cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orde Militar de Sant'Iago da Espada
Grandes colares honorarios (actuais)
Desde a súa restauración en 1918, están rexistrados 2086 membros da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. [nota 2]
Entre os 1316 membros titulares hai 1 Gran Collar, 124 Grandes Cruces, 228 Grandes Oficiais, 381 Comandantes, 364 Oficiais e 218 Cabaleiros ou Damas.
Entre os 770 socios de honra atopamos 31 Grandes Collares, 119 Grandes Cruces, 98 Grandes Oficiais, 241 Comandantes, 157 Oficiais 70 Cabaleiros e Damas, ademais de 54 Socios de Honra, 51 entidades portuguesas e 3 entidades estranxeiras.
Entre os distinguidos coa Orde Militar de Sant'Iago da Espada atópanse as seguintes personalidades, institucións e localidades:
Cinxe, A Devesa, Ribadeo
Cinxe é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Jak pokochalam gangstera
Jak pokochalam gangstera é un filme polaco de 2022 dirixido por Maciej Kawulski, escrito por Krzysztof Gureczny e Maciej Kawulski e protagonizado por Tomasz Wlosok, Aleks Kurdzielewicz e Antoni Królikowski.
Thor Agena
Thor Agena A
O Thor Agena A usaba unha primeira etapa Thor DM18 e unha segunda etapa Agena A. Podía poñer ata 250 kg en órbita baixa terrestre. Voou entre 1959 e 1960.
Thor Agena B
O Thor Agena B podía usar unha primeira etapa Thor DM21 ou Thor SLV2A xunto cunha segunda etapa Agena B. Podía poñer ata 400 kg en órbita baixa. Voou entre 1960 e 1966.
Esteiro, A Devesa, Ribadeo
Esteiro é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Gustavo Cordeiro Ramos
Especialista en literatura alemá, disciplina da que foi profesor catedrático na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Foi Ministro da Instrución Pública en tres gobernos da Ditadura Militar e nos tres primeiros meses do Estado Novo, procurador á Cámara Corporativa e presidente do Instituto para a Alta Cultura de Portugal polo que tivo certo recoñecemento na Galiza.
Biografía
Naceu na freguesía de Sé e São Pedro da cidade de Évora, fillo de Augusto José Ramos e de Ana Rosa Cordeiro Vinagre. Licenciouse en Filoloxía Xermánica pola Facultade de Letras da Universidade de Lisboa e ampliou na Universidade de Leipzig. Foi profesor efectivo do Liceu de Évora e profesor catedrático da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa.
Foi Ministro da Instrución Pública en catro gobernos, entre 10 de novembro de 1928 e 8 de xullo de 1929; 21 de xaneiro de 1930 e 5 de xullo de 1932; 5 de xullo de 1932 e 11 de abril de 1933 e 11 de abril de 1933 e 24 de xullo de 1933. Así, entre 1928 e 1933, só non foi ministro da Instrución no goberno de Artur Ivens Ferraz (8 de xullo de 1929 a 21 de xaneiro de 1930). Foi agraciado cos seguintes graos das Ordes Honoríficas Portuguesas: Grã-Cruz da Orde Militar de Cristo (28 de maio de 1930), Grã-Cruz da Orde da Instrución Pública (31 de decembro de 1930), Grã-Cruz da Orde Militar de  Sant' Iago da Espada (22 de setembro de 1931) e Grã-Cruz da Orde do Infante D. Henrique (19 de xullo de 1961).
Acusación de plaxio
A súa obra máis importante, O Fausto de Goethe no seu dobre significado filosófico e literario (2 vols., Coímbra: Prensa da Universidade, 1915-1918), reunindo as leccións de literatura alemá impartidas na Facultade de Letras de Lisboa, sería anos despois albo da acusación de plaxio, por conter extensos fragmentos traducidos dunha obra de referencia francesa (Histoire de la littérature allemande, de Adolphe Bossert, 1.ª  ed. 1901), que non aparece citada por Cordeiro Ramos. A acusación, feita en 1929 por Sant' Anna Dionísio nas páxinas da revista A Aguia, causou escándalo e acabou na prohibición pola censura do número seguinte da revista e de novos artigos versando o mesmo asunto. No momento do artigo denunciador de Sant' Anna Dionísio, Cordeiro Ramos saíra temporalmente do goberno (xullo de 1929), para a el regresar meses despois (xaneiro de 1930). Tras a saída do último número de 1929, A Aguia estivo suspensa por dous anos (1930 e 1931), só retomando a publicación en 1932, ano en que porén se extinguiu.
Traballos no goberno
Como ministro da Instrución Pública, entre outras medidas, reorganizou o ensino secundario, reformou o ensino primario, creou as Escolas do Maxisterio Primario (en substitución das antigas Escolas Normais Primarias) e os "postos de ensino" nas rexións rurais, impuxo contidos políticos tradicionalistas, nacionalistas e  reaccionarios nos libros de lectura das escolas e promulgou novas e severas medidas de carácter disciplinario contra profesores e alumnos. Tornou obrigatoria a inserción nos libros de lectura adoptados oficialmente de máis de cen frases de autores como António Feliciano de Castilho, Salazar, Quirino de Jesus, Sidónio Pais,  Benito Mussolini, Padre Manuel Bernardes, Alfredo Pimenta, Pequito Rebelo, Rivarol, António Sardinha, Ramalho Ortigão, Oliveira Martins etc. Exemplos de frases doutros autores: "Toda a escolla dos superiores polos inferiores é profundamente  anárquica" ( Auguste Comte); "Onde non hai goberno, toda a xente goberna; onde toda a xente goberna, todos son escravos" (Bossuet).
