cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Eustatia
Localización e propiedade
A illa Eustatia está situada na latitude 18,51 norte e lonxitude 64,36 oeste na sección oriental das Illas Virxes Británicas lixeiramente ao norte de Virgin Gorda e Prickly Pear e ao sur de Illa Necker. As IVB son un grupo de illas situadas aproximadamente a 1.770 quilómetros ao sueste de Miami, a 96 quilómetros ao leste de Porto Rico e a unhas 193 quilómetros ao noroeste de Saint-Barthélemy. A illa foi adquirida no 2000 por Mike Hahn, un ávido financeiro e mariñeiro que creceu no Lago Erie. A illa é cedida pola Coroa británica a unha compañía rexistrada nas IVB chamada Eustatia Corporation (empresa # 1512465) e inscríta no catastro como bloque 5547A. O contrato de alugamento concedido pola Coroa tamén inclúe un contrato que inclúe a veciña Saba Rock, hai un popular restaurante / bar / hotel boutique frecuentado por mariñeiros, kiteboarders, músicos / actores e tipos creativos. Os accionistas subxacentes das empresas nas IVB non están obrigados a rexistrarse no Rexistro de Sociedades, polo que non se dispón de información definitiva sobre quen é o propietario. Aínda que a seguinte afirmación non pode ser corroborada por ningunha fonte de información auténtica ou fiable, considérase amplamente entre os residentes das IVB que a illa é propiedade de Page Larry (page casou na veciña Illa Necker).
Clima
Similar ás illas veciñas, Eustatia ten ventos alisios frescos, cálidas temperaturas ambientais e da auga durante todo o ano e máis de 300 días de sol ao ano. Os ventos alisios tenden a ter de media entre 10 e 15 nós desde o leste ao nordés. As temperaturas ambientais van desde as temperaturas medias do día de 85F-90F no verán ata as 26 °C-29 °C no inverno media mínima de 26 °C a 24 °C respectivamente. As temperaturas da auga son cálidas durante todo o ano, sendo a máis fría 25 °C no inverno ata o máximo de 29´5 °C no verán.
Aínda que nos meses de setembro a novembro adoitan recibir as maiores acumulacións de choiva, non hai ningunha "época de choivas" oficial. Os cadros tenden a ser intermitentes, duradeiros, pero bastante intensos. A humidade relativa varía normalmente entre o 60% e o 80%.
A tempada de furacáns vai desde o 1 de xuño ata o 30 de novembro, co pico estatístico a mediados de setembro. O último furacán en golpear con Eustatia foi o Furacán Irma o 11 de setembro de 2017. A illa tamén viuse afectada o 30 de agosto de 2010, cando o furacán Earl rozou a zona como un furacán de categoría 4.
Xeografía
A illa de Eustatia ten un tamaño aproximado de 0´12 km² 563 m. de largo e 321 m. de ancho e ten unha altura de 64 m. O terreo é montañoso, pero non tan accidentado como algunhas das outras illas das IVB, coa maior parte de Eustatia accesible a pé. Na illa atópanse tres praias de area branca, coa praia principal ao sur, unha praia máis pequena no lado norte e outra praia no suroeste da illa.
Abandonware
Abandonware é un termo composto que procede dos termos ingleses "abandoned" e "software". Son aqueles programas e videoxogos nos que os donos do material non inverten na súa protección mediante dereitos de autor ou copyright.
Tamén se refire a aqueles programas e videoxogos descatalogados ou difíciles de atopar á venda pola súa antigüidade. Xeralmente estes programas teñen como mínimo ao redor de 5 ou 10 anos, pero trátase dun tempo aproximado xa que este pode variar segundo o tempo real de comercialización do produto.
Portoseco, Curtis, Curtis
Portoseco é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres).
Marcelle
O topónimo galego Marcelle pode referirse a:
American Airlines Center
O American Airlines Center, ás veces chamado AAC, é un pavillón localizado no barrio de Victory Park, preto do centro de Dallas, Texas, que é usado para partidos de baloncesto da National Basketball Association (NBA) dos Dallas Mavericks e de hóckey sobre xeo da National Hockey League (NHL) dos Dallas Stars. Tamén é utilizado para concertos.
Historia
Para o ano 1998, os Dallas Mavericks, o seu dono Mark Cuban e os Dallas Stars indicaban o seu desexo de substituír o seu pavillón (o Reunion Arena) por un novo. Os residentes de Dallas aprobaron a introdución de impostos novos nos hoteis e na renda para pagar o novo fogar dos Mavs e dos Stars. Moitos confunden o nome co AmericanAirlines Arena, pavillón de Miami Heat. Ironicamente, en 2006, os dous equipos chegaron ás Finais, nunha serie ao mellor de sete, que terminou con catro vitorias dos de Florida. Os Mavericks que venceran os 2 primeiros xogos en casa, perderon o resto dos partidos. As series acabaron sendo coñecidas como as "American Airlines Series".
Equipos
O American Airlines Center é o fogar dos seguintes equipos:
Campo de concentración de Sachsenhausen
miniatura|250px|Entrada principal ao campo de Sachsenhausen miniatura|250px|Porta de entrada ao campo coa lenda "O traballo faravos ceibes" Sachsenhausen ou Sachsenhausen-Oranienburg foi un campo de concentración nazi localizado na localidade de Oranienburg, en Brandeburgo, Alemaña, usado principalmente para presos políticos desde 1936 até o fin do Terceiro Reich en maio de 1945. Despois da segunda guerra mundial, cando Oranienburg estaba dentro da zona de ocupación soviética, a estrutura usouse como un campo especial NKVD até 1950 (véxase campo especial NKVD Nr. 7). Os restos dos edificios e os terreos están agora abertos ao público como museo.
