cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mirmecofilia
Hemípteros
Algunhas das interaccións mirmecófilas mellor estudadas danse entre formigas e hemípteros (antes agrupados na antiga orde Homoptera, que incluía os Auchenorrhyncha e os Sternorrhyncha), especialmente áfidos. Describíronse unhas 4.000 especies de áfidos e son os organismos mirmecófilos máis abundantes nas zonas temperadas do hemisferio norte. Os áfidos aliméntanse do zume do floema das plantas e a medida que se alimentan excretan polo seu ano pingas de melada. As formigas coidadoras inxiren estas pingas de melada, e volven ao seu niño para regurxitar o fluído aos seus compañeiros de niño (ver trofalaxia). Entre o 90 e o 95% do peso seco da melada de áfidos son azucres diversos, mentres que o resto contén vitaminas, minerais e aminoácidos. A melada de áfidos pode proporcionar unha abundante fonte de alimento para as formigas (áfidos do xénero Tuberolachnus poden segregar máis pingas de melada por hora que o seu peso corporal) e para algunhas formigas, os áfidos poden ser a súa única fonte de alimentación. Nestas circunstancias, as formigas poden suplementar a súa inxesta de melada depredando os áfidos unha vez que as poboacións de áfidos chegan a certas densidades. Deste xeito, as formigas poden obter proteína extra e asegurar unha extracción de recursos eficiente mantendo o fluxo de melada que non excede as capacidades de recolección das formigas. Incluso con certo nivel de predación polas formigas, as colonias de áfidos poden acadar maiores densidades con formigas coidadoras que nas colonias que non as teñen. As formigas coidan grandes "rabaños" de áfidos, protexéndoos dos predadores e parasitoides. As especies de áfidos que están asociadas coas formigas a miúdo reduciron os mecanismos de defensa estruturais e comportamentais e é menos probable que se defendan por si mesmos dos ataques que as especies de áfidos que non están asociadas coas formigas.
As formigas participan en asociacións con outros hemípteros produtores de melada, como os Coccidae, Pseudococcidae, e Membracidae, e a maioría destas interaccións son facultativas e oportunistas con algúns casos de asociacións obrigadas, como os hemípteros que son inquilinos, o que significa que soamente poden sobrevivir dentro dos formigueiros. Ademais de protección, as formigas poden proporcionar outros servizos a cambio da melada dos hemípteros. Algunhas formigas traen larvas de hemípteros aos seus formigueiros e críanas xunto coa súa propia proxenie. Ademais, as formigas poden axudar activamente á dispersión dos hemípteros; as formigas raíñas foron observadas transportando áfidos durante os seus voos de dispersión para establecer unha nova colonia, e as formigas obreiras a miúdo acarrexan áfidos a un novo sitio de nidación se o previo niño das formigas foi alterado. As formigas tamén poden acarrexar hemípteros a diferentes partes dunha planta ou a diferentes plantas para asegurar que haberá unha fonte fresca de alimento e/ou unha protección adecuada para o rabaño.
Escaravellos estafilínidos
Os escaravellos da familia Staphylinidae están entre as familias máis ricas e diversas de escaravellos mirmecófilos, cunha ampla variedade de relacións coas formigas. As asociacions con formigas van desde especies case de vida libre que depredan só formigas, a inquilinos obrigados das formigas, que mostran adaptacións mofolóxicas e químicas extremas aos duros ambientes dos formigueiros. Algunhas especies están totalemnte integradas na colonia hóspede e son limpadas e alimentadas polas formigas. Moitas destas, incluíndo especies da tribo Clavigerini, son mirmecófagas, aplacando aos seus hóspedes con secrecións glandulares mentres comen a súa proxenie.
A maioría dos estafilínidos mirmecófilos pertencen á subfamilia Aleocharinae, incluíndo os xéneros comunmente estudados Pella, Dinarda, Tetradonia, Ecitomorpha, Ecitophya, Atemeles e Lomechusa, e á subfamilia Pselaphinae, que inclúe Claviger e Adranes. Tamén hai representantes de Scydmaenidae, que inclúen 117 especies mirmecófilas de 20 xéneros Os Aleocharinae posúen glándulas defensivas nos seus abdomes, que se utilizan en especies mirmecófilas para impedir os ataques das súas formigas hóspedes e en casos máis extremos para integrarse completamente na colonia. Moitas especies de Pselephinae teñen tricomas, penachos de pelos que conteñen feromonas tranquilizadoras. Nos pselefinos evolucionaron os tricomas independentemente polo menos catro veces, concetamente en todos os membros dos Clavigerini, mais tamén nos xéneros Attapsenius e Songius.
Os estafilínidos mirmecófilos presentan unha ampla gama de comportamentos. A interaccións que presentan os estafilínidos poden clasificarse en tres tipos: sinéctranos (synecthrans), ou “hóspedes perseguidos,” sinoequetes (synoeketes), ou “hóspedes tolerados” e sínfilos (symphiles), ou “hóspedes verdadeiros”.
Niveis múltiples de mirmecofilia
Moitas formigas trofobioticas poden manter simultaneamente asociacións con múltiples especies. As formigas que interaccionan con insectos mirmecófilos e con mirmecófitas están moi asociados; as especies que están adaptadas a interaccionar cun destes mirmecófilos poden cambiar a outro dependendo da dispoñibilidade e calidade dos recursos. Dos xéneros de formigas que inclúen especies que se asocian con plantas, o 94% tamén inclúe especies que se asocian con trofobiontes. A diferenza disto, as formigas que están adaptadas a cultivar fungos (formigas cortadoras de follas da tribo Attini) non posúen as adaptacións morfolóxicas e comportamentais para cambiar de compañeiro trofobiótico. Moitas formigas mutualistas poden aproveitarse destas interaccións multiespecies para maximizar os beneficios da mirmecofilia. Por exemplo, algunhas plantas hospedan áfidos en vez de investir en formar nectarios extraflorais, que poderían sen máis costosos enerxeticamente dependendo da dispoñibilidade local de alimento. A presenza de interactores múltiples pode influír fortemente nos resultados da mirmecofilia, a miúdo de forma inesperada.
