwynedd estaba entre os seus mecenas.
Obra
O texto máis antigo da elexía de Daniel ap Llosgwrn Mew a Owain Gwynedd estaba no Manuscrito Hendregadredd nas mans dun home da Abadía de Strata Florida (sobre 1300). É unha das tres elexías que se conservan a Owain (as outras dúas son de Cynddelw Brydydd Mawr e Seisyll Bryffwrch). É posíbel que o bardo cantase a elexía no funeral na catedral de Bangor a finais de novembro de 1170. Nela o bardo expresa o seu laio pola perda dese rei sabio e poderoso e a súa inquietude sobre o futuro tras el. Hai unha nota moi persoal na expresión, que pon esta elexía ao lado da famosa elexía de Gruffudd ab yr Ynad Coch a Llywelyn en 1282/83. O poema péchase cunha nota moi atrevida co bardo a proclamar que estaba preparado para reprocharlle ao mesmo Deus a perda de Owain.
Castros de Portugal
Esta é unha lista de castros e poboados fortificados de Portugal separados por distritos:
Distrito de Braga
Concello de Barcelos:
Concello de Braga:
Concello de Esposende:
Concello de Fafe:
Concello de Guimarães:
Concello da Póvoa do Lanhoso:
Concello de Vieira do Minho:
Concello de Vila Nova de Famalicão:
Concello de Vila Verde:
Llywelyn Fardd
Co nome de Llywelyn Fardd aparecen dous poetas galeses medievais:
1939
Outros
Historia ano a ano
Jesús Cañizares
Jesús Cañizares Sánchez, nado nas Pontes o 21 de abril de 1992, é un futbolista galego. Xoga de mediapunta e dende o ano 2017 o seu equipo é o Silva.
Traxectoria
Nado nas Pontes, Cañi desenvolveu a súa carreira xuvenil no CD As Pontes. Fixo o seu debut profesional na tempada 2011–12, na Terceira División. O 21 de maio de 2013 anunciouse a súa incorporación polo Deportivo da Coruña B. Cañi fixo o seu debut no primeiro equipo do Depor o 12 de setembro de 2013, nun partido da Copa do Rei contra o Córdoba CF.
Vida persoal
É mozo da cantante Sabela Ramil.
Arquieparquía católica greco-melquita de Trípoli
A arquieparquía de Trípoli dos greco-melquitas (en archieparchia Tripolitana graecorum melkitarum) é unha sé da Igrexa Católica Greco-Melquita sufragánea da arquieparquía de Tiro. En 2010 tiña 10.000 bautizados. O seu xerarca actual é o arcebispo Iduar (Eduard) Dahir.
Territorio
A arquieparquía ten xurisdición sobre os fieis greco-melquitas da gobernación do Líbano Setentrional. A sé arquieparquial é a cidade de Trípoli, onde está a catedral de San Xurxo, construída en 1835. O territorio está organizada en 15 parroquias.
Historia
A antiga diocese, xa coñecida no século IV, foi restaurada o 21 de marzo de 1897. O 28 de abril de 1961 cedeu parte do seu territorio para erixir a arquieparquía de Laodicea.
O 18 de novembro de 1964 e foi elevada ao rango de arquieparquía. En 1969 o Santo Sínodo melquita ampliou a xurisdición da arquieparquía ao distrito de Batrun, antes parte da arquieparquía de Beirut e Biblos. Dende entón, a súa xurisdición abrangue toda a gobernación do Líbano Setentrional.
Kosmos 601
Kosmos 601 (Космос 601 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 65, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de outubro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 601 foi o sexaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 601 foi inxectado nunha órbita inicial de 1561 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 98,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 1974.
Mika
Michael Holbrook Penniman , nado o 18 de agosto de 1983, e coñecido como Mika é un cantante británico de orixe libanesa. Actualmente vive en Inglaterra, país no que cultivou un grande éxito.
