cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A ópera dos tres reás
Adaptacións
Foi adaptada por Roberto Vidal Bolaño para Teatro do Aquí co título de A ópera de a patacón, sendo estreada no Teatro Principal de Santiago de Compostela o 14 de xullo de 1994. No elenco estaban Rubén Ruibal, Ursía Gago, Xoán Carlos Mejuto e Anabell Gago.
En 2011 foi levada aos escenarios polo Centro Dramático Galego co título de A ópera dos tres reás, adaptada por Pepe Sendón, con dirección escénica de Quico Cadaval e dirección musical de Diego García Rodríguez. O elenco estaba formado por César Goldi, Alba Messa, Víctor Mosqueira, Mónica de Nut, Marcos Orsi, Marta Pazos, Fran Pérez, Muriel Sánchez, Begoña Santalices, Luís Tosar e Sergio Zearreta. Na orquestra estaban Suso Alonso, Rui Bandeira, Pablo Castaño, Andrew McNeill, Saúl Puga, David Rodríguez Rial, Adrián Viñas e Vadzim Yukhnevich. Esta versión modificaba a ambientación. En vez de Londres na coroación da raíña, era unha cidade imaxinaria que recibía a visita do Papa da Igrexa Católica.
Vinte mil leguas baixo dos mares
Vinte mil leguas baixo dos mares (en Vingt mille lieues sous les mers) é unha novela escrita polo autor francés Jules Verne (1828-1905), autor doutras novelas como Da terra á lúa ou A volta ao mundo en 80 días. Foi publicada en 1870.
Argumento
A trama está narrada en primeira persoa polo profesor francés Pierre Aronnax, un notable biólogo mariño. Xunto co seu axudante Conseil e o experto arpoador Ned Land, embarcan nunha fragata que persegue un monstro que vive baixo os mares, coñecido co nome de Narval. Logo dun accidente, os tres caen prisioneiros do Capitán Nemo, e son conducidos polos océanos a bordo do submarino Nautilus.
A historia comeza cunha expedición a bordo do buque da mariña de guerra estadounidense Abraham Lincoln ó mando do almirante Farragut que busca dar captura a un estraño cetáceo dun tamaño extraordinario, que seica produciu a desaparición misteriosa de diversas embarcacións. Porén, o buque naufraga ó ser alcanzado por unha tempestade e o profesor Aronnax e o seu acompañante Conseil son rescatados polo arpoador canadense Ned Land, logrando chegar a nado a un lugar seguro. Unha vez a salvo, descobren que non se encontran realmente nunha illa, senón sobre unha estrutura metálica que está sobre a superficie do mar.
Despois de moito tempo de aventura, perseguido e practicamente cercado o Nautilus, os tres tripulantes prisioneiros escoitan o capitán Nemo tocar nun piano música «ó xeito escocés» (pulsando só as teclas negras) e os tripulantes repetiren a palabra "Maelstrom". Isto ocorre mentres estaban a fuxir, sendo posteriormente rescatados por uns pescadores.
Como noutras das súas obras, nesta novela o autor narra unha viaxe de aventuras, chea de utopías e hipóteses científicas e tecnolóxicas, que co tempo serían reais.
Serie
A obra forma parte da serie Viaxes Extraordinarias, constituíndo unha triloxía xunto coas novelas Les Enfants du capitaine Grant e L'Île mystérieuse. Nesta última revélanse os segredos e a verdadeira historia do capitán Nemo.
Vilasante, O Páramo
Santa Cruz de Vilasante é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 44 habitantes, deles 19 eran homes e 25 eran mulleres.
Pías, Ponteareas
Santa Mariña de Pías é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 462 habitantes (212 homes e 250 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 449 habitantes.
Situación
Pías está situada entre Ponteareas e Mondariz, a seis quilómetros de Ponteareas e a tres quilómetros de Mondariz.
Patrimonio
Na parroquia localízase o castro de Troña.
A igrexa parroquial de Santa Mariña de Pías é do século XVIII, considérase unha igrexa de estilo neoclásico, aínda que sufriu diversas reformas e engadidos posteriores. Ten un retablo de San Bieito, tallado en 1774, e un grupo escultórico de alabastro que representa a San Xoán Bautista bautizando a Cristo. É moi coñecida pola sona milagreira de San Bieito de Pías, na honra do que se que se celebran (dúas veces ao ano) as festas máis importantes.
Fronte a igrexa está a casa reitoral, construída en 1781, con corpo de torre e escudo.
Hai dúas capelas: a do Doce Nome, sobre o castro de Troña, e a de Santa Tegra, con romaría.
A Fieira, Montemaior, A Laracha
A Fieira é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 8 mulleres.
Altai, Mongolia
miniatura|340px|Mapa de Mongolia por provincias. Na parte suroeste, co número 17, está a de Govi-Altai, cuxa capital é Altai. Altai, en mongol (alfabeto cirílico) Алтай Altai, en alfabeto clásico ᠠᠯᠲᠠᠢ, é unha cidade situada na parte occidental de Mongolia.
É a capital da provincia de Govi-Altai.
Transportes
O aeroporto de Altai (LTI/ZMAT) conta cunha pista sen pavimentar e ofrece voos regulares a Arvaikheer e Ulán Bátor.
Clima
Na cidade predomina o clima semiárido frío (clasificación de Köppen: BSk) con influencia do clima subpolar.
A temperatura media anual en Altai é de -1,5 °C, e as precipitacións anuais son de 179 mm.
Tomás Regueiro Cacheiro
Tomás Regueiro Cacheiro, nado en Abegondo o 19 de marzo de 1943, é un político galego.
Traxectoria
Permaneceu no posto até maio de 1995, ano no que deixou a alcaldía ao non superar unha moción de censura presentada na súa contra polo anterior alcalde José Antonio Santiso, agora integrado no PP, e apoiada por un concelleiro socialista.
Tomás Regueiro foi tamén Xuíz de Paz do concello e presidente do club de fútbol San Tirso Sociedad Deportiva.
