cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesófilo (organismo)
Microorganismos
Os mesófilos viven en ambientes moi diversos, como a maioría dos solos, augas doces e mariñas, augas residuais, sobre plantas e no corpo dos animais. A temperatura óptima de moitos mesófilos patóxenos ou comensais para os humanos é de 37 °C, que está próxima á temperatura corporal humana.
Callitropsis
O xénero denominado Callitropsis aplícase a dous xéneros diferentes da familia das cupresáceas:
Mesófilo (organismo)
Microorganismos
Moitos mesófilos son útiles na industria, como os que se utilizan na elaboración de produtos lácteos. fermentados (bacterias) e cervexa e viño (lévedos).
Fixéronse estudos xenómicos e computacionais para clasificar as bacterias en mesófilas e termófilas segundo o contido GC do seu xenoma.
Vexetais
O termo mesófilo aplícase ás plantas que se desenvolven a temperaturas e sobre todo, en condicións de humidade, de tipo medio, nin baixas nin altas.
Rose Mountain
Rose Mountain é o sexto álbum da banda de punk rock Screaming Females, publicado o 24 de febreiro de 2015 a través do selo Don Giovanni Records. O disco foi producido por Matt Bayles. Lance Bangs dirixiu un vídeo musical para a canción "Hopeless" e tamén realizou un documental de dúas partes sobre como se fixo o álbum.
Xosé Antonio Rubal López
Xosé Antonio Rubal López é un político galego do BNG.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela (1996). É analista-programador da USC dende 1997. Pertenceu á Executiva do BNG até 2016, na que foi Secretario de comunicación.
Le Loroux
Le Loroux (en Lavreer-an-Dezerzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Club Lemos
Disputou 51 tempadas na Terceira División Española, sendo o primeiro equipo galego en acadar esa cifra e o segundo con máis participacións na categoría. Actualmente xoga no grupo norte da Preferente Galicia.
Fundación e primeiros anos
O equipo fundouse o 19 de abril de 1924 en Monforte de Lemos nunha asemblea celebrada no teatro Principal, froito da fusión entre o Atlétic Club e o Monforte FC, levada a cabo de mutuo acordo. Devandita asemblea foi dirixida por Xosé Ibáñez Fernández, último presidente do Atlétic Club, que exerceu de presidente en funcións, e con Francisco Álvarez González como secretario. Nacía así a Sociedad Deportiva y de Cultura Física Lemos Club, que tivo como primeiro presidente a Ramón Taboada Zúñiga. O equipo contou tamén cun campo novo, o Stadium Lemos, situado na estrada de Ourense, que substituíu os antigos campos das Lamas e A Compañía.
En 1934 conseguiu o ascenso á Serie A logo de finalizar na primeira posición ao final da liga, con todo, posteriormente a Federación Galega de Fútbol sancionou ao club monfortino por aliñar a un xogador cuxa situación non estaba legalizada durante un partido fronte o Ferrol F.C., polo que foi finalmente o equipo departamental o que se alzou co título da Serie B, mentres que o Lemos conseguiu o ascenso de categoría. Na tempada 1934-35 participou por primeira vez na Serie A do Campionato de Galicia, no que finalizou na segunda posición con 13 puntos e un rexistro de seis vitorias, un empate e tres derrotas, tan só por detrás do Unión Sporting Club de Lavadores, equipo contra o que caeu na derradeira xornada do campionato por dous goles a cero.
Na tempada seguinte, con todo, alzouse co título logo de superar no partido decisivo ao Club Coruña por cinco goles a dous, finalizando deste xeito a liga con 14 puntos, un máis que os coruñeses, e un rexistro de seis vitorias, dous empates e dúas derrotas. Deste xeito o Lemos clasificouse para disputar a primeira rolda da Copa de España ese mesmo ano fronte ao Deportivo da Coruña, o Unión Sporting Club e o Real Stadium Club Avilesino (este último ficou descualificado), onde finalizou na segunda posición do seu grupo e polo tanto non conseguiu clasificarse para a segunda rolda.
Consolidación en Terceira
Xogou 51 tempadas na Terceira división española na súa historia, a maior parte delas case seguidas, entre as tempadas 1943-44 e 1991-92, descendendo nos anos 1948, 1958, 1969, 1976 e 1986, e ascendendo en 1949, 1959, 1970, 1980 e 1987.
Tras o descenso da tempada 1991-92 volveu ascender na tempada 1996-97. Na tempada 2001-02, con Francis como adestrador, xogou a promoción de ascenso a Segunda División B sen éxito, descendendo novamente na tempada 2002-03 e ascendendo na 2005-06. Na tempada 2007-08, tras quedar 20º, descendeu á Preferente Norte.
Últimos anos
Na tempada 2010-11 o equipo descendeu a Primeira Autonómica por primeira vez na súa historia. Despois dunha boa traxectoria durante toda a tempada, o equipo conseguiu o ascenso á Preferente no 2012 a seis xornadas do final. Porén, volveu descender dous anos despois, ficando outra vez un só ano na categoría Autonómica, xa que acadou o ascenso á Preferente no 2015. Neste vaivén de ascensos e descensos da segunda década do século, no 2017 non conseguiu manter a categoría, caendo novamente á Preferente.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Campo Municipal da Pinguela, inaugurado en 1999. Ten capacidade para 1.100 espectadores nunha única bancada cuberta e é de herba natural. Arredor do terreo de xogo dispón de pista de atletismo e tamén de zonas de lanzamento e salto.
Antes da súa inauguración xogaba no campo de fútbol Luís Bodegas, no que actualmente realiza os adestramentos e onde xoga o seu equipo filial. Foi remodelado entre 2007 e 2009 e é de céspede artificial.
Copa do Rei
{| style = align="left" border="2" cellpadding="2" cellspacing="0" class="bonita" style="margin: 0.5em 0.5em 0.5em 1em; padding: 0.5em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
Presidencia
Foron presidentes do Club Lemos na súa historia:
San Fiz de Cangas, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Següín e Deade polo norte; Serode polo leste; Cangas polo sur e Pombeiro polo oeste.
