cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anorexia nerviosa
Causas
A anorexia nerviosa foi pouco comentada na cobertura xornalística da morte dalgunhas persoas que morreron precisamente debido á complicacións desta doenza, como Karen Carpenter e Terri Schiavo.
Gustavo Pittaluga Fattorini
Traxectoria
Nacionalizado español dende 1904, notable sobre todo polas súas achegas ó desenvolvemento da hematoloxía e a parasitoloxía, así como polo seu papel na loita nacional e internacional contra a malaria e outras protozoases.
Húrin
Biografía
Húrin foi aprisionado nos picos de Thangorodrim, inmobilizado maxicamente nun asento para que puidese ver todos os males que aflixirían ao seu fillo Túrin e á súa segunda filla, Nienor, que naceu mentres era prisioneiro de Morgoth. Húrin só podía ver aquilo que Morgoth lle revelaba, restando valor ás súas boas accións e ensombrecendo os consellos de Thingol e os Haladin. A súa amargura viuse acrecentada aínda máis polo xeito no que os seus fillos, baixo o influxo dos meigallos do dragón Glaurung, casaron e máis tarde se suicidaron.
Anorexia nerviosa
Causas
Persoas que pasaron por eventos traumáticos anteriormente, como rexeitamento familiar ou abuso físico ou sexual, tamén posúen un maior risco de seren anoxéricas.
Húrin
Biografía
Após vinte anos de cativerio e trala morte dos seus fillos, Morgoth deixou en liberdade a Húrin. Chegou á súa vella terra natal en Hithlum, mais os Homes do Leste que vivían alí ao primeiro non o recoñeceron, e logo temérono, pensando que era un servo do señor maligno Morgoth. A casa de Hador fora destruída, e aqueles que pasaran a ser escravos ou foraxidos ollábano con sospeitas e medo.
Anorexia nerviosa
Causas
Persoas de certas profesións, como atletas, bailaríns, danzaríns, ximnastas ou modelos, poden motivar a unha persoa a diminuír o seu peso, posibelmente resultando nun trastorno alimentario. O perfeccionismo tamén é un factor de risco.
Húrin
Biografía
Sete foraxidos baixo o mando de Asgon uníronse a Húrin, e xuntos marcharon para o Val do río Sirion. Húrin abandonou os seus seguidores e procurou a entrada a Gondolin, mais a Cidade Oculta estaba pechada, e nun principio Turgon non quixo deixalo entrar. Húrin berrou contra Turgon, revelando así a localización de Gondolin aos espías de Morgoth, e logo marchou. Cando xa se fora, Turgon mudou de idea e enviou algunhas aguias a buscalo, mais chegaron tarde e non o atoparon.
Anorexia nerviosa
Tratamento
A anorexia nerviosa, por ser unha doenza con raíces psicolóxicas, é difícil de tratar. Unha vez diagnosticada, o anoréxico pasa por terapia individual, terapia en grupo e terapia familiar, en casos leves e moderados. Como a negación do problema é frecuente, médicos, terapeutas e familiares precisan ser pacientes en canto motivan o anoréxico na súa recuperación. Casos de reincidencias (recaídas) son comúns en persoas anoréxicas. Nos casos máis graves precísase tratamento hospitalario.
Húrin
Biografía
As doces palabras de Melian conseguiron penetrar na anubrada mente de Húrin, que por fin se decatou de que todas as súas accións non fixeran máis que axudar a Morgoth. Sengundo contaban os rumores, Húrin, abatido, suicidouse guindándose ao mar.
Die geliebten Schwestern
Die geliebten Schwestern é un filme alemán de 2014 escrito e dirixido por Dominik Graf. O filme está baseado na vida do poeta alemán Friedrich Schiller (1759–1805) e a súa relación con dúas irmás, Caroline e Charlotte von Lengefeld. Schiller finalmente casou con Charlotte von Lengefeld.
O filme foi nomeado ó Oso de Ouro na 64ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e tivo a súa estrea internacional neste festival. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Telonemios
Os telonemios ou Telonemia son un grupo de microorganismos eucarióticos unicelulares, xeralmente considerados un filo, pero de clasificación insegura. Son protistas que poden ter grande importancia evolutiva, xa que se suxeriu que poderían ser formas de transición entre as especies heterótrofas ecoloxicamente importantes e as fotosintéticas de cromalveolados.
Nalgunhas publicacións están incluídos no supergrupo SAR. As análises filoxenómicas de 127 xenes sitúan a Telonemia xunto cos Centroheliozoa nun grupo do que tamén forman parte as criptomónadas (ou criptófitas) e as haptófitas chamado Hacrobia.
Especies
Aínda que só foron descritas formalmente dúas especies, as secuencias de ADN recollidas das augas mariñas indican que ten que haber moitas máis especies que non están descritas. As dúas especies coñecidas son:
Johann Balthasar Held
Johann Balthasar Held, finado en 1709, foi un respectado construtor de órganod en Lüneburg e Stettin.
Traxectoria
Held foi traballador do taller de Georg Nitrowski en Gdańsk (Danzig) entre 1672 e 1675, e posteriormente mestre traballador do taller de Arp Schnitger. Entre outros traballos, Held axudou na construción do órgano de St.-Katharinenkirche. Logo de traballar no órgano de Martinikerk en Groningen entre 1691 e 1692, Held trasladouse a Lübeck, onde levou a cabo varios proxectos de órganos, así como reparar o órgano de Dietrich Buxtehude en 1695. En 1701, coñeceu a Johann Sebastian Bach en Lüneburg mentres realizaba reparacións no órgano da Igrexa de San Miguel da cidade alemá. Con el o xove Bach aprendeu máis sobre a construción de órganos. Morreu en 1709.
Concurso de Saltos Internacional da Coruña
250px|miniatura|dereita|CSI A Coruña 2009. O Concurso de Saltos Internacional da Coruña é unha proba hípica que cada mes de decembro se disputa no Centro Hípico Casas Novas, en Arteixo. A primeira vez que se disputou foi no ano 1990. Trátase dunha proba con categoría de 5 estrelas (5*****), distinción que teñen os concursos que ofrecen un mínimo de 385.221 euros en premios (500.000 francos suízos) e nos que participan cabalos dunha idade mínima de 7 anos.
