cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paulo de Carvalho
Traxectoria
En 1973 viaxou a Madrid para gravar o seu primeiro LP. En 1974, venceu o Festival RTP da Canción, con E Depois do Adeus. Esta canción foi unha das señas para o Movimento dos Capitães na Revolución dos Caraveis. Foi o representante portugués ese ano no festival da Eurovisión.
Entre tanto inicia unha colaboración co músico Júlio Pereira da que resultan os álbums Não de costas mas de frente e M.P.C.C.. Estreouse como compositor coa canción Lisboa Menina e Moça, feita famosa por Carlos do Carmo, en 1976. En 1977 vence o Festival da Canción con Os Amigos.
O álbum Desculpem qualquer coisinha, de 1985, para o cal convidou o guitarrista Alcino Frazão, inclúe o grande éxito Meninos de Huambo. É o seu primeiro disco de Ouro.
O disco Alma de 1994, gravado en Londres coa Royal Philarmonic Orchestra, inclúe unha versión de Pomba branca, en dueto con Dulce Pontes.
Movieplay lanzou en 2004 unha Antoloxía, seleccionada por José Niza, con 40 das súas mellores cancións. Tamén nese ano, a Universal Music Portugal publicou a colectiva Paulo de Carvalho.
En 2006 acepta o convite da editora Farol Música para regravar algunhas das súas mellores cancións. Tamén se lanza o disco Vida que se torna un grande éxito.
Discografía (LP/CD)
Cancións máis destacadas: Mae Negra (preludio); E Depois do Adeus ; Flor sem Tempo ; Liboa Menina e Moca ; Vida Fria e Nini.
Os Caseiros
O topónimo galego Os Caseiros pode referirse a:
Río Sardiñeira
O río Sardiñeira é un río galego da provincia de Lugo, afluente pola marxe esquerda do río Miño, que desauga nel á altura do encoro de Belesar, dentro do concello do Saviñao, (Lugo).
Percorrido
A Sardiñeira, como é coñecido na zona, nace na Serra das Penas, no concello de Paradela, para desembocar no río Miño, na parte alta do encoro de Belesar, logo de descender por suaves pendentes, e xa no concello do Saviñao.
Afluentes
A maior parte son regos e regatos, dos que compre destacar o río do Portiño, que se lle une en Eirexafeita, no municipio do Saviñao.
Réxime hídrico
É un río de réxime pluvial, do tipo oceánico, consonte unha media de precipitacións na súa conca de 1.122 mm anuais.
Fauna e vexetación
A Sardiñeira caracterízase pola alta calidade das súas augas, o que fai abundante a vexetación e fauna que vive nas súas beiras.
En canto á flora asociada ao río, predominan os carballos, castiñeiros, salgueiros e amieiros; un tanto afastados, nas partes altas das ladeiras, áchanse tamén piñeiros. Preto da ribeira encóntranse tamén, en parte debido ao abandono das terras, e en grande cantidade, arbustos tales como o toxo o a uz.
A fauna está representada principalmente pola troita común (Salmo trutta) e a boga de río (Chondrostoma polylepis). Ligada tamén ao medio acuático, e de salientar a presenza de lontras (Lutra lutra).
Respecto ás aves pódense observar azores (Accipiter gentilis), aguionchos (Circus cyaneus) e aguionchos cincentos (Circus pygargus).
All Night Long
"All night long" (オール・ナイト・ロング) é o terceiro single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 5 de novembro do ano 1998 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro.
Información
De novo, todo ó single foi producido polo membro da banda Globe, Tetsuya Komuro, e os remixes foron realizados por el. A canción era bastante diferente os lanzamentos anteriores, tendo toques de House, tendo un son pop-house. A canción foi usada en comerciais de televisión dos produtos xaponeses "Kissmark". A canción alcanzaría a segunda posición nas listas de Oricon, e Ami Suzuki gañaría un premio de ouro nos Japan Record Awards máis tarde no mesmo ano por esta canción.
Fontao, Vila de Cruces
Santiago de Fontao é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 218 habitantes (105 mulleres e 113 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 172 habitantes.
Patrimonio
Na parroquia localízase o antigo poboado mineiro de Fontao, onde residían os mineiros que explotaban a mina próxima de volframio que estivo aberta de 1934 a 1963 e de 1968 a 1973. No período de máximo esplendor, entre 1939 e 1945, o poboado tiña 3.000 habitantes (máis 800 reclusos políticos que durmían na cadea), unha clínica hospitalaria, tres cines, 33 bares e un café-teatro. Entre os reclusos que traballaron nas minas para redimir penas estivo o anarcosindicalista pontevedrés Desiderio Comesaña Prado.
O poboado proxectárono os arquitectos César Cort e Basilio Blas en 1954. Na actualidade todas as antigas vivendas dos traballadores da mina están reconstruídas. O proxecto de reconstrución foi obra do Instituto Galego da Vivenda e Solo, sendo inaugurada por Manuel Fraga Iribarne cando era presidente da Xunta de Galicia.
Senado de España
miniatura|Palacio do Senado O Senado é a cámara alta das Cortes Xerais, órgano constitucional que representa ao pobo español. É a cámara de representación territorial.
Antecedentes
O Senado ten o seu antecedente máis remoto no Estatuto Real, outorgado pola raíña María Cristina, rexente durante a minoría de idade de Isabel II, e que estableceu por primeira vez en España a configuración bicameral das Cortes, ao dividilas en dous Estamentos: o de Próceres do Reino e o de Procuradores do Reino.
O Estamento dos Próceres do Reino tiña unha composición mixta, con membros natos tales como os fillos do rei e os Grandes de España e membros de nomeamento real, limitado a individuos de clase, polo que quedaba unha cámara cuxa natureza correspondía en esencia á representación dos nobres e a xerarquía eclesiástica nas Cortes do Antigo Réxime.