Club Lemos
Equipo filial
O Lemos conta cun equipo filial, o Lemos B, que xoga na Terceira Galicia. O equipo creouse en 2018 coa intención de formar xogadores para o primeiro equipo.
Fútbol base
Ata 2012 o Lemos tivo equipos de fútbol base. Ese ano, ante a delicada situación económica do club, varios pais de xogadores da canteira decidiron crear un novo club dedicado exclusivamente ao fútbol base, o Club de Fútbol Monforte. Ten convenios de colaboración co Lemos, igual que o Club Polideportivo Calasancio, o outro equipo de fútbol base da cidade.
Soutilo, Veigue, Sada
Soutilo é un lugar da parroquia de Veigue no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 61 habitantes (31 homes e 30 mulleres).
Tony Gaze
Frederick Anthony Owen "Tony" Gaze, OAM (3 de febreiro de 1920 - 29 de xullo de 2013) foi un piloto de caza australiano e piloto de carreiras. Voou coa Royal Air Force na segunda guerra mundial, foi un As da aviación acreditado con 12,5 vitorias confirmadas (11 e 3 compartidas) e despois gozou dunha exitosa andaina nas carreiras no Reino Unido, Europa e Australia. Foi o primeiro australiano en participar nun Gran Premio da Fórmula Un.
Vida temperá
Gaze naceu en Melbourne, Victoria, o 20 de febreiro de 1920, fillo de Irvine Gaze, membro do equipo do mar de Ross que se preparaban para a expedición de Ernest Shackleton. Educouse na Geelong Grammar School, e cando se declarou a guerra en setembro de 1939 era estudante do Queens'College, Cambridge.
Primeiro éxito
Gaze uniuse á RAF en 1940 e ao rematar o adestramento e con 122 horas de voo rexistrado foi destinado no escuadrón nº 610 da RAF en RAF Westhampnett en marzo de 1941, voando sobre a canle da Mancha en misións de caza. A primeira "morte" de Gaze produciuse o 26 de xuño cando derrubou un Messerschmitt Bf 109. O mes seguinte obtivo outras dúas vitorias, unha media e dúas probables. Por estas vitorias foi galardoado co primeiro das tres DFC. O seu irmán, Pilot Officer Scott Gaze uniuse ao escuadrón nº 610 da RAF con el a principios de 1941, pero morreu en acción o 23 de marzo de 1941. En novembro de 1941 Gaze foi enviado a Nº 57 OTU como instrutor.
Comezou a súa segunda xira en xuño de 1942, co escuadrón nº 616 da RAF, voando a grande altitude Spitfire Mk.IV. Durante a malograda batalla de Dieppe o 19 de agosto de 1942, recibiu o seu segundo DFC despois de destruír un caza inimigo. A finais de agosto de 1942 foi destinado ao mando do escuadrón nº 64 da RAF voando co novo Spitfire IX.
Retroceso e fuga despois de ser derrubado
O 26 de setembro de 1942 Gaze pilotaba un á de Spitfires en apoio dun bombardeo en Morlaix. Un Escuadrón de Aguias, escuadrón nº 131 da RAF, espalláronse polos fortes ventos e perdeu 11 de 12 cazas. Gaze converteuse no chivo expiatorio do fracaso da misión e foi trasladado de novo ao escuadrón número 616 como comandante de voo. Máis tarde determinouse que a causa das altas perdas desa misión se debeuse á inexperiencia dos pilotos e ao clima adverso inesperado.
Despois dun descanso das operacións a principios de 1943, foi destinado de novo a un escuadrón operativo en agosto de 1943, escuadrón nº 66 da RAF en RAF Kenley. O 4 de setembro de 1943 sobre Le Tréport despois de derrubar un Focke Wulf 190 o propio Spitfire V de Gaze foi derrubado por Heinz-Gerhard Vogt de II./GG 26 (a súa 14ª reclamación dunhas eventuais 48). Gaze estrelouse a 32 km. de Dieppe con feridas leves, evitou a captura e dirixiuse, coa axuda da Resistencia francesa, á neutral España.
Volta a Gran Bretaña
En febreiro de 1944 Gaze uniuse á Unidade de Desenvolvemento de Combate Aéreo (ADFU) na Wittering, reincorporándose ao Escuadrón 610 no continente en xullo de 1944. Reclamou un avión Messerschmitt Me 262 abatido preto de Emmrich no Rin o 14 de febreiro de 1945 (un Me 262A-2 de I./KG 51 voado por Rudolf Hoffmann) (o primeiro australiano en lograr esta fazaña) e compartiu un Arado Ar 234 bombardeiro a reacción o 12 de abril de 1945.
A vitoria sobre o Me 262 resultou en que Gaze fose galardoado coa Distinguished Flying Cross por terceira vez, un dos únicos 47 homes da Segunda Guerra Mundial.
Durante a guerra tamén voou con algúns dos nomes máis famosos, incluído o comandante vento Douglas Bader, o mellor as aliado Johnnie Johnson (38 vitorias) como parte das Tangmere Wing e Paul Tibbets, piloto do "Enola Gay", bombardeiro B29 que lanzou a bomba atómica en Hiroshima.
Piloto de carreiras
En 1946, Gaze suxeriu ao duque de Richmond e Gordon, máis coñecido como "Freddie March", que as estradas ao redor de RAF Westhampnett serían unha boa situación para unha pista de carreiras. Seguindo esta suxestión, March abriu o Circuíto de Goodwood en 1948.
Gaze regresou a Australia despois da guerra e comezou a competir cun coche de carreiras Alta que levou consigo.
Pilotou un Alta Fórmula 2 en Europa para a tempada 1951, cambiando a un HWM-Alta para a tempada seguinte, planeando volver a competir en F2. Cando o órgano de goberno deportivo decidiu cambiar a normativa do Campionato Mundial de Fórmula Un á Fórmula 2, Os plans de Gaze tamén cambiaron. Participou nunha serie de probas de F1 fóra de campionato e, en xuño, viaxou ao Circuíto de Spa-Francorchamps para o Grote Prijs van Belgie. Despois de cualificar o HWM-Alta 16º, correndo mellorou un posto, acadando o 15º posto. Ao competir en Spa, Gaze converteuse no primeiro australiano en disputar unha carreira de motor do Campionato Mundial. Seguiron as aparicións no Gran Premio do Reino Unido de 1952 e o Gran Premio de Alemaña de 1952 e non conseguiu clasificarse para o Gran Premio de Italia de 1952.
