cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lübeck
Industria
miniatura|Vista aérea da cidade vella. A contorna de Lübeck conta con numerosas industrias, entre as que destacan:
Victoria Ocampo
Ramona Victoria Epifanía Rufina Ocampo, nada en Buenos Aires o 7 de abril de 1890 e finada en Beccar o 27 de xaneiro de 1979, foi unha escritora, intelectual, tradutora, editora e mecenas arxentina.
Traxectoria
A familia Ocampo descende dun paxe galego de Isabel a Católica, un dos primeiros habitantes da illa de Santo Domingo. Nada nunha familia aristocrática, foi educada con institutrices e a súa primeira lingua foi o francés. En 1924 publicou a súa primeira obra, De Francesca a Beatrice, editada pola Revista de Occidente coa axuda de José Ortega y Gasset. Participou desde a súa mocidade nas primeiras manifestacións dos movementos feministas, intelectuais e antifascistas arxentinos, e en 1936 fundou a Unión Argentina de Mujeres.
O Fraixo, Xermade, Xermade
O Fraixo é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Victoria Ocampo
Traxectoria
Única latinoamericana presente nunha das sesións dos xuízos de Núremberg, militou activamente na oposición ao peronismo, motivo polo cal foi arrestada durante 26 días en 1953. Foi presidenta do Fondo Nacional de las Artes desde 1958 a 1973 e recibiu diversas distincións, entre elas o doutorado honoris causa por varias universidades e a Orde do Imperio Británico. En 1977 foi a primeira muller elixida membro da Academia Argentina de Letras.
Carballo, Carballo, Carballo
Carballo é unha vila da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 19.002 habitantes (9.271 homes e 9.731 mulleres).
É a capital do concello ao que dá nome.
Pitón da India
O pitón da India (Python molurus) é unha especie de réptil escamoso da familia Pythonidae de hábitos nocturnos.
Características
Este réptil pode alcanzar unha lonxitude, dende a testa até a cola, de 6 metros e uns 95 kg de peso, aínda que, normalmente, non chega a medir máis de 5 metros de longo e os exemplares máis pequenos teñen unha lonxitude de 3 metros. O pitón da India ten unha testa tipicamente triangular, de pequeno tamaño comparado coa lonxitude do seu corpo.
Python morulus ten unha esperanza de vida en catividade duns 10 anos, aínda que se viron casos en que chegaron ós 30 anos.
Alón, Santa Comba
Santa María de Alón é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santa Comba. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 335 habitantes (180 mulleres e 155 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014, cando tiña 352 habitantes.
A parroquia de Alón ten sete lugares, que son: Alón de Arriba, Alón de Abaixo, Alvarín, O Cataduiro, O Couto, A Cruzana e Esmorode.
A actividade principal de Santa María de Alón é a gandaría vacúa de leite, sendo unha das parroquias galegas con maior produción leiteira.
Cruceiro do igrexario
Atópase no igrexario, diante da fachada da igrexa parroquial, no lugar de Alón de Abaixo. Construído en granito, é un dos tres que existen no concello cunha temática relacionada coa Paixón de Cristo. Érgese sobre unha plataforma cuadrangular e un pedestal tamén cuadrangular no que se achan representados os seguintes símbolos relacionados co motivo da paixón: a salamántiga, a serpe, tibias en forma de X, ademais de caveiras en cada un dos extremos.
O varal, que comeza sendo cadrado e remata con sección octogonal, mostra así mesmo outros símbolos da paixón: lanzas en X, cordón, tenaces, martelo, escada, a coroa de espiñas, o corazón cos cravos. Nun pequeno fornelo ten a imaxe de San Francisco axudando co seu cordón a saír do purgatorio ás almaalmiñas condenadas.
No capitel, de sección octogonal, distínguense o astrágalo circular liso, volutas, caras e un ábaco de lados curvos e vértices chafranados. No anverso dunha cruz de sección circular e aspecto leñoso con nós, áchase representado a Cristo crucificado con tres cravos, cabeza coroada de espiñas, o rostro cara a diante, o pano de pureza anoado á dereita e o INRI. No reverso aparece a Virxe en actitude orante, apoiada sobre peaña, e coas súas mans en cruz sobre o peito.
Existe unha mesa exenta a carón do cruceiro feita tamén en granito, que substitúe a outra que rompeu.
Igrexa de Santa María de Alón
A fachada organízase a xeito de retablo, cun pano central enmarcado por dúas pilastras e rematado por un gran frontón curvo sobre o que se alza un campanario de planta cadrada formado por dous corpos. O primeiro de base cuadrangular, formado por catro arcos de medio punto, lixeiramente apuntados e coroado por unha cúpula bulbosa.
Capela do cemiterio novo de Alón
Foi construída polos veciños en 1999, na honra da Virxe de Fátima e San Xosé. Emprégase soamente para as funcións relixiosas nos enterros. É unha sinxela capela dunha única nave, con sancristía na cabeceira no seu lado sur. A iluminación realízase a través de amplas fiestras nas paredes laterais.
Debaixo da capela, á que se accede mediante unha escalinata, atópase o velatorio veciñal, primeiro do concello de Santa Comba.
A fachada é pentagonal, con porta en forma de lintel, óculo que ilumina o espazo interior, e espadana con dous vans.
A Coresma
O mércores de cinza, os venres de abstinencia ou vixilia e durante a Pascua facíanse tortillas de ovos ou peixe, traído por unhas "xireleiras" de Noia.
Divertimentos
As ruadas eran festas celebradas nas aldeas, nun lugar acordado. Na parroquia de Alón celebrábanse nas seguintes casas: en Alón de Arriba na casa da Caseira, en Alón de Abaixo na casa da Roqueira, na casa da Vilas e na taberna de Visenta no Couto na casa da Raxada e na de Soneira, no Cataduiro na casa de Ramos, en Esmorode na casa do Cacho e na de Martís.
