cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filosofía moderna
Correntes
A filosofía moderna caraterízase por centralizar, sen excepción, o suxeito e facer da subxectividade o seu eixe.Tanto o racionalismo, dominante na Europa continental, como o empirismo británico son subxectivistas, aínda que diversos nos seus desenvolvementos teóricos, que darán lugar, a finais do século XVIII a unha síntese de notable profundidade especulativa como é a de Kant. Tamén hai que destacar que a filosofía moderna empeza co importante filósofo chamado Descartes.
Abu Ghosh
Abu Ghosh (en أبو غوش; en אבו גוש) é un consello local en Israel, situado a 10 km ao oeste de Xerusalén. Está situado a 610–720 metros sobre o nivel do mar. Recibiu o seu nome actual do clan dominante que habitaba a cidade, mentres que o seu nome tradicional en árabe era Qaryat al-'Inab ("Aldea das uvas").
A Tolda, Pígara, Guitiriz
A Tolda é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Meghan de Sussex
Meghan, duquesa de Sussex, nada como Rachel Meghan Markle nos Ánxeles o 4 de agosto de 1981, é unha activista e antiga actriz estadounidense, membro da familia real británica logo do seu matrimonio co príncipe Henrique o 19 de maio de 2018.
Benalup-Casas Viejas
Benalup-Casas Viejas é un concello da provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Esténdese por unha área de 60.70 km² onde no ano 2016 vivían 7.003 habitantes, cunha densidade de 115.37 hab./km². Encóntrase a 63 km da capital, Cádiz.
Meghan de Sussex
Vida temperá
Filla de Doria Loyce Ragland, traballadora social e profesora de ioga, e de Thomas Markle Sr., antigo director de fotografía gañador dun Emmy e a pequecha Meghan acompañaba con frecuencia a seu pai ao estudio de gravación de Married...with Children. Seus pais divorciáronse cando ela tiña seis anos e ten dous medios irmáns por parte de pai, Thomas Markle Jr. e Samantha Grant. Criouse en Hollywood e estudou en colexios privados, ao primeiro no Hollywood Little Red Schoolhouse e logo na Immaculate Heart High School, un instituto feminino e católico nos Ánxeles, así a todo ela identifícase como protestante.
Benalup-Casas Viejas
Demografía
Evolución da poboación de Benalup-Casas Viejas dende a década dos 50 ata agora:
Meghan de Sussex
Como actriz
En 2003 graduouse na Universidade Northwestern en teatro e estudos internacionais, realizou papeis secundarios en diferentes series de televisión norteamericanas e de 2011 a 2017 interpretou a Rachel Zane na serie de avogados Suits e mais tamén salienta o seu papel como axente especial Amy Jessup en Fringe. No cinema actuou en Remember Me e Como acabar co teu xefe. En xuño de 2016 comezou unha relación sentimental co príncipe Henrique que se deu a coñecer oficialmente o 27 de novembro de 2017, e asemade Meghan anunciaba que se retiraba como actriz.
Benalup-Casas Viejas
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito, dando a alcaldía ó socialista Francisco González Cabaña :
Meghan de Sussex
Como duquesa
Casou co príncipe Henrique o 19 de maio de 2018. O 15 de outubro do mesmo ano, anunciouse o seu primeiro embarazo. O 6 de maio de 2019 naceu o seu primeiro fillo, Archie Harrison Mountbatten-Windsor.
En 2018 a revista Time considerouna unha das "100 persoas máis influentes do mundo".
Rediz
Co topónimo Rediz podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Illa Revillagigedo
A illa Revillagigedo é unha das principais illas do arquipélago Alexander, pertencente ao Ketchikan Gateway Borough, na rexión sueste do estado de Alasca, nos Estados Unidos. Ten unha superficie de 2.754´8 km².
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Vista de [[Ketchikan, a principal cidade e a illa.]]
A illa Revillagigedo está separada da parte continental de Alasca, ao leste, pola canle de Behm; da Illa Príncipe de Gales, ao oeste, polas augas do estreito Clarence; da illa Annette, ao sur, pola canle de Revillagigedo e a pasaxe Nichols. Ten unha lonxitude duns 89 quilómetros, en dirección aproximada norte-sur e unha anchura duns 48 km, este-oeste.
Os residentes da illa non utilizan o nome completo de «Revillagigedo» e chámana simplemente «Revilla» (pronunciado:/rəˈvɪlə/).
Historia
A illa foi explorada polos exploradores rusos, británicos e españois no século XVIII e foi nomeada por estes últimos en honra de Juan Vicente de Güemes Pacheco y Padilla, 2 º Conde de Revillagigedo, entón vicerrei de México, en 1793.
Kofi Anyidoho
Kofi Anyidoho, nado en Wheta en 1947, é un escritor ghanés.
Traxectoria
Naceu nun medio ewe nunha familia de cantores tradicionais, estudou nas universidades de Ghana, Indiana e Texas. Foi profesor de inglés e ewe, actualmente é profesor de inglés na Universidade de Ghana.
Fosfoglicerato quinase
A fosfoglicerato quinase (PGK) é un encima que cataliza a transferencia reversible dun grupo fosfato desde o 1,3-bisfosfoglicerato (1,3-BPG) ao ADP producindo 3-fosfoglicerato (3-PG) e ATP. Como todas as quinases é unha transferase. A PGK é un encima da glicólise, que intervén no seu 6º paso, que é a primeira reacción produtora de ATP da vía glicolítica. Tamén intervén na gliconeoxénese, onde o encima procede en dirección oposta, xa que a reacción é reversible, xerando ADP e 1,3-BPG.
Nos humanos identificáronse ata agora dous isoencimas da PGK, chamados PGK1 e PGK2. Os isoencimas teñen unha identidade de secuencia de aminoácidos do 87-88% e, aínda que son similares estrutural e funcionalmente, teñen diferentes localizacións: a PGK2, codificada nun xene autosómico do cromosoma 6, só se expresa en células espermatoxénicas meióticas e postmeióticas, mentres que a PGK1, codificada no cromosoma X, exprésase en todos os tipos celulares.
