cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L'Orfeo
Edicións
No período de posguerra, as edicións movéronse cada vez máis a reflectir as convencións interpretativas da época de Monteverdi. Esta tendencia foi iniciada por dúas edicións anteriores, a de Jack Westrup empregada nas representacións de Oxford de 1925. e a edición completa de Gian Francesco Malipiero de 1930 que se adhire estreitamente ao orixinal de Monteverdi de 1609. Logo da guerra, o intento de reconstrución da obra realizado por Hindemith foi seguido en 1955 por unha edición de August Wenzinger que permaneceu en uso durante moitos anos. Os seguintes 30 anos viron numerosas edicións, a maioría realizadas por intérpretes académicos máis que por compositores, xeralmente co obxectivo de lograr a autenticidade se non sempre a recreación completa da instrumentación orixinal. Estas incluíron versións de Raymond Leppard (1965), Denis Stevens (1967), Nikolaus Harnoncourt (1969), Jane Glover (1975), Roger Norrington (1976) e John Eliot Gardiner. Só os compositores Valentino Bucchi (1967), Bruno Maderna (1967) e Luciano Berio (1984) produciron edicións baseadas na convención dunha grande orquestra moderna. No século XXI as edicións seguen a producirse, frecuentemente para o seu uso xunto a unha representación ou gravación particular.
Bos días Babilonia
Estreouse en galego o 23 de xullo de 2000 a través da TVG.
Sinopse
O filme segue a historia de dous irmáns italianos que emigran aos Estados Unidos e atopan traballo como deseñadores de escenarios para o filme épico de D.W. Griffith Intolerance (1916).
Juan López
O nome de Juan López pode referirse a:
Lusquiños, Tomeza, Pontevedra
Lusquiños é un lugar da parroquia de Tomeza no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 413 habitantes (191 homes e 222 mulleres).
Fritz von Opel
miniatura|Fritz von Opel nun ensaio cun dos seus dispositivos. Fritz Adam Hermann von Opel, nado en Rüsselsheim (Alemaña) o 4 de maio de 1899 e finado en Samedan (Suíza) o 8 de abril de 1971, foi o único fillo de Wilhelm von Opel e un dos netos de Adam Opel, fundador da compañía Opel. É coñecido sobre todo polas súas demostracións espectaculares de propulsión de foguetes, o que lle valeu o alcume de "Rocket Fritz".
Traxectoria
Opel naceu na vila alemá de Rüsselsheim, no estado de Hessen, e formouse na Universidade Técnica de Darmstadt. Despois da súa graduación, foi nomeado director de probas da compañía Opel e encargouse tamén da publicidade. Na década de 1920 interesouse no uso de foguetes como recurso publicitario para a empresa, e procurou asesoría contactando para iso con Max Valier, da sociedade Verein für Raumschiffahrt, e con Friedrich Sander, un fabricante de pirotecnia de Bremerhaven.
O 15 de marzo de 1928 a Opel probou o seu primeiro coche propulsado con foguetes, o RAK1, e conseguiu unha velocidade superior aos 75 km/h, co que probou a viabilidade deste xeito de propulsión. Pouco máis dun mes máis tarde, chegou xa á velocidade de 230 km/h co RAK.2, propulsado por vinte e catro foguetes de combustible sólido.
Nese mesmo 1928, adquiriu un planador coñecido como "Lippisch Ente" ("O parrulo de Lippisch") que pertencera a Alexander Lippisch e engadiulle propulsión de foguete, co que creou o primeiro avión do mundo con esta propulsión. Opel tivo unha ocasión para probar esta aeronave, antes de estourar no seu segundo voo de proba. Logo encargoulle a Julius Hatry unha aeronave nova, á que volveu chamar RAK.1, e fíxoa voar en Frankfurt o 30 de setembro de 1929. No entanto, probou tamén o RAK.3, un vagón de ferrocarril impulsado por 30 foguetes de combustible sólido que alcanzou unha velocidade de 254 km/h.
Tamén en 1928, Opel construíu e probou unha motocicleta con esta mesma propulsión, que chamou "Monstro".
Opel deixou a empresa familiar e Alemaña a partir de 1929.
En 1947 Opel contraeu matrimonio e ese mesmo ano foi pai dun neno ao que chamou Frederick, que chegou a ser piloto de Fórmula 1 (coñecido como Rikky von Opel).
Fritz von Opel morreu en Samedan, Suíza, en 1971.
Unzen
O concello de Unzen limita cos concellos de Isahaya, de Shimabara e de Minamishimabara.
Cantarabá, Verís, Irixoa
Cantarabá é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Tropical Rainfall Measuring Mission
Características
A misión de TRMM foi estudar as precipitacións das zonas tropicais e subtropicais, un dos factores máis importantes e menos coñecido do sistema climático terrestre debido ao calor latente que libera.
A nave estabilizábase nos tres eixos e dispoñía de dous paneis solares que lle proporcionaban ata 1100 vatios de potencia. Levaba os seguintes instrumentos a bordo:
As operacións con TRMM cesaron o 8 de abril de 2015, tras esgotar o satélite todo o seu propelente. Reentrou na atmosfera o 16 de xuño dese mesmo ano. En 2014 lanzouse Global Precipitation Measurement, que continuou o traballo de TRMM.
A Eirexa, Pinel, A Pobra do Brollón
A Eirexa é un lugar da parroquia de Pinel, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 460 metros de altitude. Nela atopamos a igrexa parroquial de Santa María.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Tintín (revista)
Le journal de Tintin (na súa versión francesa), ou Kuifje (na súa versión neerlandesa) foi unha revista belga de banda deseñada de periodicidade semanal que se publicou entre 1946 e 1993. Co subtítulo de "revista para mozos entre 7 e 77 anos", foi unha das publicacións máis importantes na historia da banda deseñada franco-belga. O seu personaxe estrela foi Tintín, a creación de Hergé que daba nome á revista, pero nas súas páxinas apareceron tamén outras series fundamentais da banda deseñada, como Blake e Mortimer, de Edgar P. Jacobs, ou Alix, de Jacques Martin.
