cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roscón de Caldas
Historia e situación actual
Nas últimas décadas a súa elaboración foi relegada progresivamente á venda nas panadarías e pastelarías do concello, cun risco real de perda definitiva da receita. Por ese motivo, en 1995 comezouse a celebrar a Festa do Roscón, con presenza de parte das reposteiras e hostaleiras da vila. As dificultades e os conflitos internos limitaron esta celebración, que rematou por desaparecer en 2001, 6 anos despois de iniciarse. Tras algún intento esporádico de recuperar o evento, pódese afirmar que a tradición do Roscón de Caldas segue completamente nas mans das persoas que continúan a elaborar día tras día este doce.
Suomen Jääkiekkoleijonat
miniatura|250px|A galería de Jääkiekkoleijonat esittelyssä no [[Museo do hóckey sobre xeo finlandés, na cidade de Tampere.]] Suomen Jääkiekkoleijonat (en galego leóns/leoas do hóckey sobre xeo finlandés) é o nome polo que se coñece ao Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo Finlandés. As personalidades son nomeadas polo Suomen Jääkiekkomuseo (en galego "Museo do hóckey sobre xeo finlandés"), que xestiona a galería de personalidades homenaxeadas. Na lista figuran xogadoras e xogadores, adestradoras e adestradores, árbitras e árbitros, así como outras personalidades que influíron neste deporte en Finlandia.
O Salón da Fama do hóckey sobre xeo finlandés foi fundado en 1985, cando se nomearon 36 persoas. Se ben en 2022 introducíranse xa 268 personalidades, o número de mulleres é moi reducido, e non foi ata 2007 cando se nomearon as primeiras integrantes. As personalidades son nomeadas polo impacto que provocaron nesta modalidade no país nórdico independentemente da súa nacionalidade, aínda que o número de persoas estranxeiras é moi reducido.
As persoas da seguinte lista ordenable aparecen pola orde na que foron nomeadas "leoas".
Historia
miniatura|250px|Entrada ao [[Museo do hóckey sobre xeo finlandés, en cuxa primeira sala se encontra a galería dos Suomen Jääkiekkoleijonat.]] En 1985 Kimmo Leinonen regresou a Finlandia dende América do Norte traendo a idea de crear un salón da fama no que homenaxear ás persoas mais relevantes da modalidade no país. Dende ese mesmo ano, o museo do hóckey nomea persoas como "leóns/leoas do hóckey", comezando coa introdución de 36 personalidades, o número máis alto ata a data. Cada ano poden ser elixidas entre cero e seis persoas. Os membros fundadores do Salón da Fama foron Aarne Honkavaara, Kalervo Kummola, Kimmo Leinonen, Harry Lindblad, Juhani Linkosuo e Usko Teromaa.
En 2007 deixouse de outorgar un número ás personalidades que pasaran a formar parte do Salón da Fama, mais en 2023 o sitio web do Salón da Fama tiña asignado un número a cada personalidade. En 2007 nomeáronse ás primeiras mulleres en formar parte do Salón da Fama, foron Marianne Ihalainen e Riikka Välilä, que se converteron tamén nas primeiras mulleres do mundo en ser introducidas nun salón da fama de hóckey sobre xeo.
En 2017, a cerimonia de introdución das novas personalidades do salón da fama coincidiu coa apertura da nova exposición do museo finlandés do hóckey sobre xeo. Esta foi a primeira vez que o museo acolleu a cerimonia de nomeamento, na que os "leóns" Veli-Pekka Ketola e Jari Kurri entregaron os premios.
Personalidades
Na lista figuran xogadoras e xogadores, adestradoras e adestradores, árbitras e árbitros, así como outras personalidades que influíron neste deporte en Finlandia, ademais calquera persoa que teña promovido o hóckey sobre xeo finlandés pode ser nomeada "leoa do hóckey sobre xeo" independentemente da súa nacionalidade. Ata 2021 foran nomeadas oito personalidades non finlandesas. Se ben calquera persoa pode ser introducida no Salón da Fama, o número de mulleres presentes é moi reducido e houbo que esperar 22 anos, ata 2007, para ver ás primeiras mulleres ocupar un posto na galería, estas foron Marianne Ihalainen e Riikka Välilä, que se converteron ademais nas primeiras mulleres do mundo en ser introducidas nun salón da fama de hóckey sobre xeo.
En 2023 hai un total de 268 personalidades no homenaxeadas, das cales 183 son xogadoras e xogadores (20 porteiras e porteiros, 53 defensas e 110 atacantes), 11 árbitros e árbitras, 2 xuíces e xuízas de liña, 21 adestradoras e adestradores, 43 personalidades influentes e 8 representantes dos medios.
Comité de selección
A elección das personalidades é realizada por un comité integrado por persoas relevantes do hóckey sobre xeo do país nórdico que valoran os méritos das persoas elixibles. En 2023 este comité estaba presidido polo ex xogador e "león" do hóckey sobre xeo finlandés Jari Kurri, xunto con outras personalidades salientables como Kai Tervonen, Raimo Helminen, Marianne Ihalainen, Jarmo Jalarvo, Veli-Pekka Ketola, Kalervo Kummola, Jere Lehtinen, Heikki Miettinen, Hannu Tolonen e Erkka Westerlund.
Niv Sultan
Niv Sultan, nada en Xerusalén o 16 de setembro de 1992, é unha actriz israelí.
Traxectoria
Niv naceu, criouse e educouse no barrio de Kiryat Menahem. Seus pais son Merav e Shlomo Sultan e teñen tres fillos máis. Realizou estudos no Estudio de Interpretación Artística de Yoram Levinstein.
En 2013 participou, nun papel secundario, na segunda tempada da serie Yomanei HaChofesh HaGadol da Disney Channel israelí. En novembro de 2015 comezou a participar na serie de comedia La Familia na canle 10. En xaneiro de 2016 interpretou a Alma Gefen na serie Susey Pere xunto a Yon Tumarkin, Daniel Gad e Shira Naor e que se emitiu en Zoom da rede de cable HOT. En xuño de 2017 protagonizou a película xuvenil Kimaat Mefursemet e en xullo dese ano, participou na segunda tempada da serie dramática ''Metim LeRega'. En 2018 protagonizou a serie Yesh La Et de Keshet 12 e o filme dirixido por Tal Granite e Sharon Maimon Haneshef e nese ano tamén participou no festival infantil Festigal e na serie Eilat. En 2020 protagonizou a serie de espionaxe Tehran da Kan 11 no papel de Tamar Rabinyan, unha axente do Mosad.
