cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Seguidores
No século XX, a filosofía de Hegel tivo un gran renacemento: isto foi debido en parte ao seu redescubrimento e reavaliación como proxenitor filosófico do marxismo por marxistas de orientación filosófica, en parte a un rexurdimento da perspectiva histórica que Hegel achegou a todo, e en parte ao crecente recoñecemento da importancia do seu método dialéctico. Algunhas figuras que son relacionadas con este renacemento son Herbert Marcuse, Theodor Adorno, Ernst Bloch, Alexandre Kojève e Gotthard Günther. O renacemento de Hegel tamén puxo de relevo a importancia das súas primeiras obras, é dicir, as publicadas antes de Phänomenologie des Geistes.
New Magnetic Wonder
New Magnetic Wonder é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Apples in Stereo, publicado o 6 de febreiro de 2007 a través dos selos Simian, Elephant 6 e Yep Roc. O disco foi producido por Robert Schneider, con produción adicional e mesturas de Bryce Goggin (Pavement, Evan Dando, Sean Lennon), e gravouse en catro estados distintos (Nova York, Colorado, Kentucky e Xeorxia).
Nunha entrevista, Robert Schneider describiu New Magnetic Wonder como un álbum con sensibilidades entre os discos da banda Fun Trick Noisemaker e The Discovery of a World Inside the Moone, ademais de ter unha forte influencia de bandas dos 70 como Electric Light Orchestra, Queen e The Cars. Schneider tamén admitiu que Smile de Brian Wilson fora unha das primeiras inspiracións no álbum.
Augamariña
Lugares onde se atopa
Moitos son os xacementos de augamariña que hai espallados polo mundo. Pódense atopar augamariñas na India, nos Estados Unidos e en moitos países de África, aínda que as explotacións máis importantes encóntranse no Brasil.
Usos da augamariña
É moi apreciada no mundo da xoiería e polos coleccionistas.
Outros silicatos
O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.
Nova Guinea alemá
Primeira guerra mundial
miniatura|240px|División colonial de [[Oceanía en 1914.]] miniatura|240px|Recrutas nativos durante un simulacro na Nova Guinea alemá.
Tras o estalido da primeira guerra mundial, tropas australianas conquistaron en 1914 a Kaiser-Wilhelmsland e as illas próximas, despois dunha breve resistencia liderada polo capitán Carl von Klewitz e o tenente Robert von Blumenthal, mentres que o Xapón ocupou a maior parte do resto das posesións alemás no Pacífico.
A única batalla significativa ocorreu o 11 de setembro de 1914, cando a Forza Naval e Militar Expedicionaria de Australia atacou a estación sen fíos de baixa potencia en Bita Paka (cerca de Rabaul) na illa de Nova Bretaña (daquela Neu Pommern).
Os australianos sufriron seis mortos e catro feridos, que foron as primeiras baixas militares australianas da primeira guerra mundial. Ás forzas alemás foilles moito peor, cun oficial alemán e 30 policías nativos mortos, e un oficial alemán e dez policías nativos feridos. O 21 de setembro todas as forzas alemás da colonia rendéronse.
Porén, o tenente Hermann Detzner (máis tarde Hauptmann), un oficial alemán, e a policía nativa, evadiron a captura no interior de Nova Guinea durante toda a guerra. Detzner estaba nunha expedición de inspección para trazar un mapa da fronteira co territorio australiano de Papúa ao comezo da guerra, e permaneceu fóra das áreas militarizadas.
Albert Speer
miniatura|dereita|Albert Speer Berthold Konrad Hermann Albert Speer, nado en Mannheim o 19 de marzo de 1905 e finado en Londres o 1 de setembro de 1981, foi un arquitecto e político alemán e un dos máis sobranceiros xerarcas da Alemaña nazi. Foi o arquitecto predilecto e ministro de armamentos e guerra de Adolf Hitler durante a segunda guerra mundial.
Nova Guinea alemá
O tratado de Versalles
Despois do Tratado de Versalles de 1919, Alemaña perdeu todas as súas posesións coloniais, incluída a Nova Guinea alemá. En 1923, a Sociedade de Nacións outorgou a Australia un mandato fiduciario sobre Nauru, co Reino Unido e Nova Zelandia como co-fideicomisarios. Outras terras ao sur do ecuador convertéronse no Territorio de Nova Guinea, nun mandato da Sociedade de Nacións, baixo administración australiana até 1949 (interrompido pola ocupación xaponesa durante a campaña de Nova Guinea) cando se fusionou co territorio australiano de Papúa para converterse no Territorio de Papúa e Nova Guinea, que finalmente se converteu en Papúa Nova Guinea tras a súa independencia. As illas ao norte do ecuador convertéronse no mandato xaponés da Sociedade de Nacións das Illas dos mares do Sur. Despois da derrota do Xapón na segunda guerra mundial, as antigas illas xaponesas foron administradas polos Estados Unidos como o Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, un territorio das Nacións Unidas.
Territorios
miniatura|280px|Repartición das colonias alemás no Pacífico tras a primeira guerra mundial.
Símbolos planeados para a Nova Guinea alemá
No ano 1914 fixéronse unha serie de borradores para a proposición de bandeiras e escudos de armas para as colonias alemás.
Porén, a primeira guerra mundial desatouse antes de que os deseños se terminasen e se implantasen.
Tras a derrota na guerra, Alemaña perdeu todas as súas colonias e, polo tanto, os símbolos nunca se puxeron en uso.
Sedentarismo
miniatura|Imaxe dunha parella americana sedentaria en fronte da súa vivenda permanente. O sedentarismo é o establecemento dunha poboación humana nun lugar fixo indefinidamente, ao revés dos nómades que desprazan o seu fogar dun lugar a outro. Hoxe en día case a totalidade dos seres humanos son sedentarios.
Comezo
O sedentarismo empeza hai 10 mil anos aproximadamente en Mesopotamia e a China desde onde se estende aos demais continentes. Hai 10 mil anos, no comezo da desglaciación, os continentes quentáronse e volvéronse aptos para a agricultura e a cría de animais. Entre os ríos Tigris e Éufrates, empezou a desenvolverse a agricultura e a gandería en vez da recolección e a caza de animais. Isto permitiu o aumento dos grupos humanos creando as primeiras cidades.
