cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evolución do cabalo
Secuenciación xenómica
Varios estudos do ADN posteriores produciron resultados parcialmente contraditorios. Unha análise molecular de 2009 de ADN antigo recuperado de sitios arqueolóxicos situaron o cabalo de Przewalski en medio dos cabalos domesticados, pero unha análise de 2011 de ADN mitocondrial indicou que o cabalo de Przewalski e os modernos cabalos domésticos diverxeran hai uns 160 000 anos. Unha análise baseada na secuenciación do xenoma completo e a calibración con ADN de ósos de cabalos antigos deu unha data de diverxencia de hai 38–72 miles de anos.
En xuño de 2013, anunciouse a secuenciación do ADN dun cabalo antigo de hai 560–780 miles de anos, na que se usou material extraído dun óso dunha pata que se atopara enterrado no permafrost no territorio canadense de Yukon. Antes desta publicación, o xenoma nuclear máis antigo de cabalo que fora secuenciado con éxito databa de hai 110–130 miles de anos. Para comparación, os investigadores secuenciaron tamén os xenomas dun cabalo de hai 43 000 anos do Plistoceno, un cabalo de Przewalski, cinco razas de cabalos modernos e un burro. As análises das diferenzas entre estes xenomas indicaron que o último antepasado común dos cabalos modernos, burros e cebras viviu hai de 4 a 4,5 millóns de anos. Os resultados tamén indicaron que o cabalo de Przewalski diverxeu doutros tipos modernos de cabalos hai uns 43 000 anos e na súa historia evolutiva nunca foi domesticado.
Unha nova análise en 2018 fíxose sobre a secuenciación xenómica de ADN antigo da metade do cuarto milenio a.C. dos cabalos domésticos dos botai, así como os cabalos domésticos de sitios arqueolóxicos máis recentes, e a comparación destes xenomas cos dos cabalos domésticos modernos e do cabalo de Przewalski. O estudo revelou que os cabalos de Przewalski non só pertencen á mesma liñaxe xenética que a dos cabalos da cultura botai, senón que eran animais que se fixeran silvestres descendentes deses antigos animais domésticos, en vez de representar unha poboación supervivente de cabalos que nunca foran domesticados. Os cabalos botai fixeran só unha contribución xenética insignificante a ningúns outros cabalos domésticos antigos ou modernos estudados, os cales tiveron que orixinarse de eventos de domesticación independentes que afectaron a diferentes poboacións de cabalos salvaxes.
O cariotipo do cabalo de Przewalski difire do do cabalo doméstico por ter un par cromosómico extra debido á fisión do cromosoma 5 do cabalo doméstico que orixinou os cromosomas 23 e 24 do cabalo de Przewalski. En comparación, as diferenzas cromosómicas entre os cabalos domésticos e as cebras comprenden numerosas translocacións, fusións, inversións e reposicionamento de centrómeros. Isto fixo que o cabalo de Przewalski teña o número cromosómico diploide máis alto entre todas as especies equinas. Non obstante, pode hibridarse co cabalo doméstico e producir descendencia fértil (con 65 cromosomas).
Extincións do Plistoceno
En escavacións no oeste do Canadá desenterráronse claras evidencias de que os cabalos existían en América do Norte ata hai uns 12 000 anos. Porén, todos os Equidae de América do Norte acabaron por extinguirse. As causas da súa extinción (simultánea coas extincións de moita outra megafauna americana) foron moi discutidas. Dada a rapidez con que tivo lugar este evento e como estes animais estiveran prosperando durante varios millóns de anos previos, algo pouco usual debeu ocorrer. A primeira gran hipótese atribúe a extinción a un cambio climático. Por exemplo, en Alasca, empezando aproximadamente hai 12 500 anos, as herbas características dun ecosistema da estepa deixaron paso a unha tundra con matogueiras, que estaba cuberta de plantas non comestibles. Outras hipóteses suxiren que a extinción estaba ligada á sobreexplotación polos seres humanos acabados de chegar ao continente das inxenuas presas que non estaban habituadas aos seus métodos de caza. As extincións foron aproximadamente simultáneas co final do avance glacial máis recente e a aparición da cultura Clovis, cazadora de grandes animais. Varios estudos indicaron que os humanos chegaron probablemente a Alasca ao mesmo tempo ou pouco antes da extinción local dos cabalos. Adicionalmente, foi proposto que a transición de vexetación de estepa a tundra en Berinxia puido ser unha consecuencia, máis que unha causa, da extinción da megafauna pastadora.
En Eurasia, os cabalos fósiles epezaron a aparecer outra vez frecuentemente en sitios arqueolóxicos en Casaquistán e o sur de Ucraína hai uns 6 000 anos. Desde entón, os cabalos domesticados, así como os coñecementos para capturar, domar e criar cabalos, espalláronse probablemente de forma relativamente rápida, e as eguas de varias poboacións salvaxes eran incorporadas en ruta.
Regreso a América
Os cabalos non regresaron a América ata a chegada de Cristovo Colón en 1493. Estes primeiros cabalos eran cabalos ibéricos que foron traídos por primeira vez á illa d'A Española e despois a Panamá, México, o Brasil, o Perú, a Arxentina e, en 1538, a Florida. Os primeiros cabalos que regresaron á parte continental foron 16 cabalos especificamente identificados traídos por Hernán Cortés. Exploradores posteriores, como Coronado e De Soto, trouxeron grandes cantidades deles, algúns desde España e outros de lugares de crianza establecidos polos españois no Caribe. Posteriormente, a medida que se ían fundando misións españolas na parte continental, os cabalos en moitos casos perdíanse, escapaban ou eran roubados, e conseguiron proliferar formando grandes mandas como animais silvestres que se coñeceron nalgunhas zonas como mustangs, mestengo (ou mesteño) e mostrenco.
