cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
África de las Heras
Estancia en México
En Noruega a súa misión era entrar en contacto con militantes trotskistas. Estabeleceu relación co equipo de Trotski, e conseguiu infiltrarse e converterse en secretaria deste en México. Unha vez no país azteca dedicouse a pasar información á NKVD. Axudou así ó seu compatriota Ramón Mercader a organizar o asasinato de Trotski por orde de Stalin. Porén, tamén hai quen dubida desa proximidade a Trotski por mor da inxexistencia de rastros documentais.
Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno
Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno é un cadro de Francisco de Goya conservado no Museo Metropolitano de Arte de Nova York (Estados Unidos). Trátase dun retrato pictórico ao óleo que mide 127 centímetros de alto por 101,6 cm de ancho.
África de las Heras
Estancia en México
Abandonou México precipitadamente, agochada na adega dun barco ante a presenza no país de Alexander Orlov, xefe da NKVD en España, quen desertara ó temer a purga de Stalin e que ía ós Estados Unidos.
Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno
Descrición
O retratado é o fillo máis novo de Vicente Joaquín Osorio de Moscoso y Guzmán, conde de Altamira e conselleiro do Banco de San Carlos, institución antecesora do actual Banco de España. Contratou a Goya, entón retratista na corte de Carlos III, para que fixese retratos de toda a familia, sendo este do seu fillo Manuel o máis coñecido.
Goya represéntao como un moneco, máis que como un neno. Está ríxido, sen moverse. O xesto é serio, de expresión impenetrable. Viste con ricos roupaxes, á moda do momento: un traxe de cor vermella intenso cunha faia dourada. A luz queda na parte superior do cadro.
África de las Heras
A Segunda guerra mundial
En 1941 chegou á URSS de regreso ó KGB. Participou na defensa de Moscova enrolada no Exército Vermello e, posteriormente, estudou enfermaría e radiotelegrafía, e foi nomeada responsable de radiotransmisións. Trala finalización dos cursos foi enviada en maio de 1942 ó destacamento guerrilleiro Os Vencedores. Saltou en paracaídas sobre os bosques de Vinnytsia (Ucraína) tralas liñas alemás, xunto con outros españois, para interceptar as comunicacións e enviarlles mensaxes erróneas ós alemáns. En 1944, tras dous anos de guerrillas, regresou a Moscova e recibiu un novo curso de espionaxe.
Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno
Descrición
Na parte inferior, diferenciándose do neno, hai unha serie de animais, cada un cun contido simbólico propio. Así, hai unha pega, que o neno agarra cunha corda, e que no pico leva un papel, unha tarxeta de visita do artista; este animal sería o símbolo da curiosidade. No entanto, no cristianismo os paxaros simbolizan a alma, reafirmándose así a inocencia de ambos, paxaro e neno. Tamén se ve a tres gatos, que axexan á urraca, e sería o mundo dos instintos. Goya consideraba aos gatos como animais diabólicos, como pode verse en Os Caprichos. Contrasta a súa malicia coa inocencia do neno. Outros paxaros están gardados nunha gaiola, á beira dereita da pintura, simbolizando o confinamento e protección da infancia. Na parte inferior pode lerse o nome e a data de nacemento do modelo: «MANVEL OSORIO MANRRIQVE DE ZVÑIGA Sr. DE GINES NACIO EN ABR A II DE 1784»
África de las Heras
A guerra fría
Tralo remate da segunda guerra mundial comezou o seu labor de espía dentro do KGB. Asinaba os seus informes co alcume de Patria.
París
En 1946 instalouse en París, proveniente de Berlín. Baixo o alias de María Luisa de las Heras, fíxose pasar por unha refuxiada do réxime franquista e traballou como modista de alta costura, o que lle serviu para se introducir nos ambientes da alta sociedade parisiense. Nesta cidade coñeceu o escritor uruguaio Felisberto Hernández, con quen casou malia ser un anticomunista visceral. En 1947 trasladouse a España, e o ano seguinte foi enviada ao Uruguai.
Uruguai
Casou en 1948 con Felisberto e conseguiu desa forma chegar a Montevideo en decembro dese ano, co oficio de modista como tapadeira para crear unha rede de espionaxe soviética para toda América Latina. O seu matrimonio, á parte de outorgarlle a nacionalidade uruguaia, serviulle para infiltrarse na clase alta do Uruguai e realizar novas amizades que a axudarían máis tarde no seu labor. En 1950, conseguida a nacionalidade, o matrimonio separouse sen Felisberto saber a verdadeira profesión de África.
En 1956, trasladouse a Buenos Aires para actuar como enlace do recentemente designado xefe de espionaxe no Cono Sur, chamado Giovanni Antonio Bertoni, alias Valentino Marchetti, Marko. Casou con el, o 28 de xullo de 1956 en Montevideo, por orde do KGB, que vía na voda unha boa solución para mellorar e facilitar o traballo de ambos espías. O matrimonio iniciou un negocio de antigüidades, Antucuarat, na zona vella de Montevideo que lle serviu de tapadeira para as actividades clandestinas.
Na súa etapa suramericana realizou numerosas misións, ademais de servir de enlace entre os diferentes espías e a sede central en Moscova. Crese que ela foi quen transmitiu á KGB a información da invasión da Baía de Cochinos.
Últimos anos
En 1964, faleceu Valentino dun infarto aínda que hai quen apunta que, posiblemente, África estivese involucrada na súa morte por mor da discrepancia de Valentino coa liña política oficial. Malia que a policía de Montevideo abriu unha investigación e fixo declarar a África, finalmente pechouse sen resultado ningún.
En 1967 regresou á URSS. Realizou tres novas misións no estranxeiro ata que en 1971 se lle encomendou a instrución de novos axentes na Lubianka, sede central do KGB, principalmente para operacións en países de fala hispana e esa foi a súa nova misión nos próximos anos até que, en 1985, tres anos antes da súa morte, retirouse oficialmente do KGB.
