cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Ingenieros
Traxectoria
Nado como Giuseppe Ingegnieros, era fillo de Salvatore Ingegnieros e Mariana Tagliavia. Cursou os seus estudos primarios no Colexio La Anunciación. Traballou desde neno corrixindo probas de imprenta, xa que o pai era xornalista e tivo dificultades económicas. Adoitaba encargarlle traducións de italiano, francés e inglés, mesmo de libros enteiros. En 1888 ingresou no Colegio Nacional Buenos Aires, que dirixía Amancio Alcorta. En 1892, xa finalizando os estudos secundarios, fundou o xornal La Reforma e o ano seguinte matriculouse na Facultade de Medicina da Universidade de Buenos Aires. Licenciouse en 1897 como farmacéutico e en 1900 como médico coa tese Simulación en la lucha por la vida. Nesa época xa era coñecido nos círculos literarios.
Amais dos intereses puramente científicos e sociais, dende mozo tamén tivo inquietude polo ocultismo, os fenómenos parapsicolóxicos e a teosofía. Desde 1897 dirixiu o diario La Montaña (que se autodenominou «socialista revolucionario») xunto con Leopoldo Lugones. No primeiro número escribiu un artigo (o primeiro de varios) en que defendía a teosofía e o ocultismo e daba o seu punto de vista respecto ao papel que estes terían (ou deberían ter) no futuro, especialmente na investigación científica.
En 1898 escribiu por primeira vez para a revista teosófica Philadelphia, na que escribiu en máis ocasións. Nas súas publicacións, Ingenieros mostraba rexeitamento polas posturas científicas oficiais, que sinalaba como «dogmáticas», e propuña unha actitude máis aberta na investigación psicolóxica.
En 1903 a Academia Nacional de Medicina premiouno por Simulación de la locura, secuela da súa tese editada en libro. Foi nomeado xefe da Clínica de Enfermidades Nerviosas da Facultade de Medicina da Universidade de Buenos Aires. En 1904 gañou a suplencia da cátedra de Psicoloxía Experimental na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires.
Converteuse nun destacado membro da Cátedra de Neuroloxía a cargo de José María Ramos Mejía e no Servizo de Observación de Alienados da Policía da Capital, do cal chegou a ser director.
Entre 1902 e 1913 dirixiu os arquivos de Psiquiatría e Criminoloxía e fíxose cargo do Instituto de Criminoloxía da Penitenciaría Nacional de Buenos Aires. Alternaba dito traballo con conferencias en universidades europeas.
En 1908 gañou a cátedra de Psicoloxía Experimental na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires. Ese ano fundou a Sociedade de Psicoloxía.
En 1909 foi elixido presidente da Sociedad Médica Argentina e nomeado delegado arxentino no Congreso Científico Internacional, celebrado en Buenos Aires. Completou os seus estudos científicos nas universidades de París, Xenebra, Lausana e Heidelberg.
En 1914 José Ingenieros e Eva Rutenberg casaron en Lausana (Suíza), aínda que o noivado xa se iniciara en Buenos Aires. Do matrimonio naceron catro fillos: Delia, Amalia, Julio e Cecilia. A súa esposa Eva Rutenberg sobreviviuno por 30 anos, a súa filla máis nova, Cecilia, faleceu en 1995, e a maior, Delia, en 1996.
Os seus ensaios sociolóxicos, El hombre mediocre e ensaios críticos e políticos, como Al margen de la ciencia, Hacia una moral sin dogmas, Las fuerzas morales, Evolución de las ideas argentinas e Los tiempos nuevos tiveron grande impacto no ensino universitario na Arxentina e obtiveron grande adhesión moral entre a mocidade panamericana.
Amais de dirixir o xornal bimestral Seminario de Filosofía, mesturou a súa paixón pola ciencia cunha ética social acentuada. Nas súas múltiples actividades demostrou unha capacidade e penetración notorias, e foi considerado un intelectual de peso no seu tempo.
Entre 1915 e 1928 comezou a publicar a colección editorial La Cultura Argentina. Nesta editáronse diversos títulos nacionais de autores como Juan Bautista Alberdi, Domingo Faustino Sarmiento, Esteban Echeverría, Agustín Álvarez, Carlos Octavio Bunge, Florentino Ameghino ou Ramos Mejía, entre outros.
Durante a Reforma Universitaria iniciada en 1918 foi elixido vicedecano da Facultade de Filosofía e Letras, con amplo apoio do movemento estudantil.
En 1919 renunciou a todos os cargos docentes e cara a 1920 comezou a súa etapa de loita política. Participou de maneira activa a prol do grupo progresista Claridad, de tendencia comunista.
En 1925, poucos meses antes de morrer, creou o mensuario Renovación contra o imperialismo, en que asinou cos pseudónimos de Julio Barreda Lynch e de Raúl H. Cisneros.
Co paso do tempo discrepou das posturas do socialismo de Estado e empezou a colaborar con xornais anarquistas. De feito, chegou a simpatizar abertamente co anarquismo e varias das súas obras literarias reflicten este achegamento. Isto debeuse en parte á influencia de criminólogo italiano Pietro Gori. Morreu o 31 de outubro de 1925 con 48 anos por causa dunha meninxite grave.
Obra
Ingenieros foi un representante destacado do positivismo, sobre todo nos seus primeiros anos. Tamén foi un dos fundadores do socialismo na Arxentina, malia non participar de xeito orgánico na actividade partidista.
As súas achegas ao socialismo e á psicoloxía baséanse nos seus coñecementos científicos universitarios e tamén sobre ocultismo e teosofía, as que defendeu durante moitos anos e que reflectiu en numerosos artigos en revistas teosóficas. Tamén foi fundador, director e animador da Revista de Filosofía, ciencia, cultura y educación, publicada entre 1915 e 1929 en exemplares bimensuales. Dende a década de 1910 comezou a afondar nunha liña de pensamento máis relacionada cos aspectos morais e políticos, ambos os aspectos intimamente relacionados para el. Isto inspirou a mocidade latinoamericana, que realizou a Reforma Universitaria desde 1918 e nomeouno Maestro de la Juventud de América Latina.
