cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bir Tawil
Xeografía
No norte da zona atópase a montaña Jabal Tawil (جبل طويل}), situada en, cunha altura de 459 m. No leste está Jebel Hagar ez Zarqa, cunha altura de 662 m.
Taquínidos
Características
Os adultos aliméntanse do néctar das flores e tamén de polen, poden ser así polinizadores importantes, especialmente a elevadas altitudes onde as abellas son escasas.
Bir Tawil
Xeografía
No sur está o Wadi Tawil (وادي طويل), tamén chamado "Khawr Abū Bard", situado en 21.82361°N, 33.72833°W.
Hai tamén algúns arroios en Bir Tawil, que se orixinan no Lago Nasser.
Vaporwave
Orixinado como unha variante irónica do chillwave, o vaporwave ten unha certa relación coas tendencias experimentais da escena do pop hipnagonóxico de comezos dos anos 2000 liderada por produtores como James Ferraro, Daniel Lopatin e Vektroid (Ramona Xavier). Trala considerada primeira mostra de vaporwave en decembro de 2011, Floral Shoppe de Vektroid, floreceu unha serie de produtores en liña inspirados na produción de música neste estilo. Este movemento acadou unha audiencia por medio de sitios web como Last.fm, Reddit e 4chan, empregando principalmente Bandcamp para a súa distribución musical. A maior exposición que tivo o vaporwave a partir do ano 2012 deu lugar a unha serie de diversos subxéneros e derivados como o future funk, o mallsoft ou o hardvapour.
Taquínidos
Taxonomía
A taxonomía desta familia presenta dificultades, baseándose principalmente en trazos morfolóxicos, pero tamén nos hábitos reprodutivos e nos estadios inmaturos.
Urbano Feijoo Sotomayor Ron
Urbano Feijoo Sotomayor Ron y Feijoo Sotomayor, nado en 1898 e finado o 6 de outubro de 1959, foi un político e diplomático galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Ourense. Herdou o título de marqués de Santa Ilduara en 1925, sucedendo a Camilo Feijoo de Sotomayor Cejo, Marquina y Montes e foi vizconde de San Rosendo. Secretario do Corpo diplomático, foi cónsul de Berlín (1944) e embaixador de España na Santa S é, en Liberia e na República Dominicana.
A Gandra, Verdes, Coristanco
A Gandra é un lugar da parroquia de Verdes no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños.
Architecture in Helsinki
Architecture in Helsinki é unha banda australiana de indie pop procedente do suburbio de Northcote en Melbourne. O grupo está formado por Cameron Bird, James Cecil, Gus Franklin, Jamie Mildren, Sam Perry e Kellie Sutherland.
Barreiros (automoción)
Barreiros foi unha industria española de produción principalmente de motores, camións, tractores, autobuses e posteriormente automóbiles, tamén fabricou carrocerías para camións. Foi fundada polo enxeñeiro e industrial galego Eduardo Barreiros en 1954, e estivo activa desde 1954 ata 1978.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
O Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento é unha institución cultural, constituída o 16 de febreiro de 1944 en Santiago de Compostela, especializada actualmente en estudos científicos sobre arqueoloxía e historia. Recibe o nome en honor ó Padre Sarmiento.
Architecture in Helsinki
Architecture In Helsinki comezou a tocar no ano 2000, realizando frecuentes xiras nacionais e internacionais. Xiraron polos Estados Unidos con bandas como Death Cab for Cutie e Clap Your Hands Say Yeah e foron abreconcertos de artistas como David Byrne, The Polyphonic Spree, Yo La Tengo e Belle & Sebastian.
Barreiros (automoción)
Ata 1945: Antecedentes
En 1925 o pai de Eduardo Barreiros iniciou o seu vencello co automóbil coa explotación da liña de autobuses Ourense-Luíntra-Ourense coa compra dun Panhard-Levasor 10 HP. Tras a concesión da liña Ourense-Os Peares-Ourense, en 1929 adquire un vello Renault. Eduardo Barreiros traballa como revisor na empresa familiar e empeza como aprendiz en ARCE, un taller mecánico.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Historia
En 1923, un grupo de universitarios preocupados pola falta de estudos sobre Galiza fundaron o Seminario de Estudos Galegos (SEG). Esta institución multidisciplinar e punteira realizou estudos e divulgacións sobre o patrimonio cultural galego, mais a Guerra Civil e o posterior réxime franquista acabou con todos os proxectos.
Architecture in Helsinki
Formación
Cameron Bird formou Architecture in Helsinki a finais dos 90 en Albury, Nova Gales do Sur. Bird e os seus compañeiros en Architecture in Helsinki Jamie Mildren e Sam Perry aran membros dunha banda adolescente de funk-grunge chamada The Pixel Mittens, e despois dun tempo como trío mudáronse a Melbourne. A banda realizou un ou dous pequenos concertos antes de parar durante algún tempo. No ano 2000, mentres estudaba fotografía nunha escola de arte, Bird coñeceu a James Cecil. Os dous conectaron musicalmente e meses despois Cecil uniuse á banda como batería. Nese tempo Bird coñeceu a Kellie Sutherland nunha festa e convidouna a tocar o clarinete nalgunha das cancións do grupo.
Barreiros (automoción)
Ata 1945: Antecedentes
En 1937 venderon as liñas de autobuses, xa que, ao comezar a guerra civil os vehículos que facían os servizos foron requisados.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Historia
No ano 1944 créase un instituto chamado Instituto de Estudios Gallegos Padre Sarmiento, adscrito ao Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), e que dalgún xeito era herdeiro daquel pioneiro SEG. Este novo instituto reuniu na xuntanza fundacional a maioría dos intelectuais que sobreviviron á guerra: Francisco Javier Sánchez Cantón, Fermín Bouza Brey, Paulino Pedret Casado, Jesús Carro García, Abelardo Moralejo Laso e Felipe Ramón Cordero Carrete (primeiro secretario da institución); pouco tempo despois tamén se integran Otero Pedrayo, Vicente Risco e Florentino Cuevillas. Outros colaboradores nas primeiras etapas tamén foron Antón Fraguas, Xesús Ferro Couselo, Couceiro Freijomil, Xesús Taboada Chivite e Aquilino Iglesia Alvariño, entre outros.
