cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Beatles Anthology
Álbums
Dous días despois da primeira emisión, vería a luz Anthology 1, o primeiro dun total de tres volumes que recollía a carreira musical do grupo desde 1957 ata 1964. O dobre álbum contén as primeiras gravacións do grupo realizadas por The Quarrymen, inéditas ata a data, así como a audición realizada o 1 de xaneiro de 1962 polo grupo para o selo discográfico Decca Records. Así mesmo, Anthology 1 incluía "Free as a Bird", o primeiro tema do grupo en vinte e catro anos, completado por Paul McCartney, George Harrison e Ringo Starr a partir dunha demo de John Lennon gravado en 1977. No seu primeiro día, o álbum vendeu 450.000 copias, marcando un fito no mercado musical.
O 18 de marzo de 1996, tería lugar a publicación de Anthology 2. Como segundo volume da colección, o álbum presenta demos e tomas alternativas, así como temas en directo, procedentes das sesións de gravación de Help!, Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band e Magical Mystery Tour. Así mesmo, Anthology 2 inclúe "Real Love", baseado, do mesmo xeito que "Free as a Bird", nunha gravación incompleta de Lennon.
O 28 de outubro de 1996 sería publicado Anthology 3. O terceiro volume da triloxía inclúe cancións descartadas e demos das sesións de gravación de The Beatles, Abbey Road e Let It Be.
Mentres tanto, outras dúas gravacións caseiras incompletas de John Lennon, "Grow Old With Me" e "Now and Then" foron finalmente descartadas do proxecto pola baixa calidade do son das cintas, malia haberse traballado algo nelas durante 1995.
A portada dos tres álbums, situadas de forma correlativa, conforman unha longa colaxe creada a partir de varios pósters e portadas de álbums que representan as diferentes etapas da carreira musical do grupo. O traballo foi realizado por Klaus Voormann, amigo do grupo desde a súa estancia en Hamburgo e creador da portada do álbum Revolver en 1966. No vídeo musical de "Free as a Bird", o colaxe aparece como un póster no escaparate dunha tenda mentres a cámara pasa rápido a través da rúa. O deseño serviu como elemento principal nas publicacións de The Beatles Anthology en VHS, Laserdisc e DVD.
Libro
En outubro de 2000, The Beatles Anthology sería publicado como libro, integrado por entrevistas dos catro membros de The Beatles e outros personaxes relacionados coa formación, así como material fotográfico inédito. Gran parte das entrevistas foran previamente realizadas para a serie documental. O libro está deseñado nun gran formato con cuberta de cartón e cun deseño imaxinativo e ilustrativo de todas as facetas e etapas da carreira musical do grupo. Trala súa publicación, The Beatles Anthology alzouse ao primeiro posto dos libros máis vendidos na lista elaborada por New York Times.
"Hiroshima sky is always blue"
Durante a gravación de The Beatles Anthology, Yoko Ono e McCartney gravaron "unha peza de avant-garde chamada "Hiroshima sky is always blue" que consiste nun interminable acorde en mi menor tocado por Linda McCartney nos teclados, un contrabaixo tocado por Paul McCartney, e Sean Lennon que xunto a os membros da familia McCartney fixerón que fora posible para apoiar a Yoko." A cinta non foi nunca publicada de forma oficial, aínda que se editaron bootlegs que conteñen o tema e que circulan por Internet.
O 1 de setembro de 2007, un extracto de "Hiroshima Sky" apareceu en YouTube.com.
Blanca Silva
Blanca Silva Rodríguez, coñecida como Blanca Silva, nada na Coruña o 17 de abril de 1951 é unha artista plástica galega. Foi mestra de educación infantil, xadrecista. É bisneta do xurista e escritor e xornalista galego Alberto García Ferreiro.
Traxectoria
Independizouse moi nova da súa familia, instalándose en Madrid, onde cursou o Preuniversitario e iniciou os estudos de Ciencias políticas na Universidad Complutense de Madrid. Gradouse como mestra de Educación Xeral Básica, na especialidade de lingua e literatura, na Escola Universitaria do Profesorado de EXB de Pontevedra. En 1979 aprobou a oposición ao corpo de mestras e mestres de educación básica e comezou a traballar en diferentes escolas do rural galego, entre elas a unitaria de Tremoedo (Pontevedra) e, máis tarde, en Barcelona.
Traxectoria profesional
Formou parte, desde os inicios, do Grupo de Teatro Circo, creado por Manuel Lourenzo en 1967. Utilizou o teatro como ferramenta de traballo nas aulas, como tamén o coa pintura, creando novas dinámicas nos centros de ensino. Previamente á expresión plástica, Blanca escribiu poemas como algo íntimo e persoal, pulsión coa que continúa actualmente; así literatura e arte irán da man para confluír nunha hibridación de intensa forza lírica.
Pintora e escultora autodidacta, que complementou cunha formación avanzada en técnicas de gravado, acadada na realización de numerosos cursos no Centro Internacional da Estampa Contemporánea (Betanzos, A Coruña). Realizou a súa primeira exposición individual en 1985 no Espacio de Arte Casiopea (Vilagarcía de Arousa, Pontevedra).
Participou en bienais e salóns artísticos como a Bienal de Outono do Museo de Belas Artes da Coruña, a Bienal Balconadas (Betanzos) en varias ocasións, onde obtivo un áccesit no ano 2000; ou o Salon D'Automne (Grand Palais, París – Sarria, 2008). Foi seleccionada no XVII Premio Internacional de gravado Máximo Ramos (2004).
Polo que se refire á escultura, os materiais utilizados son, fundamentalmente cerámica e madeira, con eles crea figuras, corpos e cabezas que, en ocasións, semellan exvotos. Igualmente, incorpora nalgunhas pezas volumétricas, técnicas procedentes do gravado e, incluso, a palabra escrita, para crear instalacións, como na súa serie Palabras salvadas do lume (2006), resposta artística da autora á queima da Biblioteca de Bagdad.
Tamén realiza gravado sobre papel e tea, así como fotografías propias intervidas con cor (infografías).
