cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolta de Haymarket
4 de maio, día da revolta
miniatura|240px|esquerda|Gravado coa explosión na Revolta de Haymarket O 4 de maio ás 21.30 o alcalde, que estivera presente no acto de Haymarket Square para garantir a seguridade dos obreiros, deuno por terminado. Pero o mesmo seguiu con gran parte da concorrencia (máis de 20.000 persoas). O inspector da policía John Bonfield considerou que, rematado o acto, non debía permitir que os obreiros seguisen nese lugar, e xunto a 180 policías uniformados avanzou cara ao parque e empezou a reprimilos. De repente estalou entre os policías un artefacto explosivo que matou o oficial Degan e produciu feridas noutros. A policía abriu fogo sobre a multitude, matando e ferindo a un número descoñecido de obreiros. Declarouse o estado de sitio e o toque de queda, e nos días seguintes detívose a centenares de obreiros, que foron golpeados e torturados, acusados do asasinato do policía. Realizáronse gran cantidade de violacións de domicilios e inventáronse descubrimentos de arsenais de armas, municións, acochos secretos e mesmo "un molde para fabricar torpedos navais".
A campaña de prensa
A prensa en xeral pregouse á represión e realizou unha campaña apoiando e animando a esta con columnas como esta:
A prensa reclamaba un xuízo sumario por parte da Corte Suprema, e responsabilizaba a oito anarquistas e a tódalas figuras prominentes do movemento obreiro. Continuouse coa detención de centos de traballadores en calidade de sospeitosos.
O xuízo
O 21 de xuño de 1886 iniciouse a causa contra 31 responsables, sendo logo reducido o número a 8. Malia que o xuízo foi en todo momento unha farsa e se realizou sen respectar norma procesual algunha, a prensa amarela sostiña a culpabilidade de tódolos acusados, e a necesidade de aforcar os estranxeiros. Malia que nada se puido probar na súa contra, os oito de Chicago foron declarados culpables, acusados de seren inimigos da sociedade e a orde establecida. Tres deles foron condenados a prisión e cinco á forca.
Na actualidade considérase que o seu xuízo estivo motivado por razóns políticas e non por razóns xurídicas. Xulgouse a súa orientación política libertaria e a súa condición de obreiros rebeldes, non o incidente en si mesmo.
Club Esportiu Noia
O Club Esportiu Noia é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Sant Sadurní d'Anoia, no Alt Penedès. Foi fundado en 1951 e actualmente compite na OK Liga.
Historia
O Noia é un dos equipos históricos de hóckey a patíns de Cataluña, e un dos poucos que gañou algunha vez todos os títulos, acadándoos en dúas époques exitosas para o club, a finais dos anos '80 e a finais dos anos '90.
O club naceu en 1951 baixo o impulso da Societat Ateneu Agricola de Sant Sadurní (Sociedade Ateneo Agrícola de Sant Sadurní). A Ateneu fundou un club nomeado Secció Esportiva Noia, máis tarde Club d'Hoquei Noia, Ateneu Agrícola Noia (1959) e Club Esportiu Noia (1992) ao desvincularse do Ateneu. En 1952 a sociedade Centre Nacional funda o Club d'Hoquei Sant Sadurní, co que mantivo unha forte rivalidade ata a súa desaparición en 1957. En 2005 o equipo Júnior do CE Noia Freixenet proclamouse por primeira vez Campión de España da categoría Júnior.
Revolta de Haymarket
As condenas
200px|miniatura|Afiche en simpatía cos anarquistas de Chicago, por [[Walter Crane]]
Morte na forca
O 11 de novembro de 1887 consumouse a execución de:
Relato da execución por José Martí, correspondente en Chicago do periódico La Nación de Buenos Aires:
O crime de Chicago custou a vida de moitos traballadores e dirixentes sindicais. Non existe un número exacto, pero foron miles os despedidos, detidos, procesados, feridos de bala ou torturados. A maioría eran inmigrantes: italianos, españois, alemáns, rusos, irlandeses, xudeus, polacos e eslovacos.
XXI edición dos Premios Goya
O 28 de xaneiro de 2007 celebrouse unha nova edición no Pazo de Congresos do Campo das Nacións en Madrid, a 21ª, dos Premios Goya do cine español. A ausencia máis destacada foi a do galardoado como mellor director, Pedro Almodóvar. No seu lugar recolleu o premio, Penélope Cruz.
Houbo unha coprodución galega premiada, así como dúas candidatas máis: Pérez, o ratiño dos teus soños, recibiu o Goya ao mellor filme de animación, mentres que De profundis era candidata nesa mesma categoría, e Carlos Iglesias era o candidato a mellor dirección novel por Un franco, 14 pesetas.
Estadio de La Romareda
O Estadio de La Romareda é o estadio de fútbol do Real Zaragoza. Pertence ó concello da cidade de Zaragoza e foi inaugurado o 8 de setembro de 1957 cun partido fronte ó Osasuna, no que os locais gañaron por 4-3.
O estadio foi remodelado varias veces. En 1977 termináronse de construír os novos chanzos cubertos e en 1982 con motivo da Copa Mundial de Fútbol de 1982, construíronse as cubertas de xeral sentado. Finalmente en 1994 o campo alcanzou o seu aspecto actual tras a reforma que serviu para que todas as localidades fosen de asento.
Foi unha das sedes dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 para xogar partidos de fútbol.
A súa capacidade oficial é de 34.596, cunha afluencia media de 28.000 persoas nos partidos do Real Zaragoza.
A Romareda foi proposta como Estadio Olímpico na errada candidatura de Jaca aos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014.
Localización
O estadio está situado ao sur da cidade de Zaragoza, no barrio de La Romareda do distrito Universidad. O lateral oeste está na rúa Eduardo Ibarra, o fondo norte na rúa Luís Bermejo, o lateral leste no paseo Isabel a Católica e o fondo Sur na rúa Xerusalén.
Próximos ao estadio atópase o Campus Praza San Francisco da Universidade de Zaragoza, os hospitais Miguel Servet e Clínico Lozano Blesa, e o Auditorio de Zaragoza.