Architecture in Helsinki
Formación
A banda comezou a traballar no seu álbum de estrea pero as gravacións se pararon cando Bird pasou unhas longas vacacións nos Estados Unidos, deixando o traballo sen rematar. Ao regresar, inspirado polas súas experiencias en Portland, Oregon, compuxo a meirande parte dos temas para o álbum en seis días. Estás cancións, curtas e pegadizas, marcaron a nova dirección da banda. Novamente na escola de arte, Bird coñeceu a Isobel Knowles, Tara Shackell e Gus Franklin, que completarían a formación de Architecture in Helsinki. Os tres novos membros completaron os espazos restantes para rematalo, e despois de preto de dous anos de traballo Fingers Crossed foi editado o 9 de febreiro de 2003.
Barreiros (automoción)
Ata 1945: Antecedentes
A partir de 1938 adquiríronse varios vehículos para cubrir a liña Ourense-Parada de Sil-Ourense. Debido á escaseza de parque móbil en 1939, os Barreiros crean un pequeno taller familiar onde se reconstrúen autobuses e fabrican gasóxenos.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Historia
O novo Instituto mantivo nos seus primeiros anos a estrutura en dez seccións: Arqueoloxía; Etnografía; Xeografía; Prehistoria; Historia; Filoloxía; Literatura; Arte; Estudos Composteláns e Peregrinacións; e Bibliografía e Publicacións. Ademais, a institución recolleu parte dos fondos sobreviventes do SEG, feito que creou certa polémica nalgúns sectores do galeguismo ao consideraren que o IEG Padre Sarmiento era unha institución franquista e non era herdeira do antigo SEG. O primeiro director do IEG Padre Sarmiento foi Francisco Javier Sánchez Cantón.
Viladecans
miniatura|300px|Rambla Viladecans é un municipio e cidade española da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona (Cataluña). Atópase no área metropolitana de Barcelona.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Historia
A ditadura non lle permitiu usar a lingua galega ao novo instituto até a década de 1960, e a partir desta data empregouno de maneira ocasional.
Barreiros (automoción)
1945-1954: BECOSA
Comezou a conseguir adxudicacións para a construción de estradas en Galicia, para o que fabricou parte da maquinaria e utensilios que utilizaba, conseguindo acabar as obras concedidas en tempo marca. En 1947 adxudícase a ampliación do Porto de Castelló.
Architecture in Helsinki
In Case We Die e cambios na formación
No ano 2005, Architecture in Helsinki editou o seu segundo álbum, In Case We Die, a través do seu propio selo Tailem Bend. No álbum aparecen convidados varios músicos locais e da súa produción encargáronse The Carbohydrates (o dúa de produtores formado por James Cecil e Cameron Bird).
Viladecans
Historia
O topónimo "Viladecans" é difícil de datar. Cara ao ano 1000 refírese a existencia dun lugar chamado "canis vallis" que parece coincidir co que máis tarde se denominará a "Vila de Canibus", dependente eclesiásticamente de Sant Climent de Llobregat, e que posteriormente se chamará "Lugar de Sant Joan de Viladecans". No ano 1010 estas terras eran propiedade do Mosteiro de Sant Cugat del Vallès.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Historia
O IEG Padre Sarmiento mantivo unha actividade salientábel até aproximadamente 1975. Nesta primeira etapa realizáronse catálogos de castros, análises da romanización de Galiza, estudos de cancioneiros medievais galego-portugueses e tamén a elaboración dunha extensa bibliografía de Galiza. Nos anos oitenta houbo unha etapa de crise no IEG, con menor actividade mais a partir de 1994 hai un novo rexurdir, producíndose tamén unha mudanza como director, asumindo este cargo Eduardo Pardo de Guevara y Valdés. O instituto volveu a centrarse especialmente na investigación, especializándose nos últimos anos principalmente en arqueoloxía e historia.
Viladecans
Comunicacións
Viladecans historicamente sempre foi deficitaria en medios de transporte, ultimamente estase mellorando neste aspecto. A primeira mellora realizouse na década dos noventa coa construción dunha estación de Renfe, nas proximidades da cidade. Paulatinamente foise mellorando a rede de autobuses interurbanos que conectan as poboacións próximas exceptuando o aeroporto e a cidade de El Prat de Llobregat. Ademais creouse unha rede de autobuses urbanos para facilitar a mobilidade interna da cidadanía.
Lugares de interese
A pesar de ser unha cidade nova nalgúns sentidos, Viladecans conserva un gran patrimonio histórico-artístico:
Barreiros (automoción)
1945-1954: BECOSA
Pronto aumentan as peticións de conversión de motores de gasolina a diésel, sobre todo entre os transportistas (moitos dos cales conseguiran "3HC" excedentes do exército). O taller quedou pequeno e en 1951 decidiuse trasladar a produción a Madrid. Barreiros alugou uns talleres no km 7 da estrada Madrid - Andalucía, por 50 000 pesetas ao mes e creou a empresa Galicia Industrial. Barreiros tiña a patente nº 198 618, concedida con data 7 de xullo de 1951, onde describía o proceso de transformación a diésel. Os seus irmáns empezaron a traballar con Eduardo Barreiros e montaron o primeiro laboratorio de materiais.
Architecture in Helsinki
In Case We Die e cambios na formación
A mediados de ano 2006 informaron a través do seu MySpace de cambios na banda. Isobel Knowles e Tara Shackell deixaran o grupo debido a diferenzas creativas.
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Publicacións
Desde 1944 publica a revista Cuadernos de Estudios Gallegos, de periodicidade irregular. Tamén os denominados Anexos -ou serie Maior- (desde 1946) e Monografías -ou serie Minor- (desde 1996), así como a Colección Galicia Histórica (desde 1977). Igualmente, desde 1946 tamén publica diferentes textos que, pola súa temática ou extensión, non teñen cabida nas coleccións anteriores (ata 2022 publicáronse 30 títulos).
Barreiros (automoción)
1945-1954: BECOSA
No período 1952-1953 realizáronse unhas 700 transformacións e realizouse o primeiro prototipo de motor con tecnoloxía propia.
