cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregorio IX, papa
120px Gregorio IX, nado en Anagni cara o 1170 e finado en Roma o 22 de agosto de 1241, foi o Papa nº 178 da Igrexa católica.
Traxectoria
En 1207 Inocencio III enviouno como legado a Alemaña coa misión de mediar na disputa sucesoria que xurdiu a raíz da morte de Henrique VI.
En 1217, baixo o pontificado de Honorio III, exerceu como delegado plenipotenciario para Lombardía e Toscana, onde predicou a Sexta Cruzada. esquerda|200px|miniatura Elixido papa o 21 de marzo de 1227, tras renunciar á tiara o cardeal Conrado de Urach, elixido como primeira opción, adoptou o nome de Gregorio IX.
Enfrontamento co Sacro Imperio
Frederico II decidiu entón, para probar a inxustiza da súa excomuñón, dirixirse a Terra Santa, partindo sen a bendición papal en 1228, á fronte dun reducido exército que, porén, logrou conquistar a illa de Chipre e facerse en 1229, mediante un acordo diplomático, con Xerusalén, Belén e Nazaret.
Gregorio IX non respondeu coa absolución de Frederico, senón que declarou que as accións do emperador en Terra Santa non podían cualificarse como guerra santa ó continuar excomungado, e procedeu a liberar ós cruzados do voto de obediencia ó emperador, que se viu obrigado a regresar ó saber que o Papa, xunto á Liga Lombarda, estaba invadindo o seu reino de Sicilia.
Porén, esta paz foi moi efémera, xa que coas formas de concibir o papado e o pontificado por Gregorio e por Frederico, un novo enfrontamento era ineludible. Así, cando en 1237 as tropas imperiais derrotaron á liga lombarda na Batalla de Cortenova, o Papa encontrou a escusa para volver a excomungar novamente a Frederico II en 1239.
Inmediatamente ordenou unha cruzada contra o emperador, intentou infrutuosamente que os príncipes alemáns elixisen un novo rei e convocou un concilio en Roma para celebralo en 1241.
Frederico anunciou pola súa parte a súa oposición total á celebración dun concilio que, convocado polo Papa, non tiña outra motivación que a da súa deposición e substitución, polo que ordenou ás súas tropas que apresasen a tódolos que viaxasen a Roma coa intención de participar no mesmo.
A detención e encarceramento de máis de cen clérigos impediu a celebración do sínodo e, pouco despois, o 22 de agosto de 1241, faleceu Gregorio IX.
Outras obras
Gregorio IX, mediante a publicación en 1231 da bula Excommunicamus, estableceu formalmente o tribunal da Inquisición, facéndoa depender directamente do pontífice, nomeando ós dominicos como inquisidores e establecendo que os herexes fosen entregados ó brazo secular para o seu castigo.
Canonizou a Francisco de Asís o 16 de xullo de 1228, a Antonio de Padua en maio de 1232 e a Domingos de Guzmán o 8 de xullo de 1234.
As profecías de San Malaquías refírense a el como Avis ostiensis (A ave de Ostia), facendo referencia ó feito de que foi cardeal de Ostia antes da súa elección como pontífice, e a que no seu escudo de armas aparece unha ave.
Illamento reprodutivo
miniatura|O illamento xeográfico dos [[pimpíns de Darwin nas Illas Galápagos produciu unha ducia de novas especies. ]] En bioloxía, o illamento reprodutivo ou as barreiras á hibridación son o conxunto de características, comportamentos e procesos fisiolóxicos que impiden que os membros de dúas especies diferentes poidan criar ou aparellarse entre elas, producir descendencia ou que a mesma sexa viable ou fértil. Estas barreiras constitúen unha fase indispensable na formación de novas especies (especiación) xa que manteñen as características propias das mesmas a través do tempo polo feito que diminúen, ou directamente impiden, o fluxo xenético entre os individuos de diferentes especies.
Propuxéronse diversas clasificacións dos mecanismos de illamento reprodutivo. O zoólogo Ernst Mayr clasificounos en dúas categorías amplas: mecanismos precopulatorios e poscopulatorios. Os primeiros actúan antes de que se produza a fecundación (é dicir, antes do coito no caso dos animais ou da polinización no cas das plantas). Estes mecanismos precopulatorios, tamén chamados «barreiras externas á hibridación», son as separacións físicas no tempo, no espazo, ambiente, nichos ecolóxicos específicos e diferenzas no comportamento que impiden o apareamento ou a polinización. Os mecanismos poscopulatorios, ou «barreiras internas á hibridación», en troques, operan a través da falta de harmonía entre os sistemas fisiolóxicos, reprodutivos ou citolóxicos dos individuos pertencentes a diferentes especies.
Javier Aguirre
Javier Aguirre Onaindía, apodado El Vasco ou El Vasco Aguirre, nado en Cidade de México o 1 de decembro de 1958, é un exfutbolista mexicano e actual adestrador de fútbol. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección mexicana. Actualmente adestra o Al Wahda FC.
Adestrador
O 30 de decembro rescindiu o seu contrato co Real Zaragoza, sendo substituído por Manolo Jiménez. Iniciada a tempada 2012–13 foi contratado polo RCD Espanyol, en substitución de Mauricio Pochettino.
Logo de anunciar que non continuaría, en maio de 2014 o Espanyol nomeou a Sergio González como o seu substituto.
Crust punk
O crust punk (ou simplemente crust) é un estilo musical influenciado polo hardcore punk e o metal extremo. Este estilo evolucionou a mediados dos anos 1980 en Inglaterra, con temas de líricas escuras e pesimistas relacinadas con problemas políticos e sociais. O termo "crust" foi empregado por primeira vez polo grupo Hellbastard na súa demo de 1986 titulada Ripper Crust, aínda que os medios especializados describen ao grupo Amebix como os pioneiros deste estilo.
O xénero defínese polo seu sons baixos e distorsionados, tempos rápidos e voces guturais e gritos. As inspiracións dos grupos deste xénero xorden de grupos de anarco-punk como Crass e Discharge e de grupos de metal extremo como Venom, Celtic Frost e Motörhead.
