cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quásar
Historia da observación de quásares
miniatura|250px|Quásar 3C 273. Os primeiros quásares foron descubertos con radiotelescopios a finais dos anos 1950. Moitos foron rexistrados como fontes de radio que non tiñan un obxecto visíbel correspondente. Empregando telescopios pequenos e o telescopio Lovell como un interferómetro, os obxectos mostraban que tiña un tamaño angular moi pequeno. Centos destes obxectos foron rexistrados cara a 1960 e se publicou o Terceiro Catálogo de Cambridge de Radio-fontes (3C) mentres os astrónomos exploraban o ceo con telescopios ópticos. En 1960, a fonte de radio 3C 48 foi finalmente vinculada cun obxecto óptico. Os astrónomos detectaron o que parecía unha estrela azul tenue na posición da fonte de radio e obtiveron o seu espectro: contendo moitas liñas de emisión descoñecidas, o espectro anómalo resistíase a unha interpretación.
En 1962 se conseguiu un avance destacado. Outra fonte de radio, a 3C 273, foi prognosticada para sufrir cinco ocultacións pola Lúa. As medidas obtidas por Cyril Hazard e John Bolton durante unha das ocultacións empregando o Observatorio de Parkes permitiu a Maarten Schmidt unha identificación óptica do obxecto e obter o seu espectro visíbel co telescopio Hale de Monte Palomar. Este espectro revelou as mesmas liñas de emisión estrañas. Schmidt deuse conta de que se trataba das liñas do espectro do hidróxeno cun corremento ao vermello do 15,8%. Este descubrimento mostraba que a 3C 273 estábase afastando a unha velocidade de 47.000 km/s. Este descubrimento revolucionou a observación de quasares e permitía a outros astrónomos buscar corrementos ao vermello nas liñas de emisión doutras fontes de radio. A 3C 48 mostrou ter un corremento ao vermello do 37% da velocidade da luz.
O termo quasar foi acuñado polo astrofísico estadounidense de orixe chinesa, Hong-Yee Chiu, en 1964, en Physics Today, para describir estes obxectos estraños:
Máis tarde descubriuse que non todos os quasares, ao redor de só un 10%, tiñan emisións de radio altas (os radio-intenso). Polo tanto, o nome de QSO (Obxecto case estelar) emprégase para se referir a estes obxectos, incluíndo as clases radio-intensa (RLQ) e radio-silenciosa (RQQ).
Na década de 1980, desenvolvéronse modelos unificados no que os quasares foron vistos como unha clase de galaxias activas, e nun consenso xeral emerxeu a idea de que a maioría dos casos era o ángulo de visión o que distinguía unhas clases doutras, como os blazars e as radiogalaxias. Existía a crenza de que a luminosidade elevada dos quasares era o resultado da fricción causada polo gas e o po caendo nos discos de acrecemento de buratos negros supermasivos, que podían converter un 10% de masa dun obxecto en enerxía, a diferenza do 0,7% obtido en procesos de fusión nuclear que dominan a produción de enerxía en estrelas solares.
Existe tamén a crenza de que este mecanismo explica por que os quasares eran máis comúns ao comezo do universo, xa que esta produción de enerxía finaliza cando o burato negro supermasivo consome todo o gas e o po que ten cerca. Isto significa que é posible que a maioría das galaxias, incluíndo a Vía Láctea, pasaron a través dunha etapa activa, aparecendo coma un quásar ou outra clase de galaxia activa dependente da masa do burato negro e a rotación de acrecemento, e que agora son inactivos debido á falta de materia para alimentar os seus buratos negros centrais que xeran a radiación.
Longa Marcha 4B
Longa Marcha 4B (Chang Zheng 4B en pinyin, abreviadamente CZ-4B) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 4B é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 2800 kg en órbita baixa terrestre. Deriva directamente do Longa Marcha 4A, e a súa diferenza máis importante é o uso dunha terceira etapa mellorada e cunha cofia máis grande.
Notas
Langer Marsch 4
Joe Dallesandro
Joseph Angelo Dallesandro, nado en Pensacola (Florida) o 31 de decembro de 1948, é un modelo fotográfico e actor de cinema estadounidense.
Dallesandro foi coñecido por protagonizar os filmes que Andy Warhol e Paul Morrissey rodaban en The Factory. Destacou pola súa beleza e o seu voluptuoso físico que mostraba espido nos filmes, así como pola súa sinceridade cara á súa bisexualidade. Aínda que nunca se converteu nunha estrela de cinema comercial, Dallesandro é lembrado por ser o símbolo sexual masculino máis famoso do cinema underground dos anos 60 e 70 e unha icona homoerótica, cun culto que persiste. Segundo o seu biógrafo Michael Ferguson, Dallesandro foi «o primeiro sex symbol masculino abertamente erotizado que camiñaba espido a través da pantalla». En palabras do director de cinema John Waters, Joe era «un marabilloso actor que cambiou para sempre a sexualidade masculina na pantalla».
Traxectoria
Sendo un adolescente, Dallesandro gañaba a vida grazas ao seu físico, ben posando como modelo de espidos, prostituíndose, ou traballando como actor pornográfico. Nunha entrevista posterior, Dallesandro referiuse a esta época da súa vida: «Nos meus días como prostituto máis que nada estaba a tentar coidar de min mesmo. Atopei toda aquela xente e eles tranquilizábanme, ensináronme unha parte diferente da vida. A miña actitude baseábase en tomar todo aquilo como unha ampliación das miñas experiencias vitais; máis tarde comprendín que realmente buscaba unha figura paterna e alguén que me quixese».
En 1967, con dezoito anos, Dallesandro coñeceu a Andy Warhol e a Paul Morrissey, cando estaban inmersos na dirección de The Loves of Ondine, escolléndoo para que participase no filme cando xa estaba en plena rodaxe. Warhol comentou máis tarde: "Nos meus filmes, todo o mundo namórase de Joe Dallesandro."
