cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Legia Warszawa
O KP Legia Warszawa é un club profesional de fútbol da cidade de Varsovia, en Polonia, fundado en marzo de 1916 durante a primeira guerra mundial como equipo dos lexionarios polacos, de aí o seu nome. Trala guerra quedou como equipo oficial do exército. En 1927 foi un dos 14 equipos fundadores da primeira edición da liga polaca, competición na que acadou o seu primeiro título en 1955. Na actualidade é un dos equipos punteiros do fútbol polaco, 1º na clasificación histórica da Ekstraklasa, con 8 títulos de liga no seu palmarés, 14 títulos de copa, 4 de supercopa e 1 de copa da liga. Nas competicións europeas acadou os seus mellores resultados en 1970 e 1991, disputando as semifinais da Copa de Europa 1969-70 e as semifinais da Recopa de Europa 1990-91.
O Legia disputa os seus encontros como local no Stadion Wojska Polskiego, chamado así por razóns de patrocinio. O recinto foi inaugurado en 1930 e totalmente reconstruído entre 2008 e 2011. A capacidade do estadio trala reconstrución é de 31.000 espectadores, todos sentados.
Orquestra Simfònica del Gran Teatre del Liceu
A Orquestra Simfònica del Gran Teatre del Liceu (en galego: Orquestra Sinfónica do Gran Teatro do Liceo) é unha orquestra sinfónica catalá con sede no Gran Teatre del Liceu de Barcelona. A Directora Xeral do teatro é Rosa Cullell, o Director Artístico é Joan Matabosch, e o Director Musical é Michael Boder. Pertence á Asociación Española de Orquestas Sinfónicas (AEOS). O seu primeiro director titular foi Marià Obiols e actualmente é Josep Pons que otenta este cargo.
Historia
A Orquestra Simfònica del Gran Teatre del Liceu foi fundada, coma o teatro, en 1847 (e continuando a orquestra do teatro que a Sociedade Filharmónica do Liceu fundara en 1837 no Teatre de Montsió, predecesor do actual teatro) e é a orquestra sinfónica máis antiga das que aínda funcionan no estado español, tendo actuado de xeito ininterrompido dende aquela.
Directores e actuacións
Na súa longa historia foi dirixida por grandes directores convitados, como Albert Coates, Antal Doráti, Karl Elmendorff, Franco Faccio, Manuel de Falla, Alexander Glazunov, Josef Keilberth, Erich Kleiber, Otto Klemperer, Hans Knappertsbusch, Franz Konwitschny, Clemens Krauss, Joan Lamote de Grignon, Joan Manén, Jaume Pahissa, Ottorino Respighi, Josep Sabater, Max von Schillings, Georges Sebastian, Richard Strauss, Igor Stravinskii, Hans Swarowsky, Arturo Toscanini, Antonino Votto e Bruno Walter; e ultimamente Gerd Albrecht, Alexander Anissimov, Richard Bonynge, Sylvain Cambreling, Paolo Carignani, Frédéric Chaslin, Franz-Paul Decker, Romano Gandolfi, García Navarro, Lamberto Gardelli, Armando Gatto, Miguel Ángel Gómez Martínez, Cristóbal Halffter, Janos Kulka, Peter Maag, Riccardo Muti, Woldemar Nelsson, Václav Neumann, Josep Pons, David Robertson, Antoni Ros Marbà, Julius Rudel, Pinchas Steinberg, Peter Schneider, Silvio Varviso e Sebastian Weigle.
Os directores titulares da orquestra foron:
A Orquestra ten actuado no Teatro Real de Madrid e no Palacio Real de Madrid, as Arenas de Nîmes, a Ópera de Ludwigshafen, o Théâtre des Champs Élysées de París, o Palau de la Música Catalana e o Teatre Grec de Barcelona, así como o Festival de Orange, o Odeon Herodion Atticus de Atenas, o Festival de Peralada, a Seu Vella de Lleida, unha xira por Galiza (Santiago de Compostela e Vigo), Palau de la Música de València e La Fenice de Venecia, entroutros.
Premieres realizadas pola Orquestra
O Gran Teatre del Liceu foi o lugar elixido para a estrea mundial de moitas obras, entre as que cómpre salientar:
Royal Philharmonic Orchestra
miniatura|dereita|300px|A RPO en abril de 2010. A Royal Philharmonic Orchestra (en galego: Orquestra Filharmónica Real; Orquestra Filharmónica Real Británica), tamén coñecida polo acrónimo RPO, é unha orquestra inglesa da cidade de Londres. É ás veces denominada a "Orquestra Nacional Británcia" e o seu actual director é o suízo Charles Dutoit, nomeado para o cargo no 2009.
Historia
A Royal Philharmonic foi fundada en 1946 polo director Thomas Beecham, presentando o seu primeiro concerto na cidade de Croydon o día 15 de setembro dese mesmo ano. Beecham foi o seu director artístico e director titular ata súa morte, en 1961. Foi sucedido polo daquela director asistente Rudolf Kempe, a quen foi concedido o título de director vitalicio en 1970. Posteriores directores musicais e principais foron Antal Doráti (1975-78), Walter Weller (1980-85), André Previn (1985-92), Vladimir Ashkenazy (1987-94). Yuri Temirkánov foi nomeado director principal en 1992, e Daniele Gatti director musical en 1996.
A orquestra realizou unha xira polos Estados Unidos no ano 1950, sendo a segunda orquestra británica en visitar o territorio estadounidense - a primeira foi a London Symphony Orchestra, en 1912.
Ademais de tocar obras do repertorio clásico, a RPO ten gravado varias bandas sonoras para películas, entre elas a de The Red Shoes de Michael Powell e Emeric Pressburger's. Gravou a serie de gravacións Hooked on Classics, e tamén ten gravado varios arranxos orquestrais de música pop xunto a Pink Floyd, Queen ou ABBA. Tamén realizou o fondo orquestral do álbum/canción, Art of Life do grupo xaponés X Japan. A música foi composta polo membro da banda Yoshiki. Recentemente, a orquestra asociouse estreitamente coa radio Classic FM. A versión oficial do tema musical da Liga de Campións da UEFA foi gravado pola RPO e o Coro da Academy of St. Martin in the Fields.
