cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Traballador independente
Características
Internet abriu moitas posibilidades para os freelance, especialmente para aqueles que traballan en países con man de obra barata, normalmente dedicados á programación informática e tecnoloxías da información en xeral.
Valoración do traballo dos freelancers
O traballo de freelancer reserva sorpresas tanto positivas como negativas. Entre as positivas podemos citar a liberdade de horario, a flexibilidade de orzamentos e os desafíos constantes, provocados polos cambios sucesivos de ambiente de traballo. Porén, existen obstáculos algunhas veces como a falta de liquidez financeira, o escaso recoñecemento social e a captación de novos proxectos.
Postos ocupados por freelancers
É común que os traballadores freelancer desenvolvan funcións como:
Arenys de Munt
Arenys de Munt é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. O centro urbano atópase a 4 km de Arenys de Mar, 10 km de Mataró e 45 km de Barcelona.
Historia
Desde o seu nacemento como parroquia no século IX, Arenys de Munt foi Sant Martí d'Arenys.
Xeografía
Está situado na zona interior da comarca, limitando co Vallès Oriental. Mostra un relevo moi accidentado debido á presenza das serras do Montnegre e do Corredor. A Riera d'Arenys ou Sobirans é o eixo vertebrador e da carácter ao pobo; as rieres de Sant Pol i de Caldetes tamén pasan polo municipio.
A flora que predomina son os piñeiros, castiñeiros e aciñeiras.
Economía
A agricultura tradicional do municipio é a viña, pero sobre todo o cultivo de cerdeiras (variedade en Roca) e das fresas do Maresme. As industrias máis importantes son a téxtil (especializada na produción de toallas) e a dedicada aos licores. Os luns ten lugar o mercado semanal.
Máximo Leyes Posse
Máximo Leyes Posse, nado na Torre, Sarces (Laxe) en 1855 e finado na Estrada o 29 de setembro de 1899, foi un político, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela onde comezou a súa carreira literaria na revista estudantil El Tricornio da que foi director interino. Licenciouse en Dereito e Filosofía e Letras, e foi profesor de inglés e despois catedrático do Instituto de Santiago de Compostela. En 1882 publicou a Acta general de los trabajos realizados por el Ateneo Escolar Gallego, desde la iniciación hasta el día de la apertura solemne. Foi Secretario da Asociación Central Regionalista (1893). Foi redactor xefe de La Cítara, director de El País Gallego e colaborou en El Eco de Galicia, O Novo Galiciano e Galicia Humorística. Publicou por entregas en 1888 a novela curta Sacar o aire en O Tio Marcos d'a Portela. Instalouse na Estrada onde exerceu como avogado e foi director dun colexio de primeira e segunda ensinanza.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
O Grupo de Estudios Sobre a Condición da Muller Alecrín foi unha asociación sen ánimo de lucro feminista viguesa, constituída en 1985 co fin de promover a total incorporación das mulleres nos ámbitos social, económico, político e cultural e de eliminar obstáculos que impedisen ou limitasen a súa plena integración. Xestionou varios centros e servizos de atención ás mulleres en Vigo e Santiago de Compostela e anualmente entregaba os Premios Alecrín-Alacrán. Disolveuse en abril de 2009.
Costumismo
miniatura|[[O paseo de Andalucía ou A bela e os embozados, obra pintada por Goya en 1777, dentro da serie costumisma dos cartóns para tapices. ]]
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Historia
Alecrín constituíuse como asociación en xaneiro de 1985 por iniciativa de 35 mulleres de distintas profesións, interesadas pola problemática da muller, que se organizaron co obxectivo de cubrir un espazo de atención á muller que non estaba resolto institucionalmente.
Costumismo
O costumismo é o termo co que se alude a un tipo de creación literaria desenvolta na España do século XIX, sobre todo entre 1830 e 1850, e máis especificamente ao chamado o “artigo de costumes”, texto breve que tiña por obxecto o retrato filosófico, festivo ou satírico dos costumes populares do seu tempo, nunha peculiar fusión entre o ensaio e o conto caracterizada por unha mínima acción, pola escaseza do diálogo e polo seu descritivismo. Porén, o costumismo esténdese a todas as artes, podendo falar de pintura, relatos ou novelas costumistas, sendo o folclore a miúdo unha forma de costumismo.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Historia
Os fins da Asociación estaban recollidos nos seus estatutos:
Costumismo
O costumismo ten unha consideración transversal ao longo da historia da arte, malia que a tendencia é a falar de costumismo especialmente relacionado cos autores a partir do século XIX. Entre estes autores están Larra ou Mesonero, que foron os que consolidaron o xénero nas revistas do seu tempo. Este tipo de artigos irán evolucionando desde a pintura de ambientes e espazos (escenas) até tipos representativos do grupo social ao que pertencen.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Historia
A Asociación estivo integrada en distintos colectivos de ámbitos xeográficos diversos: Coordinadora Española do Lobby Europeo de Mulleres (CELEM) (ámbito estatal); Plataforma pola Abolición da Prostitución (ámbito estatal); Red de organizaciones feministas contra a violencia de xénero (ámbito estatal); Coordinadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres (ámbito autonómico); Plataforma por un permiso de paternidad intransferible, de ámbito estatal, constituída en outubro de 2005, en torno ao obxectivo dun permiso de paternidade intransferible e non derivado do permiso de maternidade.
