cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wim Mertens
Biografía
En agosto de 2007 Mertens asinou un contrato con EMI Music Belgium, selo que prepara un ambicioso plan de relanzamento de todo o repertorio anterior do compositor a partir de xaneiro de 2008. O seu "oeuvre intégralle" estará dispoñible de forma dixital e para todo o mundo. Pero primeiro EMI presentou o 24 de setembro de 2007 o traballo máis recente de Mertens, un álbum de 9 composicións titulado Receptacle. Para este álbum Mertens decidiu traballar cunha orquestra composta unicamente por mulleres, 17 en total. Non é a primeira vez que EMI e Mertens traballan conxuntamente, xa que en 1999 a banda sonora da película de Paul Cox Pai Damián foi editada por este selo discográfico.
Stac
Stac (acrónimo de Sistemas Técnicos del Accesorio y Componentes S.L.) é unha empresa galega con sede en Padrón especializada no sector dos peches en aluminio.
Produto
Capacidade de produción:
Saint-Nazaire
Saint-Nazaire, en bretón Sant-Nazer é unha cidade francesa, do departamento de Loira Atlántico, situada no norte do estuario do río Loira.
Historia
O nome da cidade provén de san Nazario, que viaxou con Celso de Milán e evanxelizou os habitantes da rexión. Os seus corpos foron descubertos preto de Milán en 395.
O burgo primitivo data do século XV. Saint-Nazaire naceu co seu porto e creceu coa construción naval.
En 1808 era unha aldea de pescadores e lamaneurs (pilotos que guían os barcos comerciais no estuario), construída sobre un promontorio rochoso onde residían mariñeiros, pescadores, comerciantes e artesáns.
A construción naval comezou no século XVIII nas ribeiras do río Brivet, barrio incorporado ao concello en 1865. Nos anos 1860 implantouse un primeiro estaleiro.
Durante a segunda guerra mundial o exército de ocupación alemán construíu unha base submarina na localización da dársena de Saint-Nazaire, daquelas o único porto do Atlántico oeste capaz de recibir os grandes acoirazados alemáns.
En 1942 e 1943 sucedéronse intensos bombardeos aliados sobre a cidade, quedando esta completamente destruída. Tras a liberación da cidade, o 11 de maio de 1945, foi reconstruída baixo a dirección do arquitecto Noël Lemaresquier.
A ponte
360 px|dereita En 1975 entrou en servizo a ponte colgante que atravesa o estuario do Loira na súa desembocadura, entre Saint-Nazaire e Saint-Brévin. É a ponte máis longa de Francia, cun total de 3356 m e 720 m na súa parte atirantada.
Aqueronte
miniatura|Río Aqueronte.
O río Aqueronte ou Aquerón (en grego antigo Αχέρων Akhérôn, ‘temible’) está situado no Epiro, rexión noroccidental de Grecia. Aqueronte pode traducirse como ‘río da traxedia’ e críase que era unha bifurcación do río do inframundo Aqueronte, polo que, na mitoloxía grega, Caronte carrexaba as almas dos falecidos até o Hades. Aqueronte era un dos cinco ríos do Inframundo. Cóntase que nas súas augas todo se afundía agás a barca de Caronte, que accedía a pasar as almas dos defuntos a cambio dos óbolos ou moedas de cinza que se lle poñían aos mortos nos ollos para pagarlle.O lago chamado Ακηερουσια Acherousia e o río aínda chamado Aquerón coas ruínas próximas do Necromanteion atópanse cerca de Parga no continente fronte a Corfú.
Críase que outra bifurcación do Aqueronte emerxía no cabo Acherusian (hoxe chamado Eregli, en Turquía) e foi avistado polos Argonautas segundo Apolonio de Rodas.
San Martiño de Ferreiros, Pol
San Martiño de Ferreiros é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 109 habitantes, deles 56 eran homes e 53 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Aqueronte
Platón no seu Fedón identificaba a Aqueronte como o segundo maior río do mundo, superado só polo Océano. Afirmaba que o Aqueronte corría en dirección oposta desde o Océano por debaixo da terra baixo lugares desérticos.
San Martiño de Ferreiros, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Aqueronte
No Aqueronte do inframundo desembocaban os ríos Flexetonte e Cocito, considerado este como unha derivación da mesma lagoa Estixia.
Xosué
miniatura|Xosué pregando a Deus que pare o curso do Sol, por [[Gustave Doré.]] Joshua ou Yehoshua (hebreo: יְהוֹשֻׁעַ, israelí: Yəhoshúa) foi un xefe israelita que sucedeu a Moisés. A súa historia é narrada na Biblia, en concreto no Libro do Éxodo, no Libro dos Números, e máis no Libro de Xosué. Xosué conduciu os israelitas na conquista de Canaán, a Terra Prometida.
Aqueronte
A palabra úsase tamén ocasionalmente como unha metáfora do propio Hades.
O deus do río, fillo de Océano e Tetis, enxendrou a Ascálafo con Orfne ou Gorxira, dos ninfas do inframundo.
No Inferno de A divina comedia de Dante, o río Aquerón constitúe o bordo do inferno, no Ante-Inferno.
Heart of Midlothian F.C.
O Heart of Midlothian Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Edimburgo. Foi fundado en 1874 na capital escocesa e sendo aló o que o Rangers F.C. á cidade de Glasgow. Tamén recibe o nome de "Hearts", "The Heart" que é o alcume máis vello, "The Jam Tarts" e "The Jambos".
O seu primeiro uniforme consta dunha camisola morada, con pantalón branco e medias moradas.
Son os maiores rivais que posúe o outro equipo "grande" da localidade, o Hibernian F.C..
As Antes, Temes, Carballedo
As Antes é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 6 habitantes, 2 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O topónimo sería unha variante de antas, en latín.
Codeso
O codeso común (Adenocarpus complicatus), é unha especie da familia das fabáceas, semellante á xesta. Tamén recibe os nomes comúns de cítiso e piorno.