O ano seguinte, foi membro do primeiro equipo australiano en disputar o Rallye Monte Carlo nun  Holden FX con Lex Davison e Stan Jones. Nun punto, o trío estaba entre os dez primeiros, pero rematou o evento no 64º posto. Tamén nesa tempada correu nun Aston Martin DB3 en eventos de coches deportivos en Europa, e sobreviviu a un accidente no Grande Prémio de Portugal, cando o seu coche bateu contra unha árbore tras unha colisión cun Ferrari. Saíu despedido cando o Aston envorcou e estalou en chamas. Os espectadores levaron a Gaze a unha zona segura e só sufriu cortes e contusións.
En 1954 e 1955, Gaze competiu co ex - Ferrari 500 F2 de Ascari en probas fora do campionato en Europa, Australia e Nova Zelandia. Ao regresar a Inglaterra, creou o Kangaroo Stable, o primeiro equipo internacional de carreiras australiano. Un membro do equipo era un novo Jack Brabham. Correron nun Aston Martin DB3S. Non obstante, moitas carreiras canceláronse despois da traxedia de Le Mans en 1955, e o Stable disolveuse ao final da tempada. Gaze continuou correndo por outra tempada.
Planadores
Despois dunha conversa co Prince Bira, que era un ávido competidor de planadores, Gaze probou sorte neste deporte. Converteuse nun membro activo do club Bristol e Gloucestershire de planadores, en Nympsfield e pasou a representar a Australia no Campionato Mundial de planadores de 1960, que se celebrou no Campo de aviación Butzweiler, preto de  Köln.
Vida persoal
Tony Gaze casou dúas veces, con Kay Wakefield que morreu en 1976 e a piloto de coches de carreiras Diana Davison falecida en 2012. Davison era a viúva de Lex Davison. Gaze tamén foi bisavó da terceira xeración dos pilotos de carreiras Davison, Alex,  Will e James.
Karl Grobben
Karl Grobben, escrito ás veces como Carl Grobben, nado en Brno (daquela, Brünn) o 27 de agosto de 1854 e finado en Salzburgo o 13 de abril de 1945, foi un zoólogo austríaco.
Traxectoria
Estudou historia natural e particularmente zooloxía na universidade de Viena onde se doutorou en 1877. Dous anos máis tarde volveu a esa universidade como docente. En 1884 foi nomeado profesor asociado e, ao ano seguinte, casa con Ida Tschermak von Seysenegg, filla do mineraloxista Gustav Tschermak von Seysenegg (1836-1927), matrimonio que tería unha filla.
En 1889 participou nunha expedición ao leste do Mediterráneo organizada pola Academia de Ciencias de Viena. En 1893 foi o director do Zootomischen Institut e, en 1896, do Instituto de Zooloxía da universidade de Viena.
Dedicou o seu traballo sobre todo ao estudo da anatomía, a histoloxía e a evolución dos moluscos e os crustáceos inferiores, así como ao estudo das medusas e dos vermes. É recordado sobre todo pola impórtate mellora da intricada taxonomía dos crustáceos.
Taxons nomeados na honra de Grobben
Entre os taxons dedicados a Grobben por outros autoires están:
Luís Sobrado
Traxectoria
Foi mestre e inspector de Educación. Doutor en Pedagoxía e titulado en Psicoloxía Pedagóxica pola Universidade Complutense de Madrid. É Catedrático da Universidade de Santiago de Compostela, director do Departamento de Métodos e Técnicas de Investigación en Ciencias do Comportamento e da Educación da Facultade de Ciencias da Educación. Foi director do ICE e do Servizo de Publicacións e Intercambio Científico da USC.
Foi Secretario Xeral do Partido Galeguista (1979-1981), pertenceu á comisión do Estatuto dos dezaseis e asinou o 29 de setembro de 1980 os pactos do Hostal da Reforma do Estatuto de Autonomía de Galicia. O congreso do Partido Galeguista de xuño de 1981 que elixiu presidente a Alfonso Álvarez Gándara rematou coa expulsión do sector máis á esquerda dirixido por Luís Sobrado.
En 2009 foi condenado por unha estafa á Universidade, pero foi indultado o 8 de outubro de 2010. .
Vida persoal
Casou con Fe Taboada Fernández.
Gecko leopardo
O gecko leopardo (Eublepharis macularius) é unha especie de gecko nocturno e terrestre propio dos desertos do sur de Afganistán, do Paquistán e das zonas noroccidental da India que pertence á familia Gekkonidae. É unha especie practicamente insectívoro e xeralmente de cor amarela e pintas negras, de alí o seu nome, co abdome de cor branco, ten entre 20 e 25 cm, sendo o macho un chisco meirande. A diferenza da maioría de geckos, posúe pálpebras.
Grazas ó feito de ser un animal antrópico, a súa natureza dócil, que non é perigoso para o ser humano e ás súas cores moi vivas, é un dos lagartos máis comúns nas tendas de mascotas. Cada ano, ducias de miles de geckos leopardo son vendidos por todo o mundo. A súa alta demanda provocou a aparición dun gran número de cepas conseguidas por selección artificial. Existen geckos leopardo alaranxados, negros e brancos.
An alarc'h
An alarc'h ("o cisne" en bretón ), é unha canción tradicional bretoa, do Barzaz Breiz, considerada unha canción patriótica. Cántana cantantes bretóns contemporáneos como Alan Stivell, Gilles Servat ou Tri Yann.
Presentación
Segundo Theodore Hersart de la Villemarqué, An Alarc'h contaría o regreso triunfante do duque Xoán IV (Aotrou Yann), para reconquistar o seu ducado, despois de ser expulsado seis anos antes polos seus súbditos. Non obstante, estando aínda máis ameazada a independencia do ducado sen el que con el, os señores bretóns enviaran unha delegación a Inglaterra onde se refuxiara para pedirlle que volvese. Desembarca en Dinard o 3 de agosto de 1379 para recuperar o trono da Bretaña. O "traidor" ao final da canción sería o cabaleiro bretón Bertrand Du Guesclin, condestable de Francia que, con todo, non emprendeu a loita contra o regreso do duque. An alarc'h é o cisne que, na canción, asiste á escena desde a parte superior da torre do castelo de Arvor.