Historia
O campo de concentración de Sachsenhausen comezou a funcionar o 12 de xullo de 1936, cando as SS transferiron 50 prisioneiros desde o campo de Esterwegen. Nunha primeira fase, o campo destinouse principalmente a prisioneiros políticos, pero xa desde 1938 foron levados alí milleiros de xudeus, desde 1940 milleiros de polacos e desde 1941 milleiros de militares soviéticos, 18.000 dos cales foron fusilados. Os primeiros anos de Sachsenhausen foron de concentración, non de exterminio.
Durante a guerra Sachsenhausen expandiuse nun sistema de traballo forzado en 60 subcampos, concentrados ao redor das industrias de armamento, que utilizaba a man de obra gratuíta dos prisioneiros, na rexión de Berlín. Os presos tamén foron sometidos a experimentos médicos. miniatura|250px|Monumento en memoria do prisioneiro
En xaneiro de 1945 había máis de 65.000 prisioneiros en Sachsenhausen, incluíndo a máis de 13.000 mulleres. Os arquivos rexistraron a entrada 140.000 prisioneiros durante o tempo que funcionou o campo e recolleron a execución ou morte de 30.000 deles, pero nesta cifra non se incluían a milleiros de prisioneiros de guerra fusilados apenas chegaban. Neste campo de concentración foron detidos tamén varios centos de exiliados republicanos españois, entre os que destaca Francisco Largo Caballero.
miniatura|Obelisco erixido en 1961 en memoria da liberación do campo Antes da súa inminente derrota, os nazis ordenaron trasladar aos prisioneiros, dispirando as SS contra todos aqueles incapaces de camiñar. As tropas soviéticas liberaron aos superviventes o 2 de maio de 1945, preto da cidade de Schwerin.
Desde que as forzas soviéticas ocuparon Berlín e até 1950, Sachsenhausen pasou a ser un campo de concentración soviético usado para represaliar tanto a supostos colaboradores dos nazis dentro da poboación civil, como aos funcionarios do Goberno nazi e antigos militares alemáns, incluídos prisioneiros dos Aliados occidentais. Posteriormente o campo foi adecuado para que visitantes puideran coñecer o ocorrido ás vítimas do nazismo.
Falsificación de diñeiro
Neste campo de concentración levouse a cabo con mano de obra xudía unha das falsificacións monetarias máis complicadas da historia, sorprendentemente fructuosa. Os alemáns realizaron unha serie de seleccións en Auschwitz e noutros campos de concentración (Mauthausen, entre outros) buscando prisioneiros que coñeceran oficios como fotografía, debuxo e outros relacionados coa arte da imaxe. De alí partiu, sen coñecer o seu destino, un grupo de 140 prisioneiros xudeus que foran seleccionados para levar a cabo estas operacións.
Cos medios tecnolóxicos da época era difícil crear réplicas idénticas dun billete. Así e todo, os coñecementos destes prisioneiros conseguiron desafiar até o máis mínimo detalle dos billetes de libras esterlinas, como minúsculas zonas en branco na tinta dunha letra que só se pode apreciar mediante un microscopio; que son mostra da veracidade do billete en cuestión. Todo o mundo consideraba auténticos estes billetes, e polo tanto circularon como se foran diñeiro real. Esta operación chamouse "Operación Krüger" (véxase Reinhard Heydrich).
Unha vez concluída a operación os prisioneiros debían ser enviados a Auschwitz para o seu exterminio. Posto que todo xudeu estaba condenado a morrer, e para evitar isto, pediron permiso para continuar a operación de falsificación diferenciándose da anterior en que agora íanse copiar dólares estadounidenses. O permiso para efectuar esta operación foilles, polo que puideron prolongar a súa vida. Nesta ocasión non se chegaron a poñer en circulación estes billetes a causa do evidente afundimento da Alemaña nazi. Para que non quedasen testemuñas das falsificacións, os prisioneiros foron enviados a Ebensee para ser gaseados. Foron detectados polos soldados estadounidenses e a intervención destes librounos dunha morte segura. Unha serie de camións alemáns bañeiraron o seu contido de billetes nos lagos Taupitzsee, Ebensee e no río Enns.
Neste campo falsificáronse nove millóns de billetes, valorados en 650 millóns de dólares. Os billetes atopáronse dous anos máis tarde por estes lagos e, debido a que os poboadores das aldeas os atopaban e consideraban auténticos, puxéronse a circular por toda Europa, co que se fixo necesario un cambio de formato nos billetes de libras esterlinas. A pericia deste colectivo de prisioneiros no campo da imaxe e a fotografía redundou na maior falsificación xamais levada a cabo na historia da humanidade e na salvación das súas propias vidas.
28 de abril
O 28 de abril é o 118º día do ano do calendario gregoriano (119º nos anos bisestos). Quedan 247 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Kurt Gödel.
Mortes
miniatura|100px|Francis Bacon.
Notas
Os 366 días do ano
Pietro Germi
Pietro Germi ([ˈpjɛtro ˈdʒɛrmi]), nado en Xénova o 14 de setembro de 1914 e finado en Roma o 5 de decembro de 1974 foi un actor, director e guionista cinematográfico italiano.
Traxectoria
Estudou interpretación e dirección no Centro Sperimentale di Cinematografia de Roma. Mentres estudaba traballou como extra, axudante de director e, ocasionalmente, escritor. Debutou como director en 1945 con Il testimone. Os seus primeiros traballos, incluído este filme, seguían o estilo do neorrealismo italiano; moitos eran dramas sociais referentes á xente de orixe siciliana.
Co tempo, Germi evolucionou cara ás comedias satíricas, pero seguindo cos elementos sicilianos. Na década de 1960 logrou éxito internacional cos filmes Divorcio á italiana, Sedotta e abbandonata e Signore & signori, chegando a ser candidato ao Oscar ao mellor director e gañando na categoría de mellor guión orixinal por Divorcio á italiana. Tamén gañou o Gran Premio do Festival de Cannes por Signore & signoris.
Germi colaborou no guión de todos os seus filmes e apareceu como actor en varios deles. Faleceu de hepatite en Roma en 1974.
Portopereiro, Curtis, Curtis
Portopereiro é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 0 eran homes e 1 era muller.
