cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Big Bang
Problemas comúns
Historicamente, xurdiron varios problemas dentro da teoría do Big Bang. Algúns deles só teñen interese histórico e foron evitados, xa sexa por medio de modificacións á teoría ou como resultado de observacións máis precisas. Outros aspectos, como o problema da penumbra en cumio e o problema da galaxia anana de materia escura fría, non se consideran graves, dado que poden resolverse a través dun perfeccionamento da teoría.
Críticas dos científicos
Wilson, especialmente, declarou non ter tido a certeza da pertinencia da interpretación cosmolóxica do seu descubrimento:
Tamén hoxe, e a pesar do éxito innegábel, o Big Bang atopa aínda unha oposición moi feble dunha parte do mundo científico, e entre algúns astrónomos. De entre estes pódense salientar os seus opostos históricos como Geoffrey Burbidge, Fred Hoyle e Jayant Narlikar, que despois de finalmente abandonar a teoría do estado estacionario, propuxeron unha versión modificada, sempre baseada na creación de materia, pero nunha sucesión de fases de expansión e de contracción, a teoría do estado caseestacionario, que non chegou a ter éxito pola súa incapacidade para facer predicións precisas e compatíbeis cos datos observacionais actuais, especialmente coas do fondo difundido cosmolóxico. Unha das críticas recorrentes do Big Bang é a incoherencia entre a idade do universo, máis novo que aquela que se atribúe a certos obxectos afastados, como no caso das galaxias Abell 1835 IR1916 ou HUDF-JD2, pero a maior parte destes problemas de idade son o resultado de máis estimacións da idade destes obxectos (vexa os artigos correspondentes), e tamén dunha infravaloración do erro nas medidas.
O problema da segunda lei da termodinámica
O problema do segundo principio da termodinámica resulta do feito de que deste principio se deduce que a entropía, a desorde, aumenta se se deixa ao sistema (o universo) seguir o seu propio rumbo. Unha das consecuencias da entropía é o aumento na proporción entre radiación e materia polo tanto o universo debería rematar nunha morte térmica, unha vez que a maior parte da materia se converta en fotóns e estes se dilúan na inmensidade do universo.
Outro problema sinalado por Roger Penrose é que a entropía parece ter sido anormalmente pequena no estado inicial do universo. Penrose avalía a probabilidade dun estado inicial en aproximadamente unidades naturais de volume no espazo das fases. De acordo con Penrose e outros, a teoría cosmolóxica ordinaria non explica porqué a entropía inicial do universo é tan anormalmente baixa, e propón a hipótese de curvatura de Weil en conexión con ela. De acordo con esa hipótese unha teoría cuántica da gravidade debería dar unha explicación tanto do porqué o universo iniciouse nun estado de curvatura de Weil nula e dunha entropía tan baixa. Aínda que aínda non se logrou unha teoría da gravidade cuántica satisfactoria.
Por outro lado na teoría estándar o estado entrópico anormalmente baixo, considérase que é produto dunha "gran casualidade" xustificada polo principio antrópico. Postura que Penrose e outros consideran filosoficamente insatisfactoria.
O problema do horizonte
O problema do horizonte, tamén chamado problema da causalidade, resulta do feito de que a información non pode viaxar máis rápido que a luz, de maneira que dúas rexións no espazo separadas por unha distancia maior que a velocidade da luz multiplicada pola idade do universo non poden estar causalmente conectadas. Neste sentido, a isotropía observada da radiación de fondo de microondas (CMB) resulta problemática, debido a que o tamaño do horizonte de partículas nese tempo corresponde a un tamaño de preto de dous graos no ceo. Se o universo tivese tido a mesma historia de expansión dende a época de Planck, non habería mecanismo que puidese facer que estas rexións tivesen a mesma temperatura.
Esta aparente inconsistencia resólvese coa teoría inflacionista, segundo a cal un campo de enerxía escalar isótropo domina o universo ao transcorrer un tempo de Planck logo da época de Planck. Durante a inflación, o universo sofre unha expansión exponencial, e rexións que se afectan mutuamente expándense máis alá dos seus respectivos horizontes. O principio de indeterminación de Heisenberg predí que durante a fase inflacionista haberá flutuacións primordiais, que se simplificarán até a escala cósmica. Estas flutuacións serven de semente para toda a estrutura actual do universo. Ao pasar a inflación, o universo expándese seguindo a lei de Hubble, e as rexións que estaban demasiado lonxe para afectarse mutuamente volven ao horizonte. Isto explica a isotropía observada da CMB. A inflación predí que as flutuacións primordiais son case invariantes segundo a escala e que teñen unha distribución normal ou gaussiana, o cal foi confirmado con precisión por medidas da CMB.
En 2003 apareceu outra teoría para resolver este problema, a velocidade variante da luz de João Magueijo, que aínda que co tempo contradí a relatividade de Einstein usa a súa ecuación incluíndo a constante cosmolóxica para resolver o problema dunha forma moi eficaz que tamén axuda a solucionar o problema da planidade.
O problema da planidade
O problema da planidade (flatness problem en inglés) é un problema observacional que resulta das consecuencias que a métrica de Friedmann-Lemaître-Robertson-Walker ten para coa xeometría do universo. En xeral, considérase que existen tres tipos de xeometrías posíbeis para o noso universo segundo a súa curvatura espacial: xeometría elíptica (curvatura positiva), xeometría hiperbólica (negativa) e xeometría euclidiana ou plana (curvatura nula).
A devandita xeometría vén determinada pola cantidade total de densidade de enerxía do universo (medida mediante o tensor de tensión-enerxía). Sendo o cociente entre a densidade de enerxía medida observacionalmente e a densidade crítica pc, tense que para cada xeometría as relacións entre ambos os dous parámetros han de ser: A densidade no presente é moi próxima á densidade crítica, ou o que é o mesmo, o universo hoxe é espacialmente plano, dentro dunha boa aproximación. Non obstante, as diferenzas con respecto á densidade crítica crecen co tempo, logo no pasado a densidade tivo que ser aínda máis próxima a esta. Mediuse que nos primeiros momentos do universo a densidade era diferente á crítica tan só nunha parte en 1015 (unha mil billonésima parte). Calquera desviación maior tería conducido a unha morte térmica ou un Big Crunch e o universo non sería como agora.
