cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sveriges Television
Historia
En 1999 comezaron as probas de emisión de cadeas en Televisión Dixital Terrestre, lanzando varias cadeas rexionais e o especializado en informativos SVT24. En 2001 prodúcese unha remodelación completa na organización, que ata cambia de logo, e que levou a unha reorganización importante na que SVT1 pasaría a ser a cadea xeralista e SVT2 dedicaríase a unha audiencia máis xuvenil.
Sveriges Television comezou os seus servizos de vídeo baixo demanda en Internet en 2006, a emisión dunha cadea en alta definición chamado SVT HD, e desde 2005 levou a cabo a transición do analóxico ao dixital, completada en 2007. En 2008 cambiou os logotipos de SVT1, SVT2 e Barnkanalen que pasou a chamarse SVTB.
Organización
Desde 1994 a SVT é dirixida por unha Fundación cuxo obxectivo é tratar de garantir a independencia dos medios públicos.
A Fundación propietaria, dirixida por un Directorio de 11 membros nomeados polo Goberno a partir de propostas dos grupos políticos, non pode incidir na Organización, Financiamento, Oferta de programas ou orientación, que recae na Dirección de programas e Dirección Executiva. Ademais, a elección do presidente da Fundación non se realiza inmediatamente logo de celebrarse as eleccións, senón que se ten que esperar un ano ao termo das mesmas. O cargo de Presidente dura 4 anos e o dos membros do Consello 8 anos.
Financiamento
Os suecos deben pagar un canon polo mantemento dos servizos públicos de radiodifusión que se reparte entre as empresas Sveriges Television, Sveriges Radio e Sveriges Utbildningsradio (aínda que o goberno pode variar as cotas que perciban). O diñeiro do canon, aproximadamente 2000 coroas suecas, págase a través dunha conta do Banco de Suecia, e é cobrada pola empresa Radiotjänst i Kiruna AB.
SVT ten prohibida a emisión de publicidade nos seus espazos, polo que o canon é a súa principal fonte de financiamento.
Cadeas
miniatura|200px|Cartel de benvida a SVT nun corredor das oficinas. Sveriges Television encárgase das seguintes cadeas:
Ademais destas cadeas, Sveriges Television leva varios rexionais e ten unha versión internacional chamada SVT World, que emite o mellor da produción propia das cadeas de SVT para o resto do mundo a través dos satélites Eurobird (toda Europa e Oriente Medio) e Thaicom (gran parte de África, Asia e Oceanía). Tamén emiten vía satélite (bastante estendido a raíz das cadeas privadas) por Viasat, e a través do cable. Tamén existe unha plataforma de internet (SVT Play) no que se poden ver os programas de SVT continuamente.
ANUSAT
ANUSAT (acrónimo de Anna University Microsatellite) é un satélite artificial da Universidade de Anna en Chennai, India, lanzado o 20 de abril de 2009 desde o Centro Espacial de Sriharikota mediante un foguete PSLV-CA.
Características
ANUSAT ten como misión probar novas tecnoloxías relacionadas coas comunicacións no espazo e foi lanzado como carga secundaria no mesmo lanzamento no que se puxo en órbita RISAT 2.
O satélite leva un sistema de comunicacións do tipo "gardar e enviar", no que a información se garda no satélite durante o paso sobre unha estación terrestre e a descarga noutra. Tamén leva a bordo outros experimentos tecnolóxicos, como un receptor dixital, un xiroscopio e un sensor de campo magnético.
Era de Vendel
miniatura|200x200px|Espada da era de Vendel, Valsgärde. Na prehistoria sueca a era de Vendel (550-793) é o nome con que se denomina a unha parte da Idade de Ferro xermánica (ou máis globalmente do período das grandes migracións). O nome deste período histórico provén da parroquia homónima de Vendel (Suecia), na provincia de Uppland, onde se realizaron importantes descubrimentos arqueolóxicos en túmulos funerarios dos séculos V, VI e VII.
As migracións e a axitación na Europa central diminuíra bastante, e dous grupos poderosos apareceran en Europa: o reino merovinxio e os principados eslavos do leste e os Balcáns. E un terceiro poder, a Igrexa católica, empeza a expandir a súa influencia na zona.
En Escandinavia a sociedade de clans xermánicos aínda estaba moi activa. En Uppland, Gamla Uppsala probabelmente era o centro da vida política e relixiosa. Tiña un coñecido bosque sacro e un gran monte real. Tiñan estreitos contactos coa Europa central, os escandinavos seguían exportando ferro, peles e escravos e a cambio obtiñan obxectos artísticos e innovacións técnicas, tales como o estribo. miniatura|305x305px|Helmo cristado ou Vendelhelm, Museo nacional sueco de antigüidades. Os achados de Vendel e Valsgärde mostran que Uppland era unha rexión poderosa, de concordancia cos relatos das sagas sobre o reino sueco. Algunhas das riquezas obtíñanse polo control dos distritos mineiros e a produción de ferro. Os gobernantes tiñan tropas de cabalaría de guerreiros armados con custosas armaduras. Nas tumbas dos guerreiros da cabalaría apareceron estribos e cadeiras de montar ornamentadas con aves de presa de bronce con incrustacións de granates. No entanto, este tipo de helmos e armaduras parece que caeron en desuso a finais do século VIII cando se fixo máis popular as incursións lóstrego típicas da Era viquinga que precisaba dun equipamento máis lixeiro para unhas estratexias militares máis acordes á guerra de guerrillas ou ataques lóstrego como o strandhögg, e volvendo a re-emerxer coa participación da garda varega no Imperio bizantino.
Esta é a época na cal os suecos empezan a explorar as rutas cara á actual Rusia.
Modern Family
Modern Family é unha serie de TV de comedia estadounidense, que xoga tamén co pseudodocumental. Foi creada por Christopher Lloyd e Steven Levitan, e prodúcena os Fox Television Studios. Estreouse na ABC o 23 de setembro de 2009.
