cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga Nacional de Hóckey sobre Xeo 2011-12
Clasificación
PX = Partidos Xogados, V = Vitorias, OTW = Vitorias no tempo extra, OTL = Derrotas no tempo extra, D = Derrotas, GF = Goles a Favor, GC = Goles en Contra
Océano Pacífico
Clima
A rexión do monzón está lonxe, no Pacífico oeste, entre o Xapón e Australia. As características desta rexión climática son ventos que sopran desde o interior continental cara ao océano no inverno e na dirección oposta no verán. En consecuencia, ten lugar unha marcada estación de nubes e choiva. Os furacáns causan a miúdo danos extensos ao oeste e ao suroeste do Pacífico. A maior frecuencia de furacáns dáse nun triángulo que vai do sur do Xapón ata as Filipinas centrais, na Micronesia oriental.
Xeoloxía
miniatura|Volcán en erupción en [[Papúa Nova Guinea. O océano Pacífico é o de maior actividade volcánica do mundo, e son moi coñecidos os seus terremotos nas súas costas. As súas beiras son chamadas o Anel de lume.]] A liña de Andesita é a distinción rexional máis significativa do Pacífico. Separa a parte máis profunda, de rochas ígneas básicas, das áreas continentais parcialmente mergulladas de rochas ígneas ácidas das marxes. A liña de andesita segue o límite oeste das illas de California e pasa ao sur das illas Aleutianas, ao longo do límite leste da península de Kamchatka, as illas Kuriles, Xapón, as Marianas, as Salomón e Nova Zelandia.
Gabín, Boizán, Vilalba
Gabín é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 65 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 32 eran homes e 33 eran mulleres.
Océano Pacífico
Masas de terra
miniatura|Imaxe satelital de [[Oceanía]] A masa maior do océano Pacífico é o país de Australia, situado no continente de Oceanía. A uns 3200 km ao sueste atópase o gran grupo de illas de Nova Zelandia. Case todas as illas menores do Pacífico están entre os 30ºN e 30ºS, estendéndose do sueste asiático á illa de Pascua; o resto da cunca Pacífica non ten practicamente illas. O gran triángulo da Polinesia, que conecta Hawai, a illa de Pascua, e Nova Zelandia, inclúe os arquipélagos das illas Cook, illas Marquesas, illas Samoa, illas da Sociedade, Tokelau, Tonga, e Tuamotu. Ao norte do ecuador e ao oeste da liña internacional de cambio de data hai numerosas illas pequenas da Micronesia, incluíndo as illas Carolinas, as illas Marshall e as Marianas.
Historia e economía
miniatura|[[Maris Pacifici de Ortelius (1589). Un dos primeiros mapas impresos que mostran o océano Pacífico; ver tamén o Universalis Cosmographia, o mapa de Waldseemüller (1507 )]] Migracións humanas importantes teverón lugar no Pacífico en tempos prehistóricos, notablemente na Polinesia desde Tahití ata Hawai e Nova Zelandia.
O océano foi por primeira vez divisado por europeos a principios do século XVI, primeiro por Vasco Núñez de Balboa (1513) quen o chamou mar do Sur porque desde o istmo de Panamá o mar atopábase ao sur. Ao norte estaba o océano Atlántico ao que tamén se lle chamou "mar do Norte" (ata principios do século XIX). O océano Pacífico foi sucado por Fernando de Magallanes, descubridor do estreito que leva o seu nome, e que chegou a Filipinas en 1521, e por Juan Sebastián Elcano que completou a primeira circunnavegación do mundo en 1522. Ese mesmo ano, Gil González Dávila realizou a primeira expedición polo mar do Sur desde Terra Firme, alcanzando territorios nicaraguanos e costarriquenses, en procura de ouro.
Durante o resto do século XVI e principios do XIX, a influencia española foi absoluta. O Pacífico chegou a denominarse o "lago español" por tantas expedicións españolas que o cruzaron e exploraron. Galeóns españois sucaron as augas do Pacífico entre América e Filipinas con escala en Guam nas Illas Marianas durante séculos e diferentes expedicións chegaron ás Carolinas e Palau, que tamén formaron parte da Capitanía xeneral de Filipinas. En 1545 a expedición de Iñigo Ortiz de Retez chegou a Nova Guinea e bautizouna con ese nome pola semellanza do aspecto dos seus nativos cos de Guinea en África. Unha vez descubertos novos territorios, os esforzos hispanos de cristianización e colonización déronse por primeira vez en Guam seguido polas Marianas, Palau e Yap, para intentalo finalmente nas illas Carolinas Orientais.
A ruta española do Galeón de Manila operou durante dous séculos e medio a través do Pacífico, unindo os portos de Acapulco e Manila entre 1565 e 1815. En 1568 o navegante Álvaro de Mendaña descubriu as Illas Tuvalu e as Illas Salomón, e nunha segunda expedición en 1595 descubriu as illas Marquesas. En 1606, a expedición española de Quirós descubriu as Illas Pitcairn, as Novas Hébridas (hoxe Vanuatu) e visitou as Salomón. Quirós desembarcou na illa principal das Novas Hébridas bautizándoa La Austrialia do Espírito Santo, crendo que chegara á Terra Australis, o continente australiano. Malia atoparse nas Novas Hébridas, o nome Australia acabou substituíndo o de Terra Australis, e perdurou ata os nosos días. Durante o século XVII os holandeses, navegando desde Europa polo sur de África tamén chegaron ao Pacífico Sur, comerciando e descubrindo novos territorios. Abel Janszoon Tasman descubriu Tasmania en 1642 e Nova Zelandia. No século XVIII os rusos exploraron parte de Alasca e as illas Aleutianas. Varias expedicións españolas intentaron reafirmar a soberanía española no extremo norte de Norteamérica o final do século XVIII, tamén alcanzando o Canadá e Alasca. Entre elas, a expedición de Juan Francisco da Bodega y Quadra estableceu un asentamento español en Nutka, na illa de Vancouver (orixinalmente Quadra e Vancouver) e chegou ata a illa de Kodiak en Alasca. Os franceses á súa vez exploraron a Polinesia, e os británicos nos tres viaxes de James Cook: ao Pacífico Sur e Australia, Hawai, e o noroeste americano do Pacífico.