Architecture in Helsinki
In Case We Die e cambios na formación
O 28 de outubro do 2006 Architecture in Helsinki editou We Died, They Remixed, un álbum composto de remesturas de todos os temas de In Case We Die, e unha remestura da canción "Like a Call", do seu álbum de estrea. Entre os artistas que realizaron estas remesturas están Hot Chip, New Buffalo, Safety Scissors, DAT politics, Mocky e Isan.
Places Like This
En setembro de 2006, Architecture in Helsinki anunciou en Pitchfork Media que estaba a traballar nun novo álbum previsto para o 2007, e que os temas serían interpretados na súa xira de outono. No mes de febreiro do 2007 a banda informou no seu MySpace que o álbum chamaríase Places Like This. O traballo foi gravado e mesturado por Chris Coady, que antes traballara con TV on the Radio, Yeah Yeah Yeahs e Grizzly Bear. As gravacións realizáronse no estudio de Dave Sitek (de TV on the Radio) en Williamsburg, Brooklyn e nos Big Jesus Burger Studios en Sydney entre novembro do 2006 e xaneiro do 2007. O seu primeiro sinxelo, "Heart It Races", foi editado en maio do 2007, e o álbum apareceu o 28 de xullo a través do selo Polyvinyl Record Co.
Barreiros (automoción)
1954-1962: Barreiros Diésel S.A.
O seguinte salto lóxico era a fabricación de vehículos completos e para iso compraron os primeiros 20 000 m² de terreo en Villaverde (Madrid). Pero o réxime non lle deu a licenza para iso, seguramente por presión do INI fabricante dos Pegaso a través de ENASA.
En 1956 fundouse MOSA (Motor Nacional, S.A.), cun capital de 5 000 000 de pesetas, para a comercialización dos produtos Barreiros, e construíu unha fundición para a fabricación de bloques e culatas de motor.
En 1957 gaña un concurso para a subministración de 300 camións ao Exército portugués. O prototipo (2 en realidade) daquel camión, coñecido hoxe como "El Abuelo", foi realizado en boa medida con pezas de despezamento. Para saltarse a prohibición de fabricación de camións convértese en ensamblador da marca STAR polaca. Adquiría carrocerías en Polonia (que pagaba con motores en lugar de con diñeiro) ás que engadía un motor EB-6. É constituída CEESA (Construtora Eléctrica Española, S.A.) para a fabricación de dínamos, arranques e reguladores. Posteriormente produciu tamén grupos electróxenos, de soldadura e freos eléctricos para camións. A produción anual aumentou ata 4 500 motores e o persoal excede xa os 1 700 empregados.
miniatura|Modelo de camión Barreiros.
En 1958 conseguiu o permiso do Ministerio de Industria para producir 1 000 camións. O Puma TA-261, con motor A-26 e carrocería de Carrocerías Costa (inspirada nas Berliet francesas) apareceu ao ano seguinte.
En 1959 fundáronse David Brown Engrenaxes (fabricación de caixas de cambio e diferenciais), Hanomag-Barreiros (fabricación de tractores agrícolas baixo a licenza da empresa alemá Hanomag, pero motorización barreiros), e Compañía Portuguesa de Motores e Camións. Xeneralizouse a exportación dos produtos Barreiros a África, América do Sur e Portugal.
En 1961, outorgóuselle a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil (con distintivo branco) e asinouse un acordo coa empresa británica AEC creándose Barreiros AEC S.A. para a fabricación de autobuses e dumpers. Apareceu o Azor e o Super Azor.
Ao comezar a década dos 60, a produción de camións creceu ata alcanzar á marca Pegaso, líder indiscutible ata entón en España. O financiamento foi principalmente con recursos propios, pero tamén destacou a axuda do Banco de Vizcaya, que chegou a tomar unha participación na sociedade. Como o prezo dos camións era moi elevado, non resultaba fácil cobralos en man, polo que o crecemento de Barreiros Diésel víase lastrado pola cantidade de letras aínda non cobradas. En 1962 Eduardo Barreiros fixo un chamamento xeral ás autoridades políticas e os principais bancos para que lle axudasen a mobilizar a carteira de papel e así proseguir os investimentos necesarios, pero a resposta foi totalmente insuficiente. Villaverde posúe xa un persoal de 12 000 homes que traballan nunhas instalacións con dous millóns de metros cadrados.
1963-1969: Etapa Chrysler
Eduardo Barreiros empezou a pensar na posibilidade de aliarse cun fabricante estranxeiro de automóbiles que lle dese cobertura financeira pero que, á vez, deixáselle continuar coa súa propia produción de vehículos industriais.
Tras algúns intentos con Jaguar, Rootes, Mercedes-Benz ou General Motors, Barreiros terminaría contactando con Lynn Townsend, presidente de Chrysler, que estaba disposto a lanzarse fora do mercado interno, seguindo o camiño antes aberto por Ford e General Motors. Townsend tiña as súas propias ideas e pensaba que sería máis eficaz expor joint ventures con empresas locais que utilizar filiais propias. A pesar que o acordo "escondía" unha serie de "compras atadas" (adquisicións forzadas de vehículos descatalogados) e compras de patentes, Eduardo Barreiros só viu no acordo a solución ás súas urxentes necesidades financeiras e a posibilidade de ampliar a oferta con turismos de clase media e alta.
En 1963 asinouse o pacto e en xuño de 1964 o 35% de Barreiros Diésel pasa a mans dos americanos a cambio de 18 millóns de dólares, ao pouco tempo aumenta outro 5% por 2 millóns máis. O investimento norteamericano inicial foi de tal magnitude (máis de 1 000 millóns de pesetas) que, aínda que se envorcaron inxentes recursos nas divisións Dodge e Simca, non parecía porse en perigo a fabricación dos vehículos industriais Barreiros. Nos anos seguintes a marca logrou unhas vendas descoñecidas na época, cunha facturación superior aos 7 000 millóns de pesetas.
