cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Silleda, Silleda, Silleda
Nesta vila, aséntase a casa do concello. Ten tres centros de ensinanza: o CEIP de Silleda, o Colexio María Inmaculada e o IES Pintor Colmeiro.
Está asentada na intersección da N-525 coas estradas PO-211 e PO-201, que coinciden cos trazados das antigas estradas a Compostela, á estación do ferrocarril do Castro, e a Laro, respectivamente. A vila de Silleda xa ten case absorbidos os lugares de Outeiro e do Foxo.
Silverio, papa
Silverio, nado en Frosinone e finado en Palmarola o 11 de novembro de 537, foi o papa número 58 da Igrexa católica de 536 a 537.
Traxectoria
Fillo lexítimo do papa Hormisdas que estivera casado antes de ser ordenado sacerdote, Silverio era subdiácono en Roma cando o papa Agapito I faleceu mentres se atopaba en Constantinopla. Elixido Papa co apoio do rei ostrogodo Teodato, encontrouse co rexeitamento do emperador bizantino Xustiniano I quen, influenciado pola súa esposa Teodora, quería sentar no trono de San Pedro a Vixilio máis próximo ás ideas monofisitas da emperatriz e que se encontraba nese momento en Constantinopla. Vixilio dirixiuse a Roma, sen coñecer a elección de Silverio, portando cartas para o xeneral bizantino Belisario nas que se lle ordenaba que apoiase a súa elección como papa. Belisario dirixiuse a Roma á fronte do seu exército e a cidade, tras expulsar os godos, abriulle, o 9 de decembro de 536, as súas portas sen loita temendo un saqueo como o que sufrira Nápoles ás mans dos bizantinos. O rei Vitixes, que sucedera a Teodato, asediou entón á cidade de Roma deixando illado a Belisario no seu interior. Non obstante o feito de que non intentasen o asalto da cidade serviu de base para acusar a Silverio de estar a planear cos godos a rendición da cidade facilitándolles a entrada. Esta acusación serviu de escusa a Teodora para lograr o seu obxectivo de sentar a Vixilio na sede papal, xa que provocou o arresto de Silverio que foi despoxado das vestiduras pontificais en marzo de 537 e enviado ao exilio na cidade de Patara na actual Turquía. O bispo de Patara intercedeu a favor de Silverio ante o emperador Xustiniano e logrou que este anulase o desterro e lle permitise regresar a Italia para que intentase demostrar a falsidade da acusación de traizón. Unha vez en Italia, foi non obstante recluído, por orde de Teodora, na illa de Palmarola onde faleceu o 11 de novembro de 537.
Posteriormente foi beatificado e santificado, sendo patrón da illa de Ponza, en Italia.
You're Nothing
You're Nothing é o segundo álbum da banda danesa de punk rock Iceage, publicado o 19 de febreiro de 2013 a través do selo Matador Records. Ao igual que o seu predecesor, New Brigade, o disco foi aclamado pola crítica.
Capitais de Europa
A
C
D
E H
K
L
Corrido
miniatura|dereita|Exemplo de corrido O corrido é un xénero de canción e poesía narrativa popular. Poderíase cualificar coma unha sorte de balada orixinaria de México. Deriva en gran parte do S.XVIII español, durante a época en que se deu o mevemento romántico. Fundamentalmente consiste nun saúdo do cantante seguido dun prólogo á historia, a historia en si mesma e ao cabo unha sentenza e adeus do propio cantante.
Capitais de Europa
M
Jérémie Renier
Jérémie Renier, nado o 6 de xaneiro de 1981 en Bruxelas, é un actor belga. É coñecido pola súa interpretación de Marquis Thomas d'Apcher no filme de 2001 O pacto dos lobos e ó famoso cantante Claude François no filme de 2012 Cloclo.
Capitais de Europa
O
P
R
S
T
V
Z
Discografía de Le Sacre du printemps
Esta é unha discografía de son e vídeo do ballet de Igor Stravinskii Le Sacre du printemps. A obra foi estreada en París o 29 de maio de 1913 no Théâtre des Champs-Élysées. Foi presentada polos Ballets Russes de Sergei Diagilev coa coreografía de Vatslav Nizhinskii e foi dirixida por Pierre Monteux. A lista inclúe moitas das máis notables gravacións da obra, mais nin é totalmente exhaustiva. O carácter vangardista da música, combinado coa coreografía innovadora de Nizhinskii, provocou disturbios na primeira representación. A obra gañouse unha grande aceptación tanto como ballet e como peza de concerto.
A discografía non é exhaustiva; frecuentemente aparecen novas gravacións, e fanse reedicións de gravacións antigas. Nas táboas, o ano que aparece non é necesariamente unha guía exacta para o tempo real da gravación actual, xa que ás veces as gravacións lévanse a cabo moitos anos antes da súa publicación.
O 22 de marzo de 2008 a emisión de BBC 3'S CD Review - Building a Library, o crítico musical Rob Cowan recomendou a gravación de 2004 da Junge Deutsche Philharmonie, Peter Eotvos (director), como a mellor ocpión dispoñible.
En 2014 o trío de avant garde jazz The Bad Plus gravou The Rite of Spring para o selo Sony Masterwork.
Rabo de Gato
O topónimo Rabo de Gato pode referirse a tres lugares de Galicia:
O Penediño, O Buriz, Guitiriz
O Penediño é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
6
''Este é o artigo sobre o ano. Para o número, véxase seis''
6 foi o sexto ano da era actual.
Toiriz, Silleda, Silleda
Dá nome a un enclave castrexo próximo: o Castro de Toiriz ou Eira dos Mouros.
