cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1960
Sumario
Os problemas do australiano deixaron a Moss na fronte, e cando o BRM de Gurney fundiu as buxías, o compañeiro de equipo de Moss Bonnier quedou segundo, por diante de Ireland, Graham Hill e o Texano Jim Hall, no seu primeiro Grand Prix. Xusto antes da metade da carreira de 75 voltas, Graham Hill retirouse coa caixa de cambios rota, e Bonnier comezou a perder posicións de novo cando un resorte de válvula roto causou un fallo de encendido. Brabham estaba atacando a través da pista desde a súa parada en boxes, finalmente terminou cuarto na batalla, detrás do seu compañeiro de equipo McLaren. Phil Hill ía quinto no seu Cooper ata que un trompo deixouno detrás de Bonnier, que chegou á meta co seu renqueante BRM logrando dous puntos.
Ao non poder realizar o seu soño de triunfar coa Fórmula Un nos Estados Unidos por segunda vez, Ulmann nobremente usou o seu propio diñeiro para pagar premios e honorarios por participar. O gañador Moss recibiu un cheque por 7.500 $, unha cantidade asombrosa para a época, os provedores tiveron que esperar uns meses para cobrar, pero recibiron ata o último centavo. Felizmente, o seguinte ano vería o GP dos Estados Unidos finalmente establecido nunha sede normal, cun público fiel e agradecido en Watkins Glen, Nova York. Pero as carreiras de Fórmula Un ao final regresarían a California. En, o Gran Premio do oeste dos Estados Unidos volvería a Long Beach, a só 60 quilómetros de distancia.
Illa Ansarón
A Illa Ansarón ou illa do Ansarón é unha illa da provincia de Lugo, situada no concello de Xove. Coas súas 10 hectáreas de extensión é unha das maiores illas da costa lucense. É alta (acada os 80 metros de altitude) e abrupta, con cantís produtores de percebe e áreas de cría de aves mariñas.
Santiso, Reádigos, O Irixo
Santiso é un lugar da parroquia de Reádigos no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.
Castil de Vela
Castil de Vela é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). Segundo o INE, en 2012 tiña 68 habitantes.
Proton K/DM-4
Proton K/DM-4 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500.
Gustav Machatý
Gustav Machatý, nado en Praga (Imperio Austrohúngaro) o 9 de maio de 1901 e finado en Múnic (Alemaña Occidental) o 14 de decembro de 1963, foi un director de cine, guionista e actor checo.
Dirixiu 17 filmes entre 1919 e 1955, incluído Ecstasy (1933), con Hedy Lamarr. Tamén creou os guións doutras 10 películas entre 1920 e 1955. Logo da segunda guerra mundial emigrou a Múnic e traballou como profesor nunha escola de cinema.
Connemara RFC
O Connemara RFC é un equipo de rugby da cidade irlandesa de Clifden, na provincia de Connacht. O equipo compite na Division 3 da All-Ireland League e a súa cor é o negro.
É o club de rugby máis occidental de toda Europa
Traxectoria
O rugby xógase na área de Connemara dende arredor dos anos 20, cos homes que traballaban na Marconi Station que xogaban partidos amigables cun equipo de Clifden. Logo nos anos 40, cos estudantes das escolas da área incluíndo Blackrock, Castleknock e Clongowes. O club creouse como resultado dos xogadores de rugby que querían seguir a practicar este deporte durante as vacacións do verán. O seu primeiro partido, fronte ao Galway Corinthians no día de Santo Estevo (26 de decembro) en 1946, finalizando con empate a 6 no marcador.
Reinhard Heydrich
Reinhard Tristan Eugen Heydrich, nado en Halle (Alemaña) o 7 de marzo de 1904 e finado en Praga o 4 de xuño de 1942, foi un militar alemán.
Traxectoria
Alcumado a besta loira, foi o segundo home das SS da Alemaña nazi. En 1936 foi nomeado líder da Gestapo. Ademais, foi protector de Bohemia e Moravia e, dende 1939, director da Oficina Central de Seguridade do Reich. Convocou e presidiu a Conferencia de Wannsee, onde se planificou o exterminio dos xudeus en Europa. Finou asasinado en Praga nunha operación conxunta de británicos e checos.
Super Mario Bros. 3
Super Mario Bros. 3 (スーパーマリオブラザーズ3) é un videoxogo de plataformas de 1988 desenvolvido e publicado por Nintendo para a consola Nintendo Entertainment System (NES). É a terceira entrega oficial da serie de videoxogos Super Mario. Publicouse por primeira vez no Xapón o 23 de outubro de 1988, poucas semanas despois da publicación da versión norteamericana de Super Mario Bros. 2. A sección encargada do seu desenvolvemento foi Nintendo Entertainment Analysis and Development, liderada por Shigeru Miyamoto e Takashi Tezuka.
O xogo céntrase nas aventuras dos fontaneiros Mario e Luigi que tratan de salvar a Princesa Toadstool e os gobernantes de sete reinos distintos, secuestrados polo antagonista Bowser e os seus fillos, os Koopalings. O xogador controla a Mario ou Luigi, derrotando os inimigos que vai atopando saltando enriba deles ou empregando obxectos que lle outorgan poderes máxicos. Nesta edición Mario e Luigi teñen unha serie de habilidades máis grande que nos xogos previos da serie, incluíndo a capacidade de voar ou deslizarse por ramplas. A maiores, Super Mario Bros. 3 introduce outros novos elementos na serie, como novos personaxes inimigos e o uso dun mapa xeral como método de transición entre niveis, que reapareceron e serviron de influencia nas seguintes entregas da serie.
Super Mario Bros. 3 está considerado por moitos críticos como un dos mellores videoxogos de tódolos tempos. É o terceiro videoxogo máis vendido da NES, con máis de 17 millóns de copias vendidas en todo o mundo. A súa popularidade serviu de inspiración para unha serie de animación para a televisión, titulada The Adventures of Super Mario Bros. 3. Foi reeditado para a Super NES como parte de Super Mario All-Stars en 1993, e para a Game Boy Advance como Super Mario Advance 4: Super Mario Bros. 3 en 2003. Publicouse de novo baixo o sistema de distribución Virtual Console de Nintendo, e coma xogo gratuíto dentro do servizo Nintendo Switch Online.
