cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mecánica de medios continuos
Posto que as propiedades dos sólidos e fluídos non dependen do sistema de coordenadas elixido para o seu estudo, as ecuacións da mecánica de medios continuos teñen forma tensorial. É dicir, as magnitudes básicas que aparecen na mecánica de medios continuos son tensores, o cal permite escribir as ecuacións nun xeito básico que non varía dun sistema de coordenadas a outro.
Amanecidos
Sinopse
Historia de dez rapaces no punto álxido da xuventude, cando ó lonxe, empeza a divisar la vida adulta. Anacos de vida capturados en secuencias curtas, en distintos escenarios, e sen seguir ningunha estrutura narrativa. "Amanecidos" rexeita a construción tradicional dunha historia. Son lembranzas que chegan á cabeza sen avisar.
Declinación
O termo declinación pode referirse a:
Dorcatragus megalotis
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero. Non se recoñecen subespecies.
Xénero
O xénero foi descrito en 1894 polo zoólogo alemán Theophil Noack, nun traballo publicado en Zoologischer Anzeiger, 17: 202.
Especie
A especie describíraa o mesmo ano, un pouco antes, o naturalista tamén alemán Joseph Menges, baixo o nome de Oreotragus megalotis, nun traballo publicado na mesma revista, Zoologischer Anzeiger, 17: 130.
Xénero
Dorcatragus é un termo do latín científico formado pola unión dos elementos dorca- e -tragus, tirados de substantivos do grego antigo. O primeiro é unha adaptación de δορκάσ dorkás, 'gacela', e o segundo de τράγος trágos, "bode", "cabrón". Literlamente, 'gacela-bode'.
Especie
O epíteto específico, megalotis, está formado así mesmo pola unión de dous elementos derivados do grego antigo, megal-, calco de μεγαλ-, derivado de μέγας, μεγάλη, μέγα mégas, megálē, méga, 'grande', e -otis, de οὗς ὠτός oús, ōtós, 'orella'. Literalmente, 'de orellas grandes'.
Nome vulgar
En practicamente todas as linguas modernas adoptouse o nome beira, derivado do seu nome en somalí, beyrac.
Aparencia xeral
Os beiras son antílopes de pequeno tamaño, aínda que máis grandes que os dicdics, de corpo delicado e compacto, con silueta gacelina, con patas longas, sen cristas no curuto da cabeza, lombo arredondado e ancas máis altas que a cruz, e coas orellas enormes, a diferenza dos outros membros da tribo. A pelaxe é mesta e áspera, de coloración xeral parda amarelada agrisada en cabeza, pescozo e lombo, cunha banda máis escura nos flancos, separando as partes inferiores, máis claras, coas axilas e as inguas brancas. A cola é curta e moi poboada de pelo. Os pezuños son moi curtos, e presentan unha almofada ancha e grosa, elástica, na súa parte interna (que lles facilita camiñar polas rochas onde habitan). Só os machos presentan cornos, que son rectos, pequenos e rematados en punta e se presentan claramente separados. Presentan glándulas preorbitais e nos pezuños, e carecen de glándulas inguinais. As femias son similares aos machos, pero sen cornos e lixeiramente máis grandes e pesadas ca eles.
Dimensións
Lonxitude de cabeza e tronco entre os 80 e os 86 cm; cola, de 6 a 7,5 cm; alzada (altura na cruz), de 50 a 60 cm. Lonxitude dos cornos, de 9 a 13 cm. Peso, entre os 9 e os 11,5 kg.
Hábitat
Os beiras habitan frecuentan en ladeiras rochosas ou pedregosas, en lugares onde a vexetación dominante é unha estepa arborada, con acacias e matogueiras. En Somalilandia, en moitos sitios encóntranse en outeiros planos con ladeiras pedregosas empinadas.
Distribución
É unha especie endémica das áridas terras do nordeste de África; encóntrase no extremo sur de Djibuti, estendéndose cara ao sur, polo norte de Somalia e o extremo nordeste de Etiopía. A parte principal da súa área de distribución encóntrase no norte de Somalia (Somalilandia), desde a fronteira con Djibouti, ao leste cara a Puntlandia. A súa presenza en Djibuti confirmouse en 1993.
Costumes
Os beiras son máis activos no serán e na noite, descansando nas horas centrais do día. Son extremadamente cautelosos e alármanse diante da menor perturbación, grazas a súa excelente audición, fuxindo a gran velocidade a través das rochas ou dos pedregais, saltando con axilidade de rocha en rocha nun terreo moi inclinado. Están adaptados ao clima árido e non necesitan auga, que a obteñen das plantas das que se alimentan. Son predominantemente comedores de ramallos e follas, pero tamén pacen cando encontran herba. Viven solitarios, ou en parellas, ou en pequenos grupos familiares (sempre cun só macho), pero se documentaron grupos máis grandes, probabelmente resultado da reunión de varios grupos familiares.
Reprodución
A xestación dura seis meses, e só se rexistraron partos en abril, no apoxeo da temporada de chuvias. Nos partos nace unha soa cría.
Depredadores
As hienas, os caracais e os chacais son os principais depredadores do beira pero, se na zona onde se encontran hai leóns e leopardos, tamén os cazan.
Status
Os beiras soportan un baixo nivel de caza por parte do home, porque o seu pequeno tamaño, a súa extremada cautela e o seu case inaccesíbel hábitat rochoso permítelles soportar a presión cazadora. Pero o sobrepastoreo, a seca e a corta de matogueiras de acacia para a produción de carbón vexetal son as súas maiores ameazas. Por iso a Unión Internacional para a Conservación da Natureza cualifica o seu status de VU (vulnerábel). En Djibuti é un animal raro, pero pénsase que non está en perigo, e o seu status en Etiopía é actualmente descoñecido, xa que o último rexistro data de 1972.