Maurice Ravel
Joseph Maurice Ravel, nado en Ciboure, Pireneos Atlánticos, o 7 de marzo de 1875 e finado en París o 28 de decembro de 1937, foi un compositor francés da época moderna.
Traxectoria
miniatura| A súa obra, que denota un estilo neoclásico audaz, é o fruto dunha herdanza complexa e de procuras musicais que revolucionaron o piano e a música orquestral. Ravel recoñécese como un mestre da orquestración e un artesán meticuloso que cultivaba a perfección formal ao tempo que permanecía profundamente humano. Autor dun célebre bolero, é un dos músicos máis tocados do mundo.
Abelenda, Valongo, Cortegada
Abelenda é un lugar da parroquia de Valongo no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 36 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 20 mulleres.
Adolfo Sánchez Vázquez
Traxectoria
Logo de estudar Filosofía na Universidade de Madrid, emigrou a México en 1939 xunto a outros miles de intelectuais, científicos e artistas, despois da caída da Segunda República Española, durante a Guerra Civil. Obtivo un doutoramento en Filosofía pola Universidade Nacional Autónoma de México, onde impartiu clases como profesor emérito. Foi presidente da Asociación Filosófica de México e membro do Consejo Consultivo de Ciencias de la Presidencia de la República.
Adoptou unha versión aberta, renovadora, crítica e non dogmática do marxismo. Con respecto á ética, opúxose ao normativismo.
Navegación marítima
miniatura|Boia de sinalización. A navegación marítima é a arte e a ciencia de conducir unha embarcación do punto de partida ao punto de arribo, eficientemente e con responsabilidade. É ciencia no sentido de basearse en coñecementos físicos, matemáticos, oceanográficos, cartográficos, astronómicos etc. A navegación pode ser superficial ou submarina.
Técnicas de navegación marítima
miniatura|Entradas no diario de navegación do Constantino Candeira, partindo de Camposancos, anotadas por [[Manuel Antonio.]] Son os métodos que se utilizan en navegación marítima principalmente para:
Navegación costeira
Navegación e situación do buque, por técnicas de localización baseadas na observación de demoras ou distancias a puntos notables da costa por medios visuais (faros, cabos, aboias,...) ou métodos electrónicos (demoras de radar a racons, transpondedores, ...).
Navegación por estima
Navegación e situación do buque por medios analíticos, unha vez tidos en conta os seguintes elementos: situación inicial, Rumbo(s) levados, Velocidade e así como os factores externos que influíron durante todo ou unha parte da derrota, por exemplo o Vento (Abatemento) e/ou a Corrente (Dirección da Corrente e Intensidade Horaria da Corrente). O punto resultante dos cálculos denomínase Situación de Estima, coa súa latitude e Lonxitude de Estima.
A navegación por estima ten en conta unha superficie moi pequena do globo terrestre e asume unha aproximación ao supor a superficie plana, por iso é só axeitada para distancias curtas.
Navegación loxodrómica
miniatura|200 px|Loxodromia. Navegación loxodrómica é a que se efectúa seguindo un mesmo rumbo, é dicir, cortando todos os meridianos co mesmo ángulo. No gráfico R. Na proxección Mercator, que é coa que están construídas todas as cartas náuticas, unha loxodromia represéntase por unha recta. Este tipo de navegación é útil para distancias medias, xa que ofrece a conveniencia de manter un rumbo constante, pero non indica a distancia máis curta, polo que non adoita ser adecuado para grandes distancias.
Navegación ortodrómica
É a que segue a distancia máis curta entre dous puntos é dicir, é a que segue un círculo máximo. Para facer os cálculos de rumbo e distancia entre dous puntos é necesario resolver un triángulo esférico cuxos vértices son a orixe, o destino e o polo.
Navegación astronómica
É a navegación e situación do buque, por técnicas de localización baseadas na observación das estrelas e demais corpos celestes. As variables medidas para achar a situación, son, a altura angular observada dos astros sobre o horizonte, medida co sextante (antigamente co astrolabio ou outro instrumento) e o tempo medido co cronómetro.
Conceptualmente o proceso non é complexo de entender. Sabendo o momento da observación e cos datos contidos no almanaque náutico, é posible determinar as coordenadas astronómicas do astro observado. Sabendo as coordenadas do astro observado e a altura sobre o horizonte con que foi observado podemos deducir que a posición do observador está situada nun círculo cuxo centro está situado no punto xeográfico situado directamente baixo o astro. Calquera observador situado en calquera punto dese círculo observará o astro coa mesma altura sobre o horizonte. O observador pode saber xa que logo que a súa posición é nalgún punto deste círculo.
Na práctica, o proceso matemático de "redución" da observación pode resultar complexo para os non iniciados. Á altura observada co sextante é necesario aplicarlle unha serie de correccións para compensar a refracción atmosférica, paralaxe e outros erros. Unha vez feito isto é necesario resolver por métodos matemáticos e trigonométricos un triángulo esférico. Hai moitos métodos para facer isto. Os métodos manuais utilizan táboas (trigonométricas, logaritmos etc.) para facilitar os cálculos. A aparición a finais do século XX das calculadoras e computadoras electrónicas facilitou grandemente o cálculo pero a aparición do GPS pouco despois converteu axiña a navegación astronómica en algo obsoleto.
Navegación electrónica
É a navegación e situación do buque, por técnicas de localización baseadas nas axudas obtidas polos sistemas de localización Global como o GPS, GLONASS ou o posible futuro sistema espacial Europeo GALILEO. É o sistema máis estendido e de maior facilidade de uso, a pesar dos erros que poden derivarse.
Navegación inercial
É a navegación e situación do buque, por medio da integración dos datos ofrecidos por acelerómetros e/ou xiroscopios situados a bordo, que integran en complexos sistemas electrónicos as aceleracións sufridas, que convertidas en velocidades (nos 3 eixos posibles de desprazamento) e en función dos Rumbos observados, posibilitan a obtención a posición.