O Álamo (filme de 1960)
O Álamo (en The Alamo) é un filme bélico e épico estadounidense dirixido, producido e protagonizado por John Wayne que foi estreado en 1960. Conta a historia de Davy Crockett na batalla do Álamo en 1836. O filme tamén está protagonizado por Richard Widmark como Jim Bowie e Laurence Harvey como William B. Travis. Nos papeis secundarios aparecen Frankie Avalon, Patrick Wayne, Linda Cristal, Joan O'Brien, Chill Wills, Joseph Calleia, Ken Curtis, Ruben Padilla como Santa Anna, e como convidado estrela Richard Boone como Sam Houston. O filme foi rodado en 70 mm Todd-AO por William H. Clothier e foi distribuído por United Artists.
Foi emitido en galego o 28 de xuño de 1992 pola TVG.
José Antonio Ferreiro González
O nome de José Antonio Ferreiro González pode referirse a:
Balboa
Balboa pode referirse a:
Palacio Real de Aranjuez
300px|thumb|Palacio Real de Aranjuez O Palacio Real de Aranjuez é unha das residencias da Familia Real Española, situada no Real Sitio e Vila de Aranjuez (Comunidade de Madrid), que é xestionada e mantida por Patrimonio Nacional.
Historia e características
Cando o Emperador Carlos V empezou a interesarse por desenvolver Aranjuez como unha vila rexia con amplo coto de caza aposentouse, como en 1501 fixera Filipe o Fermoso, no vello palacio dos maestres de Santiago.
Foi erixido por orde de Filipe II, quen lle encomendou o proxecto ao arquitecto Juan Bautista de Toledo, que morreu durante a súa construción, polo que a súa discípulo Juan de Herrera foi o encargado de rematar a obra. Durante todo o século XVII parouse a obra, ata que en tempos de Fernando VI lévase a cabo unha importante ampliación, que continuará Carlos III dotándoo dunhas ás que encerran o patio de armas, tal e como se pode contemplar hoxe en día. Un palacio menor, a chamada Casa do Labrador, sitúase fóra do recinto, formando parte do Xardín do Príncipe.
Os inmensos xardíns, proxectados para enxalzar a residencia real da árida e seca meseta do centro de España, e regados coas augas dos ríos Texo e Jarama, son os máis importantes do período dos Habsburgo en España. Alcanzaron singular renome grazas ao Concerto de Aranjuez, de Joaquín Rodrigo, considerada a composición musical española máis escoitada no mundo. En 2001 esta contorna foi declarada «Paisaxe Cultural Patrimonio da Humanidade» pola Unesco.
Do Palacio destacan a Sala Chinesa ou Gabinete de Porcelana, así como a Sala dos Espellos.
Cuscús
miniatura|dereita|Cuscús, con garavanzos e verduras.
Enxeñaría civil
miniatura|300px|A [[Nora de Falkirk en Escocia.]] A enxeñaría civil é unha rama da enxeñaría, que aplica os coñecementos de física, química, cálculo, xeografía e xeoloxía á elaboración de infraestruturas, obras hidráulicas e de transporte. A denominación "civil" débese á súa orixe diferenciada da enxeñaría militar.
Cuscús
O cuscús ou marmaón, chamado antigamente alcuzcuz (do árabe kuskūs, con adición do artigo al- no segundo caso), é un prato tradicional de Marrocos e Alxeria e outros países do norte de África (Tunisia, Mauritania, Libia e incluso de Sicilia), feito a base de sémola de trigo (na antigüidade estaba feito de pequenas faragullas de pan). O nome árabe كسكس kuskus, كوسكوس kūskūs, كسكوس kuskūs ou كسكوسو kuskūsū, tamén chamado nalgunhas zonas: al-ta'am الطعام, procede do tamazight seksū, denominación tamén usada en árabe. Significa "a comida", xa que se podería considerar como o prato principal en moitos dos pobos do norte de África, e nalgunhas familias cocíñano diariamente.
Enxeñaría civil
Ten tamén un forte compoñente organizativo que logra a súa aplicación na administración do ambiente urbano principalmente, e frecuentemente rural; non só no referente á construción, senón tamén, ao mantemento, control e operación do construído, así como na planificación da vida humana no ambiente deseñado desde esta mesma. Isto comprende plans de organización territorial como prevención de desastres, control de tráfico e transporte, manexo de recursos hídricos, servizos públicos, tratamento de lixos e todas aquelas actividades que garanten o benestar da humanidade que desenvolve a súa vida sobre as obras civís construídas e operadas por enxeñeiros.
Áreas do coñecemento
230px|miniatura|Obra civil: [[Escavadora traballando.]] Os coñecementos necesarios para exercer de enxeñeiro civil son:
Cuscús
A sémola de trigo cocíñase nunha cuscuseira especial que, como as olas vaporeiras, ten un coador por riba da cazola. Na parte de abaixo prepárase un estufado con verduras, da que o cuscús é gornición. Ao final, tras varias horas de vaporizado, remexendo e rectificando o necesario, conséguese unha pasta solta, vaporosa e desbordante de aroma.
Enxeñaría civil
Campos de aplicación
miniatura|230px|[[Puente de La Vicaria preto de Yeste (Albacete).]] miniatura|230px|Obra civil: construción dun falso túnel en [[Burgos.]] O seu campo de aplicación é moi amplo. Estarían, por exemplo, as infraestruturas do transporte:
As obras hidráulicas:
A intervención sobre problemas de estabilidade do terreo.
As estruturas que compón as obras anteriores.
En xeral, as obras de enxeñaría civil implican o traballo dunha gran cantidade de persoas (en ocasións centos e ata miles) ao longo de lapsos que abarcan desde unhas poucas semanas ou meses ata varios anos.
Cuscús
Dependendo do país o cuscús prepárase dun ou doutro xeito. Mais normalmente faise para acompañar pratos de año, polo (típico de Marrocos) e verduras, todo acompañado da indispenáabel harissa, puré de pementos vermellos picantes secos (chiles).