Descrición
Arbusto de até 2 m, aínda que xeralmente é de menor tamaño. Pólas estriadas en sentido lonxitudinal. Follas trifoliadas e pecioladas; cada folliña lanceolada ou oblanceoalada, cubertas dun veludo polo envés e lampiñas ou lago vilosas pola face. Flores en acios terminais alongados, máis estreitos canto máis preto do ápice; cáliz bilabiado cuberto de pelos (en ocasións glandulares) co labio superior máis curto ca o inferior e dividido profundamente en dous lóbulos triangulares; corola con forma de bolboreta de cor amarela ou amarela-alaranxada, de 9–15 mm de lonxitude. Froito en legume densamente cuberto de tubérculos glandulares, de 15–45 mm de longo por 5–6 mm de largura. Florea na primavera e no verán.
Diversidade
É unha especie extraordinariamente polimorfa, que comprende varias razas ou subespecies que na Península Ibérica non amosan unha distribución claramente diferenciada.
Etnografía
O codeso común é unha das sete plantas esenciais usada nas herbas de San Xoán; polo que é considerada con propiedades máxicas e medicinais. Existe a tradición de pedir un desexo e anoar os seus varelos para que se cumpra, quizais derivado de que fose un arbusto sagrado na antigüidade.
Taxonomía
Adenocarpus complicatus foi descrita por (Carl von Linné) J.Gay e publicado en Annales des Sciences Naturelles, Botanique II, 6: 125. 1836.
Adenocarpus: nome xenérico que procede do grego aden, que significa "glándula" e karpos, que significa "froito", facendo referencia a unha característica dos legumes destas plantas.
complicatus: epíteto latino que significa "dobrado sobre si mesmo".
Ligazóns externas
Herbarium (Imaxes da planta)
Craig Anton
Craig Ward Anton, nado o 28 de agosto de 1962 en Omaha, Nebrasca é un humorista e actor estadounidense.
Traxectoria
Anton é coñecido por ser un dos humoristas orixinais da serie de televisión MADtv e polo seu papel de Lloyd Diffy na serie de Disney Channel Phil of the Future.
Longa Marcha 2
miniatura|Un [[Longa Marcha 2D engalando.]] Longa Marcha 2 (Chang Zheng 2 en Pinyin, e normalmente referido abreviadamente como CZ-2) é unha subfamilia de foguetes espaciais operados pola República Popular da China pertencente á familia máis grande de foguetes Longa Marcha.
Unión por Cambre
miniatura|Casa do Concello de Cambre.
Unión por Cambre (UxC) é unha agrupación política con base no concello de Cambre. O partido toma o seu ideario dos valores democráticos inspirados por outros partidos políticos independentes de carácter cidadán e veciñal.
Bujumbura
Bujumbura ou Buiumbura, cidade cunha poboación estimada 330.504 habitantes (2005), é a cidade máis grande do Estado africano de Burundi e da provincia de Bujumbura Mairie, en África centro-oriental. Foi a capital do país ata 2019, cando esta se trasladou a Gitega.
Urbanismo
O centro da cidade posúe as trazas dunha cidade colonial cun grande mercado, o estado nacional, unha grande mesquita e a sé catedral da arquidiocese de Bujumbura.
Hai varios museos, dos que compre salientar o Museo da Vida e o Museo Xeolóxico. Outras atraccións, xa nos arredores, son: o Parque Nacional Rusizi, o Monumento a Livingstone e Stanley en Mugere e as fontes do tributario máis meridional do Nilo, que os locais sinalan como nacemento mesmo dese magno río.
Bujumbura está dotada de praias excelentes sobre o lago Tanganica.
Historia
Bujumbura deixou de ser unha pequena aldea, cando se tornou nun asentamento militar da África Oriental Alemá no ano 1889. Desois da primeira guerra mondial converteuse no centro administrativo do mandato belga da Sociedade de Nacións en Ruanda-Urundi. O nome da cidade foi cambiado de Usumbura a Bujumbura cando Burundi conseguiu ser independente en 1962. Desde a independencia, Bujumbura ten sido escenario de frecuentes combates entre os dous principais grupos étnicos do país, con milicias hutus que se opoñen ao exército de Burundi, dominado polos tutsis.
Economía
miniatura|esquerda|250px|Mercado en Bujumbura Bujumbura é o porto máis importante de Burundi e embarca a maior parte dos principais produtos de exportación do país, como café, algodón, coiros e mineral de estaño. A súa industria produce cementos, tecidos e xabóns.
Comunicacións
Un ferryboat une Bujumbura con Kigoma en Tanzania, a través do lago Tanganica. A estrada, ou mellor pista, con 1.500 km de lonxitude, que a liga con Nairobi, Kenya, é a vía terrestre máis transitada, e por onde sae a maior parte dos produtos de exportación. Ademais posúe o Aeroporto Internacional de Bujumbura.
Plotino
Plotino (en grego Πλωτίνος, Plotínos; en latín Plōtinus), nado no ano 204 ou 205 e finado no 270, foi un filósofo helenístico e unha das máis salientables figuras do neoplatonismo. Moita da información biográfica que hoxe hai del procede do seu discípulo Porfirio.
Traxectoria
Plotino mergullouse no estudo da filosofía aos 27 anos e desprazouse a Alexandría onde buscou un mestre que satisfixera as súas inquedanzas intelectuais e morais ata que encontrou a Ammonius Saccas. Alexandre de Afrodisias, Numenius e varios estoicos influíron tamén no seu pensamento.
Os ensaios que constituirán as Enéades foron escritos durante un longo período de 17 anos que chegou ata poucos meses antes do seu pasamento. Incapaz de ordenalos e revisalos por mor da súa deficiente visión, será Porfirio quen nos achegue estruturada esta obra capital da historia da filosofía composta de seis libros de nove tratados cada un.
Pensamento
Plotino mantiña unha gran desconfianza cara o corpóreo e o material. Sostiña que os fenómenos sensibles eran unha imitación de algo máis elevado e superior, o xenuíno e verdadeiro Ser.
