cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Favo
Ángulo das celas dos panais
A computer-generated model of a honeycomb cell, showing a hexagonal tube terminating in three equal rhombuses that meet at a point on the axis of the cell Xeometría tridimensional dunha cela de panal.
A computer-generated model of two opposing honeycomb layers, showing three cells on one layer fitting together with three cells on the opposing layer Celas de panal de lados opostos.
En 1700 fixéronse cálculos referentes á medida dos ángulos dos rombos nos fondos piramidais das celas do panal. O enxeñeiro italiano, Maraldi, astrónomo, estudou as celas da abella e mediu o longo das mesmas atopando que son aproximadamente iguais unhas das outras. Entón mediu os ángulos das celas dun panal, calculando que era de 109º 28'.
Reaumur sospeitou que as abellas economizaban cera, consultando ó matemático Koenig, para resolver o problema de celas da abella. Koenig calculou o ángulo máis grande dos rombos obtendo 109º 26'. Investigacións posteriores demostraron que 109º 28' era a resposta correcta.
Outros científicos que viron nas abellas a posibilidade de atopar o ángulo perfecto obtiveron o mesmo resultado que Koenig. Anos máis tarde, a investigación dun accidente marítimo demostrou que o capitán dirixira mal o curso do seu barco, debido ao cálculo das táboas de logaritmo existentes que eran defectuosos. As táboas foron corrixidas para previr un erro adicional. Entón descubriuse que estas eran as mesmas táboas logarítmicas coas cales Koenig fixera os seus cálculos. O problema do ángulo das celas foi solucionado outra vez, coas táboas corrixidas, e os ángulos obtidos foron os que as abellas utilizaran sempre: 109º 28'.
Rally da Coruña de 1986
O Rally da Coruña de 1986 foi a 16ª edición de dito rally e a última proba da tempada 1986 do Campionato de Galicia de Rally.
Celebrouse o 8 de novembro de 1986, sendo cancelado aos poucos minutos de comezar debido a un accidente que provocou a morte dun espectador e feriu a varias persoas máis.
Itinerario
Estaban programados 228,8 km de percorrido, dos cales 66,6 km eran cronometrados e estaban divididos en dez pasadas por catro treitos diferentes do seguinte xeito: dúas pasadas polos treitos de Cambre (3,6 km), e Ois-A Espenuca (6,6 km) e tres polos de Doroña (8,3 km) e Vilouzás (7,1 km).
Desenvolvemento
O primeiro en tomar a saída foi o Renault 5 GT Turbo dos xa campións José Mora e Luís Moya, que pouco despois de arrincar saíuse da estrada e foi bater contra unha casa. Once minutos despois tomou a saída o coche número 18, outro GT Turbo pilotado polo vigués José Manuel Diz e copilotado por Germán Gómez. A poucos quilómetros da saída o piloto perdeu o control despois dun salto nun cambio de rasante e precipitouse sobre o público. O vehículo golpeou fortemente a Fernando Alonso Vilán, un veciño do Graxal de 36 anos que se atopaba filmando o rally en vídeo, falecendo ao instante. Ademais resultaron feridas varias persoas, a maioría nenos, dous deles de gravidade. Os feridos foron trasladados ao Hospital Universitario da Coruña e ao materno infantil Teresa Herrera.
Xuízo
Case cinco anos despois, en outubro de 1991 celebrouse na Coruña un xuízo no que se condenou ao piloto José Manuel Diz a unha multa de 20.000 pesetas, a retirada do carnet de conducir durante dous meses e a pagar unha indemnización de 14 millóns de pesetas. Ademais obrigouse a dúas compañías aseguradoras a facerse cargo das indemnizacións, así como á Escudería Centollo.
Atol Raraka
Raraka é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa, incluído na comuna de Fakarava. Está situado no centro e ao oeste do arquipélago, a 40 km ao leste de Fakarava.
Xeografia
O atol consta duns bancos de area, cunha superficie total de 8 km², que rodean a lagoa cun paso navegable. A vila principal é Matatapu, e os habitantes son ocasionais. Non dispón de infraestrutura algunha.
Historia
Foi descuberto o 1 de outubro de 1831 polo capitán Ireland do buque Adhemar. Raraka foi visitado pola expedición de Charles Wilkes (1839-1842).
Víctor Serrano
Traxectoria profesional
Serrano formouse nas categorías inferiores do CB Estudiantes, e estivo cedido no CB Guadalajara da LEB Prata na tempada 2009-10, e no CB Canarias da LEB Ouro na tempada 2010-11. Deixou o club colexial o 26 de outubro de 2011 para asinar polo Iraurgi SB.
O 11 de febreiro de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da LEB Ouro.
Gaivota de Audouin
A gaivota de Audouin (Ichthyaetus audouinii) é unha ave pertencente á familia Laridae.
Características
É unha gaivota de tamaño medio cunha lonxitude que chega ata os 52 cm e unha envergadura máxima de 128 cm. O corpo é branco exceptuando as ás agrisadas e a cola negra con pintas brancas. O peteiro é vermello escuro cunha liña negra vertical. As patas son grises con certos matices verdes.
Distribución
É unha gaivota que vive estritamente no litoral, frecuentemente en colonias. Non é unha especie moi frecuente, concentrándose os seus efectivos nas illas do Mediterráneo e puntos concretos da costa. Salientar a importante poboación do Delta do Ebro. Tamén é importante a poboación da Comunidade Valenciana, que acolle case 7.000 parellas. Estas repártense fundamentalmente polo porto de Castelló, Lagoas de Torrevieja, porto de Valencia e Illas Columbretes. En Galicia trátase dunha especie excepcional, sendo as observacións históricas estritamente limitadas ó verán e a individuos illados
-1198
Outros
Historia ano a ano
A Insua, Cabarcos, Barreiros
A Insua é un lugar da parroquia de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Literatura islandesa
As primeiras manifestacións da Literatura islandesa foron textos xurídicos e traducións do latín, a partir do século XII comezáronse a pór por escrito as composicións da literatura oral. Debido á insularidade de Islandia, esta produción escrita conservouse inalterada até que no século XVI apareceu un movemento de eruditos que se interesou pola consolidación deste acervo. Grazas a isto, as literaturas nórdicas antigas (literaturas norrenas) puideron conservar moito do seu carácter.