Mecánica de xogo
Super Mario Bros. 3 é un videoxogo de plataformas en dúas dimensións do tipo de desprazamento horizontal, no que o xogador controla a un dos protagonistas, ben Mario ou ben Luigi. A mecánica de xogo é semellante á das entregas anteriores da serie, Super Mario Bros., Super Mario Bros.: The Lost Levels e Super Mario Bros. 2, pero introduce varios elementos novos. A maiores dos movementos de carreira e salto, nesta entrega o xogador pode deslizarse por costas, coller e lanzar bloques especiais e subir e baixar vides, e cando consegue determinados power-ups pode voar e flotar no aire. O mundo do xogo está formado por oito "reinos", cada un deles dividido en múltiples niveis. Cada un destes mundos presenta unha temática diferente, como por exemplo a "Terra Deserta" do segundo mundo que contén niveis cubertos de area e con pirámides, ou a "Terra Xigante" do cuarto mundo, no que os inimigos e obxectos son o dobre de grandes que no resto de mundos.
miniatura|esquerda|120px|A súper estrela outorga inmunidade por un curto período de tempo O xogador avanza no xogo a través de dúas pantallas distintas, o mapa xeral e as pantallas correspondentes a cada un dos niveis. O mapa amosa unha representación cenital do reino actual e presenta varios camiños que levan dende a entrada ata un castelo, que representa o último nivel dese mundo. Os camiños conéctanse con paneis, fortalezas e outras iconas, permitindo tomar diversas rutas para chegar ata o último nivel. Ó mover a personaxe nesta pantalla cara a un destes obxectos o xogador trasládase á pantalla propia dese nivel, unha fase lineal que contén unha serie de obstáculos e inimigos. A maior parte do xogo ten lugar nestes niveis, nos que o xogador avanza mentres vai derrotando ou esquivando os inimigos.
Segundo vai completando os distintos niveis, o xogador avanza polo mapa do mundo e ó chegar ó final deste pasa cara ó seguinte. Cada mundo ten un nivel final que inclúe un xefe ó que é preciso derrotar. Nos sete primeiros mundos esta fase final é unha aeronave controlada por un dos Koopalings, mentres que no último mundo o xogador enfróntase a Bowser no seu castelo. Outras das iconas presentes nos mapas inclúen grandes rochas e portas fechadas que impiden o paso ó xogador, e varios mini-xogos que dan a oportunidade de conseguir varios power-ups especiais, que se almacenan nunha reserva ata que o xogador decide activalos na pantalla do mapa xeral. A maiores dos obxectos especiais de xogos anteriores como o "Super Cogomelo" e a "Flor de Lume", o xogo introduce novos obxectos que fornecen novas capacidades ó xogador. A "Super Folla" e o "Traxe de Can Mapache" danlle a Mario unha aparencia de animal e permítenlle voar ou facerse de pedra para evitar os inimigos durante un breve período de tempo. Ó facerse de pedra mentres salta fai que Mario se precipite cara ó chan e mate a calquera inimigo que se atope directamente embaixo del. Isto marcou a primeira aparición do movemento denominado "ground pound" nun xogo de Mario, que posteriormente se lle deu a Yoshi no videoxogo Super Mario World 2: Yoshi's Island e que logo pasou a formar parte do conxunto de movementos estándar de Mario en Super Mario 64 e nos xogos posteriores.
Super Mario Bros. 3 inclúe un modo de xogo multixogador que permite que dous xogadores xoguen de forma cooperativa facendo quendas para desprazarse polo mapa xeral e accedendo ós distintos niveis, no que o primeiro xogador controla a Mario e o segundo controla a Luigi. Neste modo de xogo tamén se pode acceder a un mini-xogo, unha reedición do videoxogo arcade orixinal Mario Bros.
Argumento
O argumento de Super Mario Bros. 3 descríbese no manual de instrucións do xogo. O Mundo Cogomelo, onde se desenvolve a historia, é invadido polos Koopalings, os sete fillos de Bowser. Os Koopalings conquistan os sete mundos roubándolles a variña máxica a cada un dos reis e usándoa para transformalos en animais. A Princesa Toadstool envía a Mario e Luigi a través destes reinos para recuperar as variñas roubadas e retornar os reis ó seu estado normal.
Durante o xogo a Princesa envíalle cartas e obxectos a Mario e Luigi segundo van recuperando cada un dos reinos. Cando rescatan o sétimo rei, a carta que reciben revela que Bowser ten secuestrada a Princesa no seu castelo do seu propio reino, a "Terra Escura". Os irmáns viaxan a esta Terra Escura e derrotan a Bowser no seu castelo, liberando así a Princesa Toadstool.
O 10 de setembro de 2015, Shigeru Miyamoto confirmou unha teoría de afeccionados como certa, afirmando que a historia de Super Mario Bros. 3 ten lugar en forma de obra teatral. O xogo comeza cunhas cortinas abríndose, con obstáculos colgados e obxectos no fondo, e cando Mario termina un nivel no xogo sae del desaparecendo do escenario.
Desenvolvemento
Super Mario Bros. 3 foi desenvolvido por Nintendo Entertainment Analysis & Development, un equipo de máis de dez persoas que precisaron máis de dous anos para completalo. Shigeru Miyamoto actuou como director, traballando cos deseñadores e programadores durante as fases de desenvolvemento do concepto así como nas últimas fases, promovendo o intercambio libre de ideas, xa que consideraba as ideas orixinais unha das chaves na creación dun xogo de éxito.
