cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adam and the Ants
O grupo tivo dúas encarnacións, ámbalas dúas lideradas por Adam Ant. A primeira, fundada en maio de 1977 e coñecida sinxelamente como The Ants ata novembro dese ano, acadou unha considerable popularidade de culto durante a transición entre a era punk rock e a post-punk e new wave, destacando polas súas actuacións e cancións teatrais e abertamente sexualizadas. A derradeira formación desta encarnación (Dave Barbarossa, Matthew Ashman, e Leigh Gorman) deixou a banda en xaneiro de 1980 por suxestión do representante de facto Malcolm McLaren para formar Bow Wow Wow.
A segunda encarnación de Adam and the Ants contaba co guitarrista Marco Pirroni eo batería/produtor Chris Hughes, e destacou polo seu uso de ritmos de Burundi. Este grupo durou dende febreiro de 1980 ata marzo de 1982, conseguindo un grande éxito comercial no Reino Unido e no estranxeiro que continuou coa carreira en solitario do seu líder. Cos seus vídeos musicais sendo emitidos pola MTV e Ant aparecendo como VJ invitado na emisora, estaban asociados coa Segunda Invasión Británica.
José García Páramos
José García Páramos, que asinaba como José G. Páramos, nado en Tui, foi un empresario, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Instalado en Iloilo (Filipinas), fundou en 1904 o diario vespertino Nuevo Heraldo con Manuel de la Portilla. Retornou a Tui a finais dos anos vinte. Colaborou en Vida Gallega. En 1937 era xefe de servizos do destacamento do Seixo de Falange.
Camiño Grande
O topónimo Camiño Grande pode referirse a:
Wenceslao Fernández Flórez
Wenceslao Fernández Flórez, nado na Coruña o 11 de febreiro de 1885 e finado en Madrid o 29 de abril de 1964, foi un narrador, xornalista e humorista galego.
Traxectoria
Wenceslao Antonio Félix Saturnino Fernández Flórez foi o fillo máis vello do profesor ferrolán Antonio Félix Fernández e de Florentina Flores. Os pais casaron dous anos despois de el nacer e terían dous fillos e tres fillas máis. No instituto foi compañeiro de aulas de Roberto Nóvoa Santos, malia que Wenceslao tivo que abandonar os estudos aos quince anos tras a morte do seu pai. Comezou a traballar no xornal coruñés La Mañana e posteriormente en El Heraldo de Galicia, Diario de La Coruña e Tierra Gallega. Con 18 anos dirixiu Diario Ferrolano, malia que, por ser menor de idade, non aparecía como tal. En 1907 entrou a traballar en El Noroeste da Coruña, que chegou a dirixir posteriormente. Dirixiu tamén, desde a súa fundación en 1906, o semanario agrarista de Betanzos La Defensa.
A comezos de 1914 marchou a Madrid. Alí traballou como correspondente de El Noroeste e como empregado na Dirección General de Aduanas. Abandonou o cargo para traballar en El Imparcial e pouco despois en ABC. Neste último empezou a sección "Acotaciones de un oyente", unha serie de crónicas parlamentarias que o fixeron moi famoso. Posteriormente reuniunas en Crónicas parlamentarias (1914-1936). Tamén escribiu en El Liberal e Tribuna.
Mantivo estreita amizade con dirixentes do nacionalismo galego, como Castelao, frecuente ilustrador das súas obras. Logrou o premio do Círculo de Belas Artes coa súa novela Volvoreta (1917), que narra os amores prohibidos entre unha serventa e o seu mozo señor no marco da Galiza rural. En 1926 recibiu o Premio Nacional de Narrativa de España. miniatura|300px|[[Eduardo Sánchez Miño, Vicente Díaz González, Wenceslao Fernández Flórez, Joaquín Arias de Miranda e José Fitor Cabot (1909).]] Malia a súa ideoloxía conservadora (seguidor e admirador da política de Antonio Maura), non escatimou en críticas a propósito da política e dos políticos do reinado de Afonso XIII. Víronse reflectidas nas súas obras "El secreto de Barba Azul", Las siete columnas ou El espejo irónico. Condecorado en 1935 coa Banda da República, ó estalar a Guerra civil española foi inmediatamente obxecto de ameazas de morte, acusado de non mostrarse partidario do Goberno da Fronte Popular. Fuxindo, pois, das chamadas Milicias de Vigilancia de Retaguardia, atopou refuxio na Embaixada da Arxentina. Baixo a invitación do Goberno dos Países Baixos, pasou a refuxiarse posteriormente na Embaixada dese país. Fernández Flórez era, en efecto, moi apreciado nos Países Baixos polas admirativas descricións que fixera do país no seu libro de viaxes La conquista del horizonte.
Baixo a protección da Embaixada de Holanda conseguiu viaxar a Valencia en marzo de 1937, como primeiro paso para saír de España. Porén, en Valencia foille denegada a saída de España. Produciuse entón un tenso incidente diplomático entre o Goberno de Holanda e o da República. Ante a insistencia do Executivo holandés, o Ministro de Gobernación, Julián Zugazagoitia, consultou co entón Ministro de Defensa, Indalecio Prieto. Este contestoulle literalmente:
Grazas a isto, Wenceslao logrou saír de España en xullo de 1937. Anos despois, entre 1940 e 1941, Fernández Flórez foi chamado ante o Consello Sumarísimo aberto contra Julián Zugazagoitia, no que declarou na súa defensa. Parece que a condena a morte e fusilamento de Zugazagoitia, que tivo lugar antes de que Fernández Flórez declarase, produciulle un gran desgusto.
Sobre as súas experiencias na Embaixada de Holanda e no Madrid de 1936, escribiría dúas novelas, Una isla en el mar rojo (1938) e Novela Número Trece (1941). En 1945 ingresou na Real Academia Española e en 1959 recibiu a Cruz de Alfonso X el Sabio. En 1951 adaptou El capitán Veneno de Pedro Antonio de Alarcón para o cine, con dirección de Luis Marquina.
