cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queixeiro, Antas de Ulla
San Pedro de Queixeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 44 habitantes (25 mulleres e 19 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 55 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 33 habitantes, sendo 14 homes e 19 mulleres.
Pau, Francia
Pau (pronunciado en francés [po] e en occitano [paw]) é unha cidade e comuna do suroeste de Francia, capital do departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión da Nova Aquitania.
A cidade está situada no corazón do antigo estado soberano do Béarn, do que foi capital dende 1464. Bordeada polo Gave de Pau, atópase a 100 km do océano Atlántico e 50 km ao norte de España. Esta situación fai que teña unha panorámica excepcional dos Pireneos e dos montes de Jurançon.
Foi fundada no século XI polos vizcondes de Bearn, e converteuse en capital do Reino de Navarra despois do 1512.
Banca ética
A banca ética é unha banca preocupada polos impactos sociais e ambientais dos seus investimentos e empréstitos. Está integrada por un conxunto de entidades financeiras que os seus proxectos non están condicionados exclusivamente por criterios de máximo beneficio e especulación. Adoitan ter unha estrutura interna de base cooperativa.
A banca ética é parte dun amplo movemento social que demanda maior responsabilidade social e medioambiental no sector financeiro. O movemento implica: investimentos éticos e socialmente responsábeis, responsabilidade social corporativa. Está relacionado con outros movementos como o comercio xusto ou o consumo responsábel.
Está regulada polas mesmas autoridades da banca tradicional e pola mesma regulamentación. Malia as diferenzas entre os diferentes bancos éticos, estes comparten uns principios, os principais a transparenza e os valores medioambientais dos proxectos que financian.
HMS Phaeton (1914)
O HMS Phaeton foi un cruceiro lixeiro da clase Arethusa que operou coa Royal Navy. Foi botado o día 21 de outubro de 1914 nos estaleiros Vickers Limited.
Foi asignado ao 4º escuadrón de cruceiros lixeiros da Grand Fleet, e entre febreiro e marzo de 1915 operou nos Dardanelos apoiando os desembarcos aliados en Gallipoli. Ao regreso do Phaeton a augas británicas foi asignado ao 1º escuadrón de cruceiros lixeiros da Grand Fleet, e a mediados de abril de 1915 estaba operando ás aforas de Scapa Flow. O 4 de maio de 1916 participou no derrubamento do cepelín L 7. Do 31 de maio ao 1 de xuño dese ano combateu na batalla de Xutlandia. Sobreviviu á batalla e en marzo de 1918 foi reasignado ao 7º escuadrón de cruceiros lixeiros da Grand Fleet. Foi vendido para o despezamento o 16 de xaneiro de 1923.
Subaru Impreza
250px|miniatura|Subaru Impreza versión sedán (2006). 200px|miniatura|Versión Word Rallie Car.
O Subaru Impreza é un coche compacto (segmento C) producido polo fabricante xaponés Subaru desde o ano 1993. Espérase unha nova xeración deste coche para 2008. O Impreza existe con carocerías cupé de dúas portas, sedán de catro portas e familiar de cinco portas. Todos os Impreza incorporan motores de gasolina en disposición bóxer. A versión deportiva STi incorpora motores de ata 150 CV de potencia de serie.
O Subaro Impreza WRC é moi utilizado nos Rallies coma no Campionato Mundial de Rallies, onde se leva utilizando desde 1994. Subaru foi campión de construtores nos anos 1995, 1996 e 1997, e os pilotos Colin McRae, Richard Burns e Petter Solberg foron campións de pilotos en 1995, 2001 e 2003 respectivamente ó volante dun Impreza.
Ligazóns externas
Subaru España
Multiplicación
miniatura|250px|Propiedade conmutativa da multiplicación: 3×4 = 12 = 4×3 Doce elementos poden ser ordenados en tres filas de catro, ou catro columnas de tres.
A multiplicación é unha operación matemática que consiste en sumar un número tantas veces como indica outro número. Así, 4×3 (léase "catro multiplicado por tres" ou, simplemente, "catro por tres") é igual a sumar tres veces o valor 4 por si mesmo (4+4+4).
A multiplicación está asociada ao concepto de área xeométrica.
O resultado da multiplicación de varios números chámase produto. Os números que se multiplican chámanse factores ou coeficientes e individualmente, multiplicando (número que se suma ou número que se está multiplicando) e multiplicador (veces que se suma o multiplicando).
Esta diferenciación entre "multiplicando" e "multiplicador" pode ser superfluo nalgúns contextos, por exemplo, cando o conxunto onde está definido o produto verifica a propiedade conmutativa da multiplicación (por exemplo, no conxunto dos números reais); pero pode ser útil cando nos referimos ao multiplicador dunha expresión alxébrica (por exemplo, en "a2b + a2b + a2b" ou "3a2b", 3 é o multiplicador, mentres que "a2b" é o multiplicando).
En álxebra moderna adóitase usar a denominación cociente ou multiplicación, coa súa notación habitual ("·") para designar a operación externa nun módulo, para designar tamén a segunda operación que se define nun anel (aquela para a que non está definido o elemento inverso do 0), ou para designar a operación que dota a un conxunto de estrutura de grupo.
A operación inversa da multiplicación de números é a división.
Notación
A multiplicación indícase cunha "aspa" (×) ou cun punto medio (·). En ausencia destes caracteres adoita usarse o asterisco (*), sobre todo en computación (este uso ten a súa orixe no FORTRAN), pero está desaconsellado noutros contextos e só se debe empregar cando non hai outra alternativa.
Ás veces utilízase a letra xe (x), pero isto tamén é desaconsellable porque crea unha confusión innecesaria coa letra, que adoita representar unha incógnita nunha ecuación.
Tamén adoitan utilizarse signos de agrupación, como parénteses, corchetes [ ] ou chaves { }. Estes, as máis das veces, utilízanse para multiplicar números negativos entre si ou por números positivos.
