cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festival PortAmérica
2019
Na súa oitava edición, que se celebrarou na carballeira de Caldas de Reis entre os días 5 e 7 de xullo de 2019, actuaron Elefantes, Zahara, Rozalén, Carlos Sadness, We Are Not Djs, Cora Velasco, Morgan, Combo Viramundo, La Casa Azul, Miss Bolivia, Nixon, Trending Tropics, Amaia, Madness, Carolina Durante, Trapical Minds, Santi Araújo, Anarchicks, Monsieur Periné, Cuarteto de Nos, Él mató a un policía motorizado, Natalia Ferviú, Cándida, Mon Laferte, Sidecars, Andrés Calamaro, Depedro, Presumido, Berta Franklin, Cumbia All Stars, De la Puríssima, Los Espíritus, Pablo Lesuit, El lado oscuro de la broca e Camilo Lara.
A partir de 2021 o festival cambia a súa localización con motivo das restriccións derivadas da pandemia. A necesidade de facer saídas independientes para cada sector fan imposible encaixar o festival na Carballeira de Caldas e a organización valora un recinto diferentes na mesma comarca.
2021
Na súa novena edición, que se celebrou na Azucreira de Portas os días 1 e 2 de outubro de 2021 como primeiro festival celebrado de pé da pandemia da Covid-19. Debido ao mal tempo tivo que suspender a segunda xornada, pero a primeira si que chegou a celebrarse.
Entre os nomes do cartel cabe mencionar os concertos de Deluxe (antiga banda de Xoel López, que se reúne tras trece anos dende o seu último concerto) e Le Punk (inactivos dende 2009), que se reúnen única e exclusivamente para celebrar PortAmérica Orixe. Vetusta Morla, o propio Xoel López, Novedades Carminha ou Tropical Jesus (alter ego de Carlos Sadness) serán algúns dos grandes reclamos desta edición, que completa o seu cartel con Jenny & The Mexicats, Ortiga, Eladio y los Seres Queridos, Pablo Lesuit, Furious Monkey House e A Duendeneta.
2022
A décima edición consolidou a nova localización da Azucreira de Portas e celebrouse nos días 2, 3 e 4 de xuño de 2022. Asistiron Bizarrap, Lori Meyers, Nathy Peluso, Baiuca, Rozalén, Viva Suecia, Natalia Lacunza, Andrés Suárez, Coque Malla, Mikel Erentxun, Arde Bogotá, Muchachito Bombo Infierno ou La La Love You.
Balbina López Roxo
Traxectoria
Participou na loita obreira. Participou na Resistencia contra os nazis en Francia. Foi enlace da guerrilla antifranquista en Galicia. Participou na Revolución Cubana.
Tempada 2012/13 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2012–13 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 42ª campaña na máxima categoría), logrando o 19º posto ao remate do campionato e descendendo a Segunda División.
Decembro
O 30 de decembro o presidente Lendoiro anunciou a destitución de José Luis Oltra como adestrador do primeiro equipo, debido aos malos resultados (2 vitorias, 6 empates e 9 derrotas). Ao día seguinte anunciouse o seu substituto, o portugués Domingos Paciência. O técnico chegou da man do representante Jorge Mendes.
Febreiro
O 11 de febreiro anunciouse que Domingos Paciência cesaba como adestrador do primeiro equipo, logo dunha vitoria, un empate e 4 derrotas. Esa mesma tarde anunciouse o seu substituto, o galego Fernando Vázquez.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Lotto e o patrocinador foi Estrella Galicia.
Vilanova dos Infantes
O topónimo Vilanova dos Infantes pode referirse a:
Ontinyent
miniatura|290px|Casa do Concello de Ontinyent
Ontinyent é un concello da Comunidade Valenciana situado ao suroeste da provincia de Valencia, na comarca do Vall d'Albaida. Ten 37.518 habitantes (INE 2008).
Xeografía
Situada á beira do río Clariano. O relevo é moi montañoso constituído no seu maior parte pola Serra Grossa, que serve de muralla que pecha a comarca polo oeste.
Dende Valencia, accédese a esta localidade a través da A-7 para enlazar coa CV-40 e finalizar na CV-650. Conta tamén con estación do ferrocarril pertencente á liña Xàtiva-Alcoi.
Localidades limítrofes
O concello de Ontinyent limita ao sueste con Bocairent (Valencia), ao leste con Agullent (Valencia), ao nordeste con Aielo de Malferit (Valencia), ao norte con Moixent e Vallada (Valencia), ao suroeste con Fontanars dels Alforins (Valencia) e Banyeres de Mariola (Alacant), e ao sur con Alfafara (Alacant).
Demografía
Ontinyent ten 36.695 habitantes (INE 2007). Segundo este censo, un 11,9% da súa poboación é da inmigración. Entre os censos de 1920 e 1930, diminuíu a poboación por independizarse Fontanars dels Alforins
Economía
A economía de Ontinyent descansa principalmente na industria téxtil, con grandes empresas que ao longo dos anos foron referencia no País Valenciano e internacionalmente: Colortex, Paduana, Revert... son só algúns exemplos. Con todo, a crise do sector téxtil fíxose patente na comarca e na cidade pecharon non só empresas que pola súa fortaleza eran bandeira da industria ontiñentina, como a téxtil Paduana e dentro do xero de punto a fábrica de Torró, senón tamén moitas outras de menos forza e algunhas industrias e empresas doutros sectores que dependían do sector téxtil.
Ademais posúe unha riqueza agrícola considerable. A súa vexetación constitúena fundamentalmente piñeiros e outras como tomiño, romeu e a aulaga. Os cultivos que ocupan o fondo dos vales son: vide, oliveiras, alfarrobeiras, amendoeiras, cereais e diferentes árbores de froitas.
Notación
A palabra notación pode usarse en varios contextos:
Gustei
O topónimo galego Gustei pode referirse a:
Torque, rodando ó límite
Torque, rodando ó límite (en Torque) é un filme estadounidense dirixido por Joseph Kahn que foi estreado no 2004. Está protagonizado por Martin Henderson, Ice Cube, Monet Mazur, Jaime Pressly, Will Yun Lee, Jay Hernandez, Max Beesley, Fredro Starr e Christina Milian. Foi escrito por Matt Johnson e producido por Neal H. Moritz.
