cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Montserrat
Impúxose unha zona de exclusión, que abarca a metade sur da illa ata o extremo norte como partes do Val de Belham, por mor do tamaño da cúpula volcánica existente e do potencial resultado de actividades  piroclásticos. Os visitantes normalmente non teñen permiso para entrar na zona de exclusión, pero desde a parte superior do outeiro de Garibaldi, en Isles Bay, pode verse a destrución de Plymouth. Relativamente tranquilo desde principios de 2010, o volcán segue sendo controlado de cerca polo Montserrat Volcano Observatory.
Estase a desenvolver unha nova cidade e porto en Little Bay, que se atopa na costa noroeste da illa. Mentres esta construción continúa, o centro do goberno e as empresas está en Brades. Despois de varios atrasos, incluíndo os Furacáns Irma e María en 2017 e a pandemia de COVID-19 a principios de 2020, en xuño de 2022, iniciouse o proxecto de desenvolvemento do porto de Little Bay, un proxecto de £ 28 millóns financiado polo Reino Unido e o Banco de Desenvolvemento do Caribe.
Etimoloxía
En 1493, Cristovo Colón nomeou a illa "Santa María de Montserrat", pola Virxe de Montserrat no Mosteiro de Montserrat, na montaña de Montserrat, preto de Barcelona en Cataluña, España.
thumb|As imaxes en lapso de tempo falsas da cúpula volcánica de Soufrière Hills colapsaron en 2010, desde [[NASA]] thumb | Plymouth City e o volcán. thumb | Erupción do volcán Soufrière Hills o 22 de setembro de 1997
Época precolonial
Un traballo de campo arqueolóxico no 2012, nos outeiros do Centro de Montserrat indicou que houbo unha ocupación arcaica (pre - arauacos) entre o 4000 e 2500 a.C. Os sitios costeiros posteriores mostran a presenza da cultura Saladoide (ata o 550 d.C.) Crese que os caribes nativos chamaron a illa Alliouagana, que significa "Terra do arbusto espinoso".
Período europeo temperán
En novembro de 1493, Cristovo Colón descobre Montserrat na súa segunda viaxe, despois de que lle dixeran que a illa estaba desocupada debido ás incursións dos  Caribes.
Un número significativo de Irlandeses  estableceuse en Montserrat en 1632. A maioría procedían da próximia Saint Kitts a instancias do gobernador da illa Thomas Warner,posteriormente chegaron colonos de Virxinia. A preponderancia dos irlandeses na primeira onda de colonos europeos levou a un destacado estudioso do dereito a observar que unha "boa pregunta" é se os colonos orixinais levaron consigo as leis do Reino de Irlanda na medida en que diferían das leis do Reino de Inglaterra.
Sendo os irlandeses aliados históricos dos  franceses, especialmente nas súas desputas cos  Ingleses, invitaron aos  franceses a reclamar a illa en 1666, aínda que Francia non envíu tropas para manter o control However the French did attack and briefly occupy the island in the late 1660s, foi capturada pouco despois polos ingleses e o control inglés da illa foi confirmado ao abeiro do  Tratado de Breda ao ano seguinte. Despite the seizing by force of the island by the English, the island's legal status is that of a "colony acquired by settlement".
Unha colonia neo-feudal desenvolveuse entre os chamados "redlegs". Os colonos comezaron a transportar escravos da África subsahariana para traballar, como era común na maioría das illas do Caribe. Os colonos construíron unha economía baseada na produción de azucre, ron, arrowroot e algodón, cultivado en grandes plantacións atendidas por man de obra escrava. A finais do século XVIII, desenvolvéronse moitas plantacións na illa. Moitos irlandeses seguiron chegando á illa, para traballar como servos contratados, algúns foron exiliados durante a Conquista de Irlanda por Cromwell.
Século XVIII
Houbo un breve ataque francés contra Montserrat en 1712. O 17 de marzo de 1768, os escravos rebeláronse pero non conseguiron a liberdade. A xente de Montserrat celebra o Día de San Patricio como festivo debido á revolta dos escravos. As festas celebradas esa semana conmemoran o cultura de Montserrat en cancións, bailes, comida e traxes tradicionais.
En 1782, durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América, como primeiro aliado dos Estados Unidos, Francia capturou Montserrat na súa guerra de apoio aos americanos. Os franceses, sen intención de colonizar realmente a illa, acordaron devolver a illa a Gran Bretaña no marco do Tratado de París.
Tempadas dos Montreal Canadiens
miniatura|right|300px|Os Canadiens da tempada 1909–10 Os Montreal Canadiens ou en francés Les Canadiens de Montréal son un equipo profesional de hóckey sobre xeo con base na cidade de Montreal (Quebec, Canadá). Os Canadiens son membros da Atlantic Division na Conferencia Leste da National Hockey League (NHL) e son un dos equipos dos denominados Original Six. O club é oficialmente coñecido como le Club de hockey Canadien. Fundado en 1909, o equipo xogou un total de 106 tempadas, oito na National Hockey Association (NHA) e 98 na sucesora da NHA, a NHL. Son o único equipo que xogou todas as temperas de ambas ligas e o único activo da NHL fundado antes da creación da liga. Gañaron a Stanley Cup 24 veces, unha competindo na NHL e 23 veces dende a fundación da NHL. Tamén gañaron 11 O'Brien Cups, 23 campionatos de división, 8 títulos de conferencia, e as súas 3.260 vitorias na liga regular son un récord na historia da liga.
Illa Montserrat
Lingua irlandesa en Montserrat
Os irlandeses constituíron a maior proporción da poboación branca desde a fundación da colonia en 1628. Moitos eran traballadores por contrato, outros eran comerciantes ou propietarios de plantacións. O xeógrafo Thomas Jeffrey afirmou no The West India Atlas (1780) (Atlas da India Occidental (1780)) que a maioría de Montserrat eran irlandeses ou de orixe irlandesa, "polo que o uso da lingua irlandesa se conserva na illa, incluso entre os negros".
