cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melilla
Período Islámico
Máis tarde coa chegada dos árabes a partir do 680 a península de Guelaya é obviar para continuar conquistando a antiga Hispania, ao cruzar o Estreito Tariq no 711 e continuarían os árabes ata o 732 na antiga Hispania Septimana; pero unha guerra entre as cidades de Fes e Tremecén farán que a poboación de Rusadir abandone as xa ruínas melillenses. Así, o territorio permaneceu abandonado ata que a partir do século X foi recuperado por Abderramán III, quen mandou unha frota desde Málaga no 927, integrándose así no Califato de Córdoba e mantendo estreitas relacións coa Hispania musulmá de al-Andalus.
Idade Contemporánea
miniatura|200px|Concello de Melilla, na Praza de España. En 1860, co Tratado de Wad-Ras, establecéronse os límites fronteirizos da cidade con Marrocos, trazados ata onde alcanzaban os disparos do canón do "Camiñante", segundo o estipulado en devandito tratado. Tres anos máis tarde creouse o porto franco e en 1864 as autoridades españolas permitiron o asentamento libre de persoas na cidade. A inmigración da pernínsula foi escasa ao principio pero comezou a tomar forza tras o fin da guerra de Margallo en 1893.
O establecemento do protectorado tivo efectos moi positivos na economía da cidade, que se converteu na capital económica da parte oriental. A explotación das minas do Rif propiciou o desenvolvemento unha industria derivada destas e o tráfico de mercancías e a pesca aumentaron xunto cos beneficios derivados do aprovisionamento do exército.
Foi en Melilla onde se produciron os primeiros acontecementos da sublevación militar de 1936 contra a II República que desencadearon a posterior guerra civil española e o establecemento do réxime franquista en España. Franco desenvolveu unhas boas relacións coas nacións árabes ao non recoñecer ao estado de Israel e axudou á causa independentista da parte francesa de Marrocos permitindo manifestacións nacionalistas en cidades baixo dominio español, emisións de radio e o tráfico de armas, que frecuentemente entraba a través de Melilla. Con todo, tras a independencia da zona francesa en 1956, non puido evitar o propio da zona española debido a constantes disturbios e a presión de Estados Unidos.
Así, o Goberno español recoñeceu a soberanía de todo Marrocos, comprometéndose a respectar a unidade territorial do reino. Neste recoñecemento oficial é no que se basean as reclamacións territoriais de Marrocos sobre Melilla e Ceuta. A independencia de Marrocos tivo un impacto tremendo en Melilla a nivel económico e as sucesivas entregas de territorio español a Marrocos -Cabo Juby (1958), Ifni (1969), Sáhara Occidental (1975)- desataron o pesimismo na cidadanía.
Ata 1995 era unha comarca da provincia de Málaga, foi en devandito ano cando a cidade accedeu administrativamente ao estatuto de cidade autónoma sendo a principios do século XXI un dos motores económicos da rexión rifeña, baseado na súa condición de porto franco e os intercambios comerciais, á vez que centro de atención dos fluxos migratorios de poboación africana cara aos territorios da Unión Europea.
Actualmente está considerada territorio periférico da Unión Europea, dentro do chamado conxunto de territorios de Ultramar e rexións periféricas transcontinentales con tratamento fiscal diferente.
Economía
A economía de Melilla susténtase principalmente do sector comercial. As empresas representan o 0,1% do total de empresas españolas. O 95% destas empresas son microempresas maioritariamente inscritas como persoa física. Melilla é porto franco, do mesmo xeito que Ceuta, desde mediados do século pasado.
250px|miniatura|Faro de Melilla Na actualidade existen máis de 3.400 empresas, das que máis do 50% pertencen ao sector inmobiliario e hostaleiro, destacando o sector comercial, seguido do manufacturero, constituído por industrias fabricantes de elementos metálicos para a construción, elementos cirúrxicos, ortopédicos e industrias orientadas ás artes gráficas. Así mesmo, ten unha serie de vantaxes fiscais, como bonificacións nalgúns impostos.
Linguas
O castelán ou español é a lingua oficial. Fálase tamén rifeño, variante do bérber no norte de Marrocos, e o árabe dialectal marroquí.