Plotino mantén a existencia do UN, transcendente e sen multiplicidade nin distinción, que en realidade está alén da diferenciación entre o que comunmente coñecemos como ser ou o non-ser. A categoría común de ser a facemos derivar da nosa experiencia corrente en relación a diversidade de obxectos, pero o Un está máis alá das nosas categorías e transcende os obxectos sensibles. O un non é a mera suma da totalidade dos obxectos senón a realidade subxacente e transcendente a todos eles que se identifica co Ben e a Beleza. O pensamento non pode ser atribuído ao Un porque implica distinción, diferenciación entre o pensante e o obxecto pensado. Sen o un nada podería existir. Ao un non se lle pode atribuír ningunha actividade polo que tampouco é o creador da realidade. A multiplicidade deriva do simple, polo que do un, por emanación, derivan todas as cousas. O imperfecto emana do perfecto en estadios de sucesiva imperfección. A emanación non afecta, altera ou diminúe ao Un, igual que o sol non diminúe pola emanación da súa luz.
Rodoaldo de Friúl
Rodoaldo  ou Rodoald, finado posteriormente ao ano 695, foi duque longobardo de Friúl do 671 ao 695 aproximadamente.
Traxectoria
Sucesor de Landari, durante o reinado de Cuniperto, sobre o 695, sufriu a usurpación por parte de Ansfrido, que actuou sen o consentimento do rei o cal, porén, nun primeiro momento parece tolerar o cambio en Cividale. Rodoaldo fuxiu a Istria, chegou por mar a Rávena e, desde alí, se dirixiu a Pavía ante a corte de Cuniperto. Despois da definitiva deposición de Ansfrido, que tamén se rebelara contra o rei, Cuniperto confioulle o ducado ao irmán de Rodoaldo, Adón.
El Palo, Málaga
miniatura|250px|Situación do barrio na cidade de [[Málaga.]] El Palo é un barrio de Málaga, situado no Distrito Leste, a 8,7 km do centro da cidade.
Segundo o concello, limita ao norte cos barrios de Villa Cristina, Miraflores del Palo, El Drago, Las Cuevas e La Pelusa; ao leste, con Miramar del Palo; ao sur, co barrio de Playas del Palo; e ao oeste con Echeverría del Palo e Pedregalejo. Non obstante, tradicionalmente coñécese como El Palo á zona situada entre o Monte San Antón e o mar Mediterráneo delimitada polos arroios Jaboneros e Gálica, e nun sentido máis amplo, a toda a zona do extremo oriental de Málaga.
L'Image manquante
L'Image manquante (en រូបភាពដែលបាត់បង់) é un filme documental franco-camboxano de 2013 dirixido por Rithy Panh sobre os khmer vermellos en lingua francesa. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2013 onde gañou o premio principal. Tamén foi estreado na sección de Cinema do Mundo no Festival Internacional de Cinema Cinemanila, onde gañou o Gran Premio do Xurado. Gañou o Premio Lumières ó mellor documental na 21ª edición dos Premios Lumières e foi nomeado ó Premio César ó mellor filme documental.
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios. Aproximadamente a metade do filme está composta por material de novas e imaxes de época, mentres que a outra metade emprega figuras para dramatizar o que ocorreu en Camboxa cando Pol Pot chegou ó poder.
Sinopse
Empregando figuriñas de barro e imaxes de arquivo, Rithy Panh testemuña as atrocidades cometidas polos kmres vermellos en Camboxa entre 1975 e 1979.
SonDaRúa
SonDaRúa (frecuentemente escrito Sondarua ou Son Da Rúa) foi un grupo de rap galego de Ponteareas, que estivo activo entre 2016 e 2023.
Traxectoria
A principios do 2018 lanzaron o seu primeiro traballo de estudo, Liberando mentes, un EP de 5 cancións editado tanto en formato físico coma en dixital. Posteriormente participan no sinxelo Cultura crítica da banda de metal NAO xunto coas Tanxugueiras. A mediados de ano editan en todas as plataformas dixitais un álbum recompilatorio en forma de EP que leva como título SonDaRúa Classics, formado por reedicións de antigos temas só subidos a Youtube e que foran gravados de forma caseira polo propio Alex Arnoso. En 2019 publicaron un novo videoclip do sinxelo Voz da resistencia, que contou cunha instrumental de dub do produtor Antxon Sagardui do colectivo vasco Crudo Bilbao.
En 2020 publicaron o seu único LP, co título Eterno combate. Este traballo constou de 12 temas e contou coas colaboracións de Ezetaerre, Skandalo GZ e Navia Rivas. Antes do lanzamento do disco xa se publicaran tres dos temas como sinxelos e con cadanseu videoclip a modo de adianto: "Éxodo", "Salsa galaica" e "Pontakas Antifa".
C-3PO
miniatura|225px|dereita|Anthony Daniels cunha máscara de C-3PO en 2005.
C-3PO Relacións Interhumanas ou tamén C-3PO Relacións Cibernético-humanas, ou comunmente nomeado como C-3PO (pronunciado: SITRIPIO) é un personaxe ficticio do universo de A Guerra das Galaxias. Aparece nos seis episodios da saga. O actor que o interpreta é Anthony Daniels.
Características
Trátase dun droide de protocolo, é dicir, un droide deseñado especificamente para interactuar con seres pensantes. Pode falar e entender máis de seis millóns de formas de comunicación. Construído por Anakin Skywalker, e compañeiro do droide astromecánico R2-D2.
A súa principal función como droide de protocolo é axudar a explicar os costumes doutras culturas, a tradución etc. É moi leal aos seus amos, dende a súa creación, serviu a máis de corenta.
Nun principio foi chamado 3PO pero tras ser completado (entre os episodios I e II) déuselle o nome de C-3PO.
Rangers F.C.
O Rangers Football Club é un club de fútbol da localidade de Glasgow (Escocia) que adoita ser chamado Glasgow Rangers inda que oficialmente ese nome non o posúa ningún equipo de fútbol. Este costume de darlle esta denominación a puxeron ben de moda os comentaristas ingleses dos partidos de fútbol que falaban do Glasgow Rangers pra tentar face-la diferenciación con respecto ó Queens Park Rangers londiniense. Tamén ten denominacións alternativas coma os alcumes "The Gers" que non deixaría de se-la abreviación de The Rangers, "Light Blues" pola cor da súa camisola e "The Teddy Bears" pola rima que isto fai con Rangers.