La Voix humaine (Poulenc)
La Voix humaine (en galego, A voz humana) é unha ópera ("traxedia lírica") nun acto para un só personaxe, con música de Francis Poulenc e libreto en francés de Jean Cocteau, adaptado da súa obra de teatro homónima de 1930. Foi estreada na Salle Favart de París o 6 de febreiro de 1959.
Historia
La Voix humaine foi composta no ano 1958, se ben non foi estreada ata o 6 de febreiro do ano seguinte na Salle Favart de París. Poulenc escribiu a ópera para Denise Duval, unha soprano francesa, e a estrea foi dirixida por Georges Prêtre.
Outras sopranos que teñen cantado o papel son Karan Armstrong, Dame Josephine Barstow, June Card, Dame Gwyneth Jones, Dame Felicity Lott, Catherine Malfitano, Audra McDonald, Julia Migenes, Maralin Niska, Jessye Norman, Magda Olivero, Gerlinde Sämann, Renata Scotto, Anja Silja, Elisabeth Söderström, Phyllis Treigle, Galina Vishnevskaya e Carole Farley.
Esta ópera continúa no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto 94 das óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 11ª en Francia e a segunda de Poulenc con 39 representacións.
Argumento
Soa o teléfono. Moitas persoas ocupan a liña mentres o único personalle -"Elle", unha rapaza nova- agarda unha chamada de quen ten sido o seu amante ("Cheri": Querido) durante cinco anos, o menor sinal pola súa parte. O teléfono soa de novo. Ela fálalle da súa noite anterior, a súa dor de cabeza, a súa comida, as súas compras. El quere cortala, mais ela segue, dille que pode seguir os seus asuntos cando queira, impídelle pedir desculpas. Ela dille "Son eu que son parva" e a enche de loanzas, «Ti es moi doce», «Non me creo tan forte» e se defende de tomar parte na comedia, de deixarse atrapar por ela. «Non teño a voz dunha persoa que esconde algo». «Decidín ter coraxe, teño o que merezo», «Todo é culpa miña». Ela dille, ao final, que poderá vir buscar o seu bolso á conserxería e que é posible que ela pase algúns días no campo. A liña segue funcionando, «''É gracioso porque te escoitho como se estiveras na habitación... ¡Aló, aló! (...) Vamos ben, agora, te escoito ben, pero moi lonxe, moi lonxe, (...) Quero dicir que mellor que nunca en toda esta hora ... Semella que non é seu aparato''».
El dille que a deixa por outra, que vai casar ao día seguinte. É a derradeira vez que falarán. Durante a conversa, o público descobre que a muller ten tentado suicidarse. O servizo telefónico de París era tristemente famoso pola súa baixa calidade na época, así que a conversa se interrompe varias veces durante a desesperante conversa. A pesar dás súas imprecacións rogos e reclamos, el a deixa e ela suicídase.
Gravacións
A ópera foi rexistrada en vídeo por Carole Farley e Julia Migenes, gravada por Felicity Lott, Francoise Poillet, Jane Rhodes, e interpretada por figuras como Anja Silja, Magda Olivero, Josephine Barstow, Gwyneth Jones, Galina Vishnévskaya, Jessye Norman, Elisabeth Söderström ou Renata Scotto.
Santiago Lopo
Santiago González Lopo, coñecido como Santiago Lopo, nado en Vigo o 2 de marzo de 1974, é un escritor, profesor e tradutor galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Presentación d´A Arte de trobar en [[Pontevedra, na Casa das Campás, o 20 de decembro de 2017: Xaime Toxo, Manuel Bragado, Santiago Lopo, Kiko da Silva]] É licenciado en Tradución e Interpretación pola Universidade de Vigo e profesor de francés na Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra. Iniciouse profesionalmente traducindo guións cinematográficos en inglés para televisión. Desde o 2000 colabora coa revista Unión Libre, onde publicou diversos artigos e traducións.
Traducións
miniatura|Presentando A carteira, con [[Bárbara Blasco na Libraría Paz de Pontevedra en 2021]]
Prefectura de Altai
miniatura|300px|Localización da prefectura de Altai (vermello) na prefectura autónoma casaca de Ilí (vermello claro), no Xinjiang (alaranxado).
A prefectura de Altai, en chinés 阿勒泰地区, en pinyin Ālètài Dìqū, en uigur ئالتاي ۋىلايىتى (transcrición: Altal Wilayiti), é unha división administrativa (prefectura) dependente da prefectura autónoma casaca de Ilí, situada no norte da rexión autónoma de Xinjiang, na República Popular da China.
Comparte fronteira internacional coa veciña República de Altai, Rusia.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 887 msnm, a prefectura ten unha superficie de 118 015 km².
A súa poboación, no ano 2010, era de 603 283 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 5,11 hab./km².
A súa capital é a cidade de Altai, que contaba cunha poboación no ano 2016 de 199 037 habitantes.
División administrativa
A prefectua de Altai administra unha cidade e seis condados:
Grupos étnicos do distrito administrativo de Altai (ano 2000)
Do mesmo xeito que noutras prefecturas da Rexión Autónoma Uigur de Xinjiang, hai moitas minorías na de Altai, en particular casacos e uigures. No censo do ano 2000, a prefectura de Altai era a única subdivisión importante da prefectura autónoma de Ili Kazakh, cunha maioría étnica de casacos (aproximadamente o 51 %), seguida dos chineses han, con case o 41 %.