O Campo, Momán, Xermade
O Campo é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Cuscús
En Italia cocíñase en Trapani (Sicilia) e faise para acompañar pratos de sopa de peixe.
Enxeñaría civil
Campos de aplicación
Ademais, son tamén competencia dun enxeñeiro civil:
Cuscús
Nos Estados Unidos o cuscús é coñecido popularmente como unha variedade da pasta así elaborando deliciosos pratos.
Enxeñaría civil
Historia
A enxeñaría civil é a aplicación dos principios físicos e científicos, e a súa historia está estreitamente vinculada aos avances no coñecemento da física e as matemáticas a través da historia. Debido a que o campo de aplicación da enxeñaría civil é moi amplo, incluíndo varias subdisciplinas, a súa historia está relacionada co estudo e a comprensión de estruturas, ciencia de materiais, xeografía, xeoloxía, chans, hidroloxía, ciencias ambientais, mecánica e outros campos.
Na antigüidade e na idade media, a maioría das construcións de obras arquitectónicas levou a cabo polos artesáns, como albaneis e carpinteiros, pasando a ser mestre de obras. O coñecemento mantívose nos gremios e de cando en cando cambiado polos avances que ían ocorrendo. Estruturas, camiños e a infraestrutura existente era repetitiva, e incrementaba en escala.
Un dos primeiros exemplos do uso da física e as matemáticas aplicables ao uso da enxeñaría civil é o traballo de Arquimedes no século III a.C., incluíndo o principio de Arquimedes e a solución ao bombeo de auga grazas ao parafuso que inventou. Brahmagupta, un matemático indio, utilizou a aritmética no século VII d.C., baseado na numeración arábiga-hindú, para o cálculo do volume de escavacións.
Dornheim
Dornheim é un concello do distrito de Ilm-Kreis, en Turinxia (Alemaña). Forma parte do Verwaltungsgemeinschaften de Riechheimer Berg.
VG-4.6
A VG-4.6 ou Corredor do Morrazo (Alto da Portela - Menduíña) é unha vía para automóbiles dependente da Xunta de Galicia. Une o tronco principal do Corredor do Morrazo coa PO-315, que dá acceso ás parroquias máis occidentais de Bueu e Cangas, evitando deste xeito o paso polos centro urbanos das vilas.
O comezo da VG-4.6 marca o remate da futura AG-46, construída mediante o desdobramento da CG-4.1.
Anticorpo humanizado
Os anticorpos humanizados son anticorpos procedentes de especies non humanas cuxas secuencias proteicas foron modificadas para aumentar a súa semellanza cos anticorpos producidos de forma natural polos humanos. O proceso de "humanización" realízase xeralmente sobre anticorpos monoclonais desenvolvidos para a súa administración a humanos (por exemplo, os anticorpos desenvolvidos como fármacos anticancerosos). A humanización pode ser necesaria cando o proceso de desenvolvemento dun anticorpo específico implica a súa xeración nun sistema inmunitario non humano, como por exemplo o do rato. As secuencias proteicas dos anticorpos producidos deste xeito son parcialmente distintas das dos anticorpos homólogos que producirían de forma natural os humanos, e, por tanto, son potencialmente inmunoxénicos cando se administran a pacientes humanos (ver tamén anticorpo anti-rato humano). A Denominación Común Internacional dos anticorpos humanizados acaba en -zumab; por exemplo, omalizumab.
Os anticorpos humanizados son distintos dos anticorpos quiméricos. Nestes últimos tamén se fixo que as súas secuencias proteicas fosen máis similares ás dos anticorpos humanos, pero levan un fragmento máis longo de proteína non humana.
Uso de ADN recombinante no proceso de humanización
O proceso de humanización aproveita o feito de que a produción de anticorpos monoclonais pode realizarse utilizando ADN recombinante para crear constructos que poidan expresarse en cultivos celulares de mamíferos. É dicir, os segmentos xénicos que poden producir anticorpos son illados e clonados en células que poden ser cultivadas nun tanque de modo que os anticorpos producidos a partir do ADN dos xenes clonados pode recollerse en masa. O paso no que intervén o ADN recombinante supón un posible punto de intervención que pode ser doadamente aproveitado para alterar a secuencia da proteína do anticorpo expresado. Todas as alteracións na estrutura do anticorpo que se conseguen no proceso de humanización efectúanse por medio de técnicas que actúan a nivel do ADN. Non todos os métodos para obter anticorpos pensados para usalos na terapia humana requiren este proceso de humanización (por exemplo, na técnica do phage display non) pero esencialmente todos dependen de técnicas que permiten a "inserción" ou "eliminación" de porcións da molécula de anticorpo.
Distinción entre anticorpo humanizado e quimérico
miniatura|200px|Comparación entre anticorpos monoclonais [[Anticorpo quimérico|quiméricos (arriba á dereita), humanizados (abaixo á esquerda) e quiméricos/humanizados (abaixo no centro). As partes humanas están representadas en cor castaña e as non humanas en azul.]] A humanización de anticorpos xeralmente se distingue da creación de anticorpos quimera rato-humano. Aínda que a creación dun anticorpo quimera realízase normalmente para obter un anticorpo que se pareza máis aos dos humanos (substituíndolle a rexión Fc do anticorpo de rato pola forma humana) as simples quimeras deste tipo non se consideran xeralmente como anticorpos humanizados. Ao contrario, a secuencia proteica dun anticorpo humanizado é esencialmente idéntica á da variante humana natural, a pesar da orixe non humana dalgúns dos seus segmentos das rexións determinantes complementarias (CDR) responsables da capacidade do anticorpo de unirse ao seu antíxeno diana.
Os nomes dos anticorpos quiméricos conteñen a raíz -xi-. Exemplos de anticorpos quiméricos aprobados para a terapia humana son abciximab (ReoPro), basiliximab (Simulect), cetuximab (Erbitux), infliximab (Remicade) e rituximab (MabThera). Outros están actualemnte na fase de ensaios clínicos, como bavituximab.
