cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Tortuga
Economía e Turismo
Dos tres cayos mencionados, os dous máis meridionais son chamados Os Tortuguillos, e case se tocan entre si; o situado máis ao norte é unha lingua de area coñecida pola súa forma como A Ferradura. Duns 1600 m de lonxitude, o seu ancho varia entre 60 e 400 m, posúe algunhas zonas poboadas por arbustos baixos, e a súa fermosa e tranquila praia interna forma unha baía onde adoitan chegar visitantes a bordo de veleiros e lanchas con fins de esparexemento. Tamén chegan grupos de mergullo que desde este punto realizan pequenas incursións ás barreiras de coral e aos noiros do sur da illa principal.
O Goberno Bolivariano de Venezuela, nos albores do século XXI iniciou estudos para desenvolver turisticamente a illa como un "paraíso exclusivo": estímase un beneficio medio de 500 dólares de estancia por día e pasaxeiro. Está prevista a construción dun porto e un aeroporto nacional, así como 4.000 a 5.000 prazas hostaleiras e urbanizacións varias, estimándose un investimento inicial de capital mixto de entre 30 e 60 millóns de dólares, aínda que algunhas valoracións alcanzan os 300 millóns. Estes proxectos baséanse na declaración de zona de interese turístico que se aplicou á illa en 1974 (decreto 1625) e que culminan en 2005 cando a Presidencia da República por Decreto N° 3448, dicta o Plan de Ordenamiento y Reglamento de Uso de las Zonas de Utilidad Pública y de Interés Turístico, Dependencias Federales: Isla La Tortuga, Islas Las Tortuguillas, Cayo Herradura y Los Palanquines.
Manuel Cabezas
Manuel Jaime Cabezas Enríquez, nado en Ourense o 14 de novembro de 1953, é un empresario e político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro agrónomo, comezou a súa carreira profesional como xerente da Cooperativa Vinícola do Ribeiro. Membro do Partido Popular, foi deputado pola provincia de Ourense no Congreso dos Deputados (1993-1995) e despois alcalde de Ourense desde 1995 ata 2007. Foi o primeiro alcalde popular en celebrar unha voda entre persoas do mesmo sexo, polo que recibiu a crítica do bispo de Ourense, Luís Quinteiro Fiúza. No ano 2006 anunciou que non se presentaría ás eleccións municipais de 2007, e dimitiu como alcalde en xaneiro de 2007, deixándolle o seu posto ao vindeiro candidato do PP Enrique Nóvoa López. Porén mantivo o escano no Senado que ocupou desde o 2004 e no que cesou no ano 2008. Dende esa data volveu adicarse á actividade empresarial ata que o seu partido escolleuno de novo para encabezar a súa candidatura na cidade de Ourense nas eleccións municipais de 2023.
Historia do islam
O nacemento do islam
miniatura|300px|No momento da súa morte no ano [[632, Mahoma lograra unir toda a península arábica.]] A Meca era un importante núcleo mercantil, situado no paso das rotas caravaneiras e marítimas, e que contaba cun importante santuario relixioso. Entre todas as tribos árabes, os quraisís destacaban por seren os gardiáns do recinto e donos da fonte. Eran a aristocracia, e baseaban o seu poder económico nos beneficios que obtiñan das peregrinacións á Ka'aba ou Pedra Negra.
Na Meca comezou a predicar Mahoma unha nova doutrina relixiosa, o Islamismo (submisión a Alá), iniciando a súa tarefa divulgadora a partir do ano 613. Era esta unha relixión abrahámica e monoteísta, pero que non abafaba con esixencias éticas aos crentes: profesión de fe, oración, xaxún, esmola e peregrinación á Meca. Ata a xihad ou guerra santa era un deber xénérico de contribuír á expansión da fe. Ademais, tiñan o precepto da axuda mutua entre os crentes, coa prohibición de todo afán de lucro, razón pola que as súas ideas lles molestaron aos mercadores ricos da Meca, ata producir a fuxida do Profeta e dos seus seguidores a Yatrib, no 622, tralo chamado pacto de A'qaba. En Medinat al-Nabí (Medina) fórmase a primeira comunidade islámica. Foi alí onde se estableceu a teocracia musulmá da que Mahoma, como profeta de Alá, era a suprema autoridade.
Esta primeira comunidade islámica rompía cos marcos tribais, aínda que o Profeta se rodease dun consello de notábeis, inspirado na práctica política das tribos, do que sairían os seus sucesores. Tamén recoñece raíces tribais a actuación da nova comunidade cara ao exterior: razzias, guerras, contrarréplicas ás que fai fronte, obtención de botín e eliminación dos elementos inasimilábeis. Coa conversión do seu tío al-Abbas, e todos os quraisís, no 630, puido regresar á Meca.
En pouco tempo, practicamente todo o Hiyaz ou deserto arábigo aceptou a nova fe, e con ela formas inusitadas de paz interior. O prestixio do Profeta creceu e, cando morreu, no 632, os musulmáns dominaban a maior parte de Arabia.
Causas das conquistas
O Estado Islámico, no inicio da súa expansión fóra de Arabia, acabou co monopolio exercido ata entón por Bizancio. Os motivos que propiciaron a grande expansión islámica foron os seguintes:
As primeiras conquistas
A expansión ocorreu baixo os catro primeiros califas, Abu Bakr (632-634), Umar ibn al-Khattab (634-644), Utmán (644-656) e Alí (656-660). En Siria e Palestina todo comezou como prolongacións de raídes locais, co apoio de gassanís. A benignidade das capitulacións e o respecto aos dimnís ou protexidos cristiáns e xudeus contribúe a explicar a facilidade da submisión. A conquista de Mesopotamia foi máis dura, fronte a un Imperio Sasánida en descomposición. En Mesopotamia e Persia, os árabes non se instalaron en cidades, senón que conservaron os seus acampamentos ou amsar. A terceira área de expansión foi Exipto, onde os árabes conseguiron unha conquista rapidísima. Utmán relanzou a expansión cara ao Jurasán iranio, cara ao norte de África, e ata por mar, pois hai unha primeira expedición a Chipre (649), utlizando medios navais sirios, pero axiña se acadaron os primeiros límites ou fronteiras: Asia Central, o Cáucaso, o Taurus e o deserto da Cirenaica. A estas vitorias contribuíu a actitude dos invadidos e a situación interna dos antigos imperios, pois había un esgotamento común de bizantinos e persas. A capitulación negociada semellaba preferíbel á resistencia ata a morte. Influíu, tamén, a superioridade militar dos invasores, que utilizaba a mobilidade fronte a procedementos estáticos de defensa. Non había un afán de proselitismo intenso, e os conversos acudían á comunidade islámica na situación inferior de clientes (mawali) dalgunha tribo árabe. As poboacións sometidas, mentres non se islamizasen, continuaban co seu anterior réxime administrativo e tributario, e os seus notábeis colaboraban cos árabes para mantelo.
