cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serge Leuko
Traxectoria
Nado en Douala, aterrou en España no verán de 2008 tras participar en varias ocasiónw en torneos da Fundación Samuel Eto'o. Sería o Real Club Deportivo Mallorca o equipo que se fixa nel para dar o salto aos terreos de xogo. Tras unha tempada no club mallorquí, Leuko xogou no Ciutadella e posteriormente no Torre Levante. Na temporada 2011-12 chega ao Valencia Club de Fútbol para xogar no xuvenil da División de Honra, xusto despois de xogar Mundial Sub-20 de Colombia, onde Leuko xogou 3 dos catro partidos que disputou a. Co equipo xuvenil gaña o campionato do Grupo VII. Na seguinte temporada o xogador pasa formar parte do Valencia Mestalla, filial do equipo valencianista que milita na Segunda División B, onde permanece tres temporadas. Tras finalizar o seu contrato no equipo valenciano asina por tres temporadas co Club Deportivo Lugo da Segunda División. Tras un primeiro ano cedido á UD Somozas da Segunda División B, onde destaca xogando 28 partidos, a seguinte temporada retorna ao club albivermello. Tras comezar a temporada 2016−17, o 19 de setembro, é chamado pola, aínda que finalmente é desconvocado. En marzo de 2017, tras facerse co posto no lateral esquerdo do Lugo é de novo chamado pola súa selección, debutando o 28 de marzo na derrota ante Guinea por 1−2. . Leuko converteuse así no primeiro xogador do club lucense en ser internacional mentres era membro do equipo.
Simo
Simo é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 2 085,54 km2, e unha densidade de poboación de 2,27 hab./km², cunha poboación de 3 277 persoas.
Francos, Leiro, Abegondo
Francos é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Luanvi
Luanvi é unha marca de roupa deportiva con sede en Paterna, Valencia.
A empresa creouse a principios dos anos 1970. Son as siglas dos toma tres fundadores (Luis, Antonio e Vicente). Nos seus inicios adicada á produción e comercialización de disfraces. En 1972 pasa á fabricación de equipamento de fútbol. En 1977 crea a icona do abeto, baseado no concepto de natureza.
Gil Sanchez
Gil Sanchez, nado en 1200 e finado en 1236, foi fillo bastardo de Sancho I de Portugal, tido con Maria Pais Ribeiro a Ribeirinha. Como trobador estivo activo na corte de Afonso IX de León de 1214 a 1219. Del consérvase unha cantiga de amor paralelística.
Estevo I, papa
Estevo I, nado en Roma cara ao 200 e finado o 2 de agosto de 257, foi Papa da igrexa católica entre o 12 de maio de 254 e a súa morte.
Traxectoria
Foi fillo dun tal Iovius. Era arquidiácono cando sucedeu a Lucio I. O seu pontificado tivo lugar entre dúas vagas de persecucións contra os cristiáns, o que, aínda que supuxo un período de tranquilidade respecto ás súas relacións co Imperio romano, suscitou un recrudecemento no seo da Igrexa do problema dos lapsi.
En efecto, rompendo coa postura dos seus dous predecesores, Estevo I era contrario á readmisión no seo da Igrexa dos cristiáns que apostataran da súa fe durante os períodos de persecución sufridos. Esta postura rigorista, defendida tamén polos seguidores do antipapa Novaciano, unida á súa defensa da validez do bautismo administrado por clérigos que apostataran, supuxo o seu enfrontamento coa Igrexa de África, encabezada polo bispo de Cartago San Cibrán, e coas Igrexas de Alexandría e Cesarea, que sostiñan tanto a readmisión dos lapsi como a necesidade dun novo bautismo para os bautizados por estes.
Para impor a súa opinión na controversia desatada, Estevo fixo uso por primeira vez na historia da Igrexa da pretensión de que a Igrexa de Roma non só tiña unha autoridade moral sobre as restantes Igrexas da cristiandade, senón de que ademais posuía unha autoridade xurídica que lle permitía imporse sobre o resto das igrexas do mundo.
A Estevo I atribúeselle a prohibición de que as vestiduras eclesiásticas non fosen empregadas para usos mundanos.
A súa festividade conmemórase o 2 de agosto.
Peter Debye
Petrus (Peter) Josephus Wilhelmus Debye ou Petrus Josephus Wilhelmus Debije, nado en Maastricht (Países Baixos) o 24 de marzo de 1884 e finado en Ithaca (Nova York) o 2 de novembro de 1966 foi un físico-químico e profesor universitario estadounidense de orixe neerlandesa.
Traxectoria
Estudou matemáticas, física e química na Universidade Técnica de Aquisgrán, universidade situada en Alemaña pero a tan só 30 quilómetros de Maastricht, e onde se licenciou en 1905 baixo a supervisión de Arnold Sommerfeld. En 1906 doutorouse na Universidade de Múnic, tamén baixo a supervisión de Sommerfeld, o cal nomearao asistente persoal. Conseguiu o seu PhD (Philosophiæ Doctor) cunha disertación sobre presión de radiación en 1908.
Entre 1911 e 1935 impartiu clases de física nas universidades de Utrecht en 1912, Gotinga en 1913, volveu á Zúric en 1920, na de Leipzig en 1927, e finalmente volveu a Berlín en 1934 onde foi nomeado director do Instituto Kaiser Guillerme de Física.
En 1913 casou con Mathilde Alberer. Tiveron unha filla e un fillo (Peter P. Debye) que se converteu nun físico recoñecido e colaborou con Debye nalgunhas das súas investigacións.
En 1938 trasladouse aos Estados Unidos, onde impartiu clases de química na Universidade Cornell entre 1940 e 1952. En 1946 obtivo a cidadanía estadounidense e nese momento cambiouse o seu nome holandés pola súa transcrición inglesa.
Debye faleceu o 2 de novembro de 1966 na poboación de Ithaca, a consecuencia dun infarto de miocardio.
Investigacións científicas
En 1912 introduciu unha modificación na teoría da calor específica desenvolvida por Albert Einstein, calculando a probabilidade de calquera frecuencia de vibracións moleculares ata unha frecuencia máxima; este desenvolvemento foi un dos primeiros éxitos teóricos da teoría cuántica.
