cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macizo Ibérico
Zona de Galicia-Trás-os-Montes
Esta zona galego-trasmontana ten unha disposición descontinua xa está composta por dous dominios separados e que están superpostos. Por unha parte está o dominio xistoso de Galicia-Trás-os-Montes e pola outra está o dominio de complexos alóctonos. O dominio xistoso de Galicia-Trás-os-Montes é para-autóctono, malia a que está formado por material de orixe alóctona. Atópase entre a zona Centroibérica e dominio alóctono. Está formado por unha secuencia de sedimentos siliclásticos de 4 km de grosor con intercalacións volcánicas. A súa base é un resto erosionado local que se formou por sedimentación no Paleozoico e polos porfiroides do dominio do Ollo de sapo da zona Centroibérica. Descoñécese cal foi o desprazamento que realizou ese material desde as marxes continentais ata a súa posición actual. Este dominio de xistos é de metasedimentos do Paleozoico, e magmatismos fundamentalmente félsicos. Pola outra banda, os complexos alóctonos supoñen todo o noroeste deste dominio. Son acabalgamentos exóticos de rochas continentais, unidades de alta presión e rochas ofiolíticas que se acumularon sobre do dominio xistoso. Isto é, foron illas tectónicas que sufriron desprazamentos moi amplos contra o continente cando ao comezo eran un amplísima acumulación de mantos. Esas estruturas oceánicas sufriron diferentes metamorfismos e procesos estruturais diferentes antes de chocar.
Con isto, nesta zona déronse metamorfismos de alta temperatura e presión formando rochas básicas e ultrabásicas. Estas emerxen grazas aos intensos pregamentos e a erosión que houbo na zona. Ademais, a súa composición é tamén variada xa que nela aparecen tanto fragmentos da codia oceánica, como as ofiolitas, como os materiais de arcos volcánicos.
En canto a súa formación, e en esencia, os complexos da zona galego-trasmontana serían das marxes de Godwana que escaparon dunha subdución durante a oroxénese varisca. Os complexos alóctonos do macizo tiveron diferentes orixes e diferentes evolucións. Segundo a súa posición con respecto da codia, as unidades desta zona pódense clasificar como basais, ofiolíticas ou superiores. Primeiro, case todas as unidades do complexo son basais, isto é, son áreas que recristalizaron a altas profundidades e que, polo tanto, representaban parte da codia interna ou do manto. Son partes da marxe máis externa de Gondwana nas que se deron riftings no Ordovícico ou subducións no varisco. O rifting do Ordovícido tivo a continuación unha separación da zona periférica de Gondwana e unha creación de litosfera no fondo dese océano, entre o rift e o novo linde da plataforma continental. Nesta zona galego-trasmontana aparecen partes desa sutura oceánica e que abranguen a todas as idades da formación dos complexos da zona. Segundo, no caso das unidades superiores houbo procesos cunha deformación no Ordovícico baixo e unha reciclaxe na colisión varisca. O metamorfismo destas unidades alóctonas indica que foron unidades superficiais dun arco volcánico do litoral de Gondwana, que existiu a principios do Ordovícido e que máis tarde abriu como o océano Reico. Así é que o rexistro de Galicia-Trás-os-Montes é un rexistro de incorporacións á oroxénese dun arco volcánico cando se estaba producindo unha subdución e despois unha colisión de Avalonia con Laurentia. Ese arco tería unidades superiores, unha abano de material litosférico de diferentes períodos e unha subdución parcial polo oeste da plataforma externa de Gondwana. A finais do Devoniano foi o período de paso da subdución ao choque de continentes. Finalmente, cando as unidades basais foron empurradas contra a plataforma externa de Gondwana a comezos do Carbonífero, quedou unha codia de sedimentos incrustada dentro do dominio xistoso que se estaba a formar. As posteriores deformacións continentais serían as que mudaron esas zonas máis externas de alí en diante.
Batalla de Wagram
miniatura|Mapa histórico da batalla de Wagram A batalla de Wagram tivo lugar na illa de Lobau, no Danubio e na chaira de Marchfeld preto da vila de Deutsch-Wagram, a 15 km ao nordeste de Viena entre o 5 e o 6 de xullo de 1809 no marco das Guerras Napoleónicas e resultou nunha vitoria decisiva das forzas francesas comandadas por Napoleón Bonaparte sobre as austríacas do Arquiduque Carlos.
Foi a batalla na que participou un maior número de efectivos ata entón, 300.000 soldados (160.000 austríacos e 155.000 franceses), nela morreron 35.000 franceses e 38.000 austríacos.
Matías López López
Matías López López, nado en Santa Mariña de Sarria, o 17 de maio de 1825 e finado en Madrid o 18 de xuño de 1891, foi un político e industrial galego, benefactor do concello de Sarria.
Primeiros anos
Industrial chocolateiro en Madrid, político e filántropo sarriao, foi o membro máis destacado da familia dos "Moreno" de longo asentamento na vila de Sarria. Matías López López, fillo e neto de labregos pobres, naceu na casa paterna que na fronteira á rúa ten unha lápida que di: "El Ayuntamiento de Sarria al Excmo. Sr. D. Matías López López. Benefactor e insigne hijo de esta villa. Nació en esta casa el 17 de mayo de 1825". É unha das máis humildes e reducidas casas da Sarria histórica, e no catastro de Ensenada (1753) aparece sendo titular dela unha María López.
Actividade empresarial
Emigrado a Madrid en 1840, montou unha factoría para a elaboración de chocolate e produtos de pastelería.
Alcanzou o máis grande suceso económico e postos de relevancia na política e no mundo empresarial, sendo destacado promotor do asociacionismo derredor da Cámara de Comercio madrileña.
