cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nome de Sa-Ra
Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e Nome de Sa-Ra.
Neferirkara-Kakai, da dinastía V, engadiu unha nova titulatura dentro dun cartucho co seu nome de nacemento, precedido do símbolo Sa-Ra, traducido: "Fillo de Ra".
Desde a dinastía V o Nome de Sa-Ra foi un dos títulos máis xeneralizados, xunto co Nome de Horus e o Nome de Trono.
A Calliqueira, Trasancos, Narón
A Calliqueira é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 30 habitantes.
Frederick William True
Frederick William True, nado o 8 de xullo de 1858 en Middletown, Connecticut, e finado o 25 de xuño de 1914 en Washington, D.C., foi un biólogo estadounidense.
Traxectoria
Frederick W. True era fillo de Charles Kittredge True, ministro metodista, e da súa esposa Elizabeth Bassett Hyde.
True estudou na Universidade de Nova York, onde se gadruou en 1878 como licenciado en Ciencias.
Ao graduarse, aceptou o posto de secretario da Comisión de Pesca dos Estados Unidos (1878-1881). En 1879 foi axente especial experto en pesca, no Décimo Censo dos Estados Unidos. En 1882 estivo a cargo da exhibición de Comisión de Pesca dos Estados Unidos na Exposición de Pesca de Berlín.
True foi o primeiro conservador principal de bioloxía, desde 1897 até 1911, ano da súa morte, no Museo Nacional dos Estados Unidos, hoxe integrado no Instituto Smithsoniano.
É coñecido por ser o descritor para a ciencia de varias novas especies, entre elas:
Abreviatura
A abreviatura True emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Os 99 nomes de Alá
Os Noventa e Nove Nomes de Alá, al-asmā' al-husnà ou os mellores nomes son expresións de louva e reverencia da tradición islámica que indican atributos do ser supremo.
O conxunto dos 99 nomes de Deus recibe en árabe o nome de al-asmā' al-husnà ou "os mellores nomes". Algunhas tradicións afirman que existe un centésimo nome, que é obxecto de especulacións místicas.
Lista dos nomes
Os 99 nomes de Alá, de acordo coa tradición islámica son:
Ventoselo, Mira, Zas
Ventoselo é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 17 mulleres.
Descritor de ficheiro
No POSIX, un descritor de ficheiro é un enteiro, e máis especificamente do tipo int de C. Existen tres descritores de ficheiro POSIX estándar para todos os procesos que non sexan daemon:
Xeralmente, un descritor de ficheiro é unha clave á unha estrutura de datos residente no kernel, que contén detalles de todos os ficheiros abertos. En POSIX, esta estrutura de datos recibe o nome de "táboa de descritores de ficheiros", e cada proceso ten a súa. A aplicación que lanza un usuario pasa ao kernal a clave abstracta por medio dunha chamada ó sistema, e o kernel terá acceso ao ficheiro a nome da aplicación, que se baseará na clave.
Ares, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
Ares é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Wicca británica tradicional
A wicca británica tradicional é un grupo de denominacións wiccanas orixinais do sur de Gran Bretaña. As correntes máis importantes da wicca británica tradicional son o Gardnerianismo, o Xandrianismo e a Wicca do Val Central, esta última desenvolvida nos Estados Unidos.
Aida Fernández Ríos
Traxectoria
Estudou na Escola de Comercio de Vigo e traballou na súa mocidade nunha imprenta. Posteriormente comezou a traballar como axudante no Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, o que a levou a estudar de novo e a licenciarse en Bioloxía pola Universidade de Santiago.
Incorporouse de novo ao Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, do que foi a súa directora entre 2006 e 2011. O seu labor investigador centrouse nos niveis de dióxido de carbono no mar, en particular do causada polo ser humano, e polos niveis de acidez dos océanos. En 2015 ingresou na Real Academia Galega de Ciencias, na súa sección de Bioloxía, e no seu momento foi a terceira muller que ingresaba, logo de María José Alonso e de Alicia Estévez.
Vida persoal
Faleceu atropelada en Moaña.
Recoñecementos
En 2020 a Real Academia Galega de Ciencias (RAGC) e a Deputación de Pontevedra organizaron a I Edición do Ciclo de Conferencias Aida Fernández Ríos, co fin de promover o interese do público xeral e impulsar o labor científico levado a cabo en Galicia con continuidade en 2021.
José Penido Iglesias
José Penido Iglesias, nado en Santiago de Compostela o 12 de febreiro de 1894 (ou o 13 de febreiro de 1895 ?), foi un sindicalista e militar galego.
Dolo
O termo Dolo pode referirse a:
José Penido Iglesias
Traxectoria
Emigrou a América antes de rematar os seus estudos de medicina, e traballou como enfermeiro. Iniciouse no sindicalismo en América e despois en Asturias a onde retornou. Despois de ser algún tempo membro de Izquierda Republicana, empezou a militar na CNT. Obtivo o título de practicante na Universidade de Santiago de Compostela en 1934.
No momento do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Xixón onde era membro do grupo Tierra da Federación Anarquista Ibérica (FAI) e do comité da Agrupación confederal Galaica. Foi un dos organizadores do Batallón Galicia do que foi nomeado responsábel. Despois da militarización foi nomeado comandante da 3ª Brigada Mixta (13ª División) coa cal participou nos combates de Asturias, sobre todo na batalla do Mazucu, e despois en Euskadi, en Bilbao. Logo da caída da fronte norte conseguiu retornar á zona republicana en Barcelona e Madrid e foi nomeado responsable da 39ª Brigada Mixta e despois da 5ª División.
Detido ao final da guerra en Alacant, foi internado no campo de Albatera onde, empregado na enfermaría, facilitou os contactos que permitiron a reorganización da CNT e a falsificación de ordes de liberación. Foi encarcerado despois en Porta Coeli, condenado a 12 anos de prisión en Xixón e internado en Alfaro (1942) e Donostia.