Dallesandro foi a opción máis lóxica para interpretar o prostituto adolescente de Flesh, que foi o seguinte filme do tándem e que contiña gran cantidade de escenas de espidos. Este filme tivo un notable éxito internacional e converteu a Dallesandro no "Warhol Superstar" máis popular. Rapidamente proxectouse como un actor de culto grazas ao seu físico, de baixa estatura (1,68 m) mais moi agraciado, que mostraba con gran desinhibición nos seus filmes.
Entre outros traballos tamén protagonizou Lonesome Cowboys, Trash, Heat, Andy Warhol's Frankenstein e Andy Warhol's Dracula todos eles dirixidos por Paul Morrissey. Estes dous últimos títulos filmáronse en Europa e tras rodalos Dallesandro decidiu non volver aos Estados Unidos, participando en filmes franceses e italianas que aprazaron o regreso ao seu país ata a década dos 80. Durante ese período alternou a súa presenza en filmes de acción ou eróticas de serie B con outras dirixidos por prestixiosos directores como Black Moon (Louis Malle, 1975) e Merry-Go-Round (Jacques Rivette, 1981). Tamén participou no filme Je t'aime moi non plus dirixido polo cantante Serge Gainsbourg, que coprotagonizou xunto á esposa deste, Jane Birkin. Tralo seu regreso aos Estados Unidos participou en varios filmes sen Warhol e Morrissey, como Cotton Club de Francis Ford Coppola, onde interpretaba o mafioso Lucky Luciano ou en Cry-Baby de John Waters.
Vida persoal
Dallesandro é abertamente bisexual, casou tres veces e tivo tres fillos. Casou coa súa primeira esposa, Leslie, filla da moza do seu pai, en 1967. O seu fillo, Michael, naceu o 19 de decembro de 1968. O matrimonio disolveuse en 1969. O seu segundo matrimonio foi con Theresa ("Terry") en 1970. O seu fillo, Joseph A. Dallesandro, Jr., naceu o 14 de novembro de 1970. A parella divorciouse a principios de 1978. En 1987, Dallesandro casou por terceira vez, con Kimberly ("Kim").
Semirretirado da interpretación, en 2009 dirixía un edificio de apartamentos nos Ánxeles.
En 1994 comentou:
Castelán cordobés
miniatura|250px|Variantes da lingua castelá falada na Arxentina, por Berta Elena Vidal de Battini O castelán cordobés é unha variedade rexional da lingua castelá falada polos habitantes da cidade de Córdoba, Arxentina, e os seus territorios adxacentes. Coñecido como cordobés ou tonada cordobesa, este acento é a miúdo o obxecto de referencias humorísticas nos medios de comunicación arxentinos e da cultura popular.
Tamén existe o misterio da semellanza entre o dialecto cordobés e o chileno, aparentemente pola cantidade de andaluces e vascos que chegaron a estes lugares, que é a respuesta ao vocabulario chileno. A tonada cordobesa salienta pola prolongación do son da vogal presente na sílaba anterior á tónica, e das vogais da sílaba tónica en palabras esdrúxulas de tres sílabas. A tonada tamén tende a alongar o final das palabras.
Segundo Donni de Mirande (1991) e Vidal de Battini (1964), o dialecto cordobés (ou central), abrangue a maior parte das provincias de Córdoba e San Luis (influída pola súa proximidade e polo impacto dos medios de comunicación cordobeses).
Transbordador espacial Endeavour
miniatura|O transbordador Endeavour engalando. O transbordador espacial Endeavour, designación OV-105 (OV de Orbital Vehicle) foi un transbordador espacial que pertenceu á frota de transbordadores espaciais da NASA. Foi o quinto e último transbordador da frota, construído para substituír o Challenger, destruído en 1986, e fixo 25 misións nos seus 20 anos de servizo. Fixo a súa última aterraxe o 21 de setembro de 2012, ó regreso da misión STS-133.
Historia
Endeavour foi nomeado polo primeiro buque comandado por James Cook. Puido ser construído grazas a que, durante a construción dos transbordadores Discovery e Atlantis, a NASA encargou pezas de substitución para facilitar a reparación en caso de dano, entre elas partes da fuselaxe anterior, posterior e media e o timón. Eventualmente estas pezas, xunto con outras novas, serían usadas para ensamblar o Endeavour como substitución do Challenger. O Endeavour foi deseñado para mellorar as súas capacidades con respecto dos transbordadores previos, sendo máis lixeiro, usando por primeira vez un paracaídas durante a aterraxe para frear antes, levando equipamento para estender as súas misións no espazo, con aviónica nova a bordo e outras melloras.
El cielo abierto
El cielo abierto é un filme español de 2000 protagonizado por Sergi López e Mariola Fuentes.
Argumento
A vida de Miguel cambia completamente cando a súa muller comeza un romance co seu pai. Miguel é psiquiatra e un dos seus pacientes, Paquito, fúrtalle a carteira durante unha consulta. Logo, para recuperala diríxese á súa casa e alí coñecerá á súa irmá, Jasmina, unha muller coa que estreitará amizades.
Carme Ballester
Carme Ballester i Llasat, nada en Barcelona o 27 de abril de 1900 e finada en París en 1972, foi a segunda esposa do presidente da Generalitat de Cataluña Lluís Companys.
Traxectoria
Militou en Estat Català e en 1936 casou con Lluís Companys, logo de divorciarse de Joan Duran. Exiliouse en París durante a guerra civil española, en abril de 1938, para estar preto do seu fillastro, Lluís Companys i Micó, ingresado nun sanatorio. Cando o seu marido foi capturado en Francia pola policía militar alemá e executado polo réxime franquista, tivo contactos coa Resistencia francesa e escondeu a cidadáns xudeus. Morreu no exilio en 1972, despois de que se lle recoñecese unha pensión de viúva como vítima do nazismo.
Biruté Galdikas
Biruté Marija Filomena Galdikas, nada en Wiesbaden (Alemaña) o 10 de maio de 1946, é unha primatóloga, antropóloga, etóloga e activista medioambiental canadense de orixe lituana.