Dedos
Os antepasados dos cabalos camiñaban sobre a punta do terceiro dedo e de ambos os dedos laterais (segundo e cuarto). Os restos esqueléticos mostran un uso obvio na parte traseira de ambos os lados dos ósos metacarpianos e metatarsianos. Fóronse reducindo o segundo e cuarto dedos. Os cabalos modernos conservan eses ósos; son agora ósos vestixiais que perderon a súa primitiva función na locomoción, pero serven aínda para apoio das articulacións do carpo e tarso.
Dentes
Ao longo do seu desenvolvemento filoxenético, os dentes do cabalo sufriron cambios significativos. O tipo orixinal de dentes omnívoros con molares curtos e con protuberancias, que tiñan os primeiros membros da liña evolutiva, cambiaron gradualmente ao tipo de dente común nos herbívoros. Convertéronse en molares longos (de ata 100 mm), aproximadamente cúbicos equipados con superficies trituradoras planas. En conxunción cos dentes, durante a evolución do cabalo houbo unha elongación da parte facial do cranio e pode tamén observarse unha situación máis atrasada das cuncas oculares. Ademais, o pescozo relativamente curto dos antepasados dos equinos fíxose máis longo, e igulmente houbo unha elongación das patas. Finalmente, o tamaño do corpo creceu.
Cor dos cabalos
miniatura|Reconstrución de posibles cores ancestrais da capa dos cabalos. A cor ancestral da capa do E. ferus era posiblemente unha uniforme cor parda, chamada dun, coincidente coa das poboacións modernas do cabalo de Przewalski. As variantes predomesticación, incluíndo a negra e a con manchas, inferíronse das pinturas rupestres de diversas cavernas e foron confirmadas por análises xenómicas. A domesticación puido orixinar tamén máis variedades da cor da capa.
Arturo Fernández
Arturo Fernández Rodríguez, nado en Xixón o 21 de febreiro de 1929 e finado o 4 de xullo de 2019, foi un actor español, dedicado, con éxito, ao teatro, o cinema e a televisión.
Matthew Le Tissier
Matthew Le Tissier, nado o 14 de outubro de 1968 en Saint Peter Port (Guernsey), é un exfutbolista inglés. Xogaba de centrocampista defensivo e foi internacional coa selección inglesa. Pasou toda a súa carreira no Southampton FC.
Traxectoria
Naceu na illa de Guernsey, situada no Canal da Mancha entre Inglaterra e Francia. Xogou desde os 18 anos no Southampton FC, onde coincidiu con Alan Shearer antes da súa marcha ao Blackburn Rovers. Nas quince tempadas que permaneceu activo (1986–2002) vestiu a camiseta branca e vermella en máis de 500 partidos entre a Premier League, a FA Cup e a Football League Cup, anotando máis de 200 goles. A súa mellor época foi entre as tempadas 89/90 e 94/95, marcando 96 goles en liga en 6 anos, destacando un que lle marcou ao Blackburn desde preto do círculo central, elixido gol da tempada 94/95 por votación popular.
En maio de 2002 organizouse un partido de homenaxe entre o Southampton e unha selección de Inglaterra, cun combinado formado por xente como Alan Shearer, Tim Flowers, Paul Gascoigne ou Ronnie Ekelund e adestradores como Alan Ball, Kevin Keegan ou Lawrie McMenemy. Os Saints, a afección do Victorian Former Ground (The Dell), alcumábao the God, co cántico de "he is God, Le God".
O concello de Hampshire concedeulle o título de "Freedom of the City". Actualmente traballa para SKY, e obtivo a licenza pro de Management, polo que pode adestrar equipos de calquera división.
Selección nacional
Ao nacer en Guernsey puido elixir entre xogar coa selección inglesa ou a selección de Francia, decidíndose polo combinado inglés. Debutou o 15 de febreiro de 1995 da man de Terry Venables nun amigábel contra a selección irlandesa en Lansdowne Road. Porén, só xogou 8 encontros co combinado nacional.
Sven-Ole Thorsen
Sven-Ole Thorsen nado en Copenhaguen o 24 de setembro de 1944, é un actor dinamarqués, coñecido polos seus papeis de personaxes malvados. Usando a súa estatura, interpreta a miúdo a xigantes nos seus filmes, que son dalgún xeito agredidos por adversarios máis pequenos de xeito David e Goliat, pero desempeñou tamén personaxes heroicos, como Gunnar o lendario guerreiro nas sagas viquingas.
Flood
Flood (nado o 16 de agosto de 1960 en Londres) é o pseudónimo profesional do produtor británico de post-rock e rock alternativo e enxeñeiro de son Mark Ellis. A longa lista de traballos de Flood inclúe proxectos con artistas como U2, Nine Inch Nails, Depeche Mode, Erasure, Nick Cave, PJ Harvey, Sigur Rós, The Smashing Pumpkins ou The Killers entre moitos outros. Coproduciu traballos ao lado de produtores como Brian Eno, Daniel Lanois, Steve Lillywhite, e o seu colaborador durante moito tempo Alan Moulder, co cal co-fundou o complexo de estudios Assault & Battery.
Primeiros anos
Na súa infancia asistiu ao St Olave's Grammar School en Orpington, Inglaterra. Comezou a súa carreira musical como vocalista da banda Seven Hertz e entre 1978 e 1979 foi baixista da banda de mod revival The Lambrettas. Nese tempo comezou a súa carreira profesional no estudio nos Morgan Studios de Londres. Ellis tamén traballou nos Battery Studios da mesma cidade e foi aprendiz nos Marcus Studios e nos Trident Studios.
Despois da súa etapa con Some Bizzare Records, Flood comezou a traballar como principal produtor de Mute Records, sendo o seu primeiro proxecto de produción real con Nick Cave and the Bad Seeds, no seu disco From Her to Eternity, producindo tamén o seu sucesor The Firstborn Is Dead. O seu traballo en Mute foi como produtor, co-produtor ou enxeñeiro dos principais artistas da etiqueta, entre os que estaban Depeche Mode, Vince Clarke e Erasure.