Función biolóxica
miniatura|esquerda|Diagrama que mostra as vías glicolíticas e gliconeoxénicas. Nótese que a fosfoglicerato quinase se utiliza en ambas as direccións, xa que a reacción é reversible.
Consellería do Medio Rural
A Consellería de Medio Rural é unha consellería da Xunta de Galicia con competencias na xestión e promoción da agricultura, da gandaría, dos produtos con denominación de orixe, e da política forestal. O seu titular actual é José González Vázquez.
Fosfoglicerato quinase
Función biolóxica
A PGK está presente en todos os organismos vivos e é un dos encimas que xeran ATP na glicólise. Na vía gliconeoxénica, a PGK cataliza a reacción inversa. Nas condicións bioquímicas estándar, a dirección glicolítica é a que está favorecida.
Consellería do Medio Rural
Historia
A consellería de Medio Rural e do Mar é, a pesar das mudanzas de nomes, unha das máis estables da historia dos gobernos autonómicos en canto a funcións e competencias. A variación máis importante foi a incorporación, entre 1983 e 1986 das políticas relacionadas coa pesca e a acuicultura que antes, coma o foron despois, tiveron unha consellería de seu. Estas competencias foron recuperadas trala remodelación de goberno producida en 2012. Non obstante, en 2015 a Consellería divídese en Consellería do Medio Rural, dirixida por Ángeles Vázquez, e a Consellería do Mar, dirixida por Rosa Quintana.
Fosfoglicerato quinase
Función biolóxica
No ciclo de Calvin dos organismos fotosintéticos, a PGK cataliza a fosforilación do 3-PG, producindo 1,3-BPG e ADP, como parte das reaccións que rexeneran a ribulosa 1,5-bisfosfato.
Consellería do Medio Rural
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, que ocupa Joaquín Macho Canales, a consellería do Medio Rural conta coas seguintes secretarías e direccións xerais:
Entes asociados
As seguintes entidades están asociadas á consellería:
Fosfoglicerato quinase
Función biolóxica
A PGK presenta unha actividade de tiol redutase sobre a plasmina, o que leva á produción de anxiostatina, a cal inhibe a anxioxénese e o creecemento de tumores. O encima participa tamén na replicación do ADN e na súa reparación en núcleos de células de mamíferos.
O isoencima humano PGK2, que só se expresa nas células da liña espermática durante a espermatoxénese, é esencial para a función espermática e fertilidade dos machos en ratos.
Estrutura
O encima ten unha tendencia a atoparse na conformación aberta con períodos curtos de peche e catálise, o cal permite a difusión rápida de substratos e produtos nos sitios de unión de moléculas; a conformación aberta da PGK é máis estable conformacionalmente debido á exposición dunha rexión hidrofóbica da proteína en canto se pecha o dominio.
Función do magnesio
Os ións magnesio forman normalmente complexos cos grupos fosfato dos nucleótidos substratos da PGK. En ausencia de magnesio non hai actividade encimática. O metal bivalente axuda aos ligandos do encima a apantallar as cargas negativas dos grupos fosfato unidos, o que permite que se poida producir o ataque nucleofílico; esta estabilización de carga é unha característica típica da reacción da fosfotransferase. Teorízase que o ión podería ademais facilitar o peche do dominio cando a PGK se uniu aos dous substratos.
Mecanismo
miniatura|Mecanismo da fosfoglicerato quinase na glicólise. Cando non está enlazado a unha molécula de substrato, a PGK está na súa conformación "aberta". Unha vez que se unen os substratos triosa e nucleótido aos dominios dos extremos N-terminal e C-terminal, respectivamente, ten lugar un extenso movemento de flexión bisagra, que fai que os dominios e os seus substratos unidos queden en estreita proximidade e o encima pase á conformación "pechada". Despois, no caso da reacción que se realiza en dirección glicolítica, o fosfato beta do ADP inicia un ataque nucleofílico sobre o fosfato unido ao carbono 1 do 1,3-BPG nunha reacción de substitución SN2. A Lys219 do encima guía o grupo fosfato ao substrato.
A PGK pasa por un estado de transición estabilizado na carga que está favorecido polo arranxo do substrato enlazado no encima pechado porque no estado de transición os tres oxíxenos do fosfato están estabilizados por ligandos, mentres que no estado enlazado inicial só o estaban dous oxíxenos.
Regulación
O encima actívase polas baixas concentracións de varios anións multivalentes, como o pirofosfato, sulfato, fosfato, e citrato. As altas concentracións de MgATP e 3-PG activan a PGK, mentres que o Mg2+ a altas concentracións inhibe non competitivamente o encima.
Importancia clínica
A deficiencia de fosfoglicerato quinase é un trazo xenético recesivo ligado ao cromosoma X asociado con anemia hemolítica, trastornos mentais e miopatía en humanos. Como é un trazo ligado ao X, exprésase xeralmente de forma completa en machos, os cales teñen só un cromosoma X, mentres que a femias afectadas son xeralmente asintomáticas. A condición orixínase por mutacións no Pgk1, que é o xene que codifica a PGK1, e nel identificáronse vinte mutacións. A nivel molecular, a mutación en Pgk1 afecta negativamente á estabilidade termal e inhibe a actividade catalítica do encima. A PGK é o único encima da vía glicolítica codificado por un xene ligado ao X. No caso da anemia hemolítica, a deficiencia de PGK dáse nos eritrocitos. Actualmente, non existe un tratamento definitivo para a deficiencia de PGK.
A sobreexpresión de PGK1 foi asociada co cancro gástrico e observouse que incrementa a capacidade invasiva das células cancerosas gástricas in vitro. O encima é segregado polas células do tumor e participa no proceso anxioxénico, o que dá lugar á liberación de anxiostatina e á inhibición do crecemento dos vasos sanguíneos no tumor.
Debido á súa ampla especificidade polos nucleótidos substratos, a PGK participa na fosforilación e activación de drogas antirretrovirais contra o VIH, as cales están baseadas en análogos de nucleótidos.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora texto en dominio público procedente de Pfam e InterPro IPR001576
Claves
miniatura|dereita|Claves As claves son un instrumento de percusión feito con madeira maciza e que consiste nun par de bastóns cilíndricos.