C-3PO
Características
Ao final do Episodio III bórranselle os seus bancos de memoria para non revelar a localización de Luke Skywalker e Leia Organa, é por iso que non o recoñece en A guerra das galaxias, nin tampouco o seu creador Anakin dicindo que o capitán Raymus Antilles da nave Tantive IV fora o seu último dono.
Rangers F.C.
En 2012 o Rangers F.C. entrou nunha profunda crise financeira debido a problemas coa administración de impostos do Reino Unido, polo que o 14 de xuño do mesmo ano, tras non poderse solucionar a dura situación económica do club, o equipo desapareceu, véndose obrigado a refundarse na Terceira División escocesa.
C-3PO
Características
En 2004, C-3PO foi introducido dentro do salón da fama dos robots.
Rangers F.C.
Historia
Club nado no 1872 e que foi o primeiro do mundo en acadar 55 títulos do se campionato nacional de liga e tamén o que pode fachendear de se-lo pioneiro en sumar 100 títulos oficiais (ó remate da tempada 2012-13 xa acumulaba 117).
É moi sonada a grande rivalidade que o Rangers ten co Celtic. É o derbi por excelencia de Escocia e pode que do mundo posto que o mesmo Sir Alex Ferguson fala na súa autobiografía de que endexamais vira nun enfrontamento de rivalidade unha atmosfera e unha paixón semellantes ás que se poden vivir nos encontros entre Celtic e Rangers. E tamén boa conta disto pode dala o futbolista ferrolán do Rangers Nacho Novo que recoñeceu nunha entrevista concedida a un xornal deportivo que aquilo era impresionante e que se algún compañeiro lle quería dicir algo, como estivese a 3 ou 4 metros xa non oía o que lle quería comentar. Tanto esta rivalidade, por intres da historia esaxerada, coma cando se fai referencia a ámbolos dous clubs se fala do Old Firm.
O primeiro equipamento do equipo é o de camisola cor azul, pantalonciño cor branca e medias azuis. En canto ó segundo equipamento hai que salientar que foi mudando ó longo dos anos pero por pór un exemplo a da tempada 2005-2006 era con camisola branca cunha franxa vermella cruzando verticalmente o peito dende o pescozo, pantalonciño azul e medias brancas.
O estadio que acolle os seus encontros coma locais é o de Ibrox Stadium cunha capacidade pra 50.987 persoas sendo tódalas bancadas de sentar. Ademais este estadio é un cinco estrelas segundo criterios UEFA e é o terceiro en capacidade de público de Escocia tan só por detrás, e nesta orde, do Celtic Park e do Hampden Park onde xoga a Seleción Escocesa de Fútbol tódolos seus encontros oficiais coma local a non ser que haxa algún problemiña.
O equipo do Rangers tamén é coñecido por se-lo conxunto dos protestantes de Escocia. E ós seus seareiros se lles coñece coma "Bears" e "Bluenoses".
Xogadores
Actualizado 13 de xuño de 2018
Adestradors
Os adestradores intermedios foron Willie Thornton (2 partidos en 1969), Tommy McLean (4 partidos en 1983), Ian Durrant (1 partidos en 2007) e Graeme Murty (6 partidos en 2017).
Pandora (muller de Epimeteo)
miniatura|Pandora abrindo a caixa (John Gibson)
Segundo a mitoloxía grega, Pandora (que significa doadora ou portadora de todo, chea de virtudes) foi a primeira muller, creada por Hefesto e Atenea por mandado de Zeus coma castigo para a raza humana.
Prometeu, que xa creara o primeiro home de arxila, reveláralle o segredo do lume á humanidade e colleu o lume divino para llo entregar ós homes (ben do carro de Helios, ben da forxa de Hefesto), levándoo nunha cana oca. Indignado, Zeus advertiu así a Prometeu:
Creación de Pandora
Encargoulle a Hefesto que moldeara con arxila unha figura de muller á imaxe das deusas, e o resto dos deuses olímpicos colaboraron na obra concedéndolle cadansúa calidade: Atenea vestiuna, as Grazas enxoiárona, as Horas cubrírona de flores, Afrodita deulle a súa beleza e así, a habilidade manual, a capacidade de persuasión etc. O último foi Hermes, que lle conferiu a mentira, a maldade, o carácter voluble e a falta de intelixencia. Para Hixino (Fábulas 142), foi creada por Vulcano (Hefesto) e Minerva (Atenea) doulle a vida, e despois os resto dos deuses concedeulle un don.
Rematada a figura, Zeus insufloulle vida e enviou a Pandora á terra como regalo dos deuses á humanidade. Pese a que Prometeo lle ordenara ao seu irmán Epimeteo que non aceptase ningún presente de Zeus, de quen non se fiaba, Epimeteo, engaiolado pola beleza de Pandora, non lle obedeceu e casou con ela.
Hesíodo conta que Prometeo lograra capturar os males e encerralos nunha vasilla, máis propiamente unha xerra coñecida hoxe erroneamente como caixa de Pandora, cerrada para que nada escapara dela. Pero Pandora, chea de curiosidade por saber qué contiña a vasilla que o seu marido lle prohibira abrir, quitou a tapa e saíron todos os males para esparexerse pola Terra. Só quedou dentro a Esperanza, no fondo, pois Pandora conseguiu pechar a xerra, aínda que tarde. Outras fontes din que foi Pandora quen traía a ánfora e que a abriu en canto pisou a terra.
Existe tamén a tradición contraria: a vasilla traída por Pandora como regalo de Zeus en realidade tiña os bens e tratábase dun regalo de voda de Zeus para Epimeteo. Cando Pandora a abriu, escaparon todos para regresar ó Olimpo, excepto a esperanza.
