cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas Canarias
Goberno e política
O Deputado do Común do Parlamento das Canarias, radicado en Santa Cruz de la Palma, é o Defensor do Pobo canario. Trátase dun alto comisionado designado polo Parlamento das Canarias, cuxo fin é defender os dereitos e liberdades constitucionais dos cidadáns canarios. O Consello Económico e Social das Canarias, con sede nas Palmas de Gran Canaria, é o órgano consultivo do Parlamento e do Goberno das Canarias en materia socioeconómica e laboral. A Audiencia de Contas das Canarias, situada en Santa Cruz de Tenerife, é o órgano fiscalizador das contas e da xestión económica do sector público canario. O Tribunal Superior de Xustiza das Canarias é o máximo órgano xurisdicional das Canarias, sen prexuízo do Tribunal Supremo.
If I Don't Live Today, Then I Might Be Here Tomorrow
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Björn Dixgård e Gustaf Norén.
Vicente Gonzaga Doria
Traxectoria
Oitavo fillo do I duque de Guastalla Ferrante II Gonzaga e de Maria Vittoria Doria, foi comendador de Villafranca na Orde de Calatrava, xentilhome de cámara de Carlos II, Capitán Xeneral de Galicia desde 1652, sucedendo no cargo a Diego Benavides de la Cueva, até 1658, en que foi sucedido por Rodrigo Pimentel Ponce de León, Vicerrei designado de Valencia (non tomou posesión do cargo), Vicerrei de Cataluña (1664 – 1667) e de Sicilia (marzo – novembro de 1678), e gobernador interino do Consello de Indias en ausencia do duque de Medinaceli (1680 – 1685).
Provincia de Phayao
Phayao (en tai พะเยา) é unha provincia (changwat) da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phayao.
Limita polo leste coa Provincia Nan, polo nordeste coa Provincia Xaignabouli (de Laos), polo sur coa Provincia Phrae, polo oeste coa Provincia Lampang e polo norte coa Provincia Chiang Rai.
Distritos
esquerda|180px|Mapa dos distritos A provincia divídese en nove distritos (amphoe), os cales logo se subdividen en 68 comunas (tambon) e 632 poboados (muban).
San Martiño, Torbeo, Ribas de Sil
San Martiño é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil.
Petite Terre
Petite Terre é un grupo de illas que pertencen ao departamento de ultramar francés de Guadalupe, situadas no Mar Caribe. O seu nome en Francés Îles de la Petite-Terre literalmente significa "Illas da Terra Pequena", consisten en 2 pequenas illas Terre de Bas (ou "Terra Baixa") e Terre de Haut (ou "Terra Alta") localizadas aproximadamente a 10 km ao sueste da illa de Grande-Terre, e ao sur de La Désirade. Foron chamadas así en constraste co nome que recibiu a moito maior en tamaño e veciña Grande-Terre. A súa superficie combinada é de apenas 1´70 km².
Historia
A pequena illa da petite terre ten unha superficie de 150 hectáreas e posúe o faro máis antigo de Guadalupe, alcanzando un máximo de 35 m sobre o mar, foi descuberta por Cristovo Colón, pero non foi ocupada por colonos ata o século XVIII debido á falta de auga. Debe terse en conta, con todo, que os arauaques e os caribes foron os primeiros en ocupar a illa entre os anos 500 e 1500. A economía xiraba en torno á agricultura, a pesca, o comercio e o algodón, isto foi posible grazas ao almacenamento da auga de choiva en cisternas.
Altabón, Campañó, Pontevedra
Altabón é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
A Mota, Trasparga, Guitiriz
A Mota é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Exército de Liberación de Presevo, Medvedja e Bujanovac
200px|miniatura|Logo. O Exército de Liberación de Preševo, Medvedja e Bujanovac (en albanés: Ushtria Çlirimtare e Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit, UCPMB) foi un grupo guerrilleiro, activo entre 1999 e 2001, que loitou pola independencia de Serbia (daquela, na República Federal de Iugoslavia) dos municipios de Preševo, Bujanovac e Medveđa, onde vivían a maioría dos albaneses da Serbia central, adxacente a Kosovo, no Conflito do sur de Serbia ou Conflito do Val de Preševo. Os uniformes, procedementos e tácticas do UCPMB eran iguais que as do disolvido Exército de Liberación de Kosovo (UÇK). O obxectivo do UCPMB era a secesión destes tres municipios de Iugoslavia e unilos ao futuro Kosovo.
A Picha, Tardade, Vilalba
A Picha é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gay Doctors Ireland
Gay Doctors Ireland (GDI) é unha organización de gais, lesbianas, bisexuais e transexuais (LGBT) médicos e estudantes de medicina en Irlanda. Foi fundada en 2010 como a primeira asociación de Irlanda para médicos LGBT.
Propósito
GDI é unha rede de apoio educativo, profesional e social para médicos e estudantes de medicina LGBT. A xuntanza xeral anual inaugural do grupo contou co doutor Jesse Ehrenfeld da Universidade Harvard.
Actividades
Entre os temas tratados polo grupo está o Servizo de Irlandés de Transfusión de Sangue que controla a prohibición ós homes homosexuais de doar sangue. En setembro de 2011, GDI criticou os esforzos do deputado Brian Walsh por negar a cirurxía ós pacientes transxénero.
En abril de 2011, GDI anunciou unha bolsa anual de investigación en saúde LGBT para estudantes de medicina, a primeira do seu xénero en Irlanda.
Alejandro de Diego Gómez
Alejandro de Diego Gómez, nado en Madrid en 1961, é un funcionario galego.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade Complutense de Madrid. En decembro de 1981 tomou posesión como Secretario do Concello de Sobrado dos Monxes e agosto de 1982 trasladouse a Avión, onde continua a ocupar o mesmo cargo. Dende 1987 a 1992 foi Presidente Colexio Provincial de Ourense de Secretarios, Interventores e Tesoureiros de Administración Local, promoveu tamén a creación da Federación Galega e Colexios, sendo o seu primeiro secretario. Avoga pola fusión de concellos e está a escribir artigos e informes respecto a estas.
