cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Windhoek
Windhoek é a capital e a cidade máis importante de Namibia, con preto de 290.000 habitantes. Importante centro de comercio de coiros de ovella, Windhoek era orixinariamente residencia dun xefe do grupo nama, que desprazara os habitantes herero da rexión no século XIX. Alemaña ocupou a zona en 1885, e a localidade converteuse na sede do goberno colonial en 1892, como capital da colonia da África do Suroeste. Durante a primeira guerra mundial Windhoek foi tomada por tropas surafricanas.
Odilón de Baviera
Traxectoria
No 744 Carlomán e Pipino volveron intervir en Baviera e, despois de derrotalo, Carlomán fixo as paces con Odilón: Odilón aceptou ser vasalo dos francos, pero seguiu sendo duque de Baviera.
En 746, Odilón, seguindo a vontade de Pipino, elixiu a Virxilio como bispo de Salzburgo.
Windhoek
Historia
A cidade é tradicionalmente coñecida con dous nomes indíxenas: Ai-Gams para os namas (nome que alude aos mananciais de augas quentes que en tempos formaban parte da cidade) e Otjomuise (que significa "sitio de vapores") para os herero.
Odilón de Baviera
Descendencia
Odilón e Hiltruds tiveron un fillo, Tasilón III (742-794), último duque de Baviera da Casa dos Axilolfinga, até o 787 cando, acusado de traizón por Carlomán no xuízo da asemblea de Cannstatt, foi preso e destituído.
Windhoek
Historia
Os primeiros asentamentos en Windhoek debéronse ás augas das fontes termais ou caldas. A mediados do século XIX o capitán Jan Jonker Afrikaner radicouse cerca dunha das principais caldas, situada na actual Klein-Windhoek, un suburbio rico da cidade.
miniatura|left|300px|Windhoek ao final do 19 século miniatura|left|180px|Selo do correo imperial para German South West África, con selo postal Windhuk En Windhoek, os surafricanos construíron unha igrexa, que foi usada tamén como escola. Dous misioneiros renanos, Hugo Hahn e Heinrich Kleinschmidt, comezaron o seu labor alí nos anos da década de 1840. Creáronse xardíns e durante certo tempo Windhoek prosperou, mais a guerra entre namas e hereros levou á destrución da cidade. En xuño de 1885, un botánico suízo anotou que no lugar só se encontraban chacais e faraone esfameados, entre árbores con froitas descuidadas.
No 1878, os británicos apoderáronse de Walvis Bay e incorporárona ao Cabo de Boa Esperanza en 1884, mais o Reino Unido non estaba interesado en estender a súa influencia na África suroccidental. Unha reclamación dos negociantes de Luderitzbucht acabou cunha declaracióne de protectorato alemán sobre África do Suroeste no mesmo ano de 1884. A colonia alemá foi posta en marcha coa determinación dos seus confíns en 1890 e desde Alemaña foi enviado un destacamento militar, o chamado Schutztruppe (tropas de protección), ás ordes do maior Curt von François. Von François despregou a súa gornición en Windhoek, situada estratexicamente entre os namas e os hereros. As doce fontes termais fornecían a auga para consumo humano e para cultivos.
A actual Windhoek foi fundada o 18 de outubro de 1890, cando Von François puxo a primeira pedra do forte, hoxe chamado Alte Feste (Vella Fortaleza). Nos catorce anos seguintes Windhoek medrou lentamente, só foron erguidos os edificios gobernativos e privados considerados esenciais. En Klein-Windhoek, as parcelas foron alugadas a colonos, que principiaron a cultivar, en pequena escala, froita e tabaco e a criar gando bovino.
Despois de 1907 acelerouse o desenvolvemento da cidade mercé á inmigración desde o resto do país e mesmo do exterior. Houbo tamén unha forte afluencia de colonos occidentais provenientes na maioría de Alemaña e Suráfrica. Foron abertas áreas comerciais ao longo da Kaiser Strasse, hoxe denominada Independence Avenue, e no cordal montañoso que domina a cidade cos seus tres baluartes.
O período colonial alemán chegou a súa fin durante a primeira guerra mundial, cando as tropas surafricanas, en maio de 1915, ocuparon Windhoek por conta da Gran Bretaña. Nos seguintes cinco anos un goberno militar administrou Namibia. O desenvolvemento de Windhoek e do país en xeral atinxíu un estancamento. Logo da segunda guerra mundial o desenvolvemento de Windhoek retomou velocidade, en tanto houbo capitais dispoñíbeles para mellorar o clima económico. Despois de 1955 emprendéronse grandes proxectos públicos, como a edificación de novas escolas e hospitais, asfaltado de rúas urbanas (iniciado en 1928), e a construción de dique e condutos para asegurar o abastecemento de auga.
Coa independencia de Namibia respecto do vello réxime colonial surafricano do apartheid, no 1990, a cidade experimentou novos aires de cambio que levaron a un medrío acelerado. Windhoek se converteu en sede do primeiro goberno democraticamente electo da República de Namibia, dirixido polo presidente Sam Nujoma.
Comunicacións
Boa parte da rede varia da cidade está asfaltada (arredor de 500 km). Liñas de autobuses públicos serven de comunicación interna.
Windhoek ten dous aeroportos: o Aeroporto Eros, na periferia, para avións de porte menor, e mais o Aeroporto Internacional Windhoek Hosea Kutako, a 45 km ao leste da cidade. Diversas compañías aéreas estranxeiras operan voos desde e para Windhoek. Hai aínda dispoñibilidade para voos charter e alugueiro de helicópteros e aparatos aéreos diversos.
