cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuartel Moncada
Historia do cuartel
Xunto ao cuartel realizouse a construción do Hospital Militar Príncipe Alfonso, segundo planos do enxeñeiro Manuel Soriano. Este quedou finalizado en 1878. O hospital tiña capacidade para 300 camas e a súa entrada principal abríase baixo un amplo pórtico sostido por oito columnas. A capela foi inaugurada en 1861 por Carlos Vargas.
Durante a guerra de independencia
O cuartel «Reina Mercedes» desempeñou un importante papel na defensa da cidade de Santiago de Cuba nos combates que se libraron nos diferentes períodos bélicos que deron lugar á independencia da illa de España. Foi acuartelamento de infantaría e logo serviu de sanatorio de soldados.
Durante a Guerra dos Dez Anos aumentáronse as defensas do acuartelamento. Nese tempo construíuse a torre da homenaxe de pombas mensaxeiras, chamado «El palomar» e que serviu tamén como torre de vixilancia, desde o que se observa toda a baía de Santiago e a serra. Desde esta torre da homenaxe emitíanse todas as informacións dos movementos de naves no porto. En 1878 acabáronse os traballos de renovación do cuartel xunto co hospital adxunto.
O 2 de xaneiro de 1894 ingresou en prisión no cuartel Reina Mercedes o xeneral Guillermón Moncada onde estivo por seis meses, xunto con outros compañeiros de armas.
En 1898 o exército de Estados Unidos tomou a cidade de Santiago e con ela o cuartel Reina Mercedes e o hospital militar Príncipe Alfonso, izando neles, por primeira vez oficialmente, a bandeira estadounidense na illa. O cuartel e o hospital quedaron baixo xurisdición estadounidense até o 31 de xullo de 1902, que foi entregado ao xeneral cubano Saturnino Lora. O 18 de agosto dese ano, o cuartel Reina Mercedes convertíase en sede da Garda Rural da provincia de Oriente baixo o mando de Lora. A Garda Rural sería ratificada polo goberno de Tomás Estrada Palma o 18 de outubro dese mesmo ano.
Lara foi substituído por Juan Vaillant e López do Castelo o 2 de febreiro de 1909. O 21 de xaneiro dese ano inaugurábase a caseta de telégrafo que, construída pola empresa estadounidense Hempel, situábase á beira do Hospital Civil.
Insurreccións e represión
Algúns dos alzados en armas contra o goberno de Tomás Estrada Palma en 1910 foron encarcerados no Moncada, como é o caso do xeneral Vicente Miniet. O Moncada serviu de centro de operacións nas accións emprendidas na chamada Guerra dos Negros, alzamento realizado polo Partido Independente de Cor en maio de 1912. O alzamento foi brutalmente reprimido e pasou á historia como a matanza de Mícara. A maioría dos apresados nestas operacións da Guerra dos Negros foron encarcerados no Moncada, entre eles os dirixentes insurrectos Evaristo Estenoz, Pedro Ivonet e Eugenio Lacoste.
En 1916 prodúcense os feitos coñecidos como o golpe por parte do Partido Liberal en resposta ao cambiazo electoral realizado polos conservadores. O golpe tivo o seu inicio no cuartel Moncada. O 12 de febreiro do ano seguinte a gornición do Moncada sublévase situándose de parte de José Miguel Gómez. Estes feitos foron coñecidos como a insurrección da Chambelona, ao celebrar os liberais a mesma ao son do canto La Chambelona. Este levantamento sufocouse coa intervención de tropas dos Estados Unidos.
O Terzo Táctico tiña a súa base no cuartel Moncada e foi unha das principais forzas represoras da zona de oriente cubano. Dotados de cabalos texanos, herdeiros dos que deixou o exército de EE. UU., realizaban cargas machete en man contra os manifestantes, como a realizada contra os estudantes en novembro de 1930 na alameda Michaelsen de Santiago de Cuba ou a efectuada o 9 de xuño de 1931 contra os obreiros sen traballo.
En 1933 os líderes de Joven Cuba planearon a toma dos cuarteis Moncada e San Luís (entre outros), pero os plans desbaratáronse ao ser ocupado o aeroporto de Santiago de onde ía engalar un avión con intención de atacar desde o aire o acuartelamento.
O incendio e a renovación
O 11 de decembro de 1937 un incendio destruíu unha importante parte das edificacións que compuñan o cuartel. Insinuouse que o lume podería ser provocado, ben para ter desculpa da reconstrución de cuartel cunhas instalacións máis modernas ou ben para destruír probas documentais referentes ao mal uso dos fondos públicos destinados ao acuartelamento.
O 4 de setembro de 1938 inaugúranse as novas instalacións do cuartel. Estas están formadas por un edificio único en forma de peite que corría de norte a sur. Perpendiculares ao bloque engádense seis corpos secundarios que dan a senllos patios abertos. No edificio principal, nun segundo nivel, ábrese unha terraza que dá sobre o polígono de formacións. A esta terraza accédese mediante seis escaleiras que soben aos dormitorios de soldados.
No extremo norte construíuse un salón de actos que funcionaba como cine e teatro, e ao outro extremo, separado por un pequeno patio, estaba o club de oficiais.
O proxecto foi realizado pola dirección técnica da Sección de Enxeñaría do Estado Maior do Exército. O acuartelamento tiña unha capacidade para albergar a 2.000 homes e contaba cos seguintes servizos:
As rúas interiores estaban debidamente pavimentadas e tiña instalación de auga potable e saneamentos. Todas as instalacións estaban rodeadas por un muro ornamental deseñado con seteiras e contaba con torres nos seus vértices. No eixo central levantábase a entrada principal á que se accedía mediante un pórtico monumental. En cada lado e ao fondo había senllas entradas secundarias dotadas de garitas de vixilancia.
O Xefe do Rexemento residía nunha casa adxunta á beira esquerdao. Á beira dereita construíronse casas de madeira para os alistados.
