cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nadia de Santiago
Traxectoria
En 2002, conseguiu o seu primeiro papel regular na serie Javier ya no vive solo de Telecinco. Tamén formou parte do elenco recorrente das series Ana y los siete (2004) de Televisión Española, Al filo de la ley (2005) de Televisión Española e Cambio de Clase (2006-2009) de Disney Channel. Ademais, tamén tivo participacións episódicas nas series de grande éxito nacional como Los hombres de Paco de Antena 3, Hospital Central e El Comisario, ambas de Telecinco.
En 2009, incorporouse ao elenco da serie de Antena 3 90-60-90, diario secreto de una adolescente, onde interpretou a Luz. Ese mesmo ano tamén participou na primeira tempada da serie La Señora de Televisión Española. En 2010, incorporouse á sexta tempada da serie Amar en tiempos revueltos, de Televisión Española. Nela interpretou a Asunción Muñoz ata o final de dita serie, que foi cancelada pola súa baixa audiencia na sétima tempada. Porén, Nadia seguiu interpretando a Asunción Muñoz en Amar es para siempre, a continuación de Amar en tiempos revueltos, que se emitiu en Antena 3 ata a súa terceira tempada.
En 2011, estreouse a serie de suspense de Telecinco Punta Escarlata, onde foi membro do elenco xunto con Carles Francino e Antonio Hortelano. Tamén ese ano protagonizou a miniserie de Antena 3 Sofía, un biopic sobre a Raíña Sofía de España. Nadia interpretou a unha xove Sofía de Grecia xunto a Jorge Suquet e Emma Suárez, entre outros. En 2013, participou na miniserie de Telecinco Niños Robados, onde interpretou a Conchita, unha moza á que lle arrebatan o seu bebé nada máis dar a luz. Durante a súa participación en distintas series de televisión, Nadia tamén formou parte de diversos proxectos cinematográficos como Ali (2012) de Paco R. Baños, Musarañas (2014) de Juanfer Andrés e Estaban Roel e Stop over in hell (2016) de Víctor Matellano.
En 2017, protagonizou a primeira tempada da serie de Netflix Las chicas del cable xunto a Blanca Suárez, Maggie Civantos e Ana Fernández entre outras. En maio de 2017 a plataforma anunciou a segunda tempada da serie estreada arredor de decembro de 2017 ao mesmo tempo que comunicou a renovación por unha terceira tempada na estrea de 2018. A serie concluíu coa entrega da súa cuarta entrega, e con ela deuse fin ás súas protagonistas.
En 2021, estreouse en Netflix El tiempo que te doy, unha serie conceptual de capítulos breves, que narra unha relación sentimenntal, na cal Nadia é a protagonista e creadora da serie. Os premios Feroz 2022, nomearon a obra á mellor serie dramática, e a mellor actriz principal (a propia Nadia de Santiago) e actor principal (Álvaro Cervantes).
Premios da Unión de Actores
Gañadora da Biznaga de Prata á mellor actriz pola curtametraxe no Festival de Cinema de Málaga por Test (2008).
A Buba, Gorgullos, Tordoia
A Buba é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Gloster Gauntlet
O Gloster Gauntlet foi un biplano monopraza de caza deseñado e fabricado polo construtor británico Gloster Aircraft nos anos 30. Foi o derradeiro caza en ser operado pola Royal Air Force (RAF) cunha cabina aberta, e o penúltimo caza biplano no seu servizo.
O Gauntlet tivo un proceso de desenvolvemento algo longo, vinculándose ao prototipo S.S.18 de 1929. Amplas modificacións, incluídos múltiples cambios no motor e para adaptarse a distintas especificacións, resultando nun avión relativamente rápido para a época, con armamento pesado e manobrablilidade favorable. A mediados de 1933 foi bautizado como Gauntlet e o Ministerio do Aire realizou un pedido inicial por 24 avións en setembro dese ano. Mercouse como un substituto para o Bristol Bulldog, sendo un 80 km/h máis rápido e con armamento máis pesado. En maio de 1935 o No. 19 Squadron converteuse na primeira unidade en recibir o Gauntlet I.
Un modelo mellorado, o Gauntlet II, con melloras estruturais que proviñan da nova compañía nai de Gloster, Hawker, desenvolveuse en 1934; as entregas deste novo modelo comezaron no ano seguinte. Gloster recibiu pedidos por máis de 200 Gauntlet II, sendo finalmente operado por 14 escuadróns do Mando de Caza da RAF. Usouse para varios roles, incluído unha serie segreda de exercicios que incluían aprimeira intercepción dun avión usando información transmitida dende un radar terrestre, unha técnica que sería vital durante a segunda guerra mundial. Porén, en 1936 os escuadróns de primeira liña comezaron a reequiparse con cazas máis avanzados, como os Gloster Gladiator, Hawker Hurricane e Supermarine Spitfire. Os Gauntlet usáronse cada vez máis en roles secundarios e en escuadróns de ultramar, servindo cunha capacidade moi reducida durante a segunda guerra mundial. Os derradeiros exemplares retiráronse en 1943.
Antecedentes
O Gloster Gauntlet remóntase ao prototipo S.S.18, que voou por vez primeiro en xaneiro de 1929. Aínda que o seu rendemento demostrou que o deseño básico era sólido, chegando a voar a unha velocidade máxima de 304 km/h, problemas co motor Bristol Mercury IIA que impulsaba o avión motivaron que Gloster explorase outras plantas de potencia, chegando finalmente ao Gloster S.S.19, estruturalmente semellante. Nesa época o MInisterio do Aire estaba formulando a especificación F.10/27, que buscaba un caza monopraza que estivese armado con seis metralladoras e que funcionase como interceptor a grande altitude; Henry Folland, deseñador xefe de Gloster, optou por modificar o S.S.19 para levar armamento máis pesado (catro metralladoras nas ás e dúas na fuselaxe), co obxectivo de cumprir eses requisitos. A finais de 1930 realizáronse moitas probas no avión en RAF Martlesham, durante as cales non se atoparon grandes problemas e o avión demostrou ter un mellor manexo que calquera avión monopraza construído ata ese momento. miniatura|250x250px|Gloster S.S.19A A pesar do prometedor rendemento do S.S.19, as actitudes dentro do Estado Maior do Aire con respecto ao armamento do futuro caza e solicitáronse combios. Folland decidiu responder refinando o deseño do avión, como a adición de polainas nas rodas do tren ade aterraxe, e unha unidade de cola modificada a cunha deriva máis grande e polo tanto maior estabilidade. Redesignado como o S.S.19A, o avión pasou por unha avaliación de servizo completo a finais de 1931, durante a cal acadou unha velocidade máxima de 328 km/h. Realizáronse máis modificacións para satisfacer a especificación F.20/27, resultando no Gloster S.S.19B. Os voos de avaliación deste avión revisado demostraron que podía chegar ata os 341 km/h.
