cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glicosa
Na súa forma ß-D-glucopiranosa, unha molécula de glicosa únese a outra grazas ós -OH dos seus carbonos 1-4 para formar Celobiosa[1-4] a través dun enlace ß, e ó unirse varias destas moléculas, forma a celulosa.
Glicemia
A glicemia indícanos a taxa de glicosa no sangue. A glicemia normal establécese entre 0,8 e 1,1 gramos/litro. Esta taxa vén regulada polo fígado e polo páncreas. A glicosa almacénase no fígado en forma de glicóxeno e, cando o índice de glicemia baixa, un enzima encárgase de transformar o glicóxeno en glicosa e liberala no torrente sanguíneo. Pola contra, cando os niveis de glicemia son altos, unha hormona, a insulina, segregada polo páncreas axuda a que as células capten glicosa. No momento da contracción muscular, os músculos esixen glicosa e o fígado libéraa no torrente sanguíneo para que chegue ás células musculares.
Lugares de Gomesende
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Gomesende.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Gomesende
Partícula elemental
miniatura|300px|Modelo Estándar de Partículas Elementais. As partículas elementais son os constituentes elementais da materia, máis precisamente son partículas que non están constituídas por partículas máis pequenas nin se coñece que teñan estrutura interna.
Orixinalmente o termo partícula elemental usouse para toda partícula subatómica como os protóns e neutróns, os electróns e outros tipos de partículas exóticas que só poden atoparse nos raios cósmicos ou nos grandes aceleradores de partículas, como os pions ou os muóns. Con todo, a partir dos anos de 1970 quedou claro que os protóns e neutróns son partículas compostas doutras partículas máis simples. Hoxe en día o nome partícula elemental úsase para as partículas que, ata onde se sabe, non están formadas por partículas máis simples.
Partículas subatómicas
Cando a principios do século XIX John Dalton postulou a súa teoría atómica, considerou que os átomos eran indivisibles e xa que logo en certo xeito partículas elementais. Os avances no coñecemento da estrutura atómica revelaron que os átomos non eran nin moito menos indivisibles e estaban formados por partículas máis elementais: protóns, neutróns e electróns. O estudo das partículas que forman o núcleo atómico, revelou que estas non eran elementais, senón que estaban formadas por partículas máis simples. Os neutróns, protóns e outras partículas están compostas polos hadróns e os mesóns. Tanto os hadróns como os mesóns están constituídos por partículas máis pequenas, chamadas quarks e antiquarks e "nubes" de gluóns que os manteñen unidos.
A lista de partículas subatómicas que actualmente se coñecen consta de centenares destas partículas subatómicas, situación que sorprendeu aos físicos, ata que foron capaces de comprender que moitas desas partículas realmente non eran elementais senón compostos de elementos máis simples chamados quarks e leptóns que interaccionan entre eles mediante o intercambio de bosóns. No modelo estándar, que reflicte o noso estado de coñecemento sobre os constituentes últimos da materia, os quarks, os leptóns e os bosóns de intercambio considéranse partículas elementais, xa que non existe evidencia de que á súa vez estivesen formados por outras partículas máis "pequenas".
Partículas propiamente elementais
miniatura|400px|Unha visión xeral das distintas familias de partículas elementais, e as teorías que describen as súas interaccións. Actualmente crese que os leptóns, quarks (estes dous primeiros tipos son fermións) e bosóns gauge, son todos os constituíntes máis pequenos da materia e por tanto serían partículas propiamente elementais. Existe un problema interesante en canto a estas partículas propiamente elementais, xa que parecen os leptóns, por exemplo, agruparse en series homofuncionais, sendo cada xeración similar a anterior pero formada por partículas máis masivas:
Aínda que non se teñen demasiadas ideas de por que existen estas tres xeracións, na teoría de cordas o número de xeracións existentes ten que ver coa topoloxía da variedade de Calabi-Yau que aparece na súa formulación. Concretamente o número de xeracións coincidiría nesta teoría coa metade do valor absoluto do número de Euler da variedade de Calabi-Yau. Con todo, isto non é estritamente unha predición xa que no estudo actual da teoría de cordas poden construírse espazos de Calabi-Yau de diferente número de Euler. Sábese que se se quere construírse unha teoría de cordas que de lugar a só tres xeracións, o número de Euler debe ser ±6.
Existe a hipótese de que os quarks están formados de preóns.
3 (álbum)
3 (tamén chamado Milladoiro 3) é o terceiro álbum de estudio do grupo galego de música tradicional Milladoiro. Foi gravado entre o 20 de outubro e o 5 de novembro de 1982 nos estudios Audiofilm (Madrid) e publicado en 1982 polo selo CBS.
Consta de 10 temas tradicionais galegos e 2 de composición propia. Supón a confirmación do estilo de Milladoiro e nel figuran moitos temas clave, que marcaron durante moito tempo o directo do grupo. Conta tamén cun tema no que Milladoiro emprega gaitas escocesas.
Stereotypes
"Stereotypes" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como terceiro (aínda que inicialmente pensouse como primeiro) sinxelo do seu cuarto álbum The Great Escape o 12 de febreiro de 1996. A canción chegou ao número 7 das listas británicas de sinxelos.
Alaior
Alaior é un concello español situado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Esténdese por unha área de 110 km² onde no ano 2020 vivían 9 467 habitantes, sendo o terceiro concello máis poboado da illa.
As súas principais actividades son o turismo, a industria de calzado, os queixos e os materiais de construción. En Alaior atópase tamén o campus menorquino da Universidade das Illas Baleares.
Demografía
Evolución da poboación de Alaior dende a década dos 50 ata agora:
Política
Ao longo das diferentes eleccións municipais dende 1979, os alcaldes e alcaldesas elixidos son os seguintes.
Galería de imaxes de Quintela de Leirado
Galería de imaxes do concello de Quintela de Leirado na provincia de Ourense.