Joan Busquets
Joan Busquets i Grau, nado en El Prat de Llobregat no ano 1946, é un arquitecto e urbanista catalán de fama internacional. Titulouse na Universidade Politécnica de Cataluña en 1969 e doutorouse na mesma en 1975, ocupando actualmente a cátedra de urbanismo. Tamén é catedrático da Harvard Graduate School of Design da Universidade Harvard dende 2002, e profesor convidado e consultar en universidades de disversos países. A súa firma de arquitectura BAU (B Arquitectura i Urbanisme SL) ten sede en Barcelona. No ano 2011 foi galardoado co Premio Erasmus, un premio anual que outorga a Fundación Praemium Erasmianum a persoas ou institucións que fixeron contribucións excepcionais nos eidos da cultura, humanidades, ciencias sociais e arte, "en recoñecemento ao seu impresionante e multifacético traballo no eido da planificación urbanística".
León II
Baixo o nome de León II podemos estar falando de:
FTTH
Rede FTTH
O deseño da rede parte dun punto do operador de telecomunicacións, un local onde centraliza os equipos e do que parten as fibras ópticas para atender os usuarios. Existen dúas variantes nesta estrutura de rede:
Rede FTTH de Telefónica en España
miniatura|180px|esquerda|Técnico sinalando os (tres) divisores ópticos 1:4 dunha caixa de empalmes FTTH, en primeiro termo unha fusionadora de fibra óptica. A rede baséase nunha dispersión e cobertura en árbore. Cada fibra achégase a unha zona concreta na que dará servizo de xeito que con catro fibras ópticas pásase a divisores ópticos 1x4 tendo polo tanto 16 fibras ópticas que, unha vez achegadas aos edificios que atenderán, cada fibra pasa a outros divisores 1x16. Estas fibras ópticas xa serán as que entrarán na casa dos clientes. Deste xeito cada fibra óptica achegada dende a central dará servizo a 64 clientes finais (cada unha das fibras pasa por un divisor 1x4 saíndo 4 fibras de cada divisor e cada unha delas pasa por outro divisor 1x16, tendo en total 256 fibras finais). Por economía de rede e por estratexias comerciais cada árbore está deseñada para que cubra unha zona na que hai máis de 256 clientes, xa que non se agarda que o 100% estea interesado en contratar o servizo.
No deseño das rede FTTH Telefónica emprega programas informáticos como:
O traballo das distintas empresas que traballan en FTTH coordínase no portal e-Agora de Telefónica. A rede GPON (Gigabit-capable Passive Optical Networks) de Telefónica ten 2.488 gigabits por segundo (Gbit/s) de baixada, e 1.244 Gbit/s de subida empregando luz láser de 1.490 nanometros (nm) o que permite chegar a un alcance de 20 km. Por perdas de sinal nos elementos da rede esta distancia limítase a uns 8 km.
O Vilariño, O Buriz, Guitiriz
O Vilariño é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2012 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres), cinco menos ca en 2000.
Dani Jarque
Daniel Jarque González, nado en Barcelona o 1 de xaneiro de 1983 e finado en Florencia o 8 de agosto de 2009, foi un futbolista catalán que xogaba de defensa central. O club no que se desenvolveu toda a súa carreira deportiva foi o RCD Espanyol.
Traxectoria
Jarque empezou a xogar no CF Cooperativa de Sant Boi de Llobregat e aos 12 anos pasou a formar parte das categorías inferiores do RCD Espanyol. O futbolista debutaría co primeiro equipo o 20 de outubro de 2002, nun partido de liga ante o Recreativo de Huelva. Durante os seguintes dous anos iría alternando o filial co primeiro equipo.
Non sería ata a tempada 2004-2005, e da man de Miguel Ángel Lotina, cando Jarque pasaría a ter ficha no persoal principal. Alí conseguiu co club perico o seu primeiro título como profesional, a Copa do Rei de 2006 que o club branquiazul gañou ante o Real Zaragoza. Na súa carreira tamén chegou a disputar a final da Copa da UEFA, que perdeu ante o Sevilla FC na final que se disputou en Glasgow o 16 de maio de 2007. O 18 de xullo de 2009, o adestrador Mauricio Pochettino outorgoulle o brazalete de capitán do RCD Espanyol.
Falecemento
Durante a xira estival que o seu equipo realizaba por Italia, Jarque perdeu o coñecemento na habitación do hotel de concentración mentres mantiña unha conversa telefónica coa súa noiva. Esta rapidamente avisou ao seu compañeiro de cuarto no hotel, Ferran Corominas, que pediu asistencia médica. Aínda que foi trasladado rapidamente a un hospital, os médicos non puideron facer nada por reanimalo e o futbolista perdeu a vida. Dani Jarque morreu por mor dunha asistolia no Centro Técnico Federal da FIGC en Coverciano, barrio de Florencia (Italia), o 8 de agosto de 2009.
A noticia da morte do futbolista causou unha gran conmoción no mundo do fútbol español. Pola capela ardente que se dispuxo o 11 de agosto no Estadio Cornellà-El Prat desfilaron representantes de todos os equipos de primeira e segunda división, así como distintas autoridades da vida pública e política, ademais de 14.000 afeccionados. No Estadio Cornellà-El Prat existe a tradición non oficial de aplaudir durante o minuto 21 de cada partido en memoria do xogador, xa que este número era o seu dorsal na última tempada que disputou.
Homenaxes posteriores
Desde mediados de abril de 2010, a porta número 21 do estadio Cornellà-El Prat pasou a denominarse oficialmente porta Dani Jarque na súa honra.
O 11 de xullo de 2010, Andrés Iniesta, tras conseguir o gol da vitoria na final do mundial de Suráfrica 2010 (fronte ao equipo dos Países Baixos), homenaxeou a Dani Jarque mostrando unha camiseta co lema Dani Jarque siempre con nosotros. Tras o partido o xogador declarou moi emocionado que non puidera facer nada por el en toda a tempada e merecíao.
No primeiro aniversario da súa morte, o seu equipo fíxose co Trofeo Ramón de Carranza, os seus compañeiros dedicáronlle a vitoria poñéndolle ao trofeo unha camiseta coa súa fotografía.
O 21 de xaneiro de 2012 inaugurouse na porta 21 do estadio Cornellà-El Prat unha estatua de bronce do ex-capitán do club perico, inspirado na memoria de Jarque.