En 1913, estendeu a teoría da estrutura atómica de Niels Bohr, introducindo órbitas elípticas no modelo, concepto tamén introducido polo físico alemán Arnold Sommerfeld.
En 1923, co seu asistente Erich Hückel, desenvolveu unha mellora na teoría de Svante Arrhenius sobre a condutividade eléctrica en solucións electrolíticas, coñecida como ecuación Debye-Hückel, que hoxe en día aínda se considera como un importante paso na comprensión das solucións electrolíticas.
Bradford Cox
Bradford James Cox, nado o 15 de maio de 1982 en Marietta, Xeorxia, é un músico estadounidense coñecido por ser o vocalista e guitarrista da anda de indie rock Deerhunter. Tamén ten unha carreira en solitario baixo o alcume de Atlas Sound. Cox formou Deerhunter co batería Moses Archuleta en 2001. O grupo leva publicados seis álbums de estudio xunto con varios sinxelos e EPs. Atlas Sound é un nome que Cox ven usando dende que tiña 10 anos para referirse á súa propia música, aínda que a súa primeira longa produción baixo este nome foi Let the Blind Lead Those Who Can See but Cannot Feel, publicado en 2008. O método de Cox para crear música é o monólogo interior, e non escribe letras de antemán. Realizou a súa estrea como actor no filme de 2013 Dallas Buyers Club.
Peter Debye
Investigacións científicas
Tamén en 1923, xunto con Arthur Holly Compton, desenvolveu unha teoría para explicar o efecto Compton, a difracción dos raios X cando interactúan con electróns.
En 1926 suxeriu a existencia do efecto magneto-calórico, mediante o cal pódense obter temperaturas inferiores a 0,3 kelvin.
Foi galardoado en 1936 co premio Nobel de Química polas súas contribucións ao coñecemento das estruturas moleculares.
Recoñecementos
Na súa honra bautizouse ao asteroide (30852) Debye descuberto o 2 de outubro de 1991 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.
Pedracova, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
Pedracova é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 1 habitante.
Santa Clara, California
Santa Clara é unha cidade que se atopa no estado de California, Estados Unidos. No censo de 2010 tiña unha poboación de 116.468 habitantes, o que supón unha densidade de 2.400 persoas por km², facéndoa a novena cidade con maior poboación da área da baía de San Francisco. Santa Clara está situada no centro de Silicon Valley e é sede de moitas compañías de alta tecnoloxía, como por exemplo Intel. Na cidade tamén se encontra o Levi's Stadium, estadio onde xogan os seus partidos os San Francisco 49ers, equipo da liga de fútbol americano NFL.
Graham McTavish
Graham McTavish, nado o 4 de xaneiro 1961 en Glasgow, é un actor escocés de cinema e televisión. Tamén é actor de voz.
Imposto revolucionario
Imposto revolucionario, tamén coñecido como vacina extorsiva, é a denominación que adoitan dar determinados grupos terroristas á extorsión económica. Realízano determinadas organizacións armadas e grupos terroristas que perseguen obxectivos políticos. Algunhas destas organizacións, que o exerceron ou aínda o exercen, son a IRA en Irlanda, ETA en España, as FARC en Colombia, A Fronte Bolivariano de liberación e ELN en Venezuela, e a liga Comunista 23 de setembro en México.
Proceso
A banda armada adoita enviar remesas de cartas ó grupo de empresarios seleccionados. Nela lémbraselles o seu "deber" de contribuír á loita pola liberación da patria ou dalgunha revolución e lémbraselles que de non facelo el e os seus bens serán obxectivos de atentados terroristas, aínda que se a linguaxe está moderado pola situación política adóitanse utilizar outros termos.
Exemplos
Durante a Revolución Cubana, o Movemento 26 de xullo obtivo recursos por este medio, cobrándolle principalmente ós enxeños azucreiros, os gandeiros e a banca.
No caso de ETA, o chamado imposto revolucionario, dependendo da situación política, incluía dende peticións cordiais para a construción do fin político da organización, até ameazas de morte contra os suxeitos elixidos ou as súas familias (empresarios, profesionais, etc.) no caso de que non se pagase a cantidade esixida. Estas situacións repetíronse con máis ou menos frecuencia ata que en marzo de 2011 ETA anunciou que cancelaba a súa extorsión.
Todo o proceso de selección, información, presións e cobro efectivo, ía marcado por características coñecidas nas organizacións de crime organizado, nalgúns casos, e realizado por persoas pertencentes ás diferentes organizacións legais da contorna das bandas armadas. No caso de ETA, calcúlase que recadaba aproximadamente 1,5 millóns de euros cada ano por esta vía.
Prasar Bharati
Radio
All India Radio, rede de 232 emisoras, con programas en 170 linguas.
José Antonio Rodríguez Fernández
José Antonio Rodríguez Fernández, nado en Taraza (Valdoviño) o 2 de febreiro de 1937, é un político e militar galego do PPdeG. Foi alcalde do seu concello dende o 1999 ó 2003.
Traxectoria
Aos 17 anos ingresou como mariñeiro voluntario na Armada Española, na que logo de pasar polas Escola de Máquinas da Armada de Ferrol e a Escola Naval de Marín acada as categorías de suboficial e oficial respectivamente. Logo de exercer como xefe de máquinas nos destrutores Jorge Juan e Blas de Lezo, pasa á reserva activa co rango de capitán de corveta. Nas eleccións municipais de 1995 entra por vez primeira na vida política municipal. Se ben foi proposto como candidato do PPdeG polo seu comité local, o rexeitamento da executiva provincial supuxo que encabezase unha candidatura independente coa que foi primeiro tenente de alcalde nun goberno en coalición co PSdeG-PSOE. Repetiu a candidatura independente nas eleccións de 1999 e obtivo a alcaldía, pese a sela terceira forza política, ó logralo apoio do PPdeG (primeira forza) e integrarse previamente neste partido co seu equipo. Foi candidato popular nas municipais de 2003 pero, aínda que foi a forza máis votada, perdeu a alcaldía dado o acordo entre Centristas de Valdoviño e PSdeG.