Tivo un fillo, o militar Wenceslao Muíños Figueiras (1907-1985), que non recoñeceu legalmente pero con quen mantiña relación
Obra
Publicou unhas corenta novelas e libros de relatos de humor, caracterizados pola ironía e a retranca, ás veces próximo ó fantástico. Amósase moi sensible á paisaxe galaica, que envolve nun profundo lirismo. Moitas das súas novelas e relatos posúen contidos simbólicos. Non é un gran innovador en canto ás formas e estruturas novelísticas, senón que segue academicamente os modos da narrativa tradicional. Existen nel reminiscencias de Stendhal e de Eça de Queirós, a quen traduciu.
A súa obra transmite unha mensaxe de escepticismo cara a un mundo que cambia só superficialmente e descoida valores espirituais e morais. As súas personaxes móvense entre a frustración e o fracaso. Pese ó subversivo, ás veces, do seu conservadorismo, gozou de gran prestixio durante o franquismo. Publicou con regularidade artigos de prensa, fixo edicións das súas "Obras Completas" e deu a luz numerosas obras. Os autores e críticos da esquerda literaria non lle perdoan o non compartir os seus puntos de vista políticos e aliñarse inequivocamente co bando oposto. En consecuencia, silenciaron o seu nome e a súa obra.
As preocupacións morais e o seu pesimismo maniféstanse en case todas as novelas. Así, en El secreto de Barba Azul (1923) intenta demostrar que as paixóns moven as accións humanas. Esta tese repítese en Las siete columnas (1926), onde os sete pecados capitais constitúen, paradoxalmente, os piares da sociedade. Tamén ironiza sobre a hipocrisía en Relato inmoral (1928) e en El malvado Carabel (1931), e ofrece unha visión desencantada da sociedade baixo a aparencia do humor.
Algúns títulos
miniatura|175px||Caricaturizado en [[El Imparcial (1867)|El Imparcial (1925) por Pellicer.]]
Saint-Péran
Saint-Péran (en Sant-Pêran, e en galó: Saent-Peran) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Benjamín Santos
Benjamín César Santos Fernández, nado en Cafferata (Santa Fe, Arxentina) o 7 de febreiro de 1924 e finado en Medina del Campo (Valladolid, España) o 22 de xullo de 1964, foi un futbolista e adestrador de fútbol arxentino.
Trala súa retirada foi adestrador e dirixiu o Torino e o Genoa na Serie A, ata que a súa vida se viu truncada aos 40 anos de idade, ao morrer nun accidente de tráfico cando viaxaba da Coruña a Madrid.
Rosario Central
Chegou a Rosario Central en 1944, procedente da súa Cafferata natal e despois de ter xogado no Círculo Social y Deportivo General Belgrano de Santa Isabel, na provincia de Santa Fe.​
Na súa primeira tempada en Rosario xogou 15 encontros e converteu 6 goles. Foi no campionato de 1946 no que se consolidou como un dos mellores dianteiros do país, marcando 19 goles, cinco menos que o máximo anotador do torneo, Mario Boyé, de Boca Juniors. Colleu así a remuda de Waldino Aguirre como referencia no ataque do equipo, e durante os seguintes anos formou dianteira entre outros con Rubén Bravo, Bernardo Vilariño e Alejandro Mur. En 1948 foi o máximo goleador do torneo, ao marcar 21 goles en 20 partidos.​
En total disputou con Rosario Central 111 partidos e marcou 66 goles, atopándose na actualidade entre os dez máximos goleadores da historia do club no profesionalismo, además de ser o primeiro xogador do club en proclamarse como máximo goleador dun torneo de Primeira División miniatura|250x250px|Equipo de [[Club Atlético Rosario Central|Rosario Central en 1946. Benjamín Santos anicado, rodeando co seu brazo a Ángel De Cicco.]] As súas boas actuacións chamaron a atención do Torino de Italia. O traspaso contou coa oposición da AFA, que consideraba ao xogador como un bo valor para a selección arxentina de cara ao Mundial de 1950, e ao emigrar non podería ser convocado. Finalmente a súa venda foi decidida a través dunha votación entre os socios, e completouse por un prezo de 275.000 pesos arxentinos.
Torino
Chegou ao equipo italiano en 1949, cando o club se recuperaba da Traxedia de Superga, o accidente aéreo no que faleceron 18 xogadores do equipo. Tocoulle substituír ao capitán Valentino Mazzola. Debutou cun gol fronte ao Venezia na primeira xornada e pechou a súa primeira tempada no Torino con 27 goles na Serie A, o que o converte no quinto futbolista con máis goles no seu debut na liga italiana.​ Quedou como cuarto máximo anotador da liga esa tempada, a oito goles do dianteiro sueco do Milan Gunnar Nordahl.
Deportivo da Coruña
esquerda|miniatura|175x175px|Benjamín Santos en [[1955.]]
Torino
Trala súa retirada instalouse en Busto Arzisio, onde comezou a adestrar na canteira do Pro Patria. En 1960 colleu as rendas do Torino, no que actuara anos atrás como futbolista, e ao que adestrou durante dúas tempadas e media na Serie A. Na súa primeira campaña á fronte do club piemontés dirixiu a xogadores como Bearzot, Ferrario, Ferrini ou Vieri, acabando a liga no posto 12º. Na Copa Italia chegou ás semifinais, onde foi eliminado pola Lazio na quenda de penaltis, despois de empatar a un gol.
Na tempada 1961/62 o equipo reforzouse con xogadores como Rosato, Baker e o escocés Denis Law, e completou a tempada na sétima posición. Disputou ademais a Copa da Amizade, chegando ata a final, onde perdeu contra o Lens francés. Adestrou o Torino ata decembro de 1962.
Genoa
En 1963 pasou ao Genoa, tamén da Serie A, co que acabou a tempada 1963/64 na oitava praza.
Morte
miniatura|Santos na súa etapa como adestrador do [[Torino FC|Torino.]] O 21 de xullo de 1964 saíu dende A Coruña acompañado pola súa muller, Liliana Milani, e as súas dúas fillas, Matilde e Nicoletta, con dirección a Madrid, de onde pensaban dirixirse a Italia. Pero nas inmediacións de Medina del Campo, o Fiat 1300 no que viaxaban sufriu un accidente, no que Benjamín perdeu a vida, con 40 anos de idade, mentres que elas resultaron feridas.