En liberdade condicional en marzo 1943, integrouse na CNT clandestina e foi elixido secretario do Comité rexional de Asturias. O 1 de xaneiro de 1945 foi detido no seu domicilio cos compañeiros de León Jacinto Rueda Pérez e Porfirio Blanco García que estaban en misión orgánica. Os tres foron transferidos ao cuartel da DGS en Madrid, pero foron liberados o 6 de xaneiro por falta de probas. Nese ano representou ao Comité Nacional no plenario da rexional norte celebrado en Barakaldo. En marzo de 1946 participou no plenario nacional da CNT onde foi nomeado delegado xeral no exterior en substitución de Manuel Vicario. Como tal asinou a moción presentada por Juan José Luque Argente que apoiaba os contactos cos monárquicos na loita contra o franquismo.
En Francia seguiu defendendo as teses da tendencia posibilista da CNT, colaborou nos periódicos Acción (1946) e Exilio (Aynes, 1946) e participou no plenario celebrado en Tolosa en decembro de 1947 no que defendeu a moción sobre as relacións coa UGT socialista. Ao ano seguinte cualificouse de anarco-monárquico, partidario da restauración, e con Miguel Vázquez Valiño e José Luís Chamorro Castro formou un Comité rexional de Galicia que editou en Tolosa o periódico Solidaridad (1948-1950).
Emigrou a Venezuela a finais dos anos corenta onde en 1956 presidiu o Centro Galego e a principios dos anos sesenta foi membro da dirección da Hermandad Gallega de Venezuela. Regresou a España en 1964 e instalouse en Madrid en 1966.
Nazismo
250px|miniatura|dereita|Unha esvástica nazi, dobrada no sentido dos punteiros do reloxo O nazismo ou o nacionalsocialismo designa a política da ditadura que gobernou a Alemaña de 1933 a 1945, o Terceiro Reich. O nazismo é frecuentemente asociado ao fascismo, aínda que os nazis dixesen practicar unha forma nacionalista e totalitaria de socialismo (oposta ao internacionalismo proletario marxista).
O Partido Nacionalsocialista alemán defendía o Nationalsozialismus ('nacionalsocialismo'). Algunha dereita e extrema-dereita, chegando por veces ata ao centro, en especial en países con máis forte tradición anticomunista (como os Estados Unidos de América), refírense ao nazismo como unha forma de socialismo, apuntando para o nome, para algunha da retórica nazi e para a estatización da sociedade como probas. A xeneralidade da esquerda rexeita esas ideas, apuntando á existencia, desde aínda antes da toma do poder por Hitler, dunha resistencia comunista e socialista ao nazismo, para o carácter internacionalista e fraterno do socialismo, totalmente oposto á teoría e práctica nazi, e para a manutención, polos nazis, de toda a estrutura capitalista da economía alemá, limitada apenas polas condicionantes dunha economía de guerra e pola abordaxe a aquilo a que os nazis chamaban o "problema xudeu".
O ditador Adolf Hitler chegou ao poder como líder dun partido político, o Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, ou NSDAP). A Alemaña deste período é tamén coñecida como "Alemaña nazi" e os partidarios do nazismo eran (e son) chamados nazis. O nazismo foi prohibido na Alemaña moderna, aínda que pequenos grupúsculos de simpatizantes, chamados neonazis, continúen a existir en Alemaña e noutros países. Algúns revisionistas históricos difunden propaganda que nega ou minimiza o Holocausto e outras accións dos nazis e tenta deitar unha luz positiva sobre as políticas do réxime nazi e os acontecementos que ocorreron baixo el.
Teoría ideolóxica
De acordo con "Mein Kampf" (A miña loita), Hitler desenvolveu as súas teorías políticas pola observación coidadosa das políticas do Imperio austrohúngaro. Naceu como cidadán do Imperio e acreditaba que a súa diversidade étnica e lingüística o enfraquecera. Tamén vía a democracia como unha forza desestabilizadora, porque colocaba o poder nas mans das minorías étnicas, que tiñan o obxectivo de debilitar e desestabilizar máis o Imperio.
O centro da ideoloxía nacionalsocialista é o termo raza. A teoría nazi di que a raza aria é unha "raza mestra", superior a todas as outras, e xustifica esta crenza da seguinte maneira:
O nacionalsocialismo di que unha nación é a máxima creación dunha raza. Consecuentemente, as grandes nacións serían a creación de grandes razas. A teoría di que as grandes nacións nacen do poderío militar e que este, á súa vez, se orixina en culturas racionais e civilizadas, que, tamén á súa vez, son creadas por razas con boa saúde natural e trazos agresivos, intelixentes e coraxosos.
As nacións máis débiles, para os nazis, son aquelas creadas por razas impuras, mulatas, porque teñen culturas divididas, briguentas e, polo tanto, débiles.
Nacións incapaces de defender as súas fronteiras, dicían, serían a creación de razas débiles ou escravas. Pensábase que as razas escravas eran menos dignas de existir do que as razas mestras. En particular, pensábase que se unha raza mestra necesitaba espazo para vivir (Lebensraum), tiña o dereito de tomar o territorio e matar ou escravizar ás "razas escravas" indíxenas.
As razas sen patria eran, polo tanto, consideradas "razas parasitas". Canto máis ricos fosen os membros da "raza parasita" máis virulento sería o parasitismo. Unha raza mestra podía, polo tanto, de acordo coa doutrina nazi, endereitarse facilmente pola eliminación das "razas parasitas" da súa patria.
Foi esta a xustificación teórica para a opresión e eliminación dos xudeus e dos xitanos, un deber que moitos nazis (curiosamente) consideraban repugnante.