Características
O seu diámetro é de aproximadamente 2,5 centímetros e a lonxitude duns 20 centímetros. O son prodúcese ao percutir o un sobre o outro. O executante debe procurar suxeitar o instrumento utilizando a menor superficie posíbel, para non afogar o son. O timbre deste instrumento é agudo e dependente do material ou corte e tipo de madeira, así tamén como do seu acabado.
A súa orixe é afro-cubana. Dende A Habana, as claves pasaron ao conxunto da música latinoamericana, onde se usan para marcar o ritmo. Da música de baile, logo coáronse nas orquestras.
A Areosa, Pígara, Guitiriz
A Areosa é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Nova Galicia (1795-1809)
Nova Galicia ou Galicia occidental (en polaco: Nowa Galicja ou Galicja Zachodnia, en alemán: Neugalizien ou Westgalizien) foi unha rexión administrativa da monarquía austríaca dos Habsburgo, constituída polos territorios anexionados como resultado da terceira partición de Polonia, en 1795.
Historia
Despois do fracaso do levantamento de Kościuszko de 1794, o emperador Francisco I de Austria acordou coa emperatriz Catarina II de Rusia dividir outra vez, e con iso abolir completamente, os restos da Mancomunidade polaco-lituana, unha decisión á que se uniu Prusia o 24 de outubro de 1795.
Os Habsburgo entón ocuparon enteiramente a Pequena Polonia, que se estende ao longo do alto río Vístula até as portas de Praga e Varsovia, formando os afluentes Bug e Pilica a fronteira norte coa Nova Prusia Oriental.
En 1803 foi fusionada co reino de Galicia e Lodomeria, aínda que retivo unha certa autonomía. Permaneceu como un territorio do Imperio austríaco incluso cando en 1807 Napoleón I de Francia creou o Gran Ducado de Varsovia nos territorios da Gran Polonia que Prusia se anexionara na segunda e na terceira particións, e aos que tivera que renunciar de acordo co tratado de Tilsit.
Filadelfia
Filadelfia (en inglés Philadelphia) é unha cidade estadounidense situada no condado de Filadelfia, Pensilvania. Segundo o censo de 2000, a poboación era de 1 517 550 habitantes, converténdoa na quinta cidade máis poboada dos Estados Unidos.
Nova Galicia (1795-1809)
Historia
Austria perdeu a Nova Galicia na Guerra da Quinta Coalición, en 1809, despois que un corpo de exército baixo as ordes do Arquiduque Fernando Carlos Xosé de Austria-Este o 15 de abril de 1809 empezara a Guerra austro-polaca coa invasión do Ducado de Varsovia. A pesar dos plans do duque de presentarse como un liberador nacional, foi desafiado polas forzas do príncipe Józef Antoni Poniatowski na batalla de Raszyn. Austria foi finalmente derrotada na batalla de Wagram o 6 de xullo, polo que Nova Galicia foi entregada ao Ducado de Varsovia polo tratado de Schönbrunn.
Filadelfia
Xeografía e poboación
É a máis setentrional das cidades estadounidense en ser considerada dentro da zona climática subtropical húmida. Os veráns son calorosos, outonos e primaveras tépedos e invernos fríos. A media de nevadas por ano é de 534 mm, aínda que esta cantidade é moi variable de ano en ano, presentándose invernos de só nevadas leves e outros con grandes tormentas de neve.
A conformación racial da cidade é de 45% brancos, 43,2% afroamericanos, 5,5% asiáticos, 0,3% amerindio 0,1% illas do pacífico e 5,8% doutras razas. Os hispanos ou latinos constitúen o 10,5% da poboación.
Nova Galicia (1795-1809)
Historia
No Congreso de Viena de 1815 o territorio converteuse en parte da Polonia do Congreso, gobernado en unión persoal polo emperador Alexandre I de Rusia, mentres que Cracovia (Kraków) nominalmente retivo a súa independencia como a Cidade Libre de Cracovia.
Administración
miniatura|250px|Mapa de [[Galicia (Europa Central)|Galicia austrohúgara mostrando a Galicia Oriental (en beixe) e a Galicia Occidental (en amarelo) e a súa situación no oeste da Ucraína e o sueste da Polonia actuais.]] Desde 1797 a sede do goberno local (Gubernium) foi situada en Kraków (Cracovia). A provincia foi dividida en doce distritos:
Código civil
Foi introducido un código civil na Galicia Occidental, antes da introdución do código civil de Austria en 1811. Este contiña pouco sobre como resolver os problemas da clase feudal polaca e estaba baseado nas leis da natureza.
Filadelfia
Historia
miniatura|Firma do tratado de paz en Shackamaxon.
En 1681, cando William Penn obtivo a concesión de Carlos II de Inglaterra do territorio despois chamado Pensilvania, o val do río Delaware onde pensou establecer unha vila capital era a terra dos indios lenape da nación algonquina, quen tiñan alí un poboado chamado Shackamaxon.
No 1682, Penn firmou un tratado de amizade co xefe lenape, e inda que non tiña obriga, mercoulle a terra, todo porque a súa idea era establecer unha colonia utópica de paz e harmonía, unha cidade que non precisase murallas defensivas e que fose un lugar de comercio, progreso e coñecemento para todos sen discriminar a ninguén. Así o nome que lle deu foi Filadelfia (en grego "amor fraternal").
Plan de William Penn
miniatura|250px|dereita A planta da nova cidade (ao sur de Shackamaxon) foi a clásica cuadrícula hipodámica estendida rectangularmente, dúas millas ao longo por unha ao ancho, entre o Delaware e o seu afluente polo oeste, o Schuylkill. As augas do primeiro brindaban un protexido porto, e as do segundo unha vía de penetración na colonia que se estendía máis aló dos Apalaches, ata os Grandes Lagos.
