cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harmodio e Aristoxitón
miniatura|369x369px|Harmodio e Aristoxitón, copia romana da estatua Ateniense de Critio e Nesiotes. Aristoxitón (en grego antigo: Ἀριστογείτων / Aristogeitôn) e Harmodio (en grego antigo: Ἁρμόδιος / Harmodios), finados en -514, foron coñecidos como os Tiranicidas (tiranicidio, do grego τύραννος / tyrannos, "tirano" e o latín -cido "matar"), logo de asasinar a Hiparco de Atenas.
Aristoxitón era un ateniense de clase media. O seu mozo amante, Harmodio, pertencía a unha nobre familia de Atenas. Harmodio, ofendido por Hiparco, un dos Pisistrátidas, que impediu que a súa irmá formase parte das canéforas na procesión das Panateneas, decide acabar cos tiranos coa axuda de Aristoxitón. Non lles resulta difícil, dado o malestar do pobo provocado pola tiranía dos Pisistrátidas, contar con varios cómplices. A idea era a de aproveitar o desfile militar das Panateneas para asasinar a Hipias e Hiparco.
O día sinalado, Aristoxitón e Harmodio advertiron que un dos conxurados discutía no Cerámico con Hipias, que se achaba rodeado da súa garda persoal. Crendo que este os traizoara, deciden pospor o atentado e, no seu camiño de retirada, atópanse con Hiparco que ía sen escolta e apuñálano até darlle morte. Cando acudiu a escolta, Harmodio morreu tamén no mesmo lugar, mentres que Aristoxitón escapou nun primeiro momento pero foi apresado despois.
Harmodio e Aristoxitón son considerados como dous heroes e tratados como mártires da liberdade, tras o derrocamento de Hipias, a pesar de que o seu tiranicidio estivese provocado por razóns persoais. Dúas estatuas, esculpidas por Antenor, foron erixidas na súa honra na Ágora. Ambas foron destruídas por Xerxes tras o saqueo de Atenas en -480, e restauradas despois por Alexandre o Grande (ou segundo Pausanias, por Antíoco). Atribúeselles igualmente un lugar nas Illas dos Benaventurados, á beira de Aquiles.
Hadeico
Isto ben sendo o tempo de "estabilización" do Sistema Solar.
La Esfera
La Esfera foi unha revista ilustrada editada na cidade española de Madrid dende 1914 ata 1931.
Historia
O seu primeiro número foi publicado o 3 de xaneiro de 1914. Dirixida durante os seus dezasete anos de traxectoria polo malagueño Francisco Verdugo Landi, fue editada polo grupo Prensa Gráfica, ao que tamén pertenceron as revistas Mundo Gráfico, Nuevo Mundo e Por esos Mundos, chegando a empresa a acaparar o mercado.
Sufriu a Primeira guerra mundial, a causa do encarecemento do prezo do papel, co que se viu obrigada a aumentar o custo da revista. O último número de La Esfera publicouse o 17 de xaneiro de 1931, coincidindo co cambio de goberno do xeneral Dámaso Berenguer por Juan Bautista Aznar-Cabañas, próximo á proclamación da Segunda República Española.
Tratábase dunha revista cara, cualificada mesmo como «de luxo»: os seus primeiros números custaban 50 céntimos de peseta, que pasarían a ser 60 no ano 1917 para finalmente terminar vendéndose ao prezo dunha peseta a partir de 1920. A revista contaba con excelentes ilustracións e gravados e unha gran calidade de impresión.
A publicación mexicana Novedades chegou a describir a La Esfera da seguinte maneira: «Este semanario figura á cabeza das publicacións gráficas de España e da América latina. É unha verdadeira marabilla artística, non superada por ningún dos máis fermosos xornais do mundo», segundo Jean-Michel Desvois sería «sen dúbida a mellor revista publicada en España, aínda que o seu prezo exorbitante».
Colaboradores
miniatura|Foto dunha escultura de [[Emilio Madariaga|Madariaga, publicada en La Esfera.]] A revista contou con textos elaborados por autores como Miguel de Unamuno, Ramiro de Maeztu, Jacinto Benavente, Emilia Pardo Bazán, Ramón Pérez de Ayala, Alberto Insúa, Dionisio Pérez, José Francos Rodríguez, José Francés ou José María Carretero Novillo.
Honiara
Honiara é a capital e cidade máis grande das Illas Salomón, situada no noroeste na costa de Guadalcanal. En 2021 tiña unha poboación de 92.344 persoas. A cidade está servida polo Aeroporto Internacional Honiara e o porto marítimo de Point Cruz para a exportación de coco, madeira e ouro. Tamén se atopan os principais organismos administrativos do país e o Museo Nacional., e sitúase ao longo da estrada Kukum.
Situada en Guadalcanal, a cidade foi reconstruída para albergar a capital do arquipélago, en substitución da antiga capital, Tulaghi, tras o fin da segunda guerra mundial.
A zona do aeroporto ao leste de Honiara foi o lugar dunha batalla entre os Estados Unidos e os xaponeses durante a Campaña de Guadalcanal na segunda guerra mundial, a Batalla de Henderson Field de 1942, da que América saíu vitoriosa. Despois de que Honiara se convertese no novo centro administrativo do Protectorado Británico das Illas Salomón en 1952 coa adición de moitos edificios administrativos, a cidade comezou a desenvolverse e crecer en poboación. Desde finais da década de 1990, Honiara sufriu unha historia turbulenta de violencia étnica e disturbios políticos e está marcada polos disturbios. Un intento de golpe de estado en xuño de 2000 deu lugar a violentas rebelións e loitas entre os malaitanos étnicos da Forza Aguia Malaita (MEF) e os nativos de Guadalcanal do Movemento de Liberdade Isatabu (IFM).
Aínda que se chegou a un acordo de paz en outubro de 2000, a violencia reproduciuse nas rúas da cidade en marzo de 2002 cando dous diplomáticos de Nova Zelandia e varios outros foron asasinados. En xullo de 2003, as condicións empeoraron tanto en Honiara que a Misión de Asistencia Rexional ás Illas Salomón (RAMSI), formada por varias nacións do Pacífico baixo liderado australiano, foi invitada a entrar no país polo Goberno de Salomón para restaurar a orde. En 2006, estalaron disturbios trala elección de Snyder Rini como primeiro ministro, destruíndo unha parte do Barrio Chinés e deixando sen teito a máis de 1.000 residentes chineses. Os disturbios devastaron a cidade e o turismo na cidade e as illas víronse gravemente afectadas.