Controguerra
Controguerra é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 2.491 habitantes (en 2006) e esténdese por unha área de 22 km², cunha densidade de poboación de 113 hab/km².
Liga ACB 2010-11
A tempada 2010-11 da Liga ACB foi a 28ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. A liga comezou o 30 de setembro de 2010, e rematou o 14 de xuño de 2011 co derradeiro encontro da final, na que o Regal FC Barcelona acadou o campionato.
Tempada regular
Así ficou a táboa clasificatoria ó remate da tempada regular:
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Rolda final
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Nos cuartos de final xogouse ó mellor de 3 encontros. Nas semifinais e na final xogouse ó mellor de 5 encontros. É dicir, tralos 34 encontros da tempada regular, o campión aínda tivo que gañar 8 encontros para acada-lo campionato de liga. Así foron os enfrontamentos nas eliminatorias:
O campión da edición 2010-2011 da Liga ACB foi o Regal FC Barcelona.
Nomeamentos
120px|dereita
José Sanjurjo
Co nome de José Sanjurjo podemos referirnos a:
Wakame
A Wakame (do xaponés (ワカメ) é unha alga comestible da familia das algas pardas. Ten un aroma delicado e doce, e sérvese usualmente en sopas e ensaladas.
Ten sido cultivada por granxeiros mariños no Xapón e Corea dende hai centos de anos. A súa extensión a outras partes do mundo por medio dos cascos dos barcos ou en sementes de ostra fai que, desde o punto de vista da ecoloxía, sexa considerada unha especie invasora.
Características
Pertence ao grupo das algas pardas e é de cor verde-castaña clara. A súa forma semella unha grande folla de carballo. Vive en augas profundas (até 25 metros) e chega a medir 1,5 metros de lonxitude. É na primavera cando acada o seu máximo desenvolvemento.
Adaptada moi ben aos fondos das rías galegas, a miúdo asociada ao mexillón. A súa recolleita é difícil, ten que ser feita por mergulladores especializados.
En Asia e o Pacífico
miniatura|dereita|Secadoiro artesanal de wakame en Corea. miniatura|dereita|[[Ensalada de wakame fervido.]] miniatura|dereita|[[Sopa de miso, prato xaponés con Tofu, Wakame e ceboliñas.]] miniatura|dereita|Miyeok guk, sopa coreana con wakame miniatura|Wakame con sardiñas, prato xaponés
Na China é chamada qundaicai (裙带菜). .A produción chinesa concéntrase arredor de Dalian.
En Corea é chamada miyeok (미역) e, de aí, ven o nome da sopa miyeok guk.
A wakame é a segunda alga máis consumida no mundo en alimentación directa, e procede case na súa totalidade das zonas de cultivo do Xapón, Corea e a China. Ademais da sopa miso xaponesa ou a Sopa miyeok guk coreana, en xeral é usada como ingrediente de ensaladas xunto con tofu (queixo de soia) e cogombros, e aderezada con mollo de soia e vinagre de arroz.
En Europa
A wakame chegou accidentalmente ás costas de Galicia e Francia xunto con sementes de ostra xaponesa e adaptouse como unha máis do país, a miúdo asociada aos mexillóns. As wakames recolleitas en Galicia son, debido ás especiais características oceanográficas, as mellor adaptadas do atlántico europeo, presentando unha textura suave e un sabor doce "a mar".
En francés foi proposto o nome "fougère des mers" (é dicir fieito de mar), mentres que en inglés "sea mustard" (mostaza de mar). Por non ser unha alga tradicional das costas de Galicia aínda non ten nome popular galego, pero ben podía ser chamada "grelo de mar", pola similitude de aspecto e textura con esa verdura, ou "carballa" polo seu parecido cunha folla de carballo.
O consumo de wakame en Europa, ao igual que o do resto das algas, máis que polas existentes tradicións costeiras, entrou por influxo das poboacións orientais afincadas nas cidades (sobre todo a través dos seus restaurantes). No caso concreto do Wakame débese principalmente á popularización dos restaurantes xaponeses de suxi. Tamén ten unha grande influencia a expansión do movemento macrobiótico na segunda metade do século XX, impulsado polos xaponeses Georges Ohsawa e Mishio Kushi.
En Galicia, tanto nas Rías Altas como nas Baixas, hai experiencias avanzadas de produción de wakame por cultivo mariño, amais dunha apreciable cantidade por recolleita de exemplares silvestres
Anzo, Lalín
San Xoán de Anzo é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 186 habitantes (97 mulleres e 89 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes.
Wakame
En Europa
Tamén existen cultivos mariños de wakame na Bretaña.
Propiedades nutritivas e de saúde
O wakame é moi rico en calcio, mineral no que acada valores extraordinarios (1.380 mg/100g), maiores que o leite de vaca (tipicamente 120 mg/100g).
É apreciable o seu contido de proteínas (22,7 g por cada 100) con alto valor biolóxico polo seu equilibrio entre aminoácidos esenciais.
Anzo, Lalín
Nesta parroquia naceu o empresario Ramón Lareo López, Roque.
Patrimonio
O castro de Anzo está moi alterado por diversas construcións (vivenda, pista de tenis, piscina, naves dunha granxa, etc.). O único posible resto en superficie e unha pequena caída do terreo, localizado entre a casa e a estrada, que puidera corresponderse co terraplén occidental do recinto.
A igrexa de San Xoán de Anzo é románica e conserva moitos elementos da súa primitiva estrutura do século XII.
Wakame
Propiedades nutritivas e de saúde
Tamén posúe ácido alxínico e polisacáridos que en experiencias con ratos se amosan capaces de desintoxicar o corpo e eliminar metais pesados e isótopos radioactivos.
