cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patricia S. Cowings
Premios e honras
Ao longo da súa traxectoria gañou varios premios, incluíndo:
Sabucedo, Ourol, Ourol
Sabucedo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Osmi povjerenik
Osmi povjerenik é un filme croata de 2018 dirixido por Ivan Salaj. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Rega, Ourol, Ourol
A Rega é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Víctor Chust
Víctor Chust, nado en Valencia o 5 de marzo de 2000, é un futbolista español que xoga na posición de defensa no Cádiz Club de Fútbol da Primeira División de España desde a tempada 2021-22, en calidade de cedido polo Real Madrid Club de Fútbol.
Curso
Nativo de Valencia, tivo os seus primeiros contactos co fútbol nas categorías formativas do Valencia Club de Fútbol ata que aos doce anos ingresou nas categorías inferiores do Real Madrid Club de Fútbol. Nelas foi ascendendo desde os equipos infantís e cadetes até chegar ao primeiro equipo xuvenil en 2017. Alí mantívose até a tempada 2019-20, baixo as ordes de Raúl González, exjugador histórico do club, e onde formou parte do persoal que gañou a liga Xuvenil da UEFA ao alcanzar a vitoria na final aos xuvenís do Sport Lisboa e Benfica por 2-3.
As súas estatísticas na competición europea foron 7 partidos, que sumou aos 8 disputados no seu debut na competición o curso anterior. Tras compaxinar o ano do campionato europeo entre o xuvenil e o equipo filial, o Real Madrid Castilla Club de Fútbol —onde debutou o 25 de agosto de 2019—, ingresou definitivamente no filial para a tempada 2020-21.
Durante o novo curso na Segunda División "B", e tamén baixo dirección de Raúl González, consolidouse como o defensa central do equipo á vez que compaxinou as súas actuacións co primeiro equipo, o Real Madrid Club de Fútbol, dirixido por Zinedine Zidane.
O 20 de xaneiro de 2021 fixo o seu debut no primeiro equipo en Copa do Rei, nun encontro disputado no estadio El Collao fronte ao Club Deportivo Alcoyano que acabou con derrota madridista, partindo como titular. Xogou dous partidos máis no que restaba de tempada e en agosto foi cedido sen opción de compra ao Cádiz Club de Fútbol.
Internacional
É internacional sub-19 con España.
Piedad Bonnett
Piedade Bonnett, nada en Amalfi, Antioquia, 1951, é unha poeta, novelista, dramaturga e crítica literaria colombiana.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras da Universidade dos Andes, onde exerceu como profesora en filosofía e linguas. A súa poesía, teatro e narrativa están profundamente arraigadas na súa experiencia vital e expresan a visión da muller de clase media nun país esgazado por múltiples violencias, desigualdades e conflitos. Desenvolveu, ademais, un frutífero labor crítico e de difusión da poesía. É columnista do xornal El Espectador desde 2012.
Concello de Karlstad
Karlstad é un concello sueco (kommun) do condado de Värmland. A súa capital é a cidade de Karlstad, que tamén é a capital do condado. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 95 575 habitantes.
Piedad Bonnett
Traxectoria
Foi merecedora, en 1998, dunha das bolsas de Investigación do Ministerio de Cultura, co proxecto “Cinco entrevistas a poetas colombianos”, que dá orixe ao seu libro Imaginación y oficio, publicado pola Universidade de Antioquia, 2003. E en 1992, da Bolsa Francisco de Paula Santander para un traballo de dramaturxia.
Roberto I de Normandía
Roberto I de Normandía, nado contra 1004, e finado en Nicea o 3 de xullo de 1035, chamado o Magnífico,​ ou o Liberal, ou o Diabo, foi un nobre normando, que foi duque de Normandía desde agosto de 1027 até a súa morte, o 3 de xullo de 1035.
Piedad Bonnett
Traxectoria
Publicáronse contos e ensaios seus en distintas revistas e xornais do país e do estranxeiro. Representou a Colombia en numerosos encontros de poesía en Granada (España), Córdoba (España), Morelia (México), Rosario (Arxentina) e Medellín (Colombia), entre moitos outros, e en encontros literarios como o Festival de Literatura de Berlín e o Hay Festival de Segovia. En 2008 foi a poeta homenaxeada pola Consellería para a equidade da Muller da Presidencia da República, durante a Feira do libro de Bogotá.
A súa poesía foi traducida ao italiano, ao inglés, ao francés, ao sueco, ao grego e ao portugués.
Concello de Karlstad
O concello de Karlstads atópase no sur do condado de Värmland, na ribeira norte do lago Vänern. O municipio limita co concello de Grum ao oeste, co de Hammarö ao sur, cos de Kristinehamn, Storfors e Filipstad ao leste, e cos de Forshaga, Hagfors e Kil ao nort, así como unha fronteira marítima co concello de Säffle no suroeste.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coas parroquias de Alster, Grava (a meirande parte), Karlstad, Nor, Nyed, Segerstad, Väse, Älvbacka e Östra Fågelvik. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862. Na zona atopábase tamén a cidade de Karlstads que no ano 1863 converteuse nunha cidade municipal.
En 1934 o municipio rural de Karlstad incorporouse á cidade. O 22 de febreiro de 1946 estableceuse a localidade municipal de Molkom no concello rural de Nyed. En 1944 o köping de Forshaga separouse do concello rural de Grava.
Coa reforma municipal de 1952 naceron os grandes concellos de Nor (dos anteriores municipios de Nor e Segerstad), Nyed (de Alster, Nyed e Älvsbacka) e Väse (de Väse e Ölme), mentres que os concellos rurais de Grava e Östra Fågelvik, e a cidade de Karlstad permaneceron sen cambios. A localidade municipal de Molkom disolveuse ao rematar 1958.
