cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mahershala Ali
Traxectoria
Ali, nado como Mahershalalhashbaz Gilmore, era un cristián que máis tarde se converteu ó islam. O seu pai, Phillip, apareceu no teatro musical. O seu nome, Maher-shalal-hash-baz provén dun dos fillos de Isaías da Biblia.
Bernard Malamud
Relatos breves
Malamud iniciouse como escritor de relatos breves en 1941. En 1943 publicou os seus primeiros contos en revistas: "Benefit Performance" en Threshold, e "The Place Is Different Now" en American Preface.
A comezos da década seguinte, varios relatos seus apareceron en prestixiosas publicacións, como Harper's Bazaar, Partisan Review, e Commentary.
A maior parte dos relatos breves da primeira recompilación publicada por Malamud, The Magic Barrel (1958), céntrase na procura de esperanza e de sentido en ambientes sórdidos, marcados pola pobreza. Como declarou nunha ocasión ao diario New York Times: "Díxose que escribo sempre acerca da miseria, pero un escribe acerca do que escribe mellor". A historia que dá título ao libro mostra a estraña relación entre Leo Finkle, un estudante rabínico que busca esposa, e Pinye Salzman, un pintoresco casamenteiro. Outros coñecidos relatos de Malamud son The Last Mohican, Angel Levine, Idiots First, e The Mourners, un conto que opón as figuras de Kessler, un ancián insolente que necesita "seguridade social", e Gruber, o seu agresivo caseiro, que desexa deixar de ter a Kessler como inquilino.
Dicologlossa
Dicologlossa é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, propios das augas tropicais, subtropicais e temperadas do Atlántico oriental.
Bernard Malamud
Novelas
Ao longo da súa carreira literaria, Malamud publicou sete novelas. Xa en 1948, aos 34 anos, escribira a primeira, aínda que decidiu queimala. A primeira que publicou, en 1952, foi The Natural. Narra a vida de Roy Hobbs, un descoñecido xogador de béisbol de mediana idade que se converte nunha estrela grazas ao seu gran talento. Malamud utiliza o mundo do béisbol para explorar o tema do "soño americano". En The Natural hai unha estrutura mítica subxacente, que levou os críticos a interpretala en relación coa lenda artúrica do Santo Graal. Como logo será frecuente nas súas novelas, Malamud presenta nesta un protagonista sufridor que loita por resolver os seus dilemas morais. A novela foi levada ao cine en 1984, no filme protagonizado por Robert Redford, Glenn Close, Kim Basinger e Robert Duvall, e dirixido por Barry Levinson.
A súa segunda novela, The Assistant (1957), ambientada en Nova York, ten un importante compoñente autobiográfico. O seu protagonista, Morris Bober, inmigrante xudeu que rexenta unha tenda de ultramarinos en Brooklyn, está baseado no pai do autor, que tamén era tendeiro.
En 1961 apareceu A New Life, a máis autobiográfica das súas novelas, aínda que tamén a menos vinculada co tema xudeu. A obra narra as dificultades dun neoiorquino, Seymour Levin, para adaptarse á vida nun ficticio estado do Oeste dos Estados Unidos, Cascadia (no que pode recoñecerse sen dificultade un trasunto de Oregón), a onde chega, como o propio Malamud, para traballar como profesor universitario.
Dicologlossa
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1927 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Durante algún tempo foi tamén coñecido polo sinónimo Dicologoglossa, pero foi rexietado por ser incorrecto desde o punto de vista gramatical.
Etimoloxía
O nome Dicologlossa está formado a partir dos elementos do grego antigo δι- di-, "dous, dúas" e -κολο- -colo-, derivado de κόλος cólos, "cortado", "truncado", "mutilado", e do termo γλῶσσα glṓssa, "lingua". Literalmente: "de lingua cortada dúas veces".
Especies
Na actualidade no xénero recoñécense as seguintes dúas especies:
Illa Fallen Jerusalem
Fallen Jerusalem, Xerusalén derruída (antigamente en español Isla de la Ciudad Arruinada e en inglés: Fallen Jerusalem Island)  é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe, situada ao sur de Virgin Gorda. Obtivo o seu nome do gran número de cantos volcánicos de gran tamaño que están espallados pola illa (algúns dos cales pesan miles de toneladas) que lle dan a vaga semellanza dunha cidade destruída. Declarouse santuario de vida salvaxe en 1959.
Bernard Malamud
Novelas
The Fixer foi galardoada en 1967 co National Book Award e o Premio Pulitzer de ficción. Explora o tema do antisemitismo novelando unha historia real: o libelo de sangue do que foi vítima na Rusia tsarista o xudeu Menahem Mendel Beilis, inxustamente acusado de asasinar ritualmente a un neno cristián na cidade de Kíiv. Para algúns críticos, a novela pode ser lida como unha alegoría do Holocausto. The Fixer foi adaptada ao cinema polo guionista Dalton Trumbo, nun filme dirixido por John Frankenheimer, e estreado en 1968.
Mergullón cincento
O mergullón cincento (Podiceps grisegena) é unha ave acuática migratoria que se encontra en rexións temperadas do hemisferio norte. En Galicia é un invernante raro. O seu hábitat de invernada está en gran medida restrinxido a augas calmas oceánicas máis alá da zona onde as ondas chegan á costa, aínda que algúns exemplares poden invernar en grandes lagos. Os mergullóns prefiren como sitios de reprodución corpos de augas doces pouco profundas, como lagos, pantanos ou lagoas con peixes.
O mergullón cincento é unha ave gris escura anódina en inverno. Durante a estación reprodutora, adquire a súa distintiva plumaxe co pescozo vermello, píleo negro e unha cara gris clara. Tamén realiza unha elaborada exhibición de cortexo e unha variedade de chamadas de apareamento altas. Unha vez que se emparellan, constrúen un niño feito de plantas acuáticas e situado sobre vexetación flotante nun lago ou pantano pouco profundo.