Na súa reforma de 1930 do ensino secundario, aumentou significativamente o número de horas lectivas da disciplina de Latín desde o 3.º ao 7.º ano do curso xeral dos institutos, coa intención de "restabelecer o equilibrio entre o ensino das ciencias e o das humanidades". Porén, coa reforma de 1936 de Carneiro Pacheco (o ministro que o mesmo ano mudou o nome do Ministerio da Instrución Pública para Ministerio da Educación Nacional), o goberno volveu atrás nese camiño, diminuíu as horas lectivas e fundiu a disciplina de Latín coa de Portugués, para, un segundo tempo, a reforma de 1947 do ministro Pires de Lima acabar por suprimir totalmente o ensino do latín no ensinoxeral dos institutos. Marcello Caetano consideraría en 1960 esta medida do goberno de Salazar "de máis nefasta de todas as providencias pedagóxicas postas en vigor en Portugal nos últimos cento cincuenta anos".
No primeiro mandato como ministro da Instrución Pública promoveu, tamén, a creación da Xunta de Educación Nacional (1929-1936), organismo que introduciu en Portugal o apoio estatal directo á investigación científica. A Xunta de Educación Nacional sería sucesivamente dirixida por Luís Simões Raposo, Marck Athias e Augusto Celestino da Costa até 1936, ano en que foi extinguida e substituída polo Instituto para a Alta Cultura (IAC), integrado na entón creada Xunta Nacional da Educación. Celestino da Costa dirixiu o IAC até 1942, ano en que foi cesado polo ministro da Educación e substituído por Gustavo Cordeiro Ramos (que en 1933 saíra do goberno). Este episodio causou indignación na comunidade científica, dadas as razóns que motivarían a decisión do entón ministro da Educación, Mário de  Figueiredo, que tamén cesou Celestino da Costa de director da Facultade de Medicina de Lisboa ese mesmo ano. En carta a  Celestino da Costa, Abel Salazar dixo sobre o substituto do seu amigo na presidencia d  IAC: "O Cordeiro Ramos é un home sen categoría intelectual nin moral. A todos os respectos, un desastre." Cordeiro Ramos mantívose á cabeza do  IAC até 1964.
Organizacións na mocidade
Como gobernante, estivo tamén nas orixes da fundación da Mocidade Portuguesa, cun proxecto de lei de creación dunha "Liga da Mocidade Portuguesa", ao redor de 1931-1932, que por algún motivo non tivo entón o apoio de Salazar, ministro das Finanzas do goberno do xeneral Domingos Oliveira. Mellor sorte tivo outra medida do ministro da Instrución, creando unha comisión presidida por un representante do goberno para a promoción do escutismo e a tutela ("orientación da acción educativa [...] de harmonía coas condicións nacionais") das existentes organizacións  escutistas portuguesas, ou sexa, a  AEP - Asociación de  Escoteiros de Portugal e o CNS - Corpo Nacional de Scouts, este creado pola Igrexa católica en 1925, rebautizado Corpo Nacional de Escoitas en 1934. A medida de Cordeiro Ramos era destinada a facer aliñar o movemento escutista coa política nacionalista do réxime e, sobre todo, a controlar a primeira das citadas organizacións  escutistas, a AEP, fundada en 1913 e ligada ao republicanismo, que a partir de 1936 sería albo de persecución polo goberno.
Afastamento do goberno
O seu afastamento do goberno por Salazar en xullo de 1933 está rodeado de misterio, sendo precedido en maio polo despedimento do xefe de despacho do ministro, o seu irmán Armando Cordeiro Ramos, tamén por decisión do xefe do goberno. O ministro cesado queixouse a Salazar dunha conspiración urdida contra el, mais o presidente do Consello explicoulle que a súa dimisión se tería debido ás duras críticas de que Cordeiro Ramos estaría a ser albo por parte dos profesores, dada a súa tentativa de  politizar o ensino primario.
Para o historiador Luís Reis Torgal, foron as posicións  xermanófilas "demasiado claras" de Cordeiro Ramos, plenamente mantidas tras a chegada de Hitler ao poder, que terían estado na orixe do seu afastamento do goberno por Salazar.
No libro da investigadora San José Almeida, Homosexuais no Estado Novo, afírmase que Gustavo Cordeiro Ramos tiña fama de homosexual, cun comportamento impropio fronte ás súas responsabilidades políticas, razón pola cal deixaría de ser ministro da Instrución en 1933, ao cabo de só tres meses no primeiro goberno do Estado Novo. Esa tese, porén, non está probada, baseándose só en testemuños persoais, como o do poeta e artista plástico Mário Cesariny.
Xermanofilia e simpatías nacional socialistas
Influenciado pola súa formación en xermanística e coñecedor profundo da lingua alemá, foi un expoñente da posición xermanófila en Portugal no período que antecedeu a Segunda Guerra Mundial. Esas posicións déronlle gran visibilidade nas relacións culturais entre Portugal e a Alemaña nazi. É considerado un  entusiasta das ideas nacional-socialistas e mesmo un " hitlerófilo". En 1934 publicou Alguns aspectos sobretudo literários do moderno Nacionalismo Alemão ( ed. da Academia de Ciencias de Lisboa) en que eloxiaba a política cultural do nacional-socialismo, declarando especialmente que "o movemento nacional-socialista, lonxe de ser inimigo da cultura, como ten sido acusado polos seus detractores, asenta nun sólido corpo de doutrina; a renovación no campo político esténdese ao dominio literario [...] O libro deixou de ser mero obxecto de explotación comercial, para se converter en instrumento de cultura elevada e moral sa". Sustentaba aínda que "a actual situación política da Alemaña soubo conquistar en seu favor a intelixencia e a mocidade, sustentáculos imprescindíbeis de calquera remodelación social profunda que sen eles está suxeita, se non for destruída por un embate máis violento ou mellor organizado, a ser desfigurada pola acción de individuos sen fe, sen ideal, capaces de converter os chamados Estados Novos en estados vellos de ruín  estofo".
En 1938 escribiu o prólogo dunha antoloxía alemá de discursos e outros textos de Salazar, cun prólogo de Joseph Goebbels, o ministro da Propaganda alemán, nunha edición patrocinada polas autoridades  nazis. En 1939, Cordeiro Ramos foi recibido en Berlín persoalmente por Adolf Hitler, a quen entregou un exemplar dos Lusíadas en tradución alemá.
