cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1499
A Nebulosa California (NGC 1499) é unha nebulosa de emisión situada na constelación de Perseus. É chamada así porque parece asemellarse ó contorno do estado de California, Estados Unidos, en fotografías de longa exposición. Ten un tamaño aparente de case 2,5° de longo e, debido ó seu baixisimo brillo superficial, é moi difícil observala visualmente. Pódese observar cun filtro Hβ (que illa o Hβ, na liña de 486 nm) dentro dun rico campo visual no telescopio baixo ceos escuros. Está a unha distancia de preto de 1.000 anos luz da Terra. A súa fluorescencia débese á excitación da liña Hβ da nebulosa pola prodixiosamente enerxética e próxima estrela O7, xi Persei (tamén coñecida como Menkib, véxase na diapositiva de abaixo, no centro cara abaixo e un pouco cara a dereita)
A Nebulosa de California foi descuberta por E. E. Barnard en 1884.
Euskal Herria Bildu
Historia
A coalición presentouse ás eleccións ó Parlamento Vasco do 21 de outubro de 2012, acadando 21 escanos dos 75 totais e converténdose así na segunda forza política do país tralos 27 logrados polo PNV.
A coalición creada en 2012 foi inscrita en 2014 como partido. En 2017 a coalición foi dotada de órganos propios de partido, con secretaría xeral.
Previa a EH Bildu houbo outra coalición chamada Bildu. Entre a disolución de Bildu e a creación de EH Bildu existiu a coalición Amaiur.
Pohang Steelers
O Pohang Steelers (포항 스틸러스) é un club de fútbol coreano da cidade de Pohang. Fundouse en 1973 e compite na K League Classic.
Fernando Romay
Fernando Romay Pereiro, nado na Coruña o 23 de setembro de 1959, é un ex xogador de baloncesto galego. Mide 2,13 m.
Traxectoria
Xogou no Real Madrid dende 1976 ata 1993. Durante este período o equipo obtivo sete títulos de Liga, cinco de Copa do Rei, dous de Copa de Europa, tres de Recopa, un de Copa Korac, dous da Copa Intercontinental e un Campionato Mundial de Clubs.
Xogou na selección de baloncesto de España, coa que conseguiu a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1984. Participou tamén nos Xogos Olímpicos de 1980 e en tres Mundobasket e catro Eurobasket.
Nos últimos anos adicou o seu tempo a colaborar en diferentes programas de televisión (chegou incluso a actuar nun capítulo da serie Pratos combinados) e apoiar diferentes organizacións non gobernamentais. Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1998.
Juan Suárez Acevedo
José Juan Suárez Acevedo, nado en Ribadeo en 1918 e finado na mesma localidade o 26 de setembro de 2011, foi un historiador de Ribadeo.
Traxectoria
A súa vida deu pé á entrevista polo Proxecto Nomes e Voces no ano 2006, nunha conversa acerca das súas lembranzas e vivencias no marco da Segunda República e posterior Golpe de Estado en Ribadeo a partir de 1936.
Migas de pan
Migas de pan é un filme uruguaio-galego de 2016 dirixido por Manane Rodríguez. Está protagonizado por Cecilia Roth e Justina Bustos. Foi escollido como candidato do Uruguai para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Na 15ª edición dos Premios Mestre Mateo, o filme foi nomeado en tres categorías, mellor filme, mellor guión e mellor maquillaxe e peiteado, mais finalmente non conseguiu ningún dos galardóns.
Estreouse en galego o 6 de marzo de 2021 na tvG2.
Sinopse
A moza Liliana Pereira (Justina Bustos), en Montevideo, universitaria e nai dun bebé, participa nas loitas estudiantís contra a ditadura cívico-militar no seu país. Xunto a outras mulleres, é secuestrada, encerrada e torturada, e desposuída da patria potestade do seu fillo. O apoio mutuo coas súas compañeiras de reclusión fortalécea e acompáñaa. Tras anos de exilio en España, e ó decatarse de que será avoa, Liliana Pereira (Cecilia Roth) decide volver ó Uruguai para participar coas súas excompañeiras na denuncia do inferno sufrido na súa mocidade e para recuperar os vínculos sentimentais co seu fillo.
Villagarcía (revista)
Historia e características
Subtitulada Revista comercial y de intereses generales, apareceu en 1906. Revista semanal, Pedro Abad Abalo era o seu director e propietario.
Cartagena, Chile
Cartagena é unha comuna chilena localizada no litoral central de Chile, na provincia de San Antonio.
Historia
No século XVII, as zonas do lugar eran grandes produtoras de trigo, que era embarcado a Perú e España a través do porto de Cartagena. Debido a esta economía unha crecente burguesía crioula, que recibe terras por encomenda e herdanzas, irá establecendo facendas ao longo do val do Río Maipo, a zona de Melipilla e, cara o sur, San Fernando e Curicó.
Trala independencia, na segunda década do século XIX, a cultura europeizante da clase ilustrada, poténciase coa integración na sociedade chilena de ingleses, franceses, alemáns, imprimindo o selo europeo na característica arquitectura que identifica aos balnearios chilenos. En 1850 Cartagena perfílase como o balneario de Santiago, e a xente comezou a comprar casas de veraneo. O tren chegaba até Leyda, e dende alí facían o camiño con bois.
Entre 1890 e 1930 a cidade vive a súa época de gloria. O fortalecemento da economía trala guerra do Pacífico induce un rápido crecemento de todos os balnearios situados na zona central, en tanto que Valparaíso se consolida como porto e centro comercial. A Revolución do '91, trala morte de José Manuel Balmaceda, define o perfil social que adquire Cartagena, identificándose coa intelectualidade liberal e laica, en contraste co conservadorismo católico.