Unha solución a este problema vén de novo da teoría inflacionaria. Durante o período inflacionario o espazo-tempo expandiuse tan rápido que provocou unha especie de estiramento do universo acabando con calquera curvatura residual que puidese haber. Así a inflación puido facer o universo plano.
Idade dos cúmulos globulares
A mediados dos anos 90, as observacións realizadas dos cúmulos globulares parecían non concordar coa Teoría do Big Bang. As simulacións realizadas por ordenador de acordo coas observacións das poboacións estelares de cúmulos de galaxias suxeriron unha idade de preto de 15 000 millóns de anos, o que entraba en conflito coa idade do universo, estimada en 13 700 millóns de anos. O problema ficou resolto a finais desa década, cando as novas simulacións realizadas, que incluían os efectos da perda de masa debida aos ventos estelares, indicaron que os cúmulos globulares eran moito máis novos. Fican aínda no aire algunhas preguntas en canto a con que exactitude se miden as idades dos cúmulos, pero está claro que estes son algúns dos obxectos máis antigos do universo.
Monopolos magnéticos
A obxección dos monopolos magnéticos foi proposta a finais da década de 1970. As teorías da grande unificación predín defectos topolóxicos no espazo que se manifestarían como monopolos magnéticos encontrándose no espazo cunha densidade moito maior á observada. De feito, ata agora, non se deu con ningún monopolo. Este problema tamén queda resolto mediante a inflación cósmica, dado que esta elimina todos os puntos defectuosos do universo observábel da mesma forma que conduce a xeometría cara á súa forma plana. É posíbel que aínda así poida haber monopolos pero calculouse que apenas se habería un por cada universo visíbel, unha cantidade ínfima e non observábel en todo caso.
Materia escura
Nas diversas observacións realizadas durante as décadas dos 70 e 80 (sobre todo as das curvas de rotación das galaxias) mostrouse que non había suficiente materia visíbel no universo para explicar a intensidade aparente das forzas gravitacionais que se dan en e entre as galaxias. Isto conduciu á idea de que ata un 90% da materia no universo non é materia común ou bariónica senón materia escura. Amais, a asunción de que o universo estivese composto na súa maior parte por materia común levou a predicións que eran fortemente inconsistentes coas observacións. En particular, o universo é moito menos "inhomoxéneo" e contén moito menos deuterio do que se pode considerar sen a presenza de materia escura. Mentres que a existencia da materia escura era inicialmente polémica, agora é unha parte aceptada da cosmoloxía estándar, debido ás observacións das anisotropías no CMB, dispersión de velocidades dos cúmulos de galaxias, e nas estruturas a grande escala, estudos das lentes gravitacionais e medidas por medio de raios x dos cúmulos de galaxias. A materia escura detectouse unicamente a través da súa pegada gravitacional; non se observou no laboratorio ningunha partícula que se lle poida corresponder. Non obstante, hai moitos candidatos a materia escura en física de partículas (coma, por exemplo, as partículas pesadas e neutras de interacción feble ou WIMP (Weak Interactive Massive Particles), e estanse a levar a cabo diversos proxectos para detectala.
Enerxía escura
Na década de 1990, medidas detalladas da densidade de masa do universo revelaron que esta sumaba en torno ao 30% da densidade crítica. Posto que o universo é plano, como indican as medidas do fondo cósmico de microondas, ficaba un 70% de densidade de enerxía sen contar. Este misterio aparece agora conectado con outro: as medicións independentes das supernovas de tipo Ia revelaron que a expansión do universo experimenta unha aceleración de tipo non lineal, en vez de seguir estritamente a Lei de Hubble. Para explicar esta aceleración, a relatividade xeral necesita que gran parte do universo consista nun compoñente enerxético con gran presión negativa. Cre que esta enerxía escura constitúe ese 70% restante. A súa natureza segue sendo un dos grandes misterios do Big Bang. Os candidatos posíbeis inclúen unha constante cosmolóxica escalar e unha quintaesencia. Actualmente estanse a realizar observacións que poderían axudar a aclarar este punto.
O futuro segundo a teoría do Big Bang
Denantes das observacións da enerxía escura, os cosmólogos consideraron dous posíbeis escenarios para o futuro do universo. Se a densidade de masa do Universo se atopa sobre a densidade crítica, entón o Universo acadaría un tamaño máximo e logo comezaría a colapsarse. Este faríase máis denso e máis quente novamente, rematando nun estado similar ao estado no cal empezou nun proceso chamado Big Crunch. Por outro lado, se a densidade no Universo é igual ou menor á densidade crítica, a expansión diminuiría a súa velocidade, pero nunca se detería. A formación de estrelas cesaría mentres o Universo en crecemento se faría menos denso cada vez. A media da temperatura do universo podería achegarse asintoticamente ao cero absoluto (0 K ou -273,15 °C). Os buratos negros evaporaríanse por efecto da radiación de Hawking. A entropía do universo incrementaríase até o punto en que ningunha forma de enerxía podería ser extraída del, un escenario coñecido como morte térmica. Máis aínda, se existe a descomposición do protón, proceso polo cal un protón decaería a partículas menos masivas emitindo radiación no proceso, entón todo o hidróxeno, a forma predominante do materia bariónica no universo actual, desaparecería a moi longo prazo, deixando só radiación.
