cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Embrioxénese
Formación do sistema nervioso inicial: suco e tubo neural, notocorda
En fronte da liña primitiva, aparecen dúas cristas lonxitudinais, causadas por un pregamento do ectoderma, unha a cada lado da liña media formada pola liña primitiva. Denomínanse pregamentos neurais; comezan a certa distancia por detrás do extremo anterior do disco embrional, onde se xuntan, e desde alí esténdense gradualmente cara atrás, unha a cada lado do extremo anterior da liña primitiva. Entre estes pregamentos hai un suco medio pouco profundo, o suco neural. O suco faise gradualmente máis fondo a medida que os pregamentos neurais se fan máis elevados, e finalmente os pregamentos xúntanse e coalescen na liña media e converten o suco nun tubo pechado, que é a canle ou tubo neural, cuxa parede ectodérmica forma o rudimento do sistema nervioso. Despois da coalescencia dos pregamentos neurais sobre o extremo anterior da liña primitiva, o blastóporo xa non se abre á superficie senón ás canles pechadas do tubo neural, e así establécese unha comunicación transitoria chamada canle neurentérica, entre o tubo neural e o tubo dixestivo primitivo. A coalescencia dos pregamentos neurais ocorre primeiro na rexión do cerebro posterior, e desde alí esténdese cara adiante e cara atrás; cara ao final da terceira semana, a abertura frontal (neuróporo anterior) do tubo finalmente se pecha no extremo anterior do futuro cerebro, e forma un receso que está en contacto, por un tempo, co ectoderma supraxacente; a parte posterior do suco neural presenta durante un tempo forma romboidal, e a esta porción ampliada se lle aplica o termo seo romboidal. Antes de que se peche o suco neural, aparece unha crista ectodérmica de células ao longo da marxe prominente de cada pregamento neural, que se denomina crista neural ou crista ganglionar, e desde ela desenvólvense os ganglios nerviosos espiñais e craniais e os ganglios do sistema nervioso simpático. Por causa do crecemento cara arriba do mesoderma, o tubo neural é finalmente separado da ectoderma supraxacente. miniatura|250px|Disección dun embrión humano. O extremo cefálico do suco neural mostra varias dilatacións que, cando o tubo se pecha, toman a forma de tres vesículas; estas constitúen as tres vesículas cerebrais primarias, e corresponden, respectivamente, aos futuros 'cerebro anterior' (prosencéfalo), 'cerebro medio' (mesencéfalo), e 'cerebro posterior' (rombencéfalo). As paredes das vesículas desenvólvense no tecido nervioso e a neuroglía do cerebro, e as súas cavidades son modificadas para formar os seus ventrículos. O resto do tubo forma a medula espiñal; desde a súa parede ectodérmica desenvólvense os elementos nerviosos e da neuroglía da medula espiñal, mentres que a cavidade persiste como o conduto ependimario.
Nos cordados aparece unha variña cilíndrica de células que crece cara adiante e forma a notocorda. Isto ocorre ao inicio da formación dos esbozos do sistema nervioso primitivo; nos seres humanos na segunda semana de desenvolvemento embrionario. A notocorda serve como eixe esquelético flexible e sobre ela crece o suco neural. Nos vertebrados a notocorda desaparece despois e é substituída pola columna vertebral, pero en cordados inferiores a notocorda mantense.
Somitoxénese
A somitoxénese é o proceso polo cal se orixinan as somitas (segmentos primitivos). Estes bloques de tecido segmentado diferéncianse no músculo esquelético, vértebras, e derme de todos os vertebrados.
Neoptólemo
miniatura|300px|Neptólemo (ou Ulises) mata ó meniño Astianacte, fillo de Heitor, ante o seu avó Príamo
Embrioxénese
Somitoxénese
A somitoxénese empeza coa formación de somitómeros (espirais de mesoderma concéntrico) que marcan os futuros somitas no mesoderma presomítico (paraxial insegmentado). O mesoderma presomítico dá lugar a pares sucesivos de somitas, idénticos en aparencia que se diferencian no mesmo tipo de células pero as estruturas formadas polas células varían dependendo da parte anteroposterior (por exemplo, as vértebras torácicas ou dorsais teñen costelas, as vértebras lumbares non). As somitas teñen valores poscionais únicos ao longo deste eixe e pénsase que estes están especificados polos xenes homeóticos Hox.
Contra o final da segunda semana despois da fecundación, empeza a segmentación transversa do mesoderma paraxial, e convértese nunha serie de masas ben definidas máis ou menos cúbicas, tamén chamadas somitas, que ocupan toda a lonxitude do tronco a cada lado da liña media desde a rexión occipital da cabeza. Cada segmento contén unha cavidade central (chamada miocelo), que vai ser axiña enchida de células con forma de fuso e angulares. As somitas están inmediatamente debaixo do ectoderma na parte lateral do tubo neural e a notocorda, e están conectadas co mesoderma lateral pola masa e células intermedia. As do tronco poden dispoñerse formando os seguintes grupos: 8 cervicais, 12 torácicas, 5 lumbares, 5 sacras, e de 5 a 8 coccíxeas. As da rexión occipital da cabeza adoitan describirse como catro. En mamíferos, as somitas da cabeza poden recoñecerse só na rexión occipital, pero un estudo en vertebrados inferiores fai pensar que están presentes tamén na parte anterior da cabeza e que, en conxunto, na rexión cefálica están representados nove segmentos.
Neoptólemo
Neptólemo, na mitoloxía grega, foi o fillo de Aquiles e Deidamía, filla do rei de Esciros, Licomedes. Coñécese tamén co nome de "Pirro" pois, cando o tivo, Aquiles estaba agochado entre as doncelas da corte de Licomedes, baixo o nome de "Pirra". Tamén se di que era fillo de Aquiles con Ifixenia, filla de Agamenón, á quen salvou de ser ofrecida en sacrificio para pedir ós deuses que axudaran á frota aquea contra Troia.
Embrioxénese
Organoxénese
miniatura|O embrión humano, de 8 a 9 semanas, 38 mm. Nalgún momento despois de que se definan as diferentes capas xerminais, empeza a organoxénese. O primeiro estadio en vertebrados denomínase neurulación, no que os pregamentos da placa neural forman o tubo neural (ver máis arriba). Outros órganos comúns ou estruturas que se orixinan neste momento inclúen o corazón e as somitas (ver máis arriba), pero desde agora en adiante a embrioxénese non segue un patrón común nos diferentes taxons animais.