As numerosas chegadas de españois ás illas da Micronesia non supuxo un cambio drástico na cultura e os seus costumes. O que non significa que os habitantes deses lugares se visen dalgún xeito, ameazados e impresionados, polos novos inventos que os españois trouxeron consigo, como eran os enormes barcos, enxeños de guerra ou ata as súas roupas. Ademais diso, a confusión roldaba as súas cabezas debido a que tal como explicaba o cronista oficial Antonio de Pigafetta, estas civilizacións crían ser as únicas que habitaban a Terra.
O imperialismo do século XIX deu como resultado a ocupación do Pacífico polas potencias occidentais. Fixéronse contribucións significativas ao coñecemento oceanográfico nas viaxes do HMS Beagle nos anos 1830, con Charles Darwin a bordo; na do H.M.S. Challenger durante a década de 1870; na do O.S.S. Tuscarora (1873-76); e no alemán Gazelle (1874-76). Aínda que os Estados Unidos tomaron as Filipinas en 1898, o Xapón controlaba o Pacífico oeste en 1914, e ocupou moitas outras illas durante a segunda guerra mundial. No final desta guerra, a frota do Pacífico americana era o amo virtual do océano.
Hai dezasete estados independentes no Pacífico: Australia, Fidxi, o Xapón, Kiribati, Illas Marshall, Estados Federados de Micronesia, Nauru, Nova Zelandia, Palau, Papúa Nova Guinea, Filipinas, Samoa, Illas Salomón, República da China (Taiwán), Tonga, Tuvalu, e Vanuatu. Once destas nacións lograron a súa total independencia a partir dos anos 1960. As Illas Marianas do Norte autogobérnanse, sendo a política exterior xestionada polos Estados Unidos; as Illas Cook e Niue teñen en relacións similares con Nova Zelandia. Tamén no Pacífico está o estado americano de Hawai e diversos territorios e posesións de Australia, Chile, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Francia, o Xapón, México, Nova Zelandia, do Reino Unido e dos Estados Unidos.
En 1986, as nacións membro do Fórum Pacífico Sur declararon a área como zona libre nuclear nun esforzo de parar as probas nucleares e previr a vertedura de residuos nucleares.
Camas
Camas é un municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2008 contaba con 25.780 habitantes. A súa extensión superficial é de 12 km² e ten unha densidade de 2.212,18 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 24' N, 6º 02' Ou. Atópase situado a unha altitude de 13 metros e a 4 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Situado na comarca do Aljarafe, o seu territorio está delimitado por Santiponce, Valencina de la Concepción, Castilleja de Guzmán, Castilleja de la Cuesta, Tomares e Sevilla.
O territorio municipal caracterízase pola gran variación das súas cotas, tendo en conta que no seu enclave distínguense dúas zonas naturais netamente diferenciadas. Por unha banda, a Vega del Guadalquivir (oriente) e por outro a Altiplanicie do Aljarafe (occidente). A variación vai desde os 10 ó 12 m da Vega, con presenza de chans inundables polo Guadalquivir, ata os 100 m de altura media da cornixa do Aljarafe, alcanzando en Camas os Cerros de El Carambolo e Santa Brígida os 87 e 115 m respectivamente.
A Casiña, Carnés, Vimianzo
A Casiña é un lugar da parroquia do Carnés no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 16 mulleres.
Taboada y Ramos
Nos seus primeiros anos de actividade facturou miles de millóns de pesetas por obras da Xunta de Galicia, a Deputación Provincial de Pontevedra e varios concellos galegos gobernados polo PP. Só en 1993, aínda que dispoñía unicamente de seis traballadores fixos, o seu volume de negocio foi de 858 millóns.
Taboada logrou contratas da Consellaría de Obras Públicas para construír estradas, abastecementos de augas a municipios e os polígonos industriais de Silleda e Lalín, ambos os dous con outras empresas. No parque de Lalín foi unha das primeiras sociedades en adquirir unha parcela.
Construcciones Taboada y Ramos SL naceu froito da fundación dunha pequena empresa familiar dedicada á execución de obra civil e construción, na que o traballo realizado ao longo dos anos consolidou un crecemento constante que lle permitiu alcanzar progresivamente maiores cotas de volume de contratación e a execución de obras de maior complexidade técnica, dentro da súa actividade inicial, así como a ampliación e diversificación das liñas de negocio cara obras ferroviarias, de augas, edificación, xestión de servizos e enerxías renovábeis, que a sitúan como unha empresa de referencia en sectores clave da actividade económica, entre os que destaca pola súa relevancia o sector de Infraestruturas e Servizos.
Obras civís
Entre outras, Taboada y Ramos efectuou as seguintes obras:
Alonso
Ao se tratar dun patronímico moitos fidalgos colleron como apelido o nome de sei pai, polo que todos os Alonso non teñen a mesma orixe. As orixes máis antigas fican en Burgos, Asturias e Galicia. De aí se estenderon ao resto da península na reconquista e de aí a América. As rexións con máis concentración de Alonsos son Asturias e Cantabria.
Taboada y Ramos
Edificacións
Entre outros, construíu os edificios:
Enerxías renovábeis
A empresa, consciente da transcendencia que ten o impulso dun desenvolvemento sostíbel, participa como socio maioritario en varias sociedades especializadas na promoción e desenvolvemento de proxectos en diversos ámbitos das enerxías renovábeis, como na enerxía fotovoltaica no ano 2008, mediante a promoción, xestión administrativa integral e construción dunha instalación solar fotovoltaica de 600 kW de potencia instalada en Lalín, tamén no campo da enerxía eólica, así mesmo no 2008, alcanza un importante impulso no ano 2010, ao resultar seleccionados pola Xunta de Galicia catro anteproxectos de novos parques eólicos cunha asignación de potencia total de 96 MW.
Liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia
En (2015) participa, xunto con Isolux-Corsán, na construción do túnel do Corno, na liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia.
