cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikipedia en bengalí
A Wikipedia en bengalí (en বাংলা উইকিপিডিয়া) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bengalí. Foi creada o 27 de xaneiro de 2004, superando os 10 000 artigos en outubro de 2006, converténdose na segunda lingua do sur de Asia en conseguilo.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Bandeira de Adiguesia
A bandeira de Adiguesia (en Адыгэ Нып) é a bandeira nacional dos circasianos e bandeira oficial da República de Adiguesia. Consiste nun campo verde con doce estrelas de ouro, nove formando un arco e tres en horizontal, e tres frechas de ouro cruzadas no centro.
Simbolismo e significado
O verde representa a natureza e o islam. A cor de ouro representa un futuro brillante en paz e as colleitas de gran e trigo. Hai doce estrelas, representando as doce tribos de Circasia. As frechas son unha referencia a Adyghe Xabze, a cosmovisión circasiana, que quere dicir "paz se es o meu amigo, guerra se es o meu inimigo".
Fornelo, Couxela, Ribadeo
Fornelo é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Deccan
A meseta do Deccan é unha gran meseta que se estende pola maior parte do territorio centro-sur do subcontinente indio.
Localización
Esténdese de leste a oeste polos estados indios de Madhya Pradesh, Chhattisgarh, Maharastra, Andhra Pradesh e Karnataka.
Contexto xeográfico
dereita|miniatura|250x250px|Vista panorámica. A súa altitude oscila entre os 79 e 750 msnm. Ocupa unha superficie duns 800 000 km², ten forma de triángulo invertido e os seus límites defínenos os seguintes accidentes xeográficos:
Toponimia
O nome Deccan é unha forma anglicanizada da palabra dakkhin en prácrito, que á súa vez provén da palabra dakia en sánscrito, que quere dicir sur.
Estrutura xeolóxica
O Deccan é unha meseta de rocas cristalinas interrompida por horsts que se levantan no seu interior (montes Vindhya) ou nos seus bordos (Ghats occidentais e orientais).
Enormes coadas de roca basáltica rica en titanio, magnesio e ferro (ver trapps do Deccan).
Capas de lava que alcanzan extensións de 10 000 km², un volume superior aos 10 000 km³ e un espesor de 2400 m, vestixios dunha fortísima actividade volcánica a finais do Cretáceo superior (68-64 millóns de anos). De aí dedúcese que a idade da meseta é duns 70 millóns de anos.
Formación
Debido a erupcións fisurais, orixínanse ao longo dunha fisura ou dislocación da cortiza terrestre. As lavas son fluídas e percorren grandes extensións formando amplas mesetas, cun quilómetro ou máis de espesor e miles de quilómetros cadrados de superficie. Os restos dos fluxos, coñecidos como traps do Deccan, cobren aínda preto de 500 000 km².
En Rajahmundry, a uns 1000 km do centro dos traps do Deccan, obsérvanse algúns sedimentos mariños que conteñen microorganismos fósiles entre o fluxo das lavass deses enormes traps. Este fluxo provocou unha enorme liberación de CO2 á atmosfera que puido ser unha das causas da extinción dos dinosauros.
A formación das illas Seychelles remóntase a máis de 200 millóns de anos cando ese terreo se desprendeu do bordo occidental da India, nas proximidades da meseta, separándose da plataforma continental.
Clima
Comprende dúas zonas climáticas ben distintas de exterior a interior. Por unha banda, existe un clima tropical húmido no bordo da meseta, o anel exterior. Isto é debido á abundancia de precipitacións nas ladeiras dos montes Ghats tanto orientais como occidentais. Pola contra a zona interior da meseta é semiárida debido a que as borrascas e en definitiva todas as masas de aire húmido (a maioría de orixe monzónica), descargan o seu contido nos cordais que a delimitan. Prodúcese entón o denominado efecto Föhn. As precipitacións medias sitúanse ao redor dos 500-1000 mm.
As temperaturas, aínda que hai unha excepción con valores máis suaves no bordo exterior, son suaves no inverno e tórridas a finais da primavera e principios de verán, con valores que poden superar facilmente os 40 °C e mesmo rozar os 50 °C.
Hidroloxía
Crúzana o río Godavari, principal río do sur da India, e o Krishna, ambos polo nordés. Existen outros ríos menores que nacen na propia meseta.
Flora
A vexetación da meseta do Deccan é menos exuberante que a das áreas máis húmidas do subcontinente indio, aínda que hai bosques de especies moi apreciadas pola súa madeira, como a teca e o sándalo. As ladeiras baixas dos Ghats occidentais están recubertas dunha densa xungla baixo influencia monzónica. Pódense atopar agrupacións máis ou menos densas de bambú, palmeira e árbores caducifolios. En case toda a meseta predomina unha vexetación subtropical seca, de tipo sabana con presenza apenas de especies arbóreas pero si de moitos arbustos e matogueiras.
Fauna
En canto a especies animais, as máis representativas son o elefante asiático e o xa extinto guepardo que era o máis estendido dos grandes felinos por esta zona, dada a súa predilección polas grandes extensións de sabana. Outros grandes mamíferos son o rinoceronte da India, o Melursus ursinus, o chacal, o dole, o gaur, o búfalo salvaxe, o xabaril e varias especies de simios, antílopes e cervos.
Distintas especies de serpes venenosas como a naia, a daboia e as serpes de auga salgada ou non venenosas como as pitóns. Entre os réptiles tamén cómpre destacar os crocodilos e gaviais. As aves máis importantes son o papagaio, o pavón, a garza e o martiño peixeiro.
A India caracterízase por ter un clima quente, o que lle dá a oportunidade ás selvas, chairas, outeiros e montañas de ser de ser hábitat dos felinos. Tendo en conta que o tigre é unha especie que esta en perigo de extinción, faise o esforzo nacional e internacionalmente; para o que existen reservas como Ranthambore e Rājasthān, que incrementan a poboación debido á seguridade e resgardo da especie.