Concilio de Basilea-Ferrara-Florencia-Roma
O décimo sétimo concilio ecuménico da Igrexa católica comezou en Basilea o <time class="nowrap date-lien" datetime="1431-08-01">23 de xullo de 1431 <time class="nowrap date-lien" datetime="1431-08-01">. Trasladado por Uxío IV a Ferrara en 1437 após a Florencia en 1439, terminose en Roma en 1441.
Basilea
thumb|Basilea polo ano 1490. O concilio de Constanza (1414-1418) resolveu a crise do Gran Cisma de Occidente. O seu decreto  Frequens do <time class="nowrap date-lien" datetime="1417-10-18">9 de outubro de 1417 declarouno  institución permanente da Igrexa, polo que se debía reunir periodicamente e tiña a función de controlar o papado. O concilio de Pavía-Siena, aberto en 1423, revelouse infrutuoso e disolveuse axiña a primeiros do ano seguinte. O asunto da reforma volveuse enviar ao concilio xeral que se debía realizar sete anos despois, e para o cal o papa Martiño V designou a cidade de Basilea.
A apertura do concilio de Basilea preveuse para o <time class="nowrap date-lien" datetime="1431-03-12">3 de marzo de 1431 <time class="nowrap date-lien" datetime="1431-03-12"> ; Martiño V morrera pouco antes, Gabriele Condulmer foi elixido papa ese mesmo día e adoptou o nome de Uxío IV. Giuliano Cesarini, cardeal de Sant'Angelo e legado en Alemaña tivo que presidir o concilio, mais ningún prelado arribara aínda a Basilea e o concilio abriuno Xoán de Palomar, capelán do papa, e Xoán de Ragusa, procurador xeral dos dominicanos, delegados polo cardeal Cesarini o 23 de xullo.
Primeiro conflito co papa
O 14 de decembro o concilio declarouse superior ao papa e confirmou o decreto Frequens emitido en Constanza. O 18 de decembro, Uxío IV, so pretexto dunha escasa participación, disolveu o concilio de Basilea e transferíuno a Boloña, mais co apoio do emperador Sexismundo I, as sesións continuaron.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1432-05-08">29 de abril de 1432 <time class="nowrap date-lien" datetime="1432-05-08">, os padres conciliares esixiron ao papa que revogase a bula de disolución, so ameaza de proceder «segundo o dereito divino e humano, polo ben da Igrexa». O concilio abriu un proceso contra o papa o 6 de setembro seguinte. O 13 de xullo de 1433 o concilio retirou ao papa o dereito de conferir es altas dignidades eclesiásticas e deulle sesenta días para retractarse. O 29 de xullo, o papa declarou nulo e improcedente canto decidese o concilio en contra del.
Os Compacta: acordo cos husitas moderados
En Bohemia, a nova cruzada contra os husitas convocada polo papa Martiño V estalou en agosto de 1431. O concilio de Basilea mostrouse pronto a negociar o 15 de outubro, o que deu á curia romana un motivo de oposición contra o concilio, que volvera a revisar a condena dos husitas en Constanza.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1433-01-15">6 de xaneiro de 1433  a delegación husita chegou a Basilea e o 16 introduciu a discusión sobre a Declaración dos Catro Artigos. As negociacións non deron resultado e decidiuse proseguilas en Praga. Os utraquistas e os máis moderados dos taboritas reformularon os Catro Artigos que os limitaran só á comuñón das dúas especies. O 30 de novembro, unha delegación do concilio asinou en Praga uns Compacta (acordos) negociados coa delegación husita (predicación libre, utraquismo, corrección pública dos pecados, aceptación das secularizacións xa efectuadas). Os husitas moderados ratificaron os Compacta na dieta de Praga o 2 de xaneiro de 1434. Os máis extremistas, os taboritas, rexeitaron os acordos, mais foron batidos por un exército de baróns e de praguenses (moderados) o 6 de maio e finalmente foron esmagados na batalla de Lipany o 30 de maio. O seu líder, Procopio Holy, morreu nela. O concilio non recoñeceu os Compacta ata 1435, mentres que o papa refusou ratificalos.
O cisma e a crise conciliar
left|thumb|O papa Uxío IV, contornado de prelados, entre eles [[Pío II, papa|Enea Silvio Piccolomini, secretario do antipapa Fiz V, reunido con Uxío IV en 1445, fresco de Pinturicchio.]] As catorce primeiras sesións do concilio de Basilea desenvolvéronse do 15 de febreiro de 1432 ao 14 de novembro de 1433. A partir da sesión dezaseis (<time class="nowrap date-lien" datetime="1434-02-14">5 de febreiro de 1434 <time class="nowrap date-lien" datetime="1434-02-14"> ), após a reconciliación co papa, o concilio deveu verdadeiramente canónico. Mais a partir da sesión trinta e sete, do <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-04">25 de xuño de 1439, <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-04">  o concilio deveu cismático.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1437-09-27">18 de setembro de 1437 <time class="nowrap date-lien" datetime="1437-09-27">, o papa Uxío IV, argüíndo a necesidade de ter un concilio de unión cos ortodoxos, transferiu o concilio de Basilea a Ferrara. Só quedaron en Basilea os extremistas, que suspenderon Uxío IV e designaron como novo papa o conde de Savoia, Amadeo VIII. Foi entronizado o <time class="nowrap date-lien" datetime="1440-08-01">23 de xullo de 1440 <time class="nowrap date-lien" datetime="1440-08-01">  na catedral de Lausana co nome de Fiz V. Os padres conciliares de Basilea separáronse na sesión 45, o <time class="nowrap date-lien" datetime="1443-05-25">16 de maio de 1443 <time class="nowrap date-lien" datetime="1443-05-25">, prevendo a celebración dun novo concilio xeral en Lión tres anos despois.
