cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natación
Deporte
En competición e adestramento o percorrido en lonxitude e o retorno ao momento de partida denomínase volta; así se pode dicir que se percorreu dúas voltas en lugar de 100 metros, en piscinas de 25 metros. Un longo fai referencia á lonxitude percorrida sen dar a volta.
Ramas da natación
Máis aló das carreiras de natación, existen outras modalidades competitivas, cada unha con características moi diferentes.
Nas competencias poden haber diferentes distancias, todo depende da categoría na que o nadador se atope (a categoría defínese segundo a idade), polo que se pode nadar desde os 25 metros ata un quilómetro ou máis. Cando se nada neste tipo de competición é posible nadar calquera estilo da lista. Case todos os nadadores usan o crol frontal ou o  crol habitual debido á súa velocidade superior. Para as competicións de estilos, tanto se son individuais como de substitucións, o estilo libre pode ser calquera estilo salvo braza, costas e bolboreta.
A natación foi parte dos Xogos Olímpicos modernos desde a súa creación en 1896 (véxase Natación nos Xogos Olímpicos). Xunto coas outras disciplinas acuáticas, o deporte réxese internacionalmente pola Federación Internacional de Natación (FINA), e cada país ten a súa propia federación, como a Real Federación Española de Natación.
O tipo de traxe de baño ou as gorras que se utilizan poden axudar ao nadador no seu desprazamento, polo que se permite que cada participante realice a súa proba coa vestimenta que este crea mellor.
No ámbito internacional, a natación competitiva organízase pola FINA (Fédération Internationale de Natation).
Piscinas
miniatura|esquerda|Piscina en Mosul, [[Iraq.]] As piscinas públicas e os clubs de adestramento tenden frecuentemente a ter piscinas de 25 metros de longo, aínda que algunhas poden ser de 50 m; as olímpicas, en cambio son sempre de 50 metros de longo.
As diferentes competicións teranse que realizar en piscinas especiais, para que poidan ter validez nacional ou internacional. Unha piscina enténdese como a escavación nunha área determinada que posúe a capacidade de almacenar auga, coa finalidade de desenvolver actividades acuáticas. As paredes das piscinas xeralmente están cubertas con mosaicos especiais para que os nadadores non se escorreguen.
Existen dous tipos de piscinas: piscina semi-olímpica e olímpica. A piscina semi-olímpica é exactamente a metade dunha piscina olímpica. As súas medidas son de 25 metros de lonxitude por 12.50 m de ancho. A súa profundidade varía de 0.80 m ata os 2.70 m. As piscinas olímpicas, que xeralmente son as máis coñecidas pola poboación en xeral debido a que os Xogos Olímpicos desenvólvense neste tipo de piscinas, miden 50 m de lonxitude e 25 m de ancho. A súa profundidade, do mesmo xeito que as piscinas semi-olímpicas, pode variar de 0.80 m ata 2.70 m. En ambas as piscinas é necesario que existan entre oito e dez estaxes que permitan aos nadadores estar separados cunha mesma distancia entre eles. A profundidade debe ser igual ou superior a 2 metros. Durante moitos anos especulouse e falado dos factores que posiblemente puidesen afectar o rendemento dos nadadores nunha piscina. Grandes expertos na materia concluíron que a temperatura da auga é un deles, xa que se a auga está moi quente, o desgaste do organismo será moito maior. A temperatura ideal da auga é ao redor de 24-28 graos.
Historia
miniatura|O libro "A short introduction for to learn to swim" ("Unha pequena introdución para aprender a nadar") - British Library miniatura|Esbozo do cinto salvavidas de [[Leonardo da Vinci (circa 1488–90).]] A natación era orixinalmente un medio de supervivencia do home, que en tempos primitivos precisaba fuxir de animais maiores ou cazar por entre ríos e lagos.
Antigüidade
As tribos costeiras que vivían onde actualmente son Países Baixos eran coñecidas como excelentes tribos nadadoras polos romanos. Os bátavos podían cruzar o río Rin sen perder a formación, segundo Tácito. Dión Casio describiu unha táctica sorpresa empregada por Aulo Pláucio contra os celtas na batalla do Medway:
<BLOCKQUOTE>Os celtas británicos pensaron que os romanos non eran capaces de cruzar sen unha ponte e acamparon de forma descoidada na beira oposta; pero os romanos enviaron a un destacamento de bátavos, que estaban afeitos nadar facilmente con armadura completa a través dos ríos máis turbulentos... Os bátavos cruzaron facilmente porque sabían que a terra firme e os pasos fáciles nesta rexión debían ser atopados; pero os romanos ao tentar seguilos non tiveron tanto éxito. Con todo, os batavii nadaron e outros cruzaron por unha ponte que se atopaba máis arriba, despois eles atacaron aos británicos por todos os lados.</BLOCKQUOTE>
Idade media
Dado que a natación facíase en estado de desvestimento, fíxose menos popular a medida que a sociedade se facía máis conservadora na idade media. Leonardo da Vinci fixo os primeiros esbozos dos salvavidas. En 1538, Nikolaus Wynmann, un profesor suízo-alemán de linguas, escribiu o primeiro libro completo coñecido sobre natación, Colymbetes, sive de arte natandi dialogus et festivus et iucundus lectu (O nadador, ou un diálogo sobre a arte da natación e alegre e agradable de ler). O seu propósito era reducir os perigos de afogamento. O libro contiña un bo enfoque metódico para aprender a braza e mencionou axudas para a natación como vexigas de vaca cheas de aire, cintos de cana e cortiza.
Idade Moderna
A natación competitiva en Europa empezou ó redor do ano 1800, principalmente usando o estilo de braza. O estilo crawl, entón chamado trudgen, foi introducido en 1873 por John Arturh Trudgen, que o copiou dos indios nativos de América.
A natación pasou a formar parte dos primeiros Xogos Olímpicos modernos de 1896 en Atenas. En 1902, o "estilo trudgen" foi mellorado por Richard Cavill, usando a patada continua. En 1908 creouse a Asociación Mundial de Natación.
