cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vallvidrera
miniatura|250px|Vista panorámica da [[Torre de Collserola, e os cumios de Sant Pere Màrtir e Turó d'en Cors, xunto ao barrio de Vallvidrera dende o cumio do Tibidabo.]] Vallvidrera é un núcleo de poboación que forma parte do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona, concretamente dentro do barrio de Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes. Orixinariamente foi un concello independente que en 1890 quedou integrado no de Sant Vicenç de Sarrià que, á súa vez, anexionouse ao de Barcelona en 1921. Está situado na montaña, aos pés da serra de Collserola.
Historia
miniatura|250px|A igrexa de Santa Maria de Vallvidrera. Ao fondo, a Casa Museo Jacint Verdaguer. O antigo termo de Vallvidrera estivo vinculado estreitamente coa súa igrexa, Santa Maria de Vallvidrera. Dese templo hai noticias dende o 987 nun documento no que se fai referencia á igrexa, que pertencía naquela época á parroquia de Valldoreix. No século XIII constituíuse como parroquia independente e o actual edificio construíuse entre 1570 e 1587 seguindo o estilo gótico tardío. No século XVII foi restaurada e durante a Guerra civil española foi pechada ao culto.
En 1335, a xurisdición sobre Vallvidrera e Santa Creu d'Olorda foi vendida por Pedro IV de Aragón a Pere Desllor, e volveu á coroa en 1385, aportando os habitantes de Vallvidrera o diñeiro necesario. Sempre foi un núcleo moi poboado cunha poboación dispersa. A finais do século XIX converteuse en lugar de veraneo de moitos barceloneses e construíronse moitos edificios, ademais dalgúns hoteis. En 1864 inaugurouse o encoro de Vallvidrera coas funcións de reserva de auga potable para o entón concello de Sarrià, e en 1906 o Funicular de Vallvidrera. En 1890 Vallvidrera deixou de ser un concello independente para agregarse a Sarrià, que en 1921 anexionouse ao concello de Barcelona.
A Vil·la Joana foi unha das masías máis importantes do termo. Documentada dende o século XVI, foi reformada a finais do século XIX. En 1902 morreu nela o poeta Jacint Verdaguer. En 1922 foi adqurida polo Concello de Barcelona, que destinouna a escola de educación especial. Dende 1962 acolle un museo dedicado á memoria de Jacint Verdaguer que depende do Museo de Historia de Barcelona.
Cordilleira Litoral
thumb|250px|Unidades morfoestruturais de Cataluña: A Cordilleira Litoral (en [[lingua catalá|catalán: Serralada Litoral) é unha cordilleira localizada en Cataluña (España), que conforma a vertente litoral das Cordilleiras Costeiras Catalás.
Concilio Vaticano Segundo
dereita|miniatura O Concilio Vaticano Segundo ou Segundo Concilio Ecuménico do Vaticano foi un Concilio ecuménico da Igrexa católica, comezado baixo o papado de Xoán XXIII (1962) e finalizado con Paulo VI en 1965. dereita|miniatura|Paulo VI no Concilio.
Vallvidrera
Historia
En 1991 inauguráronse os túneles de Vallvidrera que, travesando a serra de Collserola, unen a cidade de Barcelona coa comarca do Vallès Occidental.
En 2010, despois de varias discrepancias sobre a xestión do barrio por parte do Concello de Barcelona gobernado por Jordi Hereu, a Asociación de Veciños de Vallvidrera e a Asociación de Comerciantes convocaron unha consulta para a independencia de Vallvidrera respecto de Barcelona, unha consulta non vinculante que se saldou cun 98,05% de votantes a favor da separación sobre un 40% de participación.
Concilio Vaticano Segundo
Situación previa
A época previa á convocatoria do Concilio Vaticano II caracterizárase pola existencia de grandes cambios dentro do seo da Igrexa católica. Por un lado, xurdiran novas correntes teolóxicas; teólogos católicos como Karl Rahner, Joseph Ratzinger, Yves Congar ou Hans Urs von Balthasar abriran novos camiños ao pensamento cristián; por outro, os bispos tiñan que afrontar unha nova situación política, económica, social e técnica. Ademais, o inconcluso Concilio Vaticano Primeiro, case un século antes, deixara moitas cuestións dogmáticas sen fixar. miniatura|dereita|Paulo VI, papa que pechou o Concilio. O Papa Xoán XXIII anunciou a súa vontade de convocar o concilio apenas tres meses após ter sucedido a Pío XII. O seu obxectivo facéndoo era, segundo el mesmo, "Abrir as fiestras da Igrexa para que poidamos mirar cara fóra e a xente poida mirar cara dentro". De feito, non só invitou a todos os bispos da Igrexa ao concilio, senón que tamén a representantes dos protestantes e ortodoxos.
Primeira sesión (outono de 1962)
O Papa abriu o concilio o día 11 de outubro de 1962 nunha sesión pública na que figuraban representantes eclesiásticos e políticos. Despois dunha misa, o Papa leu un discurso titulado Gaudet Mater Ecclesia (A Madre Igrexa alégrase), no que cargou contra aqueles que vaticinaban a fin da Igrexa e salientou a súa dimensión pastoral.
Os temas tratados nesta primeira época do Concilio incluían a liturxia, a misa, as igrexas orientais que recoñecían o Papa e a natureza da revelación.
Estas conversacións remataron o 8 de decembro dese mesmo ano, e non puideron volver a comezar ata un ano máis tarde debido á morte do Papa Xoán XXIII o 3 de xuño de 1963.
Segunda sesión (outono de 1963)
Neste segundo período, os bispos aprobaron a constitución Sacrosantum Concilium (relativa á liturxia) e o documento Inter Mirifica (referente á presenza da Igrexa nos medios de "comunicación social"). O 4 de decembro cerrouse a segunda sesión.
