cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Royal Mint
Medallas
miniatura|140x140px|[[Anverso da medalla de coroación de Xurxo VI (1821)]] Ocasionalmente, a Royal Mint produce medallas para os departamentos gobernamentais e, tamén, baixo un contrato privado, para outros clientes como as reais sociedades, colexios ou universidades. Son de salientar particularmente as medallas para a Orde do Imperio Británico, así como diversas honras militares como a Medalla da Defensa e a Cruz de Valentía, das Forzas Armadas do Reino Unido.
Antes de 1851, a realización de medallas na ceca era a discreción dos gravadores, que podían realizar o labor de xeito independente e recibir, así, un salario adicional. Unha patente real emitida en 1669 outorgáballe á Royal Mint o dereito exclusivo de producir medallas de calquera metal que amosasen o retrato dun monarca. Os gravadores utilizaban, xa que logo, as instalacións da casa da moeda para faceren medallas conmemorativas do seu propio deseño destinadas á venda.
Unha data clave na historia da Royal Mint é a da produción de medallas para os militares en 1815, cando a Batalla de Waterloo marcou o comezo de da concesión de medallas por campañas militares. En 1874, a ceca pasou a ser a responsable de facer todas as barras e os pechamentos das medallas de guerra do país e naquela época facía medallas para campañas militares como a Medalla de Nova Zelandia, a Medalla da Guerra Abisinia e a Medalla de Ashantee.
Ao comezo da primeira guerra mundial, as medallas militares foron fabricadas polo arsenal de Woolwich e por contratistas privados. Porén, en 1922 creouse unha nova sección de medallas na Royal Mint, que pasou a ser o único fabricante de todas as medallas e condecoracións metálicas reais e estatais, bardante a Cruz Vitoria (Victoria Cross), da que se encargou a compañía Hancock & Co. A partir de 2010, a Royal Mint compite con outros fabricantes na fabricación das medallas militares británicas.
A proba do Pyx
esquerda|miniatura|250x250px|Proba do Pyx na Compañía dos Ourives (Worshipful Company of Goldsmiths). O ensaio do Pyx (Trial of the Pyx) é o procedemento utilizado no Reino Unido para asegurar que as moedas cuñadas cumpran os estándares requiridos. O termo Pyx ten a súa orixe no cofre de madeira de buxo (en grego: πυξίς, pyxis) no que se presentan as novas moedas para o seu exame por un xurado.
Estes ensaios lévanse celebrando desde o século XII, normalmente cunha periodicidade anual. O cerimonial é esencialmente o mesmo desde 1282. Trátase de xuízos reais desde o punto de vista xurídico, presididos por un xuíz e cun xurado de expertos ensaiadores. Desde 1871, estes actos tiveron lugar no edificio da Compañía dos Ourives (Worshipful Company of Goldsmiths) e anteriormente realizábanse no Palacio de Westminster, onde hai unha denominada Cámara Pyx (Pyx Chamber) que se utilizaba para este fin.
As moedas obxecto deste xuízo extráense da produción normal da Royal Mint. O director da ceca encárgase de seleccionar aleatoriamente ao longo do ano varios milleiros de moedas e apartalas para a proba do Pyx, que se realiza con independencia da ceca real.
O xurado está composto por mestres da Compañía de Ourives, que analizan as moedas proporcionadas para decidiren se foron cuñadas consonte os criterios determinados pola correspondente lexislación da moeda.
Caoba
A caoba ou acaxú é o nome comercial utilizado para designar madeiras de orixe tropical de especies de árbores pertencentes á familia das meliáceas, coma a caoba común (Swietenia mahagoni). A principal característica desta madeira é a súa cor, que vai do arroibado escuro, viño tinto e con tons máis claros segundo a variedade, até o rosado.
O termo caoba empregouse, primeiramente, para referirse á madeira da especie Swietenia mahagoni, nativa do Caribe e do sur de Florida. A denominación máis tarde foi alargada para a madeira das especies Swietenia macrophylla, unha árbore das costas atlánticas de América Central e América do Sur, até o sur de Bolivia; e Swietenia humilis, orixinaria das costas do Pacífico de América central. Son as coñecidas como “caobas americanas”.
Non obstante, o termo pasou a ser tamén empregado para nomear outras madeiras tropicais con coloración e densidade semellantes, procedentes de África tropical e Madagascar que, sen seren realmente caoba, adoitan chamárense “caobas africanas ”, e pertencen a diferentes xéneros botánicos:
As caobas constitúen o mellor exemplo de madeiras finas, sumamente apreciadas en ebanistaría por ser doadas de traballar, á vez que resistentes aos parasitos xilófagos (térmites, couza etc.), así coma polo seu aspecto. Ademais de polo seu peso, por ser unha madeira que resiste ben a humidade e de alta densidade, foi usada noutrora nas quillas dos barcos ao aumentar a estabilidade náutica por achegar máis lastre nas quillas que outras madeiras, máis lixeiras. Tamén se utiliza para a construción de guitarras e outros instrumentos de corda pulsada, como mandolinas, por exemplo, xa que por mor da súa densidade e resistencia á tracción é axeitada para o mastro e, polas súas cualidades de timbrado, para os aros e fondos. O 95% das guitarras de alta calidade son de caoba, aínda que nas guitarras clásicas ou españolas e outros cordófonos de primeira calidade hai décadas que caeu en desuso en favor doutras madeiras, do xénero Dalbergia, para o corpo, e  Cedrela odorata  para o mastro. A caoba úsase tamén para facer os cascos de instrumentos de percusión, como redobrantes e tambores de batería.
Regulacións comerciais
O comercio dalgunhas variedades de caoba está regulado polo CITES (Convenio sobre o Comercio Internacional de Especies de Fauna e Flora Salvaxe Ameazadas), de cumprimento voluntario, xa que a talla indiscriminada fai que se perdan progresivamente as selvas húmidas, aínda que, máis que esta zona, o hábitat da caoba é o de sabana. Os asinantes deste convenio, que son a maior parte dos países do mundo, prohiben a importación desa madeira. Porén, continúa a se importar caoba porque é moi apreciada. Diversas organizacións medioambientais, como Greenpeace ou Amigos da Terra, fixeron campañas para denunciar o tráfico ilegal e para endurecer as normativas ao respecto.
