cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aulë
Traxectoria
Aulë o Ferreiro (do Valarin Aȝûlêz) é un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien). Aulë ten dominio sobre a materia que compón Arda e é o mestre de todas as artes que lle dan forma. Foi el quen creou os Ananos, que o coñecen como Mahal, o Creador. Durante a Música dos Ainur, os temas de Aulë atanguían as cousas físicas das que se compuña Arda, e cando Ilúvatar (Deus) creou os temas dos Ainur, a súa música converteuse nas terras da Terra Media. Entre as súas obras inclúense tamén Angainor (a cadea de Melkor), as Dúas Lámpadas e os barcos que transportan o Sol e a Lúa. A súa esposa é Yavanna, e o seu nome quere dicir invención en Quenya.
Ao ser Aulë un ferreiro, é o Vala que máis se asemella a Melkor en poderes e pensamento, xa que ambos se deleitan na elaboración de cousas enxeñosas e orixinais, e os dous crearon seres de seu. Pero mentres que Aulë se esforzaba para se manter fiel ao propósito orixinal da Música dos Ainur, e sometía toda a súa obra á vontade de Ilúvatar, Melkor desexaba controlar e corromper todas as cousas, e envexaba as creacións dos demais, polo que tentaba desfigurar ou destruír aquilo que facían. Tanto antes como despois da creación de Arda, existiu un longo conflito entre Aulë e Melkor. Porén, Aulë a miúdo opúxose ás tentativas de combater a Melkor, por medo do dano que se lle causaría a Arda.
Cando os Elfos chegaron a Valinor, os Noldor convertéronse nos alumnos de Aulë. Fëanor foi o seu mellor discípulo, que aprendeu del como crear xemas mediante artes xa esquecidas. Isto levaría en última instancia á creación dos Silmarils, a meirande obra artesanal de Arda. Após a Fuxida dos Noldor, os Elfos desta estirpe que volveron a Valinor guiados por Finarfin chamáronse a si mesmos os Aulendur, Seguidores de Aulë.
Aulë e a creación dos Ananos
Desesperado por ter discípulos aos que poder transmitir os seus coñecementos, e negándose a agardar até a aparición dos Fillos de Ilúvatar, Aulë creou a súa propia raza de seres, os Ananos. Porén, non tiña unha idea clara do aspecto que terían os Fillos de Ilúvatar, e por mor do caos que provocara Melkor, Aulë fixo aos Ananos fortes, inquebrantábeis e non dispostos a ser dominados por outros, alén de plasmar neles algúns dos seus valores e desexos para a Terra Media. Con todo, Aulë non tiña o poder de outorgar vida independente ás súas creacións: só estaban animadas cando tiña o seu pensamento posto nelas.
Cando a súa obra estivo completa, Aulë comezou a ensinarlles aos Ananos a lingua que elaborara para eles, o Khuzdul. Entón Ilúvatar faloulle e preguntoulle por que tentaba superar os límites do seu poder e autoridade creando nova vida. Aulë arrepentiuse, respondendo que o impulso da creación espertara nel por obra de Ilúvatar, e que o único que desexaba eran outros seres aos que amar e instruír, cos cales puidese compartir a beleza do mundo. Admitiu que a súa impaciencia o empurrara á insensatez e someteu as súas creacións a Ilúvatar. Dando por feito que serían destruídas, dispúxose a esmagar os sete Pais dos Ananos cun grande martelo, chorando mentres o facía. Pero cando os Ananos xa se encollían temendo o golpe, Ilúvatar detivo a man de Aulë e fíxolle ver que aceptara a súa ofrenda dotando aos Ananos de espíritos de seu, posto que doutro xeito non poderían ter sentido medo.
Ilúvatar aceptounos como fillos adoptivos, mais como estabelecera que a raza primoxénita serían os Elfos, sumiu os Ananos nun letargo até o Espertar dos Elfos. Tamén lle dixo a Aulë que aínda que tanto Elfos como Ananos eran fillos seus, a creación destes últimos non estivera prevista na Música dos Ainur, e que a miúdo xurdirían conflitos entre as dúas razas, a medida que se desenvolvesen os acontecementos do mundo.
Os Ananos cren que logo de morreren, os seus espíritos viaxan a unha estancias que Aulë preparou especialmente para eles, e que será tarefa súa reconstruíren Arda após a Batalla Final que aínda está por vir.
Maiar asociados con Aulë
Varios dos Maiar estiveron asociados con Aulë: Sauron, antes de ser corrompido por Melkor; e Curumo (Saruman), que máis tarde viaxou á Terra Media como un dos Istari para loitar contra Sauron. Sauron encontrábase entre os máis poderosos, se non o máis poderoso, dos Maiar que serviron a Aulë. Empregou os seus coñecementos sobre a estrutura metafísica de Arda con grandes consecuencias, como servo de Morgoth durante a Primeira Idade, e máis adiante como o seu propio amo, na Segunda e Terceira Idades da Terra Media. Cando Sauron tentou corromper os Elfos na Segunda Idade, un dos nomes que adoptou foi Aulendil, que significa acólito de Aulë.
Notas
ヴァラ Ainur Valar Valar (Tolkien)
Ironman
Un Ironman é cada unha das carreiras de tríatlon de longa distancia organizadas pola World Triathlon Corporation (WTC), consistente nun tramo a nado de 3,86 km, 180,25 km en bicicleta e unha maratón (42,195 km a pé), nesa orde. Está considerado como un dos eventos deportivos máis duros do mundo.
A maioría das probas de Ironman teñen un tempo limitado de 16 ou 17 horas para completar a carreira. A carreira normalmente comeza ás 7:00 am e a hora de corte para o sector de natación de 3,86 km son as 9:20 horas (2 horas e 20 minutos tras o inicio), a hora de corte da bicicleta son ás 17:30 horas (8 horas e 10 minutos o sector) e o límite da maratón é a medianoite. (6 horas 30 minutos). Calquera participante que logre completar o tríatlon neses tempos é designado un Ironman ("home de ferro").