O núcleo duro dos prelados cismáticos quedou en Basilea. O antipapa non recrutou máis que uns poucos adherentes ademais dos seus propios estados hereditarios (os de Savoia), dos de Afonso V de Aragón, da Confederación Suíza e de certas universidades. Alemaña ficou neutral, Carlos VII de Francia limitouse a asegurar para o seu reino un gran número de reformas decretadas en Basilea pola Pragmática Sanción de Bourges do <time class="nowrap date-lien" datetime="1438-07-22">13 de xullo de 1438 <time class="nowrap date-lien" datetime="1438-07-22">. Inglaterra e Italia ficaron fieis a Uxío IV. En 1447, o emperador Frederico III, após negociacións con Uxío, ordenou ao burgomestre de Basilea non librar salvocondutos para os padres conciliares na cidade imperial. Asinou coa Santa Sé o concordato xermánico o <time class="nowrap date-lien" datetime="1448-02-26">17 de febreiro de 1448 <time class="nowrap date-lien" datetime="1448-02-26">, na dieta de Aschaffembourg. A Convención restituíu ao papa todos os dereitos que lle retirara o concilio de Basilea e provocou a indignación dos clérigos alemáns que se creron privados das súas liberdades tradicionais.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1448-07-13">4 de xullo de 1448 <time class="nowrap date-lien" datetime="1448-07-13">, os padres conciliares deixaron Basilea rumbo a Lausana. O antipapa, ante a insistencia de Francia, acabou por abdicar o <time class="nowrap date-lien" datetime="1449-04-16">7 de abril de 1449 <time class="nowrap date-lien" datetime="1449-04-16">. Na súa segunda sesión, o 16 de abril, o concilio de Lausana levantou todas as sentenzas pronunciadas polo concilio de Basilea contra os que sostiveron Uxío IV. Como el morreu o <time class="nowrap date-lien" datetime="1447-03-04">23 de febreiro de 1447 <time class="nowrap date-lien" datetime="1447-03-04">, os padres conciliares recoñeceron o seu sucesor Nicolao V a cambio de que ratificase todos os decretos de Basilea e de Lausana (bula do <time class="nowrap date-lien" datetime="1449-06-27">18 de xuño de 1449) <time class="nowrap date-lien" datetime="1449-06-27">. O concilio de Lausana reuniuse por derradeira vez o 25 de abril.
Ferrara-Florencia
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1438-01-17">8 de xaneiro de 1438 <time class="nowrap date-lien" datetime="1438-01-17">  abriuse o concilio de Ferrara, oposto ao de Basilea. Declarou nulas todas as decisións tomadas polo Concilio de Basilea. Este supendera o papa e tomara nas súas mans o goberno da Igrexa o 24 de xaneiro. Uxío IV excomungou os padres do Concilio de Basilea o 15 de febreiro. Estes replicaron o <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-04">25 de xuño de 1439 <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-04"> e declararon herético Uxío IV e depuxérono.
A Unión das Igrexas
thumb|Florencia polo ano 1490. Unha das razóns do traslado a Ferrara foi unha petición dos orientais: A Igrexa oriental, que buscaba apoio para afrontar a ameaza turca, aceptou participar nun concilio ecuménico -non participara nas sesións do Concilio de Basilea- sempre que se situase á beira do Mar Adriático, a fin de que, en caso de ataque turco, os orientais puidesen rapidamente regresar ao seu país. Nicolao de Cusa foi enviado nunha misión para Constantinopla a fin de convencer os gregos a participar do Concilio.
O 27 de novembro de 1437 a delegación grega enviada ao Concilio de Ferrara e conducida polo basileos (emperador)  Xoán VIII Paleólogo partiu de Constantinopla para Venecia. O emperador foi acompañado por vinte e un metropolitas e bispos, o patriarca de Constantinopla Xosé II, un conxunto de archimandritas e ata preto de setecentos membros do clero. Marcos, metropolita de Éfeso, Isidoro, metropolita de Kíiv, Basilio Besarión, metropolita de Nicea e Andrés, arcebispo de Rodas, son as personalidades máis coñecidas.
Chegaron a Venecia en febreiro e a Ferrara en marzo. Besarión foi designado, xunto co metroplita de Efeso Marcos Eugenikós, para defender a posición da Igrexa grega. Pronunciou o discurso o 8 de outubro de 1438. Se, ao principio, persistiu en condenar que a Igrexa latina engadira o Filioque no credo niceno, a súa posición evolucionou ante os argumentos do dominicano Xoán de Montenero, e finalmente suplicou pola reconciliación das Igrexas perante a delegación grega en abril de 1439. O metropolita Marcos de Éfeso, pola súa banda, desaprobou a reconciliación católica-ortodoxa. Malia as presións do basileos Xoán Paleologo, foi o único bispo que non asinou o texto (Laetentur coeli) do Concilio.
Na sesión dezaseis, o 10 de xaneiro de 1439, o papa propuxo aos gregos trasladar o Concilio a Florencia, pois en Ferrara declárarase a peste. O Concilio recomezou en Florencia día 16.
O patriarca Xosé II, que tiña preto de oitenta anos e estaba doente, morreu o <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-06-19">10 de xuño de 1439 <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-06-19">. A súa desaparición causa unha grande axitación entre os participantes do Concilio, pois era un « fervente partidario da unión entre as Igrexas ».
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-14">5 de xullo de 1439 a fórmula de entendemento, a bula Laetentur coeli, foi asinada por latinos e bizantinos. O texto grego tivo trita e tres asinantes  entre eles o emperador Xoán VIII Paleólogo, o futuro patriarca de Constantinopla, Xurxo Escolario, Basilio Besarión, Isidoro de Kíiv. Con todo, exercéronse presións sobre a delegación grega e o bispo Antonio de Heracléa declararía após o concilio que «fixe mal asinando a unión», mais que fora forzado.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-15">6 de xullo de 1439 <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-07-15">, Besarión, metropolita de Nicea, liu a versión grega do decreto de Unión das Igrexas en Santa Maria del Fiore. A versión latina líuna o cardeal Giuliano Cesarini. Porén, a maioría dos eclesiásticos gregos, situados nun lado do altar durante a solemne misa celebrada perante todo o Concilio, refusaron comungar.
