cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rhus typhina
Descrición
Alcanza os 3–10 m de altura, ten follas alternas, pinnadas, de 25–55 cm de longo, con 9–31 foliolos aserrados de 6–11 cm de longo. Os peciolos e talos están densamente cubertos por pelos avermellados.
É unha especie dioica e forma grandes grupos de plantas femininas ou masculinas.
Taxonomía
Tetradium daniellii foi descrita por Carl von Linné  e publicada en Centuria II. Plantarum... 14. 1756.
Rhus: nome xenérico que deriva da palabra grega para "vermello", unha alusión ás rechamantes cores de outono dalgunhas especies.
typhina: epíteto latino que significa "como o xénero Typha".
Walter Waeny
Walter Waeny Júnior, nado en São Vicente o 6 de decembro de 1924 e finado en Santos o 6 de xuño de 2006, foi un escritor brasileiro. Utilizou o pseudónimo de Guilherme de Guimarães (ou Guimaraens).
Traxectoria
Fillo de Walther Joseph Waeny e da pintora Gilda Rienzy Waeny, viviu en Santos, onde escribiu as súas numerosas obras literarias.
Licenciouse en Contabilidade e Ciencias Actuariais pola Escola de Comercio José Bonifácio de Santos en 1944.
Foi empregado do Banco do Brasil e funcionario de sección do banco dende os anos 40 ata os 70.
O 22 de maio de 1950 casou con María Clélia Dias. Tiveron nove fillos, cada un deles co nome dun personaxe da obra do músico e dramaturgo alemán Richard Wagner.
Dirixiu a Revista AABB (Associação Atlética Banco do Brasil) en 1953, 1962, 1963 e 1964. Neses anos divulgou intensamente o movemento trobadoresco.
Foi delegado municipal, presidente municipal e estatal do Grêmio Brasileiro de Trovadores de Salvador (BA). Tamén foi secretario xeral da Academia Santista de Letras, na que ocupou a cátedra 33, e da Associação Brasil-Alemanha.
Foi un dos fundadores da Casa do Poeta «Lampião de Gás» en São Paulo, do Clube de Poesia de Santos, da Casa do Poeta Brasileiro e do Clube dos Trovadores Santistas.
Poeta, trobador, ensaísta, historiador, biógrafo, locutor e tradutor do francés, recibiu numerosas medallas de ouro en certames literarios en Francia e outros países e tamén no Brasil. Foi membro do Club de Intelectuais de París e de numerosas entidades culturais de poesía, trobadorismo e literatura.
Libros publicados
Ten 104 libros publicados:
Landtag
miniatura|Landtag de [[Vorarlberg nunha sesión de 1985]] Landtag é unha palabra en alemán que denomina a algunhas institucións que exercen o poder lexislativo nos territorios de lingua alemá. O termo resulta de Land, empregada para Estado, país ou territorio, e tag, equivalente a día ou xornada.
Orixe
miniatura|[[Selo postal|Selo da RFA de 1957 conmemorando o 500 aniversario da fundación do Landtag de Württemberg.]] Durante o feudalismo naceron asembleas que representaban os estamentos que integraban a sociedade medieval. Estas, nalgúns estados integrantes do Sacro Imperio Romano Xermánico, foron coñecidas polo nome de Landtag. Estas asembleas comezan a ser institucionalizadas a partir do século XIV e XV en varios estados alemáns sendo análogas ao Reichstag, ou Dieta Imperii en latín, o órgano deliberativo e de representación da nobreza laica e eclesiástica, dos estados e das cidades imperiais libres do Sacro Imperio Romano Xermánico.
En 1815, fundouse a Confederación Xermánica que no artigo 13 da súa Constitución, ou Deutsche Bundesakte, establecía a creación dun Landständige ou Landtag en cada un dos 39 estados que se integraban nela.
Actualidade
Hoxe en día, chámaselle Landtag aos parlamentos de Liechtenstein, así como os da maioría dos estados federados de Alemaña e de Austria, e tamén ao da Provincia Autónoma de Bolzano-Tirol do Sur en Italia. Cómpre sinalar que no caso alemán, as excepcións son as cidades-estado hanseáticas de Bremen e Hamburgo, que denominan Bürgerschaft (asemblea municipal) aos seus lexislativos, e Berlín, que emprega o termo Abgeordnetenhaus (cámara de representantes ou deputados). Doutra parte, no caso da Provincia Autónoma de Bolzano-Tirol do Sur, onde o alemán é a lingua maioritaria da poboación, tradúcese como consello a denominación Landtag ás linguas románicas faladas na provincia: consiglio en italiano, cunsëi en ladino.
Ril (homónimos)
O ril é un órgano anatómico. Como topónimo, Ril pódese referir a:
La casa de la Troya (filme de 1948)
La casa de la Troya é un filme mexicano de 1948 baseado na novela homónima de Alejandro Pérez Lugín. Está protagonizado por Armando Calvo, Rosario Granados, Ángel Garasa e Luis Alcoriza.
365 días (filme)
365 días (en 365 dni) é un filme polaco de 2020 dirixido por Barbara Białowąs e Tomasz Mandes. Está baseado na primeira novela da triloxía de Blanka Lipińska, e conta a historia dunha muller de Varsovia (Anna-Maria Sieklucka) que se namora dun dominante home siciliano (Michele Morrone), que a encarcera e impón un período de 365 días para namorarse del.
365 días estreouse nos cinemas de Polonia o 7 de febreiro de 2020. Estreouse internacionalmente a través de Netflix o 7 de xuño de 2020, onde conta con opción de subtitulado en galego, traducido por Jeiry Castellano. Rapidamente gañou a atención mundial, converténdose no filme máis visto en territorios de todo o mundo, incluído nos Estados Unidos. A pesar desta popularidade, o filme recibiu críticas universalmente negativas, especialmente dirixidas á súa glorificación da mafia e o uso intensivo de secuencias sexuais que inclúen a violencia sexual, facendo comparacións coa triloxía de Fifty Shades of Grey. A súa secuela, titulada 365 días: Aquel día, estreouse en Netflix o 27 de abril de 2022.