O nome "Ironman" tamén está asociado ao tríatlon de Ironman orixinal, que agora é o Campionato Mundial de Ironman. Este campionato celébrase anualmente en Hawai, desde 1978. Orixinalmente tiña lugar en Oahu, pero trasladouse a Kailua-Kona en 1981, onde continúa na actualidade. O Campionato Mundial de Ironman fíxose coñecido pola súa longa duración, as duras condicións de carreira e a súa cobertura televisiva gañadora de 17 Premios Emmy.
Existen outras carreiras coa mesma distancia que un tríatlon Ironman pero non son producidas, posuídas ou licenciadas pola World Triathlon Corporation. Entre estas carreiras inclúense o Challenge Roth e o tríatlon Norseman.
Historia
alt=concrete tower|dereita|miniatura| A [[torre Aloha era o lugar orixnal da transición bicicleta-carreira a pé. ]] A idea do Ironman orixinal xurdiu durante a entrega dos premios da Oahu Perimeter Relay, unha carreira que recorre o perímetro da illa de Oʻahu, en 1977. Entre os participantes atopábanse os corredores do club Mid-Pacific Road Runners e os nadadores do Waikiki Swim Club, cuxos membros levaban tempo discutindo sobre cal dos dous deportes era o máis duro. Nesta ocasión, o comandante da Mariña estadounidense, John Collins, sinalou que lera nun artigo recente da revista Sports Illustrated que o ciclista belga Eddy Merckx tiña a "captación de osíxeno" máis alta rexistrada de calquera atleta medido nunca, polo que quizais os ciclistas estivesen máis en forma que corredores e nadadores. Collins e a súa esposa Judy Collins tomaran parte nos tríatlons organizados en 1974 e 1975 polo San Diego Track Club en Mission Bay, California, así como o Optimist Sports Fiesta Triathlon de 1975 en Coronado, tamén en California. Algúns dos outros deportistas militares asistentes tamén estaban familiarizados coas carreiras de San Diego, polo que entenderon o concepto cando Collins suxeriu que o debate debía resolverse a través dunha carreira que combinase as tres competicións de longa distancia existentes na illa: a Waikiki Roughwater Swim (3.86 km de natación en augas abertas), a Around-Oahu Bike Race (carreira ciclista de 185.07 km, orixinalmente celebrada en dous días) e a Maratón de Honolulu (42.195 km).
Ata ese momento, ningún dos presentes fixera a carreira en bicicleta. Collins calculou que recortando 4,8 quilómetros do percorrido en bicicleta e facéndoo en sentido contrario ás agullas do reloxo, arredor da illa, o sector de bicicleta podería comezar no remate da Waikiki Rough Water e acabar na torre Aloha, lugar de inicio tradicional da Maratón de Honolulu. Antes da carreira, cada atleta recibiu tres follas de papel que indicaban algunhas regras e unha descrición do percorrido. Escrito a man na última páxina estaba esta exhortación: "Nada 2,4 millas! Percorre en bicicleta 112 millas! Corre 26,2 millas! Presume o resto da túa vida". A frase converteuse nunha marca comercial.
Cun aceno a un corredor local que era coñecido polos seus exixentes adestramentos, Collins dixo: "Quenquera que acabe primeiro, chamarémoslle o Home de Ferro." Cada un do participantes tiña o seu equipo de apoio propio para fornecerse de auga, comida e ánimo durante a proba. Dos quince homes que tomaron a saída a mañá do 18 de febreiro de 1978, doce completaron a carreira. Gordon Haller, un especialista de comunicacións da USS Navy, foi o primeiro en gañar o título Ironman por completar a carreira cun tempo de 11 horas, 46 minutos e 58 segundos. O marine John Dunbar, lideraba a proba despois da segunda transición e tiña posibilidades de gañar mais quedou sen auga na maratón e o seu equipo de apoio resolveu darlle cervexa.
Sen máis esforzos de mercadotecnia, a carreira reuniu a 50 atletas en 1979. Tras ser aprazada un día debido ás condicións meteorolóxicas, só quince competidores tomaron a saída na mañá do domingo. Tom Warren, de San Diego gañou en 11 horas, 15 minutos e 56 segundos. Lyn Lemaire, unha ciclista de Boston, que chegou sexta converteuse na primeira Ironwoman (Muller de Ferro). Collins pensou en transformar a carreira nunha proba de relevos para incluír a máis participantes, pero o xornalista de Sports Illustrated, Barry McDermott, presente na zona para cubrir un torneo de golf, descubriu a carreira e escribiu unha reportaxe de dez páxinas sobre ela. Durante o ano seguinte, centos de participantes curiosos contactaron con Collins. dereita|miniatura|Inicio e chegada do [[Campionato Mundial de Ironman en Alii Drive, Kailua-Kona.]]
Valerie Silk e WTC
En febreiro de 1982 ocorreu un fito na historia da carreira que disparou a súa popularidade. Julie Moss, unha universitaria que competía como parte dunha investigación para a súa tese de fisioloxía do exercicio, púxose en primeiro lugar. A medida que se aproximaba ao final, entroulle unha grave fatiga e deshidratación e caeu a poucos metros da liña de meta. Aínda que Kathleen McCartney a adiantou levando o título feminino, Moss arrastrouse ata a meta. A súa actuación foi transmitida por todo o mundo e creou a famosa frase do Ironman de que "só rematar é xa unha vitoria". A finais dese ano a carreira xa superou os 1.000 participantes, tendo que facer un sorteo para adxudicar 1.000 prazas e deixando fóra a outros 1.000 participantes.
En 1990, coa axuda de Lew Friedland, James P. Gills mercoulle a Silk a Hawaii Triathlon Corporation, propietaria da marca Ironman, por 3 millóns de dólares. Coa marca Ironman, Gills estableceu a World Triathlon Corporation coa intención de potenciar o deporte do tríatlon e aumentar os premios para os triatletas.