Cartagena foi designada como comuna o 10 de agosto de 1901, baixo o Decreto Supremo Nº 1955 firmado polo momento Presidente de Chile, Federico Errázuriz Echaurren, séndolle asignado o territorio da sexta subdelegación da comuna de San Antonio. Antes, Cartagena era unha dependencia da comuna de San Antonio, que era parte do departamento de Melipilla. O 3 de maio de 1903 realizouse a primeira sesión do concello, onde foi escolleito Pedro Antonio Moyano como alcalde, sendo o primeiro edil da comuna.
Demografía
Segundo os datos recolleitos no 2002 no Censo do Instituto Nacional de Estatísticas, a comuna posúe unha superficie de 246 km² e unha poboación de 16.875 habitantes.
Cartagena acolle ao 1,10% da poboación total da rexión. Un 9,32% corresponde a poboación rural e un 90,68% a poboación urbana.
Administración
Cartagena pertence ao Distrito Electoral Nº 15 e á 6ª Circunscrición Senatorial (Quinta Costa).
Mauser HSc
A Mauser HSc é unha pequena pistola alemá semiautomática fabricada en 1937 do calibre 7.65 Browning para o uso da policía alemá e para autodefensa aínda que tamén a utilizou a Luftwaffe e a Kriegsmarine, fabricouse ata pouco antes da fin da segunda guerra mundial. Despois de 1945, Francia ocupou as fabricas da Mauser e a HSC foi utilizada na guerra de Indochina. Volveuse fabricar de novo entre 1969 e 1977 con destino na súa maior parte os Estados Unidos de América.
Confraría da Misericordia de Viveiro
dereita|miniatura|Vestimenta e estandarte da Confraría da Misericordia. miniatura|[[Capela da Misericordia de Viveiro|Capela da Misericordia, sede canónica da Confraría.|221x221px]] A Confraría da Misericordia é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro. Fundada no ano 2006 por un grupo de estudantes universitarios, saíu por primeira vez en procesión na Procesión da Paixón do ano 2007. Desde 2011 dispón de procesión propia.
Procesións
Durante a Semana Santa, a Confraría da Misericordia colabora nas seguintes procesións:
GeoNames
miniatura|250px|Densidade mundial das entradas en GeoNames, 2006. GeoNames é unha base de datos xeográfica libre e accesible a través de Internet baixo unha licenza Creative Commons Atribución 3.0.
Base de datos e servizos de Internet
A base de datos contén máis de 8 millóns de nomes xeográficos correspondente a máis de 6,5 millóns de sitios existentes. Estes nomes están organizados en 9 categorías e 645 sub-categorías. Datos tales como a latitude, a lonxitude, a altitude, a poboación, o sub-división administrativa, e os códigos postais están dispoñibles en varias linguas e para cada localización.
As coordenadas xeográficas están baseadas no sistema de coordenadas WGS 84 (Sistema Xeodésico Mundial 1984).
A información é de acceso libre e de balde a través dunha interface de Internet. É posible atopar lugares con base nun código postal, ou preto dun determinado lugar e atopar ligazóns para a sección do artigo da Wikipedia.
A interface é de tipo Wiki e os usuarios poden engadir datos, mellorar ou corrixir os datos.
Web de Integración Semántica
Cada recurso en GeoNames é representado como un lugar de recursos identificado por un identificador URI estable. Este id de URI ofrece acceso, a través da transferencia de información a unha páxina Wiki en HTML ou unha descrición dos recursos en RDF utilizando o dialecto GeoNames.
Este dialecto describe as propiedades dos caracteres GeoNames usando a OWL. As clases e códigos son tamén descritos na lingua SKOS. A través da URL dos artigos na Wikipedia ligados na descrición RDF, os datos GeoNames ffan unha conexión ós datos DBpedia e outros RDF.
Proceedings of the British Academy
Proceedings of the British Academy é unha serie de publicacións académicas sobre asuntos relativos ás humanidades e ás ciencias sociais, editada baixo os auspicios da Academia Británica.
Historia
A serie comezou a publicarse en 1905 e tivo unha periodicidade anual ata 1927.
Ata 1991, os volumes publicados consistían maioritariamente en textos de conferencias pronunciadas dentro das actividades da Academia Británica, así como obituarios e memorias biográficas dos membros da institución que ían falecendo. Mais a partir de 1992 os Proceedings convertéronse nunha serie carente de regularidade, con volumes constituídos por colleitas temáticas de artigos, derivados das conferencias pronunciadas na Academia.
Desde o curso 2011-2012, a publicación destes textos de conferencias trasladouse ao novo Journal of the British Academy, accesible en liña a través de internet, en tanto que a sección de obituarios se transferiu á nova serie independente chamada Biographical Memoirs of Fellows of the British Academy. Como resultado desta reconstitución, a serie Proceedings of the British Academy pasou a centrarse desde ese momento na publicación de ensaios temáticos de carácter monográfico.
A serie foi publicada desde os seus inicios por Oxford University Press en nome da Academia Británica. A partir de 2012, o contido dos volumes que a constitúen tamén se inclúe en British Academy Scholarship Online.
Daniel Brandenstein
Daniel Charles Brandenstein é un piloto de probas e astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-8, STS-51-G, STS-32 e STS-49. Pasou un total de 32,88 días no espazo.
Biografía
Brandenstein naceu o 17 de xaneiro de 1943 en Watertown, Wisconsin. É graduado en matemáticas e física pola Universidade de Wisconsin en 1965. Está casado con Jane A. Wade e ten unha filla.
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1978 e pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1979. Foi CAPCOM e membro da tripulación de soporte para as misións STS-1 e STS-2. Formou parte da tripulación das misións STS-8, STS-51-G, STS-32 e STS-49.
Walter Ulbricht
Walter Ernst Paul Ulbricht, nado en Leipzig o 30 de xuño de 1893 e finado en Groß Dölln o 1 de agosto de 1973 foi o político máis importante da República Democrática Alemá dende 1949 ata a súa dimisión no 1971. Baixo o seu mandato a RDA comezou a desenvolverse como un estado socialista.