No verán de 1933 as probas progresaran co S.S.19B e os plans para mercar o tipo avanzaran ata o punto de que se lle asignou o nome de Gauntlet. Tras ser remotorizado cun motor Bristol Mercury VIs, o tipo acadou unha velocidade máxima de 346,8 km/h e subiu ata unha altitude de 20 000 pés en 11 minutos e 43 segundos. Despois de quedar satisfeito co rendemento demostrado, o Ministerio do Aire optou por relizar un pedido inicial por 24 Gauntlet como substitutos dun escuadrón de cazas Bristol Bulldog durante setembro de 1933; a especificación final e o contrato No. 285263/35 foron enviados a Gloster en febreiro de 1934.
Produción
miniatura|250x250px|Gloster S.S.19B Durante decembro de 1934 completouse o primeiro Gauntlet de produción, o K4081; o 17 de decembro realizou o seu primeiro voo dende as instalacións de Gloster en Hucclecote. O 25 de maio de 1935 entregáronse os dous primeiros avións ao No. 19 Squadron, e 20 dos 24 Gauntlet completáronse a finais do mes seguinte, sendo entregados a meirande parte deles tamén ao No. 19 Squadron. Aínda que o desenvolvemento do tipo fora longo, resultou nun avión que tiña moi pocos problemas e consseguíu rapidamente unha reputación favorable.
Como resultado da adquisición de Gloster por parte de Hawker en 1934, houbo unha considerable énfase para estndarizar as técnicas de construcón e deseño de Gloster coas da súa nova compañía nai. Aínda que o programa do Gauntlet avanzado xa o suficiente como para facer que se fixesen de forma viable grades modificacións ao primeiro lote, determinouse que sería bastante beneficioso para futuros lotes de produción incorporar elementos estruturais de Hawker, principalmente na parte traseira da fuselaxe, reducíndose os custos de montaxe e facéndose máis doadas as reparacións ao reducir o uso das soldaduras.O avión revisado, normalmente coñecido como Gauntlet II, led to the initial batch being retroactively referred como o Gauntlet I.
Durante o mes de abril de 1935 Gloster recibiu o contrato No. 396880/35, que pedía 104 Gauntlet II. En setembro de 1935 eniviouse outro contrato, o No. 442477/35,que pedía outros 100 avións. As entregas do Gauntlet II comezaron no mes de maio de 1935, cos primeiros exemplares sendo enviados aos No. 56 Squadron e No. 111 Squadron. Un total de 204 Gauntlet II foron producidos no Reino Unido.
Jacinto Nogueira Nogueira
Traxectoria
Fillo de Ángel Nogueira Grossi, e irmán de Ángel Nogueira Nogueira, que se suicidou no asalto do bou Eva coa súa muller Carmen Miguel Agra. Con ese motivo rexistraron o seu domicilio e foi detido. Foi destinado a un batallón de traballadores. Regresou a Vigo e estivo agochado. Integróuse na dirección do Partido Comunista de España en Vigo na clandestinidade xunto con Eladio Rodríguez González, axudados por Francisco Herrera. Foi secretario xeral do Comité Rexional do PCE de Galicia, que tiña a Francisco Barreiro como secretario de Axitación e Propaganda e a Francisco Herrera como secretario de organización. Trala caída de Eleuterio Lobo Martín foi detido en Vigo por axentes da Brigada Político Social 26 de outubro de 1941 xunto con Eladio Rodríguez e Francisco Barreiro. Xulgado en Madrid, foi condendo a pena de morte. Conmutada a trinta anos de prisión, pasou por varias cadeas recalando finalmente no penal de El Dueso (Santoña) de onde saíu en liberdade condicional en 1949. Nos anos cincuenta foi axente de COPIBA en Barcelona.
Vida persoal
Casou con María Cao Rodríguez e foi pai de Ángel Nogueira Cao.
Tiro con arco nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do tiro con arco. O tiro con arco é un deporte que debutou no programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1900 e que dende a edición de 1972 forma parte do programa de maneira constante. Durante as primeiras edicións, de 1900 a 1920, un competidor podía participar en máis dun evento. Ausente no programa dende 1924 a 1968, o tiro con arco foi reintroducido en 1972, en Múnic (República Federal Alemá) cunha proba masculina e outra feminina, ademais dunha normativa clara e precisa impulsada pola Federación Internacional de Tiro con arco (FITA). A partir de 1988 introducíronse as competicións por equipos.
Os grandes dominadores deste deporte son Corea do Sur e os Estados Unidos de América.
Voleibol nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do voleibol. O voleibol é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende a edición de 1964, tanto na competición masculina como feminina. Anteriormente, disputárase como unha proba de demostración nos Xogos Olímpicos de 1924 celebrados en París (Francia). A partir de 1996, introduciuse o voleibol praia no programa oficial dos Xogos.
O gran dominador histórico desta competición foi a Unión Soviética, seguido polo Xapón, o Brasil, os Estados Unidos de América e Cuba.
Castro, Gorgullos, Tordoia
Castro é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Península de Yamal
miniatura|200px|En vermello, a península de Yamal miniatura|200px|Mapa do distrito
A península de Yamal (en ruso: полуо́стров Яма́л) está situada no distrito autónomo (ókrug) de Yamalo-Nenets, no noroeste de Siberia, en Rusia.
