cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opina
Lista de opinas
A octopina (N2-(D-1-carboxietil)-L-arxinina) foi a primeira opina que se descubriu, en 1927, no músculo do polbo e posteriormente en tumores vexetais. Tamén se encontra noutras especies de cefalópodos e bivalvos. É o membro principal da familia das octopinas.
o ácido octopínico (N2-(D-1-carboxietil)-L-ornitina) é membro da familia das octopinas e illouse en tumores de plantas.
Ver ácido nopalínico máis arriba.
A fenilalaninopina (ácido N-(1-carboxi-2-feniletil)glutámico) foi illada do cogomelo velenoso Clitocybe acromelalga.
A rideopina (ácido N-(4'-aminobutil)-D-glutámico) é unha molécula similar ás opinas derivada da putrescina. Obtense de tumores de plantas.
Aínda que non se encontra en tumores de plantas, a sacaropina (epsilon-N-(L-glutar-2-il)-L-lisina) é quimicamente similar ás "verdadeiras" opinas. Fórmase por condensación da lisina e o alfa-cetoglutarato. A sacaropina é un intermediato no metabolismo do aminoácido lisina e aparece en fungos, plantas superiores e mamíferos, incluíndo o home.
A santopina é o análogo desoxifrutosil da manopina. É un composto que aparece naturalmente en froitos e vexetais podres. Tamén se illou en tumores de plantas.
A estrombina (ácido metilimidodiacético ou N-(D-1-carboxietil)-glicina) foi illada primeiramente do molusco gasterópodo Strombus. Actúa atraendo a peixes. Estruturalmente forma parte da familia da octopina.
A succinamopina (tamén chamada asparaxinopina) (N-(3-amino-1-carboxi-3-oxopropil)ácido glutámico) é membro da familia da nopalina e foi illada de tumores de plantas. A súa estrutura é análoga á da nopalina, na cal a asparaxina substitúe á arxinina.
A tauropina (N-(D-1-carboxietil)-taurina) atopouse nalgúns invertebrados mariños. Tamén se chama ácido rodoico. Estruturalmente é membro da familia da octopina.
A valinopina (ácido N-(1-carboxi-2-metilpropil)glutámico ou N-(1,3-dicarboxipropil)valina) foi illada do cogomelo velenoso Clitocybe acromelalga.
Ver heliopina máis arriba.
Transcrición xenética
Transcrición realizada pola ARN polimerase III
A ARN polimerase III eucariótica transcribe os xenes dos ARNt, do ARNr 5S e doutros ARN pequenos, que están espallados polo xenoma. Os mecanismos son diferentes para cada un dos casos, pero a súa particularicdade principal é que posúen promotores internos, é dicir, situados despois da posición +1.
Reversotranscrición
A reversotranscrición consiste en facer unha copia complementaria de ADN tomando como molde un ARN. É o contrario da transcrición e un proceso moi diferente no que interveñen outros encimas. Mencionámolo aquí porque ten un nome parecido, pero debe ser tratado noutro artigo. Poden facela os encimas dos retrovirus (reversotranscriptase) e certos encimas eucarióticos (telomerase, retrotransposóns).
Ligazóns externas
[[Categoría:Ácidosnucleicos]]
Carlo Facetti
Carlo Giovanni Facetti, nado en Cormano (Lombardía) o 26 de xuño de 1935, é un expiloto de automobilismo italiano, coñecido principalmente polo seu éxito nas carreiras de turismos e nas carreiras de coches deportivos. No seu único intento na Fórmula 1, non conseguiu cualificarse para o Gran Premio de Italia de 1974 cun Brabham BT4 da Scuderia Finotto.
En 1979 foi o Campión de Europa de Turismos. Tamén foi segundo en 1977 e cuarto en 1978.
Traxectoria
Durante case 40 anos, Carlo Facetti traballou no seu taller e os domingos poñía a súa funda e casco de carreiras e participaba nas carreiras. Explicou o seu éxito: "Traballamos desde as sete da mañá ata as oito da noite co único desexo de facer motores inigualables". Aprendeu a conducir aos 11 anos, con Alberto Ascari, un amigo do seu pai, Piero Facetti, que á súa vez era mecánico e piloto, que terminou en cuarto lugar na Mille Miglia de 1947. Os seus irmáns, Giuliano e Rosadelle tamén se converterían en pilotos.
Inicios
En 1963, trasladouse as carreiras de coches de turismo para competir na tempada inaugural da European Touring Car Challenge, co equipo oficial de Lancia, HF Squadra Corse. Usou un Lancia Flaminia para loitar co mellor de toda Europa, en circuítos como Nürburgring, Brands Hatch e Népliget Park, Budapest. Foi ao final, que Facetti, xunto con Luigi Cabella, marcaría a súa primeira gran vitoria internacional. A principios de 1964, regresou ás carreiras de Fórmula Júnior na Arxentina, na serie de catro carreiras da tempada coa Scuderia Sant'Ambroeus. Levou o seu Lotus-Ford 22 ao quinto lugar no Gran Premio Internacional de Bos Aires. "Fun o primeiro piloto italiano en correr varias edicións da carreira en Suramérica. Alí tiven o pracer de coñecer ao gran Juan Manuel Fangio e máis tarde convertímonos en bos amigos e competimos moitas veces en Buenos Aires e Mar del Plata." Tras regresar de Suramérica, dirixiu un equipo de Fórmula Tres con Jo Siffert e Clay Regazzoni, entón participa el mesmo en 1965. Volveu coa Scuderia Sant'Ambroeus, terminou segundo o Campionato Italiano pilotando un Brabham-Ford BT16.
