cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libro de horas da raíña María de Navarra
Características
A obra conta cunha abondosa ilustración que complementa a riqueza do contido litúrxico, de características exclusivas, como as horas en honra do seu ascendente directo, Luís IX de Francia. Ás imaxes engádeselle o tratamento do espazo e uso de cores vivas e delicadas. A característica que define o estilo do artista é a forma de retratar as facianas das personaxes, con fociños picudos e ollada penetrante.
O exemplar do Libro de horas atópase actualmente na Biblioteca Marciana de Venecia.
O Outeiro, Fisteus, Curtis
O Outeiro é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Lingua gala
Galo ou gálico é o nome que se lle dá á lingua de orixes celtas falada en gran parte da Galia antes de que o latín vulgar de finais do Imperio romano se impuxese nesas terras.
Historia
O idioma coñécese grazas a uns centos de inscricións en pedra, cerámica ou outros artefactos e moedas, así como en láminas de chumbo (e nunha ocasión de cinc). Estes atópanse por toda a antiga Galia, é dicir, especialmente na actual Francia pero tamén en partes de Suíza, Italia, Alemaña e Bélxica.
O galo agrúpase xunto co celtibérico, lepóntico e gálata como linguas celtas continentais.
Ortografía
A lingua gala foi representada mediante varios sistemas de escritura, dependendo da época e da situación xeográfica:
1. O alfabeto de Lugano usado na Galia Cisalpina para o lepóntico era:
O alfabeto de Lugano non distingue entre as oclusivas xordas e sonoras, é dicir, P representa /b/ ou /p/, T vale para /t/ ou /d/, K para /g/ ou /k/.
Z representa probabelmente ts. U /u/ e V /w/ distínguense. Θ usábase probabelmente para /t/ e X para /g/.
2. O alfabeto grego oriental usado na Galia Transalpina era:
χ úsase para [χ], θ para ts, ου para /u/, /ū/, /w/, η e ω tanto para o /e/, /ē/ breve e longo, /o/, /ō/, mentres que ι é para o /i/ breve e ει para /ī/. Hai que notar que Sigma no alfabeto grego oriental se parece a un C (sigma lunar).
3. O alfabeto latino (tanto o monumental como o cursivo) que se usaba na Galia romana era:
G e K usábanse en ocasións de forma indistinta. Ð, ð, ds e s pode que representasen ts. X, x representa [χ] ou /ks/. EV pódese intercambiar xunto con OV (e.g. L-3, L-12). Q úsase en raras ocasións (por exemplo, Sequanni, Equos) e pode que fose un arcaísmo. Ð e ð eran usadas para representar a letra Tau Gallicum, que aínda non se engadiu ao Unicode. En contraste con Ð a barra central esténdese por todo o glifo.
Numerais
Números ordinais que aparecen nos grafitos da Graufesenque:
Glam rock
O glam rock (tamén coñecido coma glitter rock), é un subxénero do rock que se desenvolveu no Reino Unido na época post-hippie de principios dos anos 70. O seu nome é un apócope da palabra "glamour".
Un fenómeno británico en grade medida, o glam rock chegou á súa cima a mediados dos anos 70. O s seus expoñentes máis famosos foron Marc Bolan e T. Rex, Gary Glitter e Slade. Outros influentes artistas tanto británicos coma estadounidenses son Elton John, David Bowie, Alice Cooper, Sweet, Wizzard, Roxy Music, Mud, Mott the Hoople, Queen, The Glitter Band, The New York Dolls, Sparks, Kiss, The Tubes e Suzi Quatro.
Historia
O glam rock xurdiu das escenas inglesas do rock psicodélico e o and art de finais dos anos 60 e pode verse como unha extensión desas tendencias. Musicalmente era moi diverso, variando entre o rock sinxelo e o revivalismo de figuras como Alvin Stardust ata a complexidade do art rock de Roxy Music, e pode ser visto tanto como unha moda como un sub-xénero musical. Visualmente era unha mestura de varios estilos, indo do glamour de Hollywood dos anos 30, pasando polo sex appeal pin-up dos 50, a teatralidade do cabaret de pre-guerra, o estilo e a literatura victoriana, e a ciencia ficción, ata o misticismo e a mitoloxía; manifestándose en roupas extravagantes, maquillaxe, peiteados e botas con plataformas. O glam destaca pola súa ambiguedade sexual e de xénero e as representacións da androxinia, xunto a un amplo uso do teatro. esquerda|miniatura|225px|[[David Bowie a principios dos anos 70]] As orixes do glam rock están asociadas con Marc Bolan, que renoumeou ao seu dúo como T. Rex e fixéronse con instrumentos eléctricos cara finais dos anos 60. Adoita a citarse como o momento do surximento a súa aparición no programa británico de televisión Top of the Pops en marzo de 1971, levando purpurina e roupa de satén, interpretando o que sería o seu primeiro sinxelo en acadar o número 1, "Hot Love". Dende finais de 1971, o nese intre menos coñecido, David Bowie desenvolveu a súa personaxe Ziggy Stardust, incorporando elementos de maquillaxe profesional, mímica e performance nas súas actuacións. Estes artistas foron rapidamente seguidos por xente como Roxy Music, Sweet, Slade, Mott the Hoople, Mud e Alvin Stardust. Aínda que estaban a ser un grande éxito nas listas de sinxelos británicas, moi poucos destes músicos foron capaces de ter un impacto serio nos Estados Unidos; sendo Bowie a principal excepción ao converterse nunha estrela a nivel internacional e provocando a adopción do estilo glam en artistas como Lou Reed, Iggy Pop, New York Dolls e Jobriath, coñecéndose a miúdo como "glitter rock" e con letras máis escuras que as dos seus homólogos británicos.
No Reino Unido o termo glitter rock foi máis usado para referirse á versión máis extrema do glam representada por Gary Glitter e a súa banda, The Glitter Band, que conseguiron 18 sinxelos no top 10 do Reino Unido entre 1972 e 1976. Unha segunda fornada de artistas de glam rock, onde se inclúe a Suzi Quatro, Wizzard e Sparks, dominou a lista británica de sinxelos de 1974 ata 1976.