Tido como "Amigo da Cultura alemá", foille concedido durante o período do nazismo o grao de doutor honoris causa pola Universidade de Heidelberg. Foi tamén senador honorário da Universidade de Colonia e socio honorário da Academia alemá de Múnic. Recibiu aínda a Grã-Cruz da Orde da Aguia alemá, a Medalla de  Goethe de Mérito Científico e Artístico, a Medalla de Ouro de Leibniz da Academia das Ciencias da Prusia e a Placa de Honra da Cruz Vermella Alemá.
Outras obras publicadas
En 1937 publicou, nunha obra colectiva da União Nacional, Os Fundamentos Éticos da Escola no Estado Novo.
Posteridade
Na súa memoria instituíuse o Premio Doutor Gustavo Cordeiro Ramos, que concede anualmente a Academia Nacional de Belas Artes. Creado en 1979, este galardón distingue, en anos alternos, obras de pintura e escultura consideradas como as máis relevantes, presentadas en exposicións ou implantadas en espazos públicos no ano anterior. Coa creación deste galardón pretendíase homenaxear ao ministro da Ditadura Militar que en 1932 restaurou a Academia Nacional de Belas Artes, que o goberno da Primeira República suprimira en 1911, substituíndoa polos Consellos de Arte e Arqueoloxía.
O seu nome aínda se lembra na toponimia da parroquia de Carnaxide, no concello de Oeiras.
Relación coa Galiza
En 1950 foi nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade de Santiago. Na toma de posesión pronunciou un discurso titulado Intercâmbio cultural luso-galego.
Tamén foi nomeado Académico de Honra da Real Academia Galega (Período académico 26-03-1950 / 12-09-1974).
Meirengos, A Devesa, Ribadeo
Meirengos é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Wikipedia en piemontés
A Wikipedia en piemontés (en Wikipedia an lenga piemontèisa) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua piemontesa. En marzo de 2009, contaba con 20 230 artigos e 1 700 usuarios rexistrados, así como nove administradores. É a Wikipedia nunha lingua italiana, ademais da propia Wikipedia en italiano, con maior número de artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en suahili
A Wikipedia en suahili (en Wikipedia ya Kiswahili) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua suahili. É a meirande edición de Wikipedia nunha lingua níxer-congo ou nilo-sahariana, seguida pola Wikipedia en yoruba.
Bandeira do Amazonas (Brasil)
A bandeira do Amazonas é un dos símbolos oficiais do estado do Amazonas, no Brasil. A bandeira actual foi presentada por Lei 1513 o 14 de xaneiro de 1982.
Wikipedia en suahili
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Bandeira do Amazonas (Brasil)
Deseño
O seu deseño consiste nun rectángulo cunhas proporcións ancho-lonxitude iguais a 15:21, dividido en tres bandas horizontais de igual ancho nas cores branco, vermello e branco. Na esquina superior esquerda hai un cantón azul na franxa branca, no que aparecen 25 estrelas brancas de cinco puntas, unha das cales destaca polo seu maior tamaño. As estrelas dispóñense do seguinte xeito: dúas liñas, unha na parte superior e outra na inferior con oito estrelas cada unha. Tamén hai oito estrelas dispostas en pares verticalmente entre as posicións superior e inferior iguais á primeira, terceira, sexta e oitava estrelas. No centro hai unha estrela máis grande que as demais.
Simbolismo
As 25 estrelas da esquina superior esquerda representan os 25 concellos nos que se dividiu o estado o 4 de agosto de 1897. A estrela máis grande representa a capital, Manaus. As dúas franxas brancas horizontais representan a esperanza e a vermella, dificultades para superar.
Wikipedia en suahili
Historia
Foi mencionada o 27 de agosto de 2006 en artigos de International Herald Tribune e New York Newsday sobre as loitas de edicións nas Wikipedais máis pequenas. En 2009, Google patrocinou a creación de artigos na Wikipedia en suahili. O 20 de xuño de 2009, a Wikipedia en suahili redeseñou a súa páxina principal.
En xaneiro de 2021, a Wikipedia en suahili era a segunda máis popular en Tanzania e Kenya despois da versión en inglés, obtendo o 14% e 4% das visitas neses países respectivamente.
Concello de Aneby
Aneby é un municipio sueco (kommun) do condado de Jönköping. A súa capital é Aneby. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 6 878 habitantes.
O municipio está formado por vales que se entrecruzan con elevacións medias, a meirande parte delas cubertas por bosques de coníferas. As condicións xeográficas afectaron á economía do municipio, sendo dominante a industria da madeira aínda a que a súa importancia disminuiu.
A proboación medrou ata a metade dos anos 90 do século pasado,cando a tendencia invertíuse. Porén, a mediados da década de 2010 volveu a subir o número de habitantes do municipio.
Hidrografía e topografía
A paisaxe está formada por vales que se cruzan con alturas intermedias, algunhas en forma de longos drumlins. O fondo dos vales atópase a uns 200 metros sobre o nivel do mar e as alturas alcanzan os 300 metros, sendo nalgúns casos máis altas. O río Svartån flúe dende o sur ata o norte a través dunha das liñas de fractura e entre os lagos Anebysjön e Ralången pasa a fervenza Stalpet, de 19 metros de altura. A meirande parte da paisaxe está cuberta de bosque, especialmente de coníferas. As terras de cultivo atópanse nas zonas altas onde a terra é de gran máis fino e o risco de xeadas é menor. Alí atópanse as granxas soas ou en fila unha tras outra. A terra cultivable está máis preto da súa granxa correspondente, mentres que os pastos e o bosque están máis abaixo na ladeira.