Fronte ao cuartel construíuse o hospital militar Joaquín Castrillo Duany que se converteu nunha extensión da fortaleza. Este edificio sanitario era de formigón e ladrillo e constaba de dúas plantas. No primeiro piso situouse a Xefatura do rexemento Nº 1 Maceo, ao seu lado achábase un busto de Guillermo Moncada e na parte interior, e fronte ao polígono estivo até o triunfo revolucionario, outro de Antonio Maceo. Neste mesmo lugar tiña a súa sede o Servizo de Intelixencia Militar.
As tropas do Moncada víronse implicadas nos diferentes levantamentos militares que se produciron a mediados do século XX en Cuba, antes do triunfo revolucionario.
O asalto ao cuartel Moncada
O 26 de xullo de 1953 un grupo de mozos guerrilleiros asaltan a fortaleza, ao mesmo tempo que o cuartel Carlos Manuel Céspedes de Bayamo. Este grupo era comandado por Fidel Castro. O propio Castro exporía na súa alegación de defensa no xuízo polos feitos do ataque ao Moncada coñecido como A historia absolverame os pormenores da operación.
Un grupo guerrilleiro formado por 21 homes e comandado por Abel Santamaría tomou o Hospital Civil. Outro de dez homes e baixo as ordes de Raúl Castro ocupou o Palacio de Xustiza e Fidel Castro á fronte de 95 homes atacou o cuartel Moncada.
O ataque ao cuartel produciuse pola posta Nº 3. Unha vangarda de 8 homes abrían o ataque mentres que detrás deles ía un subgrupo de 45 homes, no cal se achaba Fidel, armado maioritariamente con armas curtas. O resto das forzas, que portaban armas longas, extraviouse pola cidade ao equivocarse nun cruzamento de rúas.
Fronte á posta Nº 3 os asaltantes atopáronse cunha patrulla de garda e o enfrontamento con ela deu tempo a que se organizase a defensa do cuartel. Aínda así o enfrontamento foi duro, con baixas por ambos os lados. Tras o fracaso do asalto decidiuse a retirada, que foi organizada en grupos de 8 ou 10 homes defendidos por seis francotiradores. Fidel Castro mandou a Fernando Chenard Piña cunha orde de retirada para os grupos de Abel Santamaría e Raúl Castro pero non a puido entregar pois foi capturado, torturado e asasinado.
Fidel relata que as perdas na loita non foron significativas e as baixas no bando atacante foron debidas, principalmente, á crueldade e a inhumanidade do exército unha vez que o enfrontamento cesara. O testemuño de Fidel Castro di: "O cuartel Moncada converteuse nun taller de torturas e de morte, e uns homes indignos converteron o uniforme militar en mandís de carniceiros. Os muros salpicáronse de sangue: nas paredes as balas quedaron incrustadas con fragmentos de pel, miolos e cabelos humanos, chamuscados polo disparo a boca de cano, e a herba quedou cuberta de escuro e pegañento sangue. [...] eu sei que senten con desgusto o cheiro á sangue homicida que impregna até a última pedra do cuartel Moncada."
Despois do asalto
O medo apoderouse dos soldados acuartelados no Moncada despois do ataque do 26 de xullo de 1953. Seláronse mediante raís e sacos de area as entradas ao acuartelamento, que se protexeron con niños de metralladora, con excepción da posta norte. Ampliouse o muro de circunscrición do cuartel que se converteu nun triángulo que incluía a casa do xeneral no seu interior. Emprazáronse armas pesadas na propia fortaleza e os seus arredores.
Foi a partir das 11:00, cos servizos de comunicación xa restablecidos, cando se difundiu a noticia de que o ataque ao Moncada estaba encabezado por Fidel Castro. Xunto á mesma sabíase do gran número de baixas por parte dos asaltantes. Algúns dos fuxidos do ataque atoparon refuxio entre a poboación civil, pero outros (entre eles o propio Fidel Castro) fuxiron ás montañas próximas á zona de Gran Piedra. Finalmente, tras unha intensa campaña liderada polo arcebispo galego de Santiago de Cuba, Enrique Pérez Serantes, Castro entregouse grazas ás garantías ofrecidas polo prelado católico.
Ciudad escolar 26 de julio
Un ano despois de que o cuartel pasase a mans dos revolucionarios, o 9 de xaneiro de 1960, Fidel Castro, acompañado de René Vallejo e Luís Crespo, subidos o tres nun tractor, comezaron a derrubar as murallas das instalacións militares para facer entrega das mesmas, o 28 de xaneiro dese mesmo ano, ao Ministerio de Educación unha vez convertido o Moncada nun centro escolar con capacidade para 2.000 alumnos. Ese mesmo ano Camilo Cienfuegos fixo o propio no Campamento Militar de Columbia, sede do Estado Maior Xeneral do Exército ao longo de anos, e centro de mando do goberno de Batista, para convertelo en escola, que toma o nome de "Ciudad Escolar Libertad" no municipio de Marianao (A Habana).
Estes actos estaban cheos de simbolismo e querían mostrar o propósito da Revolución Cubana de que a fortaleza do pobo reside na educación. Fidel Castro, no discurso que pronunciou no acto de entrega das instalacións ao Ministerio de Educación, dixo: "E a historia demostrará que se ao fin e ao cabo, todas as fortalezas cheas de seteiras e soldados sucumbiron ao impulso do noso pobo, a loita por unha causa xusta, no canto as nosas aulas, representantes do pensamento e da cultura, nunca caerán baixo a forza de quen nolas quere quitar para convertelas en cuarteis, co fin de defender os privilexios porque esas escolas defenderanas con trincheiras de ideas e trincheiras de pedra".
O Moncada, convertido xa en centro escolar, veu funcionando desde entón como un centro escolar de primaria.
Dentro do centro escolar situouse, na Posta Nº 3, lugar onde se produciu o ataque o 26 de xullo de 1953, o Museo de Historia 26 de Xullo, formado por oito salas, e cuxa primeira sala está dedicada á historia da construción da fortaleza até a súa conversión en centro educativo.
En 1974 reconstruíronse as murallas do cuartel ao ser declarado Monumento Nacional de Cuba.
