cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penuxe
Uso humano
miniatura|350px|Femia de [[éider sentada no seu niño, rodeada de penuxe.]] Durante séculos os humanos utilizaron a penuxe para o illamento térmico. Documentos rusos do século XVII inclúen a "penuxe de aves" entre as mercancías vendidas a mercadores holandeses, e as comunidades do norte de Noruega empezaron a protexer os niños de éider xa en 1890. Os éideres son aínda "criados" pola xente en Islandia, Escandinavia e Siberia, onde se proporciona ás aves sitios de nidación e protéxenas dos depredadores, e a penuxe recóllese intermitentemente durante a estación de nidación sen danar os niños nin as femias. A primeira recolección faise aproximadamente a mediados do período de incubación, momento en que se retiran uns 21 g de penuxe de alta calidade de cada niño. Cando os ovos eclosionaron e os xoves abandoan a área, recóllese o resto da penuxe e plumas do peito, o que adoita supoñer outros 21 g de plumas de menor calidade por niño. En xeral, para reunir 1 kg de penuxe cómpren de 50 a 60 niños. Isto significa que só e recollen uns poucos miles de kg de penuxe de éider de niños silvestres cada ano.
En Islandia e Escandinavia, as colonias de máis de 5.000 aves ás veces explótanse como áreas de "crianza", aínda que nalgunhas zonas protexidas do arquipélago siberiano de Novaya Zemlya, a densidade de niños supera os 13.000 por hectárea. Por outra parte, os pobos indíxenas de hábitos máis nómades do Ártico canadense non consideran a produción de penuxe como unha fonte razoable de ingresos e tenden a [sobreexplotar os niños de éider facendo unha recolección indiscriminada de penuxe nos niños. Aínda que tamén se usou historicamente a penuxe de varias especies de aves silvestres, gaivotas e outras aves mariñas para o illamento térmico, a maioría dos usados hoxe proceden do ganso doméstico. Un 70 % da subministración mundial procede da China, normalmente de gansos sacrificados para comer a súa carne. A maioría do resto procede de Europa e o Canadá, procedente de gansos criados para comer a súa carne ou facer paté.
A penuxe é cálida, lixeira e empaquetable. Se se coida debidamente, mantén o seu illamento durante un tempo tres veces maior que a maioría das fibras sintéticas. Porén, cando está mollado, as propiedades térmicas da penuxe quedan virtualmente eliminadas. A penuxe forma aglomerados se se expón á humidade, e nel pode crecer mofo se se deixa un tempo híumido. Ademais, absorbe e retén os olores.
A penuxe tende a facerse máis alerxénica co tempo, xa que se vai contaminando con mofos e ácaros do po. As almofadas son a principal fonte de exposición a estes alérxenos, pero tamén os colchóns, edredóns, roupas de abrigo e tapizados poden causar problemas. Un estudo finlandés atopou que as verdadeiras alerxias ás plumas son raras, xa que a maioría dos episodios alérxicos deste tipo son causados por ácaros do po.
A penuxe tivo tamén un uso simbólico. Xa a utilizaban os indíxenas norteamericanos nas súas cerimonias relixiosas como símbolos poderosos. Nas historias dalgunhas culturas, a penuxe de aguia era un regalo importante que lle daba a aguia ao heroe da historia ou lenda. Na Danza do espírito, un movemento relixioso que se estendeu moito especialmente entre os Indios das Planicies, cada danzante levaba unha pluma pintada que tiña na punta penuxe pintada doutra cor; as plumas eran xeralmente de corvo, que era sagrado para os practicantes da Danza do Espírito, ou de aguia, que era sagrada para todas as tribos. O bastón de oración dos zuni facíase tamén utilizando penuxe de aguia. Aínda que as plumas de aguia pertencían ao Sacerdote do Sol, que o plantaba ao sol, outros sacerdotes podían usalo se era necesario que chovese, xa que a penuxe dicíase que facía que "as nubes de algodón se xuntasen no horizonte antes da chuvia". Os hopi fretaban penuxe de aguia sobre unha serpe crotalina capturada para as súas Danzas da Serpe, para tratar de tranquilizar e calmar aos réptiles.
Tipos de penuxe na industria
O illamento que proporciona a penuxe pode medirse polo seu "poder de recheo", que mide as unidades cúbicas de volume desprazadas por un determinado peso de penuxe. A penuxe de éider ten o maior "poder de recheo", cun valor de 690 cm3/g. Porén, mesmo a penuxe cun "poder de recheo" de só 316 cm3/g proporciona un illamento razoablemente bo. Os valores nos produtos comercializados adoitan ir de 230 a 520 cm3/g segundo as calidades e o uso para o que están pensados.
Flickr
miniatura|dereita|Logo. Flickr é un popular servizo de almacenamento e difusión de fotografías en Internet.
Funcionalidades
O servizo é utilizado extensamente por blogueiros como depósito de fotos e de vídeos. O sistema de Flickr permite facer procuras de imaxes e vídeos por etiquetas, por data e por licenzas de Creative Commons.
Outras funcionalidades son as canles RSS e Atom, como tamén unha API que permite a desenvolvedores independentes crear os seus propios servizos e aplicacións. O servizo baséase nas características habituais do HTML e o HTTP, permitindo que sexa usable en múltiples plataformas e navegadores. A interface de etiquetaxe e edición de texto utiliza AJAX, que tamén é compatible coa gran maioría dos navegadores. Un compoñente non esencial do lugar web, Organizr, baséase na tecnoloxía de Macromedia Flash, a cal é amplamente dispoñible, pero non plenamente aberta. As fotografías ou imaxes e vídeos poderán tamén enviarse a través do correo electrónico. Flickr é especialmente popular entre os usuarios de Macintosh, os cales a miúdo son excluídos doutros lugares de compartición de fotos porque é necesaria unha arquitectura PC/Windows.
Historia
miniatura|200px|O [[World Trade Center en construción en 1971. Moitas das imaxes utilizadas en Wikipedia e Wikimedia Commons proceden de usuarios de Flickr que usan licenzas libres.]]
