cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións á Asemblea de Estremadura de 1999
As eleccións á Asemblea de Estremadura de 1999 celébranse o 26 de maio. Cun censo de 885.753 electores, os votantes foron 650.527 (73,4 %) e 235.226 as abstencións (26,6 %). O PSOE gañou por maioría absoluta, e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Juan Carlos Rodríguez Ibarra, como presidente da Xunta.
Sigüeiro, Oroso, Oroso
Sigüeiro é unha vila da parroquia de Oroso, no concello coruñés de Oroso. Segundo o IGE en 2018 tiña 3.845 habitantes (1.921 homes e 1.924 mulleres). É a capital administrativa do concello.
Historia
Ata o ano 2005 existían oficialmente dous lugares co nome de Sigüeiro nos concellos de Oroso e Santiago de Compostela. O Decreto 25/2005 do 3 de febreiro (DOG nº 34 do 18 de febreiro) incorporou o lugar do concello de Santiago ao concello de Oroso xa que, como se recolle en dito decreto, "na actualidade Sigüeiro configúrase como un único núcleo urbano, integrado por Sigüeiro de Oroso e Sigüeiro de Santiago de Compostela". Paradoxalmente, no nomenclátor da Xunta de Galicia seguen a aparecer en 2015 ambos lugares en cadanseu concello, feito que está en contradición co Decreto anteriormente nomeado.
Eclesiasticamente, Sigüeiro pertence á parroquia da Barciela cuxo territorio se reparte entre os concellos de Oroso e Santiago de Compostela.
Aeroporto de Xerez da Fronteira
O Aeroporto de Xerez é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado ao nordés de Xerez da Fronteira, a 8 km do centro da cidade e a 45 km de Cádiz. É coñecido como Aeroporto de La Parra.
A importancia deste aeroporto foi crecendo nos últimos anos, en 2007 rexistrou un tráfico de 1 607 834 pasaxeiros, 50.364 operacións e 89.927 kg de mercancías, colocándose con estes datos no posto número 18 a nivel nacional e o terceiro de Andalucía. En 2008, debido á crise económica de 2008 o número de pasaxeiros foi reducido ata os 1 302 770 pasaxeiros, aínda que o tráfico de mercancías e o número total de operacións mantivéronse, o que o relegou á posición 21 a nivel nacional e o cuarto de Andalucía, inmediatamente por detrás do aeroporto de Granada. En 2012 o aeroporto pechou cun total de 913.301 pasaxeiros, aínda que segue mantendo o seu posto dentro de Aena no posto 23.
Mare Moscoviense
Mare Moscoviense (Mar de Moscovia ou Mar de Moscova) é un mar lunar. Situado na conca Moscoviense, é un dos poucos mares ao lado oculto da Lúa. Ten un diámetro de 277 quilómetros, e unha área de 19 600 quilómetros cadrados.
Como a maioría dos mares lunares, foi formado polo impacto dun asteroide contra a Lúa, e a posterior inundación do cráter formado con lava, a que, ao solidificarse, formou un interior chairo e escuro de basalto. A gran diferenza de alturas entre o mare e o terreo circundante pode, talvez, explicar a pobreza en mares ao lado oculto; poucos impactos terían a enerxía suficiente como para fracturar a capa de roca máis grosa deste hemisferio e provocar vulcanismo. A capa basáltica do mar é bastante delgada, aproximadamente 1,5 km, o que apoia esta teoría.
O material da conca é do período Nectárico, mentres que o material do cráter é do período Ímbrico Superior. A conca posúe unha irregularidade gravitacional (mascon).
A rexión foi orixinalmente bautizada como Mare Moscovrae despois de que a sonda Luna 3 reenviase as primeiras imaxes do lado escuro da Lúa.
O cráter Komarov atópase ao sueste do mar, e o cráter Titov está na rexión norte.
José María Arguedas
José María Arguedas Altamirano, nado en Andahuaylas o 18 de xaneiro 1911 e finado en Lima o 2 de decembro de 1969, foi un novelista, articulista e ensaísta político peruano.
Traxectoria
Fillo de Víctor Manuel Arguedas Arellano e de Victoria Altamirano Navarro. Contraeu matrimonio con Sybilla Arredondo. Morreu suicidándose.
Templo de Mussenden
miniatura|dereita|O templo de Mussenden O templo de Mussenden é unha pequena construción circular localizada nos cantís preto de Castlerock, no condado Londonderry, a rentes do océano Atlántico, na costa noroccidental de Irlanda do Norte. Foi construído en 1785 e fixo parte da propiedade de Frederick Augustus Hervey, o IV Conde de Bristol e Bispo de Derry.
Graf Zeppelin
Graf Zeppelin pódese referir a:
Belisardo Pumpido Flores
Belisardo Pumpido Flores, nado en Cádiz o 30 de decembro de 1818 e finado en Santiago de Compostela o 8 de agosto de 1875, foi un militar español. Participou nas guerras carlistas e recibiu a Cruz Laureada de San Fernando de primeira clase, a cruz da Orde de Carlos III, a cruz da Orde de San Hermenexildo e a cruz militar dos Defensores de Reus. Foi un dos primeiros oficiais do exército que se incorporou á Garda Civil, pouco despois da súa fundación polo Duque de Ahumada.
Guerras carlistas
miniatura|Cruz Laureada de San Fernando. A primeira guerra carlista tivo lugar en España entre 1833 e 1840, entre os partidarios do infante Carlos María Isidro de Borbón -coñecidos como carlistas, que apoiaban un réxime absolutista- e os de Isabel II, denominados cristinos e isabelinos por apoiar a rexente María Cristina de Borbón e a raíña Isabel. Terminou teoricamente en 1840, co Abrazo de Vergara, pero en Cataluña persistiron bandas carlistas que non se renderon tras o final da guerra, e que actuaban máis como bandoleiros (trabucaires) que como guerrilleiros. A segunda guerra carlista tivo lugar fundamentalmente en Cataluña entre setembro de 1846 e maio de 1849 debido ao fracaso dos intentos de casar a Isabel II co pretendente carlista, Carlos Luís de Borbón, matrimonio que se expuxo como unha forma de terminar definitivament co conflito dinástico, pero Isabel II casou co seu primo Francisco de Asís de Borbón. Esta segunda guerra carlista incluíu un levantamento popular en distintos puntos de Cataluña, por descontento social, e por iso as partidas de Matiners carlistas combateron conxuntamente con grupos de ideoloxía republicana.