En setembro de 1993 a orquestra acompañou ao célebre pianista e compositor grego Yanni nun concerto na acrópole de Atenas. En outubro do 2003, 14 dos músicos da RPO gravaron as partes das cordas para varias pistas do álbum A Semblance of Normality do 2004 da banda británica de folk metal Skyclad.
O único asiático que compuxo unha sinfonía para a RPO é Ilayaraaja (un eminente compositor indio).
A RPO está asociada coa Orquestra de Concertos Filharmónica Real, fundada en 1987, que se dedica a interpretar música clásica lixeira.
No ano 2020 colaboraron álbum Pangea do musicólogo galego Abraham Cupeiro.
Platanista gangetica
Platanista gangetica é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos platanístidos.
É un golfiño de río que habita nas concas dos ríos Ganxes e Brahmaputra e os seus tributarios, na India, o Nepal, Bután e Bangladesh, e que se coñece na bibliografía internacional, por iso, como golfiño do Ganxes.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1801 por Roxburgh, quen a denominou inicialmente como Delphinus gangetica, en ''Asiat. Res. Trans. Soc. (Calcutta ed.), 7: 170, sendo máis tarde reclasificada dentro do xénero Platanista'', creado por Wagler en 1830.
Durante moitos anos Platanista gangetica e a súa especie irmá, Platanista minor, foron consideradas como subespecies de P. gangetica. Logo, na década de 1970, descubríronse diferenzas na estrutura dos seus cranios e, máis tarde, investigacións moleculares demostraron tamén diferenzas nas proteínas do sangue.
Porén, en 1972 Kasuya reduciu os dous taxa a subespecies dunha soa especie, Platanista gangetica, (P. g. gangetica e P. g. minor, respectiovamente).
Así mesmo, Shreshta cuestionou a realidade das supostas diferenzas entre as dúas poboacións.
Até o plioceno tardío, os actuais ríos Indo, Ganxes e Brahmaputra (excepto nos treitos superiores) constituían un único río que fluía cara ao oeste (denominado río Indobrahm. Incluso até tempos históricos houbo probabelmente esporádicos intercambios faunísticos entre os Indo e Ganxes mediante capturas fluviais nas chairas baixas indoganxéticas. Por iso a IUCN considera só unha especie, P. gangetica, coas subespecies mencionadas.
Pero na actualidade a maioría dos autores consideran as dúas poboacións como dúas especies diferentes. Con todo, cómpre sinalar que, aínda que separadas xeograficamente (Platanista minor vive na conca do río Indo), ambas as especies son morfoloxicamente idéticas, e os seus hábitos son tamén similares.
Características
As principais características físicas do golfiño do Ganxes son as seguintes: miniatura|200px|Distribución do golfiño do Ganxes e do golfiño do Indo.
Distribución
Máis amplamente distribuído que o golfiño do Indo (ver mapa adxunto), o golfiño do Ganxes vive nos ríos Ganxes e Brahmaputra na India occidental, Nepal, Bután e Bangladesh, así como nos ríos Meghna (que forma parte do delta do Ganxes), Karnaphuli e Sangu, en Bangladesh, e tamén pode verse no curso superior do Brahmaputra chinés, nunha distribución descontinua desde a base do Himalaia até a costa, no límite da zona de mareas. O límte superior parece ser Sunamganj (no río Meghna), e os ríos Lohit e Manas (afluentes do Brahmaputra). A presa do encoro de Frakka, no Ganxes, dividiu a poboación en dúas.
Alimentación
Aliméntanse dunha gran variedade de crustáceos e pequenos peixes.
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual sobre os 10 anos de idade. A xestación crese que dura aproximadamente 9 ou 10 meses. Os nacementos poden ter lugar durante todo o ano, pero parecen concentrarse sobre todo en dúas épocas, decembro-xaneiro e marzo-maio.
Ameazas
A construción de polo menos 50 presas dentro da área de distribución histórica coñecida ou sospeitada da especie afectou profundamente ao seu hábitat, abundancia e estrutura da poboación. A especie comprende numerosos subpoblacións illadas en diversos graos por barreiras na súa maioría artificiais, pero tamén naturais. Ademais da fragmentación das poblacións, as presas e os encoros degradan o hábitat augas abaixo, con alta sedimentación e alterado a as poboación de peixes e invertebrados. Por exemplo, o crecemento exuberante de macrófitos e a sedimentación excesiva eliminaron un hábitat adecuado augas arriba do encoro Farakka. Por outra parte, a escaseza de auga liberada augas abaixo deste encoro elimina na temporada seca un hábitat de máis de 300 km, ou até a confluencia do Ganxes co Brahmaputra.
A deliberada matanza de golfiños do Ganxes parece que declinou na maioría das zonas, pero aínda se produce polo menos de vez en cando no Ganxes medio, cerca de Patna, India, no río Kalni-Kushiyara de Bangladesh, e no curso superior do río Brahmaputra en Assam, India. Estes golfiños son capturados polos pobos do Brahmaputra superior para aproveitar a súa carne, e por pescadores no curso medio do Ganxes polo seu aceite, que se utiliza como engado para o peixe.
A mortandade de golfiños do Ganxes debida a quedar atrapados en artes de pesca, especialmente en redes de deriva, é un grave problema na maior parte da súa área de distribución. Son particularmente vulnerábeis porque o seu hábitat preferido é a miúdo coincidente coa situación dos caladoiros. No Ganxes medio, aínda que actualmente sexa raro que se cacen con arpóns, a mortandade nas redes de pesca continúa sedo xeneralizada.