No 2010 gañou o Emmy á mellor serie cómica, así como outros dous Emmys ao mellor actor secundario para Eric Stonestreet e mellor guión para Steven Levitan e Christopher Lloyd.
Tribo
miniatura|250px|Tribo de tobas, preto do río [[Pilcomaio (río)|Pilcomaio, 1892]] Unha tribo é un conxunto de persoas que proceden xeralmente dunha familia ou da asociación de varias familias, que habitan un poboado ou aldea nun territorio xeográfico definido, que están dirixidas polas persoas maiores (xefes ou patriarcas). Os humanos que compoñen unha tribo adoitan ser da mesma raza, crenzas e costumes. As tribos xorden no neolítico e tras a asociación das primeiras tribos nas cidades xorden as civilizacións.
Lluís Dalmau
Dalmau e o Gótico Internacional
Por encargo do rei Afonso IV fixo unha viaxe a Flandres e a algunhas das provincias holandesas entre 1431 e 1436. Alí entrou en coñecemento directo coa pintura flamenga, especialmente con Jan van Eyck. Isto constituíu un acontecemento decisivo para a chegada do estilo gótico internacional a Cataluña e a introdución da técnica da pintura ao óleo. Porén no conxunto da Coroa de Aragón, desde 1438 está asentado en Valencia un discípulo directo de Jan Van Eyck, Lluís Alimbrot, a través do cal recibiría Jacomart as leccións da escola flamenga.
Obras
Malfadadamente só se conservan dúas obras de Dalmau, que consten con sostén documental:
Obra atribuída
Tamén se atribúe a Dalmau a decoración da bóveda do nicho da tumba de Santa Ximenis de Cabrera na catedral de Barcelona. Ademais hai documentos que proban que contratou retablos para Santa María del Mar, para a capela de Sant Elm e o convento de Santa Clara en Barcelona e aínda outro máis para Mataró.
Nélida Piñon
Nélida Cuinas Piñon, coñecida como Nélida Piñón, nada no Río de Xaneiro o 3 de maio de 1937 e finada en Lisboa o 17 de decembro de 2022, foi unha escritora brasileira. Foi presidenta da Academia Brasileira das Letras. O seu nome é un anagrama do nome do avó, Daniel. Foi considerada unha das maiores escritoras do Brasil.
En novembro de 2021 o Consello de Ministros concedeulle a nacionalidade española que asumiu formalmente nun acto no consulado español no Río de Xaneiro en xaneiro de 2022.
Traxectoria
miniatura|Nélida Piñón en 1971 Licenciada en Xornalismo pola Facultade de Filosofía da da Pontificia Universidade Católica do Río de Xaneiro. Ampliou estudos na Universidade de Columbia (EE.UU.). Xa en 1970 inaugurou a primeira cátedra de Creación Literaria na Universidade Federal de Río de Xaneiro e foi titular da cátedra Dr. Henry King Stanford de Humanidades da Universidade de Miami (1990 - 2003) e exerceu como profesora visitante en universidades como as de Harvard, Georgetown, John Hopkins e Columbia. Ademais, impartiu docencia en universidades de Francia, España e o Perú. É colaboradora habitual en medios de comunicación brasileiros. Foi editora e membro do consello editorial de varias revistas no Brasil e Exterior. Tamén ocupou cargos no consello consultivo de diversas entidades culturais na súa cidade natal.
Salientou sempre na loita a favor da condición feminina, sendo a primeira muller que presidiu a Academia Brasileira de Letras (entre 1995 e 1996).
De carácter aberto e extravertido, Nélida sentiu moi cedo a paixón pola literatura. Estreou na literatura co romance "Guia-mapa de Gabriel Arcanjo", publicado en 1961, que ten como temas o pecado, o perdón e a relación dos mortais con Deus.
A súa obra xa foi traducida na Alemaña, Italia, España, Rusia, Estados Unidos etc.
A crítica internacional ten salientado sempre a calidade da súa obra, a forza da súa imaxinación e maila súa capacidade de expresar literariamente os soños da gran familia iberoamericana, como ben indicou en 1989 The New York Times Book Review.
Relación con Galicia
É de familia de emigrantes galegos, de Almofrei (Cerdedo-Cotobade), e sempre ten feito gala de que Galicia a marcou profundamente. A súa nai, Carmen, falecida en 1998, foi a súa gran referencia xunto co avó, o pai morreu en 1958. Aos catro anos foi vivir a Copacabana. Aos dez, viaxou sos seus pais a Almofrei. Visitou Galicia en moitas ocasións participando e actos culturais e palestras.
Ten recibido varias homenaxes en Galiciaː
Premios, honras e distincións
Na súa biografía constan máis de 20 premios brasileiros e internacionais, e máis de 40 condecoracións nacionais e internacionais entre elas:
Recibiu varios títulos Honoris Causa: Université de Poitiers (Francia) Florida Atlantic University (EUA), Universidade de Rutgers (EUA), Universidade de Montreal (Canadá) Universidade Católica de Porto Alegre (Brasil), UNAM (México).
Mañón
Mañón é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Ortegal. É o concello máis setentrional de Galicia e da península Ibérica. Segundo o IGE en 2020 tiña 1 319 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
É o concello máis setentrional de Galicia e da península Ibérica. Esténdese por unha estreita e longa franxa de terreo, duns 30 quilómetros de longo e cunha largura de pouco máis dun quilómetro, rematando no mar Cantábrico. Linda ao este co río Sor e a ría do Barqueiro. Ten un relevo abrupto, contando coa Serra da Faladoira, con 605 metros de altura; da Cruz da Palloza, 616 metros; e a continuación a Serra da Coriscada con 523 m. Ambas as dúas serras marcan o límite oeste do concello.