A evolución política do islam
miniatura|300px|O imperio islámico en todo o seu esplendor. En carmesí os territorios conquistados por [[Mahoma, en rosa os conquistados polos Califas Ortoxodos e en amarelo os conquistados durante a Dinastía Omeia.]] miniatura|260px|O territorio do Califato no ano 750. Os partidarios de Alí, formaran a Siha, ou facción dos sihítas. Alí houbo de soportar a presión dos omeias, morrendo asasinado no 660.
Os Omeias
Eran terratenentes.Foron eles os grandes conquistadores e forxadores do Imperio Islámico. O primeiro gobernador foi Muawiya, quen reafirmou a autoridade do califa, a pesar da oposición dos sihítas e abbasís. O réxime omeia baseouse case exclusivamente no predominio árabe. A supremacía árabe era patente, conservando, ademais, as identidades tribais. A continuidade das conquistas foi un medio de aliviar a presión da oposición. Baixo os omeias produciuse unha segunda expansión, que lle facilitaba ingresos ao Califato, e constituían unha saída para as aspiracións de poder de determinados grupos. Os períodos de calma interior coinciden co desenvolvemento de empresas exteriores. O fracaso do asedio a Constantinopla (717), a detención da conquista en Hispania e o sur de Francia (722-732) e a fin do avance na Asia Central marcaron o final da grande expansión do islam Clásico. Os distintos elementos da oposición confluíron en torno ao movemento abbasí, desembocando nunha revolta que estalou no 746, alcanzou Kufa no 749 e conseguiu a derrota e fin da dinastía omeia, no 750.
Os Abbasís
Case exterminaron os membros da fmilia omeia, escapando só Abd-al-Rah-man, que fuxiu a Al-Andalus. O cambio de dinastía produciu o paso do imperio dos conquistadores árabes ao imperio islámico propiamente dito. Os abbasís puxeron o acento no carácter lexítimo da súa dinastía, na sacralización do poder califal. A súa continua intervención en cuestións relixiosas tiña por obxecto darlle unha base máis ampla e estábel ao poder. Continuaron o proceso de institucionalización gobernativa e administrativa, pero contando con novos elementos, e desprazando o centro do seu dominio de Siria a Iraq. No ámbito militar, consumaron o paso do antigo exército árabe tribal e de voluntarios da fe ao de mercenarios. Foi unha época de grande esplendor urbano, mercantil e intelectual,e a civilización islámica (entre os séculos VIII e XI) foi considerada nos tempos seguintes como modelo clásico. O seu maior logro foia plena definición cultural do mundo islámico, ao integrar elementos árabes, iranios e greco-sirios: fe islámica, valores sociais árabes, ética irania e lóxica e ciencia helenísticas. Ata mediados do século IX, os califas asumiron perfectamente o seu dobre papel de imán, guía relixioso, e caudillo militar. Al-Muttawakil foi o último califa que asumiu o seu dobre papel. A descomposición política e territorial consumáronse, a pesar da aparición de forzas de maior perdurabilidade, coma os turcos, que crearon un novo imperio islámico despois da caída de Bizancio, duradeiro ata a I Guerra Mundial.
A administración
O califa era a autoridade suprema do mundo islámico. Del emanaban as leis, controlaba o exército e os cargos da administración e era xuíz supremo, ademais de Imán (xefe relixioso). Os xuíces denominábanse Cadís. O Diwán era o núcleo da administración financeira. Todos os musulmáns pagaban o décimo en relación ás propiedades agrarias. O exército seguiu sendo unha organización tribal ata a chegada dos abbasís.
A relixión islámica
O Islamismo creou unha unidade cultural superadora de etnias, costumes e crenzas diversas. As conquistas islámicas perseguían a submisión ao islam, pero non a conversión.
A verdadeira expansión relixiosa pode dicirse que comezou cos abbasís.
O islam non era só patrimonio da etnia árabe, senón que tamén se integraban nesta doutrina os bérberes, iranios, iraquís,...
A relixión islámica bebe das mesmas fontes que a xudaica e cristiá, pois pensan que Abraham foi o primeiro enviado de Deus ou profeta, e Mahoma o último dos grandes profetas, entre os que tamén se cita a Cristo e Moisés. Os musulmáns cren na reeencarnación, o xuízo final, os anxos, e ata nos textos sagrados anteriores ao Corán (que é o seu libro sagrado), incluíndo a Biblia Cristiá e a Torá Xudaica. Permitía a poligamia, podendo ter os homes tantas mulleres como puidesen manter. Este réxime subordinaba por completo a muller aos intereses dos homes da súa familia: primeiro do seu pai; despois, do seu marido; e, se enviuvaba, dos seus fillos homes.
A sociedade
A sociedade musulmá presentou grande complexidade, derivada dos condicionamentos étnicos e relixiosos. Máis tarde, as conversións masivas ao islam promoveron unha sociedade máis igualitaria (entre as etnias), reforzado pola práctica dunha relixión común. A comunidade musulmá estaba formada polos árabes, pero tamén outras etnias, como iranios, es,...
Aqueles cristiáns ou xudeus que se converteron ao islam eran denominados mawali.
Aínda que o Corán formula que ningún home pode ser escravo, a escravitude subsistiu. Frecuentemente, os escravos convertíanse e eran manumitidos, pasando á categoría de mawali. Tanto na cidade como no campo existiron desequilibrios e desigualdades. A poligamia, e o repudio da muller polo marido eran legais.