Homínido de Denisova
miniatura|Denisova 4, un [[molar.]] Os homínidos de Denisova ou denisovanos son membros dunha especie de Homo ou unha subespecie de Homo sapiens da época do paleolítico. En marzo do 2010 fíxose o anuncio do descubrimento dos restos do óso dun dedo dunha femia xuvenil que vivira hai 41,000 anos e que se atopou nunha cova de Denisova, nas altas montañas de Siberia. Nesa cova hai xacementos de humanos modernos e Neanderthais. Posteriormente localizáronse ósos de pés e dous dentes de diferentes membros da mesma poboación. As análises do ADN mitocondrial (ADNmt) do óso do dedo mostraron unha diferenza xenética cos dos ADNmt dos Neanderthais e os humanos modernos. Estudos posteriores do xenoma nucleolar deses espécimes indican que ese grupo comparte unha orixe común cos Neanderthais e que abranguían de Siberia a o Surés de Asia. Terían hibridado con antecesores dos humanos modernos, sendo ata o 6% do ADN dos malaisianos e os aborixes australianos derivado dos denisovanos.
Neoptólemo
Aquiles en Esciros
miniatura|300px|esquerda|Aquiles xunto ás fillas de Licomedes
Cando se comezou a preparar a Guerra de Troia, Aquiles quixo participar na expedición. Pero un oráculo advertira á nai, Tetis, que Aquiles morrería nesta guerra e, para evitalo, escondérono na corte de Licomedes, onde viviu entre as fillas do rei disfrazado de muller. Recibía neste lugar o nome de Pirra e por iso, o fillo que tivo cunha delas, Neoptólemo, foi coñecido como Pirro. Ulises foi buscalo á corte de Esciros, disfrazado de comerciante e con agasallos para as fillas do rei: roupas, alfaias, etc., incluíndo tamén unha lanza e un escudo. Tras entregar os regalos, Ulises fixo tocar unha chamada de alarma, e Aquiles non dubidou en rachar as súas roupas de muller e coller as armas para saír en defensa do palacio mentres as mulleres fuxían asustadas. Deste xeito desvelou a súa identidade e Ulises convenceuno para acudir á guerra, cumprindo así o seu destino.
Homínido de Denisova
Unha comparación co xenoma de Neanderthais da mesma cova revelou unha alta hibridación local, chegando a compartir cos Neanderthais dese punto ata o 17% do xenoma. Esa mesma comparación revela unha hibridación cunha liñaxe humana non identificada.
Neoptólemo
Guerra de Troia
miniatura|300px|Morte de Príamo a mans de Neoptólemo (ánfora ática, c. 520-510 a.C., Museo do Louvre)
Licomedes era o avó de Neptólemo e criouno na súa corte mentres Aquiles loitaba na Guerra de Troia. Xa morto Aquiles, o adiviño Héleno, coñecedor dos oráculos de Troia, advertiu ós gregos que nunca poderían conquistar a cidade mentres Neoptólemo non loitara con eles, e ademais armado co arco e as frechas de Heracles; ou ben foi o adiviño Calcante, que só fala da necesidade das armas de Heracles. Igualmente, debía traerse a escápula de Pélope e roubar a imaxe de Atenea, chamada Paladio, por representar a Palas, pois a cidade sería inexpugnable mentres permanecera no interior.
Ulises e Diomedes foron buscalo e, aínda que Licomedes se negaba, o mozo marchou con eles a Troia. No camiño de volta, pararon na illa de Lemnos, onda Filoctetes, quen herdara as armas de Heracles, e tamén os acompañou a Troia.
miniatura|300px|esquerda|Neoptólemo sacrifica a Políxena sobre a tumba de Aquiles (ánfora de figuras negras, c. 570-550 a.C.)
Xa en Troia, Neoptólemo comportouse como un novo Aquiles, protagonizando diversas fazañas coas armas do seu pai, que lle entregara Ulises. Foi un dos guerreiros que entrou na cidade dentro do cabalo de Troia.
Entre outros, matou a Eurípilo (fillo de Télefo) e ó fillo de Heitor, Astianacte, aínda un meniño, e tomou a Andrómaca, agora viúva de Heitor, como botín de guerra; tamén se di que levou como refén ó propio Eneas, polo que lle pagaron un bo rescate. Así mesmo, inmolou a Políxena, filla de Príamo, sobre o sepulcro do seu pai, Aquiles, pois Aquiles e Políxena amábanse.
Outras fontes din que matou a Polites ante os ollos do seu pai, Príamo. Logo, os soldados gregos mataron a Príamo e Neoptólemo levou o seu cadáver, decapitado, e deixouno descompoñerse sobre a tumba de Aquiles, prohibindo que o soterraran. Virxilio, Hixino e Pseudo-Apolodoro din que foi el quen matou a Príamo, que se protexía no altar de Zeus.
Vida posterior
O regreso de Troia, segundo Homero, fíxoo por terra e uns días despois do resto dos soldados gregos, por consello de Tetis (avoa súa).
Esta precaución salvouno do desastre que acompañou á volta dos outros, por causa das tormentas enviadas por Atenea que, por exemplo, afundiron tódalas naves de Menelao. Segundo outras tradicións foi o adiviño Héleno quen lle advirtiu e logo o acompañou na viaxe de regreso a Iolco; en agradecemento, Neoptólemo cedeulle á súa nai Deidamía, ó morrer, e pediulle que casara con ela.