Comezos: 1946-1949
A revista naceu como resultado do encontro entre Hergé e Raymond Leblanc, e o seu acordo coa editorial Le Lombard. Tras a liberación de Bélxica, en 1944, Hergé, acusado de colaboracionismo cos ocupantes alemáns, estaba imposibilitado de publicar. Con todo, o seu amigo Raymond Leblanc, que estivera na resistencia e contaba con influencias políticas, chamoulle para fundar unha nova revista, que levaría o título do seu coñecido personaxe, Tintín.
No seu primeiro número, que apareceu o 26 de setembro de 1946, a revista, en francés, levaba o título de Tintin. Incluía historietas de Hergé, Edgar P. Jacobs (Blake e Mortimer), Paul Cuvelier (Corentin) e Jacques Laudy (Les Quatre Fils Aymon). A partir do 19 de decembro, a revista aumentou o seu número de páxinas, pasando de 12 a 16. Simultaneamente publicouse a versión neerlandesa da revista, Kuifje, que levaba o nome co que o personaxe de Tintín era coñecido en neerlandés. En 1948 uníronse ao persoal do semanario outros importantes nomes da banda deseñada francobelga: os franceses Jacques Martin (Alix) e Dino Attanasio, e o flamengo Willy Vandersteen (Bob et Bobette).
Desde o 28 de outubro de 1948, Edicións Dargadu empezou a publicar a versión francesa da revista (a orixinal distribuíase unicamente en Bélxica). En Francia, o novo semanario publicou as mesmas series que a revista xeral, pero con algunhas semanas de atraso.
En 1949 uniuse ao equipo de historietistas da publicación Bob de Moor, quen xa publicara en Kuifje, a versión neerlandesa do semanario, e que sería no futuro un dos máis destacados colaboradores de Hergé.
O Tintin-voucher
Para manter a fidelidade dos seus lectores, a revista creou unha especide de carné de fidelidade, que se chamaba "Chèque Tintin" en Francia, e "Timbre Tintin" en Bélxica, que se achegaba en cada entrega da publicación. Tratábase de selos que podían intercambiarse por agasallos que non se vendían en tendas, e que fixeron furor entre o público xuvenil. Outras empresas, entre elas moitas de alimentación, asociáronse ao sistema Tintin-voucher... Apareceron desde unha soda ata zapatos coa efixie de Tintín. Ata a SCNFR ofrecía unha viaxe gratuíta de 100 km a cambio de 800 selos Tintín. Entre os agasallos estaban tamén cromos de Tintín, e ata orixinais dos seus creadores.
Os anos 50
Na década de 1950 apareceron na revista novos artistas e novas series:
Titanic (filme de 1997)
Titanic é un filme dramático estreado en 1997, escrito, producido e dirixido por James Cameron. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio e Kate Winslet como Jack Dawson e Rose DeWitt Bukater respectivamente, membros de diferentes estratos sociais que se namoran a bordo do RMS Titanic mentres realizan unha mesma viaxe pero con diferentes "destinos".
O filme está coprotagonizada por Billy Zane que interpreta o papel de Caledon Hockley, prometido de Rose, Bill Paxton que interpreta o líder da expedición que na actualidade trata de atopar a xoia O Corazón do Mar e Gloria Stuart, que dá vida á anciá Rose, no ano 1996.
Titanic non estaba completada a mediados de 1997, e existiron problemas entre produtora e o propio director sobre a duración da mesma. Pero a insistencia de Cameron unida a sacrificios propios, como non cobrar o que correspondía da billeteira (tendo en conta a recadación, iso supuxo perder moito diñeiro) fixeron que ó final a película vira a luz como James Cameron quería.
Folga xeral
Unha folga xeral é unha acción de protesta levada a termo por toda a forza de traballo dunha cidade, comarca, rexión ou país, consistente en deixar de traballar e manifestarse nas rúas para conseguir un obxectivo económico ou político. A finais do século XIX e inicios do século XX foron frecuentes porque os movementos sindicais tiñan unha grande influencia a nivel internacional.
Titanic (filme de 1997)
O orzamento foi de aproximadamente 240 millóns de dólares, e só en Estados Unidos a película recadou arredor de 600.
Folga xeral
As folgas xerais foron frecuentes en España durante as primeiras décadas do século XX impulsadas polos movementos anarquistas, así como nos últimos anos da ditadura franquista.
Kirakira
miniatura|Mapa de Makira Kirakira é a capital provincial de Makira-Ulawa, nas Illas Salomón. Atópase na costa setentrional de Makira (antigamente San Cristóbal), a illa máis grande e principal da provincia. A súa poboación estimada no 2013 era de 2.461 habitantes.
Titanic (filme de 1997)
Sinopse
En 1996 o cazador de tesouros Brock Lovett e o seu equipo a bordo do buque de investigación Keldysh exploran os restos do RMS Titanic á busca dun dun colar cun raro diamante, o Corazón do océano. Durante os seus traballos recuperan un cofre que contén un debuxo dunha moza levando tan só o colar. Ten data do 14 de abril de 1912, o día que o barco bateu co iceberg. Rose Dawson Calvert, afirmando ser a muller do debuxo, visita a Lovett e cóntalle as súas experiencias no barco.
Folga xeral
A folga xeral máis importante dos últimos anos aconteceu en París durante o mes de maio de 1968.
Titanic (filme de 1997)
Sinopse
En 1912 en Southampton, Rose DeWitt Bukater, unha pasaxeira de primeira clase de 17 anos, o seu prometido Cal Hockley, e a súa nai Ruth embarcan no Titanic. Ruth sublíñalle á súa filla que o seu matrimonio resolverá os problemas financeiros dos DeWitt Bukaters. Alterada polo compromiso, Rose considera a posibilidade de se suicidar lanzándose ao mar; Jack Dawson, un artista sen unha cadela, convéncea para que non o faga. Descuberta con Jack, Rose dille a Cal que Jack salvouna de caer. Cal amósase indiferente pero cando Rose lle indica que lle deben algún recoñecemento pola súa acción, ofrécelle a Jack un pouco de diñeiro. Rose reacciona dicíndolle que ben pouco vale logo a súa vida e Cal convida a Jack a cear con eles en primeira clase a noite seguinte. Jack e Rose desenvolven a súa amizade a pesar do receo de Cal e Ruth. Despois da cea Rose ás agachadas vai con Jack a unha festa na terceira clase.