As súas obras ilustraron diferentes publicacións: revistas como Casahamlet, Anuario Brigantino, El Extramundi y los Papeles de Iria Flavia, Memories; prensa: O Correo Galego ou El Periódico de Cataluña; así como as capas dalgúns poemarios. Ilustrou tamén o conto Unha pomba branca, de Fina Casalderey. miniatura|Escultura de Blanca Silva.
Estilo
A súa obra comezou na figuración expresionista, cunha marcada tendencia onírica. Os debuxos de soños marcarán os seus inicios, materializados en imaxes simbólicas sobre anacos de tea e cartóns. Pouco a pouco a cor e a luz acabarán por invadir o lenzo e disolverán a forma, desembocando nun expresionismo abstracto que, en ocasións, conecta con obras de Mark Rothko ou Antonio Murado.
Emprega unha técnica mixta na que experimenta con todo tipo de materias (pigmentos naturais mesturados con colas, cinzas e outros elementos) que superpón en numerosas capas. A finalidade, como a propia autora indica en entrevistas persoais realizadas para diferentes medios, é “amosar o baleiro”, “chegar ao punto cero do sentimento máis fondo".
Críticas
Xoán Abeleira describiu a súa arte como “a arte de baleirarse”. Josep M. Cadema, nunha crítica realizada sobre unha exposición da autora, escribiu: ¿Qué es el alma? Sinceramente, lo ignoro, pero creo que ha de ser lo más parecido al fluído, vaporoso y sutil, fuerte en su aparente debilidad que he visto representado en un cuadro de Blanca Silva”. Xulio López Valcárcel afirmou que na súa pintura “a angustia se expresa con silecioso grito”. A escritora, Luísa Vallalta: “Blanca constrúe, levanta paredes de pedra, mater-materia, no seu propio nome, que é unha Agra en branco entregada a un son invisíbel, a unha luz renxente, a unha luz branca sempre a punto de entrar como entra a luz branca do mencer de cada día, desde o comezo do mundo, en sixiloso rito, na Agra da Soleira".
Padre Casares
Padre Casares foi unha serie de televisión galega estreada no ano 2008, converténdose na serie revelación da tempada na TVG. Dirixida por Manuel A. Espiñeira, Jorge Coira, Carlos Sedes e Marta Piñeiro, escrita por Carlos Portela e producida por Voz Audiovisual, emitiuse con éxito os luns pola noite na TVG desde o 15 de xaneiro de 2008 ata o 28 de setembro de 2015. Os exteriores son gravados na parroquia de Santaia de Liáns (Oleiros), e no lugar de Redes (Ares) e en Santiago de Compostela.
Foi o espazo con máis audiencia da TVG nas tempadas 2008-09 e 2009-10, e segundo a tempada anterior, por detrás de Libro de familia. A IB3 das Baleares realizou unha adaptación en mallorquín, Mossèn Capellà, Canal Sur andaluz en castelán, Padre Medina, e o Canal 9 en valencián Senyor retor, dúas canles máis, Telemadrid e Castilla-La Mancha Televisión, emitírona dobrada ao castelán.
Argumento
miniatura|Praza principal de Louredo, no lugar de [[Redes, Caamouco, Ares|Redes.]] Esta produción estaba protagonizada por Horacio Casares, un moderno sacerdote acabado de saír do seminario que chega á vila de Louredo, un concello mariñeiro de 1.000 habitantes, en substitución de don Crisanto, un cura vello e que levaba toda a vida ó cargo da parroquia. Esta situación traeralle algúns problemas de adaptación que se narran ó longo dos 23 episodios da primeira tempada da serie.
1ª tempada
O padre Horacio Casares, formado nun moderno seminario xesuíta, ten un soño: ir a Ruanda como misioneiro. Pero é destinado a Santo Antonio de Louredo, unha pequena vila da costa galega, para substituír a don Crisanto, o párroco de toda a vida. Horacio e os veciños de Louredo terán que facer fronte ás súas diferenzas, aprendendo a convivir e aceptarse os uns aos outros. Malia todos os seus esforzos por adaptarse, Horacio acabará por pedirlle ao bispo que o releve do seu cargo. Pero don Crisanto adiviñará a verdadeira razón pola que Horacio quere marchar: Iria, a mestra da vila.
3ª tempada
O novo alcalde de Louredo comeza a impoñer as súas estritas normas. As mulleres do PCAR (Partido Católico Apostólico Romano) semellan encantadas co cambio de edil. Pero non todos os veciños están dispostos a vivir baixo o réxime de don Crisanto, e mesmo os funcionarios pensan ir á folga. O padre Casares buscará un sorprendente aliado para conseguir que as cousas volvan ao rego. A traxedia sacudirá á vila e os acontecementos farán que a xente, á fin, considere a Horacio “un dos seus”. Por iso, non pensan permitir que o sacerdote pase só o seu primeiro Nadal en Louredo.
5ª tempada
O cambio de goberno na Xunta de Galicia trunca as expectativas políticas de Delmiro, que tardará en asimilar o golpe. Pero malia que non vaia ser Conselleiro, os veciños de Santo Antonio de Louredo aínda precisan do seu alcalde. Aproxímanse tempos tumultuosos na vila, e o padre Casares deberá afrontalos sen un dos seus principais apoios: Iria, a mestra. Con todo, Horacio recibirá a uns visitantes inesperados que non deixarán indiferente a ningún dos seus fregueses.
7ª tempada
As dúbidas de Horacio sobre a súa vocación sacerdotal son cada vez máis fortes. O apaixonado bico que Iria e máis el se deron no salón de baile, fará que o sacerdote teña que cuestionarse o que quere facer coa súa vida. Mentres tanto, Delmiro terá que enfrontarse a un dos seus máis difíciles retos como alcalde: lograr que o Concello de Louredo supere a crise económica máis forte da súa historia. Ademais, a visita do Papa Bieito XVI a Santiago de Compostela revolucionará ós fregueses da vila. Sobre todo a Delmiro, que fará todo o posible para evitar que Louredo renda a súa particular homenaxe ó Gran Corvo Branco.