As observacións modernas da expansión acelerada implican que cada vez unha maior parte do universo observábel na actualidade ficará máis alá do noso horizonte de sucesos e fóra de contacto. Descoñécese cal sería o resultado deste evento. O modelo Lambda-CMD do universo contén enerxía escura na forma dunha constante cosmolóxica (dalgún xeito similar ao que incluíra Einstein na súa primeira versión das ecuacións de campo). Esta teoría suxire que só os sistemas mantidos gravitacionalmente, como as galaxias, se manterían xuntos, e eles tamén estarían suxeitos á morte térmica a medida que o universo se arrefriase e expandise. Outras explicacións da enerxía escura-chamadas teorías da enerxía pantasma suxiren que os cúmulos de galaxias e finalmente as galaxias mesmas se esgazarán pola eterna expansión do universo, no chamado Big Rip.
Física especulativa alén do Big Bang
A pesar de que o modelo do Big Bang se atopa ben estabelecido na cosmoloxía, é probábel que se redefina no futuro. Tense moi pouco coñecemento sobre o universo máis temperán, durante o cal se postula que aconteceu a inflación. Tamén é posíbel que nesta teoría existan porcións do Universo moito máis alá do que é observábel en principio. Na teoría da inflación, isto é un requisito: A expansión exponencial empurrou grandes rexións do espazo alén do noso horizonte observábel. Pode ser posíbel deducir que aconteceu cando teñamos un mellor entendemento da física a altas enerxías. As especulacións feitas ao respecto, polo xeral involucran teorías de gravidade cuántica.
Interpretacións filosóficas e relixiosas
Existe un gran número de interpretacións sobre a teoría do Big Bang que son completamente especulativas ou extracientíficas. Algunhas destas ideas tratan de explicar a causa mesma do Big Bang (primeira causa), e foron criticadas por algúns filósofos naturalistas por ser soamente novas versións da creación. Algunhas persoas cren que a teoría do Big Bang brinda soporte a antigos enfoques da creación, como por exemplo o que se encontra no Xénese (ver creacionismo), mentres outros cren que todas as teorías do Big Bang son inconsistentes con estas.
Lista de concellos de Huelva
miniatura|dereita|200px|Mapa municipal de Huelva Lista dos 79 concellos da provincia de Huelva:
Martini (cóctel)
miniatura|Un martini con olivas como adorno O martini é un cóctel con xenebra e vermú, e adornado cunha oliva ou torcedura de limón. Cos anos, o martini converteuse nunha das máis coñecidas bebidas alcohólicas mesturadas.
Preparación
O método tradicional de preparación é verter a xenebra e o vermú seco nun vaso mesturador con xeo, axitar, coar en frío nun vaso de cóctel, e decorar cunha oliva verde ou unha peladura de limón.
A proporción de xenebra a vermú foi en constante aumento desde a creación do cóctel. Unha proporción de 1:1 era común a principios do século XX; as proporcións 3:1 ou 4:1 foron típicas nos martinis durante os anos 1930 e 1940. Durante a última parte do século XX, foron 6:1, 8:1, 12:1, ou ata 50:1 ou 100:1 consideráronse normais.
E sempre houbo aqueles que abogaban pola eliminación completa do vermú: Noël Coward suxire que o martini ideal debe ser "encher un vaso con xenebra e entón axitalo mirando a Italia" (país que xunto con Francia é o maior produtor de vermú). Luis Buñuel consideraba suficiente soster un vaso de xenebra á beira dunha botella de vermú e deixar pasar un raio de luz solar a través del. Winston Churchill bisbáballe a palabra vermú a un vaso de xenebra acabada de servir.
Orixes do martini e coctelería
A orixe exacta do martini non está clara. Numerosos cócteles con nomes e ingredientes similares aos do martini de hoxe en día foron vistos por primeira vez nas guías de coctelería de finais do século XIX. Por exemplo, no Manual do Barman de 1888 había unha receita para unha bebida que consistía na metade dun vaso de viño de xenebra Old Tom e un medio vaso de viño de vermú. En 1863, un fabricante de vermú italiano empezou a comercializar o seu produto baixo o nome comercial de Martini. Este produto está dispoñible hoxe en día, aínda que é agora máis coñecido como Martini & Rossi. Outra teoría popular suxire que evolucionou a partir dun cóctel chamado Martínez servido no Hotel Occidental en San Francisco, nalgún momento da década de 1860, que a xente frecuentaba antes de tomar o transbordador da noite á próxima cidade de Martinez. Como alternativa, os habitantes de Martínez din que a bebida foi creada por primeira vez por un camareiro na súa cidade. Outra teoría vincula o primeiro martini seco co nome dun barman que inventou a bebida no Hotel Knickerbocker en Nova York en 1911 ou 1912 O autodenominado Court of Historical Review en San Francisco ditaminou que o martini se inventou en San Francisco, e un tribunal en Martinez, California, recentemente revogou esta decisión (estes "tribunais" non teñen nin autoridade legal nin académica e son principalmente para o entretemento.)
Pero foi a Lei seca nos Estados Unidos e a relativa facilidade de fabricación de xenebra ilegal o que levou á subida do martini como o cóctel predominante de mediados do século XX nos Estados Unidos. Coa derrogación da prohibición e a dispoñibilidade de xenebra de calidade, a bebida fíxose cada vez máis seca. Nos anos 1970 e 80, o martini chegou a ser visto como pasado de moda e foi substituído por cócteles máis intricados e spritzer veu, pero a mediados da década de 1990 veu un rexurdimento da bebida e unha explosión de novas versións.
Algunhas bebidas máis recentes inclúen a palabra "martini" ou o sufixo "-tini" no nome (por exemplo, appletini, melocotón martini, martini de chocolate ou espresso martini). Levan o nome do martini por usar vaso de cóctel e xeralmente conteñen vodka, como o cóctel canguro, pero teñen pouco que ver coa bebida.
To Sheila
"To Sheila" é un sinxelo promocional da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, sacado do seu cuarto álbum Adore.
Lista de cancións
To Sheila
Galería de imaxes de Bande
Galería de imaxes do concello de Bande na provincia de Ourense.