Estreouse en galego na TVG o 24 de xuño de 2008.
Política de Hungría
A Asemblea Nacional unicameral, con 386 membros (ou Országgyűlés), é o máis alto órgano de autoridade do estado e propón e aproba a lexislación co aval do primeiro ministro. Un partido ten que obter polo menos o 5% dos votos para poder formar un grupo parlamentario. As eleccións parlamentarias nacionais teñen lugar cada catro anos (a última tivo lugar no abril de 2006).
Lingua indonesia
A lingua indonesia (Bahasa Indonesia) é a lingua oficial de Indonesia. É un dialecto estandarizado da lingua malaia que foi oficialmente definida coa declaración da independencia de Indonesia en 1945, aínda que tódolos xeitos permanecen co seu carácter similar.
En orixe era unha lingua sen falantes nativos, hoxe unha parte da xente nova das cidades adoptouna a expensas das súas linguas nativas como a lingua xavanesa, a lingua sundanesa etc. por mor da súa prevalencia no ensino, medios de comunicacións, literatura e vida oficial de Indonesia, entre 17 e 30 000 000 teñen a lingua como nativa e outros 140 000 000 como segunda lingua, aínda que o grao de coñecemento e uso varía grandemente entre as diferentes rexións. En Timor Leste, sen carácter oficial des que no 2002 conseguiu a independencia pero que mantén o carácter de lingua de traballo segundo a constitución é aínda falada pola poboación nova escolarizada durante a época da ocupación indonesia.
Asia Occidental
miniatura|280px|Mapa de Asia Occidental. Asia Occidental ou do Oeste, tamén llamada Asia do Suroeste (o Suroccidental), é unha subrexión definida pola ONU que abrangue a zona occidental de Asia, incluíndo os países do Cáucaso. É practicamente equivalente ás expresións Oriente Medio ou Oriente Próximo, que describen a posición xeográfica en relación coa distancia dende Europa máis que a unha localización dentro de Asia. Debido a que isto é percibido como eurocentrismo, as organizacións internacionais como as Nacións Unidas, substituíron os termos Oriente Medio ou Oriente Próximo por Asia Occidental. Esta rexión e Europa son nomeadas colectivamente como Eurasia Occidental.
Bresmaus, Sarreaus
San Bartolomeu de Bresmaus é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 68 habitantes, deles 34 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Andalucita
A andalucita é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Al2SiO5 e que presenta moi variada coloración.
Aspecto
De moi variada coloración, rara vez aparece na súa forma cristalina aínda que pode aparecer, de cando en vez, en forma de prismas de catro caras.
Lugares onde se atopa
A andalucita é un mineral que crece en zonas de forte presión e temperatura. Faino en rochas de tipo metamórfico como os xistos. Os minerais cianita e silimanita, polimorfos da andalucita, fórmanse baixo unhas condicións de presión e temperatura diferentes. Polo tanto, e difícil que os poidamos atopar xuntos nunha mesma rocha. É por iso polo que os tres minerais son unha ferramenta valiosa para identificar as condicións de presión e temperatura da rocha nai nas que se atopan.
As Costeiras, Cambás, Aranga
As Costeiras é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Andalucita
Lugares onde se atopa
Atópanse exemplares de andalucita en xisto en Lariño (A Coruña) e tamén en Boal, Asturias.
Usos da andalucita
A andalucita é empregada para a fabricación de refractarios, materiais coa capacidade de soportar altas temperaturas.
Outros silicatos
O cuarzo, a olivina, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.
Río Amu Daria
O río Amu Daria, (en taxiko, Омударё ou дарёи Ому, Omudaryo ou Daryoi Omu; en persa آمودریا, Âmudaryâ; en uzbeko, Amudaryo, onde darya en persa antigo significa mar ou gran río), é un longo río de Asia Central, antigumente chamado Pamir e Oxus, polos gregos.
Nace na cordilleira do Pamir, serve de fronteira natural entre Afganistán, Taxikistán, Turkmenistán e Uzbekistán, e desemboca no mar de Aral; antigamente desembocaba no mar Caspio.
Ten un curso aproximado de 2 540 km.
Tristura
miniatura|240px|dereita|Home amosando tristura. A tristura ou tristeza é unha das seis emocións básicas descritas por Paul Ekman, xunto coa felicidade, a ira, a sorpresa, o medo e o noxo. Trátase dunha dor emocional asociada a sentimentos de desvantaxe, perda ou impotencia que a miúdo se manifesta a través do pranto. O choro é a miúdo unha indicación de tristura.
Río Amu Daria
Recibe o nome da cidade de Āmul, actual Türkmenabat, pola cal flúe.
Xeografía
O Amu Daria nace na unión do río Vakhsh (786 km) e o río Panj (1 125 km).
A poboación local refírese ao río como Jayhoun (جيحون) cuxo nome se pensaba que derivaba de Gihon, o nome bíblico dun dos catro ríos do xardín do Edén ou paraíso. O río tamén foi coñecido por este nome pola maior parte dos escritores islámicos medievais.
O río é navegábel ao longo de 1450 km, sendo a súa lonxitude total de 2 540 km, e a súa conca de 534 739 km².
Cada ano verte ao mar de Aral ao redor de 55 km3 de auga, que ven das montañas do sur, onde a precipitación anual ronda os 1 000 mme. Incluso antes de comezar a irrigación masiva, a gran evaporación durante o verán impide que gran parte da súa auga alcance o mar.
Historia
Hai evidencias de que os glaciares do Pamir subministraban bastante auga ao río durante os séculos XIV e XIII a.C.
Mary-Kate Olsen
Mary-Kate Olsen, nada no barrio de Sherman Oaks, nos Ánxeles (California), o 13 de xuño de 1986 é unha actriz, deseñadora de moda, autora, produtora e muller de negocios estadounidense. É irmá xemelga da tamén actriz Ashley Olsen.