Consciente da desaprobación de Cal e Ruth, Rose desdeña as insinuacións de Jack pero máis tarde decátase que ela o prefire a Cal. Despois dunha cita na proa no solpor, Rose conduce a Jack ao seu camarote e ensínalle o agasallo de compromiso de Cal, o Corazón do océano e pídelle que a debuxe espida co colar. Eles conseguen eludir a vixilancia de Cal e fan o amor nun automóbil no departamento de carga. Logo de volver á cuberta son testemuñas da colisión cun iceberg e oen aos oficiais falaren da gravidade da situación.
Mentres Cal descobre o debuxo de Rose e unha carta de Jack no cofre xunto co colar. Cando Jack e Rose intentan falarlle a Cal do choque, el mete o colar no peto de Jack acusándoo de roubalo polo que queda arrestado na oficina do capitán de armas esposado a un cano. Cal coloca o colar no seu propio peto.
Co navío afundíndose, Rose está deseperada por liberar a Jack, arrédase de Cal e a súa nai, que están subindo nun bote salvadidas, e rescátao, volvendo os dous para a cuberta, onde Cal e Jack intentan convencela para que suba a un bote salvavidas, afirmando Cal que ten un acordo cun oficial para salvarse el e Jack; tras subirse Rose no bote, Cal dille a Jack que o acordo é só para el e Rose decide que non pode deixar a Jack e brinca a bordo de novo. Cal coa súa pistola perségueos ata o parcialmente alagado comedor de primeira clase, disparándolles e ao acabar a munición dase de conta que lle dera o seu abrigo e con el o colar que estaba no peto a Rose, volta para cuberta e sobe a un bote finxindo coidar un neno perdido. Despois de superar varios obstáculos, Jack e Rose volven á cuberta, pero xa non quedan botes e os pasaxeiros van morrendo ao caer á auga ao se inclinar o barco, que se parte en dous, quedando a popa no aire que se afunde no océano. Cando os dous namorados están no mar, el axúdalle a ela a subir a un panel de madeira que apenas pode soportar o peso dunha persoa unha persoa. Aferrándose nun recanto, asegúralle que morrera de vella, quente na súa cama, el morre de hipotermia pero ela está san e salva tras ser rescatada e levada a bordo do RMS Carpathia que leva os superviventes a Nova York. Alí dá o nome de Rose Dawson. Máis tarde sabe que Cal se suicidou tras perdelo todo no crac de 1929.
Produción
Cando a película non fora terminada para a data prevista, os executivos de Hollywood comezaron a impacientarse debido á fortísima suma investida no proxecto. Na 20th Century Fox (que acababa de estrear The Mask of Zorro e que controlou a distribución da película fóra dos Estados Unidos, e na Paramount Pictures (que a controlou dentro) reinou o pánico.
Cun orzamento de 240 millóns de dólares, Titanic converteuse na película máis custosa de todos os tempos a mediados de 1997. Cando o director James Cameron entregou a montaxe definitiva ós directivos, cunha duración de 3 horas, comezou a haber serias dúbidas do seu posible funcionamento nas billeteiras, o que se uniu á perda de confianza no director canadense. Cameron defendeu a súa produción e enfrontouse a eles para convencelos de que non podían acurtar a película por debaixo desas 3 horas. Cameron admitiría máis tarde que naquel momento pensou que a película Titanic tiña todas as papeletas para converterse nun fracaso absoluto.
Na primeira fin de semana trala estrea, o filme recadou preto de 28 millóns de dólares, cifra que antes de acabar o ano subiu ata acadar os 100. Titanic era número un, e mantívose nese posto máis de catro meses, sendo dese xeito a película con maior recadación da historia do cine. No mundo enteiro, recadou algo máis de 1800 millóns de dólares.
O éxito da película estendeuse tamén á banda sonora da mesma, cuxo tema central, "My heart will go on", estaba interpretado pola canadense Céline Dion.
Arandedo, Costantín, Baralla
Arandedo é un lugar da parroquia de Costantín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Titanic (filme de 1997)
Premios Oscar
miniatura|dereita|200px|James Cameron - [[Oscar e Globo de Ouro ó mellor director, en 1998, por Titanic.]] Titanic gañou Oscars en case todas as categorías ás que foi nomeada, un total de 11 Oscars de 14 nomeamentos. Isto supúxolle converterse, igualando a Ben-Hur, na película máis premiada pola Academia. Ademais, resultaron nomeados ó Oscar dúas actrices que interpretaban o mesmo personaxe, Kate Winslet e Gloria Stuart por interpretar a Rose, se ben ningunha das dúas resultou vencedora. Criticouse que o guión de Cameron non recibise nin sequera un nomeamento, o mesmo que ocorreu coa interpretación de Leonardo DiCaprio.
Polémica
A película suscitou numerosas polémicas. Por exemplo, o seu alto custo, que foi tema de crítica desde antes mesmo de finalizar a produción. Tamén o foron o feito de que o romance tome protagonismo por enriba do desastre en si e numerosas incorreccións históricas, a pesar do empeño de Cameron por coidar ó detalle estes aspectos.
Elenco de actores
miniatura|dereita|200px|Leonardo DiCaprio
miniatura|dereita|200px|Kate Winslet
MD Helicopters MD 500
A serie MD Helicopters MD 500 é unha familia de helicópteros utilitarios civís e militares. O MD 500 desenvolveuse a partir do Hughes 500, unha versión covil do aparello do Exército dos Estados Unidos OH-6A Cayuse/Loach. No presente a serie inclúe os MD 500E, MD 520N e MD 530F.
Deseño e desenvolvemento
A exitosa serie Hughes 500/MD 500 naceu como resposta a un requirimento do Exército dos Estados Unidos para un Helicóptero de Observación Lixeiro (LOH). O Model 369 de Hughes gañou a competición contra Bell e Hiller. O posterior OH-6 Cayuse voou por vez primeira en febreiro de 1963.
O deseño da serie 500 conta con patín con amortecedores, un motor turboeixo montado nun ángulo de 45º cara a parte traseira da cabina, un tanque de combustible baixo o chan e a batería no nariz. O porto de saída do motor está situado ao final da cabina, baixo a pluma de cola. Ten un sistema de rotor principal cun diámetro curto e unha cola tamén curta, dándolle unha resposta de control áxil e sendo menos susceptible a xirarse cara o vento.