Humanización por medio dun intermediario quimérico
Non obstante, o proceso de humanización pode incluír a creación dunha quimera rato-humana como un paso inicial, é dicir, un fragmento de unión ao antíxeno (Fab) de rato empalmado a un Fc humano. A partir de aí a quimera podería ser máis humanizada ao alterar selectivamente a secuencia de aminoácidos na porción Fab da molécula. O proceso debe ser "selectivo" para reter a especificidade para a cal o anticorpo foi orixinalmente creado. Como as porcións CDR do Fab son esenciais para a capacidade do anticorpo de unirse á diana procurada, os aminoácidos nesas porcións non poden ser alterados sen correr o risco de que se prexudique o propósito para o cal se desenvolveu. Á parte dos segmentos CDR, outras porcións da secuencia Fab que difiren das humanas poden ser corrixidas intercambiando os aminoácidos individuais apropiados. Isto realízase a nivel de ADN utilizando mutaxénese.
O nome que reciben as quimeras humanizadas debe incluír á vez as raíces -xi- e -zu-. O medicamento Otelixizumab é un exemplo de quimera humanizada que actualmente está en ensaio clínico para o tratamento da artrite reumatoide e a diabetes mellitus.
Humanización por inserción de CDRs relevantes no "armazón" de anticorpos humanos
É posible producir un anticorpo humanizado sen crear un intermediario quimérico. A creación "directa" dun anticorpo humanizado pode realizarse inserindo os segmentos codificantes CDR axeitados (responsables das propiedades de unión desexadas) nun "armazón" de anticorpo humano. Como se discutiu antes, isto conséguese por medio de métodos de ADN recombinante utilizando un vector apropiado e a expresión en células de mamífero. É dicir, despois de que se desenvolve un anticorpo para que teña as propiedades requiridas nun rato (ou outra especie non humana), pode illarse o ADN que codifica ese anticorpo, clonarse nun vector e secuenciarse. As secuencias de ADN correspondentes aos CDRs do anticorpo poden determinarse despois. Unha vez que se coñece a secuencia precisa dos CDRs desexados, pode idearse unha estratexia para inserir estas secuencias correctamente nun constructo que conteña o ADN para unha variante de anticorpo humano. A estratexia pode tamén empregar a síntese de fragmentos de ADN lineares baseados na lectura das secuencias dos CDRs.
O Alemtuzumab é un dos primeiros exemplos de anticorpo que se humanizou sen utilizar un intermediario quimérico. Neste caso, desenvolveuse un anticorpo monoclonal chamado "Campath-1" para que se unise a CD52 utilizando un sistema de rato. Os bucles hipervariables de Campath-1 (que conteñen os seus CDRs e, por tanto, deles depende a súa capacidade de unión ao CD52) foron entón extraídos e inseridos nunha estrutura de anticorpo humano. O Alemtuzumab está aprobado para o tratamento da leucemia linfocítica de células B e actualmente está en ensaio clínico para aplicalo a outras condicións como a esclerose múltiple.
Anticorpos para terapias humanas obtidos sen utilizar ratos
Existen tecnoloxías nas que se evita completamente o uso de ratos ou outros mamíferos non humanos no proceso de descubrir anticorpos para a terapia humana. Exemplos deses sistemas son varios métodos de "display" (principalmente o phage display ) e os métodos que aproveitan os niveis elevados de células B que hai durante as respostas inmunitarias humanas.
Métodos de display
Empregan os principios selectivos da produción específica de anticorpos pero utilizan microorganismos (como no phage display) ou mesmo extractos libres de células (como no ribosome display). Estes sistemas dependen da creación de "librarías" de xenes de anticorpos, que poden ser obtidas completamente de ARN humano illado do sangue periférico. Os produtos inmediatos destes sistemas son fragmentos de anticorpos, normalmente Fab ou scFv).
Isto significa que, aínda que os fragmentos de anticorpos creados usando métodos de display son secuencias totalmente humanas, non son anticorpos completos. Por tanto, utilízanse procesos en esencia similares aos da humanización para incorporar e expresar as afinidades derivadas nun anticorpo completo.
O medicamento Adalimumab (Humira) é un exemplo de anticorpo aprobado para a terapia humana que foi creado por medio da técnica do phage display.
Anticorpos de pacientes ou receptores de vacinas humanos
É posible tamén aproveitar as reaccións inmunitarias humanas para descubrir anticorpos monoclonais. Dito de forma simple, a resposta inmunitaria humana funciona do mesmo xeito que a do rato ou doutros mamíferos; por tanto, as persoas que estean sufrindo un cambio no seu sistema inmunitario, como doenzas infecciosas, cancro ou vacinación son unha fonte potencial de anticorpos monoclonais dirixidos contra esas ameazas. Este enfoque parece especialmente apropiado para o desenvolvemento de terapias antivirais que se basean nos principios da inmunidade pasiva. Algunhas variantes deste enfoque foron demostradas en principio e algunhas están intentando desenvolverse comercialmente.
Amar Sonar Bangla
Amar Sonar Bangla (en আমার সোনার বাংলা, traducible ó galego como "A miña Bengala dourada") é o himno nacional de Bangladesh. Escrito e composto polo poeta Rabindranath Tagore, con motivo das protestas polo proxecto de partición de Bengala presentado polo vicerrei Lord Curzon en 1905, foi adoptado en 1972. O autor é escritor do movemento Brahmo Samaj (pero logo convertido ao hinduísmo), e o primeiro asiático en gañar o premio Nobel de Literatura. É agora o himno nacional de Bangladesh.
Emilio José
dereita|miniatura|Emilio José no [[Liceo Mutante, 2019.]] Emilio José González Pérez, chamado Emilio José, nado en Quins (Melón), en 1984, é un músico galego.
Traxectoria
Con vinte anos botou a andar o grupo de música pop Apeiron, en Ribadavia, con Belén Rodríguez e Álvaro Lorenzo. Nel ocupábase dos teclados, do baixo e das percusións, onde mesturaba elementos metálicos con caixas de cartón. En 2009 debutou en solitario, aos teclados e como vocalista, co álbum Chorando apréndese. Ese ano foi un dos discos revelación en España, e serviulle para dar unha ampla xira de concertos por Galicia e España.