Lois I, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Últimos anos
Xudite de Baviera, ao fracasar o seu proxecto de protección de Carlos pola morte de Pipino, e temerosa de que, morto o emperador, os fillos lle habían arrebatar a Carlos a súa parte, decidiu achegarse a Italia co seu marido para negociar directamente con Lotario. Lois o Piadoso saíu de Frankfurt na coresma e parouse polo camiño en Bregenz ou Bregentz onde celebrou a Pascua. Xudite fíxoo comprometer a prometer a Lotario, se se erixía en protector de Carlos, que o imperio sería repartido entre os dous, excepto Baviera que sería para Lois. Lotario quería recuperar a herdanza perdida e escoitou estas promesas feitas por un enviado do Piadoso, con gran satisfacción e deu o seu acordo. O emperador, pois, decidiu facer unha nova partición e convocou unha dieta en Worms onde se celebrou o 30 de maio; Lotario tamén asistiu por orde do pai e cando chegou botouse aos pés do emperador e pediulle perdón polas súas faltas pasadas e o emperador concedeullo a cambio de non intentar nada no futuro sen o seu consentimento, e non intentar nada en prexuízo de Carlos (o Calvo), cousa que Lotario prometeu. O emperador fixo dúas partes case iguais dos seus estados e deixou escoller a Lotario que colleu Francia Oriental, Italia, Borgoña, Austrasia e Xermania excepto Baviera que ficaba para Lois (coñecido como Luois o Xermánico). Carlos recibía a Francia Occidental, Neustria, Aquitania, Septimania e Gotia, Provenza e sete condados en Borgoña ao longo do Ródano e o Saône. Pipino II e Carlos, os príncipes de Aquitania, quedaron excluídos. Acabada a dieta a comezos de xullo Lotario volveu a Italia con permiso paterno, logo dun novo xuramento de fidelidade inviolábel. Lois o Piadoso, seguro de que Lois de Baviera estaría descontento, prohibiulle saír dos seus dominios baixo ameaza de utilizar contra el todas as súas forzas e planeou ir a Augsburgo en setembro para impoñer a súa autoridade ao príncipe, pero debido ao conflito de Aquitania o emperador renunciou a esta expedición.
Neoptólemo
Vida posterior
Tras herdar o reino do seu avó Peleo e matar ós fillos de Acasto, que expulsara a Peleo de Ftía, marchou cara Epiro. Alí atopou uns parentes e levantou unha cidade.
miniatura|300px|Ulises mata ós pretendentes de Penélope (vaso ático de figuras vermellas, c. 440 a.C.)
É coñecido que cando Ulises regresou a Ítaca matou a tódolos pretendentes que acosaban á súa dona Penélope. Os familiares destes promoveron unha liorta contra Ulises e o seu sogro Laertes que tivo que deter Atenea, pero denunciárono por asasinato. Nomeouse xuíz a Neoptólemo, quen decideu que Ulises abandonara o reino por espazo de dez anos, sendo substituído polo seu fillo Telémaco, a quen os denunciantes deberían indemnizar polos saqueos cometidos.
O rei dos amimneos, Harpálico, foi atacado por Neoptólemo no seu regreso de Troia, pero a filla, Harpálice, unha valorosa guerreira, logrou salvalo, aínda que gravemente ferido, e facer fuxir a Neoptólemo.
Menelao, daquela rei de Esparta, déralle á súa filla, Hermíone, como esposa. Non tivo fillos coa ela, pero si coa escrava Andrómaca: Moloso, Pielo e Pérgamo. Por celos, Hermíone fixo vir ó seu antigo prometido, Orestes, para matar ó seu marido, e deste xeito matouno en Ftía ou en Delfos, a onde fora Neoptólemo para preguntar a razón da esterilidade de Hermíone; ou ben para ofrecer ó deus parte do seu botín de guerra. Outros din fora para esixir contas a Apolo, e unha compensación, pola xenreira que o deus tiña contra o seu pai Aquiles, a quen lle causara a morte ó dirixir a frecha disparada por Paris, e que de feito, a Pitia ordenara ós sacerdotes de Delfos matar a Neoptólemo, como continuación da animosidade de Apolo contra Aquiles e os seus descendentes; se ben é certo que cando se lle denegou a petición de explicacións e o pago de ningunha compensación, el incendiou e saqueou o templo.
Lois I, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Últimos anos
En Aquitania xa antes da dieta de Worms dábase por feito a exclusión dos fillos de Pipino I, e algúns señores moi ligados á familia tomaron as súas medidas: antes da dieta (xa que logo en xuño do 839 seguramente) proclamaron rei a Pipino II, o fillo máis vello. O bando Pipínida estaba encabezado por Emmenón, conde de Poitou (ou de Poitiers). O emperador soubo destes movementos a primeiros de xullo, pouco antes de acabar a dieta de Worms, e decidiu convocar unha nova dieta en Châlons-sur-Saône polo setembro seguinte, e mentres foi vía Cruzzenach ao bosque das Ardenas onde se dedicou á caza. Alí chegou Ebroíno bispo de Poitiers e delegado dos señores de Aquitania que ficaban fieis ao emperador; o prelado garantiu a fidelidade dos principais señores do país, entre os cales Xerardo, conde de Auvernia e Ratario, conde do Lemosín, xenros do rei Pipino I, o exemplo dos cales mantivera á maior parte da nobreza dentro do bando dos fieis; pero explicou que a parte fiel a Pipino II podía ser fortalecida e que conviña non dar tempo aos rebeldes de facelo. O emperador escusou ante o bispo a exclusión de Pipino na pouca idade do príncipe e lanzou unha serie de queixas sobre o carácter nacionalista e rebelde dos aquitanos, e aceptou ir a continuación a Aquitania, invitando aos señores do país á dieta de Châlons-sur-Saône. Esta reunión celebrouse na data fixada e ao final o emperador dirixiuse cara ao Loira co seu exército acompañado de Xudite de Baviera e do seu fillo Carlos. Á chegada a uns 10 km de Clermont-Ferrand de Auvernia parouse para recibir a homenaxe dos pobos e señores de parte de Aquitania que o esperaban neste lugar. Lois o Piadoso invitounos a facer xuramento a Carlos (o Calvo); despois ordenou á emperatriz e ao novo príncipe iren a Poitiers e esperaren a súa chegada; o emperador dirixiuse contra o castelo de Carlat, ocupado polos partidarios do mozo Pipino, con intención de cercalo; o emperador atacouno e conseguiu a súa rendición e utilizou a súa clemencia cos defensores, que conservaron a vida e os bens. Entón o emperador dirixiuse cara ao castelo de Turena antiga praza forte do duque Waifer, que foi evacuado polos defensores antes da súa chegada, sendo ocupado sen loita. Achegábase o inverno e os fríos empezaban a provocar enfermidades nas súas tropas e dirixiuse cara a Poitiers onde entrou. Alí declarou proscritos aos chefes rebeldes, Emenón ou Emmenón de Poitiers, o seu irmán Bernardo e outros; o condado de Poitou foille confiscado a Emmenón e cedido a Rainulfo, fillo de Xerardo de Auvernia. O emperador fixo varios nomeamentos: Turpión (irmán de Emmenón e Bernardo pero oposto á revolta) foi nomeado conde de Angulema; e outros nobres foron designados nos condados de Bordeos, Limoges e Saintes, ben para cubrir vacantes ou por ser proscritos