Sitios de interese
Entre os lugares de interese cultural e turístico de Windhoek cómpre enumerar:
Megalodón
O megalodón (Carcharocles megalodon), que quere dicir "dentes grandes", é unha especie extinta de tiburón que viviu hai preto de 23 a 2,6 millóns de anos, durante o Mioceno até o final do Plioceno. Outrora pensouse que era un membro da familia Lamnidae, o que o facía máis achegado ó tiburón branco (Carcharodon carcharias). Porén, no presente existe un consenso case unánime de que pertence á familia extinta Otodontidae, que diverxeu do devanceiro do gran tiburón branco durante o Cretáceo. A clasificación do seu xénero aínda está en debate, habendo autores que o sitúan en Carcharocles, Megaselachus, Otodus ou Procarcharodon.
Talón, Nemiña, Muxía
Talón é un lugar da parroquia do Nemiña no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 18 eran mulleres.
Por este lugar pasa a 7ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Pazo da Arca
O pazo da Arca é un pazo de principios do século XVII, situado na parroquia da Laxe, no concello de Chantada.
Historia e características
A casa grande ten planta en L cun patio no medio e unha pequena capela no seu interior. Na súa fachada principal conserva un escudo dos Figueroa. Tamén destaca a súa cheminea onde se poden ver unhas caras esculpidas.
Tamén conserva unha inscrición na fachada principal co ano da fundación da casa, 1602. No Catastro de Ensenada de 1753 cando fai referencia á parroquia da Laxe fala do sitio da Arca e do seu propietario, Juan Benito Taboada Camba.
Nos baixos da casa parece ser que houbo unha especie de calabozo e que a casa tiña xurisdición propia. Dise que antigamente a todo perseguido pola xustiza que chegaba a esta casa grande fuxindo da lei e que petaba á porta pedindo axuda e esta se lle abría quedaba impune do seu delito.
Destaca tamén a situación do pazo, no medio dunha gran leira con árbores de distinto tipo, así como un pequeno xardín na entrada da casa e un fermoso lavadoiro de pedra.
Manuel Ruiz Zorrilla
miniatura|210px|dereita| Manuel Ruiz Zorrilla Manuel Ruiz Zorrilla, nado en El Burgo de Osma (provincia de Soria) o 22 de maio de 1833 e finado en Burgos o 13 de xuño de 1895, foi un político español.
Traxectoria
Estudou filosofía en Valladolid. Despois, en Madrid estudou Xurisprudencia na Universidade Central de Madrid (nome orixinal da actual Universidade Complutense). En dous anos rematou os estudos de xurisprudencia e matriculouse en Leis acadando a licenciatura en 1857. En 1856 fora nomeado comandante da Milicia Nacional de Soria, accedendo deseguida á Deputación Provincial. Grazas a este pequeno empurrón político trasladouse a Madrid, onde foi nomeado Deputado Nacional polo Partido Progresista en 1858.
Nesa época comezou a súa amizade con Práxedes Mateo Sagasta. Destacou na Sublevación do cuartel de San Gil (1866), polo que foi condenado a morte e tivo que fuxir de España. Dende o exilio dirixiu conspiracións para derrocar a Isabel II. Triunfante a Revolución de 1868, como un dos líderes do Partido Progresista sostivo que os progresistas debían asumir o programa democrático.
Encargouse da carteira de Fomento no goberno provisional de Francisco Serrano, estableceu a liberdade de ensinanza e decretou o traspaso de materiais de bibliotecas e arquivos relixiosos ao Estado e introduciu reformas na ensinanza universitaria. Formou parte do goberno de Prim como Ministro de Xustiza (1869), onde comezou a reforma lexislativa para adaptarse á nova Constitución, á morte de Prim converteuse no líder do Partido Progresista. Foi designado Presidente das Cortes Constituíntes e proclamou a Amadeu de Savoia como rei de España. Durante o reinado deste, presidiu o Goberno en dúas ocasións, entre o 24 de xullo e o 4 de outubro de 1871 e do 13 de xuño de 1872 e o 10 de febreiro de 1873, entre outras medidas aboliu a escravitude en Porto Rico e creou o Banco Hipotecario. En febreiro de 1873 Amadeu renunciou á Coroa de España e Ruiz Zorrilla retirouse da política. Cando abdicou o monarca, acompañouno ao exilio. Estableceuse en Baiona (Francia) e logo en París.
Gueimonde, As Grañas do Sor, Mañón
Gueimonde é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Acevedo, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
Acevedo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín, no concello lucense de Ribeira de Piquín. Segundo o IGE en 2012 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres) os mesmos habitantes que o ano 1999.
Ormuz
Na secuencia da expansión portuguesa na India, en outubro de 1507, Afonso de Albuquerque atacou esta cidade, dominándoa, e case conseguiu completar a construción do Forte de Nosa Señora da Vitoria, se non fose pola deserción de tres capitáns portugueses. Foi forzado a abandonala en xaneiro de 1508.
A 1 de abril de 1515, Albuquerque, xa gobernador da India, regresou a Ormuz, onde reconstruíu a fortaleza (Forte de Nosa Señora da Concepción de Ormuz) e estableceu a soberanía portuguesa, subordinada ao Estado da India.
Actualmente, forma parte da provincia iraniana de Hormozgan.
Brian Boshier
Brian Stanley Boshier, nado en Leicester o 6 de marzo de 1932 e finado en Masham o 2 de setembro de 2009, foi un xogador de crícket de first-class cricket para o Leicestershire County Cricket Club entre 1953 e 1964.
Traxectoria
Boshier, un lanzador rápido destro, do estilo seamer, participou en 170 partidos como xogador de primeira clase tomando 510 wickets cunha media de 23 carreiras por wicket. Tomou 5 wickets nun inning 23 veces, conseguindo as súas mellores marcas en 1957 contra o Essex County Cricket Club. Tomou 108 wickets en 1958, ano no que recibiu a súa gorra de recoñecemento (county cap), e o mesmo número, 108, en 1961 cando a súa media o levou a acabar segundo na liga nacional inglesa. Boshier, un lanzador cunha orde de bateo baixa, realizou 579 carreiras, cunha media de 4.32. Participou ademais en dous torneos dun día, incluída a primeira Copa Gillette en 1963.