Uruburetama
Uruburetama é un municipio do estado do Ceará no Brasil. Uruburetama significa terra dos voitres. Fica a 110 km de distancia de Fortaleza, a capital do Ceará.
Paul Okalik
Paul Okalik (en ᐹᓪ ᐅᑲᓕᖅ), nado o 26 de maio de 1964, é un político canadense. Elixido en 1999 membro da primeira Asemblea de Nunavut, e o primeiro ministro do territorio.
O 4 de novembro de 2010, foi elixido Portavoz da Asemblea Lexislativa de Nunavut.
Lori Meyers
Lori Meyers é un grupo de indie español, orixinal de Loja (Granada).
Formouse en 1998 e segue en activo. Os seus membros son Antonio López (Noni) (voz e guitarra), Alejandro Méndez (voz e guitarra), Alfredo Núñez (batería), Miguel López (baixo e coros), Antonio Lomas (percusión) e Miguel Martin (guitarra, teclados).
Filtro Chamberland
miniatura|Diagrama esquemático dun filtro Chamberland O filtro Chamberland, tamén coñecido como filtro Chamberland-Pasteur, é un filtro de auga feito en porcelana por Charles Chamberland en 1884. Baixo un principio similar atópase o coñecido como filtro Berkefeld.
Deseño
O filtro consiste nun tubo de porcelana sen esmaltar que contén un anel de porcelana esmaltada no que se encaixa o tubo de entrada. O núcleo da porcelana consta dun tubo metálico con buratos polos que sae e se recolle a auga. O influxo presurízase para que a filtración se produza exercendo esta forza.
Utilidade
É tan efectivo como calquera outro filtro de cerámica ou de porcelana. Resulta ser un bo filtro de auga para as bacterias, empregándose fundamentalmente a modo de filtro para inxentes cantidades de auga. O filtro funciona con máis celeridade cando a auga administrada se atopa baixo presión. Ao igual que lles sucede a outros filtros similares, o modelo Chamberland non pode filtrar partículas de reducido tamaño tales como virus ou micoplasma. É empregado na eliminación de organismos en cultivos fluídos, co propósito de obter toxinas bacterianas.
Lista de linguas de Rusia
Esta é unha lista das linguas faladas na Federación Rusa. Algunhas delas teñen máis falantes noutros países, ou mesmo status oficial neles.
Lingua oficial
O ruso é a única lingua oficial en todo o territorio da Federación.
Cabalo de Przewalski
O cabalo de Przewalski (Equus ferus przewalskii), tamén coñecido como cabalo salvaxe mongol (en mongol takhi), é unha rara e ameazada subespecie de cabalo salvaxe (Equus ferus) nativo das estepas de Asia central, especificamente de Mongolia. Chegou a considerarse extinto en liberdade (en Mongolia, o derradeiro cabalo de Przewalski fora visto en 1966), pero foi reintroducido satisfactoriamente no seu hábitat de Mongolia no Parque Nacional Khustain Nuruu, e nas Reservas da Naturezas Takhin Tal e Khomiin Tal. A súa clasificación está aínda en debate, e algúns taxonomistas considérano como unha especie de seu, Equus przewalskii.
Os nomes comúns deste equino son cabalo salvaxe asiático, cabalo salvaxe de Przewalski, cabalo salvaxe mongol e tahki. Outros nomes históricos pero obsoletos son tarpán verdadeiro e tarpán mongol. O cabalo leva o nome do xeógrafo e explorador ruso Nikolai Przhevalsky.
Moitos dos considerados cabalos "salvaxes", como o Mustang americano ou o Brumby australiano, son en realidade cabalos silvestres que descenden de animais domesticados que se adaptaron a vivir en liberdade. Pola contra, o cabalo de Przewalski xamais foi domesticado e é o único cabalo salvaxe hoxe en día. É unha das tres subespecies coñecidas de Equus ferus, sendo as outras dúas o cabalo doméstico, Equus caballus e o extinto tarpán (Equus ferus ferus). O cabalo de Przewalski está considerado como o parente máis achegado que aínda existe do cabalo doméstico. Tamén hai outros equinos salvaxes como as tres especies de cebra, varias subespecies de asno salvaxe africano, o onagro e o kiang.
Fracture (filme de 2007)
Fracture é un filme estadounidense de suspense dirixido por Gregory Hoblit que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Anthony Hopkins e Ryan Gosling.
O filme recibiu críticas polo xeral positivas e foi un éxito de recadación, cuns ingresos de $91,4 millóns sobre un orzamento de $45 millóns de produción.
Ozón, San Martiño de Ozón, Muxía
Ozón é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 59 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 33 eran mulleres.
PlayStation Portable
miniatura|300px|PSP A PlayStation Portable ou PSP (en galego: Estación de xogo portátil) é unha videoconsola portátil da compañía xaponesa Sony Computer Entertainment. Trátase, ademais, da terceira consola da liña PlayStation e a primeira incursión de Sony no mercado das portátiles. A PSP foi presentada oficialmente na Electronic Entertainment Expo (E3) o 13 de maio de 2003.
Pinlle, Brandariz, Vila de Cruces
Pinlle é un lugar da parroquia de Brandariz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 41 habitantes (18 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
No lugar hai unha capela dedicada a San Benito.
Ramón Villar Ulloa
Ramón María Villar Ulloa, nado en Lalín o 5 de maio de 1828 e finado o 4 de abril de 1913, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Villar e Manuela Ulloa Pimentel, era sobriño e foi o herdeiro de José Ulloa Pimentel. Estudou xurisprudencia e dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1842-1854). Foi alcalde de Lalín (1857), deputado provincial e foi elixido deputado a Cortes en 1867. Foi padriño de Ramón María Aller Ulloa. Despois da Desamortización comprou algunhas posesións do Mosteiro de Oseira, onde viviu e foi soterrado.
Filipo
O termo filipo ou Filipo pódese referir a:
Alta Navarra
miniatura|250px|Os seis meiriñados de [[Navarra.]]