Lois o Piadoso pasou o Nadal e a Candelaria (2 de febreiro) en Poitiers, saíndo ao empezar a coresma ao saber de certos movementos na Xermania ao leste do Rin, onde o rei de Baviera se sublevou outra vez e instigaba a rexión ao levantamento. Xudite e Carlos quedaron en Aquitania para acabar coa revolta dos seguidores de Pipino II que aínda restaban. A Pascua pasouna en Aquisgrán e entrou a continuación a Xermania cruzando o Rin e dirixíndose cara a Turínxia onde estaba acampado o rei de Baviera, que decidiu levantar o campo e volver aos seus dominios e o emperador decidiu outra vez non perseguilo, pero convocou unha dieta en Worms o 1 de xullo para xulgalo como rebelde. A esta dieta convocou ao seu fillo Lotario I; xa estaba en camiño cara a Worms cando se puxo enfermo e detívose nunha illa do Rin baixo Maguncia fronte ao palacio de Ingelheim. miniatura|200px|O repartimento do imperio de acordo co Tratado de Verdun
Defunción e repartimento final do imperio
Lois morreu en Ingelheim o 20 de xuño do 840 aos 64 anos de idade, e foi enterrado en Metz. Antes de morrer enviou a coroa, o cetro e os outros ornamentos imperiais ao seu fillo Lotario coa condición de executar fielmente os pactos de defensa de Carlos (o Calvo). Á súa morte os tres fillos que o sobreviviron volveron combater en guerra civil ata que o 843 asinaron o Tratado de Verdún, repartindo o imperio en tres partes: Lotario I herdou a Lotarinxia (ou Francia Media) e sucedeu ao seu pai como Emperador de Occidente, Luís o Xermánico herdou a Francia Oriental e Carlos II o Calvo recibiu a Francia Occidental, que comprendía os condados da Marca Hispánica.
Arte xaponesa
miniatura|dereita|300px|Exemplo de xardín xaponés (Século XIX, [[Saihoji, Kyoto, Patrimonio da Humanidade)]]
Lois I, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Defunción e repartimento final do imperio
Esta partición acabaría configurando a base da xeografía política europea durante os próximos séculos: Sen fronteiras defendíbeis nin unidade interna, o reino mediano acabaría sendo absorbido pola Francia Occidental, que se convertería na monarquía francesa, e a Francia Oriental, que acabaría converténdose no Sacro Imperio Romano Xermánico
Arte xaponesa
A arte xaponesa abarca un amplo abano de estilos e medios artísticos, incluíndo a antiga cerámica, escultura en madeira e broce, pintura en tinta en papel de seda, e moitos outros tipos de traballos artísticos. Ten tamén unha longa historia, que vai dende os primeiros asentamentos no Xapón, ao redor do décimo milenio antes da nosa era, até o presente.
América TV
LS86 TV Canal 2 de La Plata, actualmente é un sinal coñecido polo seu nome comercial como América TV (tamén coñecida como América 2 ou simplemente América), tamén é un canle de televisión da Arxentina.
Arte xaponesa
Historicamente, o Xapón foi obxecto de repentinas chegadas de novas ideas do exterior, seguidas de longos periódos de contacto mínimo co resto do mundo. Co tempo os xaponeses desenvolveron a habilidade de absorber, imitar, e finalmente asimilar eses elementos de cultura estranxeira que complementaban as súas preferencias estéticas. O primeiro arte complexo no Xapón foi producido nos séculos VII e VIII despois de Cristo, en conexión co Budismo. No século IX, a medida que os xaponeses comezaron a alonxarse da China e a desenvolver formas de expresión indíxenas, as artes seculares foron gañando importancia; até o século XV, tanto a arte relixiosa como a secular floreceron. Despois da Guerra Ōnin (1467-1477), o Xapón entrou nun período de convulsión política, social e económica que durou un século. No estado que emerxeu baixo o liderado do shogunato Tokugawa, a relixión organizada xogou un papel moito menos importante na vida das persoas, e as artes que sobreviveron foron principalmente seculares.
A pintura é a expresión artística preferida no Xapón, practicada por afeccionados e profesionais por igual. Até tempos modernos, os xaponeses escribían con pincel, no lugar da pluma, e a súa familiaridade coas técnicas do pincel os fixo particularmente sensibeis aos valores e estética da pintura. Co incremento da cultura popular no período Edo, un estilo de impresións con selos de madeira chamado ukiyo-e se converteu nunha forma de arte importante e as súas técnicas eran perfectas para produciren impresións coloridas de todo, desde noticias diarias a novos libros escolares. Os xaponeses, neste período, encontraron a escultura como un medio menos idóneo para a expresión artística; a maioría da escultura xaponesa está asociada coa relixión, e a súa realización decaeu coa perda de importancia do Budismo tradicional.
A cerámica xaponesa encóntrase entre as máis preciadas no mundo e inclúe os primeiros artefactos coñecidos da súa cultura. Na arquitectura xaponesa, os xaponeses preferencian os materiais naturais e a interacción entre o espazo interior e o exterior se expresa claramente.
América TV
Descrición
O sinal é licenciado na cidade de La Plata, Provincia de Buenos Aires, posúe os seus estudos localizados na cidade de Buenos Aires. A súa fundación ocorre no 1966. O tipo de programación é do corte xeralista e o seu actual slogan en castelán é La vida en vivo. O indicativo da sinal é LS86 TV e a mesma é tamén coñecida como unha das 5 canles abertas en emisión desde a capital do país.
Arte xaponesa
Hoxe en día, o Xapón rivaliza coa maioría das outras nacións desenvolvidas na súa contribución á arte contemporánea, moda e arquitectura, con creacións verdadeiramente modernas, globais e multiculturais.
