cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forza Aérea de Hungría
Posguerra e guerra fría
Para a meirande parte dos outros antigos membros do Pacto de Varsovia o adestramento de pilotos non era un gran problema. Cada nación mantivo un colexio técnico independente, unha academia para adestrar a pilotos militares e a persoal técnico. Tras a segunda guerra mundial, Hungría creou o colexio técnico de aviación György Kilián en 1949, pero nos anos 60 o adestramento doméstico de pilotos suspendeuse e os 18 adestradores Aero L-29 Delfin leváronse á Unión Soviética. O adestramento de pilotos realizouse en varias escolas e bases da USSR nos anos seguintes, e tamén en Checoslovaquia, en Košice. En Hungría só os pilotos e técnicos de pilotos eran adestrados en Szolnok.
En 1997 os MIG-23 e Su-22 retiráronse do servizo, este última xusto tras unha revisión. Durante os anos 90 todos os avións de combate equipáronse con sistemas de Identificación amigo ou inimigo (IFF) para permitir as súas operacións no espazo aéreo occidental. En abril de 2002 Hungría uniuse ao programa Adestramento de Voo da OTAN no Canadá (NFTC).
Presente
miniatura|251x251px|Dassault Falcon 7X Pouco despois de que Hungría entrase na OTAN en 1999 fíxose un esforzo para substituír a frota de MiG-29 por un caza compatible coa OTAN. En 2001 recibíronse varias ofertas, como unha sueca por 24 JAS39C/D, unha estadounidense por 24 F-16 usados, ou outras por distintos avións de segunda man. A pesar de que os comités profesionais preferían o F-16, o 10 de setembro de 2001 gañou a oferta sueca, e o 20 de decembro Hungría asinou un contrato co goberno de Suecia. O acordo incluía o arrendamento de 14 JAS 39 Gripen, dous deles bipraza, durante 12 comezando en 2006 (despois ampliado ata 2026). En decembro de 2007 os 14 avións foran entregados. Despois de 2026 Hungría quere quedar cos Gripen.
Un gran programa de modernización a grande escala lanzouse en 2016 co nome "Zrinyi 2026". O seu primeiro paso significativo foi a compra de 36 helicópteros Airbus en 2018. Pedíronse 20 H145M como utilitarios lixeiros e para roles SAR e de ataque lixeiro. Posteriormente nese mesmo ano pedíronse 16 H225M para transporte pesado e operacións especiais. Os 20 H145M foron entregados a finais de 2021.
En xuño de 2020 retirouse do servizo o derradeiro Antonov An-26 da frota, deixando temporalmente á Forza Aérea sen capacidade de transporte táctica. A finais dese mesmo ano pedíronse dous KC-390 para realizar ese rol. O primeiro avións será entregado en 2023 e o segundo en 2024.
A defensa aérea baseada en terra tamén recibiu un grande impulso en 2020 coa compra do sistema de mísiles NASAMS e 11 radares ELM-2084. O sistema de defensa aérea de curto alcance Mistral tamén foi modernizado.
The Adventures of T-Rex
O programa, unha coprodución americana/xaponesa entre C&D (Créativité et Développement), Gunther-Wahl Productions e a coñecida produtora de anime Kitty Film, só durou unha tempada.
Forza Aérea de Hungría
Presente
A Forza Aérea de Hungría planea manter os seus Gripen actualizados ata os anos 2030 e incluso mercar os cazas suficientes para equipar un segundo escuadrón. Avións de 5ª xeración como o F-35 son demasiado caros, e as súas avanzadas capacidades non son necesarias para a defensa de Hungría. A capacidade de ataque aéreo, onde o sixilo ten unha grande vantaxe, non é unha prioridade para a Forza Aérea de Hungría e ningunha potencia ten cazas furtivos na zona. O máis probable é que a Forza Aérea non se faga con avión de 5ª xeración e participe nun dos proxectos europeos que desenvolva novos cazas no futuro.
Inventario
dereita|miniatura|JAS39C dereita|miniatura|Mi-24 NOTA: tres C-17 Globemaster III están estacionados na base aérea de Pápa en Hungría para apoiar as operacións Strategic Airlift Capability da OTAN.
Yantar
miniatura|Cápsula de recoñecemento dun Yantar-1KFT. Yantar ou Iantar foi unha familia de satélites de recoñecemento primeiro soviéticos e despois rusos.
Características
Yantar foi unha familia de diferentes satélites de recoñecemento. As primeiras xeracións usaban película fotográfica para obter imaxes desde órbita, mentres que as xeracións máis recentes eran electroópticos e enviaban as imaxes mediante satélites de comunicacións. Foron lanzados entre 1981 e 2015, usando case sempre foguetes Soiuz U.
Yantar-2K
Yantar-2K ou Feniks foi a primeira familia de satélites Yantar de recoñecemento en alta resolución. Foron desenvolvidos por TsSKB Progress e construídos por OAO Arsenal. Estaban formados por un módulo de servizo cun motor capaz de varios reacendidos e dous paneis solares, un vehículo cónico de reentrada coa cámara de alta resolución Zhemchug-4 e dous vehículos de reentrada máis pequenos e esféricos. Cada satélite tiña unha masa de 6700 kg e orbitaban a Terra durante 30 días en órbitas de 350 x 170 km ata o retorno da película fotográfica nas súas cápsulas. Lanzárones 30 Yantar-2K entre 1974 e 1983 mediante foguetes Soiuz U, con dous fallos.
Yantar-4K1
Os Yantar-4K1 ou Oktan foron a segunda xeración de satélites Yantar de recoñemento de alta resolución. Eran unha mellora dos Yantar-2K, cun maior tempo de vida en órbita e un sistema de cámara mellorado. Tamén foron desenvolvidos por TsSKB Progress e construídos por OAO Arsenal. Tiñan o mesmo sistema de cápsulas de retorno pero podían estar en órbita ata 45 días, usando unha cámara de alta resolución Zhemchug-18 que, ao igual que a Zhemchug-4, podía reutilizarse ao ser devolta a terra na cápsula principal. As súas órbitas eran como as dos Yantar-2K e lanzáronse 12, todos exitosos e mediante Soiuz U, entre 1979 e 1983.