Fracción do Exército Vermello
A Fracción do Exército Vermello (en alemán, Rote Armee Fraktion, ou RAF), tamén coñecida como a banda Baader-Meinhof (polo apelido dos seus dous compoñentes máis significados), foi unha das organizacións terroristas de extrema esquerda máis activas da República Federal Alemá na posguerra.
A RAF pretendía ser un grupo de resistencia ao estilo das guerrillas urbanas de Suramérica, especialmente dos Tupamaros uruguaios; entendían a guerra de guerrillas como unha loita contra o sistema, o capitalismo e o imperialismo dos Estados Unidos de América nunha contenda internacional de liberación. Operou entre a década dos 70 e 1998, causando grande axitación en Alemaña (especialmente no outono de 1977, que levou a unha crise nacional) e á morte de 34 persoas e 20 membros do grupo debido a diversos atentados.
A Fracción do Exército Vermello na cultura
miniatura|[[Ulrike Meinhof en 1964.]] O 13 de marzo de 2009 estreouse o filme Der Baader Meinhof Komplex (R.A.F. Fracción del Ejército Rojo en España e Brigadas rojas Baader Meinhof en América Latina) do director alemán Uli Edel, baseada no libro de título homónimo do escritor Stefan Aust.
Antón Fortes Torres
Traxectoria
Estudou Filoloxía Románica, Galego-Portuguesa e Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela, e é Catedrático de Lingua Galega e Literatura xubilado. Realizou igualmente estudos de lingua e literatura na Universidade Paul Valéry de Montpellier e nas Facultades de Letras de Coímbra e Lisboa. Pertenceu ao Colectivo Círculos Líticos, integrado, entre outros, por Isidro Novo e Lois Diéguez. Colabora habitualmente na revista Xistral. Foi concelleiro en Sarria polo BNG entre 1995 e 1999, e quinto nas listas desa formación en 2003. Nas eleccións municipais de 2011 volveu á corporación municipal nas listas de Independientes de Galicia, e en setembro de 2013 anunciou a súa intención de incorporarse a Compromiso por Galicia. En novembro de 2014 foi nomeado candidato de CxG nas eleccións municipais de 2015, sendo elixido concelleiro. No 2019 deixou a política partidista.
Festival
miniatura|245x245px|Páleo Festival, festival de música, en [[Nyon, Suíza. ]] Un festival é unha competencia de cancións dun ou varios estilos, podendo ser mixtas ou únicas, organizados xeralmente por unha comunidade local ou por un municipio.
Outras aproximacións
Festa, especialmente musical, e un conxunto de representacións dedicadas a un artista ou a unha arte. Neste caso, trátase daquelas reunións onde máis de 10 persoas congréganse cun mesmo fin.
Na mitoloxía, un festival é tamén un conxunto de celebracións, na honra de Deus ou de deuses. miniatura|Almabtrieb en [[Kufstein, Austria, 2005. |259x259px]]
Etimoloxía
A raíz da palabra Fest deriva do alemán   fest  . Actualmente moitos festivais utilizan esta frase, por exemplo o celebrado por Liverpool na cidade de México chámase Fashion Fest, ou o celebrado no verán chámase Verano Fest.
Tipos de festivais
Son catro os tipos de festivais que destacan na actualidade:
Fusión
Fusión pódese referir a:
Carlos Fontes
Xoán Carlos Fontes Moledo, nado en Vilaboa o 23 de outubro de 1968, é un xornalista e escritor galego.
Evasión do bou Ramón
thumb|256px|Escultura homenaxe á fuxida do bou Ramón, en Ares. A evasión do bou Ramón foi a fuxida dun grupo de republicanos galegos desde Ares rumbo a Francia o 21 de xullo de 1939.
Historia
Militantes obreiros de Ferrol, Narón, Ares e Mugardos que levaban moito tempo agochados en casas de amigos ou familiares, agardaban unha oportunidade para fuxir da represión. Varios fuxidos comezaron a comunicarse para ver de intentar a saída por mar. Os militantes socialistas Miguel e Antonio Leira Fernández, os "Chuchos da Vella", que estaban agochados en Ares, estableceron contacto cun amigo, Juan Sánchez Fernández, tripulante do bou "Ramón", que saía faenar dende Ares, artellaron a evasión do maior número posible de fuxidos. Contactaron con algúns agochados en Cervás: Juan Castro Villar, Benito Feijoo Seguín, Gelfo Rebón e Antonio Saavedra Montero, socialistas. Mandaron aviso aos cenetistas Luís Abella Beade, Moisés Lago Lorenzo, de Ferrol, Rogelio Leal, de Piñeiros, ao socialista de Santa Mariña Domingo Serantes Sequeiro, e mesmo ao exalcalde socialista de Ferrol Antonio Santamaría López.
Os escapados concentráronse en Ares; os de Ferrol e Narón chegaron a noite anterior e durmiron en casas da vila, outro grupo pasou a noite nas covas de Santa Mariña, xuntándose vinte e sete homes. Seis deles levaban improvisados uniformes da Garda Civil, escopetas de madeira, e algunha pistola auténtica e cando a tripulación do bou estaba arranxando o barco para a saída, os falsos gardas abordáronos co pretexto de evitar unha fuxida. Pecharon os tripulantes no rancho, e chegaron o resto dos asaltantes. Logo de agardar á hora acostumada de saída, partiron do porto de Ares á unha da madrugada.
Na viaxe, o bou esgotou o carbón e tiveron que queimar boa parte da cuberta para intentar manter a presión da caldeira. Finalmente quedou á deriva, e foi rescatado e remolcado polo barco "Le Coubre". O 23 de xullo o bou Ramón chegou ao porto francés de La Pallice. Ao chegar foron conducidos ao campo de concentración de Le Barcarès.
Os fuxidos foron xulgados na causa 2134/39 aberta en Ferrol por rebelión militar.