A delegación grega embarcouse en Venecia o <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-10-28">19 de outubro de 1439 <time class="nowrap date-lien" datetime="1439-10-28">. O metropolita de Kíiv, Isidoro, adheríu á unión das Igrexas en nome da Igrexa rusa. De volta en Moscova en 1441 fracasou en impór a Unión. O príncipe Basilio II fíxono encerrar nun mosteiro e liberou a Igrexa rusa da tutela dos bizantinos. Pola súa banda, Xoán VIII Paleólogo e Besarión, ante a oposición popular mobilizada por Marcos de Éfeso, fracasou en impór a unión en Constantinopla. A masa do pobo bizantino estivo en contra da Unión das Igrexas e a súa proclamación en Constantinopla debeuse adiar ata o <time class="nowrap date-lien" datetime="1452-12-21">12 de decembro de 1452 <time class="nowrap date-lien" datetime="1452-12-21">.
Os emisarios de Gregorio IX Musabēkeanc, catholicós da Igrexa apostólica armenia cuxa sé estaba en Sis (actual Kozán) en Cilicia aceptaron igualmente a reunficación coa Igrexa romana polo decreto «Exsultate Deo» do 22 de novembro de 1439.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1442-02-13">4 de febreiro de 1442 <time class="nowrap date-lien" datetime="1442-02-13">  asinouse o decreto Cantate Domino de reunificacion entre Roma e a Igrexa xacobita de Alexandría e de Xerusalén.
O <time class="nowrap date-lien" datetime="1441-05-05">26 de abril de 1441 <time class="nowrap date-lien" datetime="1441-05-05">, o Concilio trasládase de Florencia a Roma. Realizanse dúas sesións durante as cales publícanse decretos sobre a reunificación dos xacobitas de Siria (Decreto Multa et admirabilia do 30 de setembro de 1444), dos caldeos e dos maronitas (Decreto Benedictus do 7 de agosto de 1445).
De 1439 a 1441, os relixiosos etíopes de Xerusalén participaron do Concilio de Florencia.
Especies de Rubus
O xénero Rubus, pertencente á familia das rosáceas, é moi complexo e foi dividido en 14 subxéneros. O subxénero Rubus é o da meirande riqueza de especies e está subdividido en 12 seccións. . As especies do xénero, ordenadas taxonomicamente en cada subxénero, son as seguintes:
Alondra de la Parra
Alondra de la Parra Borja, nada na Cidade de Nova York o 31 de outubro de 1980, é unha directora de orquestra mexicana. Dende 2017 é Directora Musical da Queensland Symphony Orchestra, sendo a primeira muller en converterse en directora principal dunha orquestra australiana. Alondra de la Parra é Embaixadora de UNICEF e Embaixadora Cultural de México.
Especies de Rubus
miniatura|250px|Amoras bravas. miniatura|Framboeseiro. miniatura|Ilustración:Rubus candidans.
Alondra de la Parra
Traxectoria
Alondra de la Parra naceu en Nova York (Estados Unidos) o 31 de outubro de 1980, filla de Manelick de la Parra, un escritor e editor, e Graciela Borja, unha socióloga e educadora, ambos mexicanos. Aos dous anos trasladouse coa súa familia á Cidade de México.
Aeroporto de Zúric
O Aeroporto de Zúric (en alemán: Flughafen Zürich), tamén coñecido como Aeroporto de Zúric Kloten, é o maior aeroporto internacional de Suíza e o principal hub de Swiss International Air Lines. Serve á cidade de Zúric, a cidade máis grande de Suíza, e, coas súas conexións de transporte terrestre, a gran parte do resto do país. O aeroporto atópase a 13 km ao norte do centro de Zúric, nos concellos de Kloten, Rümlang, Oberglatt, Winkel e Opfikon, os cales están dentro do cantón de Zúric.
O aeroporto é propiedade de Flughafen Zürich AG, compañía que cotiza no SIX Swiss Exchange. Os principais accionistas son o cantón de Zúric (cun 33,33% máis un das accións) e a cidade de Zúric (cun 5% das accións). Ningún outro accionista ten unha participacións superior ao 3%. Skyguide é o responsable do control de todo o tráfico aéreo en Zúric.
Ombreiro
250px|miniatura|Articulación do ombreiro humano. Vista traseira. O ombreiro ou ombro é a articulación complexa entre o brazo (ou membro superior) e a cintura escapular, ou sexa, a estrutura do tórax dos vertebrados constituída pola clavícula e pola escápula.
Especies de Rubus
miniatura|Ilustración:Rubus pedemontanus.
Ombreiro
Porén, o ombro está formado por catro articulacións separadas e por un complexo de músculos.
Alondra de la Parra
Traxectoria
Aos sete anos comezou a tocar o piano e posteriormente, aos trece comezou a estudar violonchelo. Aos 15 anos marchou estudar un ano ao St. Leonard's-Mayfield School en Inglaterra. Estudou piano e dirección orquestral pola Manhattan School of Music de Nova York, recibido a Bolsa Presser e lincenciouse en ambas disciplinas con Jeffrey Cohen e Kenneth Kiesler respectivamente.
Ombreiro
Articulacións
As articulacións son:
Alondra de la Parra
Traxectoria
Co obxectivo de promover e difundir a obra de novas personalidades da composición en América, en 2004 fundou a Orquesta Filarmónica de las Américas, con sede en Nova York.
Ombreiro
Músculos
Os músculos que fan mover o brazo son:
Alondra de la Parra
En Galicia
O 30 de setembro de 2022 dirixiu por primieira vez, cumprindo así un dos seus desexos, a Orquestra Sinfónica de Galicia.
Ombreiro
Músculos
Na ligazón entre o ombro e o pescozo, existe un espazo triangular entre os músculos pectoral e o deltoide, con base na clavícula – a “saboneteira” – por onde pasa a vea cefálica para se xuntar coa vea axilar.