Anos en Autodelta
miniatura|left|Facetti nun [[Alfa Romeo GTA|Alfa Romeo Giulia GTAm en Nürburgring en 1973]]
En 1969, contratouno Autodelta, o departamento de competición de Alfa Romeo no automobilismo. Contratarono para axudar a desenvolver os seus deportivos e competir no Campionato Europeo de Turismos. Entre outros, uniuse a Ignazio Giunti e Nino Vaccarella. Durante este período, Carlo terminou terceiro nas 24 Horas de Spa dúas veces. En 1973, estivo competindo co Alfa Romeo T33 / TT no World Championship for Makes. Despois de cambiar de co-piloto en 1974, asociouse con Andrea da Adamich. Isto permitiulle visitar o podio en catro ocasións, a mellor sendo segundo nos 1000 km. de Österreichring. Ao final da tempada, Autodelta terminou cuarto na xeral, pero a colaboración de Facetti con Alfa Romeo terminou, logo de gañar o título italiano. "Estaba pasando por un período de crise: traballou moito con pouca satisfacción a nivel persoal. Con todo, gañou o título italiano, pero iso non impediulle marchar de Autodelta. Cando corría no Circuíto de Mugello, Cesare Fiorio díxolle: "Teño que falarche dun interesante proxecto... Poucos días despois, estaba na oficina de Fiorio, que ofreceulle o desenvolvemento do motor para o Stratos."
Gran Premio de Italia de 1974
Intentou cualificarse para o Gran Premio de Italia de 1974 nun Brabham-Cosworth BT42 preparado pola Scuderia Finotto. Ingresou no lugar de Helmuth Koinigg, pero ningún dos pilotos, malia os seus mellores esforzos, lograron cualificar o coche.
Lancia Stratos
miniatura| Facetti nun [[Lancia Stratos | Lancia Stratos HF 320 cv no campionato de Europa de GT de 1975 en Imola]]
Francisco Cerecedo
Recoñecementos
En outubro de 1962 recibiu o premio Martín Codax xunto con Gustavo Luca de Tena e o fotógrafo Secundino Iglesias Ortigueira pola serie As Rías Baixas, publicada en El Pueblo Gallego.
Carlo Facetti
Lancia Stratos
Entre 1975 e 1976 Facetti, foi piloto e deseñador de Lancia, participando no Campionato de Europa de Grand Touring. cando Facetti comeza a traballar na versión de 24 válvulas do motor Dino V6, estaba correndo con eles. Lideraba o Giro d'Italia Automobilistico cando se retirou con problemas na caixa de cambios.
En 1976 chegou o Silhouette, da categoría "Special Production Car" do Grupo 5. Con el, Lancia cambiou ao World Championship for Makes e aceptou o reto de Porsche que levou o seu monstruoso 935 Turbo e BMW, co seu fiable 3.5 CSL usando o Lancia Stratos Turbo, preparado por Facetti, baixo a supervisión de Parkes. Desafortunadamente, os Stratos non estaban á altura do desafío e logo da morte de Parkes en agosto do 76, finalizou a colaboración entre Facetti e Lancia, xunto co programa Silhouette. No seu último compromiso con Lancia conseguiu gañar o Giro d'Italia, coa versión Silhouette.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en italica indican *volta rápida)
Kosmos 369
Kosmos 369 (Космос 369 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 36, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de outubro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 369 foi o trixésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 369 foi inxectado nunha órbita inicial de 534 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de xaneiro de 1971.
Joe Frazier
miniatura|dereita|Frazier en 2010. Joseph William "Smokin' Joe" Frazier, nado o 12 de xaneiro de 1944 en Beaufort (Carolina do Sur) e finado en Filadelfia (Pensilvania) o 7 de novembro de 2011, foi un ex-campión mundial de boxeo na categoría de peso pesado. Tamén conquistou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Toquio de 1964.
Traxectoria
En 1968 Frazier foi recoñecido como campión mundial pola Comisión de Boxeo de Nova York, entidade que pactou un combate entre Frazier e Buster Mathis para designar o substituto de Muhammad Ali, ao que se lle retirara o título por negarse a ingresar no exército e ir á guerra de Vietnam. Frazer gañou por KO, pero o título non tiña recoñecemento a nivel mundial, polo que Frazier tivo que derrotar a Jimmy Ellis en 1971 para converterse no campión da categoría, adxudicándose os cetros do Consello Mundial de Boxeo e a Asociación Mundial de Boxeo. Perdeu o cetro ante George Foreman en Kingston (Xamaica) o 22 de xaneiro de 1973.
Frazier é coñecido principalmente polos tres combates que disputou contra Muhammad Ali. O primeiro deles tivo lugar en Nova York o 8 de marzo de 1971, denominado "A pelexa do século" e gañado por Frazier por decisión unánime. Volveron enfrontarse en dúas ocasións: outra volta en Nova York o 28 de xaneiro de 1974, con vitoria de Ali por decisión unánime, e en Manila (Filipinas) o 1 de outubro de 1975, evento publicitado como The Thrilla in Manila e considerado por parte da crítica como o mellor combate de boxeo da historia , que rematou con triunfo de Ali ao retirarse Frazier despois do décimo cuarto asalto. Os dous púxiles mantiveron un resentimento mutuo tanto dentro como fóra do cadrilátero durante moito tempo. .
En 1980 ingresou no Salón Internacional da Fama do Boxeo. A pesar dos seus logros, Frazier perdeu case toda a súa fortuna. Terminou vivindo nun apartamento modesto en Filadelfia, e adestraba a boxeadores novos.
En outubro de 2011 fíxose público que tiña cancro de fígado, e morreu ao mes seguinte.
Combates profesionais
Lenda: TKO = KO técnico, UD = Decisión unánime dos xuíces por puntos, MD = Decisión dos médicos, SD = Decisión non unánime dos xuíces por puntos.
Shirley Manson
Shirley Ann Manson, nada o 26 de agosto de 1966, é unha cantante escocesa, vocalista da banda de rock alternativo Garbage.
Traxectoria
Manson é a segunda de tres fillas; o seu pai é xenetista e a súa nai foi cantante. Empezou a estudar piano á idade de 7 anos, e máis tarde acudiu á Escola de Música da Cidade de Edimburgo onde tamén formou parte do grupo de teatro.
Na escola, os demais nenos metíanse frecuentemente con ela. Burlábanse do seu aspecto e da cor do seu pelo. Ás veces, regresaba a casa ensanguentada e magullada por culpa do acoso. Os interminables acosos e burlas conducírona a unha profunda depresión e empezou a autolesionarse, entre outras cousas.