Xenofobia
miniatura|Marcha contra a xenofobia en [[Xohanesburgo.]] A xenofobia (do grego xeno, "estranxeiro", e fobia, "temor") é o rexeitamento ao estranxeiro, con manifestacións que van desde o rexeitamento máis ou menos manifesto, o desprezo e as ameazas, até as agresións e asasinatos.
Características
Unha das formas máis comúns de xenofobia é a que se exerce en función da raza, isto é, o racismo. A «Convención Internacional sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación Racial» aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 21 de decembro de 1965) define a discriminación racial ou xenofobia como:
1450
Outros
Historia ano a ano
Mundo de fantasía
Un mundo de fantasía é un universo ficticio empregado nas novelas e xogos de fantasía. Os mundos típicos conteñen maxia ou elementos máxicos, e a miúdo, temas medievais ou futuristas. Algúns mundos poden ser un universo paralelo conectado coa Terra mediante portais máxicos; unha Terra ficticia situada nun pasado ou futuro remoto; ou un mundo completamente independente localizado noutro universo.
Moitos mundos de fantasía están amplamente baseados na historia do mundo real, na súa xeografía e socioloxía, así como na mitoloxía e o folclore.
Illas Salomón nos Xogos Olímpicos
As Illas Salomón participaron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno.
O Comité Olímpico Nacional das Illas Salomón foi creado en 1983 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Pousa, Grou, Lobios
Pousa é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Trasfontao, Pantiñobre, Arzúa
Trasfontao é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Lugares da Gudiña
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Gudiña.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Gudiña
Mickaël Madar
Mickaël Madar, nado en París o 8 de maio de 1968, é un exfutbolista francés. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección francesa.
Traxectoria
Iniciouse profesionalmente no Sochaux francés na tempada 1987–88, club no que estivo tres campañas, mais xogando a 1989–90 no Stade Laval. Na tempada 1992–93 fichou polo AS Cannes, no que estivo dúas tempadas, até que foi traspasado ao AS Monaco en 1994.
No verán de 1996 chegou libre ao Deportivo da Coruña da man de John Toshack, realizando unha tempada sen problemas. Con todo, un duro enfrontamento na pretempada 1997–98 co novo adestrador, Carlos Alberto Silva, provocou que fose afastado do equipo e non xogase até que o técnico foi substituído por José Manuel Corral, á metade da campaña. Nos seus dous anos na Coruña xogou 26 partidos e anotou sete goles.
Selección nacional
Foi internacional coa selección francesa en tres ocasións e anotou un gol.
Galicia no país das maravillas
Galicia no país das maravillas é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1986 ao igual que Solfafría en Irlanda nos Estudios Windmill Lane de Dublín e co mesmo técnico, Brian Masterson. Contén tres temas que formaron parte da banda sonora da película La mitad del cielo, pola que o grupo foi premiado ese ano cun Goya. Tamén contén tres temas como primeira colaboración con pandeireteiras.
Bliss
"Bliss" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse. Foi publicada como terceiro sinxelo do seu álbum Origin of Symmetry o 20 de agosto do 2001. Durante a xira de promoción de Origin of Symmetry, "Bliss" foi normalmente tocada como última canción dos conmcertos, a miúdo coincidindo co lanzamento de grandes globos recheos de confeti.
Super Lover
"Super Lover" é o oitavo single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 21 de maio do ano 2003 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Teorema de Weierstrass
As funcións continuas nun intervalo pechado teñen unha propiedade interesante, recollida no seguinte teorema:
Hipótese: A función f é continua nun intervalo pechado [a,b] entón
Corolario: O conxunto imaxe da función f está acoutado, é dicir:
Stetigkeit
Neit
Na mitoloxía irlandesa Neit (Néit, Nét, Neith) era o deus da guerra. Era o home de Nemain, e ás veces de Badb. Tamén era o avó de Balor. Foi matado na lendaria Segunda Batalla de Moytura. O seu nome deriva probablemente do protocéltico *nei-t-, que significa loita ou paixón. Un nome de deus similar aparece en dúas inscricións celtiberas como un romanizado Marte Neto e como Neito. Tamén coñecido como Crilly.
Universo paralelo
225px|dereita|miniatura|Mapa de [[O marabilloso mago de Oz|Oz e os terreos da contorna.]] Un universo paralelo ou unha realidade alternativa é unha hipotética realidade allea á nosa que coexiste con ela. Aínda que ambos os termos son, por regra xeral, sinónimos, existen connotacións adicionais co termo "realidade alternativa", que implica unha variación da nosa propia realidade. Pola outra banda, o termo "universo paralelo" é máis xeral, sen implicar necesariamente relación ningunha co noso universo.
Os posibles mundos paralelos que constitúen a nosa realidade física son un grupo específico de universos paralelos, denominado "multiverso".
Pedra filosofal
miniatura|200px|O alquimista na procura da pedra filosofal de Joseph Wright, 1771. A pedra filosofal (en latín: lapis philosophorum) é unha lendaria substancia de alquimia da que se di que pode volver os metais vulgares en ouro (chrysopoeia); tamén se creu que era un elixir da vida, útil para o rexuvenecemento e posiblemente para atinxir a inmortalidade. Durante moito tempo foi o obxectivo da alquimia occidental, perseguida por alquimistas como Isaac Newton, Nicolas Flamel ou Frater Albertus.
Resident Evil: The Final Chapter
Resident Evil: The Final Chapter é un filme estadounidense de 2016 escrito e dirixido por Paul W. S. Anderson. É unha secuela directa de Resident Evil: Retribution (2012), e é o sexto e derradeiro título da franquía cinematográfica Resident Evil, que está vagamente baseada na serie homónima de videoxogos. O filme está protagonizado por Milla Jovovich, Ali Larter, Shawn Roberts, Ruby Rose, Eoin Macken, William Levy, Iain Glen e Rola. No filme, Alice e os seus compañeiros son ameazados por Albert Wesker, que reuniu tódalas forzas de Umbrella nun golpe final contra os últimos superviventes da apocalipse.