Belisardo Pumpido incorporouse ao exército no Batallón Provisional Reus núm. 51, formando parte dos Corpos Francos de Cataluña, ás ordes directas do entón Coronel Joan Prim i Prats. En febreiro de 1843 interveu na súa primeira acción de combate participando na defensa da cidade de Reus. Como consecuencia desta acción en marzo de 1843 é condecorado coa Cruz Militar dos defensores de Reus e en abril ascendido a Subtenente, por méritos de guerra. A acción de Reus produciuse como consecuencia dun Pronunciamento do entón Coronel Joan Prim contra o Rexente Espartero.
Dado que a situación insurreccional persistía en devandita rexión a súa unidade trasládase á provincia de Barcelona, e en maio ascende a Segundo Tenente, pola súa participación na defensa de Mataró e na batalla de San Andrés. En setembro de 1843 é promovido ao emprego de Tenente efectivo de Infantaría, tamén por méritos de guerra, como recompensa pola súa participación no asedio de Figueres (provincia de Xirona).
O asedio de Figueres, no que participou o Tenente Belisardo Pumpido, ás ordes do Xeneral Prim, tivo lugar como consecuencia de que o 8 de xuño de 1843 levantáronse tropas en Cataluña para forzar o fin da minoría de idade da raíña Isabel II. O Xeneral Prim consegue, tras diversas negociacións, aplacar os ánimos dos sublevados e logra que se reúnan en Figueres para capitular. Pero unha vez na praza, os sublevados persistiron na súa actitude e forzaron ao Xeneral Prim a iniciar un novo bloqueo ao castelo. O 17 de novembro o xeral Prim declara traidores aos sublevados. Finalmente, os rebeldes capitularon o 10 de xaneiro de 1844.
Despois desta operación militar Belisardo Pumpido, realiza servizos de gornición ao longo de 1844 en Ávila e en Burgos e seguidamente é destinado ao Batallón Provincial núm. 19, con base en Ourense, onde ten o seu primeiro contacto con Galicia, rexión na que máis tarde se asentará definitivamente.
Pero pronto se traslada novamente a Cataluña, para participar na Segunda Guerra Carlista (1846-1849), desatada polo pretendente Carlos VI, actuando Belisardo Pumpido sempre dentro das tropas isabelinas e xa como oficial. Polo seu heroísmo no combate contra as forzas carlistas obtén en 1847 a Cruz Laureada de San Fernando de Primeira Clase, como recompensa polo seu enfrontamento a gromos revolucionarios, entrando en combate nos campos de Sabadell. En 1848 enrólase no Batallón de Cazadores de África, núm. 1, e xa como Tenente efectivo participa durante os anos 1848 e 1849 en diversas operacións militares contra as forzas carlistas por toda Cataluña, especialmente nas provincias de Lleida e Tarragona. O 14 de maio de 1849, aos trinta anos, ascende a Capitán Graduado.
Finalizada a segunda guerra carlista, na que Belisardo Pumpido se destacou como Capitán das tropas Isabelinas, en 1851 e á idade de 32 anos é destinado ao Rexemento Toledo núm. 29, con sede en Zamora, onde solicita pasar a prestar servizo no exército de Cuba ou Porto Rico. Pero antes de resolverse esta petición o seu Rexemento é destinado á rexión galega, tomando definitivo contacto con esta terra á que quedará ligado de forma permanente.
En efecto, xa en Galicia, o 16 de agosto de 1852, contrae matrimonio con Ramona Puga Branco, de 18 anos, filla do Coronel de Infantaría Manuel María Puga Feijoo, herdeiro da Condesa de Gimonde, un militar que na primeira guerra carlista participara no bando carlista, pero que co Abrazo de Vergara integrouse no exército isabelino, e irmá de Luciano Puga Blanco, destacado político conservador. Para devandito matrimonio Belisardo Pumpido solicitou expresa licenza á Raíña Isabel II, que lle foi concedida, segundo consta no seu expediente militar. Continúa, por tanto, en Galicia, sen desprazarse a América, encadrado no Rexemento da Princesa, núm 4.
Incorporación á Garda Civil
miniatura|Cruz de Encoméndaa de Número da Orde de Carlos III. Dado o grave problema de seguridade pública no ámbito rural tras finalizar a primeira guerra carlista, o primeiro Goberno tras as rexencias, cuxo Ministro da Gobernación era o Marqués de Peñaflorida, dispuxo no ano 1844 que se crease unha forza armada de dobre dependencia, ao estilo da xendarmería europea, que pode ser considerada sucesora da antiga Santa Irmandade, disolta pouco antes, e que cumpriu con funcións similares de 1476 a 1835.
O Mariscal de Campo Ramón María Narváez encargou a súa organización a Francisco Javier Girón e Ezpeleta, II duque de Ahumada e V marqués das Amarillas, quen entón ostentaba o cargo de inspector Xeral militar. Conforme se detallaba na norma fundacional, o novo corpo de natureza militar quedaba suxeito ao Ministerio da Guerra no concernente a organización, persoal, disciplina e percibo de haberes, e ao de Gobernación en canto a servizo e movementos.
Belisardo Pumpido Flores ingresou en 1853 no Corpo da Garda Civil. Os corpos de infantaría e cabalaría do Exército achegaron os homes necesarios para integrarse no novo Corpo, sendo os Xefes e Oficiais elixidos con exquisito esmero de entre os máis acreditados na última guerra civil, e propostos polo xeral encargado da organización ao Goberno. Belisardo Pumpido foi seleccionado e designado Tenente polo Duque de Ahumada indo destinado inicialmente a Valladolid.