Warwick Davis
Warwick Ashley Davis nado o 3 de febreiro de 1970 en Surrey, é un actor inglés. Davis é coñecido polos seus papeis nos filmes Willow e Leprechaun, por diversos papeis no filme Star Wars Episode VI: Return of the Jedi, e por encarnar ó profesor Filius Flitwick e a Griphook nos filmes de Harry Potter.
Skiffle
A música skiffle é un tipo de música folk influenciada por xéneros como o jazz e o blues. Utilizan instrumentos como guitarra acústica e banjo, aínda que utilizan tamén instrumentos improvisados ou caseros como peites, un kazoo, un folio, unha táboa de lavar, papeles etc. O skiffle e os jug bands están estreitamente relacionados.
Historia
Ao principio, as bandas de skiffle eran chamadas spasm bands. Nos anos '20 e '30 tocábase un tipo de skiffle en Memphis e Louisville. As bases do skiffle sitúanse nos grupos de jazz dos '40 e '50.
A primeira vez que se usou o nome en gravacións, foi en 1925 por Jimmy O'Bryant and his Chicago Skifflers. En 1948 Dan Burley and His Skiffle Boys, banda liderada polo pianista e xornalista Burley, levou a Nova Orleáns ao baixista Pops Foster e aos guitarristas Brownie e Sticks McGhee.
Mick Jagger foi membro de The Barber-Coyler Skyffle Band, pero asegura que realmente non lle gusta o skiffle. A popularidade da sinxela música skiffle abriu os ollos aos mozos británicos que se deron conta de que podían tocar música e ter éxitos de vendas. O resultado, anos máis tarde, foi a explosión musical chamada a Invasión Británica.
Atlas
Atlas pode referirse a:
The Man in the High Castle
The Man in the High Castle é unha novela ucrónica de Philip K. Dick publicada en 1962. A novela transcorre nos Estados Unidos, 15 anos despois de que as forzas do Eixe (Alemaña, Italia e o Xapón e os seus aliados) derroten aos aliados na segunda guerra mundial. Neste mundo alternativo, o antigo territorio dos Estados Unidos foi dividido en tres partes, ocupando a súa costa estas forzas alemás e a costa oeste forzas xaponesas, situándose no medio unha franxa de estados autónomos.
Aínda que non é a primeira obra que trata unha versión alternativa da historia, esta novela practicamente definiu este xénero de literatura. Gañou un premio Hugo e axudou a Dick a converterse nun dos máis coñecidos escritores de ciencia ficción do seu tempo. Dentro das súas novelas, é unha das máis centradas nos personaxes, e practicamente non trata con temas clásicos da ciencia ficción que alagan as súas outras novelas.
O mundo alternativo
miniatura|dereita|Mundo alternativo de The Man in the High Castle O punto de diverxencia entre o mundo do home no castelo e a historia real é o asasinato do presidente dos Estados Unidos, Franklin D. Roosevelt, en 1933. Isto evita que o país se recobre da Gran Depresión, instaurando unha política de illamento durante a segunda guerra mundial.
Sen a asistencia dos Estados Unidos, Inglaterra e, finalmente, o resto de Europa, foron derrotadas polo Eixe. A frota xaponesa foi capaz de ocupar Hawai e a costa oeste dos Estados Unidos coa súa propia versión da guerra lóstrego.
Para 1947, todo o territorio dos aliados estaba baixo o control do Eixo. O territorio estadounidense reflicte a nova polaridade do mundo. Mentres a costa oeste (estados do Pacífico) está baixo o dominio xaponés, a costa leste (Estados Unidos) permanece ocupada polos alemáns. Os estados centrais (estados das Montañas Rochosas) aparentemente lograron manterse autónomos, pero están divididos en dúas áreas de influencia, unha xaponesa e outra alemá.
Adolf Hitler quedou incapacitado por sífilis cerebral ao final da guerra, polo que o chanceler do NSDAP, Martin Bormann, asumiu o liderado de Alemaña. Os nazis crearon o seu propio imperio colonial, causando xenocidios masivos de xudeus e negros, devastando África e desecando o Mediterráneo para convertelo en terras de cultivo. Tamén se lanzaron á exploración do espazo e desenvolveron tecnoloxías tales como o dominio do plástico, a produción masiva de automóbiles, a televisión, a bomba atómica e a bomba de hidróxeno.
Dinastía baltinga
Baltos ou Baltingos, foi unha das principais liñaxes entre os visigodos que rivalizou cos Amalos ou Amelungos (que despois se converteron na liñaxe real dos ostrogodos) polo poder entre os godos. Gobernaron os visigodos dende o 395 até o 531 e os conduciron como federados do Imperio romano cando este estaba en decadencia, chegando a crear o reino visigodo de Tolosa e despois o reino visigodo de Toledo.
The Man in the High Castle
O mundo alternativo
Xapón, pola súa banda, lanzouse á conquista de Asia e América do Sur, con resultados dispares, e só logrou a ocupación de parte da China e Rusia. Cara ao momento no que transcorre a narración, Xapón e Alemaña atópanse enfrontados nunha guerra fría, marcada pola superioridade tecnolóxica alemá sobre o seu rival, que se estima de dez anos.
Dinastía baltinga
Etimoloxía
O nome provén de Baltha (Balþa ou Balþs en godo), un vocábulo que Xordanes traduciu por audaz, como un epíteto para se referir á liñaxe de Alarico I.
The Man in the High Castle
O mundo alternativo
Durante a novela, Martin Bormann morre e os outros xerarcas nazis como Joseph Goebbels e Reinhard Heydrich compiten para converterse no novo chanceler do Reich. Ao mesmo tempo, existe un complot para realizar un ataque por sorpresa con armas nucleares sobre Xapón que permita a Alemaña ocupar as súas posesións imperiais.