Faleceu en Moscova o 8 de marzo de 1988 por problemas cardíacos. Foi enterrada con honras militares no cemiterio Jovánskoie de Moscova. Na súa lápida figura a palabra Patria en castelán xunto co texto "Coronel África de las Heras, 1909-1988" en ruso. A diferenza doutros espías occidentais que traballaron para os soviéticos, nunca foi descuberta.
Condecoracións
Polo seu traballo para o KGB acadou o grao de coronel, sendo responsable entre a Segunda guerra mundial e os anos 70 da poltica da axencia para Europa e América Latina. Pola súa obra recibiu unha ducia de condecoracións, sendo a persoa, non rusa, máis condecorada pola URSS, entre as que destacan:
Vilanova, Baíñas, Vimianzo
Vilanova é un lugar da parroquia do Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 29 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 16 homes e 13 mulleres.
Jacques Monod
Jacques-Lucien Monod, nado en París o 9 de febreiro de 1910 e finado en Cannes, Francia, o 31 de maio de 1976, foi un biólogo e bioquímico francés do Instituto Pasteur de París, galardoado en 1965 co premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.
Traxectoria
Naceu o 9 de febreiro de 1910 na cidade de París. Despois de pasar a súa infancia no sur de Francia, o ano 1928 volveu a París para iniciar os seus estudos superiores de ciencias naturais na Sorbona, onde se doutorou o ano 1941.
Jacques Monod foi resistente durante a segunda guerra mundial, como o seu medio irmán Philippe Monod.
Así mesmo o ano 1954 foi nomeado profesor de química na Sorbona.
Pioneiro da xenética molecular, foi galardoado en 1965, xunto con André Michel Lwoff e François Jacob, co Premio Nobel en Medicina ou Fisioloxía polos seus descubrimentos relativos ao control xenético dos enzimas e á síntese dos virus.
Monod, xunto con Jacob, descubriu o sistema operón lac, o cal controla a expresión de variados xenes en bacterias. Este sistema brindou o primeiro exemplo dun mecanismo de regulación transcricional. Tamén suxeriu a existencia de moléculas de ARN mensaxeiro, que codifican a información codificada no ADN e as proteínas.
Monod e os seus colaboradores experimentaron cunha bacteria común, Escherichia coli, pero o concepto básico descuberto é aplicábel para todos os organismos vivos. Despois, a comunidade científica descubriría moitos outros operóns.
A idea clave é que E. coli non gasta enerxía fabricando enzimas se non ten a necesidade de metabolizar a lactosa, dado que outros azucres como a glicosa están presentes. Este concepto denomínase regulación xenética negativa.
Foi condecorado coa Cruz de Guerra polos seus servizos na Resistencia francesa durante a Segunda Guerra Mundial, na que estivo prisioneiro no campo de concentración de Miranda de Ebro.
Outros recoñecementos
Na súa honra denominouse Monod a un asteroide descuberto o 24 de marzo de 1999 polo astrónomo Matteo M. M. Santangelo.
Andrew S. Tanenbaum
Andrew Stuart nado en Nova York o 16 de marzo de 1944, é un profesor universitario de computación na Universidade Libre de Amsterdam (Países Baixos), tamén coñecido como "Andy" Tanenbaum (ás veces chamado ast).
Tanenbaum é máis coñecido por ser o creador de Minix. Minix é unha réplica gratuíta e moito máis sinxela do sistema operativo UNIX, feita con motivos educativos. Tamén é autor de varios libros de computación.
Traxectoria
Licenciouse en física no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), en 1965. En 1971 fixo o doutoramento en física na Universidade de California, Berkeley. Vive nos Países Baixos coa súa muller. En 1987 crea o sistema operativo Minix, un sistema similar a Unix e baseado nel, gratuíto e para uso educativo. Anos máis tarde sería unha das bases do inicio a Linux. En 1992 protagonizou unha conversa con Linus Torvalds polos distintos puntos de vista no que se basearía o futuro da informática e os sistemas operativos. Na súa opinión deberán ser mininúcleos e Towars é partidario dos monolíticos núcleos nos futuros sistemas operativos. Entón dixo o mítico: LINUX is obsolete (en galego, LINUX está obsoleto). Dende 2004 é profesor de Arquitectura de ordenadores e sistemas operativos na Universidade Libre de Amsterdam (Vrije Universiteit Amsterdam).
Libros
Tenenbau é autor de libros de informática e telecomunicacións empregados en universidades e centros de ensino:
Assen
Assen é a capital da provincia de Drenthe (Países Baixos). Assen orixinouse arredor dun mosteiro construído en 1258, en 1807 constituíu a seu propia municipalidade.
Voo 117 de Air France
O voo 117 de Air France era un servizo regular multitraxecto dende o aeroporto de París-Orly ata Santiago de Chile, con escalas en Lisboa, os Azores, Pointe-à-Pitre, Caracas e Lima, que se esnafrou o día 22 de xuño de 1962. O Boeing 707-328 implicado no accidente tiña tan só catro meses de idade.
O voo foi normal ata a aproximación a Pointe-à-Pitre. O aeroporto está rodeado por montañas e precisa un descenso abrupto. O tempo era malo, había violentas tormentas e nubes baixas. A baliza de navegación VOR estaba fóra de servizo. A tripulación informou estar sobre a baliza non direccional a 5 000 pés (1 524 m) e virou cara ao leste para iniciar a aproximación final. Debido a lecturas incorrectas do buscador automático de dirección (ADF) causadas pola tormenta, o avión desviouse 15 km ao oeste da senda de planeo. O avión esnafrouse nun bosque nun outeiro chamado Dos D'Ane, a uns 427 m e estoupou. Non houbo superviventes. Entre os mortos estaba o político da Güiana Francesa e heroe de guerra Justin Catayée e o poeta e activista negro Paul Niger.
