cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alpheus Spring Packard Sr.
Alpheus Spring Packard, tamén coñecido como Alpheus Spring Packard Sr. para non confundilo cun dos seus fillos co mesmo nome, nado o 23 de decembro de 1798 e finado o 13 de xullo de 1884 foi un académico estadounidense que foi profesor durante máis de 40 anos no Bowdoin College.
Roberto García Pernas
Roberto García Pernas, nado en Lousada (Xermade) o 7 de xuño de 1965, é un funcionario e político galego do PSdeG-PSOE.
Alpheus Spring Packard Sr.
Traxectoria
Packard estudou na Phillips Exeter Academy, e graduouse no Bowdoin College en 1816.
Roberto García Pernas
Traxectoria
Titulado en FP Forestal-Medioambiental, é axente forestal, funcionario da Consellería de Medio Ambiente. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Xermade e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde. Nas municipais de 2019 volveu ser elixido alcalde, desta volta por maioría absoluta, e deputado provincial. Nas eleccións de 2023 obtivo a alcaldía por terceira vez.
Sergio Olmos
Sergio Olmos Pardo, nado o 21 de setembro de 1986 en Elda (Alacant), é un ex xogador español de baloncesto profesional. Nas súas once tempadas coma xogador profesional destacan as tres que xogou no Básquet Coruña da Liga LEB Ouro, co que disputou nas tres ocasións o ascenso á Liga ACB.
Alpheus Spring Packard Sr.
Traxectoria
Formado como ministro (clérigo), pasou toda a súa vida porfesional no Bowdoin College, primeiro como titor (1819–1824) e logo como educador, bibliotecario, e despois como profesor de linguas antigas e literatura clásica (1824–1865), e durante os dous últimos anos da súa vida, foi o presidente en funcións do colexio desde o curso 1883–84 até a súa morte.
Sergio Olmos
Traxectoria profesional
O 1 de setembro de 2011, Olmos asinou un contrato de dous meses co Valencia Basket da Liga ACB, para axudar ó equipo durante a pretempada. Tras dous meses en Valencia, Olmos desvinculouse do equipo.
O 31 de xullo de 2012, Olmos asinou co Autocid Ford Burgos da Liga LEB Ouro.
San Román, San Román, Lugo
San Román é un lugar da parroquia de San Román no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Alpheus Spring Packard Sr.
Traxectoria
Foi pai de catro fillos e unha filla da súa primeira esposa: Alpheus Spring Packard Jr., cirurxián na Guerra Civil, e famoso entomólogo que mantivo correspondencia con Charles Darwin (aínda que discrepaba das súas ideas), e profesor na Universidade Brown; William Alfred Packard; Charles A. Packard, e George Packard.
Despois da morte da súa esposa Packard casou coa señora C. W. McLellan e tivo un quinto fillo, Robert L. Packard, que se formou, como todos os seus medio irmáns, en Bowdoin.
Sergio Olmos
Traxectoria profesional
O 27 de xullo de 2015, Olmos asinou un contrato dunha tempada co Leyma Básquet Coruña da LEB Ouro. O 4 de xullo de 2016, anunciouse a renovación de Olmos por unha tempada máis. O 7 de xullo de 2017, Olmos comprometeuse co Básquet Coruña por terceira tempada consecutiva tras renovar de novo o seu contrato. Tras tres tempadas na Coruña, nas que disputou tres fases de ascenso á Liga ACB, Olmos anunciou a súa marcha do equipo coruñés en xuño de 2018.
O 18 de xuño de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Fundación CB Granada, equipo debutante na LEB Ouro.
Tras dúas tempadas en Granada, e tras once tempadas no baloncesto profesional, Sergio Olmos anunciou a súa retirada o 17 de maio de 2020.
Calidris subminuta
Calidris subminuta é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
Descrición
A especie foi descrita en 1853 polo médico, zoólogo e explorador ruso de orixe alemán Alexander von Middendorff, baixo o nome de Tringa subminuta.
Alpheus Spring Packard Sr.
Morte
Morreu o 13 de xullo de 1884 en Squirrel Island, Maine. Está enterrado no Pine Grove Cemetery de Brunswick, Maine.
Calidris subminuta
Etimoloxías
O epíteto específico, subminuta, está formado polos elementos do latín científico sub- e -minuta. O primeiro está tomado do latín sub, "preto de", e o segundo do latín minuta, "pequena", pola súa semellanza coa tamén pequena especie Calidris minuta.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Calidris subminuta é unha ave limícola moi pequena que mide só de 13 a 16 cm de lonxitude; a súa envergadura alar oscila entre os 26,5 aos 30,5 cm. Pesa uns 25 g. Ten a cabeza pequena e un peteiro curto e recto de punta afiada. O pescozo é esvelto, o ventre arredondado e as patas, longas, están situadas cara a atrás. Os dedos dos pés son longos e delgados, especialmente o medio. As plumas primarias esténdense até a cola. A coroa é marrón; presnta unha raia pálida xusto enriba do ollo. As partes superiores do corpo son marróns, co centro das plumas de cor máis escura. O peito ten manchiñas de cor parda clara, e as partes inferiores son brancas. As patas e os pés son amarelos e o peteiro marrón escuro, agás a base da mandíbula inferior, que é amarela ou parda clara.
Gemma Galdon
Gemma Galdon Clavell, nada en Mataró en 1976, é unha investigadora analista de políticas públicas española especializada en vixilancia, impacto social, legal e ético da tecnoloxía, cidades intelixentes, privacidade, políticas de seguridade, resiliencia e policía. É socia fundadora e directora de investigación de Éticas Research & Consulting e investigadora do Departamento de Socioloxía da Universidade de Barcelona.
Calidris subminuta
Características
Esta ave ten unha postura distintiva, e a súa chamada de voo distínguea doutros Calidris. No chan pódese confundir con Calidris ruficollis, pero é máis delgado e un pouco máis pequeno.