Historia e características
No século XI florecían os escaldos, os poetas que actuaban nas cortes feudais, moitos dos cales emigraron cara outros países escandinavos. O Íslendingabók de Ari Þorgilsson do século XII foi fundamental para o desenvolvemento da prosa islandesa ao substituír o latín nas obras historiográficas e nas mediadas dese século aparece un tratado de ortografía. A mediados do século XII apareceron as sagas de islandeses, literatura narrativa en prosa consistente en sagas, derivadas de feitos históricos do tempo dos viquingos. O século XIII a época de Snorri Sturluson, o maior erudito islandés antigo, que escribiu unha historia dos reis de Noruega, a Heimskringla e unha historia da poesía escáldica, a Edda.
O Romanticismo islandés naceu en Copenhaguen entre estudantes que formularon o problema da identidade nacional e se agruparon arredor da revista Fjölnir e entre os que destacaban B. Thórarensen e J. Hallgrímsson. Durante os séculos XIX e XX déronse dúas correntes, unha verista, interesada polas tradicións locais e comprometidos na representación da dura realidade diaria, como G. Pálssson e Th. Gjallandi e outra espiritualista e simbolista, como E. Benediktsson e S. G. Stephansson.
Microsoft Hearts
Microsoft Hearts anteriormente coñecido como The Microsoft Hearts Network, é un videoxogo de computador incluído en Microsoft Windows, baseado no xogo de cartas homónimo. Foi introducido por vez primeira en Windows 3.1 en 1992, e dende entón foi incluído en cada versión de Windows até Windows 7.
Pezobrés, Santiso
Santo Estevo de Pezobrés é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 115 habitantes (56 homes e 59 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 145 habitantes e 1999 cando tiña 155 habitantes.
David Soto
David Soto Sánchez, nado en Ourense o 16 de outubro de 1993, é un futbolista galego que xoga na demarcación de defensa. Dende 2021 milita no Pontevedra.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Pabellón da súa cidade natal e con 11 anos entrou na canteira do Celta de Vigo. Pasou polas distintas categorías inferiores e na última xornada da tempada 2009/10 debutou co Celta de Vigo B na Segunda División B, nun partido ante a Cultural Leonesa no que entrou nos minutos finais como substituto de Kevin Vázquez. Na seguinte campaña debutou co primeiro equipo na Segunda División, no partido disputado o 5 de xuño de 2011 contra o FC Cartagena, correspondente á última xornada de liga.
Foi o seu único partido co primeiro equipo, pois pasou os seguintes catro anos no filial celeste, co que viviu un descenso a Terceira e un ascenso de novo a Segunda B. En 2015 fichou polo Almería B, co que disputou só 12 partidos. Co descenso do equipo andaluz á Terceira División marchou para o Boiro, e tras ser descendido este club administrativamente, fichou polo Cerceda, co que sumaría un terceiro descenso consecutivo. En 2018 incorporouse ao Lorca, en Terceira División, e na tempada seguinte fichou polo Compostela, equipo co que logrou ao final da tempada o ascenso á Segunda B.
Despois dunha segunda tempada en Santiago, en 2021 asinou co Pontevedra. Titular en case todos os encontros do ano, proclamouse campión da Segunda División RFEF, logrando así ascender á Primeira RFEF.
Gaivota de Delaware
A gaivota de Delaware (Larus delawarensis) é unha ave da familia dos láridos.
Características
É unha gaivota de tamaño medio, podendo acadar os 50 cm de lonxitude e unha envergadura máxima de 124 cm. A plumaxe é branca, sendo as ás dun gris moi pálido. As patas amarelas. É semellante á  gaivota patiamarela diferenciándose pola liña negra que percorre verticalmente o seu peteiro e pola plumaxe moito máis pálida.
Distribución
É unha ave que só se pode atopar excepcionalmente no litoral atlántico europeo, e exclusivamente no inverno. Así as citas desta especie son frecuentes en Galicia, especialmente na provincia da Coruña, aínda que o número de exemplares nunca é abondoso. Estes exemplares veñen de norteamericana, onde a especie ten a súa poboación máis importante.
Parus (satélite)
Parus foi unha serie de satélites de navegación soviéticos e rusos.
Características
Os satélites Parus emitían radiosinais para ser usadas polo sistema de navegación militar Tsiklon B. Servían tamén de reemisores para os satélites de vixilancia US-P podían servir para gardar e reenviar datos. Coa chegada do sistema GLONASS o seu papel como satélites de navegación pasou a ser menos relevante, e coa chegada dos satélites Meridian deixaron de servir como satélites de comunicación. Lanzáronse 99 satélites Parus, con cinco fallos, entre 1974 e 2010, todos usando foguetes Kosmos 3M.
La Ducha
La Ducha foi un semanario editado na Coruña en 1897.
Historia e características
Apareceu o 24 de xaneiro de 1897. Periódico semanal que aparecía os domingos. Estaba dirixido por Juan Cadaviero e o administrador era Joaquín Sánchez Fernández. Semanario de carácter conservador, defendeu a política de Cánovas del Castillo e dedicado ás noticias e comentarios locais e provinciais. O último número coñecido, o 37, apareceu o 3 de outubro de 1897.
Dominique Searle
Dominique Searle, MBE, nado o 2 de abril de 1960 é un xornalista de Xibraltar, fillo do tamén xornalista Jon Morgan Searle. Está casado e ten tres fillos.
Biografía
Searle naceu en Xibraltar, no vello St. Bernard's Hospital, onde a súa nai traballaba. Foi un dos primeiros alumnos admitidos na Bayside Comprehensive School. O seu primeiro traballo foi na cafetaría House of Sacarello.