Dende mediados dos noventa realízanse varios tríatlons de distancia completa que non son organizados pola WTC. O limitado número de eventos organizados pola WTC e o escaso número de entradas dispoñibles por carreira, combináronse cun crecemento do deporte que creou demanda destes eventos sen marca. Moitos deles comparten co Ironman o formato de 3,86 km a nado, 180 de bicicleta e 42,2 a pé. Orixinalmente, moitos usaron o nome Ironman. Debido á agresiva protección de marcas, a maioría destas carreiras xa non usan a palabra "Ironman".
Hoxe
O formato do Ironman non sufriu cambios, e o Ironman hawaiano segue sendo unha proba de tríatlon con prestixio en todo o mundo.
As persoas que completan este evento dentro do límite de tempo da proba son recoñecidos como "Ironman". Na comunidade de tríatlon, un Ironman é alguén que completou unha carreira coa distancia adecuada, estea ou non baixo o paraugas da WTC.
Campionato do Mundo de Ironman
Co paso do tempo a popularidade do deporte do tríatlon creceu e a carreira anual na illa de Hawai converteuse no Campionato do Mundo de Ironman. En 1983, a admisión á carreira comezou seguindo un sistema baseado en cualificacións, polo que os atletas tiñan que acceder á carreira de Hawai competindo noutra carreira de Ironman e gañando un pase, asignado de xeito proporcional. A carreira de Hawaii consiste nun segmento de natación na baía de Kailua-Kona, un treito en bicicleta polo deserto de lava ata Hāwī e volver, e unha maratón percorrendo a costa (dende Keauhou ata Keahole Point e de volta a Kailua-Kona), rematando en Alii Drive. O Campionato Mundial de Ironman máis recente tivo lugar o 13 de outubro de 2018 e foi gañado polo alemán Patrick Lange en 7:52:39 e a suíza Daniela Ryf en 8:26:18.
O actual récord do Ironman de Hawaii foi establecido en 2019 por Jan Frodeno (Alemaña), cuxo tempo gañador foi de 7 horas 51 minutos e 13 segundos. Daniela Ryf (Suíza) estableceu o récord feminino na carreira de 2018 cun tempo de 8 horas 26 minutos e 18 segundos.
Series de Ironman
Hai máis de tres decenas de carreiras de Ironman en todo o mundo que permiten a clasificación para o Campionatos do Mundo de Ironman. Os atletas profesionais clasifícanse para o campionato mediante un sistema de clasificación por puntos, onde se gañan puntos en función da súa colocación final nos eventos de Ironman e Medio Ironman. Os 50 primeiros profesionais masculinos e as 35 mellores femininas en puntos clasifícanse para o campionato. Os atletas afeccionados clasifícanse para o campionato recibindo pases asignados aos primeiros en cruzar a meta de cada grupo dunha proba clasificatoria. As probas de clasificación do Ironman inclúen:
Tegarama
Tegarama foi un reino que se formou durante a crise do Imperio Hitita na metade do século –XVI, con Mitanni como forza emerxente, na rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia.
Ironman
Medio Ironman
miniatura| Medio Ironman de Budapest de 2014
Atelopus limosus
miniatura|dereita|[[Amplexo de A. limosus.]]
Atelopus limosus é unha especie de sapo da familia Bufonidae endémica de Panamá, onde lle dan o nome de sapo Limosa. Os seus hábitats naturais son as beiras de regatos en bosques de terras baixas húmidas e ríos da cunca do Chagres, na rexión central de Panamá. É un dos sapos máis pequenos do mundo; os machos miden de 26 a 30 mm e as femias de 36 a 40 mm.
Descrición
A. limosus ten dúas formas de coloración. Unha forma de cor das terras baixas, que é marrón cun fociño e puntas dos dedos amarelos, e outra forma de cor das terras altas, que é verde con marcas negras con forma de V invertido no dorso. Machos e femias de ambas as formas de cor son dimórficas sexualmente. Os machos son máis pequenos con ventre branco salpicado de manchas negras, mentres que as femias tenden a ter unha barriga vermella ou alaranxada.
Sábese pouco da súa dieta na natureza, pero crese que e similar á doutras especies de Atelopus que se aimentan de escaravellos, formigas, moscas e ácaros. En catividade, as ras aceptan rapidamente grandes moscas da froita, pequenas larvas de vermes e pequenos grilos.
Conservación
miniatura|Femia das terras baixas sobre un tronco, que busca compañeiro. A. limosus está ameazado pola quitridiomicose (infección fúnxica) e a perda de hábitat. A especie declinou rapidamente na súa área de distribución. Aproximadamente o 75% de todas as especies coñecidas de terras altas de máis de 1000 m de altura xa desapareceron, mentres que o 58% das especies de terras baixas están declinando e o 38% desapareceron. Debido á preocupación polos efectos da quitridiomicose sobre este anfibio panameño endémico, o Proxecto de Rescate e Conservación de Anfibios Panameño considerou a A. limosus como unha especie prioritaria para manter individuos en catividade como colonia segura no Parque Municipal do Cumio da cidade de Panamá. Cando o equipo de rescate chegou a un dos últimos sitios nas terras altas onde se sabía que vivía a especie en Cerro Brewster atopou que a maioría dos individuos estaban xa afectados pola quitridiomicose. O programa de cría en catividade foi exitoso. Aínda que a rexión de terras altas parece que foi duramente afectada pola quitridiomicose, o destino das poboacións das teras baixas é máis indeterminado, xa que este fungo parasito parece ter efectos máis acusados nos lugares de terras altas.
Ironman
Marca comercial Ironman
O Wanda Group, a compañía matriz que é propietaria da WTC e polo tanto da marca Ironman, paga dereitos a Marvel polo uso da marca Ironman. Como parte do acordo de licenza, tanto Marvel como Wanda aceptaron non usar as marcas comerciais "Iron Man" e "Ironman" de forma que poidan suxerir unha asociación unha coa outra ou causar confusión entre as marcas. O conselleiro delegado da World Triathlon Corporation, Andrew Messick, declarou que o acordo existiu durante décadas e que os dereitos pagados non "son importantes para o negocio". A personaxe de Iron Man apareceu por primeira vez en 1963, mentres que o primeiro tríatlon Ironman foi en 1978.
