cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro López Vázquez
Traxectoria
Fillo único de Juan López "Xan das Cacharras". Membro da sociedade agraria Unión de Carnota, foi un dos promotores da Federación Agraria do Partido de Muros creada en 1922. Foi nomeado mestre interino da escola de nenos de Brión en abril de 1922. Nese ano solicitou autorización para abrir unha escola en Vilar de Parada. Mestre da escola de Canedo. Publicou algunha colaboración en El Eco de Santiago e El Compostelano. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, en marzo de 1937, foi retido e colgado polas pernas nunha das vigas da casa que usaba para dar escola no Campiño, en Vilar de Parada. Torturado durante varios días, queimáronlle os dedos das mans, posteriormente virárono e sometérono a toda clase de agresións. Acabou morrendo no mesmo lugar onde foi torturado. Ao falecer, os asasinos botáronlle unha carta por debaixo da porta ao seu pai, para que se fixese cargo do cadáver e dándolle indicacións do que debía facer. En abril a Comisión Depuradora do Maxisterio requiriuno para enviarlle os pregos de cargos. Foi separado do servizo e baixa no posto en xullo de 1940.
Alfredo II
Alfredo dos Santos, máis coñecido como Alfredo II, nado no Río de Xaneiro o 1 de xaneiro de 1920 e finado o 23 de outubro de 1997, foi un futbolista brasileiro, que xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Desenvolveu case toda a súa carreira no Vasco da Gama, agás un ano co Flamengo (1949). Recibiu o alcume de "Alfredo II" dado que no Vasco xogaba outro Alfredo. Gañou con ese club cinco Campionatos Cariocas (1945, 1947, 1949, 1950 e 1952) e o Campionato Suramericano de Campións, considerado o precursor da Copa Libertadores.
Selección brasileira
Foi catro veces internacional coa selección brasileira, coa que disputou o Mundial de 1950, no que o seu equipo acabou subcampión despois de perder contra o Uruguai no célebre Maracanazo. Xogou un só partido durante o torneo, un empate a dous goles contra Suíza no que marcou o primeiro gol do encontro.
Cortiñas, Barán, Paradela
Cortiñas é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 28 habitantes, dos cales 12 eran homes e 16 eran mulleres.
Segundo Nicandro Ares Cortiñas deriva do latín (corte, curral) diminutivo que sería unha terra cultivable ao redor das casas.
Boom Beach
Boom Beach é un videoxogo de estratexia móbil para os sistemas iOS e Android, desenvolvido por Supercell. Foi lanzado de manera limitada no Canadá o 11 de novembro de 2013 e an aberto para o público o 26 de marzo de 2014.
Jugabilidade
Boom Beach é un xogo de estratexia que combina ataques contra outros xogadores e ataques contra bases xeradas automaticamente polo xogo. O xogo se desarrolla nun archipiélago tropical co xogador nunha illa con defensas e tropas (similar ao estilo de Clash of Clans).
Os xogadores poden construír a súa base, mellorar e desbloquear as súas defensas e edificios. Boom Beach combina campañas dun xogador individual coa capacidade de atacar a outros xogadores no modo multixogador no mesmo mapa. Boom Beach ha estado no top 10 de xogos en 22 países desde o seu lanzamento. O xogo enfronta ao xogador contra un inimigo coñecido como "A Guardia Escura" quen son a miúdo representados por un militar de alto rango chamado "Hammerman".
Recursos
En Boom Beach o xogador necesita recolectar recursos como ouro, madeira, pedra, e en niveis máis altos, herro; para mellorar e construír tropas e edificios. O xogo tamén utiliza unha moeda especial: os diamantes. Os diamantes poden ser outorgados despois de haber logrado certos obxectivos o como recompensas a eventos especiais, pero a maneira principal de adquirir os diamantes é comprándolos utilizando diñeiro real. Os diamantes tamén poden ser adquiridos facendo clic nas caixas de tesoro cando aparecen de maneira aleatoria no mapa. Os diamantes poden ser utilizados para axilizar cada aspecto do xogo (excepto nas operacións co submarino); desde tempo de construción de edificios e estatuas, ata a creación de tropas e melloras na Armería. Tamén se poden usar para comprar máis ouro, madeira, pedra o ferro. O único que non se pode comprar con diamantes é Información Militar e as Pedras do Poder que poden ser utilizadas para mellorar varios aspectos do xogo como a vida das tropas o dos edificios, produción de recursos entre outros.
Recepción
Na Google Play ten unha recepción de 4,5 sobre 5 e na App Store ten unha recepción de 4,6 sobre 5.
Super Arcas
Super Arcas foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 e formado por unha soa etapa.
Características
Super Arcas foi unha versión mellorada do foguete sonda Arcas cun tempo de ignición de ata 40 segundos. Era capaz de enviar 4 kg de carga útil a 100 km de altura ou 8 kg a 40 km. Foi usado como foguete sonda meteorolóxico para obter datos das capas altas da atmosfera.
Outros artigos
Arcas
Mull of Kintyre
The Mull of Kintyre (en gaélico Maol Chinn Tire [mɯːl̪ˠ çiɲˈtʲʰiːɾʲə] ) é o extremo sur da península de Kintyre, ao suroeste de Escocia. O seu nome é unha anglicización do orixinal goidélico Maol Ceanntìre. Na zona hai un faro histórico, e a súa fama estendeuse enormemente desde que en 1977 o ex Beatle Paul McCartney coa súa banda Wings lle dedicou unha canción homónima na súa honra.
Xeografía
O Mull de Kintyre está situado no extremo sur da península do mesmo nome, polo que é un importante punto de paso e vixilancia. Esta península está entre o mar das Hébridas e o Firth of Clyde. Desde este promontorio pódese ver tanto Ailsa Craig como a costa norte de Irlanda.
O estreito de Moyle, que forma parte da Canle do Norte, permite navegar desde o mar de Irlanda até o océano Atlántico. No seu punto máis próximo, Irlanda está a só 20 km a través do estreito, sendo a distancia máis curta entre a illa de Irlanda e Gran Bretaña.