Personaxes
miniatura|Michele Morrone, Blanka Lipińska e Anna Maria Sieklucka en 2019.
Estrea
365 días estreouse nos cinemas de Polonia o 7 de febreiro de 2020, recadando 9 millóns de dólares.
In Gay Madrid
In Gay Madrid é un filme musical estadounidense de 1930 dirixido por Robert Z. Leonard, protagonizado por Ramón Novarro e Dorothy Jordan, e distribuído por Metro-Goldwyn-Mayer. Está baseado na novela A casa da Troia de Alejandro Pérez Lugín.
Produción
Baixo o título provisional The House of Troy, a rodaxe de In Gay Madrid comezou o 14 de novembro de 1929 e rematou o 21 de decembro. Algunhas das tomas foron dirixidas por Robert Ober en xaneiro de 1930.
Daniel M. Tani
Daniel M. Tani, nado en Ridley Park, Pensilvania, o 1 de febreiro de 1961, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-122, STS-108 e STS-120 e foi membro da Expedición 16 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Tani graduouse en enxeñaría mecánica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1984 e é máster na mesma materia pola mesma institución en 1988.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando nas misións STS-122, STS-108 e STS-120 e sendo membro da Expedición 16 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 131,75 días no espazo.
Prokop Divisch
Václav Prokop Diviš, en latín Procopius Divisch, alemán Prokop Diwisch ou Divisch, de nome real Václav Divíšek nado o 26 de marzo de 1698 Helvíkovice preto de Žamberk e finado o 21 de decembro de 1765 en Přímětice, preto de Znojmo, foi un sacerdote católico, naturalista, curandeiro, músico e inventor checo. É coñecido principalmente como o inventor do pararraios, ao que chamou "meteorologický stroj" (concepto teórico en 1750, construído en 1754), antes que o invento de Benjamin Franklin (concepto teórico en 1753, construído en 1760). Porén, o concepto de Diviš era diferente do de Franklin, o seu pararraios estaba principalmente conectado a terra, e polo tanto funcionaba mellor.
Primeiros anos
Václav Divíšek naceu nunha pequena granxa nas aforas de Žamberk, fillo de Anna e Jan Divíšk. Viviu alí cos seus irmáns até 1714 na que hoxe é a casa-museo Prokop Diviše, aberta ao público desde 1965 como parte do Museo Municipal.
Formación
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Prokop_Divis_bust_detail.jpg/220px-Prokop_Divis_bust_detail.jpg|esquerda|miniatura| Prokop Diviš - busto obra de Jan Tomáš Fischer na Praza Diviš ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Prokop_Divis_plaque.jpg/220px-Prokop_Divis_plaque.jpg|dereita|miniatura| Prokop Diviš - detalle da placa conmemorativa do edificio do Ximnasio na praza dos Xesuítas en Znojmo. O [[Relevo (escultura)|relevo foi creado por Jan Tomáš Fischer (1912–1957)]] O mozo Václav foi un estudante excelente. Por intercesión dun parente, o reitor do colexio xesuíta de Znojmo, Jindřich Dušík, foi aceptado para estudar no ximnasio de latín de Znojmo como bolseiro dos premonstratenses de Louck. Despois de facer votos relixiosos, tomou o nome de Prokop e cambiou o seu apelido a Diwisch (na ortografía checa Diviš).
Traballos en Louce u Znojma e Přímětice
En 1736, aceptou a proposta do abade Nolbek de asumir a dirección da parroquia de Přímětice. Alí dedicouse plenamente aos seus experimentos coa electricidade. Para iso, fabricou un dispositivo chamado elektrum : era unha bola de vidro, unida a un eixo de madeira, que xiraba e se fregaba contra un coxín de pel de becerro para xerar electricidade estática.
Traballos en Přímětice e experimentos coa electricidade
En 1742, regresou á parroquia de Primětice e continuou as súas investigacións. Descubriu que os raios e os tronos durante as tormentas son de natureza eléctrica e en realidade son os mesmos fenómenos que observou nos seus experimentos. Novas das súas investigacións chegaron á corte imperial de Viena. En 1750, foi invitado a unha demostración diante do emperador Francisco I de Lorena e da emperatriz María Teresa. A parella imperial quedou impresionada cos experimentos e o premiárono con medallas de ouro coas súas semellanzas. Durante todo o tempo, Diviš mantivo unha animada correspondencia con físicos e estudosos de todo o mundo como Leonhard Euler.
A invención do pararraios
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Prokop_Divis_rodny_domek_edit.jpg/220px-Prokop_Divis_rodny_domek_edit.jpg|esquerda|miniatura| A "máquina meteorolóxica" de Diviš foi o primeiro [[pararraios de Europa.]] En 1753, o profesor Georg Wilhelm Richmann morreu un raio en San Petersburgo durante un experimento, e iso provocou que V. P. Diviš escribise un breve tratado en latín sobre seducir as descargas eléctricas das nubes ao chan. O 24 de outubro de 1753, enviou ese informe á Academia de Ciencias de San Petersburgo para que o considerase. Porén, a mensaxe chegou demasiado tarde; o admirador de Diviš Johann Ludwig Fricker foi o responsable da edición alemá do tratado de Diviš, que difire considerabelmente do Informe da Academia de Ciencias rusa. As academias non prestaron a debida atención ás teorías de Diviš, porque comezaban con citas da Biblia e desenvolvían "teorías electroteolóxicas" que xa estaban desfasadas na época. A pesar destas deficiencias retóricas e do descoñecemento da linguaxe da ciencia da época, as ideas específicas de Diviš foron útiles.