Francisco Casimiro Marcó del Pont
Francisco Casimiro Marcó del Pont Díaz Ángel Méndez, nado en Vigo en 1770 e finado en Luján (Arxentina) o 19 de maio de 1819, fillo de Buenaventura Marcó del Pont e Juana Ángel Méndez, foi un militar galego e gobernador da Corona Española en Chile. Foi unha das figura da Independencia de Chile pois foi o último dos Gobernadores de Chile cando foi apresado polas forzas do Exército dos Andes, lideradas por José de San Martín e Bernardo O'Higgins que entraron en Santiago despois da Batalla de Chacabuco.
Carreira militar en España
Iniciou a carreira militar como cadete no Rexemento de Infantería de Zaragoza en 1784. Estivo na gornición de Orán en 1789. En 1802 estaba no Rexemento Tarragona. Durante o Sitio de Zaragoza foi feito prisioneiro e levado a Francia conseguiu o seu traslado a Valençey, prisión de Fernando VII. Logo da restauración regresou a Madrid, onde a súa influencia na corte outorgoulle o goberno de Chile, aínda que o nomeamento se fixo contra o parecer do Consello de Indias.
Goberno de Chile
A fins de 1815, vía Panamá, e pasando por Lima, arribou a Valparaíso. A súa recepción en Santiago foi inicialmente favorable, substituíndo na xefatura do goberno a Osorio, identificado coa austeridade do período de reconquista militar. Marcó del Pont pretendía unha reconciliación a través de actos demagóxicos, non obstante o ambiente de desconfianza e prebendas levouno a copar de europeos e crioulos peruanos os postos clave e dar á restauración un carácter represivo. O capitán Vicente San Bruno, encargado da actividade policial, pero levando as súas funcións máis alá da delincuencia común, montou un tribunal político cuxa desorientación e arbitrariedade levouno ao descrédito e animosidade. Marcó del Pont errou na súa política de goberno ao incumprir as políticas de reconciliación da corte de España, como o indulto xeral aos patriotas do 12 de febreiro de 1816. Ademais o estado de permanente alarma esgotou os recursos empregados na defensa do mar e a cordilleira de Chile. Enviou varios espías a Cuyo para que solicitasen información sobre o Exército Libertador dos Andes.
We Died, They Remixed
We Died, They Remixed é un álbum de remesturas da banda australiana de indie pop Architecture in Helsinki, editado o 28 de outubro do 2006. O disco contén remesturas de todos os temas do traballo In Case We Die, publicado no 2005, con dúas aparición de "Do the Whirlwind". "Like a Call", do seu álbum de estrea Fingers Crossed, tamén está incluída.
Francisco Casimiro Marcó del Pont
Fin do goberno
San Martín, encomendou ao seu armeiro José Antonio Álvarez Condarco, en misión de espionaxe, que fose entrevistarse con Marcó del Pont, debendo recoñecer e memorizar na súa viaxe os accidentes do terreo. Marcó del Pont expulsouno do país anotando no pasaporte do armeiro unha expresión en referencia á traizón de José de San Martín á monarquía española: Yo firmo con mano blanca y no como la de su general que es negra
Fuxida e captura
Trala caída do goberno español de Santiago, Marcó del Pont fuxiu a Valparaíso dirixíndose primeiro a San Antonio a través da Cuesta de Lo Prado crendo que na súa baía estaba o buque San Miguel, pero este levantara áncora horas antes. Atopouse na disxuntiva de seguir o camiño da costa pero caería a mercede dos montoneros de Ramón Freire polo que se decidiu a seguir cara ao norte, a través das actuais localidades de Cartaxena, El Tabo, El Quisco, descansando en El Totoral o 15 de febreiro de 1817. Desde esta posición enviou un inquilino para que o avisará respecto da situación en Valparaíso. O home avisou o seu xefe, o hacendado de Las Tablas que se concertou co Capitán José Aldao para rodear a quebrada o 15 de febreiro. Na Quebrada del Totoral, atopárono con todos os oficiais que o acompañaron na súa saída de Santiago; o tenente coronel Fernando Cacho, o coronel Ramón González e o fiscal Prudencio Lazcano. Todos entregaron as súas espadas salvo el que pediu entregala a un xefe da súa condición. A virxe da súa capela particular aínda pode verse na capela do Eremitorio franciscano de El Totoral. miniatura|250px|Virxe de Marcó del Pont en El Totoral.
Saúdo de San Martín
Conforme aos relatos entregou cerimoniosamente a súa espada a San Martín. Di a tradición arxentina que San Martín saudouno coa expresión: ¡Venga esa mano blanca, mi general!.
Enviado a Arxentina
O 16 de abril de 1817 foi enviado a Mendoza. San Martín ordenou encarcerar a Marcó del Pont en San Luis xunto cos prisioneiros tomados en Chacabuco. Logo dun motín en 1819 no que non tomou parte, pero foi igualmente acusado, trala intervención de Monteagudo ordenou o seu traslado a outra prisión na "La Estanzuela", máis ao interior da provincia de San Luis, onde morreu o 19 de maio de 1819, á idade de 49 anos.
ESO 137-001
ESO 137-001 é unha galaxia en espiral barrada situada no cúmulo coñecido como Abell 3627 (Cúmulo de Norma). Como a galaxia se move cara ó centro do grupo, élle extraído o gas frío polo gas quente que emana o grupo, creando así unha cola de 260.000 anos luz de longo. Os datos dispoñibles amosan evidencias de formación de estrelas nestas colas galácticas.
O devir da galaxia
Pénsase que a extracción do gas da galaxia ten un efecto significativo sobre a evolución da mesma, a eliminación do gas frío da galaxia, fai decaer moito a formación de novas estrelas no interior galaxia, este fenómeno tamén modifica a aparencia do interior dos brazos en espiral e dos vultos, así mesmo este fenómeno vai desprazando as rexións de formación de estrelas cara a cola (sotavento) da galaxia.
Festival Internacional de Televisión de Edimburgo
O Festival Internacional de Televisión de Edimburgo (Edinburgh International Television Festival), fundado en 1976, é un festival internacional de televisión que se celebra anualmente a fins de agosto no Edinburgh International Conference Centre de Edimburgo destinado aos profesionais da industria da televisión que acoden previo rexistro e o pagamento dunha cota.