William John Macquorn Rankine
Traxectoria
Axudou a dar sentido á arte de construción moderna e de enxeñaría mecánica na sistematización racional a moitas ideas e hábitos de traballo que se desenvolveu coa práctica. Desde 1840, estudou as leis da termodinámica.
José Antonio Rodríguez Fernández
Traxectoria
Nas municipais de 2007 concorreu en cabeza de Unión de Independientes de Valdoviño, formación que logrou un concelleiro pero que foi chave de goberno formando un tripartito con Terra Galega e o PPdeG. Nas municipais de 2011 foi o número 2 de Converxencia Galega e formou parte do goberno co PPdeG e Unidos por Valdoviño dende febreiro de 2013. Debido a este pacto foi expulsado do partido co seu compañeiro e integrouse na lista do PPdeG nas municipais de 2015, sendo elixido concelleiro pero pasando á oposición debido á vitoria do PSdeG-PSOE. Volveu formar parte da lista popular nas municipais de 2019 pero non resultou elixido dado o descenso do partido.
William John Macquorn Rankine
Traxectoria
Desenvolvido transformacións analítica complexo de motores de calor de vapor, e estableceu o ciclo termodinámico características (Ciclo Rankine).
Firme partidario da "enerxía", desempeñou un papel importante nas discusións teóricas da física da segunda metade do século XIX.
Granada Atlético CF
O Granada Atlético Club de Fútbol foi un club de fútbol español da cidade de Granada, en Andalucía. Fundouse en 2004 e desapareceu en 2009. Competiu en Terceira División entre as tempadas 2005–06 e 2008–09.
Historia
O Granada Atlético foi fundado en 1969 como Guadix Club de Fútbol. En 2005, foi trasladado a Granada e foi renomeado como Granada Atlético Club de Fútbol, comezando a competir en Terceira División. Ao mesmo tempo, un club de Íllora foi trasladado a Guadix e foi renomeado como Guadix Club Deportivo, e posteriormente Guadix CF.
A primeiros de agosto de 2010, cando semellaba que o Granada Atlético sería absorbido polo Granada CF para converterse no seu equipo filial, as negociacións rompéronse e o club anunciou a súa disolución.
Oberón (lúa)
Oberón, tamén designada coma Urano IV, é a lúa máis externa das cinco grandes lúas do planeta Urano. É tamén a segunda máis grande e máis masiva das lúas de Urano, así coma a novena lúa máis masiva do Sistema Solar. Foi descuberta por William Herschel no ano 1787, Oberón recibiría máis tarde o seu nome, nome dunha das personaxes da obra William Shakespeare, A Midsummer Night's Dream. Parte da súa órbita descansa dentro da magnetosfera de Urano.
Oberón consiste en partes equitativas de rocha e xeos, e posiblemente poida ter un núcleo de rochas e un manto de xeos diferenciados. Tamén cabe a posibilidade de que exista unha capa de auga líquida entre o manto e o núcleo. A superficie de Oberón é escura e tinguida suavemente de vermello, amosase esta chea de cráteres, onde o seu cráter máis grande acada os 210 km de diámetro. Oberón posúe tamén un sistema de canons (escarpas) formados coma consecuencia da expansión do seu interior nas primeiras etapas da evolución da lúa. Coma case tódalas lúas de Urano, Oberón formouse probablemente nun disco de acrección que rodeaba ó planeta xusto despois da formación deste.
Ata o 2008, o sistema de Urano só puido ser estudado de preto pola sonda espacial Voyager 2, a cal fotografou Oberón durante o sobrevoo de Urano en xaneiro do 1986. Tomou bastantes imaxes de Oberón, as cales permitiron facer un mapa do 40% da superficie da lúa.
Descubrimento e nomeamento
Oberón foi descuberta por William Herschel o 11 de xaneiro de 1787, o mesmo día que descubriu a lúa máis grande de Urano, Titania. Máis tarde informaría do descubrimento doutros catro satélites máis, aínda que hoxe en día pensase que estes catro satélites seguramente foran falsos. Durante os seguintes cincuenta anos, Titania e Oberón non puideron ser vistas por outros instrumentos que non fosen os de William Herschel, aínda que hoxe en día a lúa pode ser vista dende a Terra cun bo telescopio afeccionado.
Tódalas lúas de Urano teñen nomes das personaxes das obras de William Shakespeare ou Alexander Pope. O nome de Oberón foi tomado do rei das fadas que aparece na obra de William Shakespeare, A Midsummer Night's Dream. Os nomes dos outros catro grandes satélites de Urano foron suxeridos por John Herschel (fillo de William Herschel) en 1852 a petición de Lassell, quen descubrira outras dúas lúas de Urano, Ariel e Umbriel, o ano anterior.
Órbita
Oberón orbita Urano unha distancia duns 584.000 km, sendo a lúa máis afastada de Urano entre as cinco grandes lúas do planeta. A órbita de Oberón ten unha excentricidade pequena e a súa inclinación respecto do ecuador de Urano tamén é pequena. O seu período orbital ronda os 13,5 días, o cal coincide co seu período rotacional; noutras palabras, Oberón ten unha órbita sincrónica, cunha das súas cara apuntando permanentemente cara ó planeta.
Unha parte significativa da órbita de Oberón está dentro da magnetosfera de Urano. Coma resultado, durante parte da traxecto da súa órbita, a superficie de Oberón recibe directamente o vento solar. Este feito é importante, xa que os satélites orbitando dentro dunha magnetosfera son golpeados polo plasma magnetosférico, o cal rota solidariamente co planeta. Este bombardeo posiblemente conduza a un escurecemento dos hemisferios alcanzados polo plasma nos satélites que se encontren nesta situación, este fenómeno de escurecemento foi observado en tódalas grandes lúas de Urano excepto Oberón (a órbita da lúa só está parcialmente dentro da magnetosfera de Urano).
