cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montreal
Porto de Montreal
O porto de Montreal esténdese ao longo de 15 quilómetros na marxe surdeste do río San Lourenzo, tanto servindo a grandes navíos oceánicos de gran porte como a navíos menores adaptados para uso nos Grandes Lagos. Move preto de 23 millóns de toneladas de carga anualmente. Montreal é un dos principais centros portuarios de América do Norte, e o segundo do Canadá, só por detrás do porto de Vancouver.
Vías públicas
250px|dereita|miniatura|Vista do [[porto (transporte)|porto de Montreal.]]
Montreal é unha cidade ben servida por estradas, con seis autoestradas nacionais conectando a cidade a outras cidades canadenses, e aproximadamente 85 km de autovías cortando a cidade. Outros 60 km de autovías están localizadas nas inmediacións da cidade. Está conectada coas cidades veciñas a través de 4 pontes, en dirección á marxe sur do San Lourenzo, 6 en dirección á Laval, e 2 en dirección á marxe norte do San Lourenzo.
A pesar disto, a cidade posúe problemas de tránsito, consecuencia do gran tráfico de vehículos procedentes dos suburbios, principalmente de Longueuil, onde a anchura do Río San Lourenzo torna a construción de pontes cara e difícil.
Aeroportos
250px|miniatura|Aeroporto Internacional Pierre-Elliott-Trudeau Montreal éstá servida polo Aeroporto Internacional Pierre Elliot Trudeau, localizado na cidade veciña de Dorval, atendendo principalmente a voos de pasaxeiros, e polo Aeroporto Internacional Montréal-Mirabel, localizado a preto de 50 km do centro financeiro de Montreal, na cidade de Mirabel, que atende primariamente a voos de carga aérea.
Carintia
Carintia pode referirse a:
Lucien Bianchi
Luciano Bianchi, nado en Milán (Italia) o 10 de novembro de 1934 e finado en Le Mans o 30 de marzo de 1969, foi un piloto italo-belga, que competiu para os equipos Cooper, ENB, UDT Laystall e Scuderia Centro Sud, na Fórmula Un. participou nun total de 19 carreiras do Campionato do Mundo de Fórmula Un, anotando seis puntos e o seu mellor resultado foi o terceiro posto no Gran Premio de Mónaco de 1968.
Morreu nun choque preparando as 24 Horas de Le Mans de 1969.
Traxectoria
Trasladouse a Bélxica en 1946 cando aínda era un neno, co seu pai que traballaba como mecánico de carreiras, antes da segunda guerra mundial, no departamento de competición de Alfa Romeo. O seu sobriño neto, Jules Bianchi, que fixo o seu debut na Fórmula 1 co equipo Marussia na tempada competindo baixo a bandeira francesa, tamén morreu como resultado de lesións sufridas nun accidente de carreira.
Andaina nas carreiras
A primeira carreira de Lucien Bianchi foi o Alpine Rally en 1951. Gañou o Tour de France de 1957, 1958 e 1959, así como a carreira de coches deportivos París 1000 os seus últimos dous anos.
Comezou na Fórmula Un en, aínda que só con aparicións esporádicas ao principio. Pilotou varios coches baixo a bandeira do equipo ENB, incluíndo un Cooper T51, un Lotus 18 e un Emeryson. Logo dun par de carreiras para o equipo UDT Laystall en, pilotando outro Lotus, volveu a ENB para quen pilotou o seu ENB-Maserati. Finalmente conseguiu un paso máis regular na Fórmula Un en, co equipo de Cooper-BRM, aínda que o éxito foi esquivo malia un comezo brillante. Bianchi logrou o seu mellor rendemento na Fórmula 1, terminando terceiro no Gran Premio de Mónaco de 1968, na súa primeira carreira con Cooper.
Bianchi tamén competiu en carreiras de coches de turismo, automóbiles deportivos e coches de rally, tendo exitoso en todas as disciplinas, a súa vitoria máis grande foi nas 24 Horas de Le Mans de 1968, ao volante dun Ford GT40 con Pedro Rodríguez e en Sebring en 1962 con Jo Bonnier. Tamén lideraba o London-Sydney Marathon cando oseu Citroën DS chocou cun coche que non competía.
Morreu cando o seu Alfa Romeo T33 trompeou e bateu contra un poste de telégrafo durante unhas probas no Circuíto de Le Mans en 1969.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Aqueleido, Queimadelos, Mondariz
Aqueleido é un lugar da parroquia de Mondariz, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 44 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 21 homes e 23 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 64 habitantes.
-1897
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de grupo de personalidades de Galicia
Galería de imaxes de grupo de personalidades de Galicia, por orde cronolóxica.
Provincia de Antananarivo
A provincia de Antananarivo é unha das seis provincias de Madagascar. A capital provincial e a a dos estado coinciden na cidade de Antananarivo, que é poboación que lle da o nome á provincia. Conta cunha área de 	58283 km², con 4.580.788 de habitantes (2001).
L'incredibile storia dell'Isola delle Rose
L'incredibile storia dell'Isola delle Rose é un filme italiano de 2020 dirixido por Sydney Sibilia. O filme está baseado na historia real dun enxeñeiro chamado Giorgio Rosa e a súa República da Illa das Rosas. Estreouse en liña a través de Netflix o 9 de decembro de 2020.
Provincia de Antananarivo
Antananarivo fai linde coas provincias de Mahajanga, ao norte, Toamasina, ao leste, Fianarantsoa, ao sur e Toliara a oeste.
Inagaw Mo ang Lahat sa Akin
Inagaw Mo ang Lahat sa Akin é un filme filipino de 1995 dirixido por Carlos Siguion-Reyna. O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Pontes, Donís, Cervantes
As Pontes é un lugar da parroquia de Donís no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Arnela, Riofrío, Mondariz
Arnela é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 63 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 32 homes e 31 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 59 habitantes.