Goberno municipal
Nas eleccións municipais de maio de 2007, o PPdG volveu ser o partido máis votado en Mañón, obtendo 6 dos 9 concelleiros da corporación local, con Alfonso Balseiro como alcalde. O PSdeG-PSOE é o único grupo que senta nas bancadas da oposición, cos 3 concelleiros restantes.
A Igrexa, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Igrexa é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Mañón
Goberno municipal
O BNG superou a barreira do 5 % dos votos, pero os resultados de PP e PSdeG-PSOE impedíronlle entrar na corporación.
Patrimonio histórico e artístico
O Camiño dos arrieiros : Camiño que xa puidera ser neolítico, que discorría aproximadamente pola dorsal das serras da Faladoira e Coriscada, unía As Pontes de García Rodríguez co porto de Bares. A pesar da erosión e das pistas do parque eólico, pode distinguirse aínda un 20% do traxecto. Ao longo do seu percorrido, a ambos os lados, atópanse unha gran cantidade de mámoas, e o mesmo ocorre na maioría das bifurcacións que ten:
Na parroquia de Santa María de Mañón está a igrexa parroquial de Santa María.
Na parroquia das Ribeiras está o pazo de Torre de Lama, construído sobre unha antiga fortaleza medieval, da que pouco se conserva.
Puntos de interese
Fervenza de Augas Caídas, fervenza que se precipita nun cantil duns 90 metros de altura.
Hymyilevä mies
Hymyilevä mies é un filme finlandés de 2016 dirixido por Juho Kuosmanen. É unha coprodución entre Finlandia, Suecia e Alemaña. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016, onde gañou o premio Un Certain Regard. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Mañón
Praias
Praia de Vilela. Na estrada que une O Barqueiro con Bares, existe unha desviación á dereita, que achega á pequena cala de Vilela.
Hymyilevä mies
Sinopse
Ano 1962: Olli Mäki é un boxeador afeccionado da cidade de Kokkola convertido en profesional que, mentres asiste a unha voda, se namora da súa amiga Raija. Viaxan a Helsinqui onde o seu representante Elis Ask está a preparar o gran salto de Olli: unha loita polo título de campión de peso pluma da Asociación Mundial de Boxeo contra o recoñecido boxeador estadounidense Davey Moore no Estadio Olímpico de Helsinqui. A pelexa será un dos eventos máis importantes da historia do deporte finlandés, aínda que a maioría da xente, incluído Olli, son escépticos: os rexistros de Moore superan con moito aos de Olli.
Personaxes
Os auténticos Olli e Raija Mäki aparecen brevemente ao final do filme, cando Raija mira cara a eles e pregunta a Olli: "coidas que seremos coma eles cando sexamos vellos?".
Mañón
Praias
Praia de Bares. Antes de chegar ao Porto de Bares, atópase a praia de Bares, coa súa forma de cuncha e a Illa Coelleira á fronte. Esta praia queda dividida en dúas partes coa marea alta: unha parte na zona urbana e portuaria e a outra, coñecida como Igrexa Vella, cunha extensa zona dunar e dividida á súa vez por un saínte elevado e rochoso.
Praia de Esteiro ou Cañoles. Camiño de Ortigueira, atópase a praia de Esteiro, que ven gozando do distintivo de Bandeira Azul europea. Praia con forte ondaxe nunha zona e con outra, porén, de augas tranquilas na desembocadura do río Esteiro, máis acaida para o baño de nenos.
Sendeirismo
Mañón conta con dúas rutas homologadas de sendeirismo:
Tamén transcorre unha parte do sendeiro PR-G 8 Morgallón - Río Sor - Morgallón, con inicio no Concello do Vicedo.
Lugares de Mañón
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mañón vexa: Lugares de Mañón.
Mercat de la Independència
250px|miniatura|Mercado de Terrasa. O Mercat de la Independència é o mercado central de Terrasa, tradicionalmente o máis importante. Ocupa toda unha illa de casas triangular que dá ó Raval de Montserrat (onde se atopa a entrada principal), a Rambla d'Ègara e a rúa da Goleta. Trátase dun edificio modernista, obra dos arquitectos municipais Antoni Pascual i Carretero (entre 1904 e 1906) e Melcior Vinyals i Muñoz, a partir do 1908, ano no que se vai inaugurar.
Nome do mercado
O seu nome conmemora o centenario do comezo da Guerra da Independencia española, en 1808, se ben tamén se propuxera chamalo «Mercat de la Llibertat». Unha placa na entrada principal reza: «1808 homenatge a Sagrera Vinyals Viver i altres ciutadans que se sacrificaren per la independència de la pàtria. Terrassa, en el primer centenari, 1908.»
Bandeira de Osetia do Sur
A cor vermella simboliza o valor marcial, o branco a pureza moral, e o amarelo a riqueza e a prosperidade. Esta bandeira é practicamente idéntica á de Osetia do Norte-Alania, a única diferenza está nas súas dimensións.
Subdivisións de Chile
100px|dereita Chile está dividido en 16 rexións, 56 provincias e 346 comunas. Abaixo segue a relación das 13 rexións (do norte para o sur):
Medieval European Coinage
Medieval European Coinage (en galego: "Cuñaxes Europeas Medievais") é o título dunha serie de publicacións que catalogan a moeda da Idade Media, editadas por Cambridge University Press en asociación co Museo Fitzwilliam, de Cambridge, que abranguen as cuñaxes de Europa desde ca. 450 ata 1500.
O proxecto partiu da idea do historiador e numismático británico Philip Grierson (1910-2006), e o primeiro editor xeral da serie foi o tamén numismático Mark Blackburn (1953-2011).
A obra foi considerada como o "primeiro estudo exhaustivo das emisións medievais europeas desde o Traité de numismatique du moyen âge de Engel e Serrure", publicado entre 1891 e 1905.