Se os factores non se escriben de forma individual pero pertencen a unha lista de elementos con certa regularidade, pódese escribir o produto mediante unha elipse, é dicir, escribir explicitamente os primeiros termos e os últimos, (ou en caso dun produto de infinitos termos só os primeiros), e substituír os demais por puntos suspensivos. Isto é análogo ao que se fai con outras operacións aplicadas a infinitos números (como as sumas). O produto de infinitos termos defínese como o límite do produto dos n primeiros termos cando n crece indefinidamente.
Así, o produto de todos os números naturais desde o 1 até o 100 pódese escribir: mentres que o produto dos números pares entre o 1 e o 100 escribiríase:
Por último, pódese denotar o produto mediante o símbolo productorio, que provén da letra grega Π (Pi maiúscula).
Isto defínese así:
O subíndice i \, indica unha variábel que toma como valores os números enteiros desde un valor mínimo (m \,, indicado no subíndice) a un valor máximo (n \,, indicado no superíndice).
Finalmente, pódese omitir o signo de multiplicación, a menos que se multipliquen números ou que se poida xerar confusión sobre os nomes das incógnitas, constantes ou funcións, por exemplo, cando o nome dalgunha incógnita ten máis dunha letra e podería confundirse co produto doutras dúas.
Definición
miniatura|180px|Catro bolsas de tres globos dá un total de doce globos (3×4=12).
A multiplicación de dous números enteiros n e m exprésase como:
Eimsbüttel
Eimsbüttel é un distrito situado na parte noroeste da cidade Hanseática de Hamburgo con 247.135 habitantes (2008). Neste distrito atópase a Universidade de Hamburgo e o antigo barrio xudeu de Grindel.
Multiplicación
Definición
Isto non é máis que unha forma de simbolizar a expresión "sumar m a si mesmo n veces". Pode facilitar a comprensión ao expandirse a expresión anterior:
Eimsbüttel
Barrios
Os barrios de Eimsbüttel son: miniatura|centro|400px|Hochschule für Musik und Theater Hamburg, un dos maiores conservatorios de [[Alemaña.]]
Multiplicación
Definición
tal que hai n sumandos. Así, por exemplo:
Propiedades
As seguintes propiedades son válidas no conxunto dos números reais e dos complexos.
Propiedade conmutativa
Utilizando esta definición, é fácil demostrar algunhas propiedades interesantes da multiplicación. Como indican os dous primeiros exemplos, a orde en que se multiplican dous números é irrelevante, o que se coñece como propiedade conmutativa, que se cumpre en xeral para dous números calquera x e y:
Propiedade asociativa
A multiplicación tamén verifica a propiedade asociativa, que consiste en que, para tres números calquera x, y, z, tense que:
Sinagoga Vella-Nova
miniatura|230px|A Sinagoga Vella-Nova.
Multiplicación
Propiedade asociativa
Na notación alxébrica, as parénteses indican que as operacións dentro dos mesmos deben ser realizadas con preferencia a calquera outra operación.
Sinagoga Vella-Nova
A Sinagoga Vella-Nova (en checo: Staronová synagoga, en alemán: Altneu-Synagoge) situada en Josefov, Praga, é a sinagoga máis antiga do mundo aínda en uso. É ademais a sinagoga medieval en pé máis vella. Rematada en 1270 en estilo gótico foi unha das primeiras edificacións de Praga con ese estilo arquitectónico. Había unha sinagoga máis antiga na cidade, coñecida como a Sinagoga Vella, pero foi demolida en 1867 e substituída pola Sinagoga Española.
Multiplicación
Propiedade asociativa
Por exemplo:
Sinagoga Vella-Nova
Interior
Entrando dende a rúa cara o vestíbulo hai unha porta trala que se atopa unha dobre nave con seis tramos abovedados. Este sistema de dobre nave foi probablemente unha adaptación dos deseños dos mosteiros e capelas dos arquitectos de sinagogas cristiás. O moldura no tímpano da porta de entrada ten un deseño que incorpora doce vides e doce acios de uvas, os cales se di que representan ás doce tribos de Israel. As estreitas xanelas son probablemente responsables de moitas descricións que din que a Sinagoga Vella-Nova é escura e sórdido, aínda que agora está moi iluminado con varias lámpadas de araña.
Multiplicación
Propiedade distributiva
A multiplicación tamén verifica a propiedade distributiva coa suma, porque: Así mesmo: 9×(3+5)=(9×3)+(9×5)=27+45=72
Sinagoga Vella-Nova
Interior
A sinagoga foi construída de acordo ao costume do xudaísmo ortodoxo con áreas separadas para homes e mulleres durante a oración. As mulleres están nunha habitación contigua que ten xanelas pequenas para seguir as cerimonias no santuario principal. O espazo adicado ás mulleres é un espazo engadido, que non existía durante a construción da Sinagoga. O teito, as paredes do frontón e o apoio son da Idade Media.
Multiplicación
Elemento neutro
Calquera número multiplicado pola unidade (1) é igual a si mesmo.
Sinagoga Vella-Nova
Interior
Inusitado nunha sinagoga é a bandeira situada no lado oeste, cunha Estrela de David e o texto Shemá Israel (do hebreo: escoita Israel, שְׁמַע יִשְׂרָאֵל). O texto é un privilexio concedido por Fernando II en recoñecemento dos servizos prestados pola comunidade xudía en Praga durante o asedio da cidade polas tropas protestantes suecas durante a Guerra dos Trinta Anos. A bandeira actual é unha réplica da dada por Carlos VI.
