cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Little Sister
"Little Sister" é un sinxelo da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado o 7 de marzo do 2005 como parte do seu álbum Lullabies to Paralyze. Unha primeira versión do tema gravouse con Dave Grohl en 2002 para o álbum Songs for the Deaf, pero foi descartada. A canción queaparece en Lullabies to Paralyze foi gravada ao vivo no estudio nunha única toma. O tema acadou o número 18 na lista británica de sinxelos.
Susana Vázquez Dorado
Susana Vázquez Dorado é unha política galega do PPdeG.
Little Sister
Listaxe de cancións
CD:
Susana Vázquez Dorado
Traxectoria
Tralas eleccións municipais de 2003 e despois de 18 anos de goberno do PPdG presidido por Salvador González Diz, Susana Vázquez Dorado (única concelleira do PSdeG-PSOE) accedeu á alcaldía de Porqueira co apoio dos catro concelleiros do PPdeG, logo de incumprir un acordo entre o seu partido e o BNG (ó que lle faltaron 14 votos para acadar a maioría absoluta). Poucos días despois foi expulsada do PSdeG e denunciada por corrupción e intento de suborno. Foi declarada como tránsfuga pola comisión do Congreso dos Deputados en 2006. Nas eleccións municipais de 2007 presentouse polo PPdeG obtendo a maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2011 volveu ser elixida alcaldesa polo PPdeG con maioría absoluta. É vogal no comité rexional do PPdeG dende 2009 por designación directa do presidente.
Little Sister
Listaxe de cancións
CD Maxi Single:
7" (Picture Disc):
Irene Sharaff
Irene Sharaff, nada en Boston o 23 de xaneiro de 1910 e finada en Nova York o 10 de agosto de 1993 foi unha deseñadora de vestiario para cinema e teatro estadounidense. Polo seu traballo gañou cinco premios Oscar e un premio Tony.
Traxectoria
Tras traballar como ilustradora de moda na súa mocidade, Sharaff converteuse en deseñadora de vestiario e de escenarios. Debutou profesionalmente en Broadway en 1931 coa produción de Alicia no País das marabillas, con Eva Le Gallienne. O seu uso de sedas tailandesas para The King and I (1951) creou unha moda na decoración de interiores.
Sharaff traballou en filmes como West Side Story (premio Oscar en 1961), Cleopatra (premio Oscar en 1963), Meet Me in St. Louis, Hello, Dolly!, Mommie Dearest, The Other Side of Midnight, ¿Quen teme a Virginia Woolf? (premio Oscar en 1966), Guys and Dolls, Os mellores anos da nosa vida, The King and I (premio Oscar en 1956), Un americano en París (premio Oscar en 1951), Funny Girl e Porgy and Bess. Tamén deseñou roupa para o American Ballet Theatre, o New York City Ballet e o Ballet Russe de Monte Carlo, e contribuíu con ilustracións en revistas de moda como Vogue e Harper's Bazaar. Entre as súas obras para Broadway están Idiot's Delight, Lady in the Dark, As Thousands Cheer, A Tree Grows in Brooklyn, Flower Drum Song e Jerome Robbins' Broadway.
Faleceu en Nova York dunha fallo cardíaco complicado cun enfisema aos 83 anos. Sharaff legou a súa colección de libros, xunto cos da súa parella, Mai-Mai Sze, á New York Society Library.
Legado
Deu nome ao TDF/Irene Sharaff Lifetime Achievement Award, da que foi a primeira que o recibiu. O premio entrégase anualmente a un deseñador que ao longo da súa carreira acadase distinción no teatro, o cinema, a ópera ou a danza.
Alfabeto Unificado para a Escrita do Cabo-Verdiano
O Alfabeto Unificado para a Escrita do Caboverdiano, máis coñecido como ALUPEC, é o alfabeto que foi oficialmente recoñocido polo goberno de Cabo Verde para a escrita do Caboverdiano.
Capela dos Santos Reis do Valado
Historia
En 1686 a capela foi creada polos propietarios do pazo de Castrelo. Foi inaugurada en 1686 polo párroco de Bueu, Fernando de la Rúa Freire. A capela caeu en desuso e derrubouse, e as numerosas representacións en pedra espalláronse por distintas casas da Vila. Conservouse unha pequena fornela coa imaxe do rei Baltasar, o que mantivo viva a devoción.
En 1948 o Concello acordou construír unha nova capela, e encargou a Urbano Lugrís o deseño e a Victoriano Barcala a construción. No Museo Massó consérvanse os bocexos orixinais do deseño. Lugrís definiu este santuario como a súa grande obra, e deseñou tamén o retablo do seu interior. O novo templo foi inaugurado o 4 de outubro de 1953. Porén, na década de 1970 comezou a derrubarse o tellado e desapareceron algunhas das figuras ornamentais e mesmo un retablo de tres corpos, tallado polos irmáns Ribas de Santiago con tres cadros e deseño de Lugrís.
Arquitectura
É unha pequena construción de planta rectangular (5 x 6 m aprox.), con cuberta a catro augas. Na fachada ten un arco de medio punto apoiado en basamenta de cadeirado que sobresae da liña de fachada facendo un pórtico. Coroa o arco unha especie de crismón cunha cruz aspada. Está decorado con motivos mariñeiros: un barco de vela, áncora de almirante, peixe, cuncha de vieira, gaivota, rosa dos ventos e balea, moi característicos do estilo de Lugrís. A ámbolos dous lados da porta hai dous contrafortes impostos cunhas fornelas, que no seu día albergaban as imaxes de San Xosé e da Virxe. No ano 2005 colocáronse dúas novas imaxes en substitucións das orixinais perdidas.
Nos laterais tamén existen catro falsos contrafortes, columnas pétreas con cadanseu evanxelista que ornamentan a capela (un deles non orixinal). Os modillóns que simulan o soporte do saínte están decorados con cunchas de vieira. En cada fachada lateral existe unha fiestra en arco de medio punto e decorada, cunha roda de temón a sur e unha áncora a norte. A fachada posterior está rematada por unha espadana en arco.
