cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Italia de 1975
A carreira foi gañada polo piloto suízo Clay Regazzoni no seu Ferrari 312T nun día glorioso para a Scuderia Ferrari. Foi a terceira vitoria de Regazzoni, e a quinta vitoria de Ferrari na tempada. Regazzoni sacoulle dezaseis segundos ao McLaren M23 do campión do mundo saínte, o piloto brasileiro Emerson Fittipaldi. Detrás de Fittipaldi quedou o segundo Ferrari do piloto austríaco Niki Lauda. O terceiro posto foi suficiente para que Lauda asegurara o seu primeiro campionato mundial. Os 16´5 puntos de vantaxe de Lauda eran demasiados para que Fittipaldi puidera superalos na rolda final do campionato no GP dos Estados Unidos. Con Regazzoni e Lauda anotando 13 puntos entre ambos, Ferrari tamén conseguiu o campionato de construtores, a súa primeira vitoria desde a tempada.
Resumo da carreira
Os afeccionados italianos estaban reunidos á espera de que Ferrari gañara o seu primeiro campionato en 11 anos no seu propio terreo, con moitos austríacos que cruzaron á fronteira para apoiar a Niki Lauda e quedaron encantados cando Ferrari acaparou ambos espazos na primeira fila. Tony Brise encantou ó seu preparador Graham Hill ao obter un lugar na terceira fila.
Lauda só necesitaba terminar quinto ou mellor para ser campión, pero o arxentino Carlos Reutemann e o brasileiro Emerson Fittipaldi necesitaban gañar e que Lauda quedara fóra dos puntos. Fittipaldi, que gañara na Arxentina e Gran Bretaña, era o rival máis forte de Lauda.
Vittorio Brambilla queimou o embrague na primeira volta, mentres que Bob Evans detívose cun fallo nunha buxía do motor. Houbo un accidente na chicane, Scheckter tivo que tomar a estrada de escape que a rodeaba, Jochen Mass golpeou os pianos, danando a suspensión do seu coche. Ronnie Peterson chocou con outro coche, bloqueando o acelerador. Mario Andretti e Rolf Stommelen retiráronse con danos do accidente e Brise trompeou na chicane. Harald Ertl subiuse por encima do coche de Hans-Joachim Stuck, danando o coche.
Logo de seis voltas, Carlos Pace retirouse co acelerador roto, pronto se uniron Hans-Joachim Stuck e Lella Lombardi. Os Ferraris circulaban 1º e 2º con Clay Regazzoni liderando diante de Niki Lauda. Na volta 14, Emerson Fittipaldi pasou a Carlos Reutemann polo terceiro posto, as esperanzas de Reutemann polo campionato terminaron, rematou cuarto na carreira. Malia a ter os Ferrari moi por diante, Fittipaldi non renunciou á persecución, limando unha diferenza de máis de dez segundos. A tan só seis voltas do final, pasou a Lauda.
Regazzoni chegou primeiro, Lauda foi terceiro e proclamouse campión e Ferrari gañou o campionato por primeira vez desde, diante do seu público.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Túnel
miniatura|dereita|Túnel con vías férreas, en [[Cataluña.]] Un túnel é unha obra subterránea que comunica de dous puntos, permitindo o transporte de persoas ou materiais entre outras cousas. Normalmente é artificial e está feito seguindo un plan de trazado previo.
Finalidade
Un túnel pode servir para peóns ou ciclistas, aínda que xeralmente serve para dar paso ao tráfico de vehículos automóbiles, para ferrocarril ou para unha canle. Algúns son acuedutos, construídos para o transporte de auga (para consumo, para aproveitamento hidroeléctrico ou para o saneamento). Así mesmo, existen túneles deseñados para servizos de telecomunicacións. Mesmo existen túneles para o paso de certas especies de animais. Algúns conectan zonas en conflito ou teñen carácter estratéxico. Nas grandes a rede de metro adoita trancorrer mediante túneles, posto que a posibilidade de soterrar aforra espazo e impide o cruzamento ao mesmo nivel do tren cos peóns ou os vehículos.
Loricados
Os loricados (Loricata) son un grupo de réptiles que inclúe os crocodilianos e os seus antepasados. Foi nomeado polo naturalista alemán Blasius Merrem na súa obra de 1820 Versuch eines Systems der Amphibien. Merrem considerábao un dos tres grupos de Pholidota (réptiles); os outros dous eran Testudinata (tartarugas) e Squamata (lagartos e serpes). Loricata foi un nome antigo para a orde que comprende os crocodilos, aligátores e gaviais, a cal agora se denomina Crocodylia.
O nome Loricata adqiriu unha nova definición filoxenética en 2011. O paleontólogo Sterling J. Nesbitt no seu estudo da filoxenia temperán dos arcosauros definidos como o clado máis inclusivo que contén Crocodylus niloticus (o crocodilo do Nilo), pero non o extinto Poposaurus gracilis, Ornithosuchus longidens ou Aetosaurus ferox. Nesbitt consideraba que as seguintes características eran sinapomorfías (características distintivas) dos Loricata:
A análise filoxenética de Nesbitt situou Crocodylomorpha e varios rauisuquios dentro de Loricata. Rauisuchidae era un taxón irmán de Crocodylomorpha, mentres que os prestosuquios formaban unha serie de loricados máis basais. Loricata é o taxon irmán de Poposauroidea, un grupo de rauisuquios do Triásico. Velaquí un cladograma de Loricata de Nesbitt (2011):
Igrexa valoa de Delft
A igrexa valoa de Delft (en neerlandés: Waalse kerk), sita nesta cidade da Holanda Meridional, nos Países Baixos, foi unha parte do antigo convento de Santa Ádega, máis coñecido como Prinsenhof, que acadou en 1414 o dereito a posuír unha capela propia e un cemiterio.