Costumismo
Historia do costumismo
A partir da publicación en 1843-44 de Los españoles pintados por sí mismos (inmediatamente posterior á de Les Français peints par eux mêmes e Heads of the People, or Portraits of the English), obra en que se pretendía ofrecer unha descrición dos tipos e costumes máis característicos da nación e das súas diferentes rexións, este tipo de literatura, que vencéllase á reacción contra o irrealismo romántico e ao afán por preservar o típico nacional que xulgaban, corría o risco de desaparición. Non obstante, a crítica aprecia no costumismo madrileño un desinterese e menosprezo polo de fóra, o que provocaría como reacción un costumismo de corte rexional que trataría de describir as propias tradicións (especialmente prolíficos serían o andaluz, o cántabro, e o leonés) e que medra no clima de toma de conciencia das identidades diferenciais que se producen por volta da metade do século.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Historia
En 2009 varias integrantes de Alecrín comunicaron a desaparición do colectivo, tras 24 anos de existencia, forzado por motivos económicos.
Costumismo
Historia do costumismo
Despois da participación do compostelán Antonio Neira de Mosquera en Los españoles pintados por sí mismos cun texto sobre “El gaiteiro gallego”, sería a madrileña sociedade Galicia Literaria a que se empeñaría en desenvolver un dos proxectos semellante aos anteditos, titulado Los gallegos pintados por sí mismos. Sería Victorino Novo, un dos membros da sociedade que máis activamente apoiara a idea, quen dalgún xeito a retomaría, preparando unha colección de artigos que constituísen unha descrición de tipos da terra. Aparentemente publicada entre 1883 e 1887 en El correo gallego de Ferrol co título ''Álbum de Galicia. Tipos, costumbres y leyendas'' inclúe varios dos cadros escritos polos seus autores para formar parte do proxecto fundacional de Galicia Literaria, entre eles, os de Lamas Carvajal ou Xesús Muruais.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Centros propios
No ano 1986, a asociación abriu en Vigo o primeiro Centro de Información dos dereitos das mulleres de Galicia, impulsado por Ana Míguez -presidenta durante máis de vinte anos -, Lola Galovart, Celia Miralles -a primeira presidenta da Asociación- en colaboración con outras feministas como Macamen Blanco, Merche Inza, Marga Pérez Mariño. No seu inicio foi financiado polas cotas das socias e unha subvención do Instituto de la Mujer. Tras as eleccións municipais de 1987 e con María Xosé Porteiro á fronte da Concellería da Muller do Concello de Vigo, Alecrín pasou a recibir subvención municipal. O Centro pechou cando foi asumido polo Concello de Vigo.
Costumismo
Historia do costumismo
No tocante a unha influencia foránea no espallamento dunha estética costumista en Galicia fala o papel protagonista que Antonio Trueba, recoñecido pola crítica como un importante escritor costumista (ademais de prologuista das Escenas montañosas de Pereda). O seu Libro de cantares (1842), que consolidou no ámbito peninsular a temática folclórica e as formas líricas populares, sería a inspiración directa de Rosalía de Castro nos Cantares gallegos, tal e como a escritora confesa no seu prólogo a esta obra.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Centros propios
Posteriormente, creou varios centros dende onde se ofreceron diferentes servizos e se organizaron distintas actividades en función dos seus respectivos obxectivos.
En Vigo, estes centros foron:
Costumismo
Historia do costumismo
Dándolle ao termo “costumismo” un valor máis xeral, aplicábel a aquelas obras nas que na acción é mínima e cobra protagonismo a descrición de tipos e escenas. É posíbel detectar a súa pegada en autores como Pintos Villar, Añón, José Benito Amado Boullosa, Luís González López, Juán Bautista Armada y Losada ou Losada Astray, e mesmo nas novelas históricas de López Ferreiro.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Centros propios
En Santiago de Compostela funcionaron tamén:
Costumismo
A escola Rosaliana
A temática costumista aparece nun considerable número de composicións en que predominan a descrición e a narración para presentar crenzas, romarías, devocións ou personaxes característicos da cultura popular galega que Rosalía defendía fronte aos estereotipos colonizadores. Ademais, os poemas de temática folclórico-etnográfica conforman o grupo máis numeroso, coa intención de reflectir a idiosincrasia do pobo galego. Hai poemas costumistas pero tamén poemas de amor.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Servizos xestionados
Outros Servizos municipais que xestionou a asociación:
Costumismo
A escola Rosaliana
Cantares gallegos creou unha “escola poética”. Varios autores continuaron o camiño de Rosalía e comezaron a destacar a beleza da paisaxe galega, os costumes galegos e a solidarización coas loitas dos labregos e das mulleres.
Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín
Actividades organizadas pola propia asociación
Ademais de charlas, cursos, asesoramento, colaboracións con outras asociacións similares de ámbitos galego, estatal, ou internacional, a asociación organizou algunhas actividades de xeito periódico como:
Costumismo
A escola Rosaliana
Tratan temas como a emigración e empregan as cantigas populares. Algúns destes autores deixaron o sentido dignificador e reivindicativo de Rosalía, como por exemplo o ourensán Valentín Lamas Carvajal, quen fundou un dos primeiros xornais escritos en galego. Escribiu O Tío Marcos da Portela e colaborou noutros como El Heraldo Gallego e El Eco de Orense, desde os cales polemizou con outros autores (Murguía, Álvarez de Nóvoa...). Escribe Espiñas, follas e frores, Saudades gallegas e A musa das aldeas. Tamén é autor do volume Dez cartas aos gallegos e do libro de relatos Gallegada. Pero a súa obra cume é o Catecismo da doutrina labrega, editado por entregas en 1888 no xornal O Tío Marcos da Portela. Este trátase dun libro anticaciquil, mais non anticlerical. Parodia as preguntas e respostas do catecismo católico do Padre Astete e, recorrendo ao humor tráxico, Lamas reflicte a situación de miseria que padece o campesiñado galego. Foi durante moito tempo o libro de maior difusión popular e mais as veces reeditado da literatura galega (até 13 edicións en vida do autor).