Letra
Nas versións recentes engadiuse unha estrofa:
Ás veces foi adaptado en
Interpretacións
A muller de Polig Monjarret, Zaïg Monjarret, adaptou a canción ao scots (Galloway).
Factor VII
O factor VII de coagulación (FVII), antes chamado proconvertina, é unha das proteínas encimáticas que forma parte da fervenza de reaccións que causan a coagulación do sangue. É un encima da clase das serina proteases. Poden producirse formas recombinantes do factor VIIa humano, como eptacog alfa [activado], NovoSeven, que se aplicou a pacientes de hemofilia con hemorraxias incontroladas. Outra forma biosimilar menos usada é ou o factor VII activado AryoSeven.
Fisioloxía
O principal papel do factor VII é iniciar o proceso de coagulacion en conxunción co factor tisular (TF/factor VII). O factor tisular encóntrase na parte exterior da parede dos vasos sanguíneos e normalmente non está exposto ao fluxo sanguíneo. Despois dunha lesión nun vaso, o factor tisular queda exposto ao sangue e ao factor VII circulante. Unha vez unido ao TF, o factor VII é activado, dando lugar ao factor VII activado (FVIIa) pola acción de diferentes proteases, estrre as cales están a trombina (factor IIa), os factores Xa, IXa, XIIa e o propio complexo FVIIa-TF. O complexo do factor VIIa co TF cataliza a conversión dos factores IX e X en proteases activas, que son os factores IXa e Xa, respectivamente.
A acción do factor é impedida polo inhibidor da vía do factor tisular (TFPI), que se libera case inmediatamente despois da iniciación da coagulación. O factor VII é dependente da vitamina K; prodúcese no fígado. O uso de warfarina ou anticoagulantes similares fai descender a síntese hepática de factor VII.
Estrutura
O factor VII comparte unha arquitectura de dominios común cos factores IX e X.
Xenética
O xene do factor VII chámase F7 e está localizado no chromosome 13 humano (13q34).
Papel en enfermidades
A deficiencia de factor VII (deficiencia de proconvertina conxénita) é rara e ten unha herdanza recesiva. Preséntase como un trastorno hemorráxico similar a unha hemofilia. Trátase co factor VIIa recombinante (NovoSeven ou AryoSeven). As estratexias para aplicar terapia xénica á deficiencia de factor VII son moi prometedoras e tiveron éxito en cans.
Usos médicos
O factor VIIa recombinante, comecializado como AryoSeven e NovoSeven, é utilizado en pacientes de hemofilia (con deficiencia do factor VIII ou IX) que desenvolveron anticorpos contra o factor de coagulación de substitución.
Foi tamén utilizado para estabilizar hemorraxias incontrolables, pero o seu papel nesta estabilización é controvertida con evidencias insuficientes que apoien o seu uso fóra dos ensaios clínicos. O primeiro informe do seu uso en hemorrxias foi a súa aplicación a un soldado israelí con hemorraxia incontrolable en 1999. Os riscos do seu uso inclúen un incremento da trombose arterial. Porén, os estudos feitos en animais non mostraron as complicacións observadas en humanos, e algúns dos estudos mostran un prognóstico mellor. Nas instalacións militares utilízase como unha intervención fóra das indicacións aprobadas en complicacións relacionadas coa coagulación intravascular diseminada relacionadas con hemorraxias causadas por traumas penetrantes.
O factor VII recombinante humano, aínda que inicialmente parecía prometedor en hemorraxias intracerebrais, non demostrou ser beneficioso en posteriores estudos e xa non se recomenda.
Interaccións
O factor VII presenta interaccións co factor tisular e a proteína quinase C.
Gran Premio de Australia de 1993
O Gran Premio de Australia de 1993 (oficialmente o LVIII Australian Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 7 de novembro de 1993 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. A carreira foi o 58º Gran Premio de Australia e o noveno disputado no circuíto de Adelaida, que tamén o converteu no noveno GP de Australia que formou parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Foi a décimo sexta e última carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993.
Esta foi a última carreira dos coches con suspensión activa, que se prohibiron desde 1994 xunto con outras axudas para os pilotos. Riccardo Patrese e Derek Warwick tamén se retiraron da F1 logo desta carreira, Patrese tiña o récord de 256 Grandes Premios nese intre.
Tamén ía ser a última vitoria de Senna na F1, e a última para un piloto brasileiro ata o.
Cualificación
Senna logrou a súa primeira pole position desde o Gran Premio do Canadá de 1992, no proceso rompeu unha racha de 24 poles seguidas para Williams e impedindo que ese equipo lograra a totalidade de poles da tempada. Prost estaba a súa beira na primeira fila, con Damon Hill no segundo Williams e Michael Schumacher no Benetton na segunda fila e Mika Häkkinen no segundo McLaren e Gerhard Berger no Ferrari na terceira. Berger viu eliminados os seus tempos de clasificación do sábado, logo de facer 18 voltas, por encima do límite das 12 permitidas. O top 10 foi completado por Jean Alesi no segundo Ferrari, Martin Brundle no Ligier, Patrese no segundo Benetton, e Aguri Suzuki no Footwork.
Malia ser o cualificador máis rápido no seu McLaren con motor Ford V8, Senna era 15 km/h máis lento nos 890 m. de longo da recta Brabham que o motor Renault V10 do Williams de Hill.
Carreira
Houbo tres intentos para iniciar a carreira. No primeiro intento, o Ligier de Brundle quedou na grella ao comezo da volta de formación, antes de que Ukyo Katayama calara o seu Tyrrell e abortouse o comezo. No segundo intento, Eddie Irvine perdeu a súa posición na grella e calou o seu Jordan. De novo, abortouse a saída. A Katayama e Irvine enviáronnos á parte posterior da grella para o terceiro e definitivo intento.
