cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Pambre
Historia
Gonzalo pagou a súa lealdade ao bando perdedor con varios anos de prisión. Tras ser liberado, tivo que loitar contra os Seixas que usurparan as súas terras, gañando nesas loitas as fortalezas de Curbián e San Paio de Narla. Cando xa se viu vencedor mandou construír este castelo, que máis tarde foi de novo escenario de loitas, as ocorridas entre a nobreza e o arcebispo de Santiago de Compostela, Alonso III de Fonseca.
The Lion and the Witch
Listaxe de cancións
Todos os temas por Rivers Cuomo agás "Polynesia", composta por Scott Shriner.
Castelo de Pambre
Historia
Foi un dos poucos castelos que non foron destruídos polos irmandiños, e salvouse grazas á astucia de Sancho Sánchez de Ulloa que tratou de falar cos sublevados nunha histórica reunión en Melide e que, ante as esixencias de que entregase o castelo, e temendo pola súa vida, decide fuxir, salvando a vida e o castelo, que foi respectado polos irmandiños.
Durante o século XV a fortaleza exerceu a función militar e tamén a de fielato como lugar de paso obrigado e suxeito ao pago do portádego polo uso do camiño. Despois de pasar á propiedade dos Ulloa, en 1484, pasou a propiedade dos condes de Monterrei. No documento de aforamento a perpetuidade outorgado no ano 1702 a Manuel Moreiras (quen xa viña exercendo de caseiro) xa se cita que só restan en pé os lenzos exteriores da construción, dedicada, xunto cunhas 40 hectáreas da contorna, á explotación agropecuaria.
García Blanco tentou en numerosas ocasións a posta en valor da construción perante a Deputación Provincial de Lugo e o Ministerio de Cultura, ben que de xeito desafortunado. Mediante a súa amizade e influencia na Comisión de Monumentos de Lugo conseguiu a admisión de varias pezas arqueolóxicas para o Museo Provincial de Lugo, como unha colección de muíños de época romana e outros materiais que constan como doazón súa, como a interesante lápida sepulcral do capitán Payo Varela, alcaide da fortaleza, e da súa dona, datada no ano 1620. Foi, asemade, autor dalgún estudo sobre Pambre, debéndoselle o trazado da planta da construción máis exacto do que aínda se dispón, publicado no tomo correspondente da obra de Manuel Vázquez Seijas Fortalezas de Lugo y su provincia.
No ano 1974 a fortaleza e as terras unidas á propiedade foron vendidas a Manuel Taboada Fernández, quen pronto se despreocupou pola posesión, pechándoa e rematando co seu uso, véndose de tal xeito moi deteriorada durante os seguintes anos, o que provocou dende os anos 90 do século XX numerosas e periódicas protestas populares reclamando a súa posta en valor e uso público. Á súa morte, no ano 2009, doouno testamentariamente á congregación relixiosa benéfica dos Irmáns Misioneiros dos Enfermos Pobres da cidade de Vigo, que o vendeu á Xunta de Galicia no 2011.
Muralla exterior
A planta do amurallamento principal é un rectángulo irregular, con vinte e un metros de largo por dezasete de ancho, sendo o seu eixe maior o nordeste-suroeste. Os muros setentrionais son corridos e os meridionais están abertos por aspilleiras verticais e circulares. A muralla exterior, perforada por nove aspilleiras, unhas verticais e outras circulares, adáptase á configuración do terreo. O seu grosor é de 2 a 2,5 metros, chegando aos 5 metros na zona da porta de acceso. Esta é de arco de medio punto cunha oxiva lanceolada, co escudo de armas da familia Ulloa na clave (quince escaques). Aínda hoxe en día se poden ver nos paramentos as pegadas deixadas polas escaleiras que levaban aos adarves. No extremo da diagonal ábrese unha poterna (porta auxiliar).
Torre da homenaxe
miniatura|Torre da homenaxe. No centro atópase a torre da homenaxe, de planta cadrada, 11 metros de lado e tres plantas. A primeira planta é cega, nela ábrese unha porta románica situada a cinco metros do chan. A segunda planta elévase uns 5 metros do chan e existen vestixios que permiten imaxinar unha ponte interior que comunicaría esta planta coa muralla, a través dunha porta con arco apuntado e escudo de armas dos Ulloa. Na terceira planta hai un ventanal de arcos apuntados xeminados con arquiños en lobo.
Todas as torres están ameadas en beiril con ameas en punta ou triángulo, e o seu interior ilumínase a través de pequenas fiestras afuniladas con faladoiros, derramo interior e arco rebaixado.
A fachada do mediodía presenta unhas defensas similares. Unha ventá conserva a inscrición Ave María en caracteres góticos.
Capela
miniatura|Arco triunfal na capela. Á dereita da entrada atópase a Capela de San Pedro, posibelmente construída a finais do século XII en estilo románico, acaso erixida sobre de estruturas anteriores, habendo indicios dunha mámoa. Posúe unha planta duns corenta e dous metros cadrados e ábsida rectangular. O tímpano da porta principal apoiase sobre mochetas coa moldura en forma de pirámide e a outra cunha roseta de catro follas. O tímpano da porta do sur agocha un arco de medio punto apoiado sobre mochetas lisas. A maioría dos canzorros son lisos, habendo algúns figurados con motivos florais e bestiarios. Foi igrexa parroquial de San Pedro de Pambre e formou parte do patrimonio do Mosteiro de Samos. Nela Antonio López Ferreiro sitúa unha escena da súa novela O Castelo de Pambre. Orixinariamente de planta terrea, foi cuberta por lousame granítico, probabelmente a mediados da década de 1980, o que orixinou a intervención da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, prohibindo sucesivas intervencións privadas que puideran estragar oportunas investigacións arqueolóxicas (no subsolo da capela foi onde Manuel García Blanco descubriu a lápida do capitán Paio Varela e a súa dona Xoana).