-196
Acontecementos
miniatura|esquerda|250px|A Pedra de Rosetta, Museo Británico, Londres
Mortes
Historia ano a ano ]
Alta Navarra
A Alta Navarra (en éuscaro Nafarroa Garaia) é o nome que se lle dá na literatura vasca polo menos desde o século XVII á parte do reino de Navarra que ficou baixo soberanía do Reino de Castela en 1515 (a parte francesa corresponde á Baixa Navarra (en éuscaro Nafarroa Beherea ou Baxenabarre).
A Alta Navarra ou "Navarra peninsular" reúne os antigos meiriñados de Pamplona, Tudela, Olite, Sangüesa e Estella. A súa capital é Pamplona.
Castro de Vilachave
O Castro de Vilachave é un castro situado en Moeche.
Ten forma elíptica irregular, no eixe maior N-O S-L mide uns 90 metros e no eixe menor 65 metros. Ten unha soa liña defensiva e antecastro ao N-L.
-195
Outros
Historia ano a ano
Cefoperazona
Espectro de acción
Cefoperazona posúe un amplo espectro antibiótico:
Bacterias grampositivas
Bacterias gramnegativas
Existe actividade in-vitro fronte aos seguintes microorganismos (pero non está avaliada a efectividade clínica): Bordetella pertussis, Neisseria meningitidis, Salmonela spp, Serratia liquefaciens, Shigella spp, Yersinia enterocolitica, Eubacterium spp e Fusobacterium spp.
Indicacións clínicas
Cefoperazona foi aprobada unicamente en animais, pola Axencia Europea de medicamentos para o seu uso no gando vacún. Nos Estados Unidos aprobouse en humanos coas seguintes indicacións: infección respiratoria, a peritonite, a sepse, a infección de pel e partes brandas e a infección urinaria.
Embarazo e lactación
Cefoperazona pertence á categoría B da FDA. Secrétase en baixas cantidades no leite materno polo que se aconsella precaución.
Peropombo, San Martiño de Ozón, Muxía
Peropombo é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 7 eran mulleres.
Victor D'Hondt
Victor D'Hondt, nado en Gante o 20 de novembro de 1841 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1901, foi un xurista belga e profesor de dereito civil e de dereito fiscal na Universidade de Gante. Foi tamén matemático.
Traxectoria
Ideou un método, descrito en 1878 e coñecido como Sistema D'Hondt que permite obter o número de cargos electos en proporción aos votos conseguidos polas candidaturas. O seu método, que é polémico e promove ou tende, dentro dun sistema electoral democrático, ao chamado bipartidismo, foi adoptado en moitos países, por exemplo: Arxentina, Austria, Bélxica, Brasil, Bulgaria, Chile, Colombia, Croacia, Eslovenia, España, Finlandia, Guatemala, Irlanda, Israel, Xapón, Países Baixos, Paraguai, Polonia, Portugal, República Checa, Suíza, Turquía ou Venezuela.
Satélite (homónimos)
Satélite pode referirse a:
Outros
Por analoxía úsase como adectivo para indicar dependencia doutra entidade:
Mitsubishi J2M
O Mitsubishi J2M Raiden (雷電, lóstrego) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Deseñouse para suceder ao A6M en tarefas de interceptación. Era un bo caza que fracasou no seu cometido debido a fallos estruturais, motrices e de produción. Voou por primeira vez en marzo de 1942 e construíronse só 621 exemplares dos milleiros previstos. O alcume que lle puxeron os aliados foi "Jack".
Satélite (homónimos)
Outros
Medios de comunicación vía satélite:
Hans von Aachen
Hans von Aachen, nado en Colonia en 1552 e finado en Praga o 4 de marzo de 1615, foi un pintor alemán.
Traxectoria
Fillo dunha familia orixinaria de Aquisgrán, comezou como pupilo do pintor flamengo Jerrigh. No 1574 marchou a Italia para perfeccionar os seus estudos en Florencia, Roma e Venecia, desenvolvendo un estilo manierista. De volta en Alemaña no 1588 realiza retratos para a nobreza. Dende 1592 realizou os retratos oficiais de Rodolfo II en Praga.
Autor de pinturas de temas bíblicos e mitolóxicos, as súas obras están expostas no Ermitage (San Petersburgo), no Museo Pau Getty (Os Ánxeles), na Galería Nacional de Londres, Galería Nacional de Praga e outros museos en Alemaña e os Estados Unidos.
A Proba, A Proba, O Barco de Valdeorras
A Proba é un lugar da parroquia da Proba no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 130 habitantes (59 homes e 71 mulleres), un menos ca en 2010 (61 homes e 71 mulleres).
Castro de Santa Cruz
Castro de Santa Cruz ou Castro da Caleira, é un castro situado no concello de Moeche.
Ten forma elíptica co eixe maior oriantado ao N-L S-O duns 130 m e no eixe menor 100 m, cunha soa liña defensiva.
Jarrow
Historia
No século V os anglos reocuparon un antigo forte romano anglos. No século VIII, o mosteiro de San Paulo en Jarrow foi o fogar de Beda, considerado o máis grande dos escolares anglo-saxóns e pai da historia inglesa. Henrique VIII disolveu o mosteiro, e Jarrow permaneceu como unha pequena localidade ata a introdución da industria pesada relacionada coa minería e a construción naval, no século XIX, e permaneceu como un importante centro industrial ata 1935 cando pechou o estaleiro.
Fibrinóxeno
O fibrinóxeno (ou factor I de coagulación) é unha glicoproteína soluble do plasma, sintetizada no fígado, que se converte en fibrina pola acción da trombina durante a coagulación do sangue.
Esta transformación ten lugar na cascada de coagulación que activa a protrombina (un cimóxeno) en trombina (unha serina protease), que é responsable de converter o fibrinóxeno en fibrina. A fibrina establece despois enlaces cruzados co factor XIII para formar o coágulo. O FXIIIa estabiliza a fibrina ademais pola incorporación dos inhibidores da fibrinólise alfa-2-antiplasmina e TAFI (inhibidor da fibrinólise activable pola trombina), e unindo diversas proteínas de adhesión de varias células. Tanto a activación do factor XIII pola trombina coma o activador do plasminóxeno (t-PA) son catalizadas pola fibrina. A fibrina únese especificamente aos factores de coagulación activados factor Xa e á trombina e atrápaos na rede de fibras, funcionando así como un inhibidor temporal destes encimas, que permanecen activos e poden liberarse durante a fibrinólise. Investigacións recentes mostraron que a fibrina pode intervir na resposta inflamatoria e no desenvolvemento da artrite reumatoide.