Yantar-4K2
Virtualmente idénticos aos Yantar-4K1, os Yantar-4K2 ou Kobalt supoñían unha lixeira mellora en prestacións. Lanzáronse 81, con tres fallos, todos usando Soiuz U, entre 1981 e 2002.
Yantar-1KFT
Os satélites Yantar-1KFT, tamén coñecidos como Kometa e Siluet, foron ideados para substituír aos satélites de recoñecemento Zenit 4MT e levaban a bordo unha cámara topográfica TK-350 e unha cámara Topaz KVR-1000 de alta resolución, ambas con película fotográfica. Os satélites usaban dúas cámaras de posicionamento estelar, un altímetro láser, sensores de navegación e dispositivos de sincronización. Os rollos de película eran devoltos á Terra nunha cápsula reutilizable baseada na dos satélites Zenit. A órbita típica dos satélites Yantar-1KFT era circular e de 220 km de altura en voos cunha duración de 45 días. A cantidade de película daba para fotografar 10,5 millóns de km2 de superficie terrestre. Lanzárones 21 Yantar-1KFT entre 1981 e 2005, cun fallo total e un fallo parcial, todos mediante Soiuz U.
Yantar-4K2M
Os Yantar-4K2M ou Kobalt-M foron os últimos satélites Yantar en usar película fotográfica. Tiñan a mesma estrutura que os Yantar-4K2 e antecesores e eran inxectados mediante foguetes Soiuz U (salvo as dúas últimas unidades, que usaron foguetes Soiuz 2-1a) en órbitas similares. Podían pasar ata 130 días en órbita e eran capaces de obter imaxes cunha resolución de 0,3 m. Os satélites tiñan capacidade de manobrar para poder sobrevoar áreas de maior interese.
Yantar-4KS1
Os Yantar-4KS1 ou Terilen foron os primeiros satélites Yantar electroópticos e que non necesitaban película fotográfica. Enviaban as imaxes a través dos satélites de comunicación Potok e eran inxectados en órbitas con altura de menos de 280 km. Lanzáronse quince, todos mediante Soiuz U e con dous fallos.
Yantar-4KS1M
Os Yantar-4KS1M ou Neman eran versións melloradas dos Yantar-4KS1. Eran capaces de estar ata 259 días en órbita contra os 207 días dos anteriores.
Bedunienses
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os bedunienses eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur augustano ou trasmontano. A súa capital era Bedunia, preto de La Bañeza, entre Benavente e Astorga.
Nebisocos
Os nebisocos (en Naebisoci) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense que habitaban na rexión arredor da localidade portuguesa de São Romão de Neiva, ao sur do río Limia. Segundo outros autores, o nome dos nebisocos sería a orixe da toponimia da rexión onde nace o río Támega, no lugar de Naveaus, no concello ourensán de Laza. O seu nome podería ter relación co da deusa galaica dos ríos Navia.
Padrón dos pobos
miniatura|dereita|200px|[[Padrón dos pobos.]] O nome deste pobo aparece no padrón dos pobos, unha columna conmemorativa da construción da ponte romana de Chaves (Portugal), colocada sobre da mesma obra, que salva o río Támega. A epígrafe dedicatoria contén unha lista de dez dos pobos indíxenas galaicos bracarenses (citados como civitates no orixinal) da Gallaecia que colaboraran no erguemento da citada ponte.
Os nomes aparecen ordenados alfabeticamente, pois no século XIX descubriuse que o "n" inicial de (N)AEBISOC fora borrado.
Epígrafe
IMP CAES VESP AVG PONT / MAX TRIB POT X IMP XX PROCOS IX / IMP VESP CAES AVG F PONT TRIB / POT VIII IMP XIIII COS VI / ... / C CALPETANO RANTIO QUIRINALI VAL FESTO LEG AVG PR PR / D CORNELIO MECIANO LEG AVG / L ARRVNTIO MAXIMO PROC AVG / LEG VII GEM FEL / CIVITATES X / AQUEFLAVIENSES AOBRIGENS / BSALI COELERNI EQUAESI / INTERAMICE LIMICI AEBISOC / QUARQUERNI TAMAGANI
Sendo Emperador César Vespasiano Augusto, Pontífice Máximo, con poder tribunicio por décima vez, Emperador vixésimo, pai da patria, cónsul por novena vez, sendo emperador tamén Tito Vespasiano César, fillo do Augusto, Pontífice, con poder tribunicio por oitava vez, Emperador Décimo cuarto, cónsul por sétima (...) sendo legado de Augusto o Propretor Caio Calpetano Rancio Quirinal Valerio Festo e sendo Legado do Augusto, Decio Cornelio Meciano e procurador do mesmo Augusto, Lucio Arruncio Maximo, a Lexión Sétima Xémina Félix e dez cidades, a saber: os Aquiflavienses, os Avobriguenses, os Bibalos, os Coelernos, os Equaesos, os Interamnicos, os Límicos, os Nebisocos, os Quarquernos e os Tamaganos (...).
A respecto das liñas que faltan hai acordo entre os especialistas en considerar que foran eliminadas referencias ao Emperador Domiciano en virtude de damnatio memoriae.
Curvatura
A curvatura é a cualidade de aquilo que é curvo .
Étimo
Curvatura provén de curva, que deriva do latín curvus, á súa vez da raíz indoeuropea *sker, (dobrar, encorvar, virar), á que se asocian verbas latinas como crinis (crin, pelo ondulado) que da crista, crina ou crespo.
Eidos
O termo é de aplicación en diversos campos das matemáticas (xeometría, estatística, etc. ), arquitectura, astrofísica, ciencias da saúde (medicina e veterinaria), informática, electrónica, etc.