Vía Lemovicensis
miniatura|350px|Rutas do Camiño de Santiago francés. A vía Lemovicensis (ou vía do Limousine ou vía de Vézelay) é o nome latino dun dos catro camiños franceses da peregrinación a Santiago de Compostela. A vía pasa por Limoges, de aí o seu nome, mais o verdadeiro lugar de xuntanza e partida é a abadía de La Madeleine en Vézelay. Atravesa o país de etapa en etapa até a localidade de Ostabat, onde se funde coa vía turonensis. O camiño pasa na súa primeira sección por Bourges e Châteauroux. Existe, porén, unha variante máis ao sur por Nevers.
Historia
miniatura|Limoges: Ponte de St.Etienne sobre do [[río Vienne|Vienne, que atravesaban os peregrinos.]]
Vindos de Bélxica, das Ardenas, de Lorena ou de Champaña, os peregrinos de Santiago de Compostela, tamén chamados jacquets en francés, da vía lemovicensis axuntábanse en Borgoña, arredor dos esplendores románicos de La Madeleine de Vézelay.
Os reunidos en Saint-Père ou en Asquins, escollían entre dous itinerarios : ou ben por La Charité-sur-Loire, Bourges e Châteauroux, ou ben por Nevers, Saint-Pierre-le-Moûtier e Neuvy-Saint-Sépulchre.
Por Nevers, a vía lemovicensis entraba no país de Limousin, de onde procede o nome, para visitar o célebre santuario de Saint Léonard, caro a Aimerico Picaud.
Logo do Périgueux, unha vez franqueada Dordoña e Garonne, a travesía, tan temida, das Landes (As Landas) tornábase relativamente breve polo camiño, que acababa por unirse coa vía turonensis e a vía podiensis na encrucillada de Xibraltar, preto de Ostabat.
Os camiños de Santiago
Consonte o capítulo I do Códice Calixtino de Aimery Picaud, catro rutas levaban a Santiago de Compostela :
As tres primeiras axuntábanse en Ostabat, logo cruzaban os Pireneos polo porto de Roncesvales. En Puente la Reina, xa en territorio hispano, uníaselles a cuarta vía, que franqueaba os Pireneos polo porto de Somport. Desde alí, un camiño principal, o máis frecuentado, conducía até Santiago, o Camiño francés.
O camiño actual
O itinerario histórico da Vía lemovicensis está actualizado pola Association des Amis de Saint-Jacques de la Voie de Vézelay que se axunta coa Vía podiensis en Ostabat. Existe tamén unha variante máis sinuosa, dita Grande Randonnée 654 (GR 654) que, con arredor de 1.750 km, parte desde Namur en Bélxica e se une coa GR 65 (Vía podiensis) en Montréal-du-Gers.
De Vézelay à Ostabat (Cruz de Xibraltar)
Yonne
miniatura|Abadía de Vézelay, punto de partida.
Cher
miniatura|300px|Catedral de Saint-Étienne de Bourges.
Haute-Vienne
300px|miniatura|Colexiata de Saint-Léonard de Noblat.
Dordogne
miniatura|300px|Catedral de Saint-Front de Périgueux.
Landes
miniatura|180px|Itinerario sinalado nas Landes. miniatura|180px|Abadía de Saint-Sever. miniatura|180px|Peregrinos preto de Bougue.
Marica Adrio
María Margarita Peregrina Adrio Taracido, nada na Coruña en 1956, e veciña de Pontevedra, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE. miniatura|Papeleta da circunscrición electoral de Pontevedra para o [[Senado de España|Senado nas Eleccións xerais de abril de 2019.]]
Traxectoria
Filla de Gonzalo Adrio, avogado, e Aurora Taracido, farmacéutica, e neta de Arturo Taracido, político de esquerdas represaliado durante o franquismo, María Margarita é avogada especialista en Dereito de familia. Formou parte do Servizo de Orientación e Asistencia Xurídica Penitenciaria do Colexio Provincial de Avogados de Pontevedra e é membro dunha ONG que presta axuda a reclusos.
A proposta de Roberto Taboada Rivadulla, foi concelleira do Concello de Pontevedra tralas Eleccións municipais de 1991. Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 foi escollida senadora do Senado de España pola Provincia de Pontevedra. Repite candidatura nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano.
Imparte a materia de «Deontoloxía, Organización Profesional e Quenda de Oficio» na Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo da Universidade de Vigo.
Cachán
O topónimo galego Cachán pode referirse a:
Amais, como alcume pode referirse a:
Meteora
miniatura|Convento en [[Meteora (Grecia)]] Meteora pode designar:
Meteora
Cernide, Carballo, Carballo
Cernide é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 11 homes e 13 mulleres.
Gonóforo
miniatura|200px|A [[medusa Velella velella]] En zooloxía denomínase gonóforo á rexión do gonozoide dos cnidarios hidrozoos onde se producen, por xemación, medusas, que poden permaneceren no zooide ou seren liberadas ao medio.
Bioloxía
Os gonóforos nacen de ramas que crecen ao redor da parede do zooide (pólipo, que ten boca, cavidade gastrovascular e tentáculos). As células xerminais fórmanse a partir da capa interna do entocodon (capa derivada do ectoderma). O entocodon é o primordio (é dicir, as primeiras células que dan lugar ao desenvolvemento dun órgano) da subumbrela (é dicir, a superficie oral cóncava dunha medusa) no desenvolvemento das medusas a partir do gonóforo.
Etimoloxía
O termo gonóforo está fomado polos elementos do Vocabulario Científico Internacional gono- e ´-foro. O primeiro deriva do grego antigo γόνος gónos, "xeración", "acción de enxendrar", e o segundo do latín científico -phorus, tirado do grego antigo -φόρος -phóros "carga", derivdo do verbo φέρω phérō, "levar", "transportar", "carrexar".
Riazor
O topónimo Riazor pode referirse a:
este nome deu pé a:
Cícere, Santa Comba
San Pedro de Cícere é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Santa Comba. Segundo o IGE en 2013 tiña 428 habitantes (224 mulleres e 204 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 529 habitantes.