Midalja għall-Qadi tar-Repubblika
A Midalja għall-Qadi tar-Repubblika (Medalla polo Servizo á República) é unha medalla da República de Malta. A medalla é entregada polo Presidente de Malta, coa aprobación do Primeiro Ministro de Malta, por servizo á República de Malta. O premio é entregado a cidadáns malteses e organizacións, mais tamén pode ser entregado a estranxeiros con méritos recoñecidos. Non máis de dez cidadáns poden recibir a medalla nun ano. Pode ser entregada a título póstumo.
Os premiados coa medallan reciben tamén o título post-nominal M.Q.R.
Léna Soler
Léna Soler, nacida o 15 de xuño de 1966 en Constantina, Alxeria, é unha enxeñeira en física, epistemóloga e doutora en filosofía francesa.
Profesora do Instituto universitario de formación do profesorado, IUFM, de Lorena, responsábel do proxecto "Estudar es ciencias baixo o ángulo das prácticas científicas", corresponsábel da área "Historia e filosofía das ciencias" e redactora xefe adxunta da revista Philosophia Scientiae.
É membro asociado da Unidade mixta de investigacións (UMR) 8590, Instituto de Historia e de Filosofía das Ciencias e das Técnicas de París.
Traxectoria
A profesora Soler ten unha dupla formación en física e en filosofía. Recibiu, en 1990, o título de enxeñeira en física dos materiais na FIUPSO (Formation d’Ingénieur de l’Université Paris-Sud Orsay), e obtivo, en 1997, o diploma de doutora en historia e filosofía das ciencias na Universidade de París I.
A súa área de investigación é a filosofía da física, que practica en estreita conexión coa historia da física.
Os seus estudos de historia da física abarcan desde a prehistoria aos comezos da física cuántica no século XX e, máis recentemente, sobre certos episodios de física de partículas nos anos 60-70.
Estes estudos servíronlle para progresar nas cuestións filosóficas fundamentais que unifican as súas investigacións particulares: a aparición de novidades en física e a natureza específica da física.
Actualmente Léna Soler está ocupada nun programa de investigación que ten dúas caras. Dunha banda, caracterizar certas estratexias típicas da física (este traballo polo momento céntrase no caso particular das prácticas que teñen lugar na física de partículas) e, doutra banda, de facer un balance, a base dunha visión retrospectiva dalgunhas décadas, do xiro práctico en filosofía das ciencias, en particular das ensinanzas que se poden tirar desde o punto de vista da especificidade da física comparada coa doutras actividades e realizacións humanas. Ao final, a ambición é unha modelización que, sen pretender que sexa universal, transcenda os casos singulares e capte os trazos sobresaíntes característicos da física.
Cristina Sánchez-Andrade
Cristina Sánchez-Andrade, nada en Santiago de Compostela o 5 de abril de 1968, é unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Filla de nai inglesa e pai galego, Sánchez-Andrade é licenciada en Dereito e en Ciencias da Información. É colaboradora habitualmente en prensa, por exemplo no diario El País, e fai crítica literaria e tradución. Vive en Madrid onde dá clases na universidade (Profesora Asociada de Literatura na Universidade Complutense -Facultade de Ciencias da Información-) e escribe.
Parte da súa obra está inspirada na tradición oral.
En 2014 foi autora convidada na Hawthornden International Retreat for Writers en Escocia, en 2017 en Villa Sarkia (Finlandia), en 2018 en OMI (Translation Lab. Ledig House. Nova York). en 2019 en Air-Artist in Residence (Krems an der Donau. Austria).
Novelas
miniatura|Con [[Inma López Silva en 2022]]
Liñeiro, Irixoa, Muras
Liñeiro é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Makarios Mavrogiannakis
Makarios (en Μακάριος), nado como Georgios Mavrogiannakis (en Γεώργιος Μαυρογιαννάκης) en Charakas (Illa de Creta) en 1968, é un eclesiástico ortodoxo grego, dende 2013 arcebispo de Qatar.
Traxectoria
Chegou a Xerusalén en 1980, estudando na escola patriarcal. En 1986 entrou na vida monástica e en 1987 foi ordenado diácono. En 1992 foi ordenado sacerdote, e en 1993 nomeado arquimandrita, e posteriormente continuou os seus estudos teolóxicos en Belgrado até 1995. Á súa volta a Xerusalén, foi profesor na escola patriarcal de Sión, vigairo en Gaza e hegúmeno en Al-Fuhais.
O Freixeiro, Labrada, Abadín
O Freixeiro é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Makarios Mavrogiannakis
Traxectoria
En 2004 foi nomeado gardián (επίτροπος) do patriarca en Qatar. Alí encargouse da posta en marcha da construción da catedral dos santos Isaac e Xurxo en Doha. Ademais de exercer as labores pastorais para a comunidade ortodoxa qatarí, en 2011 cursou estudos de posgrao en Liturxia na Universidade de Belgrado.
O 19 de febreiro de 2013 foi nomeado arcebispo de Qatar, recibindo a consagración episcopal o 25 de febreiro.
Richard Stallman
Traxectoria
Stallman licenciouse en Física pola Universidade Harvard en 1974. Durante a carreira traballou no Laboratorio de Intelixencia Artificial do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde aprendeu a deseñar sistemas operativos. Escribiu o primeiro editor de textos extensíbel Emacs en 1975 e contribuíu para a investigación en intelixencia artificial.
En xaneiro de 1984 deixou o MIT, e farto do que el consideraba un abuso por parte da industria do software, anunciou a varios grupos de Usenet a súa intención de crear un sistema operativo completamente libre. De seguida publicou o Manifesto GNU, e creou a Free Software Fundation (“Fundación Software Libre” en inglés) para a coordinación dos esforzos para a creación do sistema operativo libre GNU.
Dende 1991, ano no que recibiu o premio Grace Hopper Award que entrega a Association for Computing Machinery por Emacs, foi nomeado doutor honorario de varias universidades de todo o mundo e recibiu numerosos premios. É o autor, ademais, da licenza Licenza Xeral GNU e dende mediados da década de 1990 lidera de forma activa o movemento polo software libre, tanto no desenvolvemento de aplicacións coma na divulgación dos ideais en que se basea o movemento.
