cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Vidal de la Blache
A obra de Vidal de la Blache
Preocupouse pola acción humana sobre o medio físico no que está inmerso e, en certa maneira, polas diferentes modalidades de adaptació a unhas condicións físicas máis ou menos difíciles. Foi un dos promotores dos estudos de xeografía rexional en Francia, mediante os seus discípulos Jules Sion, Jean Brunhes, Albert Demangeon ou Emmanuel de Martonne, que conformaron o que se denominou a Escola Xeográfica Francesa. Creou e dirixiu a revista Annales de Géographie (1891) e dirixiu a colección Geographie Universelle.
Vidal de la Blache foi non só un precursor da xeografia rexional francesa, senón aínda do estudo da rexión e da comarca (pays) como áreas onde se efectúan as relacións entre fenómenos físicos (milieu) e humanos (genre de vie, modo de vida), que dan lugar a unha paisaxe particular (paysage). Combateu decididamente o determinismo ambiental, que posteriormente Lucien Febvre denominaría posibilismo, e foi partidario dunha aproximación científica aos fenómenos de tipo indutivo e historicista.
Indonesian Aerospace
Indonesian Aerospace (IAe), ou o nome oficial indonesio PT Dirgantara Indonesia (Persero), é unha compañía aeroespacial indonesia implicada no deseño de aeronaves e no desenvolvemento e fabricación de avións rexionais civís e militares. A compañía era anteriormente coñecida como Industri Pesawat Terbang Nusantara (IPTN). Expandiuse dende unha instalación industrial e de investigación baixo o auspicio da Forza Aérea de Indonesia, chamada Lembaga Industri Penerbangan Nurtanio (LIPNUR).
Creada no ano 1976 como unha empresa pública, desenvolveu a súa capacidade como fabricante de aeronaves e diversificouse cara outras áreas, como telecomunicacións, automoción, marítima, tecnoloxía da información, gas e petróleo, control e automatización, militar, tecnoloxía de simulación, turbinas industriais e servizos de enxeñería.
O Cadaval, Abegondo, Abegondo
O Cadaval é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Westland Scout
O Westland Scout foi un helicóptero lixeiro desenvolvido por Westland Helicopters. Desenvolvido a partir do Saro P.531, servía como helicóptero militar de propósito xeral baseado en terra, compartindo o antepasado e numerosos compoñentes comúns co helicóptero naval Westland Wasp. O principal operador do tipo foi o Corpo Aéreo do Exército británico, que operou o aparello en varios conflitos como o de Irlanda do Norte e a guerra das Malvinas. Foi substituído progresivamente polo Westland Gazelle no rol de recoñecemento, e polo máis grande Westland Lynx como helicóptero utilitario no campo de batalla.
Desenvolvemento
Tanto o Scout como o Wasp desenvolvéronse a partir do Saunders-Roe P.531, que á súa vez procedía do Saunders-Roe Skeeter. Coa compra de Saunders Roe, Westland fíxose co control do proxecto P.531, que se converteu no prototipo do Scout (orixinalmente chamado Sprite) e do Wasp. O contrato de desenvolvemento inicial do Ministerio de Defensa británico era para un helicóptero de propósito xeral de 5 a 6 asentos.
A primeira versión que cumpría tanto os requisitos da Royal Navy como do Exército, o P.531-2, voou o 9 de agosto de 1959 cun motor Bristol Siddeley Nimbus. Tamén se probou a partir do 3 de maio de 1960 unha versión equipada cun motor de Havilland Gnome. O Scout AH.1 de produción usaba un motor Rolls-Royce Nimbus (RR mercara xa Bristol Siddeley). O motor tiña 1 050 CV, pero o torque estaba limitado a 685 CV. Un deseño teórico extenso e probas prácticas realizáronse para proporcionar un tren de aterraxe que tolerase a resonancia terrestre. O primeiro Scout AH Mk 1 do Exécito voou o 4 de agosto de 1960, en marzo de 1961 seguiulle unha versión con controles eléctricos e as entregas comezaron a principios de 1963. Tras probas que se realizaron dende Canadá ata Nairobi, a célula foi lanzada para operacións entre os -26C e ISA+30C.
El Campesino (1900)
El Campesino foi un semanario publicado en Lavadores entre 1900 e 1909.
Historia e características
Apareceu o 21 de outubro de 1900. Era o órgano das sociedades agrícolas do distrito de Lavadores. Estaba dirixido por José Quintas Davila. Periódico semanal, aparecía os domingos, e dende o 14 de decembro os sábados. Defendíanse os principios agraristas e anticaciquís, en oposición aos seguidores do marqués de Riestra.
Modesto Pose
Traxectoria
miniatura|Papeleta da circunscrición electoral de Pontevedra para o [[Senado de España|Senado nas Eleccións xerais de abril de 2019.]] Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi inspector médico no SERGAS. Foi candidato á alcaldía de Malpica de Bergantiños polo PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 1983 polo PSdeG-PSOE, logrando 2 concelleiros. Posteriormente instalouse en Vilagarcía de Arousa por motivos profesionais. Foi Secretario Comarcal do PSdeG-PSOE en Arousa (1993-1997), Secretario Provincial de Pontevedra do PSdeG-PSOE (1998-2012, ata 2009 como Coordinador Provincial), membro da Executiva Galega (2001-2012) e deputado no Parlamento de Galicia dende 2001 ata 2012. Foi candidato á alcaldía de Vilagarcía de Arousa nas eleccións municipais de 2011. Tralas Eleccións Xerais de 2015 foi designado senador polo Parlamento de Galicia, volvendo a ser novamente designado tralas Eleccións Xerais de 2016. Nas Eleccións Xerais de abril de 2019 volveu a ser escollido senador tras presentarse pola provincia de Pontevedra, sendo o candidato máis votado. Repetiu candidatura nas Eleccións de novembro do mesmo ano volvendo a ser elixido e o candidato máis votado. Nas Eleccións Xerais de 2023 foi elixido deputado no Congreso pola provincia de Pontevedra.
