cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papiliónidos
Relación cos humanos
Como as bolboretas desta familia son grandes, coloridas e atractivas, foron moi procuradas polos coleccionistas de insectos. As de maior tamaño, as dos xéneros Trogonoptera, Troides e Ornithoptera, son especialmente cobizadas e son cultivadas en granxas de bolboretas para subministrar aos coleccionistas.
As larvas de moitos membros da familia aliméntanse de cítricos da familia Rutaceae. Algunhas destas atractivas bolboretas son consideradas unha praga para os hortos de cítricos.
72 Dangerous Animals: Asia
Estreouse o 10 de agosto de 2018 a través de Netflix.
Premisa
72 Dangerous Animals: Asia explora os 72 animais de Asia máis perigosos comparando a súa ameaza real para os seres humanos e competindo polo título do animal máis perigoso do continente. O documental contén entrevistas de superviventes de ataques e comentarios de expertos.
Ishinomaki
Ishinomaki (石巻市, いしのまきし, Ishinomaki-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e ao leste da prefectura, noroeste da illa de Honshū. Ten 555,78 km² de superficie, unha poboación de 162.252 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 292 h/km².
O concello de Tome limita cos concellos de Minamisanriku, de Tome, de Wakuya, de Misato, de Higashimatsushima e de Onagawa.
Piroxeno
Os piroxenos (/piroksenos/ ) son un importante grupo de minerais inosilicatos que forman parte de moitas rochas ígneas  e metamórficas. O seu nome procede das palabas gregas "pyros" 'lume' e "xenos" 'estraño'. Este nome deullo René Just Haüy debido a que este consideraba a súa presenza nas lavas como algo alleo a elas, é dicir, impurezas que resistiran o lume.
Coming Apart
Coming Apart é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Body/Head, publicado o 10 de setembro de 2013 a través do selo Matador Records. Gravado en Easthampton, Massachusetts a finais de 2012, Coming Apart conta con arranxos experimentais de noise rock xunto con letras principalmente de temática feminista.
Piroxeno
Características químicas e físicas
Teñen unha estrutura común que consiste en cadeas simples de tetraedros de sílice. A súa fórmula xeral é XY(Si, Al)2O6, onde "X" representa calcio, sodio, ferro2+, manganeso, litio ou magnesio, e "Y" representa ións de menor tamaño como o cromo, aluminio, ferro2+, ferro3+, magnesio, manganeso ou titanio. Entre os diferentes piroxenos segundo a súa química existe unha gran cantidade de miscibilidade. As variedades ricas en ferro, magnesio e calcio son as máis comúns.
Coming Apart
Tras a súa edición, Coming Apart tivo polo xeral críticas favorables. As voces de Gordon e a produción mínima do traballo foron loubados polos críticos, e as técnicas de guitarra de Nace e as estruturas libre do dico foron comparadas ás primeiras edicións de Sonic Youth, banda á que pertencía Gordon.
Piroxeno
Características químicas e físicas
Teñen brillo vítreo. Son inalterables polo ácido clorhídrico. Os piroxenos con ferro son escuros, os que carecen deste elemento adoitan ser branquechos, grises ou de cor verde clara. Os piroxenos adoitan aparecen en forma prismática ou como pequenas agullas. Na súa aparencia e química teñen un parecido aos anfíbolos pero os piroxenos diferéncianse por carecer de hidroxilo (OH) na súa estrutura cristalina e carecer do sitio "A" dos anfíbolos polo cal non poden acomodar grandes elementos alcalinos. Outra diferenza máis fácil de detectar é que os piroxenos teñen un plano de exfoliación aproximadamente en 93° e 87°, mentres que os anfíbolos téñeno en 56° e 124°.
Segundo a súa simetría os piroxenos subdivídense en ortopiroxenos, que son ortorrómbicos, e clinopiroxenos, que son monoclínicos.
Clasificación
350px|miniatura|O cadrilatero dos piroxenos ilustra a nomenclatura das [[solución sólida|solucións sólidas dos piroxenos de calcio, magnesio e ferro.]] O grupo dos piroxenos comprende dous subgrupos, dependendo do sistema de cristalización. Os clinopiroxenos cristalizan no sistema monoclínico (como a auxita, o diópsido  e a espodumena), mientres que os ortopiroxenos fano no ortorrómbico (como a broncita,  a enstatita  e a hiperstena).
Clinopiroxenos
! Nome do mineral||fórmula química
Ortopiroxenos
! Nome do mineral||fórmula química
miniatura|200px|Cristal de [[auxita nunha rocha plutónica.]]
Paraxénese
Os piroxenos forman parte de moitas rochas ígneas  e metamórficas. En rochas ígneas os piroxenos fórmanse nos magmas a temperaturas de 1000 a 1300 °C, e son unha das primeiras fases en cristalizar. A súa rápida meteorización fai que non adoiten formar parte de rochas sedimentarias. Algunhas das rochas ígneas nas que son frecuentes os piroxenos son o basalto, o gabro e a peridotita.
En sistemas ígneos pódese formar enstatita cando o olivino presente nun magma entra en contacto con cuarzo ou o seu constituínte SiO2, compoñentes que non poden normalmente coexistir en equilibrio químico. Dita situación exprésase coa seguinte reacción química:
O diópsido adoita encontrarse en rochas ricas en calcio, como a calcaria e a dolomía, que sufriron metamorfismo de contacto (tamén chamado metamorfismo térmico) ou metamorfismo rexional. En zonas de skarn o diópsido xérase por metamorfismo de contacto e está asociado á wollastonita, vesuvianita, grosularia e tremolita. A reacción química que xera diópsido durante o metamorfismo de contacto de rochas ricas en calcio é un proceso de descarbonatización que pode expresarse coa seguinte fórmula:
Outra variedade de piroxeno que se pode formar durante o metamorfismo de contacto é a hedenbergita, que aparece cando sedimentos ricos en ferro sofren este proceso.