Éxito comercial
O primeiro éxito comercial de Flood chegaría en 1987 cando foi o enxeñeiro de son no disco de U2 The Joshua Tree, producido por Brian Eno e Daniel Lanois. Pouco despois co-produciu a estrea de Nine Inch Nails, Pretty Hate Machine, ao lado de John Fryer, Adrian Sherwood e Keith LeBlanc. Tamén traballou con Depeche Mode no seu disco máis exitoso ata a data, Violator. En 1991 volveu traballar con U2, desta vez no seu álbum Achtung Baby, cos produtores Brian Eno, Daniel Lanois e Steve Lillywhite. En 1992 gravou o álbum de Depeche Mode Songs of Faith and Devotion e co-produciu tres cancións do EP de Nine Inch Nails Broken.
En 1993 Flood pasou de gravar álbums de U2 a producilos, compartindo esta tarefa con Brian Eno en Zooropa. En 1994 traballou novamente con Nine Inch Nails, desta vez no seu disco The Downward Spiral. En 1995 co-produciu o traballo de The Smashing Pumpkins Mellon Collie and the Infinite Sadness co seu colaborador Alan Moulder, e o álbum de PJ Harvey To Bring You My Love. Pouco despois axudou ao produtor Nellee Hooper no disco de Sneaker Pimps Becoming X. Tamén colaborou con Dave Bessell, Gary Stout e Ed Buller para crear Node, que editou un único álbum, Node.
No ano 1996 Flood produciría o traballo de U2 Pop, editado o ano seguinte. En 1997 axudou a Billy Corgan e a Brad Wood no álbum de The Smashing Pumpkins Adore, e co-produciu o de PJ Harvey Is This Desire?.
Anos 2000
No ano 2000 co-produciu Machina/The Machines of God de The Smashing Pumpkins con Billy Corgan, e Loveboat de Erasure con Vince Clarke e Andy Bell. O ano seguinte traballou novamente con Depeche Mode, remesturando a versión para o sinxelo de "Freelove". No ano 2002 encargaríase da produción do disco de Echoboy Giraffe. Tamén co-produciría I To Sky, de JJ72.
No 2003 Flood remesturou o tema "Cars" para o álbum de Gary Numan Hybrid. A ano seguinte produciu o disco de estrea dos londinienses The Duke Spirit, Cuts Across The Land. Nese mesmo ano tamén co-produciu o traballo de U2 How to Dismantle an Atomic Bomb. A mediados do 2005, mesturou o oitavo álbum de a-ha, Analogue. Ese mesmo ano produciu Any Minute Now de Soulwax e posteriormente o álbum Meds de Placebo.
Flood co-produciu o álbum de The Killers Sam's Town no 2006, ao lado do seu compañeiro Alan Moulder, e posteriormente ese ano remesturou o sinxelo de estrea de Dark Room Notes, "Love Like Nicotine". A comezos do 2007 co-produciría o traballo de PJ Harvey White Chalk, con John Parish e PJ Harvey. Tamén se encargaría de co.producir un par de temas do álbum de Goldfrapp Seventh Tree, que foi lanzado en febreiro do 2008. Entre finais do 2007 e principios do 2008 Flood produciu o disco de Sigur Rós Með suð í eyrum við spilum endalaust en Islandia.
Flood e Paul Hartnoll de Orbital co-produciron no 2008 o álbum de The Music Strength In Numbers. Ese ano uniuse novamente a Steve Lillywhite para traballar con 30 Seconds to Mars en This Is War. No 2009 encargouse da produción do traballo de The Hours, See the Light. Taballou con Editors en In This Light and On This Evening, editado en outubro do 2009 e tamén colaborou con Nitzer Ebb para rematar o seu novo álbum de estudio en máis dunha década, Industrial Complex. NO ano 2010 produciría Belong de The Pains of Being Pure at Heart e Let England Shake de PJ Harvey.
Estudios
Flood tiña un estudio en Kilburn chamado The Bedroom. Posteriormente abriu o complexo de estudios Assault & Battery co seu compañeiro Alan Moulder. No ano 2008 Miloco Studios abriu Assault & Battery 2, un estudio de secuenciación e mestura en Willesden Green. Assault & Battery 1 pasou a formar parte de Miloco no verán de 2009, e tanto Flood como Moulder seguiron formando parte dos estudios.
O Campo, Piñeiro, Silleda
O Campo é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 33 habitantes, deles 14 eran homes e 19 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
NGC 7034
NGC 7034 é unha galaxia na constelación de Pegasus. Ten unha magnitude aparente de 14, unha ascensión recta de 21h 9m 38,1s e unha declinación de +15° 9' 4". Descubriuna Albert Marth o 17 de setembro de 1863.
O Sandiño, O Buriz, Guitiriz
O Sandiño é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 15 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
América Central
miniatura|América Central América Central, tamén chamada Centroamérica, é unha rexión que se atopa no extremo sur de América do Norte e que ás veces é definido como un subcontinente de América. Esta rexión limita con México polo norte, Colombia polo sueste, o mar Caribe polo leste e o océano Pacífico polo oeste e o sur. América Central componse de sete países: Belize, Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua e Panamá. A poboación combinada de América Central estímase entre 41 739 000 (estimacións de 2009) e 42 688 190 (estimacións de 2012).
América Central forma parte do punto quente de biodiversidade de Mesoamérica, que se estende dende o norte de Guatemala até o centro de Panamá. Por mor da presenza de diversas fallas xeolóxicas activas e do arco volcánico centroamericano, existe unha grande actividade sísmica na rexión, como erupcións volcánicas e terremotos, que resultaron en mortes, feridos e danos á propiedade.