Audiolibro
En 1997 publicouse un audiolibro de The Man in the High Castle, lido por George Guidall e cunha duración aproximada de 9,5 horas, divididas en sete cintas de casete. No ano 2008 apareceu outro audiolibro publicado por Blackstone Audio, lido por Tom Weiner, cunha duración de 8.5 horas distribuídas en 7 CDs. No ano 2014 apareceu unha terceira edición, esta vez publicada por Brilliance Audio. O encargado de poñer voz ao relato foi Jeff Cummings, durante 9:58 horas.
Dinastía baltinga
Debate sobre a orixe
O historiador austríaco Herwig Wolfram suxeriu na súa obra History of the Goths que os Baltos podían seren orixinarios da illa de Baltia (tamén chamada Basília — literalmente "terra do rei" — na obra Historia Natural de Plinio, o Vello); que segundo descricións, era un gran pedazo de terra situado a tres días de viaxe a navío da "costa dos escitas". Supón, igualmente, que a forma latina do nome desa familia era orixinalmente Balti en vez de Balthi. O historiador danés Arne Søby Christensen, por outra banda, ten serias dúbidas sobre a existencia da familia e suxire que a súa mención na obra de Xordanes e na Orixe dos Godos de Casiodoro (a fonte principal de Xordanes) é unha construción literaria do século VI para contrapor unha liñaxe visigoda fronte a dos Amalos; esta hipótese tamén é apoiada por Peter Heather quen chega a considera-la a posibilidade da existencia de familias cos nomes Amal e Balto, mais rexeita as afirmacións de Casiodoro e Xordanes de que existisen no século IV.
The Man in the High Castle
Televisión
Tras un longo número de intentos de adaptación do libro ás pantallas, a unidade de produción cinematográfica de Amazon comezou en outubro de 2014 a gravar un episodio piloto de The Man in the High Castle en Roslyn, Washington, para unha nova serie que foi emitida na plataforma Amazon Prime. O episodio piloto foi emitido por Amazon Studios o 15 de xaneiro de 2015, e foi o episodio piloto máis visto na historia de Amazon, segundo o vicepresidente de Amazon Studios, Roy Price. O 18 de febreiro de 2015, Amazon deu permiso para a produción da serie. A serie estivo dispoñible para emisión en liña o 20 de novembro de 2015.
Dinastía baltinga
Debate sobre a orixe
Segundo a descrición presente na obra Gética do escritor bizantino do século VI, Xordanes, a dinastía dos Baltos foi fundada co nomeamento, en 395, de Alarico I (reinado 395–410) como rei dos visigodos. Tal episodio sería reflexo da neglixencia de Arcadio (reinado 395–408) e Honorio (reinado 395–423), que estaban, segundo opina o autor, dilapidando as dúas divisións do Imperio Romano e optaron por negligenciar os pagamentos concedidos aos godos desde o reinado do pai deles Teodosio I (reinado 378–395). A súa familia, segundo Xordanes, era famosa e nobre, ficando en importancia só por debaixo da dos Amalos que gobernaban os ostrogodos. Para o historiador Wolf Liebeschuetz, esa afirmación contida na Gética pode ser improcedente e sería máis aconsellábel supor que Alarico era un home novo e que os Baltos se tornaron excepcionais a través das súas realizacións heroicas e non por un pasado nobre.
The Man in the High Castle
Televisión
A serie diverxe da novela en varios aspectos significativos. Na serie, os Pacific States of America e o Eastern American Reich, aparecen como meras provincias dos imperios xaponés e alemán, sen ningún signo de goberno autónomo. As Montañas Rochosas se converten, literalmente nunha zona neutral gobernada pola anarquía.
A segunda guerra mundial parece rematar de xeito simbólico en 1945, cos Estados Unidos rendéndose de xeito incondicional trala destrución de Washington, D.C. por unha bomba de hidróxeno; en lugar de 1947, como sucede no libro, en que os Estados Unidos son invadidos e derrotados por terra.
Dinastía baltinga
Debate sobre a orixe
A orixe dos Baltos, no entanto, aínda é motivo de debate. Non se sabe con exactitude a identidade dos pais de Alarico, sendo posíbel que fose fillo de Alavivo, un nobre tervíngo do século IV que estivera relacionado, ao carón de Fritixerno, nos planos de cruzamento co seu pobo dende a Dacia até as terras interiores do imperio romano por mor da invasión dos hunos. Alavivo, foi capturado e asasinado cara o 376 ou 377 durante un banquete ofrecido en Marcianópolis polo xeneral Lupicino, tras un incidente no interior da cidade.
Tamén son coñecidos outros tres nobres tervingos do século IV: os xuíces Ariarico, Aorico e Atanarico, todos eles emparentados; mais aínda se discute se pertencían aos Baltos e cal era a relación deles con Alarico. García Moreno suxeriu que Fritixerno sería outro membro precoz dos Baltos, aínda que dunha póla secundaria, o que explica a súa disputa polo poder con Atanarico anos antes da migración dos tervingos no 376. Wolfram, á súa vez, considerou que os xenerais godos Alica, que serviu no 324 durante a Segunda guerra civil de Constantino e Licinio, e Modares, que serviu durante a Guerra Gótica de 376–382, tamén foron Baltos.
Alarico e os seus descendentes
No 366 un membro desta facción, Atanarico, dirixiu os visigodos e axudou ao emperador Valente na súa loita contra o rebelde Procopio, proclamado emperador no 365. Derrotouno e fíxoo fuxir até Calcedonia no 367, o que non impediu que os tervingos entrasen en guerra contra o Imperio romano de Oriente até o 369. Cando os godos se dividiron en ostrogodos e visigodos, Atanarico mantivo o mando entre estes últimos.