Materiais arqueolóxicos
Existen indicios de estruturas construtivas anteriores á capela románica do século XII, acaso unha mámoa megalítica de considerábeis dimensións logo cristianizada, o que non resulta estraño tendo conta da abundancia de mámoas na contorna e o achegado do castro de Remonde. Na capela foi descuberta a lápida sepulcral pertencente ao capitán Payo Varela, alcaide da fortaleza, e Xoana de Novoa, a súa dona. Datada pola súa inscrición no 1620, posúe unha interesante labra heráldica (un escudo abarcado por unha aguia coroada e dividido en carteis con elementos como dous porcos pasantes superpostos, unha aguia, cinco semirodas de carro e un castelo sobre ondas) e a inscrición epigráfica que indica a pertenza dos restos mortais. Atópase depositada no Museo de Lugo, entre as doazóns de Manuel García Blanco, quen tamén achegou á mesma institución outros materiais como unha colección de moas de muíño de época romana.
Lendas
Ademais da xa citada acerca da súa construción polos mouros nunha soa noite, arredor da fortaleza fóronse tecendo outras lendas, coma a citada, con menor ou meirande base histórica. Así, entre outras, atopamos a que mantén que un nobre francés peregrinando a Santiago, logo de ser atacado por bandidos, foi auxiliado polo señor do castelo, que o atendeu xunto coas súas dúas fillas deica sandar. Volvendo xa de Compostela á súa patria, o nobre recuncou agradecido en Pambre, onde pediu a man dunha delas da que ficara namorado, marchando os dous á súa afastada terra. A irmá, agardando solitaria polo seu cabaleiro, morreu de saudade, habendo quen asegura que a súa pantasma aínda pode verse de cando en vez fitando cara ao Camiño de Santiago dende certas xanelas das torres do castelo.
17D12
17D12 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como propulsor orbital do transbordador espacial Buran.
Características
Os motores 17D12 eran fabricados pola casa Korolev, hoxe RKK Energia, e funcionaban alimentados por oxíxeno líquido e queroseno. Usáronse como sistema de manobra orbital do transbordador espacial Buran en número de dous. Tiñan un pulo de 86,3 kN, un impulso específico de 362 s, unha presión de traballo na cámara de combustión de 78,5 bares e eran capaces de 15 encendidos. O motor en si tiña unha masa de 230 kg, unha altura de 2,27 m e un diámetro de 1,17 m.
Coma un allo
Coma un allo é un programa concurso de preguntas e respostas, emitido pola Televisión de Galicia. Comezou a emitirse o 11 de setembro de 2017.
Características
O programa é obra da produtora Centroña PC. Está dirixido por Paco Lodeiro, e presentado por Bernardo Montaña. Conta coa colaboración técnica da enxeñeira e escritora María Canosa e do físico Jorge Mira, que xa coincidiran en Verbas van e Cifras e letras.
Granulocito
Os granulocitos son un tipo de leucocitos caracterizados pola presenza de gránulos no seu citoplasma. Tamén se chaman leucocitos polimorfonucleares (PMN ou PML) debido a que os seus núcleos presentan diferentes formas, e están xeralmente divididos en tres porcións lobulares. Ás veces, máis informalmente, utilízase o termo leucocito polimorfonuclear ou poli só para o neutrófilo, que é o máis abundante dos granulocitos, pero tamén son granulocitos os eosinófilos e basófilos. Os granulociros ou PMN libéranse da medula ósea polo efecto das proteínas regulatorias do complemento.
Coma un allo
Funcionamento
Alternando estas probas está o Bota Contas, onde cada participante debe resolver seis contas aritméticas.
Granulocito
Tipos de granulocitos
Hai tres tipos de granulocitos, que se distinguen pola súa aparencia con tinguidura de Wright, que depende das propiedades tintoriais dos seus gránulos. Son:
Outros leucocitos que non son granulocitos, denominados "agranulocitos", son fundamentalmente os linfocitos e os monocitos.
Manuel Martínez Randulfe
Manuel Martínez Randulfe, nado en Ourense o 13 de xuño de 1936, é un avogado, empresario e político galego do PPdeG.
Granulocito
Neutrófilos
miniatura|Neutrófilo con núcleo segmentado no centro rodeado de [[eritrocitos, con moitos gránulos intracelulares visibles no citoplasma (con tinguidura Giemsa e moita ampliación).]] Os neutrófilos encóntranse normalmente na circulación sanguínea e son o tipo máis abundantre de fagocito, constituíndo do 50% ao 60% do total dos glóbulos brancos circulantes. Un litro de sangue humano contén uns cinco mil millóns de neutrófilos (5x109), que teñen uns 12-15 micrómetros de diámetro, e viven aproximadamente uns 6 días. Cando os neutrófilos reciben os sinais adecuados, tardan uns 30 minutos en abandonar o sangue e chegar ao sitio da infección. Os neutrófilos non regresan ao sangue; morren pasando a formar oparte do pus. Os neutrófilos maduros son máis pequenos ca os monocitos, e teñen un núcleo segmentado con varias seccións (de dous a cinco segmentos ou lóbulos); cada sección está conectada por filamentos de cromatina. Normalmente, os neutrófilos, durante o seu desenvolvemento, non saen da medula ósea ata que están maduros, mais durante unha infección libéranse da medula ósea precursores de neutrófilos chamados mielocitos e promielocitos.
Coma un allo
Funcionamento
No segundo bloque están:
Manuel Martínez Randulfe
Traxectoria
Comezou traballando como profesor no colexio Concepción Arenal de Ourense, propiedade do seu pai, Ángel Martínez Doval, antes de dedicarse á avogacía. Militante do PPdeG, figurou na candidatura dese partido ao Senado nas Xerais de 1986 pola provincia de Ourense e resultou elixido. Catro anos despois, nas Xerais de 2000 volveu a resultar escollido para a Cámara Alta.