Fisioloxía
O fibrinóxeno é a principal proteína da coagulación do sangue nos vertebrados. É unha glicoproteína de 340 kDa sintetizada no fígado polos hepatocitos. A súa concentración no plasma sanguíneo é de 1,5-4,0 g/L (normalmente medido usando o método de Clauss) ou arredor de 7 µM. Na súa forma natural, o fibrinóxeno pode formar pontes entre as plaquetas, uníndose ás súas proteínas da superficie da membrana GpIIb/IIIa; porén a súa principal función é a de ser precursor da fibrina.
O fibrinóxeno é un hexámero que contén dous conxuntos de tres cadeas distintas (α, β, e γ), unidas unhas a outras por pontes disulfuro. As seccións N-terminais destas tres cadeas conteñen as cisteínas que participan nos enlaces entre as cadeas. As rexións C-terminais das cadeas α, β e γ conteñen un dominio de aproximadamente 225 aminoácidos, que pode funcionar como unha unidade de recoñecemento molecular. No fibrinóxeno igual que na anxiopoetina, este dominio está implicado en interaccións proteína-proteína. Nas lectinas, como nas ficolinas de mamíferos e na taquilectina 5A de invertebrados, o dominio C-terminal do fibrinóxeno únese a carbohidratos. Nas cadeas α e β do fibrinóxeno hai unha pequena secuencia peptídica (chamada fibrinopéptido). Estes pequenos péptidos son os que impiden que o fibrinóxeno forme espontaneamente polímeros consigo mesmo.
A conversión do fibrinóxeno a fibrina ten lugar en varias fases. Primeiro, a trombina corta o extremo N-terminal das cadeas alfa e beta do fibrinóxeno formando os fibrinopéptidos A e B respectivamente. Os monómeros de fibrina resultantes polimerízanse extremo con extremo para producir protofibrilas, que á súa vez se asocian lateralmente para formar fibras de fibrina. No paso final, as fibras de fibrina asócianse par formar o xel de fibrina.
Deficiencia de fibrinóxeno
A deficiencia conxénita (afibrinoxenemia) ou os trastornos na función do fibrinóxeno son pouco comúns.
Pode orixinar hemorraxias ou complicacións tromboembólicas, ou non producir complicacións patolóxicas. Comunmente a deficiencia adquirida pode detectarse en probas de laboratorio no plasma ou no sangue completo por medio dunha trombelastometría. A deficiencia adquirida pode observarse en pacientes que sufriron traumatismos con hemodilución e perda de sangue, durante algunhas fases da coagulación intravascular diseminada, e tamén na sepse. En pacientes con deficiencia de fibrinóxeno, a detención das hemorraxias é posible por infusión de plasma conxelado fresco, crioprecipitado (unha fracción do plasma rica en fibrinóxeno) ou de concentrados de fibrinóxeno. Hai crecentes evidencias de que a corrección da deficiencia de fibrinóxeno ou dos trastornos de polimerización do fibrinóxeno é moi importante en pacientes con hemorraxias.
Uso para o diagnóstico
Os niveis de fibrinóxeno poden medirse no sangue venoso. Os niveis normais son de 1,5-3 g/L, dependendo do método usado. En circunstancias normais, o fibrinóxeno mídese en mostras de plasma citratado no laboratorio; porén, é tamén posible a análise de mostras de sangue completo para o seu uso en trombelastometría (a función das plaquetas é inhibida con citocalasina D). Os niveis elevados están asociados, entre outras cousas a enfermidades cardiovasculares (>3,43 g/L). Poden estar elevados en calquera forma de inflamación; por exemplo, é especialmente evidente no tecido xinxival humano en casos de periodontite en fase inicial. Os niveis de fibrinóxeno increméntanse no embarazo a unha media de 4,5 g/L, comparados coa media de 3 g/L das persoas que non están preñadas.
Utilízase en veterinaria como un marcador de inflamación. Nos cabalos un nivel por riba do rango normal de 1,0-4,0 g/L suxire algún grao de resposta inflamatoria sistémica.
Niveis baixos de fibrinóxeno poden indicar unha activación sistémica do sistema de coagulación, cun consumo de factores de coagulación máis rápido que a súa síntese. Esta condición con excesivo consumo de factores de coagulación coñécese como coagulación intravascular diseminada (CID ou "DIC"), a cal pode ser difícil de diagnosticar, pero un forte indicio son os niveis de fibrinóxeno baixos, e tempos de coagulación prolongados (tempo de protrombina ou tempo de tromboplastina parcial), no contexto de enfermidades agudas críticas como sepse ou traumas. Ademais do nivel de fibrinóxeno baixo, os trastornos na polimerización da fibrina, que poden ser inducidos por varios factores, poden tamén causar problemas graves de hemorraxias. Os trastornos na polimerización da fibrina poden detectarse por métodos viscoelásticos como a trombelastometría.
Locus Solus
Locus Solus é unha novela en lingua francesa de Raymond Roussel publicada en París en 1914.
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.
Jeppe Aakjær
Jeppe Aakjær, nado en Fly Sogn (Skive) o 10 de setembro de 1866 e finado en Jenle o 22 de abril de 1930, foi un poeta e novelista danés.
Traxectoria
Autor de contos, novelas e poesías que recollen a dura vida campesiña de Xutlandia, en parte baseada na súa propia experiencia persoal como fillo de labregos. No cambio de século traballa como xornalista en Copenhaguen, onde se ve atraído polas ideas do socialismo. En 1907 volta á súa Xutlandia natal para se dedicar á súa actividade literaria e á educación dos campesiños.
Moitos compositores escandinavos do século XX utilizaron os seus poemas como letra para as súas cancións, entre os que destaca Carl Nielsen.
Närpes
Närpes (en finés Närpiö) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 9.502 habitantes. A superficie do termo municipal é de 2.334,14 km2, dos cales 1.348,68 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,72 hab./km².