Pooyan
Pooyan (プーヤン) é un videoxogo arcade desenvolvido por Stern Electronics baixo a licenza de Konami en 1982. O xogador controla a "Mama", unha porca cuxos bacoriños foron secuestrados por unha manda de lobos.
Mahinda Rajapaksa
Mahinda Rajapakse, nado en Weerakatiya o 8 de novembro de 1945, é un político de Sri Lanka, que ocupou o cargo de Primeiro Ministro do seu país dende 2019 ata 2022.
Previamente ocupara o cargo dende 2004 a 2005 e de xeito breve en 2018, nunha disputa con Ranil Wickremesinghe, considerándose ambos a si mesmos como primeiros ministros. Tamén foi presidente de Sri Lanka de 2005 a 2015.
Inocencio IV, papa
200px|miniatura miniatura|120px Inocencio IV, nado en Xénova cara o 1185 e finado en Nápoles o 7 de decembro de 1254, foi o Papa nº 180 da Igrexa católica.
De nome Sinibaldo Fieschi, foi o último representante da teocracia pontificia. Formouse en Parma e Boloña, sendo profesor de dereito canónico nesta última cidade. O 23 de setembro de 1227 foi nomeado cardeal-párroco de San Lourenzo en Lucina; o 28 de xullo de 1228, vice-chanceler de Roma; en 1235 bispo de Albenga e legado no norte da península itálica. Foi elixido Papa o 25 de xuño de 1243, tras máis de ano e medio coa sede vacante trala morte de Celestino IV.
Con ocasión da celebración do conclave para elixilo Papa, Federico II controlaba os arredores de Roma, sendo de facto quen dominaba os Estados Pontificios. Con esta situación pretendeu controlar a elección papal, ó que a maioría dos cardeais se opuxo. Elixido Inocencio IV, Federico II enviou emisarios para acodar a paz. Federico II fora proscrito por Gregorio IX e buscaba a toda costa un acordo coa Igrexa, pero sen renunciar ó seu poder e influencia nas decisións eclesiásticas. Pola súa parte, Inocencio era un home convencido de que o poder da Igrexa, e en concreto da figura papal, debía estar por riba dos gobernantes e os reis.
Nesta situación, Inocencio esixiu de Federico o recoñecemento do dano que causara á Igrexa. Finalmente chegaron a un acordo o 31 de marzo de 1244. Nel restituíanse á Igrexa as súas posesións, especialmente os Estados pontificios, e liberábase ós prelados favorables ó Papa que mantiña presos o emperador. Aínda que firmara a paz con el mercede á mediación do rei de Francia, sentiuse incómodo en Italia pola presenza da milicia imperial, e decidiu refuxiarse en Lión co apoio dos xenoveses. Convocou o 3 de xaneiro de 1245, nada máis chegar á cidade, o Concilio de Lión I pese á oposición do emperador. Sentíndose forte, Inocencio procedeu a realizar novas acusacións durante a celebración do concilio contra o emperador e terminou por excomungalo o 17 de xullo por non organizar unha nova cruzada, e ditou a bula Agni sponsa nobilis para declarar o poder supremo da Igrexa fronte ós gobernantes. Federico organizou tropas para enfrontarse ó papado; Inocencio, pola súa parte, pretendeu organizar unha cruzada contra o propio emperador mobilizando ós príncipes alemáns. Nese camiño pretendeu a elección de Henrique Raspe e, aínda que foi proclamado emperador o 22 de maio de 1246, nunca foi recoñecido como tal. Ó mesmo tempo provocou o alzamento contra o emperador de moitas cidades do norte de Italia, obtendo a vitoria as tropas papais o 26 de maio de 1249.
Morto Federico II en 1250, continuou a súa loita contra Conrado IV, fillo e sucesor daquel, propoñendo para os alemáns a Guillerme de Holanda. Recuperou o Reino de Sicilia para o papado, ofrecéndoo sucesivamente a Ricardo de Cornwall, irmán de Henrique III de Inglaterra, ó seu fillo Edmundo o Chepudo e a Carlos de Anjou. Todos o rexeitaron, mentres Conrado IV e Manfredo (bastardo de Federico II) controlaban pola forza das armas Nápoles e Sicilia. Á morte de Conrado, a posición do seu fillo Conradino era tan precaria que negociou co Papa. Por un tratado firmado en setembro de 1254, Apulia pasou a ser propiedade papal. O gobernante de Apulia, Manfredo, sospeitou da conduta do pontífice ó visitar a súa nova terra, polo que fuxiu cos sarracenos, que o axudaron a derrotar ás tropas papais en Foggia o 2 de decembro de 1254. Inocencio, enfermo, faleceu en Nápoles o 7 de decembro, como consecuencia do efecto que a noticia da derrota tivo na súa desastrada saúde.
Ademais dos seus enfrontamentos coa dinastía Hohenstaufen, interveu na política de Inglaterra (protexendo a Henrique III), na de Austria, Hungría e Portugal.
Xoana Seymour
Xoana Seymour tamén coñecida como Jane Seymour (1509 – 24 de outubro de 1537) foi a terceira muller de Henrique VIII de Inglaterra, e nai do futuro rei Eduardo VI. Finou 12 días despois de dar a luz ao futuro rei.
Traxectoria
Seymour foi a cuarta filla dos 9 fillos que tiveron Xoán Seymour de Wiltshire e Margarida Wentworth. Logo de servir coma asistente de Catarina de Aragón e de Ana Bolena, esposas ambas as dúas de Henrique VIII de Inglaterra, Xoana espertou o interese do rei e mailo favor deste ao seguir a mesma táctica cortesá de Ana Bolena, de se negar reiteradamente ás propostas sexuais do rei co fin de aumentar o seu desexo até o punto de conseguir os mesmos favores que conseguira a arteira Ana. A diferenza dos seus irmáns e da súa predecesora Ana Bolena, non simpatizaba coas ideas relixiosas protestantes. O desexo do rei Henrique de casar con ela acelerou as falsas acusacións de adulterio contra a, aínda daquela, raíña Ana. Así, finalmente Xoana e Henrique casaron no palacio de York, o 30 de maio de 1536, tan só 11 días despois da execución de Ana Bolena na Torre de Londres. Decontado, Xoana ficaría grávida.
