cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Romero Zafra
Traxectoria
En 2001 participou na segunda exposición, no mesmo lugar e na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga. No ano 2002, participou de novo na exposición de Espartinas e en iMAGO Arcebispado de Viena, na Igrexa dos Agostiños do Palacio Real de Viena, sendo elixido como cartel anunciador, unha das súas obras.
Tamén participou en varias exposicións realizadas en Pozoblanco, Martos, La Victoria e La Rambla. De novo, na coresma de 2004, participa na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga con dous bustos de Dolorosa.
As súas obras están estendidas polas provincias de Xaén, Córdoba, Málaga, Granada, Rexión de Murcia, Salamanca, Badaxoz, Tenerife e Cádiz. Dúas das súas obras, o busto da nosa Señora da Soidade e O noso Pai Xesús Cativo de España, forman parte do fondo do Xunta Pro Semana Santa en España.
Diosxenina
A diosxenina é un fitosteroide sapoxenina, que é o produto da hidrólise por ácidos, bases fortes ou encimas de saponinas, extraído de tubérculos de Dioscorea, como a variedade africana kokoro. O produto sen azucres (aglicona) de tales hidrólises, a diosxenina, é utilizada para a síntese comercial da cortisona, pregnenolona, proxesterona e outros produtos esteroides.
Fontes
Está presente en cantidades detectables en Costus speciosus, Smilax menispermoidea, especies dos xéneros Paris, Aletris, Trigonella e Trillium, e en cantidades extraíbles en moitas especies de Dioscorea, como D. althaeoides, colletti, composita, floribunda, futschauensis, gracillima, hispida, hypoglauca, mexicana , nipponica, panthaica, parviflora, septemloba e zingiberensis.
Usos industriais
A diosxenina é un precursor de varias hormonas humanas, empezando co proceso de degradación de Marker, que inclúe a síntese de proxesterona. O proceso foi utilizado nos métodos de fabricación iniciais de pílula contraconceptiva oral combinada.
Ernesto Mauri
Ernesto Mauri, nado en 1791 e finado en 1836, foi un botánico e micólogo italiano.
Traxectoria
Ernesto Mauri realizou unha importante contribución á botánica coa súa obra Florae romanae en coautoría con F. Antonio Sebastiani (1782-1821). Chegou a ser director do Xardín Botánico de Roma e profesor de botánica.
Abreviatura botánica
A abreviatura Mauri emprégase para indicar a Ernesto Mauri como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais. ​
Un exemplo de planta descrita por el é 	Romulea bulbocodium (L.) Sebast. & Mauri, publicada en Florae Romanae Prodromus 17 1818. Esta planta tamén se chama Romulea uliginosa e ten por nome común aberiota.
Epónimos
As seguintes plantas levan o epónimo de E. Mauri: Curiosamente, a pesar de ser botanico, tamén hai algúns animais nomeados en honra a Mauri:
Dolly Parton
Dolly Rebecca Parton, nada en Sevierville (Tennessee) o 19 de xaneiro de 1946, é unha cantante, compositora, actriz, e empresaria estadounidense.
Traxectoria
Comezou a cantar cando nena, pero acadou sona xa en 1967, ao se unir á banda musical de música country liderada por Porter Wagoner. En colaboración con el, actuou en televisión, realizou xiras, e compuxo e publicou varios álbums de estudio.
Valtimo
Valtimo é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 143 habitantes. A superficie do termo municipal é de 838,07 km2, dos cales 37,76 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,68 hab./km².
Limita cos concellos de Nurmes na súa mesma rexión, Rautavaara en Savonia do Norte e Sotkamo, pertencente á rexión de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Jacopo Amigoni
miniatura|Venus e Adonis, na Alte Pinakothek de Múnic. Jacopo Amigoni, nado en Nápoles en 1682 e finado en Madrid en 1752, foi un pintor italiano pertencente á escola veneciana.
Estilo e obra
Foi coñecido polas súas pinturas de tema mitolóxico. O seu estilo rococó tivo moito éxito en Alemaña, Inglaterra e España, onde en 1747 se instalou como pintor de cámara de Fernando VI, que lle encargou a decoración dos palacios de Aranjuez e do Retiro.
José Vega Blanco
José Vega Blanco, finado en Lugo o 15 de febreiro de 1933, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo. Foi redactor de La Idea Moderna, do que chegou a ser director en 1902 e colaborou en Galicia Moderna escribindo crónicas co pseudónimo Beppo. Despois foi director de El Regional. Foi membro fundador da Real Academia Galega. Foi funcionario do Goberno civil de Lugo. En 1907, presidiu o Círculo das Artes de Lugo. miniatura|150px|[[Julio Pérez de Guerra e José Vega Blanco en Lugo 1920.]]
Distrito de Baoshan
miniatura|225px|Localización dentro de Shanghai
O distrito de Baoshan é un dos distritos de Shanghai, ocupa 424 km² e nel viven 740.900 habitantes (2001). O campus principal da Universidade de Sanghai sitúase neste distrito así como a sede de Baosteel, o principal conglomerado de fabricación de aceiro da China.
Amiens
Amiens é un concello, capital do departamento de Somme, Picardía, Francia. En 2011 tiña 133.327 habitantes. Está situada nas ribeiras do río Somme.
Historia
A cultura achelense debe o seu nome ao barrio de Saint-Acheul, un barrio de Amiens. Amiens foi a capital dos Ambiani, unha das principais tribos galas. Os romanos denominaron á cidade Samarobriva. A conquista de Inglaterra polo emperador Claudio e a apertura de novas rotas en Galia e Bélxica reforzaron o papel da cidade.
Administración
A súa alcaldesa (2014) é Brigitte Fouré, do Novo Centro.
O Orzán
O topónimo Orzán dá nome a varios lugares da cidade da Coruña:
Chernogolovka
miniatura|135px| Escudo de Chernogolovka. miniatura|275px| Unha das instalacións da Academia de Ciencias de Rusia.
Chernogolovka é unha cidade do oblast de Moscova, Rusia, localizada a 43 km ó nordeste da cidade de Moscova. A poboación é de 20.284 (2002). A cidade é un dos principais centros de investigación científica do país con varios institucións científicas da Academia de Ciencias de Rusia.