Usos
A caoba comunmente ten un gran recto e polo xeral libre de ocos e nós. Ten unha cor arroibada acastañada, que escurece co tempo, e amosa un brillo avermellado cando está puída. Ten excelente traballabilidade, e é moi duradeira. Historicamente, a circunferencia da árbore permitiu tirar táboas largas. Estas propiedades convértena nunha madeira axeitada e excelente para a elaboración de armarios e moblaxe en xeral.
Gran parte dos móbeis de primeira calidade feitos nas colonias americanas de mediados do século XVIII fixéronse con madeira de caoba, cando por vez primeira estivo á disposición dos artesáns americanos. A caoba continúa a ser amplamente utilizada para moblaxe fina; porén, a rareza da caoba cubana e a sobreexplotación de caoba en Honduras e no Brasil reduciu o seu uso. A madeira de caoba tamén é resistente á podremia, polo que é atractiva na construción de barcos. Tamén se utiliza a miúdo en instrumentos musicais, especialmente a parte de atrás, os costados e os colos das guitarras acústicas e proxéctiles de tambores, por mor da súa capacidade para producir un ton cálido e moi profundo, en comparación con outras madeiras de uso común, tales como o pradairo ou o bidueiro. Os modelos de guitarras Martin D-18 e Gibson Les Paul son dous exemplos que presentan caoba na súa construción.
A caoba estase a utilizar agora para os corpos de gama alta estéreo fonográficas cartuchos de rexistro e para auriculares estéreo, no que se salienta un son musical “quente”.
Deckert
Deckert é un apelido alemán amplamente espallado, lévano entre outros:
Voo 148 de Air Inter
Avión
O aparello era un Airbus A320-111, con rexistro F-GGED e número de serie 15. Voara por vez primeira o 4 de novembro de 1988 e fora entregado a Air Inter o 22 de decembro. No momento do accidente levaba acumuladas un total de 6 316 horas de voo.
Accidente
O pilotos non tiveron ningún aviso do inminente impacto porque Air Inter non tiña equipado ese avión cun sistema de alerta de proximidade ao terreo (GPWS).
O accidente ocorreu pola noite, con nubes baixas e neve lixeira. Porén, a resposta dos equipos de emerxencia foi lenta, xa que os primeiros en atopar o lugar do accidente foron os xornalistas catro horas despois.
O voo 148 foi o terceiro dunha serie de accidentes causados, polo menos en parte, polo que se cría que era unha falta de familiaridade dos pilotos co sofisticado ordenador do Airbus A320. A Oficina de Investigación e Análise para a Seguridade da Aviación Civil (BEA) cre que o voo 148 se esnafrou debido a que os pilotos configuraron sen querer o piloto automático no modo de Velocidade Vertical, en vez de no modo de Ángulo de Traxectoria do Voo, insertando "33" por "3.3° como ángulo de descenso", o que para o piloto automático significaba unha taxa de descenso de 3 300 pés (1 000 m) por minuto.
La Propaganda Industrial
La Propaganda Industrial foi un periódico publicado en Santiago de Compostela entre 1895 e 1896.
Historia e características
Subtitulado Periódico anunciador para el comercio y la industria, apareceu o 30 de decembro de 1895. Promovido por Manuel Bibiano Fernández. Imprimíase nos obradoiros de Gaceta de Galicia. Cesou a súa publicación en xuño de 1896.
Vilamaior, Sarria
Santa María de Vilamaior é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 131 habitantes (67 homes e 64 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 140 habitantes.
Gigaton
Gigaton é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, publicado o 27 de marzo de 2020 a través dos selos Monkeywrench Records e Republic Records. O disco foi precedido polos sinxelos "Dance of the Clairvoyants", "Superblood Wolfmoon" e "Quick Escape". Trátase do primeiro disco de estudio do grupo en sete anos. A listaxe de cancións foi confirmada polo grupo o 20 de xaneiro de 2020. O seu lanzamento foi programado para coincidir cunha nova xira da banda. Porén, a parte norteamericana da xira foi adiada debido á pandemia por coronavirus de 2019-2020.
Council of Science Editors
O Council of Science Editors (CSE) é a organización que publica Scientific Style and Format: The CBE Manual for Authors, Editors, and Publishers (ISBN 0521471540), unha guía de estilo influente para as publicacións científicas.
Coñecido formalmente coma o Council of Biology Editors (CBE), en 1999 a organización votou para cambia-lo nome polo de Council of Science Editors. O troco formalizouse definitivamente o 1 de xaneiro do 2000.
O CBE foi fundado no 1957 pola National Science Foundation e o American Institute of Biological Sciences.
Grupo abeliano (novela)
Trama
A novela narra as peripecias dun grupo de seis ou sete amigos durante unha semana.
A historia comeza in medias res na mañá do primeiro día. O grupo de mozos está na sede do Goberno Civil, e alí convencen o gobernador para que evacúe o edificio e deixe o seu posto. Desde aí diríxense a unha lavandería, onde deixan a lavar os calcetíns, e despois mercan outros novos.
Deseguido continúan, durante sete días, improvisando en boa medida (agás unha visita a unha entidade bancaria) as súas accións: tanto as máis básicas (onde durmir e comer) como as máis lúdicas ou simplemente de entretemento.
Como fin inmediato teñen conseguir unha furgoneta para iren de viaxe cara ao norte, e cartos para viaxaren durante algúns meses.
Narración
A narración está feita en primeira persoa por un dos protagonistas. É unha narración liñal, sen analepses nin prolepse.
Gimnàstic de Tarragona
O equipo xogou catro tempadas en Primeira División. O seu debut foi na tempada 1947-48, manténdose na máxima categoría durante tres anos. Na tempada 2005–06 logrou novamente o ascenso a Primeira pero non conseguiu a permanencia.