O estilo bolboreta foi nun principio unha variación do estilo braza, ata que foi aceptado como un estilo autónomo en 1952.
Obxecto
Hai moitas razóns polas que a xente nada, desde a natación como actividade recreativa ata a natación como parte necesaria dun traballo ou doutra actividade. A natación tamén se pode usar para rehabilitar lesións, especialmente varias lesións cardiovasculares e musculares. As persoas tamén poden dedicarse á natación como carreira ou campo de interese. Algúns poden ser dotados e optar por competir profesionalmente e reclamar fama.
Ocupación
miniatura|Nas Forzas Armadas é obrigatorio saber nadar. Algúns traballos requiren persoas que saiban nadar ben. Por exemplo, os mergulladores que buscan ostras no fondo do mar ou os pescadores submarinos para obter un beneficio económico, entre outros.
A natación utilízase para rescatar a persoas en apertos ou en situación de afogamento. A maioría das cidades e países modernos contan con socorristas adestrados en piscinas e praias. Hai unha serie de estilos de natación especializados, particularmente para fins de salvamento (véxase a lista de estilos da natación), os cales son aprendidos polos socorristas ou membros da garda costeira.
A natación é utilizada na bioloxía mariña para observar distintas especies no seu hábitat natural. Outras áreas de estudo utilizan a natación para conseguir diversos obxectivos; por exemplo, o médico e zoólogo austríaco Konrad Lorenz nadou cos gansos, como parte dos seus estudos sobre o comportamento animal.
A natación con fins militares é realizada habitualmente por forzas especiais, como as da Navy SEAL nos Estados Unidos; esta utilízase para achegarse a un obxectivo, reunir información de intelixencia, actos de sabotaxe ou de combate e para afastarse dunha localización, tamén pode incluír a inserción desde o aire á auga ou ao saír dun submarino. Debido á exposición regular aos grandes corpos de auga, todos os recrutas da mariña dos Estados Unidos corpo de marines e a garda costeira deben completar a natación de base ou de adestramento de supervivencia na auga.
Viaxes
Cando non existen máis alternativas, as persoas poden optar por realizar viaxes de curta distancia a nado. Innumerables emigrantes cruzaron a nado ríos e mares; son famosos por iso o río Bravo e o río Bug Occidental. Hai casos coñecidos de refuxiados políticos que nadaron no mar Báltico, e de xente que saltou de embarcacións para chegar a nado a destinos aos que non se planeaba ir. Na década de 1980 miles de soldados iraquís en retirada cruzaron a nado o río Shatt al-Arab. O presidente dos EE. UU. John F. Kennedy dirixiu aos seus mariñeiros nadando dunha illa a outra despois de que o seu torpedeiro fose afundido na segunda guerra mundial. O seu irmán, o senador Ted Kennedy afirmou abandonar a illa de Chappaquiddick a nado. undefined
Exercicio e actividade lúdica
Os propósitos máis comúns da natación son a recreación, o exercicio, o adestramento atlético e deportivo. A natación recreativa é unha boa maneira de relaxarse, mentres se goza dun exercicio completo.
A natación é unha excelente forma de exercicio, debido a que a densidade do corpo humano é moi similar á da auga, esta soporta o corpo, polo que as articulacións e os ósos reciben menor impacto. A natación utilízase con frecuencia como un exercicio de rehabilitación despois de lesións ou para persoas con discapacidade.
A natación é principalmente un exercicio aeróbico, debido ás características intrínsecas do exercicio, o que require unha subministración constante de osíxeno os músculos, fóra de carreiras curtas, onde prima a intensidade e a velocidade, e onde os músculos traballan anaeróbicamente. Como a maioría dos exercicios aeróbicos, a natación reduce os efectos daniños do estrés, pode mellorar e corrixir a postura e desenvolver un físico característico, a miúdo chamado "silueta de nadador".
Nos últimos anos houbo un crecemento na popularidade da natación en augas abertas, tamén coñecido como "wild swimming" en parte debido á publicación de libros best-seller de Kate Rew e Daniel Start. Nesta especialidade debe mencionarse o tragamillas, campión e récord de varias travesías, o nadador español David Meca.
Beneficios da natación como exercicio físico
Como rutina física a natación ten unha serie de vantaxes para o corpo, entre as cales se atopan: rebaixar os niveis da tensión arterial, mellorar o funcionamento da actividade osteomuscular, mellorar a capacidade respiratoria, axudar a fortalecer os tecidos do corpo, mellorar a actividade do corazón, aumentar a circulación sanguínea, previr e aliviar enfermidades como o asma, e lesións musculares nerviosas, relaxar a musculatura, mellorar o sistema cardiovascular, o sistema respiratorio, a psique e a calidade de vida das persoas.
A natación é un deporte aeróbico, xa que se moven de forma coordinada todos os grupos musculares e mellórase a resistencia.
Leccións
miniatura|A táboa de natación axuda a manterse á flote na auga. Tradicionalmente, os nenos eran considerados non capaces para nadar independentemente ata os catro anos de idade, aínda que agora as clases de natación infantil recoméndanse para previr os afogamentos..
En Suecia, Dinamarca, Noruega, Estonia e Finlandia, o plan de estudos para o quinto grao (cuarto grao en Estonia) obriga que todos os nenos aprendan a nadar, así como como manexar emerxencias preto da auga. Comunmente, espérase que os nenos sexan capaces de nadar 200 metros, e polo menos 50 metros coas súas costas, tamén se lles instrúe para aguantar a respiración baixo a auga. A pesar de que preto do 95% dos nenos das escolas suecas saben nadar, o afogamento segue sendo a terceira causa máis común de morte entre os nenos.
Nos Países Baixos e Bélxica hai clases de natación (schoolzwemmen, escola de natación), as clases son apoiadas polo goberno. A maioría das escolas ofrecen clases de natación. Hai unha longa tradición de clases de natación en Holanda e Bélxica. En Francia, a natación é unha parte obrigatoria do plan de estudos para as escolas primarias. Os nenos xeralmente pasan un semestre por ano en aprendizaxe de natación durante CE1/CE2/CM1 (2º, 3º e 4º grao).