Iago ap Beli
Iago ap Beli, nado ca. 540 e finado ca. 616, foi rei de Gwynedd entre 599 e 616. Pouco se sabe del ou do seu reino nesta época temperá, con só algunhas mencións anecdóticas.
Traxectoria
Iago ap Beli (en latín: Iacobus Belii filius, en Saint James son of Beli) foi fillo e sucesor de Beli ap Rhun, e figura nas xenealoxías harleianas. A outra información histórica da que dispoñemos procede da información da súa morte, que tivo lugar o mesmo ano da batalla de Chester (en Gwaith Caer Lleon), sen conexión entre un evento e outro. Sucedeuno o seu fillo, Cadfan ap Iago.
A publicación de 1766 de Mona Antiqua Restaurata de Henry Rowlands di que os arquivos da catedral de Bangor mencionan a Iago como fundador dun decanato alí ("Iago ap Beli Rex Decanatu Ecclesiam ditavit "). Aínda así, a exactitude da declaración foi posta en dúbida polo traballo de Haddan e Stubbs, onde sinalan que "o testemuño histórico máis antigo dun decano en Bangor é 1162".
Nas tríades medievais galesas, a morte de Iago ap Beli descríbese como o resultado dun golpe de machada dun dos seus homes, un tal Cadafael Wyllt (en inglés: Cadafael the Wild). No seu Celtic Britain, John Rhys afirma que os Anais de Tigernach mencionan a morte de Iago e usan a palabra dormitat (ou dormitato, que significa sono como un eufemismo para a morte), contradicindo a idea dunha morte violenta. Ademais, dado que a palabra dormitato se usaba xeralmente en referencia ao clero, é posible que Iago abdicase e entrase na vida relixiosa.
Geoffrey de Monmouth
As historias en gran parte ficticias de Gran Bretaña escritas por Geoffrey de Monmouth usan os nomes de moitas figuras históricas como personaxes de ficción. Unha destas historias emprega os nomes do fillo de Iago Cadfan e doutros contemporáneos, contando como un tal Edwin pasou a súa mocidade no exilio en Gwynedd, crecendo xunto ao neto de Iago, o futuro rei Cadwallon.
Porén, unha "historia" tradicional xurdiu da ficción de Geoffrey mesturada coa historia real, o que implica que o futuro Edwin de Northumbria realmente pasou a súa mocidade en Gwynedd, crecendo xunto ao neto de Iago, o futuro Cadwallon. En realidade, Cadwallon e Edwin eran inimigos sen conexións xuvenís coñecidas: Edwin invadiu Gwynedd e levou aos Cadwallon ao exilio, e foi Cadwallon, en alianza con Penda de Mercia, quen finalmente derrotou e matou a Edwin en 633 na Batalla de Hatfield Chase (en Gwaith Meigen). A historia da súa amizade xuvenil tería un certo atractivo romántico.
O que si sabemos é que en 588 morreu o rei Ælla de Deira, e Æthelfrith de Bernicia aproveitou a ocasión para invadir e conquistar Deira, levando ao exilio ao fillo de Ælla de 3 anos, o futuro Edwin de Northumbria. Edwin aliaríase con Raedwald de Anglia Oriental no ano 616, derrotando e matando a Æthelfrith e converténdose nun dos reis máis exitosos de Northumbria. A vida de Edwin no exilio é descoñecida, e non hai ningunha base histórica para colocalo en Gwynedd.
Cinema Sabaya
Cinema Sabaya (סינמה סבאיא) é un filme israelí de 2021 dirixido por Orit Fouks Rotem e producido por Green Productions. Está protagonizado por Dana Ivgi, Amal Murkus, Marlene Bejali, Ruthie Landau, Haula Haj-Divsi, Joanna Said, Yulia Tagil, Asil Farhat, Orit Samuel e Liora Levy. Foi escollido como candidato de Israel para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Gañou un premio Ophir ao mellor filme (xunto con outros catro premios Ophir máis). Antes diso, gañou o premio Best Debut Film no Festival de Cinema de Xerusalén. O 8 de marzo de 2022, con motivo da celebración do Día Internacional da Muller, o filme foi escollido para unha proxección especial en Beit HaNassi, a residencia do presidente israelí. En novembro de 2022 foi recollido por Kino Lorber para ser distribuída en América do Norte.
Eduardo Coudet
Eduardo Germán Coudet, nado en Buenos Aires o 12 de setembro de 1974, é un adestrador e exfutbolista arxentino, coñecido popularmente coma Chacho Coudet. Desde 2020 e ata 2022 foi o adestrador do Real Club Celta de Vigo.
Traxectoria
Coma xogador debutou o 23 de outubro de 1993 no Platense. A súa posición é a de interior dereito. Posteriormente militou noutros equipos arxentinos coma San Lorenzo, River Plate, Colón e, sobre todo, Rosario Central. Fóra da Arxentina, Coudet xogou no Celta de Vigo, nos equipos mexicanos Necaxa e San Luis, e nos Philadephia Union, equipo onde se retirou coma xogador profesional en 2011.
Con River Plate gañou a maioría dos títulos coma xogador: o Torneo Apertura de 1999 e os Torneo Clausura de 2000, 2002 e 2004. Tamén proclamouse gañador da Conmebol con Rosario.
Coma adestrador, debutou con Rosario Central en 2015.
Cansazo
O cansazo, tamén chamado canseira ou fatiga, é a falta de forzas despois de realizar un traballo físico, intelectual ou emocional, ou pola falta de descanso, mais tamén pode ser síntoma dunha doenza se non hai unha actividade previa que o xustifique.