Sendo mozo participou activamente no movemento obreiro de Alemaña, converténdose no proceso nun revolucionario profesional. Na fase final da República de Weimar dirixiu a sección do Partido Comunista de Alemaña (KPD) de Berlín. Membro do círculo de poder, ó que tamén pertencía Ernst Thälmann, participou na loita contra a socialdemocracia e a orde republicana no marco dun partido de corte stalinista.
En 1945 volveu a Berlín do exilio na Unión Soviética convertido xa en líder do 'Grupo Ulbricht'. Na zona de ocupación soviética colaborou estreitamente coa potencia ocupante. A súa labor como principal funcionario do KPD e do Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED) marcou fortemente a posterior construción do aparato estatal da RDA.
De 1950 a 1971 permaneceu na cume do Comité central do SED, tendo así sempre a última palabra nas decisións políticas. Grazas a este cargo e a confianza da Unión Soviética, Ulbricht favoreceu dende 1952 a 'construción do socialismo' na RDA e en 1961 a construción do Muro de Berlín.
Así tamén, do 1949 a 1960 foi vicepresidente da RDA, e do 1960 ata a súa morte Presidente do Consello de Estado da RDA.
Sabarís
O topónimo Sabarís pode referirse a:
A-76
A A-76 ou autovía do acceso centro a Galicia é unha autovía española en proxecto, que prevé unir as cidades de Ponferrada e Ourense, pasando por Monforte de Lemos.
Seguindo un percorrido similar ao da estrada N-120, pasará polas provincias de León, Lugo e Ourense, pasando por grandes vilas como O Barco de Valdeorras, A Rúa, Quiroga e Monforte de Lemos.
Karl Michahelles
Karl Georg Christian Wilhelm Michahelles, nado o 5 de maio de 1807 en Núremberg, e finado o 15 de agosto de 1834 en Nauplia, Grecia, foi un médico e zoólogo alemán, especializado en ornitoloxía e herpetoloxía.
A-76
Espérabase que estea acabada en 2018, mais aínda non comezaron as obras.
Karl Michahelles
Traxectoria
Desde 1827 estudou medicina na Universidade de Múnic, onde coñeceu ao naturalista Lorenz Oken.
A-76
Proceso de creación
No 2004 é presentada a promesa electoral por parte do PSOE de desdobrar a N-120 (que une as cidades de Logroño e Vigo) en autovía no treito que discorre desde Ponferrada ata a localidade de Monforte de Lemos. Esta promesa foi reiterada por parte de José Blanco, sendo oposición, na localidade monfortina e despois, unha vez máis, xa co goberno de José Luis Rodríguez Zapatero en España.
Karl Michahelles
Traxectoria
En 1831 recibiu o seu doutoramento en Medicina e Cirurxía coa tese "Das Malo Di Scarlievo in Historischer Und Pathologischer Hinsicht".
Michahelles viaxou moito a Dalmacia, Iliria e Croacia e contribuíu de forma moi importante ao coñecemento da fauna aviaria destas rexións.
A-76
Proceso de creación
Está contemplada no Plan Estratéxico de Infraestruturas de Transporte do Ministerio de Fomento.
Karl Michahelles
Traxectoria
Entre as especies mediterráneas que identificou, pódense citar a Sitta neumayer, especie de paseriforme da familia dos sítidos e o urodelo Pleurodeles waltl, da familia dos salamándridos.
A-76
Trazado e polémica
A diversidade de trazados provocou un conflito entre comarcas e partidos políticos. José Blanco, secretario de organización do PSOE, o 25 de xaneiro de 2007 nunha reunión con sindicatos, axentes sociais, e a comisión de seguimento da autovía do trazado lugués, asegurou que "a súa palabra vale máis que a de calquera cargo do Ministerio de Fomento", reiterou a promesa do trazado polas terras de Monforte de Lemos, e anunciou así mesmo que se construiría unha vía de alta capacidade coa Pobra de Trives, o que foi criticado por partidarios do trazado trivés.
Karl Michahelles
Traxectoria
Faleceu a causa dunha disentería, á idade de 27 anos, en Nauplia, Grecia, cidade onde practicou a medicina e estudou a vida salvaxe.
A-76
Trazado e polémica
Entre tanto, tras senllas reunións cos representantes das plataformas que apoian os distintos trazados, responsables do Ministerio de Fomento coma o secretario de estado de Infraestruturas, Víctor Morlán, aseguraron que o trazado final se decidiría en base a "criterios técnicos". Os partidarios do trazado trivés realizaron unha cadea humana de protesta o día 19 de agosto de 2007 por unha parte da estrada que comunica Trives con Larouco.
Karl Michahelles
Especie dedicada
Unha especie de gaivota, Larus michahellis foille dedicada en 1840 por Johann Friedrich Naumann.
A-76
Trazado e polémica
Finalmente, o trazado da autovía A-76 pasará por Monforte de Lemos e conecta co Porto Seco que se está a construír en Monforte.
Karl Michahelles
Abreviatura
A abreviatura Michaelles emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Iolanda de Anjou
Traxectoria
Casou en 1445 en Nancy co seu primo Federico II de Lorena (1420 - 1470), conde de Vaudémont. Este matrimonio puxo fin ao litixio que había entre os pais dos dous cónxuxes, con respecto á sucesión do ducado de Lorena. Tiveron a:
En 1473, á morte do seu sobriño Nicolau de Lorena, herdou o ducado de Lorena e pasoullo inmediatamente ao seu fillo, Renato II. Fixo o mesmo en 1480, á morte do seu pai, co ducado de Bar.
Manuel Cardoso
Manuel Cardoso nado en Fronteira do Alentejo en decembro de 1566 e finado en Lisboa o 24 de novembro de 1650, foi un organista e compositor portugués. Xunto con Duarte Lobo e o rei João IV de Portugal, foi dos maiores representantes da "era dourada" do polifonía portuguesa.
