cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yair Lapid
Traxectoria política
En xaneiro de 2012, Lapid anunciou que deixaba o xornalismo para iniciarse na política. O 30 de abril de 2012, Lapid creou un novo partido, Yesh Atid, situado no centro do espectro político. Presentouse ante á opinión pública como o defensor de clase media que traballa, defende a patria e paga os seus impostos fronte ao Likud de Netanyahu que representaría os intereses dos ideólogos dos asentamentos en Cisxordania, os rabinos e os activistas de extrema dereita. Fronte as posicións do partido conservador Likud, foi insistente na necesidade de consensos e diálogo político. Nas eleccións lexislativas de 2013, o partido de Lapid quedou en segunda posición e cun rol clave na futura conformación do goberno.
En 2013, avalado polos bos resultados electorais e polo seu discurso, recibiu varias distincións: como o de ser o xudeu máis influínte para o The Jerusalem Post, unha das cen persoas máis influíntes do ano para a revista Time ou un dos pensadores globais dese ano para a revista Foreign Policy.
A atomización política da Knesset auguraba complexos pactos para conseguir maiorías: segundo os analistas o escenario máis probable sería un pacto entre Likud, Fogar Xudeu e Yesh Atid. O presidente Shimon Peres encargou ao Likud a formación dun goberno. As negociacións con Yesh Atid resultaron difíciles e Lapid pedía, para participar no goberno, a redución de carteiras ministeriais. Lapid amosou ás súas reservas sobre que a coalición gobernamental contase con membros dos partidos relixiosos, preferindo a presenza de Fogar Xudeu o partido de Naftali Bennett. Finalmente, e aínda que agardaba a de Asuntos Exteriores, Lapid incorporouse ao goberno de Netanyahu como Ministro de Facenda o 18 de marzo de 2013.
Antes de formar parte do goberno, Lapid xa declarara a súa posición favorable á solución dos dous estados, un xudeu e outro árabe, para o conflito palestino. Dende dentro do executivo reafirmouse nesta convicción e un dos seus primeiros desacordos co goberno foi a súa crítica á autorización de novos asentamentos israelís en Cisxordania (territorio ocupado por Israel pero de maioría palestina). Esta e outras discrepancias co resto do goberno foron alegadas polo primeiro ministro Netanyahu para cesalo en decembro de 2014. miniatura|Acordo de goberno de xuño de 2021. De esquerda a dereita: Lapid, o presidente de Israel Rivlin, e Naftali Bennet. En maio de 2021, logo de catro procesos electorais que non conseguiran rematar coa situación de bloqueo entre os partidarios de Netanyahu (envolto en investigacións xudiciais por corrupción) e os contrarios, o Presidente do Estado, Rivlin, encargoulle a exploración dunha maioría parlamentaria que sostivese un novo goberno. Logo de varios fracasos de Netanyahu, Lapid foi quen de artellar un pacto que incorpora ao goberno a unha coalición heteroxénea de partidos (dende a extrema dereita xudía ata representantes da minoría árabe) e que fará que o cargo de Primeiro Ministro rote entre Bennett (líder do partido dereitista Yamina) en primeiro lugar, e el mesmo a partir de 2023. Antes de ocupar a xefatura do goberno, entre 2021 e 2023, Lapid será o ministro de Asuntos Exteriores do goberno de Bennett.
En xuño de 2021, a súa primeira visita oficial como ministro de Asuntos Exteriores foi a Emiratos Árabes Unidos para inaugurar a embaixada de Israel en Abu Zabi e un consulado xeral en Dubai. Así se satisfaceu a normalización diplomática conquerida nos Acordos de Abraham de 2020, que fixo dos EAU o terceiro país árabe en asinar un tratado de paz co Estado de Israel. Meses despois, en agosto de 2021, Yair Lapid fixo unha visita oficial a Marrocos, que tamén asinara o tratado. Durante a mesma, inaugurou as oficinas da misión diplomática en Rabat e entregou unha carta do Presidente de Israel, Isaac Herzog, convidando a Mohamed VI a visitar Israel.
Ademais, como ministro de exteriores, manifestouse contra a lei de restitución aprobada polo Sejm polaco por considerar que limitaba a posibilidade de recuperar os bens e propiedades das vítimas do Holocausto. Coñecida a proposta de lei, Yair Lapid cualificouna nunha declaración oficial como "inmoral" e, en referencia ao revisionismo da lexislación impulsada polo partido Lei e Xustiza, afirmou que "ningunha lei cambiará a historia". Pouco despois, Yair Lapid convocou o embaixador polaco en Tel Aviv para trasladar a "fonda decepción" pola lei, acto que foi respondido polo goberno polaco que presentou tamén unha queixa polas declaracións de Lapid ante a legación israelí en Varsovia.
No contexto da invasión rusa de Ucranía, o goberno de Israel mostrou moito tino inicialmente nas súas posicións: nas primeiras declaracións apoiouse a integridade territorial de Ucraína sen citar á Federación Rusa. Detrás desta postura estaba a colaboración entre Rusia e Israel en Siria contra as posicións favorables a Irán. Logo, Yair Lapid declarou que o ataque era unha "seria violación da orde internacional" e prometeu axuda humanitaria a Ucraína ao tempo que aseguraba que Israel mantiña "profundas, antigas e boas relacións" con ambos os dous estados en conflito. A posición do executivo israelí foi criticada nas mobilizacións cidadás de repulsa á ofensiva. Ante a votación dunha resolución de condena das operacións rusas na Asemblea Xeral da ONU, Yair Lapid asegurou o voto favorable de Israel asegurando que iso era estar "no lado correcto da Historia". Posteriormente, o 7 de marzo de 2022, mantivo unha reunión co Secretario de Estado dos Estados Unidos, Anthony Blinken, en Riga na que trataron asuntos sobre a invasión rusa e a posible mediación de Israel, así como cuestións relativas ás negociacións sobre o programa nuclear iraniano. A principios de abril de 2022, nunha declaración, Yair Lapid afirmou que "as forzas armadas rusas cometeran crimes de guerra".