Festival de Televisión de Montecarlo
En 2010 recibiu o premio ¡Bravo!, da Conferencia Episcopal Española, polo seu servizo a prol da «dignidade do home, os dereitos humanos e os valores evanxélicos».
1531
Outros
Historia ano a ano
Radio ECCA
miniatura|dereita| Aparello de radio Radio ECCA é unha emisora de radio orixinaria de Gran Canaria que emite programas culturais e educativos. Serve de soporte ao centro de educación de persoas adultas do mesmo nome. ECCA son as iniciais de Emisora Cultural Canaria aínda que, trasladada a outras comunidades españolas, tamén se interpretou como Emisora Cultural da Comunidade Autónoma. En Galicia, Radio ECCA dispón dunha emisora en Vigo e de centros en cada provincia.
Historia
miniatura|dereita| Illas canarias
Radio ECCA naceu nas Illas Canarias en 1965 como organización sen ánimo de lucro dedicada á educación de persoas adultas. Empezaron coa alfabetización e foron ampliando a súa oferta con especial incidencia na formación básica e a educación non formal ampliándoa para a formación profesional, tanto inicial como continua. Converteuse nunha fundación en 1985 e conta tamén cunha asociación co gallo de lograr acordos e colaboracións con institucións tanto públicas como privadas. Recibiu diversos premios pola súa traxectoria e contribucións.
Foi o xesuíta Francisco Villén que levou esta iniciativa baseada nunha radio dedicada exclusivamente ao ensino a partir do modelo ofrecido pola emisora de radio colombiana Sutatenza, que estaba ensinando aos máis desfavorecidos coa radio. Analizando as dificultades coas que se topaban, especialmente o abandono, Villén chegou ao que hoxe se chama sistema tridimensional ECCA.
Presenza territorial
Ademais das Canarias, Radio ECCA ten actualmente presenza en Andalucía, as Illas Baleares, Estremadura, Galicia, Madrid e Murcia. Foi estendendo a súa influencia a Cabo Verde, Mauritania e Marrocos. Tamén coopera con institucións de catorce países latinoamericanos.
Oferta educativa
A oferta dos centros ECCA estrutúrase sobre cinco eixos formativos para persoas adultas:
Formación en liña
ECCA ofrece cursos en liña adaptando o seu sistema á nova realidade comunicativa e formativa. Segue a traballar coa voz como elemento central e o material mutilado pero o soporte dos cursos, a distribución do material e a comunicación realízase, se se desexa, a través de Internet.
Conficker
miniatura|300px|Funcionamento de Conficker
Conficker, tamén coñecido como Downup, Downadup e Kido, é un verme informático que ataca ó sistema operativo Microsoft Windows e que foi detectado por primeira vez en novembro de 2008. Conficker explota unha vulnerabilidade no servizo Windows Server usado por Windows 2000, Windows XP, Windows Vista, Windows Server 2003, Windows Server 2008, e o beta de Windows 7 que lle permite roubar o contrasinal do usuario por medio dunha combinación de técnicas avanzadas que o fai difícil de contrarrestar, difundíndose rapidamente. Existen catro variantes do verme, coñecidas como Conficker A, B, C e D e máis de 300 minivariantes, presumiblemente realizadas por crackers.
A pesar que Microsoft publicara un parche para reparar o fallo explotado polo verme o 15 de outubro de 2008, Heise Online estima que afectou un mínimo de 2 500 000 de ordenadores ata o 15 de xaneiro de 2009, en tanto que The Guardian deu unha estimación de 3 500 000. O 16 de xaneiro de 2009, o F-Secure declarou que Conficker infectara nove millóns de ordenadores, considerándoa a segunda infección de verme informático máis importantes tras a de SQL Slammer en 2003. o 13 de febreiro de 2009 Microsoft ofreceu unha recompensa de 250.000 dólares a quen axudase na busca e arresto dos creadores do verme.
José María Carracido
José María Carracido, nado en Santiago de Compostela en 1801 e finado en 1847, foi un sacerdote, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Presbítero, humanista e orador sagrado; renunciou a cargos no cabido de Santiago, sendo párroco dunha pequena vila. Coñecedor dos sistemas filosóficos do seu tempo, defendeu as bases inamovibles do dogma católico e o prestixio da Igrexa. Foi socio constituínte da Academia Literaria de Santiago e colaborou en La Aurora de Galicia (1845).
Edoardo Mangiarotti
Eduardo Mangiarotti, nado en Renate o 7 de abril de 1919 e finado en Milán o 25 de maio de 2012, foi un tirador de esgrima, xornalista deportivo e dirixente deportivo italiano, gañador de trece medallas olímpicas.
Traxectoria
Fillo do esgrimista de prestixio internacional Giuseppe Mangiarotti que participara coa selección italiana nos Xogos Olímpicos de 1908 e mestre de armas que importou a Italia a variante da escola francesa de esgrima. Con seus dous irmáns, Mario e o tamén olímpico Dario, recibiu instrución de seu pai.
Coas súas participacións olímpicas entre 1936 e 1960 logrou 6 medallas de ouro, 5 de prata e 2 de bronce o que o converten no atleta con máis medallas olímpicas na historia da participación de Italia nos Xogos Olímpicos e o cuarto absoluto, despois de Michael Phelps, Larissa Latynina e Nikolai Andrianov. Polo que respecta ao campionato do mundo conquistou 26 medallas, a metade de ouro, sendo o italiano con máis medallas nesa competición.
Retirouse da alta competición tras os Xogos Olímpicos de 1960 de Roma como un dos máis grandes especialistas de todos os tempos en espada e florete. Unha das súas principais cualidades era ser ambidestro, o que lle permitía cambiar de garda tamén dentro dunha mesma competición.
Colaborou como xornalista co xornal La Gazzetta dello Sport desde 1949 a 1972 ocupándose da sección de esgrima. Durante o bienio 1959-1960 formou parte do comité de xestión designado polo Comité Olímpico Nacional Italiano para gobernar a Federación Italiana de Esgrima xunto con Gastone Darè e Renzo Nostini. No ano 1966 publicou o libro La vera scherma, escrito en colaboración con Aldo Cerchiari. No ano 1981 o Comité Olímpico Internacional condecorouno coa Orde Olímpica de bronce en 1977 e no ano 1998 o Presidente da República Italiana Oscar Luigi Scalfaro concedeulle a máxima honra italiana, nomeándoo Cavaliere di Gran Croce.