Alondra de la Parra
Familia e vida persoal
Alondra de la Parra é filla de Graciela Borja e Manelick de la Parra, este último escritor e fillo da escritora mexicana Yolanda Vargas Dulché. Ten un irmán, Mane de la Parra, que é cantante e actor. En 2004 casou con Carlos Zedillo Velasco, o terceiro fillo do expresidente mexicano Ernesto Zedillo, divorciándose dous anos despois. Ten dous fillos, Luciano e Julián, froito da súa relación con Teo de María, batería da banda de rock mexicana Liquits.
Ombreiro
Músculos
O deltoide, cubrindo a cabeza do úmero, cun conxunto de músculos menores, e que forman a proeminencia do ombro e impiden que esta articulación se desloque (luxación).
O pectoral forma a parte anterior da axila, mentres que a posterior está formada polos músculos grande dorsal e “teres major” ou redondo maior. Os vasos sanguíneos axilares e o plexo braquial atravesa esta rexión.
Aadukalam
Aadukalam é un filme támil de 2011 escrito e dirixido por Vetrimaran protagonizado por Dhanush, Taapsee Pannu, V. I. S. Jayabalan e Kishore. A súa estrea foi o 14 de xaneiro de 2011 con críticas moi positivas. Gañou seis premios nos National Film Awards, entre eles ao do mellor director, mellor actor e mellor guión e cinco no Filmfare Awards South, entre eles o mellor filme, mellor director e mellor actor. O filme sitúase na localidade de Madurai onde as pelexas de galos son máis ca unha tradición, constitúen a forma de vida para xente como Pettaikaaran e Rathnaswamy, competidores habituais.
Mirmecofáxidos
A dos mirmecofáxidos (Myrmecophagidae) é unha familia de mamíferos placentarios da orde dos pilosos. Comprende dous xéneros con tres especies de osos formigueiros, o oso formigueiro xigante, Myrmecophaga tridactyla e as dúas tamanduás (do xéneroo Tamandua).
Características
Carecen de dentes. A cavidade bucal está ocupada por unha lingua vermiforme, que pode alcanzar 1 m de lonxitude, cun diámetro de 10 ou 15 mm. A lingua desempeña un papel esencial na alimentación dos osos formigueiros; está dotada dunha poderosa musculatura que se insire na apófise xifoide do esterno, á evaxinábel, pegañenta, estando adaptada para capturar formigas e térmites, que son a base do seu alimento. As glándulas salivares están moi desenvolvidas. Teñen un excelente olfacto, pero os sentidos da vista e do oído están pouco desenvolvidos.
Comportamento
Nos seus desprazamentos apoian principalmente o lado externo das mans, provistas de grandes almofadas, coas garras dirixidas cara a dentro. En actitude defensiva póñense en posición semierecta, coas patas anteriores levantadas dispostas para golpearen coas súas gadoupas, manténdose apoiados coas patas posteriores e a cola que, nas especies arborícolas (tamanduás), permanece aferrada a unha rama. Incluso un xaguar evita loitar cun oso formigueiro xigante, que é un adversario temíbel.
Son mirmecófagos; as garras úsanas para desenterraren as formigas e romperen os termiteiros, e despois capturan unha gran cantidade de presas coas súas longas linguas pegañentas.
Hábitat e distribución
Viven principalmente nas selvas densas tropicais, pero ás veces encóntranse nas sabanas, en xeral en parellas ou solitarios.
Descrición
A familia dos mirmecofáxios describiuna en 1825 o naturalista inglés John Edward Gray, en ''Ann. Philos''., n.s., 10: 343. miniatura|200px|[[Tamandua mexicana.]] miniatura|200px|[[Tamandua tetradactyla.]]
Etimoloxía
O nome científico Myrmecophagidae está formado sobre a raíz do xénero tipo da familia, Myrmecophaga, coa desinencia -idae, propia dos nomes das familias de animais.
En canto ao nome deste xénero tipo, que foi descrito por Linneo en 1758, formouse co primeiro elemento do latín científico Myrmeco-, tirado do grego antigo μύρμηξ ηκος mýrmēx -ēkos, "formiga", e o segundo elemento -phaga, do grego φάγος phágos, "comellón". Literalmente: "os comedores de formigas".
Clasificación
Familia Myrmecophagidae Gray, 1825
A Saíña, Valdoviño, Valdoviño
A Saíña é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
El Ejido
miniatura|250px|Imaxe de satélite do Campo de Dalías. miniatura|250px|[[Torre Laguna.]] El Ejido é concello e cidade española da provincia de Almería, na comunidade autónoma de Andalucía, situada na comarca do Poniente Almeriense, a 32 km da capital de provincia, Almería.
En 2011 tiña 83.774 habitantes e era o terceiro municipio máis poboado da provincia por detrás de Almería e Roquetas de Mar. A súa extensión superficial é de 227 km² e ten unha densidade de 376,16 hab/km².
Situación
Limita ao norte co municipio de Dalías, ao leste cos municipios de Roquetas de Mar, La Mojonera e Vícar, ao oeste co de Berja e ao sur co Mar Mediterráneo.
Historia
En tempos antigos, os primeiros habitantes de Murgi proviñan do Cerrón de Dalías. El Ejido ten a súa orixe nos pastores e agricultores que se estableceron no Campo de Dalías para explotar os seus recursos, case todos procedían da Alpujarra. Na década dos 50 do século XX, El Ejido non tiña máis de 3.000 habitantes, e é en 1956 cando o Instituto Nacional de Colonización no Campo de Dalías realiza diversos ensaios sobre a aplicación dos enarenados na zona.
Estes ensaios son exitosos e é a partir de 1961 cando se implantan de forma xeral os enarenados baixo invernadoiro, ademais doutros sistemas como o sistema de rega por goteo, inventado en Israel. A poboación do Campo de Dalías creceu a un ritmo imparable, así como a súa prosperidade económica como consecuencia dos anteriores factores.