Meteorización
A meteorización química do piroxeno produce minerais da arxila como produto final. Como os minerais da arxila son heteroxéneos, a composición de ditos minerais vai depender da composición inicial do piroxeno. Considérase que nas fases iniciais de meteorización están reguladas pola estrutura do piroxeno e que se producen biopiribolos complexos. Nun estudo particular observouse a transformación de piroxeno en estruturas similares a talco con ferro. No mesmo estudo púidose ver que as estruturas similares a talco separábanse do ferro en etapas avanzadas de meteorización producindo óxidos de ferro e talco puro a escala microscópica.
A meteorización e alteración da auxita pode producir tanto anfíbolos actinolíticos (uralíticos) coma clorita e máis raramente epidota e carbonatos. Os anfíbolos actinolíticos producidos pola alteración aparercen comunmente en forma de agregados de pequenos cristais prismáticos aínda que tamén máis infrecuentemente en forma dun só cristal. A alteración da auxita adoita iniciarse nos seus bordos ou nas zonas de exfoliación producindo pequenas áreas con piroxeno destinguido con diminutas placas de anfíbolo.
Charlotte Amalie
Charlotte Amalie é a capital e a cidade máis poboada das Illas Virxes Estadounidenses, fundada en 1666 como Taphus ("cervexarías" ou "salas de cervexa" ). En 1691, a cidade foi renomeada como Amalienborg (en inglés: Charlotte Amalie) en honor de Charlotte Amalie of Hesse-Kassel (1650-1714), raíña consorte do Rei Christian V de Dinamarca. Contén un porto de auga profunda que era un refuxio para piratas e agora é un dos portos máis concorridos por cruceiros no Caribe, con aproximadamente 1.5 millóns de pasaxeiros en 2004.
Historia
200px|miniatura|esquerda|Castelo de Blackbeard.
Era precolombiana
No segundo viaxe ao Novo Mundo, Cristovo Colón atopou cantidades de americanos nativos que vivían no arquipélago onde se atopan as Illas Virxes Estadounidenses. Os rexistros arqueolóxicos indican que as illas estiveron habitadas por tribos indias, incluíndo o pobo taíno, pobo dos arauacos, pobo dos kalinago, e o pobo dos ciboney.
Século XVIII
No século 18, máis de 3000 habitantes brancos vivían na cidade e os produtores de azucre e o comercio de escravos era a economía da cidade. Despois de que o goberno danés quería administración directa no arquipélago no 1754, a capital era movida de Charlotte Amalie a Christiansted na illa de Santa Cruz.
María de Buenos Aires
María de Buenos Aires é un espectáculo teatral estreado en 1968 en Buenos Aires, o primeiro no xénero de ópera-tango ("operita"). O libreto é de Horacio Ferrer e a música de Astor Piazzolla.
Estilo
María de Buenos Aires é unha ópera en dúas partes, con 8 cancións cada unha. A obra ten unha forte presenza surrealista, aínda que o fío condutor sempre segue a vida e morte de María en Buenos Aires. Abundan estereotipos e típicos personaxes porteños, así como escenas cotiás dos baixos fondos da capital arxentina.
Os personaxes inclúen a María (e, despois da súa morte, a sombra de María), un poeta narrador que tamén é un elfo, varios monicreques baixo o seu control e un circo de psicanalistas.
Recepción
A presentación orixinal supuxo o descubrimento de Amelita Baltar por parte de Piazzolla. Os tres, conformarían un trío que editou varios discos. María de Buenos Aires foi representada unha gran cantidade de veces ao redor do mundo, por distintos actores e recibindo excelentes críticas. En 2003, Laura Piazzolla, presidenta da Fundación Astor Piazzolla, reuniu a diversas figuras do tango contemporáneo e reestreou a obra na Arxentina.
Esta ópera represéntase pouco; nas estatísticas de Operabase aparece a n.º 189 das óperas representadas en 2005-2010, sendo a 1.ª na Arxentina e a primeira de Piazzola, con 15 representacións no período.
Campionato Portugués de Rugby 2016-2017
A tempada 2016-2017 do Campionato Portugués de Rugby foi a 59ª edición da máxima competición nacional de clubs de rugby en Portugal, organizada pola Federación Portuguesa de Rugby.
A Porfía, Rendal, Arzúa
A Porfía é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Castro de Punta Castrelo
Castro de Punta Castrelo é un poblado castrexo costeiro do concello de Valdoviño.
É un castro costeiro fortificado situado no medio dunha península, na zona máis alta a uns 90 metros sobre o nivel do océano. Ten forma circular duns 70 metros de diámetro cunha soa liña defensiva.
Premio COAG de Arquitectura
O Premio COAG de Arquitectura é un galardón que concede o Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia a proxectos arquitectónicos construídos en Galicia. Contempla varias categorías.
Adocidae
Os Adocidae son unha familia da orde das tartarugas que non conserva ningún representante vivo, e da que actualmente se atopan algúns restos fósiles que se utilizan para separar este grupo do resto das familias da superfamilia Trionychoidea.
Curse of the Pink Panther
Curse of the Pink Panther é un filme británico dirixido por Blake Edwards que foi estreado en 1983. Oitavo filme da serie iniciada por Edwards sobre A Pantera Rosa.
Sinopse
O inspector Clouseau desapareceu e "o mellor detective do mundo" é requirido para atopalo. Un ordenador será o encargado de seleccionar a ese detective, pero é boicoteado e a misión élle encargada ó "peor detective do mundo".
Gran Premio de Mónaco de 1966
O Gran Premio de Mónaco de 1966 foi unha carreira de coches de Fórmula Un celebrada no Circuíto de Mónaco o 22 de maio de 1966. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de, o primeiro dunha nova era para a Fórmula Un, o "regreso da potencia", as regulacións do motor foron cambiadas de 1´5 litros de cilindrada máxima de motor a 3.0 litros. Foi o 24 Gran Premio de Mónaco.
