cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Día de Castela e León
Orixes
O Nacionalismo Castelán considera o 23 de abril o día nacional de Castela.
Evolución
miniatura|Celebración do Día de Castela e León en Villalar. O 23 de abril nas súas orixes chegou a congregar 200.000 persoas (así recólleo por exemplo o libro "Fuerzas políticas en el proceso autonómico de Castilla y León 1975 -1983" na súa páxina 245), nos tempos dá preautonomía pedindo a autonomía para Castela e León. Hoxe segue sendo un símbolo de rexionalismo e os entón Partido Autonómico Nacionalista de Castilla y León, Alianza Regional de Castilla y León, Instituto Regional de Castilla y León etc., deixaron hoxe paso a partidos rexionalistas como Unidad Regionalista de Castilla y León, partidos nacionais como Partido Socialista Obreiro Español, Esquerda Unida, partidos nacionalistas e castelanistas como Partido Castellano, Izquierda Castellana ou tamén máis timidamente o Partido Popular. Unión Progreso e Democracia decidiu, non obstante, non participar na festa, por considerala artificiosa e falsamente reivindicativa.
A entidade encargada de organizar actualmente a festa de Villalar é a Xunta de Castela e León, dando certo aire de oficialidade á conmemoración, despois do período de goberno de Aznar en Castela e León no cal se decidiu facer itinerante a celebración do Día de Castela e León, en detrimento dá concentración popular de Villalar.
Galería de imaxes de Covas, Ferrol
San Martiño de Covas é unha parroquia rural que se localiza no norte do concello de Ferrol
Galería de imaxes da praia de Castiñeiras, Ribeira
Galería de imaxes da praia de Castiñeiras, Ribeira.
A praia de Castiñeiras está situada na parroquia de Castiñeiras (Ribeira).
El conde Lucanor
El conde Lucanor, segundo o seu título orixinal en castelán medieval, Libro de los enxiemplos del Conde Lucanor et de Patronio, é unha obra en prosa escrita no ano 1335 polo infante Don Juan Manuel, Príncipe de Villena. O libro basicamente é unha colección de contos e proverbios.
Estrutura
El conde Lucanor está composto por dous prólogos e cinco partes:
A primeira parte, ou Libro de los exemplos é a máis difundida. Adóitase considerar as restantes como unha soa segunda parte, chamada Libro de los proverbios.
Temas
Alfonso I. Sotelo clasifica os temas da obra así: Juan Vicedo di, porén, que estes últimos son tratados desde unha moral peculiar, que non exclúe a cautela e o disimulo.
Fontes
Nos relatos da primeira parte é evidente a dobre influencia presente na obra: a occidental (Deyermond sinala a doutrina dos dominicos na orientación moralista de moitos dos contos) e a oriental (Lida de Malkiel e Diego Marín insisten na orixe árabe dunha decena deles). A variada procedencia remonta incluso ao Panchatantra hindú un conto como o XXI (“De lo que contesçio a un rey moço con un muy grant philosopho a qui lo acomendara su padre”).
A segunda parte bebe na literatura sapiencial que o autor tiña ao seu alcance na época (como o Bonium, o Libro de los bocados de oro, o Libro de los buenos proverbios).
Linguaxe e estilo
Segundo Giménez Soler, a prosa de don Juan Manuel, aínda que non chega a ser a do Século de Ouro das letras castelás, está no punto medio entre a do seu tío Afonso o Sabio -que sería máis ben utilitaria- e a do Renacemento -máis elaborada-. Don Juan Manuel tamén foi explícito sobre as súas intecións expresivas, pois declarou que fixo o seu libro coas palabras máis "elegantes" que puido. As poucas irrupcións en rexistro lírico que contén o libro son os pareados finais de cada exemplo da primeira parte da obra, e trátase de versos duros sen trazos de verdadeiro lirismo que simplemente resumen a moralidade do relato que os precede.
Amri (Pre-Harappa)
miniatura|Un montículo en Amri Amri é un antigo asentamento na actual Sindh, Paquistán, que se remonta ao 3600 a.C. O sitio está situado ao sur de Mohenjo Daro na estrada Hyderabad - Dadu a máis de 100 quilómetros ao norte de Hyderabad, Paquistán.
Arqueoloxía
Este sitio tiña estruturas a varios niveis, aínda que nunca foi unha gran cidade. A cultura Amri recibe o nome deste sitio.
Etapa pre-Harappan
A cerámica descuberta aquí tiña as súas propias características e coñécese como Amri Ware. Sohr Damb (Nal) é un sitio relacionado en Baluchistán ao oeste de Amri. A súa cerámica é ás veces descrita colectivamente como 'Ware Amri-Nal'.
Como noutras cidades Pre Harappa, non se atoparon escritos neste sitio. As evidencias indican un incendio xeneralizado na cidade arredor do 2500 a.C.
Fases posteriores
No período II (ca. 2750-2450 a.C.) aparecen cada vez máis elementos da cultura do val do Indo.
O período III (ca. 2450-1900 a.C.) pertence case por completo á cultura do val de Indo.
O período IV (ca. 1900-1300 a.C.) está marcado pola mestura das tradicións culturais. Aparecen elementos da cultura Jhukar e conviven coa última fase da cultura do val de Indo. Máis tarde, aparecen os elementos da cultura Jhangar.
O período V é musulmán e data de moito máis tarde.
Con base na evidencia deste sitio, a cultura do Indo probablemente non se desenvolveu directamente da cultura de Amri. Ademais, polo menos neste lugar, en vez de ser substituído de súpeto pola cultura Amri, houbo unha coexistencia de ambas culturas.
Hoy (Tui)
Hoy foi un semanario editado en Tui en 1935.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu en xuño de 1935. Dirixido por Gregorio H. Matías. Constaba de oito páxinas. Publicaba traballos de prosa, verso, literatura, historia e traballos científicos. O administrador era Juan Alberto de Oliveira. Entre os seus colaboradores figurou Manuel Fernández Costas.