Actuacións en Navarra
No mes de maio de 1853, Belisardo Pumpido é nomeado Tenente Xefe de Liña de Irurtzun (Navarra), no Décimo Terzo da Garda Civil, mandado naquel momento polo Coronel D. Miguel Sanz, onde novamente ten que enfrontarse ás partidas carlistas. O un de xuño toma posesión en Irurzun, permanecendo alí durante dous anos. No verán de 1854 realiza como Xefe de escolta un traslado relevante de caudais entre Vitoria e Pamplona sufrindo un accidente que lle ocasiona lesións en acto de servizo, cando debido á intensa calor o seu cabalo cae ao chan, tendo que ser sacrificado. miniatura|O [[río Bidasoa -ou Baztán- ao seu paso por Elizondo.]] En febreiro de 1855 foi nomeado Xefe da Liña de Elizondo, capital do Val do Baztán, moi preto da fronteira francesa. Nese mesmo ano 1855 recibe unha nova condecoración: a cruz da Orde de Carlos III. Recíbea por enfrontarse, vencer e perseguir a unha facción de Montemolinistas (partidarios de Carlos VI, Conde de Montemolin), procedentes da localidade de Uharte, acosándoos até o seu completo exterminio e obrigando aos sobreviventes a refuxiarse en territorio francés. Pouco despois, e en unión da Gendarmeria francesa, asesta un novo golpe aos partidarios de Montemolin, descubrindo un importante almacén de armas e cartucheria. No Baztán permaneceu durante catro anos.
Estas accións contra os carlistas han de encadrarse nos intentos de recuperar o trono por parte de Carlos Luís de Borbón e Bragança (Madrid, 31 de xaneiro de 1818 - Trieste, 13 de xaneiro de 1861), Conde de Montemolín, fillo de Carlos María Isidro de Borbón, que foi pretendente carlista ao trono de España co nome de Carlos VI, tras a abdicación do seu pai o 18 de maio de 1845. Precisamente en 1855, cando se producen os enfrontamentos armados polos que Belisardo Pumpido foi condecorado coa cruz da Orde de Carlos III, o pretendente carlista desatou unha insurrección que se iniciou no mes de maio, e que foi consecuencia do fracaso das negociacións con Francisco de Asís para chegar a unha reconciliación entre as dúas ramas borbónicas. As campañas montemolinistas non pararon, por tanto, co fin da Guerra dos Matiners, ou Segunda Guerra Carlista, e concretamente en 1855, o capitán Corrales iniciou en Zaragoza a insurrección que se estendeu por Aragón e Navarra, na que se enmarcan as accións de Belisardo Pumpido á fronte da Garda Civil de Elizondo. Esta insurrección fracasou porque desde Madrid enviáronse aos mellores Xenerais, entre eles a Serrano, que esmagaron ás forzas montemolinistas.
Traslado a Galicia
miniatura|Orde de San Hermenegildo. O 19 de abril de 1861, aos 42 anos, é ascendido a capitán da Garda Civil veterana e outórgaselle o mando dunha compañía da comandancia de Lleida. Previo paso temporal por Villaviciosa, Asturias, a súa longa carreira de traslados péchase cando 1 de agosto de 1862 asígnaselle o mando da Compañía de Caldas de Reis, dentro do Sexto Terzo, de Galicia. Estando destinado en Galicia recibe a súa última condecoración, a cruz da Orde de San Hermenegildo, que lle outorga a raíña Isabel II por Real Cédula de 20 de xullo de 1863, con efectos de 9 de abril, con ocasión de cumprir vinte anos de servizo continuado e co fin de premiar a constancia militar e irreprochable conduta no servizo dos Oficiais dos Exércitos e Armada Nacionais, tal e como se prevé no Regulamento da Orde de 10 de xullo de 1815.
Na Real Cédula na que a Raíña Isabel Segunda noméalle cabaleiro da Orde de San Hermenegildo, e que se conserva no Arquivo Militar de Segovia, dise que se outorga o nomeamento unha vez consultado o Tribunal Supremo de Guerra e Mariña, pola súa constancia militar, e manda a todos os Capitáns Xerais, Gobernadores, Xustizas e demais autoridades do Reino que lle recoñezan como Caballero da Orde, e ao capitán xeneral da rexión de destino, que lle impoña a Cruz coas formalidades previstas no Regulamento. O 29 de marzo de 1863, aos 44 anos sofre un derramo cerebral, que lle inmobiliza a parte dereita do corpo e ocasiónalle a perda case total da fala. Como consecuencia diso o 8 de novembro de 1866, aos 48 anos, concédeselle o retiro Militar definitivo, por enfermidade, cumpridos 25 anos de servizo
Tras o seu retiro trasladouse a vivir a Santiago de Compostela coa súa numerosa familia, fixando a súa residencia na rúa San Francisco 18, fronte á Facultade de Medicina, nunha casa propiedade da súa esposa, Ramona Puga. O 27 de setembro de 1867 tomou o hábito segrar da Venerable Orde Terceira, de mans do Pai Visitador, Frei José Blanco. O 8 de agosto de 1875 faleceu en Santiago, aos 56 anos de idade, sendo enterrado no Cemiterio da Venerable Orde Terceira, no próximo convento de San Francisco.
Historia familiar
miniatura|Ramona Puga Branco, esposa de Belisardo Pumpido Flores. O capitán Belisardo Pumpido e a súa esposa Ramona Puga Branco, tiveron sete fillos, segundo o testamento de dona Ramona, outorgado en Santiago de Compostela o 7 de novembro de 1899, e deron lugar a unha longa saga familiar en Galicia, con extensións en Cuba, Florida, Nova York, Arxentina, Ecuador e outros lugares de América. Os seus fillos foron:
Mundial de Fútbol de 1950
O Mundial de Fútbol de 1950 foi a cuarta edición do campionato do mundo de seleccións internacionais de fútbol, a Copa do Mundo da FIFA. Celebrouse no Brasil, após un parón de doce anos por mor da segunda guerra mundial, entre o 24 de xuño e o 16 de xullo de 1950. En homenaxe aos vinte e cinco anos de presidencia de Jules Rimet da FIFA, o trofeo do campionato foi bautizado co nome de "Copa Jules Rimet". Nesta edición estaba programada a participación de dezaseis seleccións, mais debido a varios abandonos tan só participaron trece: seis europeas e sete americanas. Entre os participantes destacou o retorno do, ausente nas dúas edicións precedentes, e o debut de despois de que as federacións británicas reingresasen na FIFA.