Valente favoreceu a elección de Fritixerno (376) como xefe dos visigodos que, coma Atanarico, era ariano. Fritixerno morreu no 383 e, seguramente, os baltos retornaron ao poder entre os visigodos con Badengaudo, que reinou pouco tempo até morrer no 387, e sucedeuno seu fillo Alarico I, quen foi recoñecido por todos e tomou o título de rei contra o 398. Segundo Xordanes, tras ser elixido rei, Alarico persuadiu aos seus homes para establecer un reino propio en vez de continuar servindo aos romanos. Organizou un exército e saqueou as provincias balcánicas e Grecia até ser repelido pola arremetida dos exércitos liderados polo ministro e xeneral Estilicón. Nos primeiros anos do século V, Alarico desprazouse co seu pobo á Italia, onde atacou varias cidades. A pesar diso, os seus éxitos foron relativos e varios reveses marcaron o paso do seu pobo pola rexión. Un dos últimos feitos realizados por el, antes da súa morte, foi o Saqueo de Roma no 410. Tras falecer ese mesmo ano, sucedeuno no trono visigodo o seu cuñado Ataúlfo, que reinbou entre o 410 e o 415. Mentres varios autores consideran a Ataúlfo como membro da familia, exclusivamente, polo casamento dunha irmá súa con Alarico, os historiadores García Moreno e Herwig Wolfram suxeriron que igualmente podería ser Balto de nacemento, pois sería fillo de Alateo ou de Modares. Sexa como for, sábese que Ataúlfo tivo un fillo coa princesa romana Gala Placídia que foi bautizado como Teodosio e nomeado como herdeiro seu, porén este faleceu na infancia e foi sepultado en Barcino (actual Barcelona).
O reinado de Turismundo foi moi curto pois foi asasinado polo seu irmán Teodorico. Con este monarca, os visigodos avanzaron en dirección a Hispania, onde ocuparon amplas zonas dos antigos territorios romanos. Mais tamén Teodorico foi asasinado e sucedido polo seu irmán Eurico. Este foi un gobernante enérxico que procurou expandirse pola Galia e consolidar os territorios de Hispania en detrimento do Reino Suevo da Gallaecia.
Eurico faleceu no 484 e foi sucedido por seu fillo Alarico II (reinado 484–507). Baixo Alarico, probabelmente despois de 494, a dinastía dos Baltos uniuse á dinastía dos Amalos mediante o matrimonio de Alarico con Teodegoda, a filla do rei Teodorico, o Grande (reinado 484–526). Segundo Ana María Jiménez, ese foi o seu único casamento lexítimo, e el precisou abandonar a muller con quen convivía e que xa lle tiña dado un fillo (Xesaleico). Ao casar cunha princesa ostrogoda, conseguiu reforzar o seu poder dinástico, e co nacemento do fillo de Teodegoda, Amalarico, recoñeceu a superioridade dinástica da súa esposa ao bautizar o seu fillo cun nome que engadía Amal, a dinastía epónima, e o sufixo reiks, rei. Ao mesmo tempo, Teodorico adoptou en armas ao seu xenro, o que implicaba certa subordinación militar.
Foi tamén baixo Alarico que os francos de Clodoveo I (reinado do 481–511) conquistaron o norte da Galia. Posteriormente, tras unha breve guerra, Alarico foi forzado a acabar cunha rebelión en Tarraconense, probabelmente provocada pola recente inmigración visigoda a Hispania debido a presión dos francos. No 507, os francos atacaron novamente, desta volta aliados cos burgundios, e na batalla de Vogladum, próxima a Poitiers, Alarico II foi morto e, de seguido, a capital visigoda en Tolosa saqueada.
Cara o 508, os visigodos perderon case tódalas súas posesións na Galia, agás a Septimania no sur. Aproveitándose da confusión política, Xesaleico (reinado do 507–511) tomou o poder, porén poucos anos despois foi deposto por Teodorico, o Grande, que instalou ao seu neto Amalarico (reinado do 511–531) no seu lugar. Amalarico, con todo, aínda era un neno e o poder da Hispania permaneceu controlado polo xeneral e rexente ostrogodo Teudis. Foi soamente trala morte do seu avó no 526 que Amalarico conseguiu o control do seu reino, mais este reinado tampouco duraría moito, pois foi derrotado no 531 polo rei merovínxio Quildeberto I (reinado do 511–558) e, entón, asasinado en Barcelona, co que rematou a dinastía dos Baltos.
Pólas secundarias
Herwig Wolfram propuxo que os reis burgundios, que asumiron o trono trala deposición liñaxe dos reis nibelungos (Xebica, Gundemaro I, Xislario e Guntario) no 434, eran descendentes dos Baltos. Para el, a alegación de parentesco entre o rei Gundioc e o xuíz Atanarico presente nas fontes está explicada por unha posíbel asociación con Walia. O seu fillo Gundebaldo é considerado como neto, sobriño ou polo menos parente de Ricimer, cuxa nai era filla de Walia. Para Wolfram, rebatendo a teoría dalgúns estudiosos de que Walia non sería un Balto, o monarca visigótico puido terse asociado á dinastía mediante casamento con algunha filla de Alarico tal como Ataúlfo e Teodorico I fixeran, garantíndolles así acceso ao trono. Os burgundios descendentes de Gundioc continuaron a reinar até 532, cando o último rei desa liñaxe, Gundemaro III (reinado 524–532), foi prendido polos francos e o Reino de Borgoña foi dividido entre Teodeberto I (reinado 533–548), Quildeberto I (reinado 511–558) e Clotario I (reinado 511–561).
García Moreno fai mención doutros dous individuos, Fretimundo e Freda, que tamén son considerados Baltos por el. O primeiro foi un emisario activo durante o reinado de Teodorico I que fora enviado á corte do rei suevo Hermerico (reinado 410–441), mentres o segundo foi un nobre que recibiu unha carta de Ruricio de Limoges. Igualmente, opina que a dinastía dos Baltos non desapareceu coa morte de Amalarico senón que, baseándose na aliteración dos nomes visigodos, o rei Atanaxildo puido pertencer, igualmente, á dinastía real. Outros puntos que apoian esta hipótese son a mención realizada por Venance Fortunat da sublime liñaxe nobre (nobilitas) que as fillas de Atanaxildo, Brunilda e Galsuinta, pertenceron e os privilexios gozados por Brunilda na Galia: a ela lle foi conferido o dereito de levar consigo á Austrasia o famoso misorio de prata dado a Turismundo polo xeneral Aecio e, ademais, recibiu o apoio especial da nobreza borgoñona, que alegaba descender dos Baltos, e que xa teríase unido mediante matrimonio aos Baltos. Finalmente, Moreno aínda evoca esa hipotética liñaxe ao lembrar que Hermenexildo nomeou o seu fillo con Ingunda, a filla de Brunilda, e neta de Atanaxildo con vistas a reforza-la súa posición diante do seu pai Leovixildo (reinado 568–586).