Estudos feitos na universidade de Hokkaido indican que un composto do wakame chamado fucoxantina pode axudar á queima do tecido graxo. . Estudos en ratos amosan que a fucoxantina induce a expresión da proteína queima-graxas UCP1, que se acumula en tecidos adiposos arredor dos órganos internos. A expresión da proteína UCP1 foi significativamente incrementada en ratos alimentados con fucoxantina.
Na medicina oriental o wakame é considerado como un elemento purificador do sangue e órganos.
Valores nutricionais típicos do wakame (cantidades cada 100 g)
Gutis
Os Gutis foron un pobo do leste do río Tigris, posíblemente orixinarios dos Zagros e antepasados dos kurdos, que desde o -2200 participaron nas loitas para dominar Akkad, reino do que chegaron a ocupar unha parte, primeiro brevemente (-2180 - -2175) e, máis tarde, por máis tempo (-2159 - -2116). Expulsados aínda son mencionados nas rexións orixinarias, chamadas Qutum, durante un certo tempo. O -2075 Shulgi de Ur fixo unha expedición contra eles.
Andrés García Camba
Andrés García Camba y de las Heras, nado en Monforte de Lemos en 1793 e finado en Madrid en 1861, foi un militar, político e escritor galego en lingua castelá.
Participou na Guerra da Independencia española e, despois, na da Independencia do Perú. Alcanzou o emprego de Tenente xeneral, sendo capitán xeneral en varias Capitanías (entre elas as de Galicia, Filipinas e Porto Rico), procurador e deputado en varias Cortes, senador por Valencia, electo e vitalicio, e ministro do goberno de España.
As memorias que escribiu sobre a súa actuación na guerra da Independencia do Perú son unha fonte moi recorrida polos historiadores.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia fidalga, e optou pola carreira militar, ingresando como Cadete voluntario en febreiro de 1810, ese mesmo ano ascendeu a alférez de Cabalería, loitando na guerra contra os invasores franceses.
En 1816 pasou a América formando parte da expedición de Pablo Morillo, como tenente Axudante maior no Escuadrón de Húsares de Fernando VII. Chegou ao Perú vía Panamá. Foi destinado ao Alto Perú e ascendido a capitán. Tomou parte na campaña de Salta e noutras accións realizadas nesa rexión baixo o mando do xeneral José de la Serna.
O vicerrei Joaquín de la Pezuela chamouno a Lima, e nomeouno comandante do segundo Escuadrón de Dragóns do Perú (1818). En 1820 dirixiu ao vicerrei Pezuela un escrito no que criticaba directamente a súa conduta, considerándoa apática, entre outras obxeccións, ao mesmo tempo que lle daba consellos que, segundo a súa opinión, debía seguir. Dito escrito, denominado vulgarmente "plan de García Camba", tivo bastante circulación en Lima, sen que o vicerrei tomara medidas represivas.
Tras a Capitulación de Ayacucho foi enviado de retorno a España vía o Pacífico. Nas illas Marianas foi desembarcado pola tropa indisciplinada, logrando chegar máis tarde a Manila. Alí serviu de Maior Xeneral, subinspector de Infantería e Cabalería, entre outros cargos.
En novembro de 1836 foi nomeado Capitán Xeneral de Filipinas. Desembarcou en Manila o 24 de agosto de 1837 e desempeñou o cargo até o 29 de decembro de 1838.
De regreso a España, foi elixido senador por Valencia, cargo que xurou o 8 de outubro de 1839. Foi nomeado Capitán Xeneral das Provincias Vascongadas (1840). Pertenceu ao grupo dos ayacuchos, facción política integrada polos seus antigos camaradas da guerra no Perú, que se fixo famosa polas súas pugnas polo poder.
Ao facerse cargo Espartero da Rexencia de España durante a minoría de idade de Isabel II foi Ministro de Mariña, Comercio e Ultramar (desde o 21 de maio de 1841 até o 25 de maio de 1842). En 1843 foi nomeado Capitán Xeneral de Galicia.
O 5 de maio de 1847 foi ascendido a Tenente xeneral de Cabalaría. Nomeado senador vitalicio, xurou o cargo o 18 de marzo de 1853. O 1 de agosto de 1854 foi nomeado Capitán Xeneral de Baleares, pero non puido tomar posesión pola dispepsia que padecía. O 17 de outubro do mesmo ano foi nomeado Capitán Xeneral de Porto Rico, tomando posesión o 31 de xaneiro de 1855 e sendo destituído poucos meses despois, tras unha sublevación dos militares en San Juan.
O Pino, Tardade, Vilalba
O Pino é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Andrés García Camba
Traxectoria
Ao longo da súa vida obtivo, ademais, outros postos e distincións, entre os que destacan:
Queimos, Trasparga, Guitiriz
Queimos é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Andrés García Camba
Traxectoria
Faleceu en Madrid en 1861.
Obras e escritos diversos
Publicou os seguintes documentos:
Ademais, traduciu as Máximas de guerra de Napoleón, da cuarta edición francesa (Madrid, 1857).
David Pearse
David Pearse, nado en Dublín o 30 de agosto de 1991, é un actor de cinema e teatro irlandés.
Traxectoria
Formouse no Samuel Beckett Centre, no Trinity College de Dublín. Antes de dar o salto ao cinema e á televisión desenvolveu unha ampla traxectoria no teatro, modalidade na que segue actuando.
Soutonovo, Campañó, Pontevedra
Soutonovo é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 98 habitantes (46 homes e 52 mulleres).
Provincia de Phatthalung
Phatthalung (en tai: พัทลุง) é unha provincia do Sur da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phatthalung.
Achada na Península de Malaca, limita polo norte coa Provincia Nakhon Si Thammarat, polo oeste e sur coa Provincia Songkhla, polo sur coa Provincia Satun e polo oeste coa Provincia Trang.