A carreira foi gañada polo piloto británico Jackie Stewart pilotando un BRM P261. Logrou a vitoria con corenta segundos sobre o Ferrari 246 do piloto italiano Lorenzo Bandini. Foi a segunda vitoria de Stewart nun Gran Premio logo de gañar o Gran Premio de Italia do ano anterior. Compañeiro de equipo de Stewart, o británico Graham Hill terminou unha volta atrás na terceira posición no seu BRM P261. O outro único piloto que rematou nos puntos foi o piloto americano Bob Bondurant pilotando un BRM P261 totalmente privado do equipo de Chamaco Collect.
Informe da carreira
A primeira carreira do novo motor de 3 litros foi en Mónaco. Poucos equipos estaban listos para o novo regulamento e varios equipos comezaron a carreira aínda cos motores de 1965, ou adaptaron motores máis pesados doutros coches deportivos de carreiras.
Algunhas das carreiras foron filmadas para a película  Grand Prix. Foi a primeira carreira da escudería McLaren, e do Repco V8 traseiro no novo chasis BT19 de Brabham de 1966. John Surtees, aínda recuperabase dun accidente en Mosport Park liderou durante 14 voltas sobre Jackie Stewart, Jochen Rindt e Denny Hulme ata que o seu diferencial rompeu, entregando o liderado a Stewart. Hulme retirouse, mentres que Graham Hill e Jim Clark disputaron o terceiro lugar ata que a suspensión de Clark deixou de funcionar. Mentres tanto, Lorenzo Bandini, foi rompendo a marca de volta antes de ter que levantar o pé para evitar que os freos dianteiros gastásense. Stewart gañou a Bandini con Graham Hill terceiro e Bob Bondurant cuarto e último cohe que chegou a liña de meta nunha carreira de desgaste extremo. As novas regras significaban que os coches tiñan que completar o 90% da distancia da carreira para ser clasificados e optar aos puntos, o que significou que, aínda que Guy Ligier e Jo Bonnier seguían correndo, consideráronse o suficientemente atrasados como para retiralos.
Os líderes de volta
John Surtees (voltas 1–14), Jackie Stewart (15–100)
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Lluís Rabell
Josep Lluís Franco Rabell, nado en Barcelona en 1954, e coñecido como Lluís Rabell, é un tradutor, activista e político catalán.
Traxectoria
Viviu na Ciutat Vella durante os seus primeiros catorce anos de vida, mudándose entón coa súa familia á Esquerra de l'Eixample. Durante dez anos viviu en Francia por traballo, volvendo a Barcelona en 1987 integrándose no asociacionismo veciñal. Militou en Revolta Global e mais en Esquerra Unida i Alternativa. Foi presidente da Associació de Veïns de l'Esquerra de l'Eixample e vicepresidente segundo da Federació d'Associacions de Veïns de Barcelona (FAVB), da que foi presidente desde finais de 2012 en substitución de Jordi Bonet ata mediados de 2015 substituído por Ana Menéndez.
Na consulta sobre a independencia de Cataluña de 2014, foi un dos impulsores do manifesto de esquerda polo Si-Si. Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015, encabeza a candidatura Catalunya Sí que es Pot, confluencia de Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Podem e Equo.
Igrexa de Santa María de Caleiro
miniatura|dereita|Fachada principal (occidental).
Historia
A primeira referencia documental consiste nunha doazón que fixo Ramiro Muñiz á Catedral de Santiago no ano 1114 e onde se cita a vila callerii en relación a este templo.
En 1588 Pedro de Otero fundou a Capela do Cristo, e en 1754 construíuse outra capela acaroada á nave.
Exterior
miniatura|dereita|Ábsida semicircular. miniatura|dereita|Porta occidental. miniatura|dereita|Detalle dos canzorros.
Pouco se conserva sen alterar da fábrica románica. Destaca o bo estado en que chegou ata os nosos días a súa ábsida semicircular. No centro ábrese unha ventá semicircular cegada na actualidade. No lado setentrional unha sancristía moderna acaroada á ábsida.
O beiril é de covixa en caveto con canzorros de temas moi variados.
A ábsida únese á nave por medio dun cóbado a modo de estribo unido a un tramo recto a modo de contraforte rectangular que se une co hemiciclo.
Na nave tamén se conservan algúns canzorros no extremo do muro sur.
No muro testeiro da nave ábrese unha seteira rectangular. No muro piñón unha cruz á que lle falta o carneiro. A cruz é patada e dos seus ángulos saen os brazos dunha cruz de Santo André, todo rodeado por dous círculos concéntricos.
A carón da igrexa consérvase un cruceiro de principios do século XX, apoiándose en catro chanzos, con pedestal e vara octogonal.
Interior
O arco triunfal é de medio punto dobrado en aresta viva, apoiándose nun par de columnas entregas. Paralelo un arco faixón de idéntica feitura pero apoiado en columnas acaroadas. As columnas con basas de perfil ático, con fustes de sete tambores, capiteis de follas anchas e grosas. A media altura unindo as columnas de ambos os arcos unha imposta cunha fila de billetes.
A ábsida cóbrese con bóveda de canón e a da nave con bóveda de forno.
Samuel Eiján
Samuel Eiján Lorenzo, nado en San Clodio (Leiro) o 10 de maio de 1876 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1945, foi un sacerdote franciscano e escritor galego.
Traxectoria
Samuel Eiján foi superior do convento do Santo Sepulcro en Xerusalén, procurador xeral de Terra Santa, definidor provincial, ministro provincial e custodio da provincia de Ourense. Foi membro da Real Academia Galega, correspondente do Instituto Histórico do Minho, membro nato da Xunta do Padroado da Obra Pía dos Santos Lugares e cabaleiro comendador con placa da orde de Isabel a Católica.
Escribiu unha extensa obra literaria na que tocou varios xéneros (poesía, narrativa, teatro,...). Colaborou en revistas e dirixiu El Eco Franciscano. A súa obra, en galego e castelán, inspírase na relixión e no sentimento da terra.