Os investigadores non puideron determinar a razón exacta do accidente, pero sospeitaron da información meteorolóxica insuficiente proporcionada á tripulación, do fallo no equipamento de terra, e os efectos atmosféricos no indicador ADF. Despois do accidente os pilotos de Air France criticaron os aeroportos subdesenvolvidos con pobres instalacións para operar reactores, como o aeroporto de Guadalupe. Este foi o segundo accidente en menos de tres semanas dun Boeing 707 de Air France despois do voo 007 o 3 de xuño. Tex Johnston, piloto xefe de probas de Boeing Aircraft Co. escribiu na súa autobiografía sobre os eventos que levaron ao accidente. "As tripulacións de Air France adoitaban chegar tarde (para a formación da tripulación por Boeing), e ás veces o avión non estaba disposto para o servizo. ... Después de moito tempo extra, e na miña opinión, adestramento de voo excesivo, o piloto xefe suspendeu a cualificación". Johnston informou o director de Air France escribindo "Non creo que o capitán sexa capaz de cualificarse no 707". Despois "... un instructor de Air France cualificou o piloto xefe. No seu segundo voo como capitán, fallou nunha aproximación con mal tempo... e esnafrouse contra unha montaña".
No presente Air France usa ese número de voo na ruta entre Shanghai-Pudong e París-Charles de Gaulle operado por un Boeing 777.
Umo Diallo Dieng
Umo Diallo Dieng, nada en Lanzarote o 12 de xaneiro de 1998, é unha xogadora profesional de baloncesto, que xoga en Liga Feminina no club Araski AES.
Selección nacional
Disputou diferentes campionatos de España de seleccións e de clubs e foi xogadora das categorías inferiores da selección española en varias competicións.
For Blood and Empire
For Blood and Empire é o quinto álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 21 de marzo de 2006 a través do selo RCA Records. Trátase tamén do seu primeiro disco a través dunha grande discográfica, o que causou que o grupo recibise críticas debido á súa mensaxe anti-corporativista inicial.
Alicia Sanz
Alicia Sanz, nada en Ceuta o 10 de abril de 1988, é unha actriz española, residente nos Ánxeles coñecida polo seu papel de Lucía Elizondo na serie Gavilanes.
Dmitrii Medvedev
miniatura|dereita|225px|Medvedev
Dmitrii Anatolevich Medvedev (en ruso Дмитрий Анатольевич Медведев), nado o 14 de setembro de 1965 en Leningrado (actual San Petersburgo), é un político ruso, actual vicepresidente do Consello de Seguridade de Rusia dende 2020.
Anteriormente foi presidente de Rusia entre 2008 e 2012 e primeiro ministro de Rusia de 2012 a 2020.
Alicia Sanz
Traxectoria
En 2009 empezou a dar os seus primeiros pasos como actriz rodando as curtametraxes El sobrino, Señales e varios videoclips. En 2010 apareceu por primeira vez na pequena pantalla na serie La pecera de Eva de Telecinco, na que interpretaba a Alicia, unha moza adolescente. O seu primeiro papel protagonista chegoulle ese mesmo ano da man de Gavilanes, o remake televisivo de Gavilanes de Antena 3 onde interpretaba a Lucía Elizondo, unha moza atractiva e con moito carácter.
Dmitrii Medvedev
Primeiros anos e formación
Seu pai, Anatolii Afanasevich Medvedev, morto en 2004, era profesor do Instituto Tecnolóxico Lensovet; súa nai era profesora de lingua no Instituto Pedagóxico Hertzen, logo guía de museo. Fillo único. Vivían no barrio Kuptchino na periferia da cidade.
Francisco Rodríguez Rodríguez
Francisco Rodríguez Rodríguez, nado en Celeiros (Chandrexa de Queixa) o 6 de novembro de 1946, é un político galego do PPdeG.
Dmitrii Medvedev
Primeiros anos e formación
Diplomado pola facultade de Dereito civil da Universidade de Leningrado en 1987, doutor no 1990. Sendo aínda estudante, apaixonouse pola fotografía e o rock'n'roll. Gañou tamén competicións de halterofilia. Casou no ano 1989 coa súa compañeira de escola Svetlana Linnik, diplomada de finanzas e economía, que traballa en Moscova. O matrimonio ten un fillo, Ilia, nado en 1996.
Alicia Sanz
Traxectoria
Fala inglés, francés e ten coñecementos de árabe.
Dmitrii Medvedev
Primeiros anos e formación
A facultade de Dereito de San Petersburgo formou dous presidentes, Vladimir Putin (diplomado en 1975) e Medvedev (en 1987).
Francisco Rodríguez Rodríguez
Traxectoria
Foi funcionario. Fillo do anterior alcalde de Chandrexa de Queixa, nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Chandrexa de Queixa e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. É deputado provincial pola zona de Trives.
Alto Marne
Alto Marne (52) (en francés: Haute-Marne) é un departamento francés situado no nordeste de Francia, que pertence á rexión de Alsacia-Champaña-Ardenas-Lorena. Debe o seu nome ao río Marne, principal afluente do Sena, e que nace no Plateau de Langres, ao sur do departamento.
Dmitrii Medvedev
Carreira profesional e política
Entre 1990 en 1999 foi profesor da Universidade Estatal de San Petersburgo. Entre 1990 e 1995 foi conselleiro do Presidente do Concello Municipal de Leningrado, Anatolii Sobchak, experto no Comité de relacións exteriores do concello de San Petersburgo. Máis tarde serviu directamente so a dirección de Vladimir Putin. Estaba a cargo da posta a punto de diversos contratos e proxectos de investimento.
No ano 1993 foi un dos fundadores da empresa «Fincell», á súa vez matriz fundadora de «Ilim Pulp Enterprise», un dos xigantes forestais rusos. Nesta última compañía, Medvedev foi director de asuntos xurídicos. En 1998, entrou no consello de dirección dunha das maiores empresas controladas por aquela: o combinado forestal de Bratsk. Converteuse, en decembro de 1999, en director adxunto da administración presidencial, para pasar a director, ao ser designado no ano 2000.
No 2000, tórnase aínda presidente do consello de dirección do grupo Gazprom.
O 10 de decembro de 2007, Medvedev é designado candidato á elección presidencial rusa de 2008 por catro partidos, Rusia Unida, Rusia Xusta, Partido Agrario e Forza Civil, membros da coalición actualmente no poder e que sostiñan a Putin. Foi elixido, sen sorpresa, presidente de Rusia, o día 2 de marzo de 2008, na primeira volta das eleccións presidenciais, co 70,23 % dos votos.
