cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Concello de Hörby
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Fulltofta, Hörby, Lyby, Långaröd, Svensköp, Södra Rörum, Västerstad, Äspinge, Östra Sallerup e Östraby. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.
Casas de Gai, Novelúa, Monterroso
Casas de Gai é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Concello de Hörby
Administración histórica
Coa reforma municipal de 1952 fundáronse, a través de fusións de concellos rurais, os novos municipios rurais de Bjärsjölagård e Östra Frosta, así como unha extensión do concello rural de Långaröd. O köping permaneceu sen cambios.
Dende o seu nacemento ata o 15 de abril de 2002 o concello pertenceu ao partido xudicial de Eslöv, e dende entón ao de Lund.
O Castro, Novelúa, Monterroso
O Castro é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Alicia Faubel
Alicia Lisette Faubel de Correa, nada en Alacant o 9 de xaneiro de 1997, é unha modelo, actriz e raíña de beleza española, gañadora do concurso Miss Universo España 2022.
Vida e carreira
Faubel naceu o 9 de xaneiro de 1997 en Alacant, Valencia. Anteriormente viviu en Filipinas onde traballou como modelo. Apareceu na portada da edición de agosto de 2015 da revista GADGETS, que ten a súa sede en Taguig.
Ela interpretou a Alicia DiSanto en General Commander, que se estreou nos Estados Unidos o 28 de maio de 2019. A película de acción protagonizou a Steven Seagal.
Concursos de beleza
O 10 de setembro de 2022, Faubel representou a Valencia en Miss Universo España 2022 e competiu contra outras 14 candidatas en Los Olivos Beach Resort en Adeje, Tenerife. Ela gañou o título e foi sucedida por Sarah Loinaz. Representará a España en Miss Universo 2022.
Lima marioni
Lima marioni é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por P. Fischer en 1882.
Limaria hians
Limaria hians é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
Avelino Sola Castro
Avelino Sola Castro, nado en Verín e finado en Chaves, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
A súa familia rexentaba o Hotel Aurora en Verín. Secretario da Agrupación Socialista de Verín, co triundo do Frente Popular foi nomeado concelleiro da xestora de Verín presidida por Carlos Reino Caamaño en marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos que acudiu ante o alcalde para que lles asinase unha autorización para a incautación de armas e municións para a súa distribución entre os afiliados das organizacións izquierdistas. Logrou fuxir a Portugal e refuxiouse no norte do país. Instalouse en Chaves, onde casou e montou varios negocios de hostalaría.
Lentil, Novelúa, Monterroso
Lentil é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Lama Retorta, Novelúa, Monterroso
Lama Retorta é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Tarrío, Novelúa, Monterroso
Tarrío é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Concello de Höör
Höör é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Höör. No ano 2022 a poboación do concello era de 17 054 habitantes.
Cabanelas, Liripio, A Estrada
Cabanelas é un lugar da parroquia de Liripio no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Concello de Höör
O lago Ringsjön separa a parte sur do muncicipio do resto. O concello limita cos municipios de Hörby, Eslöv, Klippan e Hässleholm.
O concello de Höör está incluído dende o ano 2005 na área metropolitana de Malmö (Stormalmö).
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Bosjökloster, Gudmuntorp, Hallaröd, Höör, Munkarp, Norra Rörum e Tjörnarp. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.
A localidade municipal de Höör estableceuse o 25 de outubro de 1901 e disolveuse en 1939 ao fundarse o köping de Höör como unha escisión do concello rural de Höör.
Coa reforma municipal de 1952 formáronse, a través de fusións de municipios, os concellos rurais de Norra Frosta, Sösdala e Snogeröds. O köping permaneceu sen cambios.
En 1969 incorporáronse no köping o concello rural de Norra Frosta, unha parte do de Sösdala (Tjörnarp) e partes do de Snogeröds (Bosjökloster e Gudmuntorp). O concello de Höörs naceu coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización do köping do mesmo nome.
Dende a súa fundación ata o ano 2002 o concello pertenceu ao partido xudicial de Eslöv e dende entón ao de Lund.
Carballo, Liripio, A Estrada
Carballo é un lugar da parroquia de Liripio no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Signo de Durkan
O Signo ou test de Durkan é un signo clínico utilizado para diagnostica-la síndrome do túnel carpiano. É unha variación do Signo de Tinel proposta por J.A. Durkan en 1991.
Fiabilidade
En estudos de fiabilidade, a sensibilidade do signo de Durkan varía entre o 87 e o 91%, mentres que a súa especificidade varía entre o 90 e o 95%, sendo así máis sensible que os signos de Tinel e Phalen.
A Canda, Liripio, A Estrada
A Canda é un lugar da parroquia de Liripio no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
O fitónimo galego A Canda refírese a unha póla de árbore usada para alumear, a partir do latín.
Novelúa, Novelúa, Monterroso
Novelúa é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Trascastro, Novelúa, Monterroso
Trascastro é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Limaria loscombi
Limaria loscombi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por G. B. Sowerby I en 1823.
Huanghe juelian
Huanghe juelian (en 黃河絕戀) é un filme chinés de 1999 dirixido por Feng Xiaoning. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Feng considérao o seu segundo título da triloxía "Guerra e Paz" (战争与和平).