Tras o seu tempo en Bayside, Searle viaxou ao Reino Unido para estudar na Universidade de Essex, onde se formou en Literatura, e gañou un máster en Socioloxía da Literatura. Essex tamén foi onde coñeceu á súa esposa, Sattie. En 1984, a parella volveu para Xibraltar, onde Searle comezou a traballar para o Gibraltar Chronicle. En 1996, converteuse en editor do xornal, substituíndo a Francisco Cantos.
En 2004, durante o tricentenario do Xibraltar británico, Searle recibiu un MBE polo seu traballo no Chronicle.
Antonio Vega
Antonio Vega Tallés, nado en Madrid o 16 de decembro de 1957 e finado na mesma cidade o 12 de maio de 2009 aos 51 anos, foi un músico español.
Mediano de sete irmáns, o seu pai é un prestixioso médico leonés de Carrizo da Marxe especializado en traumatoloxía. En 1978 forma a banda Nacha Pop, que provén doutra banda, Uhu-Helicopter, na que militaba o seu curmán Nacho. No 1980, Nacha Pop editou o seu disco de presentación. No 1988, o grupo separouse definitivamente, tras do cal Antonio comezou a súa carreira en solitario.
Nacha Pop
Durante esta etapa na carreira musical de Antonio Vega, saíron á luz numerosos temas que terminaron entrando no cancioneiro popular español, en especial, "La chica de ayer", canción que se converteu nun himno da movida madrileña dos 80. Entre outros temas seus, salientan "Lucha de gigantes", "Una décima de segundo" ou "Cada uno a su razón". En cada un dos seus temas, Antonio transmitía unha historia persoal ou a súa visión do mundo. Deste xeito, marcou unha diferenza coa música do seu curmán, Nacho Vega, que compoñía un pop máis directo e unhas letras menos metafóricas.
En 2007, porén, vólvese reunir coa banda co gallo dunha serie de concertos por España, entre os meses de xuño e outubro.
Carreira en solitario
A carreira en solitario de Antonio Vega comezaría marcada pola súa etapa anterior, da que saíu como un músico consagrado e moi respectado polos seus compañeiros de profesión. Xa que logo, Antonio mantivo a mesma liña de creación durante a súa etapa en solitario ca na anterior andaina, aínda que cun ton máis intimista, se cadra pola ausencia da influencia musical do seu curmán Nacho.
O seu primeiro disco desta etapa saíu á luz no 1991 baixo o título No me iré mañana, onde se mesturan temas cun estilo máis pop, coma os magníficos "Esperando nada", "Háblame a los ojos" ou "Lo mejor de nuestra vida", con temas máis próximos á que se dá en chamar canción de autor, como "Tesoros" ou "Se dejaba llevar por ti".
Posteriormente a este disco, publicouse, no 1992, un disco recompilatorio no que se incluían algunhas das súas máis recoñecidas cancións da época de Nacha Pop e mais do seu anterior e único traballo en solitario até daquela, xunto a canción "Ansiedad", de Chequile Saravia, e unha primeira versión doutro dos seus temas de maior sona: "El sitio de mi recreo", que daba nome ao disco.
No 1994 sairía o seu seguinte traballo: Océano de sol, para cuxa gravación Antonio Vega viaxaría a Inglaterra, onde lle esperába Phil Manzanera, ex guitarrista da mítica banda Roxy Music, que se ocuparía da produción do disco, non obstante, Antonio Vega non quedou nada contento co traballo de Manzanera, parece ser que por causas de falta de profesionalidade por parte deste e diferenzas na concepción do traballo. Neste disco salientan temas como "Vapor", "Palabras" ou unha segunda versión máis traballada de "El sitio de mi recreo".
Tras un silencio de catro anos, Antonio publica o disco Anatomía de una ola, máis acústico e tranquilo cós anteriores, no cal se recollen temas como "Ángel caído", dedicada a Vincent Van Gogh ou "Como la lluvia al sol". No 2001 publica o seguinte título, De un lugar perdido, un disco curto no que salientan temas como "Estaciones", "Para bien u para mal" ou "A trabajos forzados", canción na que Antonio pon música a un poema do escritor Antonio Gala. No ano 2002 Antonio Vega publica o seu particular Básico, no que fai versións acústicas das súas cancións máis coñecidas e doutras algo menos, e saca algún tema inédito.
Seguiría a este no 2004 un disco de colaboracións, entre outros con Amaral, cos que canta "Como hablar", Jarabe de Palo, facendo dueto con Pau Donés no tema "Completo incompleto", ou Los Elefantes, cos que fai unha versión de "Que yo no lo sabía". No 2004 participa tamén na homenaxe colectivo ao poeta Pablo Neruda no seu centenario: Neruda en el corazón.
O seu último traballo ata a data publícase no 2005, 3000 noches con Marga, pretende render homenaxe á que foi a súa compañeira, Margarita del Río, que falecera pouco antes. O propio título é unha referencia ao tempo que Antonio puido pasar con ela ata a súa morte. É un disco no que se atopan temas como "Angel de Orión", "Caminos infinitos", "Pasa el Otoño" ou a instrumental "3000 noches con Marga".
No ano 2007 Antonio reúnese con Nacho García Vega e deciden volver ao escenario como Nacha Pop nunha xira en España. Acabada a devandita xira, volve á súa carreira en solitario.
Falecemento
Xa dende os anos oitenta, Antonio Vega tiña graves problemas de saúde derivados da súa adicción ás drogas. Este feito, co tempo, deixara de ser un segredo para o público, debido á súa notábel deterioración física.
O 20 de abril de 2009 foi ingresado no hospital Puerta de Hierro de Majadahonda (Madrid), debido a unha pneumonía aguda que o obrigara a suspender a súa xira de concertos.​ Finou o 12 de maio dese ano, aos 51 anos, por consecuencia dun cancro de pulmón que lle diagnosticaran meses antes.
