cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Danelaw
Finalmente, cando Wessex obtivo a hexemonía sobre Inglaterra, e antes da invasión de Guillerme de Normandía, respectáronse os costumes destes invasores daneses, que se mesturaron ben coa poboación anglosaxoa posto que tiñan poucas diferenzas étnicas e idiomáticas. Deste xeito denominouse Danelaw a esa zona, onde hoxe en día consérvanse peculiaridades como o uso para contar da "centena longa" ou "Long Hundred", que é o número 120.
Jules Rimet
Jules Rimet, nado o 14 de outubro de 1873 en Theuley-les-Lavoncourt (Francia) e finado en Berna (Suíza) o 16 de outubro de 1956, foi un avogado e dirixente deportivo, foi presidente da Federación Francesa de Fútbol, o terceiro e un dos máis importantes presidentes da FIFA, sendo o que propuxo a creación da Copa do Mundo de Fútbol.
Traxectoria
Educado nos seus comezos de maneira ríxida, estudou a carreira de avogado en París e, aínda que lle gustaba o fútbol, non o practicou, polo que se dedicou máis ben a axudar aos deportistas. Ao comezo da súa carreira como dirixente, que comezou en marzo de 1897, reuniuse cuns amigos para fundar o club Red Star, que hoxe aínda existe e que presidiu; logo, en 1910, fundouse a primeira liga francesa, da cal nove anos máis tarde fixo crear a Federación Francesa de Fútbol (FFF), que dirixiu desde 1919 a 1942.
Posteriormente vinculouse á FIFA como representante de Francia ante a mesma, ata que en 1921 foi designado presidente; alí trasladou a súa experiencia de líder e o seu amor ao Fútbol, que o impulsou a reorganizar a FIFA, que por entón estaba a piques de disolverse. Non só promoveu os torneos olímpicos de Fútbol dos anos vinte, senón a Copa Mundial de Fútbol, que era o seu soño máis prezado, e que se estableceu en 1928 e celebrouse, en 1930, no Uruguai, país que quedou campión. En 1946, no congreso de Luxemburgo, o seu nome denominou oficialmente a Copa até 1970. Logo en 1954 foi nomeado presidente honorífico da FIFA, tras cumprir o seu período de mandato como presidente, á idade de 81 anos. Ao ano seguinte foi nomeado para o Premio Nobel da Paz.
Tom Clancy
Thomas L. Clancy, Jr, nado en Baltimore (Maryland) o 12 de abril de 1947 e finado na mesma cidade o 1 de outubro de 2013, foi un escritor estadounidense en lingua inglesa.
Traxectoria
Graduouse en Filoloxía Inglesa na Universidade de Loyola en Baltimore, traballou en Maryland como axente de seguros. En 1984 publica a súa primeira novela: "A caza do submarino ruso". Aquel foi o primeiro libro no que se presenta a Jack Ryan como escritor da CIA. Ó longo das sete novelas da saga Ryan, Clancy presentanos máis personaxes e o propio Ryan acada o posto de Presidente dos Estados Unidos de América.
Presta o seu nome para as sagas Op-Center e Net-Force, nas que grupos de axentes americanos enfróntanse unha e outra vez a serias ameazas para o mundo libre. Asemade son numerosos os xogos da súa idea orixinal protagonizados polo grupo de operacións especiais Rainbow Six, co protagonista Sam Fischer, personaxe inspirada en John Clark, quen comparte aventuras con Jack Ryan e ata protagoniza as súas propias novelas (Rainbow Six).
Black Mischief
Black Mischief é unha novela en lingua inglesa de Evelyn Waugh, publicada en 1932. Foi escrita mentres estaba como invitado na Madresfield Court de Worcestershire. É a súa terceira novela, e impulsou a súa reputación como autor satírico.
Trama
A novela narra os esforzos do emperador Seth por modernizar o seu imperio, a ficticia illa africana de Azania, situada na costa do océano Índico. Logo de ser proclamado emperador trala morte da súa nai, gaña unha guerra civil e nomea un goberno. Establece relacións coas diferentes igrexas e legacións diplomáticas establecidas na capital.
O emperador, licenciado na Universidade de Oxford, quere por todos os medios levar ao seu país, baseado nunha economía primaria e tribal, a modernidade do primeiro mundo. Para isto vese axudado por Basil Seal, un compañeiro da facultade, que traballa xunto a Krikor Yokoumian, un emprendedor de orixe armenia. Retómase a construción dunha liña de ferrocarril, planifícase a educación e créase un programa de control de natalidade.
O cónsul francés Ballon planea un golpe de estado xunto a varios líderes relixiosos. Durante unha festa nacional depoñen ao emperador e nomean no seu lugar ao seu tío Achon, un ancián cego. A vila sofre saqueos e desbandadas no exército. Porén, Achon morre durante a coroación, e Seth foxe ao rural.
Ao ficar a monarquía sen líder, a Liga das Nacións nomea o estado como un protectorado conxunto do Reino Unido e Francia.
Ficción e realidade
Polo seu contexto xeográfico e histórico, relacionouse a novela con Abisinia e Haile Selassie. Porén, o propio autor negou esta relación.
Inosina
miniatura|dereita|Estrutura química do nucleósido inosina.
A inosina é un nucleósido que se forma cando a base nitroxenada hipoxantina se une ao azucre ribosa (ou ribofuranosa) por medio dun enlace N-glicosídico β-N9. Cando ese nucleósido se une a un grupo fosfato forma o nucleótido inosina monofosfato (IMP) ou ácido inosínico.
A inosina aparece con frecuencia no ARNt e é esencial para unha correcta tradución do código xenético en pares de bases cambaleantes (wobble).
O coñecemento do metabolismo da inosina levou nas últimas décadas a diversos avances en immunoterapia. A inosina monofosfato é oxidada polo encima inosina monofosfato deshidroxenase, rendendo xantosina monofosfato, un precursor chave no metabolismo das purinas. O micofenolato mofetil é un antimetabolito, unha substancia antiproliferativa que actúa como un inhibidor da inosina monofosfato deshidroxenase. Úsase no tratamento de varias doenzas autoimmunes como a granulomatose de Wegener.