Coma Urano orbita ó redor do Sol de lado, e as súas lúas orbitan ó redor do plano ecuatorial do planeta, estas pois están (incluíndo a Oberón) suxeitas a un ciclo estacional extremo. Ámbolos dous hemisferios (tanto sur coma norte) están 42 anos na escuridade e outros 42 anos recibindo a luz do sol. Cada 42 anos, cando Urano está no equinoccio e o seu plano ecuatorial cruza coa Terra, fai nese intre posible a ocultación mutua entre as lúas de Urano. Un destes eventos foi a ocultación de Umbriel por parte Oberón, este evento tivo lugar o 4 de maio do 2007 e durou 6 minutos.
Composición e estrutura interna
Oberón é a segunda lúa máis grande e masiva das lúas de Urano, e é a novena lúa máis masiva do Sistema Solar. A súa densidade é de 1,63 g/cm3, a cal é moito máis alta ca densidade típica dos satélites de Saturno, indicando que debería ter proporcións equitativas de xeo de auga e compoñentes rochosos; este segundo grupo, as rochas, poderían incluír, a parte das propias rochas, compostos orgánicos. A presenza de auga esta referendada polas obsevacións do espectro infravermello feitas no 2001-2005, as cales revelan a existencia de xeo de auga cristalino na superficie da lúa. A banda de absorción do xeo de auga é máis forte no hemisferio de retagarda que no hemisferio de "vangarda", en oposición o que foi observado na meirande parte das lúas de Urano, as cales exhiben unhas liñas de absorción do xeo de auga máis fortes no hemisferio de vangarda. A causa desta asimetría é descoñecida, pero seguramente esta relacionada coa creación de solos a partir de impactos, sobre todo de micrometeoritos, o cal no caso de Oberón é moito máis intenso no hemisferio de vangarda.
A parte da auga, non se puido identificar outros compostos na superficie de Oberón, posibles candidatos a constitui-los materiais escuros da superficie serían as rochas, dióxido de carbono, varios tipos de sales e diversos compostos orgánicos.
Oberón podería ter un núcleo e un manto diferenciados. Neste caso, o radio do núcleo sería (480 km) do redor do 63% do radio da lúa, e cunha masa que sería o 54% da masa total da lúa —os parámetros están baseados na composición da lúa. A presión no centro de Titania está ó redor de 0,5 GPa (5 kbar). O estado actual do manto de xeo é pouco coñecido. Se o xeo contén suficiente amoníaco ou outros compostos con propiedades anticonxelantes, entón Titania podería ter un océano líquido entre o manto e o núcleo. Este delgado océano, se existise, tería un ancho máximo de 40 km e tería unha temperatura de 190 K. Hai que dicir que a presente estrutura interna da lúa depende en gran medida do seu historial termal, o cal é pouco coñecido.
A súa superficie e os seus accidentes xeolóxicos
miniatura|Imaxe de Oberón baixo unha cor artificial. O gran cráter co chan escuro (no centro cara á dereita) é [[Hamlet (cráter)|Hamlet.]]
Oberón é a segunda lúa máis escura de Urano despois de Umbriel. A superficie da lúa amosa un marcado efecto de oposición: a súa refractividade decrece dende o 31% nun ángulo de fase de 0° (albedo xeométrico) ó 22% nun ángulo do redor 1°. Oberón ten un albedo de bond moi baixo, ó redor do 17%. A súa superficie tínguese suavemente cara ó vermello, excepto os depósitos recentes procedentes de impactos, os cales son dunha cor neutral ou lixeiramente azuis. O hemisferio de retagarda e o hemisferios de vangarda son asimétricos: o primeiro é menos vermello có segundo, debido a que o hemisferio de retagarda contén menos materiais escuros. O tinguido de vermello das superficies podería estar debido ó bombardeo por parte de partículas cargadas de enerxía e micrometeoritos o longo de toda a existencia do Sistema Solar.
A xeoloxía de Oberón estivo influenciada por dúas forzas en competencia: a formación de cráteres de impacto e a remodelación endóxena da superficie. A craterización percorre toda a historia da lúa e é a principal causa do aspecto actual da lúa ; por outro lado os procesos endóxenos son de natureza global e foron principalmente máis activos no período inmediatamente posterior á formación da lúa. Os procesos endóxenos principalmente son de carácter tectónico e seguramente causaron a formación dos canons, o cales son grandes fendas na cortiza de xeo. O rachado da cortiza foi provocado por unha expansión do interior da lúa nun 0,5%, a cal ocorreu en dúas fases correspondentes coa formación dos canons vellos e dos máis recentes.
A natureza da zonas escuras, a cales están principalmente no hemisferio de vangarda e dentro dos cráteres, non está moi clara. Algúns científicos teorizan o redor da posibilidade de que sexan causa do criovulcanismo, mentres outros postulan que poderían ser a causa de impactos que escavaron o material escuro existente debaixo da cortiza. Na segunda teoría, Oberón debería coma mínimo ter capas parcialmente diferenciadas, cun cortiza de xeo por riba dun interior posiblemente composto dunha mestura de materiais.
Orixe e evolución
O acrecentamento de Oberón puido durar varios cento de anos. Os impactos que acompañaron a acrección de material causaron o quecemento da superficie da lúa. A temperatura máxima debeu acadar uns 230 K e alcanzar unha profundidade de 60 km. Despois do remate da fase de formación, a capa interior da superficie arrefriouse, mentres co interior de Titania queceu debido á desintegración de elementos radioactivos presentes nas súas rochas. O arrefriamento das capas próximas á superficie provocou á súa contracción mentres co interior expandiuse. Isto causou unha forte tensión mecánica na superficie da lúa, a cal moi posiblemente fixo que esta rachase. Os canons presentes na lúa poderían se-lo resultado deste proceso, o cal puido durar ó redor de 200 millóns de anos, implicando que a actividade endóxena rematou hai xa miles de millóns de anos.