Bierg
Bierg (en luxemburgués: Bierg; en alemán: Berg) é unha vila e centro administrativo da comuna de Betzdorf, sitúada no distrito de Grevenmacher, no cantón de Grevenmacher. A vila dista a 20 quilómetros aprox. da Cidade de Luxemburgo.
O D'Schlass vu Bierg (Castelo de Bierg), tamén chamado Gemengenhaus, xa que non é un castelo, se non unha casa cunha torre, denominouse no ano 2003 Monumento Nacional do Luxemburgo.
Xusto ao carón da vila opera unha escola de verán da Cruz Vermella (Rout Kräiz) onde os nenos luxemburgueses poden xogar no verán.
The Go
The Go é unha banda estadounidense de garage rock procedente de Detroit, Míchigan formada no ano 1996. A banda publicou oito álbums de estudio.
2018
2018 (MMXVIII) é un ano común do calendario gregoriano dentro do século XXI.
Acontecementos
A Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO/BirdLife) declarou a curuxa común como Ave do ano 2018.
Mortes
miniatura|Charles Aznavour.
Amenhotep
O nome Amenhotep, tamén coñecido nos textos gregos como Amenofis, Amenoftis, Ammenofis, Amofis, Amenofe, Amenemofe ou Amenemofis, pode referir a:
Un dos catro faraóns exipcios da XVIII dinastía:
Ou:
Atol Taiaro
Taiaro é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa, dependente de Kauehi, comuna asociada á comuna de Fakarava. Está situado no centro e ao oeste do arquipélago, a 65 km ao nordés de Fakarava.
Xeografía
O atol é de forma circular, un anel de terra de 700 metros de ancho cunha superficie total de 6 km², e unha altitude de entre 3 e 4 m. A lagoa queda pechada, aínda que a auga se renova por diversas canles. O fondo da lagoa é de area, cunha profundidade de entre 15 e 20 m.
A vila principal é Paganie. Hoxe en día o atol é propiedade privada de W.A.Robinson, non está habitado permanentemente nin dispón de infraestruturas.
Historia
Taiaro quere dicir literalmente «perdido no mar». Foi descuberto en 1835, por Fitz-Roy, sendo o último atol descuberto das Tuamotu. Coñecíase co nome de Wilkes. En 1977 a UNESCO declarou o atol de Taiaro reserva da biosfera, destacando a particularidade dun atol completamente pechado e deshabitado, e a importancia e a diversidade da fauna e a flora. Ultimamente hai unha proposta para ampliar a reserva da biosfera a todos os atois do concello de Fakarava.
Charles Louis Alphonse Laveran
Charles Louis Alphonse Laveran, nado en París o 18 de xuño de 1845 e finado en París o 18 de maio de 1922, foi un médico francés, premio Nobel de Medicina en 1907.
Traxectoria
Estudou na Escola Militar de Medicina de Estrasburgo e serviu como cirurxián do exército na guerra franco-prusiana. En 1878 foi enviado a Alxeria como membro da Escola Militar de Medicina de Val-de-Grâce, onde se dedicou a estudar o paludismo. Froito destes estudos foi o descubrimento do plasmodio, parasito produtor da enfermidade, aínda que non conseguiu determinar o mecanismo de transmisión da malaria, que sería descuberto por Ronald Ross uns anos máis tarde.
O 6 de novembro de 1880 observou por primeira vez no microscopio -nun preparado de sangue dun enfermo de paludismo-, corpúsculos móbiles, que debuxou e describiu de maneira detallada. "Trátase de células pigmentadas, redondas ou curvadas en forma de media lúa, que se moven como amebas".
En 1894 pasou a prestar servizos no Instituto Pasteur de París, que chegou a dirixir máis tarde. En 1907 fundou o Laboratorio de Enfermidades Tropicais do mesmo Instituto.
Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1907 «en recoñecemento do seu traballo relativo ó papel desempeñado polos protozoos na orixe das enfermidades».
Roubo de bebés na ditadura arxentina
O roubo de bebés na ditadura arxentina foi unha práctica de secuestro, desaparición e ocultación da identidade de fillos de detidos-desaparecidos moitas veces mediante partos clandestinos e adopcións ilegais que se realizou durante a guerra sucia na Arxentina (1976-1983).
Secuestro e desaparición de bebés durante a ditadura
Un dos aspectos máis aberrantes da ditadura arxentina chamada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983) foi o secuestro e desaparición de bebés dos detidos-desaparecidos.
Na maioría dos casos trátase de mulleres detidas-desaparecidas que se atopaban embarazadas e foron mantidas con vida nos centros clandestinos de detención ata o parto co fin de apropiarse dos bebés. Existen constancias de que en varias oportunidades estas mulleres foron torturadas a pesar de estar embarazadas.
O seguinte é parte do testemuño que Adriana Calvo de Laborde prestou no Xuízo ás Xuntas o 29 de abril de 1985:
A ditadura confeccionou un regulamento secreto para establecer o procedemento a seguir nestes casos e organizou maternidades clandestinas dentro dos centros clandestinos de detención ou nas súas proximidades, con médicos e enfermeiras baixo mando militar. Tipicamente, unha vez producido o parto asasinábase á nai e confeccionábanse documentos falsos para o bebé, suprimindo a súa identidade.
Os bebés eran entón entregados a parellas que na maioría dos casos eran cómplices ou encubridoras do asasinato dos pais biolóxicos e da supresión da identidade dos nenos. Nalgunhas oportunidades os nenos foron inscriptos como propios polos apropiadores e noutros mediante adopcións ilegais.
Estímase que uns 500 nenos foron secuestrados-desaparecidos. Eses nenos creceron sen saber quen eran eles e os seus pais e en que circunstancias naceron.