Esta edición contou cun formato de catro grupos, onde os equipos xogaban todos contra todos nun sistema de liga. A novidade foi a fase final, sendo esta a única edición do torneo onde non se disputou unha final. Así, os campións de cada un dos catro grupos, o, , e o , tiveron que disputar outra fase de liga de todos contra todos. É especialmente lembrado nesta edición o encontro decisivo polo campionato disputado entre o Uruguai e o Brasil, máis coñecido como o "Maracanaço". Aos brasileiros chegaballes o empate, mentres que aos seus rivais só lles valía gañar. Ante case 200.000 espectadores, os tantos de Schiaffino e Ghiggia deron ao Uruguai o seu segundo título de campión.
Antecedentes e elección
Tras a celebración da Copa do Mundo de 1938 en Francia, comezouse a elección da sede da seguinte edición de 1942. Para a celebración do torneo presentaran candidatura Alemaña, a Arxentina e o Brasil. A decisión de quen ía ser o anfitrión estaba prevista para o congreso da FIFA de xuño de 1938. Porén, o seu presidente, Jules Rimet, adiou a xuntanza para o ano 1940. Con todo, o estoupido da segunda guerra mundial un ano antes fixo que todo ficase suspenso sen saber cando se ía poder retornar. Cando a guerra finalizou en 1945, a FIFA retomou os preparativos para celebrar unha nova Copa Mundial o antes posíbel, programando un congreso ao ano seguinte en Luxemburgo. Alí discutiuse que Suíza acollese a cuarta edición, prevista en principio para 1949. Porén, a proposto non era viábel a curto prazo no país helvético, xa que non contaba estadios suficientes para un evento internacional.
En xuño de 1946 o Brasil presentou a única candidatura para dar solución ao problema de falta de sedes. O proxecto para esta candidatura era moi semellante ao que xa presentara en 1942. O presidente do Brasil naquela altura, Getúlio Vargas, obtivo tamén o apoio do líder arxentino Juan Domingo Perón en troques de que o seguinte evento organizado en América fose no seu país. Ademais, propuxeron que a Copa se celebrase en 1950 para garantir o maior número posíbel de participantes. Un dos problemas da candidatura era que o Brasil non contaba cun recinto o suficientemente grande para albergar un evento tan masivo, polo que para solucionalo decidiuse construír un novo estadio, o Estádio do Maracanã, o cal que ía ser o máis grande do mundo con capacidade para 200.000 espectadores. Finalmente, o 25 de xullo de 1946, os dirixentes da FIFA elixiron por unanimidade as únicas candidaturas presentadas: Brasil para a edición de 1950 e Suíza para. Tamén se aprobou que o trofeo do campionato adoptase o nome de Copa Jules Rimet en homenaxe aos seus 25 anos de presidencia e o reingreso na FIFA das catro federacións británicas.
Clasificación
miniatura|border|Selo conmemorativo. En total, inscribíronse trinta e catro seleccións á fase de clasificación para dezaseis prazas. Os campións da última edición,, e o anfitrión, , clasificáronse automaticamente, polo que quedaron en xogo catorce prazas libres. Previamente a FIFA decretara que e o  non podían xogar polo seu papel na segunda guerra mundial como potencias do Eixo. En troques, non sucedeu o mesmo con Italia: a FIFA tiña interese no equipo xa que eran os defensores do título e o dirixente da súa Federación, Ottorino Barassi, custodiara o trofeo da Copa durante o conflito. Por outro lado, non estaba sometida a ningunha sanción e a Unión Soviética non quixo tomar parte. Cómpre destacar que a selección da rexión do, foi aceptada pola FIFA tan só dúas semanas antes da competición, polo que non puido participar na fase de clasificación.
Por outra banda, as catro asociacións do Reino Unido (,, e ) xogaron por primeira vez a fase clasificatoria despois do seu reingreso na FIFA. Neste caso, permitiuse que a edición 1949−50 do seu campionato propio, o British Home Championship, servise como grupo clasificatorio con dúas prazas directas. e chegaron á última xornada coas dúas primeiras prazas aseguradas, aínda que a federación escocesa tiña antes do torneo que só viaxaría ao Brasil se eran campións. Ao non darse esa situación, Inglaterra foi finalmente o único representante británico.
No resto de Europa, varios países abandonaron a rolda previa por motivos económicos, pouco favorables ao gasto que supuña o desprazamento en plena posguerra. ,, , e  conseguiron o pase sen problemas, mais , campioa do grupo 2, ausentouse ao alegar "dificultades insalvábeis". Para cubrir as baixas de Escocia e Turquía, o comité organizador cursou senllas invitacións a e. Os portugueses rexeitárona porque crían que debían gañala no terreo de xogo, mentres que os galos aceptaron en primeira instancia e despois renunciaron por razóns económicas.
En América do Sur, sorprende a baixa de aducindo discrepancias entre a Asociación do Fútbol Arxentino e a Confederación Brasileira de Deportes. As beneficiadas pola súa saída foron e, rivais de grupo. Do mesmo xeito, o e  regresaban após dúas edicións ausentes polas saídas do  e. Por outro lado, non participou xa que fora expulsada da FIFA en 1949 baixo a acusación de manter unha liga pirata. As dúas prazas de Norteamérica foron para os e. En canto a Asia, a beneficiouse da retirada de,  e. Porén, non puido viaxar ao Brasil por razóns económicas. Así, das dezaseis clasificadas, só participaron trece seleccións: seis europeas e sete americanas.
Lista de participantes
As seguintes son as dezaseis seleccións orixinais que se clasificaron para a disputa do torneo.
Sedes
Seis estadios foron as sedes desta Copa Mundial, cada un situado nunha cidade distinta, todas capitais de estado. O estadio de máis grande desta edición foi o Estádio do Maracanã, en Río de Xaneiro. O estadio cuadruplicaba ao seguinte estadio con máis capacidade, o Estádio do Pacaembu de São Paulo, a cidade máis poboada do país.