En calquera caso, os homes quedaron con tódolos males e só conservaron o pobre consolo da esperanza. Por iso dicimos que "a esperanza é o último que se perde".
miniatura|Pandora abrindo o seu cofre (Waterhouse, 1896)
Epimeteo e Pandora tiveron unha filla, Pirra, que casou con Deucalión, fillo de Prometeo. Ámbolos dous foron as únicas persoas que sobreviviron ao diluvio que Zeus mandou sobre a humanidade para destruír a raza de bronce, na versión grega do diluvio universal, e posteriormente volveron crear homes e mulleres para repoboar a terra.
Iconografía
O atributo característico de Pandora na arte é unha xerra ou, modernamente, unha caixa ou cofre. E os momentos representados son o da súa creación (ou nacemento) e o momento no que abre a caixa e escapan os males.
A figura de Pandora foi pouco tratada na iconografía antiga, e concéntrase case toda na Atenas do século V a. C., momento en que Sófocles publica a súa traxedia Pandora.
Pero rexurdirá con forza no Renacemento, quizais pola semellanza do mito de Pandora con Eva. Así, Cousin pinta Eva prima Pandora (1549), representando a Pandora recostada, case espida, xunto a dúas xerras e apoiada nunha caveira. A partir de entón numerosos pintores recollen a imaxe, desde Velázquez (Os deuses colman de regalos a Pandora) ó prerrafaelista Waterhouse.
Janica Kostelić
Janica Kostelić, nada en Zagreb (Iugoslavia) o 5 de xaneiro de 1982, é unha ex esquiadora, catro veces campioa olímpica croata. Nas competicións da Copa do Mundo gañou trinta probas individuais, tres títulos xerais, tres títulos de slálom e catro títulos (non oficiais) de combinada. Os éxitos de Kostelić no esquí profesional levaron a algúns comentaristas, escritores e compañeiras a considerala unha das mellores esquiadoras da historia.
É a única muller que gañou catro medallas de ouro en esquí alpino nos Xogos Olímpicos de Inverno (en 2002 e 2006) e a única muller que gañou tres medallas de ouro nuns únicos xogos (en 2002).
Traxectoria
Nada nunha familia deportiva de deportes de inverno: o seu pai, Ante Kostelić, é tamén o seu adestrador, e o seu irmán, Ivica Kostelić, é tamén esquiador profesional.
Despois dunha operación no xeonllo en 2001, tivo que facer unha pausa e na tempada 2002 entrou tarde, así todo, no ano olímpico. Nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City 2002, nos Estados Unidos, Kostelić logrou tres medallas de ouro na combinada, slálom e slálom xigante, e unha medalla de prata en superxigante (super G).
En 2003, no Campionato Mundial de Esquí Alpino de 2003 de St. Moritz (Suíza) Kostelić converteuse na campioa do mundo no slálom e na combinada. A comezos de 2004, unha lesión levouna ao quirófano para practicarlle unha operación no xeonllo que lle provocou, de novo, unha interrupción na súa carreira deportiva.
No Campionato Mundial de Esquí Alpino de 2005 disputado en Bormio (Italia), Kostelić foi a campioa do mundo de novo na combinada e no slálom, así como no descenso, neste caso por primeira vez. Nas súas vitorias no descenso e no slálom, conseguiu a mellor marca. Este fito no se realizara nunca na historia dos Campionatos mundiais.
Nos Xogos Olímpicos de Turín 2006 chegou como unha das favoritas e conquistou unha medalla de prata no superxigante. Con catro medallas de ouro e dúas medallas de prata converteuse na esquiadora alpina máis laureada na historia dos Xogos Olímpicos de Inverno.
Na Copa do Mundo de Esquí, Janica Kostelić, gañou trinta probas, destas vinte veces no slálom, dúas no slálom xigante, unha no superxigante, unha no descenso, dúas na supercombinada e catro na combinada clásica.
En 2005 a final da Copa do Mundo terminou cun duelo entre Kostelić e a sueca Anja Paerson, sendo Paerson a que conquistou o Globo de Cristal con só tres puntos de diferenza.
En 2005, o canal televisivo Eurosport proclamouna a mellor deportista do ano a nivel mundial.
Kostelić foi a primeira esquiadora croata que gañou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Foi a esquiadora máis importante da primeira década do século XXI e unha das mellores esquiadoras da historia, gañando en todas as disciplinas alpinas.
Foi a única muller que conquistou catro medallas de ouro en esquí alpino nos Xogos Olímpicos de Inverno e a única esquiadora que conquistou tres medallas olímpicas de ouro nun ano (2002).
Foi campioa da Copa do Mundo en 2001, 2003 e 2006. O 15 de xaneiro de 2006 converteuse na terceira muller na historia da Copa do Mundo (despois da sueca Pernilla Wiberg e a austríaca Petra Kronberger) que gañou nas cinco disciplinas da Copa do Mundo.
O 5 de febreiro converteuse tamén na segunda esquiadora (despois de Kronberger) que gañou competicións nas cinco disciplinas nunha mesma tempada. No ano 2006, ademais, foi galardoada cun Premio Laureus.
Estación de Chapela
Chapela é unha estación de tren de Adif, situada en Chapela, no concello de Redondela, provincia de Pontevedra. Estaba situada na antiga liña que unía Vigo e A Coruña, actualmente abandonada.
En agosto de 2011, coa inauguración da estación de Vigo-Guixar para substituír á estación de Vigo-Urzáiz durante as obras de construción dunha nova estación para albergar os trens de alta velocidade, a vía na que se atopa a estación de Chapela quedou sen servizo.
Istari
Os Istari (en singular Istar) son personaxes ficticios que forman parte do legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien. Eran un grupo de maiar enviados á Terra Media polos Valar na Terceira Idade do Sol para axudar ás razas libres na súa loita contra Sauron. Chamados tamén Ithryn (en singular Ithron) na lingua sindarin, foron máis comunmente coñecidos como magos.
Membros
Fron cinco os Istari enviados á Terra Media:
Historia
Chegaron arredor do ano 1000 T. I. e cando apareceron na Terra Media semellaban homes anciáns para os que os anos pasaban paseniño.