Percorvo, Rúa, Cervo
Percorvo é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
José Ingenieros
Obra
Os seus desenvolvementos sobre a identidade arxentina e o antiimperialismo tiveron grande influencia en varias xeracións do continente.
Publicacións
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f5/Jose_Ingenieros_-_ca_1915.jpg|miniatura|158x158px|José Ingenieros en 1915 miniatura|286x286px|La Revolución, publicado en 1918
Obra póstuma
O Ferreiriño, Reis, Teo
O Ferreiriño é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres).
Longa Marcha 5
Longa Marcha 5 (Chang Zheng 5 en pinyin, abreviadamente CZ-5) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Tódolos CZ-5 lánzanse desde o centro de lanzamento de Wenchang.
Características
O Longa Marcha 5 é un lanzador orbital chinés dunha, dúas ou tres etapas e asistido por foguetes aceleradores deseñado para poñer cargas de ata 25.000 kg en órbita baixa terrestre ou de 13.000 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Usa unha etapa central de 5 m de diámetro con catro aceleradores de 3,35 m de diámetro ao seu arredor. Segundo a versión pode ter ningunha, unha ou dúas etapas superiores. A súa función principal é poñer en órbita xeoestacionaria grandes satélites ou módulos para a estación espacial china na órbita baixa.
CZ-5
A versión orixinal ten unha segunda etapa H-5-2 con dous motores YF-75D e pode poñer ata 15.000 kg nunha órbita heliosincrónica e 13.000 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
CZ-5/YZ-2
Usa unha terceira etapa YZ-2 cun motor YF-50D. Utilizado para poñer satélites de ata 4500 en órbita xeoestacionaria.
CZ-5B
A versión CZ-5B usa unha única etapa central. Pode poñer ata 25.000 kg en órbita baixa.
O Rego, Rúa, Cervo
O Rego é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Madonna de Kíiv
A Madonna de Kíiv é unha fotografía dunha muller aleitando a un bebé no Metro de Kíiv, onde se refuxiaran durante un bombardeo das Forzas Armadas da Federación Rusa en 2022 sobre a capital de Ucraína.
Historia
Nos primeiros días da invasión rusa de Ucraína, moitos cidadáns acubilláronse nos pasos subterráneos do Metro de Kíiv durante os bombardeos rusos. Alí, Tetyana Blizniak de 27 anos dáballe o peito á súa filla Marichka de tres meses; a escena chamou a atención do xornalista húngaro András Földes quen decidiu retratala. A muller, canda a súa filla e o seu marido, buscara refuxio no metro o 25 de febreiro de 2022, e, aínda que debían ser evacuados o día 26, non puideron facelo debido aos combates.
A fotografía gañou moita notoriedade na rede e mesmo foi compartida pola páxina web do Vaticano o Día Internacional da Muller. A artista ucraína Marina Solomennykova, de Dnipro, atopou nela a inspiración para facer un cadro de María aleitando ao Neno. Nel, a capucha do suadoiro da nai é representado como o veo da virxe María, e detrás da súa cabeza, un plano do metro de Kíiv faille de auréola.
Por petición do sacerdote xesuíta Vyacheslav Okun, unha copia en tea da obra "Madonna desde o Metro" foi enviada a Italia onde serviría o cura. O día de Xoves Santo, o Arcebispo de Nápoles consagrou a pintura como un obxecto de adoración. A icona é conservada na Igrexa do Sagrado Corazón de Xesús, co título de "Madonna de Kíiv", en Mugnano di Napoli. A obra foi consagrada polo papa Francisco o 25 de marzo de 2022.
Tetyana Blizniak máis tarde tivo refuxio en Lviv.
Significación
A imaxe deveu tanto unha ilustración da crise humanitaria e da inxustiza da guerra, e un símbolo da esperanza e resistencia silenciosa dos ucraínos. Se ben, a virxe María co seu fillo Xesús, foron perseguidos por Herodes, a María actual ampara ao seu fillo da violencia da guerra. Pola súa temática e interpretación, a Madonna de Kíiv garda paralelismos coa Virxe de Kíiv, unha icona ortodoxa do século XII que foi símbolo da identidade nacional ucraína e de resistencia durante a época soviética. Hoxe, a Virxe de Kíiv, é considerada un tesouro cultural e un símbolo de patrimonio e identidade ucraína.
O Vedral, Rúa, Cervo
O Vedral é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Escudería Berberecho
A Escudería Berberecho é unha escudaría deportiva con sede no Obre, no concello coruñés de Noia. Organiza dende 1984 o Rally de Noia e compite no Campionato de Galicia de Rally, onde logrou catro veces o campionato de escudarías.
Historia
Foi fundada en 1974 por nove amigos afeccionados ao motor, encabezados por Kiko Fontano. Naceu coa intención de organizar probas automobilísticas na zona de Noia. Tentaron organizar ese ano unha carreira de montaña no monte Iroite, pero non conseguiron o diñeiro suficiente. Lográrono ao ano seguinte, nacendo así en 1975 a Subida ao Iroite, da que se levaron a cabo oito edicións máis. O pintor Alfonso Costa foi o deseñador do logo.
Durante eses anos organizaron ademais outros eventos non relacionados co automobilismo, como as festas patronais de Noia de 1982, para as cales organizaron un partido amigábel de baloncesto entre o Real Madrid e o Obradoiro no pavillón municipal e actuacións de artistas como Pucho Boedo, Juan Pardo e Mocedades.