Xuízos
Unha vez establecida a democracia na Arxentina, o 10 de decembro de 1983, o presidente Raúl Alfonsín ordenou o axuízamento das primeiras tres xuntas militares que estiveron ao mando durante a ditadura. O proceso, coñecido como o Xuízo ás Xuntas levouse a cabo en 1985 e terminou coa condena dos tres membros da primeira (Videla, Massera e Agosti) e dúas dos membros da segunda xunta (Viola e Lambruschini). Con todo o fiscal Julio César Strassera non presentou o roubo de bebés como un plan sistemático do goberno militar e polo tanto o delito non formou parte daqueles polos que foron condenados.
En 1985 o presidente Raúl Alfonsín, a pedido das Avoas de Praza de Maio, asignou dous fiscais para que se dedicasen especialmente aos casos de secuestro-desaparición de nenos: Mariano Ciafardini e Aníbal Ibarra; este último sería anos despois elixido por dúas veces Xefe de Goberno da Cidade de Bos Aires e destituído a consecuencia da traxedia de Cromagnón.
Pouco despois, nun contexto de sublevacións militares "carapintadas", o Congreso sancionou as leis de Punto Final e Obediencia Debida que pecharon a posibilidade de axuizar aos demais responsábeis das violacións de dereitos humanos e en particular do secuestro-desaparición dos nenos. O ciclo de impunidade pechouse en 1989 e 1990 cos indultos concedidos polo presidente Carlos Menem.
Os casos de nenos secuestrados-desaparecidos sempre foron un problema insolúbel para as chamadas leis de impunidade debido á continuidade e persistencia do delito.
A condena do subcomisario Samuel Miara a 12 anos de prisión pola apropiación ilegal dos xemelgos Gonzalo e Matías Reggiardo Tolosa, fillos de Juan Reggiardo e María Rosa Tolosa, desaparecidos en 1977, é un dos casos paradigmáticos do roubo de bebés.
En 1997 Avoas de Praza de Maio iniciou unha causa penal sostendo que o roubo de bebés era parte dun plan sistemático impulsado desde o máis alto nivel do Estado durante a ditadura. Trátase dun dos xuízos máis importantes referidos a violacións de dereitos humanos na Arxentina durante a ditadura. Nela investígase a apropiación de 194 nenos.
O 19 de febreiro de 2008 iniciouse o primeiro xuízo da historia arxentina onde unha vítima, María Eugenia Sampallo, denunciou aos seus pais adoptivos, pedindo para eles a máxima pena, 20 anos, por subtracción e secuestro ilexítimo mentres os seus verdadeiros pais estaban retidos no centro clandestino de detención onde ela nacera.
Procura e recuperación
A procura e recuperación dos nenos secuestrados-desaparecidos foi unha das tarefas máis importantes das organizacións de dereitos humanos e da democracia, unha vez establecida en 1983.
Con ese fin desde os primeiros anos do goberno militar organizouse a Asociación Avoas de Praza de Maio co fin específico de buscar aos nenos secuestrados-desaparecidos e apoialos unha vez recuperados.
En 1980, en plena ditadura, as Avoas de Praza de Maio atoparon ás primeiras dúas netas, Tatiana e Mara Laura Ruarte. Desde entón e ata outubro de 2006 atopou a 88 netos.
Rosa Tarlovsky de Roisinblit, vicepresidenta de Avoas de Praza de Maio conta o seu propio caso:
O goberno de Alfonsín dispuxo a creación do Banco Nacional de Datos Genéticos (BNDG) no que se depositaron mostras de sangue das familias de desaparecidos que serán gardadas ata o ano 2050 co fin de comparalas con calquera persoa coa que se supoña poidan existir lazos de parentesco.
Durante o goberno de Carlos Menem dispúxose a creación da Comisión Nacional de Dereito á Identidade (CONADI) para que os mozos con dúbidas sobre a súa identidade poidan verificar a súa filiación sen necesidade da intervención dun xuíz. A CONADI tamén traballa en casos de adopción ou tráfico de menores.
O achado dos netos e a recuperación da súa identidade xerou cuestións adicionais, moitas delas de tipo psicolóxico. As Avoas de Praza de Maio organizaron grupos de axuda e de especialistas para iso.
Victoria Donda, nacida en cativerio na ESMA e elixida deputada nacional en 2007, é un dos casos paradigmáticos dos bebés roubados na ditadura arxentina.
Impacto na cultura
O impacto do roubo de bebés e dos nenos secuestrados-desaparecidos na cultura popular arxentina foi enorme.
As Avoas de Praza de Maio desenvolveron amplas campañas de procura e de difusión da problemática polos medios de comunicación. Como parte dunha desas campañas a exitosa banda de rock Bersuit Vergarabat compuxo o tema Victoria Clara sobre dúas irmás, Victoria e Clara que foron separadas. A canción pode ser libremente baixada deste sitio: Victoria Clara.mp3.
O cine reflectiu o tema en repetidas ocasións. A máis coñecida delas é a película La historia oficial, gañadora do Oscar á mellor película estranxeira en 1986, que trata o caso dunha nai adoptiva, papel que interpreta a actriz Norma Aleandro, que vai descubrindo progresivamente que o seu esposo foi un represor e que a nena adoptada é en realidade filla de desaparecidos.
En 2006 a televisión aberta puxo no ar unha telenovela chamada Montecristo, que foi un grande éxito popular, que conta a historia dun home (Santiago) que volve á Arxentina a reclamar xustiza pola morte do seu pai, investigador dos crimes da ditadura. O seu regreso desencadea a revelación dunha enorme trama de mentiras e ocultamcións, entre os que ocupa un papel central o dos fillos de desaparecidos adoptados como propios polos represores.
Der Steppenwolf
miniatura|[[Hermann Hesse en 1926.]] Der Steppenwolf (que se traduciría como O lobo estepario en galego) é unha das máis célebres novelas de Hermann Hesse. Publicada en 1927, combina un estilo autobiográfico con elementos fantásticos que aparecen especialmente cara ao final da novela.