Penso (alimento)
O penso é o alimento seco para a alimentación dos animais, formado por nunha mestura de cereais e outros elementos. O feito de ser unha mestura composta de varios elementos alimenticios fai que moitas veces se denomine ao penso, redundantemente, como penso composto. Segundo a normativa legal europea, o penso é un alimento elaborado para animais composto por "calquera substancia ou produto, incluíndo os aditivos, destinados á alimentación por vía oral dos animais, tanto se foron transformados -enteira ou parcialmente- como se non o foron".
Conceptos básicos
Os fabricantes de pensos poden equilibrar a mestura de acordo con cos datos tirados de estudos previos que aconsellan as mellores proporcións para os diferentes propósitos que desexan dar ao destinatario. Así, algúns poden utilizarse para s engorda, outros para promover a desova, ou para favorecer o crecemento etc.
En moitos casos o penso pódese utilizar como alimento único, se está pensado para cubrir todas as que está pensado para cubrir tódalas necesidades nutritivas do animal, pero hai outros tipos de penso que se utilizan como alimento complementario a outros produtos da dieta.
Aínda que cada penso normalmente é específico para cada animal, ás veces pódese usar un doutra especie distinta. Por exemplo, os pensos para gatos poden servir de alimento para paxaros insectívoros, como andoriñas, cirrios ou pardais (amolecéndoos en auga), ou para cans. Porén, os pensos para cans non serven para gatos (fáltanlles taurina), ou o de coellos non vale para cobaias (fáltalle vitamina C).
As necesidades nutricionais de cada animal varían segundo a idade, o nivel de actividade, a raza ou as sensibilidades específicas. Durante o crecemento as necesidades de proteínas e calcio, entre outros nutrientes, necesítanse en maior proporción.
Para a fabricación de pensos pódense utilizar desde materias primas especialmente elaboradas para este fin (como cereais ou outro cultivo), substancias sintéticas (como a urea, que os ruminantes poden utilizar para produciren proteínas) até refugallos da industria alimentaria (como pelas de pataca e outros restos vexetais ou de orixe animal que non teñan saída para o consumo humano). Utilízanse tamén outras fontes, como o soro de leite, subproduto da fabricación do queixo e que pode, teoricamente, alimentar á mesma vaca da que proviña o leite utilizado para elaborar o queixo.
Antes da epidemia de encefalopatía esponxiforme bovina (coñecida como enfermidade ou mal das vacas tolas), alimentábase ás vacas con proteínas de orixe animal, incluso restos de bovinos. Actualmente só están permitidas proteínas de orixe vexetal, que é o natural, ademais de que os prións non se poden destruír con seguridade mediante tratamentos térmicos ou doutro tipo.
Todos os pensos deben pasar uns controis para evitar que sexan nocivos para o animal que se vai alimentar deles, ou para os humanos que se alimenten co animal ou os seus produtos (leite, ovos etc.).
En 2011 producíronse ao redor de 734 millóns e medio de toneladas de pensos no mundo.
Fabricación de pensos
Á fábrica de pensos chegan camións, vagóns ou carga granel que conteñen os diferentes tipos de materias primas. Entre estas están o millo, a soia, grans de destilaría, glute, graxas (animais ou vexetais) e melaza, entre moitos outros. Idealmente, antes de proceder á descarga das materias primas, debería tomarse unha mostra representativa de cada camión para a súa análise e control de calidade.
As materias primas sólidas (fariñas, graxas etc.) almacénanse en silos. Algúns produtos, como a soia, poden almacenarse en adegas.
En silos de menor tamaño, e cun sistema de vapor para manter as materias primas en estado líquido, almacénanse as melazas e as graxas.
Os sales minerais que chegan en sacos almacénanse nunha zona cuberta.
Nesta etapa pésase cada materia prima que se incorpora á mestura para asegurar que estará nas proporcións axeitadas.
Consiste na homoxenización de tódalas materias primas incorporadas ao penso. Nesta etapa incorpóranse os minerais e os aditivos.
Algúns produtos son granulados, xa sexa en forma de pellet ou feitos nunha extrusora. Este é un proceso mecánico no que conflúen varias forzas, como fricción, presión, extrusión, así como incrementos de temperatura, que modifican certas características das materias primas e que termina cunha aglomeración de partículas que quedan en forma de gránulos ou pellets.
Cando o produto esta listo, debe ser posto a disposición para o cliente final, o que pode facerse colocándoo en sacos ou ben transportado en camións graneleiros até os silos das granxas.
Fresnillo de las Dueñas
Fresnillo de las Dueñas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 560 habitantes (INE 2012).
Liga Galega de Rugby 2010-11
A edición 2010-2011 da Liga Galega de Rugby contou con 7 equipos participantes e transcorreu entre o 10 de outubro do 2010 e o 5 de marzo do 2011 ó longo de 14 xornadas. O resultado final do campionato foi a vitoria do Campus Ourense RC a pesar dunha derrota na derradeira xornada.
Thanks
Thanks é o sexto álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds. Lanzado no ano 2006 o mesmo día no que fora lanzado o seu primeiro single "Forever Memories" (14 de marzo) baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master, conmemora o quinto aniversario do grupo na industria.
José Luis Mosquera Losada
José Luis Mosquera Losada, nado en Caracas o 10 de marzo de 1967, é un exfutbolista galego que ocupou a posición de mediocampista. Actualmente é adestrador.