Multiplicación
Elemento neutro
Exemplo: 1·x = x 1 x 4 =4
Sinagoga Vella-Nova
O Golem de Praga
Segundo outra lenda, o corpo do Golem, unha criatura creada polo rabino Judah Loew ben Bezalel, atópase no ático da sinagoga, no lugar onde está a genizah ("cemiterio" de manuscritos hebreos que contén un dos sete nomes de Deus que está prohibido borrar). Os guías turísticos insisten no carácter lendario e carente de seriedade desta alegación. O caso é que este espazo non está aberto ao público. De feito, só é visible desde o exterior da sinagoga, cando un está no interior non hai escaleiras para chegar, unha vontade do rabino Loew.
Multiplicación
Elemento neutro
é dicir, a multiplicación ten un elemento neutro que é o 1.
Cero
Todo número multiplicado por cero dá cero.
Conexión coa xeometría
Desde un punto de vista puramente xeométrico, a multiplicación entre dous valores determina unha área que é representable. Do mesmo xeito, o produto de tres valores determina un volume igualmente representable.
En xeral, o produto de calquera cantidade maior que cero de números produce un resultado xeométrico representable, sexa este máis ou menos intuitivo e máis ou menos fácil de representar.
Produto de números negativos
Este é un resultado interesante que mostra que calquera número negativo non é máis que un número positivo multiplicado por -1. Polo que a multiplicación de enteiros se pode representar pola multiplicación de enteiros positivos e factores -1. O único que queda por definir é o produto de (-1)(-1):
(-1)(-1) = -(-1) = 1
Desde números enteiros a números complexos
Desta forma, defínese a multiplicación de dous enteiros. As definicións poden ampliarse a conxuntos cada vez maiores de números: primeiro ao conxunto das fraccións ou números racionais, despois a todos os números reais e finalmente aos números complexos e outras extensións dos números reais.
Definición recursiva
Unha definición recursiva da multiplicación pode darse segundo estas regras: onde x é unha cantidade arbitraria, e y é un número natural. Unha vez que o produto está definido para os números naturais, pódese ampliar a conxuntos máis grandes, como xa se indicou anteriormente.
Telecinco
Telecinco é unha canle de televisión xeralista e privada española propiedade de Mediaset España que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV e R en España.
As súas emisións experimentais comezaron o 10 de marzo de 1989 e posteriormente as emisións regulares comezaron o 3 de marzo de 1990, sendo a segunda rede privada a transmitir por España, despois de Antena 3.
Historia
En 1989, o goberno de Felipe González liberaliza a televisión española, concedendo tres licenzas de televisión. Esas novas canles son, á parte de Telecinco, Antena 3 e Canal + que lle permite emitir en codificado. Xestionada polo Grupo Gestevisión Telecinco. As súas emisións de proba comezaron por primeira vez en 10 de marzo de 1989 e máis tarde, as súas emisións regulares comezaron o 3 de marzo de 1990 sendo a segunda canle privada para transmitir por toda España. En maio de 1998 comeza a emitir un informativo diario para Galicia en desconexión para esta comunidade, estaba editado e presentado por Ana Rodríguez Martí; mantívose ata agosto de 2001.
O Grupo Telecinco
En 2004 o Grupo Telecinco sae a cotizar en bolsa, e queda formado polas seguintes empresas:
Calle Estafeta
miniatura|200px|Imaxe da rúa Estafeta de [[Pamplona.]] A Calle Estafeta ou Estafeta kalea é unha coñecida rúa da cidade de Pamplona, xa que é unha das que forman o percorrido dos encerros de San Fermín.
Telecinco
O Grupo Telecinco
O Grupo Telecinco tamén controla outras empresas:
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaboradas en España por TNS. Están en letra grosa e azul os meses en que foi líder de audiencia.
* Máximo histórico | ** Mínimo histórico
Emirato de Sharjah
O Emirato de Sharjah (الشارقة Aš Šāriqah) é un dos estados dos Emiratos Árabes Unidos. A superficie do emirato e de 2.590 km². E ten unha poboación de máis de 800.000 habitantes no 2008. O emirato de Sharjah comprende a capital Sharjah, da cal recibe o seu nome, e outras cidades menores e exclaves como Kalba, Dibba Al-Hisn e Khor Fakkan.
O emirato é unha monarquía constitucional. gobernado polo Sultan bin Mohamed Al-Qasimi desde 1972.
Historia
miniatura|right | A vella zona residencial de Sharjah, mostra a arquitectura local Os asentamentos humanos na zona do emirato existen desde máis de 5.000 anos, con significativos achados de machados e ferramentas de pedra da Idade de Cobre e da Idade de Ferro en Al Dhaid, Madam e Faya. Historicamente o emirato foi unha das cidades máis ricas da rexión.
Ao redor de 1727, o clan Al Qasimi tomou o control de Sharjah e declarouse politicamente independente.
A primeira dunha longa serie de escaramuzas marítimas entre Al Qasimi e buques británicos tiveron lugar en 1797, cando o buque insignia británico Bassein Snow foi capturado e posto en liberdade dous días despois. O cruceiro Viper foi posteriormente atacado fóra de Bushire. Un período de grande inestabilidade seguiu ao longo da costa, cunha serie de accións entre buques británicos e de Al Qasimi xunto a varios cambios de liderado e lealdades entre os gobernantes de Ras Al Khaimah, Axman e Sharjah co Sheikh Sultan bin Saqr Al Qasimi reclamando a soberanía sobre 'todos os portos Joasmee' en 1823, unha reclamación recoñecida polos británicos no momento.
Do mesmo xeito que catro dos seus veciños, Axman, Dubai, Ras al-Khaimah e Umm al-Qaiwain, a súa posición ao longo das rutas comerciais á India fíxoo o suficientemente importante como para ser recoñecido como un Salute state.
Ao longo dos séculos XIX e principios do XX, Sharjah foi un importante porto de pesca de perlas. Un estudo mariño británica de 1830 contabilizou de 'tres a catrocentos barcos' de pesca na tempada, gañando o gobernante 100.000 Maria Theresa Dollars.