San Cristovo, Pedraza, Monterroso
San Cristovo é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Di Cavalcanti
Emiliano Augusto Cavalcanti de Albuquerque, nado en Río de Xaneiro o 6 de setembro de 1897, e finado ibídem o 26 de outubro de 1976, máis coñecido como Di Cavalcanti, foi un pintor modernista, deseñador, ilustrador, muralista e caricaturista brasileiro. A súa arte contribuiu significativamente para distinguir a arte brasileira de outros movementos artísticos da súa época, através das súas recoñecidas cores vibrantes, formas sinuosas e termas típicamente brasileiros como o carnaval, mulatas e tropicalismos en xeral. As súas principais obras son: Samba, Músicos, Cinco moças de Guaratinguetá, Mangue, Pierrete, Pierrot, As Mulatas, entre outras. miniatura|Di Cavalcanti no [[Museo de Arte de São Paulo (MASP), 1965]] Di Cavalcanti é, xuntamente con outros grandes nomes da pintura como Anita Malfatti e Tarsila do Amaral, un dos máis ilustres respresentantes do modernismo brasileiro. miniatura|Mural de Di Cavalcanti na fachada do Edificio Triângulo, en [[São Paulo, Brasil . O edificio foi deseñado en 1955 por Oscar Niemeyer.]]
Manuel Rodríguez Valiño
Manuel Rodríguez Valiño, nado en Becerreá, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Becerreá e primeiro tenente de alcalde en 1968. Foi nomeado alcalde de Becerreá en 1977. Permaneceu no cargo ata as primeiras eleccións democráticas. Nas eleccións municipais de 1983 presentouse na lista de Coalición Galega e foi elixido concelleiro e tenente alcalde.
Luis Rosón Pérez
Luis Rosón Pérez, nado en Becerreá cara a 1918 e finado na mesma vila o 28 de setembro de 1995, foi un militar e político galego.
Estela de Crecente
miniatura|Estela de Crecente.
Luis Rosón Pérez
Traxectoria
Fillo de Eulogio Rosón López. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi delegado local de prensa e propaganda de Falange en Becerreá. Militar, foi nomeado gobernador civil e xefe provincial do Movimiento de Tenerife en febreiro de 1950. Foi xeneral de división e en 1980 foi nomeado interventor xeral do Exército. O 21 de novembro de 1984 foi vítima dun atentado de ETA na rúa Galileo de Madrid. Finou en Becerreá o 28 de setembro de 1995.
Estela de Crecente
A estela de Crecente é unha estela romana atopada na parroquia de San Pedro de Mera, no concello de Lugo. É moi notábel polo relevo da súa parte superior. Nel figuran catro persoas vestidas á maneira romana, esculpidas cunha técnica de resabios clásicos, relativamente infrecuente na escultura galaicorromana que se conserva. É unha estela funeraria, e na inscrición do piso intermedio, que fai referencia á tribo dos celtas supertamarcos.
Achado e conservación
A estela de Crecente atopouse en 1996, cando se realizaban obras de canalización na parroquia. Por tanto, desde o punto de vista arqueolóxico, é unha obra descontextualizada.
Gárdase no Museo Provincial de Lugo. O seu estado de conservación é notablemente bo: pódese ler a inscrición con facilidade e apreciar as formas das figuras, se ben teñen o rostro lixeiramente danado.
Descrición
A estela de Crecente elaborouse en granito. Ten forma de prisma, de gran tamaño: 280 × 71 × 20 cm.
Como é habitual nas estelas, só se traballa a cara frontal. Esta cara frontal ten tres rexistros. O rexistro inferior desbastouse para facilitar que a estela se fincase no chan. O rexistro superior ten o remate redondeado. Acolle unha fornela cun relevo onde aparecen catro persoas vestidas con prendas romanas: túnicas de manga curta que se prenden do seu ombro dereito. Se admitimos que se trata dunha familia, o pai estaría de pé, xunto de dúas mulleres sentadas. Unha delas leva no colo un neno. As mulleres e o neno visten cadanseu colar. O neno, ademais, leva na man dereita un aro e na esquerda unha pelota.
No rexistro intermedio da cara frontal está a epígrafe, en que se fai referencia á defunta a quen se adica a peza: Apana, da cohorte dos célticos supertamarcos, filla de Ambolo. A peza está dedicada polo seu irmán, Apano. A onomástica revela que se trataba de persoas de orixe indíxena.
Desde o punto de vista artístico, as figuras están esculpidas en baixorrelevo dos ombros para abaixo. Porén as súas cabezas están moi resaltadas, de maneira que a do pai xa forma case unha escultura exenta. A factura da peza é de boa calidade en comparanza con outros exemplos de estelas atopadas na área da antiga Gallaecia. A forma dos rostros, o debuxo dos cabelos ou as pregaduras dos mantos responden a modelos clásicos. A estela carece tamén das decoracións astrais (trísceles, rosáceas, cruces...) que presentan habitualmente as estelas galaicorromanas, o que reforza o seu carácter clásico.
Cabería a hipótese de que a peza fose esculpida nun obradoiro de cantería lugués, ao longo do século I d.C. Con todo a falta de rexistro arqueolóxico fai que sexa moi difícil datar a peza. González García e Barja de Quiroga, por exemplo, prefiren situar a súa labra arredor do ano 100. En calquera caso, admitindo a hipótese de que se trata dun grupo familiar, sería o máis antigo retrato conservado dunha familia galaicorromana.
Como xa se indicou, as personaxes visten á romana. O pai está togado, o que podería indicar a súa condición de cidadán romano. Con todo, resulta moi improbábel que un galaico do seu tempo accedese á cidadanía romana. González García e Barja de Quiroga apuntan que se trata do desexo de emular as elites imperiais, imitando os seus modos de vestir e as imaxes funerarias.
Gundín, Pedraza, Monterroso
Gundín é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Gontá de Arriba, Pedraza, Monterroso
Gontá de Arriba é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Alla Nazimova
Mariam Edez Adelaida Leventon (en Мириам Эдес Аделаида Левентон), nada en Ialta (Imperio Ruso) o 22 de maio de 1879 e finada nos Ánxeles o 13 de xullo de 1945, foi unha actriz, produtora e guionista ruso-estadounidense, coñecida como Alla Nazimova (en Алла Назимова) e tamén como Nazimova e Alia Nasimoff.