Biografía
Naceu en Beirut, capital do Líbano. O seu nome verdadeiro é Michael Holbrook Penniman Ismaili. Son cinco irmáns, de nai libanesa e pai estadounidense. Fuxindo da guerra do Líbano pasou coa súa familia por diferentes lugares (París, Chipre) antes de establecerse en Londres á idade de nove anos, ao mesmo tempo que descubriron que Mika sufría dislexia. Máis tarde, a Mika contratóuselle unha profesora rusa de ópera chamada Alla Ardakov para que lle ensinase canto, o que fixo que aos 15 anos xa cantase como contratenor. Matriculouse na London School of Economics para estudar xeografía, pero durou un día, e dúas semanas despois xa estaba estudando música no Royal College of Music.
Antes de triunfar como cantante pop, Mika foi cantante de ópera, escribiu música funcional para a aerolínea British Airways e compuxo jingles publicitarios.
No 2007 asinou un contrato co reactivado selo de música disco dos setenta Casablanca Records e cuxo álbum debut, "Life In Cartoon Motion", edítase baixo o selo de Island Records UK (Universal). O seu primeiro álbum foi número un en Inglaterra e vai camiño de selo en moitos outros países. En abril de 2007 empeza a planear as súas xiras. É o artista máis prometedor do ano segundo a enquisa anual que realiza a BBC entre máis de 130 profesionais independentes do mundo da música e os medios de comunicación británicos. No Top 10 desa enquisa, que adoita ser bastante certeira, están algúns dos grupos e músicos que teñen máis posibilidades de triunfar e dar que falar no 2007 como Klaxons, The Twang, Air Traffic, Cold War Kids, Ghosts ou The Rumble Strips. Segundo cóntase o seu tema "Grace Kelly" foi impulsado pola prensa debido ás intensas críticas polo seu parecido a Freddie Mercury na súa voz, entón el decidiu sacar un tema onde fala de que "poderías ser calquera cousa que queiras" referíndose aos comentarios do seu parecido con distintos artistas.
Mika declara que creceu escoitando de todo, desde Queen, Freddie Mercury, Joan Baez, Bob Dylan, Serge Gainsbourg, Édith Piaf, The Beatles, ata flamenco e que admira aos grandes compositores como Wagner, Harry Nilsson, Prince ou Elton John.
A banda de Mika está formada ademais por Martin Waugh (guitarra, coro, triángulo eléctrico), Michael Choi (baixo, coro), Cherisse Osei (batería) e David Whitmey (teclado) e Saranayde e Samantha Smith (coristas).
En xaneiro de 2008, Mika, Take That e Leoa Lewis encabezaron os nomeamentos aos premios Brit Awards da música británica, que se entregaron nunha gala o 20 de febreiro. O artista libanés só foi premiado como o mellor artista revelación en directo (British Breakthrough Act).
O 4 de xullo de 2008 tivo lugar un concerto no "Parc des Princes" de París ante 55.000 persoas. Inicialmente o concerto ía ser para unha cadea de radio, a cal ía ter varios cantantes incluíndo a Mika; pero a xente ao decatarse de que Mika ía estar no concerto iniciou a comprar os boletos. Ao pouco intre, o representante de Mika deuse conta de que os boletos xa encheran a capacidade do estadio. Este concerto deixou ao seu público asombrado, tanto pola escenografía como o talento de Mika. Actualmente xa se atopa á venda este concerto en DVD, o cal inclúe material acerca de como foi que se creou este grande espectáculo.
O cantante de orixe libanesa fala perfectamente, á parte do inglés, francés e español. Espera sacar un segundo disco no ano actual, o cal incluirá a canción chamada "Rain". Os seus actuais sinxelos son: "Relax (take it easy)", "Grace Kelly", "Love Today", "Lollipop", "Big Girl (You Are Beautiful)" e "Happy Ending", incluídos no seu álbum debut "Life In Cartoon Motion".