Traxectoria
Foi bautizado o 11 de decembro de 1566. Frecuentou o Colexio dos Moços do Coro, unha escola coral asociada á Sé catedral de Évora, estudando con Manuel Mendes e Cosme Delgado. En 1588 entrou na orde dos Carmelitas, facendo votos no Convento do Carmo en Lisboa en 1589. No comezo da década de 1620 residiu no Paço Ducal de Vila Viçosa, onde se tornou amigo do Duque de Barcelos (máis tarde rei D. João IV). Terminou a súa carreira como organista e compositor residente no Convento do Carmo en Lisboa.
As obras de Cardoso son exemplos de polifonía palestrina e foron escritos nun estilo refinado e preciso, perfectamente ignorante dos desenvolvementos do barroco noutros lugares da Europa. O seu estilo ten moito en común co de Tomás Luis de Victoria, na súa abordaxe coidadosa da disonancia, na escritura policoral ocasional e nas relacións cruzadas que eran sorprendentemente comúns entre compositores iberos (sobre todo portugueses) e ingleses na época. Tres libros do propio rei D. João IV así como outros foron baseados en motetes de Palestina. As obras de Cardoso foron frecuentemente publicadas, moitas veces a custas do rei D. João IV. Moitas das súas composicións –especialmente as composicións policorais elaboradas– perdéronse no terremoto de Lisboa de 1755 e subsecuente incendio xeral.
Liceo de la Juventud
miniatura|Regulamento do Liceo de la Juventud do ano 1852.
Historia
En 1846 o escritor Leopoldo Martínez Padín publicou un artigo no periódico El Avisador Santiagués, no cal propugnaba a creación de sociedades artísticas e literarias en Galicia e especialmente en Santiago de Compostela, a imitación do Liceo de Madrid. Leopoldo Martínez Padín pensaba que a creación de Liceos era un símbolo de engrandecemento para a propia comunidade:
Nese ano o movemento provincialista quedara descabezado, xa que algúns dos seus membros morreran, outros exiliáranse, e outros emigraron xeográfica e ideoloxicamente a Madrid a facer política. Porén, Neira, Martínez Padín e Alberto Camino crearán o Liceo de la Juventud de Santiago, sucesor da extinta Academia Literaria, onde se formará a segunda xeración de provincialistas: Manuel Murguía, Aurelio Aguirre, Eduardo Pondal, Luís Rodríguez Seoane, os irmáns Antonio e Francisco de la Iglesia, ou Rosalía de Castro. O 6 de xaneiro de 1848 o Liceo de la Juventud estableceu a súa sede no convento de Santo Agostiño, polo que tamén se coñeceuco nome de Liceo de San Agustín. Nese espazo unha das estancias máis importantes era o salón de festas, decorado con pinturas de anxos e grilandas.
O Liceo de la Juventud estaba conformado por socios, que podían ser de tres clases distintas: fundadores, de mérito e de número. Os fundadores estaban subdivididos en primitivos (os inscritos antes do 26 de abril de 1847) e secundarios (os inscritos ata o 6 de xaneiro de 1848, día no que se instalaron no convento de Santo Agostiño). Os socios de mérito eran aqueles que contribuían co seu traballo ao esplendor da sociedade. As socias de mérito, estaba exentas de calquera pago. Os traballos estaban divididos en catro seccións: literatura, pintura, música e declamación.
A primeira función do Liceo estivo composta pola interpretación da comedia Con amor y sin dinero e pola primeira e a segunda parte de La vuelta de Estanislao. Representáronse tamén obras de José Zorrilla como El zapatero y el rey e La elección de un novio.
O 6 de xaneiro de 1849 conmemorouse o primeiro aniversario da fundación do Liceo de la Juventud. Ás dez da mañá tivo lugar unha entrega de diplomas, e a continuación tivo lugar a sesión lírico-dramática co seguinte programa: Brillante sinfonía a telón corrido de la Muta di Portici; ¡Un hermano!, drama original y en verso del socio don Pelayo Catoira; Introducción y coro de la ópera Reinaldo y Elina, del maestro San Clemente; Sinfonía de la ópera Ana Bulen; Terminará la función con la graciosa pieza en un acto titulada Pascual y Carranza. Nos actos desa mañá leu tamén un discurso o Presidente, destacando os avances que estaba a provocar o Liceo. Tamén os señores Fraga Vázquez, Seoane, Sánchez e González leron varias composicións en prosa e verso.
Houbo unha exposición de pintura con cadros do señor Vidal e doutros socios, como Adelaida Marcó. Tomás Vidal non aparece mencionado nos repertorios de arte compostelá do século XIX, mais presentou oito cadros na Exposición Rexional Galega de 1858. Nestes anos a vida cultural de Santiago xiraba ao redor do Liceo de la Juventud", onde se daban cita estudantes e intelectuais como Eduardo Pondal, Aurelio Aguirre e Rosalía de Castro, quen coñecería alí o seu futuro marido, Manuel Murguía. Durante esta época chegaron a imprimirse algunhas obras desta Sociedade.
Rosalía de Castro
Destácase a Rosalía de Castro, a cal participou nas festas do Liceo no convento de Santo Agostiño no ano 1854, nunha obra de Antonio Gil y Zárate. Rosalía, con 17 anos, era unha figura destacada na sociedade literaria do Liceo de la Juventud, impregnouse do ambiente romántico que entón reinaba en Santiago.
Manuel Murguía
Desde moi novo comezou a colaborar con diversas publicacións e a se relacionar con outros rapaces interesados no futuro do país, e no Liceo de la Juventud entraría en contacto con Aurelio Aguirre, Eduardo Pondal e Rosalía de Castro. Nesta sociedade forxou a súa conciencia progresista e a súa inclinación literaria. Publicou a súa primeira novela, Desde el cielo, aos dezasete anos, que co tempo deixaría paso á súa verdadeira paixón, o estudo da historia.