Zoe Porfiroxénita
miniatura|dereita|300px|Mosaico con [[Constantino IX, Xesús e Zoe]]
Zoe (en grego Ζωή, que significa "vida"), (c. 978 - xuño de 1050) emperatriz do Imperio bizantino con distintos coemperadores 15 de novembro de 1028 - 1050, e como emperatriz reinante do 19 de abril ao 11 de xuño de 1042.
Zoe foi unha das poucas emperatrices bizantinas que naceron na púrpura (é dicir, como fillas lexítimas dun emperador reinante). Era filla de Constantino VIII, que fora nomeado coemperador en 976 e emperador único en 1025. Este só reinou durante tres anos, entre o 15 de decembro de 1025 e o 15 de novembro de 1028.
Antes da súa morte, Constantino casou a Zoe co herdeiro que elixira Romano III Arxiro, eparca de Constantinopla, o 12 de novembro de 1028. Constantino confiaba en que Romano axudaría á súa filla Zoe a controlar o poder, pero Romano demostrou ser un marido moi pouco fiábel e un emperador inútil. En 1034 apareceu asasinado no seu baño. Zoe volveu casar inmediatamente, ata antes de que retirasen o seu cadáver do baño. O segundo marido de Zoe foi Miguel IV "o Paflagonio", que reinou ata a súa morte en 1041.
O seguinte coemperador de Zoe foi o seu fillo adoptivo Miguel V Calafates, sobriño do seu segundo marido, cuxo curto reinado só durou ata o ano seguinte. Durante dous meses en 1042, Zoe compartiu o goberno coa súa irmá Teodora Porfiroxénita, ata que puido atopar outro marido, o terceiro e último permitido pola Igrexa ortodoxa. A súa elección recaeu en Constantino IX Monómaco (reinado, 1042-1055), que a sobreviviu catro anos. Zoe morreu en xuño de 1050.
Stylonychia
Stylonychia é un xénero de ciliados, clasificado como esticotrico (unha subclase dos espirotricos). É moi común en augas doces e no solo, encóntrase sobre as algas filamentosas, superficies de biopelículas, e entre as partículas de sedimentos. Tamén se encontran nadando entre vexetación en descomposición e nas escumas flotantes das pozas. Igual que outras especies relacionadas, Stylonychia ten cilios agrupados en membranelas ao longo da boca e cirros sobre o corpo. Distínguese en parte polos seus longos cirros na parte posterior, xeralmente un grupo de tres. Os máis longos poden poden verse ao microscopio a 25 aumentos, e para ver os máis pequenos cómpren 450 aumentos. Son depredadores e aliméntanse doutros protozoos e bacterias, como o ciliado Urocentrum.
Morfoloxía
Stylonychia ten unha particularidade: ten 48 tipos de apareamento (sexos) diferentes, o que significa que cada individuo pode seleccionar as súas parellas para aparearse dentro do 97 % do total da poboación. Isto é máis do que presentan outros ciliados como a maioría dos paramecios, pero outras especies teñen tamén máis de dous sexos, como por exemplo Tetrahymena thermophila que ten 7 sexos.
Parque Nacional Mariño dos Abrolhos
miniatura|250px|[[Xibardo no P. N. dos Abrolhos]] O Parque Nacional Mariño dos Abrolhos é un parque nacional do Brasil que está localizado no sur do litoral do estado de Baía, no arquipélago dos Abrolhos.
Características
Foi o primeiro parque do Brasil que recibiu o título de "Parque Nacional Mariño", polo decreto n° 88.218, de 6 de abril de 1983. Está administrado polo Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio). O parque é de extraordinaria importancia para o ecosistema brasileiro, xá que abriga a maior biodiversidade mariña de todo o océano Atlántico sur.
Nesta rexión sucede a famosa temporada das baleas xibado, que escollen as augas quentes do mar baiano para a súa reprodución e aleitamento das crías, e propician a práctica do whale watching ou turismo de observación de baleas, sendo un dps máis importantes destinos turísticos deste tipo no mundo. Considérase o lugar reprodutivo máis grande desta especie en todo o Atlántico suroccidental.
Por outra parte, un pequeno número de baleas francas austrais tamén comezaron a volver a Abrolhos despois de moitos anos de perigo.
Illa Sombrero
A illa Sombrero é unha illa que forma parte da dependencia de Anguila, no Mar Caribe. Atópase afastada do resto das illas principais, ao extremo noroeste da illa de Anguila. Ten unha área de 0´38 km² e atópase deshabitada.
O único punto de acceso esta a o leste da illa, e é unha escaleira metálica que salva o cantil duns 10 m de altura. Unha vez arriba, hai unhas cantas construcións e dous faros en ruínas. Durante 30 anos extraeuse guano, e as construcións corresponden ás que se usaron para este fin. Actualmente hai un faro ou baliza automático.
Non ten vexetación e é unha roca moi difícil de transitar. Hai aves e lagartos. Na zona oeste hai unha gruta accesible (gruta remigio). Non dispón de ningún fondeadeiro seguro, polo que é importante visitala con boa mar.
Zonificación
miniatura|318x318px|Esquema de zonificación da cidade de [[Skopje, Macedonia do Norte. As diferentes áreas de zonificación urbana están representadas por cores diferentes.]] Zonificación, en sentido amplo, indica a división dunha área xeográfica en sectores homoxéneos conforme a certos criterios, como por exemplo a capacidade produtiva, tipo de construcións permitidas, intensidade dunha ameaza, grao de risco... entre outros moitos.
Tipos de zonificación
Cómpre distinguir que se nos referimos a recursos naturais renovables, a zonificación, é a clasificación de usos que se realiza dentro das unidades territoriais nun distrito de manexo integrado dos mesmos, conforme a unha análise previa das súas aptitudes, características e calidades abióticas, bióticas e antrópicas.
Agora ben, son catro os tipos de zonificación dentro dun territorio:
Womex
WOMEX (World Music Expo) é un proxecto internacional de apoio e desenvolvemento de Músicas do mundo que comezou en Berlín pero que vai variando o local onde ten lugar anualmente a través de diferentes cidades de Europa. O principal evento deste acto é unha feira comercial, mostras, conferencias, mercado de películas, sesións de networking, e premios. Os músicos e as súas obras teñen a posibilidade de facer contactos para pases e distribución internacional de cadanseu álbum.