Veiga, Becerreá
Santa Mariña de Veiga é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 28 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 6 habitantes, sendo 3 homes e 3 mulleres.
Batalla de Jemmingen
miniatura|dereita|400px|Representación pictórica da batalla de Jemmingen feita por [[Frans Hogenberg (1536-1590)]]. A batalla de Jemmingen, librada o 21 de xullo de 1568 no marco da guerra dos Oitenta Anos foi unha vitoria total do exército español comandado polo duque de Alba na que destruíu por completo ao exército das Provincias Unidas comandado por Luís de Nassau.
A batalla
Debido ó estreitamento do campo de batalla, o duque de Alba envía por diante a varios centos de arcabuceiros e mosqueteiros que entablan escaramuzas co exército holandés e forma ao resto do exército en cadros un tras outro.
O duque envía a cincocentos arcabuceiros máis por diante e Luís de Orange crendo que aínda non chegou o groso do exército español lanza a todo o seu exército contra estes, pero son rexeitados polo lume de arcabuceros e mosqueteros. Nese momento o duque lanza ao seu exército ao asalto facendo fuxir ao exército rebelde. Os españois perseguen durante dous días ao longo de máis de 15 quilómetros aos fugitivos do exército de Luís de Nassau que perde máis de sete mil homes.
Resultado
O exército de Luís quedou totalmente destruído e este tivo que refuxiarse en Alemaña, deixando ao duque de Alba coas mans libres para dirixirse contra o exército do seu irmán Guillerme de Orange ao que tamén vencería uns meses despois na batalla de Jodoigne.
Junkers Ju 288
O Junkers Ju 288 foi un bombardeiro medio alemán da segunda guerra mundial. Desenvolvido como substituto do Ju 88, o Ju 288 era un deseño totalmente novo. Cando en 1943 se cancelaron moitos bombardeiros alemáns o proxecto do Ju 288 tamén foi abandonado e non chegou a producirse en serie.
A pesar de que o 288 nunca chegou ao estado de produción, e moito menos a ser operativo oficialmente, o avión tivo limitadas misións de combate. En 1944, despois da cancelación do programa, os prototipos das series A e C superviventes equipáronse apresuradamente con armamento defensivo e fixeron labores de recoñecemento na fronte leste. Realizaron moi poucas misións debido á falta de pezas de reposto. Crese que os 288 estiveron na mesma unidade que os poucos Ju 388 de recoñecemento que entraron en servizo.
Futuna
Futuna é unha illa francesa na Polinesia, situada no Océano Pacífico, ao nordés das Illas Fidxi, ao noroeste de Tonga e ao oeste das Illas Samoa, formando con Alofi ao sueste o arquipélago das Illas Hoorn. Futuna divídese en dous reinos consuetudinarios: Alo no sueste e Sigave no noroeste.
Forma parte de Wallis e Futuna, Territorio de ultramar  francés, desde 1961.
Xeografía
A illa, cunha superficie de, é de orixe volcánica e o seu punto máis alto (524 m) é Monte Puke. Xunto con Alofi no sur e algunhas illas de coral constitúen o arquipélago das Illas Hoorn. A súa "capital" é o pobo de Leava. A illa conta actualmente cuns 4700 habitantes. O aeroporto de Pointe de Vele no extremo oriental permítelle conectar a illa á de Wallis
Inclúe os dous reinos e circunscricións consuetudinarios de Alo (ao leste) e Sigave (ao oeste).
Historia
Os europeos descubriron as illas de Futuna e Alofi en maio de 1616 durante a expedición holandesa de Jacob Le Maire e Willem Schouten nos seus barcos "Eendracht" e "Hoorn". Estes navegantes pararon varios días e establecen contactos coa poboación futuniana antes de marchar. Futuna uniuse (con Alofi) a Wallis no Protectorado de Wallis e Futuna en 1888. Durou ata 1961, cando Wallis e Futuna convértese nun territorio de ultramar.
Demografía
A poboación da illa era de 3.225 habitantes en 2018. A capital é Leava (322 habitantes) no reino de Sigave, a aldea máis poboada é a de Ono (524 habitantes) no reino de Alo.
Os habitantes falan futuniano, a lingua vernácula, ademais de francés (lingua oficial). O futuniano é unha lingua polinesia, derivada do protopolinesia e próxima ao samoano. Unha boa parte dos habitantes tamén entenden o Wallisiano debido ás ligazóns que unen Futuna con Wallis. Prestamos do fidxiano, despois do latín, o inglés e o francés son os rastros na lingua das relacións que Futuna forxou co mundo exterior.
Infraestruturas
A illa ten unha rede de 20 km de estradas sen asfaltar.
O Aeródromo de Poele de Vele, situado no extremo oriental da illa, proporciona unha conexión aérea co aeroporto de Wallis-Hihifo. Non obstante, as condicións meteorolóxicas poden impedir que o avión aterre ou engale.
Dado que Futuna carece de lagoa, o acceso dos barcos é bastante difícil e só se pode facer no peirao de Leava.
Varshons
Varshons é un álbum de versións da editado pola banda estadounidense The Lemonheads o 23 de xuño do 2009 polo selo The End Records.
Foi producido polo líder de Butthole Surfers Gibby Haynes, e conta cunha boa variedade de temas de distintos artistas. Entre as colaboracións están as da actriz Liv Tyler, que gravou voces no tema de Leonard Cohen "Hey, That's No Way To Say Goodbye", e as da modelo Kate Moss que aparece en "Dirty Robot".
Purple
Purple (tamén coñecido como 12 Gracious Melodies) é o segundo álbum da banda de rock alternativo Stone Temple Pilots. Foi editado o 7 de xuño de 1994 por Atlantic Records. O disco contén varios dos maiores hits da banda, incluíndo "Vasoline", "Interstate Love Song", e "Big Empty", a cal aparece na película The Crow.