Curvatura xeométrica
En xeometría, é a cualidade dunha curva asociada ao cambio de dirección de varios puntos sucesivos da curva. A curvatura indica o cambio de dirección das tanxentes en relación á lonxitude do arco da curva entre os puntos tanxentes. En xeometría analítica e álxebra, se temos unha función real que representa calquera curva plana, tres puntos infinitamente próximos da curva determinan un círculo cuxo raio se denomina raio de curvatura da curva no punto dado. Tamén tres puntos poden indicar o centro de curvatura, un punto e un círculo de centro este punto, os outros dous. Se este punto que tomamos como centro imaxinario dunha curva (cada curva é un arco ou anaco de circunferencia) está lonxe dos outros dous, obtemos un raio de curvatura longo ou ancho, e unha curvatura aberta, é dicir, relativamente aplanado, mentres que se o punto ou centro de curvatura está máis próximo, entón o raio de curvatura é curto e a curva resultante relativamente pechada.
Explicación intuitiva
Intuitivamente, a curvatura é a cantidade polo cal un obxecto xeométrico dentro dun espazo euclídeo se desvía do seu plano, ou lineal, pero isto defínese de diferentes xeitos dependendo do contexto. Hai unha diferenza clave entre a curvatura extrínseca, que é definida polos obxectos incrustados noutro espazo topolóxico (para o espazo euclidiano) dun xeito que está relacionado co raio de curvatura dos círculos que tocan o obxecto, e a curvatura intrínseca, que se define en cada punto dunha variedade de Riemann.
Un exemplo claro de curvatura extrínseca é a da circunferencia, que sempre tén unha curvatura igual ao reciprocal do seu raio. Nos círculos máis pequenos, a curva é máis pronunciada, e polo tanto teñen unha maior curvatura. A curvatura dunha curva suave defínese como a curvatura do seu círculo osculador en cada punto.
Nun plano, esta é unha magnitude escalar, pero en tres ou máis dimensións pódese definir un vector de curvatura que teña en conta a dirección da curva en ademais o pronunciado que é. A curvatura de obxectos máis complexos (como superficies ou espazos ndimensionais, incluso curvas) descríbese por obxectos máis complexos de álxebra lineal, como o tensor de curvatura de Riemann normalmente.
800 metros (documental)
800 metros é unha miniserie documental española de 2022. A serie explora os eventos ocorridos nos atentados de Cataluña de 2017.
Sucesos
Horas despois, Estado Islámico reivindicou o atentado mediante a súa axencia de novas Amaq. No ataque de Barcelona confirmáronse quince mortos –entre eles un neno de 3 anos – un centenar de feridos, quince deles graves. Por outra banda, horas despois do ataque de Barcelona, entre a noite do 17 ó 18, á 1:15 da mañá, produciuse outro atentado en Cambrils. Cinco terroristas foron abatidos na operación, que se saldou con seis feridos. Unha muller resultou ferida de gravidade en Cambrils e morreu horas despois.
Matisse Thybulle
Matisse Vincent Thybulle, nado o 4 de marzo de 1997 en Scottsdale, Arizona, é un xogador de baloncesto profesional australiano-estadounidense que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Thybulle foi escollido na 20ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Boston Celtics, pero foi traspasado ós Philadelphia 76ers a cambio das eleccións 24ª e 33ª do Draft. O 3 de xullo de 2019, Thybulle asinou o seu contrato de rookie cos Sixers. O 23 de outubro de 2019, Thybulle debutou na NBA, saíndo dende o banco na vitoria dos Sixers por 107–93 contra os Boston Celtics. O 29 de outubro de 2021, os Sixers exerceron a opción sobre o contrato de Thybulle para ampliar a súa duración ata a tempada 2022-23.
O 9 de febreiro de 2023, os Sixers trasparon a Thybulle ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre catro equipos no que tamén participaron Charlotte Hornets e os New York Knicks. Debutou cos Trail Blazers o 13 de febreiro de 2023, facendo 14 puntos e 6 rebotes na vitoria por 127–115 contra os Los Angeles Lakers.
Lancienses
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os lancienses eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur augustano ou cismontano. A súa capital era Lancia, a carón da vila de Villasabariego. Os lancienses xogaron un papel salientado nas guerras cántabras, xa que a súa cidade foi un importante núcleo de resistencia contra os romanos.
Buchnera aphidicola
Buchnera aphidicola, é unha especie de bacteria do grupo das Proteobacteria, e único membro do xénero Buchnera. É o endosimbionte primario dos insectos áfidos (pulgóns) e foi estudado nos pulgóns dos chícharos Acyrthosiphon pisum. Crese que Buchnera tivo un antepasado gramnegativo de vida libre similar ás modernas Enterobacterales, como Escherichia coli. Buchnera ten un diámetro de 3 µm e ten algunhas características claves dos seus parentes Enterobacterales, como ter unha parede gramnegativa. Porén, a diferenza da maioría das demais bacterias gramnegativas, Buchnera carece dos xenes para producir lipopolisacáridos para a súa membrana externa. A longa asociación cos pulgóns e a limitación de eventos de sobrecruzamento cromosómico debido á estrita transmisión vertical levou á deleción de xenes requiridos para a respiración anaerobia, a síntese de aminoazucres, ácidos graxos, fosfolípidos e carbohidratos complexos. Isto tivo como resultado non só que acabase tendo un dos xenomas máis pequenos de entre todos os organismos vivos, senón tamén un dos máis estables xeneticamente.
Brigaecinos
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os brigaecinos (en Brigaecini) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur augustano ou cismontano. A súa capital era Brigaecia, xunto a Benavente. Este pobo estendíase polo norte da actual provincia de Zamora, incluíndo a rexión de Pobra de Seabra.
Eran o pobo ástur máis meridional. Estaban en contacto con Roma dende tempo atrás, sendo aliados dos romanos durante as guerras cántabras, avisando ó legado imperial Publio Carisio da ofensiva ástur no inverno do ano -25.
Buchnera aphidicola
Xenoma
O tamaño de varios xenomas de Buchnera analizados está no rango de 600 a 650 kb e codifica uns 500 a 560 proteínas. Moitas conteñen tamén u ou dous plásmidos dun tamaño de 2,3 a 11 kb.
Como ocorre con moitos endosimbiontes, Abbot e Moran 2002 atoparon que Buchnera no insecto Pemphigus obesinymphae estaba experimentando unha deriva xenética relativamente alta (é dicir, en relación a todos os organismos). Isto evidénciase polo extremadamente baixo polimorfismo xénico e algunhas variantes non sinónimas.