Hospital de la Santa Creu i Sant Pau
O Hospital de la Santa Creu i Sant Pau (Hospital da Santa Cruz e San Paulo), coñecido habitualmente como Hospital de Sant Pau, é un conxunto modernista situado en Barcelona, proxectado polo arquitecto Lluís Domènech i Montaner. Foi construído entre 1902 e 1930 en dúas fases: a primeira, realizada por el mesmo entre 1902 e 1913, consta de 13 edificios modernistas; a segunda, realizada polo seu fillo Pere Domènech i Roura a partir de 1920, conta con seis edificios máis, dun modernismo moderado, ademais doutras construcións posteriores. Aínda que non se desenvolveu integramente todo o proxecto orixinal, a súa notoriedade foi recoñecida por varios premios e co recoñecemento como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997.
Edificado como centro hospitalario moderno e innovador, logo de cen anos deixou de cumprir esa función e, actualmente, está sendo restaurado para albergar centros vinculados coa secretaría xeral da Unión polo Mediterráneo, situada en Barcelona. As súas funcións hospitalarias foron trasladadas a un novo hospital dentro do mesmo perímetro do recinto en sintonía coas necesidades do século XXI.
Construído cos materiais e a decoración propia dun modernismo con inspiración neogótica, destaca a profusión da cerámica, con funcións profilácticas e decorativas, ladrillo visto e esculturas que incorporan unha ampla iconografía onde se mostra a visión relixiosa e historicista do seu autor.
Fragilariophyceae
Fragilariophyceae é un grupo das diatomeas pennadas sen rafe. Son de células alongadas con, polo común, simétricas en cando menos dous planos, un dos cales é o plano pervalvar. O padrón de estrías é bilateral, orientado ao longo da costa (o esternum), pero sempre sen rafe. Poden ter costas e septas e sempre presentan rimopórtulos.
Moitos xéneros dentro desta clase teñen moitos plastidios pequenos e discoidais por debaixo da cuberta da valva; aínda que algúns teñen só un ou dous ou moi poucos. Algúns xéneros teñen filas de pequenas espiñas na unión da cara da valva e o manto, o que lle permite as células que se emparellan formar colonias filamentosas. Porén algúns taxons tamén forman colonias en zig-zag ou colonias estelares ao segregaren mucus a través de poros apicais ou clústers radiais.
Secuestro óseo
Para outros usos, ver: Secuestro (homónimos) 250px|miniatura|dereita|[[Radiografía dun secuestro nun fémur. A frecha azul sinala o tecido óseo morto (de cor gris), arrodeado de tecido óseo vivo (cor branco).]] Un secuestro óseo, tamén coñecido como sequestrum, pola súa denominación en latín, é unha doenza ósea na que unha peza de óso morto queda illado do tecido óseo que o arrodea, debido a un fallo no proceso de necrose e reparación do óso. Prodúcese após unha osteomielite, sendo unha das complicacións máis frecuentes deste proceso. Tamén, aínda que de xeito moi excepcional, o secuestro pode estar provocado por un osteoma osteoide, un tipo de tumor óseo.
Fisiopatoloxía
O secuestro óseo case sempre é secundario e como complicación dunha oseomielite, unha infección do óso. Por mor da infección e os exsudados que esta fai secretar, a presión intramedular aumenta. Debido a este aumento de presión, o periósteo deixa de estar en contacto co resto do tecido óseo. Este feito provoca unha trombose avascular, xa que o periósteo é a estrutura encargada de fornecer de nutrientes ao óso. Posteriormente prodúcese unha necrose no óso, que se se produce aberrantemente pode dar lugar ao secuestro óseo.
Asubiador americano
O asubiador americano (Anas americana) é un parrulo amplamente distribuído polas zonas húmidas de Norteamérica.
Descrición
Son patos de entre 45 e 56 cm de lonxitude. Durante a época reprodutora amosa un forte dimorfismo sexual. Os machos teñen o papo rosado e a parte posterior do corpo negra. O espello das alas, ben visible cando voan e cando están pousados, é branco. Teñen a cabeza agrisada cunha banda verde por detrás dos ollos e outra branca na coroa. Fóra da estación de cría, os machos imitan moito ás femias. Estas son castañas claras, moi semellantes en coloración ás femias do asubiador euroasiático e as do lavanco. Desta última especie e dos outros anátidos, agás o asubiador, distínguense pola forma do corpo. As femias do asubiador teñen a cabeza máis escura e a parte inferior das alas máis gris. miniatura|esquerda|Macho e femia de asubiador americano en [[Seattle, Washington]]
Distribución
Os asubiadores americanos crían no Canadá, en Saskatchewan, Alberta e Manitoba, e nos Territorios do Noroeste, tamén en Alasca e nos Grandes Lagos.
Son aves migratorias, que pasan o inverno en Texas, Luisiana e na costa do golfo de México. Aparecen de xeito regular, aínda que en pequeno número na Europa occidental.
Conduta
miniatura|esquerda|Femia con polos Fóra da época de cría son aves moi gregarias, que forman grandes bandadas. Son moi ruidosos: a chamada típica do macho é un asubío trisílabo, mentres que as femias emiten un gruñido baixo. Viven en áreas húmida abertas, con algunha vexetación alta. Aliméntanse de plantas, que pacen ou arrincan dentro da auga. Fan os niños no chan, preto da auga, agachados debaixo da vexetación. Poñen de 6 a 12 ovos da cor da crema.
Partido Socialista Popular (España)
O Partido Socialista Popular (PSP) foi un partido marxista español de esquerdas fundado en 1968 no mundo universitario co nome de Partido Socialista del Interior, cambiándoo en 1974. O seu presidente era o profesor universitario Enrique Tierno Galván e o seu secretario xeral o xurista ferrolán Raúl Morodo. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas na coalición Unidad Socialista con outros partidos socialistas como o Partido Socialista Andaluz que conseguiu 816.582 votos (4.46%) e 6 deputados, dos que un pertencía ao Partido Socialista de Aragón. En febreiro de 1978 integrouse no PSOE.