Goberno e administración
A Constitución española de 1978 recoñece a Ceuta e Melilla como cidades autónomas. Melilla, xa que logo, é unha cidade autónoma de España segundo a lei orgánica 2/1995, de 13 de marzo, do Estatuto de Autonomía de Melilla. Este estatuto específico, aínda que non lle recoñece capacidade lexislativa, si que lle permite propor nas Cortes as iniciativas lexislativas que considere oportunas. A diferenza coas comunidades autónomas é que non ten unha asemblea lexislativa autónoma propia.
Cultura
Distínguese por ser unha das poucas poboacións onde conviven catro relixións: cristiá, musulmá, xudía e hindú.
Deportes
A cidade autónoma de Melilla conta con varios equipos en categoría nacional. En fútbol, destaca a UD Melilla, fundada en 1943 e que xoga en Segunda División B dende 1987, sendo o equipo máis veterano da categoría. En 1999 proclamouse campión e en varias ocasións xogou, sen éxito, a promoción de ascenso a Segunda División. O equipo xoga os seus partidos no Estadio Municipal Álvarez Claro, con capacidade para 12.000 espectadores.
En baloncesto, o Club Melilla Baloncesto xoga na LEB Ouro, a segunda categoría, dende a súa creación. En 2016 acadou o subcampionato pero non conseguiu o ascenso á Liga ACB por motivos económicos. Tamén gañou en tres ocasións a Copa Príncipe de Asturias. O equipo xoga os seus partidos no Pavillón Javier Imbroda, con capacidade para 3.800 persoas. No mesmo pavillón xogan os seus partidos o Melilla Fútbol Sala e co Club Voleibol Melilla, que xoga na Superliga española de voleibol masculino.
Televisión de Galicia
A Televisión de Galicia, é unha canle de televisión galega. Forma parte da Corporación de Radiotelevisión de Galicia (CRTVG) xunto coa Radio Galega. As instalacións centrais están en San Marcos, na parroquia de Bando, no concello de Santiago de Compostela.
En xaneiro de 2009 converteuse en líder autonómica por primeira vez na súa historia. Porén, foi entre 1988 e 1990 cando tivo as maiores audiencias da súa historia.
Historia e características
miniatura|esquerda|z120px|Antigo logo da TVG. As obras da sede comezaron o 8 de outubro de 1984. A dirección xeral de medios de comunicación tivo que crear unha rede de reemisores para que puidese transmitir. Inaugurou as súas emisións ás 19:30 do 24 de xullo de 1985 cos actos en directo da súa inauguración, e pola noite a retransmisión en directo dos actos do Día do Apóstolo en Santiago. O 25 de xullo emitiu a primeira película, a curtametraxe Mamasunción de Chano Piñeiro. Logo destas probas suspendeu a transmisión e emitiu nos meses seguintes 150 horas en probas, incluíndo a emisión dos encontros do Trofeo Cidade de Vigo 1985. O 1 de setembro comezou a programación regular, con 39 horas de emisión á semana.
Ó longo da historia dirixiron a canle Guillermo Montes, Xosé Luis Blanco Campaña, Gerardo González Martín, Xerardo Rodríguez, Xosé Rodil Lombardía, Arturo Maneiro, Anxo Quintanilla, Suso Iglesias e Rosa Vilas.
O 31 de decembro de 1996 a canle Galeusca TV, da que tamén formaban parte ETB e TV3, iniciou as emisións regulares cara América vía satélite. O 17 de maio de 1997, a TVG comezou a transmitir pola internet. Desde a desaparición da Galeusca TV, a TVG emite para o resto de España e Europa por satélite e redes de cable a canle Galicia TV Europa e para América Galicia TV América.
A TVG emite integramente en galego para Galicia, malia emitir algún programa en castelán para o estranxeiro. A publicidade, que durante moito tempo foi maioritariamente en castelán, tende a igualarse nas dúas linguas. Porén, a primeira canle televisiva en emitir en galego, malia que parcialmente, foi o Centro Territorial de RTVE en Galicia.
A TVG forma parte da FORTA, unha federación de diferentes televisións autonómicas do estado español.
Bars-M
Bars-M (índice GRAU 14F148) é unha serie de satélites de recoñecemento rusos.