Volumes
Os 17 primeiros volumes da serie son os seguintes (algúns xa publicados e outros aínda en preparación; entre parénteses indícanse as datas de publicación):
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo H
Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014, ocupaba o décimo primeiro posto,  o décimo noveno,  lugar número vinte e dous e  o cincuenta e sete. A media do grupo corresponde ao lugar número vinte e sete, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, Corea do Sur, a clasificación media de dezasete.
Participantes
O Grupo H está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica
O Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica (Western Hemisphere Institute for Security Cooperation), ata 2001 denominado Escola das Américas (en inglés: School of the Americas), é unha organización para a instrución militar do Exército dos Estados Unidos situada actualmente en Fort Benning (Columbus, Xeorxia).
A escola estivo desde 1946 a 1984 situada en Panamá, onde se graduaron máis de 60.000 militares e policías de ata 23 países de América Latina, algúns deles de especial relevancia polos seus crimes contra a humanidade como os xenerais Leopoldo Fortunato Galtieri ou Manuel Antonio Noriega.
Escola das Américas
miniatura|Instalacións onde funcionou a Escola das Américas en [[Panamá.]]
En 1950 a escola mudou o seu nome ao de United States Army Caribbean School ("Escola do Caribe do Exército dos Estados Unidos") e trasladada a Fort Gulick, tamén en Panamá; ese mesmo ano adoptouse o español como idioma oficial da academia. En xullo de 1963 o centro reorganizouse baixo o nome oficial United States Army School of the Americas (USARSA), ou máis popularmente como Escola das Américas.
Durante as seguintes décadas cooperou con multitude de gobernos americanos, algúns deles violentos réximes totalitarios. Varios dos seus cursos ou adestramentos incluían técnicas de contrainsurgencia, operacións de comando, tiro franco, guerra psicolóxica, intelixencia militar e tácticas de interrogatorio. Manuais militares de instrución desta iniciativa, entón confidenciais, se desclasificaron ou publicaron en 1996 por o Pentágono. Entre outras consideracións, detállanse a vulneración permitida de dereitos humanos, como o uso da tortura, a extorsión ou a execución sumaria, definindo como obxectivos de control ou seguimento a aqueles pertencentes a organizacións sindicais, literalmente: distribuísen propaganda en favor dos traballadores ou dos seus intereses, simpatizasen con manifestacións ou folgas, "acusacións sobre o fracaso do goberno en solucionar as necesidades básicas do pobo".
Unha institución polémica
O xornal panameño La Prensa alcumouna escola para asasinos. Jorge Illueca, presidente de Panamá, chamouna a base gringa para a desestabilización de América Latina.
Nunha carta aberta enviada o 20 de xullo de 1993 ao Columbus Ledger Enquirer, o comandante Joseph Blair, antigo instrutor da Escola das Américas, declarou: "Nos meus tres anos de servizo na Escola nunca escoitei nada acerca de obxectivos tan excelsos como os de promover a liberdade, a democracia e os dereitos humanos. O persoal militar de América Latina viña a Columbus unicamente en busca de beneficios económicos, oportunidades para comprar bens de calidade exentos dos aranceis de importación dos seus respectivos países, e con transporte gratuíto, pagado cos impostos dos contribuíntes estadounidenses".
Pato bóla
O pato bóla ou parrulo bóla (Aythya affinis) é un paxaro anseriforme da familia dos anátidos.
Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica
Reestruturación
En 1984, o novo goberno do Partido Republicano de Reagan, deu o visto e prace para reiniciar os adestramentos de contraguerrillas na escola. Renoméase oficialmente como United States Army Training and Doctrine Command school ("Escola de Adestramento e Doutrina do Exército dos Estados Unidos"), aínda que con algunhas diferenzas, é unha organización herdeira en maior ou menor parte da misión inicial da Escola das Américas. Anteriormente en 1983, revisouse o manual máis polémico que instruía en torturas utilizado durante dúas décadas, pasándose a chamar como Human Resource Exploitation Training Manual ('Manual de adestramento para a explotación de recursos humanos'').
Pato bóla
Características
Presenta un marcado dimorfismo sexual que se aprecia non só na coloración da plumaxe, senón tamén no seu talle e peso. Os adultos miden entre 38 e 48 cm de lonxitude (de 42 a 43 cm de media). As femias pesan de media uns 730 gramos, mentres que os machos van dende o 790 até os 850 gramos (820 de media).
Distribución e costumes
Cría en ríos e lagos de Alasca, a metade occidental do Canadá e o noroeste dos Estados Unidos. Durante o inverno móvese cara o sur, ocupando lagos e zonas costeiras do oeste e sur dos Estados Unidos, México, o Caribe e América Central até Panamá.
Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica
Reestruturación
Tras o asasinato de catro membros da Igrexa católica de O Salvador por graduados da escola comandados por D'Aubuisson, en 1989, e a constitución dunha ONG dedicada á denuncia das actividades da Escola SOA Watch, a atención pública sobre o asunto foi cada vez maior. En 1996, baixo a presión de numerosos xornais e organizacións de dereitos humanos estadounidenses, o Exército dos Estados Unidos fixo pública parte da documentación sobre a Escola, incluíndo algúns dos manuais. Estes foron publicados polo National Security Arquive.
Jürgen Partenheimer
miniatura|300px|Jürgen Partenheimer, [[Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC, Santiago de Compostela, 1999.]] miniatura|300px|Jürgen Partenheimer, "World Axis", IVAM, [[Valencia, 1998.]] miniatura|300px|Jürgen Partenheimer, IVAM, Valencia, 1998. miniatura|300px|Jürgen Partenheimer, S.M.A.K. [[Gante, 2002.]]
Jürgen Partenheimer, nado en Múnic o 14 de maio de 1947, é un artista alemán. Está considerado como un dos artistas máis singulares e importantes do panorama da arte contemporánea alemá.
Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica
Reestruturación
A crítica fíxose sentir, e en outubro de 2000, durante a presidencia de Bill Clinton, o congreso estadounidense analizou a situación e finalmente decidiu pechalo para crear un novo. O 15 de decembro de 2000 a escola foi pechada oficialmente. Ata o 1 de xullo de 1999 levaba graduado a 61.034 alumnos.
O 17 de xaneiro de 2001 inaugurouse o Instituto de Defensa para a Cooperación de Seguridade Hemisférica Lei de Autorización do Departamento de Defensa, 10 USC, sección 2166. As organizacións críticas, como SOAW e Amnistía Internacional e organizacións sociais e políticas estadounidenses criticaron reiteradamente o cambio, afirmando que se trata de "pura cosmética", mentres que o goberno, á vez que recoñece a nova institución como herdeira de Escola das Américas, considera que nesta mellorou substancialmente a importancia do respecto á democracia e aos dereitos humanos. Coa excepción da Cruz Vermella, que de acordo coa súa política de neutralidade abstívose de realizar declaracións, hoxe en día continua recibindo críticas de organizacións de dereitos humanos polo adestramento que ofrece a un milleiro de militares latinoamericanos cada ano.
Jürgen Partenheimer
Exposicións selecionadas
Partenheimer celebrou numerosas exposicións en prestixiosos museos internacionais. Entre as súas aparicións públicas destacan entre outros as exposicións colectivas no MOMA, Museo de Arte Moderna, Nova York; o Metropolitan Museum, Nova York; a Galería Nacional de Washington; Museo de Arte Contemporánea, San Francisco; Singapore Art Museum, Singapur; Galería de Arte Moderna, Lisboa; Galería Nacional de Berlín; Fundación Joan Miró, Barcelona; Museo Ludwig, Colonia; a súa presenza na Bienal de Venecia, a Bienal de París e a Bienal de São Paulo, Brasil e importantes exposicións individuais na Galería Nacional de Berlín (1988), na Kunsthalle Hamburgo (1990), no Gemeentemuseum da Haia e Städelesches Kunstinstitut de Frankfurt (1993), no Stedelijk Museo en Ámsterdan (1997), no IVAM en Valencia (1998), na Staatliche Kunsthalle Karlsruhe (1999), no Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela e no Palacete do Embarcadoiro de Donostia (1999), no Haags Gemeente Museum, A Haia (2000) as súas dúas retrospectivas na Galería Nacional de Pequín e no Museo de Nanking (2000) representando a Alemaña a arte contemporánea pola primeira vez dende 1945 na China e as súas grandes exposicións no S.M.A.K. Gante (2002), no Museum am Ostwall Dortmund (2003) e na Pinacoteca do Estado, São Paulo (2004 e 2007).
Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica
Reestruturación
Venezuela en 2004 cesou de enviar novos cadetes á organización estadounidense, decisión que dous anos máis tarde, os gobernos da Arxentina e o Uruguai compartiron de xeito público, abandonando a súa pertenza e envío de soldados á organización. Recentemente en maio de 2007 Costa Rica deixou de enviar membros da Forza Policial. .
Eslovaquia nos Xogos Europeos de 2015
Eslovaquia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 178 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Slovenský olympijský výbor, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Eslovaquia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Historia de Colombia
Colombia fórmase como nación no 1810 a partir da colonia española de Nueva Granada, oficializada no 1550, aínda que se constituíu uns anos antes e tomou definitivamente o seu nome actual no 1863. Este artigo cobre a historia do actual territorio de Colombia, incluíndo o que sabemos de antes da colonia.
Época precolombiana
As testemuñas arqueolóxicas indican que o territorio actual de Colombia foi habitado polo ser humano polo menos durante 10.000 anos.
Época hispánica
Os exploradores españois chegaron á zona arredor do ano 1500, atopando na rexión tribos indíxenas como os Muiscas, ás que foron subxugadas e conquistadas. Os españois construíron varios asentamentos que finalmente se converteron nas provincias que conformaron a Nova Granada, ao principio como Real Audiencia e dende 1717 como vicerreinado, incluíndo varias provincias que pertenceran ata ese momento á xurisdición do vicerreinado do Perú.
Época da independencia
O movemento de independencia, en gran parte liderado por Simón Bolívar e Francisco de Paula Santander, dende 1810 finalmente tivo éxito no 1819 cando o territorio ocupado polo vicerreinado de Nova Granada se converteu nunha República Federal, logo coñecida como a Gran Colombia en honra ao navegante Cristovo Colón, tras a batalla de Boyacá (7 de agosto de 1819) e o Congreso de Angostura ese mesmo ano.
A República do século XIX
As divisións internas dos caudillistas conduciron no 1830 á separación dos departamentos que compuñan a Gran Colombia: Venezuela, Quito (actual Ecuador) e Cundinamarca no 1830. Cundinamarca tivo o nome de Nueva Granada ata o 1863, e logo foi nomeada Estados Unidos de Colombia ata que no 1886 tomou o seu nome actual: República de Colombia.
As divisións internas permaneceron, acendendo a guerra civil de vez en cando e contribuíndo a debilitar o país no tempo previo á independencia, coa axuda de Estados Unidos que proxectaba construír unha canle de paso entre o Caribe e o Pacífico, de Panamá no 1903, que orixinalmente se unira á Gran Colombia dende 1821.
Século XX en Colombia
Dende a década de 1960 en adiante, o país viuse afectado por grupos insurxentes irregulares como as Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) ou o Exército de Liberación Nacional (ELN). O presidente Belisario Betancur no 1982 comezou un movemento de reconstrución nacional tratando de integrar ás guerrillas no sistema, con resultados parciais e á vez tráxicos. No 2002, o fracaso da negociación do presidente Andrés Pastrana Arango coas guerrillas levou á elección de Álvaro Uribe, e ao desestimarse a necesidade de negociación, preséntase nun primeiro plano continuar á elaborar as estratexias da loita contra as drogas, que se materializou co Plan Colombia.