Scriptures of the Golden Eternity
Scriptures of the Golden Eternity é un álbum ao vivo do guitarrista estadounidense Lee Ranaldo, publicado en vinilo no ano 1993 a través do selo Father Yod, e posteriormente reeditado en CD por Drunken Fish en 1995. O deseño da portada está realizado polo artista visual Savage Pencil. O disco está formado por tres temas sen título interpretados unicamente con guitarra, loops de cinta e voces ocasionais. O primeiro tema foi gravado o 18 de xullo de 1988, e os outros dous o 28 de novembro de 1989.
A diferenza do seu primeiro álbum en solitario, From Here to Infinity, Scriptures of the Golden Eternity foi gravado ao vivo en dúas actuacións que Ranaldo fixo en Nova York, no tempo no que Sonic Youth gravou os seus álbums Daydream Nation e Goo. Durante os primeiros minutos do tema inicial, Ranaldo relata unha historia collida dun episodio de The Adventures of Superman onde unha personaxe secuestrada deixalle a Superman unha pista en forma de dous loops de cinta coa voz dunha persoa dicindo "hello" nunha cámara de eco e cun efecto de son dun canón disparando, a pista significa "Echo Canyon". Echo Canyon sería posteriormente o nome do estudio privado de Sonic Youth, onde foron gravados varios dos seus discos.
Listaxe de cancións
Non aparece ningún título no libreto do disco. Emusic e a iTunes Music Store listan as cancións nos seus menús de descargas cos seus respectivos números de corte.
Prólogo
O prólogo (etim. do grego "prol": antes e "logos": discurso), é o escrito breve, situado ao principio dunha obra extensa, entre os documentos chamados preliminares, e serve a un escritor para xustificar o habela composto e ao lector para orientarse na lectura. Posúe, ademais, outros labores:
Indel sinatura conservado
Os indeis sinatura conservados ou insercións e delecións sinatura conservados (abreviados como CSI, polas súas siglas en inglés) son marcadores moleculares que se encontran nas secuencias de proteínas, moi importantes para establecer as relacións filoxenéticas entre distintos grupos de seres vivos. Os CSIs, orixínanse por raros cambios xenéticos, teñen xeralmente un tamaño definido e están flanqueados a ambos os lados por rexións conservadas, que aseguran a súa fiabilidade como marcadores filoxenéticos útiles. Aínda que os indeis poden ser insercións ou delecións arbitrarias, os CSIs defínense só como aqueles indeis das proteínas que están presentes dentro de rexións conservadas da proteína (noutro caso eses indeis non serían indeis sinatura conservados).
Prólogo
O prólogo é ademais o chanzo previo que serve para explicar ou aclarar algunhas circunstancias importantes sobre a obra literaria que ao autor interésalle destacar.
Cando o autor é novel, o prólogo adoita escribilo un escritor recoñecido para presentalo, pero nos restantes casos adoita facelo o mesmo autor que compuxo a obra extensa. Componse sempre logo de acabar a obra, non antes, e pode haber máis dun, sobre todo se a obra tivo éxito e reeditouse ou reimprimiuse varias veces, polo que cada edición nova leva o seu propio prólogo que vai a continuación dos demais. Cando os prólogos do autor acumúlanse, o autor da obra ofrece unha perspectiva diacrónica da súa relación coa obra literaria composta e a súa acollida a través dos anos, por exemplo, en La Colmena, de Camilo José Cela. Se o obxectivo do prólogo a unha obra é defendela, denomínase galeato.
Indel sinatura conservado
A maioría dos CSIs que foron identificados mostran un alto valor preditivo e xeralmente manteñen a especificidade polos clados de especies identificados orixinalmente. Xa que logo, baseándose na súa presenza ou ausencia, sería posible identificar tanto especies coñecidas coma mesmo especies previamente descoñecidas que pertencen a estes grupos e viven en distintos ambientes.
CSIs específicos de grupo
miniatura|center|upright=3.0|Figura 1: Exemplo de indel sinatura conservado específico de grupo, que é específico para as especies do taxon X. Os trazos nos aliñamentos indican a presenza dun aminoácido idéntico ao da liña superior.
Prólogo
O prólogo sitúase entre un conxunto de textos iniciais da obra que se denomina habitualmente como liminares ou preliminares. Posúe un carácter máis literario que a introdución, que é unha presentación do contido máis que do autor, e debe distinguirse claramente do prefacio, ou escrito preliminar que expresa a intención dunha obra con anterioridade a que esta sexa escrita.
Indel sinatura conservado
CSIs específicos de grupo
Os CSIs específicos de grupo son compartidos xeralmente por diferentes especies que pertencen a un determinado taxon (como xénero, familia, orde, clase, filo) pero non están presentes noutros grupos. Estes CSIs moi probablemente foron introducidos no antepasado do grupo de especies antes que que diverxisen os membros do taxon. Proporcionan un medio de tipo molecular para distinguir os membros dun determinado taxon do resto dos organismos.
A figura 1 mostra un exemplo do CSI de 5 aminoácidos (aa) que se encontra en todas as especies do taxon X. Isto é unha característica distintiva dese taxon, xa que non se encontra noutras especies. Esta sinatura foi introducida probablemente no antepasado común de todas as especies do taxon. De modo similar outras sinaturas específicas de grupo (que non se mostran) poderían ser compartidas por A1 e A2 ou B1 e B2 etc., ou mesmo por X1 e X2 ou por X3 e X4 etc. Os grupos A, B, C, D e X, deste diagrama poderían corresponder a varios filos bacterianos ou eucarióticos.
Prólogo
O prólogo ten unha grande importancia para a historia literaria, pois con frecuencia ofrece as claves críticas da interpretación da obra polo seu propio autor ou por alguén próximo a el. Só ata fai moi pouco empezou a ser estudado como xénero literario.