Estadio
O estadio do Nàstic é o Nou Estadi, situado en Tarragona e construído no ano 1972. Ten unha capacidade de 14.500 espectadores, cunhas dimensións do terreo de xogo de 102 x 67 m.
Pobo islandés
Os islandeses (en Íslendingar) son un grupo étnico e nacional nativo de Islandia, falantes da lingua islandesa, unha lingua xermánica. O 17 de xuño de 1944, cando a República de Islandia foi fundada, os islandeses independizáronse da Monarquía Dinamarquesa. A súa lingua propia é o islandés, unha lingua nórdica, e o luteranismo é a relixión predominante. Os rexistros de ADN e históricos sinalan que arredor do 60 ou 80% dos colonos eran de orixe nórdica (principalmente do oeste de Noruega) e o resto son de orixe celta, de Irlanda e Escocia.
Man común
miniatura|Moitos dos montes de Galiza fican en réxime de man común. Úsase o termo man común ou mancomunidade para referirse a unha unión de persoas, esforzos, intereses, institucións ou cousas para acadar un determinado fin común, ou atender servizos e problemas comúns.
Aínda que a acepción máis empregada é para referirse a unións de concellos ou veciños ("montes en mancomún" ou auga), tamén pode empregarse en expresións como "traballar en mancomún" co significado de traballar para conseguir unha propiedade colectiva.
Montes comunais
Os montes veciñais en man común, montes dos veciños ou montes comunais son os que pertencen a agrupacións veciñais na súa calidade de grupos sociais e non como entidades administrativas e que se veñen aproveitando consuetudinariamente en réxime de comunidade sen asignación de cotas polos membros daquelas na súa condición de veciños con casa aberta e con fume. Réxense por unha lexislación específica. Son un xeito de copropiedade xermánica, cunha regulación específica, que prevé que os montes veciñais son bens indivisíbeis, inalienábeis, imprescritíbeis e inembargábeis, dada a súa especial natureza colectiva. A titularidade corresponde ao conxunto de veciños con residencia habitual na demarcación, polo que a comunidade titular do monte é variábel, segundo cheguen a morar novos veciños ou as casas existentes pechen ou fiquen abandonadas. Non é, polo tanto, propiedade dun particular, xa que se pede ou gaña segundo se sexa veciño ou non. Ademais a titularidade é colectiva, copropiedade dos residentes do lugar.
Os montes veciñais en man común son unha institución tipicamente galega (tamén no oeste de Asturias, oeste de León e Zamora, e Portugal coa denominación de baldios, antigos territorios do Reino de Galiza). O monte é dos veciños e de ninguén máis. Os montes veciñais, en comunidade romana ou xermánica (sueva), perténcelles aos veciños e non a ningún ente público territorial dos aparecidos na Galiza do século XIX, cando os devanditos montes levaban xa varios séculos de funcionamento. É preciso recoñecer a contribución do monte veciñal nas súas múltiples vertentes: social, económica e ambiental.
Pero, malia a pertenza veciñal destes montes, a súa extensión territorial, as súas posibilidades económicas, así como o seu valor medioambiental convértenos en elementos transcendentais na economía galega. A causa disto, a administración pública regula o seu uso e tanto a Audiencia Provincial da Coruña como o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia xogan un papel fundamental. Noutrora foron fundamentais para a subsistencia dos veciños, onde alindaban o gado, apañaban esquilmo ou estrume, leña para facer lume, sementaban trigo ou centeo, apañaban piñas, etc. Non existía unha verdadeira organización, senón que todos tiñan dereito, segundo conviña, de traballar ou apañar os bens do monte. Hoxe existen novos aproveitamentos, ademais dos forestais, como parques eólicos, ou incluso establecéronse naves industriais.
Galiza conta con 2.900 comunidades de montes que xestionan máis de 700.000 hectáreas de monte veciñal, en 248 dos 316 concellos do país. A cuarta parte do territorio galego corresponde a monte veciñal en man común (unhas 700.000 hectáreas xestionadas por 2800 Comunidades de Montes). Ademais este réxime supón o 34% da superficie forestal, o resto é de propiedade privada individual.
As Mancomunidades de Montes legalízanse ao abeiro do artigo 15.3 da Lei 13/89 de Montes Veciñais en Man Común actualmente vixente e o artigo 47 do seu Regulamento (Decreto 260/1992). O proceso para a formación consta de tres fases:
Unha vez aprobados os Estatutos, hai que dirixir unha instancia, asinada polo presidente da Xunta Xestora da Mancomunidade de Montes, dirixida ao Rexistro Provincial de Montes Veciñais en Man Común (Xurado Provincial de Montes Veciñais en Man Común) para se inscribir no mesmo. Esta instancia ten que ir acompañada da documentación que segue:
Amarok
Amarok (ata xuño de 2006, amaroK) é unha aplicación libre de reprodución de son para sistemas compatibles Unix, como Linux ou FreeBSD. Aínda que utiliza compoñentes do código de KDE, non forma parte oficial do proxecto. De todos xeitos, pode atoparse aloxado no seu sitio. É parte de kdeextragear, permitíndolle ter o seu propio ciclo de publicación independente do resto de KDE.
O nome de Amarok ten a súa orixe no álbum Amarok de Mike Oldfield. Como a palabra "amarok" (ou "amaroq") significa "lobo" en Inuktitut, AmaroK usa lobos nos seus logos, iconas e demais imaxes. A versión 1.2 tiña orixinalmente unha icona dun lobo, mais esta retirouse posteriormente debido á súa similitude co logo da WaRP Graphics Inc. Agora o logo do Amarok modificouse o suficiente coma para non considerarse unha copia do da WaRP Graphics Inc., e reinstaurouse.
Amarok é máis que un simple reprodutor de son, pois soporta de forma directa varios servizos de Internet e opcións especializadas para os melómanos que teñen grandes coleccións de música. Aínda así, resulta fácil de usar e o seu equipo traballa moito na usabilidade dos menús e as opcións de configuración.