Houbo artistas, algúns deles non considerados fundamentais para o xénero, que tamén adoptaron o estilo glam, como Rod Stewart, Elton John, Queen e, durante un tempo, incluso os Rolling Stones. O punk rock a miúdo vese como unha reacción á artificialidade do glam rock, aínda que usando algúns elementos deste coma a maquillaxe e realizando versións de temas glam, e a súa aparición axudou a poñer fin á súa mode de cara ao ano 1976.
Influencia posterior
A pesar de que a popularidade do glam rock foi en declive na segunda metade dos 70, foi unha influencia directa para bandas que se fixeron famosas posteriormente, como Kiss e os artistas estadounidenses de glam metal Quiet Riot, W.A.S.P., Twisted Sister e Mötley Crüe. Foi tamén a principal influencia de bandas británicas de New Romantics como Adam Ant e Flock of Seagulls, e a súa androxinia e política sexual foi recollida por grupos como Culture Club, Bronski Beat e Frankie Goes to Hollywood. Tivo tamén unha pequena influencia directa na aparición do rock gótico, que adoptou a maquillaxe, as roupas e a teatralidade. Nos anos 90, no Xapón o visual kei estivo fortemente influenciado pola estética glam rock. Dende os anos 70 o glam tivo algunhas modestas recuperacións con artistas como Prince e bandas como Marilyn Manson, Placebo, Chainsaw Kittens e The Darkness.
Holanda Setentrional
Holanda do Norte (neerlandés: Noord-Holland) é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Está situada no noroeste do país e a súa capital provincial é de Haarlem. A cidade máis importante da rexión, e capital do país, é Ámsterdan.
Xeografía
Holanda Setentrional é unha gran península entre o Mar do Norte e o IJsselmeer. Máis da metade da provincia consiste en terras gañadas ao mar, ou pólder, situadas baixo o nivel do mar.
As cidades máis grandes da provincia son Ámsterdan, Haarlem, Hilversum, Den Helder, Alkmaar, Zaandam e Hoorn. A illa de Texel é tamén parte de holanda Setentrional, e ten invitado ás illas de Bonaire, Saba e San Eustaquio nas Antillas Neerlandesas para que formen parte do Estado, máis ningunha decisión se ten tomado até o momento.
Holanda Setentrional constitúe unha rexión do sistema de códigos da Organización Internacional para a Estandarización, co código ISO 3166-2: NL-NH.
Historia
As provincias de Holanda Setentrional e Holanda Meridional naceron en 1840 da división da antiga provincia de Holanda. En 1940 cedeu as illas de Vlieland e Terschelling á provincia de Frisia. En 1950, a antiga illa de Urk cedeuse á provincia de Overijssel. Na época das Provincias Unidas, a provincia de Holanda recibía o nome de provincia de Holanda e Frisia Occidental, en referencia á conquista desa parte de Frisia na Idade Media. O escudo de Holanda Setentrional aínda consiste nas armas de Holanda e Frisia combinadas.
Municipios
Holanda Setentrional divídese en 48 municipios:
1 Municipios de Frisia Occidental
Frisia Occidental
Frisia Occidental é unha rexión de Holanda Setentrional (non da provincia de Frisia). Componse dos municipios de Alkmaar, Andijk, Drechterland, Enkhuizen, Harenkarspel, Heerhugowaard, Hoorn, Langedijk, Medemblik, Niedorp, Noorder-Koggenland, Obdam, Opmeer, Schagen, Stede Broec, Wervershoof, Wester-Koggenland e Wognum.
Mogons
Mogons ou Moguns foi un deus adorado en Britania e na Galia. As principais evidencias do seu culto son altares dedicados a este deus feitos polos soldados romanos, pero esta deidade non é nativa dos pobos itálicos senón que é celta. Nas inscricións aparece escrito como Mogetios, Mogounos, Mogti, Mounti, Mogont, Mogunt. Non todas estas palabras están necesariamente no caso nominativo. Por exemplo, Mounti é un dativo, probablemente *Mogunti, dun hipotético nominativo, *Moguns.
Etimoloxicamante, o nome pode parecer a palabra Forza ou poder personificada. Foi traducido tamén como grandeza ou o grande. O feito de que soldados comúns o adoptasen tende a apoiar a interpretación de "forte" ou "eficaz" no canto da auto-glorificación.
New Orleans Pelicans
Os New Orleans Pelicans (en galego, Pelicanos de Nova Orleáns) son un equipo profesional de baloncesto de Nova Orleáns (Louisiana), que xoga na División Suroeste da Conferencia Oeste da NBA. Tiveron que mudarse a Oklahoma City, Oklahoma nas tempadas 2005-2006 e 2006-2007 por mor do desastre provocado polo Furacán Katrina.
Nova Orleáns
En maio de 2002, tivo lugar a mudanza a Nova Orleáns, que foi producida por varios desencontros no equipo directivo da franquía e co concello da cidade. George Shinn escapou por pouco dunha condena por violación; foi acusado de transpasar futuras superestrelas como Kobe Bryant ou Alonzo Mourning por mor da incapacidade para axustarse ós prezos de mercado; e por último deulle un ultimato á cidade, pedindo que construíran unha nova cancha sen custo para o equipo ou deixaría a cidade. A cidade non aceptou, e a franquía transladouse a Nova Orleáns (aínda que despois de rexeita-la oferta dos Hornets, Charlotte construíu un novo pavillón e abriu en 2005, o Charlotte Bobcats Arena). Rapidamente chegouse a un acordo para xogar no New Orleans Arena, xusto ó lado do Louisiana Superdome.