Río Amu Daria
Historia
Os escritos históricos indican que en diversos períodos o río fluíu até o mar de Aral (polo sur), ao mar Caspio (polo leste) ou a ambos os dous. O último cambio de desembocadura documéntase no século XIII, cando se produce a conquista de Kunya-Urgench por parte dos mongois tras desviar o Amu Daria e propiciar así a inundación da cidade; antes o río discorría atravesando a conca do lago Sariqamish, formando rápidos e cataratas a través do leito actualmente seco do Uzboy, para desembocar nunha gran baía existente nese momento ao leste do Caspio.
Tristura
Na infancia
miniatura|Tristura na [[infancia]] miniatura|Desolación, aflición na [[adolescencia]] A tristura é unha experiencia común na infancia. Recoñecer estas emocións pode axudar a detectar problemas emocionais graves, aínda que algunhas familias poden ter unha regra (consciente ou inconsciente) que non considere apropiado a exteriorización deste sentimento, o cal pode favorecer un comportamento maníaco no neno.
A tristura é parte do proceso de evolución do neno que se manifesta, por exemplo, cando este se vai distanciando da nai para ser máis independente. Cada vez que o neno se separa un pouco máis, el ou a nai terán que facer fronte a unha pequena perda e este feito axuda á madurez do individuo, pois aprende a lidar coa tristura por si mesmo.
A pediatra Selma Friberg suxire que é importante respectar o dereito do neno a experimentar unha perda, total e profundamente.
Neuroanatomía
A tristura pode estár orixinada por diversos motivos, porén, con independencia da súa orixe, parece que pode seguir un patrón semellante en tódolos casos.
A nivel nervioso, unha diminución dos neurotransmisores noradrenalina e serotonina no cerebro, sería  responsable da aparición da sensación de tristura.
Non se sabe con precisión a relación causa-efecto, é dicir, non se sabe por que un baixón de serotonina conduce á sensación de tristura, pero está claro que, nos procesos depresivos, o emprego de fármacos que aumenten o nivel de serotonina no cerebro contribúen á recuperación das depresións.
Atás
O topónimo galego Atás pode referirse a:
Fernando García Acuña
Traxectoria
De familia galega emigrada en Cuba, regresou de cativo a Galicia. Colaborou en El Censor (o primeiro periódico de Betanzos), fundou e dirixiu os semanarios anticaciquís betanceiros El Escobón e Las Riberas del Mendo e colaborou en La Libertad e A Fuliada. Tamén colaborou en O Tio Marcos d'a Portela e Galicia Humorística.
Era irmán de José García Acuña.
Gone in 60 Seconds (filme de 2000)
Gone in 60 Seconds é un filme estadounidense dirixido por Dominic Sena que foi estreado no 2000.
Sinopse
Hai xa tiempo que Randall "Memphis" Raines deixou atrás o seu pasado delitivo. Pero cando descobre que o seu irmán está en perigo, vese obrigado a roubar coches para salvalo. Fanático do automobilismo, Memphis é unha lenda no negocio de roubo de coches.
Conan the Barbarian (filme de 2011)
Sinopse
Nova adaptación da historia de Conan o bárbaro e as súas aventuras a través do continente de Hyboria. Un neno que habita nunha aldea bárbara grava na súa memoria as facianas dos guerreiros que mataron a súa familia e o entregan como escravo a uns mercaredes. Anos despois, o xove convértese nun afouto e valente guerreiro.
O Couce, Cambás, Aranga
O Couce é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 13 eran mulleres.
Miguel-Anxo Murado
Miguel-Anxo Murado López, nado en Lugo o 2 de maio de 1965, é un escritor, xornalista e guionista galego.
Traxectoria
É irmán do pintor Antonio Murado e da arquitecta Clara Murado.
Licenciouse en Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se especializou en Arqueoloxía. Realizou un máster en Política Internacional no Centre Europeén de Recherches Internationales et Stratégiques de Bruxelas.
Comezou a súa traxectoria literaria aos 17 anos, en 1983, ao gañar o premio Café Gijón de novela curta en castelán coa obra Metamorfosis benezianas. En 1985 publicou o seu primeiro libro en galego, Bestiario dos descontentos, un conxunto de relatos, ao que seguiu en 1986 De soños e derribos (máis tarde titulado Memoria de derribos), ''Ruído. relatos de guerra (1995), Mércores de cinza (1997), Caderno do Xapón (2000), Lapidario (2003) e O soño da febre'' (2007).
Dentro do seu labor como guionista, traballou para as series de ficción Pratos combinados, A familia Pita e Mareas vivas e mais para as longametraxes La ley de la frontera (dirixida en 1995 por Adolfo Aristarain) e Fisterra (1999, Xavier Villaverde); na actualidade continúa este labor en series, como Aldán e Eva (1990), Tres días de abril (2010) ou Salgadura (2013), e documentais, como Lendas do mar (1986), Galicia, cruce de miradas (2007) e O incerto Señor Cunqueiro (2011).
A maior parte da súa actividade profesional dedicouna ao xornalismo. Formou parte do Consello de Redacción da revista Luzes de Galiza e colaborou con distintos medios galegos (entre eles, Tempos Novos e El Correo Gallego). Traballou como correspondente de guerra nos Balcáns (en 1991 e mais en 1993), onde cubriu o sucedido en Croacia e Bosnia. Entre 1998 e 2003 residiu en Oriente Medio, onde exerceu como oficial de prensa para as Nacións Unidas, como xefe de relacións exteriores do Ministerio de Medio Ambiente de Palestina e, logo, do Ministerio para Belén (2000). Tras esta etapa continuou o seu labor xornalístico como correspondente en Xerusalén do diario El Mundo durante os tres primeiros anos da Intifada e mais para a axencia de noticias Europa Press. Outra das súas liñas de traballo desenvolveuse no ámbito radiofónico, concretamente na cadea Radio Círculo (Madrid), que dirixiu entre 2004 e 2005.
Actualmente colabora con La Voz de Galicia como articulista ("Escrito en cafeterías" e "Libro de horas") e analista internacional. Nesta súa especialidade, traballa tamén para outros medios de comunicación españois (como no programa "A vivir que son dos días" da Cadena Ser) e para prestixiosos medios internacionais: a cadea británica BBC World Service, BBC 4, Rusia Today TV e os xornais The New York Times e The Guardian, entre outros.