Héctor Chumpitaz
Héctor Eduardo Chumpitaz González, nado en San Vicente de Cañete, Provincia de Cañete, o 12 de abril de 1944, foi un destacado futbolista peruano.
Biografía
Debutou en Club Deportivo Municipal no 1964, ós 19 anos de idade, xogou despois no Universitario de Deportes, onde gañou a Liga peruana de 1966 a 1974.
Yanagawa
Yanagawa (柳川市, やながわし, Yanagawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Fukuoka. Está situada no centro-norte da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. Ten 76,90 km² de superficie e unha poboación de 71.910 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 935 hab./km².
O concello de Yanagawa limita cos concellos de Ōkawa, de Ōki, de Chikugo, de Miyama (son da prefectura de Fukuoka); e de Saga (da prefectura de Saga).
1449
Outros
Historia ano a ano
Aldonza de Galicia e León
Aldonza de Galicia e León (tamén escrito Aldonça segundo a grafía da época, ou Dulce), nada cara a 1195 e finada cara a 1245, foi unha nobre galega, raíña de Galiza e León de iure durante escaso período de tempo en 1230, en conxunto coa súa irmá máis vella Sancha II, aínda que de feito non exercese calquera funcións gobernativas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Reinos de [[Reino de Galiza|Galiza e León e de Castela e Toledo.]]
Aldonza era filla de Afonso VIII de Galiza e León e da súa primeira esposa, a princesa portuguesa Tareixa Sanches, filla do rei Sancho I de Portugal. Dese casamento resultou tamén o nacemento de máis unha filla, Sancha, e dun rapaz, Fernando (falecido en 1214), príncipe de Galiza e León, e quen tería sido herdeiro de Afonso VIII. Con todo, o matrimonio viría a ser declarado inválido polo Papa, en virtude da consanguinidade dos esposos. Afonso VIII volveu casar, por segunda vez, con Berenguela de Castela, da cal tivo, entre outros fillos, o futuro Fernando III de Castela. Tamén este casamento sería anulado.
Non obstante, en Castela, por morte de Henrique I, sucédelle no trono a súa irmá Berenguela, a cal pronto abdicou en favor do fillo, Fernando III (1217). Afonso VIII, como rei consorte de Castela polo casamento con Berenguela, esixiu os dereitos de rei que Berenguela unilateralmente lle concedera ao seu fillo, provocando isto un conflito bélico que finalmente remataría o 26 de agosto de 1218, nun pacto asinado en Toro, e no que pai e fillo selaban as paces definitivamente. Por ese pacto, prevíase que ambos os soberanos renunciarían perpetua e mutuamente á coroa do outro reino, así Afonso VIII abandonaba os seus dereitos como rei consorte de Castela, e Fernando III non podería reclamar o goberno dos reinos de Galiza e León.
Efectivamente, ao morrer (1230), Afonso VIII lega os reinos en testamento ás súas fillas Aldonza I e Sancha II. Non obstante aproveitando a febleza política do momento, e rompendo o tratado de Toro, Fernando III, instigado pola súa nai así coma polos sectores aristocráticos do reino de Castela, decídese a usurpar os reinos de Galiza e León ás súas irmás, coa fin de incorporalos ós seus dominios. Tras un convulso momento bélico entre os leais a Aldonza e Sancha, e os seguidores de Fernando III, a maioría da aristocracia leonesa así coma o clero galego-leonés decántase pola unión con Castela a cambio de terras e favores.
Baixo a ameaza de guerra e con defensores do rei castelán no propio reino, Fernando III conseguiu premer para que as dúas herdeiras do primeiro casamento do pai renunciasen ao trono no seu favor, en troco dunha significativa contía en diñeiro, foi o que se chamou o «Tratado das Tercerias». Desta forma uníronse durante un tempo e por primeira vez os reinos de Galiza e León con Castela e Toledo na persoa de Fernando III, pasando Castela a deter a hexemonía no conxunto dos reinos, e máis tarde motivado pola súa grande extensión acadada, na Península Ibérica.
Aldonza decidiu entón acompañar a súa nai para Portugal, téndose recollido con ela ao mosteiro do Lorvão, onde viría a falecer cerca de 1243.
Euroliga 2008-09
A Euroliga 2008-09 foi a novena edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número 52. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Panathinaikos grego, o CSKA Moscow ruso, o Regal FC Barcelona español e o Olympiacos grego disputaronse o título na Final Four, nesta edición disputada no O2 World de Berlín, capital de Alemaña. A final disputárona o Panathinaikos de Atenas e o CSKA de Moscova, proclamándose campión o equipo grego tras vencer por tan só dous puntos de diferenza, 73 a 71, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Participantes
miniatura|[[Air Avellino]] miniatura|[[Asseco Prokom]] miniatura|[[Union Olimpija]]
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acadan o Top 16.
Top 16
Os dous primeiros de cada grupo acceden aos Cuartos de Final.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four.
Final Four
A Final Four desta edición da Euroliga foi xogada no pavillón O2 World de Berlín, Alemaña, entre o 1 e o 3 de maio de 2009.
Estatísticas individuais
miniatura|159px|Igor Rakočević 159px|miniatura|Theodoros Papaloukas
Xogadores do mes
miniatura|180px|Eražem Lorbek
Xogadores da xornada
miniatura|180px|Pops Mensah-Bonsu miniatura|180px|Ersan Ilyasova
Petronio
Petronio é autor do Satiricón, unha novela satírica en prosa e verso en latín da que se conservan algúns fragmentos. É unha obra imaxinativa, irreverente e divertida que relata as aventuras de dous libertinos: Encolpio e Ascilto.
Petronio é un dos personaxes da novela Quo Vadis? (1894) de Henryk Sienkiewicz.
Lugares do Irixo
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Irixo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Irixo
Airas Peres Vuitoron
Airas Peres Vuitoron foi un trobador probablemente galego do século XIII que estivo activo entre 1245-1275.