Distribución e hábitat
Calidris subminuta cría en Siberia durante o verán do hemisferio norte. Despois da época de cría emigra cara ao sur pasando pola China, Indochina, Malaisia ​​e as Filipinas e, cara ao oeste, chega até Birmania, Bangladesh, Nepal, Sri Lanka e as illas Maldivas. É un visitante de Nova Guinea e Australia e, esporadicamente, de Suecia, Suráfrica, Melanesia, Hawai, do noroeste dos EUA e das proximidades do mar de Bering. Na súa área de invernada visita unha gran variedade de hábitats de zonas húmidas, incluíndo zonas de auga doce ou salobres pouco profundas, lagos, pantanos, chairas de inundación, marismas, lagoas, costas lamacentas e estanques.
Bioloxía
Calidris subminuta é unha ave que efectúa grandes migracións. Cría no norte de Asia e, inverna no sur deste continente e no sueste asiático e en Australasia. Aparece en Europa occidental só como un vagabundo moi raro.
Gemma Galdon
Traxectoria
Realizou o seu doutoramento en vixilancia, seguridade e políticas urbanísticas na Universidade Autónoma de Barcelona, onde tamén obtivo o máster en Xestión Pública. Posteriormente, foi nomeada directora do Programa de Políticas de Seguridade da Universidade Aberta de Cataluña (UOC). Anteriormente, traballou no Instituto Transnacional (TNI, Amsterdam), no Instituto de Formación e Investigación das Nacións Unidas (UNITAR) e no Instituto de Seguridade Pública de Cataluña. É membro da Rede de Estudos de Vixilancia Latinoamericana (LASSN), do consello consultivo internacional de Privacy International e membro do Consello Asesor de PoPETs/PETS e analista habitual en televisión, radio e prensa. Colabora con diversos medios como El País, eldiario.es, RAC1 ou Nature, e é consultada como experta en medios como The Guardian ou Business Insider. En abril de 2021, a prestixiosa revista Forbes dedicoulle unha entrevista exclusiva.
As súas últimas publicacións académicas abordan cuestións relacionadas coa biometría, a proliferación da vixilancia en contornas urbanas, as políticas de seguridade locais, a policía de proximidade, a seguridade nos grandes eventos, a relación entre privacidade e tecnoloxía e as cidades intelixentes.
Calidris subminuta
Bioloxía
Os adultos reprodutores son de cor parda cos centros das plumas máis escuros por arriba e brancos por debaixo. No inverno, os longos dedos son grises por arriba. Os xuvenís teñen un debuxo brillante na parte superior de cor avermellada e raias brancas no lombo.
Aliméntanse hábitats húmidos, sondeando o chan co seu peteiro. Aliméntase de moluscos, crustáceos e outros invertebrados insectos, de anfibios e sementes.
Pouco se sabe dos hábitos reprodutivos desta especie, aínda que aniña no chan, e o macho realiza un voo de exhibición. A súa área de reprodución inclúe a península de Chukchi, os monte de Koryak (situadas ao nordeste da península de Kamchatka), as illas do Comandante, e as Kuriles, as terras que bordean o mar de Okhotsk, o norte do distrito de Verkhoyansky e ao redor dos ríos Obi e Irtysh.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), esta especie ten un rango de distribución moi amplo, e calcúlase que hai entre 10 000 e 100 000 individuos en todo o mundo. Pode haber máis de 25 000 parellas reprodutoras, e non se coñecen ameazas. Por estes motivos, o status da especie é avaliado como LC (pouco preocupante).
Gemma Galdon
Traxectoria
Gemma Galdon foi finalista do Premio da Unión Europea para Mulleres Innovadoras 2017 e foi seleccionada por Ashoka como Emprendedora Social 2020.
Marthinus van Schalkwyk
Marthinus Christoffel Johannes (Kortbroek) van Schalkwyk, nado en Pietersburg o 10 de novembro de 1959, coñecido simplemente como Marthinus van Schalkwyk, é un académico, avogado e político surafricano que foi axente de intelixencia durante a era do apartheid. Foi o último líder do Partido Nacional, partido gobernante durante o réxime da minoría branca, e líder da oposición do país entre 1997 e 1999, ademais de Premier da provincia de Cabo Occidental. No 2004, disolveuse o seu partido, que fora durante moito tempo exclusivamente para brancos, e fusionouno co oficialista e multirracial Congreso Nacional Africano (ANC). Por isto foi nomeado Ministro de Turismo nos gabinetes de Thabo Mbeki e Jacob Zuma, retirándose en maio de 2014.
Gemma Galdon
Traxectoria
Desde as filas do Moviment de Resistència Global (MRG) destacouse na defensa da loita do colectivo okupa, e causas sociais similares.
Marthinus van Schalkwyk
Carreira política no Partido Nacional
A súa carreira política comezou durante os últimos anos do apartheid na Universidade Rand Afrikaans como presidente do Consello Representativo Estudantil (SRC), Afrikaanse Studentebond (ASB) e máis tarde de Ruiterwag, a á xuvenil de Broederbond.
Van Schalkwyk sucedeu a Frederik de Klerk, último presidente do apartheid, como líder do Partido Nacional en 1996, e reorganizouno o 8 de setembro de 1997 como o Novo Partido Nacional nun intento por distanciar o partido do seu pasado de apartheid. Seguiu sendo o líder do NNP até a súa disolución o 9 de abril de 2005. Tamén se desempeñou como Primeiro Ministro do Cabo Occidental e Líder da Oposición no Parlamento de Suráfrica.
Informalmente, os seus detractores chamábano kortbroek (literalmente, "pantalón curto"), un nome que gañou debido ao seu aspecto xuvenil e falta de experiencia política en comparación co seu predecesor, De Klerk. Unha parte significativa da poboación africáner viuno como un político débil que destruíu o NP para salvar a súa carreira. Con todo, foi un dos poucos políticos do Partido Nacional que se mantivo activo en política despois do declive do partido.
En agosto de 2004 anunciouse que Van Schalkwyk se converteríase en membro do ANC, e que o NNP se disolvería en 2005 ou 2006 como moi tarde. Esta decisión tomouse finalmente o 9 de abril de 2005, cando o comité federal do partido apoiou contundentemente a recomendación dos seus comités rexionais de disolver o partido logo de coñecer os resultados das eleccións municipais.