Reaccións
A adenina convértese en adenosina ou inosina monofosfato (IMP), calquera das cales, á súa vez, pode converterse en inosina (I), que se emparella coa adenina (A), citosina (C), e uracilo (U).
A purina nucleósido fosforilase intraconverte a inosina e a hipoxantina.
A inosina é tamén un intermediario na cadea de reaccións entre nucleótidos purínicos que se require para a contracción muscular.
Importancia clínica
A inosina foi probada na década de 1970s nos países do leste europeo para mellorar os resultados en atletas, pero os ensaios non demostraron ningunha mellora. Demostrouse que a inosina ten propiedades neuroprotectoras e propúxose como medicamento contra os danos na medula espiñal; porque mellora o restablecemento das conexións dos axóns, e tamén propúxose a súa administración despois dun accidente cerebrovascular polo mesmo motivo.
Está actualmente na fase II dos ensaios para probala como tratamento para a esclerose múltiple. Produce ácido úrico despois da súa inxestión, que é un antioxidante natural e contrarresta o peroxinitrito (molécula que está relacionada coa dexeneración dos axóns ), o que podería ser beneficioso na esclerose múltiple ).
Biotecnoloxía
A inosina é útil para preparar os primers (cebadores) usados na reacción en cadea da polimerase ou PCR, porque se pode emparellar tanto coa adenina, coma coa timina, ou coa citosina. Isto permite usala para preparar primers que cubran un amplo polimorfismo dun só nucleótido, sen que este polimorfismo distorsione a eficiencia na fase de annealing dos cebadores da PCR.
Ayr
miniatura|250px|dereita Ayr (gaélico escocés: Inbhir Àir) é unha vila de Escocia, localízase no esteiro de Clyde. Capital da da rexión de Sur Ayrshire. Conta con 60.830 habitantes.
Historia
En 1205 concedéuselle o título de burgo real. O 26 de abril de 1315 xuntouse na cidade o parlamento escocés
Ligazóns externas
Web sobre Ayr
89
Outros
80er
Vilasindre, Cangas, Foz
Vilasindre é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 11 eran  mulleres.
Instrumentos de corda fretada
miniatura|Detalle de [[Descanso na fuxida a Exipto, de Caravaggio.]] Os instrumentos de corda fretada son un grupo de instrumentos cordófonos, que precisan dun arco para conseguir unha vibración. Na actualidade, os máis representativos son o violín, a viola, o violoncello e o contrabaixo. Na música medieval, renacentista e barroca foron moi importantes os intrumentos da familia da viola da gamba, chamada así porque se apoiaba na perna.
Tirosina quinase
Unha tirosina quinase ou tirosín quinase é un encima transferase que pode transferir un grupo fosfato do ATP ácadea lateral dun residuo de tirosina dunha proteína da célula, o que ten como resultado un cambio conformacional que afecta á función da proteína. Funciona como un interruptor de encendido e apagado en moitas funcións celulares.
Praia de l'Almadrava
Praia de l'Almadrava (Platja de l'Almadrava en catalán) pode referirse a:
90
Outros
90er
Tirosina quinase
Como estes encimas unen un grupo fosfato a un c-src residuo do aminoácido tirosina da proteína, son encimas quinases e concretamente un subgrupo da gran clase das proteína quinases. Outras proteína quinases poden unir grupos fosfato a outros residuos de aminoácidos como a serina ou treonina (véxase serina/treonina proteína quinases). A fosforilación de proteínas polas quinases é un importante mecanismo para comunicar sinais ao interior dunha célula (transdución de sinais), regulando as actividades celulares, como a división celular.
As proteína quinases poden sufrir mutacións, quedaren fixas na posición de "encendido", e causar o crecemento non regulado da célula, que é un paso necesario para o desenvolvemento do cancro. Por tanto, os inhibidores da quinase, como o imatinib, poden ser efectivos nos tratamentos do cancro.
A maioría das tirosina quinases teñen unha proteín-tirosina fosfatase asociada, que elimina o grupo fosfato.
Recta numérica
Está dividida en dúas metades simétricas pola orixe, é dicir o número cero.
Tirosina quinase
Función
As quinases son unha gran familia de encimas responsables da catálise da transferencia dun grupo fosforilo desde un nucleósido trifosfato doante, como o ATP, a unha molécula aceptora. As tirosina quinases catalizan a fosforilación de residuos de tirosina en proteínas. A fosforilación de residuos de tirosinas á súa vez causa un cambio no funcionamento dunha proteína que a contiña.
Recta numérica
center|thumb|600px|Recta numérica dos números enteiros entre -9 e 9, cos números negativos en vermello e os positivos en azul sobreentendéndose que se estenden en ambas direccións ilimitadamente.
Tirosina quinase
Función
A fosforilación en residuos de tirosina controla moitas propiedades das proteínas como a actividade encimática, localización subcelular, e interacción entre moléculas. Ademais, as tirosina quinases funcionan en moitas fervenzas de transdución de sinais nas que os sinais extracelulres son transmitidos a través da membrana plasmática ao citoplasma e a miúdo ao núcleo, onde se pode modificar a expresión xénica. Finalmente as mutacións poden causar que algunhas tirosina quinases queden activadas de forma constitutiva, un estado funcional sen parada que pode contribuír á iniciaicón ou á progresión do cancro.
Recta numérica
Topoloxías sobre a recta numérica
miniatura|Recta numérica. Sobre a recta numérica pódense definir diferentes topoloxías baixo as cales a recta real ten propiedades topolóxicas e xeométricas, diferentes da topoloxía métrica usual.
Topoloxía usual
Considérase que a recta numérica está composta de puntos e intervalos:
Tirosina quinase
Función
Os fibroblastos son un tipo de célula que sintetiza a matriz extracelular e o coláxeno e interveñen na curación de feridas, pero cando son transformadas polo poliomavirus posúen unha maior actividade de tirosina na matriz celular. Ademais, determinouse que a actividade de tirosina quinase está correlacionada coa transformación celular.