Política
Foi deputado polo distrito de Sarria (1872-1873 e 1876-1879), senador pola provincia de Lugo (1877) e designado senador vitalicio en 1883. O seu sobriño Venancio Vázquez López fixo fortuna en Madrid e tamén participou na vida política da capital do Estado, sendo tenente de alcalde de Madrid.
Vida persoal
Formou familia en Madrid, casou con Andrea Andrés Sánchez, e alí, e no Escorial, naceron e morreron os seus fillos, sobrevivindo as fillas Rosa, Carme e Asunción, das que quedou unha numerosa descendencia.
Filantropía
En cumprimento de disposición testamentaria de Matías López, con cargo á súa testamentaría edificouse o edificio das Escolas Públicas de Sarria, grazas ao legado de 110.000 pesetas , segundo proxecto redactado por Luís Bellido. O construtor foi José Rivas Novoa, veciño de Lugo. As escolas, dotadas con moderno material, foron proba do cariño que Matías López tivo con Sarria, a onde se desprazaba con moita frecuencia malia a dificultade das comunicacións con Madrid, tendo todo xénero de deferencias para coa súa terra natal.esquerda|300pxEn 1878 o concello, dado que o reloxo de Santa Mariña estaba inservible, prégalle a Matías López que adquira un en Madrid, ao que accede en 1885, dando 500 pta. e ofrecendo máis se fixesen falla, para algunhas medidas excepcionais por mor da epidemia de cólera. No ano 1886 o concello acordou obsequiar a Matías López cunha serenata, no mes de agosto, por xoves afeccionados. En 1888 acordan darlle o nome de rúa Matías López ó treito comprendido entre as casas de Juan Puga e a de Bernardo Rodríguez Romay, pasando pola igrexa de Sta. Mariña, para as que Matías López doou as vidreiras , "xa que mirou ó pobo sempre con cariño e predilección, interesándose pola súa grandeza e distinguíndoo con algún donativo". Matías López paga os letreiros das rúas e acordan darlle outra serenata.
En 1890 dirixiu carta sobre supresión de Xulgados. Diríxense a este e ó Conde Pallares, Manuel Becerra, Benigno Quiroga e L. Ballesteros para xestionar e non se suprima o de Sarria.
A súa viúva impulsou o Hospital Municipal Campo de Outeiro, inaugurado en 1909.
A lei do silencio
A lei do silencio (en On the Waterfront) é un filme estadounidense dirixido por Elia Kazan e escrito por Budd Schulberg. Está protagonizado por Marlon Brando a carón de Karl Malden, Lee J. Cobb, Rod Steiger, Pat Henning e Eva Marie Saint. A banda sonora foi composta por Leonard Bernstein. Foi nomeado a doce óscars en dez categorías e gañou oito.
Estreouse en galego o 14 de xaneiro de 1995 a través da TVG.
O Paraxón
O topónimo galego O Paraxón pode referirse a:
Real Sociedade de Ciencias e Humanidades de Holanda
A Real Sociedade de Ciencias e Humanidades de Holanda (en neerlandés: Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen – KHMW – ) é unha sociedade científica dos Países Baixos fundada en 1752 na cidade de Haarlem, que ten como obxectivo a promoción da ciencia e o fomento das relacións entre esta e a sociedade.
O rei Gillerme Alexandre é o seu presidente honorífico (protector).
Historia
300px|esquerda|Homenaxe da KHMW a un dos seus membros en [[1925, con asistentes como Marie Curie e Albert Einstein]] A entidade instituíuse o 21 de maio de 1752, inicialmente co nome de Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen ("Sociedade Holandesa de Ciencias"), o que lle confire a honra de ser a sociedade científica máis antiga dos Países baixos. Tratábase dun club de sete cabaleiros que se reunía na Casa do Concello de Haarlem para discutiren acerca de temas científicos e promoveren o estudo das artes e das ciencias. Entre os seus fundadores pódese salientar o daquela alcalde de Haarlem, Arent de Raet, que foi o seu primeiro presidente, e o pastor luterano Van der Aa, primeiro secretario.
A sociedade recibiu o seu recoñecemento en 1761, logo de que a Universidade de Leiden estipulase que a non puidese organizar conferencias en Haarlem e que as súas publicacións só puidesen aparecer en neerlandés, co fin de evitar que competisen coas da propia universidade de Leiden.
En 1777 creouse dentro da sociedade a coñecida como Sección Económica (Oeconomische Tak), co obxectivo de promover a economía. Debido ao seu éxito, esta filial independizouse en 1797, e adquiriu a denominación de Sociedade Neerlandesa Para a Industria e o Comercio (Nederlandse Maatschappij voor Nijverheid en Handel).
En 2002, con motivo do 250 aniversario da entidade, concedéuselle o título de "Real" (Koninklijke ), que se incorporou á súa denominación oficial.
Gabinete, biblioteca, museo e arquivo
Como era costume nas orixes das sociedades científicas, a KHMW tamén tivo o seu propio "Gabinete de Ciencias Naturais" e dotouse da súa propia biblioteca especializada. O gabinete albergaba algunhas coleccións de particulares e púxose ao dispor do público en 1759, cunha función eminentemente divulgadora. En 1886 determinouse o seu pechamento, ao se ver a súa función mellor representada polos numerosos museos que xurdiron ao longo do século XIX.
A biblioteca empregouse principalmente para compilar literatura científica, dado que aos estudosos lles resultaba moi difícil o seu acceso a ela e tendo en conta que na universidade apenas había docencia en determinados campos científicos; por exemplo, as ciencias naturais non se ensinaban de xeito independente, senón que se encadraban baixo a filosofía e a medicina. Conforme esta situación foi mellorando, a función da biblioteca da sociedade foise diluíndo ata se fusionar, en 1946, coa do Museo Teyler, sito no mesmo edificio que a KHMW.