Enxeñaría sísmica
miniatura|250x250px|O edificio Alto Río, de 15 pisos, [[Concepción, Chile|Concepción, colapsou produto do terremoto de Chile de 2010.]] dereita|miniatura|479x479px|[[Taipei 101, equipado cun amortecedor de masa, foi o rañaceos máis alto do mundo até 2010.]] miniatura|269x269px|A sede de [[Organización das Nacións Unidas|ONU en Porto Príncipe despois do terremoto de Haití.|esquerda]] miniatura|316x316px|[[Torre Maior (Cidade de México), foi o primeiro rañaceos no mundo en contar con amortecedores sísmicos, conta con 98 amortecedores que liberan silicio para disipar a enerxía devastadora dun terremoto, é considerado o edificio máis forte do planeta.]] miniatura|250x250px|Illamento sísmico á dereita. A enxeñaría sísmica é o estudo do comportamento dos edificios e as estruturas suxeitas a cargas sísmicas. É o conxunto da enxeñaría estrutural e civil.
Principais obxectivos
Os principais obxectivos da enxeñaría sísmica son: Unha estrutura apropiadamente deseñada non necesita ser extraordinariamente forte ou cara. As máis poderosas e custosas ferramentas para a enxeñaría sísmica son as tecnoloxías de control da vibración e en particular, o illamento da base ou cimentación.
Sistemas de protección
A enerxía que recibe unha estrutura durante un terremoto pode ser soportada de tres formas diferentes: Un mesmo edificio pode mesturar varias técnicas para soportar un sismo. A capacidade final dun edificio ben exposto de soportar enerxía sísmica é a suma das enerxías que pode soportar cada un dos apartados anteriores.
Enxeñaría sísmica en España
En España as zonas de maior risco sísmico atópanse en Andalucía Oriental, Murcia e Comunidade Valenciana, e en Canarias por mor de que son illas volcánicas. Para a construción de edificios nestas rexións é de obrigado cumprimento a norma de construción sismorresistente NCSE-02.
Literatura grega
Traxedia e comedia antiga
miniatura|[[Odeón de Mesene.]] No século -V, era clásica, xorde o drama a partir dos misterios dionisíacos. Dos centenares de traxedias escritas e interpretadas durante a época clásica, só sobreviviu un número limitado de obras:
Igualmente, a Comedia antiga xurdiu do culto a Dioniso, pero neste caso as obras estaban cheas dunha franca obscenidade, abusos e inxurias. Autor destacado foi:
Historia
miniatura|Busto de Heródoto. Copia [[Escultura de Roma|romana dun orixinal grego perdido.]] Dous dos máis influentes historiadores que floreceron durante a era clásica grega:
Un terceiro historiador, Xenofonte (-431 - -354 ), comezou as súas Helénicas onde Tucídides cesara a súa narración da guerra do Peloponeso (ao redor do -411), e proseguiu a historia ata o -362. Outras obras súas son Apoloxía de Sócrates e Ciropedia ou Educación de Ciro. A súa obra máis coñecida é a Anábase: Xenofonte acompañou cun exército mercenario ao príncipe persa Ciro o Mozo contra Artaxerxes II. Trala derrota de Cunaxa, dirixiu a retirada dos Dez Mil.
Prosa
Os maiores logros na prosa do século -IV prodúcense na filosofía. Entre todos os filósofos, sobresaen tres nomes: Sócrates (-470 - -399), Platón (-427 - -347), e Aristóteles (-384 - -322).
Xorden entón os grandes oradores:
Helenismo
En -338 todas as cidades estado gregas, non sendo Esparta, foran conquistadas por Filipo II de Macedonia. O fillo de Filipo, Alexandre Magno, estendeu enormemente o territorio conquistado polo seu pai. A cidade de Alexandría no norte de Exipto converteuse, desde o século -III, no centro destacado da cultura grega.
Poesía grega tardía
Floreceu durante o século -III:
Outros xéneros
miniatura|200px|right|Columna en caracteres [[Maiúsculas|unciais do texto de Esdras da Septuaginta.]]
Unha das máis valiosas contribucións do período helenístico foi a tradución do Antigo Testamento ao grego. A súa redacción levouse a cabo entre os anos -250 e -150, en Alexandría. Chámana Septuaginta. Este nome de Setenta débese a que a tradición xudía, recollida atribúea a súa tradución a 72 sabios xudeus (seis de cada tribo) en 72 días.
Época romana (146 - 395)
En -146 Roma conquista Grecia e convértea nunha provincia do Imperio romano primeiro e do Imperio Romano de Oriente despois.
Historiadores
Os historiadores máis significativos da época posterior a Alexandre o Grande foron: miniatura|Manuscrito [[Bizancio|bizantino do século XII no que está escrito o xuramento hipocrático en forma de cruz. Biblioteca Vaticana.]]
Novela bizantina
Desenvolveuse durante os séculos II e III, aínda que a datación exacta das obras é controvertida.
Outros xéneros
O médico Galeno (131-201) é o personaxe máis significativo da Medicina antiga logo de Hipócrates, que estableceu as bases da medicina no século -V.
Literatura bizantina (395-1453)
miniatura|Comezo do [[evanxeo de Lucas nun manuscrito bizantino de principios do século XI.]] A literatura bizantina é a escrita en grego medieval, durante a hexemonía do Imperio bizantino. É expresión da vida intelectual da parte helenizada do Imperio romano de Oriente durante a Idade Media cristiá. Combina civilización grega e cristiá sobre o fundamento común o sistema político romano, situado na atmosfera intelectual e etnográfica do Oriente Próximo.
A literatura bizantina parte de catro elementos culturais distintos: o grego, o cristián, o romano e o oriental, cuxo carácter combinar. A imaxinación oriental envolve as achegas da cultura intelectual helenística, a organización gobernamental romana e a vida emocional do cristianismo.