En moitos lugares, as clases de natación son proporcionadas por piscinas locais, tanto a executar pola autoridade local como empresas de lecer privado. Moitas escolas tamén inclúen clases de natación nos seus plans de estudo de educación física, ás escolas permíteselles dar esas clases a condición de que sexa nunha piscina da propia escola, ou na piscina pública máis próxima.
No Reino Unido, o "Top-up scheme" convoca a nenos que non saben nadar á idade de 11 para recibir leccións diarias intensivas. Este proxecto non alcanzou o grao de plan de estudos nacional no Reino Unido, despois de deixar a primaria este adestramento intensivo redúcese e reciben unha lección de media hora cada día durante dúas semanas ata que termina.
No Canadá e México foi posto no plan de estudos para incluír a natación no currículo das escolas públicas.
Nos Estados Unidos existe unha iniciativa que ofrece clases de natación para nenos, para facer fronte a unha emerxencia se caesen á auga. Ensínaselles como manterse á flote, conter a respiración baixo a auga, nadar sobre as súas costas, flotar sen axuda, descansar e respirar ata que chegue a axuda, tanto con roupa coma sen ela. Nestas clases ensínanlles aos nenos como dar a volta sobre eles coa roupa posta, a modo de simulación, se en realidade caesen na auga camiñando ou gateando.
En Suíza, as leccións de natación para bebés son populares, para axudalos a afacerse a estar noutro elemento. A nivel de competencia, a diferenza doutros países, como os países da Commonwealth, os equipos de natación non están relacionados con institucións educativas (escolas secundarias e universidades), senón con cidades ou rexións.
Traxes de baño
miniatura|Varios modelos do tipo máis común de bermudas, de uso habitual para nadar ou practicar surf miniatura|Dos tipos de trajes populares de mujeres. A roupa estándar de todos os días adoita ser pouco práctica para nadar e non é segura nalgunhas circunstancias. A maioría das culturas de hoxe esperan que os nadadores usen traxes de baño.
Os traxes de baño masculinos comunmente parecense o pantalóns curtos ou os calzóns. Os traxes de baño casuais para home son as bermudas, a diferenza do traxe de baño competitivo (sunga). Na maioría dos casos, nenos e homes nadan co seu corpo superior exposto, excepto en países onde a lei ou o costume prohíbeno nun lugar público, ou por razóns prácticas como a protección solar.
Os traxes de baño modernos das mulleres son xeralmente pegados á pel, e cobre a rexión púbica e os seos.(ver bikini) O traxe de baño feminino tamén cobre a parte submamaria. Existen dúas clases, o enterizo ou dunha soa peza (tamén usado para competicións) e o bikini composto de dúas pezas. En ambos os casos as formas dos mesmos posúen unha diversa variedade é a miúdo son unha declaración de moda, e se é honesto ou non é un tema de debate por parte de moitos grupos, relixiosos e seculares.
O traxe de baño competitivo está feito para que o usuario poida nadar máis rápido e máis eficientemente. O traxe competitivo moderno é cinguido e lixeiro. Hai moitos tipos de traxe de baño competitivo para cada xénero, para certo tipo de competencias deben ser utilizados traxes de baños aprobados pola FINA. Utilízase en competicións acuáticas como wáter-polo, competencias de natación, mergullo e remo.
Os traxes de neopreno proporcionan illamento térmico e flotación. Moitos nadadores carecen de flotabilidade nas pernas. O traxe reduce a densidade e por tanto mellora a flotabilidade e natación. Proporciona illamento ao absorber parte da auga circundante, a auga absorbida quéntase ao facer contacto coa pel. O traxe de neopreno é unha opción habitual para aqueles que nadan en augas frías durante longos períodos de tempo, xa que reducen a susceptibilidade á hipotermia.
Algunhas persoas tamén optan por non usar roupa mentres nadan. Nalgúns países europeos, as piscinas públicas teñen sesións naturistas para permitir nadar sen roupa e moitos países teñen praias naturistas onde un pode nadar espido. É legal nadar espido no mar en todas as praias do Reino Unido. Era común que os homes nadasen espidos nun lugar público ata principios do século XX. Hoxe en día, bañarse espido pode ser unha actividade rebelde ou simplemente casual.
Accesorios
miniatura|Un nadador utilizando un gorro e lentes suecas de natación.
O Cachopal, Os Ánxeles, Oroso
O Cachopal é un lugar da parroquia de Os Ánxeles no concello coruñés de Oroso da comarca de Ordes. Tiña 88 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 48 eran homes e 40 eran mulleres.
Martignat
Martignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Gérald Lacroix
Gérald Cyprien Lacroix, nado o 27 de xullo de 1957 en Saint-Hilaire de Dorset (Quebec) é un cardeal e arcebispo católico latino canadense.
Traxectoria
Naceu en Saint-Hilaire de Dorset o 27 de xullo de 1957, e ingresou no Instituto Secular de Pío X en 1975. Foi ordenado sacerdote o 8 de outubro de 1988 polo bispo auxiliar do Quebec, Maurice Couture.
O 7 de abril de 2009 foi elixido bispo auxiliar do Quebec e bispo titular de Hilta. Recibiu a consagración episcopal o 24 de maio de mans do arcebispo do Quebec Marc Ouellet, tendo como co-consagrantes ao arcebispo emérito Maurice Couture e ao bispo auxiliar do Quebec Gilles Lemay.
O 22 de febreiro de 2011 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo de Quebec. Tomou posesión da arquidiocese o 25 de marzo.
Interseccionalidade
miniatura|dereita|alt=Busto de Kimberlé Crenshaw, muller afroamericana, con rastas.|Kimberlé Crenshaw no Laura Flanders Show, 2017.