Traxectoria
Nun principio considerouse que era de orixe portuguesa en base ao contido dalgunhas das súas cantigas, con todo, Carolina Michaelis xa se inclinaba á súa procedencia galega, apuntando a que podía ser fillo dun vigairo xeral do bispo de Lugo, do mesmo xeito que António Resende de Oliveira. Pode ser membro dunha familia da baixa nobreza, así Resende de Oliveira apunta a que pode ser fillo Pero Pais "Vultoran" e irmán de Johan Perez "Voytorun", o primeiro documentado nunha doazón ao mosteiro de Vilanova de Dozón. Xabier Ron Fernández sostén que a familia pode proceder da localidade de Buitorón que pertence a Muxía.
Foi un fiel partidario de Sancho II de Portugal na loita contra o seu irmán Afonso III de Portugal. Tras o triunfo de Afonso III tivo que exiliarse en Castela. Relaciónaselle cos trobadores Pero dá Ponche, Bernal de Bonaval e Pero García Burgalés, entre outros.
Obra
Consérvanse doce cantigas, ademais doutra de dubidosa autoría. Todas elas son cantigas de escarnio e maldicir, das cales cinco son sátiras políticas.
Illa Yas
Descrición
O futuro e a poboación activa residente na illa estímase en ao redor de 110.000.
Illa Yas foi nomeada líder mundial de proxectos turísticos na World Travel Awards en novembro de 2009.
Eleccións municipais en Pontecesures
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Pontecesures dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Pontecesures]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Pontecesures desde a aprobación da Constitución de 1978.
Roberto Varela
Roberto Varela Fariña, nado en Meaño o 22 de marzo de 1959, é un diplomático e político galego.
Traxectoria
É licenciado en Filosofía pola Universidade de Barcelona e en Relacións Internacionais polo ILERI parisiense. Fai funcións de diplomático desde 1989, ingresando no Ministerio de Asuntos Exteriores de España como xefe de Área de Relacións Económicas con Iberoamérica. Así mesmo, traballou nas embaixadas españolas en Bonn (Alemaña), e Kuwait. Máis tarde, a partir de 2004, desenvolveu as funcións de cónsul de España na cidade norteamericana de Nova York, encargándose de asuntos culturais.
En abril de 2009 foi nomeado conselleiro de Cultura e Turismo da Xunta de Galiza que preside Alberto Núñez Feijóo, se ben non estaba afiliado ao Partido Popular. En xaneiro de 2012 cesou como conselleiro. A comezos de marzo de 2012 foi nomeado embaixador de España no Uruguai, posto no que permaneceu ata abril de 2017, cando foi designado director xeral de Relacións Culturais e Científicas da Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo.
Controversias
En 2010, na Fitur de Madrid, referiuse ao concello de Sobrado dos Monxes como "Desván de los Monjes", creando unha polémica e chimpando por riba da oficialidade única dos topónimos galegos. Perante as queixas e recriminacións da oposicións, Varela dixo que era unha farsa e chamou "estúpidos" a quen cresen nese episodio. Así mesmo, poucas semanas antes deste episodio, xa irara o conxunto da industria cultural galega ao se referir á cultura galega como "unha cultura acomplexada e ensimesmada".
Carl Orff
Vida
Malia as reticencias de Orff a falar do seu pasado, sábese que proviña dunha familia bávara, de certa actividade nas forzas militares alemás. Orff estudou na Academia de Música de Múnic até 1914. Despois serviu nas forzas armadas do seu país durante a primeira guerra mundial. Rematada a guerra, regresou a Múnic para continuar coa súa formación musical. En 1925 Orff funda conxuntamente con Dorothea Günter Schulle unha escola para actividades físicas, música e danza, nesta cidade. Ao longo deste período desenvolve as súas teorías sobre educación musical.
Canto a asociación de Orff co nazismo, esta nunca foi comprobada. Carmina Burana, a súa peza máis famosa, gozou en calquera caso de gran popularidade na Alemaña do nazismo. Por outra banda, Orff tiña unha forte amizade con Kurt Huber, un dos fundadores do movemento de resistencia de Die Weiße Rose (A rosa branca), que foi condenado a morte polo Volksgerichtshof e executado polos nazis en 1943. Despois da segunda guerra mundial, Orff alegou ter sido membro do grupo da resistencia, pero non hai evidencias agás a súa propia testemuña.
O compositor foi enterrado en Andechs en 1982.
Traballo musical
Orff é coñecido por Carmina Burana (1937), unha cantata. É a primeira dunha triloxía titulada Trionfi, que tamén inclúe "Catulli Carmina" e "Trionfo di Afrodite". Estas composicións reflicten o seu interese pola poesía medieval. O traballo baseouse no verso erótico do século XIII dun manuscrito chamado Codex latinus monacensis, atopado nun mosteiro da Baviera en 1803, que fora escrito polos goliardos. A pesar de ser moderno nalgunhas das súas composicións, Orff soubo capturar o espírito da era medieval na súa triloxía. Os poemas medievais foran escritos de forma arcaica en baixo alemán e latín.
Orff non denominaba os seus traballos simplemente como óperas. Por exemplo, denominou a Der Moon (A Lúa, en alemán) (1939) coma unha Märchenoper (ou ópera de conto de fadas). Die Kluge (A muller sabia) (1943).
Traballo pedagóxico
Na pedagoxía musical, Orff é lembrado por Schulwerk (1930 - 1935). A utilización de instrumentos de percusión (xilófonos, carillóns, metalófonos etc.) permite aos rapaces a posibilidade de aprender música partindo de pezas musicais simples, ata chegar a pezas cunha complexidade manifesta.
Yame
Yame (八女市, やめし, Yame-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado no centro-norte da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. Ten 98,66 km² de superficie, unha poboación de 42.029 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 426 h/km².
France Gall
Isabelle Geneviève Marie Anne Gall, nada en París o 9 de outubro de 1947 e finada na mesma cidade o 7 de xaneiro de 2018, foi unha popular cantante e modelo francesa, máis coñecida coma France Gall.