Historia
O proxecto iniciouno orixinalmente Mark Kretschmann, como medio para mellorar XMMS debido a diversos problemas de usabilidade, que interfería na anexión de novos ficheiros á lista de reprodución debido á existencia dun gran número de interfaces de usuario para unha mesma tarefa. O amaroK orixinal creouse baseándose na idea dunha interface de dous paneis coma a do Midnight Commander, e a primeira versión so software liberada en solitario por Kretschmann, baseábase na idea de permitirlle ao usuario arrastrar e soltar nunha interface na que a lista de reproducións estivese á dereita e a información á esquerda.
Despois da versión inicial do amaroK, unha gran número de desenvolvedores uníronse ao proxecto para formar o "Three M's" (inglés para o dos tres M), o primeiro dos cales era Max Howell, quen actuou como deseñador da interface e programador para o proxecto, seguido por Muesli (Christian Muehlhaeuser), quen tamén proporcionou un punto de vista sobre a interface de usuario e programación ata finalizar as versións 1.4.
Obxectivos de desenvolvemento
O lema de Amarok é "Rediscover Your Music" (inglés para Redescubre a túa música), e o seu desenvolvemento baséase nesa mesma ideoloxía. As características básicas de Amarok coma o "navegador de contexto", a busca integrada na Wikipedia, e a descarga de letras axuda aos usuarios a descubrir nova música, e a aprender máis sobre a música que xa teñen. Amarok tamén se caracteriza pola súa integración con last.fm, polo que lle dá aos usuarios suxestións sobre o que escoitar a continuación e que artistas poden cadrar co seu humor, así coma integración con Magnature, o que permite escoitar de balde cancións completas de toda a música do seu catálogo, e libre de DRM.
Usos e funcións básicas
miniatura|dereita|Captura de pantalla do Amarok. Amarok ofrece moitas funcións, non só relativas á reprodución de música. Por exemplo, Amarok pode usarse para organizar a biblioteca musical en cartafois atendendo ao xénero, o artista, o álbum etc, pode modificar as etiquetas da maioría dos formatos musicais, asociar portadas, anexar letras, e puntuar automaticamente a música mentres esta se está a reproducir.
Aínda que a continuación se amosará unha lista máis completa e técnica, aquí temos os usos e funcións primarias do Amarok:
Características máis técnicas
Amarok conta con dúas fiestras principais, o navegador da lista de reprodución e mailo reprodutor (sendo este último opcional). A aparencia de Amarok pode configurarse, e o estilo do explorador pode ser determinado mediante CSS. Cor e texto da pantalla OSD, encargada de informar da reprodución de novas cancións, son completamente editables, e a función moodbar ofrece unha previsualización gráfica das cancións. Tamén conta cunha icona na área de notificacións do sistema, e ten soporta para o sistema de visualización de son libvisual.
Amarok é coñecido entre outras cousas pola súa colección de música, e a súa sinxela forma de organizar esta en función dos datos das cancións (artista, álbum, ano do álbum, número da pista etc.), con premer un par de veces no rato. A colección pode indexarse nunha base de datos interna, SQLite, ou externa, coma MySQL ou PostgreSQL. Os ficheiros de son poden cualificarse ben de forma dinámica (Amarok cualifícaos automaticamente do 0 ao 100 en función de cantas veces se reproduzan) ou ben de forma persoal (o usuario asígnalle a cada peza unha cualificación de 1 a 5 estrelas), e ambos sistemas poden utilizarse simultaneamente.
Ademais, Amarok almacena desde a súa versión 1.4.3 checksum dos ficheiros de tal xeito que aínda que se movan polos cartafois do sistema, non se perdan os seus datos e estatísticas. Así mesmo, destacan os filtros da aplicación, que mediante estatísticas ofrece listas das cancións novas, as mellor puntuadas, as máis reproducidas etc. Utiliza ademais TagLib para asociar etiquetas ás cancións, e o seu soporte para MusicBrainz permítelle encher automaticamente as etiquetas IDE3 con información dos temas (compositor, álbum, intérprete etc.). Tamén conta cun administrador de carátulas, que permite a descarga automática das mesmas desde Amazon.com.
Entre as súas opcións de reprodución, atopamos un ecualizador gráfico de 10 bandas, reprodución gapless, que mestura o final dunha canción co principio da seguinte, durante o tempo seleccionado polo usuario, de xeito que non haxa silencio entre elas (só funciona cos motores GStreamer, Xine e aRts), e tamén crossfading, que consiste en aumentar progresivamente o volume das cancións ao seu comezo, e reducilo ao final. A reprodución gapless e o crossfading poden utilizarse simultaneamente.
Amarok soporta un gran número de motores de son. O motor de son dita que tipo de medios se poderán reproducir co programa. Así, Amarok ten soporte para Helix, Media Application Server (MAS), Network-Integrated Multimedia Middleware (NMM), Xine, GStreamer, aRts (xa non mantido, e non recomendado) etc. Vía DCOP, Amarok pode ser controlado de forma remota, e a súa potente interface de script permítelle ser estendido a través de calquera linguaxe que soporte DCOP, coma Perl, Python e Ruby. Conta ademais con soporte para Digital Audio Access Protocol e ZeroConf.
Caracterízase ademais pola súa integración con outras aplicacións KDE tales coma o gravador de CDs K3b ou os distintos navegadores (Firefox, Konqueror etc.). Soporta ademais o acceso a CDs de son baseados en KIO, o que permite extraer as pistas de son en formato MP3 e Ogg Vorbis simplemente co navegador do propio Amarok.
Inclúe un asistente inicial para unha sinxela configuración.
Outros artigos
Liste over KDE-programmer
Rafael Nadal
Rafael Nadal Parera, nado o 3 de xuño de 1986 en Manacor (Mallorca), é un tenista español, actual número 3 do mundo na clasificación ATP.