Contexto da obra
Principiando 1924, Hesse casou en segundas nupcias coa cantante Ruth Wenger. Porén, despois de varias semanas, o escritor abandonou a cidade de Basilea para regresar a finais de ano alugando un apartamento separado. Tras unha curta viaxe a Alemaña xuntos de novo, Hesse decidiu deixar de ver definitivamente a súa muller en medio dun crecente pesar producido por mor do illamento e a incapacidade psicolóxica para se relacionar co mundo exterior, o cal levouno a ter episodios de gran desesperación non que tiña pensamentos próximos ao suicidio.
Hesse comenzou a traballar na novela en Basilea e continuou en Zúric, mais a versión definitiva da novela no foi publicada até 1927. O libro reflicte a profunda crise espiritual e emocional sufrida por Hesse na década dos anos 20, mentres retrata a división do protagonista entre a súa humanidade e a súa aparencia lobuna, coa agresividade e o seu desarraigo.
A novela converteuse nun éxito internacional a pesar de que Hesse, posteriormente, indicou que o libro fora mal interpretado de xeito xenérico.
Argumento
O libro artéllase por medio duns manuscritos creados polo propio protagonista, Harry Haller, os cales son presentados ao lector por un coñecido de Harry, o sobriño da caseira, na introdución da obra. Neses manuscritos nárranse os problemas e a vida do protagonista e a súa difícil relación co mundo e consigo mesmo.
A novela consta de catro grandes partes: unha introdución, dúas anotacións do protagonista e o tractat do lobo estepario.
Introdución
Na introdución, é o sobriño da dona da pensión onde Harry Haller (o que se nos presenta tamén como lobo estepario) aluga unha habitación e a alcoba contigua, o que nos fala sobre este personaxe. Dende o primeiro momento que o viu, quedou impresionado polo personaxe de Harry sen saber por que, e dá a súa versión dende un punto de vista psicolóxico, e tamén menciona un encontro nas escaleiras con Harry, onde este confésalle que sente unha melancolía cara a burguesía, aínda que tamén indiferenza, melancolía porque el foi criado nun ambiente así. Nunha ocasión, o convida a pasar a súa habitación onde só ve libros, viño, cigarros, e algúns cadros que vai rotando de vez en cando. O relato remata cando Harry marcha da pensión, e o narrador decide entrar na habitación e atopa unhas anotacións de Harry que decide publicar baixo a denominación de "O manuscrito encontrado".
Anotacións de Harry
Na primeira parte das anotacións de Harry, ocorren os mesmos feitos que se presentaron ver na introdución pero dende o punto de vista de Harry, e descóbrense novos sucesos que non se percibían na introdución. A historia realmente comeza cando se atopa cunha porta onde se podía ler con dificultade “Teatro máxico, non para calquera. Só para tolos”.
Outro feito a destacar é o seu encontro cun misterioso home que levaba un anuncio nas costas, o cal non lle dixo nada, nin deu ningunha pista sobre unha “velada anarquista”, tan só lle entregou un papel que poñía “Tractat do lobo estepario, non para calquera”. As anotacións de Harry continúan despois deste "Tractat".
Esta é a segunda parte que vén a continuación do tractat do lobo estepario. Primeiro sucede o encontro de Harry cun antigo profesor que o invita a cear na súa casa, e alí, a súa alma de lobo acaba vencendo a humana polo que desesperadamente marchou do encontro e botou a correr sen rumbo pola cidade, e acabou entrando nun bar, onde se tocaba música jazz, cousa que el odiaba; alí coñeceu a Hermine, quen o invitou a cear o seguinte martes. Harry, non parou de pensar nela, ata que chegou o encontro do martes. Hermine xunto con María e Pablo, introducírono nun mundo de sexo, drogas e música novo para el e chegou a coñecer unha parte de si mesmo que nunca experimentara.
Despois dunha festa, Pablo leva a Harry ó teatro máxico. O teatro máxico é un corredor en forma de ferradura, cun espello nun extremo e moitas portas grandes polo outro. Harry entra en cinco desas portas, que representan cada unha un capítulo distinto da súa vida e representa, en realidade, unha viaxe interna. Nese momento, coñecerá o verdadeiro Harry, e descubrirá que dependendo do momento terá que usar unha personalidade ou outra. Así, aparece o primeiro fracaso amoroso infantil que o vai afastar do amo, aprende a bailar tango, manter unha conversación con Mozart...
Personaxes
miniatura|center|Esquema das relacións dos principais personaxes da obra|400px
Análise crítica
No prefacio da edición da novela de 1960, Hesse escribiu que Steppenwolf era "máis incomprendido e violento" que calquera dos outros libros seus. Hesse opinaba que os seus lectores se enfocaban tan só no sufrimento e a desesperación que se representaban na vida de Harry Haller, perdendo así a posibilidade da transcendencia e da curación.
Morgan (cabalo)
dereita|miniatura|288x288px|Novo cabalo Morgan coa cor típica da raza. Morgan é unha das primeiras razas de cabalo desenvolvidas en Estados Unidos. A raza influíu en moitas outras razas americanas, incluíndo o Quarter horse, Tennessee Walking Horse e Standardbred Horse. Foron utilizados como cabalos da cabalaría durante a Guerra Civil estadounidense en ambos os lados do conflito. Durante os séculos XIX e XX exportouse a moitos países, incluíndo Inglaterra, no que influíu na mellora da Hackney. En 1907 o Departamento de Agricultura dos Estados Unidos estabeleceu a Granxa dos Estados Unidos do cabalo Morgan en Middlebury, Vermont, co fin de perpetuar e mellorar a raza Morgan; a leira foi trasladada máis tarde á Universidade de Vermont. O primeiro rexistro da raza iniciouse en 1909, e desde entón moitas organizacións de Estados Unidos, Europa e Oceanía desenvolvérona. Estímase que hai máis de 175.000 cabalos Morgan en todo o mundo desde 2005.