Limita cos municipios de Kaskinen, Korsnäs, Kristinestad, Malax, Kurikka e Teuva, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.
O concello é bilingüe con maioría de poboación de fala sueca e minoría finesa.
Cidades irmandadas
Närpes está irmandada con::
Anacreóntica
Un exemplo na literatura galega é a peza de Ramón Cabanillas "Diante dunha cunca de viño espadeiro".
Plan Marshall
dereita|miniatura|260px|Un dos numerosos carteis creados para promocionar o Plan Marshall en Europa. A bandeira que está entre as de Alemaña e Italia é a de Trieste.
José Ulloa Pimentel
José Ramón Ulloa Pimentel, nado en Lalín en 1805 e finado en Santiago de Compostela en 1876, foi un político galego.
Veigamuíños, A Proba, O Barco de Valdeorras
Veigamuíños é un lugar da parroquia da Proba no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 292 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 149 eran homes e 143 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 292 habitantes (149 homes e 143 mulleres).
José Ulloa Pimentel
Traxectoria
Irmán de Juan Ramón Ulloa Pimentel. Estudou Leis e canons na Universidade de Santiago de Compostela (1820-1824). Foi alcalde de Lalín (1835), Comandante da Milicia Nacional, promotor fiscal e xuíz de primeira instancia de Lalín, Vigo, Santiago, Ourense, Pontevedra, Alacant, Huelva e Santander. Foi deputado a Cortes por Pontevedra en 1843. Presidiu a Deputación de Pontevedra e foi gobernador da provincia de Pontevedra. Casou con Cayetana García-Barros Regueiro.
Plan Marshall
O Plan Marshall, oficialmente Programa de Recuperación Europea foi un conxunto de medidas económicas ideadas polo xeneral estadounidense George Marshall, para a reconstrución de Europa despois da segunda guerra mundial.
Situación despois da guerra
Despois da segunda guerra mundial as economías europeas quedaron gravemente resentidas polos esforzos da contenda e os destrozos que esta provocou. Consolidándose Estados Unidos, como líder económico mundial, xa que a guerra so tocou o seu territorio en moi poucas ocasións. Os principais compradores da súa produción eran os países europeos, pero ante a mala situación das súas economías os expertos deduciron que so poderían seguir pagando as compras durante pouco máis dun ano. Os EUA dispuñan dun exceso de capitais e produtos enorme, e a situación parecíase demasiado á crise dos anos 1920. Isto sumado ó progresivo triunfo do comunismo nos países do leste, que lle restaba liderado aos EUA obrigounos a actuar en Europa occidental.
O plan
Anunciado en xuño de 1947 e aprobado na primavera de 1948, tiña como obxectivo dar axuda selectiva á recuperación da produción, sen provocar aumentos de inflación e malestar político. Estados Unidos asegurábase un mercado solvente para as súas exportacións e a implantación do seu sistema económico.
Vilar, Brandariz, Vila de Cruces
Vilar é un lugar da parroquia de Brandariz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 50 habitantes (27 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
San Martiño, San Martiño de Ozón, Muxía
San Martiño é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 20 eran mulleres.
Bàsquet Manresa
O Bàsquet Manresa, S.A.D. é un club de baloncesto catalán con sede na cidade de Manresa. Actualmente, é tamén coñecido coma BAXI Manresa por motivos de patrocinio. Fundado en 1931, actualmente compite na Liga ACB, a máxima categoría do baloncesto español. O equipo disputa os seus partidos como local no Pavelló Nou Congost, recinto con capacidade para acoller 5 000 espectadores, inaugurado o 10 de setembro de 1992 con motivo da celebración da XIII Edición da Lliga Catalana de Bàsquet.
-193
Outros
Historia ano a ano
Bàsquet Manresa
Entre os éxitos do club destacan o título da ACB da temporada 1997−98 e unha Copa do Rei conseguido en 1996. O xogador máis destacado da historia do Manresa é Joan "Chichi" Creus, o cal foi nomeado xogador máis valioso nos dous grandes títulos. Outros xogadores destacados que formaron parte do club son Juan Domingo de la Cruz, Roger Esteller, Derrick Alston, Harper Williams, Serge Ibaka, Andrés Nocioni, Rolando Frazer e, sobre todo, o membro do Basketball Hall of Fame George Gervin, quen xogou no equipo á idade de 38 anos axudandoo, con 23,1 puntos par partido, a acadar a salvación.
Historia
O Bàsquet Manresa foi fundado no ano 1931 co nome de Manresa Bàsquetbol Club. Tres anos despois, en 1934, o club fusionouse co Club Bàsquet Bages, nacendo así a Unió Manresana de Bàsquet. O primeiro título do club chegou en 1940, cando gañaron a Copa Barcelona. Ademais, ese ano pasaron a formar parte, como sección de baloncesto, do Centre d'Esports Manresa. En 1967−68 o club logra un gran logro deportivo co ascenso á Primeira División. Para a seguinte temporada, xa na máxima categoría, o equipo inaugura o pavillón Congost. Na temporada 1971−72, o equipo clasifícase para xogar por vez primeira en competicións europeas, concretamente na Copa Korać.
En 1979 o club independízase do CE Manresa e muda o seu nome a Manresa Esportiu Bàsquet, converténdose nun equipo habitual da Liga ACB. Co patrocinio da firma TDK entre 1985 e 2000, o club consegue os seus maiores logros. En 1992, o club constituese como Sociedade Anónima Deportiva e adopta a súa denominación actual, Bàsquet Manresa S.A.D. Esa mudanza de nome permite a fusión definitiva do Manresa EB e o seu antigo rival, o CB Manresa. O primeiro grande éxito do club chega pouco tempo despois, conseguindo en 1996 a Copa do Rei de Baloncesto após venceren na final ao FC Barcelona por 94−92 no Palacio de Deportes de Murcia. Dúas temporadas despois chegaría o grande éxito do club, a conquista da Liga ACB. Despois de finalizar sextos en liga, nos playoffs o equipo conseguiu superar ao Estudiantes (3−1), que quedara terceiro na liga, ao Real Madrid Teka (3−1), que quedara segundo, e ao TAU Cerámica (3−1), que quedara primeiro. Joan "Chichi" Creus foi nomeado mellor xogador en ambos títulos conseguidos.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Bàsquet Manresa desde 1967.