É o tenista que, cun total de 22, ten máis títulos de individual masculino en torneos de Grand Slam. Foi campión de Roland Garros en 14 ocasións (2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2017, 2018, 2019, 2020 e 2022), gañador do Torneo de Wimbledon en 2008 e 2010 e onde foi outras tres veces finalista (2006, 2007 e 2011), do Aberto dos Estados Unidos en 2010, 2013, 2017 e 2019 (finalista en 2011) e do Aberto de Australia en 2009 e 2022 (finalista en 2012, 2014, 2017 e 2019).
Foi medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 en individuais e nos Xogos Olímpicos de Río de 2016 en dobres formando parella con Marc López. Forma parte do Equipo de Copa Davis de España desde 2004, co cal obtivo o triunfo en cinco ocasións (2004, 2008, 2009, 2011 e 2019).
É o segundo tenista con máis títulos de Masters 1000 (36), só por detrás de Novak Đoković (38). Lonxe quedan os títulos de Roger Federer (28), Ivan Lendl (22) ou John McEnroe (19). Posúe o récord de vitorias consecutivas sobre unha mesma superficie, 81 (en terra batida).
É o tenista español con maior número de títulos individuais, 92 (superando a Manuel Orantes e a Conchita Martínez, con 33), máis títulos de Grand Slam, 22 (superando a Manolo Santana e a Arantxa Sánchez Vicario, con 4), máis títulos de Masters 1000, 36 (superando a Conchita Martínez, con 9), o que máis semanas pasou como número 1 da clasificación mundial da ATP (209 semanas, delas 56 consecutivas ) e o único que gañou o Aberto de Australia e a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos.
En 2006 recibiu a Medalla de Ouro da Real Orde do Mérito Deportivo e o Premio Laureus World Sports á mellor promesa mundial do ano. En 2008 recibiu o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes e o Marca Leyenda. En 2009 recibiu o Gran Premio da Academia Francesa do Deporte á maior xesta deportiva do mundo no ano 2008. En 2010 foi galardoado co Premio "Ás do Deporte". En 2011 recibiu por segunda vez o galardón do Laureus World Sports, desta volta na súa máxima expresión, como o mellor deportista masculino do ano. En 2013 recibiu o premio La Leyenda ao Mellor Deportista Español da Historia, no 75 Aniversario de Marca e o galardón Comeback Player of The Year ATP, trala súa lesión e recuperación. En 2014 o diario Mundo Deportivo nomeouno Mellor Deportista Español e recibiu por terceira vez o recoñecemento do Laureus World Sports, nesta ocasión como a mellor reaparición do ano anterior. Neste mesmo ano de 2014 foille concedida a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo, que lle impuxo o Primeiro de maio de 2015 o presidente do goberno español, Mariano Rajoy. O 4 de maio de 2015 foi investido doutor honoris causa pola Universidade Europea de Villaviciosa de Odón. Aínda recibe un recoñecemento máis en maio de 2015: nos días previos ao comezo de Roland Garros recibe a máxima distinción do concello de París, a "Grand Vermeil", de mans da alcaldesa de orixe española Anne Hidalgo.
En abril de 2017, durante o transcurso do 65º Torneo Conde de Godó, o Real Club de Tenis Barcelona toma a decisión de renomear a súa pista central co nome de "pista Rafa Nadal", e o 26 de abril, trala disputa dun partido no que vence Nadal, preséntaselle a placa co novo nome da pista. Durante a celebración do torneo de Roland Garros deste ano, no que Nadal vence por décima vez, o presidente da Federación Francesa de Tenis anuncia que Rafa Nadal contará cunha estatua nas instalacións do Aberto de Francia aínda que se quede en nove títulos, porque di é un monstro do tenis.
O 10 de xuño de 2018 gaña por undécima vez o torneo Roland Garros, igualando a marca de 11 títulos nun mesmo torneo de Grand Slam de Margaret Court, acadados no Aberto de Australia. Nas semifinais do US Open ten que abandonar por unha lesión, perdéndose os torneos restantes dese ano e descendendo ao segundo posto da clasificación ATP.
En 2019 recupera o número 1. É a quinta vez que consegue rematar o ano no máis alto, sendo superado só por Novak Đoković e Pete Sampras, con 7 e seis 6 respectivamente, e igualando a Roger Federer e Jimmy Connors; conseguindo tamén superar as 200 semanas no primeiro posto. Conseguiu a vitoria nos Grand Slam de Roland Garros (o seu duodécimo título que o converten no tenista en solitario, incluídas mulleres, con máis títulos nun Grand Slam) e os Estados Unidos (o seu cuarto US Open), e foi finalista no Open de Australia. Ademais venceu nos Masters 1000 de Roma e o Canadá, e levantou a súa quinta Copa Davis con España e a súa segunda Laver Cup con Europa. Remata o ano gañando por quinta vez o torneo de exhibición Mubadala World Tennis Championship de Abu Dhabi.
Traxectoria
É sobriño do que fora futbolista do F.C. Barcelona e do Real Mallorca, Miguel Ángel Nadal.
De cativo practicaba todo tipo de deportes (fútbol, baloncesto etc.) pero foi o tenis, deporte ó que se dedica desde os catro anos, o que puxo de manifesto a súa enorme clase e técnica. A súa primeira competición oficial foi en Baleares, con oito anos, e gañou. Como tamén gañou torneos en todas as categorías inferiores (quizais o máis salientable o Petit Ases francés, o campionato mundial júnior por excelencia).
Tras unha etapa chea de éxitos tanto a nivel nacional como mundial (gañou os torneos challengers de Barletta e Nápoles), comezou a súa andada no circuíto mundial ATP, non sen antes deixar a súa pegada en torneos júniors, coma a súa praza de semifinalista en 2002 en Wimbledon xogando con rapaces dous anos maiores ca el.
Xa no circuíto profesional, deu as súas primeiras tacadas ó derrotar, por exemplo, a dous Top-10 coma Albert Costa (no TMS de Montecarlo) e ó seu amigo e mentor, Carlos Moyá, no TMS de Hamburgo. Deixábase entrever a gran clase que este xogador tiña con moi poucos anos, e que o que se dicía del anos atrás íase cumprindo.