En 1932, Imperial Airways estableceu un servizo aéreo regular a través de Sharjah, que era unha parada nocturna na ruta oriental do Imperio Británico. Construíuse o Al Mahatta Fort para albergar aos clientes da aeroliña.
O 2 de decembro de 1971, o Sheikh Khalid bin Muhammad Al Qasimi (Sheikh Khalid) uniu Sharjah aos Emiratos Árabes Unidos. O 24 de xaneiro de 1972. o ex gobernante xeque Saqr organizou un golpe de esquerda. Logo de depoñer previamente a Saqr, o xeque Khalid ordenara a demolición do forte Sharjah (Al Hisn Sharjah) para expiar a memoria de Saqr. Saqr tomou o palacio de Khalid, secuestrándoo no interior e na confusión que seguiu o Sheikh Khalid foi asasinado. Saqr foi arrestado e o irmán de Khalid, o Sultan bin Muhammad Al-Qasimi, un escritor e historiador, chegou ao poder.
Birmingham, Alabama
Birmingham é a cidade máis grande do estado de Alabama, nos Estados Unidos. A poboación da cidade é de 242 820 habitantes, pero hai máis de 1 100 000 na área metropolitana. A cidade é relativamente nova, pois foi fundada en 1871. Dende a súa fundación ata o final da década de 1960, Birmingham foi un centro industrial principal do sur.
Emirato de Sharjah
Historia
En 1987 o irmán do sultán Abdulaziz organizou un golpe, mentres que o sultán estaba no estranxeiro. Declarouse como razón a enorme débeda estatal. O Presidente dos EAU Zayed denunciou con vehemencia o golpe de Estado, e chegouse a un acordo para que o sultán fora restituído, mentres Abdulaziz converteríase no gobernante adxunto. O Sultan, con todo, destituíu a Abdulaziz con bastante rapidez. En 1999, o príncipe herdeiro (o fillo máis vello do sultán) morreu por unha sobredose de drogas mentres estaba de vacacións no seu palacio en Inglaterra. Sultán tomou a decisión de declarar ante un tribunal do Reino Unido. O novo príncipe herdeiro foi nomeado dunha rama afastada da familia.
Xeografía
miniatura|190px|A cidade de [[Sharjah, a de maior poboación do emirato]]
Birmingham, Alabama
Historia
Actualmente Birmingham é unha das cidades máis importante do sur, xunto a Atlanta, Charlotte, Nashville e Miami. Hai nela cinco industrias predominantes: o aceiro, a banca, a medicina, as aseguradoras e a biotecnoloxía. Birmingham é tamén a primeira área metropolitana no sur e a sétima dos Estados Unidos en canto a mellores oportunidades para gañar e aforrar cartos.
Emirato de Sharjah
Xeografía
O emirato de Sharjah comprende a cidade de Sharjah (a sede do emirato), e outras cidades menores e enclaves. A cidade de Sharjah, con vistas ao Golfo Pérsico, ten unha poboación de 519.000 habitantes (estimación do censo de 2003).
Birmingham, Alabama
Transporte
Hai moitas maneiras de chegar a Birmingham. A área sérvese do Aeroporto Internacional de Birmingham. É o aeroporto máis grande do estado e un dos de maior tráfico do sur dos Estados Unidos. O ano pasado usaron este aeroporto máis de 3 millóns de persoas. O aeroporto ofrece 160 voos cada día a máis de 37 cidades nos Estados Unidos e no resto do mundo.
Emirato de Sharjah
Xeografía
A cidade de Sharjah limita con Dubai ao sur e Axman ao norte e as tres forman unha conurbación.
Birmingham, Alabama
Deporte
Ningún dos catro grandes deportes de equipo dos Estados Unidos ten licenzas en Birmingham. Varias ligas menores de fútbol americano tiveron licenzas na cidade, pero as ligas desapareceron. Algúns exemplos foron os Birmingham Americans e os Birmingham Vulcans, da World Football League; os Birmingham Fire, da World League of American Football; e os Birmingham Stallions, da United States Football League. En troques, os deportes universitarios están fortemente representados na cidade, especialmente en baloncesto.
Emirato de Sharjah
Xeografía
miniatura| right | Praia de [[Khor Fakkan]] A cidade atópase a uns 170 quilómetros da capital dos Emiratos Árabes Unidos a cidade de Abu Zabi.
Birmingham, Alabama
Deporte
Birmingham posúe dous campos de golf que acolleron competicións do PGA Champions Tour: o Greystone Golf & Country Club, sede do Memorial Classic ata 2005; e o Ross Bridge Golf Resort and Spa, sede do Regions Charity Classic.
Emirato de Sharjah
Xeografía
Sharjah tamén posúe tres enclaves na costa leste, bordeando o Golfo de Omán. Estes son Kalba, Dibba Al-Hisn, e Khor Fakkan, que proporcionan a Sharjah un importante porto na costa leste. No Golfo Pérsico, a illa de Sir Abu Nu'ayr pertence a Sharjah, e Abu Musa é reclamada polos Emiratos Árabes Unidos, pero controlada por Irán. Sharjah ten un exclave que contén a vila de Nahwa, que se atopa dentro do enclave omaní de Madha que limita con Fujairah e Sharjah.
Birmingham, Alabama
Educación
A Biblioteca Pública de Birmingham, con 21 sedes locais, serve para ofrecer educación e entretemento a toda a comunidade e para todas as idades. Hai institutos como a Mountain Brook High School, que está entre os 250 mellores institutos, ademais do xa mencionado campus de Birmingham da Universidade de Alabama.
Emirato de Sharjah
Xeografía
Sharjah tamén abarca algunhas zonas de oasis importantes, o máis famoso dos cales é a fértil rexión Dhaid, onde se cultivan unha gran variedade de verduras e froitas.