En 1965 sairían á rúa os primeiros Dodge acompañados ao ano seguinte polos máis modestos Simca. Este é o período de máxima expansión da empresa, e cando Eduardo Barreiros ten maior recoñecemento tanto nacional como internacional, recibe a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo, o New York Times dedica unha reportaxe (destacándolle como un dos seis empresarios non americanos máis importantes do mundo) e en Business Week chamóuselle "o rei Midas español". Levantáronse novas plantas para fabricar o Simca 1000 e o Dodge Dart e a cifra de traballadores de todas as empresas e distribuidores do Grupo superou os 25 000. Realizáronse exportacións a máis de 25 países. thumb|Simca 1000 En 1966 chegouse ata a expor formalmente a posibilidade de comprar competidores como SAVA e ENASA, pero non se conseguiu. Apareceu a gama Saeta con tres lonxitudes de bastidor e unha capacidade de carga útil que ía desde os 1800 kg do modelo 15 ata os 7525 kg do modelo 75, aos que se engadían outras cinco variantes intermedias. Creouse unha cabina nova denominada "Panoramic", tras un acordo coa marca francesa Berliet, a montaxe desta cabina de forma semi-artesanal saíu bastante caro para Barreiros, que a finais dos sesenta presentou unha cabina de deseño propio. Barreiros comprou a empresa zaragozana NAZAR, en cuxas instalacións agrupa a maioría dos elementos destinados á fabricación de máquinas de obras públicas, tractores e autobuses. Fúndase unha empresa financeira pioneira na venda a prazos de automóbiles, cun capital de 100 millóns de pesetas (60% Barreiros). Aparece Cipsa (Centro de Investigacións Petrolíferas, S.A.), que realiza prospeccións de petróleo e traballos de investigacións xeolóxicas. Asóciase con Cepsa e Mobil Oil, para prospeccións e extracción de petróleo no mar, off-shore, en Guinea Ecuatorial.
Por baixo da exitosa imaxe que transcendía ao público e os medios de comunicación, librábase unha batalla entre a familia Barreiros e o Grupo Chrysler, pois os criterios de organización e os obxectivos últimos diferían cada vez máis. Bastou que en 1967 as vendas caesen fortemente por baixo das previsións para que as necesidades financeiras aflorasen de novo con toda crueza. Dos dous socios, só o Grupo Chrysler podía facer fronte a esta situación, e Eduardo Barreiros tivo que deixar que a participación dos norteamericanos saltase do 40 ao 77%, perdendo o control da empresa. A partir de entón, a familia Barreiros viviu o inferno de ver como todo o que crearan con tanto esforzo íaselles das mans. Chrysler reduciu drasticamente os investimentos en vehículos industriais e buscou reforzar a penetración dos seus turismos. Os americanos prometeran a Barreiros poder utilizar toda a rede mundial de Chrysler e Simca coa asistencia técnica precisa, pero isto nunca foi así. O bloqueo económico que estableceu Estados Unidos a distintos países do Sur de América, principal mercado de exportación de Barreiros, obrigou ao empresario español ao cesamento desta actividade e deste xeito, todo o esforzo do empresario pasou a ser aproveitado por Chrysler para adquirir un 97,53% do capital e Barreiros converteuse nunha filial de Chrysler Europe, e pouco despois a fábrica de Villaverde pasou a denominarse Chrysler España S. a., aínda que se mantivo o nome comercial de Barreiros durante bastantes anos nos produtos industriais. En 1968 Eduardo Barreiros recibiu o prestixioso Premio Internacional Dag Hammarskjóid ao mérito industrial e continuou como Presidente de Honra da Compañía ata 1969. A partir dese momento os irmáns Barreiros separáronse profesionalmente, iniciando cada un deles unha nova etapa.
En 1978 Chrysler Europa foi vendida a PSA, e posteriormente renomeou tódolos modelos de Chrysler/Simca que fabricaba como modelos de Talbot (por exemplo, o Chrysler 150 renomeouse como Talbot 150). Barreiros seguiu fabricando os modelos de coches Talbot lanzados baixo o mando de PSA, como o Talbot Solara ou o Talbot Samba. A división fabricante de camións e autobuses Barreiros Diésel S.A. foi vendida a Renault e desapareceu de xeito definitivo, por un curto tempo os modelos da antiga Barreiros Diésel vendéronse como modelos de Renault.
Na actualidade, aínda é fácil ver circular camións e tractores Barreiros. Barreiros contribuíu notablemente á mellora do motor diésel así como en moitos elementos das carrocerías de maquinarias pesadas.
1969-1979: Afastado dos motores
Eduardo Barreiros asinou un contrato con Chrysler España mediante o cal e durante un período de dez anos, non podía dedicarse a ningún tipo de actividade relacionada coa automoción, polo que compra 5 000 ha de terreo en La Solana (Cidade Real). Para a explotación de semellante terreo fúndase Puvasa (Explotacións Porto Vallhermoso, S.A.), realizando fortes investimentos en maquinaria agrícola e regadíos para buscar unha maior eficiencia. Puvasa convértese nunha das principais fontes de abastecemento de sementais ás ganderías de España e de Europa e instala un dos mellores laboratorios de inseminación artificial.
En 1970 compra as principais adegas de viño da Mancha, que moderniza totalmente e vende os seus viños baixo as denominacións de Luís Megía (actualmente acollida á denominación Valdepeñas) e outras.
A mediados da década dos 70 fundou o Centro Mineiro de Penouta para a explotación de minas de estaño e pirita en Viana do Bolo. Establece sociedades de carteira e unha financeira inmobiliaria (CIMISA). Empresas que non son rendibles e acaban en suspensión de pagos.
Ao transcorrer os dez anos da súa saída de Barreiros Diésel constitúe a sociedade Diésel Motores Industrias S.A. (DIMISA). A constitución de devandita sociedade ten lugar o 27 de marzo de 1980 en Madrid.
Desde 1980: Etapa cubana
Nun primeiro momento pensou na construción de vehículos para movementos de terras, pero finalmente optou pola investigación dos motores diésel, desenvolvendo diversas familias de tipo modular (de 130 a 500 CV).