Loricados
França, Langer e Ferigolo (2011) atoparon que, cando se engadía Decuriasuchus á análise de (2011), este era o loricado máis basal. A súa adición influenciou tamén a situación filoxenética de Ticinosuchus. Na análise orixinal de Nesbitt quedaba fóra de Loricata, pero cando se incluíu Decuriasuchus na análise, Ticinosuchus foi considerado un membro basal de Loricata.
Os poposauroides xeralmente considerábanse parentes máis próximos dos crocodilomorfos que dos rauisuquios e prestosuquios. O clado Paracrocodylomorpha inclúe os poposauroides e crocodilomorfos, xeralmene excluíndo os rauisuquios e prestosuquios. Cando se usa Paracrocodylomorpha, os rauisuquios e prestosuquios son situados xeralmente como os crurotarsos máis basais. O clado chamado Paracrocodyliformes creouse en 2007, no cal os rauisuquios e prestosuquios estaban máis relacionados cos Crocodylomorpha, e os poposauroides eran o grupo máis basal. Ese uso é similar ao de Loricata.
Igrexa valoa de Delft
A igrexa foi declarada en 1967 monumento nacional dos Países Baixos (Rijksmonument).
As igrexas valoas
As coñecidas como igrexas valoas son igrexas calvinistas radicadas nos Países Baixos e nas súas ex-colonias, cuxas comunidades de fieis proceden do sur dos Países Baixos e de Francia e nas que o idioma oficial é o francés. Os seus membros proceden dos reformados valóns, diferenciados historicamente dos reformados baixoalemáns, que utilizan o neerlandés.
Tras as conquistas españolas no sur dos Países Baixos a finais do século XVI, moitos calvinistas fuxiron destas rexións cara ao norte, principalmente cara a Holanda, para evitar a persecución dos católicos romanos. Os valóns chegaron en grandes cantidades e chegaron a establecer 43 municipalidades francófonas que funcionaban independentemente das comunidades da reforma baixoalemá. Ademais, a finais do século XVII, tras a revogación do Edicto de Nantes en 1685, moitos hugonotes fuxiron de Francia cara aos Países Baixos e tamén foron admitidos nestas comunidades ou crearon outras novas, chegando a existir 80.
Por mor da progresiva integración destes refuxiados na sociedade neerlandesa, especialmente no século VXVIII, o número de comunidades descendeu notablemente. E finalmente, en 2004 pasaron a formar parte formalmente da Igrexa Protestante nos Países Baixos.
A igrexa valoa de Delft
miniatura|esquerda|Interior da igrexa valoa de Delft Das investigacións realizadas co gallo da restauración do Prinsenhof despréndese que a capela do antigo convento de Santa Ádega se construíu entre 1430 e 1480.
A grande afluencia de refuxiados protestantes franceses motivou a necesidade dunha ampliación cara ao ano 1650, motivo polo cal se engadiron, no lado norte, dúas capelas anexas, que foron eliminadas en 1950 por non se axustar ao contorno arquitectónico.
Durante as súas estadías en Delft, o Príncipe Guillerme de Orange (O Taciturno) asistía con regularidade a esta igrexa. Hoff, na súa obra Historien, sostén que foi durante un deses cultos cando o príncipe recibiu a mensaxe da liberación de Leiden, o 3 de outubro de 1574.
A comunidade valoa de Delft, fundada en 1585, foi sempre a encargada de manter o templo, coa única exceción do período entre 1621 e 1635, cando a igrexa e parte do Prinsenhof foron cedidos a unha sociedade de comerciantes ingleses de tecidos. Desde o 29 de maio de 1808, a Igrexa Valoa é a propietaria formal do templo, segundo lle recoñeceu o Concello de Delft.
O órgano actual foi construído en 1869 polo mestre fabricante de órganos C. G. F. Witte (casa Bätz), e substitúe o anterior construído por Duijschot, arredor de 1700.
Basilio o Grande
miniatura|dereita|300ppx|San Basilio cabo dalgúns dos seus discípulos. Cadro de Francisco de Herrera o Vello.
Basilio o Grande, nado en Cesárea, Capadocia, no 329 e finado o 1 de xaneiro de 379, foi un bispo capadocio que protagonizou a loita contra a herexía ariana. É considerado un dos Pais da Igrexa, tanto pola Igrexa ortodoxa como para a Igrexa católica.
Traxectoria
Basilio e Gregorio Nacianceno, os dous mozos capadocios, asociáronse cos máis selectos talentos contemporáneos e, como di este último nos seus escritos, "só coñecíamos dúas rúas na cidade: a que ía á igrexa e a que nos levaba ás escolas". Logo Basilio regresou a Cesárea, onde pasou algúns anos na ensinanza da retórica. Cando se achaba nos comezos dunha brillante carreira, sentiuse impulsado a abandonar o mundo polos consellos da súa irmá máis vella, Macrina. Esta, logo de colaborar activamente na educación e establecemento dos seus irmáns máis pequenos, retirouse coa súa nai, xa viúva, e outras mulleres, a unha das casas da familia, en Annesi, sobre o río Iris, para levar unha vida comunitaria.
Foi entón, ao parecer, cando Basilio recibiu o bautismo e tomou a determinación de servir a Deus dentro da pobreza evanxélica. Comezou por visitar os principais mosteiros de Exipto, Palestina, Siria e Mesopotamia, co propósito de ver e estudar a vida relixiosa. Ao retorno da súa xira estableceuse nunha paraxe na rexión do Ponto, afastada de Annesi polo río Iris, e entregouse á oración e ao estudo.
Obra pastoral
Cos discípulos que se arrexuntaron ao seu redor, entre os cales figuraba o seu irmán Pedro, formou o primeiro mosteiro que houbo en Asia Menor, organizou a existencia dos relixiosos e enunciou os principios que até o presente gobernan a vida dos monxes na Igrexa de oriente. San Basilio practicou a vida monástica propiamente dita durante cinco anos soamente, pero na historia do monacato cristián ten tanta importancia como o propio San Bieito.