Requeixo, Ourol, Ourol
Requeixo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Sobrado, Ourol, Ourol
O Sobrado é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Concello de Karlstad
Administración histórica
En 1967 o municipio de Östra Fågelviks incorporouse á cidade. O concello de Karlstad foundouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Karlstad, dos municipios rurais de Grava, Nors e Nyed, e dunha parte do concello de Väse (a parroquia de Väse).
Dende a súa fundación ata o 7 de febreir de 2005 o concello pertenceu ao partido xudicial de Karlstad, e no presente pertence ao de Värmland.
Paramá, Santo André de Vea, A Estrada
Paramá é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Roberto I de Normandía
Foi o pai de Guillerme o Conquistador.
O historiador L. Musset describe a Roberto o Magnífico como «un home de personalidade violenta e difícil»,​ até o punto de que se considera que el inspirou o personaxe lendario da ópera de Giacomo Meyerbeer Roberto o Diabo (Robert le diable).
A súa mala reputación provén, en parte, da súa posíbel implicación na morte de seu irmán, o que lle permitiu ascender ao trono de Normandía.
A toma do poder
Roberto era fillo de Ricardo II de Normandía e a súa esposa Xudite da Bretaña.
En 1026, á morte do seu pai, mentres o seu irmán máis vello Ricardo III herdaba o ducado, el foi nomeado conde de Hiémois. Ese ano, ou o seguinte, rebelouse contra o novo duque, o seu irmán, que se presentou co seu exército diante do castelo de Falaise, onde se atrincheiraba o rebelde, que se rendeu e someteu ao seu irmán. Porén, en agosto de 1027, Ricardo III morreu envelenado, e de inmediato Roberto tomou o poder, tras separar da sucesión a Nicolás, fillo ilexítimo do defunto. Guillerme de Jumièges non ofrece o nome do envelenador; Wace, en cambio, non dubida en acusar a Roberto, pero da súa culpabilidade non existe máis que ese indicio. En todo caso, Roberto foi o que máis se beneficiou da morte de seu irmán.
Entre 1027 e 1028, Roberto debeu facer fronte a unha serie de rebelións, posibelmente debido á forma en que tomara o poder, ou porque a súa intención era gobernar Normandía con man de ferro.
Debeu ir a asediar o castelo de Alençon, onde se rebelara Guillerme I de Bellême. O rebelde rendeuse, pero foi obrigado a presentarse ante o duque cunha sela de montar nas costas.
Na mesma época o bispo Hugo de Bayeux recrutou soldados de Francia para facer do seu castelo de Ivry un foco de resistencia. Roberto presentouse en Ivry antes de que o bispo regresara de Francia, polo que o prelado debeu exiliarse, a cambio dun salvoconduto para os fieli que deixara no castelo, sen poder regresar á súa patria antes de 1032.
Conflito coa Igrexa
thumb|[[Roberto o Danés, arcebispo de Ruán e conde de Évreux.]] thumb|Abadía de Cerisy. miniatura|[[Henrique I de Francia|Henrique I]]
Aínda que seu pai, Ricardo o Bo, se mostrara moi xeneroso coa Igrexa católica, o feito de que Roberto o Magnífico tomara terras das abadías e catedrais para distribuír entre os nobres máis xoves, coa idea de recompensalos e mantelos na súa alianza, levouno a entrar en conflito co seu tío Roberto o Danés, arcebispo de Ruán.
O conflito entre o duque e o arcebispo parece que marcou un punto de inflexión na política relixiosa de Roberto o Magnífico. Roberto o Danés recuperou a súa alta posición na corte do ducado, e convencera ao seu sobriño de que era indispensábel manterse en boas relacións coa Igrexa.
Roberto asinou cartas de confirmación ou de restitución das terras á catedral de Ruán e ás abadías de Fécamp e de Saint-Wandrille de Fontenelle, entre outras comunidades relixiosas.
Tamén fundou mosteiros. En primeiro lugar, a abadía de Cerisy, o 12 de novembro de 1032, no oeste de Normandía, unha rexión que sufrira ataques viquingos e estaba desprovista de monteiros a non ser pola abadía de Le Mont-Saint-Michel.
En xaneiro de 1035, refundou no Sena Marítimo a abadía de Montivilliers, onde substituíu aos monxes por monxas, converténdoo así no primeiro convento de mulleres de Normandía.
O seu exemplo foi seguido por varios dos seus vasalos. Na mesma época Onfroi de Vieilles fundou a abadía de Saint-Pierre de Préaux, e o cabaleiro Herluin a abadía de Bec.
Auxilio ao conde de Flandres e ao rei de Francia
Contra 1030 Roberto invadiu o Condado de Flandres, e repuxo ao conde Balduíno IV no trono, do que fora desposuído polo seu fillo Balduíno V.
Así mesmo, en 1031, o rei Henrique I de Francia foi destronado polo seu irmán máis novo Roberto, e tivo que abandonar París, buscando refuxio no ducado de Normandía, desde onde o duque Roberto I enviou unha forza armada contra a Illa de Francia que venceu aos rebeldes e restaurou a Henrique no trono. A cambio, pouco despois o duque recibiu a soberanía sobre parte do Vexin francés.
Expedición a Inglaterra
En 1034, a diferenza do seu pai, Roberto o Magnífico, tomou a decisión de intervir nos asuntos ingleses, en favor dos seus curmáns exiliados (Eduardo o Confesor e Alfredo Atheling). Antes enviou unha embaixada a Canuto o Grande para exixirlle a entrega do reino aos fillos do finado rei Etelredo e Emma de Normandía.