Nesta parroquia atopouse unha inscrición galaicorromana, na que o avó se chamaba Cadrolioco (indíxena preromano), o fillo Coelo (indíxena romanizado), e o neto Caesarus (nome romano de todo).
Escorpeniformes
miniatura|300px|[[Escarapote (Scorpaena scrofa)]] Os Escorpeniformes (Scorpaeniformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). O nome da orde vén do grego skorpaina, diminutivo de escorpión, polas prolongacións espiñosas que presentan.
Características
A característica distintiva é a estancia suborbital: unha extensión posterior do terceiro óso infraorbital (detrás da conca do ollo) ata o preopérculo, ó que está fusionada na maioría das especies.
Tanto a cabeza como o corpo adoitan ser espiñosos ou estar recubertos de placas óseas.
As aletas pectorais son tipicamente redondeadas, e por veces de gran tamaño, con membranas entre os radios inferiores. A aleta caudal adoita ser redondeada, ocasionalmente truncada e rara vez bifurcada.
Clasificación
Os Escorpeniformes foron incluídos anteriormente entre os Perciformes.
Divídense en sete subordes: miniatura|300px|[[Lumpo (Cyclopterus lumpus)]]
Camarón vermello
O camarón vermello (Alpheus glaber) é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodos carideo da familia dos alfeidos, que habita nas costas do océano Atlántico nororiental, desde as illas Británicas até Marrocos, incluído as galegas, e no mar Mediterráneo (mares de Alborán, Adriático, Exeo, Xónico e Mármara).
Taxonomía
A especie foi descrita en 1792 polo naturalista italiano G. Olivi, na súa obra Zoologia Adriatica ossia Catalogo ragionata degli Animali del Golfo e delle Laguna di Venezia; preceduto da una Dissertazione sulla Storia fiscia e naturale del Golfo; e accompagnato da Memorie, ed Osservazioni di Fiscia Storia naturale ed Economia, como Cancer glaber. Máis tarde foi reclasificada dentro do xénero Alpheus.
División de Honra de Rugby 2019-2020
A tempada 2019-2020 da División de Honra da liga nacional de rugby foi a 53ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España.
O torneo contou con doce equipos participantes: tres casteláns, dous vascos, dous cataláns, dous madrileños, dous cántabros e un sevillano. O Club de Rugby Santander (debutante) e o Club de Rugby Ciencias ocuparon as prazas que o ano anterior tiñan o Club de Rugby La Vila e o Gernika Rugby Taldea, descendidos.
Nun principio calendario da fase de liga regular contaba con 22 xornadas, comezando o 14 de setembro de 2019 e rematando o 10 de maio de 2020. Os seis primeiros equipos da táboa participarían na fase de eliminatorias polo título de liga, que comezaría o 17 de maio de 2020 cos encontros de cuartos de final e remataría o 31 de maio de 2020 coa final do campionato.
O equipo que rematase na derradeira posición perdería a máxima categoría. A súa praza sería ocupada polo campión da segunda división do rugby español, a División de Honra B. O penúltimo clasificado disputaría a promoción, unha eliminatoria a dobre partido contra o subcampión da segunda división.
Porén, en marzo, trala disputa da xornada 17, a competición tívose que deter por mor dunha pandemia global vírica que chegou a Europa dende Asia causando milleiros de mortes, e que obrigou ó Goberno de España a declarar o estado de alarma o 14 de marzo de 2020.
O 30 de abril de 2020 a Comisión Delegada da Federación Española de Rugby decidiu dar por finalizada a competición con 17 xornadas de liga regular disputadas e declarar campión ó equipo que ocupaba o primeiro posto na táboa da clasificación, neste caso o VRAC Quesos Entrepinares. Tamén decidiu o descenso de categoría do último equipo da táboa, neste caso o Hernani CRE, a cancelación da promoción e o ascenso á máxima categoría do Getxo RT.
Posteriormente, en outubro, o CR Santander renunciou á súa praza na máxima categoría por motivos económicos e a FER organizou unha eliminatoria para decidir qué equipo ocuparía o seu lugar, entre o Hernani CRE (descendido) e o Jaén Rugby (segundo clasificado na División de Honra B) que renunciou, pasando esa oportunidade de ascender ó equipo valenciano de CP Les Abelles, que venceu a eliminatoria por 12 a 13 en Villanueva de la Cañada.
Táboa
Nesta tempada adoptouse o novo sistema de puntos bonus por ensaios. En anteriores edicións o bonus ofensivo acadábase anotando catro ensaios ou máis. Dende a tempada 2019-2020 o bonus ofensivo acádase gañando o encontro anotando tres ensaios ou máis que o equipo rival. Por outra banda os puntos bonus defensivos seguen acadándose cando se perde o encontro por unha diferenza de sete puntos ou inferior.
Airbus A330 MRTT
O Airbus A330 Multi Role Tanker Transport(MRTT) é un avión de repostaxe en voo baseado na aeronave de pasaxeiros civil Airbus A330-200. O A330 MRTT foi pedido polas forzas aéreas de Australia, Reino Unido, Emiratos Árabes Unidos e Arabia Saudita. O EADS/Northrop Grumman KC-45 foi unha versión do A330 MRTT proposta para a Forza Aérea dos Estados Unidos, pero o programa foi cancelado.
Deseño e desenvolvemento
O Airbus A330 MRTT é un derivado militar do avión de pasaxeiros A330-200. Está deseñado para os roles de repostaxe aérea e transporte. Para misión de repostaxe aérea o A330 MRTT pode equiparse cunha combinación ou calquera dos seguintes sistemas: un sistema de repostaxe de pértiga ou vainas de repostaxe baixo as ás, ademais dun receptáculo para poder ser tamén repostado no aire.
O A330 MRTT ten unha capacidade máxima de combustible de 111 000 kg sen o uso de tanques adicionais, o que deixa un espazo para 45 000 kg de carga a maiores. A á do A330 MRTT ten unha estrutura común coa do catrimotor A340-200/-300 con partes reforzadas e disposición para tubos de combustible para os motores a bordo do A340. A á do A330 MRTT así precisa poucas modificacións para o uso deses reforzos para as vainas de reabastacemento das ás.