Irexe, Couxela, Ribadeo
Irexe é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
De origine actibusque Getarum
De origine actibusque Getarum (en galego: Orixe e feitos dos Godos), con frecuencia referida polo nome que lle dese Theodor Mommsen no 1882, Getica, foi escrita por Xordanes e publicada polo 551. Foi presentada como un resumo dunha voluminosa obra de Casiodoro sobre a orixe e historia dos godos, o Libri XII De Rebus Gestis Gothorum, do cal non se coñece ningunha copia.
Características
O libro foi achado en Viena en 1442 por un humanista italiano chamado Enea Silvio Piccolomini. A súa editio princeps apareceu en 1515 da man de Konrad Peutinger, seguíndolle diversas edicións. No prefacio, Xordanes presentaba o plan da obra:
Xordanes recoñeceu ter acceso aos devanditos doce volumes durante tres días nos que memorizou exactamente os seus feitos, aos que tamén engadiu cousas lidas e escoitadas por el mesmo. Por iso, boa parte do libro semella ser unha copia da obra de Casiodoro, aínda que é difícil coñecer os acontecementos que del proceden ou son, pola contra, propios de Xordanes.
miniatura|A [[Istambul moderna, emprazamento da antiga Constantinopla, capital do Imperio romano de Oriente, onde Xordanes escribiu Getica.]]
Datación e emprazamento da autoría
dereita|miniatura|Xustiniano I, mosaico de [[Rávena.]]Xordanes cóntanos na Getica que interrompeu os seus escritos sobre a Romana para escribir a Getica, e despois remata-la Romana. Nesta última obra, afirma que escribiu a Getica no ano vinte e catro do emperador Xustiniano, que comezara o 1 de abril do 551. Así mesmo, na Getica menciona unha praga acontecida nove anos antes, referíndose probablemente á chamada “Peste de Xustiniano” que comezara en Exipto no 541, e chegou a Constantinopla no 542.
Relevancia
Dado que a versión orixinal de Casiodoro da historia dos godos non sobreviviu ata hoxe, a obra de Xordanes é unha das fontes de información máis importantes para o período de migración das tribos xermánicas, así como dos ostrogodos e visigodos, especialmente a partir do século III. O propósito principal da obra orixinal de Casiodoro era darlle un pasado glorioso ás clases dominantes dos godos, comparable ao das familias senatoriais romanas.
A edición clásica é a escrita por Theodor Mommsen no século XIX (na Monumenta Germaniae Historica, auctores antiqui, V. II.), baseada no desafortunado Manuscrito de Heidelberg, escrito en Heidelberg arredor do século VIII, e que, por desgraza, ardeu no incendio da casa de Mommsen en 1880. Foi escrito nun latín tardío e foi denigrado polos clasicistas por non respectar as regras do latín clásico de Cicerón.Os descubrimentos posteriores —o manuscrito Panormitanus— permitiron confirmar o dominio do latín de Xordanes, refutando a visión tradicional dunha lingua bárbara e decadente, resultado do descoñecemento do latín por parte dos copistas nórdicos do manuscrito Heidelbergensis.
Cima de Vila, Couxela, Ribadeo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Maizán, Couxela, Ribadeo
Maizán é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy
A Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy é unha entidade sen ánimo de lucro que promove a educación para comprender a realidade, intervir nela e vivir en harmonía consigo mesmo, cos demais e coa natureza dando relevancia á familia nos primeiros anos de vida e asumindo o compromiso coa lingua, a cultura, a contorna e o saber propios dos cativos e cativas como referencias para o desenvolvemento da personalidade especialmente de 0 a 3 anos.
Orixe
A Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy continuou a labor de Preescolar na Casa en 2013 tras a cancelación do financiamento por parte da principal entidade sustentadora do programa, a Xunta de Galicia. Un grupo de traballadores e traballadoras vencelladas ao programa anterior decidiu constituír a asociación co gallo de continuar atendendo as necesidades das familias rurais con crianza de meniños e meniñas en idades previas á escolarización obrigatoria. Escolleron o nome (Antonio Gandoy) por ser el o fundador do proxecto anterior en 1977.
Colaboracións
miniatura|alt=Nenos xogando coa súa mai|Nenos xogando coa súa mai A asociación fai as súas actividades grazas ás achegas e colaboración de diversas entidades e persoas particulares :
Obxectivos
Os obxectivos da Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy son:
Os obxectivos manteñen basicamente a liña de traballo de Preescolar na Casa.
Moural, Couxela, Ribadeo
Moural é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Prisma (revista)
Prisma : revista trimestral de Filosofía, Ciencia e Arte publicouse no Porto, entre xullo de 1936 e abril de 1941, ao longo de 12 números publicados cunha periodicidade irregular. Tendo a Aarão de Lacerda como director e a Alexandre Coelho como editor literario, esta revista é, en palabras da primeira, un “novo intento de lanzar unha revista de cultura no noso escaso medio literario”, “buscará estudar os distintos itinerarios das almas” e “estudar a vida das formas plásticas”. Conta cunha extensa nómina de colaboradores literarios como Vieira de Almeida, Francisco Pereira de Sequeira, Henrique de Campo Belo, Cláudio Carneiro, AL de Carvalho, Roberto Carvalho, Luiz Moreira de Sá e Costa, Sant'Anna Dionísio, Manuel de Figueiredo, Joaquim Freitas Gonçalves, Diogoérico de Armando de Macedomares Junior, José Armando de Macedomares, José de Macedomares, José de Macedomares, José Armando de Macedomares, Diogo de Macedo, Armando de Matos, Alberto Meira, Adolfo Casais Monteiro, Carlos Manuel Ramos, Delfim Santos, Luís de Pina, Costa Sacadura, Campos de Figueiredo, António Correia de Oliveira, Luiz Guedes Oliveira, João de Castro Osorio, Fernando de Pamplona, Alberto Petón de Serpaha, Pedro de Pamplona, António de Sousa e Robert Burns.