Ana Varela González
Ana José Varela González, nada en Bóveda en 1970, é unha executiva galega.
Traxectoria
Traballou no Boston Consulting Group e na Fundación Barrié de la Maza (nº 2, á fronte do departamento de investimentos ). Foi conselleira do Banco Popular ademais de presidir as tecnolóxicas Torusware (start- up de software) e Nasasbiotech (biomedicina). En 2015 foi distinguida como ‘Eisenhower Fellow’, un programa de liderado que premia a traxectoria de profesionais de todo o planeta volcados en crear un mundo máis pacífico, próspero e xusto.
En 2017 foi nomeada directora financeira da Organización para a Cooperación e o Desenvolvementoo Económico (a primeira muller en ocupar o posto ), xestionando un orzamento anual de 500 millóns de euros e dirixindo un equipo de 105 persoas e 5 divisións. É Membro do Grupo de Directores e do Equipo Executivo, exercendo a Secretaría do Comité de Orzamento, onde están representados os 36 países membros.
Forma parte de Referentes Galegas, a plataforma de Executivas de Galicia.
Pedro Otero Milleiro
Pedro Otero Milleiro, nado en Redondela en 1866 e finado na mesma vila o 5 de abril de 1941, foi un farmacéutico, xornalista e político galego
Traxectoria
Fillo de José Otero Martínez. Con 20 anos licenciouse en farmacia e ao ano seguinte foi elixido vocal do Liceo de Artesanos. Foi administrador de El Eco de Redondela. Foi Xuíz municipal interino en 1902 e 1911. Foi concelleiro (1915), alcalde de Redondela (1917) e deputado provincial. Foi elixido presidente da Unión Patriótica de Redondela en 1924.
Vida persoal
Casou con Lucila Sestelo González e foi pai de Ernestina e Pedro Otero Sestelo. Foi avó de Pedro Otero Rey.
Italia no Festival de Eurovisión Júnior
Italia debutou no Festival de Eurovisión Júnior 2014, logrando un primeiro posto con Vincenzo Cantiello coa canción Tu primo grande amore, a cal lle outorgaron 159 puntos, converténdose así na segunda gañadora máis votada da historia do Festival de Eurovisión Júnior.
Oreotragus oreotragus
O Oreotragus oreotragus é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen cinco subespecies.
Trátase dun pequeno antílope (pertence á tribo dos neotraguinos, os chamados antílopes ananos), que habita en zonas rochosas da África austral e oriental desde Etiopía até Suráfrica.
Taxonomía
Oreotragus A. Smith, 1834
Munki
Munki é o sexto álbum da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado o 1 de xuño de 1998 a través dos selos Creation Records e Sub Pop Records. Despois de deixar Blanco y Negro Records, os irmáns Reid asinaron con Sub Pop nos Estados Unidos e con Creation, que xa publicara o seu sinxelo de estrea, "Upside Down", en 1984, no Reino Unido.
Listaxe de cancións
Disco 1 - Cara A Disco 1 - Cara B Disco 2 - Cara A Disco 2 - Cara B
Juan Pablo Martínez Cortés
Juan Pablo Martínez Cortés, nado en Zaragoza no ano 1976, é un enxeñeiro e profesor universitario aragonés. Enxeñeiro de Telecomunicacións na especialidade de comunicacións dende 1999 e doutor pola Universidade de Zaragoza dende 2005.
A súa traxectoria profesional desenvolveuse no Centro Politécnico Superior, primeiro, e despois na Escola de Enxeñaría e Arquitectura (EINA). Na actualidade é profesor titular da materia de Teoría do Sinal e Comunicacións no Departamento de Enxeñaría Electrónica e Comunicacións (IEC) da Universidade de Zaragoza. Ademais, é membro e mestre de lingua aragonesa na Asociación Cultural Nogará-Religada.
Lingua aragonesa
Membro da Asociación Cultural Nogará-Religada onde é mestre, tamén é dende o 15 de decembro de 2012 Membro Correspondente da Academia de l'Aragonés, colaborando nos traballos de codificación con dita institución.
Juan Pablo é editor e colaborador habitual da Wikipedia en aragonés. Tamén colabora coa Asociación Softaragonés, na que axudou á creación de software en aragonés, entre o que sobresae o paquete oficial deste idioma para o navegador Mozilla Firefox. Ademais, desenvolveu tecnoloxías de lingüística computacional como a versión en aragonés do tradutor automático Apertium ou o corrector ortográfico baseado en Hunspell, desenvolvido en colaboración con Santiago Paricio.
Xenealoxía
Por outra parte, Juan Pablo Martínez Cortés tamén está interesado pola historia e pola xenealoxía de Aragón, sendo membro fundador da xunta directiva da Asociación Cultural de Xenealoxía e Historia de Aragón (AragónGen).
Diego Alfonsín
Traxectoria
Estudou no CEIP de Pazos de Reis e secundaria no IES San Paio. No ano 2004 licenciouse en Filoloxía Galega (Universidade de Vigo) despois de cursar un curso académico na Universidade Nova de Lisboa. Posteriormente realizou estudos de Xornalismo na Universidade Carlos III de Madrid, durante os cales recibiu unha bolsa para cursar un semestre na Universidade de São Paulo.
Entre 2008 e 2016 viviu en Alemaña, onde traballou como lector de galego e de español nas universidades de Heidelberg, Mannheim e Aquisgrán. Colaborou en Sermos Galiza.
Pasou a traballar como profesor no ensino secundario en Galicia.
En 2018 publicou Non o saben as estrelas.
Recoñecementos
2014: Gañador do XXVIII Premio Internacional de Cuentos Max Aub.
2015: Gañador do I Premio literario Miguel de Unamuno por Lenta demolición obra da que un xurado presidido pola escritora Marta Sanz salientou "a atmosfera de misterio que vai envolvendo unha trama chea de suxestións, elipses portentosas e fermosas metáforas, onde destaca unha impecable imbricación entre o discurso literario e o diálogo indirecto”.
2017: Gañador da XXIV edición do Premio Manuel Lueiro Rey de Novela Curta por Non o saben as estrelas, da que o xurado destacou "a orixinalidade temática e o carácter innovador dun texto de lectura engaiolante e capacidade envolvente".
Wolfhound
Wolfhound (en Волкодав из рода Серых Псов) é un filme ruso de fantasía dirixido por Nikolai Lebedev que foi estreado no 2006. Está baseado na novela homónima de Maria Semyonova.
Sinopse
O último membro da tribo dos Lobos Grises converteuse nun valente guerreiro ó que coñecen como Wolfhound. Foi condenado a morte, pero logrou sobrevivir para vingar o masacre do seu clan. Vive cun só desexo: destruír ó poderoso guerreiro que aniquilou ós seus.
Lancha As
A evasión da motora El As foi a fuxida de mariñeiros republicanos galegos de Carnota e Dumbría logo de secuestrar a lancha El As, desde as illas Lobeiras rumbo a Inglaterra en outubro de 1937.
Historia
O monte Pindo foi un dos refuxios principais dos veciños da bisbarra do sur da Costa da Morte durante a guerra civil española, tanto de persoas contrarias ao alzamento fascista como de persoas que, chamadas a filas polo franquismo, decidiran desertar. As numerosas covas e grutas do monte Pindo serviron para improvisar refuxio e mesmo salas de reunións nas que os fuxidos organizaban a defensa e o aprovisionamento.
Nos primeiros meses da contenda a presión sobre os fuxidos foi suave, e acompañábase habitualmente de falsas promesas de amnistía a quen se entregara por vontade propia. Porén cara ao final do conflito bélico a certa tranquilidade da que gozaban os refuxiados no monte Pindo transformouse nunha brutal presión e vixilancia, ata convertelo nun auténtico sitio, tanto mediante patrullas que periodicamente controlaban os camiños e accesos, dificultando a entrega de armas e víveres aos sitiados, coma a través de interrogatorios a familiares e amizades, que chegaron a ser vítimas de torturas e ameazas de todo tipo polos falanxistas e autoridades para revelaren o paradoiro dos fuxidos.
Descrición do buque
El As era un buque industrial de 17 metros de eslora, 3,72 de manga e 1,60 de puntal, construído no Freixo de Sabardes en 1934. Pertencente á familia Sel, propietaria dun importante negocio de pesca e salgadura na Costa da Morte e Ría de Muros. O barco empregábase fundamentalmente para mercarlles sardiña ás lanchas xeiteiras en mar aberto para logo trasladalas á fábrica de salgadura que a familia posuía en Muros, instalacións que hoxe seguen en pé, ocupadas por unha escola náutica ao pé da praia do Castelo. O nome do barco coincidía coas iniciais do propietario, Antonio Sel.
O secuestro
Despois de varias semanas preparando o asalto, ao solpor do sábado 16 de outubro de 1937 un grupo de 13 homes descendeu do Monte Pindo cara ao portiño do Sinal, no Pindo, preto de onde estaba fondeado El As. Alí agardaba o Carmen, unha lancha xeiteira que fora deixada deliberadamente para tal efecto polo seu patrón, alcumado o Curriolo, que ese día solicitara unha consulta médica en Santiago de Compostela, a onde se desprazou coa súa muller para afastaren sospeitas de colaboración co secuestro. Tamén os familiares deixaran agochados víveres entre as táboas dun barco abandonado das proximidades.
Usando o Carmen dirixíronse á illa Lobeira Grande, preto de onde estaban fondeados El As e outro barco pertencente ao almacén Vilas, de Ribeira.
Escolleron o primeiro, que abordaron a punta de pistola capturando os tripulantes: o patrón Manuel Louro Lago, o maquinista Antonio Eliseo Riomayor Fernández e os mariñeiros Manuel Fernández Lestón e José Rodríguez Louro. Logo de aprovisionarse do combustíbel do outro barco, dirixíronse ao porto de Corcubión onde incautaron combustíbel, auga e víveres doutras embarcacións. Volveron ao punto de partida, inutilizaron o segundo barco e a xeiteira, e puxeron rumbo a Fisterra onde no porto, novamente, repetiron a incautación de provisións.
Arribada a Inglaterra e repatriación
A travesía do barco El As provocou unha importante expectación na opinión pública inglesa. Ao chegar a porto, o primeiro que fixeron os fuxidos foi entoar "A Internacional" co puño en alto, como reflicten as noticias aparecidas na prensa da época. Porén, non recibiron a hospitalidade agardada, e as autoridades británicas negáronlles o asilo invocando o principio de non inxerencia. A opción foi seren repatriados á zona de España que permanecía fiel á República ou a Galiza, en mans dos insurrectos. Os trece elixiron a primeira opción, e foron enviados a Cataluña a través de Francia, incorporándose alí ao exército republicano no que loitaron ata o final da guerra, polo que ao pouco separáronse seguindo cada un deles distintos derroteiros.
Procesamento pola ditadura franquista
Parte dos participantes no secuestro de El As foron finalmente capturados e procesados mediante unha dilixencia da causa 747/1937, aberta na súa contra polo xuíz instrutor do Departamento Marítimo de Ferrol o 20 de novembro de 1937, ditando auto de procesamento, polos delitos de piratería, roubo e rebelión, sentenciando en 1941 varios deles a penas de prisión.
Participantes no secuestro
Os trece mozos fuxidos eran:
First It Giveth
"First It Giveth" é unha canción da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editada como sinxelo do seu álbum Songs for the Deaf no ano 2003. O tema acadou o número 33 na lista británica de sinxelos.
As caras-b, "Wake Up Screaming" e "The Most Exalted Potentate of Love", aparecen no EP recompilatorio Stone Age Complication.
Sen fíos
Chámase sen fíos (do inglés wireless) á comunicación que non se transmite por cables, senón a través de sistemas radioeléctricos, coa modulación de ondas electromagnéticas a través do espazo. Así pois, exemplos de comunicación sen fíos son a radio, as emisións televisivas, os sistemas Wi-Fi, o sistema bluetooth, unha rede sen fíos ou o GPS.
اتصالات لاسلكية Funkverkehr
Estación de Huesca
A estación de Huesca é unha estación de ferrocarril de Adif de carácter terminal situada na cidade española de Huesca, en Aragón. É un recinto intermodal que alberga tamén a estación de autobuses da cidade cuxas dársenas están situados nos laterais deste.
En 2010 os seus servizos de Longa e Media Distancia foron usados por preto de 130.000 viaxeiros.
Historia
Foi inaugurada no ano 2001, substituíndo á antiga estación, a primeira edificada na cidade con motivo da apertura da liña Zaragoza-Huesca en 1864. A estación antiga, que carecía de interese arquitectónico e artístico, foi derrubada pouco despois da construción da nova.
A estación
A estación actual é de planta cadrada, co vestíbulo a nivel de rúa. Sobre el levántanse dúas torres de catro alturas que corresponden a un hotel e a salóns para banquetes.
A estación ten dúas plataformas ademais da cabeceira propia das estacións terminais e seis vías, dúas de ancho internacional e catro de ancho ibérico.
Longa distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Emilie de Ravin
Emilie de Ravin nada o 27 de decembro de 1981 en Mount Eliza, Victoria é unha actriz australiana. É coñecida polos seus papeis de Tess Harding en Roswell e Claire Littleton na serie de televisión estadounidense Lost.
Escola de Summerhill
Summerhill é unha escola inglesa fundada en 1921 por Alexander Sutherland Neill. É unha das pioneiras dentro do movemento das Escolas democráticas. Atende a nenos de educación primaria e secundaria. Actualmente a directora é a filla de A.S. Neill, Zoë Neill Readhead. dereita|300px|miniatura|Escola de Summerhill. Unha escola democrática caracterízase por dous principios básicos: a posibilidad de que os alumnos escollan se queren asistir a clase e a dinámica das asembleas, onde todos participan, para decidir as normas da escola.
Educar persoas libres
Summerhill destaca por defender que os nenos aprenden mellor libres dos instrumentos de coerción e represión usados pola maioría das escolas. Tódalas súas aulas e obradoiros son opcionais, os alumnos poden escoller as que desexan frecuentar e as que non. Neill fundou a escola co convencimento de que "un neno debe vivir a súa propia vida, non a vida que os seus pais queiran que viva, non unha vida decidida por un educador que supón saber o que é mellor para o neno".
Influencias
En 1917 Neill coñece Little Commonwealth, unha escola-reformatorio dirixida por Homer Lane, psicanalista estadounidense. O que máis lle sorprende foi que os propios mozos internos, presos por cometer delitos, xestionaban o espazo. Outro psicanalista que tivo forte influencia sobre Summerhill foi Wilhelm Reich, amigo persoal e tamén analista seu. Nótase a presenza das súas ideas, en especial na defensa dunha educación colectiva en substitución da educación burguesa e estratificada.
Wilhelm Reich elaborou algúns escritos sobre a educación, onde discute cales serían as formas axeitadas de educar e cales non, tendo en conta a felicidade das persoas. Para el, unha educación que frustre ou que satisfaga excesivamente está abocada ó fracaso. Frustrar en exceso significa educar unha persoa apocada, conformista, incapaz de satisfacer as súas propias vontades. Pero satisfacer de máis significa crear unha persoa inadaptada, incapaz de convivir socialmente.
A educación tradiconal defende e estimula a represión dos instintos e das vontades da infancia. Neill, influído pola psicanálise, pensa que esta represión é a responsable de moitas das neuroses que se manifiestan na persoa, tanto na nenez como na vida adulta.
Ideais
Neill establece que a principal meta dunha escola debe ser auxiliar ós seus alumnos para que estes sexan capaces de encontrar a felicidade propia, e é por iso que propón un modelo moi diferente ó das escolas tradicionais, que segundo el só conseguen promover unha atmosfera de medo. Para que unha persoa sexa feliz necesita primeiro ser libre para escoller o seu propio camiño. É por iso que renuncia a calquera tipo de autoridade moral ou xerárquica e xerarquía.
En Summerhill, ningún adulto ten máis dereitos que un neno. Todos deben ser libres, entendendo a liberdade como unha construción colectiva. A liberdade non acaba cando comeza a do outro, como defendían os iluministas, senón que precisa que todos sexan libres para existir.
A pedagoxía tradicional supón que os nenos teñen unha tendencia natural ó egoísmo, sendo necesaria unha interferencia autoritaria por parte da familia e a escola para desenvolver o altruísmo. Summerhill parte do mesmo suposto pero non chega ás mesmas consecuencias: o neno é egoísta, pero ese egoísmo non é malo en si mesmo. O egoísmo infantil é unha etapa do crecemento do neno (tese acorde coas investigacións do psicólogo suízo Jean Piaget) que se se desarrolla naturalmente desemboca no altruísmo; existe un momento no que o niño necesita dos demais, e entón o seu propio egoísmo o abre á comunidade. Inculcar ós nenos principios altruístas antes de que sexan capaces de asimilalos só produce individuos medrosos e hipócritas. A educación tradicional erra nesa interferencia autoritaria, sen percibir que é xustamente ese tipo de interferencia a que alimenta aquilo que identifica como problema. Segundo Neill é só a través do medo como se pode intentar forzar o interese de alguén.
Na escola tódalas regras de convivencia e solucións ós problemas que xorden no día a día son resoltas nunha asemblea semanal, onde cada persoa, xa alumno, profesor ou funcionario, ten dereito a voz e voto, manténdose o principio de que tódolos votos valen o mesmo. As normas da escola son construídas entre todos, todos se senten parte do colectivo e se empeñan en melloralo. Un bo exemplo diso son os castigos defendidos pola asemblea. Nunha ocasión, un neno que non tiña cartos para ter a súa propia bicicleta, colleu unha doutro neno para dar unha volta e acabou estrelándoa. O castigo foi que tódolos membros da escola fixesen unha colecta para comprar unha bicicleta nova e para comprar outra ó neno que a collera por non ter cartos. Non existe sentimiento de odio ligado ó castigo.
A escola
Summerhill atende alumnos de entre 5 e 16 anos. Os nenos e nenas son divididos en tres grupos de idade: de 5 a 7 anos, de 8 a 10 e de 11 a 15.
Os nenos dormen na escola durante todo o período lectivo e son instalados por grupos de idade cunha "nai de casa" por cada grupo. Os alumnos non sofren inspeción nos seus cuartos e ningúen é responsable por deixar os obxectos persoais fóra de sitio agás o seu propio dono.
As mañás utilízanse para as clases, e pola tarde os nenos son libres para realizar actividades diversas que elixen eles mesmos. Malia que os alumnos non son forzados a participar nas clases, un grupo pode expulsar dunha aula a un alumno absentista por ralentizar o desenvolvemento dos traballos.
Juan Manuel Otero Milleiro
Juan Manuel Otero Milleiro, nado en Redondela en 1863 e finado na mesma vila o 3 de novembro de 1929, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Otero Martínez. Colaborou en El Eco de Redondela, El Contribuyente e La Idea. Foi alcalde de Redondela en 1895, pero renunciou ao cargo o 6 de outubro de 1896. A principios de 1911 era vocal da Xunta Municipal do Censo, e nese mesmo ano foi elixido vicepresidente do Círculo Católico. Foi subdelegado de Medicina e médico forense de Redondela.
Vida persoal
Casou con Rita Fernández. Foi pai de Alejandro Otero Fernández e sogro de José Regojo Rodríguez.
Antonio Maria Roveggio
Antonio Maria Roveggio, M.C.C.I., nado o 23 de novembro de 1858 en Cologna Veneta e finado o 2 de maio de 1902, foi un relixioso católico latino italiano.
Primeiros anos
Antonio Maria naceu en Cologna Veneta (Véneto) o 23 de novembro de 1858, fillo de Giacomo e Dorotea, que formaban unha familia profundamente relixiosa e favoreceron a súa vocación sacerdotal. Entrou no seminario diocesano de Vicenza, completando os estudos necesarios, e aumentando o seu ideal sacerdotal e misioneiro. Foi ordenado sacerdote o 29 de marzo de 1884, e logo dunha breve estadía na diocese, o 4 de decembro de 1884 entrou nos Fillos do Sagrado Corazón de Xesús (combonianos).
Misioneiro e bispo
Realizou a súa profesión relixiosa o 28 de outubro de 1887 e o seguinte 7 de decembro embarcou para Exipto, onde se consolidaban os combonianos, agardando que se lles reabriran as portas do África central. Entre 1887 e 1895 exerceu o seu ministerio misioneiro no Cairo, dedicándose á formación cristiá e social dos africanos.
O 8 de febreiro de 1895, cando non chegaba aos 37 anos, foi nomeado vigairo apostólico do África central, con sé en Khartún, e bispo titular de Amastri. Foi consagrado bispo o 21 de abril de 1895 na catedral de Verona, e no xullo seguinte volveu a Exipto, comprometido con desenvolver o seu programa misioneiro, mentres estaban a piques de volver a abrir as portas do Sudán; fixou a súa residencia en Asuán, e logo da derrota dos mahdistas en 1898, trasladouse en 1900 a Omdurman-Khartún, estabelecendo a base para os futuros proxectos misioneiros.
Entón, emprendeu unha viaxe de animación misionera por toda Europa, que deu como froito novas vocacións para as misións; foi en peregrinación a Lourdes e a Paray-le-Monial (centro do culto ao Sagrado Corazón); ademais, cos fondos recadados, podería mercar un barco para navegar polo Nilo.
Completou outras dúas expedicións misioneras de envergadura para levar o Evanxeo ás tribos dos recunchos máis remotos da vigairía. Coa primeira, en febreiro de 1901, fundou as estacións de Lul entre os scilluk no sur do Sudán; coa segunda, en xaneiro de 1902, chegou á fronteira con Uganda, coa intención de abrir unha misión entre os lotuko, mais non obtivo autorización do goberno, e tivo que volver a Khartún agardando unha mellor oportunidade.
Algúns meses máis tarde, mentres viaxaba en tren ao Cairo, caeu enfermo e finou o 2 de maio de 1902 con só 43 anos, mentres o tren paraba en Barbar, en territorio sudanés.
Veneración
A súa causa de beatificación foi aberta o 16 de decembro de 1954.
Praias de Oleiros
O concello da Oleiros, situado no Golfo Ártabro, conta con máis de dez praias e algúns coídos.
As praias
As praias de Oleiros son as seguintes:
A princesa prometida
A princesa prometida (en The Princess Bride) é un filme estadounidense dirixido por Rob Reiner que foi estreado en 1987. Está baseada na novela homónima de 1973, da autoría de William Goldman, que combina comedia, aventura, amor e fantasía. O filme foi dirixido por Rob Reiner sobre un guión do propio Goldman. Entre outros actores, Billy Crystal, Peter Falk ou Fred Savage atópanse no elenco.
Sinopse
A narración está enmarcada por unha escena en que un neno enfermo na cama acepta sen ganas que o seu avó lle lea unha "historia de princesas e vinganza". O filme segue o fío da historia, interrompida polos comentarios do neno, cada vez máis interesado, e do avó:
Unha fermosa moza de nome Buttercup vive nunha granxa no país de Florin. A cada orde que dá ao seu criado Westley, este responde sempre "como desexe", e a fai rapidamente. Buttercup acaba por darse de conta que a frase "como desexe" significa que a ama. Xúranse fidelidade eterna e Westley marcha procurar fortuna para poder casar. Porén, o seu barco é atacado polo terrible pirata Roberts, coñecido por non deixar superviventes. Cinco anos máis tarde, crendo a Westley morto, Buttercup casa de mala gana co príncipe Humperdinck, herdeiro do trono de Florin.
Produción
Dende 1973, ano da publicación da novela de William Goldman, 20th Century Fox asegurou os seus dereitos de adaptación en 500 000 dólares. Richard Lester foi contratado para dirixir o filme e a produción estaba a piques de comezar cando o director de produción de Fox foi despedido. O proxecto deixouse de lado e Goldman mercou todos os dereitos de adaptación. Máis tarde, Rob Reiner namorouse da novela e conseguiu asegurar os dereitos de adaptación grazas ao apoio financeiro de Norman Lear.
A rodaxe tivo lugar do 18 de agosto ao decembro de 1986 en Bakewell, Burnham Beeches, Castleton, os cantís de Moher, Sheffield e os estudos Shepperton.
A música do filme foi composta por Mark Knopfler, a excepción dos créditos finais compostos e interpretados por Willy DeVille.
Rob Reiner
miniatura|dereita|Rob Reiner no 2016. Rob Reiner, nado o 6 de marzo de 1947 en Nova York, é un actor e director de cinema estadounidense. É fillo do actor e director de cine Carl Reiner e irmán do director Lucas Reiner.
Traxectoria
Comezou a súa andaina artística en teatros e estudios de televisión. É un especialista en comedias. Entre os seus filmes figuran A princesa prometida, Conta comigo, Misery, Cando Harry atopou a Sally (como director) e The Wolf of Wall Street (como actor).
Divorciouse da actriz Penny Marshall e actualmente está casado coa tamén actriz Michele Singer coa que ten 3 fillos. Unha delas é a actriz Estelle Reiner.
Valdolide, A Ferreirúa, A Pobra do Brollón
Valdolide é un lugar da parroquia da Ferreirúa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 447 metros de altitude.
En 2008 tiña unha poboación de 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres). Nel atopamos unha praza.
Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth
Ao contrario que n'O Silmarillion, no cal modificáronse os fragmentos da narrativa para conectalos e crear unha obra consistente e coherente, os Contos inconclusos preséntanse como Tolkien os concibiu, co lixeiro cambio dalgúns nomes (o autor tiña o hábito de inventar distintos nomes para un personaxe mentres escribía os seus borradores). Deste xeito, algunhas destas historias están incompletas, mentres que outras son coleccións puramente informativas acerca da Terra Media. Cada conto está acompañado dunha longa serie de notas aclarando puntos inconsistentes e escuros.
Como ocorreu co Silmarillion, Christopher Tolkien editou e publicou os Contos Inconclusos antes de rematar de estudar a fondo os materiais do arquivo do seu pai. Malia a súa deficiente inconsistencia editorial, os Contos inconclusos proporcionan información máis detallada acerca dos personaxes, feitos e lugares que unicamente se mencionan brevemente n'O Señor dos Aneis. As versións de historias como as orixes de Gandalf e os Istari (os Magos), a morte de Isildur e a perda do Anel Único nos Campos Ledos, e a fundación do reino de Rohan axudan a aumentar o coñecemento sobre a Terra Media.
É particularmente destacable o conto de Aldarion e Erendis, a única historia coñecida de Númenor antes da súa caída. O libro inclúe así mesmo un mapa de Númenor.
O éxito comercial dos Contos inconclusos demostrou que a demanda de historias de Tolkien trala súa morte non estaba só presente, senón que medraba. Animado polo resultado, Christopher Tolkien embarcouse nun proxecto máis ambicioso, unha obra de doce volumes titulada A historia da Terra Media, que abarca practicamente toda a obra de Tolkien sobre a Terra Media.
Contido
Part One: The First Age (Primeira parte: A Primeira Idade): Part Two: The Second Age (Segunda parte: A Segunda Idade): Part Three: The Third Age (Terceira parte: A Terceira Idade): Part Four (Cuarta parte)
Unicontos
Os unicontos ou Unikonta son un grupo de eucariotas propostos por Thomas Cavalier-Smith, que tipicamente teñen células cun só flaxelo ou con ningún (formas ameboides). É un dos dous grandes clados nos que se dividen os eucariotas; o outro son os Bikonta. Os Unikonta comprenden os grupos dos Amoebozoa, e os Opisthokonta (animais, fungos e formas relacionadas).
A seguiente árbore filoxenética mostra as relacións entre os principais grupos de Eukarya de acordo coas ideas de Cavalier-Smith.
Lenda: [A] Eukarya ancestral heterótrofo uniflaxelado e unicentriolar; mitocondrias con cristas tubulares. [B] Biflaxelado ancestral. [C] Fusión de xenes DHFR-TS. [D] Fusión tripla de xenes da biosíntese da pirimidina. [E] Alvéolos corticais. <font color="#008800">[F] Adquisición de cloroplastos por endosimbiose secundaria cunha alga verde (clasificada dentro de Viridiplantae). [G] Flaxelo posterior e mitocondrias con cristas planas. [H] Inserción de EF1-alfa. <font color="#008800">[I] Aparición dos cloroplastos por endosimbiose primaria cunha cianobacteria. <font color="#008800">[J] Adquisición de cloroplastos por endosimbiose secundaria cunha alga vermella (Rhodophyta). [K] Inserción de poliubiquitina. [L] Suco de alimentación ventral. [M] Pelos tubulares en flaxelos, e plastos dentro do retículo endoplasmático rugoso.
Características
Os Unikonta presentan unha tripla fusión nos xenes para a síntese das pirimidinas, que está ausente en Bikonta. Estes tres xenes son as dos encimas carbamoíl fosfato sintase, dihidroorotase, aspartato carbamoiltransferase, que están fusionados nos Unikonta, pero non en bacterias nin en Bikonta. Esta característica debeuse adquirir por medio dunha dobre fusión, un par de eventos bastante raros, que tivo lugar no devanceiro común de Opisthokonta e Amoebozoa.
Cavalier-Smith propuxo inicialmente que os Unikonta ancestrais tiñan un só flaxelo e un só corpo basal. Porén, isto é improbable, xa que os opistocontos flaxelados, igual que algúns Amoebozoa flaxelados, como Breviata, realmente teñen dous corpos basais, igual que os Bikonta típicos (aínda que só un dos corpos basais está flaxelado na maioría dos Unikonta). Esta disposición en parella pode tamén verse na organización dos centríolos das células animais típicas. Malia o nome do grupo, o antepasado común de todos os unicontos era probablemente unha célula con dous corpos basais.
Covos, Liñares, A Pobra do Brollón
Covos é unha aldea deshabitada da parroquia da Liñares, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 600 metros de altitude. En 2008 estaba despoboado.
El Jueves
El Jueves, la revista que sale los miércoles, coñecida simplemente como El Jueves, é unha publicación española de humor e sátira política editada semanalmente en Barcelona. Naceu en 1977 durante o período da Transición Española e durante un tempo denominouse "El Jueves, la revista que sale los viernes". Dende os seus inicios, viuse implicada en procesos xudiciais e polémicas. O símbolo da revista é un bufón nu, que aparece tradicionalmente na cabeceira das portadas.
Dende outubro de 2013 é a revista de humor máis lonxeva de España, ao superar os 1898 números da publicación La Codorniz.
Composición
A publicación conta con 72 ou 80 páxinas, vinte delas dedicadas á actualidade política, económica ou social, sempre en ton humorístico e en forma de tira, e o resto historietas dos distintos autores con carácter semanal. Cada tres meses publícase unha edición “extra” de entre 104 e 120 páxinas sobre un tema determinado: a monarquía, as relixións, os videoxogos, ou algunha noticia de interese.
El Jueves critica desde a sátira a Institucións, organizacións e protagonistas do panorama español: a monarquía española, os partidos políticos, a relixión, a prensa rosa e a sociedade en xeral.
Historietas
Algunhas das historietas de El Jueves son:
Co número extra sobre Estados Unidos (nº 1.428) empezou a publicarse "la otra revista que sale los miércoles", Mister K, orientada a un público infantil e xuvenil.
As súas homólogas estranxeiras son a revista MAD en EE.UU., a revista Barcelona na Arxentina e Charlie Hebdo en Francia.
Polémicas
En 2002, a revista amosou no seu número 1.299 de abril unha caricatura de Ariel Sharon con trazos porcinos e cunha esvástica nazi; Shimon Peres, ministro israelí de exteriores, púxoa como exemplo do sentimento antiisraelí en Europa. Debido á exposición desa portada ante as cámaras por parte de Peres, a revista apareceu en medios de comunicación de todo o mundo.
O 20 de xullo de 2007, por orde de Juan del Olmo, xuíz da Audiencia Nacional, a revista foi secuestrada a petición da fiscalía por un suposto delito de inxurias á Coroa. Na portada do número 1.573, publicado o día 18 de xullo do mesmo ano, aparecía unha caricatura dos Príncipes de Asturias mantendo relacións sexuais, cualificada como "claramente denigrante e obxectivamente infamante" no auto xudicial.
Segundo o autor, "o mellor é que me corten a man dereita" e alude a que en ningún lugar da portada "se di que os debuxos sean de Felipe e Letizia" e que "a quen dibuxei é a Tom Cruise e Katie Holmes" e a decisión xudicial é "para rir". Pola súa parte, o director de El Jueves afirmou que "a nosa idea era burlarnos da medida electoralista de Zapatero e os 2.500 euros").
Esta orde xudicial, lonxe de impedir a difusión da caricatura, produciu un efecto de "mercadotecnia viral", en virtude do cal a polémica portada terminou aparecendo en multitude de medios de comunicación, tanto en papel como dixitais, así coma nunha gran cantidade de páxinas web, blogs e foros.
Samuel Goldwyn
Schmuel Gelbfisz, coñecido como Samuel Goldwyn, nado en Varsovia o 17 de agosto de 1879 e finado nos Ánxeles o 31 de xaneiro de 1974 foi un produtor de cinema estadounidense de orixe polaca, fundador da compañía Metro-Goldwyn-Mayer.
Dotado de gran talento e inventiva, no seu case medio século de actividade produciu numerosos filmes de calidade, especialmente no xénero do melodrama e da comedia musical, sendo á súa vez descubridor de grandes talentos, tanto na dirección (Cecil B. DeMille ou William Wyler) como na interpretación (Gary Cooper, David Niven, Danny Kaye, Lili Damita ou Eddie Cantor).
Traxectoria
Goldwyn naceu en Varsovia nunha familia xudía hasídica. Os seus pais foron Aaron Dawid Gelbfisz (1852-1895), vendedor ambulante, e a súa esposa Hanna Reban (de solteira Jarecka; 1855-1924). De moi novo abandonou Varsovia a pé e sen cartos. Viaxou a Birmingham, onde permaneceu con familiares durante uns anos usando o nome de Samuel Goldfish. Tiña dezaseis anos cando morreu o seu pai.
En 1898 emigrou aos Estados Unidos, mais temendo ser rexeitada a súa entrada, atracou en Nova Scotia, Canadá, antes de mudarse ao estado de Nova York en xaneiro de 1899. Atopou traballo en Gloversville, Nova York, no negocio da roupa. Axiña o seu talento para o márketing converteuno nun vendedor de éxito en Elite Glove Company. Tras catro anos, como vicepresidente de vendas, instalouse en Nova York.
En 1913, xunto co seu cuñado Jesse L. Lasky, Cecil B. DeMille e Arthur Friend formou unha compñía, The Jesse L. Lasky Feature Play Company, para producir longametraxes.
Chaetophractus villosus
Chaetophractus villosus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da  orde), e subfamilia dos eufractinos, unha das tres que integran o xénero Chaetophractus.
É un armadillo suramericano que habita no sueste de Bolivia, oeste de Paraguai e case toda a Arxentina, en gran diversidade de hábitats: selvas subantárticas, bosques tempeados, sabanas secas e húmidas, pastos subtropicais e tropicais, desertos cálidos, temperados e fríos, terra arábel, plantacións e xardíns.
Distribución
Segundo investigacións xenéticas, arqueolóxicas e históricas, antes da década de 1930 esta especie non habitaba en Chile nin na Patagonia arxentina austral, xa que a súa área de distribución remataba na marxe norte do río Chubut. Pero a construción de estruturas humanas como estradas, oleodutos e, especialmente, pontes sobre os ríos, ademais doutras alteracións antrópicas durante máis dun século, modificaron as condicións ambientais da rexión, permitíndolle invadir áreas que naturalmente non podería ter conquistado, alcanzando así até o estreito de Magalláns, e incluso foi introducida tamén no sector norte da illa Grande da Terra do Fogo.
Debaser
"Debaser" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Pixies, editada como sinxelo do seu álbum Doolittle o 22 de setembro de 1997.
Tilacomíidos
A dos tilacomíidos (Thylacomyidae) é unha pequena familia de mamíferos marsupiais do clado (ou magnorde, ou superorde, segundo as clasificacións) dos australidelfos, e orde dos peramelemorfos, coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional como bilbís (do inglés bilbies).
Moi semellantes aos bandicuts, foron durante moito tempo incluídos na súa familia, a dos peramélidos.
Características e bioloxía
Os bilbís teñen o fociño longo, característico dos bandicuts, e unhas orellas moi grandes que lles serve para irradiar a calor. Miden de 29 a 55 cm de longo. En comparación cos bandicuts teñen unha cola máis longa, as orellas máis grandes e a pelaxe máis suave e sedosa.
Son omnívoros nocturnos que non necesitan beberen auga, xa que a obteñen dos alimentos, que inclúen insectos e as súas larvas, sementes, arañas, bulbos, froitos, fungos e animais moi pequenos. Case toda a comida encóntrana escavando ou escaravellando na terra, e utilizando as súas linguas, moi longas. A diferenza dos bandicuts, son excelentes escavadores e constrúen extensos sistemas de túneles coas súas fortes patas dianteiras, que teñen garras ben desrenvolvidas. Típicamente, os bilbís constrúen un bo número de tobos dentro do seu sistema de túneles, até unha ducia, e móvese entre eles, usándoos para refuxiarse dos depredadores para evita a calor do día.
Taxonomía
O xénero foi incluído na familia dos peramélidos por Vaughan (1978) e Groves e Flannery (1990). Pola súa parte McKenna e Bell (1997) inclírono tamén na familia dos peramélidos, pero na subfamilia dos queropodinos (da familia dos queropódidos), que hoxe só inclúe o xénero Chaeropus.
Descrición
A familia foi descrita en 1903 por Bensley, en ''Trans. Linn. Soc. Lond. (Zool''.), ser.2, 9: 110.
O xénero describírao en 1836 Reid, en ''Proc. Zool. Soc. Lond., 1836: 131, dando como especie tipo a Perameles lagotis (hoxe Macrotis lagotis'').
Sinónimos
O xénero tamén se coñeceu, ademais de polo nome válido, polos sinónimos:
Nomes científicos
O nome científico Thylacomyidae está formado, como é norma, sobre a base do nome do xénero tipo, Thylacomys, un sinónimo inválido de Macrotis, coa adición da forma sufixa do latín científico -ĭdae, propia dos nomes das familias de animais.
Tylacomys está formado polos elementos do latín científico tylaco-, tirado do grego antigo θύλακος thýlakos, 'saco' e -mys, do grego μῦς, mữs, 'rato'. É dicir, 'os ratos con bolsa' (marsupio).
O nome actual do xénero, Macrotis, formouse cos elementos do latín científico macr-, do grego antigo μακρός makrós, 'grande', e o -otis, derivado do grego antigo οὖς ὡτός oús ōtós, 'orella'. Isto é, 'os de orellas grandes'.
Nome vulgar
O termo inglés bilby deriva do nome co que os aborixes do pobo dos Yuwaalaraay, do norte de Nova Gales do Sur, que significa 'rata de nariz longo'. É coñecido como dalgite en Australia Occidental, e o nome pinkie se utiliza ás veces en Australia do Sur. Os wiradjuri de Nova Gales do Sur tamén o chaman bilby.
Clasificación
Familia Thylacomyidae Bensley, 1903
Damage and Joy
Damage and Joy é o sétimo álbum da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado o 24 de marzo de 2017 a través dos selos ADA e Warner Music Group. Trátase do primeiro disco do grupo en 19 anos, despois de editar Munki en 1998, e trátase da súa primeira colaboración co produtor Youth.
Skylab 3
Skylab 3 foi a segunda misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 28 de xullo de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Skylab 3 continou as tarefas de reparación comezadas coa misión Skylab 2. A nave Apolo nada que viaxaba a tripulación sufriu dun escape de oxidante no circuíto dos propulsores de control de reacción, pero non causou máis problemas tras illarse o circuíto e usar o de apoio, aínda que un problema similar ocorreu noutro circuíto antes do final da misión. Durante a misión instalouse un escudo solar e realizáronse experimentos científicos e médicos. Sustituironse tamén as películas da cámara do telescopio Apolo. Os astronautas da misión, Alan Bean, Owen K. Garriott (que volvería ó espazo na lanzadeira Columbia) e Jack Lousma, sufriron de mareo espacial durante os tres primeiros días de misión.
A misión Skylab 3 rematou o 25 de setembro de 1973 cando o módulo de mando cos tres astronautas no interior amarou no océano Pacífico a uns 300 km ao oeste de San Diego (California). Aos astronautas recolleunos o buque USS New Orleans e devolveunos sans e salvos a terra.
Murallas de Xerusalén
As murallas de Xerusalén (أسوار القدس; חומות ירושלים) rodean a cidade vella de Xerusalén. As actuais murallas foron construídas entre 1535 e 1538 por orde do sultán Suleiman I, cando a cidade pertencía ao Imperio otomán.
En 1981, foron agregadas, xunto coa cidade vella de Xerusalén, á lista de Patrimonio da Humanidade da Unesco.
As murallas de Xerusalén, que foron construídas orixinalmente para protexer as fronteiras da cidade contra intrusións, serven hoxe principalmente como unha atracción turística, xa que deixaron de servir como un medio de protección para a cidade. .
Dimensións
Miden 4.018 metros, a súa altura media é de 12 metros e o seu espesor medio é de 2,5 metros. Ten 34 torres de vixilancia e 8 portas.
Gran Premio de Italia de 1975
O Gran Premio de Italia de 1975 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1975. Foi a décimo terceira proba da tempada de, o 45º Gran Premio de Italia e o 41º que se celebrou en Monza. A carreira celebrouse sobre 52 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.