En 1984 organizaron a primeira edición do Rally de Noia, que rematou con vitoria de Chano Carrera sobre un Opel Ascona RS 2000. A proba, puntuable para o Campionato de Galicia de Rally, continuou celebrándose anualmente coas únicas excepcións de 2002, por problemas económicos, e 2020, debido á pandemia por coronavirus.
A Escudería Bererecho gañou en catro ocasións o Campionato de Galicia de Rally, nas tempadas 1993, 1995, 1996 e 2015. Entre os seus pilotos destacou Arturo Rial, tres veces campión galego de rallys.
A Ruela, Rúa, Cervo
A Ruela é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Wikipedia en min dong
A Wikipedia en min dong (en Bànguâpedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua min dong. Foi creado en xullo de 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
O 12 de marzo de 2015, contaba con 2 563 artigos e 8 925 usuarios rexistrados o que a situou no posto número 194 entre as edicións de Wikipedia segundo o número de artigos, e no posto 160 segundo o número de usuarios rexistrados.
Juancho Hernangómez
Juan Alberto "Juancho" Hernangómez Geuer, nado o 28 de setembro de 1995 en Madrid, é un xogador de baloncesto profesional español que xoga no Panathinaikos BC grego.
Traxectoria profesional
En 2012, Hernangómez asinou o seu primeiro contrato profesional co CB Estudiantes, e xogou no segundo equipo ata 2014, cando foi ascendido ó primeiro equipo. Na tempada 2015-16, Hernangómez acadou 9.7 puntos e 5.7 rebotes en 34 partidos, e foi elixido coma mellor xogador novo da ACB.
O 24 de xuño de 2016, Hernangómez foi escollido na 15ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Denver Nuggets. O 9 de agosto de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Nuggets.
O 25 de agosto de 2021, Hernangómez e Jarrett Culver foron traspasados ós Memphis Grizzlies a cambio de Patrick Beverley. Pouco despois, o 15 de setembro, foi traspasado de novo, desta vez ós Boston Celtics, a cambio de Kris Dunn, Carsen Edwards e o dereito a intercambiar eleccións da segunda rolda do Draft de 2026.
O 19 de xaneiro de 2022, Hernangómez foi traspasado ós San Antonio Spurs nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Denver Nuggets. Tras participar en tan só 5 partidos cos Spurs, foi traspasado de novo o 9 de febreiro de 2022, desta vez ós Utah Jazz.
O 9 de febreiro de 2022, Hernangómez foi traspasado ós Utah Jazz nun traspaso entre tres equipos. O 30 de xuño de 2022, foi cortado polos Jazz.
O 27 de xuño de 2022, Hernangómez asinou un contrato dun ano cos Toronto Raptors.
Borja Verea
Borja Verea Fraiz, nado en Santiago de Compostela en 1980, é un funcionario e político galego do PPdG, presidente do Partido Popular de Santiago de Compostela e deputado no Parlamento de Galicia pola circunscrición electoral da Coruña. miniatura|Papeleta das [[eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Comezou a súa carreira de funcionario como secretario do Concello do Saviñao. No ano 2009 é nomeado Subdirector Xeral de Réxime Xurídico Local na Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. No ano 2011 é designado Secretario Xeral Técnico da Consellería de Economía e Industria. No ano 2015, a consellería asume as competencias de Emprego, pasando a denominarse Consellería de Economía, Emprego e Industria sendo o titular da Secretaría Xeral Técnica ata a súa elección como deputado autonómico no ano 2020.
Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi de número 11 da lista do Partido Popular pola Circunscrición electoral da Coruña, obtendo acta de deputado autonómico.
Desde maio de 2022 é o presidente do PP de Santiago de Compostela tras gañar as primarias co 98.9% dos votos. O seu partido escolleuno para encabezar a súa candidatura nas eleccións municipais de 2023 en Santiago de Compostela.
Bandeira de La Paz
A bandeira de La Paz (tamén coñecida en castelán como bandera paceña), é o símbolo da cidade da Paz e do Departamento de La Paz. Foi creado polos revolucionarios do 16 de xullo de 1809 e difundido polo prócer José Miguel Lanza durante a Guerra da Independencia. Consta de dúas franxas horizontais de igual ancho e dimensións, sendo a franxa superior de cor vermella e a franxa inferior verde esmeralda.
Historia
alt=|esquerda|miniatura|275x275px| Pedro Murillo, na Revolución de 1809. Foi creado polos patriotas revolucionarios do 16 de xullo de 1809 e difundido polo heroe José Miguel Lanza durante a Guerra da Independencia, cando era presidente da República de Inquisivi e Ayopaya. O 28 de xaneiro de 1825, o coronel Lanza, despois de poñer en fuga ao xeneral Pedro Olañeta, entrou na Paz baixo a bandeira vermella e verde esmeralda cos seus exércitos e un milleiro de guerrilleiros máis, onde o 29 de xaneiro, aos 15 anos de idade Tras o fusilamento de Os Protomártires, proclamouse a independencia e foi nomeado o seu Primeiro Presidente, oito días antes de que chegase o Mariscal Antonio José de Sucre ao Alto Perú.
No ano 2006, por Resolución do Honorable Consello Departamental da Paz, mediante decreto prefectoral 152/87, durante a administración de Ángel Gómez en conmemoración do primeiro izado da bandeira revolucionaria da Paz e as súas provincias, polo protomártir Manuel Victorio García Lanza, coas súas cores vermella e verde esmeralda, declarou oficiais as cores da bandeira da Paz.
E no ano 2008, mediante resolución, o Honorable Consello Departamental da Paz, mediante resolución 0123/2008, resolveu declarar o día 31 de xullo como día da bandeira da Paz, en xusta homenaxe ás cores da pancarta departamental, que foi creado en xullo de 1809, cando os protomártires da Revolución o defenderon antes da creación da Republiqueta de Inquisivi y Ayopaya. Así mesmo, mediante o decreto departamental no 36 decrétase o "Himno a la Bandera de La Paz", composto por David Martín Quispe e Luis Ayllón Mariscal, que consta de seis estrofas e un coro.