A cabina do A330 MRTT pode modificarse para levar ata 380 pasaxeiros nunha única clase, permitindo un completo rango de configuracións dende maximizar o transporte de tropas ata unha complexa personalización para transporte VIP. Entre as configuracións dispoñibles están 300 pasaxeiros nunha clase e 266 en dúas. O A330 MRTT tamén pode configurarse para realizar misións de evacuación médica; pode levar ata 130 padiolas stándar. A configuración da bodega de carga principal permite levar contedores comerciais, e contedores e palés militares, ISO e OTAN, ademais de equipo militar e outros obxectos grandes que son cargados a través dunha porta de carga. Ao igual que o A330-200, o A330 MRTT ten dous compartimentos de carga na bodega inferior e capacidade de área a granel. A bodega de carga foi modificada para ser capaz de transprtar ata 8 palés militares ademais de elementos unitarios de carga (ULD) civís.
Pode instalarse un compartimento de descanso para a tripulación opcional, situado na parte dianteira da cabina, para unha tripulación de reposto e así aumentar o tempo dispoñible de misión. Á cabina de pasaxeiros do A330 MRTT pode instalárselle unha serie de escaleiras desmontable para permitir o embarque e desembarque cando non hai dispoñibles pasarelas ou equipo de apoio en terra.
Os A330-200 comerciais stándar son entregados dende a liña de montaxe de Airbus en Tolosa, Francia ao centro de conversión de Airbus Military en Xetafe, para equiparlles os sistemas de reabastecemento e a aviónica militar. O avión de reabastecemento foi certificado polas autoridades españolas en outubro de 2010. O primeiro foi entregado a Australia o 1 de xuño de 2011. Qantas Defence Services converteu os outros catro A330-200 nas súas instalacións do aeroporto de Brisbane no nome de EADS para a Real Forza Aérea de Australia.
O 30 de setembro de 2016, Airbus Defence and Space completou o primeiro voo do new standard A330 MRTT. O new standard conta con modificacións estruturais, melloras aerodinámicas para aforrar un 1% de combustible, aviónica actualizada e sistemas militares mellorados. A primeira entrega está planeada para o ano 2018.
Pablo Vaamonde
Pablo Vaamonde García, nado na Baña en 1956, é un médico galego.
Traxectoria
Cursou estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, realizando a especialidade de Medicina de Familiar e Comunitaria na Coruña. Foi fundador e director da revista médica Cadernos de Atención Primaria (1994-2005), e presidente da Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria (AGAMFEC) de 1996 a 2005. Entre 2005 e 2006 foi Director Xeral de Asistencia Sanitaria do Sergas. É coordenador xeral da Irmandade da Sanidade Galega (ISAGA), que pretende promover o uso do galego no ámbito sanitario. Actualmente exerce como médico de familia no Centro de Saúde de Labañou (A Coruña), tras ter traballado varios anos en Estepona.
Ten publicado artigos en El Ideal Gallego, El Correo Gallego e La Voz de Galicia, así como na revista Tempos Novos.
Iniciouse na literatura con dúas obras teatrais, estreadas nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia polo Grupo de Teatro Malveira de Cariño: A taberna (1976) e Agardando polo tren (1977).
Belle Époque (filme)
Belle Époque é unha película de cine española dirixida por Fernando Trueba no ano 1992. É a segunda película española galardoada co Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e 9 Premios "Goya" da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España, sendo unha das películas máis premiada.
Trátase dunha cinta coral, enxeñosa e enmarcada nunha época que, pese ó título da película, non está encadrada nos anos 20, senón nos días previos e posteriores á proclamación da Segunda República Española. Penélope Cruz, Ariadna Gil, Gabino Diego, Agustín González, Maribel Verdú, Chus Lampreave ou Fernando Fernán Gómez son algúns dos protagonistas.
Sinopse
A película transcorre nunha pequena localidade castelá durante o inverno de 1931, en vésperas de que sexa declarada a II República e de que o rei Afonso XIII abandonase o país (a monarquía non se restaura ata 1975 co rei Juan Carlos I, neto de Afonso XIII).
Durante os últimos meses da monarquía, logo da rebelión fracasada do cuartel de Jaca, o novo soldado Fernando deserta do exército. Na súa fuxida é acollido por Manolo, un artista que vive illado da realidade que golpea España e que lle ofrece a súa axuda, a súa casa e a súa amizade. A chegada das catro preciosas fillas do artista fará que o novo desertor se embarque nunha aventura na que namora a unha irmá tras outra. É unha comedia romántica que salienta a liberdade da mocidade e insire unha paréntese nos graves acontecementos que marcaron o destino do país.
Río Lena
miniatura|Mapa do río Lena O río Lena (en ruso Лена), do leste de Siberia, é, cos seus 4.400 km., o décimo río máis longo do mundo e o que ten a novena maior ribeira. Dende os 1.640 m de altitude da súa orixe nos montes Baikal, ó sur da Meseta Central Siberiana, 20 km ó oeste do lago Baikal, o Lena flúe cara ó noroeste, e a el únense o Kirenga e o Vitim. Desemboca ó sueste das Novas Illas Siberianas formando un delta de 10.800 m2 de superficie, cruzado por sete ramas principais, sendo a máis importante o Bylov, a máis oriental.
Un dos seus principais atractivos turísticos son os Piares do Lena, unha curiosa formación rochosa que se atopa nas súas marxes. thumb|left|Fotografía tomada desde un satélite do delta do Lena
Poboacións
A continuación recóllense as localidades polas que discorre o Lena, e o delta do Lena, coa altitude aproximada sobre o nivel do mar en metros:
Caudal e afluentes
A área de influencia do Lena, que, con cerca de 4294 km de lonxitude, é dos ríos máis longos da Terra, abrangue unha área de 2.490.000 km², case sete veces a superficie de Alemaña. O seu caudal varía, con arredor de 2.800 m³/s en xaneiro (1994) e 66.500 m³/s en xuño (1994).