O xogo deseñouse para atraer xogadores de distintos niveis de habilidade. Para axudar os xogadores con menos nivel, incluíron máis moedas de bonificación e vidas extra nos primeiros mundos, mentres que os últimos mundos presentan desafíos máis complexos deseñados para os xogadores con máis experiencia. No modo multixogador, os xogadores toman quendas alternas para balancear o tempo de xogo. O equipo de desenvolvemento introduciu novos power-ups e conceptos que lle dan a Mario a aparencia de diversas criaturas e fornecen novas capacidades ó xogador. Unha das ideas iniciais era a dun obxecto que cambiaba a Mario en forma de centauro, pero foi desbotada en favor dunha cola de can mapache que lle permite voar por un tempo limitado. Tamén engadiron outros disfraces que fornecen varias outras capacidades ó repertorio do xogador, e os niveis foron deseñados para que o xogador empregase estas capacidades neles de forma vantaxosa. Incluíronse novos inimigos para aumentar a diversidade no xogo a maiores de variantes doutros inimigos xa existentes, como por exemplo os Goombas, Hammer Bros. e os Koopa Troopas.
Algúns dos inimigos en Super Mario Bros. 3 estaban inspirados polas experiencias persoais do equipo de desenvolvemento. Miyamoto afirmou que o inimigo Chain Chomp, unha criatura en forma de bola cunha cadea que se lanza contra o xogador cando este se achega a el, estaba baseado nunha mala experiencia que tivera cun can na súa infancia. Os fillos de Bowser, os Koopalings, deseñáronse cunha aparencia e personalidade única, e Miyamoto baseou estas personaxes en sete dos seus programadores como tributo polo seu traballo e esforzo. Nintendo of America nomeou posteriormente ós Koopalings en base a músicos de sona. Por exemplo, as personaxes "Ludwig von Koopa" e "Roy Koopa" recibiron o nome por Ludwig van Beethoven e Roy Orbison respectivamente.
Os gráficos das personaxes foron creados cunha máquina de gráficos especial ("Character Generator Computer Aided Design") que xeraba unha colección de tódolos obxectos gráficos empregados no xogo. Cada un destes obxectos recibe un número que o código fonte do xogo emprega para acceder a eles, e combínaos en tempo real para formar imaxes completas na pantalla. O cartucho de Super Mario Bros. 3 usaba o controlador de memoria personalizado de Nintendo MMC3 ASIC para mellorar as capacidades da NES. O chip MMC3 permitía o uso de mosaicos animados, RAM adicional para o desprazamento diagonal e un temporizador de escaneo de liñas para dividir a pantalla. O xogo emprega estas funcións para dividir a pantalla de xogo en dúas partes, o terreo de xogo na parte superior e unha barra de estado na parte inferior, permitindo o desprazamento da parte superior cando o xogador se move por un nivel mentres que a parte inferior permanece estática amosando texto e outra información.
En 1988 unha falta de chips ROM xunto coa preparación por parte de Nintendo of America da versión occidental de Super Mario Bros. 2 provocou que Nintendo non puidese acadar diversas datas de publicación como tiña planeado orixinalmente. Algúns dos produtos que sufriron unha demora por mor disto foron Super Mario Bros. 3 e Zelda II: The Adventure of Link. Porén, esta demora deulle unha oportunidade a Nintendo para facer promoción do xogo nun filme. En 1989, Tom Pollack de Universal Studios contactou co departamento de publicidade de Nintendo of America en relación a un filme sobre videoxogos. Pollack tiña en mente facer unha versión sobre videoxogos do filme Tommy, pero enfocado cara a unha audiencia de menor idade. Nintendo deu licenza para o uso dos seus produtos e a súa inclusión no filme, que levaría por título The Wizard. Durante a produción do filme, os responsables deste obtiveron a aprobación de Nintendo para o guión do mesmo e para incluír unha representación dos xogos da compañía. Super Mario Bros. 3 foi un dos xogos representados, e empregouse nunha escena final que representaba unha competición de videoxogos. O filme estreouse en decembro de 1989, entre a publicación das versións xaponesa e inglesa do xogo.
Recepción
Trala súa publicación o xogo recibiu críticas positivas por parte dos medios de prensa especializados, pasando a estar amplamente considerado como un dos mellores videoxogos publicados para a NES, e algúns medios mesmo chegaron a cualificalo como un dos mellores xogos de tódolos tempos. Os editores de Computer and Video Games Paul Rand, Tim Boone e Frank O'Connor outorgáronlle unha puntuación de 98 sobre 100, valorando positivamente a mecánica de xogo, rexogabilidade, son e gráficos. Boone afirmou que o xogo era case perfecto, mentres que Rand cualificouno como "o mellor videoxogo de tódolos tempos", chamándolle "a Mona Lisa dos videoxogos" e afirmando que "é abraiantemente brillante en tódolos aspectos e formas". O'Connor afirmou que "o xogo fai que Sonic the Hedgehog semelle unha húmida mañá de domingo".
Julian Rignall de Mean Machines referiuse a Super Mario Bros. 3 como o "xogo máis excelente" que nunca xogara, citando a súa adictividade, profundidade e desafío. Outro crítico de Mean Machines, Matt Regan, anticipou que o xogo sería un éxito de vendas no Reino Unido e cualificouno como un "xogo verdadeiramente brillante". Tamén afirmou que o xogo ofrecía elementos que poñían a proba o "cerebro e reflexos" do xogador, e que aínda que os gráficos eran sinxelos, eran "incriblemente variados". Nunha revisión previa do xogo, a revista Nintendo Power deulle unha puntuación alta nos apartados de gráficos, son, desafío, xogabilidade e diversión.
As críticas negativas enfocáronse en aspectos particulares do xogo. Miller considerou a falta de capacidade para gardar a partida como algo negativo, xa que o xogador ten que pasar o xogo completo nunha soa sesión se quere completalo, e Rignall describiu o son e gráficos como "anticuados" en comparación ós xogos da mesma época da Sega Mega Drive e da Super NES.