10 de abril
O 10 de abril é o 100º día do ano do calendario gregoriano e o 101º nos anos bisestos. Quedan 265 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Vladimir Lenin.
Mortes
miniatura|100px|Joseph Louis Lagrange.
Outros
Os 366 días do ano
O Eixo
O topónimo galego O Eixo pode referirse a:
Esperante, Lugo
Santalla de Esperante é unha parroquia do concello de Lugo, distribuída nos seguintes núcleos de poboación: A Airexe, Carballido, Esperante, Papoi de Abaixo, O Torrón e A Travesa.
Distrito de Toledo
dereita O Distrito de Toledo (en inglés, Toledo District) é un dos seis distritos nos que se divide o territorio de Belize. Toledo é o máis meridional de todos os distritos. Limita polo norte cos distritos de Cayo e Stann Creek; polo poñente, co departamento guatemalteco de Petén; polo oriente, co Mar Caribe; e polo sur, co departamento guatemalteco de Izabal.
Esperante, Lugo
Dende a capital, Lugo, hai 3 quilómetros ó núcleo máis próximo (O Torrón) e entre 7 e 8 a Carballido.
Distrito de Toledo
A capital de Toledo é Punta Gorda, unha pequena poboación localizada na costa do Mar Caribe. O distrito de Toledo ten unha superficie de 4.649 km² e unha poboación de aproximadamente 28.000 habitantes.
Esperante, Lugo
Poboación
Segundo o censo municipal de 2014, a poboación da parroquia tiña de 211 habitantes (96 homes e 115 mulleres). Tradicionalmente foi unha parroquia, como a maioría, dedicada á agricultura e á gandería. Esta actividade foi evolucionando cara a produción leiteira, da que na actualidade tan só quedan tres explotacións.
Distrito de Toledo
A segunda maior cidade do distrito é Silver Creek.
Esperante, Lugo
Poboación
Parte da poboación complementa a agricultura de autoconsumo (fundamentalmente de horta) con outro tipo de traballos, por conta propia ou allea.
Xenética Fontao
Nesta parroquia radica o Centro de Escolma e Reprodución de Galicia de Xenética Fontao, que é o principal centro de mellora xenética das razas Holstein e Rubia galega de España.
Festas
A patroa de Esperante é Santa Eulalia, cuxa festividade se celebra o 8 de setembro. A igrexa está no lugar da Airexe.
Distrito de Toledo
Historia
esquerda|miniatura|200px|Un edificio de Lubaantún.
Toledo foi o escenario no que se desenvolveron varias cidades maias importantes no Período Clásico de Mesoamérica. Entre elas hai que citar a Nim Li Punit, Lubaantún e Uxbenká. Ao concluír o período clásico da cultura maia, varias das cidades desa civilización foron abandonadas no medio de desordes, como parecen demostrar as estelas inconclusas atopadas na zona arqueolóxica de Nim Li Punit. Cando foron abandonadas, as poboacións maias foron cubertas pola espesa selva do sur de Belize, e non se soubo moito máis delas até despois do século XX, cando se desenvolveron proxectos arqueolóxicos co propósito de coñecer o pasado precolombiano da rexión. Durante os séculos posteriores e antes da chegada dos españois, o territorio foi ocupado polo grupo maiense manche ch'ol.
miniatura|200px|Punta Gorda, capital do distrito de Toledo.
No século XX a inmigración de indíxenas guatemaltecos a Toledo —pertencentes as etnias kekchí e mopán— foi un factor que contribuíu a que, actualmente, unha significativa parte da poboación toledana sexa de orixe maia.
Monte Farelo
miniatura|dereita|Monte Farelo dende o [[monte Faro.]] O monte Farelo é o cumio da serra do Farelo, con 951 m de altura. A súa cara suroeste pertence ás parroquias de Ventosa e As Trabancas, no concello de Agolada, mentres que a cara do nordés pertence á parroquia de San Martiño de Amarante, no concello de Antas de Ulla.
Historia
Antigamente chamábase monte Sumio (tamén Summeo ou Summo).
Tradición oral
Existen numerosos ditos que fan referencia á inminencia da chuvia cando o Farelo se cobre de nubes :
Swakopmund
Swakopmund (do alemán, de "desembocadura do río Swakop") é uha cidade costeira e municipio de Namibia, situada a 352 km ao oeste da capital do país, Windhoek, coa que se comunica pola estrada B2 e co ferrocarril Trans-Namib, de Windhoek a Walvis Bay. Ademais conta co aeroporto de Swakopmund.
É a capital da rexión de Khomas.
Etimoloxía
Os herero chamaban ao lugar Otjozondjii. O nome da cidade deriva da palabra nama Tsoakhaub ("apertura de excrementos") que describe as inundacións do río Swakop, que depositaba na desembocadura no océano Atlánticoos elementos que levaba no seu caudal, incluídos animais mortos. Porén, o profesor Peter Raper, profesor honorario de lingüística na Universidade do Estado Libre sinalou que o nome de Swakopmund está baseado na lingua san, concretamente en "xwaka" (rinoceronte) e "ob" (río).
Grândola, Vila Morena
miniatura|Mural conmemorativo en Grândola.
Swakopmund
Etimoloxía
Os colonos alemáns mudárono por "Swachaub" e, cando en 1896 se proclamou oficialmente o distrito, introduciuse a versión Swakopmund (en alemán, "Boca do Swakop").
A Casiña
O topónimo galego A Casiña pode referirse a:
Swakopmund
Xeografía
A cidade está situada á beira do océano Atlántico, no deserto do Namib. e é o cuarto centro de poboación máis grande de Namibia.
Salvador Cánovas Cervantes
Salvador Cánovas Cervantes, nado en Cartaxena o 13 de novembro de 1880 e finado en Caracas en 1949, foi un avogado, xornalista e historiador español.
Swakopmund
Xeografía
O concello esténdese sobre 196 km² e, en 2010, contaba con 44 725 habitantes, polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 227,8 hab./km².
