cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epicureísmo
Contexto histórico
Para o cidadán da Época Clásica, a época inmediatamente anterior helenística, as polis proporcionaban un sinal de identidade e unha comunidade social e política capaz de dar sentido á súa vida. Mais a caída das polis gregas baixo a espada das diferentes forzas invasoras tivo como consecuencia a desconfianza, o desarraigo e a inseguridade.
En resumo, a Época Helenística foi un momento de crise en que as éticas dos epicúreos e os estoicos constituíron as dúas respostas máis significativas. Ambas as dúas intentarían crear valores éticos e novas formas de convivencia. Este esforzo tería como resultado principal a aparición e extensión de que a vida feliz era aquela que lles permitía ás persoas acadar a ataraxia, é dicir, que o obxectivo fundamental da ética era proporcionar o autocontrol e a liberdade interior que permitisen ás persoas superar os sufrimentos propios da existencia humana.
Orixe
No ano 306 a.C., Epicuro de Samos adquiriu a leira coñecida como "O Xardín" nas aforas da cidade de Atenas e fundou a súa escola de filosofía. Formada tanto por homes como por mulleres (gran novidade nas escolas gregas), nela viviu illado da vida política e da sociedade, practicando a amizade e a vida estética e de coñecemento.
Filosofía epicúrea
miniatura|dereita|Busto de Epicuro de Samos Epicuro de Samos propuña a realización dunha vida boa e feliz mediante a administración intelixente de praceres e dores, a ataraxia e os vínculos de amizade entre os seus correlixionarios. Este pracer non debía de limitarse só ao corpo, como preconizaba o hedonismo cirenaico, senón que debía de ser tamén intelectual, dado que o home era un todo. Ademais, para Epicuro a presenza do pracer ou felicidade era un sinónimo da ausencia de dor, ou de calquera tipo de aflición: a fame, a tensión sexual, o aburrimento etc. Era un equilibrio perfecto entre a mente e mailo corpo que proporcionaba serenidade, que eles denominaban ataraxia. O pracer puro era o ben supremo, a dor o mal supremo. Os praceres e sufrimentos eran consecuencia da realización ou impedimento dos apetitos.
No entanto, para os epicúreos non todo pracer debía ser desexado se del se puidesen derivar consecuencias dolorosas, nin toda dor debía ser evitada se dela se puidesen derivar posteriormente un pracer maior. Polo tanto, a busca de pracer era para estes autores ante todo o resultado dun cálculo racional. Ademais, os epicúreos diferenciaban entre varios tipos de praceres físicos e intelectuais, pero insistindo sempre na idea de que para as persoas o pracer supremo era a ausencia de dor corporal e de angustia mental. Para acadar este estado de ataraxia ou felicidade, unha persoa requiría, en primeiro lugar, ter certos coñecementos sobre os seus desexos e praceres, así como das causas dos temores que lle angustian e inquietan.
Para os epicúreos, un dos maiores medos que desasosegaban ás persoas e lles impedían ser felices era a certeza da morte. Todo se acababa para eles coa morte. Non había outra vida, nin premios nin castigos divinos. Non había dor nin tampouco pracer despois de mortos. Así que a mellor actitude era ignorar a propia morte e dedicarse a gozar de maneira serena e intelixente dos praceres que ofrece a vida, entre os que destacaba o pracer da amizade.
Aínda que subliñando o pracer como trazo máis importante da felicidade humana, para os epicúreos, coma para os estoicos, o mellor camiño para acadar a boa vida era o da intelixencia e o cálculo racional, o camiño do coñecemento.
Galería de imaxes de Muxía
Galería de imaxes do concello de Muxía na provincia da Coruña.
Partido Regionalista del País Leonés
O Partido Regionalista del País Leonés (Partido Rexionalista do País Leonés en galego) (PREPAL) é un partido político español de carácter leonesista.
Fundación
O PREPAL foi fundado en 1980 polo cidadán zamorano Francisco Iglesias Carreño, presidente de Ciudadanos Zamoranos (CC. ZZ.) e dirixente do Movimiento Leonesista (M.L), quen foi o primeiro Secretario Xeral e despois Presidente da formación. Dende a súa fundación tivo implantación nas provincias Salamanca, Zamora, e León.
A iniciativa da fundación do PREPAL foi desenvolvida por Carreño no curso dunha reunión dos grupos culturais GRES, CCZZ e GAL, do Movemento Leonesista M.L., celebrada na cidade de Toro.
Comarcalismo
Cada terceiro domingo de maio, Cidadáns Zamoranos CC.ZZ organiza a Festa das Bisbarras do País Leonés («VALORIO») no bosque de Valorio, próximo á cidade de Zamora.
A primeira edición de VALORIO foi prohibida polo Goberno Civil de Zamora durante o mandato de UCD.
O PREPAL asumiu, dende a súa fundación o comarcalismo das provincias de León, Zamora e Salamanca, facendo diso signo antropolóxico diferenciador do Reino Leonés e do País Leonés.
Constitucionalismo
O Partido Regionalista del País Leonés autodefínese como «social e democraticamente avanzado». Foi o primeiro que presentou na circunscrición electoral de Madrid unha candidatura integrada ao completo por mulleres leonesas. Propugna a creación dunha Comunidade autónoma integrada polas provincias de Salamanca, Zamora e León, por aplicación formal e directa da Constitución Española de 1978 e, polo tanto, no actual marco constitucional de España e dentro da Unión Europea.
Coroa leonesa
O PREPAL propugna a «fraternidade convivencial» entre as catro rexións históricas da coroa leonesa: Estremadura, o Reino de León, Galicia e Asturias, «actualizada a niveis de comunicación, interacción económica e potenciación antropolóxica actual».
Acordos UCD - PSOE de 1981
O PREPAL disente dos acordos establecidos polos grupos UCD e PSOE o 31-7-1981 e sostén a validez dos dereitos constitucionais do pobo leonés, derivados tanto da Constitución Española de 1931 como pola Constitución Española de 1978. Así mesmo, propugna a homoxeneidade constitucional para as catro rexións históricas da coroa leonesa, dando o cualificativo de «Rexións constitucionais» a Estremadura, o Reino de León, Galicia e Asturias.