Foi membro de honra do consello federal da Federación Italiana de Esgrima e membro de honra da Fédération Internationale d'Escrime (FIE), foi un dos redactores das primeiras normas administrativas da FIE en 1962 e entre 1980 e 1984 foi o seu secretario xeral e foi presidente da súa comisión de disciplina (2000-2008). Foi tamén presidente da Unión Italiana de Veteranos Deportivos e da Asociación Medalla de Ouro aos Valores Atléticos. A súa filla Carola representou a Italia como tiradora de esgrima nos Xogos Olímpicos de 1976 e de 1980.
Xunto ao marchador Ugo Frigerio e o esquiador Gustav Thöni tivo o privilexio de ser seleccionado por dúas veces como portabandeira de Italia nunha cerimonia de apertura dunhas Olimpiadas, concretamente en Melbourne no ano 1956 e en Roma en 1960. Morreu na súa casa do centro de Milán o 25 de maio de 2012 á idade de 93 anos.
Penelas, Sas de Penelas, Castro Caldelas
Penelas é un lugar da parroquia de Sas de Penelas no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Tuto Vázquez
Xosé Manuel Vázquez Martínez, Tuto Vázquez, nado en Ribeira o 21 de marzo de 1947 e finado o 29 de abril de 2010, foi un actor galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio e Filosofía e posúe o título de Declamación polo Conservatorio Profesional da Coruña e o de Interpretación polo Institut del Teatre de Barcelona.
Tiña grande experiencia como actor teatral e de dobraxe, e na última década participara en varias series de televisión galegas, así como nalgunhas películas con pequenas intervencións e multitude de curtametraxes. Tamén traballou en publicidade, participando en varios spots, e na radio, nun total de 8 temporadas do espazo Preescolar na casa.
Interveu en montaxes teatrais coas compañías Tespis, O facho, Teatro Circo, Escola Dramática Galega, Produccións do Noroeste, Teatro do Atlántico, Centro Dramático Galego e Producións Librescena.
O seu último traballo televisivo foi na serie Padre Casares, onde tivo que ser substituído no personaxe de Don Crisanto por Gonzalo Rei Chao a principios de 2008 debido ao cancro que padecía e do que faleceu en abril de 2010.
Teatro
(lista parcial)
Ures, Canduas, Cabana de Bergantiños
Ures é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 29 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 14 eran homes e 15 mulleres.
1529
Outros
Historia ano a ano
Alexandre II de Rusia
Alexandre II, nado en Moscova o 29 de abril de 1818 e finado en San Petersburgo o 13 de abril de 1881, foi Emperador e Autócrata do Imperio Ruso de 1855 a 1881.
Traxectoria
Fillo do emperador Nicolao I de Rusia e da princesa Carlota de Prusia (que tomaría o nome de Alexandra Feodorovna), naceu en Moscova o 29 de abril de 1818. Casou en 1841 coa princesa María de Hesse e do Rin. Deste matrimonio nacería o seu sucesor, Alexandre. Ao mes de quedar viúvo no 1880 casou en segundas nupcias coa princesa Catherine Dolgoruky, que tomaría o título de Princesa Iurievska. Os fillos habidos desta muller antes do matrimonio foron lexitimados ao pouco de casaren. Alexandre morreu asasinado en San Petersburgo o 13 de marzo de 1881.
Gran Duque de Finlandia
miniatura|200px|O monumento a Alexandre II "O Libertador" na [[Praza do Senado de Helsinqui foi erixido en 1894. A data "1863" fai referencia á re-apertura da Dieta de Finlandia. Este monumento, expresa o agradecemento finlandés a este tsar, que acabou con moitos períodos de tensión e guerra con Rusia.]] En 1863 Alexandre II volveu establecer a Dieta de Finlandia e puxo en marcha varias reformas que aumentaban a autonomía de Finlandia, incluíndo o establecemento dunha moeda propia, o marco finlandés. A liberación da empresa conduciu a un aumento do investimento estranxeiro e a un profundo desenvolvemento industrial. Para rematar, elevou o idioma finés a lingua nacional, equiparándoo ao sueco, posibilitando unha igualdade de oportunidades para unha maior proporción da sociedade. Alexandre II foi considerado como "O Bo Tsar" en Finlandia.
A actitude de Alexandre cara a Finlandia podería ser vista como unha verdadeira crenza de que as reformas serían máis fáciles de probar nun pequeno país homoxéneo que o conxunto de Rusia. O trato benevolente cara a Finlandia tamén pode ser visto como unha recompensa pola lealdade da poboación durante a guerra de Crimea e durante o levantamento polaco. Tamén podería ser un intento de debilitar os fortes lazos que Finlandia mantiña aínda con Suecia.
Intentos de asasinato
miniatura|left|250px|Gravado da época que mostra o atentado de 1867. En 1866 houbo un atentado contra a vida do tsar en San Petersburgo, perpetrado por Dmitri Karakozov. O atentado produciuse no xardín de verán, sendo salvado o tsar por un home que apartou a tempo a arma do terrorista, impedindo así que o emperador recibira algunha ferida. Para conmemorar o feito, construíronse un gran número de capelas e igrexas en moitas cidades do Imperio.
O estudante actuou pola súa conta, pero outros revolucionarios estaban desexosos de asasinar a Alexandre. En decembro de 1879, Narodnaia Volia (en ruso Vontade do pobo), un grupo revolucionario radical que ideaba unha revolución social, organizou unha explosión no ferrocarril de Livadia a Moscova, pero non alcanzaron ao vagón do Tsar. Na noite do 5 de febreiro de 1880, o mesmo conxunto revolucionario levou a cabo un atentado nun salón do Palacio de Inverno, pero o tsar volveu a saír ileso, aínda que outras 67 persoas resultaron mortas ou feridas. O comedor tamén resultou danado.
