cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TUNEL
dereita|miniatura|250x250px| Fígado de rato que mostra unha célula apoptótica tinguida con TUNEL O marcado de final de corte de dUTP de Terminal desoxinucleotidil transferase (TUNEL en inglés, Terminal deoxynucleotidyl transferase dUTP nick end labeling) é un método para detectar a fragmentación do ADN marcando o fragmento terminal dos ácidos nucleicos. dereita|miniatura|250x250px| dUTP
Método
TUNEL é un método común para detectar a fragmentación do ADN debido a cascadas de sinalización apoptótica. O ensaio baséase na presenza de roturas no ADN que poden identificarse mediante a terminal desoxinucleotidil transferase ou TdT, un encima que cataliza a adición de dUTPs que son marcados secundariamente cun biomarcador. Tamén podería marcar células que sufriron danos graves no ADN.
Estigma (milagre)
miniatura|240x240px|Estigmatización de san Francisco, por [[Giotto di Bondone|Giotto]] Na fe cristiá, os estigmas (do latín stigma, e este á súa vez do grego στίγμα) son sinais ou marcas que aparecen de forma espontánea no corpo dalgunhas persoas, case sempre místicas extáticas. Isto probaría que se trata da relixión dun Deus verdadeiro, que crea e inflúe no universo e socorre á humanidade. O concepto puido xurdir debido a que na antigüidade os servidores eran marcados como sinal de propiedade.
Estas feridas son similares ás sufridas por Xesús de Nazaret durante a súa crucifixión segundo a iconografía cristiá tradicional, e van precedidas e acompañadas de tormentos físicos e morais. Adoitan aparecer nas mans, os pés e o costado dereito, e ás veces na cabeza e nas costas, o que lembra a coroación de espiñas e os lategazos sufridos por Xesús de Nazaret.
As diversas confesións cristiás diferencian as estigmatizacións de orixe sobrenatural (por don divino ou por intervención diabólica) das de orde natural, causadas polo suxeito que as porta (de xeito intencional ou por razóns de orixe psicosomática). Mediante procesos como a hipnose conseguíronse fenómenos similares á estigmatización. Porén, difiren na súa instantaneidade e no desexo da súa constatación á vista dos demais.
Wikipedia en baixo saxón
A Wikipedia en baixo saxón (en Plattdüütsche Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua baixo saxoa. Foi creada no ano 2003. En setembro de 2010, contaba con 16 400 artigos e 3 500 usuarios rexistrados.
Estigma (milagre)
Tipos
A Igrexa católica, cando os considera auténticos e froito do don divino, afirma que son participación do sufrimento de Xesús. Recoñece algo máis de trescentos casos de persoas estigmatizadas, visíbeis ou non, sanguentos ou non, permanentes ou non. Os estigmas invisíbeis, segundo a Igrexa católica, poden producir tanta dor coma os visíbeis.
O tipo de feridas reflicte a súa correspondencia coa Paixón de Jesús a través dos seguintes sinais:
Casos de estigmatización
miniatura|O Padre Pío de Pietrelcina cos estigmas das mans expostos. Malia adoitar levar as mans cubertas, os seus superiores pedíronlle en ocasións que as descubrise para as feridas poderen [[Fotografía|fotografarse.]] Ao longo da historia documentáronse casos de persoas que, sen causa aparente, padeceron estigmas. Adoita considerarse a san Francisco de Asís como o primeiro estigmatizado. Porén, o primeiro caso na historia foi o da beata beguina María de Oignies, doce anos antes. Con todo, dito caso pasou practicamente inadvertido.
As persoas católicas que recibiron estigmas e foron recoñecidas como santas ou iniciado o proceso de canonización son as seguintes:
Wikipedia en malgaxe
A Wikipedia en malgaxe (en Wikipedia amin'ny teny malagasy) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua malgaxe. Esta versión, completamente escrita en malgaxe oficial (en gran parte na súa variedade "merina"), emprega o código de lingua «mg», se ben o código ISO 639-3 destinado ao malgaxe stándard é «plt».
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Estigma (milagre)
A estigmatización de san Francisco de Asis
O caso de san Francisco de Asís destaca pola cantidade de testemuñas, uns poucos en vida pero en maior número logo da súa morte, que corroboraron a súa veracidade. En vida, o irmán León (a quen Francisco lle dedicou o seu texto Bendición a frei León), foi un dos que acompañaron a Francisco ao monte Alvernia en agosto de 1224. Alí, segundo os escritos de Boaventura de Bagnoregio e outros documentos da época, o «pobre de Asís» recibiu os «estigmas de Cristo» para logo escribir nun anaco de pergamiño as Laudes Dei altissimi («Loanzas ao Deus Altísimo»). Frei León foi a única testemuña dos momentos previos á estigmatización de san Francisco.
Ao final da vida de Francisco, cando o seu corpo era xa un refugallo humano, o santo confioulles o coidado da súa persoa a catro das súas persoas máis próximas, que lle merecían un amor singular. Unha delas foi o irmán León, a quen lle permitía tocar as chagas ao lle cambiar as vendas ensanguentadas, o cal era para Frei León un gozoso e á vez doloroso rito. Francisco, celoso de que ninguén se decatase dos seus estigmas (un privilexio de que se consideraba a si mesmo indigno), chegou a ter co irmán León esta delicadeza excepcional. Mesmo nunha ocasión colocou a súa man chagada sobre o corazón do frei.
Friedrich Wielandt
Friedrich Wilhelm Karl Wielandt, nado o 7 de setembro de 1906 en Heidelberg e finado o 18 de marzo de 1996 en Grötzingen, Karlsruhe, foi un numismático e historiador alemán especializado na historia monetaria da Alsacia, a rexión do Rin superior e Suíza.
Estigma (milagre)
Casos de estigmatizacións "falsas"
Tamén houbo casos de estigmatizacións falsas, coma a de Magdalena de la Cruz, abadesa do convento de santa Isabel de Córdoba, quen admitiu a súa propia fraude. Magdalena, natural de Aguilar de la Frontera (Córdoba) e muller de relixión con renome de santidade, fíxose soada en toda España despois de, polo visto, prognosticar a vitoria na Batalla de Pavía (1525) e o encarceramento de Francisco I de Francia. Sabela de Portugal, esposa de Carlos I de España, disque vestiu o seu primoxénito, o futuro Filipe II de España, co hábito da abadesa.