Traxectoria
Nazimova era filla de Yakov Leventon e Sonya Horowitz, familia de orixe xudía que vivía en Ialta (Crimea), entón parte do Imperio Ruso. Os seus pais separáronse e como consecuencia pasaba o tempo entre a escola, fogares alleos e parentes. Istro provocoulle unha alteración emocional que a rebelou contra a autoridade como medio de gañar a atención. Foi unha nena precoz, e aos sete anos tocaba o violín. De adolescente comezou a interesarse polo teatro e recibiu clases na academia de interpretación de Moscova, antes de entrar no Teatro da Arte de Moscova de Konstantin Stanislavski, co nome de Alla Nazimova. O seu nome artístico derivaba da combinación de Adelaida con Nadezhda Nazimova (a heroína da novela rusa Nenos das rúas), a quen ela admiraba. Casou con Sergei Golovin, compañeiro actor, en 1889; non obstante, o matrimonio era «unicamente nominal», e nunca chegaron a divorciarse legalmente.
A carreira teatral de Nazimova floreceu axiña e en 1903 xa era unha estrela en Moscova e San Petersburgo. Viaxou por Europa, actuando en Londres e Berlín, xunto ao seu amigo Pavel Orlenev, actor e produtor. En 1905, ambos trasladáronse a Nova York e fundaron un teatro en lingua rusa no Lower East Side. A aventura non tivo éxito e Orlenev volveu a Rusia, aínda que Nazimova quedou en Nova York.
Asinou un contrato co produtor Henry Miller e debutou en Broadway en 1906 con éxito tanto de crítica como de público. Fíxose extremadamente popular con rapidez (un teatro recibiu o seu nome) e continuou a brillar en Broadway durante anos, con frecuencia actuando en obras de Henrik Ibsen e Anton Chekhov.
Nazimova debutou no cinema en 1916 grazas á notoriedade que conseguiu por unha obra de 35 minutos de duración de 1915 titulada War Brides que chamou a atención de Lewis J. Selznick. Nos anos seguintes rodou un gran número de filmes de moito éxito que lle proporcionaron uns ingresos considerables. En 1917, gañaba 30 000 dólares por filme, cun premio de 1000 dólares por cada día filmado, o que chegaba a supor 13 000 dólares por semana. Nesa época, a actriz Mary Pickford gañaba unicamente 3000 dólares semanais.
Contra 1925, xa non puido afrontar o investimento económico que supuña a produción cinematográfica, polo que deixou o cinema e volveu actuar en Broadway ata comezos da década de 1940, cando volveu traballar nuns poucos filmes, posiblemente por necesidades económicas. Dous destes papeis foron o da nai da personaxe de Robert Taylor en Escape (1940) e o da nai da personaxe de Tyrone Power en Blood and Sand.
A súa vida privada deu lugar a moitos rumores sobre festas estrafalarias e libertinas na súa mansión de Sunset Boulevard, coñecida como The Garden of Alla ("O xardín de Alla"), construída en 1919, e que en 1927 se converteu nun complexo de hotel e apartamentos. Nos anos posteriores ela continuou a vivir nunha das vivendas. Nazimova viviu un matrimonio de conveniencia con Charles Bryant (1879-1948), pois ambos eran homosexuais. un actor de Nova York, entre 1912 e 1925.
Entre os anos 1917 e 1922, Nazimova tivo unha considerable influencia e poder en Hollywood. Era extremadamente xenerosa coas actrices novas de talento e en ocasións mantivo relacións sentimentais con algunhas delas. Un exemplo notable foi Anna May Wong, que tivo o seu primeiro papel no filme The Red Lantern como extra aos catorce anos de idade. Axudou tamén a iniciar as carreiras das esposas de Rodolfo Valentino, Jean Acker e Natacha Rambova. Nazimova tivo unha relación sentimental con Acker, mais debátese sobre se a súa amizade con Rambova chegou algunha vez a unha aventura amorosa. Houbo rumores sobre unha relación entre Nazimova e Rambova, que se menciona en Dark Lover, a biografía de Rodolfo Valentino escrita por Emily Leider, aínda que nunca chegaron a confirmarse. Nazimova quedou impresionada polo traballo de Rambova como directora artística, e Rambova deseñou os innovadores decorados das producións de Nazimova Camille e Salomé. Entre as que tiveron unha relación amorosa confirmada con Nazimova están Eva Le Gallienne, a directora Dorothy Arzner, a escritora Mercedes de Acosta e Dolly Wide, sobriña de Oscar Wilde.
En 1927, nacionalizouse estadounidense. Nazimova viviu coa súa parella Glesca Marshall desde 1929 ata a súa morte en 1945. Amiga da actriz Edith Luckett e do seu marido, Loyal Davis, Nazimova foi a madriña da futura primeira dama Nancy Reagan.
Aínda que sufriu un cancro de mama, Nazimova faleceu por unha trombose coronaria aos 66 anos en 1945, no Hospital Good Samaritan dos Ánxeles, California, e foi enterrada no cemiterio Forest Lawn Memorial Park de Glendale.
A súa contribución á industria cinematográfica foi recoñecida coa concesión dunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood.
Legado
Nazimova foi retratada no cinema en varias ocasións. Dúas delas foron filmes biográficos sobre Rodolfo Valentino, The Legend of Valentino (1975), en que a interpretou Alicia Bond e Valentino (1977), en que foi interpretada por Leslie Caron. Tamén apareceu como personaxe en filmes como Return to Babylon (2008), sobre o cinema mudo de Hollywood, onde a interpretou Laura Harring.
Signo de Tinel
O Signo de Tinel é un signo clínico utilizado para detecta-la irritación ou inflamación dun nervio. É positivo cando, ao percutir sobre o traxecto dun nervio, aparecen parestesias e cambras no territorio innervado por este. Foi descrito polo neurólogo francés Jules Tinel (1879-1952).