Por aquela época, a herexía ariana estaba no seu apoxeo e os emperadores herexes perseguían aos ortodoxos. No ano 363 Basilio ordenouse diácono e crego en Cesárea, pero o seu nomeamento provocou tensións entre el e o arcebispo Eusebio, que non vía con bos ollos a influencia do santo. Este volveu a retirarse ao Ponto para axudar na fundación e dirección de novos mosteiros, pero foi chamado de novo dende Cesárea. Dous anos máis tarde, San Gregorio Nacianceno, no nome da ortodoxia, sacou a Basilio do seu retiro para que lle axudase na defensa da fe do clero e das Igrexas. Levouse a cabo unha reconciliación entre Eusebio e Basilio; este quedou en Cesárea como o primeiro auxiliar do arcebispo.
Durante unha época de seca á que seguiu outra de fame, Basilio botou man de todos os bens que herdara da súa nai, vendeunos e distribuíu o produto entre os máis necesitados. Tamén organizou un sistema de axuda, que comprendía as cociñas ambulantes que el mesmo conducía polas rúas dos barrios máis afastados para distribuír alimentos aos pobres.
No ano 370 finou Eusebio e, a pesar da oposición que se puxo de manifesto nalgúns poderosos círculos, Basilio foi elixido para ocupar a sé arcebispal vacante. O 14 de xuño tomou posesión, para gran ledicia de Santo Atanasio de Alexandría e contrariedade igualmente grande para Valente, o emperador ariano. Ao mesmo tempo que bispo de Cesárea, Basilio era exarca do Ponto e metropolitano de cincuenta sufraxáneos, moitos dos cales se opuxeran á súa elección e mantiveron a súa hostilidade, até que Basilio se fixo coa súa confianza e o seu apoio.
A división de Capadocia en dúas provincias civís alentou a reclamación de Antino, bispo de Tiana, para ocupar a sé metropolitana da Nova Capadocia. A disputa resultou desafortunada para San Basilio, non tanto por terse visto na obriga de ceder na división da súa arquidiócese, como por terse pelexado co seu amigo San Gregorio Nacianceno, a quen Basilio insistía en consagrar como bispo de Sasima, entre as dúas Capadocias.
Mentres o santo defendía así a igrexa de Cesárea, non deixaba de mostrar o seu celo acostumado no cumprimento dos seus deberes pastorais. Predicaba, á mañá e á tarde, a asembleas tan numerosas que el mesmo as comparaba co mar. Os seus fieis adquiriron o costume de comungar todos os domingos, mércores, venres e sábados. Entre as prácticas que Basilio observou nas súas viaxes e que máis tarde implantou na súa sede, figuraban as reunións na igrexa antes do amencer, para cantar os salmos. Con frecuencia realizaba visitas a lugares apartados da súa residencia episcopal, até nos remotos sectores das montañas e, grazas á constante vixilancia que exercía sobre o seu clero e a súa insistencia en controlar a ordenación dos candidatos, fixo da súa arquidiocese un modelo de orde e disciplina eclesiásticos.
Para beneficio dos enfermos pobres, Basilio estableceu un hospital fora dos muros de Cesárea, tan grande e ben acondicionado, que San Gregorio Nacianceno o describe coma unha cidade nova e con grandeza suficiente para ser recoñecida coma unha das marabillas do mundo. Ese centro de beneficencia chegou a coñecerse co nome de Basiliada, e sostivo a súa fama durante moito tempo despois da morte do seu fundador.
Non tivo tanto éxito nos esforzos que fixo a favor das igrexas que se atopaban fóra da súa provincia. A morte de Santo Atanasio deixou a Basilio coma único xefe da ortodoxia no oriente, e este fixo constantes esforzos para fortalecer e unificar todos os cristiáns, sufocados polo arianismo e descompostos polos cismas e as disensións entre si. As propostas do santo foron mal recibidas, e o seus esforzos respondéronse con acusacións de ambición e de herexía. Os chamados que fixeron el e máis os seus amigos ao papa San Dámaso I e aos bispos occidentais para que interviñesen nos asuntos do oriente e axudasen nas dificultades, tropezaron coa indiferenza, debido, segundo parece, a que en Roma corrían rumores contrarios a el. "Sen dúbida a causa dos meus pecados -escribía San Basilio- parece que estou condenado ao fracaso en todo canto emprendo!"
O 9 de agosto de 378, o emperador Valente recibiu feridas mortais na batalla de Adrianópole e, co ascenso ao trono do seu sobriño Graciano, púxose fin ao ascendente do arianismo no Oriente. Cando as noticias destes cambios chegaron a ouvidos de San Basilio, este encontrábase no seu leito de morte. Morreu o 1 de xaneiro do ano 379, á idade de corenta e nove anos, esgotado por unha penosa enfermidade.
San Gregorio Nacianceno, Arcebispo de Constantinopla, no día do enterro dixo: "Basilio santo, nado entre santos. Basilio pobre viviu pobre entre os pobres. Basilio fillo de mártires, sufriu coma un mártir. Basilio predicou sempre cos seus beizos, e cos seus bos exemplos e seguirá predicando sempre cos seus escritos admirábeis". Setenta e dous anos despois da súa morte, o Concilio de Calcedonia rendeulle homenaxe con estas palabras: "O grande Basilio, o ministro da graza quen expuxo a verdade ao mundo enteiro indubidabelmente que foi un dos máis elocuentes oradores entre os mellores que a Igrexa tivo; os seus escritos colocárono no lugar de privilexio entre os seus doutores".
Obra escrita
miniatura|Basilii Magni Opera, 1540 Consérvase unha extensa colección das súas cartas.
Nunha delas cóntanos que el pedía un cumprimento estrito da disciplina, o mesmo entre clérigos que entre laicos, e que certo diácono, que non era malo, pero si rebelde e un pouco atolado e que acostumaba presentarse no medio dun grupo de rapazas que cantaban himnos e bailaban, tropezou con el. Con igual determinación combateu a simonía nos postos eclesiásticos e a admisión de persoas indignas entre o clero. Loitou contra a rapacidade e a opresión dos funcionarios e chegou a excomungar a todos os implicados na "trata de brancas", unha actividade moi difundida na Capadocia.