Sara Montiel
María Antonia Abad Fernández, coñecida como Sara Montiel, nada en Campo de Criptana (Cidade Real) o 10 de marzo de 1928 e finada en Madrid o 8 de abril de 2013, foi unha actriz e cantante española, nacionalizada mexicana.
Traxectoria
Sara Montiel naceu no seo dunha familia manchega humilde subsistindo por medio da agricultura, xa que o seu pai era campesiño. A beleza e os dotes artísticos, impresionaron a Vicente Casanova, un influente produtor (un dos donos de CIFESA) e axente de publicidade que a viu e ouviuna cantar durante unha procesión da Semana Santa de Orihuela, Alacant. Vicente procurou que a moza recibise un adestramento básico en declamación e canto.
A súa primeira película foi Te quiero para mí aparecendo como actriz secundaria na repartición facendo de María Alejandra, pero foi a partir de Empezó en boda onde usaría o nome artístico de Sara Montiel.
O seu primeiro papel de importancia foi en Locura de amor, á que seguiron La mies es mucha, Pequeñeces e El capitán veneno. Sara Montiel cumpriu a súa ambición de marchar traballar ó estranxeiro e concretamente a México e aos EUA, onde chegou a traballar en Hollywood.
O 31 de maio de 2008 recibiu a Medalla de Ouro de Castela-A Mancha.
Turbonegro
Turbonegro é unha banda norueguesa de punk rock procedente de Oslo. Inicialmente estivo activa dende 1989 ata 1998, e posteriormente reformouse no ano 2002. Seu estilo combina glam rock, punk rock e hard rock nun son que o grupo describe como "deathpunk".
Entre as principais influencias de Turbonegro están Black Flag, Rolling Stones, Kiss, Venom, Radio Birdman, AC/DC, Iggy Pop & James Williamson, Circle Jerks, Ramones, Alice Cooper, Negazione, The Dictators e The Stooges, ademais de artistas de rock noruegués como DumDum Boys, Raga Rockers e Jokke & Valentinerne.
Cabaleiro (doenza)
De xeito coloquial tamén se denomina postura a unha doenza ou sintoma similar.
Sergio Ortega González
Sergio Ortega González, coñecido futbolisticamente como Sergio Ortega, nado en Torrelavega o 25 de novembro de 1980, é un futbolista cántabro, procedente da canteira da Gimnástica de Torrelavega. Actualmente milita no Real Club Celta de Vigo.
Ocupa a posición de defensa e defendeu as camisetas da Gimnástica, Racing B e CD Numancia.
La Acción (A Coruña)
Historia e características
Quincenario anarquista, apareceu o 11 de novembro de 1908. No seu Grupo editor figuraban Benito Cadavid, Marcial Lores, José Sanjurjo Rodríguez, Julio Creo e Ricardo Cotelo. Cunha tiraxe de 1.000 a 1.500 exemplares, saíron unicamente tres números. Desapareceu ao faltarlle o apoio económico das sociedades obreiras coruñesas, afogadas polas folgas.
Raleigh, Carolina do Norte
A cidade de Raleigh é a capital do estado de Carolina do Norte, Estados Unidos. De acordo co censo do ano 2000, tiña unha poboación de 276.093 habitantes, o que a converte na segunda cidade máis habitada do estado logo de Charlotte. Raleigh é coñecida como a cidade dos carballos pola enorme cantidade de árbores desta especie que se atopan no seu territorio.
Historia
miniatura|esquerda|120px|Sir Walter Raleigh Raleigh foi elixida como a capital do novo estado en 1788, e foi fundada oficialmente en 1792 como capital de Carolina do Norte e do condado de Wake respectivamente. Foi bautizada co seu nome en novembro de 1792 en honra a Sir Walter Raleigh, promotor da Colonia Roanoke, un antigo asentamento para colonos ingleses na zona.
A localización foi elixida por atoparse a uns 16 km da Taberna de Isaac Hunter, ao parecer, un lugar moi popular entre os lexisladores norteamericanos da época. É unha das poucas cidades dos Estados Unidos planeada e construída especificamente para servir como capital dun estado.
A primeira reunión da Asemblea Xeral de Carolina do Norte en Raleigh sucedeu en decembro de 1794, e un mes máis tarde a lexislación outorgou á cidade uns estatutos, xunto a unha lista de 7 comisionados designados (a partir de 1803 foron elixidos polo pobo) e un Intendente de Policía, que máis adiante sería considerado alcalde, para gobernar a cidade. O primeiro Intendente foi John Haywood.
Foi parcialmente destruída durante a Guerra Civil, crecendo moi lentamente ata o século XX, nos anos 1920, data na que se introduciron as liñas de tranvía na cidade. Este feito, xunto á creación nos anos 1950 dun parque tecnolóxico e a autoestrada coñecida como Beltline fixeron que o crecemento da cidade acelerásese. Tamén o feito de que a multinacional IBM instalásese na zona influíu positivamente no desenvolvemento da mesma.
Sanxurdo, Cristimil, Lalín
Sanxurdo é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Praça da Liberdade
right|miniatura|300px|Praça da Liberdade
Sanxurdo, Cristimil, Lalín
Neste lugar tivo a súa sede a Banda de música de Sanxurdo.
Raleigh, Carolina do Norte
Xeografía
miniatura|dereita|240px|Capitolio de Carolina do Norte, Raleigh De acordo coa Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 299,3 km², dos cales 296,8 km² son de terra e 2,5 km² da mesma (0,84%) é auga. En canto ás distancias con outras capitais importantes, atópase a 233 km (145 millas) de Richmond, Virxinia, a 373 km (232 millas) de Washington, D.C., e a 230 km (143 millas) de Charlote.
Praça da Liberdade
A construción da praza foi iniciada na época da fundación da nova capital mineira (1895-1897). Situada no punto máis alto da zona inicial da cidade (circunscrita á Avenida do Contorno) a praza foi feita para albergar a sede do poder mineiro, os edificios do Palacio do Goberno e das primeiras Secretarías de Estado obedecen a tendencia da época - estilo ecléctico con elementos neoclásicos. Co paso dos anos, o complexo foi recibindo construcións de diferentes estilos arquitectónicos.