Montecelo, Reis, Teo
Montecelo é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
O Vieiro, Rúa, Cervo
O Vieiro é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
A Freiría, Reis, Teo
A Freiría é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
A Alleira, San Román de Vilaestrofe, Cervo
A Alleira é un lugar da parroquia de San Román de Vilaestrofe no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Freixeiro, Reis, Teo
Freixeiro é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (13 homes e 26 mulleres).
Elephant Shoe
Elephant Shoe é o terceiro álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Arab Strap, publicado o 13 de setembro de 1999 a través do selo Go! Beat.
O título do álbum é unha frase usada ás veces por nenos que teñen medo de dicir "I love you" (quérote), e o din en voz baixa, pero cando lle preguntan que dixeron respostan "elephant shoe" (zapato de elefante) ou "elephant juice" (zume de elefante), porque a forma da boca é case a mesma.
Elephant Shoe chegou ao número 59 na lista escocesa de álbums e ao 79 na lista británica.
O Calvario, San Román de Vilaestrofe, Cervo
O Calvario é un lugar da parroquia de San Román de Vilaestrofe no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Soiuz TMA-07M
Soiuz TMA-07M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 19 de decembro de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-07M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Chris Hadfield, Thomas Marshburn e Roman Romanenko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave regresou o 14 de maio de 2013 ás 2:31 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-07M estaba formada por Karen Nyberg, Luca Parmitano e Fiodor Iurchikhin.
A Igrexa, Reis, Teo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 64 habitantes (32 homes e 32 mulleres).
Lino Alonso
Lino Enrique Alonso Pérez, nado en Castrelo de Miño o 6 de xuño de 1956 e finado na Paz o 9 de abril de 2017, foi un adestrador de fútbol galego-venezolano. Destacou principalmente como adestrador no fútbol base e pola difusión da práctica do fútbol en Venezuela.
Era irmán de Odilo Alonso, futbolista e presidente da Hermandad Gallega de Venezuela, e tío do tamén futbolista Odilo Alonso, xogador do Rápido de Bouzas.
Traxectoria
Durante a década dos 80, adestrou as categorías inferiores do Colexio Santo Tomás de Villanueva, coas que competiu en dúas ligas: Criollitos de Venezuela Cesar del Vecchio e LIEF (despois LIDE).
Dirixiu o Deportivo Galicia na Liga de Fútbol Profesional durante oito tempadas, proclamándose dúas veces campión da Segunda División (1987/88 e 1991/92).
En 1994 comezou a traballar na Federación Venezolana de Fútbol, dirixindo as seleccións sub-17 e sub-20 de Venezuela, ademais de colaborar co adestrador serbio Ratomir Dujković na selección venezolana absoluta. Foi asistente de Dujković na Copa das Américas sub-23, disputada en Colombia en 1994, e na eliminatoria para os Xogos Panamericanos de 1995. Tamén foi asistente de Rafael Santana no Torneo Preolímpico Suramericano Sub-23 de 1996 en Mar del Plata, Arxentina.
De 1995 a 2005 foi o responsable das seleccións sub-15, sub-17, sub-20 e sub-23 de en diversos torneos suramericanos.
En 1996 dirixiu a selección de fútbol de Venezuela nun amigable contra logrando un empate sen goles. Tamén foi adestrador da selección sub-21 que gañou o ouro nos Xogos Centroamericanos e do Caribe de 1998, celebrados en Maracaibo. Gañou ademais unha medalla de prata nos Xogos Bolivarianos de 2005 e Odesur 1996, así como unha medalla de bronce nos Xogos Bolivarianos de 1998 e 2001.
Posteriormente encargouse de dirixir o Carabobo FC na tempada 2006/07 e clasificouse para a Copa Suramericana. Despois foi chamado por César Farías para ser o seu asistente técnico na selección sub-20 e máis tarde na absoluta, na que permaneceu ata o final da eliminatoria para o Mundial de 2014. Tamén acompañou a César Farías durante a súa carreira como técnico no Xolos de Tijuana de México, Cerro Porteño en Paraguai e The Strongest en Bolivia. Ademais formou parte da directiva do Zulia Fútbol Club como director deportivo.
En 2012 foi galardoado pola Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol) pola súa importante traxectoria no fútbol continental. Faleceu o domingo 9 de abril de 2017 por mor dunha pneumonía.
A Cerdeira, San Román de Vilaestrofe, Cervo
A Cerdeira é un lugar da parroquia de San Román de Vilaestrofe no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Myosotis alpestris
A Myosotis alpestris é unha especie de planta herbácea da familia Boraginaceae e do xénero Myosotis.
Descrición
Os mericarpos, de 2 a 2,5 mm de lonxitude, son máis anchos no centro. Esta planta de flores azuis florece de xuño a agosto.
Taxonomía
Myosotis alpestris foi descrita por F.W.Schmidt en 1794.
Myosotis: nome xenérico que deriva do grego: mys, myos, que significa "ratonciño" e otos, que significa "orella", aludindo á forma da folla nalgunhas das especies do xénero.
Distribución e hábitat
A planta é orixinaria da Asia temperá e Europa.
Frecuente no sotobosque dos bosques de faias e abetos, pradrías finas, pedregais estabilizados, pastos finos dos Alpes, do sur do Jura e dos Pireneos. Altitudes: 1 400 a 3 100 metros, nas montañas do sur de Europa.
Esta planta resistente necesita un abastecemento importante de auga que provén do derretimento da neve e tolera temperaturas moi baixas, ata −25. alt=Myosotis alpestre.|miniatura|154x154px| Parte superior dunha inflorescencia de Myosotis alpestris.