Outros usos
O estadio é usado esporadicamente para realizar concertos, tales como o de Michael Jackson en 1996, Bruce Springsteen en 1999, Metallica do ano 2004, Maná en 2007 ou Héroes del Silencio os días 10 e 12 de outubro do 2007.
Proxectos de novo estadio
Os primeiros plans para construír un novo estadio en Valdespartera (aforas de Zaragoza) foron abandonados debido ao cambio da corporación municipal (2003); posteriormente pretendeuse reconstruílo na mesma localización, cunha capacidade de máis de 42.000 persoas, pero esta opción quedou truncada debido á admisión a trámite e suspensión cautelar das obras (17 de marzo de 2006) como consecuencia de dúas demandas xudiciais da oposición municipal. Finalmente, o proxecto foi paralizado en marzo de 2007.
En febreiro de 2008 o Concello de Zaragoza, tras un cambio na coalición de goberno, anunciou o acordo para que o novo campo sitúese no distrito de San José. Segundo eses plans, La Romareda deixaría de ser o campo do Real Zaragoza aproximadamente en 2012.
Avelino Barbeito
Andrés Avelino Barbeito Hermosilla, nado na Coruña o 14 de xuño de 1849 finado na mesma cidade o 9 de febreiro de 1914, foi un tipógrafo e poeta galego.
Traxectoria
Foi secretario dos concellos de Pontedeume e Betanzos. Militou no Partido Republicano e foi un dos asinantes do Manifesto solidario de setembro de 1907, que promoveu o inicio de Solidaridad Gallega. Foi presidente da Asociación de Auxilios dos Dependentes de Comercio da Coruña. Publicou poemas en El Eco de Santiago, Santiago e outras revistas e xornais da época usando moitas veces o pseudónimo Noé Vila, anagrama do seu nome. É autor do libro de versos bilíngüe Nada (1906). Recibiu o premio da Academia de Montreal pola súa tradución da obra Magali de Frédéric Mistral e o do Ateneo de Trobadores de Tolosa pola vinculación á obra dos felibres.
Vida persoal
Casou con María Cerviño Vázquez e foi pai de María Barbeito Cerviño.
Jol
Jol (en Жол) é un filme casaco de 2001 dirixido por Darezhan Omirbaev. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2001.
De profundis (homónimos)
Coa frase latín de profundis ("dende o fondo") coñecemos en galego:
De profundis
Besse Cooper
Besse Berry Cooper (de solteira Brown), nada en Sullivan (Tennessee) o 26 de agosto de 1896 e finada en Monroe (Xeorxia) o 4 de decembro de 2012, foi unha supercentenaria estadounidense. Sendo mestra retirada, converteuse na persoa viva máis anciá do mundo o 21 de xuño de 2011 logo da morte da brasileira Maria Gomes Valentim. Cooper foi, ademais, unha das 10 persoas máis lonxevas de tódolos tempos, e a última persoa viva verificada nada en 1896.
Geoffrey Bache Smith
Geoffrey Bache Smith, nado o 18 de outubro de 1894 e finado en Somme (Francia) o 3 de decembro de 1916 foi un militar inglés, tenente do exército británico.
Sebastiana de Sáa
Sebastiana de Sáa, nada en San Cristóbal de La Laguna en 1689 e finada en Montevideo o 25 de abril de 1775, foi unha das primeiras poboadoras de Montevideo. miniatura|Igrexa San Francisco, Montevideo
Geoffrey Bache Smith
Traxectoria
Smith uniuse ao 19º batallón de servizo dos Lancashire Fusilliers, chamados 3rd Salford Pals, e participou na ofensiva do Somme. O 29 de novembro de 1916 recibiu unha ferida de metralla, e faleceu catro días despois.
Sebastiana de Sáa
Traxectoria
Oriúnda da illa de Tenerife, formou parte do segundo continxente da colonización canaria (1729) no Uruguai. O seu primeiro marido, Domingo de Chaves faleceu nas Canarias e ela viaxou a Montevideo cos seus 3 fillos menores: Vitcoria, Eugenio e Luis. O ano seguinte, 1730, casa por segunda vez en Montevideo con Juan de Morales, tamén poboador canario, con quen non tivo fillos. Ó chegar recibe como mercé un patrucial dun cuarto dun quinteiro na esquina das hoxe rúas Cerrito e Solís, onde actualmente se atopa a Igrexa de San Francisco.
Unha rúa en Montevideo leva o seu nome.
Geoffrey Bache Smith
Na cultura popular
A película biográfica de 2019 Tolkien céntrase nos primeiros anos da vida do novelista e poeta fantástico JRR Tolkien (Nicholas Hoult), o seu servizo no exército británico durante a Primeira guerra mundial e a súa estreita amizade con Geoffrey Bache Smith (Anthony Boyle). Pouco despois de que Tolkien se decatase da morte de Smith na ofensiva do Somme, a última carta do verdadeiro Geoffrey Smith a Tolkien lese en voz alta en off. A película mostra entón como Tolkien preparou a edición da poesía do seu amigo caído para a súa publicación.
Macizo do Garraf
250px|miniatura|O macizo do Garraf visto dende o castelo de Eramprunyà. O Macizo do Garraf (en catalán: Massís del Garraf) é un macizo montañoso situado na Cordilleira Litoral de Cataluña.
Ocupa unha área triangular entre o val do Llobregat, a depresión do Penedès e o mar Mediterráneo, constituíndo un conxunto de montañas baixas, con alturas máximas arredor dos 600 metros.
O Macizo do Garraf perde altura cara a poñente e desaparece preto de El Vendrell, onde a depresión litoral se ve limitada polo mar. O macizo presenta unha superficie de preto de 9.967 ha, que orográficamente vai dende o nivel do mar ata os 593 metros do cume de La Morella.
As montañas do Garraf son de tipo calcario con moitas simas e covas. A palmeira anana é unha especie endémica no macizo do Garraf.
Parte do macizo está protexida formando parte do Parque Natural do Garraf e do Parque de Olèrdola.
Sete outeiros de Roma
miniatura|400x400px|Mapa esquemático de Roma e os seus sete outeiros. Os sete outeiros de Roma (Sette colli di Roma, Septem colles/ montes Romae) ó leste do río Tíber forman o corazón xeográfico da cidade de Roma, dentro dos muros da cidade.