Tampouco quedaba calado Basilio cando eran os adiñeirados e poderosos quen quebrantaban os seus deberes:
Milagres atribuídos
Antes de cumprirse doce meses do nomeamento de Basilio, o emperador Valente chegou a Cesárea, tras realizar en Bitrina e Galacia unha implacábel campaña de persecucións. Por diante del enviou ao prefecto Modesto, coa misión de convencer a Basilio para que se sometera ou, polo menos, accedera a tratar algún compromiso. O santo respondeulle:
O gobernador respondeu admirado: “Xamais ninguén me contestou”. E Basilio engadiu: “É que xamais atoparas un bispo”.
O emperador Valente decidiuse no favor de exilialo e dispúñase a asinar o edito; pero disque en tres ocasións sucesivas a pluma de cana co que o ía facer partiuse no momento de comezar a escribir. O emperador quedou sobrecollido de temor ante aquela manifestación, confesou que admiraba a firme determinación de Basilio e resolveu que, no sucesivo, non volvería a intervir nos asuntos eclesiásticos de Cesárea.
Culto
San Basilio recibe o título de Doutor da Igrexa na Igrexa católica polas súas achegas ao debate iniciado pola controversia ariana acerca da natureza da Santa Trindade, e especialmente á cuestión sobre a divindade do Espírito Santo.
Dentro da Igrexa católica, san Basilio é celebrado en diferentes datas nos diferentes ritos litúrxicos. Na forma ordinaria do rito romano celébrase xunto a san Gregorio Nacianceno o 2 de xaneiro. Na Igrexa católica maronita, de rito antioquense, celébrase xunto a San Gregorio o 1 de xaneiro, e en solitario o 15 de xuño.
Coxíns do Zaque
miniatura|250px|Coxíns do [[zaque no 2015.]] Os Coxíns do Zaque é un sitio arqueolóxico muisca que se atopa na cidade de Tunja, Boyacá, que na época da Confederación muisca se chamaba Hunza. Os coxíns son dúas pezas de pedra redondas empregadas na relixión muisca para adorar ó deus do Sol, Sué, e á súa muller a deusa da Lúa, Chía. Cando os conquistadores españois chegaron ó territorio muisca no século XVI, chamáronos Cojines del Diablo.
Contexto
Durante o período anterior á conquista española das nacións chibchas, as terras altas dos Andes colombianos (Altiplano Cundiboyacense) estaban poboadas polos muiscas. Esta avanzada civilización tiña a súa propia relixión e rituais, que xiraban arredor de dúas deidades importantes, Sué e Chía. Os territorios do norte eran gobernados polo iraca de Sugamuxi, o tundama de Tundama e o zaque de Hunza.
Descrición
Os coxíns son dúas pedras circulares de pedra que se atopan na base do outeiro de San Lázaro, en Tunja. O coxín situado máis ó norte mide 1,1m de diámetro e o situado máis ó sur 1m. As pedras están orientadas segundo a elipse e teñen unha parte inclinada orientada ó oeste e unha parte cha orientada ó leste. As pedras eran usadas polo Zaque para axeonllarse e adorar a Sué no amencer.
Os coxíns foron estudados en 1847, e en 1928 a cidade de Tunja converteu as pedras nun sitio arqueolóxico.
Rituais e festividades
Cada maña, o Zaque marchaba en procesión dende o seu bohío en Hunza até os coxíns. Ademais dos rituais diarios, relacionados coa sementeira e a colleita, outros rituais eran realizados nos coxíns.
O calendario muisca definía os meses de sementeira e colleita, que cadran cos meses de marzo e setembro do calendario gregoriano. Para incrementar a fertilidade das terras, os muiscas celebraban festivais para os deuses arredor dos coxíns do Zaque. Durante estes festivais, os muiscas danzaban en grupos, collidos das mans e cantando e tocando frautas, ocarinas e outros instrumentos. Ademais, tamén bebían a chicha.
Nalgunhas ocasións, os nenos de doce anos (moxas) que eran capturados doutros pobos veciños, eran sacrificados ós deuses nos coxíns do Zaque. As testas dos mozos eran apoiadas nos coxíns, despois eran decapitados e deixábase que o seu sangue regase os coxíns. Os muiscas deixaban alí os corpos como alimento para Sué, e eran retirados despois duns poucos días.
Duport Stradivarius
O Duport Stradivarius é un violonchelo construído en 1711 polo luthier italiano Antonio Stradivari de Cremona. É moi similar ao Davidov Stradivarius, coa forma buono ou forma b que o luthier empregou a partir de 1710. O instrumento recibe o seu nome por Jean-Louis Duport, quen o tocou arredor de 1800. En 1812, Duport permitiulle a Napoleon Bonaparte que o tocara; un burato, aínda visible no instrumento, dixe que foi feito polas esporas das botas do emperador. Auguste-Joseph Franchomme estableceu un récord de prezo pola súa compra ao pagar 22.000 francos en 1843 ao fillo de Duport. O fabricante de instrumentos Jean Baptiste Vuillaume empregou o Duport como principal modelo para os seus violonchelos. O Duport é un dos máis valiosos violonchelos Stradivari. Pertenceu e foi tocado por Mstislav Rostropovich entre 1974 e 2007.
O instrumento pertence na actualidade aos herdeiros de Rostropovich.
Características
== Propietarios e intérpretes ==
Apodinos
A dos apodinos (Apodinae) é unha subfamilia de aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos (clado dos cipselomorfos), orde dos apodiformes e familia dos apódidos.
Comprende tres tribos con 17 xéneros que inclúen en conxunto 83 especies.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1887 polo ornitólogo francés Léon Olphe-Galliard.