Flickr foi desenvolvido por Ludicorp, unha compañía de Vancouver fundada no 2002, e lanzado no mes de febreiro de 2004, inicialmente como un xogo multixugador en liña. Algunhas das primeiras versións de Flickr incluían un chat con posibilidades de intercambio de fotos en tempo real, chamado FlickrLive. As súas sucesivas evolucións se enfocaron máis na suba de fotos e a posta en funcionamento de novas utilidades para usuarios individuais, tendo isto como resultado a supresión da sala de chat.
En marzo de 2005, Flickr e Ludicorp foron compradas por Yahoo!, o cal levou a Yahoo! a abandonar o seu antigo sistema Yahoo! Fotos, e centrar os seus recursos no cada vez máis popular Flickr. O 11 de xullo de 2007, Flickr foi lanzado en sete linguas máis, entre elas o castelán. Ata entón, o sitio estaba dispoñible unicamente en inglés.
Yahoo! Fotos
Yahoo! anunciou que durante o verán do 2007, todas as fotos do servizo Yahoo! Fotos serían borradas. Durante este intermedio, os usuarios do servizo podían optar entre migrar a súa fotos para Flickr, ou ben, deixar que as súas imaxes fosen eliminadas. Aqueles que migraron a Flickr tiveron oportunidade de acceder a unha conta Pro no sitio Flickr por tres meses. Yahoo! Fotos tivo o seu peche definitivo o 18 de outubro de 2007.
Integración co Buscador Yahoo!
Desde o 24 de agosto de 2006, certas procuras co buscador Yahoo! mostraban imaxes desde Flickr, por exemplo "fotos graciosas" ou "viaxes fotográficos".
Edmond Audran
Traxectoria
Fillo do tenor Mario Audran, en 1861 acepta o posto de organista na igrexa de San Xosé de Marsella. Fixo a súa primeira apararición como compositor dramático con L'Ours et le Pacha (1862), unha versión musical dun vodevil.
Tentou gañar fama como escritor de música sacra, escribiu unha misa e un oratorio, pero coñécese sobre todo como un compositor de óperas e operetas. O seu primeiro éxito en París foi Les Noces d'Olivette (1879). La Mascotte (1880) e Miss Helyet (1890) foron a súa obras con máis éxito.
Condado de Cluj
Cluj é un condado administrativo de Romanía, na rexión histórica de Transilvania. A súa capital é a cidade de Cluj-Napoca. En 2002 tiña unha poboación de 702.755 e unha densidade de poboación de 105 h/km².
A maior parte da poboación é valaca ou romanesa, habendo tamén unha importante minoría húngara, así como asentamentos xitanos.
Lingua poitevina-saintongeais
Ortografía
A escritura normalizada do poitevino-santoñés desenvolveuse entre os anos 1985-1995. Non é fonética senón fonolóxica (unha mesma grafía pódese pronunciar de diversos xeitos).
Literatura
O primeiro testemuño escrito do idioma está en estatutos e documentos legais que datan do século XIII, e o primeiro texto impreso data de 1554. Unha tradición de escritos teatrais e monólogos dramáticos para ser representados tipifica a produción literaria nesta lingua, aínda que dende o século XIX ao século XX (especialmente coa publicación do semanario le Subiet dende 1901) estabelecéronse tamén publicacións xornalísticas regulares. Guillerme IX o trobador foi o primeiro poeta neste idioma.
Falantes
François Rabelais naceu no Indre e Loira e foi educado en Fontenay-le-Comte (Vendée) e por tanto, era coñecedor da lingua.
Marcos Viturro
Marcos Viturro Gómez, nado en Santiago de Compostela en 1980, é un escritor e actor galego máis coñecido como Marcos Viturro.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi membro da Escola de música creativa Drops desa cidade. Traballa como Técnico xurídico da Administración Local e colabora con proxectos ligados ás artes escénicas. Foi o gañador do primeiro premio do III Certame Minicontos de Outono, organizado polo Centro PEN Galicia e o semanario extinto De luns a venres, co microrrelato Axuste de cornos. Publicou a súa primeira novela en 2018, titulada Patadas na boca.
Pilosos
A dos pilosos (Pilosa) é unha orde de mamíferos placentarios, unha das dúas que integran a superorde dos xenartros, que inclúe os osos formigueiros e os preguiceiros, animais que, na actualidade, existen unicamente no continente americano.
A orixe da orde se remóntase a principios do terciario, hai ao redor de 60 millóns de anos, pouco tempo despois da extinción dos dinosauros.
Até hai poucos anos este grupo considerábase unha suborde da orde dos Xenarthra, que na actualidade foi elevada ao rango de superorde.
Porén, están emparentados cos armadillos, que hoxe se consideran formando unha orde, a dos Cingulata, dentro dos xenartros, aínda que os pilosos modernos están moi especializados e superficialmente parécense moi pouco aos armadillos.
Descrición
A orde foi descrita en 1883 polo zoólogo británico, especializado en anatomía comparada, William Henry Flower. O grupo foi revisado en 1985 por Wetzel e Kraft, independentemente, como parte dos Xenarthra; antigamente incluídos nos Xenarthra, grupo que foi elevado á catergoría de magnorde por McKenna e Bell en 1997, aínda que a maioría dos autores os considera como unha superorde.
Sinónimo
Ademais de polo nome de Pilosa, a orde foi coñecida tamén polo sinónimo Edentata Vicq-d'Azyr, 1792.
Etimoloxía
O nome científico Pilosa é o nominativo plural do adxectivo do latín pilōsum, -a, -um, "peludo", "viloso".
Clasificación
A orde dos Pilosa subdivídese en dúas subordes, Folivora e Vermilingua, que comprende as familias, xéneros e especies seguintes (só se inclúen os taxons actuais):
Orde Pilosa Flower, 1883
Filoxenia
Segundo Tree of Life, as relacións filoxenéticas dos grupos actuais de cingulados e pilosos son as seguintes:
Asociación Europea de Libre Comercio
A Asociación Europea de Libre Cambio (AELC) ou Asociación Europea de Libre Comercio, tamén coñecida polas súas siglas en inglés EFTA (European Free Trade Area), é un bloque comercial creado o 4 de xaneiro de 1960 pola Convención de Estocolmo como alternativa á Comunidade Económica Europea (1957) e polos países Austria, Dinamarca, Reino Unido, Noruega, Portugal, Suecia e Suíza. Entrou en vigor en xuño de 1960. En 1961 entrou Finlandia, en 1970 Islandia e en 1991 Liechtenstein.