Xurxo Borrazás considera que ten un estilo propio, unha prosa desapaixonada.
Baldriz
O topónimo galego Baldriz ten a súa orixe como nome de posuidor, do xermánico Baldericus. Pode referirse a:
Codosedo, Sarreaus
Santa María de Codosedo é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 163 habitantes, deles 75 eran homes e 88 eran mulleres, o que supón unha diminución de 9 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Ez Dok Amairu
Ez Dok Amairu foi un colectivo artístico vasco que desenvolveu a súa actividade entre os anos 1966 e 1972. Son considerados fundamentalmente un colectivo musical que practicaba a canción de autor en lingua vasca, aínda que tamén colaboraron persoas doutros eidos artísticos, e nos seus primeiros obxectivos destacaba o de integrar calquera tipo de manifestación artística vasca.
Traxectoria
Xurdidos en Guipúscoa, tiveron unha grande influencia nesa provincia e na de Biscaia, sendo o seu impacto menor no resto de Euskal Herria. O seu nome significa Non somos trece e está tomado dun conto popular de Biscaia.
O grupo aparece fortemente influenciado pola experiencia catalá de Els Setze Jutges e na liña doutros colectivos similares como os galegos Voces Ceibes. Convértense nunha das primeiras manifestacións da canción de autor en lingua vasca e manifestan un forte compromiso coa cultura vasca, en posicións próximas á esquerda. Tal actitude implica unha forte confrontación co réxime franquista, tendo que enfrontarse en múltiples ocasións á censura, tanto na edición de discos, como nas actuacións en directo.
O colectivo disólvese no ano 1972, antes da fin da ditadura. Cada un dos seus membros seguirá a súa carreira individualmente.
Membros
Os seus protagonistas foron:
Organización Sionista Mundial
A Organización Sionista Mundial (en hebreo: ההסתדרות הציונית העולמית) foi creada o 3 de setembro de 1897 durante o primeiro Congreso Sionista Mundial que tivo lugar en Basilea (Suíza). Esta organización, que se denominou inicialmente Organización Sionista, serviu como paraugas organizativo para o movemento sionista. En 1960 a organización adoptou o nome de «Organización Sionista Mundial». A sede da organización atópase en Xerusalén.
Theodor Herzl, pai do sionismo e organizador daquel congreso de Basilea, escribiu máis tarde: "En Basilea eu fundei o Estado xudeu... quizais en cinco anos, ou quizais en cincuenta, todo o mundo o verá". Cando cincuenta e un anos despois, o 14 de maio de 1948, declarouse o Estado de Israel, unha gran parte das novas institucións administrativas estaban xa postas en marcha, grazas aos congresos que tiveran lugar de forma regular nas décadas anteriores.
Achado do sepulcro do Apóstolo Santiago
miniatura|Descubrimento do sepulcro polo bispo [[Teodomiro (bispo)|Teodomiro de Iria nunha miniatura do Tombo A, c. 1130.]] miniatura|[[Faro de Vigo do 24/7/1927. Alegoría de Camilo Díaz no Día de Galicia. Os touros da Raíña Lupa conducen os restos de Sant-Iago ao sagrado Libredón.]] O achado do sepulcro do Apóstolo Santiago tivo lugar, segundo a mitoloxía cristiá, en Santiago de Compostela. Segundo o Códice Calixtino, da primeira metade do século XII, os discípulos de Santiago Teodoro e Atanasio trasladaron o seu corpo desde Padrón nun carro tirado por bois até o bosque Libredón (onde hoxe está Santiago de Compostela) no que foi soterrado. O lugar foi esquecido até que, no século X, o ermitán Paio (Pelagius) viu unhas luces que iluminaban o lugar.
Porén, o primeiro texto que fai referencia á predicación de Santiago o Maior é o «Breviario dos Apóstolos», texto do século VI que cita a un lugar denominado «Arca Marmárica» como o seu lugar de descanso definitivo. Isidoro de Sevilla insistiu nesta idea no seu tratado «De ortu et obitu patrium».
Neste «Breviario dos Apóstolos» situábase a predicación do Apóstolo na Gallaecia, no occidente de Hispania, e situaba o enterramento de Santiago en Arca Marmárica. Sábese, porén, polos Feitos dos Apóstolos, que Santiago finara en Xerusalén baixo o mandato de Herodes. Polo tanto tivo que existir unha translación do corpo. O bispo León contaba que se lle presentaron catro discípulos de Santiago dicíndolle que recolleran o corpo do Apóstolo e transportárono nunha nave até chegar a Bisria, confluencia do río Ulla e o Sar, en Galiza. Nunha carta, León exhortaba a cristiandade a acudir aló e pregar porque «Certamente alí xace oculto Santiago». A partir de aí iniciáronse estudos e traballos dirixidos a descubrir o lugar exacto onde estaba soterrado o Apóstolo Xacobe.
Posteriormente, no século VII, empezou a circular por Occidente a idea dunha misión de Santiago en Hispania. Esta idea recolleuse na Península polo tratado «De ortu et obitu Patrum», de Isidoro de Sevilla e en Inglaterra polo bispo Aldhelmo de Sherborne. Varios bispos hispano negábanse daquela a lle conceder ningún crédito a esa hipótese pero ao mesmo tempo empezouse a mencionar a Santiago nas listas de reliquias depositadas nas basílicas con motivo da consagración dos altares. Non foi posible achar indicios históricos do lugar de procedencia de devanditas reliquias mais a inexistencia dun culto sepulcral coñecido durante o século VII e século VIII era a base do éxito da tese do descubrimento milagreiro do sepulcro no século IX.
Mentres tanto, empezou un período convulso na península Ibérica xa que no século VIII chegaron os musulmáns á península e a Aquitania. O mundo cristián temía a perigosa influencia islámica e mentres no sur de Al-Andalus algúns eclesiásticos viraban a mirada a Roma, no norte apoiábanse no evanxelizador Santiago. Carlomagno iniciou a súa campaña contra o islam no Val do Ebro e de acordo con Hadrián I enviou a España o bispo Exila para iniciar unha reforma da igrexa peninsular como a que se estaba a levar a cabo na Carolinxia.