30 de outubro de 2002: Os New Orleans Hornets abren a tempada inaugural na súa nova cidade contra os Utah Jazz, que, casualmente, chamáronse orixinalmente New Orleans Jazz. O dorsal de "Pistol" Pete Maravich foi retirado durante o descanso. Esta foi a primeira tempada regular da NBA xogada en Nova Orleáns en 23 anos, aínda que houbo varios encontros amigabels xogados na cidade, incluíndo ós propios Charlotte Hornets no New Orleans Arena no 2000. Calificáronse por cuarto ano consecutivo para os playoffs no 2002-2003, pero perderon de novo contra Philadelphia. Jamal Mashburn tamén volveu a perderse a meirande parte destes playoffs.
Despois desta tempada, o equipo decidiu cambia-lo seu rumbo, e permitiu que o contrato do adestrador xefe Paul Silas expirase. Foi substituído por Tim Floyd, logrando con el comezar cun balance de 17-7, pero ó longo da tempada empeorou, rematando cun récord de 41-41, o que fixo que os Hornets non lograran a vantaxe de cancha nos playoffs por moi pouco. Xogaron en primeira rolda dos playoffs da Conferencia Leste contra os Miami Heat, pero un tiro anotado por Dwyane Wade no derradeiro segundo do primeiro partido da serie afundiu ós Hornets. Ámbolos dous equipos gañaron tódolos seus partidos nas súas respectivas canchas, pero o tiro de Wade foi o que fixo que os Heat gañaran 4-3 a serie.
Despois da malleira dos playoffs, Floyd foi despedido e foi contratado Byron Scott como novo adestrador xefe. Nunha nova división e cambiando de conferencia, á División Suroeste da Conferencia Oeste, que incluía catro equipos habituais nos playoffs (San Antonio Spurs, Dallas Mavericks, Memphis Grizzlies e Houston Rockets), non se esperaba que lograran de novo calificarse para a postempada. Toda a tempada estivo marcada polas lesións dos tres All-Stars do equipo Baron Davis, Jamal Mashburn e Jamaal Magloire, un comezo de 0-8 pronto converteuse nun récord de 2-28, empezando así as especulacións sobre como de malo podería se-lo balance a final de tempada, ameazando o récord absoluto da NBA en posesión dos Philadelphia 76ers cun 9-73. En febreiro chegou a mellora das actuacións do equipo da man de Dan Dickau, un dos favoritos dos seareiros, pero a tempada xa estaba estragada por mor do horroroso inicio. Como consecuencia da decepción, o cadro de xogadores do equipo foi reformado, sendo Baron Davis e Jamal Mashburn intercambiados para facer máis doada a reestruturación. A franquía encontrou un soporte nos seus xogadores novos, en teoría peores dos que xogaran o ano anterior. Tamén adquiriron a Jimmy Jackson dos Houston Rockets, pero nunca proporcionou nada ó xogo do equipo, tal e como sorprendentemente predixeran os analistas máis importantes nas radios e televisións. Foi intercambiado por Maciej Lampe, Casey Jacobsen e Jackson Vroman dos Phoenix Suns, dos que ningún tivo un impacto significante. Os Hornets acabaron a tempada 18-64, o peor balance de toda a NBA, pero non lograron a elección número un no sorteo do draft, caendo ata a cuarta posición. Pero a pesar da mala sorte, os Hornets escolleorn ó xogador que querían, Chris Paul, xa que sorpredentemente estaba dispoñíbel despois das eleccións de Atlanta Hawks e Utah Jazz.
Oklahoma City
Por mor da devastación provocada polo Furacán Katrina no sueste de Louisiana, os Hornets tiveron que trasladala súa base de operacións temporalmente a Oklahoma City para as tempadas 2005-2006 e 2006-07.
Os Hornets comezaron a súa primeira tempada en Oklahoma City mellor do esperado, aínda que non o suficiente como para chegar a postos de playoffs. Cando Chris Andersen foi botado fóra da liga por mor da violación das regras da NBA sobre drogas, parecía que os Hornets estaban nunha boa racha, chegando a estar brevemente na sexta posición do Oeste. Pero foi un espexismo, perdendo despois 12 de 13 encontros e cun novo récord de dubidosa honra cando anotaron só 16 puntos na segunda metade dun partido nos Ánxeles contra os Clippers. Aínda que fixeron un último esforzo para conseguires unha praza de playoffs, as derrotas nos derradeiros segundos dos encontros contra os Cleveland Cavaliers e os Utah Jazz afundiron tódalas esperanzas, e o equipo rematou a tempada cun récord de 38-44, no décimo lugar da Conferencia Oeste e fóra dos playoffs por seis encontros.
Malia o récord de derrotas, a tempada foi un éxito. Chris Paul gañou o premio ó Rookie do Ano, e varios xogadores máis gañaron outros títulos individuais. Os seareiros de Oklahoma City esgotaron as localidades do Ford Center 24 veces, amosando así que están preparados para acoller un equipo das catro grandes ligas profesionais.
O 28 de xuño, os Hornets elixiron a Hilton Armstrong e Cedric Simmones na primeira rolda do draft de 2006. Tamén elixiron a Marcus Vinicus, do Brasil, na segunda rolda.
Ademais, no período de vacacións fixeron grandes cambios no equipo, probabelmente coa intención de converterse nunha ameaza seria nos playoffs. Intercambiaron a JR Smith e a PJ Brown por Tyson Chandler dos Chicago Bulls, e deixaron que Speedy Claxton asinara un contrato cos Atlanta Hawks, recheando a posición de base suplente con Bobby Jackson, dos Memphis Grizzlies en vez de deixar que fora Moochie Norris o que xogara nesa posición. Tamén trouxeron a Peja Stojakovic, dos Indiana Pacers, que tamén están a reface-lo seu cadro de xogadores.
A franquía volveu a Nova Orleáns definitivamente na tempada 2007-2008.