Os escravos africanos e os colonos irlandeses de todas as clases estaban en contacto continuo, sendo as relacións sexuais comúns e apareceu como consecuencia unha poboación de descendencia mixta. Os irlandeses tamén destacaron no comercio caribeño, cos seus comerciantes importando mercadorías irlandesas como carne de vaca, carne de porco, manteiga e arenques, tamén importaban escravos.
Hai evidencias indirectas de que o uso da lingua irlandesa continuou en Montserrat ata polo menos a mediados do século XIX. O cronista e estudoso irlandés de Kilkenny Amhlaoibh Ó Súilleabháin observou en 1831 escoitou que os habitantes brancos e negros aínda falaban o irlandés en Montserrat.
en 1852, Henry H. Breen escribiu en Notes and Queries: a Medium of Intercommunication for Literary Men, etc. (Notas e consultas: un medio de interconexión para homes de letras, etc.) que a afirmación de que "a lingua irlandesa se fala nas Illas das Indias Occidentais, e que nalgunhas delas pódese dicir que é case vernáculo", é certo na pequena Illa de Montserrat, pero non ten fundamento respecto ás outras colonias.
En 1902, The Irish Times citou o Montreal Family Herald nunha descrición de Montserrat, observando que "os negros ata hoxe falan a vella lingua gaélica irlandesa, ou o inglés con acento irlandés. Cóntase unha historia dun home de Connaught que, ao chegar á illa, foi, para a súa sorpresa, aclamado polos negros en irlandés vernáculo."
Unha carta de WF Butler en The Atheneum (15 de xullo de 1905) cita un relato dun funcionario de Cork, C. Cremen, do que escoitou falar a un mariñeiro xubilado chamado John O'Donovan, un falante irlandés:
"Frecuentemente me contaba que no ano 1852, cando era piloto do bergantín Kaloolah, chegara a terra na illa de Montserrat, que daquela estaba fóra da súa ruta habitual. Dixo que quedara moi sorprendido de escoitar que os negros realmente falaban irlandés entre eles, e que participou na conversa ..."
O fonético británico John C. Wells realizou investigacións sobre a fala en Montserrat en 1977 e 1978 (que incluíu tamén a residentes de Montserrat en Londres). Atopou que que a influencia da lingua irlandesa, tanto se é anglo-irlandés] como [[gaélico irlandés, na fala contemporánea de Montserrat en boa parte esaxerada. Atopou pouca fonoloxía, morfoloxía ou sintaxe que poidan atribuirse á influencia irlandesa, e no informe de Wells, só atopa un pequeno número de palabras irlandesas en uso, sendo un exemplo minseach [ˈmʲiɲʃəx] que suxire que é o substantivo cabra.
Novos cultivos e política
Durante o século XIX, a caída dos prezos do azucre tivo un efecto adverso sobre a economía da illa, xa que o Brasil e outras nacións competiron no comercio.
En 1857, o filántropo británico Joseph Sturge mercou unha platación de azucre para demostrar que era viable economicamente empregar traballo remunerado en vez de escravos. En 1869, a familia estableceu a Montserrat Company Limited e plantou árbores de limeiras, comezou a produción comercial de zume de lima, creou unha escola e vendeu parcelas de terra aos habitantes da illa. Boa parte de Montserrat pasou a ser propiedade de pequenos propietarios.
De 1871 a 1958, Montserrat administrouse como parte da colonia da coroa das Illas de Sotavento Británicas, converténdose nunha provincia de curta duración de 1958 a 1962 e en 1967 a illa decidiu continuar co seu status colonial.. O primeiro ministro xefe de Montserrat foi William Henry Bramble do Partido Laborista de Montserrat de 1960 a 1970; traballou para promover os dereitos laborais e impulsar o turismo á illa, o aeroporto orixinal de Montserrat foi nomeado na súa honra. Non obstante, o fillo de Bramble Percival Austin Bramble foi crítico coa forma en que se construían as instalacións turísticas e, posteriormente, creou o seu propio partido (o Partido Demócrata Progresista) que gañou as eleccións xerais de Montserrat de 1970, con Percival Bramble como primeiro ministro de 1970 a 78. O período 1978 -1991 foi dominado politicamente polo ministro xefe John Osborne e o seu  Movemento de Liberación do Pobo, o seu breve coqueteo coa posibilidade de declarar a independencia nunca se concretou.
En 1979, o produtor dos The Beatles George Martin abriu AIR Studios Montserrat, o que deu lugar a que artistas musicais como Dire Straits, Paul McCartney, Duran Duran, The Police, Elton John, Jimmy Buffett e The Rolling Stones visitaran a illa para gravar álbums.
En 1989 a illa fora azoutada polo furacán Hugo. En 1995 o volcán Soufriere Hills entra en erupción e destrúe a cidade de Plymouth, obrigando á poboación a evacuar a illa.
Goberno e Política
Un gobernador actúa como o xefe de estado simbólico e é o representate da Raíña. Un Ministro Principal elixido é o xefe de goberno. O seu máximo tribunal de xustiza é a Suprema Corte do Caribe Oriental.
Montserrat é membro da Comunidade do Caribe e da Organización de Estados do Caribe Oriental.
Xeografía
Montserrat localízase ao sueste de Porto Rico e ao suroeste da illa Antiga.
A illa é montañosa e volcánica na súa totalidade e o seu punto máximo é o volcán Soufriere Hills (914 m) que se atopa actualmente activo; existen tamén algunhas pequenas praias na costa.
O clima é tropical con pequenas variacións de temperatura e de xuño a novembro a illa é azoutada por furacáns.
miniatura|250px|dereita|Mapa de Montserrat
miniatura|250px|esquerda|Volcán Soufriere Hills, ó sur, en erupción
Economía
A súa moeda é o dólar do Caribe Oriental. A economía de Montserrat baséase na pesca e o turismo. Tamén é importante a emisión de selos postais para coleccionistas.