A preñez espertou en Xoana unhas arelas irrefreábeis de comer perdices. O rei ordenaba traelas dende Calais e Flandres. Engordou terribelmente e tivéronse que amañar todos os seus vestidos. Xoana deu a luz a un neno, o futuro rei Eduardo VI, o 12 de outubro de 1537. Contraeu febres puerperais e morreu doce días máis tarde, o 24 de outubro de 1537. Está enterrada no Castelo de Windsor.
Os dous ambiciosos irmáns de Xoana, Tomás e Eduardo, abusaron da súa memoria para aumentaren as súas propias fortunas. Tras a morte de Henrique, Tomás contraeu matrimonio coa súa viúva, Catarina Parr (sexta e derradeira esposa de Henrique). Durante o período de rexencia de Eduardo VI, Eduard Seymour foi o seu protector e o gobernante real de Inglaterra. Ambos os dous irmáns foron axustizados.
Das seis mulleres que tivo o rei Henrique VIII, Xoana Seymour foi considerada polo mesmo rei coma súa "verdadeira" esposa, ao ser a única que lle deu o herdeiro home que tan desesperadamente desexaba. Tanto era así, que á morte desta a corte ao completo gardou loito durante certo tempo seguindo a orde do rei. E cando Henrique faleceu, sepultárono ao lado de súa esposa, Xoana Seymour, na Capela de San Xurxo sita no Castelo de Windsor.
Eleccións municipais en Mondariz
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Mondariz dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Mondariz]]
Banda
O termo banda pode referirse a
Amais, como topónimo pode referirse a:
Prionailurus
Prionailurus é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos.
A Lapela, Santa Mariña de Lesa, Coirós
A Lapela é un lugar da parroquia dos Santa Mariña de Lesa no concello coruñés de Coirós na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 37 habitantes (20 homes e 17 mulleres).
Prionailurus
Dentro deste xénero inclúense cinco especies, (ou catro, segundo os autores), de felinos de tamaño e aspecto variábel, que viven nas selvas da India e do Sueste Asiático: o Prionailurus bengalensis, o Prionailurus bengalensis iriomotensis o gato de cabeza chata (Prionailurus planiceps), o gato ferruxento (Prionailurus rubiginosus) e o gato pescador (Prionailurus viverrinus). Este último é o máis coñecido e de distribución máis ampla, así como practicamente o único felino que basea a súa dieta no consumo de peixes.
O estado de conservación de cada unha das especies é dispar, aínda que en xeral pódese dicir que todas están ameazadas nalgunha medida debido á destrución do seu hábitat, que se acelerou nos últimos anos á par que o desenvolvemento urbano e industrial do Sueste Asiático. O gato de cabeza chata chegou mesmo a considerarse extinto en 1985, pero por fortuna foi redescuberto dez anos despois; desde aquela aparece na Lista vermella da UICN como especie en estado crítico.
Descrición
O xénero foi descrito en 1858 polo explorador e naturalista ruso Nikolai Severtzov, en ''Rev. Mag. Zool. Paris, (2), 10: 387, quen asignou como especie tipo a Felis pardochrous'' Hodgson, 1844.
Plateau
350px|miniatura|Localización de Plateau dentro de Nixeria. Plateau (Meseta) é un dos estados formantes da República Federal de Nixeria. Ten unha extensión de 30 913 km2 e limita polo norte co estado de Bauchi, polo leste e sueste co estado de Taraba, polo sur con Nassawara e polo oeste co estado de Kaduna. A súa capital é a cidade de Jos e a súa poboación cífrase nuns tres millóns e medio de persoas.
Plateau está considerado un dos estados con maior diversidade cultural e lingüística da xa diversa Nixeria. Nel fálanse cerca de 48 linguas. Entre as que teñen máis de 100 mil falantes, están o angas, o berom, o goemai, o kofyar, o mwaghavul, o ron e o tarok.
Ao estar situado na zona central do país, no límite entre os territorios de maioría cristiá e o norte musulmán, Plateau foi escenario de violentos combates entre membros de ambas as faccións. En 2010, estes enfrontamentos deixaron un saldo de polo menos 500 mortos.
Historia
O estado conformouse en 1926 como escisión da entón provincia de Bauchi (actualmente estado). Ao longo do século XX, mercé distintos acontecementos históricos, sufriu varias modificacións territoriais. A última delas tivo lugar en 1996, cando baixo o réxime militar de Sani Abacha, dispúxose que a parte occidental do territorio se separara para conformar o novo estado de Nassawara.
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de dezasete áreas de goberno local, a saber:
Prionailurus
Especies e subespecies
O xénero está conformado polas seguintes cinco especies, coas subespecies que se indican:
Slovenská televízia
Slovenská televízia (en galego, Televisión Eslovaca) é unha compañía de televisión de Eslovaquia, que forma parte da empresa de radiodifusión pública Rozhlas a televízia Slovenska (RTVS). Fundouse en 1993 trala escisión de Checoslovaquia, cando a empresa desligouse da televisión checa e comezou a funcionar por separado. Actualmente xestiona dous canles de televisión.
Nos seus inicios, SVT non tiña ningunha relación con outros grupos públicos de medios de comunicación como a radio Slovenský rozhlas. Desde o 1 de xaneiro de 2011, a radio e televisión pública eslovaca funcionan dentro do grupo RTVS, creado para abaratar custos.
SVT é membro da Unión Europea de Radiodifusión desde 1993.
Historia
Durante o tempo que Eslovaquia formou parte de Checoslovaquia, a televisión pública estivo integrada no grupo Československá televize (ČST), que xestionaba canles para todo o país sen diferenzas entre rexións. As primeiras emisións en Bratislava comezaron en 1956, e estendéronse a todo o país un ano despois. A caída do réxime comunista trala Revolución de veludo dotou dunha maior liberdade de expresión aos medios de comunicación públicos.
