cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fócidos
Nomes galegos
Das especies que viven (ou vivían) en augas próximas ás nosas costas, Ríos Panisse só rexistra Phoca vitulina, que recolleu os nomes de lobo, lobo de mar, lobo mariño, vaca e vaca mariña en varias localidades. Segundo Antón Santamarina, nas notas etimolóxicas na obra desta autora, os nomes de lobo serían préstamos do castelán da Arxentina e Chile, onde chaman lobos marinos a varias especies de fócidos que alí viven; e os de vaca derivarian do propio nome científico específico, vitulina, do latín vitellus, ou vitelus, a cría da vaca (que tamén se aplica nalgúns lugares de Galicia a Odobenus rosmarus, a morsa).
Sen especificar o nome científico, Rios Panisse recolle en diversos dicionarios antigos (o da Real Academia Galega dos anos 1930, Eladio Rodríguez, Franco Grande, Cuveiro e Valladares, entre outros), os de becerro do mar, becerro mariño, foca, lobarraz, lobo do mar, lobo mariño e terneira do mar.
Pola súa parte, a SGHN recolle tres especies na súa lista provisoria de vertebrados de Galicia, para as que propoñen os nomes seguintes:
Finalmente, Díaz d'a Silva e Cartelle consideran catro especies de focas galegas, das que só Phoca vitulina coincide coas tres consideradas pola SGHN, para as que propoñen os nomes: Nomes que son máis ou menos consontes cos que se lles dan a estas especies nos idiomas próximos ao noso.
Ademais, tamén consideran a presenza nas nosas augas do fócido
Características
miniatura|Fócidos en [[Puerto Madryn, Arxentina.]]
Teñen o corpo alongado e fusiformes, adaptado á natación, coa cabeza arredondada, con ausencia de pavillóns auditivos externos. As vértebras lumbares, moi desenvolvidas, están articuladas para favoreceren a flexibilidade da columna vertebral.
As extremidades anteriores son curtas e aplanadas, en forma de aletas, aínda que non interveñen no desprazamento na auga, nin na terra, aínda que algunhas especies poden moverse nesta últimna a gran velocidade empregando movementos de reptación. As posteriores adoptan unha posición fixa cara a atrás, e non poden retraerse.
A pelaxe das focas é xeralmente curta e mesta na idade adulta; a maior parte da protección térmica non a ofrece esta, senón a grosa capa de graxa subcutánea, que pode representar até un cuarto do peso do animal. Algunhas especies carecen case de pelo.
Bioloxía e ecoloxía
As focas habitan as rexións costeiras de boa parte do globo, coa excepción das zonas tropicais.
A súa estrutura social varía enormemente entre as especies e, a diferenza dos leóns mariños, non adoitan formaren grandes colonias. Algunhas especies forman parellas monógamas, outras asócianse en pequenas tribos.
As focas son depredadores sumamente eficaces, alimentándose de peixes, crustáceos e cefalópodos, aínda que algunhas especies capturan tamén pingüíns.
A variedade de tamaño entre as focas é notábel; algunhas especies do xénero Phoca non superan o peso dun humano adulto, mentres que os elefantes mariños macho pesan máis de 3 500 kg, aínda máis do que as morsas (da familia dos odobénidos). De feito, os elefantes mariños son os mamíferos mariños máis grandes quitando os cetáceos.
A inmensa maioría das focas nadan nas salgadas augas mariñas, pero a Pusa sibirica pasa toda a súa vida nas aguas doces do lago Baikal, na Siberia, característica única dos fócidos. Porén, sábese que a foca común (Phoca viitulina) en ocasiónes navega por estuarios e ríos para buscar comida; tamén hai subespecies tanto desta especie como de Pusa hispida (a foca anelada) que viven en lagos sen saída ao mar.
Evolución
Os fósiles de pinnípedes máis antigos coñecidos datan do mioceno medio, cunha idade duns 15 millóns de anos, que foron achados en esvavacións da rexión do Atlántico norte. Os estudos xenéticos indican que os pinnípedes están emparentados cos úrsidos e cos mustélidos, pero até agora tíñanse poucos datos paleontolóxicos que o confirmaran e que mostraran súa evolución morfolóxica.
El Danzante
El Danzante foi un semanario editado na Coruña de 1879 a 1889.
1011
Mortes
Historia ano a ano
El Danzante
Historia e características
Subtitulado Periódico político e Periódico satírico político, apareceu en xuño de 1879. Fundado e dirixido por Romualdo Real Vázquez. Publicaba caricaturas. Defendeu os ideais republicanos. A partir de xuño de 1886 iniciou unha segunda época. Estivo dirixido por Leonardo Mármol Fernández. Entre os seus colaboradores figurou Manuel Casás Fernández, que chegou a ser director interino. Aínda se publicaba en novembro de 1889.
Fócidos
Taxonomía
Os fócidos clasifícanse como se indica a continuación:
Hadis Alemayehu
Hadis Alemayehu (en amhárico ሀዲስ ዓለማየሁ), nado o 15 de outubro de 1910 en Debre Markos e finado o 6 de decembro de 2003, foi un escritor e político etíope.
Traxectoria
Fillo dun sacerdote copto, estudou en escolas de mosteiros. En Adis Abeba estudou nunca escola mantida por misioneiros suecos e formouse como profesor de escola. Foi membro activo da resistencia contra a ocupación italiana de Etiopía e logo estudou na Universidade de Oxford. Foi ministro de educación.
Bothrops alternatus
Bothrops alternatus é unha especie de cobra velenosa orixinaria de América do Sur (o Brasil, Paraguai, o Uruguai e a Arxentina). Dentro da súa área de distribución é unha importante causa de trabada de serpe. Non se recoñece ningunha subespecie.
Descrición
A cada lado da testa ten unha foseta loreal, que se atopa entre o ollo e o fociño, a cal serve para detectar presas que emiten radiación infravermella. A foseta loreal é unha característica compartida coas demais víboras de foseta.