A Constitución de 1837, aprobada como consecuencia dun motín que forzou á raíña rexente a sancionala, recolleu por primeira vez a denominación de «Senado» para a Cámara Alta das Cortes Xerais. O seu primeiro presidente foi José María Moscoso de Altamira, conde de Fontao.
Nas sucesivas Constitucións de 1845, 1856, 1869 e 1876 o Senado figurou como Cámara Colexisladora, en pé de igualdade co Congreso dos Deputados, salvo, nalgúns casos, en materia de forzas armadas e de contribucións e crédito público, e ademais tivo en determinadas ocasións reservada a facultade de xulgar aos membros do Goberno acusados pola Cámara Baixa.
Composición
Componse de 259 senadores, distribuídos da seguinte maneira:
O Senado é elixido por catro anos.
Funcións
Entre as súas funcións está:
Caldeira de condensación
Unha caldeira de condensación é un dispositivo de quecemento de agua para usos domésticos que recupera parte da calor que conteñen os gases produto da combustión en lugar de cedelo á atmosfera. Os gases de saída teñen unha temperatura relativamente baixa, polo que o que se aproveita é a calor do vapor de agua, que ao condensarse cede enerxía nun cambiador de calor.
Sorocaba
Sorocaba é un municipio brasileiro do estado de São Paulo. A súa poboación o ano 2007 era de 590.846 habitantes. A súa superficie total é 456 km².
José Emilio Amavisca
José Emilio Amavisca Gárate, nado en Laredo (Cantabria) o 19 de xuño de 1971, é un exfutbolista español. Xogaba de interior esquerdo e foi internacional coa selección española. É fillo de Emilio Amavisca Albo, que xogou no Pontevedra Club de Fútbol.
Traxectoria
Debutou na Primeira División de España co Real Valladolid en Balaídos, contra o Celta (0–0) na tempada 1989–90.
Na tempada 1991–92 foi cedido polo Real Valladolid ao Lleida en segunda, o seu excelente rendemento aquel ano, xogou 36 partidos e marcou 14 goles, permitiu a súa volta ao Real Valladolid onde xogou ata 1994.
En 1993 o Goberno de Cantabria concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito do Deporte Cántabro que comparte coa recibida do mesmo rango da Xunta de Castilla-León.
Na tempada 1994–95 foi fichado sen moito ruído polo Real Madrid, aínda que era un de descártelos iniciais do seu adestrador Jorge Valdano, o seu bo rendemento na pretemporada fixo que se quedase no club branco, ese ano marcou dez goles, formou unha parella letal en ataque co chileno Iván Zamorano e foi un dos xogadores clave na conquista do título de liga.
As tempadas seguintes xogou con regularidade no Real Madrid gañando outra liga e a Champions League 1997–98, pero a chegada de Guus Hiddink ao ano seguinte forzou a súa marcha ao Racing de Santander.
Co club cántabro foi titular as tres tempadas seguintes e o seu destacado rendemento permitiu que o Deportivo da Coruña o fichara no verán de 2001, cos galegos permaneceu ata finalizar a tempada 2003–04 e gañou a Copa do Rei 2001–02. Na tempada 2004–05 xogou no RCD Espanyol, a súa derradeira campaña como profesional.
Selección nacional
Foi un dos integrantes da selección olímpica que conseguiu o ouro contra Polonia nos Xogos Olímpicos de 1992.
Coa selección española debutou en 1994, nun Chipre-España (1–2) valedeiro para a Eurocopa de 1996, disputou dita Eurocopa con España; en total xogou quince partidos coa selección e marcou un gol.
Der Antichrist, Fluch auf das Christentum
miniatura|200 px|Friedrich Nietzsche Der Antichrist, Fluch auf das Christentum (O Anticristo. Maldición sobre o cristianismo) é unha obra do filósofo Friedrich Nietzsche publicada en 1888.
A obra
Nesta obra o autor realiza unha análise dos elementos que segundo el converteron ós humanos en seres cada vez peores.
Nietzsche téntanos abrir os ollos ante as mentiras do cristianismo. Segundo el Deus non existe, xa que nunca atoparemos a ninguén que nolo poida confirmar con seguridade. Tamén nos di que o paraíso e a vida despois da morte non existen, e que a relixión cristiá ten sacerdotes para que as persoas nos sintamos liberados ó confesar as nosas malas accións ou pecados a alguén que cremos superior a nós só polo simple feito de velo como un enlace con Deus; un Deus que en realidade non existe. O autor cualifica estes sacerdotes de calumniadores e envelenadores.
Por outra banda, a opinión do autor céntrase en que o cristianismo non está en contacto coa realidade e que só hai cousas imaxinarias nel. Algunhas destas cousas son o espírito, a alma, o eu, Deus, o pecado, a salvación, a graza, o perdón dos pecados...
Noutro fragmento o autor fai referencia á creación do home e da muller, e dinos que son os dous maiores erros de Deus. Isto é debido a que somos os únicos seres que podemos pensar. Tamén menciona o froito prohibido, que segundo el non é máis que o temor de Deus. Este froito prohibido é a nosa actual ciencia, por iso é o maior temor de Deus, porque é a ferramenta que temos para obrigalo a pensar. Esta ciencia é un claro rival para Deus, e este culpa deste feito á víbora, que segundo Nietzsche é a muller, o seu segundo erro.
Influencias
O libro ten unha grande influencia na sociedade, pois hoxe o cristianismo está moito menos estendido, xa que agora as sociedades son maioritariamente laicas.
O Catadoiro, O Freixo de Sabardes, Outes
O Catadoiro é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Sancho III de Castela
Traxectoria
Era o fillo primoxénito de Afonso VII e Berenguela de Barcelona. Ó morrer o seu pai o 21 de agosto de 1157, herdou o reino de Castela, mentres que o seu irmán, Fernando II, recibiu o reino de León. A división do reino entre os dous fillos de Afonso VII non derivou en conflito entre os irmáns debido á intervención da súa medio irmá Sancha, que intermediou para os dous respectaren os límites territoriais de cada reino.