Desenvolvemento
Dentro do festival realízanse unhas 60 sesións con prominentes personalidades da televisión e que cobren diferentes aspectos da televisión, pero sobre todo o festival coñécese pola James MacTaggart Memorial Lecture, unha conferencia maxistral ditada por importantes e controvertidas figuras do medio e que teñen un impacto considerable dentro da industria televisiva británica.
Ligazóns externas
Web oficial do Festival
Manuel Fuentes Rodríguez
Manuel Fuentes Rodríguez, nado en Santiago de Compostela o 22 de xullo de 1851 e finado en Vidán (Santiago de Compostela) o 2 de setembro de 1939, foi un industrial e político galego.
O romerodonallismo e a primeira alcaldía
Nas eleccións locais do 12 de novembro de 1905, Fuentes resultou elixido outra vez concelleiro (por certo, o único dos 18 liberais que se declaraba monterista ), accedendo ao cargo o 1 de xaneiro de 1906. Neste novo consistorio, Fuentes quedou fora da repartición das tenencias de alcaldía, pese a ser un reputado membro do partido; todo debido á entrada na alcaldía da familia política do novo líder local, Romero Donallo. O novo alcalde, Lino Torre Sánchez-Somoza, acabou por presentar a súa dimisión por mor da nova Lei de Descanso Dominical, así que o tenente de alcalde, Pedro Pena Gamallo, foi quen ocupou a alcaldía. Pero, Pena deixou o posto moi cedo, todo o que puido, e o 15 de febreiro de 1909 (Ano Santo e en medio da organización da Exposición Rexional Galega) pasouna co carácter de interinidade ao 3º tenente de alcalde, o propio Manuel Fuentes, ao ter falecido poucos días antes o 2º tenente de alcalde, Manuel Pereiro Caeiro, de acordo aos artigos 52 e 119 da Lei municipal. Fuentes desenvolveu o cargo de alcalde ata que o 1 de xullo tomou posesión o novo alcalde, Francisco Piñeiro Pérez.
Derradeira alcaldía
Entre 1918 e 1920, Fuentes estivo afastado das institucións públicas, aínda que en xullo de 1919 presentouse candidato para un posto de deputado provincial da Coruña polo distrito de Padrón-Santiago. Enfrontouse polo posto a Rafael Otero Ramos e a Estanislao Pérez Artime (da facción gassetista), quen foi o que finalmente resultou elixido nas eleccións celebradas o día 6.
En medio dunha complicada situación política, Fuentes volveu presentarse ás eleccións municipais previstas para o 8 de febreiro de 1920. Pero, no acto de proclamación das candidaturas, que se celebrou o día 1, resultou que só se presentaba el polo 1º distrito, de xeito que polo controvertido artigo 29 da Lei electoral quedou proclamado concelleiro electo sen necesidade de acudir ás urnas. O día 1 de abril tomou posesión da súa cadeira de concelleiro na nova corporación, cando contaba xa 70 anos de idade. Neste convulso mandato a cidade coñeceu ata catro alcaldes, sendo os primeiros Máximo de la Riva García, o interino Víctor García Ferreiro e o catedrático Vicente Goyanes Cedrón. O 25 de agosto de 1923, o alcalde Goyanes presentou a súa dimisión, argüíndo razóns de saúde e de acumulación de traballo na súa cátedra de Medicina. Foi aceptada na sesión municipal do día 29, asumindo o concelleiro Fuentes a nova alcaldía, aínda que levaba xa todo o mes de agosto exercéndoa accidentalmente.
Pero, este novo mandato como alcalde durou ben pouco. O 13 de setembro produciuse a caída do Goberno do país, presidido por García Prieto, tras o golpe de estado de Miguel Primo de Rivera. Era cuestión de tempo que en Santiago o mandato de Fuentes chegara a súa fin, e así sucedeu a tarde do 1º de outubro. Nas dependencias da alcaldía presentouse o Comandante Militar de Santiago, naquel momento Coronel do Rexemento de Zaragoza nº 12, Julio Rodríguez Pérez, quen tras visitar o Pazo de Raxoi decidiu a destitución de todos os concelleiros, recibindo a autoridade militar o bastón de mando. Aquí rematou a actividade política de Fuentes Rodríguez, a unha avanzada idade e un amplo bagaxe de 38 anos na escena política compostelá e 28 anos e 4 meses pertencendo ás súas corporacións.
Automóviles Compostelanos S.A.
En 1900 fundou, xunto a Juan García Lavandera (ou Labandeira), Juan Golpe e Cayetano Carro entre outros, a compañía Automóviles Compostelanos S.A., co obxectivo de crear unha liña de transporte entre Santiago e A Coruña, sendo elixido como xerente. Para isto adquiriuse en Francia cinco coches (ómnibuses) da casa parisiense Dion-Bouton et Cie, cunha capacidade total cada un deles para 22 pasaxeiros e 35 cabalos de potencia, custando cada vehículo unhas 30 mil pesetas. O 21 de xullo de 1900 se inaugurou a liña cun servizo diario á cidade herculina. As cocheiras da compañía en Santiago tiñan unha superficie de 700 m2 e o seu despacho de venda de billetes se encontraba nos baixos da Fonda La Estrella, na rúa da Senra, onde antes estivera a administración da empresa El Noroeste. Os coches ían a vapor e facían dúas paradas para percorrer os 66 quilómetros, en Ordes e no lugar da Ponte Lago (Carral) para tomar auga e carbón, tardando cinco horas no percorrido. Tiñan a súa saída diaria ás 7 da mañá, e nos días impares alternos engadíaselle outra saída as 11 da mañá. A mecánica corría a cargo dun traballador da francesa Dion-Bouton chamado E. Collin.