Como todos os mergullóns, o mergullón cincento é un bo nadador e un mergullador especialmente veloz que reacciona ante o perigo mergullándose antes que voando. Ten os pés situados moi atrás no corpo, preto da cola, o que fai que en terra sexa torpe. Mergúllase para capturar peixes ou insectos que están sobre a vexetación; tamén traga as súas propias plumas, posiblemente para protexer o seu sistema dixestivo. O status de conservación das súas dúas subespecies (P. g. grisegena de Europa e oesta de Asia, e a máis grande P. g. holboelii de Norteamérica e leste de Siberia) é avaliado como de "especie pouco preocupante" e a poboación global é estable ou crecente.
Taxonomía
O mergullón cincento foi descrito polo polígrafo francés Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon en 1781 na súa obra Histoire Naturelle des Oiseaux. O paxaro foi ilustrado nunha placa gravada coloreada a man por François-Nicolas Martinet nas súas Planches Enluminées D'Histoire Naturelle, que se ralizaron baixo a supervisión de Edme-Louis Daubenton para que acompañasen o texto de Buffon. Nin na información da placa nin no texto de Buffon se incluía un nome científico para a ave, pero en 1783 o naturalista holandés Pieter Boddaert acuñou para el o nome binomial Colymbus grisegena no seu catálogo de Planches Enluminées. Seguidamente designouse como localidade tipo Francia. Agora a especie está situada no xénero Podiceps, que foi credo polo naturalista inglés John Latham en 1787. O nome do xénero Podiceps procede do latín podicis, 'ano' e pés, 'pé' e fai referencia á situación das patas do animal nunha parte moi traseira do seu corpo. O nome da especie, grisegena, vén do latín griseus, 'gris, cincento' e de gena, 'meixela', e refírese á cor da face do adulto reprodutor.
Little Camanoe
Little Camanoe é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe.
Mergullón cincento
Taxonomía
Os mergullóns son aves acuáticas de medio a gran tamaño con pés de dedas lobuladas en vez de palmadas. O xénero máis espallado é Podiceps, con nove especies, unha delas extinta recentemente. O parente máis próximo do mergullón cincento é o mergullón cristado comedor de peixes de Europa e oeste de Asia. É posible que o mergullón cncento orixinalmente evolucionase en Norteamérica e posteriormente se espallase por Europa, onde un cambio na súa dieta na que empezou a incluír máis insectos axudoulle a reducir a competición co seu curmán máis grande. Atopáronse fósiles da especie que datan da metade do Plistoceno en Italia.
Bernard Malamud
Influencias
Entre os autores que máis o influíron, Malamud citou especialmente algúns escritores do século XIX: norteamericanos, como Nathaniel Hawthorne e Henry James, e rusos, como Fiódor Dostoyevski e Antón Chéjov.
A súa obra relacionouse coa doutros moitos autores xudeus estadounidenses, tanto maiores que el, como Abraham Cahan, Anzia Yezierska e Henry Roth, como máis novos (Isaac Bashevis Singer, Saul Bellow e Philip Roth). Segundo opinión xeneralizada, Philip Roth inspirouse en Malamud para crear o seu personaxe E.I. Lonoff, mentor do seu personaxe e alter ego Nathan Zuckerman, rendendo así homenaxe a un dos mestres da narrativa xudía estadounidense, aínda que o modelo do personaxe podería tamén ter sido Henry Roth, ou Isaac Bashevis Singer.
Mergullón cincento
Taxonomía
O mergullón cincento ten dúas subespecies, a subespecie nominal P. g. grisegena de Europa e oeste de Asia, e P. g. holboelii (denominada en honra do explorador danés Carl Peter Holbøll) de Norteamérica e leste de Siberia. Os exemplares do leste de Asia teñen peteiros significativamente máis pequenos que as formas americanas, aínda que as diferenzas son demasiado pequenas como para ter que separalas creando un terceiro taxon.
Descrición
O mergullón cincento é un mergullón de tamaño medio, máis pequeno que o mergullón cristado de Eurasia e que os mergullóns Aechmophorus occidentalis e Aechmophorus clarkii de Norteamérica. O adulto da subespecie europea nominal é de 40 a 50 cm de longo cunha envergadura alar entre 77 e 85 cm de media, e un peso entre 692 e 925 g. En plumaxe reprodutor, a parte superior da cabeza é negra, cor que se estende ata debaixo do ollo, as meixelas e gorxa son cincentas claras, ten un pescozo de cor vermella oxidada, dorso e flancos negros cincentos, e partes inferiores brancas. Os ollos son marróns escuros e o bico agudo e longo é negro con base amarela. miniatura|esquerda|upright|Adulto da subespecie americana con pitos
A plumaxe de inverno do mergullón de pescozo vermello é máis escura que a doutros mergullóns; o seu píleo cincento escuro é menos definido e fusiónase coa face cincenta, e un zona clara en cuarto crecente que se curva rodeando a face contrasta co resto da cabeza. A parte frontal do pescozo é abrancazada ou gris clara, a pate posterior do pescozo é gris máis escuro, e o amarelo do peteiro é menos obvio que en verán. Aínda que o mergullón cincento é inconfundible en plumaxe reprodutora, é menos distingible en inverno e pode confundirse con especies similares. É máis grande que o mergullón real, cun peteiro relativamente máis grande, e face gris en vez de branca. É de tamaño parecido ao mergullón cristado de Eurasia, pero esa especie ten un pescozo máis longo, ten un debuxo da cabeza máis contrastado e sempre ten cor branca por riba do ollo.
Os sexos son de aparencia similar, aínda que o macho como media é máis pesado que a femia. Os polos teñen unha cabeza e peito con raias, e as crías algo máis vellas teñen unha face con raias, un píleo anegrado difuso, pescozo vermello claro e moito amarelo no peteiro.