Vendas
Super Mario Bros. 3 conseguiu un grande éxito comercial e converteuse nun dos videoxogos máis vendidos da historia. A súa inclusión no filme The Wizard serviu como avance e xerou un gran nivel de expectación nos Estados Unidos antes da súa publicación. Levi Buchanan de IGN considerou a aparición do xogo neste filme como un elemento clave da promoción, referíndose ó filme como un "anuncio de 90 minutos" para o xogo. En 1993 o xogo tiña vendidas 4 e 7 millóns de unidades soltas no Xapón e nos Estados Unidos respectivamente. Só nos Estados Unidos o xogo xerou uns beneficios de máis de 500 millóns de dólares para Nintendo. David Sheff afirmou que en termos da industria musical, o xogo tería conseguido certificación de platino unhas 11 veces. Tendo en conta as unidades incluídas en paquetes xunto a consolas, a versión para NES superou os 17 millóns de copias vendidas. Game Informer informou no seu número de outubro de 2009 que a versión para Virtual Console acadara a cifra dun millón de copias vendidas, e a data de 2011, Super Mario Bros. 3 permanecía como o videoxogo con maiores ingresos da historia, cuns beneficios totais de 1700 millóns de dólares tralo axuste de inflación.
Legado
miniatura|Cartucho do xogo xunto cunha [[Nintendo Entertainment System|NES nunha exposición do Australian Centre for the Moving Image]] Super Mario Bros. 3 introduciu varios elementos que foron continuados nos seguintes videoxogos da serie Super Mario. Un mapa xeral semellante usouse en Super Mario World e New Super Mario Bros., e a capacidade de voar foi unha característica principal en xogos como Super Mario World, Super Mario 64 e Super Mario Galaxy. O obxecto "Super Folla" volveu aparecer en xogos posteriores para a Nintendo 3DS, como Super Mario 3D Land, Mario Kart 7 e New Super Mario Bros. 2. Por medio dunha colaboración entre a NBC e Nintendo of America, DIC Entertainment creou unha serie de animación para a televisión en 1990 titulada The Adventures of Super Mario Bros. 3. Os episodios emitíronse semanalmente e incluían personaxes, inimigos e diversos lugares do videoxogo. Outros produtos de Nintendo tamén incluíron elementos varios tirados deste videoxogo. O tema principal de Super Mario Bros. 3 inclúese nunha pista de Nintendo Sound Selection Koopa, unha colección de temas de videoxogos de Nintendo, e os niveis e gráficos do xogo forman parte dun dos temas de fondo do videoxogo de 2006 Tetris DS da Nintendo DS. Os Koopalings actúan como xefes de mundo nos videoxogos Super Mario World, Mario is Missing!, Yoshi's Safari, Hotel Mario e tódolos xogos da serie New Super Mario Bros. agás en New Super Mario Bros.
Super Mario Bros. 3 forma parte de diversas listas dos mellores videoxogos. Debutou na lista dos 30 mellores xogos de tódolos tempos de Nintendo Power no número 20 en setembro de 1989, acadando o número un da lista en maio de 1990, e permanecendo entre os 20 primeiros durante máis de 20 anos. En 2006 a revista clasificou o xogo no posto número seis da súa lista dos 200 Mellores Xogos de Nintendo, e en agosto de 2008 listouno como o segundo mellor videoxogo da Nintendo Entertainment System, indicando que fora responsable de engadir unha maior complexidade á serie e de introducir novas habilidades que se converterían en características principais dos seguintes videoxogos. Nunha enquisa levada a cabo por Dengeki cos seus lectores, o xogo acadou o terceiro posto xunto a Super Mario World como o primeiro videoxogo que estes tiveran xogado. IGN incluíu o xogo en varias das súas listas dos "mellores xogos",  e en 2007 Super Mario Bros. 3 foi incluído no "game canon", unha lista dos dez videoxogos máis importantes seleccionados pola Library of Congress para a súa preservación. Outros medios especializados como Game Informer, Edge, UGO e Gamespot tamén incluíron o xogo nas súas listas dos "mellores videoxogos".
Super Mario Bros. 3 foi tamén chave na creación da serie de videoxogos Commander Keen, que serviu como plataforma de lanzamento de Id Software. A comezos dos anos 1990, cando traballaban en Softdisk, John Carmack e Tom Hall desenvolveron en segredo a tecnoloxía de refresco adaptativo de mosaicos, que permitía un desprazamento horizontal sen saltos nas tarxetas gráficas EGA dos ordenadores persoais da época. No seu tempo libre desenvolveron un clon do primeiro nivel de Super Mario Bros. 3 usando a personaxe Dangerous Dave, titulando o prototipo Dangerous Dave in Copyright Infringement. Cando John Romero viu o seu traballo, el e Jay Wilbur apoiaron que finalizasen o clon para PC do xogo completo. A demostración desta adaptación presentouse despois a Nintendo, quen rexeitou darlles permiso para levar os seus xogos ós PCs, xa que consideraban que estes "estaban feitos exclusivamente para consolas de Nintendo".
Reedicións
O xogo foi reeditado e adaptado para varias das outras consolas de Nintendo. Incluíuse no xogo de 1993 para a Super NES titulado Super Mario All-Stars, unha compilación dos xogos de Super Mario da NES con gráficos e son mellorados, que tamén se publicou posteriormente para a Wii en 2010. Unha versión para a Game Boy Advance, Super Mario Advance 4: Super Mario Bros. 3, foi publicada en 2003. Esta versión incluíu soporte para o periférico Nintendo e-Reader, así como unha mellora nos gráficos e o son. Super Mario Bros. 3 foi publicado de novo tamén en formato descargable para a Virtual Console de Nintendo, en 2007 para a Wii e en 2014 para a Nintendo 3DS e a Wii U. Estas versións teñen soporte para os distintos controladores específicos destas consolas, como o Wii Remote ou o Wii U GamePad, e permiten gardar o progreso mediante o uso de estados de gardado.
Vao
Vao ou VAO tamén é a abreviatura do Val de Aosta.
Cómpre non confundilo con van, que é o "espazo aberto por debaixo dun muro, ponte ou estrutura de sustentación".