Normal
O cansazo adóitase presentar en situacións normais da vida por causa de aburrimento, infelicidade, desilusión, hastío, tedio, amolo, carencia de sono ou traballo duro. Neste caso trátase do cansazo considerado normal, xa que é unha resposta importante e normal tras un esforzo físico, tensión emocional, ou carencia de sono; e desaparece despois dun período adecuado de descanso. Tamén se pode definir como unha sensación subxectiva de falta de enerxía física ou intelectual ou de ambas.
Patolóxico
O cansazo tamén é coñecido como astenia, esgotamento ou letargo.
Existe un cansazo patolóxico, anormal e desproporcionado que se presenta sen traballar de forma excesiva, e que é coñecido co nome de fatiga crónica. A fatiga crónica pode ser o síntoma que delata a un paciente hipotiroideo, porque as persoas con esta doenza séntense cansas ou esgotadas.
Guido Álvarez Parga
Guido Álvarez Parga, nado en Lugo o 16 de setembro de 1985, é un turismólogo, guía e docente universitario especializado en Planificación Turística e en Xestión de Paisaxes Culturais. Colaborador asiduo en diversos medios de comunicación (principalmente prensa escrita e radio), é un dos fundadores do movemento social Coidemos Lugo. Foi nomeado como un dos 10 Lucenses do Ano no ano 2020, é asociado de honra da Asociación pola Defensa do Patrimonio Cultural Galego dende o 2021, recibiu o recoñecemento Travelers Choice da plataforma internacional TripAdvisor en 2022 e 2023, foi elixido "Petisqueiro do Ano 2022" en Twitter e é recoñecido polas súas variadas propostas e iniciativas turísticas e culturais en Galicia   e sobre todo na cidade e na provincia de Lugo.
Traxectoria
En agosto do 2020, foi un dos fundadores de Coidemos Lugo, un amplo movemento social que promove a concienciación ambiental e o coidado do patrimonio. Un mes despois incorpórase á UNED (Universidade Nacional de Educación a Distancia) como profesor-titor do Grao de Turismo. Varios meses máis tarde é nomeado como un dos 10 Lucenses do Ano 2020, e tamén recoñecido pouco despois como asociado de honra da Asociación pola Defensa do Patrimonio Cultural Galego. No 2022 e 2023 recibiu o recoñecemento Travelers Choice da plataforma internacional TripAdvisor, e foi elixido "Petisqueiro do Ano 2022" en Twitter.
É o autor dunha guía de 21 rutas naturais a través do Concello de Lugo e colaborador frecuente dos medios Galicia Confidencial, Lugo Xornal, Nós Diario, El Progreso de Lugo, La Voz de Galicia e Onda Cero.miniatura|Premio Lucenses do Ano 2020
Batallón Dimitrov
O Batallón Dimitrov ou batallón XVIII foi unha unidade militar das Brigadas Internacionais durante a Guerra Civil Española. O seu nome débese a Georgi Dimitrov, un gran defensor búlgaro da Fronte Popular na Segunda República Española.
Historial de operacións
Formouse con exiliados dos Balcáns en decembro de 1936. Ao inicio contaba con 800 voluntarios, entre eles preto de 160 gregos. Formou parte da XV Brigada a partir do 31 de xaneiro de 1937. Nela atopábanse outras dúas unidades que se fixeron especialmente famosas: o Batallón Británico e o Batallón Abraham Lincoln. Loitaron primeiro na Batalla do Xarama en febreiro de 1937, en que sufriron un gran número de baixas.
O 20 de setembro de 1937 o batallón trasladouse á 45ª División Internacional da Reserva, onde foi reconstituído. O 13 de febreiro de 1938 formou parte da 129ª Brigada Internacional acabada de crear con superviventes doutros batallóns integrados por centroeuropeos. Permaneceu nela até a súa desmobilización o 5 de outubro de 1938.
O seu último comandante, Josef Pavel, chegou a ser ministro no gabinete de Alexander Dubček durante a Primavera de Praga en 1968.
Catro dos brigadistas iugoslavos que combateron no Dimitrov e no Đuro Đaković acabaron dirixindo os catro grupos do Exército Partisano de Liberación contra os exército nazi na segunda guerra mundial: Peko Dapčević o I, Koča Popović o II, Kosta Nađ o III, e Petar Drapšin o IV.
Burato de oxianión
miniatura|O burato de oxianión dunha [[serina protease (en negro) estabiliza a carga negativa acumulada no estado de transición do substrato (en vermello) usando enlaces de hidróxeno de amidas do esqueleto peptídico do encima (en azul).]] Un burato de oxianión é un peto (pregamento que forma un oco) situado no sitio activo dun encima que estabiliza a carga negativa do estado de transición nun alcóxido ou oxíxeno desprotonado. O peto consiste tipiciamente en amidas do esqueleto peptídico do encima ou residuos cargados positivamente. A estabilización do estado de transición fai diminuír a enerxía de activación necesaria para a reacción, e dese modo promove a catálise. Por exemplo, as proteases como a quimotripsina, conteñen un burato de oxianión para estabilizar o anión intermediario tetraédrico formado durante a proteólise e protexer o oxixeno cargado negativamente do substrato das moléculas de auga. Ademais, pode permitir a inserción ou posicionamento dun substrato, que sufriría impedimento estérico se non puidese ocupar o burato (como o BPG na hemoglobina). Os encimas que catalizan reaccións de múltiples pasos poden ter múltiples buratos de oxianión que estabilizan diferentes estados de transición na reacción.
Pedro González de Mendoza
Pedro González de Mendoza pódese referir a:
Rally de Terra de Ourense de 1988
O Rally de Terra de Ourense de 1988 foi a primeira edición de dito rally e a segunda proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 1 de outubro de 1988 e o vencedor foi o vigués Serafín Oitabén a bordo dun Citroën Visa.
Nostalgia (filme de 2022)
Nostalgia é un filme franco-italiano de 2022 coescrito e dirixido por Mario Martone, baseado nunha novela de 2016 escrita por Ermanno Rea. O filme estreouse na competición oficial pola Palma de Ouro na 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Cannes o 24 de maio de 2022. O mes seguinte, o filme gañou catro premios Nastro d'Argento, mellor director, mellor actor, mellor actor secundario e mellor guión. Foi escollido como candidato de Italia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Illa de Panglao
Panglao é unha illa da provincia de Bohol de Filipinas.