O mergullón cincento voa co seu longo pescozo estendido e os pés arrastrando por detrás do corpo, o que lle dá unha aparencia estarricada. As ás son relativamente pequenas e cincentas con plumas secundarias brancas e baten moi rapidamente. Por ter unha pequena área alar, este mergullón non pode engalar desde terra, e debe facer unha carreira bastante longa sobre a auga para gañar a velocidade que cómpre para levantar o voo. Igual que todos os mergullóns, é un experto nadador; utiliza os pés para propulsarse baixo a auga e cambia de dirección rotando as patas, xa que a súa cola é moi curta para este propósito.
É un dos mergullóns máis vocalizadores durante a estación reprodutora, pero, igual que os seus parentes, é principalmente silencioso o resto do ano. Teñen unha chamada de exhibición alta, queixumenta ou ouleante que soa uooooh, que fai un só paxaro ou unha parella a dúo, pola noite ou o día, e a miúdo a cuberto. Poden facer longas secuencias de ata 60 notas consecutivas durante os enfrontamentos cantando entre aves territoriais rivais. Tamén fan unha gran variedade de chamadas de tipo grallido, cacarexo, asubío, repenico ou vibración, con moita variación individual.
Distribución e hábitat
miniatura|Un adulto reprodutor da subespecie nominal A reprodución ten lugar en lagos de auga doce poco profundos, baías de grandes lagos, pantanos, e outros corpos de auga, a miúdo de menos de 3 ha de extensión e menos de 2 m de profundidade. Mostra unha preferencia por augas de zonas forestais ou, máis ao norte, en tundra de matogueira, e gústanlle os sitios con abundante vexetación emerxente, como as xunqueiras. O mellor hábitat reprodutor son as lagoas con peixes, porque teñen abundante comida e outras características axeitadas. A subespecie americana está menos ligada a lugares que teñan unha alta densidade de plantas acuáticas e ás veces reprodúcese en lagos bastante abertos.
Illa Fallen Jerusalem
miniatura|left|upright=1.3|Fallen Jerusalem. Parte de [[Virgin Gorda é visible a esquerda.]]
Mergullón cincento
Distribución e hábitat
Todas as poboacións son migratorias e invernan principalmente no mar, xeralmente en estuarios e baías, pero a miúdo a bastante distancia da costa, onde os peixes estean dentro do límite de mergullo que eles poden acadar, preto de illas ou bancos pouco fondos. Os hábitats preferidos de paso e invernada son as augas de menos de 15 m de profundidade cun fondo de area e grava, con rochas e manchas de vexetación espalladas. Durante o inverno, aliméntanse normalmente en solitario e raramente se xuntan en bandadas, pero na migración, poden verse concentracións duns 2 000 individuos nos lugares bos de paso. A migración realízase xeralmente de noite, pero pode ocorrer durante o día, especialmente cando se produce cruzando as augas. Isto é especialmente evidente en outono sobre os Grandes Lagos, cando poden cruzalos ata 18 000 aves por Whitefish Point no Lago Superior; crese que estas son aves reprodutoras canadenses que se dirixen ao océano Atlántico para invernar. Esta ruta cara ao leste é máis longa que a do Pacífico, mais evita pasar polas Montañas Rochosas.
A área reprodutora desta especie solápase coa do mergullón real, aínda que este último tende que ser desprazado dos sitios que serían axeitados para os dous. O mergullón cincento prefire un clima temperado terra adentro e ten menos éxito preto das costas e nas zonas temperadas cálidas ou subárticas. É xeralmente unha ave de terras baixas, que se reproduce por debaixo dos 100 m de altura, aínda que se sabe que ten nidificado ata a 1 800 m sobre o nivel do mar en Turquía.
Instituto de Estudos Miñoráns
O Instituto de Estudos Miñoráns, tamén coñecido polas siglas IEM, é unha asociación da bisbarra do Val Miñor creada o 27 de outubro de 1999.
Mergullón cincento
Distribución e hábitat
A subespecie nominal reprodúcese desde o sur de Suecia e Dinamarca a través de Europa central e oriental cara ao leste ata o oeste de Siberia, e inverna principalmente no mar do Norte e no Báltico, e pequenas cantidades deles invernan no Adriático, mar Negro, mar Caspio, mar Mediterráneo e en lagos interiores. P. g. holboelii reprodúcese en América do Norte en Alasca, oeste e centro do Canadá, e no norte dos Estados Unidos cara ao leste ata Minnesota; en Asia nidifica no leste de Siberia desde a Kamchatka cara ao sur ata Hokkaido e oeste de Mongolia. As aves asiáticas invernan no mar desde Xapón ao mar da China Oriental, e os reprodutores americanos invernan no Pacífico, principalmente desde o sur de Alasca á Columbia Británica (con pequenos continxentes de exemplares que o fan no sur de California), e no Atlántico desde Terra Nova e Labrador a Florida. Algunhas aves permanecen nos Grandes Lagos se están suficientemente libres de xeo. Esta especie aparece como un raro invernante errante en Afganistán, Paquistán e partes do norte e leste da India.
Instituto de Estudos Miñoráns
Traxectoria
O instituto ten como principais obxectivos a divulgación da cultura galega e, en xeral, todo o referente ao patrimonio natural, histórico, artístico, arquitectónico, etnográfico, lingüístico etc., dos tres concellos do Val Miñor (Baiona, Nigrán e Gondomar). Así mesmo promove a realización de estudos de todo tipo sobre os ámbitos sinalados e fomenta a conservación e respecto polo patrimonio miñorano como un ben económico e cultural actual.