Foi o primeiro plan con esta ambición e a esta escala nesta parte de Norteamérica. Dúas grandes e amplas avenidas (hoxe Market e Broad Street) cortaban a malla en catro cuadrantes cada un cun baleiro para parque, e no seu encontro no centro abríase unha gran praza cos edificios públicos significativos.
Tan ambicioso que ata case que o final do século XIX non foi completado. Pola contra, xa no século XVIII desbordouse na fronte ao Delaware cunha chea de peiraos. Para o tempo da independencia era a cidade máis poboada das trece colonias. Pasaba por seren un centro do saber e a cultura ("Atenas de América", impulsado por Benjamin Franklin, que se establecera na cidade en 1723) ademais de ser famosa pola súa loita antiescravista e tolerancia relixiosa que atraeu xentes de toda Europa e afroamericanos do sur. Nese ambiente ilustrado desenvolveuse un foco revolucionario.
Declaración da Independencia
Dende 1753 o edificio da State House de Pensilvania (cun engadido que cumpría coma concello e outro coma futuro congreso) dominaba cos chapiteis das igrexas o perfil da cidade. Foi alí onde en 1776 se asinou a Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América. Entre outros asinantes figuraban Benjamin Franklin, John Adams e Thomas Jefferson. Despois, en 1790, a Declaración de Dereitos (constitución) e a capitalidade provisional da nova nación ata 1799 no que foi rematada Washington. O edificio presidiu dende entón a Independence Square lindeira á praza do sueste (futura Washington Square).
Industrialización: "taller do mundo"
O século XIX foi para Filadelfia (a pesar da perda de importancia coma porto en beneficio de Nova York) o dun extraordinario crecemento froito dunha completa revolución industrial: téxtil, metalurxia, fabricación de papel e material ferroviario, construción naval, agro-alimentaria acompañada das necesarias infraestruturas: camiños, canais e ferrocarrís que a converteron no maior centro fabril dos Estados Unidos ("o taller do mundo" tiña por alcume). A máis, era o primeiro centro financeiro do país. Grandes continxentes de inmigración europea e afroamericana dos estados do sur arriban para fornecer a man de obra que se precisaba. Unha primeira ponte sobre o Schuylkill constrúese en 1804 continuando Market Street e permitindo o desenvolvemento de West Philadelphia.
As epidemias de fins do XVIII e a forte industrialización fixeron urxente un plan para o saneamento e abastecemento de augas da cidade (Fairmount Water Works, o primeiro e modelo para as cidades norteamericanas). De resultas do cal Filadelfia se dotou no seu ángulo noroeste, augas arriba do Schuylkill, dunha extensa zona verde, Fairmount Park, que co tempo se foi ampliando e dotando con instalacións de ocio (zoo) e institucións culturais (sinaladamente o Museo de Arte). Alí, co gallo do centenario da Independencia, celebrouse a Exposición Universal de 1876 (primeira fóra de Europa ).
Século XX
En 1926, o Delaware Bridge (hoxe B. Franklin Bridge ) significou a primeira ponte de unión coa beira de Nova Jersey (Camden). E nos anos cincuenta levouse a cabo un proxecto que dende os trinta pretendía esponxar o vello centro histórico do lado do Delaware, cun parque ao redor da Independence Square (o Independence National Historical Park), ao que se uniu perpendicularmente outro plan (1962) que buscaba preservar conmemorativamente aqueles lugares e acontecementos que deran orixe á nación americana, o Independence Mall.
En xeral, o século pasado foi para a cidade o dun estancamento se non unha lenta decadencia no conxunto dos Estados Unidos. A obsolescencia do seu tecido industrial sen atopar un substitutivo axeitado e a corrupción municipal levárona a perder posicións entre as grandes metrópoles americanas.
Germano Almeida
Germano Almeida, nado en Boa Vista en 1945, é un escritor caboverdiano.
Traxectoria
Naceu na ilha da Boa Vista, en Cabo Verde, nunha zona intermedia entre rural e urbana. Aos sete anos case morreu afogado na praia. En 1965 fixo o servizo militar en Angola, nunha zona de enfrontamento. Recibiu unha bolsa da Gulbenkian para estudar Dereito na Universidade de Lisboa en 1970. Regressando a Cabo Verde en 1977, dedicouse á avogacía na illa de San Vicente. Foi deputado electo polo Movemento para a democracia de Cabo Verde e exerceu o cargo de Procurador Xeral da República de Cabo Verde.
No campo literario foi un dos cofundadores da revista literaria Ponto & Vírgula (1983-1987). Fundou Ilhéu Editora en 1989 e publicou máis de 20 libros. Gañou o Premio Camões en 2018, sendo o segundo escritor Cabo Verdiano en recibir tal mérito.
Recibeu dúas condecoracións de Portugal: en 1997 o grau de Comendador da Ordem do Mérito, e en 2019 o grau de Grande-Oficial da Ordem do Infante D. Henrique.
O seu estilo caracterízase por utilizar maxistralmente o humor e a sátira, ao tempo que denuncia a hipocrisía da sociedade caboverdiana, asfixiada durante os primeiros anos da independencia por un réxime de partido único. Un bo exemplo do seu mordaz humor é a novela O meu Poeta, obra de longo alento onde o autor satiriza con refinados sarcasmos a realidade de Cabo Verde.
Tem obras publicadas no Brasil, Francia, España, Italia, Alemaña, Suecia, Holanda, Noruega, Dinamarca, Cuba, Estados Unidos, Bulgaria, Suíza.
Obra
As súas obras en Cabo Verde están editadas en Ilheu.
Moisés Barcia
Moisés Barcia Rodríguez, nado en Moaña o 3 de abril de 1971, é un tradutor e editor galego.
Traxectoria
Verteu tanto obras de ficción como de ensaio o galego dende linguas como o inglés, francés, italiano ou castelán. Destacan as súas traducións para Edicións Xerais e Editorial Galaxia, por exemplo O señor dos aneis, O Hobbit ou Oliver Twist, así como aquelas publicadas en Rinoceronte editora, empresa que dirixe dende a súa creación en 2005. En 2011 recibiu o Premio Xoán de Cangas á Creación Literaria do Concello de Cangas.