Estudou Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela.
Pocoyó
Pocoyó é unha serie de animación infantil española creada por David Cantolla, Colmán López, Luis Gallego e Guillermo García Carsi. Está producida por Zinkia Entertaiment e distribuída por ITV Global, sendo as dúas primeiras tempadas coproducidas con Granada Kids, e a primeira tempada foi coproducida con Cosgrove Hall Films, ámbalas dúas do Reino Unido. Foron producidas catro tempadas con 52 episodios de 7 minutos de duración. O actor inglés Stephen Fry é o narrador na versión en lingua inglesa das dúas primeiras tempadas, metres que Stephen Hughes narra a terceira tempada, chamada Let's Go Pocoyo, e a cuarta. José María del Río narra a versión en castelán. En 2016, creouse un novo show spinoff da serie chamado Pocoyo Planet.
O 12 de outubro de 2022, a quinta tempada foi confirmada para mediados de 2023 para conmemorar o 20 aniversario de Pocoyó. Esta tempada conta con novos personaxes, como a irmá menor de Pocoyo, Pocoyina. Por primeira vez, cinco dos episodios mesturan a animación con acción en vivo.
Sinopse
O mundo de Pocoyó é un escenario 3D, cun plano branco e sen fondo de cores. Toda a serie é creada co software Softimage XSI. Narra as aventuras dun neno en idade preescolar chamado Pocoyó, o cal está descubrindo o mundo e interactuando con el. Acompáñano os seus amigos Pato, Elly, Pajaroto e a súa mascota Loula. Cada capítulo é introducido e conducido por unha voz en off.
Xenética de poboacións
A xenética de poboacións é a póla da xenética cuxa problematica é describir a variación e distribución biolóxica, co obxecto de dar explicación a fenómenos evolutivos. Para iso, define a unha poboación como un grupo de individuos da mesma especie que están illados reproductivamente doutros grupos afíns. Estas poboacións, están suxeitas a mudanzas evolutivas nos que subxacen mudanzas xenéticas, as que á súa vez están influenciadas por factores como a selección natural e a deriva xenética que actúan principalmente diminuíndo a variabilidade das poboacións, ou migración e mutación que actúan aumentándoa.
Pola súa banda, a presenza de variabilidade xenética é desexable non só para o melloramento xenético ou conservación de especies, xa que o rol fundamental da variabilidade xenética é ser a materia prima para os procesos evolutivos, sen variabilidade non hai evolución. A interacción destes factores coas poboacións no tempo, permite a existencia de gran número de especies con variadas estruturas poboacionais e formas de vida.
Así, a xenética de poboacións é un elemento esencial da síntese evolutiva moderna. Os seus principais fundadores, Sewall Wright, J.B.S. Haldane e Ronald Fisher, estableceron ademais as bases formais da xenética cuantitativa. As obras fundacionais da xenética de poboacións son The Genetical Theory of Natural Selection (Fisher 1930), Evolution in Mendelian Populations (Wright 1931) e The Causes of Evolution (Haldane 1932).
Metalcore
Metalcore é un xénero musical que combina varios elementos do metal extremo e o hardcore punk. O nome é unha mestura dos nomes dos dous xéneros. O termo colleu o seu actual significado cara mediados dos anos 90, describindo a bandas como Earth Crisis, Deadguy e Integrity. O primeiro destes en formarse, Integrity, comezou a actuar en 1988. Entre as actuais bandas que practican este estilo destacan Killswitch Engage, Underoath, All That Remains, As I Lay Dying e The Devil Wears Prada.
O metalcore distínguese doutras fusións de punk metal pola súa énfase nas rupturas: lentas e intensas partes que conducen ao mosh. Durante os últimos cinco anos houbo unha saturación de bandas do xénero, do cal os brasileiros Sepultura é considerado o grupo que asentou as bases para conformalo.
Francisco Flores
Francisco Guillermo Flores Pérez, nado en Santa Ana o 17 de outubro de 1959 e finado en San Salvador o 30 de xaneiro de 2016, foi un político que foi o presidente do Salvador entre 1999 e 2004.
Traxectoria
Nado no seo dunha acomodada familia mestiza conservadora. Estudou Filosofía no Amsherst College en Massachusetts, Estados Unidos, e ciencias políticas nas universidades británica de Oxford e estadounidense de Harvard. Ademais de estudos de filosofía oriental na India co pensamento propio do hinduísmo, malia isto non deixou a relixión católica.
Ingresou no mundo político despois do asasinato do seu sogro Antonio Rodríguez Porth, o Secretario privado da presidencia no Goberno de Alfredo Cristiani a mans da guerrilla salvadoreña.
Comenzou con suceso a súa carreira política no partido ARENA como Ministro de Planificación. Despois como Viceministro da Presidencia, con funcións como Asesor do Xefe de Estado, e dirixiu o Plan de Acción Gobernamental para acordar os Tratados de Paz de xaneiro de 1992 que acabaron coa loita armada entre a Frente Farabundo Martí para a Liberación Nacional (FMLN) e Alianza Republicana Nacionalista do Salvador (ARENA).
Nas eleccións do 20 de marzo de 1994, Flores foi elixido Deputado para a Asemblea LeXislativa e o Presidente dese entón Armando Calderón Sol, elixiuno Secretario de Información para a Presidencia.
Presidencia
O 29 de marzo de 1999 seu partido, a Alianza Republicana Nacionalista (ARENA) anunciou que Flores sería seu demandante para as eleccións de 1999. Con 39 anos de idade (o xefe de Estado máis mozo do Salvador xunto a seu sucesor Elías Antonio Saca González), Flores converteuse en presidente o 1 de xullo de 1999, sendo o terceiro do partido ARENA que conseguiu o cargo de forma consecutiva, sucedendo a súa correlixionário Calderón Sol.
Na súa política económica destacou pola súa fidelidade na aplicación do modelo neoliberal, mudou a moeda de curso legal do país, o colón salvadoreño, polo dólar estadounidense o 2 de xaneiro de 2001, por medio da Lei de Integración Monetaria (promovida polo seu goberno e aprobada pola Asemblea Lexislativa en novembro de 2000), que implicaba o proceso de dolarización de todas as transaccións económicas e financeiras nun prazo de seis meses.