Terceira sesión (outono de 1964)
Empezada o 14 de setembro de 1964, baseouse en numerosos asuntos da Igrexa. Aprobáronse tres documentos: Unitatis Redintegratio (sobre o ecumenismo ou reunificación dos cristiáns), Orientalium Ecclesiarum (sobre as Igrexas orientais) e Lumen Gentium (sobre a mesma Igrexa católica).
Tras numerosas controversias, a sesión rematou o 21 de novembro dese mesmo ano.
Cuarta sesión (outono de 1965)
A cuarta e última sesión do concilio e a terceira presidida por Paulo VI abriuse o 14 de setembro de 1965. Aprobáronse catro documentos:
Outros documentos, que foran tratados en sesións anteriores, foron definitivamente aprobados neste período. Neste grupo inclúese Christus Dominus (sobre os bispos), Perfectae Caritatis (sobre as ordes relixiosas), Optatam Totius (sobre a educación dos sacerdotes), Gravissimum Educationis (sobre a educación cristiá) e Apostolicam Actuositatem (sobre o papel dos laicos).
Coa aprobación de Nostra Aetate, a Igrexa deixou claro que os xudeus de hoxe en día teñen tanta culpa sobre a morte de Cristo coma os propios cristiáns.
Un dos momentos máis salientábeis do período conciliar foi o encontro de Paulo VI e o Patriarca Atenágoras, ortodoxo, símbolo do achegamento das dúas igrexas.
O 8 de decembro de 1965, o Concilio quedou formalmente fechado.
A Igrexa
No seu primeiro capítulo, establécese claramente que "a única Igrexa de Cristo" é a Igrexa católica, fundada por Cristo na persoa de San Pedro. Malia todo, engade o documento, "moitos elementos de santificación e de verdade poden atoparse fóra dos seus límites".
No segundo capítulo, ensínase que o desexo de Deus é salvar á humanidade en conxunto. Por iso, tódolos pobos do mundo están invitados á Igrexa; e incluso aqueles que non pertencen a ela poden estar, dalgunha forma, "ligados a ela", co que se suxire que os protestantes, os ortodoxos e, incluso, os xudeus e musulmáns, poden atopa-la salvación dentro das súas propias crenzas.
O terceiro capítulo esténdese sobre a figura do Papa como líder da Igrexa e mailos seus cardeais e bispos. Nos seguintes capítulos, menciónanse numerosos aspectos da Igrexa, algúns deles moi controvertidos, como o referente á Virxe María.
Liturxia
O efecto máis inmediato do Concilio Vaticano II foi o establecemento dunha liturxia máis achegada ó pobo, que incluía a substitución do latín polas linguas propias de cada lugar, para facilita-la comprensión dos fieis e que en Galicia foi liderada por Quiroga Palacios.
Cordilleira Litoral
Divisións
Sitúase en paralelo á costa, entre o río Foix e o golfo de Roses. De norte a sur, comprende as serras e macizos de:
Nesta cordilleira nacen numerosas rieras, que ven como as súas canles aumentan enormemente cando chove.
O seu punto máis alto atópase na Serra do Montnegre, na cima do Turó Gros (773 metros).
Conta con diversos espazos naturais protexidos, como o Parque Natural do Montnegre e o Corredor, o Parque Natural de Collserola e o Parque Natural do Garraf.
thumb|center|800px|Montaxe panorámica de parte do macizo rochoso do Garraf, pertencente ao Parc Natural do Garraf.
Concilio Vaticano Segundo
Documentos Conciliares
Ademais dunha serie de mensaxes finais do Concilio.
Críticas
Algúns católicos especialmente conservadores manteñen que o Concilio Vaticano II afastou á Igrexa dos seus principios. Defenden que:
Así e todo, estes grupos son moi reducidos e a Igrexa católica en xeral aceptou o contido do Concilio.
Forno da Cal, O Cereixal, Becerreá
Forno da Cal é un lugar da parroquia do Cereixal no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Notoquéiridos
Os Notoquéiridos (Notocheiridae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, pertentente á orde Ateriniformes (Atheriniformes). Distribúese por augas de Suráfrica, India, Xapón, Australia, Hawai e Chile.
Características
Son todos peixes de pequeno tamaño, de menos de 5 cm de lonxitude. Os dentes da mandíbula superior están confinados nunha porción do premaxilar.
Clasificación
Divídense en dous xéneros e seis especies:
Ligazóns externas
Flügelährenfische
Campionato de Galicia de fútbol 1938/39
O Campionato de Galicia 1938/39 foi a vixésimo quinta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Xogouse entre os meses de febreiro e marzo de 1939. O primeiro posto no torneo outorgaba a clasificación para a Copa do Xeneralísimo, disputada por primeira vez nesa mesma tempada.
Por instrucións da Comité Executivo da RFEF de Donostia, nominalmente non foi denominado Campionato, senón Torneo eliminatorio para a Copa do Xeneralísimo. Isto permitía que equipos non federados formados por militares puidesen tomar parte na competición, algo que finalmente non aconteceu en Galicia, mais si noutros campionatos territoriais do resto do estado. Inscribíronse inicialmente o Real Club Celta de Vigo, o Real Club Deportivo da Coruña e o Racing Club de Ferrol, mais finalmente o Celta decidiu non participar no torneo e soamente foi disputado polos dous equipos do Arco Ártabro. O torneo foi disputado en forma de liga a catro voltas, resultando vencedor o Racing de Ferrol.
Bilbo Bulseiro
miniatura|Bilbo Bulseiro. miniatura|150px|[[O Outeiro (Terra Media)|O Outeiro de Hobbiton, onde está a casa de Bilbo]] Bilbo Bulseiro é o protagonista d'O Hobbit, novela de J. R. R. Tolkien. Aparece tamén n' O Señor dos Aneis, famosa novela do mesmo autor. É o primeiro na historia da Terra Media en dar voluntariamente o Anel Único.
Bilbo n'O hobbit
É fillo de Bungo Bulseiro e de Beladona Tuk.