Aeroporto de Ballina
O aeroporto de Ballina Byron Gateway é un pequeno aeroporto rexional australiano situado en Ballina, Nova Gales do Sur. É propiedade e está operado polo Consello de Ballina Shire. Serve a Ballina e á cidade próxima de Byron Bay, a 22 quilómetros ao norte. O aeroporto de Ballina atendeu a 480 872 no ano 2016, sendo o 20º máis concorrido de Australia nese ano.
Haloxenación de Hell-Volhard-Zelinsky
A haloxenación de Hell-Volhard-Zelinsky, é unha reacción que permite haloxenar na posición alfa dos ácidos carboxílicos. Esta reacción toma nome dos químicos alemáns Carl Magnus von Hell, Jacob Volhard e do ruso Nikolái Zelinski. Como reactivo, úsase bromo molecular (Br2) catalizado mediante fósforo (P), estes forman tribromuro de fósforo que é a especie catalizadora.
centro|senmarco|431x431px
Mecanismo
centro|senmarco|587x587px
Aplicación en síntese de α-aminoácidos
Esta reacción pode ser usada na síntese de α-aminoácidos, entre outros compostos, actuando sobre o produto final de reacción con amoníaco (NH3) mediante unha reacción de substitución nucleófila bimolecular (SN2), libreando unha molécula de bromuro de hidróxeno (HBr). centro|senmarco|551x551px
Aquí podemos ver a obtención de Alanina, mais obtense unha mestura enantiomérica de R e S alanina, polo que é un método pouco eficaz para este fin.
Castro, Frixe, Muxía
Castro é un lugar da parroquia do Frixe no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 77 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 37 eran homes e 40 eran mulleres.
Illas Yasawa
Xeografía
O grupo volcánico Yasawa componse de seis illas principais e numerosos illotes máis pequenos. O arquipélago, que se estende en dirección nordés durante máis de 80 quilómetros desde un punto situado 40 quilómetros ao noroeste de Lautoka, é de orixe volcánica e moi montañoso, con picos que van desde 250 a 600 metros de altura. A única pasaxe segura para o transporte marítimo é entre a illa Yasawa (a máis grande do arquipélago, duns 22 quilómetros de longo e menos dun quilómetro de ancho) e a Illa Round, a 22 quilómetros cara ao nordeste.
Historia
O navegante británico William Bligh foi o primeiro europeo en avistar as Yasawa en 1789, tras o motín no HMS Bounty. O capitán Barber no HMS Arthur visitou as illas en 1794, pero non se cartografaron ata 1840, cando foron rexistradas e cartografadas por unha expedición dos Estados Unidos comandada por Charles Wilkes. Ao longo da década de 1800, invasores tonganos trocaban e, ás veces roubaban, as esteiras polas que os insulares de Yasawa eran famosos. As illas foron ignoradas polo resto do mundo ata a segunda guerra mundial, cando o Exército dos Estados Unidos as utilizaron como postos de avanzada de comunicacións.
Turismo, economía e cultura
Ata 1987, era política do goberno de Fidxi que as illas Yasawa estivesen pechadas ao turismo terrestre. Houbo operacións limitadas de cruceiros desde 1950, mais os pasaxeiros tiñan que permanecer a bordo dos seus buques. Os residentes locais beneficiáronse moito da presenza de pasaxeiros. Debido ao seu dominio absoluto dos bens raíces de estado, tres resorts estaban operando na illa Tavewa desde a década de 1980. Desde que o goberno de Fidxi levantou as restricións á terra baseada no turismo nas illas Yasawa, un número de recursos establecéronse alí. As áreas da Yasawas foron os lugares para a rodaxe en 1980 da película de aventuras romántica The Blues Lagoon. O turismo está crecendo en importancia. Requírese permiso para visitar todas as illas, excepto no grupo de Tavewa. A casa da Tui Yasawa, o Xefe Supremo das Illas Yasawa, atópase en Yasawa-i-Rara, en Yasawa Island, pero a poboación máis grande é Nabukeru.
Transporte
Ao ser unha das cadeas de illas periféricas, as opcións para chegar ás illas Yasawa son un pouco máis limitadas do que algunhas das illas máis próximas a Nadi e Denarau. Os voos son polo xeral limitados mais as opcións de voos charter están dispoñibles. Tamén está dispoñible a opción de tomar o Yasawa Flyer, un catamarán.
Xbox One
200px|miniatura|dereita|Xbox One Xbox One é unha consola de videoxogos desenvolvida por Microsoft e anunciada en maio de 2013. É a sucesora da Xbox 360 e a terceira consola da familia Xbox, lanzada á venda en Norteamérica, algúns países de Europa, Australia e no Brasil en novembro de 2013, e no Xapón, China e outros países europeos en setembro de 2014. Compite coa consola de Sony PlayStation 4 e a Wii U de Nintendo como parte oitava xeración de videoconsolas. Foi a primeira consola de Xbox vendida na China, especificamente na Zona de Mercado Libre de Shanghai. A Xbox One supuxo un cambio de volta á arquitectura x86 usada na Xbox orixinal, cuha APU de AMD construída ó redor dun conxunto de instrucións x86-64.
Os Supersónicos
Os Supersónicos (The Jetsons) é unha serie de televisión animada creada por William Hanna e Joseph Barbera. É actualmente transmitida por Boomerang, unha canle propiedade de Cartoon Network. Foi creada en 1963 e moitos cren que é a versión futurista d'Os Picapedra. Pero non é así aínda que se demostren similitudes, os personaxes e aventuras son moi diferentes.
Personaxes
Super Sónico traballa tres horas ao día, tres días á semana en Engrenaxes Xúpiter. O seu xefe o Señor Xúpiter fai a súa vida imposible en cada oportunidade que se lle presenta. A familia Sónico representa a clásica familia de clase media-alta dos Estados Unidos, viaxan en "Autonave" e van de vacacións a "As Venus".
A Competencia en termos de negocios esta representada por Cogswell Cogs, o dono, o Señor Cogswell trata de roubar todos os segredos industriais propiedade do Señor Xúpiter e así sacalo do negocio.
Lista de bivalvos de Galicia
Este grupo conten arredor de 30.000 especies vivas das cales máis de 200 foron atopadas con maior ou menor abundancia nas costas galegas.