Os homes que aceptasen estas "verdades" eran chamados "líderes naturais"; os que as rexeitasen eran chamados "escravos naturais". Dicíase dos escravos, especialmente dos intelixentes, que contaminaban os mestres coa promoción de falsas doutrinas relixiosas e políticas.
Aínda que a raza fose crucial na mundovisión nazi, non o era todo. As raíces ideolóxicas do nazismo ían un pouco máis fondo que iso, visto que os nazis procuraron lexitimación en obras anteriores, particularmente nunha lectura, por moitos considerada no mínimo discutible, da tradición romántica do século XIX, e en especial do pensamento de Friedrich Nietzsche sobre o desenvolvemento do home en dirección ao Übermensch.
No seu libro de 1939, Alemaña:Jekyll & Hyde, Sebastian Haffner chama ao nazismo "unha primeira (autónoma e nova) forma de Nihilismo radical, que nega simultaneamente todos os valores, sexan valores capitalistas e burgueses ou sexan proletarios".
Wicca celta
A wicca celta é unha rama da relixión Wicca, que combina elementos clásicos da Wicca con elementos da mitoloxía celta.
Os principios da Wicca conforme os estableceu Gerald Gardner tiñan xa algúns elementos celtas, canda outros hindús e das mitoloxías dos indios de Norteamérica, e a Wicca celta enfatiza os elementos celtas.
Cesuris
O topónimo galego Cesures pode referirse a:
Nazismo
Nazismo e romantismo
De acordo con Bertrand Russell, o nazismo provén dunha tradición diferente do capitalismo liberal ou do comunismo. E por iso, para entender os valores do nazismo, é necesario explorar esta ligazón, sen trivializar o movemento tal coma era no seu auxe, nos anos 30, e descartalo como pouco máis que racismo.
Moitos historiadores sosteñen que o elemento antisemítico, que non existe nos movementos irmáns do nazismo (os fascismos de Italia e España), foi adoptado por Hitler para obter popularidade para o seu movemento. O preconcepto antisemita era moi común nas masas do Imperio Alemán. Por iso, dise que a aceptación das masas dependía do antisemitismo e da exaltación do orgullo alemán, ferido coa derrota na primeira guerra mundial.
Outros, pola contra, como o filólogo Victor Klemperer, aseguran que as orixes e os valores do nazismo proveñen da tradición irracionalista do movemento romántico do inicio do século XIX. Os nazis valoraban a forza, a paixón, a falta de hipocrisía, o utilitarismo, os valores tradicionais da familia e a devoción á comunidade.
O nazismo e o Imperio Británico
Hitler admiraba o Imperio Británico. Os intelectuais británicos desenvolveron teorías racistas no século XIX para controlar o pobo indiano e outros "salvaxes", e os nazis copiaron moitos destes métodos.
De forma semellante, na súa xuventude Hitler tamén admirou bastante os Estados Unidos de América. En Mein Kampf, louvou os Estados Unidos polas súas leis antiinmigración. De acordo con Hitler, os EUA eran unha nación exitosa porque se mantiñan "puros" de "razas inferiores". Porén, á medida que a guerra se aproximaba, a súa opinión dos Estados Unidos empeorou e comezou a acreditar que Alemaña conseguiría unha vitoria fácil sobre os EUA precisamente porque este país, na súa nova maneira de ver, se tiña tornado unha nación mestiza.
Teoría económica
A teoría económica nazi preocupouse cos asuntos domésticos inmediatos e, en separado, coas concepcións ideolóxicas da economía internacional.
A política económica doméstica concentrouse en tres obxectivos principais:
Todos estes obxectivos pretendían contrariar aquilo que era visto como os defectos da República de Weimar e para fortalecer o apoio doméstico ao partido. Nisto, os nazis foron bastante ben sucedidos. Entre 1933 e 1936 o PIB alemán creceu a unha taxa media anual de 9,5 por cento, e a taxa de crecemento da industria foi de 17,2 por cento. Moitos economistas, porén, afirman que a expansión da economía alemá nese período non foi resultado da acción do partido nazi, senón unha consecuencia das políticas económicas dos últimos anos da República de Weimar que comezaron entón a ter efecto.
Alén diso, tamén é certo que aínda que sexa crenza xeneralizada que os nazis puxeron fin á hiperinflación, en realidade iso precedeu aos nazis en varios anos.
O partido nazi acreditaba que un complot da banca internacional estivo detrás da depresión global dos anos 30. O control desta complot foi identificado co grupo étnico formado polos xudeus, o que forneceu outra ligazón á súa motivación ideolóxica para a destrución dese grupo no holocausto. Porén, e dunha maneira xeral, a existencia de grandes organizacións internacionais da banca e de banca mercantil era ben coñecida neste tempo. Moitas desas institucións bancarias eran capaces de exercer presións sobre os estados-nacións a través da concesión ou da retención de créditos. Esta influencia non se limita aos pequenos estados que precederon á creación do Imperio Alemán en tanto estado-nación na década de 1870, mais xorde nas historias de todas as potencias europeas desde 1500. En realidade, algunhas corporacións transnacionais do período entre 1500 e 1800 (a Compañía Holandesa das Indias Orientais é un bo exemplo) foron creadas especificamente para entrar en guerras en lugar dos gobernos, e non ao revés.
É importante facer notar que a concepción nazi da economía internacional era moi limitada. A principal motivación do partido era incorporar no Reich recursos que anteriormente non formaban parte del, pola forza e non a través do comercio. Isto fixo da teoría económica internacional un factor de soporte da ideoloxía política en vez dunha trabe mestra da plataforma política, como na maioría dos partidos políticos modernos.