Friedrich Wielandt
Entre 1936 e 1971 foi o director do gabinete numismático do Museo Estatal de Baden-Württemberg en Karlsruhe.
Estigma (milagre)
Casos de estigmatizacións "falsas"
Magdalena da Cruz acabou por comparecer nun solemne auto de fe o 3 de maio de 1546 e confesou simular un elevado número de simulacros de éxtase e milagres. Os inquisidores de Córdoba, con todo, conmutáronlle a pena de morte na fogueira pola reclusión perpetua nun convento de Andújar (Xaén).
Friedrich Wielandt
Traxectoria
Friedrich Wielandt cursou o seu ensino secundario no instituto Berthold de Friburgo, en Baden-Württemberg. Posteriormente realizou estudos superiores de historia e de lingua e literatura alemás na Universidade de Friburgo e na Universidade de Múnic, e nesta última acadou o seu doutoramento en 1930 cunha tese sobre o margraviato de Cristovo I de Baden, dirixida por Heinrich Finke.
A través de Finke, Wielandt entrou en contacto co xurista Konrad Beyerle, baixo cuxa dirección traballou nunha edición das leis da cidade de Constanza. Simultaneamente, durante as súas investigacións no arquivo desta cidade preparou un traballo en dous volumes sobre o comercio do liño en Constanza. No entanto, logo do falecemento de Beyerle en 1933 e o inicio do nazismo frustraron as súas aspiracións a se converter en arquiveiro da cidade, motivo polo que retomou os seus estudos e acadou a súa habilitación como docente de ensino superior.
Logo traballou durante pouco tempo como voluntario na biblioteca da Universidade de Friburgo, antes de ingresar como axudante de investigación no Gabinete Numismático de Baden, daquela dirixido por Otto Konrad Roller. Logo do falecemento de Roller en 1936 sucedeuno no posto de director e asumiu a integración do Gabinete dentro da estrutura do Museo Estatal de Baden.
Durante a segunda guerra mundial foi recrutado polo exército e resultou gravemente ferido a principios de 1942 preto de Demiansk, en Rusia, o que o obrigou a ficar hospitalizado entre 1942 e 1943, ocasión que aproveitou para redactar unha das súas obras principais: Der Breisgauer Pfennig und seinen Münzstätten (1951). Esta situación impediulle aceptar unha oferta como profesor na Universidade de Estrasburgo. Finalizada a guerra Wielandt foi relevado inicialmente da súa vinculación ao gabinete numismático polo goberno militar, ata que en 1948 foi restaurado no seu posto de director, e en 1957 foi nomeado como conservador xefe, ata a súa xubilación en 1971.
En 1937 Wielandt fora elixido presidente da Sociedade Numismática de Baden (Badischen Gesellschaft für Münzkunde) e en 1978 presidente honorario. Como presidente desta sociedade, foi tamén membro da Federación de Asociacións Alemás de Numismática (Verbandes der Deutschen Münzvereine). Así mesmo, foi membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña desde que esta se fundou, en 1950, ata a xubilación en 1971. Desde 1942 foi tamén membro da Sociedade Numismática Austríaca.
Vida familiar
Friedrich Wielandt era fillo de Karl Julius Wielandt (1873-1946), arquitecto oficial de Baden, e de Dorothea Aicham. En 1937 casou con Dorothea Arzt, con quen tivo nove fillos.
Publicacións
Ademais dun bo número de artigos publicados en revistas especializadas, Friedrich Wielandt é autor de diversos traballos monográficos, algúns deles considerados aínda hoxe como referencias no seu ámbito. Destacan a súa obra sobre os pfennig de Brisgovia e as súas cecas (1951), o seu libro sobre a historia das moedas de Baden (1955) e unha serie de traballos sobre a historia das moedas de diferentes cantóns suízos, publicados entre 1959 e 1978.
Marcha triunfal (filme)
Marcha triunfal (en Marcia trionfale) é un filme italiano de 1976 escrito e dirixido por Marco Bellocchio. Foi coproducido xunto con Francia e Alemaña Occidental. Pola súa interpretación neste filme, Michele Placido foi galardoado co Nastro d'Argento ao mellor actor e cun David di Donatello. Foi rodado nun cuartel en desuso de Reggio Emilia.
Myosotis balbisiana
Myosotis balbisiana é unha especie de planta con flores da familia Boraginaceae.
Myosotis arvensis
Myosotis arvensis é unha especie de planta con flores da familia Boraginaceae.
Taxonomía
Myosotis arvensis foi descrita por (L.) Hill e publicada en The Vegetable System. Or, the internal structure and the life of plants; their parts, and nourishment, explained; their classes, orders, genera, and species, ascertained, and described; in a method altogether new: comprehending an artificial index and a natural system. 7: 55. 1764.
Myosotis debilis
Myosotis debilis éFFF unha especie de planta con flores da familia Boraginaceae.
Taxonomía
Myosotis debilis foi descrita por Pomel e publicada en Nouv. Mat. Fl. Atl. 298.
Ram Jaane
Ram Jaane (en राम जाने) é un filme indio de 1995 dirixido por Rajiv Mehra. Conta a historia dun neno sen nome (interpretado por Shah Rukh Khan) que medra até converterse nun gángster. Usa o nome de Ram Jaane despois de reunirse cun sacerdote que lle respondeu á pregunta de cal era o seu verdadeiro nome cun "Ram Jaane" (Ram sabe, ou sabe Deus). É a cuarta vez que Shah Rukh Khan interpretou un rol como malvado, logo de Baazigar, Darr e Anjaam. Ram Jaane foi lanzado cunha recepción positiva por parte do público e foi un éxito comercial. Shah Rukh Khan comprou os dereitos deste filme baixo o seu selo Red Chillies Entertainment. Este foi o segundo filme de Rajiv Mehra no que apareceu Shah Rukh Khan despois de Chamatkar, en 1992; ese filme foi un fracaso de recadación, mais Ram Jaane resultou un éxito.