Coa creación da República Federal Checa e Eslovaca en 1990, houbo cambios na organización de ČST. A súa primeira canle mantívose como televisión federal (F1), mentres que o segundo converteuse en dúas cadeas que só emitirían nas súas nacións: Česká televize na República Checa e Slovenská televízia (S1) en Eslovaquia. Deste xeito, as súas emisións comezaron o 1 de xullo de 1991.
O 1 de xaneiro de 1993, Slovenská televízia converteuse no grupo de televisión pública de Eslovaquia, novo país creado trala disolución de Checoslovaquia. As frecuencias da antiga televisión checoslovaca pasaron ao seu control, o que lle permitiu desenvolver dúas canles nacionais: SVT1 polo sinal da antiga canle federal e SVT2 polo espazo que ocupaba S1. Ese mesmo día, o grupo ingresou na Unión Europea de Radiodifusión.
Durante un tempo, Slovenská televízia xestionou unha terceira canle de televisión. Con motivo da celebración dos Xogos Olímpicos de Pequín 2008, creouse a cadea especializada en deportes Trojka, que comezou as súas emisións o 8 de agosto. Con todo, os problemas económicos do país e o custo dos dereitos das probas propiciaron a súa pechadura o 1 de xullo de 2011.
Organización
Slovenská televízia está integrada na organización de radiodifusión pública Rozhlas a televízia Slovenska (RTVS), que comezou a súa actividade o 1 de xaneiro de 2011. Anteriormente, o grupo funcionaba de forma independente respecto doutros medios de comunicación de titularidad estatal, como a radio Slovenský rozhlas. RTVS é membro activo da Unión Europea de Radiodifusión.
A televisión pública eslovaca finánciase cunha combinación de imposto directo (56 euros ao ano), publicidade e orzamentos xerais. Con todo, este sistema cambiará despois de que o parlamento de Eslovaquia aprobase a supresión do canon. A partir de xaneiro de 2013, o grupo financiarase a través da publicidade e as achegas directas do Estado cara a RTVS, que se encargará de redistribuír entre os seus medios.
A programación de Slovenská televízia debe cumprir uns parámetros de servizo público e non deixar de lado ás minorías sociais do país, de acordo cos estatutos da radiotelevisión pública. Ademais, está obrigada a promover a cultura e idioma eslovaco. Os programas internacionais adoitan emitirse dobrados, salvo algunhas producións que poden estar subtituladas.
Canles de televisión
Slovenská televízia xestiona dúas canles de televisión que tamén transmiten en alta definición:
Ambas canles emiten a súa programación en sinal aberto para todo o territorio nacional eslovaco. Tamén o fai a través de Internet, aínda que algúns dos seus programas non poden seguirse si estase no estranxeiro por dereitos de emisión. Ao contrario que outras organizacións públicas, Slovenská televízia non conta cunha canle internacional. Desde 2008 ata 2011, STV mantivo unha terceira cadea chamada Trojka, dedicada ao deporte.
Lavandeiras
O topónimo Lingua galega Lavandeiras pode referirse a:
O Cotarón, A Porta, Sobrado
O Cotarón é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Hidróxido de sodio
O hidróxido de sodio (NaOH), tamén coñecido como sosa cáustica, é unha base cáustica. É amplamente utilizado na industria, sobre todo como base forte, na fabricación de pasta de papel, na industria téxtil, na potabilización da auga, e na industria dos deterxentes. A produción mundial en 1998 era duns 45 millóns de toneladas. É tamén a base máis comunmente empregada nos laboratorios químicos.
Características xerais
O hidróxido de sodio puro é un sólido branco, dispoñible en lentellas, escamas, ou perliñas, e tamén en disolución ó 50%. É moi delicuescente e tamén absorbe facilmente dióxido de carbono do aire, polo que debe ser almacenado en envases selados hermeticamente. É moi soluble en auga con liberación de calor. Tamén se disolve en etanol e metanol, aínda que exhibe unha solubilidade máis baixa nestes disolventes que o hidróxido de potasio. É insoluble en dietil éter e outros disolventes non polares. Unha disolución de hidróxido de sodio deixará unha mancha amarela sobre tela ou papel.
Propiedades químicas
O hidróxido de sodio é un composto iónico, que conten os ións sodio e hidróxido. O ión hidróxido fai do hidróxido de sodio unha base forte coa que reaccionan os ácidos formando auga e os sales correspondentes, por exemplo, co ácido clorhídrico, formase cloruro de sodio:
NaOH (aq) + HCl (aq) → NaCl (aq) + H2O (l)
En xeral tales reaccións represéntanse por unha ecuación iónica neta simple: OH− (aq) + H+ (aq) → H2O
Este tipo de reacción é moi exotérmica cando se utiliza un ácido forte. Tales reaccións ácido-base poden utilizarse para titulacións, sendo esta a maneira máis común de determinar a concentración de ácidos. Ademais da xa mencionada reacción co dióxido de carbono, o hidróxido de sodio reacciona tamén con outros óxidos ácidos; por exemplo co dióxido de xofre (SO2) reacciona totalmente. Estas reaccións son de uso frecuente para eliminar os gases ácidos prexudiciais (como SO2 e H2S) e previr a súa emisión á atmosfera. :
2 NaOH + CO2 → Na2 CO 3 + H2O
O hidróxido de sodio reacciona lentamente co vidro formándose silicato de sodio, así que os empalmes de cristal e as chaves de paso expostas ao NaOH teñen tendencia a soldarse. Reactores químicos, conducións e aparatos de vidro son danados pola exposición ao hidróxido de sodio, especialmente en quente.