As oficinas de Dimisa establecéronse en Madrid, adquiríndose dúas naves de 1 000 metros cadrados en Pinto (Madrid). Comezouse a actividade co desenvolvemento de motores de 6 e 8 cilindros en V e en 1981 aparece o primeiro motor de 6 cilindros (190 cabalos). Tras a súa posta a punto, mándase ao Lloyd´s Register para a súa homologación. De feito mándanselle tres variantes deste motor (versións de automoción, mariña, e industrial).
O goberno cubano contactara ao Lloyd´s Register para que lles asesorase acerca de sociedades capaces de levar adiante un ambicioso programa para construír motores diésel en Cuba e entre outras opcións (como Nissan e Mercedes-Benz) indícanlles a posibilidade de escoller a DIMISA.
Unha vez gañado o concurso, asínase un contrato con Cuba, para a dirección do plan de desenvolvemento automotriz e a creación de industrias principais e auxiliares de automoción, co fin de producir, motores diésel de diversas cilindradas (de 6 a 12 cilindros en V), cuxa denominación será Taino EB. Para iso transfórmase a planta de motores Amizade Cubano-Soviética onde antes de 1959 estivo situada a firma Ambar Motor´s dos Estados Unidos.
Antes de iniciar a fabricación dos motores Taíno, Eduardo Barreiros propuxo, e aceptouse, facer un ensaio de dieselización de dous motores Zil-130 a título experimental. Unha vez pasada unha serie de probas e comprobado que os novos motores consumían bastante menos se inicia un programa de dieselización paralelo ao de construción da fábrica. A idea era transformar a totalidade do parque móbil, pero se precisaba do envío de cigüeñales desde a Zil soviética, e como estes chegaron con multitude de defectos de fabricación, soamente puidéronse transformar uns cantos centos de motores.
A maioría das persoas que axudan na adecuación da fábrica son antigos colaboradores de Barreiros. Realízase o proxecto dunha planta de prensas e un taller de utillaxe.
En 1990 iníciase a fabricación do primeiro prototipo do motor de Taino EB10, de 10 cilindros e comeza a construción dos motores de 4 e 12 cilindros. Desde este ano fabrícanse motores de 3 cilindros en liña, motores de novo deseño de 4, 6 e 8 cilindros en V, motores para uso agrícola e motores estacionarios. Tamén se inicia a construción da planta de prensas en Guanajay.
Non se lograron os obxectivos iniciais de chegar aos 10 000 motores/ano porque entre tanto tivo lugar a caída do muro de Berlín (1991), a caída do comunismo (1992), e Cuba entrou nunha crise da que aínda non saíu, pero si se produciron motores e si se modernizou toda unha industria, desde a fundición á fabricación de parafusos, que sen dúbida foi moi útil á illa.
O Instituto Superior de Deseño Industrial da Habana confírelle a categoría especial de profesor invitado, a Universidade da Habana concédelle o Título de Doutor Honoris Causa en Ciencias Técnicas e fáiselle entrega da Giraldilla da Habana.
Eduardo Barreiros faleceu na Habana (Cuba) o 19 de febreiro de 1992 e con iso o que podería ser unha posible "Etapa angoleña" xa que se atopaba preparando unha futura incursión en Angola.
A versión española do Dodge Dart
miniatura|Vista frontal dun Dodge 3700 GT. Desde 1965 a 1977 as versións españolas do Dodge Dart foron fabricadas na fábrica Barreiros de Villaverde en Madrid. Un total de 17 589 unidades fabricáronse en España. O Dart foi producido como un SKD debido á normativa española deses anos.
En 1969 Chrysler tiña o control total da fábrica de Madrid, a cal deixaron os irmáns Barreiros debido ás malas vendas, un gran número de partes non utilizadas dos Dart acumuláronse na fábrica.
1905
Outros
Historia ano a ano
Architecture in Helsinki
Places Like This
"Heart It Races" foi nomeada ao premio ARIA ao sinxelo do ano. "Heart It Races" e "Hold Music" chegaron aos postos 19 e 36 na lista Triple J Hottest 100.
Barreiros (automoción)
A versión española do Dodge Dart
O Dart era a maior produción nacional de automóbiles en España durante todos os anos de produción, tratábase dun caro automóbil de luxo con moi pobre quilometraxe debida ás normas españolas.
Architecture in Helsinki
Places Like This
Durante o concerto de ano novo que a banda realizou o 1 de xaneiro de 2008 anunciaron que ese sería a última actuación de James Cecil con Architecture In Helsinki.
Barreiros (automoción)
A versión española do Dodge Dart
O Dodge Dart GL era un modelo básico, e o Dodge Dart GT era a versión "deportiva", unha versión posterior foi o Dodge 3700 GT, o "3700" do nome é un número de referencia aos 3,7 litros de desprazamento.
Encinas Reales
Encinas Reales é unha localidade da provincia de Córdoba, Andalucía, España. No ano 2005 tiña 2.415 habitantes. A súa extensión superficial é de 34 km² e tiña unha densidade de 71,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 16' N, 4º 29' O. Atópase situada a unha altitude de 445 metros e a 87 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Architecture in Helsinki
Actualidade
En novembro do 2008, Architecture in Helsinki lanzou un EP titulado That Beep, que se estreou no número 82 da lista australiana de sinxelos ARIA. A banda comezou a traballar nun novo disco, que inicialmente recibiu o nome de Vision Revision.
Barreiros (automoción)
A versión española do Dodge Dart
Todos os Dart tiveron o maior motor de gasolina xamais montado nunha produción masiva de coches en España nesa época, o Motor Chrysler Slant 6 225 in³.
Architecture in Helsinki
Actualidade
O 20 de outubro do 2010 a banda anunciou a través de Twitter que o seu novo traballo xa estaba rematado. O 31 de xaneiro do 2011, Architecture in Helsinki informou da data de edición, prevista para o 8 de abril, e da listaxe de cancións do álbum, agora titulado Moment Bends. No mes de xaneiro a banda tamén asinou un contrato co selo Modular Recordings.
Barreiros (automoción)
A versión española do Dodge Dart
Un Dart Diésel (chamado Barreiros Diésel) fabricouse tamén, este modelo é moi básico e moi lento, e utiliza luces traseiras parecidas ás da primeira xeración do Simca 1000.