Grupos
O sorteo dos grupos celebrouse o 22 de maio de 1950 en Río de Xaneiro. Despois do sorteo as federacións de fútbol de e da  decidiron non participar no mundial. Non houbo tempo para invitar a outras seleccións, polo que o mundial xogouse con tan só 13 equipos, ficando o grupo 4 con dúas seleccións.
Goleadores
Con oito tantos, o brasileiro Ademir foi máximo goleador do torneo. En total, anotáronse 88 goles por parte de 48 xogadores, con tan só un gol en propia meta. Por outra banda, o uruguaio Alcides Ghiggia converteuse no primeiro xogador en marcar gol en todos os partidos. O seguinte sería Jairzinho en.
Clasificación retrospectiva
thumb|[[Ademir de Menezes|Ademir, máximo goleador do torneo.]] En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1950 foi a seguinte:
Jessica Alonso Bernardo
É internacional absoluta coa selección española, coa que logrou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, xogando 90 partidos internacionais e anotando 194 goles.
= Traxectoria = Durante as súas seis tempadas no equipo de Navarra, a SD Itxako, gañou catro Ligas ABF consecutivas nos seus últimos tres anos, de 2009 a 2012, tres Copas da Raíña, tres SuperCopas de España. Na tempada 2007-08, perdeu a final da Copa EHF, pero un ano máis tarde conseguirían resarcirse ó vencer ó Leipzig, anotando 3 goles Jessica no partido de volta. Tamén chegou á final da liga de Campións da EHF de 2010-11, e a pesar de que gañaron o partido de volta, non puideron remontar o resultado da ida, quedando subcampioas.
No verán de 2012, fichou polo equipo serbio o RK Zajecar, co que consegue a liga Serbia e Campión da Copa. Só estivo nel un ano, para irse ó balonmán francés fichando polo Le Havre AC en 2013.
En Le Havre estivo dúas tempadas quedando a primeira delas en terceira posición da liga Francesa. Na tempada 2015-16 ficha polo equipo francés de Besançon quedando en quinta posición.Tras esta tempada retírase do balonmán profesional e na actualidade forma parte do corpo técnico da selección española de balonmán exercendo funcións como delegada.
Victor Prosch
Ferdinand Victor Alphons Prosch, tamén coñecido como Victor Prosch, nado o 25 de novembro de 1820 en Copenhague e finado na mesma cidade o 29 de xullo de 1885, foi un veterinario, biólogo e malacólogo dinamarqués.
Foi prospector do Museo de Zootomía da Universidade de Copenhague.
Abreviatura
A abreviatura Prosch emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ministerios de España
miniatura| Logo do Goberno de España. Un ministerio é un departamento de xestión do goberno dun estado. Está a cargo dun ministro que se ocupa dun ámbito político de actuación baixo a coordinación do presidente do goberno ou primeiro ministro. Nalgúns países como os Estados Unidos de América ou México, os ministros son coñecidos como secretarios ou secretarios de Estado.
En España, como noutros países, por cada nova lexislatura os ministerios adoitan cambiar de funcións e de nome. Estes cambios son máis notables se se produce un cambio de partido político, xa que hai ministerios que separan as súas funcións en dous ou máis ministerios novos, e varios ministerios agrúpanse nun só.
Castro de Abaixo, Lodeiro, Lalín
Castro de Abaixo é un lugar da parroquia de Lodeiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2011 tiña 44 habitantes (24 mulleres e 20 homes), 19 menos ca en 1999.
Chip e Chop
Chip e Chop (no orixinal en inglés Chip 'n Dale) son dúas tamias ficticias da Walt Disney, que aparecen en series de debuxos animados e historietas infantís. Chip e Chop non son verdadeiros esquíos, senón uns roedores do xénero Tamias, semellantes aos esquíos, tamén da familia Sciuridae.
De acordo coa Disney, Chip é o lóxico e Chop o tolo. Aparecen en varios debuxos do Pato Donald como antagonistas simpáticos, mais a súa estrea deuse nuns debuxos do Pluto de 1943. En 1989 protagonizaron unha serie propia: Chip 'n Dale Rescue Rangers (En Galicia emitido en castelán no espazo Club Disney de Televisión Española co nome Chip y Chop Guardianes Rescatadores ).
Personaxes principais
Chip: irmán de Chop, é o máis intelixente dos dous. Está apaixonado por Gaddy Hackwrench, unha ratiña moi intelixente que tal como Chip, nunca demostra o seu amor por el, mais todos saben que os dous se aman. En Portugal coñécese co nome de Tico.
Chop (Dale): irmán de Chip, é medio tolo, mais cando se trata de salvar a vida fai o imposíbel virar real, Chop tamén gusta de Gaddy, mais sabe que o seu irmán gusta dela e non di ren. En Portugal coñécese co nome de Teco; Dale é o nome orixinal en inglés e o empregado en América Latina.
Hererolandia
miniatura|Bandeira de Hererolandia Hererolandia (en inglés Hereroland, foi un bantustán na África do Suroeste (actual Namibia) establecido para o pobo herero como parte do sistema de apartheid en 1968.
Outorgóuselle o autogoberno en xullo de 1970. O bantustán cesou de existir en maio de 1989 ao comezar o proceso de transición á independencia.
A súa superficie era de 58.997 km² e a súa poboación era de 44.000, situado no leste do país na fronteira con Botswana, o seu carácter era moi árido, comprendía o occidente do deserto do Kalahari, tiña como capital a poboación de Okahandja. Na actual Namibia o territorio deste bantustán forma parte das rexións de Omaheke e Otjozondjupa. miniatura|320px|dereita|Bantustáns no territorio de África do Suroeste, Hereroland ao nordeste.
Torrente
O termo Torrente pode referirse a:
Roibeira
Co topónimo Roibeira podémonos referir a:
Roibeira, Brabío, Betanzos
Roibeira é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 91 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 50 eran homes e 51 eran mulleres.