936
Mortes
Historia ano a ano
Sigeheard de Essex
Sigeheard foi rei de Essex xunto co seu irmán, Swaefred, desde 694 a 709, tras suceder ao seu pai Sæbbi.
Traxectoria
Sigeheard xunto con Cenred de Mercia confirmou a compra de Fulham a Tyrhtel (Thyrtell), bispo de Hereford por Waldhere (Waldherus), bispo de Londres (documento S1785).
En 709, Offa, o fillo de Sigeheard foi brevemente gobernante conxunto de Essex e sucedeunos como gobernante de Essex, pero máis tarde abdicou e viaxou co rei Cenred de Mercia a Roma.
Congestus
miniatura|250px|Cumulus congestus Congestus é unha especie de nubes, presente exclusivamente no xénero cumulus, caracterizada polo seu grande tamaño. Son produto da evolución dos cumulus humilis, de pequeno tamaño, e dos cumulus mediocris, de tamaño medio. As tres especies son exclusivas deste xénero. Normalmente son precursoras dos cumulonimbus, polo que agoiran treboadas e fortes chuvascos ou saraiba.
Soiuz TM-23
Soiuz TM-23 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 21 de febreiro de 1996 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-23, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Iuri Onufriienko e Iuri Usachov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. Reiter foi o primeiro astronauta europeo nunha misión de longa duración.
Durante a misión recibiu a visita da misión STS-76, da Progress M-31, da Progress M-32 e da Soiuz TM-24.
A Soiuz TM-23 regresou a terra o 2 de setembro de 1996 ás 7:41 GMT a uns 100 km ao suroeste de Akmola (Casaquistán).
Ladrido, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
Ladrido é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Teoría da grande unificación
A Teoría de Grande Unificación (TGU, ou GUT por "Grand Unification Theory") é unha teoría que unifica nunha tres das catro forzas fundamentais na natureza: a forza nuclear débil, forza nuclear forte e a forza electromagnética. A forza de gravidade non é considerada nas teorías de Grande Unificación, pero si nunha eventual Teoría do Todo (TOE), que consideraría as catro interaccións fundamentais.
Características
Como exemplos exitosos de "unificación", atópanse a demostración, por parte de Newton, de que a forza que mantén óss planetas xirando en torno ao Sol e a forza que nos mantén pegados á superficie da Terra é a mesma. Tamén Maxwell levou a cabo a unificación dos campos eléctricos e magnéticos, que ata antes da súa teoría (Teoría electromagnética de Maxwell), eran considerados fenómenos separados e diferentes.
Steven Weinberg e Abdus Salam descubriron en 1967-1968, unha teoría relativista do campo cuántico, que permitía expresar as interaccións electromagnéticas e débiles dun xeito unificado (a chamada interacción electrodébil), e que prediciu feitos que logo foron comprobados experimentalmente. Logo, Howard Georgi e Sheldom Glashow desenvolveron unha teoría que aportaba novas características e corrixía algúns erros e omisións da anterior teoría. Con todo, das ecuacións desprendíase o decaemento do protón. Isto levou a algúns famosos experimentos para detectar este efecto: pero como o tempo de vida dun protón é moi longo, da orde de 1031 anos, non é posible observar a partícula o tempo abondo como para presenciar a descomposición. Por contra, quizais o efecto podería ser observado se se examinan suficientes protóns. Algúns intentos de medición coñecidos realizáronse en piscinas subterráneas (para protexer o experimento de radiacións) de grandes dimensións, nas que o decaemento do protón sería visualizado como un escintileo nunha serie de fotosensores.
August Spies
August Vincent Theodore Spies, nado o 10 de decembro de 1855 e finado o 11 de novembro de 1887, foi un anarquista que se viu involucrado en dubidosas circunstancias no ataque cunha bomba á policía na revolta de Haymarket.
937
Mortes
Historia ano a ano
Irlanda nos Xogos Europeos de 2015
Irlanda participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 62 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Olympic Council of Ireland, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Irlanda obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Lagoa de Iguaque
miniatura|250px|Panorama da lagoa de Iguaque. A lagoa de Iguaque atópase na xurisdición do concello de Chíquiza, preto de Villa de Leyva no departamento de Boyacá, Colombia. De acordo coa lenda muisca, a deusa Bachué saíu da lagoa cun neno no colo. Eles dous son considerados os devanceiros de toda a raza humana. As zonas contiguas tamén se atopan protexidas como parte do Santuario de fauna e flora Iguaque dende 1977.
Daniel Díaz de León Castillo
Traxectoria
Pirelo xogara no Celta de Vigo dúas tempadas antes do ascenso a Primeira e da Guerra Civil. Despois estivo un tempo no Eiriña CF, reforzou en varios partidos amigábeis ao Racing Club de Ferrol e fichou de novo polo Celta en 1939 canda a Vicente Cons e Edelmiro II para reforzar o equipo de cara ao debut en Primeira División desa tempada. Debutou co Celta na máxima categoría o 3 de decembro de 1939 ante o Real Zaragoza, partido que perdería o club vigués por 3-2. Neste primeiro ano disputou 19 dos 22 encontros, sendo un dos máis utilizados.
Ao longo das dúas tempadas máis que estivo no Celta foi perdendo protagonismo ata que na última so disputou catro encontros, e finalmente abandona o equipo na tempada 1941/42. Porén aínda puido formar parte do equipo que o 23 de abril de 1941 venceu por 8-0 ao Deportivo da Coruña en Balaídos en partido de Copa.