Literatura grega moderna (posterior a 1453)
miniatura|Exemplo contemporáneo de antiga escritura grega.
A literatura grega moderna é aquela escrita en grego moderno desde o século XV.
Literatura contemporánea
miniatura|[[Epitafio na tumba de Nikos Kazantzakis. Tradución: Non espero nada, non temo nada, son libre.]] No século XIX, coa independencia de Grecia, prodúcese un renacemento da súa literatura:
Xa no século XX:
Rendal de Abaixo, Rendal, Arzúa
Rendal de Abaixo é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 9 eran mulleres.
Kesennuma
Kesennuma (気仙沼市, けせんぬまし, Kesennuma-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e ó extremo nordés da prefectura, e ó nordés da illa de Honshū. Ten 226,67 km² de superficie e unha poboación de 63.641 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 281 h/km².
O concello de Kesennuma limita cos concellos de Minamisanriku, de Tome (son da prefectura de Miyagi); de Fujisawa, de Ichinoseki e de Rikuzentakata (son da prefectura de Iwate).
Francisco Rodríguez Adrados
Francisco Rodríguez Adrados, nado en Salamanca o 29 de marzo de 1922 e finado en Madrid o 21 de xullo de 2020, foi un filólogo, helenista e académico español.
Traxectoria
Nado en Salamanca o 29 de marzo de 1922. Licenciado en Filoloxía Clásica en 1944 pola Universidade de Salamanca; doutor dous anos despois, en 1946, pola Universidade Complutense de Madrid; Catedrático de Grego no Instituto Cardeal Cisneros de Madrid en 1949; en 1951, en Barcelona, catedrático da súa Universidade e da Complutense, en 1952 até 1988. Dirixiu o Departamento de Grego da UNED entre 1972 e 1976 da que foi catedrático (emérito) e Presidente de Honra da Sociedad Española de Estudios Clásicos (SEEC) e da Sociedad Española de Lingüística. Foi director das revistas Emerita e Revista Española de Lingüística, da colección de clásicos gregos e latinos Alma Máter, que publicou o CSIC. Gran colaborador en xornais como o ABC ou El Mundo.
Experto en Lingüística indoeuropea e membro do CSIC, no que é director do maior proxecto lexicográfico dun dicionario grego-español DGE, tras o LSJ. Foi tamén autor, conxuntamente con Alberto Bernabé e Julia Mendoza, do Manual de lingüística indoeuropea (1995-1998) en tres volumes. (ISBN 84-7882-193-7)
Ingresou na Real Academia Española o 21 de xuño de 1990 (cadeira d), tomando posesión o 28 de abril do ano seguinte; e na Real Academia da Historia en febreiro de 2004. Foi membro da Academia de Atenas e da Academia Arxentina das Letras. En 2012 recibiu o Premio Nacional de Letras.
Emilia Estévez Villaverde
Emilia Estévez Villaverde, nada en Ponteareas en 1921 e finada en 2000, foi unha escritora galega.
Lingua laz
A lingua laz (ლაზური ნენა, lazuri nena; ლაზური ენა, lazuri ena, ou ჭანური ენა, ç̌anuri ena, ou tamén chanuri ena) é unha lingua kartveliana falada polo pobo laz, que habita na costa sur do mar Negro. Estímase hai que arredor duns 20 000 falantes nativos de laz en Turquía, nunha franxa de terra que se estende dende Melyat até a fronteira xeorxiana (oficialmente chamada Lazistán até 1925), e arredor duns 2 000 en Xeorxia.
Emilia Estévez Villaverde
Traxectoria
A súa obra situase fóra dos circuítos comerciais, era a propia autora a que autoeditaba os seus libros e tamén os distribuía en diversas librerías de Vigo e a súa contorna, e representa unha literatura de corte popular e tradicional.
Concurso escolar Emilia Estévez Villaverde
O Museo de Pontevedra convoca anualmente o Concurso escolar Emilia Estévez Villaverde para fomentar a escritura entre os rapaces galegos.
Moita Leria
Moita Leria, orixinariamente chamado Verbatin, é un grupo de rock da zona de Noia que deu o seu primeiro concerto no 2006.
O Xabarín Club ten o videoclip "1994", que é obra deste grupo.
Porque no mundo mengou a verdade
Porque no mundo mengou a verdade é o primeiro álbum de estudio do cantautor galego Xosé Quintas Canella. Foi publicado en 1978, polo selo Novola.
Maurice Blanchot
Maurice Blanchot, nado en Quain, preto de Devrouze (Saona e Loira) o 22 de setembro de 1907 e finado en Le Mesnil-Saint-Denis (Yvelines) o 20 de febreiro de 2003, foi un escritor, crítico literario e intelectual francés.
Traxectoria
Estudou filosofía na Universidade de Estrasburgo onde coñeceu a Emmanuel Levinas. Foi amigo de Bataille, e máis tarde de Michel Foucault e Derrida (que lle dedicou un gran libro e varios textos famosos). Escribiron, tamén, sobre el, Jean-Paul Sartre e Roland Barthes.
Mantivo na súa xuventude posicións conservadoras, quizais pola súa orixe familiar, mais Blanchot cambiou radicalmente de posición xa antes da segunda guerra mundial.
Colaborou en moitas revistas como crítico agudo e de enorme claridade, xa dende 1941; un terzo das recensións que escribiu ata 1944 foron recolleitas en Falsos pasos. Logo da súa morte, cerca dos cen anos, as restantes foron recuperadas en Chroniques littéraires (2007), groso volume do cal só media ducia de mostras viran a luz en congresos, entre 1999 e 2003. A súa lectura supón un modo inmediato de entrar no seu mundo expresivo.