Salvador Lissarrague Novoa
Salvador Lissarrague Novoa, nado en Santiago de Compostela o 25 de xaneiro de 1910 e finado en Madrid o 14 de marzo de 1967, foi un xurista e sociólogo galego. Catedrático de Filosofía do Dereito e de Filosofía Social, foi un relevante filósofo do dereito e sociólogo nos anos centrais do século XX, discípulo de Ortega y Gasset e de Luis Recasens Siches. Entre as súas obras máis destacadas figuran Introducción a los temas centrales de la Filosofía del Derecho, La teoría del Poder en Francisco de Victoria e Las formas de convivencia y los conjuntos humanos.
Traxectoria
Con antecedentes familiares universitarios, era neto por parte de nai do decano da Facultade de Medicina de Santiago de Compostela Jesús Nóvoa López e de Gumersinda Puga Blanco, herdeira da Condesa de Gimonde e irmá de Luciano Puga Blanco, que foi Fiscal do Tribunal Supremo e defendeu como avogado a Curros Enríquez.
Actividade universitaria
Despois da Guerra civil, Salvador Lissarrague ocupou diversos cargos políticos, e en 1942 ingresou por oposición no Corpo de Delegados de Traballo (logo, Inspección de Traballo). Pero pronto decide volver ao labor intelectual, que non abandonara totalmente, pois en 1941 publicou distintos artigos e impartiu clases en cursos do Instituto de Estudos Políticos. En 1942 reingresou na Universidade de Madrid, como profesor auxiliar de José Gascón e Marín, encargándose da cátedra de Estudos Superiores de Ciencia Política, ata que a ocupou o seu antigo mestre, Carlos Ruiz do Castelo. En 1944, o Instituto de Estudos Políticos, publicou a súa tese doutoral, baixo o título El poder político y la sociedad. Ese mesmo ano obtivo a cátedra de filosofía do dereito.
O labor intelectual e universitaria de Lissarrague nesa época seguiu, en esencia, a doutrina de Ortega y Gasset, tratando de que o novo sistema político reconciliásese cunha personalidade que se significou na causa republicana e optado polo exilio, aínda que fose ao comezo da contenda. Ademais o sistema de pensamento de Ortega enfrontábase coa filosofía intransixente do novo réxime político, polo que era anatemizado polos defensores da ortodoxia.
Lissarrague tamén tratou de asumir criticamente as fontes da filosofía escolástica e da «filosofía cristiá» en xeral.
En 1948 publica Introdución a los temas centrales de la filosofía del derecho, considerada a súa obra cume, e a máis claramente dedicada ao fenómeno xurídico, desde unha perspectiva socioloxista, que constitúe, para os seus seguidores, un dos fitos iusfilosóficos da década de 1940.
En 1955 gañou a cátedra de Filosofía Social, da Facultade de Ciencias políticas e Económicas da Universidade Complutense, consolidando a súa evolución cara á socioloxía. Ao longo das seguintes dúas décadas desenvolveu unha activa vida universitaria, cun elevado número de publicacións, que se apuntan separadamente. Centra o seu traballo no pensamento de filósofos como Francisco de Vitoria, Gustav Radbruch, Jacques Maritain, Zubiri, Durkheim e Bergson.
Na década de 1960 dedicouse á Socioloxía, que delimitou como o seu campo de estudo, e tamén colabora e impulsa os proxectos de «estabilización» desta disciplina. Para iso promoveu a creación da Asociación española de Sociología, ocupando unha vicepresidencia até a súa morte, e impartiu clases nos cursos de Socioloxía de 1963 a 1966, en Madrid.
En 1966, un ano antes do seu falecemento, publica o Bosquejo de teoría social, obra máxima do seu pensamento sociolóxico, onde mostra todas as influencias doutrinais recibidas.
Faleceu en Madrid o 14 de marzo de 1967, aos 57 anos de idade, sendo Vicedecano da Facultade de Ciencias políticas e Económicas da Universidade Complutense.
Actividade política
Fillo dun militar asasinado en Paracuellos, Lissarrague integrouse na intelectualidade da Falanxe posbélica, encadrándose no que podería considerarse o seu sector máis aberto. Ocupou diversos cargos durante o franquismo, desde a dirección do Ateneo, á Delegación Provincial de Educación ou a dirección do Servizo de Estudos e Publicacións do Ministerio de Traballo. Ao mesmo tempo mantivo boas relacións con intelectuais como Julián Marias, José Antonio Maravall ou Enrique Tierno Galván. Salvador Lissarrague foi considerado como o máis caracterizado representante da falanxe orteguiana, e nos últimos anos da súa vida publicou diversos artigos en revístaa Cadernos para o Diálogo.
Manifestación polo galego en maio de 2009
250px|miniatura|dereita|Fotografía da praza da Quintana ateigada de manifestantes antes do comezo dos discursos. A manifestación polo galego acontecida en Compostela o 17 de maio de 2009 foi unha manifestación cívica en prol da lingua galega, de reivindicación dos seus dereitos e en contra da derrogación do decreto do galego no ensino, englobado dentro do Plan Xeral de Normalización Lingüística aprobado por unanimidade en setembro de 2004, e que veu a ser un novo pulo á tarefa normalizadora da lingua do país, conxuntamente coa Lei de normalización lingüística que ampara administrativamente a lingua propia de Galiza, unha lei aprobada tamén por unanimidade en 1983, durante o mandato exercido polo PPdeG no máximo órgano de goberno galego, a Xunta de Galicia.
Salvador Lissarrague Novoa
Actividade política
O feito de que Salvador Lissarrague pertencese aos sectores falanxistas é un dato a ter en conta á hora de estudar a súa carreira académica, aínda que non exclúe a súa calidade intelectual, demostrada ao longo de tres décadas de traballo. É certo que no currículo do opositor eran hipervalorados, naqueles anos, os «méritos patrióticos», dato que non debe ocultarse. Tamén é certo que o seu seguidismo orteguiano tampouco era ben visto polos máis ortodoxos do réxime.
Manifestación polo galego en maio de 2009
Características
A concentración, convocada pola Mesa pola Normalización Lingüística, contou con máis de 20.000 sinaturas de particulares e máis de 570 asociacións adscritas para esta concentración cívica. Estimase que acudiron á capital galega co gallo da manifestación un total de arredor de 40.000 manifestantes, se ben outras fontes cifran o número total de asistentes en 50.000.