Medvedev é considerado como un dos xefes da á «liberal» do Kremlin, por oposición aos «siloviki» (exército, policía, servizos de seguranza).
Presidente de Rusia
Aos 42 anos de idade, Medvedev converteuse no terceiro presidente da Rusia postsoviética logo de Boris Eltsin (1991-1999) e Vladimir Putin (2000-2008) e no máis novo.
Tomou oficialmente posesión do cargo o 7 de maio de 2008.
Portonovo, Adina, Sanxenxo
Portonovo é unha das dúas vilas do concello de Sanxenxo, xunto coa capital do concello, e o segundo núcleo en número de habitantes (en 2016). Segundo datos datos do IGE, tiña 2.161 habitantes en 2016 (1.075 mulleres e 1.086 homes), o que representa un leve pero continuado descenso respecto a anos anteriores: 2.184 habitantes en 2009 e 2.213 en 2008.
Está situado na parroquia de Adina, coa que normalmente se identifica. Actualmente están integrados, total ou parcialmente, no casco urbano da vila os lugares de Barbeito, Vista Alegre e Canelas.
A súa actividade económica baséase historicamente na pesca, cun gremio de mareantes de especial relevancia durante a idade Media. Froito desta gran tradición pesqueira, conta cunha confraría de pescadores, inaugurada no ano 1924 (por Castelao), así como un importante porto pesqueiro recentemente ampliado e unha moderna lonxa, reformada en 2014.
Hoxe en día a pesca está a pasar a un plano secundario por mor do crecemento do sector turístico do concello e, en xeral, de toda a comarca.
Ácido tetrahidrofólico
O ácido tetrahidrofólico (THF), ou tetrahidrofolato (ionizado), é un derivado do ácido fólico que funciona como coencima.
Síntese en humanos
Prodúcese a partir do ácido dihidrofólico (á súa vez derivado do ácido fólico) pola acción do encima dihidrofolato redutase. Esta reacción é inhibida polo fármaco metotrexato.
É convertido en 5,10-metilenotetrahidrofolato pola serina hidroximetiltransferase.
Síntese en bacterias
Moitas bacterias utilizan a dihidropteroato sintetase para producir dihidropteroato, unha molécula que carece de función no organismo humano. Isto fai que sexa unha útil diana para as sulfamidas, que compiten co precursor PABA.
Funcións
O tetrahidrofolato funciona como cofactor en moitas reaccións, especialmente no metabolismo de aminoácidos e ácidos nucleicos, nas que actúa como doante de grupos cun átomo de carbono. Obtén ese átomo de carbono do formaldehido que se forma noutros procesos.
O metotrexato actúa sobre a dihidrofolato redutase como inhibidor e así reduce a cantidade tetrahidrofolato producido. Isto orixina escaseza de THF, que pode orixinar anemia megaloblástica.
Colectivo Oruga
Colectivo Oruga foi unha banda galega de indietrónica formada en Ponteareas. Estaba composta por Álex Mera (guitarras, sintetizadores, programación), Iago Martínez (voz, guitarras, programación, sintetizadores e samplers), e Cuco Pino (visuais, programación e theremin). O grupo publicou unha maqueta e dous álbums a través do selo compostelán Matapadre. Colectivo Oruga tamén participou no recompilatorio Manifesto Dobarrista, aportando o tema "Un poquiño de mambo... ou así".
Compás (debuxo)
miniatura|dereita|250px|Debuxando un círculo cun compás. Un compás é un instrumento de debuxo técnico que se pode utilizar para realizar círculos ou arcos. Tamén se pode utilizar como unha ferramenta para medir distancias, en particular nos mapas. Os compases empréganse en matemáticas, para debuxo, navegación e outros fins.
En cantería e escultura utilízase un compás de canteiro para copiar as dimensións dunha escultura ou dunha pedra tallada e poder reproducila. Existen tanto compases para copiar dimensións exteriores como para copiar dimensións interiores.
Etimoloxía
Púidose tomar dunha forma francesa ou derivar do verbo compasar, formado a partir de paso, do latín passus, -us.
Clasificación por deseño
Un compás sempre ten unha punta que corresponde ao centro do círculo e a outra ten xa sexa un lapis ou outra punta (en tal caso dise que é de "punta seca"). O lapis pode debuxar circunferencias ou arcos. Tamén pode utilizarse para marcar un círculo, un arco o unha lonxitude sobre unha superficie dalgún material, como por exemplo metal. Esta clase de compases son utilizados xeralmente para mecanizado ou por carpinteiros, picapedreiros etc. ou para coñecer unha distancia.
O compás como símbolo
O compás tamén se utiliza con frecuencia como símbolo de precisión e das ciencias exactas. Como tal, podémolo encontrar en logotipos e símbolos como a escuadra e o compás da francmasonería e en varios símbolos de computadoras.
Hidrozoos
miniatura|260px|A carabela portuguesa Os hidrozoos (Hydrozoa) son unha clase do filo dos cnidarios que comprende cerca de 2 700 especies coñecidas.
Os membros desta clase son medusoides ou polipoides ou amosan ambas as formas no seu ciclo de vida.
Características
As características distintivas dos hidrozoarios son:
As hidromedusas planctónicas son pequenas e teñen unha vela e un manubrio.
Clasificación
A clasificación dos hidrozoos varía moito en función dos diferentes autores, aquí amosamos algunhas posibilidades:
Segundo o Rexistro Mundial de Especies Mariñas
Segundo a clasificación tradicional:
'Segundo a Animal Diversity Web'':
Segundo o Catalogue of Life:
Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica:
Mike Stone (produtor)
Mike Stone, nado en 1951 e finado en maio de 2002, foi un produtor discográfico, enxeñeiro de son, músico e compositor británico, recoñecido polo seu traballo con artistas como Queen, Genesis, Kiss, Joe Walsh, REO Speedwagon, Lou Reed, April Wine, America, Asia, Bee Gees, Whitesnake e outros máis.