O desenvolvemento económico e cultural
O islam, creou un espazo económico homoxéneo. Ese grande espazo, parte de manter as bases anteriores de produtos e consumos, pero, ao englobar os ámbitos de Oriente e Occidente, fai do comercio a clave do seu sistema económico, centrado este nas cidades, onde a produción industrial se orienta a unha exportación de amplo radio. Fuera desa rede queda o campo, con economía agrícola ou de pastoreo, supeditada ao centro urbano máis próximo. A propiedade agraria tendeu a se concentrar, o que implicou que aparecesen grandes propiedades, que co tempo se privatizaron, xurdindo así unha verdadeira nobreza latifundista.Perfeccionaron o sistema de rega e apreoveitaron antigas técnicas romanas e orientais. Introduciron nos seus dominios as rosdas elevadoras, que extraían auga dos pozos (norias). A cidade islámica foi ao mesmo tempo lugar de actividades mercantís e artesanais. Sen elas non se produciría todo o desenvolvemento cultural do islamismo. As cidades máis importantes do mundo islámico foron Bagdad, Córdoba e Toledo.
Do mundo árabe irradiou un gran acervo cultural. Obras de grandes filósofos, astrónomos, matemáticos, médicos,... influíron de xeito determinante no pensamento posterior. Tamén destacaron os seus estudos na Xeografía. Os estudos médicos alcanzaron grande altura no mundo árabe. Avicena foi a figura de maior relevancia nos estudos médicos, e foi un xenio que tamén cultivou outros campos do saber (destacando tamén neles), como a Filosofía.
Clement Greenberg
Clement Greenberg, nado en Nova York o 16 de xaneiro de 1909 e finado na mesma cidade o 7 de maio de 1994, foi un influente crítico de arte estadounidense moi relacionado co movemento abstracto no seu país. En particular, promoveu o movemento do expresionismo abstracto e tivo relacións moi estreitas co pintor Jackson Pollock. Ocasionalmente escribiu baixo pseudónimo de K. Hardesh.
Primeiros anos
Greenberg asistiu ao Erasmus Hall High School, a escola Marquand para nenos e á Universidade de Syracuse, da que se graduou cun bacharelato en artes en 1930, cum laude. Durante os seguintes anos, viaxou polos Estados Unidos traballando no negocio de mercadorías do seu pai, mais o traballo non era axeitado para as súas inclinacións, así que o deixou para traballar como tradutor. Greenberg casou en 1934, tivo un fillo o ano seguinte, e no seguinte estaba divorciado. En 1936, Greenberg tivo unha serie de empregos co goberno federal, dende a Administración de Servizos Civís ata a Administración de Veteranos e finalmente da división de avaliacións do servizo de aduanas en 1937. Nese momento comezou a escribir en serio, e pouco despois publicou nunha serie de pequenas revistas e xornais literarios.
Expresionismo abstracto
Nos anos posteriores á segunda guerra mundial, Greenberg considerou que os mellores artistas de vangarda estaban a xurdir nos Estados Unidos e non en Europa. Defendeu en particular a Jackson Pollock como o mellor pintor da súa xeración, conmemorando os lenzos de «pintura xestual» all over. No artigo do ano 1955 titulado "American-Type Painting", Greenberg defendeu a obra dos expresionistas abstractos, entre eles Pollock, Willem de Kooning, Hans Hofmann, Barnett Newman, e Clyfford Still, como a seguinte etapa na arte moderna, afirmando que estes pintores estaban a avanzar cara a unha maior énfase na «planeidade» do plano pictórico. Greenberg afirmou que este carácter plano separaba a súa obra da dos antigos mestres, que consideraban o carácter plano do lenzo como un obstáculo para a pintura. Greenberg defendeu un método de autocrítica que permitise que a pintura abstracta pasase de ser «decorativo papel pintado» a unha auténtica arte. Consideraba que os Estados Unidos se converteron no gardián da «arte avanzada». Encomiou movementos similares que estaban a ter lugar no estranxeiro e, despois do éxito da exposición de Painters Eleven en 1956 cos artistas abstractos estadounidenses na galería Riverside de Nova York, viaxou a Toronto a ver a obra do grupo en 1957. Quedou particularmente impresionado polo potencial de pintores como William Ronald e Jack Bush, e máis tarde trabaou unha íntima amizade con Bush. Greenberg viu na obra post-Painters Eleven de Bush unha clara manifestación do cambio dende o expresionismo abstracto cara á pintura dos campos de cor e a abstracción lírica, un cambio que el reclamara na maior parte dos seus escritos da época.
Rexeitou o pop art da década de 1960, unha tendencia claramente influída pola cultura kitsch. A súa oposición ás teorías posmodernas e aos movementos socialmente comprometidos dentro da arte levaron a que fose rexeitado por artistas e historiadores da arte posteriores.
Abstracción postpictórica
Co tempo, Greenberg preocupouse porque algúns expresionistas abstractos quedaran reducidos a un «conxunto de manierismos» e buscou unha nova serie de artistas que alcanzasen unha certa pureza que revelase a veracidade do lenzo, e os aspectos bidimensionais do espazo («planeidade»). Greenberg cuñou a expresión «abstracción postpictórica» para distinguilos do expresionismo abstracto, ou abstracción pictórica, tal como Greenberg prefería chamala. A abstracción postpictórica reaccionou contra a abstracción xestual e ramificouse en dous grupos, os pintores Hard-Edged como Ellsworth Kelly e Frank Stella, que exploraron as relacións entre formas e bordos, e os pintores Color-Field como Helen Frankenthaler e Morris Louis, quen verteron pintura diluída no lenzo sen imprimación para explorar os aspectos da cor pura e fluída.
Na cultura popular
Greenberg foi interpretado polo actor Jeffrey Tambor no filme de 2000 Pollock, sobre a vida de Jackson Pollock.
Galicia, un relato no mundo
miniatura|[[Biblia Kennicott]] Galicia, un relato no mundo foi unha exposición temporal da Xunta de Galicia no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura de Galicia, en Santiago de Compostela, feita co gallo da celebración do Ano Santo Xacobeo do ano 2021. Inaugurouse o 15 de novembro de 2019 e rematou o 12 de abril de 2020. miniatura|[[Liber Sancti Iacobi, copia da Universidade de Salamanca.]]