Sǎo Dú Èr Tiān Dì Duì Jué
Sǎo Dú Èr Tiān Dì Duì Jué (en 掃毒2天地對決) é un filme de Hong Kong de 2019 dirixido por Herman Yau, producido e protagonizado por Andy Lau. É unha secuela, só de título, do filme Sǎo dú cunha nova historia e con Louis Koo nun papel diferente.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Wikipedia en kirguiz
A Wikipedia en kirguiz (en Кыргыз Уикипедиясы) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua kirguiz. Foi lanzada o 2 de xuño de 2002.
Wikipedia en marathi
A Wikipedia en marathi (en मराठी विकिपीडिया) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua marathi. Foi creada o 1 de maio de 2003. O proxecto é unha das versións máis destacadas entre as do sur de Asia en termos de calidade. Atópase entre as páxinas web marathi máis visitadas, clasificándose no 2016 no posto número 10 de Alexa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Myosotis persoonii
Myosotis persoonii é unha especie de planta con flores da familia Boraginaceae.
Taxonomía
Myosotis persoonii foi descrita por Rouy e publicada en Fl. France 10: 327 (1908).
Myosotis laxa
Myosotis laxa é unha especie de planta con flores da familia Boraginaceae.
Taxonomía
Foi descrita por Lehm. e publicada en Plantae e Familiae Asperifoliarum Nuciferae 1: 83. 1818.
O ascenso das Tartarugas Ninja: A película
O ascenso das Tartarugas Ninja: A película (en Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles: The Movie) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Ant Ward e Andy Suriano. Está baseado na serie de televisión Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles, que á súa vez forma parte da franquía Teenage Mutant Ninja Turtles. Conta coas voces de Ben Schwartz, Omar Benson Miller, Brandon Mychal Smith, Josh Brener, Haley Joel Osment, Kat Graham e Eric Bauza. Foi producido por Nickelodeon Movies e Nickelodeon Animation Studio con animaciónn de Flying Bark Productions e Top Draw Animation.
Estreouse o 5 de agosto de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión dobrada e subtitulada en galego. Foi traducido por Raquel da Silva e o director de dobraxe foi Matías Brea. A versión subtitulada foi traducida por Darío Vázquez Loureiro.
María Espinosa de los Monteros
María Espinosa de los Monteros e Díaz de Santiago, nada en Estepona (Málaga) o 13 de maio de 1875 e finada en Alacant o 13 de decembro de 1946, de nome real María Ana Espinosa Díaz, foi unha empresaria e activista polos dereitos civís e políticos das mulleres. Foi cofundadora da Asociación Nacional de Mujeres Españolas, que presidiu até 1924. Entre 1898 e 1921 dirixiu a delegación en España da casa de máquinas de escribir Yost. Foi designada por Miguel Primo de Rivera en 1926 como edil no concello de Segovia.
Traxectoria
En 1895 María viaxou a Francia e mais a Inglaterra, onde descubriu sistemas empresariais inclusivos coas mulleres. Interesouse por introducir en España as máquinas de escribir Yost, fabricadas nos EUA, pois consideraba que a mecanografía podería proporcionar emprego e formación a moitas mulleres novas. En 1898, con 22 anos, converteuse na directora da Casa Yost, recentemente creada en Madrid.
A mediados da década de 1910, unhas catro mil mozas aprenderan mecanografía na academia da empresa, un feito destacado na historia do feminismo en España. O labor de Espinosa na promoción da educación e a cultura nas mulleres valeulle en 1915 a Cruz da Orde Civil de Afonso XII, do Ministerio de Instrucción y Bellas Artes, nunha proposta de Emilio Mª de Torres. En 1916 participou no II Congreso Internacional de Ciencias Administrativas, celebrado en Madrid. Neste congreso, amais de facer de intérprete, estivo ao cargo dunha sección sobre as aplicacións da mecanografía na documentación burocrática.
O seu espírito empresarial leváraa en 1911, xunto a Ana Picard, a iniciar os trámites para a comercialización de “Aguas de Morataliz”, que foi autorizada en 1915. A calidade das augas era tal que mesmo se empregaban nos hospitais da Beneficencia Provincial de Madrid. O ano seguinte, María foi elixida por unanimidade vogal da Asociación de Propietarios de Balnearios y de Manantiales de Aguas Minero-medicinales de España.
En outubro de 1918, na súa casa da madrileña rúa Barquillo 4, cofundou a Asociación Nacional de Mujeres Españolas, que presidiu até 1924. Entre as asociadas estaban Benita Asas Manterola, Clara Campoamor, Elisa Soriano, María de Maeztu, Julia Peguero ou Victoria Kent. María redactou persoalmente o Programa da asociación a prol dos dereitos civís e políticos das mulleres.
O 22 de xaneiro de 1920 deu a conferencia “Influencia del feminismo en la Legislación Contemporánea” na Real Academia de Jurisprudencia y Legislación. Un mes despois pronunciou “La Emancipación de la Mujer” no Ilustre Colegio de Abogados de Barcelona. En outubro dese ano, Espinosa deixou os seus cargos nas directivas da Asociación Nacional de Mujeres Españolas, sendo substituída por Benita Asas, e do Consejo Supremo Feminista de España.
A partir da Segunda República Española, María practicamente desaparece da vida pública. Especulouse con que a irrupción na política de mulleres máis reivindicativas, como Victoria Kent ou Clara Campoamor, contribuíse a desprazar a María, de posturas máis moderadas, a un segundo plano. Con todo, semella que a causa máis probábel é a dedicación de María Espinosa ao coidado dos fillos.
Malia que as datas semellan ser confusas, o traslado de María a Alacant foi probabelmente por recomendación do doutor Jiménez Díaz, prestixioso médico do momento. María, quen sufría bronquiectasia, mercou a leira El Pantanet e pasou os seus últimos anos alí, até o seu pasamento o 13 de decembro de 1946.
Vida persoal
María casou en 1905 co avogado Antonio de Torres Chacón. O matrimonio, que tivo dous fillos, Antonio (1907 ou 1908-1991) e Álvaro (1910-1959), divorciouse en 1911. O avogado emigrou a Arxentina, onde atopou traballo, e nunca regresou a España. En consecuencia, María fíxose cargo dos dous rapaces. Contou coa axuda de Ana Picard, compañeira de negocios e administradora dalgunhas empresas conxuntas.