Importancia da mirmecofilia en ecoloxía
Os mutualismos son comúns xeograficamente, atópanse en todos os reinos vivos, e xogan un papel principal en todos os ecosistemas. Combinada co feito de que as formigas son unha das formas de vida máis dominantes na Terra, a mirmecofilia claramente exerce un papel significativo na evolución e ecoloxía de diversos organismos e na estrutura da comunidade de moitos ecosistemas terrestres.
Evolución de interaccións positivas
As cuestións sobre como e por que as especies coevolucionan son de grande interese e importancia. En moitos organismos mirmecófilos, as asociacións con formigas influíron moito no éxito ecolóxico, diversidade e persistencia das especies. As análises de información filoxenética para os organismos mirmecófilos, así como as liñaxes de formigas, demostraron que a mirmecofilia se orixinou independentemente na maioría dos grupos varias veces. Como teñen acontecido moitas adquisicións (e quizais tamén perdas) de adaptacións mirmecófilas, non se coñece a secuencia evolutiva de eventos na maioría as liñaxes. Non está claro como evolucionaron estas asociacións.
Estudando a coevolución dos organismos mirmecófilos, moitos investigadores estudaron os custos e beneficios relativos das interaccións mutualistas, que poden variar drasticamente de acordo coa composición de especies local e a súa abundancia, a variación nos requirimentos de nutrientes e a súa dispoñibilidade, a calidade da planta hóspede, a presenza de fontes de alimentación alternativas, a abundancia e composición de especies predadoras e parasitoides e as condicións abióticas. Debido á gran cantidade de variación nalgúns deses factores, os mecanismos que apoian a persistencia estable da mirmecofilia son aínda descoñecidos. En moitos casos, a variacións en factores externos pode resultar en interaccións que cambia nun continuum de mutualismo, comensalismo e mesmo parasitismo. En case todos os mutualismos, os custos e beneficios relativos das interaccións son asimétricos; é dicir, un dos membros da relación experimenta maiores beneficios e/ou menos custos que o outro membro. Esta asimetría leva a "enganos", nos cales nun membro evolucionan estratexias para recibir os beneficios sen proporcionar servizos a cambio. Como en moitos outros mutualismos, o engano evolucionou en interaccións entre as formigas e os seus socios. Por exemplo, algunhas larvas licénidas son levadas aos formigueiros, onde depredan a proxenie das formigas e non ofrecen ningún servizo ás formigas. Outras licénidas poden parasitar as relacións formiga-planta ao alimentárense das plantas que as formigas están coidando, sendo aparentemente inmunes ao ataque das formigas debido ás súas propias secrecións tranquilizadoras. Os licénidos hemipterófagos establecen unha forma similar de parasitismo en asociacions antihemípteros. Debido á variabilidade nos resultados das interaccións mutualistas e tamén a evolución do engano en moitos sistemas, queda moito por aprender sobre os mecanismos que manteñen o mutualismo como unha interacción evolutivamente estable.
Coexistencia de especies
Ademais de conduciren a unha coevolución, os mutualismos tamén xogan un importante papel en comunidades en estruturación. Unha das formas máis obvias na cal a mirmecofilia inflúe na estrutura da comunidade é permitindo a coexistencia de especies que doutro modo poderían ser antagonistas e competidoraas. Para moitos mirmecófilos, entrar en asociación con formigas é ante todo un método de evitar a predación por formigas. Por exemplo, as eirugas de bolboretas licénidas son unha fonte ideal de alimento para as formigas: son de movementos lentos, corpo mol e proporcionan moita nutrición, xa que nelas evolucionaron estruturas complexas non só para evitar a agresión das formigas, senón tamén para desencadear servizos protectores nas formigas. Para explicar por que as formigas cooperan con outras especies en lugar de depredalas, propuxéronse dúas hipóteses relacionadas: a cooperación tamén proporciona ás formigas recursos que son doutro modo difíciles de atopar, ou asegura a dispoñibilidade a longo prazo deses recursos.
Estrutura da comunidade
Tanto a escala espazotemporal pequena coma grande, as interaccións mutualistas inflúen nos padróns de riqueza, distribución e abundancia das especies. As interaccións mirmecófilas xogan un importante papel na determinación da estutura da comunidade ao influíren na competición inter- e intraespecífica; regulando as densidades da poboación de artrópodos, fungos e plantas; determinando as ensamblaxes de especies de artrópodos, e influíndo nas dinámicas tróficas. Traballos recentes realizados en selvas tropicais mostraron que os mutualismos das formigas poden ser esenciais na estruturación das redes tróficas, xa que as formigas poden controlar comunidades enteiras de artrópodoss no dosel dos bosques. A mirmecofilia tamén foi clave no éxito ecolóxico das formigas. A biomasa e abundancia das formigas en moitos ecosistemas excede o doutras presas potenciais, suxerindo un forte papel da mirmecofilia no sostemento de poboacións máis grandes de formigas, o que doutro modo non sería posible. Ademais, ao proporcionaren refuxio asociacional e melloramento do hábitat para moitas especies, as formigas son consideradas as enxeñeiras dominantes dos ecosistemas.