Etimoloxía
O nome científico Apodinae está formado, como é a norma, pola raíz do nome do seu xénero tipo, Apus coa adición do sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
A subfamilia comprende as seguintes tres tribos:
Características
As especies desta tribo caracterízase polo seu corpo estilizado con ás moi longas e estreitas, e unhas patas moi curtas e ineficaces para camiñaren polo solo, e que só son adecuadas para aferrarse. A súa plumaxe na primavera ten cores adecuados para camuflarse. Os apodinos pertencen ao grupo das mellores aves voadoras do mundo, e moitas das especies poden permaneceren en voo durante meses. Comen, dormen e se reproducen no aire, e só aterran poñeren os ovos. O seu alimento consiste en insectos voadores, que capturan en voo, a miúdo xusto na superficie da auga ou por riba doutro tipo de zonas húmidas. A auga é, polo tanto, un elemento importante para estas especies.
Guariz, Liñares, A Pobra do Brollón
Guariz é unha aldea da parroquia da Liñares, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 573 metros de altitude.
En 2008 tiña unha poboación de 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Uso lexítimo
miniatura|Logo de fair use. O fair use ou uso lexítimo é un concepto da lexislación estadounidense que permite baixo circunstancias especiais o uso de material protexido con dereitos de autor.
Uso xusto das obras protexidas
Os dereitos dun autor sobre as súas obras teñen algunhas limitacións, das cales a máis importante é o uso razoable. Considérase uso razoable a utilización dunha obra con propósitos de crítica, realización de comentarios descritivos, noticias, ensino e investigación.
Para decidir se o uso dunha obra é razoable tamén se toma en conta algúns outros factores:
Iuri Lonchakov
Iuri Valentinovich Lonchakov, nado en Balkhash (Casaquistán) o 4 de marzo de 1965, é un astronauta ruso que formou parte das misións STS-100, Soiuz TMA-1, Soiuz TMA-13 e Soiuz TM-34 e foi membro da Expedición 18 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta en decembro de 1997, participando nas misións STS-100, Soiuz TMA-1, Soiuz TMA-13 e Soiuz TM-34 e sendo membro da Expedición 18 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 200,78 días no espazo.
David Souto
David Souto Alcalde, nado en Vilagarcía de Arousa o 31 de marzo de 1983, é un poeta galego.
Velkopopovický Kozel
miniatura|300px|Un vaso de Kozel miniatura|300px|Porta principal da Velké Popovice Brewery Velkopopovický Kozel é unha marca de cervexa lager producida dende 1874 na localidade de Velké Popovice, na rexión de Praga (República Checa). É producida pola cervexaría Pivovar Velke Popovice que forma parte do grupo checo Plzeský Prazdroj (ou Pilsner Urquell, en alemán), el mesmo no grupo británico SABMiller. Kozel en checo significa "cabra" (polo que o seu símbolo é unha cabra - Kozel, Großpopowitzer Ziegenbock -), e Velkopopovický significa "da cidade de Velké Popovice".
Salustiano Portela Pazos
Salustiano Portela Pazos, nado en Rebordelo (Cerdedo-Cotobade) o 6 de agosto de 1877 e finado en Santiago de Compostela o 3 de maio de 1976, foi un clérigo e historiador galego.
Velkopopovický Kozel
Historia
A cervexaría local pertenceu primeiro a frades beneditinos, aos cales se lles expropiou en 1785 no marco das reformas relixiosas de Xosé II. A cervexaría pasou de man en man para acabar sendo comprada en 1870 por Frantisek Ringhoffer, alcalde de Smichov. Foi reconstruída entón e dotada dos equipos máis modernos. En 1874, Franz Ringhoffer fundou unha fábrica en Velké Popovice (Großpopowitz) preto de Praga.
Salustiano Portela Pazos
Traxectoria
miniatura|175px|Portela Pazos en 1918. Estudou no instituto de Pontevedra e preparou Humanidades no seminario de Tui. Despois estudou no seminario de Santiago de Compostela e doutorouse en Teoloxía e Dereito Canónico pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi párroco de Valongo (Cerdedo-Cotobade), e posteriormente segundo mestre de cerimonias, cóengo e deán da catedral de Santiago de Compostela. Foi tamén mestre nacional.
Entre outros recoñecementos, conta cun do Concello de Santiago de Compostela en 1909 (co gallo da Exposición Rexional de 1909), outro do Ateneo León XIII en 1910, e outro da Liga de Amigos de Santiago en 1916. En 1941 ingresou na Real Academia Galega, e en 1951 presentou a Antón Fraguas como membro da mesma.
Velkopopovický Kozel
Historia
En 1995, a compañía foi comprada pola cervexeira Radegast, que se fusionou con Plzeňský Prazdroj, a. s. (Pilsener Urquell) en marzo de 1999, unicamente para ser mercada pola surafricana SAB en outubro dese mesmo ano. No 2002 SAB fusionouse co británico Miller Brewing para crear o xigante SABMiller. En setembro de 2002, Plzeský Prazdroj, Radegast e Popovice remataron a súa fusión no seo de SABMiller. O conxunto formado por estas tres cervexarías checas tomou o nome de Plzeský Prazdroj a.s.
Salustiano Portela Pazos
Obra
miniatura|300px|O [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]]
Velkopopovický Kozel
Historia
A produción, durante moito tempo estable, coñece nestes mesmos anos, un forte desenvolvemento. En novembro de 2002, Velkopopovický Kozel franqueou por primeira vez o cabo do millón de hectolitros anual. Na República Checa está dispoñible como Pale, Medium, Premium, e Negra.
A empresa permite a elaboración da cervexa en Rusia, Israel, Hungría, Ucraína e Eslovaquia, sendo esta a acervexa checa máis popular fóra do país.