Excluíndo Michael Chang, é o xogador que ingresou antes –ós 17 anos– na selecta lista dos 100 mellores tenistas do mundo que elabora a ATP. Tamén tras Michael Chang, é o segundo xogador máis novo en gañar un torneo Masters Series. Así mesmo, con 17, chegou á terceira rolda de Wimbledon. Só o lograra antes Boris Becker. Ademais, é o xogador máis novo en ascender ó quinto posto da Lista de Entradas desde que o acadara Michael Chang en 1989.
Nos Xogos olímpicos de 2008 gañou o ouro en categoría individual fronte ó chileno Fernando González.
Dende o 18 de agosto de 2008 ata o 6 de xullo de 2009, ocupou a primeira posición na lista de tenistas da ATP. A vitoria do suízo Roger Federer no torneo de Wimbledon do ano 2009, relegouno ao segundo posto. Recuperou o número 1 da clasificación o 7 de xuño de 2010, logo de vencer en Roland Garros. Pouco máis dun ano estivo á fronte da clasificación pois o serbio Novak Djokovic arrebatáballe a primeira posición o 4 de xullo de 2011, despois de vencelo en Wimbledon. Tras unha lesión de xeonllo en 2012 que lle tivo apartado das pistas durante sete meses, volve con forza en 2013 e recupera o número 1 o 7 de outubro. En 2014 perde o número 1 no Campionato de Wimbledon, despois do cal non volve ás pistas por problemas físicos ata a xira asiática do outono, mais ten que renunciar a xogar os últimos torneos de 2014 por sufrir apendicite.
O nivel que amosa en 2015 está moi lonxe do que tiña antes da súa parada, comezando o seu torneo favorito de Roland Garros desde o número 7 da clasificación e rematándoo no número 10; na última parte do ano mellora progresivamente o seu xogo e remata o ano no número 5 da clasificación ATP. En 2016 evidencia unha mellora no seu xogo, volvedo a gañar un Masters 1000 (Monte Carlo), pero en Roland Garros ten que abandonar por lesión; regresa nos Xogos Oímpicos de Río onde gaña o ouro en dobres con Marc López, e acada o cuarto posto en individuais. A partir dese momento ten actuacións mediocres ata que anuncia a finais de outubro que abandona a competición ata 2017 debido a que non está totalmente recuperado da súa lesión no pulso.
Comeza 2017 no posto 9 da clasificación ATP. Torneo a torneo vai escalando postos grazas a grandes resultados (triunfos en Monte Carlo, Barcelona e Madrid, e finalista en Australia, Acapulco e Miami) que culminan coa súa décima vitoria en Roland Garros, a recuperación do primeiro posto da clasificación ATP e a terceira vitoria no Aberto dos Estados Unidos. Aínda xogará dúas finais máis, en Pequín, con vitoria, e Shanghai, con derrota. Logo dunha discreta actuación no Masters 1000 de París, remata o ano con abandono no torneo Masters, por problemas no xeonllo.
En 2018 participa no Open de Australia, tendo que retirarse por lesión no partido de cuartos diante do croata Cilic, véndose obrigado a estar apartado da competición ata o mes de abril. Reaparece co equipo español na eliminatoria de cuartos de final de Copa Davis ante Alemaña e encadea a continuación unha espectacular serie na tempada de arxila gañando en Monte Carlo, Barcelona, Roma e Roland Garros; sufrindo só unha derrota en cuartos de final do Masters 1000 de Madrid polo austríaco Dominic Thiem. En Wimbledon chega ata as semifinais, o que non facía desde 2011, sendo derrotado nun épico partido a cinco sets por Novak Djokovic. Acada o seu título individual número 80 no Canadá ao derrotar na final ao novo xogador grego Stefanos Tsitsipas.
Primeiros anos (2002-2004)
Á idade de 15 anos convértese no xogador máis novo da historia en gañar un partido nun torneo oficial da ATP, concretamente no torneo International Series de Mallorca, onde accede como invitado da organización e vence en primeira rolda ó paraguaio Ramón Delgado (81 xogador mundial nese intre) por 6-4 6-4. Rafael Nadal ocupaba o posto número 762 da clasificación mundial. No seu encontro de segunda rolda, fronte ó belga Olivier Rochus, Nadal perde por 6-2 6-2.
O ano 2003 supuxo o debut do tenista, que daquela contaba con 17 anos, nos seus dous primeiros torneos do Grand Slam. Na súa primeira participación no Wimbledon caeu na terceira rolda, mentres que no US Open caeu en segunda.
O ano 2004 supuxo o arranque da carreira profesional de Nadal. Durante a disputa, a principios de ano, da eliminatoria República Checa-España de Copa Davis, sen Juan Carlos Ferrero nin Carlos Moyá (as dúas máximas figuras tenísticas de España), Rafael Nadal botouse o equipo ás costas e xogou tres partidos nesa eliminatoria, gañando o definitivo quinto punto a Radek Stepanek (7-6, 7-6, 6-4) e dando o pase á seguinte fase do torneo a España, que gañaba en moqueta indoor xogando de visitante.
Pero para o gran público Nadal naceu na disputa da final de España ante os Estados Unidos, en decembro. O xogador mallorquino foi decisivo na vitoria de España na final da Copa Davis 2004 fronte aos EUA, cando derrotou a Andy Roddick. Ese mesmo ano conseguira o seu primeiro título ATP en Sopot (Polonia). Para finalizar o ano venceu no primeiro Torneo Master Cidade de León, impoñéndose na final a Fernando Verdasco e non cedendo ningún set en todo o torneo.
Ascenso e permanencia no número 2 (2005-2007)
Tras gañar dous Masters Series (Montecarlo e Roma), derrotou ó número un Roger Federer nas semifinais de Roland Garros para acadar a final do seu primeiro torneo de Grand Slam. O domingo 5 de xuño pasou a ser o cuarto xogador máis novo da historia en gañar ese torneo (á idade de 19 anos e dous días), ó vencer ó arxentino Mariano Puerta na final, por 6-7, 6-3, 6-1, 7-5. Ademais converteuse no primeiro xogador en gañar o Roland Garros na súa primeira participación desde 1982.