A Ventosa, Torbeo, Ribas de Sil
A Ventosa é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 4 habitantes, 1 deles era home e 3 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Cruces, Lobios, Lobios
Cruces é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE
Nerlens Noel
Nerlens Noel, nado o 10 de abril de 1994 en Malden, Massachusetts, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
Noel foi elixido na 6ª posición do Draft de 2013 polos New Orleans Pelicans. O 12 de xullo de 2013, os seus dereitos foron traspasados xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2014 ós Philadelphia 76ers, a cambio de Jrue Holiday e os dereitos do Draft de Pierre Jackson. O 24 de setembro de 2013, asinou cos 76ers. Noel perdeuse toda a tempada 2013-14 debido a unha operación nun xeonllo.
O 29 de outubro de 2014, Noel fixo o seu debut na NBA na derrota dos 76ers contra os Indiana Pacers por 91-103. En 35 minutos de xogo, fixo 6 puntos, 10 rebotes e 3 tapóns.
O 11 de xullo de 2022, Noel foi traspasado xunto a Alec Burks ós Detroit Pistons a cambio dos dereitos do Draft de Nikola Radičević e unha elección da segunda rolda do Draft de 2025.
Agnostic Front
Agnostic Front é unha banda estadounidense de hardcore punk, pioneira no xénero crossover thrash. Formouse no ano 1980 e comezou tocando un hardcore punk semellante ao dos seus contemporáneos, e estiveron na vangarda da florecente escena hardcore de Nova York de mediados dos anos 80 grazas ao seu clásico álbum de 1984 Victim in Pain, antes de incorporar elementos do thrash metal á súa música.
Colonnella
Colonnella é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 3.495 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 21 km², cunha densidade de poboación de 166 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Alba Adriatica, Controguerra, Corropoli, Martinsicuro e Monteprandone (AP).
Harbin
Harbin (chinés simplificado: 哈尔滨; chinés tradicional: 哈爾濱; pinyin: Hā'ĕrbīn) é unha cidade chinesa, capital da provincia de Heilongjiang, no norte de Manchuria, na beira sur do río Songhua, afluente do Amur. Ten unha poboación de máis de nove millóns de habitantes (2003) nunha área de 53.775 Km².
A cidade moderna de Harbin naceu en 1898 coa construción do ferrocarril que unía a cidade rusa de Vladivostok con Dalian. Na actualidade é un importante centro industrial e nó de comunicacións.
Durante a guerra civil rusa en 1918 os membros do exército branco tomaron a cidade. Harbin converteuse nun dos puntos cunha maior comunidade xudía, creada polos emigrantes rusos que se estableceron alí.
En febreiro de 1932 as tropas xaponesas ocuparon a cidade. O exército soviético reconquistouna en agosto de 1945. Logo dun breve período baixo control do Kuomintang, a cidade pasou a mans do Exército de Liberación Popular en abril de 1946. miniatura|dereita|300px|Praza Hongbo miniatura|dereita|180px|Igrexa de Santa Sofía A influencia rusa aínda está presente na cidade, mesmo na gastronomía da zona. Outra mostra desta influencia está nas tendas. Harbin é o único punto no que os chineses poden adquirir produtos tan típicos rusos como o vodka ou as bonecas matriuskas.
A cidade é coñecida como "a Moscova de Oriente", xa que gran parte da súa arquitectura é de influencia rusa. Destaca a Igrexa ortodoxa de Santa Sofía, construída entre 1923 e 1932. Na actualidade converteuse nun museo que mostra as diferentes influencias sufridas pola arquitectura de Harbin. Algúns habitantes da cidade consideraban que o templo alteraba o feng shui local, polo que se recolleron doazóns económicas para a construción dun mosteiro budista, o Templo de Ji Le.
Condicionada polo clima, Harbin é unha cidade volcada nos deportes de inverno. Desde 1985 celébrase o "Festival Internacional de neve e xeo", que inclúe actividades que van desde o esquí alpino ata a talla de esculturas en xeo. A cidade optou á organización dos Xogos Olímpicos de Inverno do ano 2010, concedidos finalmente a Vancouver (Canadá).
Manuel Romay
Jorge Manuel Romay Santiago, nado en Malpica de Bergantiños o 29 de xullo de 1990, é un futbolista galego que xoga de mediapunta no Arenteiro.
Traxectoria
Na pretempada 2012–13 anunciouse a súa incorporación ao Deportivo da Coruña B, procedente do Montañeros CF. En 2014 uniuse ao SC Austria Lustenau. En 2015 fichou polo CD Boiro.
Ochrasy
"Ochrasy" é unha canción da banda de garage rock sueca Mando Diao, editado como quinto e derradeiro sinxelo do seu álbum Ode To Ochrasy no ano 2007. "Ochrasy" é, segundo o vocalista e guitarrista Björn Dixgård, o tempo entre o final dun concerto e o amencer. O sinxelo foi lanzado nas tendas europeas de iTunes sen caras-b.
Listaxe de cancións
Composta por Björn Dixgård e Gustaf Norén.
Narf
Francisco Xavier Pérez Vázquez, nado en Silleda o 24 de abril de 1968 e finado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 2016, máis coñecido como Narf, nos inicios –como integrante da banda Os Quinindiolas e mais de Nicho Varullo, na compañía teatral Chévere e posteriormente en Psicofónica de Conxo– coñecido unicamente como Fran Pérez,   foi un cantante e compositor galego recoñecido pola forte personalidade e orixinalidade da súa obra,  que procurou incorporar ás estruturas do rock distintas influencias sonoras. Sobresaíu como compositor de bandas sonoras para teatro e outros espectáculos, compaxinando esta faceta coa de actor en diferentes funcións teatrais. Colaborou con moitos outros artistas e levou a súa música arredor do mundo, amosou o seu compromiso coa cultura galega e sentiu asemade unha fonda afinidade pola música africana.