Premios María Espinosa de los Monteros
Este galardón foi creado polo Ministerio de Cultura, mediante Orde de 13 de setembro de 1978, e derrogado por Orde de 25 de xuño de 1984. O seu obxectivo era:
Algúns dos traballos galardoados foron:
Moedas do dólar estadounidense
miniatura|300x300px|Conxunto de moedas circulantes do sistema do [[dólar estadounidense.]] As moedas do dólar estadounidense son as moedas cuñadas para a súa circulación nese país norteamericano, baixo o sistema monetario do dólar estadounidense.
A Casa da Moeda dos Estados Unidos foi sempre a responsable da súa produción e o Departamento do Tesouro da súa emisión, xa desde finais do século XVIII, cando a Lei da Moeda de 1792 estableceu o primeiro sistema monetario dos Estados Unidos, logo da súa declaración de independencia.
Ao longo da historia, os valores faciais das moedas do sistema do dólar estadounidense foron ½ centavo, 1 centavo, 2 centavos, 3 centavos, 5 centavos (half dime e nickel), 10 centavos (dime), 25 centavos (¼ dólar), 50 centavos (½ dólar), 1 dólar, 2½ dólares (¼ aguia), 3 dólares, 5 dólares (½ aguia), 10 dólares (aguia) e 20 dólares (dobre aguia).
As cecas sucursais da Casa da Moeda dos Estados Unidos onde se cuñaron as moedas do dólar estadounidense foron as de Charlotte (marca de ceca C), Carson City (CC), Dahlonega (D), Denver (D), Nova Orleáns (O), Filadelfia (sen marca ou P), San Francisco (S) e West Point (W).
Moedas en circulación
No século XXI, as moedas en circulación son as de 1, 5 e 10 centavos, un cuarto de dólar, medio dólar e un dólar. Das catro cecas que se manteñen operativas, a de Filadelfia e a de Denver son as que producen a gran maioría destas moedas para a circulación, e a de San Francisco fíxoo ata a década de 1970. Todas elas e mais a de West Point cuñan tamén, a maiores das moedas para a circulación, series conmemorativas non circulantes, emisións en versión proof para coleccionistas e moedas de investimento.
Bandeira dos ainus
A bandeira dos ainus é unha bandeira étnica que representa ao pobo ainu do Xapón que foi deseñada por Bikki Sunazawa, un escultor xaponés de ascendencia ainu, no ano 1973. O fillo de Bikki, Jin Sunazawa reclama a propiedade dos dereitos de autor e solicita o desuso da bandeira.
Tras repetidas peticións dun amigo seu, Bikki Sunazawa deseñou a bandeira en 1973, aínda que se distanciou do activismo político que buscaba apoio do goberno. Porén, un grupo ainu mostrou a bandeira cando marcharon nunha celebración dos maios en Sapporo ese mesmo ano. Aínda que está amplamente aceptada como a bandeira ainu, a súa visibilidade como símbolo é moi ocasional.
Descrición
A proporción da bandeira é 2:3. A bandeira consiste nun campo azul cerúleo que representa o ceo e o mar, unha figura branca que representa a neve e unha frecha vermella que voa debaixo do ceo de Hokkaido. A frecha é vermella debido ao veleno do acónito que se usa na caza tradicional, unha forma de vida prohibida polos xaponeses. A figura branca, comunmente coñecida como Bikki mon'yō, non é un motivo tradicional ainu, senón unha invención do propio Bikki.
Moedas do dólar estadounidense
1 centavo
As moedas dun centavo comezaron a cuñarse xa en 1793. A lei da época estipulaba que o peso dun centavo debía ser o dobre do dunha moeda de medio centavo. As moedas dun centavo con formato grande emitíronse todos os anos ata 1857, agás en 1815, cando a escaseza de cobre no mercado fixo imposible a emisión desta moeda. Na década de 1850, o custo de produción e distribución das moedas de cobre comezou a aumentar. Ademais, estas moedas só eran populares nos grandes centros urbanos. En 1857, coa supresión da moeda de medio centavo, introduciuse o chamado "centavo pequeno", que a partir de entón debía pesar 4,66 gramos, nunha aliaxe composta por un 88% de cobre e un 12% de níquel. A nova lei tamén permitía á Casa da Moeda e ao Departamento do Tesouro trocar as antigas moedas dun centavo e de medio centavo, así como as moedas españolas, polos novos centavos.
Acrocordón
Un acrocordón, é un pequeno tumor benigno que se forma principalmente en áreas onde a pel forma pregues (ou roza), como o pescozo, a axila e as inguas. Tamén poden aparecer na cara, xeralmente nas pálpebras.
Disenchanted (filme)
Disenchanted é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Adam Shankman e escrito por Brigitte Hales. Está baseado nunha historia de Richard LaGravenese e o equipo de J. David Stem e David N. Weiss. Foi coproducido por Walt Disney Pictures, Josephson Entertainment, e Right Coast Productions, e é a secuela do filme de 2007 Enchanted.
Acrocordón
Etimoloxía
O seu étimo provén do grego «ακροχορδον» (akrochordŏn), composto do termo «ακρος» (akros) que significa extremo e de «chordē» corda.
Moedas do dólar estadounidense
1 centavo
Durante a guerra civil estadounidense, as moedas de prata e de ouro desapareceron da circulación, e tamén as moedas de cobre se converteron nunha rareza. En 1864, o Goberno estadounidense anunciou a emisión de centavos de bronce.
Acrocordón
Dimensións e forma
Aínda que se viron algúns de até 13 mm de longo, normalmente teñen o tamaño dun gran de arroz. A superficie dun acrocordón pode ser lisa ou irregular en aparencia e adoita levantarse desde a superficie da pel nun talo carnoso chamado pedúnculo. Microscópicamente, un acrocordón está formado por un núcleo fibrovascular, ás veces tamén con células adiposas, cuberto por unha epiderme insignificante. Non obstante, poden irritarse co afeitado, a roupa, as xoias ou o eccema.