O hidróxido de sodio non ataca ao ferro nin ao cobre, pero moitos outros metais, por exemplo aluminio, zinc e titanio son atacados rapidamente. En 1986, no Reino Unido, un tanque de aluminio foi utilizado equivocamente para transportar a disolución de hidróxido de sodio ao 25%, causando dano ó tanque. Pola mesma razón as cazarolas de aluminio non se deben limpar con lixivia. :
2 Al (s) + 6 NaOH (aq) → 3 H2 (g) + 2 Na3AlO3 (aq)
Moitos non metais tamén reaccionan co hidróxido de sodio, dando sales. Por exemplo o fósforo forma hipofosfito de sodio, mentres que o silicio da silicato de sodio. A diferenza do NaOH, os hidróxidos da meirande parte dos metais son insolubles, e polo tanto o hidróxido de sodio pódese utilizar para precipitar os hidróxidos do metal. Un deses hidróxidos é o hidróxido de aluminio, utilizado como xel floculante para filtrar e eliminar partículas materiais no tratamento de augas. O hidróxido de aluminio prepárase na planta de tratamento pola reacción do sulfato de aluminio co NaOH:
6NaOH (aq) + Al2 (SO4) 3 (aq) → 2 Al (OH) 3 (s) + 3 Na2SO4 (aq)
O hidróxido de sodio reacciona facilmente cos ácidos carboxílicos para formar os sales correspondentes, e é mesmo unha base bastante forte como para formar sales co fenol O NaOH pode ser utilizado tamén como base indutora da hidrólise de ésteres (saponificación), de amidas e de haluros de alquilo. Agora ben, a baixa solubilidade do NaOH en disolventes orgánicos fai que moitas veces se empregue o KOH máis ca el.
miniatura|dereita|200px|Hidrólise básica dun éster (saponificación)
Fabricación
En 1998, a produción total no mundo era dunhas 45 millóns de toneladas, das que 14 correspondéronlle a Norteamérica e Asia e 10 millóns a Europa.
Métodos de produción
O hidróxido de sodio prodúcese (xunto co cloro e o hidróxeno) por electrólise dunha disolución acuosa de cloruro de sodio. O hidróxido de sodio acumúlase no cátodo, onde a auga dá lugar a hidróxeno gas e o ión hidróxido:
Para producir NaOH é preciso evitar a reacción do NaOH co cloro. Isto faise tipicamente dunha das tres formas que seguen, das que o proceso da célula de membrana é, economicamente, o máis viábel.
Un vello método para a produción do hidróxido de sodio era o proceso de LeBlanc, para a produción de carbonato de sodio. Este método xa non se utiliza, pero axudou a establecer o hidróxido de sodio como produto químico importante.
Usos
Un dos usos máis frecuentes no hidróxido de sodio é que con este se pode medir a concentración dos ácidos.
Aplicacións xerais
O hidróxido de sodio é a base forte de máis uso na industria química. Emprégase especialmente como disolución acuosa. Utilízase para reaccións químicas que necesiten o ión hidróxido e tamén para a neutralización de materiais ácidos. Pode ser utilizado tamén como neutralizante no refino do petróleo
Experimento
O hidróxido de sodio utilizouse xunto co zinc para a creación dos “peniques de ouro”. Férvese un penique ou unha moeda de 5 céntimos de euro nunha disolución de NaOH xunto cun pouco de zinc granulado, a cor do penique cambiará a cor prata en cerca de 45 segundos. Sostense entón o penique na lapa dun mecheiro durante algúns segundos e cambia a súa cor a dourada. A razón de que suceda isto é que o zinc granulado disólvese no NaOH para formar Zn (OH) 42-. Este ión, o zincato redúcese a cinc metálico na superficie de cobre do penique. O zinc e o cobre cando son quentados á elevada temperatura da lapa dan latón, de cor dourada.
Uso en análise químico
Dentro da química analítica, as disolucións do hidróxido de sodio son de uso frecuente para medir a concentración de ácidos; titulación. Posto que o NaOH non é un patrón primario, as disolucións deben estandardizarse por titulación contra un estándar, por exemplo ftalato de hidróxeno e potasio. (As buretas nas que se use NaOH deben aclararse inmediatamente despois do uso para evitar que a chave de paso se bloquee ó soldarse)
Fabricación de xabón
A fabricación do xabón por saponificación usando hidróxido de sodio é o proceso máis tradicional. Os árabes comezaron a producir xabón deste xeito no século VII, e o mesmo proceso básico aínda se emprega hoxe.
O biodiesel
O hidróxido de sodio utilízase como catalizador para a fabricación de biodiesel, por transesterification de metanol e de triglicéridos. Trabállase con hidróxido de sodio anhidro, porque a auga daría a volta o proceso e transformaría a graxa en xabón. O NaOH utilízase máis a miúdo que o hidróxido de potasio porque custa menos, e é necesaria unha cantidade menor para os mesmos resultados. Outra alternativa é o silicato de sodio.
Augaforte de aluminio
O aluminio disólvese debido ao ataque do hidróxido de sodio. Isto pode ser útil en gravar ao augaforte láminas de aluminio que pasan de puídas a satinadas.
Veterinaria
O hidróxido de sodio emprégase para disolver restos animais, como cornos, escamas ou pelos.
Aplicacións domésticas
O hidróxido de sodio utilizase no fogar como un axente para desentullar tubos. Emprégase como produto sólido seco ou como xel. O mecanismo químico empregado é a conversión da graxa nunha forma de xabón que desta maneira é soluble en auga polo que será arrastrado por un chorro de auga. Substancias complexas, como proteínas e pelos tamén se descompoñen por este método. Estes desentulladores son altamente cáusticos e deben ser manexados con coidado. (véxanse as precaucións).
Precaucións
Ao manexar hidróxido de sodio é especialmente importante a protección de mans e ollos, polo que está recomendado o emprego de luvas e lentes protectoras polo perigo de causar queimaduras químicas, con lesión permanente, cicatrices ou cegueira. Un mantelo de PVC tamén está recomendado cando se utilizan as disolucións concentradas ou a forma sólida.