Reichstag
miniatura|upright=2.5|O edificio do Reichstag
miniatura|Reichstag 1995
O Reichstag (en alemán ', abreviado Reichstag''') é un edificio localizado no barrio Tiergarten, no arrabalde de Mitte en Berlín, capital de Alemaña. Foi a sede do Reichstag en tempos do II Imperio Alemán (1871-1918) e máis tarde do parlamento da República de Weimar (1919-1933). Dende 1994 reúnese alí cada cinco anos a Convención Federal (Bundesversammlung) para elixir ao presidente de Alemaña (Bundespräsident) e desde 1999 é o lugar de reunión do parlamento alemán (Bundestag). A súa denominación oficial é Plenarbereich Reichstagsgebäude, que significa "recinto de plenos do edificio do Reichstag".
O edificio rematou de construírse en 1894. En 1933 foi vítima dun incendio provocado cuxa autoría non chegou a esclarecerse completamente. Ao final da segunda guerra mundial, durante a Batalla de Berlín, foi escenario de cruentos combates e resultou seriamente danado. Na década de 1960 realizáronse as reformas máis urxentes. O aspecto que ten na actualidade adquiriuno durante unhas obras nos anos 90 responsabilidade do arquitecto británico Sir Norman Foster.
Tamén se coñece co nome de Reichstag a un Parlamento imperial elixido por sufraxio universal pero con escasas atribucións creado durante a Unificación alemá.
Ovo de Fabergé
miniatura|Ovo do [[Kremlin de Moscova (1906)]] Un ovo de Fabergé e unha das sesenta e nove xoias creadas por Peter Carl Fabergé e os seus artesáns da empresa Fabergé para os tsares de Rusia, así como para algúns membros da nobreza e da burguesía industrial e financeira, entre os anos 1885 e 1917. Estes ovos considéranse obras mestras da xoiería.
Elefante asiático
Domesticación e relación co home
miniatura|esquerda|220px|Adestramento de elefantes en [[Tailandia.]] 250px|miniatura|Elefantes nun zoolóxico do [[Brasil.]] O elefante indio foi domesticado dende tempos moi antigos no sueste asiático coa fin de levar cargas, axudar na construción (normalmente cargando e erguendo vigas) ou transportar persoas. En tempos de guerra usouse tamén para levar armas e pezas de artillería (cousa que se fixo ata o século XX) e combater, dotándoo a miúdo de armadura e poñéndolle pinchos nas patas e "espadas" nos cairos, así como cargando arqueiros sobre o lombo. Os elefantes asiáticos formaron parte das tropas de Ciro o Grande, Alexandre o Grande e Pirro de Epiro, entre outros reis da antigüidade. Na actualidade, son os reis dos espectáculos circenses e unha das atraccións turísticas máis solicitadas no sueste asiático, onde cargan ós visitantes en expedicións pola selva.
220px|miniatura|Unha elefanta asiática nun zoolóxico (en [[cativerio).]] Os elefantes reprodúcense rara vez en catividade, polo que a gran maioría dos individuos domésticos foron capturados xa adultos en estado salvaxe. O método tradicional para facelo é o kedah, de orixe india, no que os homes rodean unha manda e vana empurrando cara a un curro de madeira onde separan os individuos máis interesantes e devolven o resto á selva. Os individuos escollidos son encadeados a unha árbore e illados mentres se habitúan á xente. Uns días despois reciben a visita do cornaca ou mahout, sentado inicialmente sobre outro elefante domesticado, que comeza o seu adestramento. Logo dun tempo, permiten mahout sentar sobre o seu lombo cando xa son totalmente mansos.
220px|miniatura|Debuxo tailandés do [[século XIX onde se representa ó rei usando un elefante branco como montura.]] Pola súa utilidade dende tempos antigos, os elefantes indios son profundamente respectados en Oriente e forman a miúdo parte dos relatos relixiosos. Así, por exemplo, o deus Ganesh do hinduísmo ten testa de elefante; no budismo, os elefantes brancos son sagrados porque a nai de Buda, Maya, quedou embarazada del logo de soñar que un elefante albino se introducía no seu ventre. Este respecto viuse acrecentado polo feito de que os elefantes indios poden captar infrasóns e vibracións do chan, o que lles permite alertar dun dos frecuentes tremores de terra que se abaten sobre a súa zona de distribución antes de que os humanos sospeiten sequera que vaia a producirse.
Os elefantes indios son cazados por furtivos moito máis raramente que os elefantes africanos, pois a facilidade coa que se capturan individuos salvaxes vivos (ós que se adoita cortar os cairos) fan que o seu marfil non sexa un ben excesivamente difícil de conseguir. De todos xeitos, a destrución do seu hábitat natural para deixar paso á agricultura e o feito de que os animais domesticados case non se reproducen situaron á especie igualmente ó bordo da desaparición.
Subespecies
220px|miniatura|Manda de elefantes de [[Sri Lanka.]] Actualmente, diferéncianse catro subespecies de elefantes asiáticos:
Wilson & Reeder non recoñecen ós elefantes de Borneo como subespecie e considéranos como elefantes indios. É probábel que as poboacións presentes en Oriente Próximo e a China, as que xa foron extintas, pertencesen a subespecies diferentes ás enriba mencionadas. A primeira era de gran tamaño, máis grande que a subespecie existente de Sri Lanka, segundo fontes clásicas, desaparecido no ano 100 a. C. En canto á subespecie china, denomínase Elephas maximus rubridens e é descrito en fontes chinesas como de cor moi escura e molares dunha cor lixeiramente rosada. Extinguiuse no século XV.
Gran Bilbao
Gran Bilbao (en éuscaro: Bilboaldea) é unha comarca da provincia de Biscaia, en Euskadi. Está constituída polo conxunto de municipios dispostos ao longo do río Nervión ata a súa desembocadura e que debido ao seu crecemento chegaron a unirse fisicamente orixinando unha conurbación, cuxa área metropolitana constitúe a quinta aglomeración de España en poboación.
Astroloxía
miniatura|dereita|Carta astral A astroloxía é unha disciplina, considerada pseudociencia polo consenso académico, na que a partir da posición aparente dos astros e do seu movemento se intenta comprender e descodificar a realidade toda e particularmente a existencia humana na Terra. Durante a Antigüidade e ata o Renacemento a astroloxía e a astronomía adoitaron designar o mesmo tipo de estudo.
