cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mário Cesariny
Traxectoria
Os últimos anos da súa vida, Cesariny viviu coa súa irmá máis vella, Henriette (falecida en 2004), nun apartamento na Rúa de Basílio Teles, 6 - 3º, en Campolide, Lisboa. Ao contrario do que acontecía anteriormente, abriuse aos medios de comunicación dando frecuentes entrevistas e falando sobre a súa vida íntima. En 2004, Miguel Gonçalves Mendes realizou o documental Autografia, filme intenso e comovente onde Cesariny se expón e revela de modo total.
Mário Cesariny morreu o 26 de novembro de 2006, ás 22:30 h, de cancro da próstata, de que sufría había anos. Foi sepultado no Talhão dos Artistas do Cemiterio dos Prazeres, en Lisboa. O 8 de decembro de 2016, os restos mortais do poeta foron trasladados para un panteón individual, nunha cerimonia presidida polo Presidente da República Marcelo Rebelo de Sousa, coa presenza do alcalde de Lisboa, Fernando Medina, do ministro da Cultura, Luís Filipe Castro Mendes, do director cultural da Fundación EDP, José Manuel dos Santos, e de Teresa Caeiro, en representación da familia. Cesariny pasará a ter un monumento funerario con escultura proxectado por Manuel Rosa.
Doou en vida a súa bibliotea á Fundación Cupertino de Miranda e, por testamento, deixou un millón de euros á Casa Pia.
Literatura
Mário Cesariny adopta unha actitude estética de constante experimentación nas súas obras e practica unha técnica de escrita e de (des)pintura amplamente divulgada entre os surrealistas. A súa poesía é animada por un sentido de contestación a comportamentos e principios institucionalizados ou considerados normais nos campos do pensamento e dos costumes. Ao recorrer a procesos tipicamente surrealistas (enumeracións caóticas, utilización sistemática do sen-sentido ou do humor negro, formas paródicas, trocadilhos e outros xogos verbais, automatismo etc.) alcanza unha linguaxe que sabe encontrar o equilibrio entre o cotián e o insólito. Os últimos anos de vida, desenvolveu unha frenética actividade de transformación e rehabilitación do real cotián, da cal naceron moitas colaxe con pinturas, obxectos, instalacións e outras fantasias materiais.
Sobre as sesións para as que o convidaban e en que o aplaudían, o poeta comentaba: Estou nun pedestal moi alto, baten palmas e despois déixanme ir só para casa. Isto é a gloria literaria á portuguesa.
Amador Vidal
Amador Vidal Cernadas, nado en Pasarela (Calo, Vimianzo) o 22 de maio de 1972 é un piloto de rally e preparador de vehículos galego. Gañou dúas veces o Campionato de España de Rallys de Terra, en 2014 e 2015. É o xefe do equipo de competición AR Vidal, fundado nos anos 70 por seu pai, o expiloto e preparador Ricardo Vidal.
Inicios
Comezou nos rallys a principios dos anos 90, por influencia de seu pai Ricardo Vidal, piloto e preparador de coches de Vimianzo e cofundador do equipo de competición AR Vidal. En 1990 disputou varias probas do Campionato de Galicia de Rally, dentro da Copa Mabor, categoría na que conseguiu algunha vitoria como a do 18º Rally da Coruña. miniatura|[[Mitsubishi Lancer|Mitsubishi Lancer Evo VII de Amador Vidal e Francis Lema no Rally de Cabanas de 2008, onde lograron a vitoria.]]
Desafío Peugeot (1996-2004)
Despois estivo uns anos sen competir ata que en 1996 disputou cun Peugeot 106 Rallye o Campionato de España de Rallys, dentro do Desafío Peugeot, do que rematou en quinto lugar. Mellorou un posto no ano seguinte, quedando cuarto, e gañando ademais o Desafío Peugeot Júnior. Continuou no Desafío Peugeot durante os seguintes anos, quedando 6º en 1998 e subcampión en 1999, 2000, 2001, 2002 e 2003, correndo dende o 2001 cun Peugeot 206 XS. Co mesmo vehículo e con seu curmán Francis Lema de copiloto (co que corría dende había uns anos), proclamouse finalmente campión do Desafío Peugeot en 2004.
Campionato de España de Rallys de Terra (2005-2015)
Ao ano seguinte pasou a competir no Campionato de España de Rallys de Terra, onde logrou no seu primeiro ano varios podios e a súa primeira vitoria absoluta, no Rally da Gudiña-Ourense. Rematou o campionato como gañador do grupo N e terceiro na clasificación absoluta. Na seguinte tempada logrou a vitoria no Rally de Terra de Granada e quedou segundo no Rally de Guijuelo pero unha serie de abandonos fixeron que só puidera acabar o campionato na sétima posición final. Durante os seguintes anos e ata 2011 seguiu competindo con asiduidade no nacional de terra, pero os numerosos problemas mecánicos e abandonos afastárono dos primeiros postos da xeral, a pesar de subir ao podio nalgúns dos rallys, como no Rally de Terra de Cabanas de 2008, onde foi o vencedor. En 2012 e 2013 só disputou tres carreiras sen conseguir chegar á meta en ningunha das tres. esquerda|miniatura|Amador Vidal xunto a [[Iván Ares no Fórmula Rali do Cocido de 2014.]] Tras ese período de case inexistente actividade deportiva volveu á competición en 2014. A finais de marzo disputou o Rallysprint de Fafe en Portugal, xunto a pilotos como Sébastien Ogier, Ott Tänak ou Dani Sordo, pero non conseguiu acabar a proba. Uns días despois correu cun Volkswagen Polo N1 o 30º Rally de Noia, quedando en segunda posición, só por detrás de Iván Ares e superando a Ricardo Costa e Víctor Senra. A finais de abril competiu no Rally Concello de Curtis, segunda proba do Campionato de España de Terra, e logrou a vitoria con máis de dous minutos de vantaxe sobre Nil Solans. A vitoria animouno a disputar o resto do campionato, cousa que fixo co mesmo coche, quedando quinto na seguinte proba en Andalucía, vencendo no Bierzo e quedando sétimo en Cervera. Con estes resultados chegou como líder á última proba, o Rally de Terra de Riolobos, pero con só dous puntos de vantaxe sobre o segundo, Jorge del Cid, e cun total de sete pilotos con opcións de gañar o título. Comezou o rally marcando o segundo tempo nos dous primeiros treitos, por detrás de del Cid, e foi o máis rápido nos dous seguintes, colocándose líder. Perdeu a posición de cabeza no quinto treito, pero no seguinte Jorge del Cid saíuse da estrada e perdeu unha roda, polo que tivo que abandonar. A partir de entón Amador Vidal baixou o ritmo para non arriscar e chegar á meta, facéndoo finalmente en segunda posición ao ser superado por Nil Solans no último treito. Con esta segunda posición proclamouse por primeira vez campión de España de Rallys de Terra. Foi o segundo galego en lograr o título, 29 anos despois de que o fixera Guillermo Barreras, e o primeiro piloto en gañar cun Volkswagen, rompendo ademais a hexemonía de Mitsubishi, que gañara o campionato os 9 anos anteriores.