Se ben ó principio na Comarca tívoselle por un hobbit normal e con bo sentido común, a súa vida mudou por completo no ano 2941 da Terceira Idade tras recibir unha visita inesperada de Gandalf e dunha compañía de ananos. Sen previo aviso, foron chegando á súa casa a tomar té Dwalin, Balin, Kili e Fíli, Dori, Nori, Ori, Óin e Glóin, e por último, Gandalf (ó que si invitara), acompañado de Bifur, Bofur, Bombur e Thorin Escudo de Carballo.
Os Ananos, liderados por Thorin, necesitaban un membro máis, un saqueador experto, para poder levar a cabo o seu plan: alcanzar a Montaña Solitaria, derrotar ó gran dragón Smaug e recuperar o Reino Baixo a Montaña.
miniatura|150px|[[Ian Holm, intérprete de Bilbo Bulseiro vello na triloxía cinematográfica d`O Señor dos Aneis e na triloxía d'O Hobbit.]] miniatura|150px|[[Martin Freeman interpreta a Bilbo Bulseiro (novo) na triloxía d'O Hobbit.]]
Gandalf recomendáralles para esta misión a Bilbo, e deste modo o Hobbit viuse envolto nunha aventura que xamais imaxinara. Polo camiño lograron a duras penas (e grazas á axuda de Gandalf) escapar dos troles, e foi na súa gorida onde atopou un coitelo dos Elfos de Gondolin (como máis tarde lles contaría Elrond), que se converteu na súa espada, á que chamou Aguillón.
No seu paso polas Montañas Bretemosas, Bilbo atopou un anel máxico, que ata ese momento estaba en poder dunha criatura misteriosa chamada Gollum. Bilbo ten que xogar a vida con Gollum nun torneo de adiviñas, do que sae vitorioso, pero non do modo máis "ortodoxo". Bilbo descobre casualmente que o Anel confire a invisibilidade e grazas a isto, logra escapar e reunirse cos seus compañeiros.
Desde aí encamíñanse á Montaña Solitaria, onde Bilbo invisible grazas ó Anel, entra na sala onde Smaug durmía sobre un enorme tesouro. A través das conversas que mantivo co dragón, Bilbo comprobou que tiña un punto débil no peito e namentres llo contaba ós compañeiros ananos, isto escoitouno un vello zorzal, que llo comunicou a Bardo o arqueiro e o vello Smaug é finalmente abatido pola frecha negra.
Unha vez derrotado o dragón, Thorin proclámase Rei Baixo a Montaña, pero os Homes e os Elfos queren obter parte do tesouro que gardaba Smaug, atopándose coa rotunda negativa de Thorin. Bilbo intenta mediar, e entrega a Pedra da Arca a Bardo. Porén, un grande exército de orcos atácaos, dando lugar á que foi coñecida como a Batalla dos Cinco Exércitos, na que tamén participou Beorn, que os axudara no camiño. Thorin morre despois da Batalla, e Dáin faise cargo do reino dos Ananos de Erebor.
Bilbo volve á Comarca rico, e pasa alí moitos anos felices. Adopta a Frodo, primo-sobriño afastado seu, como o seu herdeiro e mantén o Anel Único oculto.
Tras deixar Vila Bulsa, por consello e coa axuda de Gandalf, dirixiuse a Valfendido, onde permaneceu ata que embarcou con Gandalf, Elrond, Galadriel e Frodo nun barco de Elfos que os levou a Tol Eressëa, nas Terras Imperecedoiras.
Bilbo Bulseiro nos diferentes idiomas
Na versión orixinal inglesa, o apelido de Bilbo é Baggins, pero acostuma ser traducido ós distintos idiomas:
Na triloxía cinematográfica O Señor dos Aneis de Peter Jackson (2001, 2002, 2003), Bilbo está interpretado por Ian Holm. Na triloxía do mesmo director baseada na novela O Hobbit (2012, 2013, 2014), Bilbo vello é interpretado novamente por Iam Holm, e Bilbo novo por Martin Freeman.
Elvira Cienfuegos López
Elvira Cienfuegos López, nada en 1953 é unha catedrática de bacharelato e política galega.
Traxectoria
Catedrática de Bioloxía e Xeoloxía no instituto Xelmírez II de Santiago de Compostela.
Militante do BNG, presentouse ás eleccións xerais de 2008 pola Coruña. Foi concelleira no concello de Santiago de Compostela entre 2003 e 2011; primeiro como concelleira de Educación e Mocidade e dende 2007 á fronte da Concellaría de Medio Ambiente e desenvolvemento sostible. En abril de 2017 foi elixida responsable comarcal do BNG para a área de Santiago.
Ten longa traxectoria no movemento ecoloxista en Galicia a través da súa relación coa asociación ADEGA. En 2015 aparece como vocal no padroado inicial da Fundación Eira.
Instituto Suízo de Bioinformática
miniatura|alt=SIB logo miniatura|O edificio Génopode da [[Universidade de Lausana alberga o Centro para a Xenómica Integrativa da Universidade de Lausana e a administración central do Instituto Suízo de Bioinformática.]] miniatura|O profesor [[Ron Appel, actual director do Instituto Suízo de Bioinformática.]]
O Instituto Suízo de Bioinformática, moi coñecido polas súas siglas en inglés SIB (de Swiss Institute of Bioinformatics) é unha fundación académica sen ánimo de lucro que federa as actividades bioinformáticas de Suíza, cuxos servizos son moi utilizados internacionalmente.
O instituto foi creado o 30 de marzo de 1998 e a súa misión é fornecer recursos bioinformáticos básicos á comunidade de investigadores das ciencias da vida nacional e internacional en campos como a xenómica, proteómica e bioloxía de sistemas e tamén liderar e coordinar o campo da bioinformática en Suíza. En concreto, promove a investigación, desenvolve bases de datos e tecnoloxías de computación, e está implicado en actividades de ensinanza e servizos.