Medidas de protección
O golfiño do Ganxes está na actualidade protexido legalmente en todos os estados onde vive, polo menos teoricamente. O Santuario dos golfiños de Vikramshila, Bihar, India, entre Sultanganj e Kahalgaon no leito principal do río Ganxes estebleceuse como área protexida para os golfiños en agosto de 1991, pero houbo pouco apoio do goberno para facer cumprir as medidas de protección. A protección xurídica na India foi descrita como "totalmente ineficaz" por Sinha. Porén, un pequeno progreso foi a celebración do Seminario Rexional sobre as leis ambientais no Santuario de Vikramshila en novembro de 2003. Ademais, recentes actuacións dos gobernos estatais e federal aseguran fondos para apoiar os esforzos para a conservación destes golfiños. Por outra parte, nalgúns pequenos afluentes, os golfiños reciben unha protección nominal en virtude do feito de que pequenas porcións do seu hábitat están dentro de Parques Nacionais e Santuarios (por exemplo, o Parque Nacional de Kaziranga en Assam, India, o Santuario Nacional Chambal en Madhya Pradesh, India e o Parque Nacional Royal Bardia e Katerniya Ghat Gavial Santuario, respectivamente ao norte e o sur da fronteira entre Nepal e a India.
Status actual
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) determinar o estado desta especie é especialmente problemático debido á carencia de datos cuantitativos rigorosos (actuais ou históricos) en número, mortandade, grao de ocorrencia e área de distribución. Porén, a diversidade e a escala das ameazas —recentes, actuais e proxectadas— son tales que xustifican que no ano 2012 a UICN cualificase o estado desta especie como "EN" (risco baixo).
Coeducación
A coeducación é a educación mixta, é dicir, unha educación na que –polo menos organizativamente- non se ten en conta o xénero. Tivo un rápido avance nos últimos decenios, en parte debido á suposición de que ese modelo podía facilitar a igualdade de oportunidades; porén, aínda coas súas vantaxes, o esquecemento das diferenzas de xénero supuxo aspectos negativos.
A coeducación coñécese como educación mixta (coeducation) en países anglosaxóns, pero en países como en España, a coeducación é un termo que fai referencia á educación na igualdade de xénero. En países anglosaxóns refírese unicamente á mestura de homes e mulleres en institucións educativas, sen dar ningunha connotación no tipo de educación que reciben.
No entanto, o termo coeducación en España, refírese á educación na igualdade de xénero en todos os aspectos da vida, sen necesariamente referirse a unha educación na que os/as destinatarios/as sexan dun xénero ou doutro.
-705
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Chaín, Gondomar
Santa María de Chaín é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar.
Bergelmir (lúa)
Bergelmir ou Saturno XXXVIII (a súa designación provisional era S/2004 S 15) é unha lúa de Saturno. O seu descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio de 2005 a partir de observación feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 9 de marzo do 2005.
Bergelmir ten uns 6 mks de diámetro, e orbita Saturno a unha distancia duns 19,372 millóns de kms en 1006,659 días, cunha inclinación orbital de 157° respecto da eclíptica (134° respecto do ecuador de Saturno), posúe un movemento retrogrado e unha excentricidade orbital de 0,152.
Recibiu Bergelmir coma o seu nome oficial en abril do 2007, un xigante da mitoloxía nórdica e neto de Ymir, o xigante primordial. Bergelmir e a súa muller foron os únicos superviventes do enorme diluvio de sangue que brotou das feridas de Ymir, cando este foi asasinado por Odín e os seus irmáns na noite dos tempos. Bergelmir converteríase no pai dunha nova raza de xigantes.
Frank Ronald Reiss
Frank Ronald Reiss, nado en West Orange (Nova Jersey) en 1928 e finado en Morristown o 20 de agosto de 2003, foi un actor e escritor estadounidense, autor da peza teatral Journey to the Sun.
Traxectoria
Viviu a maior parte da súa vida en Warren Center, Pensilvania, antes de se mudar a Rockaway en 1990. Serviu no exército durante a segunda guerra mundial. Foi director executivo da YMCA (Young Men's Christian Association) de Johnson City (Nova York) durante moitos anos ata o seu retiro en 1994. Tras mudarse a Rockaway, traballou como bancario no Wells Fargo en Parsippany (Nova Jersey). Casado con Sandra Strisss, tivo tres fillos e unha filla.
Giuseppe Tornatore
Giuseppe Tornatore, nado o 27 de maio de 1956 en Bagheria, Sicilia, é un director, guionista e produtor de cine italiano.
Traxectoria
Con tan só dezaseis anos foi capaz de poñer en escena textos de Luigi Pirandello e Eduardo De Filippo, máis tarde achegouse ao cine rodando documentais de gran valor artístico.
O éxito con máis sona da súa filmografía foi o filme Cinema Paradiso, a súa «ópera prima» en 35 mm coa que gañou un Óscar e un Globo de Ouro.
Porén Tornatore decepcionou co filme Están todos ben, aínda que foron mellor as cousas en 1994 con Pura formalidade. En 1998 dirixe A lenda do pianista no océano, filme que pasou sen moita repercusión para a crítica. O seu filme La Sconociuta deu que falar á crítica de todo o mundo. O último filme Baaria que participou na Mostra de Venecia en 2009, evoca unha historia fortemente autobiográfica asentada na súa Sicilia natal, chea de preciosismo fotográfico que evoca escenas de naturalismo italiano de matiz político, porén, a crítica cinematográfica internacional botouna novamente por terra. A apatía sobre a fita agudizouse ao coñecerse o orzamento da mesma pola familia de Silvio Berlusconi, propietaria de Medusa Film. Porén Tornatore é unha referencia obrigada do cine italiano. Na súa longa andaina, leva acumulado premios coma o do Festival de Salerno, un Óscar e un Globo de Ouro.
No 2006 realizou o documental Giuseppe Tornatore: un soño feito en Sicília
Selección de baloncesto da Arxentina
A selección de baloncesto da Arxentina representa ó seu país nos torneos de baloncesto profesional internacionais. Está organizada pola Confederación Argentina de Básquetbol.
Equipo actual
Equipo para o Campionato do Mundo de Baloncesto de 2019.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 4 de abril de 1982 no circuíto de Long Beach en California. Foi a terceira carreira da tempada de. A carreira foi o sétimo Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a oitava carreira que se celebrou nas rúas da cidade de Long Beach.