Raleigh, Carolina do Norte
Xeografía
Mentres que case todo Raleigh está localizado dentro do condado de Wake, unha pequena parte da cidade esténdese no veciño condado de Durham.
Clima
Raleigh ten un clima subtropical moderado, con temperaturas suaves na primavera, outono e inverno. Con todo, os invernos adoitan ser cálidos e húmidos. As temperaturas invernais xeralmente oscilan entre os 10 a 13 °C de máxima e os -2 a 2 °C de mínima. Na primavera e outono van dos 20 °C de máxima e os 13 °C de mínima, mentres que no verán pódense alcanzar os 35 °C de máxima, cunha alta humidade. Os meses de choiva son xullo e agosto.
Perfil da cidade
centro|600px|Vista panorámica do centro de Raleigh, cara a [[1909]] A cidade atópase dividida en cinco áreas xeográficas, cada unha das cales usa o código postal de Raleigh, que comeza por 276. Estas denomínanse Old Raleigh, East Raleigh, West Raleigh, North Raleigh e South Raleigh.
Demografía
miniatura|esquerda|180px|Fayetteville Street, no centro de Raleigh Segundo o censo do ano 2000, había 276.093 habitantes, 112.608 vivendas e 61.371 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 930,2/km². Había 120.699 vivendas habitadas cunha densidade media de 406,7/km². Con respecto ás razas, o 63,31% eran de raza branca, o 27,80% afroamericanos, o 0,36% nativos americanos, o 3,38% asiáticos, o 0,04% proviñan das illas do Pacífico, o 3,24% doutras razas e o 1,88% eran mestura de dúas ou máis razas. O número de hispanos era do 6,99% do total da poboación. A poboación hispana continúa crecendo hoxe en día, debido á inmigración, tanto legal como ilegal.
Había 112.608 vivendas das cales un 26,5% tiñan nenos menores de 18 anos vivindo nelas, o 39,5% eran matrimonios vivindo xuntos, o 11,4% tiña unha muller unicamente, e o 45,5% non formaban familias. No 33,1% do total de vivendas soamente habitaba unha persoa, e no 6,2% había vivindo alguén de 65 ou máis anos. A media de habitantes por fogar era de 2,3 persoas, mentres que as que formaban familia era de 2,9.
Por idades, o 20,9% tiñan menos de 18 anos, o 15,9% de 18 a 24, o 36,6% de 25 a 44, o 18,4% de 45 a 64, e o 8,3% tiñan 65 ou máis anos de idade. A media era de 31 anos. Por cada 100 mulleres había 98,0 homes. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos, había 96,6 homes.
A media de ingresos dunha vivenda era de 46.612 dólares,mentres que a media de ingresos familiares era de 60.003. Os homes gañaban unha media de 39.248 dólares anuais contra os 30.656 das mulleres. A renda per cápita da cidade era de 25.113 dólares. O 11,5% da poboación e o 7,1% das familias atopábanse por baixo do limiar da pobreza. Aproximadamente 1 de cada 4 habitantes de Raleigh (25,5%) excedían o 200% do limiar de pobreza. Do total da poboación, un 13,8% dos menores de 18 anos e un 9,3% dos maiores de 65 vivían por baixo do límite de pobreza.
Cousas da lingua
Cousas da lingua foi un programa divulgativo da Televisión de Galicia dedicado á lingua galega que se emitiu durante os anos 1990 e 1992.
Contido
O programa estaba dirixido polo presidente do Instituto da Lingua Galega Constantino García que actuaba tamén como copresentador xunto a Rosa Castro, ademais contaba coa colaboración habitual do profesor de lingua galega da Universidade de Santiago de Compostela Xosé Luís Regueira; en cada programa divulgábase información sobre léxico, gramática ou da situación sociolingüística do galego
Sissy Spacek
Mary Elizabeth Spacek, nada o 25 de decembro de 1949 en Quitman, Texas, é unha actriz e cantante estadounidense.
Sidrería Galega
Sidrería Galega é unha empresa pertencente ao grupo Hijos de Rivera con sede en Chantada adicada á produción de sidra e vinagre de mazá comercializados baixo a marca Manzanova. Desenvolve produtos derivados 100% de mazá galega e está adscrita ao Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica.
A marca comercializa sidra ecolóxica en botellas de vidro de 25cl e 1l.
18 de outubro
O 18 de outubro é o 291º día do ano do calendario gregoriano (292º nos anos bisestos). Quedan 74 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Pablo Iglesias
Outros
Os 366 días do ano
Bandeira da República Dominicana
A bandeira da República Dominicana, de acordo co descrito dentro do artigo 31 e 32 da Constitución, ten unha cruz no centro que se estende cara as extremidades e divide a bandeira en catro rectángulos: os de arriba son azul (no lado do mastro) e vermello, e os de abaixo son vermello (no lado do mastro) e azul. No centro da cruz ten un escudo cunha póla de oliveira (esquerda) e unha póla de palma (dereita). Enriba do escudo hai unha cinta azul co lema nacional: Deus, Patria, Liberdade. Debaixo do escudo hai outra cinta, desta volta vermella, coas palabras República Dominicana escritas nela.
Belvís, rede socioeducativa
Belvís, rede socioeducativa, é a denominación dunha rede social posta en marcha pola AS-PG co obxectivo de ofrecer ao profesorado galego e ás familias espazos de intercambio de opinións e traballo colaborativo en galego afondando na posibilidade de converter as redes sociais en canles de comunicación entre escola, sociedade e familia para, deste xeito, contribuír a crear unha institución aberta, actualizada e partícipe das características da sociedade e os seus problemas.
Historia
Belvís comezou a xestarse en abril de 2011, no contexto das Xornadas de Lingua e Literatura e naceu coa pretensión de aproveitar os vínculos que xera o uso de redes sociais para fortalecer a interacción entre as institucións educativas e o resto de axentes sociais e así poder ofrecer unha axuda ao alumnado para coñecer as oportunidades do mundo laboral, educativo, de lecer e a desenvolver destrezas para tomar decisións de cara a organizar a propia vida profesional. Presentouse publicamente o 29 de setembro, nas XXXV Xornadas de Verán da Coruña. Está programada en Elgg e leva integrado un AVE (ambiente virtual de aprendizaxe) baseado en Moodle.