Competicións esporádicas (2016-actualidade)
miniatura|Amador Vidal co seu [[Volkswagen Polo|Volkswagen Polo N1 no Rally Terra da Auga de 2017.]] Dende 2016 deixou de competir de xeito habitual para centrarse no seu traballo como preparador en AR Vidal. Con todo, correu algún rally máis nos seguintes anos: en 2016 quedou cuarto no Rally do Bierzo; en 2017 subiu ao podio no Rally Terra da Auga, en terceira posición; en 2018 fixo a súa primeira incursión en neve, no Rally de Suecia, do Campionato do Mundo, a bordo dun Mitsubishi Lancer Evo X, tendo que abandonar por avaría; e en 2019 correu cun Suzuki Swift Sport o 35º Rally de Noia, tamén con resultado de abandono.
En 2020 correu cun Renault Clio N5 o 51º Rally de Ferrol, segunda proba do nacional de asfalto, pero retirouse tras o primeiro treito.
Familia
É fillo do tamén expiloto e preparador de vehículos Ricardo Vidal, irmán do tamén piloto Ricardo Vidal e curmán dos copilotos Nicolás Cernadas e Francis Lema, sendo este último o copiloto co que competiu case toda a súa carreira deportiva.
Donna Pope
Traxectoria
Donna Pope naceu en Cleveland, Ohio, o 15 de outubro de 1931, filla de Marie Josephine Thiel e de John Emil Kolnik.
Actividade política
A partir de 1972 foi membro da Cámara de Representantes de Ohio, polo Partido Republicano, e en 1978 foi elixida voceira da minoría. Nesta cámara mantívose durante seis períodos lexislativos e formou parte das comisións xudicial, de normas, de ética e de servizos lexislativos.
En 1979 e 1980 foi copresidenta da campaña electoral de Ronald Reagan en Ohio e tamén copresidiu a delegación deste Estado na Convención Nacional Republicana de 1980.
Directora da Casa da Moeda dos EEUU
En xullo de 1981 foi designada polo presidente Reagan para ser a cuarta muller consecutiva —e a quinta ata o momento— en ocupar a dirección da Casa da Moeda dos Estados Unidos, e en 1986 confirmouna no posto para un novo mandato, que concluíu en 1991.
Durante o seu período na ceca pública emprendeu unha fonda renovación do programa de emisións conmemorativas. Entre os feitos máis destacables deste período están a cuñaxe das primeiras moedas conmemorativas desde 1954 —e en ouro, as primeiras desde 1933— e o inicio do exitoso programa American Eagle; dirixiu os programas de moedas dun dólar conmemorativo e no seu derradeiro ano como directora lanzouse o dólar de prata conmemorativo da guerra de Corea. Tamén foi a directora de márketing no seu país para o programa de moedas do centenario do Comité Olímpico Internacional.
Outra das súas achegas foi a creación da Oficina do Historiador da Casa da Moeda dos Estados Unidos, para investigar sobre a historia desta institución.
Recoñecementos
Entre os recoñecementos máis salientables pola súa carreira están a inclusión entre as lexisladoras máis influentes do país polo Instituto de Política da Universidade Rutgers e polo Instituto da Política da Muller do Mount Vernon Seminary and College, de Washington.
No ámbito numismático, en 1991 Pope foi merecedora do Premio ao Servizo Público Destacado, da American Numismatic Society.
Vida persoal
Donna Pope casou o 21 de outubro de 1951 con Raymond Pope, con quen tivo dúas fillas.
El Saucejo
Ten unha área duns 92 km² e unha poboación de 4.477 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 92,20 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 527 m e a 108 km da capital provincial, Sevilla.
Concello de Laholm
Laholm é un concello sueco (kommun) do condado de Halland. A súa capital é Laholm. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 26 541 habitantes.
Laholm limita ao norte co concello de Halmstad no condado de Halland, ao leste cos concellos de Ljungby e Markaryd no condado de Kronoberg, e ao sur cos concellos de Örkelljunga, Ängelholm e Båstad no condado de Escania.
Concello de Laxå
O concello limita co municipio de Karlsborg ao sur, co de Töreboda ao suroeste e co de Gullspång ao oeste, os tres no condado de Västra Götaland. Ao norte limita co concello de Degerfors, ao nordés cos de Lekeberg e Hallsberg, e ai sueste co de Askersund, no condado de Örebro.
Spiritbox
Spiritbox é un grupo musical canadense de heavy metal con orixe na Illa de Vancouver.
Historia
Antes de comezar o grupo no 2016, a parella Courtney LaPlante e Mike Stringer pertenceran o grupo iwrestledabearonce. O grupo acadou o seu maior éxito comercial e de crítica coa publicación do sinxelo "Holy Roller" en xullo de 2020. A versión orixinal do tema estivo sete semanas no número 1 da lista Liquid Metal's “Devil’s Dozen” de SiriusXM e foi nomeado como a canción número 1 de 2020 desta cadea de radio. O tema acadou máis de 1,5 millóns de visualizacións en YouTube en seis meses. En setembro de 2020 Spiritbox anunciou que asinaran co selo Rise Records, como parte dunha colaboración con Pale Chord Records.