Xeografía
A illa está situada ao suroeste da illa de Bohol e ao leste e sur da de Cebú.
Ten unha superficie de 91,12 km² e, no ano 2015, tiña unha poboación de 79 216 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 809,36 hab./km².
Panglao ten un terreo que vai desde un solo chan até outeiros e montañas. Panglao está formada por pedra calcaria, e esta composición atrasou a construción do seu aeroporto internacional, xa que a calcaria coralina é solúbel en auga, o que provoca a formación de covas.
Un trazo xeolóxico interesante que se encontra na illa é a "Cova de Hinagdanan" que ten unha fonte de auga subterránea; esta cova é unha importante fonte de auga xa que a illa non ten ríos n lagos.
Historia
Panglao foi coñecida por chineses, malaios, siameses e comerciantes indonesios.
Biodiversidade
Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2 500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo. ​
Turismo
A illa de Panglao é un dos principais destinos turísticos de Filipinas. A praia de Alona é o punto turístico máis popular da illa, coñecida pola súa area branca e as súas augas claras. Tamén é famosa a praia Momo.
Transporte
O Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao (TAG) é o principal aeroporto internacional da provincia de Bohol. Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018, substituíndo ao Aeroporto de Tagbilaran, e serve á illa de Panglao e ao resto de Bohol. Hai voos diúrnos case cada hora cara e desde Manila de Cebu Pacific, Air Asia e Philippine Airlines. Tamén hai servizos a Davao, Cagayan de Oro e Puerto Princesa. Os voos internacionais comezaron en 2020. Porén, o aeroporto internacional de Mactan-Cebu (CEB) é a principal porta de entrada ao centro de Filipinas para os turistas internacionais.
O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas.
Hai un servizo regular de autobús con aire acondicionado desde o aeroporto até Tagbilaran City (Island City Mall e v/v PHP 50 en cada dirección) e unha ruta circular até a praia de Alona. As viaxes curtas adoitan facerse en triciclo-taxi, con tarifas negociábeis.
A illa está conectada coa illa principal de Bohol por dúas pontes: a ponte Suárez e a ponte do Gobernador Borja.
Merytneit
Familia
Merneith está relacionada cos faraóns Djer, Djet e Den nunha variedade de impresións de selos e cuncas inscritas. Merneith pode ser a filla de Djer, pero non hai probas concluíntes. Como nai de Den, é probable que Merneith fose a muller de Djet. Non se atopou información sobre a identidade da súa nai.
Biografía
Crese que Merneith se converteu en gobernante á morte de Djet. Non obstante, debátese o título que ostentou. É posible que o seu fillo Den fose demasiado novo para gobernar cando morreu Djet, polo que pode ter gobernado como rexente ata que Den tivese a idade para ser faraón por si mesmo. Antes dela, crese que Neithhotep gobernou do mesmo xeito despois de que o seu marido o faraón Narmer falecese, xa que o fillo de Narmer era demasiado novo para gobernar. O seu nome estaba escrito nun selo de Naqada dentro dun serekh, que era o xeito en que se escribían os nomes dos faraóns. Isto significaría que Merneith podería ser a segunda muller da primeira dinastía de Exipto en gobernar como faraona.
A proba máis forte de que Merneith foi gobernante de Exipto é a súa tumba. Esta tumba en Abidos (Tumba Y) é única entre as tumbas exclusivamente masculinas. Merneith foi enterrada preto de Djet e Den. A súa tumba ten a mesma escala que as tumbas dos faraóns daquel período. Cerca da súa tumba descubríronse dúas estelas sepulcrales que levaban o seu nome. O nome de Merneith non está incluído nas listas de faraóns do Imperio Novo de Exipto. Un selo que contiña unha lista de faraóns da primeira dinastía atopouse na tumba de Qaa, o terceiro faraón coñecido logo de Den, o seu fillo. Non obstante, esta lista non menciona o reinado de Merneith.
Existen algunhas outras probas sobre Merneith noutros lugares:
Tumbas en Abidos e Saqqara
thumb|250px|Cemiterio B, [[Umm el-Qa'ab. Tumbas dos faraóns da primeira e segunda dinastía de Exipto.]] thumb|left|180px|Plano da cámara principal da tumba de Merneith.
En Abidos, a tumba pertencente a Merneith atopouse nunha zona asociada a outros faraóns da primeira dinastía, Umm el-Qa'ab. No lugar atopáronse dúas estelas de pedra, identificando a tumba como a súa.
En 1900 Flinders Petrie descubriu a tumba de Merneith e, pola súa natureza, creron que pertencía a un faraón antes descoñecido. A tumba foi escavada e mostrouse que contiña unha gran cámara subterránea, forrada de ladrillos de barro, que estaba rodeada por filas de pequenos enterramentos satélites, con polo menos 40 tumbas subsidiarias para os servos.
Se pensaba que os servos axudaban ao gobernante na outra vida. O enterro de servos cun gobernante era unha práctica constante nas tumbas dos faraóns da primeira dinastía. Tamén se enterraron no complexo sepulcral unha gran cantidade de bens sacrificiais, que é outro honor concedido aos faraóns que proporcionaban ao gobernante animais poderosos para a vida eterna. Este complexo de enterramentos da primeira dinastía foi moi importante na tradición relixiosa exipcia e a súa importancia creceu a medida que durou a cultura.
Os arqueólogos descubriron no interior da súa tumba unha barca solar que lle permitiría viaxar coa divindade do sol no alén.
Abidos foi o sitio de moitos templos antigos, incluída Umm el-Qa'ab, a necrópole real, onde se enterraron os primeiros faraóns. Estas tumbas comezaron a verse como enterramentos extremadamente significativos e en épocas posteriores fíxose desexable ser enterrado na zona, o que levou ao crecemento da importancia da cidade como lugar de culto.