Conservación natural
No ano 2022 había seis reservas naturais no concello de Aneby. O lago Ören está clasificado como unha área Natura 2000 e na súa ribeira occidental atópase a reserva natural de Björkenäs. A zona é rica en carballos e ten unha variada paisaxe agrícola. Existen moitas árbores vellas e nodosas. O bosque caducifolio de Degla está situado xunto ao lago Noen e consta de bosque caducifolio, bosque pantanoso caducifolio e zona húmida. Na reserva natural prosperan moitas especies de paxaros e doutros animais. Nos anos 60 fundouse o que hoxe é unha das reservas máis pequenas e antigas do condado, Vållingsön. Situada no lago Ören é unha illa importante como punto de nidación para especies de paxaros como movellas árticas, mergullóns cristados, biluricos bailóns, carráns comúns e aguias peixeiras. As outras reservas son Hyllingen, Nynäs e Åsen.
Jedet
Carmen Jedet Izquierdo Sánchez, máis coñecida simplemente como Jedet, nada o 7 de xullo de 1992 en Xirona, é unha actriz, cantante, celebridade de internet e activista do colectivo LGTB española. Pola súa interpretación de Cristina Ortiz "La Veneno" na serie de televisión Veneno recibiu o Premio Ondas 2020 na categoría de mellor intérprete feminina en ficción nacional.
Falla de Viveiro
A falla de Viveiro é unha falla normal formada durante a oroxénese herciniana ou varisca que separa as zonas Asturoccidental-Leonesa e Centroibérica do macizo Ibérico. Iníciase na costa cantábrica na zona de Viveiro e prolóngase cara ao sur uns 142 km ata acabar na serra do Courel.
Algúns autores considerárona un acabalgamento polas diferenzas litoestratigráficas tan grandes das dúas zonas que separa, pero a opinión máis común é que se trata dunha falla normal con certo desgarre. Separa dous dominios tectoestratigráficos diferentes e dúas zonas metamórficas distintas, ambas as dúas de alto grao de metamorfismo, como son o domo de Lugo (ao leste con materiais precámbricos e cámbricos) e o antiforme do Barqueiro (oeste co gneis ollo de sapo, Ordovícico, Silúrico). Entre ambos os domos hai un sinclinal de material silúrico en cuxo flanco oriental se desenvolveu a falla de Viveiro.
O dominio do manto de Mondoñedo é o bloque levantado da falla, formado por materiais precámbrico e cámbricos e o granito de San Cibrán, mentres que a parte occidental é a afundida. Nos arredores de Guntín a falla presena unha zona de cizallamento de 2 km de anchura cun movemento do bloque teito cara ao oeste. O salto vertical mínimo estimado da falla é de 5,5 km. Os datos xeocronolóxicos indican que a falla estivo activa entre os 298±5 e os 289,5±1,5 Ma, pero a súa actividade global limitouse entre os 314±2 Ma, como límite máis vello posible para o comenzo da súa actividade e o período comprendido entre os 289,5±1,5 e c. 269 Ma para o cesamento da súa actividade.
A falla de Viveiro e o acabalgamento do manto de Mondoñedo teñen orixe distinta. Mentres que o acabalgamento se produciu cando o manto se desprazou ao leste (con compresión oeste-leste), a falla prodúcese por un colapso cara ao oeste e corta o acabalgamento. O sinforme situado entre o domo de Lugo e o antiforme do Barqueiro foi comprimido lateralmente polos esforzos hercinianos (F3), en consecuencia queda esmagado e cos flancos estirados e finalmente a charneira do sinforme afúndese, formándose a falla. Ao mesmo tempo, o bloque sofre un escape lateral ao NNE favorecido polas fallas de Viveiro e de Valdoviño, que actúan como fallas de desgarre. O sinforme intermedio quedou pinzado entre a falla de Viveiro e o antiforme do ollo de sapo.
Decenvirato
O decenvirato (en latín: decemvir o decemviri, en plural; en galego, dez homes) foi unha institución da República Romana, que tivo lugar no século V a.C. Foi unha maxistratura extraordinaria que tiña poder consular, creada no contexto da loita entre patricios e plebeos, e que substituíu ao colexio de cónsules. Unha vez rematada a súa misión, o segundo colexio de decémviros intentou manterse (ilegalmente) no poder, pero a maxistratura foi abolida, permitindo aos cónsules volver a ostenta-la xefatura do estado.
A misión dos decénviros foi redactar novas leis para regula-las relacións entre os cidadáns, normativa que tomou corpo na Lei das XII Táboas. Nos dous anos que se mantivo, foi ocupada por dous colexios sucesivos e durante ese período, que adoita ser denominado como decenvirato, os decénviros gobernaron en lugar dos cónsules. O primeiro colexio, formado por patricios, foi presidido por Apio Claudio Craso e as leis que redactou foron inscritas en dez táboas. O segundo colexio, formado por patricios e plebeos, e coa mesma presidencia, foi menos efectivo, pois o seu labor limitouse a dúas táboas; ademais, estivo lastrado por ambicións persoais, e ao termo do ano do seu goberno os seus compoñentes negáronse a dimitir, como era normativo. Finalmente, o decenvirato caeu e volveuse ao sistema tradicional do dobre consulado.
Os decénviros tiñan funcións xudiciais ou relixiosas; puntualmente neste último aspecto, co sacerdote que interpretaba os libros da sibila. Nun principio, os decénviros exerceron a autoridade suprema, os cónsules quedaron suxeitos a esta e como contrapartida se eliminou a figura dos tribunos da plebe.
Contexto
A constitución do colexio de decénviros produciuse despois de dez anos de revolta política en Roma.
En varias ocasións, os tribunos do pobo denunciaran a arbitrariedade das decisións de certos cónsules, que interpretaban a lei oral ó seu xeito polo que, no ano 462 a.C., o tribuno da plebe Caio Terencio Arsa propuxo unha lei, Terentia de legibus consularis imperii, onde pedía que se nomeasen cinco comisarios para elaborar un corpo de leis que puxesen por escrito os dereitos dos cónsules. Porén, segundo afirma Tito Livio, os patricios opuxéronse violentamente. Efectivamente, nese momento, as leis non estaban escritas en Roma, ao contrario do que aconteceu no mundo helenístico. Polo tanto, a súa creación supuxo un momento culminante na historia da República. Tras nove anos de loitas entre patricios e plebeos, o Senado romano, fronte a presión da plebe, que ameazaba con retirarse ao Monte Sacro se non eran atendidas as súas demandas, e ante o perigo inminente dunha invasión de volscos e ecuos, decidiu enviar a tres senadores a Grecia para estudar as constitucións dos distintos estados dese territorio que lles puidese servir e, tamén, o que levara a cabo Solón no referente aos dereitos das minorías sen representación.