Birmingham, Alabama
Edificios máis altos
A torre Wells Fargo (138 m), Regions-Harbert Plaza (133 m), AT&T City Center (119 m), Regions Center (119 m), City Federal Building (99 m), Alabama Power Headquarters Building (98 m), Leer Tower (87 m), John Man Building (87 m) e Daniel Building (86 m).
Emirato de Sharjah
Goberno
O concello de Sharjah Municipio foi fundado en 1927. Un decreto emitido en 1971 definiu o papel do concello contemporáneo, que abarca a saúde pública, a política agrícola e de xestión e apoio a infraestrutura e a enxeñería. Os servizos de auga e electricidade son proporcionados por Sharjah Electricity and Water Authority (SEWA) and waste management by recycling and waste management company Bea'ah. O rexistro de empresas e outros aspectos da planificación e da actividade económica supervisados polo Economic Development Department.
Birmingham, Alabama
Terremotos
A área de Birmingham non é propensa a sismo, e o historial de actividade é de preto dun 60% ​​menor cá media dos Estados Unidos. Na área de Birmingham os terremotos son xeralmente menores. O de Irondale, nas afóras da cidade, en 1916, cunha mangitude de 5,1, causou danos na área de Birmingham e sentiuse en estados veciños e ata nas Carolinas. Un tremor de terra en 2003, que tivo o seu epicentro no nordeste de Alabama (cunha magnitude entre 4,6 e 4,9) tamén se sentiu en Atlanta, Tennessee, Kentucky e Carolina do Norte e do Sur.
Emirato de Sharjah
Goberno
O portal de Sharjah e-government portal ofrece acceso a unha serie de servizos en liña.
Leis de decencia
Sharjah é o único emirato dos Emiratos Árabes Unidos no que a venda de alcohol está prohibida, aínda que o seu consumo na propia casa está autorizado se se ten unha licenza de alcohol (para o transporte de alcohol entre a lugar de venda e o fogar). O único lugar onde está permitido é para os membros do club deportivo, Sharjah Wanderers. Sharjah tamén mantén as leis máis estritas de decencia dos Emiratos Árabes Unidos, promulgado en 2001, existe un código conservador da vestimenta requirida, tanto para homes como para mulleres. A mestura entre homes e mulleres non casadas é ilegal: "Un home e unha muller que non están nunha relación legalmente aceptable non deben estar sós en lugares públicos, ou en tempos ou circunstancias sospeitosas." Segundo un folleto publicado polo municipio en 2001.
Reboredo, Antas de Ulla
Santiago de Reboredo é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 34 habitantes (18 mulleres e 16 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 46 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 25 habitantes, sendo 14 homes e 11 mulleres.
Liga Galega de Traiñeiras 2012
250px|miniatura|dereita|Amegrove proclamouse campión da LGT-A por terceiro ano consecutivo. A tempada 2012 da Liga Galega de Traiñeiras foi a 10ª edición do campionato de traiñeiras de Galicia creado en 2003. A tempada comezou o 30 de xuño en Sanxenxo (aínda que se disputaron dúas xornadas non puntuables o 5 e 6 de abril en Meira clasificatorias para a liga) e rematou o 26 de agosto en O Grove. Nesta tempada competiron 17 clubs repartidos en dúas categorías de 8 equipos a primeira (A) e 9 a segunda (B), e disputáronse 12 bandeiras na primeira categoría e 11 na segunda. Ao finalizar a liga Amegrove proclamouse campión con 87 puntos, os mesmos que Chapela. A principal novidade desta tempada foi a creación da segunda categoría da competición.
Xornadas clasificatorias
1ª xornada (en azul os equipos clasificados directamente para disputar a LGT-A)
2ª xornada (en azul os tres equipos que completarán a LGT-A)
Toreno
miniatura|220px|[[Picota medieval.]] Toreno é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 3.595 habitantes (INE 2012). Está situado a 108 quilómetros de León, a través de Bembibre e a 23 quilómetros de autovía (CL-631) de Ponferrada.
Xeografía
A localidade de Toreno atópase no val do Sil, que divide o territorio en dúas metades. Caracterízase pola súa xeografía accidentada, xa que está arrodeado de outeiros e montañas, entre os que destacan "La Gándara" e "El Castro". Con 1721 msnm, o cumio de Gistreo é a altitude máxima do concello, mentres que a mínima é de 610 msnm e atópase nos arredores de Santa Marina del Sil, no val do río e limitando coa localidade veciña de Cubillos del Sil.
Demografía
A poboación da localidade é de 2.057 habitantes, chegando a 3.595 na totalidade do concello. A súa demografía está moi influenciada polos concellos veciños. Toreno rexistrou un bo aumento de poboación na primeira metade do século XX por mor do auxe na actividade mineira. Nos anos 60, o peche das explotacións e as carboeiras da localidade fixo que moitos traballadores se tiveran que desprazar a outros puntos da mesma conca ou abandonasen a comarca. Na actualidade sofre unha gran perda demográfica en beneficio de Ponferrada e outras cidades do estado.
Evolución da poboación do concello de Toreno dende 1920 até 2012:
Clima
O clima de Toreno está determinado pola asociación da influencia océanica e mediterránea, que lle confire o microclima temperado e húmido típico berciano.
Mulleres nas Matemáticas do século XIX
Ao tempo comprendido entre 1789, comezo da Revolución Francesa, e 1914 comezo da Primeira Guerra Mundial, se lle denomina “Século da Ciencia”, por ser cando a ciencia alcanzou o que se podería considerar a súa maioría de idade. A Revolución Francesa encádrase no ciclo de transformacións políticas e económicas que marcaron o fin da Idade Moderna e o comezo da Idade Contemporánea. Abarca un período de 10 anos (1789-1799), nos que se estableceron en toda Europa novas formas de organización política, social e económica, xurdiron novos usos e costumes, triunfaron novos modos de pensamento e novas tendencias espirituais. Este foi un momento decisivo na historia das mulleres. A condición da muller iniciou un cambio debido a que a Revolución creou ilusión de que a situación das mulleres se inscribira no mesmo núcleo de cuestionamento político do resto da sociedade.