A comunidade científica quedou fondamente sacudida pola tráxica morte do profesor Richmann, e os experimentos con raios foron en gran parte detidos. Con todo, Prokop Diviš decidiu implementar o seu plan de construír un para-raios. A súa machina meteorologica ou meteorologický stroj non era un pararraios no sentido actual da palabra. Suponse que a máquina de Diviš igualaba permanentemente a tensión entre o ceo e a terra, evitando así a orixe da descarga. A base da máquina era unha cruz de ferro horizontal colocada nun mastro de 15 m de altura (máis tarde 41,5 m). Os brazos da cruz complementábanse verticalmente no seu extremo con barras horizontais máis curtas, sobre as que se colocaban 12 caixas metálicas, nas que se introducían preto de 400 puntas metálicas afiadas que sobresaían no ceo nunha grosa capa de limaduras de ferro. Toda a estrutura estaba conectada conductivamente ao chan mediante tres cadeas.
O 15 de xuño de 1754, Prokop Diviš erixiu a súa máquina meteorolóxica, que se supoñía que succionaba electricidade das nubes e reducía así o risco de raios, e tamén funcionaba como un pararraios. O científico e estadista estadounidense Benjamin Franklin chegara xa en 1749 a probar que o raio é de natureza eléctrica. Porén, non construíu o seu pararraios a terra en Filadelfia até 1760, seis anos despois de Diviš. Era un dispositivo conceptualmente diferente da invención do checo. O pararraios de Franklin tiña unha soa punta baseándose na idea máis sinxela e correcta de que un pararraios só desvía os raios a un lugar inofensivo e non pode evitar as descargas. O seu pararraios era máis doado de construír, proporcionaba unha protección real sen gastos innecesarios e, polo tanto, estendeuse rapidamente. O primeiro pararraios de Franklin en Europa foi erixido por G. C. Lichtenberg.
V. P. Diviš fixo observacións durante cada treboada e escribiu as súas conclusións no extenso tratado Magia naturalis (sobre a natureza da electricidade atmosférica), que dedicou á emperatriz. Comprobou o principio da súa invención mesmo durante unha visita á corte imperial, onde interferiu nos experimentos dos físicos da corte coa axuda de puntas ocultas na súa perruca. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/Divisovo_divadlo_zamberk.jpg/220px-Divisovo_divadlo_zamberk.jpg|dereita|miniatura| Teatro Diviš en Žamberk En 1759, unha seca sen precedentes golpeou toda Europa Central. En Přímětice, os veciños crían que a verdadeira causa desta seca era o pararraios, que dispersaba as nubes. En marzo de 1760, irromperon no xardín, soltaron as cadeas de terra e derrubaron e destruíron a estrutura. Non obstante, un ano despois, a petición dos agricultores, foi reconstruída.
VP Diviš mantivo contactos con científicos e intelectuais da súa época. Mantivo correspondencia con, entre outros, Leonhard Euler.
Instrumento musical eléctrico "Denis d'Or".
En 1753, VP Diviš, que era un bo músico, tamén usou enerxía eléctrica nun instrumento musical, construíndo o instrumento de corda "Zlatý Diviš" (Denis d'Or ). Suponse que a electricidade debía limpar o son das cordas. Este instrumento único tiña 790 cordas metálicas, 3 teclados, un sistema de pedal triplo e estaba conectado á electricidade das botellas de Leyden. Semellaba o son dos instrumentos de vento e corda e podía representar unha orquestra. Denis d'Or mesmo fascinou ao emperador Xosé II, tanto que en 1784, durante a desamortización dos bens do mosteiro, ordenou para ser trasladado á corte de Viena, onde o monxe Norbert Weiser deu un concerto. O instrumento non sobreviviu até hoxe e as súas pegadas rematan en Prespurku (Bratislava).
Investigación do uso da electricidade con fins médicos
VP Diviš tamén utilizou a electricidade estática con fins médicos, observando o seu efecto beneficioso no tratamento de varias formas de parálise, reumatismo e espasmos musculares.
O seu tratamento realizábase de xeito que sobre un pedestal de faia seco se colocaba unha táboa sobre unhas patas cubertas cunha alfombra de lá e, a continuación, o paciente colocábase sobre el nunha cadeira. Para a electrificación, Diviš utilizou variñas metálicas equipadas cunha bola, incrustadas nun mango ben illado. O pau estaba conectado por un cable a unha fonte de electricidade. VP Diviš, enfrontouse non só aos farmacéuticos, senón tamén aos médicos e aos sacerdotes. O médico da corte da emperatriz María Teresa, Gerard van Swieten (1700–1772), unha autoridade recoñecida no campo da medicina en Austria, eloxiou o uso de electricidade por parte de Diviš. Moitos ensaios sobre os seus experimentos non foron publicados fóra de Austria, onde non pasaran a censura.
Pasamento
Prokop Diviš morreu en Znojmo en decembro de 1765, pero non se documentan datos máis precisos. Přimětice ou o mosteiro próximo en Louka menciónanse como lugares. A data dáse como o 21 de decembro de 1765, pero na publicación de Eduard Albert de 1898 cítanse dúas entradas diferentes: segundo o rexistro dos premonstratenses, era o 22 de decembro de 1765, segundo a necrolóxica do mosteiro de Strahov, 25 de decembro de 1765. Probabelmente estea enterrado na fosa común dos monxes de Louck en Znojmo.
Puntos de Interese
O nome de Prokop Diviš foi dado a un edificio do Museo Nacional de Praga, xunto con outros setenta e un nomes de importantes personalidades da historia checa.
En 1955, o director Jaromír Vašta fixo unha curta biográfica sobre Prokop Diviš con Václav Voska como tese de posgrao. En 1977, no estudo de televisión de Brno filmouse unha produción que representaba o período do traballo de Diviš en Přímětice (dirixida por Jiří Bělka, con Miloš Nedbal no papel principal).
Ilves FS Naiset
O Ilves FS Naiset ou Ilves Futsal Naiset é un equipo feminino de fútbol sala da cidade de Tampere, Finlandia. Dende 2012 compite na Naisten Futsal-Liiga, a máxima categoría do fútbol sala feminino finlandés, competición que gañou en catro ocasións. Xoga os seus partidos como local no Kauppi Sports Center, un pavillón multipropósito no parque deportivo de Kauppi.
Ilves FS Naiset forma parte do club polideportivo Ilves, fundado en 1931 por Niilo Tammisalo.