Primeiro colexio (451 a.C.)
Ao regreso dos senadores, chegouse a unha solución de compromiso, nomeando unha comisión de dez lexisladores, (de aí o nome de decénviros), que baixo a presidencia de Apio Claudio, redactaron a Lei das XII Táboas, a cal constituíu a base do Dereito Romano.
Segundo as fontes antigas, este primeiro decenvirato, gobernou con satisfacción xeral, e comezou o seu mandato a principios do ano 451 a.C. Estaba formado polos dous cónsules daquel ano (Apio Claudio Craso Rexilense e Tito Xenucio Augurino), xunto co praefectus urbi e os dous cuestores e cinco membros máis nomeados mediante comicios. Todos os días había un interrex nomeado mediante quenda, e diante del ían os lictores cos fasces, segundo Tito Livio. Elaboraron un compendio de dez leis que posteriormente foi aprobado polo Senado e polos comicios centuriados. As leis foron gravadas en bronce e colgadas no Foro xunto á Rostra preto do edificio do Senado.
Segundo Dionisio de Halicarnaso, os decénviros foron escollidos entre os patricios, pois o Senado estimaba que eran os únicos que podían propor leis. Pero este principio non foi sempre aplicado por Tito Livio, nin polos Fastos capitolinos. Así, parece pouco probable que o primeiro colexio estivese formado só por patricios; certos nomes, como Genucius ou Minucius, segundo as fontes, son plebeos. Con todo, aínda que a composición fose mixta, os patricios conseguiron reservarse un lugar preponderante, e asegurarse así o control das decisións.
En efecto, a relación dos Fastos non mencionaba os cónsules nestes anos, senón a unha maxistratura colexiada composta de dez membros, co título de decemviri legibus scribundis consulari potestate. A tradición considéraa un éxito da plebe na súa tradicional loita contra os patricios. Dita maxistratura deixaba en suspenso a tódalas demais e non era apelable.
Os decénviros deste primeiro colexio foron:
Segundo colexio (450 a.C.)
Cando rematou o ano do primeiro decemvirato, tódalas partes estaban satisfeitas coa forma en que desempeñaran as súas funcións, e decidiron prorrogar ese sistema un ano máis, sobre todo cando algúns decénviros argumentaron que as leis non estaban o suficientemente rematadas. Dez no vos decénviros foron elixidos, e entre eles só Apio Claudio Craso repetiu no cargo malia ter en contra o costume de non exercer unha maxistratura durante dous anos seguidos. Con todo, foi reelixido, tras unha activa campaña de propaganda. Sobre o resto dos decénviros, nas fontes, non hai acordo sobre a súa procedencia. Mentres Dionisio de Halicarnaso afirmou que o segundo colexio tiña tres plebeos, Tito Livio afirmou que todos eran patricios. Finalmente, os novos decénviros comezaron a actuar nos idos de maio do 450 a.C.
Ao cabo do ano, engadiron dúas novas leis ás precedentes, de onde xorde o nome de Lei das XII Táboas. Segundo Diodoro de Sicilia, estas dúas leis non foron engadidas até o ano seguinte, polos cónsules que sucederon aos decénviros. As XII Táboas non forman un código legal, senón unha sucesión de normas de todo tipo de dereito: procesual, familiar, sucesorio, de propiedade, e penal, moitos das cales xa existían con anterioridade. Foron inscritas en doce táboas que estaban expostas na curia no foro romano, e o seu estudo era obrigatorio. O seu obxectivo principal era substituír o dereito consuetudinario polo escrito, e non tanto obter a igualdade xurídica, pois se mantiña a desigualdade nalgunhas disposicións, non só entre patricios e plebeos, senón tamén entre absidui e proletarii. O texto completo perdeuse mais o seu contido é coñecido pola gran cantidade de fragmentos que perduraron e que permiten facerse idea do conxunto
Os decénviros do segundo colexio foron:
Dimisión e restablecemento do consulado
Por outra banda, durante este período, os decénviros abusaron do seu poder, e gobernaron con despotismo, desprezando á plebe, e ignorando ao Senado. Cada un dos membros estaba precedido por doce lictores que, ademais das varas dos fasces, levaban tamén o machado, como mostra da súa soberanía. Cometeron varios atentados contra os bens dos plebeos, as súas persoas e as súas familias, e ao rematar o ano do cargo negáronse a dimitir ou a designar sucesores. Isto non era estritamente ilegal, pero era contra as leis aprobadas que indicaban só un ano de mandato.
A parte do comportamento tiránico e violento de Apio Claudio, o principal problema foi o intento deste de facerse coa moza Virxinia, filla dun centurión, para convertela en concubina que levou ao derrocamento do decenvirato. Lucio Virxinio, pai de Virxinia quen estaba prometida cun plebeo, acusou a Apio Claudio, quen para facerse coa moza chegou a dicir que era unha antiga escrava que lle foi dada a Virxinio para que a criase. Como Apio controlaba os tribunais, Virxinio acabou por matar a filla para librala da prostitución. Ao coñece-los sucesos, os soldados dunha columna do exército na fronteira dos ecuos e os volscos se amotinaron e viñeron acampar no Monte Aventino romano. Outro movemento similar axitou un exército dirixido por xefes plebeos en campaña contra os sabinos. Os dous exércitos pasaron ao Monte Sacro, ameazando con converter a insurrección en secesión.
Ante esta situación, no 449 a.C., os decénviros víronse na obriga de dimitir e se restableceron as maxistraturas ordinarias. Ese mesmo ano, Lucio Virxilio foi nomeado Tribuno da Plebe e os decénviros foron xulgados e e condenados: uns ao exilio e outros, como Apio Claudio, foron encarcerados por orde de Lucio Virxilio. Apio, mentres agrardaba o xuízo en prisión, suicidouse para evitar unha morte máis ignominiosa.