Xeografía
Mide uns 700 km de lonxitude, 240 km de ancho, e ten unha extensión duns 120 000 km².
Limita co mar de Kara, a baía de Baydarátskaya ao oeste e o golfo de Ob ao leste.
No extremo norte desta península encóntrase o estreito de Malygina, de 8,5 km de ancho mínimo, que está conxelado, como todo o mar de Kara, a maior parte do ano, e, máis aló, a illa Bely. Ao outro lado do río atópase a península de Guida.
Na lingua dos seus habitantes indíxenas, os nenets, "Yamal" significa "Fin da Terra".
A península está composta principalmente de permafrost e xeoloxicamente é un lugar moi xove (algunhas zonas poderían ter menos de 10 000 anos).
Yamal ten as maiores reservas de gas natural de Rusia. O depósito Bovanénkovskoye está desenvolvido polo monopolio ruso de gas, Gazprom, desde 2012, unha circunstancia que pode facer perigar o futuro da cría de renos nómades.
Fauna
miniatura|230px|esquerda|Familia de nenets A península de Yamal é o lugar onde se conserva mellor a cría tradicional a grande escala de renos de toda a Federación de Rusia. Na península, varios miles de pastores nómades, nenets e jantys, pastorean uns 500 000 renos domésticos.
A tundra desta rexión (xunto á da próxima península de Guida) constitúe unha ecorrexión do Fondo Mundial para a Natureza: Tundra das penínsulas de Yamal e Guida.
Así mesmo, Yamal está habitada por multitude de especies de aves migratorias como, por exemplo, o eider de Esteler.
Paleontoloxía
Os restos ben conservados de Lyuba, unha cría de mamut de 37 000 anos de idade, foron atopados por un pastor de renos na península no verán de 2007. O animal era unha femia e determinouse que tiña un mes de idade, no momento da morte.
En 2018 achouse un cachorro de mamut duns 18 000 anos, na rexión do permafrost do Extremo Oriente ruso.
O 23 de xullo de 2020 descubríronse, nesta zona, debido ao desconxelamento provocado polo cambio climático, restos moi ben conservados (parte do seu cranio, varias costelas, ósos dunha pata dianteira e tecidos brandos) dun mamut de hai uns 10 000 anos.​
Ramón Calviño Salazar
Traxectoria
Fillo de Manuel Calviño Cobas e Esperanza Salazar de Lis, donos do pazo de Lis. Orfo de pai aos 14 anos, marchou a Cuba e despois á Arxentina en 1929. Retornou e foi funcionario municipal do Concello de Meaño, e correspondente de El Pueblo Gallego en Meaño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu co seu cuñado Virgilio Trabazo Serapio na madrugada do 19 de xullo á Coruña, onde embarcaron para Buenos Aires. Anos despois logrou levar á muller e o fillo ao exilio arxentino. Ramón dedicouse ao transporte público de viaxeiros. Retornaron a Galicia nos anos sesenta.
Vida persoal
Casou en Cuntis con Camila Carballo Blanco en 1935, e foi pai de Ramón Calviño Carballo.
Burgán, Gorgullos, Tordoia
Burgán é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Pazos, Gorgullos, Tordoia
Pazos é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Partido Democrático de Kosovo
O Partido Democrático de Kosovo (en Partia Demokratike e Kosovës; PDK ) é un dos principais partidos políticos de Kosovo. En orixe un partido socialdemócrata que saíu do desmilitarizado Exército de Liberación de Kosovo despois da guerra de Kosovo. Boa parte dos seus líderes procedían do nacionalismo albanés e do Movemento Popular de Kosovo. Non obstante, durante o congreso de xaneiro de 2013 virou cara a posicións de centrodereita ata situarse no espectro conservador. Dende xullo de 2021 o seu líder é Memli Krasniqi, vicepresidente da Asemblea de Kosovo e ministro de cultura,xuventude e deportes.
Historia
O partido fundouse o 14 de maio de 1999 procedente da ala política do Exército de Liberación de Kosovo co nome de Partido para o Progreso Democrático de Kosovo (Partia për Progres Demokratik e Kosovës PPDK) so o liderado do antigo líder do UÇK Hashim Thaçi. O PPDK mudou de nome o 21 de maio de 2000 no seu primeiro congreso. O partido viu aumentar a súa base e nas eleccións locais de outubro de 2000 logrou o 27,3% dos votos e nas lexislativas de novembro de 2001 o 25,5% e 26 deputados e o PDK encabezou un goberno de coalición dirixido por un candidato de consenso Bajram Rexhepi, que se converteu no primeiro internacionalmente recoñecido primeiro ministro de Kosovo. Nas eleccións lexislativas de 2004 obtivo o 28,9% dos votos populares e 30 dos 120 escanos na Asemblea de Kosovo; nas eleccións de 2007 o PDK logrou a maioría pola primeira volta, e tamén se fixo coa primeira posición nas eleccións rexionais e municipais de 2009.
Eleccións en 2010
O 12 de decembro de 2010 celebráronse eleccións parlamentarias, as primeiras que se organizaban en Kosovo dende a declaración de independencia. A participación nas eleccións foi significativamente máis alta do habitual, ao participaren os serbios. Despois dos primeiros resultados, Hashim Thaçi co 32% dos votos, reclamou a vitoria do PDK e afirmou que pensaba seguir a gobernar outros 4 anos. Tras as acusacións de fraude electoral, repetiuse a votación en varios concellos. Tras a confirmación dos resultados electorais, o PDK e o AKR formaron un goberno liderado por Thaçi unha coalición coa Alianza Kosovo Novo, liderada polo expresidente Behgjet Pacolli, que quedara no cuarto lugar cun 8 por cento dos votos. O novo goberno baseou o seu programa na integración na Unión Europea integración. O novo goberno incluíu a moitos dos membros máis novos do PDK, como Bedri Hamza, Memli Krasniqi, Vlora Çitaku Blerand Stavileci ou Petrit Selimi.
A finais de 2014 Jakup Krasniqi, Fatmir Limaj e outros membros do PDK romperon con Thaçi e fundaron a Iniciativa Socialdemócrata.