Matrimonio e fillos
miniatura|O tsar Alexandre II e a súa dona, a tsarina María, co seu fillo, o futuro tsar [[Alexandre III de Rusia|Alexandre III.]] O 16 de abril de 1841, Alexandre casou coa princesa María de Hesse-Darmstadt en San Petersburgo, posteriormente coñecida como María Alexandrovna. O tsarévich afirmou estar profundamente namorado da princesa e non aceptou falar doutra candidata. María era filla de Luís II de Hesse-Darmstadt e de Guillermina de Baden, aínda que se dubidaba de se o seu pai era o gran duque ou o amante da súa nai, o barón August von Senarclens de Grancy. O matrimonio tivo seis fillos e dúas fillas:
Alexandre tivo moitas amantes durante o seu matrimonio e foi pai de sete fillos ilexítimos recoñecidos. Estes inclúen a Antoinette Bayer (1856-1948), coa súa amante Guillermina Bayer; a Michael Bogdan-Oginski (1848-1909), coa condesa Olga Kalinóvskya (1818-1854); e a Joseph Raboxicz.
O 6 de xullo de 1880, menos dun mes despois da morte da tsarina María, ocorrida o 8 de xuño, Alexandre casou morganaticamente coa súa amante, a princesa Catalina Dolgorúkov, con quen xa tiña catro fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Alexandre II de Rusia
Tameiga, Mos
San Martiño de Tameiga é unha parroquia que se localiza no concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 3.064 habitantes (1.546 homes e 1.518 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.838 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación ascendera ata os 3.397 habitantes, sendo 1.697 homes e 1.700 mulleres.
A igrexa parroquial foi rematada en 1902, segundo unha inscrición na súa fachada.
Agrupación Cultural O Galo
A Agrupación Cultural O Galo é unha asociación cultural de Santiago de Compostela, que ten entre os seus obxectivos fomentar e pór en valor a creación cultural galega, divulgar a nosa historia e coñecer os lugares onde se produciron os principais feitos históricos así como os protagonistas dos mesmos, pór en debate os asuntos máis destacados que nos afectan como pobo e achegar a realidade social e cultural doutros pobos do mundo para promover o respecto á diversidade e ser capaces de apreciar a súa riqueza.
Historia
Foi fundada no ano 1961 por un nutrido grupo de intelectuais e artistas galeguistas, entre os que se pode destacar a Salvador García-Bodaño, Xulio Maside ou Ventura Cores Trasmonte. A súa primeira actividade pública foi a exposición 20 pintores galegos, a primeira grande exposición colectiva de arte do país durante o franquismo que foi inaugurada por Vicente Risco cun relatorio sobre Galicia e a revolución estética. Máis adiante, no ano 1963, sacou adiante a coñecida Campaña do peso pro Teatro Galego para poder dotar de fondos o Premio Castelao, impulsado simultaneamente pola mesma asociación, que buscaba dar recoñecemento á mellor obra de teatro en galego como resposta á marxinación do galego nun certame de teatro que organizaba o Sindicato Español Universitario (SEU), no que se admitían as outras tres linguas do Estado. O fallo do Premio Castelao converteuse nun acontecemento cultural no que participaban boa parte dos principais nomes do galeguismo, cunha cea literaria que se celebraba no Hostal dos Reis Católicos, en Santiago.
Pronao
miniatura|350px|Exemplo de pronao no [[Templo de Apolo de Figalia.]] miniatura|180px|Partes dun templo co pronao destacado. O pronao (en grego antigo πρόναος, "espazo situado diante dun templo") é o vestíbulo ou entrada dun templo grego ou romano.
Murgás, Turces, Touro
Murgás é unha pequena aldea da parroquia de Turces, no concello de Touro. É veciña de Murgás de Beseño.
A poucos quilómetros do encoro de Portodemouros, Murgás destaca pola súa tradición queixeira, con empresas integradas na denominación de orixe Arzúa-Ulloa. Tamén ten un museo sobre a historia do queixo.
Na contorna da aldea atópanse numerosas carballeiras onde se atopan corzos, xabaríns, coellos, porcoteixos, miñatos, raposos e demais especies da flora e da fauna típica do bosque caducifolio atlántico.
Mary Fergusson
Mary (Molly) Isolen Fergusson, nada o 28 de abril de 1914 en Stoke (Plymouth) e finada o 30 de novembro de 1997 en Londres, foi unha enxeñeira civil británica, a primeira muller integrante da Institución de Enxeñeiros Civís, que a admitiu en 1957.
Traxectoria
Molly Fergusson, graduouse en enxeñaría civil na Universidade de Edimburgo en 1936, e para completar a súa formación foi contratada por dous anos en Blyth e Blyth de Edimburgo, sen soldo durante o primeiro ano.
Despois de xubilarse en 1978, continuou traballando como consultora e utilizou as súas ganancias para financiar unha bolsa universitaria para axudar aos estudantes de enxeñería. Tamén colaborou coa Women’s Engineering Society.
En 1979 outorgóuselle unha Orde do Imperio Británico e en 1985 un Doutoramento Honorario en Ciencias na Universidade de Heriot-Watt.
John A. Garcia
John A. Garcia, nado en Galicia en 1949, é un emprendedor e filántropo estadounidense, fundador da empresa de videoxogos NovaLogic. .
Traxectoria
Garcia naceu en Galicia mais marchou coa súa familia sendo neno para os Estados Unidos fuxindo da ditadura de Franco. Estudou na London Film School e tentou fundar unha industria do cinema nos Emiratos Árabes Unidos. Trasladouse a California e ingresou na compañía Datasoft, da que chegou a ser vicepresidente. En 1985 fundou Novalogic, da que foi presidente ata a súa venda no 2016 a THQ Nordic. Entre os videoxogos que lanzaron están a saga Comanche e as sucesivas entregas de Delta Force.
Vida persoal
É irmán do oncólogo Francisco Garcia-Moreno e pai de dous fillos.
Parque Natural La Vall de Sorteny
O Parque Natural La Vall de Sorteny atópase no Principado de Andorra.