Os seus relatos literarios son abstractos e evasivos: Thomas l'Obscur (1941), L'Arrêt de mort (1948), Aminadab, (1942) e Le Très-Haut (1949); nalgún deles, como no terceiro, transparentase o eco de Kafka. Tardiamente, en 1981, reuniu todos os escritos dispersos sobre o escritor checo: De Kafka a Kafka, pois, como dixo, "o que Kafka nos da, don que non recibimos, é unha sorte de combate da literatura pola literatura, combate cuxa finalidade se nos escapa e que ao mesmo tempo é tan familiar coma estraño".
Os libros de Blanchot divídense en tres xéneros: obra crítica, obra de ficción e escritura fragmentaria, esta última formada só por dúas obras maiores: Le pas au-delà, aparecido en 1973, e L'ecriture du désastre, en 1980.
A obra crítica comprende Faux pas, La part du feu, L'espace littéraire, Le livre à venir, L'entretien infini, L'amitié.
Na obra de ficción cabe distinguir dúas épocas, a das grandes novelas e, a continuación, a dos 'relatos'. Esta última distinción, entre novelas e relatos, non é soamente retórica, pois para Blanchot é fundamental, polo seu propio achegamento ao material literario; de feito, o segundo toca máis a súa experiencia vital no pasado remoto como escritor.
Attack on Memory
Attack on Memory é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Cloud Nothings, publicado o 24 de xaneiro de 2012 a través do selo Carpark Records. O disco foi producido por Steve Albini e gravado no seu estudio Electrical Audio de Chicago. O álbum é o primeiro en incluír a Dylan Baldi como membro permanente e compositor, e destaca polo seu son pesado e cancións escuras, partindo do power-pop das súas edicións anteriores.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Cloud Nothings.
Anaram Au Patac
Anaram Au Patac (AAP) defínese como un movemento de esquerda revolucionaria de Occitania. É unha organización marxista partidaria de construír unha sociedade nova, baseada na autonomía local, a cultura, a repartición das súas riquezas, a xustiza social e a solidariedade internacional. Anaram Au Patac da apoio a toda iniciativa que consista no recoñecemento do occitano como lingua oficial así como ao recoñecemento de Occitania como nación, ao dereito de autodeterminación e a unha sociedade sen clases, polo que o lema da organización é “volem viure i decidir per aquest país” (queremos vivir e decidir por este país). Rexeitan a democracia capitalista actual e loitan por unha verdadeira democracia sen inxustizas nin a nivel económico nin por causas discriminatorias.
Realizan accións como manifestacións e xuntanzas occitanistas, pero baséanse moito na loita revolucionaria e contra a represión, como amosan cos seus abundantes comunicados dirixidos a Robert Arricau, preso político desta organización, ou tamén con manifestacións e comunicados contra a precariedade e o capital. Tamén teñen realizado ou participado nalgúns actos de carácter internacionalista como algúns a favor da loita zapatista en Chiapas ou outras contra a guerra, ou con outras nacións como Quebec, Euskal Herria, os Países Cataláns e outras. O local de reunión da organización é a Tor deu Borrèu, en Pau, Bearn. Este é o centro social dos militantes, onde se fan bailes gascóns, concertos de punk-rock para xente nova, creación de bandeiras e bufandas para os manifestantes, xuntanzas antifascistas ou charlas de apoio aos presos ou ás vítimas da represión policial. Este local tamén é autoxestionado pola organización, xa que ten servizo de cafetería e recóllense cartos en festas e pódese falar occitano, catalán e éuscaro, tres idiomas que se entenden neste local. A parte disto, Anaram Au Patac ten unha revista sobre o que eles chaman ”un occitanismo radicalmente de esquerdas, aberto a debates sobre sociedade e política en Occitania e no mundo en xeral”, nomeada Har/Far.
Pleuródiros
Os pleuródiros ou pleurodiros (Pleurodira) son unha suborde de tartarugas do hemisferio sur que se identifican pola súa maneira de volver o pescozo para dar volta á súa cabeza na cuncha. Estas tartarugas deben dobrar o seu pescozo sobre o lado, formando un S horizontal, máis ca dobralo cara arriba no plano vertical da cobertoira directamente sobre a columna vertebral, como fai a outra suborde dos Testudines, a dos criptódiros. O funcionamento das queixadas tamén serve para distinguir estas dúas subordes.
Distribución
Entre as familias, a que ten representantes na actualidade (Chelidae) vive en rexións coma Suramérica, Australia e Nova Guinea. As especies da superfamilia Pelomedusoidea atopámolas no continente africano e en Norteamérica. Esta distribución e a dos fósiles, nesta suborde, explícase pola deriva continental.
Taxonomía
Suborde Pleurodira
Sistemática
A clasificación presentada aquí é a de Maylan e Ganko (1997) e Lapparent de Broin (2000). —o Casichelydia |--o Cryptodira Dumeril & Bibron, 1835 `--o Pleurodira `—o ... |--o Chelidae | |--o Chelodininae'' | `--o |    |--o Hydromedusinae |    `--o Chelidinae `--o Pelomedusoides Cope, 1868 |--o †Araripemydidae Price, 1973 `--o Pelomedusoidea Cope, 1868 |--o Eusarkiidae |--o Pelomedusidae `--o Podocnemoidea Cope, 1868 |--o †Bothremydidae Baur, 1891 `--o Podocnemidae Cope, 1868 `--o ... |-- Podocnemis `--o Erymnochelyinae
Estas subordes inclúen as famiias de tartarugas seguintes:
Rally Ribeira Sacra
miniatura|dereita|Rally Ribeira Sacra 2016 O Rally Ribeira Sacra é unha proba de rally que se celebra anualmente dende 2012 nos arredores do concello de Nogueira de Ramuín (Ourense), organizada pola Escudería Luintra e é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally. Víctor Senra é o piloto máis laureado da proba, con tres vitorias, seguido de Iván Ares con dúas.