O título do álbum, "Purple", está escrito en caracteres chineses na capa do disco, e non aparece en ningún lugar máis. Cando lle preguntaron a Scott Weiland nunha entrevista sobre o título respondeu: "É a miña cor favorita. É a cor dos negróns."
Tutuila
Tutuila é a principal e a máis grande illa da Samoa Americana, e a terceira illa máis grande da cadea das illas de Samoa. A illa destaca no Pacífico Central polo seu gran porto natural: o porto de Pago Pago, que é a capital da Samoa Americana. No século XIX, Tutuila chamábase Maouna.
A área da illa é de 141,81 km², e tiña unha poboación de 55.876 habitantes (censo 2000) (estas cifras inclúen a illa Aunu'u, fronte á costa sueste de Tutuila, que ten unha superficie de 1,517 km² e unha poboación de 476 habitantes). O punto máis alto da illa é Matafao Peak (653 m).
Politicamente, a illa está dividida en dúas divisións principais, o Distrito Leste e o Distrito Oeste.
left | 300px |miniatura| [[Fatu Rock (dereita) e illotes Futi Rock (á esquerda), no arrecife de Tutuila na entrada ao porto de Pago Pago (detrás de Fatu)]]
Bronquite
A bronquite é a inflamación da mucosa que recobre interiormente os bronquios. Hai dous tipos de bronquite: aguda e crónica.
Bronquite aguda
Unha bronquite aguda aparece como consecuencia dunha infección respiratoria, como un arrefriado ou unha farinxite, cando os mesmos virus estenden a infección cara os condutos aéreos dos pulmóns (bronquios e bronquíolos). Esta inflamación resólvese nuns poucos días.
Bronquite crónica
Na bronquite crónica a inflamación bronquial é persistente, o que provoca unha deterioración progresiva da función pulmonar. É consecuencia de infeccións repetidas dos bronquios e bronquíolos ou de, por exemplo, o fume do tabaco. Vaise alterando a cuberta mucosa dos tubos, que se estreitan e obstrúen por un aumento de secreción de moco e unha contracción excesiva dos músculos da parede bronquial.
O primeiro síntoma é unha tose lixeira matutina da que habitualmente se culpa ao tabaco. Considérase que evolucionou cara a unha bronquite crónica cando o doente expectora a maioría dos días durante tres meses consecutivos en máis de dous anos sucesivos. Débense excluír outras causas, como a tuberculose pulmonar ou a existencia de bronquiectasias.
A bronquite crónica pódese confundir co enfisema primario (tose e expectoración escasas, mais dispnea forte), coa asma crónica (respiración sibilante) ou con bronquiectasias.
Dereito a morrer
Algúns académicos e filósofos como David Benatar consideran este debate nos termos do antinatalismo. Debido a que os seres humanos non teñen capacidade de axencia no seu nacemento, ninguén debería ter autoridade sobre a decisión dunha persoa de continuar vivindo ou de morrer.
Os defensores do dereito a morrer adoitan asocialo coa idea de que o propio corpo e a propia vida son unicamente propiedade dun mesmo e débese dispoñer deles como se considere conveniente. Aínda así, adóitase contrapor un interese estatal lexítimo que impida os suicidios irracionais. Por exemplo, Avital Pilpel e Lawrence Amsel consideran:
As posturas relixiosas en torno ao suicidio varían desde as prácticas hinduístas e xainistas de suicidio non violento a través do xaxún (prayopavesa e salekana, respectivamente) até consideralo un pecado grave, como no catolicismo.
Exposición Internacional de París de 1937
[[Ficheiro:Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne (Paris-1937).jpg|miniatura|300px| Vista da Exposición coa Torre Eifel ó fondo, á esquerda o pavillón da Alemaña nazi e á dereita o da Unión Soviética (Biblioteca Gallica ]] A Exposición Internacional de París de 1937, baixo o lema Exposición Internacional das Artes e das Técnicas na vida moderna, foi a sexta celebrada nesta cidade desde que naceron en Londres, en 1851. Anteriormente a esta data celebráranse outras exposicións similares pero tiñan un carácter nacional ou sectorial.
Inaugurouse o 25 de maio de 1937, da man do presidente Albert Lebrun (1871-1950), e pechou o 25 de novembro. No pavillón que instalou o Goberno republicano español estivo exposto o Guernica, o coñecido mural de Picasso que denuncia o bombardeo da cidade vasca do mesmo nome pola aviación alemá no transcurso da Guerra civil española.
Organización e construción
miniatura|Pavillón alemán Constituíu un notable traballo de organización e urbanístico, con máis de dous quilómetros de paseos e un número considerable de pavillóns que representaban a países de todo o mundo. Construíuse no centro de París, ó redor da Torre Eiffel, inicialmente sobre o Campo de Marte e os xardíns de Trocadero, para irse ampliando ó longo das beiras do Sena, entre Inválidos e Trocadero. A maior parte dos pavillóns foron construcións temporais pero algúns permanecen actualmente, como o palacio de Chaillot, que substituíu ó antigo Palacio de Trocadero.
A declaración de intención de organizar a mostra internacional adoptouse o 7 de outubro de 1932, e o nomeamento de comisario xeral, na persoa de Edmond Labbé, o 15 de xullo de 1934. A exposición presentouse como proba de que a arte e a tecnoloxía non eran conceptos incompatibles. Dada a situación internacional do momento, trala depresión económica de 1929 e ante o crecemento das tensións políticas derivadas dos fascismos alemán e italiano, a Exposición Internacional tamén se marcou como obxectivo promover a paz mundial.
Dentro dese obxectivo de exaltar a incidencia da ciencia, dos novos coñecementos científicos, creouse unha mostra para ser expostos ós visitantes, no Palacio do Descubrimento.