Vida persoal
É irmán de Xosé Manuel Pose Mesura.
O Monte, Ledesma, Boqueixón
O Monte é un lugar da parroquia de Ledesma no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Leonera
Leonera é un filme arxentino de 2008 dirixido, coescrito, coproducido e coeditado por Pablo Trapero. Conta unha historia de maternidade dentro do sistema penitenciario e está protagonizado por Martina Gusmán, Elli Medeiros e Rodrigo Santoro. O filme competiu no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2008.
Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Million Dollar Baby
Million Dollar Baby é un filme estadounidense dirixido por Clint Eastwood que foi estreado no 2004. Está protagonizada por Hilary Swank, Clint Eastwood e Morgan Freeman e narra a historia dun veterano adestrador de boxeo ó final da súa carreira e os seus esforzos por axudar a unha boxeadora a chegar ata o máis alto. Estreouse en galego na TVG o 2 de xaneiro de 2008.
Sinopse
A historia introduce a Maggie Fitzgerald (Hilary Swank), unha camareira de 31 anos, que desexa ser boxeadora profesional. Diariamente adestra no ximnasio de Frankie Dunn (Clint Eastwood), un adestrador cuxo desexo é que o seu protexido, Willie (Mike Colter), sexa campión. No mesmo ximnasio tamén traballa Eddie "Scrap-Iron" Dupris (Morgan Freeman), un antigo boxeador sen un ollo, e vello amigo de Frankie.
Inicialmente, Maggie intenta sen éxito que Frankie a adestre, pero este rexéitaa continuamente, inclusive cando Dupris intercede no seu favor. Cando Willie deixa a Frankie por outro adestrador chamado Mickey Mack dúas pelexas antes do título, Frankie finalmente accede a adestrar a Maggie ata a súa primeira pelexa. Porén, Frankie entrega a Maggie a outro adestrador, xa que ela estaba impaciente por pelexar e Frankie consideraba que aínda non estaba lista.
Durante a pelexa, Frankie descobre que o adestrador de Maggie fixo un trato co adestrador do seu opoñente, polo que Frankie recupera o control de Maggie durante a pelexa, que estaba perdendo, e grazas á súa axuda, logra recuperarse e gañar. Finalmente, Frankie acepta adestrar a Maggie, aínda que deixa claro, que isto é de carácter temporal. Mentres ela adestra, revélase que Frankie ten unha filla á que escribe frecuentemente sen obter resposta, xa que, por razóns non especificadas, ela esta anoxada co seu pai desde hai varios anos. Ademais, revélase tamén que o pai de Maggie morreu fai varios anos, e pronto se forma unha relación pai-filla entre Frankie e Maggie.
Ó ir vencendo en máis pelexas, Maggie gaña máis cartos, que aforra para comprar á súa nai unha casa, xa que esta vivía con outra filla e un neto nun parque de trailers. Porén, logo de burlarse da profesión de Maggie, a nai recrimínalle o feito de regalarlle unha casa, xa que se o goberno se decatase perdería a pensión. Durante a viaxe de regreso, Maggie leva a Frankie a un restaurante onde venden pastel de limón caseiro, e cóntalle acerca dun can enfermo que tiveron, e que o seu pai matou ó empeorar a súa saúde.
Ó aumentar a súa fama, Maggie realiza un tour por Europa, onde un refacho de vitorias vólvea aínda máis popular. Maggie é recoñecida en Europa polo sobrenome de Mo Cuishle, unha frase irlandés ideada por Frankie, cuxo significado Maggie descoñece. Finalmente, Frankie permite que Maggie loite polo título feminino de peso Welter contra a actual campioa Billie "A Osa Azul" (Lucia Rijker, boxeadora na vida real), unha ex-prostituta de Alemaña Oriental coñecida por pelexar sucio.
A pelexa ocorre en Las Vegas, e aínda que inicialmente Billie parece gañar a pelexa, logo Maggie recupérase grazas ós consellos de Frankie. Cando termina un acto, ambas as boxeadoras sepáranse ós seus recunchos, pero Billie regresa e golpea por detrás a Maggie, a cal cae sobre o banco da súa esquina, partindo a columna á altura do pescozo.
Maggie queda paralizada desde o pescozo cara abaixo, e Frankie pasa todo o seu tempo á beira da súa cama no hospital. A súa familia anuncia que van visitala, incluíndo ó seu irmán que acababa de saír de prisión, pero chegan ó hospital varios días logo de chegar á cidade, vestidos con flanelas de parques de diversións, e cun avogado. Os seus familiares intentan convencela de que os faga responsables dos seus bens, pero Maggie descobre finalmente o verdadeiro carácter da súa familia e rexéitaos. Desde entón, Frankie queda só con Maggie, quen perde un pé.
Eventualmente, Maggie pídelle a Frankie que a mate, xa que xa realizara o seu maior desexo, que era ser unha boxeadora famosa e coñecer o mundo. Frankie arrepíase ante tal proposición, pero logo de varios intentos de suicidio por parte de Maggie (mordéndose a lingua), finalmente accede e inxecta unha sobredose de adrenalina a Maggie, quen morre. Durante a inxección, Frankie revela a Maggie o significado de Mo Cuishle: "a miña querida, o meu sangue". O narrador da película, que non é outro que Dupris, di que despois Frankie desapareceu. A narración resulta ser unha carta que Dupris estaba escribindo á filla de Frankie, nun intento de mostrarlle "a clase de home que era" o seu pai. A última escena dá entender que Frankie está no restaurante onde comeu con Maggie pastel de limón hai tempo.
A resolución final do relato espertou críticas en Estados Unidos por parte de grupos de activistas e da dereita católica norteamericana por considerar que avalaba a eutanasia.
Crítica
A revista Fotogramas, na convocatoria anual de críticos españois para elixir as mellores películas de 2005 (contando con críticos dos máis prestixiosos medios, como Cartelera Túria, Cadena Ser, ABC, Levante-EMV, El Mundo etc.) proclamou a Million Dollar Baby como a mellor película estranxeira do ano (Revista Fotogramas, Número 1948, febreiro de 2006).