Hughes gañou o concurso LOH co seu helicóptero OH-6 propoñendo un prezo moi baixo e agresivo por célula (sen o motor). Debido á subida de prezos o Exército estadounidense posteriormente reabriu o concurso, onde Hughes ofreceu o aparello a un prezo máis realista, pero perdeu ante o redeseñado Bell OH-58 Kiowa. Aínda así, os helicópteros OH-6 foron pedidos polo Exército, aínda que nun número moito menor.
Hughes/MD 500
Antes do primeiro voo do OH-6, Hughes anunciou que estaba desenvolvendo unha versión civil que sería comercializada como o Hughes 500, dispoñible en configuracións básicas de cinco e sete asentos. Unha versión utilitaria cun mtor máis potente ofreceuse como o 500U (despois chamado 500C).
O mellorado Hughes 500D converteuse no modelo principal en 1976, cun motor máis potente, unha cola en T, e un novo rotor principal de cinco pás, sendo un de catro opcional. O 500D foi substituído polo 500E a partir de 1982 cun morro apuntado e varias melloras no interior, como máis espazo para a cabeza e as pernas. O 530F era unha versión máis potente do 500E optimizada para traballar en ambientes altos e quentes.
McDonnell Douglas mercou Hughes Helicopters en xaneiro de 1984, e a partir de agosto de 1985 os 500E e 530F foron construídos como os MD 500E e MD 530F Lifter. Tras a fusión de Boeing e McDonnell Douglas en 1997, Boeing vendeu as antigas liñas de helicópteros civís de MD a MD Helicopters a principios de 1999. As variantes militares comercialízanse co nome MD 500 Defender.
MD 520N
O MD 520N introduciu un avance revolucionario no deseño de helicópteros, prescindindo dun rotor de cola anti-torque convencional en favor so sistema NOTAR desenvolvido por Hughes/McDonnell-Douglas. O escape dun ventilador dirixíase a través de rañuras na pluma de cola, usando o efecto Coandă para contrarrestar o torque do rotor principal, e un propulsor controlabe ao final da pluma de cola era usado para o control da guiñada. Debido a que o ventilador esta pechado na pluma de cola, o ruído do rotor de cola, a principal fonte de ruído na meirande parte dos helicópteros convencionais, reducíase considerablemente. Tamén eliminaba as vulnerables pás expostas do rodor de cola, eliminando a posibilidade de poder ferir ou matar a persoas en terra e a causa de moitos accidentes con manobras en áreas confinadas.
McDonnell Douglas orixinalmente tiña a intención de desenvolver o MD 520N estándar xunto co máis potente MD 530N optimizado para ambientes altos e quentes; ámbolos dous lanzáronse en xaneiro de 1989 e baseados no convencional MD 500E. O MD 530N foi o primeiro en voar, o 29 de decembro de 1989, e o MD 520N vooi por vez primeira o 1 de maio de 1990. O desenvolvemento do MD 530N suspendeuse cando McDonnell Douglas decidiu que o MD 520N cumpría coa meirande parte dos requisitos que os clientes buscaban no 530N. A certificación do MD 520N chegou o 13 de setembro de 1991, e o primeiro foi entregado o 31 de decembro dese ano.
No ano 2000 MD Helicopters anunciou melloras no MD 520N, incluído un motor Rolls-Royce 250-C20R+ mellorado con máis potencia para un mellor rendemento os días cálidos, e cambios no difusor e no ventilador, ademais de incrementar o seu alcance.
Stefano Ittar
miniatura|250px|dereita|Igrexa da Collegiata ou Santa Maria dell'Elemosina en [[Catania, obra salientable do barroco siciliano, realizada por Stefano Ittar cara ao 1768.]] Stefano Ittar, nado contra 1730 e finado en 1789, foi un arquitecto italiano.
Traxectoria
Ittar naceu en Ovruch (entón na Comunidade Polaco-Lituana, hoxe en Ucraína), onde seu pai, membro da familia aristocrática Guidone de Hittar, fóra refuxiado debido a un conflito co Grande Ducado de Toscana.
Joaquín Arias Díaz de Rábago
Joaquín Arias Díaz de Rábago, nado en Santiago de Compostela o 1 de novembro de 1916 e finado na Coruña o 29 de maio de 2007, foi un rexistrador da propiedade e empresario galego.
Stefano Ittar
Traxectoria
Cando Stefano era aínda novo, a súa familia trasládase a Roma, onde puido estudar arquitectura baixo a protección do cardenal Alessandro Albani e influenciarse polas realizacións de Francesco Borromini.
Joaquín Arias Díaz de Rábago
Traxectoria
Fillo de Vicente Arias de la Maza. Na súa mocidade trasladouse co seu pai e a súa familia a Barcelona, onde estudou bacharelato e onde posteriormente se licenciou en dereito na Universidade de Barcelona. Opositou e gañou antes de ter a idade mínima a praza de rexistrador da propiedade. Tomou posesión da praza en 1941 e exerceu como rexistrador en diversas cidades galegas.
Stefano Ittar
Traxectoria
Despois dunha breve estancia en España, Ittar instálase en Catania, na Illa de Sicilia, en 1765. A vila estaba fortemente danada polo sismo de 1693, grazas aos esforzos de Giovanni Battista Vaccarini que reconstruíra barrios enteiros no estilo barroco.
Joaquín Arias Díaz de Rábago
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Loreto Mosquera Arroyo en 1946. Os seus dous fillos, Xosé María Arias e Vicente Arias Mosquera, seguiron a súa carreira empresarial no banco.
Stefano Ittar
Traxectoria
Dous dos fillos de Stefano, Enrico e Sebastiano, chegaron tamén a ser afamados arquitectos locais.
Mucosa gástrica
miniatura|dereita|Capas da parede estomacal. Na parte superior (luminal), a mucosa gástrica. 8. Muscularis mucosae. 9. Mucosa. 10. Lámina propia. 11. Epitelio. 12. Glándulas gástricas. 13. Foveolas gástricas. 14. Pregamentos. 15. Áreas da superficie gástrica. A mucosa gástrica é a capa de membrana mucosa que reviste interiormente ao estómago, que contén células produtoras de moco protector e as glándulas produtoras de zume gástrico. Nos humanos ten aproximadamente 1 mm de grosor e a súa superficie é lisa, suave, e aveludada, de cor rosa agrisada cando está fresca, máis pálida na zona do cardia e píloro, e de tons máis brillantes na infancia, debido a unha maior vascularización. Este mucosa consta dun epitelio superficial, unha lámina propia, e unha capa muscular da mucosa (muscularis mucosae).