Honiara contén a maioría dos principais edificios e institucións gobernamentais das Illas Salomón. O Parlamento Nacional das Illas Salomón, a Facultade de Educación Superior das Illas Salomón Honiara, a Escola Internacional de Honiara e a Universidade das Illas Salomón do Pacífico Sur atópanse en Honiara así como a Museo Nacional e Mercado de Honiara. Politicamente Honiara divídese en tres circunscricións parlamentarias, elixindo a tres dos 50 membros do Parlamento Nacional. Estas circunscricións, Honiara Oriental, Honiara Central e Honiara Occidental, son tres das únicas seis circunscricións do país que teñen un electorado de máis de 10.000 persoas.
La Esfera
Colaboradores
Na parte fotográfica participaron Christian Franzen, Antonio Cánovas del Castillo «Kaulak», Eduardo Vilaseca, José Luís Demaría López «Campúa», Alfonso Sánchez García «Alfonso», Salazar, Louis Hugelmann, Charles Trampus, Eduardo Rodríguez Cabezas «Dubois», Federico Ballell, Alejandro Merletti, Adolf Mais Ginestà, Manuel Asenjo, Venancio Gombau (1861-1929), Antonio García (1835-1918), Diego Pérez Romeu, José Pan Alberto «Panelberto» ou dous dos irmáns Calvache: Diego —finado en 1919— e Antonio.
Honiara
Poboación
Segundo o censo de 2021, a poboación de Honiara era de 92.344 habitantes. Isto fai de Honiara a cidade máis poboada das Illas Salomón. Tamén é o núcleo de poboación de máis rápido crecemento das Illas Salomón. A poboación é bastante nova, aproximadamente o 50% dos residentes de Honiara teñen menos de 30 anos.
Historia
O nome Honiara deriva de nagho ni ara que se traduce aproximadamente como "lugar do vento do leste" ou "de cara ao vento do sueste" nunha das linguas de Guadalcanal. A cidade non foi amplamente documentada e hai pouco material detallado sobre ela.
Honiara non existía antes da segunda guerra mundial. Foi desenvolvida durante esta guerra ao redor do cuartel xeral do exército dos Estados Unidos en Guadalcanal. En 1952 substituíu oficialmente a Tulagi como capital nacional.
Nos anos 1960, o goberno, en asociación co sector privado, pusó en marcha un extenso programa de desenvolvemento da nova capital. O 15 de novembro de 1966 estableceuse a Diocese de Honiara, que o 22 de decembro de 1978 foi elevada ao rango de Arquidiocese.
Tras violentos disturbios no ano 2000, a protección da poboación foi realizada por tropas australianas, pois as Illas Salomón carecen de exército. Con todo, a tregua lograda polos australianos no 2000 fracasou no 2003, e as tropas estranxeiras regresaron a Honiara por solicitude do Parlamento das Illas Salomón. En 2006 estalaron novos disturbios tras a elección de Snyder Rini como Primeiro Ministro, que se saldaron coa destrución de gran parte do barrio chinés e o desprazamento de máis de 1000 residentes chineses. Tres membros do Parlamento Nacional foron detidos durante ou como consecuencia das revoltas.
Xeografía
Hoinara está situada na costa norte da illa Guadalcanal. O clima é tropical, con temperaturas medias diúrnas medias de 28 °C durante todo o ano.
É o principal centro urbano das Illas Salomón, concentrando máis da metade dos postos de traballo formais. Ademais, o consumo per cápita dun habitante da capital triplica ao dos habitantes rurais.
Ao compararse con salomenses rurais, os habitantes da capital teñen o dobre de probabilidades de recibir unha educación secundaria, e tres veces máis probabilidades de contar cunha conta bancaria e con servizos sanitarios na súa residencia. A porcentaxe de habitantes de Honiara con servizo eléctrico supera oito veces á da dos habitantes do campo. Por estas razóns, non é raro que se dea unha considerable migración de salomoneses a Honiara.
Divisións administrativas
A Rexión da Capital Nacional de Honiara está subdividida nos seguintes barrios, enumerados de oeste a leste:
The Two Popes
The Two Popes é un filme de 2019 dirixido por Fernando Meirelles e escrito por Anthony McCarten, adaptado a partir da obra de McCarten The Pope. Está protagonizado por Anthony Hopkins no papel do papa Bieito XVI e Jonathan Pryce como o cardeal Jorge Mario Bergoglio (máis tarde o papa Francisco).
Estreouse no Festival de Cinema de Telluride o 31 de agosto de 2019. Tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 27 de novembro de 2019 e no Reino Unido o 29 de novembro de 2019. A súa estrea dixital en streaming produciuse o 20 de decembro de 2019 a través de Netflix.
Valdeviñatos, Andrade, Pontedeume
Valdeviñatos é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 8 eran mulleres.
Joaquín García Díez
Traxectoria
En 1990 dá o salto á administración autonómica ao ocupar a secretaría xeral da consellería de Agricultura durante un ano. En 1991 presentouse como candidato a concelleiro dentro das listas municipais do PPdeG en Lugo, saíu elixido, e encargouse da primeira tenencia de alcaldía no equipo de Tomás Notario Vacas. Nas municipais de 1995 encabezou a lista do PPdeG e conseguiu a alcaldía da cidade das murallas, posto que ocupou durante catro anos.
En 1999 abandonou o cargo, e foi substituído polo seu concelleiro Ramón Arias Roca nas listas electorais, e polo socialista Xosé Clemente López Orozco na alcaldía. Regresou á administración autonómica, como secretario xeral da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural ata 2004, data en que concorreu como segundo candidato do PPdeG ás xerais de 2004. Saíu elixido deputado no Congreso e en 2008 presentouse á reelección, desta volta como cabeza de lista dos populares. Saíu elixido de novo, ao igual que en 2011. En 2015 volveu figurar como cabeza de lista dos populares ao Congreso dos Deputados.