A mirmecofilia como sistema modelo
As interaccións mirmecófilas proporcionan un importante sistema modelo para explorar cuestións ecolóxicas e evolutivas referidas á coevolución, teoría de defensa das plantas, estrutura da rede trófica, coexistencia de especies e estratexias evolutivas estables. Como moitas relacións mirmecófilas son doadamente manipulables e tratables, permiten facer test e experimentacións que non son posibles noutras interaccións. Por tanto, proporcionan un sistema modelo ideal no cal explorar a magnitude, a dinámica e a frecuencia do mutualismo na natureza.
Castelo de Plassenburg
O castelo foi mencionado por primeira vez en 1135 durante o reinado do conde Berchtold II de Andechs. Desde 1340, os membros da Casa de Hohenzollern residen neste castelo. En 1554 o castelo foi destruído e reconstruído polo arquitecto Caspar Vischer. En 1810 a cidade de Külmbach foi anexionada a Baviera. O castelo foi usado como prisión, despois como hospital militar.
Actividade cultural
O castelo, xestionado pola "Administración Estatal de Castelos, Xardíns e Lagos de Baviera", alberga varios museos: o museo de estatuíñas de peltre con preto de 300.000 pezas, o museo rexional do Meno e algunhas coleccións de arte nacionais. É un lugar de encontro para diversos eventos culturais.
Plan 75
Plan 75 é un filme xaponés de 2022 dirixido por Chie Hayakawa. Está protagonizado por Chieko Baisho, Hayato Isomura e Stefanie Arianne. Foi escollido como candidato do Xapón para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estrea
O filme estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2022 o 20 de maio. Gañou unha mención especial na competición pola Caméra d'Or. Estreouse nos cinemas do Xapón o 17 de xuño dese ano.
Lorisinae
Os lorinos (Lorisinae, pero tamén Lorinae), coñecidos comunmente como loris, son unha subfamilia de primates estrepsirrinos orixinarios de África e Asia que inclúe os xéneros Loris e Nycticebus.
Didi shesveneba
Didi shesveneba (en დიდი შესვენება) é un filme xeorxiano de 2022 dirixido e escrito por Davit Pirtskhalava. Foi escollido como candidato de Xeorxia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois de trece anos da súa graduación, Tsitsi fai unha reunión cos seus antigos compañeiros de clase co pretexto de lembrar os seus días no instituto e tomarlle unha. Porén, Tsitsi agocha as súas verdadeiras intencións, quere castigar a Guga, que sempre lle fixo a vida imposíbel na clase.
O Pelete, Covelo, A Lama
O Pelete é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Sistema electoral
[[Ficheiro:Electoral systems map.svg|miniatura|400px|Mapa cos distintos tipos de sistema electoral en xaneiro de 2020.
Sistema de pluralidade
Sistema de maiorías
O Outeiro, Covelo, A Lama
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sistema electoral
Sistema semiproporcional
Sistema proporcional
Sistema mixto
Outros
]] Un sistema electoral é un conxunto de regras que determinan como se realizan as eleccións e os referendos e como se determinan os seus resultados. Os sistemas electorais políticos están organizados polos gobernos, mentres que as eleccións non políticas poden ter lugar en empresas, organizacións sen ánimo de lucro e organizacións informais.
Os sistemas electorais consisten en conxuntos de regras que rexen todos os aspectos do proceso de votación: cando se celebran eleccións, quen ten permiso para votar, quen pode presentarse como candidato, como se marcan e emiten as papeletas de votación, como se contan as papeletas (método de elección), límites de gasto da campaña e outros factores que poden afectar o resultado. Os sistemas electorais políticos defínense polas constitucións e as leis electorais, adoitan ser realizados por comisións electorais e poden empregar varios tipos de eleccións para diferentes cargos.
Algúns sistemas electorais elixen un único gañador para un só cargo, como un representante de distrito nunha asemblea nacional, primeiro ministro, presidente ou gobernador, mentres que outros elixen varios gañadores, como membros do parlamento ou consellos de administración. Hai un gran número de variacións nos sistemas electorais, pero os sistemas máis comúns son o voto por maioría uninominal, elección de segunda volta, voto proporcional de varios membros e voto preferencial. Algúns sistemas electorais, como os sistemas mixtos, tentan combinar os beneficios dos sistemas non proporcionais e proporcionais.
O estudo dos métodos electorais formalmente definidos denomínase teoría da elección social ou teoría do voto, e este estudo pode levarse a cabo dentro do campo da ciencia política, a economía ou as matemáticas, e concretamente dentro dos subcampos da teoría de xogos e deseño de mecanismos. As probas de imposibilidade como o Teorema de imposibilidade de Arrow demostran que cando os electores teñen tres ou máis alternativas, non é posible deseñar un sistema de votación que reflicta as preferencias dos electores. preferencia comunitaria. A razón é que é relativamente probable que haxa un empate entre tres ou máis alternativas, polo que, por exemplo, se prefire a alternativa A a B, B a C e C a B.
O deseño das eleccións
Ao deseñar un sistema electoral, o mellor é comezar cunha listaxe de criterios que resuma o que se quere conseguir, o que se quere evitar e, en liñas xerais, como se quere que sexan o goberno e o parlamento. Dada a natureza do deseño institucional, hai que realizar axustes buscando o punto medio entre o que se desexa e cales son os obxectivos. Por exemplo, pode querer fomentar a elección de candidatos independentes e, ao mesmo tempo, promover o crecemento de partidos políticos fortes. Tamén o deseñador de sistemas electorais pode considerar que é un acto de sabedoría crear un sistema que ofreza aos electores un amplo grao de elección entre candidatos e partidos, pero isto pode significar unha papeleta complicada que cause dificultades aos votantes menos formados. A clave, á hora de formular ou reformar un sistema electoral, é dar prioridade aos criterios máis importantes e despois avaliar que sistema electoral, ou combinación de sistemas, é mellor para maximizar os obxectivos. En esencia, o que fan os sistemas electorais é traducir os votos en escanos gañados por partidos e candidatos.