Demografía
O país está composto dunha maioría de mulatos, moitos destes descendentes de irlandeses e africanos; tamén existe unha minoría branca. A maioría da poboación profesa o protestantismo (metodistas, pentecostales, adventistas do Sétimo Día) cun 45%, o anglicanismo cun 35%, o catolicismo cun 15%, e outras minorías relixiosas.
O 18 de xullo de 1995 o volcán Soufriere Hills fixo erupción e desde esa data continúa botando lava e cinza esporadicamente, o cal provocou a emigración da maioría da poboación da illa. Na actualidade o sur da illa atópase practicamente deshabitada, principalmente a área de Plymouth, a cidade capital. Ata que volva a calma en Plymouth, o pobo de Brades serve como sede temporal de goberno. Antes da erupción volcánica, a poboación era de 13.000 habitantes. Máis de 9.000 fuxiron pero moitos volveron. A poboación actual está ao redor de 9.000 e a maioría da poboación reside no noroeste da illa.
Cultura
Como outras illas do Caribe, na cultura da illa hai influencias europeas e africanas. Un aspecto a resaltar é a influencia irlandesa xa que os primeiros colonos brancos foron de Irlanda.
A visita do inspector
A visita do inspector (en inglés An Inspector Calls) é unha obra de teatro escrita por John Boynton Priestley en 1946. Encádrase dentro do xénero do suspense e está dividida en tres actos.
Trama
A obra comeza cunha cea na casa da familia Birling. Está a celebrarse o compromiso entre Sheila, a filla do señor e señora Birling, e Gerald Croft. Sorprendentemente aparece o Inspector Goole. Empeza dicindo que unha moza se suicidou cun desinfectante. Co transcorrer da obra, descóbrese que todos os integrantes da familia (mesmo o mozo) tiveron algunha relación con esa moza que ía cambiando o nome. Foi empregada do Sr. Birling e foi despedida, Sheila fíxoa botar por bobadas, Gerald tivo unha relación como amante, a Sra. Birling non a quixo axudar cando foi a pedir axuda a un fogar de mulleres (lugar onde axudaba a Sra. Birling) e o fillo que esperaba a moza era de Eric, fillo da familia. Vaise o inspector e danse de conta que non existe ningún Inspector Goole e que ningunha moza morreu na enfermaría. Pero cando parecía que todo era unha broma ou o home era un tolo, soa o teléfono e, cando atende o Sr. Birling comunícanlle que morreu unha moza por tomar desinfectante e que un inspector de policía irá á súa casa para interrogalos.
European Shield
A European Shield (tamén coñecida como Parker Pen Shield debido ao seu patrocinador) foi a terceira competición en importancia do rugby en Europa que se disputou entre o 2002 e o 2005. A European Shield fue un torneo de repesca para os equipos eliminados na primeira rolda da European Challenge Cup durante a etapa na que esta competición se xogou baixo o formato de eliminación directa. O nome de "European Shield" fora previamente empregado para a rebautizada European Challenge Cup.
Durante a tempada 2004-2005, a que foi a súa derradeira edición, os equipos eliminados da European Challenge Cup, enfrontáronse a equipos que non participaran nesa copa como foron o Bucuresti (Romanía), UCM Madrid (España), Bera Bera Rugby Taldea (España) e o Lisboa Rugby Club (Portugal).
Esta competición, viu a luz co troco no formato da European Challenge Cup na tempada 2002-03. A Challenge pasou dun formato de grupos a un formato de eliminación directa. A Shield foi creada para que os equpos eliminados na primeira rolda puideran continuar a súa andaina europea. Unha nova reforma da Challenge na tempada 2005-06, reintroduciu o sistema de grupos, incrementando o número de equipos participantes de 20 a 32, provocando a desaparición da European Shield.
O nome de European Shield, e máis particularmente o de Parker Pen Shield, foi o nome orixinario da European Challenge Cup, mais trala reforma da copa en 2002-03, esta competción foi rebautizada co actual European Challenge Cup, gardando o mesmo xeito de selección e status de segunda competición en importancia de Europa. Esta reforma xerou unha nova copa que recibiu o nome de European Shield, aínda que non tivera nada que ver coas edicións anteriores desa competición. É por iso que as edicións precedentes da antiga European Shield teñen o seu palmarés na European Challenge Cup, xa que esta é a competición que a sucedeu.
En tódalas edicións o dominio francés foi total, gañando nas tres edicións que se disputaron, equipos desta nacionalidade. Nunca un equipo conseguiu revalidar o título.
Revista Morcego
A revista Morcego é unha publicación especializada en videoxogos editada en lingua galega.
Alén de novas sobre a actualidade da industria do videoxogo, como lanzamentos, atrasos, actualizacións ou sucesos; tamén recolle reportaxes divulgativas sobre o medio, entrevistas e columnas de opinión de sinaturas diversas. Trátase dun medio non lucrativo, sen publicidade, e que tampouco recibe subvencións de ningunha entidade pública. A súa principal fonte económica é colectiva, a través de Patreon, sendo un dos máis exitosos na Galiza dentro da plataforma estadounidense. Tamén entraría dentro dos dez Patreon máis importantes no eido dos medios de videoxogos en España, segundo a base de datos DeVuego.
Tamén se inclúe dentro da revista dixital un podcast semanal que recolle as novas máis importantes dos últimos días, amais de incluír seccións propias nun ton informal e lixeiro. Chámase A Gruta de Gizamaluke.
Traxectoria
Comezou a editarse en setembro do ano 2018 a iniciativa do xornalista Carlos Pereiro, actual director da revista.
O proxecto podería ser considerado cooperativo e colectivo, ao ter aberta a recepción de artigos e reportaxes. Doutra banda, desde que naceu, foi abordando, máis aló da web como tal, outros formatos audiovisuais como o programa radiofónico A Gruta de Gizamaluke, nado na súa primeira tempada como un proxecto en colaboración co medio dixital PontevedraViva. Tamén conta cunha canle en YouTube e outra en Twitch (colaboraron con Twitch en galego na retrasmisión do Torneo do Grelo), cun contido diverso que vai dende gameplays a titoriais.