Indel sinatura conservado
CSIs específicos de grupo
Os CSIs específicos de grupo foron utilizados no pasado para determinar as relacións filoxenéticas de varios filos bacterianos e de subgrupos dentro deles. Por exemplo unha inserción de 3 aminoácidos só era compartida por membros do filo Thermotogae na proteína ribosómica L7/L12 50S, nunha rexión moi conservada (de 82-124 aminoácidos). Esta non estaba presente en ningunha outra especie de bacteria e podía usarse para caracterizar a membros do filo Thermotogae distinguíndoos do resto das bacterias. Os CSIs específicos de grupo tamén se utilizaron para caracterizar os subgrupos dentro do filo Thermotogae.
CSIs multigrupo ou de Liña Principal
miniatura|center|upright=3.0|Figura 2: Indeis sinatura conservados de Liña Principal ou multigrupo. Os trazos indican a presenza dun aminoácido idéntico ao da liña superior.
Os CSIs de Liña Principal son aqueles nos que se comparte unha inserción ou deleción por varios filos maiores, pero que está ausente noutros filos.
A figura 2 mostra un exemplo de CSI de 5 aminoácidos encontrado nunha rexión conservada que está xeralmente presente nas especies que pertencen aos filos X, Y e Z, pero está ausente noutros filos (A, B e C). Esta sinatura indica unha relación específica entre os taxons X, Y e Z e tamén A, B e C. Baseándose na presenza ou ausencia dun indel deste tipo, en especies fóra do grupo (Archaea), pode inferirse se o indel é unha inserción ou unha deleción, e cal dos dous grupos, o grupo A, B, C ou o X, Y, Z, é o ancestral.
Os CSIs de Liña Principal utilizáronse no pasado para determinar a relación filoxenética de varios filos bacterianos. O gran CSI duns 150-180 aminoácidos situado dentro da rexión conservada da xirase B (entre os aminoácidos 529-751), é xeralmente compartida por varias especies de Proteobacteria, Chlamydiales, Planctomycetes e Aquificales. Este CSI está ausente noutros filos procarióticos ancestrais como as Archaea. Igualmente, un gran CSI duns 100 aminoácidos en homólogos da proteína RpoB (entre os aminoácidos 919-1058) está presente en varias especies de Proteobacteria, Bacteroidetes-Chlorobi, Chlamydiales, Planctomycetes e Aquificales. Este CSI está ausente noutros filos bacterianos ancestrais e nas Archaea. En ambos os casos pode inferirse que os grupos que carecen deste CSI son ancestrais.
Estudos evolutivos baseados nos CSIs
miniatura|Figura 3: Árbore de proteínas concatenado que mostra as relacións filoxenéticas do grupo Thermotogae. Indícase o número de CSIs que apoia esta orde de ramificación. miniatura|Figura 4: Árbore de proteínas concatenado que mostra as relacións filoxenéticas de dous filos de arqueas. Indícase o número de CSIs que apoia esta orde de ramificación. miniatura|Figura 5: Árbore de proteínas concatenado que mostra as relacións filoxenéticas do grupo Pasteurellales. Indícase o número de CSIs que apoian esta orde de ramificación.
Thermotogae
Recentemente caracterizáronse as reaccións filoxenéticas do grupo bacteriano Thermotogae baseándose no estudo de CSIs. Antes, non se coñecía ningún marcador molecular bioquímico que puidese servir para distinguir claramente as especies deste filo doutras bacterias. Descubríronse máis de 60 CSIs que eran específicos para o filo enteiro de Thermotogae ou aos seus diferentes subgrupos. Hai 18 CSIs que están presentes unicamente en varias especies de Thermotogae e proporcionan marcadores moleculares para o filo. Adicionalmente, hai moitos CSIs que son específicos de varios subgrupos de Thermotogae. 12 CSIs eran específicos dun clado formado por varias especies do xénero Thermotoga excepto T. lettingae. 14 CSIs eran específicos dun clado formado polos xéneros Fervidobacterium e Thermosiphon e 18 CSIs eran específicos do xénero Thermosiphon.
Ultimamente informouse de 16 CSIs que son compartidos por algunhas ou todas as especies de Thermotogae ou algunhas especies doutros taxons como Archaea, Aquificae, Firmicutes, Proteobacteria, Deinococcus, Fusobacteria, Dictyoglomus, Chloroflexi e os eucariotas. A presenza compartida dalgúns destes CSIs podería deberse a unha transferencia lateral de xenes entre estes grupos. Con todo, o número de CSIs que son normalmente compartidos con outros taxons é moito menor que os que son específicos das Thermotogae e non mostran ningún patrón específico. Por tanto, non teñen un efecto significativo na distinción das Thermotogae.
Arqueas
As Crenarchaeota mesofílicas foron situadas recentemente nun novo filo de arqueas denominado Thaumarchaeota. Porén, hai moi poucos marcadores moleculares que poidan distinguir este grupo de arqueas do filo das Crenarchaeota. Realizouse un estudo filoxenético detallado utilizando CSIs para distinguir estes filos en termos moleculares. Atopouse que 6 CSIs só aparecían en varias Thaumarchaeota, como Cenarchaeum symbiosum, Nitrosopumilus maritimus e varias crenarqueotas mariñas non cultivadas. Outros 3 CSIs eran compartidos comunmente ente especies que pertencían a Thaumarchaeota e Crenarchaeota. Ademais, varios CSIs eran específicos de diferentes ordes de Crenarchaeota (3 CSIs de Sulfolobales, 5 CSIs de Thermoproteales, e 2 CSIs comúns de Sulfolobales e Desulfurococcales). As sinaturas descritas proporcionan novos medios de distinguir Crenarchaeota e Thaumarchaeota, ademais, poderían utilizarse como unha ferramenta para a clasificación e identificación de especies relacionadas.