En Galicia
O primeiro concerto de Mika en Galicia tivo lugar o 14 de agosto de 2010, no parque de Castrelos en Vigo. O seu segundo concerto en terras galegas tivo lugar o 9 de agosto de 2012 na praia de Riazor, dentro do festival Noroeste Pop Rock celebrado na cidade da Coruña.
Ribeirão Preto
Ribeirão Preto é unha importante cidade situada no norte do estado de São Paulo non moi distante da fronteira con Minas Xerais, no sueste do Brasil. Con máis de 500.000 habitantes (novena cidade do estado de São Paulo en poboación total), é unha importante cidade industrial (especialmente en fábricas de equipamentos médicos e fármacos, alimentos e bebidas, caucho e plásticos), comercial e de servizos, e importante centro da agroindustria de cana de azucre, soia, café e laranxa. Debido á riqueza xerada pola súa fruticultura, é coñecida polo cariñoso alcume de a California brasileira.
A cidade posúe unha universidade pública: o campus da Universidade de São Paulo (USP) de Ribeirão Preto. Hai tamén algunhas outras universidades particulares, o que converte a cidade nun importante centro de vida universitaria. Para este gran número de estudantes, a cidade ofrece variadas opcións de lecer, como bares e vida nocturna.
miniatura|esquerda|245px|Centro da cidade de Ribeirão Preto.
Pobo búlgaro
Os búlgaros, grupo étnico eslavo sur  que sobre todo viven na Bulgaria. Búlgaros eran un nome herdado de pobos de Asia Central hoxe designados co nome de protobúlgaros. Entran na historia na Antigüidade tardía, con outros pobos migratorios, establecéndose entre o Danubio e os montes Haemus, no territorio dun Imperio romano de Oriente xa feble por outras invasións, a finais do século V. Liberados sobre o ano 632, crean daquela a Antiga Gran Bulgaria (Η παλαιά μεγάλη Βουλγαρία en crónicas bizantinas) baixo o khan Kubrat.
Os protobúlgaros
miniatura|290px|A patria antiga dos protobúlgaros nos montes de [[:en:Mount Imeon|Imeon (Pamir), segundo o mapa de Asia Central do atlas xeográfico armenio ‘Asxarhacoyc’ (séculos V-VII), reconstruída polo académico S.T. Eremian.]] Os protobúlgaros migran das estepas do norte do Cáucaso e do mar de Azov. Propuxéronse moitas teorías sobre as súas orixes: as máis recentes líganos aos pobos que habitaban a Asia Central e de lingua irania, todos cuxos soberanos portaban nomes iranios. Con todo, algúns elementos turcófonos se foron xuntando a ele sen diversas épocas.
Crese que os protobúlgaros estableceron un imperio na beira do mar Caspio no século II. Este disgregouse, ao que parece, en razón do poderío dos kházaros no século VII. Os protobúlgaros dispérsanse entón cara a Europa Central. Así, a partir desta “Gran Bulgaria” das orixes, por ondas migratorias, constituíronse estados búlgaros máis ou menos duradeiros:
Formación da etnia búlgara
Na chaira ao sur do Danubio, onde os protoeslavos deran entrado grazas ás invasións dos ávaros no século VI, os protobúlgaros fundan un primeiro reino no século VII, baixo o reinado do khan Asparukh. Este fai recoñecer a súa autoridade aos protoeslavos, moito máis numerosos, a cambio da súa axuda contra o emperador Constantino IV. Tras a súa vitoria, en 681, Asparukh atópase á cabeza das tribos protoeslavas.
Ao principio a aristocracia guerreira búlgara goberna apoiándose nos xefes (knias) destas última se pon en marcha as estruturas dun poder central do cal se ignora case todo. Con todo, os protobúlgaros do Danubio acaban por se asimilaren aos protoeslavos no plano cultural.
Así, se Bulgaria e os búlgaros actuais deben o seu nome a este pobo, na lingua búlgara actual, unha lingua eslava, un número relativamente pequeno de palabras provén da lingua dos protobúlgaros.