Para comezos do ano 2021, Morcego é considerado o principal foco de referencia informativa sobre videoxogos en lingua galega.
Vilamaior
Co topónimo Vilamaior podémonos referir a:
European Rugby Cup
A European Rugby Cup ou ERC foi o organismo europeo encargado da organización das competicións europeas de rugby entre clubs: a Heineken Cup e a European Challenge Cup.
A aúa sede se encontra en Dublín (Irlanda).
Real Casa da Moeda do Canadá
A Real Casa da Moeda do Canadá (en inglés: Royal Canadian Mint; en francés: Monnaie royale canadienne) é unha compañía canadense de titularidade estatal e propiedade da Coroa, establecida en 1908 e que opera baixo a Lei da Ceca Real Canadense, de 1985, que se encarga da produción de todas as moedas de curso legal no Canadá e tamén para outros estados.
Ademais, a RCMC ocúpase dos deseños e da manufactura de moedas de colección e de moedas de investimento cuñadas en metais preciosos (ouro, prata, paladio e platino), así como de medallas e de fichas comerciais de uso privado. Ofrece, tramén, servizos de ensaio e refino de prata e de ouro.
Aínda que é de titularidade pública, a compañía ten o mandato de operar "en previsión de ganancias", ou sexa, con criterios comerciais e sen depender do apoio dos contribuíntes para financiar as súas operación.
Bernat Martorell
Bernat Martorell, nado en Sant Celoni en 1390 e finado en Barcelona en 1452, foi un pintor catalán pertencente ao movemento do Gótico Internacional. Durante tempo foi coñecido como o Mestre de San Xurxo, pola súa obra mestra.
Real Casa da Moeda do Canadá
Tradicionalmente, o presidente da Real Casa da Moeda do Canadá coñécese co título de Master of the Mint ("Mestre da Ceca"), consonte a tradición británica. En 2018 tomou posesión como presidenta Marie Lemay, que dirixe un consello de administración que debe render contas ante o Ministerio de Facenda.
Bernat Martorell
Traxectoria
Sábese pouco da súa vida antes de 1427, aínda que a mediados do século XV era un dos principais artistas de Cataluña. A maior parte das súas obras foron retablos, aínda que tamén deseñou vitrais e iluminou libros como as miniaturas que realizou para o "Libro de Horas" que se custodia no Instituto Municipal de Historia de Barcelona.
O seu estilo encádrase dentro da segunda etapa do gótico internacional en Cataluña, que está caracterizado por estar máis próximo ao estilo flamengo.
Real Casa da Moeda do Canadá
En abril de 2012, a ceca canadense anunciou que estaba a desenvolver unha criptomoeda denominada MintChip, para facilitar as transaccións anónimas co apoio do Goberno do Canadá. Finalmente, abandonou o proxecto e transferiullo a unha entidade privada.
Historia
A Real Casa da Moeda do Canadá divide as súas instalacións en dúas sedes, unha situada na capital, Otava, onde actualmente se cuña a maioría das series de moedas conmemorativas e de colección, e outra en Winnipeg, Manitoba, que centra as súas operacións na moeda circulante no país.
As orixes: sede de Otava
miniatura|250x250px|Sede da Real Casa da Moeda do Canadá en [[Otava]]
Durante os primeiros cincuenta anos de moeda canadense (os centavos destinados a circular na Provincia do Canadá emitíronse por vez primeira en 1858), as moedas cuñáronse maioritariamente na Royal Mint, a ceca real de Londres e, en menor medida, na ceca privada de Heaton en Birmingham, Inglaterra. Á medida que o Canadá foi emerxendo como unha nación con dereito propio, apareceu tamén a súa necesidade de dotarse dunha moeda nacional. Como resultado, autorizouse a construción dunha sucursal da Royal Mint en Otava en 1901, logo de ser proposta por primeira vez en 1890.
Durante unha breve cerimonia, o entón Gobernador Xeral do Canadá, Lord Grey e a súa esposa activaron as presas daquela primeira casa de moeda canadense o 2 de xaneiro de 1908, o que supuña a inauguración oficial da sucursal da Royal Mint en Otava. As instalacións comezaron a funcionar con 61 empregados. Tres anos despois, a ceca comezou a refinar o ouro por electrólise no seu departamento de ensaios, aínda que este método resultou ser demasiado lento e, en 1915, a Casa da Moeda introduciu un novo proceso de cloración desenvolvido en Australia para reducir os tempos de procesamento e aumentar a capacidade de refinaxe de ouro. Desde entón, a refinaría da ceca sufriu diversos cambios e o proceso de hoxe se utiliza é unha combinación de cloración e electrólise.
Foi durante a Gran Depresión cando a ceca de Otava negociou a súa independencia con respecto á ceca real británica. En 1931, a Casa da Moeda de Otava pasou a denominarse Real Casa da Moeda do Canadá (Royal Canadian Mint) e comezou a render contas unicamente ao Ministerio de Facenda do país. No entanto, a ceca continuaba a confiar na Royal Mint a produción das matrices utilizadas para a fabricación dos cuños. En 1969, o Goberno canadense reorganizou a institución, que se converteu nunha "corporación da Coroa" sen dependencia do Ministerio de facenda, senón como unha compañía co seu propio consello de administración e capacidade de decisión autónoma.
En 1979, o edificio da Real Casa da Moeda en Otava foi designado como Sitio Histórico Nacional, por representar o interese do Goberno polo uso do estilo arquitectónico "gótico Tudor" como distintivo da identidade da capital canadense, e tamén para valorizar o control do Canadá sobre a súa propia moeda.