Paz
miniatura|A [[pomba co ramo da oliveira simboliza a paz.]] miniatura|Pomba de [[Picasso, A Coruña.]] A paz (do latín pax = Absentia Belli) é xeralmente definida como un estado de calma ou tranquilidade, unha ausencia de perturbacións ou axitación, violencia, liorta ou guerra. Pode entenderse no sentido individual (paz interior, tranquilidade) ou tamén mundial (ausencia de conflitos bélicos).
Pode ser clasificada segundo varios criterios, por exemplo paz positiva e negativa.
O concepto de paz está na orixe etimolóxica dos saúdos: shalom en hebreo e salam en árabe significan «paz» ou «a paz estea contigo ou convosco», e tamén se empregan como despedida, significando entón vai (ou ide) en paz; salve, o saúdo latino, é un desexo de saúde, concepto tamén moi relacionado. O saúdo da paz ou bico da paz é unha parte da misa na que os asistentes "se dan a paz". Wolfgang Dietrich no seu proxecto de investigación que levou ao libro The Palgrave International Handbook of Peace Studies (2011) analizou os significados de paz en diferentes linguas e diferentes rexións arredor do mundo. Máis tarde, en Interpretations of Peace in History and Culture (2012), agrupou os diferentes significados de paz en cinco familias: enerxética/harmonía, moral/xustiza, moderna/seguridade, posmoderna/verdade e transracional, síntese das faces positivas das catro familias previas.
No dereito internacional, o estado de paz é aquel no que os conflitos internacionais se resolven de forma non violenta, e particularmente denomínase "paz" o convenio ou tratado que pon fin á guerra. Existe unha rama do estudo das Relacións Internacionais denominada irenoloxía ou estudos da paz e dos conflitos.
A antropoloxía tradicional (xa desbotada) consideraba que unicamente o estado civilizado da evolución cultural consideraba a paz dunha forma positiva e que os estados de salvaxismo e barbarie supuñan unha preferencia cultural pola guerra, considerando unha forma honrosa de vida saquear outros pobos, exaltando as virtudes guerreiras e en casos extremos ritualizando a antropofaxia. Deste xeito describíanse os costumes dalgúns pobos chamados primitivos, xustificando así a súa colonización, e mantíñanse a memoria historiográfica dalgúns pobos históricos como os viquingos ou os hunos e dalgunhas épocas históricas consideradas "escuras" como a alta idade media. De xeito oposto deseñouse o mito do "bo salvaxe", que en ausencia de desenvolvemento cultural mostraría unha total ausencia de violencia.
O día 30 de xaneiro celébrase o Día Escolar da Paz e da Non Violencia, en lembranza do asasinato de Gandhi neste día de 1948.
Conceptos de paz para diversos autores
miniatura|O logotipo da [[campaña para o desarmamento nuclear converteuse nun símbolo de paz recoñecido internacionalmente]] No I Ching, o oposto á paz é o estancamento. Simbolicamente isto significa que a paz non é un absoluto, senón unha busca permanente. Ademais, indica que o conflito non é o oposto á paz. Convén nun trámite cara á paz, transformar o conflito, non suprimilo. As xestións non violentas encarnan este trámite de transformación pacífica do conflito.
Kant escribiu o tratado Zum ewigen Frieden ("Sobre a paz perpetua"). A. J. Muste (1885-1967) dixo: «Non hai un camiño cara á paz, a paz é o camiño». Martin Luther King escribiu na súa Carta de Birmingham, escrita en prisión: «A verdadeira paz non é simplemente a ausencia de tensión: é a presenza de xustiza».
Benito Juárez, presidente mexicano, dixo «o respecto ao dereito alleo é a paz». Jonathan Larson, compositor do musical Rent, dixo «o contrario da guerra non é a paz, senón a creación».
Teorías
Existen moitas teorías diferentes da "paz" no mundo da polemoloxía, que envolve o estudo da transformación dos conflitos, desarmamento e cesamento da violencia. A definición de paz pode variar de acordo coa relixión, a cultura ou a materia de estudo.
A paz é un estado de equilibrio e entendemento en si mesmo e entre outros, onde o respecto se adquire pola aceptación das diferenzas, a tolerancia, os conflitos resólvense mediante o diálogo, os dereitos das persoas son respectados e as súas voces son ouvidas, e todos están no seu punto máis alto de serenidade sen tensión social.
Equilibrio de poder
A posición clásica "realista" é que a clave para promover a orde entre os estados, e así aumentar as posibilidades de paz, é o mantemento dun equilibrio de poder entre os estados, situación en que ningún estado é tan dominante que pode "establecer a lei ao resto". Os expoñentes desta visión incluíron a Metternich, Bismarck, Hans Morgenthau e Henry Kissinger. Un enfoque relacionado —máis na tradición de Hugo Grotius que na de Thomas Hobbes— foi articulado pola chamada "escola inglesa de teoría das relacións internacionais" como por Martin Wight no seu libro Power Politics (1946, 1978) e por Hedley Bull en The Anarchical Society (1977).
Como o mantemento dun equilibrio de poder podería nalgunhas circunstancias esixir a vontade de ir á guerra, algúns críticos viron a idea dun equilibrio de poder como promover a guerra en vez de promover a paz. Esta foi unha crítica radical a aqueles partidarios das Potencias Aliadas e Asociadas que xustificaron a entrada na primeira guerra mundial ao considerar que era necesario preservar o equilibrio de poder en Europa dunha aposta alemá pola hexemonía.
Na segunda metade do século XX, e especialmente durante a guerra fría, xurdiu unha forma particular de equilibrio de poderes (a disuasión nuclear mutua) como unha doutrina de ampla difusión sobre a clave da paz entre as grandes potencias. Os críticos argumentaron que o desenvolvemento de reservas nucleares aumentou as posibilidades de guerra máis que de paz e que o "paraugas nuclear" o fixo "seguro" para guerras máis pequenas (por exemplo, a guerra de Vietnam e a invasión soviética de Checoslovaquia que acabou coa primavera de Praga), polo que se fan máis probables esas guerras.