Historia dos Montreal Canadiens
miniatura|300px|Os Canadiens na tempada 1909–10. Os Montreal Canadiens son un equipo profesional de hóckey sobre xeo, formalmente Le Club de Hockey Canadien, foi fundado o 4 de decembro de 1909 na cidade de Montreal, Quebec (Canadá). Os Canadiens son a franquía de hóckey profesional máis antiga do mundo. Creado como membro fundador da National Hockey Association (NHA) coa finalidade de apelar á poboación francófona de Montreal, os Canadiens xogaron o seu primeiro partido o 5 de xaneiro de 1910, e conquistaron a súa primeira Stanley Cup en 1916. O equipo deixou a NHA e axudou a fundar a National Hockey League (NHL) en 1917. Regresaron ás finais da Stanley Cup en 1919, mais a súa serie contra os Seattle Metropolitans foi cancelada sen un gañador debido á epidemia de gripe española que matou ao defensa Joe Hall. Os Canadiens gañaron a Stanley Cup 24 veces: unha vez cando formaba parte da National Hockey Association (NHA), e 23 veces como membros da NHL. Con 25 títulos da NHL en xeral, son o equipo máis exitoso na historia da liga.
A casa dos Canadiens, o Montreal Arena, foi destruído polo lume en xaneiro de 1918. O equipo trasladouse ao Jubilee Arena, que foi posteriormente reducido ás cinzas en 1919. Despois de pasar sete tempadas no Mount Royal Arena, os Canadiens trasladáronse ao Montreal Forum en 1926, compartíndoo cos seus rivais locais, os Maroons, ata 1938. Logo de 72 anos no Forum, os Canadiens trasladáronse ao Centre Bell en 1996. O club loitou durante a Gran Depresión, case trasladando a Cleveland (Ohio, Estados Unidos) en 1935, e contemplou suspender as súas operacións en 1939. As súas fortunas rebrotaron despois da segunda guerra mundial, cando chegaron ás finais da Stanley Cup cada ano desde 1951 ata 1960, gañando seis campionatos, incluíndo un rexistro cinco títulos consecutivos desde 1956 a 1960.
Prefectura de Altai
Grupos étnicos do distrito administrativo de Altai (ano 2000)
Nas escolas da prefectura, aos estudantes se lles imparten as clases principalmente en chinés (mandarín), pero hai cursos para estudar as linguascasaca e uigur.
Historia dos Montreal Canadiens
Maurice "Rocket" Richard xurdiu como a estrela do equipo na década de 1940, e durante a tempada 1944–45 converteuse no primeiro xogador na historia da NHL en anotar 50 goles nunha soa tempada. Richard acendeu o chamado Richard Riot en marzo de 1955, cando foi suspendido por atacar a un xuíz de liña. O incidente fixo medrar as tensións entre o Quebec francés e o Canadá inglés, e é considerado como unha das primeiras manifestacións da Revolución Tranquila do Quebec. En 1959, Jacques Plante revolucionou o xogo cando se converteu no primeiro porteiro en levar unha máscara durante xogo. Da man do director xeral Sam Pollock, os Canadiens gañaron nove campionatos entre 1964 e 1978. O equipo da tempada 1976–77, a miúdo considerado como o máis grande na historia de NHL, gañou 60 partidos fronte a tan só 8 derrotas, un récord de menos derrotas nunha tempada de 80 partidos. Coa entrada dos Quebec Nordiques da World Hockey Association (WHA) na NHL en 1979, unha rivalidade medrou entre os Canadiens e os Nordiques, culminando en 1984, cando os Canadiens eliminaron os Nordiques en seis partidos, mais antes da Batalla de Venres Santo non dera titulares.
Prefectura de Altai
Economía
En 2007 tiña un PIB de 9,9 millóns de renminbis, cunha taxa de crecemento do 12 %.
Historia dos Montreal Canadiens
Liderados polo porteiro Patrick Roy, os Canadiens gañaron a súa 23ª Stanley Cup en 1986 e a súa 24ª en 1993. Roy gañou o Conn Smythe Trophy como o xogador máis valioso dos play-offs as dúas veces. O equipo de 1993 rexistrou un novo récrod na NHL con 10 vitorias consecutivas na prórroga nun play-off, e é o equipo canadense que máis recentemente gañou a Stanley Cup. En 2003, Montreal participou no primeiro partido ao aire libre de liga regular na historia da NHL, derrotando aos Edmonton Oilers no Heritage Classic.
O Hockey Hall of Fame introduciu ao redor de 50 antigos xogadores dos Canadiens, así como dez executivos. O equipo retirou 15 números en honor a 17 xogadores, e honrou a dez personalidades fora do xeo denominada categoría de "Construtores".
Fundación
Naquel tempo, os equipos francófonos non eran considerados suficientemente bos para xogar cos equipos anglófonos: o Montreal Gazette'' advertiu aos seareiros potenciais do novo equipo de que non se entusiasmaran demasiado, ya que "os xogadores franco-canadenses de clase non son numerosos". Os Canadiens abasteceronse con estrelas francófonas, entre as que salientaban Newsy Lalonde, Georges Poulin e Didier Pitre. Antes de que se lle permitira xogar, Pitre tivo que resolver un preito cos Montreal Nationals, cos que tiña contrato.
1910–17: National Hockey Association
esquerda|miniatura|[[Newsy Lalonde axudou a liderar aos Canadiens á súa primeira Stanley Cup en 1916. ]] Os Canadiens xogaron o seu primeiro partido o 5 de xaneiro de 1910, adestrados por Jack Laviolette. Ante un pavillón cheo con 3.000 espectadores, derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga. A vitoria foi borrada dos libros de historia pouco despois, cando a CHA colapsou despois de tan só dúas semanas de competición, e a NHA escolleu reiniciar a tempada despois de absorber aos Ottawa Senadores e aos Montreal Shamrocks da CHA. O primeiro partido dos Canadiens da nova tempada foi disputado o 19 de xaneiro, cunha derrota 9–4 fronte aos Renfrew Creamery Kings. Perderon tres partidos antes de conseguir finalmente a súa primeira vitoria da nova tempada o 7 de febreiro, cando derrotaron ao Haileybury Hockey Club por un marcador de 9–7. Gañaron só dous dos seus 12 partidos da tempada, e acabaron na última posición da liga de oito equipos.