Carreira artística
Stone comezou a súa carreira musical como un enxeñeiro de son asistente nos estudios Abbey Road cando era aínda un adolescente. Tempo despois, entrou en Trident Studios e traballou como operador de son e enxeñeiro asistente. En 1972, Stone traballou nos primeiros álbums de estudio da banda británica de rock Queen. Xa que logo, Mike logrou unha gran relación laboral tanto con Queen como co produtor Roy Thomas Baker. Xunnto a Thomas Baker, Mike traballou nas voces da canción "Bohemian Rhapsody". Ao retirarse Thomas Baker como produtor do grupo, Queen decidiu facerse cos servizos de Stone para o traballo de mestura nas voces.
Xa na década de 1980, Stone patrocinou varios álbums de Asia, Journey e April Wine, así como algúns de Ratt e Whitesnake, os cales chegaron a ser discos de platino nos Estados Unidos e o Canadá.
Falecemento
Stone padecía alcoholismo, o que ao cabo lle impediu realizar unha remasterización de todo o catálogo de álbums de Queen. Mike morreu en xuño de 2002 por mor das complicacións de devandita doenza.
A película "O transportador 2", protagonizada polo tamén británico Jason Statham foi dedicada á súa memoria.
Deshaun Thomas
Deshaun Leroy Thomas, nado o 29 de agosto de 1991 en Fort Wayne, Indiana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Traxectoria profesional
Thomas foi seleccionado polos San Antonio Spurs na 58ª posición do Draft da NBA de 2013. Xogou cos Spurs a Liga de Verán da NBA de 2013, onde fixo 12.4 puntos, 5.0 rebotes e 1.2 asistencias por partido en cinco encontros xogados. O 16 de agosto de 2013, asinou por unha tempada co JSF Nanterre francés.
O 31 de agosto de 2014, asinou unha tempada co FC Barcelona da Liga ACB.
Loreak
Loreak é un filme dramático vasco dirixido por Jon Garaño e Jose Mari Goenaga que foi estreado no 2014. Estreouse na sección oficial do Festival Internacional de Cinema de Donostia de 2014, e ese mesmo ano tamén foi estreado no Festival de Cinema de Londres, no Festival de Cinema de Zürich, no Festival Internacional de Cinema de Toquio e no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs (2015).
Converteuse no primeiro filme en lingua éuscara en ser nomeada para o Premio Goya de mellor filme. Foi escollida como entrada española como mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos Oscar, sendo o primeiro filme en lingua éuscara en selo, pero finalmente non chegou a ser nomeado.
Sinopse
A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir un ramo de flores na súa casa, sempre á mesma hora e sempre de xeito anónimo. Lourdes e Tere tamén se ven afectadas por unhas misteriosas flores que un descoñecido deposita semanalmente en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. As vidas destas tres mulleres veranse alteradas pola simple presenza duns ramos de flores que farán abrochar nelas sentimentos que parecían esquecidos.
John Chadwick
John Chadwick, nado en Londres o 21 de maio de 1920 e finado o 24 de novembro de 1998, foi un lingüista e erudito clásico inglés, famoso pola súa contribución ao desciframento do Lineal B xunto con Michael Ventris.
Traxectoria
Naceu en Londres e estudou na St Paul's School e no Corpus Christi College, Cambridge servindo como oficial na Armada Real durante a segunda guerra mundial.
Despois da guerra casou e traballou no equipo do Oxford Classical Dictionary e obtivo un lectorado en clásicas en Cambridge desde 1952. Ese mesmo ano empezou a traballar con Ventris no progresivo desciframento do Lineal B, redactando os dous Documents in Mycenean Greek en 1956 tras un controvertido primeiro artigo tres anos antes. Os coñecementos filolóxicos de Chadwick foron aplicados á teoría inicial de Ventris de que o lineal B era unha forma arcaica de grego e non outra lingua mediterránea.
Tony Brooks
Charles Anthony Standish Brooks, nado en Dukinfield, Cheshire, o 25 de febreiro de 1932 e finado o 3 de maio de 2022, foi un piloto británico de Inglaterra tamén coñecido como o "piloto dentista". Participou en 39 grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 14 de xullo de 1956. Obtivo a primeira vitoria dun piloto británico nun coche británico nun Gran Premio desde 1923, en 1955 pilotando un Connaught en Siracusa, nunha carreira fóra do Campionato do Mundo.
Andaina
Brooks naceu o 25 de febreiro de 1932 en Dukinfield, Chesire. Era fillo dun dentista e el mesmo tamén estudou a carreira. Iniciouse nas carreiras en 1952 pilotando un Healey ata 1955. Nese mesmo ano, Brooks pilotu un Connaught de Fórmula 2 no Crystal Palace e terminou cuarto. miniatura| left | Brooks compartiu este [[Vanwall VW5 con Stirling Moss para gañar o Gran Premio do Reino Unido de 1957.]] Brooks logrou a primeira vitoria dun coche construído no Reino Unido nunha carreira do Campionato do Mundo no Gran Premio do Reino Unido de 1957 en Aintree, que compartiu con Sir Stirling Moss. Xunto con Moss, Brooks é considerado un dos mellores pilotos que nunca foi campión do mundo e tanto Moss como o tres veces campión do mundo Jack Brabham tiñan un alto concepto da súa capacidade.
Brooks gañou seis carreiras para Vanwall e Ferrari, tres pole position, conseguiu dez podios, e anotou un total de 74 puntos no campionato. Pilotou para BRM, pero se retirou do equipo a finais de 1961, xusto antes da súa tempada máis exitosa.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tony Brooks gañou o Gran Premio do Reino Unido de 1957 compartindo o seu coche con Stirling Moss. Ambos foron galardoados coa metade de puntos para a vitoria (4 en lugar de 8). ** Brooks tamén foi galardoado cun punto no Gran Premio de Italia de 1957 e Gran Premio de Alemaña de 1959 ao rexistrar a volta rápida.
Precuela
Precuela é o nome dado a unha obra narrativa que contén elementos ambientados no mesmo universo ficcional, cuxa historia antecede ao traballo anterior, presentando eventos que ocorreran antes da obra orixinal. As precuelas poden debruzarse ou non sobre a mesma trama da cal son derivadas. Moitas veces, explican o pasado que levou ao acontecemento dos eventos na narrativa orixinal, mais, ás veces, as conexións entre as obras non son explícitas.