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos en Caracas, a súa familia volveu a Galiza cando el tiña seis anos. A súa carreira comezou no Coia, pasando logo ao Alondras de Cangas, onde destacou e foi fichado polo Celta de Vigo. Nel ficou de 1987 a 1993, tanto en Segunda División como en Primeira División. Destacou durante a tempada 1989/90 cando foi o máximo goleador do equipo, coincidindo co seu único descenso.
No verán de 1993 fichou polo CP Mérida, no que xogou dúas tempadas. Foi xogador titular nas dúas, sendo unha peza clave do ascenso dos estremeños á máxima categoría en 1995. Ese ano marchou ao Real Valladolid, onde estivo ata a tempada 1996/97. Finalmente, fichou polo Racing de Ferrol, ata que se retirou en 1999.
Como adestrador pasou polas categorías inferiores do Celta de Vigo e foi asistente de Xulio Díaz no Lugo, xunto a Javier Vidales. Tras a destitución de Díaz tomou xunto a Vidales as rendas do equipo, pero non puideron evitar o descenso á Terceira División. A continuación, no verán de 2003, fichou polo CD Lalín, dimitindo en decembro do mesmo ano. Na tempada 2005/06 adestrou o Rácing Vilalbés e posteriormente volveu ao Celta de Vigo, onde exerceu diversas funcións na canteira e no primeiro equipo.
Mänttä-Vilppula
Mänttä-Vilppula é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 10.330 habitantes. A superficie do termo municipal é de 657,08 km2, dos cales 122,61 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 19,33 hab./km². Limita cos concellos de Juupajoki, Ruovesi e Virrat na rexión de Pirkanmaa, e Keuruu e Jämsä, pertencentes á rexión de Finlandia Central.
O 1 de xaneiro de 2009 os concellos de Mänttä e Vilppula fusionáronse nun único concello baixo o nome de Mänttä-Vilppula.
O concello é unilingüe en finés.
SAR
SAR pode referirse a:
Consellería do Mar
A Consellería de Mar é unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en pesca, acuicultura e instalacións portuarias. O seu titular é Alfonso Villares Bermúdez.
Historia
A consellería de Mar naceu con nome de consellería de Pesca en 1982, xa no primeiro goberno autonómico de Xerardo Fernández Albor. En todos estes anos mudou en varias ocasións de nome, pero non modificou de forma considerable as súas competencias ata que en 2009 se fixo cargo da xestión dos Portos de Galicia, que ata daquela pertenceran á consellería de Política Territorial. Porén, entre 1984 e 1986 foi integrada na consellería de Agricultura. En 2012 volveu fusionarse con esta, nesa altura xa chamada Consellería do Medio Rural. Foi novamente creada en outubro de 2015
Reino de Lidia
Límites
miniatura|dereita|Posición de Lidia en [[Asia Menor.]]
O reino de Lidia dominou a maior parte da Asia Menor agás Cilicia e Licia. Os límites do Reino de Lidia serían modificados baixo dominio persa, deixándoa reducida á parte occidental ata o río Licos (é dicir, incluía unha parte de Frixia) e co río Meandro como límite sur en dirección a Caria. É posíbel que as cidades carias de Aromata, Tralles, Nisa e Magnesia do Meandro fosen antes de Lidia. Estrabón menciona o río Meandro como límite entre Lidia e Caria.
Baixo dominio romano tiña ao norte a Misia ou Frixia Helespóntica da que estaba separada polo río Hermos e ao nordeste a Frixia, ás montañas Temnos; ao leste a Frixia; e ao sur a Caria co río Meandro e as montañas Messogis como límite. Polo oeste tiña ao mar Exeo, pero a Xonia, estritamente falando formaba un distrito diferenciado.
Montañas, ríos e lagos
As montañas principais do país serían:
Os ríos máis importantes eran:
O lago máis importante era o Gygaea Lacus ao norte do Hermos. Había outros lagos próximos a Éfeso, se onde obtiña boa pesca.
Economía
As súas producións principais eran o viño, o azafrán e o ouro. A riqueza de Creso, lendaria, era supostamente debida ao ouro das areas do río Pactolos e das minas do Tmolos, pero comprobouse que ambas producían moi pouco ouro. As chairas do val do Hermos e do Caistros eran as partes máis fértiles, exceptuando o distrito empinado de Xonia. Estas chairas e vales levaban nomes característicos e os principais serían:
Pobos meonio e lidios
O primeiro que menciona aos lidios foi o poeta lírico Mimnermo, cuxa cidade natal, Colofón, foi sometida polo rei de Lidia. Herodoto di que o pobo se chamaba orixinalmente meonio, pero que adoptou o nome de lidios por Lidos, fillo de Atis. Pero outros autores pensan que meonios e lidios eran pobos diferentes, e que os primeiros estarían sometidos polos segundo. A distinción durou tempo e o territorio do alto Meandro era coñecido aínda no século -I como Meonia. Tolomeo xa fala de Meonia como parte de Lidia e sitúa aos maeonii (meonios) entre Filadelfia e Tralles. Os meonios serían nativos indoeuropeos.
Aos lidios asígnaselle unha orixe diferente dos meonios; a primeira dinastía lidia sería a heráclida, pero a orixe dos lidios non sería grega xa que eran diferentes en lingua e relixión, se ben adoptaron institucións parecidas ás dos gregos. Herodoto conecta a dinastía con Asiria. Os lidios, misios e carios terían unha orixe común e compartían algunhas características relixiosas e de linguaxe.
Dinastía mitolóxica
A historia de Lidia chegounos grazas aos escritos de Xanto de Sardes complementado coas informacións de Herodoto. Segundo iso, houbo unha dinastía primitiva de Meonia que iniciou Lido, fillo de Atis, da que non se dá o número de reis. Seguiu a dinastía mitolóxica xa co nome de Lidia establecida talvez co afundimento do Imperio Hitita, que comezou con Agrón e acabou con Candaules (chamado Mirsilos polos gregos). Herodoto relaciona a esta dinastía con Asiria e a fundación de Nínive, ben como dinastía sometida ben como descendente da familia real. Durou segundo a tradición máis de cinco séculos.