No mes de agosto, gaña en Montreal o seu primeiro Masters Series sobre pista rápida ó derrotar na final a André Agassi.
No mes de outubro protagonizou unha das mellores finais do ano ó derrotar a Ivan Ljubicic na final do Tenis Masters Series de Madrid, remontando dous sets en contra para gañar o seu primeiro TMS en moqueta indoor. Unha inoportuna lesión polos apoios deixouno fóra do torneo de Mestres, privando ó tenista de Manacor da súa primeira participación no torneo por excelencia da ATP.
Porén, este ano converteuse no tenista do circuíto profesional ATP con máis títulos gañados, xunto ó número 1 Roger Federer, gañando un total de 11 torneos ó longo de 2005 (Costa Do Sauípe, Acapulco, Barcelona, TMS Montecarlo, TMS Roma, Roland Garros, Bastad, Stuttgart, TMS Montreal, China Open e TMS Madrid).
Cobizado para as marcas comerciais e admirado e querido por millóns de persoas, Nadal pasou a ser a nova imaxe do tenis masculino, novo, con garra e moitísimo talento. A expectación é máxima onde quer que vaia, converténdose nunha das figuras deportivas do ano en España e no resto do mundo.
miniatura|300px|Rafael Nadal (esquerda), no torneo de [[Campionato de Wimbledon|Wimbledon de 2006. Nadal chegou por primeira vez á final deste torneo sobre herba, pero caeu na final ante Roger Federer, que se impuña no torneo por cuarto ano consecutivo.]] 2006 foi un ano que iniciou con problemas. Debido a uns malos apoios,e ó esixente 2005, Nadal tivo que estar case catro meses sen xogar (perdeuse por lesión o Tennis Masters Cup do ano anterior e o Aberto de Australia deste ano).
Reapareceu en Marsella, acadando as semifinais (derrota ante Arnauld Clement), e conquistaría o título en Dubai ante o número 1 do mundo, Roger Federer, nun vibrante encontro que se resolveu no tercet set.
O 22 de maio de 2006 recibe o premio Laureus á mellor promesa mundial do ano.
Coa chegada da terra batida é cando Rafa comeza a despregar toda a súa potencia. Campión en Barcelona por segundo ano consecutivo, e campión tamén consecutivamente en dous dos tres Tennis Masters Series de terra batida (Montecarlo e Roma), en ambas ocasións derrotando ó número 1 mundial, Roger Federer.
Todos estes números valéronlle o récord de vitorias consecutivas sobre terra batida. O 29 de maio de 2006 Nadal bateu o récord de vitorias consecutivas en terra batida que ata ese momento ostentaba Guillermo Vilas con 53 vitorias.
O 11 de xuño de 2006 conquistou o seu segundo título de Grand Slam, impoñéndose ó tenista suízo Roger Federer, número 1 do mundo, na final do torneo francés de Roland Garros por 1-6, 6-1, 6-4 e 7-6(4).
Apenas un mes máis tarde, o 9 de xullo de 2006, volvíase a enfrontar ó tenista suízo na final do torneo londiniense de Wimbledon, aínda que nesta ocasión a vitoria foi para o número 1 do mundo por 6-0, 7-6(5), 6-7(2) e 6-3. Deste xeito, Federer conquistaba o seu cuarto título londiniense consecutivo. miniatura|esquerda|200px|No último Gran Slam de [[2006, o US Open, Nadal caeu eliminado nos cuartos de final.]]
Posteriormente, o decisivo encontro de dobres (coa eliminatoria empatada a 1) Nadal e Fernando Verdasco lograron impoñerse a Daniele Bracciali e Giorgio Galimberti por 6-2, 3-6, 6-3 e 7-6, o que deixou ó propio Nadal coa opción de sentenciar a eliminatoria. E non fallou. Impúxose en catro sets (3-6, 7-5, 9-3 e 6-3) a Filippo Volandri e clasificou a España (4-1) para disputar en 2007 o Grupo Mundial de Copa Davis. Tal como o ano anterior, Nadal foi clave na vitoria de España, que mesmo sacrificou os seus compromisos no circuíto mundial ATP para poder prepararse a fondo para defender as cores de España.
O seu tenis está baseado na constancia, en non dar ningún punto por perdido e en non temer a ningún rival. Non obstante tamén recoñece que sente fascinación polo xogo de Federer, e aínda que teña balance favorable en canto a enfrontamentos, segundo prognosticara Nadal: "en 2007 é máis fácil que Federer gañe Roland Garros que eu Wimbledon".
Iniciou o ano 2007 coa participación no torneo de Madrás (como preparación do Australian Open) e chegando ás semifinais de individuais e á final en dobres. Trala súa retirada por lesión na 1ª rolda de Sydney callou un bo torneo no Australian Open, caendo derrotado en cuartos de final ante o chileno Fernando González, nun duro partido onde o xogador suramericano exhibiu un xogo desbordante.
Tras disputar os cuartos de final do torneo de Dubai, chegou o primeiro título da temporada no Indian Wells TMS, despois dun gran torneo, no que non perdeu nin un set. Logo, chegou novamente a uns cuartos de final, no Miami TMS, onde caeu eliminado ante o seu rival na final de Indian Wells, Novak Djokovic, que se tomou o desquite. Á súa vez, renunciou a xogar a eliminatoria de Copa Davis contra Estados Unidos da semana seguinte debido a problemas musculares.
Logo xogaría o Masters Series de Montecarlo chegando a gañalo. Primeiro derrotaría na 2ª rolda a Juan Ignacio Chela por 6-3,6-1; logo a Kristof Vliegen por un dobre 6-1; máis tarde, en cuartos de final, ó alemán Philipp Kohlschreiber por 6-2,6-3, en semifinal chocaría co checo Tomas Berdych, a quen gañaría 6-0,7-5 e na final derrotaría ó Nº1 do mundo Roger Federer en 2 sets por un dobre 6-4, así gañaría o seu terceiro Masters Series de Montecarlo.