Os sete outeiros son:
O Outeiro Vaticano (en latín Collis Vaticanus) ó noroeste do río Tíber, o Outeiro Pincio (latín Mons Pincius), que están ó norte, e o Outeiro Xanículo (latín Ianiculum), cara ó oeste, non se contan entre os sete outeiros tradicionais.
Rubén Durán
Rubén Rodríguez Durán, nado en Vigo o 29 de setembro de 1983, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista.
Dehiscencia
En botánica, o termo dehiscencia designa a apertura espontánea dun órgano vexetal unha vez chegada a súa madurez, verquendo ó exterior ó seu contido. Referido a moitos tipos de froito, designa o momento en que estes ábrense para liberar a semente. miniatura|dereita|200px| [[Sílicuas de Rorippa microphylla no momento da dehiscencia ou apertura.]]
Dehiscence (botany) Indeiscenza
Julia Rodríguez Barreira
Julia Rodríguez Barreira, nada en Monforte de Lemos en 1966, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade da Coruña, traballa como avogada en Monforte. En 2011 presentouse como cabeza de lista do PPdeG ás eleccións locais en Monforte de Lemos, pero non conseguiu a alcaldía e tivo que conformarse con ser a voceira da oposición. Meses máis tarde figurou como número tres das listas do Partido Popular ao Senado pola provincia de Lugo e foi elixida como senadora. Renunciou como senadora en decembro de 2012 para ser deputada no Parlamento de Galicia.
K'akheti
K'akheti (en xeorxiano: კახეთი) é unha rexión (en xeorxiano: Mkhare; მხარე) formada nos anos 1990 de Xeorxia da provincia histórica de K’akheti e a pequena e montañosa provincia de Tusheti. Telavi é a capital. A rexión comprende oito distritos administrativos: Telavi, Gurjaani, Kvareli, Sagarejo, Dedoplistsqaro, Signagi, Lagodekhi e Akhmeta. K’akheti fai fronteira polo norte e este con Rusia (Chechenia e o Daguestán), polo sueste con Acerbaixán e coas rexións de Mtskheta-Mtianeti e Kvemo Kartli polo oeste.
Historia
250px|esquerda|thumbnail|[[Sighnaghi é un importante centro da rexión.]] K'akheti foi un principado feudal independente de finais do século VIII. Foi incorporado ó Reino Unido de Xeorxia a principios do século XI. Após a desintegración do Reino de Xeorxia, K'akheti converteuse nun reino independente na décado de 1460. En 1762, o reino de K'akheti uniuse co vecino reino xeorxiano de Kartli. Ambos reinos foron debilitados polas frecuentes invasións e en 1801 o Reino de Kartli - K'akheti foi anexada ao Imperio ruso. En 1918-1921 K'akheti era parte da independente República Democrática de Xeorxia e dende 1922 ata 1991 parte da Unión Soviética dentro da República Socialista Soviética de Xeorxia sen ser unha entidade política administrativa. Dende a independencia de Xeorxia en 1991, K'akheti é unha rexión na república de Xeorxia e Telavi segue sendo a súa capital.
María Justa de Jesús
María Justa de Jesús, nada o 6 de xaneiro de 1667 en La Victoria de Acentejo e finada en 1723 en La Orotava, Tenerife, foi unha relixiosa fanciscana e mística española.
Traxectoria
Nada en La Victoria de Acentejo no norte da illa de Tenerife, profesou como relixiosa franciscana no Convento de San José da Vila de La Orotava. A súa vida estivo rodeada no misticismo, pero tamén na polémica, debido ás intrigas conventuais xeradas polas rivalidades entre ordes relixiosas e o papel que xogaban nelas dende fóra as clases altas da cidade.
De María Justa de Jesús chegouse a dicir que a Inquisición lle abrira un proceso por farsante e, mesmo, bruxa. Foi acusada de practicar doutrinas molinistas. Chegouse a insinuar que a relación co seu confesor non era abondo axeitada para unha relixiosa como o era ela. O seu biógrafo e confesor, Frei Andrés de Abreu, guindou ó lume a biografía que escribira sobre esta monxa, o cal provocou que actualmente pouco se saiba da vida desta.
Porén, o frade dominico José Herrera referíase que entre as súas virtudes estaba o dar vista ós cegos, facer ouvir ós xordos e que os mudos falasen. Igualmente curar ós tolleitos, manetos e coxos, sandar todo tipo de doenzas e expulsar demos, entre outros milagres.
María Justa morreu en 1723. Segundo as crónicas da época o seu corpo mostrou indicios de santidade, como flexibilidade, agradables fragrancias e fluidez do seu sangue. María Justa de Jesús tivo moitos detractores que a acusaban de farsante, pero tamén moitos defensores que crían na súa santidade e trala súa morte, a Orde Franciscana nas Canarias abriulle un proceso de canonización envolto na polémica que tivo que ser paralizado.
Dead Ringers
Dead Ringers é unha película dirixida polo canadense David Cronenberg, sendo unha adaptación do libro Twins de Bari Wood e Jack Geasland. Foi coproducida entre Canadá e os Estados Unidos. Na interpretación, a película está protagonizada por Jeremy Irons.
Sinopse
O filme narra a historia de dous doutores en xinecoloxía xemelgos. Elliot e Beverly son distintos, mais complementarios, e necesítanse mutuamente. Dado a súa semellanza suplántanse en reunións, coas mulleres e van vivindo os dous a mesma vida. Aparece logo unha muller, a actriz (na ficción) Claire Niveau que trastornará a súa relación até acabar en traxedia.
Submillimeter Wave Astronomy Satellite
SWAS (acrónimo de Submillimeter Wave Astronomy Satellite), tamén coñecido como Explorer 74, é un observatorio espacial da NASA pertencen ó programa Explorer lanzado o 6 de decembro de 1998 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de SWAS foi observar o ceo en lonxitudes de onda submilimétricas para estuda-la composición química, o balance de enerxía e a estrutura das nubes interestelares e os procesos que forman os planetas e as estrelas.
SWAS centrouse en observar liñas espectrais específicas:
O satélite estabilízase nos tres eixos e tiña unha precisión no apuntado de 38 segundos de arco.