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Puntos anotados (temporada regular) (actualizado a 30 de decembro de 2021)
Outras estatísticas (temporada regular) (actualizado a 30 de decembro de 2021)
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Dorsais retirados
Os New Orleans Hornets retiraron o número de Maravich durante o seu primeiro partido en Nova Orleáns para honrar a súa contribución ao baloncesto do estado de Luisiana. Antes de profesional, Maravich xogou para a Louisiana State University (LSU), mentres que xa na NBA xogou para o anteriro equipo de baloncesto da cidade, os New Orleans Jazz.
Galardóns individuais
Rookie do Ano Xogador máis mellorado da NBA Primeiro equipo All-NBA Segundo equipo All-NBA Terceiro equipo All-NBA
Primeiro equipo defensivo Segundo equipo defensivo Primeiro equipo rookie Segundo equipo rookie
Adestrador do Ano Participacións no All-Star Game da NBA
Martin Van Buren
Martin Van Buren, Alcumado Old Kinderhook, Vello Kinderhook, (5 de decembro de 1782-24 de xullo de 1862) foi o oitavo presidente dos Estados Unidos.
esquerda|miniatura|140x140px| Martin Van Buren no [[anverso dun dólar presidencial de 2008. ]]
Holanda Meridional
Holanda Meridional é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Igual que as demais provincias, está gobernada por un comisionado designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal.
As cidades máis importantes de Holanda meridional son Rotterdam, A Haia, Zoetermeer, Dordrecht e Leiden.
Manín, Lobios
San Salvador de Manín é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2019 tiña 114 habitantes (52 homes e 62 mulleres).
A parroquia de Manín está, desde o 2009 dentro da Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
Xeografía
Os ríos adoitan ser estremas entre parroquias, unidade fundamental no mundo simbólico galego. A parroquia de Manín delimítana o río Limia de noroeste a suroeste, e o río Caldo, no final do seu percorrido antes de desembocar no río Limia. A parroquia está cruzada pola metade polo río Mao. De leste a oeste, na parte sur da parroquia, delimita a impoñente serra de Santa Eufemia polo trazado actual da fronteira con Portugal. Tamén ao oeste limita coa parroquia de Santa María de Río Caldo.
Igrexa parroquial
dereita|miniatura|Igrexa parroquial.
A igrexa de San Salvador de Manín foi construída orixinalmente na aldea de Manín, no século XVI, baixo a advocación de Santa Eufemia. No ano 1764 foi trasladada a Aceredo, ficando en Manín a parte da sancristía que se converteu na capela da aldea en honra a Santa Eufemia. En Aceredo é ampliada con naves laterais e sancristía para formar unha cruz. Conta cun importante retablo e altares barrocos.
En Aceredo estaba a igrexa parroquial, daquela en honor a Santiago, co adro en volta. Foi trasladada á aldea de Compostela.
En 1992 foi desmontada pedra a pedra para salvala do encoro de Lindoso e trasladada á súa nova localización na Travesa, entre Ludeiros e Compostela, moi preto da Casa da Escusalla. Nesta nova localización venérase a San Salvador. É coñecida polos veciños coma a igrexa viaxeira ou transhumante.
Cemiterio parroquial
dereita|miniatura|Cemiterio. O cemiterio de San Salvador de Manín está a carón da igrexa parroquial, e dá servizo ás aldeas de Manín, Ludeiros, Compostela, Aceredo e O Vao. Na súa primeira localización, onde foi erixida, en Manín, pola gran devoción a Santa Eufemia, ían enterrar dende Braga (Portugal) á Chan de Campelo, lugar onde estaba a igrexa e o cemiterio. En Aceredo contaba cun adro en volta da igrexa, con sepulturas de pedra e enterramentos na terra para os que non tiñan sepultura. Tamén tivo algún nicho en pedra, e nos últimos anos, na década dos oitenta, nichos de ladrillo e cemento.
O cemiterio foi trasladado á súa nova localización, na Travesa, a finais dos anos oitenta, cando xa se prevía o asolagamento do val do Limia.
Nationals Park
O Nationals Park é un parque de béisbol situado a caron do Anacostia no barrio de Navy Yard de Washington, D.C. (Estados Unidos). É o estadio local dos Washington Nationals, franquía da cidade da Major League Baseball (MLB). Cando os Nationals se trasladaron desde Montreal a Washington, xogaron temporalmente no Robert F. Kennedy Memorial Stadium até a finalización do Nationals Park. É o primeiro estadio con certificado verde do LEED dos Estados Unidos.
A Pousa, San Mamede de Urrós, Allariz
A Pousa é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 6 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón unha aumento da poboación respecto a 2015, cando tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Krasna zemljo
Krasna zemljo é un dos símbolos da rexión croata de Istria. A letra foi escrita por Ivan Cukon en 1912, e a música foi composta por Matko Brajša Rašan. A canción foi ideada como o Himno da Compañía de Cirilo e Metodio, e despois converteuse no himno non oficial da rexión.
A canción foi amplamente aceptada como himno, e a asemblea do Condado de Istria proclamouna himno rexional de Istria o 23 de setembro de 2002. Malia que Istria adoptou oficialmente o bilingüismo croata-italiano, o himno só está en croata.
En croata
Krasna zemljo, Istro mila dome roda hrvatskog Kud se ori pjesan vila, s Učke tja do mora tvog.
Glas se čuje oko Raše, čuje Mirna, Draga, Lim Sve se diže što je naše za rod gori srcem svim.
Slava tebi Pazin - grade koj' nam čuvaš rodni kraj Divne li ste, oj Livade nek' vas mine tuđi sjaj!
Sva se Istra širom budi Pula, Buzet, Lošinj, Cres Svud pomažu dobri ljudi nauk žari kano krijes.
Galería de imaxes do río Anllóns
O río Anllóns nace no monte Xalo, a 400 metros de altitude, e desemboca na ría de Corme e Laxe
Na Hollo Geudae
Na Hollo Geudae (en 나 홀로 그대) é unha serie de televisión surcoreana de 2020 protagonizada por Yoon Hyun-min e Ko Sung-hee. Foi estreada en Netflix o 7 de febreiro de 2020.