Libre comercio, interdependencia e globalización
Foi un principio central do liberalismo clásico, por exemplo entre os pensadores liberais ingleses de finais do século XIX e principios do XX, que o libre comercio promoveu a paz. Por exemplo, o economista de Cambridge John Maynard Keynes (1883-1946) dixo que foi "educado" sobre esta idea e que a mantivo inapelábel ata polo menos a década de 1920. Durante a globalización económica das décadas anteriores á primeira guerra mundial, escritores como Norman Angell argumentaron que o crecemento da interdependencia económica entre as grandes potencias fixo inútil e, polo tanto, improbábel a guerra entre elas. Propuxo este argumento en 1913. Un ano despois os estados economicamente interconectados de Europa víronse envoltos no que máis tarde se coñeceu como primeira guerra mundial.
Teoría dos xogos
O xogo de guerra e paz é unha abordaxa* da teoría de xogos en relación á paz e a resolución de conflitos. Un xogo iterado orixinalmente tocado en grupos de académicos e por modelaxe computacional por moitos anos a fim de estudar posíbeis estratexias de cooperación e agresión. Como os peace makers se tornaron máis ricos ao longo do tempo, fíxose claro que facer a guerra tiña custos máis altos do que inicialmente estaba previsto. A única estratexia que acumulaba riqueza máis rapidamente era a "Xenxis Kan", un agresor constante facendo a guerra continuamente para gañar recursos. Isto levou ao desenvolvemento da estratexia "cara agradábel provocante", un pacificador até ser atacado, desenvolvido só para gañar a través de perdóns ocasionais, mesmo cando é atacado. Varios xogadores continúan a gañar riqueza cooperando uns cos outros, mentres prexudican o agresor constante. Tales accións levaron, en esencia, ao desenvolvemento da Liga Hanseática que visaba o comercio e a defensa mutua despois de séculos de depredación viquinga.
Teoría da paz democrática
A teoría da paz democrática afirma que as democracias nunca entrarán en guerra unhas coas outras.
Teoría da paz activa
A partir das ensinanzas de Johan Galtung, noruegués cofundador do campo da polemoloxía, en "paz positiva", e dos escritos de Maine Quaker Gray Cox, un consorcio de investigadores e disputantes na iniciativa experimental da Facultade John Woolman chegaron a unha teoría da paz activa. Esta teoría postula que a paz fai parte dunha tríade, que inclúe tamén a xustiza e a totalidade (ou benestar), en consonancia con interpretacións académicas escritas do significado da palabra hebraica antiga S-L-M, ou "Shalom", chamado por algúns a palabra da Biblia para salvación, a xustiza e a paz. Alén diso, o consorcio integrou o ensino de Galtung dos significados dos termos de paz, mantemento da paz e construción da paz, para tamén se encaixaren nunha formulación triádica. Vermont Quaker John V. Wilmerding, Jr., fundador da John Woolman College, postula cinco etapas de crecemento aplicábeis a individuos, comunidades e sociedades, sendo que unha transcende primeiro a consciencia da "superficie", que a maioría das persoas ten, emerxendo sucesivamente en aquiescencia, pacifismo, resistencia pasiva, resistencia activa, e finalmente paz activa, dedicándose á pacificación, mantemento da paz, e/ou construción da paz.
Moitas paces
Seguindo a Wolfgang Dietrich, Wolfgang Sützl e os estudos da paz da Universidade de Innsbruck, algúns pensadores abandonaron calquera definición única e abranguente de paz. En vez diso, promoven a idea de moitas paces. Argumentan que, como non existe unha definición única ou correcta de paz, a paz debe ser entendida como unha pluralidade. Ese entendemento posmoderno da paz baseouse na filosofía de Jean-François Lyotard. Serviu como base para o concepto máis recente de paz transracional e transformación de conflitos.
Paces transracionais
En 2008, Wolfgang Dietrich ampliou a súa abordaxe anterior das moitas paces ás chamadas "cinco familias" de interpretacións da paz: abordaxe enerxética, moral, moderna, posmoderna e transracional. A transracionalidade une a comprensión racional e mecanicista da paz moderna nunha maneira relacional e baseada na cultura con narrativas espirituais e interpretacións enerxéticas. A comprensión sistémica das paces transracionais defende un método de transformación de conflitos centrado no cliente, a abordaxe chamada de elicitiva.
Longos períodos de paz
O período máis longo continuado de paz entre os estados existente na actualidade foi rexistrado en Suecia, que está en paz dende 1814 (se non se considera a participación de Suecia nas guerras de Afganistán e Libia) tras a perda de grandes partes do seu territorio nas guerras napoleónicas. A paz sueca pode ser parcialmente explicada pola súa posición xeográfica, a non participación en alianzas militares que supuxo un certo nivel de neutralidade en tempos de guerra e polos períodos de relativa paz en Europa e no mundo coñecidos como Pax Britannica (1815-1914) e Pax Europaea/Pax Americana (dende a década de 1950).
Outros exemplos de períodos longos de paz son:
A medición da paz
miniatura|Alegoría da Paz e da felicidade do Estado. A Paz era a consecuencia lóxica da xustiza e o bo goberno, ligábase co concepto de florecer e frutificar unha nación. Obra atribuída ao taller de [[Peter Paul Rubens|Rubens (Biblioteca Museo Víctor Balaguer)]] As dificultades que se presentan ao tratar de definir o concepto de paz pode explicar por que son tan poucos os intentos de medir o estado de paz nas diferentes nacións do mundo. O índice de paz global é un intento de medir os niveis de paz nos países do mundo e de identificar algunhas das forzas que impulsan a paz. O índice mide a paz definida como a ausencia de violencia. O proxecto aborda a tarefa de medir a paz dende dúas bandas; o primeiro obxectivo é crear un modelo de puntuación e un índice de paz mundial que ordene 149 nacións polos seus estados de paz relativos empregando 23 indicadores que van dende o nivel de gastos militares da nación ás súas relacións cos países veciños e o nivel de respecto aos dereitos humanos. Os indicadores foron seleccionador por procederen de fontes confiables.