Na era precolombiana, América Central estaba habitada por pobos indíxenas de Mesoamérica no norte e no oeste e por pobos do istmo colombiano no sur e no leste. Despois das viaxes da expedición de Cristovo Colón a América, España comezou a colonizar América. Dende 1609 até 1821, a maioría dos territorios de América Central (agás os dos futuros Belize e Panamá, e incluíndo o moderno estado mexicano de Chiapas) estaban gobernados polo vicerreinado de Nova España dende Cidade de México como Capitanía Xeneral de Guatemala. O 24 de agosto de 1821, o vicerrei español Juan O'Donojú asinou os Tratados de Córdoba, que estabeleceron a independencia de Nova España respecto de España. O 15 de setembro de 1821, promulgouse a Acta de Independencia de América Central para anunciar a separación de América Central do Imperio Español e prever o estabelecemento dun novo estado de América Central. Algunhas das provincias de Nova España na rexión de América Central (como as que se converterían en Guatemala, Honduras, O Salvador, Nicaragua e Costa Rica) foron anexionadas ó Primeiro Imperio Mexicano; porén, en 1823 separáronse de México para formar a República Federal de América Central, que durou até o ano 1838.
En 1838, Nicaragua, Honduras, Costa Rica e Guatemala convertéronse nos primeiros estados de América Central en ser independentes, seguidos por O Salvador en 1841, Panamá en 1903 e Belize en 1981.
Xeoloxía
Presúmese que estivo conectada co mar Mediterráneo na Era Paleozoica (225 – 570 m.a.), e separouse a medida que se formaba o Océano Atlántico. A Fosa de Bartlett, entre Cuba e Xamaica ten 7.686 metros de profundidade. Fronte as costas de Belize encóntrase a segunda barreira de coral máis grande do mundo con 282 quilómetros.
PRoject for On-Board Autonomy 1
PROBA 1 (de Project for Onboard Autonomy 1) é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 22 de outubro de 2001 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial de Sriharikota, na India, para facer probas de varios novos sistemas e para estudar a Terra.
Características
PROBA é principalmente un demostrador tecnolóxico con varios sistemas novedosos a bordo pero que tamén se adica a observar a Terra a través do seu instrumento principal, unha cámara espectral de alta resolución. O satélite é capaz de observar a mesma zona da Terra desde diferentes ángulos e pode gardar imaxes dunha zona de 18,6 km de lado cunha resolución de 18 metros. Os datos obtidos polos satélite son enviados á estación da ESA en Redu, Bélxica.
Nave
O satélite ten forma de caixa e unha masa de 94 kg. Obtén a súa enerxía de células solares que recobren as paredes do satélite.
Instrumentos
PROBA 1 leva os seguintes instrumentos a bordo:
Galicia Nueva (A Habana)
Galicia Nueva foi un periódico editado na Habana en 1916.
Traxectoria
De periodicidade decenal, apareceu o 5 de xaneiro de 1916. Fundado por Ramiro García e dirixido por Eugenio Mañach. Publicou traballos contra o caciquismo en Galicia; un comentario sobre Vento mareiro, de Ramón Cabanillas, por Antonio Rey Soto; cartas de Basilio Álvarez dende Madrid e poemas en galego de Cabanillas, Francisca Herrera Garrido e Bernardo Bermúdez Jambrina. O director Eugenio Mañach, presidente do Centro Galego da Habana, asinaba os editoriais co título "Habla el Maestro". Tamén colaboraron Ramiro García, Manuel Barral, Antonio Tato, Guillermo Cedrón, Bernardo Rodríguez, R. del Álamo, Ignacio Ares de Parga, Cirilo Villegas e Joaquín Pesqueira. Publicou unha extensa carta de Ramón Cabanillas, dende Cambados, en galego. O periódico foi crítico coa Caixa de Aforros do Centro Galego e os seus directivos, denunciando manexos e especulacións.
12
12 foi o duodécimo ano da era actual.
Viño de Galicia
miniatura|250px|Viñas galegas O viño de Galicia inclúe o viño que se elabora nas provincias da Coruña, Ourense, Pontevedra e Lugo. Dentro de Galicia distínguense cinco denominacións de orixe: Monterrei, Rías Baixas, Ribeira Sacra, Ribeiro e Valdeorras. En anos recentes, o país viu rexurdir a súa industria vinícola guiada polo aplauso internacional da rexión das Rías Baixas e dos seus viños albariño.
Clima e xeografía
Situada ao longo da costa Atlántica, Galicia ten un clima moi húmido cunha pluviosidade media de máis de 1.300 mm ao ano. As máis de 2.000 horas de insolación que recibe a rexión axuda á alta humidade da zona. A cadea montañosa serra dos Ancares forma o límite con Castela e León ao leste e o río Miño forma parte da fronteira con Portugal ao sur. A proximidade da rexión con Portugal e o seu illamento co resto de España marcou a influencia no estilo de viños de Galicia, sendo moitos deles máis próximos aos viños portugueses que ao resto de viños españois.
Historia
miniatura|Viñedos na [[Ribeira Sacra, Ourense]] No século XIV, Galicia exportaba as súas vides a outros viñedos europeos. No século XIX, toda a rexión sufriu unha economía deprimida e moitos viñedos abandonáronse polo despoboamento ao emigrar os traballadores. Os traballadores da vendima galega foron en parte os que contribuíron co seu labor a desenvolver os viñedos en bancais da rexión do viño do Porto do Douro. Cando España entrou a formar parte da Unión Europea en 1986, comezaron a chegar fondos a Galicia que axudaron ao rexurdimento da industria vitivinícola.
Denominacións
miniatura|dereita|250px|Denominacións de orixe de Galicia Ribeiro
A denominación de orixe Ribeiro sitúase ao longo do río Miño e os seus afluentes. Por Orde do 2 de febreiro de 1976 aprobouse o regulamento da denominación de orixe Ribeiro e o seu consello regulador. Nos séculos XVI e XVII, o viño de Ribeiro a miúdo exportábase a Inglaterra e Italia, mais sufriu os mesmos danos cás Rías Baixas durante a praga de filoxera. Porén, os cultivadores foron máis rápidos á hora de quitar os híbridos de baixa calidade plantados e recuperar as nativas tarrantés e lado. Estas variedades producen viños brancos frescos e aromáticos. A produción de tinto da zona céntrase na garnacha tintoreira que produce viños de cor escura pero corpo lixeiro.