Desde o punto de vista económico, o nazismo e o fascismo están relacionados. O nazismo pode ser encarado como un subconxunto do fascismo (todos os nazis son fascistas mais non todos os fascistas son nazis). Comparte moitas características económicas co fascismo, co control gobernamental das finanzas e do investimento (a través da atribución de créditos), da industria e da agricultura, ao mesmo tempo que o poder corporativo e sistemas baseados no mercado para crear os prezos se mantiñan. Citando a Benito Musolini: "O fascismo debía ser chamado corporativismo, porque é unha fusión do Estado e do poder corporativo".
En vez de ser o estado quen require bens das empresas industriais e a colocar nelas as materias primas necesarias para a produción (como nos sistemas socialistas/comunistas), o estado pagaba por eses bens. Isto permitía que o prezo desempeñase un papel esencial no fornecemento de información sobre a escaseza dos materiais, ou nas principais necesidades en tecnoloxía e man de obra (incluíndo a educación de man de obra cualificada) para a produción de bens. Alén diso, o papel que os sindicatos debían desempeñar nas relacións de traballo nas empresas era outro punto de contacto entre fascismo e nazismo. Tanto o partido nazi alemán como o partido fascista italiano tiveron inicios ligados ao sindicalismo, e encaraban o control estatal como forma de eliminar o conflito nas relacións laborais.
Efectos
Estas teorías foron utilizadas para xustificar unha axenda política totalitaria de odio racial e de supresión da disidencia co uso de todos os medios do estado.
O anticlericalismo tamén foi parte da ideoloxía nazi, o que é máis un punto de diverxencia con outros fascismos.
Persoas e historia
O nazi máis importante foi Adolf Hitler, que gobernou a Alemaña Nazi entre 30 de xaneiro de 1933 ata ao seu suicidio a 30 de abril de 1945 e levou o Reich alemán á segunda guerra mundial. Con Hitler, o nacionalismo étnico e o racismo xuntáranse nunha ideoloxía militarista.
Despois da guerra, moitos nazis de primeiro plano foron condenados por crimes de guerra e contra a humanidade nos Xuízos de Núremberg.
O símbolo nazi é a esvástica orientada no sentido dos punteiros do reloxo.
Nazismo e relixión
As relacións entre o nazismo e o cristianismo só poden ser descritas como complexas e controvertidas.
Está claro que Hitler e os outros líderes nazis utilizaron o simbolismo e emoción cristiás como propaganda ante o público alemán, maioritariamente cristián, mais continua a ser controvertido saber se Hitler se consideraba, ou non, cristián. Algúns autores cristiáns tentaron tipificar a Hitler como ateo ou ocultista — ou mesmo un satanista — en tanto que autores non-cristáns puxeron énfase na utilización externa da doutrina cristiá, sen dar importancia ao que podería ter sido a mitoloxía interna do partido. A existencia dun Ministerio de Asuntos da Igrexa, instituído en 1935 e liderado por Hanns Kerrl, foi case ignorada por ideólogos como Alfred Rosenberg e por outros responsables políticos.
As relacións do Partido Nazi coa Igrexa católica son aínda máis polémicas. Moitos padres e líderes católicos opuxéranse con vigor ao nazismo, dicindo que era incompatible coa moral cristiá. Tal como aconteceu con moitos opositores políticos, moitos destes cregos, como Carl Lampert ou Engelmar Hubert Unzeitig, foron condenados aos campos de concentración pola súa oposición. A pesar diso, a xerarquía da Igrexa, representada polo Papa Pio XII, mantívose basicamente silenciosa, e as alegacións de complicidade papal son hoxe lugar común. Tamén existían líderes católicos pro nazis, como o Bispo Alois Hudal.
Nazismo e fascismo
O termo "nazismo" é frecuentemente (mais incorrectamente) usado como sinónimo de "fascismo". Ao paso que o nazismo incorporou elementos estilísticos do fascismo, as semellanzas principais entre os dous foron a ditadura, o irredentismo territorial e a teoría económica básica. Por exemplo, Benito Mussolini, o fundador do fascismo, non adoptou o antisemitismo ata se ter aliado a Hitler, en canto que o nazismo foi explicitamente racista desde o inicio. O ditador español Francisco Franco, frecuentemente chamado fascista, poderá talvez ser descrito como un monárquico católico reaccionario que adoptou pouco do fascismo para alén do estilo.
Para o fin do século XX, xurdiron movementos neonazis en varios países, incluíndo os Estados Unidos de América e varias nacións europeas. O neonazismo inclúe calquera grupo ou organización que exhibe unha ligazón ideolóxica co nazismo. Algúns partidos políticos da orla do espectro como, nos EUA, o Partido Verde Nacionalsocialista Libertario (LNSGP, ou Libertarian National Socialist Green Party), adoptaron ideas nazis.
Factores que levaron ao éxito do nacional-socialismo
Unha cuestión importante sobre o nacional-socialismo ten a ver cos factores que promoveron a súa ascensión, non só en Alemaña mais tamén noutros países europeos (podían atoparse movementos nacional-socialistas na Suecia, Gran Bretaña, Italia, España e Estados Unidos de América), nos anos 20 e 30 do século pasado.
O termo "nazi" na cultura popular
As múltiplas atrocidades e ideoloxía extremista que os nazis seguiron tornaron-nos tan dignos de nota na linguaxe popular como na historia. O termo "nazi" é usado de diversas formas. É frecuentemente utilizado para describir grupos de persoas que tentan impor solucións impopulares ou extremistas á poboación en xeral, ou entón que cometen crimes e outros tipos de violacións sobre terceiros sen mostrar remorso. Israel é un alvo común e extremadamente controverso do termo "nazi", ao describir o modo como trata os palestinianos e as súas políticas teoricamente racialistas.
Algúns dos usos do termo que se vén na cultura popular son extremamente ofensivos. Frases como "nazi do software libre" ou "feminazi" son dous exemplos de usos particularmente obxectabeis. Mesmo moitos dos que máis fortemente se opoñen ao movemento do Software Libre non gostan do que encaron como a trivialización dos nazis, que mataron millóns de persoas.