Instrumentos
SWAS levaba a bordo un telescopio Cassegrain elíptico fóra de eixo, de 55 x 71 cm de apertura, cun ancho de feixe de 4 minutos de arco, e que alimenta uns radiómetros formados por un par de díodos Schottky refrixerados.
Burden in My Hand
"Burden in My Hand" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, publicada como segundo sinxelo do seu álbum Down on the Upside o 18 de setembro de 1996. Composta polo seu líder Chris Cornell, "Burden in My Hand" chegou ao número 1 da lista da Billboard Mainstream Rock Tracks, pasando cinco semanas nesa posición. O tema foi incluído no recompilatorio do ano 1997 A-Sides.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell agás onde se indique.
Salustio
Gaio Salustio Crispo (en latín Gaius Sallustius Crispus), máis coñecido como Salustio (n. 1 de outubro de -86, en Amiternum – 13 de maio de -34, en Roma), foi un historiador romano.
Vida política
Pertencente a unha coñecida familia plebea, Salustio tivo unha infancia e mocidade enfermiza. Gañou as eleccións a cuestor do ano -55 e foi elixido tribuno da plebe en -52, o mesmo ano en que Clodio foi asasinado nunha pelexa na rúa polos seguidores de Milón. Salustio opúñase a Milón e ao partido de Pompeio, así como á vella aristocracia romana. Salustio apoiou o xuízo a Milón. Tamén se enfrontou co famoso orador Cicerón.
Foi desde o principio un firme partidario de César, ao que debía parte da súa ascensión na política. No -50 foi expulsado do senado polo censor Apio Claudio Pulcro baixo a acusación de inmoralidade grave, aínda que a verdadeira razón podería estribar na súa amizade con César. Durante o seguinte ano, e sen dúbida debido á influencia do mesmo César, foi reinstaurado no Senado.
Durante o ano -46 exerceu o cargo de pretor, acompañando a César na súa campaña de África que terminou coa derrota efectiva dos restos dos partidarios de Pompeio en Tapso. Como recompensa polos seus servizos, Salustio foi nomeado gobernador da provincia de Africa Nova. Neste posto foi culpábel dun estado de opresión e extorsión tal, que só a influencia de César lle permitiu esquivar unha condena. Á súa volta a Roma, comprou e deu grande esplendor aos famosos xardíns do Quirinal, coñecidos como os Horti Salustiani. Estes xardíns, máis tarde, pertencerían aos emperadores.
Salustio entón retirouse da vida pública, dedicándose por completo á literatura histórica, e a desenvolver aínda máis os seus xardíns, nos que gastou gran parte da fortuna que acumulara.
Obra literaria
miniatura|esquerda|[[Clásicos en Galego 26: A conxuración de Catilina e A guerra de Iugurta.]] Os seus relatos da chamada Conxuración de Catilina (De Catilinae coniuratione ou Bellum Catilinae) e da Guerra de Iugurta (Bellum Iugurthinum), chegaron ata nós completos, xunto a fragmentos do seu maior e máis importante traballo, Historiae, unha historia de Roma desde o -78 ao -67, que pretende ser unha continuación do traballo de Lucio Cornelio Sisena.
A conxuración de Catilina
A conxuración de Catilina (o seu primeiro traballo publicado) contén a memorábel historia do ano -63 Salustio adopta o punto de vista normalmente aceptado de Catilina, describíndoo como un inimigo deliberado da lei, a orde e a moralidade, e non ofrece unha explicación comprensiva dos seus motivos e intencións. Catilina, debe lembrarse, apoiou o partido de Sila, ao que se opuña Salustio. Podería ser verdade, segundo a teoría de Theodor Mommsen que Salustio estivese particularmente ansioso por limpar o nome do seu patrón de calquera complicidade na devandita conspiración.
Outros traballos
miniatura|Gaio Salustio Crispo.
A relevancia de Salustio
En conxunto, o veredicto é favorábel para Salustio como historiador. Tácito cita con frecuencia a Salustio nos seus Anais (iii, 30), do mesmo xeito que Quintilio (ii. 5, x. i), quen o lembra como un historiador superior a Tito Livio, e non vacila en situalo ao mesmo nivel que Tucídides.
Salustio impulsou practicamente por si só unha nova liña literaria. Mentres os seus predecesores foran pouco máis que secos e poeirentos cronistas, el acometeu a tarefa de explicar as conexións e o significado dos acontecementos, sendo ademais un bo descritor de personaxes. O contraste entre a súa mocidade e o ton altamente moral adoptada nos seus escritos usouse frecuentemente como motivo de reproches cara á súa figura, aínda que non existe ningunha razón para pensar que non se reformase.
En calquera caso, o seu coñecemento das súas antigas debilidades poderíalle levar a adoptar un punto de vista pesimista sobre a moralidade dos seus compatriotas, e polo tanto, a xulgalos severamente. O seu modelo era Tucídides, a quen imitaba nas súas sentenzas e imparcialidade, na introdución das reflexións filosóficas e discursos, e na brevidade do seu estilo que algunhas veces bordeaba o escurantismo.
O seu cariño polas vellas palabras e frases, nas que imitaba o seu contemporáneo Catón o Mozo, era ridiculizado como un defecto, aínda que era precisamente este defecto nas súas esaxeracións retóricas o que fixo a Salustio o autor favorito no século II e en adiante.
Cecilia García de Guilarte
Cecilia García de Guilarte, nada en Tolosa (Guipúscoa) o 20 de decembro de 1915 e finada ibídem o 14 de xullo de 1989, foi unha xornalista, escritora, profesora universitaria e anarcosindicalista vasca, coñecida tamén como Cecilia G. de Guilarte.
Traxectoria
Os seus pais procedían de La Bureba (provincia de Burgos), e emigraron ao País Vasco, onde naceron Cecilia e mais os seus irmáns Ricardo, Félix e Esther. O seu pai, militante da Confederación Nacional do Traballo, traballaba en Papelera Española, e estaba interesado no mundo cultural, polo que avivou a vocación de escritora de Cecilia, que publicou o seu primeiro relato nunha revista barcelonesa con 11 anos. De adolescente comezou a colaborar como correspondente nun periódico da CNT de Madrid, polo que xa antes da Guerra civil española era coñecida como xornalista.