Eirexalba, O Incio
Santo Estevo de Eirexalba é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo.
Limita coas parroquias de Rendar e Sirgueiros ao norte, Santa Cruz do Incio ao leste, Óutara e Laiosa ao sur, e Vilasouto ao oeste.
Trident Studios
Trident Studios era un estudio de gravación británico, orixinalmente situado No distrito londiniense de Soho. Foi construído en 1967 polos irmáns Barry e Norman Sheffield. O primeiro grande éxito rexistrado en Trident Studios foi "Jack's My Name", de Manfred Mann, en marzo de 1968, que iniciou a súa reputación e o seu recoñecemento. Un dos moitos álbums famosos gravados en Trident é "Transformer", de Lou Reed, producido por David Bowie.
Diego Forlán
Diego Martín Forlán Corazo, nado en Montevideo o 19 de maio de 1979, é un futbolista uruguaio que xoga de dianteiro.
Trident Studios
A actitude relaxada dos irmáns Sheffield, a enxeñaría de son, o estado do estudio e os equipamentos de gravación fixeron que moitos artistas gravasen alí.
A lendaria consola de gravación "A" de Trident
A lendaria consola de gravación "A" de Trident foi construída orixinalmente por e para os Estudios Trident. Cando se correu a voz acerca desta nova e revolucionaria consola de multipista de gravación, outros estudios chegaban a enviarlles os seus pedidos. Cherokee Studios, en Os Ánxeles, foi un dos primeiros beneficiarios dos primeiros modelos de produción e, finalmente, comproulle tres novos a Trident. David Bowie, Rod Stewart e Frank Sinatra atópanse entre os primeiros artistas que gravaron por primeira vez discos de éxito na primeira gama de consolas de Cherokee. Con só 13 consolas construídas deste modelo, a gama Trident chegou a alcanzar un status case mítico na industria de gravación profesional.
Diego Forlán
Traxectoria
Naceu nunha familia de futbolistas. O seu pai, Pablo Forlán, xogou coa selección do Uruguai nos Mundiais de 1966 e 1974, e o seu avó, Juan Carlos Corazo, xogou no Independiente.
Trident Studios
A lendaria consola de gravación "A" de Trident
"Malia ter un prazo moi limitado, a consola "A" de Trident gañou gran reputación polo seu son moi distinto e agradable, coa sección musical de EQ, o que a fixo moi cobizada polos enxeñeiros aos que lles gustaba combinar a vella escola cun equipamento analóxico que se aproximaba á tecnoloxía dixital."
Diego Forlán
Inicios
Forlán xogou en varios clubs de Suramérica, o último o Independiente, antes de ser traspasado ao Manchester United en xaneiro de 2002 por 6,9 millóns de libras.
Manchester United
Debutou no Manchester United o 29 de xaneiro de 2002 contra o Bolton Wanderers, pero non marcou o seu primeiro gol, de penalti, ata o 18 de setembro, nun partit da Liga de Campións contra o Maccabi Haifa.
Trident Studios
The Beatles e Apple Records
Moitos artistas de Apple Records utilizaron os estudios Trident, incluíndo Billy Preston, Mary Hopkin e James Taylor. Un álbum triplo de George Harrison, All Things Must Pass, que contén o éxito "My Sweet Lord", e de Ringo Starr "It Don't Come Easy", tamén se gravaron alí. Harry Nilsson gravou "Without You" en Trident, así como algúns anacos de varios dos seus álbums de 1970.
Diego Forlán
Manchester United
Converteuse nun dos xogadores favoritos da afección cando marcou dous goles contra o Liverpool para gañar 1-2 en Anfield. Os 17 goles de Forlán en 95 partidos non tiñan comparación cos 150 goles en 210 partidos do seu anterior compañeiro de equipo Ruud van Nistelrooy, e estaba preto a súa saída do club. A chegada de Wayne Rooney marcou o fin dos días de Forlán en Inglaterra.
Trident Studios
The Beatles e Apple Records
Outros artistas que foron enviados de Apple Records a Trident, tendo en conta as limitacións dos estudios de Apple nese momento, foron Harry Nilsson, Billy Preston, Mary Hopkin e James Taylor, así como os catro membros de The Beatles para os seus proxectos en solitario. Ao parecer, foi durante estes días cando Paul McCartney decidiu apoiar un novo e prometedor grupo chamado Queen, permitíndolles utilizar as horas reservadas no seu estudio.
Diego Forlán
Villarreal
Forlán estivo preto de fichar polo Levante, pero acabou fichando o 21 de agosto de 2004 polo Villarreal, onde conseguiu o trofeo Pichichi na tempada 2004-2005, con 25 goles. Ademais colaborou na clasificación do Villarreal para a Liga de Campións por primeira vez na súa historia. Tamén gañou a Bota de Ouro europea xunto con Thierry Henry.
Trident Studios
Outras gravacións
En marzo de 1968, Manfred Mann gravouo primeiro número un no estudio Trident 1, o single "My Name's Jack", que foi o lanzamento de Trident como un estudio profesional de primeira categoría. Durante os anos 70, algúns dos artistas máis reputados que utilizaron os estudios nas súas gravacións foron, Elton John, Marc Bolan / T.rex, Carly Simon, Frank Zappa, The Rolling Stones, Free, The Plastic Ono Band, Lindisfarne, Dusty Springfield, The Mahavishnu Orchestra, Krisma, Jeff Beck e Rod Stewart.
Este período coincidiu coa incorporación dun novo enxeñeiro chamado Ken Scott, quen se convertería nun dos enxeñeiros e produtores máis reputados da historia da música rock coa súa participación en discos de David Bowie: "Hunky Dory" (1971) e "The Rise and Fall of Ziggy Stardust" (1972).