As variables clave son:
O deseño dos sistemas electorais está moi relacionado con outros aspectos máis administrativos das eleccións, como a distribución dos lugares de votación, a designación de candidatos, o rexistro de votantes, quen dirixe as eleccións (administración electoral) etc. Estes asuntos son de grande importancia e as posibles vantaxes na selección dun determinado sistema electoral poden verse socavadas a non ser que se lles preste a debida atención.
O deseño do sistema electoral tamén afecta outras áreas da lexislación electoral:
Sistemas de pluralidade-maioría
A característica máis destacada destes sistemas é que sempre usan distritos uninominais. No sistema da maioría relativa, ás veces coñecido como sistema de pluralidade nos distritos uninominais, o vencedor é quen obteña o maior número de votos, aínda que isto non implica necesariamente maioría absoluta. Cando este sistema se usa en distritos multimembros (é dicir, onde se elixen varios representantes), entón convértese no sistema de votación en bloque. Os electores teñen tantos votos como escanos que asignar e os candidatos máis votados ocupan os postos independentemente da porcentaxe que acaden realmente. Os sistemas maioritarios como o voto alternativo de Australia e o sistema francés de dúas voltas tratan de garantir que o candidato gañador obteña a maioría absoluta (máis do 50 %). En esencia, o sistema de votación alternativo utiliza as segundas preferencias dos votantes para producir un gañador maioritario, se ninguén resulta elixido na primeira volta.
Este sistema tende a fomentar a formación de menos partidos.
Nestes sistemas, a eficacia das decisións prefírese á imparcialidade, a rendición de contas é do candidato e non do partido. Isto pode debilitar e dividir os partidos.
Sistemas de representación proporcional
De cada distrito electoral elíxense varios membros do congreso. Este sistema fomenta a fragmentación. A fragmentación foméntase aínda máis cando os distritos son grandes e se utilizan fórmulas que traducen os votos en número de escanos.
A lóxica que guía os sistemas de representación proporcional é reducir deliberadamente as disparidades entre a porcentaxe do voto nacional obtido por un partido e os escanos parlamentarios que lle corresponden: se un partido grande gaña o 40 % dos votos debería obter aproximadamente o 40 % dos escanos, e se un partido pequeno gaña o 10 % dos votos, tamén debería gañar preto do 10 % dos escanos parlamentarios. O uso de listas de partidos a nivel nacional ou rexional adoita considerarse a mellor forma de conseguir esa proporcionalidade (representación proporcional por listas). Pero ese obxectivo tamén se pode conseguir facilmente se o compoñente proporcional dun sistema de representación proporcional personalizada compensa calquera desproporcionalidade derivada dos resultados en distritos unipersoais maioritarios (representación proporcional personalizada). O voto preferencial tamén pode servir para ese propósito: o voto único transferible, onde os votantes clasifican os candidatos en distritos multimembros, é outro sistema proporcional ben establecido.
Moitas novas democracias escolleron sistemas de representación proporcional. Máis de vinte democracias establecidas e case a metade de todas as democracias "libres" usan algunha variante da representación proporcional. Os sistemas de representación proporcional son predominantes en Latinoamérica e en Europa occidental e representan un terzo de todos os sistemas en África. Aínda que os escanos a miúdo distribúense en distritos rexionais multimembros, nalgúns países ( Alemaña, Namibia, Israel, Países Baixos, Dinamarca, Suráfrica ou Nova Zelandia) a distribución dos escanos determínase efectivamente polo voto a nivel nacional. A fórmula empregada para calcular a distribución dos escanos, unha vez realizado o escrutinio dos votos, pode ter un efecto marxinal nos resultados electorais da representación proporcional. As fórmulas poden basearse na "media máis alta" ou no "residuo máis grande". Porén, a magnitude dos distritos e os limiares de representación teñen maior importancia para os resultados globais da representación proporcional. Canto maior sexa o número de representantes elixíbeis nun distrito e menor sexa o limiar esixido para a representación na lexislatura, máis proporcional será o sistema electoral e maior será a oportunidade dos pequenos partidos minoritarios de conseguir representación parlamentaria.
En Israel, o limiar é do 1,5 %, mentres que en Alemaña é do 5 %. En Suráfrica non había ningún limiar legal en 1994 para a representación e o Partido Demócrata Cristián Africano gañou dous dos 400 escanos con só o 0,45 % dos votos nacionais. Outras eleccións importantes implican o deseño dos límites dos distritos; a forma en que os partidos constitúen as súas listas de representación proporcional (listas abertas, pechadas e libre); a complexidade das papeletas (por exemplo, se o elector debe escoller entre partidos ou entre candidatos e partidos); os arranxos formais ou informais para un "voto paquete" e a extensión dos acordos entre partidos, como os dos sistemas que utilizan coalicións electorais.
Nalgúns países, como Israel ou os Países Baixos, as eleccións realízanse mediante a representación proporcional "pura", en que os votos se contan a nivel nacional antes de que os escanos sexan asignados aos partidos. Porén, na maioría dos casos (como España) utilízanse varios distritos ou circunscricións en lugar dunha única circunscrición nacional, o que proporciona un elemento de representación xeográfica. Non obstante, isto pode dar lugar a que a distribución de escanos non reflicta o total de votos a nivel nacional. En consecuencia, algúns países teñen escanos compensatorios que se conceden a aqueles partidos con escanos totais inferiores á súa participación no voto nacional.