Buchnera e os virus de plantas
Buchnera tamén incrementa a transmisión de virus de plantas ao producir simbionina, unha proteína que se une á envoltura viral e protexe o virus dentro do áfido. Isto fai máis probable que o virión sobreviva e poida infectar outra planta cando o áfido volva a alimentarse.
Historia
Buchnera recibiu o seu nome en honra do científico alemán Paul Buchner, que lle foi dado por Paul Baumann e o seu estudante graduado, e a primeira caracterización molecular dunha bacteria simbiótica levouna a cabo Baumann utilizando Buchnera. Os estudos iniciais sobre Buchnera levaron despois a outros investigadores a estudar outros simbiontes de moitos grupos de insectos, como Paul e Linda Baumann, Nancy Moran, Serap Aksoy e Roy Gross, que xuntos investigaron simbiontes de áfidos, moscas tse-tse, formigas, cicadélidos, pseudocóccidos, moscas brancas, psílidos e outros.
Tetróxido de dinitróxeno
O tetróxido de dinitróxeno, referido tamén como tetróxido de nitróxeno, é un composto químico de fórmula N2O4. É un axente reactivo útil en síntese química. Forma un equilibrio de mistura co dióxido de nitróxeno. A súa masa molar é de 92,011 g/mol.
Estrutura e propiedades
O tetróxido de dinitróxeno pode considerarse como a unión de dous grupos nitro (-NO2). Mantensen en equilibrio de mistura co dióxido de nitróxeno. A molécula é plana cunha distancia de ligazón entre nitróxenos de 1,78 Å e entre nitróxenos e osíxenos de 1,19 Å. A distancia entre N-N correspóndese cunha ligazón débil ao ser significativamente maior que a ligazón media entre nitróxenos soltos, de 1,45 Å. Isto resulta na deslocalización simultánea do par de electróns de ligazón ó longo de toda a molécula e unha repulsión electrostática considerable dos orbitais moleculares doblemente ocupados de cada NO2.
A diferenza do NO2, o N2O4 é diamagnético ao non ter electróns desaparellados. O líquido é incoloro pero podo adquirir tons marróns e amarelos debido á presenza de NO2.
Tully (filme de 2018)
Tully é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Jason Reitman, escrito por Diablo Cody e protagonizado por Charlize Theron, Mackenzie Davis, Ron Livingston e Mark Duplass. O filme conta a historia de amizade entre unha nai de tres fillos e a súa neneira nocturna. É a terceira colaboración entre Jason Reitman e o guionista Diablo Cody, despois de Juno (2007) e Young Adult (2011), sendo tamén a última protagonizada por Theron.
Dólar de prata conmemorativo da Casa da Moeda Vella de San Francisco
O dólar de prata conmemorativo da Casa da Moeda Vella de San Francisco é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2006 e cuñada pola Ceca de San Francisco.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 109-230, do 15 de xuño de 2006, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de dúas moedas para honrar a historia e o legado do edificio da antiga sede da Ceca de San Francisco, coñecido como a Dama de Granito, no centenario do terremoto e posterior incendio de San Francisco, na primavera de 1906.
Xunto coa moeda dun dólar de prata, o programa conmemorativo complétase coa emisión doutra moeda, cuñada en ouro, co valor facial de cinco dólares, autorizada pola mesma lei.
Deseño
No anverso da moeda represéntase unha interpretación da esquina esquerda da antiga Casa da Moeda de San Francisco, que estaba inicialmente preparada para unha medalla deseñada por Sherl J. Winter. Completan o anverso as inscricións OLD MINT “THE GRANITE LADY ("Ceca vella "a Dama de Granito") e INSTRUMENTAL IN SAN FRANCISCO’S RECOVERY ("Un instrumento para a recuperación de San Francisco"), xunto cos lemas E PLURIBUS UNUM ("De moitos, un") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses, e a dobre data da conmemoración 1906 - 2006.
Pola súa banda, o reverso supón unha réplica do reverso do coñecido como dólar Morgan de 1904, deseñado por George T. Morgan e gravado para esta emisión por Joseph Menna, acompañado polo careacterístico lema IN GOD WE TRUST e a as lendas alusivas ao nome do país e ao valor facial da moeda.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de San Francisco e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 15 de agosto de 2006.
A súa produción foi de 65.609 moedas na súa condición estándar e 207.248 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 272.857 exemplares, pouco máis da metade dos autorizados pola lei.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 35 dólares en condición estándar e 39 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado ao Museo e Sociedade Histórica de San Francisco, co fin de contribuír ao financiamento da rehabilitación da vella Casa da Moeda de San Francisco como museo da cidade, da moeda estadounidense e da Febre do Ouro.
Manuel Mon Miranda
Manuel Mon Miranda, nado en Lluanco (Gozón) cara a 1892 e finado en Ribadeo o 23 de xullo de 1936, foi un carabineiro e político galego.
Traxectoria
Carabineiro veciño de Burela. Destinado en Ribadeo, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sorprendido mentres estaba de garda na parte traseira do Concello de Ribadeo, na rúa Ibáñez. Foi asasinado o 23 de xullo de 1936. Os seus restos, xunto cos de Justo Fernández Suárez, foron exhumados pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) da foxa común do cemiterio de Ribadeo en 2023.
Vida persoal
Casou en Burela con Joaquina Expósito Baño e foi pai de José, Nicasio, Manuela e Antonio Mon Expósito.
Parafuso de Arquímedes
miniatura Un parafuso de Arquímedes é unha máquina gravimétrica helicoidal empregada para a elevación de auga, fariña, cereais ou material escavado. Adoita considerarse que o inventou no século III a.C. Arquímedes, do que recibe o seu nome, aínda que é moi probable que xa se utilizase no antigo Exipto en épocas anteriores. É un cilindro oco, situado sobre un plano inclinado, que permite elevar o corpo ou fluído situado por baixo do eixe de xiro. Desde a súa invención empregouse para o bombeo. É un parafuso sen fin polo seu circuíto infinito.