Illa Aion
A illa Aion é unha illa na costa da península de Chukchi no mar de Siberia Oriental. A illa en se consiste principalmente en tundra baixa, e está principalmente poboada polo pobo Chukchi, que utilizan a tundra como pasto para os seus rabaños.
Xeografía
Está situado no lado occidental da Baía de Chaunskaya, directamente da Península de Nutel'gyrgym, no extremo oriental do Golfo de Kolyma. A illa ten 63 km. de longo e 38 km. de largo. Xeralmente é baixa e plana e hai moitos pequenos lagos e pantanos. A illa de Ayon está separada do continente polo estreito de Malyy Chaunskiy, unha canle baixa que apenas ten 2 quilómetros de largo no seu punto máis estreito. A baía ao sur e ao leste é Chaunskaya Guba. Administrativamente o Concello de Ayon pertence ao distrito de Chaunsky, parte do Okrug Autónomo de Chukotka da Federación Rusa.
Hai dous pequenos asentamentos, Elvuney (agora abandonado) e Ayon no extremo noroeste da illa.
Etimoloxía
Crese que o nome da illa provén dunha de dúas fontes. En primeiro lugar, suxírese que provén da palabra Chukchi "Aio", que significa "cerebro", xa que a forma das illas é algo así como un cerebro. A segunda é que se deriva da palabra Chukchi que significa "cobrar vida", en referencia ao feito de que aínda que a illa cóbrese de xeo e neve durante o inverno, no verán se derrite e a illa proporciona un bo pasto para os rabaños de renos, ademais de ser o fogar de enxames de mosquitos e de tabáns.
Rusia Soviética
Logo da subida do comunismo na Unión Soviética na primeira parte do século XX, os rabaños dos nativos foron colectivizados en 1933 nun grupo chamado "Enmitagino". Esta colectivización tivo moito éxito na illa e o colectivo Aion converteuse nun Kolkhoz oficial que eventualmente tería ao redor de 22.000 renos baixo o seu control. Ademais do rabaño de renos, o novo colectivo tamén se dedicaba á caza marítima e a recolección de peles.
Estableceuse unha estación polar na vila en 1941 e cunha dotación de sete acodes para manexar a nova estación. Esta foi a primeira vez que a aldea habitouse permanentemente, os indíxenas viven alí só durante o verán cando levan os renos aos pastos, coa excepción duns poucos individuos que acoden no inverno para cazar.
En 1944, o asentamento volveuse cada vez máis permanente e había 103 persoas que vivían en 23 casas.
Post-Soviet
Con todo, tralo colapso da Unión Soviética, retirouse o apoio estatal e os pastores, que estaban afeitos a ser fornecidos coa última tecnoloxía polo estado agora atoparon que non só tiñan que defenderse por si mesmos con respecto ao día a día, senón que non había ningunha garantía de recibir o diñeiro que se lles debía pola carne que proporcionaban ao Estado.
Movemento pola cultura libre
miniatura|Logotipo oficial da Definición de obras culturais libres. O movemento pola cultura libre é un movemento social que persegue a defensa da igualdade de dereitos para todas as persoas fronte ao coñecemento e as obras intelectuais, coma filmes, música, literatura, pintura etc.
Para isto, os autores aprovéitanse da lexislación da propiedade intelectual que tantos dereitos lles fornece, a través do uso de licenzas libres para conceder a terceiros dereitos sobre as súas obras que a lexislación de primeiras prohibe. Se ben estas licenzas basicamente conceden dereitos, tamén adoitan conter unha serie de obrigas, estas sempre respectando as catro liberdades. Algunhas obrigas habituais nas licenzas libres son a de recoñecemento da autoría dunha obra e maila obriga de compartir as obras derivadas baixo os mesmos termos que a orixinal.
Orixe
Pode considerarse, dende un punto de vista histórico, que esta corrente de pensamento estivo sempre en vigor, pois o único xeito en que se desenvolveu a cultura durante todos os tempos foi mediante o intercambio entre comunidades. Isto non cambiou ata o século XVI coa invención da imprenta e a formalización dos monopolios do saber, atribuídos ás imprentas por parte dos reis por medio das patentes.
A popularización da cultura libre comezou da man dunhas tecnoloxías cunha forte repercusión social: a informática e Internet. Así, as primeiras concepcións da cultura libre tiveron lugar entre os especialistas informáticos, como resultado da filosofía do software libre.
A aparición e popularización das licenzas de software libre, onde se establecen catro liberdades básicas para o software, así coma do copyleft, que fai uso das leis da propiedade intelectual para que as obras derivadas dun software que cumpra coas catro liberdades as cumpra tamén, inspirou a exportación desa filosofía a outros ámbitos. Foi así como xurdiron as primeiras licenzas libres non orientadas especificamente ao software, como foi o caso da Open Communication License para publicacións, ou a licenza de documentación libre de GNU para documentación de software.
As catro liberdades
Para considerarse libre, unha obra debe garantir catro liberdades. Estas catro liberdades son as mesmas liberdades do software libre, mais adaptadas ao caso das obras culturais:
Organizacións
miniatura|Lawrence Lessig, fundador da Creative Commons, diante dun portátil no que se le free culture ("cultura libre"). Á organización estudantil Students for Free Culture ("Estudantes pola cultura libre") ás veces chamáselles the Free Culture Movement ("o movemento pola cultura libre"), o que pode levar a confusión, mais este non é o seu nome oficial. A organización é só unha parte dun movemento maior.
Dentro do movemento pola cultura libre, Creative Commons foi criticada pola ausencia de definicións de liberdade. Desta maneira, algúns dentro do movemento só consideraban que unhas poucas licenzas Creative Commons estiveran baseadas na definición de obras culturais libres. En febreiro de 2008, Creative Commons incluíu un cromo de "aprobado para obras culturais libres" nas súas licenzas que cumprían coas catro liberdades. A condición que prohibe o uso comercial nalgunhas licenzas Creative Commons segue a ser unha das máis controvertidas dentro do movemento pola cultura libre, pois as licenzas con dita condición están moi estendidas pero non cumpren coas catro liberdades.