Igrexa de San Xurxo de Sacos
A igrexa de San Xurxo de Sacos é a igrexa parroquial de San Xurxo de Sacos, parroquia do concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Historia e características
Ten planta de cruz latina. Os teitos son de madeira a dúas augas. Conta con arcos torais e o triunfal de medio punto sobre pilastras. A cada lado do presbiterio hai unha sancristía con portas de aceso acodadas con tribunas baixo arco semicircular sobre elas. Están máis baixas e contan con teitos a tres augas. Nunha delas hai dúas inscricións: 1823 e 1689.
A nave ten tres tramos con arcos faixóns semicirculares sobre pilastras, coro ós pés, de pedra e sobre grande arco de medio punto. A porta de entrada é de arco adintelado e acodada. Sobre ela hai unha fiestra de igual derectriz.
A fachada está enmarcada por pilastras que rematan en pináculo. Remata con volutas estilizadas e no centro ten un campanario con decoración de placas formado por dous corpos con pilastras caixeadas que encadran os vans. Cruceiro destacado só en planta, porta lateral e fiestras acodadas.
Flan
miniatura|right|220px|Flan con [[nata batida|nata.]] miniatura|right|220px|Flan caseiro desmoldado. O flan (en francés e inglés: crème caramel) é un doce elaborado con ovos, leite e azucre, que se coce ao baño maría nun molde acaramelado até callar e adquirir unha consistencia xelatinosa. .
Variantes
Normalmente un flan prepárase con ovos enteiros, leite e azucre (flans de ovo). Hai flans porén que non levan ovo e que se comercializan coma flans de vainilla.
Os máis comúns son os flans doces que se comen coma sobremesas; normalmente utilízase a vainilla para dar sabor.
Existen variacións que inclúen améndoas, pistachos, limón, coco, castañas, queixo, requeixo ou froitas á receita. Tamén hai flans de café, chocolate, licor ou turrón.
LyX
miniatura|dereita|Logo de LyX. , ou LyX en texto plano, é un programa gráfico multiplataforma creado por Matthias Ettrich que permite a edición de texto usando LaTeX, polo que «herda» todas as súas capacidades (notación científica, edición de ecuacións, creación de índices etcétera). Trátase dun procesador de textos no que o usuario non necesita pensar no formato final do seu traballo, senón só no contido e a súa estrutura, polo que pode ser utilizado para editar documentos grandes (libros) ou con formato rigoroso (tese, artigos para revistas científicas), con facilidade.
Doce
Doce pode referirse a:
Queixo crema
250px|miniatura|Torrada con queixo crema. 250px|miniatura| Envase de Queixo Philadelphia de Kraft Foods O queixo crema é un tipo de queixo untábel que se obtén ao callar mediante fermentos lácticos unha mestura de leite e nata. Este tipo de queixo adóitase consumir acompañado de pan, sendo común o uso do mesmo en torradas.
Trátse dunha crema abrancazada, distribuída en envases semellantes aos da margarina ou manteiga. Consómese en almorzos e sobremesas, e unha variedade dos Estados Unidos de América é o ingrediente principal dalgunhas tortas de queixo.
Por regra xeral expéndese na súa presentación orixinal, se ben hai diversas versións do mesmo como: light (de calorías reducidas) e/ou saborizado (allo, cebola, touciño, picante, queixo azul, finas herbas etc.)
Curiosidade
O nome de queixo Filadelfia provén do fenómeno de vulgarización ou metonimia, xa que este nome é unha marca comercial rexistrada da Kraft Foods.
Igualitarismo da sorte
O igualitarismo da sorte é unha visión acerca da xustiza distributiva que foi exposta por varios igualitaristas e filósofos da política. Segundo esta visión, o benestar das persoas debe estar determinado exclusivamente polas eleccións responsables que teñen tomado, e non por aquelas circunstancias que non escolleron. Esta teoría é unha manifestación da intuición segundo a cal é malo que unhas persoas estean peor que outras sen ser responsables desta situación.
Responsabilidade
A responsabilidade consecuencial é un importante concepto dentro de calquera teoría distributiva da xustiza. Queralt define o concepto do seguinte xeito:
Teoría
O igualitarismo da sorte distingue entre consecuencias que son resultado do completo azar (por exemplo a posibilidade de ter problemas xenéticos, ou de ser alcanzados por un raio) e aqueles que son consecuencia de opcións conscientes (como a elección de carreira). O igualitarismo da sorte pretende ser unha idea normativa fundamental que guíe o noso pensamento sobre a xustiza, e non tanto unha prescripción política inmediata.
Outro autor como Temkin considera que é malo que algúns estean peor que outros sen que medie culpa ou elección pola súa parte. Segundo isto, a xustiza distributiva non ten por que corrixir desigualdades que se producen por elección voluntaria, o que non exclúe que estas existan orixinadas pola vontade dun individuo, o que sería compatible cun igualitarismo extremo considerando inxusta calquera desigualdade.
Pero será con Seligman co que se acade unha definición precisa de teoría do igualitarismo da sorte, formulando os principios de condición suficiente e necesaria para a xustiza das distribucións.
Hai filósofos e filósofas que consideran que o termo “igualitarismo da sorte” non é correcto, xa que moitos dos denominados “igualitaristas da sorte” (sobre todo da rama do “recursismo”) non buscan realmente igualar a sorte ou eliminar a incerteza, senón que, máis ben, cren que os individuos deberían recibir unha cantidade de recursos igual para enfrontarse ao azar ou á incerteza.
Críticas ao igualitarismo da sorte
A posición é controvertida entre algunhas das correntes do pensamento igualitarista, e a filósofa Elizabeth S. Anderson foi unha das súas principais críticas, baseándose, entre outras cousas, no feito de que, que algo sexa elixido non o volve necesariamente aceptable. Un exemplo disto sería un ladrón ofrecendo a alguén a opción “o teu diñeiro ou a túa vida”, a cal algúns teóricos, incluído Thomas Hobbes (Leviathan XIV: “Covenants Extorted by Feare and Valide”) consideraron presumiblemente vinculante. Anderson tamén afirma que o igualitarismo da sorte expresa unha compaixón degradante cara ós desfavorecidos, baseando esta afirmación na compensación non na igualdade senón na inferioridade, e excluíndo moitos individuos das condicións sociais da súa liberdade só polo feito de que se lles considera culpable por perdelas.