Alfaro
300px|Monte Tambarría, en Alfaro|miniatura|dereita 300px|miniatura|Ninfeo romano de Alfaro Alfaro é unha cidade pertencente á comunidade autónoma da Rioxa. Sitúase ao leste da provincia, na Rioxa Baixa, sendo a cabeceira da comarca á que dá nome e o municipio máis extenso de toda A Rioxa; linda coa comunidade Foral de Navarra. A data 1 de xaneiro de 2008 contaba cunha poboación de 9.727 habitantes segundo os datos do INE, sendo a quinta localidade con maior número de habitantes tras Logroño, Calahorra, Arnedo e Haro.
O río Ebro transcorre polo norte do municipio, onde desemboca o Alhama tras rodear Alfaro polo oeste.
Distancia estética
En teoría da literatura, a distancia estética é o grao de diferenciación psicolóxica e emocional entre o texto e o lector. Describe a actitude ou implicación do lector en relación coa obra e como é a súa experiencia.
Na Crítica da Razón (1790), Kant menciona o "desinterese" na nosa contemplación das obras de arte. Porén, o concepto de distancia estética, aínda que implícito na estética do século XIX, formúlase por vez primeira nun ensaio de E. Bullough en 1912. Para Bullough, o principio da "distancia física" permitía que algo que podería ser perigoso ou ameazador na vida real se tornase nun obxecto artístico con determinado valor estético.
O lector debe ser consciente en todo o momento de que está a contemplar unha obra de arte, de maneira que distinga a súa experiencia das experiencias reais da vida. O lector e o crítico deben mostrar unha actitude "desinteresada" cara a obra, como se lela non tiver efecto sobre a súa vida. Para Bulloughs, ese desinterese é o que permite que o feo ou atemorizador na vida, como a néboa no mar, se converta nunha experiencia estética.
Un extremo dunha escala de distancia estética sería o da xente que non gosta do terror nin ten interese polas producións que o utilizan. Unha razón aducida frecuentemente é que as novelas e películas de terror son moi molestas, que os seus efectos son tan vívidos que as emocións xeradas coa experiencia continúan durante un período de tempo incómodo, resultando ás veces na imposibilidade de conciliar o sono ou de ter que dormir coa luz prendida. Para esa xente, as obras de terror eliminan completamente a distancia estética: o mundo da ficción penetra no mundo real. O mesmo acontece noutros tipos de obras, como quen xulgue que Otelo ten razón en estar celoso da súa muller.
Noutro extremo, nin os recursos do texto nin a atención do lector abondan para fechar a distancia estética entre os dous. No caso das obras de terror, esa carencia de envolvemento emocional da parte do lector ou espectador exclúe a reacción de horror; ese horror incapaz de reducir esa distancia estética provocará como resultado o riso ou o aborrecimento, de maneira que nos momentos máis horrorizantes converterase en comedia.
Pola contra, a comedia non participa desta necesidade de distanciamento, xa que unha das súas características é, precisamente a ausencia de sentimentos ou emocións.
Hans Rober Jauss deulle ao termo un significado adicional diferente. Na súa teoría da recepción, o valor literario dunha obra mídese en relación á "distancia estética", que el define como o grao de separación entre a obra e o "horizonte de expectativas" dos seus primeiros lectores.
Sorriso
miniatura|dereita|Muller de [[Bangladesh sorrindo.]] Un sorriso é unha expresión facial formada polos músculos flexibles a ámbolos lados e arredor da boca. Algúns sorrisos tamén contraen os músculos no recanto dos ollos (tamén coñecido como sorriso 'Duchenne'). Entre os seres humanos, é unha expresión que representa pracer, sociabilidade e felicidade. Non debe ser confundida con outra expresión semellante, mais involuntaria, que denota ansiedade. O sorriso é entendido do mesmo xeito por tódalas persoas, sen importar a cultura, a etnia ou relixión. Un sorriso pode ser espontáneo ou artificial.
Kosovo Polje
miniatura|250px|Situación de Kosovo Polje. Kosovo Polje ou Fushë Kosova (serbio latino: Kosovo Polje, serbio cirílico: Косово Поље, albanés: Fushë Kosovë ou Fushe Kosovo), literalmente "Campo de Kosovo" ou "Campo dos merlos", ás veces en alemán: Amselfeld) é unha cidade e municipio no distrito de distrito de Pristina, en Kosovo (Serbia), a 8 km ao suroeste da capital, Pristina.
En 2003 a cidade tiña unha poboación total de 28.600 habitantes. A poboación estimada do municipio é dunhas 50.000 persoas, segundo datos da OSCE.
Historia
Kosovo Polje é a cidade máis próxima ao escenario da batalla de Kosovo de 1389, onde o Imperio otomán venceu a resistencia serbia para a súa anexión, polo que é un lugar moi importante na cultura serbia.
En abril de 1987 converteuse no escenario dun famoso incidente cando Slobodan Milošević —naquel momento presidente da Liga dos Comunistas de Iugoslavia— foi enviado ao concello da cidade para calmar a unha multitude de serbios que protestaban furiosos pola discriminación á que estaban sendo sometidos polos albaneses de Kosovo, que dominaban a administración. Cando os cidadáns serbios se queixaron de que foran mallados pola policía albanesa, Milošević díxolles: "Ninguén debería atreverse a golpearvos... ninguén ten dereito a golpearvos." O incidente de Milošević deulle o apoio da poboación serbia, o que o catapultaría á presidencia de Serbia dous anos máis tarde.
O 28 de xuño de 1989, Milošević presentouse ante aproximadamente un millón de serbios no 600º aniversario no lugar da batalla de Kosovo, nas inmediacións da cidade, onde pronunciou o famoso discurso de Gazimestan, nunha exaltación dos ideais serbios, arengando ás masas en recordo da batalla e apelando á unidade dos serbios para os momentos difíciles que prevía. Segundo a Historical and Investigative Research, a posterior manipulación da mensaxe deste discurso trouxo funestas consecuencias para os posteriores sucesos na rexión.
Antes da guerra de Kosovo de 1999, Kosovo Polje era a localidade de Kosovo onde a poboación serbia representaba maior porcentaxe (24 %). O Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR) estimou en marzo de 1998 que a súa poboación (estimada en 40.000 habitantes) tiña ao redor dun 24 % de serbios, un 59 % de albaneses e un 17 % doutras comunidades nacionais. Segundo algunhas estimacións, antes do despregue da KFOR, 20.000 serbios residían na zona, dos que só quedaron uns 2.000.