George Kennedy, dono do Club Athlétique Canadien (CAC), reclamou os dereitos do nome do equipo aos "Canadiens" a tempada seguinte. Resolveu a disputa comprando o equipo a O'Brien por 7.500 dólares. Ese mesmo ano, o equipo adoptou o seu agora famoso xersei vermello cunha raia azul a través da fronte. No medio da raia estaba un "C" vermello alongado abarcando un A vermello para representar ao CAC.
Os Canadiens chegaron aos play-offs por primeira vez na tempada 1913–14, cando empataron cos Toronto Blueshirts na cabeza da liga con 26 puntos. Os dous equipos xogaron unha serie de dous partidos para alzarse co campionato, co gañador decidido polos goles totais. Georges Vézina consegui un shutout fronte aos Blueshirts 2–0 no primeiro partido, mais os Canadiens foron derrotados por 6–0 no segundo e perderon a serie. Dous anos despois, na tempada 1915-16, os Canadiens gañaron o seu primeiro título da NHA, a O'Brien Cup, cun rexistro de 16 vitorias, 7 derrotas e un empate, tres vitorias mellor que os segundos clasificados, os Senators. O título conseguido polos Canadiens outorgoulles a súa primeira presenza nas finais da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Portland Rosebuds da Pacific Coast Hockey Association (PCHA). Coa serie ao mellor de cinco partidos empatada a dúas vitorias, o partido decisivo xogouse no Westmount Arena en Montreal o 30 de marzo de 1916. Goldie Prodgers marcou o gol gañador de Montreal con menos que catro minutos por xogar, dando aos Canadiens a súa primeira Stanley Cup.
En 1916, o CAC enfrontouse a dificultades financeiras logo dun lume que en xaneiro destruíu o seu ximnasio e o equipo de lacrosse dos Montreal Canadians suspendeuse. Kennedy separou o club de hóckey do CAC e incorporouno en marzo de 1916 como "Le club de Hóckey Canadien". Os Canadiens mudaron o seu logo por un "C" vermello entrelazado cun "H" branco. O "H" no logo significaba "hóckey," aínda que durante moito tempo pensouse que era polos "Habitants", o que levou ao equipo a ser alcumado "os Habs".
A NHA viu o seu final no inverno de 1917 logo de varias longas disputas entre o dono dos Blueshirts Eddie Livingstone e os outros catro equipos da liga sobre quen posuía os dereitos de varios xogadores. A Kennedy non lle gustaba especialmente Livingstone, e os dous case chegaron ás mans varias veces durante as reunións da liga. Con todo, Canadiens, Wanderers, Senators e Quebec Bulldogs descubriron que mentres estiveran unidos no seu desacordo con Livingstone, a constitución da liga non lles permitiría sinxelamente votalo fóra. Para solucionar este problema, o 26 de novembro crearon unha liga nova, a National Hockey League (NHL), e non convidou a unirse a Livingstone. Eles nominalmente seguiron a ser membros da NHA e houbo bastantes votos para suspender as operacións da liga, deixando efectivamente a Livingstone nunha liga dun equipo. Kennedy era a forza dominante na nova liga; non só posuíu aos Canadiens, senón que presentou a Tommy Gorman os cartos que empregou para mercar aos Senators. Con todo, os catro equipos comprenderon que sería impensable non ter un equipo de Toronto na súa liga. Tamén necesitaron un cuarto equipo para equilibrar a táboa logo das dificultades económicas que forzaron a desaparición dos Bulldogs (como se viu despois, non tomarían o xeo ata 1919). Con isto en mente, concederon unha franquía "temporal" á Toronto Arena Company, a cal finalmente evolucionou cara aos rivais dos Canadiens, os Toronto Maple Leafs.
1917–32: primeiras tempadas na National Hockey League
miniatura|dereita|Georges Vezina xogou 16 tempadas nos Montreal Canadiens entre 1910 e 1925. O [[Vezina Trophy foi nomeado no seu honor.]] Joe Malone anotou cinco goles para os Canadiens no seu debut na NHL o 19 de decembro de 1917, unha vitorioa sobre os Senators,  no seu camiño a liderar a liga esa tempada con 44 goles. A liga do equipo novato estivo a piques de rematar o 2 de xaneiro de 1918, logo de que un incendio destruíra o Montreal Arena, a casa tanto dos Wanderers como dos Canadiens. Os Canadiens trasladáronse ao Jubilee Arena, un pavillón con capacidade para 3.000 espectadores, mais os Wanderers cesaron as súas operacións, reducindo a NHL a tres equipos. Xogando un renovado calendario de tempada, Montreal gañou a primeira metade do título, mais perdeu o título de liga na segunda metade fronte a Toronto por 10-7 nunha serie a dobre partido decidida por goles totais.
Durante o verán seguinte, o Jubilee Arena ardeu, forzando aos Canadiens a construír o Mount Royal Arena para remprazalo. O equipo tamén perdeu ao seu xogador estrela Malone, que fora cedido polos Bulldogs cando estaban inactivos, e que regresou ao seu equipo cando os do Quebec regresaron á liga na tempada 1919-20. Kennedy morreu en 1921; nunca se recuperou da gripe de 1919. A súa viúva vendeulle o equipo a Leo Dandurand, ao ex xogador Joseph Cattarinich e Louis A. Letourneau.
Considerado como unha das primeiras superestrelas da NHL, Howie Morenz fixo o seu debut na tempada 1923–24 ao lado de Aurel Joliat. O club colocou segundo na liga tras Ottawa, mais derrotou os Senators nos play-offs para gañar o campionato de liga e chegar á final da Stanley Cup. Montreal acolleu as finais da Stanley Cup de 1924 fronte aos Calgary Tigres da Western Canada Hockey League (WCHL). Os Canadiens gañaron a serie ao mellor de tres encontros en dous xogos, conseguindo a súa segunda Stanley Cup. Morenz era a estrela ofensiva da serie, anotando un hat trick no primeiro partido e un gol no segundo.