As Cerdeiriñas, Couxela, Ribadeo
As Cerdeiriñas é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Lombiño, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
O Lombiño é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
O Rego, Couxela, Ribadeo
O Rego é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Kaleidoscope (homónimos)
Kaleidoscope é o nome orixinal da patente do obxecto óptico lúdico que en galego se chama calidoscopio. Consiste nun tubo de espellos que contén pequenos obxectos de cores.
Kaleidoscope tamén pode referirse a:
Álbums
Kaleidoscope (álbum de Cyrus Chestnut), 2018 Kaleidoscope (álbum de Kelis), 1999 Kaleidoscope (álbum de Nancy Wilson), 1971 Kaleidoscope (álbum de Rachael Lampa), 2002 Kaleidoscope (álbum de Siouxsie and the Banshees), 1980 Kaleidoscope (álbum de Sonny Stitt), 1957 Kaleidoscope (álbum de Tiësto) e canción no álbum, 2009 Kaleidoscope (álbum de Transatlantic) e canción no álbum, 2014 Kaleidoscopes, serie de Hennie Bekker Kaleidoscope, por Ben Granfelt Band, 2009 Kaleidoscope, por DJ Food, 2000 Kaleidoscope, por Jam & Spoon, 1997 Kaleidoscope, por Mekong Delta, 1992 Kaleidoscope, por Mother Superior, 1997 Kaleidoscope, por Roland Grapow, 1999
Vilar, Figueiroa, Cerdedo-Cotobade
Vilar é un lugar da parroquia de Figueiroa, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Alberto Martín Gamero
Alberto Martín Gamero, nado en San Martín de Montalbán (Toledo) o 5 de maio de 1915 e finado en Madrid o 11 de decembro de 1990, foi un notario e político falanxista español.
Traxectoria
Delegado do SEU na Facultade de Dereito de Madrid en 1935, Camisa vieja membro de Falange Española de las JONS, estivo no interior do Alcázar de Toledo durante o asedio ao inicio da guerra civil. Combateu no bando sublevado como alférez provisional. Ao remate da guerra foi xefe provincial de FET y de las JONS de Toledo. Durante a segunda guerra mundial, marchou como voluntario da División Azul á fronte oriental en 1941. Volveu logo de seis meses condecorado coa Cruz de Ferro de segunda clase.
Foi gobernador civil de Soria (novembro de 1944 a marzo de 1946) e de Logroño (marzo de 1946 a febreiro de 1956). A principios de febreiro de 1956 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. A mediados dese mes de febreiro foi nomeado Delegado Nacional de Información de FET y de las JONS. Permaneceu no cargo de gobernador civil de Pontevedra até principios de abril, cando foi substituído por Rafael Fernández Martínez.
Foi procurador nas Cortes franquistas, como conselleiro nacional, entre 1956 e 1964.​ Desempeñou os cargos de inspector xeral económico-administrativo do Ministerio da Vivenda, secretario xeral técnico do Ministerio da Vivenda, inspector xeral do Ministerio da Vivenda e Inspector Nacional do Ministerio da Vivienda.
Transición á democracia en Chile
miniatura|250px|Manifestantes celebrando a vitoria do «Non» o día seguinte do plebiscito nacional de Chile de 1988, en [[Santiago de Chile. Este fito marcaría o comezo da transición á democracia.]] A transición á democracia, tamén chamada retorno á democracia, transición democrática ou regreso ao sistema democrático, refírese ao período histórico de restabelecemento democrático de Chile logo da ditadura militar liderada polo xeneral Augusto Pinochet, a cal comezou en 1973 co golpe de estado que derrocou o goberno do presidente Salvador Allende, e rematou en 1990, logo dun plebiscito e unha elección presidencial tras as cales as Forzas Armadas tiveron que traspasar o poder executivo ao presidente Patricio Aylwin, elixido democraticamente. Aínda non existe consenso entre os historiadores sobre se este período continúa até o presente ou se xa rematou. A súa visión máis acoutada refírese ao período entre 1988 e 1990, que inclúe o devandito plebiscito de 1988, a elección presidencial de 1989 e o cambio de mando. Outras versións esténdense no tempo, abranguendo outros fitos importantes, tales como o arresto de Augusto Pinochet en Londres, a reforma á constitución de 1980 durante o goberno de Ricardo Lagos, a remuda na coalición de goberno entre a Concertación e o primeiro goberno de Sebastián Piñera, o fin do sistema binominal, o plebiscito nacional de Chile de 2020, e a elección e posterior estabelecemento da Convención Constitucional en 2021.
Desenvolvemento
miniatura|250x250px|O presidente [[Patricio Aylwin|Patricio Aylwin Azócar fronte a Augusto Pinochet, durante a cerimonia de transmisión de mando, 11 de marzo de 1990.]] No plebiscito de 1988, a constitución foi reformada facilitando as disposicións para futuras emendas á constitución, crear máis escanos no Senado, diminuír o rol do Consello de Seguridade Nacional e igualar o número de membros civís e militares (con catro membros cada un). Moitas persoas da clase política de Chile consideran estas e outras provisións como "enclaves autoritarios" da constitución e fíxose presión para reformalas.
En decembro de 1989 efectúase a elección que comezaría o réxime democrático. O demócrata cristián Patricio Aylwin, como o candidato da Concertación de Partidos pola Democracia (DC, PS, PPD, PRSD), enfróntase con Hernán Büchi, candidato da coalición Democracia e Progreso (UDI-RN), sendo elixido presidente o demócrata cristián, seguido de Büchi e, en terceiro lugar, o candidato centrista Francisco Javier Errázuriz Talavera, abandeirado dun movemento instrumental chamado Unión de Centro Centro. En febreiro de 1991, a Comisión Verdade e Reconciliación, estabelecida un ano antes por Aylwin, lanzou o seu informe de Violacións dos Dereitos Humanos durante o período da Ditadura militar, coñecido como o Informe Rettig (debido ao o exsenador Raúl Rettig, presidente da comisión).