Utilízase habitualmente para a exploración da síndrome do túnel carpiano, percutindo a nivel do ligamento anular do carpo. É positivo ao xerar parestesias no polgar, índice, dedo medio e metade radial do anular. Nalgúns estadios de recuperación somatosensorial, poden aparecer estas mesmas parestesias.
Aínda que se asocia a esta síndrome, o signo de Tinel pode utilizarse tamén, por exemplo, na síndrome da canle de Guyon, no que o nervio atrapado é o cubital. Neste caso, as parestesias distais aparecen na metade cubital do anular e no dedo maimiño.
Pedraza, Pedraza, Monterroso
Pedraza é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Quinteiro de Arca, Liripio, A Estrada
Quinteiro de Arca é un lugar da parroquia de Liripio no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Pluvialis fulva
miniatura|250px|Ovos de Pluvialis fulva A píllara dourada siberiana, nalgunhas fontes píldora dourada siberiana, (Pluvialis fulva) é unha especie de ave da orde dos caradriformes, suborde dos caradrios e familia dos carádridos, unha das catro integradas no xénero Pluvialis.
Descrición
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista e químico alemán Johann Friedrich Gmelin,  baixo o nome de Charadrius fulvus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Pluvialis.
O epíteto específico, fulva, é o nominativo feminino singular do adxectivo latino fulvus, -a, -um, "amarelado", "de cor dourada".
Morfoloxía
O adulto mide de 23 a 26 cm de longo e presenta unha plumaxe de cor dourada e negra na cabeza, dorso e ás. A súa face e pescozo son negros cunha beira branca e a fronte, coxas e patas tamén son negras. En inverno perde a plumaxe escura e substitúeo por outro máis amarelado na face, coas partes inferiores de cor branca.
A súa envergadura alar media é de 61 cm. No seu estado máis lixeiro e sen graxa, as aves pesan uns 135 g. En marzo, as aves comezan a gañar peso. Antes de marchar para os seus lugares de cría do Ártico, as aves pesan uns 198 g.
É similar ás outras dúas píllaras douradas, a píllara dourada europea (Pluvialis apricaria) e a píllara dourada americana (Pluvialis dominica). A siberiana é de menor tamaño e ten patas máis longas que a europea, que tamén ten plumas axilares brancas. Aseméllase moitísimo á americana, e nalgún momento foron considerados da mesma especie. A píllara dourada siberiana ten complexión máis delgada que a especie americana, patas máis longas e un ton amarelo máis vivo na súa parte posterior.
Distribución
Habita na tundra ártica, desde o extremo norte de Asia ata o oeste de Alasca. Fai o niño no chan, nunha zona seca aberta.
É unha ave migratoria e pasa o inverno no sur de Asia e en Australasia. Un número reducido de exemplares migra cara a California e Hawai, nos Estados Unidos. Tamén é unha ave accidental en Europa Occidental, incluída Galicia.
Alimentación
Aliméntase de insectos, crustáceos, arañas e froitos vermellos, que encontra na tundra, en campos, praias e outras zonas chairas, xeralmente localizándoos coa vista.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerable segundo o criterio do tamaño da área de distribución e, a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuindo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse aos limiares de vulnerable de acordo co criterio de tendencia da poboación. Por estas razóns, o status da especie avalíase como LC (pouco preocupante).
Manuel Neira Pol
Manuel Eugenio de Neira Pol, nado en Vilafranca do Bierzo en 1925 e finado en Lugo o 20 de febreiro de 2014, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Eugenio Neira Bello, criouse en Pacios. Licenciado en Dereito en 1949, exerceu como avogado en Becerreá. Foi nomeado alcalde de Becerreá en 1958, tomando posesión o 6 de febreiro. Cesou no cargo en 1964. Nas eleccións xerais de 1977 presentouse como candidato ao Senado polo Partido Socialista Popular. Na transición defendeu a sindicalistas e militantes de esquerdas. Colaborou en El Progreso. Primo de Uxío Novoneyra, escribiu un artigo sobre el no Anuario Brigantino, e foi vicepresidente da Fundación Uxío Novoneyra.
Vida persoal
Casou con María Aurora Roca Pardo e foi pai de Nieves Neira Roca.
Xestás, Liripio, A Estrada
Xestás é un lugar da parroquia de Liripio no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Odontornithes
Odontornithes é un termo taxonómico obsoleto e xa non utilizado con categoría de subclase proposto por Othniel Charles Marsh para clasificar aves prehistóricas que posuían dentes, especialmente os xéneros Hesperornis e Ichthyornis de depósitos do Cretáceo de Kansas.
En 1875 Marsh dividiu esta subclase nas ordes Odontolcae, con dentes situados en fendas lonxitudinais da mandíbula, e Odontotormae, cos dentes inseridos en alvéolos separados. Na súa obra de 1880 titulada Odontornithes: A monograph on the extinct toothed birds of North America, engadiu os Saururae, representados por Archaeopteryx, como unha terceira orde.
A clasificación resultante era parafilética e non resolvía axeitadamente as relacións evolutivas, polo que foi abandonada pola maioría dos científicos modernos, aínda que polo menos un artigo publicado no século XXI reutilizou o concepto, pero co nome Odontoholomorphae (primeiramente acuñado por Stejneger, 1885).