Pasteurellales
Os membros da orde Pasteurellales distínguense actualmente baseándose principalmente na ramificación da súa árbore de ARNr 16S. Coñécense moi poucos marcadores moleculares cos que se poidan distinguir os membros desta orde doutras bacterias. Nun estudo de CSIs recente utilizado para dilucidar as relacións filoxenéticas nesta orde, descubríronse máis de 40 CSIs que eran compartidos só por todas ou a maioría das especies desta orde. Na orde formáronse dous clados principais: clado I e II. O clado I, que comprende a Aggregatibacter, Pasteurella, Actinobacillus succinogenes, Mannheimia succiniciproducens, Haemophilus influenzae e Haemophilus somnus, está apoiado por 13 CSIs. O clado II comprende Actinobacillus pleuropneumoniae, Actinobacillus minor, Haemophilus ducreyi, Mannheimia haemolytica e Haemophilus parasuis, e está apoiado por 9 CSIs. Baseándose nestes resultados propúxose que Pasteurellales, que está actualmente formado por unha soa familia, sexa dividido en polo menos dúas. Ademais, as sinaturas descritas proporcionarían novos métodos de identificar especies de Pasteurellales non descubertas.
Fungos
As relacións filoxenéticas exactas entre plantas, animais e fungos non se comprende totalmente. Realizouse un pequeno estudo baseado en CSIs para intentar dilucidar esta relación. Utilizáronse catro CSIs para situar a animais e fungos xuntos como un grupo monofilético do que estaban excluídas as plantas. Estes atopáronse en dous proteínas celulares esenciais, o factor de elongación 1 alfa 1 da tradución eucariótica e a enolase. Porén, tradicionalmente a relación específica entre os fungos e os animais non foi admitida.
Toxa, Silleda, Silleda
Toxa é un lugar da parroquia de Silleda no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 27 habitantes, deles 14 eran homes e 13 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Debe o seu nome á proximidade co río Toxa. Neste lugar naceu o médico e político José María Fernández Colmeiro.
Cesare Perdisa
Cesare Perdisa nado en Bolonia o 21 de outubro de 1932 e finou o 10 de maio de 1998 foi un piloto de carreiras italiano. Participou en 8 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 22 de maio de 1955. Alcanzou 2 podios e anotou un total de 5 puntos de campionato.
Significativamente máis novo que a maioría dos pilotos da época, Perdisa a miúdo cedía o seu auto aos seus compañeiros de equipo máis experimentados cando atopaban problemas. Isto sucedeu, por exemplo, na 11ª volta do Gran Premio de Bélxica de 1956, Stirling Moss perdeu a roda traseira dereita do seu Maserati. Moss aparcou o seu coche e correu catrocentos metros de volta aos boxes onde se fixo cargo de Maserati de Perdisa, que pilotou ata o final.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
American Grafishy
American Grafishy é o terceiro álbum da banda estadounidense de noise rock Flipper, publicado o 12 de xaneiro de 1993 a través do selo Warner Bros. Records. O título do disco é un xogo de palabras co nome da película American Graffiti.
Lontra (xénero)
Lontra é un xénero de londras ou lontras que vive nas Américas. O xénero inclúe varias londras de río e a londra mariña de Suramérica Lontra felina. Todas as especies do xénero estaban antes incluídas no xénero Lutra, xunto coa londra euroasiática (a que vive en Galicia), pero posteriormente foron movidas a un xénero separado.
O xénero comprende catro especies vivas nunha especie fósil coñecida:
Celestino I, papa
San Celestino I naceu e morreu en Roma e foi papa entre o 422 e o 432. Pénsase que era familiar do emperador Valentiniano I. Combateu os pelaxianistas e nestorianos.
Vida
San Celestino I foi nado en Campania (Italia) sobre o derradeiro cuarto de século IV. Segundo os biógrafos, Celestino viña dunha familia nobre e emparentada con reis; parte dos estudos sinalan o emperador Valentiniano coma familiar máis proximo a través de seu pai, Prisco (ou Priscus). De súa nai non aparece documentado nada, mais é de supoñer que Celestino foi nobre e romano coma seu pai, só que nalgún punto da súa vida este aspecto deu a volta con singularidade. Suponse que estivo retirado no deserto e que anos despois foi ordenado crego, chegando incluso a ser bispo en Siria. Mais nada hai documentado que impulse a crer que este estilo de vida fose certo; tan só algunhas fontes exteriores de procedencia dubidosa. É posible que estudara teoloxía e relixión e a primeira referencia xa documentada deste home consta do ano 416 na que exerce o cargo de diácono e arquidiácono da igrexa romana (posiblemente no pontificado de papa Inocencio I).
Outros cronistas da época reflicten que Celestino viviu un tempo en Milán, tendo como mestre a santo Ambrosio. Mais no ano 418, santo Agostiño menciónao nun escrito e, escasamente no longo do ano presentase como un dos candidatos para suceder ao papa san Bonifacio I. O 10 de setembro de 422, Celestino I sobe ao solio pontificio; esta data é precisada polo cronista Sebastán Lenain de Tillemont, se ben outros autores indican a posibilidade de que Celestino subira ó trono o 3 de novembro. Aínda que se vivía en tempos revoltos para Roma, Celestino non tivo opoñentes coñecidos; o mesmo santo Agostiño faillo saber ao novo papa a través dunha escrita, a célebre epístola CCLXI (Epist. 261). Todo iso sen contar a solicitude de asistencia para arranxa-las dificultades con Antonio (por aquelas detentaba o cargo de bispo de Fessula en África). Esta carta, e outras escritas por santo Agostiño fixeron un lazo forte entre este e Celestino I, até que Agostiño finou no ano 430.
Non por iso deixa Celestino de afronta-lo cargo; as misivas dedicadas en forma de cartas extensas, dirixidas na súa maioría ós bispos, tratan sobre a santidade, a dedicación e maila aprendizaxe do santo. Mais tamén fan reflexo nelas dos ataques sobre a súa memoria por parte de semipelaxianos, aos que lideraba o asceta Xoán Cassian; e que pola contra o que Celestino buscaba, escomenzaron a ter máis influencia. Polo que o papa aboga por defender os dereitos da igrexa e a dignidade da súa posición.