A interseccionalidade é o estudo das identidades sociais solapadas ou intersectadas e os seus respectivos sistemas de opresión, dominación ou discriminación. É un termo acuñado en 1989 pola activista e académica Kimberlé Williams Crenshaw. A teoría suxire e examina como varias categorías biolóxicas, sociais e culturais como o xénero, a etnia, a raza, a clase, a discapacidade, a orientación sexual, a relixión, a caste, a idade, a nacionalidade e outros eixos de identidade interaccionan en múltiples e frecuentes niveis simultáneos. A teoría propón que debemos pensar en cada elemento ou trazo dunha persoa como unido de maneira inextricable con todos os demais elementos, para poder comprender de forma completa a propia identidade. Este marco pode usarse para comprender como ocorre a inxustiza sistemática e a desigualdade social desde unha base multidimensional.
Concepto
A interseccionalidade mantén que as conceptualizacións clásicas de opresión na sociedade –como o racismo, o sexismo, o capacitismo, a homofobia, a transfobia, a xenofobia e todos os prexuízos baseados na intolerancia– non actúan de maneira independente, senón que estas formas de exclusión están interrelacionadas, creando un sistema de opresión que reflicte a intersección de múltiples formas de discriminación.
A interseccionalidade maniféstase de diversas formas. Cando as discriminacións conflúen ou se combinan, recórrese a diversas denominacións. Así se fala de discriminación composta, acumulativa, interactiva, interseccional, multidimensional, múltiple, dobre ou tripla (ou calquera numeral). Fronte ao uso de 'múltiple' nos documentos das institucións internacionais como a ONU, o termo 'interseccional' desenvolveuse en maior medida no ámbito académico.
Características
A interseccionalidade é un paradigma importante no ámbito académico, ampliando os conceptos de xustiza social ou demografía, aínda que á súa vez pode dificultar a análise ao incluír múltiples conceptualizacións que explican o modo con que se constrúen categorías sociais e a súa interacción para formar unha xerarquía social. Por exemplo, a intersecionalidade sostén que non hai ningunha experiencia singular propia dunha identidade. En lugar de entender a saúde das mulleres soamente a través do xénero, é necesario considerar outras categorías sociais, como a clase, a discapacidade, a nacionalidade ou a etnia para entender por completo a gama de problemas de saúde das mulleres.
A teoría da interseccionalidade tamén suxire que o que parecen ser formas discretas de expresión e opresión están moldeadas por outras nunha relación mutuamente constitutiva (como negro/branco, muller/home ou homosexual/heterosexual). De maneira que para comprender a racialización dos grupos oprimidos, débese investigar as maneiras nas que as estruturas racializadoras, os procesos sociais e as representacións sociais (ou as ideas implicadas en representar grupos e os membros dos grupos na sociedade) están conformadas polo xénero, a clase, a sexualidade etc. Aínda que a teoría comezou como unha exploración da opresión das mulleres afroamericanas na sociedade estadounidense, hoxe a análise ten o potencial de ser aplicado a todas as categorías, incluídos aqueles status que son vistos frecuentemente como dominantes ou autónomos.
A orixe afroamericana do termo
Crenshaw expuxo o concepto con interesantes exemplos que reflicten as contradicións, limitacións e desviacións tanto a nivel analítico e científico como estratéxico, legal e político dos enfoques baseados sobre un único eixe de análise (ser muller ou ser afroamericana nos Estados Unidos). Deixa claro como esta análise permite contrastar a multidimensionalidade da experiencia das mulleres afroamericanas coas limitacións da análise dun só eixe que deforma estas experiencias chegando a borralas e limitar os desenvolvementos teóricos para ampliar as análises feministas e antirracistas. As análises limitadas a un risco, ser muller ou ser afroamericana, impiden reflectir as realidades interseccionais creando a súa invisibilidade en favor dos sectores máis favorecidos dentro dos grupos vulnerábeis. As problemáticas categorizadas tenden a estandarizar a comprensión da realidade privilexiando os grupos dominantes tamén dentro dos colectivos desfavorecidos. No caso que analiza, as problemáticas dos homes afroamericanos e das mulleres brancas ocultan as das mulleres afroamericanas. Así insiste en que o enfoque unidimensional marxina a aquelas persoas con múltiples cargas e escurece as afirmacións que non se poden entender como resultado de fontes discretas de discriminación.
Click (filme)
Click é un filme estadounidense dirixido por Frank Coraci que foi estreado no 2006.
Sinopse
Michael Newman (Adam Sandler), un arquitecto moi ocupado que trata de progresar e ter tempo para a súa muller Donna (Kate Beckinsale) e os seus dous fillos, adquire un mando a distancia que parece que non só lle permite controlar o seu televisor e o seu estéreo, senón, virtualmente, toda a súa vida. Axiña, Michael vólvese adicto a este poder, o que terá graves consecuencias no seu futuro.
625
Véxase tamén
Historia ano a ano
El corazón del océano (serie de televisión)
El corazón del océano foi unha miniserie de televisión española, baseada no drama e producida por Globomedia e a Colombiana Dynamo Producciones para a canle Antena 3. Foi estreada o 27 de xaneiro de 2014 e finalizou o 5 de marzo de 2014. Trátase da adaptación do libro homónimo de Elvira Menéndez González.
Sinopse
Doña Mencía de Calderón, a muller do Adiantado, reúne oitenta mozos de familias fidalgas sen recursos para que viaxen con ela e as súas dúas fillas a Asunción. Alí casarán cos españois que se instalaron na cidade. Ana é unha das mozas que aceptan viaxar con Mencía. Como sabe ler e escribir convértese na secretaria da Adiantada.
Alonso chega a Sevilla acompañado de Pelayo, un mozo pícaro e sen familia, ao que coñeceu no camiño. Os dous fixéronse amigos e xuntos sobreviven como poden na cidade á espera da chegada do Adiantado. No porto, Alonso coñece a Ana e quédase impactado con ela. A moza, que ten unha imaxinación desbordada, namorouse do aposto capitán Salazar, o veterano navegante e conquistador que guiará os barcos ata as novas terras.