Tamén gañou unha semana despois o 55º Open Seat Conde de Godó de Barcelona por terceiro ano consecutivo ante Guillermo Cañas por 6-3 e 6-4, colocándose entón no nº1 na Carreira de Campións 2007.
Nadal conquistou por terceira vez consecutiva o TMS de Roma o 13 de maio de 2007 ó impoñerse na final ó chileno Fernando González por un dobre 6-2, converténdose no primeiro tenista na historia deste torneo en conseguir semellante logro, e obtendo a súa vitoria número 77 consecutiva sobre terra batida (co que se converte no tenista con maior número de vitorias seguidas de todos os tempos sobre calquera superficie).
Posteriormente, o 20 de maio de 2007 perdeu na final do TMS de Hamburgo contra Roger Federer por 6-2, 2-6 e 0-6, deixando o récord de vitorias consecutivas sobre terra batida en 81.
Rafa gañou por terceira vez consecutiva o torneo de Roland Garros o 10 de xuño de 2007 ó impoñerse na final ó suízo Roger Federer por 6-3, 4-6, 6-3 e 6-4 tras tres horas de xogo. Con este triunfo suma 21 vitorias consecutivas neste torneo e ningunha derrota. Ademais, achégase ó récord de Bjorg de catro triunfos consecutivos en Roland Garros, e convértese no representante español masculino que máis veces conquistou este torneo (mentres que iguala a Arantxa Sánchez Vicario).
Despois xogaría en Wimbledon onde tivo que disputar 5 partidos seguidos por culpa da choiva. Conseguiu chegar á final onde deu moita guerra ó número un Roger Federer que se coroaría pentacampión tras vencer por 7-6(7) 4-6 7-6(3) 2-6 6-2.
Conquistas e perdas do número un (2008-2011)
O ano 2008 empezouno chegando á final do Torneo de Chennai, perdendo ante o ruso Mikhail Youzhny logo dunha longuísima semifinal ante o seu compatriota Carlos Moyá ó que derrotou en case 4 horas, en 3 sets decididos no tie-break. Logo fixo un bo torneo no primeiro Grand Slam do ano, o Australian Open, onde caeu en semifinais ante o sorprendente francés Jo-Wilfried Tsonga. Coa baixa en rendemento do Nº1, Roger Federer, as posibilidades de alcanzar o Nº1 fixéronse certas e con algúns resultados a favor, Nadal poderíase apropiar da cima do mundo durante o circuíto indoors en Europa. Con todo, Nadal non rendeu o esperado perdendo en segunda rolda no Torneo de Róterdan e en cuartos de final do Torneo de Dubai esfumándose as súas esperanzas.
A recuperación ocorrería nos Masters Series dos Estados Unidos. En Indian Wells logo de vingar a súa derrota ante Jo-Wilfried Tsonga nun atrapante partido (6-7 7-6 7-5) e derrotar a James Blake tamén en 3 sets perdeu claramente ante Novak Djokovic nas semifinais. No Miami logrou vencer novamente a Blake en cuartos de final e a Tomas Berdych en semis, Nadal xogou a final ante Nikolay Davydenko perdendo contundentemente en sets corridos. Con todo, estas boas actuacións sumadas á imposibilidade de Federer de conquistar os torneos, reflotaron as esperanzas de acapararse do Nº1.
No inicio da tempada en terra batida, Nadal logra revalidar o seu título no Masters de Monte Carlo ó derrotar a un esixente Roger Federer, converténdose no primeiro tenista en éra Open en triunfar catro veces en Mónaco. A semana seguinte tamén defendeu o seu título de Barcelona ante David Ferrer, gañando por cuarta vez consecutiva o Trofeo Conde de Godó, sendo ademais o tenista que máis veces o gañou. Pero no Masters de Roma cae no seu primeiro partido ante Juan Carlos Ferrero, por un contundente resultado de 5-7 1-6, non logrando defender o campionato e perdendo unha importante cantidade de puntos no seu obxectivo de destronar ó helvético. Quizais Rafael Nadal fose vítima do apertado calendario da ATP nesta tempada, xa que se viu obrigado a xogar con bochas no pé que lle producían grandes dores que lle impedirían correr.
No último Masters Series de terra batida, Hamburgo, Nadal chegaba coa presión de poder perder a súa condición de nº2 da escala, feito que non se producía desde que en 2005 comezase a ocupalo. En segunda rolda, o seu rival sería o italiano Potito Starace, ó que dobregaría por 6-4, 7-6. En oitavos, enfrontaríase ó escocés Andy Murray e en cuartos ó español Carlos Moyá. En semifinais ía producirse o duelo máis esperado, coa recompensa do nº 2 en xogo; Rafael Nadal logrou imporse ó serbio Novak Djokovic en 3 sets e en máis de 3 horas de partido por un resultado global de 7-5, 2-6, 6-2. Na final o rival sería o suízo Roger Federer, nº1 do mundo. Tras un inicio dubitativo, Nadal conseguiu remontar un 1-5 e servizo do suízo para adxudicarse a primeira manga por 7-5. O segundo set tivo que aprazarse ata o tie-break, onde o suízo impúxose por 6-7(3). A última manga caeu ó lado do español por 6-3. Así, Rafael Nadal conseguiu o único Masters Series en terra batida que lle faltaba.
Tras vencer en semifinais a Novak Djokovic en Roland Garros, Nadal alzouse co título sen conceder nin un só set en todo o torneo ó gañar ó suízo Roger Federer por 6-1, 6-3 e 6-0. Este resultado converteuse no segundo máis contundente da historia do torneo, só superado polo que en 1977 lle endosou Guillermo Vilas a Brian Gottfried (6-0, 6-3 e 6-0). Ademais, con esta vitoria Nadal igualou a histórica marca de Björn Borg único xogador que ata ese momento conseguira gañar 4 Roland Garros consecutivos.