O termo é usado tan frecuentemente que inspirou a "lei de Godwin" que di que "co prolongamento dunha discusión online, a probabilidade de xurdir unha comparación envolvendo os nazis ou Hitler aproximase dun". Talvez estea a acontecer o mesmo que con outras palabras ofensivas e a comunidade estea a reclamar o termo.
CAT 3
CAT 3, acrónimo de Capsule Ariane Technologique 3, foi un satélite artificial da ESA lanzado o 19 de xuño de 1981 mediante o terceiro foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
CAT 3 foi unha cápsula tecnolóxica posta en órbita durante o lanzamento do terceiro Ariane 1. Foi posto nunha órbita inicial de 200,8 km de perixeo, 36.173 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 10,6 graos e un período de 638,6 minutos. A cápsula funcionaba con baterías e foi deseñada para durar 6 órbitas. A súa función foi recompilar información sobre o foguete durante o lanzamento e posta en órbita e retransmitila a terra para obter datos cos que validar o foguete. Emitía a unha frecuencia de entre 136 e 138 MHz.
As Abellas, Muíño, Zas
As Abellas é un lugar da parroquia de Muíño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 56 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 30 mulleres.
Zanzíbar Norte
miniatura|250px|Localización de Zanzibar North en Tanzania.
Zanzíbar Norte (en inglés Zanzibar North ou North Unguja, Unguja Kaskazini en suahili) é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania, localizada dentro da illa de Unguja, Zanzíbar. A súa capital é a cidade de Mkokotoni. Posúe unha superficie de 470 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 136.953 habitantes.
Distritos
Ten dous distritos:
Liña de alta velocidade Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira francesa
miniatura|300px|[[Estación de Camp de Tarragona]] miniatura|300px|Unidade 102-014 en [[Montblanc, Tarragona|Montblanc]] A liña de alta velocidade Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira francesa é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España, pertencente á Rede de Interese Xeral xestionada pola empresa pública estatal Adif. A infraestrutura está deseñada para unha velocidade de 350 km/h, se ben actualmente a velocidade comercial máxima alcanzada polos trens é de 310 km/h, que permite a conexión por AVE entre as cidades de Madrid e Barcelona nun tempo de dúas horas e media.
A liña ten unha lonxitude total de 804 quilómetros. Comeza na estación de Madrid-Puerta de Atocha e finaliza tras a estación de Figueres-Vilafant, onde ten continuidade cunha sección internacional ata Perpiñán que conecta as redes ferroviarias de España e Francia. A liña intérnase nas cidades de Barcelona, coas estacións de Barcelona-Sants e Barcelona-La Sagrera (actualmente en construción), e Xirona. Ademais, ten dúas variantes que permiten saíndo da liña acceder ás estacións de Zaragoza-Delicias e Lleida-Pireneos, e dispón de tres estacións en plena liña: Guadalaxara-Yebes, Calatayud e Camp de Tarragona.
A liña foi inaugurada en varios tramos comezando dende Madrid. En outubro de 2003 abriuse ata Lleida, en decembro de 2006 chegouse ata Tarragona, en febreiro de 2008 ata Barcelona e en xaneiro de 2013 completouse a liña alcanzando Figueres e a fronteira francesa.
Madrid-Barcelona-Figueres
Nos anos oitenta as comunicacións ferroviarias entre Madrid e Barcelona estaban en gran parte baseadas en liñas de vía única, malia daren servizo a máis dun cuarto da poboación española. A liña seguía esencialmente o trazado orixinal do século XIX e os mellores tempos eran de 6:30 h entre Madrid e Barcelona. As aperturas das autovías e o gran desenvolvemento da ponte aérea entre as dúas cidades quitaban competitividade ao enlace ferroviario diúrno.
Os primeiros plans concretos cara a unha mellora importante da liña entre Madrid e Barcelona son de abril de 1987 cando se aproba o Plan de transporte ferroviario (PTF). Nese momento non se fala aínda dunha liña de alta velocidade a 300 km/h ou máis senón de duplicar a vía en todo o treito e facer algunhas variantes, en concreto as seguintes actuacións:
O 21 de outubro de 1988, o consello de ministros formulou unha petición a Renfe para que estudase a ampliación ata Barcelona da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla, en inicio de construción, con carácter inmediato.
O 9 de decembro de 1988 tomouse a determinación de que tanto a liña de Sevilla (novo acceso ferroviario a Andalucía) como a de Barcelona se fixesen en largo internacional ou UIC (1435 mm). Esta decisión enmarcábase no proxecto, logo rexeitado, de cambiar a largo internacional toda a rede de RENFE. A determinación de facela en largo UIC e con parámetros de alta velocidade mudou os estudos que se viñeran facendo en relación coa liña de Madrid a Barcelona. A dobre vía que orixinariamente chegaba ata Baides (Guadalaxara) estendérase ata Calatayud, xa se iniciaran as obras entre Calatayud e Ricla e estaban por iniciarse entre Zaragoza e Lleida. Neses casos chegouse parcialmente a modificar o gálibo dalgúns túneles, pero non o de Paracuellos de la Ribera (4.672 m de lonxitude e 75 m²) que xa se comezara a perforar.
A partir desta decisión de 1988, comezouse a traballar nunha liña de alta velocidade pura para Barcelona, na que se incrustarían os 3 treitos xa deseñados ou en obras: variante de Calatayud, circunvalación de Zaragoza e variante entre Zaragoza e Lleida, para producir un estudo informativo con diversas variantes, unha das cales é o trazado actual (agás a entrada a Barcelona) do que xa se solicitou a declaración de impacto ambiental en 1994.