Obtivo o Premio de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo en 2001 pola tradución de Aceite de can, de Ambrose Bierce. Así mesmo, a súa tradución da obra Do asasinato considerado como unha das belas artes, de Thomas De Quincey, mereceu o Premio Plácido Castro na súa IV edición.
Policía Foral de Navarra
miniatura|220px|dereita|Vehículo da Policía Foral no [[Pazo de Navarra.]] A Policía Foral de Navarra (en éuscaro: Nafarroako Foruzaingoa) é a policía autonómica de Navarra. É un corpo de seguridade creado pola Deputación Foral de Navarra en 1929, inicialmente co nome de Corpo de Policía de Estradas (Cuerpo de Policía de Carreteras).
Trocou o seu nome polo de Policía Foral en 1964. Inicialmente dedicábase soamente ó control do tráfico de vehículos polas estradas de Navarra (cuxa construción ten sido sempre competencia da súa deputación, en razón do especial réxime de autonomía administrativa ou "réxime foral" do que goza esta provincia), pero posteriormente, e sobre todo dende 1982, ten diversificado as súas funcións.
Actualmente ten uns 700 membros para atender unha poboación de 595.000 habitantes. Atópase en pleno proceso de desenvolvemento, estando previsto coas oposicións en curso que acade os 900 membros a finais de 2007.
Soro de leite
O soro de leite, tamén denominado lactosoro, é un líquido obtido no proceso de fabricación do queixo, despois da separación da callada ou fase micelar.
É un líquido fluído, de color verdosa amarelada, turbio, de sabor fresco, debilmente doce, de carácter ácido, cun contido de nutrientes ou extracto seco do 5.5 % ao 7 % provenientes do leite.
Normalmente, a partir de dez litros de leite de vaca pódense producir de 8 a 9 L de soro de leite e entre 1 e 2 kg de mató (tipo de queixo fresco típico de Cataluña).
O soro de leite é o conxunto de todos os compoñentes do leite que non se integran na coagulación da caseína, mentres que o mató (a materia prima para fabricar o queixo) está composto en gran parte de caseína.
Clases de soros
Existen dúas clases de soro: o doce e o ácido, dependendo dos métodos empregados para a coagulación do leite.
Lactosoro doce
Procedente de leite coagulado con renina (enzima coagulante). Gran parte deste soro componse de nitróxeno non proteico (22 % do total) e ten unha gran concentración de lactosa (aproximadamente o 4,9 % do soro); é o máis rico en proteínas (0,8 %), pero moi pobre en ácido láctico (0,15 %). O resto do soro é un conxunto de sales minerais e graxas, que varían segundo a especie de animal da que se tire o leite. O pH oscila entre 6 e 6,2, próximo ao do leite inicial. Este soro é o que máis se emprega na industria.
Lactosoro ácido
Procedente de leite coagulado con ácido acético. É o subproduto común da fabricación de queixos frescos e, polo seu elevado pH (4,6), resulta corrosivo para os metais. Contén unha maior proporción de nitróxeno non proteico (27 %) e unha menor concentración de lactosa (4,3 %) que o doce, porque parte daquela converteuse en ácido láctico por fermentación. Por iso ten máis ácido láctico (0,75 %). Debido á desnaturalización, é máis pobre en proteínas (0,6 %). Adoita ter unha menor concentración de sales minerais e graxas, en proporcións que varían segundo as especies.
Composición
Fonte: Modler H. W. (1987). Boletín FIL nº 212, 11-124.
Proteínas do soro
As proteínas do soro de leite son compactas, globulares, cunha masa molecular que varía entre 14.000 e 1.000.000 de daltons, e son solúbeis nun amplo intervalo de pH (mantéñense intactas cando o leite se coagula de maneira natural, porque non houbo presenza de calor que desnaturalice as proteínas). En estado natural non se asocian coas caseínas, pero nos leites tratados termicamente e homoxeneizados, unha parte delas si que o fai. As proteínas do soro de leite constan de polo menos oito fraccións diferentes, todas sensíbeis a temperaturas altas (procesos térmicos), e por este motivo son as primeiras en degradarse en procesos como a pasteurización ou a UHT. A razón pola cal o leite non se descompón cando non está refrixerado e se tratou cun golpe térmico é por que as proteínas do soro, ao desnaturalizárense, liberan un grupo sulfhidrilo que reduce parcialmente a actividade oxidativa. As proteínas do soro de leite máis importantes son:
Henodus
Henodus (do grego "dente chan") é un xénero representado por unha única especie de saurópsido placodonte, que viviu no período Triásico, no que hoxe é Alemaña. esquerda|miniatura|Restauración de vida
Área metropolitana de Barcelona
miniatura|174px|Mancomunidade de Municipios miniatura|174px|Entidade do Transporte miniatura|174px|Entidade do Medio Ambiente A Área metropolitana de Barcelona (AMB) está integrada por tres organismos territoriais de xestión. En conxunto ofrecen servizos a 36 municipios cunha poboación de 3 150 380 habitantes (INE, 2007) nunha extensión de 633 km² e unha densidade de 4 977 hab/km².
É o núcleo central da Rexión urbana de Barcelona, que conta cunha poboación de 4.856.579 habitantes cunha densidade de poboación de 1.496 hab/km².Autoritat do Transport Metropolità: Ámbito do Sistema Tarifario Integrado
Xeografía
A área metropolitana de Barcelona atópase na costa central catalá e ao redor do seu capital. Pódense diferenciar dúas zonas:
Aeroporto
O Aeroporto de Barcelona atópase en plena ampliación e remodelación. Xa se puxo en servizo a terceira pista e entrou en funcionamento a nova torre de control. A Terminal Sur espérase que entre en servizo durante o ano 2008. Estase traballando á súa vez na nova cidade aeroportuaria, a nova terminal de carga, así como nos novos viarios de conexión e nas infraestruturas ferroviarias que o conectarán con Barcelona. O aeroporto, que no ano 2006 superou os 30 millóns de pasaxeiros, poderá asumir un tráfico de 55 millóns de pasaxeiros ao ano unha vez as obras finalicen. Será como unha cidade de 40.000 habitantes que atenderá directamente a máis de 150.000 pasaxeiros ao día, 80.000 deles na nova Terminal Sur.