Traballou brevemente como dependenta nunha tenda. A súa primeira experiencia musical foi coas bandas Autumn 1904 e Wild Indians. Cando tiña 16 anos uniuse ao grupo Goodbye Mr. Mackenzie onde tocaba os teclados e facía de segunda vocalista. Neste grupo estivo unha década ata a súa disolución en 1992. Despois desta, Shirley, xunto con dous membros do grupo, fundaron Angelfish, outra banda na que Shirley era a vocalista.
Angelfish editou un álbum autotitulado e dous sinxelos. A banda estivo de xira polos Estados Unidos, Canadá, Bélxica e Francia, chegando a ser abreconcertos de Live en Norteamérica. O seu videoclip para a canción "Suffocate Me" foi emitido no programa da MTV 120 Minutes, e o produtor e músco Steve Marker, que viu esa emisión, pensou que podería ser unha boa vocalista para o seu grupo, Garbage.
Biosatellite 3
Biosatellite 3, tamén coñecido abreviadamente como Biosat 3 e como Biosatellite D, foi un satélite artificial non tripulado dos Estados Unidos pertencente ó programa Biosatellite para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 29 de xuño de 1969 mediante un foguete Delta N desde o complexo de lanzamento 17A do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Biosatellite 3 foi o terceiro e último da serie de satélites Biosatellite. Foi lanzado nunha órbita inicial de 356 km de perixeo, 387 km de apoxeo e 33,5 graos de inclinación orbital, cun período de 92,0 minutos.
Biosatellite 3 levaba a bordo un macaco para realizar experimentos sobre o contorno espacial nos organismos vivos. A cápsula regresou a terra 9 días tralo lanzamento en lugar de tralos 30 días previstos tras comprobar que as condicións metabólicas do macaco estaban a deteriorarse rapidamente. O espécime morreu 8 horas tralo seu regreso aparentemente debido a un ataque cardíaco producido por deshidratación.
Náutilo
Os náutilos (do ναυτίλος nautilos, "navegante") son calquera das criaturas mariñas da familia dos cefalópodos dos nautílidos, a única familia da orde dos nautilida. Son os únicos membros viventes da subclase dos Nautiloidea, que existen dende hai 500 millóns de anos, feito polo cal están considerados fósil vivente. Orixinalmente, o nome "náutilo" designaba a outros cefalópodos, os argonautas, tamén coñecidos como náutilos de papel.
Son animais duns quince centímetros de diámetro, especialmente coñecidos pola súa cuncha calcaria. Móvense amodo, pero malia iso son quen de alimentarse de pequenos peixes e crustáceos.
Moshe Katsav
Moshe Katsav (&#1502;&#1465;&#1513;&#1473;&#1462;&#1492; &#1511;&#1463;&#1510;&#1468;&#1464;&#1489; M&#333;&#X161;eh Qa&#7779;&#7779;&#257;&#7687;), nado o 5 de decembro de 1945, foi presidente de Israel de 1 de agosto de 2000 ata 1 de xullo de 2007.
Traxectoria
Moshe Katsav naceu en Yazd, Irán, pero xa de rapaz a súa familia moveuse a Teherán ata que en agosto de 1951 emigra a Israel. Ingresou no Likud e converteuse no alcalde da pequena cidade de Kiryat Malachi,e despois foi elixido membro do Knesset. O 30 de decembro de 2010 un tribunal de Tel Aviv condenouno por violación, acoso sexual e outros delitos.
Carlos Marchena
Carlos Marchena López, nado en Las Cabezas de San Juan (Sevilla) o 31 de xullo de 1979, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa central ou mediocentro defensivo. En 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española.
Traxectoria
Formado no equipo local da súa localidade, CD Cabecense e máis tarde nas categorías inferiores do Sevilla FC, desde pequeno foi chamado pola súa gran calidade a ser un dos centrais máis destacados da liga española.
O seu debut co primeiro equipo sevillista produciuse na tempada 1997–98, cando apenas tiña dezaoito anos. Este debut viuse favorecido polo feito que o equipo militaba entón en Segunda División. Tras outra tempada notable en Segunda, na que se asentou no primeiro equipo e na que se logrou o ansiado ascenso, Marchena debutou en Primeira.
Igrexa de Santiago de Vigo
A igrexa de Santiago de Vigo é unha igrexa decimonónica que se atopa na cidade de Vigo.
Carlos Marchena
Traxectoria
Proclámase campión do mundo sub-20 en Nixeria, no ano 1999, formando equipo con magníficos xogadores como Xavi Hernández e Pablo Orbaiz, entre outros.
Igrexa de Santiago de Vigo
Historia
Xa a finais do século XIX co crecemento da vila grazas ao pulo industrial e portuario, estúdase a construción dunha nova igrexa parroquial polos contratistas Cerviño e Senra. No verán de 1882 decídese a localización da nova sé, que cambiara varias veces, para ficar no daquel chamado Campo do Rei, hoxe na rúa García Barbón. Manuel Felipe Quintana encárgase do proxecto, redáctao en 1896, e despois de varias paradas por mor dos problemas económicos, remata en 1907. O proxecto inicial considerara dúas torres altas na fachada principal, que tivo que se recortar.
Carlos Marchena
Traxectoria
A tempada do retorno do equipo de Nervión a primeira non foi boa, xa que a grave crise económica do club hispalense obrigou a depender totalmente dos xogadores da canteira, que, como Marchena, contaban con gran calidade pero estaban faltos de experiencia. Tras o consecuente descenso, e como o Sevilla FC necesitaba diminuír a débeda, Marchena foi vendido ao Benfica.