Étienne Geoffroy Saint-Hilaire afirmou en 1821 que atopara un considerable número de xemas dos dentes nas mandíbulas superior e inferior de Palaeornis torquatus (un periquito). A Émile Blanchard pareceulle iso xustificado ao recoñecer nelas capas de dentina. Pero M. Braun e especialmente P. Fraisse mostraron máis tarde que as estruturas en cuestión son do mesmo tipo que os ben coñecidos "dentes" de serra do peteiro das aves anserinas (que non son verdadeiros dentes, senón modificacións do bordo do peteiro). De feito, as papilas observadas en embrións de aves son as extensións subcutáneas brandas dentro da vaíña córnea que a rodea do peteiro, comparable ao das papilas nutritivas do casco do cabalo. Quedan facilmente expostas na mandíbula inferior macerada dun papagaio, despois de retirar a vaíña córnea. Ocasionalmente prodúcese unha calcificación en ou arredor destas papilas, como ocorre normalmente no chamado dente do ovo dos embrións de todas as aves, usado para romper a casca do ovo.
Os "Odontornithes" mellor coñecidos son Hesperornis regalis, dun metro de altura, e os algo maiores H. crassipes, e Ichthyornis dispar. Hesperornis parécese bastante a unha movella, mentres que Ichthyornis era bastante similar a unha gaivota ou pardela. Porén, son grupos totalmente distintos das aves modernas e simplemente comparten con elas certo parentesco distante no Cretáceo temperán. A liñaxe do Hesperornis puido ser unha derivación incluso anterior ou talvez independente dos antepasados das aves modernas.
San Lourenzo, Pedraza, Monterroso
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Esteba, Penas, Monterroso
Esteba é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Vilarfonxe, Pedraza, Monterroso
Vilarfonxe é un lugar da parroquia de Pedraza no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Ludeiro, Penas, Monterroso
Ludeiro é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Concello de Jönköping
Jönköping é un concello sueco (kommun) do condado de Jönköping. A súa capital é a cidade de Jönköping, que tamén é a capital do condado. No ano 2022 vivían no concello 144 070 habitantes.
O municipio está situado no noroeste do landskap de Småland, no extremo sur do lago Vättern. O concello de Jönköping limita ao noroeste cos de Mullsjö e Habo, ámbolos dous no condado de Jönköping. Ao nordés limita co concello de Ödeshög no condado de Östergötland, ao leste cos de Tranås, Aneby e Nässjö, e ao sur cos de Vaggeryd e Gislaved, todos en Jönköping. Ao oeste limita cos de Tranemo e Ulricehamnno condado de Västra Götaland.
A meirande parte do concello atópase en Tveta e Vista, dous dos folkland tradicionais de Småland.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Angerdshestra, Bankeryd, Barnarp, Bottnaryd, Gränna, Hakarp, Järsnäs, Järstorp, Lekeryd, Ljungarum, Mulseryd, Månsarp, Norra Unnaryd, Rogberga, Sandseryd, Skärstad, Svarttorp, Visingsö, Ödestugu, Öggestorp e Ölmstad. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862. Dentro da área tamén estaban as cidades de Jönköping e de Gränna que en 1863 formaron cadansúa cidade municipal.
No ano 1907 o köping de Huskvarna separouse do municipio rural de Hakarp para transformarse na cidade de Huskvarna en 1911. En 1910 o concello rural de Ljungarum incorporouse á cidade de Jönköping. No ano 1943 o municipio rural de Sandseryd foi remodelado no köping de Norrahammar. En 1951 o municipio rural de Järstorp dividiuse, pasando unha parte a Bankeryd e outra á cidade de Jönköping.
Coa reforma municipal de 1952 naceron os concellos grandes de Lekeryd (a partir dos anteriores municipios de Järsnäs, Lekeryd e Svarttorp), Norra Mo (de Angerdshestra, Bottnaryd e Mulseryd), Skärstad (de Skärstad e Ölmstad), Södra Mo (de Norra Hestra, Norra Unnaryd, Stengårdshult, Valdshult e Öreryd), e Tenhult (de Barnarp, Rogberga, Ödestugu e Öggestorp). Ao mesmo tempo o municipio rural de Gränna fusionouse coa cidade do mesmo nome. Porén, os concellos rurais de Bankeryd, Hakarp, Månsarp e Visingsö, ao igual que as cidades de Huskvarna e Jönköping, non se viron afectados.
No ano 1967 o concello rural de Hakarps uniuse á cidade de Huskvarna.
O concello de Jönköping fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir das cidades de Jönköping, Huskvarna e Gränna, do köping de Norrahammar e dos concellos rurais de Bankeryd, Lekeryd, Månsarp, Norra Mo, Skärstad, Tenhult e Visingsö, así como dunha parte do concello de Södra Mo (a parroquia de Norra Unnaryd).
Dende a súa fundación o municipio pertence ao partido xudicial de Jönköping.
San Miguel, Penas, Monterroso
San Miguel é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
A Uceira, Penas, Monterroso
A Uceira é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Chrysomelini
Os Chrysomelini son unha tribo de escaravellos da familia Chrysomelidae. Describíronse uns 150 xéneros desro desta tribo, agrupados de forma variada en subtribos, aínda que o número exacto e a definición destas subtribos continúa discutíndose.
Freás da Canda, A Canda, Piñor
Freás da Canda é un lugar da parroquia da Canda, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño.
Toponimia
O fitónimo galego A Canda refírese a unha póla de árbore usada para alumear, a partir do latín.
Genghis Khan (filme de 1998)
Genghis Khan (en 一代天骄成吉思汗) é un filme chinés de 1998 dirixido por Sai Fu e Mai Lisi, producido por Inner Mongolia Film Studio. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Vacaloura, Penas, Monterroso
A Vacaloura é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Rabia Salihu Sa'id
Traxectoria
Said casou aos 18 anos, unha vez que se graduou na escola secundaria. O nacemento do seu primeiro fillo, con problemas médicos, fixo que deixara de lado a súa intención de acadar un título universitario. Aos 29 anos comezou a súa educación universitaria e dirixiu unha escola infantil para pagar a súa educación. Licenciouse en Ciencias, e é doutora en física pola Universidade de Bayero Kano. En setembro de 1999, comezou a traballar como axudante de posgrao na Universidade de Bayero. En 2002, no Programa Internacional de Bolsas da Fundación Ford (IFP), estudou un máster en Medio Ambiente e Desenvolvemento na Universidade de Reading no Reino Unido.