Historia e características
A palabra astroloxía provén do grego αστρολογία, de άστρον (ástron), ‘estrela’ e λόγος (logos) ‘palabra, estudo’, ou sexa, o estudo das estrelas e dos ceos.
Desenvolvéronse en diversas épocas e ámbitos culturais, como testemuñan as primeiras escrituras desde Sumeria, Exipto antigo e a China imperial ata o continente americano , distintos sistemas de observación e interpretación que tiñan en común a certeza dun nexo entre a posición e o movemento dos corpos celestes e acontecementos constatables na Terra. As diferentes astroloxías acabaron construíndo cadanseus calendarios unidos ao universo simbólico e referencial no que se confunden a procura de patróns na natureza, especulacións místico-relixiosas e a observación dos sucesos en relación ao percorrido dos planetas, das estrelas e mesmo de puntos abstractos no ceo calculados a partir do saber astronómico. O que se entende habitualmente por tradición astrolóxica -a que distingue doce signos do Zodíaco repartidos entre catro elementos e atribúe as súas cualidades aos planetas que os rexerían- afunde as raíces na antiga Mesopotamia e, a través das achegas de determinadas filosofías e especulacións helenísticas, romanas, árabes e hindús, configura un tronco común ás distintas propostas (astroloxía andalusí, védica, renacentista, psicolóxica etc.). A máxima autoridade desa tradición foi, durante séculos, Tolomeo.
Aínda que o tópico vulgar relacionou a astroloxía, xa ben antes da época romana, con teorías e prácticas de tipo preditivo, un groso continxente das especulacións que se tiñan por irrefutables -en campos como a protomedicina, a agricultura ou a meteoroloxía, entre moitos máis - baseábase na tradición astrolóxica. Case indisolublemente unida ás outras disciplinas con forte contido esotérico coma a alquimia, a astroloxía nunca cesou de se actualizar nin de ser fonte de polémicas e viuse progresivamente cuestionada a partir das hostilidades da Igrexa na Idade Media ata o triunfo do racionalismo no século XVIII, o cal non impediu que ao longo das épocas personalidades da ciencia (Newton, Kepler), da filosofía e da literatura (Roger Bacon, Goethe, Ted Hughes) ou da psicoloxía (C. J. Jung ) defendesen a súa validez.
O descrédito contemporáneo desta disciplina vese reforzado pola ausencia de métodos e prácticas científicas na maioría da literatura astrolóxica, pero un importante volume de producións culturais  (que abranguería desde a arte prehistórica ata varias das obras referenciais das Humanidades en Occidente e Oriente) resulta incomprensible sen algún coñecemento básico de astroloxía.
Muy Interesante
Muy Interesante é unha revista mensual de divulgación e ciencia popular, creada e publicada polo Grupo G+J España.
Os seus contidos abranguen desde as ciencias biomédicas, a tecnoloxía e a astrofísica ata a psicoloxía, a prospectiva e a historia. A publicación caracterízase pola riqueza visual, fotográfica e infográfica, así como por un estilo xornalístico e divulgativo moi accesible a calquera lector. Os seus lemas son A revista para saber máis de todo e Moi interesante: entretemento intelixente.
Historia
Muy Interesante foi fundada en maio de 1981. En 2005 a súa venda media mensual era de 258.297 exemplares, certificados pola Oficina de Xustificación da Difusión (OXD). A súa audiencia sitúase en 2.120.000 lectores, segundo datos de 2005 do Estudo Xeral de Medios (EXM). Estes datos sitúana coma a revista española líder deste segmento de publicacións, ademais da máis veterana.
O seu primeiro director foi Juan Caño, ata 1986. Sucedeulle Manuel Velasco, ata 1989. Desde aquela, diríxea José Pardina. Entre as súas sinaturas e colaboradores máis coñecidos atópanse Juan Luis Arsuaga, Manuel Toharia, Enrique Coperías, Miguel Angel Sabadell, Antonio Muñoz Molina, Ramón Núñez Centella, Jesús Marchamalo, César Vidal, Jorge Alcalde, María José Casado, Eulalia Sacristán, José Angel Martos, Angela Swafford, Vicente Fernández de Bobadilla, Abraham Alonso, Alberto Porlan e Vladimir de Semir.
Nos seus primeiros anos, tamén escribiron nas súas páxinas Celso Collazo, Carl Sagan, Isaac Asimov e Paul Davies, científicos e divulgadores que a revista contribuíu a popularizar en España.
Na década dos anos 80, Muy Interesante foi a primeira revista española que incluíu unha holografía na súa portada, e tamén a primeira que publicou, en 1985, un anuncio cun chip sonoro musical (IBM).
Ramificacións
O éxito comercial e de audiencia de Muy Interesante no mercado español impulsou o desenvolvemento de diversas extensións da marca: Muy Junior, unha revista mensual de ciencia para nenos de 6 a 11 anos; e Muy Historia, monográficos bimensuais de divulgación histórica escritos por especialistas. Tamén Muy Extra, sen unha periodicidade determinada. En 2005 cesou a publicación de Muy Especial, monográficos trimestrais de temática variada (Ciencia, Evolución, Economía, Automóbiles, Cine, Deportes etc.).
Internacionalmente, Muy Interesante tamén se edita baixo licenza en México (Editorial Televisa); Arxentina (Editorial García Ferré), Colombia (Editorial Cinco); como Super Interessante no Brasil (Editoral Abril, 1987) e Portugal (Edimpresa Editora, 1998).
Logros
A revista obtivo importantes recoñecementos xornalísticos e científicos ó longo da súa historia: desde o Premio nacional de xornalismo científico outorgado polo Consello Superior de Investigacións Científicas (1990), o Premio de Xornalismo de Innovación e Saúde Boehringer Ingelheim ou o Prisma da Casa das Ciencias da Coruña á mellor revista de ciencia popular.