Ao final da guerra, en xuño de 1999, a maioría albanesa que fora expulsada regresou á cidade, mentres que moitos dos serbios a abandonaron. A poboación serbia restante quedou nun enclave nunha rexión dominada por albaneses. Miles de serbios e xitanos doutras partes de Kosovo, que fuxiran dos seus fogares, refuxiáronse en Kosovo Polje, onde se estableceu un campamento de refuxiados.
Maioría absoluta
A maioría absoluta acontece cando a porcentaxe que se decanta por unha mesma opción dentro dun conxunto de poboación é superior á metade da poboación, é dicir, máis dun 50% desta. En referencia a un proceso electoral a maioría absoluta é tamén aquel tanto por cento de votos superior ao 50% que fai que un partido político teña o dereito a tomar decisións sen necesidade de consultar con outras formacións políticas, denominadas de oposición.
Kosovo Polje
Historia
As tensións étnicas estalaron en varias ocasións nos anos posteriores á guerra e un importante número de serbios foi asasinado por extremistas albaneses. Baixo esta presión continua, a poboación serbia de Kosovo Polje reduciuse progresivamente até que, en xullo de 2002, o diario Blic informou que só 550 serbios permanecían na cidade.
Maioría absoluta
Supermajority
Kosovo Polje
Véxase tamén
Kosovo Polje Kosovo Polje Kosowo Pole Косово-Поле Kosovo Polje
Lardero
miniatura|dereita|Situación de Lardero no mapa rioxano Lardero é un municipio da Rioxa situado á poucos quilómetros da súa capital, Logroño.
Economía
Historicamente, a actividade principal de Lardero foi a agricultura (uva, pexegos, peras, mazás...). Porén, o crecemento demográfico foi desmedido nos últimos dez anos, tendo quedado practicamente anexionado a Logroño.
Minutemen
Minutemen pode referirse a:
O Vidreiro, Andrade, Pontedeume
O Vidreiro é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña sete habitantes (tres homes e catro mulleres).
A aldea dá nome ao polígono industrial do Vidreiro.
Almeiras, Culleredo
Xeografía
A parroquia ocupa a ladeira que baixa do Aeroporto da Coruña -boa parte dos terreos do aeroporto están nesta parroquia- ata o río Mero e o río Valiñas, limitando tamén coa parte final da ría do Burgo. Está situada ó sur da parroquia do Temple e a do Burgo, e conta cunha densidade de poboación alta.
Forgiveness
Forgiveness é o single nº 30 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 20 de agosto do 2003 baixo o selo avex trax.
Información
Por ser este o single nº30 chamouse tamén de forma común o “single aniversario” da carreira de Ayumi Hamasaki, e incluso celebrou un concerto en honor os seus trinta singles lanzados dende o seu debut, chamado "A museum ～30th single collection live～", no cal se incluíron os éxitos máis memorables da súa carreira.
O single conten versións remezcladas dos temas "Ourselves" e "HANABI ~episode II~", dispoñibles orixinalmente no single anterior, "&".
Associació de Mestres Rosa Sensat
A Associació de Mestres Rosa Sensat foi un movemento de renovación pedagóxica creado en 1965. Encabezou en Cataluña a renovación educativa tras os primeiros anos do franquismo. Foi o berce de numerosas actividades educativas, tendo participado no mesmo destacados pedagogos como Marta Mata.
Leva o nome da pedagoga catalá Rosa Sensat i Vila (1873 - 1961).
Andrés Betetos
Traxectoria
Na súa parroquia natal ergueu en 1858 a ermida dos Remedios. Outras obras súas son unha imaxe de San Miguel para San Miguel de Sarandón, e a pintura do altar e púlpito de San Xián de Sales.
A-League 2011-12
A tempada 2011-12 da A-League é a sétima edición realizada da máxima categoría do fútbol de Australia e de Nova Zelandia. Inicia o 8 de outubro de 2011 e terminará en abril de 2012. O equipo North Queensland Fury pechou as súas operacións a solicitude da Federación de Fútbol de Australia debido ós inconvenientes financeiros do club.
Equipos por estados
Ficheiro:Map of Australia and New Zealand.png
Estreito de Xibraltar
250px|miniatura|dereita|Case tan só 15 km separan España de Marrocos O estreito de Xibraltar é un estreito que comunica o océano Atlántico co mar Mediterráneo, separando Europa e África. Ao norte do estreito atópanse España e Xibraltar, e ao sur, Marrocos e a cidade autónoma de Ceuta.
Ten 14,4 km de longo e unha profundidade duns 300 m. Na antigüidade este estreito era coñecido como "as Columnas de Hércules", pero debe o seu nome actual a unha deformación de djebel Tarik de Tarik ibn Ziad, que no 711 traspasou o estreito para facer unha incursión contra a España visigoda, primeira incursión musulmá na Península Ibérica.
Historia e características
A Rocha é a cidade de Xibraltar, que dá o seu nome ao estreito, atópase nunha estreita península, na beira europea, á entrada oriental do estreito. Ao oeste, o estreito dá ao golfo de Cádiz, que se abre ao longo do Atlántico. Ao leste, pola contra, a baía de Alxeciras é máis cerrada, dunha centena de quilómetros de largo, e preto de douscentos de longo. O Mediterráneo, sendo un mar case fechado, e sufrindo unha evaporación importante, a corrente dominante no estreito vai desde o Atlántico cara ao Mediterráneo. O límite entre as augas do Atlántico e do Mediterráneo (en termos de temperatura e de salinidade principalmente) sitúase lonxe no leste, case toda a baía de Alxeciras é atlántico desde este punto de vista.
A pesar de levar o nome de Xibraltar, a cidade máis meridional é Tarifa, levando o cabo correspondente o nome de Punta Europa.
O estreito é un punto importante de ligazóns marítimas no mundo. É cruzado todos os anos por uns 80.000 navíos mercantes. A posición ten unha grande importancia estratéxica polo menos desde que acabada a Idade Media, un comercio por mar foi establecido entre a Europa do Norte e Italia. A cidade de Xibraltar é unha colonia do Reino Unido desde o tratado de Utrecht en 1713, o que permitiu á frota inglesa ter a supremacía naval no Mediterráneo a partir do s. XVIII e sobre todo no s. XIX.