Moedas do dólar estadounidense
1 centavo
En 1943, por mor da escaseza de cobre no mercado provocada pola segunda guerra mundial, o Departamento do Tesouro comezou a emitir moedas de aceiro recuberto de cinc. En 1944 retomouse a cuñaxe en bronce ata 1958. Entre 1959 e 1982, volveuse á aliaxe de cobre para a cuñaxe de moedas dun centavo. Desde 1982, as moedas deste valor cúñanse en discos de cinc recubertos de cobre.
Acrocordón
Etioloxía
miniatura|237x237px| Acrocordón, pedunculado, masa fibrosa cuberta de epitelio de grosor variado, [[Tinguidura de hematoxilina-eosina|tinción H&E]] Pénsase que os acrocordóns, como outras marcas cutáneas, se producen polo rozamento da pel, xa que moitas veces se atopan en pliegues e dobras da pel. Algún estudo demostrou a existencia de virus do papiloma humano de baixo risco 6 e 11 nos acrocordóns, o que insinúa un posíbel papel na súa patoxénese aínda que un estudo de 2012 non atopou asociación entre as etiquetas cutáneas e o VPH de baixo risco ou alto risco. Os acrocordóns teñen unha prevalencia do 46% na poboación xeral. Pénsase que existe un compoñente xenético causal. Tamén son máis frecuentes en mulleres que en homes. Antes pensouse que os acrocordóns estaba asociada con pólipos colorrectales, pero os estudos demostraron que non existe tal conexión. Raramente, poden estar asociados coa síndrome de Birt-Hogg-Dubé, acromegalia e síndrome de ovario poliquístico.
Moedas do dólar estadounidense
1 centavo
Esta é unha listaxe das moedas dun centavo de cobre, de tamaño grande: Esta é unha listaxe das moedas dun centavo de cuproníquel, xa en tamaño reducido: Esta é unha listaxe das moedas dun centavo cuñadas en bronce: Por mor da segunda guerra mundial, o centavo cuñouse en aceiro revestido de cinc: A partir de 1959 o centavo emitiuse en bronce ata 1982 e en cinc cobreado en adiante:
2 centavos
A introdución das moedas de 2 centavos, en virtude da Lei da Moeda de 1864, pretendía contrarrestar a escaseza de efectivo en circulación que se produciu polo acaparamento de moedas durante a guerra civil estadounidense.
A moeda de 2 centavos tivo un único modelo:
3 centavos
Esta é unha listaxe das moedas de 3 centavos cuñadas en prata: A guerra civil supuxo un motivo para o acaparamento das moedas de prata, mesmo das de baixa lei, como a de 3 centavos, polo que se fixo necesario substituír a moeda fraccionaria. Entre outras cousas, introduciuse no sistema unha nova moeda de 3 centavos cuñada en cuproníquel, que nun principio coexistiu coa súa equivalente de prata. Mais diversos factores, entre eles a redución das taxas de Correos e a existencia de grandes cantidades de moedas de un e de 5 centavos en circulación, fixeron que se deixasen de cuñar as moedas de 3 centavos en 1889.
Esta é unha listaxe das moedas de 3 centavos cuñadas en cuproníquel:
5 centavos
Aínda que as moedas de 5 centavos de prata se estableceron na Lei da Moeda de 1792, a moeda dese ano tivo unha tiraxe moi limitada; a cuñaxe en cantidades importantes non comezou ata 1795 —algunhas das moedas cuñadas nese ano amosan a data anterior de 1794—. Ata 1837, as moedas deste valor facial pesaban 1,347 gramos e estaban cuñadas en discos de prata de 892 milésimas. En 1837, o peso das moedas rebaixouse a 1,336 gramos, mais cunha lei superior de 900 milésimas. En 1853, o peso da moeda reduciuse novamente, ata 1,24 gramos. O acaparamento das moedas de metais preciosos durante a guerra civil tamén afectou a esta moeda, e as autoridades víronse na obriga de suplir a escaseza desta moeda no mercado emitindo o seu equivalente en cuproníquel. A moeda de 5 centavos foi a primeira nos Estados Unidos cuñada nesta aliaxe, en 1866.
Durante a segunda guerra mundial, o níquel utilizouse amplamente na industria armamentística, o que levou a que en 1942 o Congreso prohibise o seu uso na cuñaxe. No canto del, decidiuse utilizar unha aliaxe de prata, cobre e manganeso, coa intención de que as pezas cuñadas con esta aliaxe fosen retiradas da circulación despois da guerra. Finalizada a contenda, a moeda de 5 centavos continuou sendo cuñada en cuproníquel ata os nosos días.
Acrocordón
Etioloxía
O azucre no sangue e a insulina elevados están ligados a unha maior incidencia de marcas cutáneas a través dun mecanismo descoñecido.
Moedas do dólar estadounidense
5 centavos
Esta é unha listaxe das moedas de 5 centavos (half dime) cuñadas en prata: Esta é unha listaxe das moedas de 5 centavos (nickel) cuñadas en cuproníquel: Excepcionalmente, durante a segunda guerra mundial a moeda de 5 centavos cuñouse nunha aliaxe de prata, cobre e manganeso:
Acrocordón
Tratamento
Se se desexa ou se xustifica a eliminación, pódese conseguir por un dermatólogo, un médico xeral ou un profesional con formación similar que pode usar cauterización, criocirurxía, escisión, láser ou ligadura cirúrxica para a súa eliminación. Tamén están dispoñibles varios remedios caseiros, pero a maioría non están probados e algúns (por exemplo, o aceite da árbore do té) poden causar reaccións alérxicas na pel.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Moedas do dólar estadounidense
10 centavos
A moeda de 10 centavos (dime) foi unha das máis importantes do sistema monetario dos Estados Unidos. De todas as moedas introducidas pola Lei da Moeda de 1792, a de 10 centavos foi a primeira en producirse cunha tiraxe ampla para o seu uso común, en 1796. Esta moeda cuñouse en prata ata 1965, cando se xeneralizou a emisión de moedas de cuproníquel, por mor da norma do Congreso de 1964 pola que se retiraba a prata da moeda en circulación.