O sistema do río Lena comprende desde o seu nacemento máis de 2.000 afluentes, sendo os máis importantes os que se amosan na seguinte táboa:
Colexio Maior Rodríguez Cadarso
miniatura|dereita|Colexio Maior Rodríguez Cadarso. O Colexio Maior Universtiario Rodríguez Cadarso é un colexio maior público situado no Campus Sur da Universidade de Compostela. Recibe o nome do médico e reitor da Universidade de Santiago de Compostela, Alejandro Rodríguez Cadarso. Foi a primeira das edificacións do proxecto de Jenaro de la Fuente Álvarez.
Construído en 1940, é o máis antigo das universidades galegas. En principio foi masculino; logo de estar pechado un par de anos por reformas, foi residencia de posgraduados nos anos 70. A partir do curso 1973-1974 comezou, no contexto daquela época, unha nova etapa como colexio feminino, ante a escaseza de residencias para universitarias. Desde o curso 1988-1989 é un colexio mixto.
O actual colexio maior combina unha tradición de longa data e unha situación privilexiada no corazón do Campus Sur, xa que está comunicado co resto de Santiago de Compostela mediante o autobús urbano.
Revista Eis
Desde o curso 1989-1990 e até mediados da década de 1990, o Colexio Maior Universitario Rodríguez Cadarso foi o lugar onde un grupo de residentes creou e editou a revista Eis, que conseguiu un importante impacto na comunidade universitaria da altura.
.
To Be
"To Be" é o oitavo single da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 12 de maio do ano 1999 baixo o selo avex trax.
Información
"To Be" lanzouse menos dun mes despois do primeiro single da cantante que chegaría a primeira posición das listas, "Love ~Destiny~". Esta canción é a primeira que foi composta polo compositor do grupo Do as Infinity, Dai Nagao (máis coñecido como DAI ) para a cantante, aínda que desgraciadamente foi incapaz de alcanzar a primeira posición da lista de vendas de Oricon a diferenza da súa predecesora. Ademais a canción foi utilizada nun comercial da marca de refrescos Japan Tobacco (mellor coñecidos como “JT”), no que aparece a mesma Ayumi. Sinalar que o single sería reeditado o 28 de febreiro de 2001 con catro novas cancións.
Yoya
Aurora Argibay Iglesias, máis coñecida como Yoya, nada no lugar de Sobral, Xeve (Pontevedra) o 18 de marzo de 1905 e finada en Pontevedra en novembro de 1994, foi unha pintora galega.
Traxectoria
Comezou a pintar á idade de 75 anos a raíz das pinturas de estilo naïf da súa filla, Mercedes Ruibal. Inaugurou a súa primeira exposición en Vigo o 13 de maio de 1973 na sala da Caixa de Aforros de Vigo. O catálogo desta exposición estivo prologado por Blanco Amor.
Signal Rock
Signal Rock é un filme filipino de 2018 producido e dirixido por Chito S. Roño, protagonizado por Christian Bables. O filme foi producido por CSR Productions e foi distribuído por Regal Entertainment o 15 de agosto de 2018, sendo a entrada oficial de Pista ng Pelikulang Pilipino. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Torrón, Escuadro, Silleda
Torrón é un lugar da parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
O Barreiro, Cazás, Xermade
O Barreiro é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Fontecada, Santa Comba
San Martiño de Fontecada é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Santa Comba. Segundo o IGE en 2018 tiña 474 habitantes (232 homes e 242 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2013 cando tiña 505 habitantes.
A Grela, Carballo, Carballo
A Grela é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 123 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 73 homes e 50 mulleres.
Fontecada, Santa Comba
Limita cos concellos de Negreira, A Baña e Mazaricos.
A Grela, Carballo, Carballo
O termo A Grela procede dunha resegmentación de latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra, onde se interpreta ese a- inicial como artigo.
Luz Méndez
María Luz Méndez Fernández, nada en Ventosa (Agolada) en 1965, é asesora lingüística na Compañía de Radio-Televisión de Galicia e académica correspondente da Real Academia Galega.
O Campo, Cazás, Xermade
O Campo é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Luz Méndez
Traxectoria
Na TVG, ademais do seu traballo de asesoramento lingüístico, dirixiu o programa divulgativo sobre a lingua galega Cazador de palabras. Especializouse en onomástica, sobre a cal publicou diversos artigos en revistas de ámbito nacional e internacional e máis os seus libros ''¿Por que se chama así este sitio? O significado dos nosos nomes de lugar e Toponimia de Agolada''. Tamén forma parte do International Council of Onomastics Sciences e é membro fundador da Asociación Galega de Onomástica.
Foi escollida académica correspondente da Real Academia Galega no plenario reunido na sesión ordinaria do 22 de xuño de 2012.
Carmen Ferreira Boo
María del Carmen Ferreira Boo, nada o 6 de setembro de 1973, é unha investigadora galega de literatura infanto-xuvenil. miniatura|300px|Na imaxe (2016), de esquerda a dereita, as filólogas [[Isabel Mociño, Carmen Ferreira Boo, Mar Fernández Vázquez, Blanca-Ana Roig, Eulalia Agrelo Costas, Isabel Soto e Marta Neira.]]
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica, diplomada en Criminoloxía, obtivo o DEA en 2010 no programa de doutoramento Literatura e construción da identidade na Galiza do departamento de Filoloxía Galega da Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Dende 2009 conta cunha bolsa de colaboración no Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, ademais de colaborar como redactora, dende 2008, no proxecto Informes de Literatura. É investigadora colaboradora da rede temática de investigación Literaturas Infantiles y Juveniles del Marco Ibérico e Iberoamericano (LIJMI) e membro da Asociación ELOS (Asociación galego-portuguesa de investigación en literatura infantil e xuvenil). Participou en cursos, encontros, congresos e xornadas con comunicacións e obradoiros. É autora de artigos, estudos e recensións sobre literatura infanto-xuvenil galega en diferentes publicacións periódicas, como o Boletín Galego de Literatura, ANILIJ, Malasartes, Moenia e El Correo Gallego.