Moi poucos entre os habitantes da Terra Media coñecían a natureza dos Istari e moitos pensaron que se trataban de elfos ou homes sabios. A pesar das súas metas e a súa orixe, os Istari eran capaces de abeirar sentimentos humanos. Deste xeito, Gandalf sentía un gran afecto polos hobbits e outros podían sentirse inclinados polos sentimentos humanos máis negativos como a cobiza, a envexa ou a desexo de poder.
Saruman era entre eles o de maior poder e o xefe do Consello Branco. No ano 2759 TI foi convidado polos gobernantes de Gondor e Rohan a instalarse en Isengarda. Saruman era un sabio na arte dos Aneis de Poder e foi corrompido progresivamente polo desexo de posuír os Aneis e pola influencia directa de Sauron a través do palantír de Orthanc. Finalmente foi corrompido totalmente e converteuse nun aliado de Sauron na Guerra do Anel ata que foi derrotado polos Ents e Gandalf, quen quebrou a súa vara expulsándoo do Consello Branco. Saruman morrería máis tarde a mans dun dos seus propios vasalos, Gríma Lingua de Verme, na Comarca trala destrución do Anel Único.
Durante a Guerra do Anel, Gandalf liderou ós pobos libres na súa vitoria fronte a Sauron. Trala destrución de Sauron, Gandalf abandonou a Terra Media atravesando o Gran Mar xunto cos portadores do anel e os elfos.
Cladística
A cladística (do grego κλάδος kládos = 'rama') é unha rama da bioloxía que define as relacións evolutivas entre os organismos baseándose en similitudes derivadas. É a máis importante das sistemáticas filoxenéticas, que estudan as relacións evolutivas entre os organismos. A cladística é un método de análise rigoroso que emprega as "propiedades derivadas compartidas" (sinapomorfias) dos organismos que se están a estudar. A análise cladística forma a base da meirande parte dos sistemas modernos de clasificación biolóxica, que buscan xuntar aos organismos polas súas relacións evolutivas. En contraste, a fenética agrupa os organismos baseándose na súa similitude global, mentres que os enfoques máis tradicionais tenden a basearse en caracteres clave. Willi Hennig (1913 - 1976) é amplamente considerado como o fundador da cladística.
Río Cúa
O río Cúa é un río español da comarca do Bierzo, na provincia de León, afluente do río Sil pola súa beira dereita.
Fontes
Nace no Campo de la Pesca, preto do porto de Cienfuegos, a 1565 m de altitude.
Percorrido
No seu curso alto segue unha dirección oeste-leste até un quilómetro despois de recibir, pola esquerda, as augas do rego de Trayecto, mudando entón o sentido a norte-sur. Atravesa os municipios de Peranzanes, Fabeiro, Vega de Espinareda, Arganza, Cacabelos, Carracedelo e Toral dos Vados, onde desemboca no Sil.
O seu percorrido total é de 62 km. O conxunto da súa cunca cobre unha área de 677 km².
Afluentes
Os afluentes principais do Cúa son, pola dereita, o río Ancares, e pola esquerda, e con menor caudal, o mencionado rego de Trayecto, o río de Faro e máis o río Biarzas.
Metoma
Metoma é unha pequena illa no "Océano Pacífico do estado de Vanuatu.
Forma parte das Illas Torres na provincia de Torba. Está situado entre as illas de Tegua e Hiw. A altura máxima é de 115 m. Metoma está habitada por unha especie particular de cangrexo, o cangrexo do coco.
A illa ten unha lonxitude de 2´4 quilómetros e unha anchura de 1´4 km.
Couso, A Armenteira, Meis
Couso é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 61 habitantes (34 mulleres e 27 homes), oito menos ca en 2010 e nove menos ca en 2005.
Ruptura da presa de Brumadinho
miniatura|ruptura da presa de Brumadinho. A ruptura da presa de Brumadinho foi un desastre ambiental que ocorreu no municipio brasileiro de Brumadinho, a 65 km da capital mineira, Belo Horizonte, a comezos de 25 de xaneiro de 2019. Rompeuse unha represa de minería controlada pola compañía Vale SA, construída sobre a beira do río Ferro-Carvão na localidade de Córrego do Feijão.
O accidente ocorreu só tres anos despois do desastre da represa de residuos mineiros de Mariana, a menos de 200 quilómetros de Brumadinho, que tamén era controlada por Vale en conxunción con BHP Billiton. O presidente de Vale, nunha conferencia de prensa, sinalou que, a diferenza de Mariana, na traxedia de Brumadinho "o dano humano será maior".
Os Caparís, San Xiao de Mos, Castro de Rei
Os Caparís é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Suegos, Pol
Santa Eulalia de Suegos é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 153 habitantes (76 homes e 77 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Frimario
miniatura|dereita|Alegoría, autor anónimo Frimario é o nome do terceiro mes do calendario republicano francés, o terceiro tamén da estación do outono, que dura desde o 22, 23 ou 24 de novembro ata o 20, 21 ou 22 de decembro, segundo o ano. Coincide aproximadamente co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Saxitario.
A Cuqueira, Temes, Carballedo
A Cuqueira é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante, 1 home.
Frimario
O nome do mes deriva de frimas, que en francés denota poeticamente a xeada. Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese "ao frío, ás veces seco, ás veces húmido, que se fai sentir de novembro en decembro". O sufixo -ario denota que o mes pertence á estación do outono, igual que Vendimario e Brumario.
A Cuqueira, Temes, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a un lugar onde abundan os cucos, latín.
Antón Rivas Briones
Antón Rivas Briones, nado en Madrid en 1918, e finado en Vilagarcía de Arousa o 22 de maio de 2004, foi un pintor galego que tamén destacou na xilografía e na talla.
Traxectoria
Aínda que nace en Madrid, vive desde neno, e ata a súa morte, en Vilagarcía de Arousa. Ós quince anos empeza a traballar como aprendiz nun obradoiro de ebanistería, grazas ao que alcanza un maxistral dominio no traballo da madeira. Compatibiliza a súa actividade profesional coa creación artística, campo no que foi autodidacta, e tanto na súa faceta de tallista, como de xilógrafo, deixou obras de gran perfección.