Primeiro Ministro
O 20 de xuño de 2022, logo de perder o apoio de varios deputados, Yair Lapid e o primeiro ministro, Naftali Bennett, acordaron propoñer a convocatoria de eleccións, as quintas en tres anos. De acordo co pacto, Yair Lapin asumirá a xefatura do goberno entre a disolución do parlamento e ata a formación dun novo goberno tras as eleccións. Deste xeito, conseguida a convocatoria electoral e logo da dimisión de Naftali Bennett, Yair Lapid foi nomeado Primeiro Ministro o 1 de xullo de 2022, mantendo, asemade, a carteira de Asuntos Exteriores.
Durante o seu primeiro discurso televisado como Primeiro Ministro louvou ao seu predecesor e as Forzas de Defensa de Israel, fixo un chamamento á unidade política e denunciou o discurso extremista e violento na política israelí.
En xullo de 2022, Joe Biden e el mantiveron unha reunión na que reafirmaron a súa oposición ao programa nuclear iraniano. Pouco despois, logo de que a xustiza rusa decretase o peche da Axencia Xudía sen anunciar os motivos oficiais, Yair Lapid declarou que iso afectará negativamente ás relacións entre ambos países.
Nas eleccións, celebradas o día 1 de novembro, o seu partido, Yesh Atid, gañou sete deputados ata sumar 24. Mais quedou en segunda posición fronte o Likud de Benjamin Netanyahu que chegouse ata os 32 escanos. Ademais, a coalición de partidos dereitistas e relixiosos próximos a Netanyahu fíxose cunha clara maioría absoluta de 65 representantes na Knesset. Ante estes resultados, Yair Lapid recoñeceu a derrota. Finalmente, o 29 de decembro de 2022 foi relevado cedéndolle o cargo a Benjamin Netanyahu.
A Eirexa, Trasmiras, Trasmiras
A Eirexa é un lugar da parroquia de Trasmiras, no concello ourensán de Trasmiras.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
O Curro, Vila de Rei, Trasmiras
O Curro é un lugar da parroquia de Vila de Rei, no concello ourensán de Trasmiras.
Partido Social Demócrata Foral
O Partido Social Demócrata Foral foi un partido político navarro activo durante a Transición.
Cromo (estampa)
miniatura| Mostra de diversas coleccións de fichas de baloncesto, de finais do século XX miniatura| Cromo dun raposo predicando aos gansos Un cromo, antes chamado cromolitografía, é un pequeno papel impreso con patróns de cores que se recolle ou se usa en determinados xogos. Hai varios tipos, dende os que se venden soltos -como unha especie de carta de colección- até os que forman coleccións temáticas, pensados para ser pegados nun álbum, pasando por edicións. cromos limitados conmemorativos, publicitarios ou educativos. Comercialízanse en sobres ou como agasallo coa compra dun artigo. Aínda que a súa forma máis habitual é rectangular, pódense atopar con moitos perfís, incluíndo troquelados. A liña entre cromos e adhesivos é difusa. O seu contido pode ser un debuxo ou unha fotografía, unha impresión ou calquera outro tipo de imaxe.
Partido Social Demócrata Foral
Foi creado no verán de 1976 por Jaime Ignacio del Burgo a partir de dúas asociacións preexistentes, Causa Ciudadana e Acción Social Democrática, e inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior o 21 de febreiro de 1977, presentándose en sociedade en marzo de dito ano. Formaban o seu comité executivo Jaime Ignacio del Burgo, presidente, Juan Cruz Alli, Javier Hervada, Marisa Abril e Jesús Tanco. Outro militante que posteriormente acadaría sona foi Javier Gómara.
Cromo (estampa)
Adoitan estar feitos para nenos e adolescentes, aínda que tamén poden atraer coleccionistas adultos. Os cromos de coleccións adoitan estar numerados e contan con ilustracións relacionadas con temas xenéricos como o deporte, a arte, a natureza, a xeografía, a historia ou a ciencia, entre outras materias, ou algún específico como películas, videoxogos, series de televisión etc.
Partido Social Demócrata Foral
O PSDF era membro federado do Partido Social Demócrata de Francisco Fernández Ordóñez e Rafael Arias Salgado e constituíu en Navarra, xunto co Partido Demócrata Liberal de Jesús Aizpún a coalición Unión de Centro Democrático, que se presentou ás eleccións xerais de 1977 obtendo tres escanos e tres senadores (entre eles, o presidente do partido, Del Burgo). Ao transformarse a UCD en partido político en 1978, o PSDF desapareceu.
Cromo (estampa)
Historia
esquerda|miniatura| Cromolitografía publicada en [[1888 por Liebig, filial francesa de Campbell's]] miniatura|esquerda|Serie italiana de Liebig Os precursores dos cromos remóntanse á antiga Sumeria e Roma, onde algúns nenos xa xogaban con taboíñas gravadas e papiros con debuxos. A principios do século XIX aparecen sinxelos gravados en branco e negro que os nenos pintaban a man. A partir de 1820, os cromos comezan a ser máis elaborados. En 1837, coa aparición da cromolitografía, as técnicas de impresión permitiron un grande aumento da produción, até entón artesanal. Máis tarde, a empresa alemá Mamelok &amp;amp; Söhne (M&S) converteuse no principal fabricante de cromos de cores, impresos e vernizados. Algúns pasteleiros alemáns utilizábanos para decorar os seus bolos.
Eivisa, biodiversidade e cultura
Ibiza, biodiversidade e cultura é o nome empregado pola Unesco para rexistrar o 4 de decembro de 1999 un conxunto de bens culturais e naturais como Patrimonio da Humanidade por consideralo un excelente exemplo da interacción entre os ecosistemas costeiros e mariños, e da importancia da historia da illa de Eivisa, especialmente durante a época fenicia, cartaxinesa e renacentista.
Cromo (estampa)
Historia
Grazas ás novas técnicas de impresión, coincidindo cos inicios da publicidade popularizáronse os cromos. O primeiro documentado foi parte dunha serie de Bognard Litografia en 1867 para ilustrar os pavillóns da Exposición Universal de París. En 1879, os cigarros Marqués de Lorne nos EEUU incorporaron imaxes de cartón para reforzar os paquetes, iniciativa que foi seguida alí pola maioría das tabacaleIras. Estas empresas desenvolveron unha intensa actividade durante as décadas de 1880 e 1890 como editoras de cromos e emitiron numerosas coleccións, especialmente de xogadores de béisbol.