O Outeiro, A Capela, A Capela
O Outeiro é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do INE, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Megacles I
Megacles I (en grego Μεγακλῆς) foi un membro da familia dos Alcmeónidas, e arconte epónimo de Atenas durante o período -632 - -631, cando Cilón tentou apoderarse, sen éxito, do goberno. Megacles impediuno e ordenou o asalto da Acrópole, onde se refuxiaron os seguidores de Cilón como suplicantes de Atenea, e o asasinato de todos eles. Por esta razón foi acusado de sacrilexio por Mirón de Flía, e obrigado a se exiliar da cidade, xunto cos demais membros da súa familia, e sobre eles lanzouse a maldición dos Alcmeónidas, que afectou tamén aos seus descendentes, xa que a súa acción atraeu tamén sobre Atenas unha impureza de considerábel transcendencia política.
Asociación Socio-Pedagóxica Galega
A Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) é unha asociación de carácter pedagóxico e sociocultural fundada en 1976 co obxectivo de fornecer recursos educativos en galego. Conta con máis dun millar de socios. O seu lema inicial, Na procura dun ensino galego, expresa a intencionalidade da entidade de lograr un sistema educativo galego na expresión e nos contidos curriculares, organizado desde o coñecemento do propio país, e ao seu servizo.
Actividades socioculturais
Nos proxectos socio-culturais a actividade está encamiñada a conseguir a normalización plena da lingua e cultura galegas en todos os ámbitos da vida social de Galiza.
Elaborouse unha enciclopedia da Literatura galega que deu como resultado 50 volumes coas obras máis representativas da literatura galega, acompañadas dos correspondentes fascículos, a cargo de especialistas. Quincenalmente, durante tres anos, desde xaneiro de 1996 até outubro de 1998, foron aparecendo libros e fascículos, con tiraxes medias de 3.000 exemplares, até constituíren 5 tomos sobre o percorrido literario galego até a actualidade. No 1999 a AS-PG comezou a colaboración co concello de Pontevedra na programación do Salón do libro infantil e xuvenil de Pontevedra, e mantense esa colaboración na actualidade. Nos anos 2006 e 2007 esta iniciativa, en colaboración coa Consellería de Cultura e as respectivas entidades locais, organizou catro Semanas do libro e a lectura nos concellos de Carballo, Viveiro, Ribadavia e Pontedeume. Posteriormente sumáronse Moaña, Allariz, Tui, Barbadás, Meira e Oleiros, entre outros. As semanas constan de varias actividades paralelas, dende exposicións de libros infantís e xuvenís até obradoiros para o alumnado dos centros de ensino da zona, cursos de formación para o profesorado e actividades de animación á lectura abertas ao público xeral.
De normalización e dignificación do idioma
A AS-PG participa e promove, de forma exclusiva ou en colaboración con outras entidades, en proxectos de normalización e dignificación do idioma galego. Entre estas iniciativas cabe salientar Ciberlingua e Correlingua (nos que participan outras entidades) e o proxecto Tíralle da lingua. Este último está dirixido a escolares e profesorado de toda Galiza, e consta dunhas xornadas de expresión oral celebradas en Santiago de Compostela a inicios do curso e un concurso de relato oral dirixido a escolares no que veñen participando uns 2.000 alumnos na fase final, que ten lugar no Teatro Principal de Santiago. En 2019 celebrouse a XVIII edición.
Así mesmo a AS-PG forma parte da plataforma Queremos Galego!. A AS-PG foi unha das principais valedoras da normativa de mínimos do galego, publicando en 1980 as Orientacións para a escrita do noso idioma.
Actividades pedagóxicas
As actividades pedagóxicas da AS-PG, para achegar os docentes ou aspirantes á docencia á globalidade da cultura galega e mesmo universal, desde unha perspectiva galega, son constantes, exemplificadas desde 1976 polas Xornadas do Ensino. Moitos docentes galegos participaron coa AS-PG na elaboración de material necesario para o desenvolvemento de currículos nos distintos niveis educativos.
A AS-PG abordou o emprego dos medios audiovisuais nas aulas e forneceunas de materiais audiovisuais xa na década dos 80. A literatura, a arte e o patrimonio en xeral, mesmo temas de ciencias naturais, da etnografía e da física, víronse acollidas en vídeos ou CD-ROM.
Desde o ano 2010 tamén organiza o certame de curtametraxes Curtas para Rosalía.
Aprender para educar
A AS-PG leva a cabo programas de intervención socioeducativa con colectivos de pais, fomentando a súa participación na vida dos centros educativos, a intercomunicación como fórmula para mellorar as expectativas do sistema educativo, así como iniciativas destinadas ao alumnado, levadas a cabo fóra do centro educativo e que complementan a súa formación e o desenvolvemento da súa personalidade.
Estas actividades, baixo a denominación Aprender para educar, iniciáronse en Compostela, onde se desenvolveron durante tres anos e continuaron en Lugo, Cambre, Carballo, Zas, Melide, A Coruña, Burela, Meira e Culleredo, entre outros.
Proxecto e-ducando
O proxecto e-ducando, é un proxecto de vocación social a través do cal a AS-PG pretende abordar a progresiva implantación da educación dixital, facilitando un acceso óptimo e seguro das xeracións máis nova ás tecnoloxías da información e, ao mesmo tempo, permitindo un maior coñecemento por parte do conxunto da sociedade das súas potencialidades e perigos. Aínda que non forma parte deste proxecto, si se pode relacionar con el o proxecto denominado Espazos web de interese socioeducativo, na medida en que pretende abordar as posibilidades educativas e de recursos que se achan en Internet. Neste portal AS-PG procura ofrecer un catálogo temático de recursos que se poden encontrar na web con fins socioeducativos. Para conseguir iso, o portal conta coa posibilidade de colaboración dos propios usuarios.