Os bordos empinados e elevados da costa de Kintyre fan que sexa un perigo para a aviación, especialmente para os avións pequenos. Na beira do Mull pódense ver os restos de varios avións estrelados durante a Segunda guerra mundial.
Historia
O Mull, pola súa situación estratéxica, foi unha importante ponte de conexión ao longo da historia. Crese que xa era usado polos primeiros europeos que cruzaron a Irlanda. En tempos máis próximos, foi utilizado polos escotos cando viaxaban desde Irlanda para establecer o reino de Dalriada na zona da actual Dál Riata.
Faro
O faro de Mull of Kintyre foi o segundo construído por orde do Northern Lighthouse Board. Foi deseñado e construído polo enxeñeiro Thomas Smith, e foi rematado en 1788. Este faro tivo que ser reconstruído na década de 1820, pasou a ser eléctrico en 1976 e automatizouse en 1996. A antiga casa do faro é hoxe un lugar turístico dirixido polo National Trust for Scotland.
O termo mull
O nome Mull provén do Goidelic Maol, e designa un outeiro redondo, un cumio ou unha montaña sen árbores (figurativamente tamén se usaba para referirse a unha testa ou unha calva). Como adxectivo, a palabra designa algo que está espido. En Escocia úsase máis habitualmente no suroeste do país, onde se emprega para referirse a golfos ou promontorios e, máis concretamente, ao final dunha península. Ademais de Kintyre, hai outros mulls en Escocia, como o Mull of Galloway, o Mull of Oa (en Islay), o Mull of Cara (no sur da illa de Cara), o Mull of Logan (nos Rhins de Galloway ) ou Mull Head en Orkney (Orcadas).
O nome da illa de Mull, nas Hébridas Interiores, parece ter unha derivación pregaélica diferente.
Ophisaurus
Ophisaurus é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos anguimorfos, familia dos ánguidos e subfamilia dos anguinos.
Nuria Vilán Prado
Nuria Vilán Prado, coñecida como Nuria Vil, nada en Santo André de Comesaña (Vigo) en 1993, é unha poeta galega.
Traxectoria
Formouse en estudos de lingua e literatura nas universidades de Vigo e Santiago de Compostela. Forma parte do proxecto de poesía escénica Dúas Gamberras e un Micro canda Vanessa Glemsel. Traballa como creadora de contidos na canle Coidado coa cadela e xestiona un perfil na plataforma de mecenado Patreon. Colaborou no espectáculo Por Xela! de A banda da Loba e coa marca de roupa ourensá Salsa Gaucha, que traballa pezas téxtiles a partir de poemas e versos.
Ophisaurus
Descrición
O xénero foi descrito en 1803 polo zoólogo francés, especializado en ornitoloxía e herpetoloxía, François Marie Daudin, na súa obra ''Histoire Naturelle, Générale et Particulière des Reptiles; Ouvrage faisant suite aux Œuvres de Leclerc de Buffon, et partie du Cours complet d'Histoire naturelle rédigé par C.S. Sonnini, membre de plusieurs Sociétés savantes. Tome septième''. París: F. Dufart. (Ophisaurus, novo xénero, p. 346). Texto completo dixitalizado.
Especies
O xénero integra as seguintes seis especies:
Regina Fleszarowa
Regina Fleszarowa, nada en Wiśniewo o 28 de marzo 1888 e finada o 1 de xullo  de 1969, foi unha xeógrafa e  xeóloga polaca, que participou na defensa dos dereitos da muller e foi senadora da Segunda República Polaca entre 1935 e 1938. Estudou na Sorbona e en 1913 obtivo o primeiro doutoramento en ciencias naturais concedido a unha muller polaca. Considerada pioneira no establecemento das ciencias da terra en Polonia, publicou máis de 100 obras sobre a xeografía e a xeoloxía do país. A súa bibliografía de 5 volumes sobre a historia das ciencias da terra en Polonia considérase o seu maior logro. En 1960 concedéuselle a Bandeira de 1ª Clase da Orde do Traballo.
Traxectoria
Os pais de Regina  Zofia  Danysz  posuían unha pequena leira en  Brusów, onde se criou e completou a súa educación primaria. Estudou en Varsovia e Kíiv, antes de trasladarse a Zürich en 1906. Centrando a súa formación na xeografía, Danysz trasladouse a París en 1907, para asistir a clases de xeografía e xeoloxía, participando en viaxes de investigación durante as pausas semestrais aos montes  Tatra e  Kujawy, dirixidos por  Ludomir  Sawicki. En 1910 licenciouse en ciencias na Universidade de París, continuando cos estudos de doutoramento. Estudando con Eugeniusz  Romer e Charles  Vélain, preparou unha tese,  Etude critique d'une  carte  ancienne de  Pologne  dresée par  Stanislas  Staszic (1806) (Estudo crítico dun mapa antigo de Polonia creado por  Stanislas  Staszic [1806]) que analizaba o seu traballo topográfico nos  Cárpatos. A principios de 1913, recibiu o primeiro doutoramento en ciencias naturais concedido a unha muller polaca.
Carreira
A partir de 1912, Danysz deu conferencias sobre topoloxía e participou activamente na Asociación de  Fusileros, así como nas lexionarias. Comezou a súa carreira en 1913 traballando con Romer, que estaba na Universidade de  Lviv, recompilando información sobre as precipitacións atmosféricas en varios lugares de Polonia. Mentres traballaba con Romer, coñeceu a un colega  geólogo,  Albin  Fleszar, con quen casaría máis tarde. Danysz e Romer publicaron os seus descubrimentos en Varsovia en 1913. Ao trasladarse a Zakopane ao redor de 1915, participou activamente na prensa en favor dos dereitos da muller e presidiu o Consello de Mujeres Polacas ( Rady Polek), asistindo ás convencións europeas do Consello Internacional de Mulleres en Bruxelas,  Dubrovnik e Edimburgo. Ela e Felszar casaron e tiveron un fillo,  Mieczysł aw  Albin. A parella traballou xunta en estudos xeolóxicos nos Cárpatos. Tras a morte do seu marido en 1916, Fleszarowa e o seu fillo trasladáronse a Varsovia, onde traballou durante un breve período no Ministerio de Ilustración Pública. En 1918, axudou a fundar a Sociedade Xeográfica Polaca ( Polskie Towarzystwo  Geograficzne, PTG).
