cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ATS F1
Os anos 1970
Un segundo coche foi inscrito no Gran Premio de Alemaña de 1977 co corredor alemán Hans Heyer. Heyer non se clasificou, pero o piloto tomou a saída de todos os xeitos diante do seu público en Hockenheimring. Os organizadores da carreira só se deron conta cando se retirou coa engrenaxe de rodas rota. Hans Binder tomaría entón o segundo coche para o resto da tempada, aínda que o equipo perdeuse as tres últimas carreiras do ano.
Robin Herd de March Engineering foi recrutado para construír o primeiro e xenuíno coche ATS de Fórmula 1, o HS1 pilotado por Jarier e Jochen Mass. Jarier chegou oitavo no Gran Premio de Suráfrica, pero foi despedido logo dunha discusión con Schmidt, e substituído por Alberto Colombo para o Gran Premio de Bélxica. Logo de dous fracasos para cualificar, Colombo tamén foi despedido e substituído por Keke Rosberg ata o Gran Premio de Alemaña. Alí, regresou Jarier, logo de arranxar as súas diferenzas con Schmidt, pero non logrou cualificar e foi despedido de novo. Binder regresou para unha carreira, antes de ser substituído por Michael Bleekemolen.
Mass tamén abandonara logo dunha fractura na perna durante unhas probas. Como Harald Ertl non había pre-cualificado o seu Ensign para o Gran Premio de Italia de 1978, déuselle unha oportunidade co primeiro ATS. Ertl non cualificou para a carreira, e Rosberg regresou para as dúas últimas carreiras. A falta de continuidade tanto nos coches como no equipo técnico non axudou ao novo equipo, malia a presentación do novo chasis D1. O D1 foi deseñado por John Gentry, e contou con faldróns, maior ancho de vía e pontóns laterais. O D1 utilizouse nas dúas últimas carreiras da tempada.
viu chegar a Hans-Joachim Stuck, para pilotar un único coche. O novo deseño D2 de Giacomo Caliri chegou a metade de tempada, pero era un auto de difícil manexo, Stuck só logrou os dous puntos do equipo na tempada co 5º lugar no Gran Premio dos Estados Unidos noutro coche novo, o D3, deseñado por Nigel Stroud.
Os anos 1980
O equipo participou outra vez con dous coches en, con Marc Surer e Jan Lammers pilotando o D3. Marc Surer logrou o sétimo lugar no Gran Premio do Brasil, o D3 foi substituído en Suráfrica polo D4, que era unha versión remodelada do D3 deseñado por Gustav Brunner e Tim Wardrop. En Suráfrica Surer rompeuse ambos nocellos nun accidente co novo modelo, que non puido debutar ata a carreira seguinte, o GP do oeste dos EE.UU., onde volveron a un só coche e no que Lammers colocou ao ATS na 4ª posición da grella de Long Beach, aínda que se tivo que retirar na 1ª volta por unha rotura na transmisión. De todos os xeitos foi un espellismo pois o resto da tempada os ATS non saíron das últimas prazas da grella incluídas algunhas non cualificacións. Unha vez máis, o equipo non puido sumar puntos.
viu a Lammers pilotando un único D4, apareceu un segundo coche para Slim Borgudd no Gran Premio de San Marino. Logo disto, Lammers abandonou unha vez máis, quedando Borgudd como único piloto. O sueco logrou o sexto lugar no GP de Gran Bretaña onde só remataron 8 coches. O D4 substituíuse polo HGS1, deseñado por Hervé Guilpin, pero os resultados foron pobres, e as non cualificacións frecuentes. Este foi o ano no que a banda sueca de pop ABBA patrocinou o equipo a través de Slim Borgudd. De feito, Slim Borgudd aparecera nalgunhas gravacións de ABBA como batería.
Schmidt fixo un grande esforzo para seguir co equipo en. Dous coches D5 (unha versión moi mellorada do HGS1) foron presentados para Manfred Winkelhock e Eliseo Salazar. A primeira parte da tempada foi boa, obtendo a clasificación con regularidade na parte media e lograron mellores resultados, con Winkelhock quinto no Gran Premio do Brasil e Salazar quinto no Gran Premio de San Marino (Winkelhock sería sexto nesta carreira, boicoteada pola maioría dos equipos británicos debido á crise política no deporte, pero o seu coche estaba por baixo do peso mínimo). Pero a fiabilidade do monopraza resultou un verdadeiro problema e ao final da tempada deu como balance un total de 14 abandonos entre accidentes e avarías. O momento máis destacable do equipo produciuse cando Salazar foi agredido por Nelson Piquet en directo na televisión no Gran Premio de Alemaña, o piloto de ATS chocara co líder brasileiro da carreira, mentres que era dobrado.
Motores BMW
miniatura|[[Manfred Winkelhock no ATS D7 no Gran Premio de Dallas de 1984]] Schmidt utilizou a súa posición na industria automotriz alemá para asegurar o fornezo do potente motor BMW M12/13 de 4 cilindros turboalimentado para 1983. ATS presentou o novo D6 deseñado por Gustav Brunner para un único piloto, Manfred Winkelhock. O alemán logrou excelentes posicións clasificatorias e algunha carreira aceptable, pero a constante rotación do corpo técnico fixo que os problemas de fiabilidade nunca se resolveran, e o oitavo lugar no Gran Premio de Europa foi o seu mellor resultado.
En, presentouse o novo chasis D7 de Brunner, pero foi en gran parte a mesma historia, un coche considerablemente veloz pero pouco fiable, o seu deseñador Brunner abandonou antes do inicio da tempada. Winkelhock chegou a correr terceiro no Gran Premio de Bélxica antes de que o sistema eléctrico fallara, os seus mellores resultados foron o oitavo posto no Gran Premio do Canadá e no Gran Premio de Dallas. Desde o Gran Premio de Austria, engadiuse un segundo D7 para Gerhard Berger. No Gran Premio de Italia, Berger clasificou por diante de Winkelhock e chegou 6º na carreira. O alemán foi despedido e substituído polo austríaco o resto de tempada. Non lle foi outorgado o punto porque a participación do segundo vehículo non fora rexistrada no inicio da tempada. Berger participou nas dúas últimas carreiras só, logo da substitución de Winkelhock.