Mergullón cincento
Reprodución e supervivencia
miniatura|Ovo da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] As parellas de mergullón cincento nidifican illadas, deixando máis de 50 m entre un niño e o máis próximo, aínda que se pode dar unha nidificación semicolonial nos sitios máis axeitados, onde ata a 20 parellas poden e nidificar xuntas máis próximas e defender o seu propio territorio linear. A reprodución semicolonial é máis probable en lugares con condicións excelentes, como grandes masas de vexetación flotante sen conexión coa costa. Ditos sitios son seguros ante a maioría dos predadores e o suficientemente grandes para proporcionar certa protección dos ventos e ondas, e neles os mergullóns nidifican moito máis próximos que os que se reproducen na costa, a unha distancia de só 10 m. As parellas que nidifican nesas colonias fan maiores postas de ovos, que fan eclosión máis cedo na estación e dan lugar a roladas de pitos máis grandes. Defenden o territorio con varias exhibicións de ameaza, incluíndo estender as ás, curvarse e peteirar; as parellas das colonias son máis agresivas, é menos probable que abandonen o niño deixándoo desprotexido e mostran unha maior tenencia a moverse fóra da vista da colonia cando non están incubando. A reprodución faise a miúdo en asociación laxa con gaivotas ou outras aves acáticas coloniais. miniatura|esquerda|As áreas reprodutoras deben ter vexetación emerxente As parellas monógamas fórmanse en abril ou maio na migración ou nas augas onde se van reproducir e entón comeza un ritual de cortexo con moitas vocalizacións. A elaborada exhibición de reprodución consta de abaneos da cabeza, unha postura de "gato" coa cabeza baixa, carreiras paralelas en posición ergueita e regalos mutuos de plantas verdes, e culmina cunha danza de "pingüín" na cal os membros da parella erguen todo o corpo, xuntando os peitos.
Como todos os mergullóns, os mergullóns cincentos fan o niño preto da auga á cal poden escapar se for preciso, porque a posición tan traseira das súas patas impídelles moverse rápido en terra. Adoitan reproducirse máis frecuentemente en masas de xuncos que outros mergullóns. O niño é unha plataforma flotante de materia vexetal ancorada a vexetación submerxida ou emerxente, en augas de 0,5 a 0,75 m de profundidade e coa maior parte do niño por riba da tona da auga. A posta de ovos ten lugar principalmente desde a metade de abril a maio en Europa, e algo máis tarde, da metade de maio a xuño, en América do Norte. Os proxenitores poden abandonar o niño durante períodos de tempo significativos durante a noite, posiblemente para evadirse de predadores nocturnos. Non está claro se isto é por autoprotección ou para protexer os ovos distraendo a atención do depredador do niño; a posta non parece sufrir deste abandono temporal. miniatura|Polos sobre as costas dos seus pais Pon normalmente catro ou cinco (pode ser de un a nove) ovos azuis claros ou brancos, de media de 3,4 cm de ancho e 5,1 cm de lonxitude e un peso duns 30,5 g, dos cales o 10% corresponde ao peso da casca. Os dous proxenitores fan quendas para chocar os ovos durante de 21 a 33 días ata que fan eclosión os polos cubertos de penuxe e precociais; inmediatamente soben ás costas do seu pai ou nai, onde pasan a maior parte do tempo ata teren de 10 a 17 días de vida. Os xoves poden ser alimentados polos proxenitores ata 54 días despois de emplumar, e poden voar aos 50 a 70 días. Os proxenitores non interfiren coa alimentación que reciban os polos cando eles aínda están sendo levados ás costas, pero posteriormente coidan os polos máis xoves durante máis tempo e son agresivos cos fillos máis vellos. Isto iguala a supervivencia despois de emplumar de todos os polos, e favorece a súa independencia. A rolada de polos pode ser repartida entre os dous proxenitores para que cada un deles se encargue de alimentar só aos polos que lle corresponderon. Isto reparte a demamnda de alimentación por igual entre o pai e a nai.
Diversos predadores poden destruír os ovos ou matar os polos, como o mapache en Norteamérica e o corvo pequeno en Europa. Os lucios poden capturar os polos cando nadan. Como media, por cada adulto, están aínda vivas 0,65 aves novas no cuarto mes de vida, aínda que a taxa de mortalidade dos adultos non se coñece. Intentan evadirse das aves de presa mergullándose baixo a auga. Cando se alimentan, mergúllanse como media durante menos de 30 segundos, aínda que os mergullos para fuxir son máis prolongados.
Alimentación
Capturan as presas acuáticas mergullándose ou nadando na superficie coa cabeza submerxida, e apañan os insectos terrestres e as súas larvas na vexetación. Poden utilizar unha liña visual inclinada cara abaixo desde o ollo ao extremo da mandíbula inferior aberta para ollar a presa antes de mergullarse ou cando nadan baixo a auga. O mergullón probablemente abre o peteiro e olla por esa liña visual cara á súa diana. Os reprodutores europeos, que teñen que competir polos peixes coa especie de maior tamaño mergullón cristado, comen unha maior proporción de invertebrados que as subespecies americanas de peteiro máis longo, aínda que ambas as razas comen principalmente peixes en inverno. As aves da subespecie nominal das poboacións que se reproducen máis ao norte en Finlandia e Rusia, alén da área do mergullón cristado, teñen un peteiro máis longo e delgado que as do sur, reflectindo unha maior proporción de peixes na dieta, onde o seu principal competidor está ausente. Se o alimento é escaso, os dous pais poden abandonar ovos que non fixeron eclosión, ou permitir que os pitos máis pequenos morran de fame, aínda que esta última estratexia non parece ser particularmente eficiente para protexer as crías máis vellas.
Igual que outros mergullóns, o mergullón cincento inxire grandes cantidades das súas propias plmas, que permanecen no estómago da ave. As plumas non só son tragadas polos adultos, principalmente durante o seu autoacicalamento, senón con frecuencia tamén llelas dan ás crías, ás veces só un día despois da eclosión. Estas plumas axiña se descompoñen orixinando unha masa amorfa como de feltro. Non se sabe cal é a función destas plumas no estómago, aínda que se suxeriu que lle axudan a protexer o seu tracto dixestivo de ósos e outro material duro indixerible.
Status
miniatura|Adultos e polos. Ten unha ampla área de distribución, estimada en de 1 a 10 millóns de quilómetros cadrados e unha poboación global de 150 000–370 000 de individuos, e P. g. holboellii é o dobre de numeroso que a raza nominal. A tendencia da poboación non foi cuantificada, pero non se cre que cumpra os criterios de declive (descenso de máis do 30% en dez anos ou tres xeracións) da Lista vermella da IUCN. Por estas razóns, a especie é avaliada como "especie pouco preocupante".