Ministro de Turismo
O 29 de abril de 2004, Van Schalkwyk foi nomeado polo presidente Thabo Mbeki como Ministro de Asuntos Ambientais e Turismo de Suráfrica. Ocupou o cargo até maio de 2009, cando se creou un novo Ministerio de Auga e Asuntos Ambientais e converteuse en Ministro de Turismo. Van Schalkwyk converteuse en presidente da Conferencia Ministerial Africana sobre o Medio Ambiente (AMCEN) en xuño de 2008, cando Suráfrica asumiu a presidencia da AMCEN ao comezo do seu 12° período de sesións.
En marzo de 2010, foi nomeado polo presidente Jacob Zuma para suceder a Yvo de Boer como Secretario Executivo da Convención das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático. A votación non foi ao seu favor e o 17 de maio de 2010 de Boer foi sucedido pola diplomática costarriqueña Christiana Figueres, quen estivera involucrada co Centro para o Desenvolvemento Sustentable nas Américas desde principios dos anos noventa. Na súa revisión de desempeño ministerial de 2013, o xornal Mail and Guardian eloxiou o traballo de Van Schalkwyk e afirmou que convertera o Ministerio de Turismo nun "ministerio con pantalóns longos".
Vida persoal
Van Schalkwyk casou con Suzette Minama Labuschagne e ten un fillo, Christiaan, e unha filla, Maryke.
Frances Spence
Frances Bilas Spence, nada en Filadelfia o 2 de marzo de 1922 e finada o 18 de xullo de 2012, foi unha das programadoras orixinais da Computadora ENIAC.
Traxectoria
En 1947, un ano despois da presentación en sociedade da Máquina ENIAC, Frances casou e ao pouco renunciou ao seu posto.
Logros
En 1997, Frances foi incluída no Women in Technology International Hall of Fame, xunto as súas compañeiras da ENIAC. O seu traballo achando o camiño para as computadoras electrónicas do futuro, e a súa innovación puxo en marcha o auxe da computación electrónica e a programación de computadoras na era posterior á Segunda Guerra Mundial.
Siri Kolu
Siri Kolu, nada o 18 de xullo de 1972 en Kouvola, é unha escritora e profesora de teatro na cidade de Vantaa. Kolu é directora de expresión teatral e mestra de artes teatrais.
Illar de Amigo, San Román, Lugo
Illar de Amigo é un lugar da parroquia de San Román no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Champions Hockey League 2022–23
A tempada 2022–23 da Champions Hockey League será a oitava tempada da competición homónima disputada entre equipos europeos de hóckey sobre xeo.
Equipos
miniatura| Xogadores de Ilves antes do partido fronte a Stavanger Oilers da quinta xornada da Champions Hockey League celebrado no Nokia Arena de Tampere. Ilves foi un dos equipos que debutaron na tempada 2022-23 na CHL.
Qualified teams
The knockout phase involves the 16 teams which qualify as winners and runners-up of each of the eight groups in the group stage. <section begin=Qualified teams />
Tedín, San Román, Lugo
Tedín é un lugar da parroquia de San Román no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Patty's World
Patty's World é unha serie de historietas creada en 1971 polo guionista británico Philip Douglas e a debuxante española Purita Campos.
Traxectoria editorial
A primeira historieta de Patty's World apareceu na revista británica Princess Tina en 1971. O guión era obra do inglés Philip Douglas, mentres que os debuxos eran obra da debuxante española Purita Campos. Foi publicada posteriormente noutros moitos países, como Alemaña, Australia, Canadá, Grecia, Holanda e Suráfrica. En España, a editorial Bruguera incluíuna, co título de Esther y su mundo na revista Lily a partir de 1974.
En 1981 e dado o seu éxito, Bruguera editou unha revista de historietas co seu propio nome.
En 2006, a serie foi relanzada por Edicións Glénat co título de Las nuevas aventuras de Esther, despois dunha exitosa reedición dos números antigos en formato álbum. Purita Campos séguese encargando dos debuxos, mentres que Carlos Portela fai o propio cos guións.
Argumento e personaxes
Esther é a protagonista indiscutible destas historias xunto coa súa mellor amiga Rita, o seu amor platónico Juanito, a súa irmá máis vella Carol e o seu rival Doreen; ademais doutros personaxes secundarios.
Condado de Guengamp
O condado de Guengamp ou Guingamp foi unha xurisdición feudal efémera da Bretaña que existiu durante o século XI e desapareceu a mediados do XII. O seu centro era Guengamp.
Na división de 1035 Guengamp foi para Eón I quen tomou o título de conde de Penthièvre; á súa morte en 1079 deixou ao seu fillo primoxénito Godofredo I o condado de Penthièvre e ao seu fillo Estevo I os señoríos de Tregor e Goelo. En 1093 morreu Godofredo I de Penthièvre e herdouno Estevo, que ademais foi por matrimonio conde de Guengamp. Casou coa condesa herdeira Havisa, de orixe descoñecida.
O sobriño de Henrique, Conan IV da Bretaña (1156-1166), arrebatoulle (1160) Tregor e Guengamp e deixouno con Goelo e Avaugour. Entón Guengamp pasou aos duques da Bretaña.
A Campiña, San Salvador de Muxa, Lugo
A Campiña é un lugar da parroquia de San Salvador de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Portela, San Salvador de Muxa, Lugo
A Portela é un lugar da parroquia de San Salvador de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tomas Svensson
Tomas Runar Svensson, nado en Eskilstuna o 15 de febreiro de 1968, é un ex-xogador de balonmán sueco. Considerado un dos mellores porteiros da historia deste deporte, foi máis de 300 veces internacional coa selección sueca, coa que se proclamou dúas veces campión do mundo e tres veces campión de Europa, ademais de sumar tres medallas olímpicas. A nivel de clubs, desenvolveu case toda a súa carreira en España e conquistou seis Ligas de Campións consecutivas, a primeira delas co Bidasoa e as cinco seguintes co FC Barcelona.