Epixenética
A epixenética é, nun sentido amplo, o estudo dos factores non xenéticos que interveñen na determinación do desenvolvemento dun organismo, desde o cigoto ata a forma adulta e a senescencia. Máis especificamente, en xenética, a epixenética é o estudo da regulación herdable da expresión xénica ou fenotipo celular causada por factores que non provocan cambios na secuencia de nucleótidos do ADN. Dese feito procede o nome desta disciplina: epi- (do grego επί, encima) -xenética. O termo foi acuñado por C. H. Waddington para referirse ao estudo das interaccións entre os xenes e o ambiente que se producen nos organismos. Os factores epixenéticos causan modificación relevantes de tipo funcional no xenoma, pero sempre sen afectar á secuencia nucleotídica. Estes factores non xenéticos fan que os xenes do organismo se comporten (ou "se expresen") de forma diferente. Exemplos destes cambios son a metilación do ADN e a modificación de histonas, que regulan a expresión xenética de xenes que non sufriron cambios na súa secuencia. Ademais, hai probas concluíntes de que estes cambios son herdables, é dicir, pasan de pais a fillos, xa que poden permanecer na célula despois de experimentar sucesivas mitoses e perdurar durante moitas xeracións.
Dhyan Chand
Dhyan Chand, nado en Allahabad o 29 de agosto de 1905 e finado Delhi o 3 de decembro de 1979, foi un xogador de hóckey sobre herba indio, un dos mellores xogadores da historia do deporte. Foi coñecido polas súas extraordinarias proezas goleadoras, e gañou tres medallas de ouro olímpicas en 1928, 1932 e 1936, nunha época en que a India dominou o deporte. A súa influencia estendeuse alén desas vitorias, posto que o país gañou o campionato olímpico de hóckey en sete das oito olimpíadas entre 1928 e 1964. Crese que logo de que a India derrotase a Alemaña na final olímpica de 1936 por 8-1, Adolf Hitler ofreceu a Chand un posto sénior no exército alemán, o que este rexeitou.
Coñecido como O mago (The Wizard ou The Magician  ) do hóckey polo seu soberbio control da bóla, Chand xogou internacionalmente entre 1926 e 1949; marcou 570 goles en 185 partidos segundo a súa autobiografía, Goal. O Goberno da India concedeu a Chand o terceiro honor máis alto para un civil, o Padma Bhushan, en 1956. O día do seu nacemento, o 29 de agosto, celébrase anualmente na India o Día Nacional dos Deportes.
Legado
miniatura|Estatua de Dhyan Chand no outeiro Sipri, Jhansi Dhyan Chand continúa a ser unha figura lendaria no hóckey indio e mundial. As súas habilidades foron glorificadas en varias historias e anécdotas apócrifas.
Epixenética
En 2011, demostrouse que a metilación do ARN mensaxeiro ten un papel fundamental na homeostase enerxética do organismo. Na obesidade asociada ao xene FTO está implicada a desmetilación da N6-metiladenosina no ARN. Isto abre unha grande expectativa no campo da epixenética do ARN.
Dhyan Chand
Legado
O premio máis importante na india ao mérito deportivo é o premio Dhyan Chand que se outorga anualmente dende 2002 a figuras deportivas que non só contribuíron ao deporte durante a súa carreira senón tamén despois da súa retirada. O Estadio Nacional de Delhi foi rebautizado como Dhyan Chand National Stadium en 2002 na súa honra.
Epixenética
Recentes estudos sobre irmáns xemelgos tanto monocigóticos coma dicigóticos proporcionaron tamén evidencias de influencia epixenética nos humanos.
Dhyan Chand
Legado
Un internado da Universidade Musulmá Aligarh, da que foi alumno, recibiu o seu nome.
Epixenética
Orixe do termo
miniatura|dereita|Mecanismos epixenéticos. O termo epixenética (como en "paisaxe epixenética") foi orixinalmente acuñado por C. H. Waddington en 1942. Cando Waddington acuñou o termo non se sabía case nada da natureza física dos xenes e o seu papel na herdanza; el usouno como un modelo conceptual de como os xenes poderían interaccionar co que os rodea para producir un fenotipo.
Dhyan Chand
Legado
O goberno da India emitiu un selo conmemorativo en honor de Chand. Foi o primeiro xogador de hóckey indio que recibiu esa honra.
Epixenética
Orixe do termo
Robin Holliday definiu epixenética como "o estudo dos mecanismos de control temporal e espacial da actividade xénica durante o desenvolvemento de organismos complexos." Neste sentido a epixenética pode usarse para describir calquera cousa distinta da secuencia do ADN que inflúe no desenvolvemento dun organismo.
O uso moderno da palabra en moitos contextos científicos é máis restrinxido, e refírese aos caracteres herdables (ao longo das sucesivas divisións celulares e ás veces transxeracionalmente) que non implican cambios na secuencia de ADN subxacente.
Aplicacións
Dependendo da disciplina biolóxica, o termo epixenética ten distintos significados:
A epixenética é o estudo de modificacións na expresión de xenes que non se encontra na secuencia do ADN e estas modificacións son herdables. Unha das fontes de maiores modificacións dos xenes é o ambiente, que pode afectar a un ou varios xenes con múltiples funcións. Por medio da regulación epixenética pódese observar como é a adaptación ao medio ambiente dada pola plasticidade do xenoma, o cal ten como resultado a formación de distintos fenotipos dependentes do medio ambiente ao que se expoña o organismo. Estas modificacións que se dan presentan un alto grao de estabilidade e ao ser herdables isto permite que se poidan manter nunha liñaxe celular por moitas xeracións. Isto é importante xa que cando hai erros nas modificacións se poden xerar doenzas que perduren nunha familia por moito tempo.
A regulación epixenética pode darse por cambios na conformación da cromatina debidos á interacción desta coas histonas. Este é un nivel chave de regulación, xa que o estado no que está a cromatina determina o momento, o lugar e a forma en que un xene pode expresarse ou non expresarse. Se o grao de condensación dunha rexión da cromatina é alta os elementos de transcrición non poden acceder a esa rexión do ADN e o xene non se trranscribirá; é dicir, o xene é silenciado. Pero se a cromatina non está condensada os activadores de transcrición pódense unir ás rexións promotoras para que teña lugar a transcrición do xene. Esta é unha das formas de regulación do xenoma. Determinouse que hai tres procesos epixenéticos de regulación: metilación do ADN, modificación das histonas e efecto dos ARN pequenos non codificantes.