Satisfaction Is the Death of Desire
Satisfaction Is the Death of Desire é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de metalcore Hatebreed, publicado o 11 de novembro de 1997 a través do selo Victory Records. Este foi o disco que volveu coñecido ao grupo, coa maioría das críticas loubándoo,  e incluso chamándoo un "clásico do hardcore". O disco sacou á banda da escena underground, conseguindo un contrato discográfico con Universal Records.
Mergullón cincento
Status
É unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-euroasiático (AEWA). Os asinantes do acordo deben realizar diversas actividades e estratexias de conservación descritas nun plan de acción detallado. O plan pretende actuar sobre a conservación das especies e hábitats, xestión das actividades humanas, investigación, educación e posta en práctica.
O mergullón cincento foi cazado polos humanos no norte de Europa no Mesolítico e Paleolítico, mais non hai probas de que haxa ningún nivel significativo de caza actualmente. En Norteamérica, está potencialmente ameazado pola contaminación por bifenilos policlorados (PCB) e pesticidas como o DDT, que causa unha redución no éxito reprodutor debido á esterilidade dos ovos e o adelgazamento da casca dos ovos. As áreas reprodutoras poden verse afectadas pola modificación e degradación de lagos e polas alteracións humanas causadas polas actividades acuáticas recreativas humanas. Non hai probas que suxiran que estas ameazas puidesen ter como resultado poñer en risco significativo a poboación global; máis do 70% dos mergullóns cincentos de América do Norte reprodúcense no Canadá, onde a poboación é estable ou está a incrementarse.
Today's Active Lifestyles
Today's Active Lifestyles é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Polvo, publicado o 19 de abril de 1993 a través do selo Merge Records. O disco foi gravado entre o 18 e 21 de decembro de 1992 e foi producido e gravado por Bob Weston.
O Careixo, Salto, Vimianzo
O Careixo é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 17 mulleres.
José Luis Méndez López
José Luis Méndez López, nado na Coruña o 11 de setembro de 1945, é un banqueiro galego, director xeral de Caixa Galicia entre 1981 e 2010.
Traxectoria profesional
Estudou na Escola de Comercio da Coruña e máis tarde, en 1967, licenciouse en Económicas pola Universidade Complutense de Madrid. Doutorouse na mesma universidade, onde tivo como director da tese o economista Enrique Fuentes Quintana, e continuou a súa carreira como profesor universitario de facenda pública nesa entidade, e logo de teoría económica na Universidade de Santiago de Compostela, a finais dos anos sesenta.
O seu percorrido profesional na banca iniciouno no Banco del Noroeste, pertencente ao grupo Rumasa, no departamento de investimentos. En 1977 é nomeado director xeral da Caixa Xeral de Aforros de Ferrol, cargo que ocupa unicamente durante seis meses, porque en 1978 esta entidade se fusiona coa Caja de Ahorros de La Coruña y Lugo, que dá lugar a Caixa Galicia. En 1981 é nomeado director xeral da nova entidade por Xoán Cardona Rodríguez, en substitución de Antonio Lorenzo.
Durante os seus anos á fronte da entidade, Caixa Galicia foi reforzando a súa posición absorbendo ou fusionándose coa Caja de Ahorros de Santiago (1980), Caja de Ahorros Provincial de Lugo, (1982), as caixas rurais da Coruña, Pontevedra (1986), Ourense (1988) e León (1992). Nos anos noventa tamén integra as redes bancarias do Banco de Fomento (1994), do Banco Urquijo (2000) e do BNP España (tamén en 2000).
En 2010 a crise financeira afectou grandemente a súa entidade, o que levou a súa fusión con Caixanova. O 16 de setembro dese ano dimitiu da dirección xeral, catro días despois de facer os 65 anos, e foi substituído de forma provisional por Xavier García de Paredes. Na nova entidade, Xosé Luís Méndez ocupou o cargo de presidente da Fundación social da entidade, fóra da primeira liña da xestión bancaria, logo de percibir 16.5 millóns de euros en concepto de despedimento. Ademais continúa como presidente da Fundación Claudio San Martín e como membro do consello de administración de Sacyr ou no de Tecnocom, ambos en representación de Novacaixagalicia.
Cargos
Pola súa posición á fronte de Caixa Galicia, foi tamén director xeral de Ahorro Corporación e vicepresidente de Caser e de Unión Fenosa. Tamén foi conselleiro en varias empresas, como Pescanova, Sacyr, Ence etc.
É o presidente do Club de Economía de Iñás.
Vida familiar
É pai de tres fillos, entre eles os empresarios Yago Méndez e Lis Méndez.
Ferreiro, ferreira
Os ferreiros son persoas que crean obxectos  de ferro ou aceiro por forxa-lo metal, ou sexa, a través da utilización de ferramentas como fol, engra e martelo, dobra e corta, e moldea noutra forma o metal. Xeralmente o metal é quecido ata que brilla vermello ou laranxa, como parte do proceso de forxamento. Os ferreiros producen cousas como portóns de ferro forxado, grelladores, grades, lustres, luminarias, mobiliario, esculturas, ferramentas, implementos agrícolas, relixiosos e obxectos decorativos, utensilios de cociña, e armas.
150px|dereita|miniatura|Ferreiro traballando
Outón, Xuño, Porto do Son
Outón é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 48 habitantes (23 homes e 25 mulleres).
DS-A1
DS-A1 foi un tipo de satélite artificial da Unión Soviética. Foron desenvolvidos pola oficina de deseño de Yuzhnoye como satélites para facer diferentes probas e experimentos no espazo.