Miguel Pardeza
Miguel Pardeza Pichardo, coñecido deportivamente como Pardeza, nado en La Palma del Condado, Huelva, o 8 de febreiro de 1965, é un exfutbolista e filólogo español.
Comezou a súa carreira no Real Madrid, onde foi o único membro non madrileño da "Quinta do Voitre", aínda que os seus maiores éxitos logrounos co Zaragoza. Foi cinco veces internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 1990.
Real Madrid
Formouse dende os 14 anos na canteira do Real Madrid, e na tempada 1982/83 debutou co filial, o Real Madrid Castilla, na Segunda División. Na seguinte tempada o Castilla proclamouse campión de Segunda, e o xornalista Julio César Iglesias alcumou como "Quinta do Voitre" a un grupo de cinco xogadores do equipo, formado por Emilio Butragueño, Manolo Sanchís, Míchel, Rafael Martín Vázquez e o propio Pardeza.
O derradeiro día de 1983, debutou co primeiro equipo na Primeira División, nun partido contra o Espanyol, entrando nos minutos finais como substituto de Uli Stielike. Disputou un total de 3 partidos co equipo de Di Stéfano esa tempada, e na seguinte, mentres os seus compañeiros se consolidaban no primeiro equipo, el continuou no filial, co que marcou 12 goles.
Na tempada 1985/86 foi cedido ao Zaragoza, co que disputou 39 partidos, marcando 10 goles, e contribuíu na conquista da Copa do Rei, realizando unha destacada actuación na final ante o FC Barcelona. O Real Madrid recuperouno para o ano seguinte, pero no club branco encontrouse coa dura competencia de Butragueño, Hugo Sánchez e Valdano, que ocupaban a liña atacante titular, ademais do veterano Santillana. A súa grande oportunidade chegou coa lesión de Valdano, aproveitando para facerse coa titularidade. Disputou 25 partidos de liga e marcou cinco goles, dous deles ante o Zaragoza, e debutou na Copa de Europa. Ese ano o Real Madrid gañou a segunda das cinco ligas consecutivas que gañou a finais dos anos oitenta.
Zaragoza
Ao remate da tempada, Pardeza deixou o club madrileño para xogar no Zaragoza. No club aragonés destacaban futbolistas como o veterano Señor, os centrais Juanito e Fraile, ou os futuros internacionais, Villarroya e Vizcaíno e sobre todo o histórico dianteiro uruguaio Rubén Sosa. Militou no equipo durante os seguintes 10 anos, exercendo como capitán dende a retirada de Señor, e formou unha célebre dianteira xunto con Paquete Higuera. Con Radomir Antić como adestrador, o equipo clasificouse para a Copa da UEFA, e con Víctor Fernández proclamouse campión da Copa do Rei na campaña 1993/94 e da Recopa de Europa na seguinte.
Deixou o club en 1997, despois de 369 partidos oficiais e 97 goles.
Puebla
A continuación marchou a México, onde fichou polo Puebla, club co que xogou dúas tempadas na Primeira División antes de colgar as botas.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española, e en 1986 proclamouse campión da Eurocopa sub-21, despois de derrotar na final a Italia.
Coa selección absoluta tivo poucas oportunidades, pois o posto de segundo dianteiro estaba monopolizado polo seu antigo compañeiro e amigo Emilio Butragueño (o primeiro era Julio Salinas). Aínda así foi internacional en cinco ocasións e foi convocado para o Mundial de 1990 en Italia, onde estiveron presentes todos os integrantes da "Quinta do Voitre".
Trala retirada
Comezou a estudar Dereito na súa época de futbolista, pero tras varios anos deixouno para estudar o que realmente lle gustaba, a Filoloxía Hispánica. Licenciouse e realizou a súa tese de doutoramento sobre a obra de César González Ruano, sobre quen tamén editou unha ampla selección de artigos xornalísticos en tres volumes. O 15 de abril de 2016 recibiu o premio ao Alumno Distinguido da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Zaragoza, a súa alma máter, nun acto solemne presidido polo reitor, José Antonio Mayoral, o conselleiro de Innovación, Investigación e Universidade do Goberno de Aragón, Pilar Alegría, e o decano da facultade, Eliseo Serrano Martín, celebrado no Paraninfo da Universidade de Zaragoza.
Joseph R. Tanner
Joseph Richard "Joe" Tanner, nado en Danville, Illinois, o 21 de xaneiro de 1950, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-115, STS-66, STS-97, STS-82 e STS-120.
Traxectoria
Tanner graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Illinois en 1973. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-115, STS-66, STS-97, STS-82 e STS-120. Pasou un total de 43,55 días no espazo.
J-2 (motor foguete)
O motor foguete J-2 foi un motor desenvolvido polos Estados Unidos para o seu uso na etapa Saturno IVB. Fabricado por Rocketdyne, consumía oxíxeno líquido e hidróxeno líquido, era alimentado cunha bomba mediante xerador de gas e producía un pulo de 1033 kN no baleiro. Tiña unha masa de 1438 kg, unha altura de 3,38 m, un diámetro de 2,01 m e un impulso específico de 421 s no baleiro. Permanecía acendido durante 475 s.
Xuacu Amieva
Traxectoria
No seu afán por manter vivas as tradicións, creou en 1980 en Oviedo a «Escola de música tradicional», da que máis tarde abriu delegacións noutras partes da rexión debido á gran demanda. Nestas escolas naceron algunhas bandas de gaitas asturianas pioneiras, como a "Banda de los LLumerinos" ou a "Banda Gaites Naranco".
Rifle, Colorado
miniatura|250px|Oficina de correos de Rifle, Colorado
Parmeshwari Lal Gupta
Parmeshwari Lal Gupta, nado o 24 de decembro de 1914 en Azamgarh, Uttar Pradesh, e finado o 29 de xullo de 2001 en Bombai, foi un numismático indio especializado no estudo da historia da moeda da India, sobre todo na época medieval.