Grândola, Vila Morena
«Grândola, Vila Morena» é unha canción composta e cantada por Zeca Afonso, escollida polo Movimento das Forças Armadas (MFA) para ser o segundo sinal para o comezo da Revolución dos caraveis. Zeca Afonso compuxo esta canción en homenaxe á Sociedade Musical Fraternidade Operária Grandolense. A canción refírese á fraternidade entre as persoas de Grândola, no Alentexo, e sería censurada polo réxime Salazarista por ser unha canción asociada ao comunismo. Ás 00:20 do día 25 de abril de 1974 a canción foi transmitida na Rádio Renascença, a emisora católica portuguesa, como sinal para confirmar as operacións da revolución. Por ese motivo quedou sempre asociada a ela, así como ó comezo da democracia en Portugal.
Salvador Cánovas Cervantes
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de La Laguna. En 1902 era secretario da asociación Club Republicano Federal "Los Girondinos" de Barcelona presidida por Federico Gironella. Colaborou en La Tribuna de Barcelona e El Mundo de Madrid e foi redactor de Las Noticias de Barcelona. En 1910 participou na campaña de mitins agrarios de Acción Gallega. Fundador e primeiro director do maurista La Tribuna de Madrid (1911-1923), foi proclamado deputado por Almadén polo artigo 29 na elección parcial de 24 de setembro de 1916. Despois foi director de La Tierra (1930-1935), publicación próxima ás posicións anarquistas. En xuño de 1936 promoveu e dirixiu a revista mensual Energías. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse na redacción de Solidaridad Obrera. Tamén dirixiu o periódico anarquista Castilla Libre.
Elfe
O topónimo galego Elfe pode referirse a:
Grândola, Vila Morena
Historia
Ás 00:20 da madrugada do día 25 de abril de 1974, "Grândola, Vila Morena" comezou a soar no programa Limite da Rádio Renascença. Era o segundo xesto que confirmaba a boa marcha das operacións e daba inicio ó avance das forzas organizadas polo MFA. O primeiro xesto, tocado preto de hora e media antes, ás 22:55 do día 24 de abril, foi o tema E depois do adeus, cantado por Paulo de Carvalho.
United 93 (filme)
United 93 é un filme estadounidense de suspense e drama dirixido, escrito e coproducido por Paul Greengrass que foi estreado no 2006. O filme recolle os eventos arredor do voo United Airlines 93, que foi secuestrado durante os atentados do 11 de setembro de 2001. O filme intenta contar coa máxima veracidade posible (malia que se advirte que algúns eventos foron imaxinados) e en tempo real. Segundo os realizadores do filme, este foi feito coa cooperación de tódalas vítimas dos pasaxeiros.
Grândola, Vila Morena
Despois da revolución
Nas protestas de setembro de 2012, polos recortes do goberno portugués de Pedro Passos Coelho, os manifestantes entoaron o canto de Grândola, Vila Morena como himno das protestas. Tamén foi utilizada polos manifestantes do 15-M en España.
Salvador Cánovas Cervantes
Traxectoria
Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi director de Democracia (1939) publicado polo Consello xeral do movemento libertario español. Na liberación de Francia era redactor de Solidaridad Obrera. En decembro de 1947 marchou a Venezuela e morreu en Caracas en 1949.
Swakopmund
Clima
miniatura|300px|Chuvias tardías en Swakopmund. Semana Santa de 2018.
Grândola, Vila Morena
Despois da revolución
A canción foi versionada en varias ocasións por varios artistas, como Amália Rodrigues en 1974, baixo o título de "Grândola", e o grupo de rock brasileiro 365 en 1987. En España foi versionada por grupos como os sevillanos Reincidentes, os vascos Betagarri ou os cantaurores Marina Rossell e Luis Pastor.
Swakopmund
Clima
Rodeada polo deserto do Namib por tres lados e polas frías augas atlánticas polo oeste, Swakopmund ten un clima desértico (BWk, segundo a clasificación de Köppen) pero con condicións suaves durante todo o ano. A temperatura media anual oscila entre os 15 °C e os 25 °C. As precipitacións son inferiores a os 20 mm ao ano. A corrente fría de Benguela subministra humidade para a zona en forma de néboas que poden chegar até os 140 km no interior do deserto. As néboas orixinadas no mar pola colisión do corrente fría de Benguela Corrente co aire cálido da célula de Hadley crean un cinto de néboa que frecuentemente envolve partes do deserto do Namib. As rexións costeiras poden experimentar máis de 180 días de néboa mesta ao ano.
Aínda que esta circunstancia demostrou ser un gran perigo para os barcos (máis de mil naufraxios rexistráronse na costa dos Esqueletos), é unha fonte vital de humidade para a vida no deserto. A fauna e a flora da zona adaptáronse a este fenómeno e agora confían na néboa como fonte de humidade.
Historia
miniatura|A Deutsche Evangelisch-Lutherische Church no centro de Swakopmund miniatura|Igrexa e edificio da misión Rheinische Missionsgesellschaft en 1938 miniatura|Vista aérea do Molle de Swakopmund (2017) miniatura|Vista aérea do Embarcadoiro de Swakopmund (2017) miniatura|Faro de Swakopmund miniatura|Centro comercial Platz am Meer (Swakopmund), vista aérea de 2017 O capitán Curt von François fundou Swakopmund o 8 de agosto de 1892, como o porto principal da colonia imperial alemá (o porto de augas profundas de Walvis Bay pertencía aos británicos), cando a tripulación da canoneira Hyäne erixiu dúas balizas na beiraa. Elixiuse Swakopmund pola súa dispoñibilidade de auga doce e porque outros sitios máis ao norte, como o cabo Cross, consideráronse inadecuados. Porén, o lugar non ofrecía ningunha protección natural aos barcos que se encontraban fronte á costa, unha característica xeográfica que a miúdo non se encontra ao longo da costa de Namibia.
Cando os primeiros 120 soldados Schutztruppe ("forza de protección") e 40 colonos foron desembarcados en Swakopmund, tiveron que escavar covas na area para refuxiarse. A descarga de materiais foi realizada por membros da tribo dos kru de Liberia, que usaron botes especiais. Os buques da Woermann-Linie, o operador da ruta de envío a Alemaña, emppregou 600 kru nese momento.