O estreito separa tamén Europa de África. Os ferris aseguran a ligazón, tanto para pasaxeiros como para vehículos. O inicio dun túnel baixo o estreito deviría dar comezo en breve, xa que se acaba de firmar un acordo o 12 de decembro de 2003. Este é un punto de paso da inmigración clandestina a Europa, sobre todo desde que por unha parte o crecemento de España ao longo dos anos oitenta a fixera destino da inmigración, e pola outra que desaparición dos controis nas fronteiras interiores da Unión europea (Acta Única e Espazo Schengen) fíxoa porta de entrada á unión. A inmigración pódese facer por Ceuta, enclave europeo en África. España reforzou fortemente a súa fronteira a partir de 1999. Fai-se tamén a través do estreito nas denominadas "pateras", embarcacións precarias que provocan numerosos mortos ao longo dos anos. A situación é semellante nos outros dous estreitos que dan acceso a Europa, o estreito de Sicilia, entre Tunisia e Sicilia; e a canle de Otranto á entrada do mar Adriático, entre Albania e Italia, sendo porén o de Xibraltar o máis estreito.
Lingua aragonesa
O aragonés é unha lingua románica falada nas zonas máis setentrionais da Comunidade autónoma de Aragón, ao nordeste de España, onde ten o rango de lingua propia.
Actualmente fálase nas comarcas da Jacetania, Alto Gállego, Sobrarbe e na parte occidental da Ribagorza, aínda que se fala tamén, algo castelanizado, noutras comarcas do norte de Aragón.
Fonoloxía e escritura
Algúns trazos históricos do aragonés son:
Historia da lingua
miniatura|esquerda|Mapa cronolóxico que amosa a evolución territorial das linguas do suroeste de [[Europa entre as que aparece o aragonés.]] Ten a súa orixe no dialecto latino que se formou nos vales pirenaicos aragoneses durante os séculos VII e VIII sobre un acusado substrato vascón. A lingua tamén recibe, no seu período medieval, a denominación entre lingüistas de navarroaragonés, pola inicial dependencia aragonesa do Reino de Navarra.
A chamada "Reconquista", ou expansión do primitivo Reino de Aragón cara o sur sobre terras musulmás, levaría consigo o idioma por todo o territorio conquistado, sendo os séculos XIII e XIV aqueles nos que abarcaría a súa maior extensión. A unión do Reino de Aragón co Condado de Barcelona no que sería a Coroa de Aragón supuxo unha importante influencia da lingua catalá sobre a aragonesa. A Chancelería Real tería o latín, o catalán e o aragonés por linguas de uso, e ocasionalmente o occitano.
Coa instauración, en 1412, da dinastía castelá dos Trastámara na Coroa de Aragón, o castelán vaise convertendo progresivamente na lingua da corte e da nobreza aragonesa. As clases altas e os núcleos urbanos serán os primeiros focos de castelanización, quedando o aragonés cada vez mais relegado a lingua de ámbito rural ou doméstico, e a sufrir un desprestixio social progresivo. Os séculos posteriores ao Decreto de Nova Planta de Filipe V, mediante o cal se suprimía a independencia política de Aragón, e a presión lingüística a favor do castelán da ditadura franquista no século XX, suporían a implantación case total da lingua castelá en Aragón, onde actualmente é o único idioma oficial.
Nos anos posteriores á ditadura de Franco, o aragonés contou cunha notable revitalización, que levou á creación de asociacións defensoras e promotoras do idioma, a progresivos intentos de estandarización dos dialectos -así como dunhas normas ortográficas consensuadas-, a unha crecente creatividade artística, principalmente literaria, e a unha busca da súa cooficialidade en varios municipios altoaragoneses. Porén, e a pesar do aumento de estudantes de aragonés e da xente concienciada coa salvagarda do idioma, este segue a contar con moi pouca axuda por parte das institucións, e o seu estado de conservación é cada vez mais precario entre os seus falantes nativos, a maioría dos cales fala un híbrido entre ambos idiomas, aragonés e castelán. Hoxe as falas aragonesas mellor conservadas danse nos vales xacetanos de Hecho-Echo chamado Cheso, e Ansó no val de Gistau-Chistau, e as falas da Ribagorza occidental, que son de transición ao catalán, principalmente en Benás-Benasque.
Dezanove persoas integran a primeira "Academia de l'Aragonés" unha entidade que naceu o pasado 15 de xullo, dentro do Segundo Congreso de l'Aragonés, que se celebrou en Zaragoza e Huesca. Por primeira vez, falantes de variedades coma o cheso, o chistabín, o belsetán, o ribagorzano (alto e baixo) ou o semontanés traballarán conxuntamente con estudosos que aprenderon esta pequena lingua de adultos e que escriben e falan na modalidade "común".
Distribución xeográfica
dereita|283x283px A lingua falase principalmente nos vales do Pireneo aragonés e estendese para o sur até Huesca. Áreas nas que se pode afirmar que se conserva o aragonés (clasificadas de maior a menor vitalidade) son: val de Bielsa, zona de Ayerbe, val de Aragüés, Alto Cinca, Somontano de Barbastro, Alto Gállego e val de Tena, Sobrarbe central, ribeira do Basa, ribeira do Gállego e val de Rasal, Xacetania, ribeira de Fiscal, Somontano de Huesca, val de Broto e val de Canfranc.
Chow Yun-fat
Traxectoria
Chow nado en Hong Kong, fillo dunha asistenta de limpeza e granxeira, e dun operario de Shell Oil Company.
Pertence á etnia chinesa Hakka, medrou no seo dunha comunidade agrícola da Illa Lamma nun fogar sen electricidade. Ós dezasete anos abandonou a escola para se converter en actor, e inscribiuse nun programa de adestramento de actores dunha produtora de televisión local. Ó rematar, asinou un contrato coa cadea por catorce anos. Fíxose famoso protagonizando as populares series Hotel e The Bund. Despois de conquistar Asia con máis de 68 filmes, Chow dirixiuse a Hollywood en 1996 para o seu primeiro papel en inglés en The Replacement Killers dirixida por Antoine Fuqua. miniatura|dereita|Chow Yun-Fat
Filipe Luís
Filipe Luís Kasmirski, nado en Jaraguá do Sul (Santa Catarina) o 9 de agosto de 1985, é un futbolista brasileiro de ascendencia polaca e italiana, que ten esta última nacionalidade. Xoga de defensa e o seu club actual é o Flamengo.