A taxonomía da fauna malacolóxica está sometida a bastantes cambios debido ás novas achegas de información científica, polo que precisa de revisións periódicas para poder engadir os novos datos obtidos.
Puppis
Características notables
Coma Puppis foi orixinalmente parte da Argo Navis, non ten estrelas con designación de Bayer α a ε, están agora en Carina e Vela. A súa estrela máis brillante é ζ Puppis, coñecida coma Naos.
Obxectos Notables do espazo profundo
Coma a Vía láctea corre a través de Puppis, hai un gran número de cúmulos abertos na constelación.
Mitoloxía
Dado que Puppis foi orixinalmente parte da constelación Argo Navis, non ten mitoloxías relacionas de xeito independente antes do século XVII.
Para revisa-la mitoloxía desta constelación, a mellor forma é visita-los ártigos adicados ó mito do navío Argo Navis, mandado facer por Xasón a Argos; navío co don da fala e a profecía que lle serviu a Xasón para ir á busca do vélaro de ouro xunto coa súa tripulación, os míticos Argonautas.
Astronomía
Para máis información sobre a desmantelada Argo Navis e ás súas compoñentes revise ós seguintes artigos:
Grecia nos Xogos Olímpicos
Durante a cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos, Grecia sempre entra primeira no estadio para honrar o seu status como lugar de orixe dos Xogos, sendo a única excepción en 2004 cando Grecia entrou a última como nación anfitrioa. Antes dos Xogos, a lapa olímpica é acendida en Olimpia, o lugar dos Xogos da Antigüidade, nunha cerimonia que reflicte rituais da Grecia antiga e que comeza os relevos do facho olímpico. A bandeira de Grecia sempre se iza na cerimonia de peche xunto coas bandeiras do país anfitrión actual e do vindeiro.
Rosemary Hennessy
Rosemary Hennessy, nada o 2 de marzo de 1950, é unha profesora de inglés e directora do centro para o estudo das mulleres, xénero e sexualidade na Universidade Rice. Forma parte da facultade de Rice dende 2006.
Escribiu extensivamente sobre feminismo materialista.
Educación
Recibiu o seu Ph.D en inglés pola Universidade de Siracusa, o seu M.A. en inglés pola Universidade Temple, e o seu B.A. en inglés pola Universidade de Pensilvania.
Dropkick Murphys
Dropkick Murphys é unha banda estadounidense de celtic punk/hardcore punk formada en Quincy, Massachusetts no ano 1996. Comezaron a tocar xuntos no soto dunha barbería mesturando folk-rock tradicional irlandés con punk rock, coñecido como celtic punk. As súas influencias inclúen a Stiff Little Fingers, The Pogues, The Clash, Thin Lizzy, The Dubliners e Swingin' Utters.
A banda fíxose un nome grazas ás súas extensas xiras por todo o mundo e os seus concertos no Día de San Patricio, que se celebran nos arredores de Boston e son lendarios. O grupo é tamén coñecido polo seu patrocinio aos equipos Boston Red Sox e Boston Bruins.
Real Madrid Club de Fútbol
O Real Madrid Club de Fútbol é un club deportivo da cidade de Madrid (España), fundado o 6 de marzo de 1902, que ten case 100.000 socios. Xoga na Primeira división española desde 1929, sendo un dos equipos que nunca descendeu, xunto co Athletic Club e o FC Barcelona. Formou parte, en calidade de membro fundador, da Asociación de Clubs Europeos, unha organización internacional que agrupaba os clubs máis importantes e influentes de Europa.
É o club máis popular de España e conta coa maior cantidade de afeccionados co 32,8% do total de simpatizantes ao fútbol, de acordo cun estudo realizado no mes de maio do 2007 polo CIS.
Tamén o equipo con máis títulos de España e un dos máis prestixiosos de Europa e do mundo, gañando 88 trofeos en distintas competicións (68 nacionais e 20 internacionais) recoñecidos pola RFEF e a UEFA sendo o club con máis vitorias na Liga de Campións.
Foi designado pola FIFA como o Mellor Club do século XX logo dos resultados dunha enquisa realizada aos lectores da revista bimestral de devandita organización, FIFA World Magazine, en decembro do 2000. Segundo a clasificación anual de clubs que realiza a IFFHS, en 2002 foi designado como o mellor equipo do fútbol mundial. En 2009, o mesmo organismo nomeouno máximo club do século XX en Europa.
Fundación e primeiros anos
250px|miniatura|O equipo de [[1905 a 1906.]] En 1897 un grupo de mozos da Institución Libre de Ensino fundou o primeiro club de fútbol de Madrid, o Foot Ball Sky, que comezou a adestrar nas proximidades do barrio de Vallecas. En 1901 parte dos integrantes do Sky marcharon para fundar outro equipo, que bautizaron Madrid Foot-Ball Club e por impulso de Julián Palacios a asociación foi legalizada o 6 de marzo de 1902.
En 1902 Madrid FC obtivo o seu primeiro título oficial, o Campionato Rexional Centro. O 21 de maio de 1904 participou na fundación da FIFA, xunto ás federacións de Bélxica, Dinamarca, Francia, Países Baixos, Suecia e Suíza. Posteriormente adxudicouse os seus primeiros títulos a nivel nacional, as Copas do Rei dos anos 1905, 1906, 1907 e 1908.
O 29 de xuño de 1920, o club recibiu unha misiva procedente do rei de España Afonso XIII, que outorgaba ó club o título de "real", que perdería en 1931.
Primeiros títulos de liga
En 1929 participou na primeira edición do campionato de Liga de España, na que terminou no segundo posto, detrás do FC Barcelona, e con Gaspar Rubio, a súa nova contratación, como máximo anotador. O club realizou numerosas fichaxes, aínda que a súa maior contratación foi a do gardameta internacional español Ricardo Zamora, polo cal pagaron 150.000 pesetas ao Espanyol de Barcelona. Pese ao gran desembolso, o Real Madrid tivo unha discreta participación.