Destacan dúas mulleres escritoras: a ourensá Filomena Dato Muruais, autora do volume Follatos, e a coruñesa Francisca Herrera Garrido, autora dos libros Sorrisas e bágoas, Almas de muller... ¡Volallas na luz! e Frores do noso paxareco. Esta última foi a primeira muller designada académica e a primeira en escribir en galego unha novela longa (Néveda) e ensaio (A muller galega, publicado na revista Nós).
Outra achega da poesía rosaliana é a saudade. Rosalía expón unha saudade que a está matando, unha saudade cargada de sensibilidade constante na súa poesía. A saudade debe de ser entendida como a clave de moitos dos poemas da autora aínda que devandito termo non apareza explícito. Relacionando a cultura Atlántica en xeral, o termo saudade presenta unha correspondencia co termo irlandés hiraeth. Ambos termos son a día de hoxe de difícil definición nas súas propias culturas inclusive, e carecen de tradución a outros idiomas como o español e o inglés.
A saudade rosaliana expresa aflición por haber perdido algo ou por separarse de algo, ademais dunha necesidade ou forte querenza por recuperalo. O apego emocional está fortemente relacionado coa patria, coa afastameto dela, mais concretamente o a dor ven dada pola separación do lugar onde naceu. Esta valoración da patria, froito da saudade, ven expresada tamén na evocación da natureza. Xa que normalmente se falan destas carencias desde unha perspectiva adulta, pódese dicir que a saudade está relacionada en moitas ocasións coa perda da xuventude. Esta perda da xuventude pode relacionarse coa neurose de Freud. No momento en que Freud afirma que todas as persoas son neuróticas, no sentido de que todo ser humano perdeu o idílico da infancia e ansía recuperalo na súa totalidade, a saudade é parte deste neurismo en tanto que consiste na memoria da patria e do pasado.
Vida Gallega
Vida Gallega apareceu co carácter de "ilustración regional" e co afán de dotar a Galicia dunha revista gráfica de prestixio e calidade. As súas páxinas centrais impresas en ocogravado foron unha crónica do acontecer diario da vida galega, con abundante material gráfico, especialmente do propio Jaime Solá, e de Xosé Gil, o seu primeiro director artístico. Colaboraron tamén os máis sinalados fotógrafos das cidades, retratistas das vilas e afeccionados á fotografía. Na revista apareceron os máis importantes acontecementos sociais e políticos que se sucederon en Galicia e nas comunidades de emigrantes galegos (Portugal, Madrid, Suramérica). Entre os seus colaboradores estiveron Roberto Padín Rodríguez cos seus debuxos (foi subdirector entre 1924 e 1927) e Manuel Lustres Rivas.
Tivo unha segunda época entre 1954 e 1963 cando Xosé Iglesias Presa adquire a revista. Nesta etapa editáronse 77 números e estivo dirixida por Fabriciano Fernández Serra. A fins de 1956 a sede trasladouse á cidade de Lugo. miniatura|[[Antonio Noriega Varela, unha das figuras máis representivas do costumismo galego]] Destácase o seu galeguismo: Vida Gallega viviu, páxina a páxina, a protohistoria do nacionalismo galego, o nacemento das Irmandades da Fala, a constitución do Partido Galeguista, a República e o estoupido da Guerra Civil. De todo isto non ía saír indemne. Acolleu a toda a intelectualidade do momento. Firmas como Murguía, Cabanillas, Pardo Bazán, Fernández Flórez, Sofía Casanova, Noriega Varela, ey Soto etc., e ilustradores do talle de Castelao, Álvaro Cebreiro, Eduardo Padín… Mais axiña iniciou un distanciamento fronte aos novos movementos que, dende a política e xa na segunda década do século, comezaban a artellar xa un marco propio de decisións para o país, e en galego. Justo Beramendi, no seu recente e premiado volume De provincia a nación (Xerais, 2008) define a ideoloxía desta publicación como “rexionalismo ortodoxo”. O historiador e intelectual Marcos Valcárcel explica, pola súa banda e deste xeito, as relacións de Vida Gallega cos galeguistas:
As Irmandades da Fala
As Irmandades da Fala foi unha organización activa desde o ano 1916 até o ano 1931.
No ámbito da literatura, destaca fundamentalmente a diferenza entre Noriega Varela e Ramón Cabanillas. Ademais, existía unha confrontación entre os autores influenciados polas vangardas e aqueles que mantiñan unha forma de facer poesía máis tradicional.
No que respecta á narrativa, comeza a haber un apoio institucional e a temática que abarca correspóndese á representación de ambientes urbanos ou vilegos, sobre o sentimento da terra (Vicente Risco), o humor macabro, a cultura popular, o celtismo, etc.
Tiña como obxectivo entreter e galeguizar. Para a súa promoción celebrouse o concurso ANT (1918) para pequenas novelas.
O teatro é un xénero que non ten tradición nin antecedentes, como tampouco público, compañías, formación actoral, crítica, tradución, etc. Entre as súas dificultades estaba a confrontación co cinema e tiña como obxectivo a formación galeguista das masas.
Para a súa promoción creáronse os concursos das Irmandades da Fala na Coruña (1918), en Betanzos (1919) e a Festa da Lingua (Santiago de Compostela, 1924) que era unha  de redacción de obras teatrais.
A composición ideolóxica dos homes que compuxeron nun principio as Irmandades era ben variada. Dunha banda, a corrente culturalista (de dereitas, personificada por Vicente Risco, Otero Pedrayo e Florentino López Cuevillas) e, da outra, a máis activista politicamente (de esquerdas, con Antón Villar Ponte, Manuel Lugrís Freire, Uxío Carré Aldao ou Víctor Casas). Polo cal, as figuras mas destacábeis nas Irmandades serían Antón Vilar Ponte e Vicente Risco, a pesar das súas diferenzas ideolóxicas, como característica confrontada coa revista de Vida Gallega, na que non se atopaba ideoloxías entre os membros tan dispares.