O 30 de xaneiro de 1151 casou con Branca Garcés de Navarra, filla do rei navarro García Ramírez I e de Margarida de Aguila. Deste matrimonio naceu en 1155, o futuro rei Afonso VIII, falecendo Branca no parto.
En 1158 contribuíu á creación da orde de Calatrava cando os templarios rexeitaron manter a defensa da cidade fronteiriza de Calatrava que lles fora concedida por Afonso VI en 1147. Sancho entregou entón a tenencia e o señorío de Calatrava ó abade Raimundo de Fitero e ó cabaleiro Diego Velázquez, que fundaron a citada orde militar.
Seguindo a política do seu pai, logrou que en 1157 o rei navarro Sancho IV, e en 1158 o conde de Barcelona Ramón Berenguer IV lle prestaran vasalaxe. Ese mesmo ano entrou no reino leonés do seu irmán Fernando II, pero non chegou a enfrontarse a el, xa que os dous monarcas chegaron a un acordo firmado no tratado de Sahagún o 23 de maio de 1158, polo que Sancho se comprometía a devolver as terras fronteirizas entre os reinos que conquistara, a cambio de que estas foran dadas en señoríos a nobres leoneses próximos ó rei castelán. Tamén acordaron prestarse axuda mutua fronte a terceiros, repartíronse as zonas de conquista sobre os territorios musulmáns e estableceron que se algún deles falecía sen descendencia, o reino do finado pasaría ó supervivente.
A súbita morte de Sancho deixou o tratado firmado co seu irmán sen forza algunha. Foi sucedido no trono polo seu fillo Afonso, entón menor de idade, o que orixinou unha loita polo poder en Castela entre a familia Lara e a familia Castro.
G N' R Lies
G N' R Lies, tamén coñecido como Lies, é o segundo álbum da banda estadounidense de hard rock Guns N' Roses, publicado o 29 de novembro de 1988 a través do selo Geffen Records. Aínda que oficialmente é un EP, foi tratado como un álbum de estudio cando foi editado. Segundo a RIAA, o EP vendeu ao redor de 5 millóns de copias só nos Estados Unidos. "Patience" foi o único sinxelo sacado de Lies; este acadou o número 4 na lista Billboard Hot 100.
Listaxe de cancións
Todos os temas acreditados a Guns N' Roses. Os compositores reais están listados a continuación.
Dreaming of You
Dreaming of You é o lanzamento do álbum da final cantante mexicano-estadounidense texana Selena. Dreaming of You vendeu 175.000 copias o mesmo día do seu lanzamento, e acadou un total de 4 millóns de copias
A Graña, Foxado, Curtis
A Graña é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Ien
miniatura|Ien de prata, en moeda, de 1870
O ien (円, えん, en Rōmaji Yen, ¥, pronúnciase como "en") é a moeda ou divisa oficial do Xapón. Foi creada en novembro de 1870, ao comezo da Era Meiji, para substituír o sistema monetario Tokugawa, baseado no ryō (両). O símbolo gráfico latinizado do ien é ￥ ; mais en xaponés escríbese 円, unha forma simplificada da antiga grafía 圓. O código ISO 4217 do ien é JPY. O ien foi legalmente definido como 26,956 gramos de prata, unha definición que aínda está en vigor na actualidade.
En xaponés, «ien» (円) é apenas «en», pronunciado [ɛn]. A pronuncia "ien"/"yen", corrente en moitas linguas, provén da romanización da antiga escrita sino-xaponesa, que non tiña en conta a evolución da pronunciación. En xaponés, «en» significa «redondo» ou «círculo» — como en chinés yuan ou en coreano won, que teñen o mesmo étimo.
O ien tiña unhas subdivisións, o sen, ben coñecido dos crucigramistas; e o rin (1/1000 de ien). Porén ambas deixaron de utilizarse desde 1954.
Circulan moedas de 1, 5, 10, 50, 100 e 500 iens e billetes de 1.000, 2.000, 5.000 e 10.000 iens.
Introdución do ien
miniatura|esquerda|arribaádereita|Unha das primeiras moedas dun ien (1,5g de ouro puro), anverso e reverso. Os xaponeses decidiron entón adoptar un sistema de cuñaxe de moedas de dólar de prata co nome de "ien", que significaba "obxecto redondo". O ien foi adoptado oficialmente polo goberno Meiji nunha lei asinada o 10 de maio de 1871. A nova moeda foi introducida de forma gradual dende xullo dese ano. O ien era, polo tanto, unha simple unidade semellante ao dólar que, como todos os dólares, descendía das piezas de a oito españolas. Así, ata 1873, todos os dólares valían máis ou menos o mesmo no mercado de valores. O ien substituíu ao sistema monetario da era Tokugawa, un complexo sistema baseado no mon, unha moeda base de cobre. A "Lei da nova Moeda" de 1871 estipulaba a adopción dun sistema decimal de cálculo no que un ien (圓) se dividía en 100 sen (銭) e 1 000 rin (厘), con moedas redondas como en Occidente. Marcouse o valor do ien como de 0,78 onzas troy (24,26 gramos) de ouro puro, ou 1,5 gramos de ouro puro segundo o Congreso Europeo de Economistas de París de 1867; a moeda de cinco iens declarouse igual a a de 5 pesos fortes da Arxentina), introducindo a moeda no chamado "estándar bimetálico". (A mesma cantidade de prata custaría 1181 iens actuais, mentres que a mesma cantidade de ouro valería arredor de 4715 ).
A partir da desvalorización da prata de 1873, o ien desvalorizouse ante o dólar estadounidense e o dólar canadense xa que se adheriron ao estándar monetario do ouro, e no ano 1897 o ien só valía 50 centavos estadounidenses. Ese ano, o Xapón adoptou o estándar monetario do ouro e por iso o valor do ien pasou a ser desa cantidade. O sen e o rin foron eliminados en 1953.