Xa xurdiran accións na contra da igrexa cristiá polas seitas (maniqueos, pelaxianos, novacianos e outros) que se arrexuntaron coas breves invasións das hordas bárbaras que chegaban até o corazón do imperio. E máxime cando Nestorio (ou Nestorius) chegou a ser bispo de Constantinopla no 428 que, nun principio, contaba co beneplácito de Celestino. Mais uns meses máis tarde escomenzou a levantar sospeitas polos recibimentos agarimosos dos pelaxianos (que Celestino rechazara en Roma); e por enriba os rumores das ensinanzas na prol da dualidade de Xesús.
Como os rumores eran cada vez máis fortes en Roma, Celestino decide que sexa san Cirilo de Alexandría quen investigue o caso, achando este que Nestorio os profesa de forma aberta, polo que fai un reconto e remíteo a Celestino, quen as tacha de herexía. Mais Cirilo conseguía máis información. Celestino adícase a limpar Roma das herexías do maniqueos e outras que non deixaban paz na relixión. Contou para iso coa axuda de dúas personalidades moi importantes da época: por un lado Placidia que estaba en contacto con Celestino, e pola outra Valentiniano III (fillo da mesma) que executaba os requerimentos da súa nai. Deste xeito, Celestino, puido excluír a Coelestio (ou Coelestius) xa que parecía ser o discípulo máis asociado a Pelaxio (ou Pelaxius) aproveitando a condena da seita do Consello de Efesio. Firme defensor dos canons antigos, os cales lle fai ver os bispos de Illiria e aremolina o canones de vella data (que recadara o anterior vigairo: o bispo de Tesalónica), sen os cales non estaba permitido consagrar a ningún bispo ou facer algún concilio. Na mesma liña (o 26 de xullo de 428) escribe aos bispos de Viena e Narbona (nos que aproveita para recordalles os canons orixinais, alentados na súa resistencia as pretensións da Sede de Arles), Cesletino cumpre con iso as observancias do seu predecesor (que segundo os historiadores, non era outro que san Sisto III).
Co andar do ano 429, Celestino dedícase a enviar unhas cartas a san Xermán de Auxerre e san Lupo de Troyes que, naquel momento, estaban na Bretaña (terra nai de Pelaxio), pero tampouco desperdiciou a ocasión de enviar cartas a uns cantos bispos da Galia, os cales, xunto cos primeiros, logran ir erradicando as herexías da rexión. Non deixa por iso Celestino de coida-los aspectos da Igrexa romana, centrándose nos santuarios, sendo a máis favorecida a igrexa de Santa María (na zona de Trastevere) que fora vítima do saqueo bárbaro de Roma; tamén dedicou atención á igrexa de Santa Sabina e decorou o cemiterio de Santa Priscila. Home incansábel que aproveita o resto do tempo para escribir, deixou unhas 16 cartas e un fragmento do discurso sobre a herexía nestoriana. Coa entrada do ano 430, Celestino ordena o Sínodo de Roma polo cal pide que Nestorio se retracte das súas herexías, non vendo a comparecencia deste; Celestino decide condenar de forma solemne o erros de Nestorio e ordena a san Cirilo que o deixe incomunicado e deposto co aviso de que dispuña de 10 días para retractarse dos seus erros mediante escrita, baixo anatema de non o facer. Cirilo, que xa levaba dende a primavera de 429, realizando o seu labor de reconversión na prol de Celestino, nese tempo ata o comunicado presente do papa, de rebate-la dualidade das persoas en Cristo e a negación da maternidade divina de María; polo que, en media provisoria, ademais escribe unha carta longa os monxes de Exipto sobre do tema.
Celestino segue indirectamente as causas do Concilio de Éfeso, nas que se prosegue coa excomuñón de Nestorio; ve con sorpresa que o 27 de xuño, Xoán de Antioquía e Nestorio, excomungan e depoñen a Cirilo; pero será Teodosio II quen os declara depostos, e Cirilo e Nestorio son encarcerados. Semanas máis tarde, e a petición de Celestino, vense os dous relixiosos postos en liberdade; unha excomuñón pública na contra de Nestorio e, coma os tres legados na representación do papa non podían estar involucrados en discusións (a súa causa era a de xulga-las opinións dos outros), Celestino manifesta en tódalas súas cartas que a decisión é final, polo que Cirilo, o 28 de outubro, xunto co concilio manifestan "comprendido polos canons sagrados e as cartas do noso máis santo pai, Celestino, bispo da Igrexa romana", remata o concilio. O 30 de outubro Cirilo volve a Alexandría e Nestorio retírase a un mosteiro de Antioquía.
O derradeiro ano, morte e controversias
Dentro do ano 432, Celestino recibe unha nova que lle fai reconsidera-lo caso da evanxelización de Irlanda; ve como as noticias de que Paladio abandonara a misión a finais de 431 por problemas de saúde (non era para menos, morrería no transcurso do ano 432 na Bretaña). Unha decisión imperaba e recaía nun monxe de nome San Patricio (quen, con anterioridade, foi rexeitado para a misión), polo que recibe as ordes de Celestino (posiblemente o 10 de xullo de 432) de seguir co traballo do Paladio na evanxelización de Irlanda. O 27 de xullo de 432 falece Celestino I en Roma; esta data é recoñecida pola maioría dos haxiógrafos, pero outros cren (particularmente a Igrexa latina) que o seu falecemento ocorreu o 6 de abril do mesmo ano, data na que, tamén indican, o seu corpo foi colocado nas catacumbas de santa Priscila. Non comparte a mesma opinión a Igrexa grega, que lle fai grandes honras (pola súa condena a Nestorio) o 8 de abril. Pero con todo iso hai un dato no que se amosan de acordo os haxiógrafos e historiadores, tratábase da escrita que foi posta no seu sartego, que di: "A súa santísima alma goza xa da visión de Deus".