Traxectoria
Dende a súa infancia estivo rodeada de música: seu pai foi o compositor Robert Gall (autor de, entre outros, «La Mamma» para Charles Aznavour) e súa nai, Cécile Berthier, era filla de Paul Berthier, co-fundador da Manécanterie des Petits Chanteurs à la Croix de Bois (Escola coro dos pequenos cantores da cruz de madeira), polo que é prima do guitarrista Denys Lablé e do compositor Vincent Berthier. Ten dous irmáns xemelgos maiores ca ela chamados Claude e Patrice, baixista e guitarrista respectivamente. Na primavera de 1963, Robert Gall, ao se decatar da boa voz da súa única filla, que daquela tiña só 15 anos, animouna a gravar cancións e enviou as probas ao editor Denis Burgeois, con quen fixo unha audición no Teatro dos Campos Elisios de París en xullo. A Burgeois impresionoulle tanto a súa voz e imaxe, que a contratou de inmediato e a fixo firmar coa compañía Phillips, onde el traballaba como director artístico e onde tamén Serge Gainsbourg era compositor. Este, que nesa época escribía para artistas franceses coma Michele Arnaud e Juliette Gréco, aceptou a solicitude de Burgeois de compor para a rapaza France Gall. Gainsbourg tamén facilitou que Gall gravase con arranxos do músico de jazz Alain Goraguer.
A Nena cantante
O seu primeiro sinxelo foi o tema con algo de twist «Ne sois pas si béte», que soou por primeira vez na radio xusto no seu 16º aniversario. O primeiro tema que lle compuxo Gainsbourg, «N’ecoute pas les idoles» (Non escoites aos ídolos), foi un grande éxito no seu país, chegando a estar dúas semanas no top das listas en marzo de 1964. Nese período Gall debutou tamén en vivo, abrindo os concertos de Sacha Distel en Bélxica. Uniuse ao equipo do representante de Distel, Maurice Téze, quen tamén era letrista, o que lle permitiu crear un repertorio orixinal, a diferenza das contemporáneas rapazas yéyé que cantaban adaptacións ao francés de éxitos en inglés. Por outro lado, con este equipo de compositores debía ás veces loitar por facer valer as súas preferencias musicais para o material que ía interpretar.
Amais das cancións escritas por seu pai (coma «La cloche» e o soñador «Les rubans et la fleur»), o éxito de Gall construíuse sobre un abanico de cancións pop adictivas como tamén sofisticadas, compostas polos mellores compositores e letristas de Francia coma Gérard Bourgeois, Jean-Pierre Bourtayre, Joe Dassin, Jacques Datin, Pierre Delanoë, Jean Dréjac, Alain Goraguer, Hubert Giraud, Georges Liferman, Guy Magenta, Eddy Marnay, Jean-Michel Rivat, Jean-Max Rivière, Frank Thomas, Maurice Vidalin, André Popp, Gilles Thibaut e Jean Wiener.
As cancións de Gall nos seus primeiros anos expoñían decote o estereotipo da mente dunha adolescente, e as elaboradas orquestracións de Alain Goraguer, combinaban estilos, permitíndolle navegar entre o jazz, cancións infantís, baladas con toques clasicistas, ou o que conviñese; por exemplo, as mesturas con jazz pódense oír en temas como «Mes premières vraies vacances» (de Datin-Vidalin) e «Jazz à gogo» (R. Gall e A. Goraguer). A asociación de Gall e Gainsbourg produciu moitos sinxelos populares, continuando no verán de 1964 co éxito «Laisse tomber les filles» («Deixa tranquilas ás rapazas») seguido por «Christiansen» (Datin-Vidalin). Gainsbourg tamén gravou secretamente a risa explosiva de Gall para a utilizar en «Pauvre Lola», un tema do seu álbum de 1964 Gainsbourg Percussions. Malia a rexeitar previamente, Gall gravou cara a finais de 1964 unha canción para nenos, a entretida «Sacré Charlemagne», con letra de seu pai e arranxos musicais de George Liferman, que foi un verdadeiro éxito en 1965 chegando a vender dous millóns de copias.
Daquela, Gall xa era habitual nos programas da televisión francesa.
Eurovisión 1965
220px|left|miniatura|[[Eurovision 1965 - Serge Gainsbourg, France Gall e Mario del Monaco.]]
France Gall foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1965. Das 10 cancións propostas, elixiu «Poupée de cire, poupée de son», de Gainsbourg. O 20 de marzo de 1965, Gainsbourg, Gall e Goraguer pasaron ás finais do concurso celebrado en Nápoles, onde a súa interpretación, impregnada de tenrura xuvenil e feminidade, chamou a atención, chegando a acadar no Grand Prix o primeiro lugar. O soado éxito obtido en Eurovisión garantiu que Gall fose coñecida fóra de Francia: gravou «Poupée de cire, poupée de son» tamén en finés, alemán, italiano, e xaponés. Nunca apareceron versións de France Gall en inglés e español, aínda que as fixeron a estrela inglesa dos sesenta Twinkle e a española Karina. No certame do 50.º Aniversario de Eurovisión, a de Gall foi elixida unha das mellores actuacións da historia.
Xira de Verán
220px|miniatura|France Gall durante a súa actuación no Festival de Eurovisión de 1965. No verán de 1965, France Gall percorreu Francia durante varios meses co espectáculo «Le Grande Cirque de France» (O gran circo de France/Francia), unha combinación de espectáculo de radio e circo en vivo. Os seus sinxelos continuaron nas listas de éxitos, incluíndo o tema de Gainsbourg «Attends ou va-t’en» (Agarda ou vaite) e «Nous ne sommes pas des anges» (Nós non somos anxos). Tamén tivo éxito co tema de inspiración country «L’Amerique» de Eddy Marnay e Guy Magenta.