O seu obxectivo consiste en favorecer a expansión económica e a estabilidade financeira de todos os seus membros.
Tras o abandono da AELC e entrada na CEE do Reino Unido e Dinamarca en 1973, Portugal en 1986, Austria, Suecia e Finlandia en 1995, o papel da AELC diminuíu notablemente. Permanecen dous países alpinos: Liechtenstein e Suíza, os cales son paraísos fiscais; e dous países nórdicos, Noruega e Islandia, aínda que este último comezou os trámites para adherirse á UE, polo que é probable que nos próximos anos deixe de ser membro desta organización.
AELC ten as seguintes institucións:
Historia
miniatura|250px| {{legend|#276d3a|actuais}} {{legend|#b3d9b4|abandonaron}} A reacción británica fronte á creación da CEE pasaría de ser indiferente a hostil por causa da súa oposición ás estruturas federais e a necesidade de defender a Commonwealth, que se atopaba nun período crítico. O Reino Unido conseguiu reunir ao longo de 1959 a varios países (entre eles algúns limítrofes á CEE) e deciden crear a Asociación Europea de Libre Cambio.
O 4 de xaneiro de 1960 rubricouse no salón Dourado do Palacio do Príncipe de Estocolmo o Tratado da Asociación Europea de Libre Cambio, o seu documento fundacional. Este, establecía a eliminación progresiva dos dereitos de aduana con respecto aos produtos industriais, pero non afectaba nin aos produtos agrícolas nin aos do mar.
A única diferenza primixenia entra a CEE e a AELC era a tarifa aduaneira exterior común, e por tanto cada membro desta última quedaba libre de establecer dereitos aduaneiros fronte a terceiros países.
A pesar desta modestia de medios e de propósitos, os resultados foron excelentes, pois logrouse un aumento do comercio exterior entre os seus membros de 3 522 a 8 172 millóns de dólares entre 1959 e 1967. Mais é, á fin e ao cabo, inferior se se compara co aumento que se produciu na CEE.
O fracaso da AELC produciuse como consecuencia da adhesión de Dinamarca e mais o Reino Unido ás Comunidades Europeas. Por esta razón a maioría dos países integrantes desmantelaron a súa protección aduaneira preparándose para poder adherirse ou asociarse á CEE, diminuíndo os ingresos e a importancia da AELC. Quedando na actualidade só 4 membros: Islandia, Suíza, Noruega e Liechtenstein.
Países membros de Asociación Europea de Libre Comercio
Todos ingresaron no 1961 excepto a Islandia que ingresou no 1970 e a Finlandia que ingresou no 1985.
Lingua limburguesa
O limburgués (en neerlandés: Limburgs, en alemán: Limburgisch, en francés: Limbourgeois) é un grupo de linguas francas faladas en Limburgo e Renania, preto da fronteira entre a Bélxica, os Países Baixos e máis a Alemaña. A área en que se fala forma un círculo dende Venlo, pasando por Düsseldorf, Aachen, Maastricht, Hasselt e de regreso a Venlo. É unha lingua rexional recoñecida nos Países Baixos. É falada por ao redor de 1,6 millóns de persoas.
John James Audubon
John James Audubon, nado en Haití en 1785 e finado en 1851, foi un ornitólogo e pintor norteamericano de pai francés e nai crioula. Pintou, catalogou e describiu os paxaros de Norteamérica.
Soongava
Soongava (en सुनगाभा) é un filme nepalés de 2012 escrito e dirixido por Subarna Thapa. É o primeiro filme nepalés de temática lesbiana. O filme foi escollido como candidato nepalés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carballeira de Barcia
miniatura|275px|A carballeira de Barcia a finais do inverno. A carballeira de Barcia é unha carballeira na parroquia de Santo Estevo de Barcia, en Lalín, que ten un grande número de carballos centenarios (ao redor de 600) aliñados entre si a calquera dos sentidos nos que se mire, cunha distancia aproximada entre un e outro de 10 metros, polo que se pode circular cun vehículo sobre rodas por medio deles sen problemas. Nela ten lugar todos os anos a celebración da festa da parroquia, así como a da "Terceira Idade" (reúne persoas idosas de toda a contorna) desde hai uns cantos anos.
10 de novembro
O 10 de novembro é o 314º día do ano do calendario gregoriano e 315º nos anos bisestos. Quedan 51 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Friedrich Schiller.
Outros
Os 366 días do ano
Roseanne Barr
Roseanne Cherie Barr, nada o 3 de novembro de 1952 en Salt Lake City, Utah, é unha actriz, humorista e presentadora de televisión estadounidense.
Traxectoria
Barr é coñecida por protagonizar a serie Roseanne (1988-1997)pola que gañou un Emmy e un Globo de Ouro, ademais de seis premios People's Choice, tres premios American Comedy, un premio Kids Choice, un GLAAD Media e o premio TV Land. Presentou o seu propio talk show The Roseanne Show (1998-2000).
Berardo da Pagliara
San Berardo da Pagliara (Isola del Gran Sasso d'Italia, século XI — Teramo, 19 de decembro de 1123) é un santo italiano, patrón da cidade e diocese de Téramo.
Vida
O santo Berardo naceu na familia nobre da Pagliara, cuxo castelo levou o seu nome preto da cidade de Isola del Gran Sasso na rexión dos Abruzos, en Italia. A información importante que abrangue a súa vida é atopada nos rexistros da antiga igrexa desta zona, así como nas crónicas do seu sucesor, o bispo Sassone. Berardo entrou no mosteiro en Montecassino como un xove e máis tarde foi asociado coa Abadía de san Giovanni, en Venere. Fíxose coñecido polos seus bos traballos e tras a morte do bispo Uberto, pedíronlle facerse pastor no territorio de Teramo. Asumiu este papel durante sete anos que comezan en 1116 e concentrou os seus esforzos na axuda do pobre e en facer a paz entre as faccións en guerra da cidadela local. Berardo morreu en 1123 e estivo soterrado no que hoxe se coñece como capela de santa Ana na antiga catedral de Teramo.