Historia
O Instituto foi creado orixinalmente para proporcionar un marco para o financiamento estable a longo prazo da base de datos Swiss-Prot e o nodo Swiss EMBnet. Isto debeuse a que Swiss-Prot sufriu unha importante crise de financiamento en 1996, que fixo que os líderes dos cinco grupos de investigación activos en bioinformática en Xenebra e Lausana, Ron Appel, Amos Bairoch, Philipp Bucher, Victor Jongeneel Manuel Peitsch creasen o SIB. Unha vez creado, o Instituto puido despois solicitar financiamento segundo as leis suízas que permiten que o goberno achegue ata un 50% dos gastos en infraestruturas de investigación e ensinanza vitais.
O primeiro director do Instituto foi Victor Jongeneel, seguido de Ernest Feytmans entre 2001 e 2007. Desde o 1 de outubro de 2007, O Instituto está dirixido por Ron Appel, un dos seus membros fundadores.
Organización
O SIB federa 52 servizos de investigación e grupos de infraestruturas, que reúnen un total de 650 científicos en campos tan variados como a proteómica, transcritómica, xenómica, bioloxía de sistemas, bioinformática estrutural, bioinformática evolutiva, modelización, obtención de imaxes, biofísica, xenética de poboacións e bioinformática clínica. O SIB organiza unha xuntanza científica anual denominada [BC]2 Basel Computational Biology Conference.
Recursos bioinformáticos básicos
O Instituto ofrece unha ampla variedade de recursos para a comunidade de investigadores de ciencias da vida, a maioría dos cales son accesibles por medio de ExPASy, o portal de recursos bioinformáticos do SIB. Entre estes recursos están:
Bases de datos
O SIB desenvolve e mantén bases de datos de categoría internacional, como UniProtKB/Swiss-Prot (base de datos de secuencias de proteínas curada que ten un alto nivel de anotación), neXtProt (plataforma de coñecementos de proteínas centrada en humanos), o repositorio SWISS-MODEL (modelos de estrturas de proteínas tridimensionais), STRING (redes de interaccións de proteínas para bioloxía de sistemas), SwissRegulon (redes regulatorias da transcrición de todo o xenoma), Eukaryotic Promoter Database (EPD), SWISS-2DPAGE (base de datos de electroforese en xel bidimensional), WORLD-2DPAGE Repository (repositorio de xeles bidimensionais), mirz (atlas de expresión dos ARN pequenos), CLIPZ (bases de datos de sitios de unión de proteínas que se unen ao ARN), PROSITE (familias e dominios proteicos), MyHits (secuencias e motivos de proteínas), CleanEx (datos de expresión xénica), Bgee (base de datos para recuperar e comparar os patróns da exresión de xenes entre especies animais), OpenFlu (bases de datos de virus da influenza animais e humanos), ViralZone (portal para entradas de UniProtKB virais), GlycoSuiteDB (base de datos de glicanos), SugarBindDB (base de datos de unión a azucres de patóxenos ou Pathogen Sugar-Binding Database), OrthoDB (o catálogo xerárquico de ortólogos eucariotas), miROrtho (o catálogo de xenes animais de microARN), e ImmunoDB (xenes inmunorrelacionados de insectos e familias de xenes).
Ferramentas informáticas
O SIB desenvolve e subministra programas informáticos para a comunidade de investigadores de ciencias da vida global, como SWISS-MODEL (modelización de homoloxías na estrutura das proteínas), SwissDock/EADock (atraque de ligandos), ISA (ferramenta de bi-agrupamento integrativo), PPA (modularización acoplada de varios conxuntos de datos), Melanie (plataforma de análise de xeles bidimensionais), MSight (software para imaxes LC-MS e análise para espectrometría de masas), OMA (matriz de ortoloxía), DeepView/Swiss-PdbViewer (visualizacion de proteínas, modelización e análise), e utilidades Newick (procesamento de árbores filoxenéticas de alto rendemento).
Servizos básicos
O SIB xestiona varios servizos básicos bioinformáticos que proporcionan apoio estatístico e informático, e tamén servizos e consellos para os científicos das ciencias da vida, o que lles permite realizar os seus proxectos de investigación e analizar os datos resultantes. Hai servizos básicos para investigación en xenómica, transcritómica e proteómica. O SIB tamén mantén o centro de computación de alto rendemento Vital-IT, que proporciona recursos computacionais, apoio ao desenvolvemento e consulta para a comunidade de ciencias da vida suíza tanto académica coma industrial. A infraestrutur Vital-IT está distribuída en tres localizacións: Universidade de Lausana, EPFL e Universidade de Xenebra. Tamén se fornecen recursos de computación e expertos bioinformáticos na área de Basilea por medio de sciCORE [BC]2, o Centro de Bioloxía Computacional de Basilea.
Educación e adestramento
Unha das prioridades do SIB é promover e coordinar a educación en bioinformática. Os membros do SIB están, directa ou indirectamente, implicados en varios cursos de bioinformática en todos os niveis educativos, desde bacharelato a estudos universitarios e de posgrao, e no adestramento especializado de científicos do eido das ciencias da vida. O SIB promove tamén unha rede de adestramento de doutoramento en bioinformática, que está aberto a estudantes graduados en escolas suízas de educación superior. Os obxectivos desta rede son dous:
Ciencia popular
O SIB está tamén implicado nun esforzo para traer a informática ao público leigo. Comprender a crecente importancia desta ciencia relativamente recente na sociedade de hoxe é algo fundamental. Nun futuro non moi distante, os pacientes recibirán resultados directamente xerados por métodos bioinformáticos. Desde o ano 2000, para aumentar o interese público, o SIB participou en numerosas feiras da ciencia, creou dúas revistas en liña, e exposicións de portas abertas e, en 2012, unha exhibición virtual.
Historia de Washington DC
A historia de Washington, D.C. está ligada ao seu papel como capital dos Estados Unidos. Orixinalmente habitada polo pobo algonquino coñecido como Nacotchtank, o lugar do Distrito de Columbia ao londo do río Potomac foi escollido por vez primeira polo presidente George Washington. A cidade foi atacada durante a guerra anglo-estadounidense de 1812 nun episodio coñecido como a Queima de Washington. Tras o regreso do goberno á capital, este tivo que xestionar a reconstrución de numerosos edificios públicos, incluída a Casa Branca e o Capitolio dos Estados Unidos. O Plan McMillan de 1901 axudou a restaurar e enbelecer a zona central da cidade, incluíndo a creación do National Mall, xunto con numerous monumentos e museos.