Swakopmund converteuse rapidamente no principal porto de importacións e exportacións para todo o territorio, e foi unha das seis cidades que recibiu o status municipal en 1909. Moitas oficinas gobernamentais da África do Suroeste alemá tiñan oficinas en Swakopmund. Durante as Guerras Herero, instalouse na cidade un campo de concentración para os herero. Os reclusos foron obrigados a realizar traballos como escravos; morreron alí aproximadamente 2 000 hereros.
Moitas empresas comerciais e navieiras estableceron sucursais en Swakopmund durante a época colonial. Varios dos edificios destas empresas aínda existen hoxe. Porén, despois de que a Unión Surafricana se fixera cargo da África Suroccidental alemá en 1915, todas as actividades portuarias foron transferidas de Swakopmund a Walvis Bay. Motos servizos do goberno central cesaron. As empresas pecharon, o número de habitantes diminuíu e a cidade volveuse menos próspera. Porén, recoñeceuse o potencial natural de Swakopmund como centro turístico, potencial que se desenvolveu posteriormente. Hoxe en día, os servizos relacionados co turismo forman unha parte importante da economía da cidade.
Despois da independencia de Namibia de Suráfrica, en 1990, moitos nomes de rúas foron cambiados polo seu nome orixinal alemán ou, nalgúns casos, por nomes africanos, para honrar aos namibios, principalmente os de raza negra. Por exemplo, en 2001, o presidente de Namibia, Sam Nujoma, renomeou a rúa principal, Kaiser-Wilhelm-Straße, como Avenida Sam Nujoma en honra a si mesmo.
Na cidade faleceu, o 12 de agosto de 2010, o escritor, cineasta e antropólogo angolano de orixe portuguesa Ruy Duarte de Carvalho.
Política
Swakopmund está rexido por un Consello Municipal que ten dez escanos.
O partido SWAPO, gobernante en Namibia, gañou nas eleccións locais e rexionais de 2010 con 4 496 votos, seguido da local Asociación de residentes de Swakopmund (SRA, 1 005 votos), a Fronte Democrática Unida (UDF, 916 votos), a Unión pola Democracia e o Progreso (PDR, 666 votos) e a Organización Democrática de Unidade Nacional (NUDO, 280 votos). Nas eleccións locais e rexionais de 2015 volveu gañar a SWAPO, que obtivo seis escanos (5 534 votos). A UDF obtivo un escano (1 168 votos), o SRA (790 votos), a Alianza Democrática Turnhalle (DTA, 497 votos), e a NUDO (296 votos)
Minaría
O descubrimento de uranio en Rössing, a 70 km da cidade, levou ao desenvolvemento da maior mina de uranio a ceo aberto do mundo. Isto tivo un enorme impacto en todas as facetas da vida en Swakopmund, o que necesitou a expansión das infraestruturas da cidade para convertela nunha das máis modernas de Namibia.
Turismo
A cidade ten cafés, discotecas, bares e hoteis. Hai paseos en globo, paracaidismo, ciclismo en quad e pequenos cruceiros mariños. O club de paracaidismo de Swakopmund opera no aeroporto de Swakopmund desde a súa fundación en 1972.
En agosto de 2008 comezou a rodaxe en Swakopmund dunha serie de televisión da AMC The Prisoner, protagonizada por Jim Caviezel e Sir Ian McKellen. Swakopmund foi usado como lugar de filmación para "The Village".
Tecnoloxía
En outubro de 2000 asinouse un acordo entre os gobernos de Namibia e a República Popular Chinesa para construír unha estación de seguimento de satélites en Swakopmund. A construción rematouse en xullo de 2001 nun lugar ao norte de Swakopmund ao leste da estrada Henties Bay-Swakopmund e fronte á Swakopmund Salt Works. O sitio foi elixido porque estaba na liña orbital dunha nave espacial tripulada durante a súa fase de reingreso. Custou 12 millóns de N$. O complexo cobre unha área de 150 m por 85 m, e está equipado con dúas antena parabólicas, unha de 5 m e a outra de 9 m.
Saúde pública
O principal centro sanitario da cidade é o Cottage Medi-Clinic, un hospital con 70 camas.
Educación
A escola alemá Regierungsschule Swakopmund estivoa anteriormente situada na cidade.
Hai 3 escolas secubdarias, Secondary School Swakopmund, Namib High School e Coastal High School. As West Side High School, West Side High School e Atlantic High School inclúen ambos os graos de primaria e secundaria. Entre as escolas primarias están Hanganeni Primary, Tamariskia Primary, Festus ǃGonteb, Swakopmund Primary, Namib Primary e Vrede Rede Schools.
Na cultura popular
Na cidade de Swakopmund localizouse a rodaxe de Mad Max: Fury Road.
Torre, Probaos, Oza-Cesuras
Torre é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Michel Temer
Michel Miguel Elias Temer Lulia, nado o 23 de setembro de 1940 en Tietê, São Paulo, é un avogado, profesor, escritor e político brasileiro de orixe libanesa, expresidente do Partido do Movimento Democrático Brasileiro, o máis grande do país. Foi o Presidente do Brasil entre o 31 de agosto de 2016 o o 1 de xaneiro de 2019. Electo como vicepresidente de Dilma Rousseff, asumiu a presidencia tras a destitución desta logo dun xuízo político.
Carreira pública
Michel Temer comezou a súa carreira política no gabinete do gobernador de São Paulo, Adhemar Pereira de Barros. En 1983 foi nomeado procurador xeral do Estado e o ano seguinte pasou a ser secretario de Seguridade Pública do mesmo, cargo que volveu ocupar nos inicios dos anos 1990. Dentro da súa xestión creouse a primeira Delegacía da Muller do Brasil, así como tamén a Delegacía de Protección dos Dereitos de Autor, como instrumento de combate á pirataría.