Representación proporcional personalizada
Os sistemas de representación proporcional personalizados, como os usados en Alemaña, Nova Zelandia, Bolivia, Italia, Venezuela ou Hungría, tratan de combinar os aspectos positivos de ambos os sistemas electorais: os de representación proporcional e o maioritario. Unha parte do parlamento (case a metade nos casos de Alemaña, Bolivia e Venezuela) son elixidos por métodos maioritarios, xeralmente en distritos uninominais; mentres que o resto está formado por listas de representación proporcional. Esta estrutura pode, a primeira vista, parecer semellante aos sistemas paralelos descritos a continuación, pero a diferenza fundamental é que baixo a lista de representación proporcional personalizada os asentos de representación proporcional tenden a compensar, en maior ou menor medida, calquera desproporcionalidade producida polos resultados nos distritos uninominais (maioritarios). Por exemplo, se un partido gaña o 10 % dos votos nacionais mais non obtén ningún escano maioritario, entón outorgaríaselle suficientes escanos das listas de representación proporcional para compensar a súa representación en aproximadamente o 10 % do parlamento.
En todos os países onde se utiliza este sistema, os escanos uninominais son asignados por maioría relativa con excepción de Hungría que utiliza o sistema de dobre volta para estes fins. O método de Italia é máis complicado xa que unha cuarta parte dos escanos parlamentarios son reservados para compensar os votos "desperdiciados" nos distritos uninominais. En Venezuela hai 110 escanos de maioría relativa, 52 de representación proporcional por listas e 3 de representación indíxena. En México, 200 escanos de representación proporcional compensan parcialmente as elevadas cotas de desproporcionalidade que xeralmente dan lugar os 300 escanos de maioría relativa, unha disposición especial establece que ningún partido poderá obter máis de 300 dos 500 escanos que compoñen a Cámara de Deputados e outra máis establece que, como norma xeral, non debe haber unha desproporción superior ao 8 % na proporción de votos por escanos para ningún partido ou coalición.
Nestes sistemas, a representación aínda pode ser relativamente proporcional; a rendición de contas pódese facer ante os partidos así como ante os lexisladores individuais. Documento
Representación proporcional por listas
A maioría dos setenta e cinco sistemas de representación proporcional identificados na distribución global dos sistemas electorais utilizan algunha forma de representación proporcional de lista; só en nove casos se utilizan os métodos de representación proporcional personalizada ou de voto único transferible. Na súa forma máis sinxela, a representación proporcional de listas require que cada partido presente unha lista de candidatos ao electorado, que os votantes voten por un partido e que os partidos reciban os seus escanos en proporción á súa porcentaxe do voto nacional. Os candidatos gañadores son extraídos das listas pola orde en que se colocan.
Distorsión das preferencias electorais
Dentro dos distintos sistemas de distribución proporcional, o método D'Hondt é o que produce máis distorsión. A distorsión mídese pola medida de distorsión de Loosemore-Hanby:
onde:
Sistemas semiproporcionais
Son aqueles que converten os votos en escanos dun xeito que se sitúa entre a maioría-pluralidade e a proporcionalidade. Os tres sistemas semiproporcionais utilizados para as eleccións lexislativas son: o voto único intransferible, o voto paralelo (ou mixto) e o voto limitado.
Sistemas de voto único intransferible
Nos sistemas de voto único intransferible, cada elector ten un voto, pero hai varios escanos que cubrir en cada distrito que gañan os candidatos con maior número de votos. Isto significa que, por exemplo, nun distrito de catro membros, de media só necesitaría obter un 20 % dos votos para ser elixido. Isto permite a elección de candidatos dos partidos minoritarios e mellora a proporcionalidade parlamentaria en xeral.
Sistemas paralelos
Os sistemas paralelos usan tanto listas de representación proporcional como distritos uninominais de pluralidade (“o gañador leva todo”). Non obstante, a diferenza do sistema de representación proporcional personalizada (voto único transferible), as listas de representación proporcional non compensan a desproporcionalidade xerada nos distritos maioritarios uninominais. Os sistemas paralelos foron amplamente adoptados polas novas democracias de África e polos antigos estados soviéticos.
Sistemas de votación limitados
Estes sistemas sitúanse entre o voto único intransferible e o voto en bloque, xa que se basean en distritos multimembros e os candidatos gañadores son simplemente os que obteñen máis votos. Os electores teñen máis dun voto, pero menos votos que o número de escanos a cubrir.
Sistemas binarios
O sistema binario máis utilizado en todo o mundo é o voto uninominal maioritario (tamén chamado "maioría relativa" ou "voto plural"), en que o elector vota por unha opción. , e o candidato que obteña o maior número de votos gaña as eleccións, aínda que non obteña a maioría absoluta. Non obstante, se o candidato debe gañar por maioría absoluta, utilízanse métodos de eliminación. Os métodos de eliminación máis comúns son:
Cómpre mencionar que as papeletas dos sistemas binarios non son necesariamente exclusivas; os sistemas de voto de aprobación, por exemplo, permiten ao elector votar por máis dun candidato. Porén, é o candidato con máis votos quen gaña as eleccións.
Sistemas preferenciais
Os sistemas electorais preferenciais son métodos que permiten ao elector ordenar os candidatos segundo as súas preferencias, de máis preferido a menos preferido. Non é necesario que o elector clasifique todos os candidatos: os candidatos que non estean clasificados considéranse os menos preferidos. Algúns sistemas electorais preferenciais permiten ao elector ordenar dous ou máis candidatos na mesma posición.