Cabana Xaraz, Donís, Cervantes
Cabana Xaraz é un lugar da parroquia de Donís no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
O Carballal, Riofrío, Mondariz
O Carballal é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 108 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 50 homes e 58 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 145 habitantes.
Illas da Decepción
miniatura|350px|dereita|Localización das Illas da Decepción nas Tuamotu
O primeiro europeo en chegar foi o inglés John Byron en 1765. Eran as primeiras illas que atopaba no Pacífico, pero non puido desembarcar e chamou ao grupo Disappointement Islands. Previamente Magalláns atopara en 1521 a illa de San Pablo (Puka Puka) e chamara aos grupos de atois como Infortunate (desafortunadas).
Culturalmente forman unha das sete áreas lingüísticas do Tuamotu.
Comuna de Napuka
Administrativamente as illas da Decepción forman a comuna de Napuka que inclúe a comuna asociada de Tepoto:
Nicholas Patrick
Nicholas James MacDonald Patrick, nado en North Yorkshire o 22 de marzo de 1964, é un astronauta británico-estadounidense retirado que formou parte das misións STS-116 e STS-130.
Traxectoria
Patrick graduouse en enxeñaría pola Universidade de Cambridge en 1990 e é máster en enxeñaría mecánica polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts no mesmo ano, cun doutoramento na mesma materia pola mesma institución en 1996.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1998, participando nas misións STS-116 e STS-130 e pasando un total de 26,62 días no espazo.
Jordi Figueras Montel
Jordi Figueras Montel, nado en Lleida o 17 de maio de 1987, é un futbolista catalán que xoga na demarcación de defensa.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do UE Lleida de onde pasou ao Real Madrid C no ano 2005. No ano 2008 ficha polo Celta de Vigo B, e debuta co primeiro equipo en febreiro de 2009, facéndose coa titularidade ata que un ano despois ficha polo FC Rubín Kazán por 1 millón de euros.
Na tempada 2010-11 chega cedido ao Real Valladolid na Segunda División. Ao ano seguinte sería cedido ao Rayo Vallecano, porén no mercado de inverno foi traspasado ao Club Bruxas.
No mercado invernal da tempada 2012-13 chegou cedido outra vez ao Rayo Vallecano.
Pensamento (planta)
Este artigo trata sobre a planta de flor, para a actividade psíquica véxase o artigo Pensamento.
Desenvolvemento do pensamento
Durante o século XIX, xardineiros afeccionados de toda Europa do norte cruzaron unha e outra vez o pensamento bravo (V. tricolor) con outra especie nativa de violetas (V. lutea) e, en ocasións, cunha do Oriente Próximo (V. altaica), para producir un padrón de flores máis atractivas. Como resultado destes cruzamentos intensivos durante as décadas de 1820-30, as novas variedades fixéronse máis coñecidas. Contra o 1835, existían xa 400 e para 1841 o pensamento se convertera nunha planta de cultivo popular.
Durante o pulo da construción de invernadoiros na época vitoriana (debido en gran parte á dispoñibilidade e ó baixo custo do aceiro), xurdiron estas atractivas flores, agora habituais na xardinería moderna.
Descrición e cultivo
thumb|200px|Pensamento de cor vermella. thumb|200px|Pensamento de cor amarela. As flores, que saen illadas e son bastante grandes en relación á mesma planta (arredor de 6 cm de diámetro), posúen pétalos aveludados desiguais, moito máis longos ca o cáliz. As cores son moi variadas: dende o dourado até o branco, amarelo, vermello, violeta, os azuis máis suaves ou intensos... xaspeados en tan diversas tonalidades e gamas que poden formar un arco da vella de cores no xardín. Son plantas bianuais, que durante o primeiro ano unicamente producen follaxe, dando flores e sementes no seguinte e muchando despois coma calquera anual. Porén, en óptimas condicións de cultivo poden se converter en perennes aínda que teñen tendencia a desenvolveren longos talos e estenderse logo dalgúns anos. As plantas adultas acadan uns 23 cm de altura e incluso poden chegar aos 30 cm, aínda que a media estea arredor dos 20. A etapa que corresponde á súa floración é a que abrangue os meses outonizos mais continúa até ben entrada a primavera. Coa chegada do verán, o seu aspecto será decaído e mucho, o mellor será logo cortalas pola parte do talo máis baixa para ollar de novo as tonalidades alegres no inverno a seguir.
Usos
Estas plantas comezan a florear na primavera no norte de Europa e no norte dos Estados Unidos, en climas cálidos fano até no inverno. A miúdo cultívanse xunto á Lobularia maritima, xa que producen unha agradábel combinación de cores ao xurdiren as súas flores á vez. Tamén polo seu colorido e gran resistencia, colócasena entrada de moitas cidades e vilas en glorietas e rotondas. Resulta perfecta se se quere enfeitar xardineiras nos balcóns e soleiras, combinándose, por exemplo con petunias e con begonias.
Pensamentos como cubrición
Os pensamentos son axeitados para plantar debaixo de arbustos, xa que actúan como cubrición natural inhibindo o desenvolvemento de herbas daniñas. Son moi comúns plantadas en parterres, xardíns urbanos e rotondas e gran número, formando superficies de cores.