O logotipo de Ironman é unha marca comercial da World Triathlon Corporation. A WTC tamén rexistrou as marcas comerciais "Ironman", "Ironman Triathlon", "M-Dot" e "70.3". A WTC licenciou o nome de Ironman para usos, como o da súa liña de reloxos de pulseira Timex Ironman.
Pranto
miniatura|Relación de las Exequias que hico la real Audiencia del Reyno de Galiçia a la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora descriptas y puestas en stilo por [[Ioan Gomez Tonel.]] O pranto é un xénero da lírica consistente nunha composición na que se chora ritualmente a morte de algo ou alguén.
Tegarama
Historia
No reinado de Hantilis I menciónase como posesión hitita, onde o rei combateu cos hurritas. Despois pasou aos hurritas probabelmente durante o reinado de Ammunas ou pouco antes, e formouse alí un reino hurrita, probabelmente baixo influencia de Mitanni no século –XVc. Foi sometido polo rei hitita Muwatallis I ou por Tudhaliyas II (sobre -1420/-1400).
Pranto
Na literatura occitana medieval existía un tipo propio deste xénero, chamado Planh.
Exemplo
Un exemplo son as Exequias da Raíña Margarida, de Pedro Vázquez de Neira e Xoán Gómez Tonel.
Tegarama
Historia
Tushratta de Mitanni favoreceu nela unha revolta sobre o -1360. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Proton M/DM-2
Proton M/DM-2 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. A diferenza da versión máis avanzada Proton M/Briz-M, usa a máis antiga etapa Block DM-2 para certo tipo de cargas.
Características
O Proton M foi unha mellora dos foguetes Proton no que se optimizou a primeira etapa para reducir a masa estrutural, aumentar o pulo e utilizar totalmente os propelentes tóxicos co fin de reducir a súa liberación cando a etapa cae a terra. Esta versión usa unha etapa superior Block DM-2, usada tamén no Proton K/DM-2, que utiliza propelentes crioxénicos en lugar de propelentes hipergólicos como a etapa Briz M.
Vilancico
miniatura|dereita|300px|Feliz Nadal, obra de Johansen Viggo.
O vilancico é un subxénero da lírica consistente nunha cancionciña de corte popular, de métrica moi variada e de temas moi diversos (entre eles os de Nadal); mesmo pode presentar unha estrutura de glosa, encabezada por unha cancionciña, que vai seguida dunha serie variable de estrofas iguais entre si. É esta a estrutura habitual dos vilancicos de Nadal galegos, escritos e cantados en toda a Península Ibérica durante os Séculos Escuros.
Carlos Villanueva Abelairas, profesor da Universidade de Santiago e investigador de vilancicos galegos, estabelece un punto de partida fundamental ao diferenciar entre panxoliñas e vilancicos: "Estes (refírese aos vilancicos) son as pezas en lingua vulgar que se cantan nas igrexas, con textos populares ou poemas de autor, e que se usaban na liturxia das festas principais en xeral; mentres que a panxoliña, por contra, é a canción popular que cantaba o pobo, organizadamente ou individualmente na igrexa, ante o belén e na festa de Nadal". Aínda que as panxoliñas se cantaban no século XV e XVI, non hai ningún documento que explique as características das mesmas nesa altura, e o único que sabemos é como se organizaban os veciños para ir cantar ao neno Xesús e ao portal dos Reis.
Hai moita documentación sobre vilancicos a través das partituras que quedan nas principais catedrais galegas, entre as que destacan as de Mondoñedo e a de Santiago polo número de textos conservados.
Por outra banda, formalmente o vilancico converteuse nunha especie de cantata, cun esquema típico: unha introdución (para solista), un refrán (para seis, oito, dez ou doce voces) e unhas coplas (para un pequeno conxunto vocal ou voz solista) que alternaban co refrán. miniatura|300x300px|A música no Nadal galego. Un exemplo de vilancico galego:
Fumiñeo, San Martiño de Ozón, Muxía
Fumiñeo é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 34 eran mulleres.
Lista de alcaldes de Tampa
Esta é a lista dos alcaldes de Tampa.
Casacamiño, Cambás, Aranga
Casacamiño é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua do Val de Xestoso no concello de Monfero na comarca do Eume. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Barrio, Besexos, Vila de Cruces
Barrio é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2017 tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 34 habitantes con respecto ao ano 2000.
Vittorio Brambilla
Vittorio Brambilla, nado en Monza, Italia, o 11 de novembro de 1937 e finado en Lesmo, preto de Milán, o 26 de maio de 2001, foi un piloto italiano que competiu en Fórmula 1 nos equipos March, Surtees, e Alfa Romeo. Particularmente hábil conducindo en condicións de mollado, o seu alcumo era "O Gorila de Monza", debido ao seu estilo de pilotaxe a miúdo demasiado agresivo e polo seu machismo.
Foi especialmente coñecido pola súa rutina de 'Punch & Crunch', na cal, el saudaba á desafortunada vítima cun apertón de mans moi forte. Gozaba vendo o xesto de dor do receptor mentres eles tremían as mans para a continuación darlle un golpe na parte posterior do pescozo.
Andaina
Brambilla comezou a competir coas motocicletas en 1957 e gañou o título nacional italiano de 175 cc en 1958. Antes de converterse en mecánico tamén competiu en karting. O seu irmán máis vello, Ernesto ("Tino"), foi tamén piloto de carreiras.
Fórmula Tres, Fórmula Dúas
Regresou á competición en 1968, en Fórmula 3 e gañou o campionato italiano en 1972, no momento en que xa estaba correndo en Fórmula 2, onde gañou varias carreiras e comprou o seu asento na Fórmula 1.
March 1974-1976
miniatura|right| Brambilla pilotando un [[March Engineering|March 761 no Gran Premio de Alemaña de 1976.]]