Outra crítica é que a igualdade da sorte implica que no caso de que desexemos desfacer a sorte non elixida, ese obxectivo dalgunha forma proporciona unha xustificación subxacente para algunha forma de distribución equitativa. Non está claro se desfacer a influencia da sorte non elixida ten algo que ver con promover a distribución equitativa: hai que considerar que ás veces, a través da sorte non elixida, as persoas rematan ben igualmente. Unha mellor estratexia é que a igualdade da sorte comece coa idea intuitiva de que a distribución debe ser igual, e logo permitir a eliminación desta presunción de igualdade cando as persoas poidan manter unha distribución equitativa e, pola contra, terminen desigualmente ben por medio de eleccións individuais. A igualdade considerase moralmente valiosa baixo a condición de que a desigualdade non apareza de eleccións polas cales as persoas son razoablemente responsables.
Poderíase obxectar unha condición de demasiada dureza a esta posición con respecto as vítimas de mala sorte opcional. Tendo como exemplos a defensa da negación de axuda, por exemplo, a alguén que actúa neglixentemente. No que esta posición da importancia total ao grado de responsabilidade, é dicir, as consecuencias son directas as decisións tomadas voluntariamente. Isto é considerado cruel, polo abandono de vitimas de mala sorte opcional.
Outra das críticas levada a cabo por Scheffler e Anderson é que a doutrina xera unha expansión inadecuada do que é considerado o negocio lexítimo do estado. Supoñamos que distinguimos aproximadamente entre a desgraza imposta ás persoas pola acción social e os arranxos sociais e a desgraza que soamente recae sobre as persoas sen que ninguén as impoña. A distinción traza unha liña entre a desigualdade debida á sociedade e a desigualdade debida á natureza.
Susan Hurley argumentou que calquera intento de defender o igualitarismo en temas relacionados coa sorte e responsabilidade deberían fracasar, xa que non hai unha forma non circular de especificar un criterio igualitarista en lugar de calquera outro criterio.
Igualitarismo da sorte global
O igualitarismo da sorte global é unha visión da xustiza distributiva no nivel global relacionado coa teoría moral cosmopolita. Parte da premisa de que é malo que algunha xente estea peor que outra se non é responsable desta situación, pero aplica a intuición máis alá das fronteiras nacionais. Os igualitaristas da sorte global defenden, polo tanto, que o axente moral ten o deber de regular as condicións azarosas relativas ós habitantes doutros países. Os pensadores máis importantes desta escola son, entre outros, Simon Caney e —discutidamente— Charles Beitz. Os seus opoñentes —como Robert Nozick—, rexeitan a premisa xa descrita do igualitarismo da sorte global, xa sexa na súa totalidade ou con respecto a aquelas desigualdades que se dan por enriba dun nivel de benestar mínimo.
El espíritu de la colmena
El espíritu de la colmena é un filme español de 1973 dirixido por Víctor Erice.
Argumento
Nun pequeno lugar de Castela, en plena posguerra a mediados dos anos corenta, Isabel (Isabel Tellería) e Ana (Ana Torrent), dúas irmás de oito e seis anos respectivamente, ven un domingo a película Frankenstein. Á pequena a visión do filme cáusalle tal impresión que non deixa de facer preguntas á súa irmá máis vella, que lle asegura que o monstro está vivo e que se oculta cerca da vila.
Comentarios
Os actores que interpretan os 4 protagonistas chámanse coma eles na vida real. Segundo contou Erice máis dunha ocasión, isto non é casualidade, senón que é debido a que Ana Torrent, a nena protagonista non entendía por que os actores se chamaban dun xeito e de súpeto, ao comezar a gravar, cambiaban de nome. Este feito motivou que o director decidise cambiarlles os nomes a todos os protagonistas polos seus propios nomes.
O título do filme está sacado dun libro de Maurice Maeterlinck, no que este utliliza a expresión "o espírito da colmea" para describir ese "espírito todopoderoso, enigmático e paradoxal ao que as abellas parecen obedecer, e que a razón dos homes xamais chegou a comprender". O filme foi estreado de novo no ano 2004.
-1997
Outros artigos
Historia ano a ano
Abuja
Abuja é a capital do estado federal africano de Nixeria, que substituíu a antiga capital, Lagos, oficialmente desde 1992. A súa poboación en 2005 era de 182 418 habitantes, mais a súa área metropolitana estímase que se achega a 1 500 000 habitantes.
Xeografía
miniatura|dereita|275px|Mapa do Territorio da Capital Federal A cidade de Abuja está situada no centro xeográfico do país, ao norte da confluencia dos ríos Nixer e Benue, a uns 480 km ao nordeste de Lagos, a anterior capital. O seu territorio limita cos estados de Níxer polo oeste; Kaduna polo nordeste, Plateau polo leste e o polo sur; e con Kogi polo suroeste.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Abuja En 1976 acordouse trasladar a capital federal desde Lagos, para o que se escolleu un territorio no centro do país. Abuja converteuse na nova capital no 1982, mais o recoñecemento oficial non tivo efectividade até o 1992. A cidade está no centro do denominado Territorio da Capital Federal (TEC). Administrativamente está dividido en seis distritos: Central, Abaji, Gwagwalada, Kuye, Bwari e Kwali.
Monumentos
A cidade foi construída no asentamento dun pequeno núcleo urbano anterior. A nova capital foi proxectada polo arquitecto xaponés Kenzo Tange e os seus colaboradores, que actuaron a través da empresa Kenzo Tange & Urtec. As obras comezaron en 1976 e continúan na actualidade, con fases alternas de inactividade, a causa de escaseza de medios de financiamento.