Case rematando o ano, o 9 de decembro fusionou a sociedade coa tamén empresa de transportes Automóviles Gallegos, xerenciada por José María Gaspar, trasladando a sede da nova compañía (Automóviles Compostelanos y Gallegos) á desta última nos baixos da rúa de Entrecarreteras, número 1, sendo dirixida por ámbolos dous. Non obstante, as relacións entre os dous industriais non foron boas e, por un acta notarial de 12 de maio de 1901, Fuentes deu por disolta a compañía e requiriu a Gaspar para abandonar as instalacións da rúa de Entrecarreteras (que Gaspar tiña arrendadas ao propietario, Nicolás Fraga), cousa que rexeitou dando comezo a un longo proceso xudicial, que comezou cun requirimento de desafiuzamento que presentou Fuentes o 25 de xuño de 1901. A acción baseábase nun documento de alugueiro que Fraga tiña asinado con Fuentes, que Gaspar entendeuno como falso. O xuízo foi complicándose con causas paralelas, como a que afectou por estafa ao ex-xerente Juan García Labandeira, e a situación interna da compañía, con profundas desavinzas entre os socios que, por exemplo, levaron a dimisión do novo xerente, Cayetano Carro, en novembro de 1902. En xaneiro de 1903 trasladáronse as oficinas para outro baixo contiguo ao anterior, xunto ao Hotel Petit Christian, na actual praza de Galicia, e en febreiro desenvolveuse o xuízo por falsidade documental contra Manuel Fuentes, acusación da que finalmente resultou absolto. Por fin, no mes de agosto deste mesmo ano, Automóviles Compostelanos deixou de prestar o servizo entre Santiago e A Coruña, procedéndose á poxa dos seus coches o 2 de setembro por débedas coa contribución urbana. Á poxa acudiu o industrial e inventor sadés Antonio Sanjurjo Badía, quen se fixo con todo por 6.150 pesetas, e aínda que algúns salientaban a incomodidade dos coches polo seu peso e recomendábanlle que non se volveran a empregar no transporte entre Santiago e Coruña , Sanjurjo restableceu a liña baixo o nome de La Regional. Pouco a pouco iría substituíndo os vellos coches a vapor por outros con motor de bencina, mellorando o servizo, ata que vendeu a compañía en 1918 a Evaristo Castromil.
Vida persoal
Casou dúas veces. Coa súa primeira esposa tivo a Agustín Fuentes Míguez, que foi xuíz municipal de Santiago. A súa segunda muller foi Carmen Rin Iglesias.
Nova Aquitania
miniatura Nova Aquitania (en Nouvelle-Aquitaine, en Akitania Berria, en Nòva Aquitània) é unha rexión administrativa de Francia. Foi creada pola reforma territorial de 2014 coa fusión das anteriores rexións de Aquitania, Lemosín e Poitou-Charentes.
Chamouse durante uns meses Aquitania-Lemosín-Poitou-Charentes e o nome de Nova-Aquitania é oficial dende o 28 de setembro e efectivo dende o 30 de setembro do mesmo ano.
Melissa Farley
Traxectoria
Farley traballou para axencias, gobernos, centros médicos e defensores das mulleres en prostitución e vítimas de trata de persoas. Estes grupos inclúen a Organización das Nacións Unidas, o Medical Examining Board de California, o Departamento de Estado dos Estados Unidos, o Centro de Estudos Indíxenas do Mundo (CWIS), a Minnesota Indian Women's Sexual Assault Coalition, Refuge House, Breaking Free, Veronica's Voice e o Cambodian Women's Crise Center. Farley ten 50 publicacións no eido de violencia contra as mulleres, a maioría eles acerca da prostitución, a pornografía e o tráfico de mulleres. A súa investigación foi utilizada por gobernos en Suráfrica, o Canadá, Francia, Nova Zelandia, Ghana, Escocia, Suecia, o Reino Unido e os Estados Unidos para desenvolver educación e políticas sobre a prostitución e o tráfico humano.
Membrana basilar
A membrana basilar situada na cóclea do oído interno é un elemento estrutural ríxido que separa os dous tubos, escalas ou ramplas cheas de líquidos que corren en espiral ao longo da cóclea, que son a escala media e a escala timpánica (ver figura).
Estrutura
A membrana basilar é unha estrutura pseudorresonante que, igual que fan as cordas dun instrumento musical, varía en grosor e rixidez. A "corda" da membrana basilar non é un conxunto de cordas situadas en paralelo, como as cordas dunha guitarra, senón unha longa estrutura que ten diferentes propiedades (anchura, rixidez, masa, amortecemento das vibracións, e as dimensións dos condutos aos que se acopla) en diferentes puntos ao longo da súa lonxitude. O movemento da membrana basilar descríbese xeralmente como unha onda viaxeira. Os parámetros da membrana nun punto determinado da súa lonxitude determinan a súa frecuencia característica, a fecuencia á cal ese punto é mái sensible ás vibracións sonoras. A membrana basilar é máis ancha (0,42–0,65 mm) e menos ríxida no ápice da cóclea, e máis estreita (0,08–0,16 mm) e máis ríxida na base. Os sons de alta frecuencia localízanse preto da base da cóclea (preto das ventás redonda e oval), mentres que os de baixa frecuencia localízanse preto do ápice.
Histoloxía
A membrana basilar é unha capa de fibras formadas por filamentos orientados transversalmente e incluídos nunha matriz, que está dividida en dúas zonas, chamadas parte arqueada e parte peiteada. A parte arqueada (arcuata), vai en anchura desde a lámina ósea espiral ata un terzo do camiño ata a parede coclear externa; a ela chegan vasos sanguíneos. A parte peiteada (pectinata), nos dous terzos restantes, que presenta unhas estriacións paralelas chamadas cordas auditivas, e cos filamentos agrupados en feixes en dous estratos, un debaixo do órgano de Corti e outro máis abaixo con feixes maiores; carece de vasos sanguíneos. No bordo externo da cóclea as dúas capas mestúranse e fusiónanse co tecido conxuntivo do ligamento espiral.