Os pavillóns
Entre os distintos pavillóns abertos destacaron como máis espectaculares o de Alemaña, do arquitecto nazi Albert Speer, e o da Unión Soviética, do arquitecto Borís Iofan, que mereceron a medalla de ouro da Exposición.
O pavillón de España nesta Exposición Internacional foi deseñado polos arquitectos Josep Lluís Sert e Luis Lacasa, e realizado por Sert e Antonio Bonet, nunha clara mostra do racionalismo español. Os arquitectos foron nomeados para construílo o 17 de decembro de 1936 e a finais de mes xa presentaran o proxecto. A primeira pedra colocouse o 27 de febreiro.
Situouse na avenida de Trocadero, sobre un terreo irregular e en pendente, cunha superficie de 1.400 m2. O edificio, de tendencia racionalista, construíuse nunha estrutura de aceiro á vista pintada en cores planos (branco, negro, gris e vermello). Sert, máis vangardista, foi quen decidiu o deseño final, de liñas básicas e modernistas, sobre a idea de Lacasa, de carácter máis historicista. Parece ser que se trataba dun dos pavillóns máis pequenos e humildes da Exposición, o que non impediu que recibise os eloxios dos críticos contemporáneos pola moderna concepción arquitectónica, unha obra mestra de deseño vangardista.
(Hacia una arquitectura racional española. Epílogo: de Barcelona (1929 a París (1937)(Summa Artis Antología XIII, Espasa 2004, 157-160).)
A participación nesta obra supuxo para os dous arquitectos ser posteriormente xulgados por responsabilidades políticas, e foi a última obra construída por Sert en España. Pero a represión non só alcanzou a Sert: Giner de los Ríos publicou en 1952 a listaxe completa dos arquitectos españois represaliados e exiliados, concluíndo que a ausencia de tan excelentes artistas explica a profunda caída sufrida pola arquitectura española a partir de 1939.
A construción, descrita como moi barata, fíxose con fortes limitacións temporais e económicas, froito das circunstancias que atravesaba o país, polo que se recorreu a elementos prefabricados (de fibrocemento ondulado, paneis de aglomerado e de material sintético) que permitiran unha fácil montaxe (construíuse nun prazo de tan só cinco meses). O edificio estaba repartido nunha planta baixa, destinada a administración e servizos, e dúas plantas, destinadas a exposicións; estas comunicábanse entre si cunha rampla en ferradura, aínda que tamén existía unha escaleira interior. Abríase a un espazo central aberto, de grandes dimensións, cuberto cun toldo pregable, que se utilizou para proxeccións, actuacións musicais e teatro ó aire libre. Parte das fachadas estaban cubertas por grandes fotomontaxes móbiles.
Os críticos coinciden en que o principal obxectivo do Goberno republicano era achegar a simpatía do mundo ante a Guerra Civil que desde un ano antes dividía España. As circunstancias derivadas da guerra determinaron a concepción do proxecto, esquecendo o lema inicial da Exposición referido á arte e as ciencias. Intentaba ser un manifesto ó mundo con resonancias antifascistas e acabou converténdose na testemuña da tráxica situación política do país. Da intencionalidade política do proxecto e o seu contido é exemplo a inscrición que figuraba na fachada: "Hai máis de medio millón con baionetas nas trincheiras que non vai deixar avanzar máis".
O pavillón inaugurouse o 12 de xullo, coa asistencia dos artistas alí representados (Picasso, Miró ou Calder) e outros artistas que daquela residían en París, como Vicente Huidobro ou Juan Larrea. Celebrouse unha gran festa, con música popular e actuacións de grupos de bailes rexionais. Á noite, celebrouse outra festa na sede da embaixada de España en París. Durante a Exposición proxectáronse doce películas e documentais de carácter histórico, cultural e político, sen especial referencia á Guerra Civil. Este aspecto da mostra foi programado por Luis Buñuel, daquela Coordinador de Propaganda ó Servizo da Información na Embaixada española en París. Buñuel foi, tamén, o produtor da longametraxe La hija de Juan Simón (1935), que se proxectou no patio cuberto do pavillón.
Exterior
A estatua de Alberto Sánchez foi reconstruída e colocada ante a fachada do Museo Raíña Sofía. O museo conserva dous bosquexos da obra tallados en 1937 co gallo da Exposición.
A Montserrat hoxe exponse no Museo Stedelijk, de Ámsterdan.
Planta baixa
miniatura|300px|Reprodución do Guernica, de Picasso Na planta baixa, o elemento máis destacado foi o mural Guernica, pintado por Picasso ex profeso para esta Exposición. Fronte ó cadro, no centro do acceso ó pavillón, instalouse unha escultura de Alexander Calder, baixo o título de A fonte de mercurio, na honra dos mineiros de Almadén. A obra estaba construída a ras do chan, para que non obstaculizase a vista do Guernica e de forma que semellase un diálogo entre as dúas obras. As dimensións e protagonismo do mural obrigaron no último momento á eliminación dun piar metálico no edificio, co que se conseguía unha mellor visibilidade.
O mural non resultou satisfactorio para tódolos responsables da embaixada e organizadores do pavillón, de gustos estéticos máis realistas. Mesmo chegou a propoñerse a substitución por outro mural que estaba instalado na segunda planta, de Horacio Ferrer, titulado Madrid 1937 (avións negros), e foi a insistencia de Sert a que conseguiu manter o cadro no seu lugar de honra e recollía así o efecto que causou no público: No pavillón expuxéronse seis esculturas de Picasso completando a mostra, de París entre elas: Busto de muller e Cabeza de muller con ollos saltóns, de cemento, realizadas expresamente para a ocasión, e Bañista, en bronce, propiedade do autor. Igualmente presentáronse na exposición os seus gravados titulados Soño e mentira de Franco, moi críticos coa figura de Franco.