No periódico anarcosindicalista canario En Marcha publicou por entregas o estudo Breve historia de la lucha de clases en Italia. En 1935 Vicente Sánchez Ocaña contratouna como colaboradora da revista madrileña Estampa, época na que mudou o seu nome ao reducir o primeiro apelido pola inicial maiúscula. Tamén por entón comezou a publicar os seus primeiros textos literarios na sección La Novela Ideal de La Revista Blanca, creada por Joan Montseny e Teresa Mañé. Tralo alzamento nacional de 1936 converteuse nunha das primeiras mulleres correspondentes de guerra para medios como o periódico CNT do Norte ou os medios Horizontes, El Liberal e Frente Popular, para os que cubriu a fronte norte do País Vasco.
O 2 de maio de 1937 casou con Amós Ruiz Girón, socialista, perito agrícola e xefe da Policía Municipal de Éibar, nomeado comandante do Batallón disciplinario de Euskadi polo lehendakari José Antonio Aguirre. A parella percorreu a fronte norte, desde Bilbao até Xixón pasando por Santander. En Irún finou o seu irmán Félix, tamén militante anarcosindicalista, e trala caída da fronte do norte en setembro de 1937 marcharon a Cataluña por Francia. En maio de 1938 naceu Marina, a súa primeira filla. Permaneceu en Cataluña até febreiro de 1939, cando marchou a Biarritz, onde colaborou coa publicación Le Soud-Ouest. En xuño de 1940 marcharon desde Bordeos cara a México a bordo do buque Cuba.
En México D.F. comezou a colaborar na publicación Rumbo, e en 1941 foi nomeada xefe de redacción e directora da revista El Hogar, onde permaneceu até 1949, cando pasou á revista Mujer. Amais, foi guionista de programas radiofónicos e colaborou con publicacións vascas do exilio como Eusko Deya, Tierra Vasca, Boletín del Instituto Americano de Estudios Vascos ou Gernika. En México naceron as súas fillas Esther (1943) e Ana María (1947). Logo de vivir en Michoacán, Caborca e Santa Ana, en 1950 estableceuse en Hermosillo (Sonora). Alí entrou en contacto co mundo universitario, e comezou a dar clases de Historia da Arte e de Historia do Teatro na Universidade de Sonora, amais de ser nomeada xefe do departamento de Extensión Universitaria e directora da revista da institución. Alí coñeceu outra exiliada vasca, a musicóloga Emiliana de Zubeldia, coa que fixo grande amizade. Coñeceu tamén a Silvia Mistral, Benjamín Jarnés, Adolfo Salazar, Rosita Díez e Max Aub. Foi membro da primeira xunta directiva do Ateneo Español de México, afiliouse a Izquierda Republicana e entre 1953 e 1956 colaborou ​no seu órgano de expresión, Izquierda Republicana. Amais do periodismo e a creación literaria adicouse ao ensaio, con estudos biográficos sobre Sor Juana Inés de la Cruz, Juana de Asbaje ou Padre Hidalgo, Escribiu e estreou obras dramáticas, como ''Ahora la trampa. Comedia en tres Actos y un cuadro'' (1958).
En 1959 tivo un grave accidente automobilístico que a mantivo un tempo en estado crítico. En decembro de 1963 decidiu regresar a Tolosa coa súa filla Ana María, mentres o resto da familia se negou a regresar á península mentres vivise Francisco Franco. De regreso no País Vasco, Cecilia colaborou no periódico donostiarra La Voz de España con artigos, crónicas, crítica literaria, notas autobiográficas e entrevistas.
Deu conferencias, participou en mesas redondas e foi membro de xurados de distintos premios literarios. En 1980, coa desaparición de La Voz de España, deixou a escritura e adicouse a ler e ao xénero epistolar.
Eleccións xerais de España de 1920
As eleccións xerais de España de 1920 foron convocadas para o 13 de decembro de 1920 e celebradas baixo o sufraxio universal masculino.
Ostentaba o cargo de presidente do Goberno ata a data das eleccións Joaquín Sánchez de Toca Calvo.
As eleccións estiveron marcadas pola debilidade extrema do sistema político e a gran conflitividade social debido á guerra do Rif e os disturbios en Barcelona. O Partido Conservador estaba dirixido nese momento por Eduardo Dato, mentres o Partido Liberal estábao por Manuel García Prieto.
PlayStation Move
miniatura|Logo PlayStation Move.
Eleccións xerais de España de 1920
A maioría conservadora permitiu que os principais líderes dese partido ocupasen as principais maxistraturas do Estado. José Sánchez Guerra foi nomeado presidente do Congreso dos Deputados e Joaquín Sánchez de Toca y Calvo foi o presidente do Senado. O xefe do goberno foi Eduardo Dato.
Entre 1920 e 1921 endureceuse a violencia anarquista en Barcelona, o que derivou na represión militar do xeneral Severiano Martínez Anido, gobernador militar da cidade, e ao fin, co asasinato do presidente Dato o 8 de marzo de 1921. Dato foi substituído por Manuel Allendesalazar, un conservador ciervista, quen abandonou o goberno en xullo dese mesmo ano polo Desastre de Annual. Formouse entón un goberno de concentración nacional entre os conservadores, os liberais de Romanones e a Lliga Regionalista dirixido por Antonio Maura, cuxa finalidade residía en ocuparse do problema marroquí. José Sánchez Guerra formou un novo goberno en marzo de 1922 con apoio da maioría de conservadores e mauristas xunto á Lliga, aínda que foi destituído por orde de Afonso XIII debido a que Sánchez Guerra autorizou ao Congreso a investigar o resultado do Expediente Picasso, que acusaba ao xeneral Dámaso Berenguer do Desastre de Annual. Tras isto foi nomeado presidente Manuel García Prieto.
PlayStation Move
PlayStation Move é un sistema de control de videoxogos creado por Sony para a plataforma PlayStation 3 que funciona por sensores de movemento, cunha bola nun extremo que se ilumina e mediante a cámara PlayStation Eye que recolle os movementos do mando.