Oportunidades cinematográficas
Despois dun telefilme dirixido por Jean-Christophe Averty dedicado a difundir as súas cancións en 1965, Gall recibiu unha petición do famoso Walt Disney para aparecer no papel de Alicia nunha versión musical da película Alicia no país das marabillas, despois do lanzamento dunha película de animación en 1951. Aínda que Gall insistira en que ela non quería dedicarse ao traballo cinematográfico, aceptou este proxecto por ser o único que se axustaba ao seu perfil; lamentablemente, o proxecto foi cancelado trala morte de Disney en 1966.
Nese ano apareceu no especial de televisión «Viva Morandi», realizado no mesmo molde psicanalítico có da película de Federico Fellini Giulietta dos espíritos, onde interpretou La Grâce (a graza) canda Christine Lebail que interpretou La Pureté (a pureza).
O ofrecemento máis audaz sen dúbida foi o que lle fixo o director Bernardo Bertolucci para o principal rol feminino (que foi interpretado finalmente por Maria Schneider) no O derradeiro tango en París (1972). Non obstante, logo de ler a descrición das escenas nas que se vería envolta o seu personaxe, rexeitou firmemente a oferta.
1966, Les Sucettes
Outra composición de Gainsbourg, Les Sucettes («As piruletas») de 1966, causou certa polémica polo xogo de palabras que Serge introduciu, onde a letra, que aparenta tratar da inocente situación dunha nena (Anni) que gusta de gastar os seus céntimos en lambetadas, pode ser interpretada coma unha alegoría da felación. Cando France se decatou do dobre sentido do tema, quedou afectada e rompeu a súa relación laboral con Gainsbourg, quen con isto quixo poñer a proba a imaxe tenra e inocente da cantante. Neste mesmo ano, Gall gravou o tema «Bonsoir John John», unha triste canción dedicada a John John, o pequeno fillo do presidente norteamericano asasinado John Fitzgerald Kennedy.
De 1967 en diante
Outra canción de Gainsbourg, «Teenie Weenie Boppie», falaba dos problemas dunha rapaza coa droga do momento, o LSD. Gall tentou estender os seus éxitos gravando en Alemaña con orquestración de Werner Müller, onde obtivo éxitos en alemán coma «Haifischbaby» (en francés "Bébé requin"), «Die schönste Musik, die es gibt», «A Banda», «Der Computer Nº3» e «Kilimandscharo». En 1969 participou tamén nunha edición do Festival de San Remo coa canción «La pioggia» (A choiva), interpretada a dúo con Gigliola Cinquetti. Trala súa etapa de rapaza ye-ye seguiu obtendo éxitos nos 70 e 80, e volvendo a coñecer o verdadeiro éxito co tema «La déclaration d’amour» composto por Michel Berger, quen se converteu no seu marido en 1976. Ao ano seguinte acadou o cumio das listas do seu país co tema «Musique» pertencente ao álbum Dancin Disco que chegou a ser Disco de ouro en vendas. En 1980 gravou un disco EP con temas en francés a dúo con Elton John titulados «Les aveux» e «Donner pour donner». En 1988 alcanzou as máximas posicións nas listas musicais de moitos países con Ella, elle l’a, un tema composto tamén polo seu marido, dedicado á memoria da cantante de jazz Ella Fitzgerald.
Astrocitoma
250px|miniaturadaimagem|dereita|Astrocitoma de baixo grao na lámina tectónica do [[cerebro.]] O astrocitoma  é un tumor cerebral derivado dos astrocitos, un tipo de célula do cerebro. É un dos tumores máis frecuentes, sendo o 30% destes cancros do cerebro. Nos adultos adótanse presentar nos hemisferios do propio cerebro, e nos nenos, pola contra, son máis frecuentes no cerebelo.
Clasificación
A OMS (Organización Mundial da Saúde, clasificou en 1981 este cancro en catro graos. O grao I ten un prognóstico excelente, sendo a curación case que completa. Os graos III e IV teñen, pola contra, unha supervivenvia menor.
Diagnóstico
Polo xeral, cómpre dunha TAC ou unha resonancia magnética para caracterizar o tumor e a súa extensión, incluíndo o tamaño, a localización e a consistencia. A TAC amosa normalmente a distorsión no terceiro ventrículo e os ventrículos laterais, con desprazamento das arterias cerebrais anterior e media. A análise histolóxica é necesaria para estadificar o tumor nalgún dos seus catro grao da OMS. Adicionalmente, adóitase realizar un exame médico total, coa fin de verificar a integridade neurolóxica do individuo, incluíndo a visión, o equilibrio, a coordinación e o estado mental. A biopsia do tumor é un procedemento dirixido por un neurocirurxián. As biopsias serven para facer a estadiaxe do tumor. Esta estadiaxe depende do grao de diferenciación e da cantidade de vasos sanguíneos que teña o tumor. A actividade mitótica das células que compoñen o tumor correlaciónase co curso clínico deste, sendo posíbel detectar por anticorpos o grao de proliferación destas células neoplásicas, grazas a súa tinción inmunihistoquímica.
Tratamento
O tratamento do astrocitoma pode ser cirúrxico, mediante radioterapia ou mediante quimioterapia. Para os astrocitomas de baixo grao, isto é, os de tipo I e algúns de tipo II, a exérese cirúrxica ou extirpación do tumor polo xeral permite a sobrevivencia da maioría dos doentes. Nalgunhas series de estudo demostrouse que a extirpación do tumor proporcionaba unha sobrevivencia de máis do 90% aos 7 anos de se extraer o tumor. A quimioterapia e a radioterapia empréganse ás veces como tratamento complementario previamente ou posteriormente á intervención cirúrxica. Algúns tumores coma os astrocitomas pilocíticos, son procesos indolentes que permiten a función neurolóxica malia a súa presenza. Porén, o feito de deixalos sen atención médica pode facer que evolucionen aparecendo transformacións neoplásicas e posíbeis metástases. A extirpación cirúrxica completa do tumor non é posíbel por mor da existencia de infiltración difusa no parénquima cerebral da maioría dos astrocitomas. É por iso que os astrocitomas de alto grao (tipo III e IV) poden recidivar co tempo, facendo recaer da doenza ao paciente. En astrocitomas avanzados nos que o tratamento cirúrxico é imposíble, o tratamento baséase na terapia paliativa con quimioterapia ou radioterapia. Ocasionalmente empréganse corticoides, sobre todo nos astrocitomas de alto grao.