Porén, o propio Tito Livio, analizou que a multitude se sublevou: "...en parte polo atroz do crime e en parte pola esperanza de estar ante a oportunidade de acada-la liberdade".
Trala eliminación dos decénviros, organizáronse eleccións consulares, baixo a presidencia do Pontifex Maximus. Segundo a tradición, os cónsules elixidos foron Lucio Valerio Potito, e Marco Horacio Barbato. Estes conseguiron acougar aos insurxentes, prometéndolle-lo restablecemento das principais liberdades.
Lars Ulrich
Musical artist Lars Ulrich (en pronuncia inglesa ; en danés: [ˈlɑːs ˈulˀʁek]  nado o 26 de decembro de 1963 en Dinamarca, é un músico danés coñecido por ser batería e cofundador da banda estadounidense de heavy metal Metallica.
Carreira musical
Nos Ánxeles, após publicar un anuncio en The Recycler, Ulrich coñeceu a James Hetfield e formou Metallica. Ambos os membros teñen créditos de compositor en case todas as cancións da banda, e son os únicos membros orixinais que quedan da banda.
Influencias
En febreiro de 1973, o pai de Ulrich obtivo pases para un concerto de Deep Purple en Copenhague e Lars, de nove anos, quedou hipnotizado coa actuación, inspirando o inicio da súa carreira musical. Outras bandas que exerceron unha grande influencia nel foron Deep Purple e a banda Diamond Head, coa que despois colaborou.
Industria da música en internet
Lars Ulrich tamén é coñecido pola súa parte na eliminación do programa informático para compartir música chamado Napster, que consideraba que estaba usando e compartindo ilegalmente a música que el e Metallica fixeran. En abril de 2000, Ulrich converteuse nun opoñente vocal do intercambio de ficheiros, presentando unha demanda contra a compañía por infracción de dereitos de autor e extorsión. En xullo de 2000, declarou ante o Comité Xudicial do Senado despois de que todo o catálogo de Metallica, incluíndo a canción inacabada " I Disappear", estaba dispoñible gratuitamente para descargar no servizo. O caso resolveuse extraxudicialmente, o que provocou que máis de 300.000 usuarios de Napster fosen excluídos do servizo.
Audiovisual
Lars Ulrich interprétase a si mesmo na película de 2010 Get Him to the Greek protagonizada por Russell Brand. A película é unha spin-off da película de 2008 Forgetting Sarah Marshall. Participou como actor na película de HBO Hemingway & Gellhorn, estreada en 2012. No mesmo ano, Ulrich foi o foco do documental, Mission to Lars. A película de Kate e Will Spicer trata da súa viaxe co seu irmán Tom, que vive nunha residencia de coidados en Devon, Inglaterra e que padece a síndrome do X fráxil, para tentar coñecer a Ulrich nun dos concertos de Metallica en California.
En 2017 Ulrich organizou un programa en Apple Music chamado It's Electric, que contou con conversas con Joan Jett, Noel Gallagher, Dave Grohl e Jerry Cantrell.
Wikipedia en xavanés
A Wikipedia en xavanés (en Wikipedia basa Jawa) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua xavanesa. Foi creada o 8 de marzo de 2004, e acadou os 10 000 artigos o 3 de maio de 2007. Malia que o logo de Wikipedia estaba escrito en alfabeto xavanés dende o comezo da edición, os artigos só podían ser escritos en alfabeto latino até o ano 2013, cando se introduciu a opción de escribilos tamén en alfabeto xavanés.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Lars Ulrich
Metallica
miniatura| Ulrich en 2017
Drogadición
Ulrich é amigo de Noel Gallagher e da súa antiga banda Oasis e afirmou que Gallagher foi a súa inspiración para abandonar a cocaína nos anos 2000.
Saúde e filantropía
En 2009, Ulrich revelou que padecía tinnitus (zunido) debido a moitos anos de xira sen usar ningunha protección auditiva. Ulrich foi un activista en apoio de ampliar o acceso á atención sanitaria dos cidadáns estadounidenses, coa súa familia traballando coa Clínica Gratuíta Haight Ashbury de San Francisco, California. El recadou 32.000 dólares para o grupo durante unha edición de famosos do programa de xogos Who Wants to Be a Millionaire?
Arte
Ulrich tamén ten unha paixón polas belas artes. En 2002, vendeu un cadro da súa propia colección, Self Portrait de Jean-Michel Basquiat, de 1982. Cun prezo estimado de prevenda de 5 millóns de dólares, finalmente vendeuse polo triplo que na casa de poxas Christie's.
Parellas e fillos
O primeiro matrimonio de Ulrich foi en 1988 con Debbie Jones, unha muller británica que coñeceu na xira, pero divorciáronse en 1990 durante as gravacións do álbum Black. O seu segundo matrimonio foi con Skylar Satenstein, unha médico de urxencias, de 1997 a 2004. Tiveron dous fillos antes de se divorciaren. Layne e Myles formaron unha banda chamada Tapei Houston. Tras o seu segundo divorcio, Ulrich saíu coa actriz danesa Connie Nielsen de 2004 a 2012. Tiveron un fillo xuntos. Casou coa modelo estadounidense Jessica Miller en 2015.
Premios e honras
Tras liderar unha campaña durante varios anos para que a súa banda favorita de sempre, Deep Purple, fose incorporada ao Salón da Fama do Rock and Roll, Ulrich pronunciou o discurso de ingreso cando a banda entrou no Salón en 2016.
Escudo do Amazonas (Colombia)
O escudo de armas do Amazonas é un dos símbolos oficiais do departamento colombiano dende o 2 de marzo de 1995. O escudo do Amazonas tamén aparece como carga no centro da banda superior da bandeira do Amazonas.