Aníbal Cavaco Silva
Aníbal António Cavaco Silva, nado en Loulé o 15 de xullo de 1939, é un político portugués. Foi primeiro-ministro dende o 6 de novembro de 1985 até o 28 de outubro de 1995, o 22 de xaneiro de 2006 foi elixido presidente da República e tomou posesión o 9 de marzo do mesmo ano. Reelixido para un segundo mandato até 2016, foi sucedido por Marcelo Rebelo de Sousa.
Traxectoria
Cavaco Silva estudou Economía e foi ministro de Finanzas en 1980 e presidente do Consello Nacional de Planeamento entre 1981 e 1984. En 1985 gañou as eleccións á fronte do Partido Social-Demócrata e dirixiu un goberno de minoría que foi o de maior duración da democracia portuguesa.
Definitely Maybe
Definitely Maybe é o álbum de estrea da banda inglesa de britpop Oasis, editado o 30 de agosto de 1994 a través do selo Creation Records. Tivo un éxito inmediato no Reino Unido, tanto de vendas como de crítica, extraéndose del os sinxelos "Supersonic", "Shakermaker" e "Live Forever".
Definitely Maybe entrou directo ao número 1 das listas británicas de álbums. Foi o disco de estrea coas vendas máis rápidas no Reino Unido ata ese momento, sendo superado no 2006 polo álbum de Arctic Monkeys Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. Foi certificado sete veces platino nese país, ao vender 2,1 millóns de copias. O traballo marcou o comezo do éxito de Oasis nos Estados Unidos, vendendo 1 millón de discos a pesar de acadar só o posto 58 na lista Billboard 200. En todo o mundo o disco acadou unhas cifras de 7 millóns de copias vendidas.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Noel Gallagher.
46ª edición dos Óscar
A 46.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 2 de abril de 1974 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron John Huston, Diana Ross, Burt Reynolds e David Niven.
Premios
miniatura|150px|[[George Roy Hill, mellor director]] miniatura|150px|[[Jack Lemmon, mellor actor]] miniatura|150px|[[Glenda Jackson, mellor actriz]] miniatura|150px|[[John Houseman, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Tatum O'Neal, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[David S. Ward, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[William Peter Blatty, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Marvin Hamlisch, mellor banda sonora]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Igrexa de Grötlingbo
A igrexa de Grötlingbo (sueco: Grötlingbo kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Grötlingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
O primeiro rexistro escrito da igrexa é de 1296, cando é mencionada nunha bula papal. Porén, escavacións arqueolóxicas levadas a cabo en 1956-1957 demostraron que había unha igrexa de pedra no lugar xa no século XII. Os relieves que adornan a fachada sur do presente edificio proceden desa igrexa románica e foron incorporados á igrexa gótica actual. O torre incorporouse no século XIII e a finais do século XIV houbo unha gran reconstrución da igrexa para darlle a súa presente forma. Dende entón a estrutura permaneceu case inalterada, coa excepción da incorporación dunhas poucas pezas de mobiliario.
O artista e autor dinamarqués Asger Jorn está enterrado no cemiterio da igrexa.
Arquitectura
O edificio é bastante grande para unha igrexa do rural de Gotland e foi construída con arenita local. A nave está dividida en tres seccións por robustas columnas. O coro carece de ábsida e no seu lugar remata nunha parede recta con tres esveltas fiestras, un tratamento típico nas igrexas medievais da illa. A torre é románica, pero o chapitel é do século XVIII.
A fachada sur está adornada con frisos románicos realizados polo artista coñecido como Sigraf ao redor do ano 1200. Representan animais, tanto reais como míticos, ademais de homes loitando e cabaleiros a cabalo. Os académicos están dividids sobre o significado desas figuras. Algúns especulan que pode ser unha representación das forzas do mal perseguindo a humanos. Outros argumentan que poden ilustrar un antigo conto, quizais o de Beowulf.
Na cara sur da igrexa hai dous portais posteriores e de estilo gótico. Datan de mediados do século XIV e o obradoiro que os realizou foi identificado como o do artista coñecido como Master Egypticus. Representan escenas cristiás como a Virxe María e a Resurrección. Os portais tamén inclúen caras grotescas, unha característica típica nos traballos de Master Egypticus.
No interior sobreviven un feixe de frescos do século XIV no coro, representanto escenas cristiás do mesmo tipo que as dos portais. As bóvedas da nave tamén teñen algunhas pinturas, puramente decorativas. Entre a nave e o coro colga unha gran cruz triunfal que data de mediados do século XIII. A pía bautismal é particularmente notable, tamén realizada por Master Sigraf e un dos exemplos máis elaborados da arte do escultor. O púlpito data do Renacimento e orixinalmente foi feito para a catedral de Visby. Aínda amosa o escudo de armas dinamarqués no lugar do sueco.
Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann
miniatura|dereita|200px|O autor, Jonas Jonasson
Sinopse
Allan Karlsson é un cidadán sueco que se atopa a piques de cumprir o seu centésimo aniversario. Vivindo nunha residencia da terceira idade, e mentres os seus veciños lle estaban a preparar unha festa para celebralo, Karlsson decide botarse pola fiestra da súa habitación e fuxir da residencia; é o 2 de maio de 2005. A partir de aquí, a historia segue as peripecias do protagonista mentres é perseguido por narcotraficantes e policías.
Adaptación ó cinema
O 25 de novembro de 2010 anunciouse que Felix Herngren dirixiría unha adaptación cinematográfica do libro. O filme foi producido por FLX Film e comezou a rodarse no 2012. Robert Gustafsson foi o encargado de interpretar o papel protagonista, Allan Karlsson. A estrea produciuse en Suecia o 25 de decembro do 2013. Walt Disney Studios Motion Pictures negociou os dereitos de distribución. O filme bateu o récord histórico de recadación en Suecia.
AMOS 1
AMOS 1 (עמוס 1 en hebreo) é un satélite de comunicacións israelí lanzado por un foguete Ariane 4 o 16 de maio de 1996 desde Kourou, na Guaiana francesa, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o primeiro satélite de comunicacións israelí e foi vendido a Intelsat en 2009, pasando a denominarse Intelsat 24.