En setembro de 2019 dimitiu do Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory asociado ó MIT e como presidente da Free Software Foundation trala controversia xurdida da publicación dun fío correo electrónico no que facía varias declaracións sobre as acusacións de tráfico de menores a Jeffrey Epstein.
Fernando Iglesias
Traxectoria
Comezou a debuxar profesionalmente cara ao ano 1987, no suplemento universitario do Correo Galego. Aínda que traballou na publicidade e ilustrou libros, sobre todo considérase debuxante de bandas deseñadas, que veu publicando en varias fanzines, diarios e revistas (O Correo Galego, Diario de Pontevedra, Xornal de Galicia, Revista Compostelán, Injuve, Zona 84, Elipse, NSLM, 2veces Breve, Fronte Comixario, Barsowia, BD Banda...) dende os primeiros anos 90.
Obra
Entre as obras que tiveron certa repercusión están GORKA (1998, en colaboración con Carlos Portela e Sergi Sanjulián, para Planeta de Agostini Cómics) e IMPRESIONES DE LA ISLA (1993-1994, con Carlos Portela para Camaleón Ediciones, coa que obtivo tres nomeamentos no Salón Internacional de Banda Deseñada de Barcelona de 1994; dous ó mellor autor revelación e un ó mellor guión). Esta última obra recuperaríaa máis tarde no Diario de Pontevedra como páxina dominical, formato e xornal no que tamén publicou O cinema de papel. Tamén publicou durante dez anos (e un máis no Xornal de Galicia) unha viñeta diaria de carácter político coa firma de Orballo.
Colabora activamente na revista satírica Retranca e a infantil Fiz. Dende o 2012 traballa como mestre na primeira Escola Profesional de Banda Deseñada e ilustración de Galicia, coñecida como O Garaxe Hermético e fundada por Kiko da Silva no mesmo ano.
En 2014 publicou unha adaptación a banda deseñada do relato Dedalus en Compostela de Vicente Risco.
Cocido galego
miniatura|O [[cocido de Lalín, o cocido galego con máis sona.]] miniatura|Parte cárnica do cocido galego. O cocido galego é a maneira en que se prepara en Galicia o cocido. Este prato, no que o porco é o principal protagonista, adoita comerse a finais do outono e durante todo o inverno, e é moi fecuente na época do entroido.
Tradicionalmente preparábase en épocas de moito frío, utilizando ingredientes procedentes da mata do porco.
Outro nome co se coñece o prato é o de cocido do entroido, e estaba estreitamente ligado á coresma. Así, este cocido servía como despedida ao consumo de carne. Era un xantar farturento, no que era adoito convidar á mesa a toda a familia.
Características
O cocido é unha das receitas con carne máis famosas do outono e o inverno. Algunhas das cazolas onde se prepara son as máis grandes das que hai nas cociñas de todas as casas. Os seus ingredientes son un bo surtido de verduras: verzas, ou grelos, ou nabizas, ou repolo, segundo a época do ano. Todo iso adubado cun pouco de unto, e cunhas boas patacas galegas (por exemplo, de Coristanco ou da Limia), garavanzos e distintas variedades de chourizo (de carne ou de cebola). O ingrediente máis importante son as diferentes partes do porco: lacón, orella, cachucha, costela, lingua, fociño e rabo. Tamén se acompaña adoito cunha boa carne de tenreira galega, e unha galiña ou un polo.
É unha exaltación da mata do porco, unha das tradicións que aínda persisten en Galicia. O domingo anterior ao entroido celébrase a feira do cocido de Lalín.
Condesa de Pardo Bazán
Emilia Pardo Bazán semella que non era moi partidaria dos cocidos, xa que na sección "Cocidos" da súa obra La Cocina española antigua só fala, nas súas escasas tres páxinas, do cocido ó puchero español e dun cocido veracruzano. No "español", que é o que nos interesa aquí, di que «o indispensábel para un cocido mediano é: un anaco proporcionado de boi ou vaca, touciño, óso con medula, cenoura e charouvía», aínda que engade máis tarde que «as verduras e os garavanzos bótanse na ola primeiro, e as carnes e o touciño, unha hora despois». Tamén opina que «á vontade engádense xamón, cóbado [suponse que de porco, usa o termo codillo], galiña, chourizo, ósos de vaca, de boi e tenreira, rabo e orella de porco, mans de tenreira etc.» e que «as patacas [que non mencionara antes] deben coceren á parte, porque enturban o caldo» e que «tamén convén cocer á parte a verdura, coa morcela [outros ingredientes que non mencionara] e o chourizo».
Como podemos ver, pouco porco leva este cocido, sendo como son, segundo vimos no apartado anterior, e veremos despois, as diversas partes do porco son os principais compoñentes do cocido galego.
Picadillo
Manuel María Puga y Parga, Picadillo, tampouco cosidera a existencia dun "cocido gelego" diferenciado do "español" e, aínda que achega algunhas partes do porco, tampouco son demasiadas, especialmente na variedade que el chama cocido triste.
Dada a abundancia destre prato, Picadillo dicía que, coas sobras, se podía darlle un segundo golpe, a roupa vella. E, de persistiren as sobras, aínda podía dárselle unha terceira, a roupa inservíbel.
Julio Camba
O xornalista e escritor vilanovés Julio Camba, ao igual que a Pardo Bazán e o Picadillo, tampouco cosidera a existencia dun "cocido gelego" diferenciado do "español", e tampouco que sexa un prato español. (Hai que ter en conta a ironía deste autor).
Na subsección "Os garavanzos" da sección "A cocina española" do seu libro La casa de Lúculo o el arte de comer, informa de que os garavanzos son a base do cocido ou pucheiro, e que a este cocido adoitamos consideralo un prato nacional. Pero que de nacional non ten máis que os susoditos garavanzos. Nin sequera é orixinal o seu nome, xa que pot ou pucheiro chámanlle os franceses a un prato análogo, o pot ao feu, por non falar da poule au feu; e bollito ou cocido chámanlle os italianos a outro. A idea é meter un pouco de cada cousa nun mesmo recipiente, en vez de cociñar cada cousa por separado, e, á vez, facer con todo iso un prato de sopa, outro de carne e outro de vexetais: é unha idea tan elemental que seguramente todas as amas de casa con moita familia e poucos recursos eonómicos tivérona ao mesmo tempo nas diversas latitudes do mundo. O noso cocido non é, por tanto, máis que a variedade española dun prato universal. Porén (e segue coa súa ironía), en España mesmo, o cocido ten moitas variedades que dependen, en xeral, da flora e da fauna de cada rexión, e sería tan absurdo considerar o cocido galego unha derivación do cocido castelán, como tampouco o cocido castelán unha derivación do andaluz, coa súa pringá, o do catalá coa súa pilota.