Separación endolinfa/perilinfa
Os fluídos que enchen estes dous tubos, que son a endolinfa e a perilinfa son moi diferentes na súa química e bioquímica e electricamente, polo que deben manterse separados. Esta separación é a principal función da membrana de Reissner (que separa a escala vestibular e a escala media), e é tamén a función do tecido sostido pola membrana basilar, como as células do sulco internas e externas (mostradas na imaxe do órganode Corti en amarelo) e a lámina reticular do órgano deCorti (en maxenta). Porén, para o órgano de Corti a membrana basilar é permeable á perilinfa. Aquí a fronteira que separa a endolinfa da perilinfa está na lámina reticular, no lado que está máis preto dá endolinfa do órgano de Corti.
Base para as células sensoriais
A membrana basilar é tamén a base para as células sensoriais da audición, ou para ser máis exacto, do órgano de Corti onde están ditas células ciliadas, as cales posúen estereocilios. Hai aproximadamente 15.000 células ciliadas en cada oído humano (ver a figura). Esta función deulle á membrana basilar o seu nome, e está presente en todos os vertebrados terrestres. Debido á súa localización, a membrana basilar sitúa as células ciliadas nunha posición na que están adxacentes á tanto á perilinfa (que se filtra desde abaixo) coma á endolinfa (por riba), o que é unha condición para o seu funcionamento.
Dispersión de frecuencias
Unha terceira función, máis recente evolutivamente, da membrana basilar que se desenvolveu na cóclea da maioría das especies de mamíferos e máis feblemente nalgunhas especies de aves, é a dispersión das ondas sonoras entrantes para separar as frecuencias espacialmente. En resumo, a membrana vaise facendo máis estreita e é máis ríxida nun extremo que no outro. Ademais, as ondas sonoras que viaxan ao extremo máis flexible e afastado da membrana basilar teñen que viaxar a través dunha columna líquida máis longa que as que viaxan cara ao extremo menos ríxido e achegado. Cada parte da membrana basilar, xunto co fluído que a rodea, pode entón considerarse como un sistema de "resorte de masa" con diferentes propiedades de resonancia: alta rixidez e baixa masa, e, por tanto, altas frecuencias de resonancia no extreno próximo, e baixa rixidez e alta masa, e, por tanto, baixas frecuencias de resonancia, no extremo afastado. Isto causa que o son entrante dunha certa frecuencia vibre nalgúnas puntos da membrana máis que noutros. Como demostraron os experimentos do Premio Nobel Georg von Békésy, as altas frecuencias orixinan as máximas vibracións no extremo basal da espiral coclear, onde a membrana é estreita e ríxida, e as baixas frecuencias orixinan as máximas vibracións no extremo apical da espiral coclear, onde a membrana é máis ancha e máis flexible. Este "mapa de frecuencias de lugar" pode describirse cuantitativamente pola función de Greenwood e as súas variantes.
As vibracións orixinadas polo son viaxan como ondas a través das membranas, ao longo das cales, nos humanos, están dispostas nunha soa ringleira unhas 3.500 células ciliadas internas. Cada célula está unida a un diminuto armazón ou marco triangular. Os "cilios" son pequenos procesos situados na parte superior das células, que son moi sensibles aos movementos (estereocilios). Cando a vibración da membrana abanea os marcos triangulares, os cilios destas células son desprazados repetidamente, e iso produce corentes de pulsos que se envían polo nervio auditivo. As células ciliadas externas retroalimentan enerxía pra amplificar a onda viaxeira, ata nuns 65 dB nalgúns puntos.
Gran Premio do Canadá de 1978
O Gran Premio do Canadá de 1978 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 8 de outubro de 1978. A carreira, foi a 16ª carreira da tempada de.
Antecedentes
O Gran Premio do Canadá trasladouse desde o circuíto de Mosport Park, preto de Toronto para o recentemente construído Circuíto Île Notre-Dáme, en Montreal. O evento trasladouse por mor dos problemas de seguridade da pista e a organización na montañosa e pintoresca pista de Mosport Park.
Antes da carreira, nas entrevistas previas á carreira Mario Andretti sinalou que pensaba que o circuíto fora deseñado en favor de Gilles Villeneuve, un comentario que foi recollido pola prensa local. Andretti respondeu aos comentarios o día da carreira pola mañá, indicando que "non crítico aos organizadores da carreira", senón que "critico aos nosos propios comisarios da FOCA que foron enviados aquí para aprobar a pista".
Ambos campionatos xa estaban decididos (a favor de Andretti e Lotus). Antes da carreira, Brabham anunciou que o entón descoñecido piloto brasileiro Nelson Piquet, que competera sen éxito a principios de tempada con Ensign e BS Fabrications, uniríase a eles nun terceiro coche, xunto aos pilotos titulares Niki Lauda e John Watson. O único outro cambio foi a volta de Riccardo Patrese á cabina de Arrows logo de perderse a carreira anterior.
Práctica e cualificación
O mal tempo e a choiva na mañá do venres fixeron que a primeira sesión de adestramentos comezara 20 minutos máis tarde do previsto. Cando iniciouse a sesión, os dous pilotos de Ferrari eran os máis rápidos, Carlos Reutemann marcou a volta rápida con 2:02.600, por diante do seu compañeiro de equipo Villeneuve. Os McLaren loitaban co clima, Peter Windsor sinalou que non era capaz de atopar no coche "unha tracción decente".
Na segunda sesión de adestramentos celebrada o venres a pista estaba seca, e Reutemann ía cada vez máis rápido, cunha volta de 1:57.900. Brabham tivo problemas de novo, como na primeira sesión, Piquet estrelouse contra o muro.
A chuvia saudou aos equipos de novo o sábado pola mañá para unha sesión de práctica de 90 minutos, aínda que as condicións melloraron cara ao final dese período de sesións, o que permitiu ir máis rápido a Lauda cun tempo de 1:51.700, Keke Rosberg, Andretti e Watson completaron os catro primeiros.
A participación de 28 coches tivo que ser recortada a 22 antes da carreira, e os que non puideron clasificarse, foron excepcionalmente, de seis equipos diferentes. Eran Clay Regazzoni de Shadow, Beppe Gabbiani de Surtees, Arturo Merzario do seu propio equipo, Héctor Rebaque en Lotus privado, Rolf Stommelen de Arrows e Michael Bleekemolen de ATS.