No seu primeiro ano na Fórmula Un, Brambilla foi tan rápido como o seu compañeiro de equipo Stuck, aínda que propenso a máis accidentes. No GP de Suecia ía quinto ata que tivo un problema de motor. Brambilla terminou empatado no décimo oitavo posto, último, na tempada de. En sorprendeu a moitos no GP de Bélxica, onde liderou ata atoparse con problemas de freos logo de 54 voltas, e no Gran Premio de Suecia de 1975, onde marchaba na primeira posición ata que un fallo na transmisión obrigoulle a retirarse logo de 36 voltas. O seu gran día chegou en Österreichring en 1975, cando gañou un chuvioso Gran Premio de Austria. É lembrado por facer un trompo e esnaquizar o morro do seu coche mentres pasaba a bandeira a cadros e completou a súa volta de desaceleración volta coa parte dianteira do coche destruída, mentres saudaba ao xentío. Como se acurtou a carreira debido a choiva, completouse o 60% da distancia programada, só recibiu 4´5 puntos en lugar de 9 por levarse o triunfo. Tivo un accidente máis grave nesa tempada, cando estrelou o seu March nunha nova curva en Watkins Glen durante a clasificación para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1975. Bateu cun garda raíl, pero resultou ileso. A sesión terminou nese punto con Niki Lauda liderando. Antes do seu accidente Brambilla era o segundo máis rápido cunha volta de 190´24 km/h. Durante sufriu varios accidentes e retiradas, logrando só un punto no Gran Premio dos Países Baixos de 1976. Cualificou o seu March na oitava posición no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1976. Na carreira Brambilla foi golpeado levemente por detrás por Carlos Reutemann antes de chegar á primeira curva. E perdeu a roda traseira dereita do seu March na volta 35 do Gran Premio dos Estados Unidos de 1976 logo de marchar na quinta posición por un tempo.
Surtees 1977-1978
miniatura| right | Brambilla pilotando un [[Surtees no Gran Premio do Reino Unido de 1978]]
En, Brambilla trasladouse ao equipo Surtees, no que anotou seis puntos. Ao mesmo tempo tamén pilotou un para o equipo Alfa Romeo de coches deportivos, logrando o Campionato do Mundo por equipos. Brambilla logrou un tempo de 1:59:01.41 para cualificar oitavo o seu Surtees no Gran Premio de Mónaco de 1977.
Brambilla continuou con Surtees na tempada de. No Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1978 quedou 17º na clasificación, cun tempo de 1:23.212. O seu 19 Beta Surtees TS terminou 14º logo de sufrir un fallo no motor na volta 50.
Alfa Romeo 1979-1980
Brambilla pilotou brevemente para o equipo Alfa Romeo de Fórmula Un en e. No primeiro día da fase de clasificación para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1979 Brambilla fixo 134´98 km/h. Logo as fortes choivas causaron unha pista escorregadiza e tempos máis lentos. En decembro de 1979 Alfa Romeo presentou o seu coche de carreiras de fórmula 1 para a tempada. A empresa designou a Patrick Depailler, Brambilla, e Bruno Giacomelli como os seus pilotos. O coche era case idéntico a un pilotado por Giacomelli no Gran Premio de Italia de 1979 Era un modelo de automóbil cun V12 que xeraba máis de 520 CV. Alfa Romeo anunciou que estaba traballando nun motor turbo de 1.500 centímetros cúbicos que ía comezar as probas en pista nun coche de Fórmula Un no verán de 1980.
Retirada e morte
Brambilla retirouse ao final da tempada. A principios de 1990, abriu unha tenda de recordos da Fórmula Un en Milán, en ocasións pilotaba o coche de seguridade durante o Gran Premio de Italia. Morreu dun ataque cardíaco á idade de 63 anos, mentres facía xardinería na súa casa. Segundo os informes, derrubouse, mentres cortaba o céspede.
Endecha
A endecha é un subxénero da lírica.
Consiste nunha composición elexíaca en forma romanceada (métrica de catro versos de seis ou sete sílabas, polo xeral asonantados).
Nakajima J1N
O Nakajima J1N Gekko (月光, luz de lúa) foi un caza bipraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Foi deseñado en 1938 como caza pesado e de escolta afastada e voou por primeira vez en maio de 1941. Foi desenvolvida posteriormente unha versión de recoñecemento, denominada J1N1-C, pero cando a situación do Xapón comezou a empeorar varios avións foron reconvertidos en caza nocturno. A súa produción foi de 479 exemplares e foi alcumado como "Irving" polos aliados.
Deseño
A mediados de 1938 a Armada Imperial Xaponesa requiriu un caza bimotor para ser usado como escolta do seu principal bombardeiro na época, o Mitsubishi G3M "Nell". O alcance operativo do seu caza estándar, o Mitsubishi A5M "Claude", era de só 1.200 quilómetros, insuficiente en comparación cos 4.400 quilómetros que podía acadar o G3M. Por outra banda, o potencial do "Zero", que aínda estaba a ser desenvolvido nese tempo, aínda non fora evaluado, polo que se precisaba dun escolta de longo alcance.
En marzo de 1939 Mitsubishi e Nakajima comezaron a desenvolver o proxecto 13-Shi. O prototipo saíu da fábrica en marzo de 1941 equipado con dous motores Nakajima Sakae 21/22. Tiña unha tripulación de tres homes e estaba armado cun canón de 20 mm Tipo 99 e seis metralladoras Tipo 97 de 7,7 mm. Catro das metralladoras estaban montadas nunha torreta, e o peso da mesma reducía as prestacións do avión considerablemente. Debido á súa pouca manobrabilidade o seu uso como caza de escolta tivo que ser abandonado. Porén, autorizouse a produción da variante de recoñecemento lixeiro, o J1N1-C. Unha das primeiras variantes, a J1N1-F, tiña unha torreta esférica cun canón de 20 mm Type 99 Model 1 montado inmediatamente detrás do piloto.