Granulocito
Neutrófilos
Os neutrófilos teñen tres estratexias para atacar directamente os microorganismos: fagocitose (inxestión), liberación de substancias antimicrobianas solubles (como as proteínas dos gránulos), e xeración de trampas extracelulares de neutrófilos (NETs). Os neutrófilos son fagocitos profesionais: son ávidos comedores de células, que fagocitan rapidamente as células invasoras cubertas (opsonización) de anticorpos e de moléculas do sistema do complemento, e células danadas ou restos celulares. Os gránulos intracelulares do neutrófilo humano teñen propiedades antibacterianas e destrutoras de proteínas. Os neutrófilos poden segregar produtos que estimulan aos monocitos e macrófagos; estas secrecións incrementan a fagocitose e a formación de compostos reactivos do oxíxeno implicados en matar dentro da célula. Os neutrófilos teñen dous tipos de gránulos; gránulos primarios (azurófilos), que se encontran nas células novas, e gránulos específicos, que se encontran nas células maduras. Os gránulos primarios conteñen proteínas catiónicas e defensinas que se usan para matar bacterias, encimas proteolíticos e catepsina G para degradar as proteínas bacterianas, lisozima para degradar a parede celular bacteriana, e mieloperoxidase para xerar substancias tóxicas que matan as bacterias. Ademais, as secrecións dos gránulos azurófilos (primarios) do neutrófilo estimulan a fagocitose das bacterias cubertas polo anticorpo IgG. Os gránulos secundarios conteñen compostos que están implicados na formación de compostos do oxíxeno tóxicos, lisozima, e lactoferrina (utilizada para captar ferro esencial das bacterias). As trampas extracelulares de neutrófilos (NETs) están formadas por unha rede de fibras compostas por cromatina e serina proteases que atrapan e matan microbios extracelularmente. Un importante papel destas trampas na sepse é atrapar as bacterias, na que a NET se forma nos vasos sanguíneos.
Coma un allo
Funcionamento
As dúas persoas con máis puntos pasan á seguinte fase, A Allada. Consiste en adiviñar seis palabras a partir da definición dada, coas dúas primeiras letras como pista. As palabras están dispostas de maneira que as súas iniciais forman un acróstico relacionado co tema de cada programa. Se non se acertan as seis palabras, a persoa con menos puntos pode optar ao rebote.
Manuel Martínez Randulfe
Traxectoria
Profesionalmente, ademais de ter un bufete de avogados na cidade de Ourense, é propietario de negocios agropecuarios, dun colexio, foi vicepresidente de Caixa Ourense e asesor da Cámara de Comercio da mesma cidade. Ademais, foi profesor de ensino medio e directivo de diversas empresas, como Castrosúa, de automoción, da que é membro do seu consello de administración.
Granulocito
Eosinófilos
miniatura|Eosinófilo rodeado de eritrocitos. Os eosinófilos teñen tamén núicleos lobulados con de dous a catro lóbulos. O número de gránulos nun eosinófilo pode variar porque teñen a tendencia a desgranularse cando están na circulación sanguínea. Os eosinófilos son fundamentais para matar parasitos (por exemplo, nematodos entéricos) porque os seus gránulos conteñen unha proteína básica tóxica exclusiva e proteínas catiónicas (como a catepsina ); e úsanse receptores aos que se unen IgE para axudar nesta tarefa. Estas células tamén teñen unha capacidade limitada de participar na fagocitose, son células presentadoras de antíxenos profesionais, regulan outras funcións das células inmunes (por exemplo, da célula T CD4+, célula dendrítica, célula B, mastocito, neutrófilo, e basófilo), están implicadas na destrución de células tumorais, e promoven a reparación de tecidos danados. Un polipéptido chamado interleucina-5, producida polos basófilos, interacciona cos eosinófilos e promove o seu crecemento e diferenciación.
Coma un allo
Funcionamento
Reconto final
Manuel Martínez Randulfe
Traxectoria
Tamén é cónsul honorario de Bolivia en Galicia.
Granulocito
Basófilos
miniatura|Un basófilo con núcleo lobulado rodeado de [[eritrocitos.]] Os basófilos son unha das células menos abundantes na medula ósea e sangue (e son menos do 2%). Igual que os neutrófilos e eosinófilos, teñen os núcleos lobulados, pero teñen só dous lóbulos, e os filamentos de cromatina que os conectan non son moi visibles. Os basófilos teñen receptores aos que poden unirse IgE, IgG, moléculas do sistema do complemento, e histamina. O citoplasma dos basófilos contén unha cantidade variable de gránulos, os cales xeralmente son o suficientemente numerosos como para agochar parcialmente o núcleo. O contido dos gránulos dos basófilos ten abundante histamina, heparina, condroitín sulfato, peroxidase, factor activador das plaquetas, e outras substancias.
Coma un allo
Participantes
Hai un límite de participacións, un máximo de 50 programas, e un premio máximo, 30.000 euros.
En setembro de 2018, Eloy Troitas, de Riotorto, levou o maior bote, de 29.300 euros. O primeiro concursante en acadar os 50 programas foi o vigués Alberto García Prado.
O programa número 500, emitido o 11 de marzo de 2020, acolleu nunha edición especial os tres concursantes que acadaran o máximo de programas de permanencia. Nesta ocasión participaron, amais de Alberto, Antonio Freire, tamén de Vigo, e Estevo, de Pontevedra.
Programas especiais
No Nadal adoita haber varias edicións especiais en que participan personalidades de sona coma Oswaldo Digon, Monti Castiñeiras, María Solar, Loli Gómez, Luís Iglesia, Carlos Amado, Adrián Díaz, Lucía Rodríguez, Terio Carrera, Kiko Novoa, Marta Doviro e Xosé Ramón Gayoso. Tamén houbo edicións especiais infantís, con nenos e nenas de 4º de primaria de varios centros educativos, como o CEIP Eugenio López de Cee, o CEIP O Areal de Camariñas, o CEIP Labarta Pose de Baio e o CEIP Aquilino Iglesia Alvariño de Abadín.
Manuel Martínez Randulfe
Vida persoal
Está casado e ten seis fillos. É o maior de sete irmáns, entre os que se atopan quen fora parlamentario autonómico de Esquerda Galega Fernando Martínez Randulfe e da embaixadora Teresa Martínez Randulfe.