A controversia está servida en tres partes: as datas de falecemento (que xa se mencionou enriba); o tema do traslado dos restos e como remate as escritas. No ano 820 (817 segundo outros) o papa Pascual I decide que os restos de San Celestino sexan repartidos no traslado entre a basílica de Santa Práxedes (ou Prassede) e o resto para a catedral de Mantua. Non opinan así algúns dos eruditos, xa que parece ser que os restos deste santo están na Igrexa antes mencionada sendo a catedral de Mantua a que reclama tamén ter parte das súas reliquias. A terceira controversia vén servida na prol das escritas que deixou. Mantense a cantidade de 16 cartas e o fragmento dun discurso lido no sínodo de Roma do ano 430. Por séculos creuse que a "Capitula Coelestini" (unha obra que trata en 10 cartas as decisións sobre o suxeito da graza) podería ser de Celestino; pero na actualidade está considerado un dos traballos pertencentes a san Próspero de Aquitania.
Os historiadores tamén poñen en supostos o contido de Liber pontificalis mailo que esta escrita presenta o Introito da Misa. De certo si se sabe que corresponde a Celestino a introdución na Misa de varias partes importantes, contándose entre elas o Introito e o bastón pastoral. Porén, as cartas súas están recolleitas nas "Decretais", mailo que o bibliotecario Anastasio (Anatasius) atribúe a el varias outras constitucións pero con pouca autoridade, como a conservación dunha carta dirixida a Venerio e a Marino ("Et caeteris Galliarum episcopis").
Trasfontao, Silleda, Silleda
Trasfontao é un lugar da parroquia de Silleda no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 14 habitantes, deles 8 eran homes e 6 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Neste lugar está situado o pazo de Trasfontao.
A Forxa, O Buriz, Guitiriz
A Forxa é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Giuseppe Delfino
Giuseppe Delfino, nado en Turín o 22 de novembro de 1921 e finado en Palazzo Canavese o 10 de agosto de 1999, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de seis medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou, aos 30 ans, nos Xogos Olímpicos de 1952 celebrados en Helsinqui, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de espada. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne revalidou o seu título olímpico por equipos, conseguindo tamén unha medalla de prata na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma logrou o terceiro ouro por equipos e o seu primeiro título na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio gañou a medalla de prata na proba por equipos e foi eliminado en cuartos de final da proba individual.
Ao longo da súa carreira gañou sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, seis delas de ouro.
Claudio Coello
miniatura|dereita|220px|Retrato de Teresa Francisca Mudarra, ca. 1690.
Claudio Coello, nado en Madrid en 1624 e finado na mesma cidade o 20 de abril de 1693 foi un pintor barroco español, representante da chamada Escola madrileña.
Biografía
Os seus primeiros pasos na pintura foron guiados polo seu propio pai, Faustino Coello, un broncista portugués, pero o seu verdadeiro mestre foi o pintor Francisco Rizi (1608-1685). Sábese que fixo unha viaxe a Italia, mais os datos son escasos. De volta mantivo relación con o pintor asturiano Juan Carreño de Miranda (1614-1685), que era amigo de Rizzi, que foi quen o introduciu no pazo real, con o que puido coñecer de preto as coleccións artísticas da monarquía.
Foi pintor de cadros de temática relixiosa e retratista. Actuou tamén como pintor ao fresco, labor na que colaboraba con artistas máis especializados como Sebastián Muñoz ou Jiménez Donoso.
En 1686 foi nomeado pintor de cámara do rei Carlos II. O seu discípulo máis importante foi Antonio Palomino (1655-1726), ao que se deben algunhas noticias sobre el.
Etimoloxía popular
A etimoloxía popular é o establecemento da orixe dunha palabra baseándose nas crenzas e nas opinións de xente non especializada na ciencia da etimoloxía. As etimoloxías populares danse na maioría de idiomas.
Características
miniatura|dereita|200px|Armas do rei de Galyce no [[Armorial Segar (século XIII).]]
As etimoloxías populares adoitan ser falsas etimoloxías. Con todo, algunha delas queda recollida ou mesmo establecida oficialmente. De feito, o escudo de Galicia pode ter a súa orixe nunha destas etimoloxías populares: a súa primeira aparición, nun armorial do século XIII, débese talvez a unha falsa interpretación de Galicia como Calice (cáliz). Outra posible etimoloxía popular ten a ver co topónimo de Santiago de Compostela, interpretado falsamente como Campus Stellae cando a súa orixe está no máis que probábel Compositella.
En lingüística histórica, a etimoloxía popular refírese á variación en pronuncia ou en transliteración dunha palabra ao longo do tempo.
Fonte e influencia das etimoloxías populares
Son diversas as razóns que explican a existencia de etimoloxías populares. Algunhas son interpretacións razoábeis de evidencias que resultan falsas, como cando noutros tempos se asociaba Galicia á Galia. Outras veces, son intentos de oficializarlle unha orixe distinguida a un lugar ou liñaxe (Galegos < Gálatas ou Galileos; de aí tamén procede o uso medieval de "corónica" por crónica, por ser relativa á "coroa [e ó rei]", non á "cronoloxía"). En moitos casos a orixe dunha palabra está nunha lingua que os falantes actuais descoñecen. Mesmo os especialistas adoitan propor orixes plausíbeis para palabras que co tempo se demostran falsas.
Adélaïde Fassinou
Traxectoria
Alumna da Escola Normal Superior, titulouse como mestra de literatura moderna. Tamén obtivo en Dijon o título de estilística.
Foi profesora de ensino secundario no seu país natal, na Universidade e en escolas profesionais. Interveu nunha comisión beninesa para a Unesco.
Carmen Fariña
Carmen Fariña, nada co apelido Guillén o 5 de abril de 1943, en Brooklyn, Nova York, é a reitora das Escolas da Cidade de Nova York e xefa do Departamento de Educación. O anuncio da súa elección por parte do alcalde Bill de Blasio produciuse o 30 de decembro de 2013. É a primeira reitora das Escolas de Nova York que conta co experiencia previa en supervisión de escolas dende Rudy Crew. Fariña foi mestra, directora, superintendente, e vicerreitora de Ensino e Aprendizaxe dende 2004 até 2006.