El Ejido pertencía ao municipio de Dalías, ata que en 1981 nunha sesión plenaria e cun posterior acordo co Consello Permanente da Xunta de Andalucía trasladouse a El Ejido a capitalidade dese municipio e posteriormente en 1982 polo Real Decreto 2251/1982 de 30 de xuño establécese a segregación dos núcleos de Dalías e Celín que se constituíron nun novo municipio con capital en Dalías. Actualmente, debido á gran cantidade de invernadoiros que se atopan na zona, dise que El Ejido se atopa no corazón do «Mar de plástico».
Demografía
O municipio divídese nos seguintes núcleos de poboación, segundo o nomenclátor de poboación publicado polo INE (Instituto Nacional de Estadística). Os datos de poboación refírense a 2010:
Economía
miniatura|250px|El Ejido rodeado de invernadoiros. A economía ejidense cimenta as súas bases na agricultura intensiva (invernadoiros), ao redor da cal xerouse unha rica industria auxiliar de comercialización dos produtos hortícolas a nivel nacional e internacional. Así, a produción de tomates, pementos, xudías etc. o motor da economía deste municipio, cuxo éxito reside nun control a distintos niveis: creación de sementes e patróns de estándares de consumo, control de crecemento e especialización da produción para responder ás demandas dos distintos mercados, e a xeración dunha rede de comercialización a nivel internacional para asegurar a colocación da produción. miniatura|250px|Vista aérea do [[Poniente Almeriense e El Ejido rodeado de invernadoiros.]] Recentemente produciuse unha transformación xeneralizada das técnicas de control de pragas dos cultivos hortícolas, de maneira que na maioría dos invernadoiros as pragas combátense mediante loita biolóxica, en lugar de loita química.
O turismo, concentrado na franxa costeira, constitúe outro das bases do desenvolvemento deste municipio.
El Ejido estase convertendo no centro comercial e administrativo da comarca do Poniente Almeriense. As distintas administracións públicas e empresas privadas foron facendo investimentos para alcanzalo: El Ejido acolle o Palacio de Xustiza, Axencia Estatal da Administración Tributaria e centro da Seguridade Social e CAISS.
Administración municipal
A administración política do municipio realízase a través dun Concello de xestión democrática cuxos compoñentes elíxense cada catro anos por sufraxio universal. O censo electoral está composto por todos os residentes empadroados nel Ejido maiores de 18 anos e nacionais de España e dos outros países membros da Unión Europea.
Segundo o disposto na Lei do Réxime Electoral Xeneral, que establece o número de concelleiros elegibles en función da poboación do municipio, a Corporación Municipal de El Ejido está formada por 25 concelleiros.
Desde 2011 exerce o cargo de alcalde, Francisco Góngora Cara, do Partido Popular.
Patrimonio
250px|miniatura|Aljibe Daimuz, ss.XII-XIII.
Castelán cuyano
miniatura|250px|Variantes da lingua castelá falada na Arxentina, por Berta Elena Vidal de Battini O castelán cuyano é a variedade da lingua castelá falada na provincia histórica de Cuyo e que é falado nas actuais provincias arxentinas de Mendoza e San Juan. En menor medida, tamén é falado nas provincias de San Luis e A Rioxa.
Trazos do cuyano
No castelán cuyano pódense ver algúns dos trazos comúns co castelán chileno e unha influencia posterior do castelán riopratense, presentándose modismos e pronunciación moi semellantes á chilena, sobre todo en Mendoza, onde se pronuncia ll e y como [ʝ] (yeísmo) e se asibilan os erres, en /rr /> [řř] (sonoramente), e /r/ inicial > [ř].
Kyle, Ayrshire
dereita|miniatura|Mapa de Escocia que amosa o distrito de Kyle. Kyle (ou Coila poeticamente; Cuil) é antigo distrito de Escocia que se estendía por partes dos acutuais East Ayrshire e South Ayrshire. Crese que debe o seu nome a Coel Hen, un rei dos britanos.
Kyle limita con Cunninghame e Clydesdale polo norte e leste respectivamente, co condado de Carrick polo sur, sobre o río Kyle, e co fiorde de Clyde polo oeste.
Manuel Domínguez
Co nome de Manuel Domínguez podemos referirnos a:
Principios de Nürnberg
Os principios de Nürnberg son un conxunto de directrices que serven para determinar que constitúe un crime de guerra. O documento foi elaborado pola Comisión de Dereito internacional das Nacións Unidas posteriormente aos xuízos de Nürnberg para estabelecer os principios legais que debían rexer contra delitos de guerra, contra a humanidade e contra a paz.
Na resolución número 177 (II), parágrafo (a) da Asemblea Xeral das Nacións Unidas solicitóuselle á Comisión de Dereito internacional que "formulase os principios do dereito internacional recoñecidos na Carta dos Xuízos de Nürnberg e nas determinacións do tribunal". Durante o curso das súas deliberacións sobre este tema, xurdiu a pregunta se a comisión debía determinar ou non, e ata que punto os principios contidos na carta e o xuízo constitúen dereito internacional. Concluíuse que dado que os principios de Nürnberg foran confirmados pola Asemblea Xeral, a tarefa confiada á comisión non era dar a súa apreciación sobre se os principios eran ou non Dereito internacional senón só formulalos. O texto dado a continuación foi aprobado pola comisión na súa segunda sesión. O informe da comisión tamén contén comentarios sobre os principios.
As guías son as seguintes:
Principio I
Calquera persoa que cometa actos que constitúan un crime baixo as leis internacionais será responsable e por conseguinte suxeito a castigo.
Principio II
O feito de que as leis internas non impoñan castigo por un acto que constitúa un crime baixo as leis internacionais non exime a persoa que cometeu o acto da súa responsabilidade baixo as leis internacionais.
Principio III
O feito de que unha persoa que cometeu un acto que constitúe un crime baixo as leis internacionais sexa Xefe do Estado ou un oficial responsable do goberno non lle exime da responsabilidade baixo as leis internacionais.
Principio IV
O feito de que unha persoa actúe baixo as ordes do seu goberno ou dun superior non o exime da responsabilidade baixo as leis internacionais, sempre que se demostre que tiña posibilidade de actuar doutra forma.