O beato de Liébana nos Comentarios á Apocalipse volveu lanzar a teoría da predicación de Santiago en Hispania, tomada do «Breviario dos Apóstolos». Dez anos despois, en 786 redactou a versión definitiva dos «Comentarios á Apocalipse» para facer fronte á crise da Igrexa do seu tempo e trataba de demostrar que se achaba en posesión da «traditio». Incorporou un mapamundi no que a cabeza do Apóstolo Santiago aparecía na denominada Gallaecia, dato que favorecía á igrexa ástur galaica. Case ao mesmo tempo apareceu no Reino de Galicia o himno litúrxico «Ou Dei Verbum» atribuído ao beato de Liébana. Nel prégase a Santiago de protexer o rei, ao clero e ao pobo. Invocábaselle como titor de toda a sociedade cristiá do momento.
O achado
O Breviario dos Apóstolos situaba o soterramento de Santiago en Arca Marmárica. Como xa se dixo, sabíase polos Feitos dos Apóstolos que Santiago o Maior morrera en Xerusalén baixo o mandato de Herodes. Polo tanto tivo que existir unha translación do corpo. miniatura|Cume do [[Pico Sacro, en Boqueixón.]] miniatura|Mapa sobre a lenda xacobea da translación en Historia del Apostol de Iesus Christo Sanctiago Zebedeo de [[Mauro Castellá Ferrer (1610).]] O primeiro texto que fala disto é unha epístola sen datar que apareceu nun momento oportuno. Atribúese a León, bispo de Xerusalén, e dirixíase a francos, vándalos, visigodos e ostrogodos e, polo tanto, pódese situar en torno ao ano 500. Cítanse catro puntos xeográficos de importancia:
Contaba o bispo León en dita epístola que durante a celebración dun sínodo se lle presentaron catro do sete discípulos de Santiago o Maior. Recolleran o cadáver do apóstolo e transportárono nunha nave guiada pola man de Deus. Chegaron a Bisria, confluencia do río Ulla e o Sar, en Galicia; foron sete días de navegación. Na última frase da carta León exhortaba a cristiandade a acudir alí e orar porque «Certamente alí xace oculto Santiago».
As noticias da epístola de León pasaron deseguido aos martiroloxios que circulaban por todo occidente. No século IX, nas anotacións correspondentes ao 25 de xullo de ano non coñecido, lese o parágrafo seguinte: ''«Natividade de Sant-Iago. Os seus sacros ósos, trasladados a Hispania e sepultos nas súas rexións occidentais, son obxecto dunha celebérrima veneración.»''
Desenvolvemento da lenda
Os detalles da localización do corpo de Santiago viñeron despois de coñecida a existencia da epístola de León. Contábase que os discípulos sacaron o corpo da barca e colocárono sobre unha gran laxe, que «co peso e coma se fose cera derretida», transformouse nun sepulcro. Despois de moitas dificultades puxeron o cadaleito nun carro turrado por bois que se detiveron nun lugar chamado Pico Sacro. Colocaron as reliquias nunha arca de mármore, a «Arca Marmórica», e construíron unha pequena igrexa.
Melchor Méndez Magariños
Melchor Méndez Magariños, nado en Pontevedra o 6 de novembro de 1885 e finado en Montevideo o 28 de novembro de 1945, foi un pintor e gravadista galego-uruguaio.
Traxectoria
Con catro anos de idade chegou coa familia ao Uruguai. Aos doce anos comezou os seus estudos de debuxo con Pío Collivadino e posteriormente ampliou os seus coñecementos na Escola de Belas Artes de Buenos Aires. Nesa cidade participou canda outros artistas na creación das pinturas murais do Teatro Colón, mentres que no Uruguai colaborou nas pinturas da Capela do Santísimo da Catedral de Montevideo. En misión oficial, realizou unha viaxe a Europa onde frecuentou o obradoiro de André Lhote, e recibiu as influencias de expresionistas do movemento fauvista como Raoul Dufy ou Othon Friesz. Nesa mesma viaxe realizou en Alemaña moitas das súas acuarelas.
Gonzalo Ordóñez Pérez
Gonzalo Ordóñez Pérez, nado no Porriño en 1920 e finado no mesmo concello o 28 de xaneiro de 1981, foi un político galego.
Traxectoria
Foi secretario da Hermandad de Labradores y Ganaderos do Porriño. Foi nomeado alcalde do Porriño en agosto de 1963. Dende 1964 foi tamén Xefe Local do Movimiento. Cesou como alcalde en 1976. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Foi deputado provincial.
Vida persoal
Casou con Josefa Puime López e foi pai de Gonzalo, Amador, Josefa, José Ramón e Ana María Ordóñez Puime.
Rally Illas Canarias
O Rally Illas Canarias é unha proba de rally que se celebra anualmente dende 1977 na illa de Gran Canaria, España, organizado polo equipo Canarias Sport Club.
Inicialmente chamábase Rally El Corte Inglés, nome que proviña do seu principal patrocinador, ata que no 2002 pasou a chamarse Rally Illas Canarias. O evento é puntuable para o Campionato de Europa de Rally, Campionato de España de Rallys e o Súper Campionato de España de Rallys. Tamén foi puntuable para o IRC entre 2011 e 2012.
Historia
Comezou a disputarse en 1977 e nos anos 80 xa formaba parte do calendario do Campionato de España e do Campionato de Europa. O primeiro gañador foi Medardo Pérez que gañou as dúas primeiras edicións cun BMW 2002 Alpina. Logo o vasco-francés Marc Etchebers fixo o propio en 1979 e 1980. O vigués Beny Fernández foi o primeiro gañador dos anos 80, década que dominaría Carlos Sainz, ao lograr cinco vitorias consecutivas entre 1985 e 1989, con tres vehículos diferentes.