Scummy Man
Scummy Man é unha curtametraxe escrita e dirixida por Paul Fraser e producida por Mark Herbert e Diarmid Scrimshaw, baseada na canción "When the Sun Goes Down" dos Arctic Monkeys, e lanzada en DVD o 10 de abril de 2006 por Domino Records. A curta, ao igual ca canción, céntrase na prostitución en Sheffield, e utiliza os mesmos actores co vídeo musical. Versa sobre unha noite na vida da personaxe de ficción 'Nina', drogadicta de 15 anos que traballa como prostituta no suburibio de Neepsend, en Sheffield.
Os actores son Lauren Socha como 'Nina' e Stephen Graham como George, coñecido polo alcuño de 'Scummy Man'(home desprezable), un violento e manipulador «cliente» de Nina, que intimida e ataca a Nina e a aqueles que tratan de axudala a escapar da prostitución, como un meigo que lle ofrece traballo como asistente no seu número máxico. O mago convértese noutra vítima do comportamento Scummy Man's, pero non carece dos seus propios defectos, polo que o director da curta sopesa se alguén realmente é inherentemente bo.
Co fin de aparentar un documental para dotar de maior sentimentalismo ás escenas, o filme foi rodado en 16mm. O DVD contén un extra titulado "Just Another Day" (só outro día), máis esperanzador e en ton optimista. Céntrase nos acontecementos que pasan tódolos días. "Just Another Day" representa a mesma cadea de acontecementos, pero desde a perspectiva do taxista que leva a Scummy Man a xunto Nina, que ten piedade dela cando lle lembra a súa propia filla, que morreu xove, e que tería a mesma idade cá nena se estivese aínda viva.
O nome do filme provén dunha liña en "When The Sun Goes Down", que describe ao proxeneta da rapaza da canción:
''And what a scummy man Just give him half a chance I bet he'll rob you if he can You can see it in his eyes, yeah, that he's got a driving ban Amongst some other offences''
''E vaia tipo máis desprezable Dálle só media oportunidade Aposto a que che roubaría se puidese Podes velo nos seus ollos, si, ten unha multa de tráfico á parte doutros delitos''
A película gañou un premio por "Mellor Música DVD", nos NME Awards, o 1 de marzo de 2007
Lepidosauria
Os lepidosauros ou lepidosauria forman o maior grupo dos réptiles (excepto o das aves), contendo máis de 4.000 especies de lagartos e 2.700 especies de serpes, ademais das dúas especies de tuátara. Son tetrápodos maiormente terrestres, con algunhas especies secundariamente acuáticas, especialmente entre as serpentes. O tegumento dos lepidosauria estaba cubertos por escamas e eran relativamente impermeables á auga.
Clasificación
Os lepidosauros son considerados usualmente como un superorde da subclase Sauropsida e abrangue os seguintes ordes:
O Padreiro, Fisteus, Curtis
O Padreiro é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 56 habitantes (28 homes e 28 mulleres).
San Martiño de Grou, Lobios
San Martiño de Grou é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Lobios. Segundo o IGE en 2021 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres) establecidos nunha única entidade de poboación, o lugar do Valoiro. Este lugar xunto co de Cabaleiros da parroquia homónima do concello de Lobeira, forman a parroquia eclesiástica de San Martiño de Grou do arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense.
Northwest Airlines
Northwest Airlines Corp., normalmente abreviado como NWA, foi unha gran aeroliña estadounidense fundada en 1926 e absorbida por Delta Air Lines tras unha fusión. Aprobada o 29 de outubro de 2008, a fusión converteu a Delta na aeroliña máis grande do mundo ata a unión American Airlines e US Airways o 9 de decembro de 2013. Northwest continuou operando co seu nome ata que a integración das aeroliñas foi completada o 31 de xaneiro de 2010.
Northwest tiña a súa sede en Eagan, Minnesota, preto do aeroporto de Minneapolis/Saint Paul. Despois da segunda guerra mundial fíxose dominante no mercado transpacífico cun centro de conexións en Tokyo (inicialmente no aeroporto de Haneda e posteriormente no de Narita). Despois de mercar Republic Airlines en 1986, Northwest tamén estableceu grandes centros de conexións no aeroporto de Detroit e no aeroporto de Memphis. En 1993 iniciou unha alianza estratéxica con KLM coa que tiña un centro de conexións coordinado conxuntamente no aeroporto de Ámsterdam. As operacións de Detroit e Minneapolis quedaron como centros de conexións de Delta. Porén, as operacións de Memphis chegaron a máis de 300 por día antes da fusión.
Antes de unirse a Delta, Northwest era a sexta aeroliña máis grande do mundo en termos de millas voadas en voos regulares de pasaxeiros domésticos e internacionais, e a sexta máis grande dos Estados Unidos en millas por pasaxeiro en voos domésticos. Ademais de operar unha das redes domésticas máis grandes dos Estados Unidos, Northwest levaba a máis pasaxeiros a través do océano Pacífico (5,1 millóns en 2004) que calquera outra aeroliña estadounidense, e levou máis carga doméstica que outra aeroliña de pasaxeiros do país.
Os voos rexionais para Northwest eran operados co nome Northwest Airlink por Mesaba Airlines, Pinnacle Airlines e Compass Airlines. Northwest Airlines tiá unha parte minoritaria de Midwest Airlines, mantendo o 40% das accións da compañía.
Azat u ankakh Artsakh
Azat u ankakh Artsakh" ("Libre e independente Artsakh") é o himno nacional da non recoñecida República de Artsakh. Adoptado en 1992, foi escrito por Vardan Hakobyan e composto por Armen Nasibyan.
Ulysses S. Grant
Ulysses Simpson Grant, nado o 27 de abril de 1822 e finado o 23 de xullo de 1885, foi o décimo oitavo presidente dos Estados Unidos, entre 1869 e 1877.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| Ulysses S. Grant no [[anverso dun dólar presidencial de 2011. ]]
Ulysses Grant foi xeneral da Unión durante a guerra de secesión.