Valor fixado ao do dólar estadounidense
O ien perdeu a maior parte do seu valor na segunda guerra mundial. Despois dun período de inestabilidade en 1949, o valor do ien foi fixado en 360 iens por dólar segundo un plan estadounidense, parte do sistema Bretton Woods, para estabilizar os prezos da economía xaponesa. Esa taxa de cambio mantívose ata 1971, cando os Estados Unidos abandonaron o estándar de cambio do ouro, parte clave do sistema de Bretton Woods, e impuxo un imposto ás importacións dun 10 por cento, provocando que xurdisen as taxas de cambio flotantes en 1973.
Ien infravalorado
En 1971, o ien estaba infravalorado. As exportacións xaponesas custaban moi pouco nos mercados internacionais, e as importacións estranxeiras custaban moito para os xaponeses. Esta infravaloración viuse reflectida na balanza de pagamentos, que pasara dun déficit comercial a principios dos anos sesenta a un superávit de 5 800 millóns de dólares en 1971. A crenza de que o ien e outras divisas estaban infravaloradas motivou as accións levadas a cabo polos Estados Unidos en 1971.
Intervención do goberno xaponés no mercado de divisas
Na década de 1970, o goberno xaponés e os homes de negocios estaban concienciados de que unha subida do valor do ien danaría o crecemento das exportacións, xa que faría os produtos xaponeses menos competitivos e iso danaría a industria. Por conseguinte, o goberno seguiu intervindo no mercado de divisas (comprando ou vendendo dólares), mesmo despois da decisión de pasar a moeda a un mercado de divisas flotantes en 1973.
O ien a principios da década e 1980
miniatura|Unha das primeiras moedas dun ien, 24,26 gramos de prata pura do Xapón, cuñada en 1870 (Ano 3 da [[era Meiji).]] Na primeira metade da década de 1980, o ien baixou moito de valor, mesmo a pesar da existencia dun superávit comercial. Así, o dólar pasou de valer 221 iens de media en 1981 a 239 en 1985. O aumento do superávit de conta corrente fixo que a demanda de iens aumentase nos mercados estranxeiros, pero esta demanda foi desprazada por outros factores. Unha gran diferenza nos tipos de xuro, que eran máis altos nos Estados Unidos que no Xapón, e a continua desregulación do capital, fixeron que xurdise unha gran saída de capital bruto do Xapón. Todo isto provocou que aumentase a demanda de iens xaponeses, xa que os investidores nipóns cambiaron os iens por outras divisas á hora de investir no estranxeiro. Todo iso provocou que o ien se debilitase fronte ao dólar e causou a aparición dun gran superávit comercial nos anos 80.
Efectos do Acordo do Plaza
En 1985 comezou un gran cambio, xa que as principais potencias económicas firmaron un acordo (o Acordo do Plaza), no que se afirmaba que o dólar estaba sobrevalorado (e polo tanto o ien infravalorado). Este acordo, e varios cambios na oferta e demanda e as presións dos mercados, fixeron que houbese unha subida súpeta do valor do ien. De aí que se pasase dun valor medio de 239 iens por dólar en 1985 a un valor pico de 128 iens en 1988, dobrando o seu valor relativo ao do dólar. Tras uns declives en 1989 e 1990, chegou a unha nova marca de 123 iens por dólar en 1992. En abril de 1995, o ien chegou a un valor de 80 iens por dólar, facendo temporalmente a economía xaponesa do mesmo tamaño aproximadamente que a americana.
Liverpool
Liverpool é unha cidade inglesa de 439.476 habitantes, capital do distrito metropolitano homónimo e do condado metropolitano inglés do Merseyside. A cidade esténdese ao longo do esteiro do Mersey cara ao Mar de Irlanda non moi lonxe de Gales. Limita polo norte co concello metropolitano de Sefton, polo leste co de Knowsley, polo sur e oeste co devandito río. Foi fundada como vila en 1207 e tivo ese status até 1880, cando recibiu o título de cidade. Segundo o último censo oficial, que data de 2001, Liverpool tiña unha poboación de 439 473 habitantes; esta cifra aumenta lixeiramente até os 454 654 habitantes segundo estimacións para o ano 2009. A cidade atópase no centro da Área Metropolitana de Liverpool, cuxa poboación ascende a 816 216 habitantes.
Historicamente pertencente ó condado de Lancashire, a urbanización e expansión de Liverpool debeuse en gran parte á súa condición de cidade portuaria importante. No século XVIII, o comercio coas Indias Occidentais, coa Europa continental e o tráfico de escravos no Atlántico promoveu a expansión económica da cidade. A comezos do século XIX, o 40% do comercio marítimo mundial pasaba polos peiraos de Liverpool. No presente, é o segundo porto do Reino Unido en volume de exportacións tralo de Londres.
A popularidade de The Beatles (tamén salientaron outros grupos como por exemplo The Scaffold) e do equipo de fútbol Liverpool Football Club contribúen a converter a Liverpool nun destino turístico; o turismo xoga un papel significante na economía da cidade. En 2007 celebrou o seu 800.º aniversario, e no ano seguinte foi Capital Europea da Cultura xunto á cidade norueguesa de Stavanger.
En 2004 a UNESCO declarou Patrimonio da Humanidade a coñecida como «Cidade mercantil marítima de Liverpool», que abrangue seis localizacións separadas na cidade, incluíndo «Pier Head», «Albert Dock» e a «rúa William Brown»; e a maioría dos puntos de interese con máis sona da cidade. Non obstante, en 2021 a UNESCO retiroulle o seu status.
Orixes
O nome da cidade de Liverpool aparece por primeira vez cando o conde Roxerio de Poitou construíu nela un castelo contra o ano 1089, é dicir, pouco tempo despois da conquista de Inglaterra polos normandos. Axiña foron a buscar protección no castelo feudal algunhas cabanas de pescadores.