Santo Domingo de la Calzada
miniatura|100px|dereita|Torre exenta da Catedral de Santo Domingo de la Calzada Santo Domingo de la Calzada (citado tamén como San Domingos da Calzada ) é un municipio da comunidade autónoma da Rioxa (España) situado á beira do río Oja.
Historia
O seu nome procede do seu fundador Domingo García, que creou unha ponte, un hospital e albergue de peregrinos, para facilitar a peregrinación do Camiño de Santiago ao seu paso pola localidade.
Filipe Luís
Traxectoria
miniatura|esquerda|Filipe Luís (arriba, segundo pola esquerda) no partido CSKA — [[Deportivo de La Coruña|Deportivo da segunda eliminatoria da copa da UEFA 2008.]] Procedente do Figueirense Futebol Clube, Filipe chegou ao fútbol europeo por medio do Ajax de Amsterdam no 2004, pasando alí unha temporada enteira. O 18 de agosto do 2005, firmou polo Rentistas do Uruguai pero rapidamente foi cedido ao Real Madrid. Pasou a maior parte da temporada no Real Madrid, pero no seu filial, o Real Madrid Castilla.
Santo Domingo de la Calzada
Historia
En 2009 cúmprese o noveno centenario da morte do seu fundador.
En 2008 tiña unha poboación de 6.698 habitantes nunha superficie de 40,09 km².
Filipe Luís
Traxectoria
O 10 de xuño do 2008 o Deportivo fixo efectiva a cláusula de compra e Filipe firmou un contrato de cinco anos.
O 23 de xaneiro de 2010, nun partido que enfrontaba ao Deportivo co Athletic de Bilbao no Estadio Municipal de Riazor (3-1), chocou co porteiro do equipo rival logo de marcar un gol e sufriu unha fractura e luxación do nocello dereito na parte do peroné. Pasou polo quirófano e estivo tres meses e medio de baixa. Pasou catro anos no club galego, xogando 137 partidos e marcando oito goles.
O 23 de xullo de 2010 foi contratado polo Club Atlético de Madrid por catro tempadas. A súa chegada non puido comezar mellor, pois o 29 de agosto conseguiría o seu primeiro título ao impoñerse na Supercopa de Europa ao Inter de Milán, gañador da Liga de Campións, por dous goles a cero, se ben non participou en dito encontro. O seu debut oficial non se produciu até a quinta xornada da Liga 2010–11 ante o Real Zaragoza, dando o pase do gol da vitoria.
Selección nacional
Foi internacional coa selección brasileira en diversas ocasións, producíndose o seu debut o 14 de outubro de 2009 no derradeiro encontro de clasificación para o Mundial de Suráfrica 2010 fronte a Venezuela (0–0). Anteriormente ao seu debut xa fora convocado para disputar os partidos contra Arxentina, Chile e Bolivia.
Master of None
Master of None é unha serie estadounidense estreada en streaming o 6 de novembro de 2015 a través de Netflix. A serie foi creada por Aziz Ansari e Alan Yang, e está protagonizada polo propio Ansari no papel de Dev Shah, un actor que rolda os trinta anos que conta as súas experiencias románticas, profesionais e culturais. A primeira tempada está ambientada na cidade de Nova York, e consta de dez episodios. A segunda tempada, que ten lugar en Italia e Nova York, consta de dez episodios e foi estreada o 12 de maio de 2017.
Master of None gañou tres Premios Emmy e un Globo de Ouro. A serie recibiu a aclamación da crítica.
Oob
Oob (ウーブ) é un personaxe da serie Dragon Ball Z e Dragon Ball GT. É o ser humano máis poderoso da serie.
Biografía
Oob é a reencarnación de Boo (de aí o nome invertido). Ó ser eliminado Boo por Son Goku ó final de Dragon Ball Z, este desexa que Boo sexa revivido "como un home bo", pois Boo é moi poderoso e proba ser un rival de interese para Goku.
Oob aparece no Campionato Mundial de Artes Marciais, no cal se descóbre que adoptou a forma dun xove humano con extraordinarios poderes, aínda que difíciles de controlar. Goku decide enfrontarse a Oob no torneo nunha gran pelexa na cal faille sacar o seu poder agochado, e ó decatarse do pouco control que tiña do seu poder decide adestralo para que se converta nun poderoso guerreiro e sexa o seu sucesor cando el xa non estea.
Dragon Ball GT
Máis tarde, en Dragon Ball GT, Oob enfrontaríase a algunhas das ameazas que sucederían contra a Terra. Despois dunha dura batalla contra Bebé fusiónase coa forma de Boo que existe como gardián persoal do Señor Satán, volvendo a ser un Majin Boo completo, xa que o Boo Gordo era a parte boa e Oob a reencarnación da parte mala. Esta nova fusión, ten a aparencia física de Oob, pero o seu poder aumenta de forma considerable sendo máis forte que un Súper Guerreiro 2. Porén, a pesar de terse fusionado co Señor Boo, é convertido en chocolate e comido por Vexeta Bebé. Despois Oob sae do estómago de Bebé cando estaba convertido en Ōzaru. Oob logo aparece na loita contra Súper C-17, e fai a súa aparición final distraendo ós Dragóns escuros mentres Son Gohanda, Son Goten e Toranks lles dan os seus poderes a Goku.
Michael Moore
Michael Francis Moore é un cineasta e escritor estadounidense, Palma de Ouro 2004 no Festival de Cannes coa súa película Fahrenheit 9/11, autor de libros e películas nas que denuncia á sociedade e poderes estadounidenses, en particular e con esta película, o contorno do Presidente George W. Bush e o seu contorno a raíz dos atentados do 11 de setembro de 2001 (ós que fai alusión o título, que xoga co da novela Fahrenheit 451 de Ray Bradbury). Por dito motivo, a película premiada foi vetada pola Disney para a súa distribución nos EEUU. miniatura|Michael Moore
Trapecio de Orión
O Trapecio, Cúmulo do Trapecio ou O Trapecio do Cúmulo de Orión é un pequeno cúmulo estelar no corazón da Nebulosa de Orión, a cal pertence á constelación de Orión. Foi descuberto por Galileo Galilei. O 4 de febreiro de 1617, Galileo puido esbozar tres das estrelas (A, C, D), pero o resto de estrelas estaban confundidas entre a nebulosidade circundante. A cuarta compoñente (B) foi identificada por varios observadores no ano 1673, e varias compoñentes máis foron descubertas máis tarde, para un total de oito estrelas confirmadas, ala polo ano 1888. Posteriormente varias das estrelas foron confirmadas coma binarias. Os telescopios dos astrónomos afeccionados de preto de 5 cm de apertura pode resolver seis estrelas en boas condicións de visibilidade.