O ribeiro é un viño con carácter menos aristocrático có albariño, e combina mellor coa cociña galega máis popular; adóitase tomar en cuncas de louza branca ou barro. É un viño novo, lixeiro, con aromas afroitados e florais; un viño que agrada ao padal e aos sentidos, e que se consome case sen decatarse, coma se de auga se tratase.
Valdeorras
Foi recoñecida como denominación de orixe en 1977. Esta denominación de orixe é a que está máis ao leste das de Galicia, e está dominada pola tinta garnacha tintoreira e a branca palomino. Antes da epidemia de filoxera do século XIX, a vide godello local estaba moi plantada e só recentemente comezou a regresar á rexión. A uva mencía está tamén gañando terreo debido ao carácter afroitado e doado de beber dos tintos que produce.
Rías Baixas
A rexión das Rías Baixas é a máis coñecida de Galicia e produce algúns dos viños brancos secos españois máis buscados, baseados na uva albariño. Aínda que o viño elaborábase xa antes nesta rexión, non se exportou a outras rexións de Europa até o século XVI e mantívose nun ritmo continuo ata que a praga de filoxera esnaquizou os viñedos da rexión. A comezos do século XX moitos dos viñedos da rexión replantáronse con vides híbridas e algunhas das plantacións da uva xerezana palomino que non era tan produtiva no clima máis frío das Rías Baixas. Nos anos 1970, os cultivadores volveron replantar variedades nativas como o albariño. Ao longo da rexión están permitidas doce variedades, incluíndo as uvas tintas mencía e espadeiro, pero albariño é responsable do 90% da produción rexional. Obtivo o recoñecemento como denominación de orixe en 1988. Os chans de viñedo da rexión baséanse no granito e idealmente están situados no clima marítimo húmido. Malia a reputación de altas colleitas doutras partes de Galicia, Rías Baixas mantén a produción das súas plantacións de albariño baixas, para producir un viño fragante e afroitado. Os viños teñen a miúdo un mínimo de contido de alcol de 12% e de cando en cando prodúcense nun estilo distinto ao seco.
O albariño úsase especialmente para acompañar o marisco. A denominación de orixe Rías Baixas tamén engloba dentro do seu territorio cinco subzonas: Terra do Condado, O Rosal), Salnés, Soutomaior e a setentrional Ribeira do Ulla).
Monterrei
A denominación de orixe Monterrei atópase no límite meridional de Galicia na fronteira con Portugal. Constituíuse en 1996. A industria do viño alí está dominada actualmente pola produción de viño en masa.
Ribeira Sacra
A Ribeira Sacra obtivo o recoñecemento como denominación de orixe en 1996 e é a única rexión vinícola de Galicia dominada pola produción de viño tinto. A maior parte do viño producido alí faise con uva mencía cunha produción limitada de viño branco feita con godello e albariño.
É un viño de marcado corpo e carácter, propio das Ribeiras do Sil e do Miño, zona coñecida como Ribeira Sacra. Os viñedos sitúanse nas escarpadas ladeiras dos canóns. É moi apreciado o Amandi, orixinario da parroquia de Santa María de Amandi (Sober), do que circula a lenda de que era apreciado polos césares e exportado a Roma para o seu consumo.
Indicacións xeográficas: os "Viños da Terra"
Ademais das cinco denominacións de orixe recoñecidas en Galicia, a comunidade conta con tres indicacións xeográficas, o que lles outorga para a promoción turística a denominación Viño da Terra, que son: Betanzos, Val do Miño-Ourense, Barbanza e Iria e Ribeiras do Morrazo.
Viticultura e viños
A rexión de Galicia demostrou un grande éxito na vendima de uvas e regularmente produce algunhas das maiores colleitas en Europa cunha media de 100 hectolitros por hectárea. A maioría dos viñedos da rexión atópanse na parte sur, nas provincias de Ourense e Pontevedra, aínda que hai algunhas significativas plantacións en Lugo, ao leste. As rexións máis próximas ao río Miño a miúdo producen viños de mestura de albariño, loureira e caíño branco. Máis cara ao interior, os viños brancos son unha mestura de tarrantés e treixadura. Tamén hai viños brancos dominados pola uva godello. Os lixeiros viños tintos están producidos principalmente con uva mencía.
Uvas
A correspondencia das producións e diferentes castes de uva coas producións protexidas oficialmente en Galicia son as seguintes (cando se dá unha referencia é porque a outra non contempla a variedade vinífera para o seu uso na produción; é dicir, as que non teñen nota é porque están corroboradas en tódalas fontes):
Abreviacións:
Nino Mirón
Saturnino Mirón Gutiérrez, máis coñecido como Nino Mirón, nado en La Franca (Ribadeva), é un empresario galego da construción inmobiliaria.
traxectoria
É presidente do grupo empresarial Nino Mirón, fundado en 1984. Abrangue as empresas Nino Mirón y Xiabre, S.L. (construtora), Inmobiliaria Nino Mirón, S.L., Provipo, S.L. e Joaquín Costa 18, S.L. (promotoras), Gestvedra, S.L. (hostalaría), e Ibersolar Inversiones S.L. (participada).
O 5 de abril do ano 2016 a Garda Civil identificouno como presunto autor dun roubo no seu propio chalé de Sanxenxo.
Ángeles Sorazu
María de los Ángeles Sorazu (Zumaia 22 de breiro 1873 – Valladolid, 28 de agosto de 1921) foi unha relixiosa concepcionista e escritora mística vasca.
Nacemento e familia
Nacida como Florencia Sorazu y Aizpurúa, filla de Mariano e Antonia. O seu proxenitor transportaba e vendía peixe. Pasou coa súa familia desgrazas e privacións e mudouse de domicilio varias veces, estabelecéndose en Zestoa, Donostia e Tolosa. Entrou aos trece anos a traballar como serventa nunha familia de San Sebastián e despois traballou nunha fábrica téxtil en Tolosa.