A última parte desta dinastía heracleida é coñecida como dinastía Sandónida ou Tolónida, rama da heracleida, pero mellor testemuñada de rebote polas fontes asirias, pero en parte aínda case lendaria, a partir do século -VIII, con Ardis I, Aliates I, Mirsos (Meles) e Candaules (Mirsilos), que durou case todo o século.
Mermnadas
miniatura|Mapa do imperio lidio A finais de século subiu ao poder unha nova dinastía, os Mermnadas, xa mellor documentada. A cabalería lidia era nesta época considerada a mellor do mundo. Segundo Xanto e Herodoto, esta dinastía subiu ao poder o -713 ou -716 (Eusebio sitúa o seu comezo sobre o -695 ou -690. O primeiro rei Xixes matou a Candaules e fíxose co poder. Xixes reinou ata entre o -682 ou -678 e conquistou Misia, a costa do Helesponto, e algunhas cidades gregas como Colofón ou Magnesia. Sucedeuno Ardis II, que reinou ata unha data entre o -633 e o -629 e continuou as conquistas de seu predecesor; conquistou Priene, pero as súas conquistas serían alteradas pola aparición dos cimerios, baixo o rei Treres; sucedeunoo rei Sadiates, do que nada se lembra, agás que reinou uns doce anos ata unha data entre o -621 e -617. O seu sucesor foi Aliates II (sobre -621/-617 a -564/-560), que logrou expulsar aos cimerios de Asia Menor e conquistou moitas cidades xónicas, chegando ao leste ata o río Halys, onde entrou en contacto cos medos, cuxo rei era Ciaxares de Media. Creso, o último rei (sobre -564/-560 ata o -546) estendeu as súas conquistas por toda a Asia Menor, agás Licia, onde foi rexeitado, e Cilicia, onde non chegou ou non puido conquistar. Gobernou seica con xustiza e moderación e as nacións sometidas non intentaron rebelarse.
Dominio persa
Os medos serían substituídos polos persas e só o río Halys separaba Persia de Lidia. Despois dunha batalla na que os persas obtiveron o triunfo, os persas entraron en Lidia e ocuparon todo o país; as cidades, tribos e pobos sometidos sometéronse ao rei de Persia (-546). Ciro II o grande prohibiu aos lidios utilizar armas e fixo que se dedicasen ao canto e a danza. O seu país foi considerado o centro vital de toda a Asia Menor persa. Lidia xunto con Misia e Meonia formou a satrapía II e contribuía ao tesouro persa con 500 talentos. Sardes, a capital real lidia, converteuse na capital do sátrapa persa, que tiña autoridade sobre outros sátrapas como o de Caria, o de Licia e o de Dascilios ou Frixia Helespóntica. O príncipe aqueménida Ciro o mozo era sátrapa de Lidia cando se sublevou con axuda dos dez mil mercenarios gregos.
Período helenístico
O -334 quedou sometida a Alexandre o grande. Asandro foi nomeado sátrapa, e o -331 seguiuno Menandro. Á morte de Alexandre conservou a satrapía, ata que o -321 foi doada a Clito. O -318 foi establecida como centro do dominio de Antígono o torto, que o -306 se proclamou rei. Derrotado e morto Antígono en Issos, o -301, pasou aos seléucidas despois dun intento de Aqueos de manterse independente. Os seléucidas conservárona ata o -189. O Tratado de Apamea cedeuna ao Reino de Pérgamo (-188). Foi parte principal do reino, e incorporouse a Roma cando o último rei legou os seus dominios ao Senado romano (-133).
Provincia romana
Baixo dominio romano formou o núcleo da provincia de Asia.
Neste tempo a lingua lidia perdérase ou estaba lista (Estrabón informa deste feito no século seguinte) e o grego era a lingua dominante.
Formou unha provincia separada en tempo de Diocleciano na súa reforma de 296, pero de dimensións reducidas, formada polo territorio próximo a Sardes.
Arthur Compton
miniatura|Arthur Compton en 1929. Arthur Holly Compton, nado en Wooster (Ohio) o 10 de setembro de 1892 e finado en Berkeley (California) o 15 de marzo de 1962, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física en 1927.
Traxectoria
miniatura|300px|[[Congreso Solvay|Conferencia Solvay de 1927. Podemos observar a Arhtur Holly Compton o cuarto da segunda fila comezando pola dereita, sentado xusto detrás de Albert Einstein]] Compton naceu en Wooster (Ohio) e estudou no Wooster College e na Universidade de Princeton. En 1923 foi profesor de física na Universidade de Chicago. Durante a súa estancia nesta universidade, Compton dirixiu o laboratorio no que se produciu a primeira reacción nuclear en cadea, o que provocou que tivese un papel relevante no Proxecto Manhattan, a investigación que desenvolveu a primeira bomba atómica.
Desde 1945 ata 1953 Compton foi reitor da Universidade de Washington e logo de 1954 foi catedrático de Filosofía Natural.
Investigacións científicas
Polo seu descubrimento do efecto Compton e pola súa investigación dos raios cósmicos e da reflexión, a polarización e os espectros dos raios X compartiu o Premio Nobel de Física de 1927 co físico británico Charles Wilson.
Recoñecementos
Na súa honra, así como no do seu irmán Karl Taylor Compton, bautizouse ao cráter "Compton" da Lúa así como o asteroide "(52337) Compton", descuberto o 2 de setembro de 1992 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.