Infrecuentemente houbo malas actuacións de Reutemann, que lograría o terceiro lugar no campionato con Ferrari, pero só puido cualificar 11º, e dos Tyrrells de Patrick Depailler e Didier Pironi, ambos tamén usualmente regulares, pero que cualificaron nesta ocasión no 13º e no 18º. Piquet foi 14º no seu debut con Brabham.
O top ten foi tan interesante como os seis descualificados, xa que se estaba formado por oito coches diferentes. Jacques Laffite foi o peor cualificado, poñendo o seu Ligier 10º. O campión do mundo Andretti tamén fóra de ritmo cualificou o seu Lotus noveno. Hans Joachim Stuck levou á oitava posición o seu Shadow, vencendo ao seu compañeiro de equipo Regazzoni por máis de dous segundos e medio. Brabham, foi un dos dous únicos equipos a ter dous coches no top 10 ( o outro era Lotus), tiña a Watson e Lauda 4º e 7º. Entre eles estaba Alan Jones co Williams e Emerson Fittipaldi, que levou o pouco competitivo Copersucar ata o sexto lugar.
O favorito corredor local Villeneuve puxo terceiro ao Ferrari, nunha boa actuación do canadense que fora superado polo seu compañeiro de equipo Reutemann durante toda a tempada. A segunda praza foi para Jody Scheckter de Wolf, quen tamén estivera mellorando nos últimos tempos. Pero, a pole foi unha sorpresa. Jean-Pierre Jarier, que caera en desgraza cos ATS a principios de tempada e fora rescatado por Lotus para substituír a Ronnie Peterson logo da súa tráxica morte en Monza, logrou a pole por apenas 0.011 segundos sobre Scheckter.
Carreira
Jarier mantivo o liderado desde o principio, pero Jones tivo un magnífico comezo, pasando do quinto ao segundo posto. Isto significaba que Scheckter baixou ao terceiro, Villeneuve ao cuarto e Watson ao quinto. Fittipaldi foi baixa na primeira volta, saíuse da pista e quedou espetado no lodo, polo que tivo que retirarse. Stuck uniuse a el no mesmo lugar unha volta máis tarde.
Na sexta volta, Lauda tivo un fallo nos freos e quedou fóra. Pouco despois, Andretti intentou pasar Watson no outro Brabham, tocáronse, caendo case ata os últimos postos. Isto permitiu a Patrick Depailler ser quinto e a Reutemann no outro Ferrari ser sexto. Tres voltas máis tarde, Watson tivo un accidente e tivo que retirarse.
A seguinte retirada foi na volta 17, cando Bobby Rahal no segundo Wolf sufriu problemas de inxección de combustible, quedando na pista 17 corredores.
Jarier abrira unha vantaxe de 20 segundos, Jones segundo impedía o paso dos coches máis rápidos de Scheckter e Villeneuve. Pero, na volta 18 Scheckter logrou pasalo, e Villeneuve seguiuno unha volta máis tarde. Ao mesmo tempo, Depailler perdía postos debido a cuestións técnicas, o que permitiu a Reutemann ser quinto e a Derek Daly no Ensing ser sexto. Daly foi adiantado por Riccardo Patrese, non moito tempo despois.
Sucedéronse varias boas voltas para Ferrari, o moi rápido Villeneuve loitaba para adiantar a Scheckter, todo o mundo sabía ía ser o seu compañeiro de equipo en Ferrari en, conseguiuno na volta 25. Na volta 27, o seu actual compañeiro de equipo Reutemann loitaba para pasar a un lento Jones para ser cuarto. Jones tamén perdeu a posición con Patrese dúas voltas máis tarde.
Daly volveu de novo ata o sexto lugar na volta 33 cando Jones perdeu posicións debido aos seus propios problemas técnicos, pero o irlandés atopábase baixo unha forte presión de Didier Pironi no outro Tyrrell. A volta 38 viu outra retirada, a de René Arnoux no Surtees con dificultades na presión de aceite.
Un recuperado Depailler loitou primeiro co seu compañeiro Pironi e logo con Derek Daly para tomar de novo o 6º lugar nas voltas 47 e 48, xusto cando empezaron os problemas para o seu compatriota Jean-Pierre Jarier, que lideraba a carreira co Lotus, se fixo evidente cando Jacques Laffite foi capaz de desdobrarse co Ligier. Tres voltas máis tarde, Jarier quedou fóra sen presión de aceite. Foi unha traxedia para o francés, que buscaba lograr a súa primeira vitoria, pero fantástico para os afeccionados canadenses, xa que o piloto local Villeneuve parecía que ía lograr a súa. Isto permitiu Daly entrar de novo nos puntos no sexto lugar.
O Campión do Mundo de James Hunt estrelouse dúas voltas máis tarde, un triste final para a súa última carreira con McLaren, co que tivera tanto éxito, xa que se sabía que ao ano seguinte fichara por Wolf para substituír a Scheckter. Unha volta mais tarde tamén quedou fóra da carreira o Ligier de Laffite, que tiña problemas de transmisión.
A partir de entón, a orde non cambiou, e Villeneuve chegou a meta para lograr a súa primeira vitoria nun Gran Premio, diante dos seus propios afeccionados. Foi seguido por Jody Scheckter e o seu compañeiro de equipo Carlos Reutemann, 13 e 19 segundos por detrás, respectivamente. Patrese fixo cuarto nunha carreira sólida e sen incidentes, e Depailler foi quinto nunha carreira que foi calquera cousa menos tranquila. Derek Daly chegou a meta para conseguir o sexto posto e o único punto de Ensing da tempada.
Simón Pacheco
Simón Pacheco, nado en Santiago de Compostela en 1968, é un artista visual galego.
Formación
De vocación temperá e formación autodidacta que completa coa realización de cursos nalgunhas das academias máis prestixiosas, como o Royal College of Art e a Central Saint Martins College of Art de Londres ou a School of Visual Arts de Nova York.
Estilo
Afirma que a súa obra basease na súa observación da "realidade" mais aló do consenso. As diferentes técnicas que emprega e empregou, para Pacheco, non son un fin en si mesmas, senón un elemento mais de integración nun todo sorprendente, que é a súa obra, á fin.