Rocazo
O Rocazo foi unha protesta social masiva ocorrida en xuño de 1972 na cidade de General Roca, provincia de Río Negro, na que se formou un goberno da cidade oposto á ditadura militar gobernante entón, coñecida como Revolución Arxentina, a imaxe do Rosariazo, Cordobazo, Mendozazo etc. A provincia de Río Negro atopábase nese momento gobernada polo xeneral Roberto Requeijo.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982
Resumo
Na súa terceira carreira desde que regresara dunha auto imposta "retirada" de dous anos, o austríaco Niki Lauda gañou o sétimo Gran Premio do oeste dos Estados Unidos en Long Beach, por diante de Keke Rosberg. Foi a 18º vitoria da carreira de Lauda, e o seu primeiro en McLaren. Gilles Villeneuve do Canadá cruzou a meta en terceiro lugar, pero foi descualificado logo da carreira, cando unha protesta de Ferrari polo seu alerón traseiro foi confirmada polos comisarios.
Rocazo
Un dos seus dirixentes foi o xuíz Ernesto Rubén Iglesia Hunt (1932-2003).
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982
Resumo
Fixéranse cambios significativos ao longo do circuíto desde a carreira do ano anterior. A "Queen's Hairpin" ao final de Shoreline Drive transformouse nun xiro en ángulo recto que conducía a unha nova sección da pista con varias curvas esixentes, que conducían a Ocean Boulevard. No outro extremo da pista, a pequena recta na parte inferior do outeiro desde a avenida de Linden alargouse e inseriuse unha chicane preto do comezo da curva da "recta" de Shoreline Drive, en previsión do traslado dos boxes desde Ocean Boulevard. Os cambios aumentaron a lonxitude da volta lixeiramente, pero engadiron uns dez segundos aos tempos do ano anterior coa nova disposición.
Na clasificación do sábado, os coches que montaban pneumáticos Michelin tiñan unha vantaxe sobre os equipos Goodyear. Andrea de Cesaris acadou co seu Alfa Romeo un tempo de 1:27.316 batendo a Lauda por 0.012 segundos, a tres minutos do fin da sesión. Foi a primeira pole position do italiano (a súa única pole en 208 carreiras), e estaba en éxtases. Lauda, pola súa banda, sabía que tiña un xogo novo de gomas para a carreira, mentres que de Cesaris non o tiña. O campión mundial Nelson Piquet foi o corredor máis rápido de Goodyear, en sexta posición na grella. Os dous pilotos estadounidenses estaban xuntos na fila 7 Eddie Cheever recuperado dunha colisión co muro puxo o seu Talbot Ligier décimo terceiro, e Andretti afacéndose ao Williams terminou xunto a Cheever décimo cuarto.
''O domingo amenceu despexado, cálido e precioso, cunha multitude de 82.000 espectadores. Cos coches formados na grella para o inicio, o piloto de Lotus Elio de Angelis aliñouse no lado equivocado (segundo el, colocouse no lugar equivocado). Retrocedeu rapidamente do lugar, chocando co seu compañeiro de equipo Nigel Mansell detrás del. Cando Mansell puxo o seu coche en marcha atrás, pensando que de Angelis viña máis atrás, a luz verde prendeuse! Como resultado, Mansell di ser o único piloto que comezou unha carreira marcha atrás! Todo o mundo saíu limpamente, aínda que Mansell atopouse naturalmente preto da parte posterior da pista. Na parte dianteira, de Cesaris fixo un excelente comezo, liderando por diante de Lauda e René Arnoux ''.
Ao final da primeira volta, de Cesaris lideraba por dous segundos, seguido por Arnoux, Lauda, Bruno Giacomelli, Villeneuve, Alain Prost, Didier Pironi, Rosberg, Piquet, Michele Alboreto, John Watson, Cheever e Andretti. Na volta seis, o italiano aumentou un pouco a súa vantaxe, o seu compañeiro de equipo en Alfa Romeo Giacomelli pechou a distancia con Lauda, que estaba xusto detrás de Arnoux. Cando os tres coches achegáronse á forquita, Giacomelli fixo un percorrido polo exterior de Lauda, bloqueou os seus freos e deslizouse contra a parte posterior do Renault de Arnaux. Ambos coches quedaron fóra, e de Cesaris avantaxaba agora a Lauda por 5,7 segundos, con Villeneuve terceiro.
''Lauda comezou a recortar o liderado de de Cesaris, establecendo a volta rápida da carreira no proceso. Na volta 15, de Cesaris foi freado polo March de Raúl Boesel na chicane de entrada a Shoreline Drive. Isto deu Lauda o impulso que necesitaba para lograr o liderado ao final da recta, e a austríaco de inmediato comezou a afastarse.''
Ao mesmo tempo, Rosberg e Villeneuve estaban no medio dunha sensacional batalla para o cuarto lugar, detrás de John Watson. Durante varias voltas, Rosberg pechou a diferenza con Villeneuve ata que, na volta 19, estaba xusto na cola da Ferrari. Na seguinte volta, o Williams superouno brevemente entre a forquita e a nova chicane, pero a potencia do Ferrari permitiu a Villeneuve retomar a posición na recta Shoreline Drive. Rosberg repetiu o seu adiantamento no mesmo punto na seguinte volta, e esta vez foi capaz de loitar contra o intento de Villeneuve de adiantalo ao final da recta. Villeneuve, de feito, saíuse na curva e deslizouse polo camiño de escape.
Na parte dianteira, Lauda aumentou repentinamente a súa vantaxe sobre de Cesaris entre cinco segundos e 10 ao redor da volta 30, cando no Alfa apareceron problemas de freos. Ao parecer, resignado co segundo lugar, posiblemente se distraeu co fume dun incendio no motor, o italiano perdeu a concentración e sorprendentemente saíuse fóra da estrada na curva cinco e bateu contra o muro na volta 34, arrincando as dúas rodas e o pontón lateral dereito. Isto deixou a Lauda case un minuto por diante de Rosberg, con só Villeneuve, Alboreto e Cheever tamén na mesma volta do líder.
Logo dunha parada de pneumáticos, Cheever retirouse co Talbot Ligier por un fallo no cambio. Na volta 59, Riccardo Patrese tomou cuarto posto de Alboreto, que estaba loitando cos danos producidos na batalla con Villeneuve. Que converteuse no terceiro lugar cando os comisarios aceptaron as protestas de Tyrrell pola á traseira en dous partes do Ferrari, encamiñadas a eludir o límite de 110 cm de anchura, e Villeneuve foi descualificado.