Descrición
Comisariada por Manuel Gago Mariño, conta coa colaboración do Consello da Cultura Galega. Canda Manuel Gago, o comité científico está integrado por José Miguel Andrade, Beatriz Comendador Rey, José Manuel Costa García, Emilio Grandío Seoane, Juan M. Monterroso Montero e Rafael Rodríguez Martínez, ademais do asesoramento de Pilar Cagiao na área de emigración. miniatura|[[Itinerario de Exeria.]] Está composta por trescentas pezas, obras clave da cultura galega, algunhas delas nunca antes exhibidas en Galicia, procedentes de arredor de oitenta institucións, entre elas a Biblioteca Apostólica Vaticana, o Trinity College de Dublín, a Parker Library da Universidade de Cambridge e o Museu Nacional de Arqueologia de Lisboa.
Algunhas pezas da exposición
miniatura|O paraíso terrenal de [[Pieter Brueghel o Novo.]] miniatura|O xuízo final, de [[Giovanni Bernardino Azzolino.]]
Limnonectes macrodon
Limnonectes macrodon é unha especie de ra asiática da familia Dicroglossidae, endémica de Sumatra e Xava (Indonesia). Os rexistros desta especie noutras rexións débense probablemente a unha incorrecta identificación, confundíndoa con outras especies similares como Limnonectes blythii.
Viven en áres boscosas preto de correntes fluviais e reprodúcense nos ríos. O seu hábitat de bosques de terras baixas está diminuíndo tanto en extensión coma en calidade, e esta perda de hábitat está facendo que esta especie antes común arestora estea facéndose máis escasa. É amplmente capturada para o consumo humano en Xava, xunto coa ra Fejervarya cancrivora.
Aníbal Malvar
Aníbal Calvo Malvar, máis coñecido como Aníbal Malvar, nado na Coruña en 1964, é un xornalista e escritor galego en lingua galega e castelá.
Traxectoria
dereita|miniatura É autor de varias novelas de serie negra e tamén guionista de cómic en colaboración con Rober G. Méndez. Traballou como xornalista no diario El Mundo e en 2011 no diario Público. Xornalista polémico, algún dos seus artigos sobre os McCann ou sobre a situación lingüística en Galicia recibiron duras críticas por parte doutros medios.
Tyrannosaurus Hives
Tyrannosaurus Hives é o terceiro álbum da banda sueca The Hives, editado o 19 de xullo do 2004.
Tyler Ennis
Tyler Cameron Ennis McIntyre, nado o 24 de agosto de 1994 en Brampton, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Ennis foi seleccionado na 18ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Phoenix Suns. O 8 de agosto de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Fixo o seu debut na NBA o 29 de outubro de 2014 no primeiro partido da tempada dos Suns, contra os Los Angeles Lakers, onde acadou 2 puntos, 3 asistencias e 1 tapón na vitoria de Phoenix por 119-99. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Bakersfield Jam, afiliado dos Suns na NBA Development League.
O 19 de febreiro de 2015, Ennis foi traspasado xunto a Miles Plumlee ós Milwaukee Bucks, como parte dun acordo entre os Suns, os Bucks e os Philadelphia 76ers. Ó día seguinte fixo o seu debut cos Bucks, facendo 4 puntos e 2 asistencias na vitoria sobre os Denver Nuggets por 89-81.
O 22 de setembro de 2016, Ennis foi traspasado ós Houston Rockets a cambio de Michael Beasley.
O 23 de febreiro de 2017, Ennis foi traspasado xunto os dereitos de Brad Newley ós Los Angeles Lakers, a cambio de Marcelinho Huertas.
O 19 de xullo de 2018, Ennis asinou un contrato de dous anos co Fenerbahçe SK turco.
Esteban López
Esteban Sebastián López Tamborini, máis coñecido como Esteban López, nado o 11 de xuño de 1984 en General Pico, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano que actualmente milita no Club Atlético Quilmes da Arxentina. Cunha altura de 1,85 metros xoga na posición de base.
Dardania (Anatolia)
miniatura|250px|Mapa coa situación de Dardania. Na mitoloxía grega Dardania (en grego antigo Δαρδανία Dardanía) é o nome da cidade fundada na aba do monte Ida por Dárdano, de quen tanto a rexión como o pobo tomaron o seu nome.
Cornicha
Morfoloxía
miniatura|Cornicha Ten a cuncha sólida, forte, de ata 4,5–5 cm de lonxitude, equivalva, de perfil máis ou menos triangular e umbo contral. A cor é branca sucia, co periostraco marrón, con tres curvas de crecemento concéntricas ben patentes, dunha cor máis escura, e múltiples liñas tamén concéntricas moi finas. A superficie interna é branca ou amarelada, na que se marca a pegada dos músculos adutores e un saco paleal fondo.
Dardania (Anatolia)
De Tros, o neto de Dárdano, a xente conseguiu o nome adicional de troianos e a rexión o nome de Tróade. Ilo, o fillo de Tros, fundou unha cidade chamada Ilión (en latín Ilium), máis alá da chaira troiana, cidade máis comunmente chamada Troia. O reino foi dividido entre Ilión e Dardania.
Cornicha
Hábitat e bioloxía
Vive na franxa infralitoral, ata 100 m de profundidade, enterrado no fondo de area e grava. Distribúese na costa europea do Atlántico, desde Noruega ata Marrocos e as illas de Madeira.
Dardania (Anatolia)
Harry Thurston Peck, no Harper's Dictionary of Classical Antiquity de 1898, define de forma parecida a Dardania «como un distrito da Tróade, estendéndose ao longo do Helesponto, ao sueste de Abidos, e adxacente ao territorio de Ilión».
Cornicha
Aproveitamento pesqueiro e comercial
Péscase con rastros desde a embarcación, normalmente como acompañante doutras ameixas que son o obxectivo dos mariscadores (ameixa babosa ou ameixa rubia). Comercialízase en fresco ou conxelada, para preparados de paella. Cocíñase como calquera outra ameixa pero é de carne máis dura que estas.