Coas grandes contratacións de Ciriaco Errasti, Jacinto Quincoces, Luís Regueiro, Hilario, e Manuel Olivares Lapeña; os dirixidos de Lippo Hertzka obtiveron a liga 1931-32, a primeira do Madrid, de xeito invicto.
O 15 de setembro de 1943 o exfutbolista e ex-adestrador Santiago Bernabéu foi nomeado presidente por unanimidade, co que comezaría unha das etapas máis prosperas do club. Aínda que contaba con estrelas como Pahiño, Miguel Muñoz ou Luís Molowny, o cadro merengue pasou as seguintes campañas entre os equipos da media táboa, con graves apuros para non descender en 1948.
O Madrid de Di Stéfano
En 6 de marzo de 1952, para conmemorar o 50º aniversario da súa fundación, o equipo merengue organizou un torneo internacional, que perdeu ante CD Los Millonarios de Colombia. En 1953 contrataron o arxentino Alfredo di Stéfano e o español Francisco Gento en dúas millonarias operacións. Con «Joseíto», Molowny, Di Stefano e Gento; os merengues obteñen a liga 1953-54, logo de 21 anos. Di Stéfano consagrouse como o máximo artilleiro do torneo, título que repetiu en catro ocasións máis co Madrid.
Baixo a dirección de José Villalonga, lograría a conquista das ligas 1954-55 e 1956-57, e as Copas Latinas de 1955 e 1956. Ademais, participou nas dúas primeiras edicións da Copa de Europa, que gañou nos torneos de 1956 e 1957. O arxentino Luís Carniglia substituíu a Villalonga e o equipo gañou o campionato 1957-58 e gañou as Copas de Europa de 1958 e 1959.
Os Yé-Yé e a quinta do Buitre
A partir da liga 1966-67 iniciouse unha nova época no Real Madrid. Muñoz substituíu os vellos ídolos do Madrid cun equipo integrado por mozos españois como José Araquistáin, «Pachín», Pedro de Felipe e Manuel Velázquez; capitaneados polo veterano Francisco Gento.
A Quinta do Buitre foi unha das mellores xeracións de canteiráns do Real Madrid. Esa xeración conquistou 5 Ligas consecutivas (1986-1990) unha Copa do Rei (1989) e a segunda Copa da UEFA en 1986. En 1985, Luís de Carlos foi sucedido por Ramón Mendoza (1985-1995). Ademais, formou parte desta xeración o goleador mexicano Hugo Sánchez. En 1988 o Real Madrid quedou a só un paso de disputar a final da Copa de Europa, pero foi eliminado pola regra do gol de visitante nas semifinais contra o PSV Eindhoven.
Regreso á cima (1991-2000)
Con todo, o ciclo de vitorias rompeu en 1991 co Dream Team do FC Barcelona dirixido por Johan Cruyff. Durante eses anos, o Madrid só gañou unha Copa en 1993 e perdeu as ligas de 1992 e 1993 no último partido contra o CD Tenerife. Ao final desa época escura, a Quinta do Buitre disolveuse coa marcha dos seus xogadores. Con todo, un novo gran xogador da historia branca xurdía da canteira: Raúl González Blanco. En 1995, o Madrid volveu gañar a Liga baixo a dirección técnica de Jorge Valdano tras unha profunda reestruturación deportiva coas fichaxes de Laudrup, Amavisca e Redondo.
Con todo, a tempada seguinte Valdano foi despedido mentres Mendoza dimitía debido aos malos resultados deportivos e a enorme débeda que acumulaba o Real Madrid, sendo sucedido por Lorenzo Sanz. O Real Madrid culminou esa tempada fóra dos postos europeos, polo cal non disputou ningunha competición europea na campaña 1996-97. Con todo, tras outra radical reestruturación deportiva, o Madrid volveu gañar a Liga sendo dirixido por Fabio Capello. Con todo, Capello abandonou o club debido ás súas discusións e conflitos con Sanz, sendo sucedido por Jupp Heynckes.
Heynckes conquistou a sétima Copa de Europa, xa chamada Liga de Campións, en 1998 tras unha seca de 32 anos sen gañala, pero foi despedido polos malos resultados ligueiros. Tras unha tempada sen títulos, Vicente del Bosque chegou ao banco merengue en novembro de 1999, facendo debutar ao mozo e prometedor porteiro Iker Casillas. Del Bosque logrou conquistar a oitava Liga de Campións no 2000 tras derrotar por 3-0 na final ao Valencia CF.
A era galáctica (2000-2005)
O equipo de [[2010 na pretemporada en Toronto.|250px|miniatura|esquerda]] O 16 de xullo de 2000 celebráronse novas eleccións, nas que Sanz perdeu para a súa reelección fronte a Florentino Pérez. De inmediato contratou o brasileiro Flávio Conceição do Deportivo da Coruña, o francés Claude Makélélé do Celta de Vigo e Albert Celades do FC Barcelona. Con todo, a contratación con máis repercusión foi a do extremo portugués Luís Figo, polo que se pagou un ficha de 60 millóns ao Barça. Isto deu inicio á era galáctica. Resultaron campións da liga 2000-01 e Raúl González Blanco foi pichichi.
Tras duras negociacións, a mediados de 2001 fanse dos servizos do mediapunta francés Zinedine Zidane, sendo a fichaxe máis cara da historia do fútbol (73,5 millóns). As fichaxes de Figo e Zidane axudaron a convertelo nun dos clubs máis prestixiosos do mundo. Traballouse con grande efecto e o Madrid gañou 2 ligas e unha Liga de Campións en 2002, sendo este o noveno título europeo para o Madrid.
Últimos anos
Calderón conquistou 2 ligas (2007 e 2008) con 2 técnicos diferentes (Capello e Schuster), a pesar dos evidentes fracasos na Liga de Campións, onde o Madrid foi eliminado 5 veces consecutivas nos oitavos de final. Na tempada 2008-09, produciuse un escándalo na Asemblea Extraordinaria de decembro de 2008, que forzou a dimisión de Calderón en xaneiro de 2009, sendo sucedido por Vicente Boluda, quen organizou a transición cara ao regreso á presidencia de Pérez como único candidato nas eleccións de 2009. Florentino fichou a Kaká e Cristiano Ronaldo, marcando a marca do futbolista máis caro con este último, por 94 millóns de euros.