En 1943, é premiado no Certame nacional de Educación y Descanso para traballadores, e en 1947 e 1948 recibe unha bolsa para estudos de pintura da Deputación de Pontevedra. Tamén por esa época fai tímidas incursións no debuxo publicitario en Madrid.
Na década de 1960, a súa obra, en especial as súas xilografías, comezan a ter éxito entre os coleccionistas de arte galegos, e a súa fama chega a transcender até os Estados Unidos.
Nos anos 70, é premiado en varias ocasións na Bienal de Arte de Pontevedra (1970 prata en gravado; 1973 e 1974 bronce en pintura; 1975 prata en pintura), logrando o seu máximo galardón en 1978: a Medalla de Ouro en pintura.
O Concello de Vilagarcía de Arousa púxolle o seu nome á sala de exposicións municipal, en 2001, e un ano despois nomeouno fillo adoptivo.
Estilo artístico
A súa obra artística enmárcase dentro da xeración galega de posguerra, que se afasta do academicismo para enlazar coa arte das vangardas, aínda que posteriormente evoluciona desde o vangardismo ata un realismo humanista, onde todas as súas composicións xiran en torno á figura humana.
Ten un sentido mural nato, e as súas composicións, recargadas e dramáticas abordan moitas veces temas folclóricos, ou de contexto máxico, con meigas e espectros.
Nos seus gravados prevalecen os tons escuros e as tebras.
Hayley Westenra
Hayley Dee Westenra, nada o 10 de abril de 1987 en Christchurch, é unha cantante soprano neozelandesa. Tamén é unha recoñecida embaixadora de UNICEF.
O seu álbum musical Pure, acadou o primeiro posto na categoría clásica por vender máis copias en menos tempo no seu debut, cando ela tiña só dezaseis anos. Dito álbum foi número un en vendas no Reino Unido no ano 2003.
Westenra é principalmente coñecida por colaboracións con artistas de renome como Andrea Bocelli ou José Carreras. En agosto de 2006 entrou a formar parte do grupo irlandés Celtic Woman, co que colaborou en varios álbums e xiras musicais.
No 2011 sacou un álbum coa colaboración de Ennio Morricone que se chama Paradiso.
Convento de San Xoán de Poio
San Xoán de Poio é un mosteiro medieval beneditino situado na parroquia de San Xoán de Poio, ocupado por unha comunidade de mercedarios. En 1971 foi declarado Ben de Interese Cultural
Historia
miniatura|dereita|Claustro das laranxeiras.
A data de fundación é difícil de precisar. A tradición mantén que foi fundado por Froitoso de Braga e os seus discípulos no século VII, e tres séculos máis tarde, no reinado de Vermudo III foi reconstruído nun lugar distinto pero próximo ó da primeira fundación. O documento máis antigo que se conserva que o mencione data do ano 1116.
O seu primeiro abade coñecido é Fromarico, a comezos do século XII. Outros abades foron Sancho a finais do século XIII, que acadou unha bula pontificia. Desde 1476, co nomeamento doutro Sancho, houbo abades comanditarios, como Martín Zurbano de Azpeitia (nomeado bispo de Tui en 1514), Martín de Ávila Carvajal (capelán de Carlos V), Francisco de Solís ou Sebastián de Villoslada, conselleiro de Filipe II.
Recibiu numerosos privilexios reais e nobiliarios incorporándose a Congregación de San Bieito de Valladolid, coa que comeza a súa época de maior esplendor. Nela chegou a ter un colexio maior de teoloxía desde o ano 1548 a 1556. No ano 1581 comezaron as obras da actual igrexa e as do claustro procesional, e desenvolvéronse entre 1600 e 1612. Sobre a construción da nova igrexa resaltar a existencia dun plano a finais do século XVII de frei Gabriel de Casas, por aqueles tempos mestre de obras do mosteiro de San Martiño Pinario.
No ano 1613 comezou a funcionar o Colexio de Pasantes de San Xoán de Poio que non pararía o seu quefacer ata o decreto de exclaustración de 1834. Tralo seu abandono polos beneditinos coa desamortización, no ano 1890 foi ocupado polos mercedarios que seguen a ocupalo desde entón. En 1917 ingresou no convento Gumersindo Placer.
Arquitectura
A fachada do mosteiro é unha obra barroca de sinxela traza na que destaca a portada cun fornelo no que se aloxa a imaxe de San Bieito.
A igrexa
A fachada da igrexa enmárcase por dúas esveltas torres cunha portada con dous pares de columnas dóricas no corpo inferior e outros dous pares de columnas corintias no superior. Sobre a portada unha imaxe de San Xoán Bautista. <Gallery> Ficheiro:Poio Mosteiro 01-03, San Xoán.jpg|San Xoán Bautista Ficheiro:Poio Mosteiro 01-05, Santo André.jpg|Santo André Ficheiro:Poio Mosteiro 01-06, Santiago.jpg|Santiago </Gallery>
Configúrase nunha única e ancha nave cuberta con bóvedas de canón e bóvedas de aresta. Nela ábrense tres pequenas capelas, abertas con arcos de medio punto e sobre eles unha serie de balcóns.
Qui-Gon Jinn
miniatura|dereita|162px| Neeson é Qui-Gon Jinn no filme. miniatura|dereita|162px| Afeccionado a Star Wars no papel de Qui-Gon Jinn. Qui-Gon Jinn (Quimen-Gonay Jinn) é un personaxe de A Guerra das Galaxias que aparece no Episodio I da saga. Foi interpretado polo actor irlandés Liam Neeson. Qui-Gon foi un nobre Cabaleiro Jedi nos tempos da Antiga República. Foi instruido por unha eminencia da Orde Jedi: o Mestre Dooku. Jinn adestrouse como un home serio, xeneroso e amable, pero tamén desenvolveu un criterio propio e certa teimosía que na maioría das ocasións non eran do agrado do Consello Jedi.