Granulocito
Basófilos
Cando se produce unha infección, os basófilos maduros son liberados da medula ósea e viaxan ao sitio da infección. Cando se danan ou alteran os basófilos, liberan histamina, o que contribúe á resposta inflamatoria que axuda a loitar contra organismos invasores. A histamina causa a dilatación e incremento de permeabilidade dos capilares nas proximidades do basófilo. Os basófilos danados e outros leucocitos liberan outras substancias chamadas prostaglandinas que contribúen a incrementar o fluxo sanguíneo no sitio da infección. Ambos os mecanismos permiten que se liberen compoñentes que coagulan o sangue na área infectada (o que dá comezo ao proceso de recuperación e bloquea o espallamento dos microbios cara a outras partes do corpo). O incremento da permeabilidade dos tecidos inflamados tamén permite a migración de máis fagocitos ao sitio da infección para que poidan atacar aos microbios.
Granulopoese
A granulopoese é a xeración de granulocitos. Os granulocitos derivan de células nai que se encontran na medula ósea. A diferenciación destas células nai desde células nai hematopoéticas a granulocitos denomínase granulopoese. Existen moitos tipos de células intermedias neste proceso de diferenciación, como os mieloblastos e promielocitos.
Materiais tóxicos producidos ou liberados
Exemplos de materiais tóxicos producidos ou liberados por desgranulación dos granulocitos durante a inxestión de microorganismos son:
Patoloxía
A granulocitopenia é un nivel anormalmente baixo de granulocitos no sangue. Esta condición reduce a resistencia do corpo a moitas infeccións. Termos moi relacionados son agranulocitose (non hai granulocitos en absoluto) e neutropenia (deficiencia de neutrófilos). Os granulocitos viven xeralmente só un ou dous días na circulación (catro días no bazo ou outros tecidos), polo que a transfusión de granulocitos é unha estratexia terapéutica que confire un beneficio de moi curta duración. Ademais, hai moitas complicacións asociadas con este procedenmento.
Nos individuos con diabetes mellitus insulina dependentes hai xeralmente un defecto quimiotáctico de granulocito.
Estación de Sela
Sela é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Sela, no concello de Arbo, provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 114,6 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 50 metros de altitude, entre as estacións de Arbo e As Neves. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 25 de decembro de 1881 coa aperta do tramo Arbo-As Neves da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Johann Elert Bode
Johann Elert Bode, nado en Hamburgo o 19 de xaneiro de 1747 e finado en Berlín o 23 de novembro de 1826, foi un astrónomo alemán.
Traxectoria
A pesar de ser un grande observacionista, a súa carreira viuse inmersa nunha interminable serie de polémicas pola precedencia dos seus descubrimentos. En 1768 publicou o libro Anleitung zur Kenntniß des gestirnten Himmels, na segunda edición, de 1772, nunha nota a pé de páxina incluíu unha lei empírica sobre distancias planetarias formulada por Johann Daniel Titius, que hoxe se coñece como Lei de Titius-Bode.
Foi tamén un gran descubridor e catalogador de obxectos do espazo profundo, como nebulosas e cúmulos globulares. Descubriu as galaxias M81 e M82 en 1774 e a M54 ao ano seguinte. A lista dos obxectos atopados por primeira vez por Bode é moi ampla e entre elas atópanse o cúmulo globular M92, a galaxia M64, os cúmulos abertos M48 e IC 4665 e o cometa C1779A1Bode.
Dende 1787 ata 1825 Bode foi o director do Astronomisches Rechen-Institut. En 1794 foi elixido membro estranxeiro da Real Academia Sueca das Ciencias (Kungliga Vetenskapsakademien). En abril de 1789 sería elixido membro da Royal Society.
Bode morreu en Berlín o 23 de novembro de 1826 aos 79 anos de idade.
Gran Premio do Canadá de 2019
O Gran Premio do Canadá de 2019 (oficialmente o Formula 1 Grand Prix Heineken du Canada 2019) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 9 de xuño de 2019 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada, e o 56º Gran Premio do Canadá, a quincuaxésima vez que o evento foi incluído como unha rolda do Campionato do Mundo de Fórmula Un dende o inicio da serie en , e a cuatrixésima vez que se disputara no Circuíto Gilles Villeneuve.
Cualificación
Sebastian Vettel conseguiu a pole position cun novo récord de volta de clasificación por diante de Lewis Hamilton e o seu compañeiro de equipo Charles Leclerc. Max Verstappen só puido terminar 11º na Q2 tras un accidente na última curva de Kevin Magnussen, que non conseguiu establecer un tempo de volta na Q3 e comezou a carreira desde o pit. Daniel Ricciardo clasificouse no cuarto posto co Renault, a mellor cualificación do equipo desde que Robert Kubica se clasificou cuarto no Gran Premio do Xapón.
Aeroporto de Jeju
O aeroporto internacional de Jeju é o segundo aeroporto máis grande de Corea do Sur, por detrás do aeroporto de Incheon. Está situado na cidade de Jeju e foi inaugurado no ano 1968.
Debido á gran cantidade de pasaxeiros que usan o aeroporto e á súa limitada capacidade anunciouse que se construiría un segundo aeroporto na illa, preto da cidade deSeogwipo, no sur da mesma. O investimento para o novo aeródromo será duns 3 800 millóns de dólares e agárdase que estea aberto ao público no ano 2025.
Tryo
Tryo é un grupo musical francés de reggae formado en 1995.
Prinsenhof de Bruxas
O Prinsenhof (en galego: "a corte do príncipe") é un edificio histórico da cidade flamenga de Bruxas, en Bélxica, construído a finais do século XIV, antiga residencia dos condes de Flandres e dos duques de Borgoña.