No congreso celebrado en novembro de 1918 na cidade de Lugo, as Irmandades marcaron o seu programa político, sendo os seus obxectivos prioritarios: Como obxectivos para Galicia, presentaban os seguintes:
Autores vencellados ao costumismo
No século XIX, Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez e Eduardo Pondal iniciaron unha recuperación da literatura galega que foi coñecida como o Rexurdimento. Estes precursores comezaron facendo unha literatura de carácter popular e costumista, na que se revalorizaba Galicia, os costumes da súa xente e o folclore, o paisaxe, o idioma; criticábase a aldraxe, a Castela, a situación precaria do idioma galego e das súas xentes. A raíz desta recuperación de uso e revitalización da lingua galega, así como tamén un inicio de creación da identidade do pobo, no século XX apareceu un elenco de autores que tomaron a estas tres figuras, os Precursores como referentes para a continuación da literatura galega.
Ramón Cabanillas
Entre 1910 e 1915 residiu na Habana, Cuba, onde desenvolveu unha literatura de carácter agrarista caracterizada por unha mestura de modernismo e anticaciquismo.
Das súas obras, destácase Vento Mareiro (1915). Neste libro de poemas detéctase certa influencia da poesía tradicionalista, sobre todo de Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez.
Ramón Cabanillas escribe en Vento Mareiro o seu encomio da aldea (1915).
A raíz deste poemario, foi considerado como o “poeta da raza” pola súa defensa do galeguismo e tamén polo contido crítico e social da súa poesía, na que denunciaba as inxustizas sociais e a desigualdade. Sempre houbo na súa literatura unha intención educadora, e a intención de achegar ao pobo ao nacionalismo galego.
Noriega Varela
Antonio Noriega Varela naceu na cidade de Mondoñedo, sendo bautizado o 18 de outubro de 1869 cos nomes de Antonio Manuel Jesús María, Expósito, por ser fillo de nai solteira fora depositado ese mesmo día na casa-inclusa de Mondoñedo. Anos despois foi recoñecido pola súa nai, que resultou ser María de los Dolores Fernández Noriega y Varela.
Descoñecida aínda ata hoxe a identidade do pai do poeta, podemos afirmar que a súa familia por vía materna ten raíces en Ferrol e Mondoñedo.
Noriega Varela criouse nun ambiente familiar de sacerdotes e militares, nunha cidade profundamente tradicional e fechada á modernidade, nucleada arredor da Catedral e do Seminario, que, a fins do século XIX, máis miraba cara á Idade Media que ao século XX.
Esta relixiosidade está intimamente unida á tradición, mesmo formando parte dela. Acéptaa e deféndea como algo natural e indiscutíbel. A tradición convértese nunha relixión para o poeta e a relixión imprégnase na tradición.
Ademais do tradicionalismo católico que profesou ao longo da vida, outro factor importante para delimitar o marco ideolóxico en que se move o autor é o seu posicionamento a respecto do movemento galeguista e a “cuestión da lingua”. Noriega Varela é un dos poetas galegos máis fieis ao uso do idioma do país nos seus versos desde o Rexurdimento até a inmediata posguerra. A súa obra en español é practicamente irrelevante. En realidade, moi pouco, en comparación coa obra poética en galego. Nin o autor lle deu importancia, pois nunca a incluíu nos seus libros, nin tampouco a crítica, para a que pasou totalmente desapercibida.
Esta fidelidade poética á lingua galega vese corroborada cando compón e recita poemas de circunstancias perante autoridades eclesiásticas ou civís en galego, sendo o español a lingua habitualmente empregada neses actos. Afirma que a nosa terra non debe renegar da fala.
Non se pode negar o amor de Noriega cara ao idioma do país. Mais ese amor deriva do seu amor pola tradición, da que a lingua forma parte.
Disparidade no costumismo galego
Durante a primeira metade do século XX, a influencia das Vangardas europeas provocou que unha nova xeración de autores (coñecida como “os Novos”) aparecese no ámbito literario galego. Este novo grupo de autores tiñan unha concepción moi diferente da literatura galega á que tiñan os autores precedentes, que deu lugar a diversas tensións.
Os "Vellos"
Denominados negativamente como “pasadistas”. Conformaban este grupo escritores como Vicente Risco e Antonio Villar Ponte. A súa literatura reunía unhas características vinculadas á anterior forma de facer literatura:
Os "Novos"
A oposición, pola contra, ven dada polos nados nunhas décadas posteriores, cunha maior apertura continental ao que era a cultura europea neses anos. Isto lles permitiu adquirir influencias literarias (tanto temáticas como estilísticas). Estes “novos” esixían unha apertura da literatura galega en todos os sentidos, unha renovación que foi expresada no manifesto ¡Máis alá!, de Manuel Antonio, un dos máximos representantes das vangardas. Neste manifesto, ademais de ser un acto de rebeldía para negar as normas estéticas estabelecidas, tamén rexeita a titorización dos vellos consagrados na creación artística:
Este manifesto foi duramente criticado polos escritores “vellos” como Antonio Vilar Ponte, o grupo ANT etc.
Eventualmente, xurdiría en Galicia unha nova Vangarda, o Neotrobadorismo. Deste xeito, mediase entre unha aproximación ao discurso artístico do galeguismo tomando como base as Vangardas europeas, mais con base e temática tradicional.
Sofandónigo, Sofán, Carballo
Sofandónigo é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
Patricia del Olmo
Patricia del Olmo Muñoz, coñecida artisticamente como Patty, nada en Madrid o 4 de xuño de 1982, é unha cantante, compositora e corista española.
En 2009 saltou á fama tras o seu paso por Operación Triunfo.