Saint-M'Hervon
Saint-M'Hervon (en Lanvaelvon, e en galó: Saent-Mervon) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Manuel Rodríguez Cadabal
Traxectoria
Estudou no Seminario de Tui. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Abriu bufete de avogado en Vigo. Dirixente do Partido Conservador de Vigo, foi deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui en 1884, 1888 e 1892. Nos noventa foi representante legal e administrador xeral de Fernando Quiñones de León, xenro de José Elduayen e usufrutuario da Casa de Valladares, un dos principais patrimonios rendistas do sur da provincia de Pontevedra. Foi conselleiro do Banco de España en Vigo. Finou en Vigo a principios de xaneiro de 1926 e foi soterrado en Santa Cristina da Ramallosa.
A Casanova, Cambás, Aranga
A Casanova é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 18 eran mulleres.
Nakajima Ki-84
O Nakajima Ki-84 Hayate (四式戦闘機, よんしきせんとうき, Yonshiki-sentōki; 疾風, vendaval) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Voou por primeira vez en marzo de 1943 e entrou en servizo no verán de 1944. A produción total foi de 3.514 exemplares, incluíndo os prototipos experimentais fabricados. Foi alcumado "Frank" polos aliados.
Cun excelente rendemento e unha alta manobrabilidade, o Ki-84 é considerado un dos mellores cazas xaponeses da guerra. Foi quen de enfrontarse a calquera avión aliado, e de interceptar ao B-29 Superfortress a gran altitude. O seu potente armamento, formado por dous canóns de 30 mm e dous de 20 mm, incrementou o seu éxito. Aínda que se viu obstaculizado pola pobre calidade de produción dos últimos exemplares, un motor que requiría demasiado mantemento, unha tren de aterraxe propensa a torcerse e a falta de pilotos experimentados, o Hayate demostrou ser un temible adversario.
O Castro, Cambás, Aranga
O Castro é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Teatro romano de Mérida
O teatro sufriu varias remodelacións, a máis importante cara ao ano 105, en época do emperador Traxano, ao erguerse a fronte escénica actual, e outra en época de Constantino I, entre os anos 333 e 335. O teatro foi abandonado no século IV d. C. tras a oficialización no Imperio romano do cristianismo, que consideraba inmorais as representacións teatrais. O edificio foi cuberto de terra e durante séculos a súa única parte visible foi a summa cavea, as bancadas superiores, que foron bautizadas polos emeritenses «As sete cadeiras». As escavacións arqueolóxicas no edificio comezaron a principios do século XX e desde 1933 o teatro alberga a celebración do Festival Internacional de Teatro Clásico de Mérida. En 2007 o teatro foi nomeado un dos 12 Tesouros de España.
Historia
miniatura|Fotografía do teatro romano de Mérida antes da súa escavación, tomada por [[J. Laurent cara a 1867. Só son visibles as ruínas da summa cavea, chamadas popularmente «As sete cadeiras».]] A construción de teatros na Antiga Roma respondía máis a intereses políticos que aos gustos do pobo romano, que prefería acudir ao circo a ver carreiras de carros e ao anfiteatro a ver combates entre gladiadores e animais. Desde o teatro a autoridade realizaba unha eficiente propaganda dela mesma e do modo de vida romano, tanto a través da grandiosidade do edificio e a súa decoración como das mensaxes que desde o seu escenario se podían transmitir. O teatro emeritense, promovido polo cónsul Marco Vipsanio Agripa, inaugurouse entre os anos 16 e 15 a. C., segundo se deduce das inscricións situadas sobre as portas de acceso á orchestra.
O uso do edificio durante varios séculos fixo necesarias algunhas reformas. Así, cara ao ano 105 levantouse a actual fronte de escena, que se volveu reformar entre os anos 333 e 335 xunto coa vía que rodea o edificio. Debido en gran medida á implantación oficial do cristianismo no século IV, relixión que consideraba inmorais as representacións teatrais, o edificio deixou de utilizarse e foi abandonado. Co paso do tempo algunhas das súas partes derrubáronse mentres outras fóronse cegando con terra. Durante séculos unicamente foi visible a parte superior da súa bancada coas bóvedas dos vomitorios afundidos, polo que os habitantes da cidade creron ver sete grandes asentos, «As sete cadeiras», onde segundo a lenda sentaban outros tantos reis mouros para deliberar sobre o destino da cidade.
Bancadas e orchestra
miniatura|As bancadas do teatro romano vistas desde a valva rexia, a porta central do escenario. A bancada (cávea) semicircular do teatro aproveita a pendente do cerro de San Albín. Con capacidade no seu momento para 6000 espectadores, as bancadas divídense en tres zonas: ima cavea, media cavea e summa cavea, esta última moi deteriorada na actualidade.
A parte inferior, na que se situaban as clases sociais máis acomodadas, ten vinte e dúas ringleiras de asentos e subdivídese en cinco sectores radiais (cunei) delimitados por escaleiras e, a nivel horizontal, por un corredor (praecintio) que o separa das bancadas superiores. Seis portas na súa parte superior dan acceso a un corredor semicircular cuberto por unha bóveda anular que facilita a entrada e saída por dúas portas en senllos extremos. As cáveas media e superior posúen cada unha cinco fileiras de asentos e están sustentadas por un complexo sistema de arcos e bóvedas de canón. En total, no exterior trece portas facilitaban o acceso e evacuación dos asistentes ao teatro.
A orchestra é un espazo semicircular pavimentado de mármores brancos e azulados destinado ao coro. Está rodeada de tres bancadas de honra para as autoridades e separada da bancada por un antepeito de mármore, do cal se conserva un fragmento. Na súa fronte hai un muro que alterna tramos rectos e curvos e a separa do escenario.