En Saqqara, a tumba de Merneith presenta características que posiblemente mostran os construtores da Terceira Dinastía. Oculto dentro da fachada rectangular normal do palacio mastaba da tumba de Merneith en Saqqara está a base dunha estrutura escalonada, unha xustaposición de dous métodos de construción diferentes. Quizais é indicativo da fusión de estilos do norte e do sur que foi o que levou, en definitiva, á Pirámide escalonada de Djoser, ou influíu no deseño da estrutura da Terceira Dinastía.
Gabriel Veiga
Gabriel Veiga Novas, nado no Porriño o 27 de maio de 2002, coñecido coma Gabri Veiga, é un xogador galego que milita no Celta de Vigo.
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional nos equipos filiais do Celta de Vigo. O 25 de agosto de 2019 debutou co Celta B na Segunda División B nun partido contra o Internacional de Madrid, encontro que rematou en empate. O primeiro gol anotouno o 1 de decembro de 2019 fronte ao Atlético Baleares, nun encontro que rematou con derrota celeste por 1 a 6.
O 19 de setembro de 2020 debutou na Primeira División co primeiro equipo de Celta de Vigo, entrando coma substituto de Renato Tapia nunha vitoria por 2 a 1 fronte ao Valencia CF. O seu primeiro partido coma titular foi o 1 de outubro de 2020 fronte o FC Barcelona, que rematou en derrota por 0 a 3.
A súa axencia de representación é Intermedia Sport Player.
Clubs
20px Actualizado co derradeiro partido disputado o .
Relacións internacionais de Bután
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Diplomatic_relations_of_Bhutan.svg/500px-Diplomatic_relations_of_Bhutan.svg.png|miniatura|500x500px|Relacións diplomáticas de Bután. Bután ten relacións diplomáticas con 54 dos 193 estados membro das Nacións Unidas e da Unión Europea. O número limitado de relacións deste tipo de Bután, incluída a ausencia de relacións formais con calquera dos membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, forma parte dunha política isolacionista deliberada de limitar a influencia estranxeira no estado. Esta postura foi salvagardada polas estreitas relacións coa India, da que Bután foi considerado anteriormente un estado protexido.
En 1971, impulsado pola India, Bután comezou a desenvolver as súas relacións exteriores uníndose ás Nacións Unidas. En 1981, Bután uniuse ao Fondo Monetario Internacional e ao Banco Mundial, seguido da Organización Mundial da Saúde e da UNESCO en 1982.Tamén é membro activo da Asociación do Sur de Asia para a Cooperación Rexional (SAARC). Bután é actualmente membro de 45 organizacións internacionais.
Baixo o artigo 20 da Constitución de Bután promulgada en 2008, as relacións exteriores de Bután están baixo a competencia do Druk Gyalpo con consello do Executivo, é dicir, o Primeiro Ministro e outros ministros do Lhengye Zhungtshog incluíndo o Ministro de Asuntos Exteriores.
Relacións diplomáticas
Bután ten embaixadas en Bangladesh, Bélxica, a India, Kuwait, Australia e Tailandia. Pola contra, só Bangladesh, a India e Kuwait teñen embaixadas en Thimphu. Ademais, Dinamarca ten unha oficina de representación en Thimphu. Israel é o máis recente país en estabelecer relacións diplomáticas con Bután.
As relacións exteriores de Bután cos países europeos tamén melloraron nos últimos anos, xa que agora teñen unha embaixada na cidade cunha sede principal das Nacións Unidas, Viena. Austria é un país sen litoral no corazón de Europa occidental, o que demostra o moito que melloraron as relacións de Bután mesmo con estes países.
Ateneo Catalán da Clase Obreira
O Ateneo Catalán da Clase Obreira foi unha institución fundada en Barcelona (España) o 2 de febreiro de 1862 por membros e simpatizantes cataláns do Partido Progresista coa finalidade de agrupar aos obreiros da cidade e proporcionarlles unha formación. Os socios pagaban 4 reais mensuais de cota e alí dábanse clases de cultura xeral.
En 1862, tiña 240 alumnos e 151 en 1865, que cursaban as materias de lectura-escritura, gramática, aritmética e xeografía. Estivo en funcionamento até o golpe de Pavía de xaneiro de 1874.
Traxectoria
Entre a súa fundación en 1862 e a Revolución de 1868 que puxo fin ao reinado de Isabel II, o Ateneo foi unha institución "onde as correntes do pensamento radical non atoparon lugar". Os seus protectores progresistas, como subliñou Josep Termes, imaxinaban que "proporcionando algúns coñecementos xerais a uns poucos traballadores, podería se converter nunha entidade moderadora e rexeneradora da clase traballadora". Esta idea reflectiuna M. Paxot no prólogo do ''Calendario Popular del Ateneo Catalán de la Clase Obrera. Año 1864'' no que, despois de afirmar que o profesor de historia era "un amante do país, un idólatra das franquicias e da orde pública, un inimigo das quimeras e sobre todo cristián", continuaba:
Despois da Gloriosa
Non obstante, despois do triunfo de La Gloriosa, o Ateneo evolucionou no seu sentido radical. De aí xurdiu o núcleo da sección barcelonesa da Primeira Internacional, que promoveu a fundación da Federación Rexional Española no Congreso Obreiro de Barcelona de 1870, e que foi precedido por outro celebrado dous anos antes.
Os membros da FRE -AIT non pagaban as clases. Josep Termes destacou o gran número de enxeñeiros entre o profesorado, que ensinaba matemáticas, física, química, principios da construción e aplicaba a ciencia ás artes e á industria. Un avogado impartía clases de economía política e estatísticas, mentres que outros ensinaban lectura, escritura e gramática en español, contabilidade, teoría do tecido, francés, historia mundial, hixiene, caligrafía ... Tamén había clases elementais para traballadoras.
Na viaxe a Barcelona, ​​Estanislao Figueras, o presidente do poder executivo da Primeira República Española, visitou o Ateneo a principios de marzo de 1873 e foi nomeado membro de honra. Como mostra do seu apoio, Figueras concedeu ao Ateneo o antigo convento de San Felipe Neri para que o empregase para desenvolver as súas actividades.