Confusión
A Myosotis alpestris pode confundirse facilmente con:
Río Kennet, Suffolk
miniatura|230px|O Kennet en Badlingham, Cambridgeshire
O río Kennett é un río que discorre polos condados de Suffolk e Cambridgeshire, no leste de Inglaterra.
Nace nos outeiros ao oeste de Cowlinge Hall, no oeste de Suffolk, a unha altitude duns 108 m sobre o nivel do mar. Flúe cara ao nordeste até a aldea de Cowlinge antes de virar cara ao oeste, cruzando a fronteira do condado de Cambridgeshire, na parroquia de Kirtling. Despois de pasar só un par de quilómetros por Cambridgeshire, cruza de novo a Suffolk, onde flúe cara ao norte, a través de Dalham e Moulton. En Kentford forma a fronteira entre Suffolk e Cambridgeshire, ao redor dunha milla, volvendo a pasar a Cambridgeshire ao norte da aldea de Kennett. Cando chega a Freckenham, despois de percorrer	28 km desde o seu necemento, desemboca no río Lee Brook, un afluente, á súa vez, do Lark, a unha altitude duns 10 m sobre o nivel co mar.
Pazos, Reis, Teo
Pazos é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres).
Olveira, Reis, Teo
Olveira é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (36 homes e 53 mulleres).
A Ribeira, Reis, Teo
A Ribeira é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 86 habitantes (39 homes e 47 mulleres).
David Bohm
David Joseph ou Joseph David Bohm, coñecido como David Bohm, nado en Wilkes-Barre, Pensilvania, o 20 de decembro de 1917 e finado en Londres o 27 de outubro de 1992 foi un físico teórico estadounidense, brasileiro e británico que fixo importantes e pouco ortodoxas contribucións nos campos da física teórica, a epistemoloxía e a neuropsicoloxía. Foi considerado como un dos maiores físicos cuánticos de todos os tempos.
Avanzou a opinión de que a física cuántica significaba que o vello modelo cartesiano da realidade -que hai dous tipos de substancias, a mental e a física, que interactúan dalgún xeito- era demasiado limitado. Para complementalo, desenvolveu unha teoría matemática e física da orde "implícita" e "explícita". Cría que o cerebro, a nivel celular, funciona segundo as matemáticas dalgúns efectos cuánticos, e postulou que o pensamento se distribúe e non está localizado igual que as entidades cuánticas.
Bohm advertiu dos perigos da tecnoloxía desenfreada, defendendo a necesidade dun diálogo auténtico de apoio, que afirmou que podería ampliar e unificar divisións conflitivas e problemáticas no mundo social. Nisto, a súa epistemoloxía reflectiu a súa ontoloxía. Polas súas afiliacións comunistas, foi obxecto dunha investigación do goberno en 1949, o que o levou a abandonar os Estados Unidos. Seguiu a súa carreira científica en varios países, converténdose primeiro en brasileiro, sendo no Brasil profesor universitario, e despois en cidadán británico.
A principal preocupación de Bohm era comprender a natureza da realidade en xeral e da conciencia en particular como un todo coherente, que, segundo el, nunca é estático nin completo.
Xuventude e formación
Fillo dun xudeu maxiar, Samuel Bohm, e unha xudía lituana, foi criado principalmente polo seu pai, propietario dunha tenda de mobles. A pesar de criarse nunha familia xudía, fíxose agnóstico na adolescencia.
Asistiu á Pennsylvania State College (hoxe Pennsylvania State University), graduándose en 1939, e ao California Institute of Technology, durante un ano. Despois trasladouse ao grupo de física teórica dirixido por Robert Oppenheimer no Laboratorio de Radiación da Universidade de California, Berkeley, onde obtivo o doutoramento.
David Bohm vivía no mesmo barrio que outros estudantes como Joseph Weinberg e Max Friedman e con eles foise implicando na política. Estivo activo en organizacións comunistas, incluíndo a YCL, o Comité contra o recrutamento militar e o APM. Durante o seu tempo no Laboratorio de Radiación, mantivo unha relación con Betty Friedan e axudou a organizar a Federación de Arquitectos, Enxeñeiros, Químicos e Técnicos, un pequeno sindicato afiliado ao CIO. Bohm desligouse do Partido Comunista e rexeitou o stalinismo a raíz do Levantamento húngaro en 1956.
Contribucións do Proxecto Manhattan
Durante a Segunda guerra mundial, o Proxecto Manhattan mobilizou gran parte da investigación física de Berkeley no esforzo por producir a primeira bomba atómica. Aínda que Oppenheimer pedira a Bohm que traballase con el en Los Alamos (laboratorio de alto segredo establecido en 1942 para deseñar a bomba atómica), o director do proxecto, Leslie Groves, non aprobou a autorización de seguridade de Bohm despois de ver probas da súa filiación política e da súa estreita amizade con Weinberg, sospeitoso de espionaxe.
Ramón Fernández Alfonzo
Ramón Fernández Alfonzo (Mon), nado en Ferrol, é un avogado e sindicalista galego da CIG. Afiliado do BNG, é deputado no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral da Coruña. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
David Bohm
Mcartismo e saída dos Estados Unidos
En 1950, Bohm foi arrestado por se negar a responder as preguntas do comité. Foi absolto en maio de 1951, pero Princeton xa o suspendera. Despois da súa absolución, os colegas de Bohm buscaron que o reintegrasen en Princeton, pero o reitor Harold W. Dodds decidiu non renovarlle o contrato. Aínda que Einstein considerou nomealo como o seu asistente de investigación no Instituto, Oppenheimer (que fora presidente do Instituto desde 1947) "opúxose á idea e [...] aconsellou ao seu antigo alumno que abandonase o país". A súa solicitude para ir á Universidade de Manchester recibiu o apoio de Einstein pero non tivo éxito. Bohm partiu entón para o Brasil para asumir unha cátedra de física na Universidade de São Paulo, por invitación de Jayme Tiomno e por recomendación tanto de Einstein como de Oppenheimer.