Traxectoria
Mudouse da súa vila natal a Santiago de Compostela sendo aínda moi novo. Foi membro do grupo Os Quinindiolas, xunto a Xelís de Toro, Pepe Sendón e Marcos Teira, entre outros. Foi membro tamén do efémero grupo Nicho Varullo, xunto a Pepe Sendón e Carlos Santiago. Formou parte da compañía de teatro Chévere e foi un dos fundadores da sala Nasa, que naceu vinculada a devandita compañía no ano 1992, canda el estaban Xesús Ron, Miguel de Lira, Pepe Sendón, Blanca Cendán, John Eastham e Carlos Santiago. Compoñía cancións para a Banda da Nasa e participou nalgunhas montaxes teatrais como actor para a compañía teatral Chévere, como Máquina total (1994), Annus Horribilis (1994) etc. e en infinidade de números da Ultranoite. Abandonou o proxecto no ano 1998.
Segundo Narf declarou: –"co diñeiro de Xelís fundamos en 1990 a discográfica Spectra, pero aquilo foi unha ruína". Cos fondos procedentes dun premio literario concedido en Lugo no ano 1990 á novela de Xelís de Toro Non hai misericordia puideron pagar os debuts de Nicho Varullo e Os Quinindiolas e mais a edición da banda sonora de Río Bravo (1990) da compañía Chévere. En 1998 conformou a banda Psicofónica de Conxo da que Carlos Santiago e Pepe Sendón, compañeiros seus en traballos anteriores, formaban parte.
Tras un longo percorrido no mundo da música, Fran Pérez creou no ano 2004 o concepto artístico de Narf: "nova identidade para un músico inquedo que investiga o ritmo e a harmonía" e gustáballe definirse como cancionista. Emprendeu algúns traballos en solitario, contando tres álbums, e colaborou asemade con outros artistas. Con Jabier Muguruza e Miquel Gil puxo en escena Mundo Café (2005), un espectáculo que unía música e literatura, proxecto que finalmente quedou plasmado nun disco. Coa banda mozambicana Timbila Muzimba emprendeu o proxecto cultural Bumba (2006), confluencia dos sons tradicionais do pobo chopi coa música de Narf,  cooperación que perdurarou máis de dez anos e que concluíu con Da Zigala a Zemambiquo (2016), segunda parte do proxecto Bumba. Coñeceu a Manecas Costa incidentalmente nun camerino durante o Festival Internacional da Lusofonía Cantos na Maré en Pontevedra ao que acudiron como convidados e acordaron colaborar xuntos a partir de entón, froito daquel encontro naceu o álbum Aló Irmao! (2010), conseguiron o número 1 no Top ten da RDP-África co seu disco en agosto do ano 2010 e permaneceu no cumio da lista durante tres semanas. Con Quico Cadaval presentou Obrigado!, un espectáculo no que confluían as actuacións musicais e os relatos. E da colaboración con Uxía naceu o disco Baladas da Galiza imaxinaria (2015).
No festival Liet-Lavlut, dedicado a fomentar o uso das linguas minorizadas europeas, celebrado no ano 2006 en Östersund (Suecia) acadou o segundo posto co tema Santiago, incluído no seu álbum Tótem (2007). En decembro do ano 2008 levou a música do seu segundo álbum en solitario Tótem a Delhi e Katmandú na compaña de Juan Ramos, con quen coincidira previamente no grupo Os Quinindiolas. Actuou no Festival Câmbio Sonoro en Recife acompañado por Marcos Teira e Pepe Sendón no 2008. Participou con Manecas Costa e Timbila Muzimba no Festival d'Agosto de Maputo, onde estivo en varias edicións. Asistiu no 2009 ao IX Mercado Cultural para amosar Aló Irmao! con Manecas Costa, actuaron en Jequié, São Paulo e Salvador de Baía, estiveron en Porto Alegre e tamén en Buenos Aires, no 2010 actuaron de novo xuntos no City of London Festival. Estreou o espectáculo Atlántic@s xunto aos artistas galegos Uxía, Rosa Cedrón e Budiño no Mar del Plata, dentro do MICSUR, no mes de maio de 2014. Presentou a súa música en múltiples festivais arredor do mundo, como no Antídoto en São Paulo, no festival de Mindelo, noutros ámbitos como o BAFIM en Buenos Aires  e tamén levou a súa música aos escenarios de Cuba, Niterói, Río de Xaneiro, Guinea-Bisau, Varsovia, Brighton, Barcelona, Sevilla, Cracovia ou Newcastle.
Compuxo máis de trinta bandas sonoras para producións teatrais de diferentes compañías de Galiza e Portugal, como a ópera experimental Resaca (1996), con libreto de Pepe Sendón, na súa etapa como membro fundador da sala Nasa, A boa persoa de Sezuán (2008) e Salomé (2010) para o Centro Dramático Galego ou a Queima do Judas para Trigo Limpo teatro ACERT, que se celebra tódolos anos en Tondela o Sábado Santo, espectáculo do que foi responsable musical entre os anos 2000 e 2015. Musicou e interpretou os poemas de Xosé Velo Ser e triunfar para o videoclip Santa Liberdade no ano 2000 e Espranza para o DVD do libro ''150 anos do Banquete de Conxo. 50 aniversario do Congreso da Emigración'' no ano 2006. Formou parte do elenco de actores na obra de teatro A ópera dos tres reás (2011), interpretando os papeis de Dedotorto e trobeiro cego, baixo a dirección escénica de Quico Cadaval para o Centro Dramático Galego. No eido audiovisual participou como compositor das cancións no relato infantil multimedia O labirinto dos soños, con texto e dirección de Pepe Sendón, na serie de televisión baseada no relato anterior O Labirinto dos Soños: Ventura na Illa de Hypnos entre outros traballos. miniatura|280px|Narf e Uxía no MICSUR, Mar del Plata, no ano 2014, presentando Atlántic@s.