O edificio está situado entre as rúas Noordzandstraat, Geldmuntstraat, Ontvangersstraat e Geerwijnstraat, e desde 2008 acolle o hotel de luxo Kempinski Hotel Dukes Palace. Ademais, tamén recibe o nome de Prinsenhof a rúa que comeza na Noordzandstraat ata se converte nunha pequena praciña que se abre á rúa Ontvangerstraat.
Historia
miniatura|esquerda|Gravado de [[1641 que representa o Prinsenhof de Bruxas entre 1348 e 1477]]
Residencia ducal e condal
É particularmente salientable a residencia no Prinsenhof de Filipe o Bo e da súa neta María de Borgoña, onde ambos ficaron ata a fin dos seus días. Tras a morte de María de Borgoña en 1482, o edificio deixou de usarse como residencia ducal e pasou a utilizarse para fins diversos, como hotel e sala para encontros internacionais e eventos culturais. As instalacións do Prinsenhof albergaron, entre outros académicos e diplomáticos, personaxes da altura de Erasmo de Rotterdam ou Thomas More.
En 1576, vendeuse e redistribuíuse unha parte significativa do edificio principal, e en 1631 a parte restante. Os edificios anexos ao longo da rúa Noordzandstraat foron derrubados entre 1662 e 1663.
Fernando Botero
Ao grao das súas numerosas viaxes en Estados Unidos e en Europa, Fernando Botero desenvolveu un estilo propio e do cal a súa natureza morta Naturaleza muerta con Mandolina, de 1957, constitúe a primeira manifestación. Este estilo, que se pode observar tanto nas súas pinturas ou debuxos coma nas súas esculturas, permítelle non ser asociado a ningún movemento ou corrente, pasado ou presente. Por outra banda, a súa obra colle inspiración esencialmente da arte precolombiana e da arte popular.
Traxectoria
miniatura|A praza Botero en [[Medellín (2006). As estatuas doadas por Botero a cidade exhibisen nesta praza.]] Orfo de pai aos catro anos, a súa nai criouno coa axuda dun tío, adepto apaixonado a corrida de touros. Aos dezaseis anos o xornal El Colombiano publica os seus primeiros debuxos. Nesta época, as principais influencias de Botero son a arte precolombiana así como as obras dos muralistas mexicanos tales como Diego Rivera (1886-1957), José Clemente Orozco (1883-1949) e David Alfaro Siqueiros (1896-1974). Os seus cursos en historia da arte fanlle igualmente descubrir aos pintores europeos, e sobre todo Pablo Picasso.
En xaneiro de 1951, voa para a capital, Bogotá, onde frecuenta diversas personalidades tales como o escritor colombiano Jorge Zalamea. Interésase igualmente pola literatura de Pablo Neruda (1904-1973) e de Federico García Lorca (1898-1936) e iníciase a corrente literaria do realismo máxico. Expón en 1951 e 1952, faise coñecer e vende algunhas teas. En agosto, grazas ao cadro Frente al mar, lévase o segundo premio do noveno Salón dos artistas colombianos. De contado, cos cartos do premio decide unha viaxe en Europa.
Prinsenhof de Bruxas
Outros usos
miniatura|O convento das monxas inglesas. Debuxo de Charles Curtis ([[1704-1752). Arquivo de Bruxas.]] A partir desa data, o Prinsenhof foi xestionado por diversas ordes monásticas. Inicialmente ocupouno unha congregación inglesa de monxas franciscanas., que permaneceu alí ata 1794, cando tivo que marchar por mor da Revolución Francesa. Durante ese período, en 1664 leváronse a cabo obras de renovación e mantemento no mosteiro e na igrexa. Para sufragar as obras abriuse unha escola en réxime de internado para nenas inglesas.
Lousado
O termo lousado pódese referir:
O topónimo Lousado pode referirse a:
Prinsenhof de Bruxas
Outros usos
O edificio principal en forma de U foi incluído en 1983 na lista de monumentos históricos protexidos de Bélxica. En 1989, o mosteiro foi vendido e pasou a mans privadas e en 2002 foi novamente adquirido por unha compañía de seguros que, tras unha profunda renovación e a adición dunha nova á, o converteu no hotel de cinco que segue a ser na actualidade.
Estación de Arbo
Arbo é unha estación de tren de Adif situada en Arbo, na provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 108,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 43 metros de altitude, entre as estacións da Pousa-Crecente e Sela. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Fernando Botero
Viaxes por Europa
En agosto de 1952, despois dunha curta estanza en Barcelona, Botero vai a Madrid onde se matricula na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. No Museo do Prado, estuda as obras de mestres españois como Diego Velázquez e Francisco de Goya que van servirlle de modelos ..
Máis tarde, Botero efectúa unha curta estanza en 1953 en París, onde decepcionado polas obras contemporáneas do Musée d'art moderne de la Ville de Paris (Museo de arte moderna da Cidade de París), estuda os mestres antigos no Museo do Louvre.
Despois, sae a Italia, estuda alí as técnicas do fresco, atraído pola arte do Renacemento italiano, e copia algunhas obras de Giotto di Bondone e de Andrea del Castagno. Decátase igualmente da arte da pintura ó óleo. Interésase cada vez máis polo quattrocento a través, sobre todo, coa obra dos pintores Paolo Uccello e Piero della Francesca ,
Volta a América
En marzo de 1955, Fernando Botero decide volver a Bogotá. A súa obra é condenada polas críticas. Co fin de poder vivir, Botero traballa temporalmente de vendedor de pneumáticos con traballos gráficos para a prensa. En decembro, casa con Gloria Zea. En 1956 establecense en Cidade de México onde nace o primeiro fillo, Fernando.
En 1957, co cadro Naturaleza muerta con Mandolina, o artista descobre, por primeira vez, a posibilidade de dilatar as formas e de esaxerar os volumes. Acada así un estilo que lle é propio.
En abril deste mesmo ano, Botero vai a Washington para a súa primeira exposición persoal aos Estados Unidos.