Televisión de Galicia
A segunda canle
Malia dicir que poría en marcha a segunda canle, G2, o 25 de xullo de 2008, ao final fíxoo, tras fallar a data prevista de outubro de 2008, o 2 de febreiro de 2009. Con todo, tratouse dunha estrea demorada, pois xa se apuntara que ía ser no 2006 e, co anterior director, no 2005.
Bars-M
Características
Os satélites Bars-M son satélites de recoñecemento electroópticos deseñados para substituír aos Yantar 1KFT, que devolvía as imaxes en formato de película fotográfica, e á serie Bars, cancelada a principios de 2000. Os Bars-M foron comezados a ser desenvolvidos por TsSKB Progress en 2007. Levan un sistema de imaxe electroóptico denominado Karat e un altímetro láser dual para obter datos topográficos de alta resolución. O sistema pode obter imaxes cunha resolución de 1 metro. Estímase que cada satélite ten unha masa duns 4000 kg e que teñen unha vida prevista en órbita de 5 anos. Son lanzados mediante foguetes Soiuz 2-1a.
Televisión de Galicia
A segunda canle
A segunda canle emite de luns a venres bloques infantís, de 13.45 a 15.30 e de 18.00 a 20.30. O resto das horas reemite a programación de Galicia TV América. As fins de semana están exclusivamente dedicadas ó deporte. O director da CRTVG na época de aparición da G2, Benigno Sánchez, tiña previsto que a canle emitira de luns a venres de 07.00 a 00.45 programación de divulgación cultural, documentais, cine e programación infantil e xuvenil. O obxectivo era centrar as fins de semana na cultura e no deporte, con especial atención ó minoritario e ó de base. Na década do 2000 anunciárase a creación dunha canle de noticias para o 2010 e mais dunha cuarta canle posterior, sen confirmar a temática. Finalmente, ningunha destas dúas canles viu a luz. miniatura|dereita|TVG, [[San Marcos, Bando, Santiago de Compostela|San Marcos, Bando (Santiago de Compostela)]]
Imaxe corporativa
miniatura|dereita|[[Laura Casares, Mucha e Nucha, Xosé Ramón Gayoso e Luis Zahera na gravación da 801ª emisión de Luar.]] miniatura|dereita|Conexión da TVG na Festa da Malla de [[Doade, Lalín|Doade (2015)]]
Estreito de Vitiaz
miniatura|300px|Mapa que mostra a situación do estreito de Vitiaz
O estreito de Vitiaz é un brazo de mar que separa a illa de Nova Bretaña da península de Huon, en Papúa-Nova Guinea.
Nome
miniatura|250px|A corveta imperial rusa Vitiaz
O seu nome débese ao mariño ruso Nikolai Nikolaiévich Mikluho-Maklai, para conmemorar á corveta da Mariña imperial rusa, Vitiaz, na que, nunha viaxe de circunnavegación (1870 - 1883), navegou desde outubro de 1870 por América do Sur e as illas do Pacífico chegando á baía do Astrolabio (Papúa-Nova Guinea) en setembro de 1871.
Hidrografía
O estreito de Vitiaz, de 1 200 m de profundidade, foi un foco de atención dos oceanógrafos australianos e estadounidenses en sucesivas viaxes en 1985, 1986, 1988, 1991 e 1992, como parte do "Estudo da Circulación do Océano Pacífico Ecuatorial Occidental" (WEPOCS).
A corrente subterránea costeira de Nova Guinea transporta auga de alta salinidade, baixa en tritio, alto contido de oxíxeno e baixo contido de nutrientes desde o mar de Salomón cara ao noroeste, ao longo da costa norte de Papúa-Nova Guinea a través do estreito de Vitiaz.
Visitas europeas
O estreito foi explorado por Abel Tasman en 1643, e divisou a illa Umboi no estreito en 1643 pero non se deu de conta de que o estreito separaba a illa da costa de Nova Guinea.