Os nativos indíxenas vivían na rexión do Distrito de Columbia preto de 12 mil anos antes da chegada dos primeiros exploradores europeos. Un dos primeiros europeos a explorar a rexión foi o inglés John Smith de Jamestown, un soldado que anteriormente axudou a establecer a colonia de Jamestown. Smith explorou a rexión vía o Río Potomac, en 1608. Smith atoparía unha tribo Nacotchtank, un grupo nativo que falaba un idioma algonquino. Os nativos inicialmente recibiron amigabelmente o comercio europeo, mais conflitos sobre propiedade de terras levaron posteriormente a batallas entre colonizadores europeos e os nativos. Os Nacotchtank terminaron abandonando as súas vilas e refuxiáronse nas forestas da rexión.
En 1751, esta pequena comunidade foi renomeada George Town, e posteriormente, Georgetown.
Tohoga e Georgetown
En 1632 está documentada a existencia dunha aldea dos nativos Nacotchtank no que hoxe é o barrio de Georgetown. Chamábase Tohoga. En 1662 realizáronse as primeiras vendas de terras a colonos ingleses ao longo do Potomac para o cultivo de tabaco. Ao pouco tempo comezaron a xurdir conflitos cos nativos, polo que en 1697 se levantou un forte. Ademais, estas grandes plantacións utilizaban bastante o traballo escravo.
Arredor de 1745, o colono George Gordon construíu un posto de inspección de tabaco na marxe sur do Potomac, xusto no último punto augas arriba navegable para grandes navíos. Deseguido creceron alí almacéns, peiraos e unha pequena comunidade portuaria. En 1751 o goberno de Maryland comproulle a Gordon terras para fundar no lugar a vila de Georgetown.
Escolla como capital dos Estados Unidos
Moitas cidades norteamericanas xa foran capitais dos Estados Unidos, ao longo dos primeiros anos que sucederan á independencia dos Estados Unidos. En 1783, o congreso norteamericano decidiu que os Estados Unidos deberían ter un centro permanente de goberno.
O gran problema era que a área onde se instalase a capital gañaría grande influencia política e económica. Moitos dos membros do congreso norteamericano eran do Norte industrializado, onde a escravitude apenas se usaba, e nalgúns estados se consideraba ilegal, e querían que a capital norteamericana se fixase en Filadelfia, entón a maior cidade norteamericana. Pola contra, os representantes dos estados do Sur agropecuario, dependentes da escravitude, querían a capital nunha cidade no Sur.
Alexander Hamilton, o entón secretario do Tesouro norteamericano, e Thomas Jefferson, Secretario do Estado, chegaron a un acordo sobre esta disputa. Hamilton estaba preocupado por estabilizar a economía do país e, para iso, un paso importante era o pagamento das débedas contraídas ao longo da guerra de independencia. Hamilton consideraba que o Congreso debía pagar o resto das débedas dos Estados do Norte. Jefferson, de Virxinia, un estado do Sur que xa pagara todas as súas débedas, aceptou pagar as débedas dos Estados do Norte no caso de que Hamilton aceptase que a capital norteamericana fose unha cidade no Sur dos Estados Unidos. Isto resultou na Residence Act, en 1790, que deu ao entón presidente norteamericano, George Washington, o poder de escoller o lugar onde sería construída a nova capital americana.
Construción
George Washington contratou a Pierre Charles L'Enfant, un enxeñeiro francés, para a creación da cidade]]. Unha dificultade foi a resistencia dos ricos propietarios de terra da rexión escollida en vender as súas terras.
Os planos e deseños de L'Enfant prevían unha cidade centrada no Capitolio dos Estados Unidos, cruzada por avenidas diagonais nomeadas con nomes dos Estados do país. Os cruzamentos destas avenidas con rúas correndo nun sentido norte-sur e leste-oeste serían rotatorias, e homenaxearían grandes personalidades norteamericanas. Outra idea era a construción dun enorme parque na marxe norte do Río Potomac, que constitúe o actual National Mall, construída no inicio do século XX. En tanto era construída Washington, George Washington e o Congreso norteamericano gobernaban o país noutras cidades escollidas temporalmente como capital federal.
Grazas a Andrew Bellicott e a Benxamin Banneker, que posuían os planos e deseños de L'Enfant, a construción da cidade continuou, e o Distrito de Columbia foi inaugurado como capital permanente dos Estados Unidos de América, en 1800. O goberno federal decidira nomear a capital dos Estados Unidos como Washington, nunha homenaxe a George Washington, non só polo papel que este tivo na creación da cidade senón na historia dos Estados Unidos como un todo.
1800 a 1860
250px|dereita|miniatura|A [[Casa Branca.]] Cando foi inaugurada, a constitución norteamericana deu ao congreso nacional o poder de gobernar directamente o distrito de Columbia. O congreso nacional estableceu un goberno de carácter rexional para Washington, coa creación dun Consello municipal, cuxos membros eran electos directamente polos habitantes. O prefecto, porén, era escollido directamente polo presidente. Non foi ata 1820 que os habitantes da Washington tiveron o dereito de escoller o prefecto da cidade. Porén, desde a súa inauguración, todos os habitantes que residían no Distrito de Columbia non tiñan o dereito de escoller o presidente dos Estados Unidos nas eleccións nacionais, dereito que ficou dispoñíbel só en 1961.