En 1919, Fleszarowa converteuse en bibliotecaria do Instituto Xeolóxico Nacional de Varsovia e adquiriu unha colección de máis de 30.000 volumes durante o seu mandato, que durou ata a Segunda Guerra Mundial. Ao mesmo tempo, continuou coas súas investigacións e publicou artigos como Stanisł aw  Staszic  jako  przyrodnik ( Stanisł aw  Staszic como naturalista, 1926) e  Spis  jaskiń  krajowych (Lista de covas nacionais, 1933) en revistas científicas. Entre 1920 e 1939, Fleszarowa publicou 18 textos para a Bibliografía Xeolóxica de Polonia. Tamén traballou como editora de Ziemia, a revista da Sociedade Xeográfica a partir de 1929. Ao longo da súa vida, Fleszarowa publicou máis de 100 artigos sobre a historia científica e a xeografía de Polonia, incluíndo a recompilación de estudos de científicos rusos en territorios polacos, a recollida de información mediante cuestionarios sobre os traballos xeolóxicos realizados durante a Ocupación, así como a publicación dun dicionario biográfico de  xeólogos polacos.
Las niñas de cristal
Sinopse
O filme conta a amizade desenvolvida entre dúas bailarinas dunha empresa de ballet.
Regina Fleszarowa
Carreira
En 1935, Fleszarowa foi nomeada senadora polo Presidente da República Polaca. Durante o seu mandato, centrouse na organización formal das actividades científicas e na ampliación dos dereitos dos cidadáns. En 1937 foi unha das organizadoras do Club Democrático de Varsovia, do que foi vicepresidenta e do Partido da Alianza Democrática. O seu mandato no Senado terminou en 1938 e durante a Ocupación de Polonia uniuse ao movemento clandestino, participando no Exército do Interior. Traballou na elaboración de información e propaganda para o Exército Interior, distribuíu mapas e publicou literatura, creando unha redacción de escritos clandestinos. Traballou para ocultar aos xudeus e dirixiu reunións secretas de bibliotecarios, liderando o esforzo por ocultar o arquivo da Asociación de Bibliotecarios Polacos. Ao fuxir da cidade antes do levantamento de Varsovia en 1944, Fleszarowa dirixiuse a  Lublin e traballou como contacto co Comité Polaco de Liberación Nacional. En outubro de 1944, foi nomeada xefa do Departamento de Bibliotecas do Ministerio de Educación.
Las niñas de cristal
Produción
O guión foi escrito por Jota Linares xunto con Jorge Naranjo. Producido por Federation Spain (unha subsidiria española de Federation Entertainment), o filme comezou a rodarse en Madrid o 8 de febreiro de 2021. A rodaxe rematou en abril de 2021.
Regina Fleszarowa
Carreira
En 1945, foi cofundadora da reorganización da liga de Mulleres e foi nomeada para traballar no Ministerio de Asuntos Exteriores do goberno do Partido Democrático. Participou nas conferencias de paz celebradas en Moscova, París, Potsdam e Praga, e foi unha das  cartógrafas que trazou a fronteira occidental de Polonia. De 1945 a 1948, formou parte do Consello Municipal de Varsovia. En 1951 comezou a traballar no Museo da Terra da Academia Polaca de Ciencias. Antes da súa xubilación, en 1958, preparou unha bibliografía sobre a historia das ciencias da terra en Polonia, que abarcaba un período de 200 anos. Esta obra foi o seu "maior logro científico", xa que abarcaba o material desde mediados do século XVIII ata mediados do século  XX en 5 volumes   Como se xubilou antes de que se publicase o segundo volume, outros editores traballaron para completar a publicación.
Tras a súa xubilación, Fleszarowa continuou o seu traballo coa liga de Mujeres e asistindo ás reunións da Academia Polaca de Ciencias, publicando obras como Materiał ach i  Studiach  z  Dziejów  Nauki  Polskiej (Materiais e estudos da historia da ciencia polaca) e dous extensos estudos. Un deles avaliaba o mapa xeolóxico de Polonia de J. S.  Guetard, de 200 anos de antigüidade, e o outro trataba de Varsovia tal e como se describía en The Physiographic Diary entre 1881 e 1921. En 1960 concedéuselle a Bandeira de 1ª Clase da Orde do Traballo.
Cadeiras, Barán, Paradela
Cadeiras é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Segundo Nicandro Ares Cadeiras deriva do latín vulgar (derivado cathedra) por ser sitio de bancais ou muras similares a asentos.
Wadi Al-Hitan
thumb|Wādī al-Ḥītān Wādī al-Ḥītān (وادي الحيتان) é un sitio paleontolóxico na Gobernación de Faiyum de Exipto, a úns 150 km. ao suroeste do Cairo. Foi designado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xullo de 2005 polos seus centos de fósiles dalgunhas das primeiras formas de balea, os archaeoceti (unha suborde de baleas agora extinta). O sitio revela probas para a explicación dun dos maiores misterios da evolución das baleas, a aparición da balea como un mamífero oceánico dunha vida anterior como animal terrestre. Ningún outro lugar do mundo ofrece a cantidade, concentración e calidade deste tipo de fósiles, como a súa accesibilidade e a súa configuración nunha paisaxe atractiva e protexida. Polo tanto, o val foi inscrito na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2005.