Miguel Gerónimo Piñeiro Sánchez
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Exerceu como avogado en Vilagarcía de Arousa. Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas primeiras eleccións autonómicas por UCD. Foi Director xeral de Comercio.
Instrumento de corda
miniatura|250px|Ponte dun [[violonchelo]] Os instrumentos de corda ou cordófonos son instrumentos musicais que producen sons por medio das vibracións dunha ou máis cordas que están tensas entre dous puntos do instrumento; sons que son trasmitidos a unha caixa de resonancia cando as cordas son beliscadas ou fricionadas.
Na clasificación Hornbostel-Sachs, bastante utilizada actualmente, estes instrumentos representan a clase dos cordofonos identificada polos códigos iniciados polo número 3.
Historia
Os instrumentos de corda son importantes na historia da música occidental pois foi cun instrumento constituído dunha única corda, o monocórdio, que os filósofos e matemáticos da escola pitagórica descubriron todos os principios matemáticos que rexen os intervalos, escalas e a harmonía, dando orixe ao estudo da teoría musical hai máis de seis mil anos.
Clasificación
Dentro da orquestra clásica, chámase cordas ao ensamble de instrumentos de corda fretada conformado polos grupos de violíns (normalmente divididos en violíns primeiros e segundos), violas, violoncellos e contrabaixos. O mesmo sucede coa orquestra de cordas, que está conformada polos mesmos instrumentos. De forma similar fálase dun trío, cuarteto ou quinteto de cordas, cando se trata de agrupacións de violín, viola e violoncello; 2 violíns, viola e violoncello; ou 2 violíns, viola, violoncello e contrabaixo respectivamente.
Os instrumentos de corda divídense en tres subgrupos en función de como son tocados:
Principio de funcionamento
O estudo dos instrumentos de corda está baseado na teoría das ondas estacionarias, ou sexa, na frecuencia das ondas sonoras que as cordas emiten. Esas frecuencias naturais dependen de tres factores: a densidade linear das cordas (a masa da corda dividida pola súa lonxitude), o módulo da tracción a que están sometidas (se a corda está máis apertada ou frouxa no brazo do instrumento) e a lonxitude linear da corda. Iso significa que podemos alterar a altura das notas e a súa afinación ao variar calquera desas características: Se dúas cordas posúen a mesma densidade e lonxitude, a que sofre maior tensión producirá notas máis agudas. Cordas máis longas producen notas máis graves que as máis curtas. Cordas máis grosas (con maior densidade linear) producen notas máis graves que as máis finas.
Os instrumentos utilizan variacións desas características para definir a frecuencia fundamental de cada corda. Hai instrumentos en que todas as cordas teñen a mesma lonxitude, mais a tensión e espesura varían, como a guitarra. Noutros todas as cordas teñen a mesma espesura e soamente a lonxitude e a tensión varían, como nalgunhas liras e cítaras. Hai aínda aqueles en que as tres características varían de corda a corda para obter toda a extensión do instrumento, como no piano. miniatura|150px|Foto dun violin Stradivarius Hai unha gran variedade de formatos, tamaños, cantidades de cordas e maneiras de executar instrumentos de cordas, mais o que todos teñen en común é que as cordas son estendidas entre dous puntos de apoio (normalmente chamados cabaletes) e tensionadas de modo que a maior parte da súa lonxitude quede libre para vibrar. Nalgúns casos a tensión é dada polo propio corpo do instrumento e non é posíbel controlala para alterar a afinación, como é o caso do berimbau. A gran maioría, no entanto, ten algún mecanismo de control da tensión das cordas, por parafusos, caravilleiros ou pancas.
Debido ao pequeno volume sonoro que a vibración dunha corda produce, a maioría dos instrumentos de cordas teñen unha caixa acústica que amplifica o son producido, como o caso do violín, da viola, do violoncello, do contrabaixo e da guitarra. Algúns instrumentos non teñen caixa de resonáncia e necesitan de amplificación externa, como a guitarra eléctrica e o baixo. A amplificación tamén pode ser obtida pola aproximación do instrumento a corpos ocos e, nalgúns casos, o propio corpo do executante, como a boca ou a caixa torácica. Outros aínda permiten a remoción da caixa de resonancia sen que iso prexudique substancialmente o son.
Gran parte da calidade sonora dos instrumentos de cordas depende da combinación entre as cordas e a caixa de resonancia. Polas características resoantes a caixa de resonancia é, na maior parte dos casos feita de madeira. A madeira e os espazos de ar no corpo dun violín, por exemplo, son esenciais na produción dun son con calidade. Un bo violín ten a virtude especial de vibrar fielmente con cada corda e nas diversas alturas, mesmo nas máis agudas. Un violín deficiente altera as vibracións, aumentando algunhas e omitindo outras. O formato e cantidade das aperturas da caixa de resonancia tamén contribúen a reforzar os sons desexables e absorber os indesexables.
Control das alturas
Moitos destes instrumentos teñen cordas presas a un brazo e as lonxitudes relativas das cordas son variadas mediante a presión feita polos dedos dunha das mans [en xeral a man esquerda (dereita para os zurdos)]. Obtéñense os distintos tons variando esta lonxitude no percorrer da corda. Exemplo deste tipo son: a guitarra, o violín, a viola, o violoncello, os baixos e contrabaixos, o cavaquiño, o laúde, o banjo, a mandolina e moitos outros. Algúns destes instrumentos posúen trastes que dividen o brazo en partes de tamaño fixo, permitindo só a variación en intervalos de semitóns (ou de cuarto de ton nalgúns instrumentos orientais). Nos instrumentos que non posúen trastes, cabe ao executante facer o axuste fino da afinación. Iso permite a execución de escalas microtonais e tamén a realización de correccións de afinación en tempo real durante a execución.