Soberanía sobre a Bretaña
Despois de consolidar o seu poder en Normandía, Roberto entrou en conflito coa Bretaña, que estaba baixo soberanía normanda desde 1008, cando o poder pasara á condesa nai, Havoise de Normandía. En 1033, o duque Roberto levou a cabo unha campaña contra o seu primo Alan III da Bretaña, que intentara emanciparse de Normandía. Houbo varias incursións dun lado e o outro. Roberto construíu un castelo na fronteira, desde onde comezou un ataque por terra, apoiado por unha frota que, ao mesmo tempo, saqueaba a costa bretoa. A resposta do conde da Bretaña foi unha invasión no Avranchin, pero os normandos derrotaron aos bretóns nunha batalla e Alano máis tarde tivo que recoñecerse vasalo de Roberto. Finalmente o arcebispo Roberto o Danés, que era tío de ambos os dous, negociou unha paz entre eles.
Últimos anos
Nos seus últimos anos o duque arrepentiuse dos seus erros pasados, axudou xenerosamente aos pobres e emprendeu a reconstrución da catedral de Ruán. A finais de 1034, o duque Ricardo I tomou a decisión de facer unha peregrinación a Xerusalén. Moitos historiadores viron nisto un acto de penitencia polo asasinato de Ricardo III, porén, a peregrinación a Terra Santa estaba xa moi de moda nos persoeiros máis altos da nobreza feudal. O certo é que a ausencia do duque poñía en risco o ducado e, por outra parte, en caso de morrer durante a viaxe, non estaba establecida a sucesión.
O 13 de xaneiro de 1035, por convocatoria do duque, reuniuse unha asemblea de baróns en Fécamp. O arcebispo Roberto, os bispos da provincia eclesiástica e demais grandes, recoñeceron como herdeiro e xuraron fidelidade a Guillerme, fillo de Roberto, que entón tiña uns sete anos de idade. Os baróns talvez aceptaron con reticencia ao herdeiro elixido por Roberto, xa que se trataba dun fillo ilexítimo. Porén, o costume era que o ducado pasara de pai a fillo, e Guillerme era o seu único fillo varón (por certo, o duque non respectara este costume cando substituíu no trono ao seu sobriño Nicolao).
O duque, tras deixar ao seu fillo baixo a custodia e titoría do rei Henrique I de Francia, partiu cara aos Santos Lugares a principios do ano, en compaña dalgúns baróns, por terra, co propósito de visitar Roma. Despois o emperador bizantino Miguel IV recibiuno en Constantinopla. Roberto chegou a Xerusalén, pero morreu no verán de 1035, en Nicea, durante a súa viaxe de retorno.
A súa temperá morte somerxeu o ducado nunha longa anarquía e guerra civil (1037-1047), que encontraría solución na batalla de Val-ès-Dunes.
Descendencia
De Arlette de Falaise, a súa esposa more danico (á maneira danesa) —concubinato aos ollos da Igrexa—, naceu: De Arlette ou outra concubina, foi pai de:
Algúns historiadores atribúenlle un casamento con Estrith, irmá de Canuto II de Dinamarca, pero isto é moi pouco probábel.
Odón Cobas García
Odón Casimiro Cobas García, nado en San Pedro de Vilanova (Vedra) o 1 de abril de 1955, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Ramiráns, Santo André de Vea, A Estrada
Ramiráns é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Odón Cobas García
Traxectoria
Perdeu a alcaldía nas municipais de 2011, nas cales logrou 5 concelleiros fronte a 6 do PPdeG, polo que este asumiu a alcaldía como cabeza da lista máis votada, grazas á abstención de Terra Galega e habendo votado o BNG a favor de Cobas. Volveu a selo candidato socialista nas municipais de 2015, pero non consigueu recuperala alcaldía, dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta. En decembro de 2015 renunciou á acta de concelleiro e retirouse da primeira liña política.
Sucamiño, Ourol, Ourol
Sucamiño é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Tralasbouzas, Ourol, Ourol
Tralasbouzas é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Linguas salibanas
As linguas salibanas, tamén coñecidas como piaroa-salibanas, son unha pequena familia de linguas da bacía do Orinoco, a cal forma unha illa independente dentro dunha área de Venezuela e Colombia (do norte dos Llanos) dominado por pobos de afiliación caribe e arauaca.
O betoi pode estar relacionado con esta familia.
Linguas
O piaroa e o wirö (ou "maco") forma a rama piaroa da familia. A extinta lingua ature, outrora falada no río Orinoco preto das fervenzas de Atures, Venezuela, está relacionada coa lingua saliba, e xuntas poderían ter formado a rama salibana da familia.
A Ribeira, Santo André de Vea, A Estrada
A Ribeira é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
César Gelabert
César Gelabert Piña, máis coñecido como César Gelabert, nado en Palencia o 31 de outubro de 2000, é un futbolista español que xoga de centrocampista no C. D. Mirandés da Segunda División de España.
Traxectoria
César é un xogador nado en Palencia e criado en Alacant, comezou a súa formación nas canteiras do Albufereta, Faro Costa Blanca e Hércules C. F., ata que chegou á canteira do Real Madrid en 2015 para incorporarse ao Cadete A.
Nas tempadas seguintes pasaría polos xuvenís A e B, até xogar algún partido co filial na tempada 2018-19.
Na tempada 2019-20, formou parte do Real Madrid Castilla, ás ordes de Raúl González Blanco, no que xogaría durante dúas tempadas na Segunda División B.
Internacional
Gelabert foi internacional sub 16, sub 17 e sub 19 con España. No mundial sub17, chegou até a final, anotando 2 goles no torneo e sendo un dos xogadores destacados do mesmo co equipo nacional.
As Ucheiras, Ourol, Ourol
As Ucheiras é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Trazarís, Santo André de Vea, A Estrada
Trazarís é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Kon-Tiki (filme de 2012)
Kon-Tiki é un filme de 2012 dirixido por Joachim Rønning e Espen Sandberg sobre a expedición Kon-Tiki realizada en 1947. O filme foi rodado principalmente na illa de Malta. O papel de Thor Heyerdahl é interpretado por Pål Sverre Hagen. O filme é unha coprodución internacional entre Noruega, Dinamarca, Alemaña, Suecia e o Reino Unido.