Historia
Os primeiros esqueletos fósiles de baleas descubríronse no inverno de 1902–03. Na década de 1980 o interese polo sitio retomouse a medida que os vehículos de tracción ás catro rodas fixéronse máis dispoñibles. O interese continuo coincidiu coa visita do sitio por parte dos coleccionistas de fósiles, e moitos ósos foron eliminados, o que provocou a petición de que o xacemento fose conservado. Os restos mostran a típica forma estilizada do corpo das baleas modernas, aínda que conservan algúns dos aspectos primitivos da estrutura do cranio e dos dentes. O esqueleto máis grande atopado alcanzou ata 21 m de lonxitude, cunhas aletas ben desenvolvidas de cinco dedos nas extremidades anteriores e a presenza inesperada de patas traseiras, pés e dedos nos pés, non coñecidos anteriormente en ningún archaeoceti. A súa forma era serpentina e eran carnívoros. Algúns destes restos esqueléticos están expostos, pero a maioría están enterrados superficialmente en sedimentos, lentamente descubertos pola erosión. Wādī al-Ḥītān ofrece evidencias de millóns de anos de vida mariña costeira.
thumbnail|No lugar descubríronse un esqueleto de baleas como [[Basilosaurus]]
Fósiles
Os fósiles de baleas varían desde ósos únicos ata esqueletos enteiros, e actualmente están expostos varios esqueletos parciais na parte pública do parque. As dúas baleas comúns son a grande Basilosaurus, e a máis pequena (de 3 a 5 metros) Dorudon. Polo menos coñécense outras dúas especies de restos máis raros. As baleas posúen extremidades posteriores pequenas, que non se ven nas baleas modernas, e un poderoso cranio con dentes semellantes aos dos mamíferos terrestres carnívoros. Outros mamíferos están representados polos esqueletos de tres especies de sirenios ou vacas mariñas. Estes eran totalmente mariños como as baleas, e tamén mostran características primitivas que non se ven nas especies modernas e posúen dentes que suxiren que pastaban en herbas mariñas e outras plantas mariñas. Tamén rexistráronse ósos do elefante primitivo Moeritherium.
Os réptiles fósiles están representados por fósiles de crocodilos e tartarugas mariñas, e tamén rexistráronse ósos de serpes mariñas. Hai moitas especies de peixes óseos, tiburóns e raias representadas, pero a maioría dos fósiles son dentes pequenos illados e estes non adoitan ser chamativos. Os fósiles de peixes máis grandes inclúen a cabeza e as espiñas do peixe serra, o parque dispón dunha cabeza de peixe serra de 1,8 metros de lonxitude. As cunchas fósiles non son comúns nas principais rochas baleeiras, pero son moi comúns noutras rochas, pódense ver moitas rochas caídas cheas dunha gran variedade de cunchas fósiles. Os fósiles de numulita en forma de disco son comúns nalgúns lugares, e moitas veces recubren o chan do deserto. Un gran tronco está presente no parque, e este está cheo de fósiles tubulares de vermes navais. Tamén se coñecen algunhas herbas mariñas fósiles. miniatura|Val das baleas
O fósil máis antigo descuberto ata agora dun pelicano (que data de finais do Eoceno) identificouse en Wādī al-Ḥītān en 2021.
Xeoloxía
A xeoloxía do val dá lugar á paisaxe, coa erosión eólica e hídrica producindo espectaculares cantís e outeiros. As rochas presentes en Wādī al-Ḥītān son todas do Eoceno medio ao Eoceno tardío e comprenden tres unidades de rocha principais. A Formación Gehannam comprende lodos mariños abertos, que están en gran parte presentes no terreo máis chairo ao leste do parque público. A unidade de rocha que contén a maioría dos fósiles de baleas é a Formación Birket Qarun. Está formada por areniscas mariñas abertas amareladas que forman a maioría dos cantís e outeiros. A monotonía destas areniscas está rota por unha capa branca chea de madrigueiras de animais ben conservadas (anteriormente se pensaba que eran raíces de mangle) e unha capa de lodo negro por riba diso. Cando os cantíls da Formación Birket Qarun son seguidos cara ao leste, son substituídos por lodos da formación Gehannam, o que indica un cambio na profundidade da auga de menor a máis profunda nesa dirección. Os cumios dos cantís máis altos están dentro da Formación Qasr el Sagha, que está formada por lodos escuros que se alternan con calcáreas cheas de cunchas e que representa un ambiente lagunar.
Vida salvaxe
Wādī al-Ḥītān, tamén alberga 15 especies de plantas do deserto, dunas de area e uns 15 tipos de mamíferos salvaxes, incluíndo o lobo exipcio, o Raposo común, a mangosta exipcia, o gato montés africano e a gacela dorcas. Os raposos do deserto son os mamíferos máis vistos e visitan regularmente o campamento pola noite. Ademais, atraídos polos lagos de Wadi El Rayan, rexistráronse 19 especies de réptiles e 36 especies de aves reprodutoras. thumb|dereita|Posta do sol
Turismo
thumb|Vista dos outeiros de Wādī al-Ḥītān Só uns 1.000 visitantes ao ano entran en Wādī al-Ḥītān en 4x4 porque a pista non está asfaltada e atravesa areas sen marcas do deserto. Na súa maioría, os visitantes de Wādī al-Ḥītān son estranxeiros, que adoitan acampar no val os fins de semana de inverno. Dado que Wādī al-Ḥītān atópase dentro da Área Protexida de Wadi El Rayan, o mesmo plan de xestión de protección restrinxe aos visitantes a visitas guiadas previamente organizadas ao longo dun camiño prescrito. O turismo sustentable comeza a desenvolverse e a crecer na zona, e os 4x4 están sendo substituídos alternativamente por rutas a pé ou en camelo.
Tirso de Apolonia
Tirso (en Θύρσος, romanizado: Thúrsos, literalmente «tirso», «contemplador»; en Thyrsus), finado en Apolonia contra 251, é venerado como mártir cristián.
Wadi Al-Hitan
Turismo
Dado que parte de Wādī al-Ḥītān se converteu nun lugar turístico, levantáronse pasarelas entre os principais fósiles e construíronse pequenos abrigos. Este parque público é hoxe visitado regularmente por grupos de turistas, e hai un pequeno lugar de acampada.
O val está situado detrás dunha montaña coñecida como Garet Gohannam "a montaña do inferno". Á luz do sol que se pon, a montaña parece arder cunha arrepiante luz vermella.