Xénero tipo
miniatura|Unha femia de [[lavanco (Anas platyrhynchos) coa súa camada de patiños. Anas é o xénero tipo da familia dos anátidos.]]
En bioloxía, especialmente en zooloxía, chámase xénero tipo ao xénero que se usa para definir un grupo taxonómico de maior rango, como unha familia ou unha orde.
A partir deste xénero defínese a especie tipo e faise a descrición e caracterización do grupo.
Nomenclatura zoolóxica
Segundo o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, International Code of Zoological Nomenclature (ICZN), «o tipo que leva o nome dun taxon nominal do grupo familiar é un xénero chamado "xénero tipo"». O nome do grupo familiar está baseado no do xénero tipo.
Calquera nome do grupo familiar debe ter un xénero tipo (e calquera nome do grupo xénero debe ter unha especie tipo, pero calquera nome de grupo de especies pode, pero non necesariamente, ter un ou varios espécimes tipo). O xénero tipo para un nome de grupo familiar é tamén o xénero á cuxa raíz se engade o sufixo latino -idae (para as familias).
Nomenclatura botánica
Na nomenclatura botánica, a frase "xénero tipo" úsase, non oficialmente, como un termo de conveniencia. No Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas, International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants (ICN) esta frase non ten status. O Código usa espécimes de tipo para rangos de até a familia, e os tipos son opcionais para rangos máis altos. O Código non se refire ao xénero que contén ese tipo como "xénero tipo".
Para as familias, o sufixo latino empregado pra engadir á raíz do nome do xénero tipo é -aceae (-áceas).
Belvedere (filme)
Belvedere é un filme bosníaco de 2010 dirixido por Ahmed Imamović. O filme foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ambroise Paré
Ambroise Paré, nado contra 1510 en Bourg-Hersent, preto de Laval, e morto o en París, foi un cirurxián e anatomista francés.
Ambroise Paré foi o cirurxián dos campos de batalla, e o pai da cirurxía moderna. Inventou numerosos instrumentos. A xeneralización, daquela relativemente recente, do uso das armas de fogo proporciona aos cirurxiáns un método novo para tratar as feridas producidas por elas, xa que se cauterizaban con ferro candente ou con aceite fervendo, co risco de matar ao ferido. Paré pon a punto a ligadura das arterias, que substitúe á cauterización, nas amputacións.
Resacón 3
Estreouse en galego na TVG o 14 de marzo de 2016. O director de dobraxe foi Chema Gagino.
Ambroise Paré
Traxectoria
Ambroise Paré naceu en Bourg-Hersent, na rexión francesa do Maine, fillo dun artesán e unha prostituta. Debido á súa orixe humilde non tivo unha formación académica, polo que descoñecía o grego e o latín, así que utilizou o francés para redactar as súas obras. Porén, o feito de usar a lingua vernácula, no canto do latín empregado pola xente culta da época, permitiu unha ampla difusión dos seus tratados entre os profesionais da medicina e o público en xeral.
Empezou a súa carreira como aprendiz de cirurxián barbeiro, nome polo que se coñecía a unha clase inferior de cirurxiáns, que estaban por debaixo dos chamados cirurxiáns de bata longa, que estudaban na Escola de San Cosme (un dos patróns dos médicos) e coñecían as linguas clásicas e os escritos de Galeno. Os cirurxiáns barbeiros considerábanse como traballadores manuais que, ademais de tratar feridas, cortaban o pelo, afeitaban e realizaban sangrías.
Aos 17 anos logra entrar no Gran Hospital de París, fundado no século VII, o Hôtel-Dieu, no que traballaría entre 1533 e 1536. As condicións neste hospital eran bastante deficientes debido ás malas condicións hixiénicas e a que os enfermos estaban amoreados sen distinción de sexos. Ademais, as operacións cirúrxicas realizábanse nos corredores, non en salas de operacións específicas. Debido a esta precariedade o nivel de mortalidade era moi alto.