Rifle, Colorado
Rifle é unha pequena cidade estadounidense situada no condado de Garfield no estado de Colorado.
Parmeshwari Lal Gupta
Primeiros anos, educación e activismo
Gupta naceu en Azamgarh, unha cidade daquela encadrada nas Provincias Unidas de Agra e Oudh, da India Británica, e nesa cidade comezou o seu ensino secundario na Wesley High School, da que foi expulsado en 1930 por unirse á axitación política local. Logo de se adherir ao movemento de independencia da India uníndose ao Congreso Nacional da India, foi feito prisioneiro en varias ocasións polo Goberno británico. Nesa época exerceu tamén o xornalismo en medios locais hindis como o Aaj e o Sainik, e promoveu diversos proxectos benéficos e de xustiza social.
Rifle, Colorado
Xeografía
Situada a unha altitude de 1 630 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 18,53 km2.
Parmeshwari Lal Gupta
Primeiros anos, educación e activismo
O contacto con Rama Shanker Rawat, un avogado membro do Congreso Nacional da India coleccionista de moedas co que Gupta colaborou nesta década de 1930, foi o xerme do seu interese polo estudo da numismática da India.
Rifle, Colorado
Xeografía
O ano 2020 contaba cunha poboación de 10 437 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 532,75 hab./km2.
Parmeshwari Lal Gupta
Primeiros anos, educación e activismo
Logo da liberación do país en 1947 deixou o activismo político e retomou a súa formación, o que o levou a graduarse en Historia e Cultura da India Antiga na Universidade Hindú de Benarés.
Carreira museística e numismática
Logo do seu período de estudante, Gupta traballou como conservador axudante no museo Bharat Kalabhavan, da propia Universidade Hindú de Benarés, entre 1950 e 1954. Durante este período comezou a preparar o seu doutoramento acerca das moedas contramarcadas con perforacións na antiga India,baixo a dirección do profesor V. S. Agrawala. No momento de acadar o grao de doutor, en 1960, Gupta traballaba como conservador de numismática no Museo Prince of Wales de Bombai, onde estivo en exercicio entre 1955 e 1962. Ese último ano fixo unha estadía formativa no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres.
Rifle, Colorado
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2000 os ingresos medios por fogar na localidade eran de $42,734, e os ingresos medios por familia eran $48,714. Os homes tiñan uns ingresos medios de $36,517, fronte aos $25,527 para as mulleres. A renda per cápita para a localidade era de $17,376. Ao redor do 6,4 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Parmeshwari Lal Gupta
Carreira museística e numismática
En 1963 ingresou no Patna Museum, no Estado de Bihar, onde exerceu o posto de conservador-director ata 1972. Logo da súa xubilación estableceuse en Nasik, no Estado de Maharashtra, onde en 1980 instituíu e foi o primeiro director do Indian Institute of Research in Numismatic Studies.
Recoñecementos
Gupta foi nomeado membro de honra de varias sociedades e entidades numismáticas, como é o caso da Sociedade Numismática da India (1972), a Royal Numismátic Society, de Londres (1975), a Comisión Internacional de Numismática (1986) ou a Sociedade Asiática de Bombai (1993).
En 1992 foi obxecto dunha publicación colectiva na súa honra baixo o título Indian numismatics, history, art, and culture: essays in the honour of Dr. P.L. Gupta.
Publicacións
Desde que en 1942 aparecera o seu primeiro artigo no Journal of the Indian Numismatic Society, Gupta foi autor dun amplo número de colaboracións e de máis dunha trintena de traballos monográficos.
Vinca major
Vinca major é unha planta orixinaria da rexión mediterránea de Europa e de Asia Menor, dende España até Turquía e naturalizada e cultivada no mundo enteiro. miniatura|323x323px|Vista dos sépalos peludos. miniatura|296x296px|Vista da planta no seu hábitat.
Descrición
Arbusto cunha altura non moi superior a 1 metro, perenne con talos erectos e curtos. Follas 3-8 × 2-5 cm, aovadas a lanceoladas, a maioría glabras, en ocasións ciliadas ao longo das marxes, as nervaduras secundarias, 4-7 pares, a base redondeada a cordata, o ápice obtuso a agudo, pecíolos 1-2 cm. Ten inflorescencias axilares, pero consiste nunha soa flor usualmente azul-púrpura ou azul localizada nas axilas foliares alternas ao longo do talo; pedúnculo/pedicelo floral usualmente de 2-4 cm, curvado. Flores con sépalos 10-18 mm, linear-triangulares, persistentes, ciliados; corola co tubo (12-)15-20(-25) mm, expandíndose en diámetro cara ao ápice, os lobos usualmente 15-20 × 5-12 mm, lanceolados a oblanceolados; estames inseridos preto da abertura do tubo da corola; ovario con 2 nectarios, o estilo terete, delgado, a cabezuela estigmática cun bordo basal e pelos apicais agrupados. Froitos 2.5-3.5(-5) cm, alargados, lixeiramente curvados, glabros; poucas sementes por froito, espidas, lixeiramente comprimidas, oblongas, lixeiramente foveoladas.
Usos
En xardinaría, sebes non moi altas, recunchos húmidos, claros e recheo das bases de árbores.
Outro uso interesante de especies do xénero Vinca é a extracción dunha serie de medicamentos coñecidos en conxunto como alcaloides da Vinca. Estes utilízanse para o tratamento de diferentes formas de cancro.
Rifle (arma)
Con iso se obriga a que a bala xire con movemento de rotación mentres avanza polo interior do canón. Así consíguese que a bala se estabilice e manteña a súa traxectoria inicial fronte ao posíble vento lateral cando atravesa o aire despois do disparo.
Precisamente, este xiro é o responsábel de que, ao chocar a bala contra un branco duro e resistente ao final da súa traxectoria, se deforme producindo un asubío característico tras alterarse a súa forma aerodinámica.
Os rifles úsanse nas forzas armadas e tamén polos cazadores.