Os catro primeiros retiveron as súas posicións na primeira curva, mentres que Häkkinen tivo un mal comezo e quedou detrás de Berger.
Mentres Senna sacou unha pequena vantaxe, os dous Williams e Schumacher permaneceron xuntos. Schumacher entrou pronto en boxes na volta 15 e volveu á cuarta posición, pero o seu motor fallou na volta 20. Senna entrou na volta 24, permitindo a Prost liderar ata a súa propia parada cinco voltas máis tarde, mentres que a carreira de Häkkinen ía de mal a peor, permitindo que Alesi e Brundle adiantásense a el, antes de que os seus freos fallasen na volta 29.
Senna entrou a boxes por segunda vez na volta 55, momento no que os Williams xa fixeran a súa segunda parada, e isto permitiu ao brasileiro conservar unha boa vantaxe. Mentres tanto, Alesi adiantouse ao seu compañeiro de equipo Berger, mentres que Patrese adiantouse a Brundle. Na volta 61, Hill intentou sorprender a Prost polo segundo lugar. Prost, con todo, moveuse para bloquealo, facendo que Hill retrocedese e trompease, perdendo tempo pero non lugares.
Senna gañou con autoridade a Prost por nove segundos, con Hill 24 segundos máis atrás. Alesi e Berger foron cuarto e quinto, unha volta por detrás, mentres que Patrese estaba listo para terminar sexto na súa 256ª e última carreira, só para que fallase a súa presión de combustible na última volta e así darlle a Brundle o último punto.
Prost rematou así a súa carreira na F1 co seu cuarto Campionato de Pilotos e 99 puntos. O triunfo de Senna permitiulle asegurar o segundo lugar na clasificación con 73 puntos, xusto por diante de Hill con 69. Schumacher foi cuarto con 52, cunha gran diferenza co seu compañeiro Patrese no quinto posto con 20, seguido de Alesi (16), Brundle (13), Berger (12), Johnny Herbert (11) e Mark Blundell (10). No Campionato de Construtores, Williams terminou con 168 puntos, catro máis que o seu resultado de 1992, e o dobre do total de McLaren (84). Benetton estivo preto en terceiro lugar con 72, mentres que Ferrari (28) superou a Ligier (23) no cuarto lugar.
Con Prost non defendendo o seu título, os autos Williams volverían ter os números 0 e 2 para 1994. Esta carreira tamén foi a última carreira de Derek Warwick.
Post-carreira
Como era tradición en Adelaide, realizouse un concerto de rock dentro do circuíto logo da carreira. En 1993, o concerto foi de Tina Turner como parte do seu What's Love? Tour (o concerto foi gratis para calquera con boleto para á carreira). Nun momento durante o concerto, Ayrton Senna apareceu no escenario para sorpresa de Turner. Como tributo ao brasileiro (e aínda que xa interpretara a canción), Turner cantou o seu éxito "The Best".
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Game of Thrones (tempada 4)
A cuarta tempada da serie de televisión Game of Thrones estreouse o 6 de abril de 2014 na canle HBO.
Como as outras tres tempadas, a cuarta consta de dez episodios. Está baseada na segunda metade de A Storm of Swords, o terceiro libro da saga de novelas A Song of Ice and Fire creada por George R. R. Martin, da cal a serie é unha adaptación.
Elenco principal
miniatura|upright=0.6|[[Peter Dinklage (Tyrion Lannister)]] miniatura|upright=0.6|[[Emilia Clarke (Daenerys Targaryen)]] miniatura|upright=0.6|[[Nikolaj Coster-Waldau (Jaime Lannister)]] miniatura|upright=0.6|[[Kit Harington (Jon Snow)]]
miniatura|upright=0.6|[[Maisie Williams (Arya Stark)]] miniatura|upright=0.6|[[Gwendoline Christie (Brienne de Tarth)]] miniatura|upright=0.6|[[Rory McCann (The Hound)]] miniatura|upright=0.6|[[Iwan Rheon (Ramsay Snow)]]
Barcarola
Unha barcarola (do italiano barcarola, a partir de barca) é unha canción popular dos gondoleiros de Venecia, cun compás ternario de 6/8 ou 12/8. Por extensión, chámase tamén barcarola calquera obra musical inspirada neste tipo de canción.
A cantiga de amigo Ondas do mar de Vigo de Martín Codax, ao estar relacionada co mar, encádrase neste subxénero.
O xénero foi levado á ópera debido ao seu estilo sentimental e popular por autores como Jacques Offenbach, Giovanni Paisiello, Carl Maria von Weber ou Gioachino Rossini. Foi tamén adaptada por Frédéric Chopin nunha peza para piano.
Voo 114 de Thai Airways International
Oficialmente a fonte da enerxía de ignición para o estoupido non puido ser determinada con certeza, pero a causa máis probable puido ser un estoupido orixinado na bomba do tanque de combustible como resultado da utilización da bomba en presenza de lascas metálicas e unha mestura de combustible e aire. Un membro da tripulación de cabina morreu no accidente.
Teoría do asasinato
Unha teoría é que o accidente tratouse dun intento de asasinato frustrado, xa que o estoupido ocorreu antes de que se acendesen os motores, e orixinouse baixo os asentos que tiñan que ser ocupados polo primeiro ministro. Entre os restos do aparello atopáronse restos de Semtex, TNT, fósforo branco, PETN e RDX.
Nishitōkyō
O concello de Nishitōkyō limita cos concellos de Higashikurume, de Kodaira, de Koganei, de Musashino e co barrio de Nerima (son da prefectura de Toquio); e co concello de Niiza (da prefectura de Saitama).
Historia
A cidade de Nishitōkyō foi fundada pola fusión dos concellos de cidade de Tanashi e de Hōya no ano 2001.
A Valexa, Veigue, Sada
A Valexa é un lugar da parroquia de Veigue no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 75 habitantes (41 homes e 34 mulleres).
San Vicente de Castillón, Pantón
San Vicente de Castillón é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 166 habitantes, deles 72 eran homes e 94 eran mulleres, o que supón un estancamento en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Mato e Santalla de Toiriz polo norte; Moreda, Castillón e Eiré e Vilar de Ortelle polo oeste. Limita coa parroquia de Monforte de Lemos de Moreda polo leste. E limita coa parroquia do Saviñao de Fión polo norte.