Ilustración
Historicamente e até a aparición da fotografía no mundo dos cromos, eran reproducións de debuxos creados para a colección. Ao longo dos anos, foron numerosos os debuxantes e ilustradores de todo o mundo que destacaron neste traballo.
Eivisa, biodiversidade e cultura
As salinas de Eivisa e Formentera marcaron o inicio da unión entre os bens naturais e culturais. As técnicas tradicionais de explotación dende o século VIII a.C. mantiveron o ecosistema cunha gran diversidade vexetal e animal. A calidade do sal depende da calidade da auga, que á súa vez depende en gran medida da función ecolóxica das posidonias.
O antigo comercio do sal marca o valor cultural da acrópole de Dalt Vila. O establecemento Fenicio en sa Caleta é o primeiro precedente do comercio de sal. Os restos do sitio fenicio-púnico de Puig des Molins son ​​testemuñas dos sinais dunha vila moi poboada que posteriormente evolucionou como cidade fortificada e estratéxica na época púnica, romana, islámica e épocas catalás, que culminan coa fortificación renacentista española. En cada época mantivéronse as estruturas anteriores, renovándoas e consolidándoas. A fortificación do século XVI é un antecedente práctico e teórico que se aplicou posteriormente ás fortificacións españolas en América, á vez que constitúe un precedente do modelo de fortificación francés do século XVII.
Cromo (estampa)
Os primeiros álbums de cromos
miniatura| Serie de cartas coleccionables publicada en París por Romanet & Cie. arredor de 1890 Nun principio os cromos non tiñan álbums e os coleccionistas pegábanos en todo tipo de soportes: xornais, cartafoles, tarxetas, felicitacións de Nadal etc. Tamén se empregaban para decorar caixas de madeira, mobles e outros obxectos mediante a técnica do decoupage.
Eivisa, biodiversidade e cultura
Descrición dos bens
O conxunto inclúe:
Cromo (estampa)
Os primeiros álbums de cromos
En 1852, Aristide Boucicaut, da tenda Le Bon Marché, comezou a proporcionar un álbum para pegar cromos a cambio dos vales que obtivesen os clientes en cada compra. Entre os moitos produtos que regalaron cromos, mistos, caramelos e despois chocolates, foron os primeiros en distribuír álbums temáticos
Eivisa, biodiversidade e cultura
Parque Natural Ses Salines
O Parque Natural de Ses Salines é un espazo natural protexido das Illas Baleares e engloba as dúas illas de Eivissa e Formentera e as zonas mariñas. A superficie ocupada é de 2.838 hectáreas e inclúe as antigas salinas de Sant Josep de sa Talaia, as de Formentera e máis de 13.000 hectáreas de espazo mariño, con posidonias especialmente, nos illotes de Es Freus.
Cromo (estampa)
Os primeiros álbums de cromos
Nun principio, os álbums de cromos eran unha creación individual e única de cada coleccionista, a partir dun libro en branco (de aí o nome album, "branco" en latín). En Francia, esta condición tivo moito éxito. Posteriormente, algunhas editoriais comezaron a editar os primeiros álbums co contido fixo, en forma de libros pedagóxicos que incorporaban ilustracións para pegar no lugar correspondente.
Eivisa, biodiversidade e cultura
Dalt Vila
O casco antigo de Eivissa, de orixe fenicia, foi un punto clave na navegación marítima do Mediterráneo, de aí a necesidade de fortificacións para a súa defensa. O centro histórico amurallado formouse dende a época medieval e significativamente no renacemento. As antigas murallas construíronse no século XVI para protexela dos ataques dos turcos.
Cromo (estampa)
Eclosión durante o século XX
Durante as décadas de 1930 e 1940, as coleccións foron cada vez máis variadas, centradas en todo tipo de temas, desde a historia ás ciencias naturais, xeografía, historia das relixións etc. Nos Estados Unidos, popularizáronse as coleccións dedicadas ao baloncesto, fútbol americano e hóckey sobre xeo, alén das habituais de béisbol. Daquela, tamén se popularizaron os cromos de goma de mascar, un costume que se estendeu cedo polo mundo. Nos 40s, a maioría eran imaxes de personaxes de banda deseñada, como Superman, no formato de pequenos cromos de cartón. Na seguinte década, os cromos fotográficos de actores e actrices de Hollywood fixéronse populares. Durante a década de 1960, os máis habituais eran os de personaxes de debuxos animados ou as ilustracións dun artista contratado especificamente pola empresa de gomas de mascar, aínda que tamén houbo algúns de grupos musicais famosos, especialmente os Beatles. miniatura|Cromos de estrelas da música e do cinema foron moi populares na segunda metade do s. XX
En España
No Estado español o coleccionismo popularizouse a finais da década dos 40. Durante a ditadura franquista, todos os cromos publicados en España foron en castelán. Previamente algunhas aucas pasaron aos cromos, como a Vida d'en Bernat Xinxola, e o Àlbum Catalunya, unha colección de adhesivos distribuídos pola revista Carnet. En 1934 aparecen dous relixiosos: Álbum del Catecisme e Álbum d'Historia Sagrada, do que tamén había versión en castelán e houbo outros intentos de publicar cromos en catalán, como a colección Història de Catalunya de Xocolata Juncosa (1933).
Nos anos 50 aparecen numerosas coleccións, xa só en castelán, algunhas das cales foron especialmente lembradas, como os volumes enciclopédicos de Las marabillas del universo. e moitas outras. O historiador Javier Matesanz fai un percorrido pola historia dos cromos na súa obra La vida en cromos.