A orixe do nome de Liverpool escrito en diversas formas levou a diferentes explicacións sobre o seu significado derivado do ave Liver, literalmente traducido como fígado.
En 1207, o rei de Inglaterra Xoán Sen Terra outorgou nunha patente real ós habitantes de Liverpool as franquías municipais das que gozaban as demais cidades da costa, foi polo tanto declarada porto e é cando se considera que se fundou oficialmente esta poboación. Outra Carta de 1228, estabeleceu nela unha corporación de mercadores e tódolos que non formasen parte dela foron excluídos do privilexio de comerciar (making merchandise) a non ser que o fixeran con permiso dos habitantes. Pero estes privilexios exerceron pouca influencia no crecemento da cidade de Liverpool e así é que até 1551 non eran máis que unha aldea rodeada de pantanos, cunha poboación de preto de 500 cidadáns.
Séculos XVII e XVIII
miniatura|esquerda|Liverpool en 1680, a imaxe máis antiga que existe da cidade. En tempo da Revolución Inglesa no século XVII (as guerras civís entre o poder parlamentario e o poder real), esta cidade seguiu ó partido de Cromwell, foi sitiada e tomada polo príncipe Ruperto e ó ano seguinte volvérona tomar as tropas do Parlamento, sendo estes os únicos feitos militares da cidade de Liverpool até o século XX.
En 1699, Liverpool foi nomeada parroquia polo Parlamento e é o mesmo ano no que o primeiro barco negreiro, o Liverpool Merchant, zarpou cara a África na busca de escravos. A partir do século XVIII, Liverpool empezou a expandirse enormemente debido ó florecemento do comercio. A primeira dársena de flotación do Reino Unido construíuse en Liverpool en 1715, ó que se egadiron outras tres antes de metade de século.
Unha das principais causas da riqueza de Liverpool foi a trata de escravos e dende 1730 a 1770 saíron do porto de Liverpool dous mil buques negreiros, co cal calcúlase nuns once anos só estes barcos transportaron ás colonias de América trescentos catro mil escravos que foron vendidos aproximadamente nun total de catrocentos millóns de francos, cun beneficio para os negociantes de escravos de arredor de douscentos millóns de francos. Ó final dese século, Liverpool controlaba máis do 40% do comercio de escravos de Europa e o 80% do Reino Unido.
Século XIX
A mediados do século XIX entraban no porto de Liverpool máis de trinta mil barcos. Daquela, as principais importacións da cidade de Liverpool eran de algodón, azucre, té, madeiras de construción, tinturas, viños, coiro, cabelo, sebo, aceite, liño, cáñamo, aguardente, café, grans, fariñas, rubia, ron, añil e tabaco e as principais exportacións consistían fundamentalmente en tecidos de algodón, la, liño, cáñamo, seda, fiados de la, algodóns, quincalla, coitelos, aceiros, cobres, bronces manufacturados, carbón de pedra e tabaco.
Século XX
miniatura|dereita|250px|Liverpool foi capital europea da cultura 2008. Durante o século XX, desenvolvéronse masivamente os suburbios de Liverpool, o que mellorou a calidade de vida de milleiras de familias. O censo alcanzou un máximo de máis de 850 000 persoas en 1931, para baixar até a metade en 2001. Durante a segunda guerra mundial, a cidade sufriu oitenta bombardeos que mataron a 2 500 persoas, danando case a metade dos edificios. En 1952, Liverpool irmandouse con Colonia, Alemaña, cidade coa que compartiu a terrible experiencia dos bombardeos aéreos.
Invencións e innovacións
Ferrocarrís, buques de vapor transatlánticos, tranvías municipais ou trens eléctricos todos foron pioneiros en Liverpool como xeitos de transporte masivo. En 1829 e 1836, os primeiros túneles ferroviarios no mundo construíronse en Liverpool. De 1950 a 1951, o primeiro servizo programado de helicóptero de pasaxeiros do mundo correu entre Liverpool e Cardiff.
A primeira Escola para Cegos, o Instituto de Mecánica, a Escola Superior de Nenas, a casa do consello e o Tribunal de Menores foron fundados en Liverpool.
Lugares de interese
miniatura|250px|Pier Head Outra vista do porto, dende Albert Docks O complexo portuario de Liverpool foi incluído en 2004 entre os lugares Patrimonio da humanidade da UNESCO:
miniatura|dereita|250px|SuperlambBanana Escultura instalada no Albert Dock. miniatura|250px|Superlambananas, 2010
Acordos internacionais
Liverpool, como moitas outras cidades, participa en irmandamentos internacionais con outras cidades. Actualmente ten cinco cidades irmás:
Ademais a cidade ten acordos denominados "friendship links", que son menos formais que os acordos de irmandamento. As cidades que teñen este status son:
Royce White
Royce Alexander White, nado en Minneapolis (Minnesota) o 10 de abril de 1991, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria universitaria
White comezou a súa etapa universitaria en Minnesota, pero algúns incidentes no ano 2009 fixeron que o botasen do equipo do baloncesto na tempada 2009-10, e posteriormente deixaría a Universidade de Minnesota. Despois disto, trasladouse a Iowa State. Na tempada 2011-12, liderou ós Cyclones en puntos, rebotes, asistencias, roubos e tapóns, e foi o único xogador na División I en liderar ó seu equipo nas cinco estatísticas. Ó remate da tempada, foi incluído no primeiro equipo All-Big 12 e no Big 12 All Rookie Team.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, White foi elixido na 16ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Houston Rockets.
O 13 de xullo de 2013, White foi traspasado ós Philadelphia 76ers xunto a Furkan Aldemir, para que os Rockets puideran facer óco salarial para poder fichar a Dwight Howard. O 25 de outubro de 2013, foi cortado polos Sixers.