-767
Outros
Historia ano a ano
Pensamento (planta)
Riscos e coidados
Gustan de solos ricos en nutrientes para o bo crecemento. Sempre deben estar ao sol e necesitan de alumeado natural. O chan debe estar sempre húmido mais non anegado. Mellor plantalos polo outono, utilizando un substrato novo cos nutrientes para alimentar as plantiñas uns meses. Pasado ese tempo, podemos engadir algún fertilizante ou adubo de flor seguindo as indicacións do fabricante. Esta flor é moi propensa a ser atacada polos pulgóns. Para evitar este ataque, pódese botar un insecticida caseiro. Outro ataque á flor é un fungo chamado oídio que fará que a planta colla unha cor abrancazada, neste caso é mellor facer unha nova plantación, xa que non é doada a eliminación cun funxicida. Outra peste son os bugallos que poden saír nas follas polas larvas do mosquito da violeta (Dasyneura affinis) que pode ter 5 xeracións. No interior de cada bugallo pódense atopar até 25 ou 30 larvas rosadas. As da última xeración pasan o inverno dentro do bugallo abeiradas por un casulo. Para loitarmos contra isto cómpre tirar e queimar as follas deformadas. Esta praga, porén, pódese confundir coa dun ácaro eriófido, causante da chamada erinose. Neste caso as follas engúrranse polo bordo, mais sen o típico engrosamento típico dos bugallos. Tamén algúns miriápodos coma os diplópodos poden producir ás veces danos rillando as raíces e as follas baixas, cortando a planta polo colo.
Daniel Asorey
Daniel Asorey Vidal, nado en Santiago de Compostela en 1970, é un escritor e profesor galego.
Traxectoria
Profesor no ensino medio de Lingua Galega e Literatura, ten publicado relatos e recensións e colaborado en libros de texto.
Bayan ko: Kapit sa patalim
Bayan ko: Kapit sa patalim é un filme filipino de 1984 dirixido por Lino Brocka. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1984. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Camillo Golgi
miniatura|O [[Hipocampo (anatomía)|hipocampo do cerebro, por Camillo Golgi.]]
Bartolomeo Camillo Emilio Golgi, nado en Corteno Golgi (Italia) o 7 de xullo de 1843 e finado en Pavía o 21 de xaneiro de 1926, foi un médico e citólogo italiano.
Traxectoria
Fillo dun funcionario do departamento médico, estudou medicina na Universidade de Pavía, onde se graduou en 1865. Traballou algún tempo na clínica psiquiátrica do criminólogo Cesar Lombroso, pero pronto se interesou pola histoloxía. En 1872 comezou a traballar no pavillón de incurábeis dun hospital de Abbiategrasso. Exerceu como profesor de anatomía nas Universidades de Turín e Siena e como catedrático de histoloxía na de Pavía, da que chegou a ser decano da Facultade de Medicina e reitor.
A pesar dos escasos medios con que contaba, logrou importantes resultados cos seus experimentos, entre os que destaca o método da tintura mediante nitrato de prata, que supuxo unha revolución no estudo en laboratorio dos tecidos nerviosos. Empregando este método, identificou unha clase de célula nerviosa dotada dunhas extensións (ou dendritas) mediante as cales se conectan entre si outras células nerviosas. Este descubrimento permitiu a Wilhelm von Waldeyer-Haltz formular a hipótese de que as células nerviosas son as unidades estruturais básicas do sistema nervioso, hipótese que máis tarde demostraría Santiago Ramón y Cajal, quen desenvolveu a teoría neuronal.
En 1876, tralo seu regreso á Universidade de Pavía, continuou o exame das células nerviosas, e obtivo probas da existencia dunha rede irregular de fibriñas, cavidades e gránulos, que na súa honra pasaron a denominarse aparello de Golgi e que desempeña un papel esencial en operacións celulares como a construción da membrana, o almacenamento de lípidos e proteínas ou o transporte de partículas ó longo da membrana plasmática.
Entre 1885 e 1893 dedicou as súas investigacións ó estudo do paludismo, e chegou a resultados tan importantes como a distinción entre o paludismo terciano e cuartano, en canto patoloxías provocadas por dúas especies diferentes dun mesmo protozoo parasito denominado Plasmodium, así como a identificación do acceso febril como orixinado pola liberación por parte do devandito organismo de esporas no fluxo sanguíneo.
En 1906 Golgi recibiu o Premio Nobel de Medicina conxuntamente con Santiago Ramón y Cajal (1852-1934) polos seus estudos sobre a estrutura do sistema nervioso.
Morreu en Pavía, Italia, en xaneiro de 1926.
Emil Theodor Kocher
Emile Theodor Kocher, nado en Burgdorf, (Cantón de Berna) o 25 de agosto de 1841 e finado en Berna o 27 de xullo de 1917, foi un médico suízo.
Traxectoria
Estudou en Berna, París, Berlín e Londres, obtendo o doutoramento en Berna en 1865. En 1872 sucedeu a Georg Albert Lucke como profesor de cirurxía da Universidade de Berna e director da Clínica Universitaria Cirúrxica de Berna, cargos que ocupou até 1911.
Publicou traballos relativos á glándula tiroide (ideando un método para o seu transplante), tratamentos antisépticos, infeccións cirúrxicas, feridas de bala e osteomielites aguda. Descubriu un método para reducir a luxación do ombreiro e introduciu novas técnicas nas operacións de hernia e de cancro de estómago. Realizou melloras técnicas a numerosos tipos de operacións cirúrxicas do pulmón, o estómago e a vesícula biliar.
En 1878 practicou con éxito a primeira extirpación do bocio, operación que tivo ocasión de repetir máis de 2.000 veces dado que vivía nunha das zonas máis bocióxenas do mundo. En 1912 preparou un coaguleno esterilizado que, inxectado, aumenta a coagulación do sangue e serve para previr e tratar hemorraxias internas.