En 1536 contratouno un oficial do exército para que lle servira como cirurxián militar das tropas francesas nas campañas de Italia, o que era unha práctica habitual na época. A súa primeira misión presentouse na guerra do Piemonte durante o asalto de Turín que o rei Francisco I fixera en 1537. Porén xamais negou o seu auxilio a ninguén. Non facía distincións: protestantes ou católicos, españois, franceses, alemáns, flamengos ou italianos, todos eran iguais para el.
Durante a batalla de Vilaine, fixo o seu primeiro gran descubrimento. Debido á falta de aceite, creou o seu propio remedio] contra a dor producida por armas de fogo. Este consistía nunha xema de ovo, aceite de rosas e trementina. Ao día seguinte de usar esta aplicación emoliente comprobou o seu efecto benéfico.
En 1545 publicou un tratado sobre o tratamento de feridas por arma de fogo, Méthode de traiter les plaies faites par les arquebuts et autres bastons à feu, et celles qui sont faites par la poudre à canon (Método para tratar as feridas causadas por arcabuces e outros bastóns de fogo e as que son feitas por pólvora de canón), considerado como un dos fitos da arte cirúrxica.
En 1553 publica a segunda edición desta obra, e en 1561 deu á imprenta a súa Anatomie universelle du corps humain (Anatomía universal do corpo humano). Publicou tamén outros tratados acerca do tratamento de feridas e enfermidades.
En 1559, na toma de Calais polos franceses, asistiu ao duque de Guisa dunha ferida mortal. Os médicos do duque desistiron alegando que o duque xa non tiña remedio, pero o seu orgullo lles impedía aceptar que un cirurxián non académico puidera facer algo que eles non podían. Con non poucos atrancos conseguiu Paré salvar ao duque.
Tamén tivo Paré un papel destacado no desenvolvemento da obstetricia, demostrando que era posíbel dar a volta ao neno antes do parto cando se presentaban complicacións debidas á súa posición (versión interna cando o feto vén de nádegas).
Outras das súas achegas foron a técnica máis adecuada para a extracción de proxectís e a utilización de tubos para drenar abscesos, de bragueiros para hernias e de próteses de membros amputados.
Cando terminaron as campañas, e debido ás súas achegas e éxitos, converteuse en médico de cámara e conselleiro real, asistindo a catro reis: Henrique II, Francisco II, Carlos IX e Henrique III. Cando ocorreu o fatal accidente nun torneo do rei Henrique II, non puido facer nada por salvar a súa vida, e tampouco puido salvar ao rei Francisco II da súa prematura morte aos 16 anos.
Acusárono de pertencer á relixión reformada, a pesar de que casou polo rito católico e os seus fillos estaban bautizados. Aínda así na fatídica Matanza de San Bartolomeu tivo que ser protexido pola corte (paradoxalmente nesa corte estaban o rei Carlos IX e a raíña nai Catarina de Medici, que eran os instigadores da matanza).
Finalmente, a Escola de Medicina da Universidade de París acabaría por concederlle en 1584 bonete de doutor en Medicina debido aos seus logros. Morreu en París o 20 de decembro de 1590, aos 80 anos de idade.
Arte gótica
miniatura|A [[Sainte-Chapelle (1242-1248) en París.]] A arte gótica é un estilo que se desenvolveu na Europa occidental durante os derradeiros séculos da Idade Media, dende mediados do século XII até a implantación do Renacemento (século XV para Francia e Italia, e ben entrado o século XVI nos lugares onde o gótico perviviu máis tempo). Trátase dun amplo período artístico, que xurdiu na rexión francesa de Illa de Francia e espallouse ao longo de Occidente. Segundo os países e as rexións desenvólvese en momentos cronolóxicos diversos, ofrecendo no seu amplo desenvolvemento fondas diferenciacións: máis puro en Francia (sendo ben distinto o de París e o da Provenza), máis horizontal e preto da tradición clásica en Italia (aínda que ao norte acóllese un dos exemplos máis paradigmáticos, como a catedral de Milán), con peculiaridades locais en Flandres, Alemaña, Inglaterra, Castela e Aragón.