Lauda chegou a meta con case 15 segundos de vantaxe na súa segunda vitoria nos Estados Unidos, logo da carreira de Watkins Glen de 1975, e Rosberg conseguiu o segundo lugar. Por única vez, esta sería unha das tres carreiras americanas na mesma tempada, xunto a primeira carreira en Detroit e a carreira decisiva do campionato en Las Vegas aínda por vir.
-714
Outros
Historia ano a ano
Federico Turienzo
Federico Ezequiel Turienzo, nado en La Plata o 6 de febreiro de 1983, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Salernitana Calcio 1919 de Italia.
Traxectoria
Federico Turienzo xogou no Gimnasia y Esgrima La Plata arxentino entre 2002 e 2005, ano no que é transferido ao Brighton & Hove Albion FC inglés, equipo no que milita durante unha campaña. No 2006 ficha polo Teramo Calcio italiano e en 2007 polo Salernitana Calcio 1919, o seu actual club.
Nucleosoma
Os nucleosomas son as unidades básicas por medio das que se realiza a compactación do ADN nos eucariotas. Constan dun segmento de ADN enrolado arredor dun núcleo de proteínas histonas. Esta estrutura é a miúdo comparada a un fío enrolado nun carrete.
Os nucleosomas forman as unidades repetidas básicas da cromatina eucariótica, que se usan para empaquetar os grandes xenomas eucarióticos no núcleo permitindo ao mesmo tempo un adecuado acceso a el (en células de mamíferos debe empaquetarse aproximadamente unha lonxitude de 2 m de ADN dentro dun núcleo duns 10 µm de diámetro). A cadea de nucleosomas pode pregarse formando unha serie de estruturas de orde progresivamente superior, ata orixinar finalmente os cromosomas; isto compacta o ADN e á vez crea un novo nivel de control regulatorio que asegura a correcta expresión dos xenes. Pénsase que os nucleosomas levan información epixenética herdada en forma de modificacións covalentes no seu núcleo de histonas. Don e Ada Olins e Roger D. Kornberg. propuxeron en 1974 a hipótese do nucleosoma para explicar isto.
As histonas de unión (linker) como a H1 e as súas isoformas están implicadas na compactación da cromatina e sitúanse na base do nucleosoma preto dos puntos de entrada e saída do ADN e unidas ás rexións espazadoras do ADN. Os nucleosomas non condensados sen as histonas de unión (H1) semellan vistos ao microscopio electrónico as "doas dun colar de ADN".
A diferenza da maioría das células eucarióticas, as células espermáticas maduras usan en gran medida protaminas para compactar o seu ADN xenómico, moi probablemente para acadar un grao de compactación aínda maior. Nas arqueas atopáronse tamén equivalentes das histonas e unha estrutura da cromatina simplificada, o que proba que os eucariotas non son os únicos organismos que posúen nucleosomas.
Estrutura do núcleo (core) do nucleosoma
esquerda|miniatura|300px|Estrutura cristalina do núcleo dun nucleosoma, que consta das histonas do octámero H2A, H2B , H3 e H4 , e ADN. Vista desde a parte superior do eixe da superhélice.
Visión de conxunto
Os primeiros estudos estruturais xa forneceron probas de que o ADN rodeaba un octámero de histonas dando case dúas voltas nunha superhélice levoxira. En 1997 O grupo de Richmond resolveu a primeira estrutura cristalina do nucleosoma con resolución case atómica, na que se mostraban algúns dos principais detalles desta partícula. Hai que sinalar, porén, que o o ADN palindrómico alfa-satélite humano, fundamental para conseguir a estrutura cristalina do nucleosoma de 1997, obtívose en realidade polo grupo de Bunick no Laboratorio nacional de Oak Ridge, en Oak Ridge, Tennessee. O grupo de investigación de Bunick foi pioneiro no desenvolvemento do ADN palindrómico alfa-satélite humano e isto foi un avance esencial para poder determinar a estrutura do núcleo do nucleosoma con alta resolución.
Ata agora foron resoltas as estruturas duns 20 núcleos de nucleosomas distintos, incluíndo aqueles que contiñan variantes das histonas normais e histonas de diferentes especies. A estrutura do núcleo ou core do nucleosoma está extraordinariamente conservada na evolución, e medidas comparativas de nucleosomas de especies tan diferentes como o sapo Xenopus e o lévedo Saccharomyces mostran unha desviación estatística mínima.
O núcleo ou core do nucleosoma
A partícula nuclear do nucleosoma (mostrada na figura) consta dunhas 146 pares de bases de ADN enrolado dando 1,67 voltas de superhélice levoxira arredor do octámero de histonas, e consta de dúas copias de cada unha das catro histonas core H2A, H2B, H3, e H4. Os nucleosomas contiguos están unidos por un tramo de ADN libre chamado ADN espazador ou linker DNA (que varía en lonxitude de 10 - 80 pares de bases dependendo da especie e tipo de tecido ).
Interaccións proteicas no nucleosoma
As proteínas histonas do octámero conteñen un motivo estrutural característico denominado "pregamento de histona" que consiste en tres alfa-hélices (α1-3) separadas por dous bucles (L1-2). En disolución as histonas forman heterodímeros H2A-H2B e heterotetrámeros H3-H4. As histonas dimerízanse polas súas longas hélices α2 con orientación antiparalela, e no caso das H3 e H4, dous destes dímeros forman un grupo de 4 hélices estabilizado por unha intensa interacción H3-H3. O dímero H2A/H2B únese ao tetrámero H3/H4 debido a interaccións entre H4 e H2B, as cales inclúen a formación dun agrupamento hidrofóbico. O octámero de histonas está formado por un tetrámero central H3/H4 que queda en medio de dous dímeros H2A/H2B. Debido á forte carga básica (positiva) dos catro tipos de histonas do octámero, o octámero é só estable en presenza do ADN ou en concentracións salinas moi altas.