Banda de Caspary
En botánica, a banda de Caspary é unha banda de material impermeable depositado sobre a paredes celulares radial e transversal das células da endoderme, que é quimicamente diferente do resto dos compoñentes da parede celular, e está formada principalmente por unha substancia cerosa chamada suberina. As bandas de Caspary serven para bloquear o fluxo masivo de auga e solutos do córtex á estela (cilindro vascular). A banda foi recoñecida por primeira vez polo científico alemán Robert Caspary (1818–1887).
A banda fórmase durante a ontoxenia temperá da célula e forma parte da parede celular primaria. Varía en largura e xeralmente é máis estreita que a parede onde aparece, polo que non a cobre totalmente. Está situada máis preto da parede tanxencial interna que da externa.
miniatura|dereita|200px|Endoderme con banda de Caspary (en [[Equisetum giganteum).]]
A composición química da banda de Caspary é principalmente suberina. De acordo con algúns estudos, a banda de Caspary iníciase como unha deposición de substancias fenólicas e ácidos graxos insaturados na lámina media da parede entre as paredes radiais, en forma de películas parcialmente oxidadas. A parede primaria é infiltrada e máis tarde engrosada con depósitos de substancias similares no interior da parede. A incrustación ou infiltración deste material na parede celular probablemente bloquea os poros submicroscópicos que tiña a parede, impermeabilizándoa. A banda de Caspary parece estar firmemente unida ao citoplasma da célula, de modo que non se separan doadamente cando as células son sometidas a plasmólise ou outros axentes que normalmente causan a contracción do protoplasto. Así, a banda de Caspary parece formar unha barreira na cal o fluxo apoplástico (que vai polos espazos entre as células) é forzado a pasar a través da membrana plasmática con permeabilidade selectiva e entrar no citoplasma (o simplasto). Esta conexión entre ambos facilita o paso do líquido.
A banda de Caspary diferénciase despois de que se completa o crecemento centrípeto do córtex. Nese momento, o desenvolvemento do xilema primario no cilindro vascular pode estar máis ou menos avanzado. Nas ximnospermas e anxiospermas que teñen crecemento secundario, as raíces só forman endodermes con bandas de Caspary. En moitas destas plantas a endoderme despréndese despois xunto co córtex, cando se forma a periderme a partir do periciclo. Se o periciclo é superficial e o córtex se mantén, a endoderme pode ser estirada ou esmagada ou pode manter o mesmo ritmo de expansión que o cilindro vascular por medio de divisións radiais anticlinais, e a nova parede forma máis banda de Caspary en continuación coa banda vella.
En ausencia de crecemento secundario (o que ocorre na maiorìa das monocotiledóneas e unhas poucas dicotiledóneas), a endoderme xeralmente sofre certas modificacións nas súas paredes, que poden afectar á banda. Poden distinguirse dous estadios de desenvolvemento posteriores ao estadio inicial no que só está presente a banda de Caspary na parede. No seguinte estadio unha lamela de suberina (ou endodermina ) cobre toda a parede pola parte interna da célula, de modo que a banda de Caspary queda separada do citoplasma e as conexións entre ambos os dous deixan de ser evidentes. No último estadio, fórmase unha grosa capa de celulosa sobre a lamela de suberina, ás veces depositada principalmente nas paredes tanxenciais internas. A grosa parede formada, e a parede inicial con banda de Caspary poden lignificarse. Despois deste engrosamento da parede da endoderme a banda de Caspary pode seguir sendo identificable ou non. A parede endodérmica engrosada, é unha parede secundaria, que pode ter puntuacións. O sucesivo desenvolvemento das paredes endodérmicas vese claramente nas monocotiledóneas. Nas dicotiledóneas a distinción entre estes dous últimos estadios do desenvolvemento endodérmico pode non ser brusco (Guttenberg, 1943), e nas pteridófitas a diferenciación remata coa deposición da lamela de suberina. Unha endoderme con banda de Caspary que sofre modificacións na parede posteriores ten lugar tamén nas raíces aéreas ).
A banda pode tinguirse con safranina, o que serve para distinguila do resto da parede nas observacións microscópicas.
Funcións
A función da banda de Caspary é impermeablizar a parede da endoderme, impedindo que as substancias entren nas células da endoderme. Ademais, as células están unidas entre si polas bandas polo que tamén se imposibilita o paso de substancias entre elas.
Existen dous modos de entrada de substancias:
A banda de Caspary da endoderme divide o apoplasto da raíz en dous compartimentos, o que é moi conveniente para o desprazamento selectivo de minerais e auga. Os ións presentes na solución do chan poden difundir libremente en todo o córtex, mais non poden atravesar a banda de Caspary. Para entraren no cilindro vascular, é dicir, á corrente transpiratoria, deben cruzar a membrana plasmática dunha célula endodérmica (simplasto), e así a planta controla os ións que pasan e os que non.
Daniel Frederik Eschricht
Daniel Frederik Eschricht, nado en Copenhague o 18 de marzo de 1798 e finado o 22 de febreiro de 1863, foi un zoólogo, fisiólogo e anatomista danés, recoñecido como unha autoridade no estudo das baleas.
Traxectoria
Estudou medicina no Frederiks Hospital, graduándose en 1822. Trasladouse a París, onde foi alumno de François Magendie nos anos 1824 e 1825, redactando unha tese sobre os nervios craniais. Despois estudou con destacados naturalistas europeos, entre eles Georges Cuvier. Regresou a Dinamarca en 1829, ingresando na Universidade de Copenhague, onde foi profesor de anatomía e fisioloxía desde 1836.
O xénero da balea gris, Eschrichtius foi denominado así, na súa honra, un ano despois da súa morte.