CASA C-207 Azor
O CASA C-207 Azor foi un avión de transporte de tropas e carga de curto e medio alcance bimotor de á baixa, aínda que inicialmente foi planeado para o mercado civil como avión de pasaxeiros.​ Foi construído pola compañía española Construcciones Aeronáuticas S.A. (CASA) a comezos dos anos 1950, e empregado exclusivamente polo Exército do Aire español. Derivado do tamén bimotor CASA C-202 Halcón, no momento da súa aparición no ano 1958 tenía unhas características inferiores a outros modelos que se atopaban en desenvolvemento en Europa, como o Fokker F27 neerlandés ou o Avro 748 británico, ​ polo que foron construídos en reducido número. ​
Ermida de Santa Trega
O nome de ermida de Santa Trega pode referirse a:
O Moredo. A resistencia do Entroido Ribeirao
'O Moredo. A resistencia do Entroido Ribeirao' é unha curtametraxe documental de 2016, producida por Airoá Comunicación e Pinancho Audiovisuais (coa colaboración de Televinte) e dirixida por David Vázquez Vázquez.
O Entroido Ribeirao é unha celebración moi antiga da Ribeira Sacra en Chantada que resistiu no Moredo a ditadura franquista e o despoboamento das aldeas.
Características
Fálase das formas de vida subalternizadas que se manteñen a pesar da represión política e relixiosa, da falta de relevo xeneracional, da minusvaloracion da ruralidade e das historias, os tempos, os costumes e as festividades. Tamén de persoas que son quen de poñer en valor a súa cultura e do Entroido Ribeirao.
Falan veciños e veciñas, con moitos anos, que foron os que mantiveron o Entroido nos tempos en que estivo prohibido.
Creixomil
O topónimo portugués Creixomil pode refererirse a:
Barbara Liskov
Barbara Jane Huberman, coñecida como Barbara Liskov ou Barbara Jane Liskov, nada nos Ánxeles (California) o 7 de novembro de 1939, é unha destacada especialista en computación estadounidense.
Traxectoria
Traballa no departamento de enxeñaría eléctrica e informática do MIT, como profesora de enxeñería de Ford. Licenciouse en matemáticas pola Universidade de California, Berkeley, en 1961, e anos máis tarde, en 1968, converteuse na primeira muller dos Estados Unidos en obter un doutoramento (Doctor Philosophiae) en ciencias da computación, pola Universidade de Stanford.
Barbara Liskov dirixiu varios proxectos significativos, como o deseño e implementación da linguaxe de programación CLU, a primeira linguaxe de programación que admite a abstracción de datos; Argus, que foi a primeira linguaxe de alto nivel que admitiu a implementación de programas distribuídos, e Thor, un sistema de base de datos orientado a obxectos. Xunto con Jeannette Wing, desenvolveu unha definición particular de subtipo, comunmente coñecida como principio de substitución de Liskov.
Ademais, Liskov é autor de tres libros e centos de informes técnicos.
Recoñecementos
A profesora Liskov pertence á National Academy of Engineering (National Academy of Engineering, en inglés) dos Estados Unidos.
En 2004 gañou a Medalla John von Neumann pola "súa contribución fundamental ás linguaxes de programación, ás metodoloxías de programación e aos sistemas distribuídos".
En 2008 gañou o Premio Turing pola "súa contribución aos fundamentos teóricos e prácticos no deseño de linguaxes e sistemas de programación, especialmente relacionados coa abstracción de datos, a tolerancia a fallos e a computación distribuída".
En 2018 foi nomeada doutora honoris causa pola UPM.
Psicoloxía da cor
miniatura|286x286px| A "rosa dos temperamentos" ( Temperamenten-Rose ) compilada por [[Johann Wolfgang von Goethe|Goethe e Schiller en 1798. O diagrama fai coincidir doce cores coas ocupacións humanas ou os seus trazos de carácter, agrupados nos catro temperamentos : * colérico (vermello / laranxa / amarelo): tiranos, heroes, aventureiros * hedonistas sanguíneos (amarelo / verde / ciano) hedonistas, amantes, poetas * flegmáticos (cian / azul / violeta): oradores públicos, historiadores * melancólicos (violeta / maxenta / vermello): filósofos, pedantes, gobernantes]] A psicoloxía da cor é o estudo dos tons cromáticos como determinantes do comportamento humano. A cor inflúe en percepcións que non son obvias, como o sabor dos alimentos. As cores teñen calidades que poden causar certas emocións nas persoas. As cores tamén poden mellorar a eficacia dos placebos. Por exemplo, as pastillas vermellas ou laranxas adoitan empregarse como estimulantes. Como a cor inflúe nos individuos pode variar segundo a idade, o xénero e a cultura. Por exemplo, os homes heterosexuais tenden a informar de que os traxes vermellos aumentan o atractivo feminino, mentres que as femias heterosexuais negan que a cor dos traxes teña un impacto sobre a dos homes. Os estudos científicos revisados sobre os efectos psicolóxicos das cores, porén, son bastante recentes, escasos, e por veces controvertidos, como os referidos aos termos básicos da cor e a súa relatividade lingüística, ou como as asociacións de cores poden ter certa preferencia uniforme entre xénero e etnia ou variar cronolóxica e contextualmente entre culturas.
A psicoloxía da cor tamén é amplamente empregada en mercadotecnia e publicidade. Os comerciantes ven a cor como importante, xa que a cor pode influír nas emocións e percepcións dos consumidores sobre os bens e servizos. Os logotipos / imagotipos para as empresas son importantes xa que poden atraer máis clientes. As cores tamén son importantes para os escaparates das tendas. A investigación demostra que cores como o vermello tendían a atraer compradores espontáneos, a pesar de que as cores frías como o azul eran máis favorables.
Efecto placebo
A cor das pílulas placebo é un factor da súa eficacia, xa que as pílulas "de cor cálida" funcionan mellor como estimulantes e as pílulas de "frío" funcionan mellor como depresivos. Crese que esta relación é unha consecuencia das expectativas do paciente e non un efecto directo da cor en si. En consecuencia, estes efectos parecen depender da cultura.