Nestas instalacións prodúcense as moedas conmemorativas e para o coleccionismo e as medallas, así como os lingotes e as barras para o comercio con metais preciosos. Ademais, fabrícanse tamén todas as matrices e os cuños para a cuñaxe tanto das moedas conmemorativas como das regulares destinadas á circulación. As refinarías de ouro e de prata e os laboratorios de ensaio están tamén nas instalacións de Otava, así como un equipo de enxeñaría avanzada para o desenvolvemento de proxectos de I+D+i.
O derradeiro membro supervivente do primeiro cadro de persoal da ceca de Otava foi Owen Toller, quen comezou como traballador non cualificado e se retirou como oficial administrativo, logo de 45 anos de dedicación, o 6 de xaneiro de 1953. Toller finou en 1987 aos 102 anos.
A sede de Winnipeg
miniatura|Sede da Real Casa da Moeda do Canadá en [[Winnipeg]]
En novembro de 1960, o director da Real Casa da Moeda, N. A. Parker, informou o Ministro de Facenda acerca da necesidade dunhas novas instalacións, xa que as existentes estaban ao 100 % da súa capacidade. De feito, xa se estaban a producir na Casa da Moeda de Filadelfia, nos Estados Unidos, grandes cantidades de moedas de dez centavos, e tamén se subcontrataba a cuñaxe dalgunhas moedas conmemorativas. En 1963 e 1964, o Goberno considerou a posibilidade de construír unhas novas instalacións que puidesen estar operativas no prazo de dous anos, e o primeiro ministro Lester B. Pearson suxeriu a súa localización en Elliot Lake, Ontario. O executivo seguinte, dirixido por Pierre Trudeau, decidiu descentralizar moitos servizos e, como resultado das reclamacións feitas pola provincia de Manitoba pola súa perda de instalacións militares, en febreiro de 1970 propúxose situar alí, na cidade de Winnipeg, a nova sucursal da Casa da Moeda. Finalmente, a decisión tomouse en decembro de 1971; os terreos adquiríronse en 1972 e a construción comezou a finais dese mesmo ano.
O edificio de Winnipeg ten unha aparencia moi diferente ao de Otava. O arquitecto Étienne Gaboury deseñou un rechamante edificio triangular que se ergue no medio dunha pradaría. A súa inauguración en 1976 permitiu reorganizar o labor da Real Casa da Moeda do Canadá, de maneira que a sede de Otava se especializou na cuñaxe de moedas de colección e de investimento, en tanto que a nova sede de Winnipeg se dedicou á subministración de moeda circulante tanto ao Canadá como a outros países.
Desde a súa apertura en 1976, a ceca canadense de Winnipeg cuñou moeda circulante para 70 países. A modo de exemplo, produciu centavos para Cuba, pesetas para España, coroas para Noruega, fils para o Iemen, pesos para Colombia, coroas para Islandia, baht para Tailandia e a dólares para Hong Kong.
Administración da compañía
A Real Casa da Moeda do Canadá é unha corporación da Coroa e opera ao abeiro da Lei da Casa da Moeda. Ao servir ao interese público, este tipo de institucións ten unha autonomía administrativa superior á doutras institucións gobernamentais, o que lle favorece que poida operar de maneira comercial. Do mesmo xeito que as compañías do sector privado, a Casa da Moeda ten un consello de administración, composto por un presidente, un director xerente e oito directores de área. Tradicionalmente, o director xerente da compañía coñécese como Master of the Mint ("mestre de ceca").
Directores da RCMC
Esta é unha listaxe dos directores xerentes da Real Casa da Moeda do Canadá desde a súa fundación: O departamento gobernamental responsable da Real Casa da Moeda é o Departamento de Facenda. A compañía organízase arredor de catro liñas de negocio: servizo de metais preciosos e refinaría, moedas circulantes do Canadá, negocios co estranxeiro e numismática.
Ingresos por liña de negocio
miniatura|180x180px|[[Moeda de Terra Nova circulante con valor de 10 centavos de dólar]]
(cantidades en millóns de dólares)
Moedas circulantes do Canadá
As misións principais da Real Casa da Moeda do Canadá son o abastecemento e a distribución de moeda para a súa circulación no Canadá, así como a asesoría ao Ministerio de facenda en todos os asuntos relacionados coa moeda. O artigo 7 da Lei da real Casa da Moeda indica que é a única entidade autorizada para a cuñaxe de moeda de curso legal, que no Canadá se compón dos valores de 5, 10, 25 e 50 centavos, e de 1 e 2 dólares. Nos anversos de todas elas aparece o busto dos reis do Reino Unido, na súa condición de xefes de Estado do Canadá.
Todas as moedas circulantes no Canadá cúñanse utilizando unha tecnoloxía de aceiro multicapa patentada pola propia empresa, as que teñen o valor facial expresado en centavos (cents) desde 2000 e as de 1 e 2 dólares a partir do 10 de abril de 2012.
En marzo de 2012 o Goberno canadense decidiu o cesamento da produción de moedas dun centavo (coñecidas como pennies). A derradeira moeda deste valor foi cuñada na planta de Winnipeg o 4 de maio dese ano.
Moedas circulantes doutros países
Moitos países recorreron á Real Casa da Moeda do Canadá para a fabricacación tanto das súas moedas de curso legal como de emisións conmemorativas ou de colección. Os clientes estranxeiros da Real Casa da Moeda do Canadá son gobernos, bancos centrais e departamentos do tesouro. En ocasións, encárgaselle unicamente a elaboración dos discos metálicos sobre os que posteriormente se realiza a cuñaxe en casas de moeda doutros países. En 1970, o director da ceca, Gordon Ward Hunter, deulle un pulo á división de moeda circulante estranxeira que deu como resultado, entre outros, un importante contrato con Singapur e para a produción de seis millóns de pezas nunha aliaxe de cuproníquel. Este foi o primeiro contrato internacional desde o que se asinara en 1937 coa República Dominicana para a cuñaxe de cinco millóns de pezas divisionarias. O segundo contrato desta nova etapa foi, tamén en 1970, co Banco Central do Brasil, para a produción de 84 millóns de discos para as moedas de 50 centavos.