Na elección de 1993, Arturo Alessandri Bica da Unión Demócrata Independente enfróntase ao candidato da Concertación de Partidos pola Democracia, Eduardo Frei Ruiz-Tagle do Partido Demócrata Cristián, quen foi elixido presidente por un período de 6 anos e asumiu o mando en marzo de 1994. esquerda|miniatura|256x256px|Os primeiros cinco presidentes de Chile dende o retorno á democracia (de esquerda a dereita): [[Ricardo Lagos, Michelle Bachelet, Sebastián Piñera, Patricio Aylwin e Eduardo Frei Ruiz-Tagle.]] A elección presidencial de 1999 levouse a cabo o 12 de decembro dese ano, maisningún do seis candidatos obtivo unha maioría, a cal levou a unha segunda volta sen precedentes o 16 de xaneiro de 2000. Ricardo Lagos Escobar, do Partido Socialista e do Partido pola Democracia (PPD) levou á Concertación a unha estreita vitoria contra o candidato da Alianza por Chile Joaquín Lavín da Unión Demócrata Independente (UDI), co 51,32% dos votos, sendo a porcentaxe adquirida por Lavín a máis alta que obtivo a dereita en Chile no século XX. Asumiu a presidencia o 11 de marzo de 2000 por un período de 6 anos.
O 11 de decembro de 2005 levouse a cabo a elección presidencial para o período 2006-2010, un período de só catro anos, xa que a reforma á Constitución diminuíuno. Para esa ocasión, a Alianza por Chile levou dous candidatos: Joaquín Lavín Infante (UDI) e Sebastián Piñera Echenique (RN). Pola súa banda, a concertación optou por primeira vez na súa historia en propoñer unha muller, Michelle Bachelet Jeria. Ademais a esquerda-extraparlamentaria pola súa coalición Xuntos Podemos Máis, levou de candidato a Tomás Hirsch Goldschmidt.
Nesta votación ningún dos candidatos conseguiu a maioría absoluta dos sufraxios validamente emitidos, polo que os dous candidatos con maior votación teríanse que enfrontar nunha segunda volta o 15 de xaneiro do 2006. Desta maneira, Piñera e Bachelet tivéronse que enfrontar nunha segunda votación na cal por un 6% de distancia gañou a candidata concertacionista, a cal empezou a exercer o 11 de marzo do mesmo ano.
Ademais da súa asociación co Mercosur, no 2002 Chile asinou un acordo de asociación coa Unión Europea (comprendendo acordos ALC, políticos e culturais), en 2003, un extenso tratado de libre comercio cos Estados Unidos, e en 2004 con Corea do Sur, esperando un boom na importación e exportación de produtos locais e converterse nun centro comercial rexional.
Controversia sobre o seu alcance
miniatura|290x290px|Cartel en alusión ao plebiscito de 1988 instalado durante as [[Estalido social de Chile en 2019|protestas de 2019.]] Algúns sectores postulan que a transición á democracia é un período histórico xa finalizado, entendéndoo como o paso dende a ditadura de Augusto Pinochet á democracia plena. Mentres algúns limitan a transición ao goberno de Patricio Aylwin, outros tomaron como fito do fin deste período as 54 modificacións realizadas á Constitución de 1980 en 2005, durante o goberno de Ricardo Lagos. De feito, o propio Lagos afirmou tras as reformas constitucionais que «Agora podemos dicir que a transición en Chile concluíu». Outros din que a raíz do triunfo electoral de Sebastián Piñera, que significou o recambio da Concertación pola Coalición polo Cambio, e o primeiro goberno de Piñera que representa á dereita con "vocación democrática", estase ante un novo escenario político, definitivamente "post-pinochetista". O triunfo do centro-dereita viría significar que os dous sectores políticos maioritarios poden aspirar á primeira maxistratura e, desta maneira, identificarse plenamente coa república democrática.
Doutra banda, quen din que este proceso non finalizou, afirman que para dar por cumprida a Transición, e deste xeito dar paso a unha democracia, era necesario xulgar os responsables do réxime, o que non ocorreu, pois Augusto Pinochet morreu impune. Outros afirman que a Transición só finalizará cando todos os sectores involucrados asuman as responsabilidades respecto do ocorrido durante a ditadura, e cando realmente exista unha reconciliación entre as partes.
Porén, hai historiadores que aseguran que a Transición non existe como período histórico. Entre eles está o historiador Alfredo Jocelyn-Holt, quen postula que aínda se vive nunha especie de ditadura, ao estar rexidos pola Constitución de 1980, forxada durante a ditadura militar, e validada ademais (mediante reformas) polos gobernos da Concertación, garantindo deste xeito a supremacía do poder militar aínda baixo o título de democracia.
Dende mediados da década de 2010, políticos como o exministro e exsenador Alejandro Foxley e o presidente Sebastián Piñera falan do comezo dun novo período denominado "segunda Transición", dende a cal Chile debería alcanzar o desenvolvemento económico.
As protestas de outubro de 2019 en Chile desencadearon un proceso constituínte, iniciado co plebiscito de entrada realizado en outubro do 2020, onde as opcións “Aprobo” e “Convención Constitucional” se impuxeron por ampla maioría. Así é como se deu comezo á redacción dunha Nova Constitución mediante a elección dunha convención constitucional encargada de escribir unha proposta de texto de Nova Constitución que foi plebiscitada o 4 de setembro de 2022, e que foi rexeitada por unha ampla marxe (61.89%). Algúns historiadores e analistas políticos concordan en que, de terse aprobado o texto constitucional, significaría o termo definitivo da transición á democracia, xa que deixaría atrás a Constitución de 1980 xunto con toda a institucionalidad herdada da ditadura militar.
A Venda, Couxela, Ribadeo
A Venda é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Pat Connaughton
Patrick Bergin Connaughton, nado o 6 de xaneiro de 1993 en Arlington, Massachusetts, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Connaughton foi escollido na 41ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Brooklyn Nets, e os seus dereitos foron traspasados xunto a Mason Plumlee ós Portland Trail Blazers, a cambio de Steve Blake e a 23ª elección dese Draft, Rondae Hollis-Jefferson. O 9 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Blazers.