En Galiza
thumb|300px|esquerda|As estampas de [[Luís Casado|Ksado sobre festas, mercados, feiras e romarías tiveron moito éxito de vendas]] Cara a mediados do s. XX houbo exemplos diversos: a colección de Casulleras recollía xoias monumentais galegas; as estampas de Ksado, con 407 fotos sepia sobre mercados e feiras populares, esgotáronse en dous meses. Bellezas de Galicia de Gil Cañellas foi outra moi exitosa composta por 528 estampas en branco e negro, con vistas tomadas en 1926 de pontes, ríos, illas, cruceiros, romarías..; a capa do álbum era un debuxo da catedral de Santiago asinado por Mel. Trinta anos despois, en 1966, Cromoastur editou outra colección co mesmo nome coordinada por Luis Martínez Estrada, con 553 vistas de vilas, paisaxes, mosteiros, praias, portos etc.
Galiza tamén tivo presenza en coleccións lanzadas en todo o Estado. Motivos galegos aparecen en álbums como Marabillas del mundo e Bellezas de España, de Bruguera. Tamén, coa terminoloxía peculiar da época, editaron Razas humanas con 128 adhesivos a toda cor. A imaxe número 1 é o Gaiteiro Gallego co pé de páxina: "Los gallegos proceden de los celtas, que pertenecieron a su vez a la raza aria o indoeuropea. Galicia es un país de clima humedo y suelo muy fértil y montañoso. En la costa la pesca ofrece una saneada fuente de riqueza y saneados beneficios".
En Bellezas de España, álbum de 250 cromos, o capítulo dedicado a Galiza consta de cinco páxinas, 28 estampas con lugares e monumentos como a Torre de Hércules, a igrexa de Vilar de Donas, a capela da Peregina ou a ponte romana de Ourense. Bruguera tamén incluíu a sé compostelá en Maravillas del Mundo II, Nestlé nos álbums Las Maravillas del Universo e Historia de España e a editorial Casulleras no álbum Monumentos y Bellezas de España. Nestlé en Mi álbum, na serie dedicada aos castelos recolle a fortificación luguesa de Pambre, que tamén aparece xunto coas fortalezas de Andrade, San Antón, a Torre do Homenaje no álbum Castillos de España de Casulleras, en 1957. A editorial Ruiz Romero na súa colección Los Hombres del Norte de 185 cromos, dedica tres deles á chegada dos viquingos á costa galega, enviados por Gunderald. A breve resención indica que desembarcaron oito mil guerreiros aos que o bispo compostelán, Sisnando, se enfrontou tras armar á poboación local. Tras falecer na batalla de Fornelos, San Rosendo toma o relevo e "lanzándose contra el enemigo, electrizó a los gallegos con su ejemplo, haciéndoles contener en principio a las mesnadas invasoras".
Entrada das principais editoriais
Durante a década de 1960, os cromos convertéronse nun fenómeno a escala mundial grazas á súa chegada ao quiosco. Desde o momento no que os fans tiñan as súas tarxetas e álbums ao alcance dos seus dedos sen ter que mercar ningún alimento, só tiñan que acudir a unha librería, papelería ou quiosco para facelo, os cromos espallados entre amplas capas da poboación de todo o mundo. No Estado español a maioría das editoriais estaban en Madrid, Barcelona e País Vasco, como Bruguera, Ruiz Romero, Ibis, Difusora de Cultura, Álbumes Españoles (creadores de Vida y Color ), Ediciones Este, Susaeta, Nueva Situación e Publicaciones Fher. Outra editorial moi presente no Estado daquela era a mexicana Novaro. Ademais a filial catalá de Bimbo creaba anualmente coleccións de cromos (incluídas como agasallo na súa pastelería) con clásicos como Nuestro Mundo ou El porqué de las cosas.
Cromos de fútbol
O impulso internacional definitivo para os cromos deuno o italiano Giuseppe Panini, fundador en 1961 da empresa líder mundial de edición de cromos, Panini, con sede en Módena. As súas coleccións de futbolistas, series de TV, filmes etc. chegaron a todo o mundo. Os máis populares que publica, non obstante, seguen sendo os de fútbol: a primeira colección que publicou a empresa foi deste deporte e vendeu 3 millóns de sobres; ao ano seguinte, a cifra ascendeu a 15 millóns, e un ano despois alcanzou os 29 millóns de sobres. En 1965, publicouse o primeiro álbum de Panini non futbolístico: Aerei e Missili ("Avións e mísiles"), seguido da colección Animali di tutto il mondo. En 1970, durante a Copa do Mundo en México, foi lanzado por primeira vez un álbum edición internacional e despois apareceron os primeiros cromos autoadhesivos, na tempada de fútbol 1971 / 72.
Os cromos, sobre todo os relacionados co fútbol, puxéronse de moda. Cada ano, aproximadamente un mes antes do comezo da liga de fútbol, a nova colección aparecía cos xogadores de cada equipo. A inclusión de futbolistas famosos nas coleccións aumentou considerablemente as vendas de cromos. Algunhas editoriais incluso regalaron os álbums cando saían da escola para animar aos nenos a comezar e completar a colección. Os autoadhesivos non existían até mediados dos anos 70, había que pegalos ao álbum con cola. As coleccións duraban como as tempadas futbolísticas: comezaban en setembro e remataban ao ano seguinte en xuño se a colección tiña éxito. En liñas xerais, un intercambio de cromos duraba un curso escolar.
Evolución a partir dos anos 70
En canto aos cromos de alimentos, durante a década dos 70 continuou a gran popularidade das coleccións Bimbo, compartida coa de marcas de goma de mascar. A maioría destes tipos de cromos xa eran de plástico autoadhesivo, sendo moi coñecido o de regalicia Cosmos, con cromos de ciencia ficción (naves espaciais, robots e similares).
Nos anos 1980, coa abundancia de marcas no mercado houbo varias innovacións, como os cromos prateados dos Ewoks, os cromos-calcomanía dos Snorkels, He-Man e os outros, e os cromos holográficos. Moitas veces había premios cos que conseguir un cartel ou álbum para pegalos. Durante a década de 1990, a maioría dos cromos de goma de mascar seguiron a estética dos oitenta. Dragon Ball e D'Artacan trouxeron novos editores de cromos como Sonric's e Boomer.