Catalunya en Comú-Podem
Catalunya en Comú-Podem é unha coalición política catalá de esquerdas creada para as eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017, formada por Catalunya en Comú, Podem, Barcelona en Comú, Iniciativa per Catalunya Verds e Esquerra Unida i Alternativa e co apoio tamén de Equo Catalunya. A candidatura foi liderada por Xavier Domènech.
É sucesora da coalición Catalunya Sí que es Pot creada para as eleccións ao Parlament de 2015. Catalunya en Comú-Podem obtivo 8 escanos, 7 por Barcelona e 1 por Tarragona, 3 menos que a súa antecesora.
Out of Our Minds
Out of Our Minds é o segundo álbum en solitario da músico canadense Melissa Auf der Maur, publicado o 30 de marzo de 2010 a través do selo Roadrunner Records. Editado seis anos despois do seu primeiro traballo, Auf der Maur, o disco tamén estivo acompañado por unha película e un cómic co mesmo nome.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Melissa Auf der Maur, agás onde se indique.
Ramón Baltar Feijoo
Traxectoria
Fillo de Ernesto Baltar Santaló. Foi avogado en Padrón. Os seus fillos doaron o seu fondo documental á Fundación Rosalía de Castro.
Euskal Herritarrok
Euskal Herritarrok ("Cidadáns Vascos", en éuscaro) foi unha coalición independentista e de esquerdas vasca xurdida en 1998 como órgano electoral da esquerda abertzale. Euskal Herritarrok tivo unha vida efémera e a súa presentación a uns comicios electorais limitouse ás eleccións autonómicas de 1998 e ás municipais e forais de 1999. En ambas convocatorias superou a marca electoral que un partido defendendo esa ideoloxía nunca obtivera na comunidade autónoma vasca: 223.264 persoas lles deron o voto. Nas eleccións municipais estableceron unha coalición con outros partidos de esquerda extraparlamentar e superaron a marca anterior, aínda que cómpre ter en conta que Euskal Herritarrok se presentaba nun territorio maior en extensión, ao presentar listas aos municipios e ao Parlamento de Navarra.
Por discrepancias coa liña política seguida e a organización interna, produciuse a escisión de Aralar. O partido Batzarre, que preexistía á coalición e que non é independentista, participou da coalición electoral Euskal Herritarrok, coalición que abandonou trala ruptura da tregua de ETA, ao non haber condena algunha por parte de Euskal Herritarrok. Máis adiante, diversas correntes da esquerda abertzale entraron nun proceso de discusión e refundación de onde xurdiu Batasuna, partido político que foi declarado ilegal en España no ano 2002, permanecendo legal en Francia.
O proxecto no que se apoiaba Euskal Herritarrok era o da creación dun Estado independente para as sete provincias vascas de Euskal Herria, catro das cales están baixo administración española e tres baixo administración francesa. Para isto a esquerda abertzale defende o dereito de autodeterminación. A aplicación do mesmo consistiría na celebración dun referendo sobre o status que debería ter o País Vasco nas sete provincias. A esquerda abertzale herda un ideario socialista. Se ben a forma en que ese socialismo sería definido é difícil, acuñaron o termo de "socialismo identitario" como unha forma de socialismo adaptado á situación do País Vasco. Respecto ao emprego da violencia, a esquerda abertzale entende que esta é produto dun conflito político, e polo tanto considera a condena como unha ferramenta fútil e avoga pola superación do conflito mediante o recoñecemento da territorialidade vasca e o exercicio do dereito de autodeterminación.
Juan Fernández
Co nome de Juan Fernández podemos estar a referirnos a:
Remigio Hevia Marinas
Remigio Hevia Marinas, nado en Pontevedra en 1884 e finado en Palma o 19 de decembro de 1957, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Fillo de Remigio Hevia Aldir. Exercía como home de confianza do segundo marqués de Riestra e estaba á fronte de gran parte dos seus múltiples negocios, incluída a Banca Riestra. Foi alcalde de Pontevedra en tres ocasións: do 4 de decembro de 1928 a febreiro de 1930, do 14 de xuño de 1939 ao 22 de agosto de 1942 e do 6 de febreiro de 1949 ao 26 de maio de 1952. Foi procurador en Cortes en 1952.
Ifni
miniatura|dereita|Localización de Ifni
Ifni era unha antiga posesión española na costa africana, ao sur de Agadir, tiña unha superficie de 1.502 km² e unha poboación no ano 1964 de 51.517 habitantes, a capital era Sidi Ifni.
Historia e características
O territorio foille concedido a España en perpetuidade conforme ao Tratado asinado entre España e Marrocos en 1860, neste territorio tivera xa España un establecemento chamado Santa Cruz de la Mar Pequeña entre 1476 e 1524, aínda que non se sabe con exactitude a súa localización.
Durante moitos anos España non fixo ningún movemento para ocupar o territorio e non foi ata o 6 de abril de 1934 que o coronel Osvaldo Capaz Montes ao desembarcar do canoneiro Canalejas tomou posesión deste territorio no nome de España. Ata 1952 Ifni tivo status de protectorado e nese ano converteuse en parte da (A.O.E.) África Occidental Española.
Desde que Marrocos obtivo a independencia en 1956 reclamou o territorio en varias ocasións. O 23 de novembro de 1957 o Exército de Liberación Marroquí co apoio do goberno marroquí atacou Ifni, fíxose co control da maior parte do territorio quedando a administración española reducida a Sidi Ifni e os seus arredores que constituíu unha provincia española. O 30 de xullo de 1969 Ifni pasou a soberanía marroquí.
Hibridación ADN-ADN
O termo hibridación ADN–ADN refírese xeralmente a unha técnica de bioloxía molecular que mide o grao de semellanza xenética entre conxuntos de secuencias de ADN. Utilízase normalmente para determinar a distancia xenética entre dous organismos. Foi moi utilizada en filoxenia e taxonomía.