Os seus éxitos no campo da cirurxía foron debidos en boa parte pola mellora do instrumental e pola utilización sistemática da asepsia. Débeselle a invención das pinzas hemostáticas de grampas que levan o seu nome. Considerado como o mellor cirurxián da súa época, foi elixido presidente do Primeiro Congreso Internacional de Cirurxía (1905)
En 1909 outórgaselle o Premio Nobel de Medicina polos seus traballos sobre a fisioloxía, patoloxía e cirurxía da glándula tiroide. Co importe do premio axudou a fundar o Instituto Kocher en Berna, escola de cirurxía na que se formaron grandes cirurxiáns.
Triana
O topónimo Triana pode referirse a:
Como apelido, pode referirse a:
O Casal do Mouro, Ambroa, Irixoa
O Casal do Mouro é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Atol Tepoto Norte
Tepoto é un atol do grupo das illas da Decepción, no arquipélago das Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Napuka. Está situado a 16 km ao noroeste de Napuka.
Xeografía
É un atol coa lagoa seca, de 2,6 km de longo e 800 m de ancho. A superficie total é de 4 km². A vila principal é Tehekega cunha poboación de 44 habitantes no censo de 2007. Chámaselle coa orientación Norte para diferencialo de Tepoto Sur, tamén nas Tuamotu nas illas Raevski.
Historia
Foi descuberto polo inglés John Byron en 1765, pero ao ser pequeno e illado tivo poucos contactos co mundo occidental.
-920
Outros
Historia ano a ano
Linguas papúas
dereita|miniatura|300px|A distribución das linguas papúas, en vermello. As linguas papúas son un conxunto de linguas faladas na illa de Nova Guinea e as illas do pacífico por arredor de 4 millóns de persoas, e que non se poden clasificar como linguas austronesias nin como linguas aborixes de Australia. O termo non implica nin presupón unha relación xenética entre as linguas papúas, que se contan en máis de 780 agrupadas en varias familias e macrofamilias cuxa clasificación precisa ser mellorada con datos descritivos sobre máis linguas. O concepto de pobos papúas como pobos diferentes dos melanesios foi suxerido por primeira vez por Sidney Herbert Ray en 1892.
Cynoglossus canariensis
Cynoglossus canariensis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos cinoglósidos e subfamilia dos cinoglosinos, coñecido en galego como lingua de can das Canarias.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1882 polo ictiólogo austríaco Franz Steindachner.
Imán (relixión)
miniatura|240px|dereita|[[Oración (relixión)|Oración no Cairo, de Jean-Léon Gérôme (1865).]] Un imán (en árabe, إمام) é a persoa que dirixe a oración colectiva no islam. O islam carece de clero, e un imán, en principio, pode ser calquera que coñeza ben os rituais da relixión. Sitúase fronte aos fieis nas mesquitas e serve de guía para realizar as oracións, aínda que non é obrigatorio seguilo.
Agás no clero xiíta, a elección dun imán recae, en principio, na comunidade que o vai seguir, aínda que existe xente que seguen estudos específicos para dedicarse a esta tarefa.
O imanato xiíta
Entre os xiítas, o termo imán, á parte de referirse ao guía dunha comunidade relixiosa, é o título que ostentaban os xefes supremos de toda a comunidade xiíta (o equivalente ao califa sunní), cargo hereditario cuxo último representante, Muhammad al Mahdi, segundo a tradición, desapareceu no ano 873 da Era Común e vive dende entón oculto (o mahdi ou imán oculto).
Cynoglossus canariensis
Taxonomía
Ademais de polo nome orixinario que lle deu Steindachner, a especie tamén foi coñecida polos sinónimos:
Características
É un peixe plano de corpo ovalado e rematado nunha cola que se vai estreitando progresivamente, que pode chegar a medir até 60 cm de lonxitude, aínda que os espécimes apañados na pesca adoitan rondar os 40 cm.
Hábitat, distribución e bioloxía
É unha especie mariña e de augas salobres, demersal, que habita en augas costeiras tropicais sobre fondos areosos ou lamacentos, a profundidades de entre os 10 e os 300 m, no Atlántico centro-oriental, entre os 21° N e os 10° S, desde as illas Canarias e Mauritania até Angola.
Pesca
Cynoglossus canariensis é unha especioe comestíbel, que se pesca nas zonas 34 e 47 (Atlántico centro-oriental e sueste, respectivamente).
X Japan
X Japan (エックス ジャパン) é un grupo musical xaponés de rock fundado no ano 1982 que tivo o seu mellor momento a comezos da década de 1990. O seu líder foi Yoshiki Hayashi. O grupo disolveuse en 1997 debido ó abandono de Toshi, que estivera dende os seus inicios, xa que estaba levando unha vida feliz e en X Japan tocáballe cantar cancións especialmente tristes.
A maioría das partituras de X Japan foron compostas por Yoshiki, sendo hide o outro compoñente que máis colaborou nas tarefas de composición, con cancións como SCARS ou Miscast (esta última composta xunto a Toshi), Taiji tamén compuxo algunha canción, e durante a era independente, Jun, un dos guitarristas, compuxo cancións como Time Trip Loving. En xeral, os temas principalmente abordados por X nas súas cancións son a tristeza, o amor, o suicidio e a morte. hide morreu en 1998 pero en febreiro de 2007, Toshi anunciou o regreso do grupo.
O grupo lanzou a canción "I.V." en novembro de 2007 dentro da banda sonora de Saw IV.
Discografía
miniatura|dereita|130px|X Japan logo, que utiliza a banda tras a cambio polo nome en 1992
Fishmans
Fishmans (xaponés: フィッシュマンズ, Hepburn: Fisshumanzu) foi unha banda xaponesa formada no ano 1987 en Minato, Toquio. Foi coñecida polo seu son psicodélico único e polas distintivas voces do seu último vocalista, Shinji Sato, ademais do estilo do batería Kin-Ichi Motegi e das liñas de baixo rocksteady de Yuzuru Kashiwabara. Aínda que só conseguiron un éxito modesto mentres estiveron en activo, desaparecendo en 1999 tras a súbita morte de Shinji Sato, o seu recoñecemento foi aumentando en todo o mundo co paso dos anos. Nun artigo en 2019 para o xornal The Japan Times, James Hadfield escribiu que os seus álbums Aerial Camp e Long Season "agora son fitos indiscutibles no canon do rock xaponés".