Entidades similares existían noutras cidades españolas, como o Fomento das Artes de Madrid (fundado en 1847), La Filantrópica Artística de Valladolid, El Porvenir de Zaragoza, El Círculo de Artesanos de Alacant, El Casino Artístico de Albacete, El Círculo de Artesanos de Cáceres, ou o Ateneo Manresano de la Clase Obrera de Manresa (fundado en maio de 1864).
O Ateneo desapareceu despois do golpe de estado de Pavía en xaneiro de 1874 que puxo fin á República Federal.
Museo Nacional de Mulleres Artistas
O Museo Nacional de Mulleres Artistas (en inglés, National Museum of Women in the Arts, NMWA), é un museo situado en Washington D.C. dedicado ao recoñecemento dos logros das mulleres nas artes visuais, interpretativas e literarias. O museo foi creado en 1981 por Wallace e Wilhelmina Holladay e desde a súa apertura en 1987, o museo adquiriu unha colección de máis de 4500 pinturas, esculturas, obras sobre papel e arte decorativa. O museo está situado no edificio do antigo Templo Masónico que forma parte do Rexistro Nacional de Lugares Históricos dos Estados Unidos.Na súa colección inclúense obras de Mary Cassatt, Frida Kahlo, e Élisabeth Louise Vigée-Lle Brun.
Exposicións
Desde 1987 con «American Women Artists, 1830-1930», o museo celebrou máis de 200 exposicións que inclúen:
Colección permanente
A colección permanente actualmente contén obras de case mil artistas. Entre as máis antigas está o Retrato dunha nobre, obra de Lavinia Fontana, cara a 1580. miniatura|Retrato dunha nobre, de [[Lavinia Fontana, h. 1580, posiblemente o máis antigo lenzo da colección permanente do museo.]]
María Luisa Femenías
María Luisa Femenías, nada en Buenos Aires o 18 de agosto de 1950, é unha filósofa feminista arxentina, académica, investigadora e escritora. Pioneira nos estudos de xénero en Arxentina, nos seus proxectos de investigación traballou a noción de suxeito e identidade centrándose en cuestións de multiculturalidade, exclusión e coñecemento situado ademais de sobre a violencia contra as mulleres en América Latina. O seu trabalo foi chave para a consolidación do “Centro Interdisciplinario de Estudios de Género” da Universidade Nacional de la Plata. En 2016 recibiu o premio nacional Fundación Konex.
Libros
''Ellas lo pensaron antes. Filósofas excluidas de la memoria.'' (2019) Buenos Aires, LEA.
Canada Songs
Canada Songs é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Daughters, publicado o 29 de xullo de 2003 a través do selo Robotic Empire.
No ano 2016 Robotic Empire reeditou unha edición limitada de Canada Songs en casete. Nesta edición tamén se inclúen os catro temas do EP de estrea do grupo, Daughters, como cancións extra.
Paulo Naseiro
Paulo Naseiro Ramudo, nado en Vilalba o 4 de abril de 1970, é un escritor galego.
Traxectoria
Cofundador, xunto con Moncho e Mario Paz González do xornal A Voz de Vilalba, editado entre 1983 e 1987, e desde 2008 en formato dixital. Redactor da revista Albaroque. Foi correspondente de A Nosa Terra na comarca da Terra Chá, e colabora habitualmente en diversos xornais e revistas.
Bocadillo de luras
miniatura|Bocadillo de luras en baguette acompañado dunha [[cervexa.]] miniatura|Bocadillo de luras. miniatura|Bocadillos de luras bravas en [[Zaragoza acompañados dunha cervexa.]] O bocadillo de luras é unha especialidade culinaria moi frecuente en España consistente en, ou ben luras rebozadas en fariña e fritidas en aceite que adoita ser de oliva, ou ben a versión cun mollo de tomate picante e maionesa con allo semellante á das patacas bravas. Adóitase servir quente, acabado de facer. Este tipo de bocadillo (a versión sinxela sen mollo) é moi popular en Madrid e pode atoparse na maioría dos bares da capital, sendo moi típico da Praza Maior de Madrid. En Zaragoza é tradicional a versión con mollo picante (tomate, maionesa e allo), e denomínaselle bocadillo de luras bravas.
Preparación
Adóitanse cortar as luras en talladas con forma de anel dun centímetro de grosor, e rebózanse con fariña e lévedo químico. Despois frítense en aceite fervendo lixeiramente ata que queden douradas.
Viniloxía
A viniloxía é a transmisión de efectos electrónicos a través dun sistema de enlace orgánico conxugado. O concepto foi introducido en 1926 por Ludwig Claisen para explicar as propiedades ácidas da formilacetona e os cetoaldehidos relacionados. A súa forma adxectival, viníloga, úsase para describir grupos funcionais nos que os restos estándar do grupo están separados por un dobre enlace carbono-carbono. Por exemplo, un ácido carboxílico cun dobre enlace carbono-carbono (-HC=CH-, un resto "vinilo"; en realidade un grupo vinileno) entre un grupo carbonilo e un grupo hidroxilo denomínase ácido carboxílico vinílogo.
Debido á transmisión de información electrónica a través da conxugación, os grupos funcionais vinílogos a miúdo posúen reactividade ou propiedades químicas "análogas" en comparación co grupo funcional proxenitor. Polo tanto, a viniloxía é unha heurística útil para a predición do comportamento de sistemas estruturalmente similares pero que conteñen enlaces C=C intermedios que están conxugados aos grupos funcionais anexos. Por exemplo, unha propiedade clave dos ácidos carboxílicos é a súa acidez de Brønsted. O ácido carboxílico máis simple, o ácido fórmico (HC(=O)–OH), é un ácido orgánico moderadamente forte con ap K a de 3,7. Esperaríamos que os ácidos carboxílicos vinílogos tivesen unha acidez similar. De feito, o vinílogo do ácido fórmico, 2-formil-1-eten-1-ol, HC(=O)–CH=CH–OH ten unha acidez de Brønsted substancial, cun p K a ~ 5–6 estimado. En particular, os ácidos carboxílicos vinílogos son ácidos substancialmente máis fortes que os enois típicos (p K a ~ 12). A vitamina C (ácido ascórbico, ver a continuación ) é un exemplo bioloxicamente importante de ácido carboxílico vinílogo.