Diferentes edicións
Entre 2009 e 2011 desenvolveuse en Copenhaguen, Dinamarca. Outros lugares onde tivo lugar ​​WOMEX: Berlín (1994, 1999, 2000), Bruxelas (1995), Marsella (1997), Estocolmo (1998), Rotterdam (2001), Essen (2002, 2004), Newcastle upon Tyne (2005) e Sevilla (2003, 2006, 2007, 2008). En 2012 celebrouse en Salónica, 2013 celebrarase en Cardiff e en 2014 terá lugar en Santiago de Compostela.
Miguel V
Miguel V Calafates (1015 - 24 de agosto de 1042) (en grego Μιχαήλ Καλαφάτης, que significa "o calafate"), foi o sobriño e sucesor como emperador bizantino de Miguel IV e fillo adoptivo da súa esposa Zoe. O seu sobrenome indica o oficio orixinal do seu pai.
Debeu o seu ascenso ao trono o 10 de decembro de 1041 ao seu tío Xoán, ao que case inmediatamente recluíu nun mosteiro. Na noite do 18 ao 19 de abril de 1042 tamén fixo deportar a Zoe, a súa nai adoptiva, coa que compartía o poder, converténdose no único emperador. O anuncio de tal feito na mañá do día 19 deu lugar a unha revolta popular. Foi destronado tras un curto reinado de catro meses, cegado e recluído nun mosteiro. Morreu o 24 de agosto de 1042. A súa impopularidade parece ser debida en gran parte ás súas reformas administrativas, que sufriron a forte oposición das clases dominantes, mentres que as clases baixas o consideraban un usurpador.
Powertrip
Powertrip é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Monster Magnet, publicado o 16 de xuño de 1998 a través do selo A&M Records. O disco foi o que lanzou ao grupo ao éxito, chegando ao gran público sobre todo grazas ao seu sinxelo "Space Lord". Outras cancións exitosas foron "Powertrip", "Temple of Your Dreams" e "See You in Hell". O álbum chegou ao número 1 da lista Heatseekers, ao 21 das listas alemás, ao 65 das británicas e ao 97 da Billboard 200. Powertrip foi certificado ouro pola RIAA o 25 de xaneiro de 1999.
Realizáronse vídeos musicais para os temas "Space Lord", "Powertrip" e "See You in Hell".
Ken Bowersox
Kenneth Dwane 'Sox' Bowersox, nado en Portsmouth, Virxinia o 14 de novembro de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-50, STS-61, STS-73, STS-82 e STS-113 e que volveu dunha das misións na Soiuz TMA-1. Pasou un total de 211,59 días no espazo.
Traxectoria
Gradouse en enxeñaría aeroespacial na Academia Naval dos Estados Unidos en 1978 e obtivo un máster de ciencias en enxeñaría mecánica pola Universidade de Columbia en 1979.
Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987 e pasou un ano de adestramento e avaliación.
Abrolhos, Brasil
miniatura|260px|Illa Redonda miniatura|260px|[[Xibardo subindo á superficie en Abrolhos]]
O arquipélago dos Abrolhos, tamén coñecido como illas dos Abrolhos, é un arquipélago situado no océano Atlántico a uns 80 km da costa do estado de Baía, Brasil.
Xeografía
O arquipélago está constituído por cinco pequenas illas, nas que está prohibido desembarcar, agás na illa Siriba, que está aberta á visita de forma totalmente programada.
As illas están dispersas nunha área que foi declarada en 1983 Parque Nacional Mariño polo goberno brasileiro. Este parque esta controlado polo ICMBio (Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade), co apoio da Mariña Brasileira.
Características
Entre os mamíferos mariños destaca a balea xibardo (Megaptera novaeangliae). Cada ano, polo menos mil individuos desta especie migran a Abrolhos procedentes da Antártida, para procrearen e aleitaren ás crías lonxe dos seus depredadores, sendo a zona máis importante área de reprodución desta especie no Atlántico suroccidental. Normalmente, as baleas permanecen en Abrolhos os últimos meses do ano. O arquipélago atrae numerosos turistas grazas a esta migración animal (e ás excelentes condicións para o mergullo dos submarinistas. Porén, non existe infraestrutura turística no arquipélago, debido á prohibición de desembarcaren nas illas por seren un Parque Natural protexido (a única excepción é a illa Santa Bárbara, onde vive unha pequena dotación militar da Mariña Brasileira). Deste xeito, os turistas que van mergullarse a Abrolhos deben permanecer todo o tempo a bordo dos barcos que os levaron ao arquipélago.
En canto á flora, as illas son ricas en especies de plantas suculentas, gramíneas, arbustos e cactos.
Historia
A primeira exploración científica que chegou a Abrolhos foi a do HMS Beagle en 1832 baixo o mando do comandante Robert FitzRoy e na que Charles Darwin ía como naturalista e xeólogo.
Etimoloxía
O nome das illas e do parque provén da expresión "abra os ollos" (abra os olhos en portugués), utilizada polos mariños para avisaren sobre a presenza de arrecifes que cobren unha área de 913 km² e que, pola súa proximidade á superficie da auga, poderían avariaren seriamente as embarcacións e provocaren naufraxios.
Até a chegada dos sistemas de posicionamiento global ou GPS recalar no arquipélago dos Abrolhos era sumamente difícil polo que as rutas marítimas apartábanse da costa nesa zona a fin de evitaren os perigos. Hoxe, razóns Ecolóxicas manteñen apartados deste santuario aos grandes mercantes a fin de previr a contaminación.
Estación de Río Záncara
A Estación de Río Záncara é unha estación da liña de ferrocarril Madrid-Alacant, situada no P.K. 171,6 desta liña, entre Campo de Criptana e Socuéllamos, na provincia de Cidade Real. Esta estación posúe un gran tráfico ferroviario, circulando por ela os trens que comunican Madrid con Alacant, Valencia e Murcia.