O sistema foi presentado na conferencia de Sony no E3 o 2 de xuño de 2009. Nela mostrouse un prototipo funcionando con varias demos técnicas. Nun principio fixouse como data de lanzamento a primavera de 2010, pero finalmente lanzouse ó mercado o 15 de setembro de 2010.
Eleccións xerais de España de 1920
Composición do Congreso dos Deputados
miniatura|200px|Eduardo Dato miniatura|200px|Manuel García Prieto
PlayStation Move
Accesorios
miniatura|dereita|Mandos do Playstation Move
Motion controller
É o mando principal de PlayStation Move. Ten forma alongada e unha esfera que se ilumina en diferentes cores, evitando ter a cor da habitación na que se xoga. A cámara Playstation Eye detecta a súa posición no espazo con precisión 1:1.
Eleccións xerais de España de 1920
Resultados en Galicia
Os deputados que resultaron elixidos en Galicia foron os seguintes:
PlayStation Move
Navigation controller
É un mando que complementa o Motion controller nalgúns videoxogos. É igual ó Nunchuk da Wii. Ten as función principais do lado esquerdo dos mandos inalámbricos de PlayStation, de feito o navigation controller pode ser substituído por un mando Dualshock 3.
Videoxogos
Videoxogos que requiren PlayStation Move ou posúen funcionalidades compatibles:
O Cocho
O topónimo galego O Cocho pode referirse a:
Boris Tadić
miniatura|dereita|Boris Tadić. Boris Tadić, nado en Saraxevo o 15 de xaneiro de 1958, é un psicólogo e político serbio que foi presidente de Serbia de 2004 a 2012.
Nese período foi tamén presidente do Partido Democrático. Anteriormente fora Ministro de Telecomunicacións da República Federal de Iugoslavia e Ministro de Defensa de Serbia e Montenegro.
Traxectoria
Nas eleccións presidenciais de 2004 obtivo o primeiro posto co 27.3% dos sufraxios. Na segunda volta, o 27 de xuño do mesmo ano, venceu ó seu rival, Tomislav Nikolić, co 53.24% dos votos. Foi nomeado presidente de xeito oficial o 11 de xullo de 2004, na capital nacional, Belgrado. O 3 de febreiro de 2008 volveu gañar as eleccións presidenciais vencendo de novo a Nikolić.
Tallaght Stadium
O Tallaght Stadium ou Staid Thamhlachta  é un estadio de fútbol situado en Tallaght, ao sur da cidade de Dublín (Irlanda), no que disputa os seus partidos como local o Shamrock Rovers F.C.. Neste estadio celebrouse no 2009 a final da FAI Cup entre o Sligo Rovers F.C. e o Sporting Fingal F.C., que finalizou co triunfo dos Fingal por 1 a 2.
Capacidade
O estadio ten unha capacidade para 5700 espectadores. Nun partido amigable disputado entre o Shamrock Rovers e o Real Madrid a súa capacidade aumentou temporalmente 10 900 espectadores. Tamén na final da FAI Cup de 2009 a súa capacidade viuse incrementado ata os 8800 espectadores.
Historia
O Tallaght Stadium converteuse na casa do Shamrock Rovers en marzo do 2009 logo de 20 anos sen un estadio permanente, o seu último partido en Glenmalure Park disputouse o 12 de abril de 1987 nunha semifinal da FAI Cup fronte ao Sligo Rovers. Na súa primeira tempada en Tallacht, os Rovers finalizaron no segundo posto da liga, catro puntos por detrás dos Bohemians. Os Rovers disputaron tamén partidos amigables fronte ao Real Madrid, Newcastle United e o Hibernian F.C..
Rugby
En novembro do 2009 os Ireland Wolfhounds derrotaron os Argentina Jaguars por 31 a 0.
Vilamaior de Negral, Guntín
San Lourenzo de Vilamaior de Negral é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 45 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Baía da Concha
250px|thumb|A baía nunha vista satélite da cidade. A baía da Concha (en éuscaro: Kontxako badia) é unha pequena baía situada na costa española do mar Cantábrico, fronte á cidade de Donostia. Como indica o seu nome posúe forma de cuncha, e alberga dúas praias (Ondarreta e La Concha) e unha illa, a illa de Santa Clara.
Orixe xeolóxica
A baía ocupa o espazo comprendido entre os montes Igeldo (oeste) e Urgull (este). Segundo estudos xeolóxicos, a primitiva baía abarcaba desde o monte Igeldo ata o monte Ulía, que pecha a praia de Zurriola polo leste, xa que o actual monte Urgull puido ser, con toda probabilidade, unha illa. Desta forma, a primitiva baía, cunha liña de praia de máis de 3000 metros de lonxitude, abarcaba as tres praias da cidade e dúas illas. Posteriormente, e cos sedimentos acumulados na desembocadura do río Urumea, formouse un pequeno istmo que uniu a illa de Urgull a terra firme, converténdose está nun monte. Así quedou formada a actual baía, cuxa forma de cuncha sería consolidada coa construción do paseo.
Praias
220px|thumb|left|A baía da Concha desde o [[monte Igeldo.]] A liña de praia da baía ten unha lonxitude aproximada de 2000 metros, dos cales 1400 corresponden á praia da Concha e os 600 restantes á praia de Ondarreta. A distancia aproximada da praia da Concha á illa de Santa Clara é de algo máis de 1000 metros. Debido á súa pecualiar configuración, as augas da baía adoitan ser mansas, aínda que os cambios de marea son frecuentes e afectan en gran medida ao largo das praias, que poden chegar a desaparecer por unhas horas.