O 1 de agosto de 2018, Connaughton asinou cos Milwaukee Bucks. O 20 de xullo de 2021, Connaughton gañou o seu primeiro campionato da NBA, despois de que os Bucks derrotasen por 4-2 ós Phoenix Suns nas Finais da NBA de 2021.
Eurocopa de Fútbol 2020 - Grupo B
thumb|upright=1.2|[[Thomas Meunier (número 15) anotou o segundo gol de Bélxica fronte a Rusia.]]
O Grupo B da UEFA Euro 2020 estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros, do 11 ó 20 de xuño de 2021. Os encontros deste grupo tiveron lugar no Parken Stadion de Copenhague e no Estadio Krestovskii de San Petersburgo.
Participantes
O Grupo B estivo composto polas seguintes seleccións:
A Xunqueira, Couxela, Ribadeo
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Couxela, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Ayman al-Zawahiri
Ayman Mohammed Rabie al-Zawahiri, nado o 19 de xuño de 1951 en Maadi (suburbio do Cairo, Exipto ) e finado o 31 de xullo de 2022 en Cabul (Afganistán) nun ataque cun vehículo aéreo non tripulado estadounidense, foi un xihadista exipcio e líder da rede terrorista Al-Qaida desde 2011 ata a súa morte.
Fillo dun farmacéutico, médico de formación e membro dos Irmáns Musulmáns, uniuse inicialmente á Xihad Islámica Exipcia. A finais da década de 1980 rompe cos Irmáns Musulmáns e participou na fundación da organización xihadista salafista Al Qaida. Despois converteuse no principal ideólogo desta rede terrorista liderada por Osama bin Laden, da que supostamente era o médico persoal. Despois da morte de Osama bin Laden, o 22 de maio de 2011, foi o líder de Al-Qaida ata a súa morte.
Empregou diferentes pseudónimos, como Abou Mohammed, Abou Fátima, Mohammed Ibrahim, Abou Abdallah, Abou al-Mu'iz, o doutor, o profesor, Nour, Abou Mohammed Nour ad-Dîn, Abdel Mouaz (Abdel Moez, Abdel Mouez) e outros.
Mocidade
Ayman Al-Zawahiri naceu en Maadi (Exipto), un suburbio do Cairo, no seo dunha familia senlleira nos eidos relixioso e político. Polo lado paterno, o tío avó de Ayman, dirixía a Universidade al-Azhar (un dos principais lugares de ensino do islam sunita), o seu avó materno fundou a Universidade do Rei Saud en Arabia Saudita en nome das autoridades relixiosas wahabíes e o seu tío materno, Abdul Rahman Azzam, foi secretario da Liga Árabe. O seu pai, Muhammad Rabi Al-Zawahiri foi profesor de farmacoloxía na Escola de Farmacia da Universidade do Cairo. A súa familia estivo vinculada aos Irmáns Musulmáns desde a creación da confraría en 1928.
Foi un estudante islámico aplicado e en 1966, con 14 anos, Ayman Al-Zawahiri uniuse á súa vez aos Irmáns Musulmáns, coa intención de derrocar o réxime de Gamal Abdel Nasser. Daquela quedou fascinado polo pensador Sayyid Qutb, que foi condenado a morte e executado o mesmo ano.
Ingresou na facultade de medicina da Universidade do Cairo, licenciándose en 1974 e obtivo a súa especialización en cirurxía en 1978.
A marca da súa fronte chámase zabiba, é un calo resultado da fricción entre a pel contra o chan no rezo islámico.
Xihad Islámica exipcia
En 1970, chegou ao poder Anwar el-Sadat tras a morte de Nasser. Nese contexto, o goberno liberou a varios islamistas e estes movementos coñeceron un importante crecemento nacendo dous grupos radicais: Gamaa al-Islamiya e a Yihad Islámica Exipcia. Segundo os xornalistas de Le Monde Christophe Ayad e Mouna Naïm: «Ao contrario de Gamaa Al-Islamiya, que pretende impor a sharia actuando a plena luz do día na sociedade, a Xihad Islámica pretende apoderarse do poder desde arriba, infiltrándose nos círculos militares».
Nese contexto, Al-Zawahiri uniuse á Xihad Islámica exipcia no ano 1974. Naquela altura, o grupo tiña uns corenta membros e Al-Zawahiri mantiña en segredo a súa militancia: continúa vestindo ao estilo occidental e a súa familia descoñecía todas as súas actividades. Paralelamente, traballaba como cirurxián durante tres anos nunha base do exército exipcio e casou.
En 1980, Ayman al-Zawahiri foi a Paquistán e traballou para a Media Lúa Vermella durante catro meses en Peshawar atendendo a refuxiados afgáns logo da invasión soviética.
En 1978, a sinatura dos Acordos de Camp David con Israel provocou unha ruptura entre os círculos de Sadat e os islamistas. Así, o 6 de outubro de 1981, o presidente exipcio Anwar el-Sadat foi asasinado por un grupo de soldados pertencentes á Xihad. Ayman al-Zawahiri foi detido canda a outros centros de islamistas e baixo tortura revelou o nome doutros compañeiros. Segundo afirmou máis tarde, coñecera o plan de magnicidio xusto nesa mañá. Durante o xuízo afirmou ante as cámaras que "nosoutros somos musulmáns que cremos na nosa relixión. Estamos tratando de establecer un Estado islámico e unha sociedade islámica". Exonerado do complot contra Sadat, foi condenado a tres anos de prisión por posesión ilegal dunha arma. Durante a súa estadía na cadea, foi torturado e sometido a malos tratos frecuentemente, algo que redundou na súa radicalización.
Logo da súa liberación, en 1984, al-Zawahiri marchou de Exipto cara Arabia Saudita, primeiro, e a Paquistán, onde tratou a muxahidins que loitaban contra os soviéticos en Afganistán. Foi entón cando coñece a Osama bin Laden, de quen se converteu no médico persoal. A finais de 1989, nun campamento preto de Khost en Afganistán, unha ducia de homes de distintas nacionalidades, entre eles Bin Laden e al-Zawahiri, fundaron a organización Al-Qaida.