En 1958, ano de nacemento da súa rapaza Lina, Botero é nomeado profesor de pintura á Academia de Belas Artes de Bogotá. Permanece en Bogotá ata 1960, ano do nacemento do seu segundo fillo, Juan Carlos. Mentres que a súa sona non deixa de medrar, os seus servizos son requiridos para ilustrar a novela do escritor Gabriel García Márquez titulada Tuesday Siesta (A sesta do martes),
En 1960, Botero abandona Colombia por terceira vez e sae vivir en Nova York. Logo de menos de cinco anos de vida común, separase da súa muller. En 1964, o artista casa con Cecilia Zambrano da cal se divorcia en 1975.
Polo mundo
A partir de 1967, Botero viaxa regularmente entre Colombia, Nova York e Europa. Visita así Italia e Alemaña onde estuda a obra do artista alemán do Renacemento Albrecht Dürer. Durante este período, Botero realiza tamén varias pinturas a partir do cadro Déjeuner sur l'herbe (O almorzo sobre a herba) de Édouard Manet.
En 1970, Pedro, o terceiro fillo de Botero, nace a Nova York. En 1973, Botero abandona os Estados Unidos e instálase en París onde realiza as súas primeiras esculturas. En 1974, o seu fillo Pedro, de catro anos de idade, morre nun accidente da estrada en España, no cal o pintor mesmo é ferido gravemente. A seguida dista traxedia, Botero realiza numerosas obras en memoria do seu fillo falecido.
Obra
miniatura|La Maternidad en [[Oviedo.]] miniatura|El rapto de Europa, temporalmente na rúa do Vilar en [[Santiago de Compostela no 2011.]]
Temas
Os seus temas predilectos son sobre todo as naturezas mortas, os nus femininos, os retratos de familia, as escenas de tauromaquia ou as da vida cotiá da sociedade colombiana. Botero introduce igualmente temas máis graves na súa obra tales como a violencia en Colombia ou as torturas sufridas polos prisioneiros do cárcere de Abu Ghraib.
Estilo
Inspirado polas obras dalgúns pintores célebres, Botero baseouse nalgunhas para realizar algúns cadros, pero cun estilo particular. Pódense destacar os cadros Mona Lisa referido a Gioconda de Leonardo da Vinci, Infanta Margarita da personaxe principal das Meninas de Diego Velázquez ou Federico da Montefeltro confeccionado a partir dun óleo sobre madeira de Piero della Francesca. Botero explica nestas palabras a súa elección de copiar certas obras:
Así e todo, para o conxunto da súa obra, Botero recoñece non traballar con modelos:
Botero, a semellanza doutros artistas latinoamericanos de renome sufriu a influencia da arte europea. Mentres outros inspirábanse nas revolucións pictóricas da época, tal o cubismo, o pintor e escultor colombiano aproveitou a súa estanza en París para visitar os museos e inspirarse nos clásicos do Renacemento ata Ingres. O emprego de cores vivas e francas está tamén omnipresente nas pinturas de Botero.
Fernando Botero tivo que esperar a creación de Naturaleza muerta con Mandolina para obter un verdadeiro éxito. Esta tea representa un momento de importante mudanza porque fixa o seu estilo que é marcado sobre todo pola redondez dos seus personaxes. Así, Botero explica nestas palabras o nacemento da súa tecla artística persoal:
Xeralmente, na obra de Botero, os seus personaxes non expresan sentimentos nin intención de expresalos, o artista conserva así unha postura de neutralidade afastada, mesmo cando fai o retrato de cardeais ou de xente poderosa. Mario Vargas Llosa ata fala, no tocante as pinturas de Botero, dunha «carencia de dramatismo» e dunha « imperturbabilidade prerromántica » .. Na maioría dos homes e das mulleres realizados por Boteiro, e iso a pesar do seu peso, sae unha impresión de lixeireza, de axilidade e de graza. Finalmente, á cuestión «por que os seus personaxes son grosos», Botero responde:
Escultura
En 1973, despois dunha longa estanza en Nova York, Botero decide establecerse en París onde se inicia de novo na escultura co bronce como material. Para Botero, esta forma de arte é a prolongación natural do seu universo pictórico. De certo, os seus personaxes toman a plena medida grazas ao espazo en tres dimensións, as formas voluptuosas vólvense palpables e ofrecen o que o artista chama unha «alternativa poética á realidade». As obras esculturais de Fernando Botero teñen sobre todo fontes na arte do antigo Exipto ou nas primeiras culturas americanas. Pódese pensar tamén que se basean en certos cultos, as mulleres nuas que son un exemplo de fertilidade para ídolos prehistóricos ou as esfinxes sendo as gardiás dos templos do mundo antigo.
A súa paixón pola escultura é tan importante para o artista que consagra a iso os anos 1976 e 1977, período durante o cal crea vinte e cinco obras. En 1983, Fernando Botero instala un obradoiro en Pietrasanta en Italia, pobo coñecido pola abundancia de mármore branco e onde aprovisionábase Michelangelo así como pola calidade das súas fundicións. Traballa co bronce e o mármore. As súas esculturas, que poden ser de mui gran tamaño, expóñense, por exemplo a Florencia en 1991, na Avenida dos Campos Elisios en París en 1992 ou aínda na Park Avenue de Nova York en 1993. Tamén algunhas das súas esculturas establécense en espazos públicos de Lisboa, Madrid, Múnic, Singapur ou aínda Toquio e noutras cidades do mundo.
Frente Revolucionario Antifascista y Patriota
miniatura O Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (en galego, Fronte Revolucionaria Antifascista e Patriota ou FRAP), foi unha organización revolucionaria xurdida so o réxime de Francisco Franco. A primeira reunión decisiva na súa creación tivo lugar en París o 23 de xaneiro de 1971. Foi nun piso particular propiedade do dramaturgo norteamericano Arthur Miller, amigo persoal de Julio Álvarez del Vayo. Este último residía circunstancialmente en dito piso coa súa esposa, Louise Graa Rüfenacht. A maioría das e dos asistentes eran militantes do Partido Comunista de España (marxista-leninista).