Policía Canaria
A Policía Canaria ou Corpo Xeral da Policía Canaria (CGPC, en castelán: Cuerpo General de la Policía Canaria) é a policía autonómica das Canarias. Creouse en 2010 sendo presidente do Goberno Canario Paulino Rivero.
A súa primeira misión produciuse con motivo da celebración da Baixada da Virxe das Neves, na illa de La Palma.
San Martiño de Pacios, Begonte
San Martiño de Pacios é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 273 habitantes (137 homes e 136 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 212 habitantes, sendo 106 homes e 106 mulleres.
Policía Canaria
Competencias
De acordo coa Lei do Corpo Xeral da Policía Canaria, aprobada o 28 de maio de 2008 polo Parlamento das Canarias, entre as funcións deste corpo policial inclúese a vixilancia e protección de persoas, órganos e edificios, establecementos e dependencias da comunidade autónoma e dos seus entes instrumentais, e velar polo cumprimento das disposicións e ordes singulares ditadas polos órganos da comunidade, entre outras.
-522
Outros
Historia ano a ano
San Martiño de Pacios, Begonte
miniatura|esquerda|Lagoas do Pedroso dende a [[A-6.]]
A Igrexa, Cabanas, O Vicedo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ruby Payne-Scott
Ruby Payne-Scott, nada en Grafton (Nova Gales do Sur) o 28 de maio de 1912 e finada en Mortdale o 25 de maio de 1981, foi unha astrofísica australiana, fundadora das ramas da radioastronomía e da radiofísica.
Traxectoria
Payne- Scott, filla de Cyril Payne- Scott e Amy  Neale, mudouse a  Sídney para vivir coa súa tía e asistiu á Escola Primaria Pública  Penrith de 1921  to 1924. Completou a súa escola secundaria na Sydney  Girls  High School.​ O seu diploma escolar contén notas destacadas en matemática e botánica.
Obtivo dúas bolsas para cursar estudos na Universidade de Sídney, onde estudou física, química, matemática e botánica. Obtivo un grao en física en 1933, e un  máster en física en 1936,e un Diploma  de educación en 1938.
Carreira
En 1936 dirixiu investigacións xunto a William H.  Love no Laboratorio de Investigación do Cancro na Universidade de  Sídney. Probaron que o magnetismo terrestre ten escasa ou nula incidencia nos procesos vitais dos seres vivos a partir de someter a embrións de pito a campos magnéticos 5.000 veces máis potentes. Tempo atrás existía unha estendida crenza de que os campos magnéticos terrestres tiñan importantes efectos sobre os seres humanos, e moitas persoas só durmían coa súa cabeza apuntando ao norte e o corpo paralelo ao meridiano magnético.
A súa carreira alcanzou a súa cúspide mentres traballaba para o Commonwealth  Scientific  and Industrial  Research  Organisation (naquela época chamado  CSIR, agora coñecido como  CSIRO), do goberno de Australia, en Dover  Heights,  Hornsby e especialmente en  Potts  Hill ( Sídney).
Algunhas das súas contribucións fundamentais á radioastronomía solar foron o descubrimento das explosións Tipo I e Tipo III, participando nas de Tipo II e IV. Tamén na determinación da posición e tamaño angular dunha explosión solar por medio dun interferómetro. As súas observacións confirmaron que as intensas emisións de radio explosivas se xeraban nas manchas solares.
Desenvolveu a tecnoloxía do radar e traballou na detección de avións na segunda guerra mundial, así coma noutros campos da física.
A lei dicía que as mulleres casadas non podían ter un posto permanente no servizo público, malia isto, ela seguiu traballando tras o seu casamento. Cando se soubo, perdeu o seu posto e, finalmente, renunciou cando quedou embarazada do seu fillo. Ruby foi unha firme defensora dos dereitos das mulleres.
A pesar de todo, non foi galardoada polas súas contribucións ás ciencias.
Overijssel
Overĳssel é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Do mesmo xeito que as demais provincias está gobernada por un comisionado designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal. A provincia está subdividida nas rexións:
Concellos
miniatura|[[Municipio|Concellos de Overijssel]]
Carelia do Sur
Carelia do Sur (en finés Etelä-Karjala; en sueco Södra Karelen) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao sueste do país, na provincia histórica de Carelia e na actual provincia de Finlandia Meridional. A súa capital e cidade máis poboada é Lappeenranta, con 72.445 habitantes.
A rexión ten unha poboación de 133.249 habitantes e unha superficie de 7.235,05 km², o que a converte na 16ª rexión máis poboada e a 13ª máis grande. Carelia do Sur limita ao norte coas rexións de Carelia do Norte e Savonia do Sur, ao suroeste e sur coa rexión de Kymenlaakso, e ao leste con Rusia.
Concellos
Carelia do Sur conta con nove concellos, dos cales dous teñen rango de cidade (en letra grosa):
Concellos non pertencentes a Finlandia
A Guerra de Inverno e a Guerra de Continuación provocou a cesión á Unión Soviética por parte de Finlandia de cerca da metade da superficie de Carelia.
Walter Gilbert
Walter Gilbert, nado o 21 de marzo de 1932 en Boston, (EEUU) é un físico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1980.
André Michel Lwoff
André Michel Lwoff, nado en 1902 en Ainay-le-Château e finado en París en 1994, foi un microbiólogo francés.
Walter Gilbert
Traxectoría
Estudou física, química e matemáticas na Universidade Harvard. Posteriormente realizou o doutoramento en matemáticas na Universidade de Cambridge e en bioquímica en Harvard, onde foi nomeado profesor de bioloxía molecular.
André Michel Lwoff
Traxectoria
Entrou no Instituto Pasteur cando só tiña 19 anos. En 1932 concluíu o seu doutoramento, coa axuda da Fundación Rockfeller. En 1965 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina polos seus estudos sobre como os virus infectan as bacterias.
Walter Gilbert
Investigacións científicas
Gilbert e Sanger foron premiados polo seu traballo pioneiro na determinación da secuencia de nucleótidos dos ácidos nucléicos.