Á esquerda colocáronse varias vitrinas para expoñer folletos e diversas publicacións, e un punto de venda de postais, libros, obxectos e reproducións.
A montaxe de Alexander Calder pretendía poñer en evidencia a importancia estratéxica do mercurio que, ademais do seu elevado prezo, se utilizaba para as baterías antiaéreas. Tratábase dunha cascada de mercurio sobre un vaso pintado de alcatrán, para resaltar o brillo do metal líquido.
Outro elemento salientable neste espazo foi unha gran fotografía do poeta Federico García Lorca, asasinado o 18 de agosto de 1936. Nunha das fotomontaxes transcribiuse parte do poema Romance da Garda Civil.
O Guernica e A dama oferente están hoxe expostas no Museo Raíña Sofía. As outras estatuas do mesmo autor están no Museo Picasso, de Antibes.
O conxunto A Fonte de mercurio atópase na Fundación Miró, de Barcelona.
Primeira planta
Na primeira planta colocáronse distintas fotomontaxes sobre as actividades económicas do país, con fotografías e textos sobre a industria nacional, a agricultura, a educación, a sanidade etc. Foron realizados polo artista e cartelista Josep Renau. Incluíase unha sección sobre os desastres da guerra, con grandes fotografías das vítimas, os meniños orfos, a destrución do patrimonio artístico e monumental etc.
No relanzo entre esta planta e a superior, un gran mural de Joan Miró representaba unha alegación sobre a liberdade: Payés catalán en rebeldía. Baixo o mural escribiuse o texto do himno catalán Els Segadors. Miró explicou así a súa intervención :
O mural foi destruído cando se desmantelou a Exposición.
Segunda planta
Estaba destinada ás seccións de artes plásticas e artes populares.
O pavillón español de Barcelona
300px|miniatura|Reprodución do pavillón español, en Barcelona En 1992 e co gallo dos Xogos Olímpicos de Barcelona, o concello encargou a construción dunha réplica exacta do pavillón, incluída unha reprodución do Guernica. Foi realizada polos arquitectos Espinet/Ubach e J. M. Hernández León no parque do val de Hebrón e, tras ser cedido á Universidade de Barcelona, hoxe está dedicado a biblioteca especializada na Segunda República.
Algúns elementos da Exposición na actualidade
Ademais dos elementos conservados do pavillón español, xa citados anteriormente, moitos outros foron recuperados trala clausura da Exposición e consérvanse hoxe en diferentes países do mundo:
Vilachá, Becerreá
San Pedro de Vilachá (do latín  villam planam, 'vila situada nun lugar plano') é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 85 habitantes (47 homes e 38 mulleres), distribuídos en sete entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 106 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 57 habitantes, sendo 33 homes e 24 mulleres.
Arroz moreno
miniatura|Arroz moreno. O arroz moreno, chamado tamén arroz integral, é arroz debrullado, ao que só se lle tirou a casca exterior ou gluma, non comestíbel. Conserva o xerme íntegro coa tona de farelo que o envolve, o que lle dá unha cor morena clara.
Características
Nos Estados Unidos, a lexislación federal garante que os niveis de vitaminas B1, B2, B3 e D, e os niveis de ácido fólico, calcio e ferro contidos no arroz non estean por baixo de certo limiar; en caso contrario o arroz ten de ser enriquecido.
O arroz integral cómpre máis tempo de cocedura, é máis duro ca o arroz branco ao mastigar, e vólvese axiña rancio. En condicións normais o arroz moreno consérvase meses, mais para alongar o seu tempo de vida e evitar a proliferación da traza da fariña (Plodia interpunctella), recoméndanse períodos de conxelación ou envasalo ao baleiro.
En Asia, foi considerado tradicionalmente coma un alimento para pobres e tempos de penurias e guerras. Nos países occidentais, desde a segunda metade do século XX asóciaselle a miúdo coa alimentación saudábel. Maiormente é utilizado na preparación de pratos vexetarianos.
Torre de Madrid
250px|miniatura|A torre vista desde a praza de España. A Torre de Madrid é un rañaceos da cidade de Madrid (España). Mide 142 metros de altura e foi construída entre os anos 1954 e 1960.
Historia
Foi proxectada polos irmáns Julián e José María Otamendi Machimbarrena como encargo da Compañía Inmobiliaria Metropolitana, para quen xa construíran o Edificio España. Precisamente xunto a este último, e no soar delimitado polo lado noroeste da praza de España e o inicio da rúa Princesa, edificaríase a nova construción.
O proxecto dos Otamendi contemplaba ademais que o edificio albergase 500 tendas, espazosas galerías, un hotel, e ata un cine. Ademais, a torre foi equipada con doce ascensores do modelo máis rápido da época e que permitía percorrer tres metros e medio por segundo. As obras da primeira fase acabaron o 15 de outubro de 1957. Ao ano seguinte comezou a segunda e os traballos finalizaron definitivamente en 1960.
A Torre de Madrid foi durante uns anos o edificio de formigón máis alto do mundo, e ata o termo da torre de telecomunicacións Torrespaña (1982), a construción máis alta de España. Así mesmo, o edificio máis alto de Europa ata 1967, unha década logo da conclusión da súa primeira fase, momento en que foi superada pola Zuidtoren de Bruxelas (Bélxica), cos seus 150 metros de altura.
Descrición
Debido á súa céntrica localización (xunto ao final da Gran Vía), a Torre de Madrid foi un edificio emblemático da cidade. Xunto co Edificio España, de 117 metros, tamén situado na Praza de España, forman un interesante conxunto arquitectónico. Ambos gozan de protección por parte do Concello da capital.