Recta numérica
Topoloxía usual
Sexa H un subconxunto de ℝ. Un punto y_0 de H denomínase un punto interior de H, se existise r real positivo tal que <y0 - r, yº +r > ⊂ A. O conxunto dos puntos interiores de H denomínase interior de H e denótase por int(a). Se o punto y0 está no interior de A, dirase que A é contorno de devandito punto.
Tirosina quinase
Función
A transmisión da forza mecánica e sinais reguladores son fundamentais na supervivencia normal dos organismos vivos. A proteína quinase tamén intervén nesta tarefa. Unha proteína quinase chamada pp125 inflúe nas adhesións focais celulares, como indica a súa localización inmunofluorescente. As adhesións focais son estruturas macromoleculares que funcionan na transmisión de forza mecánica e sinais reguladores. Na comunidade científica a proteína quinase pp125 tamén se denomina FAK (quinase de adhesión focal nas súas siglas en inglés), debido á súa mencionada presenza nas adhesións focais celulares. A pp125 é unha das principais proteínas que conteñen fosfotirosina en células de fibroblastos non afectadas (non transformadas) de aves e roedores. A secuencia e estrutura de pp125, cando se compara nas bases de datos da National Biomedical Research Foundation e GenBank, ten características bastante únicas (cun 70% de secuencia única), o que significa que podería ser un novo membro da familia das proteín-tirosina quinases. Ademais, a secuencia de aminoácidos que se observou indirectamente indica que está asociada co citoplasma, o que a converte en membro dun gran grupo de proteín-tirosina quinases citoplásmicas. Anticorpos monoclonais, de células de embrión de polo transformadas por pp60v-src recoñecen sete proteínas diferentes que conteñen fosfotirosina. Un destes anticorpos monoclonais, chamado 2A7, recoñece pp125, o que apoia a idea de que pp125 é, de feito, unha proteína quinase.
Recta numérica
Topoloxía usual
Un subconxunto K de ℝ denomínase aberto se todo punto de K é punto interior de K. É dicir, K ⊂ Int(K).
Tirosina quinase
Función
Outro probable papel das proteín-tirosina quinase é na insuficiencia circulatoria e trastornos de órganos causados por endotoxinas en ratas, nas que se viu que os efectos dos inhibidores tyrphostin e genistein están relacionados coas proteín-tirosina quinases. Os sinais dos arredores da célula son recibidos por receptores da membrana plasmática e transmitidos ao citoplasma. A sinalización transmembrana debido ás receptor tirosina quinases, segundo Bae et al. (2009), depende en gran medida das interaccións, por exemplo, as mediadas polo dominio proteico SH2. As receptor tirosina quinases poden, por este método, influír na sinalización de receptores de factores e crecemento. Esta é unha das funcións de comunicación celular máis fundamentais nos metazoos.
Regulación
Diveross factores poden afectar as encimas tirosina quinases e isto pode inducir cambios importantes na célula. Un dos factores é que se una a un ligando. Varias receptor tirosina quinases, pero non todas, non presentan actividade de proteína quinase ata que son ocupadas ou activadas por un destes ligandos. Aínda que moitas investigacións recentes indican que os receptores permanecen activos dentro dos endosomas, antes pensábase que a endocitose causada por ligandos era o evento responsable do proceso de inactivación dos receptores. Os receptores de receptor tirosina quinases activadas son internalizados (reciclados no sistema) en pouco tempo e son finalmente liberados en lisosomas. Os complexos de sinalización internalizados están implicados en diferentes funcións en distintos sistemas de receptor tirosina quinase. Ademais os ligandos participan na unión reversible, un termo que describe os inhibidores que se unen non covalentemente (efectúanse inhibicións de diferentes tipos dependendo de se estes inhibidores se unen ao encima, ao complexo encima-substrato ou a ambos). Unha vez que a receptor tirosina quinase se une a un ligando pode unirse a unha tirosina quinase localizada no citosol da célula.
Os eritrocitos como exemplo
Un exemplo deste sistema que desencadea proceosos celulares en acción é a regulación da formación dos eritrocitos. Os mamíferos posúen este sistema, que empeza nos riles, onde se produce o desenvolvemento do sinal, que é unha citocina chamada eritropoetina. A actividade da eritropoetina iníciase cando son activados os receptores da citocina hematopoética. Na regulación dos eritrocitos, actúa a eritropoetina, que é unha proteína de 165 aminoácidos que xoga u papel na activación da proteína quinase JAK citoplasmática. Ditos receptores de citocina funcionan con membros da familia da tirosina quinase JAK, activándoos. Isto despois ten como resultado a fosforilación de varias proteínas de sinalización situadas na membrana plasmática, o cal seguidamente afecta á estimulación de receptores mediados por ligando e á activación de vías de sinalización intecelulares. Os substratos das quinases JAK median algunhas respostas de xenes entre outras cousas. O proceso é tamén responsable de mediar na produción de eritrocitos. Neste caso, a eritropoetina únese ao correspondente receptor da membrana plasmática, dimerizando o receptor, o cal nese estado é responsable da activación da quinase JAK uníndose a ela. Os residuos de tirosina localizados no dominio citoplasmático do receptor da eritropoetina son fosforilados pola proteína quinase JAK activada. Este é un exemplo de como unha receptor tirosina quinase pode ser activada por un ligando para regular, neste caso, a produción de eritrocitos.
Estrutura
Entre as varias características estruturais que se poden recoñecer en todas as proteín-tirosina quinases están ter un sitio de unión para o ATP, tres residuos que se cre están asociados coa función do fosfato terminal (gamma) da molécula de ATP unida ao encima, e un posible sitio catalítico do encima que é un determinado aminoácido. Ademais hai dúas secuencias de aminoácidos moi comúns nas proteín-tirosina quinases.