A pesar das máis de 100 circulacións diarias, en Estación de Záncara ningún tren ten parada comercial, aínda que en ocasións nela realízanse paradas técnicas por adiantamentos.
Elidir Sais
Elidir Sais, nado contra 1190 e finado contra 1240, foi un poeta cortesán galés que proviña de Anglesey.
Traxectoria
O seu alcume de Sais ("inglés" en galés) suxire que daba feito a falar en inglés, cousa tan infrecuente na época que lle valeu o seu sobrenome. Isto pode indicar que foi obrigado a pasar algún tempo exiliado en Inglaterra.
As poucas obras súas que sobreviven son na súa maioría poesías relixiosas sobre a Santísima Trindade, elexías na morte de varios príncipes galeses e un poema no que se queixa da agresiva política de Llywelyn ab Iorwerth, rei de Gwynedd, á que el se opuña.
Centro de Visitantes Cambón
O Centro de visitantes do Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia é un centro de interpretación aberto en decembro de 2012 na cidade de Vigo, de titularidade autonómica. A temática é o Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia (Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada), o único Parque Nacional en Galicia.
Descrición do centro de visitantes
Situase no Edificio Cambón (trala Colexiata de Santa María), na rúa Palma da zona antiga. Dotado de área expositiva, auditorio, aulas, e zonas de oficinas, fixéronse nel obras de rehabilitación por un importe superior aos catro millóns de euros, achegados polo Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente.
O espazo inclúe pinturas, esculturas, fotografías, vídeos, sons e relevos. Entre o equipamento destacan catro teletransportadores, un por arquipélago, que son cabinas nas que sobe o usuario e experimenta efectos visuais e interactivos.
A entrada é gratuíta.
A Aldea, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Aldea é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lucense de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Arco da Vella (publicación)
Arco da Vella (Pensamento Libertario Galego) foi unha publicación de carácter libertario editada polo Colectivo Libertario Arco da Vella en Santiago de Compostela.
Características
Publicáronse catro números, a comezos da década de 1980. Estaba escrito integramente en lingua galega, e contou cunha tirada de 1000 exemplares, con depósito legal. Aparecía impreso con moitas ilustracións, presentado con follas de distintas cores e con formatos distintos, así como pegotes e obxectos engadidos (pedazos de espello, letras de sopa...).
Entre os seus colaboradores están Carmen Blanco, Ramiro Fonte, Manuel Forcadela, Claudio Rodríguez Fer, Margarita Ledo, Henrique Monteagudo, Dionisio Pereira, María Balteira (pseudónimo de Rosa Bassave Roibal), Alberto de Esteban Gracia, Susana Antón, Albino Prada, Manuel Xirimbao, César Rodríguez, Álvarez, Cide, Cobas, Llamazares, Miragaia, Prada, Díez, Rábade, Louxas, Alvite, Barba ou Vétula.
Tiña unha liña claramente anarcocomunista, libertaria, galeguista e pro-CNT. Máis que polo seu contido, destacou pola súa extraordinaria presentación e deseño, con pingas de vangardismo, que estaba a cargo do deseñador gráfico Pepe Barro.
No 1º número aparece o artigo "o Estado non é a patria", firmado pola Federación Anarcocomunista Galega. Falábase tamén de temas diversos como o parto natural, a loucura e os manicomios, a identidade galega, a enerxía nuclear, o antimilitarismo, a cociña natural ou os problemas urbanos. Inclúe un texto de Eva Forest. O número 2 apareceu no verán de 1981, con 30 páxinas máis cubertas e engadidos, e cun formato de 27x42 cm. Fala de temas como a homosexualidade, o caso Scala, a prisión de Herrera de la Mancha, a heterodoxia anarquista ou a protección animal. O número 3 editouse no verán de 1982, con 36 páxinas máis oito do anexo, cun formato de 21 x 27 cm e 13,5 x 27 cm no anexo. Trata temas como a lingua galega, o campo, a apicultura, a tecnoloxía alternativa ou a gastronomía.
Byeoreseo on geudae
miniatura|Jun Ji-hyun, a protagonista feminina da serie nunha imaxe de 2009 Byeoreseo on geudae (hangul 별에서 온 그대; literalmente Ti viñeches das estrelas) é unha serie de televisión coreana sobre un extraterrestre que chegou á Terra hai 400 anos durante a dinastía Joseon, e que se namora dunha actriz na época actual. Emítea aSBS do 18 de decembro de 2013 ao 27 de febreiro de 2014 os mércores e xoves ás 21:55 cun total de 21 episodios e que acadou un grande éxito de público. Esta protagonizada por Kim Soo-hyun e Jun Ji-hyun
Masacre de Awa'uq
thumb|300px|O asentamento ou campamento de [[Grigori Xelihov na illa Kodiak.]]
O masacre de Awa'uq, masacre de Refuge Rock, ou masacre de Wounded Knee de Alasca foi un masacre perpetrado polo comerciante de peles ruso Grigori Xelihov, axudado por homes armados da Compañía Xelihov-Golikov, contra un grupo de indios alutiiq o 14 de agosto de 1784 durante a era do dominio ruso de Alasca. O ataque produciuse na illa Sitkalidak, preto de Old Harbor en Refuge Rock (Awa'uq, en alutiiq), ao sur da illa Kodiak, no arquipélago Kodiak.
En 1784, Grigori Xelihov, chegou á baía de Three Saints (preto da actual Old Harbor) na illa Kodiak, con dous barcos. Os indíxenas koniaga da illa Kodiak (Qik’rtarmiut Sugpiat), unha nación de alutiiq nativos de Alasca, atacaron a expedición de Xelihov, que respondeu matando centos de persoas e facendo reféns para subxugar os outros. (Xelihov dixo ter feito máis de 1000 presos, mantendo 400 como reféns. ) Este masacre permite dominar as illas do archipélago. Estabelecendo a súa autoridade na illa de Kodiak, Xelihov fundou o segundo asentamento permanente ruso en Alasca (tras Unalaska) na illa, na baía de Three Saints. O primeiro asentamento permanente por parte de Rusia estabeleceuse en 1784, cando Grigori Xelihov fundou unha colonia na illa de Kodiak, na baía de Three Saints.