O día 28 de abril de 2005 a Torre de Madrid foi posta á venda pola inmobiliaria Metrovacesa xunto co Edificio España para sufragar parte da adquisición da compañía francesa Gecina. O prezo foi duns 400.000.000 € (510.000.000 $). A venda non se levou a cabo.
Tras unha importante rehabilitación interior e exterior, en 2012, a parte central e superior da Torre de Madrid (pisos 15 a 34), está integramente destinada a vivendas particulares, en réxime de comunidade de propietarios.
Pearl Harbor (filme)
Pearl Harbor é un filme estadounidense épico e bélico con elementos de romance e acción dirixido por Michael Bay que foi estreado no 2001. Está baseado no feito histórico do ataque a Pearl Harbor realizado pola aviación xaponesa o 7 de decembro de 1941.
Sinopse
Segunda guerra mundial (1939-1945). Rafe e Danny medraron xuntos nunha zona rural estadounidense e a súa longa amizade mantense cando ambos ingresan como pilotos nas forzas aéreas. Rafe atopou en Evelyn, unha valente enfermeira, ó amor da súa vida, pero pronto tiveron que separarse, xa que Rafe preséntase voluntario para servir na Forza Aérea Británica (RAF) contra os alemáns. Mentres tanto, Danny e Evelyn son enviados á base aérea de Pearl Harbor en Hawai.
Eva Cárdenas
Eva María de Cárdenas Botas, nada na Coruña en 1965, é unha empresaria galega, exdirectiva da multinacional Inditex e de Sargadelos.
Traxectoria
Filla de Antonio de Cárdenas Sans e Cristina Botas Prego. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e concluíu un Mestrado en Administración e Dirección de Empresas polo Instituto de Empresa de Madrid. Chegou a Inditex en 2003 procedente da firma de cosméticos L'Oréal e con 38 anos converteuse na segunda muller á fronte dunha das cadeas do xigante téxtil tras Carmen Sevillano (Oysho). Dirixiu o sector de perfumaría de Zara.
Ecuación de onda electromagnética
Os campos electromagnéticos propáganse polo espazo en forma de ondas, que poden viaxar a través dun medio así como no baleiro. As ecuacións de onda electromagnéticas son necesarias para describir a propagación das ondas electromagnéticas, tanto en presenza de materia como no baleiro.
Eva Cárdenas
Traxectoria
Dende 2003 foi directora de Zara Home ata 2018, ano no que deixou o seu posto por motivos persoais. En marzo de 2019 fundou, a canda a filla, unha axencia inmobiliaria, Niebla Azul, sociedade coa que adquiriu propiedades en Oleiros e na Coruña.
Ecuación de onda electromagnética
Ecuacións de onda e as ecuacións de Maxwell
Como se pode apreciar, temos ecuacións de onda tanto para o campo eléctrico \vec{E} como para o fluxo magnético \vec{B}, que se obteñen a partir das ecuacións de Maxwell, tendo que:
Eva Cárdenas
Traxectoria
Dende decembro de 2020 foi asesora externa do Grupo Sargadelos, ata que no verán de 2022 deixou ese traballo , logo de mudarse, coa parella, a Madrid.
Vida persoal
Casada e cunha filla, divorciouse do primeiro home. Desde 2013 diversos medios de comunicación foran sinalando que mantiña unha relación sentimental con Alberto Núñez Feijóo. En febreiro de 2017 deu a luz na cidade da Coruña o seu segundo fillo, froito da súa relación co daquela presidente da Xunta.
Ecuación de onda electromagnética
Ecuacións de onda e as ecuacións de Maxwell
Para obtermos as ecuacións é necesario aplicar o operador rotacional a ambas.
Ecuación de onda para E
Substituíndo e aplicando identidade de rotacional temos:
Ora ben, sabemos que a segunda parte do lado esquerdo é cero e \vec{J} é cero no baleiro, quedándonos só
Agora, igualando a cero e sabendo que, sendo c a velocidade da luz, temos a ecuación de onda para \vec{E}:
Ecuación de onda para B
Aplicando as mesmas identidades que con \vec{E} e sabendo que \vec{J}, tamén é cero, quédanos:
Substituíndo e igualando a cero, temos a ecuación de onda para \vec{B}.
Yield
Yield é o quinto álbum da banda de rock alternativo Pearl Jam. Foi editado o 3 de febreiro de 1998. Yield vendeu 358.000 copias durante a súa primeira semana, entrando no número 2 da lista Billboard 200, e foi o primeiro álbum de Pearl Jam que non alcanzou o número 1 nas listas da Billboard dende o Ten, en 1991. A pesar de saír moi pronto das listas, ao igual que o seu antecesor No Code, o álbum recibiu moi boas críticas.
Listaxe de cancións
Contén a canción oculta "Hummus"''
Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canles e Portos de Barcelona
A Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canles e Portos de Barcelona (ETSECCPB, en catalán: Escola Tècnica Superior d'Enginyers de Camins, Canals i Ports de Barcelona) é unha escola creada no ano 1973 por unha serie de enxeñeiros de camiños e empresas catalás, integrandose así na Universidade Politécnica de Cataluña, creada en 1971.
Trátase do único centro de enxeñería civil de Cataluña. O seu obxectivo é formar profesionais altamente cualificados nos campos da enxeñería civil, enxeñería xeolóxica e medio ambiente cunha formación científica para a reciclaxe continua ao longo da súa carreira profesional.
A Escola conta cun equipo de profesores de recoñecido prestixio nacional e internacional que compaxinan a docencia coa investigación de alto nivel, as publicacións en revistas científicas internacionais, os proxectos de transferencia de tecnoloxía etc.
Historia
O ano 1978 inícianse os estudos de 1° ciclo de Enxeñería Técnica de Obras Públicas. A primeira promoción titulouse en 1990 e desde entón tituláronse 1.285 enxeñeiros técnicos de obras publicas.