Familias
As tirosina quinases divídense en dúas grandes familias:
Receptor tirosina quinase
En 2004, coñecíanse 58 receptor tirosina quinases (RTK), agrupadas en 20 subfamilias. Xogan papeis centrais en diversas actividades celulares como o crecemento (por medio de neurotrofinas sinalizadoras), diferenciación celular, metabolismo, adhesión celular, motilidade e morte celular. As RTK están compostas por dominios extracelulares, que se poden unir a ligandos específicos, un dominio transmembrana, e un dominio catalítico intracelular, que poe unirse a un substrato seleccionado e fosforilalo. A unión dun ligando á rexión extracelular causa unha serie de rearranxos estruturais na RTK que conducen á súa activación encimática. En particular, o movemento dalgunhas partes do dominio quinase dá libre acceso ao adenosín trifosfato (ATP) e ao substrato ao sitio activo. Isto desencadea unha fervenza de eventos por medio da fosforilación de proteínas intracelulares que finalmente transmiten ("transducen") o sinal extracelular ao núcleo, causando cambios na expresión xénica. Moitas RTK están implicadas na oncoxénese, sexa por mutación xénica ou por translocación cromosómica, ou simplemente por sobreexpresión. En cada caso o resultado é unha quinase hiperactiva, que orixina estímulos aberrantes de crecemento non regulado e independentes de ligando nas células cancerosas.
Citoplasmáticas e non receptoras
Nos humanos, hai 32 proteín-tirosina quinases citoplásmicas.
A primeira non receptor tirosina quinase identificada foi a proteína oncoxénica v-src. A maioría das células animais conteñen un ou máis membros da familia Src de tirosina quinases. O receptor de antíxenos da célula T causa unha sinalización intracelular por activacion das proteínas Lck e Fyn, ambas estruturalmente similares a Src.
Importancia clínica
As tirosina quinases considéranse hoxe en día especialmente importantes debido ás súas implicacións no tratamento do cancro. Unha mutación que causa que certos tipos de tirosina quinases estean activas constitutivamente foi asociado con varios cancros. O imatinib (cos nomes comerciais Gleevec e Glivec) é un fármaco que se pode unir á fenda catalítica destas tirosina quinases, inhibindo a súa actividade.
A actividade de tirosina quinase está tamén implicada noutros eventos que son ás veces considerados moi desfavorables. Por exemplo, a potenciación da actividade do encima está implicada na alteración do funcionamento de certos sistemas, como a división celular. Tamén se inclúen numerosas doenzas relacionadas con inflamacións locais como a aterosclerose e a psoríase, ou inflamacións sistémicas como a sepse e o shock séptico. Varios virus afectan ao funcionamento das tirosina quinases durante a súa infección. O virus do polioma afecta a actividade das tirosina quinases na matriz nuclear. Os fibroblastos son células implicadas na curación de feridas e a formación da estrutura celular en células de mamífero. Cando estas células son transformadas polo virus do polioma, obsérvase unha maior actividade de tirosina quinase na matriz celular, o cal está tamén correlacionado coa proliferación celular. Outro virus que afecta as tirosina quinases é o virus do sarcoma de Rous, un retrovirus que causa sarcoma en polos. As células infectadas presentan obvias modificacións estruturais e na regulación do crecemento celular que é moi pouco usual. As proteín-tirosina quinases que son codificadas polo xenoma do virus do sarcoma de Rous causan transformación celular, e denomínanse oncoproteínas. Ademais, as tirosina quinases poden ás veces funcionar incorrectamente de maneira que se orixine un cancro pulmonar de células non pequenas. Este cancro pulmonar é moi común e é a causa de máis mortes que os cancros de mama, colorrectal e de próstata xuntos.
A fosforilación da proteína ocorre en residuos de tirosina situados tanto no receptor transmembrana coma nas proteín-tirosina quinases asociadas a membrana en células normais. A fosforilación acaba afectando á regulación de diversos factores de crecemento. A actividade de fosforilación das tirosina quinases tamén se incrementa e diminúe en conxunción con cambios na composición celular e regulación do crecemento. As proteín-tirosina quinases teñen un papel principal na activación dos linfocitos. Ademais, funcionan como mediadores en vías de comunicación celulares en células como as cromafíns adrenais, plaquetas e células neurais.
Anguila
Anguila é un Territorio Británico de Ultramar no Caribe. É unha das Illas de Sotavento máis ao norte das Antillas Menores, situada ao leste de Porto Rico e as Illas Virxes e directamente ao norte de San Martiño. O territorio está formado pola illa principal de Anguila, aproximadamente de 26 km. de longo por 5 km de ancho no seu punto máis ancho, xunto cunha serie de illas moito máis pequenas e caios sen poboación permanente. A capital do territorio é The Valley. A superficie terrestre total do territorio é de 91 km², cunha poboación de aproximadamente 15,753 (2021).
Tirosina quinase
Tumor estromático gastrointestinal e Imatinib
Os tumores estromáticos gastrointestinais son tumors mesenquimais que afectan o tracto gastrointestinal. As opcións de tratamento son limitadas. Porén, o fármaco imatinib, que é un inhibidor do encima que está funcionando mal, pode ser efectivo.
Anguila
Etimoloxía
O nome nativo da illa en lingua Arawak era Malliouhana.
Longras, O Couto, Narón, Narón
Longras é un lugar do barrio do Couto, do concello de Narón na provincia da Coruña que está situado na beira sur da ría de Ferrol. O lugar está separado do seu barrio matriz pola liña ferrea Ferrol-Betanzos e linda co barrio e o polígono industrial da Gándara.
Tirosina quinase
Leucemia mielóxena crónica e nilotinib
Se non lles funciona imatinib, os pacientes con leucemia mielóxena crónica avanzada poden usar nilotinib, dasatinib, bosutinib, ponatinib ou outro inhibidor do encima alterado que causa a leucemia. Estes inhibidores son inhibidores da tirosina quinase Bcr-Abl moi selectivos.
Anguila
Etimoloxía
En referencia á forma da illa, utilizouse o italiano anguilla, que significa "anguía" (á súa vez, do diminutivo latino de anguis, "serpe")usouse como nome.
Tirosina quinase
Outras
Sunitinib é un inhibidor da tirosina quinase oral que actúa sobre o receptor do factor de crecemento endotelial vascular (VEGFR), o receptor do factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGFR), o receptor do factor de célula nai, e o receptor do factor estimulante das colonias-1 (Burstein et al. 2008)
Anguila
Historia
Anguila foi colonizada por ingleses procedentes de Saint Kitts e Nevis no 1650. A illa de Anguila foi administrada polo Reino Unido ata principios do século XIX, cando pasou á administración de Saint Kitts e Nevis en contra da opinión dos seus habitantes.