Convento de San Xoán de Poio
A igrexa
A capela maior adórnase co retablo maior, obra realizada cara ao ano 1735, e estruturado en columnas salomónicas. Mostra imaxes de santos mercedarios procedentes do convento de Madrid, xunto a imaxes da Virxe da Mercede, patroa da orde, e de San Xoán Bautista, patrón do convento. O antigo retablo maior contratado a Bernardo Cabrera no ano 1631 foi aproveitado en parte para o retablo da capela do Cristo (antiga sancristía) na que se aloxa o sepulcro suevo-visigótico de Santa Trahamunda.
Qui-Gon Jinn
Qui-Gon cumpriu co seu deber con distinción, loitando en varios conflitos e resolvendo moitas crises políticas. Alarmouse cando descubriu que a codiciosa Federación de Comercio conseguía un exército propio e que era a mismísima República á que el defendía quen llo concedía. Foi tamén estreito colaborador do Chanceler Supremo Finis Valorum, a quen salvou dun atentado.
Convento de San Xoán de Poio
Os claustros
O claustro da portería ou dos laranxos é de planta rectangular e dividido en tres alturas todas en orde toscano. Foi construído entre o ano 1747 e 1749 ao mesmo tempo que a escaleira de honra.
Qui-Gon Jinn
Figuren aus Star Wars
Convento de San Xoán de Poio
Os claustros
O claustro principal ou das procesións é de menor tamaño e construíuse baixo a dirección de Mateo López no século XVI seguindo as trazas de Juan Ruíz de Pamames. De planta cadrada consta de dúas alturas distribuídas en arcos de medio punto. As naves cóbrense con bóveda de crucería estrelada.
Espazos anexos
Conta, tralo edificio monacal, cun hórreo de boas dimensións.
Biblioteca
A súa biblioteca ten máis de 150 000 fondos.
Situación actual
No convento séguese levando a cabo vida monacal e atópase en bo estado de conservación. A comezos de 2018 vivían nel oito frades
As dependencias claustrais, a antiga cociña, a sala capitular e o refectorio destínanse a museo. Acolle diversas actividades como o conclave de bispos galegos en 2013, congresos. Tamén ten servizo de hospedaría.
Resolución 67/19 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas
Resultado
thumb|300px|Votación dos Estados membros das Nacións Unidas respecto á admisión de Palestina como Estado observador non membro.
Felipe Chirinos
Felipe Chirinos, nado en Galicia e finado en Tlalpan (Cidade de México) en maio de 1905, foi un xornalista galego.
A Carballosa, San Xiao de Mos, Castro de Rei
A Carballosa é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Felipe Chirinos
Traxectoria
Comezou estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero antes de rematar a carreira emigrou a Estados Unidos. En Nova York dirixiu o periódico Las Novedades. Pola guerra hispano-estadounidense tivo que marchar a México onde foi redactor de El Correo Español.
Try, Try, Try
"Try, Try, Try" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o terceiro e derradeiro sinxelo do seu quinto álbum MACHINA/The Machines of God. O tema foi composto polo líder da banda Billy Corgan, e no sinxelo está acompañado pola cara-b "Here's to the Atom Bomb". Como a meirande parte dos seus sinxelos posteriores, "Try, Try, Try" non tivo éxito comercial e o cru vídeo musical que se realizou para o tema tampouco axudou moito a isto.
Unha versión alternativa de "Try, Try, Try" aparece no terceiro EP do álbum MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music e no sinxelo "Untitled".
Hibernian F.C.
O Hibernian Football Club nace en Edimburgo no ano 1875 e sendo na cidade o que o Celtic F.C. en Glasgow. O equipo ademais de ser coñecido coma Hibernian recibe tamén as denominacións alcumísticas de "Hi-bees" e de "Hibs", pero hai que ter coidado e tentar non dicir Hibernians porque daquela estariamos a referirnos a un club de Malta.
O Hibernian mantén unha grande rivalidade co seu veciño da capital escocesa, o Hearts.
Xoga no estadio chamado Easter Road con 20.421 asentos.
The Pick of Destiny
The Pick of Destiny é o segundo álbum da banda estadounidense de comedy rock Tenacious D, e é a banda sonora da película homónima. Editouse o 14 de novembro de 2006, e está producido por John King, e conta coas colaboracións de Meat Loaf, Ronnie James Dio e Dave Grohl.
Hibernian F.C.
A súa primeira equipamento está formada por unha camisola verde coas mangas brancas e pantalonciño e medias cor verde.
The Pick of Destiny
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Jack Black e Kyle Gass, agás as indicadas.
Ligazóns externas
Tenacious D in The Pick of Destiny
Escola Galega de Administración Pública
A Escola Galega de Administración Pública (EGAP) é un centro oficial de docencia e de investigación en todas aquelas materias que foren de interese para o persoal ao servizo da Xunta de Galicia e, de ser o caso, doutras administracións galegas. Ten a súa sede en Santiago de Compostela.
Orixe
A Escola Galega de Administración Pública foi creada de acordo co Decreto 163/1982, do 1 de decembro, como órgano administrativo sen personalidade xurídica propia. Posteriormente, e de acordo coa Lei 4/1987, do 27 de maio (modificada pola Lei 10/1989, do 10 de xullo), a EGAP constitúese nun organismo autónomo de carácter administrativo adscrito á Consellería de Presidencia e Administración Pública, con personalidade xurídica de seu e con plena autonomía funcional para o cumprimento dos seus fins.
The Cure
The Cure é unha banda de post-punk inglesa, liderada por Robert Smith, que comezou a súa carreira a no ano 1976 en Crawley, West Sussex. Smith vén sendo o único membro permanente da banda dende a súa fundación. O seu primeiro álbum foi Three Imaginary Boys, editado en 1979, e colocou á banda nos movementos post-punk e New Wave que surxiran a raíz da revolución punk rock no Reino Unido. Durante os primeiros anos da década dos 80 as letras e música cada vez máis escuras da banda axudaron a formar o xénero do rock gótico.