No ano 1990 nacen os estudos de 1° e 2º ciclo de enxeñería xeolóxica co obxectivo de cubrir un campo profesional específico da área da enxeñería do terreo. Isto foi posible grazas ao acordo entre a ETSECCPB (UPC) e a Facultat de Geologia (UB), converténdose nunha titulación propia compartida, sendo a primeira deste tipo creada en España. Estes estudos foron homologados no ano 1999. Desde o curso 1994-1995 tituláronse 86 enxeñeiros xeólogos.
Ao longo da historia ocuparon o cargo de director os profesores seguintes:
Títulos de grao
Os seguintes estudos son cualificados para a profesión de Enxeñeiro/a Técnico/a da Obras Públicas. Unha vez completados os estudos de grao, obtén acceso ao mestrado en Enxeñaría de Camiños, Canles e Portos. Os seguintes estudos son cualificados para a profesión de Enxeñeiro/a Técnico/a da Minas. Unha vez finalizados os estudos de grao, accede ao mestrado en Enxeñaría da Minas. A seguinte titulación impártese na Escola Técnica Superior de Enxeñaría Civil, na Escola Superior de Agricultura de Barcelona (Castelldefels) e na Escola Politécnica Superior de Enxeñaría de Vilanova i la Geltrú. A Escola de Estradas ofrece diferentes posibilidades de obtención de titulacións dobre e triplo. Estes estudos impártense conxuntamente con outros centros e universidades nacionais e estranxeiros para que os alumnos poidan participar na súa formación en cada centro: Escola Politècnica Superior d'Enginyeria de Manresa (EPSEM), École Centrale de Nantes, Centrale Supélec, École des Ingénieurs de la Ville de Paris (EIVP), École Polytechnique, École Supérieur d'Ingenieurs des Travaux de la Construction de Caen (ESITC-Caen), École Supérieure des Travaux Publics (ESTP), Politecnico di Milano, Tongji University, École des Hautes Études Commerciales (HEC) e Illinois Institute of Tecnology (IIT).
Títulos de mestrado
A Escola de Camiños ofrece 1 mestrado con atribucións:
Estes estudos impártense conxuntamente con universidades estranxeiras, dando así a posibilidade aos alumnos de participar na súa formación en cada centro.
Programas de doutoramento
A Escola de Camiños ofrece 9 programas de doutoramento:
Acordos internacionais
A Escola participa en varios programas de intercambio de estudantes con universidades estranxeiras no ámbito do programa Sócrates, América Latina, Cinda, Vulcanus e Unitech. Tamén participa na rede Cluster e é membro activo da Agrupación Europea de Escolas de Enxeñería Civil (EUCEET).
Vilaíz, Becerreá
Santiago de Vilaíz é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 40 habitantes (23 homes e 17 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 47 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 34 habitantes, sendo 22 homes e 12 mulleres.
O bico
Le Baiser Il bacio
Salsa bearnesa
300px|thumb|Salsa bearnesa. A salsa bearnesa (en francés: sauce béarnaise) é un prebe emulsionado a base de manteiga e xema de ovo, condimentado con estragón e chalotas, con cerefolio, cociñado en viño e vinagre para facer un glaseado. Sérvese quente. Un restaurador francés Fernand Point (1897-1955), pai da moderna cociña francesa di: "Unha salsa Béarnaise é simplemente xema de ovo, unha chalota, un pouco de estragón, vinagre e manteiga, pero leva anos de intensa práctica obter un resultado perfecto" en Ma Gastronomie. A salsa bearnesa é o acompañamento tradicional dun filete (Filete Chateaubriand, filet mignon), aínda que pode aplicarse igualmente a certos pratos de peixe e verduras á grella.
Historia
A salsa foi realizada por primeira vez polo chef Collinet, o inventor das patacas infladas (pommes de terres soufflés) e serviuna por primeira vez o 25 de agosto do ano 1836 como conmemoración da apertura do restaurante "Le Pavillon Henri IV" situado na rúa Saint-Germain-en-Laye, non moi lonxe de París. Abriuse o restaurante para honrar a memoria de Henrique IV de Francia e deu o nome de salsa bearnesa por proceder o cociñeiro da rexión de Bearne. Montmireil, chef do vizconde de Châteaubriand, creou a posibilidade de poñer o mollo nun filete de vacún, isto fixo que hoxe en día esta salsa estea unida coa elaboración do filete Chateaubriand, así como no emprego de diversas carnes á grella.
Características
As salsas emulsionadas con ovo acostuman ser complicadas de realizar debido á precisión que require a súa elaboración. A bearnesa é unha salsa emulsionada quente e isto é unha complicación para os cociñeiros que desexan elaborala. Algúns autores recopilan até cinco formas diferentes de facer a salsa. Por regra xeral aconséllase realizar a emulsión nun recipiente de cobre. A operación débese realizar con todos os ingredientes á mesma temperatura. Por iso aconséllase traballar nunha especie a baño maría a temperaturas que poden oscilar entre 30º e 37 °C. Estas temperaturas deben manterse para que a salsa poida ser fluída e poida ser batida. Acostúmase empregar viño branco para achegar humidade sen necesidade de diminuír a acidez da mestura.
A salsa holandesa é moi similar no contido á bearnesa, pero difire desta en que non contén a emulsión da manteiga no vinagre e o estragón (ás veces ademais cerefolio). A diferenza entre ambos mollos está presente só no sabor e o aroma: a bearnesa emprega un glaseado de vinagre e estragón, mentres que a holandesa emprega zume de limón. Ambos os dous posúen un sabor acedo. Tales emulsións requiren de moita práctica para ser preparadas correctamente. O vinagre fai que a salsa sexa unha mestura ácida e polo tanto isto evita que as proteínas de ovo coagulen durante a súa preparación. A acidez fai que as moléculas de proteína se repelan unhas con outras causando que a mestura da salsa poida quentarse até 90 °C sen que se formen grumos.