Nail
Nail (ネイル) é o conselleiro do Gran Gurú (Saichōrō) dos namekianos. É un dos poucos namekianos da estirpe guerreira que quedan no planeta. En Dragon Ball Z, o Gran Gurú enviou a Nail a axudar a Krilín e a Son Gohanda na súa loita contra as Forzas Especiais, pero a medio camiño Nail decátase dun mal agoiro e da a volta. Atopouse con que Freezer encontrou ó Gran Gurú, e intentou protexelo, pero ó pelexar contra o tirano viuse en problemas pola diferenza de poder. Durante a súa batalla contra Freezer este humíllao e tortúrao arrincándolle un brazo, o cal fixo medrar de novo pero perdendo moita enerxía. Despois diso Freezer derrótao sen ningunha dificultade, pero Nail non morreu e, logo de que Piccoro o atopara, pediulle que se fusionaran para aumentar o seu poder. Piccoro aceptou despois de pensalo moito, pero coa condición de que el fora a base da fusión. Deste xeito, Piccoro aumentou o seu poder enormemente e, ademais, adquiriu a tranquilidade de espírito e a sabedoría de Nail. Nail é un personaxe xogable en Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 3.
Berardo da Pagliara
Culto, milagres e iconas
A Festa de san Berardo celébrase o 19 de decembro, en conmemoración do día da morte do santo.
Nail
Nail era o máis poderoso dos habitantes de Namek, e mesmo superaba de sobra a Piccoro antes da súa chegada a dito planeta. O seu poder estímase nunhas 42.000 unidades de ki. Con esta forza, é derrotado sen dificultade por Freezer, quen tiña 530.000 unidades na súa última transformación. Con todo, tería podido vencer sen dificultade a calquera dos soldados de Freezer, a excepción de Xineu (cuxo poder era superior ó seu) e o resto dos membros das Forzas Especiais.
O seu nome provén dunha deformación da palabra caracol en inglés (Snail).
Georg Wittig
Georg Wittig, nado o 16 de xuño de 1897 en Berlín (Alemaña) e finado o 26 de agosto de 1987 en Heidelberg (Alemaña), foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1979.
Biografía
Georg estudou química na Universidade de Tubinga, onde se licenciou en 1924, e posteriormente realizou o doutoramento na Universidade de Marburg en 1926. A partir de 1932 dedicouse á docencia da química na Universidade Técnica de Brunswick e posteriormente pasou polas de Friburgo e Heidelberg, onde foi nomeado catedrático de química orgánica en 1956, cargo que ocupou ata a súa xubilación.
Investigacións científicas
Especialista en química orgánica, ideou un método para a síntese de alcenos desde aldehidos e cetonas usando uns compostos chamados iluros de fósforo, o que se coñece como reacción de Wittig. Esta reacción supuxo unha nova vía para a síntese de substancias activas con dobres enlaces mediante o uso de compostos de fósforo en síntese orgánica.
En 1979 foi galardoado co Premio Nobel de Química, compartido con Herbert C. Brown, polo seu desenvolvemento do uso de compostos de boro e fósforo en reaccións importantes no campo da síntese orgánica.
Francisco Castro Represas
Francisco Castro Represas, nado en Vigo o 11 de xuño de 1905 e finado ibídem o 23 de abril de 1997, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Foi nomeado vigués distinguido en 1993.
Obra
miniatura|300px|Edificio Pernas (1941) dende a praza de América. Son obras, entre outras, de Castro Represas:
Xosé Deira Triñanes
Traxectoria
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Valencia e en Psicoloxía pola Universidade de Madrid, foi profesor de Psicoloxía na Universidade de Santiago. Logo pasou ao ensino medio, e impartiu clases en institutos de Cee, Ribeira e Boiro. Foi director do Instituto Praia Barraña, de Boiro, entre 1992 e 2003. En 1986 afiliouse a Esquerda Galega, da que foi secretario comarcal e candidato á alcaldía boirense en 1991, se ben non logrou representación. En 1995 integrouse no BNG do que foi secretario e responsable de política municipal da asemblea local do BNG boirense.
Foi candidato á alcaldía en 1999 pola formación nacionalista, logrando 4 concelleiros (en 1995 non se lograra representación) e situándose na oposición, moi cerca da segunda forza, o PSdeG. En 2003 subeu a 5 concelleiros e foi elixido alcalde de Boiro, tras un pacto co PSdeG-PSOE e ICBoiro, sendo tenentes alcalde o socialista Juan Jesús Ares González e o exsocialista e exalcalde Manuel Velo Velo, se ben Velo foi expulsado do goberno en setembro de 2006, gobernando nacionalistas e socialistas en minoría o resto do mandato. Nas municipais de 2007 tanto o BNG coma o PSdeG melloraron os seus resultados, quedando os nacionalistas a tan só 14 votos do PPdeG e de ter unha sexta concellería, mentres que os socialistas subiron de 3 a 4 edís, polo que ambas forzas puideron gobernar con maioría absoluta durante toda a lexislatura. Nas municipais de 2011 perdeu o 10% dos votos e un concelleiro, co que a alcaldía pasou de novo ao PPdeG, que logrou a maioría absoluta ante o descenso dos nacionalistas e dos demais grupos de esquerdas da corporación (socialistas e ICBoiro).