Igrexa de Santiago de Vigo
Descrición e estilo
A igrexa feita en cantaría de perpiaño granítico ten un corte medieval historicista, conta con catro fachadas, coa principal de estilo neogótico, porén as súas formas non son esveltas e diáfanas, senón que ten aparencia pesada polas súas grandes superficies macizas. O templo, aínda que bastante embutido, forma un rueiro enteiro para aproveitar a luz e consta dunha planta rectangular de tres naves sen cruceiro, a nave central ten unha amplitude maior ca as laterais, das que se separa por arcos apuntados. Sobre o pórtico da entrada sitúase o coro. As naves laterais reciben a luz a través de vans de arcos apuntados, mentres que a nave central, a maior, recibe a luz a través de trilóbulos ou pequenos rosetóns de trazaría con tres lóbulos inscritos no seu interior que se sitúan elevados sobre a nave na fachada principal. As bóvedas son de cruzaría, con contrafortes laterais, rematados en pináculos neogóticos. A cabeceira está alumeada por tres fiestras oxivais de gran tamaño na ábsida, a cabeceira é poligonal e fica enmarcada nun rectángulo no que se achan as sancristías.
Carlos Marchena
Traxectoria
Tras unha tempada aceptable no club lisboeta, formou parte dun intercambio con Zlatko Zahovic e chegou ao Valencia CF.
No club ché non logra facerse coa titularidade, xa que se atopa por detrás de Ayala e Pellegrino na rotación do equipo, polo que disputa máis dun partido como centrocampista defensivo. No entanto, a súa chegada coincide coa consecución do título de liga 30 anos despois por parte do Valencia CF.
As tempadas seguintes seguen sendo boas, coa consecución dunha nova liga e unha Copa da UEFA, mentres que a participación de Marchena vaise facendo máis importante, ata converterse en titular indiscutible, o que lle serve para alcanzar a internacionalidade absoluta.
Con todo, na tempada 2005–06, o número de partidos disputados por Marchena é inferior debido á explosión de Raúl Albiol, que se converte, xunto a Roberto Ayala, na opción preferida por Quique Sánchez Flores, adestrador do Valencia CF. Aínda así, foi convocado merecidamente pola selección española para disputar o Mundial de Alemaña 2006.
O 19 de decembro de 2007, despois de que o adestrador Ronald Koeman decidise apartar aos capitáns David Albelda, Santiago Cañizares e Miguel Ángel Angulo, Marchena foi designado segundo capitán do Valencia CF. Tras a Eurocopa 2008, onde foi clave na vitoria da selección española, foi elixido polos seus compañeiros como novo capitán do Valencia.
No verán de 2010 asinou un contrato por tres campañas co Villarreal CF.
O 6 de agosto de 2012 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña.
O 2 de setembro de 2013 firmou novamente polo Deportivo.
Selección nacional
O seu debut produciuse o 21 de agosto de 2002 nun partido no que España empatou 1-1 con Hungría na cidade de Budapest (Hungría). Marchena disputou o Mundial de 2006 e as Eurocopas de 2004 e 2008. Nesta última xogou de titular en cinco dos seis encontros da selección e proclamouse campión. Ademais foi elixido no Equipo ideal UEFA All-Star.
O 29 de xuño demostrouse o seu valía e "Marchenbauer" (alcume que xurdiu tras as declaracións de Franz Beckenbauer na final da Champions League entre Valencia e Bayern de Múnic en 2001) colaborou xunto aos seus compañeiros a Selección cara á Eurocopa 2008, sendo un dos alicerces básicos na defensa do técnico Luis Aragonés. foi internacional en 54 ocasións e leva 2 goles.
O 30 de maio de 2010, superou a Garrincha como o xogador coa mellor racha de partidos sen perder coa súa selección (50).
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Serra do Oribio
miniatura|Pico Oribio e alto de Torrentes.
Está incluída como espazo natural no denominado Ancares-Courel.
O punto de maior elevación é o pico Oribio, con 1.447 metros sobre o nivel do mar. miniatura|esquerda|Infografía da serra do Oribio.
Duke Erikson
Douglas Elwin Erikson, nado en Nebrasca o 15 de xaneiro de 1953, é un compositor, produtor e multiinstrmentista estadounidense coñecido por ser fundador e guitarrista da banda de rock alternativo Garbage. Antes de crear Garbage, Erikson foi membro dos grupos Spooner e Fire Town.
Traxectoria
Aos 16 anos formou a súa primeira banda, The British. Erikson estudou historia da arte, e pagou os seus estudos facendo numerosos traballos, como carpinteiro ou condutor de camións.
En 1979, a banda de Erikson, Spooner, na cal era o cantante e principal compositor, editou un EP con catro cancións que a converteu nunha das bandas máis populares da rexión. Dous álbums seguiron a ese EP, Every Corner Dance e Wildest Dreams, distribuído por todo o país. En 1987 Duke e Butch Vig, con Phil Davis como cantante, crearon a banda Firetown. Firetown publicou dous álbums e seis sinxelos nun moi curto período de tempo, á parte dun vídeo para o sinxelo "Carry The Torch", pero separáronse en 1989.
Nese momento, o sinxelo de Spooner "Mean Old World" chegou ao número un en Madison, de onde proviña, o cal axudou a que a banda se unise outra vez. Un novo traballo, Fugitive Dance, apareceu seguido dunha xira, antes de que a banda se separase en 1993. Nese tempo Butch Vig xa se fixera un nome como produtor musical.
Jesús Veiga Fervenza
Traxectoria
Na Segunda República foi o organizador do sindicato Solidaridad Marinera do porte de Moaña, afín á CNT, e colaborou en Solidaridad Obrera co pseudónimo El Duende Pescador. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Nos anos corenta estaba embarcado nas parellas de Bouzas e participou con Manuel Rúa na reorganización clandestina da CNT cos mariñeiros de Cangas e Moaña. En 1947 pasou a Francia e mantivo contactos co interior, especialmente con Desiderio Comesaña Prado. En 1950 emigrou coa familia a Chile. Pasou uns meses en Antofagasta traballando nunha conserveira e despois marchou a Talcahuano, dedicándose a pesca. A mediados dos anos cincuenta instalouse en San Antonio.
Duke Erikson
Traxectoria
En 1994, Duke Erikson formou Garbage xunto a Shirley Manson, Butch Vig e Steve Marker.