Investigación
Realiza investigacións en física atmosférica e  espacial, física de partículas, e electrónica. A súa investigación busca resolver os desafíos ambientais de Nixeria. Para reducir o número de árbores cortadas para leña, por exemplo, realizouse un estudo sobre o uso de anacos de madeira de proxectos de carpintaría que poderían utilizarse como combustible, o que reduciría a velocidade á que os bosques do país diminúen. Tamén recompila datos atmosféricos e estuda os efectos de deforestación  e aerosois de po. O seu obxectivo é fomentar unha maior dependencia en Nixeria das fontes de enerxía renovables -como a enerxía eólica, solar e hidroeléctrica- que son menos daniñas para o medio ambiente que as dos combustibles fósiles.
En 2010, traballou con C. Matzler, científico en teledetección terrestre e atmosférica, no Instituto de Física Aplicada da Universidade de Berna, Suíza, como investigadora visitante durante catro meses. En xaneiro de 2013, foi nomeada membro do Instituto Científico Africano (ASI) en Física.
Ámbito STEM
Sa'id é cofundadora da Asociación de Mulleres Físicas de Nixeria en 2011, que anima ás mulleres a converterse en físicas, busca mellorar a educación física nas escolas e concede premios a mulleres novas. Tamén fomenta a mentoría en proxectos de ciencia locais e nacionais, ofrecéndose voluntariado para a Fundación Peace Peace Corps de Nixeria e a Fundación Visiola. Ela asegura que participa activamente na difusión do STEM porque hai unha presión grupal e obstáculos que as nenas, especialmente as do norte de Nixeria, teñen que superar para obter titulacións e carreiras nestes campos. Ademais, "máis nenas en ciencia significaría que as solucións que ofrece a ciencia non só se adaptan ás necesidades dun único xénero".
Recoñecementos
En 2015 recibiu un dos cinco premios da Fundación Elsevier para mulleres científicas do mundo en desenvolvemento. Recibiu o premio polo seu traballo sobre os retos ambientais de Nixeria, que foi presentado o 14 de febreiro de 2015 na reunión anual da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (AAAS) en San Jose, California.
En agosto de 2015, Sa'id foi entrevistada pola xornalista da BBC Claudia Hammond para un artigo no BBC World Service, e apareceu na serie anual 100 Women (BBC) da BBC, destacando os seus esforzos para promover a educación científica en Nixeria. Ao ano seguinte (2016) apareceu na revista en liña The Nigerian Academy nunha lista de distinguidas mulleres nixerianas en ciencias.
Leptinotarsa
Leptinotarsa é un xénero de escaravellos crisomélidos. A especie máis coñecida do xénero é o escaravello da pataca (L. decemlineata).
Rabia Salihu Sa'id
Recoñecementos
Foi unha das nove persoas homenaxeadas como "defensoras" en Nixeria en marzo de 2015 polo British Council polo seu traballo comunitario.
O Vilar, Penas, Monterroso
O Vilar é un lugar da parroquia de Penas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Leptinotarsa
Varias especies do xénero producen leptinotarsina, unha toxina similar á diamfotoxina producida por especies do xénero de crisomelidos africanos Diamphidia. Algunhas especies de Leptinotarsa son parasitados por escaravellos carábidos do xénero Lebia.
miniatura|esquerda|Larva de Leptinotarsa decemlineata.
Variante (bioloxía)
En microbioloxía e viroloxía, o termo variante ou "variante xenética" utilízase par describir un subtipo dun microorganismo que é xeneticamente distinto da cepa principal, pero non o suficiente como para ser considerada unha cepa diferente. Definicións similares aplícanse en botánica para distinguir entre diferentes variedades cultivadas dunha especie de planta, que neste caso se denominan cultivares.
Díxose en 2013 que "non hai unha definición universalmente aceptada dos termos 'cepa', 'variante' e 'illamento' na comunidade da viroloxía, e a maioría dos virólogos simplemente copian o uso dos termos dos outros". A falta dunha definición precisa continuaba en 2020; por exemplo, no contexto da versión denominada 21FEB-02 (antes chamada VOC-202012/01) do virus SARS-CoV-2, causante da COVID-19, na páxina web dos Centros para o Control e Prevención de Enfermidades (CDC) dos Estados Unidos afirmábase o seguinte: "A prensa a miúdo utiliza os termos "variante", "cepa", "liñaxe" e "mutante" intercambiablemente. Polo momento no contexto desta variante, os tres primeiros destes termos ["variante", "cepa" e "liñaxe"] son xeralmente usados como intercambiables pola comunidade científica tamén".
Pol, Pol, Monterroso
Pol é un lugar da parroquia de Pol no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
San Mamede da Canda, A Canda, Piñor
San Mamede da Canda é un lugar da parroquia da Canda, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño.
Toponimia
O fitónimo galego A Canda refírese a unha póla de árbore usada para alumear, a partir do latín.
Phytophaga
Phytophaga (fitófagos) é un clado de escaravellos dentro da infraorde Cucujiformia que comprende as superfamilias Chrysomeloidea e Curculionoidea, que se distinguen polo seu hábito de comer plantas xunto con ter tarsos pseudotetrámeros ou criptopentámeros, nos que o cuarto segmento tarsal está tipicamente moito máis reducido ou agochado polo terceiro segmento tarsal. Os Cucujoidea son un grupo irmán dos Phytophaga. Nalgunha literatura vella o termo Phytophaga aplicábase só aos Chrysomeloidea.