América TV
Difusión
En termos de difusión, América TV transmite os seus programas en dous estacións no territorio arxentino: A24 e Canle 10 de Xunín.
Solanáceas
As solanáceas (Solanaceae Juss. ) é unha familia de plantas herbáceas ou leñosas coas follas alternas, simples e sen estípulas pertencentes á orde Solanales, das dicotiledóneas (Magnoliopsida). Comprende aproximadamente 98 xéneros e unhas 2700 especies, cunha gran diversidade de hábito, morfoloxía e ecoloxía. A familia é cosmopolita, distribuíndose por todo o globo agás na Antártida. A maior diversidade de especies atópase en América do Sur e América Central. Nesta familia incluénse especies alimenticias tan importantes como o pataqueiro (Solanum tuberosum), a tomateira (Solanum lycopersicum), a berinxela (Solanum melongena) e as pementeiras (Capsicum). Moitas plantas ornamentais moi populares pertencen ás solanáceas, como Petunia, Schizanthus, Salpiglossis e Datura. Certas especies son mundialmente coñecidas polos seus usos medicinais, os seus efectos psicotrópicos ou por ser pezoñentas. Finalmente, mais non menos importante, as solanáceas inclúen moitos organismos modelo para a pescuda de cuestións biolóxicas fundamentais a nivel celular, molecular e xenético, tales como o tabaco e a petunia. A familia é representada por aproximadamente 3000 especies distribuídas en 150 xéneros.
Etimoloxía
Do xénero Solanum L., do verbo latín solari - consolar ou aliviar - por mor das propiedades calmantes (narcóticas) dalgunhas especies do xénero.
Hábito
Son plantas arbóreas, arbustivas, herbáceas e raramente lianas ou rubideiras. O seu floema é interno.
Flores
Inflorescencia cimosa, algunhas veces reducida a unha única flor;
Flores xeralmente vistosas, bisexuadas, andróxinas ou diclamídeas, pentámeras, con lonxitude variando de 1 a 20 cm, illadas, aos pares, ou dispostas en inflorescencias variadas extra-axilares, actinomorfas raro zigomorfas;
Cáliz persistente, pentámero, gamosépalo, prefloración valvar ou imbricada, ás veces ampliándose no froito;
Corola actinomorfa ou levemente zigomorfa, gamopétala, rotácea, campanulada, infundiforme, hipocrateriforme, tubulosa ou urceolada. Xeralmente pentámera e plicada, prefloración valvar, convoluta ou imbricada.
Androceo con 2 (en Schwenckia), 4 (en Brunfelsia) e 5 estames, epipétalos, anteras rimosas ou poricidas (Lycianthes, Solanum), con filetes libres ou parcialmente soldados entre si, con anteras poricidas (Solanum) ou rimosas.
Xineceo constituído de ovario súpero, bicarpelar, bilocular ou falsamente plurilocular, con moitos óvulos en cada lóculo, disco nectarífero xeralmente presente, raramente tetralolular (Datura), estilete terminal, carpelos orientados oblicuamente en relación ao eixo da flor, placentación axial.
Froito
Froito do tipo baga, drupa ou cápsula, por veces envolvidos polo cáliz acrecente, sementes poucas a numerosas.
Distribución
miniatura|Mapa de distribución das Solanáceas no mundo (áreas verdes). Solanaceae posúe distribución cosmopolita, concentrada na rexión neotropical. A maior riqueza de especies áchase en América Central e América do Sur. Outros dous centros de diversidade inclúen Australia e África. As solanáceas poden ocupar unha gran variedade de ecosistemas, dende os desertos até os bosques tropicais e, frecuentemente atópanse tamén na vexetación secundaria que coloniza áreas disturbadas.
Taxonomía
A seguir fornécese unha sinopse taxonómica completa das solanáceas, incluíndo subfamilias, tribos e xéneros, a cal está baseada nos estudos máis recentes sobre a sistemática molecular da familia.
Cestroideae (sin.:Browallioideae)
miniatura|Cestrum elegans, unha cestróidea utilizada como ornamento. miniatura|Browallia americana. miniatura|Flor de Salpiglossis sinuata, Xardín Botánico de Jena, Alemaña. É unha subfamilia caracterizada pola presenza de fibras pericíclicas, androceo con 4 ou 5 estames, frecuentemente didínamos. Os números cromosómicos básicos son moi variábeis, desde x=7 até x=13. A subfamilia comprende 8 xéneros (divididos en 3 tribos) e aproximadamente 195 especies distribuídas nas Américas. O xénero Cestrum é o máis importante respecto do número de especies xa que inclúe 175 das 195 especies da subfamilia. A tribo Cestreae ten a particularidade de incluír táxones con cromosomas longos (de 7,21 a 11,51 µm de lonxitude), cando o resto da familia, polo xeral, posúe cromosomas curtos (como por exemplo 1,5 a 3,52 µm de lonxitude en Nicotianoideae).
Goetzeoideae
Subfamilia caracterizada por presentar froito en drupa e sementes con embrións curvos con cotiledones grandes e carnosos. O número cromosómico básico es x=13. Inclúe 4 xéneros e 5 especies que se distribúen polas Antillas Maiores. Baseados en datos moleculares, algúns autores inclúen dentro desta subfamilia os xéneros monotípicos Tsoala Bosser & D'Arcy (1992), endémico de Madagascar, e Metternichia do sueste do Brasil. Goetzeaceae Airy Shaw se considera un sinónimo desta subfamilia.
Petunioideae
miniatura|Nierenbergia frutescens, unha petunóidea.A sistemática molecular indica que Petunioideae é o clado irmán das subfamilias con número cromosómico x=12 (Solanoideae e Nicotianoideae). Presentan calistexinas, un alcaloide do tipo dos tropanos. O androceo está formado por 4 estames (raramente 5), usualmente de dúas lonxitudes diferentes. Os números cromosómicos básicos nesta subfamilia poden ser x=7, 8, 9 e 11. Comprende 13 xéneros e unhas 160 especies, distribuídas por América Central e América do Sur. Baseados en datos moleculares, algúns autores consideran que os xéneros oriúndos da Patagonia Benthamiella, Combera e Pantacantha forman un clado con categoría de tribo (Benthamielleae) que se debe dispor na subfamilia Goetzeoideae.