Jesús Veiga Fervenza
Vida persoal
Casou con Amelia Martínez Pérez
Río Cuarto
Río Cuarto é unha cidade arxentina da provincia de Córdoba, situada ao sur da mesma provincia. No ano 2016 tiña 220 589 habitantes. É un importante centro comercial e agrícola e foi fundado en 1786 co nome de Villa de la Concepción del Río Cuarto, pola xestión do gobernador Rafael de Sobremonte. O río homónimo é o principal da provincia e discorre pola cidade.
Jesús Fernández Taboada
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Chantada en febreiro de 1924. Cesou no cargo en 1927. Marchou a Cuba, onde contactou con Benito Rivadulla Pascual e Virgilio Ledo Santoandré aos que comprometeu para a creación dun periódico en Chantada. Cando retornou en 1928 fundou o periódico La Voz del Agro. Volveu novamente a Cuba en decembro de 1930 e retornou en xuño de 1931.
Vida persoal
Casou con Celia Rodríguez da Bouza en 1909, e foi pai de Cándido e Jesús Fernández Rodríguez da Bouza.
Raposo dos Andes
Foi descrito por Molina en 1782 como Canis culpaeus. Posteriormente foi trasladado ó xénero Lycalopex . A mediados da década de 2010 podíase atopar escrito como Pseudalopex culpaeus, sinónimo do nome aceptado.
Montes de Lóuzara
Os montes de Lóuzara están localizadas nas serras orientais de Galiza e esténdense con dirección NE-SO. Atópanse rodeados polo norte e o oeste polo río Lóuzara e polo leste e sur polo río Lor. Forman o límite oeste da conca do río Sil.
O punto de maior altitude é o monte da Escrita, con 1.460 metros sobre o nivel do mar.
Soto de Valdeón
Soto de Valdeón é unha localidade española do concello leonés de Posada de Valdeón (Castela e León). A súa poboación (INE 2011) é de 101 habitantes (55 homes e 46 mulleres). Dista 1 km da capital municipal.
En Soto atópase a ermida da Virxe Branca (agora baixo a advocación do Carme), coñecida no val como La Capilla, data do século XVI. O máis destacado nesta poboación é que posúe os hórreos máis antigos construídos a dúas augas e cos taboleiros en sentido horizontal, en concreto podemos atopar 17 hórreos.
Filgueira, Castro, Cerdedo-Cotobade
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Características
Destaca polas mostras de arquitectura popular que se poden atopar en tódalas casas. Están construídas con muros de cachotaría e perpiaño de granito e cubertas de tella, aínda que nalgúns casos mantense o sistema de cuberta máis tradicional da zona, a base de laxes superpostas. Moitas das casas constan dunha planta baixa e un primeiro piso, en moitos casos con balcóns e solainas.
A Eira da Ermida é un eirado composto por un conxunto de 12 hórreos que se atopa xunto á capela da Virxe dos Remedios, queimada en 1809 polas tropas de Napoleón durante a guerra da Independencia Española.
Filgueira é terra de moitos ferreiros e fiadeiros e sobre todo destacan famosos canteiros, como Domingo Matías e Tomás Penelas.
O día grande celébrase o 8 de setembro, na honra da Virxe dos Remedios.
Catedral de Chester
A Catedral de Chester é un templo de culto anglicano e igrexa nai da Diocese de Chester. Atópase na cidade de Chester, no condado inglés de Cheshire. A catedral está dedicada á advocación de Xesucristo e a Virxe María. Dende 1541 é sé do Bispado de Chester.
Xavier López Rodríguez
Xavier López Rodríguez, nado en Hermisende en 1956, é un xornalista e escritor das Portelas.
Traxectoria
Licenciouse en ciencias da información en Madrid e reside en Santiago de Compostela desde 1985. Colaborou en diversos medios escritos de Galicia (Diario de Galicia, Diario 16 de Galicia) e Castela e León (El Norte de Castilla, El Correo de Zamora). En 1992 publicou o seu primeiro libro en galego, O anano enredador, unha novela curta centrada na Galicia estremeira. En 1993 publicou Outros heroes.
Mauritania nos Xogos Olímpicos
Mauritania participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno e tampouco conseguiu gañar unha medalla olímpica.
Trofeo Teresa Herrera 1992
A 47ª edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1992. O campión foi o São Paulo FC, que logrou o seu primeiro título.
O brasileiro Raí, autor de tres goles, foi elixido mellor xogador do torneo.
Faramontaos, Faramontaos, A Merca
Faramontaos  é un lugar da parroquia de Faramontaos no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 57 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 32 mulleres.
Diego Tristán
Diego Tristán Herrera, nado en La Algaba (Sevilla) o 5 de xaneiro de 1976, é un exfutbolista español. Prolífico dianteiro, marcou preto de 200 goles durante a súa carreira e destacou especialmente no Deportivo da Coruña, club do que é o máximo goleador histórico, con 110 tantos, dous máis que Xosé Manuel Traba. Militou seis anos no club galego, ao que chegou procedente do Mallorca no ano 2000, e gañou con el dúas Supercopas de España e a Copa do Rei 2001/02, marcando o segundo gol na histórica final coñecida como a do Centenariazo. Esa mesma tempada gañou o Trofeo Pichichi ao máximo goleador da Primeira División,
Xogou tamén na Serie A italiana, militando no Livorno, e tamén na Premier Legue inglesa, vestindo a camiseta do West Ham, antes de pechar a súa carreira no Cádiz. Foi 15 veces internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 2002.
Betis
Afeccionado do Sevilla na súa infancia, igual que a súa familia, aos 15 anos foi descartado pola canteira do club debido á súa curta estatura. Ingresou entón na canteira do outro gran equipo da cidade sevillana, o Betis. Na tempada 1995/96 subiu ao Betis B e disputou con este os 38 partidos da Segunda División B, sendo o máximo goleador do equipo con 11 tantos. Repetiu como máximo artilleiro con 11 goles na seguinte campaña e marcou outros 11 na 1997/98.
Comezou a adestrar habitualmente co primeiro equipo, dirixido por Luis Aragonés, pero as condicións contractuais que lle ofreceu o presidente Lopera parecéronlle inaceptables, polo que deixou o club no verán de 1998, cando o Mallorca pagou a súa cláusula de rescisión.