A diversificación de especies dentro de Phytophaga pénsase que está asociada coa especiación das plantas anxiospermas. O hábito de comer plantas destes insectos puido orixinarse por un cambio desde o hábito de comer microfungos e esporas (nos estróbilos e cícadas) ou os hábitos saprotróficos dos seus antepasados. Con preto de 125 000 especies descritas son a segunda liñaxe máis grande de insectos fitófagos despois da orde dos Lepidoptera. Os encimas glicósido hidrolase da familia 45 (GH45) só están codificados nos xenomas dos escaravellos fitófagos. A GH45 que posúen os Phytophaga degrada 3 substancias principais: celulosa amorfa, xiloglicano e glicomanano. A GH45 está composta de secuencias fúnxicas, adquiridas por transferencia de xenes que pertencían a fungos.
A Camba, Pol, Monterroso
A Camba é un lugar da parroquia de Pol no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Maraş
miniatura|270px|Panorámica da cidade
Maraş, ou Marash (en turco Kahramanmaraş, 'Heroica Maraş'; en latín, Germanicia Cesarea) é unha cidade de Turquía, capital da provincia de Kahramanmaraş, na rexión de Anatolia Suroriental.
Xeografía
A cidade está situada nunha chaira aos pés dos montes Tauros.
A 568 msnm, o municipio ocupa unha superifie de 3,02 km². No ano 2020 contaba cunha poboación de 1 154 102 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 382,15 hab./km². A rexión onde se encontra é coñecida pola súa produción de salep, unha fariña feita de tubérculos secos de orquídeas, e o seu típico xeado.
Historia
Kahramanmaraş foi fundada como unha cidade-Estado hitita contra o ano 1000 a.C. Máis tarde a cidade chamouse Germanicia Cesarea, na época dos Imperios romano e bizantino (en grego Γερμανίκεια, Germaníkeia).
Antes de 1973, Kahranmanmaraş era coñecida como Maraş ou Marash. Non obtivo o seu nome actual até o 7 de outubro de 1973, cando a Grande Asemblea Nacional de Turquía engadiu "Kahraman" ao nome. A adición de "Kahraman" ("heroica" en turco) foi en conmemoración da vitoria contra a Lexión francesa de Armenia durante a batalla de Maraş, na Guerra da Independencia Turca. Despois da guerra, Maraş tamén recibiu a Medalla turca da Independencia, dada á cidade por accións como o incidente do imán Sütçü.
En decembro de 1978, en Kahramanmaraş tivo lugar un masacre de esquerdistas alevís (aleviler en turco), grupo etnorrelixioso islámico xiíta, heterodoxo e sincrético. Un grupo de ultranacionalistas, os Lobos Grises, incitaron á violencia que deixou máis de mil mortos. O incidente tivo importancia clave na decisión do goberno turco de declarar a lei marcial, e o seguiente golpe militar do 12 de setembro de 1980.
O 6 de febreiro de 2023 a provincia de Kahramanmaraş foi o epicentro dun sismo de magnitude 7,8 duns trinta segundos de duración, arredor das catro da mañá e dezasete minutos, hora local (2h 17m, hora galega).
O Castro, San Breixo, Monterroso
O Castro é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Hóng yīng táo
Hóng yīng táo (en 红樱桃) é un filme chinés de 1995 dirixido por Ye Ying (tamén coñecido como Daying Ye). O director de fotografía foi Zhang Li.
O filme foi o meirande éxito comercial na China do ano 1995. Internacionalmente, o filme na sección Panorama do Festival Internacional de Cinema de Berlín en 1996. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ladar, San Breixo, Monterroso
Ladar é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Max Bill
miniatura|Max Bill 1970 miniatura|Reloxo de cociña deseñado por Max Bill para Junghans. miniatura|Escultura para o centro Mercedes-Benz de Stuttgart Max Bill, nado en Winterthur (Suíza) o 22 de decembro de 1908 e finado en Berlín (Alemaña) o 9 de decembro de 1994, foi un arquitecto, pintor, escultor, deseñador gráfico, tipográfico e industrial, publicista e educador suízo. Estudou na Kunstgewerbeschule de Zúric e na Bauhaus de Dessau. Foi o primeiro reitor da escola HfG de Ulm e formou parte do grupo Abstraction-Création desde 1932 até 1937. Organizou a exposición circulante Die gute Form (1949).
Traxectoria
De 1924 a 1927 estudou ourivaría na Kunstgewerbeschule de Zúric, onde foi influído polo dadaísmo e o cubismo. De 1927 a 1929 estudou artes na Bauhaus de Dessau, onde se aproximou ao funcionalismo do deseño con profesores como Vasili Kandinski, Paul Klee e Oskar Schlemmer.
Cando terminou os seus estudos regresou a Zúric Trpara dedicarse á pintura, a arquitectura e o deseño gráfico. En 1930 crea o seu propio estudo de arquitectura e forma parte da Deutscher Werkbund. En 1931 adoptou a teoría da «arte concreta» de Theo van Doesburg, segundo a cal era posible alcanzar a universalidade coa claridade. En 1932 traballou como escultor e adheriuse a algunhas organizacións artísticas como a Abstraction-Création, o grupo de artistas Allianz de Suíza, o Congrès Internatonal d'Architecture Moderne (CIAM) e a Union deas Artistes Modernes (UAM), de París. En particular explorou as posibilidades plásticas escultóricas da banda de Möbius. Conta Marta Macho que el pensou que era o descubridor dese tipo de superficies, e que sentiu frustración ao saber que se coñecían desde había un século, e até deixou un tempo de traballar con esas formas.
En 1944 levou a cabo unha primeira incursión no campo do deseño industrial, co deseño dun reloxo de aluminio para Junghans, firma coa que colaborou durante varios anos realizando modelos de reloxos de parede, de cociña e de pulseira con estilo racionalista e estética industrial. Un deses reloxos de parede está exposto no Museo de Arte Moderna (MoMA) de Nova York. Os reloxos de pulseira Junghans «Max Bill» séguense producindo e son apreciados polos afeccionados e coleccionistas de reloxos. Deseñou unha banqueta minimalista, o Ulmer Hocker (1954), un dos seus deseños máis coñecidos.