Álvaro Cunqueiro
O polifacético Álvaro Cunqueiro, novelista, poeta, dramaturgo, xornalista e gastrónomo, considerado un dos grandes autores da literatura galega e de toda a española do século XX, obviamente destacou no campo da gastronomía.
No seu libro A cociña galega opina que, aínda que nestes tempos corra máis o lacón, sempre se atopará un fato de galegos citándose para xantar un cocido. Como se acostumaba dicir no país, un cocido de crego.
Un bo cocido leva moitas cousas: leva xamón e lacón, leva carne fresca de vitela (o xarrete e a faldra son as mellores), leva touciño e chourizos, leva verdura, que poden ser uns grelos, pero que pode ser tamén repolo, e leva galiña, e tamén leva garavanzos, e patacas, por descontado. E a carne de porco que vai no cocido aínda se lle pode engadir a orella e, se hai costela salpresa, pois costela. E na auga na que se coceu a carne, e pinchando nela un par de chourizos faise unha boa sopa, que pode ser de fideo ou de arroz. Fan falta tres fontes pare servir un cocido, que nunha vai a carne de porco, noutra a galiña coa carne fresca, e noutra as patacas cos chourizos e os garavanzos. Di que aínda lembra cocidos, cando rapaz, na casa dos seus avós, en Riotorto, na vella terra luguesa de Miranda, que viña tamén á mesa outra fonte con castañas cocidas e con elas unha pelota de carne picada co seu ovo duro e o seu allo, e algo picante.
Antes de que chegaran ao país os garavanzos leoneses, antes de que chegaran as patacas (garavanzos e patacas deberon chegar a Galicia nos anos da fame dos séculos XVIII e XIX), o peso do cocido deberon levalo as castañas, e máis os nabos tenros.
Xantar un cocido exixe unha certa calma, e unha certa repartición das substancias no prato. Agora adóitase servir co cocido ensalada de leituga, ou salsa de tomate, ou pementos morróns asados. Supoñamos que o xamón tolera a salsa de tomate, e tamén a galiña e a carne de vaca, pero non tanto o lacón, e menos o touciño, e nada os grelos. Así que é mellor ir picando a carne de porco, coa axuda da verdura e dunha pataca e, cando xa pasaron polo dente as carnes de porco e o chourizo, entón pasará a vacúa, a galiña, a pelota, o repolo, os garavanzos e outra pataca, é o intre de botar a salsa de tomate no mesmo prato, ou os pementos morróns asados, adubiados con sal, aceite e vinagre.
Xa me doín antes da perda que tivo a cociña galega coa desaparición das castañas. Pero o que non xantou un anaco de touciño enfrebado cunhas castañas cocidas, perdeu un dos sabores máis cabais da cociña nosa antiga.
Jorge-Víctor Sueiro
Para Sueiro, discípulo de Cunqueiro, o cocido galego é un prato sublime. Segundo di na súa obra Comer en Galicia, «cómpre facer soar as máis brillantes trompetas ao iniciar o rito do cocido galaico». Aínda que temos serias competencias en case todas as rexións españolas, el réndese a esta nutricia e optimista evidencia, pero o cocido galego pode ser un importante nexo de unión entre as persoas que se reúnen nunha mesa diante del. Así como Camba dicía que os cocidos españois eran variantes dun prato universal, afirma que existen moitas formas do cocido galego, e que as variantes locais responden, sobre todo, da chacinaría que o acompaña. A máis notábel diferenza prodúcese en Ourense, co seu orixinal chourizo de cebola, que acompaña moi ben ás verduras.
Comenta que unha vez un paisano escandalizábase cando incluíu a galiña entre as carnes do noso cocido, pero que a encontra indispensábel se despois se quere facer unha rica sopa. Estes son os toques que debe ter un bo cocido galego, no que el procura ecumenizalo para que abarque todos os ámbitos galaicos: xarrete de tenreira, ósos de cana de tenreira, xamón con óso, lacón salpreso, soá (espiñazo do porco) salpresa, cachucha (incluída a orella), queixada, touciño de freba, galiña, chourizo, chanfaina galega (embutido feito cos pulmóns e outras vísceras do porco que non serven para o chourizo), morcilla de cebola, botelo, patacas enteiras, grelos ou outra verdura e garavanzos.
José Juan Iglesias del Castillo y Díaz de la Serna (Pepe Iglesias)
O gastrónomo, escritor, hostaleiro e xornalista José Juan Iglesias del Castillo y Díaz de la Serna, coñecido como Pepe Iglesias, no seu libro A cociña do inverno, na receita do "cocido de entroido", comeza no introito rocordando a Cunqueiro que, como vimos, dicía que "fan falta tres fontes para servir un cocido", pero el pensa que, se cadra, é demasiado rizar o rizo, e que debe respectarse o servizo individual da sopa, as verduras e a carne, e que sexa o criterio do comensal quen elixa o xeito de as combinaren. Ademais, deste xeito o menú é completo, con tres pratos e cubrindo todos os requistos alimenticios.
O motivo de chamarlle á súa receita "cocido de entroido" foi por mor do entroido de Vilalba e duns amigos que lle pediron consello para faceren unhas xornadas gastronómicas sobre o cocido. E tiveron tanto éxito que a receita quedou bautizada con este nome.