Actualmente é adestrador de porteiros da selección sueca e adestrador asistente do Barcelona. É pai do futbolista do Deportivo da Coruña Max Svensson.
Hyalinobatrachium yaku
Hyalinobatrachium yaku é unha especie de ra da familia Centrolenidae. Distribúense nas provincias de Pastaza, Orellana e Napo, no leste de Ecuador.
Unha das características desta especie é a transparencia do bandullo e dalgúns dos órganos, sendo posible ver o corazón e as veas. Ten tamén un comportamento pouco común entre as ras, que consiste no coidado parental do macho, quen defende os ovos postos pola femia. O seu nome deriva da palabra en kichwa yaku que quere dicir "auga". Recibiu ese nome porque a especie, como todas as ras de cristal, precisan auga limpa para reproducirse. Aínda non foi catalogada pola UICN, mais os autores da descrición da especie suxiren que se clasifique como "con datos insuficientes" pola falta de información precisa sobre a súa distribución e poboación, así como a posibilidade de que sexa amenazada pola expansión da minaría e a extracción de petróleo na rexión.
Tomas Svensson
Traxectoria
Nacido en Eskilstuna, comezou a xogar ao balonmán no equipo da súa cidade, o Guif, e debutou co primeiro equipo na primeira división sueca aos 15 anos, en 1983. En 1988, con 20 anos, estreouse coa selección sueca, e en 1990 foi unha das principais pezas da selección que gañou o Campionato do Mundo en Checoslovaquia.
O Val, San Román, Lugo
O Val é un lugar da parroquia de San Román no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tomas Svensson
Traxectoria
Ese mesmo ano pasou ao Bidasoa de Irún. Con este equipo gañou na tempada 1994/95 tanto a liga española como a Liga de Campións, despois de derrotar na final do torneo continental ao RK Zagreb.
Trala conquista destes dous títulos fichou polo FC Barcelona, no que xogou durante os seguintes sete anos. Co club catalán dominou o baloncesto español e europeo durante un lustro, gañando ducias de títulos. Conquistou de xeito consecutivo cinco ligas ASOBAL e cinco Ligas de Campións, así como tres Copas do Rei, entre outros moitos títulos. Durante eses anos gañou ademais coa selección un segundo Mundial, tres Campionatos de Europa, e acadou dúas novas finais olímpicas, en Atlanta 1996 e Sydney 2000.
Entre 2002 e 2005 xogou no HSV Hamburg de Alemaña, antes de regresar ao balonmán español para xogar catro anos co Portland San Antonio e dous co Valladolid. O 8 de maio de 2012 anunciou oficialmente a súa retirada como xogador, con 44 anos e tras unha última tempada no Rhein-Neckar Löwen alemán.
Trala retirada traballou xunto co adestrador islandés Guðmundur Guðmundsson, primeiro como adestrador de porteiros do Rhein-Neckar Löwen e máis tarde como segundo adestrador da selección de Dinamarca. En 2018 pasou a exercer como adestrador de porteiros da selección islandesa. Ademais, entre 2014 e 2021 traballou no SC Magdeburg, como adestrador principal e como adestrador de porteiros.
En 2021 converteuse no adestrador de porteiros da selección de Suecia, así como no segundo adestrador de Antonio Carlos Ortega no FC Barcelona.
Accidente aéreo
En 1991, Svensson, xunto coa súa entón noiva, sobreviviron ao accidente aéreo do voo 751 de Scandinavian Airlines en Gottröra, Suecia.
Vida persoal
Despois de fichar polo FC Barcelona, instalouse na cidade condal, onde casou cunha española, Montse Río. O seu fillo, Max Svensson, nacido en Barcelona, é futbolista, e milita dende 2022 no Deportivo da Coruña, cedido polo Espanyol. Tomas é ademais tío paterno da atleta sueca Maja Åskag.
Ropalidia romandi
Ropalidia romandi é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, tribo dos ropalidiinos, unha das numerosas integradas no xénero Ropalidia.
Descrición
A especie foi descrita en 1841 polo entomólogo francés Élie Jean François Le Guillou.
Subespecies
Dentro da especie reoñécense dúas subespecies:
Filoxenia e distribución xeográfica
Ropalidia romandi, nomeada por primeira vez por Élie Jean François Le Guillou en 1841, é un membro da subfamilia dos polistinos, e tribo dos ropalidiinos.
Ropalidia é o único xénero dos polistinos que contén especies de fundación independente, é dicir, fundadas por só unha ou poucas femias fértiles.
As especies fundadoras de enxames dentro de Ropalidia deberon evolucionar independentemente das especies fundadoras de enxames doutros xéneros dos polistinos.
Este xénero distribúese por Oceanía e o Vello Mundo, e engloba aproximadamente 180 especies. Ela e os outros tres xéneros de polistinos do Vello Mundo forman un grupo monofilético.
Zarra, San Salvador de Muxa, Lugo
Zarra é un lugar da parroquia de San Salvador de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Albares, San Xoán de Pena, Lugo
Albares é un lugar da parroquia de San Xoán de Pena no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Hyalinobatrachium fleischmanni
Hyalinobatrachium fleischmanni é unha especie de ra da familia Centrolenidae. Habita nas zonas tropicais de América, dende o sur de México até Ecuador. O seu territorio abrangue México, Belize, Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Panamá, Colombia e Ecuador. Esta e as outras especies relacionadas son confundidas entre elas a miúdo polo que a distribución exacta depende da fonte.
Etimoloxía
O seu nome específico, fleischmanni, provén de Carl Fleischmann, un recolledor de especies en Costa Rica da década de 1890.
Leonor de Blois
Leonor de Blois ou de Champaña, nada en 1104 e finada en 1141, filla de Estevo II de Blois, conde de Blois, Chartres e Meaux, e de Adela de Inglaterra, foi unha condesa francesa esposa de Raúl I o Bravo, conde de Vermandois e conde de Valois. Algunhas xenealoxías atribúenlle un fillo Hugo II que se tería feito monxe co nome de Félix de Valois, pero esta afirmación parece unha broma do século xvi.