Características
AMOS 1 / Intelsat 24 foi operado inicialmente por Spacecome posteriormente por Intelsat. Foi desenvolvido sobre a experiencia cos satélites de recoñecemento Ofeq conxuntamente con DASA e Alcatel Espace. Inicialmente usouse para servizos de televisión, para o cal leva nove transpondedores en banda Ku. O éxito de AMOS 1 impulsou a construción de AMOS 2.
AMOS 1 usou un motor de combustible líquido de 400 Newton para alcanzar a órbita xeoestacionaria tralo lanzamento por parte do Ariane 4. Ten catorce propulsores para o control de actitude, cada un cun pulo de 10 Newtons. Inicialmente levaba 450 kg de propelente (monometilhidracina e MON 3).
A lonxitude do satélite, cos paneis solares despregados, é de 11,5 metros. Estabilízase nos tres eixos mediante sensores de Terra e de Sol e mediante volantes de inercia. Os paneis xeran 1150 vatios de potencia, con baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 24 Ah como apoio.
Tralo lanzamento foi situado inicialmente nunha posición a 4º de latitude oeste. AMOS 1 e AMOS 2 foron colocados cerca un doutro para crear unha localización común, permitiendo ós usuarios dos satélites aumentar o acceso ós servizos sen antenas adicionais.
Segunda guerra chechena
A segunda guerra chechena foi iniciada por Rusia o 26 de agosto de 1999 trala invasión do veciño Daguestán por parte de Chechenia e guerrilleiros da Brigada Internacional Islamita e, tamén motivados, por unha serie de atentados en Rusia que causaron centos de mortes, sendo acusados os chechenos destes actos. O 1 de outubro as tropas rusas entraron en Chechenia. A campaña terminou coa independencia de facto da República Chechena de Ichkeria e restaurou o control federal ruso sobre o territorio. A pesar de que é considerado por moitos como un conflito interno dentro da Federación de Rusia, a guerra atraeu a un gran número de combatentes estranxeiros.
Durante a campaña inicial, militares e forzas paramilitares chechenas prorrusas enfrontáronse aos separatistas chechenos en combate aberto, e apoderáronse da capital chechena, Grozni, despois dun asedio de inverno que durou desde finais de 1999 até febreiro de 2000. Rusia estableceu un goberno directo en Chechenia en maio de 2000 e, despois da escalada ofensiva a resistencia chechena, continuou causando baixas rusas en toda a rexión do Cáucaso Norte e desafiou o control político ruso sobre Chechenia durante varios anos máis. Algúns separatistas chechenos tamén levaron a cabo ataques contra civís en Rusia. Estes ataques, así como as violacións xeneralizadas de dereitos humanos cometidas polas forzas rusas e separatistas, provocaron a condena internacional.
O 15 de abril de 2009, a operación antiterrorista en Chechenia rematara oficialmente. A cifra exacta de baixas deste conflito é aínda descoñecida. As estimacións non oficiais indican entre 25 000 e 50 000 mortos ou desaparecidos, a maioría civís en Chechenia. As baixas rusas foron máis de 5200 (cifras oficiais de vítimas rusas) e ao redor de 11 000, segundo o Comité de Nais de Soldados.
Antecedentes e causas bélicas
En 1996, os rebeldes chechenos expulsaron aos rusos de Grozni. Pouco tempo antes das eleccións presidenciais rusas, Boris Eltsin buscaba a reelección e terminar a guerra como fose. Enviou ao xeneral Aleksandr Lébed a negociar un armisticio cos rebeldes, que levou á independencia de facto de Chechenia.
Nese tres anos de independencia, o poder central checheno (Aslán Masjádov foi elixido presidente en 1997) foi incapaz de controlar ás bandas armadas. Isto, unido á desastrosa situación económica, a falta de emprego e derívaa islamita (estaba previsto o establecemento da xaria ou lei islámica), converteu ao país nunha fonte de inestabilidade.
Masjádov sobreviviu a numerosos atentados da espionaxe rusa, e o representante ruso ante o goberno checheno foi secuestrado no aeroporto de Grozni e asasinado. Houbo frecuentes escaramuzas fronteirizas entre os rusos e as bandas chechenas, que desembocaron no fracasado ataque checheno a Daguestán (xullo de 1999 dirixido por Shamil Basáyev cuxo obxectivo era crear unha república islámica caucásica).
O 5 de agosto de 1999 a Brigada Internacional Islámica (BII), unha forza armada formada e comandada por Shamil Basáyev e Ibn Ao-Khattab á que se lles uniron membros da Shura daguestaní e mercenarios iugoslavos, turcos e afgáns, unha poderosa forza de 5.000 a 7.000 combatentes, destes unha forza duns 1.500 homes partiron co obxectivo de invadir Daguestán, as forzas chechenas atoparon unha forte resposta das tropas rusas comandadas por Víktor Kazántsev, obrigadas a retroceder as forzas rebeldes abandonaron definitivamente Daguestán o 28 de setembro. A ofensiva custou a vida de miles de combatentes e civís e desprazou a máis de 30 000 persoas;este acontecemento foi usado polo goberno ruso como o Casus belli para lanzar a campaña contra o goberno separatista checheno. Outra consecuencia foi que Yevgeni Primakov dimitiu e Yeltsin nomeou a Vladimir Putin. Pouco despois ocorren unha serie de ataques terroristas en Moscova.
Inicio da guerra
A guerra comezou o 26 de agosto de 1999, cando o primeiro ministro ruso Vladimir Putin ordenou ao exército ocupar as zonas fronteirizas para impedir novas incursións chechenas contra Daguestán, mentres comezaba un demoledor ataque aéreo contra a república rebelde.
Nos meses iniciais da guerra, Rusia apoiouse nun masivo ataque aéreo e terrestre utilizando mísiles contra as principais cidades. Gran parte da poboación civil foi evacuada das localidades onde se combatía. Os rusos avanzaron cara a Grozni, cuxo cerco completaron pouco antes de Nadal; a capital chechena foi tomada polos rusos a principios de febreiro de 2000, tras destruír o pouco que quedaba dela.