Siniestro Total
Siniestro Total é un grupo de música punk-rock galego, formado en Vigo en 1981 por Germán Coppini, Miguel Costas, Alberto Torrado e Julián Hernández,. Tras pasar por varias formacións, a actual ficou con Julián Hernández, Javier Soto, Óscar G. Avedaño, Ángel González e Jorge Beltrán.
Circunstancias previas
Pouco despois Javier Soto comezou o servizo militar, mentres que Miguel Costas, Alberto Torrado e Julián Hernández formaron o grupo afeccionado Coco y el de los Mil Quinientos. Xa en 1980, o grupo, tras varios cambios de nome, adoptou o que parecía ser o definitivo: Mari Cruz Soriano y los que afinan su piano.
O nome actual de Siniestro Total xurdiu o 20 de agosto de 1981. Javier Soto recibiu un dos seus primeiros permisos para saír un tempo tras entrar na mili, e aproveitou para volver cos seus antigos compañeiros e saír con eles unha noite por Vigo. Ao regresar a casa, o Renault 12 Familiar no que viaxaban sufriu un serio accidente na avenida de Beiramar, en Bouzas. Todos os que ían no vehículo (Miguel Costas, Javier Soto, Alberto Torrado, Julián Hernández, Manolo Romón e José Manuel Barros) foron trasladados ao Hospital Xeral de Vigo e atendidos polo persoal de urxencias. O accidente non implicou secuelas para ningún dos seis ocupantes, mais a compañía na que estaba asegurado o vehículo declarou o seu estado como siniestro total, de onde tomaron o nome que quedaría como definitivo.
Comezos da banda
No outono de 1981 a banda comezou a ensaiar, a gravar temas e a promocionarse, pero faltáballes un vocalista. Atoparon a Germán Coppini, quen aceptou ocupar o posto do cantante en Siniestro Total. A finais de ano o grupo tiña catorce temas e empezou a publicitarse como "un grupo vigués cunha concepción iconoclasta e neo-dadaísta nos textos: punk-rock galego contra o aburrimento xeral", ou, tal como os definiría Antón Reixa nunha das primeiras gravacións das que se ten constancia, como un grupo de "esquizorock celta", e distribuíu a maqueta que tiñan gravada. Jesús Ordovás, que daquela dirixía o programa radiofónico Esto No Es Hawaii en Radio 3, interesouse por ela. Ordovás comezou a pinchar os seus temas e a promocionar a Siniestro Total dende o seu espazo radiofónico. Deste xeito, a banda acadou unha enorme sona entre os oíntes, quen comezaron a pedir máis material do grupo.
Xa na primavera de 1982, a casa discográfica DRO (Discos Radioactivos Organizados), de recente creación, decidiu fichalos ao observar a certa fama que xa posuían, amais dos contactos que tiña Julián Hernández en Madrid. Así, permitiulles gravar un EP, que saíu en xuño dese mesmo ano co título de Ayudando a los enfermos. Esta gravación contiña catro temas: "Ayatolah!", "Matar jipis en las Cíes", "Mario (Encima del armario)" e "Purdey". O EP resultou ser un éxito de vendas alternativas, polo que a discográfica lles permitiu gravar un primeiro álbum completo. En outono pecháronse no estudio durante apenas tres días para gravar quince cancións, publicadas en novembro de 1982 co título de ¿Cuándo se come aquí? e que supuxeron un éxito de vendas inda maior ao do EP. Deste último, tan só apareceron no LP as cancións "Ayatolah!" e "Matar jipis en as Cíes", xunto con éxitos como "Ponte en mi lugar", "Fuera las manos chinas del Vietnam socialista", "Las tetas de mi novia" ou a versión "Hoy voy a asesinarte (The life and soul of the party)", de Petula Clark. A carátula representaba os membros do grupo caracterizados coma os Irmáns Dalton de Lucky Luke.
Sona
Xa a comezos de 1983, Siniestro mantén certa fama, o que lle permite organizar concertos cunha boa cantidade de público. O 10 de xaneiro dese ano ten lugar un dos eventos que máis dá a coñecer a banda: a Primeira Festa de Radio Pop, na que Julián Hernández proclama: «Chegamos á gloria máis alta á que poderíamos chegar catro desgraciados coma nos». O concerto comeza co berro de Miguel Costas de: «¡Hala, chavalada...!, ¡a divertirse!», e a continuación o mesmo Costas presenta o primeiro tema da súa actuación como unha canción «heavy-metal Total»; é xusto nese intre cando o público comeza a cuspir contra o persoal da banda, incluído Coppini, que saíra ao escenario cun polo de goma colgado da súa cazadora, que remata, xunto coas dos seus compañeiros, absolutamente enchoupada.
Esta actuación resultou ser un éxito absoluto; gañaron un dos premios que se outorgaban en dita festa e tiveron a oportunidade de actuar na Sala RockOla de Madrid. Carlos Tena e Diego A. Manrique, directores do programa Caja de Ritmos de TVE, pedíronlles un par de temas inéditos para unha actuación no programa. En apenas cinco minutos, Julián Hernández compuxo "Me pica un huevo" e Miguel Costas escribiu "Sexo chungo". Finalmente non poden interpretar estes dous temas para a televisión, xa que o día anterior ao que está programada a actuación, Las Vulpes ofreceran a canción "Me gusta ser una zorra". A raíz dese feito, produciuse un escándalo inmediato e o programa foi censurado, o que tivo como consecuencia a dimisión de Carlos Tena de TVE. Con todo, as dúas cancións preséntanse como un dobre single que fai exclamar a Miguel Ríos:
Mentres ocorre todo isto, Germán estivo repensando seriamente a súa continuidade no grupo. Tras saír do hospital e poder volver actuar, contacta co multiinstrumentista Teo Cardalda, co que forma un dúo. En principio trátase dun pequeno proxecto paralelo a Siniestro Total, co nome de Golpes Bajos. Dese xeito, compaxina a súa actividade nos dous grupos: de luns a venres en Siniestro e as fins de semana en Golpes.