Busca dun novo liderado
En 2016, despois de 14 anos de liderado de Hashim Thaçi que houbo dimitir da dirección do partido para ocupar o cargo de presidente do país en maio de 2016, o presidente do Parlamento Kadri Veseli converteuse en presidente do partido por aclamación. En 2018 entrou a formar parte da Alianza dos Conservadores de Reformistas Europeos (ACRE).
Tras as eleccións de 2019 o PDK deixou o goberno, e en novembro de 2020 Enver Hoxhaj fíxose co liderado do partido, pero nas eleccións de 2021 o partido tampouco logrou recuperar posición en xullo de 2021 o partido elixiu como líder a Memli Krasniqi. En decembro de 2022 o partido deixou a ACRE para entrar na Alianza dos Liberais e Demócratas por Europa (ALDE).
Satellite Test Vehicle
Satellite Test Vehicle ou STV foi unha serie de satélites artificiais europeos para ser usados nos lanzamentos de proba dos foguetes Europa 1 e Europa 2.
STV 1, 2 e 3
Os tres primeiros STV tiñan unha masa de 214 kg, forma de prisma octogonal, foron construídos por Fiat Aviazione para a ELDO. Ningún dos intentos de lanzamento do foguete Europa 1, entre 1968 e 1970, tivo éxito.
STV 4 e 5
STV 4, de 360 kg e con forma de cilindro, foi intentando ser lanzado mediante un Europa 2, que tamén fallou, en 1971. O programa de lanzadores Europa cancelouse antes de poder intentar lanzarse o STV 5.
San Vicente, O Salvador
San Vicente é a cidade capital e municipio do departamento homónimo no Salvador. Foi fundada no ano 1635 e chegou a ser capital do Estado entre 1834 a 1840, cando O Salvador formaba parte da República Federal de Centro América. Durante a colonización española, foi unha das localidades máis importantes da Intendencia de San Salvador.
Segundo o censo de 2007, a súa poboación era de 53 213 habitantes.
As Pontes, Gorgullos, Tordoia
As Pontes é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Pintán, Gorgullos, Tordoia
Pintán é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Club Coruña
O Club Coruña, chamado inicialmente Emden FC, foi un club de fútbol galego, fundado na Coruña en 1921, e desaparecido en 1942.
Foi o segundo equipo de fútbol máis importante da Coruña durante as décadas de 1920 e 1930. En 1927 logrou o ascenso á Serie A do Campionato de Galicia e en 1929 entrou na Terceira División, na que foi a primeira edición da competición. En 1930 cambiou a súa denominación por Club Coruña, ao considerarse herdeiro do desaparecido Real Club Coruña. En 1942 xogou unha fase de ascenso á Segunda División, despois da cal o equipo acabou desaparecendo.
Primeiros anos como Endem FC
Nacido pouco despois da desaparición do histórico Real Club Coruña, fundouse co nome "Emden FC", en referencia ao SMS Emden, un famoso cruceiro lixeiro da Mariña Imperial Alemá durante a primeira guerra mundial. Disputou os seus primeiros partidos en 1921 e xogaba como local no Campo de Monelos, con camiseta e pantalón brancos e medias negras.
The Tale of Aragorn and Arwen
"The Tale of Aragorn and Arwen" é unha narración dentro dos apéndices da obra O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien. Conta o amor entre o home mortal Aragorn e a elfa immortal Arwen, contando a historia do seu primeiro encontro, o seu eventual compromiso e casamento, e as circunstancias da súa morte. Tolkien calificou o conto como "realmente esencial para a historia". En contraste cos apéndices non narrativos, estende a historia principal do libro para cubrir acontecementos anteriores e posteriores a el, unha razón pola que non cabería no texto principal. Tolkien deu outra razón para a súa exclusión que é que o texto principal está contado desde o punto de vista dos hobbits.
Club Coruña
Primeiros anos como Endem FC
Na tempada 1926/27 quedou primeiro no Grupo Norte da Serie B galega, polo que se enfrontou polo título ao campión do Grupo Norte, o Rápido de Bouzas. Conseguiu a vitoria por 2-1 no partido de ida disputado no Campo de Riazor, no que o Endem remontou o gol inicial do Rápido con dous tantos de Araújo; e gañou 0-2 na volta no Campo de Coia, con dous goles de Sánchez e dous penaltis parados polo gardameta Rivadulla, proclamándose así campión da categoría. Aínda que posteriormente tivo que enfrontarse ao Unión Sporting de Vigo, último clasificado da Serie A, a vitoria contra o Rápido deulle o ascenso á máxima categoría do Campionato de Galicia, pois pasou a ocupar a praza que deixara libre o Pontevedra Athletic ao retirarse antes de comezar a tempada anterior. Con todo, superou tamén ao Unión Sporting, empatando na ida en Riazor (1-1) e gañando o partido de volta en Barreiro (2-1), sendo todos os seus goles obra de Araújo.
The Tale of Aragorn and Arwen
O conto reflicte en certa maneira "Tale of Beren and Lúthien", ambientado na Primeira Idade da Terra Media. Isto crea unha sensación de profundidade histórica, na cal, os estudosos apuntan un enfoque similar ao do Inferno de Dante.
Altair 3
O motor foguete Altair 3, tamén coñecido como Star 20 e TE-M-640-1, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 287 segundos, cun pulo de 27,14 KN e unha masa de 28 kg baleiro. Medía 0,50 m de diámetro, funcionando durante 28 segundos. O propelente consistía en CTPB contido nunha carcasa de fibra de vidro e epoxi. A tobeira estaba construída en grafito, plástico e aceiro. Foi usado como última etapa dos foguetes Thor Burner 1, Scout B, Scout B1, Scout D1, Scout E1, Scout F1, Atlas F/MSD, Scout G1 e Atlas E/MSD.
Club Coruña
Primeiros anos como Endem FC
Disputou a tempada 1927/28 contra o Deportivo da Coruña, o Celta de Vigo, o Racing de Ferrol, o Eiriña e o Unión Sporting, ocupando a derradeira posición ao remate da tempada. Volveu rematar último nas tempadas 1928/29 e 1929/30, pero salvando a categoría nas promocións.