Iluminación pública azul
dereita|miniatura|200x200px| Luces azuis na estación de tren LIRR de Woodside A luz azul fai que a xente se sinta relaxada, o que levou aos países a engadir farolas azuis para diminuír as taxas de suicidio. En 2000, a cidade de Glasgow instalou iluminación pública azul en certos barrios e, posteriormente, informou do achado anecdótico de criminalidade reducida nestas zonas. Unha empresa ferroviaria no Xapón instalou iluminación azul nas súas estacións en outubro de 2009 nun esforzo por reducir o número de intentos de suicidio, aínda que o efecto desta técnica foi cuestionado.
Investigáronse tamén as taxas de suicidio dunha ponte, dependendo da cor que se pintase. A Universidade da Columbia Británica realizou un estudo que analizou especificamente os efectos de cor do Blackfriars Bridge. A ponte foi construída orixinalmente en ferro negro macizo. Máis tarde, a ponte pintouse de verde e a taxa de suicidios diminuíu un 30%, talvez por estar relacionada coa simbolización do renacemento ou novos comezos.
Preferencia de cor e conexión entre cor e emoción
Como as persoas responden a diferentes estímulos de cor varía dunha persoa a outra. Nun estudo dos Estados Unidos, o azul é a mellor opción nun 35%, seguido do verde (16%), púrpura (10%) e vermello (9%). O azul e o verde poden deberse a unha preferencia por certos hábitats que foron beneficiosos no ambiente ancestral como se explica na estética evolutiva. O laranxa, o amarelo e o marrón son as cores menos populares, respectivamente.
A preferencia de cor tamén pode depender da temperatura ambiente. As persoas frías adoitan seleccionar cores cálidas como o vermello ou o amarelo, mentres que as persoas quentes favorecen cores frías como o azul e o verde. Os individuos introvertidos tamén son máis atraídos polas cores frías, mentres que os extravertidos prefiren cores máis cálidas.
O xénero tamén demostrou influír na recepción das cores, con algunhas investigacións que suxiren que as mulleres e os homes prefiren as cores "cálidas" e "frías" respectivamente. O negro, o branco e o gris, como tons ou matices, demostraron ser recibidos de xeito máis positivo polos machos que polas femias. miniatura|esquerda|[[Priyanka Chopra vestida en roxo-vermello.]]
O psicólogo Andrew J. Elliot testou se a cor da roupa dunha persoa podía facelos parecer máis atractivos sexualmente. Descubriu que os homes e as mulleres heterosexuais vestidos de vermello eran moito máis propensos a atraer a atención romántica que as mulleres vestidas con calquera outra cor. A cor non afectou á valoración do atractivo doutras mulleres por parte de mulleres heterosexuais. Outros estudos demostraron que homes vestidos de vermello atraen ás mulleres heterosexuais.
Ao contrario da afección dos adultos polo azul, nos nenos o amarelo é a cor máis favorecida, quizais debido ás súas asociacións coa felicidade. Non obstante, aos nenos gústanlles as cores que resultan agradables e reconfortantes de xeito cambiante, mentres que a preferencia da cor nos adultos adoita ser facilmente influída. O fondo cultural ten unha forte influencia nas asociacións de cores. Os estudos demostraron que as persoas da mesma rexión, independentemente da etnia, terán as mesmas preferencias de cor. As asociacións comúns que conectan as cores cunha emoción particular tamén poden diferir interculturalmente. Por exemplo, un estudo examinou as relacións de cores con emocións con participantes en Alemaña, México, Polonia, Rusia e Estados Unidos; descubrindo que o vermello estaba asociado á ira e que se vía forte e activo. Non obstante, só os polacos relacionaron o morado coa ira e os celos, mentres que os alemáns relacionaron os celos co amarelo. Isto destaca como a influencia de diferentes culturas pode cambiar as percepcións da cor e a súa relación coa emoción. Varios autores consideran vínculos formais, cromáticos e mesmo musicais entre o tipo de arte e as características da paisaxe onde se desenvolve esa arte. Pablo Carpintero Arias e Rosa Sánchez Beiroa atoparon unha correlación entre os distintos tipos de toque da gaita e as características das paisaxes desde Lisboa a Asturias. (Véxase tamén cromatismo musical).
Luz, cor e percepción
A luz e a cor inflúen na forma en que a xente ve o seu contorno. Diferentes tipos de fontes de luz afectan a obxectos interiores ou externos cambiando visualmente as cores da súa superficie. Os tons específicos observados baixo a luz solar natural poden variar cando se ven baixo a luz dunha bombilla incandescente (tungsteno): as cores máis claras poden parecer máis laranxas ou "pardas" e as cores máis escuras poden parecer aínda máis escuras. (Véxase tamén efecto Purkinje). miniatura|250x250px|Unha [[GIF|secuencia animada da simulación do aspecto dunha flor vermella (dun xeranio) e vexetación de fondo baixo condicións fotópica, mesópica, e escotópica.]] A luz e a cor dun obxecto poden afectar como se percibe o seu posicionamento. Se a luz ou a sombra, ou a cor do obxecto, enmascaran o verdadeiro contorno dun obxecto (contorno dunha figura), pode parecer que ten forma diferente da realidade. Os obxectos baixo unha fonte de luz uniforme promoverán unha mellor impresión de forma tridimensional. A cor dun obxecto pode afectar se parece ou non en movemento. En particular, as traxectorias de obxectos baixo unha fonte de luz cuxa intensidade varía co espazo son máis difíciles de determinar que os obxectos idénticos baixo unha fonte de luz uniforme. Isto podería interpretarse como interferencia entre o movemento e a percepción da cor, as cales son máis difíciles con iluminación variable.
Carl Jung asóciase coas etapas pioneiras da psicoloxía da cor. A Jung interesábanlle as propiedades e significados das cores, e o potencial da arte como ferramenta para a psicoterapia. Os seus estudos sobre o simbolismo da cor abarcan unha ampla gama de temas, desde mandalas ás obras de Picasso até a soberanía case universal da cor ouro, que segundo Charles A. Riley II, "expresa o vértice da espiritualidade e da intuición ". Jung intentou descifrar e desenvolver unha linguaxe ou código determinado polas cores. O seu traballo influíu historicamente no campo da psicoloxía da cor.