Actualidade
Algunhas das antigas marcas de goma de mascar, como Dubble Bubble e Boomer, aínda existen hoxe en día, aínda que case todas deixaron de incluír cromos nos seus produtos (como o fixeron os fabricantes de chocolate, tabaco e panadería). Hoxe o cromo evolucionou cara a outros formatos e variantes, incluíndo cromo perfumado ou figura, xoguete ou doce. Con todo, o clásico cromo continúa sobre todo grazas ás grandes editoriais como Panini: nas últimas tempadas, Panini produciu ata mil millóns de sobres de cromos ao ano. Ao longo dos seus máis de 40 anos de existencia, a compañía italiana imprimiu máis de 20 billóns de cromos.
A afección polos cromos segue viva hoxe, sendo o fútbol aínda o tema máis popular. Por outra banda, a chegada de internet facilitou moito este tipo de coleccionismo, xa que existen numerosas páxinas web para intercambiar cromos repetidos con outros afeccionados. Outras webs ofrecen a posibilidade de realizar coleccións virtuais. Tamén hai todo tipo de webs e blogs nostálxicos onde lembrar a historia dos cromos, álbums, coleccións e todo o relacionado con eles.
En Galiza, unha iniciativa de Quepasanacosta? materializouse no primeiro álbum de cromos do Fútbol Feminino Galego (e estatal) protagonizado por 600 xogadoras das ligas estatais e galega, e por estrelas internacionais, incluíndo a Vero Boquete que aparece na capa.
Para rematar, os cromos convertéronse nun elemento cotián e deixaron expresións e frases populares como "estar feito un cromo" ou "cambio de cromos" para falar de negociacións políticas.
Pasatempos e xogos
Durante décadas, xa no recreo ou ao saír do colexio, amigos e compañeiros reuníanse para intercambiar aqueles cromos que repetiran. Algúns deles, os máis difíciles de conseguir pola súa escasa presenza nos sobres, obtiveron un prezo elevado que nalgúns casos podía chegar aos 40 cromos a cambio dun só. As temáticas das coleccións eran, como se dixo, moi diversas.
Incluso había xogos pensados para xogar con cromos e aumentar a colección privada ao mesmo tempo, entre os que era moi popular o coñecido como "La Pila": Púxose en xogo unha cantidade estipulada de cromos, cada un do mesmo xogador, a non ser que houbese algúns que fosen máis difíciles de conseguir e que valían máis que un - amontoados no chan, deixando o debuxo boca abaixo (tamén podías optar por deixalos boca abaixo) e o xogo consistía en pegar á pila co teu baleiro. man intentando darlle a volta o maior número posible de cromos. Os xogadores foron golpeando a pila na orde preestablecida e cada un colleu as cartas que se podían virar co golpe. En galego nalgunhas vilas é chamado o xogo dos pallasos.
Eivisa, biodiversidade e cultura
Necrópole púnica de Puig des Molins
A necrópole púnica de Puig des Molins foi a zona designada como cemiterio polos fenicios, preto da cidade de Eivissa. Debido ao material arqueolóxico atopado durante as escavacións, constitúe a principal fonte de coñecemento da influencia da civilización Cartaxinesa na illa.
Alén das montañas
Estreouse subtitulado en galego o 20 de maio de 2016 en NUMAX (Santiago de Compostela). Foi subtitulado ao galego coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
O Alto, Vila de Rei, Trasmiras
O Alto é un lugar da parroquia de Vila de Rei, no concello ourensán de Trasmiras.
Eivisa, biodiversidade e cultura
Sitio fenicio de Sa Caleta
O sitio arqueolóxico de Sa Caleta alberga os restos de construcións situadas nun promontorio rochoso de Sa Caleta, situado a uns dez quilómetros ao oeste da cidade de Eivissa, onde os fenicios estableceron unha colonia cara ao 650 a.C.
Ses Feixes
Nesta zona, situada nunha superficie plana fronte a Dalt Vila, móstrase unha forma de cultivo baseada nun sistema de rego por capilaridade, introducida polos almorábides. Permite un cultivo intensivo e equilibrado de solos áridos e pantanosos.
Valbón, Agudelo, Barro
Valbón é un lugar da parroquia de Agudelo no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Vilarchao, Vilar de Lebres, Trasmiras
Vilarchao é un lugar da parroquia de Vilar de Lebres, no concello ourensán de Trasmiras.
Centro de Exhibicións e Deportes de Tampere
miniatura|Entrada ao TESC. O Centro de Exhibicións e Deportes de Tampere (en finés Tampereen Messu- ja Urheilukeskus, tamén coñecido polas súas siglas en inglés TESC) é un complexo multiproposito situado no barrio de Härmälä de cidade de Tampere (Finlandia), na área do antigo aeroporto de Härmälä e próximo ao límite municipal con Pirkkala. Foi inaugurado en 1985 e en 2022 conta con cinco espazos destinados a feiras, e usos deportivos principalmente para fútbol e atletismo, así comoo para reunións e concertos. O complexo é propiedade da cidade de Tampere, que posúe o 65% das accións, mentres que Tampereen Messut posúe o resto.
O Centro de Exhibicións e Deportes de Tampere fundouse no ano 2005. Os seus propietarios son a cidade de Tampere e Tampereen Messut Oy. O programa de feiras inclúe 20 eventos tanto para profesionais como para público xeral. O TESC recibe cada ano en torno a un millón de visitantes nos seus eventos.
Pavillóns
miniatura|O Pirkkahalli. miniatura|Entrada ao TähtiAreena.
Fotosíntese anoxixénica
miniatura|350px|O xofre utilízase como axente redutor durante a fotosíntese das [[bacterias verdes do xofre. 1. Enerxía da luz do sol. 2. Teñen lugar reaccións dependentes da luz cando a luz excita o centro de reacción, o cal doa un electrón a outra molécula e entra na cadea de transporte de electróns para producir ATP e NADPH. 3. Unha vez se produciu o NADPH, un ciclo de reaccións converte o en glicosa.]] A fotosíntese anoxixénica é un tipo de fotosíntese realizada por algunhas bacterias, que non libera oxíxeno. Distínguese da fotosíntese oxixénica típica das plantas, que utiliza como redutor terminal (doante de electróns) a auga, en que na anoxixénica o redutor terminal utilizado é outro composto, como o sulfuro de hidróxeno, o xofre elemental, o tiosulfato, o hidróxeno, o ferro ferroso ou mesmo unha substancia orgánica, segundo a especie. Porén, nunca utilizan como doante de electróns a auga, razón pola cal non liberan oxixeno, xa que este procede na fotosíntese oxixénica da rotura das moléculas de auga. Por tanto, a fotosíntese anoxixénica non enriquece a atmosfera en oxíxeno. Ao contrario, durante a fotosíntese anoxixénica libéranse outros produtos; por exemplo no caso da fotosíntese anoxixénica que usa sulfuro de hidróxeno libérase xofre elemental a partir de dito composto, que se expulsa ou acumula na célula.