En 1971, a República Democrática Popular do Iemen encargou dous millóns de pezas divisionarias de cinco fils e Islandia contratou a cuñaxe de dous millóns e medio de moedas dunha coroa. Nese mesmo ano, o Banco de Xamaica contratou coa RCM a produción dunha moeda conmemorativa de dez dólares de prata e outra de vinte dólares de ouro, e Venezuela encargou cen millóns de moedas de cinco e dez centavos. Tamén se cuñaron outras moedas para Bahamas, Bermuda, as Illas Caimán, Irán e a illa de Man. En 1973, as encargas estranxeiras totalizaron os 65 millóns de moedas e 70 millóns de discos para cuñar, e en 1974 a planta de Otava (daquela a única existente) estableceu o récord de 1.200 millóns de moedas cuñadas, entre as canadenses e as estranxeiras.
Unha boa parte do rendemento da segunda planta fabril da RCMC, establecida en Winnipeg, débese precisamente á produción de moedas para outros países. É salientable a cuñaxe, en 1981, de 50 millóns das populares pezas de 20 centavos de Australia co ornitorrinco nos seus reversos. O seu negocio completouse nos anos seguintes con contratacións de estados como Cuba, Noruega, Iemen, Colombia, Islandia, Indonesia, Tailandia, Hong Kong, Barbados ou Uganda.
En 2005, a Real Casa da Moeda do Canadá asinou un contrato por valor de 1,2 millóns de dólares para a cuñaxe de 50 millóns de moedas con valores de 5, 10 e 20 toea para Papúa Nova Guinea, e en 2008 estableceu un novo contrato con ese país para moedas de 50 toea en cores. En 2006, a ceca canadense subministrou 230 millóns de moedas divisionarias ao Banco de Reserva de Nova Zelandia, con valores de 10, 20 e 50 centavos, cuñadas nun diámetro inferior ao das series dos anos anteriores, aproveitando a nova tecnoloxía de recubrimento multicapa desenvolvido na planta de Winnipeg.
A ceca canadense produce para outros países moedas circulantes e de colección, discos para seren cuñados, medallas e fichas comerciais. Tamén ofrece matrices, cuños, punzóns e calquera ferramenta necesaria para a cuñaxe, así como rolos e envoltorios para a empaquetaxe das moedas cuñadas. A ceca ten capacidade para producir 2.000 millóns de moedas e discos destinados á exportación.
Refinaría e produtos de metais preciosos
A Real Casa da Moeda do Canadá ten unha liña de produtos destinados ao mercado do investimento en metais preciosos, composta por moedas, placas, lingotes e barras de ouro, prata, platino e paladio de grande pureza, así como grans de prata e de ouro destinados á industria xoieira e a outras aplicacións industriais. miniatura|180x180px|Barra de [[ouro co selo da RCMC]] A compañía tamén ofrece, a clientes tanto canadenses como estranxeiros, servizos de procesamento de ouro e de prata, que inclúen a refinaxe, o ensaio e o almacenamento de seguridade. A refinaxe na ceca faise sobre metais preciosos procedentes de diversas fontes, como a produción primaria, a industria, a reciclaxe e institucións financeiras. A refinaría da RCMC refina o ouro bruto a ouro dunha pureza de 995 milésimas a través do proceso de cloración Miller, ou ben de 999 milésimas utilizando o proceso denominado Wohlvill, vertendo o metal en ánodos para a súa purificación electrolítica.
En maio de 2007, a ceca produciu as súas primeiras moedas de investimento en ouro dunha pureza de 999 milésimas, correspondentes á serie coñecida como Maple Leaf ("folla de pradairo"), co peso dunha onza troy (31 g). Produciuse tamén unha verssión desas moedas cun peso de 100 kg de ouro de 999 milésimas e valor facial dun millón de dólares, inicialmente con fins promocionais, aínda que posteriormente decidiuse fabricala baixo demanda ao presentárense compradores interesados.
Moedas de colección e medallas
Estas moedas están feitas con metais tanto básicos como preciosos e producidas con innovacións tecnolóxicas como os hologramas, o esmaltado, o láser ou a incrustación de cristais, para as facer máis atractivas. A produción de medallas e de fichas comerciais encádrase tamén nesta liña de negocio da compañía.
A ceca fabrica tamén unha gran variedade de condecoracións militares para o Ministerio de Defensa, entre elas a Medalla do Sacrificio, a condecoración e o broche das Forzas Canadenses, a Estrela da Campaña Xeral, a condecoración da Forza de Asistencia de Seguridade Internacional, as medallas de Servizo Xeral e de Servizo Especial, e a cruz Canadian Victoria. Outras condecoracións son as dedicadas aos veteranos e as medallas á antigüidade da Policía Montada do Canadá, e a outras institucións do Estado.
Outras medallas deportivas deseñadas e producidas pola ceca canadense foron os 4.283 exemplares para os Xogos Panamericanos e Parapanamericanos de Toronto de 2015.
Premios acadados
Esta é unha listaxe dos premios acadados polas moedas producidas na Real Casa da Moeda do Canadá nos últimos anos:
Convento de San Francisco de Pontevedra
O convento de San Francisco é un convento franciscano de Pontevedra, situado no centro da vila. Na actualidade está ocupado por catro frades.
Historia
Segundo a tradición, o convento foi fundado por Francisco de Asís, que parou en Pontevedra mentres facía a ruta Portuguesa do Camiño de Santiago. A chegada da orde franciscana á cidade tivo lugar posiblemente no último terzo do século XIII. Un dato historicamente comprobado é que a fundación existía xa en 1274, segundo consta no Arquivo Nacional e en papeis do mosteiro de Armenteira, testamentaría de Arias Fernández. A edificación contou coa axuda económica dos herdeiros de Paio Gómez Chariño nun soar da casa de Soutomaior, naquela época aínda fóra do perímetro da muralla da cidade.