Historia
O parafuso de Arquímedes é a bomba de desprazamento positivo máis antiga coñecida. Os primeiros rexistros do aparato remóntanse ao Exipto helenístico antes do século III a.C. O parafuso exipcio, usado para levantar auga do Nilo, estaba composto por tubos enrolados arredor dun cilindro; a medida que xira toda a unidade, a auga elévase dentro do tubo en espiral ata a cota máis alta. Un deseño de bomba de parafuso posterior de Exipto tiña unha rañura en espiral cortada no exterior dun cilindro de madeira maciza e despois o cilindro estaba cuberto por táboas ou follas de metal que cubrían de preto as superficies entre as rañuras.
Algúns investigadores propuxeron que este dispositivo foi usado para regar os xardíns colgantes de Babilonia, unha das sete marabillas do mundo antigo. Unha inscrición cuneiforme do rei asirio Senaquerib (704–681 a.C.) foi interpretada por Stephanie Dalley para describir parafusos de fundición en bronce uns 350 anos antes. Isto é consistente co autor clásico Estrabón, que describe os xardíns colgantes como irrigados por parafusos.
A bomba de parafuso foi introducida máis tarde desde Exipto a Grecia. Foi descrito por Arquímedes, con motivo da súa visita a Exipto, contra o 234 a.C. Esta tradición pode reflectir só que o aparello era descoñecido para os gregos antes dos tempos helenísticos. Arquímedes nunca reclamou crédito pola súa invención, mais 200 anos despois foille atribuída por Diodoro, quen cría que Arquímedes inventara a bomba de parafuso en Exipto. As representacións de parafusos gregos e romanos mostran que estaban accionados por un ser humano que pisaba a carcasa exterior para converter todo o aparello nunha soa peza, o que requiriría que a carcasa estivese unida rixidamente ao parafuso.
O enxeñeiro alemán Konrad Kyeser equipou o parafuso de Arquímedes cun mecanismo de manivela na súa Bellifortis (1405). Este mecanismo substituíu rapidamente a antiga práctica de facer funcionar a bomba pisando.
The Last Days
The Last Days é un filme documental estadounidense de 1998 dirixido por James Moll e producido por June Beallor e Kenneth Lipper; Steven Spielberg, no seu rol como fundador de Shoah Foundation, foi un dos produtores executivos do filme. O filme conta as historias de cinco xudeus húngaros durante o Holocausto (tamén coñecido como Shoah), centrándose nos últimos anos da segunda guerra mundial, cando a Alemaña nazi ocupou Hungría e comezou a deportación masica dos xudeus no país cara a campos de concentración e exterminio, principalemnte Auschwitz. Representa os horrores da vida no rural, mais tamén subliña o optimismo e a perseveranza dos superviventes.
Parafuso de Arquímedes
Deseño
Nalgúns deseños, o tubo que rodeo o parafuso tamén rota á vez que este en vez de quedar fixo. O parafuso podería estar selado con resina ou algún outro adhesivo na súa parte exterior. Así mesmo pode fundirse sobre unha peza de bronce. Existen descricións dos que usaban os gregos e os romanos, que se valían da forza humana para poñelos en movemento na carcasa, de forma que todo era unha peza.
The Last Days
O filme gañou o Premio Óscar ó mellor documental na 71ª edición dos premios. Foi remasterizado e lanzado a través de Netflix o 19 de maio de 2021.
Parafuso de Arquímedes
Deseño
Os estudos mostran que o volume de fluxo que pasa a través dos parafusos de Arquímedes é función da profundidade de entrada, do diámetro e da velocidade de rotación do parafuso. Polo tanto, podería utilizarse a seguinte ecuación analítica para deseñar parafusos de Arquímedes:
Justo Fernández Suárez
Justo Fernández Suárez, coñecido como Galochía, nado en Vilaronte (Foz) cara a 1910 e finado en Ribadeo o 23 de xullo de 1936, foi un político galego.
Parafuso de Arquímedes
Deseño
onde D_O está en (m); \omega é a velocidade de rotación do parafuso en (rad/s) e Q é a taxa de fluxo volumétrico en (m^3/s).
Drahomír Zobek
Drahomír Zobek, nado en Nová Baňa, na rexión de Banská Bystrica, o 20 de xullo de 1952, é un escultor, medallista e deseñador de moeda eslovaco.
Parafuso de Arquímedes
Deseño
Baseándose nos estándares comúns que empregan os deseñadores de parafusos de Arquímedes, esta ecuación podería simplificarse a:
Justo Fernández Suárez
Traxectoria
Fillo de José María Fernández Couto. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 con outros veciños da Veiga marcharon a Ribadeo cando souberon que a columna militar sublevada avanzaba desde Lugo para tomar a vila. Justo ía á cabeza da expedición conducindo un coche e xa en Ribadeo, na curva de Covelas, el e os seus acompañantes encontráronse coas tropas que viñan desde Lourenzá. Tres gardas civís que ían diante en moto pararon o vehículo, mandaron baixar aos ocupantes e mataron a Justo por facer o ademán de sacar unha arma. Foi soterrado nunha fosa común do cemiterio de Ribadeo. Os seus restos, xunto cos de Manuel Mon Miranda, foron exhumados pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) da foxa común do cemiterio de Ribadeo en 2023.
Drahomír Zobek
Traxectoria
Drahomír Zobek cursou entre 1967 e 1971 estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica, na especialidade de gravado gráfico, en placa metálica e en plástico.
Parafuso de Arquímedes
Deseño
O valor de \eta pode simplificarse usando o grafo \eta ou o grafo \Theta. Coa determinación de D_O os outros parámetros para o deseño poden ser calculados de xeito doado empregando paso a paso un método analítico.
Tammany Hall
miniatura| Logotipo de Tammany Hall Tammany Hall foi unha sociedade política, formada por membros do Partido Demócrata dos Estados Unidos, que dominou o goberno municipal da cidade de Nova York entre 1854 e 1934, cando Fiorello LaGuardia, do Partido Republicano, foi elixido alcalde da cidade. A sociedade foi fundada en 1786, e deixou de existir na década de 1960. miniatura|Boss Tweed and the Tammany Ring, o círculo de Tammany co 'xefe' [[William M. Tweed|William Tweed caricaturizado por Thomas Nast.]] Tammany Hall recibiu inicialmente apoio da clase media traballadora, pequenas empresas e familias de inmigrantes. Apoiaron políticas de pouca intervención estatal na economía e de redución da burocracia gobernamental. O grupo, con todo, tamén era coñecido por actuar como "cuadrilla", acusado de corrupción e abuso de poder ao longo das décadas, sobre todo a partir de finais do século XIX.