Galardóns e nomeamentos
Million Dollar Baby conseguiu 7 candidaturas aos premios da Academia Norteamericana de Cine na súa 77ª edición dos premios. A película gañou o Óscar á mellor película, ó mellor director (Clint Eastwood), actriz principal (Hilary Swank) e mellor actor secundario (Morgan Freeman). O resto de nomeamentos foron ó mellor actor principal (Clint Eastwood), mellor guión adaptado (Paul Haggis) e mellor montaxe.
Listeriáceas
As Listeriáceas ou Listeriaceae son unha familia de bacterias grampositivas da orde Bacillales, cuxo xénero tipo é Listeria (nomeada en honor ao médico británico Joseph Lister), e que comprende tamén o xénero Brochothrix.
As especies do xénero Listeria poden encontrarse no chan, augas residuais, plantas e feces de seres humanos e animais sans. Brochothrix atópase principalmente no chan, carnes, herba e ensilados e carnes refrixeradas. .
Características
Son bacilos. Aerobias ou anaerobias facultativas. Non forman esporas. Son positivas na probas da catalase e na reacción de Voges-Proskauer. As do xénero Brochothrix non son móbiles, pero as Listeria teñen mobilidade por flaxelos peritricos. As temperaturas óptimas para Brochothrix están entre 20 e 25 °C e para Listeria entre 30 e 37 °C.
Patoxenia
O principal patóxeno da familia é a Listeria monocytogenes que causa no home a listeriose. Listeria ivanovii e Listeria monocytogenes son parasitas de animais. Como Listeria monocytogenes e Brochothrix thermosphacta son tolerantes ao frío poden sobrevivir en alimentos refrixerados. B. thermosphacta pode estragar as carnes, pero non é patóxena para os humanos ou animais.
Segunda división española 1992/93
A tempada 1992–93 da Segunda División de España foi a 62ª edición deste torneo. Comezou o 5 de setembro de 1992 e rematou o 20 de xuño de 1993. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales UE Lleida, Real Valladolid e Racing de Santander ascenderon a Primeira División mentres que UE Figueres, CD Lugo, Sestao SC e CE Sabadell descenderon a Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
<FONT color="red">1</FONT> O CE Sabadell foi descendido a Terceira División por non pagar aos seus xogadores.
Goleadores
O Trofeo Pichichi desta tempada foi para:
O Grixario, Golmar, A Laracha
O Grixario é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 44 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 21 homes e 23 mulleres.
A Chichorra, Abegondo, Abegondo
A Chichorra é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
San Xulián, Camba, Castro Caldelas
San Xulián é un lugar da parroquia de Camba no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Zapeaus, Zapeaus, Rairiz de Veiga
Zapeaus é un lugar da parroquia de Zapeaus, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 32 habitantes, 14 deles eran homes e 18 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Século I
século I adC < século I > século II thumb|300px|[[Hemisferio Oriental no ano 50, a mediados do primeiro século]] thumb|300px|Hemisferio Oriental no ano [[100, a finais do século I]]
Período de tempo que abrangue dende o 1 de xaneiro do ano 1 ata o 31 de decembro do ano 100 da era cristiá.
Cidade planificada
Denomínase cidade planificada, cidade planeada ou cidade de nova planta a unha cidade creada dende o nada, en terreo previamente non urbanizado ou moi escasamente poboado, cun propósito determinado, e de acordo cuns plans urbanísticos globais. O seu desenvolvemento depende por tanto dunha decisión administrativa, e non do movemento natural da poboación. En moitas ocasións, a creación de cidades de nova planta prodúcense durante un proceso de colonización dunha nova zona de territorio; tamén adoitan crearse cidades deste tipo cando se tenta crear un novo centro económico, caso por exemplo de Glenrothes, en Escocia, ou político. Así, un gran número de capitais do mundo son cidades planificadas: Washington, D.C. (Estados Unidos), Canberra (Australia), Brasilia (Brasil), Nova Deli (India), Abuja (Nixeria) ou Islamabad (Paquistán) por exemplo.
Federación Galega de Rugby
Historia
A antiga FGR foi creada en marzo de 1943, con domicilio social en Vigo, disolta en 1952 e reconstituída de novo en 1957, volveuse inactiva durante os anos 70s. A actual FGR foi creada en 1983, e a primeira xunta directiva foi a composta por: A FGR organiza tódolos anos a Liga Galega de Rugby cuxa primeira edición na tempada 83/84 contou coa participación de cinco clubs: o Marina (Ferrol), o Zalaeta (A Coruña), o Universitario (Santiago), o Bocoi (Vigo) e o Arquitectura Técnica (A Coruña).
Juan Urdangarin y Borbón
Juan Valentín de Todos los Santos Urdangarin y Borbón, nado en Barcelona o 29 de setembro de 1999, é o fillo primoxénito da Infanta Cristina de España e Iñaki Urdangarin. É neto dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriño dos actuais reis Filipe VI e Letizia Ortiz.
ABT Summer
O ABT Summer foi un superpetroleiro liberiano que se incendiou e afundiu o 28 de maio de 1991 fronte ás costas de Angola, cunha carga de 260 000 toneladas de fuel pesado.
Juan Urdangarin y Borbón
Tres meses logo do seu nacemento Juan Valentín foi bautizado no Palacio da Zarzuela o día 12 de decembro. Os seus padriños foron a súa tía materna a infanta Elena e o seu tío paterno Mikel Urdangarin. Chámase Juan na honra aos seus avós o rei Xoán Carlos I e Juan María Urdangarin, Valentín por San Valentín de Berriochoa, antepasado da súa familia paterna e Todos os Santos é tradición na Familia real española.
ABT Summer
Fora construído en 1974 en Ulsan (Corea do Sur). O propietario era a empresa Somatra ltd e o armador Arabian Bulk Trading, e navegaba baixo bandeira liberiana. Medía 344,43 m de eslora e 81,87 m de manga.