Noutros casos, as lonxitudes das cordas non varían durante a execución. Na maioría destes, hai unha corda para cada nota que se desexe producir e se a nota non existe na configuración orixinal do instrumento ela non pode ser obtida doutra forma. Exemplo deste tipo son: o piano, o clavecín, o clavicémbalo, a cítara e todos os seus derivados como a kantele, a lira e o salterio. A arpa é unha excepción. Aínda que as cordas tamén teñan tamaño fixo, os seus pedais varían a tensión aplicada nalgunhas cordas permitindo aumentar a extensión cromática do instrumento.
Produción do son
Para facer vibrar a corda, usanse principalmente tres métodos: as cordas poden ser beliscadas, friccionadas cun arco ou percutidas. Calquera instrumento de corda pode ser executado das tres formas, mais algúns son máis frecuentemente usados dunha forma que das outras. Un violín, por exemplo, é executado principalmente coa fricción do arco, mais as súas cordas tamén poden ser beliscadas (pizzicato) ou percutidas coa parte posterior do arco (col legno). De forma semellante, poderiamos tocar unha guitarra con arco ou repicar as cordas dun piano, aínda que estas formas de execución sexan raras.
Cordas beliscadas
miniatura|dereita|Plectro Nestes instrumentos a corda faise vibrar ao ser beliscada ou tangida cos dedos, uñas, plectros ou pugas. Noutras palabras, a corda é levemente desprazada da súa posición de repouso e despois solta para que vibre libremente. Esta forma de execución fai que o son se inicie bruscamente (ataque de curta duración). A corda mantén a vibración por un tempo longo e decae lentamente até o silencio. Timbres lixeiramente distintos poden ser obtidos no caso de que as cordas sexan accionadas coa punta dos dedos, coas uñas ou co uso de plectros, sendo que a última forma é preferida cando as cordas son de metal ou moi tensas.
Nos instrumentos con brazo, o músico pode estirar a corda cara diante e soltala para que bata violentamente contra o brazo, provocando un estalo (chamado de snap ou slap).
Entre os instrumentos que son tocados frecuentemente desta forma, están todos os instrumentos de cordas con brazo (como o violín, baixo e viola) alén das arpas e liras e dalgúns instrumentos de teclado e plectro (como o cravo e o clavicordio).
Cordas friccionadas
Aínda que calquera instrumento de cordas poida ser tocado así, moitos deles son construídos especificamente con esa finalidade e posúen certas características que facilitan esa práctica, tales como a sección arredondada do brazo e a disposición das cordas, que permiten pasar o arco en só unha corda de cada vez. Entre eles están o violín, a viola, o violoncello, o contrabaixo, a viola da gamba e o rabel.
Cordas percutidas
miniatura|dereita|250px|O [[piano é o máis sofisticado dos instrumentos de cordas]] As cordas poden ser percutidas con baquetas, martelos ou co propio arco. O son da corda percutida se inicia bruscamente e, cando a corda non é abafada, ten longa duración. Normalmente ese método é usado en instrumentos que posúen unha corda (ou conxunto de cordas) para cada nota e permite a execución de pasaxes mélódicas moi rápidas e acordes de forma máis fácil que nos outros instrumentos por non ser necesario usar unha das mans para controlar a lonxitude da corda e as dúas mans poden ser usadas para controlar as baquetas ou o teclado. Unha excepción é o berimbau que só posúe unha corda e ten a súa lonxitude controlada por unha moeda ou anel metálico nunha das mans, mentres a outra percute a corda cunha baqueta.
A intensidade das notas é controlada pola forza da batida. Poden ser usadas pequenas baquetas que percuten unha corda de cada vez, como no salterio. Músicos habilidosos poden controlar diversas baquetas en cada man para producir acordes.
Se se usa un teclado, cada nota posúe un martelo e é posíbel tocar calquera combinación de notas desexables. O principal instrumento desa categoría é o piano, que na súa forma moderna, posúe 88 teclas que controlan un sofisticado sistema de martelos para percutir as cordas de cada nota de maneira independente, ben para silenciar cada corda para terminar o son cando o pianista solta a tecla.
Cordas sopradas
miniatura|Unha arpa eólica no castelo de [[Baden-Baden, en Alemaña.]]
As cordas son accionadas polo movemento do ar. Son extremadamente raros, mais como exemplo pódese citar a arpa eólica (ou arpa eolia).
Outras técnicas
Son varias as técnicas específicas dos instrumentos de cordas.
Ademais diso hai unha enorme variedade de efectos acionados electronicamente o son das guitarras e baixos. Os músicos destes instrumentos, principalmente no rock, posúen módulos de efectos que posibilitan alterar a altura, a duración, a sustentación e o timbre do instrumento, ben para producir repeticións, ecos e distorsións. Entre os máis comúns están, o phaser, o flanger, o superagudo, o sustain e o delay.
Clasificación
Xeralmente os instrumentos de cordas son divididos de acordo con dous criterios. O máis común é a propia forma de produción sonora e neste caso son divididos en cordas beliscadas, cordas friccionadas e cordas percutidas.
Nos niveis máis baixos desa clasificación son criterios de diferenciación: a forma de execución, a posibilidade de variar a lonxitude ou tensión das cordas, existencia de trastes, teclados e mecanismos de silenciamento das cordas.
Lista dalgúns instrumentos de corda
miniatura|[[Cavaquiño en exposición]]
A Ponte, Curtis, Curtis
A Ponte é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 10 eran mulleres.
Transferencia horizontal de xenes
miniatura|dereita|Árbore da vida actual que mostra transferencias de xenes verticais e horizontais.