Para un xantar de catro comensais dá as seguintes cantidades dos ingredientes que propón: medio quilo de garavanzos, catro patacas, un feixe de grelos, un cuarto de galiña, medio lacón, media cachucha, un rabo de porco, medio quilo de xarrete de vitela, 174 gramos de touciño entrefebrado e catro chouriozos. Para a elabroración do prato recomenda preparar a véspera todos os ingredientes porque, ao seren bastantes, é doado esquecerse dalgún. Os garavanzos deben estar toda a noite a remollo, mesmo cunha cullerada de bicarbonato de seren de dubidosa calidade, e a carne salggada segundo sexa o seu grao de curado. Os grelos deben escaldarse un par de minutos en auga a ferver para lles quitar un chisco de amargor. Hai que ter en conta que nun codido hai varios ingredientes que teñen tempos de cocción diferentes, e por iso cómpre incorporalos á ola en diferentes fases; primeiro póñense os garavanzos e toda a carne, lévase a ebullicióne báixase o lume para que ferva a modo. De querer respectar o sabor dos chourizos pódense retirar á media hora para que non se desengraxen por completo. Hai quen tamén coce as verduras á parte, pero Pepe, e moitos outros, prefiren o sabor que resulta de todo o cocido conxuntamente. Á hora da cocción póñense as patacas; como todo coce de vagar non nai medo a que se esmiucen e, aínda que hai alguén (como vimos,, a Pardo Bazán) que opine que deben cocerse por separado para non entrurbar o caldo, de facerse a modiño non é demasiado grave e quedan deliciosas. Ao final póñense as verduras, que deben cocer unha hora a lume lento, xa que logo, o cocido debe estar facéndose cando menos tres ou catro horas.
A diferenza doutros guisos, o cocido non precisa repousar e pódese comer sen máis. Primeiro hai que escorrer todo o caldo. Unha vez a ola limpa de líquido sácase a verdura, que estará enriba, e colócase nunha fonte coas patacas, os garavanzos e os chourizos. Noutra fonte irá a carne, aínda que tamén é correcto poñer nesta bandexa os garavanzos. Hai quen pon como gorninción salsa de tomate. Iglesias non é partidario, xa que enturba o sabor do cocido.
O cocido de entroido
O cocido galego é o prato máis representativo do entroido, e ten a súa orixe hai séculos, que algúns expertos relacionan coa adafina dos xudeus, un cocido a base de garavanzos e carne de cordeiro cociñada en ola de barro. Isto remóntase ao século -X. Pero o porco chegou para revolucionar a alimentación e a vida galega e transformou o prato por completo. O porco é a base do cocido, o ingrediente principal, como quedou dito. O secreto do cocido, está, sen dúbida, na calidade dos seus ingredientes, criados e cultivados na mellor terra. O lacón e os chourizos son a esencia do prato. O primeiro xa se coñecía no ano 1619, e na actualidade é a zona de Lugo a que ten fama de producir o mellor lacón, e as principais empresas pertencentes á Indicación Xeográfica Protexida están inscritas nesta provincia. Pero non só de lacón vive o cocido; do porco tamén debe levar un bo chourizo galego (magro de cerdo, touciño, pemento doce e picante, allo e sal; afumado e secado para conservar en graxa ou aceite), a costela e a tradicional cachola. Ademais, a tenreira galega, imprescindíbel nesta receita, tene carné de calidade propio avalado por máis de 3 700 anos de historia de produción deste tipo de carne na nosa comunidade. A parte máis utilizada neste caso é o xarrete, xa que é unha carne melosa, con moita febra e moi rica en coláxeno. E se falamos de patacas, a comarca de Bergantiños é unha das principais produtoras do tubérculo ideal para engadir ao cocido, que sempre se acompañará cos grelos, unha verdura que ten os seus produtores máis destacados na zona de Monfero, nas Pontes e na comarca de Santiago. Veña de onde veña, se o produto ten selo galego de calidade o éxito do cocido está garantido.
Megareo
Na mitoloxía grega, Megareo foi un fillo de Poseidón e Enope (filla de Epopeo e Antíope), nado en Onquesto (na Beocia). Outras fontes fano fillo de Apolo.
O rei de Nisa, chamado Niso, chamouno na súa axuda cando foi atacado por Minos. Niso foi derrotado e Megareo morreu na batalla, pero, cando Alcátoo recuperou e reconstruíu a cidade, bautizouna co nome de Mégara.
Non obstante existe outra tradición, procedente da cidade de Mégara, que nega que fose conquistada. Segundo esta versión, Megareo casou con Ifínoe, filla de Niso, e sucedeu a este no trono normalmente. Do mesmo xeito, Alcátoo sucedeu a Megareo ó casar coa filla deste, Evecme.
Robert Graves afirma que Megareo está enterrado na subida á Acrópole de Mégara.
Arancón
Arancón é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 95 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 77,76 km². Está situado a 19 km de Soria. Arancón é a cabeza de municipio e o seu termo está formado por Cortos, Calderuela, Nieva de Calderuela, Omeñaca e Tozalmoro. Polo termo desta vila discorren os ríos Chavalindo e Cañuejo. A súa economía baséase no cultivo de trigo, cebada e xirasol.
Xeografía
Está situado a 1.065 m de altitude.
King Kong (filme de 1933)
King Kong é un filme estadounidense de aventuras de 1933 que trata sobre a aparición dun simio xigante nunha illa perdida. En certa medida o filme é debedor da situación económica e social xerada polo crac da Bolsa en outubro de 1929.
Foi emitido na TVG o 2 de febreiro de 2013.
Resumo
Un equipo de cinema levanta áncora rumbo a unha illa ignota (Skull Island) na busca dun misterioso ser chamado Kong. Na illa descobren unha civilización perdida que rapta a atractiva Ann Darrow, a actriz protagonista, para ofrecela en sacrificio ritual a Kong, que resulta ser un xigantesco gorila.
Kong adquire unha estraña atracción por Ann e deféndea do ataque de dinosauros e outros animais prehistóricos antes de ser reducido pola expedición. Inmediatamente decidirase transportar o abraiante simio a Nova York, para ser exhibido publicamente. O contacto de King Kong cun mundo que non é o seu e o amor que sente por Ann son o motor de gran parte do filme.