Diego Forlán
Atlético de Madrid
O 30 de xuño de 2007 Forlán fichou polo Atlético de Madrid por uns 21 millóns de euros. Na súa primeira tempada foi o segundo máximo goleador do equipo por detrás de Sergio Agüero. Na segunda tempada, a 2008-09, marcou 32 goles converténdose en máximo goleador do equipo, da liga, conseguindo novamente o trofeo Pichichi, e de Europa, conseguindo tamén a Bota de Ouro por segunda vez. O 8 de maio de 2008 Diego Forlán converteuse no máximo goleador uruguaio da historia da liga española con 69 goles.
Trident Studios
Outras gravacións
Tony Stratton-Smith foi tamén un dos clientes máis regulares dos estudios durante os anos 70. Genesis gravou en Trident varios dos seus discos máis coñecidos, incluíndo "Trespass" (1970), "Nursery Cryme" (1971) e "A Trick of the Tail" (1976).
A historia dos irmáns Sheffield e Trident Studios tamén está relacionada co éxito inicial da banda Queen. Os irmáns Sheffield tiñan un acordo coa banda polo que se lles permitía o pleno acceso aos estudios de modernas instalacións e ao seu persoal, apoiados polos mellores produtores e enxeñeiros.
Trident Studios foi vendido en decembro de 1981 ao seu enxeñeiro, Stephen Short, xunto con outros tres investidores. En 1986, comprou a parte dos outros socios e abriu Trident 2.
Diego Forlán
Atlético de Madrid
A tempada 2010-11 tamén comezou cun título, xa que o 27 de agosto de 2010, o Atlético proclamouse campión da Supercopa de Europa tras gañar por 2-0 ao Inter de Milán.
Selección nacional
No Mundial de 2002 marcou un gol no empate 3-3 fronte a Senegal, cando a súa selección quedou eliminada do torneo. Neste encontro, realizou o seu debut nun Mundial ao iniciarse a segunda metade do partido, cando a súa selección caía derrotada 0-3.
Disco las Palmeras!
Disco las Palmeras! é unha banda galega de noise rock formada entre Santiago de Compostela e Sarria no ano 2009. No presente está composta por Diego Castro (voz e guitarra), Julián L. Goicoa (guitarra) e Martiño Salgado (batería). Ata a data o grupo leva publicados catro álbums de estudio.
Aldea Grande de Lousame, Lousame, Lousame
Aldea Grande de Lousame é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 183 habitantes (98 homes e 85 mulleres).
Apiano
Apiano (en latín Appianus Alexandrinus e en grego Αππιανός Αλεξανδρεύς), ás veces citado como Apiano de Alexandría, nado en Alexandría circa o 95 e finado circa o 165, foi un historiador romano de orixe grega, que viviu durante os gobernos de Traxano, Hadriano e Antonino Pío.
Traxectoria
Naceu arredor do ano 95 d.C en Alexandría (hoxe en Exipto). El mesmo conta que logo de cumprir diversas maxistraturas na provincia de Exipto, recalou en Roma cara ao 120, onde exerceu a avogacía, mantendo casos perante os emperadores. No 147 exerceu como procurador, posibelmente en Exipto mesmo, por recomendación do seu amigo Marco Cornelio Frontón. Este cargo de procurador só podía ser exercido por membros da clase, ou ordo, ecuestre.
Obra
A súa obra, Ῥωμαϊκά, coñecida como Historia Romana, en 24 libros (dos cales só 10 están completos) escrita en grego antes do ano 165. Neles, inclúese a historia de Iberia​ cun carácter etnográfico,​ e tamén deixou noticias sobre as guerras celtiberas e a conquista de Numancia (libro VI: De rebus Hispaniensibus).
Manuel Pérez Sáenz
Manuel Pérez Sáenz nado en Cameros (A Rioxa) e finado en Santiago de Compostela o 12 de marzo de 1880, foi un empresario galego.
Traxectoria
En 1825 trasladouse a Santiago de Compostela onde comezou a traballar co comerciante Francisco Rodríguez de Arijón, casando coa súa filla en 1837. Iniciou a súa actividade económica no comercio de Compostela e despois a actividade bancaria.
Manuel Pérez Sáenz tamén participou no negocio do transporte de emigrantes, exerceu como grosista e como armador nos portos do Carril e outros da Ría de Arousa, dende onde comerciou con portos de todo o mundo, particularmente con América.
Tivo tres fillos: Celestina, Olimpio e Cándido Pérez Rodríguez. Despois da súa morte en 1880 os seus fillos continuaron a súa actividade bancaria constituíndo unha sociedade que pasou a denominarse Hijos de Pérez Sáenz (1884). Anos máis tarde pasaría a coñecerse co actual nome de Banco Gallego. Finou en Santiago de Compostela o 12 de marzo de 1880.
Foilebar, O Incio
Santa María de Foilebar é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 35 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Neorrealismo italiano
O neorrealismo italiano (Neorealismo) foi un movemento cinematográfico caracterizado polas historias ambientadas entre as clases pobres e traballadoras, filmadas na rúa, en ocasións empregando actores non profesionais. Os filmes neorrealistas a miúdo loitan contras as dificultades económicas e as condicións morais da posguerra italiana, representando os cambios da mente italiana e das condicións sociais.
Historia
O estilo neorrealista foi desenvolvido por un grupo de críticos arredor da revista Cinema, entre os que estaban Luchino Visconti, Gianni Puccini, Cesare Zavattini, Giuseppe De Santis e Pietro Ingrao. Amplamente advertidos de non escribir sobre política (o editor xefe da revista era Vittorio Mussolini, fillo de Benito Mussolini), os críticos atacaban os filmes de telefono branco (“teléfono branco”) que dominaban a industria desa época. Como ataque contra eses filmes sentían que o cinema italiano debía camiñar cara ao realismo.