Architecture in Helsinki
Actualidade
O primeiro sinxelo do novo álbum foi "Contact High", que entraría no top 100 en marzo. Moment Bends sería editado o 8 de abril en Australia e o 3 de maio nos Estados Unidos, acadando o número 12 na ARIA Albums Chart. O tema "Escapee" aparece no videoxogo FIFA 12.
Barreiros (automoción)
A versión española do Dodge Dart
A produción dos Dodge Dart españois finalizou en 1977. Peugeot comprou a fábrica de Villaverde, así como as operacións europeas de Chrysler en España, Francia e o Reino Unido.
Os Dart foron utilizados como vehículos oficiais dos políticos españois desde 1960 a 1970. A partir de 1970 moitos Dodge Dart que servían como coches oficiais foron vendidos, aínda que quedaron uns poucos en servizo. O almirante Luis Carrero Blanco foi asasinado o 20 de decembro de 1973 mentres viaxaba no seu Dodge Dart 3700 GT.
Modelos de tractores Barreiros (desde 1959 a 1980)
alt=Tractor Barreiros R438|miniatura|Barreiros R438 especial alt=Barreiros R500|miniatura|Barreiros R500
Andrea Echeverri
Mónica Andrea Echeverri Arias, nada en Bogotá o 13 de setembro de 1965, máis coñecida como Andrea Echeverri, é unha cantante de rock e ceramista colombiana. Foi gañadora de premios Grammy, MTV, Lo Nuestro, entre outros. Foi postulada ao Latin Grammy en varias ocasións, xa sexa con Aterciopelados ou polos seus traballos como solista; a máis recente en 2013 na categoría "Best Singer-Songwriter Album" co seu disco Ruiseñora. É vocalista líder e guitarrista segunda do grupo colombiano Aterciopelados xunto con Héctor Buitrago, aínda que desenvolveu en paralelo a súa carreira musical como solista, sendo recoñecida pola súa habilidade en composición e interpretación de diversos instrumentos como a gaita, percusión, entre outros. É gañadora dun Premio MTV como solista e de dous Grammy coa banda, entre moitos outros recoñecementos.
Pyhäntä
Pyhäntä é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 1 594 habitantes. A superficie do termo municipal é de 847,48 km2, dos cales 36,79 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,97 hab./km².
Limita cos concellos de Kärsämäki, Pyhäjärvi e Siikalatva, na súa mesma rexión, Kajaani, pertencente á rexión de Kainuu, e Kiuruvesi, en Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Sabará
Sabará é unha cidade do estado brasileiro de Minas Xerais. A súa poboación o 2006 era 134 282 habitantes. A súa superficie total é 303,6 km².
Foi fundada no comenzo do século XVIII e, a pesar de situarse na rexión metropolitana de Belo Horizonte apenas a 17 km desta, preservou moitas construcións do período colonial, como a Igrexa de Nosa Señora do Ó, do ano 1717. Así, fai parte da ruta de vistas ás cidades históricas de Minas Xerais.
miniatura|Igrexa de Nosa Señora do Ó, construída o [[1717.]]
miniatura|Construcións históricas de Sabará.
Beta (xénero)
Beta é un xénero de fanerógamas, sonadas en horticultura da familia das Amaranthaceae. A este xénero pertencen plantas tan populares coma a beterraba (Beta vulgaris) ou a acelga (Beta vulgaris var. cicla).
O nome beterraba deriva do substantivo francês betterave (sendo bette a acelga, e rave nabo). O colo tuberizado serve, para alén dos fins culinarios, produción de azucre (sacarosa). Tamén existe unha variante cultivada para alimentación animal. É común achar que a beterraba é unha raíz, como a cenoria, porén o órgano de reserva é o caule, mais especificamente o colo da planta.
Descrición
Son herbas suculentas con talo engurrado e follas alternas, xeralmente enteiras. Flores perfectas, solitarias ou agrupadas en inflorescencias axilares; cada grupo unidos polas súas bases; brácteas miúdas herbáceas; bractéolas moi pequenas ou ausentes. Periantio con 5 lóbulos. Utrículo (froita) fechado dentro do periantio e connados polas súas bases para formaren unha inflamación que se desprende na madureza. Semente lenticular ou en forma de ril, brillante.
Comprende 59 especies descritas e destas, só 12 aceptadas.
Especies aceptadas
A seguir amósase unha listaxe das especies do xénero Beta aceptadas até outubro de 2012, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.
Joaquín Balaguer
Joaquín Antonio Balaguer Ricardo, nado o 1 de setembro de 1906 en Navarrete (hoxe Villa Bisonó) e finado o 14 de xullo de 2002 en Santo Domingo, foi Presidente da República Dominicana nos períodos 1960-1962, 1966-1978 e 1986-1996.
Traxectoria
Doutor en leis e escritor. De orixe catalá, protexido de Rafael Leónidas Trujillo, foi acusado polos seus opoñentes de fraude electoral e intimidación. Tamén está considerado o fundador do moderno estado dominicano.
Nzinga de Ndongo e Matamba
Anna Nzinga, nada c. 1583 e finada o 17 de decembro de 1663, tamén coñecida como Njinga Mbande ou Ana de Sousa Nzinga Mbande, foi unha raíña africana do século XVII (muchino a muhatu) que reinou nos reinos de Ndongo e Matamba do mbundu da actual Angola. Ascendeu ó poder como unha embaixadora e conseguiu o control da fortaleza portuguesa de Ambaca. Asumiu o poder de Ndongo despois de que o seu irmán se suicidase, polo que se converteu en rexente do seu fillo, Kaza. Nzinga loitou durante catro décadas (1620-1660) pola liberdade dos seus reinos contra o dominio portugués, que estaban a colonizar a área naquela época. Hoxe, é lembrada en Angola pola súa perspicacia política e diplomática, así como unha brillante táctica militar. Unha rúa principal de Luanda leva o seu nome, e colocouse unha estatua en Kinaxixi en 2002, dedicada polo presidente Santos para celebrar o 27 aniversario da independencia.