Biografía
Estudou Maxisterio e Arte Dramática no Instituto de Cine de Madrid. Como experiencia musical destaca estar 9 anos en varias orquestras e co seu grupo de versións. Ademais fixo xiras como corista con Yadam, No Reply e Mirela. interveu en series como Canguro, Aída, Médico de familia e Siete vidas e foi corista de estudo facendo as voces nos discos de Esther Aranda e Sonny Monreal. Tamén hai que engadir que gravou cabeceiras para Telecinco, LaSiete e Escenas de matrimonio. Desde pequena estivo vinculada á música xa que desde os 12 anos asistía a clases de baile e canto e o seu pai era músico. Defínese como unha persoa moi extravertida, alegre, sincera, soñadora, inqueda e moi feliz. Como cantante cre que ten moita forza, é sensual, doce e latina. Os seus artistas favoritos son Beyoncé e Marc Anthony, cantantes que coinciden co estilo que máis lle gusta cantar: latino, aínda que o soul é outro dos seus favoritos.
Carreira musical
En xuño de 2009 incorporouse ao grupo cubano Santa Fe e en novembro sacou á venda o seu primeiro sinxelo en iTunes Store titulado "Dime que sí" co que fará unha xira por toda a xeografía española. A finais de outubro empezou a gravar o videoclip de devandito single, o cal emitirase en canles de música. Tamén hai que engadir que gravou unha bachata xunto a un grupo portorriqueño.
Patty actualmente atópase na produción do que será o seu primeiro álbum en solitario, do cal xa ten seis temas compostos que estarán cheos de ritmos latinos.
Paso por Operación Triunfo
En 2002, con só 19 anos presentouse a Operación Triunfo pero non foi ata abril de 2009 cando entrou a formar parte de OT, sendo seleccionada entre máis de 7.000 candidatos.
Na gala 0 cantou "Ese hombre" de La India e entrou na academia en condición de nomeada xunto a dous dos seus compañeiros.
Á semana seguinte decidiu cantar "Please forgive me" de Bryan Adams pero foi expulsada. Nesta mesma gala recibiu boas críticas chegándolle a dicir que tiña unhas calidades tremendas, que era contundente e que dosificaba o aire maxistralmente.
A pesar da súa prematura saída, foi a primeira de todas en anunciar que sacaría disco.
Xira "Go" con Santa Fe
Concertos realizados no verán de 2009 xunto ao grupo Santa Fe:
En solitario ou esporádicos
Concertos en solitario ou esporádicos durante o 2009:
Xira por América
En novembro de 2009 Patricia del Olmo estivo nos EUA, en cidades como Nova York, Filadelfia e Miami, e logo partiu cara a México.
Balduíno
Balduíno é un antropónimo masculino de orixe xermánica que portaron entre outros as seguintes persoas:
John Cleese
John Marwood Cleese, nado o 27 de outubro de 1939 en Weston-super-Mare, Somerset, é un actor, humorista e actor de dobraxe inglés.
Dimo, Catoira
O último domingo de maio celébrase a romaría de San Cibrán.
Caroline Criado-Perez
Caroline Emma Criado Perez, nada no Brasil en 1984, é unha xornalista e activista feminista británica. A súa primeira campaña nacional, o proxecto Women's Room, buscaba que as mulleres expertas estivesen mellor representadas nos medios de comunicación. Opúxose á eliminación da única muller nos billetes británicos, o que levou ao rápido anuncio do Banco de Inglaterra de que a imaxe de Jane Austen aparecería no billete de 10 libras esterlinas en 2017. Esa campaña xeroulle un acoso sostido na súa conta de Twitter e doutras mulleres, polo que a rede social anunciou plans para mellorar os seus procedementos de denuncia. A súa campaña máis recente foi promover a colocación da estatua da sufraxista Millicent Fawcett no Parliament Square, inaugurada en abril de 2018, como parte das celebracións do centenario da obtención do sufraxio feminino no Reino Unido.
Infancia e educación
Nada no Brasil, a súa nai é unha enfermeira inglesa que traballou con Médicos Sen Fronteiras en varias misións de axuda humanitaria, e o seu pai é un empresario arxentino e director xeral da cadea de supermercados Safeway no Reino Unido. A familia viviu en varios países durante a súa infancia, incluíndo España, Portugal e Taiwán, así como o Reino Unido. Cando tiña 11 anos, o seu pai trasladouse aos Países Baixos e ela foi a un internado, a Escola Oundle, onde sufriu acoso escolar.
Criado pasou un ano na universidade en Londres, e logo abandonou un curso de historia. Tendo desenvolvido paixón pola ópera durante a súa adolescencia, quixo converterse en cantante de ópera, e varios traballos sufragaron as súas clases de canto. Traballou en mercadotecnia dixital durante algúns anos, e logo estudou para obter un título en Literatura Inglesa. Conseguiu un posto para estudar Lingua e Literatura Inglesa en Keble College, Oxford, e graduouse na Universidade de Oxford en 2012. O estudo da lingua e o xénero e un libro da lingüista Deborah Cameron sobre a relación do xénero cos pronomes, levou a Criado a converterse en feminista.
Foi subcampioa no concurso de escritura para estudantes da Biblioteca de Londres en 2012. Dende entón, traballou como editora dun portal de información e redes da industria farmacéutica, e en 2013 cursou un máster en Estudos de xénero da London School of Economics.
Nun perfil de xuño de 2013 da xornalista Cathy Newman para o seu blog no xornal The Daily Telegraph, Criado comentou: "a cultura na que vivimos está feita de pequenos actos sexistas que podes ignorar, pero cando pensas neles colectivamente empezas a ver un patrón".