Liñares, Liñares, A Pobra do Brollón
Liñares é unha aldea da parroquia da Liñares, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 645 metros de altitude. En 2008 tiña unha poboación de 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Villanueva de los Infantes
O topónimo castelán Villanueva de los Infantes pode referirse a:
(90568) 2004 GV9
(90568) 2004 GV9 (tamén escrito coma (90568) 2004 GV9) é un obxecto trans-neptuniano. Foi descuberto o 13 de abril do 2004 polo programa NEAT. Actualmente está categorizado coma un cubewano polo Centro de Planetas Menores.
O Telescopio Espacial Spitzer estimou o seu diámetro en 677±70 kms. Este feito fai del un candidato a planeta anano.
Foi observado 47 veces incluíndo imaxes recuperadas que retrotráenos no tempo ata o ano 1954.
A Baiuca, Codesido, Vilalba
A Baiuca é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
A Cancela, Codesido, Vilalba
A Cancela é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Assassin's Creed II
Assassin's Creed II é un videoxogo de historia ficticia, acción e aventuras en mundo aberto, desenvolvido por Ubisoft Montreal e distribuído por Ubisoft. É o segundo título da serie Assassin's Creed, unha secuela do videoxogo de 2007 Assassin's Creed, e o primeiro título da 'triloxía Ezio'. O videoxogo foi lanzado para PlayStation 3 e Xbox 360 en novembro de 2009, en marzo de 2010 estivo dispoñible para Microsoft Windows, en outubro dese mesmo ano para OS X.
A historia está ambientada no século XXI e segue a historia de Desmond Miles, que revive a memoria xenética do seu devanceiro Ezio Auditore da Firenze. O argumento principal céntrase no Renacemento en Italia durante o século XV e comezos do século XVI. O xogador pode explorar Florencia, Venecia, Toscana e Forlì e guiar a Ezio na súa misión de vinganza contra os responsables da morte da súa familia. No xogo é preciso empregar as habilidades de combate e sixilo, para que Desmond comece a descubrir os misterios sobre a antiga raza coñecida como Primeiras Civilizacións coa esperanza de rematar co conflito entre os Asasinos e os Cabaleiros Templarios.
Antero Costas
Daniel Antero Costas Gómez foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Instalado nas Neves, en 1912 pasou a dirixir o periódico La Era. Foi correspondente de El Tea nas Neves. Despois trasladouse a Vilaxoán, onde organizou o entroido. Publicou coplas populares ou satíricas en La Era e escribiu algúns poemas en galego.
Gone
"Gone" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 7 de outubro do 2006 e sacado do seu oitavo álbum Pearl Jam. O tema acadou o número 40 na lista Billboard Modern Rock Tracks.
Orixe e gravación
A canción foi escrita por Eddie Vedder o 30 de setembro de 2005 no cuarto 1152 do Hotel Borgata, localizado en Atlantic City, Nova Jersey. Estreouse na noite seguinte, interpretándoa só Vedder, no concerto da banda no centro de eventos de Borgata. A banda gravou unha versión demo que foi lançada como parte do "sinxelo de vacacións" do ano 2005, dispoñible para os membros do seu club de seareiros.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Eddie Vedder, agás onde se indique.
Estreito de Magalláns
miniatura|Imaxe de satélite do estreito. miniatura|Localización do estreito. miniatura|Mapa do sur de Chile e Arxentina. O estreito de Magalláns ou estreito de Magallanes é un paso marítimo localizado no extremo sur de Suramérica, entre a Patagonia, Illa Grande da Terra do Fogo e varias illas situadas ao oeste desta, cara ao océano Pacífico.
É o principal paso natural entre os océanos Pacífico e Atlántico.
De acordo coa Organización Hidrográfica Internacional, a súa boca oriental está determinada pola liña que une o cabo Vírgenes co cabo do Espírito Santo.
Porén, este límite non foi aceptado nin pola Arxentina nin por Chile, que asinaron o Tratado de paz e amizade entre a Arxentina e Chile, que estableceu no seu artigo 10º que «o extremo oriental do Estreito de Magalláns [está] determinado por Punta Dungeness no norte e o Cabo do Espírito Santo no sur», considerándoo integramente dentro da xurisdición de Chile, na Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
De acordo con tratados arxentino-chilenos de 1881 e 1984, o acceso pola súa boca oriental e a navegación polo mesmo encóntranse asegurados aos buques de todas as bandeiras en todo tempo e circunstancia.
Nome
O estreito leva o nome de Fernão de Magalhães, navegante portugués coñecido porque, ao servizo do rei de España, baixo o nome de Fernando de Magallanes, foi o primeiro en cruzar este estreito, así como tamén o primeiro europeo en navegar por augas do océano Pacífico. A súa expedición, posteriormente mandada por Juan Sebastián Elcano, completou en 1522 a primeira viaxe de circunnavegación ao redor da Terra.
Antifúnxico
miniatura|250px|A crema antifúnxica Canesten ([[clotrimazol)]]
Un antifúnxico ou antimicótico é un fármaco funxicida ou funxiestático usado para tratar e previr micoses como o pé de atleta, tiña, candidíase, infeccións sistémicas graves como a meninxite criptocócica, e outras. A maioría destes fármacos xeralmente necesitan prescrición médica, pero algúns poden comprarse sen receita.
Historia
Aínda que os intentos científicos de encontrar substancias que foran efectivas contra os fungos son máis antigos, é a partir da década de 1940 cando se aplican no estudo dos benzinidazois, traballo que dará o seu froito a partir da década de 1960. Outras liñas de investigación, a partir de substancias elaboradas por outros seres vivos, levan ao descubrimento en 1955 da anfotericina B, e ao seu uso en humanos a partir de finais da década de 1950. Esta substancia, ao demostrar a súa utilidade, convértese no padrón de referencia de todos os novos antifúnxicos descubertos desde entón, sobre todo porque podía utilizarse por vía parenteral.