Na fotosíntese anoxixénica só se utiliza un fotosistema, mentres que na oxixénica utilízanse dous. En lugar de clorofilas, as bacterias fotosintéticas anoxixénicas teñen como pigmento fotosintético as bacterioclorofilas. Hai transporte electrónico cíclico. A produción de ATP ten lugar nunha ATPase por medio dun mecanismo quimiosmótico. As bacterias fotosintéticas anoxixénicas viven fundamentalmente en ambientes anaerobios, onde ten lugar este proceso.
Considérase que a fotosíntese anoxixénica apareceu antes na evolución que a oxixénica.
Costenla, Barro, Barro
Costenla é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Fotosíntese anoxixénica
Organismos fotosintéticos anoxixénicos
Só algúns grupos de bacterias poden realizar a fotosíntese anoxixénica, que son: as bacterias verdes do xofre, os fotótrofos filamentosos verdes e vermellos (por exemplo os cloroflexos), as bacterias púrpuras, as acidobacterias e as heliobacterias. Ao contrario, outro gran grupo de bacterias fotosintéticas, as cianobacterias, fan a fotosíntese oxixénica, igual que plantas e algas, aínda que hai algunhas excepcións en certas condicións.
Algunhas arqueas (por exemplo, Halobacterium) captan enerxía da luz para o funcionamento do seu metabolismo e son nese sentido fototróficas, pero ningunha delas se sabe que "fixe" o carbono (é dicir, sexa fotosintética). En vez dun receptor de tipo clorofila e unha cadea de transporte de electróns, teñen proteínas como a halorrodopsina que captan a enerxía da luz coa axuda de diterpenos para moveren ións contra gradiente e produciren ATP por quimiosmose de maneira similar ao que ocorre nas mitocondrias.
Fotosíntese anoxixénica en fotótrofos oxixénicos
As algas e as cianobacterias son fotótrofos oxixénicos, pero nalgúns casos e condicións poden realizar unha fotosíntese anoxixénica. Para iso usan a fotofosforilación cíclica do fotosistema I e obteñen poder redutor de produtos distintos da auga, como o sulfuro de hidróxeno (en cianobacterias) ou o hidróxeno (en algas).
Pigmentos
Os pigmentos usados para levar a cabo a fotosíntese anoxixénica son similares á clorofila pero diferéncianse en detalles moleculares e picos da lonxitude de onda da luz absorbida, e denomínanse bacterioclorofilas. As bacterioclorofilas, denominadas da a á g, situadas nas membranas das bacterias, absorben o máximo de radiación electromagnética na rexión do infravermello próximo. Isto difire da clorofila a, o pigmento predominante das plantas e cianobacterias, que ten un pico de absorción aproximadamente nunha lonxitude de onda uns 100 nanómetros máis curta, na porción vermella do espectro visible. Os pigmentos están situados na membrana ou sistemas membranosos internos.
Un exemplo: aparato fotosintético das bacterias vermellas do xofre
Está situado en sistemas de membranas intracitoplasmáticas. Consta de catro complexos pigmento-proteína e unha ATP-ase. O centro de reacción P870 consta de tres polipéptidos, un par especial de moléculas de bacterioclorofila a, outras bacterioclorofilas, bacteriofeofitina, quinonas e carotenoides. O centro de reacción está rodeado dun complexo antena de bacterioclorofilas a que captan a luz e a pasan ao centro de reacción, onde excitan o par especial de bacterioclorofilas, que perde un electrón, que pasa á bacteriofeofitina, despois o electrón sae do centro de reacción e pasa a varias quinonas intermediarias e seguidamente a un depósito (pool) de quinonas da membrana, despois pasa a unha serie de ferro-sulfoproteínas e citocromos da membrana; finalmente, o citocromo c2 periplásmico pasa o electrón de novo ao centro de reacción, pechando o fluxo cíclico de electróns. Durante o transporte de electróns nesta cadea de transportadores de electróns prodúcese unha saída de protóns, que crean un gradiente e despois entran pola ATP-ase, activando a produción de ATP. O citocromo c2 recibe tamén electrróns dos doantes externos, como o sulfuro de hidróxeno ou outros, e os electróns acaban no depósito de quinonas e acaban utilizándose para formar poder redutor en forma de NAD(P)H, que sirva para reducir o CO2 e formar materia orgánica.
Centros de reacción
Hai dous tipos de cadeas de transporte electrónico fotosintético anoxixénico en bacterias. Os centros de reacción de tipo I encóntranse nas bacterias verdes do xofre, Chloracidobacterium, e heliobacterias, e os de tipo II encóntranse en cloroflexos e bacterias púrpuras.
Centros de reacción de tipo I
A cadea de transporte de electróns das bacterias verdes do xofre, por exemplo no organismo modelo Chlorobaculum tepidum, usa un centro de reacción cun par especial de bacterioclorofilas, P840. Cando se absorbe a luz no centro de reacción, o P840 pasa a un estado excitado cun gran potencial de redución negativo e así pode doar facilmente o electrón á bacterioclorofila 663, que o pasa á cadea de transporte electrónico. O electrón é transferido por medio dunha serie de transportadores de electróns e complexos ata que se utiliza para reducir o NAD+. A rexeneración do P840 realízase coa oxidación do ión sulfuro do sulfuro de hidróxeno (ou o hidróxeno ou o ión ferroso, segundo a especie) polo cotocromo c555
Centros de reacción de tipo II
Aínda que os centros de reacción de tipo II son estrutural e secuencialmente análogos ao fotosistema II (PSII) dos cloroplastos das plantas e das cianobacterias (as cales fan unha fotosíntese oxixénica), non teñen unha rexión análoga á do complexo liberador de oxíxeno do PSII.