En agosto de 1814, na Guerra de 1812, tropas británicas invadiron a capital, partindo do Canadá e incendiando as principais estruturas da cidade. O presidente americano e os membros do Congreso federal xa saíran da cidade, mais a moral da poboación atinxiu un nivel moi baixo. Tropas norteamericanas encarregadas de defender a capital fuxiron antes de seren atacadas polos ingleses. Despois do fin da guerra, discutiuse mover a capital norteamericana a un lugar menos vulnerábel a ataques militares, mais os habitantes da cidade persuadiron o Congreso de ficar na cidade. Washington pasou por un proceso de reconstrución, que terminou en 1819. As paredes externas da Mansión Presidencial, chamuscadas no ataque inglés, foron pintadas de branco para que as manchas negras das paredes queimadas ficasen escondidas. Esa mansión é actualmente coñecida como a Casa Branca.
Cando Washington foi inaugurada como capital, prevíase que a cidade sería un importante centro industrial e comercial, alén da natural posición de centro político máis importante dos Estados Unidos. Porén, moitas cidades na rexión, como Boston, Charlottetown, Filadelfia, Nova York e especialmente Baltimore, a maior cidade de Maryland, impediron un rápido crecemento poboacional de Washington. A poboación de Washington ficou en torno de apenas 50 mil habitantes ata o fin da década de 1840, e moito do terreo do Distrito de Columbia estaba sen uso. No seu tórrido verán, Washington ficaba practicamente deserta. En 1846, o Congreso nacional decidiu devolver a área ao sur do Río Potomac ao Estado de Virxinia.
Escravitude e Guerra Civil
250px|dereita|miniatura|O [[Memorial de Lincoln, que homenaxea Abraham Lincoln, un dos presidentes norteamericanos máis famosos do país, e que foi asasinado na cidade.]]
Unha cuestión controvertida na capital dos Estados Unidos era a escravitude. Washington está localizada na Rexión Sur dos Estados Unidos, onde o uso de escravos era extensivo. Os escravos construíran moito da cidade, incluíndo estruturas gobernamentais e vías públicas. Mais boa parte do país estaba contra a escravitude, especialmente a poboación dos estados do norte. En 1850, unha lei nacional prohibiu o comercio escravo en Washington, e foi definitivamente abolido polo presidente americano Abraham Lincoln, en 1862, cando a Guerra Civil Americana xa comezara dous anos antes. Os propietarios de escravos que decidiron ficar do lado da Unión nortista (compostas por estados que apoiaban a abolición da escravitude), e leais ao presidente norteamericano foron recompensados con 300 dólares por escravo liberado.
Washington está localizada ao norte da Virxinia, un Estado do Sur confederado, e altamente vulnerábel a un ataque surista. Abraham Lincoln creou unha forza militar, a Tropa de Potomac, co obxectivo de defender Washington, a capital dos estados da Unión. Aínda que isto non fose necesario, unha vez que unha capital temporal puidese ser escollida nun local menos vulnerábel, Lincoln e a maioría do Congreso da Unión decidiu que a capital da Unión debería continuar sendo Washington.
A necesidade de defender a capital da Unión fixo que a poboación de Washington medrase axiña. Con 60 mil habitantes no comezo da guerra, Washington chegou aos 120 mil no final da Guerra Civil. Millares de soldados protexían Washington, millares de persoas viñan doutras rexións dos Estados Unidos, empeñadas en axudar nos esforzos de guerra, dirixíanse á cidade, ben como millares de afroamericanos que, fuxindo da escravitude, viñan dos estados do sur confederado. Este crecemento levou á falta de vivendas e os sistemas de sanidade pública deixaron de atender de forma eficiente á poboación da cidade. Despois do fin da guerra, o goberno norteamericano, a través dun novo plano director, reformou moito da cidade, e estes problemas foron resolvidos.
O presidente norteamericano Lincoln foi asasinado en 14 de abril de 1865, apenas algúns días antes do termo da guerra, no Ford's Theater, por John Wilkes Booth.
1865 a 1900
En 1871, o Congreso norteamericano fixo do Distrito de Columbia un territorio gobernamental. Washington e inmediacións foron gobernadas por algúns anos por un gobernador, Alexander Sheppard, pesoalmente escollido polo presidente. Sheppard era o principal administrador dun programa de planexamento urbano. Porén, non controlou adecuadamente as finanzas do Distrito, gastando moito máis do necesario, polo que foi acusado de deshonestidade e corrupción.
Un comité foi estabelecido en 1874, e descubriu que o territorio gobernamental de Columbia estaba cunha débeda de 20 millóns de dólares, e axiña o Congreso norteamericano decidiu abolir o territorio gobernamental. O Distrito de Columbia pasaría a ser administrado por tres persoas, directamente escollidas polo presidente, e que tiñan por cometido o control absoluto na administración do Distrito de Columbia. A cidade de Georgetown pasou a formar parte de Washington, desde entón, e os nomes das rúas de Georgetown foron modificadas para atender ás especificacións do plano director de L'Enfant. Por un longo período, a poboación de Washington non tería o dereito de escoller os membros do goberno rexional, un caso único entre as cidades dos Estados Unidos.
1900 a 1950
250px|dereita|miniatura|A [[National Mall, construída no inicio do século XX, é un inmenso parque localizado no centro da cidade.]]
O National Mall foi proxectado e construído no inicio do século XX, nunha enorme área entre o Capitolio dos Estados Unidos e o Monumento de Washington.
Washington creceu bastante durante a primeira guerra mundial, cando os Estados Unidos precisaban de máis traballadores para o desenvolvemento dos planos de esforzos de guerra. Con 350 mil habitantes en 1915, Washington pasou a ter preto de 450 mil despois do termo da guerra. Este aumento poboacional causou moitos problemas nos distintos servizos públicos. Falta de vivendas, alto valor da terra e escolas masificadas, con clases moitas veces con 60 ou máis estudantes, foron problemas que abateron Washington nos anos que seguiron á primeira guerra mundial.