Descrición do parque
Trátase dun parque de alta montaña. A pesar da súa pequena distribución o parque presenta valores moi senlleiros dende o punto de vista paisaxístico, medioambiental e científico. No parque existen máis de 700 especies de flores e plantas.Tamén existe unha gran riqueza faunística, representada por rebezos, corzos e xabarín.
Río da Groba
O río da Groba é un curso fluvial galego que discorre polo concello pontevedrés de Baiona. Nace e discorre pola serra da Groba, e desemboca na zona especial de conservación (ZEC) da Ramallosa, xunto cos ríos Miñor e Guillade.
Xeografía
Nas súas beiras hai unha fraga mesta e silenciosa, na que abundan moitas aves. Atravesa as parroquias de Belesar e Santa Cristina da Ramallosa. Ademais pasa polo núcleo de Sabarís, no que se construíu a Ponte Vella.
Forza Aérea de Austria
A Forza Aérea de Austria (alemán: Österreichische Luftstreitkräfte) é un compoñente das forzas armadas austríacas (Bundesheer). No presente a Forza Aérea de Austria opera 102 aeronaves, 15 delas de combate.
Satoshi Tajiri
Satoshi Tajiri (田尻 智) é un deseñador e director de videoxogos xaponés, máis coñecido por ser o creador da franquía Pokémon de Nintendo, así como un dos fundadores e o presidente da empresa de desenvolvemento de videoxogos Game Freak.
Forza Aérea de Austria
Historia
A Forza Aérea de Austria foi creada en maio de 1955 polas potencias aliadas victoriosas, suxeita a restriccións no seu uso de mísiles guiados. o Tratado de Estado austríaco de 1955 comprometeu a Austria coa neutralidade permanente.
Satoshi Tajiri
Seareiro dos xogos arcade, Tajiri escribiu e editou a súa propia revista sobre videoxogos, Game Freak, xunto con Ken Sugimori antes de evolucionar a empresa cara a unha desenvolvedora baixo o mesmo nome. Tajiri declarou que unir dúas consolas Game Boy a través do cable Link foi o que o inspirou a crear un xogo cuxo obxectivo orixinal era coleccionar insectos, a súa grande afección da nenez. O xogo, que despois se convertería en Pokémon Red e Pokémon Green, levou seis anos para ser completado e foi o xermolo dunha franquía multimillonaria que deu un pulo renovado a Nintendo no sector das consolas portátiles. Tajiri continuou a traballar como director da serie de videoxogos Pokémon ata o desenvolvemento de Pokémon Ruby e Sapphire, cando cambiou o seu rol a produtor executivo.
Forza Aérea de Austria
Historia
O adestramento dos pilotos comezou con catro Yak 11 Moose e catro Yak 18 Max doados pola Unión Soviética, e Austria mercou máis adestradores lixeiros baixo o Programa de Asistencia Militar. Ata 1960 o país mercou avións de adestramento e apoio baixo ese programa, pero non cazas modernos; o rol dun caza era cumprido de forma pouco axeitada polos 30 vellos Saab 29 mercados de segunda man á Forza Aérea de Suecia a principios dos anos 60.
Sas de Penelas, Sas de Penelas, Castro Caldelas
Sas de Penela é un lugar da parroquia de Sas de Penelas no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Forza Aérea de Austria
Historia
Dende 1970 Austria mercou un total de 40 avións lixeiros multirol Saab 105 coa intención de despregalos e roles de adestramento, recoñecemento, intercepción e ataque á terra. Como quedou claro nos anos 80 que os avións subsónicos non eran axeitados para o combate aéreo e para a interdición no espazo aéreo, Austria mercou 28 Saab 35 Draken cazas reacondicionados para substituír os Saab 105 como principal interceptor da Forza Aérea en 1988. O Saab 105 continuou en servizo como adestrador e avión de vixilancia.
Pouco despois o Draken viu o seu primeiro grande uso en interdición no espazo aéreo a partir de 1991 durante as guerras iugoslavas, cando cazas MiG-21 iugoslavos cruzaron a fronteira austríaca sen permiso. Nun incidente o 28 de xuño un MiG-21 penetrou ata Graz, causando demandas xeneralizadas de acció. Tras repetidos cruces da fronteira por avións armados do Exército Popular Iugoslavo, suxeríronse cambios nas ordes vixentes para o armamento das aeronaves.
Dende 1955 as forzas armadas de Austria teñen prohibido operar calquera tipo de sistema de mísiles guiados, incluídos mísiles aire-aire e superficie-aire (SAM). No ambiente da post-guerra Fría, e cos avións armados concanóns sendo unha reliquia do pasado, o Parlamento do país votou para corrixir esta seccióndo seu tratado de estado e en xaneiro de 1993 pedíuse o moderno mísil AIM-9 Sidewinder a Suecia para armar os seus cazas. Un modelo mellor de Sidewinder foi mercado directamente aos Estados Unidos e as entregas comezaron en 1995. Tamén se mercaron mísiles SAM Mistral franceses para ter protección nas bases contra ataque aéreos. Os primeiros Mistral chegaron en 1993 e as entregas remataron en 1996.
A frota de helicópteros inclúe Agusta-Bell (AB) 204 (principalmente usados para evacuación médica), AB-206 (adestramento e enlace), e AB-212 (usados para forzas aerotransportadas e transporte lixeiro). 28 Alouette III franceses están dispoñibles para tarefas de busca e rescate, incluídas operacións na alta montaña. O Bell OH-58 Kiowa, un helicóptero de exploración, está equipado cunha metralladora de disparo rápido, aínda que a Forza Aérea carece dun helicóptero de ataque real. A meirande parte dos helicópteros, agás os 24 AB-212, están volvéndose obsoletos. Despois da avalancha de Galtür en 1999 fíxose evidente que os helicópteros da Forza Aérea eran moi poucos e tiñan uns deseños moi limitados. Polo tanto mercáronse 9 UH-60 Blackhawk estadounidenses para ser usados como transportes durante desastres.