Interaccións histona-ADN
No nucleosoma establécense unhas 120 interaccións directas proteína-ADN e varios centos de interaccións indirectas mediadas pola auga. As interaccións directas proteína-ADN non se producen regularmente por toda a superficie do octámero senón que máis ben están localizadas en sitios concretos. Isto débese á formación de dous tipos sitios de unión do ADN no octámero; o sitio α1α1 que usa a forma de hélice α1 de dúas histonas adxacentes e o sitio L1L2 formado polos bucles L1 e L2. As principais interaccións co ADN son enlaces salinos (electrostáticos) e enlaces de hidróxeno entre os grupos básicos e hidroxilo das cadeas laterais dos aminoácidos ou os grupos amida da cadea proteínica, e os fosfatos do ADN. Isto é importante dado que a ubicua distribución dos nucleosomas nos xenomas require que o factor de unión ao ADN non sexa específico da secuencia. Aínda que os nucleosomas tenden a preferir algunhas secuencias do ADN máis ca outras, poden unirse a practicamente calquera secuencia, o que se pensa que se debe á flexibilidade na formación desas interaccións mediadas por moléculas de auga. Ademais, establécense interaccións non polares entre cadeas laterais das proteínas e os grupos desoxirribosa, e unha cadea lateral de arxinina intercálase no suco menor do ADN en todos os 14 puntos en que este queda fronte á superficie do octámero. A distribución e a forza dos sitios de unión do ADN sobre a superficie do octámero distorsiona o ADN situado sobre o núcleo do nucleosoma. O ADN non está uniformemente dobrado e contén defectos de torsión. A torsión da forma B do ADN libre en disolución é de 10,5 pares de bases por volta, pero a torsión total do ADN do nucleosoma é de só 10,2 pares de bases por volta, variando desde un valor de 9.4 a 10.9 pares de bases por volta.
Dominios da cola das histonas
As extensión con forma de cola das histonas supoñen o 30% da masa das histonas, pero non son visibles nas estruturas cristalinas do nucleosoma debido á súa grande flexibilidade, e crese que están moi desestructuradas. As colas N-terminais das histonas H3 e H2B pasan a través dunha canle formada polos sucos menores das dúas cadeas do ADN, sobresaíndo do ADN cada 20 pares de bases. Por outra parte, a cola N-terminal da histona H4 ten unha rexión de aminoácidos moi básicos (16-25), a cal, na estrutura cristalina, establece unha interacción coa rexión superficial fortemente acídica do dímero H2A-H2B doutro nucleosoma, o que é potencialmente relevante para establecer estruturas de orde superior nos nucleosomas. Esta interacción pénsase que acontece tamén en condicións fisiolóxicas e suxire que a acetilación da cola da H4 distorsiona as estruturas de orde superior da cromatina.
Estruturas de orde superior
dereita|miniatura|600px|Modelo actual da compactación da cromatina. O grao de organización do ADN ao que se chega nos nucleosomas non explica totalmente a compactación do ADN observada no núcleo. Cómpre que exista unha compactación da cromatina de grao superior, pero non se comprende totalmente. Os coñecementos actuais son que a sucesión de nucleosomas co seu ADN espazador forman a fibra de 10 nm da cromatina, coñecida descritivamente como o "colar de doas", que ten unha razón de compactación de aproximadamente 5 a 10. A cadea de nucleosomas pode dispoñerse formando a fibra de 30 nm, unha estrutura máis compacta cunha razón de compactación de ~50, cuxa formación depende da presenza da histona H1.
Presentouse unha estrutura cristalina de tetranucleosoma que se usou para elaborar e propoñer unha estrutura en 2-start hélice da fibra de 30 nm. Pero hai aínda bastantes reservas sobre este modelo, xa que é incompatible con datos recentes obtidos con microscopía electrónica. Á parte disto, a estrutura da cromatina non se comprende ben, pero a suxestión clásica é que a fibra de 30 nm se dispón formando bucles ao longo dun armazón proteico central para formar a eucromatina transcricionalmemnte activa. Unha maior compactación orixinaría a heterocromatina transcricionalmente inactiva.
Dinámica dos nucleosomas
Aínda que o nucleosoma é un complexo proteína-ADN moi estable, non é estático e demostrouse que sofre un certo número de cambios estruturais, incluíndo o reposicionamento do nucleosoma e cambios no sitio de exposición de ADN. Dependendo da situación, os nucleosomas poden inhibir ou facilitar a unión de factores de transcrición. As posicións dos nucleosomas están controladas por tres factores principais: Primeiro, a afinidade intrínseca de unión do octámero de histonas depende da secuencia de ADN. Segundo, o nucleosoma pode ser desprazado ou recrutado pola unión competitiva ou cooperativa doutros factores proteicos. Terceiro, o nucleosoma pode ser translocado activamente por complexos remodeladores dependentes do ATP.
Modulación da estrutura do nucleosoma
Os xenomas eucarióticos están sempre asociados á cromatina; non obstante, as células necesitan regular tanto espacial coma temporalmente loci específicos dentro da gran masa de cromatina. Para conseguir o alto grao de control requirido para coordinar procesos nucleares tales como a replicación do ADN, a súa reparación e a transcrición, as células desenvolveron varios xeitos de modular a estrutura e función da cromatina de forma local e específica. Isto pode implicar modificacións covalentes das histonas, incorporación de variantes das histonas normais, e a remodelación non covalente feita por encimas remodeladores dependentes do ATP.
Ensamblaxe dos nucleosomas in vitro
dereita|miniatura|Diagrama da ensamblaxe do nucleosoma. Os nucleosomas poden ensamblarse in vitro tanto usando histonas nativas purificadas coma histonas recombinantes. Unha técnica estándar para enrolar o ADN arredor das histonas require o uso da diálise de sales. Nesta técnica incúbanse xuntos octámeros de histonas e un molde ADN espido a unha concentración salina 2 M. Reducindo a modo a concentración salina, o ADN equilíbrase nunha posición na que se enrola arredor dos octámeros de histonas, formando os nucleosomas. En condicións apropiadas, este proceso de reconstitución permite mapear experimentalmente a afinidade do nucleosoma por posicionarse nunha determinada secuencia.
Arapáimidos
Os arapáimidos (Arapaimidae) son unha familia de peixes de auga doce osteoglosiformes coñecidos por ter linguas óseas. Esta familia inclúe os xéneros Arapaima do Amazonas e o Heterotis de África. As especies desta familia considérase ás veces que forman parte da familia Osteoglossidae.