Morte
Entre os meses de marzo e abril de 2016 estivo 40 días nos Estados Unidos de América durante a xira de presentación do seu último disco Baladas da Galiza imaxinaria, feito en colaboración con Uxía. No mes de setembro de 2016 suspendeu por recomendación médica un concerto da antedita xira previsto en Ribeira por mor do seu delicado estado de saúde. Outros concertos programados en Bilbao, Barcelona, Madrid ou Manresa foron aprazados. Malia todo, os seus últimos concertos celebráronse no Teatro Principal de Santiago xunto aos africanos Timbila Muzimba para amosar ao público o proxecto Bumba II: Da Zigala a Zemambiquo, o 22 de outubro no marco do Womex e o día 23  o derradeiro. Faleceu a causa dun cancro o 15 de novembro de 2016 aos 48 anos de idade.
Recoñecemento
Trala súa morte fixéronse varias homenaxes na súa lembranza. A primeira delas foi o ano seguinte, durante o XIII Festival Internacional da Lusofonía Cantos na Maré, celebrado o 14 de xaneiro de 2017 no Pazo da Cultura de Pontevedra.
Nun acto celebrado o 21 de febreiro de 2017 na galería Sargadelos en Santiago de Compostela, que serviu para pechar unha exposición con ilustracións inspiradas en Rosalía de Castro no 180 aniversario do seu nacemento, celebrouse unha homenaxe conxunta dedicada a Narf e Rosalía organizada por El Patito Editorial e o concello, onde a editorial presentou Nas tardes escuras (2013), disco no que Narf adaptou os poemas de Rosalía ao rock.
Unha estatua de bronce foi inaugurada en Boiro o 10 de xuño de 2017 durante unha homenaxe feita no seu honor na Pousada das Ánimas,  sala de concertos que posteriormente cambiou o seu nome, denominándose A Pousada da Galiza Imaxinaria na súa honra.
O 30 de agosto de 2017 celebrouse un concerto tributo a Narf na praza da Quintana durante o festival Feito a Man en Santiago de Compostela.
Na cuarta edición do festival O mar nunha flor, celebrado o 4 de agosto de 2018 na Illa de Arousa, varios artistas participaron nun concerto dedicado na súa memoria.
O 28 de febreiro de 2019 rendeuse tributo a Narf en Lugo durante o ciclo de concertos Lubicán coa celebración do espectáculo Encontrarte, o lubicán de Narf, no que participaron varios artistas.
Durante o festival Ahoje é ahoje, organizado polo teatro Avenida en Maputo (Mozambique), celebrouse o 3 de novembro de 2019 unha homenaxe en lembranza de Narf.
A Deputación da Coruña pasou a denominar o concurso musical de rock como Concurso Fran Pérez "Narf" para grupos e artistas musicais a partir de 2017.
Discografía
Con Os Quinindiolas
Con Nicho Varullo
Con Psicofónica de Conxo
Con Jabier Muguruza e Miquel Gil
Con Manecas Costa
Con Uxía
Como Narf en solitario
No audiovisual
Como compositor de bandas sonoras
Premios
Como músico
Os Vilares, Torbeo, Ribas de Sil
Os Vilares é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña oito habitantes (seis homes e dúas mulleres), menos ca en 2007.
Pedro Álvarez de Toledo y Leiva
Pedro (Álvarez) de Toledo y Leiva, nado en Úbeda en 1585 e finado en Mancera de Abajo (Salamanca) o 9 de marzo de 1654, foi un nobre, político e militar español.
Primiros anos
Fillo de Luis de Toledo y Rojas, IV señor de Mancera y Cinco Villas, comendador de Alange na Orde de Santiago, capitán dunha compañía de Gardas Vellas, e da súa segunda esposa, Isabel de Leiva y Mendoza, filla dos señores de Leiva, Ameyuga y Bozo, desde moi novo serviu a bordo das galeras, e con 15 anos xa estaba combatendo en Italia (1600) e, un ano despois na campaña de Alxer baixo o mando do príncipe Andrea Doria. Ao mando de cinco galeras participou na defensa do estreito de Xibraltar (1607), atacado polos mouros. Despois exerceu cargos de goberno: como membro do Consello colateral de Nápoles durante o vicerreinado de Antonio Zapata e Cisneros, e chegou a ser Tenente xeneral das galeras de Sicilia (1622).
Trasladado á corte, recibiu o título de Marqués de Mancera (17 de xullo de 1623) e pasou a integrar o Consello de Guerra. O 4 de agosto de 1631 foi nomeado Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia, cargo que ocupou até 1637. A súa xestión mereceu os eloxios da Xunta do Reino de Galicia que, o 15 de abril de 1637 solicitaba a Filipe IV que "no removiera del oficio de Capitán general y gobernador deste Reino al señor Marqués de Mancera pues dello se le sigue grande servicio y utilidad a sus vasallos". O rei atendeu a petición, pero o marqués acabou enfrontándose, a causa do programa de fortificacións, cos corrixidores da Coruña, aos que ordenou deter o 19 de novembro de 1638.
Vicerrei do Perú
Posteriormente foi nomeado Gobernador de Orán e, finalmente, o 24 de febreiro de 1638 recibiu o cargo de Vicerrei do Perú; despois de gastar máis dun ano nos preparativos da viaxe, saíu de Cádiz o 20 de maio de 1639, tomando posesión do cargo o 18 de decembro de 1639, entregándoo a García Sarmiento de Soutomaior, II conde de Salvaterra, o 20 de setembro de 1648, de modo que rexeu os destinos do Perú durante oito anos, nove meses e dous días.
Ante as frecuentes incursións dos piratas, e aconsellado pola súa experiencia militar, dispuxo a fortificación do Callao (1640) mandando levantar unha muralla de 4 km de longo, a erección de fortalezas en Arica e Valdivia e aínda a defensa de Buenos Aires.
Favorábel á conservación, bo tratamento e alivio dos indios, recoñeceu que estes tiñan por inimigos corrixidores, curas e caciques, atentos a enriquecerse co seu suor", e que ningunha preocupación mostraban por obedecer as providencias ditadas para amparalos. De volta na corte, retirouse ao seu palacio de Mancera, onde morreu o 9 de marzo de 1654.