Pirámide (xeometría)
miniatura|Pirámide cuadrangular. Unha pirámide é un poliedro, que está formado por un polígono (chamado base) e triángulos que teñen a súa base en cada lado poligonal; todos os triángulos teñen un vértice común chamado vértice da pirámide. Os triángulos chámanse caras laterais. O lado común a dúas caras laterais chámase aresta, do mesmo modo que calquera lado da base. O número total das arestas é duplo do número de lados da base. Estritamente, o poliedro ten n+1 vértices onde n é o número de vértices da base.
Definición
Chámase pirámide a un corpo xeométrico que é a unión de todos os segmentos que unen todos os puntos dun polígono S cun punto P exterior ao plano do polígono.
Considérase que o polígono é unha parte do plano e é un conxunto bidimensional.
Tipos de pirámides
miniatura|Pirámide oblicua. Os [[vértice (xeometría)|vértices están marcados en laranxa e as arestas en vermello. A liña amarilla é unha diagonal da base.]] Unha pirámide recta é un tipo de pirámide na que a proxección ortogonal do ápice sobre a base coincide co seu centroide.
Unha pirámide oblicua é unha pirámide que non é recta. Se a base dunha pirámide oblicua non é un polígono regular, é posible que todas as súas caras laterais sexan triángulos isósceles.
Unha pirámide regular é unha pirámide recta que ten como base un polígono regular. Neste tipo de pirámides cada cara lateral é  un triángulo isóscele igual aos demais e a súa altura é o apotema da pirámide.
Unha pirámide convexa ten como base un polígono convexo.
Unha pirámide cóncava ten como base un polígono cóncavo.
Existen tres tipos de pirámides con caras que son triángulos equiláteros, con bases de 3, 4 e 5 lados respectivamente. Un tetraedro regular é unha pirámide na que todas as súas caras son triángulos equiláteros.
Área
Área dun polígono regular
A área do polígono regular (Ab) é igual á suma das áreas dos triángulos rectángulos (At):
Onde a é o apotema do polígono regular. Para calcular a lonxitude do apotema aplícase a trigonometría. Calcúlase entón o apotema a, onde α é o ángulo do vértice do triángulo rectángulo que coincide co centro do polígono regular:
Substituíndo o valor do apotema a na área do polígono regular (Ab) temos:
O valor do ángulo α resulta de dividir o (2π) polo número de triángulos rectángulos (2n), entón.
Área lateral dunha pirámide
A área lateral dunha pirámide é a suma das áreas das caras laterais.
Karen Nyberg
Karen LuJean Nyberg, nada en Parkers Prairie, Minnesota, o 7 de outubro de 1969, é unha astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-124 e Soiuz TMA-09M e foi membro das expedicións 37 e 36 á Estación Espacial Internacional.
Pirámide (xeometría)
Área lateral dunha pirámide
Nunha pirámide regular, as caras laterais son triángulos isósceles. A área de cada cara é o semiproduto da súa base (que é igual ao lado da base da pirámide l ) pola súa altura (que é o apotema da pirámide ap ). A área lateral dunha pirámide regular resulta de multiplicar a área dunha das súas caras laterais polo número de caras laterais.
Karen Nyberg
Traxectoria
Nyberg graduouse en enxeñaría mecánica na Universidade de Dacota do Norte en 1994 e é máster na mesma materia pola Universidade de Texas en Austin en 1996. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica por esta última universidade en 1998.
Pirámide (xeometría)
Área lateral dunha pirámide
Onde ap é o apotema da pirámide e p é o perímetro da base.
miniatura|[[Teorema de Pitágoras:
Karen Nyberg
Traxectoria
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xullo de 2000, participando nas misións STS-124 e Soiuz TMA-09M e sendo membro das expedicións 36 e 37 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 180,02 días no espazo.
Michel Azama
Michel Azama, nado en Villelongue-de-la-Salanque (Pireneos Orientais) en 1947, é un escritor e dramaturgo francés.
Pirámide (xeometría)
Área lateral dunha pirámide
Altura da pirámide: h = a.
Apotema da base: ab = b.
Michel Azama
Traxectoria
Graduado en Filosofía e Letras na Universidade Paul Valéry de Montpellier, formouse como actor na Escola de Jacques Lecoq de París. Escribiu o seu primeiro texto, Bled, ao termo dunha estancia de dous anos en Marrocos.
Lingua gálata
O gálata é unha lingua morta celta falada antigamente en Galatia, en Anatolia (actual Turquía) ata o século IV.
Da lingua so se conservan algunhas glosas e breves comentarios de escritores clásicos ademais dun pequeno número de inscricións. Todo xunto suman unhas 120 palabras, a maioría nomes de persoa terminados en -riks (galo -rix/-reix, antigo irlandés ri, latín rex) "rei", algúns terminados en -marus, dativo -mari (galo -maros, antigo irlandés mor, galés mawr) "grande", nomes de tribos como Ambitouti (antigo irlandés imm- "ao redor", antigo irlandés túath "tribo") e palabras como drunaimeton "lugar da asemblea" (antigo irlandés drui "druída", antigo irlandés nemed "lugar sagrado").
Michel Azama
Traxectoria
Dramaturgo e asesor literario do Centro Dramático Nacional francés. As súas obras están traducidas en varias linguas, traducindo el mesmo os seus textos ó castelán.
En 2002 foi nomeado presidente de Écrivains Associés du Theatre (EAT), entidade profesional que agrupa a máis de 300 dramaturgos franceses.
Pirámide (xeometría)
Área lateral dunha pirámide
Apotema da pirámide: ap = c.]] O apotema da pirámide (ap) pode calcularse a partir do apotema da base (ab) e da altura da pirámide (h) aplicando o teorema de Pitágoras.
Área total dunha pirámide
A área total da pirámide é a suma da área da base e a área lateral.