Primeiro ministro de Francia
O primeiro ministro de Francia é o xefe de goberno da Quinta República. Esta función sucede á de presidente do Consello.
I Feel Fine
«I Feel Fine» é unha canción do grupo de rock británico The Beatles, escrita por John Lennon (aínda que aparece acreditada como Lennon-McCartney). Foi lanzada en disco sinxelo en 1964, sendo o oitavo da banda.
Desprazou das listas á canción dos Rolling Stones «Little Red Rooster». O sinxelo foi lanzado o 27 de novembro de 1964 como cara A xunto a «She's a Woman», escrita por Paul McCartney, como cara B. O riff desta canción converteuse nun dos característicos de The Beatles xunto aos posteriores de «Day Tripper», «Ticket to Ride», «And Your Bird Can Sing» e «Paperback Writer».
Composición
John Lennon comezou a escribir «I Feel Fine» mentres estaba gravando «Eight Days a Week». Considéralla como unha das súas composicións máis optimistas. O riff inicial foille inspirado pola canción de Bobby Parker «Watch Your Step».
A retroacción conseguida por Lennon ao comezo da canción pasou á historia da música como a primeira vez na que un grupo de rock utilizaba un axuste do amplificador na gravación. O son foi descuberto por casualidade polos Beatles, ao inclinar Lennon unha das guitarras electro-acústicas contra o amplificador, producindo un son parecido ao que acabou aparecendo no disco. Posteriormente o son foi conseguido facendo soar a quinta cordo ao aire, e progresivamente subindo o volume do seu amplificador Vox. O axuste como recurso musical foi usado en vivo por músicos como Jimi Hendrix, The Kinks e The Who.
Foi interpretada en vivo de forma ininterrompida desde decembro de 1964 ata as súas últimas presentacións en agosto de 1966. Nalgunhas presentacións do ano 1965, Lennon adoitaba iniciar a canción tocando o riff inicial cunha Gibson modelo J-160E, a mesma coa que gravou o histórico axuste, mentres George Harrison seguíao coa súa Gretsch Tennessean.
Persoal
O persoal utilizado na gravación da canción foi o seguinte:
Lugares de Larouco
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Larouco.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Larouco
Voo 498 de Crossair
O informe oficial atopou que o accidente foi debido a unha perda de control debido a múltiples erros humanos.
Avión e tripulación
O Saab 340B de 33 asentos usado no voo 498 de Crossair Flight LX498 estaba arrendado a Moldavian Airlines dende o 1 de outubro de 1999. O avión tiña programada a súa saída de Zúric o luns 10 de xaneiro de 2000 ao redor das 6:00 p.m. O clima frío e chuvioso era normal para a zona e non había indicios de que houbese algo malo co avión,e, aínda que este avión tiña 24 000 horas dende o seu primeiro voo en novembro de 1990, este modelo tiña un bo rexistro de seguridade.
O capitán Pavel Gruzin, de 41 anos, tiña 8 100 horas de voo, 1 900 delas no Saab 340. O copiloto Rastislav Kolesár, de 35 anos, tiña unhas 1 800 horas de voo, 1 100 delas no Saab 340. O avión non levaba carga fóra do normal e a súa seguinte revisión sería en 21 días, o 31 de xaneiro.
Accidente
Despois de que os sete pasaxeiros e tres tripulantes embarcasen o avión foi autorizado a engalar ás 5:54 p.m. (16:54 UTC). O aparello saíu da pista 28 dirixíndose cara o oeste. Tras engalar o avión trepou con normalidade, pero despois de percorrer 7,2 km o aparello de súpeto comezou a perder altura e a xirar cara a dereita en vez de seguir a súa ruta de voo cara a esquerda. Cando os controladores de tráfico aéreo preguntaron ao piloto se quería virar á dereita ao que respostou "en espera", seguido da perda de contacto por radio.
Ás 5:56 p.m. (16:56 UTC), un minuto e 56 segundos despois da engalaxe o avión desapareceu do radar. Os restos queimados quedaron esparexidos de 200 a 300 metros preto das casas en Niederhasli, a uns 5 km ao noroeste do aeroporto de Zúric. As dúas caixas negras foron recuperadas da escena do accidente, ámbalas dúas severamente danadas.
Eduardo Chao
Eduardo Chao Fernández, nado en Ribadavia o 6 de novembro de 1822 e finado en Madrid o 21 de decembro de 1887, foi un xeólogo, naturalista, xornalista, historiador e político galego do Partido Democrático.
Traxectoria
Fillo de Francisca Fernández e do farmacéutico e científico liberal José María Chao Rodríguez, socio da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1834) e catedrático de Farmacia Experimental na súa Universidade desde 1840, perseguido sen tregua desde a caída do sistema liberal en 1823 polo xeneral absolutista Nazario Eguía e preso ata o ano 1829, en que foi liberado con certas condicións.
Estudou as primeiras letras e a secundaria en Vigo, e despois na Universidade de Santiago de Compostela; marchou a Madrid a estudar Ciencias Naturais e traballou, ao igual que o seu pai, como profesor de Farmacia. Alí colaborou na prensa demócrata: El Argos, El Espectador (1847), El Guindilla (1848), El Huracán (1848), e máis tarde en El Murciélago (1853), El Látigo (1854), El Eco de las Barricadas (1854), El Crédito (1858) etcétera. Foi sometido a vixilancia pola súa participación nos conatos revolucionarios de 1848. Tamén interveu activamente na Revolución de 1854 e aceptou un posto de oficial no Ministerio de Gobernación, pero dimitiu ao ver frustrados os propósitos da revolución.