William Dampier cartografou a pasaxe hoxe chamada estreito Dampier entrea a illa Umboi e Nova Bretaña en 1700. Dampier establecera que a terra que chamou Nova Bretaña era unha illa. Mentres navegaba cars ao noroeste pola pasaxe, Dampier cartografou e nomeou varias illas que se encontraban entre o estreito de Dampier e Vitiaz: a illa de Sir George Rook (máis tarde illa de Rooke, hoxe illa Umboi), a illa Arop) e a illa Crown.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial, o control do estreito foi un punto estratéxico da guerra do Pacífico. Na campaña de Nova Guinea (1942-1945) os xaponeses desembarcaron dous batallóns en Lae e Salamaua no golfo de Huon o 8 de marzo de 1942, dándolles o control dos estreitos de Dampier e de Vitiaz. As forzas xaponesas perderon o control dos estreitos de Vitiaz e Dampier despois da captura de Finschhafen polas tropas australianas e o posterior desembarco das forzas estadounidenses en Nova Bretaña (decembro de 1943).
O xeneral Douglas MacArthur anunciou que a illa de Rooke (hoxe chamada illa Umboi) fora ocupada o sábado 12 de febreiro de 1944 polas forzas estadounidenses, que non encontraron oposición. O control aliado foi asegurado polos desembarcos nas illas do Almirantado o 29 de febreiro de 1944.
O sorriso de Mona Lisa
O sorriso de Mona Lisa (en Mona Lisa Smile) é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Mike Newell, escrito por Lawrence Konner e Mark Rosenthal, e protagonizado por Julia Roberts, Kirsten Dunst, Julia Stiles e Maggie Gyllenhaal. Foi producido por Revolution Studios e Columbia Pictures en asociación con Red Om Films Productions. O título é unha referencia á Mona Lisa, a famosa pintura de Leonardo da Vinci, e á canción homónima, interpretada orixinalmente por Nat King Cole, que foi interpretada por Seal para o filme. Julia Roberts recibiu unha cifra récord de 25 millóns de dólares pola súa intepretación, a meirande cantidade xamais gañada por unha actriz até ese momento.
Este filme é feminista e pode empregarse para educar en igualdade.
Highly Eccentric Orbiting Satellite
miniatura|256px|Lanzamento de HEOS 1. Highly Eccentric Orbiting Satellite 1 e 2, ou abreviadamente HEOS 1 e 2 foron dous satélites artificiais da axencia europea ESRO lanzadas o 5 de decembro de 1968 e o 31 de xaneiro de 1972 mediante un foguete Delta E1 e un foguete Delta L respectivamente.
Características
A misión dos dous satélites era estudar os campos magnéticos interplanetarios, os raios cósmicos, o vento solar e a magnetosfera terrestre. Cada satélite tiña algúns obxectivos propios. Os dous tiñan forma de cilindro, unha masa de pouco máis de 100 kg e estabilizábanse mediante xiro.
HEOS 1 foi inxectado nunha órbita de 6804 km de perixeo e 227.099 km de apoxeo. Funcionou sen problemas durante 16 meses ata que un problema no equipamento de a bordo dificultou o seu control de actitude. En 1974 a súa telemetría reducírase ao 50% do tempo potencial durante o que podería funcionar o satélite e só funcionaba o experimento de medicións de campos magnéticos. Reentrou na atmosfera terrestre o 28 de outubro de 1975.
HEOS 2 tiña unha órbita inicial de 397 km de perixeo e 245.098 km de apoxeo. Funcionou ben ata a súa reentrada atmosférica, o 5 de agosto de 1974.
Instrumentos
HEOS 1 e 2 levaban un conxunto lixeiramente distinto de instrumentos a bordo:
Nacionalismo sardo
miniatura|250x250px|Bandeira de Sardeña anterior a 1999; semellante á [[Bandeira de Córsega|bandeira tradicional de Córsega.]] miniatura|Localización de Sardeña. O nacionalismo sardo (en natzionalismu sardu) ou tamén sardismo (en sardismu) é un movemento social, cultural e político en Sardeña que pide a autodeterminación do pobo sardo nun contexto de devolución nacional, co obxectivo de conseguindo maior autonomía ou mesmo a independencia completa respecto de Italia. Tamén promove a protección da natureza da illa e a preservación da súa herdanza cultural.
Aínda que a illa se caracterizou por ondas periódicas de protestas etnonacionalistas contra o goberno italiano en Roma, o movemento sardo ten as súas orixes na esquerda do espectro político; o rexionalismo e os intentos de autodeterminación dos sardos foron contrarrestados historicamente co nacionalismo e o fascismo italianos centrados en Roma (que finalmente lograron conter as tendencias autonomistas e separatistas). Co paso dos anos, xurdiron moitos partidos sardistas de diferentes orixes ideolóxicas (mesmo de dereitas e de centro), todos en minoría, e algúns deles formando coalicións de goberno de xeometría variable cos partidos italianos de todo o estado. Por exemplo, iso tamén ocorreu nas eleccións rexionais de Sardeña de 2014, onde o resultado conxunto de todos os partidos nacionalistas foi do 26% dos votos.
John-David F. Bartoe
John-David Francis Bartoe, nado en Abington, Pensilvania, o 17 de novembro de 1944, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-F.
Traxectoria
Bartoe graduouse en física pola Universidade Lehigh en 1966 e é máster (1974) e ten un doutoramento (1976) na mesma materia pola Universidade Georgetown. Foi seleccionado como astronauta pola NASA, participando na misión STS-51-F e pasando un total de 7,95 días no espazo.
Nacionalismo serbio
miniatura|250px|[[Bandeira de Serbia.]] miniatura|Monumento a [[Karađorđe en Belgrado. Karađorđe liderou a revolución serbia que buscou liberar Serbia do Imperio Otomán.]]
O nacionalismo serbio (en Српски национализам) é un movemento político que afirma que os serbios son unha nación e promove a unidade cultural e política dos serbios. Trátase dun tipo de nacionalismo étnico, orixinariamente xurdido no contexto do nacionalismo nos territorios dos Balcáns baixo dominio otomán, así como pola influencia do lingüista serbio Vuk Stefanović Karadžić e o estadista serbio Ilija Garašanin. O nacionalismo serbio foi un factor importante durante as guerras dos Balcáns que contribuíu á decadencia do Imperio Otomán, durante e despois da primeira guerra mundial, contribuíndo á disolución do Imperio Austrohúngaro, e de novo durante a ruptura de Iugoslavia e as guerras iugoslavas da década de 1990.
José Antonio Martín Curty
Jose A. Martin Curty nado en Vigo en 1952, é un arquitecto galego.
Traxectoria
Titulación de arquitecto superior con especialidade en Urbanismo pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1977. Entre 1981 e 1983 cursos de doutoramento: Arquitectura española no século XX, A historia crítica da arquitectura en Madrid do século XX, Historia da construción XVIII e XIX, Historia da arquitectura hispánica e Historia da arquitectura contemporánea.
Un resumo deste traballo de doutoramento sería a súa primeira publicación: "Los jardines cerrados" (C.O.A.G. 1988), e seguirían, en colaboración coa cidade de Vigo, "Castrelos: aproximación arquitectónica" (1989), "Pacewicz, Arquitecto Vigués" (1992) e en colaboración co Instituto de Estudios Vigueses, "Historia de la Alameda" (1994). Colaborou nas publicacións periódicas do C.O.A.G. "Boletín" e "Obradoiro", así como en varias revistas especializadas Zadas: "Mercado inmobiliario", "A.P.P.C." etc.
Participou en numerosos congresos: Recuperación da acrópole (Atenas, 1983), XXII Congreso Nacional de Arqueoloxía (1993), Uso-Didáctica do museo (1993/94), así como a presentación "La comisión de cultura en las escuelas de arquitectos ” dentro do Congreso Nacional de Facultades de Arquitectos, Santiago de Compostela (1992). Foi o terceiro director do Instituto de Estudos de Vigueses. Ten un grupo de música “LA Comisaría ”e canta na Praza da Estrela, nas noites de verán, diante do Mar, honrando o Vigo Ye-Yé.
We Are Who We Are
We Are Who We Are é unha serie de televisión dramática creada e dirixida por Luca Guadagnino para HBO e Sky Atlantic. A historia de 8 episodios ten lugar nunha base militar estadounidense e xira arredor da vida de dous adolescentes de 14 anos, Fraser Wilson e Caitlin "Harper" Poythress. O elenco está formado por Chloë Sevigny, Jack Dylan Grazer, Alice Braga, Jordan Kristine Seamón, Spence Moore II e Scott Mescudi. A serie estreouse o 14 de setembro de 2020 en HBO nos Estados Unidos de América e o 9 de outubro de 2020 en Sky Atlantic en Italia.
Sinopse
We Are Who We Are trata sobre dous adolescentes que viven nunha base militar estadounidense en Chioggia, Italia en 2016. A serie explora a amizade, o primeiro amor, a identidade de xénero e o xúbilo e as angustias da adolescencia.
Nacionalismo somalí
dereita|miniatura|[[Bandeira de Somalia.]] O nacionalismo somalí (en Soomaalinimo) é un movemento político que defende que o pobo somalí conforma unha nación cunha lingua, unha relixión, unha cultura e unha etnicidade propias. As primeiras manifestacións desta ideoloxía remóntanse na época medieval cos adalitas, mentres que na época contemporánea a miúdo remóntanse a SYL ou na actual Somalilandia. A primeira organización política nacionalista somalí que se formou foi a Liga Nacional de Somalia (SNL), estabelecida en 1935 no antigo protectorado da Somalia británica. Nas rexións do nordeste, centro e sur do país, o Club Xuvenil Somalí (SYC) de orientación similar fundouse en 1943 na Somalia italiana, xusto antes do período de tutela. O SYC foi máis tarde rebautizado como Liga da Xuventude Somalí (SYL) en 1947. Converteuse no partido político máis influente nos primeiros anos da Somalia posterior á independencia.
Nacionalismo siciliano
miniatura|250x250px|Bandeira do [[Movemento Independentista Siciliano.]] miniatura|250x250px|Localización de [[Sicilia.]] O nacionalismo siciliano (ou sicilianismo) é un movemento político nacionalista da rexion autónoma de Sicilia, así como da diáspora siciliana, que procura unha maior autonomía ou a independencia plena respecto de Italia, e promove e defende a cultura, a identidade, a historia e a lingua sicilianas.
Varios movementos separatistas e autonomistas en Sicilia recibiron apoio na súa maioría da esquerda política, pero tamén en menor medida da dereita e do centro. Historicamente, o partido máis importante do nacionalismo siciliano foi o separatista Movemento Independentista Siciliano, que tivo catro asentos no Senado de Italia e nove na Cámara de Deputados a mediados dos anos 1940.
Pinochetismo
Historia
miniatura|200x200px| [[Augusto Pinochet durante a ditadura militar .]] miniatura| Documentos do Riggs Bank que proban o branqueo de capitais por parte do ditador. Alén de Chile, a ideoloxía tivo simpatizantes en sitios como o Brasil. Co ascenso da extrema dereita no país, que culminou coa elección de Jair Bolsonaro en 2017, os simpatizantes de Pinochet no país mesmo propuxeron homenaxes ao ditador chileno, e enxalzan a acción económica dos chamados Chicago Boys, que terían conducido a Chile ao éxito financeiro.
O experto de Harvard Roberto Simon sinala que estes partidarios pinochetistas omiten ou descoñecen aspectos cruciais da ditadura de Pinochet, moitos dos cales se enfrontan directamente ás bandeiras que din defender, como:
Simón aínda lembra que a figura do ditador foi considerada "non agradecida" mesmo pola ditadura brasileira: Ernesto Geisel vetara a presenza de Pinochet durante a súa toma de posesión, negouse a visitar Chile e boicoteou as ambicións do ditador na Operación Cóndor, a pesar da estreita colaboración entre axentes de ambos os réximes golpistas; Estados Unidos, que tería contribuído á instalación das ditaduras latinoamericanas, tamén actuaron directamente no seu fin en 1990, sobre todo despois do atentado terrorista do réxime chileno perpetrado en Washington DC que matou a Orlando Letelier.
Marguerite Perey
Marguerite Catherine Perey, nada en Villemomble, Francia o 19 de outubro de 1909 e finada en Louveciennes, Francia o 13 de maio de 1975, foi unha física francesa coñecida polo descubrimento do francio en 1939. Foi a primeira muller elixida membro da Academia das Ciencias en Francia en 1962.
Traxectoria
Marguerite Perey estudou na Escola de Educación Técnica da Muller, na que obtivo un diploma en química en 1929. Incorporouse ao equipo de Marie Curie no Instituto Curie en París e foi a súa axudante durante o período 1929-1934. En 1934, á morte de Marie Curie, Marguerite Perey obtivo un posto de radioquímica co novo director André Debierne. En 1939, Marguerite Perey illou por purificación do lantano que contiña actinio o primeiro isótopo dun elemento químico que se colocaba na caixa 87 aínda baleira do sistema periódico, debaixo de cesio na táboa periódica. Foi máis tarde coñecido polo nome provisional EKA-cio. Marguerite nomeará este elemento francio en homenaxe ó país  no  que  o  descubrira. É o último elemento existente descuberto no seu estado natural.
Xa na década de 1870, a comunidade de químicos cría na posible existencia dun metal alcalino con número atómico 87, debaixo de cesio na táboa periódica. Coñeceuse entón co nome provisional eka-cesium. Os investigadores estaban intentando descubrir e illar este elemento que faltaba. Polo menos catro anuncios prematuros foron feitos antes de que fose descuberto por Marguerite Perey.
Retomando os seus estudos durante a guerra, Marguerite Perey obtivo un doutoramento en ciencias na Sorbona en 1946, co "Elemento 87, actinium K" e converteuse en investigadora no CNRS no Instituto Curie baixo a dirección de Irène Joliot-Curie ata 1949. Despois foi nomeada profesora titular da cátedra de química nuclear da Universidade de Estrasburgo no recentemente creado Instituto de Investigación Nuclear. O 12 de marzo de 1962 foi a primeira muller admitida na Academia das Ciencias.
A principios dos anos cincuenta, as dores que sentiu perturbaron as súas actividades. En 1960 diagnosticáronlle cancro óseo, provocado polas súas investigacións coa radioactividade. Tivo que parar as súas actividades científicas e despois establecerse en Niza para buscar tratamento nunha clínica onde a progresión da enfermidade a debilitou gradualmente.
Marguerite Perey, ela mesma unha vítima de radiación, insistiu introducir medidas de protección nos seus laboratorios.
Rita de Acosta Lydig
Rita Hernandez de Alba de Acosta Stokes Lydig, nada en Nova York o 1 de outubro de 1875 e finada na mesma cidade o 27 de outubro de 1929, foi unha socialite estadounidense considerada "a muller máis pintoresca dos Estados Unidos". Foi fotografada por Adolf de Meyer, Edward Steichen e Gertrude Käsebier, esculpida en alabastro por Malvina Hoffman, e pintada por Giovanni Boldini e John Singer Sargent, entre outros.
Familia
Rita de Acosta naceu na cidade de Nova York, filla de Ricardo de Acosta (1837–1907), executivo dunha liña de navíos de ascendencia cubana, e da española Micaela Hernández de Alba y de Alba (1853–1921), supostamente parente dos duques de Alba. Tiño sete irmáns: Joaquín, Enrique, Ricardo, Mercedes, Aida, Maria e Ángela. A súa irmá Mercedes foi escritora, guionista e crítica social, Aida foi a primeira muller que pilotou unha aeronave en solitario e a segunda esposa do axudante do Secretario de Guerra Henry Skillman Breckinridge, e Maria casou co compositor Theodore Ward Chanler.
Influencia na arte e na moda
miniatura|esquerda|Rita Lydig fotografada polo barón [[Adolf de Meyer en 1913]] Rita viviu en Nova York, París e Londres e entre os seus amigos estaban Edgar Degas, Auguste Rodin, Leo Tolstoy, Sarah Bernhardt, Ethel Barrymore e Claude Debussy. She also supported the suffragette cause.
Escribiu tamén unha novela, Tragic Mansions (Boni & Liveright, 1927), baixo o nome Mrs Philip Lydig, un melodrama de sociedade descrito como "emocionalmente conmovedora e atractiva" por The New York Times.
Vida persoal
miniatura|Fotografía de Rita Lydig, 1925 Rita de Acosta casou en dúas ocasións. O seu primeiro matrimonio foi o 3 de xaneiro de 1895 cando aos dezaseis anos se converteu na primeira esposa do multimillonario William Earl Dodge Stokes (1852–1926), que construíu o Ansonia no Upper West Side de Manhattan. O matrimonio foi infeliz debido o temperamento e a crueldade física de Stoke, e cando se divorciaron en 1900, ela recibiu un acordo de case dous millóns de dólares, un récord nesa época. En febreiro de 1922, testificou no xulgado contra Stokes, entón nun desagradable proceso de divorcio da súa segunda esposa, e afirmou que el adoitaba breala durante o seu matrimonio. Antes do seu divorcio, vivían no 262 da West 72nd Street e foron pais dun fillo, William Earl Dodge Stokes Jr. (1896–1982).