Escenario
miniatura|Fronte de escena do teatro. O proscenio rectangular, o escenario ou pulpitum, estaría pavimentado de madeira na antigüidade e conta con varios furados no chan que orixinalmente servirían para colocar os mastros do pano e demais infraestruturas escénicas. A fronte da escena (scaenae frons) é a parte máis espectacular e característica do teatro. Ten 7,5 m de anchura, 63 de lonxitude e 17,5 de altura total; está formado por un baseamento de perpiaños recubertos de mármore avermellado sobre o que repousan dous corpos de columnas de orde corintia que combinan o mármore de vetas azuladas dos seus fustes co branco de basas e capiteis. Estas columnas sustentan un entaboado con arquitrabe, friso e cornixa ricamente decorados. Un gran muro revestido de mármore pecha a parte traseira da escena. A decoración desta parte complétase coa disposición de esculturas entre as columnas —cuxos orixinais se custodian no próximo Museo Nacional de Arte Romana dos deuses Ceres, Plutón, Proserpina e doutros personaxes con togas e coirazas que se interpretaron como retratos imperiais. Tres portas permiten a entrada dos actores a escena, unha central —valva rexia— e dúas laterais —valva hospitalia—. Nos laterais e na parte posterior existen varias dependencias que eran usadas polos actores e polos técnicos das representacións.miniatura|O [[perístilo do teatro, zona axardinada situada detrás da escena.]]
Perístilo
Tras a escena construíuse unha zona axardinada de planta cuadrangular rodeada de columnas e pórticos, o perístilo, que se usaba como área de esparexemento. Ao fondo deste xardín, en eixo coa porta central da escena, existe unha pequena sala dedicada ao culto imperial, segundo se deduce do achado dun retrato escultórico do emperador César Augusto ataviado como Pontifex Maximus. Na esquina norte do perístilo, elevadas sobre o nivel do xardín, están as latrinas, e ao oeste os restos dunha casa construída tras o abandono do teatro. Esta residencia conta cun patio rodeado de columnas e pilastras e varias habitacións, algunhas rematadas con forma de ábsida e a maior de todas con pinturas murais que representan figuras humanas a tamaño natural.
Spes
Spes foi unha revista editada en Pontevedra entre 1934 e 1962.
Historia e características
Subtitulada ''Revista mensual. Órgano de la Juventud Católica de Pontevedra'', apareceu o 15 de xuño de 1934. Foi vehículo de expresión da comunidade católica pontevedresa, especialmente da súa xuventude. Estivo dirixida por Gabriel Méndez Rodríguez ata o seu falecemento en 1947, cando o sucedeu Jesús Muíños González. Entre os seus colaboradores figuraron Vicente Risco, Sofía Casanova, Filgueira Valverde, Xesús Carro García, Enrique Chao Espina, Enrique Fernández-Villamil, Paulino Pedret Casado, Celso Emilio Ferreiro e Antonio Rey Soto. Publicou algúns artigos en galego. Entre os artistas colaboraron da revista figuraron Carlos Sobrino, Luís Pintos Fonseca, Alejandro Paisa Gil, Agustín Portela Paz e Xosé Sesto.
Nemesio Álvarez Lorenzo
Nemesio Álvarez Lorenzo, nado na Guarda cara a 1899 e finado en Guillarei (Tui) o 12 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.
Directivo da Federación obreira da Guarda da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na Volta da Moura o 12 de agosto de 1936. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía.
Branco lexítimo
miniatura|Cepa de Branco Lexítimo en Paderne. Branco lexítimo é unha variedade de uva branca autóctona de Galiza, considerada como a variedade máis antiga das existentes no país. A recolleita está principalmente na zona de Betanzos e Paderne.
Historia
miniatura|esquerda|Festa do viño Branco Lexítimo en Paderne, en 2015. miniatura|150px|Acio de Branco Lexítimo nunha mostra da Deputación de Ourense en Boimorto. Durante séculos produciuse viño con branco lexítimo ata a desaparición das viñas por diversas pragas dende o século XIX ata finais do século XX. Os viños producidos con esta variedade de uva non tiñan saída comercial nin eran coñecidos xa que non aparecía nas etiquetas o tipo de uva. A variedade non existía no "Rexistro de variedades comerciais da oficina española de variedades vexetais" do Ministerio de Medio Rural. O 24 de marzo de 2011 foi publicada no BOE a orde que recolle a inscrición xunto co agudelo e a tinta castañal. Este recoñecemento foi traballo da Misión Biolóxica de Galicia do CSIC co apoio da Fundación Juana de Vega e a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia.
A Gatarante, San Martiño de Ozón, Muxía
A Gatarante é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Branco lexítimo
Produtores en Galiza
En Galiza hai rexistrados nove produtores de branco lexítimo. Seis son da zona de Betanzos, tres do Barbanza (onde se coñece coma raposo) e un de Negueira de Muñiz (onde é coñecida coma branco país). O primeiro fin de semana de xullo celébrase dende 2014 a "Mostra do Branco Lexítimo" no concello de Paderne.
Nakajima Ki-44
O Nakajima Ki-44 Shōki (二式単座戦闘機, にしきたんざせんとうき, Nishiki-tanza-sentōki; 鍾馗) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial.
Características
O seu deseño estaba baseado no Ki-43, pero o Shōki era un avión moito máis pesado cunha maior veolcidade e ascenso, aínda que non tan manobrable. Fixo o seu primeiro voo en agosto de 1940, entrando en servizo en 1942, e foi o primeiro interceptador especializado do Exército Imperial. Fabricáronse un total de 1.225 exemplares coñecidos como "Tojo" polos aliados.
Baselios Cleemis Thottunkal
Baselios Cleemis Thottunkal (en ബസേലിയോസ് കര്‍ദ്ദിനാള്‍ ക്ലിമ്മീസ്), nado o 15 de xuño de 1959 en Mukkoor (distrito de Pathanamthitta Kerala, India) é un eclesiástico católico siro-malankar, arcebispo maior de Trivandrum da Igrexa Católica Siro-Malankara dende 2007, e cardeal dende 2012.
Traxectoria
O 18 de xuño de 2001 foi nomeado bispo auxiliar de Trivandrum e bispo titular de Chaialum. Recibiu a ordenación episcopal o 15 de agosto do mesmo ano, de mans do arcebispo de Trivandrum Cyril Baselios.
O 11 de setembro de 2003 foi nomeado bispo de Tiruvalla. Cando a sé foi elevada a arquieparquía, o 15 de maio de 2006, foi nomeado arcebispo metropolitano.
O 8 de febreiro de 2007 foi elixido arcebispo maior de Trivandrum polo Sínodo da Igrexa Católica Siro-Malankara. A súa elección foi aceptada por Bieito XVI ao día seguinte, e feita pública o 10 de febreiro.