Asistencia sanitaria LGBT na Administración da Saúde dos Veteranos dos Estados Unidos
A Administración para a Saúde dos Veteranos dos Estados Unidos (Veterans Health Administration, VHA) ten un programa de lesbianas, gais, bisexuais e transxénero (LGBT) a través da Oficina de servizos de atención ó paciente. Non obstante, actualmente VHA non recolle datos sobre a orientación sexual ou a identidade de xénero do veterano. Estímase que hai máis dun millón de estadounidenses LGBT que son veteranos militares. Se os veteranos LGBT usan VHA ó mesmo ritmo que os veteranos non LGBT, podería haber máis de 250.000 veteranos LGBT servidos por VHA. Usando códigos de diagnóstico nos datos dos rexistros médicos, Blosnich e os seus colegas descubriron que a prevalencia de veteranos transxénero en VHA (22,9/100,000) é cinco veces maior que a prevalencia de diagnósticos relacionados co transxénero na poboación en xeral (4,3/100.000). Brown e Jones identificaron a 5.135 veteranos transxénero que recibiron coidados en VHA usando un conxunto máis amplo de códigos de diagnóstico. Brown tamén sinala que esta metodoloxía non identifica os veteranos transxénero que non revelaron a súa identidade de xénero ós provedores, ós que non cumpren os criterios para un diagnóstico, nin os veteranos que reciben a súa atención relacionada coa transición fóra do VHA.
Historia
O segundo evento está relacionado coa derrogación do seu Departamento de Defensa da súa política de Don't Ask, Don´t Tell en 2011, permitindo que o persoal militar militar gai, lesbianas e bisexuais servise nas forzas armadas. Non obstante, ó terminar Don´t Ask, Don’t Tell non cambiou a política militar cara ás persoas transxénero que seguiron prohibindo o servizo militar. Os cambios de política que permitiron o servizo transxénero aberto anunciáronse en xuño de 2016 e entraron en vigor o 1 de outubro de 2016. Espérase que a revogación de Don't Ask, Don't Tell aumentará o número de militares LGB e consecuentemente aumentará o número de LGB veteranos que buscan coidados na VHA despois do servizo.
Preocupacións dos veteranos LGBT
Algúns investigadores suscitaron a preocupación de que os veteranos LGBT non se sentiron benvidos no VHA. Sherman e coautores atoparon que o 24% dunha mostra de 58 veteranos LGBT non revelara a súa orientación sexual a ningún provedor de VHA. Os investigadores observaron que os veteranos LGBT poden estar incómodos revelando a súa orientación sexual ou identidade de xénero porque cando estaban no exército esta información podería conducir a apartalos do servizo. Aínda que VHA nunca tivo unha política que prohibe a atención ós veteranos LGBT, o ex-persoal militar a miúdo asocia a política militar coa política VHA. Sherman e os seus colegas tamén descubriron que algúns veteranos LGBT temían que a revelación do seu status de minorías sexuais ou de xénero, levase a perder beneficios médicos de VHA, aínda que exista unha Política de Dereitos e Responsabilidades do Paciente que impide este tipo de discriminación.
No mesmo estudo, Sherman e os seus compañeiros examinaron as actitudes e prácticas de 202 provedores de VHA en dous hospitais do mediado oeste e descubriron que só a metade dos provedores preguntaran ós seus pacientes sobre a orientación sexual no último ano, a pesar de ser relevante para a asistencia sanitaria. Os provedores de saúde mental eran máis propensos a preguntar ós pacientes sobre a orientación sexual que os prestadores de servizos médicos, quizais debido a un coñecemento do estrés asociado a ser membro dun grupo minoritario. Menos da metade dos provedores de VHA en xeral (43%) recibiron algún tipo de formación en problemas de saúde LGBT desde que comezaron a practicar.
As persoas LGBT que revelan a súa orientación sexual ós prestadores de asistencia sanitaria e se senten cómodos falando cos seus provedores sobre sexualidade e saúde sexual, tamén denuncian unha maior satisfacción coa súa asistencia sanitaria. As persoas LGBT, incluídos os veteranos LGBT, teñen necesidades de saúde únicas que precisan un control e seguimento, que requiren que os profesionais da saúde comecen conversas sobre a sexualidade e a identidade de xénero e a expresión cos pacientes.
Respostas da Administración da Saúde dos Veteranos
Para abordar as necesidades sanitarias dos veteranos LGBT e crear un ambiente máis acolledor nas instalacións VHA, ademais de aumentar a competencia dos provedores, VHA realizou varias accións, comezando con varios cambios de políticas. Por exemplo, as políticas de non discriminación do empregado e do paciente do Departamento de Asuntos de Veteranos (VA) agora inclúen proteccións para a orientación sexual, a identidade e expresión de xénero e tamén teñen unha definición inclusiva da familia. Unha política sobre os dereitos dos membros da familia dos veteranos inclúe unha ampla definición de "familia" que permite ós veteranos LGBT decidir quen é considerado parte da súa familia. Como se mencionou anteriormente, VHA tamén emitiu unha política sanitaria nacional de transxénero en 2011 e comezou a adestrar provedores de coidados transxénero. Actualmente, VHA non ten unha política sanitaria separada para a atención LGB, aínda que esta política está en desenvolvemento.
Para abordar cuestións de práctica clínica, en 2012 a VHA estableceu o programa LGBT dentro da Oficina de servizos de atención ó paciente. O programa LGBT soporta dous sitios web internos (SharePoints): un sobre a atención a veteranos LGB e outro sobre coidados a veteranos de sexo transxénero - que aloxan adestramentos de persoal arquivados, enlaces a políticas, ligazóns a directrices da sociedade profesional, artigos de revistas, información sobre instalacións de grupos de apoio LGBT e materiais para a campaña de sensibilización LGBT. O programa LGBT tamén traballou con expertos na materia para crear seminarios baixo demanda sobre coidados a veteranos transxénero para a plataforma educativa interna en liña do VHA e dous seminarios sobre asistencia sanitaria a veteranos LGB para unha plataforma de Internet. Estes programas agora están dispoñibles publicamente a través de VHA TRAIN, un servizo gratuíto da Fundación de Saúde Pública e da Universidade eHealth de VA.