Historial
thumb|[[George Gervin co Manresa na temporada 1989−90.]]
O bo, o feo e o malo
O bo, o feo e o malo (en Il buono, il brutto, il cattivo) é un filme italiano dirixido por Sergio Leone que foi estreado en 1966. Está protagonizado por Clint Eastwood, Lee Van Cleef e Eli Wallach nos papeis do título respectivamente. O guión foi escrito por Age & Scarpelli, Luciano Vincenzoni e Leone, baseándose nunha historia de Vincenzoni e Leone. É o terceiro filme da "Triloxía do dólar", seguindo a Por un puñado de dólares (1964) e Per qualche dollaro in più (1965). O argumento xira arredor da competición de tres pistoleiros por atopar unha fortuna soterrada de ouro confederado no medio dun violento caos de violencia, aforcamentos e batallas da Guerra Civil Estadounidense. O filme foi unha coprodución entre compañías de Italia, España e Alemaña do Oeste.
Estreouse en galego na TVG o 2 de xuño de 2010.
Saint-Père, Ille e Vilaine
Saint-Père (en Sant-Pêr-Poualed) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Mikkelin Jukurit
O Mikkelin Jukurit ou simplemente Jukurit, é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Mikkeli (Finlandia). O club foi fundado en 1970 e dende a tempada 2016-17 compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a Liiga. Anteriormente competiu na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a liga Mestis, onde dende a súa fundación no ano 2000 se mantivo nos postos de cabeza, gañando a competición en cinco ocasións (2001, 2002, 2003, 2006, 2013), quedando segundo en tres (2004, 2007, 2011), e terceiro nunha ocasión (2008). Xoga os seus partidos como local no Kalevankankaan jäähalli, un pavillón con capacidade para 4.500 espectadores.
Historia
O Mikkelin Jukurit foi fundado en 1970. A tempada 1998-99 supuxo un punto de inflexión para o club, cando Matti Turunen se converteu no director executivo e Risto Dufva de Jyväskylä no adestrador xefe. Na tempada 1999–2000 gañou o seu primeiro campionato na recentemente creada Suomi-sarja, e regresando á Mestis tras 20 anos. Cando Jukurit gañou o seu cuarto campionato da liga Mestis en primavera de 2006, Risto Dufva deixou o equipo.
Manuel Sendón
Manuel Sendón Trillo, nado na Coruña o 11 de xuño de 1951, é un profesor, fotohistoriador e fotógrafo galego, residente en Vigo.
Traxectoria
É licenciado en Matemáticas, doutor en Belas Artes e profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo.
En 1984 creou con Xosé Luis Suárez Canal o Centro de Estudos Fotográficos (CEF), entidade que dirixiu a Fotobienal de Vigo dende 1984 ata o 2000. Sendón e Canal son autores de varios libros sobre fotógrafos históricos galegos, como: Ramón Caamaño, Arquivo Pacheco, Ksado, Luis Rueda, José Suárez, Arquivo Sarabia, Raniero Fernández, Virxilio Viéitez e Arquivo José María Massó.
Hunan
miniatura|400px|O Pico dos cinco dedos, de [[Arenita|areísca cuarzosa de Wulingyuan, en Hunan, patrimonio da Humanidade]] Hunan (en chinés 湖 南, en pinyin: Húnán) é unha provincia situada no centro da China.
Xeografía, historia, etnias e linguas
miniatura|300px|Localización de Hunan na China A súa capital e cidade máis grande es Changsha, nas ribeiras do río Xiang. Cunha poboación de pouco máis de 67 millóns de habitantes (datos de 2014), que residen nun territorio de aproximadamente 210 000 km², é a sétima provincia máis poboada da China e a décima provincia máis extensa do país.
O nome de Hunan significa literalmente «sur do lago». Este lago ao que se fai referencia é o lago Dongting, no nordeste da provincia. Situada no treito medio da conca do río Yangtzé, limita coas provincias de Hubei ao norte, Jiangxi ao leste, Guangdong e Guangxi ao sur, Guizhou ao oeste e Chongqing ao noroeste.
A zona de Hunan caeu baixo o dominio chinés contra o ano 350 a. C., cando a provincia converteuse en parte do Estado de Chu. Hunan foi o lugar de nacemento do revolucionario comunista chinés Mao Zedong, quen se convirteu no pai fundador da República Popular Chinesa.
Hoxe en día, Hunan é o fogar dalgunhas minorías étnicas, incluídos os tujia e os miao, xunto cos chineses han, que constitúen a maioría da poboación. As variedades de chinés que se falan inclúen o xiang, o gan e o mandarín do suroeste. O sitio de Wulingyuan foi inscrito como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1992.
Divisións administrativas
Hunan divídese en catorce divisiónes do nivel de prefectura: trece cidades de nivel de prefectura e unha prefectura autónoma:
As catorce divisións a nivel de prefectura de Hunan subdivídense en 122 divisións a nivel de condado (35 distritos, 17 cidades-condado, 63 condados e 7 condados autónomos). Estas á súa vez comprenden 2 587 divisións a nivel de municipio (1098 pobos, 1 158 municipios, 98 pobos étnicos, 225 subdistritos e oito oficinas públicas de distrito). A finais de 2017, a poboación total era de 68,6 millóns de habitantes.
Política
miniatura|120px|Estatua do mozo [[Mao Zedong en Hunan.]]
A política de Hunan está estruturada nun sistema de duplo partido-goberno como todas as demais institucións de goberno da China continental.
O gobernador de Hunan é o funcionario de máis alto rango no goberno popular de Hunan.
Porén, no sistema de goberno de duplo partido-goberno da provincia, o gobernador ten menos poder que o Secretario do Comité Provincial do Partido Comunista Chinés de Hunan, denominado coloquialmente como o "Xefe do PCCh de Hunan".