Logo, seguindo os consellos do seu confesor de recibir leccións de música, entrou nun convento sen ter que depositar a súa familia un dote.
Primeiros anos de vida relixiosa
A petición de Sor Ángeles, o seu convento celebrou a noite do 31 de decembro de 1900, unha solemne acción de grazas tributado á Virxe María durante o século XIX e singularmente pola definición do dogma da Inmaculada Concepción. En 1904, foi escolleita Madre Abadesa do convento.
Abadesa
En tres ocasións anteriores, a monxa obtivera a maioría dos votos das outras relixiosas para ser abadesa, mais a autoridade eclesiástica non confirmou o seu nomeamento por falta de idade requirida até 1904. Dende esta data, en sucesivas eleccións trienais, foi escolleita de novo abadesa até a súa morte, aos 48 anos, en 1921.
Como abadesa procurou aumentar a relixiosidade do convento, dando ela os exercicios espirituais previos ás consagracións das monxas. Era rigorosa na disciplina, coidando o silencio, a liturxia e a distribución do tempo de oración, actuando con caridade na reprensión das faltas ou relaxacións; polo que a comunidade a apreciaba. Ela mesma traballaba no lavado, no servizo ás monxas enfermas ou necesitadas e na limpeza do Convento
Fronte á situación económica deficiente, era prudente nos gastos, e nas débedas coidadosa, recibindo esmolas para sobrevivir.
== Obras == A súa formación regrada limitouse ao nivel chamado entón de párvulos, pero como escribiu Sor Ángeles, no convento e no seu trato con Deus e a Santísima Virxe adquiriu os seus coñecementos. Con esa escasa formación académica, destaca a facilidade con que manexaba os conceptos e as palabras e expresións; citando incluso frases e textos latinos, sen ter tido instrución en latín.
Salmonete
Salmonete pode referirse a dous tipos de peixe:
O Portelo, O Buriz, Guitiriz
O Portelo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando tiña os mesmos habitantes.
Alborada
Alborada pode referirse a:
Hai varias publicacións co nome de Alborada:
Castramonde, Piñeiro, Silleda
Castramonde é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 22 habitantes, deles 10 eran homes e 12 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
.ao
.ao o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Angola. Está administrado pola Universidade de Agostinho Neto.
Ligazóns externas
Toppdomän
Cela, Mos
San Pedro de Cela é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Mos. Segundo o IGE, no 2013, tiña 1.383 habitantes (664 homes e 719 mulleres), 181 máis ca en 1999.
Roxane Gay
Roxane Gay, nada en Omaha, Nebrasca, o 15 de outubro de 1974, é unha escritora estadounidense, profesora, editora e comentarista.
Bazentin
miniatura|300px|Panorama de Bazentin desde o cemiterio. Bazentin é unha vila e comuna francesa, na rexión de Picardía, departamento de Somme, no distrito de Péronne e o cantón de Albert.
Posprodución
250px|miniatura|Sala de posprodución. A posprodución é a manipulación de material audiovisual dixital ou analóxico usado para cine, publicidade, programas de televisión, radio... Co desenvolvemento da informática, unha das súas maiores utilidades tornouse producir efectos dixitais, mais a edición e montaxe (non linear) dun material xa gravado e rexistrado segue sendo o seu máximo cometido.
Así pois, na posprodución dáse propiamente a montaxe, así como a inclusión de subtitulado, voz en off, efectos especiais... Tamén está dentro deste concepto a dobraxe.
.an
Notas
Toppdomän
Sinápsidos
Os Sinápsidos ("arco fusionado"), tamén coñecidos como Terópsidos (Theropsida), foron descritos tradicionalmente como "réptiles mamiferoides". Son unha clase de amniotas que se caracterizan por presentar, orixinariamente, unha única abertura no cranio (fenestra) detrás de cada ollo, na parte inferior do óso temporal (sen). Viviron hai 320 millóns de anos, durante o Período Carbonífero tardío.
Os mamíferos actuais evolucionaron a partir dalgún grupo de Sinápsidos, de maneira análoga a como o fixeron as Aves a partir dos Arcosaurios Terópodos.
Filoxenia
,_______________________ Pelycosauria + |     |              ,_______ Dicynodontia + _____|             |      |__ Therapsida _|   ,___ Cynodontia + |___|                        |___ Mammalia
Outra Filoxenia
Synapsida |-Caseasauria `-Eupelycosauria |-Varanopseidae `-+-Ophiacodontidae `-+-Edaphosauridae `-Sphenacodontia |-Sphenacodontidae `-Therapsida |-Biarmosuchia |  `-Eotitanosuchus `-Eutherapsida |-Dinocephalia `-Neotherapsida |-Anomodontia `-Theriodontia |-Gorgonopsia `-Eutheriodontia |-Therocephalia `-Cynodontia |- + -Dvinia | `--Procynosuchus `- Epicynodontia |-Thrinaxodon `-Eucynodontia |- + -Cynognathus | `- + -Tritylodontidae |     `- Traversodontidae `-Probainognathia |- + - Trithelodontidae | `--Chiniquodontidae `- + - Prozostrodon `- Mammaliaformes `-Mammalia
Castro Castriño, Piñeiro, Silleda
Castro Castriño é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres), menos ca en 2000.
Carelo, O Buriz, Guitiriz
Carelo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Santa Xusta de Moraña, Moraña
Santa Xusta de Moraña é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 525 habitantes (286 mulleres e 239 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 573 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 477 habitantes, sendo 220 homes e 257 mulleres.
Moraña na cultura popular galega
No santuario de Santa Xusta de Moraña acoden os que se cren vítimas do mal de ollo para botar fóra o meigallo. Bouza Brey atribúe a iso a representación da Santa como muiñeira, cunha vasoira na man, coa que limpa o feitizo ou símbolo das mesmas bruxas causantes do mal. Este atributo queda reflictido así no cantigueiro popular:
1541
Outros
Historia ano a ano
Meicuchuca
Meicuchuca foi o primeiro zipa de Bacatá, que hoxe é a actual capital de Colombia, Bogotá. Meicuchuca foi o gobernante da parte sur dos territorios muiscas entre 1450 e 1470. A súa contraparte na área norte, o zaque da confederación muisca, foi Hunzahúa.