Ao final do ano, BMW revogou o uso dos seus motores debido á mala imaxe que xeraba o equipo e o seu propietario, e Schmidt pechou o equipo ATS, e deixou a compañía ATS.
Reaparición con Rial
Logo de fundar unha nova marca de rodas, Rial, Schmidt volvería a Fórmula 1 en co equipo do mesmo nome.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Saída ilegal, non culificara.
† Inelixible para puntuar.
Presidente de Siria
miniatura|dereita|150px|Escudo nacional de Siria. Esta é a lista dos presidentes e xefes de estado de Siria desde 1918.
República Árabe Siria (1961-actualidade)
O presidente é o xefe de estado de Siria. O presidente, elixido por referendo para un mandato de 7 anos, é tamén o líder do Partido Ba'ath. O presidente o poder de nomear os seus ministros, declarar a guerra e estados de emerxencia, editar leis, decretar a amnistía, de emendar a constitución e de nomear funcionarios públicos e militares.
Zack Snyder
Zack Snyder, nado en Green Bay, Wisconsin (Estados Unidos) o 1 de marzo de 1966, é un director de cine estadounidense.
É recoñecido pola súa opera prima, un remake da película Dawn of the Dead de George A. Romero, e tamén pola súa segunda obra, 300, adaptación do cómic de Frank Miller. Despois do éxito do seu segundo proxecto, faría Watchmen.
Manuel Martínez Pérez
Manuel Martínez Pérez, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
De mozo emigrou a Cuba. Ao retornar converteuse en propagandista societario e participou no devalar do obreirismo coruñés. Foi dirixente da Sociedad de Oficios Varios La Heterogénea e participou na creación da Unión Campesina en setembro de 1907. Personificou a escisión da Unión Campesina en 1908 na Asemblea Agraria de Monforte. Cara 1909 foi presidente do Centro de Estudios Sociales Germinal. Tivo que marchar a Cuba e desde A Habana asinou en 1912 un artigo en solidariedade cos desterrados de Teis. Colaborou na revista Galicia. Retornou a Galicia e en 1920 emigrou novamente a Cuba onde fundou a Asociación Galaica de Instrucción Racionalista 13 de Octubre. Volveu a Coruña a finais dos anos vinte e retomou a actividade agraria creando a Unión Mutualista Campesina. Tamén foi pioneiro do asociacionismo veciñal alentando o colectivo Unión de Barrios en 1936. Colaborou en La Voz de Galicia e La Calle. Finou na Coruña o 11 de novembro de 1936.
Vida persoal
Casou con Carmen Martínez Cazón e foi pai de Manuel, Lola, Carmen e José Martínez Martínez.
Flamia
Flamia é o nome que recibía antigamente unha illa da costa de Galicia, que corresponde probablemente a unha das illas Cíes. É nomeada en documentos do século XII, como unha daquelas nas que fondeaban galeras almorábides esperando unha oportunidade para desembarcar á súa xente e saquear o litoral.
Selección de rugby da India
A selección de rugby da India representa á India nas competicións oficiais de rugby.
Ted (filme)
Ted é un filme estadounidense dirixido por Seth MacFarlane que foi estreado no 2012.
Sinopse
Cando John Bennett (Mark Wahlberg) era pequeno, desexaba que o seu osiño de peluche Ted fose un oso de verdade e o seu soño fíxose realidade. Máis de vinte anos despois, Ted segue con John, o que fai anoxar á súa moza Lori, que empeza a perde-la paciencia. A John non parece preocuparlle o seu futuro profesional e pasa a vida fumando porros con Ted. A pesar diso, John intenta alcanzar a madurez coa axuda de Ted.
Lago de Certascan
O lago de Certascan (en catalán: estany de Certascan ou Sertascan) é un lago de orixe glacial que se atopa a 2.236 metros sobre o nivel do mar, na cabeceira do concello de Vall de Cardós, na comarca catalá de Pallars Sobirà, e ao leste do pico de Certascan (de 2.853 de altitude).
Do seu desaugadoiro xorde o río de Certascan, que morre no río de Lladorre. Na actualidade, o lago aprovéitase para a obtención de enerxía hidroeléctrica a través dun encoro que conecta o lago coa central de Tavascan cunha canle de condución de auga. Trátase do meirande lago dos Pireneos cataláns e tamén un dos máis fondos.
Galería de imaxes
esquerda|800px|miniatura|Lago de Certascan en setembro de 2014. esquerda|800px|miniatura|Vista dos Pireneos cataláns co lago de Certascan ao fondo en setembro de 2014.
Pobos eslavos
Os eslavos son un pobo indoeuropeo que habita a rexión da Europa central e oriental hai preto de cinco mil anos, cuxos descendentes actuais son os rusos, belarusos, ucraínos (póla oriental), búlgaros, serbios, croatas, macedonios, eslovenos (póla meridional), checos, eslovacos, polacos e lusacios (póla occidental). A idea de que os pobos eslavos teñen moito en común canto ás súas orixes, a orixe das súas linguas e dalgúns aspectos culturais son derivados do nacionalismo romántico, do paneslavismo e da noción de raza como unha base biolóxica para as nacións, aínda que moitas semellanzas histórico-xenéticas, xeo-culturais e fonético-idiomáticas sexan comprobadas por moitos estudos sobre os pobos protoindoeuropeos.
miniatura|dereita|350px|Linguas eslavas - Distribución
Xurdimento do protoeslavo
O idioma protoeslavo ramificouse a partir dun lugar incerto nunha época aínda descoñecida a partir do protoindoeuropeo, volvéndose unha lingua indoeuropea separada. O protoeslavo é unha lingua hipotética (reconstruída) a partir da cal xurdiu o eslavo.