Himno
250px|miniatura|O [[Estadio Santiago Bernabéu mentres soaba o himno do club no Real Madrid-Atlético da tempada 2006-07.]]
O himno do Real Madrid cantado por José de Aguilar foi tomando forma nun tren que facía o traxecto Aranjuez-Madrid. Nel ían Marino García e a súa señora, Mercedes Amor Fariña, Antonio Villena Sánchez e o mestre Cisneros. Nuns panos de mesa de papel do restaurante La Rana Verde puxéronse as primeiras notas do que sería o himno do Real Madrid.
A gravación fíxose en Discos Columbia baixo os arranxos e dirección do mestre Cisneros. Acudiu Santiago Bernabéu en persoa para ver a gravación e nela interviñeron á parte de José de Aguilar, 32 músicos daquela época que eran primeiras figuras xa que uns eran catedráticos de conservatorio e outros eran integrantes da Orquestra Nacional de España. Nesa gravación estaba o violinista Enrique García, que era o pai do hoxe director de orquestra Enrique García Asensio.
Estadio
miniatura|350px|Estadio Santiago Bernabéu.
O estadio do Real Madrid é o Santiago Bernabéu, foi inaugurado o 14 de decembro de 1947 nun partido contra o equipo portugués d'Os Belenenses. Nese tempo era o máis moderno do mundo e coa súa primeira ampliación pasou a ser o máis grande do mundo.
Está situado na zona de Chamartín, entre as rúas Avenida Concha Espina, Padre Damián, Paseo de la Castellana e Rafael Salgado.
Ten unha capacidade de 85.000 espectadores, e énchense tódalas semanas.
O estadio recibe este nome grazas ao promotor da súa contracción e presidente do Real Madrid, Bernabéu levou a cabo un proxecto que na súa época era algo irrealizable e o mellor de todo é que conseguiu levalo a cabo e saíu adiante. O estadio recibiu o nome de Novo Chamartín, que foi cambiado polo de Santiago Bernabéu no ano 1955 pola Asemblea Xeral de Socios Compromisarios.
O estadio sufriu numerosas remodelacións ó longo do tempo, a través das cales foise estetizando e adecuándose a época, ampliando o seu tamaño, e engadíndolle novas tecnoloxías e vantaxes. A maioría das innovacións chegaron da man de Florentino Pérez.
Bota de Ouro
1 Empatado con Luis Suárez, do Liverpool FC.
Filiais
O Real Madrid Castilla, antigo Real Madrid B, é o primeiro equipo filial do club. Foi fundado en 1930 co nome de AD Plus Ultra, para pasar a chamarse Castilla en 1972. En 2005, para celebrar o retorno a Segunda división, recuperou o nome que usou desde 1972 ata 1991, cando a Federación Española obrigou a cambiar os nomes dos filiais. Actualmente xoga na Primeira División RFEF.
Tamén conta cun segundo filial, o Real Madrid C, que xoga na Terceira División.
Yoann Lemoine
Yoann Lemoine, nado o 16 de marzo de 1983 en Lión, é un director, deseñador gráfico e cantante francés. Os seus traballos máis notables son as direccións dos vídeos musicais de Katy Perry "Teenage Dream", de Taylor Swift "Back to December", de Lana Del Rey "Born to Die" e de Mystery Jets "Dreaming of Another World".
Hackers (filme)
Hackers é un filme estadounidense dirixido por Iain Softley que foi estreado en 1995.
Sinopse
Poden quebrantar calquera código e entrar en calquera sistema. Zero Cool, de nome Dadee Murphy, é unha lenda entre os piratas informáticos. En 1988 provocou el só a caída de 1.507 ordenadores en Wall Streeet e as autoridades prohibíronlle tocar un só teclado ata que cumprise os 18 anos.
Black Knight
No filme, Lawrence intepreta a Jamal, un afroamericano que traballa nun parque temático que é transportado á era medieval en Inglaterra. O filme foi rodado en varias localizacións de Carolina do Norte.
1013
Mortes
Historia ano a ano.
Antonio Domínguez Rey
Antonio Domínguez Rey, nado en Burés (Asados, Rianxo) o 5 de marzo de 1945, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
É doutor en Lingüística Hispánica e profesor na UNED. Residiu en Francia entre 1979 e 1985.
Manuel Guisande
Manuel Guisande, nado en Santiago de Compostela o 30 de outubro de 1958 é un escritor de literatura infantil, periodista e guionista de curtametraxes galego. É autor da serie de contos Rodribico. Obtivo o Premio de Comunicación da Xunta de Galicia 2000, o Premio Codorniz de Plata da Academia de Humor e o Premio Isaac Díaz Pardo da Asociación Galega de Editores xunto co ilustrador Xosé Tomás.
Traxectoria
Con orixe familiar en Paredes de Nava, na provincia castelá de Palencia, viviu durante a súa infancia en numerosas localidades pola profesión de seu pai, xuíz. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e colaborou en publicacións como El Correo Gallego, o Semanario El Orzán ou El Ideal Gallego ou La Voz de Galicia. Paralelamente, comeza no ano 2000 as súas achegas á cultura no apartado de humor, sendo xunto co caricaturista Siro coordinador do suplemento de humor xatentendo.com polo cal recibiu o Premio La Codorniz de Plata e o Premio de Comunicación Xunta de Galicia 2000. Tamén é autor de obras de teatro como Los aparcacientos de Pacópolis, xunto ó periodista Ramón Barrena.
No ano 2008 abriu o seu blog de humor 'costumista' Al fondo a la derecha, publicado na edición dixital de La Voz de Galicia e que é un referente para estudantes de castelán na Universidade de Kentucky e o Molloy College de Nova York.
No ano 2010 estreouse como guionista coa curtametraxe Garabolis baixo a dirección do director Alfredo Pardo, polo cal é nomeado ós Premios Mestre Mateo no 2011 e chega á final no Festival Internacional de Cine de Ourense.