Contexto histórico
A devandita arte gótica coincide no tempo coa plenitude e a crise da Idade Media. Adóitase indicar que fronte á arte románica (que reflicte unha sociedade ruralizada de guerreiros e campesiños), o gótico coincide co máximo desenvolvemento da cultura urbana onde aparece a burguesía, as universidades e o florecemento das ordes relixiosas (monásticas como o Císter e mendicantes como franciscanos e dominicos), así como a acentuación dos conflitos e a disidencia (revoltas populares, herexías, desenvolvemento e crise da escolástica, Cisma de Occidente) e finalmente os pavorosos espectáculos da Peste Negra e a Guerra dos Cen Anos nun mundo que muda tan axiña que só pode entenderse en termos dunha mutación fundamental (para a historiografía materialista, a transición do feudalismo ao capitalismo). miniatura|[[Flaxelantes nun gravado do s. XV.]]
Caracterización
Fronte ás pequenas e escuras igrexas rurais do románico, o gótico eleva prodixiosas catedrais cheas de luz, desenvolve unha importante arquitectura civil e independiza ás outras artes plásticas (pintura e escultura) da súa subordinación ao soporte arquitectónico.
No entanto, hai tamén moitos elementos de continuidade: o predominio da inspiración relixiosa na arte segue sendo indiscutido, o mosteiro como institución apenas varía agás en detalles formais e de adaptación a novos requirimentos, a mesma planta das igrexas segue sendo predominantemente a cruz latina con cabeceira en ábsida orientada ao leste, aínda que se complique ou varíe (plantas basilicais, colocación do transepto no centro, complicación de naves, capelas e deambulatorios). Sen dúbida o principal elemento de continuidade é a concepción intemporal da obra: na maior parte das construcións os estilos sucédense e funden ao ritmo dos séculos, sabendo os contemporáneos que fan unha obra que eles non verán rematada, nin quizais os seus fillos ou netos. En moitas delas, mesmo ponse en valor o atrevemento por comezar un desafío técnico ou económico (ás veces por rivalidade política) que cando se inicia non se planificou como ía rematar, como é o caso das catedrais de Siena e de Florencia.
Arquitectura
Tamén dende finais do século XII e comezos do XIII espallouse polos mosteiros da orde do Císter un estilo desposuído de ornamentación e reducido á pureza dos elementos estruturais, expresión das concepcións estéticas e espirituais de Bernardo de Claraval, que se adoita denominar arte cisterciense.
Esta arte definiuse durante moito tempo de maneira bastante superficial, exclusivamente polo emprego dun dos seus elementos, o arco apuntado, ao que adoita chamarse oxival, do que se deriva a bóveda de crucería que permite desprazar empurres a contrafortes externos, que se afastan aínda máis dos muros mediante o uso de arcobotantes. Iso permitiu a construción de edificios moito máis amplos e elevados, e o predominio dos vans sobre os muros. Os elementos sustentantes (alicerces de complicado deseño) quedan moito máis estilizados. Mais a utilización dun elemento non pode definir un estilo de forma global, trátase dun problema máis amplo, dunha nova etapa histórica, unha nova concepción da arte. Un elemento estrutural, por importante que sexa, non pode resumir un concepto global sobre a vida.
Arquitectura gótica en Galicia
No campo da arquitectura compróbase que a adopción de novas solucións construtivas, como o arco apuntado e a bóveda de nervios, talvez se efectúa por vez primeira aquí; por exemplo, a bóveda nervada na cripta do Pórtico da Gloria cara a 1168 é, cando menos, a primeira obra datada cun mínimo de precisión na que se incorpora tal cuberta.