A inserción dun o- ou p - fenileno (é dicir, un anel de benceno na orientación 1,2 ou 1,4) tamén dá lugar a algunhas semellanzas na reactividade (chamadas "feniloxía"), aínda que o efecto é xeralmente máis débil, xa que a conxugación a través do anel arilo require a consideración de formas de resonancia ou intermediarios nos que a aromaticidade está interrompida. miniatura| Deslocalización da carga negativa nun anión carboxilato xenérico, derivado dun ácido carboxílico orgánico (cf. [[ácido acético), e o correspondente anión carboxilato vinílogo (o "vinílogo/vinílogo" do anión carboxilato), onde agora un grupo vinilo separa o cargado. osíxeno do grupo carbonilo (>C=O). A validez do concepto teórico de viniloxía está apoiada polo pKa destes vinilogs, que se aproximan ao do ácido carboxílico análogo.]]
Reactividade viníloga
Crese que as reaccións vinílogas ocorren cando os orbitais dos dobres enlaces do grupo vinilo e dun grupo receptor de electróns (EWG; os orbitais π) están aliñados e poden solaparse e mesturarse (é dicir, conxugarse). A deslocalización electrónica permite que o EWG reciba densidade electrónica mediante a participación do sistema conxugado. As reaccións vinílogas tamén inclúen adicións de conxugados, onde un nucleófilo reacciona no extremo vinilo, así como unha variación viníloga da reacción aldólica, onde un electrófilo é atacado por un enolato vinílogo nucleófilo (ver imaxe primeira e seguinte). O enolato vinílogo reacciona na posición terminal do sistema de dobre enlace (o carbono γ), en lugar do carbono α inmediatamente adxacente ao carbonilo, como o faría un enolato simple. Os electrófilos alílicos adoitan reaccionar por ataque vinílogo dun nucleófilo en lugar de por adición directa. esquerda|miniatura|500x500px| Reacción aldólica viníloga. Cf. a simple [[reacción aldólica .]]
Outro exemplo de reactividade viníloga: a ácido ascórbico (vitamina C) compórtase como un ácido carboxílico vinílogo pola implicación do seu resto carbonilo, un grupo vinilo dentro do anel e o par solitario do grupo hidroxilo que actúa como sistema conxugado. A acidez do protón hidroxilo no extremo do grupo vinilo no ácido ascórbico é máis comparable a un ácido carboxílico típico que a un alcohol porque dúas estruturas de resonancia principais estabilizan a carga negativa na base conxugada do ácido ascórbico (estruturas do centro e da dereita na última imaxe), análoga ás dúas estruturas de resonancia que estabilizan a carga negativa do anión que resulta da eliminación dun protón dun ácido carboxílico simple (cf. primeira imaxe). De xeito análogo, os derivados do ácido sórbico, estendidos por outro resto "vinílico" tamén mostran un comportamento vinílogo. esquerda|miniatura|500x500px| Empurrando electróns para as principais estruturas de resonancia na base conxugada de ácido ascórbico
Resina de éster vinílico
A resina de éster de vinílico, ás veces comercializado como vinylester ou viniléster (do inglés vinyl ester ) é unha resina producida pola esterificación dunha resina epoxi con ácidos acrílicos ou metacrílicos. Os grupos "vinilo" refírense a estes substituíntes de ésteres, que son propensos a polimerizar e, polo tanto, adoita engadirse un inhibidor. A continuación, o produto diéster disólvese nun disolvente reactivo, como estireno, ata un 35-45 por cento de contido en peso aproximadamente. A polimerización é iniciada polos radicais libres, que son xerados pola irradiación UV ou peróxidos. miniatura|352x352px| Bis-GMA un "éster vinílico" típico derivado do éter diglicidilo de [[bisfenol A.]] Este material termoendurecible pódese usar como alternativa aos materiais de poliéster e epoxi como a matriz de polímero termoendurecible en materiais compostos, onde as súas características, resistencias e custo a granel son intermedios entre o poliéster e o epoxi. O viniléster ten unha viscosidade de resina máis baixa (aprox. 200 cps) que o poliéster (aprox. 500 cps) e o epoxi (aprox. 900 cps).
Usos
Nalgúns kits de avións de fabricación caseira fixeron un uso extensivo de estruturas reforzadas con fibra de vidro de viniléster. É unha resina común na industria mariña debido á súa resistencia á corrosión e á súa capacidade para soportar a absorción de auga. A resina de éster de vinilo úsase amplamente para fabricar tanques e vasos de FRP segundo BS4994. Para o proceso de laminación, o éster vinílico adoita iniciarse con peróxido de metiletilcetona. Ten unha maior resistencia e propiedades mecánicas que o poliéster e menos que a resina epoxi.
Desenvolvéronse precursores renovables das resinas de éster vinílico.
As resinas de vinilo úsanse a miúdo en materiais de reparación e laminación porque son impermeables e fiables.
O bisfenol A é un precursor na produción de grandes clases de resinas, incluíndo as resinas de éster vinílico xunto coas resinas epoxi e policarbonato. Esta aplicación normalmente comeza coa alquilación de BPA con epiclorhidrina.
Jonas Mekas
Traxectoria
Jonas Mekas naceu en Semeniškiai, Lituania, en 1922. En 1944, partiu para Alemaña co seu irmán Adolfas, e eventualmente mudáronse para os EUA en 1949. Alí el comprou a súa primeira cámara e comezou a facer filmes. Morou en Nova York todo o resto da súa vida.
Obra
Jonas Mekas é coñecido polos seus filmes-diario que ofrecen unha perspectiva orixinal a este xénero de cinema. Moitos filmes retratan a escena do cinema vangardista dos anos 60. Os filmes máis famosos son Walden (1969), Lost, Lost, Lost (1975), Reminiscences of a Journey to Lithuania (1972), Zefiro Torna (1992), e As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty (2000), e teñen sido mostrados en festivais e museos por todo o mundo.