Paseo marítimo
220px|thumb|O [[Palacio de Miramar de Donostia|Palacio de Miramar está situado no punto de separación entre as praias de Ondarreta e La Concha, en pleno centro do paseo que bordea a baía.]] O paseo marítimo que bordea a baía da Concha está composto de varios tramos con nomes distintos. Comezando polo extremo oriental, nas saias do monte Urgull, o paseo recibe o nome de Paseo Nuevo. Tras este, o paseo discorre polo pequeno porto pesqueiro da cidade, e posteriormente e á altura do edificio do Concello comeza o Paseo da Concha, probablemente o máis famoso de España. Ao longo deste paseo e ata o final da baía atópase a famosa varanda da Concha, deseñada por Juan Rafael Alday e instalada na década de 1910. No Paseo da Concha atópanse os elementos arquitectónicos e ornamentais máis destacados do paseo que bordea a baía: unhas características farolas situadas ao comezo da rampla de baixada á praia da Concha, dous grandes reloxos, os edificios do balneario da Perla e a Real Casa de Baños. Avanzando en sentido oeste alcánzase o Paseo de Miraconcha, que finaliza no Palacio Real de Miramar. O paseo recibe entre Miramar e o Peite do Vento o nome de Paseo de Ondarreta, xunto ao cal hai uns xardíns. O paseo marítimo ao bordo da baía finaliza, como se dixo, no conxunto escultórico de Peite do Vento, deseñado polo escultor donostiarra Eduardo Chillida.
750px|thumb|center|Vista nocturna da baía da Concha.
Innerspeaker
Innerspeaker é o álbum de estrea da banda australiana de rock psicodélico Tame Impala, publicado o 21 de maio de 2010 a través do selo Modular Recordings. A meirande parte das gravacións foron levadas a cabo por Kevin Parker.
O disco foi recoñecido como un dos 100 mellores álbums do que levabamos de década por Pitchfork Media en agosto de 2014.
Aeroporto de Cotonou-Cadjehoun
O aeroporto de Cotonou-Cadjehoun é un aeroporto en Cotonou, a cidade máis grande de Benín. É o maior aeroporto e o principal punto de entrada do país por aire, con voos cara outros países de África, Francia, Bélxica e Turquía. Está situado na veciñanza de Cadjehoun, a 5 quilómetros ao oeste do centro da cidade.
Vesícula sináptica
miniatura|Neurona A transmitindo á neurona B (recibindo). 1. [[Mitocondrias; 2. Vesícula sináptica con neurotransmiores; 3. Autorreceptor 4. Sinapse co neurotransmisor liberado (serotonina); 5. Receptores postsinápticos activados por un neurotransmisor (indución dun potencial postsináptico); 6. Canle de calcio; 7. Exocitose dunha vesícula; 8. Neurotransmisor recapturado.]]
As vesículas sinápticas ou vesículas de neurotransmisor son vesículas presentes nas neuronas que almacenan varios neurotransmisores que son liberados na sinapse. A liberación está regulada por unha canle de calcio dependente de voltaxe. As vesículas son esenciais para propagar o impulso nervioso entre neuronas e están sendo constantemente xeradas pola célula. A área do axón que contén grupos de vesículas é o terminal axónico ou "botón terminal". En cada botón poden libberarse ata unhas 130 vesículas nun período de dez minutos de estimulación a 0,2 Hz. No córtex visual do cerebro humano, as vesículas sinápticas teñen un diámetro medio de 39,5 nanómetros (nm) cunha desviación estándar de 5,1 nm.
Estrutura
miniatura|350px|Neuronas do [[hipocampo (anatomía)|hipocampo primario observadas aos dez días in vitro por microscopia confocal. En ambas as imaxes as neuronas foron marcadas cun marcador somatodendrítico, a proteína asociada a microtúbulos (en vermello). Na imaxe da dereita, as vesículas sinápticas foron marcadas en verde (amarelo onde se solaparon o verde e o vermello). Barra de escala = 25 μm. ]] As vesículas sinápticas son relativamente simples porque só caben un limitado número de proteínas dentro dunha esfera de 40 nm de diámetro. As vesículas purificadas teñen unha proporción proteína:fosfolípido de 1:3 cunha composición de lípidos de 40% de fosfatidilcolina, 32% de fosfatidiletanolamina, 12% de fosfatidilserina, 5% de fosfatidilinositol e 10% de colesterol.
As vesículas sinápticas conteñen dúas clases de compoñentes obrigatorios: proteínas de transporte implicadas na captación do neurotransmisor e proteínas de tráfico que participan na exocitose da vesícula sináptica e na súa reciclaxe.
A estequiometría do movemento de diferentes neurotransmisores a unha vesícula dáse na seguinte táboa:
Recentemente, descubriuse que as vesículas sinápticas tamén conteñen pequenas moléculas de ARN, incluíndo fragmentos de ARN transferente, fragmentos de ARN Y e microARN. Este descubrimento crese que terá un grande impacto no estudo das sinapses químicas.
Efectos das neurotoxinas
Algunhas neurotoxinas, como a batracotoxina, sábese que destrúen as vesículas sinápticas. A toxina tetánica dana as proteínas de membrana asociadas a vesículas (VAMP), un tipo de v-SNARE, mentres que a toxina botúlica dana as t-SNARES e v-SNARES e así inhibe a transmisión sináptica. Unha toxina de arañas chamada alfa-latrotoxina únese ás neurexinas, danando as vesículas e causando unha liberación masiva de neurotransmisores.
Conxuntos de vesículas
As vesículas da terminal nerviosa poden agruparse en tres conxuntos: as vesículas liberables doadamente, as vesículas de reciclaxe, e as vesículas de reserva. Estes tres conxuntos distínguense pola súa función e posición no terminal nervioso. O conxunto de vesículas liberables doadamente atracan na membrana plasmática, polo que son as primeiras que se liberan durante a estimulación. Trátase de vesículas pequenas que se esgotan rapidamente. O conxunto de vesículas de reciclaxe están próximas á membrana e adoitan ser cicladas con moderada estimulación, de modo que a proporción de vesículas liberadas é a mesma ou inferior que a a velocidade de formación de vesículas. Estas son máis grandes que as que se liberan doadamente, pero tardan máis tempo en ser mobilizadas. O conxunto de vesículas de reserva comprende vesículas que non son liberadas en condicións normais. Este conxunto de reseva pode ser bastante grande (~50%) en neuronas que crecen sobre un substrato de vidro, pero é moi pequeno ou está ausente nas sinapses maduras en tecido cerebral intacto.