Exploración
As imaxes tomadas máis de preto de Oberón foron feitas pola sonda espacial Voyager 2, a cal fotografou a lúa durante o sobrevoo de Urano en xaneiro do 1986. A distancia máis curta entre a Voyager 2 e Oberón foi de só 470.600 km, as mellores imaxes da lúa teñen unha resolución do redor de 6 km. As imaxes cobren preto do 40% da superficie, pero só o 25% foi fotografada coa resolución necesaria para facer un mapeo xeolóxico. Durante o sobrevoo, o hemisferio sur de Oberón (coma o do resto das outras lúas) estaba apuntando cara ó Sol, así pois o hemisferio norte non puido ser estudado. Ningunha outra sonda espacial (de momento) foi enviada a Urano (e Oberón), e non existen misións en proxecto para visitar este planeta nun futuro a curto prazo.
Fylkir Reykjavík
O Fylkir FC é un equipo de fútbol de Islandia que compite na Úrvalsdeild Karla, a liga de fútbol máis importante do país. Fylkir significa trevo.
Foi fundado en 1967 na cidade de Árbær, ao leste da capital Reikiavik co nome de KSÁ (Knattspyrnufélag Seláss og Árbæjar), o cal non simpatizou co pobo e cambiárono ao de hoxe en día.
Contan á parte con equipo en voleibol, balonmán, ximnasia e karate.
Chi Cheng
Chi Cheng, nado o 15 de xullo de 1970 en Stockton, California e finado o 13 de abril de 2013, foi un músico estadounidense coñecido por ter sido o baixista da banda de metal alternativo Deftones. A súa carreira rematou de xeito fortuíto no ano 2008, cando tivo un grave accidente de coche en Santa Clara, California. Tras o mesmo, estivo nun estado semi-comatoso durante catro anos ata a súa morte por un paro cardíaco en abril de 2013.
Tomasz Kamusella
Traxectoria
Graduouse en filoloxía inglesa na Universidade de Silesia, e realizou estudos de posgrao en literatura inglesa na Universidade de Potchefstroom (Suráfrica) e de estudos europeos no campus de Praga da Universidade Centroeuropea. Doutorouse en ciencias políticas no Instituto Occidental de  Poznań, Polonia e logrou a habilitación en estudos culturais na Universidade de Ciencias Sociais e Humanidades de Varsovia.
Actividade académica
Entre 1995 e 2007 deu clases na Universidade de Opole en Polonia, e de 2002 a 2006 realizou investigación posdoutoral no  Instituto Universitario Europeo de Florencia, no Centro John W. Kluge da Biblioteca do Congreso en Washington, D. C., no Instituto de Ciencias Humanas de Viena e no Herder-Institut de Marburg. Entre 2007-10 foi profesor visitante e ensinou historia europea centroriental e polaca e mais política no Trinity College de Dublín en 2010-11 na Universidade de Economía de Cracovia e en 2011 traballou no Centro de Investigación Eslavo da Universidade de Hokkaido en Sapporo. . Dende 2011 imparte clases na Escola de Historia da Universidade de St Andrews, St Andrews en Fife (Escocia)
The Politics of Language and Nationalism in Modern Central Europe (2008)— a principal síntese de Kamusella sobre historias, nacionalismos e linguas na Europa central e do leste— recibiu eloxios nas principais revistas académicas  , e mais tamén de Timothy Snyder de Yale e Peter Burke de Cambridge.
Actividade na administración
En 1996 converteuse no plenipotenciario de integración europea de Opole, e de 1999 a 2002 foi asesor de asuntos internacionais da autoridade rexional de Opole. En colaboración coa Universidade de Opole, entre 1997 e 2001 logrou do Consello de Europa o finaciamento para a creación do Centro de Documentación Europeo en Opole para a difusión do acervo comunitario entre a poboación rexional e que conformou a base para a fundación do departamento de dereito da Universidade de Opole. En 1998, no marco do Programa de Visitantes da Unión Europa, acudiu á Comunidade Autónoma de Galicia o que permitiu a sinatura o ano seguinte dun acordo de cooperación entre Galicia e a rexión de Opole.
As Cachadas
O topónimo galego As Cachadas pode referirse a:
Abu Dhabi Al Oula
Abu Dhabi Al Oula (en árabe تلفزيون (مرناة) أبوظبي ) é unha cadea de televisión árabe que comezou no ano 1969; no 2000 foi relanzada de novo e outra vez relanzada no ano 2008. Emite dende Abu Dabi, capital dos Emiratos Árabes Unidos e a propiedade é do Abu Dhabi Media Company. Aínda que sexa unha canle xenérica, Abu Dhabi TV foi famosa pola súa cobertura informativa na Guerra do Iraq en 2003.
Abu Dhabi TV emite o seu telexornal cada tres horas. Produce aproximadamente o 60% da programación que emite, incluíndo programas de política, asuntos de actualidade emiratí como do mundo árabe e a nivel internacional, programas de carácter cultural, documentais, programas de entretemento, series e telenovelas. Abu Dhabi TV emite cos seus respectivos sinais por satélite ao Mundo árabe, Norte América, Europa, América do Sur, e Australia.
A canle é ben coñecida no mundo árabe a raíz dun programa chamado Million's Poet.
A emisión de Abu Dhabi TV de forma analóxica deuse por finalizada o 13 de febreiro de 2012.
Logotipos na emisión
O logotipo de Abu Dhabi TV foi lanzado no 1969.
Entre xuño de 2000 e outubro de 2008 Abu Dhabi Al Oula incorpora un novo logotipo e unha nova identidade corporativa.
Desde outubro de 2008 Abu Dhabi Al Oula ficou cunha nova identidade nova en internet, de logotipo e programación. O novo "look" foi levado a cabo polo deseñador gráfico Lambie Nairn e a súa banda sonora foi composta por David Lowe o cal produciu a famosa canción da canle británica BBC News.
Canles irmáns
Ademais de Abu Dhabi TV, tamén dispón doutras canles irmáns como Abu Dhabi Al Emarat (Emirates TV), Abu Dhabi Al Riyadiya (Abu Dhabi Sports TV), Abu Dhabi Drama (Abu Dhabi Drama TV) e Abu Dhabi Al Oula +1.
Tervola
Tervola é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 1594,38 km², e unha densidade de poboación de 2,06 hab./km², cunha poboación de 3223 persoas no ano 2015.