Fernando Botero
Botero en Galicia
miniatura|Soldado romano na entrada da [[Casa do Home, na Coruña]] Un exemplar da estatua de bronce Soldado romano instalouse nas aforas da Casa do Home na Coruña en 1995.
Frente Revolucionario Antifascista y Patriota
Traxectoria
O FRAP constituíuse o 24 de novembro de 1973 en París, nunha Conferencia Nacional na que Julio Álvarez del Vayo foi elixido presidente. Nesa Conferencia ratificáronse os seus puntos programáticos:
Fernando Botero
Botero en Galicia
No 2008, Caixa Galicia organizou unha exposición na Casa das Artes de Vigo que reuniu 95 obras pictóricas de Fernando Botero. ,
Frente Revolucionario Antifascista y Patriota
Traxectoria
Esta declaración foi asinada polas seguintes organizacións políticas:
O FRAP opoñíase a calquera tipo de pacto, nin sequera con militares demócratas ou coa facción progresista da Igrexa. Dende as súas orixes protagonizou múltiplas accións contra a ditadura. Tamén denunciou abertamente a política revisionista seguida pola dirección do PCE e Santiago Carrillo. Segundo o Partido Comunista de España (marxista-leninista), apartárase da teoría marxista e caera nun reformismo posibilista, co obxectivo de chegar a compromisos con certos sectores do réxime.
Fernando Botero
Botero en Galicia
No 2010, o exemplar habitualmente instalado no aeroporto de Madrid-Barajas da escultura en bronce de Botero El rapto de Europa, expúxose durante uns meses na rúa do Vilar en Santiago de Compostela
Frente Revolucionario Antifascista y Patriota
Traxectoria
Contra 1973, o FRAP estaba en ascenso e ía tomando forza en case todos os sectores populares, mesmo en capas medias da sociedade. Funcionaban con regularidade organizacións entre o profesorado, a través da Unión Popular de Profesores Demócratas, e entre artistas e intelectuais mediante a Unión Popular de Artistas (UPA). A participación desta última nas folgas de actores dos últimos anos do franquismo sería de grande importancia. A súa publicación, Viento del Pueblo, realizada clandestinamente en Madrid, é hoxe unha xoia do coleccionismo.
En Viento del Pueblo colaboraron de maneira anónima, entre outros, Alfonso Sastre, con algunhas poesías satíricas dedicadas ao entón príncipe sucesor, Xoán Carlos I. Na UPA militaron ou colaboraron, entre moitos outros, Moncho Alpuente, El Cubri, que realizou moitos dos debuxos de Viento del Pueblo, Juan Margallo, o escultor Ramón de Soto, Patxi Andión, o pintor valenciano Joan Castejón, Viriato, pintor popular, a actriz Amparo Muñoz ou o grupo teatral «Las madres del cordero».
As análises políticas sobre a crise da ditadura levaron ao FRAP á loita armada, malia que antes da súa constitución formal xa realizara accións armadas. A primeira delas foi o 17 de marzo de 1971 en València, e derivou nos atentados contra membros da policía no verán de 1975. A resposta represiva do réxime foi a detención de numerosos membros do FRAP, a celebración de dous Consellos de Guerra e, finalmente, os fusilamentos de Xosé Humberto Baena Alonso Peter, José Luís Sánchez Bravo e Ramón García Sanz o 27 de setembro dese ano. A nova situación política dentro do período coñecido como Transición supuxo a disolución do FRAP en 1978.
Vítimas
As vítimas mortais foron cinco policías e un garda civil en Madrid e en Barcelona. Todas teñen recoñecido o status de vítimas do terrorismo.
-676
Outros
Historia ano a ano
Hayat Mirshad
Hayat Mirshad, nada en 1988, é unha xornalista feminista libanesa, activista, e co-fundadora do colectivo feminista sen ánimo de lucro FE-MALE. Ten unha licenciatura en literatura inglesa pola Universidade libanesa e unha licenciatura nun curso de xénero en desenvolvemento humano e axuda humanitaria pola Universidade americana de Beirut.
Recoñecementos
En 2020, Mirshad foi recoñecida pola BBC como unHa das 100 muLLeres máIs influentes e inspiradoras do ano polo seu traballo como codirectora de FE-MALE.
Cuarcita
miniatura|Mostra de cuarcita. A cuarcita, ás veces chamada metacuarcita, é unha rocha metamórfica dura cun alto contido de cuarzo, de textura non foliada. A súa coloración pode ser branca, gris, rosada o avermellada. miniatura|A cuarcita ten unha superficie granulada, como papel de lixa, que lle dá unha aparencia vidrosa. Na súa composición, a maioría das cuarcitas chegan a ter máis do90 % de cuarzo e algunhas incluso 99 %. miniatura|Cuarcita da formación da Prospect Mountain, no pico Jeff Davis, en [[Nevada, Estados Unidos.]] O termo cuarcita a miúdo é usado erroneamente para designar á cuarzoarenita ou ortocuarcita, rocha sedimentaria cementada con sílice que precipitou de augas intersticiais durante a súa diaxénese. miniatura|[[Bifaces de cuarcita encontrados en Stellenbosch, Suráfrica.]]
Formación
A cuarcita fórmase por recristalización a altas temperaturas e presións. É unha rocha carente de foliación. Se presenta capas de folliñas paralelas de mica branca a rocha adquire unha estrutura xistosa e pasa a chamarse xisto de cuarzo.
A súa meteorización é lenta e produce solos infrecuentemente delgados. A súa resistencia á erosión fai que formacións de cuarcita sobresaian na paisaxe, como é o caso de numerosas cristas nos montes Apalaches, ou, a menor escala, no val do río Ulla no lugar de Gundián.
Usos
A cuarcita pura emprégase como unha fonte natural de cuarzo para procesos metalúrxicos e para fabricar ladrillos de sílice.