Representación feminina nos medios de comunicación
En novembro de 2012, xunto con Catherine Smith, fundou o sitio web Women's Room, cuxo obxectivo é recoller suxestións para as mulleres profesionais e transmitilas aos xornalistas para aumentar a proporción de mulleres nos medios de comunicación. O detonante deste proxecto foron dúas reportaxes no programa Today de BBC Radio 4, emitidas en outubro de 2012, sobre a prevención dos embarazos en adolescentes e o cancro de mama, nos que non se entrevistou a ningunha experta e os entrevistadores tamén eran homes. O presentador John Humphrys tivo que preguntar sobre o último tema: "Se foses muller, non dubidarías en facer unha revisión médica?" Un dos entrevistados no tema dos embarazos adolescentes foi Anthony Seldon, director do Wellington College, unha escola pública. Criado escribiu que Seldon podería ser unha autoridade na historia política británica contemporánea, pero non no tema que estaba a tratarse. Comentou a selección bastante estreita de voces, tanto nas líñas sociais como nas de xénero, nos debates emitidos a principios de novembro de 2012: "Estas voces están a dar forma ao debate, e por tanto exercen unha enorme influencia sobre as nosas políticas públicas, actualmente populistas. Se a política pública vai ser tan sensible aos medios de comunicación, fagamos que os medios de comunicación sexan verdadeiramente representativos do público".
Sobre a controversia de Wikipedia de abril de 2013 sobre a creación dunha subcategoría para as novelistas estadounidenses, Criado dixo: "Perpetúa a idea de que os homes son os predeterminados e non necesitan ser marcados de ningunha maneira, mentres que as mulleres seguen sendo vistas como os valores atípicos."
As mulleres nos billetes
Noutra campaña, criticou a decisión do Banco de Inglaterra de substituír a Elizabeth Fry por Winston Churchill no billete de 5 libras, co que non quedou ningunha muller no reverso dos billetes. A raíña Isabel II está representada na fronte dos billetes, con persoas historicamente prominentes no reverso. Desestimando a Churchill como "outro home branco", Criado sinalou que a Lei de Igualdade de 2010 compromete ás institucións públicas a "eliminar a discriminación", mentres que a proba de que o Banco actuara coa "debida consideración" requirida estaba ausente porque os detalles do proceso de toma de decisións non se fixeron públicos. Criado reuniuse coa xefa de billetes Vitoria Cleland e o xefe de caixa Chris Salmon no Banco para discutilo.
A campaña, secundada por 35.000 persoas, e co apoio financeiro para unha potencial batalla legal, obrigou ao gobernador do Banco de Inglaterra, a anunciar que a imaxe de Jane Austen aparecería nun novo billete de 10 libras, substituíndo a de Winston Churchill. "A xente dixo que isto non era algo tan importante para abordar, pero non escollín por un motivo especial os billetes", comentou Criado a Vanessa Thorpe de The Observer. "Acababa de ver o novo billete [proposto] e pensei: 'Non vou a ter isto'. E o Banco de Inglaterra non é unha institución pequena". Jane Austen non era a súa figura histórica feminina preferida, pero aínda así Criado aprobou a elección: "Ela empregou o seu tempo burlándose do sistema. Todos os seus libros tratan de como as mulleres están atrapadas e mal representadas. É moi triste que dixese iso fai 200 anos e que aínda hoxe eu teña que dicilo".
Nun artigo publicado no London Evening Standard en setembro de 2017, Criado escribiu que doaría o seu primeiro "billete de 10 libras de Austen" ao refuxio de mulleres da súa localidade: "Parece a forma correcta de terminar este capítulo da miña vida". Outros seguiron o exemplo, doando os seus billetes a diferentes organizacións de beneficencia.
Acoso en Twitter
A decisión do Banco de Inglaterra con respecto aos billetes en xullo de 2013 xerou unha onda de ameazas en Twitter, incluíndo ameazas de violación e asasinato, contra Criado e outras mulleres. Nese momento, Criado denunciou que estaba a recibir unhas 50 ameazas deste tipo cada hora, e atopou algo inadecuada a suxestión de encher un formulario para Twitter detallando o que sufrira. No punto máis álxido do ataque, Criado explicou que non podía nin comer nin durmir: "Non sei se tiven unha especie de crise nerviosa. Fun incapaz de funcionar, incapaz de ter interaccións normais".
Estatua de Millicent Fawcett
Lanzou unha campaña para que se erixise unha estatua dunha sufraxista en Parliament Square con motivo do centenario do Representation of the People Act 1918. "Se vivísemos nun mundo xusto, as mulleres históricas e que non pertencen á realeza non constituirían un mísero 2,7% de todas as estatuas do Reino Unido", escribiu no New Statesman. "Pero non vivimos nun mundo xusto. E son realista sobre o ritmo do cambio". A súa carta aberta ao recentemente elixido alcalde de Londres, Sadiq Khan, publicada por The Daily Telegraph en maio seguinte, foi asinada por varias mulleres relevantes. Khan declarou deseguido estar de acordo pero non se comprometeu co lugar que ela desexaba, o Parliament Square. Unha petición asinada por 74.000 persoas foi presentada por Criado en xuño nun evento nas Salas de Estado da Casa do Presidente da Cámara de Representantes, auspiciado pola Fawcett Society suxerindo agora a Millicent Fawcett como a figura a representar. Criado estivo de acordo.
En abril de 2017, Sadiq Khan anunciou que se encargara á artista Gillian Wearing a creación dunha estatua da sufraxista Millicent Fawcett. A primeira ministra Theresa May tamén deu a súa aprobación. Fawcett é a primeira muller que aparece nunha estatua na praza, e Wearing é a primeira muller escultora que ten unha estatua situada alí. Ao anunciar o plan para a estatua de Fawcett, Khan dixo: "Simplemente non está ben que case un século despois do sufraxio feminino, a Praza do Parlamento siga sendo unha zona só para homes, e estou encantado de que isto cambie pronto grazas á inspirada campaña de Caroline". A estatua foi inaugurada o 24 de abril de 2018 para a conmemoración da extensión do dereito de voto ás mulleres en 1918, aínda que esta extensión foi nun principio en termos desiguais para os homes. No zócolo da estatua atópanse os nomes e as fotos de 55 mulleres (e 4 homes) que loitaron polo dereito ao voto feminino.