Debe ser almacenado lonxe de ácidos fortes, por exemplo do H2SO4. Pode crear bastante calor como para prender lume en substancias inflamables (por exemplo alcohois), así que debe ser agregado lentamente dentro dos procesadores de produción de biodiesel. O vinagre é un ácido suave que neutralizará as disolucións de NaOH, que é unha base forte, pero non se emprega vinagre nin ningún outro ácido para neutralizar unha base forte que tivese entrado en contacto coa pel; porque este proceso xerará calor e causará ademais unha queimadura por calor. Se as salpicaduras de lixivia de sosa entran en contacto coa pel, aclarar ben con cantidades copiosas de auga.
Oklahoma City
Oklahoma City é a capital e a maior cidade do estado de Oklahoma, nos Estados Unidos de América. É a capital do Condado de Oklahoma. O nome da cidade adoita abreviarse como "OKC". Os non residentes a miúdo refírense a Oklahoma City como "Oak City" ("A Cidade de Carballo"), aínda que ninguén dos que viven alí usan este nome.
Oklahoma City é unha cidade extensa e é un centro comercial e civil do estado, mentres que Tulsa é o outro centro comercial e civil de Oklahoma. É unha das cidades máis grandes das Grandes Chairas dos Estados Unidos, e é a cidade máis poboada dos cinco "estados chairos" (Oklahoma, Kansas, Nebraska, Dakota do Norte e Dakota do Sur) así como de catro dos seis estados que limitan con Oklahoma (Kansas, Missouri, Arcansas, Novo México).
De acordo co censo de 2003, Oklahoma City é a 29ª cidade máis grande dos Estados Unidos. A poboación total, o 1 de xullo de 2004, era de 528.042 habitantes, con máis de 1,3 millóns de residentes na área metropolitana.
Arturo Leyte
Arturo Leyte Coello, nado en Vigo o 5 de febreiro de 1956, é un filósofo galego.
Traxectoria
Estudou nas Universidades Autónoma e Central de Barcelona e na Universidade de Múnic. É catedrático de Filosofía na Universidade de Vigo. Especializouse no idealismo alemán e Heidegger e está vencellado á Comisión Schelling de Múnic. Fixo numerosas edicións en castelán de filósofos alemáns e publicou traballos centrados na hermenéutica, o idealismo, a filosofía grega e a estética. Destacan as súas obras Schelling y el origen del Idealismo alemán, Ensaios sobre Heidegger e a introdución a Identidad y diferencia. En 1994 coordinou con Helena Cortés un número de Grial sobre O pensamento mítico.
Adventure Island (videoxogo)
Hudson's Adventure Island (高橋名人の冒険島), tamén coñecido sinxelamente como Adventure Island, é un videoxogo de plataformas producido por Hudson Soft que foi estreado no Xapón para Famicom e MSX o 12 de setembro de 1986. Foi posteriormente estreado en América do Norte para Nintendo Entertainment System en setembro de 1988 e na rexión PAL en 1992 baixo o título Adventure Island Classic.
Xurxo o Monxe
Traxectoria
O nome podería aplicarse a varias persoas, pero todos os demais son coñecidos por algún nome adicional. Consérvase un Chronicon, baixo este nome, que algúns pensan que se trata de Xurxo Hamartolo ou de Xurxo Moscampar. Outra obra baixo este nome denominada Schoeia in Divisionem Rhetoricae, podería corresponder a Xurxo Gramático; e unha obra máis baixo o nome de Gregorio o Monxe, denominada Epitome Philosophiae, podería corresponder a Xurxo Peripatético. Unha obra de nome Βίοι τῶν νέων Βασιλέων, Vitae Recentium Imperatorum asinada por Xurxo o Monxe e non foi atribuída a ningún outro autor e sería como unha segunda parte do Chronicon, baseada na Chronographia de Xurxo Sincelo, que vai do reinado de León V á morte de Romano I Lecapeno (813-948).
Villa d'Adda
Villa d'Adda é unha comuna na provincia de Bérgamo, na rexión italiana da Lombardía, localízase a 35 quilómetros ao nordeste de Milán e a 16 quilómetros de Bergamo. A súa poboación é de 4.649 habitantes (2009) e a comunta ten 6.0 km².
Suídas
Características
Non se sabe moita cousa da súa compilación. Xa o menciona Eustaquio de Tesalónica no século XII, e di que o autor foi Suídas, un compilador que tratou de recoller todo o saber da época e que viviu entre 976 e 1028. Estrabón menciona un Suídas que escribiu unha historia de Tesalia pero non podería ser o mesmo compilador pola diferenza cronolóxica.
A Suda está a medio camiño entre un dicionario e unha enciclopedia; explica a orixe e a derivación das palabras segundo os coñecementos da época. Os artigos máis valiosos son os da historia da literatura posto que dá datos de autores cuxa obra se perdeu.
Nas edicións da Suda aparece a seguinte nota: Τὸ μὲν παρὸν βιβλίον Σοῦδα, οἱ δὲ συνταξαμἐνοι τοῦτο ἄνδρες σόφοι seguida dunha lista de doce nomes.
Couso, A Porta, Sobrado
Couso é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Lesa, Santa Mariña de Lesa, Coirós
Lesa é un lugar da parroquia dos Santa Mariña de Lesa no concello coruñés de Coirós na comarca de Betanzos. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 15 eran mulleres.
Gregorio Palamas
Traxectoria
Seu pai, que foi un home de confianza do emperador bizantino Andrónico II Paleólogo, finou prematuramente, ficando Gregorio baixo a tutela e educación do emperador. A instrución que recibiu estaba concibida para chegar a ser un importante home de goberno. Con todo, o xove Gregorio sentiu baleira a vida de cortesán e deixou todo para recollerse no Monte Athos en 1316. Chegou a ser novizo no mosteiro de Vatopedi baixo a guía de San Nicodemo. Finalmente recibiu a tonsura e continuou a súa vida de ascetismo. Posteriormente, pasou oito anos de combate espiritual baixo a guía de Nicéforo. Desexando unha máis fonda vida de oración e misticismo, entrou nunha comunidade denominada Glossia, onde aprendeu e despois ensinou a ancestral práctica da oración mental ou oración do corazón denominada hesicasmo. De 1335 a 1336 é abade do mosteiro athonita de San Sabas que daquela contaba con 200 monxes.