Argumento xeral
Unha teoría común é que os protoindoeuropeos, e tamén os posteriores protoeslavos, son orixinarios das estepas da Ucraína e do sur da Rusia (ver hipóteses de Kurgan). De calquera forma, outros académicos cren que os protoeslavos se estableceron no nordeste da Europa Central desde tempos inmemoriais, sendo portadores da cultura lusaciana e da posterior cultura de Przeworsk (e tamén de parte da cultura Chernyakhov). Porén, esta última teoría non contradí a hipótese de Kurgan.
Hai entón dúas teorías principais canto ás orixes dos eslavos:
Os alemáns e algunhas nacións eslavas están utilizando esas teorías como ferramentas de propaganda política, resultando en confusión xeral. Algúns científicos (tales como Kazimierz Godlowski ou Zdenek Vana) consideran ambas as teorías absurdas: eles cren que os eslavos apareceron e se diferenciaran a partir doutras tribos nalgún momento tras o século I.
Varias rexións están sendo propostas como o lugar de orixe dos eslavos. As suxestións inclúen a actual Polonia, os pantanos da Polesia, Volhynia, áreas ao redor de río Dniépr e mesmo na Asia Central. Os eslavos son citados historicamente por primeira vez habitando os pantanos Pinsk (Pripyat) na Polesia, Belarús.
Teorías diversas
Por volta do ano -500, tribos celtas establecéronse no alto río Oder, e tribos xermanas no baixo Vístula e no baixo Oder. As terras das rexións dos ríos Elba, Oder e Vístula, pasaron tamén a seren coñecidas como Magna Germania por volta do ano 100. Non hai rexistro de calquera tribo eslava establecida nesas rexións ata esa época.
Unha teoría suxire que existiron dúas ondas de eslavos: os protoeslavos (chamados por eses teóricos vénedos ou "wenets"), e os eslavos propiamente ditos; e que eses dous grupos se mesturaron converténdose nos pobos eslavos actuais. Así e todo, a declaración que os vénedos eran un pobo eslavo ou ata mesmo protoeslavo é moi discutíbel, e moitos académicos cren que os vénedos pertencían a outra rama indoeuropea non eslava.
A cultura chernoles é ás veces retratada como un dos dous estadios no desenvolvemento das linguas eslavas ou polo unha forma do indoeuropeo tardío ancestral á evolución das linguas eslavas.
Outra teoría recente apóiase na hipótese da orixe multirrexional afirmando unha orixe eslava autóctona anterior á última glaciación. A rexión de orixe dos eslavos incluiría entón as áreas descritas por Publio Cornelio Tácito1Tácito como Germania. Esa teoría ten pouco apoio en medio científico.
Aínda máis confusión acontece do feito de que algúns pobos eslavos se orixinasen como resultado da completa asimilación de pobos non eslavos.
Teoría "ucraínos como arianos"
Por último, varias novas teorías sobre a orixe dos pobos eslavos foron publicadas, e atoparon un gran número de seguidores, na década de 1990 e de 2000, alimentadas polo crecemento do nacionalismo na Ucraína. A maioría delas intenta establecer unha conexión directa entre os eslavos e os arianos. Algunhas ata afirman que os eslavos xa existían como pobo no sétimo ou quinto milenio antes de Cristo e foron os devanceiros dos sumerios. Esas teorías afirman que a cidade ficticia de Aratta estaba localizada en Ucraína.
Hai abundancia de evidencias arqueolóxicas de asentamentos no norte de Ucraína e Polonia do 3º milenio antes de Cristo (culturas tripiliana, de Tishnets, de Peshevor, de Zaburinets). Os pobos que vivían nestas rexións sustentábanse sobre todo a través da agricultura; algúns deses pobos dominaron o uso do metal no século -VIII A ausencia de linguas escritas deixa aberto o debate se estes pobos estaban dalgunha forma relacionados cos modernos eslavos.
Etnónimos aplicados aos eslavos
Os pobos que agora coñecemos como eslavos aparecen na historia antiga como "vénedos", pero como se di arriba, as súas conexións cos vénedos mencionadas por Tácito, Tolomeo e Plinio aínda son dubidosas, e o uso do termo "vénedos" ou "wends" para os eslavos pode ter vindo por un camiño de erro de identificación dos eslavos cos antigos vénedos.
Algúns escritores posteriores referíronse aos eslavos como sclavenos, sclovene e ants. Xordanes menciona que os vénedos se subdividiron en tres grupos: os vénedos, os ants e os sclavenos. Tradicionalmente o nome "vénedos" está sendo asociado aos eslavos occidentais, "sclavenos" aos eslavos do sur e "ants" (ou "antes") aos eslavos orientais.
Etimoloxía de 'eslavo'
Mesmo a orixe da palabra "eslavo" é discutíbel. En eslavo antigo a palabra que se refire a eslavo é slovene. Hai unha similitude obvia coa palabra slovo, que significa "palabra, conversa". Desa forma, slovene significaría "pobo que fala (a mesma lingua)", "pobos que se entenden mutuamente", en oposición á palabra eslava para "xermanos", nemtsi, que significa "pobo mudo, calado" (do eslavo nemi - mudo, calado, parvo), comparado á forma grega do termo: "bárbaro".
Outra similitude obvia liga "eslavo" á palabra slava, que significa "gloria" ou "eloxio, enaltecemento". A palabra deriva do verbo slyti, "ser coñecido", derivada do correspondente verbo causativo slaviti.
Nas linguas románicas e xermanas existe unha evidente similitude entre o termo 'eslavo' e o termos asociado con servo ou escravo. En galego e portugués escravo, en castelán esclavo e en inglés slave teñen parecido con eslavo en galego, portugués e castelán e con Slav en inglés.
Eslavos nos tempos históricos
Os eslavos emerxeron da escuridade cando os xermanos e celtas se desprazaron para o occidente nos séculos V e VI (causado polos ataques e invasións dos pobos da Siberia e da Europa Oriental, sobre todo hunos, ávaros, búlgaros e maxiares), iniciando a gran migración dos eslavos, que seguiran a senda dos xermanos: desprazamento para oeste entre o río Oder e a liña Elba-Saale; desprazamento para o sur na Bohemia, Moravia, boa parte da actual Austria, da planicie de Pannonia e dos Balcáns. E desprazamento para o norte ao longo do alto río Dniépr.