Vector (bioloxía molecular)
O vector é unha secuencia de ADN que consiste nun inserto (transxene) e unha secuencia máis grande que serve como "esqueleto" do vector. O propósito dun vector que transfire información xenética a outra célula é tipicamente illar, multiplicar ou expresar o inserto na célula diana. Todos os vectores poden usarse para a clonación e, por tanto, son vectores de clonación, pero hai tamén vectores deseñados especialmente para a clonación, mentres que outros poden ser deseñados especificamente para outros propósitos, como a transcrición e a expresión proteica. Os vectores deseñados especificamente para a expresión do transxene na célula diana denomínanse vectores de expresión e xeralmente teñen unha secuencia promotora que dirixe a expresión do transxene. Os vectores máis simples, chamados vectores de transcrición só poden ser transcritos pero non traducidos: poden ser replicados nunha célula diana mais non expresados, a diferenza dos vectores de expresión. Os vectores de transcrición son usados para amplificar os seus insertos.
A inserción dun vector nunha célula diana é denominada xeralmente transformación nas células bacterianas e transfección nas células eucariotas, aínda que a inserción dun vector viral adoita denominarse transdución.
Vectores virais
Os vectores virais son xeralmente virus modificados por enxeñaría xenética que transportan ADN ou ARN viral modificado que foi convertido en non infeccioso, pero que aínda conteñen promotores virais e tamén o transxene, permitindo así a tradución do transxene por medio do promotor viral. Porén, como os vectores virais frecuentemente carecen de secuencias infecciosas, necesitan virus axudantes ou liñas de empaquetamento para a transfección a longa escala. Os vectores virais deséñanse a miúdo pola incorporación permanente do inserto no xenoma hóspede, e así deixan un claro marcador xenético no xenoma hóspede despois de incorporaren o transxene. Por exemplo, os retrovirus deixan un característico padrón de integración retroviral despois da inserción que é detectable e indica que o vector viral se incorporou no xenoma hóspede.
Cromosomas artificiais
Os cromosomas artificiais poden ser cromosomas artificiais de lévedos (YAC), cromosomas artificiais bacterianos (BAC) ou cromosomas artificiais humanos (HAC). Un cromosoma artificial pode transportar un fragmento de ADN moito maior que outros vectores. Os cromosomas artificiais de lévedos e bacterianos poden portar un fragmento de ADN de ata 300 000 nucleótidos de longo. Os cromosomas artificiais deben ter necesariamente unha orixe de replicación, un centrómero, e secuencias finais teloméricas.
Transcrición
A transcrición dun xene clonado é un compoñente necesario dun vector cando é necesaria a expresión do xene: un xene pode ser amplificado por transcrición para xerar múltiples copias de ARNm, o molde a partir do cal pode producirse unha proteína por tradución. Un número maior de ARNm expresará unha maior cantidade de proteína, e a cantidade de copias do ARNm xeradas depende do promotor usado no vector. A expresión pode ser constitutiva, o que significa que a proteína se produce constantemente ou pode ser indicible cando a proteína se expresa só en certas condicións, por exemplo cando se engade un composto químico indutor. Estes dous tipos de expresión dependen dos tipos de promotor e operador usados.
Os promotores virais utilízanse a miúdo para a expresión constitutiva en plásmidos e en vectores virais porque normalmentre forzan a transcrición constante en moitas liñas celulares e tipos fiables. A expresión inducible depende dos promotores que responden ás condicións de indución: por exemplo, o promotor do virus de tumor mamario murino soamente inicia a transcrición despois da aplicación de dexametasona e o promotor de shock térmico de Drosophilia só a inicia despois de ser sometido a altas temperaturas.
Algúns vectores son designados só para a transcrición, por exemplo para a produción in vitro de ARNm. Estes vectores denomínanse vectores de transcrición. Poden carecer das secuencias necesarias para a poliadenilación e a terminación, e, por tano, non se usan para a produción de proteínas.
Expresión
Os vectores de expresión producen proteínas por medio da transcrición do inserto do vector seguido pola tradución do ARNm producido, e, por tanto, requiren diferentes elementos que os vectores de só transcrición máis simples. A expresión en diferentes organismos hóspedes requirirán elementos diferentes, aínda que comparten requirimentos similares, por exemplo un promoter para a iniciación da transcrición, un sitio de unión ao ribosoma para a iniciación da tradución e sinais de terminación.
Vector de expresión de procariotas
Consta de:
Características
Os vectores construídos artificialmente modernos conteñen compoñentes esenciais que se encontran en todos os vectores, e poden conter outras características adicionais que se encontran só nalgúns vectroes:
Labrada, As Grañas do Sor, Mañón
Labrada é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
O Outeiro, Marín (San Xián), Marín
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 80 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 44 eran homes e 36 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Fresno de Río Tirón
Fresno de Río Tirón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 189 habitantes (INE 2012).
Owen Willans Richardson
miniatura|dereita|Owen Willans Richardson (sentado), [[Niels Bohr (de pé), en 1927]] Sir Owen Willans Richardson, nado en Dewsbury, Yorkshire o 26 de abril de 1879 e finado en Alton, Hampshire o 15 de febreiro de 1959, foi un físico inglés.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge, graduándose no Trinity College en 1900.
Dn 1906 a 1914 foi profesor de física na Universidade de Princeton, regresando a Inglaterra en devandito ano, onde foi catedrático de física na Universidade de Londres entre 1914 e 1924. Foi tamén director do Laboratorio de Física, así como profesor de investigacións en Yarrow para a Royal Society. En 1920 foi galardoado coa medalla Hughes da Royal Society (da que xa era membro), polos seus traballos en termoiónica, base do tubo sen carga.
Estableceu as bases da termoiónica, como resultado das investigacións que realizou sobre a perda de electróns polos corpos quentes no baleiro. Foron tamén importantes as investigacións que realizón nos campos da espectroscopia, a radioloxía e da emisión fotoeléctrica. Unha das súas achegas é a lei de Richardson ou ecuación de Richardson-Dushmann (1901).