Juan Urdangarin y Borbón
Juan é o sétimo na liña de sucesión ao trono de España, logo das súas curmás Leonor e Sofía de Borbón, a súa tía Elena de Borbón e os seus fillos Felipe Juan Froilán e Victoria Federica e a súa nai Cristina de Borbón e por diante dos seus irmáns máis novos Pablo, Miguel e Irene. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de A súa Excelencia e posúe a dignidade de Grande de España.
ABT Summer
O buque facía o transporte de fuel entre Irán e Rotterdam e atopábase no momento do accidente a unhas 700 millas (1.300 km) da costa de Angola. Por razóns que se descoñecen sufriu unha explosión e comezou a arder e verter a carga, provocando unha marea negra de 32 km de largo por 7 km de ancho. Ó cabo de tres días de intentos infrutuosos para apagar o lume desde distintos barcos chegados ata o lugar do accidente, rematou por afundir o 1 de xuño. A consecuencia da explosión houbo un morto e catro desaparecidos, rescatándose con vida ós 27 tripulantes restantes.
Dada a distancia á que se atopaba da costa, o petróleo disolveuse no mar sen chegar a terra. Calcúlase que o vertido foi de entre 44 000 e 57 000 toneladas, aínda que non hai evidencia certa da cantidade queimada e vertida, afundíndose o barco co resto da carga. Os danos ambientais, pouco estudados, considéranse baixos.
Os posteriores intentos de localizar os restos do barco no fondo mariño nunca deron resultado.
Noente, Ledesma, Boqueixón
Noente é un lugar da parroquia de Ledesma no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 55 habitantes (28 homes e 27 mulleres).
Xavier Soto Valenzuela
Xavier Victoriano Soto Valenzuela, nado en Vigo en 1893 e finado en Lugo o 17 de decembro de 1936, foi un escritor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Avelino Soto Collarte e Milagros Valenzuela Moreno. Empregado mercantil. Militante nacionalista, foi presidente da Mocidade de Vigo (xuventudes das Irmandades) en 1921, e escribiu nese ano con Manuel Antonio o manifesto "Terra Ceibe", que se publicou como panfleto e despois foi reproducido polo periódico A Nosa Terra, como resposta á negativa do pleno do Concello de Vigo a que a bandeira galega ondease o día de Santiago ao carón da española. Foi director de La Garra, elixido presidente da Agrupación Artística en decembro de 1922, cargo do que dimitiu ao cabo duns días. Presidiu a Asociación de Empregados Mercantís Mercurio, e en representación desta asociación foi nomeado concelleiro de Vigo en abril de 1929.
Durante a República foi concelleiro en Vigo nas filas da Alianza Agraria. Participou na Asemblea Galega de Compostela en xullo de 1932 que nomeou a comisión encargada de redactar o Estatuto de Autonomía. Instalado en Viveiro, foi presidente da Comisión de Iniciativas en 1935. Foi elixido secretario do comité local de Izquierda Republicana de Viveiro en novembro de 1935. En febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Viveiro e elixido tenente alcalde. Foi presidente do Comité local de Autonomía de Viveiro.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Viveiro o 27 de xullo. Trasladado a Lugo, foi xulgado por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 17 de decembro, ás 8, nas tapias do cuartel da Garda Civil.
miniatura|250px|Xavier Soto homenaxeado polo cadro de declamación Aurora de Sárdoma en 1924.
Obras
É autor da comedia en galego O lóstrego, publicada en La Concordia en 1919, que foi estreada ese ano en Vigo polo cadro Juventud Artística. En febreiro de 1924 o cadro de declamación La Aurora de Sárdoma estreou a súa obra Terra ceibe.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Vázquez González en 1924.
Club Deportivo Artístico Navalcarnero
O Club Deportivo Artístico Navalcarnero é un club de fútbol de España, da localidade de Navalcarnero, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1961 e actualmente xoga na Segunda División B Española.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos no Estadio Municipal Mariano González, con capacidade para 2.500 espectadores e céspede artificial. O estadio foi inaugurado en 2005 cun partido entre o Navalcarnero e o Atlético de Madrid.
Calimocho
miniatura|O kalimotxo adoita ser preparado de forma caseira e en grandes cantidades.
O calimocho, do éuscaro kalimotxo, é un combinado de viño tinto e refresco carbonatado de cola, preparado en diversas partes con distintos nomes e variantes na súa mestura.
Preparación
miniatura|150px|Vaso de plástico grande de kalimotxo.
Acostúmase usar viño de mesa polo seu prezo accesible e porque o refresco oculta as propiedades dos viños máis caros. Dado que é unha bebida usada en festas populares, adóitaselle engadir xeo para arrefrialo.
En ocasións engádeselle un pouco de licor, ben de bebidas espirituosas (vodka ou ron), ben doutros licores (sabor a amorodo), ben viño branco, ou ben outros refrescos con sabor a laranxa ou limón.
É frecuente o seu uso nos botellóns. A preparación máis frecuente, por comodidade e economía, é a mestura a partes iguais de dous tetrabricks de viño (formato habitual do viño barato) e dous litros de cola.
Nome
A orixe do nome non está clara. Na década de 1970 era coñecido segundo as zonas como cuba libre pobre ou rioja libre. Segundo a sabedoría popular, o termo "kalimotxo" procede do éuscaro. En 1972, nas festas de Getxo (Biscaia) a mestura foi chamada así polo grupo de amigos Antzarrak. Nunha txosna (caseta con barra de bar) tiñan o viño picado, e para non tiralo mesturárono con cola. Os artífices foron dous rapaces alcumados Kalimero e Motxo que deron nome á bebida. O termo iríase estendendo por Euskadi e pola Península Ibérica.
Xosé Antón Castro
Xosé Antón Castro Fernández, nado en Muxía o 10 de abril de 1953, é un historiador e crítico de arte galego.
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte e Arqueoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor en Arte pola Universidade Complutense de Madrid. Ampliou os seus coñecementos de arte contemporánea no MOMA e no Metropolitan Museum of Art de Nova York. Foi director da sección de Artes Plásticas da Dirección Xeral de Cultura da Xunta, organizador da Bienal de Arte de Pontevedra e conservador do CGAC. Foi profesor no Liceo Internacional de París e na Universidade de Vigo.