A mucosa gástrica é máis delgada na zona do cardia, e máis grosa cara ao píloro. Durante o estado contraído do órgano a mucosa forma moitos pregamentos, sobre todo lonxitudinais, que están máis marcados na zona pilórica, e arredor da curvatura maior do estómago. Pero cando o estómago se distende porque está cheo, os pregamentos estíranse e desaparecen, polo que a mucosa parece lisa. Este pregamento e despregamento débese á contracción da muscularis mucosae e á natureza laxa da submucosa.
Cando se examina a superficie da mucosa cunha lupa, esta presenta unha serie de elevacións e sucos, que forman áreas de 2 a 6 mm de diámetrto. Nestas áreas fórmanse invaxinacións con forma de pozo ou funil denominadas foveolas ou fosiñas gástricas, de 0,12 a 0,25 mm de diámetro. Hai uns 3,5 millóns destas fosiñas en todo o estómago. No fondo destas fosiñas desembocan unha tubos finos (xeralmente 3 ou 4 en cada unha), que se estenden en zonas máis profundas por todo o espesor da mucosa, que se denominan glándulas gástricas, fúndicas ou oxínticas (uns 15 millóns en total na mucosa), e que producen os zumes gástricos e moco.
Ademais das glándulas gástricas ou fúndicas, existen na mucosa outros dous tipos de glándulas tubulares que desembocan nas foveolas, que son: glándulas cardíacas, situadas na zona proximal do estómago, preto do cardia, e as glándulas pilóricas, situada ao final do estómago, na zona pilórica. As glándulas cardíacas e pilóricas producen moco.
Na mucosa atópanse varios tipos de células endócrinas. As glándulas pilóricas conteñen células produtoras de gastrina, chamadas células G; esta hormona estimula a produción de ácido por parte das células parietais ou oxínticas das glándulas gástricas. As células ECL, atópanse nas glándulas gástricas ou fúndicas e liberan histamina, que é tamén un estimulante da secreción de ácido. As células enterocromafíns (células EC) producen serotonina, que estimula a contracción dos músculos lisos.
Epitelio superficial
A superficie da mucosa está cuberta por unha capa simple de epitelio columnar. Este epitelio comeza abruptamente no orificio do cardia, onde hai unha brusca transición co epitelio esofáxico estratificado. As células que o forman denomínanse célula mucosa superficial, producen moco, e revisten tamén o interior das foveolas gástricas. Nas glándulas gástricas ou fúndicas atopamos células produtoras de moco similares chamadas células mucosas do colo (hai unha transición coas células mucosas superficiais), células parietais ou oxínticas produtoras de ácido clorhídrico, e células principais ou cimoxénicas, produtoras de pepsinóxeno (precursor do encima pepsina), xunto con algunhas células endócrinas. As células mucosas superficiais do fundus do estómago e da zona pilórica teñen unha importante concentración de iodo creada polo simportador de sodio-ioduro.
Lámina propia
A lámina propia está formada por tecido conxuntivo situado nos espazos entre as glándulas gástricas, e entre estas e a muscularis mucosae. Está formada por fibras coláenas e reticulares, fibroblastos e algúns leucocitos. Na zona pilórica pode haber na lámina propia células musculares lisas e pequenas cantidades de tecido linfoide.
Muscular da mucosa
A última capa da mucosa, antes de dar paso á submucosa, é a capa muscular da mucosa (muscularis mucosae), formada por fibras de músculo liso, que forman unha capa circular (interna) e outra lonxitudinal (externa), e ás veces hai outra capa circular adicional (na posición máis externa). Algunhas fibras chegan á lámina propia entre as glándulas. Cando se contraen estes músculos comprímese a mucosa. Nas lesións da parede estomacal, se estas non chegan á muscularis mucosa denomínanse erosións, pero se a lesión é máis profunda e chega a ela denomínase úlcera.
Campionato Brasileiro de hóckey a patíns
O Campionato Brasileiro de hóckey a patíns é a máxima competición de hóckey a patíns do Brasil. Está organizada pola Confederação Brasileira de Hóquei e Patinação (CBHP). A primeira edición da competición celebrouse en 1972 e o seu campión foi o Regatas Santista, mentres que o equipo máis laureado é o Sertãozinho Hóquei Clube.
Trichoglottis atropurpurea
Trichoglottis atropurpurea é unha especie de orquídea orixinaria de Asia. miniatura|240px|Inflorescencia Flores|miniatura|250px
Campionato Brasileiro de hóckey a patíns
Inicialmente, o Campeonato Brasileiro de Hóquei desputábase cada dous anos. A partir de 1980, a competición pasou a ser anual.
Trichoglottis atropurpurea
Descrición
A planta ten o mesmo aspecto que T. philippinensis excepto na intensa cor escura das flores e lixeiras variacións no perianto.
Distribución e hábitat
Encóntrase en Filipinas en elevacións desde o nivel do mar ata os 300 metros.
Taxonomía
Trichoglottis atropurpurea foi descrita por Heinrich Gustav Reichenbach e publicada en Linnaea 41: 30. 1877. Trichoglottis, (abreviado Trgl.): nome xenérico que deriva das palabras gregas: θρίξ = "pelos" e γλῶττα = "lingua".
atropurpurea: epíteto latino que significa "de cor púrpura escura".
Roberto Iniesta
Roberto Iniesta Ojea, nado en Plasencia (Cáceres) o 16 de maio de 1962, tamén coñecido simplemente como Robe, é un compositor, músico e novelista español. É coñecido por ser o fundador e a imaxe do grupo de rock Extremoduro.
Infancia e xuventude
Roberto Iniesta naceu en Plasencia (Estremadura) o 16 de maio de 1962. Tras deixar a escola en terceiro de BUP e traballar co seu pai, empezou a escribir cancións con vinte anos. Creou o seu primeiro grupo, Lethal Dose, con Luisma, Juano, Paco Doniga e Zósimo “Zosi” Pascual. Durante estes anos, tamén estaba a traballar nun posto de lambetadas.