Al-Qaida
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Hamid_Mir_interviewing_Osama_bin_Laden_and_Ayman_al-Zawahiri_2001.jpg/220px-Hamid_Mir_interviewing_Osama_bin_Laden_and_Ayman_al-Zawahiri_2001.jpg|miniatura| [[Osama bin Laden e Ayman Al-Zawahiri, os dous fundadores de Al-Qaeda respondendo a unha entrevista cun xornalista paquistaní en novembro de 2001 .]] En 1991, Osama bin Laden e Ayman Al-Zawahiri instaláronse en Sudán, onde Omar el-Bashir tomara o poder. Ese mesmo ano, converteuse no emir (líder) do grupo Xihad Islámica de Exipto. Para entón, a Guerra do Golfo fixo que Bin Laden e os seus seguidores, visen nos Estados Unidos un "inimigo distante" que ameazaba o mundo islámico. Al-Zawahiri concordaba con este punto de vista creu necesaria unha acción transnacional. É así que nestes anos, Xihad Islámica de Exipto e outros grupos comezaron a actuar baixo o paraugas de Al Qaida.
Regresou clandestinamente a Exipto en 1993. Alí rompeu cos Irmáns Musulmáns, que rexeitaron a violencia, e patrocinou varios atentados como o ataque contra a embaixada exipcia en Paquistán e un intento de asasinato fallado contra o presidente Hosni Mubarak en Adís Abeba no ano 1995.
Sospéitase que en 1994 estivo no Iemen, un ano máis en Paquistán, e, en 1996, en Rusia. Alí procuraba establecer unha base de operacións en Chechenia, entrou cunha identidade falsa e pasaporte sudanés. Foi detido o día da súa chegada, o 1 de decembro, e interrogado polo Servizo Federal de Seguridade ruso, mais non foi identificado e quedou en liderdade seis meses despois.
En 1997, Ayman Al-Zawahiri estivo relacionado cun atentado en Luxor no que morreron 62 dúas persoas, entre elas 58 turistas estranxeiros. Segundo as investigacións xornalísticas, Al-Zawahiri, colaborou co grupo al-Gama'a al-Islamiyya na planificación desta acción.
Lugartenente de Osama Bin Laden
En 1998, Al-Zawahiri uniuse a Osama Bin Laden en Afganistán, logo da toma do poder dos talibán. O 23 de febreiro de 1998, publicouse a fawta titulada "A fronte islámica mundial contra os xudeus e os cruzados", aínda que foi asinada por Bin Laden consideráse que foi autoría Al-Zawahiri. Neste texto, Al-Qaida, anunciaba a ampliación das súas accións a nivel mundial e chamaba a matar a civís e militares dos Estados Unidos e os seus aliados. Deste xeito, segundo informes coetáneos da CIA, a organización Xihad Islámica quedou integrada en Al-Qaida. Con todo, a disolución oficial non chegaría ata xuño de 2001.
O 6 de agosto de 1998, Xihad Islámica mandou un fax a un xornal exipcio alertando de accións de vinganza contra os Estados Unidos. Ao día seguinte, detoránonse bombas ante as embaixadas dos Estados Unidos en Quenia e Tanzania, morrendo 225 persoas. O goberno dos Estados Unidos imputou a Ayman al-Zawahiri por estes feitos.
No ano 1999 foi incluído na listaxe de sancións internacionais das Nacións Unidas a talibáns e membros de Al-Qaida. Nela é identificado como líder militar e operacional e estreito colaborador de Osama bin Laden. Nese ano tamén foi condenado a morte in absentia por un tribunal militar exipcio.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Ayman_al-Zawahiri_bounty_flyer_by_RFJ.png/220px-Ayman_al-Zawahiri_bounty_flyer_by_RFJ.png|miniatura| Recompensa de 25 millóns de dólares publicada polos Estados Unidos para calquera información relacionada con Ayman Al-Zawahiri Tamén axudou a organizar o atentado suicida contra o destrutor USS Cole en Adén o 12 de outubro de 2000 no que morreron 17 marines. Foi considerado como un dos cerebros dos atentados do 11 de setembro de 2001.
Despois da invasión estadounidense de Afganistán, a información sobre Ayman Al-Zawahiri vólvese confusa. Algunhas fontes, en 2002, dérono por morto, mais, en 2003, Al Jazeera retransmitiu un vídeo e un son de Ayman Al-Zawahiri e bin Laden.
Refuxiouse na zona fronteiriza entre Afganistán e Paquistán e foi obxectivo de ataques con vehículos aéreo non tripulados estadounidenses en varios momentos. En decembro de 2001 nun deles morreu a súa dona e, polo menos, un dos seus fillos en Afganistán. Outro ataque, en 2006, causou a morte de 105 persoas, entre elas 76 nenos.
Líder de Al-Qaida
O 22 de maio de 2011, Osama bin Laden foi asasinado nunha operación das forzas especiais dos Estados Unidos en Abbottabad (Paquistán). Polo que o 16 de xuño de 2011, foi nomeado líder de Al-Qaida e converteuse no home máis buscado do mundo.
Interveu dúas veces en vídeo para expresar o seu apoio ás revolucións árabes, malia o rol irrelevante de Al-Qaida nelas.
Para os analistas, a falta de carisma de Al-Zawahiri restoulle lexitimidade como combatente ante os grupos xihadistas. Malia o debilitamento político, deu maior autonomía ás células terroristas para acadar os seus obxectivos. Inicialmente procurou asentar as súas redes no golfo de Adén e no Pérsico, así como no Corno de África e no Magreb.
En 2013 a súa autoridade foi desafiada co nacemento do Estado Islámico en Iraq e no Levante (ISIS). En xuño dese ano, o antigo membro de Al-Qaida Mesopotamia e fundador do grupo Estado Islámico, Abu Bakr al-Baghdadi, anunciou a fusión entre Al-Nusra, sección de Al-Qaida en Siria, e o Estado Islámico de Iraq, algo que foi desautorizado por Ayman al-Zawahiri. Malia a súa oposición, Al-Qaida non puido evitar a deserción de combatentes que se integraron nas filas de Abu Bakr al-Baghdadi, nin que este se internase en territorio sirio tomando o control de zonas antes controladas por Al-Qaida. Finalmente, en febreiro de 2014, Ayman al-Zawahiri rompeu co ISIS.