A cadea de transporte de electróns das bacterias púrpura non do xofre empeza cando o centro de reacción do par de bacterioclorofilas, P870, queda excitado pola absorción de luz. O P870 excitado doa entón un electrón á bacteriofeofitina, que despois o pasa a unha serie de transportadores de electróns. No proceso, xérase un gradiente electroquímico que pode despois usarse para sintetizar ATP por quimiosmose. O P870 debe ser rexenerado (reducido) para que quede de novo dispoñible para que un fotón chegue ao centro de reacción para empezar de novo o proceso. O hidróxeno molecular no ambiente bacteriano é o doante de electróns usual.
Fixación do CO2
Algúns fotótrofos anoxixénicos, como as bacterias vermellas e púrpuras, utilizan o ciclo de Calvin para fixar o CO2 e formar azucres, pero outros teñen vías alternativas. Por exemplo, as bacterias verdes do xofre e non do xofre teñen un modo alternativo de fixación por medio do ciclo inverso do ácido cítrico. Chlorobium realiza a fixación redutora do CO2 a intermediarios do ciclo do ácido cítrico por medio de encimas ligados á ferredoxina que por carboxilacións orixinan alfa-cetoglutarato e piruvato, e posúe outros encimas que inverten as reaccións normais do ciclo do ácido cítrico.
Chloroflexus non utiliza nin o ciclo de Calvin nin o ciclo inverso do ácido cítrico, senón a vía do hidroxipropionato, na cal o CO2 é convertido en glioxilato e despois o hidroxipropionato funciona como intermediario.
Freático
Freático, freática é un termo usado en hidroloxía para referirse aos acuíferos, en espeleoloxía para referirse aos pasos das covas e en vulcanoloxía para referirse ao tipo de erupción.
Hidroloxía
O termo nivel freático utilízase en hidroloxía e ciencias da terra para referirse a asuntos relacionados coas augas subterráneas (un acuífero ) por debaixo da capa freática (a palabra provén do grego φρέαρ, -ατος phréar, -atos e ‒́ico, que significa "pozo" ou "manancial"). O termo "superficie freática" indica o lugar onde se atopa a presión de poros de auga nas condicións atmosféricas (é dicir, a presión de carga é cero). Esta superficie normalmente coincide co nivel freático. Suponse que a pendente do nivel freático indica a dirección do movemento das augas subterráneas nun acuífero non confinado.
A zona freática, debaixo do nivel freático onde a rocha e o chan están saturados de auga, é a contraparte da zona vadosa, ou zona insaturada, por riba. Os acuíferos non confinados tamén son coñecidos como acuíferos freáticos porque o seu límite superior vén proporcionado pola capa freática.
Espeleoloxía
Na espeleoxénese, unha división da espeleoloxía, a "acción freática" forma pasaxes das covas ao disolver a pedra calcaria en todas as direccións, en oposición á "acción vadosa", pola cal un regueiro que corre nun paso da cova erosiona unha foxa no chan. Prodúcese cando o paso está cheo de auga e, polo tanto, normalmente só cando está por debaixo do nivel freático e só se a auga non está saturada de carbonato de calcio ou carbonato de magnesio e calcio (dolomita). Un paso da cova formado deste xeito é de forma característica de sección circular ou ovalada xa que a calcaria se disolve en todas as superficies.
Moitos pasos das covas están formados por unha combinación de acción freática seguida de acción vadose. Estes pasos forman unha sección transversal de burato: unha sección de forma redonda na parte superior e unha gabia rectangular na parte inferior.
Vulcanoloxía
Unha erupción freática ou erupción de vapor ocorre cando o magma quenta as augas subterráneas ou superficiais.
Nicolás Paz Pardo
Nicolás Paz Pardo, nado en Lavadores (Vigo) e finado na Coruña o 24 de xuño de 1942, foi un médico republicano galego.
Traxectoria
En 1921 foi o primeiro presidente do Ateneo de Vigo e, desde esa institución, instou ao reitor da Universidade de Santiago de Compostela a que fosen admitidas as teses de doutoramento escritas en lingua galega.
Presidiu a Cámara da Propiedade, a Liga de Defensores de Vigo e o Colexio Médico de Vigo. Promoveu o xornal La República e formou parte da redacción de La Lucha, publicación tamén republicana.
Vida persoal
Casou con Matilde Córdoba de la Gándara e foi pai de Carmen, Matuxa e Mercedes Paz Córdoba.
Revolución permanente
A revolución permanente é unha teoría socialista que formula que a revolución socialista debe estar baixo o control do proletariado, e debe ser internacional para garantir o seu triunfo.
Foi un concepto creado por Karl Marx e desenvolvido por Lev Trotski, un revolucionario ruso que foi clave para que os comunistas gañasen a guerra posterior á Revolución rusa de 1917. A revolución permanente normalmente asóciase con Trotski porque escribiu un libro titulado Revolución permanente. Este libro foi publicado en Alemaña pola oposición de esquerda.
Marx e Engels
O primeiro uso do termo por Marx e Engels atópase no libro "A Sagrada Familia" de 1844, para describir o comportamento de Napoleón Bonaparte que substituíu o Terror polo seu propio réxime marcado polas reformas. En 1849, Marx e Engels sinalaron que o termo fora utilizado por outros xornalistas como Eugen Alexis Schwanbeck, xornalista do Kölnische Zeitung, ou autores como Henri Druey, indicando que conseguira un certo recoñecemento nos círculos intelectuais.
Foi en 1850 coa "Comunicación ao Comité Central da Liga de Comunistas" cando o concepto "revolución permanente" se fixo realmente coñecido polo público. Para Marx, a revolución permanente debía continuar ata que os medios de produción estivesen en mans dos traballadores fronte a pequena burguesía que quería acabar coa revolución canto antes.
Contexto
O libro A revolución permanente escrito por Trotski, foi publicado cando Stalin estaba perseguindo a oposición de esquerda para purgala, xa que a oposición de esquerda era un dos seus inimigos políticos. Un dos membros desta oposición era Trotski, o seu acérrimo inimigo. Unha das diferenzas xa mencionadas entre Trotski e Stalin era que Stalin cría no "socialismo nun só país" pero Trotski cría na "revolución permanente".