Características
O satélites DS-A1 tiñan unha masa de 250 kg e estaban formados polo bus DS, que contiña os experimentos e instrumentos hermeticamente selados. Alimentábanse mediante baterías, situadas dentro da cápsula xunto cos instrumentos. Lanzáronse un total de sete satélites DS-A1, catro dos cales chegaron a órbita, pasando a denominarse Kosmos 11, Kosmos 17, Kosmos 53 e Kosmos 70. Todos foron lanzados mediante foguetes Kosmos 63S1 desde o cosmódromo de Kapustin Yar e probaron tanto técnicas de comunicación e navegación como fixeron medicións da magnetosfera terrestre, os raios cósmicos e a radiación de probas nucleares.
Kosmos 11
Foi lanzado o 20 de outubro de 1962. Levaba a bordo experimentos militares para probar métodos de comunicación e navegación para as forzas nucleares soviéticas, máis tarde usados nos satélites Uragan. Fixo medicións de raios cósmicos e da radiación de probas nucleares. Reentrou na atmosfera o 18 de maio de 1964.
Kosmos 17
Foi lanzado o 22 de maio de 1963. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11. Reentrou na atmosfera o 2 de xuño de 1965.
Kosmos 53
Foi lanzado o 30 de xaneiro de 1965. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11 e 17. Reentrou na atmosfera o 12 de agosto de 1966.
Kosmos 70
Foi lanzado o 2 de xullo de 1965. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11, 17 e 53. Reentrou na atmosfera o 18 de decembro de 1966.
2.5KS18000
2.5KS18000 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado en varios foguetes sonda e de proba, como os Aerobee 100, Aerobee 150, Aerobee 150A, Aerobee 300 e Aerobee 300A.
Marea Cidadá de Noia
Marea Cidadá de Noia é un movemento político creado no concello de Noia que se presenta ás eleccións municipais de maio de 2015. A candidatura foi presentada oficialmente en abril de 2015.
Manolo Seijas foi o candidato escollido nas primarias para presentarse ás eleccións municipais de maio de 2015. A candidatura obtivo o 14,65 % dos votos e 2 concelleiros.
Carbono asimétrico
dereita|miniatura|250px|Os dous [[enantiómeros de bromoclorofluorometano.]] O carbono asimétrico ou carbono quiral é aquel carbono que está enlazado con catro elementos ou grupos químicos distintos.
Propiedades ópticas
O carbono asimétrico confírelle á molécula propiedades ópticas importantes: un poder rotatorio. Dise entón que é opticamente activo (isomería óptica), xa que fai xirar o plano de vibración da luz polarizada.
Outros artigos
Asymmetrisches Kohlenstoffatom Carbono asimétrico
A Parrocha, Agüela, Antas de Ulla
A Parrocha é un lugar da parroquia de Agüela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (un home).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Trasdoanes, Xuño, Porto do Son
Trasdoanes é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres).
Castro, Salto, Vimianzo
Castro é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 37 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 16 homes e 21 mulleres.
Froxás das Viñas, Proente, A Merca
Froxás das Viñas  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 117 habitantes no ano 2013 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 60 eran homes e 57 mulleres. É lindeira xa co concello de Allariz.
O núcleo divídese en sete barrios: Aviñoá, Piñeiro, Souto, Soutelo, Cima de Vila e A Portela.
Patrimonio
Ten unha igrexa de pedra con planta de cruz latina e triplo campanario, co camposanto ao redor. As festas son en outubro, na honra da Virxe do Rosario. Tamén o entroido goza de ampla tradición.
14 de decembro
O 14 de decembro é o 348º día do ano do calendario gregoriano e o 349º nos anos bisestos. Quedan 17 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|150px|dereita|Nostradamus. miniatura|150px| Olimpia Valencia.
Mortes
miniatura|150px|dereita|Teixeira de Pascoaes.
O Campanario, Xuño, Porto do Son
O Campanario é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Estado Libre
miniatura|Provincia do Estado Libre
O Estado Libre (en Vrystaat; en soto Foreistata, en inglés Free State) é unha das provincias de Suráfrica formada en 1995. Ten a súa orixe e coincide coa antiga provincia do Estado Libre de Orange mais o antigo bantustán de QwaQwa. A súa capital é Bloemfontein, a capital xudicial surafricana. A súa superficie é de 129.825 km² e a poboación de 2 745 590 habitantes, a maioría de etnia soto.
James Whale
James Whale, nado en Dudley (Midlands Occidentais) o 22 de xuño de 1889 e finado en Hollywood (California) o 29 de maio de 1957 foi un director de cinema británico radicado nos Estados Unidos de América. É especialmente coñecido polo seu traballo en filmes de terror, como Frankenstein (1931), A noiva de Frankenstein (1935) e '' O home invisible (1933).
Traxectoria
Whale foi o sexto dos sete fillos dun metalúrxico e unha enfermeira. Como non era moi forte para traballar na industria coma os seus irmáns máis vellos, conseguiu un emprego de zapateiro. O talento que tiña como compositor e a renda extra acadada no traballo valeulle para pagar os seus estudos na Dudley School of Arts and Crafts.
En outubro de 1915, co inicio da primeira guerra mundial, alistouse no exército e estivo no rexemento de Worcestershire en xullo de 1916. En agosto do ano seguinte fixérono prisioneiro e dedicouse logo a debuxar e escribir, descubrindo o seu talento para as producións teatrais.
En Hollywood tivo o seu gran momento cando dirixiu o filme Frankenstein (1931) e a súa secuela, A noiva de Frankenstein (1935), ademais de O home invisible (1933), feitos para a Universal Pictures e que foron grandes éxitos de público.