Dardania (Anatolia)
O seu pobo, os dardanios, aparecen na guerra de Troia baixo o mando de Eneas, en firme alianza cos troianos, cuxos nomes son con frecuencia intercambiados, especialmente polos poetas romanos.
Dárdano (mitoloxía)
Dárdano (en grego Δάρδανος Dárdanos; en latín Dardanus) foi o fundador da cidade de Dardania, antecesora da mítica cidade de Troia.
Segundo a mitoloxía grega, era fillo de Zeus e Electra, unha das Pléiades, filla de Atlas.
Dárdano era irmán do rei de Arcadia, Iasión, a quen asasinou (segundo algúns), aínda que non puido arrebatarlle o trono, xa que o pobo o expulsou. Tras unha curta estancia na illa de Samotracia trasladouse a Frixia e casou alí con Batía, a filla do rei Teucro. Herdou o trono, e deu aos habitantes do reino o nome de dárdanos, derivándoo do seu. Fillo seu foi Erictonio.
Dárdano foi o fundador da cidade de Dardania, en Asia Menor, ao pé do monte Ida, que máis adiante sería a cidade de Troia. Segundo Diodoro Sículo, gobernou sobre moitos pobos de Asia e enviou como colonos aos dárdanos que habitaban ao norte de Tracia. Como fundador de Troia, é o antepasado da súa casa real e «dardanio» é sinónimo de «troiano» (así o empregan a miúdo Virxilio e Homero, por exemplo "Príamo Dardánida").
Segundo Pseudo-Apolodoro, Dárdano abandonou Samotracia, o seu país de orixe, ou Arcadia, aflixido pola morte do seu irmán Iasión, fulminado por Zeus por seducir a Deméter, ou ben a causa do diluvio de Deucalión, e arribou a Tróade.
Actualmente, o estreito dos Dardanelos recibe o seu nome en honor a Dárdano.
Depresión de Danakil
miniatura|As [[augas termais da depresión de Danakil ofrecen unha oportunidade para estudar microbios extremófilos. ]] miniatura|[[Erta Ale en erupción dentro da Depresión de Danakil.]] A depresión de Danakil é a parte norte do Triángulo Afar ou da Depresión de Afar que se atopa en Etiopía, unha depresión xeolóxica que resultou da diverxencia de tres placas tectónicas no Corno de África.
Localización
A depresión de Danakil é unha vasta chaira, que se atopa no norte da depresión de Afar de Etiopía, preto da fronteira con Eritrea. Atópase a uns 125 metros por debaixo do nivel do mar e limita polo oeste coa chaira etíope e polo leste cos Alpes Danakil, detrás dos cales está o mar Vermello.
A área foi moitas veces chamada como o berce da humanidade. En 1974, Donald Johanson e os seus compañeiros atoparon o famoso fósil do Australopithecus Lucy, que data de hai 3,2 millóns de anos e moitos outros fósiles antigos de homínidos foron descubertos na área, o cal fixo que algúns paleontólogos propuxesen que a área é o lugar onde os humanos evolucionaron por vez primeira.
Ado Birk
Ado Birk, nado o 14 de novembro de 1883 e finado o 2 de febreiro de 1942, foi un político e diplomático estoniano, que foi primeiro ministro do seu país durante tres días, do 28 ao 30 de xullo de 1920.
Traxectoria
Entre 1922 e 1926 foi ministro plenipotenciario de Estonia na Unión Soviética, e como entrou a primeiros de 1926 en conflito co ministro de asuntos exteriores estoniano, e rexeitou volver tras o seu cesamento. No verán de 1926 caeu vítima da provocación do servizo secreto soviético, a GPU e entrou na cadea en Rusia, tras saír do cárcere volveu a Estonia en 1927 pero foi acusado de pasar información secreta á URSS e en novembro foi á prisión, en novembro de 1927 o Tribunal de Tallinn-Haapsalu absolveuno. Deixou a política e traballou como empresario, activo membro da Igrexa Ortodoxa Apostólica Estoniana foi o seu secretario ecuménico (1939-1940). Durante a Segunda Guerra Mundial arrestouno a NKVD soviética e o 14 de xuño de 1941 no campo de prisioneiros de Sosva (Urais) foi sentenciado a morte, morrendo antes de executarse a condena.
Arco de Berà
O seu nome derivaría do conde Berà. Trátase dun arco honorífico constituído por un corpo central sobre un podio decorado con falsas pilastras acanaladas que culminan en capiteis corintios. Ten unha única apertura en arco de medio punto e a parte superior da construción culmina cun entaboamento formado por arquitrabe, friso e cornixa. O monumento está feito de pedra calcaria, seguramente proveniente da rexión.
Teoría do Grande Home
miniatura|[[Napoleón I de Francia|Napoleón, típico "grande home", que supostamente determinou o período napoleónico.]] A teoría do Grande Home procede do século XIX e indica que a historia se xustifica en gran medida polo impacto de "grandes homes", ou heroes, prestos a definirse como individuos altamente influentes que, grazas ao seu carisma persoal, intelixencia, sabedoría, ou dotes políticos, utilizaron o seu poder de tal maneira que este tivo un impacto histórico decisivo. A teoría fíxose popular na década de 1840 polo autor escocés Thomas Carlyle. No entanto, en 1860, Herbert Spencer formularía que os chamados grandes homes son, en realidade, produtos das súas sociedades, e que as accións destes serían imposíbeis sen as condicións sociais que os precederon. Así, a posterior historia social, económica e política minimizou a primacía dos grandes homes.
Arco de Berà
A construción data da época do emperador Augusto, cara ao 13 a.C. Suponse que foi dedicado a Augusto ou ao seu xenio e que serviu para marcar os límites territoriais que dependían de Tarraco.
Teoría do Grande Home
Xeneralidades
Carlyle expresou que "a historia do mundo non é senón a biografía de grandes homes", dando a coñecer a súa crenza de que os heroes forman a historia a través dos seus atributos persoais e dalgunha inspiración divina. O libro On Heroes, Hero-Worship, and The Heroic in History, do mesmo Carlyle, esclarece a súa percepción de que a historia vira segundo as decisións dos "heroes", agregándolle ao texto unha análise sobre a influencia daqueles como Mahoma, Shakespeare, Lutero, Rousseau, Pericles, Napoleón e Wagner. Desde logo, o autor sentiu que o estudo dos grandes homes era "lucrativo" para o lado heroico dun mesmo. Dito noutras palabras, repasar a vida que tiñan os heroes podería axudar a revelar algo sobre a verdadeira natureza do propio ser.