Primeiros éxitos musicais
Influenciado por bandas como AC/DC ou Leño, en 1987 crea a banda Extremoduro. Ao non teren diñeiro para pagaren unha gravación, decidiron vender billetes a mil pesetas cada un. Quen contribuiren, obterían unha copia da maqueta cando for gravada. Venderon 4 250 destes billetes, polo que en xaneiro de 1989 gravaron unha demo nos estudos Duplimatic cunha tirada de mil exemplares titulada “Rock transgresivo”, que foi distribuída por Estremadura. Ese mesmo ano, Avispa Music ofreceulles un contrato por tres anos. En 1991 comezaron a negociar con Avispa para gravaren o segundo álbum. Porén, por problemas coas dietas, e ante as baixas expectativas de futuro que o selo lles ofrecía, decidiron romper o contrato. Asinaron co selo Área Creativa de Pasión Cía., unha compañía independente, mais con mellores condicións e medios. As diferenzas económicas por non cobraren dereitos levounos inevitablemente a romper coa compañía. Ese mesmo ano ficharon por DRO, subsidiaria de Warner Music.
Portugal no Festival de Eurovisión Júnior
Tan só participou en dúas ocasións (2006 e 2007) onde non obtivo bos resultados. Un décimo cuarto e décimo sexto lugar respectivamente e nas dúas ocasións penúltimos.
Confirmou o seu retorno para o festival do 2014 ao igual que Grecia, pero os dous países retiráronse antes do plazo oficial.
Roberto Iniesta
Salto á fama
En 1998 é o lanzamento de Canciones prohibidas. Ao tempo que compaxina a súa actividade coa banda, uniuse a Iñaki Antón e Fito Cabrales (tamén de Platero y Tú) e crearon un supergrupo, Extrechinato y Tú. O seu fin era gravar un álbum tributo do poeta Manolo Chinato, quen tamén participaría na gravación. Tras cinco anos de traballo, o álbum Poesía Básica ve a luz o 27 de abril 2001.
Portugal no Festival de Eurovisión Júnior
A pesar da grande audiencia que tiña o festival, a RTP decidiu non participar en 2008. Tampouco amosou interese polo concurso tras a súa retirada.
Roberto Iniesta
Salto á fama
En 2002, inicia unha xira por todo o país co lanzamento do novo traballo da banda, Yo, minoría absoluta. Despois de anos á fronte do grupo e durante unha parada do mesmo, creou en 2006 xunto a Iñaki Antón a discográfica Muxik. Con ela pretendían presentar os primeiros traballos de novos grupos. Un dos primeiros álbums lanzados foi "La inconsciencia de Uoho", do grupo Inconscientes, en 2007, en que o propio Robe colaborou nalgúns arranxos.
A mediados de maio de 2008, comezou unha xira en Santander. O 9 de setembro dese ano publica novo disco con Extremoduro, "La ley innata". Trátase dunha "suite rockera" cunha introdución, catro movementos e unha coda flamenca. Este álbum dá un novo ar ao grupo, que mantén a súa temática, mais emprega recursos musicais novos.
Durante a súa parada compositiva, recoñeceu publicamente que estaba falto de inspiración. Mentres tanto, escribiu unha novela, El viaje íntimo de la locura, axudado polos seus estudos de gramática e ortografía na Universidade a Distancia. Publicada o 28 de setembro de 2009, tivo unha boa acollida comerciaul. Vendendo 10 000 exemplares en pouco máis dunha semana e esgotou a súa primeira edición.
Portugal no Festival de Eurovisión Júnior
Resultados das votacións
Portugal deu as máximas puntuacións ata 2007 a...
Roberto Iniesta
Salto á fama
O 24 de maio de 2011 Extremoduro estreou disco, Material defectuoso. Malia non ter ningunha promoción, conseguiu estar catro semanas consecutivas no alto das listas de venda españolas. Extremoduro comezou a gravar un novo álbum que deixou aparcado para realizar a súa xira "Robando perchas del hotel". Foi a primeira vez que o grupo ofreceu actuacións en Latinoamérica. Tras acabala, a gravación do novo álbum rematou na primavera de 2013. O seu undécimo álbum de estudio, "Para todos los públicos", íase publicar o 19 de novembro. Porén, debido a unha filtración do mesmo, tivo que ser adiantada ao 8 de novembro. Malia iso, o álbum alcanzou o número 1 nas listas de venda españolas.
Portugal no Festival de Eurovisión Júnior
Resultados das votacións
Portugal recibiu as máximas puntuacións ata 2007 de...
Roberto Iniesta
Salto á fama
En setembro de 2014 recibiron a Medalla de Estremadura, o máximo galardón que outorga esta comunidade autónoma.
Inicio da súa etapa en solitario
O 9 de xuño de 2015 publicouse o seu primeiro álbum en solitario, Lo que aletea en nuestras cabezas.​ Anunciouse que a súa etapa estará ligada á de Extremoduro, polo que a banda non se verá afectada. O 18 de novembro de 2016, lanza o seu segundo álbum de estudio en solitario, Destrozares, canciones para el final de los tiempos.
En 2017 promocionou os seus discos en solitario pola Península, na xira Bienvenidos al temporal, trala confirmación o 7 de marzo, momento en que lle foi entregado o segundo disco de ouro á nova formación.
Voltampere
miniatura|right|280px|A potencia aparente (S) é a suma vectoriar da compoñente real (P) e a reactiva (jQ), vectores da corrente alterna.
O voltampere (símbolo VA) é a unidade utilizada na medida de potencia aparente en sistemas eléctricos de corrente alterna. En inglés chámase root-mean-square (RMS). Un circuíto de corrente alterna dise que transporta unha potencia aparente (S) de 1 VA cando nel circula unha corrente eficaz de 1 Ampere cunha diferenza de potencial eficaz de 1 Volt.
En sistemas de corrente continua e en sistemas de corrente alterna en fase, a potencia aparente é igual á potencia activa. Nestes casos, o voltampere pode tamén ser aplicado para potencia activa (P), como equivalente ao watt.