A expedición parte cara ao Novo Mundo en tres barcos. Salazar capitanea un deles, a nave San Miguel, no que vai dona Mencía coas doncelas. Durante a travesía, desátase unha gran tormenta que afasta a San Miguel dos outros dous barcos e deixa a nao maltreita e á deriva. A tripulación do barco terá que superar varios obstáculos no seu traxecto para chegar ata o fin da expedición.
José Ramírez Vila
José Ramírez Vila, nado en San Salvador de Budiño (O Porriño) e finado en Fozara (Ponteareas) o 29 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Alcalde de barrio de Trapa na II República, foi detido en xuño de 1935 por desacato ao xuíz municipal do Porriño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi paseado en Caneiro (Fozara, Ponteareas) o 29 de decembro de 1936 con Saturnino Vila Quiroga, Serafín Rodríguez, Manuel Pérez Vila e José Rodríguez Carrera.
Bando, Bandoxa, Oza-Cesuras
Bando é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
An Bronntanas
An Bronntanas é un filme irlandés de 2014 dirixido por Tommy Collins. Foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Massieux
Massieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Asociación Olímpica de Xamaica
A Asociación Olímpica de Xamaica (en Jamaica Olympic Association); co código do COI: JAM) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Xamaica. É tamén o responsable da representación de Xamaica nos Xogos Olímpicos.
Yawata
Yawata (八幡市, やわたし, Yawata-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situada no centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Yamashiro, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 24,37 km² e a poboación de 74.127 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.040 hab./km².
O concello de Yawata limita cos concellos de Ōyamazaki, Quioto, Kumiyama, Jōyō, Kyōtanabe (da prefectura de Quioto); e Shimamoto e Hirakata (da prefectura de Osaca).
Turismo
esquerda|300px|miniatura|O Santuario de Iwashimizu Hachiman-gū
Kings (filme de 2007)
Kings é un filme irlandés de 2007 escrito e dirixido por Tom Collins. Está baseado na obra teatral de Jimmy Murphy The Kings of the Kilburn High Road. O filme foi rodado con diálogos en lingua irlandesa e inglesa. Estreouse no Festival de Cinema de Taormina (Italia) en xuño de 2007, e foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme conta a historia dun grupo de amigos irlandeses, que despois de emigrar a Inglaterra hai trinta anos, reúnense polo funeral dun amigo.
Xoán Carlos Montes Bugarín
Xoán Carlos Montes Bugarín, coñecido como Calís, é un político galego.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2007 encabezando a candidatura do BNG foi elixido concelleiro de Mondariz. Volveu ser concelleiro logo das municipais de 2011. Foi elixido candidato de Alternativa por Mondariz para as municipais de 2015 resultando elixido alcalde. Nas municipais de 2019 volveu encabezar a candidatura de Alternativa por Mondariz, que foi a máis votada, porén foi elixido alcalde Xosé Emilio Barros, candidato do BNG, segunda forza máis votada, grazas ao apoio dos dous concelleiros do PPdeG e do único concelleiro do PSdeG-PSOE.
Lisa Simpson
Lisa Marie Simpson é un personaxe de ficción da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons. É a filla mediana de Homer e Marge Simpson e a irmá de Bart e Maggie. Ten un notable protagonismo e complexidade na serie, aínda que é un dos personaxes principais con menos popularidade.
Lisa foi concibida polo caricaturista Matt Groening e debutou na televisión o 19 de abril de 1987, na curtametraxe de debuxos animados titulado "Good Night" do programa de variedades The Tracey Ullman Show.
Yeardley Smith préstalle a súa voz a Lisa na versión inglesa da serie, ademais de facer o mesmo con outros personaxes secundarios ocasionais.
Lisa representa a incansable activista frustrada, serviu como estandarte para causas ecolóxicas, é o vehículo para proxectar a serie ata novas ideoloxías e relixións orientais e é considerada como "centro ético e moral do clan Simpson".
Papel en The Simpsons
Lisa Simpson desempeña o papel do membro destacado da familia, cun gran futuro por diante do que apenas se aproveita o seu potencial intelectual. Representa a cativa de oito anos superdotada, activista, idealista, responsable e frustrada; cuxas ganas de facerse maior e querer ser tratada como unha persoa adulta chocan constantemente coa súa idade e crecemento. Os seus dous roles principais na serie consisten en formular os problemas típicos que fan a convivencia de dous irmáns de diferente sexo con apenas dous anos de diferenza e en cuestionar constantemente os valores do mundo adulto a través dun prisma infantil excesivamente crítico e inxenuo.
El Ideal
El Ideal foi o nome de varias publicacións:
Lisa Simpson
Papel en The Simpsons
Os guionistas da serie aproveitan a presenza deste personaxe non só para desenvolver capítulos con tramas de contido ecoloxista e idealista, pero tamén para denunciar o trato humano á natureza e criticar as inconsistencias ou inxustizas das ideoloxías e relixións occidentais.
Como elemento excesivamente racional da serie, ás veces Lisa parece consciente do soporte ficticio no que transcorre parte da vida da familia Simpson. Estes recursos son usados polos guionistas como fonte de humor e para facerlles chiscadelas aos fanáticos máis críticos e esixentes, pero normalmente acostuman ser salvados dalgunha maneira integrándoos con comentarios enxeñosos sobre a mesma realidade ficticia. Lisa é a máis remisa a pronunciar calquera tipo de slogan, xa que o considera como un engano publicitario ou comercial, cousa da que está en contra debido á súa ideoloxía anticapitalista.
Vilariz, Oleiros, Vilalba
Vilariz é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Geri's Game
Geri's Game (en galego, O xogo de Geri) é unha curtametraxe de animación por ordenador feita por Pixar en 1997. Foi escrita e dirixida por Jan Pinkava. Trátase da primeira curta de Pixar creada despois de Toy Story; a anterior curta fora Knick Knack en 1989.
O filme gañou un Premio Oscar á mellor curtametraxe animada no ano 1998.