Baixo a dirección de Martinus van Marum (1750-1838) estableceuse tamén un museo con espécimes zoolóxicos​. Van Marum tamén tiña un pequeno xardín para que o público o visitase no verán, localizado en Bakkerstraat. O museo entrou en crise logo do falecemento de Van Marum, e en 1866 decidiuse a súa disolución.
O arquivo da sociedade consérvase no Noord-Hollands Archief, en Haarlem.
Difusión científica
Durante os primeiros anos da súa existencia, a sociedade publicou unha serie de revistas científicas, como Verhandelingen van de Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen ("Traballos da Hollandsche...") e Natuurkundige Veractions ("Traballos Físicos"), mais cando se xeneralizou unha gran variedade de revistas especializadas en holandés pasou á subvención dalgunhas publicacións, en lugar de ser a súa editora.
Ocasionalmente, a KHMW publica algunhas monografías, como Oeuvres complètes de Christiaan Huygens. Desde 1946 publica tamén anualmente Haarlemse Voordrachten ("Lecturas de Haarlem").
Por outra banda, a sociedade organiza tres grandes conferencias anuais de orde científica, á parte doutras con carácter extraordinario, moitas das cales acaban sendo publicadas en opúsculos. Desde 2005, organiza ademais anualmente a conferencia Jan Brower, sobre temas interdisciplinares de orientación social.
Premios
O recoñecemento da sociedade ampliouse especialmente grazas a algúns dos premios que outorga. Entre 1753 e 1917, organizou 1.206 concursos e certames acerca de moi diversas cuestións científicas, que finalmente foron abandonados en favor da subvención económica a proxectos científicos.
Galegos premiados pola KHMW
Na edición de 2019 dos Premios da Sociedade Holandesa á Xuventude con Talento resultou galardoada cun dos premios na modalidade de Física a matemática e enxeñeira física galega Marta Pita Vidal, quen, tras formarse na Universidade Politécnica de Cataluña e pasar polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), en Boston, forma parte do equipo de investigación en física cuántica de Leo Kouwenhoven na Universidade de Tecnoloxía de Delft, nos Países Baixos. Pita Vidal fora recoñecida previamente nos Países Baixos co premio Hendrik Casimir na edición de 2018.
A Hodshon Huis
miniatura|A casa Hodshon, en [[Haarlem, sede da KHMW. ]] A casa Hodshon, sede da sociedade, foi construída en 1794 polo arquitecto Abraham van der Hart para a súa primeira propietaria, Catharina Cornelia Hodshon (1768-1829), unha herdeira rica que rexentaba un establecemento de beneficencia na cidade de Haarlem. Logo da morte de Catharina, a casa pasou ás mans do banqueiro de Ámsterdam Adriaan van der Hoop e foi adquirida para a sociedade en 1841. ​
O edificio é propiedade da asociación Hendrick de Keyser, dedicada á preservación de casas con valor histórico ou arquitectónico nos Países Baixos.
O Fieitoso, Curantes, A Estrada
O Fieitoso é un lugar da parroquia de Curantes no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Capra (xénero)
Capra é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos e subfamiia dos caprinos coñecidos comunmente como cabras, cabras montesas ou cabras salvaxes.
Porén, existen animais doutros xéneros (que non son Capra), pero da subfamilia dos caprinos, que ás veces se denominan "cabras", como as do xénero Oreammos, ao que pertence a chamada cabra das Montañas Rocohsas (Oreamnos americanus).
A verdadeiras cabras salvaxes son orixinarias do centro-oeste de Asia, onde aínda viven a maioría das especies actuais, e desde onde colonizaron partes de Europa e o norte de África.
A cabra doméstica (Capra aegagrus hircus) é unha subespecie domesticada da cabra salvaxe, Capra aegagrus, A súa domesticación data de hai uns 9.000 anos, durante o neolítico, cando apareceron as primeiras en Mesopotamia, e cuxa distribución actual, tanto na forma doméstica como asilvestrada, é practicamente cosmopolita.
As cabras domésticas son hoxe en día un dos principais animais domésticos en Oriente Medio, no norte e o leste de África e na Europa mediterránea. Non hai que esquecer que en Galicia non pode faltar o cabrito asado (a cría da cabra) en ningunha festa que mereza ese nome.
Características xerais
As cabras son animais gregarios que viven en pequenas mandas pero, ao contrario que os seus próximos parentes, as ovellas (xénero Ovis), son animais adaptados a comeren arbustos e matos de poliñas e follas coriáceas, propias de medios secos e/ou montañosos.
miniatura|esquerda|200px|Cabeza dunha cabra doméstica mona (sen cornos).
Adoitan seren animais moi áxiles, capaces de gabearen con facilidade por pendentes sumamente empinadas, e de saltar dun penedo a outro bastante afastado.
Son caprinos, como as especies do xénero Ovis (que inclúe as ovellas), pero distínguense destas pola presenza de glándulas odoríferas cerca dos pés, nas ínguas e na fronte, pola ausencia doutras glándulas faciais, e pola presenza dunha barba nos machos (as chamadas barbas de chivo) e de calos sen pelo nos xeonllos das patas dianteiras.
Galería de imaxes
miniatura|centro|620px|Mapa distribución das especies do xénero Capra.
Maurice Jarre
Maurice-Alexis Jarre, nado en Lión o 13 de setembro de 1924 e finado en Malibú (California) o 28 de marzo de 2009 foi un músico francés, coñecido especialmente polas súas bandas sonoras para o cinema.
Traxectoria
Maurice Jarre naceu en Francia, fillo de Gabrielle Renée Boullu e o director de radio André Jarre. Inicialmente matriculouse na escola de enxeñaría da Sorbona, pero logo decidiu seguir a carreira musical. Deixou a universidade en contra dos desexos do seu pai e entrou no conservatorio d París. Chegou a ser director do Théâtre National Populaire e asinou a súa primeira banda sonora en Francia en 1951.