Abreviatura
A abreviatura Eschricht emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Xavier Campos López
Xavier Campos López, nado en Ribadeo en 1978, é un filólogo e político galego do BNG.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega e posgrao en xestión cultural. Foi técnico de lingua e cultura do Concello de Ribadeo (2003-2006) e xefe de gabinete do IGAEM - AGADIC (2006-2009). É membro da Xunta Directiva da Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural, da que foi fundador. Foi concelleiro en Ribadeo dende 2011. Pertenceu á Executiva Nacional do BNG até 2016, como Secretario de Alternativas Programáticas. Dende 2017 forma parte de novo da Executiva do BNG, como Coordinador de Comunicación.
Israel o Gramático
miniatura|343x343px|Unha páxina do libro de citas de Israel o Gramático, onde comenta a [[Isagoge de Porfirio]] Israel o Gramático (c. 895 – c. 965) foi un dos principais eruditos europeos de mediados do século X. Na década de 930, estivo na corte do rei Æthelstan de Inglaterra (924–39). Despois da morte de Æthelstan, buscou con éxito o padroádego do arcebispo Rotbert de Tréveris e converteuse no titor de Bruno I, máis tarde arcebispo de Colonia. Hai rexistros de que a finais da década de 940 Israel era bispo, e ao final da súa vida era un monxe no mosteiro beneditino de San Maximino de Tréveris.
Israel era un poeta consumado, discípulo do filósofo irlandés do século IX, Xoán Escoto Eríxena, e un dos poucos eruditos occidentais do seu tempo que entendía grego. Escribiu tratados de teoloxía e de gramática, e comentarios sobre a obra doutros filósofos e teólogos.
Antecedentes
alt=Map of the Carolingian Empire|left|miniatura|270x270px|O Imperio Carolinxio no momento da súa máxima extensión, pouco antes do nacemento de Israel O reinado de Carlomagno viu un rexurdimento da cultura en Europa desde finais do século VIII coñecido como o Renacemento Carolinxio. O Imperio Carolinxio derrubouse a finais do século IX. O século X considérase unha época de declinación, descrita como a "Idade de Ferro" por un Consello Franco de 909. Porén, esta imaxe negativa do período é cada vez máis cuestionada polos historiadores; segundo a opinón de Michael Wood "a primeira metade do século X viu moitos desenvolvementos notables e formativos que moldearían a historia e a cultura europeas." A Biblia seguiu a ser a primeira fonte de coñecemento, mais o estudo dos autores clásicos, quen anteriormente foran demonizados como pagáns, fíxose cada vez máis aceptables.
Cando Alfredo o Grande converteuse en rei de Wessex en 871, decatouse de que no sur de Inglaterra achábase nun nivel baixo e de que non había eruditos latinos. Entón emprendeu un programa de rexurdimento, traendo eruditos desde Europa Continental, Gales e Mercia, e el mesmo traduciu do latín á lingua vernácula textos que considerou importantes. O seu neto, Æthelstan, continuou esa obra convidando a Inglaterra eruditos estranxeiros como Israel, e nomeando clérigos do continente como bispos. Na década de 930 o nivel da cultura aínda non era o bastante alto para fornecer os bispados con cregos ingleses cultos. A xeración educada no reinado de Æthelstan, como o futuro bispo de Winchester, Æthelwold, quen foi educado na corte, e Dunstan, quen chegou a ser arcebispo de Canterbury, continuaron a elevar a cultura inglesa.
Mocidade
Sábese moi pouco da mocidade de Israel. Michael Lapidge data o seu nacemento arredor do ano 900, mentres que Wood o coloca un pouco antes, arredor do ano 890. Foi discípulo de Ambrosio e pasou un tempo en Roma, mais non se sabe quen era Ambrosio ou se foi titor de Israel en Roma. Segundo Wood, na década de 930 Israel era monxe en Saint-Maximin, en Tréveris.
En 2007, Wood reviviu a teoría irlandesa, cuestionando que o "Israel Britto" de Flodoard significase "bretón", e sostendo que Ruotger coñeceu a Israel. A biógrafa de Æthelstan, Sarah Foot, menciona a opinión de Wood, mais rexéitaa, explicando que Israel non foi irlandés e que quizais fose bretón. Thomas Charles-Edwards, historiador do Gales medieval, pensa que talvez fose galés. miniatura|360x360px|Ilustración do século XII do "xogo dos evanxeos", o taboleiro que Israel e Franco debuxaron para Dub Innse
Corte de Æthelstan
Sábese da presenza de Israel en Inglaterra grazas a un exemplar do evanxeo escrito en Irlanda cara o 1140, o cal contén a copia dun debuxo e dunha explicación do século X, dun xogo de taboleiro chamado Alea Evangelii, baseado en táboas canónicas (concordancias de textos paralelos dos catro evanxeos). Segundo a tradución de Lapidge dunha nota do manuscrito: Parece que o copista do século X mudou a nota de Dub Innse, escrita en primeira persoa, á terceira persoa. Nunha pasaxe posterior interpreta "erudito romano, que é Israel" como "xudeu romano" (Iudeus Romanus). Algúns historiadores, incluíndo David Wasserstein, tomaron isto como mostra de que houbo un erudito xudeu na corte de Æthelstan, mais Lapidge sostén que esta interpretación foi un malentendido do copista, e esta opinión xeralmente e a aceptada polos historiadores. Crese que Israel é Israel o Gramático, descrito como erudito romano debido ao seu tempo na cidade, e o xogo dos evanxeos do manuscrito demostra que pasara un tempo na corte de Æthelstan. Unha serie de manuscritos asociados con Israel, incluíndo dúas das catro copias coñecidas do seu poema De Arte Metrica, escribíronse en Inglaterra. Segundo a opinión de Foot: Israel era un practicante do "estilo hermenéutico" do latín, caracterizado por frases largas e complexas e unha predilección polas palabras raras e os neoloxismos. Probablemente influíu sobre o amanuense que os historiadores coñecen como "Æthelstan A", un expoñente temperán dese estilo nos documentos que redactou entre 928 e 935. O latín hermenéutico deviría no estilo dominante do movemento reformista do inglés beneditino de finais do século X, e Israel quizais foi un mentor temperán dun dos seus líderes, Æthelwold, na corte de Æthelstan, na década de 930. Os textos latinos que Israel trouxo á corte de Æthelstan estaban influídos por escritores irlandeses, e a historiadora Jane Stevenson considéraos unha contribución dun elemento hiberno-latino ao estilo hermenéutico inglés.