John Kiffmeyer
John Kiffmeyer (tamén coñecido como Al Sobrante), nado o 11 de xullo de 1969 en El Sobrante, unha vila do condado californiano de Contra Costa é un músico estadounidense coñecido por ser o batería orixinal da banda de punk rock Green Day. Recibiu o alcume en referencia á súa vila natal, El Sobrante.
Suxi
O suxi (鮨, 鮓, 寿司 ou 壽司) é unha preparación culinaria de orixe xaponesa elaborada a base de arroz cocido adubado con vinagre de arroz, azucre e sal, con peixe cru ou verduras, xeralmente envoltos nunha folla de nori. Este prato é un dos máis recoñecidos da gastronomía xaponesa e un dos máis populares internacionalmente.
Aínda que normalmente se asocia o suxi co peixe e o marisco, tamén pode levar verduras ou ovo. Ademais, os produtos frescos tradicionais que acompañan o arroz non teñen por que ir sempre crus. Inclúense tamén preparacións fervidas, fritidas ou marinadas.
Fóra do Xapón o nome suxi ou sushi designa só as variedades máis habituais, coma o makizushi ou o nigirizushi; curiosamente é frecuente que se faga extensivo ó sashimi, un prato a base de peixe cru pero sen arroz.
Os xaponeses aconsellan comelo con paíños ou cubertos de madeira, ou directamente coa man. Debe evitarse o uso de utensilios metálicos, xa que alterarían o sabor da comida.
Etimoloxía
A forma galega suxi, ao igual ca outras adaptacións ás linguas occidentais, tenta reproducir a pronuncia dun termo xaponés, do que se datan as primeiras referencias no ano 718, nun documento legal denominado Código Yōrō, se ben parece que provén dunha palabra chinesa que identificaba un adubo de peixe salgado, preparado trescentos anos antes da nosa era. O común nas linguas que arrodean o galego é escribilo á inglesa: sushi. O nome xaponés suxi escríbese con kanji (caracteres de orixe chinesa) debido a que orixinalmente era un antergo prato chinés. O kanji 鮨 está voncellado co "adubo de peixe salgado". A primeira mención de 鮨 apareceu no antigo dicionario Erya (爾雅), escrito entre os séculos IV adC e III adC Nela explícase que "魚謂之鮨 肉謂之醢", traducido como "aqueles feitos con peixe (son chamados) 鮨, aqueles feitos con carne (son chamados) 醢". O 醢 é un mollo feito de porco picado e o 鮨 é un mollo feito de peixe picado. Crese que o carácter 鮨 debe ter unha orixe máis temperá no entando que o carácter 鮨 non está vencellado co arroz.
Cinco séculos despois, no século II, outro carácter comezou a ser empregado para referirse ao suxi 鮓, aparecendo noutro dicionario chinés que dicía: "鮓滓也 以塩米醸之加葅 熟而食之也", traducido como "鮓滓 é unha comida onde o peixe é sazonado con arroz e sal e que se come cando está listo". Esta comida crese que é semellante ao narezushi ou ao funazushi, no que o peixe fermenta durante longo tempo xunto co arroz e cómese tras separalo do arroz.
No século III, o significado dos dous caracteres confundiuse e durante un tempo cando os dous caracteres foron implantados no Xapón, os mesmos chineses non eran quen de diferencialos. Os chineses deixaron de empregar o arroz como parte do proceso de fermentación e deixaron de comer peixe adobado. Durante a dinastía Ming, tanto 鮨 como 鮓 desapareceron da gastronomía da China.
Como comer o suxi
Os elementos básicos no intre de consumir suxi son: un prato, hashi (ou paíños chineses), hashioki (ou pousa-paíños), wasabi e gari (ou xenxibre curtido).
225px|miniatura|Preparación do suxi nun sushi bar, xunto co kaitenzushi movendo os pratos
Presentación
Existen restaurantes especializados en suxi chamados kaiten zushi (回転寿司, tren de suxi ou cinta transporadora de suxi), transportan o suxi ao longo dunha barra, sendo este o xeito máis corrente de amosar este prato, tanto no Occidente coma no Xapón; os clientes van tomando os pratos como desexen. Cada prato da barra está codificado con cores e cada cor denota o prezo do suxi; ao final, cando se paga, a conta realízase con base na cantidade total de pratos que o cliente tome.
No Xapón tradicionalmente adoita preferirse comer no intre da preparación. Sérvese o suxi en pratos de madeira ou laca de estilo minimalista xaponés, xeométricos e cun ou dous tons de cores, mantendo a estética da gastronomía xaponesa. Moitos restaurantes pequenos de suxi actualmente non usan pratos, o suxi é inxerido directamente do mostrador de madeira, tomándoo coa man.
Utensilios para preparar
miniatura|[[Makisu]] miniatura|Makiyakinabe Para preparar o suxi, independente do estilo, necesítanse varios utensilios de cociña xaponeses:
Eurodicautom
Eurodicautom foi a primeira base de datos terminolóxica da Comisión Europea. Foi creada en 1975 para o uso do servizo de tradución e outros traballadores e traballadoras da Comisión Europea. No ano 1980 fíxose consultable en liña para os membros da Comisión. Dado que a Comunidade medrou, tamén se ampliou sucesivamente a aplicación de seis a sete, nove e finalmente once linguas (ademais do latín para os nomes científicos). O uso do público en xeral engadiuse con posterioridade. A partir de 2005 deixou de actualizarse pero seguiu en liña para consulta pública ata 2007, cando foi substituído definitivamente pola Inter-Active Terminology for Europe (IATE).
Santiago Pemán
Santiago Pemán García, nado en Santiago de Compostela o 7 de abril de 1936, é un piloto e inspector de voo de Aviación Civil galego. Está considerado como o home do tempo por antonomasia da Televisión de Galicia.
Traxectoria
Santiago Pemán comezou a súa carreira profesional como inspector de voo e piloto. Voando, afeccionouse á observación meteorolóxica e conseguiu unha praza no observatorio do aeroporto de Santiago. Nunca, segundo confesa, chegou a cursar os estudos de Meteoroloxía.