Galicia Nueva (A Coruña)
Galicia Nueva foi un semanario editado na Coruña entre 1910 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Semanario órgano de "Juventud Católica", tiña como lema "Nuestra bandera, la Verdad; nuestra norma, la Justicia; nuestros ideales, la Religión y la Patria". Apareceu o 5 de setembro de 1910. De tendencia católico sindicalista, estaba dirixido por David Fernández Diéguez. Publicábase os días 1, 8, 15 e 23 de cada mes. Cesou a súa publicación en 1915.
John Bartram
John Bartram, nado en Darby, Pensilvania, en 1699 e finado en Kingsessing en 1777, foi un botánico norteamericano, considerado o pai da botánica norteamericana.
1540
Outros
Historia ano a ano
Richard Jenkins
Richard Dale Jenkins, nado o 4 de maio de 1947 en DeKalb, Illinois, é un actor estadounidense.
Riotorto, O Buriz, Guitiriz
Riotorto é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 mesmos habitantes.
Zaporozhia
miniatura|280px|A rexión histórica de Zaporozhia dentro dos actuais límites de [[Ucraína.]] Zaporozhia (en ucraíno: Запоріжжя Zaporozhzhia; en polaco: Zaporoże ou Dzikie Pola (Terras salvaxes ou Estepas salvaxes); en ruso: Запорожье Zaporozhie) é unha rexión histórica da Europa Oriental situada ao redor do río Dniéper, despois dos rápidos deste río (porogi, porozha) de onde deriva o nome, na actual Ucraína.
Dos rápidos deriva o nome, traducido como "territorio despois dos rápidos".
Durante os séculos XVI e XVII foi un territorio cosaco semiindependente, con centro na Sich de Zaporozhia.
Na actualidade o seu territorio comprende á óblast de Dnipropetrovsk, a maior parte da óblast de Zaporizhia e da de Kirovogrado, así como algunhas partes das óblast e Khersón e de Donetsk, en Ucraína.
Cuíña, Piñeiro, Silleda
Cuíña é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 33 habitantes, deles 11 eran homes e 22 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Juan Gándara Rivas
Juan Gándara Rivas, finado en Vilagarcía de Arousa en decembro de 1942, foi un avogado, xuíz e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Francisco Gándara Souto. Dirixiu Galicia Nueva dende setembro de 1907 a 1913. Despois foi xuíz municipal de Vilagarcía de Arousa e en 1921 foi nomeado contador do concello de Pontevedra. Despois foi interventor do concello de Pontevedra.
Series Mundiais de Tríatlon 2018
As Series Mundiais de Tríatlon 2018 foron a trixésima edición do Campionato do Mundo de Tríatlon. Nesta edición o campionato contou con oito probas repartidas en 4 continentes. A Gran Final tivo lugar na localidade australiana de Gold Coast entre os días 12 e o 16 de setembro. A competición estivo organizada pola Unión Internacional de Tríatlon (ITU).
Probas
Nesta edición houbo 5 probas de distancia olímpica (1,5 km nadando-40 km en bici-10 km correndo a pé), incluíndo a Gran Final, e 3 de distancia sprint (750 m-20 km-5 km).
O Castro, Piñeiro, Silleda
O Castro é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 0 habitantes, deles 0 eran homes e 0 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
1539
Outros
Historia ano a ano
Böse Zellen
Böse Zellen é un filme austríaco de 2003 dirixido por Barbara Albert.
O filme foi escollido por Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Labor Gallega (A Habana)
Labor Gallega foi unha revista editada na Habana entre 1913 e 1917.
San Cibrao, O Buriz, Guitiriz
San Cibrao é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Juan Francisco Gándara Souto
Juan Francisco Gándara Souto, finado en marzo de 1910, foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Vilagarcía de Arousa (1891-1894). Foi pai de José e Juan Gándara Rivas.
M.I.A.
miniatura|300px|M.I.A. en 2007. Mathangi "Maya" Arulpragasam (támil: மாதங்கி 'மாயா' அருள்பிரகாசம்), nada o 17 de xullo de 1975 en Londres, máis coñecida polo sobrenome artístico de M.I.A. (acrónimo de Missing in Action) é unha cantante, deseñadora artística e produtora musical británica de orixe támil de Sri Lanka. A súa música funde elementos do grime, hip hop, dancehall da música electrónica e o baile funk o que lle dá un son urbano, tribal e multicultural que se une a unhas letras nas cales mestura a política, o realismo social e o humor.
Traxectoria
Naceu en Hounslow (Londres), filla do activista támil Arul Pragasam, cando ela tiña seis meses a súa familia volveu a Sri Lanka, ós once anos volveu coa súa familia como refuxiada. Estudou nunha escola de arte e deseño en Londres, tirou no ano 2000 a foto da cuberta para o álbum The Menace de Elastica, dirixiu o vídeo para a canción "Mad Dog God Dam" e filmou a xira norteamericana da banda, realizou a súa primeira exhibición artística pública en 2001, consistía principalmente en graffitis. Comezou a facerse famosa en 2004 grazas á descarga dos seus sinxelos "Galang" (2003) e "Sunshowers" en Internet. En 2005 saíu o seu primeiro álbum Arular in 2005, o segundo, Kala publicouse en 2007, constituíndo o seu máis grande éxito. No ano 2008 fundou o seu propio selo discográfico, N.E.E.T.
Saysa Ferraz
Saysa Ferraz, nada no Río de Xaneiro o 16 de agosto de 1982, é unha ex actriz pornográfica brasileira. Fixo o seu primeiro filme porno en 2007, á idade de 25 anos.