En 1993, época de recesión económica e de forte restrición do investimento ferroviario, desde o Ministerio de Fomento recoñecíase que esta liña tería "un ritmo construtivo moi distinto do da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla". De feito, en 1993 preparábanse os proxectos construtivos para poder iniciar os traballos na variante de Calatayud-Ricla, que debía solucionar o estrangulamento do último treito de vía única entre Madrid e Zaragoza, e a gran variante entre Zaragoza e Lleida. En ambos os casos pensábase seguir o mesmo esquema que para o corredor ferroviario mediterráneo: largo ibérico con travesas polivalentes e parámetros de alta velocidade (no caso de Zaragoza-Lleida para 350 km/h).
Os traballos entre Calatayud e Ricla e entre Zaragoza e Lleida foron aprobados polo Consello de Ministros en 1995 e iniciáronse en 1996.Fonte: Vía Libre O 23 de maio de 1997, o GIF recibiu o encargo da construción da liña completa e de seguir os traballos iniciados. En 1988 esperábase chegar a Barcelona en 2002 e á fronteira francesa en 2004.
En marzo de 2008 xa se completara a liña ata Barcelona, e quedaba pendente a unión coa fronteira francesa, para a cal sería necesario atravesar a cidade de Barcelona en subterráneo saíndo polo nó da Trinitat cara a Montcada i Reixac.
A liña de alta velocidade mixta entre Barcelona e Figueres é un dos subtreitos da liña de alta velocidade Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira francesa pensado para tráfico mixto pasaxeiros-mercadorías, en concreto está previsto que o sexa a partir de Mollet del Vallès. A posta en servizo estaba prevista par febreiro de 2009, ao mesmo tempo que o treito internacional Figueres-Perpiñán. Non obstante, o atraso en numerosos tramos, fai que a súa inauguración non remate ata principios de 2013.
Zaragoza-Huesca
Á vez que se construíu a liña entre Madrid e Lleida, duplicouse a vía entre Zaragoza e Tardienta ao circularen en paralelo unha vía UIC e unha vía de largo ibérico ata esa estación. A partir de aí ata Huesca renovouse a vía instalando travesas polivalentes e un terceiro carril que permite circular pola mesma vía trens de eixos con largo UIC ou ibérico.
Así tras a finalización desta mellora creouse unha liña de altas prestacións que permitiu a circulación dun tren AVE diario entre Madrid e Huesca en 2:30 con parada en Guadalaxara-Yebes, Calatayud, Zaragoza, Tardienta e Huesca. Posteriormente ampliouse a oferta a dous trens diarios, un deles semidirecto con parada só en Zaragoza.
Cabe destacar que este tramo non é unha liña de alta velocidade, senón que é simplemente unha vía compatible cos trens de largo UIC (xa que os trens AVE utilizan ese largo) de tal maneira que permite o acceso directo dos devanditos trens ata a cidade sen necesidade de dispoñer de rodadura desprazable; característica común nos trens Alvia que ten o inconveniente de permitir menores velocidades máximas de circulación.
Figueres-Fronteira francesa
Ademais de unir as dúas cidades máis poboadas de España, a liña busca unir as redes ferroviarias de España e Francia mediante unha liña mixta pasaxeiros-mercadorías que una Barcelona e Perpiñán atravesando a fronteira a través dun novo túnel polos Pireneos no paso fronteirizo de La Jonquera/El Pertús.
Trazado
250px|miniatura|Ponte atravesando a [[AP-7.]] A elección do trazado foi difícil, algo normal para unha obra desta envergadura. Tres foron os treitos máis complicados:
Madrid-Barcelona-Figueres
O treito Madrid-Lleida (442 km) é o primeiro dunha liña de alta velocidade en que se aplicou comercialmente ERTMS nivel 1, circulando a un máximo de 250 km/h desde o 19 de maio de 2006 e a un máximo de 280 km/h desde o 16 de outubro de 2006.
O sistema de control está constituído por un subsistema de encrave electrónico SEI, completado por un subsistema ATP (Automatic Train Protection) - ERTMS nivel 2, que debe cumprir as especificacións de trens a 350 km/h e intervalos de 2'30" entre trens, apoiado por ERTMS nivel 1, que permite a circulación de trens a 300 km/h cun intervalo de 5'30" e o subsistema de protección puntual compatible ASFA a 220 km/h e intervalo de 8', co que se inaugurou a liña.
Cronoloxía da posta en servizo
miniatura|300px|Xunta de dilatación na ponte sobre o Llobregat entre El Papiol e Pallejà
Mireia Vehí
Mireia Vehí i Cantenys, nada en Vilafant en 1985, é unha socióloga e política catalá.
Traxectoria
Licenciouse en socioloxía na Universidade Autónoma de Barcelona e despois comezou un posgrao en Sociedades Africanas e Desenvolvemento na Universidade Pompeu Fabra, e un máster en Mulleres, Xénero e Cidadanía no Instituto Interuniversitario de Estudos de Mulleres e Xénero. É membro do consello do Centro de Estudos Africanos e Interculturais e representante da campaña "Tanquem els CIE".
Está afiliada á CUP dende 2015 e é deputada nas Cortes Xerais por Barcelona dende o 3 de decembro de 2019.
Darren Aronofsky
Darren Aronofsky, nado o 12 de febreiro de 1969 en Brooklyn, Nova York, é un director, guionista e produtor de cine estadounidense.
Radio Vitoria
250px|miniatura|Locutorio de Radio Vitoria. Radio Vitoria é unha emisora de radio pertencente ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), o ente público de comunicación que depende do Goberno Vasco. Emite en castelán dende Vitoria para todo o territorio arabés.
Fundada en 1934, foi adquirida en 1982 polo Goberno Vasco para que constituíse o embrión do que posteriormente sería o grupo de comunicación EITB. En 2000 sufriu unha renovación total das súas instalacións e un cambio de localización. A súa nova localización, no campus universitario, con amplos locais que comparte coa corresponsalía de ETB, a televisión do Grupo, e a utilización de modernas tecnoloxías dixitais póñena como referente no panorama dos medios de comunicación do territorio histórico.