No Brasil
Despois da chegada de Bohm ao Brasil o 10 de outubro de 1951, o cónsul dos Estados Unidos en São Paulo confiscoulle o seu pasaporte, informándolle que só podía recuperalo para regresar ao seu país, o que, segundo os informes, asustou a Bohm e baixou significativamente o seu ánimo, xa que esperaba viaxar a Europa. Solicitou e recibiu a cidadanía brasileira, pero por lei, tivo que renunciar á cidadanía estadounidense; puido recuperala só décadas despois, en 1986, despois de iniciar unha demanda.
Na Universidade de São Paulo, Bohm traballou na teoría causal que se converteu no tema das súas publicacións en 1952. Jean-Pierre Vigier viaxou a São Paulo, onde traballou con Bohm durante tres meses; Ralph Schiller, estudante do cosmólogo Peter Bergmann, foi o seu asistente durante dous anos; traballou con Tiomno e Walther Schützer; e Mario Bunge quedou traballando con el durante un ano. Estivo en contacto cos físicos brasileiros Mário Schenberg, Jean Meyer, Leite Lopes, e mantivo discusións ocasionalmente con visitantes no Brasil, incluíndo Richard Feynman, Isidor Rabi, Léon Rosenfeld, Carl Friedrich von Weizsäcker, Herbert L. Anderson, Donald Kerst, Marcos Moshinsky, Alejandro Medina e o antigo asistente de Heisenberg, Guido Beck, que o animou no seu traballo e axudoulle a conseguir financiamento. O CNPq brasileiro apoiou explicitamente o seu traballo sobre a teoría causal e financiou varios investigadores arredor de Bohm. O seu traballo con Vigier foi o inicio dunha longa cooperación entre ambos e Louis De Broglie, en particular, nas conexións co modelo hidrodinámico proposto por Madelung. Porén, a teoría causal atopou moita resistencia e escepticismo, e moitos físicos consideraron que a interpretación de Copenhague era a única aproximación viable á mecánica cuántica.
Bohm e Aharonov, o paradoxo EPR
En 1955 Bohm trasladouse a Israel, onde pasou dous anos no Technion de Haifa. Alí coñeceu a Sarah Woolfson, que se converteu nunha figura importante no desenvolvemento das súas ideas. A parella casou en 1956. En 1957, Bohm trasladouse ao Reino Unido como investigador na Universidade de Bristol onde en 1959, Bohm e o seu estudante Yakir Aharonov publicaron unha nova versión do Paradoxo de Einstein–Podolsky–Rosen (EPR), reformulando o argumento orixinal en termos de xiro.
Concello de Säffle
Säffle é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. O concello atópase na ribeira do lago Vänern e limita ao suroeste co municipio de Åmål, ao oeste co de Årjäng, ao norte con Arvika e ao nordés co concello de Grums. A súa capital é a cidade de Säffle.
David Bohm
Bohm e Aharonov, o paradoxo EPR
Foi esa forma do paradoxo da EPR que foi discutida por John Stewart Bell no seu artigo de 1964.
Efecto Aharonov-Bohm
dereita|miniatura|210x210px|Esquema do experimento de dobre fenda no que se pode observar o [[Efecto Aharonov-Bohm|efecto Aharonov–Bohm: os electróns pasan por dúas fendas, interferindo nunha pantalla de observación, co patrón de interferencia cambiado cando se activa un campo magnético B no solenoide cilíndrico.]] En 1957, Bohm trasladouse ao Reino Unido como investigador na Universidade de Bristol. En 1959, Bohm e Aharonov descubriron o efecto Aharonov-Bohm, que mostra como un campo magnético podía afectar a unha rexión do espazo na que o campo fora apantallado, pero o seu potencial vectorial non desaparecía alí. No chamado efecto Aharonov-Bohm, a presenza dun campo magnético altera a propagación dunha carga, aínda que se propague en zonas onde dito campo non estea presente. Iso mostrou por primeira vez que o potencial vector magnético, até entón un convenio matemático, podería ter efectos físicos (cuánticos) reais.
En 1961, Bohm foi nomeado profesor de Física Teórica no Birkbeck College da Universidade de Londres, converténdose en emérito en 1987. Os seus traballos recollidos están almacenados alí.
Orde implícita e explícita
No Birkbeck College, gran parte do traballo de Bohm e Basil Hiley expandiuse na noción de ordes implicadas, explicadas e xerativas proposta por Bohm. Segundo Bohm e Hiley, "as cousas, como partículas, obxectos e, de feito, suxeitos" existen como "características cuasi-locais semiautónomas" dunha actividade subxacente. Tales características poden considerarse independentes só ata un certo nivel de aproximación no que se cumpran determinados criterios. Nesa imaxe, o límite clásico para os fenómenos cuánticos, en termos dunha condición de que a función de acción non é moito maior que a constante de Planck, indica un deses criterios. Usaron a palabra "holomovemento" para a actividade en tales ordes.
Teoría da holocinese
A chegada da tecnoloxía holográfica deu a Bohm a base para postular a teoría pola que é coñecido hoxe en día. Segundo Bohm, hai dúas ordes no universo: a orde explícita, cuxa característica esencial é a multiplicidade, e a orde implícita, cuxa característica esencial é a unidade. Ambos se atopan en cada punto do universo, e o movemento entre ambos é a holokinese ou holocinese. dereita|miniatura|215x215px|Nunha reconstrución holográfica, cada rexión dunha placa fotográfica contén a imaxe completa. En colaboración co neurocientífico Karl H. Pribram da Universidade de Stanford, Bohm participou no desenvolvemento temperán do modelo holonómico do funcionamento do cerebro, un modelo para a cognición humana que é drasticamente diferente das ideas convencionalmente aceptadas. Bohm traballou con Pribram na teoría de que o cerebro funciona dun xeito similar a un holograma, de acordo con principios matemáticos cuánticos e as características dos patróns de ondas.