O segundo obxectivo é empregar os datos obtidos do índice de paz global para comezar investigacións da importancia relativa dunha serie de determinantes ou forzas posibles (incluíndo niveis de democracia e transparencia, educación e benestar nacional) que poden influír na creación e mantemento de sociedades pacíficas, tanto interna como externamente.
Estudos da paz e conflitos
Os estudos da paz e conflitos son un campo académico que identifica e analiza comportamentos violentos e non violentos, así como os mecanismos estruturais presentes en conflitos sociais violentos e non violentos. Isto é para entender mellor os procesos que levan a unha condición humana máis desexable. Unha variación, os estudos para a paz (polemoloxía), é un esforzo interdisciplinar que trata sobre a prevención, redución e solución de conflitos. Isto contrasta cos estudos da guerra, dirixidos á consecución eficiente da vitoria en conflitos. Disciplinas envolvidas nestes estudos poden incluír a ciencia política, a xeografía, a economía, a psicoloxía, a socioloxía, as relacións internacionais, a historia, a arqueoloxía, a antropoloxía, os estudos relixiosos e os estudos de xénero, entre outras.
África oriental
dereita|miniatura|350px| {{legend|#00a000|África Oriental (subrexión estatística da [[ONU )}} {{legend|#177245|Comunidade da África Oriental}} {{legend|#ACE1AF|Federación da Rodesia e Niasalandia (extinta)}} {{legend|#00f000|Outros países ás veces considerados desta rexión}}]]
A África Oriental é a parte da África bañada polo Océano Índico e inclúe, non só os países costeiros e insulares, Comores, Djibuti, Eritrea, Etiopía, Kenya, Seychelles, Somalia e Tanzania, senón tamén algúns do interior, como Burundi, Ruanda e Uganda, alén de Cimbabue, Zambia e Malaui, herdeiros da antiga Federación de Rodesia e Niasalandia, que están incluídos nesta definición de subrexión estatística da ONU.
Ás veces Sudán e Exipto son tamén considerados parte da África Oriental, como tamén Madagascar e Mozambique, países da África Austral, poden tamén estar considerados parte da África Oriental.
Estes países están asociados en varias organizacións:
Curtis Brown
Curtis Lee 'Curt' Brown Jr. é un piloto de probas e astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-66, STS-77, STS-103, STS-95, STS-47 e STS-85. Pasou un total de 57,63 días no espazo.
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987 e tras un ano de adestramento e avaliación pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1988. Formou parte da tripulación das misións STS-66, STS-77, STS-103, STS-95, STS-47 e STS-85.
Alikovo
Alikovo (en ruso: Аликово; en chuvaxo: Элĕк, Ėlek) é unha localidade rural (segundo a división administrativa rusa, un selo), que ademais é o centro administrativo do distrito de Alikovo, situado na República dos Chuvaxos, Rusia, que se atopa a 67 quilómetros ó sur de Cheboksary.
Xeografía
O río Abašyrma discorre preto de Alikovo e a aldea máis próxima é Siner.
Clima
O clima do poboado é continental, con invernos fríos e longos e veráns cálidos. A temperatura media en xaneiro é de -12,9 °C; a temperatura media en xullo é 18,3 °C. A temperatura mínima rexistrada foi de -44 °C e a máxima de 37 °C. As precipitacións anuais medias son de 552 milímetros.
Infraestruturas
miniatura|esquerda|Tenda na cidade. A maioría dos 2 500 habitantes desta localidade son de etnia chuvaxa. As infraestruturas do poboado inclúen un centro cultural, un teatro, unha biblioteca, clínicas médicas e varias tendas. Tamén hai unha oficina de correos, un estadio, un restaurante e cafés, e varias gasolineiras. O mercado abre os xoves. Ha dous parques, o parque central e outro adicado a Andriyan Nikolayev.
Educación
Centros educativos que se atopan en Alikovo constan dunha escola media e dunha escola de música.
Cultura
Os recursos culturais inclúen un museo, un teatro, unha orquestra de veteranos, unha banda de música escolar e un coro. No verán celébrase o festival Internacional Chuvaxo Vir'yal shevlisem (en galego, filloas de Vir'yal).
877
Outros
Historia ano a ano
Alikovo
Economía
A economía de Alikovo está representada por oficinas de bancos e de compañías de seguros, oficinas de compañías de telecomunicacións e compañías de construción.
Praça Rui Barbosa
right|miniatura|300px|Praza Rui Barbosa
Praza Rui Barbosa é unha praza situada na rexión central da cidade de Belo Horizonte. É máis coñecida como Praza da Estación por estar situada fronte ao edificio da antiga estación da Estrada de Ferro Central do Brasil, hoxe Museo de Artes e Oficios (MAO). A entrada da Estación Central do Metro de Belo Horizonte tamén está situada nesta praça.
Foi a porta de entrada de toda a materia prima utilizada na construción da nova capital de Minas Xerais, ao final do século XIX. O primeiro reloxo público da cidade instalouse no alto da torre do primitivo edificio que abrigou a Estación Ferroviaria. A praza comezou a ser urbanizada en 1904, con xardíns de estilo inglés. O 11 de novembro de 1922, foi inaugurado o novo predio en estilo eclético, proxecto do arquitecto Luiz Olivieri, para atender á demanda da efervescente cidade e o deseño dos xardíns da praza foi todo modificado para un estilo francés. Desde o movemento das Directas Xa, até os días de hoxe a praza é un espazo libre para manifestacións populares de todas capas sociais. Poetas, artistas, estado e o pobo alí se atopan para expoñer as súas ideas, soños e fantasías.
Kingsley Amis
Kingsley William Amis, nado en Londres en 1922 e finado en 1995, foi un novelista, poeta, crítico e profesor inglés.