Tirso de Apolonia
Haxiografía
Foi asasinado pola súa fe en Apolonia, Frixia, durante a persecución do emperador Decio.
Leucio (Λεύκιος Leúkios) e Calínico (Καλλίνικος Kallínīkos) foron martirizados canda el. A tradición di que Tirso soportou moitas torturas e foi sentenciado a ser serrado pola metade. Porén, a serra non penetrou, pois volveuse tan pesada que os verdugos non puideron usala.
Leucio, despois de reprochar o gobernador Cumbricius, foi colgado, gradado nos seus costados e logo decapitado.
Calínico, sacerdote pagán, converteuse despois de ver o martirio de Tirso e tamén foi decapitado.
Veneración
Tirso tiña un oficio litúrxico completo no rito mozárabe. miniatura|Interior da igrexa de San Tirso (Oviedo) miniatura|Igrexa de San Tirso, de estilo [[mudéxar, en Sahagún (León, España)]]
Onomástica
A Igrexa católica celebra a súa onomástica o 14 de decembro. En España, concretamente na Rexión de León, celébrase o 28 de xaneiro.
Barán, Barán, Paradela
Barán é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 24 habitantes, dos cales 14 eran homes e 10 eran mulleres.
Outeiro, Barán, Paradela
Outeiro é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 30 habitantes, dos cales 17 eran homes e 13 eran mulleres.
Segundo Nicandro Ares Outeiro deriva do latín medieval, sitio alto.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Estado de San Luis Potosí
San Luis Potosí é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, conforman os Estados Unidos Mexicanos.
Está situado na rexión centronorte do país, limitando ao norte con Nuevo León e Tamaulipas, ao leste con Veracruz, ao sur con Hidalgo, Querétaro e Guanajuato e ao oeste con Zacatecas.
Foi fundado o 3 de novembro de 1592.
A súa capital e cidade máis poboada é a homónima San Luis Potosí, con 824 229 habitantes (Censo de 2015).
Divídese en 58 municipios. Á parte da capital do estado, outros municipios importantes son:
Forma parte da Alianza Bajío-Occidente.
O lume
O lume é unha obra literaria de banda deseñada do debuxante galego David Rubín publicada no ano 2022.
Sinopse
Un asteroide enorme achégase á Terra. Alexander Yorba é un famoso arquitecto que ten a misión de crear unha colonia na Lúa para salvar parte da humanidade antes da catástrofe. Dedícase ao proxecto até que lle diagnostican un tumor no cerebro e decide abandonar todo.
San Pedro, Paradela, Paradela
San Pedro é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Bandeira de Guernsey
A bandeira de Guernsey é a bandeira oficial do territorio de Guernsey. Foi adoptada en 1985 e consiste nunha cruz de San Xurxo vermella cunha cruz normanda dourada dentro dela. A creación foi motivada pola confusión en eventos deportivos internacionais con competidores de Guernsey e Inglaterra que usaban a mesma bandeira. Foi deseñada polo Comité de Investigación da Bandeira de Guernsey dirixido polo Alguacil Adxunto Sir Graham Dorey. A bandeira foi inaugurada na illa o 15 de febreiro de 1985. A cruz de ouro representa a Guillerme o Bastardo, duque de Normandía (que se converteu, despois da conquista, en Guillerme I de Inglaterra). Supostamente, Guillerme recibiu unha cruz do papa Alexandre II e ondeouna no seu estandarte na batalla de Hastings. Dende o ano 2000, un estandarte vermello coa cruz úsase como bandeira civil do goberno e como estandarte azul.
San Pedro, Barán, Paradela
San Pedro é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 18 habitantes, dos cales 7 eran homes e 11 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Isaac ben Abba Mari
Isaac ben Abba Mari (יצחק בן אבא מרי) nado c. 1122 e finado c. 1193, foi un rabino provenzal procedente de Marsella.
A miúdo é referido como Ba'al ha-Ittur, despois da súa obra Ittur Soferim.
Biografía
O pai de Isaac, unha gran autoridade rabínica, que escribiu comentarios sobre o Talmud e responsa, foi o seu mestre. No seu "Ittur" Isaac adoita mencionar como outro dos seus mestres ao seu tío, quen, segundo unha nota manuscrita, foi alumno de Isaac Alfasi. Isaac mantivo unha amistosa correspondencia co rabino Tam (Xacob Ben Meír Tam), a quen tiña o costume de consultar sobre cuestións dubidosas. Abraham ben Nathan de Lunel e Abraham ben Isaac de Narbona estaban relacionados con el, mentres que o xenro deste último, Raavad, consultaba con frecuencia con el sobre cuestións científicas.
Sefer haIttur
Case ao mesmo tempo escribiu un pequeno traballo sobre os preceptos relativos ao tzitzit, a petición de Sheshet Benveniste "ha-Nasi" de Barcelona. Ambas obras forman parte do códice legal "Ittur" ou "Ittur Soferim", que ocupou a Isaac uns vinte e tres anos (de 1170 a 1193). Até os tempos modernos só se coñecía a primeira parte desta obra (Venecia, 1608); todo o códice foi publicado primeiro por Schönblum (Lemberg, 1860), e incluíu "Aseret ha-Dibrot" de Isaac, que é realmente só un nome especial para unha parte do Ittur.
O Ittur contén, en tres partes, un códice de leis case completo, e está dividido do seguinte xeito:
O libro pertence ás producións clásicas da literatura rabínica en Francia. Isaac mostra nesta obra un coñecemento dos dous Talmuds como case ningunha outra persoa da súa época posuía. Con traballos sobre o Geonim, entre eles moitos responsa e tratados que son descoñecidos hoxe en día, mostra a mesma familiaridade que coas producións dos talmudistas do norte de Francia. Ao mesmo tempo, procede de forma independente nas súas críticas, sen ter en conta a idade ou a reputación das antigas autoridades, e nin sequera aforra aos Geonim e Isaac Alfasi, aínda que os admiraba moito.