Pero o momento decisivo chega cando, con este último grupo, envía algunhas cancións ao Concurso de Maquetas da revista Rock Espezial (actualmente chamada Rock Deluxe) e, xunto con Teo Cardalda, gaña o primeiro premio. Pouco despois, debido a este éxito, Golpes aparece nun programa de TVE presentado por Paloma Chamorro. Porén, Germán non comenta que tamén pertence a Siniestro Total, feito que ofende ao resto dos compoñentes do grupo.
Así, Germán e Teo buscan dous instrumentistas máis para Golpes Bajos. Finalmente, atopan a Pablo Novoa e Luis García, e en abril de 1983 Germán abandona definitivamente Siniestro Total.
Abandono do vocalista
Ante a perda do seu carismático vocalista, o grupo comeza a ser rexeitado nalgúns lugares á hora de actuar, xa que era el quen tiña mellor fama dentro da banda, e todo o mundo pensa que están acabados. Con todo, é entón cando se lles presenta Paco Trinidad, que lles propón a volta de Miguel á voz e a gravación dunha vintena de cancións que el está disposto a producir. Os mozos consideran que este será de todos os xeitos o seu último álbum, así que deciden non limitarse a gravar un disco de punk e optan por introducir toda clase de instrumentos nas súas gravacións, á parte da guitarra, o baixo e a batería.
Regravan e maquetan en Vigo algúns temas que xa estiveron ensaiando con Germán, como "La caca de colores", pero engadíndolle un toque de swing, e "Opera tu fimosis", e compoñen dezanove máis, que gravan no estudo Trak en Madrid; as letras seguen sendo tan surrealistas e grotescas como as do primeiro álbum, mentres que a música ábrese en diversos estilos: new age, rock, rock and roll, música tradicional galega... Posteriormente, van a Madrid para gravar as cancións na súa versión definitiva, contando cos coros de Juanma e o Chicarrón de Los Elegantes e Pepo Fuentes entre moita outra xente.
Antes da publicación do segundo LP, o 20 de outubro, a banda aparece no programa La Edad de Oro de Paloma Chamorro, no cal tocan dúas cancións inéditas que aparecerían máis tarde no novo traballo: "Opera tu fimosis" e "O tren" (versión do tema de Andrés Dobarro).
En novembro de 1983 sae á rúa publicado de novo por DRO o segundo disco do grupo, que se titula simplemente Siniestro Total II: El Regreso, sorprendendo a todos os seguidores da banda, posto que todo o mundo está xa convencido de que sen Coppini xa se disolvera; o novo LP acompáñase do single "No somos de Monforte", que inclúe como cara B unha canción non contida no álbum.
Este segundo disco non se vende tan ben como o seu predecesor, aínda que a portada, na cal figura Bob Hope cun vaso de leite, funciona ben respecto das vendas. Nada máis saír o LP, o grupo organiza unha festa na que Antón Reixa exerce de presentador e aparecen Pepo Fuentes, Juanma e Gerardo disfrazados de gorilas, co que se lle chama «Día Mundial do Disfrace de Gorila».
Por aquel entón Javier Soto xa terminara a mili, de modo que volve ao mundo musical, formando, xunto con Alberto Torrado (que segue sendo baixo de Siniestro), Nicolás Pastoriza e Vicente Alberte o grupo Los Buzos. Poucos meses logo disto Soto abandona o grupo e forma, xunto co propio Torrado, Antón Reixa e Rubén Losada, Os Resentidos.
Miguel Costas, pola súa banda, acaba de formar naqueles momentos o grupo Aerolíneas Federales, co que o 8 de xaneiro de 1984 gana un concurso celebrado na Coruña e pouco despois grava con eles o seu primeiro LP homónimo. Tamén Julián Hernández formara o seu grupo paralelo a Siniestro, un pequeno proxecto que non durou moito co nome de Mili y sus Muermos.
Pero o propio Siniestro tamén publica material novo nese tempo: un maxi compartido cos Resentidos co título de Surfin´ CCCP, que está dedicado aos líderes soviéticos mortos por aquela época, e pouco despois aparece con algo de atraso o single "Más vale ser punkie que maricón de playas", correspondente ao Regreso.
Ademais Julián comeza a escribir cancións a un ritmo bastante rápido, de modo que sobre febreiro ou marzo de 1984 xa ten escrita case na súa totalidade ''Quienes somos? De donde venimos? a donde vamos?,'' e mentres o grupo está de xira por toda España compón en ao redor de media hora nun hotel da Coruña "Miña terra galega", tomando prestada a música de "Sweet home Alabama" de Lynyrd Skynyrd e adaptando a letra a Galicia. Miguel, á súa vez, escribe unha canción sobre «una chica muy mona que vivía en Barcelona», e entre todos deciden chamala "Assumpta", en honra á actriz catalá Assumpta Serna, dado que este é o nome máis catalán que se lles ocorre.
No outono de 1984 teñan xa escritas catorce cancións, polo que deciden continuar co grupo xa de forma definitiva e gravalas esta vez todas en Trak, e deixar que sexan producidas de novo por Paco Trinidad. En novembro dese mesmo ano aparece o terceiro disco, titulado Menos mal que nos queda Portugal e editado por DRO, no que as letras vólvense algo máis simpáticas que grotescas e a música convértese nun rock máis clásico, que en ocasións se suaviza ata o power-pop, e do que saen moitos dos himnos da banda, nalgúns dos cales Julián empeza a prestar a súa voz. O LP sae acompañado de dous singles: "Tipi, dulce tipi" e "Te quiero", con cancións non contidas no disco como caras B, e algúns meses máis tarde aparece unha nova edición do álbum cunha portada algo distinta na que pode lerse: «Edición Internacional».
A xira de promoción do disco realízase xa nos primeiros meses de 1985, e esténdese ata a primavera; e é precisamente durante esa xira, concretamente no mes de maio, cando Javier Soto finalmente abandona Os Resentidos e únese a Siniestro Total. En principio toca os teclados, pero non tarda moito en pasarse á guitarra, sendo esta a súa especialidade, co que o grupo pode xa interpretar temas que requiren un maior virtuosismo.