En 1961 o produtor británico Sam Spiegel contratou a Jarre para escribir a música para Lawrence de Arabia, de David Lean, a partir do que comezou a compoñer para filmes de Hollywood.
Jarre, pai do pioneiro da música electrónica Jean-Michel Jarre, faleceu no 2009, vítima do cancro.
Liubliana
Liubliana (en esloveno: Ljubljana, literalmente: A cidade que se ama, en alemán: Laibach, en italiano: Lubiana) é a capital de Eslovenia, situada entre os ríos Ljubljanica e Sava. A súa poboación é de 310.000 habitantes.
Historia
Os restos arqueolóxicos permitiron datar os primeiros asentamentos humanos hai 3500 anos. Os romanos chamaron a cidade Emona (Colonia Emona (Æmona) Iulia trubu Claudia), e o seu nome actual aparece mencionado en 1144 (baixo o nome alemán de Laibach) e en 1146 (co nome de Luwigana).
Despois de ser recoñecida como cidade en 1220, Liubliana pasou a formar parte do imperio dos Habsburgo en 1335. Converteuse no centro dunha diocese en 1461 e desenvolveu unha cultura eslovena durante a Idade Media. Os Habsburgo de Austria gobernaron a rexión cunha interrupción debida ás guerras napoleónicas. Entre 1809 e 1813 Liubliana foi a capital das provincias ilirias pertencentes ao Primeiro Imperio francés. En 1821 a cidade acolleu o congreso de Laibach.
En 1693 estableceuse en Liubliana a sociedade científica Academia operosorum labacensis, e en 1701 naceu a sociedade filharmónica Academia philharmonicorum. En 1919 Liubliana foi dotada dunha universidade, e en 1937 fundouse a Academia Nacional das Ciencias e das Artes.
Vixou de Abaixo, Xavestre, Trazo
Vixou de Abaixo é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 11 eran mulleres.
Liubliana
Historia
Coa coalición de croatas e serbios en 1918, Liubliana converteuse no centro da Dravska banovina (o dominio do ban do Drava e, despois da segunda guerra mundial, a capital da república iugoslava de Eslovenia. Liubliana seguiu sendo a capital eslovena despois da independencia desta república en 1991.
Mabel Gómez Oliver
Mabel do Pilar Gómez Oliver, nada na Cidade de México o 4 de xuño de 1964, é unha diplomática mexicana. É embaixadora de México ante Marrocos desde 2019. Foi embaixadora de México ante Arxentina de 2017 a 2019 e embaixadora de México ante Guatemala de 2015 a 2017.
Liubliana
Historia
Liubliana foi moitas veces devastada por tremores de terra. Despois do sismo de 1511 foi reconstruída segundo o modelo dunha cidade renacentista e despois do de 1895, que danou seriamente a cidade, foi novamente reconstruída seguindo esta vez o estilo neoclásico. A arquitectura da cidade é pois unha mestura de estilos. As grandes estruturas da cidade construídas despois da Segunda Guerra Mundial están caracterizadas polo traballo do arquitecto esloveno Jože Plečnik.
Mabel Gómez Oliver
Traxectoria
Estudou Relacións Internacionais na Universidade Iberoamericana e obtivo a mestría en Dereito Internacional e Diplomacia en The Fletcher School of Law and Diplomacy da Universidade de Tufts, en Massachusetts, EUA.
Empezou a súa carreira diplomática en 1987 ao ingresar na Secretaría de Relacións Exteriores onde até 1997 ocupou distintos cargos na Dirección Xeral de Nacións Unidas e na Dirección Xeral para América do Norte, nesta última como Directora para Asuntos Políticos e Migración.
O Paraxón, Bragade, Oza-Cesuras
O Paraxón é un lugar da parroquia de Bragade no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Mabel Gómez Oliver
Traxectoria
De 1997 a 1998 foi Coordinadora de Asuntos Internacionais e Interinstitucionales do Instituto Nacional de Migración en México.
O Paraxón, Bragade, Oza-Cesuras
Neste lugar houbo un sanatorio para doentes de tuberculose do que hoxe en día só quedan as ruínas e un extenso arborado no que fora o xardín.
Mabel Gómez Oliver
Traxectoria
O seu primeiro posto no servizo exterior foi como Conselleira para Asuntos Lexislativos na Embaixada de México nos Estados Unidos (1998-2001). Posteriormente foi designada como representante Alterna da Misión Permanente de México ante a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) en París, Francia (2001-2003), no que destaca a súa participación en repórtelos de reestruturación e/ou corrección de débedas dos estados membros da ex Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas.
Do 2003 ao 2007 traballou como Xefa de Chancelería na embaixada de México en Francia, e, ao termo desta misión, foi nomeada representante Permanente Alterna ante as Nacións Unidas e outras Organizacións Internacionais con sede en Xenebra, Suíza (2007-2009), para logo regresar a Washington, DC., como Xefa de Chancelería na Embaixada de México nos Estados Unidos de América (2009-2015).
En febreiro de 2015 asumiu o cargo de embaixadora extraordinaria e plenipotenciaria ante Guatemala, posto que ocupou até xuño de 2017, pois o presidente Enrique Pena Neto nomeouna como titular da Embaixada de México na República da Arxentina, mesmo nomeamento que se ratificou polo senado o 26 de abril do 2017.
3 Kolpetan
3 Kolpetan é o terceiro álbum de estudio do grupo musical vasco Esne Beltza. O disco é unha mestura de sons propios do ska e do reggae. Foi lanzado ó mercado o 2 de decembro de 2011.