Partido Comunista
miniatura|dereita|300px|[[Fouce e martelo, símbolo utilizado con distintas variacións polos partidos comunistas.]] Para os distintos partidos comunistas véxase Partido Comunista (homónimos)
Un partido Comunista é aquel partido político que defende a aplicación dos principios económicos e sociais do comunismo a través da política estatal. A orixe do nome ven do Manifesto Comunista, publicado en 1848 por Karl Marx e Friedrich Engels.
Segundo a teoría Leninista, o partido Comunista é o partido de vangarda da clase obreira (proletariado), goberne ou non, pero cando un partido se atopa no poder nun estado determinado, o partido ten que ser a máxima autoridade da ditadura do proletariado. As teorías de Vladimir Lenin sobre o papel que debe ter un partido Comunista desenvolvéronse a comezos do século XX en Rusia. Os socialdemócratas dividíronse nas faccións bolxeviques (que significa "maioría") e menxeviques (que significa "minoría"). Lenin, líder dos bolxeviques, sostiña que un partido revolucionario debería ser un pequeno partido de vangarda cun mando político centralizado e unha estrita política sobre os seus membros; porén, a facción menxevique, argumentaba que o partido debería ter unha base cunha gran cantidade de membros. O partido bolxevique, que co tempo se converteu no Partido Comunista da Unión Soviética, chegou ao poder en Rusia trala revolución de Outubro en 1917. Coa creación da Internacional Comunista, o concepto leninista de partido estendeuse por todo o mundo a outros partidos comunistas emerxentes.
O partido Comunista Chinés é o partido político máis grande do mundo, posuíndo case 78 millóns de membros ao final do 2009,o que constitúe preto do 5.6% do total da poboación da China.
Os partidos Comunistas están prohibidos en varios países: Estonia, Letonia, Lituania, Indonesia, Romanía, Corea do Sur e Turquía.
Organizacións de masas
Como a militancia do partido Comunista debería limitarse aos membros máis activos segundo a teoría de Lenin, había unha necesidade dun sistema de organizacións independentes para mobilizar apoios masivos para o partido. Polo xeral, os partidos comunistas acumularon varias organizacións auxiliares cuxos membros a miúdo non eran comunistas. En moitos países as organizacións auxiliares máis importantes dos partidos comunistas foron as súas xuventudes. Mentres durou a Internacional Comunista, as ligas xuvenís eran explicitamente comunistas, utilizando o nome de 'Liga de mozos Comunistas'. Posteriormente o concepto de liga xuvenil estendeuse a moitos países, e adoptáronse nomes como 'Liga Democrática xuvenil'.
Algúns sindicatos, estudantes, mulleres, campesiños e organizacións culturais relacionáronse cos partidos Comunistas. Tradicionalmente, estas organizacións estaban moitas veces politicamente subordinadas ao liderado do partido. Porén, en moitos organizacións deste tipo creadas polos partidos comunistas adquiriron certo grao de independencia. Nalgúns casos, as organizacións sobreviviron aos partidos en cuestión.
A nivel internacional, a Comintern traballou con varias organizacións (frontes destinadas a relacionar a organizacións nacionais dun país coas dos demais), como a Internacional Xuvenil Comunista, a Profintern, o Krestintern, o Socorro Vermello Internacional, o Sportintern etc. Estas organizacións disolvéronse cando se clausurou a Internacional Comunista. Despois da segunda guerra mundial creáronse novos organismos de coordinación internacional, como por exemplo, a Federación Mundial da Xuventude Democrática, a Unión Internacional de Estudantes, a Federación Sindical Mundial, a Federación Democrática Internacional de Mulleres ou o Consello Mundial da Paz.
Historicamente, nos países onde os países comunistas loitaban por alcanzar o poder estatal, promulgouse a formación de alianzas durante a guerra de alianzas e grupos con partidos non comunistas (como a Fronte Nacional de Liberación de Albania). Co fin da guerra, o poder do Estado non quedaba polo xeral en todos os partidos que formaban a fronte, senón pasaba normalmente ás organizacións ou partidos comunistas, mentres que o resto de partidos que formaban a fronte quedaban cun tan cunha representación simbólica no goberno, os exemplos máis coñecidos son o da Fronte Nacional de Alemaña do Leste (como exemplo histórico) e a Fronte Unida da República Popular da China (como un exemplo actual). Noutras ocasións formáronse frontes sen a participación de partidos non comunistas, como a Alianza Socialista dos Traballadores de Iugoslavia e a Fronte Nacional de Afganistán, aínda que o obxectivo era o mesmo: promover liña do partido Comunista de busca da participación cidadá e a súa mobilización para realizar diversos cometidos sen darlle o poder ás frontes.
Nome
Na Internacional Comunista adoptouse un sistema de nomenclatura para os partidos Comunistas. Todos os partidos están obrigados a utilizar o termo 'Partido Comunista de (nome do país). Hoxe en día, hai moitas antigas seccións da Comintern aínda conservan este nome. Noutros caso estes cambiáronse. As causas máis habituais para este cambio era tentar evitar a represión que sufrían estes movementos por parte do estado ou buscar unha maior aceptación política.
Un exemplo típico desta última é o cambio de nome de varios partidos comunistas na Europa do Leste trala segunda guerra mundial, esta busca de aceptación tamén se veu na fusión dos partidos socialdemócratas. Os novos nomes utilizados na posguerra eran 'Partido Socialista', 'Partido Socialista Unificado', 'Partido Popular', 'Partido dos Traballadores' e 'Partido do Traballo'.