A situación das mulleres: "o anxo do fogar"
O lugar da muller na sociedade e non só na orde doméstica, foi un tema que estivo presente. Considerar que a muller puidera ocupar un lugar na sociedade, constituíu todo un descubrimento para a civilización occidental. Non obstante este descubrimento no se converteu en solucións revolucionarias, nin se experimentaron cambios na perspectiva da vida das mulleres. Durante gran parte do século XIX a educación das nenas continúa sometida aos modelos establecidos pola costume. Os varóns teñen como destino a vida pública, os traballos das armas e das leis. As mulleres seguen a ser educadas para o fogar e a vida conxugal. A sociedade pasaba de ser rural a industrial, o que derivaba en ser científica e tecnolóxica. Profesionalizouse a ocupación científica, con tódolos requisitos que iso implica: formación institucionalizada e regulamentada, postos de traballo remunerados, avaliación e recoñecemento social. A ciencia dividiuse e organizouse por especialidades, conformando unha estrutura que en grande medida prefiguraba a que adoptaría no século XX. Os científicos tomaron conciencia de seu como clase profesional, reclamaron postos remunerados no ensino e na industria. Xunto a seu crecemento e desenvolvemento, a ciencia ganou prestixio e influencia. Retomou a súa imaxe clásica de obxectividade, veracidade e motor de progreso, virtudes que en boa medida estendéronse tamén aos científicos. No século XIX configuráronse e comezaron a adquirir peso académico disciplinas dedicadas ao estudo do ser humano e da sociedade: Psicoloxía, Socioloxía e Antropoloxía. O século vería tamén o nacemento da Estatística Social e da Xeografía Humana.
Dende a Ilustración, as sucesivas revolucións liberais ampliaron a categoría de cidadanía a sectores sociais excluídos do seu exercicio, pero fundamentaron a conceptualización dos dereitos políticos e de cidadanía na exclusión feminina e na universalización da norma masculina. Ademais, o discurso de xénero consolidou como valor cultural da modernidade a idea de separación entre o espazo público, asignado aos homes, e o privado, ás mulleres. O home quedaba adscrito ao mundo público, é dicir ao ámbito do laboral, do político, da ciencia; mentres que a muller, presentada como “o anxo do fogar”, quedaba relegada ao ámbito doméstico e era sometida a un ríxido sistema patriarcal de valores orientado a sometela á submisión e obediencia ao marido. Este ideal constituía un modo de preservar a institución burguesa máis prezada: a familia. Este modelo correspondeuse co novo modelo social, o da burguesía e o da muller burguesa: nai e esposa.
As Academias
Outro dos motivos que permiten entender o proceso de expulsión das mulleres do ámbito científico é a fundación das academias durante os séculos XVIII e XIX. A formación das primeiras persoas científicas -tanto homes como mulleres- non dependía das universidades, senón da práctica directa e do intercambio de ideas, que tiñan lugar nos talleres, salóns, observatorios e laboratorios caseiros. Durante o arranque da modernidade, elas fixeron achegas destacadas aos saberes clásicos das matemáticas, a alquimia, a herboristaría ou a filosofía, e participaron na fundación de disciplinas nacentes como a astronomía, a entomoloxía, a botánica ou a xeoloxía. Antes da profesionalización das vellas e novas especialidades, a participación epistemolóxica e práctica no desenvolvemento do saber non requiría a ostentación de credenciais; a maioría dos homes e mulleres que lideraron a revolución científica eran amateurs e diletantes que aproveitaban os seus pequenos talleres produtivos para instalar laboratorios improvisados, ou armaban os seus propios instrumentos ópticos nas azoteas das súas vivendas, ou emprendían expedicións de descubrimento por terras ignotas. Todo pola súa conta, sen a subvención de institucións académicas e coa liberdade suficiente para permitir que irmás, fillas, esposas e nais estiveran presentes no proceso de traballo desas empresas, ou que as viuvas e orfas proseguiran cos esforzos familiares. Pero o impulso determinante da investigación científica radicou na conformación de institucións formais: por unha banda, as academias, por outra, a aparición das profesións. Ambas instancias funcionaron como mecanismos decisivos para a exclusión feminina. O paradóxico é que, no momento de fundación das academias de ciencias ao longo e ancho de Europa, había unha cantidade importante de mulleres que deberían ter pertencido por mérito propio a estes organismos -e terían entón obtido os emolumentos que tales institucións aportaban-, pero que non foron admitidas polo feito de ser mulleres. Por exemplo, Maria Winkelmann non ingresou na Academia de Ciencias de Berlín a causa de argumentos como o que expón Jablonski nunha carta dirixida a Leibniz en 1710: ''Debe vostede ser consciente de que a decisión que pronto haberá de tomar podería ser tomada como precedente. En principio somos da opinión de que este caso debe ser xulgado non so polos seus presentes méritos senón tamén como puidera selo en adiante, pois o que lle concedamos a ela podería servir de exemplo para o futuro''. Neste contexto, a profesionalización das disciplinas e a institución das primeiras academias científicas deuse á par coa expulsión explícita e flagrante das mulleres. É dcir, a orixe da ciencia, como momento cardinal da modernidade, atestigua a participación dunha importante cantidade de mulleres que deberon ser activamente expulsadas ou marxinadas a partir da aplicación das políticas de institucionalización das academias e das profesiones. Foi a institucionalización do proxecto científico a que instaurou as regulacións que permitiron a expulsión das primeiras científicas dos espazos académicos e universitarios.