Un estudo xenético mostrou que os Arapaimidae (Arapaima e Heterotis) diverxiron dos Osteoglossidae hai uns 220 millóns de anos, durante o Triásico tardío. Dentro dos osteoglósidos, a liñaxe que deu lugar ao Osteoglossum suramericano diverxiu hai uns 170 millóns de anos, durante o Xurásico medio. O xénero asiático e australiano Scleropages separouse hai uns 140 millóns de anos, durante o Cretáceo inicial.
Camille Rowe
Camille Rowe-Pourcheresse, nada en París é unha modelo e actriz francesa-estadounidense.
Traxectoria
Rowe naceu en París, filla de nai americana que era modelo e bailarina en Le Lido, e de pai francés, cuxa familia está no negocio da restauración. A súa nenez estivo dividida entre París, Brooklyn e California. Foi descuberta no 2008 nun café en París mentres estaba a estudar para a universidade. Apareceu en campañas de Dior Homme (xunto con Robert Pattinson), Chloé, 3 Suisses, H&M, Louis Vuitton, Victoria's Secret, Gap, Abercrombie & Fitch e Tommy Hilfiger. Tamén apareceu en portadas de varias revistas como Vogue Paris, Elle, L'Officiel, CRASH, Marie Claire e Madame Figaro.
Fracela
O topónimo galego Fracela pode referirse a:
Sunwolves
Os Sunwolves (サンウルブズ), actualmente coñecidos como os HITO-Communications Sunwolves por motivos de patrocinio, son un equipo profesional de rugby que representa ao Xapón na competición do Super Rugby da SANZAAR. O equipo ten a súa sede en Toquio, mais tamén xoga algúns encontros en Singapur. O equipo debutou no Super Rugby na temporada 2016. En marzo de 2019 o equipo anunciou que a temporada de 2020 sería a súa última por motivos económicos.
Eucariota
O termo eucariota pode facer referencia:
Daniel Ola
Daniel Ola (Accra, 23 de novembro de 1982) é un futbolista ghanés-nixeriano. Xoga de defensa e o seu club actual é o Persebaya Surabaya.
-701
Outros
Historia ano a ano
Pedro Eugenio Aramburu
Pedro Eugenio Aramburu Cliveti, nado en Río Cuarto, Arxentina, o 21 de maio de 1903 e finado en Carlos Tejedor, Buenos Aires, o 1 de xuño de 1970, foi un militar e político arxentino, que exerceu como ditador do seu país de 1955 a 1958, autodenominándose presidente de facto, despois do golpe de Estado militar da chamada Revolución Libertadora.
Biografía
Naceu na provincia de Córdoba, sendo os seus pais Carlos Aramburu Nuñez e Leocadia Clivet ou Cilveti.
Inspirador da chamada Revolución Libertadora que derrocou ao goberno constitucional de Juan Domingo Perón o 16 de setembro de 1955, substituíu como presidente de facto a Eduardo Lonardi, quen pretendía unha conciliación co peronismo. Mantivo como corpo asesor a "Xunta Consultiva" que creara Lonardi, formada por partidos da oposición ao peronismo. En 1957 convocáronse eleccións para unha Convención Constituínte, nun marco de proscripción do peronismo. Estas eleccións provocaron a división da Unión Cívica Radical ao consolidarse un sector acuerdista co peronismo, liderado por Arturo Frondizi. Ao retirarse os constituíntes de Frondizi, a Asemblea Constituínte limitouse a recuperar o texto de 1853 e a reunir no artigo 14 bis un conxunto de dereitos sociais.
Un dos principais obxectivos da Revolución Libertadora foi a "desperonización do país", polo que se perseguiu aos funcionarios do réxime derrocado, interveuse a CXT, destruíronse todos os símbolos do peronismo que foran incorporados ao aparello do estado e chegouse a prohibir a soa mención do nome de quen pasou a ser chamado o "tirano prófugo" ou ben "o ditador deposto". O peronismo contestou cunha serie de folgas e sabotaxes, iniciando o que deu en chamarse a Resistencia Peronista.
O 9 de xuño de 1956, o xeneral Juan José Valle liderou un levantamento insurreccional co obxectivo de restaurar o goberno constitucional de Perón. O intento foi rapidamente sufocado, sendo fusilados sen o debido proceso legal o seu xefe e outros 17 militares, así como uns 15 civís no que o escritor Rodolfo Walsh chamou máis tarde a Operación Masacre.
A pesar de que o goberno militar fixo ingresar ao país no Fondo Monetario Internacional, non desfixo inmediatamente todo o esquema proteccionista típico das décadas anteriores. Pola contra, a Xunta Nacional de Grans e a Xunta Nacional de Carnes tomaron o control da exportación destes produtos, creouse o Instituto Nacional de Tecnología Agropecuaria e unha empresa estatal para a explotación de carbón en Río Turbio e inauguráronse fábricas e oleodutos.
125px|miniatura|esquerda|Pedro Eugenio Aramburu vestido formal
Finalmente, Aramburu convocou a eleccións que foron gañadas o 23 de febreiro de 1958 por Arturo Frondizi (quen recibiu os votos do peronismo), a quen entregou o poder o 10 de maio do mesmo ano, retirándose a continuación do exercicio activo da profesión militar.
Nas eleccións de 1963, co peronismo proscrito, presentouse como candidato a presidente pola Unión do Pobo Arxentino, obtendo o terceiro lugar en número de sufraxios. O Colexio Electoral nomeou logo como presidente a Arturo Umberto Illia que obtivo o 22 por cento dos votos.
Pedro Eugenio Aramburu foi secuestrado o 29 de maio de 1970 na primeira acción pública da organización político militar Montoneros. En cativerio, foi acusado pola súa actividade durante o Golpe de estado de 1955, e os Fusilamentos de José León Suárez de 1956. A organización Montoneros denominou as acusacións "xuízo popular" (aínda que Aramburu non tivo a posibilidade certa de exercer a súa defensa) e foi condenado a morte. Aramburu foi asasinado por Fernando Abal Medina dun tiro de pistola no soto dunha quinta na localidade de Timote (partido de Carlos Tejedor, provincia de Buenos Aires).