Coa ameaza das invasións turcas, el e os seus irmáns desprazáronse a Tesalónica, onde foi ordenado presbítero. Deste xeito, dividiu o seu tempo entre a atención ao pobo fiel, a solicitude polos marxinados e o seu íntimo e persoal combate espiritual. Fundou unha comunidade de eremitas preto de Tesalónica denominada Bereia.
Os seus compañeiros pedíronlle que os defendese fronte os ataques de Barlaan de Calabria. Este argumentaba que os filósofos tiñan un mellor coñecemento de Deus que os profetas, de maneira que unha educación axeitada e a aprendizaxe teolóxica e relixiosa eran máis acaídas que a oración contemplativa. Burlábase tamén dos exercicios psicofísicos dos monxes como se Deus residise no embigo (ὀμφαλόψυχοιomphalópsychoi)
Fronte a isto Gregorio retrucou que os profetas tiñan un máis grande coñecemento de Deus. Deus en si mesmo é transcendente e incognoscible, o crente non pode coñecer a súa esencia ousía pero si as súas energeiai, isto é, as súas enerxías actuantes no interior do home íntegro, espírito e corpo, alma e carne. Deus é inabranguible e inacadable pero se pode experimentar a súa actuación: o que Deus fai en relación coa Creación e coa transformación do home por mor da Graza. Cando Pedro, Santiago o Maior e Xoán o Evanxelista foron testemuñas da transfiguración no Monte Tabor, eles, de feito, viron a luz increada de Deus. Así pois, mediante a purificación do corazón a través da disciplina física e espiritual, tamén o crente pode experimentar as enerxías divinas, aínda que isto é unha graza, non algo máxico, automático ou mecánico. A hesiquia, mediante a quietude, a concentración da ollada e os sentidos, e a repetición acompasada coa respiración da oración de Xesús de Nazaret arela transformar o home interior mediante unha iluminación que provoca a deificación do home enteiro.
En 1340 as súas ideas recollidas no Tomo Hagiorético foron asinadas por todos os hegumenoi (abades) athonitas.
Os seus inimigos espallaron rumores sobre Gregorio que provocaron que en 1344 o Patriarca Xoán XIV o excomungase e encarcerase por catro anos. Porén, en 1347, o Patriarca Isidoro liberouno e, como compensación, consagrouno como metropolitano de Tesalónica. Porén, o pobo desta cidade, aínda influenciado polos inimigos de Gregorio, non o aceptou, o que o obrigou a se desprazar por varios lugares.
Durante unha travesía ata Constantinopla, o barco no que viaxaba caeu en mans dos piratas turcos, sendo golpeado e convertido en refén ata que se pagou o rescate esixido.
Tralo seu pasamento en Tesalónica, o ano 1368 o Patriarca Filoteo de Constantinopla canonizouno. As súas reliquias atópanse e venéranse na Igrexa metropolitana de San Gregorio Palamas de Tesalónica.
Concepción de Deus
Para a comprensión da teoloxía ortodoxa actual, o pensamento de Gregorio Palamas é un factor fundamental. O punto de partida é a experiencia da absoluta transcendencia de Deus e, asemade, o seu coñecemento real e crecente, transformador para quen o experimente.
Para Gregorio Palamas Deus é o ben en si, a misericordia mesma, un abismo de bondade e, asemade, El abraza ese abismo e excede todo nome e todo concepto posible
Fundamentos antropolóxicos da ascese
A incognoscibilidade da esencia divina non impide experimentar a Deus, o que explica sostendo un misticismo contrastado na práctica do monacato oriental, coherente cunha concepción do home que combina o pensamento de Platón e Aristóteles, tomando deste último a afirmación da unidade do ser humano. Todo isto como asento filosófico dunha tradición que deriva dos Pais da Igrexa.
Así, defende unha ascese consistente na perseveranza na concentración do espírito contendo enerxicamente os ataques do pensamento. Esta perseveranza ten que se basear na paciencia e na humildade que nace do autocoñecemento. Deste modo, o autocoñecemento leva á consciencia da propia impureza; en consecuencia, mediante a acción do amor, purifícanse as facultades activas, pola ciencia, as facultades do coñecemento, pola oración, a facultade contemplativa. Neste proceso o exercicio corporal na oración é parte integrante e inescindible. Para Gregorio Palamas isto é así porque a doutrina da creación e da encarnación confirma a concepción do home anímico e corporal como unha unidade. Toda a persoa, a súa psique e o seu corpo, foi sandada por Cristo e toda a persoa prega a Deus
Fronte a pensadores como Barlaam, Gregorio Palamas insiste en que os exercicios físicos e os ritmos respiratorios na oración teñen sentido porque o corpo non ten en si mesmo nada malo, é bo por natureza. . Desta maneira, para Gregorio Palamas, aquel que polo amor fixo da súa carraxe e a súa concupiscencia ocasión para a virtude, aquel que ofrenda a Deus un espírito purificado pola oración aquietando o espírito, suspendendo as potencias cognoscitivas e o corpo, suprimindo a actividade móbil, descoidada e cambiante, chega a experimentar as energeiai divinas, aínda que nunca acade a súa esencia inapreixable. A carne transformada axuda e comparte o crecemento do espírito e se une á recepción gratuíta das enerxías divinas.
O asento da razón para Gregorio Palamas está no cerebro tal como sostiña Atanasio de Alexandría, entrementres que o espírito non está nin dentro nin fóra do corpo, tal como expresou Gregorio de Nisa, aínda que a súa operación se asenta no corazón. Parafraseando a San Macario o Grande, para Gregorio Palamas, ''o corazón preside todo o organismo. Cando a Graza se apodera das pradeiras do corazón, reina sobre os pensamentos e todos os membros''.