Foi o filme con maior recadación nos cinemas de Noruega en 2012, así como a produción norueguesa máis cara da historia. O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios. Foi o quinto nomeamento de Noruega nos premios. Tamén estivo nomeado nos Globos de Ouro, converténdose no primeiro filme noruegués en ser nomeado nos Óscars e nos Globos de Ouro.
Víctor Lago Román
Víctor Lago Román, nado no Carballiño o 13 de agosto de 1919 e finado en Madrid o 4 de novembro de 1982, foi un militar galego, que foi xefe da División Acoirazada Brunete. Morreu asasinado nun atentado de ETA.
Carreira militar durante a guerra e o franquismo
Ingresou no Exército o 18 de xullo de 1936 como voluntario. O seu primeiro destino coas tropas do xeneral Franco foi en defensa do Alto del León en Madrid. Máis tarde incorporouse á V Bandeira da Lexión, onde alcanzou os graos de tenente e capitán. En 1940 ingresou na primeira promoción de Transformación, da Academia Xeral de Zaragoza. Ingresou na División Azul e fixo toda a campaña ata 1944. Mandou despois o primeiro tabor do Corpo de Tiradores de Ifni. Participou nas campañas de Ifni e Sáhara. Despois mandou a VII Bandeira do Terzo Sahariano Don Juan de Austria, III da Lexión. Tamén comandou o rexemento Wad Ras.
Carreira militar na democracia
O 30 de setembro de 1981 foi nomeado gobernador militar de Madrid e subinspector de tropas e servizos da Primeira Rexión Militar. Ocupando este cargo, o 28 de outubro de 1981, presidiu os consellos de guerra celebrados contra o coronel Álvaro Graíño e o capitán Juan Milan del Bosch y Portolés. As sentenzas dos consellos foron reunidas polo goberno e anuladas polo entón capitán xeneral de Madrid, o tenente xeneral Guillermo Quintana Lacaci, celebrándose uns novos consellos de guerra o 26 de xaneiro de 1982, presididos xa polo novo gobernador militar de Madrid, o xeneral Salvador Portillo Togores. O xeneral Víctor Lago Román foi nomeado xefe da División Acoirazada Brunete número 1. O 23 de setembro de 1981 substituíu no cargo ao xeneral Carbonell, que pasou á situación B ao cumprir a idade regulamentaria. O xeneral Lago Román foi o que ocupou accidentalmente a Capitanía xeneral de Madrid durante o curto período de tempo entre o paso do tenente xeneral Guillermo Quintana Lacaci á situación B e o nomeamento de Ricardo Arozamena Girón como capitán xeneral de Madrid.
Atentado e morte
O xeneral Lago Román morreu ametrallado por dous terroristas que usaron unha motocicleta, pouco despois das 8:30 da mañá do 4 de novembro de 1982, na avenida do Arco da Victoria na Cidade Universitaria de Madrid.
Ese día saíu da súa casa, unha vivenda militar situada na rúa Santa Engracia, ás 8.15 horas, vestido de uniforme. Como de costume, non levaba escolta. Subiu ao seu coche oficial, un Seat 131 con matrícula do exército español, número 5.714-1. Ao volante atopábase Juan Carlos Villalba, o soldado condutor. O xeneral instalouse no asento traseiro. O coche dirixiuse cara á Cidade Universitaria. Ás 8:35 unha moto Guzzi ocupada por dúas persoas achegouse desde a dereita, estabilizando a marcha cando se colocou á altura do coche. Un dos motoristas, o acompañante, disparou dous ou tres refachos de metralleta contra o coche. O soldado xirou á esquerda e baixou a cabeza. Uns vinte proxectís perforaron a chapa e pulverizaron os cristais. O xeneral inclinouse sobre o asento no medio dunha gran mancha de sangue. O coche detívose, mentres que a moto fuxiu. Tanto o xeneral como o condutor foron levados ao hospital, estando xa morto o primeiro deles.
O atentado tivo un grande impacto político, non só polo prestixio do xeneral asasinado, senón polo momento escollido, xusto unha semana despois de que o PSOE gañase as eleccións do 28 de outubro e cando Felipe González, presidente electo, non tomara posesión oficial do cargo.
Funerais e enterro
No Palacio de Buenavista, sede do exército, tivo lugar a misa corpore insepulto e a entrega de máximas honras militares, como xeneral con mando en praza, aos restos mortais de Víctor Lago Román, que foi decorado postumamente coa Gran Cruz ao Mérito Militar con distintivo branco. Foi enterrado en Pontedeume, de onde era natural a súa muller.
Xuízos e condenados polo atentado
Os membros de ETA Henri Parot "Unai" e Juan Lorenzo Lasa Mitxelena "Txikierdi", foron condenados pola Audiencia Nacional o 1 de agosto de 2006 a 50 anos de prisión pola súa participación no atentado cometido polo chamado comando Argala ou itinerante. Parot xa fora condenado a 4.797 anos de prisión por 26 asasinatos. Txikierdi fora condenado a máis de 300 anos de prisión por varios delitos e encarcerado en Francia desde xaneiro de 1985 e en España desde abril de 1992.
Lista de aeroliñas de Acerbaixán
miniatura|Un [[Airbus A319 de Azerbaijan Airlines, a aeroliña principal de Acerbaixán.]]
Against the Ice
Against the Ice é un filme dinamarqués-islandés de 2022 dirixido por Peter Flinth e escrito por Nikolaj Coster-Waldau e Joe Derrick. Está baseado na historia real do capitán Ejnar Mikkelsen, quen escribiu a obra Two Against the Ice. Está protagonizado por Coster-Waldau, Joe Cole, Charles Dance e Heida Reed. O filme foi rodado en Islandia e Groenlandia. Against the Ice estreouse na 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín o 15 de febreiro de 2022. Estreouse a través de Netflix o 2 de marzo de 2022, e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
O Viso, Ourol, Ourol
O Viso é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Montserrat Paz
Montserrat Paz Núñez é unha docente e tradutora galega con residencia en Vigo.