A orixe do home: resposta feminista
alt=Emilia Pardo Bazán|esquerda|miniatura|Emilia Pardo Bazán O século XIX foi tamén testigo dos comezos dunha pseudociencia que intentaba "probar" a inferioridad intelectual das mulleres, e especialmente que as mulleres eran intelectual e moralmente incapaces do traballo científico. Probablemente isto tivo moito que ver coa aparición en 1859 da teoría da evolución de Charles Darwin (1809−1882), xa que un aspecto destacado da mesma foi o profundo nesgo sexista -aplicado ao ámbito do xénero humano, do que carecía nos estudos evolutivos doutras especies- que impregnaba a esta teoría. Como recolle a profesora Carolina Martínez Pulido no seu artigo “Respuesta femenina a El origen del hombre de Charles Darwin”, o contido androcéntrico dos argumentos esgrimidos polo célebre naturalista fixo que algunhas notables mulleres estudosas reaccionaran publicamente presentando obxeccións ante tanto insulto; como por exemplo as norteamericanas Antoinette B. Blackwell (1825 − 1920) e Eliza B. Gamble (1841 − 1920). Catro anos máis tarde da publicación de “A orixe do home e a selección en relación ao sexo” (1871) de C. Darwin, Antoinette B. Blackwell publica “Os sexos a través da natureza”, onde analiza a obra do británico converténdose na primeira muller en responder con argumentación científica sólida ao célebre científico. Case que vinte anos máis tarde de que Antoinette B. Blackwell reivindicara a igualdade entre os sexos, a tamén estadounidense Eliza B. Gamble asumiu unha postura moito máis radical. En 1893 Gamble publicou un libro titulado “A evolución da muller: unha investigación sobre o dogma da súa inferioridade ante o home”, onde defendía sen ambaxes a superioridade do sexo feminino sobre o masculino. Outras destacadas personalidades que realizaron aportacións a este debate foron, entre outras, a brillante escritora galega Emilia Pardo Bazán (1851 − 1921), quen sostiña en 1877 que “a lei do máis forte é nefasta para o sexo feminino”; ou a francesa Clèmence Royer (1830 − 1902), primeira tradutora ao francés e prologuista da obra de Darwin “A orixe das especies”. Todas estas estudosas, claramente por diante do tempo que lles tocou vivir, atrevéronse a expresar en público comentarios críticos sobre o papel concedido ás mulleres nunha obra tan valorada e respectada como “A orixe do home”.
Esta proscrición lexitimouse mediante un discurso sexista -continuador da lóxica do claustro medieval e da misoxinia imperante en épocas anteriores- que lexitimaba a separación de espazos, agora baseado nun paradigma naturalista. Desta maneira, o que na Antigüidade e na Edade Media fora unha posibilidade para unha mínima elite de mulleres, na modernidade converteuse nunha imposibilidade xeneralizada que declaraba ao conxunto do sexo feminino incapacitado para o saber. Difundiuse así un imaxinario cada vez máis sofisticado onde se atribuía ás mulleres un papel primeiro marxinal e logo por completo ausente da vida intelectual, para recluílas imaxinariamente no espazo doméstico, como se iso fose natural e eterno. Para consolidar esta expulsión do ámbito académico, universitario e científico, moitas das achegas femininas ao coñecemento foron sistemáticamente borradas dos rexistros históricos e restabelecelas requiriu dun minucioso traballo de reconstrución. Este proceso consistiu en moitos casos en negar ás mulleres a autoría das súas propias obras e atribuílas erroneamente a varóns -seus confesores, irmáns, pais, esposos ou amantes- ou por o acento nas biografías sociais ou sexuais de aquelas que demostraron unha xenialidade incompatible con este imaxinario. O resultado de tal panorama permea as épocas. As mulleres pasaron de novo á invisibilidade, pois as nocións de progreso e modernidade fixéronse incompatibles coas mulleres. Tardouse case que dous séculos en recuperar ese papel perdido. Cabe sinalar que se poden atopar en textos histórico-científicos do século XVIII os nomes e aportacións de mulleres como Hipatia de Alexandría, Ana Marıa von Schumman, Lucrecia Marinella e outras, que desapareceron de re-edicións posteriores no século XIX e que non volveron a aparecer ata que as investigacións sobre ciencia e xénero, a partir dos anos oitenta do século pasado, os recuperaron. A medida que a ciencia vólvese profesional, pasando a ser un tema de estudo recoñecido nas universidades, as mulleres que se tiñan dedicado a ela cando era unha actividade amateur viron como se as apartaba, pois non se lles permitía estudar nin formar parte das novas institucións científicas. Non obstante, factores tales como a extensión da educación elemental, as loitas anti-escravistas ou as loitas feministas, reavivaron a polémica sobre a educación das mulleres, ou a súa participación na actividade científica. alt=Sophie Germain. Matemática francesa|miniatura|[[Sophie Germain]]
Dúas destacadas nos primeiros anos
A escocesa Mary Fairfaix Greig Somerville (1780-1872), considerada a “Raíña das Ciencias do século XIX”, segundo parece, tiña que aprenderse de memoria os libros que conseguía, porque o seu pai non estaba en absoluto de acordo con esa rara afección da súa filla polo saber. Afortunadamente para ela e para a humanidade, o marido co que a casou o seu pai, que era da súa mesma opinión en relación ás “mulleres sabias”, morreu ao cabo de 3 anos de matrimonio, deixándoa con 2 fillos e unha situación económica moi acomodada, o que lle permitiu retomar os seus estudos abertamente e empezar a brillar moi rapidamente en concursos públicos. Anos máis tarde volveuse a casar, pero esta vez cun home que tiña as súas mesmas inquedanzas intelectuais e que non só apoiou a súa carreira científica senón que se converteu no seu enlace ante as institucións ás que ela non podía chegar directamente pola súa condición de muller. Mary Somerville foi unha das mulleres de ciencia afortunadas e unha das últimas grandes científicas amateur. Como lle escribiu Charles Lyell a súa futura esposa, Mary Horner, en 1831: "Se a nosa amiga a señora Somerville tivera casado con Laplace, ou con outro matemático, nunca teríamos oído do seu traballo. Estaría fundido co de seu marido, presentándoo como se fora del. alt=Ada Augusta Byron Lovelace|miniatura|Ada Lovelace