Cando os movementos migratorios chegaron ao fin, apareceron entre os eslavos os primeiros rudimentos de organizacións de estado, cada un liderado por un príncipe cun tesouro e unha forza de defensa; e o inicio das diferenciacións de clases, coa nobreza xurando lealdade aos emperadores francos e do Sacro Imperio Romano.
No século VII o nobre franco Samo, que apoiou os eslavos na guerra contra os seus dominadores ávaros, volveuse o gobernante do primeiro estado eslavo na Europa Central. A Corintia, situada onde hoxe están Austria e Eslovenia era un estado eslavo; moi antigos tamén son o Principado de Nitra e o Principado de Moravia. Nese período existiron grupos e estados eslavos centrais, tal como o Principado de Balaton (ou Panoniano ou Transdanubiano), pero a subsecuente expansión dos maxiares e romaneses, así como a xermanización de Austria, separaron os eslavos do norte dos do sur.
Ao principio da historia dos eslavos, e continuando na escuridade da Idade Media, grupos non eslavos eran lentamente asimilados polas poboacións falantes de idiomas eslavos: os búlgaros eslavizáronse e o seu idioma turco desapareceu; noutros casos, os eslavos foran asimilados por outros grupos, tales como romaneses, maxiares, gregos etc. Os croatas e serbios mesturáronse probabelmente cos alanos e/ou cos ilirios.
Dificilmente se desenvolveu calquera tipo de unidade entre os varios pobos eslavos na Antigüidade, aínda que algúns fráxiles trazos de cooperación aparezan. Por mor da amplitude e diversidade dos territorios ocupados polos pobos eslavos, había varios centros de consolidación eslavos, un proceso que nunca foi completado por moitas razóns. No século XIX, o Paneslavismo desenvolveuse como un movemento entre intelectuais, académicos e poetas, pero que raramente influenciaba as accións políticas. A Rusia tsarista usou o paneslavismo como ideoloxía para xustificar as súas conquistas territoriais en Europa Central e, desa forma, a ideoloxía pasou a ser asociada ao imperialismo ruso. A experiencia eslava común do comunismo combinada co repetido uso da ideoloxía pola propaganda soviética tras a Segunda Guerra Mundial dentro do Bloque Oriental (Pacto de Varsovia) era unha forza de nivelamento obrigatoria económica e política da hexemonía da Unión Soviética dominada polos rusos, e desa forma desprezada polas demais nacións conquistadas. Unha unión política notábel do século XX que abrangueu varios pobos eslavos do sur foi a Iugoslavia, que hoxe está desfeita.
A Alemaña Nazi, que propuxo unha reivindicada superioridade racial para os pobos xermanos, particularmente en relación aos pobos eslavos e semitas, emprendeu unha escravización dos pobos eslavos, e a baixada do seu número polo asasinato da maioría da poboación. Como resultado, un gran número de eslavos foi asasinado polos nazis na Segunda Guerra Mundial.
Relixión e alfabeto
Na relixión, os eslavos tradicionalmente dividíronse en dous grupos principais:
Algúns sorabos profesan o protestantismo, como tamén algúns eslovacos, e uns poucos checos e eslovenos. A maioría dos bosniaks (musulmáns bosníacos), pomaks (musulmáns búlgaros), gorani (grupo étnico do Kosovo) e torbesh (musulmáns macedonios) profesan o islamismo.
As divisións relixiosas entre católicos e ortodoxos exacerbáronse polo uso do alfabeto cirílico polos ortodoxos e católicos gregos e do alfabeto latino polos católicos romanos. De calquera forma, a lingua serbia pode ser escrita en ambos os alfabetos. Hai tamén unha forma escrita latina para o belaruso, chamada alfabeto lacinka. A lingua bosníaca escribiuse no alfabeto árabe ata o principio do século XX.
Con todo, un factor unificador foi o antigo eslavo eclesiástico (ou eslavón) como lingua litúrxica fosilizada (semellante ó uso que se fixo do latín por parte da Igrexa Católica).
Linguas
Divídense en tres grupos, os eslavos occidentais, orientais e meridionais; xeograficamente, lingüisticamente, culturalmente e xeneticamente son distintos, no entanto posúen afinidades entre si que os volve eslavos, pero o principal motivo de seren denominados eslavos está en ter saído dun tronco racial común que posuía unha mesma lingua.
O Souto, Carres, Oza-Cesuras
O Souto é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Garabelos, Mariz, Chantada
Garabelos é un lugar da parroquia de Mariz, no concello lugués de Chantada na Comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2019 tiña 24 habitantes (catorce mulleres e dez homes).
Nesta aldea está o Cinema Palleiriso, impulsado por Anxo Moure.
Santa Comba Fútbol Club
O Santa Comba Fútbol Club foi un club de fútbol galego, do municipio de Santa Comba, na provincia da Coruña. Foi fundado en 1980 e en 2012 fusionouse co Xallas Club de Fútbol para formar o Xallas de Santa Comba Club de Fútbol.
Orlandina Basket
O Orlandina Basket, antes coñecido como Benfapp Capo d'Orlando por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Capo d'Orlando, Sicilia. Fundado en 1978, actualmente compite na Serie A2 Basket, a segunda división do baloncesto transalpino.
Historia
Fundado en 1978, o equipo xogou principalmente en ligas rexionais até a chegada dunha nova xerencia en 1996. A partir dese momento, a Orlandina Basket conseguiu dous ascensos consecutivos, acadando a Serie B2 en 1998. Coa fichaxe ese mesmo ano do internacional italiano Alessandro Fantozzi, o club ascendeu á Serie B1 no ano 2000 e á LegaDue (Segunda División) o ano seguinte, aínda que acabaron por desecender despois dunha temporada. Readmitido na LegaDue en 2004 debido a prazas que ficaron vacantes, o equipo gaña a liga e ascende á Serie A en 2005.