O seu matrimonio con Raúl de Vermandois foi disolto a petición de Leonor de Aquitania, cuxa irmá Petronila de Aquitania estaba namorada de Raúl.
A Lavandeira, San Xoán de Pena, Lugo
A Lavandeira é un lugar da parroquia de San Xoán de Pena no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
H-II Transfer Vehicle
miniatura|256px|O HTV 1 na Estación Espacial Internacional. O H-II Transfer Vehicle (Vehículo de Transferencia H-II), máis coñecido polo seu acrónimo HTV e tamén como Kounotori, é unha nave xaponesa automática para enviar carga á Estación Espacial Internacional.
Alfredo Guisado
Alfredo Pedro Guisado, nado en Lisboa o 30 de outubro de 1891 e finado na mesma cidade o 2 de decembro de 1975, foi un poeta, deputado, político e xornalista portugués. Colaborou na edición n.º 1 da revista Orpheu e está considerado o máis inxustamente esquecido poeta do grupo literario homónimo.
H-II Transfer Vehicle
Características
As HTV son naves non reutilizables para enviar carga á ISS e que son lanzadas mediante foguetes H-IIB. Unha vez cerca da ISS son capturadas mediante o seu brazo robótico e acopladas á estación xa que non dispoñen de medios de atraque propios. Están formadas por catro compoñentes principais:
Alfredo Guisado
De ascendencia galega, Guisado naceu o 30 de outubro de 1891, na praza D. Pedro IV, número 108, en Lisboa, fillo de Benita Abril González e de Antonio Venancio Guisado, naturais de Santa Mariña de Pías (Ponteareas). Os seus pais, propietarios do restaurante Dois Irmãos Unidos no Rossio, local de reunión do grupo do Orpheu, onde funcionou con hotel até 1930, nos andares do mesmo edificio, e onde existía tamén unha famosa adega con entrada na praza da Figueira. Era neto de Josefa Toucedo Pérez e de Domingo Antonio Guisado Carrera, pola parte paterna, e de Rita González Meneses e Florencio Abril, pola parte materna, todos naturais da xa referida parroquia de Pías.
H-II Transfer Vehicle
Características
A enerxía para a nave a proporcionan células solares que cobren parte da superficie externa. A carga total que os HTV poden levar á ISS é de 6000 kg: ata 5200 kg na parte presurizada e ata 1500 na non presurizada, combinadas de tal xeito que non superen as 6 toneladas. Os HTV poden cargarse con desperdicios da estación para que se queimen na reentrada xunto co vehículo. O máximo tempo de voo en solitario para os HTV é dunhas 100 horas, mentres que poden permanecer acoplados á estación ata 30 días. Ao seu regreso quedan destruídos durante a reentrada atmosférica.
As Baradas, San Xoán de Pena, Lugo
As Baradas é un lugar da parroquia de San Xoán de Pena no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Alfredo Guisado
Colaborou no primeiro número da revista Orpheu cun conxunto de Trece Sonetos, que máis tarde incluirá no libro Ânfora, xuntamente con Fernando Pessoa, Armando Cortes Rodrigues, José Pacheco, Luís Montalvor, Mário de Sá Carneiro, José Almada Negreiros, António Ferro, Ronald de Carvalho e Eduardo Guimarães. En xuño de 1915, afastouse do grupo, xuntamente con António Ferro, por diverxencias políticas.
Modesto Freire Fernández
Modesto Freire Fernández, coñecido como Hijo de las Pepitas, nado en Ortigueira cara a 1909 e finado en Ferrol o 5 de xaneiro de 1942, foi un carpinteiro e guerrilleiro antifranquista galego.
Božská Ema
Božská Ema é un filme checoslovaco de 1979 dirixido por Jiří Krejčík. Foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alfredo Guisado
Estudou no Liceu do Carmo e licenciouse en 1921 na Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Nunca exerceu a avogacía a non ser privadamente e sen cobrar a quen lle consultaba algo.
O ano de 1921, casou con Maria Guilhermina Ferreira, coa cal tivo dous fillos: Alfredo António Ferreira Guisado e Palmira Ferreira Guisado.
En 1922 entrou na Asociación dos Arqueólogos Portugueses. miniatura|Placa evocativa do nacemento de Alfredo Pedro Guisado, Praza D. Pedro IV, n.º 108, Rossio-Lisboa Foi militante do Partido Republicano Portugués e desempeñou varios cargos político-administrativos, entre os cales o de gobernador civil de Lisboa, presidente do Consello Xeral das Xuntas de Freguesía de Lisboa, vicealcalde de Lisboa co encargo dos xardíns, parques e cemiterios (responsábel pola asignación do nome dalgúns poetas a algunhas rúas da cidade, polo forno crematório do cemiterio do Alto de San João, pola colocación da estatua do poeta Chiado na praza co mesmo nome etc.). Tamén participou na reforma do Código administrativo de 1922 e foi o máis novo deputado da Asemblea da República da época.
Colaborou en xornais e revistas como Debate, El Tea (xornal agrarista galego, de Ponteareas, dirixido polo seu amigo Amado Garra, onde escribía asinando como Alfredo Pedro Guisado, Alfredo Guisado, Alfredo Abril, Refaldo Brila), A Galera, Exílio (revista da cal foi fundador xuntamente con António Ferro e Armando Cortes-Rodrigues), Alma Nova (colaborou na segunda serie 1915-1918), Centauro, Portugal Futurista, Riso d'a Vitoria (onde escribía co pseudónimo de Alfredo Abril, 1919-1920), Atlântida (1915-1920), Sudoeste (1935), O Século, A Águia, Diario de Lisboa e A República (xornal do cal foi director adxunto, presidente do consello fiscal da editorial República e mantiña varias seccións, entre as máis coñecidas O Papel Químico e Arcas Encoiradas, onde escribía artigos satíricos contra o réxime salazarista, asinando co pseudónimo de João da Lobeira e Domingos Días Santos).