Whangarei
Historia
O capitán James Cook foi o primeiro explorador europeo que divisou a entrada do actual porto de Whangarei en 1769. A comezos do século XIX a rexión viviu varias loitas entre grupos indíxenas de maorís. Os primeiros colonos que fixeron desta zona o seu fogar a partir de 1839 foron comerciantes escoceses. En 1845 comezou unha serie de guerras entre os grupos maorís da zona e o exército británico que fixo que a maioría dos colonos marchasen da súas granxas para non volver nunca. A partir de 1855 naceu unha pequena localidade a partir do comercio dunha resina fósil chamada Kauri, semellante ó copal. Ese asentamento creceu cos anos, axudado polo comercio de carbón, pedra calcaria, ladrillos etc. A finais do século XIX Whangarei xa era a localidade mais grande e importante da rexión de Northland. Nos comezos do século XX os recursos naturais da zona desapareceron pouco a pouco, pero a economía resistiu grazas á agricultura e á produción de leite. O ferrocarril chegou a Whangarei en 1925. Ata entón o principal medio de transporte da cidade eran os barcos que chegaban e saían do seu porto. Ó longo da primeira metade do século XX Whangarei converteuse no centro dos servizos da rexión de Northland, e xa na segunda metade do século, instalouse unha refinería de petróleo, desenvolveuse unha importante industria madeireira, e o porto converteuse nun porto de contedores que lle dá servizo á cidade de Auckland.
Clima
O clima da cidade é subtropical, con poucas xeadas, moitas choivas, e temperaturas suaves no verán.
Deporte
Como ocorre en toda Nova Zelandia, o rugby é o deporte mais importante en Whangarei. O equipo Northland Rugby Union compite cada ano na ITM Cup, e disputa os seus encontros no estadio Okara Park. Este estadio acollerá varios encontros da Copa do Mundo de Rugby 2011 que organiza Nova Zelandia.
Emperador Konoe
O Emperador Konoe (近衛天皇) foi o 76º emperador do Xapón, segundo a orde tradicional de sucesión.
O reinado de Konoe estendeuse entre os anos 1142 e 1155.
Xenealoxía
Antes da súa suba ao Trono do Crisantemo, o seu nome persoal (imina) foi Narihito-shinnō (体仁親王). Tamén foi coñecido como Tosihito-shinnō.
Foi o oitavo fillo do Emperador Toba. A súa nai foi Fujiwara Tokuko (1117–1160), muller de Toba.
Kōgō Fujiwara Masuko (1140–1201) foi a esposa do Emperador Konoe; mais tras o pasamento deste casou co Emperador Nijo. Máis tarde, foi chamada Grande Emperatriz Viúva Omiya.
Acontecementos da vida de Konoe
Konoe foi nomeado herdeiro ao pouco de nacer e foi proclamado emperador aos 3 anos.
Daquela, o Kampaku Fujiwara-no Tadamichi converteuse no Sesshō ou rexente. O emperador enclaustrado Toba continou dirixindo todos os asuntos de Estado, mentres o retirado Emperador Sutoku carecía de poderes. Este conflito provocou numerosas polémicas durante o reinado de Konoe.
Konoe gobernou 13 anos: 2 anos en nengō Kōji, 1 ano en Ten'yō, 6 anos en Kyūan,  3 wn Ninpei e 2 anos en Kyūju.
Kugyō
Kugyō (公卿) é un termo que designa o grupo formado polos homes máis poderosos da corte do Emperador do Xapón (nas épocas anteriores ao Período Meiji).
En xeral, este grupo de elite incluía 3 ou 4 homes ao tempo. Eran cortesáns cuxa experiencia e presenza os levaría ao cume da súa traxectoria profesional. Durante o mandato de Konoe, esta cúspide do Daijō-kan incluía:
Eras do reinado de Konoe
Os anos do goberno de Konoe identifícanse especificamente por máis dunha era ou nengo.
Notas
miniatura|120px|Kamon do Imperio Xaponés — flor do [[Crisantemo]]
Maria Elena Kyriakou
Maria Elena Kyriakou é unha cantante chipriota coñecida por gañar a primeira tempada de The Voice of Greece, versión grega e chipriota de The Voice. Ela representará a Grecia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "One Last Breath".
Mischa Barton
Mischa Anne Marsden Barton, nada o 24 de xaneiro de 1986 en Londres, é unha modelo e actriz irlando-británico-estadounidense.
Traxectoria
Comezou a actuar aos oito anos no teatro, a súa primeira aparición nun filme foi en Lawn Dogs (1997) pero Barton é coñecida sobre todo polo papel de Marissa Cooper na serie de televisión norteamericana The O.C. (2003-2007).
Tempada 2020-2021 da OK Liga
Comezou o 26 de setembro de 2020 e rematou o 29 de maio de 2021. O FC Barcelona foi o equipo campión, por oitavo ano consecutivo.
Sistema de competición
A pandemia por coronavirus obrigou a suspender a tempada anterior antes de que esta se completase e sen producirse ningún descenso, pero si dous ascensos dende a OK Liga Prata (Mataró e Vendrell), polo que a tempada 2020/21 conta con 16 equipos. O sistema de competición é o dunha liga regular de todos contra todos e dobre volta.
Ademais elimináronse os play-offs trala recomendación do Consello Superior de Deportes de acurtar o máximo posible a tempada ante as posibles repuntas da enfermidade, polo que o primeiro clasificado despois das 30 xornadas será proclamado campión.
Catro equipos españois disputarán en 2020/21 a Liga Europea. Serán o campión da OK Liga, o campión da Copa do Rei 2020/21 e o campión da Liga Europea 2020/21 en caso de ser español, mentres que os seguintes clasificados de liga repartiranse o resto de prazas ata cubrir as catro. Os que rematen do 5º ao 8º posto competirán na Copa WSE. Os catro últimos clasificados ao remate da tempada descenderán directamente á OK Liga Prata, da que ascenderán á súa vez directamente dous equipos (o primeiro de cada un dos dous grupos), para volver na tempada 2021/22 aos 14 equipos. Ademais os equipos clasificados no 11º e 12º lugar deberán xogar unha fase de permanencia/ascenso contra os segundos clasificados dos dous grupos da OK Liga Prata. Será unha única eliminatoria a dobre volta para cada un dos equipos, definíndose os emparellamentos por sorteo. Os dous gañadores de cadansúa eliminatoria xogarán na OK Liga na tempada 2021/22.
Equipos por comunidade autónoma
Por primeira vez na historia da competición, participan 15 equipos cataláns na liga, sendo o HC Liceo o único club non catalán.