Noceda, O Trobo, A Fonsagrada
Noceda é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Outeiro, Santa María de Mones, Petín
Outeiro é un lugar da parroquia de Santa María de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Carracedo, O Burgo, Muras
Carracedo é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Xubilación
miniatura|250px|Traballadores manifestándose en Francia por varias reivindicacións, entre elas, por un sistema de xubilacións e pensións máis solidario.
A xubilación é o acto administrativo polo que un traballador en activo, xa sexa por conta propia ou allea, pasa a unha situación pasiva ou de inactividade laboral, en particular ao chegar a unha idade establecida, ou por enfermidade crónica grave ou incapacidade.
Obtén entón unha prestación monetaria para o resto da súa vida, a xubilación ou pensión.
A lexislación laboral de cada país estipula condicións distintas ao respecto.
Lockheed L-1011 TriStar
O Lockheed L-1011 Tristar, comunmente coecido como o L-1011 ou TriStar, é un trirreactor de pasaxeiros de fuselaxe ancha e alcance medio-longo. Foi o terceiro avión de fuselaxe ancha de pasaxe en entrar en servizo comercial, despois do Boeing 747 e do McDonnell Douglas DC-10. O avión ten capacidade para máis de 400 pasaxeiros e un alcance dunhas 4.000 millas náuticas (7.410 km). A súa configuración con tres motores coloca un Rolls-Royce RB211 baixo cada á, e un terceiro montado no centro cunha entrada de aire en forma de S incrustada na cola e na parte superior da fuselaxe. O aparello ten capacidade de aterraxe automática, un sistema de descenso automatizado, e dispón de cociña e salón na cuberta inferior.
O L-1011 TriStar fabricouse con dúas lonxitudes de fuselaxe. O L-1011-1 orixinal voou por vez primeira en novembro de 1970, e entrou en servizo con Eastern Air Lines en 1972. O máis curto de longo alcance L-1011-500 realizou o seu primeiro voo en 1978, entrando en servizo con British Airways un ano despois. O TriStar coa lonxitude orixinal tamén foi fabricado cun maior peso bruto como o L-1011-100, cun motor máis potente como o L-1011-200, e posteriormente cun novo motor como o L-1011-250. Realizáronse conversións unha vez rematada a produción do L-1011-1 con maiores pesos na engalaxe, entre os que estaban os L-1011-50 e L-1011-150.
Entre 1968 e 1984 Lockheed fabricou un total de 250 TriStars. As vendas do avión víronse obstaculizadas por dous anos de atrasos debido a problemas financeiros e desenvolvemento en Rolls-Royce, o único fabricante de motores para o aparello. Cando a fabricación rematou, Lockheed retirouse do negocio dos avións comerciais debido a que as vendas non alanzaron os seus obxectivos.
Xubilación
Contexto
Para compensar a perda de ingresos que se deriva do cesamento laboral, ao beneficiario da xubilación recoñéceselle unha prestación económica que adoita consistir nunha renda mensual. A prestación é vitalicia e só se extingue coa morte do interesado. A cantidade da prestación pode basearse en diferentes criterios: por exemplo, en relación á cantidade das cotizacións realizadas, e normalmente establécese a partir dunha determinada porcentaxe dos ingresos durante a vida laboral.
Nos sistemas públicos de xubilación, para acceder a unha xubilación é necesario cumprir requisitos de idade (xeralmente en torno aos 60-65 anos) ou acceder a unha xubilación anticipada por razóns de invalidez, ou por determinadas políticas económicas. Por outro lado, en caso de tratarse dun sistema contributivo (ver máis abaixo), o acceso adoita depender de ter cumprido cun mínimo de anos cotizados á seguridade social.
Pensións contributivas e non contributivas
Cómpre distinguir dúas modalidades de pensión de xubilación: contributiva e non contributiva.
Futuro das pensións
O envellecemento da poboación en moitos países debido ao incremento da expectativa de vida e a caída da taxa de fecundidade, xera tensións no financiamento dos sistemas de pensións contributivos na medida que se altera a proporción entre contribuíntes e beneficiarios. Neste marco, o envellecemento é en moitos casos parte dos fundamentos sobre a presunta necesidade de privatizar os sistemas de xubilación, así como de reformalos nun sentido restritivo (comunmente mediante o incremento da idade de xubilación).
Freás, Punxín
Santa María de Freás é unha parroquia do concello de Punxín na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 135 habitantes, deles 71 eran homes e 64 eran mulleres, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Vixou de Arriba, Xavestre, Trazo
Vixou de Arriba é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres.
Life Racing Engines
Life foi un construtor de Fórmula 1 de Módena, Italia. A compañía chámase así polo seu fundador, Ernesto Vita ("Vita" en italiano é "Life" en inglés). Life apareceu por primeira vez na escena da Fórmula Un en, tratando de comercializar o seu pouco convencional motor W12 de 3,5 litros.
O equipo tivo unha soa tempada desastrosa, e non puido entrar na grella nos 14 intentos de inicio durante a tempada de 1990, a miúdo moitos segundos máis lento por volta que o seu competidor máis próximo.
A aventura W12
O Life W12 fora deseñado polo ex enxeñeiro Ferrari Franco Rocchi, que fora responsable de, entre outros, o famoso V8 de 3 litros de Ferrari para os 308 GTB e GTS de 1970. Os planos do W12 de Rocchi remóntanse a 1967, un motor W3 dun só módulo de 500cc como prototipo para un motor Ferrari de 3 litros W18 de 480 CV. Logo do seu despedimento en 1980, Rocchi traballou de forma privada nun motor cunha configuración W12.
thumb|left | Motor Life W12 en exhibición no Festival de Velocidade de Goodwood 2009
Segundo o seu concepto, o motor tiña tres bancos de catro cilindros, polo tanto, era curto como un V8 pero máis alto que un motor normal V-bancarizado. En Francia, Guy Nègre de Moteurs Guy Nègre traballado nunha máquina similar que viu a luz en 1989 antes de ser probado de forma privada nun obsoleto chasis AGS JH22. Separadamente da configuración W12, ambos motores non tiñan outras similitudes, nin houbo vínculos entre os seus deseñadores.