O programa LGBT tamén traballou para desenvolver o apoio clínico para os provedores de VHA. A consulta electrónica sobre coidados transxénero está dispoñible para calquera provedor de VHA en calquera dispositivo a través do historial electrónico de saúde do veterano. Os provedores que fan unha pregunta reciben unha resposta específica de casos dun equipo interdisciplinar de médicos expertos. O programa nacional de consulta electrónica comezou en 2014 e fíxose completamente nacional na primavera de 2015. Ademais, os equipos interdisciplinares de provedores poden participar nun programa intensivo de formación/consulta de casos a través de videoconferencia. Para este programa, como mínimo, un "equipo" consiste nun provedor de saúde condutual e un médico, e reúnese con expertos dúas veces ó mes durante unha hora durante sete meses para un total de 14 sesións. Os equipos participantes reciben unha presentación didáctica de 15-20 minutos sobre un tema de atención de transxénero e o resto da sesión adícase a consultas baseada en casos. Cada equipo participante presenta 1-2 casos, mentres que outros escoitan e fan preguntas.
Outro programa de adestramento consiste en nove bolsas de psicoloxía posdoutoral interprofesionais en saúde LGBT patrocinadas pola Oficina de Afiliacións Académicas e Servizos de Saúde Mental da VHA. O Programa LGBT aconsella estes nove sitios de bolsas, que inclúen centros médicos de VA en Bedford, Boston, Chicago, Honolulu, Houston, Milwaukee, San Diego, San Francisco, e West Haven. Compañeiros proporcionan servizos clínicos directos ós veteranos LGBT nunha variedade de contextos clínicos, ademais de capacitar ó persoal e achegar as axencias da comunidade LGBT.
Ademais de responder ás necesidades dos veteranos LGBT, a Oficina de Diversidade e Inclusión do VHA (ODI) tomou medidas para fomentar un ambiente de apoio ós empregados LGBT. Os empregados gozan das mesmas proteccións de discriminación que os pacientes, incluídas as proteccións para a orientación sexual e a identidade de xénero. Por exemplo, a Oficina de Xestión de Persoal (OPM) ofrece proteccións ós empregados transxénero, incluído o acceso a instalacións sanitarias, o uso de nome e pronomes preferidos nos ficheiros dos empregados e as vías para informar da discriminación no lugar de traballo, así como a cobertura sanitaria para os coidados relacionados coa transición. Hai proteccións tanto de orientación sexual como de sexo minoritario para empregados federais. A ODI creou un programa de énfase especial LGBT (SEP), que traballa para asegurar que haxa oportunidades iguais para que os empregados LGBT traballen en instalacións VHA. Un dos obxectivos do SEP é establecer un xestor en cada instalación VHA que sexa experto en instalacións sobre política LGBT e dirixa o persoal a crear un ambiente acolledor para os empregados LGBT a través de actividades educativas e adestramentos de competencias culturais.
Arca Cavada, Trasparga, Guitiriz
Arca Cavada é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Atlantic Records
Atlantic Records é un selo discográfico estadounidense coñecido sobre todo polas súas gravacións de rhythm and blues, rock and roll e jazz. Durante moito tempo foi un dos selos independentes máis importante dos Estados Unidos, e na actualidade opera como subsidiaria de Warner Music Group (á cal pertence na súa totalidade), que fusionou a Atlantic Records e a Elektra Records nun grupo chamado Atlantic Records Group no ano 2004. Craig Kallman é o actual presidente de Atlantic Records, e Ahmet Ertegün traballou como "presidente fundador" ata a súa morte o 14 de decembro de 2006, aos 83 anos.
KK Cibona
O Košarkaški klub Cibona, comunmente coñecido como Cibona Zagreb, é un club de baloncesto da cidade de Zagreb, Croacia. Actualmente compite na A1 Liga, a máxima competición do baloncesto croata, así como na Liga do Adriático e a Euroliga. Disputa os seus partidos como local no Dražen Petrović Basketball Hall, cunha capacidade para 5.400 espectadores.
Historia
Foi fundado en 1946 co nome de BC Sloboda (palabra que en croata significa "liberdade"). O club trocou de nome en 1950 para denominarse Lokomotiva ata 1975, cando pasou a denominarse "Cibona" ao adoptar o nome do seu patrocinador, unha empresa de alimentación. A inxección económica que supuxo a chegada do patrocinador, e a aparición dunha extraordinaria xeración de xoves xogadores croatas permitiu que o club vivira os seus mellores nos anos oitenta cando, liderados por Dražen Petrović, converteuse nun dos mellores conxuntos de Europa. Chegou a conquistar dúas copas de Europa, dúas Recopas de Europa e unha Copa Korać, ademais de dominar claramente o baloncesto iugoslavo. Trala desintegración de Iugoslavia, o Cibona consolidouse como un dos dous grandes dominadores do baloncesto croata, xunto ao KK Split.
Pavillón
O KK cibona xoga os seus encontros coma local no Dražen Petrović Basketball Hall (en croata: Košarkaški centar Dražen Petrović ou Dvorana Dražen Petrović). É un pavillón deportivo cuberto, situado en Zagreb, cunha capacidade para 5.400 espectadores.
O pavillón foi construído en 1987, coñecido entón co nome de Cibona Sports Center. En 1993 cambiou ao nome coma homenaxe ao lendario xogador croata de baloncesto de Europa e a NBA, membro do Basketball Hall of Fame, Dražen Petrović. Petrović, que xogou no Cibona Zagreb, morrera ese mesmo ano, con tan só vinte e oito anos, anos nun accidente de tráfico, na metade da súa carreira.