Sinopse
O filme transcorre nun parque baleiro en outono. O protagonista, Geri (voz de Bob Peterson), é un vello que xoga ao xadrez contra si mesmo, indo dun ao outro lado da mesa e converténdose nun dos dous xogadores en cada quenda. Ao cambiar de lado e ser o outro xogador, adopta unha personalidade diferente e mesmo quita e pon os lentes para mostrar o cambio.
A medida que se desenvolve a partida, semella que hai dúas persoas diferentes xogando. O Geri que xoga coas negras axiña vai comendo pezas ao outro Geri, que queda co rei soamente en xaque mate. Porén, o Geri das brancas simula un ataque ao corazón para distraer ao outro e xirar o taboleiro de xadrez. Unha vez recuperado, o Geri das pezas negras comproba que agora é el o que está en xaque mate, resígnase e dálle ao Geri que xogaba coas brancas unha prótese dental como premio. Este Geri pon a dentadura e bota a rir, mentres a cámara vai cara atrás revelando que está el só xunto ao taboleiro de xadrez.
Desenvolvemento
Geri's Game é a primeira produción de Pixar na que aparece un ser humano como protagonista, e o seu obxectivo foi "levar a animación de humanos e roupa a novas alturas".
Primeira división española 1947/48
A tempada 1947/48 da Primeira división española foi a 17ª edición do torneo. Celebrouse entre o 21 de setembro de 1947 e o 11 de abril de 1948.
Geri's Game
Desenvolvemento
A faciana do personaxe Geri parécese ao actor Jonathan Harris, que posteriormente daría voz a Geri na súa aparición en Toy Story 2. Neste mesmo filme, Geri é un restaurador de xoguetes e arranxa o brazo roto de Woody. Na súa caixa de ferramentas pódense ver varias pezas de xadrez como referencia á curtametraxe.
Primeira división española 1947/48
O CF Barcelona logrou o seu terceiro título de liga.
O Celta de Vigo, único representante galego na categoría, foi cuarto.
Geri's Game
Desenvolvemento
O director de Geri's Game, Jan Pinkava, comentou que o personaxe está baseado parcialmente en si mesmo e nos seus parentes máis vellos, particularmente no seu avó, que xogaba ao xadrez a miúdo.
Lanzamento
Geri's Game proxectouse xunto á estrea en cines de A Bug's Life e máis adiante iría entre os contidos adicionais das publicacións en VHS e DVD do filme. Tamén se atopa no DVD Pixar Short Films Collection - Volume 1.
Vevey
Vevey (pronunciado en francés ​/vəvɛ/) é unha cidade e comuna de Suíza do cantón de Vaud, capital do distrito de Riviera-Pays-d'Enhaut, situado na ribeira superior do lago Lemán. Limita ao norte coas comunas de Corseaux e Corsier-sur-Vevey, ao leste con Saint-Légier-La Chiésaz, e ao sueste coa Tour-de-Peilz, ao sur con Noville, Port-Valais (VS) e Saint-Gingolph (VS), estas tres últimas da outra beira do lago. Na cidade ten a súa sede Nestlé.
A comuna foi parte, ata o 31 de decembro de 2007, do distrito de Vevey, círculo de Vevey.
Quinte, O Corgo
Santalla de Quinte é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 72 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 32 homes e 40 mulleres. O que supón unha diminución de 2 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 74 habitantes (33 homes e 41 mulleres) e 4 menos que en 2000.
Heorhii Yaroshevskyi
Heorhii (Yurii) Yaroshevskyi (Jerzy Jaroszewski, Георгій (Юрій) Григорович Ярошевський, Григорий Григорьевич Ярошевский) nado en Ternivka, Gobernación de Podolia, Imperio Ruso) o 18 de novembro de 1872 e finado en Varsovia o 8 de febreiro de 1923, foi un eclesiástico ortodoxo, primeiro metropolita de Varsovia e toda Polonia da Igrexa ortodoxa autocéfala polaca dende 1922 até o seu pasamento.
Traxectoria
En marzo de 1900 foi tonsurado monxe e ordenado sacerdote. En 1906 foi ordenado bispo de Kashira e vigairo da eparquía de Tula. O 1 de febreiro de 1908 pasou a ser bispo de Pryluky e vigairo da eparquía de Poltava. A partir do 19 de novembro de 1910 foi bispo de Iamburg, e logo do 13 de maio de 1913 bispo de Kaluga e Vorovsk.
O 6 de xullo de 1916 pasou a ser bispo de Minsk-Turaŭ, mais a súa eparquía ficou dividida entre a URSS e Polonia polo tratado de Riga do 18 de marzo de 1921. Deixou a Unión Soviética e marchou a Italia, e de alí a Polonia onde foi aceptado polas autoridades como cabeza da Igrexa ortodoxa rusa no país. O patriarca de Moscova Tikhon nomeouno exarca de Polonia o 27 de setembro de 1921, e o 30 de marzo de 1922 nomeouno metropolita. Tratou de obter un status de autocefalia, mais coa oposición do patriarca e de gran parte do clero. Administrou o que o goberno chamou a Igrexa ortodoxa autocéfala polaca. Foi asasinado polo arquimandrita Smarahd Latshenko o 8 de febreiro de 1923.
Long Night
"Long Night" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Borrowed Heaven. Foi lanzado ó mercado o 6 de decembro de 2004. A canción foi escrita por Sharon Corr e, aínda que non tivo tan boa acollida en Europa como cancións anteriores, no Brasil acadou o posto #4 e mantívose entre as dez primeiras durante semanas. Esta popularidade no Brasil debeuse a que saíu nunha famosa telenovela chamada Senhora do Destino.
El Ideal (Monforte de Lemos)
El Ideal foi un periódico editado en Monforte de Lemos en 1911.
Traxectoria
Apareceu a principios de novembro de 1911.