Logo da súa primeira lexislatura fronte á Secretaría de Seguridade Pública de San Paulo, comezou a súa carreira en cargos electivos. Confioulle ao entón gobernador, Franco Montoro, o súa decisión de participar na Asemblea Nacional Constituínte de 1986. Finalmente, resultou electo ao cargo e puido participar da Asemblea onde optou por mostrar unha postura moderada e grandes coñecementos sobre dereito constitucional. Logo desta elección, foi elixido Deputado Federal, cargo que repetiría consecutivamente por seis períodos máis. Finalmente abandona o cargo para volver asumir a Secretaría de Seguridade Pública de San Paulo e, anos máis tarde, para asumir a Secretaría de Goberno do devandito Estado.
Foi electo tres veces como Presidente da Cámara de Deputados (en 1997, en 1999 e en 2009), e no 2001 é designado como presidente do Partido do Movimento Democrático Brasileiro. En 2009, tras un acordo co Partido dos Traballadores, é elixido como candidato a Vicepresidente, para conformar unha candidatura con Dilma Rousseff a disputar nas eleccións de 2010, onde finalmente resulta electo, tras unha segunda volta, o 31 de outubro, tamando finalmente posesión do cargo o 1 de xaneiro de 2011.
Debido á crise política e económica, que resultaron no impeachment de presidente Dilma Rousseff, Michel asumiu a presidencia en 31 de agosto de 2016. Nunha entrevista para a Lebanese Broadcasting Corporation, Temer mencionou que a orixe da súa familia é da cidade de Tabourah en Distrito de Koura, que á súa vez é unha veciñanza da cidade de Trípoli, Líbano.
Consolidated PBY Catalina
Durante a Segunda Guerra Mundial os PBYs foron usados en guerra anti-submarina, como bombardeiros de patrulla, escoltas de convois, busca e rescate, e transportes de carga. O PBY foi o avión do seu tipo máis numeroso e os últimos serían retirados do servizo militar nos anos 80. No ano 2014, case 80 anos despois do seu primeiro voo, o modelo continuaba voando como avión antiincendios por todo o mundo.
Masaccio
miniatura|210px|Calvario, 1426 Masaccio (Tommaso Cassai ou Tommaso di Ser Giovanni di Mone) nado en San Giovanni Valdarmo, Italia o 21 de decembro de 1401 e finado en Roma, outono de 1428, foi un pintor italiano do Quattrocento, o primeiro período do Renacemento, iniciador da pintura moderna. Segundo Vasari, Masaccio foi o mellor pintor da súa xeración pola súa habilidade para imita-la natureza, recrear figuras e movementos realistas, así como por un uso convincente da perspectiva tridimensional.
Masaccio morreu aos vinte e seis anos e sábese moi pouco sobre as circunstancias exacas da súa morte.
Traxectoria
A pesar da súa curta carreira tivo unha fonda influencia noutros pintores posteriores; foi dos primeiros en usar a perspectiva científica na pintura que aprendeu de Brunelleschi.
Dende as súas obras iniciais como Expulsión de Adán e Eva ou O Tributo na capela Brancacci da igrexa do Carmine en Florencia, a súa foi unha linguaxe austera e monumental, centrado no home e na súa acción. Mediante unha recreación intelectual despois dunha profunda observación da súa realidade, Masaccio verificou á volta á natureza humana e o espazo no que se desenvolve a súa actividade e non a través dunha simple reprodución das súas aparencias externas. Isto vai orixinar formas sintéticas, fortes volumes, acenos elementais mais decisivos. Nos seus últimos frescos en Santa María Novella e en Brancacci leva a perspectiva brunelleschiana á perfección.
Luns
O luns ou segunda feira é o primeiro día da semana.
Etimoloxía
O termo luns vén do latín dies Lunae ‘día consagrado á Lúa’, que pasou no latín vulgar a dies Lunis. O termo segunda feira procede do latín secunda feria (ou feria secunda).
Grumar, Boizán, Vilalba
Grumar é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Cerqueda, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
Cerqueda é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 53 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 23 homes e 30 mulleres.
A Revoltiña
O topónimo A Revoltiña pode referirse a:
A Devesa, Carnés, Vimianzo
A Devesa é un lugar da parroquia do Carnés no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 51 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 22 homes e 29 mulleres.
Douglas
O termo Douglas pode facer referencia a:
Alexandre Michon
Traxectoria
Nacido nunha familia francesa en Khárkiv, comezou a súa carreira como fotógrafo e tiña un estudo fotográfico no seu pobo natal. Máis tarde, estableceuse en Bakú (capital do Acerbaixán hoxe) e alí viviu 25 anos. Aquí, en 1898, lanzou seus primeiros filmes usando un cinematógrafo Lumière. Michon é amplamente considerado como o pioneiro do cine de Acerbaixán.
Cocoonase
A cocoonase (do inglés cocoon, 'casulo' + ase, terminación dos nomes de encimas) é un encima proteolítico similar á tripsina producido polos vermes da seda (especies dos xéneros Bombyx e Antheraea ) cando se achegan ás fases finais da súa metamorfose. Prodúcese polas células da probóscide e é exsudada sobre as galeas da maxila. A súa función é debilitar as fibras do casulo, facilitando a saída do insecto adulto.
Foi descuberta por Carroll Williams.
Aristéneto (epistolografía)
Aristéneto (Ἀρισταίνητος) foi un epistológrafo que escribiu en grego antigo que floreceu no século V ou VI.
Traxectoria
Foi identificado anteriormente con Aristéneto de Nicea (o amigo de Símaco), quen faleceu nun terremoto en Nicomedia en 358, pero probas internas indican unha data moi posterior.
Garabelos, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Garabelos é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 18 mulleres.
Lamaná, Boizán, Vilalba
Lamaná é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
O Castro, A Baña, A Baña
O Castro é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase nunha zona alta do monte de pendente acusada descendente dirección norte. Linda ao norte con Salvande.
Neste lugar están a igrexa parroquial, os dous cemiterios existentes na parroquia e un cruceiro. Neste lugar aínda se pode ver o recinto circular do castro de maiores dimensións do concello, castro a día de hoxe cuberto de eucaliptos, piñeiros e vexetación.