Belvís, rede socioeducativa
Presentada publicamente o 29 de setembro de 2011, dentro das XXXV Xornadas de Verán da Coruña, Belvís, rede socioeducativa defínese como unha rede social dirixida a crear un medio de comunicación entre profesionais do ensino ou persoas preocupadas pola educación, unha rede na que teñen cabida o profesorado e tamén as familias.
Os portais de xogos
A AS-PG elaborou un conxunto de xogos pensando na xente moza e na que non é tanto, co obxectivo de contribuír a galeguización dun espazo vital, o do lecer e o xogo, que na actualidade sofre unha importante carencia de posibilidades pensadas desde Galiza.
Trivial.Gz
O trivial.gz foi o primeiro dos xogos postos na rede pola AS-PG. O seu éxito foi inmediato e a súa tecnoloxía foi mesmo presentada en congresos internacionais. Foi presentado o 10 de abril de 2006 no Xuventude Galicia.net. Permite desenvolver campionatos.
CataPalabras
O CataPalabras é un xogo no que poden participar de dous a catro xogadores. Consiste basicamente en que cadaquén escriba palabras que encaixen en certas categorías elixidas ao azar (froitas, animais etc) e que comecen por unha letra determinada obtida tamén aleatoriamente a través dun dado de 20 caras. O obxectivo é conseguir a puntuación máis elevada posible, que dependerá da cantidade de palabras correctas que se escriban e do número de persoas que escriban a mesma palabra, posto que as palabras repetidas non puntúan.
Letrad@s.gz
O xogo letrad@s.gz consiste en formar palabras de dúas ou máis letras e colocalas no taboleiro cuadriculado (15x15), horizontal ou verticalmente, de xeito que poidan ser lidas de esquerda a dereita ou de arriba a abaixo. Despois da xogada inicial, cada palabra débese ligar con algunha das que xa están no taboleiro.
Xogo da curuxa
O xogo da curuxa é, polo de agora, o último dos xogos postos na rede pola AS-PG. O xogo está baseado no xogo da oca. Consiste en lanzar o dado e ir movendo a ficha ao longo dun taboleiro en espiral formado por cadros, tendo algúns deles asociadas accións especiais como bonificacións ou castigos. A diferenza do xogo clásico, cando o xogador cae nun cadro deberá superar unha proba para poder ficar nel, evitar un castigo etc. Gaña a partida o primeiro xogador en chegar até o último cadro e superar a súa proba. Obterá ademais unha bonificación de 25 puntos.
En 2017 apareceu unha versión deste xogo para Android.
Recoñecementos
Ademais dos recoñecementos recibidos como entidade a actividade da AS-PG mereceu tamén os seguintes premios no campo audiovisual:
Manuel Rodrigues Coelho
Manuel Rodrigues Coelho nado en Elvas en 1555 e finado en Lisboa en 1635, foi un compositor e organista portugués. Foi un dos máis importantes teclistas desde Cabezón.
Traxectoria
Manuel Coelho naceu en Elvas c. 1555 e foi probabelmente educado na Catedral da cidade. Outra posibilidade é que ele teña estudado na Catedral de Badaxoz, onde traballou como organista de 1573 a 1577. Algures na década de 1580 volveu a Elvas e traballou na catedral. Deixou ese posto despois de se tornar organista da corte en Lisboa. Ocupou en Lisboa, de 1603 a 1633, o cargo de Primeiro Organista da Capela Real de Lisboa. Morreu en 1635, probabelmente na cidade de Lisboa.
Obra
As obras do compositor encóntranse preservadas no gravado de 1620 Flores de musica pera o instrumento de tecla & harpa, publicado en Lisboa. A colección dedicada ao rei Filipe II de Portugal, é a partitura impresa portuguesa máis antiga. Contén 24 tentos, 101 versetos litúrxicos para órgano, catro variacións dunha versión hispano-mozárabe de Pange lingua e catro intabulacións de Susanne ung jour de Lassus'. Esta gran colección é probabelmente unha compilación de material anteriormente composto polo autor.
As súas composicións de maior relevo son os seus longuísimos tentos (200-300 barras en media). En contrapunto coas tendencias barrocas de compositores italianos como Ascanio Mayone, Giovanni Maria Trabaci e Girolamo Frescobaldi, a linguaxe harmónica en Manuel Coelho é simples e concisa, sendo reminiscentes da técnica de Sweelinck. As pezas litúrxicas de Coelho son menos ornamentadas e xeralmente empregan un ton máis rigoroso. Inclúen un grupo de 23 versetes para se cantarem ao órgão, que consisten dunha liña vocal con acompañamento a órgano.
George Marshall
George Catlett Marshall, nado en Uniontown (Pensilvania) o 31 de decembro de 1880 e finado en Washington, D.C. o 16 de outubro de 1959, foi un militar e político estadounidense, xefe do Estado Maior do Exército durante a segunda guerra mundial e Secretario de Estado norteamericano. En 1953 foi galardoado co Premio Nobel da Paz grazas ao desenvolvemento do Plan Marshall, un plan de axuda económica para 18 países europeos devastados pola guerra.
Mocidade e estudos
George Marshall naceu o 31 de decembro de 1880 na pequena cidade de Uniontown, no estado norteamericano de Pensilvania, nunha familia de clase alta. Foi educado no Instituto Militar de Virxinia, e despois de graduarse alistouse no Exército dos Estados Unidos.
De maio de 1902 a novembro de 1903 serviu no rexemento de infantaría nas illas Filipinas.
De decembro de 1903 a agosto de 1906: a súa seguinte misión foi no forte Reno, Oklahoma.
Graduouse primeiro na súa clase na Escola Superior do Persoal do Exército en 1908, en Fort Leavenworth, Kansas; e foi ascendido a Primeiro Tenente.
O mozo oficial distinguiuse nunha variedade de postos nos seguintes nove anos, polo que gañou un lugar no Estado Maior, na primeira guerra mundial.