Na industria úsase cuarcita de alta pureza para fabricar ferrosilicio, aliaxes de ferro e silicio nas que o contido en silicio varía entre o 15 e o 90 %, sendo as máis utilizadas as que conteñen o 75 % de silicio, xa que representan os 3/4 do uso do silicio (excluíndo o SiO 2) e o 20 % da produción de aliaxes ferrosas. A este respecto cabe destacar que a fábrica da FerroAtlántica de Cee, a de maior antigüidade e cabeceira do complexo industrial Cee-Dumbría, ten unha capacidade anual de produción de 18.000 t de ferrosilicio (ademais de 37.000 de silicomanganeso, 55.000 de ferromanganeso, 6.000 de pasta de eléctrodos e 3.000 de microsílice).
As cuarcitas úsanse tamén como balasto* en camiños e vías férreas. Outros usos son como rocha ornamental na construción e para facer esculturas.
Cómpre dicir tamén que, durante a Idade de pedra a cuarcita era usada como un substituto de menor cualidade para o sílex.
Hisparco
Hisparco foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1970 ata 1976.
Historia da compañía
A compañía Carlos Pérez del Arco y Compañia de Madrid comezou coa produción de automóbiles en 1924. En 1929 terminou a produción logo da construción dunhas 150 unidades.
A empresa presentou un único modelo de coche deportivo pequeno. O chasis obtívose da Société A. Marguerite de Francia. Utilizaba un motor de catro cilindros, de 750 cc ou 1100 cc. Os vehículos estaban equipados con freos nas catro rodas e tamén participou en carreiras de autos deportivos.
Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil Collecció d’Automòbils de Salvador Claret en Sils.
Gran Premio de Alemaña de 2018
O Gran Premio de Alemaña de 2018 (oficialmente o Fórmula 1 Großer Preis von Deutschland 2018) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 22 de xullo de 2018, en Hockenheimring, Hockenheim, no estado alemán de Baden-Württemberg, Alemaña. Será a décima primeira rolda da tempada, e marca a septuaxésima sétima edición do Gran Premio de Alemaña, e o sesaxésima terceira vez que a carreira foi disputada como unha proba do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Edmund Hillary
Edmund Percival Hillary, nado en Auckland o 20 de xullo de 1919 e finado o 11 de xaneiro de 2008, foi un alpinista e explorador neozelandés, famoso por ser o primeiro que completou con éxito unha ascensión ó Everest. Alcanzou o cumio situado a uns 8.850 metros no 29 de maio de 1953 acompañado do sherpa Tenzing Norgay. É o único neozelandés vivo que aparece nun billete de banco.
Traxectoria
Nado ó sur de Auckland, Hillary acudiu á Auckland Grammar School, unha escola que se atopaba a dúas horas de camiño. O xove Hillary adoitaba pasar estas horas de camiño lendo. Medrou sendo un neno tímido que buscou refuxio nos libros. Aos 16 anos espertou o seu interese pola escalada tras unha excursión escolar a Ruapehu.
Durante a segunda guerra mundial foi membro da aviación neozelandesa. Formou parte dunha expedición ao Everest en 1951 que resultou un fracaso antes de unirse en 1953 á exitosa expedición británica. Escalou outros 10 picos no Himalaia en posteriores visitas en 1956, 1960, 1961, 1963 e 1965. Tamén alcanzou o Polo Sur formando parte da Expedición transártica da Commonwealth o 4 de xaneiro de 1958.
Hillary perdeu á súa esposa Louise e á súa filla Belinda nun accidente de aviación acontecido no Nepal. Máis tarde casou con June Mulgrew. O seu fillo Peter Hillary é tamén un aventureiro e ten escalado o Everest dúas veces.
Activismo
Ven dedicando gran parte da súa vida en axudar ao pobo Sherpa do Nepal a través dunha fundación á que dedicou as súas enerxías. Grazas a esta fundación téñense construído escolas e hospitais nas remotas rexións do Himalaia. Durante a década dos 80 foi o Alto Comisionado de Nova Zelandia para a India, equivalente ó cargo de embaixador.
Con ocasión da celebración do 50 aniversario da primeira ascensión ao Everest, o goberno do Nepal nomeou cidadán de honor a Edmund Hillary e lle concedeu unha celebración especial que se celebrou en Katmandú. Hillary é o primeiro estranxeiro que recibe un honor deste tipo do pobo nepalí.
-674
Outros
Historia ano a ano
17D15
17D151 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como propulsor de manobra orbital do transbordador espacial Buran.
Consello Lexislativo Palestino
miniatura|dereita|200px O Consello Lexislativo Palestino (ás veces referido ao Parlamento Palestino), o poder lexislativo da Autoridade Nacional Palestina, é unha unicamera con 132 membros, elixidos nos 16 distritos electorais en Cisxordania e Gaza. A sede do Consello Lexislativo Palestino está Rimal, Gaza.
Alberto Núñez Feijóo
Alberto Núñez Feijóo, nado en Ourense o 10 de setembro de 1961, é un político galego, senador nas Cortes Xerais e presidente do Partido Popular dende o 2 de abril de 2022. Anteriormente foi presidente da Xunta de Galicia durante 13 anos, entre abril de 2009 e maio de 2022.
Despois de presidir Correos e exercer como conselleiro e vicepresidente da Xunta de Galicia durante o goberno de Manuel Fraga, en 2006 sucedeu a este á fronte do Partido Popular de Galicia. Encabezou a candidatura popular nas eleccións autonómicas de 2009, acadando a maioría absoluta, e foi elixido polo Parlamento de Galicia como o quinto presidente da Xunta de Galicia. Tomou posesión o 18 de abril dese mesmo ano e revalidou o cargo nas eleccións de 2012, nas de 2016 e nas de 2020. En 2022 deixou todos os seus cargos en Galicia para ocupar a presidencia do Partido Popular a nivel estatal, trala dimisión do seu predecesor, Pablo Casado.
Consello Lexislativo Palestino
O Consello Lexislativo Palestino non puido gobernar debido a que algúns dos seus membros están presos por Israel, o Conflito entre Hamás e Fatah e o aprazamento indefinido das eleccións por parte dos dirixentes de Fatah.