O xerme da informática
Pero non se pode falar das matemáticas do século XIX sen mencionar a informática, que tivo os seus preliminares neste século XIX e xurdiu con forza a partir de mediados do século XX. O personaxe, crucial no ámbito da ciencia e a tecnoloxía, que sentou as bases dun cambio de rumbo fundamental nas vidas da maioría da poboación mundial -aínda que tivera que pasar case que un século despois da súa morte para que as súas teorías foxen recoñecidas- foi Ada Augusta Byron, marquesa de Lovelace (1815-1852) unha “visionaria” informática, o que lle permitiu case que 100 anos antes de que se construíran os primeiros “computadores” deixar escritos programas informáticos que anos máis tarde puideron probar a súa validez. Tivo como titora a Mary Somerville, da que acabamos de falar, que foi quen a levou a unha conferencia de Babbage sobre a súa máquina diferencial, da que queda absolutamente fascinada. Pero cando máis tarde Babbage a fai partícipe da súa idea máis ambiciosa da construción da máquina analítica, Ada Byron convértese, con apenas 18 anos, na máis fiel colaboradora de Babbage, aportando importantes innovacións ao proxecto. Xunto á idea de utilizar as tarxetas perforadas para introducir tanto datos como ordes ao sistema, Ada suxeriu o cambio do sistema decimal ao sistema binario. Ada firmou o traballo -no que aparece o seu programa para o cálculo dos números de Bernoulli- como A.A.L. para evitar que fora rexeitado de entrada. Pero toda a xente do ámbito académico e intelectual sabía que a única persoa que podía telo escrito, por ser a única con coñecementos para facelo, era Ada; en consecuencia a Sociedade matemática do momento declarou "pouco relevante" o seu traballo e este quedou relegado ao esquecemento.
Matemáticas na segunda metade do século
Durante a segunda metade do século XIX, nos principais centros industriais do mundo; Inglaterra, Francia, Alemaña, Italia, Rusia ou Estados Unidos, tivo lugar o inicio do gran desenvolvemento das matemáticas. En torno ao cambio de século as matemáticas eran unha disciplina científica altamente avanzada e estimada en tódolos países desenvolvidos da terra. Aumentou o número de persoas que se dedicaba a estudar e investigar en matemáticas, o que fixo necesaria a publicación dos logros conseguidos. Como consecuencia apareceron revistas e congresos ademais de asociacións e agrupacións de matemáticos a nivel nacional. A medida que a ciencia facíase máis complexa, especializada e profesionalizada, ía sendo tema de estudo recoñecido nas universidades onde, polo xeral, as mulleres non tiñan acceso. Na École Polytechnique de París, fundada en 1794, as mulleres non foron admitidas ata 1972. Da mesma maneira, con algunha excepción especial, estáballes vedada a entrada nos centros científicos máis importantes do século XIX, as universidades alemás.
É na segunda metade deste século cando empezaron a aparecer moitas mulleres matemáticas en diversos países europeos e nos Estados Unidos de América e, o que é máis importante, empezan a crear escola, preocupándose non só da súa carreira profesional senón tamén da das súas discípulas. Non só realizaron importantes aportacións á ciencia e á tecnoloxía, senón que conseguiron derrubar algunhas das barreiras que impedían a integración da muller en pé de igualdade en institucións como as universidades e as academias, facilitando así a incorporación doutras moitas conxéneres ás mesmas.
Dúas matemáticas inglesas
En Gran Bretaña, aínda que nun primeir intento a principios do século XIX non se conseguiu abrir os estudos de matemáticas de Cambridge ás mulleres, a mediados deste século se lles permitiu estudar matemáticas nos seus propios colexios, como sucedeu no Queen´s College. En 1863 foron avaliados os traballos de 83 mozas por un comité da Asociación Nacional para a promoción das Ciencias Sociais. Un dos expertos asegurou que alentar ás mulleres a usar o seu cerebro non lles faría perder a razón. alt=Charlotte Angas Scott|miniatura|[[Charlotte Angas Scott]] alt=Philippa Fawcett na súa habitación do Newnham College|esquerda|miniatura|Philippa Fawcett A inglesa Charlotte Angas Scott (1858-1931) supón un punto de inflexión na relación das mulleres e as matemáticas. Loitou en Cambridge para conseguir permiso, en 1880, para presentarse ao exame, “Tripos”, que outorgaba a titulación de matemáticas. Conseguiu graduarse en Matemáticas en Cambridge –aínda que non se lle permitiu participar na cerimonia de gradación, o que lle impediu asistir en directo ao boicot que realizaron os seus compañeiros para protestar pola súa ausencia−, e ademais non só conseguiu o “permiso” para ela senón que logrou que a partir de aí outras mulleres puideran facelo. Posteriormente desenvolveu a súa carreira profesional nos Estados Unidos como profesora nunha universidade feminina, na que sempre defendeu un nivel de exixencia igual ao que tiñan as mellores universidades masculinas; á parte de ser editora dunha das mellores revistas científicas  “American Journal of Mathematics” desde os seus inicios, así como ser a primeira muller en formar parte da Sociedade matemática americana. Esta muller inicia unha saga de mulleres matemáticas que a partir do século XX se ocuparon de facilitar a carreira científica das súas discípulas e colegas. Aproveitando a “porta” aberta por Scott, 10 anos máis tarde outra muller, Philippa Garrett Fawcett (1868-1948), conseguiu ser a número un da súa promoción, o que lle permitiu iniciar a súa carreira profesional na propia Universidade de Cambridge, aínda que logo re-encamiñara a súa carreira cara postos de xestión da educación. alt=Retrato de Maria Mitchell|miniatura|Maria Mitchell