Os rebeldes retiráronse ás montañas do sur, desde onde comezarían unha longa guerra de guerrillas contra as tropas rusas e os chechenos promoscovitas.
En maio os rusos denunciaron que uns "1.500 chechenos e 3.000 mercenarios talibán" operaban desde o norte de Xeorxia lanzando ataques de guerrillas na fronteira sur de Chechenia. En agosto de 2002 o goberno xeorxiano enviou 1000 soldados a enfrontar aos guerrilleiros, aínda que isto non mellorou as relacións entre Moscova e Tifilis.
Restablecemento dunha administración prorrusa
En maio de 2000 Putin restableceu o goberno directo do Kremlin. De face á normalización política da república, ofreceuse reiteradamente amnistía para os rebeldes que abandonasen as armas. En xuño dese ano, Ajmat Kadýrov, separatista durante a anterior guerra e agora prorruso, foi nomeado por Putin presidente dunha administración prorrusa formada por antigos separatistas. O 9 de maio de 2004 foi asasinado polos separatistas, sendo substituído polo seu fillo Ramzan Kadyrov, primeiro como primeiro ministro e despois como presidente, substituíndo no cargo a Adul Aljánov (marzo de 2007). A pesar de proclamarse o fin da guerra en 2002, os combates continuaron e os Kadýrov foron acusados de establecer un réxime de terror.
Crimes de guerra
Os rusos foron acusados de practicar a tortura sistematicamente contra os homes novos (rebeldes ou non), así como violacións, saqueos, contrabando e malversación. Os medios rusos, salvo excepcións, silenciaron o que ocorría.[cita Ramzan Kadyrov e os seus paramilitares foron acusados de graves crimes pola xornalista rusa Anna Politkovskaya, quen sería asasinada en Moscova o 7 de outubro de 2006.
Os señores da guerra chechenos, pola súa banda, tamén cometerían graves crimes contra os prisioneiros e civís rusos, reféns (tres reféns estranxeiros foron decapitados ao comezo da guerra) e contra as súas propios civís. Nas repúblicas veciñas, como a República dos Inguxos ou Daguestán, hai numerosos refuxiados chechenos.
Amnistía Internacional e o Consello de Europa condenaron reiteradamente estes feitos.
O bando independentista
A ideoloxía dos combatentes chechenos (bandidos segundo o punto de vista ruso) evolucionara desde a guerra anterior desde un independentismo laico até chegar ao islamismo wahabista. Mentres o señor da guerra Shamil Basáyev representaba esta tendencia, o presidente electo da Chechenia independentista (autoproclamada República de Ichkeria), Aslán Masjádov foi a voz moderada dos separatistas (aínda que a súa autoridade foi sempre débil), quen ao parecer buscaba unha saída dialogada ao conflito pero morreu en marzo de 2005 cando tropas do FSB tentaban capturalo.
Señores da guerra
Durante a primeira guerra os diversos caudillos locais empezaron a adquirir cada vez máis poder nas zonas que controlaban, chegando a posuír grandes cantidades de homes e influencias coas que puideron disputar o poder á sempre débil administración central encabezando as súas propias forzas paramilitares. Entre estes señores da guerra (nos que se adoitan incluír tamén aos presidentes chechenos Akhmat e Ramzan Kadyrov) destacan: miniatura|En primeiro plano, Shamil Basáyev nunha imaxe de 1995.
Insurxentes chechenos
Xunto a tácticas tradicionais de guerrilla, os insurxentes utilizaron o terrorismo como outra das súas armas, sobre todo contra as novas autoridades establecidas en Grozny.
O asalto ao teatro de Moscova o 23 de outubro de 2002 por un grupo terrorista esixiu, sen éxito, a retirada das tropas rusas. Tres días máis tarde o edificio foi asaltado polo Grupo Alfa do FSB. Grazas a un gas que foi enviado polas rejillas de ventilación e adormentou aos terroristas, o grupo de rescate conseguiu entrar e tomar o control da situación. Ningún dos terroristas sobreviviu. Os rebeldes ameazaban con detonar bombas suicidas causando a morte dos aproximadamente 850 reféns, destes, 130 pereceron a causa do gas. Este desenlace foi satisfactorio para as forzas rusas xa que impediron a morte do resto de reféns, a inmensa maioría. Con todo suscitou polémica polo número de civís mortos (9 dos cales eran estranxeiros) nunha situación en que foi difícil trasladar aos reféns intoxicados, ademais, o goberno non deu a coñecer os compoñentes do gas, negativa que médicos rusos criticaron alegando a que se podían salvar máis vidas aplicando rapidamente antídotos apropiados. Informes posteriores sinalan que se usaron fármacos para reanimar aos intoxicados. O goberno ruso negouse a dar a fórmula do gas que provocou que os terroristas se durmisen por ser unha arma de estratexia especificamente rusa, gardando os compoñentes como secreto de estado e alegando que doutro xeito os inimigos poderían utilizala con fins nocivos para o pobo ruso.
En resposta ao frustrado atentado, en decembro dous camións bomba destruíron a sede central do goberno prorruso en Grozni. En marzo de 2002, o dirixente Amir Khattab, morreu, e Amir Abu ao-Walid sucedeuno.
O 9 de maio de 2004 foi asasinado Akhmat Kadyrov, o entón presidente da República Chechena (administración prorrusa) sendo substituído polo seu fillo Ramzan Kadyrov, primeiro como primeiro ministro e despois (marzo de 2007) como presidente.
A pesar da insistencia das autoridades rusas en que a guerra terminou, a república segue sufrindo unha situación inestable. A guerrilla continuou as súas operacións liderados por Shamil Basáyev ata que morreu en 2006 por un ataque ruso, segundo os rusos, ou un accidente segundo os chechenos.