Carreira posterior
O poema de Israel De arte metrica estaba dedicado a Rotbert, arcebispo de Tréveris. Case con certeza foi composto en Inglaterra, e a dedicatoria probablemente foi unha petición exitosa para obter o padronádego de Rotbert cando Æthelstan morreu, en 939. Desde arredor de 940 Israel foi titor de Bruno, o futuro arcebispo de Colonia e irmán do emperador Otón o Grande. Froumund de Tegernsee describiu Israel como a "luz máis billante" de Rotbert. En 947 Israel asistiu a un sínodo en Verdún presidido por Rotbert, onde foi mencionado como bispo, mais sen que se identificara a súa sé. Era famoso como mestre de escola e probablemente xogou un papel importante no establecemento dunha escola na corte do emperador Otón, en Aquisgrán.
As fontes do século X describen a Israel como bispo; arredor de 950 un home con ese nome é sinalado como bispo de Aix-en-Provence, mais non é seguro que fose a mesma persoa. Entre 948 e 950 quizais tivo un bispado en Aquisgrán, onde debateu ideas cristiás sobre a Trindade cun intelectual xudeu chamado Salomón, probablemente o embaixador bizantino daquel nome. Retirouse para ser monxe no mosteiro beneditino de San Maximino de Tréveris, e morreu o de 26 de abril dun ano que se ignora. Lapidge data a súa morte arredor de 970, mentres que Wood antes de 967–68.
Coñecementos
Os documentos que produciu desde 928 o amanuense do rei Æthelstan, "Æthelstan A", inclúen palabras infrecuentes case con certaza copiadas dos poemas hiberno-irlandeses Adelphus adelphe e Rubisca. Os poemas mostran un sofisticado coñecemento do grego e Lapidge descríbeos como "inmensamente difíciles". É probable que Israel os trouxera do continente. É probable tamén que Adelphus adelphe fora obra súa, e tamén é posible que Rubisca o fora.
Laureano Gómez Paratcha
Laureano Gómez Paratcha, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de agosto de 1884 e finado en Barcelona o 9 de abril de 1968, foi un médico e político galego.
Israel o Gramático
Coñecementos
Mechthild Gretsch describe a Israel como "un dos homes máis cultos de Europa", e Lapidge di que era "un consumado gramático e poeta, e un dos poucos eruditos do seu tempo en ter coñecemento de primeira man do grego". O coñecemento do grego era tan raro en Europa occidental na época que na década de 870 Anastasio o Bibliotecario era incapaz de atopar a alguén competente para corrixir a súa tradución dun texto grego, e tivo que facelo el mesmo. Israel escribiu sobre teoloxía e obras sobre medicina. Na década de 940 interesouse no filósofo irlandés Xoán Escoto Eríxena e comentou as súas obras nun manuscrito conservado en San Petersburgo. Nun manuscrito que glosa a Isagoge de Porfirio recomenda o Periphyseon de Eríxena. A súa redacción dun comentario sobre a Ars Minor de Donato foi un importante texto de ensino na Idade Media, e aínda imprimíase no século XX.
Laureano Gómez Paratcha
Traxectoria
Fixo o bacharelato en Vilagarcía e a carreira de Medicina. Retornou a Vilagarcía instalou un consultorio na praza de Ravella en 1910 e foi médico de cabeceira da familia Calderón, á que acompañou en varias viaxes fóra de España. En París fíxose coa fórmula 606, un medicamento para a sífilis que comercializou como Salvarsán. Foi bibliotecario do Centro Recreativo e vicepresidente do Nuevo Club. Formou parte da Juventud de Defensa, foi membro das Irmandades da Fala e alcalde de Vilagarcía de Arousa entre o 1 de abril de 1922 e o 11 de abril de 1923. Despois instalouse en Madrid. Membro da Federación Republicana Gallega, foi un dos seus representantes no pacto de Barrantes. Foi elixido deputado a Cortes pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. En xaneiro de 1932 foi elixido vicepresidente do Congreso, en substitución de Salvador de Madariaga, e permaneceu no posto a disolución da Cámara en outubro de 1933. Foi nomeado ministro de Industria e Comercio entre o 12 de setembro e o 8 de outubro de 1933 no goberno presidido por Alejandro Lerroux.
Presentouse ás eleccións a Cortes de 1933 pero non foi elixido. Foi un dos asistentes á asemblea fundacional de Izquierda Republicana celebrada en Madrid en abril de 1934. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e desterrado a Verín, onde foi novamente detido o 11 de setembro. Sometido a un consello de guerra en Ourense o 23 dese mes, foi condenado a doce anos de cadea. Cumpriu condena nas prisións de Burgos, Valladolid e na Prisión Provincial de Ourense. Concedéronlle a liberdade condicional en maio de 1941. Tras ser liberado en 1951 trasladouse a Buenos Aires onde permaneceu só un ano, regresando despois a España.
Recoñecementos
Foi nomeado fillo predilecto de Vilagarcía de Arousa en 2017.
Vida persoal
Casou con Ángela Alcaraz Miranda en 1907.
Ermentruda de Orleáns
Ermentruda de Orléans, nada o 27 de setembro de 823 e finada o 6 de outubro 869, foi raíña dos Francos polo seu matrimonio de Carlos o Calvo, o emperador e rei do Oeste de Francia. Foi filla de Odo, Conde de Orléans e a súa esposa Engeltruda.
Casou en 842 con Carlos, e do seu matrimonio naceron:
Ermentruda tiña un don para a borda e un interese en fundacións relixiosas. O seu marido lle deu a Abadía de Chelles. O matrimonio separouse logo de que seu marido executara ao seu rebelde irmán William, en 866 e retirouse para a vida nun convento de monxas. Ermentruda foi enterrada na Basílica de Saint-Denis, París, Francia.
Le Lou-du-Lac
Le Lou-du-Lac (en Al Loc'h, e en galó: Le Lóc) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Nakama
Nakama (中間市, なかまし, Nakama-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 15,98 km² e a poboación de 44.618 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.790 h/km².