Modelo xeral
O modelo xeral de psicoloxía da cor depende de seis principios básicos:
Usos en mercadotecnia
Dado que a cor é un factor importante na aparencia visual dos produtos e no recoñecemento da marca, a psicoloxía da cor volveuse importante para o márketing. Os traballos recentes en mercadotecnia demostraron que a cor se pode usar para comunicar a personalidade da marca.
Os comerciantes deben ser conscientes da aplicación da cor en diferentes soportes (por exemplo, impresa ou web), así como dos significados e emocións que un público concreto pode asignar á cor. Aínda que hai intentos de clasificar a resposta do consumidor a diferentes cores, todos perciben a cor de xeito diferente. O efecto fisiolóxico e emocional da cor en cada persoa está influenciado por varios factores como experiencias pasadas, cultura, relixión, ambiente natural, xénero, raza e nacionalidade. Ao tomar decisións sobre a cor, é importante determinar o público obxectivo para transmitir a mensaxe correcta. As decisións sobre a cor poden influír nas mensaxes directas e nos valores e atributos de marca secundarios en calquera comunicación. A cor debe seleccionarse coidadosamente para aliñarse coa mensaxe clave e as emocións que se transmiten nunha peza.
A investigación sobre os efectos da cor na preferencia e na comercialización do produto demostra que a cor do produto pode afectar ás preferencias do consumidor e, polo tanto, á cultura de compra. Isto débese principalmente á aprendizaxe asociativa. A maioría dos resultados mostran que non é unha cor específica que atrae a todos os públicos, senón que certas cores se consideran apropiadas para determinados produtos. Unha revisión Cochrane achou que o empaquetado neutro do tabaco, que incluía a condición de que o paquete só tivese unha única cor, pode dar lugar a unha redución da prevalencia de fumadores e reduce o atractivo do tabaco. Outra revisión descubriu que o etiquetado con cores (do semáforo) en restaurantes e cafeterías pode facer reducir a inxesta de calorías.
Significado da marca
esquerda|miniatura| A roda das cores A cor é unha fonte de información moi influente cando a xente toma unha decisión de compra. Os clientes xeralmente fan un xuízo inicial sobre un produto nun prazo de 90 segundos despois da interacción con ese produto e aproximadamente o 62% -90% dese xuízo ten que ver coa cor. A xente adoita ver o logotipo dunha marca ou empresa como unha representación desa compañía. Sen experiencia previa nun logotipo, comezamos a asociar unha marca con certas características en función da cor principal do logotipo. O mapeo de cores proporciona un medio para identificar as cores potenciais do logotipo para novas marcas e garantir a diferenciación de marca nun mercado desordenado visualmente.
Un estudo sobre a cor do logotipo pediu aos participantes que valorasen o axeitada que era a cor do logotipo para as empresas ficticias en función dos produtos que produciu cada compañía. Os participantes recibiron produtos de ficción en oito cores diferentes e tiveron que valorar a idoneidade da cor para cada produto. Este estudo mostrou un patrón de adecuación da cor do logotipo baseado na función do produto. Se o produto se considerou funcional, cumpre unha necesidade ou resolve un problema, entón a cor funcional considerouse a máis adecuada. Se o produto foi visto como sensorial-social, transmite actitudes, status ou aprobación social, entón as cores sensorial-sociais víanse como máis apropiadas. As empresas deberían decidir que tipos de produtos producir e logo escoller unha cor de logotipo connotativa coas funcións dos seus produtos.
Os logotipos da empresa poden representar o significado só mediante o uso da cor. A cor afecta á percepción das persoas sobre unha empresa nova ou descoñecida. Algunhas empresas como Victoria's Secret e H&amp;R Block usaron a cor para cambiar a súa imaxe corporativa e crear unha nova personalidade de marca para un público obxectivo específico. A investigación realizada sobre a relación entre a cor do logotipo e cinco trazos de personalidade fixo que os participantes valorasen un logo feito por ordenador en diferentes cores en escalas relacionadas coas dimensións da personalidade da marca. Atopáronse relacións entre cor e sinceridade, emoción, competencia, sofisticación e resistencia. Un estudo de seguimento probou os efectos da personalidade da marca percibida e das intencións de compra. Os participantes recibiron un produto e un resumo da personalidade da marca preferida e tiveron que valorar a probabilidade de mercar un produto en función da cor do envase. A intención de compra foi maior se a personalidade percibida coincidía co produto ou servizo comercializado. Pola súa banda, a cor afecta á personalidade da marca percibida e a personalidade da marca afecta á intención de compra.
Aínda que a cor pode ser útil na mercadotecnia, o seu valor e alcance de uso depende de como se use e do público no que se usa. O uso da cor terá diferentes efectos en diferentes persoas, polo tanto os descubrimentos experimentais non se poden considerar universalmente verdadeiros.
Significado específico da cor
Diferentes cores percíbense como cousas diferentes. Por exemplo, os tons de vermello provocan sensación de excitación, mentres que os tons azuis adoitan asociarse a sentimentos de relaxación. Estas dúas emocións son agradables, polo que as propias cores poden producir sentimentos positivos nos anuncios. A táboa seguinte ofrece significados percibidos de diferentes cores nos Estados Unidos.
Funcional (F): cumpre unha necesidade ou resolve un problema
Riihimäen jäähalli
O Riihimäen jäähalli é unha pista de xeo situada na cidade de Riihimäki, Finlandia. A pista de xeo conta con dúas salas, a maior delas é o 1-halli, que conta cunha pista de 27x59 m e unha bancada para 450 persoas, mentres que o denominado 2-halli ten unha pista de 27x57 m e capacidade para 180 persoas. No estadio xogan os seus partidos como local os equipos do club de hóckey sobre xeo dos Riihimäen Kiekko-Nikkarit.
Foi construído en 1991.