O 24 de novembro de 2012 o papa Bieito XVI creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de San Gregorio VII.
Manuel Vegazo Bermejo
Manuel Vegazo Bermejo, nado en Ávila o 3 de setembro de 1933, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Naceu en Ávila pero trasladouse coa súa familia á Coruña aos poucos meses vida. Comeza xogando en equipos coma o Sporting Burgo e Español, e logo pasou ao Xuvenil, no que disputou a histórica tempada 1954/55, primeira e única do club coruñés en Segunda División, despois de lograr o ascenso na campaña anterior.
Na tempada 1955/56 xogou algúns partidos co Zaragoza en Segunda, e o resto da tempada co Xuvenil en Terceira, e na campaña seguinte (1956–57) debutou en Primeira División co Deportivo da Coruña, xogando tan só un partido esa campaña. O seu debut produciuse no partido da xornada 19, que rematou en derrota, fronte ao Athletic Club (2–0). Vegazo ocupaba un posto de suplente (foi o cuarto dianteiro logo dos habituais), sendo titulares ese ano Polo, Arsenio Iglesias, Tino e Benjamín Santos.
Na tempada 1963–64 ascendeu co Las Palmas a Primeira División, onde se mantivo co conxunto canario até a campaña 1966–67.
Polímata
miniatura|150px|[[Leonardo da Vinci, considerado o arquetipo de "Home Renacentista", é un dos polímatas máis recoñecidos.]] Un polímata (grego πολυμαθής) que quere dicir «que coñece, comprende ou sabe moito», é un individuo que destaca en diversas ramas do saber. O termo refírese a persoas cuxos coñecementos non están restrinxidos a unha área concreta, senón que dominan diferentes disciplinas, xeralmente as artes e as ciencias. A maioría dos filósofos da antigüidade eran polímatas, tal como entendemos o termo hoxe en día.
Tamén se utilizan os termos Home Renacentista ou Home do Renacemento e, con menos frecuencia, Homo Universalis (expresión latina que podería traducirse como «home de espírito universal»). Este concepto foi desenvolvido durante o Renacemento italiano por un dos seus máximos representantes, o arquitecto Leon Battista Alberti (1404-1472), que afirmou que "...o artista neste contexto social non debe ser un simple artesán, senón un intelectual preparado en todas as disciplinas e en todos os terreos". Esta idea recolle os principios básicos do humanismo do Renacemento. Caracterizábase por considerar ao home como un ser todopoderoso, con capacidades ilimitadas para o desenvolvemento, e exhortaba á xente a abarcar todos os campos do coñecemento e desenvolver as súas capacidades ao máximo. Por este motivo, moitos homes no Renacemento fixeron florecer notablemente a cultura, o deporte e a arte.
Castro, Besexos, Vila de Cruces
Barrio é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2017 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 19 habitantes con respecto ao ano 2000.
Nakajima Ki-27
O Nakajima Ki-27 foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Era o equivalente baseado en terra do A5M e dispoñía dun tren de aterraxe fixo. Voou por primeira vez outubro de 1936, entrou en servizo en 1937 e construíronse 3.399 exemplares. Estivo en primeira liña ata finais de 1942, cando foi substituído polo Ki-43. Foi alcumado "Nate" polos aliados.
Galería de imaxes dos concellos da provincia de Pontevedra
Galería de imaxes dos concellos de Pontevedra.
Susovila, Bodaño, Vila de Cruces
Susovila é un lugar da parroquia de Bodaño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 115 habitantes (58 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aitzpea Goenaga
Aitzpea Goenaga Mendiola, nada en Donostia, Guipúscoa, en 1959, é unha actriz, directora de cine e escritora vasca. Dende 2010 é directora do Instituto Vasco Etxepare, o instituto da lingua e da cultura vasca. É nai e tía das tamén actrices Aia Kruse e Bárbara Goenaga (respectivamente).
Xeso
O xeso é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é CaSO4·2H2O (sulfato de calcio dihidratado).
Aspecto
O xeso preséntase en forma de cristais tabulares e prismáticos.
Variedades do xeso
Segundo sexa o seu aspecto externo o xeso pódese dividir en diferentes variedades:
Existen outros grupos menos importantes como o xeso fibroso (composto por fibras de xeso entrelazadas unhas coas outras), o xeso en frecha (crecemento de xeso maclado que recorda a forma dunha frecha) e o xeso espumoso (crecemento en escamas).
Lugares onde se atopa
É frecuente atopalo en depósitos sedimentarios asociado a rochas calcarias ou arxilas. Tamén pode aparecer polo efecto da hidratación da anhidrita.
Outros sulfatos
A anhidrita é outro mineral importante da clase dos sulfatos. moi similar á escaiola. = O xeso como material de construción = miniatura|280px|Mostra de xeso moído O termo xeso tamén pode referirse ao produto industrial parecido á escaiola, preparado basicamente a partir da pedra de xeso natural, mediante a súa deshidratación, con ou sen adicións para modificar as súas propiedades intrínsecas, como é o fraguado, resistencia, adherencia, retención de auga e densidade, que unha vez elaborados, amásase con auga e pode ser empregado directamente. Tamén se emprega para a elaboracións de materiais prefabricados.
O xeso como produto industrial é sulfato de calcio semihidratado (CaSO4-½H2O), e comercialízase moído, en forma de po.
Economía de Eslovenia
Eslovenia posúe a economía máis próspera de tódolos estados membros que se uniron á Unión Europea no 2004 e no 2007, cun PIB per cápita de 23.250$ no 2006. A relativamente alta inflación do país caeu do 3.,6% no 2004 ó 2,3% no 2006, sendo hoxe en día comparable á de tódolos países membros. Nos últimos anos a economía de Eslovenia comezou a medrar cun ritmo moito máis forte (5,2% nos primeiros 9 meses do 2006, 4.0% no 2005, 4.4% no 2006 e 4.8% no 2007 segundo estimacións), do que o facía no 2003 (2,7%).