Membro da Sociedade de Xeografía e da Asociación de Socorros Mutuos dos Empregados do Comercio, foi tamén presidente da Asemblea Xeral da Sociedade Portuguesa de Autores, presidente da Voz do Obreiro e presidente do Centro Escolar Republicano António Botto Machado.
Alfredo Pedro Guisado foi un poeta heráldico que cultivaba unha imaxe luxosa e aristocrática. Faleceu en Lisboa, que lle dedicou o nome dunha das súas rúas en Benfica.
Alfredo Guisado e Galicia
Viaxaba todos os anos a Galicia, a terra de seus pais, pasar as vacacións de verán. Relacionouse con intelectuais galegos, sobre todo os do Grupo Nós e cos agraristas, e foi moi amigo de Castelao. En 1929 foi enviado polo Diário de Notícias, xunto con Guerra Pais y Carrera e António Ferro, para organizar a Semana Portuguesa, percorrendo toda Galicia.
Na contorna de Ponteareas e Mondariz foi considerado un axente difusor do nacionalismo e o agrarismo. Desempeñou cargos como presidente da Asociación de Agricultores de Pías, presidente do Partido Xudicial dos Agricultores de Ponteareas, presidente da Asemblea Xeral da Unión Agraria de Galicia e foi un dos responsábeis da tentativa da fundación do Banco Galicia-Portugal.
En Xente d´a Aldea di ter en preparación outro libro de versos en galego titulado De mans erguidas, do que nunca máis se soubo.
Xente d´a Aldea
Libro de versos publicado en 1921 en galego. Son 14 poemas en 61 páxinas, está dedicado a Castelao e leva un debuxo del, unha muller cun pano de cores. Son poemas sinxelos, tenros, suxestivos nos que se cantan temas da vida na aldea.
Cántase a rebeldía e a liberdade (p. 50, 53):
Son dono da miña Terra Patria, ¿quen pode erguerte? ¡Libertaya, mocidade!
Canta a Galicia (p. 59, 61)
Xa os gritos d´a Victoria lonxe empezan, As coores d´a bandeira se levantan Y-os teus filllos, Galicia agora rezan
Como fillo de galegos nado en Lisboa, soña coa unidade das dúas terras, que son coma irmás (p. 13-15, 35)
... Noso berce, o río Miño Viñemos ó mundo xuntos, Co´o mesmo céo nos vestimos Andamos sempre tan xuntos, Que xuntos sempre sentimos. Hirmán, cuberto de brillos, Qu´os teus mortos acariñas, Os teus fillos son meus fillos, Y-as tuas doores son miñas. ''... Os brazos d´o río Miño Son meus brazos que te abrazan. Eu son a manziña erguida Dun-a santa qu´en min pasa. ¡Tu é-la luz encendida Sobr´o camiño dá Raza.''
O rio Miño é un cura Sin iglesia e sin misal, Casar Galicia procura Con un novio: -Portugal Neste libro, segundo Eloísa Álvarez, «[…] o poeta responde ao apelo dunhas raíces que aniñaba na alma, […] un libro que é unha confesión de amor á terra, á cultura, á sentida voz do pobo galego.»
Cando escribe en galego, os seus versos son completamente diferentes daqueles que escribía na súa cidade natal. Muda de personalidade ao cruzar o Miño e transfórmase nun poeta popular, que canta o día a día das xentes da aldea galega (a lareira, os traballos rurais, o enterro, a procesión). O rexistro esteticista dos versos de Lisboa é substituído polo ton coloquial característico da poesía do Rexurdimento galego; o desdén altivo do poeta órfico dá lugar ao compromiso político coa causa galeguista, anunciando o advento do intelectual e do xornalista que faría historia na oposición ao réxime de Salazar.
Obras publicadas
miniatura|159x159px|Rimas da Noite e da Tristeza, Alfredo Pedro Guisado
Libros inéditos en poesía: Dédalo, Cinco Gotas do Luar, Nossa Senhora da Alma (inacabado) Tapeçarias, Semíramis
Libros inéditos en prosa: O Bergantim Doirado (contos para cativos), O Ohfeu por dentro (historia dunha revista literaria)
Modesto Freire Fernández
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Integrouse no grupo de Manuel Freire García. Acusado de participar no asasinato de Andrés Couce Sabio e de varios atracos, foi detido pola Garda Civil de Cedeira a finais de abril de 1941 co enlace Manuel Bello Vidal. Xulgado en consello de guerra xunto con Manuel Freire García, foron condenados a morte. Foron executados en Ferrol o 5 de xaneiro de 1942.
Árbores na mitoloxía
miniatura| Crese que a árbore de Bodhi de Bodh Gaya é o Ficus religiosa baixo o cal [[Siddhartha Gautama|Gautama Buda alcanzou a iluminación . É adorado polos budistas. O figo sagrado tamén é venerado no hinduísmo e xainismo.]] As árbores son importantes en moitas das mitoloxías do mundo, e recibiron significados profundos e sagrados ao longo dos tempos. Os seres humanos, observando o crecemento e a morte das árbores, e a morte anual e o renacemento da súa follaxe, víronas a miúdo como símbolos poderosos de crecemento, morte e renacemento. As árbores perennes, que en gran parte permanecen verdes durante estes ciclos, ás veces son consideradas símbolos da eternidade, da inmortalidade ou fertilidade. A imaxe da Árbore da vida ou Árbore do mundo aparece en moitas mitoloxías.
Algúns exemplos de ficus sacros inclúen o baniano e a figueira sagrada (Ficus religiosa) no hinduísmo, budismo e xainismo, a árbore do coñecemento do ben e do mal do xudaísmo e do cristianismo. Na relixión popular e no folclore, adoita dicirse que as árbores son as casas dos espíritos das árbores. Tanto a mitoloxía xermánica como o politeísmo celta parecen ter implicado a práctica cultual nos soutos sagrados, especialmente en carballos. O propio termo druída posiblemente derive da palabra celta para carballo. O libro exipcio dos mortos menciona os sicómoros como parte do escenario onde a alma do falecido atopa un repouso feliz.