O método preferente máis utilizado é o do voto de segunda volta instantáneo tamén coñecido como "voto alternativo" ou "voto preferente" en que as preferencias de votantes se empregan para simular unha rolda de eliminacións. Ao contar os votos, elimínase a opción con menos votos. Nos sucesivos cómputos, os votos eliminados trasládanse ao seguinte candidato menos preferido que non fose eliminado, ata chegar a unha elección entre dous candidatos, e o máis preferido gaña por maioría absoluta. Todas as papeletas son consideradas en cada rolda eliminatoria.
Outro método preferente é o voto único transferible (STV), que garante unha representación proporcional sen necesidade de utilizar unha lista de candidatos do partido. Este método úsase en Australia, Irlanda, Irlanda do Norte e Malta. Tamén se usa nalgunhas eleccións locais en Nova Zelandia.
Sistemas de valoración
Os sistemas de valoración, avaliación ou estimación son máis flexíbeis que os sistemas preferenciais, porén, deseñáronse poucos métodos para utilizalos. Nos sistemas de estimación, cada elector outorga unha puntuación a cada opción; as puntuacións adoitan ser numéricas (1 a 5, 0 a 100) ou en letras (A, B, C, D...). A opción ou candidato con maior puntuación gaña as eleccións. A votación de aprobación é unha subcategoría dos sistemas de eliminación na que as puntuacións permitidas son 0 e 1.
Elector
O dereito a participar nos asuntos públicos directamente como elector adoita estar regulado en normas legais de máis alto rango: xeralmente a propia constitución, xa que é un dos dereitos políticos esenciais. En concreto, a gran maioría das constitucións establecen a partir de que idade os cidadáns teñen dereito a votar nos procesos electorais e, nos que se refiren a esta posibilidade, nos referendos. A regulación detallada doutros requisitos posibles, como a capacidade civil ou política, a residencia ou o empadroamento poderá figurar na constitución ou nas leis electorais de cada estado.
O recoñecemento do dereito ao voto é un dos aspectos do sistema electoral sobre o que rexen a práctica totalidade das constitucións, na medida en que forma parte esencial da definición de cidadanía. Este é o dereito político esencial, cuxa extensión estivo ligada á da propia idea de democracia representativa. En efecto, o sufraxio universal identificouse historicamente co principio democrático ata o punto de converterse nun elemento indiscutible de calquera réxime democrático.
Ao longo desta evolución, os requisitos para o dereito ao voto variaron con frecuencia: desde o sufraxio limitado a homes con certos niveis de ingresos, bens ou estudos, ata a exclusión de mulleres e outros homes por diversas razóns, ata a xeneralización do sufraxio igualitario. modificando a idade e as limitacións requiridas por razóns de xénero, estado civil e mesmo posto de traballo.
Áreas de votación
As áreas de votación son unidades administrativas que só se utilizan para realizar eleccións. Son áreas xeográficas contiguas onde todos os electores dentro do territorio circunscrito están asignados ao mesmo lugar de votación. As áreas de votación son coñecidas por unha variedade de nomes diferentes dependendo do paí, por exemplo, circunscricións electorais, distritos electorais, áreas de votación, distritos electorais ou de votación. As áreas de votación son necesarias para a implantación técnica dunha elección eficiente e eficaz. Un determinado territorio pódese subdividir de forma que os electores poidan desprazarse na medida do posible aos colexios electorais e depositar alí as súas papeletas. Ademais, asignar electores ás áreas de votación permite aos administradores electorais seguir de preto quen vota. Isto garante que ninguén deposite máis dunha papeleta. Moitos países, independentemente do sistema electoral empregado, delimitan áreas de votación. A diferenza dos distritos electorais, onde o tipo de sistema determina a importancia da delimitación para os resultados dunha elección, a delimitación das áreas de votación ten un efecto mínimo nos resultados electorais. As áreas de votación úsanse simplemente para agrupar votos, non se usan para traducir votos en escanos nun corpo lexislativo ou nun parlamento.
Dado que as áreas de votación son usadas só polos administradores electorais, non é un tema controvertido e déixase á discreción dos administradores electorais. As leis electorais ou o seu regulamento, de calquera xeito, poden concretar determinados criterios para a delimitación das zonas de votación.
Fórmula electoral
A fórmula electoral pódese definir como o criterio que determina o gañador dunhas eleccións. Nas eleccións lexislativas, o sistema electoral é a regra pola que se elixen os membros dunha cámara lexislativa e o voto (eleccións) transfórmase en asentos. Nas eleccións presidenciais, o sistema electoral é a referencia que debe acadar un candidato para ser declarado elixido: pluralidade ou maioría do voto popular. A fórmula electoral afectará moitas outras variables do proceso electoral. En particular, ten algún efecto sobre o tipo de papeleta e o procedemento de reconto.
Regulación legal dos procesos electorais
Dende un punto de vista estritamente xurídico pódense sinalar polo menos cinco principios que se poderían ter en conta á hora de estruturar globalmente a normativa electoral dun determinado país:
A Perdiz, Covelo, A Lama
A Perdiz é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O Toxal, Covelo, A Lama
O Toxal é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Aleksandr Pavlovich Aleksandrov
Aleksandr Pavlovich Aleksandrov, nado en Moscova o 20 de febreiro de 1943, foi un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz T-9 e Soiuz TM-3.