Manuel Guisande achegou á literatura infantil de Galicia, xunto co ilustrador Xosé Tomás, o personaxe do paxaro Rodribico: unha colección de contos editada por Baía Edicións no 2010 coa que obtivo o Premio Literario Isaac Díaz Pardo que concede a Asociación Galega de Editores e que foi traducida ó castelán e ó portugués. Un dos contos da colección Rodribrico, Rodribrico e a noite, foi nomeado á final do Premio Literario Frei Martín Sarmiento
Frixe, Frixe, Muxía
Castro é un lugar da parroquia do Frixe no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 83 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 41 eran homes e 42 eran mulleres.
1014
Mortes
Historia ano a ano
Montreal Canadiens
O Canadiens de Montréal (en francés) ou Montreal Canadiens (en inglés) é un equipo profesional canadense de hóckey sobre xeo da cidade de Montreal (Quebec) que compite na National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. O nome oficial do club é le Club de hockey Canadien. Entre os alcumes do equipo en francés están Les Canadiens (ou Le Canadien), Le Bleu-Blanc-Rouge, La Sainte-Flanelle, Le Tricolore, Les Glorieux (ou Nos Glorieux), Les Habitants, Le CH e Le Grand Club. O principal alcume do equipo en inglés é Habs, unha abreviatura de "Les Habitants".
Fundados en 1909, os Canadiens son o equipo máis antigo de toda a competición e o equipo profesional de hóckey sobre xeo que leva funcionando dende hai máis tempo, e o único equipo da NHL que xa existía antes da fundación da liga. Entre 1909 e 1917 competiu na NHA, e a partir de 1917 comezou a súa andaina na LNH. Son unha das franquías deportivas profesionais norteamericanas máis antigas, sendo a súa historia anterior á de calquera outra franquía canadense con excepción das do fútbol canadense, así como á de calquera franquía estadounidense agás as do béisbol e os Arizona Cardinals da National Football League (NFL). A franquía é un dos equipos denominados "Original Six", o nome que reciben os equipos que competiron na NHL dende 1942 ata a expansión de 1967.
Con 24 títulos é o equipo máis laureado da NHL, moi lonxe dos Toronto Maple Leafs que son o segundo equipo con máis títulos, cun total de 13. O campionato conseguido na tempada 1992-93 foi a última vez que un equipo canadense gañou a Stanley Cup.
Fundación e primeiros anos
alt=A group photograph of ten hockey players wearing horizontally striped jerseys with a maple leaf logo surrounding the letters "CAC", along with their coach|right|miniatura|280x280px|Os Montreal Canadiens posan para unha foto de equipo, 1912–13. En novembro de 1909, o industrial Ambrose O'Brien, de Renfrew, Ontario, estaba en Montreal para adquirir subministracións para un contrato ferroviario. A petición do equipo de hóckey Renfrew Creamery Kings, O'Brien asistiu ás reunións da Eastern Canada Hockey Association (ECHA), que tiveron lugar no Hotel Windsor, para representar a Renfrew na súa solicitude para unirse á liga. Na reunión, os donos dos equipos da ECHA rexeitaron a solicitude de Renfrew. No vestíbulo do hotel, O'Brien coñeceu a Jimmy Gardner, director dos Montreal Wanderers, con quen falou de formar unha liga nova que incluiría o Renfrew, os Wanderers, e dous equipos que O'Brien posuía nas cidades mineiras de Ontario de Cobalt e Haileybury. Gardner suxeriu que O'Brien crease un equipo de xogadores francófonos radicado en Montreal, que rivalizase co equipo anglófono dos Wanderers. Como resultado, o 2 de decembro de 1909 fundouse a National Hockey Association (NHA), e Les Canadiens foron creados dous días máis tarde, inicialmente financiados por O'Brien co intento de transferir a propiedade a deportistas francófonos de Montreal canto antes.
Os Canadiens xogaron o seu primeiro partido o 5 de xaneiro de 1910, adestrados por Jack Laviolette. Ante un pavillón cheo con 3.000 espectadores, derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga. A vitoria foi borrada dos libros de historia pouco despois, cando a CHA colapsou despois de tan só dúas semanas de competición, e a NHA escolleu reiniciar a tempada despois de absorber os Ottawa Senators e os Montreal Shamrocks da CHA. O primeiro partido dos Canadiens da nova tempada foi disputado o 19 de xaneiro, cunha derrota por 9–4 fronte aos Renfrew Creamery Kings. Os Canadiens gañaron tan só dous dos seus 12 partidos da tempada, e acabaron na última posición da liga de oito equipos.
George Kennedy, dono do Club Athlétique Canadien (CAC), reclamou os dereitos do nome do equipo aos "Canadiens" a tempada seguinte, mais resolveu a disputa comprando o equipo a O'Brien por 7.500 dólares.
Os Canadiens chegaron aos play-offs por primeira vez na tempada 1913–14, cando empataron cos Toronto Blueshirts na cabeza da liga con 26 puntos. Os dous equipos xogaron unha serie de dous partidos para alzarse co campionato, que se decidiu polos goles totais. Georges Vézina conseguiu un shutout fronte aos Blueshirts 2–0 no primeiro partido, mais os Canadiens foron derrotados por 6–0 no segundo e perderon a serie. Dous anos despois, na tempada 1915-16, os Canadiens gañaron o seu primeiro título da NHA, a O'Brien Cup, cun rexistro de 16 vitorias, 7 derrotas e un empate, tres vitorias máis que os segundos clasificados, os Senators. O título conseguido polos Canadiens outorgoulles a súa primeira presenza nas finais da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Portland Rosebuds da Pacific Coast Hockey Association (PCHA). No partido decisivo, disputado en Montreal, Goldie Prodgers marcou o gol gañador cando só faltaban catro minutos para acabar o partido, dando aos Canadiens a súa primeira Stanley Cup.