Tirosina quinase
Outras
Gefitinib e erlotinib inhiben o dominio de tirosina quinase do receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR), e poden utilizarse para tratar cancros pulmonares e pancreáticos nos que a miúdo hai sobreexpresión desta receptor tirosina quinase da superficie celular.
Anguila
Historia
Dende entón, en varias ocasións, Anguila tentou de se separar, incluíndo o referendo do 11 de xullo do 1967 gañado polos separatistas por 1.813 votos a favor e 5 en contra. Ao fin, no 1971, dous anos despois dunha revolta que precisou da intervención de tropas da metrópole, Anguila obtivo a condición de dependencia británica, que mantén dende entón.
Tirosina quinase
Outras
Os inhibidores das quinases poden ser tamén mediados. A sinalización parácrina media a resposta aos inhibidores das receptor quinases do receptor do factor de crecemento epidérmico. Faino activando o receptor do factor de crecemento epidérmico en células endoteliais do tumor.
Anguila
Economía
As principais industrias do país son a pesqueira e o turismo. O país tamén é un paraíso fiscal.
Tirosina quinase
Exemplos
Proteínas humanas que conteñen este dominio son:
Anguila
Economía
Anguía posúe poucos recursos naturais, e a economía depende bastante do turismo, banca estranxeira, pesca de lagostas e remesas de emigrantes. A economía, especialmente o sector turismo, tivo efectos devastadores en 1995, a causa do Furacán Luís, pero se recuperou en 1996. Ao crecer o sector turismo, tamén puido axudar ao sector de construción, que creceu grandemente á economía. A banca estranxeira esta establecida, pero é moi pequena, aínda que tamén está en auxe.
Tirosina quinase
Exemplos
AATK;     ABL;      ABL2; ALK; AXL; BLK; BMX; BTK;           CSF1R; CSK;              DDR1; DDR2; EGFR; EPHA1;    EPHA2;     EPHA3;     EPHA4;     EPHA5;     EPHA6;     EPHA7;     EPHA8;     EPHA10; EPHB1;    EPHB2;     EPHB3;     EPHB4;     EPHB6;     ERBB2;     ERBB3;     ERBB4; FER; FES; FGFR1;    FGFR2;     FGFR3;     FGFR4; FGR;          FLT1;      FLT3;      FLT4; FRK;  FYN;       GSG2;      HCK;       IGF1R;     ILK;       INSR; INSRR;    IRAK4; ITK;          JAK1;      JAK2;      JAK3; KDR;      KIT; KSR1;      LCK;   LMTK2;     LMTK3; LTK; LYN;       MATK;      MERTK;     MET; MLTK; MST1R;    MUSK;      NPR1;      NTRK1;     NTRK2;     NTRK3;     PDGFRA;    PDGFRB; PLK4;     PTK2;      PTK2B;     PTK6;      PTK7; RET;  ROR1;      ROR2;      ROS1;      RYK;       SGK493;    SRC; SRMS;        STYK1; SYK;  TEC; TEK; TEX14;     TIE1;      TNK1;      TNK2;      TNNI3K;    TXK; TYK2;     TYRO3;     YES1;      ZAP70
Anguila
Xeografía
O arquipélago localízase no mar Caribe, especificamente no extremo norte das illas de Sotavento nas Antillas Menores; comprende a habitada illa de Anguila e as deshabitadas illas Scrub, Dog e Sombrero; e algúns illotes próximos, tamén deshabitados.
O terreo é en xeral, rochoso e de pouca elevación. Non hai s, só algunhas pequenas lagoas na illa de Anguía. O clima é subtropical cunha temperatura media de 27 °C. As illas principais son:
miniatura|dereita|250px|Mapa de Anguila
Outros datos
A esperanza de vida é de 76,7 anos.
A maioría dos habitantes son protestantes e de ascendencia africana.
Posúe 3 aeroportos, dos cales, só un está asfaltado.
Topiaria
miniatura|dereita|Xardíns de Villandry. A topiaria é unha práctica da xardinaxe que consiste en dar formas artísticas ás plantas mediante o recorte con tesoiras de poda. O nome deriva da palabra latina topiarius, é dicir, 'xardineiro ou paisaxista ornamental', creador de topia ou 'lugares', unha palabra grega que os romanos aplicaron tamén ás paisaxes interiores executados ao fresco. Normalmente créanse sebes, principalmente de buxos con parterres de flores no interior.
Praia de l'Almadrava, Dénia
A praia de l'Almadrava é unha praia de area e croios de 2,9 km de lonxitude situada fronte ao termo de Els Poblets pero que pertence administrativamente ao concello de Dénia, na provincia de Alacant.
Portugal
Portugal (, en mirandés: Pertual), oficialmente República Portuguesa, é unha República unitaria semipresidencialista situada en Europa Occidental. Ademais do territorio continental, no oeste da Península Ibérica, o territorio da República comprende os arquipélagos autónomos dos Azores e Madeira. Portugal ten unha extensión total de 92.212 km², e unha poboación de 10.487.289 habitantes no 2012. A súa capital é a cidade de Lisboa.
A terra dentro das fronteiras da actual República Portuguesa leva habitada continuamente dende a era prehistórica. Durante os seguintes séculos chegaron á Península Ibérica os romanos, seguidos tempo despois dos suevos e dos visigodos, así como posteriormente os musulmáns no século VIII. Trala caída do Imperio Romano, no ano 410 estabeleceuse no norte peninsular o Reino de Galicia, do cal sete séculos máis tarde, no ano 1128, se separaría a súa parte sur formando o que daría lugar ao actual Portugal. Nos séculos XV e XVI, na era dos descubrimentos, Portugal estendeuse por todo o mundo converténdose nunha superpotencia política, económica e militar, que levou a ser o primeiro imperio global.