Goleadores
Os máximos goleadores da competición son:
Campo Longo
O topónimo galego Campo Longo pode referirse a:
Estadio Santiago de Compostela
Historia
Comezou a ser construído na década de 1980 polo Galicia, que ata entón tiña utilizado outros estadios como o antigo Campo da Graça, o Fonte Nova ou o Pituaçu. Inaugurouse o 11 de febreiro de 1995, despois de rematar a primeira fase de construción.
Uns anos antes de inaugurarse, na preparación para a Copa América de 1989, foi o campo de adestramento oficial da selección brasileira de fútbol.
Debido ás dificultades económicas do Galícia, o estadio foi construído cunha capacidade de só 2.000 espectadores. Debido aos criterios do Estatuto do Torcedor, á súa capacidade relativamente baixa e a que unha tormenta danou parte das bancadas, non se puido empregar para partidos profesionais. No seu lugar, o Galícia ten utilizado outros estadios de Salvador, principalmente o estadio Roberto Santos e, en menor medida, o Manoel Barradas, e o Octávio Mangabeira (antes da súa demolición). Con todo, o estadio usouse para adestrar e disputar partidos amigables, partidos do equipo feminino, de fútbol base e de rugby.
En 2020, durante o mandato na presidencia do Galícia de Manolo Muiños, iniciouse unha reforma do estadio, demoléndose as vellas bancadas.
Debido á orixe galega do club, no estadio hai unha capela dedicada ao Apóstolo Santiago.
El Franco, Asturias
El Franco ou O Franco,  é un concello de Asturias. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Castropol e Boal, ao leste con Coaña e ao oeste con Tapia de Casarego. O concello cobre unha superficie de 71 km² e contaba cun total 4.101 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 57,76 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira. O seu xentilicio eonaviego (véxase no Galizionario) é «»
Lingua borgoñoa
A lingua borgoñoa ou borgoñón é unha lingua romance de Oïl falada en Borgoña, particularmente na rexión de Morvan. A chegada dos borgoñóns levou elementos xermánicos ás falas galo-romance dos habitantes zona e posteriormente a ocupación dos Países Baixos polos duques de Borgoña tamén trouxo influencias neerlandesas.
Os dialectos do sur ao longo do río Saona foron influenciados pola lingua francoprovenzal. Eugène de Chambure publicou un Glossaire du Morvan en 1878.
Cefalópodos
A dos cefalópodos (Cephalopoda) é unha clase de invertebrados bilaterais, mariños, do filo dos moluscos.
A súa característica máis rechamante é que o seu corpo está constituído por unha cabeza prominente e un conxunto de brazos ou tentáculos, que son modificacións do pé de moluscos primitivos.
Actualmente existen entre 700 e 800 especies de cefalópodos, todas elas pertencentes á subclase dos coleoideos, a excepción dos náutilos, que pertencen á subclase dos nautiloideos, e que reciben os nomes comúns de polbos, luras, potas, xibas (chamadas tamén chocos nalgunhas zonas de Galicia) e náutilos, aínda que o seu número se incrementa cada ano, quedando seguramente algunhas especies vivas por descubrir. Estímase que o número de especies extintas rolda as 11 000.
O estudo dos cefalópodos é unha rama da malacoloxía coñecida como teutoloxía.
Características
miniatura|250px|O [[náutilo, un fósil vivente.]] miniatura|250px|[[Polbo (Octopus vulgaris) no Aquarium Finisterrae, (Casa dos Peixes), A Coruña.]] miniatura|250px|[[Lura|Lura común (Loligo vulgaris).]] miniatura|250px|[[Sepiola atlantica.]] miniatura|250px|Medindo unha lura xigante ([[Architeuthis dux), en 1954.]] miniatura|250px|[[Vampyroteuthis infernalis, unha especie de lura vampiro (orde dos vampiromórfidos).]]
Pé
Nos cefalópodos o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza (de aí o nome), e está diversificado en varios tentáculos provistos de ventosas, en número que varía desde 8 nos polbos até os 90 que poden ter os náutilos (nestes, no existen ventosas nos tentáculos).
Algúns dos tentáculos (nos coleoideos) modificáronse para formaren estruturas reprodutivas chamadas espádices, que cumpren o rol de introducir espermatóforos (sacos cheos de esperma) na cavidade paleal da femia. Estes tentáculos denomínanse hectocótilos.
Manto
O manto ou palio dos cefalópodos é un órgano que recobre o corpo enteiro e forma unha prega que limita a cavidade branquial e presenta varios modelos: pode ter forma de fuso (luras), de bolsa (octópodos) ou de espiral (náutilos). Abarca unha gran cavidade (a cavidade paleal) que alberga as complexas branquias e na que se abren os órganos reprodutores, os urinarios e o ano. A masa visceral está acaroada a el.
A superficie do manto está enteiramente cuberta de orgánulos coloreados, os cromatóforos, que, estimulados polo cerebro, permiten a estes animais cambiar moi rapidamente de cor. Debaixo das células pigmentadas existen células irisadas que reflicten a luz.
O manto é un órgano moi musculado. A súa contracción brusca forza á auga a saír da cavidade paleal a través do sifón, o que impulsa ao animal cara a atrás (natación por retropopulsión), que se despraza así con gran rapidez.
Cuncha
A cuncha tende a reducirse, facerse interna ou desaparecer, segundo a especie. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos, e o animal habita na última cámara (a máis recente). Nos coleoideos, cando existe, é interna e se divide en 3 zonas denominadas, desde a rexión caudal á cefálica, rostro, fragmocono (tabicado) e proóstraco, cada un con desenvolvemento variábel en cada grupo. Nos nautiloideos é externa, planoespiral e tabicada na súa totalidade.
Locomoción
Os xibas ou sepias, canda os náutilos, seguen o mesmo sistema natatorio que os seus antepasados fósiles, enchendo de gas certas partes da súa cuncha para flotar. As luras nadan por medio da chamada flotación dinámica, similar á dos tiburóns, cunha propulsión a reacción en chorro de auga. O resto dos cefalópodos que viven afastados da superficie desenvolveron un sistema químico de flotación, enchendo de compostos amoniacais ou aceites os espazos do seu corpo; ao seren estas substancias menos densas que a auga, flotan.