Conciencia e pensamento
Ademais do seu traballo científico, Bohm estaba profundamente interesado en explorar a natureza da conciencia e a consciencia, con especial atención ao papel do pensamento no que se relaciona coa atención, a motivación e o conflito no individuo e na sociedade. Esas preocupacións foron unha extensión natural do seu interese anterior pola ideoloxía marxista e a filosofía hegeliana. As súas opinións fixéronse máis nítidas grazas a extensas interaccións co filósofo, orador e escritor Jiddu Krishnamurti, a partir de 1961. A súa colaboración durou un cuarto de século, e os seus diálogos gravados foron publicados en varios volumes.
A prolongada implicación de Bohm coa filosofía de Krishnamurti foi considerada con certo escepticismo por algúns dos seus compañeiros científicos. Bohm recoñeceulle a David Moody que as ensinanzas de Krishnamurti carecían dun "enfoque fino" (fine focus) ; claramente cría ter feito unha enorme contribución, pero tamén que había un traballo importante por facer.
Un exame recente mostra o traballo de Bohm no campo psicolóxico como complementario ás súas contribucións á física teórica. A expresión madura das opinións de Bohm no campo psicolóxico foi presentada nun seminario realizado en 1990 na Oak Grove School, fundada por Krishnamurti en Ojai, California. Publicouse como Thought as a System. No seminario, Bohm describiu a influencia xeneralizada do pensamento na sociedade, incluíndo as moitas suposicións erróneas sobre a natureza do pensamento e os seus efectos na vida diaria.
No seminario, Bohm desenvolve varios temas interrelacionados. Sinala que o pensamento é a ferramenta omnipresente que se utiliza para resolver todo tipo de problemas: persoais, sociais, científicos, etc. Porén, o pensamento, sostén, tamén é inadvertidamente a fonte de moitos deses problemas. Recoñece e sinala a ironía da situación: é coma se un se enferma acudindo ao médico.
Bohm sostén que o pensamento é un sistema, no sentido de que é unha rede interconectada de conceptos, ideas e presupostos que pasan sen problemas entre os individuos e en toda a sociedade. Se hai un fallo no funcionamento do pensamento, polo tanto, debe ser un fallo sistémico, que infecta a toda a rede. Polo tanto, o pensamento que se aplica para resolver calquera problema é susceptible ao mesmo fallo que creou o problema que intenta resolver.
O pensamento procede como se só se tratase de informar obxectivamente, pero de feito, moitas veces está coloreando e distorsionando a percepción de xeito inesperado. O que se require para corrixir as distorsións introducidas polo pensamento, segundo Bohm, é unha forma de propiocepción, ou autoconciencia. Os receptores neuronais de todo o corpo infórmannos directamente da nosa posición física e movemento, pero non hai unha conciencia correspondente da actividade do pensamento. Tal conciencia representaría propiocepción psicolóxica e permitiría a posibilidade de percibir e corrixir as consecuencias non desexadas do proceso de pensamento.
Máis intereses
No seu libro On Creativity, citando a Alfred Korzybski, o polaco-estadounidense que desenvolveu o campo da Semántica Xeral, Bohm expresou a opinión de que "a metafísica é unha expresión dunha visión do mundo" e é "polo tanto, debe ser considerado como unha forma de arte, que se asemella á poesía nalgúns aspectos e ás matemáticas noutros, máis que como un intento de dicir algo verdadeiro sobre a realidade no seu conxunto".
Bohm era moi consciente de varias ideas fóra da corrente científica. No seu libro Science, Order and Creativity, Bohm referiuse ás opinións de varios biólogos, como Rupert Sheldrake e outros, sobre a evolución humana. Tamén coñecía as ideas de Wilhelm Reich.
Ao contrario de moitos outros científicos, Bohm non excluíu o paranormal. Bohm estivo presente nunha demostración e mesmo considerou temporalmente posible a flexión de chaves e culleres de Uri Geller, o que provocou comentarios de advertencia do seu colega Basil Hiley de que podería minar a credibilidade científica do seu traballo en física. Martin Gardner informou isto nun artigo de Skeptical Inquirer e tamén criticou as opinións de Jiddu Krishnamurti, a quen coñecera con Bohm en 1959 e tivo moitos intercambios posteriores. Gardner dixo que a visión de Bohm sobre a interconexión da mente e a materia (nunha ocasión, resumiu: "Até o electrón está informado cun certo nivel de mente") "coqueteou co panpsiquismo".
Diálogo de Bohm
Para abordar os problemas da sociedade durante os seus últimos anos, Bohm escribiu unha proposta de solución que se coñeceu como "Diálogo de Bohm", na que a igualdade de status e o "espazo libre" constitúen os requisitos previos máis importantes da comunicación e da valoración do crenzas persoais diferentes. Un ingrediente esencial desta forma de diálogo é que os participantes "suspenden" a acción ou o xuízo inmediatos e se dan a si mesmos e aos outros a oportunidade de tomar conciencia do propio proceso de pensamento. Bohm suxeriu que se os "grupos de diálogo" fosen experimentados a unha escala suficientemente ampla, poderían axudar a superar o illamento e a fragmentación que Bohm observaba na sociedade.
Vida posterior
Bohm continuou o seu traballo en física cuántica despois da súa xubilación, en 1987. O seu traballo final, o The Undivided Universe: An Ontological Interpretation of Quantum Theory (1993), foi o resultado dunha colaboración de décadas con Basil Hiley. Tamén falou ao público de toda Europa e América do Norte sobre a importancia do diálogo como forma de socioterapia, un concepto que tomou prestado do psiquiatra de Londres e practicante de Análise de Grupo Patrick de Maré, e tivo unha serie de reunións co Dalai Lama. Foi elixido Fellow of the Royal Society en 1990.