Porto
Unha vez acabada a súa ampliación en 2011 dobraría tanto a súa superficie como as súas infraestruturas, o que á súa vez permitirá duplicar o tráfico de mercancías. Un dos seus principais atractivos será a intermodalidade a través dos novos accesos viarios e ferroviarios, a chegada do ancho de vía europeo e a proximidade ao aeroporto (3 km). A pesar de que a primeira pedra da ampliación colocouse no 2001, co obxecto de desviar a canle do río Llobregat 3 km cara ao sur, o colosal tamaño da infraestrutura supón que o estado das obras aínda diste do aspecto que terá á súa finalización.
Distrito económico Gran Vía
Entre os municipios de Barcelona e L'Hospitalet de Llobregat estase levantando a que será a terceira operación máis relevante de Cataluña en teito edificable (1,5 millóns de m2). O investimento previsto rolda os 1 800 millóns de euros e proporcionará traballo a 30 000 persoas. Nesa contorna atravesada pola Gran Vía, que será soterrada en parte (700 metros) e deprimida o resto (2 000 metros), situaranse:
Sincrotrón
O sincrotrón de Cerdanyola del Vallès é a maior instalación científica que se porá en marcha en España nos próximos anos, que empezará a funcionar en 2009. Os sincrotróns son aceleradores de partículas que producen unha luz moi pura, capaz de penetrar na materia, polo que son unha ferramenta fundamental na análise de moléculas. Teñen aplicacións en ámbitos como bioloxía, enxeñería, biotecnoloxía e nanotecnoloxía. Os gobernos central e autonómico asinaron un convenio en marzo de 2005 no que se comprometen a asumir a partes iguais o custo da operación, que será de 170 millóns de euros. As obras deron comezo en outubro do 2006.
Fronte marítima
Para o ano 2008, Barcelona, Sant Adrià de Besòs e Badalona  rexenerarían e transformado toda a súa fronte marítima. transcorrerían 20 anos desde que as escavadoras empezasen a derruír a barreira industrial que separaba a cidade do mar. Os Xogos Olímpicos de 1992 deron ese primeiro impulso. E 10 anos máis tarde foi o Fórum Universal das Culturas 2004 o que ofreceu outro impulso transformador. Finalmente, xa son moi poucas as obras pendentes, todas xa en execución. Recuperáronse para uso e goce de cidadáns e turistas 10 quilómetros de praias; construíronse 4 portos deportivos, o zoo mariño e un bo número de parques e instalacións deportivas ao longo da fronte marítima.
AVE
O 20 de febreiro de 2008, un día antes do inicio da campaña electoral para as eleccións xerais españolas, púxose en circulación o primeiro tren AVE comercial para pasaxeiros (liña Madrid-Guadalaxara-Calatayud-Zaragoza-Lleida-Tarragona-Barcelona) con destino final na Estació de Sants. A cidade contará con dúas grandes estacións intermodais interconectadas a través dun túnel subterráneo que cruzará a cidade: a Estación de Sants, actualmente en remodelación e que absorberá o tráfico da Península, e a Estación da Sagrera(estación da Sagrera), que fará o propio co tráfico europeo. Parece que existe un sólido compromiso entre Adif e as institucións implicadas para que a conexión coa fronteira francesa e Perpiñan sexa unha realidade no 2009.
Liña Orbital Ferroviaria
A nova Liña Orbital Ferroviaria é unha actuación estratéxica que ten como obxectivo potenciar o transporte ferroviario rompendo a radialidade comunicativa na rexión metropolitana que ten como eixo a cidade de Barcelona e contribuír á vertebración do territorio. De acordo co trazado proposto, a nova liña contará cun total de 106 quilómetros, dos cales 51 xa son operativos. Unirá 25 estacións entre Vilanova i la Geltrú e Mataró, 17 das cales xa están construídas.
Liña 9 do Metro
A liña 9 do [[Metro de Barcelona] será a máis longa de Europa con 46.6 quilómetros e 51 estacións, 15 delas intermodais. Todas as estacións estarán adaptadas para as persoas con problemas de mobilidade. Os tramos desdobrados nos seus extremos está previsto que entren en servizo no 2008 e o resto da liña cara ao 2013. Cando estea a pleno rendemento espérase que dea servizo a 90 millóns de viaxeiros durante o primeiro ano de funcionamento, conectando os municipios de Badalona, Santa Coloma de Gramenet, Barcelona, L'Hospitalet de Llobregat e El Prat de Llobregat. Terá unha estación en cada unha das dúas terminais do Aeroporto de Barcelona.
Asociación Pola Defensa da Ría
A Asociación Pola Defensa da Ría (APDR) é unha asociación ecoloxista de Pontevedra. Conta cuns 500 socios. Fundouse a finais de 1987, con carácter aberto, como resposta cidadá ante a grave deterioración ambiental da ría de Pontevedra e o seu contorno. Propón unha explotación racional dos recursos naturais (marisqueiros, pesqueiros e forestais) e un turismo alternativo, fronte á industrialización contaminante, os recheos ou o monocultivo de eucalipto.
Mediante a divulgación e a sensibilización mediante charlas, conferencias ou edicións de boletíns, e actividades como manifestacións, concentracións ou recollidas de sinaturas e denuncias públicas (medios de comunicacións, ante administracións...) e xudiciais, pretende dar a coñecer a problemática medioambiental e a proposta de solucións.
Colaboracións
dereita|miniatura|Marcha contra a concesión da licenza medioambiental por parte da Xunta á planta de ENCE Colabora con outras plataformas en defensa do medio ambiente, en defensa dos ríos dos Gafos, Lérez ou Verdugo, e con iniciativas populares e mesmo facendo achegas en materias de medio ambiente e urbanismo ó PXOM de Pontevedra.
Desde 1999 forma parte da FEG (Federación Ecoloxista galega), e desde 2002 da plataforma Nunca Máis.