En política internacional o goberno de Flores destacou polo apoio á ocupación do Iraq por parte de Estados Unidos e o envío de tropas salvadoreñas, sendo o país latinoamericano que deu máis apoio político e militar ao goberno estadounidense, tamén foi dos poucos mandatarios que recoñeceu o efémero goberno golpista de Pedro Carmona na Venezuela. Outro membro de seu Partido, Elías Antonio Saca González, substituíulle na presidencia en 2004.
Bujar Nishani
Anteriormente, Bujar Nishani ocupou diversos cargos políticos no Goberno de Albania durante os gobernos de Alfred Moisiu e Bamir Topi, en primeiro lugar sendo xefe de relacións exteriores no Ministerio de Defensa e como xefe da oficina da OTAN nas relacións no Ministerio de Relacións Exteriores, tamén foi Ministro de Interior consecutivamente desde os anos 2007-2009 e 2011-2012, e Ministro de Xustiza entre os anos 2009 e 2011.
Evolución tecnolóxica
Evolución tecnolóxica é o nome dunha teoría dos estudos de ciencia, tecnoloxía e sociedade (CTS) para describir o desenvolvo histórico da tecnoloxía, desenvolvido polo filósofo checo Radovan Richta.
O concepto é confluente co de revolución tecnolóxica, posto que só durante os períodos de maior aceleración nas innovacións márcase entre ambos conceptos a diferenza de ritmo, de violencia e de transcendencia que existe entre os conceptos xenéricos de evolución e revolución. Durante a maior parte da historia da humanidade, o ritmo desas innovacións foi lento e imperceptible.
Co nome de revolución tecnolóxica ou revolución científico-técnica adoita referirse concretamente ás transformacións técnicas, económicas e sociais da terceira revolución industrial dende a segunda metade do século XX, aínda que tamén adoitase empregar para referirse ás dúas primeiras grandes transformacións que mereceron o nome de revolución económica: a Revolución Neolítica e a Revolución Industrial dos séculos XVIII e XIX.
Etapas do desenvolvemento tecnolóxico
É importante entender que as tres etapas ou tipos fundamentais da tecnoloxía se solapan temporalmente na súa utilización, e os tres seguen sendo amplamente utilizado hoxe en día.
Tecnoloxía, enerxía e límites do desenvolvemento
A utilización de distintas formas (como a electricidade, o movemento, a luz ou a calor) e fontes de enerxía (combustibles fósiles -coma o carbón, o petróleo e o gas natural-, a enerxía hidráulica, a enerxía nuclear ou as enerxías alternativas) demandadas en cantidades crecentes polo desenvolvemento tecnolóxico e económico produciu a crise enerxética que dende os anos 1970 vén cuestionando a posibilidade do mantemento do actual modelo de desenvolvemento, sumado a outros efectos nocivos, tanto polo desenvolvemento desigual, como polas súas consecuencias medioambientais (contaminación, quecemento global etc.).
Implicacións teóricas
O proceso de evolución tecnolóxica culmina coa capacidade de acadar todos os valores materiais tecnoloxicamente posibles e desexables polo esforzo mental.
Unha implicación económica do anterior é que o traballo intelectual tende a ser cada vez máis importante en relación co traballo físico. As transaccións en torno á información son cada vez máis comúns no mercado. A expansión e a creación de novos tipos de institucións que traballan con información como, por exemplo, universidades, bibliotecas, patentes de empresas comerciais etc. considéranse indicativas do grao de evolución tecnolóxica alcanzado por unha civilización.
Curiosamente, isto pon de relevo a importancia da propiedade intelectual en relación cos sistemas de distribución descentralizada, tales como Internet, cando o prezo da distribución de información tende a cero con cada vez máis eficientes ferramentas para distribuír información e a crecente cantidade de información que se distribúe a unha cada vez maior base de clientes. A crecente des-intermediación nos devanditos mercados e a crecente preocupación pola protección dos dereitos de propiedade intelectual non deixa claro que forma terán os mercados da información coa evolución da era da información.
Premio Lazarillo
Os Premios Lazarillo son uns premios españois de literatura infantil e xuvenil, con varias seccións: creación literaria, ilustración e (até 1975) mellor labor editorial. Orixinalmente convocábao o Instituto Nacional do Libro Español (INLE); dende 1986 promóveno a OEPLI e o Ministerio de Educación e Cultura.
Miguel García Vivancos
Miguel García Vivancos, nado en Mazarrón o 19 de abril de 1895 e finado en Córdoba o 23 de xaneiro de 1972, foi un pintor español.
Traxectoria
Aprendiz no arsenal de Cartaxena, marchou coa súa nai viúva e os seus irmáns a Barcelona. Alí entrou no movemento anarquista, formando parte do grupo "Los Solidarios", para loitar activamente contra os pistoleiros contratados polos empresarios para reprimir as reivindicacións obreiras. Durante a guerra civil mandou a columna Los Aguiluchos, formada por membros da Federación Anarquista Ibérica, que de Barcelona saíu a loitar á fronte de Huesca. Dirixiu a 126ª Brigada e a 25ª División en Belchite e Teruel.
Fuxido a Francia ó finalizar a guerra, foi recluído en 1940 no Campo de internamento de Vernet d'Ariège. Permaneceu alí ó comezar a ocupación nazi, sendo liberado pola resistencia, incorporándose á mesma.
Trala guerra traballou en moi diversos oficios. Un día comezou a pintar escenas e paisaxes de París en panos para vendérllelos ós soldados norteamericanos. Foi así como descubriu os seus dotes para a pintura comezando a plasmar as súas obras en óleo sobre lenzo.
En 1947 coñeceu a Picasso, que o acolleu con agarimo, pois xa oíra falar das súas accións durante a guerra civil. Picasso interesouse pola súa pintura e presentoulle a marchante María Cuttoli para que se ocupase de dalo a coñecer. En 1948 realizou a súa primeira exposición en París, na galería Mirador. Foise facendo nome e nunha das súas exposicións André Breton adicoulle unhas liñas, dicindo: ''A pintura de Miguel G.Vivancos é unha indiscernible lección de candor e forza. O don que ela manifesta é moito máis do que nos prace desvelar só na arte, é o que o sacraliza a partir da vida máis intensamente vivida, a máis elevada posibilidade de recomenzar a vida''.