Esta é unha listaxe das moedas de 10 centavos (dime) de prata: Esta é unha listaxe das moedas de 10 centavos (dime) de cuproníquel:
20 centavos
Para protexer os intereses dos propietarios das minas de prata, que se queixaban da diminución da demanda deste metal logo da cancelación das moedas de prata de 3 centavos e de 5 centavos, tomouse a decisión de empezar a cuñar moedas de 20 centavos en prata. Esta foi unha decisión política que pretendía dar resposta á escaseza de moedas de metal nobre que daquela existía principalmente no Oeste dos Estados Unidos. As moedas deste valor facial resultaron impopulares entre a poboación debido a que se confundían doadamente coas de 25 centavos, dun tamaño e unha aparencia similares.
As moedas de 20 centavos producíronse nun modelo único entre 1875 e 1878:
25 centavos (¼ dólar)
Malia a creación da moeda de 25 centavos (un cuarto de dólar) en 1792, a primeira emisión desta moeda non se produciu ata 1796. Ata 1804 non amosaba o seu valor facial e ese ano engadíuselle no reverso a expresión "25c". Ata 1837, os cuartos de dólar tiñan un peso de 6,74 gramos, e a partir dese ano alixeiráronse ata os 6,68 gramos. Logo dalgunha nova flutuación, en 1873 o seu peso estabilizouse nos 6,25 gramos, se aumentou o peso da moeda.
En 1964, o Congreso retirou a prata da cuñaxe en circulación nos Estados Unidos e desde esa data o cuarto de dólar Washington emítese cun núcleo de cobre recuberto de cuproníquel. A partir de 1999, a moeda dun cuarto de dólar comezou a dedicar os seus reversos a diferentes programas conmemorativos, como o dedicado aos 50 estados da Unión e a outros territorios dos EEUU, a serie America the Beautiful, ou a dedicada ás mulleres americanas.
Esta é unha listaxe das moedas de 25 centavos ou un cuarto de dólar cuñadas en prata: Esta é unha listaxe das moedas de 25 centavos cuñadas en cobre con baño de cuproníquel:
50 centavos (½ dólar)
As moedas de cincuenta centavos foron establecidas pola Lei da Moeda de 1792 e a primeira cuñaxe con este valor facial produciuse en 1794. En 1837, estas moedas tiñan un peso de 13,48 gramos e estaban cuñadas en prata de 892 milésimas, e a partir dese ano o seu peso reduciuse a 13,36 gramos, aínda que a pureza da prata se elevou ata as 900 milésimas, unha lei que se mantivo ata 1965. En 1853, debido a que as moedas de 50 centavos valían máis polo seu metal que polo seu valor nominal, decidiuse rebaixar o seu peso ata os 12,44 gramos. A partir da Lei da Moeda de 1873, que cancelou temporalmente a cuñaxe de moedas dun dólar de prata nos Estados Unidos, a moeda de 50 centavos pasou a ser o valor facial máis alto do sistema e o seu peso subiu ata os 12,49 gramos.
En 1964, o Congreso retirou a prata da cuñaxe en circulación, mais con esta moeda fíxose unha excepción ata 1970, xa que o medio dólar Kennedy se emitiu cun baño de prata de 900 milésimas. A partir desa data, o medio dólar cúñase coa habitual composición dun núcleo de cobre revestido por cuproníquel.
Esta é unha listaxe das moedas de 50 centavos (medio dólar) cuñadas en prata: Esta é unha listaxe das moedas de 50 centavos cuñadas en cobre con baño de cuproníquel:
1 dólar
A Lei da moeda de 1792 estableceu a cuñaxe de moedas dun dólar de ouro. Desde 1935 ata o 31 de decembro de 1974, a posesión de ouro por parte dos cidadáns estadounidenses estivo prohibida.
Esta é unha listaxe das moedas dun dólar de ouro: A mesma Lei da Moeda de 1792 prevía tamén a emisión de moedas dun dólar en prata, que comezaron a producirse a partir de 1794. A súa cuñaxe mantívose, con interrupcións, ata 1935. En 1964, o Congreso decidiu que se deixase de aceptar como pagamento o dólar de prata e un ano máis tarde a Lei da Moeda de 1965 incluíu unha disposición pola que deixaban de producirse cuñaxes en prata para a circulación nos Estados Unidos.
Esta é unha listaxe das moedas dun dólar de prata: En 1970 aprobouse unha nova lei pola que se creaba unha nova moeda circulante dun dólar, en conmemoración, simultaneamente, do expresidente Dwight Eisenhower e da misión do Apollo 11, xa coa nova composición dun núcleo de cobre revestido por cuproníquel. Esta moeda, coñecida como dólar Eisenhower, cuñouse ata 1978. En 1976 cambióuselle o reverso en conmemoración do 200 aniversario da independencia dos EE.UU.
En 1978, o Congreso aprobou unha lei que obrigaba a emitir unha moeda dun dólar diferente a todas as emisións anteriores. Esta decisión apoiouse nun informe do Departamento do Tesouro que aseguraba que os estadounidenses eran reticentes a utilizar a moeda dun dólar por mor do seu excesivo tamaño e peso. Ademais, a nova moeda debía desprazar da circulación o billete da mesma denominación. Este novo dólar de tamaño reducido é coñecido como dólar Susan B. Anthony e estivo en produción entre 1979 e 1999.
Esta é unha listaxe das moedas dun dólar cuñadas en cobre con baño de cuproníquel: A introdución do programa Susan B. Anthony foi un fracaso, pola súa similitude coa moeda dun cuarto de dólar, e a poboación seguiu a preferir o billete dun dólar á moeda do mesmo valor. En 1997 aprobouse unha lei que obrigaba a elixir unha imaxe distintiva e característica para unha moeda dun dólar, que se cuñaría nunha anovadora aliaxe de cor dourada, para a distinguir do cuarto de dólar. Esta foi a orixe do dólar Sacagawea, cuñado por vez primeira en 2000, e que desde 2009 varía o seu reverso para conmemorar acontecementos importantes para as poboacións nativas americanas. Paralelamente, emítese desde 2005 unha serie coñecida como dólar presidencial, dedicada aos expresidentes dos EEUU, e desde 2018 outra dedicada á innovación tecnolóxica no país.