No mes de decembro de 1985 Siniestro publica o seu cuarto álbum de estudio, Bailaré sobre tu tumba, novamente a través de DRO. As oito primeiras canción do disco graváronse nos estudios Trak, mentres que os sete seguintes graváronse ao vivo durante a xira de verán dese anos, en concertos celebrados en Alcázar de San Juan, Santiago de Compostela, Vigo e Valladolid.
O 29 de xullo de 1990 foron abreconcertos de Madonna, que actuou no Estadio de Balaídos de Vigo ante 20 000 persoas, como parte da súa xira Blond Ambition Tour.
Estilo
O primeiro álbum, ¿Cuándo se come aquí?, é dun estilo marcadamente punk, con letras alporizadas e cancións de tres acordes como máximo que apenas rozan os dous minutos nos casos máis afortunados. No segundo, Siniestro Total II: El Regreso, continúa a esencia punk, inda que aparecen máis instrumentos á parte dos característicos neste estilo, e atopámonos con teclados, seccións de vento etc. No terceiro, Menos mal que nos queda Portugal, o punk evoluciona a un rock máis clásico, inda que mantén unhas letras xenuinamente punk, pero algo máis simpáticas e menos grotescas. No cuarto, Bailaré sobre tu tumba, continúa o rock clásico, pero as letras vólvense tornar algo máis grotescas, inda que non tanto coma ó principio. No quinto e no sexto, De hoy no pasa e Me gusta cómo andas respectivamente, o rock suavízase, dando paso ó power-pop e mantendo as letras características do punk, inda que de novo un tanto máis simpáticas. No sétimo, En beneficio de todos, dan un paso atrás e volven ó rock clásico, pero as letras evolucionan e tórnanse algo máis complexas. No oitavo e no noveno, Made in Japan e Policlínico miserable respectivamente, o rock faise máis duro, case rozando o heavy metal nalgúns casos, e as letras viran a máis escuras e críticas, especialmente no segundo. No décimo, Sesión vermú, o rock suavizase un chisco, inda que segue a ser duro, e engádense instrumentos coma o órgano e a sección de ventos, mentres que as letras, aínda complexas, volven a tratar sobre temas mundanos. No undécimo, La historia del blues, dan un xiro inesperado e o seu estilo pásase ó blues, coma o seu propio título indica, e as letras baséanse nos textos doutro autor de blues, Jack Griffin, co que tratan sobre temas mundanos pero non propios. No duodécimo, Popular, democrático e científico, volven ó rock, nesta ocasión próximo ó grunge, e as letras tratan de novo temas cotiáns.
Formación orixinal (1981-1982)
Con esta formación a banda gravou unicamente o seu álbum de estrea, ¿Cuándo se come aquí?.
Segunda formación (1983-1985)
Con esta formación publicarían os álbums Siniestro Total II: El Regreso e Menos mal que nos queda Portugal.
Terceira formación (1985-1987)
Formación dos discos Bailaré sobre tu tumba e De hoy no pasa.
Cuarta formación (1988-1989)
Como este trío publicaron Me gusta como andas.
Recoñecementos
En 2023 recibiu a Medalla Castelao.
Juan Ignacio Otero
Traxectoria
Otero naceu e criouse no barrio de Hércules, na Coruña. Ademais do fútbol, destacou noutras disciplinas deportivas como o mergullo e a natación, chegando a ser campión de Galicia e subcampión de España nos cen metros costas, en 1949.
Futbolisticamente, empezou a xogar en modestos equipos coruñeses, como o Liceo de Monelos, ata que con 15 anos se incorporou ao Deportivo Xuvenil, co que xogou en Terceira División durante sete tempadas. Foi fichado polo Deportivo da Coruña na tempada 1948–49, aínda que ficou cedido no Xuvenil ata o ano 1952. Nos seus inicios era coñecido co alcume de Floreal, recibindo máis tarde o sobrenome de Parrocho de parte de Molaza, que lle chamaba así pola súa afección a comer tapas de parrochas no bar Otero.
Tamén viviu a cara amarga, co descenso do Deportivo en 1957. Tras un ano en Segunda División co club branquiazul, a tempada 1958/59 foi traspasado ao Real Betis, onde xogou catro tempadas en Primeira División. Logo, fichou polo Granada CF, por entón en Segunda División. Permaneceu no club granadino ata 1966, ano en que conseguiu o ascenso a Primeira División. Por discrepancias coa directiva, rexeitou a renovación, polo que o club aplicoulle o dereito de retención, o que lle levou a retirarse con 37 anos.
Tras colgar as luvas, regresou a A Coruña, onde montou o seu propio negocio, un taller de mármore. Durante algún tempo, continuou vinculado ao fútbol como adestrador de porteiros do RC Deportivo e o Orillamar.
Finou na Coruña no verán do 2019, cando contaba 90 anos de idade.
With Teeth
With Teeth é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 27 de abril do 2005 a través do selo Interscope Records. O álbum foi producido polo líder da banda Trent Reznor e polo seu vello colaborador Alan Moulder. Foi o primeiro álbum de estudio orixinal de Reznor dende a aparición de The Fragile en 1999. With Teeth converteuse nun inmediato éxito comercial, estreándose no número 1 da lista Billboard 200 e vendendo 272.000 copias na súa primeira semana. O álbum xerou tres sinxelos: "The Hand That Feeds", "Only" e "Every Day Is Exactly the Same", acadando os tres o número 1 da lista da Billboard Hot Modern Rock Tracks.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos e interpretados por Trent Reznor.
O tema "Home" foi orixinalmente unha cara-B de "The Hand That Feeds". Nas versións en CD a canción foi colocada despois do último tema, no vinilo aparece despois de "Sunspots". A versión británica tamén contén un tema adicional, unha versión alternativa de "Right Where it Belongs", e a versión xaponesa trae tamén esta versión alternatica xunto cunha remestura de "The Hand That Feeds" feita por Photek, facendo un total de 16 cancións.
Foron gravados dous temas máis para o álbum, "Non-Entity" e "Not So Pretty Now", que non serían editados. Trent Reznor posteriormente no EP NINJA 2009 Tour Sampler.