As súas obras foron adquiridas por famosos personaxes como François Mitterrand, David Rothschild, Helena Rubinstein ou Greta Garbo.
Bibliografía
As Memorias de nuestra guerra y como introducción, el movimiento de liberación de Cataluña, 1936-1939', editado por Ruedo Ibérico supóñense redactadas por García Vivancos.
Claude Lévi-Strauss
Claude Lévi-Strauss, nado en Bruxelas (Bélxica) o 28 de novembro de 1908 e finado en París o 30 de outubro de 2009, considérase un dos maiores antropólogos de todos os tempos. Estudou e pasou a maior parte da súa vida en París.
Traxectoria
Viviu no Brasil desde 1935 a 1939. Nese tempo realizou o seu primeiro traballo de campo etnográfico, dirixindo buscas periódicas no Mato Grosso e a selva tropical amazónica. Esta foi a experiencia que consolidou a Lévi-Strauss como profesional da antropoloxía.
Retornou a Francia na véspera da guerra e foi mobilizado (1939-1940). Despois do armisticio marchou aos Estados Unidos, onde impartiu clases no New School for Social Research de Nova York. Chamado a Francia en 1944 polo Ministro de Asuntos Exteriores, volveu aos Estados Unidos en 1945. Tras un breve paso pola Embaixada Francesa de Washington como adxunto cultural (1946–1947), regresou a París para doutorarse logo de presentar tesiña e tese (1948). Os anos en Nova York servíronlle para formarse en moitos aspectos, a súa relación con Roman Jakobson axudouno a dar forma ás súas teorías (Roman Jackobson e Lévi-Strauss están considerados as figuras centrais do estruturalismo). Tamén hai que sinalar a influencia da obra do lingüista suízo Ferdinand de Saussure. Ademais, colegas antropólogos como Franz Boas introducírono na Antropoloxía estadounidense.
Despois dun breve lapso de 1946 a 1947, Lévi-Strauss regresou a París en 1948. Ao mesmo tempo recibía o doutoramento da Sorbona pola súa tese «maior» e «menor». As estruturas elementais do parentesco e A vida familiar e social dos indios Nambikwara.
Esta última obra foi publicada ao ano seguinte e instantaneamente foi recoñecida como unha das máis importantes da antropoloxía, cunha crítica favorable de Simone de Beauvoir, quen a viu como un importante estudo da posición da muller nas culturas non occidentais. As estruturas elementais do parentesco (cun título análogo á famosa As formas elementais da vida relixiosa, de Émile Durkheim) reexaminou como as persoas organizaban as súas familias. Mentres os antropólogos británicos como Alfred Radcliffe-Brown sostiñan que os parentescos estaban baseados na ascendencia dun devanceiro común, Lévi-Strauss pensaba que estes parentescos tiñan máis que ver coa alianza entre dúas familias, cando a muller dun grupo casaba co home doutro.
Entre 1940 e principios de 1950, Lévi-Strauss continuou publicando cun éxito considerábel. Ao seu regreso a Francia, implicouse na administración do CNRS e o Museo do Home, antes de chegar a ocupar un posto na École Pratique des Hautes Études. Máis tarde foi nomeado profesor de antropoloxía social do Collège de France, posto que ocupou desde 1959 ata a súa xubilación en 1982. En 1973 foi galardoado co Premio Erasmus.
Tristes trópicos
Sendo Lévi-Strauss xa coñecido nos círculos académicos, en 1955 publicou Tristes trópicos. Este libro era esencialmente unha viaxe novelada, sobre as súas expedicións etnolóxicas no Brasil entre 1935 e 1939: Coa súa muller, explorou a rexión onde viven os indios kadiwéus e bororos, no Estado de Mato Grosso, recollendo material etnográfico para o Museo do Home, en París. No libro fixo un uso exquisito da prosa, a filosofía e a análise etnográfica, ata lograr unha obra mestra. Os organizadores do Premio Goncourt lamentaron non estar capacitados para premialo, porque Tristes trópicos era tecnicamente un relato de non-ficción.
Teorías sobre a Antropoloxía
As teorías de Lévi-Strauss expóñense en Antropoloxía Estrutural (1958). Resumindo, considera a cultura un sistema de comunicación simbólica que se debe investigar con métodos que outros utilizaron máis en relación coa literatura, a política, os deportes ou a filmografía, a clave para el estaría en organizar datos sinxelos do modo máis simple. Nas súas obras, influído por Durkheim e Mauss, preconiza a aplicación do método estrutural das ciencias humanas. Asevera que unha auténtica análise científica debe ser explicatoria e simplificativa, e que as análises fonéticas revelan características reais, de maneira que os usuarios da lingua poden recoñecelas e responder ante elas, por iso moitos aspectos deste tipo de análise serían aplicables á investigación en Antropoloxía.
Lévi-Strauss goza dun lugar preeminente entre os investigadores que afirman que as diferentes culturas dos seres humanos, as súas condutas, esquemas lingüísticos e mitos revelan a existencia de patróns comúns a toda a vida humana. Realizou multitude de estudos sobre relacións de parentesco e outras relacións humanas e as súas repercusións en todo o colectivo. Para el, a importancia do estudo antropolóxico debe centrarse nas demandas de orde social. E grazas a el, hoxe téndese a rexeitar os enfoques etnocentristas na investigación etnolóxica humana a favor dos estudos orientados a comparar as tecnoloxías dos pobos chamados primitivos en oposición a Occidente; valoraríanse as súas clasificacións da natureza ou o diagnóstico de enfermidades, por exemplo.
Lars Eidinger
Lars Eidinger, nado en Berlín o 21 de xaneiro de 1976, é un actor alemán.