Equipo
Dirixido por Merian C. Cooper e Ernest B. Schoedsack, contou coa inestimable colaboración do experto en efectos especiais Willis O'Brien (mestre e precursor de Ray Harryhausen, o "mago" das animacións nas producións da Hammer británica).
O argumento e de Merian C. Cooper e Edgar Wallace e a dirección artística de Carroll Clark, Alfred Herman
Henri Moissan
Henri Moissan, nado o 28 de setembro de 1852 en París e finado o 20 de febreiro de 1907 tamén en París, foi un químico e profesor universitario de Francia, premio Nobel de Química en 1906.
Traxectoría
Estudou no Colexio de Meaux, no Instituto da Agronomía de París e no Instituto de Toxicoloxía. Traballou no Museo de Historia Natural de París e nos laboratorios de Edmond Frémy. Foi profesor na Escola Superior de Farmacia dende o 1879, chegando a impartir clases de química e toxicoloxía no 1886. Dende 1900 foi profesor de química na Universidade de París. Ingresou na Academia de Ciencias francesa no 1891.
Faleceu repentinamente en París no 1907, pouco despois da súa volta de Estocolmo, tras recibir o Premio Nobel. Non se sabe se os seus experimentos co flúor contribuíron á súa morte.
Investigacións científicas
Entre as súas contribucións científicas máis notábeis, no 1886 conseguiu illar o flúor en forma de gas amarelo verdoso, por electrólise dunha solución de fluorhidrato potásico en ácido fluorhídrico anhidro. A existencia do flúor coñecíase dende anos antes, mais todos os intentos por obtelo fracasaran, e incluso algúns investigadores morreran no intento.
Tamén ideou un forno de arco, capaz de acadar temperaturas de 4.100 °C, que permite reducir os minerais de certos metais, como o uranio, cromo, volframio, vanadio, manganeso, titanio e molibdeno.
No 1893, deu a coñecer o seu método de preparación de pequenos diamantes artificiais a partir de carbono disolto en ferro fundido, o que produceu unha gran sensación.
Foi un dos primeiros en realizar investigación acerca do calcio, descuberto en 1808, por Humphry Davy, conseguindo unha pureza do 99 % pola electrólise do ioduro de calcio (CaI2).
Baixo a súa dirección traballou o farmacéutico galego, completando a súa formación, Xosé Casares Gil que foi o precursor do desenvolvemento actual da Química en España.
En 1906, foi galardoado con Premio Nobel de Química, polos seus experimentos sobre o illamento do flúor.
Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil
O Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil (en Festival international de films de femmes de Créteil) é un acontecemento anual que se celebra en Créteil, París, Francia. O festival foi fundado por Jackie Buet en 1978 para amosar os talentos de dirección das mulleres con difucultades para que os seus filmes se distribúan axeitadamente. O primeiro festival celebouse en 1979 en Sceaux. Trasladouse a Créteil en 1985.
O festival ofrece varios premios, incluíndo o premio da audiencia e o "Gran Premio do Xurado". O arquivo do festival contén máis de 10.000 filmes realizados por mulleres.
Codrington, Antiga e Barbuda
Codrington, é a pequena cidade capital da dependencia de Barbuda, Antiga e Barbuda.
Partitura
miniatura|Exemplo dunha partitura. Partitura é un documento manuscrito ou impreso que indica como debe interpretarse unha composición musical, mediante unha linguaxe propia formado por signos musicais e chamado sistema de notación. Como os seus análogos os libros, os folletos, etc., o medio da partitura xeralmente é o papel ou, en épocas anteriores, o pergamiño. Aínda que o acceso á notación musical nos últimos anos inclúe tamén a presentación en pantallas de ordenador.
Codrington, Antiga e Barbuda
Foi fundada aproximadamente no 1666, por John Codrington e Christopher Codrington. Atópase nas marxes sur do Lago Codrington. O censo de 1904, rexistraba unha poboación de 700 habitantes, mais, en 1991 tiña 1 252.
Partitura
En música orquestral, denomínase partitura ao documento que utiliza exclusivamente o director de orquestra e que contén toda a obra que se executará. En contraste, particella ou parte é o nome dado a cada unha das partituras que teñen os intérpretes dos diferentes instrumentos.
Amatciems
Amatciems é unha eco-vila letoa. En 2010 tiña 72 habitantes. Está situada na rexión dos lagos e de zona húmida de Vidzeme, a 12 km da cidade de Cēsis e a 80 km de Riga. Preto da vila atravesa a autovía de alta velocidade A2 e a liña de tren Riga-Lugazhi.
Historia
A creaciòn do proxecto da eco-vila atribúeselle a Aivar Zvirbulis coa motivación de fuxir do ruído da cidade e recuperar un contorno habitábel preto da natureza. A construción orixinal ocupaba 150 hectáreas. Cara ao ano 2010 sumáronse ao proxecto 27 familias, 12 con residencia permanente e 15 como residencia de vacacións.
Na eco-vila promóvense certas regras de convivencia como a prohibición do ruído nocturno, a non construción de cercas ou a promoción e aceptación de cans coa consecuente norma de non encadealos no interior da vila. Cada parcela dispón do seu propio espazo de bosque e acceso a lagos de auga doce natural. Para a construción das vivendas empregáronse fachadas de pedra natural, estruturas de madeira, leñas e cachotaría complementada nos muros exteriores por detalles de madeira decorativa e cristais pintados. Amatciems está asentado baixo unha acumulación de montes e bosques e unha reserva natural de auga doce en estanques, lagos e arroios interconectados entre si para manter o mesmo nivel e evitar inundacións na tempada de chuvias. A zona natural de bosque alberga unha variada flora, como cogomelos e bagas, e unha fauna con animais en liberdade como cervos, raposos e aves.
Río Büyük Menderes
O Büyük Menderes, en grego antigo Μαίανδρος Máiandros, en latín Maeander, Maeandrus ou Maeandros, é un río de Turquía con 548 km de longo e 23.900 km² de conca. O seu nome significa Gran Meandro, pois oponse ao Küçük Menderes ou pequeno Meandro, outro río turco, que se corresponde co antigo río Caistro.