En setembro de 2008 a Orlandina foi excluída da Serie A xunto co Basket Napoli debido problemas legais. Despois da sentenza, o club comezou de novo na Serie C Dilettanti, a quinta categoría do baloncesto italiano. Porén, o equipo comezou a encadear ascenso, subindo desde a DNA até a LegaDue en 2012. Na temporada 2013−14, a pesar de peder o ascenso á Serie A despois saír derrotados na final do Playoff ante o Aquila Basket Trento, a Orlandina é ascendida de todos os xeitos debido á bancarrota do Montepaschi Siena.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Cerrado (ecosistema)
300 px|miniatura|Árbore típica do cerrado.
Santiago Casares Paz
Santiago Casares Paz, nado en Santiago de Compostela en 1845 e finado en Donostia o 23 de xuño de 1920, foi un político galego.
Traxectoria
Masón. Militou no Partido Republicano Federal, que estaba vinculado ao Casino Republicano da Coruña dende a súa fundación en 1886. Concelleiro republicano da Coruña dende 1905, foi alcalde en 1917. Foi pai de Santiago Casares Quiroga.
Cerrado (ecosistema)
Características
300 px|miniatura|Vexetación do Cerrado sensu stricto. Caracterízase pola presenza de árbores baixas, inclinadas e tortuosas, de tronco fino, con ramificións irregulares e retorcidas, xeralmente con evidencias de queimaduras, e presenza de gran cantidade de gramíneas no sotobosque.
O solo é un factor esencial da planta. Para que o vexetal poida crecer e desenvolverse adecuadamente é necesario que sexa eficiente na absorción e utilización dos minerais dispoñíbeis.
A eficiencia nutricional é a capacidade que unha planta ten de absorber e utilizar os nutrientes dispoñíbeis. Asumindo este concepto, as plantas con alta capacidade de absorción e utilización de nutrientes, conseguen ter maior produción primaria. Así, cando hai dificultade de obter eses nutrientes, por varios factores, as plantas reducen a súa eficiencia, e encóntranse con déficit nutricional.
O Cerrado está considerado como un mosaico de biomas, e o solo, en xeral, clasificado como latosol, ácido e distrófico, presentando baixa concentración de nutrientes (nitróxeno, fósforo, potasio, calcio, magnesio), ademais dunha alta saturación en aluminio.
A deficiencia nutricional é un factor que caracteriza bastante a vexetación dos biomas sabánicos do Cerrado. A baixa concentración de nutrientes e a alta concentración de aluminio no solo, contribúen á baixa produción de biomasa aérea das plantas (crecemento), causando o escleromorfismo da vexetación nativa e tamén influencia na baixa produción de follaxe ao longo do ano.
Haridasan (2000) exemplificou iso, cando observou no Cerrado (bioma) unha produción de follaxe de apenas de 2 ou 3 mg h-1 ano 1, mentres que no Cerradão a produción era maior, chegando a 7,8 mg h-1 ano 1, e iso por que o Cerradão caracterízase por presentar un dosel continuo con árbores de gran porte (8 a 15 m). No Cerrado (bioma) hai predominio de gramíneas.
Código postal
O código postal está composto por unha serie de caracteres que se inclúen nos enderezos postais para facilitar e axilizar o servizo de correos. Normalmente, os códigos son unha serie de díxitos, mais algúns estados tamén empregan letras.
Historia e características
A República Federal de Alemaña foi o primeiro país do mundo en introducir o sistema de códigos postais, a comezos dos 60. Pouco despois tamén seguiría o mesmo exemplo os estadounidenses.
Os códigos postais adoitan designar unha área xeográfica concreta, mais ás veces ese non é o caso, e pode referirse a unhas institucións, cadeas de televisións ou organismos oficias, que reciben grandes lotes de correo.
Códigos postais alfanuméricos
A maior parte dos códigos postais son só numéricos. Mais, úsanse códigos alfanuméricos (de letras e números) en Andorra, Ecuador, Bermudas, Brunei, Canadá, Malta, Países Baixos, Perú, Reino Unido e Venezuela.
El Eco de Galicia (A Coruña)
300px|dereita El Eco de Galicia foi un periódico editado na Coruña entre 1904 e 1916.
Código postal
Código postal en Portugal
Os códigos postais portugueses, dos Correios de Portugal, constan de 7 díxitos que forman dous grupos diferenciados, o primeiro de catro números, e o segundo de tres, separados por unha raia e seguidos dunha designación postal de 25 caracteres como máximo. É un sistema bastante eficaz, pois o propio código postal direcciónanos a un edificio concreto.
El Eco de Galicia (A Coruña)
Historia e características
Subtitulado Diario católico é independiente. Cambiou o subtítulo o 10 de marzo de 1909 polo de Diario católico, independiente y de información, dende o 4 de novembro de 1910 pasou a Diario católico, e dende o 6 de xaneiro de 1915 saíu sen subtítulo. Estivo dirixido por Eugenio Zabala, despois polo sacerdote José Gómez Martínez (Zenitram) (entre 1908 e 1913) e por Antonio Valcárcel López (de 1914 a 1916). Entre os seus redactores figurou José Toubes Pego. Era a voz do Arcebispo de Santiago José María Martín de Herrera. Desapareceu cun incendio en agosto de 1916. Foi continuado por El Ideal Gallego.
Filopatría
Este fenómeno é moi frecuente entre as aves migratorias que adoitan volver aniñar ao mesmo lugar todos os anos. Outro exemplo deste comportamento son os salmóns que, tras nacer nun río determinado e pasar varios anos no mar, regresan ao mesmo lugar en que naceron para desovar. Entre os réptiles un dos casos máis coñecidos de filopatría é o das tartarugas mariñas, que volven todos os anos ás mesmas praias para depositar os seus ovos.
Premio Turing
A denominación do premio responde a Alan Mathison Turing, un matemático británico considerado un dos pais da ciencia da computación moderna. O premio é recoñecido como o "Premio Nobel da informática". Está patrocinado pola Intel Corporation e acompañado actualmente por un premio monetario de 250.000 dólares.