O imperio portugués foi o máis lonxevo dos modernos imperios coloniais europeos, xa que durou case 600 anos, dende a captura de Ceuta en 1415 até a entrega de Macau a China en 1999 (de facto) ou a concesión da soberanía a Timor Leste en 2002 (de iure). O imperio estendeuse ao longo dun gran número de territorios que hoxe forman parte de cincuenta e tres Estados soberanos diferentes, deixando un legado de máis de 240 millóns de falantes de lingua portuguesa e varios de crioulos de base portuguesa. Porén, a súa influencia internacional viuse reducida considerablemente durante o século XIX, principalmente por mor da Independencia do Brasil, a súa principal colonia. Xa no século XX, a revolución do 5 de outubro de 1910, depuxo a monarquía logo de séculos baixo este sistema de goberno, estabelecendo a democrática pero inestable Primeira República Portuguesa, a cal sería substituída polo Estado Novo, un réxime autoritario de dereita. A democracia foi restaurada despois da Revolución dos Caraveis do 25 de abril de 1974.
Portugal é hoxe un estado desenvolvido de economía avanzada cun alto nivel de vida, sendo o décimo noveno país do mundo en 2005 en función do seu índice de calidade de vida. É ademais un dos países máis globalizados e pacíficos do mundo, ocupando o sétimo posto nesta clasificación no ano 2008. É á súa vez membro de diferentes organizacións internacionais como as Nacións Unidas, a Unión Europea, a Eurozona, a OCDE, a OTAN, o Fondo Monetario Internacional, a Organización Mundial do Comercio, Organización dos Estados Iberoamericanos e a Comunidade dos Países de Língua Portuguesa.
Etimoloxía
O nome "Portugal" apareceu por vez primeira entre os anos 930 e 950 d. C., aínda que se comezou a utilizar con máis frecuencia cara a finais de século. O Rei Fernando I, chamado o Magno, denominou oficialmente ao territorio Portugal cando o deu ao seu fillo García II de Galicia no ano 1067. Porén, xa no século V durante o reinado dos suevos, o cronista limiao Hidacio de Chaves escribiu sobre un lugar chamado Portucale, sitio cara a onde fuxira o Rei galego Requiario:
Cale, presuntamente a actual Vila Nova de Gaia, xa era coñecida como Portucale no tempo dos godos. Nun escrito de 841 aparece por primeira vez mencionada unha provincia portugalense. Afonso II, ampliando a xurisdición espiritual do bispo de Lugo, di:
A etimoloxía do nome Cale é, porén, misteriosa. Algúns historiadores argumentaron que os gregos foron os primeiros en establecerse Cale e que o nome deriva da palabra grega kallis (καλλις), "fermoso", en referencia á beleza do val do Douro. Outros afirmaran que ten a súa orixe na lingua dos galaicos, sendo este un nome celta como moitos outros que se atopan na rexión. Así, para algúns a palabra cale ou cala significaría "porto", mentres que outros argumentan que proviría da raíz da palabra Gallaecia. En calquera caso, o Portu do nome Portucale converteuse no moderno Porto, a cidade que se atopa no lugar da antiga cidade de Cale na desembocadura do río Douro.
Primeiros asentamentos
miniatura|esquerda|210px|A [[Citania de Briteiros, unha das máis características da cultura castrexa.]] A rexión que ocupa o actual Portugal estaba xa habitada tanto polo home de Neandertal como posteriormente polo Homo sapiens. As sociedades que formaban eran de subsistencia, as cales non estabelecían asentamentos prósperos, aínda que si sociedades organizadas. Co neolítico chegou coa domesticación dos animais, coa creación dalgúns cultivos de cereais e coa pesca, tanto fluvial como mariña. Entre o 4.000 e o 2000 a.C, Portugal e Galicia viron como se desenvolvía unha cultura megalítica orixinal con respecto ao resto da península, caracterizada pola súa arquitectura funeraria, os seus rituais propios e pola práctica da inhumación colectiva.
A Idade de Bronce viu os primeiros contactos mariños entre o litoral atlántico na actual Galicia e o das illas británicas, mentres que o sur da península empezaba as súas relacións comerciais co Mediterráneo: gregos e fenicios, provenientes do actual Líbano, así como os seus descendentes, os cartaxineses. Isto trouxo consigo a instalación dos primeiros postos comerciais semipermanentes. O motor deste comercio era a riqueza da península en metais (ouro, prata, ferro e estaño) así como o salgado do peixe atlántico, que gozaba de gran reputación no Mediterráneo. Os fenicios foron, precisamente, os que fundaron Lisboa cara ao ano 1000 a. C.
A principios do primeiro milenio antes da era cristiá, chegaron á zona dende o centro de Europa os celtas, un pobo indoeuropeo que se relacionou e mesturou coas poboacións locais, formando diferentes grupos étnicos e tribos. As principais tribos eran os galaicos na actual Galicia e norte de Portugal, mentres que no sur do actual país moraban os lusitanos e os conios, estes últimos principalmente no Algarve. Estas tribos vivían en pequenos núcleos de poboación illados situados en puntos altos con casas circulares, coñecidos como castros, dos cales moitos deles se conservan en Galicia. Practicaban tamén a agricultura e a gandaría. Co seu dominio do ferro os traballos da terra foron máis eficaces, as colleitas aumentaron e melloraron as condicións de vida e a demografía.
A era romana
miniatura|dereita|Templo Romano de [[Évora.]] Os romanos invadiron por primeira vez a Península Ibérica no ano 219 a. C. Dous séculos despois, cara ao ano 19 a. C. a práctica totalidade da península formaba parte da República Romana. No norte, a primeira chegada dos romanos produciuse con Décimo Xunio Bruto, que chegou ao norte do río Douro no 137 a. C. A zona foi chamada polos romanos Gallaecia por mor das tribos callaeci. Décimo Xunio continuou a súa expedición cara ao norte sometendo aos pobos castrexos, ata chegar ao río Limia e continúa ata o río Miño onde se detivo. Como resultado deste primeiro acercamento o territorio costeiro entre o Douro e o Miño quedou explorado e sometido a control romano. A partir de entón a sociedade indíxena galaica comeza a recibir influxos romanos, realizando xa intercambios comerciais directamente con Roma. Os galaicos fan a súa entrada na historia escrita no século I na épica Púnica de Silio Itálico sobre a primeira guerra púnica dun xeito que aínda hoxe nos é familiar, dous mil anos despois:
No 62 a. C. é o propio Xulio César quen visita Gallaecia movido polo seu desexo de obter riquezas, chegando até o golfo Ártabro e abandonando esta terra por Brigantium. Con todo a conquista definitiva do noroeste da península non se realizará até o emperador Augusto entre o 26 e o 19 a. C. no contexto das guerras cántabras. O propio emperador funda pouco despois as cidades de Lucus Augusti (actual Lugo) e Bracara Augusta (actual Braga). Nun principio, Augusto inclúe este territorio na Lusitania, a provincia do sur, mais posteriormente, tras certa variedade de trocos, Diocleciano constitúe a provincia da Gallaecia no ano 298 d. C.