Ao contrario doutras cidades norteamericanas, Washington non sufriu coa Gran Depresión. Polo contrario, diversos plans desenvolvidos polo goberno nacional, co obxectivo de minimizar os efectos da Depresión no país, crearon máis empregos, que fixeron que a poboación da cidade crecese axiña unha vez máis. De 485 mil habitantes en 1930, Washington pasou a ter 450 mil en 1940. Máis crecemento seguiu aos anos da segunda guerra mundial, e Washington alcanzou preto de 800 mil habitantes ao termo da mesma. Durante a guerra, o Pentágono foi construído
1950 a 2000
Desde a década de 1950, a poboación de Washington vén caendo gradualmente, despois do máximo de 800 mil atinxido en 1945. Porén, a poboación dos suburbios continuou a crecer. Coa desegregación racial escolar, regulamentada polo Congreso nacional en 1954, moitas familias brancas mudáronse aos suburbios de Washington. Desde 1955, os afroamericanos compóñen a maioría da poboación da cidade.
Despois do fin da segunda guerra mundial, moitos dos habitantes do Distrito de Columbia esixiron votacións directas na cidade para escolla dos principais oficiais da cidade. Moitos deses habitantes tamén querían o dereito de participar das eleccións nacionais, como a escolla do presidente norteamericano. En 1961, o Congreso norteamericano aprobou unha emenda constitucional que deu aos habitantes de Washington o dereito a participar nas votacións nacionais.
A partir da década de 1970, un número crecente de persoas de Columbia pasou a alimentar un movemento cuxo obxectivo era facer que o Distrito de Columbia se convertese nun estado propio dentro dos Estados Unidos. A proposta foi aprobada polo Congreso americano en 1978 e ratificada polos habitantes da cidade en 1982 mais non ratificada por varios dos estados do país, para ser finalmente rexeitada polo Senado norteamericano en 1992.
En 1973, o Congreso norteamericano deu aos habitantes da cidade o dereito de elixir o prefecto de Washington, así como os membros do Consello municipal, por primeira vez en máis dun século. En 1974, os habitantes da cidade elixiron a Walter Washington como o prefecto do estado, anteriormente prefecto da cidade, nomeado directamente polo presidente norteamericano.
Washington sufriu unha gran crise financeira entre 1994 e 1995, e o Congreso americano novamente decidiu remover parte dos poderes municipais. O Congreso disolveu o Congreso municipal, removeu os poderes gobernamentais do Distrito de Columbia e creou un Consello Financeiro, do que os seus membros serían escollidos directamente polo presidente norteamericano, e o Distrito de Columbia pasaría a ser controlada novamente polo goberno norteamericano. Entre 1999 e 2000, o Congreso norteamericano decidiu restituír ao Distrito de Columbia os seus poderes gobernamentais.
2000 ata hoxe en día
En 2001, a rexión metropolitana de Washington foi branco dos Ataques do 11 de setembro, nos que un Boeing 767 atinxiu o Pentágono, destruíndoo parcialmente e matando a 125 persoas, así como os 65 pasaxeiros da aeronave. Despois destes ataques, o Distrito de Columbia foi branco dun ataque de anthrax, a través de cartas contendo o virus que infectou a 20 persoas e matou 5 delas.
Thalassiosira pseudonana
Thalassiosira pseudonana é unha especie de diatomea mariña céntrica. Foi elixida como a primeira especie do fitoplancto eucariota mariño á que se faría unha secuenciación xenómica completa. Foi seleccionada para este estudo porque é un modelo para estudos sobre fisioloxía de diatomeas, pertence a un xénero de ampla distribución nos océanos do mundo, e ten un xenoma relativamente pequeno de 34 megapares de bases. Posteriormente secuenciouse tamén a diatomea Phaeodactylum tricornutum. Os científicos están investigando a absorción de luz polas diatomeas, utilizando como modelos as diatomeas Thalassiosira. Unha forma obtida por enxeñaría desta diatomea foi considerada como un potencial vehículo para a administración de fármacos no tratamento do cancro con fármacos de quimioterapia que son pouco solubles en auga.
Río Mero
O Río Mero está na provincia da Coruña.
Thalassiosira pseudonana
O clon de T. pseudonana que foi secuenciado foi o CCMP 1335 e está dispoñible no National Center for Marine Algae and Microbiota do Bigelow Laboratory for Ocean Sciences de Maine, Estados Unidos. Este clon foi recolectado orixialmente en 1958 en Moriches Bay (Long Island, Nova York) e foi mantido en cultivo continuamente.
Río Mero
Curso
Nace nos Montes da Tieira (Cesuras) e tras percorrer 41 km desemboca no interior da ría do Burgo. Atravesa os concellos de Oza-Cesuras, Abegondo, Bergondo, Cambre, Culleredo e Oleiros. Nel está o encoro de Cecebre e na súa confluencia co río Barcés forma a zona especial de conservación (ZEC) Encoro de Abegondo - Cecebre, que pertence na súa maior parte ao concello de Abegondo.
Caudal
A media do caudal do río Mero a altura de Cambre foi de 7,3 m3/s e con máximos de 34,8 m3/s entre o 1970 e o 1986. Para evitar inundacións, así coma facer uso de toda a capacidade do encoro de Cecebre, realizáronse as obras de canalización, rematadas no ano 2007, no seu tramo final entre o encoro de Cecebre ata a súa desembocadura na ría.
Afluentes
miniatura|esquerda|Afluentes. Pola marxe esquerda, ten o Barcés, o Brexa e mais o río Valiñas. Pola marxe dereita, o Río Gándara.
Río Mero
Aproveitamento
A auga do encoro de Cecebre fornece aos concellos da Coruña, potabilízase na ETAP da Telva xestionada por Emalcsa. O ciclo da auga remata na EDAR de Bens.
Navegación
No pasado o río foi navegable ata o porto de Sigrás. Era habitual o movemento de barcadas con persoas e mercadoría, principalmente para fornecer a Casa da Especiería da Coruña. Actualmente esta posibilidade vese limitada polo encoro da Barcala. En 1990 o alcalde de Cambre, Antonio Varela, enviou un escrito á Confederación Hidrográfica do Norte solicitando a eliminación de devandita presa. Conta con pantalán en O Temple que permite o amarre de pequenas embarcacións.