Spiritbox formaba parte dos carteis das edicións de 2021 do Download Festival e do Resurrection Fest, que finalmente se pospuxeron ata 2022.
Estilo musical e influencias
O grupo mestura varios estilos musicais nos seus temas, sendo clasificado como metal progresivo, djent e metalcore entre outros xéneros. A vocalista Courtney LaPlante citou como influencias a Deftones, Tesseract e Kate Bush.
Auki Tituaña
Auki Kanaima Tituaña Males, nado en Cotacachi o 2 de xaneiro de 1965, nado como Segundo Antonio Tituaña Males, é un economista, político e dirixente indíxena ecuatoriano de etnia kichwa. Foi alcalde de Cotacachi e presidente da Asociación de Municipalidades do Ecuador.
Traxectoria
Nado en Cotacachi o 2 de xaneiro de 1965 como Segundo Antonio Tituaña Males, cambiou os seus nomes polos indíxenas Auki, que significa enerxía, e Kanaima, “guerreiro reivindicador dos vencidos”.
Os primeiros anos universitarios cursounos na Universidade Católica de Ibarra e na Central de Quito. Entre 1984 e 1990 estudou Economía en Cuba, nas universidades de Camagüey e da Habana, grazas a unha bolsa do goberno cubano. Alí, cun compañeiro otavaleño, aprendeu a falar kichwa.
Matrimonio
Está casado dende 1988 con Luz Marina Vega Conejo, irmá da dirixente política Nina Pacari. Ten tres fillas: Kuri Pacha (Tempo de Ouro), Allpa Pacari (Terra do Amencer) e Katic Nina Yuyaric (Herdeira das Memorias de Lume).
Carreira política
En 1995, xunto con outros dirixentes indíxenas fundou o movemento Pachakutik como brazo político da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (Conaie).
Alcalde de Cotacachi (1996-2009)
En 1996 foi elixido alcalde do municipio de Cotacachi en Imbabura, sendo un dos primeiros alcaldes indíxenas na historia ecuatoriana. Foi reelixido en 2000 e 2004. Nas eleccións para a alcaldía de Cotacachi o 26 de abril de 2009 foi derrotado por Alberto Anrango, candidato de PAIS e tamén kichwa.
Durante a súa xestión como alcalde de Cotacachi implementou medidas para erradicar o analfabetismo e reducir a fenda dixital, así mesmo aplicou o sistema de orzamento participativo en que por medio de asembleas cantonais anuais se transmitía á alcaldía a información sobre o uso que os cidadáns preferían dos recursos públicos cantonais á vez que tales asembleas facían de avaiadoras sobre o uso dado ao orzamento do ano anterior.
Post-alcaldía
En 2011 foi candidato á presidencia da Conaie como representante da Federación de Indíxenas da Serra Norte. Logo de obter 353 votos foi derrotado por Humberto Cholango con 472 votos.
En outubro de 2012 foi nomeado candidato á vicepresidencia de Ecuador como binomio de Guillermo Lasso polo movemento Creando Oportunidades (CREO). Logo do seu nomeamento, a dirixencia indíxena da Conaie, presidida por Humberto Cholango, expulsou a Auki Tituaña por considerar a súa alianza con Lasso unha traizón ao indixenismo tradicionalmente filosocialista da organización.
Tituaña desafiliouse de Pachakutik, un día antes do seu nomeamento como candidato. Tituaña posteriormente renunciou a integrar o binomino con Lasso, alegando que a dirixencia do seu anterior partido Pachakutik lle puxo obstáculos legais á súa inscrición como candidato vicepresidencial.
Acalde de Cotacachi
En maio de 2019 asumiu por cuarta ocasión a alcaldía de Cotacachi, logo de gañar as eleccións en representación do movemento Concertación.
Recoñecementos internacionais
Resultado do seu labor como alcalde de Cotacachi obtivo tres premios internacionais.
Hockey Club Liceo da Coruña Feminino
Traxectoria
No ano 2006, despois de décadas de éxitos no hóckey a patíns masculino, o Hockey Club Liceo da Coruña creou por primeira vez na súa historia unha sección feminina. Con Joaquín Cairo como primeiro adestrador, o equipo comezou a competir na liga galega sénior. Na tempada 2013/14, con Stanis García no banco, o equipo proclamouse campión galego e logrou o ascenso á OK Liga Feminina, pero non chegou a ocupar a praza, o que provocou a marcha de varias das xogadoras do club. En 2016 conseguiu de novo o ascenso, tras saír vitorioso dun play-off xunto ao tamén coruñés Borbolla e o Rivas Las Lagunas.
Debutou na OK Liga na tempada 2016/17, logrando a permanencia durante o seu primeiro ano, ao rematar no décimo posto. O equipo acabou en postos de descenso na seguinte tempada (2017/18), pero puido continuar outra campaña na máxima categoría grazas ao ascenso logrado polo seu filial. Descendeu finalmente ao remate da 2018/19. Tras dous anos fóra da elite, o Liceo regresou á OK Liga en 2021, despois de se proclamar campión da OK Liga Prata.
Na tempada 2021/22, as xogadoras do club coruñés conseguiron o sexto posto na liga e clasificáronse así para disputar a Liga Europea. Encadradas no Grupo B xunto ao Manlleu e ao Noisy Le Grand francés, as liceístas fixeron historia, logrando o pase para os cuartos de final, onde caeron finalmente eliminadas ante o Palau de Plegamans ao remate da prórroga. Na liga, o Liceo obtivo a quinta posición, o mellor resultado da súa historia.
A pesar dos éxitos da súa última etapa, os problemas económicos do club provocaron o colapso do equipo feminino no seu mellor momento deportivo. A desaparición da sección foi anunciada polo club o 17 de maio de 2023, nun comunicado no que informou que a súa praza na OK Liga se cedería a unha nova entidade que se faría cargo da xestión deportiva e económica do equipo. Uns días despois anunciouse a creación do Hockey Club Coruña Feminino, entidade desvencellada totalmente do Liceo, aínda que mantendo a parte das xogadoras e do corpo técnico, e que pasará a ocupar a praza deste na máxima categoría.