MD Helicopters
MD Helicopters, Inc. é un fabricante aeroesacial estadounidense que produce helicópteros principalmente para o uso comercial. Naceu en 1947 como unha unidade de Hughes Aircraft e en 1984 foi adquirida por McDonnell Douglas Helicopter Systems, unha subsidiaria de McDonnell Douglas.
San Martiño, Camba, Castro Caldelas
San Martiño é un lugar da parroquia de Camba no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 25 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
Aldea do Muíño, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Aldea do Muíño é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 28 habitantes, 10 deles eran homes e 18 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Epiophlebia
Epiophlebia é un xénero de insectos odonatos, que comprende catro especies. O xénero é o único membro da familia Epiophlebiidae, que á súa vez é a única familia da infraorde de epiproctos dos Epiophlebioptera. miniatura|150px|esquerda|Náiade de [[Epiophlebia laidlawi]]
As primeiras dúas especies foron historicamente situadas nunha suborde de odonatos propia, que se chamou Anisozygoptera, na que tamén se incluíron algúns grupos fósiles, que se consideraba intermedia entre as libélulas (anisópteros) e os cabaliños do demo (cigópteros), principalmente porque as ás posteriores son moi similares en forma e tamaño ás anteriores e cando pousan mantéñen as ás cara atrás sobre o corpo, como fan os cabaliños do demo. Posteriormente, recoñeceuse que o xénero Epiophlebia comparte un antepasado común máis recente coas libélulas (parece que quedaron separados xeograficamente delas co erguemento das montañas do Himalaia ), e, en consecuencia, o grupo foi reclasificado como unha infraorde de epiproctos.
Un cladograma no que se indican as posibles relacións entre estes grupos é o seguinte:
Moi recentemente describiuse unha terceira especie, Epiophlebia sinensis, na provincia de Heilongjiang no nordeste da China, que fai de ponte entre a área de distribución dos Epiophlebia do Nepal e o Xapón. Finalmente, hai unha cuarta especie que só se coñece a partir de material larvario e que se atopou no sur da China.
El Tanque (Vigo)
El Tanque foi un semanario editado en Vigo entre 1922 e 1923.
Historia e características
Subtitulado Semanario político, apareceu o 23 de abril de 1922. Portavoz oficioso de Rafael Gasset Chinchilla, estaba dirixido por José Carbonell Alsina. Foi primeiro semanario e despois pasou a bisemanario. Foi suspendido pola autoridade militar a principios de novembro de 1923 e o seu director encarcerado, aínda que foi prontamente liberado.
DS-U2-MP
DS-U2-MP foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a estudar a presenza e distribución dos micrometeoroides desde a órbita terrestre e facer observacións astronómicas no rango dos raios gamma.
En total lanzáronse dous satélites da serie DS-U2-MP: o Kosmos 135 o 12 de decembro de 1966, e o Kosmos 163 o 5 de xuño de 1967. Ámbolos dous satélites foron lanzados desde a base de Kapustin Yar con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.
Arcanxo Uriel
Uriel (אוּרִיאֵל; Ουριήλ; ⲟⲩⲣⲓⲏⲗ; «Deus é a miña luz» ou «lume de Deus»), é, nas tradicións xudía e cristiá, un arcanxo que serve como mensaxeiro de Deus. Aparece nas mencións no libro Zohar, 2 Esdras, Libro de Enoc e outra literatura esotérica.
No cristianismo
A Igrexa católica só recoñece a tres arcanxos mencionados na Biblia: Miguel, Gabriel e Rafael. Pero, segundo algunhas tradicións xudías e cristiás, hai catro ou sete arcanxos, Uriel é xeralmente o cuarto. É venerado como un santo arcanxo na Comuñón anglicana, Igrexas católicas orientais, Igrexa ortodoxa, Igrexa ortodoxa copta, Igrexa etíope tewahedo, Igrexa eritrea tewahedo e no Cristianismo esotérico.
XXY (filme)
XXY é un filme de 2007 coproducido entre a Arxentina, España e Francia, e escrito e dirixido por Lucía Puenzo. Está protagonizado por Ricardo Darín, Valeria Bertuccelli, Inés Efron e Martín Piroyansky. O filme conta a historia dunha persoa intersexual de 15 anos, o xeito en que a súa familia afronta a súa condición e a decisión definitiva que finalmente ten que facer para definir a súa identidade de xénero.
XXY recibiu moi boas valoracións por parte da crítica, gañando o premio da Semana da Crítica no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007, así como o premio ACID/CCAS Support. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Arosa Sociedad Cultural
dereita|miniatura|Arosa SC, 2022. O Arosa Sociedad Cultural é un equipo de fútbol de Vilagarcía de Arousa fundado en 1945. Milita no Grupo I da Terceira División RFEF. Xoga como local no Estadio da Lomba, con capacidade para 5.000 persoas.
Xogou unha tempada na Segunda División, 7 na Segunda B e 54 na Terceira.
Historia
Desde 1905 existiron en Vilagarcía diversos equipos de fútbol (Villagarcía FC, Alfonso XIII, etc), federados ou non, e en 1940 uns rapaces da vila formaron un club chamado Arosa, que competiu en categoría rexional até desaparecer.
En decembro de 1945 foi cando tomou carta de natureza o actual club. O 27 de xaneiro de 1946 inaugúrase oficialmente o campo, valado, nun choque Arosa-Santiago (1-1). O primeiro partido oficial disputouse na Lomba o 3 de novembro de 1946 co resultado de Arosa SC 3 - Sociedad Cultural de Pontevedra 1.
En menos de tres anos, o Arosa SC consegue pasar de Serie A a Segunda División Española. Consegue o ascenso na tempada 1948-49 (o 17 de abril de 1949, ao vencer en Riazor o Xuvenil da Coruña (2-0) e proclamándose subcampións trala Orensana. O Arosa militou en Segunda División durante dúas tempadas.