A súa entrada na TVG, que foi a que o fixo famoso en Galicia, data de 1986, cando a canle autonómica galega estaba nos seus comezos. Conta que foi un día a un estudio de gravación no que estaba posto un croma e, cando viron como se desenvolvía diante del, foi contratado. Dende entón, foi o home do tempo da TVG ata o 2006, cando pasou a encargarse da información do tempo no mar en horario de madrugada; colabora tamén coa radio autonómica, dando a información do tempo no mar.
Pemán tiña unha forma de presentar a información meteorolóxica que marcou estilo, pois popularizou palabras pouco coñecidas fóra de certos ámbitos profesionais (en especial ás relativas ao mundo do mar) e achegou un feixe de refráns sobre o tempo.
Retirado da TVG, mantivo ata o ano 2014 unha páxina web con información meteorolóxica.
Vida persoal
As súas fillas continuaron o seu labor. A diferenza do seu pai, elas si estudaron Físicas e especializáronse en Meteoroloxía.
Na cultura popular
A súa popularidade chegou a que lle dedicaran camisolas.
Dedicáronlle cancións Ana Kiro, Eskakeo e Montse e Luis Queimada, e participou nun videoclip de Lamatumbá. Ten aparecido en series de televisión como Pratos combinados interpretándose a si mesmo.
O Candorco, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
O Candorco é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Tropicana Field
O Tropicana Field, habitualmente coñecido como The Trop, é un parque de béisbol con cúpula situado na cidade de St. Petersburg, Florida (Estados Unidos). É o estadio local dos Tampa Bay Rays da Major League Baseball (MLB) desde a fundación franquía en 1998. Alén do béisbol, tamén é usado para o fútbol americano universitario. Actualmente, é o único recinto das Liga Maiores con cúpula non retráctil, sendo por tanto o único estadio permanentemente cuberto da competición. É ademais o estadio con menor capacidade da MLB, pois unha gran parte dos seus asentos están cubertos cunha lona na maior parte dos xogos dos Rays.
Inaugurado en 1990, o primeiro nome do estadio foi o de Florida Suncoast Dome. Cando os Tampa Bay Lightning da National Hockey League se trasladaron ás instalacións, o nome foi mudado a ThunderDome. .Permaneeu así até 1996 cando se trasladaron ao seu novo estadio, o Amalie Arena. En outubro de 1996 a compañía de zumes Tropicana Products asinou un contrato por 30 anos polos dereitos de nome do estadio.
Javier Nart
Javier Nart Peñalver, nados en Laredo o 19 de agosto de 1947, é un avogado, político, antigo correspondente de guerra, escritor e analista español, ademais de interlocutor en numerosos programas de radio e televisión. É deputado do Parlamento Europeo dentro do grupo Renovar Europa.
Traxectoria
Aínda que naceu na localidade de Laredo, dende neno residiu en Bilbao. O seu pai era notario.
Carreira xornalística
A súa traxectoria profesional pasa en primeiro lugar pola súa etapa como correspondente de guerra, entre 1977 e 1984, nas zonas máis conflitivas do planeta: a Nicaragua sandinista, Iemen, Zimbabue, o Líbano, Palestina, Camboxa, Laos, Irán, Iraq ou o Chad, entre outras.
PSP e PSOE
Dende hai anos é cónsul honorario da República do Chad en España, país do que recibiu condecoración. Esta condición permitiulle desempeñar un papel decisivo na liberación dos tripulantes detidos nese país polo caso da ONG francesa A Arca de Zoé en novembro de 2007.
Cidadáns-Partido da Cidadanía
En setembro de 2019, anunciou a través dun comunicado que deixaba de manter a súa condición de afiliado en Cs, aínda que mantería o escano de deputado no Parlamento Europeo, «defendendo o programa de Cs» co que a formación se presentou ás eleccións europeas de 2019.
Bibliografía
Publicou varios libros sobre as súas viaxes e corresponsalías de guerra:
Conta en Suíza
Segundo indicou o propio Javier Nart nunha entrevista da 8, o seu pai abriu unha conta en Suíza para manter a salvo o seu diñeiro de ETA, que lle esixía o pago do imposto revolucionario. Javier Nart tamén declara que, anos máis tarde, repatriou todo o diñeiro herdado desta conta suíza. Por outra banda, Nart recoñeceu recibir en 2008 "por erro" 31 000 € de Félix Millet na súa conta dun banco suízo, polo que foi relacionado co caso Palau.
Anno Domini
miniatura|[[Dionisio o Exiguo inventou a era Anno Dómini para calcular a data de Pascua]] Anno Domini (en latín, no ano do Señor), abreviado A.D., é un indicador de calendario que indica que a cifra antecedente está contada a partir do ano cristián do nacemento de Xesucristo, considerado o inicio da era cristiá. No galego contemporáneo emprégase con máis frecuencia o equivalente «despois de Cristo» (do grego Χριστός [jristós, o Unxido], referido a Xesús) abreviado d.C. para numerar os anos da era cristiá. Así, 1492 A.D. e 1492 d.C. representan ambos o ano en que Colón chegou a América.
Cálculo erróneo
O Papa Hormisdas encargou a Dionisio o Exiguo o establecemento do ano de nacemento de Xesucristo como ano primeiro da era cristiá. Así a todo, Dionisio equivocouse no cálculo entre catro e sete anos ao datar o reinado de Herodes I o Grande, deducindo que Xesús nacera no ano 753 a.u.c. (Ab urbe condita, ou data de fundación de Roma), cando debeu ser o 748 a.u.c.
Popularización
O historiador anglosaxón Beda o Venerable, que estaba familiarizado coa obra de Dionisio o Exiguo, empregou a fórmula Anno Domini na datación do o seu Historia ecclesiastica gentis Anglorum, terminada en 731. Nesta mesma historia tamén utilizou outro termo latino, "ante vero incarnationis dominicae tempus" (o tempo antes da encarnación verdadeira do Señor), equivalente ao "antes de Cristo", para identificar os anos anteriores ao primeiro ano desta era, establecendo así a norma de non utilizar un ano cero, malia utilizar o cero no seu cómputo. Tanto Dionisio como Beda consideraron Anno Domini a partir da encarnación de Xesús, pero a distinción entre a Encarnación e o Nadal non se elaborou ata finais do século IX, cando nalgúns lugares o momento da Encarnación foi identificado coa concepción de Cristo, é dicir, coa Anunciación, que se celebra o 25 de marzo.