Gaivota de Armenia
A gaivota de Armenia (Larus armenicus) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
É unha especie moi semellante á gaivota patiamarela. Difire polo seu aspecto algo máis esvelto, polos ollos escuros e por presentaren unha marca vermella e outra negra sobre o peteiro. Tamén difire pola súa distribución, xa que vive en zonas moi interiores e incluso montañosas.
Abuja
Transportes
O Aeroporto de Abuja é o segundo do país polo seu movemento aéreo.
Agosto na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de agosto na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Agosto tamén designa o tempo da recolleita dos cereais, e a colleita mesma (Real Academia Galega 2013, s. v. agosto).
Denominacións populares do mes de agosto son mes da Nosa Señora e mes da sega (alcume este que comparte con xullo ).
Crenzas e supersticións
A lúa crecente de agosto é a mellor para que aproveiten os baños a un enfermo (Eladio Rodríguez, s. v. lúa).
Santa Clara -11 de agosto- é avogosa para o bo tempo. Por iso, para asegura-lo sol no día da voda é costume en Santiago e Pontevedra que os padrinos leven ovos a Santa Clara. Tamén, en Santiago, desde hai pouco pídeselle que interceda para conseguir boas notas nos exames.
Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo
O Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo é un auditorio e pazo de congresos de máis de 23.000 m², situado na Avenida de Beiramar do concello de Vigo, ao carón do porto e, polo tanto, da ría.
Proxecto
esquerda|200px|miniatura|Dende a rúa Jacinto Benavente. Froito dun deseño encargado en 2001, sendo alcalde Lois Pérez Castrillo, ao arquitecto pontevedrés César Portela, foi construído nos terreos que anteriormente ocupaba a empresa pesqueira Casa Mar. O orzamento inicial era de preto de 86 millón de euros, que chegarían a elevarse a máis de 154 millóns, para logo volver a recortarse a cifras próximas ás orixinais. Foi inaugurado no ano 2011 polo alcalde Abel Caballero e o Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, cun concerto de Luz Casal no vestíbulo.
Descrición
miniatura|170px|Dende a Avenida de Beiramar. Ten sete andares (maila planta baixa e o estacionamento subterráneo de 325 prazas). Dispón de auditorio, con capacidade para 1.421 persoas e un escenario de 800 m² (o máis grade de Galicia ), sete salas de diferentes capacidades, cafetería e un restaurante na terraza a 28 metros de altura. Conta cunha zona comercial e de oficinas, sen explotar, así como dun hotel de catro estrelas ó carón, o Hotel Carrís Beiramar con 121 habitacións, cafetería e restaurante propios, pechado no ano 2013 e aberto de novo en 2014.
Usos
Durante o seu primeiro ano de funcionamento actuaron, entre outros, James Blunt, Wilco, David Bisbal, Mónica Naranjo, Enrique Bunbury, Les Luthiers, Moncho Borrajo e o Ballet do Teatro Nacional Ruso representando Schelkúnchik e mailo Lebedínoye óziero de Tchaikovski. Representáronse, así meso, as óperas Aida de Verdi e Madama Butterfly de Puccini. Tamén tivo lugar o XVIII Congreso Nacional e XII Internacional da Medicina Xeral e de Familia.
Beornwulf de Mercia
Beornwulf, finado en 826, foi rei de Mercia, reino situado nas midlands inglesas, entre 823 e 826. O seu curto reinado viu o fin da supremacía de Mercia sobre o resto dos reinos da Heptarquía inglesa.
Traxectoria
Un home chamado Beornwulf aparece mencionado como testemuña nun diploma do rei Coenwulf de Mercia en 812 e noutro de Ceolwulf en 823, pero a súa posición nestes diplomas suxire que non era dun rango especialmente elevado. Beornwulf derrocou a Ceolwulf I en 823.
En 825, Beornwulf marchou contra Wessex. Ambos os exércitos atopáronse en Ellandun (actual Wroughton preto de Swindon en Wiltshire). A batalla concluíu cunha desastrosa derrota merciana, e é vista polos historiadores como o fin da supremacía de Mercia en Inglaterra. En 826, o fillo de Ecgberht de Wessex, Aethelwulf invadiu Kent e expulsou do trono ao seu rei Baldred, aliado de Mercia.
Ante estes acontecementos, a hexemonía de Mercia sobre o sur de Inglaterra debilitouse rapidamente. Essex e Sussex declaráronse leais a Ecgberht; e os Anglos Orientais solicitaron a Ecgberht a súa protección fronte a Mercia ese mesmo ano. Beornwulf resultou morto nunha batalla contra estes anglos cando tentaba sufocar a rebelión.
Beornwulf reconstruíu a abadía de San Pedro (posteriormente Catedral de Gloucester) e presidiu dous sínodos en Clofesho (un lugar descoñecido nas inmediacións de Londres) xunto ao arcebispo Wulfred de Canterbury, en 824 e 825. Un diploma de Kent, datado en marzo de 826, no terceiro ano de reinado de Beornwulf, indícanos que Beornwulf aínda tiña autoridade na zona en marzo de 826 – S1267. Só se coñecen 25 exemplares de moedas cuñadas durante o seu reinado.
Paraskevi Papachristou
Paraskevi Papakhrístou, ou Paraskeví Papakhrístou (en grego, Παρασκευή Παπαχρήστου, coñecida tamén internacionalmente como Paraskeví Papajristou, e alcumada Vula (en grego, Βούλα), nada en Atenas o 17 de abril de 1989, é unha atleta grega especializada en triplo salto (e tamén en salto de lonxitude). Gañou dúas medallas de ouro en Campionatos de Europa de atletismo Sub-23, e representou a Grecia no Campionato do mundo de atletismo de 2011. Foi eliminada do equipo grego para os Xogos Olímpicos de 2012 de Londres polo Comité Olímpico Grego debido a un comentario indebido que fixo en 2011. Pararticipou na final dos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Janeiro, ocupando o oitavo lugar.
Fellini 8½
Fellini 8½ (en italiano, 8½) é un filme franco-italiana de 1963 dirixido por Federico Fellini, con Marcello Mastroianni, Claudia Cardinale e Anouk Aimée como actores principais.