Mallorca (1ª etapa)
Aínda que chegou ás Illas Baleares para xogar no primeiro equipo do Mallorca, o adestrador Héctor Cúper comunicoulle que non entraba nos seus plans, polo que foi asignado ao Mallorca B, na que foi a única tempada do filial na Segunda División. Titular indiscutible a carón de Albert Luque, formou con este unha prolífica dianteira, marcando 15 goles cada un, números que, con todo, foron insuficientes para evitar o descenso do equipo á categoría de bronce.
Tralo descenso do filial subiu ao primeiro equipo, co que debutou nun partido da rolda previa da Liga de Campións ante o Molde en Son Moix o 25 de agosto de 1999, encontro no que substituíu nos minutos finais a Vicente Engonga e no que o club balear perdeu unha oportunidade histórica de acceder á máxima competición europea. Tres semanas despois produciuse a súa estrea na Primeira División, no partido da terceira xornada diante do Numancia, no que xogou como titular marcando o seu primeiro gol na categoría (3-0).
Disputou un total de 46 partidos na tempada, na que o equipo adestrado por Fernando Vázquez rematou en décima posición. Máximo goleador do equipo, conseguiu 18 goles no campionato de liga, aos que sumou outros cinco na Copa da UEFA.
Deportivo da Coruña
As súas destacadas actuacións en Mallorca propiciaron a súa chegada no verán de 2000 ao Deportivo da Coruña, vixente campión de liga, por uns 2400 millóns de pesetas, converténdose na fichaxe máis cara na historia do club ata aquel entón.
Debutou co equipo galego o 20 de agosto do 2000, no partido de ida da Supercopa de España ante o Espanyol en Montjuïc, saltando ao terreo de xogo na segunda parte como substituto de Djalminha. No encontro de volta en Riazor saíu de titular e marcou o 2-0 definitivo, levantando así o primeiro título da súa carreira. Un par de semanas despois foi un dos once xogadores que aliñou o adestrador Irureta no histórico debut do club na Liga de Campións, ante o Panathinaikos no Estadio Spyros Louis de Atenas.
Pechou a súa primeira campaña na Coruña co subcampionato de liga e cun total de 23 goles entre todas as competicións. Foi o cuarto máximo goleador da liga con 19 dianas (entre elas tres tripletes ante Las Palmas, Real Sociedad e Oviedo), sendo superado só por Raúl, Rivaldo e Javi Moreno, e sumou outro gol na Copa do Rei. O seu primeiro gol na máxima competición europea chegou na histórica vitoria ante o PSG en Riazor, na que o Deportivo remontou un 0-3 adverso en menos de media hora.
Os seus números melloraron aínda máis na seguinte campaña (2001/02), na que logrou a mellor cifra goleadora da súa carreira, cun total de 32 goles en 52 partidos. Os seus 21 goles na liga servíronlle para facerse co Trofeo Pichichi, con tres tantos de vantaxe sobre Kluivert e Morientes, e contribuíron a un novo subcampionato do equipo. Marcou ademais seis goles na Liga de Campións, entre eles dous nun mesmo partido en Old Trafford ante o Manchester United. Na Copa do Rei foi titular a partir dos cuartos de final e marcou na prórroga o gol contra o Valladolid que clasificou ao Deportivo para as semifinais, nas que tamén conseguiu anotar. Na final contra o Real Madrid, que pasou á historia co alcume de Centenariazo, saíu de titular na dianteira, e conseguiu o segundo gol do equipo galego na primeira parte, contribuíndo a unha histórica vitoria no Santiago Bernabéu no día do centenario do club madrileño.
Mallorca (2ª etapa)
En setembro de 2006, co mercado de fichaxes xa pechado e fóra dos plans de Caparrós para a tempada 2006/07, rescindiu o seu contrato co club, despois de que este o deixase sen ficha tanto a el como a Scaloni. Semanas máis tarde incorporouse ao Real Mallorca, que gardou unha ficha para poder contratar ao dianteiro andaluz, ficha que foi denunciada polo Deportivo, ao entender que non era legal. A xustiza deportiva resolveu a favor do club balear e Tristán volveu vestir a camiseta vermella durante os seguintes meses, aínda tivo pouco peso no equipo dirixido por Gregorio Manzano. Disputou un total de 16 encontros, 8 deles como titular, cun baixo rendemento e sen conseguir ningún gol.
Livorno
No verán de 2007, despois de expirar o seu contrato co Mallorca, ao que denunciou por deberlle diñeiro, foi fichado polo Livorno italiano. Chegou á Toscana para cubrir o oco deixado polo dianteiro estrela do club, Cristiano Lucarelli, pero non conseguiu cumprir as expectativas. Debutou na Serie A na primeira xornada da tempada 2007/08, nunha derrota ante a Juventus, substituíndo na segunda parte a Filippini. Aínda que foi titular habitual na parte media da competición, acabou desaparecendo das convocatorias nas últimas xornadas e o equipo acabou descendendo á Serie B. Xogou un total de 22 partidos co equipo amaranto, marcando un gol.
West Ham
Tras rematar o seu contrato co club italiano permaneceu varios meses sen equipo, ata que en decembro de 2008 asinou co West Ham inglés, despois de estar uns días a proba e de impresionar ao adestrador Gianfranco Zola. Dedicou as primeiras semanas a poñerse en forma, debutando finalmente na Premier League o 8 de decembro, na 16ª xornada ante o Tottenham en Boleyn Ground. Ese mesmo mes marcou o seu primeiro gol cos Irons, nun partido de liga ante o Stoke City, desviando nos minutos finais un disparo de Carlton Cole para bater ao gardameta Thomas Sørensen e darlle a vitoria ao equipo londiniense por 2-1. Na parte final da tempada foi titular durante sete xornadas consecutivas e marcou outros dous goles que supuxeron catro puntos para o equipo, conseguindo o último dos seus tantos cun tiro libre directo ante o Stoke City. Pechou o seu paso por Inglaterra con 18 partidos e 3 goles.