Foi galardoado en 1928 co premio Nobel de Física polos seus estudos sobre os fenómenos termoiónicos e especialmente polo descubrimento da lei que leva o seu nome.
Rediz, As Grañas do Sor, Mañón
Rediz é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 35 habitantes.
Soaxe, Seixo, Marín
Soaxe é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 88 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 46 mulleres.
Avelaiona
Descrición
Ten unha lonxitude corporal duns 38 cm. e un peso de entre 400 e 630 gramos, sendo as femias máis pesadas cós machos. A cabeza é redonda con ollos escuros, pouco habituais noutras aves da súa familia. As plumas teñen unha coloración mimética. Amosan dúas fases de coloración, unha acastañada e outra gris, con variantes intermedias. As parellas de fases diferentes poden ter polos das dúas clases. A parte inferior do corpo, máis pálida cá superior, está estrada de manchas castañas. O bico é amarelo. Os tarsos e os dedos están emplumados. Teñen as unllas negras. As alas, que teñen unha envergadura de entre 92 e 95 cm, son relativamente máis curtas cás doutros bufos, anchas e arredondadas. O seu voo e potente e ondeante, cun bater de alas regular que alterna ás veces con pláneos curtos.
A chamada máis característica da avelaiona e emitida polos machos durante a época reprodutora e unha longa queixume, que é respondida por un berro áspero da femia.
Distribución e hábitat
É unha ave propia dos bosques de folla caduca e mixtos da área paleártica. Vive dende a cunca mediterránea ata o límite sur do bosque de coníferas boreal. A súa área de distribución e disxunta, repartida en dúas zonas separadas en Europa e o leste de Asia.
Na Península Ibérica distribúese de xeito uniforme por todo o territorio, habita principalmente en zonas boscosas. A súa poboación calcúlase entre as 45.000 e as 61.000 parellas.
Malia a preferencia da avelaiona común polos bosques vellos da folla caduca, non é tampouco infrecuente nos bosques de coníferas e nas paisaxes agrícolas. A súa capacidade de adaptación permítelle mesmo vivir en ámbitos urbanos, coma parques ou xardíns con árbores vellas.
Distribución en Galicia
A avelaiona é sedentaria e moi común por toda a xeografía galega, a súa poboación calcúlase nunhas 1.400 parellas.
Sistemática
miniatura|esquerda|Avelaiona
Conduta
As avelaionas son aves de actividade preferentemente nocturna. Adoitan pasa-lo día nun lugar protexido, que só abandonan cando son molestadas ou en caso de moito frío para tomar baños de sol. Esparéxense ó lusco fusco para comezar coa caza de animais pequenos.
Alimentación e caza
O seu espectro alimenticio e moi amplo, pero os roedores e os paxaros son a súa base nutricional. De tódolos xeitos capturan practicamente todo tipo de animais de talle axeitado que estean á súa disposición, incluíndo musarañas, ras, peixes, escaravellos ou miñocas. Cazan cun voo case totalmente silencioso ó longo das lindes dos bosques ou das beiras dos camiños. Os voos son interrompidos por pausas longas en puntos de espreita, debaixo dos que é típico atopar as súas egagrópilas. Esmagan coas gadoupas os ratos capturados antes de tragalos enteiros empezando pola cabeza. As presas máis grandes son esnaquizadas antes de comelas.
Reprodución
Os berros que anuncian a época de cortexo da especie escóitanse principalmente en outono e inverno e continúan ata marzo, cando acada o seu punto de máxima intensidade. Nesta época o canto das avelaionas déixase oír case a noite enteira.
Situación
Faltan datos exactos sobre a situación da especie en áreas amplas da súa distribución, Segundo as estimacións do ano 2006 da IUCN en Europa atoparíanse entre 500.000 e 1 000 000 de parellas reprodutoras, polo que a especie non se considera ameazada.
The Ballad of Buster Scruggs
The Ballad of Buster Scruggs é un filme estadounidense de 2018 dirixido, escrito e producido polos irmáns Coen. Está protagonizado por Tim Blake Nelson, Liam Neeson, James Franco, Brendan Gleeson, Zoe Kazan, Tyne Daly, Harry Melling e Tom Waits, e contén seis historias curtas que están ambientadas no Vello Oeste. O filme estreouse no Fertival Internacional de Cinema de Venecia o 31 de agosto de 2018, onde gañou a Osella de Ouro ó mellor guión. Despois dunha estrea limitada nos cinemas que comezou o 9 de novembro de 2018, foi estreado en Netflix o 16 de novembro. O National Board of Review considerouno como un dos dez mellores filmes de 2018.
Luc Besson
miniatura|dereita|250px|Luc Besson Luc Paul Maurice Besson, nado o 18 de marzo de 1959 en París, Francia, é un director, guionista e produtor francés de cinema. Entre as súas obras destacan Le Grand Bleu, Nikita, Léon, Le Cinquième Élément e Arthur et les Minimoys. Ten no seu haber numerosos premios de cinema tanto franceses como internacionais.
Traxectoria
Fillo dun matrimonio de monitores de submarinismo, criouse en Iugoslavia e Grecia. Por mor dun accidente de mergullo tivo que abandonar a idea de se converter en biólogo mariño e decidiu dedicarse ao cinema.
Despois de traballar coma asistente de dirección e de dirixir catro curtametraxes, debutou coma director en 1982 con Le dernier combat, un drama visual apocalíptico carente de diálogos ao longo de toda a cinta. En 1985 dirixiu o filme de xénero policiaco Subway, con Christopher Lambert e Isabelle Adjani coma protagonistas. Posteriormente rodou Le Grand Bleu en 1988, filme que trata sobre a apnea e que, a pesar de ser rexeitado maioritariamente pola crítica, se converteu nun filme de culto.