Recoñecementos
Debido ao éxito da súa campaña sobre a falta de representación de mulleres nos billetes, Criado gañou o premio á defensora dos dereitos humanos do ano do grupo de presión Liberty en novembro de 2013. Ese mesmo ano, tamén foi nomeada unha das 100 mulleres da BBC. En 2015, durante a celebración dos aniversarios da raíña Isabel II, Criado foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) polos seus servizos á igualdade e a diversidade, particularmente nos medios de comunicación. En 2019, foi tamén galardoada co Royal Society Insight Investment Science Books Prize e o Financial Times Business Book of the Year polo seu libro Invisible Women (en galego, A muller invisible). '
KNM Roald Amundsen (F311)
O KNM Roald Amundsen (F311) é un buque de guerra da Armada Real de Noruega. A fragata foi construída en Ferrol por Navantia baseada na serie F-100 da Armada Española. A serie Fridtjof Nansen (F-300) está formada por cinco fragatas:
Construción
En maio de 2005, unhas semanas antes da súa botadura no estaleiro de Izar en Ferrol, produciuse un accidente durante a construción no que morreron catro traballadores.
Mariluz Villar Otón
Mariluz Villar Otón, nada en Madrid o 29 de decembro de 1937, é unha actriz de teatro, escritora e xornalista galega en lingua castelá.
Traxectoria
Comezou como locutora na Cadena SER en Santiago de Compostela a principios dos anos 60, simultaneamente traballou como primeira actriz e codirectora no compostelán grupo de teatro Ditea, do que é cofundadora, postos que ocupou até 1974, sendo considerada unha das pioneiras do teatro contemporáneo galego. Con este grupo gañou premios na categoría de primeira actriz como o Hércules de Plata da Coruña (1966) ou La Máscara de Oro de Lugo (1970). En 1978 trasladouse a Ourense onde comezou a traballar na COPE e no 1983 fundou o Estudio de Artes Escénicas de Ourense, unha academia de teatro que até 1996 fixo representacións en Galicia e Portugal, ademais de recuperar a tradición dos autos sacramentais en templos. Impartiu clases de arte dramática en diferentes centros e no 1986 formou parte do elenco da obra A noite vai coma un río na montaxe do Centro Dramático Galego.
Universidade Bordeos I
A Universidade Bordeos I (en Université Bordeaux I, ou simplemente Bordeaux I) considérase como a institución prestixiosa do mundo no referente á educación científica e tecnolóxica. O Bordeaux I está situado na cidade de Bordeos, na rexión de Aquitania.
Gran Premio de Bahrain de 2013
O Gran Premio de Bahrain de 2013 (formalmente coñecido como o Gulf Air Gran Premio de Fórmula 1 de Bahrain de 2013) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrará o 212 de abril de 2013 no Circuíto Internacional de Bahrain de Bahrain.
Et Cetera (canción)
"Et Cetera" é unha canción da cantante irlandesa Sinéad Mulvey e do grupo de rock Black Daisy, coa que representaron a Irlanda no Festival de Eurovisión 2009, celebrado en Moscova, Rusia. 180px|miniatura|esquerda|Black Daisy con Sinéad Mulvey interpretando "Et Cetera" en [[Londres o 17 de abril de 2009.]] A canción participou na segunda semifinal do Festival, celebrada o 14 de maio de 2009, acadando 52 puntos. Malia iso, ficou na onceava posición e non se clasificou para a final. Porén, a canción chegou á sexta posición nas listas de vendas de Irlanda.
Fernando Rodríguez Méndez
Fernando Rodríguez Méndez, coñecido tamén como Fernando Méndez, nado en Celanova o 11 de marzo de 1964, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Traballou nos ámbitos da comunicación xudicial, sanitaria e empresarial. Ten un mestrado en Drogodependencias e SIDA, e está especializado en comunicación de organizacións, xestión e estratexias da comunicación. Como xornalista exerceu nos periódicos Faro de Vigo e La Región amais de na Televisión de Galicia. Colaborou así mesmo con outros medios de comunicación como El Observador, Cambio 16, Interviú, Radio Minuto, a revista Tiempo e RNE.
Foi xefe de prensa da Consellaría de Agricultura da Xunta de Galicia, director de Comunicación de Tecnópole (Parque Tecnolóxico de Galicia) e asesor de Comunicación na Deputación de Ourense.. É director da Fundación Araguaney-Puente de Culturas.
Lectura (filoloxía)
Lectura, en filoloxía, é o termo co que se indica unha das diferentes variantes formais que se produciron na conservación dun documento escrito, ou de parte del, a través dos testemuño que o conservaron.
O termo refírese en xeral a unha pasaxe ou treito dun texto; pode tamén referirse a unha frase ou mesmo a un só termo.
Rede de área extensa
A rede de área extensa ou WAN (acrónimo inglés derivado de "wide area network") é un tipo de rede que cobre unha área extensa. O exemplo máis coñecido de WAN é a propia Internet.
As redes de área extensa acostuman estar formadas por varias redes de área local xuntas, co que os usuarios e computadoras nun lugar poden comunicarse con usuarios e computadoras noutro lugar.
Moitas redes de área extensa pertencen a organizacións particulares e son privadas, outras, feitas por ISPs, proporcionan acceso desde unha LAN dunha organización a Internet.
As WANs utilizan comunmente como protocolo de comunicación TCP/IP, X.25, ATM ou Frame Relay.
Watford F.C.