Comarca de Zaragoza
450px|dereita A Delimitación Comarcal de Zaragoza está situada na parte central da provincia de Zaragoza, e aínda non está constituída formalmente.
Premio Turing
Nacionalidades
A maior parte dos laureados son estadounidenses. De 1966 a 2018:
Bilurico claro
miniatura|Canción e chamadas, gravadas no oeste de [[Sutherland, Escocia.]]
Comarca de Zaragoza
Limita ao norte coa Hoya de Huesca e as Cinco Villas, ao oeste coa Ribera Alta del Ebro e o Valdejalón, ao este coa Ribera Baja del Ebro e Los Monegros e ao sur co Campo de Cariñena e o Campo de Belchite.
Bilurico claro
O bilurico claro ou bilurico pativerde (Tringa nebularia) é unha ave limícola da familia Scolopacidae. O nome do xénero Tringa é unha palabra neolatina que Aldrovandus lle puxo como nome á especie Tringa ochropus en 1599 baseándose na palabra do grego antigo trungas, que é o nome dunha ave mencionada por Aristóteles. O nome específico nebularia procede do latín nebula, 'néboa', xa que os pantanos do seu hábitat adoitan ser neboentos.
Neil Jordan
Neil Jordan, nado en Sligo (Irlanda) o 25 de febreiro de 1950, é un director de cine irlandés, gañador do Oscar ó mellor guión orixinal en 1992 por The Crying Game.
Bilurico claro
Taxonomía
Os seus parentes máis próximos son o bilurico patiamarelo grande (Tringa melanoleuca), que xunto co bilurico escuro (T. erythropus) forma un grupo estreitamente relacionado. As tres especies presentan a característica de ter as cores básicas de pés e patas dos Tringa, demostrando que este carácter é parafilético. Son tamén os biluricos máis grandes á parte do Tringa semipalmata, que ten unha constitución corporal máis robusta. O bilurico patiamarelo grande e o bilurico claro comparten un padrón do peito áspero, escuro e bastante definido e tamén moita cor negra nos ombreiros e dorso na plumaxe reprodutora.
Neil Jordan
O cine de Jordan, é esencia poético, tende a explorar os espazos que se abren máis aló do estado normal de conciencia, con frecuencia recorrendo a elementos plásticos que remiten ao onírico. As súas películas adoptan un punto de vista enteiramente subxectivo en torno a un único personaxe protagonista. É notable o seu gusto pola relectura da narrativa clásica, moitas veces en clave irónica e iconoclasta, como ocorre en Na compaña dos lobos, e tamén a súa visión desprexuizada dos ambientes marxinais, como se pode ver en Breakfast on Pluto.
Xavier Rodrigues Fidalgo
Traxectoria
Ao regreso da emigración da familia instaláronse en Castrelo (Vimianzo). Licenciado en Ciencias Económicas, traballa como economista na CIG. Foi un dos membros fundadores de Letras de Cal, do colectivo vimiancés Arre Sentelha! e do Batallón Literario da Costa da Morte. Colaborou con poemas e relatos en Expresso-m, Dorna, Feros Corvos, Agália e en varios libros colectivos.
Píllara dourada americana
A píllara dourada americana ou píldora dourada americana, (Pluvialis dominica) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Charadriidae.
Alimentación
Aliméntanse, xeralmente guiadas pola súa aguda vista, de insectos, vermes, crustáceos e outros invertebrados. Para buscar o seu alimento frecuentan as pradarías, as praias e as chairas intermareais. Durante a época de cría tamén se alimentan de bagas na tundra ártica.
Hábitat e reprodución
Niño descuberto con catro ovos.|miniatura|200px|left Cría nas áreas secas da tundra ártica e inverna nas costas, marxais e, ás veces, en pradarías. Emigra a grandes distancias co potente voo das súas puntiagudas ás.
O hábitat reprodutivo da píllara dourada americana é a tundra ártica do norte do Canadá e Alasca. Fan os eu niño no chan, nunha zona aberta e enxoita. Son unha especie migratoria que pasa o inverno boreal no Uruguai, o sur do Brasil, sueste de Paraguai e norte da Arxentina. Para isto seguen unha ruta de migración elíptica; as aves en voo cara ao norte pasan a través de América Central entre os meses de xaneiro e abril e fan unha escala para alimentarse e descansar no interior dos Estados Unidos, nos estados de Indiana e Illinois. No outono boreal, toman unha ruta mais ao este, voando principalmente sobre a marxe oeste do Océano Atlántico e do mar Caribe ás zonas de invernada nas chairas do curso medio e baixo dos ríos Paraná e Uruguai. É bastante habitual observar exemplares divagantes desta especie no oeste de Europa.
Unha comparación das datas e padróns migratorios conduce á conclusión de que os mazaricos esquimós e as píllaras douradas americanas foron as aves costeiras que probablemente chamaron a atención de Cristovo Colón sobre da proximidade á terra firme na súa primeira viaxe en 1492, despois de 65 días no mar.
Comarca de Zaragoza
Está formada principalmente pola cidade de Zaragoza e os concellos da súa área metropolitana. Na comarca viven o 54% da poboación aragonesa. Case a metade da súa superficie é ocupada polo termo municipal da capital e a súa economía baséase na industria e os servizos.
Grego póntico
O grego póntico (ποντιακά, pontiaká) é unha lingua grega orixinalmente falada na rexión do Ponto nas costas meridionais do mar Negro, no nordeste de Anatolia, o leste da provincia turca de Kars, o sur de Xeorxia e no norte de Grecia. A liñaxe lingüística do grego póntico provén do grego xónico a través da koiné e o grego bizantino e ten influencias do xeorxiano, ruso e do turco, e en menor medida do persa (a través do turco otomán) e varias linguas caucásicas. A súa variante ofítica foi identificada como a lingua viva máis achegada ó grego antigo. Os seus falantes son chamados pónticos ou gregos pónticos.
Dialectos achegados do grego fálanse en Mariupol (e antigamente en Crimea), Ucraína (véxase gregos en Ucraína e grego de Mariupol), en Xeorxia e na antiga provincia caucásica rusa de Óblast de Kars. Os falantes destes dialectos, dependendo de onde vivan, refírense a si mesmos como gregos pónticos do leste ou gregos do Cáucaso.