O Montreal Forum, que nas décadas seguintes se converteu en sinónimo dos Canadiens, foi aberto en 1924 para aloxar ao equipo de expansión dos Montreal Maroons. Os Canadiens foron convidados para inaugurar a pavillón, xa que a superficie de xeo natural do Mount Royal Arena non estaba preparada para acoller partidos da NHL. O equipo xogou o primeiro partido da historia de Forum o 29 de novembro de 1924, unha vitoria por 7–1 sobre os Toronto St. Patricks. Os Canadiens tomaron o Forum como pavillón local en 1926, compartíndoo cos Maroons ata que estes cesaron as súas operacións en 1938.
Para a tempada1924–25, os Canadiens celebraron o seu status de campión mundial cun deseño especial para o seu xersei. O equipo pasou o seu logo CH ás súas mangas e xogou cun gran globo do mundo no frontal dos seus xerseis. Montreal finalizou na terceira posición da clasificación da liga e derrotou a Toronto nas semifinais. Os principais xogadores dos Hamilton Tigers rexeitaron participar nunha serie dosplay-offs se non se lles pagaban 200$ adicionais a cada un. Ao non ceder nas súas exixencias, o presidente da NHL Frank Calder suspendeu ao equipo enteiro, e declarou campiónde liga aos Canadiens. Así, os Habs viaxaron á costa do Pacífico para xogar contra os Victoria Cougars da WCHL nas finais da Stanley Cup de 1925. Os Cougars gañaron os series ao mellor de cinco encontros por 3 a 1; esta foi a última vez que un equipo que non fora da NHL gañou a Stanley Cup.
Georges Vezina colapsou durante o primeiro partido da tempada 1925–26. Foi diagnosticado con tuberculose e nunca volveu xogar, sucumbindo á enfermidade en marzo de 1926. Na súa honra, o equipo doou un novo premio á liga, o Vezina Trophy, para ser entregado ao porteiro que conseguira encaixar menos goles ao longo da tempada. O primeiro xogador en recibir o trofeo foi o seu sucesor, George Hainsworth. Vezina foi introducido no Hockey Hall of Fame cando este se creou en 1945.
Durante a tempada 1927–28, Morenz converteuse no primeiro xogador da historia da NHL en conseguir 50 puntos nunha soa tempada. Morenz foi o primeiro xogador que anotouun segundo gol gañador da Stanley Cup, coa vitoria dos Canadiens nas finais de 1930 fronte aos Boston Bruins. O Bruins, que acabaron cun rexistro de 38–5–1 e nun momento na tempada chegaron a rexistrar 23 partidos sen perder, perderon consecutivamente os partidos fronte a Montreal nas finais, 3-0 e 4-3. Os Canadiens convertéronse no cuarto equipo na historia da Stanley Cup en repetir como campións, derrotando aos Chicago Black Hawks en cinco partidos para gañar o título da Stanley Cup en 1931.
1932–46: Howie Morenz e Rocket Richard
miniatura|270px|Os Canadiens en 1942. A asistencia estaba en declive en toda a liga cando tivo lugar a Gran Depresión. Os Habs rexistaron un balance perdedor na tempada 1932–33, o que levou a unpúblico máis reducido. Promediando só 2.000 espectadores por partido, o equipo vendeu a Morenz aos Chicago Black Hawks en 1934 como parte dun esforzo por recurtar custos. O movemento non foi un popular, e os seareiros expresaron a súa opinión do trato dándolle a Morenz unha ovación en pé cando anotou contra os Canadiens no último día da tempada 1934–35.
Con perdas de 60.000$ sobre as dúas tempadas anteriores, os Canadiens foron postos temporalmente á venda en 1935. Dandurand e Cattarinich entrou en negociacións para vender o club e trasladalo a Cleveland (Ohio, Estados Unidos), mais un sindicato local de homes de negocios de Montreal liderado por Maurice Forget e Ernest Savard deu un paso adiante para comprar o equipo e evitar a transferencia. Os Canadiens loitaron no xeo, finalizando co peor rexistro da liga na 1935–36. Os novos propietarios pediron a Cecil Hart que adestrara ao equipo, coa esperanza de que levaría aos Habs de novo á respectabilidade. Hart concordou cunha condición: que os Canadiens recuperaran a Morenz. O equipo estivo de acordo, e adquiriu a un radiante Morenz nun traspaso cos New York Rangers.
Os Canadiens continuaron a rematar preto das últimas posicións da clasificación da liga durante varias tempadas. A menor puntuación chegou na tempada 1939–40: Babe Siebert, que fora nomeado adestrador dos Habs logo da súa retirada como xogador en 1939, morreu afogado antes de que comezara a tempada, e Pit Lepine foi nomeado como seu substituto. Cun equipo envellecido, os Canadiens só gañaron 10 partidos. A porcentaxe de vitorias do 26% é aínda a peor da historia da franquía. Cun envellecemento roster, o Canadiens acabou último, gañando só 10 xogos. Que o equipo é .260 porcentaxe gañadora é aínda o peor en historia de franquía. En gran parte debido ao mal xogo do equipo, os Canadiens só promediaron 3.000 espectadores por partidoo, levando a Savard e aos seus socios a considerar a suspensión de operacións polo menos durante a segunda guerra mundial. Por contra, venderon a franquía ao propietario do equipo, a Canadian Arena Company.
Neste punto, o alivio chegou dun inesperado propietario dos Maple Leafs. A Depresión forzara xa a tres equipos a pechar ou suspender operacións para non regresar. Ademais, os New York Americans foran tutelados pola liga desde 1936, e considerábase que era cuestión de tempo que desapareceran (así foi finalmente en 1942). Smythe non quixo ver desaparecer aos Canadiens, e suxeriu que Arena Company contrata ao ex-adestrador dos Maple Leafs, Dick Irvin. Irvin era un gañador probado, liderando aos Maple Leafs a sete finais e unha Copa en nove anos. Arena Company aceptou de bo grao a suxestión de Smythe, e volveuse a Irvin para liderar a revitalización do equipo.