O estadounidense Frederick Adams Woods tamén mostrou apoio á teoría do grande home. Este autor realizou unha obra chamada The Influence of Monarchs: Steps in a New Science of History, para a cal investigou 386 individuos que gobernaron en Europa Occidental desde o século XII até a Revolución Francesa a fins do século XVIII, así como a súa influencia no curso de eventos históricos.
Esta teoría frecuentemente contrasta cunha teoría que fala sobre eventos que ocorren na totalidade do tempo, ou cando unha onda esmagadora de pequenos eventos causa a ocorrencia de certos avances. O enfoque do grande home estaba máis de moda cos historiadores profesionais do século XIX. Unha obra popular desta corrente é a undécima edición da Encyclopædia Britannica (1911), a cal contén biografías extensas e en detalle dos grandes homes da historia, mais moi poucas historias xerais ou sociais. Por exemplo, toda a información do período das grandes migracións está compilada na biografía de Atila, rei dos hunos. Esta perspectiva heroica da historia tamén estaba apoiada por algúns filósofos importantes como Hegel, Kierkegaard, Nietzsche e Spengler, con todo, empezou a perder popularidade logo da Segunda guerra mundial.
En Untimely Meditations, Nietzche escribe que: "...a meta da humanidade reside nos seus espécimes máis altos".
En Fear and Trembling, Kierkegaard escribe que: "ser quen de caer de tal xeito que no mesmo segundo se vexa como se un estivese de pé e camiñando, transformando o salto da vida nunha andainda, absolutamente para expresar o sublime e o terreste-que so eses cabaleiros de fe son quen de facer, isto é o único prodixio
Hegel, procedendo da teoría providencialista, argumenta que aquilo que é real é razoábel e os individuos histórico-mundiais son axentes do espírito mundial. Hegel opina así: "Tales son grandes homes históricos-cuxas propias misións involucran eses grandes asuntos os cales son a vontade do espírito mundial." Por tanto, de acordo con Hegel, un grande home non crea a realidade histórica por si mesmo, senón que soamente revela o futuro inevitábel.
Críticas
miniatura|[[Herbert Spencer foi un crítico contemporáneo da teoría do Grande Home de Carlyle.]]
Un dos críticos máis contundentes da formulación de Carlyle sobre a teoría do Gran Home foi Herbert Spencer, quen cría que atribuír eventos históricos ás decisións duns cantos individuos era unha posición lamentabelmente primitiva, infantil e non-científica.
""Debes admitir que a xénese dun grande home depende da longa serie de complexas influencias que produciron a raza na que aparece, e o estado social no que esa raza creceu lentamente ... Antes de que poida refacer a súa sociedade, a sociedade debe facelo a el.""
Guerra e paz de Tolstoi salienta o criticismo á teoría do Grande Home como un tema recorrente nas súas digresións políticas. Segundo Tolstoi, o significativo dos grandes individuos é imaxinario, agregando que os devanditos suxeitos son só escravos da historia realizando o decreto da Providencia.
William James na súa conferencia Great Men and Their Environment subliñou a importancia da congruencia do Grande Home cos seus arredores (en sentido amplo), aínda que o seu último punto foi que as contornas e os individuos se forman reciprocamente, tal como as contornas e os membros individuais das especies animais fan segundo a teoría darwinista.
Entre os críticos modernos da teoría do Grande Home, un, Sidney Hook, apoia a idea. Outorga creto a aqueles que moldearon eventos a través das súas accións, e o seu libro The Hero in History: A Study in Limitation and Possibility está dedicado ao papel do heroe e na historia e á influencia de persoas extraordinarias.
Leonid Grinin define unha figura histórica, é dicir, un grande home, así: "Debido ás súas características persoais, ou por unha casualidade, ou pola súa posición social, ou pola peculiaridade da época, un individuo polo feito mesmo da súa existencia, polas súas ideas ou accións (ou inacción) directa ou indirectamente, durante a súa vida ou despois da súa morte, pode ter tal influencia sobre a súa sociedade que pode ser recoñecida como significativa, xa que deixou unha marca notábel (positiva, negativa ou inequívoca) na historia e no desenvolvemento posterior da sociedade."
A Cruz, San Vicente de Pena, Begonte
A Cruz é un lugar da parroquia de San Vicente de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Carles Gil
Carles Gil de Pareja Vicent, nado en Valencia o 22 de novembro de 1992, é un futbolista español. Xoga na posición de centrocampista e o seu equipo actual é o New England Revolution.
Traxectoria
O 22 de xullo de 2016 anunciouse a súa incoporación no Deportivo da Coruña, cedido por unha tempada polo Aston Villa FC.
Tomé I Comneno Ducas
Tomé I Comneno Ducas (en grego: Θωμάς Α΄ Κομνηνός Δούκας, Thōmás I Komnēnós Dúkas), nado aprox. en 1285 e finado en 1318, foi o gobernante de Epiro desde aprox. 1297 até a súa morte en 1318.
Traxectoria
Tomé foi o fillo de Nicéforo I Comneno Ducas e Ana Cantacucena, a sobriña do emperador Miguel VIII Paleólogo. En 1290 o primo da súa nai, o emperador Andrónico II Paleólogo. outorgoulle o título de déspota. A sucesión de Tomé do principado do seu pai estaba en perigo polo matrimonio da súa irmá Tamar Anxelina Comnena con Filipe I de Tarento, o fillo do rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría en 1294. Aínda que Filipe tiña prometido herdar Epiro por dereito da súa esposa, cando Nicéforo morreu entre setembro de 1296 e xullo de 1298, Ana asegurou a sucesión do seu fillo Tomé e asumiu a rexencia.