Antonioni e Visconti traballaran con Jean Renoir. Ademais, moitos dos cineastas implicados no neorrealismo melloraron a súa destreza en filmes caligrafistas (a pesar de que este efémero movemento era completamente distinto do neorrealismo). Elementos neorrealistas atópanse tamén nos filmes de Alessandro Blasetti e no estilo documental de Francesco De Robertis. Dous dos máis relevantes precursores do movemento son Toni (Jean Renoir, 1935) e 1860 (Alessandro Blasetti, 1934). Na primavera de 1945 Mussolini foi executado e Italia foi liberada da ocupación alemá. Este período, coñecido como a "primavera italiana", supuxo unha ruptura das vellas formas e o comezo dunha aproximación máis realista na realización de filmes. O cinema italiano pasou de empregar elaborados escenarios en estudios a rodar en localizacións no campo e nas rúas das cidades de xeito realista.
Consídearase Ossessione de Luchino Visconti (1943) como o primeiro filme neorrealista. O movemento fíxose coñecido internacionalmente en 1946 con Roma, cidade aberta de Roberto Rossellini que gañou o Gran Premio no Festival de Cannes.
O neorrealismo italiano decaeu a principios da década de 1950. Os partidos liberal e socialista tiñan dificultades para presentar as súas mensaxes. Os niveis de ingresos crecían gradualmente e os primeiros efectos positivos do milagre económico italiano comezaban a aparecer. Como consecuencia, moitos italianos preferían o optimismo amosado nas comedias estadounidenses deses anos. A visión da pobreza e a desesperación que presentaban os filmes neorrealistas era desmoralizadora para un país degoirado pola prosperidade e o cambio. Os puntos de vista dos gobernos italianos da posguerra tamén eran máis que positivos, e a frase de Giulio Andreotti, viceministro do goberno de Alcide De Gasperi definiu a opinión oficial sobre o movemento: O neorrealismo é "unha lavandaría sucia que non debería ser limpada e tendida ao aire libre."
O cambio de Italia desde a preocupación polo individuo do neorrealismto ata a tráxica fraxilidade da condición humana pode ver nos traballos de Federico Fellini. Obras temperás como Almas sen conciencia e La strada son filmes de transición. As grandes preocupacións sociais deron lugar á exploración dos individuos. As súas necesidades, a súa alienación da sociedade e o seu tráxico destino comezaron a ser o principal foco nos filmes italianos a partir dos anos sesenta.
Características
Os filmes neorrealistas estaban filmados xeralmente con actores non profesionais, se ben en ocasións os papeis principais estaban interpretados por actores famosos fronte a un fondo formado por xente da localidade e non por extras. As rodaxes teñen lugar case exclusivamente en localizacións, tanto en rúas como en áreas rurais.
O tema principal é a vida dos pobres e a clase baixa traballadora. O punto central é a orde social e a supervivencia na vida cotiá. As actuacións están construídas a partir de escenas de xente nas súas actividades mundanas, carente da autoconciencia de actor, como implica a interpretación de afeccionados. En ocasións teñen nenos en papeis importantes, aínda que noutros casos limítanse a ser observadores.
Roma, città aperta estableceu varios dos principios do neorrealismo, amosando claramente a capacidade da xente normal de vivir cada día en condicións complicadas durante a ocupación alemá de Roma, facendo conscientemente o que podían para resistir a ocupación. Os nenos teñen un papel clave no futuro. O filme de 1948 Ladrón de bicicletas, de De Sica, tamén resulta representativo, con actores non profesionais e unha historia que detalla os sufrimentos da clase obreira trala guerra.
Impacto
O período entre 1943 e 1950 na historia do cinema italiano está dominado polo impacto do neorrealismo, que foi máis un momento ou unha tendencia que un grupo real ou unha escola teórica. Porén, o seu impacto foi enorme, non só en Italia, senón que tamén na Nouvelle Vague francesa, na Escola Polaca de Cinema e en filmes de todo o mundo, como no indio Do Bigha Zameen de Bimal Roy (1953).
Deftones (álbum)
Deftones é o cuarto álbum da banda estadounidense de metal alternativo Deftones, publicado o 20 de maio de 2003 a través do selo Maverick Records. O álbum conta cun espectro máis amplo de estilos musicais que os seus traballos anteriores, que van dende algunhas das súas composicións máis pesadas (como "Bloody Cape" e "When Girls Telephone Boys") ata cambiantes influencias trip hop (como "Lucky You"). É o derradeiro disco do grupo producido por Terry Date, que levaba traballando con Deftones dende o seu álbum de estrea en 1995.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Deftones agás "Lucky You", por Deftones e DJ Crook.
Sandra Hernández Rodríguez
Sandra Hernández Rodríguez, nada na Palma, Santa Cruz de Tenerife, Canarias o 25 de maio de 1997, é unha futbolista española. Xoga como centrocampista e o seu equipo actual é a Valencia Féminas CF da Primeira División Feminina de España.
Xacemento
Xacemento pode referirse a:
Joseph Gomis
Joseph Gomis, nado o 2 de xullo de 1978 en Évreux, Alta Normandía, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional francés. Cunha altura de 1,80 metros xogaba na posición de base.
Alexandros Gianniris
Alexandros Gianniris (en Αλέξανδρος Γιαννίρης), nado en Atenas o 15 de maio de 1960 e finado na mesma cidade o 30 de xuño de 2023, foi un eclesiástico ortodoxo grego, dende 1997 metropolitano de Nixeria.
Traxectoria
Naceu como Georgios Gianniris en Atenas en 1960. Graduouse pola Facultade de Pastoral e Teoloxía Social da Universidade de Tesalónica e posteriormente foi ordenado diácono o 1 de outubro de 1988, e ordenado sacerdote o 2 de outubro da Igrexa ortodoxa de Alexandría. Logo da súa ordenación exerceu de superior na Igrexa Patriarcal dos Santos Anárxiros da arquidiocese de Xohanesburgo e Pretoria e de secretario da arquidiocese.
O 23 de setembro de 1997 foi elixido bispo da diocese de Nixeria; a xurisidición inclúe a Nixeria, Níxer, Benín e Togo. Recibiu a consagración episcopal o 24 de novembro do mesmo ano. Foi elevado ao rango de metropolitano o 27 de outubro de 2004.
Berrimes, Lousame, Lousame
Berrimes é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 52 habitantes (26 homes e 26 mulleres).
Pontedeva
Pontedeva é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o padrón municipal, en 2020 tiña 494 habitantes (664 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é -.