Shaolin Soccer
Shaolin Soccer (en chinés: 少林足球) é un filme de 2001 producido en Hong Kong e dirixido por Stephen Chow, quen tamén é o protagonista. Un antigo monxe shaolin reúnese cos seus cinco irmáns, anos após a morte do seu mestre, para aplicar as súas habilidades sobrehumanas en artes marciais para xogar fútbol e levar o kung fu shaolin ás masas.
Juvenilia
Juvenilia foi un periódico editado en Lugo en 1918.
Historia e características
Revista decenal literaria, apareceu en maio de 1918. Editada polos alumnos do Instituto de Bacharelato de Lugo, estaba dirixida por Antonio Goy Díaz e Juan Antonio Correa Calderón era o principal redactor. Tamén colaboraron Evaristo Correa Calderón e Glicerio Barreiro. Imprimíase nos talleres de El Progreso.
NUTS de España
Códigos da nomenclatura das unidades territoriais estatísticas en España.
Port de Sóller
miniatura|Port de Sóller miniatura|O [[Tranvía de Sóller|tranvía na estación do Port]] Port de Sóller é un porto natural e un núcleo de poboación turístico que pertence ao municipio de Sóller, na illa española de Mallorca. En 2019 tiña unha poboación de 2.548 habitantes.
Atópase a uns 3 km da vila de Sóller, coa que está unido por estrada (Ma-11), a través do túnel de sa Mola, e por unha liña de tranvía histórico, cunha frecuencia de paso de media hora, que é un dos principais reclamos turísticos do concello.
A Torre Picada é unha torre de vixilancia desde a cal se divisa toda a baía. Foi construída no século XVI para defenderse de piratas e corsarios. O antigo oratorio dedicado a Santa Catalina foi reconvertido no Museo do Mar.
Casabe de iuca
O casabe de iuca (ou simplemente casabe) é un pan asmo (sen lévedo), crocante, delgado e circular feito de fariña de iuca. Ásase nun budare, nun comal ou nunha prancha. A súa produción e consumo remóntase a tempos prehispánicos.
A iuca ou mandioca era, xunto o millo, un dos principais cultivos da época precolombiana. Debido ás posibilidades de conservación, o casabe era unha das fontes fundamentais de alimentación dos pobos indíxenas do norte de Suramérica. Formaba parte da dieta tradicional dos pobos taínos, caribes e arahuacos, nativos do Caribe. No Brasil e no Perú denomínaselle tapioca á masa de fariña de iuca húmida, tamizada e cocida a alta temperatura.
Características
O casabe foi orixinalmente producido polos pobos nativos americanos, arahuacos, taínos e caribes. Era un alimento esencial na República Dominicana, Venezuela, as Antillas Menores, Bermudas, Colombia, Cuba, Haití, Honduras, as Illas Caimán, Xamaica e Porto Rico, onde estas raíces eran dunha planta moi común nos bosques tropicais pluviosos.
O casabe constitúe o alimento ou pan principal de moitos grupos étnicos indíxenas do Oriente de Venezuela. Os pobos como os yekuana, kariña, yanomami, piaroa e warao manteñen estas tradicións.
En areas do oriente amazónico de Colombia, como no departamento de Guainía, o casabe de yuca é parte da dieta diaria para as etnias wenaiwika, kurripako, puinave, sikuani, piaroa e yeral. Ademais, elaboran coa iuca amarga elaboran mañoco (ou tapioca) ou katara (un tipo de prebe picante), que tamén forman parte da súa dieta diaria e consomen con caldos (ajicero) ou bebidas (yucuta). Tamén se utiliza para consumir en viaxes longas por non ser un produto perecedoiro, e mesmo a usan para facer pizza.
Os pobos indíxenas arahuacos, tainos e caribes confeccionaban o casabe rascando a casca da iuca cun angazo de madeira dentado con coios afiados, achas de óso, espiñas de peixe grosas ou pezas similares, incrustadas e pegadas con resina. A polpa obtida introducíase no "sebucán", especie de coadoiro feito de follas de palma entretecidas. O sebucán pendurábase dunha árbore e alí debía soportar o peso de dúas ou máis persoas sentadas nel até espremeren ben todo o yare, un líquido venenoso. Despois a masa peneirábase cun cernidor para elaborar tortas delgadas e redondas de entre uns 60 cm e 1 m de diámetro. Estas cociñábanse nun fogón sobre unha prancha chamada budare.
En Venezuela a elaboración deste alimento tradicional incorpora hoxe certa tecnoloxía, como prensas mecanizadas, máquinas para o relado ou budares para un mellor aproveitamento da calor que permitan elaborar varias tortas á vez.
Actualmente é consumido en distintas zonas do país e existen varios tipos. Cara ao sur elabórase unha variedade máis grosa e dura (chamada vulgarmente «casabe burrero») e cara aos Llanos unha variedade máis fina chamada casabe «galleta» pola súa fraxilidade. Tamén se elabora un doce cunha combinación do casabe con panela e un tipo de queixo tradicional chamado "queso de año", ao que se lle dá o nome de naiboa.
En Honduras coñécese como a comida tradicional da poboación afrodescendente, e utilízana como acompañante nos seus pratos. O resto da poboación consómea como aperitivo, cociñado no forno e aderezado con moito allo. Na actualidade é comercializado e exportado.
Acompañamentos
esquerda|miniatura|Secado de casabe burrero en Venezuela O casabe cómese con mojito, con aceite ou con carne asada de porco. No Oriente venezolano úsase para acompañar o peixe. Tamén se pode preparar con azucre, coco, carnes, almibre, torradas con sal, lasañas, chulas, un tipo de pan e mesmo un pastel. É tradicional a expresión "A falta de pan, casabe!". miniatura|Relado da iuca nunha comunidade indíxena sanemá As tortas delgadas e crocantes de casabe acotío pártense en anacos e cómense como galletas. Pode comerse só ou como acompañamento doutros pratos coma pan. A variedade máis grosa adoita comerse lixeiramente húmida cunhas poucas pingas de líquido, coma un pan moi suave e liso. A variedade grosa é a que se acostuma utilizar como acompañante do sancocho.