Paraskevi Papachristou
2008 - 2012
Papachrístou consguiu a medalla de bronce no Campionato de mundo de atletismo júnior de 2008.
Atol Aratika
Aratika é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa, incluído na comuna de Fakarava. Está situado ao oeste do arquipélago, a 47 km ao norte de Fakarava e a 35 km ao nordés de Kauehi.
Paraskevi Papachristou
2008 - 2012
En 2009 competiu no Campionato de Europa en pista cuberta e pasou a rolda de cualificación cun salto de 14,47 m. Porén, na final, lesionouse e non puido rexistrar un salto válido. Despois de obter a medalla de bronce nos Xogos Mediterráneos, participou no Campionato do mundo sen chegar á rolda final. Pero ese mesmo ano gañou a medalla de ouro no Campionato de Europa de atletismo Sub-23.
Fellini 8½
É unha das fitas máis coñecidas do realizador, e segundo varios críticos cinematográficos é un dos mellores filmes da historia. Foi filmado en branco e negro, e a música foi composta por Nino Rota.
Atol Aratika
Xeografía
A superficie total é de 10 km². O atol ten dous pasos á lagoa interior, un ao norte e outro ao sur. A vila principal é Paparara, sen poboación permanente. Dispón dun aeródromo privado.
Historia
Foi descuberto, en 1824 por Otto von Kotzebue.
Fellini 8½
Foi emitido na TVG o 3 de agosto de 1996.
Argumento
O célebre director e guionista Guido Anselmi está a atravesar unha fonda crise creativa e intenta relaxarse despois do seu último filme. Non pode conseguir a tranquilidade necesaria para atopar ideas novas para o seu seguinte filme e todo o mundo parece ansioso de saber en que punto se atopa o traballo que está a preparar. Está só, quere estar só, e busca unha resposta nas visións que invaden a súa mente, as máxicas e enigmáticas palabras: "Asa-Nisi-Masa", lembranzas dunha vida, soños fantásticas e escuras imaxes dun futuro nebuloso. A chegada de Claudia, actriz e musa da súa vida, e da súa amante Carla trae novas inquedanzas en vez da serenidade e o consolo que esperaba.
Características
O filme emprega unha enxeñosa estratexia para mostrar o bloqueo creativo que o propio Fellini estaría a sentir: contar a propia dificulatade de realizar un filme. É un filme metalingüístico, que usa a linguaxe do cinema para comentar o filme que as súas personaxes están a realizar.
O filme ten grandes influencias da psicanálise jungiana, da que Fellini era un entusiasta. Un exemplo é o gran foco nos soños do protagonista para explicar a súa persoa e acontementos da súa infancia. O uso da fotografía en branco e negro tamén server para reforzar o concepto jungiano de sombra.
Paraskevi Papachristou
2008 - 2012
Durante a tempada en pista cuberta (indoor) de 2011, participou nas roldas clasificatorias do Campionato de Europa de atletismo in door, sen chegar á final. Porén, obtivo a mellor marca persoal, de 14,72 m, en xuño en Chania (Creta), unha marca que ocupa o terceiro posto entre as triplistas gregas, detrás de Hrysopiyi Devetzi e Paraskevi Tsiamita. Este salto foi tamén o segundo mellor logrado por unha atleta europea Sub-23, tras do récord de Anna Beatykh, de 14,79 m. Posteriormente defendeu con éxito a súa medalla de ouro no Campionato de Europa Sub-23 celebrado en Ostrava (República Checa).
Milagros (filme)
Milagros é un filme filipino de 1997 dirixido por Marilou Diaz-Abaya e escrito por Rolando Tinio. O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ronald Ross
Sir Ronald Ross, nado en Almora (India) o 13 de maio de 1857 e finado en Londres o 16 de setembro de 1932, foi un naturalista, médico, matemático, zoólogo, entomólogo escocés, quen relacionou a malaria cos mosquitos.
Traxectoria
Estudou medicina no Hospital de St. Bartholomew de Londres. Médico militar en 1881, once anos despois comezou a investigar a transmisión e o control da malaria. Mentres dirixía unha expedición por África Occidental en 1889, identificou a presenza de mosquitos portadores da enfermidade e organizou o seu exterminio a grande escala.
En 1895 Ross puxo en marcha unha serie de experimentos que demostraron que a malaria é transmitida por mosquitos; descubriu tamén o ciclo vital do parasito da malaria no mosquito Anopheles. Por este descubrimento foi galardoado en 1902 co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina.
En 1913 foi nomeado médico de enfermidades tropicais do King's College Hospital, en Londres. Pouco despois foi nomeado director xefe do Instituto e Hospital para Enfermidades Tropicais Ross de Londres. Ross foi elixido membro da Royal Society en 1901 e nomeado Sir en 1911.
Tamén publicou poemas, novelas e estudos matemáticos.
Paraskevi Papachristou
Expulsadada dos Xogos Olímpicos de 2012
Papachrístou ía ompetir nas Olimpíadas de Verán do 2012, pero foi expulsada do equipo grego o 25 de xullo dese ano despois de que publicara na súa conta de Twitter un comentario pretendidamente humorístico que facía referencia a un pequeno gromo de febre do Nilo Occidental en Grecia que infectou polo menos a cinco persoas, das que unha delas morreu, e que algunhas persoas consideranron racista:
Phronima sedentaria
Phronima sedentaria é unha especie de crustáceo anfípodo que habita no océano a unha profundidade de até 1 quilómetro.
Paraskevi Papachristou
Expulsadada dos Xogos Olímpicos de 2012
O chío, polo que se disculpou alegando ser unha broma desafortunada e intranscenente, foi, porén, condenado polo Comité Olímpico Grego por ser contrario aos valores e ideais olímpicos. O chío foi:
Phronima sedentaria
Descrición
As femias miden até 42 mm de longo, mentres que os machos miden só 15 mm de longo.