O escudo foi deseñado por Rodrigo Gómez Claros, gañador do Premio Nacional de Deseño Gráfico en 1994 por esta obra.
Deseño
A forma do escudo é un círculo rodeado por unha coroa de plumas. Foi deseñado dun xeito sinxelo e moderno para facilitar a súa identificación e uso. O elemento principal do círculo é a súa forma, que se asemella á da vitoria rexia, que é moi difícil identificar a primeira vista; arriba e abaixo ten dous ocos, e a súa cor verde tamén simboliza a selva amazónica.
Na parte media desta figura están as correntes do río Amazonas, que dá nome ao departamento e que é a parte máis importante da comarca. Representa a vida en todas as súas formas e ambas representan a flora e a fauna da rexión.
A coroa exterior é de cores cálidas e baséase nas coroas de plumas que usan os indíxenas da rexión nas súas cerimonias e rituais, o que tamén é un símbolo de coñecemento e xerarquía. A coroa de plumas rodea todo o escudo, xa que tamén representa o Sol como fonte de vida e enerxía, outro elemento importante da cultura autóctona.
Os Olleiros, A Devesa, Ribadeo
Os Olleiros é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
The Tinder Swindler
Tralo lanzamento do filme, Tinder prohibiu permanentemente a Leviev o uso da aplicación.
Concello de Alingsås
Alingsås é un concello (s. kommun) sueco, do condado de Västra Götaland. A súa capital é a vila homónima de Alingsås, onde reside máis da metade da súa poboación.
O municipio de Alingsås intégrase dende o 1 de xaneiro de 2005 na área metropolitana de Gotemburgo (Storgöteborg).
Historia da administración
A área do municipio correspóndese ás parroquias históricas (socken) de Alingsås, Bälinge, Erska, Hemsjö, Långared, Magra, Rödene, Ödenäs, a maior parte de Stora Mellby e unha parte pequena de Östads, que se foron fusionando ao longo de distintas reformas administrativas dos últimos dous séculos.
En 1971 reformouse o goberno municipal da cidade de Alingsås. En 1974 incorporou o concello de Hemsjö e a parte principal do de Bjärke. En 1975 apropiouse de terras do concello de Lerum: a parte máis setentrional da parroquia de Östad (Brobacka e Österäng, e arredores), así como a parte norte da vila de Östad.
O municipio pertence ao partido xudicial de Alingsås dende a súa formación. Anteriormente formara parte do desaparecido condado de Älvsborg.
Xeografía
O municipio de Alingsås está situado no oeste da rexión histórica (landskap) de Gotia Occidental. O concello limita ao oeste cos concellos de Lerum, Ale e Trollhättan, así como con dous cachiños de Lilla Edet ; ao norte co de Grästorp, ao nordés co de Essunga, ao leste co de Vårgårda, e ao sur co concello de Bollebygd. A través do municipio flúe o río Säveån.
O territorio do concello crúzao a estrada europea E20, así como o camiño de ferro que une Gotemburgo con Estocolmo desde 1862. Ademais, Alingsås está dentro da rede de tren de proximidades de Gotemburgo (40 minutos).
Cultura e turismo
Na zona máis setentrional do concello había probablemente un cento de muíños de vento no século XIX. Cando Suecia conseguiu estender a rede eléctrica ao longo do século XX, a maioría dos muíños foron abandonados, pero algúns foron gardados e restaurados. Outro elemento de patrimonio cultural é o castelo de Gräfsnäs, hoxe en ruína, e que se atopa na ribeira norte do lago Anten. O castelo foi construído na década de 1550, pero ardeu tres veces, a máis recente en 1834.
Noceda, A Devesa, Ribadeo
Noceda é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Matrimonio de Boston
Un matrimonio de Boston era, historicamente, a cohabitación de dúas mulleres ricas, independentes de apoio financeiro dun home. Crese que o termo ten orixe en Nova Inglaterra a finais do século XIX e comezos do XX. Algunhas destas relacións eran románticas en natureza e agora poderían ser consideradas como relacións lésbicas, mais outras non o foron.
Etimoloxía
miniatura|dereita|220px|Sarah Ponsonby e Eleanor Butler, tamén coñecidas como as [[damas de Llangollen, viviron xuntas nun matrimonio de Boston.]] A existencia de amizades románticas e unións relativamente formalizadas entre mulleres é anterior ao termo "matrimonio de Boston" e hai un longo rexistro diso en Inglaterra e noutros países europeos. O termo matrimonio de Boston asociouse con The Bostonians (1886), de Henry James, unha novela que implica unha relación de convivencia a longo prazo entre dúas mulleres solteiras, aínda que o propio James nunca usou o termo. A irmá de James, Alice James, viviu nunha relación deste tipo con Katharine Peabody Loring e estivo entre as súas fontes para a novela.
Algúns exemplos de mulleres en "matrimonios de Boston" fixéronse ben coñecidos. A finais do século XVIII, por exemplo, as mulleres anglo-irlandesas de clase alta Eleanor Butler e Sarah Ponsonby foron identificadas como parella e alcumadas como as damas de Llangollen. Elizabeth Mavor suxire que a institución das amizades románticas entre mulleres alcanzou o cénit na Inglaterra do século XVIII. Nos Estados Unidos, un exemplo destacado é o da novelista Sarah Orne Jewett e a súa compañeira Annie Adams Fields, viúva do editor de The Atlantic Monthly, a finais do século XIX.
Lillian Faderman proporcionou un dos estudos máis completos sobre os matrimonios de Boston en Surpassing the Love of Men (1981). Os críticos cinematográficos do século XX utilizaron o termo para describir a relación Jewett-Fields representada no documental de 1998 Out of the Past. A obra de teatro de David Mamet Boston Marriage estreouse en 2000 e axudou a popularizar o termo.