Impacto
A finais do século XVII Xacob b. Israel Sason escribiu un comentario a unha parte do Ittur, baixo o título "Bnei Ya'akov" (Constantinopla, 1704). No século XVIII escribiron comentarios á obra os seguintes autores: Eliezer b. Jacob ("Nachum"; non publicado); Abraham Giron ("Tikkun Soferim uMikra Soferim" (Constantinopla, 1756, con texto); Jacob b. Abraham de Boton dá fragmentos do seu comentario ao Ittur na súa colección de responsa, "Edut beYa'akov" (Salónica, 1720); mentres que unha obra semellante de Solomon al-Gazi perdeuse en vida do seu autor. Samuel Schönblum publicou unha edición do Ittur anotada por el mesmo. Meïr Jonah b. Samuel escribiu un comentario moi exhaustivo e aprendido.
Castro, Castro, Paradela
Castro é un lugar da parroquia de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares castro deriva do latín moi común como nome de lugar ou apelido en Galicia.
Shabono
miniatura|250px|Vista dun shabono. Un shabono (tamén xapono, shapono ou yano) é unha cabana utilizada polo pobo yanomami, un pobo indíxena que habita na selva amazónica do sur de Venezuela e o norte do Brasil. Consiste nunha estrutura ou conxunto de estruturas que forman un anel circular que rodean un espazo central aberto.
Os shabono constitúen a estrutura única dun asentamento yanomami, que polo xeral se localizan preto dos claros dun río dentro da selva amazónica, tipicamente nos afluentes menores do río Negro e do río Branco. O espazo central do interior chámase heha e é onde se desenvolven as actividades comunitarias, podendo variar entre 20 a 50 metros de diámetro aproximadamente dependendo da poboación do asentamento.
Dada a debilidade dos materiais para resistir as condicións climáticas da selva amazónica, os shabono adoitan sucumbir perante a humidade e a chuvia, polo que adoitan ser queimados e reconstruídos cada certo tempo no mesmo lugar ou preto del.
Ronnie Spector
Veronica Yvette Greenfield, nada o 10 de agosto de 1943 como Veronica Yvette Bennett e finada o 12 de xaneiro de 2022, foi unha cantante estadounidense máis coñecida polo seu nome artístico, Ronnie Spector. Formou o grupo musical The Ronettes en 1957 xunto coa súa irmá máis vella, Estelle Bennett, e a súa curmá, Nedra Talley. Ronnie liderou o grupo durante o tempo que foi producido por Phil Spector, con quen casou en 1968 e se separou en 1972.
Traxectoria
Bennett foi a voz principal de The Ronettes e durante os primeiros anos da década de 1960 tiveron grandes éxitos, como as cancións "Be My Baby" (1963), "Baby, I Love You" (1963), "The Best Part of Breakin' Up" (1964) e "Walking in the Rain" (1964). En 1964, comezou unha carreira en solitario co sinxelo "I'm So Young". Despois de 1980 publicou cinco álbums de estudio: Siren (1980), Unfinished Business (1987), Something's Gonna Happen (2003), Last of the Rock Stars (2006) e English Heart (2016). Tamén gravou unha versión estendida de She Talks to Rainbows (1999). En 1986, a súa carreira reviviu cando sacou a canción "Take Me Home Tonight" con Eddie Money.
Bennett foi alcumada en ocasións como a "moza mala do rock and roll" orixinal. En 1990 publicou as súas memorias Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts, and Madness, Or, My Life as a Fabulous Ronette. En 2007, foi incluída no Salón da Fama do Rock como membro de the Ronettes.
Toimil, Barán, Paradela
Toimil é un lugar da parroquia de Barán no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Toimil deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor do sitio, unha Villa Teodomiri.
Francisco Bustelo Vázquez
Francisco Bustelo Vázquez, nado en Ribadeo en 1901 e finado en Madrid o 8 de marzo de 1987, foi un enxeñeiro de camiños galego.
A Eirexe, Castro, Paradela
A Eirexe é un lugar da parroquia de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Francisco Bustelo Vázquez
Traxectoria
Fillo de Ramón Bustelo González. Enxeñeiro de Camiños, foi director de Energía e Industrias Aragonesas, que se encargaba da construción da planta petroquímica de Sabiñánigo no Pireneo oscense en 1936. No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Madrid para axudar á súa irmá Mercedes. Foi denunciado polos falanxistas. A empresa axudou a Francisco e buscoulle refuxio na embaixada de Francia en Madrid e despois en Francia, desde onde pasou a Donostia cando xa remataba a guerra. Logo do seu matrimonio con Carlota García del Real foi copropietario da Banca Bengoechea, que despois se denominou Banca Bustelo. En 1955 concedéronlle a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil.
A Eirexe, Castro, Paradela
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Francisco Bustelo Vázquez
Vida persoal
Casou en Madrid con Carlota García del Real González en 1930, e foi pai de José Ramón, Francisco, Carlos e Carlota Bustelo García del Real.
XXXVI edición dos Premios Goya
A 36 edición dos Premios Goya, entregados pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de España, recoñeceu o mellor do cinema español en 2021 e tivo lugar no Palau de les Arts Reina Sofia de Valencia o 12 de febreiro de 2022, sendo a primeira vez en que se entregan os premios nesta cidade. As candidaturas para cada unha das categorías déronse a coñecer o 29 de novembro de 2021 polos actores Nathalie Poza e José Coronado, e foron un total de 160 películas as que entraron en competición polos premios.
A gala non contou con presentadores propiamente senón que, os premios, foron presentados por varios actores e cineastas coñecidos. Esta foi a primeira vez na que se presentou un premio non competitivo como recoñecemento a persoeiros relevantes do cine internacional. Así, nesta edición se lle outorigou ese premio á actriz australiana Cate Blanchett, que lle foi entregado por Penélope Cruz e Pedro Almodóvar.