Parafuso de Arquímedes
Usos
miniatura|Funcionamento dun parafuso de Arquímedes Ademais do uso nos sistemas de regadío, empregouse para a recuperación de terra nos Países Baixos, entre outros. Obtense a terra do mar e a auga que trae bombéase fóra da área pechada, comezando o proceso de drenaxe da terra para o seu uso na agricultura.
Drahomír Zobek
Traxectoria
Logo do seu período formativo ingresou no cadro de gravadores da Casa da Moeda de Kremnica, e alí ocupou o cargo de gravador xefe entre 1992 e 1997. Neste último ano abandonou a ceca pública eslovaca para traballar como creador independente, con colaboracións puntuais con empresas privadas do sector da medallística.
Parafuso de Arquímedes
Usos
Emprégase nas plantas de tratamento de augas residuais, xa que deben enfrontarse a diferentes taxas de fluxo e con sólidos en suspensión. Fan uso del aparatos como sopradores de neve ou elevadores de gran. Atópase o mesmo principio aplicado en piscifactorías, onde os usan para levantar os peixes de xeito seguro e transportalos a outro lugar. Así, evítase a manipulación física dos peixes.
Drahomír Zobek
Traxectoria
Nas súas creacións utiliza a modo de sinatura as súas iniciais DZ ou ben simplemente o Z do seu apelido.
Parafuso de Arquímedes
Usos
Non só serve para transportar auga, senón tamén corpos, como os grans nos sistemas de silos. Os parafusos de Arquímedes tamén se usan nas fontes de chocolate.
Variantes
O parafuso de Arquímedes tamén se emprega para a acción inversa ás anteriores. A auga vértese pola parte superior do parafuso, facéndoo xirar. Isto permite obter enerxía facendo que o parafuso accione un xerador eléctrico. Existen moitas centrais que utilizan este método, como Sttle Hydro e Hydro Torrs, dous proxectos microeléctricos que están a operar en Inglaterra.
Drahomír Zobek
Obra
miniatura|190x190px|Insignia militar eslovaca creada por Drahomír Zobek.
Esculturas
Dentro da súa escasa produción como escultor, cabe salientar a escultura do cineasta Viktor Kubal e do seu personaxe Zbojník Jurko ("Jurko o bandido") na "calella dos narices famosos" de Kremnica, ambas de 2006.
Medallas
Aínda que a súa obra abrangue tamén condecoracións, insignias, fichas, imáns e outros obxectos de pequeno tamaño, o máis salientable das súas creacións está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a personaxes como Xoán Paulo II (1990) e outras, máis comunmente, a conmemoracións como 50 aniversario da Organización Numismática de Bratislava (1984) ou os 150 anos do ferrocarril en Eslovaquia (1998).
Moedas
miniatura|260x260px|Moeda eslovaca de céntimos de euro coa montaña Kriváň ao fondo. Drahomír Zobek iniciouse na creación de moedas como autor de tres moedas conmemorativas da coroa checoslovaca, entre 1986 e 1991, e a partir de 1993 creou a primeira serie circulante da coroa eslovaca para a Eslovaquia independente.
Coa integración do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén o deseño do anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro cuñadas na Casa da Moeda de Kremnica, para as que escolleu unha representación da montaña Kriváň, dos Altos Tatras, cargada de simbolismo para Eslovaquia.
Palio (indumentaria relixiosa)
miniatura|220px|[[Bieito XVI lucindo un palio.]] O palio é un ornamento do papa e dos metropolitanos que usan na misa pontifical.
Il filo invisibile
Il filo invisibile é un filme italiano de 2022 dirixido por Marco Simon Puccioni, escrito por Luca De Bei e Marco Simon Puccioni e protagonizado por Filippo Timi, Francesco Scianna e Francesco Gheghi.
Sinopse
Conta a historia de Leone, un adolescente que traballa nun proxecto escolar sobre os dereitos LGBT en Europa, baseado nada máis que na súa propia experiencia persoal. Mentres tamén está no seu primeiro amor coa súa fermosa amiga da escola Anna, Leone vese obrigada a aceptar que a súa "fermosísima familia" non é tan perfecta como parece. E así, atrapado entre prexuízos sobre a homosexualidade, unha serie de malentendidos, batallas civís e varias reviravoltas, Leone atópase pensando no “fío invisible” que o une aos seus dous pais e a todos aqueles que o trouxeron ao mundo.
Palio (indumentaria relixiosa)
Ten a forma dunha faixa circular que carga sobre os ombros e da cal penden ante o peito e nas costas dúas tiras rectangulares, todo el de la branca, destacándose nela seis ou cinco cruces de seda de cor negra ou vermella. Adoita adornarse con tres cravos metálicos, que recordan os cravos da Paixón.
Ao principio, o palio consistía nunha peza de vestidura que se repregaba a maneira de banda, pero moito despois, a partir do século VI, tomou a forma de cinta, e desde o século IX ao século X se lle deu unha forma case idéntica á actual, coas seis cruces negras a partir do século XV.
Orixe e significado
miniatura|220px|O cardeal arcebispo Miroslav Vlk de [[Praga co palio.]] Entre as variadas opinións que se mantiveron sobre a súa orixe, parece a máis razoábel a que supón que se trata dunha imitación do omophorion grego, ornamento que desde principios do século V levaban os bispos de Oriente como emblema da súa dignidade e oficio pastoral, simbolizando a ovella que vai sobre os ombros do Bo Pastor. En Occidente, foi ornamento propio do sumo pontífice desde o século V e, por concesións particulares desde o século VI, chegou a ser de uso ordinario para os arcebispos a partir do século IX. Colócase sobre os ombros do sumo pontífice e dos arcebispos como símbolo do pastoreo e recordatorio de que deben cargar coas ovellas como o pastor o fixo na parábola da ovella perdida.