O Watford Football Club é un equipo de fútbol profesional da cidade de Watford, Hertfordshire (Inglaterra). Foi fundado en 1881 coma Watford Rovers, e xogou en numerosos campos nos seus primeiros anos, antes de asentarse permanentemente en Vicarage Road en 1922.
Cadro actual
Cadro actualizado a 1 de febreiro de 2020.
Antigüidade tardía
miniatura|dereita|300px|Os favoritos do Emperador [[Flavio Honorio|Honorio (división definitiva do Imperio Romano entre Oriente e Occidente). Pintura histórica de John William Waterhouse (1883)]]
Henri Pirenne (Mahoma e Carlomagno) pode considerarse o creador do concepto, ao pór de manifesto o esencial que para a caracterización definitiva de o medieval significaron dous grandes acontecementos: o Imperio de Carlomagno e a chegada do islam a Europa; e os procesos que carrexaron: a ruptura da unidade da conca do Mediterráneo (no económico e no ideolóxico, unha verdadeira fronteira de civilizacións) e o peche en si mesma da Europa Occidental ou Cristiandade latina (previamente separada da Cristiandade oriental do Imperio Bizantino), onde levarán á súa culminación as formas económicas, sociais, políticas e ideolóxicas do que se veu en chamar feudalismo e que se viña desenvolvendo dende o comezo deste período, cincocentos anos antes.
Alanos
miniatura|O emperador bizantino [[Nicéforo III e María de Alania.]] Os alanos foron un pobo indoeuropeo da familia irania. Crese que procederon das estepas de Centroasia ou do norte de Irán. Eran nómades, probablemente de orixe escita - sármata (alain, en lingua escita, significa ‘montaña’). Son mencionados por Ovidio, Xosefo, Amiano Marcelino e Claudiano.
Parece que antes do século -I vivían no norte do Cáucaso e aínda que despois efectuaron varias incursións a territorio romano (e parto) seguían establecidos na zona no século III, pero no século IV foron expulsados de alí polos hunos; os que permaneceron nas montañas do Cáucaso deberon dar orixe ao actual pobo dos osetos.
No ano 409 entraron na Península Ibérica xunto a suevos e vándalos, tras cruzar rapidamente a Galia nunha campaña de saqueo e estiveron deambulando por ela ata que no ano 411 o emperador Honorio lles ofreceu un pacto de terras. Os alanos establecéronse entón na zona comprendida entre as actuais provincias de Ávila, Salamanca, Cáceres e Toledo. Non formaron nunca un reino propio en Hispania.
Ante a chegada dos visigodos os alanos hispanos pasaron á África noroccidental xunto cos vándalos.
Tradición (filoloxía)
En filoloxía, ou crítica textual, enténdese por tradición o conxunto dos tes testemuños que transmiten unha obra. Pode ser:
Juventudes leonesistas
miniatura|Logotipo da organización Juventudes leonesistas (Xuventudes llionesistas en leonés e Xuventudes leonesistas en galego) é unha organización política xuvenil leonesista xurdida en 2010 ligada ao partido político Unión del Pueblo Leonés. Malia a súa curta vida, conta xa con sete comités, radicados cinco deles na provincia de León e outros dous na provincia de Zamora.
Programa político
Promove a creación dunha Autonomía do País Leonés, dereito garantido polo Artigo 2 da vixente Constitución Española de 1978, facendo fincapé no carácter rexionalista da organización e non nacionalista, avogando pola creación da autonomía dentro de España, diferenza fundamental coa antiga organización xuvenil da UPL, Conceyu Xoven. Os territorios do país leonés son as provincias de León, Zamora e Salamanca.
Friburgo
O topónimo alemán Friburgo pode referirse a:
Enneagrama
miniatura|Enneagramas mostrados como [[estrelamentos secuenciais.]] Na xeometría, un enneagrama (do grego ἐννέα, ennéa, «nove», e γράμμα, grámma, «trazo») é unha estrela de nove puntas, chamada tamén nonagrama.
Enneagrama regular
Un enneagrama regular (un polígono estrelado de nove lados) é construído utilizando os mesmos puntos que un enneágono regular pero conectado en pasos fixos. Ten dúas formas, representadas por un símbolo de Schläfli como {9/2} e {9/4}, conectando cada segundo e cuarto puntos respectivamente.
Bustelo, Vilachá, Becerreá
Bustelo é un lugar da parroquia de Vilachá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
The Wanted
The Wanted é unha banda de rapaces inglesa-irlandesa, formada en 2009, que facía a súa presentación de debut en xullo de 2010. O grupo está formado por Max George, Nathan Sykes, Tom Parker, Jay McGuiness, e Siva Kaneswaran e na actualidade teñen como selo a Island Records e nos EUA teñen como selo a Mercury Records. Teñen como a manaxer a Scooter Broun.
2009-10: Formación do grupo e The Wanted
The Wanted apareceu en 2009 a través de audicións propostas por Jayne Collins, onde o grupo participou nunha gala benéfica. Jayne é a mesma muller que reuniu a The Saturdays e Parade. En pouco tempo comezaron a traballar no seu debut cos produtores Guy Chambers, Taio Cruz e Steve Mac. O sinxelo, "All Time Low", foi producido por Mac, e coescrito por Wayne Hector e Ed Drewett. Foi sacado á venda no verán de 2010 e mantívose como número un do Reino Unido unha semana, durando 17 semanas nas listas. O segundo sinxelo da banda, "Heart Vacancy" ("Vacante no corazón"), foi de novo escrito por Wayne Hector e saíu á venda un pouco máis tarde, o 17 de outubro de 2010, colocándose no número catro na lista de vendas de álbums do Reino Unido. O seu terceiro sinxelo do álbum "Lose My Mind ("Volvéndome tolo"), foi presentando no programa de The X Factor do Reino Unido para posteriormente alcanzar o número 34 da lista dos corenta principais do Reino Unido.