Güelfos_e_xibelinos
O século XIV
Ante isto, Carlos IV repartiu o poder no Imperio, reservando para si o goberno dos territorios orientais, mentres nomeaba vigairos para a parte occidental alemá, para Italia e para o Arelato. A súa política italiana non seguiu os exemplos intervencionistas dos emperadores Henrique VII e Luís IV. Os seus obxectivos consistían na obtención da coroa imperial e en recibir un imposto imperial, así como o recoñecemento da autoridade imperial por parte das entidades políticas a través de que lle rendesen homenaxe, o que supoñía vender vigairías imperiais a señores e liberdades a cidades republicanas. Porén a confrontación entre güelfos e xibelinos mantiña polarizada a situación italiana. En Toscana, as cidades güelfas (Florencia, Lucca, Siena) opoñíanse á aristocracia local, que era partidaria dos xibelinos, o popolo grasso de mercadores e empresarios, celosos das súas liberdades, en principio eran opostos a unha autoridade externa como a imperial. Máis ao norte, enleadas Venecia e Xénova en guerras pola súa influencia no Mediterráneo, a familia Visconti, que dominaba Milán, era a máis ardua opoñente do poder papal en Italia, mentres que os papas de Avignon buscaron protexer os seus Estados a través de legados ou vigairos. Os Visconti estenderon o seu poder sobre toda Lombardía e Xénova, aproveitando o ataque de Luís I de Hungría, que reclamaba o trono napolitano; os Visconti ocuparon territorios no Piemonte pertencentes á raíña Xoana I de Nápoles, tamén trataron de ampliar a súa influencia a Toscana, polo que o arcebispo e señor de Milán, Giovanni Visconti, comprou a señoría de Boloña (1351) aos xibelinos Pepoli, que estaban en dificultades fronte ao lugartenente do papa, e así estendeuse o poder milanés nos confíns de Toscana en connivencia cos pequenos señores da Romaña, o cal supoñía unha ameaza para os Estados Pontificios e a güelfa Florencia, a cal se dispuxo a enfrontar a situación en solitario, posto que Lombardía e a xibelina Pisa apoiaban aos Visconti, ou mantivéronse neutrais, e as repúblicas güelfas de Toscana, como Siena, Perugia e Arezzo, temían o poder de Milán. Fronte a un moi numeroso exército xibelino, os florentinos aseguraron a comida en fortalezas, de modo que o exército xibelino, sen provisións, iniciou o asedio de Scarperia: os florentinos, entre tanto, fixeron levas e contrataron mercenarios, de forma que lograron repeler o asedio xibelino, o que fortaleceu aos güelfos para repeler os intentos de Milán e os seus aliados xibelinos. Reforzado o poder güelfo en Toscana, os florentinos invitaron ao Rei de romanos e de Bohemia, Carlos de Luxemburgo a Italia, ofrecéndolle apoio de diñeiro e forzas para obter as coroas de ferro e do Imperio a cambio de someter as ambicións dos Visconti. Porén Carlos IV de Luxemburgo non desexaba empregar as súas forzas para beneficiar ao papado, co que o papa Clemente VI, prefiriu recoñecer a vigairía de Visconti en Boloña en 1352, a cambio de suculentas cantidades económicas e atrasar a coroación imperial. Abandonadas por Clemente VI, as cidades güelfas buscaron axuda no Rei de romanos, pero o seu sucesor, o papa Inocencio VI, lonxe de buscar a supremacía papal, tratou de pacificar o seu Estado, co que necesitaba a axuda de Carlos contra os Visconti, que ameazaban os territorios papais, de modo que non se opuxo á expedición italiana de Carlos. Así, Carlos concluíu tratados con todos os inimigos dos Visconti, pero tampouco pretendía que a súa entrada en Italia significase a guerra. Ante a ameaza da presenza imperial en Italia, Visconti necesitaba a paz para preparar a guerra contra Venecia. O arcebispo e señor de Milán, Giovanni Visconti, fixo a paz coas repúblicas toscanas en Sarzana (31 de marzo de 1353). O papa quedou así coas mans libres para emprender a reconquista dos Estados da Igrexa, e o cardeal Gil Álvarez de Albornoz foi designado legado tres meses despois para ese cometido.