Os pilotos italianos Fabrizio Tabaton e Piero Liatti gañaron en 1990 e 1991 respectivamente e o uruguaio Gustavo Trelles fíxoo en 1993; os tres con cadanseu Lancia Delta. Entre 1995 e 2003, Canarias tivo coeficiente máximo no Campionato de Europa. En 1997 Jesús Puras obtivo a primeira das súas catro vitorias, case consecutivas, só interrompidas pola do francés Gilles Panizzi en 1998 e Salvador Cañellas no 2002.
En 2004 e 2005, a proba quedou fóra do Campionato de Europa e pasou a formar parte da Copa de Europa Occidental, xunto con Asturias e Azores entre outras. Entre 2006 e 2009 foi puntuable só para o Campionato de España. En 2008 saíron vencedores os irmáns Sergio e Diego Vallejo, que repetiron na edición seguinte.
A partir de 2010 a proba foi puntuable para o IRC e despois para o ERC. Os pilotos estranxeiros volveron dominar o rally con dúas vitorias para Jan Kopecký e unha para Juho Hänninen.
En 2013 perdeu a puntuación para o campionato de Europa debido ao recorte orzamentario en gran parte pola falta de apoio institucional aínda que en 2016 volveu ao calendario continental.
Álvaro Landeira Martínez
Traxectoria
Funcionario de Telégrafos destinado en Vilagarcía de Arousa en 1934, e despois en Pontevedra. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo durante seis meses. Nos anos cincoenta era xefe de Telégrafos de Ribeira. Logo da morte de Miguel Rodríguez Bautista, sucedeuno Andrés Filgueira Paz como alcalde interino e posteriormente foi nomeado alcalde de Ribeira polo gobernador civil Evaristo Martín Freire. Ao acto de toma posesión asistiu o marqués de Revilla, Joaquín Otero Goyanes. Permaneceu no cargo até 1963. Foi deputado provincial polo distrito de Noia de 1961 a 1963.
Vida persoal
Casou en Ribeira con Milagros Fariña Puente en setembro de 1934, e foi pai de Milagros e Álvaro Landeira Fariña.
Catón o Vello
Catón foi un político e escritor romano, nado no ano 234 a.C. en Túsculo e morto en Roma, cidade na cal viviu a maior parte da súa vida, no ano 149 a. C. O seu nome completo é Marco Porcio Catón (Marcus Porcius Cato), e é coñecido como Catón O Vello e Catón O Censor.
Traxectoria
Durante a súa xuventude dedicouse á agricultura, mais despois decidiu dedicarse á avogacía, o cal conseguiu grazas a un vello patricio que se estableceu preto das terras que cultivaba e que o animou.
Marchou a Roma e alí logrou a fama grazas ó seu bo facer como avogado. Acadou méritos suficientes para ser nomeado edil ós trinta anos.
O ano seguinte foi nomeado pretor e tres anos despois, cónsul. A situación da Península Ibérica, acabada de conquistar durante a segunda guerra púnica era moi inestable, así que Catón decidiu dirixir unha expedición de castigo contra os rebeldes nativos. O seu exército desembarcou en Rhode (a actual Roses, en Xirona). Despois dirixiuse a Emporion (a actual Empúries). Tras intentar os rebeldes negociar con Catón, este decidiu non escoitar as súas propostas e acabar con eles para evitar futuros levantamentos. O seu exército venceunos preto de Emporion e Catón volveu a Roma, pronunciando a frase "A guerra alimentarase de si mesma".
Tras anos de promover a destrución de Cartago coa oposición da familia dos Escipións, que crían que a destrución dun inimigo real faría ós romanos despreocuparse e entrar en decadencia, morreu en Roma no ano 149 antes de Cristo. Paradoxalmente, o xeneral que dirixiu o exército romano e destruíu Cartago foi Escipión Emiliano (fillo adoptivo de Escipión O Africano).
A obra literaria de Catón
A súa obra literaria é moi extensa, mais tan só se conservan fragmentos das súas obras "Discursos" e "Orixes" e unha obra completa: "De agri cultura". Foi o primeiro en escribir en latín, como mostra do seu odio ós gregos. Por isto foi considerado o pai das letras latinas.
Catón, inimigo de Cartago e doutras cousas
A súa máis famosa frase foi Delenda est Carthago, "Cartago debe ser destruída". Esta cidade era considerada por el un inimigo que podía volver a rexurdir. Comezou a ter medo ó rexurdimento cartaxinés tras unha viaxe a esta cidade, que lle pareceu demasiado esplendorosa como para aceptar seguir estando por debaixo de Roma. Para convencer ós políticos romanos para acabar con esta cidade, acababa os seus discursos coa frase. Morreu cando as tropas romanas marchaban cara Cartago, nos inicios da terceira guerra púnica.
Catón loitou tamén contra os valores gregos, contra a corrupción de Roma (non en van logrou fama de incorruptible), e contra o ascendente poder das mulleres, pois consideraba que acabarían usurpando o poder ós homes.
Os Edreiros, Cambás, Aranga
Os Edreiros é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Luis Legaz Lacambra
Luis Legaz Lacambra, nado en Zaragoza o 17 de abril de 1906 e finado en Madrid o 2 de maio de 1980, foi un catedrático e político español.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza (1928). Preparou a súa tese de doutoramento sobre Hans Kelsen, que defendeu en 1932 na Universidade de Madrid: Kelsen: estudio crítico de la teoría pura del derecho y del estado de la Escuela de Viena, dirixida por Alfredo Mendizábal. En 1932 foi nomeado profesor auxiliar da cátedra de dereito natural na Universidade de Zaragoza. En 1935 conseguiu a Cátedra de Filosofía do Dereito da Universidade de La Laguna, e ese mesmo ano trasladouse para ocupar a de Santiago de Compostela. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1942-1960) e despois decano da Facultade de Dereito da Universidade de Madrid (1976-1977). Foi procurador nato nas Cortes Españolas durante as sete primeiras lexislaturas do franquismo pola súa condición de reitor de Universidade. Foi Subsecretario do Ministerio de Educación Nacional (1962-1968).
Central Obreira Galega
A Central Obreira Galega (COG) é un sindicato nacionalista galego fundado en 2009 e liderado por Mario Díaz. Conta con arredor de 600 afiliados na comarca da Coruña, de máis dunha vintena de empresas. Está formada principalmente por delegados saídos da Central Unitaria de Traballadores.