Esta é unha listaxe das moedas dun dólar en aliaxe dourada de Cu, Zn, Mn e Ni:
2½ dólares (¼ de aguia)
A Lei da Moeda de 1792 estableceu tamén unha moeda de ouro de 2½ dólares, coñecida tamén como "cuarto de aguia". Esta moeda cuñouse inicialmente en ouro de 916 milésimas, mais a partir de 1834 baixou a súa pureza a 899 milésimas, e a partir de 1837 subiu novamente, ata 900 milésimas.
Esta é unha listaxe das moedas de 2½ dólares ou un cuarto de aguia, cuñadas, con interrupcións, entre 1796 e 1929 con diferentes modelos:
3 dólares
As moedas de ouro de tres dólares foron introducidas mediante a Lei da Moeda de 1853. Descoñécense os motivos da creación da moeda deste valor facial. Consonte diversas hipóteses, debían utilizarse para comprar follas de cen selos de correos (a 3 centavos por folla) ou para facilitar a compra de grandes cantidades de moedas de 3 centavos, introducidas tres anos antes.
A moeda de 3 dólares de ouro cuñouse cun único modelo entre 1854 e 1889:
5 dólares (½ aguia)
Outra das moedas autorizadas pola Lei da Moeda de 1792 foi a de 5 dólares ou "media aguia". Naquel momento era a segunda moeda estadounidense co valor máis alto.
Esta é unha listaxe dos diferentes modelos en que se cuñou a moeda de 5 dólares de ouro, entre 1795 e 1929:
10 dólares (aguia)
As moedas de ouro de 10 dólares, coñecidas tamén como aguias, foron o máis alto dos valores establecidos en virtude da Lei da Moeda de 1792. A súa cuñaxe comezou en 1795. Entre 1804 e 1838 a súa emisión detívose debido a que as moedas de ouro estaban a ser acaparadas pola poboación e trasladadas a fóra dos Estados Unidos, ou fundidas no país, xa que o prezo do ouro que contiñan era superior ao seu valor nominal. En 1838 retomouse a súa cuñaxe ata o seu cesamento definitivo por decisión do presidente Franklin D. Roosevelt o 5 de abril de 1933, quen ordenou que as moedas circulantes de ouro fosen devoltas á Reserva Federal. O 30 de xaneiro de 1934 entrou en vigor a Lei da Reserva de Ouro, que finalmente retirou o ouro da circulación nos Estados Unidos.
Esta é unha listaxe dos diferentes modelos en que se cuñou a moeda de 10 dólares de ouro, entre 1795 e 1933:
20 dólares (dobre aguia)
A cuñaxe de ouro nos Estados Unidos estivo moi influída pola febre do ouro californiana. A gran afluencia de ouro no mercado implicou que a prata se infravalorase. As moedas de prata dun dólar resultaron ser máis valiosas polo seu valor intrínseco que polo seu valor nominal. O 20 de febreiro de 1849 presentouse un proxecto de lei como resultado dunha combinación de propostas anteriores para reformar o sistema monetario, que foi aprobado inicialmente pola Cámara de Representantes e finalmente polo Senado o 3 de marzo de 1849, que deu lugar á Lei da Moeda de 1849, pola que se establecía unha nova moeda de ouro. con valor de 20 dólares. A idea principal na que se baseaba a introdución desta moeda, coñecida tamén como "dobre aguia", era o desexo de converter en moeda as grandes cantidades de ouro existentes no mercado co menor esforzo posible por parte das cecas da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta é unha listaxe das moedas de 20 dólares de ouro ou "dobres aguias", cuñadas entre 1850 e 1933:
Vila Verde
Vila Verde é un concello de Portugal, situado no distrito de Braga e na rexión norte.
Xeografía
O concello áchase limitado ó norte, polos concellos de Ponte da Barca, e Ponte de Lima, ó leste por Terras de Bouro, ó sueste por Amares, ó sur por Braga, e ó oeste por Barcelos.
Subdivisións
O municipio de Vila Verde agrupa 33 parroquias : miniatura|300x250px|Concello de Vila Verde
Monumentos
Entre os monumentos e lugares turísticos de Vila Verde, podemos citar:
Caveolina 1
Función
A proteína de armazón codificada neste xene é o principal compoñente das caveolas da membrana plasmática que se encontran na maioría dos tipos celulares. A proteína enlaza subunidades de integrinas á tirosina quinase FYN, un paso inicial no acoplamento de integrina á vía Ras-ERK e na promoción da progresión do ciclo celular. O xene é un supresor de tumores candidato e un regulador negativo da fervenza da Ras-p42/44 MAP quinase. Os xenes CAV1 e CAV2 están localizados un a carón do outro no cromosoma 7 e expresan proteínas colocalizadas que forman un complexo heterooligomérico estable. Utilizando codóns de iniciación alternativos no mesmo marco de lectura, as dúas isoformas que existen da caveolina 1 (alfa e beta) son codificadas por un só transcrito deste xene.
Interaccións
A caveolina 1 presenta interaccións coas proteínas G heterotriméricas, tirosina quinases Src (Src, Lyn) e H-Ras, o colesterol, o receptor de TGF 1, a óxido nítrico sintase endotelial (eNOS), o receptor de andróxenos, a proteína precursora amiloide, a proteína das unións comunicantes, alfa 1, a óxido nítrico sintase 2A, o receptor do factor de crecemento epidérmico, o receptor de endotelina de tipo B, a PDGFRB, a PDGFRA, a PTGS2, o TRAF2, o receptor de estróxenos alfa, a caveolina 2,  a PLD2,  a tirosina quinase de Bruton e a SCP2. Todas estas interaccións son por medio dun dominio de armazón de caveolina (CSD) que hai na molécula de caveolina 1. As moléculas que interaccionan coa caveolina 1 conteñen motivos de unión á caveolina (CBM).
Jet d'Eau de Xenebra
O Jet d'eau de Xenebra é un chafariz de auga vertical de 140 metros de altura situado en Xenebra (Suíza). É un dos principais atractivos turísticos da cidade dende 1891.