Desde esa época o equipo moveuse dúas décadas por categorías galegas, ata que en 1975 ascende a Terceira. En 1981 xoga a súa primeira promoción de ascenso a Segunda B, e cae derrotado en Reus, mentres dous anos máis tarde, en Olot, o 18 de xuño de 1983, consegue o pase á categoría de bronce (na eliminatoria deixou fóra o Mestalla e o Olot, neste caso por (1-0) e (2-0). Nos anos seguintes disputou varias tempadas en Segunda B, e en Copa do Rei enfróntase á Real Sociedade e ao Osasuna. O seu último ascenso a Segunda B produciuse en 1993, cando despois de proclamarse campión de Terceira por primeira vez na súa historia, ascende logo de derrotar o Moscardó de Usera, o Lealtad de Villaviciosa e o Ríbert de Salamanca. Descende a Terceira en 1994, e a partir de aí comeza unha serie de tempadas nas categorías inferiores.
Logo dunha crise económica a comezos do século XX, na tempada 2019-20 volveu xogar o playoff de ascenso a 2ª B, logo de rematar a competición de terceira división de forma prematura por mor da pandemia de COVID-19. Perdeu a semifinal co Ourense CF por 2-1 nun encontro disputado no Estadio de Balaídos. Acadou o ascenso na tempada seguinte, coincidindo co 75 aniversario do club. Nos play-off venceu nas semifinais o CD Estradense, e na final o UD Somozas por 2-0. Na tempada 2021-22 xogou na Segunda División RFEF.
Estatísticas dos xogadores
O gardameta que máis partidos oficiais disputou foi Berto Moreira con 146 entre 1983 e 1988. O que presenta mellor media é o sevillano Nano Sánchez (1981-83) con 0,53 goles (27 goles en 51 partidos).
Makka Meşieva
Makka Şaxidovna Meşieva, nada en Denisovka o 3 de novembro de 1932, é unha cantante  chechena.
Traxectoria
Naceu nunha aldea do óblast de Rostov. En 1984 Makka comezou a súa carreira artística ao entrar como vocalista solista na Filharmónica Chechena-Inguxa e acabou por se converter nunha das cantantes máis populares de Chechenia. Polo ciclo de cancións «Ẋome Kavkaz», «Dаiimoxk» e «Nenan illi » recibiu o certificado de honra do presidente de Chechenia Ramzan Kadyrov. Ademais recibiu as distincións de artista nacional de Chechenia en 2006 e artista distinguida da Federación Rusa en 2009.
En 2005 graduouse en arte popular e actividades socioculturais na Escola de Artes de Chechenia e en 2016 no Instituto de Finanzas e Lei de Makhachkala con especialización en dereito.
Cimbabue nos Xogos Olímpicos
Cimbabue participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos baixo o seu nome actual en 1980, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. Anteriormente, competiu nos Xogos baixo o nome de Rodesia en 1928, 1960 e 1964. Os Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 en Sochi foron os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno.
Os deportistas de Cimbabue gañaron un total de oito medallas, tres ouros, catro pratas e un bronce, en dous deportes. Sete medallas foron gañadas pola nadadora Kirsty Coventry en 2004 e 2008; a medalla restante foi resultado da vitoria do equipo feminino de hóckey sobre herba en 1980.
O Comité Olímpico Nacional de Cimbabue foi creado en 1934 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1980.
Porco celta
A raza porcina porco celta é unha variedade que até comezos do século XX era a maioritaria en Galicia. Despois de estar a piques de desaparecer durante os anos oitenta, en 1999 púxose en marcha a Asociación de Criadores de Gando Porcino Celta. O apoio público coa creación dun rexistro da raza e a difusión das cualidades deste animal está a favorecer o rexurdimento da cabana noutrora maioritaria en Galicia, antes de se ver desprazada por novas razas que ofrecían un maior crecemento.
Ana Luísa Bouza
Ana Luísa Bouza Santiago, nada na Coruña en 1960, é unha política galega.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias políticas e Socioloxía pola UNED, Diplomada en Formación Bancaria por CUNEF, é analista de aplicacions informáticas. Foi delegada sindical entre os anos 1980 e 1984. Nas eleccións autonómicas de 2005 foi elixida deputada nas listas do BNG e renunciou ao escano para ser Directora Xeral do Servizo Galego de Igualdade da Vicepresidencia da Xunta de Galicia. Nas autonómicas de 2009 foi elixida deputada do Parlamento de Galicia. En 2012 deixou a executiva do BNG para reincorporarse ao seu posto de traballo como analista de aplicacións informáticas no Banco Pastor. Foi unha das fundadoras de Abrente. En xaneiro de 2016 abandonou a militancia no BNG.
Phoenix (xénero)
Phoenix é un xénero con once especies de plantas con flores pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae), distribuídas desde o norte de África, incluíndo as Illas Canarias, o sur de Asia, até o Extremo Oriente.
Currás, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Currás é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 47 habitantes, 25 deles eran homes e 22 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Resultados de Williams na Fórmula 1
Resultados do equipo Williams no Campionato Mundial de Fórmula Un.
Resultados do equipo oficial
A seguinte táboa detalla os resultados completos nos grandes premios do Campionato Mundial para o equipo Williams de fórmula 1.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Anos 2020 - presente
* Tempada en curso.
Xosé Antonio Ventoso Mariño
Xosé Antonio Ventoso Mariño, nado en Ribeira o 30 de xuño de 1951, é un escritor e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras pola USC, é especialista en Historia Contemporánea. Profesor de Ensino Medio, foi alcalde de Ribeira polo PSdeG-PSOE (1983-1987), membro da Comisión Executiva do PSdeG-PSOE (1987-1994), deputado no Parlamento de Galicia (1990-1997) e voceiro do grupo socialista do Parlamento de Galicia (1993-1997). É socio fundador do Instituto de Ciencias Sociales de Galicia e codirector das revista Ciencias Sociais e Estudios Sociais da Barbanza.