Isto illou a Epiro do seu aliado máis forte e deixouno practicamente sen apoio externo. Carlos II de Nápoles pediu que Epiro se lle entregase a Filipe e Tamar, pero Ana negouse, alegando que o acordo se rompeu cando Tamar se viu obrigada a abandonar a súa fe ortodoxa. Para remediar isto, Ana organizou unha alianza co Imperio bizantino e o matrimonio do mozo Tomé con Ana Paleóloga, a filla do coemperador Miguel IX Paleólogo. O matrimonio real tivo lugar en 1307 ou 1313. Mentres tanto Carlos II enviou tropas a Epiro, pero foron rexeitadas e os epirotas avanzaron cara aos territorios anxevinos nos Balcáns Occidentais, recuperando Butrinto e Naupacto en 1304-1305. Unha nova invasión anxevina en 1307 terminou cun compromiso polo cal se cedeu a Filipe de Tarento moitas das fortalezas que foran retomadas polos epirotas na guerra anterior.
As gravidades de Epiro incrementaron cada vez máis na órbita bizantina, ata que unha disputa privada entre os comandantes epirotas e bizantinos desatou un novo conflito en 1315. Os bizantinos penetraron até Arta, e Tomé encarcerou á súa esposa e entrou en negociacións con Filipe de Tarento. Pero antes de que Epiro puidese entrar nunha nova alianza cos anxevinos foi asasinado polo seu sobriño, o conde Nicolao Orsini de Cefalonia.
CLU
CLU é un linguaxe de programación creada polo instituto de tecnoloxía de Massachusetts (MIT) por Barbara Liskov e os seus estudantes entre 1974 e 1975. Usaba construtores para os tipos de datos abstractos que se incluíron no código, un paso adiante na programación orientada a obxectos (POO). No entanto habían moitas outras das características de POO que faltaban desenvolver ou estaban incompletas. Por outra banda a linguaxe obstaculízase por unha sintaxe ás veces un pouco dificultosa. CLU e Alphard parecen ser ambos, linguaxes orientadas a obxectos completos sen selo realmente.
CLUsters
A sintaxe de CLU esta baseada en ALGOL, un punto de partida para o deseño da maioría de novas linguaxes. A incorporación máis importante é o concepto de cluster, CLU's type extension system and the root of the language's name (CLUster), que vén significar, "tipo de extensión do sistema do CLU e da raíz dos nomes das linguaxes". Os clusters corresponden xeralmente ao concepto de obxecto "" nunha linguaxe orientada a obxectos, e teñen unha sintaxe moi similar. Por exemplo, a continuación vemos a sintaxe de CLU para un cluster que implementa números complexos:
Mentres que os clusters ofreceron un sistema entón-avanzado para os programas de estructuración, CLU non ofreceu ningunha clase de estrutura para os clusters. Os nomes dos clusters son globais, e non se proporcionou ningún mecanismo aos clusters para agrupalos ou permitir que sexan creados "localmente" dentro doutros clusters. Este problema non se dá só en CLU, xa que sorprendentemente moitas linguaxes careceron desta característica - o problema atópase centralizado en ALGOL, de dar alcance ás variables. Parece ser, que dar alcance aos nomes do cluster/obxecto sería unha expansión obvia.
CLU non realiza conversiones de tipo implícito. Nun cluster, as conversiones tipo explícito "up" e "down" cambian entre o tipo abstracto e a representación. Hai un tipo universal "any", e un procedemento force[] para comprobar que un obxecto é dun tipo correcto. Os obxectos poden ser mutable ou inmutables, este último "tipos basee" por exemplo números enteiros.
Outras características
Outra característica importante do tipo sistema de CLU son os iteradores (patróns de deseño), que devolven obxectos dun conxunto, un detrás doutro. Os iteradores son como "caixas negras" que ofrecen unha interface de programación de aplicacións API onde non importaba o tipo de datos que estivesen usando. Así, o iterador para un conxunto de números complexos sería idéntico que para un array de números enteiros. Os iteradores son agora unha característica común da maioría das linguaxes modernas.
Unha característica distintiva final en CLU é a asignación múltiple, onde pode aparecer máis dunha variable no lado esquerdo dun operador de asignación. Por exemplo, escribindo  os valores de intercambio de code <>x e de code <>E. Da mesma forma, as funcións poderían retornar varios valores, como.
Todos os obxectos nun programa de CLU decláranse ao principio, sendo así, a reserva de memoria automática.
Illa de San Pedro de Coche
300px|esquerda
Camilo Gonsar
Camilo González Suárez-Llanos, chamado artisticamente Camilo Gonsar, nado en Sarria o 12 de agosto de 1931 e finado en Vigo o 9 de novembro de 2008, foi un escritor galego.
Illa de San Pedro de Coche
Xeografía
A illa de Coche ten 55 km² de superficie, elévase a uns 60 metros sobre o nivel do mar na costa setentrional e ten 11 km de lonxitude (de E a O) e 6 de ancho (de N a S). Trátase dunha plataforma cunha topografía pouco accidentada e de orixe cretáceo. Polo litoral occidental esténdense salinas e areais. Trátase dunha especie de mesa cun relevo ondulado pola erosión e lixeiramente inclinada de norte a sur. De feito, a costa norte é acantilada, cunhas fermosas formacións de rocas de diversas cores que foron cortadas ao longo dunha extensa falla, da mesma forma que sucede co norte de Cubagua. Non conta con correntes permanentes de auga e esta hase de obter de pozos e alxibes ou traerse de terra firme a través do acueduto sumarino de Margarita. A súa poboación está concentrada nuns poucos casaríos situados na costa meridional, especialmente na capital de (Municipio Villalba), San Pedro de Coche, na Parroquia Vicente Fontes. En coche atópanse tamén os pobos do Bichar, Güinima, O Amparo, O Guamache de Coche e A Uva, sendo este último o único casarío (uns 70 habitantes en 1990) situado ao norte da illa.
Camilo Gonsar
Traxectoria
Despois de estudar o bacharelato en Vigo, cursou as carreiras de Filosofía e Dereito en Madrid, experiencia que retratou na súa primeira novela, Como calquera outro día, publicada en 1962.Escribiu o seu primeiro relato, Lonxe de nós e dentro, un ano antes de publicar esta obra, viviu un tempo en Londres, onde realizou distintos traballos, algúns deles na hostalaría, e despois na Universidade de Syracusa (Estado de Nova York). Dende 1964 traballou como profesor de instituto (de filosofía) en Lugo, Barcelona, Cangas, Pola de Siero ou finalmente Vigo, onde residiu ata a súa xubilación e posteriormente.