En 2003 a capacidade de transporte melorou coa compra de tres C-130 Hercules da Royal Air Force. En 2005 a frota de Saab Draken foi retirada (50 anos despois de que tipo voase por vez primeira), para ser substituído polo Eurofighter Typhoon. Antes da primeira entrega doTyphoon, alugáronse 12 F-5 Tiger II a Suíza como medida provisional. A compra do Eurofighter foi controvertida en Austria aínda que finalmente o derradeiro dos 15 avións foi entregado o 24 de stembro de 2009. En 2017 os posibles asuntos de corrupción que rodean a compra do Eurofighter aínda estaban sendo investigados polo parlamento austríaco. No mes e xullo, como resltado da controversia, o Ministro de Defensa anunciou a retirada dos Typhoon a partir de 2020, e da súa substitución por un sistema de vixilancia aéra "militarmente máis efectivo e máis económico".
Amelia Tiganus
Amelia Tiganus, nada en Galați, Romanía, o 11 de marzo de 1984, é unha activista feminista. É unha sobrevivente do comercio de mulleres, abolicionista e coordinadora da plataforma Feminicidio.net.
Traxectoria
Tiganus naceu e creceu en Romanía. Foi violada en grupo no camiño á escola e desde entón a súa vida cambiou. Non denunciou por vergoña e as violacións continuaron, aos 13 anos abandonou os estudos. Quería ser profesora ou doutora mais deixou os seus estudos. Foi cooptada por un amigo aos 17 anos e, impulsada pola situación, aceptou a súa proposta, foi á Península Ibérica. En 2002 comezou a prostitución en Alacant. Durante máis de cinco anos, traballou en máis de 40 casas de prostitución. En 2007 decidiu abandonar a prostitución e, dende entón, vivindo en Guipúscoa e traballando nun bar, está inmersa no activismo feminista.
Activista feminista
miniatura|333x333px| Amelia Tiganus Bilbao, 2019. Despois de abandonar a prostitución, Tiganus comezou a coñecer as liñas teóricas do feminismo. Por esta razón, cando comezou a dar unha interpretación diferente á súa propia vida, interveu no activismo. A partir do 2015, o sitio web Feminicidio.net coordina o proxecto para evitar o consumo de prostitución ao estender talleres de sensibilización e reflexión. Está a favor de axudar a mellorar a vida das prostitutas, así como defende a desaparición da prostitución ao mesmo tempo. Participa en congresos organizados tanto no Estado Español como en América Latina, dando conferencias das súas experiencias e fomentando discursos sobre a abolición da prostitución.
At Crystal Palace
At Crystal Palace é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Erase Errata, publicado o 28 de outubro de 2003 a través do selo Troubleman Unlimited no Reino Unido e de Blast First nos Estados Unidos.
Antonio Durán "Morris"
Antonio Segundo Durán Moreiras, nado en Vigo en 1959, é un actor galego, máis coñecido como "Morris".
Traxectoria
miniatura|Morris, á saída da presentación d' [[Os mortos van á présa en Ribadeo en 2009.]] Ten unha longa experiencia interpretativa en teatro, e é un dos rostros máis coñecidos das producións audiovisuais galegas. Fixo varios anuncios publicitarios, ademais de participar en series de televisión e películas de ámbito estatal con papeis secundarios.
En teatro traballou en dúas ducias de obras desde 1978, especialmente para o Centro Dramático Galego e para a compañía Artello, da que foi fundador. En 2011 participou na obra O florido pénsil.
Xoán VI
Hai varias persoas chamadas Xoán VI:
O Che Guevara na Revolución cubana
200px|miniatura|dereita|O Che Guevara. Ernesto Guevara de la Serna, o Che Guevara, foi un protagonista decisivo na Revolución Cubana, a revolución que afastou ó ditador Fulgencio Batista da illa. Despois da vitoria axudou a retirar os tradicionais lazos económicos que xunguían Cuba e os Estados Unidos para facer un achegamento á URSS. Xa que logo Guevara xogou un papel primario na formación da política exterior cubana, ó defender unha posición "antiimperialista" e ó apoiar movementos esquerdistas revolucionarios en América Latina e África.
Guerrilla na Revolución Cubana
miniatura|dereita|550px|Mapa de Cuba, cos principais lugares de actividade guerrilleira O 10 de marzo de 1952 un golpe de Estado dirixido polo xeneral Fulgencio Batista derrocara ó presidente democrático Carlos Prío Socarrás, do Partido Auténtico, nun marco internacional que transitaba os primeiros momentos da guerra fría entre os Estados Unidos e a Unión Soviética. Batista instalou unha sanguenta ditadura co argumento de combater o comunismo. Con todo o escandaloso nivel de corrupción e violación dos dereitos humanos levou á conformación dunha oposición xeneralizada partidaria da insurrección para apartar do poder a Batista, do que participaron os partidos políticos de oposición, os sindicatos, e o movemento estudantil.
Xoán VII
Xoán VII pódese referir a:
O Che Guevara na Revolución cubana
Guerrilla na Revolución Cubana
Nese contexto actuaría o Movimiento 26 de Julio, unha evolución revolucionaria do Partido Ortodoxo, de ideoloxía basicamente nacionalista-antiimperialista, buscando en todo momento artellar as súas forzas con outros sectores opositores, co proxecto de establecer un goberno democrático nacionalista. Pola súa banda, a pesar de manter relacións estreitas con Fidel Castro e a guerrilla en Serra Maestra, o Partido Socialista Popular (comunista) criticou a experiencia guerrilleira atribuíndolle unha intención puramente aventureira e golpista. Finalmente, varias forzas políticas tiñan por entón organizacións armadas ademais do Movimiento 26 de Julio, como o Directorio Revolucionario 13 de Marzo, o Partido Socialista Popular e o Segundo Frente Nacional del Escambray.
A desastre da chegada a Cuba
O 25 de novembro de 1956 un grupo de 82 guerrilleiros do Movimiento 26 de Julio que adestraron en México embarcáronse rumbo a Cuba no iate Granma (en inglés diminutivo de grandmother). Dirixidos por Fidel Castro, no grupo atopábanse tamén Raúl Castro e o Che Guevara entre outros.