Traxectoria
Aleksandrov graduouse no Instituto Bauman de Moscova en 1969 cun doutoramento en sistemas de control de naves espaciais. Entre 1993 e 1996 foi xefe do grupo de cosmonautas de NPO Energia. A partir de 1996 foi xefe da dirección de voos de proba de RKK Energia. Participou nas misións Soiuz T-9 á estación espacial Saliut 7 e Soiuz TM-3 á estación Mir, pasando un total de 309,75 días no espazo.
Cótabo
miniatura| Unha representación dun xogador que levaba un cótabo nunha pintura de figuras vermellas de [[Ática. 510 a.C. Louvre]] Cótabo, cottab ou kottab (κότταβος κότταβος) foi o nome dun popular xogo na antiga Grecia. Unha competición de precisión, que se facía como entretemento nos simposios. O xogo orixinouse nas colonias gregas de Sicilia, na Magna Grecia.
Os xogadores do cótabo tentaban golpear un obxectivo que estaba en medio da sala co resto do viño que quedaba na cunha cunca metálica, o cottabiy (κοτταβεῖον κοτταβεῖον). O viño tiña que voar pola traxectoria xusta, non derramarse máis aló do obxectivo e, ao golpealo, emitir un son distinto.
O exercicio de precisión volveuse máis difícil cando se introduciu unha pequena figura humana (μάνης μάνης). As pingas de viño deberían golpear a cabeza da figuriña e facer un rebumbio no bol. A boa sorte no xogo aseguraba a boa sorte no amor (contrastando cun dito máis recente). O cótabo foi descrito por Esquilo, Sófocles, Eurípides, Aristófanes e Antífanes, aos que lles gustaba xogar a este xogo. As imaxes de homes xogando atópanse a miúdo na pintura de vasos grega antiga, ou nos murais da tumba do nadador.
Teorema de Pick
O teorema só é válido para polígonos simples, é dicir, aqueles que consisten nunha única "peza" e non conteñen "buratos".
Foi descrito en alemán a primeira vez polo austríaco Georg Alexander Pick en 1899, e popularizado en inglés por Hugo Steinhaus na edición de 1950 do seu libro Mathematical Snapshots. Ten múltiples demostracións, e pódese xeneralizar a fórmulas para certos tipos de polígonos non simples.
Universidade de Nantes
A Universidade de Nantes é unha universidade pública situada na cidade de Nantes, na Bretaña /Países do Loira, Francia. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Historia
Foi fundada o 4 de abril de 1460, cando Francisco II da Bretaña suxeriu a creación da Universidade da Bretaña, pero foi reestruturada en 1961 de acordo coa nova lei de Educación.
Campus
Ademais dos diversos campus espallados pola cidade de Nantes, hai dous campus (campi) satélites situados en Saint-Nazaire e La Roche-sur-Yon.
Alumnado
A universidade conta actualmente con máis de 35.000 estudantes e máis dun 10% son estudantes internacionais de 110 países diferentes. Na universidade de Nantes estudaron alumnos célebres como a aviadora Jacqueline Auriol, os escritores Jean Rouaud ou François Bégaudeau, os políticos Jean-Marc Ayrault ou Tertius Zongo (Primeiro ministro de Burkina Faso) e deportistas como Julien Bontemps ou Marina Jaunatre.
Aleksandr Panaiotov Aleksandrov
Aleksandr Panaiotov Aleksandrov, nado en Omurtag (Bulgaria) o 1 de decembro de 1951, é un astronauta búlgaro retirado que formou parte das misións Soiuz TM-5 e Soiuz TM-4.
Traxectoria
Aleksandrov graduouse na Academia da Forza Aérea en 1974, chegando ao grao de coronel da Forza Aérea de Bulgaria. Foi seleccionado para participar no programa Interkosmos, sendo membro da misión Soiuz TM-5 e regresando na Soiuz TM-4, pasando un total de 9,84 días no espazo.
O Valciño, Covelo, A Lama
O Valciño é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Germán González
Germán González Navarro, nado o 22 de novembro de 1954 en Albacete, é un ex-xogador profesional de baloncesto internacional español. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 1,89 m. Despois da súa retirada do baloncesto fundou a axencia de xogadores Winners Factory.
Selección de fútbol de Malta
A selección de fútbol de Malta (en Malta national football team, en Tim nazzjonali tal-futbol ta' Malta) é o equipo que representa a Malta nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Malta (Malta Football Association, Assoċjazzjoni tal-Futbol ta' Malta), pertencente á UEFA e á FIFA.
Carla Núñez
Carla Núñez, nada en Vigo (Dodro) o 30 de agosto de 1994, é unha cómica e guionista galega.
Traxectoria
Estudou a carreira de comunicación audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela, e realizou o seu proxecto de fin de grao sobre a creación dun selo discográfico. Traballa como guionista no programa da TVG Land Rober Tunai Show,, e é a creadora e presentadora do podcast de comedia en galego Todo mal. .
Ventoselo, Covelo, A Lama
Ventoselo é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Selección de fútbol de Moldavia
A selección de fútbol de Moldavia ou Moldova (en Echipa națională de fotbal a Moldovei) é o equipo que representa á República Moldova nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Moldova de Fútbol (Federația Moldovenească de Fotbal), pertencente á UEFA e á FIFA.
A Vincurada, Covelo, A Lama
A Vincurada é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Joseph Smit
miniatura| Unha [[litografía dun coello producida por Joseph Smit]] Joseph Smit, nado nos Países Baixos o 8 de xullo de 1836 e finado o 4 de novembro de 1929, foi un ilustrador científico no eido da zooloxía.