Pedro Boado Sánchez
Pedro Boado Sánchez, nado en Quintás (A Barra, Coles) e finado en 1823 no Océano Atlántico, foi un político e escritor galego, doutor en leis, de ideoloxía liberal.
Traxectoria
miniatura|200px|page=7|Diálogo entre dos labradores. Residía na Coruña en 1814 cando foi denunciado polos absolutistas como un dos liberais máis radicais. Era secretario do xefe político e acababa de ser nomeado maxistrado de Pamplona cando a restauración do absolutismo freou a súa carreira. Participou no pronunciamento constitucional coruñés de 1820. Foi secretario da Sociedad Patriótica da Coruña e nomeado xefe político dos distritos de Tui e Ourense e posteriormente da provincia de Ourense (1822). Fundou o Boletín Oficial de Ourense, de tendencia liberal. En xuño de 1823 publicou Diálogo entre dos labradores gallegos afligidos y un abogado instruido, despreocupado y compasivo, coloquio de propaganda ideolóxica liberal no que dous dos personaxes, os labradores Francisco González e Manuel Ribera, falan galego e os outros dous, o avogado e o amanuense, falan castelán.
En xullo marchou exiliado a Porto, morrendo no mesmo ano, nun incendio, cando ía embarcado fuxindo do absolutismo portugués.
Daniel García Ramos
Daniel García Ramos, nado na Baña o 16 de abril de 1933 e finado en Santiago de Compostela o 23 de febreiro de 1998, foi un xuíz galego.
Traxectoria
Foi xuíz de Bande e A Estrada e despois maxistrado da Audiencia Provincial de Ourense (1984) e do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (1990). Foi un dos impulsores do proceso de normalización lingüística na xustiza. Participou no Simposio Internacional de Linguas Europeas e Lexislacións (1992) e no Congreso da Cultura Galega co artigo “Situación legal do galego” (1992). Colaborou en Grial.
Robert Woonton
Robert Woonton, nado en 1949 en Manihiki, é un político das Illas Cook que foi o seu primeiro ministro do 11 de febreiro de 2002 ata o 11 de decembro de 2004.
Traxectoria
Woonton estudou medicina en Fidxi, exercendo en hospitais de Wellington e Rarotonga, é membro do Partido Demócrata, e foi elixido deputado no Parlamento pola illa de Manihiki por primeira vez en 1994, nomeado ministro de Asuntos Exteriores Affaires, Inmigración, Recursos mariños e Agricultura en 1999 no goberno de coalición de Terepai Maoate. Converteuse en primeiro ministro ao cesar Terepai Maoate, tras a perda dun voto de confianza. promovido por el e formou un goberno de coalición con membros dos tres partidos presentes no Parlamento. Nas eleccións celebradas en setembro de 2004 o partido de Woonton logrou a maioría absoluta, pero o propio Woonton perdeu o seu escano en favor de Henry Puna e Robert Woonton foi substituído por Jim Marurai á fronte do goberno en decembro. Máis tarde ocupou o posto de Alto Comisionado en Nova Zelandia pero cesou o 3 de marzo de 2007 por acusacións de negociar con deputados a formación dunha maioría alternativa para formar un novo goberno.
Piñeiros, Narón, Narón
Piñeiros é un barrio de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Está situado entre os barrios de Freixeiro e O Ponto.
Terraform
Terraform é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock Shellac, editado o 10 de febreiro de 1998 a través do selo Touch and Go Records.
Barbude, A Estrada
San Martiño de Barbude é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 113 habitantes (58 mulleres e 55 homes), distribuídos en 4 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 171 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 159 persoas.
Festas
A festa do patrón, San Martiño, celébrase o 11 de novembro, pero tamén hai unha romería popular o Domingo de Pascua, na que se celebra a San Lázaro, con ofrendas de cacheiras e uñas de porco, que logo se poxan á saída da misa.
Inmaculada Paz-Andrade
María Inmaculada Paz-Andrade Rodríguez, nada en Pontevedra o 14 de novembro de 1928 e finada o 24 de novembro de 2022 na mesma cidade, foi unha influente científica galega.
Traxectoria
Foi doutora en Física (1963) e catedrática de física aplicada na Universidade de Santiago de Compostela. Ampliou estudos en Manchester e Marsella e en 1964 introduciu a microcalorimetría en España. Realizou traballos sobre termodinámica aplicada, estudos calorimétricos e determinacións de calor específica de sólidos e líquidos. Coordinou o equipo que elaborou o sistema experto para predicir o perigo de incendios forestais en Galicia e o proxecto THOR.
Foi a primeira muller nomeada, en 1979, visiting research professor da Universidade de Manchester.
Era sobriña de Valentín Paz-Andrade.
Iniciativa Merindades de Castilla
Iniciativa Merindades de Castilla (IMC) é un partido político castelanista da bisbarra das Merindades no norte de Burgos fundado no 2006. O seu obxectivo principal é defender os intereses dos habitantes desa bisbarra de Burgos.
Historia do partido
Participou nas eleccións municipais de 2007, logrando 1.152 votos e 10 concelleiros ; mentres que a nivel autonómico participou na coalición Alternativa por Castilla y León (ACAL). Nas xerais de 2008 participou e obtivo soamente 200 votos para o Congreso dos Deputados, porén obtivo 1.311 votos para o Senado. En 2011 acode por primeira vez ás eleccións autonómicas de Castela e León, cun total de 800 votos,. Nas municipais gañou en votos (1.466) e subiu en concelleiros, con 16 edís. IMC só acodeu ás eleccións municipais de 2015, e obtivo 1.235 votos e 12 edís, é dicir, un resultado lixeiramente inferior ao obtido en 2011. Tamén concorreu ás eleccións xerais de 2015.
Xildas
Xildas, nado cara ao 496 ou o 516 e finado cara ao 570, foi un membro salientado da igrexa celto-cristiá en Britania cuxo coñecemento e estilo literario fixéronlle gañarse a designación de Gildas Sapiens -"Xildas o Sabio"-. Foi ordenado sacerdote e nos seus escritos mostra a súa preferencia polo ideal monástico. Fragmentos de cartas escritas por el revelan que creou unha Regra para a vida monástica, que era máis austera cá Regra escrita polo seu contemporáneo San David, e que establecía as oportunas penitencias polo seu incumprimento.