A película triunfadora da gala foi El buen patrón, que gañou seis premios dos 20 nomeamentos que tiña, entre eles o de mellor director e mellor película. A sorpresa foi Las leyes de la frontera, que conseguiu catro. Maixabel, tiña 14 nomeamentos e gañou tres, entre elas a de mellor actriz para Blanca Portillo. Pola contra, Madres paralelas non gañou ningún premio a pesar de contar con oito nomeamentos.
Premios
miniatura|171x171px|[[Fernando León de Aranoa, Goya 2022 á mellor dirección.]] miniatura|214x214px|[[Javier Bardem, premio Goya 2022 á mellor interpretación masculina.]]miniatura|173x173px|[[Blanca Portillo, premio Goya 2022 á mellor interpretación feminina.]] miniatura|209x209px|[[Nora Navas, premio Goya 2022 á mellor interpretación fminia secundaria.]] miniatura|195x195px|[[Urko Olazabal, premio Goya 2022 á mellor interpretación masculina secundaria.]] miniatura|240x240px|[[Chechu Salgado, premio Goya 2022 ao mellor actor revelación.]] miniatura|225x225px|[[María Cerezuela, premio Goya 2022 á mellor actriz revelación.]]
Tremeado, Castro, Paradela
Tremeado é un lugar da parroquia de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Jana Novotná
Jana Novotná, nada en Brno o 2 de outubro de 1968 e finada en Omice o 19 de novembro de 2017, foi unha tenista checa. Xogaba a servizo e volea, un estilo de xogo raro entre as mulleres durante a súa carreira.
Gañou o campionato individual de Wimbledon en 1998 e foi finalista no Grand Slam noutras tres ocasións. Ademais gañou doce torneos de dobres femininos do Grand Slam, catro de dobres mixtos e tres medallas olímpicas. Chegou ao número 2 da clasificación individual en 1997 e mantivo o número 1 da clasificación de dobres durante 67 semanas non consecutivas.
Acevedo, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Acevedo é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Acevedo indica abundancia de acivros, latín vulgar.
Igón, Castro, Paradela
Igón é un lugar da parroquia de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Igón deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor do lugar.
A Torre, Castro, Paradela
A Torre é un lugar da parroquia de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Kumārajīva
Kumārajīva (en कुमारजीव, en chinés simplificado 鳩摩羅什, en chinés tradicional 鸠摩罗什, en pinyin Jiūmóluóshí), nado no reino de Kucha en 344 e finado en Chang'an en 413 foi un monxe budista, estudoso, misioneiro e tradutor. Comezou estudando as ensinanzas das escolas Sarvastivada, despois estudou co monxe Buddhasvāmin e finalmente converteuse nun seguidor do budismo Mahayana, estudando a doutrina Mādhyamaka de Nāgārjuna.
Traxectoria
O seu pai, Kumārāyana, fillo dun ministro dun dos reinos da India, renunciou ao seu dereito á posición hereditaria como ministro para facerse monxe. A súa nai foi Jīvaka, a irmá máis nova do rei cuxana nun dos reinos de Asia Cenctral. Cando Kumārajīva tiña sete anos, a súa nai renunciou á vida secular para entrar ao sacerdocio e percorreu xunto a el a India e outros países afondando nos seus coñecementos sobre budismo. Primeiro estudou budismo Hinayana e máis tarde recibiu instrución no budismo Mahāyāna tendo como mestre a Shuryasoma. Cando regresou á súa casa, comezou a propagar o budismo Mahāyāna, e a súa reputación estendeuse ata a China.
No ano 328 Fu Chien, gobernante da dinastía Jin, ordenou ao xeneral Li Kuang invadir Kushana e outros países, e que trouxese no seu regreso á capital Chang'an a Kumārajīva. Li Kuang tomou a Kumārajīva prisioneiro, pero no camiño de regreso decatouse da caída da dinastía Jin. Li Kuang decidiu permanecer en Liang-chou onde mantivo a Kumārajīva prisioneiro durante dezaseis anos. Finalmente, Kumārajīva terminou o seu camiño a Chang-an no ano 401 a invitación de Yao Hsing gobernante da dinastía Jin tardía. Alí foi nomeado mestre da nación e mergullouse na tradución das escrituras budistas.
Traducións
As traducións de Kumārajīva foron encomiadas polas xeracións posteriores, pola súa excelencia e claridade. Estas influírron fondamente o subseguinte desenvolvemento do budismo na China e no Xapón. Kumārajīva tamén deixou moitos discípulos, máis de trescentos segundo algunhas fontes.
A moza que o tiña todo
Luckiest Girl Alive estreouse nuns poucos cinemas dos Estados Unidos o 30 de setembro de 2022, Posteriormente, estreouse en Netflix o 7 de outubro de 2022, onde conta cunha versión subtitulada en galego.
Afonso Reis Cabral
Afonso Reis Cabral, nado en Lisboa o 31 de marzo de 1990, é un escritor e editor portugués.
Traxectoria
Fixo os seus estudos no Porto, primeiro no Colexio Cedros e despois na Escola Secundaria Rodrigues de Freitas. Licenciouse en Estudos Portugueses e Lusófonos pola Universidade Nova de Lisboa, onde obtivo igualmente o mestrado en Estudos Portugueses. Até 2017 foi revisor e editor en varias editoras, sendo o último na Editorial Presença. Foi bolseiro do Centro da História da Cultura.
Obras publicadas
Escribe á man, nun caderno, e só despois pasa todo para computador.
Final de traxecto
Final de traxecto (en End of the Road) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Millicent Shelton, escrito por Christopher J. Moore e David Loughery, e producido por Tracey Edmonds, Mark Burg e Brad Kaplan. O filme está protagonizado por Queen Latifah, Chris Bridges, Mychala Lee, Shaun Dixon e Beau Bridges.
End of the Road estreouse o 9 de setembro de 2022 a través de Netflix,  onde conta con versión subtitulada en galego.
Bariz, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Bariz deriva dun antropónimo gótico, o posuidor das terras.
Bacorelle, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Bacorelle é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares, citando a J. Piel, Bacorelle trataríase dunha, terras de Baccorus.