Carreira militar
Comezou os seus estudos no Colexio Militar da Nación, alcanzando sucesivamente os graos de Subtenente (1922) e Maior (1939). Foi profesor da Escola de Guerra en 1943. Xeneral de Brigada en 1951 e Comandante en Xefe do Exército en 1955, foi ascendido a tenente xeneral en 1958.
A Viladónega
Co topónimo A Viladónega podémonos referir a dous lugares de Galicia:
-681
Outros
Historia ano a ano
J. Hartwell Harrison
John Hartwell Harrison, nado o 16 de febreiro de 1909 en Clarksville (Virxinia) e finado o 20 de xaneiro de 1984 en Boston (Massachusetts), foi un médico estadounidense especializado en uroloxía.
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2012
O Campionato de Europa de hóckey a patíns 2012 foi a 50ª edición do Campionato de Europa de hóckey patíns masculino, que se realiza cada dous anos. Portugal acolleu o campionato por 12ª vez, concretamente na localidade de Paredes entre os días 9 e 15 de setembro de 2012. Tódoslos partidos se xogaron no Pavilhão Municipal Rota dos Móveis, na localidade de Lordelo.
Clasificación
All times are Western European Summer Time (UTC+1)
Dorothy Parker
Dorothy Parker, de solteira Rothschild, nada en Long Branch (Nova Jersey) o 22 de agosto de 1893 e finada en Nova York o 7 de xuño de 1967, foi unha contista, dramaturga, crítica teatral, humorista, guionista e poeta estadounidense. Moi coñecida polo seu cáustico enxeño, o seu sarcasmo e a súa afiada pluma á hora de captar o lado escuro da vida urbana no século XX.
Mocidade
Tamén coñecida como Dot ou Dottie, o seu nome real era Dorothy Rothschild, filla de Jacob Henry e Eliza Annie Rothschild (de solteira Marston). A casualidade quixo que nacese nun día en que a familia gozaba das súas vacacións en Nova Jersey, pero ela considerábase puramente neoiorquina. A súa nai finou no West End en xullo de 1898, cando Parker estaba a piques de cumprir cinco anos.
O seu pai volveu casar en 1900 con Eleanor Frances Lewis (1851–1903). Parker odiaba o seu pai, a que acusaba de abuso físico e desprezaba a esposa deste, á que non chamaba "nai", "madrasta" ou "Eleanor", senón que se refería a ela como "a ama de casa" ("the housekeeper"). Creceu no Upper West Side, asistindo ao Blessed Sacrament Convent School, a pesar de que o seu pai era xudeu e o seu madrasta protestante. A súa educación formal terminou cando cumpriu trece anos.
En 1913 xa perdera toda a súa familia e a partir de entón tivo que gañar a vida tocando o piano nunha escola de baile, entre outros traballos. Logrou vender un poema á revista Vanity Fair en 1914. Un ano máis tarde foi contratada como axudante editorial pola revista Vogue.
Casou co corretor de bolsa de Wall Street Edwin Pond Parker II, mais separáronse ao comezo da primeira guerra mundial. Ela continuou a traballar para ambas as revistas; a escritora gardaba sentimentos ambiguos respecto da súa condición de xudía e adoitaba facer bromas asegurando que casou foi só para cambiar de apelido.
A mesa redonda do Algonquin
miniatura|250x250px|Parker con parte do cadroa maior da Mesa redonda do Algonquin e outros máis: [[Art Samuels (editor de Harper's, e brevemente, do The New Yorker), Charles MacArthur, Harpo Marx e Alexander Woollcott.]] Dende 1919 foi a principal animadora do faladoiro de escritores, críticos, dramaturgos, actores e xornalistas coñecida como mesa redonda do Algonquin (1919-1929), chamada xocosamente "círculo vicioso do Algonquin" porque se realizaba no Hotel Algonquin, un club consagrado a acuñar maldades, chistes e epigramas cáusticos sobre estreas e temas de actualidade durante as súas comidas e partidas de póker.
Foron membros fixos do faladoiro do Algonquin, á parte de Dorothy Parker, o columnista Franklin Pierce Adams, o humorista e actor Robert Benchley, probablemente o mellor amigo de Parker; o columnista deportivo Heywood Broun, o dramaturgo Marc Connelly, a feminista Ruth Ale, o dramaturgo e director George S. Kaufman, o produtor de Broadway Brock Pemberton, o editor do The New Yorker Harold Ross, o escritor e dramaturgo Robert E. Sherwood, o publicista John Peter Toohey e o crítico e xornalista Alexander Woollcott. Outros membros movíanse máis libremente e participaban dun modo máis eventual: as actrices Tallulah Bankhead, Blyth Daly, Eva Le Gallienne, Margalo Gillmore, Estelle Winwood e Peggy Wood, os dramaturgos Noël Coward, Edna Ferber, Donald Ogden Stewart e Beatrice Kaufman; as escritoras Jane de Grant, Margaret Leech e Alice Duer Miller; a ilustradora de revistas Neysa McMein, os humoristas Harpo Marx e Frank Sullivan e o compositor Deems Taylor.
Nese ano de 1919, comezou a despuntar a súa carreira mediante a crítica teatral elaborada para Vanity Fair. Porén, a súa extrema acidez supúxolle ser despedida en 1920 e empezou a traballar como escritora independente. Unha vez separada do seu marido, tivo diversos romances con outros homes. Ao fundarse a revista The New Yorker, en 1925, formou parte do persoal fixo. Nesa época escribía poesía humorística, aínda que posteriormente refugou esa faceta.
Os seguintes quince anos foron os máis produtivos; publicou sete volumes de contos e poesía que foron moi ben recibidos pola crítica, que destacou neles o seu forte contido autobiográfico. A parte máis importante da obra de Parker constitúena os seus contos. Aínda que a miúdo xocosos, eran sobrios e punzantes, e gardaban un fondo máis agridoce que cómico. As súas amizades atopaban neles fonte de gozo e de tristeza ao mesmo tempo.
Anais Mali
Anais Mokngar Mali, nada en Toulon o 22 de xaneiro de 1991, é unha modelo francesa.