Gerald Durrell
Gerald (Gerry) Malcolm Durrell, nado en Jamshedpur (provincia de Bihar, na India, daquela pertencente ao Imperio Británico) o 7 de xaneiro de 1925 e finado en Saint Helier o 30 de xaneiro de 1995, foi un zoólogo, naturista e escritor británico, nomeado cabaleiro da OBE. Fundou o Durrell Wildlife Conservation Trust e o Zoo de Jersey (actualmente nomeado Durrell Wildlife), na illa de Jersey en 1958. Era irmán do novelista Lawrence Durrell.
Traxectoria
Foi o cuarto fillo de Louisa Florence Durrell (nada Dixie, de ascendencia irlandesa) e Lawrence Samuel Durrell (de ascendencia británica), se ben os seus proxenitores xa naceran na India. Os seus outros irmáns foron Larry, Leslie e Margo. Trala morte do seu pai en 1928, a familia marchou a Inglaterra. miniatura| A familia mudouse de novo en 1935, nesta ocasión á illa grega de Corfú. Alí estiveron até 1939, e nela Gerald comezou a capturar e coleccionar especies da fauna local como mascotas. Nesta etapa están baseados os libros da triloxía de Corfú e varias historias curtas.
Nesta etapa en Grecia, Durrell non foi á escola, senón que recibiu ensinanzas de varios amigos da familia e titores privados, entre eles o grego Theodore Stephanides, unha das súas referencias a nivel persoal xunto ao naturalista francés Jean Henri Fabre.
En 1939, tralo inicio da segunda guerra mundial, a familia regresou a Inglaterra. Durrell comezou a traballar de axudante nun acuario e unha tenda de mascotas. En 1943 foi chamado a filas, pero declarado exento do servizo por causas médicas. Colaborou na loita bélica nunha granxa estatal. Ao final do conflito, Durrell entrou a traballar no Zoo de Whipsnade como bolseiro.
En maio de 1946 deixou o zoo para unirse a expedicións de captura de fauna salvaxe, pero non foi aceptado en ningunha viaxe por mor da falta de experiencia. Finalmente, logrou organizar unha expedición pola súa conta ao Camerún Británico (actual Camerún) en 1947, xunto ao ornitólogo John Yealland.
Viviu dedicado á zooloxía e ao naturalismo, facendo numerosas expedicións polo ancho do globo.
Raymond Radiguet
miniatura|dereita|Raymond Radiguet por [[Modigliani (1915).]] Raymond Radiguet, nado en Saint-Maur o 18 de xuño de 1903 e finado en París o 12 de decembro de 1923, foi un escritor francés.
Traxectoria
Radiguet naceu en Saint-Maur, nas proximidades de París, fillo dun caricaturista. En 1917 mudouse para a cidade. Ben cedo, aos 15 anos de idade, abandonou completamente os estudos no Lycée Charlemagne para se dedicar ao xornalismo e á literatura. Asociouse co grupo modernista da época, creando amizade con Picasso, Max Jacob, Juan Gris e especialmente con Jean Cocteau, que se tornou o seu mentor e, de acordo cos rumores desa época en París, era probabelmente o seu amante. Radiguet tamén tivo diversas relacións ben documentadas con mulleres.
No comezo de 1923, Radiguet publicou a súa primeira e máis famosa novela: O demo no corpo. Conta a historia dunha moza casada que ten un romance cun rapaz de dezaseis anos de idade mentres seu marido loita na fronte de guerra, o que provocou un escándalo en Francia, que acabara de saír da primeira guerra mundial. Aínda que Radiguet o negase, confirmouse que a historia foi en gran parte autobiográfica. Críticos, que inicialmente menosprezaran a intensa campaña publicitaria para o lanzamento do libro (algo normalmente non asociado a traballos de mérito literarios na época), finalmente apreciaron a escrita sobria e o estilo obxectivo de Radiguet.
A súa segunda novela, Le bal du Comte d'Orgel, que tamén trataba sobre o adulterio, foi publicado só postumamente, en 1924. Aos 20 anos de idade, Radiguet morreu prematuramente de febre tifoide, que el contraeu tras unha viaxe que fixera con Cocteau. En reacción a súa morte, Francis Poulenc escribiu: "Durante dous días fun incapaz de facer calquera cousa do atordoado que estaba" (Ivry 1996). Ao lado desas dúas novelas, os traballos de Radiguet inclúen algúns poucos volumes de poesía e unha peza teatral.
En 1947, Claude Autant-Lara lanzou o seu filme Le diable au corps, baseado na novela de Radiguet e con Gérard Philipe como actor principal. Por se estrear xustamente tras a Segunda Guerra Mundial, o filme causou de novo controversia. Entre outras versións cinemáticas das historias de Radiguet, destácase unha adaptada por Marco Bellocchio, Il diavolo in corpo (1986), que se tornou notábel por ser un dos primeiros filmes da actualidade en mostrar relacións sexuais non simuladas.
Soiuz TM-28
Soiuz TM-28 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 13 de agosto de 1998 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Durante a misión recibiron a visita da Progress M-40 e da Soiuz TM-29.
A Soiuz TM-28 regresou a terra o 28 de febreiro de 1999 ás 2:14 GMT.
Ahmed Hassan al-Bakr
Ahmed Hassan al-Bakr (1914-1918) militar, foi presidente de Iraq entre 1968 e 1979. Tamén foi primeiro ministro en dúas ocasións: o 1963 e de 1968 ata 1979.
Axudou o Xeneral Abdul Karim Qasim a tomar o poder en 1958, pondo fin ao Reino do Iraq. Mais as vítimas, como moitos outros membros de seu partido pola represión que comezou en 1959, tivo que deixar o exército e vivir na clandestinidade até a derrubada de Qasim (febreiro de 1963). El entón se tornou primeiro ministro do Mariscal Abdul Salam Arif, despois presidente da República en xullo de 1968 tras un novo golpe.
Al-Bakr foi rapidamente confrontado co ascenso de seu vicepresidente Sadam Hussein, que aos poucos tomou o control de todos os niveis da máquina estatal.
En 1979, se apousentou oficialmente por motivos de saúde e foi substituído polo vicepresidente Sadam Hussein. Foi o cuarto presidente do Iraq desde o inicio da república.