José Pasín Romero
José Pasín Romero, nado en Santiago de Compostela en 1878 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1960, foi un sindicalista e político galego.
Portugal
Os suevos, os visigodos e os árabes
miniatura|O Reino Suevo cara ao [[século V.]] No século V a Gallaecia pasou de ser unha provincia romana a albergar un reino nas mans dos suevos. O seu territorio, descrito por destacados autores coetáneos á fin da dominación romana, abarcaba a actual Galicia e gran parte do actual Portugal, chegando mesmo até Lisboa. En xeral, os límites do reino permaneceron máis ou menos intactos na parte norte até o século XII. Trala batalla de Vogladum no ano 507, os visigodos foron expulsados da Galia (agás da Septimania) polos exércitos francos que lideraban o rei Clodoveo I, chegando á Península Ibérica. Trala súa chegada foron ocupando todo o territorio, chegando a tomar Braga, capital do Reino Suevo, no ano 584. Cara ao ano 700 toda a península estaba baixo o seu mando.
Despois do século VI, o nome da España (Hispania) deixou de designar unicamente á Península Ibérica, pasando tamén a designar o territorio gobernado polos visigodos. Pola súa banda, Galicia (Gallaecia) —gobernada por un monarquía sueva— asumiu do mesmo xeito esta nova diferenciación política —posteriormente tamén xeográfica— individualizándose da España (Hispania). A fin das monarquías sueva e visigoda non cambiaron xa esta nova concepción da Península Ibérica, que quedaba repartida así en dúas entidades xeográficas, Hispania e Gallaecia, manténdose do mesmo xeito durante máis de cinco séculos, diferéncianse unha da outra con fórmulas tales como Galletiam et Ispaniam, Hispaniae et Galliciae, Hispaniis et Gallicis regionibus, presentes ó longo de toda a Idade Media.
José Pasín Romero
Traxectoria
Obreiro ebanista de ideario republicano federal, organizou sociedades de distintas profesións, culminando na Federación de Obreros y Agricultores de Santiago y pueblos comarcanos. Fundou os periódicos La Defensa (1913) e Lucha Social (1919-21), órgano da Federación de Obreros y Campesinos, da que foi presidente. Tamén foi director de La Redención (voceiro da Federación de Agricultores de Padrón) na súa última época. A súa participación na folga xeral de 1917 levouno ao castelo de San Antón, onde estivo preso durante varios meses.
Portugal
Os suevos, os visigodos e os árabes
Por outra banda Lusitania despois de ser invadida polos vándalos, os alanos, os burios e os visigodos, foi conquistada polos árabes. Así, despois de vencer aos visigodos en só uns poucos meses, o Califato Omeia comezou a expandirse rapidamente e a partir do ano 711, o sur do territorio que hoxe é Portugal converteuse en parte do Imperio de Damasco que se estendeu dende o río Indo, na India, até o sur de Francia até o seu colapso no ano 750, cando o oeste do imperio obtivo a súa independencia baixo o mandato de Abd al-Rahman I coa creación da Emirato de Córdoba. Despois de case dous séculos, no ano 929, o emirato converteuse nun Califato até a súa disolución un século despois, no ano 1031, formándose non menos de vinte e tres pequenos reinos Taifa. As principais cidades portuguesas baixo dominio árabe eran Alcácer do Sal, Beja, Coímbra, Lisboa, Santarém e Silves. A poboación musulmá, porén, eran poucos en número, permanecendo na súa maior parte no Algarve, e en xeral ao sur do río Texo. Así, o sur do actual Portugal permaneceu baixo o seu dominio durante un cinco séculos e medio, dende o ano 711 até a conquista do Algarve no 1249 por Afonso III.
91
Outros
90er
José Pasín Romero
Traxectoria
Foi o primeiro concelleiro obreiro de Santiago de Compostela nas eleccións municipais de 1909, vencendo a Felipe Romero Donallo. Continuou como concelleiro en Compostela nas sucesivas eleccións ata a ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser elixido concelleiro en 1931, nas municipais que trouxeron a Segunda República, formou parte da Federación Republicana Gallega e chegando a ser primeiro tenente de alcalde ata a súa expulsión do Concello en 1934.
Portugal
A formación do Reino
miniatura|esquerda|O Psalterio de Londres, mapamundi inglés do [[século XII.]] Trala morte do rei Afonso III de Asturias no ano 910, este dividiu o seu reino entre os seus fillos: a Ordoño deixoulle a franxa occidental, a actual Galicia e norte de Portugal, como rei de Galicia, a Froila, a franxa cantábrica, actuais Asturias e Cantabria, como rei de Asturias, ambos supeditados ao primoxénito, García I, rei de León, que estableceu a capital do seu reino nesta cidade.
Anos máis tarde, en 1091, a princesa Urraca, filla do rei Afonso VI casou con Raimundo de Borgoña un importante nobre borgoñón, fillo de Guillerme I de Borgoña e que asistira como cruzado para loitar contra os almorábides. As vitorias militares do borgoñón e a altura das súas relacións familiares en Europa propiciaron a conveniencia do enlace matrimonial, ao que Afonso VI outorgou unha importante dote: o goberno das terras galegas, dende o Ortegal ata Coímbra. Dous anos máis tarde, en 1093, outro cruzado francés, Henrique de Borgoña, neto do duque Roberto I, tomaba a man da filla máis nova de Afonso VI, Tareixa de León recibindo o goberno do Condado de Portugal así como o de Coímbra, fundado o de Portucale no ano 868 polo nobre galego Vimara Pérez e que comprendía as terras situadas entre os ríos Miño e Douro. Artellábase deste xeito, unha complexa rede de relacións feudais; por unha parte o rei Afonso VI, que gobernaba toda a Galicia e Toledo, recibía vasalaxe feudal de Raimundo e Urraca, que gobernaban as terras galegas dende o Ortegal ata Coímbra, estes á súa vez recibíana de Tareixa e Henrique de Borgoña.