A teoría da revolución permanente contraponse á do "socialismo nun só país" defendida por Iosif Stalin e Nikolai Bukharin entre outros, acérrimos inimigos de Lev Trotski, xa que Trotski dentro do partido comunista era de "esquerda" pero Iosif Stalin era de "centro" e Bukharin de "dereita".
Segunda esta teoría, a burguesía en países subdesenvolvidos non levaría a cabo a revolución democrática (que era unha das fases para chegar ao socialismo que proponía Karl Marx) debido a algúns factores moi visibles: a súa dependencia do sistema capitalista, e a súa debilidade histórica. Por estas razóns, o proletariado debe soportar toda a carga da revolución, e esta revolución debe ser internacional para que poida triunfar.
Joyeux Noël
Joyeux Noël é un filme de 2005 escrito e dirixido por Christian Carion. É unha coprodución europea entre Francia, Alemaña, o Reino Unido, Bélxica e Romanía. Está baseado na tregua de Nadal ocorrida en decembro de 1914, a través dos ollos de soldados franceses, alemáns e escoceses. Estreouse fóra de competición no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2005.
O filme, que inclúe unha das últimas aparicións de Ian Richardson antes da súa morte, foi nomeado ó Óscar ó mellor filme internacional na 78ª edición dos premios.
Sinopse
Chega a Francia o frío decembro de 1914 e a neve acumúlase nas trincheiras opostas que separan as tropas alemás por un lado, e as francesas e escocesas polo outro. Durante a noiteboa cada bando celebra a festa coas súas propias cancións e escoita os aplausos espontáneos procedentes das trincheiras inimigas. Cando chega a quenda dos alemáns, un tenor de ópera mobilizado no exército salta o guión e sae da trincheira cun abeto de Nadal na man e entra na terra de ninguén cantando unha panxoliña. Asombrados, os soldados escoceses responden a esta ousadía poñendo o son das súas gaitas ao servizo do tenor, comezando así o primeiro acto de fraternidade entre os dous bandos, que remata con grandes aplausos entre todos.
PSUV
O Partido Socialista Unido de Venezuela ( PSUV ) é o nome dun partido político venezolano onde se fusionan algunhas das forzas políticas e sociais que apoian a Revolución Bolivariana promovida polo presidente Hugo Chávez.
Joyeux Noël
Sinopse
Os superiores das tres unidades diferentes reúnense entón e acordan un alto o fogo para o Nadal. Durante a tregua, os soldados dos tres exércitos diferentes protagonizan varios episodios de fraternidade entre si e mesmo amplían a tregua ao día seguinte para que as tres partes recuperen e enterren todos os cadáveres que están no campo de batalla. Non obstante, unha vez iniciada a tregua, tanto os soldados como os superiores xa non poden volver ás armas para loitar en nome dunha guerra que non entenden, e os actos de fraternidade prolónganse.
PSUV
Nun primeiro momento, Chávez decidiu que tiña que convencer aos distintos partidos políticos que o apoiaban para que se disolvesen ou se incorporasen ao PSUV. Esta tarefa non tivo moito éxito, e só a aceptaron partidos como o Movemento Quinta República e partidos máis pequenos como o Movemento Electoral Popular, MIGATO, a UPV, Independientes por la Comunidad Nacional e a Liga Socialista. Xuntos, conseguiron o 45,99% dos votos nas eleccións presidenciais de 2006. Outros partidos como Patria para Todos, Por la Social Democracia, o Movimiento Tupamaro de Venezuela e o Partido Comunista de Venezuela -que gañou o 14,6%- negáronse a incorporarse ao PSUV por diversos motivos. Chávez tentou máis tarde reforzar a nacente organización política facendo un chamamento á base para que se inscriban como candidatos a militantes do PSUV, un rexistro que comezou o 29 de abril e rematou o 10 de xuño de 2007 cun total de 5.669.305 aspirantes.
A proposta do PSUV recibiu diversas críticas, tanto internas dos partidarios de Chávez como externas dos opositores, baseadas fundamentalmente na consideración de que unha proposta de fusión de partidos políticos con ideoloxías diversas sería antidemocrática e pretende impoñer un pensamento único.
Os promotores da construción do novo partido estiveron traballando para que a transcrición real desta declaración estea dispoñible na rede, á que asistiron voceiros elixidos entre as unidades de base, que tiñan como función debater e deseñar as bases do partido.
Nas últimas eleccións parlamentarias de setembro de 2010, o PSUV obtivo o 45,21% dos votos válidos e consolidouse como o partido venezolano máis votado.
Formación do partido
miniatura| Hugo Chávez, principal impulsor do PSUV.
Ideoloxía
O nacemento deste partido para unir á esquerda venezolana foi unha das propostas de Hugo Chávez durante a campaña das eleccións presidenciais de 2006. Coñecíase como a proposta do Partido Único, pero máis tarde o director xeral do Comando Técnico Nacional do Partido MVR, William Lara, aclarou que non era "un partido único senón unido para sempre cos ideais bolivarianos marxistas-leninistas de Bolívar o Libertador " tentando así non xerar confusión cos sistemas unipartidistas. Cabe destacar que Karl Marx e Simón Bolívar foron contemporáneos e Marx non tiña moi boa opinión de Bolívar, porén hai quen explica iso polo contexto industrial tan distinto de América Latina ou polas informacións e fontes erradas que tiña Marx sobre o Libertador venezolano. De igual xeito, o partido integra teses próximas á teoloxía da liberación, aínda que para o marxismo a relixión era o opio do pobo.
Nome para o partido unitario
A primeira mención pública dun posíbel nome para o partido unitario apareceu o 16 de decembro de 2006, cando o propio Chávez o anunciou durante un acto de recoñecemento na súa campaña, tras a súa vitoria nas eleccións presidenciais do ano. Advertiu entón que aqueles partidos que decidisen non sumarse á proposta abandonarían a coalición oficialista, ademais de manifestar que os votos nesas presidenciais non eran dos partidos senón do pobo.