Salvador Lissarrague Novoa
Obra
Entre as súas publicacións de maior relevancia, descontando artigos de prensa e recensións de libros, pódense citar:
Manifestación polo galego en maio de 2009
Características
Diversos persoeiros dos máis variados ámbitos de Galiza deron o seu apoio a lingua, entre eles: Manuel Rivas, Carlos Blanco, Marilar Aleixandre, Margarita Ledo, Carlos Callón, Guillerme Vázquez, Antón Reixa, Mercedes Peón ou Francisco Jorquera.
A praza da Quintana compostelá encheuse dúas veces, polo que o discurso dos organizadores tivo que ser lido por partida dobre. Cómpre salientar a presenza no acto de Avelino Pousa Antelo, loitador de vello en prol da lingua galega que, conxuntamente con Teresa Moure, Iolanda Castaño, Nemésio Barxa e Brais Fernández, leu o manifesto, titulado Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego, no que foi esixida a "igualdade de dereitos para o galego" e se rexeitou a idea de dar pasos atrás en materia lingüística, o que foi denominado coma "unha volta ao tardofranquismo".
Fume
O fume é un tipo de meteoro consistente na suspensión no ar de pequenas partículas sólidas que resultan da combustión incompleta dun combustible. É un subproduto non desexado da combustión, producido en fogueiras, brasas, motores de gasolina e diésel. Cando unha combustión é correcta e completa os únicos subprodutos son auga, dióxido de carbono e compostos de diversos elementos.
O fume é tamén un fenómeno meteorolóxico, cando se atopa en grandes cantidades nunha zona, modificando de xeito temporal a atmosfera. miniatura|250px|Fume dun incendio forestal
James Whyte Black
Sir James Whyte Black, nado en Uddingston, Escocia o 14 de xullo de 1924 e finado o 22 de marzo de 2010 foi un farmacólogo británico, inventor do propranolol e a cimetidina.
Traxectoria
Conseguiu o Premio Nobel de Medicina en 1988, xunto cos investigadores estadounidenses Gertrude Elion e George Herbert Hitchings.
Contribuíu ao coñecemento científico e clínico básico en cardioloxía, como médico e como científico. A súa invención do propranolol, que revolucionou o tratamento médico da anxina de peito está considerada como unha das máis importantes contribucións á medicina e á farmacoloxía clínicas do século XX.
O Outeiro de Abaixo, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Outeiro de Abaixo é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo o IGE en 2014 estaba habitado por dous homes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Fortaleza de Valença
miniatura|[[Canón (arma)|Canón da fortaleza.]] A Fortaleza de Valença (Praça-forte de Valença) é unha fortaleza que se localiza na vila, freguesía e concello de mesmo nome, distrito de Viana do Castelo, no Norte de Portugal raiando na marxe esquerda do Miño coa vila galega de Tui. O edificio actual data do século XVII, hoxe é propiedade da república e a vila vella de Valença que arrodea é un destino turístico e de compras de moitos galegos e portugueses.
Antecedentes
Disque a ocupación cun castelo (Castelo de Valença) se remonta á invasión romana da Gallaecia. O forte sería ocupado durante o reino suevo e o posterior Reino de Galiza. Xa despois da escisión do condado portugués de Galiza, no século XII para o XIII, construiríase o vello castelo para a defensa da poboación e da travesía nese treito do río.
A Guerra da Restauración e a construción da Praza-forte
No contexto da Guerra da Restauración da independencia portuguesa (século XVII), a fortificación lindeira foi enteiramente reformada co proxecto do francés Miguel de l'Ècole (que tamén levou a cabo as reformas no castelo de Monção). Dese modo, foron reconstruídos os muros para abrazar o perímetro estendido da vila, e erguidas novas estruturas abaluartadas, entre as cales:
Dende o século XIX
Durante a Guerra Peninsular, após facer resistencia, caeu diante das tropas napoleónicas baixo o mando de Soult (1809), que fixeron estoupar a Porta do Sol.
Durante as Guerras Liberais, xuntouse ao partido liberal en 1828, durante a Belfastada, sendo sitiada por forzas realistas rendeuse despois de nove días. Só foi reconquistada polos liberais en 1830 co apoio do almirante inglés Charles Napier.
Considerada como a fortificación máis importante do Alto Minho, obxecto de diversas intervención de conservación e restauración ao longo do século XX, as estruturas que chegaron até os nosos días atópanse en bo estado de conservación, e están abertas á visita pública.
Descrición
Coa reconstrución das defensas que transformaron Valença nunha praza forte, a poboación ficou separada do río por unha rede de baluartes de cachotaría de granito e de patamais que se comunican entre si por medio de fosos e de pasaxes superiores.
Planimetricamente, a fortaleza, ao abrigo dun intricado conxunto de baluartes, revelíns e fosos, ficou dividida en dúas grandes áreas que se comunicaban pola chamada Porta do Meio: o sector Norte, que abrangue a antiga vila medieval, e o sector Sur, unha área menor e máis aberta: a chamada Coroada.
A Cabreira, A Ramallosa, Nigrán
A Cabreira é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 479 habitantes (227 homes e 252 mulleres).
Cesar, San Clemente de Cesar, Caldas de Reis
Cesar é un lugar da parroquia de San Clemente de Cesar no concello de Caldas de Reis. No ano 2010 contaba cun total de 15 vivendas unifamiliares e 45 veciños.
Cesar dista 3 quilómetros da vila de Caldas de Reis, e está comunicado con ela a través de varias vías. A de maior tránsito é a estrada provincial que une Caldas de Reis con toda a parroquia.
Mongolia
A República de Mongolia (en 45px) é un país de Asia, encravado entre Rusia e mais a China. A súa capital é Ulán Bátor (Ulaanbaatar), a lingua oficial é o khalkha e a moeda o tugrik. Posúe unha extensión de 1.565.000 km² e unha poboación estimada no 2006 de 2.832.224 habitantes. Forma parte da rexión de Mongolia.