A opulencia desta construción provocou envexa nos membros da orde dominica instalados na cidade, que remataran a súa igrexa dez anos antes, e que decidiron iniciar en 1380 a construción doutra igrexa maior que a franciscana, con cinco ábsidas. En 1362 iniciouse a construción da cabeceira da igrexa das monxas clarisas na cidade, similar á de San Francisco, pero de menor tamaño. Ademais destas tres construcións, a igrexa parroquial de San Bartolomeu fora ampliada entre 1337 e 1339. Este grande apoxeo na construción debeuse ó gran número de doazóns económicas procedentes de familias pudentes, temorosas da morte procedente da peste bubónica que asolagou Europa nesa época.
A igrexa é de estilo gótico tardío ou oxival, e foi declarada monumento histórico-artístico en 1896. Ten planta de cruz latina, con nave única, cruceiro, cuberta de madeira e cabeceira con tres ábsidas poligonais, cubertas con bóvedas de crucería.
O edificio que ocupa a Delegación de Facenda foi construído en 1800, e inclúe a porta de Santo Domingo da antiga muralla da cidade, do século XIII. miniatura|dereita|250px|Sartego de Pai Gómez Chariño No seu interior están os sartegos de Pai Gómez Chariño, Xoán Feijoo de Soutomaior, e Paio de Montenegro.
Logo da desamortización de Mendizábal o recinto quedou deshabitado, sendo propiedade do concello. O 15 de xaneiro de 1909, o pai Luis María Fernández Espinosa e 5 relixiosos máis volveron habitar o recinto, cun contrato de alugueiro de 25 anos, a 250 pesetas por ano. En 1930 o templo foi cedido por Real Orde.
Nunha noite de verán de 1995 o templo sufriu un incendio, sendo restaurado pouco tempo despois.
Neste convento está o comedor de San Francisco, que de luns a sábado dá de comer a un bo número de necesitados.
Mobiliario
miniatura|Mobiliario de deseño contemporáneo. miniatura|Mobiliario deseñado por [[Alvar Aalto, producido por Artek.]] miniatura|Cama de Hetepheres. [[Dinastía IV de Exipto, c. 2600 a. C. Museum of Fine Arts, Boston.]] miniatura|Cama romana, construída en bronce. miniatura|Cadeira de brazos tallada e dourada de estilo Luís XV. miniatura|O trono de Napoleón, de estilo Imperial.
Drozo, Cambre, Cambre
Drozo é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Mobiliario
Mobiliario ou moblaxe é o conxunto de mobles, obxectos que serven para facilitar os usos e actividades habituais en casas, oficinas e outro tipo de locais. Normalmente o termo alude aos obxectos que facilitan as actividades humanas comúns, tales como durmir, comer, cociñar, descansar etc., mediante mesas, cadeiras, camas, andeis, mobles de cociña etc. O termo exclúe utensilios e máquinas tales como PCs, teléfonos, electrodomésticos etc.
Tipos de mobiliario
Existen varios tipos de mobiliario, como os mobles que posúen unha superficie horizontal separada do chan, como cadeiras e camas, mesas, ou ben, mobles para a almacenaxe ou arquivo de libros, revistas, roupa etc. O mobiliario urbano ou equipamento urbano é o conxunto de bancos, marquesiñas, papeleiras etc. instalado polos concellos para uso da veciñanza.
O mobiliario pode ser o produto do deseño ou considerado unha forma de arte decorativa. Ademais do fin funcional do mobiliario, pode servir a un propósito simbólico ou relixioso. O mobiliario doméstico crea, en conxunción con outros obxectos como lámpadas ou reloxos, espazos interiores convenientes, confortables e funcionais.
O mobiliario pode ser artesanal ou industrial, e pola súa gran carga ornamental foi considerado obxecto artístico na historia da arte decorativa, sobre todo o da época pre-industrial.
Materiais
Os materiais empregados na súa elaboración adoitan ser:
Historia
A historia do mobiliario iníciase co cambio de costumes do ser humano, ao transformarse de nómade cazador en agricultor sedentario. Evidencias de mobiliario da antigüidade, que perduraron, atópanse en pinturas murais e baixorelevos do Antigo Exipto do terceiro milenio adC. Mobiliario recuperado do Antigo Exipto é unha cama descuberta nunha tumba de Tarjan, un conxunto de obxectos mobiliarios na tumba da raíña Hetepheres, de ca. 2600 a.C. ou unha banqueta de ca. 1550, en Tebas. A tumba de Tutankamon, ca. 1325. a. C., contiña multitude de aveños entre os que se atopaban algúns mobles aceptablemente conservados. A alfombra máis antiga que perdurou, a alfombra de Pazyryk, foi atopada, conxelada, nunha tumba de Siberia e foi datada entre os séculos VI e III a.C.
O mundo clásico
Os obxectos da época clásica foron achados nos túmulos de Frixia e os montículos de Midas en Gordión, Turquía, pertencen ao século VIII a. C. Entre as pezas atopadas áchanse mesas e armarios de servizo. O deseño de mobiliario da antiga Grecia comezou no segundo milenio adC, incluíndo camas e as cadeiras klismos, que foron preservadas non só como mobles senón tamén en debuxos de vasos gregos. Nas escavacións de 1738 e 1748 de Herculano e Pompeia, atopáronse algúns obxectos do mobiliario romano preservado entre as cinzas da erupción do Vesuvio.
O Renacemento
O mobiliario da Idade Media era xeralmente basto, de carballo e ornamentado con algúns deseños tallados. Xunto coas outras artes, o Renacemento italiano dos séculos XIV e XV, marcou un rexurdimento da arte clásica, inspirada na tradición Greco-Romana. Unha eclosión similar de arte e renacemento de cultural ocorreu no norte de Europa, a comezos do século XV.