Árbore do mundo
miniatura| [[Yggdrasil, a cinza mundial da mitoloxía nórdica]] A árbore do mundo, coas súas pólas que chegan até o ceo e as raíces profundas na terra, pódese ver habitar en tres mundos: un vínculo entre o ceo, a terra e o inframundo, uníndose arriba e abaixo. Esta gran árbore actúa como un axis mundi, apoiando ou sostendo o cosmos e proporcionando un vínculo entre os tres mundos. Na mitoloxía europea, o exemplo máis coñecido é a árbore Yggdrasil da mitoloxía nórdica.
Relixión e folclore
Numerosas historias populares en todo o mundo reflicten unha crenza firmemente arraigada nunha conexión íntima entre un ser humano e unha árbore, planta ou flor. Ás veces, a vida dun home depende da árbore e sofre cando se marcha ou se lesiona, e atopámonos coa idea da alma externa, xa atopada no Antigo conto exipcio de dous irmáns de hai polo menos 3000 anos. Aquí un dos irmáns deixa o seu corazón na parte superior da flor da acacia e cae morto ao ser cortada. Ás veces, porén, a árbore é unha ficha misteriosa que mostra a súa simpatía cun heroe ausente debilitando ou morrendo, xa que o home enferma ou perde a vida. Estes dous trazos combínanse moi facilmente, e coinciden en representarnos unha misteriosa simpatía entre a árbore e a vida humana.
Ás veces, o neno acabado de nacer asóciase cunha árbore acabada de plantar, coa que se supón que está ligada a súa vida; ou, en ocasións cerimoniais (compromisos, matrimonios, ascenso ao trono), institúese unha relación persoal deste tipo mediante a plantación de árbores, de cuxa fortuna depende a carreira do individuo. Ás veces, selecciónanse ramas ou plantas e o individuo debuxa presaxios de vida e morte. De novo, unha persoa poñerase en relación cunha árbore depositando sobre ela algo que estivo en estreito contacto con ela, como cabelo ou roupa.
Moitas veces unha árbore estará asociada con oráculos. O carballo de Dodona era coidado por sacerdotes que durmían no chan. As formas dos altos carballos dos vellos prusianos estaban habitadas por deuses que daban respostas, e son tan numerosos os exemplos que o antigo terebinto hebreo do mestre e o terebinto dos adiviños poden razoablemente situarse nesta categoría. No mito grego, dise que os carballos están habitados por espíritos ou ninfas chamadas hamadríadas, e se eran cortados polos mortais, os deuses castigábanos xa que se cría que os seres das árbores morrían. As árbores sagradas importantes tamén son obxecto de peregrinación, sendo unha das máis destacadas a árbore Bo en Sri Lanka traída alí antes da era cristiá. Os espíritos das árbores dominarían o bosque ou o distrito circundante, e os animais da localidade adoitan ser sagrados e non deberían ser prexudicados.
No folclore árabe, as árbores sagradas son asombradas por xenios; fanse sacrificios e os enfermos que dormen debaixo reciben receitas nos seus soños. Aquí, como a miúdo noutros lugares, é perigoso tirar dunha rama. Este temor a danar árbores especiais é familiar: Catón instruíu ao leñador que sacrificase á divindade masculina ou feminina antes de adelgazar un souto, mentres que no poema homérico a Afrodita a ninfa da árbore queda ferida cando a árbore está ferida e morre ao caer o tronco.
Marta Tafalla
Marta Tafalla, nada en Barcelona en 1972, é unha filósofa e profesora universitaria española.
Árbores na mitoloxía
Relixión e folclore
O budismo primitivo sostiña que as árbores non tiñan nin mente nin sentimento e podían cortarse legalmente; pero recoñeceu que certos espíritos podían residir neles, como Nang Takian en Tailandia. A propiciación faise antes de que se poña o machado ás árbores santas; témense a perda de vidas ou de riqueza e o fracaso da choiva se se cortan sen prexuízo; incluso hai árbores ás que é perigoso subir. O Talein de Birmania reza á árbore antes de cortala, e o leñador africano colocará unha rama fresca sobre a árbore. Na tradición hawaiana, unha árbore situada ao final dun val ou nun penedo preto do mar, é usada pola alma como unha porta de entrada ao Inframundo (Pit of Milu). Algunhas divindades das árbores indias antigas, como Puliyidaivalaiyamman, a deidade tamil do tamarindo, ou Kadambariyamman, asociada á árbore kadamba, foron vistas como manifestacións dunha deusa que ofrece as súas bendicións dándolle froitos en abundancia.
Marta Tafalla
Traxectoria
Marta Tafalla licenciouse en Filosofía pola Universidade Autónoma de Barcelona (UAB). Nos seus anos de estudante traballou como voluntaria para Amnistía Internacional. Unha vez licenciada conseguiu unha bolsa FPI, período durante o cal fixo estancias de investigación nas universidades de Friburgo e Münster, así como cursos complementarios nas universidades de Heidelberg e Bamberg.
Árbores na mitoloxía
Na literatura
miniatura| Un templo na India co sagrado [[Baniano|Banyan Tree]]
miniatura| Adoración das árbores en Kannur na India
Marta Tafalla
Traxectoria
En 2002 obtivo o doutoramento en Filosofía cunha tese sobre Theodor Adorno, publicada por Herder Editorial (Theodor W. Adorno. Una filosofía de la memoria, 2003). En 2004 obtivo unha bolsa posdoutoral DAAD na Universidade de Potsdam, e en 2006 realizou unha estancia de investigación na Universidade de Londres grazas a un programa da UAB e a unha bolsa da Generalitat de Cataluña. En 1998 empezou a dedicarse á docencia e impartir clases na UAB.
Premios e recoñecementos
En 2011 recibiu o premio Aposta 2011 polo seu estudo Olfato y anosmia en la apreciación estética .
A Pena, San Xoán de Pena, Lugo
A Pena é un lugar da parroquia de San Xoán de Pena no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Élie Jean François Le Guillou
Élie Jean François Le Guillou, tamén escrito como Élie-Jean-François Le Guillou, nado en Quimperlé (Finistère) o 30 de xuño de 1806 e finado na mesma localidade o 1 de xaneiro de 1894, foi un médico e naturalista francés.