Enrique Hervada
Enrique Hervada García-Sampedro, nado na Coruña en 1883 e finado na mesma cidade o 4 de abril de 1953, foi un médico galego.
Traxectoria
miniatura|200px|Xardíns de Méndez Núñez. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, e fixo a licenciatura (1905) e o doutoramento (1906) en Madrid. Foi profesor axudante da Facultade de Medicina de Santiago e ampliou estudos en París. En 1910 abriu consulta na Coruña. Médico moi coñecido, participou nunha sociedade asistencial, e traballou para que a xente sen recursos tivera asistencia. Atendía gratuitamente no dispensario antituberculoso da rúa do Sol e no Sanatorio de Oza. Exerceu de profesor da Universidad Popular de La Coruña. Foi membro de varias sociedades científicas e presidente do Círculo de Artesáns. Colaborou en La Calle e publicou máis dun cento de traballos médicos.
Recoñecementos
miniatura|150px|Placa da rúa.
Grego póntico
Nome
Historicamente, os falantes de grego póntico chamaron á súa lingua Romeyka (Romeika, Ρωμαίικα), que, nun senso xeral, é tamén un termo histórico e colocial para referirse ó grego moderno. O termo "póntico" xurdido no eido da investigación, foi adoptado como un sinal de identidade dos gregos pónticos que viven en Grecia.
De xeito semellante, en turco, a lingua é chamada Rumca (pronunciado [ˈɾumd͡ʒa]), que deriva da verba turca Rum que se refire ós gregos étnicos que viven en Turquía; o termo tamén abrangue a outros falantes de grego en Turquía, como os de Istambul ou Imbros (Gökçeada) que falan unha versión máis achegada ó moderno grego.
Os falantes modernos de póntico que viven en Turquía chaman á súa lingua Romeyka, Rumca ou Rumcika.
Dialectos
O lingüista grego Manolis Triantafyllidis dividiu o póntico de Turquía en dous grupos:
Fóra de Turquía, pódese distinguir.
Neil Jordan
Biografía
Jordan naceu no Condado de Sligo, en Irlanda. Foi educado no St.Paul's College, Raheny e converteuse ao catolicismo. Estudou Historia de Irlanda e Literatura inglesa no University College Dublin. Cando John Boorman estaba a filmar a película Excalibur en Irlanda, recrutouno como guionista.
Mioxénese
A mioxénese é a formación de tecido muscular, particularmente durante o desenvolvemento embrionario. miniatura|300px|Esta gráfica mostra uns mioblastos normais (células musculares temperáns cun só núcleo) fusionándose para formar [[miocitos (células musculares multinucleares maduras) durante a mioxénese.]] As fibras musculares xeralmente fórmanse a partir da fusión de mioblastos orixinando unha fibras multinucleadas chamadas miotubos. Nas etapas iniciais do desenvolvemento dun embrión, os mioblastos poden proliferar ou diferenciarse nun miotubo. Non está claro que é o que controla estas alternativas. Se os mioblastos están situados nun cultivo celular, a maioría proliferan se despoñen de suficiente factor de crecemento de fibroblastos (FGF) ou está presente outro factor de crecemento no medio que rodea as células. Cando se acaba o factor de crecemento, os mioblastos cesan de dividirse e sofren a diferenciación terminal en miotubos. A diferenciación dos mioblastos avanza por etapas. A primeira etapa ou estadio, implica a saída do ciclo celular e o comezo da expresión de certos xenes.
A segunda etapa de diferenciación implica o aliñamento dos mioblastos. Os estudos realizados indican que mesmo os mioblastos das ratas e pitos poden recoñecer e aliñarse entre si, o que indica unha conservación evolutiva dos mecanismos implicados.
A terceira etapa é a propia fusión muscular. Neste estadio, a presenza de ións calcio é fundamental. En ratos, a fusión é favorecida por un conxunto de metaloproteinases chamadas meltrinas e outras proteínas aínda en investigación. A fusión implica o recrutamento de actina na membrana plasmática, seguida dunha estreita aposición e a creación dun poro que seguidamente se agranda.
Están investigándose activamente novos xenes e os seus produtos proteicos que se expresan durante o proceso. Entre eles están:
Introdución
No desenvolvemento muscular ou mioxénese pódense distinguir varias erapas ou estadios (na lista de abaixo). Cada etapa ten varios factores xenéticos asociados cuxa ausencia ten como consecuencia defectos musculares.
Delaminación
Factores xenéticos asociados: PAX3 e c-Met
As mutacións en PAX3 poden causar unha alteración na expresión de c-Met. Cada mutación causaría unha falta de migración lateral.
O PAX3 é mediador da transcrición de c-Met e é responsable da activación da expresión de MyoD unha das funcións de MyoD é promover a capacidade rexenerativa das células satélite (descritas máis abaixo). O PAX3 exprésase xeralmente aos seus maiores niveis durante o desenvolvemento embrionario e exprésase ao seu menor nivel durante os estadios fetais; exprésase en células hipaxiais migrantes e en células do dermomiótomo, mais non se expresa en absoluto durante o desenvolvemento do músculo facial. As mutacións en Pax3 poden causar diversas complicacións como a síndrome de Waardenburg I e III así como a síndrome craniofacial-xordeira-man. A síndrome de Waardenburg está normalmente asociada con trastornos conxénitos que afectan o tracto intestinal e columna vertebral, e causan unha elevación da omoplata, entre outros síntomas. Cada estadio ten varios factores xenéticos asociados sen a presenza dos cales orixínanse defectos musculares.
Migración
Factores xenéticos asociados: c-Met/HGF e LBX1
As mutacións nestes factores xenéticos causan unha falta de migración.