Vida
Existen dous textos sobre a súa vida: o primeiro foi escrito por un monxe de Rhuys na Bretaña, probablemente no século IX; o segundo, escrito por Caradoc de Llancarfan, contemporáneo e amigo de Godofredo de Monmouth, creado na metade do século XII. Caradoc non menciona ningunha relación con Bretaña. Polo tanto, moitos estudosos consideraron que os dous Xildas son personaxes distintos. Porén, noutros detalles, os dous textos compleméntanse.
O texto de Rhuys
Este texto, realizado por un escriba anónimo, sinala que Xildas era fillo de Caunus -Caw, en inglés- e que naceu no distrito de Arecluta -Alt Clut ou Strathclyde-. Foi entregado ao coidado de San Hildutus -Illtud, en inglés-, xunto con Samson e Paulo, para ser educado. Máis tarde marcharíase a Iren -Irlanda- para continuar os seus estudos. Xa como sacerdote, viaxaría a Britania Norte a predicar aos non conversos. Santa Bríxida, falecida en 524, pediulle un símbolo e Xildas construíu unha campá que lle enviou. Ainmericus, Rei de toda Irlanda, -Ainmere, en inglés-, pediu a Xildas que restablecese o poder da igrexa, o cal el fixo. Foi a Roma e despois a Rávena. Estableceuse na illa de Rhuys, onde levou unha vida solitaria. Máis tarde, construiría un mosteiro alí. Tamén construíu un oratorio na beira do río Blavet. Dez anos despois da súa saída de Britania, escribiu un libro de xénero epistolar, no cal criticaba a cinco dos reis britanos. Morreu o 29 de xaneiro e, o seu corpo, de acordo cos seus desexos, foi colocado nun bote e deixado á deriva. Tres meses máis tarde, o 11 de maio, habitantes de Rhuys atoparon o seu bote nunha rúa co seu corpo aínda intacto. Levárono a Rhuys e soterrárono alí.
O texto de Llancarfan
Influído por Godofredo de Monmouth e o seu estilo normando, Caradoc de Llancarfan fixo unha descrición da vida de Xildas un tanto distinta. Segundo el, Xildas foi educado na Galia, retirouse a unha vida de ermitán preto de Glastonbury, sendo enterrado na abadía desta localidade. Algúns expertos que estudaron o texto, sospeitan que isto último pode ser un fragmento para dar publicidade a Glastonbury.
Caradoc conta unha historia de como Xildas intervén entre o Rei Artur e un tal Rei Melwas do "País do Verán", quen raptara a Xenebra levándoa a un bastión en Glastonbury. Pronto chegaría Artur para cercalo. Xildas logra convencer a Melwas para que libere a Xenebra e os dous reis asinan un acordo de paz. Caradoc tamén relata como o irmán de Xildas, Huail ap Caw, se subleva contra Artur, non recoñecéndoo como o seu señor. Artur persegue a Huail e asasínao. Nese momento, Xildas estaba predicando en Armagh e sufriu moito pola noticia.
Outras tradicións
A Xildas atribúenlle un himno chamado "Lorica", unha oración para liberarse do demo, a cal ten interesantes mostras de hiberno-latín. Atribúenlle ademais o proverbio "Mab y Gaw" que se atopa no "Libro Vermello de Talgarth" -manuscrito 27 Llanstephan-.
Noutra fonte histórica, Bonedd y Saint, indícase que Xildas tivo tres fillos e unha filla. Gwynnog ap Gildas e Noethon ap Gildas son nomeados ao principio desta fonte, xunto coa súa irmá Dolgar. Outro fillo, chamado Tydech, é nomeado máis adiante. Iolo Morganwg, poeta, coleccionista, anticuario e falsificador do século XIX, e cuxas fontes son pouco fiábeis, engade á lista o santo Cenydd.
Por outra banda, o experto no mundo celta e medievalista británico David Durnville, suxire que Xildas foi mestre de Vennianus de Findbarr, quen asemade foi mestre de San Columba de Iona.
De Excidio Britanniae
"De Excidio Britanniae" ou "Sobre a Ruína de Britania", é un sermón que consta de tres partes no cal Xildas condena os actos dos seus contemporáneos, tanto laicos como relixiosos. Na primeira parte, Xildas narra, de forma breve, a historia da Britania romana, desde a súa conquista ata os tempos nos que el vive:
Na segunda parte, que comeza coa aseveración: "Britania ten reis que, porén, son tiranos; ten xuíces que, porén, son todos impíos". Xildas narra a vida e accións de cinco gobernantes contemporáneos:
Sen excepción, descríbeos como crueis, cobizosos e que viven en pecado.
A terceira parte comeza coas palabras: "Britania ten predicadores, sendo todos mentiráns; numerosos pastores, sendo uns desvergonzados; clérigos que son todos astutos saqueadores". Xildas continúa co seu "Jeremiad" contra o clero da súa época, pero non usa nomes nesta parte e, polo tanto, non bota moita luz sobre a historia da igrexa cristiá desta época.
A visión que se presenta neste traballo sobre unha terra devastada por invasores saqueadores e o desgoberno de funcionarios corruptos, foi amplamente aceptada polos expertos durante séculos, debido a que nela non só conta a idea aceptada da invasión, bárbaros que acabaron coa civilización romana dentro dos límites do antigo imperio, senón porque tamén explica a difícil cuestión de por que a antiga Britania foi unha das poucas partes do Imperio Romano que non adquiriu unha lingua romance como fixeron a Galia ou Hispania. Porén, hai que lembrar que a intención de Xildas é a de predicar aos seus contemporáneos á maneira dun profeta do Antigo Testamento, e non a deixar constancia de feitos históricos: se ben Xildas fai unha das primeiras descricións do Muro de Hadrián, omite os detalles alí onde non contribúen á súa mensaxe. Con todo, "de excidio Britanniae" trátase dun dos traballos máis importantes non só sobre a Idade Media senón da Historia de Inglaterra, xa que é un os poucos traballos escritos na antiga provincia romana que logrou chegar ata a nosa época.