O W12 de Franco Rocchi estaba listo na primeira metade da tempada de Fórmula Un. Foi o momento no que os motores turbo xa non eran legais na Fórmula Un e as regras requirían un motor normalmente aspirado. Novos fabricantes de motores entraron na Fórmula Un (como Ilmor, Judd e Yamaha), e abríronse paso novas ideas. Carlo Chiti de Motori Moderni intentou sen éxito reanimar os motores 12 en liña, marcas como Subaru foron utilizadas polo equipo Coloni, mentres que Renault e Honda desenvolveron motores V10, utilizados con éxito por Williams e McLaren.
Nesta situación, o empresario italiano Vita confiou no diñeiro rápido. Comprou os dereitos do W12 de Franco Rocchi e tratou de fornecer o motor a un equipo de Fórmula Un ben financiado. Durante 1989, buscou unha parella sen ningún éxito. Finalmente, renunciou á súa procura e decidiu facer funcionar o motor pola súa conta na tempada de Fórmula Un.
Un chasis vello
Polo tanto, fundou o equipo "Life", que era a tradución en inglés do seu apelido Vita. A sede do equipo dividiuse orixinalmente entre as oficinas técnicas en Reggio Emilia, e a fábrica en Formigine, preto de Módena, a continuación, se reagruparon baixo o mesmo teito en Formigine. Aínda que non contiña instalacións de última xeración, a fábrica estaba equipada cun banco de probas "Borghi e Severi" e equipos de rexistro de datos relacionados AVL, que foi utilizado para o desenvolvemento do motor W12, máquinas estándar, taller de ferramentas e un almacén. Life non foi capaz de construír un coche por se só. No seu lugar, o equipo comprou o chasis de Fórmula 1 nado morto de First Racing que fora deseñado por Richard Divila para o equipo de Fórmula 3000 de Lamberto Leoni. O coche fora construído antes de xaneiro de 1989, pero o prometedor proxecto abandonouse logo dunha proba inicial feita por Gabriele Tarquini. A finais de 1989, Vita comprou o único chasis e equipouno co seu motor W12. O importante traballo de enxeñaría fíxoo Gianni Marelli, outro expiloto de Ferrari. O coche, agora chamado Life L190, estaba listo para febreiro de 1990 e probouse brevemente en Vallelunga e Monza.
A tempada de 1990
thumb|O Life L190 no Goodwood Festival of Speed 2009. Cando chegou a nova tempada, o equipo tiña un chasis, un motor, e moi poucas ou ningunha peza de reposto. O W12 resultou ser o motor menos potente do ano, a súa potencia era de 480 cabalos de forza, mentres que outros producían de 600 a 700 CV. Ao mesmo tempo, o chasis ex FIRST L190 era un dos coches máis pesados da pista con 530 kg.O manexo era malo e a fiabilidade era pobre. Como resultado, o Life era non era máis rápido que un coche de Fórmula 3. Ata sería superado na Fórmula 3000.
Inicialmente o fillo de Sir Jack Brabham Gary Brabham foi contratado para pilotar, pero ao non poder precualificar dúas veces deixou o equipo. Na segunda das súas dúas carreiras o coche parou logo de percorrer 365 metros co motor gripado debido a que os mecánicos non lle puxeron aceite no motor. Bruno Giacomelli, un veterano italiano que correra por última vez na Fórmula Un en, asinouse entón polo equipo. O coche nunca chegou a funcionar máis de oito voltas sen problemas técnicos. No Gran Premio de San Marino de 1990 Giacomelli dixo que estaba asustado porque temía ser golpeado por detrás debido ao lento que era o seu coche. Para o Gran Premio de Portugal, o equipo substituíu o seu propio motor por un máis convencional Judd CV V8, pero logo descubriron que a cuberta do motor non encaixaba (o motor non entraba), e voou do coche na súa primeira volta de Estoril. Retiráronse da competición a falta de dous grandes premios.
Tritón palmado
O tritón palmado (Lissotriton helveticus) é unha especie de anfibio caudado pertencente á familia Salamandridae.
Life Racing Engines
Logo da Fórmula Un
O único Life L190 foi completamente restaurado en 2009 e presentouse no Festival da Velocidade de Goodwood de 2009 co seu motor W12 orixinal de novo no seu lugar. A imaxe mostra a Arturo Merzario pilotando o coche. Actualmente o coche é propiedade dun tuneador de coches moi coñecido na Emilia.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. Fonte:
Tritón palmado
Os machos adquiren membranas interdixitais nos membros posteriores durante a época de reprodución.
Os tritóns poden chegar a vivir entre 10 e 15 anos.
É bastante abondoso en Galicia, agás na parte oriental da provincia de Ourense.
Os principais riscos que sofre esta especie son a transformación do medio no que vive, o desecamento das zonas húmidas, a contaminación do seu medio, os lumes forestais e a introdución de especie foráneas no seu hábitat natural.
The Only Fun in Town
The Only Fun in Town é un álbum de estudio da banda escocesa de post-punk Josef K, publicado no ano 1981 a través do selo Postcard Records.
Peñalara
miniatura|250px|Peñalara desde o sur.
O pico de Peñalara é o máis alto da Serra de Guadarrama (serra pertencente ao Sistema Central) e das provincias de Madrid e Segovia, cunha altura de 2.430 metros sobre o nivel do mar. En consecuencia, é un dos picos máis emblemáticos e importantes deste sistema montañoso. A altura media de Peñalara é de 1.200 metros.