O Gallardo, Montemaior, A Laracha
O Gallardo é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 0 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Historia dos Montreal Canadiens
1932–46: Howie Morenz e Rocket Richard
En 1943, o esforzo da guerra tivo un efecto devastador en moitos cadros de xogadores. Os Detroit Red Wings perderon a nove xogadores e os Maple Leafs perderon seis para o exército. Os Rangers perderon a dez xogadores e tiveron que ser persuadidos polos outros equipos non para suspender as súas operacións. En contraste, os Canadiens perderon tan só a un xogador chave en Ken Reardon. O novo fenómeno Maurice Richard tentou alistarse, mais foi rexeitado debido á súa historia médica. O director xeral dos Canadiens Tommy Gorman segundo os informes asegurou que os seus xogadores obtiveron traballos en industrias chave no tempo da guerra para evitar o servizo militar.
Liderados pola "Punch Line" de Richard, Toe Blake e Elmer Lach, os Habs gañaron a súa quinta Stanley Cup en 1944, perdendo tan só cinco partidos na liga regular. Na tempada 1944–45, o equipo gañou 38 partidos e perdeu só oito, e Richard era o foco dos medios de comunicación e seareiros cando tentou ser o primeiro xogador na historia da liga en conseguir 50 goles nunha tempada de 50 partidos. Richard conseguiu un récord de anotación nun só partido, anotando cinco goles e tres asistencias na vitoria por 9 goles a 1 fronte a Detroit o 28 de decembro de 1944. Posteriormente rompeu o récord de goles anotados de Joe Malone cando anotou o seu 45º gol, despois do cal os equipos contrarios fixeron todo o posible para evitar que conseguira a marca de 50 goles. Foi reducido, déronlle cos cóbados, xa que ningún equipo quería ser coñecido como o que lle outorgou o gol da inédita marca. Richard finalmente anotou o seu 50º gol en Boston no minuto 17:45 do terceiro período do último partido da tempada de Montreal. O récord, anteriormente considerado case imposible de conseguir, elevou a Richard ao status de heroe provincial no Quebec.
1946–67: o Original Six
En marzo de 1955, Richard foi suspendido para o resto da tempada, incluídos os play-offs, logo de recibir unha sanció durante un partido por atacar a Hal Laycoe de Boston e posteriormente agredir a un xuíz de liña que interveu. A suspensión provocou unha onda de ira contra o presidente da liga Clarence Campbell, que foi advertido de que non asistira ao partido programado en Montreal logo de ter recibido numerosas ameazas de morte, principalmente por parte de franco-canadenses que o acusaban de parcialidade antifrancesa. Campbell desoíu as advertencias e asistiu ao partido do 17 de marzo como estaba planeado. A súa presenza no partido foi percibida por moitos seareiros como unha provocación e a xente berroulle e foi alcanzado por ovos e froita. Á hora do partido, un seareiro tirou unha bomba de gas lacrimóxeno en dirección a Campbell, facendo que os bombeiros tiveran que limpar o edificio. Os seareiros que saían do Forum foron recibidos por unha multitude crecente de manifestantes que sobrepasaron aos 250 policías que se encontraban alí e reveláronse nos arredores do Forum. Setenta persoas foron arrestadas, 37 persoas resultaron feridas, 50 tendas foron saqueadas e 100.000$ en danos á propiedade foron o resultado dos disturbios, que foron coñecidos como Affaire Richard. O incidente destacou o oco cultural crecente entre o Quebec francés e o Canadá inglés, e o disturbio é a miúdo descrito como unha manifestación temperá da Revolución Tranquila do Quebec. dereita|miniatura|Máscara orixinal de [[Jacques Plante. Foi o primeiro porteiro na historia da NHL que empregou unha máscara regularmente.]] Ao día seguinte, Richard foia a unha emisora de radio en lingua francesa de Montreal para pedir aos seareiros que deixaran os disturbios e en lugar diso apoiaran aos Canadiens nos play-offs. Tamén dixo que aceptaría o seu castigo e que regresaría ao ano seguinte para gañar a Copa. Mentres os Canadiens eran derrotados nas finais da Stanley Cup de 1955, Richard liderou a Montreal ás finais da Stanley Cup de 1956 como prometera.
A tempada 1955-56 foi a primeira de Toe Blake como adestrador xefe, que foi contratado para axudar a controlar o temperamento de Richard. A vitoria de 1956 inicizou unha racha de cinco Stanley Cups consecutivas sen precedentes para os Canadiens entre 1956 e 1960; a final de 1960 foi a décima participación consecutiva de Montreal nas series polo campionato era Montreal décima aparencia consecutiva na serie de campionato. Richard, o primeiro xogador en anotar 500 goles na súa carreira na historia da NHL, retirado en 1960 con 544 goles na súa carreira, foi introducido no Hockey Hall of Fame en 1961. O período de espera habitual de tres anos foi dispensado en honor aos seus logros.
Goaltender Jacques Plante levou unha máscara durante os adestramentos durante algún tempo, mais non a levou durante os partidos debido ás obxeccións de Blake e Selke, que tiñan a visión tradicional de que os xogadores non debían levar protección facial. Iso cambiou o 1 de novembro de 1959, despois de que recibira un golpe na cara ao principio dun partido no Madison Square Garden. Como os equipos non tiñan porteiros de reserva, o partido atrasouse 20 minutos mentres os médicos cosían freneticamente a Plante. Cando Blake preguntoulle se estaba preparado para volver xogar, Plante rexeitou regresar ao xeo se non podía levar unha máscara. Blake estaba furioso, mais aceptou só se Plante se quitaba a máscara cando sanaran as feridas da súa cara. Levando a máscara, Plante levou aos canadiens a unha racha de 18 partidos sen perder. Finalmente quitouse a máscara a instancias de Blake e de inmediato perdeu o seguinte partido. Derrotado, Blake cedeu. A máscara de Blake converteuse nun elemento permanente mentres guiaba aos Canadiens á súa sétima Stanley Cup consecutiva. Outros porteiros seguiron o exemplo de Plante pouco despois.