Anverso
miniatura|190x190px|Moeda de 8 reais de [[Carlos III de España|Carlos III de España.]] miniatura|185x185px|Anverso de sobre tradicional. Anverso (do latín anteversus, composto de ante, diante, e versus, volto) é a cara ou face que se considera principal nas moedas e medallas por levar o busto ou efixie do rei, príncipe, persoa, divisa ou alegoría. É o contrario de reverso.
Por extensión, tamén se chama anverso á cara principal de por exemplo un sobre ou un papel notarial numerado, etc.
Aaron Gordon
Aaron Addison Gordon, nado o 16 de setembro de 1995 en San Jose, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, Gordon foi seleccionado na 4ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Orlando Magic. O 2 de xullo de 2014, asinou cos Magic e uniuse ó equipo para a Liga de Verán da NBA de 2014. Tras xogar nos primeiros 11 partidos da tempada, Gordon foi apartado indefinidamente tras fracturarse un óso do seu pé esquerdo na derrota de Orlando contra os Washington Wizards por 93-98 o 15 de novembro de 2014.
O 25 de marzo de 2021, Gordon e Gary Clark foron traspasados ós Orlando Magic a cambio de Gary Harris, R. J. Hampton e unha futura elección da primeira rolda do Draft.
Fibra alimentaria
250px|miniatura|Os [[cereal|cereais integrais (co farelo) son unha fonte primordial de fibra alimentaria.]] En alimentación e nutrición denomínase fibra alimentaria, ás veces tamén chamada fibra dietética, ás partes das plantas comestíbeis que resisten a dixestión e absorción no intestino delgado humano e que experimentan unha fermentación parcial ou total no intestino groso. Está formada por un conxunto de compostos químicos de natureza heteroxénea (polisacáridos, oligosacáridos, lignina e outras substancias análogas).
Características
Desde o punto de vista nutricional, e en sentido estrito, a fibra alimentaria non é un nutriente, xa que non participa directamente nos procesos metabólicos básicos do organismo. Porén, desempeña funcións fisiolóxicas sumamente importantes, como estimular a peristaltismo intestinal.
A razón pola que o organismo humano non pode procesala débese a que o aparato dixestivo non dispón de enzimas que poidan hidrolizala, como ocorre nalgúns grupos de animais, como os ruminantes ou os insectos xilófagos. Pero iso non significa que a fibra alimentaria pase intacta a través do aparato dixestivo: aínda que o intestino no dispón de enzimas para dixerila, os enzimas da flora intestinal fermentan parcialmente a fibra e descompóñena en diversos compostos químicos: gases (hidróxeno, dióxido de carbono e metano) e ácidos graxos de cadea curta (acetato, propionato e butirato). Estes últimos poden exercer unha función importante no organismo dos seres vivos.
A fibra alimentaria encóntrase unicamente en alimentos de orixe vexetal pouco procesados tecnoloxicamente, como os cereais, froitas, verduras e legumes.
Tipos de fibra alimentaria
Distínguense dous tipos tipos de fibra alimentaria:
Lingua suahili
O suahili, tamén chamado swahili ou kiswahili, é unha lingua africana que pertence ao subgrupo sabaki das bantú. Dentro das bantú, é a que conta co número maior de falantes. É unha das linguas oficiais de Kenya, de Tanzania e de Uganda, aínda que os seus falantes nativos, os pobos suahili, sexan orixinarios só das rexións costeiras. Tamén é unha das linguas de traballo da Unión Africana e da Southern African Development Community. Está recoñecida oficialmente como lingua franca da Comunidade de Estados Africanos. En 2018, Suráfrica regulou a ensinanza do suahili nas escolas surafricanas como materia optativa en 2020. Botswana seguiuna en 2020, e Namibia tamén o planeou.
Descoñécese o número de falantes de suahili, como primeira ou como segunda lingua. Existen distintas estimacións, que van dende os cincuenta aos douscentos millóns de persoas. Alén dos países que a teñen como lingua oficial, fálase na República Democrática do Congo, con algunha frecuencia nas áreas urbanas do Burundi e de Ruanda, no sur da Somalia ata ao norte de Mozambique (ao longo do litoral de África oriental), na Zambia e no sur da Etiopía. Existen tamén algunhas comunidades de falantes de suahili en Madagascar. O shikomor, lingua oficial nas Comores e tamén falada en Mayotte está moi emparentada co suahili. Con todo, a maior parte dos falantes de suahili non a usan como lingua materna. De feito, crese que só dous a tres millóns, dos douscentos millóns están nesta situación, o que significa que a gran maioría fala como lingua materna outro idioma níxer-congolés (por exemplo, bantú) ou cuxítico (somalí, por exemplo).
Orixe
A palabra Kiswahili provén do árabe سواحل, transliterado sawāhil; é o plural da palabra ساحل, sāhel, "fronteira" ou "litoral", usada como adxectivo de "negociantes do litoral". A adición do prefixo ki defíneo como unha lingua. Waswahili refírese aos pobos da "costa suahili" e Uswahili indica a cultura dos suahili". Sahel tamén é o nome que se dá á rexión oriental do deserto do Sáhara.
O suahili escribiuse con caracteres árabes ata a era colonial de África, cando a escrita árabe foi substituída polo alfabeto latino, a través de misioneiros cristiáns e de administradores coloniais. Un dos máis antigos documentos en suahili, é un poema épico, Utendi wa Tambuka ("A Historia de Tambuka"), de 1728, en escrita árabe.
En xuño de 1928, tivo lugar en Mombasa unha conferencia interterritorial á que asistiron representantes de Kenya, Tanganica, Uganda e Zanzíbar. Escolleuse o dialecto de Zanzíbar como estándar para esas áreas, e adoptouse a ortografía estándar.
Descrición lingüística
O suahili é unha lingua aglutinante e flexiva, polo que xeralmente cada palabra é claramente segmentábel en afixos cun significado gramatical bastante preciso.