Traxectoria
Estudou en Oxford, onde fixo amizade con Philip Larkin. Despois de servir no exército, completou os seus estudos universitarios en 1947, foi lector de inglés na Universidade de Gales (1948-1961) e en Cambridge (1961-1963)
A súa primeira novela, Lucky Jim (1954), conseguiu un grande éxito popular, e é hoxe considerada unha novela exemplar dos anos cincuenta; nela que critica a sociedade do benestar. Kingsley Amis rompeu co Partido Comunista Británico, do que era militante, cando a invasión soviética de Hungría (1956), e converteuse ao anticomunismo, chegando mesmo a posicións reaccionarias.
Escribiu máis de vinte novelas, tres coleccións de poesía, relatos e guións de televisión e radio, e libros de crítica literaria e social.
É pai do tamén escritor Martin Amis.
Walfredo de Friúl
Walfredo (ou Waltfredo), finado en 896, foi o conde de Verona e posteriormente o margrave de Friúl nas últimas décadas do século IX (891-896).
Traxectoria
Walfredo foi unha das primeiras persoas en enfrontarse a Berenguer de Friúl no seu intento pola coroa de ferro da Lombardía logo da deposición de Carlos o Gordo en 887. Foi descrito como o seu "alto conselleiro". Era consiliarius e marchio nomeado por Carlos o Gordo e o maior magnate da Lombardía oriental despois de Berenguer. Mesmo logrou suceder a Berenguer en Friúl, aínda que se descoñece en que circunstancias e as opinións dos expertos están divididas.
Tería sucedido a Berenguer por nomeamento do mesmo ao redor de 890, cando Berenguer é mencionado por última vez como duque de Friúl. Os Anais Fuldenses do ano 896, explican que Walfredo morreu no cargo e que gobernara en Verona con "gran fidelidade ao emperador", que significa Arnulfo de Carintia, especificando que a súa morte foi o momento elixido por Berenguer para reafirmar a súa pretensión á realeza logo da súa disputa con Arnulfo a comezos deste ano. Suxeriuse que Walfredo foi colocado no cargo de duque no canto de Berenguer, por Arnulf en 896, despois de que Berenguer se pasase ao bando de Arnulf a comezos deste ano. Walfredo debería ter gobernado Friúl menos dun ano neste caso. Logo da súa morte en 896, o ducado foi dividido en catro condados.
Escudo de Belize
O escudo de Belize data do ano 1981, ano da independencia, aínda que é moi semellante á versión anterior, adoptada en 1967, á que se engadiu a coroa de follas exterior e a terraza de vexetación baixo os dous tenantes e fíxose máis grande a árbore que timbra o escudo. O escudo colonial orixinario de Honduras Británica, que xa era terzado e incluía o barco e os símbolos da industria da madeira, data de 1819 e cambiouse significativamente en 1907 e en 1967 até adoptar a forma actual.
Os diversos motivos representados no escudo fan referencia a un aspecto importante da historia de Belize, a industria da caoba, que formou a base da economía do país nos séculos XVIII e XIX.
O escudo forma parte tamén da bandeira estatal, onde se sitúa na parte central.
Brasón
Escudo terzado en perla: o primeiro, de prata, un remo e unha machada cadrada ó natural pasados en aspa; o segundo, de ouro, unha serra e unha machada triangular tamén ó natural e pasadas en aspa; o terceiro, de cor celeste, un barco ó natural navegando sobre un pé ondulado de azur sobre dúas faixas de sinople e ouro.
Por timbre, unha árbore de caoba ó natural. Como tenantes: á dereita, un leñador mestizo ó natural, con pantalóns de prata, que leva unha machada na man dereita; á esquerda, un leñador negro ó natural, tamén con pantalóns de prata, que leva un remo na man esquerda; ambos sobre unha terraza de sinople ó natural.
Baixo o escudo, unha cinta de prata co lema nacional en latín: "Sub umbra floreo" (Baixo a sombra eu florezo).
Passerida
A dos paséridos (Passerida) é unha infraorde de aves paseriformes da subordo dos Passeri ou oscines (paxaros cantores) que comprende unhas 3 500 especies, cerca de 36 % de todas as especie de paxaros existentes.
Distribución
As especies desta infraorde teñen unha distribución case cosmopolita estando difundidos por todos os continentes execepto a Antártida.
Bioloxía
O grupo evoluciou de especies con hábitos alimentarios tipicamente insectívoros, pero inclúe unha gran variedade de especies granívoras, fruxívoras, nectarívoras e omnívoras.
Taxonomía
A clasificación das paseriformes de Sibley e Ahlquist (1990) propoñía a subdivisión dos paséridos en tres grandes superfamilias: Muscicapoidea, Sylvioidea e Passeroidea.
Aínda que en termos xenerais o carácter monofilético do grupo foi confirmado por varios estudos posteriores, non todas as familias incluídas nos paséridos de Sibley actualmente forman parte deles.
Superfamilias
Actualmente admítense xeralmente que a infraorde comprende as superfamilias seguintes:
Sean Harris
Sean Harris, nado o 7 de xaneiro de 1966 en Londres, é un actor inglés. É coñecido pola súa interpretación de Ian Curtis no filme 24 Hour Party People e polo papel de Solomon Lane nos filmes Mission: Impossible – Rogue Nation (2015) e Mission: Impossible – Fallout (2018).
874
Outros
Historia ano a ano
8-Oxoguanina
A 8-oxoguanina (ou 8-hidroxiguanina, 8-oxo-Gua, ou OH8Gua) é unha base nitroxenada que se forma como unha das lesións no ADN máis comúns causada polas especies reactivas do oxíxeno e pode orixinar un apareamento incorrecto coa adenina, o que ten como resultado substitucións de G a T e de C a A no xenoma. Nos humanos, é reparada fundamentalmente pola ADN glicosilase OGG1. Pode orixinarse pola acción da radiación ionizante en conexión co metabolismo oxidativo. Pode formar os nucleósidos 8-oxoguanosina e 8-oxo-2'-desoxiguanosina, cando se une, respectivamente, á ribosa ou á 2-desoxirribosa.
miniatura|left|A 8-oxo-dG (syn) nun [[par de bases de Hoogsteen con dA (anti).]] miniatura|esquerda|180px|Para a comparación velaquí un par de bases estándar (non mutaxénico) GC con ambas as bases na configuración anti do enlace entre a base e o azucre.