Eufemo
Na mitoloxía grega, Eufemo era fillo de Poseidón, deus do mar, e de Europa, filla do xigante Ticio. Nalgunhas fontes, a nai de Eufemo era Orís, filla doutro xigante, Orión ; ou ben de Celeno.
Eufemo posuía dotes adiviñatorias, pero a súa principal capacidade era a de andar sobre a auga, un poder que lle outorgara o seu padre. .
Na viaxe dos Argonautas, cando chega o momento de pasar o estreito das Simplégades, o timonel do Argo, Eufemo, comproba as posibilidades de cruzalo con éxito soltando unha pomba, seguindo os consellos do adiviño Fineo. Se a pomba conseguía pasar, eles tamén poderían facelo, pero se as rochas errantes se pechaban sobre a pomba significaba que os deuses non lles eran propicios. Efectivamente, a pomba pasou entre elas, pero as rochas pecharon o paso e arrincáronlle as plumas do rabo. Os Argonautas esperaron a que volveran a abrirse e vogaron con forza para pasar. O barco logrou pasar, pero as rochas pecháronse e esmagaron parte da popa.
Máis adiante, cando se encontraban no lago Tritonis buscando a saída cara o mar, aparecéuselles o deus Tritón. Eufemo preguntoulle o camiño e Tritón indicoullo, dándolle ademais un baloco de terra. Deste xeito conferíalle ós seus descendentes o dereito a reinar sobre Libia.
Eufemo lanzou ó mar este terrón de terra, e de aí xurdiu a illa de Tera, actual Santorini.
Segundo Hixino, Eufemo foi un dos participantes na caza do xabaril de Calidón
Casou con Laónome, irmá do heroe Heracles, e tivo un fillo, Leucófanes, con Málaque (ou Malicha, Malache ou Lamache), unha muller de Lemnos.
San Nicolás del Puerto
San Nicolás del Puerto é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 44,94 km² e unha poboación de 596 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 13,2 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 583 m e a 93 km ao noroeste da capital provincial, Sevilla.
Sanlúcar la Mayor
Sanlúcar la Mayor é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 135,49 km² e unha poboación de 13.943 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 100,25 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 148 m e a 18 km da capital provincial, Sevilla.
Salteras
Salteras é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 157,46 km² e unha poboación de 5.564 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 34,92 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 252 m e a 9 km da capital provincial, Sevilla.
Olivares
Olivares é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía. Encóntrase dentro da comarca de Aljarafe. Está a beiras do río Agrio, afluente do río Guadiamar.
Ten unha área duns 102,53 km² e unha poboación de 9.466 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 91,9 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 169 m e a 16 km da capital provincial, Sevilla.
El Ronquillo
El Ronquillo é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 76,52 km² e unha poboación de 1.377 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 17,69 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 352 m e a 43 km da capital provincial, Sevilla.
Bristol Aeroplane Company
Bristol Aeroplane Company, orixinalmente British and Colonial Aeroplane Company, foi unha das primeiras e máis importantes compañías de aviación británicas, deseñando e fabricando tanto avións como motores de aviación. Entre os avións fabricaron pola compañía destacaron o 'Boxkite', the Bristol Fighter, o Bulldog, o Blenheim, o Beaufighter, e o Britannia, e gran parte do traballo preliminar que levou ao Concorde foi realizado pola compañía. En 1956 as súas principais operacións dividíronse entre Bristol Aircraft e Bristol Aero Engines. En 1959 Bristol Aircraft fusionouse con varias grandes compañías británicas para formar British Aircraft Corporation (BAC) e Bristol Aero Engines fusionouse con Armstrong Siddeley para formar Bristol Siddeley.
BAC converteuse nun dos fundadores da nacionalizada British Aerospace, agora BAE Systems. Bristol Siddeley foi mercada por Rolls-Royce en 1966, que continuou desenvolvendo e comercializando motores deseñados por Bristol. As instalacións de BAC estaban en Filton, a uns 6 km ao norte do centro da cidade de Bristol. BAE Systems, Airbus, Rolls Royce, MBDA e GKN aínda teñen presenza en Filton, antiga sede de Bristol Aeroplane Company.
Fundación
British and Colonial Aeroplane Company, Ltd foi fundada en febreiro de 1910 por Sir George White, presidente de Bristol Tramways and Carriage Company, xunto co seu fillo Stanley e o seu irmán Samuel, para explotar comercialmente o sector da aviación en rápido crecemento. Sir George inspirouse para embarcarse nesa aventura tras un encontro casual co pioneiro estadounidense Wilbur Wright en Francia no ano 1909, despois do cal recoñeceu que a aviación tiña un potencial comercial significativo.
A diferenza da meirande parte das compañías de aviación da época, que normalmente eran creadas por entusiastas con pouco apoio financeiro ou habilidades para os negocios, British and Colonial estivo dende o principio ben financiada e era dirixida por un experimentado home de negocios. Sir George decidira establecer o negocio como unha compañía separada da Bristol Tramway Company, considerando que unha aventura dese tipo sería vista como moi arriscada por moitos accionistas, e o capital de traballo da nova empresa de 25 000 libras foi suscrito na súa totalidade por Sir George, o seu irmán e o seu fillo. Os negocios das dúas compañías estaban estreitamente conectados, e as primeiras instalacións da compañía foron un par de antigos cobertizos de tranvías adaptados para a fabricación de avións en Filton, alugados á Bristol Tramway Company. Ademais, persoal clave para o novo negocio foi recrutado entre os empregados da Tramway Company, como George Challenger, que foi o enxeñeiro xefe e xerente de traballos da compañía.
Moitas escolas de voo establecéronse en Brooklands, Surrey, que nese momento era o centro de actividade da aviación británica, onde Bristol alugou un hangar; e en Larkhill en Salisbury Plain onde, en xuño de 1910, estableceuse unha escola nun terreo de 9,10 km2 arrendado á Oficina de Guerra. Esas escolas de voo chegaron a ser consideradas entre as mellores do mundo, e en 1914, 308 dos 664 certificados do Royal Aero Club emitidos obtivéranse nas escolas da compañía.