Os cefalópodos teñen un corpo musculoso e flexíbel, propiedade que se intensifica nos polbos, os cales son capaces de esconderse en espazos 10 veces máis pequenos que o seu corpo.
Moitos cefalópodos teñen comportamentos de fuxida rápidos que dependen dun sistema de fibras nerviosas motoras xigantes que controlan as contraccións potentes e sincrónicas dos músculos do manto, o que permite a saída a presión da auga da cavidade paleal. O centro de coordinación deste sistema é un par de neuronas xigantes de primeira orde (formadas pola fusión de ganglios viscerais) que conectan con neuronas xigantes de segunda orde, estendéndose estas até un par de grandes ganglios estrelados. Destes ganglios estrelados unhas neuronas xigantes de terceira orde innervan as fibras musculares circulares do manto.
Neurólogos de todo o mundo experimentaron con polbos ao longo do século XX e detectaron neles unha intelixencia superior á de calquera outro invertebrado; son capaces de encontrar a saída dun labirinto, abrir botes e mesmo aprender comportamentos dos seus conxéneres.
Segregan un líquido escuro, a tinta ou borra, coa que enturban a auga con obxecto de ocultarse. A tinta é un pigmento que se almacena na bolsa da tinta, situada enriba do recto e que pode expulsarse a través do sifón.
Pigmentación
Os cefalópodos teñen células pigmentarias no manto chamadas cromatóforos. Ditas células posúen pigmentos que se expanden ou condensan a vontade do animal por medio dunha contracción muscular controlada polo sistema nervioso. Desta maneira poden cambiar de cor en cuestión de segundos para mimetizarse co medio circundante e pasaren desapercibidos. Tamén usan esta capacidade para comunicarse entre eles por medio da coloración, grazas a súa aguda visión.
Sistema nervioso e órganos dos sentidos
Este cerebro está dividido en dúas porcións, chamadas masa supraesofáxica e masa subesofáxica segundo a súa posición respecto ao esófago, aínda que ambas as partes están unidas por conectivos.
O ollo dos cefalópodos é un órgano análogo ao dos vertebrados, de distinta orixe evolutiva e embrionaria, pero por converxencia evolutiva ambos son moi parecidos. Os cefalópodos dispoñen do ollo máis desenvolvido de todos os invertebrados e mesmo rivalizan co dos vertebrados.
Posúen oído a baixas frecuencias, como os mamíferos mariños, o que lles permite localizar aos seus depredadores máis alá do seu campo visual.
Metabolismo
No metabolismo deste grupo é destacábel a importancia da obtención de enerxía a partir da metabolización de proteínas, o que non é unha gran vantaxe evolutiva frote a outros grupos do seu contorno, como os peixes, que oxidan as graxas do seu tecido adiposo. Aínda así, isto parece ser que é unha das características que lles permitiron conquistar hábitats tan exclusivos como son as grandes profundidades, onde exemplares de gran tamaño son depredados por caldeiróns, zifios e cachalotes.
Tamén esta característica metabólica está relacionada coas propiedades nutritivas cando individuos deste grupo se utilizan na alimentación humana: baixo contido graxo, alto contido proteico (e, en ocasións, sabor amoniacal pola presenza de bases nitroxenadas, restos da mencionada metabolización proteica).
Taxonomía
thumb|250px|Reconstrución de [[Belemnitida|belemnitas.]] thumb|250px|Luras secándose ao sol en [[Shimane, Xapón.]] thumb|250px|Unha ración de [[polbo á feira.]]
Descrición
A clase dos cefalópodos foi descrita por primeira en vez en 1797 polo naturalista francés Georges Cuvier, no seu traballo "Second Mémoire sur l'organisation et les rapports des animaux à sang blanc, dans lequel on traite de la structure des Mollusques et de leur division en ordre, lu à la société d'Histoire Naturelle de Paris, le 11 prairial an troisième", publicado no Magazin Encyclopédique, ou Journal des Sciences, des Lettres et des Arts, 1795 [1. année] 2: 433-449. (Ler en liña).
Etimoloxía
o nome do latín científico Cephalopoda deriva do neoloxismo grego κεφαλόποδα kephalópoda (substantivo plural), tirado dos termos do grego antigo κεφαλή kephalé, 'cabeza' e ποδός podós, 'pé'; literalmente, 'os que teñen os pés na cabeza').
Clasificación
Os cefalópodos subdivídense en tres subclases:
Subclase Nautiloidea
Subclase Ammonoidea † - amonitas
Subclase Coleoidea
Evolución
thumb|250px|Fósiles de [[amonitas.]] thumb|250px|Fósil completo dunha [[Belemnitida|belemnita.]] Os cefalópodos separáronse do resto dos moluscos hai ao redor de 500 millóns de anos (no cámbrico medio), coa aparición dos primeiros moluscos capaces de encher de gas certas partes da súa cuncha para poderen flotar. Esta nova capacidade natatoria, que aínda hoxe conservan algunhas especies, permitiulles abandonar o fondo mariño ao que estaban ligados os moluscos e acceder a novas rotas tróficas máis superficiais.
Os últimos descubrimentos indican que os cefalópodos se orixinaron bastante antes do que se pensaba até agora.
Pero estes primeiros cefalópodos, de hábitat aínda próximo á costa, foron desprazados ao interior do mar por organismos máis avanzados, tales como peixes e réptiles mariños. Outro problema que se suscitaba, a súa vida superficial lles impedía baixar demasiado ao fondo mariño, xa que a súa cuncha non soportaba a presión da auga.
Os descendentes con cunchas máis pequenas podían baixar máis e ter máis posibilidades de alimentarse, polo que a selección natural fixo que quedaran aqueles con cuncha pequena, chegando esta a facerse interna ou desaparecer. Aproximadamente hai 470 millóns de anos ordovícico medio) xa había coleoideos, xunto a unha gran gama de cefalópodos extinguidos na actualidade.
Segundo a teoría do meteorito caído na península do Iucatán hai 65 millóns de anos (cretáceo superior), nese tempo a Terra sufriu graves cambios climáticos que ocasionaron extincións masivas, como a dos dinosauros.