En fluídos corporais
O incremento das concentracións de 8-oxoguanina nos fluídos corporais asociouse cun incremento do risco de mutaxénese e carcinoxénese.
Os ensaios con 8-oxoguanina deben facerse con moito coidado debido á facilidade coa que pode ser oxidada durante a extracción e os procedementos do ensaio.
Gran Fame irlandesa
dereita|miniatura|280px|Escultura en [[Dublín en homenaxe ás vítimas da Gran Fame.]] A Gran Fame irlandesa (en irlandés An Gorta Mór ou An Drochshaol ) foi un período de fame, doenzas e emigración en masa entre 1845 e unha data variable entre 1849 e 1852, no que a poboación de Irlanda se reduciu entre un 20 e un 25 por cento. A fame provocou a morte de preto dun millón de persoas e forzou a máis doutro millón a emigrar da illa. A causa principal da fame foi unha praga provocada polo oomiceto Phytophthora infestans, que contaminou os cultivos de pataca a grande escala en toda Europa durante a década de 1840. A pesar de que atinxiu a Europa enteira, a praga afectou moitísimo a Irlanda, xa que un terzo de toda a poboación dependía unicamente da pataca para sobrevivir. Ademais, o problema foi agravado por varios factores ligados á situación política, social e económica que aínda son materia de debate na comunidade académica.
A fame foi un choque social na historia da Irlanda e os seus efectos alteraron para sempre o plano demográfico, político e cultural irlandés. Chegou mesmo a ficar como parte da memoria popular, sendo dende entón un dos episodios máis lembrados polos movementos nacionalistas irlandeses. A historia de Irlanda divídese xeralmente entre os períodos "pre-fame" e "pos-fame". A gran fame é tamén recordada como a maior catástrofe demográfica en Europa entre a guerra dos Trinta Anos e a primeira guerra mundial, sumando máis dun millón de mortes en Irlanda en relación ó esperado se non existira.
Sidecar (novela)
Sidecar é unha novela de Alberto Lema, publicada por Editorial Galaxia en abril de 2009. Aínda que publicada nun só volume, abrangue dúas historias independentes: A fame fatal e A síndrome de Rubens.
A fame fatal
Unha noite coñecen a Ada, coa que Mario comeza a quedar. Logo dunha exaculación precoz na primeira relación sexual xuntos, Mario chama a Charo, unha antiga moza, para botar un foguete. Despois diso, o sexo con Ada vai ben. Chegan a un acordo tácito, polo cal poden ter relacións sexuais con outras persoas, pero deben informar ao outro.
Un día, Ada dille que mantivo unha relación sexual con Luz, unha amiga súa. Isto enfada moito a Mario, que non o entende. Toma a decisión de deixar a cidade e o seu traballo, e regresa á aldea á casa natal.
A síndrome de Rubens
Henrique López é un rapaz da Coruña, que fala das súas preferencias sexuais. É heterosexual, e define o seu gusto como "a síndrome de Rubens", pois gústanlle as mulleres gordiñas. Esta parte inclúe unha introdución ("Miseria de psicoloxía"), catro relatos ("Lourdes", "Laura", "A dona dos números" e "Sara") e un epílogo.
En "Lourdes" conta a súa primeira experiencia libidinosa cunha muller, cando, con sete anos, acariñou os grandes peitos da nai dun amigo. En "Laura" conta a perda da virxindade xunto á súa moza do instituto, ao tempo que namora por primeira vez. En "A dona dos números" fala dunha relación sexual coa súa profesora de matemáticas en verán, mentres Laura está nun campamento. En "Sara", ambientado xa en Santiago de Compostela, narra o proceso de ligar cunha compañeira de facultade. Logo de coincidiren nunha sala da residencia de estudantes na que viven, Henrique (chamado así polo seu avó por Enrique Líster) comeza a mandarlle poemas a Sara, e ela descobre quen é.
Narración
Os personaxes d' A fame fatal aparecen tamén na novela anterior de Alberto Lema, Unha puta percorre Europa, se ben esta está ambientada dous anos despois de estaren xuntos Ada e Mario.
As dúas partes están narradas en primeira persoa: a primeira por Mario e a segunda por Henrique.
María Alonso Seisdedos
María del Carmen Alonso Seisdedos, nada en Vigo en 1961, é unha tradutora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade Autónoma de Barcelona (1984 ) e en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, traduce desde o inglés, francés, portugués, italiano, alemán, catalán e castelán, principalmente ó galego.
No ano 2009 iniciouse na tradución literaria e verteu ó galego autores como Orhan Pamuk, Kazuo Ishiguro e Herman Koch, así como obras de literatura infantil e xuvenil.
Obras traducidas
Traduciu unha gran cantidade de obras desde diversas linguas  :
Obras audiovisuais
Entre outras obras, traduciu ó galego para a súa posterior emisión en Televisión de Galicia :
O Areal, Cascallá, Becerreá
O Areal é un lugar da parroquia de Cascallá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Volkspolizei
dereita|200px A Deutsche Volkspolizei ("policía popular alemá") ou sinxelamente Volkspolizei foi un corpo de policía nacional da República Democrática Alemá. Formouse logo do final da segunda guerra mundial e aboliuse trala Reunificación alemá. Os seus axentes recibían o alcume de VoPos. Entre outras moitas cousas, os vopos foron os encargados de vixiar celosamente e disparar a matar a aquel que pretendese atravesar o Muro de Berlín para fuxir cara o Berlín occidental.
Prado
miniatura|Prados no interior da provincia da Coruña Un prado é unha terra chaira ou de relevo suave, húmida ou de regadío, na cal se sementa e crece a herba co fin de xerar pasto para o gando. Polo xeral os prados mesofíticos crecen en rexións húmidas e non moi frías, nas que apenas existe seca, baixo o dominio dos bosques caducifolios ou aciculifolios. Os prados forman ecosistemas creados pola actividade humana como fundamento dunha economía rural baseada na gandaría, mantendo a vexetación nun estado de subclímax.
miniatura|Prado en [[Graba, Silleda|Graba]]