O Bristol Boxkite
miniatura|250x250px|Réplica do Bristol Boxkite A primeira empresa da compañía ía ser unha versión licenciada e mellorada dun avión fabricado en Francia por Zodiac, un biplano deseñado por Gabriel Voisin. Este avión fora exhibido no Salón Aéreo de París en 1909 e impresionara a Sir George coa calidade da súa construción. Un exemplar foi mercado e enviado a Inglaterra para ser mostrado no Aero Show de Olympia en marzo de 1910, e comezouse a fabricación de cinco avións máis nas instalacións da compañía en Filton. Posteriormente o avión foi levado a Brooklands para realizar probas de voo, onde inmediatamente fíxose evidente que o tipo tiña unha sección de á pouco axeitada e carecía de potencia suficiente; a pesar das altas expectativas e de que Bristol equipou ao avión cunhas novas ás, este só puido realizar un breve salto o 28 de maio de 1910, tras o cal o traballo no proxecto quedou abandonado. Como a máquina fora vendida cunha garantía de que voaría, Sir George conseguiu 15 000 francos de compensación de Zodiac.
Á luz deste fallo, a compañía decidiu embarcarse no deseño do seu propio avión que servise como sucesor. George Challenger preparou planos para un avión baseado nun exitoso deseño de Henri Farman cuxas dimensións foran publicadas na prensa aeronáutica. Eses planos realizáronse en pouco máis dunha semana, e Sir George autorizou a construción de 20 exemplares. O primeiro avión completado levouse a Larkhill para realizar probas de voo, onde realizou o seu voo de estrea o 20 de xullo de 1910 pilotado por Maurice Edmonds. A aeronave demostrou ser totalmente satisfactoria durante as probas de voo.
O primeiro lote equipou ás dúas escolas de voo, ademais de servir como aparellos de demostración; o avión, que recibiu o alcume de Boxkite, foi un éxito comercial, construíndose un total de 76 unidades. Moitos serviron nas escolas da compañía e algúns exemplos vendéronse á Oficina de Guerra e a gobernos estranxeiros.
1911 - 1914
Aínda que satisfactorio para os estándares da época, o Boxkite non era capaz dun maior desenvolvemento e ao pouco tempo a compañía iniciou os traballos de dous novos deseños, un pequeno biplano con configuación por tracción e un monoplano. Os dous deseños mostráronse no Aero Show de 1911 en Olympia, pero ningún deles voou con éxito. Nesa época Challenger e Low deixaron a compañía para unirse á nova división de aeronaves da firma de armamento Vickers. O seu lugar foi ocupado por Pierre Prier, o antigo instrutor xefe da escola de voo Blériot en Hendon, e posteriormente uníuselle Gordon England. En xaneiro de 1912 o enxeñeiro aeronáutico romanés Henri Coandă foi nomeado deseñador xefe da compañía.
A principios de 1912 creouse unha oficina de deseño separada altamente segreda, coñecida como "X-Department", para traballar nas ideas de Dennistoun Burney para avións navais. Frank Barnwell foi contratado como enxeñeiro de deseño para este proxecto, e fíxose co posto de deseñador xefe de Bristol cando Coandă deixou acompañía en outubro de 1914. Barnwell convertiríase nun dos enxeñeiros aeronáuticos máis destacados do mundo, e traballou para a compañía ata a súa morte en 1938.
A compañía medrou rapidamente, creando unha segunda factoría nas instalacións de tranvías de Brislington. A firma empregaba a unha 200 persoas cando estoupou a primeira guerra mundial.
Primeira guerra mundial
miniatura|249x249px|Bristol F.2 Fighter Ao inicio da guerra en agosto de 1914 as forzas militares británicas tiñan pouco máis dun cento de avións e o Royal Flying Corps (RFC) estaba formado tan só por sete escuadróns equipados cunha mestura de tipos de avións, ningún dos cales estaba armado. A política oficial da Oficina de Guerra era a de mercar só avións deseñados pola Royal Aircraft Establishment (RAE), e Bristol xa construíra varios dos seus avións de recoñecemento biprazas B.E.2. Porén, a presión dos pilotos da RFC e o Royal Naval Air Service (RNAS) fixo que se pedise un novo avión fabricado por Bristol, coñecido como Scout.
En 1915 Barnwell regresou de Francía xa que as súas habilidades como piloto consideráronse menos valiosas que as súas habilidades como deseñador. Nesa época Leslie Frise, que acababa de graduarse no departamento de enxeñería da Universidade de Bristol, foi recrutado por Barnwell. En 1916 morreu Sir George, o fundador da compañía, que foi substituído na dirección polo seu fillo Stanley.
O primeiro proxecto no que traballou Barnwell tras o seu regreso, o Bristol T.T.A., deseñouse en resposta a un requisito da Oficina de Guerra para un caza bipraza destinado a realizar oferacións de defensa contra ataques de cepelíns. Este modelo non tivo éxito pero, en 1916, comezou a traballar no Bristol F.2A, que se conveteu no exitoso F.2B Fighter, un dos avións máis destacados da primeira guerra mundial e un piar da RAF durante os anos 20. Fabricáronse máis de 5 300 unidades do tipo e o Fighter estivo en servizo ata 1931.
El Real de la Jara
El Real de la Jara é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Bristol Aeroplane Company
Primeira guerra mundial
Outro avión deseñado nesa época foi o Bristol Monoplane Scout. Aínda que popular entre os pilotos, o éxito deste avión quedou limitado polo prexuízo da Oficina de Guerra con respecto aos monoplanos, e construíronse tan só 130 unidades. Considerouse que a súa velocidade de aterraxe relativamente alta de 50 mph facíao pouco axeitado para as condicións dos aeródromos da fronte occidental, quedando as súas actividas limitadas ao leste.
El Real de la Jara
Ten unha área duns 157,35 km² e unha poboación de 1.494 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 9,72 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 465 m e a 72 km da capital provincial, Sevilla.