Preto do final da súa vida, Bohm comezou a experimentar unha recorrencia da depresión que sufrira anteriormente na súa vida. Ingresou no Maudsley Hospital do Sur de Londres o 10 de maio de 1991. O seu estado empeorou e decidiuse que o único tratamento que podía axudarlle era a terapia electroconvulsiva. A muller de Bohm consultou co psiquiatra David Shainberg, amigo e colaborador de sempre de Bohm, quen coincidiu en que os tratamentos electroconvulsivos eran probablemente a súa única opción. Bohm mostrou unha melloría cos tratamentos e foi dado de alta o 29 de agosto, pero a súa depresión volveu e foi tratada con medicamentos.
Bohm morreu tras sufrir un ataque cardíaco en Hendon, Londres, o 27 de outubro de 1992, aos 74 anos.
A película Infinite Potential está baseada na vida e nos estudos de Bohm; adopta o mesmo nome que a biografía de F. David Peat.
Opinións sobre David Bohm
Einstein expresou sobre Bohm: "É o único que pode ir máis aló da mecánica cuántica". Co paso do tempo, os libros de Bohm gañaron o status de culto, debido en parte ao enfoque filosófico que hai detrás deles, que vai máis aló do típico positivismo da interpretación de Copenhague.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Marrube, San Román de Vilaestrofe, Cervo
Marrube é un lugar da parroquia de San Román de Vilaestrofe no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Carmen Aira Díaz
María del Carmen Aira Díaz, nada no Incio en 1966, é unha enfermeira, sindicalista e política galega do BNG, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Lugo. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Diplomada en Enfermería pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou no Servizo Galego de Saúde desde o ano 2006. Secretaria comarcal da CIG-Saúde en Lugo-A Mariña, forma parte da executiva federal da CIG-Saude. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi de número tres da lista do Bloque Nacionalista Galego pola Circunscrición electoral de Lugo, obtendo acta de deputada autonómica.
Iria Carreira Pazos
Iria Carreira Pazos, nada en Arzúa en 1991, é unha médica e política galega do BNG, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral da Coruña. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
É secretaria xeral da Unión da Mocidade Galega.
O Outeiro, Reis, Teo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (27 homes e 24 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Samar, Reis, Teo
Samar é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
A Celebration of Endings
A Celebration of Endings é o noveno álbum de estudio da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 14 de agosto de 2020 a través dos selos 14th Floor Records e Warner Records. O disco foi producido pola banda e Rich Costey.
Mi maior
Mi maior (no sistema americano de cifras E) é, na música, a tonalidade que consiste na escala maior de mi.
A súa escala maior harmónica contén un Dó. Polo tanto, a súa armadura contén catro díeses. A súa tonalidade relativa é dó díese menor e a súa tonalidade paralela mi menor. Se é necesario, escríbense cambios nas versións melódica e harmónica.
Usos
miniatura|O acorde de tríada (mi maior): mi, sol♯, si. Os gregos atribuían certas calidades a cada modo, xa que cada un era facilmente recoñecíbel debido aos diferentes tamaños dos seus intervalos nas súas escalas. Por outra banda, dende o uso do temperamento igual, todos os intervalos de todas as teclas son por definición iguais, polo que non ten sentido falar de calidades dunha tecla diferentes ás doutra. A pesar diso, o compositor ruso Aleksandr Skriabin (1872-1915) considerou o Mi maior como “a máis pura das tonalidades”, e escolleuna para representar a cor branca na sinestesia.
Na música clásica
Dúas das 104 sinfonías de Haydn están en Mi maior, os números 12 e 29. Mesmo no século XIX, as sinfonías nesta clave son raras, sendo a Sinfonía n.º 7 de Anton Bruckner un dos poucos exemplos. Dúas sinfonías que comezan en Re menor e rematan en Mi maior son a Sinfonía “gótica” de Havergal Brian (1876-1972) e Sinfonía nº 4 de Carl Nielsen (1865-1931). A Sinfonía núm.4 de Gustav Mahler (1860-1911) comeza en Sol maior e remata en Mi maior.
Ademais, Mi maior é a clave do movemento final da Sinfonía Inacabada de Franz Schubert (1797-1828), a Sinfonía nº 4 de Mahler, a ''Sinfonía núm. 2 de Sergei Rachmaninov (1873-1943) e a Sinfonía núm. 10'' de Dmitri Shostakovich (1906-1975). Nikolai Rimskii-Korsakov compuxo a súa coñecida obra "Scheherazade" en varias claves, caendo varias veces e rematando en mi maior.
Esta clave é difícil para os instrumentos de vento, aceptábel para os instrumentos de corda da orquestra sinfónica, e moi adecuada para a guitarra. Se estivesen dispoñíbeis, os clarinetes en La deberían usarse en lugar dos clarinetes en Si bemol, para os primeiros escribiríase en Sol maior, mentres que para os segundos estaría en Fa díese maior ou Sol bemol.
Outras composicións en Mi maior:
Na música popular
Algúns exemplos de cancións que usan o acorde en mi maior son "Walking on Sunshine" de Katrina and the Waves ou "Here Comes the Sun" de The Beatles. Hai moitÍsimas outras cancións que fan uso do acorde de mi maior para transmitir emocións similares, de rock, folk ou música popular brasileira.
Sorano
Sorano (Soranus) é o nome dos seguintes personaxes:
Concello de Vallentuna
Vallentuna é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Vallentuna, o que converte ao concello nun dos 52 que non teñen unha antiga área urbana administrativa (cidade, köping, municipalköping ou municipalsamhälle) como capital.