Cádiz
En xullo de 2009, rematado xa o seu contrato co West Ham, fichou polo Cádiz da Segunda División, regresando así á súa Andalucía natal despois de 11 anos fóra. Asinou contrato por unha tempada, con opción a unha segunda, e debutou na primeira xornada ante o Salamanca. O seu primeiro gol coa camiseta amarela chegou na 14ª xornada, fronte ao Celta de Vigo, e aínda que non contou demasiado para os técnicos Gracia e Espárrago, aproveitou ben os minutos dos que dispuxo, rendendo a un bo nivel. Acabou a tempada cun total de 8 tantos en 30 partidos, pero non puido evitar o descenso do equipo á Segunda División B. Ao remate da campaña deixou o club gaditano e finalmente colgou as botas, con 34 anos de idade.
Selección nacional
Foi 15 veces internacional coa selección española, coa que marcou catro goles. Convocado por primeira vez por José Antonio Camacho en 2001, mentres militaba no Deportivo da Coruña, debutou como internacional o 2 de xuño dese ano, na vitoria por 4-1 sobre Bosnia e Hercegovina no Carlos Tartiere. Foi titular no partido, correspondente á fase de clasificación para a Copa do Mundo, e anotou o cuarto gol do seu equipo no tempo de desconto. Ao ano seguinte foi un dos elixidos por Camacho para integrar o combinado español no Mundial de 2002, disputado no Xapón e en Corea do Sur. Estreouse na cita mundial na primeira xornada, exactamente un ano despois do seu debut coa selección, saíndo de titular ante Eslovenia, e xogou tamén de inicio no partido da segunda xornada contra Paraguai. Non volveu disputar ningún minuto no torneo, caendo España nos cuartos de final contra unha das anfitrioas, Corea do Sur.
Tralo Mundial continuou na selección durante un ano máis, disputando o seu último encontro o 6 de setembro de 2003, nun amigable ante Portugal no estadio D. Afonso Henriques de Guimarães, no que marcou o terceiro e derradeiro gol (0-3).
Trala retirada
Trala súa retirada como futbolista dedicouse a impulsar o fútbol base na súa vila natal, La Algaba, e converteuse no presidente do club local, o Atlético Algabeño. Ademais, emprendeu unha carreira como adestrador que iniciou na selección andaluza sub-16. En 2013 deixou a Federación Andaluza para centrarse no Atlético Algabeño, pasando a dirixir o primeiro equipo do club, co que se proclamou campión da Primeira Andaluza na tempada 2016/17, ascendendo así á División de Honra Andaluza.
Oppegård
Oppegård é un concello do condado de Akershus, en Noruega. O concello sitúase na parte oriental do Bunnefjorden, un brazos do fiorde de Oslo, e limita ó norte con Oslo, ó oeste con Ski, ó sur con Ås, e ó oeste con Nesodden. As principais localidades son Oppegår, Svartskog e Kolbotn, esta última o centro administrativo do concello miniatura|esquerda|275px|Igrexa de Oppegård
Xeografía e comunicacións
O lago Gjersjøen divide de norte a sur o concello en dúas partes. A liña ferroviaria de Østfoldbanen que chegou o concello en 1879 constituía o esqueleto do sistema de comunicacións da antiga Oppegård con paradas en Kolbotn, Solbråtan, Myrvoll, Greverud e Oppegård.
Economía
No concello estableceron a súa sede varias grandes compañías, incluíndo a IBM, Norgesbuss, Kodak, Volvo, DFDS Transport e Jernia.
Patty Schemel
Patricia Theresa Schemel, nada en Marysville (Estado de Washington) o 24 de abril de 1967, é unha música estadounidense.
Traxectoria
Tocou a batería no álbum Live Through This da banda Hole. En Celebrity Skin, o derradeiro disco de Hole, traballou na creación do mesmo xunto con Courtney Love, Eric Erlandson e Melissa Auf der Maur, pero foi substituída por un músico de sesión para a gravación e por Samantha Maloney para a xira posterior, aínda que, inexplicablemente, Courtney Love elixiu usar o nome e a foto de Pattty no álbum.
Patty tamén tocou no primeiro álbum en solitario de Courtney Love, America's Sweetheart, onde aparece como compositora parcial dalgúns temas. Tamén gravou con Phranc, tocando a batería no seu EP Goofyfoot, e coa banda de Juliette Lewis, Juliette and the Licks, no seu EP de debut ...Like a Bolt of Lightning, e antes de deixar a banda tamén gravou no álbum You're Speaking My Language. Estivo de xira como batería da banda dos Ánxeles Imperial Teen, liderada polo amigo de Courtney Roddy Bottom, antigo membro de Faith No More.
Sylvia Pankhurst
Estelle Sylvia Pankhurst, nada en Manchester o 5 de maio de 1882 e finada en Adís Abeba o 27 de setembro de 1960, foi unha militante do movemento de sufraxio feminino e prominente comunista no Reino Unido, filla de Emmeline Pankhurst.
Primeiros anos
Estelle Sylvia Pankhurst (máis tarde abandonou o seu primeiro nome) naceu en Manchester, filla de Emmeline Pankhurst, fundadora da Unión Feminina Social e Política en favor do sufraxismo e de Richard Marsden Pankhurst, avogado e autor da Lei da propiedade da muller casada de 1884. Tanto a súa nai como o seu pai eran membros do Partido Laborista Independente e preocupábanse coa cuestión dos dereitos das mulleres. Sylvia e as súas irmás frecuentaran a Manchester High School For Girls. As súas irmás, Christabel e Adela tamén se tornaran sufraxistas. Sylvia estudou Arte na Manchester School of Art e, en 1900, conseguiu unha bolsa de estudos para a Royal College of Art en South Kensington, Londres. En 1907, Sylvia visitou algunhas cidades industriais do Norte de Inglaterra e de Escocia onde pintou mulleres da clase traballadora nos seus locais de traballo.
Sufraxista
En 1906, Sylvia Pankhurst comezou a traballar a tempo enteiro na Women's Social and Political Union (WSPU), xunto a súa irmá Christabel e a súa nai. Porén, ao contrario delas, mantivo a súa afiliación co movemento laborista e concentrou a súa actividade en campañas locais coa Federación do leste de Londres da WSPU, no lugar de liderar a organización a nivel nacional. Sylvia Pankhurst escribiu varios artigos para o xornal da WSPU, o Votes for Women e, en 1911, publicou un libro de teor propagandista da historia da campaña da WSPU: The Suffragette: The History of the Women's Militant Suffrage Movement.