Pronuncia
thumb|Exemplo de suahili falado. As regras de pronuncia do suahili son moi simples. Tódalas palabras son graves, agás Zánzibar. Tódalas letras que se escriben tamén se pronuncian e as sílabas sempre rematan en vogal, mais un m ou un n poden ser por si sós unha sílaba. As vogais son como en castelán, xa que só hai cinco. As consoantes pronúncianse do seguinte xeito:
Fonoloxía
O inventario fonético do suahili estándar ten cinco fonemas vocálicos: /ɑ/, /ɛ/, /i/, /ɔ/ e /u/. Segundo Ellen Contini-Morava, as vogais nunca se reducen, independentemente do acento. Non obstante, segundo Edgar Polomé, estes cinco fonemas poden variar na pronuncia. Polomé afirma que /ɛ/, /i/, /ɔ/ e /u/ só se pronuncian en sílabas tónicas. Nas sílabas átonas, así como ante unha consoante prenasalizada, pronúncianse como /e/, /ɪ/, /o/ e /ʊ/. E tamén se pronuncia comunmente como posición media despois de w. Polomé afirma que /ɑ/ se pronuncia como tal só despois de w e pronúnciase como [ə] noutras situacións, especialmente despois de /j/ (y). A pódese pronunciar como [ə] en posición final de palabra. As vogais suahili poden ser longas; estas escríbense como dúas vogais (por exemplo: kondoo, que significa "ovella"). Isto débese a un proceso histórico no que o L se eliminou entre dous exemplos da mesma vogal (kondoo orixinariamente pronunciábase kondolo, que sobrevive en certos dialectos). Non obstante, estas vogais longas non se consideran fonémicas. Un proceso similar existe no zulú.
Ademais, o suahili non ten ditongos; en combinación de vogais, cada letra pronúnciase separadamente. Por iso, a palabra suahili para "leopardo", chui, pronúnciase [], con hiato.
O seguinte cadro amosa o inventario de sons consoánticos en suahili. Entre paréntese aparecen os alófonos, en cursiva a grafía e entre barras os fonemas.
Algúns dialectos do suahili tamén teñen os fonemas aspirados /pʰ tʰ tʃʰ kʰ bʱ dʱ dʒʱ ɡʱ/ aínda que non están marcados na ortografía do suahili. Múltiples estudos favorecen clasificar a prenasalización como grupos consonánticos, non como fonemas separados. Historicamente, a nasalización perdeuse antes de consoantes sen voz e, posteriormente, as consoantes sonoras desapareceron, aínda que aínda se escriben mb, nd etc. O fonema /r/ reálizase como [r] ou máis comunmente como [ɾ] pola maioría dos falantes. [x] existe en variación libre con h, e só se distingue por algúns falantes. Nalgúns préstamos árabes (substantivos, verbos, adxectivos), a énfase ou intensidade exprésase reproducindo as consoantes enfáticas orixinais /dˤ, sˤ, tˤ, zˤ/ e a uvular /q/, ou alongando unha vogal, mentres que se usaría a aspiración en palabras herdadas do bantú.
Gramática
A característica gramatical máis prominente das linguas bantús é o uso extensivo de morfemas baixo a forma de prefixos. Cada substantivo pertence a unha clase e cada idioma pode ter aproximadamente dez clases, un pouco como xéneros en idiomas europeos. A clase indícase por un prefixo no substantivo, como tamén en adxectivos e verbos que concordan con aquel. O plural indícase por unha mudanza de prefixo.
Por exemplo, en suahili, Mtoto mdogo amekisoma significa O neno pequeno leu isto (un libro, implícito). Mtoto = neno goberna o prefixo do adxectivo "m" (mdogo) e o suxeito do verbo co prefixo "a". De seguido vén o tempo do verbo (perfecto) "me" - e un marcador de obxecto "ki" - concordando con kitabu (implícito), libro. O plural desta frase é: Watoto wadogo wamekisoma; se usarmos o plural para libros (vitabu), a frase tórnase: Watoto wadogo wamevisoma.
Ortografía
miniatura|dereita|Suahili en escrita árabe na roupa dunha moza na [[África Oriental Alemá (comezos do século XX).]] O suahili escríbese actualmente co alfabeto latino. Hai algúns dígrafos para os sons nativos, ch, sh, ng e ny; q e x non se usan, c non se usa máis que para o dígrafo ch, préstamos do inglés e ocasionalmente, como substituto de k en publicidade. Tamén hai dígrafos para os sons árabes, que moitos falantes fóra do grupo étnico suahili teñen problemas para diferenciar.
Adoitábase escribir coa escrita ajami, que é unha escrita árabe. Ao contrario que noutras adaptacións da escrita árabe noutras linguas, para o suahili non se fixo moita modificación. Había diferenzas ortográficas entre cidades e autores ao longo dos séculos, algunhas tan diferentes que causaban dificultade para a intercompresión.
Algunhas consoantes do suahili non teñen equivalente co árabe e, aínda así non se crearon letras especiais para representalas. No canto diso, substituíase polo son en árabe máis semellante. Isto produciu que unha mesma letra servise para máis dun son, mais tamén provocou que os autores fixesen diferentes escollas á hora de substituír os sons. Na táboa de abaixo amósanse as equivalencias entre o suahili coa escrita árabe e o alfabeto latino.
Hipólito Otero
Hipólito Otero Maquieira, nado en Riobó (A Estrada) o 10 de febreiro de 1811 e finado en Ribadulla en agosto de 1885, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Cuarto fillo de Cristovo Vicente Otero Pazos (xuíz en Tabeirós) e María do Carme Maquieira Pazos, donos do Pazo da Mota, en Riobó. Foi irmán do alcalde da Estrada, Estevo Manuel Otero Maquieira.
Foi alumno do Real Colexio de Medicina e Cirurxía de San Carlos, onde se fixo doutor. Nas eleccións celebradas o 2 de outubro de 1836, foi elixido deputado ao Congreso pola provincia de Pontevedra, cargo que desempeñou entre o 8 de decembro deste ano e o 4 de novembro de 1837. Durante este mandato adheriuse á progresista Constitución española de 1837, aínda que non puido xurala. Baixo a presidencia de Vicente Alsina Selisis, foi desde o 25 de setembro de 1840 vice-secretario da Xunta Central Gobernativa de Galicia, proclamada en Santiago tras a chegada ao poder de Baldomero Espartero, que pouco despois quedou reducida a unha Xunta Provisional Gobernativa da Provincia da Coruña.