Nagaoka
Nagaoka (長岡市, ながおかし; Nagaoka-shi) é un concello da prefectura de Niigata e da rexión de Hokuriku e da rexión de Chūbu no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 840,88 km² de superficie e unha poboación de 279.969 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 333 h/km².
O concello de Nagaoka limita cos concellos de Izumozaki, de Kashiwazaki, de Kariwa, de Tōkamachi, de Ojiya, de Uonuma, de Sanjō, de Mitsuke, de Tsubame, de Yahiko e de Niigata.
Ante Vukušić
Ante Vukušić, nado en Sinj o 4 de xuño de 1991, é un futbolista croata. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o NK Olimpija Ljubljana.
Swissquote
Swissquote Group Holding SA é unha empresa suíza con sede na cidade de Gland, creada en 1996 pola compañía Marvel Communications SA e con forma xurídica anónima, especializada no comercio financeiro en liña coa súa sede en Inglaterra. O grupo dá emprego a 519 persoas (febreiro de 2014) e ten máis de 201.000 clientes. O seu patrimonio total suma 8,6 mil millóns de francos suízos (finais de 2012) e é un banco en liña puro, líder no mercado do territorio de Suíza, aínda que tamén é contratado por cidadáns pertencentes aos países da Eurozona, mediante o respectivo formulario na súa web.
A gama de servizos céntrase, principalmente, na contratación electrónica de accións, fondos mutuos, opcións, warrants e bonos, así como na xestión das contas e servizos de custodia e xestión de activos para clientes privados e corporativos. Ademais dos servizos dunha base específica da compañía, ofrece no seu portal financeiro diversas ferramentas de análise. O portal financeiro Swissquote é a plataforma financeira máis visitada en Suíza.
Historia
En 1990, Marc Bürki e Paolo Buzzi crearon Marvel Communication SA, unha empresa especializada en aplicacións de software financeiro, que foi a precursora do que ía ser posteriormente Swissquote.
A plataforma financeira Swissquote fundouse en 1996, co obxectivo de permitir aos investidores privados accederen aos prezos de todos os valores negociados na bolsa suíza de xeito gratuíto e en tempo real. O 29 de maio de 2000, as accións de Swissquote colocáronse na SIX Swiss Exchange e, ese mesmo ano, a compañía obtivo a súa licenza bancaria.
En 2010, dúas adquisicións permitiron a Swissquote consolidar a súa posición como líder no comercio en liña: en xuño, a compañía fíxose cargo da empresa con sede en Zúric Tradejet AG, unha plataforma de información en liña e corredoría, e en outubro adquiriu ACM Advanced Currency Markets AG. Esta segunda adquisición fixo que o negocio comercial da compañía pasase a incluír operacións de Forex en liña.
En setembro de 2013, Swissquote conseguiu un lugar no mercado internacional mediante a adquisición e a fusión con MIG Bank, unha empresa especializada en Forex. Esta adquisición impulsou a Swissquote, que aspiraba a se converter nun actor importante no mercado de divisas, nun dos dez principais provedores de servizos de comercio de divisas en liña.
En xaneiro de 2015, tras a decisión do Banco Nacional Suízo de descontinuar o tipo de cambio mínimo de 1,20 francos suízos por euro, Swissquote destinou unha reserva de 25 millóns de francos suízos sen comprometer a rendibilidade nin a solidez do banco.
Organización
O grupo divídese en varias filiais:
Patrocinio e colaboracións
Swissquote é a patrocinadora oficial do club de fútbol británico Manchester United desde o 26 de xaneiro de 2015. O obxectivo deste patrocinio global é a promoción dos servizos do grupo bancario a un público máis amplo, tendo en conta que o club ten máis de 650 millóns de seareiros por todo o mundo.
Dentro de Suíza, Swissquote ten unha asociación con PostFinance segundo a cal o banco pasou a ser a plataforma de comercio para os clientes de PostFinance en 2016. Tamén colabora co banco cantonal de Bâle-Campagne en todo o relativo ás hipotecas en liña.
Guizán, Mos
Santa María de Guizán é unha parroquia que se localiza no concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 856 habitantes (451 mulleres e 405 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 833 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 868 habitantes, sendo 410 homes e 458 mulleres.
Percoideos (superfamilia)
A dos percoideos (Percoidea) é unha da superfamilia de peixes da clase dos actinopterixios, infraclase dos teleósteos, orde dos perciformes e suborde dos percoideos (Percoidei).
Características
Son peixes típicos dos mares cálidos e tempreados.
A maioría viven na costa e moi poucas especies son peláxicas.
Teñen as aletaa ventrais ben desenvolvidas e claramente separadas.
A pel non é moi viscosa e teñen escamas ctenoides.
Economía
Economicamente non son especies importantes de pesca masiva con redes en mar a fóra, pero si para a pesca como deporte e para o consumo local nas vilas costeiras onde se pescan.
Taxonomía
As familias incluídas na subfamilia son:
1538
Outros
Historia ano a ano
Gebürtig
Gebürtig é un filme xermano-austríaco de 2002 dirixido por Robert Schindel e Lukas Stepanik. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Provincia de Potenza
Potenza é unha provincia da rexión de Basilicata, en Italia. A súa capital é a cidade de Potenza.
Limita polo oeste coa provincia de Salerno e a provincia de Avellino, polo norte coas provincias de Foggia, Barletta-Andria-Trani e Bari, polo leste coa provincia de Matera e polo sur coa provincia de Cosenza.
Fëanor
miniatura|220px|Fëanor ameazando a Fingolfin, segundo Tom Loback Fëanor é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien que aparece na súa obra O Silmarillion. Era un elfo nado durante os Anos das Árbores, célebre polas súas proezas creativas. Entre elas sobresaen os Silmarils, as xoias arredor das que xira gran parte da mitoloxía de Tolkien. O seu nome é unha mestura entre a forma Sindarin Faenor e a Quenya Fëanáro, e significa "Espírito de Lume"