Traxectoria
miniatura| Ilustración da Psammobates tentorius (tartaruga de tenda ou ondulada), 188 Smit naceu en Lisse. Recibiu o seu primeiro encargo de Hermann Schlegel no Museo de Leiden para traballar nas litografías dun libro sobre as aves das Indias Orientais Holandesas. En 1866 foi invitado a Gran Bretaña por Philip Sclater para facer a litografía para súa Exotic Ornithology (Ornitoloxía Exótica de Sclater); preparou cen imaxes para o libro.
Tamén fixo a litografía Zoological Sketches para o seu amigo Joseph Wolf, así como as monografías de Daniel Giraud Elliot sobre Phasianidae e Paradisaeidae. A partir da década de 1870, traballou no Catalogue of the Birds in the British Museum (catálogo dos paxaros do Museo Británico, 1874–1898, editado por Richard Bowdler Sharpe), e máis tarde no libro Coloured Figures of the Birds of the British Islands de Lord Lilford.
Smit contribuíu con ilustracións aos libros de John Gould sobre aves de diferentes partes do mundo, xunto cos artistas máis importantes da vida salvaxe da época vitoriana, como Wolf, Edward Lear, William Hart, Henry Constantine Richter e John Gerrard Keulemans. Tamén proporcionou moitas das ilustracións de paleoarte, de dinosauros e outras criaturas fósiles, para o popular libro Extinct Monsters (1892) de Henry Neville Hutchinson.
Farha (filme)
Farha (en فرحة) é un filme xordano de 2021 dirixido e escrito por Darin J. Sallam. O filme fala sobre a experiencia de maduración dunha nena palestina durante a Nakba, o desprazamento de palestinos da súa terra natal en 1948, e está baseado na baseado na historia dunha nena chamada Radieh. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 14 de setembro de 2021 e estreouse en liña a través de Netflix o 1 de decembro de 2022.
Foi escollido como candidato de Xordania para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Joe Kopicki
Joseph Gerard Kopicki, Sr., nado o 12 de xuño de 1960 en Warren, Míchigan, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de pivote cunha altura de 2,06 m. Foi o máximo reboteador da Liga ACB co Cajabilbao na temporada 1987−88.
Universidade Leuphana de Lüneburg
A Universidade Leuphana de Lüneburg é unha universidade estatal patrocinada por unha fundación de dereito público en Lüneburg, na Baixa Saxonia.
Plan de Educación
No ensino, estableceu un modelo de estudo altamente interdisciplinar que é pouco habitual en Alemaña, cunha universidade para o título de bacharelato, unha escola de posgrao para combinar estudos de máster e doutoramento e unha escola profesional para a educación superior.
Actividade investigadora
A súa investigación céntrase na educación, a cultura, a sustentabilidade e a economía, que ao mesmo tempo son as temáticas das súas facultades principais.
Historia
A Universidade de Lüneburg foi orixinalmente fundada en 1946 como un colexio de formación de profesores en Lüneburg e, con 9.888 estudantes, é unha das universidades medianas de Alemaña (a partir do semestre de inverno 2018/19).
Ten máis de dez centros de ensino superior a menos de 50km.
Chalatenango
Chalatenango é a cabeceira do Departamento homónimo do Salvador. O seu territorio divídese en 6 cantóns e 36 caseríos. Ten unha poboación de 29 271 habitantes segundo o censo de 2007, o que o converte no municipio máis poboado do departamento e o número 47 a nivel nacional. A extensión territorial do municipio está distribuída de tal xeito que ten unha área rural de 131,05 km² aproximadamente e unha área urbana de 0,75 km² aproximadamente.
The Fall of Gondolin
The Fall of Gondolin é unha novela de fantasía épica e traxedia escrita por J. R. R. Tolkien. A historia formou a base dunha sección da obra O Silmarillion que foi publicada postumamente, con outra versión aparecendo tamén en The Book of Lost Tales. Como libro autónomo, a historia foi publicada coa narrativa completa en 2018. The Fall of Gondolin é unha das tres historias ambientadas na Primeira Idade da Terra Media que foron publicadas como libros autónomos, sendo as outras dúas Beren and Lúthien e The Children of Húrin.
Sinopse
Gondolin era unha cidade secreta dos elfos na Primeira Idade da Terra Media. The Fall of Gondolin fala da fundación da cidade, da chegada alí de Tuor, un príncipe dos homes, da traizón da cidade polo sobriño do rei, Maeglin e posterior destrución da cidade a mans dos exércitos de Morgoth. Tamén conta a fuxida cara aos refuxios de Sirion, a voda de Tuor e Idril Celebrindal, así como a infancia do seu fillo, Eärendil.
Publicación como libro autónomo
O 30 de agosto de 2018, publicouse a primeira versión como libro autónomo a través da editorial HarperCollins no Reino Unido e Houghton Mifflin nos Estados Unidos. Esta versión, ilustrada por Alan Lee, foi editada por Christopher Tolkien, o fillo de J. R. R. Tolkien, quen tamén editou O Silmarillion, The Children of Húrin, e outras obras que se publicaron despois da morte do autor.
O libro recompila material publicado anteriormente noutros lugares, a saber The Tale of The Fall of Gondolin e Isfin and Eöl, ambos publicados en The Book of Lost Tales, Part Two; Turlin and the Exiles of Gondolin publicado en The Shaping of Middle-earth; anacos de Sketch of the Mythology e Quenta Noldorinwa, ambos publicados en The Shaping of Middle-Earth e Of Tuor and The Fall of Gondolin publicado en Unfinished Tales, xunto con fragmentos do Silmarillion e outros lugares.
Narciso Yepes
Narciso García Yepes, nado en Lorca o 14 de novembro de 1927 e finado en Murcia o 3 de maio de 1997, foi un guitarrista español.