The Tale of Aragorn and Arwen
Entre os aspectos do conto discutidos polos eruditos inclúense a natureza do amor e a morte, a cuestión de por que o conto, se era tan importante, quedou relegado a un apéndice, a difuminación de Tolkien entre o conto e a historia, o equilibrio de Tolkien entre o cristianismo aberto e o tratamento dos seus personaxes como pagáns e o paradoxo resultante de que, aínda que Tolkien era un católico romano e consideraba o libro fundamentalmente católico, as sociedades da Terra Media carecen de relixión propia. Tamén se observou que a súa consideración como un conto priva á historia principal de gran parte do seu interese amoroso, o que enfatiza o libro cara á acción.
Club Coruña
Tempada na Terceira División
Coa creación en 1929 das ligas nacionais, foi incluído a última hora no Grupo I da Terceira División, substituíndo ao Celta de Vigo, que renunciou á súa praza. Formáronse dous subgrupos e foi encadrado no primeiro deles, xunto a Racing de Ferrol e Eiriña. O equpo pasou a xogar como local en San Amaro e o 29 de decembro de 1929 disputou o seu primeiro encontro na terceira categoría do fútbol español, contra o Eiriña, aliñando aos seguintes xogadores: Cachaza, Abelardo, Lolito, Barreiro, Celerino, Basterrechea II, Nito, Sánchez, Medín, Lelé e Bouza. A continuación sufriu dúas derrotas seguidas contra o Racing de Manuel Rivera, sendo a segunda delas no Inferniño unha escandalosa goleada por oito a cero, con catro goles de Momán, tres de Varelita e un de Silvosa. Finalmente gañou por 2-3 o derradeiro partido, contra o Eiriña no campo do Progreso, con dous goles de Lelé e un de Franqueira, rematando o campionato na segunda posición.
Cambio de nome
En 1930 o club decidiu mudar o seu nome polo de "Club Coruña", ao considerárense herdeiros do Real Club Coruña. O cambio foi aprobado pola Federación Galega. Ademais pasou a vestir de negro e amarelo, ao igual que o facía o antigo club da cidade. Xa coa nova denominación, o equipo disputou a tempada 1930/31 do Campionato de Galicia, quedando novamente na última posición, e perdendo a categoría ao non conseguir a permenancia durante o campionato de promoción. Ao fracaso deportivo sumouse a traxedia persoal, ao morrer de septicemia un dos futbolistas do equipo, Enrique Medín.
Tras varios anos na Serie B, o equipo volveu competir na máxima categoría galega na tempada 1934/35, cun renovado cadro de xogadores, como Pedrito e Bebel, e con fichaxes como a de Feliciano, procedente do Atlético de Madrid. Nun campionato no que xa non estaban nin Celta nin Deportivo (por xogaren no Campionato Mancomunado Galaico-Ástur), o Club Coruña acabou na terceira posición, empatado a puntos co Lemos (2º) e a dous puntos do campión, o Unión Sporting. Ao ano seguinte foi subcampión, quedando a un só punto do Lemos. Na tempada 1936/37, en plena guerra civil, descendeu á Serie B.
Últimos anos
Trala guerra xogou a derradeira edición da Serie A do Campionato de Galicia (1939/40) e ao ano seguinte proclamouse campión do Campionato Galego de Afeccionados e do Grupo Norte da nova Serie A rexional. Enfrontouse ao FC Vigués polo título absoluto da Serie A, e aínda que gañou 2-1 na ida, o título foi para os vigueses, grazas un 4-2 na volta en Vigo. Na tempada 1941/42 volveu quedar primeiro do Grupo Norte e esta vez si conseguiu proclamarse campión da Serie A rexional, o que lle deu dereito de disputar a fase de promoción a Segunda División. Quedou encadrado nun grupo coa Cultural Leonesa, o Real Valladolid, o Real Santander, o Racing de Ferrol e o Langreano, obtendo catro vitorias e seis derrotas, sendo a Cultural o equipo que conseguiu a praza na categoría de prata.
O club desapareceu pouco despois, sendo Antonio Mariño o seu último presidente.
Portociños, Gorgullos, Tordoia
Portociños é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 69 habitantes (39 homes e 30 mulleres).
Olaría do aceite
miniatura|Alcuzas de metal (arriba) e garrafas para o aceite no Museo de Olaría de Marsella («Musée du Terroir Marseillais») Olaría do aceite é a denominación xenérica do conxunto de obxectos de cerámica, vidrada ou sen vidrar, que se utiliza para o transporte, almacenaxe e consumo de produtos oleosos e en especial do aceite de oliva e a súa cultura. Entre as pezas máis populares deste capítulo da cacharrería de barro están as aceiteiras e alcuzas, as cántaras, cantarillas, orzas, ánforas, xerras e tinallas ou vasos, no campo da alimentación; os ungüentarios e frascos na antiga farmacopea, e os candís e lucernas no apartado da iluminación.
Historia
miniatura|256x256px|Ánfora [[bética para o transporte de aceite de oliva, exemplar do século II. Xacemento submarino de Escombreras. Museo Nacional de Arqueoloxía Subacuática, Rexión de Murcia]] O binomio olaría-aceite ten a súa orixe documentada no primitivo imperio asirio cara a finais do III milenio a. C., no conxunto de escavacións do palacio de Ebla, onde se atoparon miles de recipientes capaces de almacenar 120.000 kg de aceite. Así mesmo quedan rexistradas en escritura cuneiforme no arquivo de táboas de devandito palacio, repetidas mencións a impostos sobre o aceite e distincións de calidade.