Alén de cineasta, Mekas foi escritor: escribiu poemas e prosa en lituano, francés, alemán e inglés. Publicou tamén os seus diarios, entre os cales os máis famosos son I Had Nowhere to Go: Diaries, 1944–1954 e Letters from Nowhere.
Divulgación e crítica cinematográfica nos EUA
Mekas foi unha figura central na divulgación do cinema vangardista en Nova York. En 1954 co irmán Adolfas fundou o xornal Film Culture, onde se publicaban revistas dos filmes de vangarda, tal como análises profundas do cinema vangardista. Mekas quería que o cinema tivese unha linguaxe máis elaborada e consciente, moitas veces trazando o paralelismo entre cinema e poesía. En 1958, comezou a escribir para The Village Voice, o primeiro semanario alternativo nos Estados Unidos, onde tiña a súa columna ‘Movie Journal’, que axudou a divulgar noticias sobre o cinema underground.
Mekas preocupábase tamén pola creación de espazos de divulgación e arquivos de cinema. En 1962 cofundou The Film-Makers' Cooperative, e en 1964 The Filmmakers’ Cinematheque, que eventualmente se converteu en Anthology Film Archives. Isto posicionaba o Mekas no centro da esfera da arte vangardista en xeral. Durante a súa vida colaborou con Marie Menken, Andy Warhol, Nico (e The Velvet Underground), Allen Ginsberg, Yoko Ono, John Lennon, Salvador Dali, George Mačiūnas... Pódese ver que estes artistas estaban nos círculos máis próximos do Mekas: el é coñecido polos seus filmes-diario, e os máis famosos presentan aspectos diarios das vidas destes artistas. Por exemplo, o The Sixties Quartet presenta exactamente as escenas cotiás das persoas máis famosas do underground nos anos 60: festas underground co Andy Warhol e coa música da The Velvet Underground no fondo; a festa do aniversario do John Lennon; as feiras de verán da familia Kennedy, de cuxos fillos Mekas fora profesor de cinema.
Mekas tamén era unha voz importante da oposición contra a censura do cinema nos 1960. En 1964, Mekas foi detido con acusacións de obscenidade por ter mostrado Flaming Creatures (1963) e a obra de Jean Genet Un Chant d'Amour (1950). Como resultado, Mekas comezou campañas anti-censura en defensa de filmes coa temática LGBTQ de Jean Genet e Jack Smith. As campañas foron apoiadas por figuras culturais tales como Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Norman Mailer ou Susan Sontag.
Armeria humilis
Armeria humilis é unha especie de planta, descrita por primeira vez por Heinrich Friedrich Link, e que recibiu o nome exacto por Schult.
En Galicia
Trátase dunhna especie presente no territorio galego, especialmente os seguintes taxons infraespecíficos, os cales se atopan recollidos no catálogo galego de especies ameazadas:
The Pigeon Is the Most Popular Bird
The Pigeon Is the Most Popular Bird é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Six Finger Satellite, publicado o 23 de agosto de 1993 a través do selo Sub Pop Records.
LDREX
LDREX, acrónimo de Large-scale Deployable Reflector EXperiment, foi o nome de dous satélites artificiais xaponeses adicados á proba de novas tecnoloxías relacionadas cos satélites de comunicacións.
Características
Os dous satélites LDREX adicáronse a probar un modelo a escala de antena despregable a usar á súa vez no satélite de comunicacións experimental ETS 8. Fixeron tamén varios experimentos sobre problemas plantexados na futura misión de ETS 8. Os dous satélites LDREX foron construídos por NEC Toshiba Space Systems para a axencia xaponesa NASDA e tiñan unha masa total duns 180 kg. Ambos foron lanzados mediante foguetes Ariane 5, LDREX 1 o 20 de decembro de 2000 e posteriormente, tras fallar o mecanismo de despregue de LDREX 1, LDREX 2 o 13 de outubro de 2006, que cumplíu a súa misión con éxito.
Star
Star é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Belly, publicado o 25 de xaneiro de 1993 a través dos selos Sire Records e Reprise Records. O disco tivo un éxito inesperado e o 21 de febreiro de 1994 foi certificado ouro pla RIAA tras vender máis de 500 000 copias.
Interahamwe
Os Interahamwe son unha organización paramilitar hutu activa na República Democrática do Congo e Uganda. Formouse arredor do 1990 como a ala xuvenil do Movemento Nacional Republicano pra a Democracia e o Desenvolvemento (MRND, segundo o seu nome en francés), o por entón partido gobernante de Ruanda, e contou co respaldo do goberno do Poder Hutu. Os Interahamwe, dirixidos por Robert Kajuga, foron os principais responsables do xenocidio ruandés, durante o cal se calcula que foron asasinados entre 500.000 e 1.000.000 de tutsis, twa, hutus moderados entre abril e xullo de 1994, e o termo "Interahamwe" ampliouse pra referirse a calquera banda civil que matara a tutsis.
Etimoloxía
O nome Interahamwe pode traducirse como "os que traballan xuntos" ou, máis ou menos, como "os que loitan xuntos" en kinyarwanda. Traballar utilizábase como argot nas emisións radiofónicas racistas durante o xenocidio: "traballar" significaba utilizar machetes pra matar. O nome Interahamwe pode analizarse da seguinte maneira: intera deriva do verbo gutera, que significa "traballar"; hamwe significa "xuntos".
Organización e historia
Robert Kajuga, un medio tutsi (algo inhabitual pra este grupo), era o presidente da Interahamwe. O vicepresidente da Interahamwe era Georges Rutaganda. A Interahamwe formouse a partir de grupos de mozos do partido MRND. Levaron a cabo o xenocidio ruandés contra os tutsis no 1994. A emisora de radio RTLM era popular entre os Interahamwe polo seu programa claramente pro-hutu, entre outras cousas. Dende outubro de 1993 ata finais de 1994, utilizouse como medio pra que os extremistas lanzaran propaganda etnocéntrica e xenófoba dirixida aos tutsis, aos hutus moderados e aos belgas. Xeralmente fomentaba os actos de xenocidio en curso, promovendo o medo entre os hutus de que os tutsis masacraríanos, e transmitindo as posicións dos tutsis que se agochaban ou tentaban fuxir.