A transferencia horizontal de xenes, tamén chamada transferencia lateral de xenes ou transferencia xenética horizontal (abreviada THX ou HGT polas súas siglas en inglés) é unha transferencia de xenes entre organismos dun modo distinto á reprodución tradicional, que pode darse entre individuos da mesma especie ou de especies distintas. O seu nome de transferencia horizontal ou lateral de xenes contraponse a transferencia vertical, que é a transmisión de xenes desde a xeración parental á descendencia por medio da reprodución sexual ou asexual. A transferencia horizontal de xenes foi un importante factor na evolución de moitos organismos, desde bacterias a eucariotas superiores.
A transferencia horizontal de xenes é a razón principal de que se produza a resistencia a antibióticos bacteriana,   e xoga un importante papel na activación de bacterias que poden degradar novos compostos como os pesticidas fabricados polo ser humano e na evolución, mantemento e transmisión da virulencia nos microorganismos. Esta transferencia horizontal de xenes con frecuencia implica a bacteriófagos temperados e plásmidos. Os xenes que son responsables da resistencia a antibióticos nunha especie de bacterias poden transferirse a outras especies bacterianas por medio de varios mecanismos (por exemplo, por medio de pilus F), o que dotará de xenes de resistencia a antibióticos ao receptor, o cal é unha ameaza médica coa que hai que tratar. Esta é a principal razón pola que os antibióticos non deben ser consumidos e administrados aos pacientes sen unha axeitada prescrición por parte dun médico.
A maioría dos estudos en xenética enfocáronse á transferencia vertical, pero hai unha consciencia crecente de que a transferencia horizontal de xenes é un fenómeno moi significativo e quizais é, entre os organismos unicelulares, a forma dominante de transferencia xenética.
A transferencia horizontal de xenes artificial é un tipo de técnica en enxeñaría xenética.
Gran Conurbación Europea
A Gran Conurbación Europea é unha rexión urbanizada do centro de Europa, a maior concentración urbana do continente. Esténdese por catro países dende Lille en Francia ata Colonia e a conca do río Rhur en Alemaña e ata Ámsterdam nos Países Baixos. O centro natural deste vasto triángulo é Bruxelas, a capital de Bélxica e da Unión Europea.
Transferencia horizontal de xenes
Historia
A transferencia horizontal de xenes foi descrita por primeira vez en Seattle en 1951 nunha publicación que demostraba que a transferencia dun xene viral á bacteria Corynebacterium diphtheriae orixinaba unha cepa virulenta a partir dunha cepa que non o era, o que tamén serviu para resolver o enigma da difteria (no que os pacientes podían infectarse coa bacteria pero non ter síntomas, pero despois ás veces esta transformábase de repente en virulenta), e deu o primeiro exemplo da importancia dos ciclos lisoxénicos. A transferencia de xenes foi descrita no Xapón en 1959 nunha publicación que demostraba a transferencia da resistencia a antibióticos entre diferentes especies de bacterias. A metade da década de 1980, Syvanen prediciu que a transferencia lateral de xenes tivo unha grande importancia biolóxica, e estivo implicada en dar forma á historia evolutiva das especies desde o principio da aparición da vida sobre a Terra.
Primeira Liga 2011/12
A tempada 2011–12 da Primeira Liga (por motivos de patrocinio Liga ZON Sagres) é a 78ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 14 de agosto de 2011 e finalizou o 13 de maio de 2012. O defensor do título era o Porto, que tamén resultou campión.
Gran Conurbación Europea
Englobaría un conxunto heteroxéneo de configuracións urbanas: grandes conurbacións coma a citada do Rhin-Rhur e a do Randstad holandés; conurbacións máis pequenas coma a de Lille-Lens-Courtrai, a propia de Bruxelas-Antuerpen-Gante e a de Aquisgrán-Liexa-Maastricht; continuos urbanos apoiados en cidades medias coma o que vai dende Breda ata Arnhem pasando por Tilburgo, ´s-Hertogenbosh e Nimega na Holanda; ou coma o que abrangue dende Valenciennes en Francia, pasando por Mons, La Louvière e Charleroi ata Namur en Bélxica; áreas metropolitanas tradicionais en torno a centros menores coma a de Eindhoven nos Países Baixos, a de Bruxas e Hasselt en Bélxica ou Dunkerque en Francia; e finalmente, satisfacendo todos os intersticios entre estes grandes e medianos aglomerados urbanos, unha infinidade de pequenas cidades, vilas e aldeas. Na práctica, a metade norte da Bélxica (toda a rexión de Flandres) e o sur dos Países Baixos (as máis poboadas con diferenza) quedarían englobadas na megalópole. As cidades de maior importancia incluídas na rexión representan un extenso conxunto da mellor tradición histórica urbana da vella Europa: Bruxelas, Ámsterdan (ver historia urbana), Colonia, Antuerpen, Rotterdam, Düsseldorf, Dortmund, Essen, Lille, Aquisgrán, A Haia, Utrecht, Gante, Duisburgo, Liexa, Bonn, Bruxas...
Primeira Liga 2011/12
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Gran Conurbación Europea
Algúns estudos inda van máis aló ao incluíren esta gran rexión urbana dentro dunha xigantesca megalópole europea que se ampliaría ao través do Canal da Mancha ata Inglaterra coa Rexión de Londres e a Conurbación Central, e polo sur, seguindo o val do Rhin, área de Frankfurt (Conurbación do Main-Rhin), área de Stuttgart, ata Suíza (Basilea, Zúric) e finalmente, atravesar os Alpes ata ao val do Po (Milán, Turín, Venecia, Boloña) ou polo val do Ródano até Lión. Así mesmo inclúen a área de París. Chámana "a Banana Dourada" (the Golden Banana) pola forma e máis o brillo das luminarias nocturnas coa que se percibe dende os avións ou as imaxes de satélite. Trataríase do verdadeiro corazón, músculo e cerebro do continente.