Selke retirouse en 1964 e foi sucedido por Sam Pollock. Frecuentemente nomeado o mellor director xeral da historia da NHL, Pollock levou aos Canadiens a nove campionatos da Stanley Cup nos seus 14 anos ao timón do equipo. Unha das súas tácticas chave foi traspasar a vellas estrelas aos equipos de expansión a cambio de eleccións no draft, o que levou ao equipo a elixir aos futuros Hall of Famers Guy Lafleur, Larry Robinson e Ken Dryden. Os Canadiens gañaron dous títulos consecutivos en 1965 e 1966, e chegou á final de 1967 fronte a Toronto como gran favorito. A cidade de Montreal confiaba tanto nos Canadiens que construíra un espazo para a Stanley Cup no recinto da Expo 67, mais os Canadiens caeron fronte aos Maple Leafs na última final da NHL da época do Original Six.
1967–79: era das expansións
esquerda|miniatura|[[Larry Robinson, retratado en 2008, xogou 17 estacións en Montreal, gañando seis campionatos. ]] A NHL dobrou o seu tamaño a 12 equipos na tempada 1967–68 e organizouse en dúas divisións: a División Leste, cos seis equipos orixinais, e a División Oeste, na que se encadraron as seis franquías de expansión. O formato dos play-offs foi construído de xeito que un equipo constituído se enfrontara a un equipo de expansión nas finais da Stanley Cup. Os Canadiens recuperáronse da súa derrota en 1967 para varrer aos St. Louis Blues por catro partidos a cero tanto en 1968 como en 1969 para conseguir o seu 15º e 16º títulos.
Os Canadiens quedaron fóra dos play-offs na tempada 1969–70, perdendo a última praza para as series no Leste nun desempate. No último día da tempada, os New York Rangers derrotaron aos Detroit Red Wings por 9–5, empatando con Montreal en puntos e obtendo unha vantaxe de cinco goles sobre Montreal en goles totais anotados na tempada. Montreal precisaba gañar no seu último partido aos Chicago Black Hawks, ou anotar canto menos cinco goles para clasificarse para as series. Perdendo por 5-2 con oito minutos por xogar, o adestrador en xefe Claude Ruel trocou ao seu porteiro por un xogador extra e viu a Montreal sucumbir con cinco goles a porta baleira e sen anotar ningún gol máis, perdendo finalmente por 10-2, entregando a última praza para os play-offs aos Rangers. Foi a única vez entre 1948 e 1995 na que os Canadiens non conseguiron clasificarse para os play-offs.
O equipo recuperouse na tempada 1970–71, gañando a súa 17ª Stanley Cup. Rookie Ken Dryden xogara tan só seis partidos na súa carreira na NHL cando foi nomeado porteiro titular para os play-offs. El liderou ao equipo nas vitorias nas series fronte a Boston, Minnesota e Chicago, gañando o Conn Smythe Trophy ao xogador máis valioso dos play-offs. O capitán do equipo Jean Beliveau, o cuarto xogador na historia da liga en anotar 500 goles na súa carreira, anunciou a súa retirada despois da tempada. A pesar do seu triunfo, Al MacNeil foi cesado como adestrador despois de tan só unha tempada en medio de conflitos con varios xogadores, entre eles Henri Richard, que describiu a MacNeil como "incompetente" durante os play-offs. MacNeil foi substituído por Scotty Bowman, un nativo de Montreal e antigo adestrador dos Blues. Bowman adestrou aos Canadiens durante oito tempadas, gañando cinco Stanley Cups, incluíndo catro consecutivas entre 1976 e 1979.
Seguindo o éxito das Summit Series en 1972, organizáronse unha serie de partidos de exhibición entre equipos da NHL e a Liga Soviética coñecidos como Super Series. Na véspera do Aninovo de 1975, os Canadiens enfrontáronse ao Exército Vermello Soviético nun partido que é considerado como un dos mellores xogados nunca. Un concurso entre os dous mellores equipos de hóckey do mundo, o partido finalizou con empate a 3 goles logo do rendemento do porteiro soviético Vladislav Tretiak, que conseguiu 35 paradas.
Os Canadiens da tempada 1976–77 gañaron 60 partidos nunha liga de 80 partidos, perdendo tan só oito partidos, e tan só un na súa casa. Guy Lafleur liderou a liga en anotación, e gañou os trofeos Hart, Lester B. Pearson, Art Ross e Conn Smythe; Dryden gañou o Vezina Trophy, Bowman o Jack Adams Award e Larry Robinson o James Norris Memorial Trophy. Os Canadiens eran tan dominantes que Dryden queixouse a The Hockey News de que estaba "un pouco aburrido" pola falta de competitividade. Os Canadiens da tempada 1976–77 son amplamente considerados o mellor equipo da historia da NHL, aínda que existen argumentos tamén para os equipos dos Canadiens das tempadas 1955–56 e 1975–76.
A tempada 1978–79 coroou a racha de catro campionatos consecutivos dun xeito dramático. Enfrontándose aos Bruins no sétimo partido das semifinais da liga, Montreal perdía 4-3 con menos de dous minutos por xogar cando o adestrador xefe de Boston, Don Cherry puxo accidentalmente demasiados xogadores na pista durante un troco, debuxando a que se convertería nunha das sancións máis famosas na historia da NHL, e finalmente lle custaría a Cherry o seu traballo. Durante o power play posterior, Lafleur anotou un gol que empatou o partido a 74 segundos para concluír o tempo regulamentario, e Yvon Lambert anotou na prórroga para gañar o partido e a serie. Os Canadiens derrotaron despois na final aos Rangers en cinco partidos para alzarse de novo coa Stanley Cup.