Hatikvah
Hatikvah (do hebreo:הַתִּקְוָה,Esperanza), é o nome do himno nacional de Israel. A letra foi escrita en 1878 por Naftali Herz, poeta polaco. En 1948, co recoñecemento internacional do Estado de Israel o Hatikvah foi declarado himno nacional. A melodía esta baseada no mesmo tema musical que o Vltava, poema sinfónico do compositor checo Smetana.
Antes da fundación do Estado de Israel
O goberno do Mandato británico de Palestina prohibiu temporalmente a súa interpretación e retransmisión desde 1919, en resposta ao aumento da actividade política anti-sionista árabe.
Un antigo membro do Sonderkommando informou que un grupo de xudeus checos comezaron a cantar a canción de xeito espontáneo á entrada da cámara de gas de Auschwitz-Birkenau en 1944. Mentres cantaban, foron golpeados polos gardas das Waffen SS.
Adopción como himno nacional
Cando se declarou a independencia do Estado de Israel en 1948, o Hatikvah foi proclamado de xeito non oficial o himno nacional. Non pasou a selo de xeito oficial ata novembro de 2004, cando unha versión abreviada e editada foi aprobada polo Knesset nunha emenda da Lei da Bandeira e do Escudo.
Na súa versión moderna, o texto do himno incorpora unicamente a primeira estrofa do poema orixinal. O tema predominante no resto de estrofas é o establecemento dun estado soberano na Terra de Israel, un fin que xa se cumprira coa fundación do Estado de Israel.
Letra
200px|dereita
Tradución ó galego
cos seus ollos ó leste
ollando cara Sión,
a nosa esperanza non estará perdida,
a esperanza de hai dous mil anos:
de ser un pobo ceibe na nosa terra,
a terra de Sión e de Xerusalén.
Música
A melodía do Hatikvah deriva de La Mantovana, unha canción italiana do século XVI, composta por Giuseppe Cenci (Giuseppino del Biado) co texto "Fuggi, fuggi, fuggi da questo cielo". A melodía gañou recoñecemento en Europa con varios títulos diferentes, como o polaco Pod Krakowem, o romanés Cucuruz cu frunza-n sus, ou o ucraíno Kateryna Kucheryava. Foi utilizado polo compositor checo Bedřich Smetana no seu poema sinfónico celebrando a Bohemia, Má vlast, como Vltava (tamén baixo o título alemán Die Moldau).
A adaptación da música do Hatikvah realizouna Samuel Cohen en 1888. Cohen diría anos despois que a melodía baseábase nunha canción que escoitara en Romanía.
Zéro de conduite
Zéro de conduite é unha película de 1933 dirixida polo director francés Jean Vigo. Estreada por primeira vez o 7 de abril de 1933, estivo prohibida desde entón en Francia ata o 15 de febreiro de 1946.
Aínda que a película non tivo un éxito inmediato, demostrou posuír unha influencia duradeira. François Truffaut rendiu unha homenaxe a Zéro de conduite na súa película Les Quatre Cents Coups copiando, practicamente fotograma a fotograma, a escena na que unha liña de escolares que corren por París vai perdendo un a un os seus membros debido ás atraccións da cidade. A película if...., de Lindsay Anderson, é na súa totalidade unha reinvención menos caprichosa de Zéro.
Diocese católica latina de Taiohae o Tefenuaenata
A diocese de Taiohae o Tefenuaenata (en Dioecesis Taiohaëna seu Humanae Telluris) é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese de Papeete. En 2010 tiña 8.310 bautizados sobre unha poboación total de 9.220 habitantes. O seu bispo actual é Guy André Dominique Marie Chevalier.
Territorio
A diocese abrangue as illas Marquesas, na Polinesia Francesa. A sé episcopal é a cidade de Taiohae, na illa de Nuku Hiva, onde está a catedral da Nosa Señora.
O territorio está dividido en 26 parroquias.
Historia
O 9 de maio de 1848, coa bula Apostolicae servitutis do papa Pío IX, foi erixida a vigairía apostólica das illas Marquesas, en territorios da vigairía apostólica de Oceanía oriental.
O 21 de xuño de 1966 a vigairía apostólica foi elevada a diocese coa bula Prophetarum voces do papa Paulo VI, e tomou o nome de diocese de Taiohae.
O 31 de maio de 1974 a diocese tomou o nome actual co decreto Summus Pontifex da Congregación para a Evanxelización dos Pobos.
Massimo Natili
Massimo Natili nado en Ronciglione o 28 de xullo de 1935 e finado en Viterbo o 19 de setembro de 2017 foi un piloto de carreiras italiano. Participou en dous Grandes Premios do Fórmula 1, debutando o 15 de xullo de 1961. Non logrou puntos de campionato.
Traxectoria
Natili comezou na Fórmula Un coa Scuderia Centro Sud en cunha retirada do Gran Premio de Siracusa, seguido dun fracaso na cualificación no Gran Premio de Nápoles. Retirouse na primeira volta do Gran Premio do Reino Unido de 1961 a causa dun fallo da caixa de cambios e cualificou para o Gran Premio de Italia de 1961 pero non comezou.
En 1962, Natili estivo involucrado nun grave accidente nunha carreira de Fórmula Júnior no Autodromo Nazionale Monza e foi rescatado por un espectador anónimo. no Gran Premio de Roma de 1964 tras retirarse do evento do ano anterior e posteriormente competiu na Fórmula 3 italiana.
Cruz de Occitania
A Cruz de Occitania é tecnicamente descrita como unha "tricúspide, baleira e pometeada de ouro", isto é, unha cruz curvilínea cuxos brazos rematan en tres puntas, representada unicamente polo seu contorno e rematada en círculos recheos.
Entre os especialistas aínda é obxecto de controversia se a súa primeira aparición no territorio occitano se rexistra no Languedoc ou na Provenza.
Jean Vigo
Jean Vigo, nado en París o 26 de abril de 1905 e finado o 5 de outubro de 1934, foi un director de cine francés. É coñecido fundamentalmente por dúas películas que tiveron unha grande influencia no desenvolvemento posterior do cine francés: Zéro de conduite (1933) e L'Atalante (1934).