En "De Excidio Britanniae", Xildas menciona que o ano do seu nacemento foi o mesmo no que tivo lugar a Batalla do Monte Badon, preto do ano 500. Os Annales Cambriae indican que a súa morte foi no ano 570, mentres que os Anais de Tigernach, din que foi no 569.
Legado no período anglosaxón
Trala conquista de Britania descrita en De Excidio, Xildas foi un importante modelo para escritores anglosaxóns, escribisen en latín ou en inglés. A Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda, está baseada en gran parte no traballo de Xildas polas súas anotacións acerca das invasións anglosaxoas, e desenvolve a tese de Xildas acerca da perda do favor divino por parte dos britóns, para suxerir que dito favor pasara aos, por entón, xa cristianizados anglosaxóns.
No período posterior a Beda, os escritos de Xildas proveron o máis importante modelo para o tratamento que fixo Alcuíno de York sobre as invasións viquingas, e en particular as súas cartas sobre o saqueo de Lindisfarne no 793. A acción de invocar a Xildas como exemplo histórico, suxire a idea dunha reforma moral e relixiosa como remedio ás invasións. De igual maneira, Wulfstan de York baseouse en Xildas á hora de realizar os seus sermóns.
The Boy Who Harnessed the Wind
The Boy Who Harnessed the Wind (en Mnyamata Amene Anakoka Mphepo) é un filme de 2019 escrito, dirixido e protagonizado por Chiwetel Ejiofor, no seu debut como director. O filme está baseado nas memorias The Boy Who Harnessed The Wind de William Kamkwamba e Bryan Mealer. Estreouse na sección "Premieres" do Festival de Sundance de 2019, onde gañou o Premio Alfred P. Sloan, e comezou a súa emisión en Netflix o 1 de marzo de 2019.
Caio Antistio Veto
Caio Antistio Veto (en latín, Gaius Antistius Vetus), nado polo ano 50 a. C., finado no ano 1, foi un cónsul, ademais de senador e xeneral do Imperio romano.
Antonio Muíña Pena
Traxectoria
Foi alcalde de Friol polo PPdeG dende 1989 ata 2015. É deputado provincial dende 1991 e foi vicepresidente da Deputación entre 1999 e 2007.
Caio Antistio Veto
Fillo d cónsul Caio Antistio Veto, no 16-15 a. C. empezou a súa carreira política como maxistrado monetario. Participou en Hispania nas Guerras cántabras entre 26 a. C.-24 a. C., onde se fixo cargo do mando en ausencia por enfermidade do emperador Augusto, quen acudira en persoa ao conflito. Realizou campañas vitoriosas en Amaya, Bergida, Monte Vindio e Aracillum e foi gobernador da Hispania Citerior.
No 6 a. C. foi nomeado cónsul ordinario, e máis tarde procónsul da provincia de Asia. Os seus dous fillos, Caio e Lucio, tamén foron cónsules.
Lingua mohicana
A lingua mohicana é unha lingua algonquina extinta falada no pasado polo pobo mohicano. Pertence á familia lingüística das linguas álxicas. A derradeira persoa falante de mohicano morreu na década de 1930.
Tiña dous dialectos diferenciados, e eran coñecidos como moravien e Stockbridge. Estes dous dialectos xurdiron arredor de 1740, como resultado do reagrupamento de distintas comunidades mohicanas.
Mario León Dorado
Mario León Dorado, nado o 16 de marzo de 1974 en Madrid, é un presbítero católico español, prefecto apostólico do Sáhara Occidental dende 2010.
Traxectoria
Mario León Dorado naceu o 16 de marzo de 1974. O 24 de setembro de 1996 profesou como membro dos Oblatos de María Inmaculada, e o 2 de xuño de 2001 foi ordenado sacerdote. Cando o seu predecesor Acacio Valbuena Rodríguez se retirou en 2009, con máis de 86 anos, Mario León foi nomeado administrador apostólico da prefectura do Sáhara Occidental.
O 24 de xuño de 2013 o papa Francisco nomeouno prefecto apostólico do Sáhara Occidental.
Robert Covington
Robert Covington, nado o 14 de decembro de 1990 en Bellwood, Illinois, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2013, Covington uniuse ós Houston Rockets para a Liga de Verán da NBA de 2013. O 15 de xullo de 2013, asinou cos Rockets un contrato multianual. Durante a súa tempada de rookie foi asignado en varias ocasións ós Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League.
O 15 de novembro de 2014, asinou cos Philadelphia 76ers.
O 12 de novembro de 2018, Covington foi traspasado xunto a Jerryd Bayless, Dario Šarić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2022 ós Minnesota Timberwolves a cambio de Justin Patton e Jimmy Butler.
O 5 de febreiro de 2020, Covington volveu ós Houston Rockets nun traspaso entre 4 equipos e 12 xogadores.
O 22 de novembro de 2020, Covington foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Trevor Ariza, os dereitos do Draft de Isaiah Stewart e unha futura elección da primeira rolda do Draft.
O 4 de febreiro de 2022, Covington foi traspasado xunto a Norman Powell ós Los Angeles Clippers, a cambio de Justise Winslow, Eric Bledsoe e Keon Johnson.
Trofeo Teresa Herrera 1967
O Trofeo Teresa Herrera de 1967 foi a 22ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 24 e o 29 de xuño de 1967. O campión foi o Racing de Ferrol, que derrotou na final por 3-0 ao Celta de Vigo.
Foi a primeira edición disputada só por equipos galegos e a segunda con catro equipos participantes.
Francesco Petrarca
miniatura|dereita|150px|Francesco Petrarca. Francesco Petrarca, nado en Arezzo o 20 de xullo de 1304 e finado en Padua o 19 de xullo de 1374, foi un importante escritor, poeta e humanista italiano.
Traxectoria
Petrarca naceu en Arezzo, fillo dun notario, e pasou a súa infancia na pequena cidade de Incisa in Val d'Arno, preto de Florencia. O seu pai, Ser Petracco, exiliárase en Florencia en 1302, xunto con Dante, polos güelfos negros. Petrarca pasou gran parte dos seus primeiros anos en Aviñón e Carpentras, para onde se mudou a súa familia, para seguir ao papa Clemente V, que instalou o papado de Aviñón en 1309.