Presidencia de Ecuador
A Presidencia da República de Ecuador é o cargo ocupado polo Xefe de Estado e Goberno do país andino. Ocupa a xefatura da Función Executiva, sendo asistido por unha vicepresidencia e un equipo de persoas colaboradoras agrupadas no Gabinete Ministerial. O seu lema é "Mi Poder en la Constitución", frase que aparece dende 1830 na Banda Presidencial. A persoa que ocupa o cargo é ao tempo Comandante en Xefe das Forzas Armadas.
Entre 1830 e 1869, o cargo de Presidente da República foi elixido de maneira indirecta, ou sexa, a través do Lexislativo. Dende 1869, o Presidente é votado pola poboación. Porén, debe terse en conta que durante o século XIX, Ecuador vivía unha democracia censitaria, de tal xeito que só votaban o homes que posuían unha renda abondo e un traballo decente.
Entre 1906 e 1945, as eleccións eran polo xeral fraudulentas, por iso estímase que o ano 1946 é o comezo da verdadeira democracia en Ecuador.
Dende 1979, os cargos de Presidencia e Vicepresidencia son elixidos en sufraxio directo nunha mesma papeleta. Gaña a candidatura que obtén mais da metade dos votos válidos, e en caso contrario, faise unha segunda volta só coas dúas candidaturas máis votadas. Dende 1998 tamén pode gañar unha candidatura que obteña mais do 40 % de votos, sempre que teña unha diferenza superior ó 10 % sobre a segunda. Tódalas porcentaxes calcúlanse sobre o total de votos válidos (é dicir, sen contar os votos nulos ou en branco).
A Presidencia é exercida por un período de 4 anos. Entre 1906 e 1967 os mandatos comezaban o 1 de setembro. Entre 1979 e 1998 o mandato presidencial comezaba os días 10 de agosto. Dende 1998 asúmese o cargo o día 15 de xaneiro. En 2009, de xeito excepcional, fíxose o 10 de agosto.
Linaceae
Linaceae, as lináceas   é unha familia vexetal cosmopolita de Magnoliopsidas ou dicotiledóneas pertencente á orde das Malpighiales de arredor de 250 especies en todo o mundo que abarcan gran parte do planeta. A familia inclúe plantas herbáceas ou raramente leñosas, e árbores de gran porte nos trópicos, de follas simples e enteiras, flores hermafroditas xeralmente pentámeras e froito en casula.
Xeneralidades
Familia cosmopolita que consta dunhas 250 especies. Está formada por árbores, arbustos, herbas anuais e perennes. Ocupa rexións desérticas, mediterráneas, selvas, estepas e Puna húmida e seca. En xeral son herbas ou pequenas matas, anuais, bienais ou perennes. Hai 14 xéneros, clasificados en dúas subfamilias: Linoideae e Hugonioideae a miúdo recoñecida como unha familia distinta, a Hugoniaceae.
A familia é de orixe antiga e é unha familia moi afín á familia Erythroxylaceae, coa cal algúns taxónomos antigos uníana. As follas das Linaceae son sempre sinxelas.
En Linoideae, o xénero máis grande é Linum, con 180 a 200 especies, incluíndo o liño de cultivo (Linum usitatissimum). Os membros de Linoideae inclúen especialmente herbáceas anuais e perennes, así como subarbustos leñosos, arbustos e pequenas árbores (Tirpitzia) que habitan en latitudes tépedas e tropicais de Eurasia, África, Australia e as Américas.
Hugonioideae son rubideiras, arbustos e árbores, e son case na súa totalidade de distribución tropical. O xénero máis grande de Hugonioideae é Hugonia, con aproximadamente 40 especies. Ademais de polos seus hábitos de crecemento e distribución xeográfica, os xéneros Linoideae e Hugonioideae poden ser diferenciados polo número de estames fértiles (5 en Linoideae, 10 en Hugonioideae) e o tipo de froito: en cápsulas en Linoideae e drupa carnosa en forma de froita, en Hugonioideae que produce moitos tipos diferentes de froita, consumidas polos paxaros, que espallan as sementes.
Descrición
Teñen as follas simples enteiras, case sempre alternas, as follas están opostas ou alternadas, sentadas, sen estípulas aínda que ás veces si están estipuladas. Inflorescencias cimosas. Flores hermafroditas, actinomorfas, pentámeras ou moi raramente tetrámeras, estas moito máis frecuente nos trópicos, pétalos rechamantes, prontamente caedizos, de cor clara, con unlla estreita. Cáliz con sépalos ceibes. Corola con pétalos ceibes ou lixeiramentes soldados na base. Androceo con 4 ou 5 estames alternando cos pétalos soldados na base, ás veces alternando con 1 verticilo de estaminodios. Ovario súpero, con 4-5 carpelos, 4-5 cavidades e 4-5 estilos. Estigmas lineares ou capitados. Diplostemonas cos estames soldados ao disco; de ovario súpero, pentacarpelar, sincarpico, con estilos ceibes ou lixeiramente soldados; dous óvulos por carpelo, cun falso tabique interno con 10 cavidades. Froito sen bico, en cápsula loculicida ou raramente en drupa. Froito en cápsula loculicida, con 8-10 valvas. Dúas sementes por cavidade, separadas por un pseudotabique.
Usos
Unha especie de relevancia agrícola é o liño, Linum usitatissimum, cultivado para a obtención de fibras téxtiles e óleos.
Xéneros
Xéneros na subfamilia Linoideae Xéneros na subfamilia Hugonioideae
Massignieu-de-Rives
Massignieu-de-Rives é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
626
Europa
miniatura|esquerda|Vista actual de Edimburgo
Outros
Historia ano a ano
Rites of Spring (álbum)
O disco foi re-editado en CD e casete no ano 1987, cun tema máis gravado nas mesmas sesións, "Other Way Around", ademais de catro cancións do EP que seguiría ao álbum, All Through a Life, gravado en xaneiro de 1986 e editado en 1987. O recompilatorio End of the End, aparecido en 1991, conta coa mesma portada que Rites of Spring.
Mukō
Mukō (向日市, むこうし, Mukō-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situada no centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Yamashiro, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 7,67 km² e a poboación de 54.931 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 7.160 hab./km².