Creación da NHL
A NHA viu o seu final no inverno de 1917 logo de varias longas disputas entre o dono dos Blueshirts Eddie Livingstone e os outros catro equipos da liga sobre quen posuía os dereitos de varios xogadores. Con todo, Canadiens, Wanderers, Senators e Quebec Bulldogs crearon unha nova liga o 26 de novembro, a National Hockey League (NHL), non convidando a unirse a Livingstone. Con todo, os catro equipos comprenderon que sería impensable non ter un equipo de Toronto na súa liga. Tamén necesitaron un cuarto equipo para equilibrar a táboa logo das dificultades económicas que forzaron a desaparición dos Bulldogs (como se viu despois, non tomarían o xeo ata 1919). Con isto en mente, concederon unha franquía "temporal" á Toronto Arena Company, a cal finalmente evolucionou cara aos rivais dos Canadiens, os Toronto Maple Leafs.
miniatura|esquerda|Georges Vezina xogou 16 tempadas nos Montreal Canadiens entre 1910 e 1925. O [[Vezina Trophy foi nomeado no seu honor.]] Joe Malone anotou cinco goles para os Canadiens no seu debut na NHL o 19 de decembro de 1917, unha vitoria sobre os Senators. A liga estivo a piques de rematar para o equipo o 2 de xaneiro de 1918, logo de que un incendio destruíra o Montreal Arena, a casa tanto dos Wanderers como dos Canadiens. Os Canadiens trasladáronse ao Jubilee Arena, un pavillón con capacidade para 3.000 espectadores, mais os Wanderers cesaron as súas operacións, reducindo a NHL a tres equipos. Xogando un renovado calendario de tempada, Montreal gañou a primeira metade do título, mais perdeu o título de liga na segunda metade fronte a Toronto por 10-7 nunha serie a dobre partido decidida polos goles totais.
Os Canadiens gañaron o título da NHL fronte aos Senators na tempada 1918-19, e viaxaron ao oeste para enfrontárense aos campións da PCHA, os Seattle Metropolitans, para conquistar a súa primeira Stanley Cup. As series son máis recordadas pola súa cancelación debido á epidemia de gripe española. Varios xogadores de ambos os dous equipos enfermaron, levando ás autoridades sanitarias de Seattle a cancelar o sexto e decisivo partido. Ante a imposibilidade de Kennedy para atopar xogadores, anunciou que perdera o partido, porén os Metropolitans rexeitaron o título.
Na tempada 1923–24 o equipo finalizou segundo na liga regular tras Ottawa, mais derrotou os Senators nos play-offs para gañar o campionato de liga e chegar á final da Stanley Cup fronte aos Calgary Tigers da Western Canada Hockey League (WCHL). Os Canadiens gañaron a serie ao mellor de tres encontros en dous xogos, conseguindo a súa segunda Stanley Cup. Howie Morenz era a estrela ofensiva da serie, anotando un hat trick no primeiro partido e un gol no segundo.
Para a tempada1924–25, os Canadiens celebraron o seu status de campión mundial cun deseño especial para o seu xersei. O equipo pasou o seu logo CH ás súas mangas e xogou cun gran globo do mundo no frontal dos seus xerseis. Montreal finalizou na terceira posición da clasificación da liga e derrotou Toronto nas semifinais. Os principais xogadores dos Hamilton Tigers rexeitaron participar nunha serie dos play-offs se non se lles pagaban 200$ adicionais a cada un. Ao non ceder nas súas exixencias, o presidente da NHL Frank Calder suspendeu ao equipo enteiro, e declarou campión de liga aos Canadiens. Así, os Habs viaxaron á costa do Pacífico para xogar contra os Victoria Cougars da WCHL nas finais da Stanley Cup de 1925. Os Cougars gañaron as series ao mellor de cinco encontros por 3 a 1; esta foi a última vez que un equipo que non fora da NHL gañou a Stanley Cup.
En 1931 os Canadiens convertéronse no primeiro equipo na historia da Stanley Cup en repetir campionato tras derrotar os Chicago Black Hawks en cinco partidos, revalidando o título conseguido na tempada anterior fronte aos Boston Bruins.
Gran Depresión e Segunda Guerra Mundial
miniatura|270px|Os Canadiens en 1942. A asistencia estaba en declive en toda a liga cando tivo lugar a Gran Depresión. Os Habs rexistraron un balance perdedor na tempada 1932–33, o que reduciu a asistencia. A situación económica obrigou o equipo a vender a Morenz aos Black Hawks en 1934 para tentar recortar custos, nunha decisión moi impopular.
Con perdas de 60 000$ nas dúas tempadas anteriores, os Canadiens foron postos temporalmente á venda en 1935. Dandurand e Cattarinich entraron en negociacións para vender o club e trasladalo a Cleveland (Ohio, Estados Unidos), mais un sindicato local de homes de negocios de Montreal liderado por Maurice Forget e Ernest Savard evitou a transferencia. Porén os Canadiens finalizaron co peor rexistro da liga na 1935–36, o que levou os propietarios a pedir a Cecil Hart que adestrase o equipo, quen aceptou coa condición de que recuperasen a Morenz, que finalmente regresaría logo dun traspaso cos New York Rangers. Mais o seu retorno duraría menos dun ano a causa dunha lesión.
Os Canadiens continuaron a rematar preto das últimas posicións da clasificación da liga durante varias tempadas. A menor puntuación chegou na tempada 1939–40 cando, cun cadro envellecido, os Canadiens só gañaron 10 partidos, o que reduciu a asistencia de público, facendo que Savard e os seus socios considerasen a suspensión de operacións polo menos durante a segunda guerra mundial. En lugar diso venderon a franquía ao propietario do equipo, a Canadian Arena Company.
Neste punto, o alivio chegou dun inesperado propietario dos Maple Leafs. A Depresión forzara xa a tres equipos a pechar ou suspender operacións para non regresar. Ademais, os New York Americans foran tutelados pola liga desde 1936, e considerábase que era cuestión de tempo que desaparecesen. Smythe non quixo ver desaparecer os Canadiens, e suxeriu que Arena Company contratase o ex-adestrador dos Maple Leafs, Dick Irvin. Arena Company aceptou de bo grado a suxestión de Smythe, e volveuse a Irvin para liderar a revitalización do equipo.