Historia
O Meandro foi un importante río de Asia Menor que nacía na Frixia preto da antiga Celaenae (nun palacio dos reis persas) e desembocaba no mar Exeo en Caria. As fontes do Marsias estaban próximas e ámbolos dous nacían no monte Aulocrene. Os principais afluentes eran o Orgias, Marsias, Cludros, Leteo e Gaeson, ao norte, e o Obrimas, Licos (Lykos), Harpasos e outro Marsyas ao sur.
Mileto era un porto no -500 e no século seguinte xa era unha cidade interior. O emir de Mentese a principios do século XIV servíase de Balat para as súas expedicións, xa que se podía chegar ata alí en pequenas embarcacións a remontar o río, pero logo veu máis proveito no comercio e asinou un tratado con Venecia no 1355, que puido abrir un consulado en Balat; Esta localidade aínda tiña un comercio apreciábel no 1671/1672, cando a visitou Evliya Çelebi, pero a continua sedimentación no esteiro obrigou a abandonar o comercio e a localidade en beneficio de Esmirna. A primeira vía férrea de Turquía en 1857 ía de Esmirna a Aydin na ribeira do río Büyük Menderes. Hoxe, grazas a obras de irrigación no río e en afluentes como o Kemer Baraji e outros, é unha das zonas con maior densidade de poboación de Turquía.
Illa de Salamina
A illa grega de Salamina (en Grego moderno Σαλαμίνα Salamina) é a maior illa do Golfo Sarónico, aproximadamente a 2 km do Pireo. Paloukia é o principal porto.
Toponimia
O nome Salamina probablemente deriva de Salam, que significa calma ou paz. Algunhas fontes, con todo, din que foi nomeada así pola ninfa Salamina, segundo a lenda, nai de Cychreus, o primeiro rei da illa. Outra teoría, que é apoiada pola lingüística moderna, considera que "Salamina" ven da raíz "Sal" (que significa auga salgada) e "amis" (é dicir, a metade), polo que Salamina = (o lugar) no medio de auga salgada.
Historia
Salamina foi probablemente primeiro colonizada por Exina e ocupada máis tarde por Megara, pero converteuse nunha posesión de Atenas en tempos de Solón ou Pisístrato, tras a guerra entre Atenas e Megara ao redor do 600 a. C..
A Illa de Salamina é coñecida pola Batalla de Salamina, a vitoria naval decisiva da frota dos aliados gregos, dirixida por Temístocles, durante o Imperio Persa no 480 a. C.. Dise que é o lugar de nacemento de Áiax e Eurípides, o nacemento deste último sitúase popularmente no día da batalla. Nos tempos modernos, é o fogar da Base Naval de Salamina, sede da Armada Helénica.
A máis antiga táboa contadora coñecida foi descuberta na illa grega de Salamina en 1899. Crese que foron utilizadas polos babilonios no 300 a. C. e é máis un taboleiro de xogo que un dispositivo de cálculo. É de mármore, duns 150 x 75 x 4´5 cm, e ten símbolos gregos e os sucos paralelos.
Durante a invasión alemá de Grecia na segunda guerra mundial, o porto foi bombardeado pola Luftwaffe o 23 de abril de 1941, e afundiron o acoirazado grego  Kilkis e o Lemnos.
Nos anos 1960 e 1970, durante o período da xunta militar, os cambios na lexislación permitiron a subdivisión de parcelas de terra. Isto abriu a illa a un desenvolvemento masivo non planificado nin regulamentado das zonas urbanas e suburbanas, incluíndo moitas casas de fin de semana, especialmente ao longo das costas setentrional e oriental. A falta de investimento correspondente en infraestrutura, xunto coa industria pesada, deu lugar á contaminación do mar e a praia deste lado da illa. Hai, con todo, iniciativas en curso tales como a axuda da Unión Europea cos Fondo de Cohesión cara ao melloramento da situación.
Xeografía e administración
miniatura|left | Mapa da illa de Salamina Salamina ten unha área de 36 quilómetros cadrados, o seu punto máis alto é Mavrovouni (365 m.). A partir de mediados do século 20, a maioría dos habitantes foron Arvanites, cousa que cambiou nos últimos 20 anos debido á instalación de moitos atenienses na illa, na medida en que hoxe en día os Arvanites son unha fracción da poboación, que viven principalmente na cidade de Salamina, Ampelakia e Moulki (Aianteion). Segundo Estrabón, a antiga capital atopábase no sur da illa, e na época clásica foi cara ao leste, na península de Kamatero con vistas ao estreito de Salamina, nos tempos modernos é no oeste.
Unha parte importante da illa de Salamina é rochosa e montañosa. Na parte sur da illa, atópase un bosque de piñeiros, o cal é infrecuente para a Ática occidental. Lamentablemente, este bosque é a miúdo branco dos incendios. Mentres os habitantes do interior traballan principalmente no sector agrícola, a maioría dos habitantes de Salamina traballan nas profesións marítimas (pesca, os transbordadores, e os estaleiros da illa) ou viaxan a traballar en Atenas. O sector marítimo céntrase na costa nordés da illa no porto de Paloukia (Παλούκια), onde se atopan os transbordadores á Grecia continental, e no os estaleiros de Ampelakia na parte norte da península de Kynosoura ( grego: Κυνοσούρα = "cola de can").
Salamina é moi popular para vacacións e as visitas de fin de semana da zona de Atenas e O Pireo, a súa poboación ascende a 300.000 en tempada alta, dos cales aprox. 31.000 habitantes son permanentes. Isto apoia un sector terciario forte do sector da industria de servizos, con moitos cafés, bares, ouzeries , tavernas e tendas de bens de consumo en toda a illa. No sur da illa, lonxe do porto, hai unha serie de zonas menos desenvolvidas, con praias moi boas para a natación incluídas as de Aianteio, Maroudi, Perani, Peristeria, Kolones, Saterli, Selenia e Kanakia.