Schizanthoideae
miniatura|Flores zigomorfas, con corola bilabiada de Schizanthus pinnatus, unha esquizantóidea ornamental. Comprende herbas anuais ou bianuais, con alcaloides tropanos, sen fibras pericíclicas, con pelos e grans de pole característicos. As flores son zigomorfas. O androceo presenta 2 estames e 3 estaminoideos, a dehiscencia das anteras é explosiva. O embrión é curvo. O número cromosómico básico é x=10. Schizanthus é un xénero bastante atípico dentro das solanáceas, polas súas flores fortemente zigomorfas e polo seu número cromosómico básico. Os datos morfolóxicos e moleculares indican que Schizanthus é un xénero irmán das restantes solanáceas e que logo diverxeu do resto da familia, probabelmente no Cretáceo serodio ou no Terciario temperán, hai uns 50 millóns de anos. A gran diversificación nos tipos de flores en Schizanthus foi o produto da adaptación das especies deste xénero aos diferentes grupos de polinizadores existentes nos ecosistemas mediterráneo, alpino de altura e desértico de Chile e áreas adxacentes da Arxentina.
Schwenckioideae
Inclúe herbas anuais, con fibras pericíclicas, as flores son zigomorfas, o androceo con 4 estames, didínamos ou con 3 estaminoideos, o embrión é recto e curto. O número cromosómico básico é x=12. Inclúe 4 xéneros e unhas 30 especies distribuídas en Suramérica.
Nicotianoideae
miniatura| Inflorescencia do tabaco, [[Nicotiana tabacum.]]
Solanoideae
miniatura|Capsicum frutescens cultivar "tabasco", unha solanóidea. miniatura|Flor de [[meimendro (Hyoscyamus niger).]] miniatura|Flor de [[Nicandra physaloides.]] miniatura|Flor de [[Solandra maxima.]] miniatura|Froito de Physalis peruviana ([[fisalis), nótese o cáliz persistente que arrodea o froito.]] miniatura|Flor de [[Iochroma australe.]] miniatura|Flor de [[Jaltomata procumbens.]] miniatura|Flor de [[Solanum bonariense.]] miniatura|Flor de [[Solanum betaceum (=Cyphomandra betacea).]] miniatura|Flor de [[Acnistus arborescens.]] miniatura|Flor de [[Scopolia carniolica.]] Os xénero a seguir aínda non se atopan localizados en ningunha das subfamilias recoñecidas de solanáceas.
Xéneros e distribución de especies
miniatura|Flores e follaxe de [[Cestrum parqui.]] As solanáceas comprenden 98 xéneros e unhas 2700 especies. Porén, esa inmensa riqueza de especies non está uniformemente distribuída entre todos os xéneros. Así, os oito xéneros máis importantes da familia concentran máis do 60% das especies, como se amosa na táboa de debaixo. De feito, só Solanum -o xénero que tipifica a familia- inclúe case o 50% da totalidade de especies de solanáceas.
Posición taxonómica
As plantas da familia Solanaceae descritas por A.L.de Jussieu son fanerógamas por se reproduciren a través de sementes, que no Sistema de Clasificación do Reino Vexetal están situadas na división das anxiospermas (angiospermae) (plantas con raíz, talo, follas, flores, froitos e sementes), clase das dicotiledóneas (dicotyledoneae) (sementes con dous cotiledóns) e subclase sympetalae (flores con cáliz e corola, sendo os sépalos e os pétalos unidos en case toda a extensión ou soamente na base).
Importancia económica
A familia Solanaceae é coñecida principalmente pola súa grande importancia económica. O xénero Solanum L., maior e máis complexo, presenta especies con elevado grao de representatividade grazas ás súas respectivas contribucións para a economía: o pataqueiro ou pataca (Solanum tuberosum L.), e a tomateira (S. lycopersicum L.). Alén diso, este xénero tamén ofrece plantas ornamentais e plantas invasoras de culturas.
Potencial ornamental
Bos exemplos de especies da familia Solanaceae con potencial ornamental son: Streptosolen jamesonii, coñecida popularmente como marianiña, planta orixinaria de África do Sur, Colombia e Ecuador. Tamén as coñecidas flores petunias.
Grixó, Alxén, Salvaterra de Miño
Grixó é un lugar da parroquia de Alxén, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2015 tiña 47 habitantes (25 homes e 22 mulleres).
Historia
Grixó (Santiago) constituíu parroquia de seu até o século XVII, cando foi incorporada a Alxén.
Guldberg
Guldberg é un apelido dinamarqués, lévano entre outros:
Thandie Newton
Thandiwe Nashita "Thandie" Newton, nada o 6 de novembro de 1972 en Londres, é unha actriz inglesa de cinema e televisión.
Batallón Literario
miniatura|Estandarte do Batallón Literario.|250x250px O Batallón Literario foi unha compañía militar formada por estudantes da Universidade de Santiago de Compostela en diversos períodos históricos, sendo o máis famoso o formado durante a francesada, para loitar contra a invasión francesa dirixida por Napoleón.
O Batallón Literario na guerra da Independencia
miniatura|289x289px|Coroa na honra do Batallón Literario colocada no muro do [[convento de San Paio de Antealtares o 4 de maio de 1896.|esquerda]] En 1808, nunha reunión celebrada nos claustros da Universidade de Santiago, presidida por Rafael de Murquiz, arcebispo de Compostela, acordouse a colaboración da Universidade co movemento popular a prol de liberar o país. Constituíuse un Batallón cos estudantes e procedeuse a buscar alguén con experiencia militar para dirixilo. O elixido foi Juan Ignacio de Armada, IV marqués de Santa Cruz de Ribadulla. Obtívose financiamento mediante achegas populares, e outras como as do propio marqués. Para que este puidese mandar sobre os alumnos universitarios, foi necesario facelo doutor de tódalas facultades, título concedido con carácter hereditario. O batallón formouse en 42 días, dándoselle ordes para a súa incorporación a filas, tralo acto de bendición da bandeira, no que tivo lugar unha arenga do arcebispo. Esta bandeira aínda se conserva na biblioteca da universidade: coa cor branca da bandeira histórica de Galiza, presenta ademais dous escudos: o do antigo Reino de Galiza, e o escudo de armas da Universidade, ambos cubertos por unha coroa real, ademais da seguinte inscrición: miniatura|440x440px|Himno da Guerra da Independencia composto para o Batallón de Literarios.O Batallón contaba cunha marcha propia de combate. No ano 1888 foi publicada por José Inzenga no epígrafe galegos dos seu cancioneiro 'Cantos y bailes populares de España', onde aparece como "Himno da Guerra da Independencia composto para o Batallón de Literarios". O himno foi pasando de gaiteiro en gaiteiro e empregado durante anos nos diferentes movementos políticos de Galicia.