Bristol Aeroplane Company
Período de entreguerras
miniatura|250x250px|Bristol Bulldog Cando rematou a guerra a compañía empregaba a máis de 3 000 persoas nas súas instalacións, que estaban distribuídas entre Filton e Brislington. Aos seus produtos sempre se lles chamara polo nome de 'Bristol' e isto formalizouse en 1920, cando British and Colonial foi liquidada e os seus activos transferíronse a Bristol Aeroplane Company, Ltd. Durante ese tempo a compañía, actuando baixo presión do Ministerio do Aire, mercou a división de motores de avión da quebrada Cosmos Engineering Company, baseada no suburbio de Bristol de Fishponds, para formar o núcleo dunha nova división de motores de aviación.
Xa había unha boa relación de traballo entre Bristol Aircraft e Cosmos; o motor Cosmos Jupiter voara por vez primeiro nun prototipo do Bristol Badger en maio de 1919. Bristol fíxose co equipo de deseño de Cosmos, liderado por Roy Fedden, por 15 000 libras, xunto cun pequeno número de motores rematados e ferramentas. Aínda que pasarían varios anos antes de que a división de motores de Bristol obtivese beneficios, o motor Jupiter finalmente tivo un grande éxito; de feito, durante o período de entreguerras a división de motores tivo máis éxito que a compañía nai e Bristol dominou o mercado de motores radiais refrixerados por aire. Ademais de proporcionar motores a case todos os deseños de avións de Bristol, o Jupiter e os seus sucesores equiparon a unha gran cantidade de avións fabricados por outras compañías.
O avión máis exitoso de Bristol durante este período foi o caza Bristol Bulldog, que foi o principal avión de caza da Royal Air Force (RAF) entre 1930 e 1937, cando foi retirado da primeira liña de servizo. Dado que o Bulldog nacera como unha iniciativa privada en vez de como un prototipo esponsorizado polo Ministerio do Aire puido venderse a outros países, e o avión exportouse, entre outros, a Dinamarca, Estonia, Finlandia e Australia.
Durante esta época, Bristol destacou pola súa preferencia por fuselaxes de aceiro, usando membros fabricados por tiras laminadas de aceiro de alta resistencia en lugar de aliaxes lixeiras normalmente usadas na construción de avións. O 15 de xuño de 1935 a Bristol Aeroplane Company converteuse nunha sociedade anónima. Nese tempo a compañía tiña 4 200 empregados, a meirande parte deles na fábrica de motores, e estaba ben posicionada para aproveitarse do enorme rearme ordenado polo goberno británico en maio dese ano. A contribución máis importante de Bristol na expansión da RAF a mediados dos 30 foi o bombardeiro lixeiro Blenheim.
En agosto de 1938 Frank Barnwell morreu voando un avión lixeiro deseñado por el, e foi sucedido como deseñador xefe de Bristol por Leslie Frise. Cando estoupou a segunda guerra mundial en 1939, as instalacións de Bristol en Filton eran as máis grandes de fabricación de avións do mundo, cunha área de case 25 hectáreas.
Segunda guerra mundial
En 1940 establecéronse factorías na sombra en Weston-super-Mare para a fabricación de Beaufighters, e baixo terra en Hawthorn, preto de Corsham, Wiltshire, para a produción de motores. A construción na antiga canteira de Hawthorn levou máis tempo do agardado e polo tanto pouca cousa chegou a fabricarse alí antes de que as instalacións pechasen en 1945. As seda da compañía en tempo de guerra estaba situada na Royal West of England Academy en Clifton, Bristol.
Posguerra
Cando rematou a guerra Bristol estableceu unha división de helicópteros separada na factoría de Weston-super-Mare, baixo o mando do pioneiro Raoul Hafner. Estas instalacións foron adquiridas por Westland en 1960.
Outro proxecto tras a guerra foi Bristol Cars, que usou deseños anteriores á guerra de BMW como base para o Bristol 400. A fabricación de vehículos realizouse en Patchway, Bristol.
O motor desenvolvido para o Bristol 400 foi utilizado en moitos exitosos coches fabricados por outras compañías, como Cooper, Frazer Nash e AC Cars e, en 1954 e 1955, equipou ao prototipo de carreiras Bristol 450 para obter vitorias de clase nas 24 Horas de Le Mans. En 1953, S.H. Arnolt, un concesionario estadounidense que vendía coches deportivos británicos, encargou á Bristol Car Division que construíse un coche deportivo para o mercado dos Estados Unidos, chamado o Arnolt-Bristol. Estímase que chegaron a fabricarse 177 unidades antes de que a produción rematase en 1958. miniatura|250x250px|Bristol Britannia En 1960 Sir George White foi fundamental para evitar que a división de automóbiles desaparecese durante a fusión da compañía con BAC. En consecuencia formouse Bristol Cars Limited que permaneceu no complexo de Filton. Sir George retirouse en 1973 e Tony Crook mercou a súa participación converténdose no único propietario e director xeral. Os edificios prefabricados, as embarcacións e os materiais plásticos e compostos tamén se atopaban entre as primeiras actividades da empresa na posguerra; estas empresas secundarias vendéronse de forma independente.
Bristol estivo implicada no renacemento dos avións civís británicos durante a posguerra, inspidado en gran parte polo informe do Comité Brabazon de 1943-5. En 1949 o prototipo do avión de pasaxeiros Brabazon, na época un dos avións máis grandes do mundo, voou por vez primeira. Este proxecto foi considerado un paso na dirección equivocada, gañando pouco interese de operadores militares e civís e facendo que finalmente o Brabazon fose cancelado en 1953. Ao mesmo tempo da súa finalización, Bristol decidiu centrarse no desenvolvemento dun grande avión de pasaxeiros impulsado por turbohélices, coñecido como o Britannia. Capaz de realizar rutas transatlánticas, demostrou ser un éito comercial. Tanto o Britannia como o Bristol Freighter foron producidos durante os anos 50. Porén, as vendas do Britannia foron pobres e tan só se fabricaron 82 exemplares, principalmente debido ao seu desenvolvemento prolongado. Tras ser pedido por BOAC o 28 de xullo de 1949 e de voar por vez primeira o 16 de agosto de 1952, non entraría en servizo ata o 1 de febreiro de 1957. Bristol tamén implicouse no desenvolvemento de helicópteros, producindo os Belvedere e Sycamore en serie.