Salamina pertence á Prefectura do Pireo da periferia Ática.
Divídese en dous municipios: Salamina e Ampelakia.
No 'Municipio de Salamina', que ten unha superficie de 80´992 km² e unha poboación de 30.962 no 2.001, o núcleo de poboación principal é a cidade de Salamina (tamén chamada Koulouris, pob. 25.730 hab. en 2001), composta polos distritos Alonia, Agios Minas, Agios Dimitrios, Agios Nikolaos, Boskos, Nea Salamina, Tsami e Vourkari. O seu segundo pobo máis grande é Aiánteio (pob. 4.456 hab.). No 'Municipio de Ampelakia', que ten unha superficie de 15´169 km² e unha poboación de 7.060 hab., as cidades máis grandes son Ampelakia (poboación 4.537) e Selinia (2.346).
IES Dionisio Gamallo Fierros
O IES Dionisio Gamallo Fierros foi un centro educativo de Secundaria de Ribadeo. No ano 2012, foi unificado co IES Porta da Auga, constituíndo o IES de Ribadeo.
Características
O instituto comezou a funcionar en 1955 pero o edificio inaugurouse en 1958 e foi o primeiro Instituto de Bacharelato da comarca, co nome de Instituto Laboral Carlos Mª Rodríguez de Valcárcel. A denominación de "Instituto Laboral" debíase a que nel se realizaban prácticas dos diferentes oficios e profesións. A finais do século XX, pasa a ser chamado IES nº 1 de Ribadeo, e posteriormente, xa no ano 2000, recibe o nome de IES Dionisio Gamallo Fierros, quen fora o seu primeiro director, e era un especialista na literatura do século XIX.
No centro impartíronse clases de Educación Secundaria Obrigatoria e de Bacharelato, así como dalgunha rama de Formación Profesional. Gañou algún premio de deseño de páxinas web educativas.
A Canda, Piñor
San Mamede da Canda é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 327 habitantes (170 homes e 157 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 350 habitantes.
Toponimia
O fitónimo galego A Canda refírese a unha póla de árbore usada para alumear, a partir do latín.
As Lagoas, Labrada, Abadín
As Lagoas é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Destiny Chukunyere
Destiny Chukunyere M.Q.R. é unha cantante maltesa. Ela gañou o Festival de Eurovisión Júnior 2015 en Sofía, Bulgaria.
Biografía
Destiny naceu o 19 de xaneiro de 2002. Ela vive en Birkirkara e na actualidade estuda secundaria en Ħamrun. Ten ascendencia nixeriana-maltesa, o seu pai é o ex xogador de fútbol nixeriano Ndubisi Chukunyere mentres que a nai é maltesa.
Destiny comezou a cantar á idade de nove anos. Antes da súa participación no Festival de Eurovisión Júnior, ela participou en varias competicións incluíndo o Festival Kanzunetta Indipendenza 2014 onde quedou terceira coa canción "Festa t'Ilwien" e gañou o Asterisk Music Festival e o SanRemo Júnior en Italia.
O 13 de decembro de 2015, Destiny foi condecorada coa Midalja għall-Qadi tar-Repubblika.
A Espiñeira, O Val, Narón
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña.
Carballeda, Piñor
Santa María de Carballeda é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 169 habitantes segundo o IGE, deles 83 eran homes e 86 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007, cando tiña 230 habitantes.
Santa Catarina, Brasil
Santa Catarina é un estado brasileiro localizado no centro da rexión Sur. Limita ao norte co estado do Paraná, ao leste co Océano Atlántico, ao sur co estado de Río Grande do Sur e ao oeste coa Arxentina. Ocupa unha superficie de 95.442,9 km². A súa capital é Florianópolis.
As cidades máis poboadas son Joinville, Florianópolis, Blumenau, Criciúma e Chapecó. É un dos estados con máis elevacións nas súas terras: uns 52% do territorio esta por encima dos 600 metros. Os ríos principais son o Uruguai, o Canoas, o Pelotas, o Negro, o Itajaí e o Iguazú.
Historia
A rexión costeira do territorio que constitúe hoxe Santa Catarina foi, desde a época de descubrimento, visitada por navegantes de diversas nacionalidades. Entre as versións, atópase a da presenza do francés Binot Paulmier de Gonneville, que teria visitado a rexión durante seis meses, en 1504. Non existen dúbidas das viaxes dos portugueses Nuno Manuel e Cristóvão de Haro, que alí estiveron en 1514, e deron nome á Illa dos Patos, a actual illa de Santa Catarina. No ano seguinte, Juan Díaz de Solís pasou por aí en dirección ao río da Prata. Once náufragos desa expedición foron recibidos polos indios carijós e iniciaron con eles unha intensa mestizaxe. Estes aborixes vivían da caza e a pesca, eran notábeis teceláns de redes e cestos, e traballaban obxectos en pedra.
Expedicións españolas
Varias expedicións españolas detivéronse no litoral catarinense no seu rumbo ao río da Prata: Rodrigo de Acuña, en 1525, deixou 17 tripulantes na illa. Sebastián Caboto, en 1526-1527, abasteceuse na rexión e foi rumbo ao río da Prata, para logo retornar. Despois de Caboto, chegaron Diego García e, en 1535, Gonzalo de Mendoza. En 1541, Álvar Núñez Cabeza de Vaca partiu da illa de Santa Catarina para traspasar a Serra do Mar e chegar por terra ao Paraguai.
Con o propósito de ocupar o Brasil meridional, o goberno español nomeou a Juan Sanabria gobernador de Paraguai, coa misión de colonizar a rexión do Río da Prata e poboar tamén o porto de São Francisco do Sul, en Santa Catarina. Coa morte de Juan Sanabria, tomou posesión do cargo o seu fillo Diogo. Algúns navíos da expedición lograron chegar á illa de Santa Catarina, onde os españois permaneceron por dous anos. Dividíronse en dous grupos: un deles en Asunción; e o outro, liderado por Hernando Trejo de Sanabria, estableceuse en São Francisco. Coa continua ameaza de ataque, retornaron para Asunción.