Perigo
A salsa emprega xemas de ovo crúas e isto fai que se deba ter en conta a posibilidade de contaminación por salmonelose. Require basicamente os mesmos coidados que a maionesa. O emprego de ácidos (ácido acético en forma de vinagre) diminúe a posibilidade da súa proliferación na salsa. Outra posibilidade é o emprego de ovos pasteurizados ou asegurar que o proceso de elaboración do mollo se mantén por encima dos 70ªC.
Variantes
Existen variantes da salsa que derivan noutras:
Luis Pereiro Vázquez
Luis Pereiro Vázquez é un político galego vinculado ao PPdeG.
Traxectoria
Con 22 anos foi concelleiro en Monterroso, e exerceu en varias ocasións de alcalde. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura da UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde primeiro por Coalición Galega, logo por AP e finalmente polo PPdeG, nas sucesivas eleccións ata 1991, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial.
Ethel Smyth
Dame Ethel Mary Smyth, DBE, nada en Londres o 23 de abril de 1858 e finada en Woking, Surrey, o 8 de maio de 1944, foi unha compositora inglesa e unha das líderes do movemento sufraxista.
Traxectoria
Smyth naceu en Londres e estudou música en Leipzig con Heinrich von Herzogenberg e o Geistinger. Os seus traballos incluían sinfonías, traballos corais, música de sala e óperas. Destacan sobre todo as súas óperas, sendo a máis famosa The Wreckers e a máis orixinal Fête Galante. Ambas as dúas tiveron moito éxito. As súas composicións foron recoñecidas por autores do talle de Tchaikovsky, Brahms ou Dvořák. En 1903 chegou a ser a primeira muller en conseguir que unha das súas obras fose representada na Ópera Metropolitana de Nova York.
O seu pai, de formación militar, non estaba de acordo con que a súa filla estudase no estranxeiro, pero isto foi posíbel grazas a Alexander Ewing, un oficial da Army Service Corps, que sería o seu primeiro profesor de composición. O papel desta persoa será crucial para Ethel, xa que convenceu o seu pai do talento que posuía a súa filla e introduciuna no mundo da composición, mandándolle ler tratados de orquestración e ensinándolle a música de compositores como Wagner, Berlioz ou Brahms.
Ewing non foi o único dos seus profesores en destacar o seu talento, senón que tamén George Henschel escribiu nas súas memorias: "Ethel Smyth estaba destinada a converterse na compositora máis notábel e orixinal da historia da música".
thumb|Ethel Smyth March of the Women En 1910 Smyth uniuse á Unión social e política de mulleres, (Women's Social and Political Union, WSPU), unha organización militante sufraxista, abandonando a música durante dous anos para dedicarse á causa. O seu "The March of the Women" (A marcha das mulleres, 1911) converteuse no himno do movemento sufraxista feminino, aínda que as sufraxistas adoitaban gritar a letra de Cicely Hamilton no canto de cantar a música de Smyth. Cando a líder da WSPU Emmeline Pankhurst chamou as membros a romper as xanelas dos políticos antisufraxistas como protesta, Smyth (xunto a 108 mulleres) fíxoo. Cumpriu dous meses na prisión de Holloway. Cando Thomas Beecham foi visitala alí, atopouse a sufraxistas marchando nun cuadrángulo e cantando mentres Smyth se apoiaba nunha xanela e conducía a canción cun cepillo de dentes.
Moi comprometida coas causas sociais, durante a primeira guerra mundial exerceu como asistente de radioloxía no Hospital de Vichy. Esta experiencia case lle custa a vida, xa que carrexaba problemas auditivos e en novembro de 1918 sufriu unha dupla pneumonía e pleurite que superou xa en Inglaterra.
En 1922 foi condecorada pola Orde do Imperio Británico. Posteriormente serviu de modelo para a ficticia Dama Hilda Tablet na radio serie de 1950 de Henry Reed. En 2020, setenta e seis anos despois do seu falecemento, foi nomeada a un premio Grammy pola sinfonía The Prison, gravada en 1930.
Anos finais
Morreu en Woking aos 86 anos de idade e os seus restos foron incinerados.
Ovos Benedict
thumb|Ovos Benedict. thumb|Unha variante: ovos Benedict con [[salmón afumado|salmón.]]
Os ovos Benedict, (en inglés eggs Benedict) son un prato que consiste en dúas metades dun bagel, xeralmente cubertos con touciño afumado ou pastrami (ás veces coñecido como back bacon -canadense-, que en Estados Unidos se denomina "Canadian Bacon"), e ovos escalfados así como a moi popular salsa holandesa.
Orixe
Existen diferentes posibles explicacións para describir a orixe dos ovos Benedict.
Nunha entrevista realizada na columna "Talk of the Town" do The New Yorker no ano 1942, o ano antes da súa morte, Lemuel Benedict, un corredor retirado de Wall Street, reclamaba no luxoso Waldorf Hotel no ano 1894 encontrar a cura contra a resaca e para iso pediu: "buttered toast, poached eggs, crisp bacon and a hooker of hollandaise" (tostada con touciño, ovos escalfados e mollo holandés). Oscar Tschirky, o maître d'hôtel e coñecido como o lendario "Oscar of the Waldorf", impresionouse pola petición e pronto o incluíu no menú de almorzo, pero substituíu a tostada polo English bagel.
Craig Claiborne en setembro do ano 1967 escribiu unha columna en The New York Times Magazine sobre a carta recibida por Edward P. Montgomery, un estadounidense que residía en Francia. Nela, Montgomery relataba que o prato foi creado polo comodoro E.C. Benedict, un banqueiro que morreu en 1920 aos 86 anos. Montgomery incluíu unha receita para os eggs Benedict, mencionando que lla ensinara súa nai, quen a recibiu de seu irmán, que era, á súa vez, amigo do comodoro.