En 1943, o esforzo da guerra tivo un efecto devastador en moitos cadros de xogadores. Mais en contraste co resto dos equipos, os Canadiens tan só perderon a un xogador chave, Ken Reardon. O novo fenómeno Maurice Richard tentou alistarse, mais foi rexeitado debido á súa historia médica. Liderados pola "Punch Line" de Richard, Toe Blake e Elmer Lach, os Habs gañaron a súa quinta Stanley Cup en 1944, perdendo tan só cinco partidos na liga regular. Na tempada 1944–45, o equipo gañou 38 partidos e perdeu só oito.
Era do Original Six
esquerda|miniatura|[[Maurice Richard|Maurice "Rocket" Richard foi a estrela dos Canadiens desde 1942 ata 1960 e o protagonista dos disturbios que tiveron lugar en Montreal en 1955.]] Antes da expansión da NHL de 1967, a liga foi reducida a seis franquías, que serían coñecidas despois de 1967 polo nome de "Original Six". Frank J. Selke substituíu a Tommy Gorman como director xeral dos Canadiens en 1946, e mantívose no posto ata 1964.
En marzo de 1955, Richard foi suspendido para o resto da tempada, incluídos os play-offs, logo de recibir unha sanción durante un partido por atacar a Hal Laycoe de Boston e posteriormente agredir un xuíz de liña que interveu. A suspensión provocou unha vaga de ira contra o presidente da liga Clarence Campbell, que foi advertido de que non asistise ao partido programado en Montreal logo de ter recibido numerosas ameazas de morte, principalmente por parte de franco-canadenses que o acusaban de parcialidade antifrancesa. Nos exteriores do estadio rexistráronse disturbios que foron coñecidos como Affaire Richard. Este incidente puxo en evidencia a separación cultural crecente entre o Quebec francés e o Canadá inglés, e o disturbio é a miúdo descrito como unha manifestación temperá da Revolución Tranquila do Quebec.
A tempada 1955-56 foi a primeira de Toe Blake como adestrador xefe, que foi contratado para axudar a controlar o temperamento de Richard. A vitoria de 1956 iniciou unha serie de cinco Stanley Cups consecutivas sen precedentes para os Canadiens entre 1956 e 1960; a final de 1960 foi a décima participación consecutiva de Montreal nas series polo campionato.
Cando a NHL instituíu o draf afeccionado en 1963, concedéuselles aos Canadiens a opción de substituír a súa primeira elección con dous "Cultural Picks" que podía ser utilizado para escoller dous xogadores franco-canadenses antes de que calquera outro equipo fixese as súas seleccións. O equipo utilizou unha destas eleccións en 1968, e ambas en 1969, cando seleccionou a Réjean Houle e Marc Tardif, dúas grandes promesas. Esta opción foi eliminada despois do draft de 1969.
Selke retirouse en 1964 e foi sucedido por Sam Pollock. Pollock, que con frecuencia é considerado o mellor director xeral da historia da NHL, levou os Canadiens a conquistar nove campionatos da Stanley Cup durante os 14 anos nos que estivo ao temón do equipo. Unha das súas tácticas chave foi traspasar vellas estrelas aos equipos de expansión a cambio de eleccións no draft, o que levou o equipo a elixir os futuros Hall of Famers Guy Lafleur, Larry Robinson e Ken Dryden. Os Canadiens gañaron dous títulos consecutivos en 1965 e 1966, e chegou á final de 1967 fronte ao Toronto como gran favorito. A cidade de Montreal confiaba tanto nos Canadiens que construíra un espazo para a Stanley Cup no recinto da Expo 67, mais os Canadiens caeron fronte aos Maple Leafs na última final da NHL da época dos Original Six.
1967–79: era das expansións
dereita|miniatura|[[Larry Robinson, retratado en 2008, xogou 17 tempadas en Montreal, gañando seis campionatos. ]] A NHL dobrou o seu tamaño a 12 equipos na tempada 1967–68 e organizouse en dúas divisións: a División Leste, cos seis equipos orixinais, e a División Oeste, na que se encadraron as seis franquías de expansión. O formato dos play-offs foi construído de xeito que un equipo constituído se enfrontase a un equipo de expansión nas finais da Stanley Cup. Os Canadiens recuperáronse da súa derrota en 1967 para varrer os St. Louis Blues por catro partidos a cero tanto en 1968 como en 1969 para conseguir o seu 15º e 16º títulos.
Os Canadiens quedaron fóra dos play-offs na tempada 1969–70, perdendo a última praza para as series no Leste nun desempate cos Rangers, sendo a única vez entre 1948 e 1995 na que os Canadiens non conseguiron clasificarse para os play-offs. Con todo, o equipo recuperouse na tempada 1970–71, gañando a súa 17ª Stanley Cup. Porén, a pesar do seu triunfo, Al MacNeil foi cesado como adestrador despois de tan só unha tempada en medio de conflitos con varios xogadores, entre eles Henri Richard, que describiu a MacNeil como "incompetente" durante os play-offs. MacNeil foi substituído por Scotty Bowman, un nativo de Montreal e antigo adestrador dos Blues. Bowman adestrou os Canadiens durante oito tempadas, gañando cinco Stanley Cups, incluíndo catro consecutivas entre 1976 e 1979.
Seguindo o éxito das Summit Series en 1972, organizáronse unha serie de partidos de exhibición entre equipos da NHL e a Liga Soviética coñecidos como Super Series. Na véspera do Aninovo de 1975, os Canadiens enfrontáronse ao Exército Vermello Soviético nun partido que é considerado como un dos mellores xogados nunca. Un concurso entre os dous mellores equipos de hóckey do mundo, o partido finalizou con empate a 3 goles grazas á magnífica actuación do porteiro soviético Vladislav Tretiak, que conseguiu 35 paradas.
Os Canadiens da tempada 1976–77 gañaron 60 partidos nunha liga de 80 partidos, perdendo tan só oito partidos, e tan só un na súa casa. Os Canadiens eran tan dominantes que Dryden queixouse a The Hockey News de que estaba "un pouco aburrido" pola falta de competitividade. A tempada 1978–79 coroou a serie de catro campionatos consecutivos despois de derrotar na final aos Rangers en cinco partidos.