Inicialmente, estudou en Montpellier (1316–1320) e Boloña (1320–1326), onde o seu pai insistiu que estudase Dereito. Con todo, Petrarca interesábase pola escritura e a literatura latina.
Trala morte do pai, en 1326, volveu a Aviñón, onde traballou en varios e diferentes empregos burocráticos, tendo así máis tempo libre para traballar nos seus escritos. Ao ser lanzada a súa primeira grande obra, Africa, un poema épico en latín sobre o xeneral romano Scipio Africanus, Petrarca converteuse nunha celebridade en Europa. En 1341, trouxo de volta a antiga tradición da laurea poetas e foi coroado en Roma, sendo o primeiro home, dende a antigüidade, que recibiu esa honra.
Petrarca afirmaba que o 26 de abril de 1336, xunto co seu irmán e dous servos, alcanzou o cumio do Monte Ventoux (1909 m) e escribiu un relato ficticio da aventura, composto tempos máis tarde na forma de cartas para o seu amigo Francesco Dionigi. Posteriormente, ese relato converteuse na historia dunha expedición real de alpinismo. Por ese motivo, ese día está considerado o día do nacemento do alpinismo, e Petrarca considérase o "pai do alpinismo". Na última parte da súa vida viaxou bastante polo norte de Italia.
A súa carreira na Igrexa non permitiu que casase, mais considerouse postumamente o pai de dous nenos. En 1367, estableceuse en Padua, onde pasou os seus últimos anos en contemplación relixiosa. Doou a súa notábel biblioteca de manuscritos á cidade de Venecia, onde forman parte do núcleo da Biblioteca Marciana.
Morreu no Véneto o 19 de xullo de 1374.
Laura e a poesía
O nome de Petrarca está asociado de maneira indisolúbel ao de Laura, a muller amada que canta en Rerum vulgarium fragmenta ("Fragmentos en lingua popular"), máis coñecidos polo nome de Il Canzoniere ("O cancioneiro"). Un venres de 1327, a visión dunha muller chamada Laura na igrexa de Santa Clara de Aviñón espertou en Petrarca unha paixón duradeira, celebrada nas Rime sparse ("Rimas esparsas"). Máis tarde, poetas renacentistas que copiaron o estilo de Petrarca deron o nome de Cancioneiro a esa colección de 366 poemas. Laura puido ser Laura de Noves, esposa de Hugues de Sade (antergo do marqués de Sade). Petrarca sempre negou a acusación de que ela fose unha personaxe idealizada ou cun pseudónimo, a pesar de que o nome Laura ten semellanza con láurea). A súa descrición realista nos seus poemas contrasta cos estereotipos do trobadorismo e do amor cortés. A súa presenza causou no poeta unha ledicia indescritíbel, mais o seu amor non correspondido creaba desexos instantáneos. Hai pouca información concreta na obra de Petrarca sobre Laura, agás que é bela, ten cabelos claros e é unha moza modesta e digna. Laura e Petrarca tiveron pouco ou ningún contacto persoa. De acordo co seu Secretum, ela recusábao porque xa estaba casada con outro home. El canalizou os seus sentimentos nos poemas de amor que eran exclamatorios e escribiu prosa en que mostraba o seu desprezo por homes que buscaban mulleres.
Petrarca perfeccionou a coñecida forma do soneto, herdada de Giacomo da Lentini, e que Dante empregosu amplamente. Moitos dos poemas de Petrarca, coleccionados no Cancioneiro (dedicado a Laura), eran sonetos. O compositor romántico Franz Liszt musicou algúns dos sonetos de Petrarca en Tre sonetti del Petrarca.
En prosa
miniatura|Retrato de Francesco Petrarca. [[Altichiero, 1370-1380]] miniatura|Estatua de Petrarca, [[Galería Uffizi|Galleria degli Uffizi, Florencia]]
Cartas
Agrúpanse por títulos como Familiares, Seniles e Sine nomine liber, que conteñen algunhas sobre política e polémicas, e as Variae.
37ª edición dos Óscar
A 37.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 5 de abril de 1965 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonia foi Bob Hope.
Premios
miniatura|150px|[[Jack L. Warner, mellor filme]] miniatura|150px|[[Rex Harrison, mellor actor]] miniatura|150px|[[Julie Andrews, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Peter Ustinov, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Lila Kedrova, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Richard M. Sherman, mellor canción e mellor banda sonora orixinal]] miniatura|150px|[[Robert B. Sherman, mellor canción e mellor banda sonora orixinal]] miniatura|150px|[[André Previn, mellor banda sonora adaptada]] miniatura|150px|[[Cecil Beaton, mellor vestiario en cor]] miniatura|150px|[[Walter Lassally, mellor fotografía en branco e negro]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
San Cibrao das Viñas
San Cibrao das Viñas é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2015 tiña 5.036 habitantes (3.840 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Pieperrace
A Pieperrace é unha regata de vela que se celebra anualmente nos Países Baixos desde 1985 e na que compiten veleiros tradicionais.
Desenvolvemento
A Peperrace ten lugar na primeira semana de abril en Volendam, na provincia de Holanda Setentrional, e dura dous días. Os barcos compiten en diversas categorías: clípers grandes e pequenos, tjalk grandes e pequenos, aak, skûtsje, barcos de pesca e libre. A competición é unha homenaxe aos kwak, grandes barcos de pesca, que se construíron en Volendam de 1943 e 1945 para traer patacas desde Frisia e que servían tamén para fornecer os hospitais de Ámsterdan.
San Cibrao das Viñas
Prehistoria
Os primeiros xacementos humanos datan do paleolítico inferior. Un deles atopouse na parroquia de Santa Comba de Gargantós. O outro achouse na parroquia de Pazos de San Clodio, nos terreos hoxe ocupados polo Polígono Industrial. Nel levouse a cabo en 1977 unha cata arqueolóxica, descubríndose numerosas pezas de talla de pedra de cuarcita adscrita ao período acheuliano, hai entre 700.000 e 120.000 anos. Atopáronse bifaces, fendedores, raediras e útiles sobre lasca.