Saxicavella jeffreysi
Saxicavella jeffreysi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Winckworth en 1930.
Xanceda, Ourol, Ourol
Xanceda é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Aśoka (filme)
Aśoka (en अशोका) é un filme épico indio de 2001 dirixido e coescrito por Santosh Sivan. É unha versión dramatizada da vida temperá do emperador Aśoka, da dinastía Maurya, quen gobernou a maioría do subcontinente indio no século -III. Está protagonizado por Kareena Kapoor, Shah Rukh Khan, Hrishita Bhatt, Ajith Kumar (no seu único filme hindi) e Danny Denzongpa. Foi producido por Khan, Juhi Chawla e Radhika Sangoi. O guión foi escrito por Santosh Sivan e Saket Chaudhary, e o diálogo por Abbas Tyrewala. O filme foi estreado co título Ashoka The Great na India.
O filme foi amplamente distribuído no Reino Unido e en América do Norte, e foi escollido para a proxección no Festival Internacional de Cinema de Venicia e no Festival Internacional de Cinema de Toronto, onde conseguiu valoracións positivas.
O Apartado, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Apartado é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vera, Santo André de Vea, A Estrada
Vera é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Alén do Cosmos
Alén do Cosmos é un documental dirixido por Pedro Pablo Alonso no ano 2016 que repasa a traxectoria do futbolista vigués Santiago Formoso, que xogou en varios equipos dos Estados Unidos, entre eles o mítico Cosmos de Nova York de finais dos anos 70, onde compartiu equipo con xogadores como Pelé, Franz Beckenbauer ou Carlos Alberto.
Produción
Os xornalistas Pedro Pablo Alonso e Rubén Pardiñas ó coñecer a historia de Santiago Formoso no New York Cosmos, decidiron realizar un documental titulado narrando as experiencias do futbolista galego na liga de fútbol norteamericana e a súa estadía no New York Cosmos. O documental comezou a rodarse no ano 2013, contando coa colaboración do actor Luís Tosar, o futbolista Iago Aspas, o xornalista da televisión de Galicia Luis Timiraos ou o adestrador Paco Herrera. O grupo Ruxe Ruxe compuxo o tema "Alén do Cosmos" para o documental.
Estrea
A estrea do documental tivo lugar o 1 de decembro de 2016 no auditorio do Concello de Vigo, asistindo entre outros Eduardo Berizzo, Iago Aspas ou Sergio Álvarez.
Balón de Ouro Feminino
miniatura|dereita|250px|[[Ada Hegerberg, a gañadora inaugural do premio.]] O Balón de Ouro Feminino é un premio de fútbol presentado por France Football que honra á mellor futbolista. Outorgouse por vez primeira en 2018, e Ada Hegerberg de Noruega converteuse na primeira galardoada.
Solecurtus scopula
Solecurtus scopula é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Turton en 1822.
Almazán
O topónimo castelán Almazán (do árabe المحصن (al-maḥṣan) «o fortificado» ) pode referirse a:
Ademais, como apelido pode referirse a:
Burgás, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Burgás é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lista de aeroliñas desaparecidas de Acerbaixán
A seguinte é unha listaxe das aeroliñas desaparecidas de Acerbaixán.
Alberiñas, A Somoza, A Estrada
Alberiñas é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Arrexoá, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Arrexoá é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Cabana Vella, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Cabana Vella é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vadim D. Vladykov
Vadim Dmitrij Vladykov, nado en Khárkiv, Ucraína, o 18 de marzo de 1898 e finado en 1986 en Rusia, foi un zoólogo ruso especializado en ictioloxía.
Abreviatura
A abreviatura Vladykov emprégase para recoñecer a Vadim D. Vladykov como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Cabana, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Cabana é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Bargo, A Somoza, A Estrada
Bargo é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Castro Ramiro, A Somoza, A Estrada
Castro Ramiro é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Campo do Cabo, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Campo do Cabo é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Concello de Katrineholm
Katrineholm é un concello sueco (kommun) do condado de Södermanland. A súa capital é Katrineholm. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 34 689 habitantes.
Solemya togata
Solemya togata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1791.
Somorrostro
250px|thumb|Actual praia do Somorrostro. O Somorrostro foi un barrio de barracas da cidade de Barcelona, situado entre os actuais distritos de Sant Martí e Ciutat Vella durante o século XX. As barracas atopábanse na praia, entre o hospital de infecciosos (actual Hospital del Mar, na periferia da Barceloneta) e a desaparecida fábrica de gas Lebon do Poblenou. O barrio estendeuse ata a riera do Bogatell. Desapareceu en 1964 logo do traslado dos seus habitantes a vivendas da Obra Sindical del Hogar.
No barrio houbo unha importante colonia de xitanos, no coñecido como Turó dels Gitanos (outeiro dos Xitanos), onde naceu a bailarina Carmen Amaya. As condicións de vida eran moi precarias e o barrio foi utilizado tamén como vertedoiro.
Cornecha
A cornecha (Spisula elliptica) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Brown en 1827.
Sara Sanz
Sara Sanz, nada o 3 de maio de 1991 na Coruña, é unha actriz galega de cinema e televisión. É principalmente coñecida por interpretar o papel de Rosa Solozábal na serie de televisión El secreto de Puente Viejo (2019-2020), en Antena 3.