Cronut
thumbnail|right|Cronut caseiro. O cronut (neoloxismo que provén dos termos croissant e donut) é un bólo híbrido entre un croissant e un donut. Foi inventado polo chef francés Dominique Ansel en 2013 e patentado por el mesmo na súa panadería de Nova York. Este pastel é o resultado de fritir a masa laminada do croissant nunha tixola con aceite, ao xeito que se fai cos donuts. Unha vez fritido, o cronut é cuberto con azucre glass, enchido co ingrediente correspondente, e finalmente glaseado.
Mukō
O concello de Mukō limita cos concellos de Quioto e Nagaokakyō.
Cronut
En decembro de 2013, a revista Time nomeou o cronut coma unha das 25 mellores creacións do 2013.
Lingua ibo
A lingua ibo ou igbo (en ibo: Asụsụ Igbo) é unha lingua falada en Nixeria por cerca de 20-25 millóns de persoas, os ibos, especialmente na rexión sueste, anteriormente coñecida como Biafra e en partes da rexión sur-sueste de Nixeria. Existen centenas de dialectos diferentes e linguas iboides incluídas na lingua ibo.
Dialectos
O igbo divídese en varios dialectos, a maioría mutuamente intelixíbeis entre si, son eles; bende, owerri, ngwa, umuahia, nnewi, onitsha, awka, abriba, arochukwu, nsukka, mbaise, abba, ohafia, agbor, wawa okigwe e ukwa/ndoki. O alto grao de semellanza entre estes dialectos fai que se forme unha continuidade dialectal.
Sons
O ibo é unha lingua tonal co dous tons distintivos; alto e baixo, posúe harmonía vocálica.
Distrito de Tepelenë
O Distrito de Tepelenë (en albanés: Rrethi i Tepelenës) é un dos 36 distritos da Albania, localizado no sur do país, na prefectura de Gjirokastër. A súa capital é a cidade de Tepelenë. Outra importante localidade neste distrito é Memaliaj.
Galería de imaxes de Noia
Galería de imaxes do concello de Noia na provincia da Coruña.
Marie Taglioni
Marie Taglioni, nada en Estocolmo (Suecia) o 23 de abril de 1804 e finada en Marsella (Francia) o 22 de abril de 1884, foi unha bailarina italo-sueca do ballet romántico e unha figura central na historia da danza en Europa.
Traxectoria
Marie Taglioni naceu na cidade sueca de Estocolmo o 23 de abril de 1804, fixa de Filippo Taglioni e Sophie Karsten, que tiveron outro fillo, Paul, que chegou a ser tamén bailarín e coreógrafo e foi parella de Marie nalgunhas das súas representacións. Seu pai foi un coñecido bailarín e coreógrafo, que no momento no que naceu Marie era bailarín e mestre na Kungliga Operan (Ópera Real de Estocolmo).
Recibiu leccións de ballet de seu pai e debutou en Viena en 1822 nun ballet coreografiado por seu pai, La Reception d'une jeune nymphe a la tour de Terpsichore, no que a súa futura rival Fanny Elssler bailou no corpo de baile.
En 1835 casou co Conde Gelbeit de Voisins, co que tivo dous fillos. Con todo, o seu home non vía con bos ollos as súas frecuentes viaxes e pediulle que deixase a súa carreira como bailarina, ao que Taglioni se negou, o que motivou o divorcio da parella logo de tres anos de matrimonio. A ruptura con de Voisins moveu a Marie a deixar a Opéra de Paris e trasladarse a San Petersburgo en 1837 logo de ter asinado un contrato co Ballet do Mariinsky. Deste xeito, Taglioni chegou á capital do Imperio Ruso cos seus maiores logros como bailarina ás costas, tendo conquistado Europa, xerando un entusiasmo pouco habitual na sociedade rusa e aparecendo constantemente nas páxinas da prensa local.
Logo de retirarse da danza, Marie Taglioni foi vivir ás beiras do lago Como (Italia), e na década de 1870 trasladouse a Londres, onde ensinou danza a nenos e mulleres da alta sociedade.
A pesar da súa temperá fama, Marie Taglioni morreu na pobreza en Marsella aos 79 anos. Cincuenta anos despois de morrer, o seu corpo foi trasladado a París. A pesar de que hai un sepulcro que leva o seu nome no cemiterio de Montmartre, onde bailaríns de todo o mundo lle renden tributo, en 2007 revelouse que a tumba non pertencía a ela senón á súa nai Sophia Taglioni, e que en realidade Marie está enterrada no cemiterio de Père-Lachaise, en París, baixo o nome de quen fora o seu exmarido, o Comte Gilbert de Des Voisins.
As If I Am Not There
As If I Am Not There (en Као да ме нема, Kao da me nema) é un filme irlandés de 2010 dirixido por Juanita Wilson. O filme está ambientado nos Balcáns e foi rodado en lingua serbocroata. Foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme conta a historia dunha mestra nova que viaxa até unha vila remota. Despois de que a vila é atacada, ela é encarcerada e violada xunto coas demais mulleres da vila. Está baseado na novela homónima de Slavenka Drakulić que trata a violación durante a guerra de Bosnia.
627
Véxase tamén
Historia ano a ano
Asociación Galega da Muller
A Asociación Galega da Muller foi unha organización feminista que se fundou en 1976 na Galiza. Foi parte da Coordinadora de Organizaciones Feministas del Estado Español (COOFFEE). En 1978 fundouse a agrupación Feministas Independentes Galegas a partir dunha escisión da AGM. En 1979 xurdiu a Coordinadora Feminista de Vigo, vinculada a AGM, FIGA, Asociación Democrática da Muller Galega e MDM.
A revista Andaina, publicación de debate feminista, apareceu en 1982 vinculada á AGM.
Baluchistán, Paquistán
Baluchistán é unha das catro provincias que compoñen Paquistán. Esta provincia abrangue parte do Baluchistán histórico (hoxe repartido entre Paquistán, Irán e Afganistán). A provincia de Baluchistán ten acceso ó Mar Arábigo.