No cume desta montaña podemos atopar, a parte do vértice xeodésico, unha pequena capela dedicada á Virxe María e varios letreiros de madeira indicando varias rutas e os seus tempos de execución. O pico de Peñalara está no centro do macizo montañoso do seu nome, o cal é de tipo granítico e alberga unha serie de picos aliñados de nordeste a suroeste. Os bosques de piñeiro silvestre que tapizan as abas desta montaña deixan paso, por enriba dos 1.900 metros de altitude, ás praderías alpinas e matogueiras de alta montaña. A esta altura, e na aba leste, existe un circo e máis de vinte pequenas lagoas de orixe glaciar onde viven máis de dez especies de anfibios e outros animais de alta montaña. En Peñalara aprenderon os alpinistas máis importantes de Madrid e é unha montaña moi frecuentada por montañeiros e turistas grazas aos fáciles accesos que ten.
A montaña está incluída no Parque Natural de Peñalara, creado en 1990, que ocupa unha superficie de 750 ha.
Richard Kiel
Richard Dawson Kiel, nado o 13 de setembro de 1939 en Detroit, e finado o 10 de setembro de 2014 en Fresno (California), foi un actor, cantante e humorista estadounidense.
Inveraray
miniatura|250px|Vista dende a torre miniatura|250px|Inveraray Inveraray (Inbhir Aora en gaélico escocés) é unha vila e antigo burgo real en Argyll e Bute, Escocia. A súa poboación era de 576 habitantes en 1999.
Localización
Atópase na ribeira oeste do Loch Fyne, preto da súa cabeza e sobre a estrada A83 que une Tarbet con Campbeltown. Foi fundada polo Duque de Argyll en 1745, a partir da súa pousada, o castelo de Inveraray.
É un importante e pequeno lugar turístico da costa occidental de Escocia: as súas características casas brancas á ribeira do mar aparecen en todas as fotografías e é un popular destino, onde se pode visitar, ademais do castelo, o cárcere de Inveraray (un edificio de arquitectura xurxiá que agora está convertido en museo, o Museo de Cultura Tradicional de Argyll (en Auchindrain), a igrexa neoclásica que estaba divididada en dúas metades (unha para gaélico-falantes e outra para inglés-falantes) ou a cruz céltica de Inveraray. No seu porto está atracado o Arctic Penguin un antigo barco que é agora museo marítimo.
En Inveraray é moi popular o xinti, un deporte de equipo mestura de fútbol e hóquei, e o equipo local gañou o campionato escocés en 2004. O dramaturgo Alan Bennet pasou por Inveraray para cear e contou a súa experiencia no libro autobiográfico Historias sen contar.
Píntega común
A píntega común ou salamántiga (Salamandra salamandra) é un anfibio urodelo común en Europa con preferencia por hábitats acuáticos de media e alta montaña, ecoloxicamente pouco alterados.
Ao longo do territorio galego recibe tamén os nomes vulgares de salamanca, pinchorra , sacabeira , sapagueira , sacarrancha ou saramaganta.
Localización e características
Normalmente sae do seu acocho cando o tempo é frío e húmido. Adoita ser vista nos camiños, ás veces agóchase baixo as pedras. A súa lonxitude é de 20 cm como máximo.
É doado recoñecelas pola cor da pel, negra con pintas amarelas. Para evitar seren atacadas por outros animais, a súa pel contén pequenas cantidades de substancias tóxicas (pezoña).
A píntega ou salamántiga común ten unha subespecie de seu en Galicia, a Salamandra salamandra gallaica.
A píntega na cultura popular galega
O imaxinario tradicional esaxera o carácter pezoñento da píntega, pero non só en Galicia. Xa na Idade Media, Hugo de San Víctor escribe -supostamente- o texto De bestiis et aliis rebus. Neste tratado asegúrase que o veleno da píntega era o máis forte de tódolos animais pezoñosos: mentres que estes poden ferir máis ou menos á xente, unha píntega pode matar a varios homes.
Crese que a píntega pode transmitir un aire particular, tanto por contacto como polo seu bafo. Incluso abonda con miralo, e só con iso xa pode provocar dores de cabeza e vertixes. Algúns din que o brazo ou perna que chegue a tocar a píntega pode terminar apodrecendo.
Provoca un proído intenso, contra o que se poden aplicar numerosos remedios tradicionais. Algún destes inclúen utilizar o propio animal, e así, en Ponte Caldelas, por exemplo, hai que coller unha píntega, queimala e aplicar a cinsa na zona infectada. En Oímbra hai que cravar o animal nun pau e este nunha árbore: segundo morre a píntega, vai desaparecendo a pezoña. Outro remedio consiste en matar unha, enterrala en area grosa e colocar tres pedras sobre o corpo; á vez que se fai isto, cóbrese a lesión cunha camisa e rézanse algunhas oracións, e ó quitar a camisa estará curada.
No Irixo enchen unha cunca de barro con aceite de oliva e meten dentro unha corda de esparto. Cando esta está ben embebida de aceite, rodéase con ela a lesión e rézase un ensalmo.
Manuel Bulnes Prieto
Traxectoria
Era fillo de Manuel Bulnes Quevedo e María Carmen Prieto Viaria. Casou cunha das figuras femininas máis representativas da aristocracia chilena, Enriqueta Pinto Garmendia, filla do presidente Francisco Antonio Pinto e irmá do Presidente Aníbal Pinto. A Enriqueta denominábana A Gran de Dama da Presidencia por ser filla, irmá e esposa de Presidentes da República.
Bulnes tomo parte na guerra para independizarse de España, loitando mesmo contra o seu pai, que estaba no bando realista. Posteriormente participou en campañas militares contra os irmáns Pincheira e contra indios pehuenches.
Participou en 1829 nunha revolución en contra do goberno liberal, e posteriormente na guerra contra a Confederación Perú-Boliviana, vencendo ás tropas de Andrés de Santa Cruz na batalla de Yungay o 20 de xaneiro de 1839, tras o cal foi recibido en Chile como heroe.