Carreira militar
Durante a primeira guerra mundial serviu como planificador dos adestramentos e das operacións. En 1917 foi trasladado a Francia, onde se ocupou da planificación das operacións da Primeira División de Infantaría. En 1918 foi trasladado ao cuartel xeral do exército dende onde planificou e coordinou unha das operacións máis importantes da Guerra e que permitiron a derrota do exército alemán na fronte occidental: a ofensiva de Argonne.
A partir de 1920, sendo axudante do xefe de persoal do exército John J. Pershing, Marshall foi encomendado a reordenar os adestramentos do exército así como o ensino de novas e antigas técnicas militares. En 1934 foi nomeado coronel, para converterse en xeneral en 1936. En 1939 Franklin D. Roosevelt nomeouno Xefe do Estado Maior do Departamento de Guerra, cargo que desempeñou ata 1945.
Durante a segunda guerra mundial, Marshall reordenou a estrutura do exército de terra e do aire, dotándoos dunha visión máis moderna, e preparándoos para entrar en combate. Deseñou a estratexia central de todas as operacións aliadas en Europa, seleccionou a Dwight Eisenhower como comandante supremo do exército aliado en Europa, e deseñou a Operación Overlord, que serviu para a invasión de Normandía. Winston Churchill chamouno o organizador da vitoria aliada, e foi nomeado en 1944 home do ano pola revista Time. Marshall, despois da vitoria dos aliados, retirouse do exército en 1945.
Carreira política
Aquel mesmo ano foi nomeado Secretario de Estado, preparando dende o primeiro momento un plan para a recuperación económica europea, unha economía que quedara devastada como consecuencia da segunda guerra mundial. Este plan de recuperación europea, coñecido como Plan Marshall, axudou economicamente a dezaseis países europeos, todos eles aliados, e conseguiu que a revista Time o volvese nomear Home do ano en 1948. Como Secretario de Estado, opúxose ao recoñecemento do Estado de Israel, en contra da opinión do presidente Harry S. Truman. Este enfrontamento provocou a súa dimisión en 1949, sendo nomeado en 1950 Secretario de Defensa, posto ao que renunciou en 1951, despois de ter diversas disputas co senador Joseph McCarthy. Posteriormente foi nomeado presidente da sección norteamericana da Cruz Vermella.
En 1953 foi galardoado co Premio Nobel da Paz pola súa axuda á reconstrución europea despois da segunda guerra mundial co Plan Marshall.
Andrei Gromiko, representante da Unión Soviética nas Nacións Unidas entre 1946 e 1948 e posterior Ministro de Asuntos Exteriores, dixo en 1988 sobre George Marshall:
The Aviator
The Aviator é un filme que dramatiza a biografía de Howard Hughes, pioneiro da aviación. Narra a súa vida desde a década de 1920 ata a década de 1940, época en que Hughes dirixía e producía as súas propias películas en Hollywood e tamén pilotaba os seus propios prototipos aéreos.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns
O Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns é unha competición mundial de hóckey a patíns disputada entre seleccións estatais. Esta competición é disputada, ao igual que os Campionatos de Europa, cada dous. É organizada pola Fédération Internationale de Roller Sports (FIRS).
The Aviator
Sinopse
Hughes é fillo dun inventor texano, que lle herdou a Hughes Tool Company, produtora da broca cónica dual para a escavación de pozos petrolíferos. Regresando da universidade, residiu nos Ánxeles para ser produtor de cine, lanzando actores á fama, como Jean Harlow, protagonizando o filme Os anxos do inferno. Moito tempo despois, dedicouse á industria electrónica e principalmente á aérea, a súa compañía aérea creou o lendario avión H-4 Hércules e ademais a TWA.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns
Traxectoria
O Campionato do Mundo de hóckey a patíns disputouse por primeira vez en 1936 na localidade de Stuttgart (Alemaña). As súas primeiras 12 edicións foron consideradas tamén como Campionatos de Europa. A selección de Inglaterra foi a gañadora das dúas primeiras edicións, mais a partir de entón a competición estivo dominada polos equipos de Portugal (15 títulos) e España (14 títulos). Os únicos equipos que foron capaces de faceren fronte ao dominio das seleccións de Portugal e España foron Italia e a Arxentina con catro títulos cada unha, especialmente a selección arxentina, que dende 1991 atinxe as semifinais e disputou seis finais das últimas dez e gañando dúas delas.
The Aviator
Sinopse
Con todo, a narración do filme enfoca á deterioración mental e o consecuente comportamento obsesivo-compulsivo (TOC) de Howard Hughes.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns
Traxectoria
Actualmente dispútase un Campionato do Mundo A, entre as seleccións de maior nivel e un Campionato do Mundo B, producíndose ascensos e descensos entre ámbolos dous (tres ascensos e tres descensos, cada ano). Ámbalas dúas competicións se disputan cada dous anos de xeito alterno. O Campionato do Mundo A é disputado por 16 equipos.
The Aviator
Sinopse
O filme detalla os romances de Hughes coas ex-actrices de Hollywood, Ava Gardner e Katharine Hepburn. Os seus conflitos co director xeral de Pan Am, Juan Trippe, quen subornou ó senador Owen Brewster para outorgarlle a Pan Am o monopolio coercitivo dos voos internacionais.
Aerobee
thumb|250px|Etapa superior dun Aerobee 150A. Aerobee é o nome dunha familia de foguetes sonda dos Estados Unidos desenvolvidos nos anos 1950 e cuxo último membro voou en 1985.
A orixe dos foguetes Aerobee está nun estudo da Universidade John Hopkins de finais de 1945 asignado a James Van Allen para determinar a mellor maneira de explorar a atmosfera superior mediante foguetes sonda. Os foguetes V2 alemáns requisados despois do final da segunda guerra mundial foron usados inicialmente para esta tarefa, pero eran demasiado pesados e complexos. En 1946 Van Allen determinou que a combinación ideal sería un foguete máis pequenos composto por un Wac Corporal de Aerojet e o mísil Bumblebee desenvolvido para a Armada dos Estados Unidos. O conxunto foi denominado Aerobee e sería a base do resto da familia.