No caso dunha pirámide regular, substituíndo a área da base e a área lateral  na ecuación, obtense:
Volume
Polo tanto, a área dun plano de corte transversal situado a unha altura z por riba da base é
O volume dunha pirámide pode calcularse coñecendo a área da súa base e a súa altura, independentemente da forma da base e da posición do ápice nun plano paralelo á base.
San Mamede, San Mamede de Urrós, Allariz
San Mamede é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (catro homes e unha muller), tres menos ca en 2010 (cinco homes e tres mulleres).
Pirámide (xeometría)
Volume
Esta fórmula tamén é válida para o cono, xa que non depende da forma da base, senón da súa área.
Volume dunha pirámide regular
O volume dunha pirámide que ten de base un polígono regular pode calcularse a partir do lado do polígono regular que define a súa base e a altura da pirámide. Substituíndo a área da base Ab na ecuación do volume da pirámide  obtense:
Como un polígono regular pode inscribirse, pode empregarse o raio r da circunferencia circunscrita, o ángulo α interior do polígono, a altura h e o número n de lados, e calcular, con estes datos, o volume segundo a seguinte fórmula:
Centroide, centro de masas e centro de gravidade
O centroide ou baricentro dun tetraedro regular está situado na súa altura. O punto onde se cortan as catro posibles alturas, atópase a unha distancia da base igual a
Coincide co centro de masas dun tetraedro regular de densidade uniforme. Tamén coincide co centro de gravidade dun tetraedro regular de densidade uniforme e campo gravitacional uniforme.
ISO (observatorio espacial)
ISO (acrónimo de Infrared Space Observatory) foi un observatorio espacial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de novembro de 1995 mediante un foguete Ariane 44P desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Pirámide (xeometría)
Centroide, centro de masas e centro de gravidade
O centro de gravidade dunha pirámide de densidade e campo uniforme está situado a unha distancia da base igual a un cuarto da súa altura.
Pirámide homotética de volume a metade
Dada unha pirámide recta de altura h, a pirámide homotética que ten como volume a metade terá unha altura h': O plano paralelo á base, situado a esa distancia da cúspide, cortará a pirámide en dúas partes de igual volume. Buscamos a razón da homotecia: o coeficiente polo que temos que multiplicar os lados da base e a altura, para obter as dimensións da pirámide homotética con volume a metade do total.
ISO (observatorio espacial)
Características
ISO foi lanzado para facer observacións astronómicas no infravermello cunha sensibilidade mil veces superior ó do observatorio espacial IRAS grazas á súa capacidade de permanecer observando un mesmo obxecto durante horas. Entre as observacións de interese contábanse as ondas de densidade no medio interestelar e a súa contribución á formación estelar e o estudo dos planetas xigantes, os asteroides e os cometas do sistema solar.
O telescopio de ISO era de tipo Ritchey-Chretien, cunha apertura de 60 cm e un campo de visión de 20 minutos de arco, cunha precisión no apuntado de 5 segundos de arco. Podía observar no rango de lonxitudes de onda entre 2 e 120 micrómetros e os instrumentos estaban refrixerados ata os 1,9 K mediante helio e hidróxeno líquidos. Cada órbita proporcionaba unhas dez horas de observación. Os datos transmitíanse a 44 kbps.
ISO foi inxectado nunha órbita inicial de 70.998 km de apoxeo e 990 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 5,2 graos e un período de 1440 minutos. O helio e hidróxeno refrixerantes agotáronse o 8 de abril de 1998, tras do cal algúns instrumentos seguiron observando durante unhas 150 horas ata que a temperatura subeu demasiado. Durante o mes posterior ISO foi usado para facer probas dalgúns dos seus elementos fora do rango normal de condicións de uso e máis tarde baixouse o seu perihelio para asegurarse de que acabará reentrando na atmosfera entre 20 e 30 anos a partir da data en que deixou de funcionar. ISO foi apagado definitivamente o 16 de maio de 1998.
Saarijärvi
Saarijärvi é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 9 568 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 422,72 km2, dos cales 170,99 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,64 hab./km².
Limita cos concellos de Kannonkoski, Karstula, Multia, Uurainen, Äänekoski, Soini e Ähtäri, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Bryan D. O'Connor
Bryan Daniel O'Connor, nado en Orange, California, o 6 de setembro de 1946, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-61-B e STS-40.
Traxectoria
O'Connor graduouse en enxeñaría pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1968 e é máster en sistemas aeronáuticos pola Universidade de Florida Occidental en 1970. Graduouse na Escola de Seguridade Naval, pertencente á Escola Naval de Posgraduados, en Monterey (California) en 1972, e na Escola Naval de Pilotos de Probas no Centro Naval de Probas Aéreas (Patuxent River, Maryland) en 1976.
Participou nas misións STS-61-B e STS-40, pasando un total de 15,97 días no espazo.
Club Escola Hungaresa de Esgrima de Pontevedra
O Club Escola Hungaresa de Esgrima de Pontevedra é un club de esgrima da cidade de Pontevedra (Galiza). O club ten como obxectivo introducir e fomentar a práctica da esgrima na cidade.
Historia
O club foi promovido polo mestre hungarés de esgrima Imre Dobos, fundador e director do Club Esportiu Escola Hongaresa d'Esgrima de Barcelona, nacendo no ano 2007 o Club Deportivo Escola Hungaresa de Esgrima de Pontevedra.
Actividades
As actividades do club están abertas á xente desde os 8 anos en adiante e sen límite superior de idade, e están divididas en tres apartados:
Achega aos máis pequenos ao mundo da esgrima para que se familiaricen coas pautas e conceptos básicos da modalidade.
Promove entre os seus tiradores a aprendizaxe de técnicas complexas e especializadas que lles permitan acadar un nivel competitivo óptimo, podendo participar en eventos e competicións de ámbito nacional, estatal e internacional.
Para realizar unha actividade física e mental, técnica e táctica; aprender unha técnica que proporciona coordinación, concentración, ritmo, axilidade etc; desconectar da rutina diaria, relaxarse, distraerse e buscar un entretemento; entre outras.