Traxectoria
miniatura|Lars Eidinger no Festival de Cinema de Berlín de 2014 miniatura|Interpretando ao tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II no filme ruso Matilda]] Fillo dunha enfermeira pediátrica e dun enxeñeiro, xa de neno tiráballe a interpretación e participou no programa infantil Moskito da SFB e máis adiante actuou en pezas teatrais no instituto. De 1995 ata 1999 estudou arte dramática na Hochschule für Schauspielkunst "Ernst Busch" a canda Devid Striesow, Nina Hoss, Mark Waschke e Fritzi Haberlandt, como actor convidado actuou xa antes de rematar a carreira no Deutsches Theater de Berlín dende a tempada 1997/98. , participando en producións de Jürgen Gosch e Wolfgang Engel. No ano 2000 entrou na compañía teatral Schaubühne am Lehniner Platz, e participou en numerosas obras teatrais como Edward II, Macbeth, Woyzeck ou Nora e en case todas as producións deses anos dos prestixiosos directores Thomas Ostermeier e Christina Paulhofer, converténdose nun dos actores máis influentes do teatro. En decembro de 2008 debutou como director teatral coa obra de Schillers Die Räuber interpretada por estudantes da "Ernst Busch" e coa que participou no festival Radical jung do ano seguinte.
Despois de aparecer esporadicamente nalgunhas producións cinematográficas e televisivas, en 2009 tivo o seu primeiro papel protagonista no galardonado Alle Anderen de Maren Ade, seguido da produción neerlandesa Code Blue de Urszula Antoniak (2011), o suspense apocalíptico Hell de Tim Fehlbaum (2011) e Tabu - Es ist die Seele en Fremdes auf Erden de Christoph Stark (2011), no que interpretou o poeta austríaco Georg Trakl polo que recibiu o premio da asociación alemá de críticos de cinema.
Nos anos seguintes continuou a realizar producións teatrais, así como de cinema e televisión, salientando filmes como Clouds of Sils Maria (2014) e Personal Shopper (2016) de Olivier Assayas, Vergine giurata de Laura Bispuri (2015) e series como Polizeiruf 110, Tatort e Babylon Berlin. Coa compañía Schaubühne participou en moitas producións, aclamadas internacionalmente, de Thomas Ostermeier, como Hamlet e Richard III.
Música
Mentres aínda estaba a estudar publicou en 1998 con Studio 54 de !K7 o vinilo "I'll Break Ya Legg" de música electrónica, parte apareceu máis tarde na compilación Fragments do selo no.nine. En 1999 produciu a música para o documental de Ernst-August Zurborn Die Mörder des Herrn Müller realizado para a canle Arte e tamén foi responsable da música de varias pezas dirixidas por Ostermeier: Nora, Der Würgeengel e Trauer muss Elektra tragen.
VG-4.7
A VG-4.7 ou Variante de Vilagarcía é unha vía para automóbiles dependente da Xunta de Galicia que funciona como parte, canda a N-640, da circunvalación de Vilagarcía. O primeiro tramo, de 5 quilómetros, abriu en maio de 2009 e os 2,5 restantes abrirían no mes de xullo dese mesmo ano.
Zwei Leben
Zwei Leben é un filme alemán-noruegués de 2012 escrito e dirixido por Georg Maas e protagonizado por Juliane Kohler e Liv Ullmann. Está ambientado en Noruega e Alemaña e está vagamente baseado nunha novela non publicada de Hannelore Hippe. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, e clasificouse na lista curta de xaneiro.
Bojan Bogdanović
Bojan Bogdanović, nado o 18 de abril de 1989 en Mostar, RS Bosnia e Hercegovina, RFS de Iugoslavia, é un xogador croata de baloncesto profesional que xoga nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Bogdanović comezou a súa carreira no baloncesto en 2004 no equipo da súa cidade natal, o Zrinjski Mostar, onde xogou durante unha tempada. En 2005, asinou un contrato por cinco anos co Real Madrid da Liga ACB, pero para a tempada 2005-06 foi cedido ó Zrinjski Mostar. Nas dúas tempadas seguintes xogou co equipo júnior do Real Madrid, e na tempada 2008-09 foi cedido ó CB Murcia.
En agosto de 2009, Bogdanović asinou un contrato por catro anos co KK Cibona. En xullo de 2010, asinou unha extensión de tres anos do seu contrato. Tras a tempada 2010-11, rompeu o seu contrato co Cibona.
O 19 de xuño de 2011, Bogdanović asinou un contrato por varios anos co Fenerbahçe Ülker. O 23 de xuño de 2011, foi elixido na 31ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Miami Heat. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Minnesota Timberwolves, e despois ós New Jersey Nets.
Termodinámica de equilibrio
miniatura|A 0 °C, o [[xeo está en equilibrio termodinámico coa auga.]] A termodinámica de equilibrio trata de sistemas en equilibrio, considérase que un sistema termodinámico está en equilibrio termodinámico se a súa distribución de enerxía é igual á distribución de Maxwell-Boltzmann. Iso permite unha única temperatura en todo sistema.
Bojan Bogdanović
Traxectoria
O 22 de xullo de 2014, Bogdanović asinou cos Brooklyn Nets un contrato de tres anos e 10 millóns de dólares.
Termodinámica de equilibrio
Un sistema illado está en equilibrio cando as súas propiedades macroscópicas permanecen constantes no tempo pero un non illado so está en equilibrio se as propiedades do sistema permaneceren constantes ó longo do tempo e de eliminar o contacto do sistema co seu arrededor.
Bojan Bogdanović
Traxectoria
O 22 de febreiro de 2017, Bogdanović foi traspasado xunto a Chris McCullough ós Washington Wizards, a cambio de Andrew Nicholson, Marcus Thornton e unha elección da primeira rolda do Draft de 2017.
Termodinámica de equilibrio
Hai tres tipos de equilibrio que se deben dar para que se dea equilibrio termodinámico:
Políglota
miniatura|270px|O emperador Carlos V, famoso políglota, retratado por [[Tiziano (ca. 1548).]] O termo políglota refírese a unha persoa versada en varios idiomas, ou a un texto escrito noutros tantos, reservándose o termo bilingüe para aqueles que dominan dous, e trilingüe para aqueloutros que dominan tres idiomas.