Comisión Central para a Navegación do Rin
miniatura|200px|Mapa do Rin a través dos países membros. A Comisión Central para a Navegación do Rin (CCNR), (en francés: Commission Centrale pour la Navigation du Rhin; en alemán: Zentralkommission für die Rheinschifffahrt), con sede en Estrasburgo, é un organismo internacional que ten por misión favorecer a prosperidade da navegación fluvial ao longo do río Rin, garantindo a súa seguridade e o respecto pola súa contorna. É a organización de cooperación internacional máis antiga do mundo, creada en 1815 polo Congreso de Viena e está regulada pola Convención para a Navegación do Rin de 1868.
Historia
Estabelecida en 1815 polo Congreso de Viena, a CCNR inclúe os países ribeiregos do Rin: Alemaña, Bélxica, Francia, Países Baixos e Suíza. A primeira reunión tivo lugar en Maguncia o 15 de agosto de 1816. En 1831 é adoptada a "Convención de Maguncia" que constituíu un conxunto de disposicións regulamentarias para a navegación do Rin. miniatura|esquerda|Pazo do Rhin, sede central da CCNR en Estrasburgo En 1861 a sede da comisión trasládase a Mannheim. En 1868 asínase a acta que leva o nome desta cidade e que contén os principios vixentes até hoxe. En 1920, ao final da primeira guerra mundial, o Tratado de Versalles dispón o cambio de sede a Estrasburgo.
En 2003 a Comisión Europea, no marco do proxecto de ampliación da Unión Europea. solicitou un mandato do Consello da Unión Europea para negociar a adhesión da Unión Europea á CCNR e á Comisión do Danubio.
Gallia Cisalpina
miniatura|Mapa da Galia e a Galia Cisalpina ó leste miniatura|Mapa da Galia Cisalpina, estendéndose desde [[Venecia no Adriático, até Niza no Mediterráneo, e dese o lago de Xenebra no oeste, e os Alpes no norte, do Theatrum Orbis Terrarum de Abraham Ortelius,o primeiro Atlas moderno do mundo. Antuerpen, 1608.]] A Gallia Cisalpina (isto é, a Galia desta parte dos Alpes) é denominada tamén por algúns autores como Galia itálica, ou aínda Gallia citerior ou Gallia togata. Conformábana todas as terras do norte dos ríos Arnus (Arno) e Rubico (Rubicón), na actual Italia. O río Po transcorre por este territorio de oriente a occidente trazando unha divisoria xeográfica natural. Naquela época a divisoria do río era moi importante, pois existía unha gran diferenza entre os habitantes dunha beira e da outra. As xentes ao sur do río estaban moi romanizadas e moitas mesmo tiñan os mesmos dereitos que os romanos. No norte do río, as xentes e as cidades eran máis celtas que romanas. No século I só as cidades de Aquilea e Cremona tiñan dereitos latinos; mesmo falaban outras xirias e só tiñan o latín como segunda lingua. En xeral, a Galica Cisalpina non participaba case nos asuntos romanos e non gozaba das vantaxes dos aliados itálicos. Nin sequera se recrutaban os seus habitantes para a infantería romana.
Ridley Scott
Ridley Scott, nado en South Shields, Tyne and Wear, o 30 de novembro de 1937 é un director de cinema británico. É irmán do tamén director Tony Scott.
Traxectoria
Foi candidato en tres ocasións ao Oscar ó mellor director. En xaneiro de 2003 foi nomeado cabaleiro pola raíña Isabel II do Reino Unido.
Masacre de Katyń
miniatura|250px|Monumento ao Masacre de Katyń erixido en [[Breslavia|Wrocław, Polonia]]
O masacre de Katyń, tamén coñecido como o masacre do bosque de Katyń (do polaco zbrodnia katyńska, literalmente «crime de Katyń»), foi a execución en masa de cidadáns polacos (moitos deles oficiais do exército, feitos prisioneiros de guerra) pola Unión Soviética durante a segunda guerra mundial. No curso do masacre, aproximadamente de 15 000 a 22 000 polacos foron executados en tres lugares de execución masiva durante a primavera de 1940.
O descubrimento das tumbas masivas pola Wehrmacht (exército alemán) conduciu á ruptura das relacións entre o goberno polaco en exilio (con sede en Londres) e a Unión Soviética. O masacre foi empregada con fins propagandisticos polo réxime nazi, mentres que Stalin culpaba ao réxime nazi da autoría. Non foi até 1990, baixo o goberno de Mikhail Gorbachev, cando se aclarou a responsabilidade da Unión Soviética. Este feito inflúe até agora nas relacións entre Polonia e Rusia.
O 10 de abril de 2010 o avión que transportaba o Presidente de Polonia Lech Kaczyński así como a numerosos militares e membros do Parlamento dese país que se dispuñan a acudir a conmemorar a matanza estrelouse preto de Smolensk, causando a morte de todos eles.
Contexto
En principio a expresión refírese ao masacre dos oficiais polacos confinados no campo de prisioneiros de guerra de Kozielsk no bosque de Katyn, preto do pobo de Gnezdovo, a pouca distancia de Smolensk, na Unión Soviética. Máis recentemente a frase veuse asociada á morte de aproximadamente 22 000 cidadáns polacos, prisioneiros de guerra dos campos de Ostashkov, Kozielsk e Starobielsk e presos dos cárceres do oeste de Belarús e Ucraína, asasinados por orde de Stalin no bosque de Katyn e as prisións de Kalinin, Khárkiv e outras cidades soviéticas. miniatura|250px|Cemiterio de guerra de Katyn, porta principal
Moitos polacos foran feitos prisioneiros de guerra tras a invasión e a derrota de Polonia polos nazis e a Unión Soviética en setembro de 1939, unha semana despois da firma do pacto secreto Pacto Molotov-Ribbentrop ou pacto entre Hitler e Stalin. Moitos campos de prisioneiros foron usados para o internamento de polacos capturados, incluíndo os campos de Ostashkov, Kozielsk e Starobielsk. Os dous últimos foron usados principalmente para oficiais, mentres que Ostashkov usouse, sobre todo, para exploradores, xendarmes, policías e funcionarios de prisións.