Traxectoria
Seu pai, Henri Le Guillou, era médico en Quimperlé.
Le Guillou discutiu con d'Urville durante esta expedición, pero non contou co apoio da tripulación. Ao final da segunda parte do seu diario da viaxe escribiu unha aguda resposta ás críticas do recentemente falecido d'Urville. Posteriormente, a tripulación publicou nos Annales maritimes et coloniales unha protesta contra este ataque de Le Guillou.
María de Francia e de Aquitania
María de Francia e Aquitania, nada en 1145 e finada o 11 de marzo de 1198, foi unha princesa de Francia e rexente do condado de Champaña (1181 - 1187 e 1190 - 1197). Participou na cultivada corte de Leonor de Aquitania en Poitiers (1170-1173) e ela mesma mantivo unha corte de amor brillante e protexeu ou alentou a varios escritores, entre os cales estaban Chrétien de Troyes, Gace Brulé, Gautier d'Arras, Guiot de Provins, Huon d'Oisy ou Geoffroi de Villehardouin.
Orixes familiares
Primeira filla do rei Luís VII de Francia e da súa primeira esposa, Leonor de Aquitania. Era neta por liña paterna de Luís VI de Francia e de Adelaida de Savoia, e por liña materna de Guillerme X de Aquitania e Leonor de Châtellerault. Era a irmá máis vella, por parte de nai, dos futuros reis de Inglaterra Ricardo Corazón de León e Xoán sen Terra.
Matrimonio e descendentes
Casou en 1164 con Henrique I de Champaña, conde de Champaña e Brie. Desta unión naceron cinco fillos:
Tras a morte do seu marido, asumiu a rexencia do condado de Champaña en nome do seu fillo ata o ano 1187. En 1190, o seu fillo foi loitar en Terra Santa e ela volveu ser rexente do reino, ata que Henrique II casou coa raíña de Xerusalén e foi nomeado rei. Cando o seu fillo Henrique II morreu en 1197, María de Francia cedeu o poder ao seu segundo fillo Teobaldo II e retirouse a un convento. Morreu en 1198.
Ikakogi tayrona
Ikakogi tayrona é unha especie de ra da familia Centrolenidae. É endémica da Serra Nevada de Santa Marta, no departamento de Magdalena, en Colombia. É a única das ras de cristal coñecidas que amosa coidado maternal (nas outras especies de ras de cristal o coidado parental é paterno se acaso).
Descrición
Os machos roldan os 28,2 - 30,6 mm, e as femias 28,2 - 30,8 mm de longo. A cabeza é grande e ancha, co fociño que redondeado cando se ve dorsalmente, mais inclinado e truncado cando se ve lateralmente. A cor é de verde a verde pálida e a pel dorsal é granular. Os machos teñen unha grande espiña humeral.
Lásky mezi kapkami deště
Lásky mezi kapkami deště é un filme checoslovaco de 1979 dirixido por Karel Kachyňun. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Cavadas, San Xoán do Alto, Lugo
As Cavadas é un lugar da parroquia de San Xoán do Alto no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Manuel Gómez Lorenzo
Manuel Gómez Lorenzo, nado en 1845 e finado en Vedra en 1923, foi un mestre galego.
Vilaestévez, San Xoán do Alto, Lugo
Vilaestévez é un lugar da parroquia de San Xoán do Alto no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ostia Antica
Ostia Antica (Antiga Ostia) é un gran xacemento arqueolóxico, preto da moderna cidade de Ostia, que é a localización do porto da antiga cidade de Roma, a 25 quilómetros ao suroeste de Roma. O nome Ostia (o plural de ostium) deriva do latín os 'boca'. Na desembocadura do río Tíber, Ostia era o porto marítimo de Roma, pero debido á sedimentación o sitio agora atópase a 3 km do mar. O sitio destaca pola excelente conservación dos seus edificios antigos, os magníficos frescos e os impresionantes mosaicos.
Orixes
Ostia puido ser a primeira colonia de Roma. Segundo a lenda, Ancus Marcius, o cuarto rei de Roma, foi o primeiro en destruír Ficana, unha antiga cidade que estaba só a 17 km de Roma e tiña un pequeno porto no Tíber, e despois procedeu a establecer a nova colonia 10 km. máis ao oeste e máis preto da costa do mar. Unha inscrición parece confirmar o establecemento do antigo castrum de Ostia no século VII a.C. Os restos arqueolóxicos máis antigos descubertos ata agora remóntanse só ao Século IV a.C. Os edificios máis antigos visibles actualmente son do século III a.C., en particular o Castrum (campamento militar), dunha data lixeiramente posterior é o Capitolium (templo de Xúpiter, Xuno e Minerva). O opus quadratum dos muros do castrum orixinal de Ostia proporciona unha importante evidencia das técnicas de construción que se empregaron na urbanización romana durante o período da República Romana.
Guerras civís
Ostia foi escenario de loitas durante o período de guerras civís nos anos 80 a.C. No 87 a. C., Marius atacou a cidade co fin de cortar o fluxo de comercio a Roma. As forzas dirixidas por Cinna, Carbo e Sertorio cruzaron o Tíber en tres puntos antes de capturar a cidade e saqueala. Despois da súa vitoria aquí, Marius pasou a atacar e capturar Antium, Aricia e Lanuvium para destruír aínda máis as fontes de alimentos de Roma.
Saqueo por piratas
No 68 a.C., a cidade foi saqueada por piratss. Durante o saqueo, incendiouse o porto, destruíuse a frota de guerra consular e secuestraron dous destacados senadores. Este ataque causou tal pánico en Roma que Pompeio Magno fixo que o tribuno Aulus Gabinius se levantase no Foro Romano e propuxese unha lei, a lex Gabinia, para permitir que Pompeio levantase un exército e destruíse aos piratas. Nun ano, os piratas foran derrotados.
A cidade foi entón reconstruída e provista de muros de protección polo estadista e orador Marcus Tullius Cicerón.