O trapecio é un cúmulo relativamente novo que se formou directamente da nebulosa nai. As cinco estrelas máis brillantes son da orde de entre 15 a 30 masas solares de tamaño. Elas están separadas entre si dentro dun diámetro de 1,5 anos luz e son responsables de boa parte da iluminación da nebulosa. O Trapecio podería ser un sub-compoñente do Cúmulo da Nebulosa de Orión, un grupo de preto de 2.000 estrelas dentro dun diámetro duns 20 anos luz.
Identificación
É máis facilmente identificable polo asterismo das catro estrelas relativamente máis brillantes. As catro son moitas veces identificadas coma A, B, C, e D, en orde crecente respecto da súa ascensión recta. A máis brillante das catro estrelas é C, ou Theta1 Orionis C, cunha magnitude aparente de 5,13. Tanto A coma B foron identificadas coma binarias eclípsantes.
As imaxes no infravermello do Trapecio son as que foron capaces de penetrar mellor entre as nubes de po, e grazas a elas detectáronse moitas máis compoñentes estelares. Preto da metade das estrelas dentro do cúmulo posúen discos circumestelares que se están disipando, moi posiblemente unha condición precursora da formación planetaria. Ademais, tamén foron identificadas varias ananas marróns e varias estrelas fuxitivas de baixa masa.
Etta James
Etta James, nada como Jamesetta Hawkins o 25 de xaneiro de 1938 nos Ánxeles e finada en 20 de xaneiro de 2012 en Riverside (California), foi unha cantante estadounidense. O seu estilo incluía varios xéneros musicais: blues, R&B, soul, rock and roll, jazz e gospel. Empezou a súa carreira en 1954, e gañou fama con sinxelos como "The Wallflower", "At Last", "Tell Mama", "Something's Got a Hold on Me" e "I'd Rather Go Blind". Na súa vida, fixo fronte a multitude de problemas persoais, como adicción ás drogas, mais volveu rexurdir a finais da década de 1980 co álbum Seven Year Itch.
Mesa de instrumental
A mesa de instrumental é un dos elementos mobiliarios que se encontra dentro da sala de operacións ou quirófano. Xeralmente é de aceiro inoxidábel, de superficie lisa, e posúa catro patas, cada unha delas rematada en pequenas rodiñas para poder desprazala facilmente.
A elección do tipo de mesa e a posición que esta teña dentro da sala depende do tipo de intervención a realizar.
Na maioría das intervencións sitúase á dereita da mesa de operacións, xa que dese mesmo lado estará o cirurxián e, por conseguinte, o instrumentista.
A situación da mesa con respecto ao instrumentista é moi importante, xa que non debe impedirlle a este unha visión do campo operatorio, porque non podería seguir o desenvolvemento da intervención, prever os tempos e, por ende, non anticiparse aos requerimentos do equipo, o que ralentizaría a operación.
Despois de vestir a mesa de instrumental, o instrumentista procede a ir colocando sobre ela os distintos instrumentos cirúrxicos de acordo cos tempos que se irán manexando durante a intervención.
Durante a intervención o instrumentista debe ser moi coidadoso co manexo do soro ou calquera outro líquido sobre a mesa, porque se se molla, pérdese a esterilidade.
Aya Hirayama
Aya Hirayama (en xaponés 平山あや ), nada en Kuroiso o 13 de xaneiro de 1984, é unha actriz xaponesa.
Traxectoria
En 1998 gañou unha proba de talento de Horipro para procurar actrices e debutou ao ano seguinte na serie Kawaii dake ja dame kashira da TV Asahi e dende entón apareceu regularmente en moitas series xaponesas de televisión; comezou a se facer coñecida a partir de 2001 pola súa participación como a heroina na serie Fighting Girl e no filme Waterboys. En 2004 foi un dos protagonisas do filme surcoreano Baramui paiteo e en 2005 protagonizou a serie de televisión Haruka 17, baseada no manga do mesmo nome. En 2006 protagonizou Backdancers! co cantante Hiroko Shimabukuro.
San Gabriel
San Gabriel pódese referir a:
Toponimia
Como topónimo pode referirse a:
Maribel Gómez Frutos
Traxectoria
Foi xogadora do Medina A Coruña, do Club Tabacalera A Coruña e da selección española de baloncesto feminino.
En 2001 fundou o Gandarío Sanse, un equipo de fútbol masculino de San Sebastián de los Reyes (Madrid), que leva o nome de Gandarío (Bergondo), do que ocupa a presidencia desde 2008.
Vida persoal
A súa irmá foi Mercedes Gómez de Frutos, tamén xogadora internacional de baloncesto, e do Tabacalera da Coruña. Casou con Manuel Fernández Trigo, tamén directivo deportivo.
Gabriel
Gabriel pódese referir a:
Luta Popular
Luta Popular é o nome do xornal oficial publicado polo Partido Comunista dos Traballadores Portugueses / Movemento Re-organizativo do Partido do Proletariado dende febreiro de 1971. O xornal ten edición impresa e on-line. Segue unha liña editorial de ideais de esquerda.
Derek Fisher
Derek Lamar Fisher, nado o 9 de agosto de 1974 en Little Rock (Arcansas) é un ex xogador profesional norteamericano de baloncesto. Actualmente é o adestrador dos New York Knicks da National Basketball Association (NBA).