Os Aerobee non iban estabilizados e lanzábanse ó longo de torres de 53 m que mantiñan a súa traxectoria ata alcanzar unha velocidade que garantizase un voo estable. Construíronse torres en White Sands, Fort Churchill, Wallops Flight Facility e a bordo do buque de investigación USN Norton Sound. O foguete podía levar ata 68 kg de carga a 130 km de altura.
María Victoria Domínguez
María Victoria Domínguez Paredes, nada en Valdeobispo en 1962, é unha política estremeña, deputada de Cidadáns na Asemblea de Estremadura.
Traxectoria
Licencenciouse en dereito na Universidade de Salamanca.
Desenvolveu a súa carreira profesional como avogada en Plasencia, con despacho propio que abriu en 1997. Amais exerceu como xuíza en diversas localidades, entre elas Mondoñedo, e entre 1995 e 1997 foi fiscal do Tribunal Superior de Xustiza de Estremadura.
Tamén é profesora titora de dereito do traballo do centro que a UNED ten en Plasencia.
Política
Principiou a súa carreira política na década dos 90 no Partido Popular, formación coa que logrou ser concelleira en Plasencia entre 2003 e 2007.
En 2007 abandonou a formación popular e foi unha das fundadoras de Unión del Pueblo Extremeño (UPEx), e co novo partido entrou de novo na corporación municipal en 2011. En novembro de 2014, UPEx disolveuse para integrarse en Cidadáns. e Domínguez converteuse en militante do partido de Albert Rivera, gañando en marzo de 2015 as primarias para ser a candidata á presidencia de Estremadura. Tras as eleccións do 24 de maio, Domínguez logrou a acta converténdose en deputada da Asemblea de Estremadura, onde é voceira do grupo mixto e secretaria terceira da mesa da Asemblea, amais de presidenta da comisión non permanente de estudo sobre a reforma do Estatuto de Autonomía de Estremadura.
Os Paces, A Capela, A Capela
Os Paces é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 2 habitantes, ambos homes, segundo datos do INE.
José Luis Gavilanes
José Luis Gavilanes Losada, nado en Xunqueira de Ambía o 31 de maio de 1953, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Dono de varias empresas, entre elas unha de transportes (Coporsa), é alcalde de Xunqueira de Ambía dende as primeiras eleccións democráticas, primeiro pola UCD, en 1983 por Coalición Galega, en 1987 por AP e a partir de 1991 polo PPdeG, sempre con maioría absoluta.
En xaneiro de 2000 foi acusado de prevaricación, polo derribo dun muro para ensanchar un camiño, e foi absolto. En 2001 como empresario enfrontouse a unha petición fiscal de quince meses de prisión por un suposto delito de falsidade documental.
Erich Honecker
Erich Ernst Paul Honecker, nado en Neunkirchen o 25 de agosto de 1912 e finado en Santiago de Chile o 29 de maio de 1994, foi un político comunista alemán. Do 3 de maio de 1971 ao 18 de outubro de 1989 foi o político máis influente da República Democrática Alemá dado o seu cargo de secretario xeral do Comité central do Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED).
Traxectoria
Antes da segunda guerra mundial foi funcionario do Partido Comunista de Alemaña (KPD), sendo condenado a dez anos de cárcere durante os tempos do nazismo. Despois da guerra fundou a organización xuvenil FDJ (Xuventude Libre Alemá), da cal foi presidente do 1946 ó 1955. Como secretario de seguridade do comité central do SED, o seu labor organizativo foi determinante na construción do Muro de Berlín, así como na autorización de disparo nas fronteiras interalemás. Dirixiu e representou á RDA durante as décadas de 1970 e 1980 dados os seus cargos de secretario xeral do Comité central do SED, presidente do Consello de Estado da RDA e Presidente do Consello de Defensa Nacional. O recoñecemento da República Democrática Alemá como membro pleno da ONU no 1973 é considerado o seu maior éxito.
Honecker foi recibido polo chanceler Helmut Kohl en setembro de 1987 durante a súa visita oficial á República Federal de Alemaña. A finais da década de 1980 o contexto económico mundial, as relacións coa potencia dirixente soviética e incluso a propia política interior da RDA tornáronse cada vez máis tensas e difíciles.
Despois da caída do Muro de Berlín
Erich Honecker foi obrigado a dimitir polo Politburó do SED o 18 de outubro de 1989. En 1992 foi convocado a xuízo en Berlín por violación dos dereitos humanos na RDA, pero o proceso suspendeuse debido a unha enfermidade. As acusacións baseábanse no seu papel como xefe de estado da xa disolta RDA, ligándoo coas respectivas faltas ó dereito que controvertidamente se lle atribuían. Foi encarcerado en 1992 e liberado en 1993 debido ao seu complicado estado de saúde.
Honecker trasladouse de inmediato xunto a súa familia en Chile, onde faleceu en maio de 1994.
Evolucionismo teísta
O evolucionismo teísta, ou evolución teísta, é unha idea filosófica que busca conciliar a idea de Deus e a teoría da evolución.
Noutras palabras, é unha forma de creacionismo proevolución que cre na existencia dun creador e un propósito; e que, a diferenza do deseño intelixente, si cre na descrición científica da creación, postulando que nela Deus crea ao permitir o proceso natural de evolución biolóxica expresada na síntese evolutiva moderna. O evolucionismo teísta só difire do creacionismo evolutivo na súa teoloxía.
Descrición
O evolucionismo teísta acepta a case totalidade ou incluso toda a ciencia moderna actual, e non postula que exista unha base científica para a existencia de Deus, pero si invoca a Deus para algúns feitos que se consideran fóra do ámbito das ciencias naturais, como serían a creación da alma humana e outros conceptos metafísicos. A partir deste postulado, as diferentes visións da evolución teísta varían nas crenzas sobre como e canto Deus intervén no proceso.