Continuando quizais os esquemas da medicina hipocrática e a información de historiadores do mundo antigo como Plinio o Vello, un manuscrito conservado na Biblioteca Nacional de Francia, o " Tacuinum sanitatis " do médico árabe Ibn Butlan, recompilou no século XV un conxunto de remedios e fórmulas maxistrais en cuxa exposición se relata a esencial presenza de cerámica na cultura do aceite de oliva, tanto na comida como nos ungüentos e pomadas. Tamén hai noticias do protagonismo das chamadas ánforas panatenaicas, que se entregaban cheas de aceite aos gañadores en xogos e festas, como recipiente para bálsamos. Gregos, romanos e fenicios compartían a asociación cerámica-aceite como base do seu comercio. As referencias arqueolóxicas son moi numerosas, vale como exemplo o modelo da cidade iberorromana de Lucentum.
Tipoloxía de recipientes e envases
Nunha ordenación ou catálogo elemental dos recipientes relacionados co uso e consumo de aceites, cabe diferenciar:
Aceiteiras
Recipientes para consumo doméstico e de morfoloxía variada que se poderían sintetizar en tres elementos característicos: prototipo de xerras ou pías (de corpo ovoidal), cunha ou dúas asas e un pescozo estreito. Para facilitar o envorcado do aceite, desenvolvéronse modelos con pico ocasionalmente fino e tubular.
Pola súa función e uso, a aceitera pode relacionarse co setrill do oriente peninsular e o càntir d'oli catalán (xarro para o aceite).
Alcuzas
Os investigadores parecen aceptar que a relación nominal coa tipoloxía das alcuzas depende máis da denominación tradicional que recibe o recipiente no seu lugar de fabricación e uso, que do seu aspecto e forma. É dicir, un recipiente que na Mancha se chama alcuza é case idéntico a outro que en Aragón se chama botella de aceite, e á súa vez son o mesmo que un setrill levantino. E do mesmo xeito, nun catálogo documentado tanto de obxectos arqueolóxicos como dunha colección de cerámica dun museo, pódense ver dúas vasijas de aspecto e tipoloxía moi diferentes denominadas setrill, aceiteira ou alcuza. Así, neste apartado de envases domésticos para almacenar e servir o aceite de oliva figuran botes de aceite con pico como xerras, ou alcuzas de Toledo, idénticas ás pérulas cordobesas pintadas por Julio Romero de Torres. En galego as alcuzas ou xerriñas do aceite  acostuman ser de folla de lata máis do que cerámicas. En portugués, ademais de alcuza emprégase o sinónimo almotolia, tamén de orixe árabe.
Ánforas
Aparecen representados na iconografía do Antigo Exipto no contexto dos oleiros e da industria petroleira, e foron datados nas costas do Líbano e Siria, durante o século XV a.C. C. e no século XIV a. C. na zona de Micenas. O seu uso masivo no comercio do viño e do aceite deixou innumerables referencias arqueolóxicas, delas e de documentos escritos posteriores sábese que estes recipientes de base puntiaguda e roma (concibidos así para que se mantiñan 'cravados' no area das praias no bulicio do seu transporte e arrastre) ateigaban os longos bancos dos buques de transporte. Para resistir as vicisitudes e inclemencias do traxecto tapábase cada recipiente cun disco de cerámica, para despois selar cunha pasta de cal. A maior, xa no período de expansión comercial romana, acadou unha capacidade duns 50 litros de aceite.
Destacaron as ánforas olearias da Bética romana, como o tipo Dressel 20 catalogado, do que na cidade de Roma se conserva un outeiro enteiro, un antigo vertedoiro duns 26 millóns de ánforas rotas, no Monte Testaccio da época de Augusto (27 a. C. - 14 d. C.).
Frascos
miniatura|216x216px| Peruleira do [[XVII no Museo do Pobo Galego.]] Na familia dos frascos e botijas existen polo menos tres tipos de vasillas historicamente relacionadas co uso doméstico, almacenamento e transporte do aceite de oliva. Neste último capítulo destaca a peruleira, recipiente básico no comercio entre a Península Ibérica e o continente americano entre os e. Outros dous envases de tipoloxía e traballo cerámico diversos segundo a cerámica de orixe, son o botijo e botijón sen apenas base de apoio e aspecto de ánfora.
Neste grupo tipolóxico tamén se pode incluír a pérula, que nalgunhas zonas de Andalucía se utiliza como xerra de aceite. Esta “pérula andaluza” adoita ser de pequeno tamaño e é unha peza tradicional da cerámica de Xaén. esquerda|miniatura|168x168px| Lámpada de óleo do [[Califato de Córdoba|califato (séculos X e XI). Museo de Jaén.]]
Lámpadas e candís
Aparecendo case simultaneamente a finais do terceiro milenio antes de Cristo, as primeiras lámpadas de aceite localizáronse en Creta e nos territorios entre Siria e Palestina. A pequena cunca cunha cavidade para o aceite e un pico pinchado nun extremo que servía para colocar a mecha do liño, foi adoptada sucesivamente polos fenicios, gregos e romanos, sendo documentada arqueoloxicamente en xacementos de todo o Mediterráneo até a costa atlántica dende Marrocos, como en Lixus ou Mogador, do século VIII a.C.
Ao importante capítulo protagonizado polos farois romanos, que chegou a desenvolver unha tipoloxía e unha decoración variadas, con implicacións moi concretas de uso, sería sucedido pola estética da lámpada árabe, da que unha variedade similar de tipos son conservadas por institucións como a Museo Arqueolóxico Nacional de España, o Palacio Real de Pedralbes, o Museo de Zaragoza, o conxunto de Medina Azahara ou o Museo Nacional de Cerámica e Artes Suntuarias González Martí, por citar só algúns exemplos na Península Ibérica.
Cántaros
Ao longo dos séculos de produción cerámica, a extensa familia de cántaros, cántaras, cantarillas, etc. proporcionou un considerable número e variedade de envases dedicados á labor doméstica e preindustrial do cultivo do aceite de oliva.
Martín Sarmiento tamén refire a cántara como medida: esquerda|miniatura|187x187px| Orza de [[louza con decoración da 'serie esmeralda', realizada en Puente del Arzobispo (Castela-A Mancha).]]