Distincións
En 1990 obtivo o premio Arganzuela, en Madrid, concedido por un xurado que integraban, entre outros, Rafael Canogar e Darío Villalba. En 1993 é premiado nos Novos Valores, na Bienal de Pontevedra e grazas á bolsa de estudos viaxa por segunda vez a Nova York, estancia que aproveita para coñecer e absorber innovacións na expresión plástica, que no seu afán creador é totalizadora.
Premio Eixo Atlántico de pintura en 1997, en 2001 recibe a bolsa Unión Fenosa e pasa 6 meses como bolseiro en Londres. Accésit no II Premio Auditorio de Galicia en 2002, Premio Nova Creación Artística do Museo do Mar de Galicia en 2003 e segundo Premio Conxemar no 2006.
Obra
A súa obra atópase en diversas coleccións públicas e privadas, entre elas a colección do Centro Galego de Arte Contemporánea.
A finais do 2006 trasladouse desde Vigo a Berlín onde reside actualmente.
Poio
Poio (do latín podium, altura, montículo, fai referencia a un lugar elevado con boas vistas ) é un concello da comarca de Pontevedra, na provincia do mesmo nome. Segundo datos do IGE no ano 2015 tiña unha poboación total de 16.842 habitantes (homes: 8.326, mulleres: 8.516). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Sitúase na banda norte da ría de Pontevedra, pertencente ás denominadas Rías Baixas. Ten unha superficie de 34,17 km². Limita ó leste co concello de Pontevedra (límite natural marcado polo río Lérez), polo oeste cos concellos de Meaño, Meis e Sanxenxo, polo norte co concello de Meis e polo sur coa ría de Pontevedra. Destaca a presenza do Monte Castrove que marca o límite natural co concello de Meis, o punto máis elevado do municipio con 613 metros de altitude.
As praias
O concello de Poio conta coas seguintes praias, todas elas enmarcadas na banda norte da ría de Pontevedra: Lourido, Polvorín, Cabeceira, Campelo, Pinela, Canteira, Chancelas, Chancelas Pequena, Ouriceira, Area da Barca, Covelo, Caeiro, Ladróns, Laño, Fonte Maior, Sinas, Raxó, Xiorto.
Airixín, Vilabol de Suarna, A Fonsagrada
Airixín é un lugar da parroquia de Vilabol de Suarna, no concello lugués da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Poio
Características socio-económicas
A situación xeográfica do concello, limitando coa cidade de Pontevedra, fai que estea moi ligado tanto económica como socialmente á capital da provincia.
Nas últimas décadas o concello experimentou un notable e progresivo aumento de poboación, debido en gran medida á construción de zonas residenciais, dada a súa proximidade á cidade.
O turismo estase a converter nun importante piar económico do concello, o que fixo posible a constitución dunha completa rede hoteleira. Outros sectores económicos importantes son o marítimo-marisqueiro, conserveiro, madeireiro e téxtil.
Dende 2009, e logo de varias actuacións administrativas, en 2013 o concello comezou a tramitar a construción dun polígono industrial en Fragamoreira, que ocuparía unha extensión de 391.000 metros cadrados. Pasado un ano e ante a falta de demanda de solo empresarial, a empresa pública Xestur comunicou ó alcalde que anulaba o proxecto.
Política
O BNG e o PSdG acordaron gobernar en bipartito elixindo como alcalde a Luciano Sobral Fernández, do BNG.
Resultado das eleccións municipais do 22 de maio de 2011:
De novo o BNG e o PSdG renovan a súa coalición de goberno con Luciano Sobral á fronte da corporación municipal.
2015: Eleccións municipais en Poio
2022: Dende as eleccións de 2019 formouse un goberno tripartito, formado polo BNG, o PSG e Avante Poio, volvendo a ocupar Luciano Sobral Fernández o cargo de alcalde, posto que leva desenvolvendo dende 1995 de xeito ininterrompido (máis de 25 anos).
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|esquerda|Mosteiro de Poio. miniatura|esquerda|Hórreos en Combarro.
Mosteiro mercedario de Poio: destaca o Mosteiro de San Xoán de Poio que, segundo o documento máis antigo que se conserva, do ano 942, foi fundado no século VII por San Froitoso. Foi reconstruído durante o reinado do rei Bermudo III e acadou o seu momento de maior esplendor a partir do século XVI, con importantes modificacións no XVIII, en estilo barroco. Na horta do mosteiro érguese un hórreo de 17 liñas de tres pés e case 30 metros, o que o converte no hórreo de maior capacidade de Galicia
Conxunto histórico-artístico de Combarro: un dos lugares máis visitados é o conxunto histórico-artístico de Combarro cos seus hórreos a carón do mar. A orixe de Combarro podería estar ligada a un castro, contando con algúns restos arqueolóxicos. En 1980 descubríronse na Ermida da Renda restos pertencentes a un poboado galaico-romano do século I a.C. coñecido como "A Sividá" (a cidade). Xa no século XVII figura Combarro nalgunhas cartografías marítimas europeas. En 1972 a vila foi declarada Conxunto de interese histórico-artístico polos seus hórreos e casas tradicionais mariñeiras.
Petróglifos: Poio conta cunha abondosa concentración de petróglifos gravados sobre rochas graníticas ó aire libre, pertencentes á Idade de Bronce (1800-600 a.C.). Con tamaños de ata 5 metros de longo, poden ser vistos na Caeira a Pedra Grande de Montecelo e a Laxe das Lebres ou en Samieira o Outeiro da Burata e o Monte Cruxeiro ou Curuxeiro. O petróglifo da Laxe das Picadas, atopado en Poio, está exposto no Museo de Pontevedra. As representacións son xeométricas ou ben naturalistas (cervos, figuras antropomórficas etc.). Construíuse un centro de interpretación arqueolóxica anexa ó Casal de Ferreirós (San Salvador de Poio), onde se explican e mostran reconstrucións dos petróglifos da área arqueolóxica da Caeira.