Dito meteorito tamén puido ser o causante da extinción da maior parte dos cefalópodos, como as amonitas. Tan só sobreviviron os coleoideos e algúns nautiloideos. Por iso se di que os cefalópodos actuais proveñen dunha auténtica liñaxe de superviventes. Aínda que agora sexan alimento básico de miles de especies, no seu momento estiveron no máis alto das cadeas tróficas mariñas.
En Galicia
Nas augas galegas están descritas 18 especies de cealópodos.
Gastronomía
Os cefalópodos son un dos mariscos máis prezados. Cómense sos (luras á romana —fritas—, xiba á prancha, polbo á feira etc.) ou como ingredientes doutros pratos (paella, fideuá etc.).
Vinxeira, Celas, Culleredo
Vinxeira é un lugar da parroquia de Celas, no concello de Culleredo, (provincia da Coruña). Está formada polos lugares de Vinxeira Grande e Vinxeira Pequena, e que están separadas polo río dos Pregos e que discorre de sur a norte. Segundo o INE en 2016 Vinxeira de Arriba e de Abaixo tiñan 277 habitantes (137 homes e 140 mulleres).
Actualmente denomínase ambos lugares como Vinxeira Grande e Vinxeira Pequena aínda que se ten empregado Vinseira, con s en vez de x.
Gino Bianco
Luigi Emilio Rodolfo Bertetti Bianco, coñecido como Gino Bianco nado en Milán, Italia o 22 de xullo de 1916 e finado o 8 de maio de 1984 foi un piloto de carreiras do Brasil. Aínda que naceu en Milán, Italia, emigrou a Basil de neno e comezou a correr alí. Correu nun Maserati A6GCM para o equipo da Escuderia Bandeirantes e participou en catro Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, cun mellor resultado de 18ª no Gran Premio do Reino Unido de 1952. posteriormente Bianco competiu en carreiras de subidas a montaña. Morreu en Río de Janeiro aos 67 anos, logo de sufrir de problemas respiratorios.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Clima temperado
miniatura|300px|Mapa do mundo coas zonas temperadas marcadas en verde. Unha rexión que posúe un clima temperado ten unha temperatura que varía regularmente ao longo do ano, cunha media por riba dos 10 °C, nos meses máis quentes e entre -3º e 18 °C, nos meses fríos. Posúen catro estacións ben definidas: un verán relativamente quente, un outono con temperaturas gradualmente máis baixas co pasar dos días, un inverno frío, e unha primavera con temperaturas gradualmente máis altas co pasar dos días. A humidade depende da localización e condicións xeográficas dunha rexión dada.
Nas rexións dos océanos localizadas en rexións de climas temperados, dise que posúen augas temperadas.
Clasificación dos climas temperados
A terceira letra indica o nivel de temperaturas de verán: a indica que a media do mes máis quente é superior a 22 °C; b indica que a media do mes máis quente é inferior a 22 °C, con polo menos 4 meses con medias por riba de 10 °C; c indica que 3 ou menos meses teñen temperaturas medias por riba de 10 °C.
Clima temperado mediterráneo
Este clima sitúase entre as latitudes de 30º e 40 °C. O clima mediterránico é o único onde a estación fría está asociada á estación das chuvias. Os invernos están caracterizados por temperaturas mornas, debido ás correntes marítimas quentes. É no inverno cando se observa algún índice de precipitación, mentres que no verán a precipitación é case nula. Os veráns son quentes e secos, debido aos centros barométricos de alta presión. Nas áreas costeiras os veráns son máis frescos debido ás correntes frías do océano.
Exemplos:
Subtropical húmido (Cfa, Cwa)
Exemplos:
Clima temperado marítimo
Os climas temperados marítimos sitúanse entre as latitudes de 45º e 55º. Están normalmente ao lado dos climas mediterráneos. Así e todo en Australia atópase ao lado do subtropical húmido, e a unha latitude máis baixa. Estes climas son dominantes ao longo do ano. Os veráns son frescos e anubados. Os invernos son suaves, ao contrario doutros climas a unha latitude semellante.
Exemplos:
Temperado subártico (Cfc)
Tal clima acontece máis preto dos polos que os climas temperados marítimos e está limitado ou a estreitos litorais da parte occidental dos continentes ou a illas deses litorais, especialmente no Hemisferio Norte.
Exemplos:
Grandas de Salime
Grandas de Salime é un concello de Asturias. Limita ao norte co Santalla de Ozcos, San Martín de Ozcos e Pezós, ao leste con Allande e polo sur con Negueira de Muñiz e A Fonsagrada. O concello cobre unha superficie de 181 km² e contaba cun total 1.186 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 6,55 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Teatro de Marcelo
miniatura|dereita|380px|Teatro de Marcelo. O Teatro de Marcelo é un teatro construído na Roma Antiga, aínda parcialmente conservado. Foi erguido na parte Sur do Campo de Marte en Roma. Foi comezado por César, e foi terminado por Augusto, quen relanzou a empresa desde o 30 a.C.
Mundo de Ahora
Traxectoria
Subtitulada Publicación semanal de la Juventud de la U. R. D., apareceu o 2 de xaneiro de 1933. Fundado por Antonio López Acuña, foi o voceiro da xuventude da Unión Regional de Derechas de Lugo. Caracterizouse por un catolicismo militante e idealista e por unha radicalización das ideas. En marzo de 1933 un dos seus exemplares foi requisado pola policía pola inclusión dun poema de José María Albiñana e en maio a revista foi novamente denunciada por un artigo do seu redactor xefe, Antonio Rodríguez.
Teatro de Marcelo
O teatro fora dedicado ao xenro e sobriño de Augusto, Marcelo, que morrera no ano 23 a.C., mentres que o edificio non estivo acabado ata o 13 a.C. Aínda sen rematar, fora utilizado para os Xogos seculares de 17 a.C.
Foi destinado a representacións escénicas e sobre todo a espectáculos nos que só interviñan tres actores que se contrapuñan a un coro que se desprazaba pola orchestra.