Chelsea Charms
Chelsea Charms é unha modelo erótica estadounidense, referente do movemento das big-bust models ou modelos de grandes peitos debido ao grande tamaño que acadou. Ela mesma se designa como "a muller cos maiores peitos do mundo".
Biografía
Chelsea Charms naceu o 7 de marzo de 1976 na cidade de Minneapolis-Saint Paul, no estado norteamericano de Minnesota.
En 1999 decidiu probar sorte no mundo do erotismo e comezou a actuar en locais de striptease. Logo decidiría operarse para tentar abrir novas portas na súa carreira profesional, inspirada por modelos como Traci Topps e Sarenna Lee. Aínda que contaba xa de modo natural cunha copa D, Chelsea Charms someteuse a tres aumentos de peito. Nas dúas primeiras operacións usou implantes de soro salino que a levaron até unha copa E primeiro e unha HH despois. A terceira operación resultou ser a máis controvertida, xa empregou implantes de polipropileno, que foron posteriormente prohibidos debido aos seus riscos para a saúde. O volumen inicial instalado desta fibra foi de 2500 cc, mais debido ao seu funcionamento, irritando os tecidos da mama, a fibra provoca que o peito xere un fluído que fai aumentar o seu temaño de maneira constante, aproximadamnte 25 milímetros por mes. Por mor disto, ten que someterse periodicamente a drenaxes para manter un tamaño estábel.
No ano 2005 presentouse na AVN Adult Entertainment Expo con 10000 cc. por peito. Ao ano seguinte volveu acudir ao mesmo festival cun volume de 11.000 cc. e ao seguinte ano chegou aos 12.000 cc. por mama. Porén, acadou o seu maior tamaño no festival Kamasutrabeurs de Holanda, onde chegou aos 13.600cc (1.85 cm. de contorno).
Segundo Chelsea ten revelado en múltiples entrevistas, cada un dos seus peitos pesa arredor de 18 quilogramos, polo que precisa de facer exercicio diariamente para evitar problemas nas costas, sendo consciente de que nalgún momento da súa vida tera que tiralos.
Carreira
Chelsea publica periodicamente contidos no seu portal de internet para os seguidores subscritos. Alén diso, apareceu nas portadas das revistas Buxotica, The Score Group, Hustler Busty Beauties e outras revistas para adultos especializadas nas modelos de peitos grandes. Ela tamén figura en multitude de sitios web para adultos e en imaxes de Internet, e é unha das modelos máis destacadas e populares de Photoclubs.com. Ademais, e debido a súa sona mundial, é convidada e diferentes eventos arredor do mundo como os realizados en Nova Zelandia ou Holanda, así como varias xiras polos Estados Unidos.
O artista británico Marc Quinn esculpiu unha estatua a tamaño natural de Chelsea Charms no 2010 co gallo dunha exposición sobre persoas que manipularon o seu corpo.
Curuxa moura
A curuxa moura (Asio capensis) é unha ave de rapina nocturna da familia dos estríxidos (Strigidae). É nativa de África e Madagascar.
Características
A curuxa moura mide uns 35–37 cm de longo con 82–99 cm de envergadura. É semellante á curuxa das xunqueiras pero de menor talle. Distínguese do seu parente pola súa plumaxe marrón escuro e sen raias no dorso. Ten unha envergadura considerábel para o seu tamaño e adoita pousarse no chan ou en postes baixos.
Hábitos
Aniña no chan en áreas pantanosas abertas, e pon de 2 a 4 ovos entre matogueiras. Caza en campo aberto e a miúdo durante o día. Aliméntase principalmente de insectos, pero tamén pode cazar pequenos roedores e paxaros.
Spiel des Jahres
miniatura|Taboleiro do xogo Barbarossa, gañador do ano 1988. O Spiel des Jahres (en alemán, xogo do ano) é un prestixioso premio que se lles concede aos xogos de mesa e mailos xogos de cartas.
O premio foi creado no 1978 para premiar a excelencia do deseño dun xogo, e para promocionar a alta calidade dos xogos do mercado alemán. Pénsase que a existencia e popularidade do premio é un dos maiores controladores da calidade dos xogos fóra da Alemaña. O nomeamento para o Spiel des Jahres pode aumentar as vendas do xogo de 500 a 3000 copias; e do xogo gañador pode esperarse que se vendan entre 300.000 e 500.000 copias.
Criterios para a concesión do premio
O premio é concedido por un xurado alemán de críticos de xogos de mesa, os cales revisan os xogos que saíron á venda en Alemaña nos últimos doce meses. Os xogos que son considerados merecedores do premio son os xogos de estilo europeo. Desde 1989 concedeuse tamén un premio independente aos xogos para os cativos. Ademais, cos nomeamentos, o xurado tamén dá unha lista de xogos que recomendan e, ocasionalmente, dan prezos especiais para os xogos que non van ser considerados para o premio principal.
Torre del Bierzo
Torre del Bierzo é unha localidade e municipio da comarca do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León, España. Ten unha área de 119,29 km² cunha poboación de 2.714 habitantes (INE 2007) e unha densidade de 22,75 hab/km².
Proceso uncinado da costela
miniatura|Esqueleto de ave no que se salientaron os proceso uncinados
Os procesos uncinados das costelas son extensións de óso que se proxectan en dirección caudal desde o segmento vertical de cada costela. Uncinado en latín significa 'ganchudo'. Encóntranse en aves (excepto os Anhimidae), réptiles e nos primeiros anfibios (Ichthyostega).