Whale recibiu influencia do cinema mudo alemán, particularmente dos filmes de F. W. Murnau e os seus movementos de cámara. Os filmes serviron para lanzar as carreiras estadounidenses de Gloria Stuart, Colin Clive, Elsa Lanchester, Boris Karloff e Claude Rains, actores que coñecía de Inglaterra e para os que creou papeis axeitados ás súas personalidades.
miniatura|200px|dereita|Monumento en memoria de James Whale en Dudley Para a Universal tamén dirixiu The Road Back (1937), pensado como unha secuela de All Quiet on the Western Front. A pesar das protestas de Whale, o filme foi remontado e cortado despois da súa estrea e resultou un fracaso de público, polo que Whale foi relegado aos filmes B da Universal. En 1937 rodou The Great Garrick da Warner Bros., único filme para este estudio e que, a pesar da coidada ambientación do século XVIII, tamén resultou un fracaso. Nesta época Whale tan só conseguiu o éxito con The Man in the Iron Mask (1939), protagonizado por Louis Hayward e Joan Bennett. Green Hell, filme de aventuras na selva con Douglas Fairbanks, Jr., Joan Bennett e Vincent Price, foi a súa última longametraxe estreada comercialmente. Trala adaptación da obra de William Saroyan Hello-out there!, que non conseguiu estrear, non volver dirixir para o cinema.
Vea mediana cubital
A vea mediana cubital, vea mediana ou mediana basílica é unha vea superficial, do membro superior humano, pertencente ao antebrazo. Conecta a vea basílica e a vea cefálica e pode ser empregada da extraer sangue. Discorre pola fosa do cóbado, por debaixo da pel. Existe enorme variabilidade nesta vea, e pódense observar traxectos moi diferentes entre distintas persoas.
26 de xuño
O 26 de xuño é o 177º día do ano do calendario gregoriano e o 178º nos anos bisestos. Quedan 188 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Salvador Allende. miniatura|100px| Pearl S. Buck.
Mortes
miniatura|100px| Xurxo IV.
Outros
Os 366 días do ano
Cicatriz (grupo musical)
Cicatriz foi un grupo musical vitoriano (Áraba, País Vasco), primeiramente chamado Cicatriz en la matriz, acurtando máis tarde o seu nome a Cicatriz, encaixado na época do Rock radical vasco, anos 80, encabezado por Nacho Etxebarrieta.
A súa discografía abrangue 4 álbums, tres deles de estudo e o derradeiro en directo. Os catro membros orixinais faleceron vítimas da SIDA ou por sobredose de heroína.
Historia
O grupo formouse en 1983 nun centro de desintoxicación de Vitoria como terapia de grupo. Chamáronlle ao grupo Cicatriz en la Matriz, no que cantaban Natxo Etxebarrieta e a súa noiva Poti. Despois duns cambios de formación, o grupo consolidouse con Natxo e Poti como cantantes, Pepino á guitarra, Pakito Rodrigo ao baixo e Pedrito (Pedro Landatxe) á batería, formación coa que gravaron unha maqueta en Pamplona en 1984, con temas que máis tarde recuperarían nos seus álbums oficiais como «Botes de humo», «Cuidado burócratas» ou «Aprieta el gatillo». Ese mesmo ano, Poti deixou o grupo.
En 1985, xa co nome de Cicatriz, gravaron a súa primeira referencia, o chamado «Disco de los cuatro» (Soñua), canda Kortatu, Jotakie e Kontuz-Hi!. Cicatriz contribuíron con tres temas: «Escupe», «Cuidado burócratas» e «Enemigo público» (tamén coñecido como «Aprieta el gatillo»). Cicatriz comezan a ser moi coñecidos no País Vasco grazas á súa actitude en constante provocación e aos seus directos.
En 1988 produciuse un acontecemento que paralizou a actividade da banda. Natxo tivo un aparatoso accidente en motocicleta polo que foi operado e do que non se recuperou até pasado algún tempo. Ademais, Natxo foi condenado a catro anos, dous meses e un día de cárcere por narcotráfico, ao atoparlle nun control speed que traía de Holanda. Así, até 1991, non aparece o seu segundo traballo, 4 años, 2 meses y 1 día.
En 1992 apareceu o seu último álbum de estudio, Colgado por ti.
En 1993 faleceu Pakito a causa da sida, enfermidade que tamén contraeran Natxo e Pedrito. Este último xa non puidera participar na última xira do grupo, na que se gravou o seu derradeiro disco: En directo (1994).
Spirit (álbum)
Spirit é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock Apse, publicado o 14 de novembro de 2006 a través do selo español Acuarela Discos. O álbum foi reeditado por ATP Recordings no ano 2008.
Serafín Barros
Traxectoria
Fillo de Carmen Barros Otero e de pai descoñecido. En 1856 realizou a súa primeira viaxe a Cuba, onde desenvolveu traballos para a Administración. Retornou a Cangas en xuño de 1862. Seguíu viaxando a Cuba durante o outono e o inverno, traballando alí como funcionario de Aduanas. Foi alcalde de Cangas en dúas ocasións. Finou en Cangas o 3 de abril de 1912.
Vida persoal
Casou con Catalina del Amo o 17 de setembro de 1863, coa que tivo cinco fillos: Eugenio, Timoteo, María Dolores, Carmen e Acacia. Logo da morte de Catalina, casou coa súa cuñada Bonifacia del Amo o 6 de xullo de 1881, coa que tivo outros cinco fillos: Alicia, Marina, Bonifacia, Nieves e Emma. A súa filla Nieves Barros del Amo casou con José Mª Bolíbar Massó, irmán de Luís Bolívar Massó.
Folketinget
dereita|150px miniatura|dereita|A sala de Christiansborg onde ten sede Folketinget na Noite da Cultura de 2006
Folketinget é o nome da cámara parlamentaria de Dinamarca. A partir do ano 1953 é a única cámara do país, froito dun cambio da constitución. No período 1849-1953 existiron dúas cámaras, Landstinget e Folketinget.
Composición
Folketinget ten 179 membros elixidos por un máximo de 4 anos. Destes, dous deputados son elixidos por Groenlandia, e outros dous polas Illas Feroe, dado que forman parte do reino de Dinamarca, chamado Rigsfællesskabet en dinamarqués, como dúas rexións autónomas.
Sede
Folketinget ten a súa sede en Christiansborg na illa de Slotsholmen da capital dinamarquesa de Copenhaguen.