Método
Primeiro márcase o ADN dun organismo, despois é mesturado con ADN non marcado co que se quere comparar. A mestura de ambos incúbase para deixar que as febras de ADN se disocien e despois se volvan a reasociar, formando híbridos de ADN de dobre cadea. As secuencias hibridadas cun alto grao de semellanza vanse unir con máis facilidade e máis firmemente, e comprirá máis enerxía para separalas, é dicir, para separalas hai que quentalas a maior temperatura que as secuencias que non son similares, un proceso chamado "fusión do ADN".
Uso en microbioloxía
A hibridación ADN–ADN é un método para distinguir especies bacterianas, no cal un valor de semellanza menor do 70% indica que as cepas comparadas pertencen a distintas especies. En 2014, suxeriuse usar un limiar de semellanza do 79% para separar subespecies bacterianas.
Substitución pola secuenciación do xenoma
Os críticos deste método consideran que esta técnica é inadecuada para a comparación de especies estreitamente emparentadas, xa que calquera intento de medir as diferenzas entre secuencias ortólogas entre organismos queda impedida pola abafadora hibridación de secuencias parálogas no xenoma dun organismo. A secuenciación de ADN e a posterior comparación computacional das secuencias é agora o método xeralmente usado para determinar a distancia xenética entre especies, aínda que a técnica clásica aínda se usa en microbioloxía para axudar a identificar bacterias.
A estratexia moderna é levar a cabo a hidridación ADN–ADN in silico (no computador) usando xenomas secuenciados total ou parcialmente. A ferramenta GGDC desenvolvida por DSMZ é a ferramenta máis precisa coñecida para calcular valores análogos DDH. Entre outras melloras algorítmicas, resolve o problema das secuencias parálogas ao filtralas coidadosamente das coincidencias entre as dúas secuencias xenómicas.
Gres, Vila de Cruces
Santiago de Gres é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 172 habitantes (88 mulleres e 84 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 146 habitantes, sendo 69 homes e 77 mulleres.
Cabe destacar a contorna coñecida como as Illas de Gres, no río Ulla na fronteira coa parroquia de Ponte Ledesma.
Desta parroquia é natural o escritor Xosé Neira Vilas e nela ten a súa sede a Fundación Xosé Neira Vilas e a Unión Musical Ponteledesma
Catasueiro, O Freixo de Sabardes, Outes
Catasueiro é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres).
-2589
Outros
Historia ano a ano
Antonín Panenka
Antonín Panenka, nado en Praga o 2 de decembro de 1948, é un exfutbolista checoslovaco. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección checoslovaca. Pasou á historia do fútbol grazas ao seu hábil e sorprendente xeito de converter o penalti que deu a vitoria á Checoslovaquia na final da Eurocopa de 1976 fronte a Alemaña Federal. Na actualidade é o presidente do Bohemians 1905.
Historia de Viena
A historia urbana de Viena tivo por berce o sopé máis oriental dos Alpes, un outeiro sobre a beira sur do Danubio, o Leopoldsberg. Nas súas ladeiras, entre os séculos IX e V antes da nosa era, existiu un asentamento precelta (ilirio) da cultura dos campos de urnas e Hallstatt pertencentes á idade de ferro ata o tempo da cultura de La Tène cando, durante dous séculos, foi abandonado. Pero novamente, no século -II, un castro celta (oppidum) no lugar testemuña a antigüidade da vida pre-urbana na Cunca de Viena. Así mesmo uns dez quilómetros augas abaixo do Danubio, a beira dun pequeno afluente (o Wien), seica outro asentamento celta coñecido coma Vedunia floreceu no século I a.C..
Vindobona
miniatura|150px|esquerda|Castrum de Vindobona. miniatura|180px|Vindobona no 250 co vicus arredor do campamento lexionario. Foi precisamente na outra beira do Wien (a occidental) que os romanos, cando a súa chegada e conquista no -15, situaron un castrum (20Ha ) de fronteira (limes pannonicus) que deu lugar ao municipium Vindobona (no 212), o campamento fortificado cun vicus civil arredor.
A comezos do século II as murallas do castrum foran refeitas en pedra pero a mediados da centuria a vila foi saqueada polos marcomanos. O mesmo emperador Marco Aurelio, que morreu no Pretorio de Vindobona en 180, reconquistou a fronteira e a cidade foi reconstruída. Primeira doutras moitas reconstrucións nos séculos seguintes (mesmo rectificando a orientación da muralla no século IV) nunha fronteira cada vez máis insegura que fixo refuxiarse progresivamente a poboación dentro de murallas.
A vila xa cristiá (San Pedro coma primeira igrexa intramuros) foi cedida aos hunos en 433 (evidencias dun incendio catastrófico a comezos do século V) e tomada polos longobardos e ávaros no século VI antes de ser conquistada por Carlomagno. De novo en poder dos maxiares foi reconquistada definitivamente para o Sacro Imperio Romano Xermánico polo emperador Odón I no 955.
Capital do Ducado de Austria
A primeira mención de Viena data do 881 (nunha batalla contra os húngaros, aínda que puidese referirse ao río Wien). Semella que nestes séculos da época altomedieval a vila mantívose pechada nos restos das murallas romanas e cunha certa actividade comercial. Ocupada por pobos de tradición nómade, o reducido casarío concentrábase entre a sede do poder, unha fortaleza (Berghof) na área do antigo forum romano (despois praza Hoher Markt), e a primitiva igrexa de S. Ruprecht.