Socioloxía
Algunhas mulleres dos matrimonios de Boston fixérono porque sentían que tiñan unha mellor conexión coas mulleres que cos homes. Algunhas destas mulleres vivían xuntas por necesidade; tales mulleres eran xeralmente independentes economicamente debido á herdanza familiar ou aos ingresos da carreira. As mulleres que optaron por ter unha carreira (médica, científica, profesora) crearon un novo grupo de mulleres, coñecidas como "novas mulleres", que non dependían financeiramente dos homes. As mulleres educadas con carreiras que querían vivir con outras mulleres tiñan unha medida de aceptación social e liberdade para organizar as súas propias vidas. Adoitaban ser feministas con valores compartidos, implicadas en causas sociais e culturais. Esas mulleres eran xeralmente autosuficientes nas súas propias vidas, pero gravitaban entre si para apoiarse nunha sociedade a miúdo desaprobadora, sexista e ás veces hostil.
Ata a década de 1920, estes arranxos eran amplamente considerados como naturais e respectables. Despois da década de 1920, as mulleres en tales relacións eran cada vez máis sospeitosas de estar en relacións sexuais lésbicas, polo que cada vez menos mulleres solteiras optaban por vivir xuntas.
A Pedreira, A Devesa, Ribadeo
A Pedreira é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Preixoana, A Devesa, Ribadeo
A Preixoana é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Sussex
Historia
A historia do reino de Sussex está moi pouco documentada, pero sábese que mantivo certa independencia entre os séculos V e IX.
Toponimia
O seu nome deriva do inglés antigo Sūþsēaxe (saxóns do sur) que significa saxóns do sur. Foi un dos 7 reinos que formaron a Heptarquía, nome que recibe o conxunto de reinos que estaba formado polos invasores anglosaxóns e xutes que invadiron a illa tras a saída do Imperio Romano no século V.
Situación
Limita ao nordeste co condado de Kent, ao norte co condado de Surrey, ao oeste co condado de Hampshire e ao sur coa Canle da Mancha. Actualmente, a efectos administrativos, divídese nas rexións de West Sussex e East Sussex e tamén a cidade de Brighton e Hove, elevada a ese status só no ano 2000 (até entón, a única cidade de Sussex fora Chichester).
Lingua igala
A lingua igala é unha lingua yoruboide falada polo pobo igala de Nixeria. En 1989, o número de falantes de igala estimouse en 800 000, principalmente no Estado Kogi. Os seus dialectos principais son os dos lugares de Ibaji, Idah, Dekina, Ogugu, Ankpa e Ebu; o igala comparte algunhas semellanzas coa lingua yoruba e coa lingua itsekiri.
Alexandre Pires Marceniuk
Alexandre Pires Marceniuk é un ictiólogo brasileiro.
Traxectoria
Alexandre P. Marceniuk fixo a Licenciatura en Ciencias Biolóxicas de 1988 a 1992 na Universidade Católica de Santos e o Mestrado en Ciencias Biolóxicas (Zooloxía) de 1994 a 1997 na Universidade de São Paulo.
É especialista en taxonomía, filoxenia e bioxeografía de peixes mariño-estuarinos, especialmente das especies da familia dos aríidos.
En 2007, xunto co seu colega Naércio Aquino de Menezes, describiu o novo xénero Amphiarius, no seu traballo:
Na actualidade é profesor da Universidade de Mogi das Cruzes, en Mogi das Cruzes, Estado de São Paulo.
Abreviatura
A abreviatura Marceniuk emprégase para recoñecer a Alexandre Pires Marceniuk como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Rato, A Devesa, Ribadeo
O Rato é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
David de Juan Marcos
Traxectoria
Licenciouse en Bioloxía Ambiental na Universidade de Salamanca. Residiu un ano en Edimburgo, onde foi profesor de tenis na Lawn Tennis Association. Obtivo a titulación de Internacional Master in Sustainable Development pola EOI e cursou en mestrado en xestión e conservación da natureza no University Study Center. É profesor de secundaria nas materias de Inglés e Ciencias.
Os seus textos foron traducidos a varios idiomas e publicados en máis de dez países.
Eurocopa de Fútbol 2020 - Grupo C
thumb|upright=1.2|300px|[[Arena Națională de Bucarest, unha das dúas sedes nas que se disputaron os partidos do grupo.]]
O Grupo C da UEFA Euro 2020 estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros, do 11 ó 20 de xuño de 2021. Os encontros deste grupo tiveron lugar no Johan Cruyff Arena de Ámsterdam e no Arena Națională de Bucarest.
Participantes
O Grupo C estivo composto polas seguintes seleccións:
A Rochela, A Devesa, Ribadeo
A Rochela é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Universidade Católica de Santos
A Universidade Católica de Santos (UNISANTOS ou UCS) é unha universidade brasileira privada católica e sen ánimo de lucro, situada en Santos, Estado de São Paulo.
É unha das institucións de educación superior máis grandes e prestixiosas do Brasil, e moitas das súas Facultades están entre as mellor clasificadas do país, incluíndo Dereito, Relacións Internacionais, Xornalismo, Historia, Psicoloxía, Administración de Empresas e Enxeñaría.
Historia
A historia de UNISANTOS comezou en 1951, cando unha Sociedade foi fundada polo Vizconde de São Leopoldo. O obxectivo inicial era a creación da Facultade de Dereito. Despois, a universidade ampliouse para incluír unha escola de Filosofía, Ciencias e Letras, Comunicación, Economía e Empresa, Escola de Arquitectura, Escola de Traballo Social, Escola de Enfermaría, Escola de Farmacia e Bioquímica e Escola de Enxeñaría.
O 6 de febreiro de 1986, a UNISANTOS foi recoñecida e converteuse na primeira universidade da rexión, baixo os auspicios do entón ministro Marco Antônio Maciel baixo o proceso de aprobación 3924/76. Actualmente composto por cinco centros de aprendizaxe, UNISANTOS mantén máis de 40 cursos de grao, incluíndo programas de Tecnoloxía, cinco cursos de máster recomendados por Capes e MEC (Educación, Dereito, Xestión de Empresas, Informática e Saúde Pública), ciencias e artes, e ducias doutros cursos vinculados a unha tradición humanística.
O Viladroiro, A Devesa, Ribadeo
O Viladroiro é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.