Así o recordou Bieito XVI na misa do inicio do seu ministerio petrino, ao asociar a imposición do palio coa invitación de levarnos uns a outros sobre os ombros:
Material e forma
miniatura|Forma dun palio. O palio confecciónase con la de años benditos polo papa na festa de Santa Inés (21 de xaneiro) nunha capela do Palacio Apostólico. O emblema de Santa Inés é un cordeiro, pola similitude do seu nore (en latín Agnes) coa palabra cordeiro (en latín agnus). Nesa ocasión preséntanlle ao papa dous cordeiros adornados un con flores brancas (simbolizando a virxindade de Santa Inés) e o outro con flores vermellas (simbolizando o seu martirio). Logo, os cordeiros lévanse á Basílica de Santa Inés, na Via Nomentana de Roma, onde está enterrada a santa, e son criados polos padres trapenses da Abadía das Tres Fontes. Os palios son confeccionados posteriormente polas monxas beneditinas de Santa Cecilia coa la acabada de cortar. Logo colócase nun cofre sobre a tumba de San Pedro na basílica de San Pedro da Cidade do Vaticano, a na misa da festa de San Pedro e San Paulo (29 de xuño) son bendicidos e entregados solemnemente polo papa aos novos arcebispos nomeados durante o ano. Porén, cando o papa non pode facer el mesmo a entrega do palio, correspóndelle a entrega ao cardeal protodiácono, o mesmo que anuncia Urbi et Orbi (á Cidade e ao Mundo) a Habemus Papam (eleximos un novo papa).
O papa Bieito XVI utilizou, desde o inicio do seu pontificado até a festa de San Pedro e San Paulo do ano 2008, un palio moi similar aos que se usaban antes do século X, con cinco cruces vermellas que recordan as cinco chagas de Cristo. Porén, debido é incomodidade que constituía o seu uso para a función litúrxica, a instancias do novo mestre de cerimonias pontificias, monseñor Guido Marini, o papa cambiou á forma de palio "redondo" que se utilizou en Occidente os últimos séculos, máis pequeno, pero, a diferenza dos dos arcebispos, este leva cinco cruces vermellas ao igual que o palio que usou desde o comezo.
Nos tempos actuais
Tras usar a segunda versión do palio de Bieito XVI durante máis dun ano, o papa Francisco regresou ao palio máis tradicional usado polos predecesores recentes de Bieito XVI.
En xaneiro de 2015, o papa Francisco anunciou que a partir da imposición prevista para ese ano, esta xa non se faría en Roma directamente polo papa, en vez, imporíao o arcebispo da diocese correspondente, sendo os palios bendicidos con anterioridade polo sumo pontífice.
Na actualidade e xuntamente co exposto, coñécese como palio ao dosel de forma rectangular de ricas teas, a miúdo ostentosamente bordados, que se coloca sobre catro ou máis varais en actos relixiosos para cubrir ao sacerdote que porta o Santísimo Sacramento, a unha imaxe venerada (usual en procesións) ou personalidades como o Santo Padre ou os monarcas católicos, como os reis de España. Por analoxía no cargo, tamén o empregou o ditador español Francisco Franco. O rei Xoán Carlos I renunciou a usalo.
Metapenaeus
Metapenaeus é un xénero de gambas ou camaróns que contén as seguintes especies:
Asha Bhosle
Asha Bhosle nada co nome Mangeshkar o 8 de setembro de 1933 é unha cantante e empresaria india. É coñecida polos seus cantos en películas hindi, maiormente dobrando a outras actrices que non podían cantar tan ben. Asha tamén é actriz de voz; a súa carreira comezou en 1943. É irmá da cantante de playback Lata Mangeshkar.
Recoñecementos
En 2011, foi honrada polo Libro Guinness dos Récords como a artista máis gravada da historia da música, bastante por diante (a pesar da controversia) do cantante de playback Mohammed Rafi.
Entre outros, foi honrada con varios Premios Filmfare, cos Premios Nacionais da India en 1981 e 1986, co Nightingale Of Asia, cos premios Screen Videocon, MTV e Channel V en 1997 (polo álbum Jaanam Samjha Karo), en 1998 Premio Dayawati Modi coa colaboración da UNESCO, en 1999 o Premio Lata Mangeshkar, o premio Dadasaheb Phalke e Cantante do Milenio (en Dubai) en 2000, e co Padma Vibhushan en 2008, premio Freddie Mercury e en 2005 premio ás persoas máis elegantes da música
Doutora honoris causa nas universidades de Amravati e Jalgaon.
O grupo Cornershop acadou o nº1 nas listas do Reino Unido coa canción Brimful of Asha, co remix de Norman Cook en 1997.
Vida persoal
Asha vive en Bombai e tivo tres fillos e 5 netos. O maior Hemant Bhosle (máis tarde Hemant Kumar), abandonou rapidamente a súa carreira musical para converterse en piloto. A filla máis vella, Varsha, é columnista de The Sunday Observer e Rediff e o pequeno Anand Bhosle, estudou cinematografía e economía. O seu neto Chaitanya (Chintu) Bhosle (fillo de Hemant) tamén se adentrou no mundo da música co grupo Band of Boys.
As súas irmás Lata e Usha Mangeshkar tamén fan sincronizacións de beizos para películas e a súa irmá Meena Mangeshkar e o seu irmán Hridayanath Mangeshkar son ​​directores musicais. Asha tamén é cociñeira e posúe o 20% dun restaurante en Dubai, Asha's, que serve cociña tradicional india. Ela encárgase da cociña e da decoración e ofrece un curso de seis meses a cociñeiros.
Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.
'Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.' é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado o 16 de novembro de 2018 a través do selo Napalm Records. Producido por Rick Rubin, trátase do primeiro álbum do grupo que conta cos membros fundadores James Iha e Jimmy Chamberlin dende o Machina II/The Friends and Enemies of Modern Music (2000) e o Zeitgeist (2007), respectivamente.
Inicialmente planeouse como un EP de catro cancións e o seu lanzamento estivo precedido polos sinxelos "Solara", "Silvery Sometimes (Ghosts)", e "Knights of Malta". O álbum acadou o número 54 na lista estadounidense Billboard 200.