Estes procesos poden servir como punto de unión dos músculos escapulares, e axudan a reforzar o solapamento da caixa torácica coas costelas que están detrás deles. Tamén teñen un papel na respiración ao incrementaren a efectividade dos músculos implicados na inspiración como os músculos apendicocostais. Os procesos son curtos nas aves corredoras e longos nas especies mergulladoras e son de lonxitude intermedia en aves non especialistas. As aves da familia Anhimidae son as únicas que carecen destes procesos. The process has also been noted in some Enantiornithines. Aínda que os procesos óseos uncinados son exclusivos das aves, existen tamén procesos unicnados cartilaxinosos en crocodilos. Os procesos uncinados tamén se encontraron en fósiles como Sphenodon, Caudipteryx, ovirraptóridos, Confuciusornis e Chaoyangia, aínda que Archaeopteryx carecía deles.
Isaac Bonga
Isaac Evolue Etue Bofenda Bonga, nado o 8 de novembro de 1999 en Neuwied, é un xogador alemán de baloncesto profesional que xoga nos FC Bayern München da Basketball Bundesliga.
Traxectoria profesional
En xuño de 2016, Bonga asinou un contrato de catro anos co Skyliners Frankfurt da Basketball Bundesliga. Debutou na Bundesliga con 16 anos o 23 de setembro de 2016, na derrota por 84-55 contra o Brose Bamberg.
O 21 de xuño de 2018, Bonga foi seleccionado na 39ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Philadelphia 76ers. O 6 de xullo foi traspasado ós Los Angeles Lakers a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2019. Tras o traspaso, Bonga asinou un contrato de rookie cos Lakers. Fixo o seu debut na NBA o 7 de decembro de 2018 contra os San Antonio Spurs.
O 5 de xullo de 2019, Bonga foi traspasado ós Washington Wizards nun traspaso entre tres equipos.
O 12 de agosto de 2021, Bonga asinou cos Toronto Raptors.
Rogelio Leal López
Rogelio Leal López, nado en Piñeiros (Narón) en 1896 e finado no mesmo lugar en 1990, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
En 1930 era secretario do sindicato de mozos de café de Ferrol integrado na CNT. Entre 1933 e 1936 foi militante da Federación Anarquista Ibérica e do Sindicato de Industria Naval de Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado. Foi xulgado en Ferrol por rebelión e declarado en rebeldía. O 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou Ramón, conseguindo chegar a Francia. Traballou de leñador. En 1947 volveu a Galicia con Antonio González Pérez coa misión de reorganizar a FAI e a Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL). O 3 de xaneiro de 1948 foi detido. Posto en liberdade provisional, foi novamente detido en xuño de 1948 e internado en Ocaña. O 1 de xullo de 1949 foi condenado en Madrid a 18 anos de prisión por rebelión militar e participación na reorganización da FAI, FIJL e a CNT. Pasou varios anos na cadea de San Miguel de los Reyes. Saíu en liberdade condicional en 1953.
AEK B.C.
O A.E.K. Basketball Club (en grego: Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως, literalmente: Unión de Atletas de Constantinopla) é a sección de baloncesto da sociedade polideportiva AEK Atenas con base en Atenas, Grecia. Actualmente compite na A1 Ethniki, a máxima categoría do baloncesto grego, e na Eurocup. Foi fundado en 1924 por refuxiados gregos que fuxiron de Constantinopla (hoxe Istambul), trala Guerra Greco-Turca (1919-1922). Hoxe é un dos clubs helenos máis populares de Grecia, contando con numerosos seareiros en Grecia e Chipre, así como nas comunidades da diáspora grega en todo o mundo, principalmente en Australia, o Reino Unido e os Estados Unidos.
O AEK foi o primeiro equipo da historia do baloncesto grego, non só en chegar a unha final da Euroliga, senón tamén en gañar un título europeo. O 4 de abril de 1969, o AEK venceu ao Slavia Praha por 89-82 en Atenas, nun encontro celebrado ante 80.000 espectadores. Na súa historia o equipo gañou até en oito ocasións a liga grega, tres veces a copa, dúas veces a Copa Saporta (antiga Recopa de Europa) e unha Champions League. O AEK xoga os seus partidos como local no OAKA Indoor Hall, un pavillón con capacidade para 18.500 espectadores.
Historia
O equipo de baloncesto do AEK é unha das seccións máis exitosas da sociedade polideportiva AEK Atenas. A razón é que foi o primeiro en gañar unha competición a nivel internacional. Nada máis formarse o equipo, en 1924, gañaron un torneo organizado ese ano pola YMCA. É un dos únicos tres equipos (os outros dous son o Panathinaikos BC e o Aris Tesalónica que levan competindo ininterrompidamente na Primeira División grega (denominada dende 1986 A1 Ethniki) dende a tempada 1963-64.
O AEK foi o primeiro equipo grego en participar na Final Four da Copa de Europa, hoxe en día denominada Euroliga, en 1966, nunha edición que se celebrou en Boloña. Dous anos máis tarde, en 1968, foi tamén o primeiro equiopo do seu país en gañar un título continental, ao derrotar ao Slavia Praga por 89-82 na final da Recopa de Europa. Foi considerado o equipo da década dos '60, tras gañar catro títulos nacionais consecutivos, en 1963, 1964, 1965 e 1966, ademais dos acadados en 1968 e 1970.
Sobrado, Líncora, Chantada
Sobrado é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Palemónidos
A dos palemónidos (Palaemonidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos, a máis importante das 8 nas que se subdivide a superfamilia dos palemonoideos (Palaemonoidea).
Características
Son camaróns que teñen o primeiro par de pereiopódos acabados en pinza e o carpo do segundo par de pereiópodos non está subdividido.
É unha familia moi diversificada e numerosa, e contén algunhas especies que son dos decápodos máis estudados, xa que son fáciles de encontrtar no litoral e se poden capturar doadamente.
Adoitan vivir entre as rochas e nas pradería de posidonia, e poden poñer ovos dúas o máis veces no ano, cousa pouco habitual nos decápodos.
Sistemática
Dos 82 xéneres hai 3 catalogados como incertae sedis: