cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orlando, Florida
Historia
Durante moito tempo Orlando foi unha zona rural cuxa principal actividade económica era a gandería. Durante o último cuarto do século XIX, converteuse en parte importante da produción de cítricos no estado de Florida, ata que en 1895 unha onda de frío devastou moitas plantacións, o que fixo que moitos se trasladasen ao sur.
Josephine Cecilia Diebitsch Peary
Josephine Cecilia Diebitsch Peary, nada en Maryland o 22 de maio de 1863 e finada en Portland o 19 de decembro de 1955, foi unha autora e exploradora estadounidense. Foi a primeira muller en realizar unha expedición ao Ártico. Descubriu que Groenlandia era unha illa e non unha península como se pensaba até entón.
Traxectoria
Naceu en Maryland (EE. UU.), o 22 de maio de 1863. Era filla do militar prusiano Hermann Henry Diebitsch e Magdalena Augusta Schmid. Vivía cos seus pais nunha pequena granxa familiar en Maryland, ata que esta foi destruída durante a Guerra civil estadounidense, polo que a familia tivo que trasladarse ao Estado de Washington. Josephine creceu e criouse xunto cos seus irmáns máis novos, Emil Diebitsch e Marie Diebitsch. Josephine Diebitsch estudou na Spencerian Business College, unha escola de negocios, onde se graduó como a mellor estudante en 1880. Tras isto, Josephine Diebitsch obtivo un posto de copista e secretaria no Departamento do Interior dos Estados Unidos, e na Smithsonian Institute, onde o seu pai exercía como profesor. Un dos seus traballos máis coñecidos é My Arctic Journal (1893), obra que escribiu durante a súa expedición ao ártico (1891-1892). Este traballo deulle ao mundo unha imaxe real da cultura inuit e da xeografía ártica. Josephine Peary non foi unha simple acompañante do seu marido, Robert Peary, nas expedicións a Groenlandia. Foi unha parte activa e participativa nas viaxes, realizando traballo de documentación, caza e cociña, e demostrando así a súa valía. Despois da morte do seu marido, Josephine Diebitsch estabeleceuse en Portland en 1932. Todo o tempo que Josephine Peary viviu tras a morte de Robert Peary non deixou de defender a súa fazaña de alcanzar o Polo Norte, que foi cuestionada por moitos. Josephine Peary faleceu o 19 de decembro de 1955, aos 92 anos. Os seus restos repousan xunto ao seu marido no Cemiterio de Arlington. Estreouse unha película que conta a súa vida. Esta película leva o título de “Nadie quiere la noche”, dirixida por Isabel Coixet, e con Juliette Binoche no papel de Josephine Diebitsch.
Expedicións
miniatura|Retrato O seu matrimonio con Robert Peary foi bastante frutífero, xa que puido acompañar a este a varias das súas expedicións ao norte. Tivo que superar a falta de confianza dalgúns compañeiros de Robert, que non vían con bos ollos que unha muller os acompañase até aqueles lugares tan complicados. Con todo, pronto se gañaría a súa confianza ao mostrar as súas habilidades para a caza e a cociña. A primeira viaxe que realizou Josephine foi a Groenlandia en 1891, acompañada do seu marido. Algo histórico, posto que se converteu na primeira muller en realizar unha expedición ao ártico. A expedición invernou en McCormick bay, aproximadamente a medio camiño entre o Círculo polar ártico e o Polo norte. As vivencias que Josephine tivo nesta expedición foron as que a animaron para publicar a súa primeira obra My Arctic Journal. Trátase dunha obra singular, xa que a maioría de narrativas sobre o Ártico destacan o seu carácter inhóspito. Con todo, na obra de Josephine Diebtisch podemos apreciar outro ton, presente en fragmentos como este: “…De as paredes falaren contarían algunhas das horas moi agradábeis de estancia alí dos membros da Expedición do Norte de Groenlandia de 1891 a 1892, e de moitos meses de sólido consolo real e a felicidade que goza a muller que, cando deixa casa e amigos, é advertida para que se prepare para soportar todo tipo de penurias…” Durante a publicación do seu libro en 1893, Josephine Diebitsch atopábase outra vez no Ártico, a pesar de estar embarazada. De feito, deu a luz durante a expedición a Marie Ahnighito Peary, a trinta graos baixo cero, un curioso caso que a prensa do momento bautizou como “o bebé das neves”. Nome co que titularía o seu segundo libro Snow baby (1901). En 1897 realizou unha nova expedición ao Ártico, esta vez para convivir cos inuit e aprender o seu modo de vida nestas terras. Co cambio de século, Josephine Diebitsch decidiu embarcarse nunha nova expedición, esta vez para socorrer o seu marido, que sufrira a amputación de oito dedos dos seus pés por conxelación. Con todo, o Windmard, barco onde viaxaba, sufriu un accidente cun iceberg, polo que tivo que pasar o inverno en Ellesmere. Alí recibiu unha dura noticia, xa que se decatou de que o seu marido mantiña relacións cunha muller inuit, tendo mesmo dous fillos con ela. Isto supuxo un duro golpe para Josephine Diebitsch, a cal, a pesar de todo, non decidiu abandonar a Robert, e conviviu con Allaka, a nova esposa inuit do explorador.
Orlando, Florida
Historia
Nos anos da segunda guerra mundial, un número do persoal do exército instalouse na zona que actualmente ocupa o Aeroporto Internacional de Orlando. Algúns destes oficiais quedaron e fixaron a súa residencia na zona. En 1956, a compañía aeroespacial e de defensa Martin Marietta (agora Lockheed Martin) estableceu unha planta en Orlando.
Josephine Cecilia Diebitsch Peary
Premios
En 1955, a National Geographic Society outorgáballe a Josephine Diebitsch a Medalla ao Logro pola súa implicación incondicional ao mundo das expedicións árticas.
Orlando, Florida
Historia
O evento máis importante na economía de Orlando ocorreu en 1965 cando Walt Disney anunciou os seus plans para a construción de Walt Disney World. O famoso parque temático abriu en outubro de 1971, o que propiciou un crecemento económico e demográfico na zona metropolitana de Orlando, a cal expándese polos condados de Orange, Seminole, Osceola e Lake. Como consecuencia disto, o turismo converteuse no eixo central da economía de Orlando.
Josephine Cecilia Diebitsch Peary
Obras
miniatura|O seu libro: The snow baby (O bebé das neves)
Orlando, Florida
Historia
En 2004, os furacáns Charley, Frances e Jeanne golpearon a cidade, causando múltiples danos e inundacións, prexudicando o turismo na área.
Clima
miniatura|dereita|250px|Lago Eola, localizado no "downtown" da cidade. Orlando ten un clima subtropical, sendo moi raro atoparnos con temperaturas por debaixo do punto de conxelación. Case nunca neva. A súa temperatura récord máis alta é 38 °C (100 °F), alcanzada por última vez o 3 de xullo de 1998. A súa temperatura mínima récord é -7 °C (19 °F), alcanzada por última vez o 20 de xaneiro de 1985. A última nevada rexistrada foi o 23 de decembro de 1989.
Michel de Montaigne
Michel Eyquem de Montaigne, nado o 28 de febreiro de 1533 e finado o 13 de setembro de 1592, foi un pensador e escritor francés do Renacemento, creador do xénero literario coñecido como ensaio.
Orlando, Florida
Clima
A media anual de choiva é 1.198,1 mm. A tempada chuviosa é de xuño a setembro con frecuentes treboadas. A estación seca é entre decembro e maio, o cal dá pé a ocasionais incendios forestais.
Michel de Montaigne
Traxectoria
Michel Eyquem naceu no castelo de Montaigne, en Périgord, o 28 de febreiro de 1533. Fillo de Pierre Eyquem, un rico comerciante ao que lle foi outorgado o título de señor do castelo de Montaigne -sendo así o expoñente dunha puxante clase burguesa que accedía á nobreza mediante a compra de títulos nobiliarios para aumentar a súa influencia- e que chegou ser primeiro rexedor de Bordeos; e de Antoinette Louppes, de ascendencia xudía portuguesa.
Pierre preocupouse moito por dar unha boa educación a Michel. Educouno un preceptor alemán que só falaba en latín a fin de que Michel adquirise devandita lingua como materna e o francés como secundaria. No colexio da Guyena (Bordeos) recibiu unha educación acorde co seu estrato social e, máis tarde estudaría Leis na Universidade de Bordeus. Foi conselleiro da Cour des Aides (unha especie de tribunal especializado en impostos) en 1554 e posteriormente -en 1557- formou parte do parlamento bordelés onde estableceu amizade con Étienne de La Boétie, que supuxo para Michel atopar un igual intelectual e un valiosísimo amigo, ata que este morreu seis anos máis tarde.
Orlando, Florida
Autoestradas
A East West Expressway (SR 408) está a ser mellorada dende o ano 2005 coa construción de carrís adicionais, muros de formigón e mellorando o seu deseño.
Michel de Montaigne
Traxectoria
Montaigne casou aos 32 anos con Françoise da Chassage, coa que tivo 6 fillos, dos que só unha filla sobreviviu. En 1568 herdou a propiedade de Montaigne do seu pai e un ano máis tarde finalizou a tradución da Theologia Naturales de Raimundo de Sabunde. En 1570, abandonou os seus cargos públicos e retirouse ao seu castelo para meditar e escribir, posiblemente albiscando o aumento das tensións e prevendo o conflito entre faccións cristiás que desembocarían na matanza do día de San Bartolomeu dous anos máis tarde. Nese mesmo ano, en 1572, comezou a redactar os Ensaios, cuxos dous primeiros volumes viron a luz por primeira vez en 1580. Tras esa publicación, no seu afán de coñecer costumes e usos doutras nacións e culturas, emprende unha longa viaxe por Suíza, Alemaña, Austria e Italia -sobre o cal publicaríase o seu Diario de Viaxe en 1774- o cal tivo que interromper ao ser elixido alcalde de Bordeos, cargo que ostentou de 1581 a 1585. En 1588, publícase o terceiro volume dos Ensaios. En 1589 foi encarcerado na Bastilla, de onde foi liberado por intercesión de raíña nai. Tras isto, retirouse definitivamente ao castelo de Montaigne traballando nunha nova edición dos Ensaios. Faleceu en 1592.
Orlando, Florida
Economía
Como é de imaxinar, unha gran parte da economía de Orlando débese á industria turística. O turismo nos arredores de Orlando está valorado en millóns de dólares. O turismo doméstico e internacional durante o ano 2004 foi de 48 millóns de visitantes. A industria das convencións tamén ten un papel importante debido á proximidade das atraccións. O Centro de Convencións do Condado de Orange é un dos complexos máis grandes nos Estados Unidos. O Aeroporto Internacional de Orlando é un dos máis activos do mundo.
Michel de Montaigne
Pensamento
Montaigne constitúe un dos pensadores de maior influencia da historia, con todo, consideróuselle historicamente máis como literato que como pensador propiamente dito, quizais principalmente, por atribuírselle a el a invención do xénero ensaístico. E é precisamente ese xénero, o seu método á fin e ao cabo, o que nos dá as pistas para rastrexar o seu pensamento.
Orlando, Florida
Economía
Á parte do turismo, tamén existen outras industrias, cunha grande presenza de fábricas de manufactura. Lockheed Martin ten unha grande instalación para aeronáutica e investigacións de alta tecnoloxía, debido á proximidade de Orlando co Centro Espacial Kennedy da NASA. A área tamén alberga moitas firmas de software e hardware que están localizadas aquí dende os anos 70 e 80, como IBM. Outra área que tamén está medrando rapidamente é a industria do cine, impulsada pola presenza dos Estudios Universal e os Estudios Disney-MGM. Numerosos complexos de oficinas para grandes corporacións desenvolvéronse ao longo do corredor da autoestrada interestatal, ao norte de Orlando.
Michel de Montaigne
Pensamento
Non escribe un “Tratado” ou uns “Principios”, non é detentor da verdade, non persegue certezas, pon en dúbida as verdades do seu tempo e o coñecemento como algo absoluto: é escéptico. Pero escéptico non é negar, é dubidar. A dúbida de Montaigne non persegue refutar ningunha tese anterior a el, senón criticar o fácil dogmatismo que afecta a todos os aspectos da cultura (ciencia, filosofía, política e relixión) e as consecuencias ás que nos conduce -e das que el é testemuña na Europa do seu tempo- como o fanatismo e a guerra.
Montaigne descobre que o home esqueceu a súa situación no cosmos, ao estimarse por encima de todas as demais cousas. A súa pretensión é a supresión desa actitude presuntuosa, a prudencia e a tranquilidade en todos os aspectos da vida. Consideración da vida como un continuo devir e do home como un ser de natureza mutable e cambiante, non fixa e monolítica. miniatura| Un home que valora sempre que leven con moderación e mesura os praceres mundanos e corporais. Para Montaigne, o corpo e os seus praceres non deben ser algo a evitar e do que avergoñarse ou ser purgado, posto que Deus non nos deu un corpo para sentir vergoña del ou para mortificalo e reprimilo. Esta conciencia do home dános o que para Montaigne é sabedoría. Avoga pola temperanza e a prudencia. Aposta pola moderación nos praceres e na supresión dos vicios, pero non supresión por ignorancia ou medo, senón por coñecemento e polas consecuencias daniñas que nos pode supor calquera cousa en exceso.
Orlando, Florida
Universidades
Entre outras institucións de instrución avanzada, a zona metropolitana de Orlando é o fogar da Universidade Central de Florida, a sexta universidade máis grande dos Estados Unidos.
Michel de Montaigne
Pensamento
Montaigne é un perfecto mediador en moitas cuestións da súa época, como as guerras de relixión, posto que a pesar de ser católico, non dubida en recriminar aos seus os seus defectos e fallos e considerar as virtudes e aspectos positivos dos protestantes. Todo iso en harmonía, o que lle valeu tanto amizades como inimigos en ambos os bandos da contenda, debido ao seu espírito crítico, tolerante e tépedo. "Que sais-je?" é a súa lema definitorio: un escéptico acerca das verdades que coñecemos, por iso un ser tolerante coas opinións e posturas diferentes á súa e alguén máis preocupado por intentar coñecerse a si mesmo e guiarse pola temperanza, que de aprender leccións e dogmas de memoria e caer en fanatismo. miniatura|Portada dos Ensaios
Orlando, Florida
Cidades irmandadas
Sena y Marne, Anaheim e Urayasu están conectadas con Orlando coma sede de Parques temáticos de Disney (Disneyland Resort Paris, Disneyland Resort e Tokyo Disneyland, respectivamente).
Michel de Montaigne
Os ensaios
Os Ensaios constitúen a única obra propiamente dita de Michel de Montaigne. Son tres volumes que abarcan unha compilación de breves ensaios sobre os temas máis dispares: desde a educación dos fillos e do maxisterio, á defensa e vindicación de autores como Séneca, Plutarco e Cicerón, pasando por algúns sobre paixóns humanas como a embriaguez, a presunción, a amizade, o durmir e a soidade, entre outros. Escritos entre os cales todos podémonos identificar debido á súa proximidade e sinxeleza abordando tan eclécticos temas.
O seu san escepticismo e o seu quizais melancólica distancia, fan dos Ensaios unha apoloxía contra toda sorte de fanatismos e adoutrinamentos, algo moi necesario nunha época como a súa (e na nosa) tan dividida en faccións, crenzas e conflitos, ou mellor devandito, unha época de cegueira e irracionalidade.
Michel redacta sen aparente orde, e case, tal e como as ideas vanlle fluíndo pola mente e ás veces, dentro dun mesmo ensaio trata varios temas ou cambia dun a outro cando, aparentemente non teñen conexión. Nos primeiros imos vendo como están infestados de citas e son ensaios moi breves, pero conforme vai escribindo, lendo e compilando, pódese apreciar como vai levando a cabo menos citas dos seus amados clásicos como Virxilio, Plutarco e Séneca, entre outros, e como hai máis "Montaigne" e máis lonxitude na súa redacción. O que si quizais nos fai a este autor tan próximo e intemporal é que, no fondo, no libro do que trata é del mesmo, de Michel de Montaigne, que aos poucos, e sixilosamente, a través dos temas esboza o seu retrato nos ensaios.
Montaigne comezou a redactalos en 1572 e viro a luz as súas dous primeiros volumes en 1580. En 1588 apareceron con algunhas correccións e engadidos enriquecidos coa súa viaxe por Europa e a súa experiencia como alcalde de Bordeus e, postumamente, en 1595, saíron os tres volumes completos e con novas correccións.
Desde a segunda planta da torre do seu castelo, este bordelés invítanos a coñecernos a nós mesmos? aínda que nunca soñase el con tan ambiciosa meta - reflectíndonos nos seus textos e envíanos unha mensaxe de temperanza, prudencia e moderación, a fin de tomar verdadeira conciencia do que ser humano significa e leva, afastándonos de todo fácil dogmatismo e rompendo os nosos prexuízos.
Outros escritos
Realmente os Ensaios son a única obra que Montaigne pretendeu legar á posteridade. Con todo, séculos logo da súa morte apareceu o manuscrito dun diario de viaxe. Trátase da viaxe máis prolongada do ensaísta, que percorreu Suíza e Alemaña para chegar ata Roma. O diario está escrito en parte por Montaigne e en parte polo seu secretario persoal.
Por outra banda consérvanse algunhas cartas (como a famosa carta ao seu pai onde describe os últimos momentos do seu amigo A Boétie), a súa tradución da obra de Raimundo Sabunde Teoloxía natural, e as chamadas Efemérides de Beauthier, obra na que Montaigne foi anotando os momentos máis importantes da súa propia vida.
Cans, Nebra, Porto do Son
Cans é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres).
Te Atua mou e
Te Atua mou e, Deus é a verdade en galego, é o himno nacional das Illas Cook, adoptado oficialmente como a 16ª emenda á Constitución das Illas Cook fixada pola Lei 9 de 1980-1981 en substitución de God Defend New Zealand.
O texto escribiuno Pa Tepaeru Terito Ariki e a música é de Tom Davis.
Outeiro, O Araño, Rianxo
Outeiro é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 82 habitantes (45 homes e 37 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hermisende
Hermisende é un concello das Portelas na comarca de Seabra, ó noroeste da provincia de Zamora, en Castela e León. Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos falantes de galego fóra do territorio da comunidade autónoma de Galicia. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «». A localidade de Hermisende pertenceu a Portugal ata a Guerra de Restauración portuguesa en 1640, tal como as aldeas veciñas de San Ciprao e da Teixeira. Chamábase até entón Ermesende, pronuncia que continúa sendo popular no lugar, mesmo articulada con [z] sonora entre os máis vellos.
Poboación
Hermisende posúe unha poboación moi avellentada, onde só o 2,55% da poboación ten 15 anos ou menos (SIE 2010).
Craig David
Craig Ashley David, nado o 5 de maio de 1981 en Southampton, Hampshire, é un cantautor inglés. O seu álbum de estra, Born to Do It, foi estreado o 14 de agosto de 2000, despois do cal sacou outros cinco álbums e traballou con gran variedade de artistas como Tinchy Stryder, Kano, Jay Sean, Rita Ora e Sting.
É coñecido polos seus éxitos Fill Me In, Rise and Fall ou Walking Away.
Gran Premio de Fórmula 1
Un Gran Premio de Fórmula 1, (tamén chamados Grand Prix ou, na escrita, GP) é, na actualidade, cada un dos eventos que compoñen o Campionato Mundial de Fórmula 1'''.
Os Grandes Premios desenvólvese nunha fin de semana, aínda que nalgúns esténdese até o xoves por motivos especialmente comerciais. Ademais da Fórmula 1 propiamente dita, nunha fin de semana de Gran Premio outras competicións menores teñen lugar co obxectivo de ameniza-la espera do público asistente.
Xoves: Portas abertas
O xoves nalgúns circuítos organízanse xornadas de portas abertas no pit lane, nas que os posuidores dun abono para a fin de semana completa poden pasear por el vendo ós equipos traballar en diferentes tarefas (posta a punto dos monoprazas, ensaios de parada en boxes...).
Normalmente habilítanse dúas franxas horarias, unha pola mañá e outra pola tarde, aínda que o resto do día o circuíto segue aberto para permitir ós afeccionados visitar a zona comercial, onde algunhas escudarías colocan stands de promoción, de exhibición dos monoprazas e de coches doutras categorías, de material de competición variado e de venda de merchandising (dende chaveiros ou bolígrafos até camisetas, camisas ou fundas de competición do equipo), ou incluso de actividades de recreo como competicións simuladas a bordo dun Fórmula 1.
Venres: Adestramentos libres
No resto do día, celébranse prácticas, cualificacións e carreiras de competicións menores que varían entre Grandes Premios, sendo as máis habituaís as de GP2, unha das categorías ponte para a Fórmula 1. Ademais, a zona comercial segue aberta, como será habitual en toda a fin de semana.
Grand Prix
A expresión francesa Grand Prix pode facer referencia a:
Reigosela, Muimenta, Cospeito
Reigosela é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Douglas C-54 Skymaster
O Douglas C-54 Skymaster é un avión catrimotor de transporte usado polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos na segunda guerra mundial e na guerra de Corea. Ao igual que o Douglas C-47 Skytrain, o C-54 Skymaster foi un derivado dun avión de pasaxeiros civil, o Douglas DC-4. Ademais de transportar carga, o C-54 tamén transportou presidentes, primeiros ministros e persoal militar. Ducias de versións do C-54 foron empregadas nunha ampla variedade de roles como rescate marítimo, investigación militar e científica, e seguimento e recuperación de mísiles. Durante a ponte aérea de Berlín transportou carbón e comida a Berlín Occidental. Despois da guerra de Corea continuou sendo usado tanto para uso militar como civil en máis de 30 países. O C-54 foi un dos primeiros avións en transportar ao Presidente dos Estados Unidos.
Os Alcallás, Santa María de Neda, Neda
Os Alcallás é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
A Pontenova, O Araño, Rianxo
A Pontenova é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza.
Cúmulo de galaxias
miniatura|300px|Imaxe composta de cinco galaxias agrupadas uns 600 millóns de anos despois do [[idade do Universo|nacemento do Universo. ]] Un cúmulo de galaxias é unha estrutura que consta de centos a miles de galaxias que están ligadas gravitatoriamente con masas típicas dunhas 1014 a 1015 masas solares. Son as estruturas máis grandes unidas gravitatoriamente do Universo e ata a década de 1980 críase tamén que eran as estruturas máis grandes do Universo, ata que se descubriron os supercúmulos. Unha das características claves dos cúmulos é o seu medio intracumular. Este medio consiste en gas quentado que se encontra entre as galaxias e ten un pico de temperatura entre 2 e 15 keV, que depende da masa total do cúmulo. Os cúmulos de galaxias non deberían confundirse cos cúmulos estelares, como os cúmulos abertos, que son estruturas formadas por grupos de estrelas que forman parte das galaxias, nin cos cúmulos globulares, que orbitan arredor das galaxias. As agrupacións pequenas de galaxias denomínanse grupos de galaxias, e cando as agrupacións son máis grandes denomínanse cúmulos de galaxias. Á súa vez, os grupos e cúmulos de galaxias poden formar unha agrupación superior chamada supercúmulo.
Cúmulos de galaxias salientables no Universo relativamente próximo son os cúmulos de Virgo, Fornax, Hércules e Coma. Unha grande agrupación de galaxias coñecida como o Grande Atractor, dominado polo cúmulo de Norma, é o suficientemente masivo como para afectar á expansión local do Universo. Outros cúmulos de galaxias notables no Universo distante con alto desprazamento ao vermello son SPT-CL J0546-5345 e SPT-CL J2106-5844, que son os cúmulos de galaxias máis masivos atopados no Universo temperán.
Propiedades básicas
miniatura|O cúmulo de galaxias [[IDCS J1426 está situado a 10 mil milóns de anos luz da Terra e ten unha masa equivalente a case 500·1012 soles. ]]
Os cúmulos de galaxias teñen as seguintes propiedades:
Composición
Nun cúmulo de galaxias hai tres compoñentes principais, indicados na táboa:
Clasificación
A clasificación das agrupacións de obxectos astronómicos progresa da seguinte maneira:
Rhodobacter sphaeroides
Rhodobacter sphaeroides é unha especie de bacteria púrpura, que obtén enerxía por medio da fotosíntese, e foi illada de lagos profundos e augas estancadas. . As mellores condicións para o seu crecemento son as que lle permiten realizar a fototrofia anaeróbica (fotohererótrofa e fotoautótrofa) se hai luz, e a quimioheterotrofia aeróbica en ausencia de luz. R. sphaeroides tamén pode fixar o nitróxeno. É notablemente diversa metabolicamente, xa que pode crecer como heterótrofa por medio de fermentacións e da respiración celular aeróbica e anaeróbica.
Cúmulo de galaxias
Galería
600px|miniatura|center|[[Abell 2744 Cúmulo de galaxias. Galaxias extremadamente distantes vistas con lente gravitacional (16 de outubro de 2014). ]]
Rhodobacter sphaeroides
R. sphaeroides é un dos organismos máis importantes no estudo da fotosíntese bacteriana. Non require condicións moi infrecuentes para o seu cultivo e é incriblemente eficiente na súa fotosíntese. A regulación da súa maquinaria fotosintética é de grande interese para os investigadores, xa que R. sphaeroides ten un intricado sistema para percibir as concentracións de O2. Ademais, cando se expón a unha diminución da presión parcial de O2, R. sphaeroides forma invaxinacións na súa membrana plasmática. O aparato fotosintético está albergado nesas invaxinacións, as cales se chaman cromatóforos.
O xenoma de R. sphaeroides é tamén bastante intrigante. Ten dous cromosomas, un de 3 Mb (chamado CI) e outro de 900 Kb (CII), e na natureza presenta cinco plásmidos. Moitos xenes están duplicados entre os dous cromosomas pero parecen estar regulados diferencialmente. Ademais, moitos dos marcos de lectura abertos (ORFs) en CII parecen codificar proteínas de función descoñecida. Cando se alteran algúns xenes de función descoñecida en CII, orixínanse diversos tipos de auxotrofia, o que indica que CII non é simplemente unha versión truncada de CI.
Cortiñal, O Pao, Gomesende
Cortiñal é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Henry Adams (zoólogo)
Henry Adams, nado en 1813 e finado en 1877, foi un naturalista e conquiliólogo inglés.
Traballou co seu irmán Arthur Adams (1813–1877) e entre ámbolos dous escribiron The genera of recent mollusca: arranged according to their organization, en tres volumes publicados en 1858.
Mouxán, Paradela, Meis
Mouxán é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 8 eran mulleres e 12 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando tiña 23 veciños en ámbolos censos.
Castelo de San Xurxo
miniatura|O castelo de San Xurxo no [[condado de Carnota (século X).]]
O castelo de San Xurxo foi unha fortaleza medieval situada no macizo granítico do Monte Pindo, en Carnota.
Historia
Mantívose en pé durante boa parte da Idade Media, logo de ser fundado (ou refundado) no século X (ao tempo das Torres de Oeste) polo bispo Sisnando II, coma parte da súa estratexia de fortificación das costas galegas ante os continuos ataques e saqueos normandos e árabes desde o mar, defendendo ademais neste punto un paso privilexiado a Santiago de Compostela, cobizado centro económico e relixioso na época. Por iso se lle considera un dos castelos de pedra máis antigos de Galiza, e dos poucos que nunca puido ser conquistado, que se coñeza.
A fortificación situouse sobre o Pico Pedrullo, un escarpado penedo de 300 metros de altitude situado sobre a costa de Carnota preto do lugar de Quilmas, espectacular formación xeolóxica natural coa que se fundían as propias murallas da fortaleza configurando un conxunto de moi difícil acceso. Composto por varias torres vixía e unha torre de homenaxe, ofrecía unha fantástica perspectiva sobre a costa do sur da Costa da Morte permitindo escrutar as augas situadas entre o Cabo Touriñán e o Cabo Corrubedo.
Despois de pasar alternativamente polas mans da Coroa, igrexa e nobres da época, e despois de protagonizar a Revolta de Carnota, pouco a pouco esta fortaleza foi cedendo importancia ao ritmo que os centros de poder se foron radicando na contorna de Santiago de Compostela a partir do século XIII, ata que finalmente a principios do século XIV o nobre Lope Sánchez de Ulloa, quen nese momento ostentaba a tenencia do castelo, pide permiso á Igrexa para derrubar a fortificación:
Co paso dos séculos as ruínas do Castelo de San Xurxo incorporáronse ás lendas e tradicións populares, que situaron entre os seus cascallos desde fabulosos tesouros ata a tumba da mesmísima Raíña Lupa. Estas lendas provocaron que os seus restos foron sucesivamente profanados e removidos na procura de tesouros e restos, provocando que a día de hoxe as estruturas do castelo (que a mediados do século XX aínda se erguían varios metros de altura) ficasen reducidos a unha inmensa morea de entullo e as bases dalgunhas murallas. Nos seus restos nunca se desenvolveron escavacións arqueolóxicas.
Ben común
O ben común é un concepto que, en xeral, pode ser entendido como aquilo que pode ser compartido e beneficioso para todos ou a maior parte dos membros dunha comunidade humana ou, dito doutro xeito, aquilo que se consegue grazas aos movementos cidadáns, a acción colectiva e a participación activa nos ámbitos da política e os servizos públicos. A súa interpretación é diferente dependendo da doutrina filosófica que o aplique.
Xa na antiga Grecia filósofos como Platón e Aristóteles analizaron o concepto. O segundo entendíao como aquilo que é da comunidade e accesible só para esta, compartido individualmente polos seus membros. Ao longo da historia este concepto foise desenvolvendo grazas ás reflexións de diversos políticos, teóricos, filósofos e economistas, entre os que destacan Tomé de Aquino, Nicolás Maquiavelo, John Locke, Jean-Jacques Rousseau, James Madison, Adam Smit h, Karl Marx, John Stuart Mill e John Rawls.
En teoría económica contemporánea considérase que un ben común é un recurso compartido non excluínte mentres que o ben común está máis relacionado coa economía do benestar. Este benestar pode estar relacionado cunha teoría moral do ben, como o utilitarismo. A teoría da elección social intenta entender os procesos a través dos que se pode acadar o ben común en sociedade, por medio do estudo de sistemas de toma de decisións colectivas. Por outra parte, a teoría da elección pública aplica metodoloxías microeconómicas co fin de explicar como os intereses privados afectan a actividade política e os resultados desta.
O concepto de ben común recibiu aproximacións diferentes desde os ámbitos filosófico, económico e social.
Aproximación filosófica
A través de diversas denominacións, o concepto de ben común empregouse de maneira recorrente ao longo da historia do pensamento político e filosófico. Aristóteles describíao como a idea do interese común (to koinei sympheron, en grego), a base para distinguir entre as institucións boas e as malas, que seguían o interese privado dun pequeno grupo de persoas. Séculos máis tarde, Tomé de Aquino empregou o termo (bonum commune, en latín) para defender a finalidade da lei e do goberno, e John Locke declarou que a paz, a seguridade e o benestar público das persoas son o obxectivo final da sociedade política, e máis adiante argumentou que o benestar de todos debería ser a lei suprema. Pola súa parte, David Hume dicía que as convencións sociais eran adoptadas se servían ao interese público ou común. James Madison escribiu que o ben público, común ou xeral estaba intimamente ligado á xustiza, que era a finalidade de calquera goberno e sociedade. E Jean-Jacques Rousseau entendeu o termo (le bien commun, en francés) como o obxectivo final da sociedade e de todo goberno.
A pesar de que estes pensadores diferiron significativamente sobre en que consistía o ben común, e de que xeito un goberno ou un Estado debería promovelo, todos concordaban en que se trataba do obxectivo final do goberno porque beneficiaba ao conxunto da cidadanía, e que ningún goberno debería caer na perversión dos intereses especiais ou particulares, definidos por Aristóteles como os intereses dos que mandan, por Locke como bens privados, por Madison e Hume como partes interesadas e por Rousseau como vontades particulares.
Aproximación económica
En economía, os termos ben público e ben común teñen definicións técnicas diferenciadas. O primeiro é un ben que non ten rivalidade nin é excluínte, mentres que o segundo é sempre non excluínte. Esta sinxela tipoloxía ilustra as diferenzas entre diversas clases de bens:
A teoría económica neoclásica ofrece dúas aproximacións contrarias á hora de reflexionar sobre a xénese do ben común. Unha delas defende que o ben común xorde por mor dos beneficios sociais obtidos coa cooperación entre individuos, como por exemplo no dilema do prisioneiro, que ensina como a cooperación pode acadar mellores resultados de benestar para todos, e como pode ser difícil de acadar. No lado contrario, a teoría económica clásica apunta aos beneficios resultantes da competición nun sistema de mercado. Adam Smith definiuno como a "man invisíbel", o mecanismo dun mercado que converte os intereses privados dos individuos en mellores para a sociedade. Este punto de vista formalizouse no Primeiro Teorema da Economía do Benestar.
A pesar diso, a teoría económica tamén apunta aos fracasos do mercado, incluíndo a non provisión de bens públicos e o fracaso dos individuos á hora de internalizar as externalidades. Por causa destes factores, o comportamento puramente motivado polos intereses persoais con frecuencia choca co ben común.
Aproximación social
Desde este enfoque, o interese non se centra en individuos senón en comunidades ou sociedades. Por iso, considérase que non pode haber ben común se as sociedades non están integradas nin son estables (é dicir, sen que haxa cohesión social que faga eses sistemas sociais viables a longo prazo). Pero o que incrementa esa viabilidade social non ten necesariamente por que aumentar a utilidade individual ou o benestar de cada individuo.
Xa que logo, desde este punto de vista poderíase entender o ben común como a suma das condicións da vida social que permiten que os individuos elixan libremente a forma que queren darlle ás súas vidas. O propósito do Estado (entendido como a sociedade politicamente organizada) sería dotar os individuos dos medios para que poidan efectivamente levar a cabo esas eleccións.
Carantoña, Nebra, Porto do Son
Carantoña é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
A Traba, Muimenta, Cospeito
A Traba é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Castrallón, Nebra, Porto do Son
Castrallón é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
José Villaverde Míguez
José Villaverde Míguez, nado en Santiago de Compostela en 1905 e finado o 2 de setembro de 1936, foi un mecánico e político galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi paseado coa súa muller Consuelo Otero Rial. O seu cadáver apareceu no Vilar (Artes).
1 de setembro
O 1 de setembro é o 244º día do ano do calendario gregoriano e o 245º nos anos bisestos. Quedan 121 días para finalizar o ano.
Outros
Os 366 días do ano
Sousse
Turismo
Sousse é un importante resort turístico. Os complexos hoteleiros teñen unha capacidade de 40,000 camas, esténdese a 20 km ó norte da cidade vella (Medina) no paseo marítimo de Porto El-Kantaoui.
Está a 20 km do aeroporto internacional de Monastir. As praias de area fina están rodeadas por hortas e olivares. Ten un clima mediterráneo, con veráns calorosos e secos e invernos húmidos, cálidos e suaves. A situación xunto ao mar modera o clima, polo que é un resort turístico todo o ano.
Cálculase de media que 1.200.000 visitantes acoden cada ano a gozar dos seus hoteis, restaurantes, discotecas, casinos, praias e instalacións deportivas.
Lista de faraóns
O título faraón úsase para os gobernantes do antigo Exipto que gobernaron despois da unificación do Alto e Baixo Exipto por Narmer durante o Período tinita, aproximadamente no 3100 a.C. Non obstante, o título específico "faraón" non foi usado para dirixirse aos reis de Exipto polos seus contemporáneos ata o dominio de Merneptah na  XIX dinastía, c. 1200 a.C. Xunto ao título de faraón para gobernantes posteriores, houbo un antigo título real exipcio usado polos reis exipcios que permaneceu relativamente constante durante a historia do antigo Exipto, inicialmente o nome de Horus, o nome  Abella e Xunco (a súa tradución fidedigna é O Señor das Dúas Terras xa que os xeróglifos fan referencia, a abella ao Alto Exipto mentres que o xunco o fai ao Baixo Exipto) e o nome Dúas damas (nbtj), co título adicional de Horus Dourado, nomen e prenomen engadíronse sucesivamente polas dinastías posteriores.
Exipto estivo continuamente gobernado, polo menos en parte, por faraóns nativos durante aproximadamente 2500 anos, ata que foi conquistado polo Reino de Kush a finais do século VIII a.C, cuxos gobernantes adoptaron para si mesmos a tradicional titulación faraónica. Despois da conquista kushita, Exipto experimentou outro período de dominio autóctono antes de ser conquistado polo Imperio Aqueménida, cuxos gobernantes tamén adoptaron o título de "faraón". O último faraón nativo de Exipto foi Nectanebo II, que era faraón antes de que os aqueménidos conquistasen por segunda vez Exipto.
Ardá, Santa María de Neda, Neda
Ardá é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 45 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 22 mulleres.
Lista de faraóns
As datas indicadas nesta lista de faraóns son aproximadas. Baséanse principalmente na cronoloxía do Antigo Exipto, principalmente baseadas no Exipto Dixital para as universidades, base de datos desenvolvida polo Museo Petrie de Arqueoloxía Exipcia, pero pódense indicar por separado datas alternativas tomadas doutros expertos.
Listas de antigos reis exipcios
As listas de faraóns modernas están baseadas en rexistros históricos, incluídas antigas listas de reis exipcios e historias posteriores, como a "Aegyptiaca" de Manetón, así como evidencias arqueolóxicas. Respecto a fontes antigas, exiptoólogos e historiadores reclaman precaución respecto da credibilidade, exactitude e exhaustividade destas fontes, moitas das cales fixéronse moito despois dos reinados que informan. Un problema adicional é que as antigas listas de reis adoitan estar danadas, ou son inconsistentes entre elas e/ou selectivas.
Coñécense as seguintes listas de reis (xunto coa dinastía na que foron creados)):
Baixo Exipto
O Baixo Exipto estaba xeográficamente composto polo norte do río Nilo e polo delta do Nilo. A seguinte lista pode estar incompleta:
Alto Exipto
Aquí se reagrupan gobernantes predinásticos do Alto Exipto pertencentes ao período tardío Naqada III, ás veces descrito informalmente como Dinastía 0.
Gobernantes predinásticos: Dinastía 0
A seguinte lista de gobernantes predinásticos pode estar incompleta. Dado que estes reis preceden a Primeira Dinastía, agrupáronse como "Dinastía 0".
Primeira dinastía
A Primeira dinastía gobernou entre o 3150 e o 2890 a.C..
Segunda dinastía
A Segunda dinastía gobernou desde o 2890 a.C. ata o 2686 a.C.
Antigo Reino
O Antigo Reino de Exipto é o punto de Exipto que sucedeu ao Período arcaico de EXipto e precede ao problemático primeiro período intermedio. O reino gobernou entre o 2686 a.C. e o 2181 a.C.
Mask
Mask é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Bauhaus, publicado en outubro de 1981 a través do selo Beggars Banquet Records.
Lista de faraóns
Cuarta dinastía
A cuarta dinastía gobernou desde o 2613 a.C. ao 2498 a.C.
Quinta dinastía
A quinta dinastía gobernou do 2498 a.c. ao 2345 a.C.
Sexta dinastía
A sexta dinastía gobernou do 2345 a.c. ao 2181 a.C.
Primeiro período intermedio
O Primeiro Período Intermedio (2181–2060 a.C.) é un período de desorde e caos entre o final do Antigo Reino e a chegada do Reino Medio.
O Antigo Reino derrubouse rapidamente despois da morte de Pepi II Neferkare. Reinou durante máis de 64 anos e probablemente ata 94 anos, máis que calquera monarca da historia. Os últimos anos do seu reinado estiveron marcados pola ineficacia debido á súa avanzada idade. A unión dos dous reinos caeu e os líderes rexionais tiveron que facer fronte á fame resultante.
Os reis das VII e VIII dinastías, que representaron aos sucesores da VI dinastía, intentaron manter algún poder en Menfis, pero debían gran parte del a poderosos nomarcas. Logo de 20 a 45 anos, foron derrocados por unha nova liña de faraóns con sede en Heracleópolis Magna. Algún tempo despois destes eventos, unha liña rival con sede en Tebas se revolveu contra os seus señores do norte e o Alto Exipto. Ao redor do 2055 a.C., Mentuhotep II, o fillo e sucesor do faraón Intef III derrotou aos faraóns Herakleopolitanos e uniu as dúas Terras, iniciando así o Reino Medio.
Sétima e Oitava Dinastías (combinadas)
A VII e VIII Dinastías gobernou aproximadamente entre 20 e 45 anos (posiblemente entre 2181 e 2160 a. C.). A compoñen numerosos reis efémeros que rexían de Menfis sobre un Exipto posiblemente dividido e, en todo caso, só posuían un poder limitado debido ao sistema efectivamente feudal ao que evolucionou a administración. A seguinte lista está baseada na Lista Real de Abidos que data do reinado de Seti I e tomada da 'Handbuch der ägyptischen Königsnamen' de Jürgen von Beckerath así como da última reconstrución de Kim Ryholt do canon de Turín, outra lista de reis que data da  Época de Ramesside.
Novena dinastía
A Novena dinastía gobernou dende o 2160 a.c. ata o 2130 a.C. A lista real de Turín ten 18 faraóns que reinaron nas novena e décima dinastías. Destes, faltan doce nomes e catro son parciais.
Décima dinastía
A X dinastía foi un grupo local que controlou o Baixo Exipto que gobernou entre o 2130 a.c. e o 2040 a.C.
Undécima dinastía
A XI dinastía era un grupo local con raíces no Alto Exipto que gobernou entre o 2134 e o 1991 a.C. A XI dinastía tivo a súa orixe nunha dinastía de nomarcas tebanos que servían aos faraóns da VIII, IX e X dinastías.
Os sucesores de Intef o vello, comezando por Mentuhotep I, independizáronse dos seus señores do norte e finalmente conquistaron Exipto baixo o reinado de Mentuhotep II.
Duodécima dinastía
A XII dinastía gobernou desde o 1991 a.C ata o 1802 a.C.
A posición dun posible gobernante adicional, Seankhibtawy Seankhibra, é incerta. Pode ser un rei efémero, ou unha variante do nome dun faraón da XII ou XIII dinastía.
Segundo período intermedio
O Segundo Período Intermedio (1802-1550 a.C.) é un período de desorde entre o final do Reino Medio e o comezo do  Novo Reino. É o máis coñecido, a partir de cando os Hicsos, cuxo reinado formou parte da XV Dinastía, fixeron a súa aparición en Exipto.
A X dinastía foi moito máis débil que a XII Dinastía e non foi quen de soster as dúas terras de Exipto. Xa no inicio da dinastía, c. 1805 a.C. ou cara a metade dela no c. 1710 a.C., a familia gobernante provincial en Xois, situada nos pantanos do Delta do leste, separouse da autoridade central para formar a Cananea XIV dinastía.
Os Hicsos fixeron a súa primeira aparición durante o reinado de Sobekhotep IV, e ao redor de 1720 a.C. tomaron o control da cidade de Avaris (a moderna Tell El-Dab'a/Khata'na), conquistando o reino da XIV dinastía. Nalgún momento arredor do 1650 a.C. Hicsos, quizais dirixidso por Salitis o fundador da XV Dinastía, conquistaron Menfis, terminando así a XIII dinastía. O baleiro de poder no Alto Exipto resultante do colapso da XIII dinastía permitiu que a XVI dinastía declarase a súa independencia en Tebas, só para ser invadida polos faraóns Hicsos pouco despois.
Posteriormente, cando os Hicsos se retiraron do Alto Exipto, a casa gobernante exipcia nativa en Tebas erixíuse como a XVII dinastía. Esta dinastía co tempo levou aos Hicsos de volta a Asia baixo Seqenenre Tao, Kamose e finalmente Ahmose, primeiro faraón do Novo Reino.
Décimo terceira dinastía
A XIII dinastía (seguindo a Lista real de Turín) gobernou desde o 1802 a.C. ata arredor do 1649 a.C. e durou 153 ou 154 anos segundo Manetón. Esta táboa debería contrastarse cos reis coñecidos da XIII dinastía.
A posición dos seguintes faraóns é incerta:
Décimo cuarta dinastía
A XIV Dinastía era un grupo local do Delta do Leste, con sede en Avaris, que gobernou desde o 1805 a.C. ou c. 1710 a.C. ata arredor do 1650 a.C. A dinastía comprendía moitos gobernantes con nomes semíticos occidentais e polo tanto crese que tiña orixe cananeo. Segundo Ryholt, non obstante, esta reconstrución da dinastía é moi debatida coa posición dos cinco faraóns que precederon a Nehesy grandemente discutida.
A posición e identidade dos seguintes faraóns é incerta:
Dinastía de Abidos
O segundo período intermedio pode incluír unha dinastía independente reinante sobre Abidos a partir de c. 1650 a.C. ata o 1600 a.C.   Catro faraóns testemuñados poden atribuirse á dinastía de Abidos, móstranse aquí sen ter en conta a súa orde (descoñecida) cronolóxica:
Décimo sexta dinastía
A XVI dinastía foi unha dinastía nativa de  Tebas xurdida do colapso da XIII dinastía baseada en Memphis c. 1650 a.C. e finalmente conquistada pola XV dinastía de Hicsos c. 1580 a.C. A XVI dinastía só dominou sobre o Alto Exipto.
A XVI Dinastía tamén pode ter comprendido os reinados dos faraóns Sneferankhre Pepi III e Nebmaatre. A súa posición cronolóxica é incerta.
Décimo sétima dinastía
A XVII dinastía baseouse no Alto Exipto e gobernou entre 1650 e 1550 a.C.:
Os inicios da XVII Dinastía tamén puido incluír o reinado do faraón Nebmaatre, cuxa posición cronolóxica é incerta.
Novo reino
O Novo Reino (1550–1077 BC) é o período que abrangue a XVIII, a  XIX e a XX dinastía exipcia, do século XVI a.C. ao XI a.C., entre o Segundo Período Intermedio e o Terceiro Período Intermedio.
A través do dominio militar no estranxeiro, o Novo Reino viu a maior extensión territorial de Exipto. Expandíase moi lonxe cara a Nubia no sur e ocupou amplos territorios no Próximo Oriente. Os exércitos exipcios loitaron cos exércitos hititas ploo control da actual Siria.