A organización que comunmente se asocia coa cultura libre é a Creative Commons (CC), fundada por Lawrence Lessig. Lessig é profesor de Dereito na Universidade Standford e unha figura salientable no movemento polo software libre. Escribiu o libro titulado Free Culture, que achega numerosos argumentos a favor do movemento pola cultura libre. Nos primeiros anos da vida da Creative Commons, Richard Stallman, fundador da Free Software Foundation e do movemento polo software libre, apoiou a organización. Retirou o seu apoio debido á introdución de varias licenzas e volveu apoialo cando Creative Commons retirou esas licenzas.
Críticas
Andrew Keen critica algunhas das ideas da cultura libre no seu libro Cult of the Amateur ("Culto ao afeccionado"), describindo ao pai da cultura libre Lawrence Lessig como un "comunista da propiedade intelectual".
938
Mortes
Historia ano a ano
Sven Kramer
Sven Kramer, nado en Heerenveen (Frisia) o 23 de abril de 1986, é un patinador de velocidade neerlandés, que foi campión olímpico de 5000 metros en Vancouver 2010 e mais en Sochi 2014.
Traxectoria
Sven é fillo do patinador de velocidade Yep Kramer, fixo a súa estrea na alta competición no Campionato Mundial Xuvenil de 2004, onde quedou segundo tras do canadense Justin Warsylewicz. En decembro dese ano con 18 anos gañou o Campionato Neerlandés KNSB o que lle permitiu cualificarse para o Campionato Europeo de Patinaxe de Velocidade, logrando alí a medalla de prata. O 19 de novembro de 2005 en Salt Lake City estableceu unha nova marca mundial nos 5000 metros con 6:08.78 e entrou na lista dos dez mellores de todos os tempos, o Adelskalender. No Campionato do Mundo de Patinaxe de Velocidade dese ano logrou a medalla de prata e para rematar o ano foi o campión do Campionato Xuvenil e asinou contrato co equipo neerlandés TVM.
Nos Campionatos do Mundo de 2007 en Salt Lake City, Kramer participou en 5.000, 10.000 metros e persecución por equipos, gañando os tres e conseguindo récords do mundo en 10.000 e persecución. Kramer converteuse no patinador de velocidade do ano, xunto con Ireen Wüst. , e situouse primeiro no Adelskalendar o 17 de novembro de 2007.
Na primeira competición da temporada 2007/2008 Kramer caeu derrotado diante Fabris en 5.000 m., quen ademais estableceu unha nova marca mundial 6.07,40 pero unha semana máis tarde Kramer recuperada o récord con 6.03,32. Por segunda vez Kramer gañou o Campionato Europeo e o 10 de febreiro, tamén por segunda vez converteuse no campión mundial en Berlín. Durante a Copa do Mundo en Hamar Kramer recibiu o premio Oscar Mathisen polos seus catro récords mundiais realizados en 2007. Kramer participou en 1500, 5000, 10000 m., e persecución por equipos. En 1500 metros foi segundo tras do canadense Denny Morrison e gañou as outras tres probas, facéndose así con tres ouros, como o ano anterior. Kramer foi patinador de velocidade do ano por segunda vez, xunto con Paulien van Deutekom en categoría feminina.
Kramer gañou o ouro nos campionatos europeo e mundial de 2009, e por terceira vez foi elixido patinador de velocidade do ano, ademais recibiu o premio Ard Schenk.
miniatura|Sven Kramer nos Xogos Olímipicos de Vancouver
No campionato europeo celebrado en Hamar en xaneiro de 2010 Kramer levou o ouro por cuarta volta
Nos Xogos Olímpicos de 2010, Kramer era o favorito para gañar tres ouros, como fora o seu compatriota Ard Schenk nos de 1972. Na carreira de 5000 m. logrou a medalla de ouro cun novo récord olímpico de 6:14.60, superando a marca de Jochem Uytdehaage por 0.06 segundos.
Na final de 10.000 m. Kramer rematou primeiro, cun tempo de 12:54.50, pero foi descualificado por cometer un erro, como resultado o gañador foi Lee Seung-hoon cun novo récord olímpico, 12:58.55. No Campionato Mundial de 2010 gañou o seu cuarto título consecutivo. e por cuarta vez Kramer foi patinador de velocidade do ano, acompañado en categoría feminina por Ireen Wüst. Pola súa carreira deportiva recibiu o 3 de marzo de 2010 o título de cabaleiro da Orde do León Neerlandés. miniatura|Sven Kramer (no centro) gañou o ouro en 5000 m en Sochi
Kramer retirouse da alta competición durante a temporada 2010/2011 debido a unha neuropatía periférica nunha perna, volvendo á competición a primeiros de 2012, conseguindo o seu quinto campionato europeo e mundial, gañando tamén ámbolos dous campionatos en 2013. Nos Xogos Olímpicos de 2014 en Sochi logrou a medalla de ouro en 5.000 m. cun récord olímpico de 6:10.76. Kramer tamén gañou a prata nos 10.000 m.
Celia Villalobos
Celia Villalobos Talero, nada en Arroyo de la Miel (Benalmádena, Málaga) o 18 de abril de 1949, é unha funcionaria e política española, deputada no Congreso por Málaga dende o ano 1986, durante dez lexislaturas.
Foi ministra de Sanidade, alcaldesa de Málaga e ocupou diversos cargos de responsabilidade no Congreso dos Deputados e na estrutura orgánica da Alianza Popular (posteriormente coñecida como Partido Popular). Foi portavoz adxunta do Partido Popular na cámara baixa e presidenta da Comisión do Pacto de Toledo.