Orza
Nalgúns lugares orza é un recipiente empregado tradicionalmente nos procesos de maceración e conservación, e ocupa no cultivo do aceite o paso intermedio entre as latas de aceite e os frascos. Ademais das orzas de varios tamaños para o queixo en aceite ou o curado de produtos animais, na tipoloxía desta familia figuran as orzas de oliveira (para curar o froito da oliveira para o seu consumo) e as orzas ou tinajillas para 'desamargar'. En galego e portugués orza, orzar, orça e orçar, mesmo cando é referido a medida, remite a termos marítimos.
Tinalla
A tinalla ou talla, irmá doutros grandes recipientes cerámicos como o «dolium» e o «pithos», é quizais o recipiente rei na cultura do aceite de oliva. Vaso básico no proceso de almacenamento doméstico e industrial durante máis de vinte e cinco séculos, no capítulo asociado ao comercio do aceite, o frasco complementábase coa ánfora (de estrutura morfolóxica similar). Na cerámica catalá para o aceite, había tinallas como o tòfol solseró ou as solseres de até cen litros de capacidade. En portugués unha tinalha é unha tina pequena ou dorna e tanto en galego como en portugués o termo refírese a diversos envases, non só de cerámica (por exemplo de madeira para tinguir tecidos).
Referencias
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Raña, Gorgullos, Tordoia
Raña é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (8 homes e 14 mulleres).
Reboredo, Gorgullos, Tordoia
Reboredo é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Ofiuroideos
Os ofiuroideos ou ofiurídeos (Ophiuroidea Gray, 1840), son unha clase pertencente ao filo Echinodermata; ten moitas semellanzas coa clase Asteroidea (a estrela de mar) e en galego comunmente son chamadas gradicelas, estrelamares e outros sinónimos como termo xeral para as especies de ambas clases. En comparación coas estrelas de mar, os ofiuroideos teñen un disco central máis recoñecible e as puntas da estrela úsanse para o movemento. Os ofiuroideos teñen unha gran capacidade rexenerativa, de feito unha quinta parte do disco central é suficiente para rexenerar todo o animal.
Taxonomía
miniatura| Gradicela ofiuroidea nas mans; estrela de mar asteroidea ao fondo.
miniatura|Ofiuroideos
Thomas Struth
Thomas Struth (nado en Geldern, Alemaña, 1954) é un fotógrafo alemán, cun extenso traballo que inclúe imaxes de paisaxes urbanas, selvas asiáticas e retratos familiares, así como instantáneas no interior de igrexas e algúns dos museos máis famosos do planeta que lle deron fama mundial.
Paisaxes Urbanas
Nacido en Geldern, na Alemaña, Struth estudou na Academia de Arte de Düsseldorf, de 1973 a 1980. Alí comezou a estudar pintura, antes de terminar no estudo fotográfico de Bernd e Hilla Becher. Pouco a pouco abandonou as estritas técnicas documentais da parella, que o levaron a situar a cámara no centro exacto da rúa, para retratar con máis liberdade. En 1978 obtivo unha bolsa para traballar na PS1 de Nova York, un viveiro de artistas actualmente vinculado ao MoMA. Os traballos presentados entón eran fotografías en branco e negro das rúas da cidade, que nos anos seguintes se enriquecerían con instantáneas de París, Roma, Edimburgo ou Tokio, entre outras. Son imaxes sen acción e sen persoas que tratan de describir a relación entre o ser humano e o ambiente actual que el mesmo creou.
Fotografías de museos
En 2003 expuxo no Museo Metropolitano de Arte de Nova York posiblemente a súa serie máis famosa, 'Museum Photographs', que retrata persoas no interior de igrexas, catedrais ou museos, a miúdo mirando obras icónicas da historia da arte occidental. A intención destas imaxes podería ser retratar o "ritual social complexo" que se realiza no interior dos museos.
Struth segue traballando desde Düsseldorf, a capital artística de Alemaña.
Txus di Fellatio
Jesús María Hernández Gil, nado en Bilbao (País Vasco) o 21 de xaneiro de 1970, coñecido como Txus di Fellatio, é un músico, cantante e compositor vasco. Txus é fundador dos grupos de folk metal Mägo de Oz e Bürdel King. No primeiro é batería e no segundo, vocalista.
Traxectoria
De neno quería ser músico e futbolista. Durante a súa infancia asistiu ao Colexio Valdeluz dos Pais Agostiños. Txus dedicou oito anos ao fútbol sala e xogou no Real Madrid como porteiro. Tras ser operado de ambos cóbados, decidiu deixar o fútbol e dedicarse completamente á música. En 1989 formou a banda Transilvania, nome tributo a Iron Maiden, que máis tarde se convertería en Mägo de Oz. Estaba formada inicialmente por Juanma, amigo do barrio, como vocalista, e Txus no posto de batería.
Na primeira formación, coa que se gravaron as primeiras maquetas, estaban Juanma (voz e guitarra rítmica), Pedro (guitarra solista), David (baixo e coros) e Txus (batería e coros). Para a súa terceira maqueta, contra 1992, convidou o seu amigo Carlos Prieto «Mohamed», quen interpretou «El Tango de un Donante» e acabou por unirse á banda. Txus e Mohamed son os únicos membros que permanecen desde os inicios de Mägo de Oz.
Máis alá da música
Txus escribiu El cementerio de los versos perdidos, que foi publicado o 23 de outubro de 2006. Trátase dun libro de 52 páxinas, cun CD en que el mesmo recita os seus poemas. Amais, inclúe tres cancións: «Adiós Dulcinea», «Y serás canción» (dedicada a Big Simon, finado en xullo dese ano) e «No me digas adiós», coas colaboracións de Juanmi Rodríguez, do grupo Cuatro Gatos, e de Leo Jiménez. Este libro dedícallo exclusivamente a Big Simon coas palabras: «Na memoria de Simón Echevarría (Big Simon), un alma bela que se converteu en canción». En 2012 publicou o seu libro Si la vida te pisa, desenvaina una sonrisa, unha autobiografía súa e de Mägo de Oz.
Colaboracións
Txus, xunto a José Andrëa, colaboraron como cantantes na canción «Mi Jefe» da banda Mojinos Escozíos. Txus tamén canta na canción «Rey del Glam» de Fangoria. Como letrista, colaborou na letra de «La Vida te Espera» de Lándevir. Amais, apareceu no videoclip de «Derrotado», de Savia.