No continente europeo, o Anno Domini foi introducido como a era elixida no Renacemento carolinxio por Alcuino. O seu uso foi referendado polo emperador Carlomagno. Os seus sucesores popularizárono e difundiuse por todo o Imperio Carolinxio. Segundo a Enciclopedia Católica, os papas continuaron datando os documentos de acordo cos anos do seu pontificado durante algún tempo, pero o uso de AD fíxose aos poucos cada vez máis común nos países católicos entre os séculos XI e XIV. Os países ortodoxos só empezaron a adoptar o AD en troques do calendario bizantino logo de que Rusia o fixese no 1700, mentres que outros non o adoptaron ata os séculos XIX e XX.
Malia que o uso de Anno Domini estaba xeneralizado durante o século IX, o antes de Cristo (ou o seu equivalente) non foi común ata moito máis tarde. Beda utilizou a expresión "anno igitur ante incarnationem Dominicam" ("antes da Encarnación do Señor") dúas veces. Un "Anno an xpi nativitate" (no ano antes do nacemento de Cristo) atópase en 1474 nunha obra dun monxe alemán.
En 1627, o teólogo xesuíta francés Denis Pétau (Dionysius Petavius en latín), coa súa obra De doutrina temporum, popularizou o uso ante Christum (latín para "antes de Cristo") para marcar os anos anteriores a AD.
Data aceptada
Esta numeración de anos baseada na era cristiá é predominante en moitos lugares do mundo, así como nos eidos comercial e científico. É o estándar global dende hai décadas, co recoñecemento de institucións internacionais como as Nacións Unidas. Tal predominancia débese á relevancia da cristiandade no mundo occidental e á súa influencia na ciencia, a tecnoloxía e o comercio, así como ao feito de que o calendario gregoriano fose considerado durante bastante tempo como astronomicamente correcto.
Outras denominacións equivalentes
En galego, no canto de "Anno Domini", úsase xeralmente a expresión "despois de Cristo", abreviada como "d.C.".
Era común
Para evitar explicitar referencias relixiosas, aínda mantendo a datación cristiá, tamén se emprega a expresión vulgaris era, aparecida en 1615, que adoita traducirse en galego como "Era Común", abreviada en "e.c." ou "E.C.". Nos países anglosaxóns úsase a abreviatura "C.E.", que tanto corresponde a "Common Era" (era común) coma a "Current Era" (era corrente)
As seguintes expresións son, xa que logo, equivalentes:
En lingua inglesa, consonte ao uso latino, era frecuente colocar a abreviatura antes do número do ano, (por exemplo AD 2006), práctica hoxe en desuso.
Anno Salutis
Anno Salutis, frecuentemente traducido do latín como "no ano de graza" ou "no ano da salvación", é unha expresión equivalente a Anno Domini, porque para o Cristianismo o nacemento de Xesús significou o inicio da salvación.
Cris Pavón
María Cristina Pavón Mauriz, nada na Coruña en 1962, é unha escritora galega.
Traxectoria
É profesora. Ten publicado artigos e relatos en Letra en Obras, Xuntanza de Escritoras de Baía Edicións e Tempos Dixitais.
Garcia Mendiz de Eixo
Garcia Mendiz de Eixo ou Garcia Mendez de Sousa foi un trobador portugués que estivo activo nas primeiras décadas do século XII.
Traxectoria
Pertencente á familia nobre dos Sousas, exíliase na corte de Afonso VII de León até 1218, cando volve a Portugal á corte de Sancho II. Consérvase unha cantiga escrita en occitano probabelmente en 1215 no sur de Galiza, onde contraeu matrimonio coa nobre galega Elvira González de Turonio, durante o seu voluntario desterro en terras portuguesas. É, á súa vez, pai dos trobadores Fernan Garcia Esgaravunha e Gonçalo Garcia.
O Castro, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 36 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 19 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Foro Cultural Provincia do Bierzo
miniatura|Pancarta posta no Castelo de Ponferrada por membros da asociación e do partido de El Bierzo durante a campaña ''O Bierzo é máis ca un preámbulo O Foro Cultural Provincia Do Bierzo é unha asociación cultural sen ánimo de lucro da bisbarra do Bierzo, na provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León, España. Entre os seus obxectivos figura a defensa dos sinais de identidade do Bierzo.
Legalizada en outono de 2007, desenvolve a súa actividade dende finais de 2005 dándose a coñecer a través dunha rolda de prensa convocada para anunciar a reivindicación de instalar a bandeira do Bierzo no balcón do concello de Ponferrada, petición avalada por unha recollida de firmas realizada pola asociación.
Orixinalmente a asociación chamouse Foro Cultural pola Provincia do Bierzo modificándose a súa denominación pola actual en outono de 2007. Encádrase dentro do movemento bercianista. Entre as súas actuacións destaca a recollida, xunto ao Partido de El Bierzo, de 5.000 firmas reivindicando a devolución da Cruz de Peñalba.
Segundo afirman néganse a recibir subvencións públicas financiando a súa actividade a través das achegas dos seus afiliados, donativos e outras actividades (rifas, lotería,...).
Teñen un acordo de colaboración co Partido de El Bierzo polo cal asesoran este en temas culturais. O Partido, así mesmo, aprobou a creación dunha sección chamada corrente de opinión da que os membros da asociación afiliados ao Partido forman parte.
Desenvolven a súa actividade no que denominan Rexión do Bierzo, que abrangue os límites da antiga Provincia do Vierzo.
Editan unha publicación gratuíta chamada Bierzo Opinión, da cal afirman realizar entre 4.000 e 5.000 exemplares distribuídos por varios concellos do Bierzo.