Primeira guerra mundial
miniaturadaimagem|Sylvia Pankhurst nunha manifestación contra a política inglesa na India. No decorrer da primeira guerra mundial, Sylvia ficou chocada ao ver que a súa nai e a súa irmá se tornaran partidarios entusiastas do esforzo de guerra e fixeran campañas a favor do alistamento militar. Sylvia sempre manifestou estar contra a guerra e a súa organización tentou traballar na defensa das mulleres nas zonas máis pobres de Londres. Este traballo incluíu a creación de restaurantes económicos para alimentar os máis desfavorecidos sen que parecese un acto de caridade. A organización tamén creou unha fábrica para empregar mulleres que perderan o emprego debido á guerra.
Sylvia tamén traballou na defensa de subsidios adecuados para as esposas dos soldados en canto os seus maridos se encontraban a loitar na guerra a través da creación de centros de asesoramento legal e de campañas para obrigar o goberno a considerar a pobreza das mulleres dos soldados. Ela apoiou a Liga Internacional de Mulleres pola Paz e Liberdade, o que lle custou algúns dos seus aliados no país natal. Este apoio tamén contrastou coa posición da súa nai e da súa irmá que, após a Revolución Rusa de 1917, viaxaran para Rusia para convencer o país a non se retirar da guerra.
Comunismo
esquerda|miniaturadaimagem|286x286px|Sylvia Pankhurst en 1910. A WSF foise identificando cada vez máis cos ideais da esquerda e a primeira reunión do Partido Comunista inglés tivo lugar na súa sede. Nesta reunión, foi distribuído o texto A Constitution for British Soviets (Unha Constitución para os soviets británicos) da autoría de Sylvia Pankhurst. Neste texto, Sylvia destacou o papel dos Soviets Caseiros: "Para que as nais e as organizadoras da vida doméstica da comunidade poidan ser representadas de forma adecuada e ocupen a súa debida posición na xestión da sociedade, debe crearse un sistema de Soviets Caseiros".
O Partido Comunista inglés opúñase ao parlamentarismo, o que contrastaba coa posición do recentemente formado Partido Socialista Británico que se tornou no Partido Comunista da Gran Bretaña en 1920. O Partido Comunista inglés acabou por se diluír no Partido Comunista oficial, porén, este novo partido tivo curta duración e, cando o seu liderado propuxo que Pankhurst cedese a súa organización, a Workers Dreadnought ao partido, ela rebelouse. En consecuencia da súa revolta, Sylvia foi expulsada do Partido Comunista e creou o Partido dos Traballadores Comunistas, que tamén durou pouco tempo. Nesta altura, Sylvia adherira ao comunismo de consellos e estivo presente en reunións da Internacional Comunista en Rusia e en Ámsterdam e do Partido Socialista Italiano.
Compañeiro e fillo
Sylvia Pankhurst opúñase á idea de entrar nun contrato de casamento e de adoptar o nome do marido. Preto do final da primeira guerra mundial, foi vivir co anarquista italiano Silvio Corio en Woodford Green, onde permaneceu durante máis de 30 anos.
En 1927, aos 45 anos, Sylvia deu a luz o seu único fillo, Richard, que consideraba ser un triunfo da euxenia unha vez que nacera de pais saudábeis e intelixentes. Unha vez que ela recusara casar co pai da crianza, a súa nai ficou en choque e as dúas nunca máis se volverán a falar. O escándalo provocado polo nacemento dun fillo fóra do casamento debilitou aínda máis a saúde de Emmeline Pankhurst que faleceu a menos dun ano despois do nacemento do neto.
Partidaria de Etiopía
No inicio da década de 1930, Sylvia afastouse da política, mais continuou a estar envolvida en movementos relacionados co antifascismo e o anticolonialismo. En 1932, desempeñou un papel esencial na creación do Socialist Workers' National Health Council. En 1936, manifestouse contra a invasión italiana de Etiopía coa creación do xornal The New Times and Ethiopian News e apoiou Halie Selassie. Ela conseguiu fondos para o primeiro hospital universitario de Etiopía e escribiu varios textos sobre a arte e a cultura do país. A súa pescuda foi máis tarde reunida e publicada no libro Ethiopia: a Cultural History.
A partir de 1936, o MI5 comezou a monitorizar a correspondencia de Sylvia Pankhurst. En 1940, ela escribiu ao Vizconde Swinton, director dun comité que investigaba comunistas, e acrecentou unha lista de fascistas activos que aínda se encontraban sen controlar e de antifascistas que se encontraban internados. Nos arquivos do MI5 atopouse unha copia desta carta cunha nota de Swinton escrita a man que di: "Penso que esta é unha fonte de información moi dubidosa".
Morte
Sylvia Pankhurst morreu en Adís Abeba, en Etiopía, en 1960, aos 78 anos. Recibiu un funeral con honras de Estado no cal Haile Selassie a considerou unha "etíope honoraria". Ela é a única estranxeira enterrada na catedral da Santísima Trindade en Adís Abeba nunha sección reservada a patriotas da guerra italiana.
Ignacio Galego Mera
Ignacio Galego Mera, nado en Neda en 1885 e finado en Ferrol o 24 de maio de 1937, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Mecánico, traballou nos estaleiros da Sociedad Española de Construcción Naval de Ferrol dende 1922. Estaba afiliado á CNT. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia aos golpistas. Foi despedido o 1 de outubro de 1936. Foi detido na Mourela o 26 de marzo de 1937 acusado de participar nunha campaña para escribir cartas a familiares emigrados narrando os asasinatos cometidos pola represión dos militares sublevados, para espertar a simpatía polo bando leal. Morreu o 24 de maio de 1937 no Hospital de Mariña de Ferrol, en estrañas circunstancias, despois dun suposto intento de suicidio; segundo as autoridades foi vítima dun ataque de loucura.