O Barroco
No século XVII, no norte e sur de Europa, estivo caracterizado pola opulencia, e os deseños dourados do Barroco, que incorporaban a miúdo unha gran cantidade de ornamento vexetal. No século XVIII, o deseño de mobiliario comezou a desenvolverse e perfeccionarse máis rapidamente. Aínda que houbo algúns estilos que pertenceron fundamentalmente a unha nación, como o Paladismo en Gran Bretaña, outros como o Rococó e o Neoclasicismo perpetuáronse en toda Europa Occidental.
O Eclecticismo
O século XIX é usualmente definido pola mestura de estilos antigos, como o Gótico, Neoclasicismo e Rococó. A reforma do deseño de fin de século, introduciu o movemento Estético e o movemento Arts and Crafts. O Art Nouveau, xurdido a principios do século XX, foi influenciado por ambos os movementos, e á súa vez con este comezaría o Movemento Moderno no deseño de mobiliario e as artes aplicadas.
O Modernismo
Nos primeiros tres cuartos do século XX desenvolveuse o Modernismo, con estilos como o Art déco, De Stijl, Bauhaus, Wiener Werkstätte e a Secesión Vienesa, e deseñadores que traballaron co mesmo estilo Modernista. O deseño posmoderno, cruzado polo movemento Pop Art, gañou impulso nas décadas de 1960s e 70s, promocionado nos 80s por movementos italianos baseados no Grupo Memphis ou o Radical Design. O mobiliario transicional tentou encher o espazo entre gusto Tradicional e o Moderno.
Washington Lions
Os Washington Lions foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Washington, D.C., Estados Unidos. Foron un dos membros fundadores da American Hockey League (AHL) na tempada 1941–42. Os Lions xogaron dúas tempadas antes de desaparecer a causa da segunda guerra mundial. Outro equipo denominado Washington Lions xogou na Eastern Hockey League entre 1944 e 1947. Os Lions da AHL Lions rexurdiron en 1947. Despois da tempada 1948-49, o equipo foi trasladado a Cincinnati (Ohio) baixo o nome Cincinnati Mohawks. O baleiro foi enchido por un segundo equipo que xogou na Eastern Hockey League, entre 1951-53, e 1954-57, que posteriormente se convertería nos Washington Presidents.
Durante o seu primeiro ciclo de existencia, os Washington Lions estiveron afiliados os Montreal Canadiens da National Hockey League (NHL).
Ano a ano
Durante os anos que participaron na AHL, os Lions tiveron uns modestos resultados, participando tan só unha vez nos play-offs.
Faro de Punta Couso
Faro de Punta Couso é un faro situado no Hío, Cangas.
Jaume Serra
miniatura|dereita|300px|Detalle do Retablo do Santo Espírito, de Jaume Serra, na [[catedral de Manresa]] Jaume Serra (século XIV) foi un pintor catalán de estilo italo-gótico.
Biografía
Jaume Serra coŀaborou cos seus irmáns na realización do retablo do mosteiro de Sigena (Huesca), hoxe no Museo Nacional de Arte de Cataluña.
Obras
A Jaume atribúenselle:
A Estorrentada, Cambre, Cambre
A Estorrentada é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
The Velvet Underground
The Velvet Underground foi unha banda estadounidense formada en Nova York. Foi un dos grupos máis importantes da historia do rock e tiveron unha influencia determinante nos últimos 35 anos. Cando o soño hippie deslumbraba cos discos excelentes de xente coma Grateful Dead ou The Byrds, nas letras de The Velvet Underground falábase de sufrimento, de marxinación e de dor. Aínda que nun primeiro momento pasaran desapercibidos, moitas bandas posteriores reivindicaron o seu patrimonio artístico e hoxe en día son recoñecidos coma un punto e á parte na evolución do rock cara a diferentes formas de expresión.
Traxectoria
As orixes da banda hai que situalas na década de 1960. Naquela época Lou Reed estudaba na universidade de Syracuse, en Nova York, e compuña temas de pop, rock and roll e doo-woop. Reed tiña unha personalidade peculiar, que na adolescencia lle achacaran a desviacións e patoloxías nerviosas que intentaron curar con terapia de electrochoque. Á parte dos temas convencionais que vende a diversas discográficas, comeza tamén a crear outras cancións moito máis persoais con textos dunha gran forza lírica.
Na efervescente Nova York do 64, Lou Reed coñece a John Cale, un galés estudante de música contemporánea e admirador de músicos vangardistas coma John Cage ou La Monte Young. Cale amplificaba a súa viola para sacar dela imposibles notas eléctricas dun instrumento clásico. Tamén aparece Sterling Morrison, un excelente guitarrista rítmico veciño de Reed. Reed móstralles a Cale e a Morrison as súas cancións e estes quedan fascinados, así que deciden aplicar unha base de son ao gran potencial literario que posúen. Tras probar diversos baterías, chega á banda Maureen Tucker, unha muller que tocaba dun modo primitivo e desprendía unha imaxe ambigua. O grupo comezou a tocar en varios locais de Nova York. As primeiras opinións do público foron desastrosas. A banda tocaba dunha forma completamente distorsionada e a maioría de veces fóra de ton, o cal resultaba desagradable para a audiencia. Fartos de ser expulsados de case tódolos locais, a Velvet comezou a tocar no Cafe Bizarre, coma unha das últimas tentativas de ter un mínimo de continuidade na escena. Este lugar constituíu un punto de inflexión para a banda: en medio doutra actuación viron entrar no local a Andy Warhol e todo o seu séquito, que andaba a buscar unha banda de rock para expandir os seus proxectos entre outros públicos diferentes. Ao final da actuación, Warhol propúxolle a Reed e Cale que se trasladasen a The Factory, berce dos protexidos de Warhol, ofrecéndolles novo equipo e a súa promoción. Neste novo contexto as letras e a música de Reed adquiriron un enfoque aínda máis explícito ca antes.