Principio V
Calquera persoa acusada dun crime baixo as leis internacionais ten o dereito dun xuízo xusto ante a lei.
Principio VI
Os crimes que se enumeran a partir de aquí son castigables como crimes baixo as leis internacionais:
Principio VII
A complicidade na comisión dun crime contra a paz, un crime de guerra ou un crime contra a humanidade tal e como foron expostos no Principio VI, é un crime baixo as leis internacionais.
Docklands Light Railway
O Docklands Light Railway (Ferrocarril Lixeiro dos Docklands), máis coñecido polas siglas DLR, é unha rede de metro lixeiro automatizado, inaugurada en 1987 para servir as antigas zonas portuarias do leste de Londres, hoxe reconvertidas en barrios residencias e financeiros, coñecidas como Docklands. Vai desde Stratford (norte) até Lewisham (sur), e desde Tower Gateway e Bank (oeste, distrito financeiro da Cidade de Londres) a Beckton, Aeroporto de Cidade do Londres e Woolwich Arsenal (leste).
O sistema emprega un cadro de persoal mínimo nos trens e principais estacións, porén as catro estacións baixo terra si están equipadas co número de traballadores mínimo preciso para cumprir coas normativas de seguridade ante a posíbel presenza de lumes. miniatura|Un DLR atravesa o longo viaduto de Westferry O DLR opera baixo unha franquía concedida por Transport for London a Keolis Amey Docklands, unha joint venture entre a empresa de transporte Keolis e Amey plc, especialistas en infraestrutura. Durante 17 anos foi operado por Serco Docklands, parte do Grupo Serco. O sistema é propiedade por Docklands Light Railway Ltd., empresa subsidiaria de TfL. No curso 2013-2014, o DLR transportara uns 110.2 millóns de pasaxeiros. A súa rede ten sido ampliada en diversas ocasións desde a súa estrea e na actualidade as autoridades locais están a considerar futuras extensións.
Mapa da rede
borda|800px
Nereida (lúa)
Órbita e Rotación
A órbita de Nereida é de movemento directo a unha distancia media de 5.513.400 kms, pero a súa grande excentricidade de 0,7507 fai que o punto máis próximo (periapse) ó seu planeta quede situado a 1.372.000 kms e o máis afastado (apoapse) quede a 9.655.000 kms.
O período de rotación de Nereida foi determinado pola análise da súa curva de luz, sendo este período de 11,52±0,14 horas.
Características físicas
Nereida é o terceiro satélite máis grande de Neptuno cun radio medio de 170 kms. Probablemente a lúa irregular máis grande do noso Sistema Solar.
O espectro de Nereida é de cor gris é foi detectado xeo de auga na súa superficie. O seu espectro amósase coma algo intermedio entre os espectros das lúas de Urano Titania e Umbriel, o cal suxire que a superficie de Nereida é unha mestura entre xeo de auga e algún material espectralmente neutro. O espectro de Nereida é considerablemente diferente dos espectros de planetas menores coma Pholus, Quirón e 1997CU26, suxerindo que hai moitas máis posibilidades de que Nereida se formase ó redor de Neptuno, en decrecemento das posibilidades de que sexa un corpo capturado.
A lúa Halímede podería ser un fragmento arrincado de Nereida por mor evento de colisión.
Exploración
A única sonda que visitou Nereida foi a Voyager 2, a cal pasou preto de Nereida, a unha distancia de 4.700.000 kms entre o 20 de abril e o 19 de agosto de 1989. A Voyager 2 obtivo 83 imaxes da lúa cunha precisión entre 70 a 800 kms. Antes da chegada da Voyager 2, as observacións de Nereida estiveron limitadas ós telescopios terrestres que só puideron establece-lo brillo intrínseco de Nereida e os seus elementos orbitais. Aínda que as imaxes obtidas pola sonda espacial non tiñan resolución de abondo para distingui-las características superficiais da lúa, a Voyager 2 puido establecer que o albedo da lúa é máis grande en comparación con outros satélites pequenos de Neptuno e que posiblemente a lúa sexa de cor gris.
Cacto
miniatura|dereita|Un cacto con [[flor.]]
miniatura|dereita|[[Astrophytum myriostigma.]]
Os cactos son os vexetais pertencentes á familia das cactáceas (Cactaceae), plantas espiñentas e con talos suculentos; algunhas especies teñen talos leñosos ou pouco suculentos, entón presentan follas simples, suculentas e alternas. Teñen fotosíntese CAM. As flores son solitarias e hermafroditas ou, máis rara vez, unisexuais, acostuman ser actinomorfas, pero existen especies con flores zigomorfas.
O perianto, xeralmente, está composto por numerosos tépalos dispostos en espiral, con aspecto petaloide, frecuentemente os tépalos externos teñen aspecto sepaloide. Únense basalmente para formar un hipanto ou tubo periántico. O androceo está formado por numerosos estames, con secuencia centrífuga. O pole é trinucleado, desde tricolpado a 6-15 colpado ou porado. O nectario está constituído por un anel na superficie interna do tubo periántico. O xineceo componse de 3 a moitos carpelos, sendo o ovario ínfero. O froito acostuma ser indehiscente, carnoso, baciforme, rara vez seco.
A familia consta de 30-200 xéneros, segundo o autor consultado, con 1000 especies ou posibelmente 2000.
E
miniatura|dereita|Espiñas dos cactos.
F
miniatura|dereita|150px|[[Ferocactus echidne/ Ferocactus echidne.]]
A Pena, Valdoviño, Valdoviño
A Pena é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
O Chouso, San Xurxo de Asma, Chantada
O Chouso é un lugar na parroquia de San Xurxo de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 2 habitantes segundo datos do INE e do IGE. dos que un era home e o outro era muller.
Peter Hans Kolvenbach
Peter Hans Kolvenbach, nado o 30 de novembro de 1928 en Druten (Países Baixos) e finado o 26 de novembro de 2016 en Beirut (Líbano), foi o 29º xeneral da Compañía de Xesús.