Así mesmo, complementando a práctica da esgrima deportiva e os adestramentos, o club pretende dar a coñecer a disciplina fomentando a organización de competicións, cursos e obradoiros de iniciación e tecnificación, exhibicións públicas e representacións de esgrima escénica e teatral.
Maceió
Maceió é a capital do estado brasileiro de Alagoas. Sitúase entre o Océano Atlántico e a lagoa de Mundaú, que ten grande importancia económica para moitas familias de pescadores que viven nas súas marxes.
Foguete espacial
Historia
miniatura|esquerda|[[Robert Hutchings Goddard e o primeiro voo de foguete impulsado por combustíbel líquido (gasolina e osíxeno), lanzado o 16 de marzo de 1926, en Nauburn, Massachusetts, EUA ]] A orixe do foguete é probabelmente oriental. A primeira noticia que se ten dado do seu uso é do ano 1232, na China, onde foi inventada a pólvora.
Maceió
miniatura|esquerda|240px|Praia de Pajuçara, en Maceió. Fundada en 5 de decembro de 1815, despois de ser separada da Vila Madalena de Alagoas do Sul (actual cidade de Marechal Deodoro), a cidade vive hoxe principalmente do comercio e servizos, dalgunhas industrias, do seu porto, pero a actividade económica que a torna máis famosa é o turismo. As belas praias da cidade, como Pajuçara e Ponta Verde, ou da súa proximidade, como a Praia do Gunga, e os paseos de barco nos arrecifes próximos, atraen brasileiros e tamén moitos estranxeiros. Pola presenza de tantos turistas, a vida nocturna da cidade ten diversas opcións, dende bares ata shows típicos.
Foguete espacial
Historia
Os foguetes foron introducidos na Europa polos árabes.
Durante os séculos XV e XVI foi utilizado como arma incendiaria. Posteriormente, co perfeccionamento da artillaría, o foguete bélico desapareceu até ao século XIX, e foi utilizado novamente durante as Guerras napoleónicas.
Maceió
miniatura|esquerda|240px|Praia de Jatiúca, en Maceió
James Knox Polk
James Knox Polk, nado en Pineville (Carolina do Norte) o 2 de novembro de 1795 e finado en Nashville (Tennessee) o 15 de xuño de 1849, foi o undécimo presidente dos Estados Unidos.
Foguete espacial
Historia
Os foguetes do coronel inglés Willian Congreve foron usados na España durante o sitio de Cádiz (1810), na primeira guerra Carlista (1833 - 1840) e durante a guerra de Marrocos(1860).
James Knox Polk
esquerda|miniatura|140x140px| James Knox Polk no [[anverso dun dólar presidencial de 2009. ]]
Foguete espacial
Historia
Nos finais do século XIX e principios do século XX, apareceron os primeiros científicos que viron o foguete como un sistema para propulsionar vehículos aeroespaciais tripulados. Entre eles destacan o ruso Konstantin Tsiolkovskii, o alemán Hermann Oberth e o estadounidense Robert Hutchings Goddard, e, máis tarde os rusos Sergei Koroliov e Valentin Gruchensko e o alemán Wernher von Braun.
James Knox Polk
Máis coñecido como James Polk, á súa lembranza débese o nome da cidade de Knoxville.
Foguete espacial
Historia
Os foguetes construídos por Goddard, aínda que pequenos, xa tiñan todos os principios dos modernos foguetes, como orientación por xiroscopios, por exemplo.
miniatura|Lanzamento de foguete Bumper 2 polos [[Estados Unidos de América|EUA en xullo de 1950 en Cabo Canaveral. Este foguete era unha V-2 adaptada.]] Os alemáns, liderados por Wernher von Braun, desenvolveron durante a segunda guerra mundial os foguetes V-1 e V-2 (A-4 na terminoloxía alemá), que foron a base para as indagacións sobre foguetes dos EUA e da URSS na posguerra. Ambas as bombas nazis, usadas para bombardear París e Londres no final da guerra, poden ser máis ben definidas como mísiles. En rigor, a V-1 non chega a ser un foguete, senón mais ben un mísil que voa como un avión a reacción.
miniatura|esquerda|150px|Foguete Saturno V sendo lanzado Inicialmente foron desenvolvidos foguetes especificamente destinados para uso militar, normalmente coñecidos como mísiles balísticos intercontinentais. Os programas espaciais que os estadounidenses e os rusos puxeron en marcha baseáranse en foguetes proxectados con finalidades propias para a astronáutica, derivados destes foguetes de uso militar. Particularmente os foguetes usados no programa espacial soviético eran derivados do R.7, mísil balístico, que acabou sendo usado para lanzar as misións do Programa Sputnik.
Destacan, polo lado estadounidense, o Astrobee, o Vanguard, o Redstone, o Atlas, o Agena, o Thor-Agena, o Atlas-Centauro, a serie Delta, os Titáns e Saturno (entre os cales o Saturno V - o maior foguete de todos os tempos, que tornou posíbel o programa Apollo ), e, polo lado soviético, os foguetes designados polas letras A, B, C, D e G (estes dous últimos tiveron un papel semellante aos Saturnos estadounidenses), denominados Proton.
Outros países que construíron foguetes, nun programa espacial propio, son Francia, o Reino Unido (que o abandonou), e a China, o Xapón e a India, así como o consorcio europeo que constituíu a Axencia Espacial Europea (ESA) que construíu e lanzou o foguete Ariane.
Principio de funcionamento
miniatura|esquerda|150px|Motor de foguete miniatura|Principio de funcionamento do motor de foguete: os gases expelidos pola tobeira provocan un movemento para arriba por reacción O principio de funcionamento do motor de foguete basease na terceira lei de Newton, a lei da acción e reacción, que di que "a toda acción corresponde unha reacción, coa mesma intensidade, mesma dirección e sentido contrario".