Historia
No século XIII, Xenxis Kan unifica as tribos mongois e crea un imperio, obra seguida polos seus sucesores Ögödei, Güyük, Mönkh e Khubilai. Este imperio comeza a recuar no 1386, coa perda da China. No século XV, baixo o reino de Altan Khan, os mongois convértense ao budismo tibetano. Un século máis tarde, caen baixo a dominación dos manchús, que conquistan tamén a China. O seu país foi transformado en dúas provincias chinesas, a Mongolia interior e a Mongolia exterior. A independencia de Mongolia exterior foi declarada no 1921 á calor dunha revolución liderada por Sukhbaatar; mais tivo goberno independente ata 1924, cando se declarou a República popular mongol co sostén da URSS.
Durante a segunda guerra mundial, os aliados soviéticos defenden Mongolia fronte ao Xapón. O 20 de outubro de 1945, por referendo, os mongois votan pola independencia da China (97,8 % de si; 98,4 % de participación).
A República popular mongol foi recoñecida á vez pola República da China e maila República Popular da China. O país achégase porén aos soviéticos no 1958 e ten numerosas bases soviéticas durante a Guerra fría. Mongolia entra na ONU no 1961.
Xeografía
A meirande parte do país está constituída por estepas. Porén, o deserto do Gobi recobre unha parte do sur do país, mentres que ao norte e ao oeste, atópanse as rexións montañosas de bosques frondosos.
O clima presenta unha acusada oscilación térmica estacional, con moita calor en verán e extremadamente frío no inverno, con temperaturas baixando ata os -30 °C.
Política
O partido dominante en Mongolia é o Partido revolucionario do pobo mongol formado polos antigos comunistas mongois despois da Guerra Fría. O principal partido de oposición é o Partido democrático que controlou unha coalición no poder entre o 1996 e 2000. Esta coalición non logrou nin manter a súa cohesión, nin arranxar os problemas económicos do país, polo que foi moi fortemente sancionada polos electores no 2000, que deron a vitoria ao PRPM cunha esmagadora maioría. Durante as eleccións lexislativas do 2004, o PRPM e o partido Democrático obtiveron un número igual de escanos. A fin de que o desenvolvemento da Mongolia non sexa trabado por crises políticas, decidiron elaborar un programa común e formar un goberno de unión nacional.
Chico Marx
Leonard Joseph "Chico" Marx, nado en Nova York o 22 de marzo de 1887 e finado en Hollywood o 11 de outubro de 1961, foi un cómico, músico e actor estadounidense. Foi membro dos irmáns Marx (con Groucho, Harpo e Zeppo). A súa personaxe era a dun artista encantador, inculto mais astuto, aparentemente de orixe rural italiana, que levaba roupa cutre e lucía unha perruca de pelo rizado e un sombreiro tirolés. Na pantalla, Chico adoitaba estar en alianza con Harpo, normalmente como compañeiros de delito, e tamén se vía con frecuencia intentando eliminar ou superar a Groucho. Leonard era o máis vello dos irmáns Marx que sobreviviu á infancia (o primoxénito Manfred Marx falecera de neno). Ademais do seu traballo como intérprete, desempeñou un papel importante na xestión e desenvolvemento do acto nos seus primeiros anos.
Mongolia
Política
Este Estado ten un executivo bicéfalo, á cabeza do Estado hai un presidente elixido e á cabeza do goberno un primeiro ministro. O parlamento chámase o Gran Hural, unha cámara composta de 76 asentos.
Nas eleccións de 22 de maio de 2005, o antigo primeiro ministro Nambaryn Enkhbayar, candidato do PRPM, foi elixido presidente de República co 53,4 % dos sufraxios. O seu principal adversario, Mandsaikhanin Enkhsaikhan, candidato do partido Demócrata, obtivo o 20 %. Enkhbayar comezou o seu mandato á fin do mes de xuño do 2005 e substitúe ao presidente Natsagiyn Bagabandi, tamén do PRPM.
Chico Marx
Vida persoal
O segundo matrimonio de Chico foi con Mary De Vithas. Casaron en 1958, tres anos antes da súa morte.
Mongolia
División territorial
300px|miniatura|Mapa de Mongolia por provincias.
Chico Marx
Premios e honras
Na transmisión dos Premios da Academia en 1974, Jack Lemmon entregou a Groucho un Óscar Honorífico da Academia por unha ovación. O premio tamén foi para Harpo, Chico e Zeppo, aos que Lemmon mencionou polo seu nome. Foi unha das últimas aparicións públicas de Groucho. "Gustaríame que Harpo e Chico puidesen estar aquí para compartir comigo esta gran honra", dixo, nomeando os dous irmáns falecidos (Zeppo estaba vivo naquel momento e no público). Groucho tamén eloxiou a falecida Margaret Dumont como unha gran muller recta que nunca entendeu ningunha das súas bromas.
Mongolia
Demografía
miniatura|600px|centro|Evolución da demografía entre 1961 e 2003 (cifra da [[Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura|FAO, 2005). Poboación en milleiros de habitantes.]]
Linguas
A lingua oficial de Mongolia é o mongol, que fala arredor do 95% da poboación. En Mongolia escríbese desde 1946 oficialmente co alfabeto cirílico; porén tradicionalmente se escribiu usando o alfabeto mongol como aínda se escribe o mongol na China. En Mongolia intentouse reintroducir en 1994 pero finalmente non se realizou polas dificultades que tiñan amplos sectores da poboación en comprendelo, aínda que se introduce devagar no sistema educativo. .
Fálanse tamén dialectos doutras linguas mongólicas, no oeste do oirat e no norte do buriato. No oeste fálanse dúas linguas túrquicas, o casaco e o tuva. A principal lingua da comunidade xorda é a lingua de signos mongol.
O ruso é a lingua estranxeira máis coñecida, foi obrigatorio no ensino secundario ata 1990 e de novo desde 2007, considerándose que Mongolia é o país onde o ruso está máis difundido fóra dos países que formaron parte da Unión Soviética. A segunda lingua estranxeira é o inglés, que gradualmente ve aumentar a súa difusión. O coreano gañou popularidade polos milleiros de emigrantes en Corea do Sur.