Os soldados portaban ademais unha cinta, cun breve poema, que aludía á unión entre a cultura e o mundo militar en prol da defensa nacional: "Por rescatar a Fernando (el Rey Fernando VII) y acabar con Bonaparte unióse Minerva a Marte".
O 18 de xullo de 1808 o batallón saíu a incorporarse ás tropas do xeneral Blake, onde formaron a vangarda xunto ós voluntarios navarros. Un dos múltiples episodios recordados foi o de entrar de incógnito á Coruña a recoñecer as baterías, malia estar tomada a cidade polo Mariscal Ney. En 1810 o xeneral Castaños deu a orde de disolución do Batallón Literario, outorgando ós poucos sobreviventes o rango de oficiais nos corpos militares.
O Batallón de estudantes universitarios volveu a formarse en Compostela, de xeito efémero, durante a fracasada Revolución galega de 1846.
Notas
miniatura|Na [[praza da Quintana, chamada tamén praza dos literarios, existe unha placa en lembranza dos combatentes universitarios.]]
Lago de Neuchâtel
O lago de Neuchâtel (en alemán Neuenburgersee; en francés Lac de Neuchâtel) é cunha superficie de 217,9 km² o lago máis grande enteiramente suízo.
Xeografía
O lago está rodeado polos cantóns de Vaud, Neuchâtel, Berna e Friburgo.
Os seus principais afluentes son o río Thielle e a canle de la Broye que o une co lago de Morat. Este serve como cunca de compensación para as augas do río Aar, que chegan ao lago de Biena. Aínda que se este último crecese demasiado, a saída de auga pararíase e poderíase reverter o proceso.
O lago de Neuchâtel mide 38,3 km de longo e unha anchura máxima de 8,2 km. A profundidade máxima é de 152 m e a súa capacidade está estimada en 14 km³.
Actividades
Numerosas viñas atópanse ás beiras do lago. Atopamos chasselas e pinot noir cos cales se fai o viño avermellado chamado Œil-de-Perdrix.
O turismo é igualmente importante na rexión, pero está sobre todo concentrado nas grandes cidades que rodean o lago.
A Picheira, San Fiz de Monfero, Monfero
A Picheira é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 12 eran mulleres.
As Casas Novas, San Paio de Bais, Agolada
As Casas Novas é un lugar da parroquia de San Paio de Bais, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 1 habitantes (1 home), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Disenchantment
Disenchantment é unha serie estadounidense de animación e comedia para adultos creada por Matt Groening. A serie é a primeira produción de Groening para Netflix; anteriormente creara The Simpsons e Futurama para 20th Century Fox Television. Ambientado no reino de fantasía medieval de Dreamland, a serie conta a historia de Bean, unha princesa rebelde e alcohólica, o seu inocente compañeiro Elfo, e o seu "demo persoal" Luci. Disenchantment conta coas voces de Abbi Jacobson, Eric Andre, Nat Faxon, John DiMaggio, Tress MacNeille, Matt Berry, David Herman, Maurice LaMarche, Lucy Montgomery e Billy West.
Netflix encargou vinte episodios, sendo os dez primeiros estreados o 17 de agosto de 2018, e os outros dez o 20 de setembro de 2019. En outubro de 2018, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada con outros 20 episodios máis. Os dez primeiros episodios da segunda tempada estreáronse o 15 de xaneiro de 2021, e os dez seguintes o 9 de febreiro de 2022.
Holina
As holinas son un grupo diverso de pequenas proteínas producidas por virus bacteriófagos de ADN bicatenario que serven para desencadear e controlar a degradación da parede celular da bacteria hóspede ao final do ciclo lítico da infección viral. As holinas orixinan poros na membrana plasmática do hóspede, o que permite que os encimas lisinas (non confundir co aminoácido do mesmo nome) alcancen e degraden o peptidoglicano, que é o compoñente principal da parede celular bacteriana. As holinas regulan a temporalización da lise con gran precisión. O seu nome procede do inglés hole, 'burato', polos buratos que producen na membrana. Existen unhas 50 familias de xenes non relacionadas que codifican holinas, polo que é o grupo máis diverso de proteínas cunha función común. Xunto cos encimas lisinas, as holinas están sendo estudadas polo seu uso potencial como axentes antibacterianos.
Aínda que as holinas canónicas acúan formando poros, as pinholinas, como a proteína S do fago lambdoide 21, actúan formando canais heptámeros que despolarizan a membrana bacteriana. Están asociados coas endolisinas SAR, que permanecen inactivas no periplasma antes da despolarización da membrana.
Os virus que infectan células eucariotas poden usar pequenas proteínas chamadas viroporinas para permeabilizar a membrana do hóspede.
Estrutura
Segundo a súa estrutura hai tres clases principais de holinas.
Holinas de clase I
As holinas de clase I teñen tres dominios transmembrana co extremo N-terminal situado no periplasma e o C-terminal no citoplasma. Xeralmente teñen uns 95 residuos de aminoácidos. Exemplos de holinas de clase I son a proteína S do bacteriófago λ (holina λ) e a proteína hol15 do fago P68 de Staphylococcus aureus.
Holinas de clase II
As holinas de clase II teñen dous dominios transmembrana, e teñen tanto o extremo N-terminal coma o C-teminal no citoplasma. O número de residuos de que constan xeralmente está entre 65 e 95. Exemplos son a proteína S do fago 21 lambdoide e a proteína Hol3626 do bacteriófago Ф3626 de Clostridium perfringens.
Holinas de clase III
A diferenza das holinas das clases I e II, que están compostas de hélices transmembrana hirofóbicas, as holinas de clase III forman un dominio transmembrana único moi hidrófilo, co seu extremo N-terminal no citoplasma e o C-terminal no periplasma. A primeira holina de clase III que foi caracterizada foi a proteína t codificada polo bacteriófago T4 (holina T4). Outros exemplos son as holinas dos fagos ФCP39O e ФCP26F.