Os Campos, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Os Campos é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Chan da Aldea, A Somoza, A Estrada
Chan da Aldea é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Couce de Paredes, O Sisto, Ourol
O Couce de Paredes é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cernadela, A Somoza, A Estrada
Cernadela é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Campos, O Sisto, Ourol
Os Campos é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Cotillón, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Cotillón é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Somoza, A Somoza, A Estrada
A Somoza é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Artland Dragons
Os Artland Dragons son un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Quakenbrück, Baixa Saxonia. O equipo xoga os seus partidos como local no Artland-Arena, pavillón con capacidade para 3 000 espectadores. Fundado en 1955, entre 2003 e 2015 o equipo participou na Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto xermano, conseguindo varias participacións en competicións europeas e un títulos da Copa de Alemaña. Porén, o 3 de maio de 2015, debido a diferentes problemas, o club anunciu a súa renuncia á elite. Ao ano seguinte, o equipo comezou competindo na ProB, a terceira división, ascendendo á ProA en 2017, categoría na que compite actualmente.
Historia
O baloncesto xogouse por vez primeira en Quakenbrück na escola Artland-Gymnasium. A sección de baloncesto do club deportivo QTSV Quakenbrück creouse en 1955. Na década de 1970, o primeiro equipo masculino obtivo o seu primeiro logro ao ascender á segunda división alemá, onde permaneceu tres tempadas. Despois de moito tempo sen grandes éxitos, Günter Kollmann, ex xogador de baloncesto alemán e membro da selección nacional júnior, apoiou ao equipo QTSV como patrocinador principal. O club comezou unha política de formación de novos xogadores nos anos oitenta, colleitando os froitos na seguinte década. En 1994, o equipo ascendeu á 2. Reginalliga, seguido do ascenso á 1. Reginalliga unha tempada despois e o ascenso á 2. Basketball Bundesliga, segunda divisón nacional, unha temporada despois. En 2003 o club consegue o ascenso á máxima categoría, a Basketball Bundesliga, cambiando oficialmente o nome do club a Artland Dragons.
Desde esa temporada 2003−04, os Artland Dragons xogaron na BBL durante moitas temporadas consecutivas, colleitando varios éxitos. Na temporada 2006−07, o equipo logrou acadar o subcampionato despois de finalizar en segunda posición en liga e chegar á final dos polayoffs. A final foi unha derrota por 3−1 contra o primeiro clasificado en liga, o Brose Baskets. A partir da temporada 2007−08, o equipo xogou en competicións europeas durante oito temporadas consecutivas. En maio de 2015, o club anunciou inesperadamente que disolvería o club de baloncesto profesional. Entre os motivos da disolución estaban os problemas de financiamento e orzamento en comparación con outros equipos da BBL. Finalmente, o equipo decide volver comezar na terceira división, a ProB. Na temporada 2018−19 os Dragons regresaron á segunda categoría, a ProA.
Títulos
Copa de Alemaña
José Manuel Pérez Penas
José Manuel Pérez Penas, nado en Melide, é un político galego.
Traxectoria
Traballador da CRTVG. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro en Melide como número 2 de Unidade dos Veciños, formación independente con tendencia nacionalista de esquerda e encabezada por Xosé Domingo Fuciños. Posteriormente pasou a residir en Oroso, onde sería o candidato á alcaldía polo BNG nas municipais de 2007, obtendo 1 concelleiro e pactando co PSdeG-PSOE de Manuel Mirás Franqueira, sendo primeiro tenente de alcalde e concelleiro de obras e servizos. Nas municipais de 2011 repetiu candidatura e mellorou algo os seus resultados, pero pasou á oposición debido a que os socialistas lograran a maioría absoluta nesa ocasión. Volveu se-lo candidato nas municipais de 2015 logrando resultados similares ós de 4 anos antes e formando de novo parte da oposición, volvendo a revalida-la maioría absoluta o PSdeG.
Posteriormente volveu a residir en Melide, renunciando como concelleiro en Oroso en maio de 2018. Nas eleccións municipais de 2019 foi candidato á alcaldía de Melide pola formación independente Adiante Melide (conformada por varios antigos membros do BNG). En dita convocatoria foi a segunda forza máis votada ó lograr 5 concelleiros, os cales se uniron ós 2 do PSdeG e o elixiron alcalde en detrimento da candidata e ata entón alcaldesa polo PPdeG, Dalia García Couso, que lograra 6 concelleiros e perdera a maioría absoluta. Desta forma, conformou un goberno de coalición cos socialistas. . Nas municipais de 2023 logrou de novo 5 concelleiros, recortando distancias co PPdeG, e conservando a alcaldía co apoio dos concelleiros do BNG e do PSdeG.
Vida persoal
Está casado, e ten dous fillos dunha relación anterior.
Cesare Maldini
Cesare Maldini, nado en Trieste o 5 de febreiro de 1932 e finado en Milán o 3 de abril de 2016, foi un futbolista e adestrador italiano, que xogaba como defensa.
Foi o iniciador dunha saga de futbolistas que continuaron o seu fillo e os seus netos. O seu fillo Paolo Maldini foi tamén capitán do Milan e da selección italiana, e pasou á historia como un dos mellores defensas de todos os tempos, con 902 partidos coa camiseta milanista e 25 títulos, entre eles cinco Ligas de Campións. Os seus netos Christian e Daniel Maldini son tamén futbolistas, o segundo deles xogador tamén do Milan dende 2020.
Como xogador
Comezou a súa carreira como xogador no Triestina da súa cidade natal, en 1952, e debutou na Serie A o 24 de maio de 1953, nun empate a cero contra o Palermo. Despois de dúas tempadas co Triestina, en 1954 pasou ao Milan, converténdose nos seguintes anos nun símbolo do club.