Igor Stravinskii
Igor Fedorovich Stravinskii (en ruso Игорь Фёдорович Стравинский), nado o 17 de xuño de 1882 en Lomonosov e morto o 6 de abril de 1971 en Nova York, foi un pianista, director de orquestra e compositor ruso (naturalizado francés en 1934, e posteriormente americano en 1945), considerado por moitos como un dos máis importantes e influentes do século XX. Foi o arquetipo do ruso cosmopolita, escollido pola revista Time como unha das 100 persoas máis influentes do século.
Traxectoria
Despois da súa primeira fase rusa, Stravinskii volveu ó neoclasicismo na década de 1920, as obras deste período tenden a facer uso das formas musicais tradicionais (concerto grosso, fuga, sinfonía), recubertas cun veo de emoción intensa con aparencia de austeridade ou distanciamento, con frecuencia pagando tributo á música dos mestres anteriores como Bach e Tchaikovski.
Na década de 1950 adoptou procedementos serialistas, usando estas novas técnicas durante os seus últimos vinte anos en activo, estas composicións comparten a enerxía rítmica, a construción de ideas melódicas, a claridade da forma e a instrumentalización e expresión vocal coas súas obras anteriores.
Durante a súa carreira publicou unha serie de libros, correntemente coa axuda de colaboradores. En 1936 publicou a súa autobiografía Chronique de ma vie coa axuda de Walter Nouvel, nesta obra Stravinskii incluíu a famosa frase " a música, pola súa propia natureza, é impotente para expresar nada de seu". Coa colaboración de Alexis Roland-Manuel e Piotr Souvtchinski escribiu as leccións maxistrais que deu na Universidade Harvard no curso 1939-1940, recollidas en 1942 no libro Poétique musicale.
Obra
A carreira compositiva de Stravinskii pode dividirse, a grandes trazos, en tres períodos estilísticos:
Período ruso (c. 1908 – 1919)
thumb|Stravinskii e Rimskii-Korsakov (sentados xuntos á esquerda) en 1908. O primeiro período estilístico de Stravinskii (que exclúe algunhas das súas obras menores temperás) comeza con Feu d'artifice (Fogos de artificio) e inclúe os tres ballets compostos para Serguei Diaguilev. Estas tres composición teñen varias características en común: están escritas para unha orquestra extremádamente grande; empregan temas e motivos folclóricos rusos. Tamén exiben un desenvolvemento estilístico considerable, dende L'Oiseau de feu (O paxaro de lume), que enfatiza certas tendencias en Rimsky-Korsakov e conta cun pandiatonicismo notable no terceiro movemento, ao emprego da politonalidadeen Petrushka e as intencionadamente brutais polirritmias e disonancias de Le Sacre du printemps (A consagración da primavera).
Se a intención de Stravinskii era "mandalos a todos ao inferno", entón puido ter clasificado a estrea de Le Sacre du printemps en 1913 como un éxito: é un famoso motín da música clásica e Stravinskii refírese a ela en moitas ocasións na súa autobiografía como un scandale. Houbo informes de pelexas con puños entre a audiencia e a necesidade de presenza policial durante o segundo acto. O alcance real do tumulto está aberto ao debate e os informes poden ser apócrifos. Outras obras do período ruso inclúen: Le Rossignol; Renard (1916); Histoire du soldat (1918); e Les noces (The Wedding) (1923).
Período Neoclásico (c. 1920 – 1954)
A seguinte etapa compositiva de Stravinskii esténdese dende a súa ópera Mavra (1921–22), que é considerada o principio do seu período neoclásico, ata 1952, cando se volveu cara ao serialismo. Oedipus Rex (1927), Apollon musagète (1928), e o concerto Dumbarton Oaks (1937–38) continúan o seu plan do estilo musical do século XVIII. Outras obras deste período inclúen tres sinfonías: a Symphonie des Psaumes (1930), Sinfonía en Do (1940) e a Sinfonía en Tres Movementos (1945).
Apollon (1928), Persephone (1933) e Orpheus (1947) exemplifican, non só o retorno de Stravinskii á música do clasicismo, senón tamén a súa exploración de temas do antigo mundo clásico como a mitoloxía grega. En 1951 rematou a súa derradeira obra neoclásica, a ópera The Rake's Progress, con libreto de W. H. Auden que estaba baseado en gravados de William Hogarth. Estreouse en Venecia ese mesmo ano e foi producida por toda Europa durante o ano seguinte, antes de ser posta en escena na Metropolitan Opera de Nova York en 1953. Foi porta en escena pola Santa Fe Opera no Stravinsky Festival de 1962, en honor ao 80 aniversario do compositor e foi revivida pola Metropolitan Opera en 1997.
Período serial (1954–1968)
Nos anos 50, Stravinskii comezou a empregar técnicas compositivas como o dodecafonismo, a técnica ideada orixinalmente por Arnold Schoenberg. Primeiramente experimentou con técnicas seriais non-dodecafónicas unha pequena escala vocal e obras de cámara como a Cantata (1952), o Septeto (1953) e Tres cancións para Shakespeare (1953). A primeira das súas composicións baseada nestas técnicas foi In Memoriam Dylan Thomas (1954). Agon (1954–57) foi a primeira das súas obras que incluíu series dodecafónicas, e Canticum Sacrum (1955) foi a primeira peza que contivo un movemento enteiramente baseado nun ton fila. Stravinskii expandiu o seu emprego do dodecafonismo a traballos como Threni (1958) e A Sermon, a Narrative, and a Prayer (1961), que están baseados en textos bíblicos, e The Flood (1962), que mestura bervas de textos bíblicos do Xénese con pasaxes de York e Chester Mystery Plays.
Danish Air Transport
Danish Air Transport A/S, normalmente abreviado como DAT, é unha aeroliña dinamarquesa con sede en Vamdrup, no municpio de Kolding. A compañía opera voos regulares e chárter de pasaxeiros e carga.