Henry Koster
Traxectoria
Koster naceu en Berlín, fillo dun vendedor que abandonou o fogar cando o seu fillo aínda era novo. Entrou no mundo do cinema sobre 1910 cando o seu tío abriu un dos primeiros cines de Berlín. A nai de Koster tocaba o piano para acompañar os filmes mentres o seu fillo os vía.
Koster rematou o instituto en Berlín mentres traballaba como escritor de relatos e debuxante e despois foi contratado por unha compañía cinematográfica como guionista, pasando logo a ser axudante do director Curtis Bernhardt. Un día que Bernhardt caeu enfermo pediulle a Koster que o substituíse.
Koster tivo problemas pola súa orixe xudía e sabía que tiña que marchar. Tras perder os nervios un día marchou directamente á estación e colleu un tren a Francia, onde volveu ser contratado por Bernhardt, que marchara con anterioridade. Pasou logo a Budapest, onde coñeceu e casou con Kato Kiraly en 1934. Dous anos despois conseguiu un contrato para traballar con Universal Pictures en Hollywood. Aínda que non falaba inglés, o estudio convenceuno para dirixir Three Smart Girls, con Deanna Durbin. O filme foi un éxito e evitou a bancarrota da Universal.
Nun club nocturno de Nova York descubriu a Abbott and Costello e convenceu á Universal para contratalos. O seu primeiro filme foi One Night in the Tropics. A protagonista feminina, Peggy Moran, converteuse na segunda esposa de Koster en 1942. Cando casaron prometeulle que estaría en todos os seus filmes. Fíxoo, mais cunha estatua dela.
Durante a segunda guerra mundial Koster foi considerado un inimigo infiltrado a pesar da súa fuxida da Alemaña nazi e tivo que quedar na casa, recibindo as visitas de Charles Laughton, co que xogaba ao xadrez.
A súa carreira trala guerra foi tamén afortunada: foi candidato ao Oscar ao mellor director por The Bishop's Wife (1947); dirixiu o éxito de James Stewart Harvey (1950) e o primeiro filme estadounidense de Richard Burton, My Cousin Rachel. En 1953 foi o director de The Robe, primeiro filme en CinemaScope.
Retirouse en 1965 e dedicou o resto da súa vida á pintura.
Xuízo do Prestige
miniatura|300px|Manifestación de Nunca Máis en Expocoruña, o día no que comezou o xuízo. O xuízo pola catástrofe do Prestige deu comezo o martes 16 de outubro de 2012, case dez anos despois do afundimento, no recinto de Expocoruña, actuando como presidente do tribunal o xuíz Juan Luís Pía. Está considerado como a maior causa por delito ambiental nunca instruída en España. A instrución ocupa 266.650 folios en douscentos tomos, están citados 133 testemuñas e faranse un total de 98 probas periciais. Están persoadas no xuízo 2.128 persoas físicas e xurídicas, incluído o Estado francés e oito concellos franceses, e actuarán 51 avogados e 28 procuradores, letrados da Xunta e da Deputación provincial da Coruña, ademais da Fiscalía e a Avogacía do Estado. Acreditáronse 200 periodistas de máis de 40 medios de comunicación.
As declaracións dos acusados e das testemuñas comezou o 13 de novembro de 2012, e a lectura da sentenza tivo lugar xusto un ano despois.
Instrución do xuízo
O Estado español presentou o 16 de maio de 2003 unha demanda contra a clasificadora do barco, a American Bureau of Shipping (ABS), ante os tribunais estadounidenses -a sede da empresa está nos Estados Unidos, á que se lle esixía unha indemnización de 1.000 millóns de euros. A empresa foi a que asinou o certificado de navegabilidade do buque nunhas condicións neglixentes e imprudentes, e as revisións nin sequera se fixeran de acordo coas normas internas de ABS.
En 2010, a demanda foi desestimada en primeira instancia e, tralo recurso, rexeitada polo Tribunal de Apelación do Segundo Circuíto de Nova York, en agosto de 2012. A decisión dos xuíces baseouse en que a presunta neglixencia e imprudencia da empresa nas sucesivas revisións técnicas do petroleiro non se acreditaron suficientemente como a causa definitiva do accidente.
Este proceso nos tribunais americanos costoulle a España máis de 30 millóns de euros.
A Fiscalía presentou o informe pericial definitivo, que eleva a 4.442 millóns de euros a indemnización esixible, correspondentes ós danos directos e indirectos da marea negra e inclúe os danos a intereses privados e o impacto medioambiental sobre intereses públicos de carácter máis difuso. No informe provisional, a indemnización estaba valorada en 2.233,76 millóns de euros (1.974,54 correspondentes ós gastos do estado e o resto a outras administracións e a particulares). Aínda con esta duplicación do valor dos danos causados, o avogado do Estado manifestou a súa discrepancia porque di que, nalgúns casos, só acepta o 20% dos gastos dalgúns ministerios.
Acusación
Están acusados o capitán do barco, Apostolos Mangouras; o xefe de máquinas, Nikolaos Argyropoulos; e o primeiro oficial, Ireneo Maloto (este en busca e captura); así como o entón director xeral de Mariña Mercante, José Luis López Sors (único alto cargo imputado). O ministerio público tamén presentou como responsables civís subsidiarios as empresas Mare Shipping, propietaria do barco, e Universe Marine, como armador.
Mangouras está acusado de desobediencia ás autoridades e ignorar as advertencias meteorolóxicas, co que "Comprometeu a seguridade do buque, puxo en perigo a tripulación durante o colapso, obstruíu as operacións de salvamento marítimo e provocou o derramo de fuel", segundo as conclusións do fiscal, que engade que ocultou á inspección feita ó barco en 2001 a información das múltiples deficiencias do barco que el coñecía. O fiscal, Álvaro García Ortiz, solicita para el unha pena de 12 anos de cadea e 43.200 millóns de euros, como indemnización, da que respondería -en caso de ser declarado culpable- á aseguradora británica The London P&I. Actúa como avogado de Mangouras o letrado vasco José María Ruíz Soroa, experto en dereito marítimo.