Foi nomeado ministro polo seu tío, o presidente José Joaquín Prieto Vial, e logo foi o candidato do goberno nas eleccións de 1841.
Consorcio da Zona Franca de Vigo
miniatura|dereita|Vista da Zona Franca e sede central do Consorcio na ría de Vigo. O Consorcio da Zona Franca de Vigo é unha institución pública creada en 1947 para potenciar o comercio internacional e o desenvolvemento económico desde o sur de Galicia. Na súa área loxística de Bouzas, situada no porto de Vigo, xestiona unha zona franca con todas as súas vantaxes para a importación e a exportación.
O actual delegado do Estado é David Regades, que preside as reunións mensuais do Comité Executivo, órgano encargado da xestión, administración e dirección desta institución pública. A Presidencia do Consorcio correspóndelle á Alcaldía de Vigo, sendo ocupada dende 2007 por Abel Caballero.
Relevancia
Como axencia de desenvolvemento económico, non só é o principal promotor de parques empresariais na súa área de influencia, senón que proporciona ás empresas unha plataforma de servizos que van desde o financiamento —a través da empresa de capital risco Vigo Activo—, ata a axuda a emprendedores —a través dos Centros de Iniciativas Empresariais e das colaboracións coa Universidade de Vigo en capital semente— e a información económica para a toma de decisións —a través do servizo de información empresarial Ardán.
Delegados do Estado
Nomes e datas de nomeamento dos Delegados do Estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo:
Historia
Unha gran parte do desenvolvemento de Vigo debeuse á actividade da súa Zona Franca. O Consorcio foi o promotor do Polígono de Balaídos, onde a finais da década dos 50 se instalou a factoría de Citroën Hispania (actual Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën), ao redor da cal se desenvolveu en Vigo un importante sector da automoción, do Parque Tecnolóxico de Valadares e das principais actuacións de solo industrial na área de influencia da cidade, ben como da grande operación de recuperación urbana Abrir Vigo ó Mar. O Consorcio é a institución que conseguiu pór en marcha o Museo do Mar de Galicia para posteriormente devolvelo, completamente terminado, ao Goberno Galego. En máis de medio século de existencia, foi tendo un papel cada vez máis destacado non só nas engrenaxes económicas da cidade, senón tamén nas infraestruturas, no urbanismo e no apoio a todo o proceso empresarial, desde os emprendedores ata a industria madura.
Orixes
miniatura|dereita|Primeiro almacén do Consorcio no Porto de Vigo. En 1947, cando o BOE publicou o decreto polo que o goberno concedía ao porto de Vigo a terceira zona franca de España (as outras dúas eran as de Barcelona e Cádiz), a noticia foi celebrada con grande entusiasmo polas autoridades e organizacións empresariais locais, que intuíron que esta vantaxe diferencial fronte a outras cidades impulsaría o crecemento económico de Vigo.
Como explicaba Francisco López Peña, Delegado do Estado en dúas ocasións, ao alumnado da Universidade de Vigo, «No momento da creación da Zona Franca, España atopábase en plena autarquía e o peche económico era absoluto. Prohibir as importacións fora un erro radical, pois lonxe de protexer a industria do país, encarecía os procesos industriais e impedía á economía especializarse e facerse competitiva. A Zona Franca, con todo, permitía a instalación de empresas que aproveitasen as vantaxes de importacións máis baratas e as facilidades para a exportación. Foi un paso importante para a cidade, unha vantaxe comparativa que fixo posible a súa engalaxe económica».
Con todo, aínda tardarían uns anos, en facerse realidade as prometedoras perspectivas creadas polo decreto de concesión da Zona Franca. O Consorcio encargado da súa administración e explotación, presidido polo Alcalde de Vigo e integrado por un Delegado do Estado e varios concelleiros e representantes do Estado en entidades cidadás, debía presentar ao Consello de Ministros un plan de delimitación da Zona Franca e estivo debatendo durante un tempo que orientación darlle ao proxecto: industrial ou comercial. Rafael Portanet, primeiro Delegado do Estado no Consorcio, inclinábase pola primeira, dado que a promoción do desenvolvemento industrial era entón unha necesidade perentoria.
Como sinala Juan José Vázquez-Portomeñe no libro ''Los consorcios administradores de zonas francas. El Consorcio de la Zona Franca de Vigo'': «O debate finalizou cunha aparente solución de compromiso, pois o proxecto elevado polo Consorcio á aprobación do Goberno comprendía tanto unha zona industrial como outra comercial, mais a longo prazo a opción industrial terminou prevalecendo, pois a Zona Franca comercial inicialmente perfilada non chegou a constituírse».
O proxecto inicial contemplaba a construción en Alcabre dun porto propio sobre terreos gañados ao mar, que contaría mesmo con instalacións de refinado de petróleo. Pero segundo se foron constatando as enormes esixencias técnicas e financeiras que implicaría a súa execución, tívose que restrinxir o proxecto a unha extensión de 650.000 metros cadrados en Balaídos, espazo suficiente para atender as solicitudes de instalación que xa formularan varias empresas. Escolleuse esta opción dado que pendía a ameaza de caducidade da concesión, pois os prazos estaban a piques de expirar.
Para adquirir os terreos de Balaídos, tivéronse que comprar preto de dúas mil pequenas leiras e utilizar procedementos expropiatorios para conseguir as parcelas. Ademais, naquel momento o Consorcio só dispuña dunha subvención estatal dun millón e medio de pesetas, insuficiente para afrontar o custo financeiro das adquisicións. Finalmente, foi un crédito de trece millóns outorgado pola Caixa de Aforros de Vigo o que permitiu á Zona Franca pórse a funcionar.