Danish Air Transport fundouse e comezou a operar no ano 1989, inicialmente como unha aeroliña só de carga. Ao pouco tempo a compañía comezou a ofrecer operacións especiais, como o transporte de cabalos vivos ou subministracións para o Rally París-Dakar en África. Os voos de pasaxeiros comezaron en 1994 e os servizos regulares iniciáronse o 18 de novembro de 1996. DAT realiza servizos regulares entre Dinamarca e Noruega, ademais de operar servizos domésticos dentro deses paíases.
Frota
En maio de 2018 a frota de Danish Air Transport estaba formada polos seguintes avións:
Mama Coca
Lenda
Ao morrer Mama Coca, Sinchi Roca "... mandou construírlle unha huaca e efectuar permanentes sacrificios de sangue e chicha nela, ata que un día brotou un arbusto; o Inca tomou as súas follas e as mantiña na boca todo o tempo, crendo así estar en contacto coa morta. Dos seus froitos mandou sementar unha chagra, cuxas follas cargaba nunha jigra de la para mascalas e para dalas a aqueles que se distinguían ao seu servizo, a quen podía permitirlles tamén que a sementaran. Á súa morte, enterróuselle na mesma huaca e os seus sucesores mantiveron durante séculos a tradición de mascar e dar a coca, co cal estendeuse o seu cultivo, mais sempre entre os afectos aos Incas, ao tempo que se mantiña prohibida ao povo".
Tamén se lle asocia co sexo excesivo, ou díse que era unha muller promiscua que a partiron en dous os seus amantes e que do seu corpo saíu o arbusto da coca.
Kofi Awoonor
Kofi Awoonor, nado en Wheta en 1935 e finado en Nairobi o 21 de setembro de 2013, foi un escritor e político ghanés.
Traxectoria
Naceu nun medio ewe, fillo de cantores tradicionais. Estudou en Achimota e nas universidade de Ghana, Londres e Nova York. Detido en 1976 polas súas opinións políticas, ensinou nos Estados Unidos e de volta a Ghana foi catedrático do departamento de inglés na Universidade de Ghana. Foi embaixador no Brasil (1985) e Cuba (1989) e na ONU
Morreu no ataque ao centro comercial Westgate Mall en Nairobi en 2013.
Idade da Terra
miniatura|250px|A [[Terra vista desde o Apollo 17]]
A idade da Terra estímase que é de 4,54 ± 0,05 miles de millóns de anos (4,54 × 109 anos ± 1%). Esta idade pode representar a idade da acreción da Terra, da formación do núcleo, ou do material a partir do cal se formou a Terra. Esta datación está baseada en probas da datación radiométrica da idade de material de meteoritos e é consistente coas idades radiométricas medidas nas rochas terrestres máis antigas e de mostras de rochas lunares.
Seguindo o desenvolvemento das técnicas de datación radiométrica a inicios do século XX, as medidas do chumbo en minerais ricos en uranio mostraron que algunhas tiñan un exceso de mil millóns de anos de idade. O máis antigo de todos os minerais analizados ata agora, os pequenos cristais de circóns das Jack Hills de Australia Occidental, teñen polo menos 4 404 millóns de anos (4,404 × 109). As inclusións ricas en calcio–aluminio, que son os constituíntes sólidos máis antigos coñecidos contidos en meteoritos que se formaron no sistema solar, teñen unha idade de 4 567 millóns de anos (4,567 × 109), o que marca un límite inferior para a idade do sistema solar.
Hipotetízase que a acreción da Terra empezou pouco despois da formación de ditas inclusións ricas en calcio-aluminio e os meteoritos. Como non se sabe o período de tempo exacto que durou este proceso de acreción, e as predicións de diferentes modelos de acreción van desde uns poucos millóns de anos a uns 100 millóns de anos, a idade exacta da Terra é difícil de determinar. É tamén difícil determinar a idade exacta das rochas máis antigas da Terra, expostas na superficie, xa que son agregados de minerais de idades posiblemente diferentes.
Desenvolvemento dos conceptos xeolóxicos modernos
Os estudos dos estratos, as capas de rocha e terra, deron aos naturalistas unha apreciación de que a Terra puido pasar por moitos cambios durante a súa existencia. Estas capas a miúdo contiñan restos fosilizados de criaturas descoñecidas, o que levou a algúns a interpretar que había unha progresión de organismos dunha capa a outra.
Nicolas Steno no século XVII foi un dos primeiros naturalistas que observou unha conexión entre os restos fósiles e os estratos. As súas observacións levárono a formular importantes conceptos estratigráficos (como a "lei da superposición" e o "principio de horizontalidade orixinal" dos estratos). Na década de 1790, William Smith hipotetizou que se dúas capas de rochas en localizacións moi afastadas contiñan fósiles similares, entón era moi plausible que as capas fosen da mesma idade. O sobriño e estudante de William Smith, John Phillips, calculou posteriormente por eses medios que a Terra tiña unha antigüidade duns 96 millóns de anos.
A mediados do século XVIII, o naturalista Mikhail Lomonosov suxeriu que a Terra fora creada separadamente do resto do universo e varios centos de miles de anos antes. As ideas de Lomonosov eran maiormente especulativas. En 1779 o conde de Buffon tratou de obter un valor para a idade da Terra facendo un experimento: creou un pequeno globo que lembraba a Terra en formación e despois mediu a súa velocidade de arrefriamento. Así estimou que a Terra tiña uns 75 000 anos de idade.
Outros naturalistas usaron estas hipóteses para construír unha historia da Terra, aínda que as súas liñas de tempo eran inexactas, xa que non sabían canto se tardaba en depositar unha capa estratigráfica. En 1830, o xeólogo Charles Lyell, desenvolvendo as ideas dos traballos de James Hutton, popularizou o concepto de que as características da Terra estaban en cambio perpetuo, erosionándose e reformándose continuamente, e a velocidade deste cambio era aproximadamente constante. Isto era un reto á visión tradicional, que consideraba a historia da Terra como algo estático na que os cambios se producían debido a catástrofes intermitentes (catastrofismo). Moitos naturalistas influídos por Lyell fixéronse "uniformistas" e crían que os cambios eran constantes e uniformes (uniformismo ou uniformitarismo).