Jaime Guasp
Jaime Guasp Delgado, nado en Vigo o 26 de xullo de 1913 e finado en Hondarribia (Guipúscoa) o 30 de xullo de 1986, foi un xurista galego.
Traxectoria
Traballou como letrado do Consello de Estado de España e como Catedrático de Dereito procesual. Débeselle a autoría do Estatuto Xeral da Avogacía e da Lei de Arbitraxe Privada, de 1953. Sendo Ministro de Educación Joaquín Ruiz Giménez, foi nomeado decano da facultade de Dereito da Universidade de Madrid.
Así mesmo, asinou unha obra de teatro titulada El duende negro, de 1929.
Benjamin Altman
Benjamin Altman, nado o 12 de xullo de 1840 e finado o 7 de outubro de 1913, foi un empresario estadounidense de Nova York. Foi coñecido por crear a compañía B. Altman en 1865, e tamén por ser un grande amante e mecenas da arte, en especial do pintor Rembrandt. Altman chegou a ter unha importante colección de pinturas que doou ao Museo Metropolitano de Arte de Nova York.
Biografía
Benjamin Altman veu dunha familia de xudeus de Baviera, que emigraron a América en 1835 e onde abriron unha pequena tenda na Attorney Street de Nova York. Despois de traballar na tenda de mercadorías de seu pai, Altman estableceuse por conta propia. En 1865, fundou B. Altman & Co, unha tenda de tecidos situada na Terceira Avenida ao longo 10th Street, en Nova York. Co paso dos anos a tenda prosperou e puido ampliar por outros lugares. En 1877, abriu unha tenda en Sixth Avenida, coñecida como o "Palacio do Comercio" pola súa arquitectura de luxo, a tenda de Altman foi un dos primeiros en ter roupa para diferentes idades e en seccións diferentes.
Altman utilizou a súa riqueza para financiar diversas iniciativas na súa cidade natal. Pouco antes do seu falecemento creou a Fundación Altman, unha organización benéfica para dar apoio ás institucións educativas da cidade de Nova York.
Colección de artes
Benjamin Altman era un gran coleccionista de pinturas de Rembrandt e porcelana oriental. Á súa morte, doou a colección ao Museo Metropolitano de Arte. A colección tamén contén retratos notables de comerciantes flamengos e alemáns do Renacemento.
The Truth About Cats & Dogs
The Truth About Cats & Dogs é un filme estadounidense dirixido por Michael Lehmann que foi estreado en 1996.
Sinopse
Abby é unha locutora de radio que ten un programa sobre animais. Malia ser unha muller intelixente e doce, está acomplexada polo seu físico, así que cando Brian, un mozo que coñeceu por unha chamada ó seu programa, lle propón un encontro, Abby pídelle á unha veciña que é modelo que se faga pasar por ela.
...Like Clockwork
...Like Clockwork é o sexto álbum da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, publicado o 3 de xuño do 2013 a través do selo Matador Records no Reino Unido e ao día seguinte nos Estados Unidos. Auto-producido pola banda, trátase do primeiro disco de Queens of the Stone Age en contar enteiramente co baixista Michael Shuman e o teclista e guitarrista Dean Fertita, que se uniran ao grupo en 2007 na xira de promoción do seu anterior traballo, Era Vulgaris, e gravando as súas cancións extra.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Josh Homme, agás "Kalopsia", composto por Homme e Alex Turner. Todos os temas compostos por Queens of the Stone Age, agás "...Like Clockwork", por Homme, James Lavelle e Charlie May, e "Fairweather Friends", por Queens of the Stone Age e Mark Lanegan.
Cortegada, Sarreaus
San Xoán de Cortegada é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 327 habitantes, deles 154 eran homes e 173 eran mulleres, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Plasmodium ovale
Plasmodium ovale é unha especie de protozoos parasitos que causa a malaria terzá en humanos. Está moi emparentado con Plasmodium falciparum e Plasmodium vivax, os cales son responsables da maioría dos casos de malaria. É menos común que eses parasitos e bastante menos perigoso que P. falciparum.
Os estudos xenéticos recentes da especie P. ovale indicaron que consta de dúas subespecies, que son: P. ovale curtisi e P. ovale wallikeri.
Historia
Esta especie foi descrita por primeira vez por J. W. Stephens nun paciente de África oriental en 1922.
Epidemioloxía
Tradicionalmente se consideraba que P. ovale estaba moi limitado xeograficamente a África occidental, Filipinas, leste de Indonesia, e Papúa Nova Guinea, pero informouse tamén da súa presenza en Bangladesh , Camboxa, India, Tailandia e Vietnam
A prevalencia é baixa (<5%) con excepción de África occidental, onde chega ao 10%.
A epidemioloxía deste parasito necesita ser posta ao día porque o último mapa global da súa distribución fíxose en 1969.
Estimouse que hai uns 15 millóns de casos de infección por este parasito cada ano.
Características clínicas
O ciclo de desenvolvemento no sangue dura unhas 49 horas. Un exame dos rexistros de infeccións inducidas indica que houbo unha media de 10,3 episodios de febre de ≥ 38,3 °C e 4,5 episodios febrís de ≥ 40 °C. Os niveis máximos medios do parasito eran 6.944/microlitro en infeccións inducidas por esporozoítos e 7.310/microlitro en infeccións inducidas por trofozoítos.
Diagnose
O aspecto microscópico de P. ovale é moi similar ao de P. vivax e se se examinan só un pequeno número de parasitos, pode ser imposible de distinguir as dúas especies baseándose só na morfoloxía. Non hai diferenza entre o tratamento médico que se aplica ás infeccións por P. ovale e por P. vivax, e os resultados algunhas diagnoses de laboratorio indican ambiguamente que se trata de "P. vivax/ovale", o cal non afecta ao tratamento. Poden verse puntos de Schüffner na superficie dos glóbulos vermellos parasitados, pero estes son meirandes e máis escuros que en P. vivax e algunhas veces denomínanse puntos de James ou punteado de James. Aproximadamente o 20% das células parasitadas son de forma oval (de onde vén o nome da especie) e algunhas das células ovais teñen ademais beiras fimbriadas (que son as denominadas "células cometa"). Os esquizontes maduros de P. ovale nunca teñen máis de doce núcleos e este é o único xeito fiable de distinguir as dúas especies.