As constantes derrotas sufridas ante os almorábides e o crecente descontento do rei coa política administrativa do seu xenro Raimundo, levaron a Afonso VI a retirar os dereitos feudais que este e Urraca tiñan sobre o Condado Portucalense, equiparando o dominio destes ao de Henrique e Tareixa. Así pois, aínda que o Condado Portucalense seguía a formar parte de Galicia, na práctica os seus condes deixaban de servir vasalaxe a Raimundo de Borgoña e Urraca, para prestar vasalaxe directamente ó rei de toda Galicia, Afonso VI, provocando certo descontento entre a nobreza galega ao norte do río Miño. Á morte de Henrique no ano 1112 sucedeulle a viúva deste, Tareixa, no goberno dos dous condados durante a menoridade do seu fillo Afonso Henriques. Formábanse dúas tendencias, a de achegamento á política común galega, co novo rei, Afonso Raimúndez, ou o mantemento dun forte poder condal con aspiracións á proclamación real do herdeiro condal. O ascenso de Compostela a condición de metropolitana en detrimento da histórica Braga e a tendencia de achegamento de Tareixa á política ao norte do Miño materializado no casamento con Fernando Pérez de Traba precipitaron os acontecementos no condado de Portugal. O arcebispo de Braga, arrebatado das reliquias de San Froitoso polo mesmo Xelmírez en 1102, e os grandes aristócratas portugueses, interesados nun maior poder territorial, foron os principais valedores das pretensión reais de Afonso Henriques. Perante tal situación, o rei galego Afonso VII viaxou a Portugal, sitiándoo en Guimarães ata conseguir a súa promesa de fidelidade, que finalmente lle comunicou Egas Muñiz. Meses máis tarde, en 1128, e ante o incumprimento de Afonso Henriques, o pérfido galego, señor de Coímbra, como lle denomina o cronista Ibn Sahib al-Salah, as tropas de Tareixa e Fernando Pérez de Traba libran a batalla de San Mamede en 1128, de onde as tropas portucalenses saen vitoriosas. A morte de Tareixa, e a batalla de Ourique contra os musulmáns consolidan finalmente o condado como reino en 1139, tornándose Afonso Henriques no rei Afonso I de Portugal, recoñecido polo seu curmán Afonso VII e por Castela no Tratado de Zamora en 1143. Finalmente, o recoñecemento formal do Reino de Portugal é obtido no ano 1179, coa sanción do papa Alexandre III mediante a bula Manifestis Probatum. Nacía entón un reino que, formando o seu territorio parte da Gallaecia dende o Imperio Romano, e tendo albergado incluso a capital do reino (Braga) durante moito tempo, adquiría a partir de agora a súa propia personalidade.
José Pasín Romero
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, varios falanxistas trataron de detelo, e estivo fuxido durante tres anos polas aldeas dos arredores. Dous dous seus fillos foron asasinados (Marcelino e Modesto) e outro, Luis, salvouse. Finou en Santiago de Compostela o 10 de xullo de 1960.
Vida persoal
Casou con Luisa Noya Martínez e foi pai de Marcelino, Modesto, Luis, Laura, Flora, Palmiro e Florentino Pasín Noya.
Portugal
A formación do Reino
Así, durante o reinado de Dinis, houbo varias tentativas a prol da independencia e a reunificación. Xa no ano 1369 Fernando I, fillo de Pedro I e Inés de Castro, contando co apoio dos aristócratas galegos Alvar Peres de Castro e Nuno Freire de Andrade, proclámase rei de Galicia e ocupa o territorio.
Porén, Henrique de Castela, en contestación xunta un exercito con tropas internacionais composto por mercenarios invadindo Galicia e posteriormente Portugal. Así, o reinado de Fernando foi efectivo en Galicia durante uns tres meses, aínda que controlou a cidade da Coruña dous anos. Poucos anos máis tarde, en 1397, chegaría o que sería o último intento para reconstituír a unidade será o do Rei Xoán de Avis, quen tentou reconquistar Galicia coa axuda do ex-arcebispo de Compostela García Manrique, quen anteriormente tomara a decisión de que os bispados galegos dependentes de Braga pasaran a selo de Compostela. Despois desta última errada tentativa, ábrese unha etapa de paz entre as coroas de Castela e Portugal, que vai tomar como prioridade as expedicións no continente africano coa de Ceuta no ano 1415 e o poboamento de Madeira en 1425. A pesar da separación durante esa época, as relación entre o clero, a nobreza, así como no ámbito social e cultural non sufriron un retroceso destacable, situación que cambiaría a partir do século XV.
A era dos descubrimentos
miniatura|Monumento aos Descubrimentos en [[Lisboa.]] Trala chegada da paz, Portugal comezou un proceso de exploración e expansión ao redor de todo o mundo, cuxas figuras destacadas foron o Henrique de Viseu, alcumando o Navegador, e o rei Xoán II. O primeiro paso sería o desembarco en Marrocos, onde en 1415 os portugueses conquistarían Ceuta, sendo o seu seguinte obxectivo a cidade de Tánxer. Con todo, tras moitas batallas, en 1437 os portugueses sairían derrotados, adiando o seu proxecto de conquistar o norte africano. Porén, finalmente conseguirían tomar algúns obxectivos, incluído a propia Tánxer. Mais con todo, a vida dos portugueses nesas cidades non era fácil debido aos constantes ataque dos árabes e á escaseza de recursos, os cales se conseguían a través do Portugal continental por mar ou Castela, ou mesmo eran mercados aos árabes, xa que en tempos de paz comerciaban cos portugueses.