Asociación de Agricultores de Santa María de Sada
A Asociación de Agricultores de Santa María de Sada é a primeira agrupación agrarista sadense da que se ten coñecemento. Fundada o 12 de setembro do 1908 na casa de Juan Agra, no Tarabelo, estaba ligada ao movemento solidario que, a través de Solidaridad Gallega, impulsaran Manuel Lugrís Freire, Eugenio Carré Aldao ou Juan Vázquez de Mella.
Jean Vigo
Traxectoria
Era fillo do militante anarquista catalán Eugène-Bonaventure de Vigo, coñecido co sobrenome de Miguel Almereyda (anagrama de "y a de la merde"), director do periódico Le Bonnet Rouge. O seu pai foi arrestado e encarcerado en Fresnes, onde, en 1917, foi atopado morto, estrangulado cos cordóns dos seus zapatos. A causa da reputación do seu pai, Jean debeu adoptar un pseudónimo, Jean Sales. Entre 1918 e 1922 foi alumno nun internado de Millau, experiencia na que se baseou para rodar Zéro de conduite.
Asociación de Agricultores de Santa María de Sada
Directiva
A primeira directiva, elixida o día da súa fundación, estaba composta por Gonzalo Pita da Veiga (Presidente Honorario), Fernando Gómez Pereiro (Vicepresidente), Manuel Arévalo Illobre (Secretario), Antonio Sanjurjo Pérez (Vicesecretario), Domingo Guitián Rodríguez, Manuel Lesta Horro, Manuel Mantiñán Caño, Ramón Suárez Mariñas, Antonio Vázquez Rodríguez, Antonio Rodríguez Salleres, Santiago Rey Incógnito, Ignacio Suárez Franco, José Antonio Suárez Salinas, Benito Montero Sánchez, José Chas Varela, Manuel Galán Martínez e Juan Agra (vocais). Ademais, exercían de "representantes en la Región" Víctor Naveira Pato, Juan Golpe Varela, Julio Romay Rodríguez e Manuel Lugrís Freire.
Jean Vigo
Traxectoria
A súa primeira película, a mediametraxe muda À propos de Nice (1930), é unha especie de ensaio fílmico de ton satírico que explora as desigualdades sociais da Niza dos anos 20, lanzando unha feroz diatriba contra os veraneantes burgueses. No filme colaborou o director de fotografía ruso Boris Kaufman (irmán do director Dziga Vertov), que interviría despois en tódalas obras de Vigo.
En 1930, Vigo crea en Niza un cine-club chamado "Les Amis du Cinéma", onde programa, entre outras moitas, películas soviéticas. O seu seguinte filme, de encargo, foi Taris, roi de l'eau (1931), un documental sobre o campión de natación Jean Taris, destacable sobre todo polas tomas subacuáticas.
Asociación de Agricultores de Santa María de Sada
Actividade
Temos constancia da celebración dun mitin "solidario" nese mesmo ano, no que tería intervido, entre outros, o sadense Lugrís Freire.
Jean Vigo
Traxectoria
Zéro de conduite é unha obra moito máis persoal. Rodada con baixo presuposto, é unha mediametraxe de 45 minutos que narra a insurrección dos estudantes dun internado contra os seus estritos profesores. Gran parte do argumento baséase nos recordos de Vigo, que pasou gran parte da súa infancia en internados. O filme é un canto ó anarquismo infantil, e tivo unha grande influencia sobre a ópera prima de Truffaut, Les Quatre Cents Coups, unha das películas chave da nouvelle vague. Considerada antipatriótica, estivo prohibida en Francia ata 1946.
Ó ano seguinte, en colaboración con Boris Kaufman, produciu a súa obra mestra, L’Atalante (1934). Na película cóntase a historia de amor entre un mozo mariñeiro sen obxectivos e a súa moza esposa. A acción transcorre nun pequeno cargueiro, onde a parella recentemente casada vese obrigada a convivir cun vello piloto, interpretado por Michel Simon.
Jean Vigo faleceu en París de tuberculose, e foi inhumado no camposanto de Bagneux, na capital francesa.
Jean-Luc Godard adicoulle a súa película Les Carabiniers.
Premio Jean Vigo
En 1951 foi creado na súa honra en Francia o Premio Jean Vigo, que distinguiu frecuentemente a realizadores novos. Desde 2007, o Festival Punto de Vista de Pamplona (que toma o seu nome do "punto de vista documentado" que defendía Jean Vigo) entrega un "Premio Jean Vigo" ó mellor director dos que compiten na súa sección oficial.
Miguel IV
Miguel IV, "o Paflagonio", nado en 1010 e finado o 10 de decembro de 1041, (en grego Μιχαήλ Παφλαγών, que significa "da provincia de Paflagonia"), foi un emperador bizantino do 11 de abril de 1034 ao 10 de decembro de 1041.
Traxectoria
Debeu a súa elevación á emperatriz Zoe, filla de Constantino VIII e muller de Romano III, que namorada de Miguel, que era o seu chambelán, envelenou ao seu marido para casar pouco despois con el, ambos feitos ocorreron en 1034.
Miguel, con todo, que era unha persoa de pouco carácter e sufría ataques epilépticos, deixou o poder en mans do seu irmán, Xoán o Eunuco, que fora primeiro ministro con Constantino e Romano. As reformas de Xoán no exército e o fisco permitiron un certo rexurdir da potencia bizantina, que se mantivo fronte aos ataques inimigos.
Na fronteira oriental, a importante cidade de Edesa foi liberada tras un longo asedio. Os musulmáns occidentais foron practicamente expulsados de Sicilia por Xurxo Maniaces (que levou a cabo alí as súas campañas entre 1037 e 1040), pero unha expedición contra os normandos de Italia sufriu sucesivas derrotas, e trala partida de Maniaces, moitas das súas conquistas en Sicilia perdéronse (1041).
No norte, os serbios tiveron éxito na súa revolta (1040), pero a perigosa rebelión dos búlgaros e outros eslavos balcánicos, que ameazaba as cidades de Tracia e Macedonia, foi reprimida pola triunfante campaña dirixida polo emperador en persoa pouco antes da súa morte.