P. vivax e P. ovale que estiveron en EDTA durante máis de media hora antes de que se faga o frotis sanguíneo parecen ter unha aparencia moi similar á de P. malariae, o cal é unha importante razón para que o laboratorio procese a mostra en canto chegue.
Tratamento
O tratamento estándar é administrar á vez cloroquina e primaquina. A combinación atovaquone-proguanil pode tamén usarse naqueles pacientes que non poden tomar cloroquina.
Filoxenia
Entre as especies que infectan aos grandes simios, a especie Plasmodium schwetzi morfoloxicamente parece ser a máis relacionada con P.ovale, pero isto non foi confirmado (en 2013) por estudos xenómicos.
A especie orixinal ten dúas formas morfoloxicamente idénticas denominadas Plasmodium ovale curtisi e Plasmodium ovale wallikeri, que poden diferenciarse só por medios xenéticos. Identificáronse ambas as subespecies en Ghana, Myanmar, Nixeria, Santo Tomé, Serra Leoa e Uganda. Segundo unha estimación a separación entre estas liñaxes crese que ocorreu hai entre 1,0 e 3,5 millóns de anos en hóspedes homínidos. Unha segunda análise suxire que estas especies se separaron hai 4,5 millóns de anos (95% de intervalo de confianza 0,5 – 7,7 millóns de anos).
Estas especies parecen ser máis próximas a Plasmodium malariae que a Plasmodium vixax. O período de latencia da subespecie P. ovale wallikeri é de 40,6 días e a da subespecie P. ovale curtisi de 85,7 días.
Infección
Aínda que é similar a P. vivax, a especie P. ovale pode infectar a individuos que son negativos para o grupo sanguíneo Duffy, como é o caso en moitos dos habitantes da África subsahariana. Isto explica a grande prevalencia de P. ovale (en lugar de P. vivax) na maior parte de África.
Vectores
Os vectores son mosquitos do xénero Anopheles das seguintes especies:
Outros hóspedes
Os chimpancés e os monos Saimiri poden tamén ser infectados por este parasito.
Gaiferos de Salerno
Gaiferos de Salerno, nado circa 835 e finado en 880, foi o príncipe longobardo de Salerno do 861 ao 880.
Traxectoria
Fillo de Dauferio o Mudo e neto de Dauferio o Profeta, foi o primeiro da estirpe dos Dauféridas en se sentar no trono de Salerno, que foi rexido ininterrompidamente pola súa familia ata o 977.
A súa irmá Adelchisa foi esposa de Sicardo de Benevento, asasinado por Radelchis quen lle usurpou o trono (839). Gaiferos deu a súa axuda á liberación de Siconulfo, irmán de Sicardo, e loitou aos eu carón na guerra de dez anos contra Radelchis, ata a proclamación de Siconulfo como príncipe de Salerno. Co capitular de 851, ratificado polo emperador Luís II, o gran Ducado de Benevento foi oficialmente dividido entre Benevento e Salerno e Siconulfo foi confirmado como soberano do novo Principado. O fillo e herdeiro de Siconulfo, Sicón II, caeu baixo o control do rexente Pedro, quen usurpou o trono e foi recoñecido como príncipe polo emperador en decembro do 853. A este sucedeuno o seu fillo Ademaro, cuxo goberno foi ata tal punto impopular que a partir do 859 as fortes aspiracións autonomistas do feudo de Capua, vasalo de Salerno, remataron cunha mingua notábel da autoridade do príncipe.
No 861 a situación precipitouse e Gaiferos púxose á fronte dunha revolta contra Ademaro. O soberano foi mandado á cadea, torturado e cegado, mentres Gaiferos era proclamado príncipe. Para reforzar a propia posición, mandou ao exilio un sobriño seu, tamén un representante dos Dauféridas, para se liberar de todos os rivais ou pretendentes ao trono. O ascenso de Gaiferos foi vista como unha rebelión en toda regra polo emperador Luís II, o cae, afortunadamente para Gaiferos, estaba ocupado noutros asuntos.
Ao principio do seu reinado, os impulsos independentistas de Capua non se calmaran aínda. Ao contrario, estas acentuáronse baixo a guía do conde Landulfo II, que intentou liberar o seu dominio do poder salernitano. Pero Gaiferos deu contido a inminente rotura retendo ben firmemente o feudo de Capua dentro dos territorios do Principado. Precisamente para reforzar as relacións co vasalo rebelde, Gaiferos casou con Landelaica, filla de Lando I de Capua, da que tivo un fillo, o futuro príncipe Guaimaro.
No 856 fundou o mosteiro de San Massimo, dentro do cal atoparon sepultura os seus descendentes, e no 868 concedeulle grandes doazóns de terras e de diñeiro. Non obstante a súa posición de príncipe cristián, non entrou case nunca en conflito cos sarracenos, dos que, polo contrario, parece que foi tamén feudatario por algún tempo (así o di o historiador Erchemperto). No 871-72 Salerno sufriu tamén un violento cerco por parte dos musulmáns, que, con todo, non a deron conquistado. No 880 quixo retirarse no mosteiro de Montecassino (se cadra veuse obrigado), pero morreu durante a viaxe. Sepultárono na igrexa de Teano.
Deserto sirio
miniatura|325px|Imaxe satélite do deserto sirio. miniatura|325px|Deserto entre [[Deir ez-Zor e Tadmor.]] O deserto sirio (en árabe: بادية الشام, bādiyat ash-shām) é unha combinación de estepa e deserto que se atopa no norte da península de Arabia e abrangue 500.000 quilómetros cadrados. O deserto é moi rochoso e chan.
O deserto sirio é parte da rede Al-Hamad, que inclúe partes de Turquía, Siria, Iraq, Xordania e Arabia Saudita. Limita ó oeste co val de Orontes, e a súa fronteira polo leste é o Éufrates.