LBX1 é responsable do desenvolvemento e organización dos músculons da parte dorsal do antebrazo e do movemento dos músculos dorsais do brazo seguido de delaminación. Sen LBX1, os músculos do brazo non se forman debidamente; os estudos demostran que os músculos da parte posterior do antebrazo están gravemente aectados por esta deleción, mentres que só se forman os músculos flexores no antebrazo como resultado da migración muscular ventral.
Bilurico claro
Descrición
Igual que a maioría dos limícolas, aliméntase de pequenos invertebrados, pero tamén capturan pequenos peixes e anfibios.
Mioxénese
Migración
c-Met é un receptor de tirosina quinase que cómpre para a supervivencia e proliferación de mioblastos migrantes. Unha falta de c-Met altera a mioxénese secundaria e, igual que LBX1, impide a formación da musculatura do brazo. Está claro que c-Met xoga un importante papel na delaminación e proliferación ademais de na migración. PAX3 é necesario para a transcrición de c-Met.
Benito Feijoo Seguín
Benito Feijoo Seguín, nado en Sandiás o 17 de xullo de 1894 e finado en Semeac (Francia) en 1968, foi un sindicalista e político galego.
Mioxénese
Proliferación
Factores xenéticos asociados: PAX3, c-Met, Mox2, MSX1, Six, Myf5 e MyoD
Benito Feijoo Seguín
Traxectoria
Canteiro de profesión. Membro da Sociedad de Oficios Varios de Cervás, da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Ares. Foi detido en 1934 e estivo na cadea de Pontedeume, de onde saíu o 26 setembro, trasladándose a Ferrol onde traballou para o Concello. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 volveu ser detido o 16, e condenado en consello de guerra o 13 de xaneiro de 1935 a 26 anos de reclusión maior. Trasladado á prisión de Pamplona para cumprir condena, o 25 de maio a súa causa fue sobresida e quedou en liberdade. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Ares. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e estivo fuxido durante toda a guerra. Foi procesado por rebelión militar en 1937 e declarado en rebeldía. O 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou Ramón. Chegou a Francia e foi internado no campo de Le Barcarès. Despois da liberación traballou como canteiro e seguiu vinculado á UGT de Amberieu en Bugey (Ain), que representou no II Congreso do PSOE no exilio (1946). Foi elixido membro da Asemblea de Delegados Departamentais do PSOE no exilio para 1949 e 1950. En 1950 representou á Sección de Seyssel (Ain) no IV Congreso do PSOE no exilio. Despois trasladouse a Tarbes (Altos Pireneos) onde formou parte da Sección do PSOE, á que representou no VI e IX Congresos do PSOE. En decembro de 1967 era presidente da Sección do PSOE de Tarbes (Altos Pireneos).
Mioxénese
Proliferación
Mox2 (tamén chamado MEOX-2) xoga un importante papel na indución do mesoderma e a especificación rexional. A alteración da función de Mox2 impide a proliferación de precursores mioxénicos e causa un padrón anormal nos músculos do brazo. Atopouse, concretamente, que os antebrazos quedan gravemente reducidos en tamaño e non se forman músculos específicos do antebrazo.
Afonso I de Portugal
Afonso I de Portugal ou Afonso Henriques, alcumado O Conquistador, O Fundador ou O Grande, e chamado polos árabes Ibn-Arrik (fillo de Henrique) ou El-Bortukali (o Portugués), nado en Guimarães, Viseu ou Coímbra contra 1109 e finado en Coímbra o 6 de decembro de 1185, foi o primeiro rei de Portugal.
Mioxénese
Proliferación
Myf5 é necesaria para a correcta proliferación dos mioblastos. O desenvolvemento muscular dos ratos nas rexións intercostal e paraespiñal pode ser atrasado se se inactiva Myf-5. Myf5 considérase o xene de factor regulaor que se expresa máis cedo na mioxénese. Se Myf-5 e MyoD son ambos inactivados, prodúcese unha completa ausencia de músculo esquelético. Estas consecuencias ademais revelan a complexidade da mioxénese e a importancia de cada factor xenético no correcto desenvolvemento muscular.
Afonso I de Portugal
Era fillo de Henrique de Borgoña e de Teresa de Portugal, señores do Condado portucalense, condado dependente do Reino de Galicia.
Despois da morte do seu pai, Afonso tomou unha posición política oposta á da nai, que contaba co apoio do seu conxugue Fernando Pérez de Trava e da súa poderosa familia. Pretendendo asegurar o dominio do condado armouse cabaleiro en Tui e, tras vencer á súa nai e aos Trava na batalla de San Mamede en 1128, asumiu o pleno goberno do condado, concentrando entón os seus esforzos en obter o recoñecemento deste como reino.
Bilurico claro
Descrición
É unha das especies incluída no Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-euroasiático (AEWA).
Escola de negocios
miniatura|200px|A [[ESCP Europe|Ecole Supérieure de Commerce of Paris (hoxe ESCP Europe) é a escola de negocios máis vella do mundo.]] Unha escola de negocios é unha institución de nivel universitario que ensina materias como contabilidade, economía, mercadotecnia, finanzas, estratexia, métodos cuantitativos e comportamento organizacional. Inclúen escolas de negocios, administración de empresas e management.
O Monte, Pino, Cospeito
O Monte é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Escola de negocios
Orixe
O movemento de creación das primeiras escolas de negocios comezou na segunda metade do século XIX. A primeira do mundo foi a ESCP Europe (París), fundada en 1819 polo famoso economista Jean-Baptiste Say. Tanto a Wharton Business School (Filadelfia) como HEC Paris (París) foron fundadas en 1881. HEC Liege en 1898 e a Tuck School of Business (Nova Hampshire) fundouse en 1900. Precisamente Tuck School of Business foi a pioneira en impartir o Master in Business Administration (MBA), e constituíu e consolidou o modelo de escola que foi seguido polo resto de escolas do mundo.
Mioxénese
Determinación
Factores xenéticos asociados: Myf5 e MyoD
Para que funcione debidamente unha das etapas máis importantes na determinación da mioxénese necesítase tanto Myf5 coma MyoD para que as células mioxénicas progresen normalmente. As mutacións en ambos os factores xenéticos asociados causan que as células adopten fenotipos non musculares.