A luz
miniatura|300px|[[Vidreiras góticas, coro superior da Basílica de Saint Denis.]] Os novos edificios relixiosos caracterízanse pola definición dun espazo que quere achegar aos fieis, dunha maneira vivencial e case palpable, os valores relixiosos e simbólicos da época. O humanismo incipiente liberaba ao home das escuras tebras e convidáballe á luz.Este feito está relacionado coa divulgación das correntes filosóficas neoplatónicas, que establecen unha vinculación entre o concepto de Deus e o ámbito da luz. Como as novas técnicas construtivas fixeron virtualmente innecesarios os muros en beneficio dos vans, o interior das igrexas encheuse de luz, e a luz conformará o novo espazo gótico. Será unha luz física, non figurada en pinturas e mosaicos; luz xeral e difusa, non concentrada en puntos e dirixida coma se de focos tratásese; á vez que é unha luz transfigurada e coloreada mediante o xogo das vidreiras e os rosetóns, que transforma o espazo en irreal e simbólico. A cor alcanzará unha importancia crucial.
A luz está entendida como a sublimación da divindade. A simboloxía domina aos artistas da época, a escola de Chartres considera a luz o elemento máis nobre dos fenómenos naturais, o elemento menos material, a aproximación máis próxima á forma pura.
O arquitecto gótico organiza unha estrutura que lle permite, mediante unha sabia utilización da técnica, empregar a luz, luz transfigurada, que desmaterializa os elementos do edificio, conseguindo claras sensacións de elevación e ingravidez.
Escultura gótica
miniatura|esquerda|300px|[[Retablo, típica talla en madeira do século XV, conservado na Catedral de Amiens, Francia.]] miniatura|180px|Virxe do Patrocinio Parroquia de Sant Miguel de [[Cardona, España.]]
En escultura gótica as tallas en pedra continúan usándose para a decoración da arquitectura, ademais de cumprir a función evanxelizadora (o catecismo dos analfabetos, a inmensa maioría da poboación) pero cada vez emancípase máis (paso do relevo ao vulto redondo). A escultura gótica evolucionou desde un estilo alargado e ríxido, aínda en parte románico, cara a un sentimento espacial e naturalista a finais do século XII e principios do século XIII. A influencia das esculturas gregas e romanas que aínda se conservaban incorporáronse ao tratamento das teas, as expresións faciais e a pose.
As esculturas góticas naceron nos muros das igrexas, a mediados do século XII na Illa de Francia, cando o abade Suger fixo construír a abadía de Saint-Denis (h. 1140), considerada o primeiro edificio gótico, e moi pronto lle seguiu a catedral de Chartres (h. 1145). Anteriormente, non había tradición escultórica na Illa de Francia, así que os escultores traíanse de Borgoña, quen crearon as revolucionarias figuras que actuaban como columnas no Pórtico Real de Chartres. Era un invento enteiramente novo e proporcionaría o modelo para unha xeración de escultores.
As ideas francesas divulgáronse. En España a penetración do gótico francés fíxose a través de mestres e obras que chegaron procedentes deste país, por exemplo en Cataluña a influencia do taller de Rieux é bastante evidente na virxe do Patrocinio de Cardona. En Alemaña, desde 1225 na catedral de Bamberg en diante, o impacto atópase en todos os lugares. A catedral de Bamberg ten o máis amplo conxunto de escultura do século XIII, culminando en 1240 co Cabaleiro de Bamberg, a primeira estatua ecuestre na arte occidental desde o século VI, e que se cre que retrataba a Conrado II.
En Inglaterra a escultura estaba máis limitada a monumentos funerarios e decoracións non figurativas, en parte debido á iconoclastia cisterciense. En Italia aínda persistía a influencia clásica, destacando obras como o púlpito do baptisterio de Pisa (1269) e o da catedral de Siena. Unha obra mestra tardía da escultura gótica italiana é a serie de tumbas dos Scaligeri en Verona.