Orixe
dereita|miniatura|O primeiro chafariz de auga en La Coulouvrenière arredor de [[1886]] dereita|miniatura|Vista dende o espigón de Les Eaux-Vives Durante o século XIX Xenebra medrou de xeito significativo. Pasou de 64 000 habitantes en 1850 a máis de 100 000 en 1890. A auga era un ben imprescindíbel, tanto para o desenvolvemento da industria como para a poboación.
Ante iso decidiuse construír na cidade unha central hidroeléctrica en La Coulouvrenière, que entrou en servizo o 17 de maio de 1886. A súa misión era distribuír a forza do Ródano aos artesáns de Xenebra. Pola noite, cando os artesáns paraban as máquinas, producíase un exceso de presión. Os operarios de La Coulouvrenière tiveron que bulir e parar as bombas, pois non podían prever cando se produciría dita sobrepresión. Entón xurdiu a idea de crear un caudal adicional mediante unha válvula de seguridade. Esta permitiría controlar a presión liberando cara ao ceo a auga da sobrepresión. Acaba de nacer o primeiro chafariz, de 30 metros de altura. Porén, a partir de 1889 a función da válvula de seguridade volveu ao depósito de Bessinge, preto de Cologny.
O primeiro chafariz
En xullo de 1891, con motivo do 600º aniversario da Confederación Suíza, o goberno municipal de Xenebra, consciente do interese estético e turístico, decidiu recrealo no espigón de Les Eaux-Vives, no corazón da enseada. O novo chafariz, que entón acadaba os 90 metros, foi inaugurado durante o festival federal de ximnasia e alumeado ese 2 de agosto. Estaba composto por un potente chafariz central e outros catro máis pequenos dispostos en forma de abano, que foron retirados posteriormente. Este novo chafariz só funcionaba os domingos.
O chafariz alumeouse co amarelo, o verde, o violeta, o vermello e o branco. Finalmente escolleuse esta última cor de xeito definitivo, considerada a máis espectacular. A iluminación interrompeuse en 1931, xa que os espigóns volvéranse demasiado brillantes e o efecto dos focos sobre o chafariz volvérase menos notábel. En 1906 instaláronse dous equipos de motobombas, o que permitiu que o chafariz funcionase durante toda a semana.
Localización actual
Na década de 1930 propúxose a idea de construír un punto de bombeo independente e se conectase o chafariz á rede de auga potábel. Os planos en detalle do chafariz actual elaboráronse en 1947 e foron aprobados o ano seguinte. Os custos foron asumidos por SIG (a empresa pública das subministracións de auga, gas e electricidade) e o goberno municipal. As obras comezaron en 1950 e a primeira proba rematou o 28 de abril de 1951. Inaugurouse ese 3 de maio. Un punto de bombeo autónomo parcialmente mergullado permite que funcione durante todo o ano coa auga do propio Lago Lemán.
Ata 2003 o chafariz parábase todos os anos por mantemento o segundo domingo de outubro e reiniciábase o marzo seguinte, coa apertura do Salón Internacional do Automóbil. Só se poñía en funcionamento en ocasións destacadas, como a primeira reunión entre o presidente estadounidense Ronald Reagan e o seu homólogo soviético Mikhail Gorbachev durante o cumio de 1985, no contexto da Guerra Fría.
O 15 de novembro de 2015 o chafariz foi alumeado coas cores da bandeira de Francia para conmemorar os atentados de París de novembro de 2015. Interrompeuse entre o 20 de marzo e o 11 de xuño de 2020 para sinalar o confinamento debido á pandemia de COVID-19.
Características
miniatura|Vista aérea dende a marxe dereita miniatura|Vista do [[Lago Léman e o chafariz dende a cidade]]
O brillo branco do chafariz débese a unha embocadura de 16 cm de diámetro que enche de burbullas de aire a auga proxectada.
A auga suspendida no aire ten unha masa dunhas 8 toneladas. Unha pinga de auga tarda 16 segundos desde a súa saída até volver caer ao lago.
Lista de universidades de Portugal
A seguinte é unha lista de universidades, de orixe civil e do subsistema universitario, creadas ou recoñecidas polo Goberno portugués e autorizadas para conferir títulos académicos en Portugal.
A Lei no 62/2007, do 10 de setembro, establece a ordenación do subsistema universitario. Segundo este diploma legal, as institucións do subsistema universitario divídense en:
Para ver institucións doutras áreas, consulte as seguintes listas: Para unha lista completa de institucións de ensino superior de orixe civil ou militar, pública ou privada, véxase: Lista de institucións de ensino superior de Portugal.
As denominacións oficiais son as recollidas nos respectivos Estatutos publicados no Diário da República ou, no seu defecto, noutros diplomas legais.
Henrietta H. Fore
Henrietta Holsman Fore, nada en Chicago, Illinois, o 9 de decembro de 1948, é unha alta funcionaria e diplomática estadounidense, que foi directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos (2001-2005) e directora executiva de UNICEF (2018-2022).
Primeiros anos e formación
Fore naceu en Chicago o 9 de decembro de 1948, filla de nai sueca e de pai estadounidense, participante na primeira guerra mundial.
En 1966, Fore graduouse de ensino secundario na institución privada Baldwin School, en Bryn Mawr, Pensilvania. Posteriormente ingresou no Wellesley College, onde en 1970 acadou a súa graduación en Historia, Economía e Arte. En 1975 obtivo un mestrado en Administración pública na Universidade de Colorado do Norte En 1986 estudou Política Internacional na Universidade de Oxford e o ano seguinte formouse tamén na Escola de Negocios da Universidade Stanford.
Carreira profesional
O 3 de outubro de 1991 foi nomeada administradora axudante da Axencia para o Desenvolvemento internacional. Entre 1993 e 2017 foi tamén a presidenta da corporación de investimentos Holsman International.
En agosto de 2001, o presidente George W. Bush nomeou a Henrietta H. Fore como trixésimo sétima directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos (US Mint), a sexta muller en ocupar o posto. Permaneceu no cargo ata agosto de 2005.
Entre 2005 e 2007, Fore ocupou o posto de subsecretaria de Estado de Xestión e directora de operacións do Departamento de Estado dos Estados Unidos.