Darren Aronofsky
Os seus filmes xeran a miúdo controversia polo seu contido violento e polémico.
Radio Vitoria
Programación
A súa programación é comercial e diversa, composta fundamentalmente pola información política e económica, os deportes, a cultura, o humor e o entretemento, moi vinculada a Vitoria e a Áraba. Entre os seus programas destacan:
Kenmare, Dacota do Norte
Kenmare é unha localidade do estado norteamericano de Dacota do Norte, no Condado de Ward.
Segundo o censo norteamericano de 2000, a súa poboación era de 1081 habitantes. No 2006, foi estimada unha poboación de 1080. De acordo co United States Census Bureau ten unha área total de 3,2 km². Kenmare localízase a aproximadamente 576 m por riba do nivel do mar.
Radio Vitoria
Frecuencias
Áraba
Biscaia
Penarrubia, Orbazai, Lugo
Penarrubia é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Darren Aronofsky
Traxectoria
Aronofsky asistiu á Universidade de Harvard, onde estudou cinema e antropoloxía social, e máis tarde ao American Film Institute, onde cursou dirección de cine. Gañou diversos premios ao completar a súa tese de cine, Supermarket Sweep, sendo finalista no National Student Academy Award.
A primeira longametraxe de Aronofsky, o suspense psicolóxico Pi, foi gravado en novembro de 1997. Tivo un orzamento mínimo, de 60.000 $. A fita logrou un grande éxito de crítica e público, e obtivo varios galardóns, entre os cales destaca o do Festival de Sundance, que recoñeceu a Aronofsky como mellor director en 1998.
A seguinte película, o drama Requiem for a Dream (baseada na novela homónima, de Hubert Shelby Jr.), trata o tempestuoso mundo das adiccións. Ellen Burstyn foi nomeada pola Academia de Cine debido á súa interpretación.
O cuarto filme, The Wrestler, que recibiu dous nomeamentos da Academia polas interpretacións de Mickey Rourke e Marisa Tomei.
En 2010 traballa como produtor executivo para The Fighter, e estrea Black Swan, aclamada pola crítica. Esta última película gaña os nomeamentos da Academia de Mellor Película, Mellor Director, e o premio á mellor interpretación feminina para Natalie Portman, así como outros nomeamentos aos Globos de Ouro, e o Directors Guild of America Award.
O seu sexto filme, Noah, de inspiración bíblica, foi estreado nos cines o 28 de marzo de 2014, recibindo malas apreciacións.
Luiz Gonzaga
miniatura|dereita|250px|Busto na entrada do Museo Luiz Gonzaga, en [[Caruaru (Pernambuco).]] miniatura|dereita|250px|Estatua de bronce que, xunto con [[Jackson do Pandeiro, fica de fronte ao Açude Velhom, en Campina Grande (Paraíba).]] Luiz Gonzaga do Nascimento, nado en Exu o 13 de decembro de 1912 e finado en Recife o 2 de agosto de 1989, foi un compositor popular brasileiro.
Traxectoria
Naceu nunha facenda chamada Caiçara, ao pé da Serra de Araripe, na zona rural de Exu, no interior de Pernambuco. O lugar sería lembrado anos máis tarde en "Pé de Serra", unha das súas primeiras composicións. Seu pai, Januário, traballaba na roza, nun latifundio, e nas horas vagas tocaba o acordeón. Foi con el con quen Luiz Gonzaga aprendeu a tocalo. Non era aínda un mozo cando comezou a se presentar en bailes e feiras, nun principio na compaña do seu pai. Auténtico representante da cultura nordestina, mantívose fiel ás súas orixes mesmo continuando coa carreira musical no sur do Brasil. O xénero musical que o consagrou foi o que en portugués se denomina baião. A canción emblemática da súa carreira foi Asa Branca, que compuxo en 1947, en colaboración co avogado cearense Humberto Teixeira.
Aos dezaoito anos fuxiu de casa e ingresou no exército en Crato, Ceará. A partir de aí, durante nove anos viaxou por varios estados brasileiros, como soldado. En Juiz de Fora, Minas Xerais, coñeceu a Domingos Ambrósio, tamén soldado e coñecido na rexión pola súa destreza coa zanfona, de quen recibiu importantes leccións musicais.
Guacamaio de Spix
O guacamaio de Spix (Cyanopsitta spixii) é unha especie de guacamaio orixinario do Brasil. É o único membro do xénero Cyanopsitta, unha especie psitaciforme da familia dos papagaios (Psittacidae); crese que na súa rexión orixinaria, unha zona do estado de Baía, no Brasil, oficialmente, xa non quedan exemplares en liberdade. Foi declarada extinta en estado salvaxe en 2018.
Luiz Gonzaga
Traxectoria
En 1939 deuse de baixa do exército no Río de Xaneiro, decidido a se dedicar á música. Na entón capital do Brasil, comezou a tocar na zona do meretricio. No inicio da carreira, apenas se amañaba co acordeón, interpretando sambas, fox e outros xéneros da época. O seu repertorio estaba composto basicamente por músicas estranxeiras que presentaba, sen éxito, en programas para principiantes, até que, no programa de Ary Barroso, foi aplaudido executando "Vira e Mexe" (o primeiro disco que gravou en 78 rpm), un tema de sabor rexional, da súa autoría. Veu de aí a súa primeira contratación na Radio Nacional.
O 11 de abril de 1945, Luiz Gonzaga gravou a súa primeira canción como cantante, no estudio da RCA Victor: a mazurca Dança Mariquinha en colaboración con Saulo Augusto Silveira Oliveira.
En 1948 casou coa pernambucana Helena Cavalcanti, profesora que se convertera na súa secretaria particular. Non tivo fillos.