Demografía
Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres. No 2009 eran 20 habitantes: 11 homes e 9 mulleres.
== Paisaxe == Núcleo tradicional disperso que crece en torno á igrexa parroquial e ao longo da pista. Predominio da vivenda de tipo chalé de grandes dimensións sobre a tradicional de pedra.
Están catalogados 5 hórreos.
Eugène Dubois
Marie Eugène François Thomas Dubois, nado en 1858 e finado en 1940, foi un anatomista holandés famoso por descubrir o Homo erectus en Xava en 1891.
Traxectoria
Fillo dun farmacéutico de Eijsden, quedou fascinado pola historia natural dende moi novo, foi un excelente estudante e graduouse como doutor en 1884, e pasou a ensinar anatomía na Universidade de Ámsterdan, pero un ano despois xa estaba nas Indias Orientais Holandesas na procura do elo perdido entre o humano e o simio, seguindo as teorías de Ernst Haeckel e Alfred Rusell Wallace. Na época era común o crenza, collida de Darwin, que os humanos evoluíran nos trópicos, e a crenza de Dubois que os humanos estaban emparentados cos xibóns, propios de Indonesia levouno alí como oficial médico do exército holandés. Chegou a Sumatra en decembro de 1887, instalouse en Padang acompañado da súa muller e fillo. Durante o seu tempo libre dedicábase a buscar fósiles, axiña os resultados prometían polo que o goberno destinou ao seu servizo dous enxeñeiros e 50 traballadores convictos, pero fracasaron na súa busca polas difíciles condicións, un enxeñeiro morreu e parte dos traballadores fuxiron.
En 1890, tras sufrir un ataque de malaria, foi destinado a Tulungagung, no leste de Xava, dous anos antes un mineiro atopara un cranio fósil, e comeza buscando no mesmo lugar que aparecera o fósil (Xava central) para máis tarde buscar nos depósitos fluviais do río Solo para o que se lle asignan dous enxeñeiros e un grupo de traballadores convictos, e entre outros fósiles en agosto de 1891 atoparon un fragmento dunha bóveda cranial fósil e un molar e tras a paréntese provocada pola tempada de choivas, ao ano seguinte un fémur e un dente, todos restos do coñecido posteriormente como o home de Xava, aínda que un primeiro momento pensou que sería algunha clase de chimpancé extinguido.
En 1894, Dubois, publicou unha descrición dos seus fósiles, chamándoo Pithecanthropus erectus, ao que describía como metade simio, metade humano. En 1895 regresou a Europa, onde deu a coñecer os seus decubrimentos, uns poucos científicos recibíronno estusiasticamente, pero a maioría mostrouse en desacordo coa súa interpretación, aínda así participou en congresos e conferencias científicas ata comezos de século, retirouse do exército colonial e aceptou un posto como profesor de xeoloxía na Universidade de Amsterdam e optou pola discreción sobre os seus descubrimentos ata 1923 ao permitir a outros científicos estudar os seus fósiles xunto a restos de Piténcatro que descubrira anos atrás.
Seattle Mariners
Os Seattle Mariners son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Seattle, Washington. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da American League (AL). O equipo uniusee á AL como franquía de expansión en 1977. Desde xullo de 1999 o campo onde xogan os seus partidos como local é o Safeco Field, localizado na veciñanza do SoDo. O nome de "Mariners" provén da prominencia da cultura marítima na cidade, aínda que ás veces son chamados de forma abrebiada os M's. As actuais cores do equipo, o azul, o verde e o prata, foron adoptadas antes da temporada de 1993 substituíndo as orxinais azul e dourada.
Dialectos do portugués
280px|miniatura|dereita|Dialectos de Portugal.
Os dialectos do portugués son as diferentes variedades existentes da lingua portuguesa. Existen diferenzas con respecto ao padrón, especialmente no Brasil, mais tales diferenzas non prexudican a intelexibilidade entre locutores de diferentes dialectos.
Evolución
O portugués europeo padrón (tamén coñecido como "estremeño") modificouse máis que as outras variedades. Mesmo así, todos os aspectos e sons de todos os dialectos de Portugal poden ser encontrados nalgun dialecto no Brasil. O portugués africano, en especial o portugués santomense ten moitas semellanzas co portugués do Brasil. Ao mesmo tempo os dialectos do sur de Portugal presentan moitas semellanzas, especialmente o uso intensivo do xerundio. Na Europa, o alto-miñoto e o transmontano teñen algunhas semellanzas co galego.
Dialectos do Brasil
Hai pouca precisión na división dialectal brasileira. Algúns dialectos, como o dialecto caipira, xa foron estudados, estabelecidos e recoñecidos por lingüistas, tales como Amadeu Amaral. Con todo, hai poucos estudos a respecto da maioría dos demais dialectos e, actualmente, aceitase a clasificación proposta polo filólogo Antenor Nascentes e outros.
Atlantique (filme)
Atlantique é un filme de 2019 dirixido por Mati Diop, rodado en lingua wolof, sendo o seu primeiro filme como directora. É un drama romántico con temática sobrenatural, e trátase dunha coprodución internacional entre o Senegal, Francia e Bélxica. Foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cannes de 2019. Diop fixo historia cando o seu filme se estreou en Cannes, converténdose na primeira muller negra en dirixir un filme que compitiu na sección principal do festival. En Cannes, o filme gañou o Grand Prix. Foi escollido como candidato do Senegal para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa no 92ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Femen
miniatura|250px|Logo da organización.
Femen (en Фемен), estilizado como FEMEN, é un grupo activista franco-ucraíno de feminismo radical que loita para protexer os dereitos da muller. A organización fíxose internacionalmente coñecida por realizar protestas controvertidas espidas contra o turismo sexual, as institucións relixiosas, o sexismo, a homofobia e outros temas sociais. Fundado en Ucraína, o grupo ten a súa sede en París.
A organización descríbese a si mesma como "loitadora contra o patriarcado e as súas tres manifestacións - a escravitude sexual das mulleres, as ditaduras e a relixión" e declarou que o seu obxectivo é o "sextremismo a prol de protexer os dereitos das mulleres". As activistas de Femen teñen sido detidas pola policía por mor das súas protestas.