O voltampere reactivo (símbolo VAr) é a unidade utilizada na medida de potencia reactiva (Q) en sistemas eléctricos de corrente alterna.
Volkswagen
200px|miniatura|dereita|Conxunto de bandeiras co logo de Volkswagen. Volkswagen  é un fabricante de automóbiles en Baixa Saxonia, é o maior de Europa. Ten a súa sede central na cidade de Wolfsburg (Alemaña). A palabra 'Volkswagen' significa en alemán «coche do pobo». É a marca orixinal do que hoxe en día é o Grupo Volkswagen, que inclúe tamén ás marcas Audi, Bentley, Bugatti, Lamborghini, Porsche, SEAT, Škoda, Scania e MAN.
Fundación
miniatura|dereita|250px|Volkswagen Escaravello. A orixe da empresa foi na década de 1930 na Alemaña nazi, e foi creada para proxectar e construír un vehículo que sería coñecido en Galiza coma "Escaravello" (en alemán, Käfer) e que debía, segundo o desexo de Adolf Hitler, ser barato, para que calquera traballador puidese compralo. O enxeñeiro encargado do proxecto foi Ferdinand Porsche (1875-1952), a pesar de que gran parte do seu deseño se inspirou nos automóbiles da Tatra, creados por Hans Ledwinka.
Unhas 336 000 persoas pagaron polo modelo e prototipos do coche, chamados en alemán Kdf-Wagen (KDF significava Kraft durch Freude = forza con ledicia) que apareceran no 1936. O coche xa posuía as curvas características do seu formato e o motor arrefriado con aire de 4 cilindros montado na parte traseira.
A nova fábrica, implantada nunha cidade desenvolvida para albergala e que foi bautizada coma KDF-Stadt, tan só puidera fabricar unhas poucas unidades cando comezou a segunda guerra mundial no 1939. Como consecuencia da guerra, a súa produción foi adaptada para vehículos militares, coma o jeep Kübelwagen e o modelo anfibio Schwimmwagen.
1945: un futuro incerto
A empresa debe a súa existencia na posguerra ao maior británico Ivan Hirst. En abril de 1945 a KdF-Stadt e a súa fábrica, fortemente bombardeada, foron capturadas polos estadounidenses e pasaron á administración británica. A primeira idea foi usala para facer manutención de vehículos militares pesados e como parte da reparación de guerra. Hirst pintou de verde un dos coches da fábrica e o presentou en instalacións militares británicas. Dispondo de poucos vehículos leves de transporte, o exército británico foi persuadido para que comprase 20 mil unidades en setembro de 1945. As primeiras unidades foron para as forzas de ocupación e para o correo alemán.
En 1946 a fábrica xa producía 1000 coches por mes, unha cantidade notábel, pois a fábrica aínda non fora concertada: a choiva interrompía a produción por falta de vidros nas fiestras e por furados nas tellas. O aceiro para facer automóbiles pagábase coa produción de vehículos.
O coche e a cidade mudaron os nomes dados por Hitler por Volkswagen e Wolfsburg, respectivamente. Mentres tanto, crecía a produción. A fábrica foi ofrecida a industriais británicos, estadounidenses e franceses, pero ningún se interesou.
1948 a 1974: a recuperación alemá
Despois do 1948, a Volkswagen tornouse un importante elemento simbólico e económico da recuperación da Alemaña Occidental. Heinrich Nordhoff (1899-1968), ex-xerente da montadora Opel, converteuse no dirixente da Volkswagen naquel ano. En 1949, o inglés Hirst deixou a empresa, agora reorganizada como un monopolio controlado polo goberno alemán occidental. Neste ano, foron creados o vehículo comercial "Volkswagen Tipo 2" (coñecido como Kombi, en versións para pasaxeiros, camioneta e furgoneta) e o deportivo Karmann Ghia. Nordhoff seguiu a política de modelo único ata pouco antes da súa morte, en 1968.
A produción do Volkswagen Tipo 1 (en alemán, Käfer; nos Estados Unidos e noutros países de lingua inglesa, Bug ou Beetle; en Portugal, Carocha; en Galiza, "Escaravello"), creceu moito co pasar dos anos, alcanzando un millón de vehículos o ano 1954. Durante a década de 1960, a súa reputación de vehículo fiábel (non se avariaba facilmente) e a súa publicidade axudaron á expansión do modelo polo mundo, superando, no ano 1973, a produción histórica do Modelo T da Ford, con 16 millóns de unidades.
A Volkswagen expandiu a súa liña de produtos o 1967 coa introdución de modelos chamados "Tipo 3" e despois os "Tipo 4", que non chegaron a triunfar, a pesar dos avances tecnolóxicos, como transmisión automática, inxección de combustíbel e carrocería monobloque.
Do Escaravello ao Golf
miniatura|dereita|250px|Volkswagen New Beetle Cabriolet
A produción do Käfer en Wolfsburg rematou no 1974, sendo substituído polo Golf. Este era un vehículo totalmente diferente, tanto na mecánica coma no deseño, do seu antecesor. As súas liñas rectas foran deseñadas polo proxectista italiano Giorgetto Giugiaro. O "Käfer" continuou a ser fabricado en México e no Brasil ata 1986 (despois novamente entre 1993 e 1996), e en fábricas alemás máis pequenas ata 1978. Ata a fin da súa produción en México en 2003, o Escaravello (Käfer) chegou a ter 21.529.464 unidades producidas en todo o mundo.
A Carreira, Verís, Irixoa
A Carreira é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Kurt Alder
Kurt Alder, nado en Königshütte o 10 de xullo de 1902 e finado en Colonia o 20 de xuño de 1958, foi un químico alemán que gañou o Premio Nobel de Química canda a Otto Diels en 1950.
Traxectoria
Nado na Alta Silesia, despois da primeira guerra mundial tivo que deixar a súa terra natal por razóns políticas. En 1922 comeza a estudar química na Universidade de Berlín, e posteriormente na de Kiel, onde coñece a Diels.
No ano 1934 comeza a traballar na IG Farben Industrie en Leverkusen, onde traballou no caucho sintético. En 1940 foi nomeado profesor de Química experimental e técnica na Universidade de Colonia, a pesar das dificultades ocasionadas pola segunda guerra mundial continou as súas investigacións na síntese dos compostos orgánicos, publicando máis de 150 artigos neste campo.