O 5 de marzo de 1940, de acordo cunha nota para Stalin preparada por Lavrenty Beria, membros do politburo soviético - Stalin, Vyacheslav Molotov, Lázar Kaganóvich, Mikhail Kalinin, Kliment Voroshílov e Beria - asinaron unha orde de execución de activistas "nacionalistas e contrarevolucionarios" mantidos en campos e prisións de parte oeste ocupada de Ucraína e Belarús. Isto provocou o asasinato duns 22.000 cidadáns polacos, incluíndo uns 15.000 prisioneiros de guerra. A extensa definición de "acusado" incluíu un número significativo de membros da intelixencia polaca ademais de policías, reservistas e oficiais militares en activo.
Preparativos soviéticos
miniatura|250px|Os contornos das fosas comúns foron cubertos con cadros de calcaria, como lápidas simbólicas O 19 de setembro de 1939, o Comisario de Seguridade do Estado de primeiro rango, Lavrentri Pavlovich Beria (o comisario popular para asuntos internos) chamou ao Consello do NKVD da URSS para prisioneiros de guerra e internos (dirixido polo Capitán da Seguridade do Estado, Pyotr K. Sopruneko) e ordenou estableceren campos para os prisioneiros polacos. Foron: Jukhnovo (estación de tren de Babynino), Yuzhe (Talitsy), Kozelsk, Kizelshchyna, Oranki, Ostashkov (Illa Stolbny no lago Seliger, preto de Ostashkov), Putyvli (estación de Tetkino), Starobielsk, Vologod (estación de Zaenikevo) e o campo de Gryazovets.
No período entre o 3 de abril ao 19 de maio de 1940, ao redor de 22.000 prisioneiros de guerra e prisioneiros comúns foron asasinados. Preto de 6.000 prisioneiros de guerra do campo de Ostashkov, sobre 4.000 do campo de Starobielsk, 4.500 do campo de Kozielsk, e 7.000 prisioneiros de parte oeste de Belarús e Ucraína.
Só 395 prisioneiros foron salvados da matanza. Foron tomados dos campos de Yuknov e levados a Gryazovets. Foron os únicos que fuxiron da morte.
Aínda que os alemáns negaron coñecer sobre este masacre até 1943, un informe británico da Oficina de Relacións Exteriores da posguerra chega a suxerir que o masacre foi realizada por suxestión ou baixo complicidade alemá.
Tecnoloxía do masacre
miniatura|250px|Ofrenda de [[Lech Kaczyński, presidente de Polonia, setembro de 2007. Kaczynski morreu tres anos despois nun accidente de avión cando se dirixía a conmemorar os sucesos]]
Até o 99% dos prisioneiros restantes foron subsecuentemente asasinados. As persoas de Kozielsk foron asasinadas no lugar habitual de execucións en masa de Smolensk, chamado o bosque de Katyn. As de Starobielsk foron asasinadas dentro da prisión do NKVD de Khárkiv e os corpos foron soterrados preto de Pyatikhatki; e os oficiais de policía de Ostashkov foron asasinados na prisión do NKVD de Kalinin (Tver) e soterrados en Miednoje.
Durante a vista de Dimitrii S. Tokarev, anterior xefe da Xunta do Distrito do NKVD en Kalinin, ofreceuse información detallada acerca das execucións na prisión do NKVD de Kalinin.
De acordo con Tokarev, os fusilamentos comezaban polo serán e remataban ao amencer. O primeiro transporte, o 4 de abril de 1940, trouxo 390 persoas, e os verdugos atopáronse cun traballo duro por ter que matar a tantas persoas nunha soa noite. Os seguintes transportes non levaron máis de 250 persoas. As execucións foron realizadas con pistolas tipo Walther de fabricación alemá e fornecidas por Moscova.
Conclusións
Coa intención de esquecer o incidente, distintos funcionarios rusos, polacos, ucraínos e belarusos investigaron. Con todo, novos documentos proban como Stalin executara a outros once mil polacos que vivían nas antigas provincias orientais, anexionadas á URSS. Tamén tras a invasión do verán de 1941 foron executados outros tres mil prisioneiros polacos.
En 1998, Boris Eltsin e Alexander Kwasniewski acordaron erguer senllos monumentos en Katyn e Mednoye.
Selección de fútbol de Bolivia
A Selección de fútbol de Bolivia é o equipo representativo do Estado Plurinacional de Bolivia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Boliviana de Fútbol, a cal é membro de CONMEBOL. Xogou o seu primeiro partido o 12 de outubro de 1926 en Santiago de Chile, correspondente ao Campionato Suramericano de 1926. A selección boliviana participou tres veces da Copa Mundial de Fútbol (1930, 1950 e 1994). Nas copas de 1930 e 1950 participou como convidado, mentres que na edición de 1994 clasificouse disputando as eliminatorias correspondentes.
Bolivia participou 23 veces na Copa América, onde se consagrou campioa gañado a edición de 1963, este título constitúe o seu maior logro internacional. Tamén foi finalista na edición de 1997. Este subcampionato, permitiulle clasificarse por primeira e única vez á Copa FIFA Confederacións de 1999. En canto ás seleccións xuvenís, Bolivia gañou o Campionato Suramericano Sub-16 de 1986. Destácanse ademais o cuarto lugar no Campionato Suramericano Sub-20 de 1981 e 1983 e tamén nos Xogos Panamericanos de 2007.
Copa América
miniatura|150px|[[Juan Manuel Peña]]
Máximos goleadores
miniatura|190px|[[Marco Etcheverry]]
Fernando López-Acuña
Fernando López-Acuña López, nado en Lugo o 22 de febreiro de 1949, é un musicólogo galego.
Traxectoria
Estudou no Colexio Fingoi, onde foi alumno de Ricardo Carvalho Calero. Tras gañar unhas oposicións, traballou, até a súa xubilación, no Banco Pastor, na Coruña.