Foi deputado por Ourense (1854) nas Cortes que non chegaron a aprobar unha nova constitución. Escribiu nos periódicos madrileños Revista Químico-Farmacéutica (1850-1851) e La Discusión (1856) e dirixiu El Crédito (1858-1865) e El Correo de España (1862), dedicado especialmente ás cuestións de Ultramar. Dirixiu, tamén, os dous volumes do Diccionario enciclopédico de la lengua española (Madrid: Gaspar y Roig, 1853 e 1855) e Los tres reinos de la naturaleza, unha xigantesca enciclopedia de ciencias naturais en nove volumes (1853-1858).
Cando triunfou a Revolución de 1868 foi nomeado membro da Xunta directiva de Telégrafos e despois director xeral, pero volveu renunciar ao seu posto ao ver ao seu partido aínda moi lonxe do poder. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Ourense en 1869 e por Vigo en 1871 e 1872. Foi elixido senador polas provincias de Alacant, Barcelona e Xirona en 1872, optando por Xirona. Proclamada a República en 1873, volveu ser elixido deputado por O Carballiño, Ponteareas e Vigo (optou polo distrito de Vigo), foi ministro de Fomento no Goberno republicano presidido por Nicolás Salmerón (1873) e redactou con el un Proyecto de bases de la constitución republicano-federal de España (1873). O seu breve labor no ministerio foi intenso, creou a comisión do Mapa Xeolóxico da Península Ibérica dirixida polo xeneral Ibáñez de Ibero e a Xunta do Canal Imperial de Aragón, organizou as Xuntas de Portos, procurou descentralizar os servizos de obras públicas e ditou varias disposicións sobre estradas e inspección de ferrocarrís. Impulsou un Plan Xeral de Instrución Pública elaborado por Juan Uña, director xeral desa materia, baixo a inspiración das ideas do krausista Francisco Giner de los Ríos. Fundou a Biblioteca Ilustrada Gaspar y Roig e a Biblioteca del Hombre libre, da súa propiedade.
Como historiador propúxose continuar ata 1849 coa sección "Historia contemporánea" a Historia general de España (1601) do xesuíta manchego Juan de Mariana, xa anteriormente continuada por José Manuel Miñana, o Conde de Toreno e Antonio Cánovas del Castillo (1848). Incluía neste traballo histórico, entre outras críticas ao monarquismo, a súa tendencia ao centralismo, que fixo impoñer en Madrid a capital do Estado e a súa abolición da foralidade. No momento do seu pasamento, estaba designado para dirixir o periódico La Justicia.
Obras
miniatura|Cuadros de la geografía histórica de España. miniatura|page=9|Eduardo Chao. Estudio biográfico-político, de [[Manuel Curros Enríquez.]]
King Kong
A versión de Toho
A versión de Toho da versión orixinal de Hollywood apareceu en Toho Studios co filme King Kong vs Godzilla, e máis tarde en King Kong Escapes. Este Kong difería moito do orixinal en tamaño e capacidade. O seu King Kong era máis poderoso, posuíndo unha forza física e resistencia como a de Godzilla. Ademais este Kong tiña tamén moita intelixencia. Tendo a capacidade de aprender e adaptarse ao estilo de loita do adversario, identificar e explotar as debilidades do seu inimigo, e usar o ambiente para emboscadas e trampas.
En King Kong vs Godzilla (1962), Kong foi aumentado de tamaño até os 45 metros de altura. Ademais posuía a capacidade de facerse máis forte absorbendo enerxía eléctrica. Cando estaba totalmente cargado, Kong podía dirixir este poder contra un adversario por medio dun ataque eléctrico.
O King Kong (da película de King Kong vs Godzilla) foi recuperado para volver nun proxecto de 1966 da Toho chamado Operación Robinson Crusoe: King Kong vs Ebirah. Este filme sería coproducido por Arthur Rankin Jr e a Jules Bass Production Company. Con todo, Arthur Rankin, Jr rexeitou o script por non estar o suficiente preto do estilo da súa serie de debuxos animados The King Kong Show, na que o proxecto se debería basear.
Fuentebureba
Fuentebureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 43 habitantes (INE 2012).
Igrexa de Santiago de Peñalba
miniatura|Entrada á Igrexa. A igrexa de Santiago de Peñalba é un templo relixioso situado na aldea de Peñalba de Santiago, no Val do Oza, concello de Ponferrada (provincia de León). É unha das xoias arquitectónicas da arte mozárabe, e foi declarada Ben de Interese Cultural (BIC), é Monumento Histórico-Artístico Nacional en 1931.
Está encravada no corazón do Val do Oza a 14 quilómetros de Ponferrada. A zona, enchida de mosteiros e igrexas eremíticas dende o século VIII mereceu na súa época o sobrenome da "Tebaida berciana". A súa situación no centro dos Montes Aquilanos, a zona máis abrupta dos Montes de León, facilitaba o illamento que buscaban os santos ascéticos dos séculos IX e X, como San Frutuoso e San Xenadio.
Historia
Foi construída na primeira metade do século X (937) polo abade Salomón, concretamente no reinado de Ramiro II, este mesmo rei fixo múltiples doazóns á igrexa e ao mosteiro da localidade. Entre elas estivo a chamada Cruz de Peñalba, actualmente símbolo da bisbarra do Bierzo. Nesta cruz pódese ver a forte influencia da ourivaría visigoda sobre os modelos mozárabes.
Arquitectura
miniatura|Sepulcro de San Fortis. Trátase dunha igrexa con planta en cruz latina, con dúas capelas nos brazos da cruz, e dúas ábsidas, na cabeceira e no pé da cruz. O teito do corpo central ou ciborio e as ábsidas teñen forma de cúpula.
No interior podemos observar distintos restos de decoración pintada sobre cúpulas e paredes. Encóntranse pendentes de ser restauradas.