En 1950 recibiu o Premio Nobel de Química compartido con Diels polos seus descubrimentos sobre a síntese diénica (reacción Diels-Alder) miniatura|150px|esquerda|Tumba de Kurt Alder
Minneapolis, Minnesota
Minneapolis é a maior cidade de Minnesota e o centro do Condado de Hennepin. Linda con Saint Paul, a capital e segunda maior cidade do estado. Xuntas forman o centro da área metropolitana das Cidades Xemelgas, a décimo quinta maior aglomeración urbana do país, cuns tres millóns de residentes. No censo de 2000, a cidade tiña unha poboación total de 382.618 habitantes, o que a convertía na cuadraxesimoséptima maior cidade dos Estados Unidos.
A cidade atópase na parte suroeste do estado e esténdese ao longo do río Mississippi. Tamén hai 24 lagos na cidade. Este feito levou a Charles Hoag, o primeiro mestre de escola de Minneapolis, a suxerir un nome derivado de minne, a palabra dakota para auga, e polis, a palabra grega para cidade. Outros nomes considerados no seu tempo foron Brooklyn e Albion. A cidade é coñecida tamén como a "Cidade de Lagos", unha expresión que aparece en moitos vehículos e propiedades municipais. O centro xeográfico da cidade está xusto nos 45 graos de latitude norte. Hai unha pedra na parte norte do Parque Wirth que ten unha placa que marca o lugar exacto por onde pasa o paralelo.
Xeografía
Minneapolis sitúase ao norte do Midwest dos Estados Unidos, rexión do centro de América do Norte. O país estranxeiro máis próximo é Canadá, o cal está a unha distancia de 400 km. Máis concretamente, a cidade localízase ao do centro-Este do Estado do Minnesota, no condado de Hennepin non lonxe da fronteira con Wisconsin.
Minneapolis construíuse á confluencia do río Minnesota e o Mississippi, sobre un terreo relativamente plano. Uns 16 lagos están situados dentro dos límites da cidade, a maioría deles sendo con todo reducidos e pouco profundos; estes lagos cóbrense de xeo en inverno, grazas ao clima da cidade. Segundo a Mesa do censo dos Estados Unidos, a cidade de Minneapolis posúe unha superficie total de 151,3 km². 142,2 km² da súa superficie sitúanse en superficie mentres que 9,1 km² (6,01%) se constituíu na auga. A súa altitude varía entre 209 e 323 metros sobre o nivel do mar. O centro sitúase exactamente ao sur da latitude do 45 grao setentrionais. Ao lado meridional do Golden Valley Road ao leste do Wirth Parkway.
Clima
Minneapolis ten un típico clima continental propio do Alto Medio Oeste estadounidense. Os invernos adoitan a ser fríos e secos, mentres que o verán é caloroso e húmido. A cidade sitúase na clasificación climática de Köppen na zona húmida continental con veráns cálidos (Dfa). Minneapolis experimenta varios tipos de precipitación e eventos relacionados co clima, incluíndo neve, auganeve, xeo, choiva, treboadas, tornados, vagas de calor e brétema. A temperatura máis alta rexistrada na cidade foi de 42 °C en xullo de 1936, mentres que a máis fría foi de −40,6 °C en xaneiro de 1888. O inverno de 1983-84 foi o que máis niveis de neve rexistrou, con 250 centímetros de neve caída na cidade.
Debido á súa situación norte nos Estados Unidos e a falta de corpos de auga o suficientemente grandes para controlar o aire e as temperaturas, Minneapolis sofre, en ocasións, masas de aire do Ártico, especialmente entre xaneiro e febreiro. A temperatura media anual de 7,4 °C fai da área metropolitana de Minneapolis–St. Paul a máis fría de todo o país continental.
O Marco, Tomeza, Pontevedra
O Marco é un lugar da parroquia de Tomeza no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
Xogos da Lusofonía de 2009
Os Xogos da Lusofonía de 2009 terán lugar en Lisboa, son unha competición multidisciplinar organizada pola ACOLOP, na que a semellanza cos Xogos da Commonwealth ou os Xogos da Francofonía, participan atletas de territorios que ou ben falan portugués, ou teñen ou tiveron relación cultural con ese país. É a segunda edición deste evento, xa que a anterior foi realizada no ano 2006 en Macau.
Probas
As diferentes disciplinas serán: atletismo, baloncesto, fútbol, fútbol sala, iudo, taekwondo, tenis de mesa, voleibol e volei praia.
Tritón (mitoloxía)
miniatura|dereita|200px|Tritón, nun relevo helenístico do [[século II, Istambul.]] Tritón é unha figura da mitoloxía grega, fillo de Poseidón, deus do mar, e da nereida Anfitrite.
Tritón tiña un corno de concha que ao facerlle soar calmaba as tempestades e anunciaba a chegada do deus do mar. Aparece representado coa súa parte superior humana (torso e cabeza) e a inferior con forma de peixe. A súa orixe é pre-grega, probabelmente fenicia.
É coñecido pola axuda que lle deu a Xasón e aos Argonautas para que puidesen atopar a ruta a seguir. Porén, noutra aventura debe loitar contra Heracles, para que este non averigüe o camiño ao Xardín das Hespérides.
Na iconografía co nome de Tritóns desígnanse un amplo número de divindades mariñas menores que acompañan a Poseidón.
Segundo Karl Kerényi, é un centauro de mar, coa parte superior do seu corpo como un home, as patas dianteiras dun cabalo e a parte inferior do corpo semellante a un golfiño. Este ser recibe tamén o nome de ictiocentauro.
Riddarholmskyrkan
A Riddarholmskyrkan (en galego Igrexa de Riddarholmen) é a igrexa que serve de panteón dos reis de Suecia.
A igrexa está situada na illa de Riddarholmen, próxima ao Palacio Real de Estocolmo, no corazón da cidade vella (Gamla stan). Nela está a nécropole do soberanos suecos polo que o santuario alberga as tumbas de moitos reis, raíñas, príncipes e princesas de Suecia desde o século XVII até o XX.
Desde 1922, a familia real sueca elixiu outro lugar para as inhumacións: o cemiterio real de Haga.