Traxectoria
Filla de pais galegos que marcharon de España durante a guerra civil, Fariña era a única falante de castelán no xardín de infancia e aprendeu inglés na escola. A barreira da lingua era tan grave que a mestra de Fariña "marcou ausencias todos os días durante seis semanas porque Carmen, que daquela tiña o apelido Guillén, non respondía á mestra cando chamaba por Quillan durante a rolda da mañá."
Foi a primeira persoa na súa familia que estudou na universidade. É graduada en ciencias pola Universidade de Nova York e fixo tres mestrías: Brooklyn College (Educación bilingüe), Universidade de Fordham (Gifted/Arts Education) e Universidade Pace (Administración e Supervisión).
Julen Guerrero
Julen Guerrero López, nado en Portugalete o 7 de xaneiro de 1974, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Teodoro I, papa
miniatura Teodoro I, nado en Xerusalén e finado en Roma o 14 de maio de 649), foi papa desde o 24 de novembro de 642 ata o 14 de maio de 649, consiídérase grego pero naceu en Palestina.
Morreu en Roma o 14 de maio do ano 649, presumibelmente envelenado por ordes do emperador de Bizancio Constante II.
A Igrexa Ortodoxa venérao como santo e considérao mártir.
Germán Fanego Salaverri
Germán Fanego Salaverri, nado en Mondoñedo en 1884, foi un médico e político galego.
A Costeira, O Buriz, Guitiriz
A Costeira é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Galería de imaxes de Chrysomelidae de Galicia
Chrysomelidae
A Barcia, Siador, Silleda
A Barcia é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 2 habitantes, deles 1 eran homes e 1 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Javier Varela Pérez
Javier Varela Pérez, nado en Antas de Ulla o 2 de maio de 1964, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de José Antonio Varela Casal, alcalde de Antas de Ulla. Entrou a traballar no Concello de Antas de Ulla como persoal laboral contratado, xunto coa súa muller. Nas eleccións municipais de 1995 figurou no posto 13 da candidatura do PP en Antas de Ulla. Trala morte do seu pai o 24 de xullo de 1998, sucedeuno interinamente José Robustiano Taboada, ata que a finais de agosto elixíron alcalde a Javier. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura do Partido Popular de Galicia á alcaldía de Antas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Varela foi obxecto de dúas auditorías por parte do Consello de Contas de Galicia, motivadas pola demora na presentación dos balances anuais do concello. Tales balances levaban catro anos sen presentarse, os correspondentes ao período 2004-2007. Segundo o alcalde, o motivo foi que o interventor municipal non estaba de acordo cos balances elaborados pola alcaldía. Nese momento a Comisión de Contas municipal levaba 12 anos sen ser convocada.
Varela foi acusado pola oposición de irregularidades na xestión económica do concello, de ocultación de facturas e de opacidade na contabilidade da sociedade municipal Empresa de Promoción Integral do Concello de Antas de Ulla S.L., entre outras acusacións.
Ademais Varela denunciou ter sido suplantado na rede social Tuenti por uns descoñecidos, que terían mantido conversas con menores de idade. A denuncia foi presentada perante a Garda Civil.
En xaneiro de 2016 consolidou catro prazas de funcionario do Concello, a súa propia, a da súa muller, a da muller dun concelleiro do PP e a dunha persoa vinculada ao partido.
Odin (observatorio espacial)
Odin é un observatorio espacial da Corporación Espacial Sueca lanzado o 20 de febreiro de 2001 mediante un foguete Start 1 desde Svobodny, en Rusia.
Características
A misión de Odin é dobre: estudar, no rango do infravermello a atmosfera terrestre e obxectos astronómicos. O observatorio ten unha precisión de apuntado de 15 segundos de arco e unha capacidade de almacenamento a bordo de 100 MB. Como sensor utiliza un radiómetro crioxénico co que observar nas bandas de 118,25-119,25, 486,1-503,9 e 541,0-580,4 GHz cunha resolución de entre 0,1 e 1,0 MHz, utilizando tamén un espectrómetro óptico para facer medicións en bandas entre os 280 e 800 nanómetros e na banda de 1270 nm. Ambos sensores reciben a luz recollida por un telescopio de tipo gregoriano de 1,1 m de diámetro.
David Harbour
David Harbour, nado en Nova York o 10 de abril de 1975, é un actor estadounidense que traballou en cine, televisión e teatro. Saltou á fama polo seu papel de Jim Hopper na serie orixinal de Netflix, Stranger Things.
Traxectoria
Graduouse na Dartmouth College de Hanover, Novo Hampshire en 1997. Harbour tivo o seu inicio profesional en Broadway en 1999 na obra The Rainmaker e debutou en televisión no 2002 nun episodio de Law & Order: Special Victims Unit. Interpretou o papel recorrente do axente da A miña Roger Anderson na serie de televisión de ABC Pan Am. En 2005, foi nomeado para un premio Tony pola súa actuación nunha produción de Quen teme a Virginia Woolf?
É coñecido polo seu papel como o axente da CIA Gregg Beam en Quantum of Entreteña, como Shep Campbell en Revolutionary Road e como a fonte de Russell Crowe en State of Play. Tamén recibiu eloxios polo seu papel de Paul Devildis nun episodio de 2009 de Law & Order: Criminal Intent. Os seus outros créditos en cine inclúen Brokeback Mountain, The Green Hornet e End of Watch. En 2013, interpretou un pequeno papel dun médico de cabeceira na serie de televisión estadounidense baseada no clásico detective Sherlock Holmes, Elementary. Tamén interpretou o papel recorrente de Elliot Hirsch en The Newsroom desde 2012.
En 2014 uniuse ao elenco principal da serie de drama histórico Manhattan.
En 2016 interpretou o xefe de policía Jim Hopper na serie orixinal de Netflix Stranger Things.