Outra actividade de posguerra foi o desenvolvemento de mísiles, culminando na produción do mísil terra-aire Bloodhound. Tras a súa introdución, o Bloodhound foi o único mísil terra-aire de longo alcance transportable da RAF. Bristol Aero Engines fabricou distintos motores de foguetes e estratorreactores para propulsión de mísiles. A división de armas guiadas finalmente converteuse en parte de Matra BAe Dynamics Alenia (MBDA).
A finais dos anos 50 a compañía realizou estudos dun proxecto de transporte supersónico (SST), o Type 223, que posteriormente axudaría a desenvolver o Concorde. Un avión de investigación, o Type 188, foi construído nos anos 50 para probar a viabilidade do aceiro inoxidable como un material para unha célula que voase a Mach 2.0. Cando o avión voou en 1962 a compañía xa era parte de BAC.
En paralelo aos seus estudos supersónicos, nese período ideáronse varios deseños subsónicos, como o Type 200 (un competidor do Hawker Siddeley Trident) e os seus derivados, o Type 201 e o Type 205. Ningún deses deseños chegaría a voar.
Fusión en BAC
En 1959 Bristol foi forzada polas políticas do goberno a fusionar a súa división de avións con English Electric, Hunting Aircraft, e Vickers-Armstrongs para formar British Aircraft Corporation (BAC). Bristol formou unha sociedade que mantivo o 20% das accións de BAC, mentres que English Electric e Vickers mantiveron un 40% cada unha.
En 1966 Bristol, que mantiña o 20% de BAC e o 50% dos motores Bristol Siddeley foi mercada por Rolls-Royce. Bristol tamén tiña participacións e compañía filiais nesa época: Bristol Aerojet (50%), Bristol Aeroplane Co Australia, Bristol DE Mexico SA (78%), Motores Bristol De Cuba SA, Bristol Aeroplane Co of Canada, Bristol Aero Industries Ltd, Bristol Aeroplane Co USA, Spartan Air Services Ltd (46,5%), Bristol Aeroplane Co New Zealand, Bristol Aircraft Services Ltd, Bristol Aeroplane Plastics Ltd, SECA (30%), Short Bros & Harland (15,25%), SVENSK-ENGELSK Aero Service AB, TABSA (25%), e Westland Aircraft Ltd (10%).
Bristol Aeroplane Company of Canada
O grupo de compañías canadenses de Bristol foi a máis grande das súas filiais no estranxeiro. O grupo realizaba mantemento de avións no aeroporto de Dorval, en Montreal. O aeroporto de Vancouver era a base de Bristol Aero Engines (Western), Ltd., unha das catro subsidiarias operativas da compañía canadense. Os traballos en Vancouver incluían a revisión de motores Pratt and Whitney e Wright para a Real Forza Aérea do Canadá e operadores comerciais. Bristol Aircraft (Western), Ltd (Stevenson Field, Winnipeg) era anteriormente MacDonald Brothers Aircraft, e era a máis grande das filiais e a única planta de fuselaxes do grupo. Bristol de Mexico, S.A. de CV. (aeroporto de Cidade de México), revisaba motores de pistóns para operadores de América do Sur. Bristol de Mexico S.A. obtivo unha licenza para fabricar máquinas de Alfred Herbert Ltd en 1963 e comezou a montar os seus tornos centrais ese mesmo ano. Tamén comezou a fabricar o propio deseño de pequenos tornos de motor para o goberno mexicano, que serían instalados en escolas de formación de todo o país. Malcolm Roebuck foi contratado de from Alfred Herbert Ltd xunto con William Walford Webb Woodward para supervisar este proxecto.
Nacionalización
En 1977 BAC foi nacionalizada, xunto con Scottish Aviation e Hawker Siddeley, para formar British Aerospace (BAe), que posteriormente sería parte da agora privatizada BAE Systems. A unidade canadense foi mercada por Rolls-Royce Holdings e vendida en 1997 ao seu actual dono, Magellan Aerospace.
Segunda guerra mundial
dereita|miniatura|249x249px|O único Blenheim en cndición de voo
Despois da segunda guerra mundial
dereita|miniatura|249x249px|Bristol Britannia Spica
La Roda de Andalucía
La Roda de Andalucía é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 76,68 km² e unha poboación de 4.175 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 55,78 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 405 m e a 123 km da capital provincial, Sevilla.
Carlos Pollán
Carlos Pollán Fernández, nado en León en 1966, é un ex-xogador, exadestrador de balonmán e político español de Vox que é o presidente das Cortes de Castela e León dende o 10 de marzo de 2022 e anteriormente foi presidente do club de balonmán CB Ademar (2009-2013).
Traxectoria
Fillo de familia mineira. . Graduado social diplomado pola Universidade de León en 1994 e grao en dereito pola Universidade Camilo José Cela en 2020, traballou como asesor laboral mentres formaba parte do cadro do equipo de balonmán Ademar de León dende 1986. Xogou como porteiro durante oito anos e adestrou os seus equipos xuvenís antes de se converter no presidente do club en 2009. A súa presidencia acabou nun concurso de acredores por mor dunha débeda impagada de máis de 500 000 €.
Política
En 2019, Pollán presentouse como candidato á alcaldía de Sariegos nas eleccións locais sen lograr acta de concelleiro. Figurou no quinto lugar da lista de Vox ás Cortes de Castela e León nas eleccións autonómicas. En 2019 asumiu a presidencia de Vox na provincia de León no medio dunha crise ao non entrar o seu partido na deputación provincial. Pollán encabezou a lista de Vox en León nas eleccións autonómicas de 2022 O 10 de marzo anunciouse un acordo para a formación dun goberno de coalición entre o PP e Vox e Pollán converteuse en presidente das Cortes.