O ciclo das vesículas sinápticas
Os eventos do ciclo das vesículas sináptias poden dividirse en varios pasos clave:
Os compoñentes da vesícula sináptica son dirixidos inicialmente á sinapse utilizando proteínas da familia das proteínas motoras cinesinas. No verme Caenorhabditis elegans o principal motor para as vesículas sinápticas é UNC-104. Tamén hai probas de que outras proteínas como UNC-16/Sunday Driver regulan o uso de motores de transorte das vesículas sinápticas.
Unha vez na sinapse, as vesículas sinápticas cárganse cun neurotransmisor. A carga do neurotransmisor é un proceso activo para o que cómpre un transportador do neurotransmisor e unha ATPase bomba de protóns que proporciona un gradiente electroquímico. Estes transportadores son selectivos para diferentes clases de transmisores. Ata agora describíronse os xenes unc-17 e unc-47 e os seus mutantes, que codifican o transportador de acetilcolina vesicular e o transportador de GABA vesicular en C. elegans.
Despois de que as vesículas sinápticas atracan inicialmente, deben ser cebados antes de que poidan empezar a fusionarse. O cebado prepara a vesícula sináptica polo que poden fusionarse rapidamente en resposta ao influxo de calcio. Este paso de cebado pénsase que implica a formación de complexos de SNARE parcialmente ensamblados. Neste evento participan as proteínas Munc13, RIM e RIM-BP. Pénsase que Munc13 estimula o cambio que experimenta a t-SNARE sintaxina desde unha conformación pechada a unha conformación aberta, que estimula a ensamblaxe de complexos v-SNARE/t-SNARE. RIM tamén parece regular o cebado, pero non é esencial para este paso.
As vesículas cebadas fusiónanse rapidamente en resposta aos aumentos de calcio no citoplasma. Este evento de fusión pénsase que está mediado directamente polas SNARE e impulsado pola enerxía proporcionada pola ensamblaxe das SNARE. O sensor de calcio que desencadea este evento é a proteína da vesícula sináptica que se une ao calcio sinaptotagmina. A capacidade das SNARE de mediar a fusión de maneira dependente do calcio foi reconstruída recentemente in vitro. De maneira consistente co feito de que as SNARE son esenciais para o proceso de fusión, os mutantes de v-SNARE e t-SNARE de C. elegans son letais. De xeito similar, os mutantes de Drosophila e os ratos knockout indican que estes SNARE desempeñan un papel fundamental na exocitose sináptica.
Explica a recaptación de vesículas sinápticas no modelo de fusión por contacto total. Porén, outros estudos acumularon probas que suxiren que este tipo de fusión e endocitose non se produce sempre.
Reciclaxe das vesículas
Pénsase que hai dous mecanismos de acción principais responsables da reciclaxe das vesículas sinápticas: a fusión por colapso total e o método "bicar e correr" ("kiss-and-run" na literatura inglesa). Ambos os mecanismos empezan coa formación do poro sináptico que libera un transmisor no espazo extracelular. Despois da liberación do neurotransmisor, o poro pode dilatarse completamente de modo que a vesícula se colapse completamente na membrana sináptica, ou pode pecharse rapidamente e evaxinarse da membrana para xerar a fusión de tipo "bicar e correr".
Fusión por colapso total
Demostrouse que os períodos de intensa estimulación na sinapse neural fan diminuír a cantidade de vesículas e incrementan a capacitancia celular e área superficial. Isto indica que despois de que as vesículas sinápticas liberan o seu cargamento, fusiónanse coa membrana plasmática e pasan a formar parte dela. Heuser e Reese, etiquetaron as vesículas sinápticas con HRP (peroxidase do ravo picante) e encontraron que porcións da membrana plasmática nas unións musculares da ra eran captadas pola célula e convertidas de novo en vesículas sinápticas. Os estudos realizados suxiren que todo o ciclo de exocitose, recuperación e reformación das vesículas sinápticas faise en menos dun minuto.
Na fusión por colapso total, a vesícula sináptica fusiónase e queda incorporada á membrana plasmática. A formación da nova membrana é un proceso mediado por proteínas e só pode ocorrer baixo cerras condicións. Despois dun potencial de acción, o Ca2+ inunda a membrana presináptica. O Ca2+ únese a proteínas específicas no citoplasma, un dos cales é a sinaptotagmina, que á súa vez desencadea a fusión completa da vesícula sináptica coa membrana celular. Esta fusión completa do poro é axudada polas proteínas SNARE. Isto desencadea o atraque mediado por unha gran familia de proteínas da vesícula sináptica de maneira dependente do ATP. Coa axuda da sinaptobrevina da vesícula sináptica, o complexo de t-SNARE da membrana, constituído por sintaxina e SNAP-25, pode atracar, cebar e fusionar a vesícula sináptica na membrana.
"Bicar e correr"
O segundo mecanismo polo cal se reciclan as vesículas sinápticas denomínase fusión de "bicar e correr" (kiss and run). Neste caso, a vesícula sináptica "bica" a membrana plasmática, abrindo un pequeno poro a través do cal se liberará o seu cargamento de neurotransmisores, despois péchase o poro e a vesícula é reciclada cara ao interior da célula. O mecanismo de "bicar e correr"" foi un asunto moi debatido. Observáronse e rexistráronse os seus efectos; porén a razón que está detrás do seu uso en oposición coa fusión por colapso total está aínda sendo explorada. Especulouse que o modo de "bicar e correr" emprégase a miúdo para conservar fontes de vesículas escasas e utilízase para responder a impulsos de alta frecuencia. Os experimentos mostraron que os eventos de "bicar e correr" ocorren realmente. Foron observados primeiro por Katz e del Castillo, e despois observouse que o mecanismo de "bicar e correr" era diferente da fusión por colapso total porque a capacitancia celular non se incrementaba nos eventos de "bicar e correr". Isto reforza a idea dun mecanismo de tipo "bicar e correr": a vesícula sináptica libera o seu cargamento e despois sepárase da membrana.
Modulación
As células parecen ter polo menos dous mecanismos para a reciclaxe da membrana. En certas condicións, as células poden cambiar dun mecanismo a outro. A lenta fusión por colapso total convencional predomina na membrana sináptica cando os niveis de Ca2+ son baixos, e o mecanismo rápido de "bicar e correr" é o que se realiza cando os niveis de Ca2+ son altos.