Gregorio Palamas pon así os fundamentos filosóficos, doutrinais e antropolóxicos da doutrina hesicasta (hesicasmo), que arela unha transformación do home que une o seu interior con Deus mediante unha deificación (theosis) do home enteiro. O pensamento bizantino e a teoloxía ortodoxa posteriores superaron así ao racionalismo de teólogos como Barlaam que reducían todo discurso sobre Deus á capacidade humana de comprender só o que Deus non era
Significación
Aínda que as ideas de Gregorio Palamas o levaron a ser excomungado, estas acabaron triunfando nos sínodos de Constantinopla dos anos 1341 e 1351 e marcaron para sempre a cultura grega, rusa e eslava ata Tolstoi, Dostoievski, pasando por Lossky, Pavel Florenskii ou Berdaev.
Obras
Moitos dos seus fragmentos están recollidos na Filocalia.
Veneración
Ademais da súa festividade o 14 de novembro, a Igrexa Ortodoxa adícalle o segundo domingo de coresma.
Bandelo
O topónimo galego Bandelo pode referirse a:
Estadio da Paz e da Amizade
O Estadio da Paz e a Amizade, coñecido tamén polo acrónimo S.E.F. (Stadio Eirinis kai Filias, en grego: Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας), é unha instalación deportiva dedicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto situada no Pireo, Ática.
Este pavillón, sede central do Complexo Olímpico Deportivo de Faliro (O Pireo, Grecia), acolleu a competición de voleibol nos Xogos Olímpicos de 2004 e desde 1992 é a cancha oficial de xogo do ΚΑΕ Olympiacos.
La Secuita
La Secuita é un concello da provincia de Tarragona, en Cataluña, situado na comarca do Tarragonès. Inclúe os núcleos de L'Argilaga, Les Gunyoles, Sant Roc, La Secuita e Vistabella.
Historia
A repoboación da zona que hoxe ocupa La Secuita foi encargada polo mosteiro de Santes Creus a Guillem de Claramunt. O termo municipal seguiu en mans do cenobio que foi adquirindo os diversos masos da zona; compra que se completou no século XIII coa adquisición de Vistabella. O alcalde era nomeado desde o propio mosteiro.
Trala desaparición das señorías, os distintos núcleos de poboación uníronse para formar un único municipio. O último en integrarse foi o de Les Gunyoles que o fixo en 1842.
Economía
A principal actividade económica é a agricultura, destacando o cultivo da viña. Outros cultivos importantes son as alfarrobeiras, abeleiras e oliveiras.
Cultura
thumb|left|Igrexa de Vistabella No núcleo antigo de La Secuita atópase a igrexa parroquial dedicada a Santa María. Ten tres naves laterais construídas en diferentes períodos mentres que a nave central é de estilo gótico.
A igrexa de L'Argilaga está dedicada a San Roque e é de construción recente xa que se edificou logo da Guerra Civil. Aí atópase tamén o edificio coñecido como Casa dels Frares construído no século XVIII. As festas maiores celébranse no mes de agosto e como festa de inverno celébrase a festividade de San Paulo, copatrón do pobo.
O arquitecto modernista Josep Maria Jujol edificou en Vistabella unha igrexa dedicada ao Sagrado Corazón. As obras iniciáronse en 1918 por encargo dos habitantes do lugar que non dispoñía de igrexa. O templo foi construído cun certo aire rústico utilizando materiais sinxelos como a pedra ou a madeira.
A festa maior de La Secuita ten lugar no mes de agosto. Teñen tamén tradición as festas de San Sebastián no mes de xaneiro e as de San Cristovo en xullo.
Transporte
O 26 de decembro de 2006 inaugurouse, a medio camiño entre Perafort e La Secuita, a estación de Camp de Tarragona, pertencente á liña de alta velocidade Madrid-Barcelona-Fronteira francesa.
Rebekah Brooks
Rebekah Mary Wade, coñecida como Rebekah Brooks, nada o 27 de maio de 1968 en Cheshire, é unha xornalista e editora británica. Até xullo do 2011 foi a directora de News of the World, periódico propiedade do magnate Rupert Murdoch.
Grande Órgano da Ópera de Sydney
miniatura|Grande Órgano da Ópera de Sydney O Grande Órgano da Ópera de Sydney ou Grande Órgano da Casa da Ópera de Sydney (en inglés: Sydney Opera House Grand Organ) é o órgano mecánico máis grande do mundo e áchase no Concert Hall da Casa da Ópera de Sydney.
Eirixe Nova, A Porta, Sobrado
Eirixe Nova é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Grande Órgano da Ópera de Sydney
É un órgano de estilo barroco. Posúe un total de 10.145 grandes tubos repartidos en filas de 200 con 131 claros rexistros, 5 teclados e pedais.
Fernando Barcia Veiras
Fernando Barcia Veiras, nado en Santiago de Compostela o 24 de agosto de 1885 e finado na mesma cidade o 29 de xaneiro de 1938, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Entrou no Seminario, pero abandonouno en 1908 para facer Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Exerceu como mestre en Toro (1913), Ponteareas (1917) Corme (1921), Baio (1923), Ardagán e Ameneiro (1936). Presidente da Agrupación Socialista de Santiago de Compostela de 1931 a 1938, cando foi asasinado. Foi detido e procesado pola folga xeral revolucionaria de 1934, pero a súa causa foi sobresida a finais de outubro. Foi un dos fundadores de FETE (Federación de Traballadores do Ensino) vencellada á UGT de Galicia. Presentou con Eligio Núñez e Apolinar Torres o relatorio "Misión de los trabajadores de la enseñanza en el actual momento histórico de la cultura gallega" ao Congreso de Trabajadores de la Enseñanza de Galicia de maio de 1936. Participou nos mitins de propaganda para pedir o SI no referendo do Estatuto de autonomía como o de Ferrol, ou o de Santiago de Compostela.
Grande Órgano da Ópera de Sydney
Alén da súa tracción mecánica, tras as obras de 2002, un sistema electrónico permite ao órgano ser tocado remotamente a través dunha consola, ou, interpretar unha función ou pasaxe gravada mediante un sistema instalado nos teclados.