Alfonso Gómez Cruz
Alfonso Gómez Cruz, coñecido só como Alfonso Gómez, nado en Corme (Ponteceso) o 27 de xullo de 1960, é un político suízo de orixe galega.
Traxectoria
Alfonso Gómez, neto dun mestre republicano represaliado polo franquismo, criouse en Corme até os 14 anos. Naquela altura marchou emigrado a Suíza canda xunto a súa familia, alí militou no Partido Socialista até o ano 2004. Naquel ano abandono o partido incorporándose ao grupo dos Verdes do Cantón de Xenebra. De 2012 a 2016 foi primeiro vicepresidente e despois presidente do seu partido no seu cantón. Entre 2013 e 2020 traballou como concelleiro na súa cidade, sendo escollido, neste último ano, paro o goberno da urbe (Conseil administratif). O sistema político suízo establece que a cidade sexa rexida por un equipo de cinco conselleiros que rotan no posto de alcalde. A Alfonso correspondeulle a alcaldía a partir de xuño de 2023.
Cyr
Cyr é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado o 27 de novembro de 2020 a través do selo Sumerian Records. O disco foi producido por Billy Corgan, líder do grupo, buscando un son "contemporáneo" durante o proceso de gravación. Foi precedido polo lanzamento de dez das súas cancións como sinxelos.
A publicación de Cyr estivo acompañada por unha serie de animación de cinco partes, In Ashes, escrita por Corgan e dirixida por Mike Anderson, que serviron como vídeos oficiais para cinco dos temas do álbum.
Jesús Tato Lens
Traxectoria
Emigrou a Cuba cara a 1890. Pasou despois a outros países centroamericanos, ata chegar aos Estados Unidos de América e instalarse en Nova York. Dedicouse ao xornalismo, foi correspondente de Vida Gallega en Nova York, e escribiu para esta revista unha serie de biografías de ricos emigrantes galegos. Foi un dos fundadores da Unión Benéfica Española e da casa de Galicia en Nova York, e delegado da Cruz Vermella Española en Nova York.
Foi un líder obreiro. Nos últimos anos da súa vida dedicouse ao ensino do español.
Vida persoal
Casou na Habana con Carmela Pardo Suárez en 1891.
Audible (filme)
Audible é unha curtametraxe documental estadounidense de 2021 dirixido por Matthew Ogens. Creado por Netflix foi nomeado ó Óscar á mellor curtametraxe documental na 94ª edición dos premios.
Sinopse
Conta a historia do deportista xordo Amaree McKenstry-Hall do Maryland School for the Deaf e a súa loita xunto cos seus compañeiros de equipo para defender a súa racha de vitorias, ao mesmo tempo que se enfrontan á tráxica perda dun amigo íntimo por mor do suicidio.
O documental segue a outros estudantes no campus da escola en Frederick, Maryland e a vida persoal de McKenstry-Hall. En 2020 McKenstry-Hall completou os seus estudos en MSD.
Estrea
O filme estreouse o 1 de xullo de 2021, e recibiu un nomeamento ó Óscar á mellor curtametraxe documental na 94ª edición dos premios.
Dead Boys
Dead Boys é unha banda estadounidense de punk rock de Cleveland, Ohio. O grupo estivo na primeira onda do punk, e é considerado por moitos unha das bandas máis cruas e violentas da época. Foi fundada en 1975 formada polo vocalista Stiv Bators, o guitarrista rítmico Jimmy Zero, o baixista Jeff Magnum, o guitarrista principal Cheetah Chrome, e o batería Johnny Blitz, estes dous últimos procedentes da banda Rocket from the Tombs. Os Dead Boys orixinais publicaron dous álbums de estudio, Young Loud and Snotty, e We Have Come for Your Children.
Dead Boys estiveron activos inicialmente dende 1975 ata 1980, reuníndose brevemente varias veces a mediados dos 80, e despois en 2004 e 2005 por vez primeira sen Bators, que morrera en 1990. En setembro de 2017 Chrome e Blitz reuniron a banda cunha nova formación para unha xira de 40 aniversario xunto cun novo álbum, Still Snotty: Young, Loud and Snotty at 40, unha regravación do seu álbum de estrea. A nova formación inclue ao vocalista Jake Hout, o guitarrista Jason "Ginchy" Kottwitz e o baixista Ricky Rat, xunto con Chrome e Blitz.
Hot Pursuit (filme de 2015)
Hot Pursuit é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Anne Fletcher e distribuído por Warner Bros. Pictures. Foi escrito por David Feeney e John Quaintance. Conta a historia dunha oficial de policía asignada a protexer a viúva dun narco. Está protagonizado por Reese Witherspoon e Sofía Vergara.
O filme foi producido por New Line Cinema, Metro-Goldwyn-Mayer e Pacific Standard e estreouse nos cinemas o 8 de maio de 2015. Recadou 13,9 millóns de dólares na súa primeira semana e conseguiu 51,4 millóns en todo o mundo, contra un orzamento de 35 millóns. Recibiu valoracións negativas por parte da crítica e obtivo un índice de aprobación do 7% en base a 172 recensións de Rotten Tomatoes.
Cónsul sufecto
Un cónsul sufecto (en latín: consul suffectus, de sufficere, "elixir", e en plural: consules suffecti), na Antiga Roma, era un cónsul especial elixido en substitución do cónsul ordinario (consul ordinarius) que falecía, renunciaba ou era destituído antes de remata-lo seu mandato anual, polo que a súa xestión duraba só uns meses.
O nome de cónsul sufecto engadíase á lista de cónsules de Roma como un máis, adquirindo de inmediato a categoría consular. Pódese acceder aos cónsules sufectos que foron claramente asignados a certos anos no cargo, a través da lista de cónsules romanos (Fasti consulares).
Historia
Os maxistrados na época romana eran elixidos por un ano. Non obstante, se un maxistrado dimitía ou morría antes do remate do seu mandato, debería elixirse un sufecto no seu lugar. Esta substitución non sempre se fixo, xa que en ocasións o posto quedou vacante, aínda que faltasen varios meses para o final do mandato.