Debutou coa camiseta do Milan o 19 de setembro de 1954, nunha goleada por 4-0 en liga sobre o seu antigo equipo. Fíxose inmediatamente coa titularidade, nun conxunto no que militaban destacados xogadores como Lorenzo Buffon, Zagatti, Nils Liedholm, Gunnar Nordahl ou Schiaffino. Na súa primeira tempada gañou o seu primeiro título da Serie A, aos que sumou os das tempadas 1956/57, 1958/59 e 1961/62, así como unha Copa Latina. Xogou 347 partidos co Milan na Serie A, marcando 3 goles, e sumou un total de 412 encontros co club en todas as competicións. miniatura|263x263px| O equipo do [[A.C. Milan|AC Milan na tempada 1957/58.|esquerda]]Foi capitán dende 1961 e en 1963 levantou a Copa de Europa tras derrotar na final no estadio de Wembley ao Benfica de Mário Coluna e Eusébio por 2-1, con dous goles de José Altafini. Deste xeito, o Milan converteuse no primeiro equipo italiano en gañar o trofeo continental, mentres que Maldini foi o primeiro capitán italiano en erguer a copa.
Xogou o seu último partido co Milan o 22 de maio de 1966, na vitoria por 6-1 ante o Catania. A continuación deixou o club lombardo, despois de doce tempadas, sendo sucedido como capitán por Gianni Rivera, e fichou polo Torino. Xogou unha soa tempada no equipo de Turín, antes de retirarse en 1967. Disputou o seu último encontro na Serie A o 28 de maio, nunha derrota por 2-1 ante o Napoli no estadio San Paolo.
Como adestrador
Despois de retirarse dos terreos de xogo comezou unha carreira de adestrador. Os seus primeiros pasos deunos como axudante de Nereo Rocco no Milan en 1970, e en 1972 colleu as rendas do equipo, pasando Rocco a exercer como director técnico do club. O primeiro partido oficial de Maldini como adestrador do Milan produciuse o 6 de setembro de 1972, nunha vitoria por 1-4 sobre o FA Red Boys Differdange luxemburgués na Recopa de Europa. O equipo de Maldini acabou gañando a Recopa e tamén a Copa de Italia, e perdeu por pouco a liga, que acabou en mans da Juventus por un punto de diferenza.
A seguinte tempada comezou cunha derrota por un resultado global de 6-1 ante o Ajax na Supercopa de Europa, a peor derrota dun equipo italiano nunha final europea. Foi destituído en abril de 1974, tras unha decepcionante derrota por 2-1 ante o Verona, e foi substituído por Giovanni Trapattoni. Nos seguintes anos foi adestrador do Foggia, o Ternana e o Parma, este último na Serie C1, e co que logrou o ascenso á Serie B.
De 1980 a 1986, foi un dos axudantes de Enzo Bearzot na selección italiana, e foi o segundo adestrador deste no Mundial de 1982 en España, que acabou gañando Italia.
Selección italiana sub-21
En 1986 fíxose cargo da selección italiana sub-21, á que adestrou durante os seguintes dez anos, gañando a Eurocopa sub-21 en tres ocasións consecutivas entre 1992 e 1996. Como seleccionador sub-21 de Italia, foi mentor de moitos xogadores que máis tarde tiveron importantes carreiras, como Fabio Cannavaro, Gianluigi Buffon ou Francesco Totti. Tamén adestrou as seleccións olímpicas representaron a Italia nos Xogos Olímpicos de 1992 e 1996.
Mundial de 1998
Tralos seus éxitos coa sub-21, foi nomeado adestrador da selección absoluta en 1986, en substitución de Arrigo Sacchi. Logrou unha crucial vitoria por 0-1 sobre Inglaterra no estadio de Wembley, e mantívose invicto durante a fase de clasificación para o Mundial de 1998, conseguindo o pase na repesca, na que superou a Rusia. A pesar das dificultades para clasificarse, os medios e seareiros italianos tiñan grandes expectativas do equipo de 1998, que incluía unha forte defensa, e varios destacados xogadores de ataque, como Christian Vieri, Alessandro Del Piero ou Filippo Inzaghi, que estaban no seu mellor momento. O fillo de Cesare Maldini, Paolo, era o capitán do equipo.
Italia quedou encadrada no grupo B do torneo con Chile, Camerún e Austria, e logrou o primeiro posto do grupo. Nos oitavos de final derrotou a Noruega por 1-0, caendo finalmente eliminada nos cuartos de final contra a anfitrioa e máis tarde campioa, Francia, na quenda de penaltis.
Aínda que Italia non perdeu ningún partido no Mundial, Maldini dimitiu tralo torneo debido ás fortes críticas dos medios italianos polas súas tácticas "ultradefensivas" e "anticuadas", inspiradas no catenaccio. Tamén foi criticado por deixar a Gianfranco Zola fóra do equipo e pola súa reticencia a aliñar xuntos a Roberto Baggio e Alessandro Del Piero, optando no seu lugar por que un xogador substituíse ao outro na segunda metade. Estas controvertidas substitucións foron comparadas coas que realizaba Ferruccio Valcareggi alternando a Sandro Mazzola con Gianni Rivera na Copa do Mundo de 1970.
Spondylus gussonii
Spondylus gussonii é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por O. G. Costa en 1830.
Cesare Maldini
Volta ao Milan e Mundial de 2002 con Paraguai
A pesar de perder a Chilavert no primeiro partido por sanción, Paraguai conseguiu avanzar aos oitavos de final, despois do empatar 2-2 con Suráfrica, perder por 3-1 contra España e gañar 3-1 a Eslovenia. Nos oitavos foi eliminado por Alemaña, cun solitario gol de Oliver Neuville no minuto 89.
Trala retirada
Despois do Mundial de 2002, regresou ao Milan como observador de novos talentos. Tamén traballou como analista deportivo para varias emisoras de radio e cadeas deportivas, como beIN SPORTS, e tamén para Al Jazeera en 2012, xunto con Alessandro Altobelli.