En 1991 traballou con Anne Parillaud en Nikita, unha longametraxe sobre unha criminal que recibe formación por parte dos servizos secretos para devir unha asasina; o seu éxito nos Estados Unidos foi tal que o director John Badham rodou en 1993 unha segunda versión co título A asasina. O seu documental mariño Atlantis, de 1991, causou unha grande impresión pola calidade da súa fotografía.
Besson traballou en numerosas producións co actor francés Jean Reno, quen interpretou entre outros o papel principal en Léon (1994), filme que supuxo o descubrimento de Natalie Portman. Igualmente, Besson destaca pola colaboración que fai nas bandas sonoras xunto a Eric Serra, quen compón a música para as súas obras. A custosa produción de ciencia ficción Le Cinquième Élément, de 1997, con Bruce Willis e Milla Jovovich nos papeis principais, foi un grande éxito de público. En 1999 rodou Jeanne d'Arc, unha película de corte histórico que recrea a vida da Doncela de Orleans.
Co filme Arthur et les Minimoys, de 2006, Besson rodou a historia de catro volumes que el mesmo escribiu. Na versión inglesa contou coas voces de Madonna, Snoop Dogg e David Bowie, entre outros. En 2007 escribiu o guión de Taxi 4 e participou coma produtor no filme Flora Plum (2010), dirixido por Jodie Foster.
No ano 2000 fundou a empresa Europacorp para producir e distribuír filmes a nivel internacional.
Parkano
Parkano é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 6.630 habitantes. A superficie do termo municipal é de 909,67 km2, dos cales 57,5 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,78 hab./km².
Limita cos concellos de Ikaalinen, Kihniö e Ylöjärvi na rexión de Pirkanmaa, con Jämijärvi, Kankaanpää e Karvia da rexión de Satakunta, e con Kurikka, pertencente á rexión de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Fresno de Rodilla
Fresno de Rodilla é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012).
Lord Protector
Rexente real feudal
O título de Lord Protector usouse orixinalmente por parte de príncipes reais ou outros nobres no exercicio dunha rexencia individual (é dicir, que non formasen parte dun Consello de Rexencia) mentres o lexítimo monarca de Inglaterra fose menor de idade, ou non estivese en situación de reinar.
A república de Cromwell
Lord Protector da Mancomunidade de Inglaterra, Escocia e Irlanda foi o título do xefe do estado durante o Protectorado do Interregno inglés, xusto despois do primeiro período da Mancomunidade de Inglaterra (Commonwealth of Ingland) baixo o goberno do Consello de Estado inglés. O cargo foi ocupado por Oliver Cromwell (decembro de 1653 a setembro de 1658), seguido do seu fillo, Richard Cromwell (setembro de 1658 a maio de 1659).
O Instrumento de Goberno (a constitución republicana) establecía que
Oliver Cromwell, capitán xeneral das forzas armadas de Inglaterra, Escocia e Irlanda, debe ser, e é xa que logo así declarado, Lord Protector da Mancomunidade de Inglaterra, Escocia e Irlanda e os dominios que a forman, para sempre.
A constitución que o substituíu en 1657, a pseudo-monárquica "Humilde Petición e Consello", deu a a súa Alteza o Lord Protector o poder de nomear ao seu sucesor. Cromwell elixiu ao maior dos seus fillos, o politicamente inexperto Richard Cromwell. Este sistema de sucesión non representativa e de facto sumouse a outros moitos xestos, como as connotacións monárquicas dos títulos outorgados, a dobre invocación (o 16 de decembro de 1653 e o 3 de setembro de 1658) como "Pola graza de Deus e a República Lord Protector da Mancomunidade de Inglaterra, Escocia e Irlanda", e outras prerrogativas reais como a potestade de nomear cabaleiros, así como os trazos autoritarios do réxime militarizado. Estes signos convenceron a unha parte substancial da poboación de que a Guerra civil rexicida, que en teoría debía sustentar ao parlamento fronte á "tiranía real" e ao protestantismo fronte ao "papismo estuardiano", en realidade creara unha república coroada fortemente represora, e fatalmente incapaz de devolver ao país a paz e a prosperidade.
O mozo Cromwell, ao suceder ao seu pai tras a súa morte en setembro de 1658, só conservou o cargo durante oito meses antes de ter que renunciar ao mesmo en maio de 1659. Ese foi o inicio do segundo período de dominio da Mancomunidade ata a restauración do herdeiro de Carlos I no exilio, Carlos II de Inglaterra, en maio de 1660
O título estivo en desuso desde entón en calquera das súas formas, e é improbable que sexa reutilizado no futuro.
Consellería de Traballo e Benestar
A consellería de Traballo e Benestar foi unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en promoción do emprego, formación profesional e servizos sociais, o que inclúe dende garderías ata a asistencia a persoas dependentes ou a inmigración. A súa última titular foi Beatriz Mato.
Historia
A consellería de Traballo naceu xa en 1982, no primeiro goberno autonómico de Xerardo Fernández Albor. Durante estes anos mudou frecuentemente de nome e despaareceu sumíndose noutras áreas. Así, entre 1986 e 1987 incorpórase a Industria, entre 1993 e 1997 á consellería de Xustiza, entre 1997 e 2003 á de Familia e entre 2003 e 2005 á de Asuntos Sociais.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Traballo conta coas seguintes direccións xerais:
Madison Square
miniatura|O [[Flatiron Building dende o Madison Square Park.]] Madison Square é unha praza situada na intersección da Quinta Avenida e a rúa 23 en Manhattan, Nova York, Estados Unidos. O seu nome fai referencia ao cuarto presidente dos Estados Unidos e principal autor da constitución do país, James Madison. Foi aberto ao público en 1847.