Walter Gilbert tamén propuxo por primeira vez a hipótese do mundo ARN para o orixe da vida, modelo proposto por Carl Woese en 1967.
É cofundador da empresa de biotecnoloxía Biogen e foi o primeiro presidente do consello de dirección.
Disidencia con respecto ao SIDA
Walter Gilbert é un disidente do SIDA, xa que considera que o doutor Peter Duesberg está no certo nas súas posicións heterodoxas con respecto á enfermidade.
Aciduria arxininosuccínica
A aciduria arxininosuccínica (ASA) é un trastorno metabólico do ciclo da urea, hereditario e conxénito, caracterizado pola deficiencia da enzima arxininosuccinato liase (ASL), unha das seis enzimas deste ciclo que xogan o papel de descomposición e eliminación de nitróxeno do corpo humano. A falta de ASL provoca unha acumulación excesiva de nitróxeno en forma de amoníaco no sangue (hiperamonemia) que ao ser neurotóxico pode danar ou inhibir a función das neuronas, as células do sistema nervioso central.
Antoine Baumé
Antoine Baumé, nado en Senlis o 26 de febreiro de 1728 e finado en París o 15 de outubro de 1804, foi un químico francés.
Traxectoria
Foi alumno de Claude Joseph Geoffroy, en 1752 entrou na Escola de Farmacia como profesor de química. En 1780 retirouse para dedicarse ás súas propias investigacións en química aplicada. Arruinado tras a Revolución Francesa tivo que volver á actividade comercial.
Perfeccionou a porcelana e a tintura de Gobelinos, e novos métodos para fabricar amoníaco, xabrón e salitre. Inventou un hidrómetro que leva o seu nome e un novo método para graduar o instrumento, a escala Baumé.
Obras
Entre os libros que escribiu os máis importantes foron Éléments de pharmacie théorique et pratique (1762) e Chimie expérimentale et raisonée (1773)
Casiterita
A casiterita é un mineral do grupo IV segundo a clasificación de Strunz. É un óxido de estaño (IV) (SnO2), un mineral típico das pegmatitas, é dicir, asóciase á fase tardía da cristalización granítica (pneumatólise). Nos granitos pneumatolíticos e pegmatitas, a casiterita acostuma ir acompañada de wolframita, sheelita e mispíquel.
Datos físicos
A casiterita adoita conter un 87 % de estaño e un 21 % de osíxeno (ademais de ferro, tántalo e outros minerais). É fráxil e resistente aos ácidos. Aparece en cristais grosos, prismáticos, case sempre en macla pertencentes ao sistema tetragonal (con variantes ditetragonais e dipiramidais). Con pouca frecuencia dáse o chamado estaño acicular, con cristais finos en forma de agulla, ou en forma de estaño leñoso, parecido á madeira. É habitual velo en forma de gránulos globulares soltos (estaño de pracer).
Depósitos
miniatura|esquerda|Casiteritas bipirámides, de [[Sichuan, China.]] miniatura|dereita|200px|Casiterita achada nas [[minas de San Fins.]] Xeralmente hai dous tipos de depósitos. Os máis produtivos son os que se forman en profundos procesos xeolóxicos de deposición, como as intrusións graníticas, nas que a casiterita aparece incrustada en rochas duras tales como cuarzos ou pegmatitas. O segundo tipo de depósitos é o resultado da sedimentación fluvial na que os nódulos de casiterita, polo seu propio peso, se asentan nos leitos dos ríos por efectos mecánicos.
Son lendarios os depósitos de Cornualla, usados desde a Prehistoria. Tamén son históricos os de Saxonia-Bohemia. En Galiza destaca a zona estannífera de Ourense, e tamén se atopa en menor medida nas minas de San Fins. Porén, é a República Popular da China a maior concentración do mundo deste mineral, na rexión de Yunnan, con máis da metade da produción mundial. Tamén son importantes a escala mundial os depósitos de Malaisia, Indonesia, Rusia, Nixeria, Brasil, Perú, Bolivia, Australia e República Democrática do Congo.
Usos
É un mineral fundamental para a obtención de estaño, que, logo, é empregado en aliaxes diversas (bronce, latón). Dado que, ao aliarse con outros metais, provoca un descenso considerable do punto de fusión (ás veces, pouco máis de 200 °C) é moi práctico en materiais de soldadura e en pigmentos cerámicos. Ademais, grazas á súa extraordinaria resistencia á degradación ambiental é moi usado en cubertas anticorrosivas.
Iacobus Magnus
Iacobus Magnus é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1994 entre Galiza e Inglaterra, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende e nos estudios Abbey Road (Londres). É o primeiro traballo de Milladoiro con orquestra, sendo o resultado unha suite orquestral en sete movementos composta, arranxada e orquestrada por Milladoiro e por encargo do Consorcio da Cidade de Santiago de Compostela, como conmemoración do Ano Xubileu. Tódolos temas foron compostos baixo o canon da música tradicional.
Mustapha Hadji
Mustapha Hadji (مصطفى حاجي‎, en árabe), nado o 16 de novembro de 1971 en Ifrane, é un exfutbolista marroquí. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección marroquí.
Ménsula
miniatura|Dúas ménsulas debaixo de [[Cornixa|cornixas.]] Unha ménsula, do latín mensula é un adorno que sobresae dunha superficie, xeralmente vertical, e que serve para soportar un arco abovedado, unha cornixa, unha figura, busto, vaso etc. Amplamente utilizado en estruturas de formigón, en obras de construción civil.
Terminoloxía
As ménsulas de pedra ou madeira que sobresaen da parede para soster unha viga ou outros elementos por un extremo, en ocasións decorada con figuras humanas, animais, vexetais ou xeométricas, en especial cando coincide co extremo da trabe chámanse canzorros. Ás veces "canzorro" tense empregado como sinónimo exacto de ménsula, aínda que é tamén sinónimo de zapata ou zapatón. . Unha ménsula con máis altura ca voo denomínase cartela.