José Mardones
José García de Mardones Ortiz de Pereda, máis coñecido como José Mardones, nado en Fontecha (Lantarón, Áraba) o 14 de agosto de 1868 e finado en Madrid o 4 de maio de 1932, foi un cantante vasco con rexistro de baixo.
José Mardondes chegou ser considerado o mellor baixo do mundo, co seu amplo rango vocal. O tenor Enrico Caruso dixo sobre el que "cando canta, oio a un arcanxo". Durante doce anos foi baixo titular da Metropolitan Opera House de Nova York.
Traxectoria
José Mardones naceu en Fontecha en 1868, fijo de Juana Ortiz de Pinedo, natural de San Martín de Don, no municipio burgalés de Valle de Tobalina, e de Gordiano García de Mardones, natural de Fontecha. A súa nai finou cando José tiña tres anos, polo que pasou tempadas coas súas tías na localidade de Briviesca (Burgos, onde comezou a súa formación musical e cantaba como tiple no coro da Colexiata. Alí decidiu realizar estudos eclesiásticos, iniciándos na prefectura de Bergonda e, posteriormente, no seminario maior de Burgos.
Con todo, as calidades da súa voz acabarían por inclinar a súa vocación a favor do canto. Logo de tentar conseguir traballo na catedral de Valladolid, onde foi rexeitado por contar só con 16 anos, marchou a Palencia, onde conseguiu un posto como salmista na catedral de Palencia, trasladándose posteriormente a Madrid, nodo cantou en diversas igrexas e chegou ser solista da igrexa de San Millán, posto que alternou con actuacións en compañías secundarias. Nesa época xa casara con Catalina Laredo, á que coñecera durante a súa estadía en Briviesca.
miniatura|200px|José Mardones, na [[Metropolitan Opera House, en torno a 1924.]]
Logo de non conseguir unha bolsa para estudar no estranxeiro comezou a actuar en zarzuelas, realizando o seu debut no teatro 'Madrid Moderno', na compañía de Emilio Sagi Barba. Tamén en Madrid presentouse para á praza de cantor da Capela Real sen éxito. Como a súa intención era adicarse á ópera aproveitou a ocasión que se lle ofreceu de cantar no Teatro Real de Madrid, nunha audición do oratorio Moisés do relixioso e compositor italiano Lorenzo Perosi, dirigido polo seu autor. Os empresarios que sucederon a Arana no Real non valoraron suficientemente notable a voz de Mardones como para renovarlle o contrato polo que Mardones viuse obrigado a dar algunhas audicións en Sevilla, Bilbao e outras capitais españolas.
A prensa difundiu o éxito que acadou nestas actuacións, recibindo propostas para cantar no estranxeiro, actuando exitosamente no Teatro Nacional de San Carlos de Lisboa, en Milán e en Buenos Aires, para chegar finalmente aos Estados Unidos, onde permaneceu durante doce anos como ídolo do público no Metropolitan de Nova York. O 12 de novembro de 1917 debutou con Aida de Verdi, interpretando o papel de Ramfis, e a súa última aparición produciuse o 17 de abril de 1926, no papel de Alvise en La Gioconda de Amilcare Ponchielli. O 6 de maio de 1926 actuou por última vez na compañía do Metropolitan no papel de Sparafucile de Rigoletto de Verdi no teatro Eastman de Nova York, baixo a dirección de Tullio Serafin. En total foron 409 representacións coa compañía.
Logo de retirarse regresou a España, onde en 1928 ofreceu un concierto en Madrid coa colaboración da Orquestra Sinfónica e en 1929 en Barcelona, nun festival organizado pola Asociación da Prensa Diaria.
Faleceu en Madrid na madrugada do 4 de maio de 1932, logo dunha longa enfermidade.
Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra
O Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra, coñecido polo acrónimo CHOP é unha institución sanitaria pública creada no ano 2012 que dá atención sanitaria especializada á poboación das comarcas de Pontevedra, Caldas, Salnés e mais Marín e Bueu no Morrazo, Soutomaior na comarca de Vigo e Cerdedo-Cotobade e Forcarei na comarca de Tabeirós-Terra de Montes. Depende do Servizo Galego de Saúde e está composto por tres hospitais e un centro de especialidades.
O hospital de maior nivel asistencial, o Hospital Montecelo, foi inaugurado en 1973, mais será substituído polo novo complexo denominado Gran Montecelo cuxa construción iniciouse o 3 de maio de 2021 e cuxa finalización está prevista para finais de 2023 ou principios de 2024.
Ademais da asistencia sanitaria, do CHOP depende a formación sanitaria de médicos internos residentes do último ano de Medicina da Universidade de Santiago e a formación sanitaria da Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra do Campus Universitario de Pontevedra.
Historia
O primeiro gran hospital da cidade foi o Hospital Provincial de Pontevedra. A decisión de crear este hospital foi tomada polo concello en 1890. En 1897 aceptáronse os primeiros pacientes. En 1928 foi transferido á Deputación Provincial de Pontevedra. No hospital realizábanse operacións preferentemente cirúrxicas e avanzadas para a súa época. Os médicos do hospital tiveron unha grande importancia na vida da cidade. En 1936, o hospital foi utilizado principalmente como hospital de guerra.
O Servizo Galego de Saúde da Xunta de Galicia decidiu integrar estes dous hospitais nun complexo hospitalario chamado Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP) en 1998.
O CHOP (Complexo Hospitalario de Pontevedra) foi declarado Complexo Hospitalario Universitario (CHU) en novembro de 2012. A declaración como Complexo Hospitalario Universitario permitiu que nos hospitais de Pontevedra impártanse docencia práctica da titulación de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela e doutras titulacións de ciencias da saúde como Enfermaría ou Fisioterapia, pertencentes ao Campus Universitario de Pontevedra.
Estrutura
miniatura|250x250px|Entrada ao [[Hospital Provincial de Pontevedra.]] O Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra está composto por:
O Hospital Montecelo conta con 600 camas na actualidade e pasará a 720 coa inauguración do Gran Montecelo. O Hospital do Salnés ten 120 camas.