Cultura
A industria cultural de Hunan xerou 87 mil millóns de iuans en valor económico en 2007, e é un importante contribuínte ao crecemento económico da provincia. Esta industria representa o 7,5 % do PIB da rexión.
Idioma
O chinés xiang (湘語) é a variedade homónima de chinés que se fala en Hunan. Ademais do chinés xiang, tamén hai outros dialectos e idiomas presentes, como o mandarín do suroeste, o hakka, o waxiang e o shaozhou tuhua. O Nü shu, un sistema de escritura para o shaozhou tuhua, úsase exclusivamente entre mulleres no condado de Jiangyong e áreas veciñas no sur de Hunan.
Gastronomía
A cociña de Hunan destaca polo uso case ubicuo de chiles, allos e chalotas. Estes ingredientes dan lugar a un sabor distintivo seco e picante (en chinés 干辣; gān là), con pratos como touciño afumado e carne de res picante rustrida como exemplos principais do sabor.
Vigués distinguido
Viguesa distinguida ou vigués distinguido é un galardón outorgado anualmente polo concello de Vigo.
Vigueses distinguidos
miniatura|175px|[[Mary Quintero.]] miniatura|IES Santa Irene, distinguido 1997. miniatura|Colexio Compañía de María. miniatura|175px|Carlos Oroza. Algunha das persoas ou institucións recoñecidas coa distinción foron: miniatura|Hospital do Meixoeiro.
Albín, Camanzo, Vila de Cruces
Albín é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pastorela
miniatura|dereita|Unha pastora
A pastorela é un subxénero da lírica moi cultivado en Francia e Provenza. Consiste nunha composición amorosa que alude ó encontro dun cabaleiro cunha pastora. O fundamental da peza é o diálogo amoroso, nunha paisaxe primaveral (medio bucólico), que comeza o personaxe masculino e ao que resposta a pastora. Ela pode sucumbir ao pastor, "vencelo" no diálogo, ou ser rescatada por outros pastores. Representa as posibilidades do amor entre un nobre e unha vilá, polo que está fóra do código do amor cortés. No ámbito galego-portugués consérvanse oito textos que adoptaron elementos da cantiga de amor ou da de amigo, dando lugar a unha forma híbrida.
Pastorelas galego-portuguesas
Consérvanse unhas 25 pastorelas en occitano, 150 en francés e 7 en galego-portugués. Os autores que escribiron pastorelas en galego-portugués foron Pedro Amigo de Sevilha, Johan Airas, Johan Perez de Aboim, Airas Nunes e Don Dinís (deste último consérvanse tres). O xénero foi importado no último terzo do século XIII, mais non callou ben na nosa lírica e presenta moitas hibridacións coa cantiga de amigo e de amor. A pastorela galaico-portuguesa prescinde do diálogo entre cabaleiro e pastora, e limítase a presentar o soliloquio da pastora, razón pola cal ás veces se presenta como un subxénero da cantiga de amigo.
Este é o comezo da pastorela de Pedr`Amigo de Sevilha:
Charles Conrad
Charles "Pete" Conrad Jr., nado en Philadelphia, Pennsylvania, o 2 de xuño de 1930 e finado o 8 de xullo de 1999 a consecuencia das feridas nun accidente de ciclomotor, foi un astronauta norteamericano.
Traxectoria
Conrad estudou na escola Haverford, en Haverford, Pennsylvania, e na escola Darrow en Nova Lebanon (Nova York). Graduouse en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Princeton en 1953 e era máster por Princeton en 1966. Recibiu un doutoramento honorario en dereito pola Universidade Lincoln-Weslyan en 1970 e outro en ciencias polo Kings College de Wilkes-Barre, en Pennsylvania, en 1971.
Despois da súa graduación en 1953, Conrad entrou na armada e converteuse en aviador naval. Máis tarde fíxose piloto de probas en Patuxent River, Maryland, traballando tamén como instrutor de voo e enxeñeiro na escola de pilotos de proba. Foi seleccionado como astronauta da NASA en setembro de 1962. Voou por primeira vez na misión Gemini 5, establecendo un récord de duración de permanencia no espazo. Comandou a misión Gemini 11, establecendo un récord de altitude, e foi comandante da misión Apollo 12, a segunda aluaxe da historia. A última misión na que participou foi, tamén como comandante, a Skylab 2. Conrad retirouse da NASA en decembro de 1973.
Nakajima Ki-43
O Nakajima Ki-43 Hayabusa (falcón peregrino) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Foi numericamente o caza máis importante do Exército Imperial xaponés durante a guerra xa que se fabricaron 5.919 unidades. Voou por primeira vez en xaneiro de 1939 e entrou en servizo en outono de 1941. O seu alcume entre os aliados foi "Oscar".
O Ki-43 era máis manobrable que os seus opoñentes, pero apenas tiña bluindaxe e o seu armamento foi pobre ata a súa derradeira versión en 1944. A pesar diso o Ki-43 derrubou máis avións aliados que calquera outro caza xaponés, e case todos os ases da forza aérea xaponesa conseguiron derribos nel. Os pilotos aliados adoitaban dicir que este áxil avión era un obxectivo difícil, pero que ardía ou era derrubado doadamente con moi poucos impactos.
A produción total foi de 5.919 unidades, e moitos deles foron usados durante os últimos meses da guerra en misións kamikaze contra a frota estadounidense.
Billy Zane
William George Zane, Jr., nado o 24 de febreiro de 1966 en Chicago, é un actor e produtor estadounidense. É coñecido por interpretar a Hughie en Calma total, a Caledon Hockley en Titanic, a Phantom en The Phantom, a John Wheeler en Twin Peaks e a Mr. E ein CQ.
Cabalo albardeiro
miniatura|[[Cabalo bretón con arnés.]] O  cabalo albardeiro é un cabalo de traballo usado pola súa capacidade de tracción. Os cabalos de tiro empregábanse para a labranza ou para arrastrar ferramentas agrícolas, e como forza motriz de carros e carruaxes. Tamén se usaron cabalos de tiro para mover maquinaria cun dispositivo mecánico axeitado. Os usos tradicionais anteriores refírense a animais de tiro pesado. Tamén hai cabalos de tiro lixeiro que permiten velocidades de desprazamento superiores.