Use Your Fingers
Use Your Fingers é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Bloodhound Gang, publicado o 18 de xullo de 1995 a través do selo Cheese Factory Records. Algunhas das cancións do disco foron versións reescritas das primeiras demos do grupo, Just Another Demo e The Original Motion Picture Soundtrack to Hitler's Handicapped Helpers.
Jan Tinbergen
Jan Tinbergen, nado na Haia (Países Baixos) en 1903 e finado na mesma cidade en 1994, foi un matemático e físico neerlandés galardoado co Premio Nobel de Economía o ano 1969.
Sienna Miller
Sienna Rose Miller, nada en Nova York o 28 de decembro de 1981, é unha actriz, modelo e deseñadora de moda anglo-estadounidense, coñecida polas súas actuacións en filmes como Factory Girl canda Guy Pearce, Stardust canda Robert De Niro ou Interview con Steve Buscemi.
Jan Tinbergen
Traxectoria
Naceu o 12 de abril de 1903 na cidade de A Haia, fillo de Dirk Cornelis Tinbergen e Jeannette van Eek, e irmán do médico Nikolaas Tinbergen, galardoado con o Premio Nobel de Medicina o ano 1973 e do botánico Luuk Tinbergen. Estudou matemáticas e física na Universidade de Leiden so a dirección de Paul Ehrenfest, universidade na que tamén se doutorou en 1929. Entre este ano e 1945 foi profesor da Universidade Erasme de Rotterdam, ao tempo que se converteu en consultor da Sociedade de Nacións. En 1967 foi galardoado co Premio Erasmus.
Morreu o 9 de xuño de 1994 na súa cidade natal.
Investigación económica
Especialista na investigación dos ciclos económicos, foi un dos pioneiros na aplicación de métodos matemáticos na economía, na que desenvolveu o modelo macroeconómico. Xuntamente con Ragnar Frisch desenvolveu métodos estatísticos para probar hipóteses económicas, creando modelos multiecuaciónais de economía e desenvolvendo un modelo de 48 ecuacións con o cal explicou os ciclos económicos norteamericanos.
No ano 1969, xunto con o seu compañeiro Ragnar Frisch, foi galardoado con o Premio Nobel de Economía, precisamente na súa primeira edición, pola análise dos procesos económicos e o desenvolvemento dinámico de modelos de decisión económica.
Itzaltzu
Itzaltzu (en castelán e tamén oficial: Izalzu) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, no val de Salazar e a 88 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 52 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 7,3 km² e a súa densidade de poboación é de 7,12 hab/km².
Topónimo
Izaltzu é un topónimo de orixe éuscaro. O nome antigo de Izaltzu era Yçiçuloa (s.XI) ou Içeyçuloa (s.XII), cando unicamente había un mosteiro no sitio. Este topónimo antigo significa en éuscaro o fondal de abetos, de izei (abeto) e zuloa (burato, fondal). Con posterioridade medrou a vila arredor do mosteiro e o lugar pasou a ser coñecido como Izaltzu. Algúns apuntan a posibilidade de que o nome Izalzu derive de Izizulo, mais os filólogos consideran que son dous topónimos diferentes. Segundo Mikel Belasko, Izalzu significa lugar de sombras, lugar sombrío e provería de itzal (sombra) e o sufixo abundancial -(t)zu. En éuscaro, o nome da vila transcríbese como Itzaltzu. Dende 2000, son cooficiais o nome castelán e o éuscaro.
Escudo
O escudo de armas da vila de Izaltzu ten o seguinte brasón: Este escudo é o brasón privativo do val de Salazar e ó mesmo tempo de cada un das súas vilas. Simboliza a natureza gandeira do val e a necesidade de defender os animais dos ataques dos lobos.
Situación
A localidade de Izaltzu atópase na parte Nordeste de Navarra e norte do Val de Salazar a unha altitude de 803 msnm. O seu termo municipal ten unha superficie de 7,3 km² e limita polo norte con terreo comunal do Val de Salazar, polo leste e sur coa facería de Izaltzu-Otsagabia e polo oeste co concello de Otsagabia.
Gwyneth Paltrow
miniatura|Gwyneth Paltrow en 2011.
Traxectoria
É a filla do director de cine xudeu Bruce Paltrow e da actriz Blythe Danner. O 5 de decembro do 2003, Gwyneth Paltrow casou con Chris Martin, membro do grupo Coldplay, co que ten dous fillos, Apple e Moses. Entre outras películas, actuou en Great Expectations (1998). Separouse de Chris Martin no 2014.
Capitán Rexente de San Marino
O Capitán Rexente é un posto electo polo Consello Grande e Xeral da Serenísima República de San Marino (en italiano: Capitani Reggenti). Cada seis meses noméanse dous Capitáns Rexentes para realizaren as funcións de Xefes de Estado. Os Rexentes son designados por partidos políticos adversarios, e ocupan o posto durante seis meses.
Pilro bulebule
O pilro bulebule  ou pilro tridáctilo (Calidris alba) é unha ave limícola de pequeno tamaño.
Descrición
Mide de 18 a 21 cm de lonxitude. No inverno destaca pola súa plumaxe moi clara: a parte superior é gris ou gris moi clara, case branca, a inferior é branca. Teñen unha mancha negra nos ombreiros. As patas e o bico son escuras. Ten tres dedos nos pés, faltando o dedo posterior. En voo teñen aparenza gris pratexada, cunha banda alar branca ben visible.
Reprodución
Cría na tundra ártica na tundra e en illas árticas coma as Spitzbergen. A subespecie Calidris a. alba cría na zona euroasiatica e a C. a. rubida, na americana.
A época de cría é curta. Fan en xeral dúas postas de 3 ou 4 catro ovos de cor verde oliva cada unha.
Hábitat é distribución
En inverno aparece a miúdo en praias de area, nas que captura crustáceos é vermes. É caraterística a súa habilidade para fuxiren das ondas sen ter que voar. Dependendo das poboboacións fan só migracións curtas no inverno ou de longa distancia, que os levan ata Suráfrica, Australia e Suramérica.