Caso Scala
O caso Scala foi un proceso xudicial acontecido a raíz dun incendio provocado na sala de festas Scala de Barcelona o 15 de xaneiro de 1978, que comportou a morte de catro persoas e no que se intentou inculpar as organizacións anarquistas CNT e FAI.
Os feitos
Durante a mañá daquel domingo 15 de xaneiro celebrouse en Barcelona unha manifestación autorizada convocada pola CNT á que asistiron unhas 15.000 persoas. Os cenetistas opúñanse ós Pactos da Moncloa ó consideralos un pacto social entre as forzas políticas e os sindicatos máis representativos, que prexudicaban á clase obreira. Acabada a manifestación, cara as 13:15 horas, un grupo de mozos lanzaron diversos cócteles molotov contra a porta da sala de festas, provocando un incendio e posterior derrumbamento de todo o edificio e causando a morte de catro traballadores –Ramón Egea, Juan López, Diego Montoro e Bernabé Bravo-, paradoxicamente afiliados á CNT, que se encontraban no local naqueles momentos.
Bossaball
dereita|miniatura|Xogador posicionado para un smash. miniatura|Campo de bossaball. O bossaball é un xogo de equipo desenvolvido con elementos de varios deportes: voleibol, fútbol e capoeira. Baseado nas regras do voleibol, xógase sobre unha superficie de colchóns inchables e camas elásticas, e permite maior número de toques e moita maior espectacularidade nos saltos.
Caso Scala
Os feitos
O periódico da CNT francesa da época (as páxinas en francés do Espoir, publicou en Tolosa a implicación de colaboradores da policía como autores, infiltrados na CNT xusto antes do feito.
Bossaball
Inventado en España polo empresario belga Filip Eyckmans en 2004, introduciuse por primeira vez nas praias españolas no verán de 2005.
Caso Scala
Proceso xudicial
A vista do Caso Scala tivo lugar en decembro de 1980. Os avogados defensores (Loperena, Palmés, Krauel e Seguí) solicitaron que o ministro de gobernación, Rodolfo Martín Villa comparecese a declarar, pero non o fixo. A posición da defensa apuntaba cara a unha montaxe policial orquestrada mediante confidentes infiltrados no sindicato CNT co obxectivo de desacreditar tal sindicato ante os traballadores e evitar así a súa progresión en Cataluña. A sentenza condenou a José Cuevas, Xavier Cañadas e Arturo Palma a 17 anos de prisión como autores dun delito de homicidio involuntario e por fabricación de explosivos; Luis Muñoz foi condenado a dous anos e seis meses por complicidade, e Rosa López, a 5 meses por encubrimento. O recurso presentado polos avogados defensores foi desestimado polo Tribunal Supremo.
Bossaball
Regras de xogo
O campo está formado por colchóns inflables, e nas proximidades da rede sitúanse dúas camas elásticas. O xogador situado na cama elástica salta cara á posición idónea para lograr un smash espectacular.
Caso Scala
Proceso xudicial
A segunda vista do Caso Scala Barcelona, en decembro de 1983, só tivo un acusado: Joaquín Gambín. A sentenza condenouno a 7 anos de prisión por acudir á manifestación con armas e por preparación de explosivos. A CNT presentou sempre este asunto como unha manobra escura do goberno dirixida a frear o ascenso do sindicato, que se resintiu indubidablemente da repercusión social que tivo o caso.
George Abecassis
Traxectoria
Antes da segunda guerra mundial destacou nalgunhas carreiras que correu nun Alta 12/50 privado, clasificouse segundo no Crystal Palace Plate e no Imperial Plate de 1938. En 1939 gañou o Imperial Plate. Durante a guerra pilotou un bombardeiro da RAF e en arriscadas misións aéreas en Francia.
Trala guerra entra no equipo técnico de Alta e desenvolve un novo coche para a Fórmula 1. Xunto ao seu amigo John Heath fundou Hersham & Walton Motors, empresa o dedicada a desenvolver coches deportivos con motores Alta que despois entrou na Fórmula 1. Con eses automóbiles actuou nos dous Gran Premio de Suíza en 1951 e 1952, valederos para o campionato do mundo.
Tamén formou parte do equipo Aston Martin para as carreiras de Sport e resistencia nos primeiros anos 1950's. Coa morte de Heath en 1956, Abecassis deixa a competición e en 1957 HWM pecha.
Cosmódromo de Plesetsk
miniatura|250px|Torre de lanzamento dos foguetes [[Soiuz 2 en Plesetsk.]] O cosmódromo de Plesetsk é o cosmódromo situado máis ao norte de Rusia. Ten a súa orixe en tempos da Unión Soviética e desde el lánzanse misións principalmente militares e a órbitas polares.
Historia
Plesetsk comezou sendo a primeira base de mísiles balísticos intercontinentais da Historia, desde onde se podía alcanzar máis partes dos Estados Unidos continentais que desde a base de Baikonur (futuro cosmódromo de Baikonur). A principios dos anos 1960 había catro complexos de lanzamento na base para mísiles R-7, antecesores dos foguetes Soiuz. Máis tarde se instalaron catro lanzadores para mísiles R-16.
En canto aos plans espaciais da Unión Soviética, os responsables consideraron necesario dispoñer dunha base desde onde poder lanzar misións espaciais a órbitas polares de posible uso militar ás que non se podía chegar desde Baikonur. Plesetsk foi seleccionada en decembro de 1962 como o centro espacial que cumpriría esa función.
En Plesetsk aplicouse a experiencia obtida en Baikonur en canto ao persoal da base, xa que neste último cosmódromo os técnicos vivían a unha distancia de 30 km dos seus postos de traballo. En Plesetsk edificáronse vivendas a entre 1 e 2 km dos postos de traballo, xurdindo un poboado que acabou chamándose Mirniy situado a 36 km dos complexos de lanzamento. O lado leste do cosmódromo está delimitado polo río Yemtsa e está composto por catro complexos de lanzamento para foguetes Soiuz e Molniya. O lado oeste está composto por tres complexos, un para foguetes Kosmos 3 e dous para mísiles R-14 Chusovaya, e ata 1974 existía un cuarto complexo para foguetes Kosmos 2M.