A travesía durou sete días, dous máis do agardado, debido o cal o grupo que ía apoiar a súa chegada a Cuba xa se retirara. Na mañanciña do 2 de decembro o iate ancorou na costa suroccidental, preto da praia de Las Coloradas, no Golfo de Guacanayabo, polo que os rebeldes deberon deixar a maior parte das municións, alimentos e medicamentos no barco.
A cantidade exacta de sobreviventes descoñécese. Aínda que a historia oficial fala de "doce", sábese que en Serra Maestra reuníronse polo menos 20 guerrilleiros dos 82 que chegaron no Granma.
Nesa oportunidade o Che Guevara foi severamente reprendido por Fidel Castro debido á perda das armas, que foran escondidas por orde daquel na casa dun campesiño logo revisada polo exército.
A desastre do desembarco foi noticia de primeira páxina e na lista de mortos dada polo goberno aparecían os dous irmáns Castro e Ernesto Guevara, afectando fondamente á súa familia. Con todo o último día do ano recibiron unha nota manuscrita súa, con selo do correo cubano, que dicía:
Serra Maestra, un difícil comezo
miniatura|dereita|500px|Mapa de Serra Maestra Serra Maestra é un cordón montañoso alongado situado sobre a costa no extremo sueste da illa de Cuba, a pouco máis de 800 km da súa capital, A Habana.
Os rebeldes sobreviventes reagrupáronse de seguida nas montañas de dita serra para organizar unha guerrilla contra o ditador cubano Fulgencio Batista, que estaba apoiado polos Estados Unidos.
Unha vez establecido o grupo guerrilleiro en Serra Maestra o Movimiento 26 de Julio organizouse en todo o país coa fin de apoiaren á guerrilla na serra. Entre os dirixentes máis importantes que actuaban atopábanse: Frank País, Vilma Espín, Celia Sánchez, Faustino Pérez, Carlos Franqui, Haydée Santamaria, Armando Hart, René Ramos Latour (Daniel).
En Serra Maestra, o Che Guevara actuou como médico e combatente, a pesar de sofrer de fortes ataques de asma. O Che subliña a importancia de facerse aceptar pola poboación abastecendo de coidados os pobos illados ou alfabetizando. Os rebeldes fortalécense lentamente, aumentando o seu armamento, recadando apoio e o recrutamento de moitos campesiños, intelectuais e traballadores urbanos. Guevara mostra grande afouteza e talento en combate e logo tórnase un dos homes de confianza de Fidel Castro.
Guevara tamén impuxo a súa personalidade ó amosarse estrito fronte ós actos de indisciplina, de traizón e criminais, non só na propia tropa, senón tamén con respecto ós soldados inimigos e ós campesiños que habitaban a zona. Esta face fíxose evidente o 17 de febreiro de 1957, cando descubriron que un dos guerrilleiros, Eutimio Guerra, era un traidor que revelara ó inimigo a situación do grupo, o que permitiu ó exército bombardear a súa posición no pico Caracas e logo emboscalos nos Altos de Espinosa, póndoos ó bordo da derrota definitiva. Fidel Castro decidiu entón que sería fusilado por traizón, pero sen indicar quen o executaría. Ante a indecisión xeral foi o Che Guevara quen o fixo, amosando unha frialdade e dureza fronte os crimes en tempos de guerra. Pola contra, Guevara parece actuar con tolerancia fronte ós erros dos seus propios homes e os prisioneiros inimigos. En varias oportunidades interveu ante Fidel Castro para evitar execucións, así como atendeu medicamente a soldados feridos, prohibindo estritamente as torturas ou o fusilamento de prisioneiros.
A finais de febreiro apareceu no New York Times, o xornal máis lido dos Estados Unidos, unha entrevista a Fidel Castro realizada por Herbert Matthews en Serra Maestra. O impacto foi enorme e comezou a xerar unha certa simpatía cara os guerrilleiros na opinión pública nacional e internacional. Nese momento, coa fin de estreitar relacións cos campesiños que habitaban na Serra, o grupo guerrilleiro comezou a ofrecer os servizos médicos do Che Guevara, que comezou así a ser coñecido na rexión.
Para finais de maio o exército guerrilleiro medrara a 128 combatentes ben armados e adestrados e o 28 de maio produciu a súa primeira acción de certa magnitude, o ataque ó Cuartel de El Uvero, onde morreron 6 guerrilleiros e 14 soldados e houbo gran cantidade de feridos de ámbolos bandos. Logo do combate Castro tomou a decisión de deixar ó Che Guevara a cargo dos feridos para non demorar ó grupo principal ante a inminente persecución por parte das tropas do goberno.
O Che e catro homes (Joel Iglesias, Alejandro Oñate («Cantinflas»), Juan Vitalio Acuña Núñez e un guía) deberon entón facerse cargo de agochar, protexer e curar ós sete guerrilleiros feridos durante cincuenta días. Nese lapso Guevara non só atendeu e mantivo protexidos a todos, senón que impuxo disciplina no grupo, recrutou novos guerrilleiros, obtivo o apoio dun gran latifundio da zona e estableceu un sistema de aprovisionamento e comunicación coa cidade de Santiago de Cuba. Cando volveu xuntarse co resto, o 17 de xullo, o Che tiña un pequeno exército autónomo de 26 combatentes. Para entón os rebeldes xa conseguiran liberar un pequeno territorio ó oeste do Pico Turquino e 200 homes disciplinados. Ese día Fidel Castro decidiu formar unha segunda columna con 75 homes, á que denominaría despois Cuarta Columna. Simultaneamente ascendeu a Che Guevara ó grao de capitán e cinco días despois designouno comandante da formación. Até ese intre só Fidel Castro tiña grao de comandante. En diante o trato cara el debía ser de «Comandante Che Guevara».
Comandante da Cuarta Columna
A Segunda Columna (chamada logo «Cuarta» para confundir ó inimigo) estivo integrada orixinalmente por catro pelotóns a cargo de Juan Almeida, Ramiro Valdés, Ciro Redondo e Lalo Sardiñas. Posteriormente integraríase Camilo Cienfuegos, con quen establecería unha estreita amizade, substituíndo a Lalo Sardiñas como o seu segundo ó mando.