Natalie Cole
Natalie Maria Cole, nada nos Ánxeles o 6 de febreiro de 1950 e finada na mesma cidade o 31 de decembro de 2015, foi unha cantante, letrista e actriz estadounidense. Cole era filla do cantante e pianista de jazz Nat King Cole e alcanzou o éxito a mediados da década de 1970 como cantante de rhythm and blues con cancións como "This Will Be", "Inseparable" (1975) e "Our Love" (1977). Volveu como cantante pop co álbum de 1977 Everlasting e a súa versión da canción de Bruce Springsteen "Pink Cadillac". Na década de 1990 cantou cancións do seu pai, o que resultou no grande éxito Unforgettable... with Love, que vendeu sete millóns de copias e gañou sete premios Grammy. Durante a súa carreira vendeu máis de trinta millóns de discos en todo o mundo.
Pälkäne
Limita cos concellos de Kangasala, Valkeakoski, Hattula, Hämeenlinna, Padasjoki, os tres últimos na rexión de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
EMUGA
EMUGA (Emisoras Municipais Galegas) é unha asociación de emisoras de radio municipais de Galicia xurdida en 1988 por iniciativa dos concellos de Oleiros, Negreira, Fene, Corcubión e Ribadavia para promocionar a radiodifusión municipal pública, tamén organiza unhas Xornadas de Radio Local.
Emisoras Municipais Galegas promove desde o ano 2006 a realizacion dunha programación conxunta denominada Radiofusión, que pretende complementar a comunicación de proximidade.
París-Niza 2016
A 74ª edición da París-Niza disputouse en Francia entre o 6 e o 13 de marzo de 2016.
A carreira comezou cun prólogo 6'1 km en Conflans-Sainte-Honorine e finalizou como case sempre en Niza. A París-Niza foi a segunda proba do calendario do UCI WorldTour 2016.
A carreira venceuna o ciclista galés do Team Sky, Geraint Thomas. Detrás súa rematou o español do Tinkoff Alberto Contador seguido do australiano do BMC Racing Team e defensor do título Richie Porte.
Nas clasificacións secundarias, o australiano Michael Matthews gañou a clasificación por puntos, mentres que o canadense Antoine Duchesne logrou a da montaña e o Movistar Team a dos equipos.
Equipos participantes
A proba comezárona 22 equipos: os 18 da categoría UCI WorldTour, mailos 4 franceses da categoría Profesional Continental. En total, pelotón contou con 175 ciclistas, 8 por equipo (excepto o Lotto-Soudal que partiu con 7) dos cales remataron 131.
Os Barcós, Cabanas, O Vicedo
Os Barcós é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
París-Niza 2016
Etapas
Seguindo o acordo vixente dende 2010, o percorrido da carreira comezou no departamento de Yvelines cun prólogo de 6'1 km para rematar cunha etapa de media montaña de 134 km con inicio e final na cidade costeira de Niza o 13 de marzo. A etapa raíña foi considerada a 5ª, que se celebrou nun trazado montañoso de 177 quilómetros entre Niza e La Madone d'Utelle. Ademais, a 3ª etapa da carreira foi cancelada polos organizadores debido á gran cantidade de neve caída.
1 A terceira etapa cancelouse no quilómetro 93 debido á neve.
Clasificación xeral
miniatura|dereita|300px|[[Geraint Thomas vestido co maillot amarelo de líder.]] A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:
Clasificación por puntos
miniatura|dereita|150px|[[Michael Matthews co xersei dos puntos.]]
Clasificación da montaña
miniatura|dereita|150px|[[Antoine Duchesne co maillot da clasificación da montaña.]]
Vasco Cabral
Vasco Cabral, nado en Farim en 1926 e finado en Bisau en 2005, foi un político e escritor de Guinea-Bisau.
O Bullón, San Fiz de Monfero, Monfero
O Bullón é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 1 era home e 1 era muller.
Georges Dumézil
dereita|miniatura|Sinatura de Dumézil.
Georges Dumézil, nado en París o 4 de marzo de 1898 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1986, foi un antropólogo francés amante da filoloxía que destacou polo seu estudo da sociedade dos indoeuropeos, a partir da cal inferiu que maioría de culturas se estruturan ao redor de tres funcións: a sacra ou xurídica, a guerreira e a de produción.
Traxectoria
Foi introducido no estudo das linguas clásicas polo seu pai desde moi pequeno e chegou a dominar máis de 30 idiomas, feito que o axudou para os seus estudos comparatistas, posto que podía ler os textos orixinais de cada civilización. Participou brevemente na primeira guerra mundial e despois dedicouse á investigación e á docencia na universidade. Foi elixido membro da Académie Française en 1978 e numerosas cátedras indoeuropeas foron creadas en honra súa. Tivo problemas porque foi acusado tanto de francmasón como de filonazi, motivos polos cales foi apartado temporalmente do seu traballo.
A trifuncionalidade
A súa tese fundamental é que toda sociedade se estrutura ao redor das tres funcións mencionadas. Atopa exemplos nas clases sociais, o vocabulario e os mitos. A función relixiosa ocúpase da relación co sagrado ou a lei, a guerreira defende a terra e a terceira ocúpase da terra, da familia e de producir. O poder adoita estar dividido entre as dúas primeiras, con predominio da sacra.
Os pobos iranianos, por exemplo, distinguían entre os fortes, os intelixentes e a fecundidade. Igualmente a mitoloxía romana venera unha tríade divina formada por Xúpiter (deus supremo), Marte (deus da guerra) e Quirino (deus da fertilidade). Platón dividía xustamente a súa república ideal entre os campesiños (que tiñan a alma concupiscible máis desenvolvida), os soldados (aos cales correspondía a alma irascible) e os filósofos (de alma racional). As castes da India (brahmana, realeza guerreira e pobo raso) e os estamentos da idade media (clero, nobreza baseada nos cabaleiros e pobo raso) son outra proba.