Gonzalo Pintos Reino
Gonzalo Pintos Reino, nado en Santiago de Compostela e finado nas Palmas de Gran Canaria o 18 de novembro de 1926, foi un xuíz e escritor galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de primeira instancia de Xinzo de Limia, Lalín, A Estrada (1898-1905), e Noia. Despois foi nomeado Tenente fiscal da Audiencia de Lugo, presidente das audiencias provinciais de Pontevedra, da Coruña e despois da Audiencia Territorial de Las Palmas. Finou en Las Palmas o 18 de novembro de 1926.
Vida persoal
Casou con Antonia García García-Lozano, filla de Matías García Lozano e irmá de Luciano García García-Lozano, que finou en Compostela en 1960.
Lard
Lard é unha banda estadounidense de hardcore punk/música industrial formada no ano 1988 como un proxecto paralelo por Jello Biafra (voces; antes en Dead Kennedys), Al Jourgensen (guitarra; tamén en Ministry), Paul Barker (baixo; tamén en Ministry), e Jeff Ward (batería; fora membro de xira con Ministry). Co paso dos anos varios membros máis de Ministry tocaron con Lard, como Bill Rieflin, Mike Scaccia, e Rey Washam.
Lard nunca xirou oficialmente e só tocou ao vivo un feixe de veces, a meirande parte delas na área de San Francisco (onde Jello vive e dirixe o seu selo Alternative Tentacles). A banda tocou durante a xira de 1988 de Ministry e nas súas datas entre 1989 e 1990. Tocou unha vez en Chicago tras rematar a gravación de The Last Temptation Of Reid, unha vez nos Ánxeles en marzo de 2003 tras un concerto de Ministry, e en San Francisco, Portland e Seattle en setembro de 2004 durante a xira Evil Doer de Ministry. Debido a que os seus membros clave están activos noutros proxectos é pouco probable que a banda realice xiras no futuro.
Prong
Prong é unha banda estadounidense de heavy metal formada en 1986 polo baixista Mike Kirkland e o guitarrista Tommy Victor, o único membro constante do grupo. Ata a data Prong leva publicados doce álbums de estudio (incluído un álbum de versións), un álbum ao vivo, catro EPs, un DVD e un álbum de remesturas.
Prong tivo dous lanzamentos independentes, Primitive Origins (1987) e Force Fed (1989), que chamaron a atención de Epic Records, selo co cal ficharon en 1989. Os seus primeiros dous álbums con Epic, Beg to Differ (1990) e Prove You Wrong (1991), tiveron boas críticas e chamou a atanción do progama Headbangers Ball da MTV. O seu álbum de 1994 Cleansing tamén foi exitoso,[2] e incluía unha das súas cancións máis coñecidas, "Snap Your Fingers, Snap Your Neck". Tras publicar un álbum máis en 1996, Rude Awakening, Prong separouse en 1997 pero reformouse en 2002 e continúa tocando e gravando dende entón.
Santaia, Gorgullos, Tordoia
Santaia é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 69 habitantes (29 homes e 40 mulleres).
Tiro de corda nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico do tiro de corda. O tiro de corda é un deporte que formou parte do programa olímpico oficial en tódalas edicións dos Xogos entre 1900 e 1920. Orixinalmente, a competición estaba formada por grupos chamados clubs. Un país podía competir con máis dun club na competición, facendo para un país gañar múltiples medallas. Isto ocorreu en 1904, cando os Estados Unidos gañaron as tres medallas, e en 1908, cando o podio estivo ocupado por tres equipos británicos. Suecia tamén está entre os países con máis vitorias, conseguindo dúas medallas, unha delas como membro do equipo mixto.
Durante a súa época como deporte olímpico, foi considerado como parte do programa olímpico de atletismo, aínda que deportes como o tiro de corda e o atletismo son considerados distintos no presente.
Curtis Berry
Curtis Berry, nado o 16 de xuño de 1959 en Selma, Alabama, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 2,02 m.
Vilarbó, Gorgullos, Tordoia
Vilarbó é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
Cova de vagalumes da montaña de Tamborine
miniatura|Placa fundacional da cova de vagalumes de Tamborine. Outubro de 2022. A cova de vagalumes da montaña de Tamborine é unha iniciativa de conservación animal e vexetal e atracción turística que se acha en Queensland (Australia), exactamente na selva do sueste de Queensland, en fase de recuperación, onde os activistas construíron unha cova artifical para protexer os vagalumes da especie Arachnocampa flava, cunha entrada continua de auga e onde limpan e replantan na fraga coa intención de sacalos ao exterior no futuro.
Foi inaugurada en 2004; só existen 9 especies coñecidas de vermes da luz, todas elas divididas entre Australia e Nova Zelandia, e o parque acolle unha delas con preto de 8000 exemplares. Os vagalumes son chave no ecosistema australiano, controlando a cantidade de insectos nas selvas.
Acceso ao parque e ruta
Situado no cumio da montaña de Tamborine e anexo ao viñedo Cedar Creek Estate, os visitantes teñen a opción de contratar un tour guiado a través da fraga e a cova. O tour é accesíbel durante o día e durante días solleiros ou chuviosos. Cedar Creek ten accesos desde a cidade de Gold Coast, a uns 40 quilómetros ao noroeste de Surfers Paradise, cun tempo de traxecto de 45 minutos. A montaña Tamborine está dominada por fértiles rochas volcánicas vermellas, con abundante chuvia en todas as estacións e aire limpo. A cova é veciña a unha famosa galería de arte (Gallery Walk), unha fábrica de queixo, unha cervexaría, un restaurante polaco e ao Thunderbird Park.
A base de protección dos vagalumes é a sección da selva tropical chamada Cedar Creek Villa, parcialmente desaparecida como selva tropical ata que se comezou a limpeza e replantado das especies autóctonas en 2004. Mediante a implementación dun proxecto de reserva natural deste tipo, o risco de extinción desta especie en natureza pódese evitar de maneira efectiva.