No 976 a Marca de Austria (Ostmark ou Ostarrichi) foi concedida aos Babenberg que en 1145 trasladaron a súa residencia a Viena facéndoa capital do xa ducado (1156). O desenvolvemento, que comezara no século XI coa ocupación progresiva da despoboada metade occidental do vello recinto e un arrabalde de comerciantes con praza de mercado fóra de murallas no leste, acelerouse co pulo do primeiro duque Heinrich II "Jasormigott" que atraeu un grande incremento poboacional. A primitiva igrexa de Santo Estevo (1137-47, futura catedral) foi construída sobre un cemiterio romano xunto á muralla (sueste) e a residencia ducal erixiuse no oeste, ao sur do barrio xudeu tamén xurdido neste tempo, e arredor dun patio (actual praza Am Hof). Heinrich II, ademais de reparar o antigo muro romano, fundou tamén o mosteiro Schottenstift (de monxes irlandeses, fronte á residencia pero fóra do murallas) coma centro de estudo e coñecemento da súa capital.
O crecemento urbano precisaba dun novo recinto e o financiamento veu do rescate de Ricardo Corazón de León (1192) cando as cruzadas. As novas murallas de 1200-37 (4,5 Km) ían manter a forma urbana básica de Viena ata o século XIX. Desta época data a orixe dunha das rúas centrais e representativas da cidade actual, o Graben. Literalmente "foxo" en alemán, ocupaba o tal da muralla romana no seu percorrido sueste entre Santo Estevo e a área de San Pedro (Peilertor). miniatura|200px|Vista da Graben detrás de S. Pedro dende o norte (século XVI). En 1221 Viena obtivo a carta de cidade e dereitos comerciais que a consolidaron coma un centro de primeira orde no imperio. Porén durante o século XIV a cidade mantívose á sombra de Praga, capital imperial por entón. O novo recinto intramuros foise urbanizando progresivamente. Ao sur do barrio de S. Estebo apareceu a praza do Neuer Markt ( un novo mercado ante a insuficiencia do vello Hoher Markt); no sector suroeste ata o mosteiro Schottenstift, preto da nova igrexa de San Miguel fora erixido rentes da muralla (1275, Otakar II) un castelo (hoxe Schweizertrakt), residencia dos primeiros Habsburgo e inicio do que co tempo deviría a residencia imperial do Hofburg ; ao seu carón un proxecto frustrado de Rodolfo IV dunha grande universidade ( 1365, á maneira do quartier Latin-Université de París).
Os Habsburgo, que se fixeran co control de Austria en 1278, tamén impulsaron a construción da Santo Estevo gótica coa teima de acadaren a diocese para Viena. Finalmente foi consagrada coma catedral no tempo que os gobernantes comezaban a súa andaina coma dinastía imperial (metade do século XV).
Corte Imperial dos Habsburgo
miniatura|140px|esquerda|1547 (N embaixo). miniatura|250px|1609 miniatura|250px|1686 De feito non foi ata o finais do século XVI que os emperadores asentaron a corte en Viena (ante a repetida belixerancia da burguesía ). Un primeiro asedio dos turcos otománs en 1529 levou ao reforzamento das murallas medievais con bastións renacentistas (1548). Non foi senón o principio dun melloramento defensivo continuo que resistiu a última das tentativas dos otománs (1683) por conquistaren a praza clave de acceso a Europa occidental. Para entón a cidade medieval (Alstadt) estaba arrodeada dun completo e robusto sistema de bastións e foxos, ademais dun vasto glacis de medio quilómetro de anchura. Fora dese baleiro as residencias suburbanas (Vorstadt) conformando a singular forma urbana de Viena coma cidade dobre. miniatura|140px|esquerda|1704, a cidade dobre. Dende 1575 e durante os dous séculos seguintes o Hofburg foise ampliando coma un enorme complexo palaciano a base de edificios e patios xustapostos pero sen a unidade que requiría unha residencia imperial do tempo, impedida como estaba pola constrición do espazo entre a muralla e a cidade burguesa. Foi fóra de murallas onde os emperadores puideron construíren o seu Versalles, o Pazo de Schönbrunn (a partir de 1690).
Esplendor tardobarroco
miniatura|250px|O territorio de Viena no XVIII miniatura|250px|Vista do setecentos dende os xardíns do Belvedere: á esquerda o Pazo Schwarzenberg e San Carlos Borromeo; ao fondo (NO) Santo Estevo. Porque a reconstrución da capital unha vez desaparecida a ameaza turca tivo por estilo o barroco tardío, por arquitectos senlleiros Fischer von Erlach e Lucas von Hildebrandt, e por escenario principal a Vorstadt, a coroa de suburbios residenciais (arrasada no asedio turco) que arrodeaban o baleiro do glacis estendéndose ata unha liña exterior de fortificacións (a Linienwall, 1704). Luxosas vilas, pazos e castelos aristocráticos con xardíns de grandes perspectivas enriqueceron o territorio vienés, entre os que cabe destacar o Pazo Liechtenstein, o Pazo Schwarzenberg e sobre todo o do Belvedere. Preto dos dous últimos (obras de Hildebrandt) Fischer von Erlach vai erixir (daquela na beira do Wien) un dos máis sobresaíntes monumentos da época, a igrexa de San Carlos Borromeo (Karlskirche, 1715-37).
Dende o medievo o labor de canalización e desecamento dos numerosos brazos e illas do Danubio ao norte da Alstadt, con pontes de madeira dende os séculos XIV e XV, dera paso á urbanización da Leopoldstadt (novo gueto xudeu e primeiras industrias). Tamén alí desenvólvese un pazo suburbano dos soberanos con xardíns barrocos, o Augarten, e ademais no que comezou coma coto de caza imperial delinéase a traza do que devirá o parque vienés por antonomasia, o Prater (público en 1766).
O Ring
miniatura|250px|O plan do Ring en 1860 (aproximación ao finalmente construído aínda que sen a praza da Rathaus, Parlamento e Universidade) Trala breve ocupación napoleónica e o Congreso de Viena (1815) que redefiniu o mapa de Europa, o emperador Francisco Xosé I decretou en 1857 o que xa era unha petición clamorosa dende o século anterior: o derrubo das murallas e a integración das dúas partes da capital cunha ocupación planificada do antigo glacis. Foi así que se iniciou o proxecto do Ring vienés.