Abu Bakr al-Baghdadi proclamouse califa en xuño de 2014. Durante os anos seguintes, o ISIS coñeceu unha notable extensión atraendo a moitos terroristas radicalizados orixinarios de Occidente. Intentando frear a extensión do ISIS, Al-Zawahiri, potenciou a acción de Al-Qaida no subcontinente indio.
En xaneiro de 2015, Al-Qaida do Iemen reivindica os ataques do atentado contra Charlie Hebdo, unha revista satírica francesa, indicando que al-Zawahiri dera a orde de atacar como vinganza pola publicación dunha viñetas de Mahoma. En agosto de 2015, al-Zawahiri aparece nun vídeo xurando fidelidade ao novo líder talibán, mulá Akhtar Mohammad Mansour, nun xesto que se interpretou como unha censura ao ISIS. Repetería este recoñecemento ao seu sucesor, en 2016, Hibatullah Akhundzada. En 2017 chamou "mentirán" ao ISIS e afirmou que "excedían os límites do extremismo".
Nos seguintes anos houbo informacións que sinalaban que estaba gravemente enfermo e mesmo anunciando a súa morte en 2020 por un ataque de asma. Con todo, en 2021, un informe da ONU confirmou que estaba con vida aínda que débil para ser mostrado na propaganda. Tamén se indicaba que residiría nas zonas fronteirizas entre Afganistán e Paquistán.
Morte
O 1 de agosto de 2022, o presidente dos Estados Unidos, Joe Biden, anunciou na Casa Branca que Ayman al-Zawahiri fora asasinado o 31de xullo de 2022 en Cabul ás 6 h 18 hora local, por un ataque de mísiles AGM-114 Hellfire disparados desde un dron manexado pola CIA. No seu discurso, Biden cualificouno como un "asasino desapiadado" e que se "fixera xustiza".
Al-Zawahiri moraba nunha residencia de Sherpur, o distrito diplomático da capital afgá, onde se trasladara logo de que os talibáns retomaran o poder. Estados Unidos considerou que os talibáns violaron os Acordos de Doha ao permitir o seu regreso a Afganistán. Pola súa banda, Zabiullah Mujahib, voceiro do goberno talibán, culpou a Estados Unidos actuar contra os Acordos de Doha por esta acción.
Acordo de Cotonou
miniatura|330x330px|Países ACP miniatura|300x300px| O Acordo de colaboración entre os estados de África, o Caribe e do Pacífico e a Comunidade Europea e os seus estados membros asinado en Cotonou, o 23 de juño de 2000, máis coñecido como Acordo de Cotonou, é un tratado entre a Unión Europea e o Grupo de Estados de África, Caribe e Pacífico (países ACP). Foi asinado en xuño de 2000 en Cotonou, a cidade máis grande de Benín, por 79 países ACP (47 países en África, 16 no Caribe y 15 no Pacífico, e mais a República de Maldivas; Cuba non asinou) e os daquela 15 Estados membro da Unión Europea, totalizando máis de 700 millóns de persoas, e estaba previsto que durase vinte anos.
Entrou en vigor en 2003 e foi posteriormente revisado en 2005 e 2010. Finalmente, asinouse un novo acordo, denominado post-Cotonou, o 15 de abril de 2021
Obxectivos
O Acordo de Cotonou ten como obxectivo a redución e eventual erradicación da pobreza así como contribuír ao desenvolvemento sustentábel e á integración gradual de países ACP á economía mundial. O Acordo de Cotonou revisado tamén se preocupa pola loita contra a impunidade e a promoción da xustiza penal a través da Corte Penal Internacional.
Institucións
Hai tres institucións principais: o Consello de Ministros, o Comité de Embaixadores e a Asemblea Parlamentaria Paritaria.
Principios fundamentais
O Acordo de Cotonou substituíu á Convención de Lomé, que foi a base para o desenvolvemento da cooperación ACP-UE dende 1975. Con todo, o Acordo de Cotonou ten un alcance moito maior do que calquera convenio anterior. Foi deseñado para ter unha vixencia de 20 anos e está baseado en catro principios fundamentais:
Dimensión política
O Acordo de Cotonou agarda dar un apoio político forte á cooperación para o desenvolvemento ACP-UE. Por tanto, o diálogo político é un dos aspectos chaves dos acordos e trata novos asuntos que anteriormente estiveran fóra do ámbito da cooperación para o desenvolvemento; como son a paz e a seguranza, o comercio de armas e a migración.
Ademais, o elemento do "exercicio do bo goberno" foi incluído como un "elemento esencial" do Acordo de Cotonou, a violación do cal pode levar á suspensión parcial ou completa da cooperación para o desenvolvemento entre a UE e o país infractor. Foi amplamente consensuado que os casos serios de corrupción, incluíndo actos de suborno, poderían chegar a provocar un proceso de consulta e tamén levar a unha suspensión da axuda.
Novos actores
Unha segunda nova característica do Acordo de Cotonou era a da participación de actores non estatais e gobernos locais na cooperación para o desenvolvemento. Estes, daquela, foron considerados actores complementarios aos gobernos centrais, que tradicionalmente foron os actores chave de cooperación entre a UE e os países ACP.
Aínda que os gobernos ACP seguen a ser responsábeis de determinar a súa propia estratexia de desenvolvemento, os actores non estatais e as autoridades locais participaron sendo consultados respecto á formulación de dita estratexia. Ademais, tamén se lles proporcionou acceso a recursos financeiros e participaron na súa implementación e, igualmente, recibiron axuda á capacitación. O Centro Técnico de Cooperación Agrícola e Rural ACP-UE (CTA) levou a cabo a súa función dentro do esquema do Acordo de Cotonou ACP-UE coa misión de "fortalecer a capacidade política e institucional de desenvolvemento e a información e as capacidades de xestión da comunicación das organizacións agrícolas e rurais ACP para o desenvolvemento". Isto faise, en parte, a través da revista Spore, de ampla difusión nos países ACP.