Organizou a exposición "Die gute industrieform", que pretendía fomentar a alta calidade dos obxectos de deseño industrial.
En 1951 fundou xunto a Inge Scholl e Otl Aicher, a Hochschule für Gestaltung en Ulm, Alemaña (HfG Ulm), unha escola de deseño que continuaba a tradición da Bauhaus. Nesta institución foi reitor e director dos departamentos de arquitectura e deseño de produción entre 1951 e 1956. Nesta escola Bill defendeu o funcionalismo e o formalismo xeométrico da Bauhaus, xa que cría que as formas baseadas nas leis matemáticas posuían unha pureza estética, e por tanto, universalidade.
Os seus proxectos tentaban representar a complexidade matemática da Nova Física de principios do século XX. Tratou de crear obxectos a fin de que esta nova ciencia da forma pode ser entendido polos sentidos. Un bo exemplo diso é o seu traballo antedito coa banda de Möbius. Esta aproximación ao deseño logo foi continuada por Hans Gugelot na mesma HfG de Ulm.
En 1957, e tras abandonar a HfG de Ulm, fundou o seu propio estudo en Zúric e dedicouse á escultura, a pintura e a arquitectura. En 1964 foi nomeado arquitecto xefe do pavillón de "Educación e creación" na Exposición Nacional de Suíza e membro honorario do American Institute of Architects.
Desde 1967 até 1971 foi membro do Consello Nacional de Suíza, e logo profesor na Staatliche Hochschule für Bildende Künste de Hamburgo e presidente de Deseño Ambiental, de 1967 a 1974. En 1973 foi nomeado membro asociado da Real Academia de Ciencias, Literatura e Arte de Flandres, en Bruxelas. En 1976 converteuse en membro da Academia das Artes de Berlín.
Lourentín, San Breixo, Monterroso
Lourentín é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
A Goleta, San Breixo, Monterroso
A Goleta é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Jesús Rodríguez Pérez
Jesús Rodríguez Pérez, finado en Becerreá o 9 de maio de 1965, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante de Becerreá. Foi concelleiro de Becerreá e primeiro tenente alcalde en 1920, sendo alcalde Emilio Prieto Saavedra, ao que sucedeu como alcalde en 1922. Na II República foi alcalde de Becerreá en 1934. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da comisión xestora de Becerreá en decembro de 1936, cesando en 1939. Volveu ser alcalde en 1954, permanecendo no cargo ata 1958. Finou en Becerreá o 9 de maio de 1965.
Vida persoal
Casou con María Ferreiro Berrón e foi pai de María del Carmén, Jesús, Horacio e César Rodríguez Ferreiro.
Cucujoidea
Morfoloxía
A morfoloxía dos Cucujoidea é variada e non hai características comúns para todos os membros da superfamilia.
Os adultos poden recoñecerse porque as cavidades procoxais están abertas internamente na maioría dos taxons, as femias teñen a fórmula tarsal 5-5-5 e os machos 5-5-5 ou 5-5-4 (raramente 4-4-4), femias co terxito VIII tapado dorsalmente polo terxito VII, e os machos co terxito X completamente membranoso.
Taxonomía
De acordo cunha revisión de 2015, a superfamilia Cucujoidea comprende as seguintes 25 familias:
Seixós, San Breixo, Monterroso
Seixós é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Feng huang qin
Feng huang qin (en 凤凰琴) é un filme chinés de 1993 dirixido por He Qun. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fondevila, Satrexas, Monterroso
Fondevila é un lugar da parroquia de Satrexas no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
José Flórez López
José Flórez López, nado en 1881 e finado en Becerreá o 12 de febreiro de 1944, foi un político galego.
Traxectoria
Durante a II República foi concelleiro de Becerreá e primeiro tenente alcalde na corporación presidida por Jesús Díaz López. Foi nomeado axente executivo do Concello de Becerreá en marzo de 1934, e recadador auxiliar en maio. Foi nomeado depositario de fondos interino do Concello de Becerreá en abril de 1934. Militante de Falange. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Becerreá. Permaneceu no cargo ata finais dese ano de 1936. Finou en Becerreá o 12 de febreiro de 1944 con 62 anos.
Arturo Reimóndez Fernández
Arturo Reimóndez Fernández, nado en 1871 e finado no Cereixal (Becerreá) o 13 de xaneiro de 1958, foi un político galego.
Vida persoal
Foi pai de Carmen, Antonio, Eduardo, José, María, Elvira, Víctor e Manuel Reimóndez.
Escolopacios
miniatura|260px|[[Pedionomus torquatus, macho]]
Filoxenia
Árbore filoxenética dos caradriformes, baseada nun estudo de Heiner Kuhl e colaboradores publicado en 2020.
Solanum rostratum
Solanum rostratum é unha especie de solanácea nativa dos Estados Unidos e norte e centro de México.
É unha planta anual, herbácea autocompatible e estepicursora. Cada planta chega a 1-1,5 m de altura, ten unha ou dúas follas pinnatífidas (ver imaxe da folla), e abundantes espiñas no talo e follas. Produce flores amarelas con corolas pentgonais de 2-3,5 cm de diámetro e simetría debilmente bilateral (ver imaxe da flor). Na súa área de distribución nativa S. rostratum é polinizada por abellas de gran tamaño e abesouros.
Esta especie foi un dos últimos intereses científicos do famoso biólogo Charles Darwin, que xusto unha semana antes da súa morte encargara o envío das súas sementes a un colega de América, para investigar a súa heteroanteria, un asunto no que estaba interesado.