Inna Shevchenko, líder de Femen, equipara a xestación por substitución coa prostitución.
Ivan Pavlov
Ivan Petrovič Pavlov, nado en Riazan o 14 de setembro de 1849 e finado en San Petersburgo o 27 de febreiro de 1936, foi un médico fisiólogo ruso.
Traxectoria
O seu nome está ligado ao descubrimento do reflexo condicionado, que deu a coñecer en 1903. Tal descubrimento consiste en aplicar os métodos obxectivos da fisioloxía ao estudo dos procesos nerviosos superiores. Pavlov chegou a este descubrimento mentres, utilizando cans, desenvolvía investigacións sobre a dixestión, campo no que realizou contribucións importantes que o levaron a que lle fose concedido o premio Nobel de Medicina e Fisioloxía no ano 1904.
É ben coñecido o seu clásico experimento: asociando, un certo número de veces, un son de campá á presentación de carne a un can, ao final a badalada determina a salivación (o vulgar facerse a boca auga) no can, que antes de certo non se producía; xa que o can se comporta así a causa dun reflexo condicionado provocado artificialmente.
Os reflexos condicionados naturais e artificiais, a súa modalide de formación e de acción, son asunto de grande importancia en fisioloxía, psicoloxía e psiquiatría, aínda que con resultados alternos.
O goberno soviético preparoulle a Pavlov un magnífico laboratorio en Koltushing, preto de Leningrado.
Río Ogooué
O río Ogooué é un longo río do oeste de África central que desemboca no océano Atlántico, o río máis importante de Gabón. A súa conca hidrográfica drena case a totalidade de Gabón, con algúns afluentes que chegan á República do Congo, Camerún, e Guinea Ecuatorial. O 90% da conca entra nos límites do país e cobre as dúas terceiras partes do país.
Xeografía
Nace na república do Congo, nos montes Ntalé, a unha altitude de 840 metros. É navegable un longo tramo do seu curso e nas súas ribeiras hai escasas poboacións, sendo as máis destacadas, Luanda, Lambaréné, Ndjole, Booué, Kankan, Ndoro, Lastoursville, Moanda e Franceville. O Ogooué, despois de seguir un curso de leste a oeste, desauga no océano Atlántico a través dun delta pantanoso, duns 100 km de ancho e 100 km de longo, ó sur de Port-Gentil. Fronte á súa desembocadura, a uns 450 km, atópase a illa volcánica de Annobón.
Albert Schweitzer, o médico, filósofo e teólogo franco-alemán, Premio Nobel da Paz en 1952, tomou o seu val como centro de operacións.
Isorna, Isorna, Rianxo
Isorna é un lugar da parroquia de Isorna no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2017) ten 74 habitantes (34 homes e 40 mulleres).
11 de abril
O 11 de abril é o 101º día do ano do calendario gregoriano e o 102º nos anos bisestos. Quedan 264 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Estatua de Attila József.
Outros
Os 366 días do ano
Morcegos
Os quirópteros ou morcegos (Chiroptera) son unha orde de mamíferos placentarios cuxas extremidades superiores se desenvolveron como ás. Con aproximadamente 1.100 especies, representan aproximadamente un 20% de todas as especies de mamíferos, o que os converte na segunda orde máis numerosa desta clase (tras os roedores). Están presentes en todos os continentes, agás na Antártida.
Son os únicos mamíferos capaces de voar, espalláronse por case todo o mundo e ocuparon unha gran variedade de nichos ecolóxicos diferentes. Desempeñan un papel ecolóxico vital como polinizadores e tamén desenvolven un importante papel na dispersión de sementes; moitas plantas tropicais dependen por completo dos morcegos. Teñen as patas anteriores transformadas en ás e a maioría guíanse e cazan por ecolocación. Preto dun 70% das especies son insectívoras e a maior parte do resto fruxívoras; algunhas aliméntanse de pequenos vertebrados como ras, roedores, aves, peixes, outros morcegos ou, como no caso dos vampiros (subfamilia Desmodontinae), de sangue.
O seu tamaño varía dende os 29-33 mm de lonxitude e 2 g de peso do morcego moscardón (Craseonycteris thonglongyai), aos máis de 1,5 m de lonxitude e 1,2 kg de peso do raposo voador filipino (Acerodon jubatus).
Por mor dos hábitos nocturnos da maioría das súas especies e a ancestral incomprensión sobre como podían «ver» na escuridade, considerábaselles e aínda se lles considera a miúdo como habitantes sinistros da noite, e con poucas excepcións (como na China, onde son símbolo de felicidade e proveito) na maior parte do mundo os morcegos causaron temor entre os humanos ao longo da historia; iconas imprescindibles no cinema de terror, aparecen en multitude de mitos e lendas e, aínda que en realidade só tres especies son hematófagas, a miúdo son vencelladas cos mitolóxicos vampiros.
En Galicia rexistrouse a presenza de 24 das 45 especies de morcegos que viven en Europa o que fai de Galicia un paraíso para os quirópteros europeos.
Etimoloxía
O nome científico da orde, Chiroptera, provén de dous vocábulos gregos, cheir (χειρ, "man"), e pteron (πτερον, "á"). Malia ser poucos os quirópteros que o son completamente, antigamente predominaba a crenza de que eran cegos, como demostra a orixe do seu nome común, «morcego», formada polo substantivo mur e o adxectivo cego «rato cego», derivadas á súa vez da unión das voces latinas latinos mus (rato) e caecŭlus (diminutivo de caecus, "cego"). En galego recibe tamén os nomes de muricego, municego e murcego. Noutras linguas o seu nome común tamén é unha palabra composta que alude á súa semellanza cos roedores e a súa capacidade de voar, como ratpenat (rata alada) en catalán, ou fledermause (rato que voa) en alemán, en éuscaro chámase sagu zahar (rato vello), os chineses chámanos sein-shii (rato celeste) e os aztecas chamábanos quimichpapalotl, de quimich, rato, e papalotl, bolboreta.