O Acordo de Cotonou céntrase especialmente no sector privado como un instrumento para o desenvolvemento económico sustentábel. Un novo programa abranguente presentouse en Cotonou para apoiar o sector privado dos países ACP con novas ferramentas; como o acceso a financiamento a través do Banco Europeo de Investimento (EIB, polas súas siglas en inglés).
Cooperación comercial
Probabelmente o cambio máis radical presentado polo Acordo de Cotonou sexa en cooperación comercial. Dende a primeira Convención de Lomé en 1975, a UE concedeu preferencias comerciais non recíprocas a países ACP. Baixo o Acordo de Cotonou este sistema foi substituído polos Acordos de Asociación Económica (EPAs, polas súas siglas en inglés), un novo sistema que entrou en vigor en 2008. Este novo acordo proporciona acordos recíprocos, o que significa que a UE non só proporciona acceso libre de impostos aos seus mercados para as exportacións ACP, senón que os países ACP tamén proporcionan acceso libre de impostos aos seus propios mercados para as exportacións da UE.
Con todo, seguindo o principio de diferenciación de Cotonou, non todos os países ACP teñen que abrir os seus mercados a produtos da UE após 2008. O grupo de países menos desenvolvidos pode continuar baixo os acordos asinados en Lomé ou da iniciativa "Todo agás armas". Os países que non entren na categoría de menos desenvolvidos e que decidan que non están en posición de entrar nos EPAs poden pasar, por exemplo, ao Sistema Xeneralizado de Preferencias (GSP, polas súas siglas en inglés) ou ao Acordo Especial de Estímulo para o Desenvolvemento Sustentábel e o Bo Goberno (GSP+).
Planificación
O Acordo de Cotonou incorporou a idea de colaboracións baseadas nos resultados e abandonou os repartimentos fixos tipo "axuda directa" que non estaban vinculados aos resultados. Baixo o novo acordo, a UE puido ser máis selectiva e flexíbel no xeito en que repartía e usaba os seus recursos de desenvolvemento. As axudas baseábanse nunha avaliación das necesidades e resultados do país e incluía a posibilidade de axustar os recursos financeiros de forma regular. Na práctica, significou que podían dirixirse máis cartos cara os "países con bos resultados" e que a proporción de "países con malos resultados" podía reducirse. A axuda foi repartida aos países ACP en ciclos de cinco anos baixo o Protocolo Financeiro do Acordo de Cotonou. así, baixo o 9º Fondo Europeo de Desenvolvemento (FED) (2002–2007) repartíronse 13 500 millóns de euros á rexión ACP.
O 10º FED (2008–2013) tivo un orzamento significativamente maior, de 22 700 millóns de euros; con 5 600 millóns de euros destinados a apoiar programas rexionais, especialmente investimentos en proxectos de infraestruturas rexionais africanas a través da Asociación UE-África en materia de infraestruturas, que foi posto en marcha en outubro de 2007 en Adís Abeba, Etiopía, pola Comisión da Unión Africana (AUC, polas súas siglas en inglés) e a Comisión Europea.
Grazas á flexibilidade proporcionada polo Acordo de Cotonou, o 10º FED permitiu á UE canalizar máis cartos de axudas (chamados "importes de incentivación") a países que mellorasen a súa gobernanza, especialmente os seus sistemas financeiros, impositivos e legais. Mentres algúns fondos do 10º FED reserváronse para necesidades imprevistas (p.ex. axuda humanitaria e de emerxencia ou para compensacións FLEX), a maioría foron programados para o período plurianual 2008–2013.
Na primeira metade de 2012, comezou o traballo de programación para o 11º FED nos que, para os programas xeográficos, participaron por primeira vez o Servizo Europeo de Acción Exterior así como a Comisión Europea. A comezos de 2012, a maioría dos detalles do proceso de programación figuraban en documentos internos das institucións europeas, pero unha análise independente e unha descrición do proceso foron proporcionadas pola fundación independente Centro Europeo para a Xestión da Política de Desenvolvemento (ECDPM, polas súas siglas en inglés).
Loita contra a impunidade
En recoñecemento de que a impunidade era un dos factores que contribuían aos ciclos de violencia e inseguridade, o preámbulo e o artigo 11.7 do Acordo de Cotonou revisado incluíu un compromiso claro dos estados ACP e da UE para combater a impunidade e promover a xustiza a través da Corte Penal Internacional. Xa que a Corte Penal Internacional baséase no principio de complementaridade, o Acordo de Cotonou revisado de 2005 introduciu a obriga de asegurar a persecución dos delitos máis graves a nivel nacional e a través da cooperación global. Ademais, o artigo 11.6 do Acordo incluíu tamén unha disposición aclaratoria que obrigaba aos países participantes a:
Revisión
Seguindo a cláusula de revisión, o Acordo de Cotonou foi revisado dúas veces para mellorar a efectividade e calidade da colaboración ACP-UE. A primeira revisión rematou en Luxemburgo o 25 de xuño de 2005 e o Acordo revisado entrou en vigor o 1 de xullo de 2008.
A segunda revisión do Acordo de Asociación ACP-UE foi asinada durante a 35ª reunión do Consello de Ministros ACP-UE celebrado en Uagadugú, Burkina Faso, o 22 de xuño de 2010 e entro en vigor de maneira provisional o 1 de novembro de 2010.
Críticas
Existe o debate de que, mentres o principal piar do Acordo de Cotonou era a redución da pobreza, a axuda dirixida a África no 9º EDF tivo un impacto limitado na maioría da poboación pobre.
Wikipedia en letón
A Wikipedia en letón (en Vikipēdija latviešu valodā) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua letoa. Foi creada o 6 de xuño de 2003. É a segunda meirande Wikipedia nunha lingua báltica. En febreiro de 2021, era a edición de Wikipedia máis visitada de Letonia, superando a Wikipedia en ruso e a Wikipedia en inglés.