Faleceu o 3 de abril de 2016, aos 84 anos. Na súa honra, gardouse un minuto de silencio antes de cada partido de liga en Italia ese fin de semana, mentres que os xogadores do Milan levaron brazaletes negros no seu partido ante a Atalanta. Un dos netos de Maldini, Christian, capitaneou o equipo xuvenil nun partido amigable na súa honra. O seu funeral celebrouse o 5 de abril, na Basílica de Sant'Ambrogio de Milán, e contou coa asistencia de importantes figuras do fútbol. A súa muller morreu ese mesmo ano, o 28 de xullo.
O Couso, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Couso é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cesare Maldini
Vida persoal
Casou en 1962 con Maria Luisa Mazzucchelli, coa que tivo seis fillos: tres homes e tres mulleres. Un dos seus fillos, Paolo, foi tamén futbolista, e do mesmo xeito que seu pai, capitaneou o Milan e a selección italiana, sendo un dos defensas máis destacados de ambos conxuntos e da historia do fútbol. Os dous fillos de Paolo, Christian e Daniel, son tamén futbolistas e formáronse ambos na canteira do Milan, chegando Daniel ao primeiro equipo en 2020. Cesare é ademais tío de Pero Maldini, coñecido analista político de Croacia.
Como xogador
Milan
Como adestrador
Milan
Italia sub-21
Alexia Putellas
Alexia Putellas Segura, nada en Mollet del Vallès o 4 de febreiro de 1994, é unha futbolista catalá que xoga como mediocampista, concretamente na posición de interior esquerdo, como capitá na primeira división española de fútbol feminino co Futbol Club Barcelona. É tamén internacional coa Selección Absoluta de España desde o 2013. No 2021 e no 2022 foi premiada co Balón de Ouro á mellor xogadora do mundo, e o 17 de xaneiro de 2022, foi premiada co Premio The Best FIFA de 2021, sendo a segunda futbolista en acadar ambos premios na mesma temporada, trala americana Megan Rapinoe, que o fixo no ano 2019.
Traxectoria
No plano internacional, gañou con España dous campionatos europeos Sub-17 (2010 e 2011) e forma parte da selección absoluta desde 2013. Coa selección disputou as Copas Mundiais do Canadá 2015 e Francia 2019, así como a Eurocopa Feminina 2017. En 2021 converteuse na xogadora con máis internacionalidades ao superar os 90 partidos de Marta Torrejón.
Sub-17
Seleccionada por primeira vez coa Selección Española sub-17 no 2009. A súa primeira competición foi a Eurocopa de 2009/10, na que conseguiu pasar a primeira fase clasificatoria quedando segundas detrás de Serbia. Na segunda fase, que se disputou en España, as españolas clasificáronse primeiras de grupo e pasaron á fase final de eliminación directa onde venceron facilmente en semifinais á selección neerlandesa. Enfrontáronse na final con Irlanda, nun partido que acabou con empate a cero e no que La Roja conseguiría o título despois de vencer ás irlandesas na quenda de penaltis.
Logo sería convocada para o Campionato do Mundo sub-17 de 2010. As españolas gañaron tódolos seus partidos da fase de grupos, na que Putellas marcou un gol fronte ao Xapón, o cal permitiu á selección avanzar ata a segunda fase do torneo onde finalmente serían derrotadas en semifinais por Corea do Sur. No partido polo terceiro posto, o equipo adestrado por Jorge Vilda gañou por 1 gol a 0 á selección de Corea do Norte e conseguiría así a medalla de bronce.
Ao ano seguinte é novamente chamada polo seleccionador para participar na Eurocopa sub-17 de 2011, onde La Roja pasa facilmente á segunda fase onde novamente conseguen o primeiro posto, clasificándose para o partido de semifinais fronte a Islandia, no cal Putellas fai un dobrete na vitoria por 4 a 0. A final xogada ante Francia acaba coa vitoria española despois dun partido complexo que se resolveu co resultado de 1 a 0, que permitiu revalidar o título.
Sub-19
No 2012 é convocada coa Selección sub-19 para a Eurocopa disputada en Turquía. O equipo conseguiu pasar como primeiro do seu grupo, no cal Alexia marcou un gol fronte a Inglaterra, logo superaron a Portugal, pasando á final fronte a Suecia, onde Alexia sería a capitá. O partido acabou con vitoria sueca na prórroga. Ao ano seguinte participa nas clasificatorias para a Eurocopa sub-19, pero caen eliminadas despois de 2 derrotas e solo 1 vitoria.
Absoluta
Debuta coa selección absoluta no 2013, nun partido previo á Eurocopa de Suecia fronte a Dinamarca.
O seu primeiro gran torneo internacional foi a Eurocopa de 2013 en Suecia, competición na que a selección consegue chegar ata cuartos de final, pero foron eliminadas por Noruega. Dous anos máis tarde, Alexia participou no Mundial do Canadá de 2015 onde foron eliminadas na primeira fase do campionato. No 2017 foi unha das convocadas para disputar o Europeo de 2017 celebrado nos Países Baixos. A selección caería eliminada en cuartos de final fronte á selección de Austria na quenda de penaltis.
No verán de 2019 participa nun segundo Mundial coa selección absoluta sendo unha das veteranas do equipo. Na fase de grupos o equipo enfróntase a Suráfrica (1-3), Alemaña (1-0) e China (0-0). Por primeira vez na historia, a selección feminina clasifícase para a disputa dos oitavos de final deste campionato, O equipo sería eliminado nesa mesma rolda ante a selección americana, que acabaría proclamándose campioa na final do torneo.
En xaneiro do 2020 a selección viaxou aos Estados Unidos para participar por primeira vez na SheBelieves Cup, O equipo de Vilda acabaría o campionato cunha vitoria por 3-1 ante Xapón, unha derrota pola mínima (1-0) ante as vixentes campioas do Mundo, os Estados Unidos; e unha vitoria, tamén pola mínima ante Inglaterra (1-0), no que Alexia foi a goleadora. La Roja acabaría a súa participación no tornea na segunda posición, por detrás das americanas, e Putellas sería nomeada MVP do torneo.