Familias xénicas
Segundo a Transporter Classification Database, hai un total de sete superfamilias de holinas. Ademais, hai moitas familias que non están asignadas a ningunha das superfamilias.
HMG
HMG pode referirse a:
Sanamil, Añá, Frades
Sanamil é un lugar da parroquia de Añá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 54 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 32 eran homes e 22 eran mulleres.
Ove Høegh-Guldberg
miniatura|dereita|Ove Høegh-Guldberg Ove Høegh-Guldberg (1 de setembro de 1731 - 7 de febreiro de 1808), foi un home de estado e teólogo dinamarqués, primeiro ministro de facto (1772-1784).
Seu pai era enterrador en Horsens (Xutlandia), coa axuda dun tío materno, que era pastor, conseguiu estudar teoloxía, tras rematar en 1754 foi profesor na Academia de Sorø. En 1764 entrou ó servizo da raíña Xiana María de Braunschweig-Wolfenbüttel como profesor do seu fillo, o príncipe herdeiro Federico, para o que escribiu obras que lle servisen de libros de texto como Den naturlige religion som en indledning til den åbenbarede (1765). En 1771 publicou Azan, eller den fra Gield udfriede Fyrste, onde describe o seu modelo de Estado ideal, estritamente autoritario e conservador á vez que humanista, o Estado debería estar omnipresente na vida dos cidadáns. Desde 1771 foi tamén secretario do gabinete real, oposto ó goberno do home forte do país, o alemán Johann Friedrich Struensee foi un dos líderes do golpe de estado que o depuxo en 1772, Guldberg converteuse no novo home forte do goberno, aínda que non creou un gabinete ministerial formal ata pouco antes da súa caída e formalmente obstentou desde 1776 o título de primeiro secretario. En 1777 foi ennobrecido como Høegh-Guldberg. O seu goberno caracterizouse pola paz e as boas condicións financeiras. Como estado neutrall, Dinamarca, gozou de importantes beneficios mercantís durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos e avanzouse na dinamarquización do Estado, en 1773 estableceuse o dinamarqués como a lingua do exército substituíndo ó alemán e en 1776 promulgouse a lei de cidadanía, que excluía os estranxeiros dos cargos públicos da monarquía. En 1777 redactou con Ludvig Harboe un libro de salmos para a Igrexa Luterana.
En abril de 1784 o príncipe herdeiro Federico tomou o poder como rexente e forzou o cesamento de Guldberg. Permaneceu como prefecto ata 1802
Voo 245 de Air India
O voo 245 de Air India era un servizo regular de pasaxeiros que se esnafrou no Mont Blanc, Francia, o día 3 de novembro de 1950. Na mañá dese día o Lockheed L-749A Constellation Malabar Princess, con rexistro VT-CQP, pilotado polo piloto xefe Alan R. Saint, británico de 34 anos, e o copiloto V. Y. Korgaokar chocou contra o Mont Blanc. No avión, que realizaba unha ruta entre Bombai e Londres, con escalas en Istambul e Xenebra, ían 40 pasaxeiros e 8 tripulantes. No accidente morreron todos os ocupantes do aparello.
Accidente
A derradeira transmisión do avión, recibida polos controladores de Grenoble e Xenebra, was "Estou en vertical con Voiron, a 4 700 metros de altitude" ás 10:43 a.m.
16 anos despois, o voo 101 de Air India accidentouse case no mesmo lugar. En setembro de 2013 un escalador descubriu xoias que se pensa que proceden dun deses dous voos.
Partido Obreiro Galego
O Partido Obreiro Galego (POG) foi un partido galego marxista e nacionalista, que contaba con aproximadamente 200 militantes en 1977, principalmente en Vigo e Santiago de Compostela.
Historia
En 1977, logo das primeiras eleccións democráticas, Camilo Nogueira lidera un grupo, a Alternativa dos Traballadores Galegos, que se escinde do BNPG, partidario dun maior pluralismo ideolóxico, a colaboración con outras forzas e a aceptación da autonomía como un primeiro paso no autogoberno, en outubro funda un novo partido no que se integran ademais membros procedentes da Asemblea Popular Galega, Partido Comunista de Galicia, Partido Socialista Galego, Partido dos Traballadores de España e Movemento Comunista de Galicia.
Os líderes do novo partido foron Camilo Nogueira, Xan López Facal e nun primeiro momento Xosé Vilas Nogueira.
Logo do I Congreso intégrase na coalición Unidade Galega para participar nas eleccións xerais e municipais de 1979. Propugnou o voto en branco no referendo da Constitución de 1978 e o negativo no Estatuto de 1981. En decembro de 1980 refúndase co nome de Esquerda Galega.
Os Candaedos, Conforto, A Pontenova
Os Candaedos é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
O Cercedo, Santa Baia de Castro, Coristanco
O Cercedo é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 4 mulleres.
WAS
WAS son unha banda de punk-funk / dance-rock formado en Getxo (Biscaia) no ano 2002. A banda está composta por Deu Txakartegi, Jon Aguirrezabalaga, Javi Leta, D.W. Farringdon e Juan Escribano.
Traxectoria
Na orixe, a banda coñecíase polo nome de Standard, mais a partir do 2008 mudou de nome e pasou a se chamar We Are Standard, por mor da coincidencia do nome de Standard co dunha banda dos EUA, país onde acababa de saír o seu segundo disco, así como en moitos outros países europeos. Xa no 2016, coincidindo coa saída do seu disco Gau Ama, pasaron a chamarse simplemente WAS.
En 2004 We Are Standard (entón aínda Standard) gravaron un EP con tres cancións que foi titulado Golden Section. Presentaron este EP no ano 2005 ao concurso Proxecto Demo que organiza o Festival de Benicàssim (FIB) cada ano, concurso do que foron proclamados vencedores. Ademais deste premio, tamén acadaron o de mellor maqueta para a revista Mondosdoro.
O seu primeiro álbum, 3.000 V 40.000 W, foi publicado pola discográfica Mushroom Pillow en marzo de 2006. O disco tivo grande acollida, e levounos a realizar unha extensa xira de presentación (máis de 100 concertos) por toda España e parte de Europa.