Universidade
Fisher graduouse en 1992 no instituto Parkview Arts and Science Magnet en Little Rock, Arcansas para pasar máis tarde á Universidade de Arkansas at Little Rock. Debutou na tempada 1992-93, cunhas medias boas para un "freshman" (debutante) de 7,2 puntos, 3,3 rebotes e 3,4 asistencias. En cada unha das súas catro tempadas en UALR incrementou as súas prestacións tanto en rebotes como en asistencias. Como "sophomore" (segundo ano), na 1993-94, mellorou sensiblemente con 10,1 puntos, 3,9 rebotes e 3,6 asistencias, dando o salto de calidade nos seus anos júnior e sénior. Callou a súa mellor tempada como júnior con 17,7 puntos, 5 rebotes e 4,6 asistencias. Na tempada 1995-96, como sénior, decreceu a súa estatística en puntos con 14,5, con todo mellorou tanto en rebotes, 5,2, como en asistencias, 5,2. Nesa, a súa última tempada, foi elixido Xogador do Ano na Sun Belt Conference. Finalizou o seu periplo universitario en Arkansas-Little Rock como segundo anotador histórico con 1.393 (aínda que agora é 3º), tamén en asistencias (472) e roubos (189). Tivo unha media de 12,4 puntos, 4,4 rebotes e 4,2 asistencias nos seus 112 encontros.
NBA
Fisher foi elixido por Los Angeles Lakers no posto 24 de 1ª rolda do draft de 1996. No equipo anxelino viviu tódolos grandes éxitos da súa carreira e alí pasou as súas oito primeiras tempadas na NBA, dende a campaña 1996-97 até a 2003-04. Con Lakers até ese intre gañara tres aneis (2000, 2001, 2002) e foi peza importante na recta final da súa primeira etapa nos Ánxeles. Asinou tres tempadas consecutivas con dobres díxitos. Na tempada 2000-01 tivo unha media de 11,5 puntos, 3 rebotes e 4,4 asistencias, na 2001-02 foron 11,2 puntos, 2,1 rebotes e 2,6 asistencias, e na 2002-03, 10,5 puntos, 2,9 rebotes e 3,6 asistencias.
Etapa post-Lakers
Acabada a tempada 2003-04, Fisher converteuse en axente libre. A pesar de que Fisher era un xogador moi valorado en Lakers, con Gary Payton e Karl Malone no equipo, o seu protagonismo viuse reducido. Lakers ofreceu un contrato de 15 millóns durante tres anos, moi inferior ao que ofrecía Golden State Warriors, 37 millóns en 6 anos e moitos máis minutos. Á parte disto, foi clave na decisión o feito de que Lakers perdese a Phil Jackson, Shaquille O'Neal e Karl Malone de cara á próxima tempada, polo que as opcións de volver loitar polo anel eran mínimas.
O 16 de xullo de 2004 Fisher asinou con Golden State Warriors. Isto produciuse só horas antes de que Kobe Bryant anunciase a súa renovación con Los Angeles Lakers, de modo que Kobe tentou chamar a Derek para que volvese ao equipo pero xa foi demasiado tarde. Cos Warriors, Fisher esperaba ser a base titular, pero pronto se fixeron con Baron Davis, que relegou a Derek á suplencia. Aínda así, a tempada de Fisher foi boa, con 11.9 puntos, 2.9 rebotes e 4.1 asistencias. A súa 2ª tempada en Golde State, a 2005-06, foi a mellor estatisticamente falando, con 13.6 puntos, 2.6 rebotes e 4.3 asistencias.
Con todo, o 12 de xullo de 2006 foi incluído nun trade que lle mandaba a Utah Jazz a cambio de Devin Brown, Keith McLeod e Andre Owens. Cos Jazz alcanzou as finais de conferencia e gozou dunha boa tempada regular con 10.1 puntos, 1.8 rebotes e 3.3 asistencias. En Utah viviu outra grande experiencia en playoffs, era o 2º partido das semifinais de conferencia fronte ao seu ex-equipo, Golden State Warriors. Fisher estivo a mesma mañá do partido en Nova York, coa súa filla Tatum de 10 meses e que recibe un tratamento especial contra o cancro, pero iso non foi óbice para que pola tarde chegase a Salt Lake City e non só chegar a tempo para xogar unha prórroga, senón para ser decisivo no triunfo do seu equipo. Fisher esqueceu os problemas familiares para conseguir un triplo e dous tiros desde a liña de persoal que sentenciaron o marcador final. Con 1:06 minutos para que concluísen o cinco minutos da prórroga, Fisher anotou o triplo que puxo un parcial de 123-117 co que os Jazz rompían o marcador; 19 segundos despois selaba a vitoria con dous tiros de persoal para o definitivo 127-117 e os Jazz alzábanse coa segunda vitoria na eliminatoria e un 2-0 case definitivo. En xullo de 2007, Fisher regresou aos Lakers tras tres tempadas lonxe do equipo californiano.
Teatro Apollo
O Apollo Theater (Apollo Theatre) da rúa West 125th, entre Adam Clayton Powell Jr. Boulevard e Frederick Douglass Boulevard no barrio de Harlem en Manhattan, Nova York é unha sala de música que é coñecida polos seus artista afroamericanos. Foi o fogar do Showtime at the Apollo, un programa de televisión, emitido entre 1987 e 2008, que amosaba novos talentos. Tivo 1093 episodios.
O teatro, que ten unha capacidade de 1506 persoas, foi construído entre 1913-14 como Hurtig & Seamon's New Burlesque Theater, e foi deseñado por George Keister nun estilo neoclásico. Converteuse no Apollo en 1934, cando foi aberto tamén ó público afroamericano, xa que anteriormente só permitía o acceso a brancos. En 1983, tanto o interior coma o exterior do edificio foron designados Patrimonio de Nova York, e foi engadido ó Rexistro Nacional de Lugares Históricos. Estímase que 1,3 millóns de persoas visitan o Apollo cada ano.
A Mudia, Bazar, Castro de Rei
A Mudia é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2014, cando tiña 41 habitantes.
Albert Szent-Györgyi
Albert Szent-Györgyi de Nagyrápolt, nado en Budapest o 16 de setembro de 1893 e finado en Woods Hole, Massachusetts, o 22 de outubro de 1986, foi un fisiólogo húngaro, galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1937.
O seu pai, Miklós Szent-Györgyi era terratenente. A súa nai, Jozefin, era filla de József Lenhossék e irmá de Mihály Lenhossék, ambos profesores de anatomía na Universidade de Budapest.
Os traballos de Szent-Györgyi estiveron relacionados coa química da respiración. Na Universidade de Szeged, empregou o pemento como fonte de vitamina C (o L-enantiómero do ácido ascórbico) e deuse conta da súa actividade contra o escorbuto. Estudou a oxidación celular e descubriu a vitamina C en 1927.