Paraskevi Papachristou
2013 - 2018
En maio de 2013, a Federación Grega de Atletismo suspendeu a sanción deportiva con efectos partir do 4 de xaneiro de 2013, declarando que os resultados da atleta lle serían devoltos se comezaba a adestrar cun adestrador aprobado e reanudaba as competicións de alto nivel.
Phronima sedentaria
Distribución
P. sedentaria habita en augas temperadas, subtropicais e tropicais de tódolos océanos do mundo, incluíndo o mar Mediterráneo. É común atopalo en hábitats peláxicos, mais tamén é posible atopalo durante as migracións preto da superficie. Rexistrouse a a súa presenza nas augas de Galicia, cun achado de exemplares nas praias de Vigo en febreiro de 2019.
Ecoloxía
As femias de P. sedentaria viven en corpos en forma de barril de salpas e pirosomas, e usan os seus fortes pleópodos para impulsarse a través del agua. A especie é carnívora e aliméntase de zooplancto, krill e vermes mariños.
Paraskevi Papachristou
2013 - 2018
Papachristou tomou un descanso da pista e regresou en 2015, despois do nacemento da súa fila, con George Pomaski como adestrador.
O 19 de marzo de 2016, no Campionato do mundo de atletismo en pista cuberta de Portland gañou a medalla de bronce cun salto de 14,15 m, o seu único válido na competición. Nos días 18 e 19 de xuño dese ano proclalmouse, en Patras, campioa de Grecia de salto de lonxitude (6,56 m) e de triplo salto (14,07 m). E o 10 de xullo dese mesmo ano, a ateta grega gañou a medalla de bronce no Campionato de Europa de atletismo celebrado en Ámsterdam, cun salto de 14,47 m, cerca da medalla de ouro da portuguesa Patrícia Mamona (14,58 m) e da medalla de prata da ucraína nacionalizada israelí Hanna Knyazyeva-Minenko (14,51 m). O 4 de marzo de 2017 consguiu a medalla de bronce no Campionato de Europa de atletismo en pista cuberta de Belgrado, cun salto de 14,24 m, a súa mellor marca da temporada.
O 3 de marzo de 2018 a grega terminou 6ª na final do Camionato do mundo de atletismo en pista cuberta de Birmingham cun salto de 14,05 m. O 20 de xullo, no Campionato dos Balcáns, Papachristou gañou a medalla de ouro cun salto de 14,74 m, aínda que o vento era ilegal (+2,1 m/s) para ser homologada a marca.
Finalmente, o 8 de agosto de 2018, durante a rolda de clasificación no Campionato de Europa de atletismo, Papachristou cualificouse para a final cun salto de 14,49 m, cun gran vento en contra (-3,0 m/s). Dous días despois, a atleta grega de 29 anos gañou o seu primeiro gran título internacional no Estadio Olímpico de Berlín grazas a un mellor salto de 14,60 m, por diante da alemá Kristin Gierisch (14,45 m) e a española (galega) Ana Peleteiro (14,44 m).
Vida privada
É nai dunha filla chamada Kostadina, nacida en novembro de 2014.
Doce (sabor)
250px|miniatura|Torrada con [[marmelada, un doce.]] Doce é un dos cinco sabores básicos que se pode experimentar a través do sentido do gusto, o que non ten sabor picante nin salgado, comparado con outros alimentos do mesmo tipo, un sabor como o do azucre ou o mel. É un dos catro sabores fundamentais. A sensación detéctase nas papilas gustativas situadas na punta da lingua.
Historia e orixe dos doces
Hai séculos non se coñecía o azucre e si o mel de abellas, que se empregaba para preparacións doces en determinadas épocas. Por exemplo, en tempos de Xesús Cristo, os panadeiros eran á vez pasteleiros e utilizaban o mel como ingrediente principal das súas receitas combinada con diversos froitos secos. Así, na Biblia e no Corán hai numerosas citas do mel e dos froitos secos, que combinados e elaborados convenientemente daban lugar a ricas sobremesas.
Manuel Barros
O nome Manuel Barros pode referirse a:
Algiers
Algiers é unha banda estadounidense de rock procedente de Atlanta, Xeorxia e formada no ano 2012. O grupo está composto polos multiinstrumentistas Franklin James Fisher, Ryan Mahan, Lee Tesche e Matt Tong. Algiers ten gran cantidade de influencias musicais (e non musicais), destacando o post-punk, o gospel, a literatura gótica sureña, o hip hop, e o concepto do Outro. O seu son foi descrito como soul distópico debido ao seu ton sombrío, voces inspiradas no afrofolk, e un forte énfase nas texturas atonais.
Historia
Fisher, Mahan, e Tesche (da banda experimental Lyonnais) coñecéronse e medraron tocando música xuntos en Atlanta, Xeorxia, pero formaron oficialmente o grupo en Londres no ano 2012 co lanzamento do seu primeiro sinxelo. Elixiron o nome Algiers (Alxer) en referencia a un sitio clave na loita anticolonial, simbolizando un lugar en disputa onde se mesturan a violencia, o racismo, a resistencia e a relixión.
Formación e álbum de estrea
O grupo publicou o seu sinxelo de estrea, "Blood", en xaneiro de 2012 a través do selo baseado en Atlanta Double Phantom. Byron Coley de The Wire escribiu: "Aínda que a fusión pode ter sido tocada en gravacións relacionadas tanto de The Birthday Party como de The Gun Club, Algiers dedícase a enxertar música gospel en porcallada guitarreira post-punk ...este disco é fascinante e realmente te absorbe co seu estraño poder".
Na primavera de 2016 a banda estreou e realizou unha xira polo leste dos Estados Unidos proxectando a sexta entrega da serie de filmes de Brendan Canty (de Fugazi) e Christoph Green Burn to Shine. Burn to Shine Atlanta foi comisariada por Lee Tesche de Algiers e filmada no verán de 2007. Posteriormente a banda realizou unha instalación ao vivo co renomeado artista floral xaponés Makoto Azuma actuando no deserto californiano baixo unha palmeira suspendida no aire.