Illa de San Pedro de Coche
Xeografía
O nome da illa provén do termo indíxena coche, sinónimo de venado, abundante antes da chegada dos conquistadores á illa.
Camilo Gonsar
Traxectoria
O 14 de decembro de 2002 ingresou na Real Academia Galega, co discurso Sobre a literatura galega: un achegamento subxectivo, que foi respondido por Xosé Luís Franco Grande. .
Illa de San Pedro de Coche
Xeografía
Entre os casaríos destaca o de Güinima, que tiña 1.023 habitantes en 1990. Unha estrada percorre o litoral meridional da illa e outra, pola costa norte, chega a unha ermida de recente construción. No litoral meridional está o porto natural do Bichar, medio pechado pola punta Camejo; é de augas pouco profundas. A vexetación insular é sumamente pobre e eminentemente xerófila o cal débese ás escasas precipitacións, que non alcanzan medias anuais de 300 mm., o cal, unido á intensa insolación, dá orixe a un enorme déficit hídrico duns 2.000 mm. anuais. A temperatura media é de 27,5 °C, temperada polos alisios do NE que de feito, actúan constantemente sobre a illa. miniatura|270 px|San Pedro de Coche, capital do municipio Villalba e o porto máis importante da Illa de Coche
Camilo Gonsar
Obra en galego
Gonsar foi incluído na corrente experimentalista e renovadora da Nova narrativa galega, en especial a partir da súa obra máis coñecida, Cara a Times Square (1980), onde o narrador conta o seu camiñar sen rumbo pola cidade de Nova York á noite.
Illa de San Pedro de Coche
Historia
miniatura|dereita|250 px|Ermida na costa norte da Illa de Coche, preto da Uva A principios do século XVI estivo habitada por colonizadores que explotaban os ricos leitos de perlas das salinas, descubertos en 1574, que se explotan desde Pampatar. Coche sufriu o mesmo maremoto de 1541 que destruíu a Cubagua, pero non quedou tan severamente danado como aquela illa.
O 25 de abril de 1815, o navío San Pedro de Alcántara, que trouxera ao mariscal de campo español Pablo Trasfogueiro á cabeza de 15.000 homes para aplacar a insurrección en Venezuela, afundiuse repentinamente nestas augas, e aínda esta alí, no fondo do mar. En 1907 foi separada do estado de Nova Esparta para incluírse dentro do territorio federal Colón, ata 1909. En 1914 volveu separarse do estado ata 1928. Foi declarada distrito municipal en 1974, ata a desaparición desta categoría administrativa en 1985, converténdose despois no municipio Villalba.
Economía
A economía baséase en gran parte na pesca, cuxa produción expedir en parte fresca, ou ben se salga na mesma illa mediante o sal que calla nas salinetas e que noutros tempos se transportaba a terra firme, conxuntamente coa de Araya. A explotación das ostras, mexillóns e outros moluscos deu orixe a enormes cheas de cunchas. Existen caprinos en toda a illa, cos cales os poboadores se fornecen de leite, carne e peles; estas últimas son obxecto de comercio. San Pedro de Coche conta con servizo radiotelefónico. Practícase, así como en Guamache, a navegación de cabotaxe. Depende de San Pedro a parroquia Vicente Fontes. O turismo é agora un recurso de crecente importancia, e explota as magníficas condicións ambientais da illa.
Habitantes
En 1950 censou 2.192 habitantes; en 1971, 2.753; en 1981, 5.976; en 1990, 7.204 e en 2001, 8.242, as estimacións para 2006 proxectan uns 12.000 habitantes.
Turismo
A illa de Coche ten unhas condicións excepcionais para o turismo selectivo de calidade (non masivo). Ao occidente da illa as condicións para a práctica do windsurf (brisas fortes de máis de 50 km/h cun mar sen ondas) e dos carros vea poden citarse entre as mellores do mundo. Pode verse o efecto das brisas fortes e continuadas na escasa vexetación da illa, como pode verse na imaxe de San Pedro de Coche. Nas estradas pode practicarse o ciclismo. A temperatura, aínda que elevada, resulta agradable pola fresca brisa mariña, que aumenta nas horas de máis calor durante a tarde.
Comunicacións
Existe un servizo de transbordadores desde a illa de Margarita (Punta de Piedras) e un de lanchas desde El Yaque, tamén na illa de Margarita. Unha das estradas construíuse para que puidese usarse como aeroporto de pequenas aeronaves en caso de urxencia aínda que, ao parecer, iso aínda non foi necesario.
Carlos Soria Fontán
Carlos Soria Fontán, nado en Ávila o 5 de febreiro de 1939, é un alpinista español.
Está inmerso no reto de ser a persoa de máis idad en alcanzar o cume das 14 montañas máis altas do mundo. É o único alpinista que escalou nove montañas de máis de 8.000 metros despois de cumprir os 60 anos, e é a persoa máis veterana na historia que ascendeu con éxito ao K2 (con 65 anos), Broad Peak (con 68 anos), Makalu (con 69 anos), Gasherbrum I (con 70 anos) e Manaslu (con 71 anos).
Cara visible da Lúa
lang=es|dereita|miniatura|Cara visible da Lúa cos principais mares e cráteres.|380x380px miniatura|231x231px|O lado visible da Lúa observado durante un mes, mostrando os efectos das [[libracións.]] dereita|miniatura|Cara visible da Lúa fotografada polo [[Lunar Reconnaissance Orbiter|LRO da NASA.|230x230px]] A cara visible da Lúa é o hemisferio da Lúa que está permanentemente orientado cara á Terra, sendo o hemisferio oposto á cara oculta da Lúa. A razón pola cal desde a Terra só é visible esta cara da Lúa é debido a que a Lúa vira ao redor do seu eixo de rotación á mesma velocidade á cal orbita ao redor da Terra, o cal se coñece como rotación síncrona ou axuste de marea.