Xenética do desenvolvemento
A estrutura molecular interna dos cromosomas dividiuse en tres capas:
1. Xenes codificadores de proteínas: Son os depositarios básicos da herdanza.
2. Xenes non codificadores: Estes xenes son importantes para a herdanza e o desenvolvemento de enfermidades e orixinan ARN activos, que alteran o funcionamento dos xenes codificadores.
Vincentas Sladkevičius
Vincentas Sladkevičius, nado o 20 de agosto de 1920 en Žasliai e finado o 28 de maio de 2000 en Kaunas, foi un eclesiástico católico latino lituano, arcebispo de Kaunas entre 1989 e 1996, e cardeal dende 1988.
Epixenética
Xenética do desenvolvemento
3. Capa epixenética da información: Factores que non alteran a secuencia do ADN pero inflúen na súa expresión. É fundamental para o desenvolvemento, o crecemento, o envellecemento e o cancro. Os mecanismos epixenéticos poden integrar sinais xenómicos e ambientais para controlaren o desenvolvemento dun fenotipo particular, polo que están intimamente ligados coa plasticidade fenotípica e a saúde.
Vincentas Sladkevičius
Traxectoria
Vincentas Sladkevičius naceu en Žasliai (Kaišiadorys) o 20 de agosto de 1920, sendo o menor dos cinco fillos que tiveron Mykolas Sladkevičius e a súa dona Uršule Kavaliauskaite (os outros foron Ona, Emilija, Jonas e Marija). Logo de estudar no seminario de Kaunas e na Facultade de Teoloxía da Universidade Vytautas Magnus, foi ordenado sacerdote o 25 de marzo de 1944. A continuación, exerceu o seu ministerio pastoral en Kaišiadorys até 1959, ademais de exercer de profesor e director de estudos no seminario de Kaunas.
Epixenética
Xenética do desenvolvemento
As "epimutaciones" (cambios na regulación epixenética), segundo algunhas teorías, darían orixe a moitas doenzas, como a esquizofrenia, ou explicarían as diferenzas entre xemelgos idénticos, que teñen idénticas secuencias de ADN.
Vincentas Sladkevičius
Traxectoria
O 14 de novembro de 1957 Sladkevičius foi nomeado bispo auxiliar sedi datus de Kaišiadorys e bispo titular de Abora. Recibiu a súa consagración episcopal no seguinte 25 de decembro de mans do bispo Teofilius Matulionis. Porén, o goberno comunista do seu país impediulle exercer o seu ministerio, e pasou a residir en Nemunėlio Radviliskis baixo virtual arresto domiciliario entre 1963 e 1982. En 1975 ingresou na Congregación dos Padres Marianos. O 15 de xullo de 1982 foi nomeado administrador apostólico ad nutum Sanctae sedis de Kaišiadorys, e converteuse en presidente da Conferencia Episcopal Lituana o 27 de abril de 1988.
Epixenética
Xenética do desenvolvemento
As variacións epixenéticas controlan a actividade dos xenes; por exemplo, se é alta a concentración de substancia "X", a actividade será alta. O código epixenético está constituído por un sistema de moléculas unidas ao ADN ou ás histonas, un código de histonas gobernaría a expresión dos xenes porque as colas proteicas das histonas catalizan unha gran variedade de adicións químicas, como a adición de acetilos que amplifican a expresión de xenes veciños.
Vincentas Sladkevičius
Traxectoria
O papa Xoán Paulo II creouno cardeal no consistorio do 28 de xuño de 1988, co título de cardeal-presbítero de Spirito Santo alla Ferratella. O mesmo papa nomeouno o 10 de marzo de 1989 arcebispo de Kaunas, permanecendo no cargo até a súa renuncia o 4 de maio de 1996.
En 1998 foi condecorado coa Orde de Vytautas o Grande. Finou en Kaunas o 28 de maio de 2000, e está enterrado na catedral local.
Epixenética
Mecanismos epixenéticos de regulación xénica
Os cambios epixenéticos poden modificar a activación e certos xenes, pero non a secuencia do ADN. Ademais, as proteínas da cromatina asociadas co ADN poden ser activadas ou silenciadas. Este é o modo en que as células diferenciadas nun organismo multicelular expresan só os xenes que son necesarios para a súa propia actividade. Os cambios epixenéticos consérvanse cando a célula se divide. A maioría dos cambios epixenéticos só ocorren durante a vida dun organismo e non pasan á seguinte xeración, pero observáronse casos en que algúns cambios epixenéticos poden herdarse dunha xeración á seguinte. Isto formula a cuestión de se os cambios epixenéticos nun organismo poden ou non alterar a estrutura básica do seu ADN, o que sería unha forma de lamarckismo.
Entre os procesos especificamente epixenéticos están: paramutación, bookmarking, impronta xenética, silenciamento de xenes, inactivación do cromosoma X, efecto de posición, reprogramación, transvección, efecto materno, o progreso da carcinoxénese, moitos efectos dos teratóxenos, a regulación da modificación das histonas e a heterocromatina, e as limitacións técnicas que afectan á partenoxénese e á clonación.
A investigación epixenética utiliza unha gran variedade de técnicas biolóxicas moleculares para intentar comprender os fenómenos epixenéticos, como a inmunoprecipitación da cromatina (e outras variantes), hibridación in situ fluorescente, encimas de restrición sensibles á metilación, e outras. Ademais, o uso de métodos bioinformáticos é tamén moi importante (epixenética computacional).
Entre os mecanismos moleculares que interveñen nos cambios epixenéticos das células os principais son: metilación do ADN, modificación de histonas e o ARN non codificante.