Ligazóns externas
Páxina oficial de Folketinget
Mola
Mola pódese referir á:
Fira de Barcelona
250px|miniatura|O recinto de [[Montjuïc, Barcelona|Montjuïc durante a celebración da feira Construmat 2005.]] Fira de Barcelona é a institución feiral de Barcelona e unha dunha das máis importantes de Europa. Cada ano organiza numerosos salóns e congresos onde se reúnen destacadas a empresas de diferentes sectores económicos para expor as súas novidades, intercambiar experiencias, coñecementos e promover negocios.
Articulación radiocubital inferior
A articulación radiocubital inferior ou distal é unha articulación do membro superior humano, pertencente ao antebrazo. A diferenza coa superior non forma parte do cóbado.
Fira de Barcelona
Historia
A Fira ten as súas orixes na Exposición Universal de 1888, primeira feira de mostras de Barcelona, con motivo da que se construíu o recinto feiral do Parque da Ciutadella. Con motivo da inauguración da Exposición Internacional de 1929, a celebración de acontecementos feirais trasladouse ás novas instalacións creadas en Montjuïc, espazo onde se desenvolveu este acontecemento mundial. Na actualidade, hai tamén un novo recinto feiral, inaugurado en 2007, preto da avenida da Granvia de L'Hospitalet que, conxuntamente co recinto de Montjuïc, impulsan a proxección internacional de Barcelona, converténdoa na segunda cidade de Europa co maior recinto feiral, logo da urbe de Milán.
En 1932 foi constituída oficialmente a sociedade Fira Internacional de Barcelona, declarada de utilidade pública, e en 2000 a Generalitat de Cataluña incorporouse aos órganos de goberno, xunto co Concello de Barcelona e a Cámara de comercio de Barcelona.
Articulación radiocubital inferior
Superficies articulares
Coma na superior, fórmana o radio e o cúbito. Artéllanse mediante unha superficie articular en cada epífise distal de cada óso, por dentro no radio e por fóra no cúbito. Pódese atopar unha cartilaxe entre ambas superficies, que evita o rozamento directo de ambos ósos.
Ligamentos de reforzo
A cartilaxe articular emite febras cara o radio, ao cal queda ancorado. Tamén emite febras cara ao carpo, poñéndose en contacto coa articulación do pulso. Diferenciánse dous ligamentos importantes, o ligamento radiocubital anterior e o ligamento radiocubital posterior. Entre estes dous ligamentos e outras febras, fórmase o complexo ligamentoso triangular do carpo.
Función
Facilita os movementos de pronación e supinación, nos que o radio se sitúa por enriba do cúbito. Ten unha mobilidade reducida.
Pegusa
Pegusa é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, propios das costas do Atlántico oriental e os mares Mediterráneo e Negro.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1862 polo zoólogo británico de orixe alemá Albert Günther.
Especies
Na actualidade no xénero recoñécense as seguintes especies:
Sixeberto
O antropónimo Sixeberto (en latín Sigebertus, Sigobertus ou Sigibertus) levouno entre outros os seguintes:
San Mamede de Agüela, Agüela, Antas de Ulla
San Mamede de Agüela é un lugar da parroquia de Agüela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Sigered
Sigered é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Robert Manne
Robert Manne, nado o 31 de outubro de 1947, é un xornalista e profesor de política australiano. Ensina na Universidade La Trobe, de Melbourne, Australia.
As Trabes, Xuño, Porto do Son
As Trabes é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Bobby Day
Robert James Byrd, nado o 1 de xullo de 1930, e finado o 27 de xullo de 1990, foi un cantante estadounidense coñecido como Bobby Day. Foi un artista dos estilos rock and roll e R&B.
27 de xuño
O 27 de xuño é o 178º día do ano do calendario gregoriano e o 179º nos anos bisestos. Quedan 187 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Guimarães Rosa.
Cowboy Junkies
Cowboy Junkies é unha banda canadense de country alternativo/blues/folk rock. O grupo formárono en Toronto en 1985 Margo Timmins (vocalista), Michael Timmins (compositor e guitarrista), Peter Timmins (batería) e Alan Anton (baixista).
As súas primeiras actuacións públicas foron en clubs de Toronto, como a Beverley Tavern ou The Rivoli. O seu álbum de estrea, editado en 1986 e producido por Peter Moore, foi o bluseiro Whites Off Earth Now!!, gravado usando un micrófono ambisónico no garaxe da familia.
A fama da banda aumentou co seu segundo álbum, The Trinity Session, gravado en 1987 na igrexa da Sagrada Trindade de Toronto. O seu son, outra vez usando micrófonos ambisónicos, e a súa mestura de blues, country, folk, rock e jazz valeulles a atención da crítica e un seguimento de culto. The Los Angeles Times falou da gravación como un dos dez mellores álbums de 1988.
A banda foi nomeada ao premio de Grupo do Ano nos Juno Awards en 1990 e 1991. O grupo continuou xirando por Norteamérica, Europa, Xapón e Australia, con grandes xiras nos continentes norteamericano e europeo tras os seus álbums de 2002 e 2004. En 2007 publicaron Trinity Revisited para celebrar o 20 aniversario da gravación orixinal de The Trinity Session.
Sieira, Xuño, Porto do Son
Sieira é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Matogueira
250px|miniatura|dereita|Matogueira típica galega: [[Toxo molar (Ulex minor) en amarelo con queiroas (Calluna vulgaris) en rosa, que forman toxeiras e uceiras.]] miniatura|dereita|250px|Matagueira no condado Prince Edward.
Matogueira é o conxunto espeso de matas ou maleza. Aínda que pode existir mato como sotobosque, considéranse matogueiras as formacións vexetais compostas maioritariamente por arbustos que crean ecosistemas de por si sen estrato arbóreo ou con árbores moi dispersas. En galego son sinónimos de matogueira: breña, coucheira, fraguiza, matagueira, mato, e vedramio.
Son formacións naturais importantes en Galicia, especialmente as toxeiras e as uceiras, ecosistemas predominantes nos montes e cantís galegos. Porén a súa superficie diminuíu no último século por mor das reforestacións con especies foráneas como piñeiros e eucaliptos.