Guacamaio de Spix
O seu nome é unha homenaxe ó médico, explorador e zoólogo alemán Johann Baptist von Spix.
Luiz Gonzaga
Traxectoria
Morreu, vítima dunha parada cardiorrespiratoria, no Hospital Santa Joana, na capital pernambucana, e foi sepultado no seu municipio natal.
A Trapa
O topónimo A Trapa pode referirse a:
Gerald Gardner
Gerald Brosseau Gardner, nado o 13 de xuño de 1884 en Blundellsands e morto o 12 de febreiro de 1964 no mar Mediterráneo, foi un ocultista inglés.
A Casa do Novil, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
A Casa do Novil é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Radio Euskadi
250px|miniatura|Estudo de Radio Euskadi en [[Bilbao.]] Radio Euskadi é a principal emisora de radio pertencente ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), o ente público de comunicación que depende do Goberno Vasco.
A emisora está situada en Bilbao formando parte das instalacións principais que o Grupo EITB inaugurou en abril de 2007 nos pavillóns 7 e 8 da antiga Feira de Mostras da capital biscaíña, compartindo espazo con todos os demais medios do grupo. A actual Radio Euskadi é froito da refundación que viviu en 1983, ao amparo do Estatuto de Autonomía de Gernika.
Historia
O nacemento e historia de Radio Euskadi está intimamente relacionado coa historia de Euskadi Irratia, a súa emisora análoga en lingua éuscara.
Nacemento no País Vasco francés
O 21 de decembro de 1946 saía ao aire desde Mouguerre, no País Vasco francés, Radio Euskadi, la Voz de la Resistencia Vasca que fora organizada e dependía do Goberno Vasco no exilio. As oficinas atopábanse en Saint-Jean-de-Luz e a súa programación, en onda curta, estaba dedicada á loita contra a ditadura de Franco polo que se facía fincapé nas datas especiais, como a do Aberri Eguna. Tamén se adoitaba utilizar para interferir as emisoras do réxime no País Vasco.
As presións do goberno español sobre o francés levaron ao peche das instalacións en agosto de 1954. Esta primeira etapa de Radio Euskadi estivo impulsada por Joseba Rezola.
Dende Venezuela
O 10 de xullo de 1965 comezan as emisións desde Venezuela. Emitíase desde os estudos El Paraíso en Caracas aínda que o emisor estaba en plena selva. Esta localización gardouse en segredo ata 1971, descuberta por ETA que tentou utilizar a emisora para os seus fins. A emisora de Venezuela pechouse o 30 de abril de 1977.
Actual etapa
Ao amparo do Estatuto de Autonomía de Gernika, o Goberno Vasco crea un Ente Público de Radio e Televisión. O embrión deste organismo sería Radio Vitoria, emisora que se comprou en 1981.
O 23 de xuño de 2007 Radio Euskadi cambia de sede e inaugura novas instalacións nos locais da antiga Feira de Mostras Internacional de Bilbao. En concreto, ocupa parte do pavillón 8 da antiga feira -o edificio BAMI- compartindo localización coas outras sociedades do grupo EITB. Nestas novas instalacións, que incorporan tecnoloxía dixital, deuse o paso decisivo ao traballo con sistemas de servidores informáticos. As instalacións, integradas nun espazo de máis de 8.000 m², constan de seis estudos de diferentes dimensións, un deles con capacidade para admitir público e emitir actuacións musicais en directo, e de varias salas de edición e preparación de programas.
O 31 de decembro de 2008 a sede do Grupo EITB en Bilbao, onde está situada Radio Euskadi, sofre ás 11 da mañá un atentado mediante unha furgoneta cargada cunha bomba. Unha hora antes da detonación, un comunicante en nome de ETA dá aviso da mesma aos bombeiros de Bilbao.
León Benavente
León Benavente é un grupo español de indie rock formado por músicos de diferentes lugares da xeografía española.
Formouse en 2012 coa unión de catro veteranos músicos: o vocalista e teclista galego Abraham Boba, o guitarrista murciano Luis Rodríguez, o baixista aragonés Eduardo Baos, e o batería asturiano César Verdú.
Traxectoria
O primeiro traballo do grupo foi un álbum homónimo con dez cancións publicadas polo selo Marxophone en maio de 2013 tanto en CD como en vinilo. O primeiro sinxelo do álbum foi a canción "Ánimo, valiente", para o que gravaron un videoclip que se estreou o 13 de xuño de 2013 na páxina web de El País. O álbum tivo unha grande acollida e despois dalgúns concertos de presentación antes do verán, León Benavente conseguiu tocar nalgúns festivais de verán como o Sonorama ou o Arenal Sound.
O 10 de decembro de 2013 saíu á luz un EP de vinilo de 10 polgadas titulado Todos contra Todos, con novas cancións, tres propias e unha versión de "Europa ha muerto" de Ilegales". O 27 de xaneiro de 2014 púxose á venda un dobre CD edición especial que incluíu o álbum e o EP publicados anteriormente.
Charlotte Sometimes
"Charlotte Sometimes" é un sinxelo da banda inglesa The Cure editado o 5 de outubro de 1981. No seu momento non foi incluído en ningún álbum do grupo e acadou o número 44 na lista británica de sinxelos.
León Benavente
Traxectoria
En abril de 2016, e tras tres anos de xira ininterrompida que os levou por toda España e fóra dela (destacando os numerosos concertos que ofreceron en México e que inspiraron o tema "Habitación 615"), publicouse o seu segundo LP, titulado simplemente “2”, xa co selo discográfico Warner. Foi gravado en Andoain e consta de 9 cancións. Publicaron tamén ese mesmo mes un sinxelo de vinilo con dous temas: "Tipo D" (incluído en 2) e "Televisión", canción na que participou Enrique Bunbury.
Charlotte Sometimes
Listaxe de cancións
7" Single
12" single