O problema xeorxiano
A guerra de Chechenia produciu tamén reiterados choques diplomáticos entre Rusia e Xeorxia, país que (segundo os rusos) permitiría aos rebeldes chechenos establecer un santuario na súa zona fronteiriza. Estas acusacións aumentaron despois da caída do presidente Eduard Shevardnadze, substituído polo nacionalista e prooccidental Mikheil Saakashvili. Os xeorxianos replicaron que Rusia apoia a territorios xeorxianos independizados de facto, como Abkhazia e Osetia do Sur. Estas tensións levaron ao goberno ruso a decretar un embargo económico contra o país caucásico e fomentaron un clima antixeorxiano.
Perda do apoio á guerra
Aínda que a segunda guerra de Chechenia contou ao principio (agosto de 1999) co apoio masivo da opinión pública rusa, este baixou moito e segundo unha enquisa[cita de 2007, un 70% é partidaria dalgún tipo de acordo cos rebeldes, fronte a un 16% favorable a continuar a guerra.
Militares
miniatura|Unha fosa común en Chechenia. As baixas militares de ambos os bandos son imposible de verificar e crese que son moi elevadas. A lista oficial de baixas militares publicadas polo Ministerio de Defensa ruso o 10 de agosto de 2005 son de 3450 soldados rusos desde 1999. Estes datos son moi parciais. As organizacións independentes rusas e occidentais elevan moito o número, por exemplo, a Unión dos Comités de Nais de Soldados de Rusia estimaron sobre 11 000 baixas rusas entre 1999 e 2003.
Civís
Segundo a administración prorrusa, igual que os separatistas, foron entre 200 000 e 500 000 os civís mortos nas dúas guerras. As fontes independentes rebaixan moito esta cantidade. Segundo o grupo pro-Dereitos Humanos Memorial entre 15 000 e 2 000 civís morreron ou desapareceron entre 1999 e 2006. A Sociedade de Amizade Ruso-Chechena estima nas dúas guerras entre 150 000 a 200 000 civís (sumados aos 20 000 a 40 000 soldados rusos e posiblemente a mesma cantidade de rebeldes chechenos). Cifras oficiais do actual goberno checheno estiman que uns 100 000 rusos étnicos e 30 000 a 40 000 chechenos, cifras nas que se inclúen uns 10 000 soldados rusos. Segundo Amnistía Internacional a segunda guerra matou polo menos a 25.000 persoas desde 1999, e outras 5000 persoas están desaparecidas.
"Chechenización" de Rusia
Outra consecuencia da guerra foi o feito de que os soldados e policías que interviñeron na guerra afixéronse ao clima de impunidade no que actuaban e, á volta, importaron ás súas rexións de orixe a brutalidade policial. Á parte, os veteranos da guerra sofren a miúdo de secuelas psicolóxicas e físicas, fenómeno chamado a síndrome chechena, que quedou recollido na obra de Arkadi Bábchenko "A guerra máis cruel", así como na doutros autores.
Cerdeira de Arriba, O Regueiro, O Irixo
Cerdeira de Arriba é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Xunto co lugar da Cerdeira de Abaixo, tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 14 mulleres.
Meixonfrío
O topónimo galego Meixonfrío pode referirse a:
Jonas Jonasson
Pär-Ola Jonas Jonasson, nado como Per Ola Jonasson o 6 de xullo de 1961 é un escritor e xornalista sueco, máis coñecido por ser o autor do libro Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann.
Espariz, Doncos, As Nogais
Espariz é un lugar da parroquia de Doncos, no concello das Nogais, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2008 era de 22 persoas (10 homes e 12 mulleres) o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Está situado na beira oeste do río Navia, a 650 m de altitude, entre a estrada N-VI e a autovía A-6. No lugar hai unha capela consagrada a san Paio.
Master=Dik
Master-Dik é o terceiro EP da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth editado en xaneiro de 1988 a través dos selos SST Records (Estados Unidos) e Blast First (Reino Unido).
O tema "Master=Dik" é distinto ao que aparece no CD do álbum Sister, xa que na versión deste EP hai unha caixa de ritmos en vez da batería de Steve Shelley.
Dereito penal
miniatura Enténdese como dereito penal ou dereito criminal  aquela rama do dereito que estuda o delito, o delincuente e a pena. Esta rama do dereito regulas as infraccións e as consecuencias destas. O dereito penal ten autonomía, ciencia e categorías propias, e tamén ten conceptos propios e exclusivos, os cales pode prestar a outras ramas xurídicas.
Dentro do dereito penal podemos distinguir entre dúas ramas: dereito penal obxectivo e o subxectivo. Por unha banda podemos definir o dereito penal obxectivo como o conxunto de regras establecidas polo estado que establecen a pena correspondente a cada delito. Por outra, o dereito penal subxectivo é o conxunto que ten o estado de definir os delitos e impoñer e facer executar as penas impostas a cada delito.
Tipos
Dentro do dereito penal salientan o dereito penal internacional e o dereito penal militar.
Bamonde, Teo
Santa María de Bamonde é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Teo. Segundo o IGE en 2018 tiña 204 habitantes (99 mulleres e 105 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación en 2,6 km², o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 258 habitantes.
Suplemento ao título
O suplemento europeo ao título consta de oito partes: En xaneiro de 2005, o suplemento ao diploma adheriuse ao dispositivo Europass, "marco comunitario único para a transparencia das cualificacións e das competencias" en Europa.
A Espariza, Recemel, As Somozas
A Espariza é un lugar da parroquia de Recemel, no concello das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2011 era de 6 persoas (3 homes e 3 mulleres) o que supón un descenso dunha persoa con respecto aos anos 1999 e 2008, período no que non variou o número de habitantes.
Hipótese Gaia
Esta hipótese ten relación coa bioxeografía, ciencia que se ocupa da vida en sentido global, e segundo a que todo ser vivo evoluciona interactuando estreitamente co reino mineral, o que conformaría e modelaría a biosfera terrestre (terra e atmosfera) no seu conxunto, polo que pode ser tomada como unha entidade con vida propia. Este ente é o que chaman Gaia ou a Terra.