En 1902, casou co maior Philip Mesier Lydig, un rico e socialmente destacado oficial retirado do exército estadounidense, na capela da Igrexa da Graza polo reverendo William R. Houghton. Foi entregada polo seu irmán Ricardo, a súa irmá Aida foi a dama de honor e William Astor Chanler o padriño de Lydig. En 1913, vendeu a súa colección de arte, que incluía obras de Sandro Botticelli. Separáronse en 1914 e divorciáronse en 1919.
Lydig faleceu de anemia perniciosa no Hotel Gotham o 27 de outubro de 1929 aos 54 anos. Foi enterrada coa súa nai e a súa irmá Mercedes no Trinity Church Cemetery do baixo Manhattan, Nova York.
Legado
O seu vestiario persoal foi a base do inicio do Instituto de Vestido do Metropolitan Museum of Art.
Eddie Cheever
Edward McKay Cheever Jr., nado en Phoenix (Arizona) o 10 de xaneiro de 1958, é un antigo piloto de carreiras estadounidense que correu durante case 30 anos na Fórmula 1, coches deportivos, CART e a Indy Racing League. Cheever participou en 143 carreiras do Campionato do Mundo de Fórmula Un e comezou 132, máis que ningún outro estadounidense, pilotando para nove equipos diferentes desde 1978 ata 1989. En 1996, formou o seu propio equipo IRL, Team Cheever, e gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1998 como propietario e piloto. O equipo máis tarde competiu en coches deportivos.
O seu irmán máis novo Ross Cheever, o seu sobriño Richard Antinucci e o seu fillo Eddie Cheever III tamén se converteron en pilotos de carreiras.
Traxectoria
Aínda que naceu nos Estados Unidos, Cheever viviu en Roma, Italia, cando era neno e asistiu á St. George's British International School e máis tarde The New School of Rome. Introduciuse aos deportes de motor aos oito anos cando o seu pai levouno a unha carreira de coches deportivos en Monza. Pronto comezou a correr en go-karts e gañou os campionatos italianos e europeos de karting aos 15 anos. Subiu os niveis das carreiras de Fórmula europeas, facendo equipo co seu compatriota estadounidense Danny Sullivan na Fórmula 3 en 1975. Obtivo unha vitoria significativa contra Gunnar Nilsson e Rupert Keegan a finais de 1975 e despois pilotaba para o Project Four de Ron Dennis na Fórmula 2 en 1976, 1977 e 1978, quedando subcampión ante René Arnoux no campionato de 1977. A finais de 1977, era considerado o piloto máis prometedor do mundo fóra da F1, conseguindo vitorias en 1977 na F2 en Nurburgring e Rouen.
Fórmula Un
Cheever entrou por primeira vez na Fórmula 1 en, pouco despois de cumprir 20 anos. Despois de fallar na clasificación para as dúas primeiras carreiras do ano en Arxentina e Brasil nun Theodore, fixo grella en Suráfrica nun Hesketh, pero retirouse cedo. Despois concentrouse na Fórmula Dous durante o resto de 1978 e 1979. left|thumb|Cheever pilotando para [[Tyrrell Racing|Tyrrell no Gran Premio dos Países Baixos de 1981]]
Para o campionato de F2 de 1979, Cheever deixou o Project Four e uniuse ao equipo italiano Osella, logrando tres vitorias e o cuarto posto na xeral no seu FA2 propulsado por BMW. En Osella pasou á Fórmula Un, Cheever pilotando o FA1 do equipo con motor Cosworth. Non obstante, o coche non era fiable e Cheever conseguiu só un final durante todo o ano, o duodécimo lugar na carreira local do equipo en Italia. Cambiando de equipo varias veces mentres tentaba subir pola grella, Cheever conseguiu cinco puntos para o equipo Tyrrell en, e tres podios para o Ligier o ano seguinte, incluíndo un segundo lugar no Gran Premio de Detroit de 1982.
A tempada resultou ser o punto álxido de Cheever na Fórmula Un. Asinou co equipo de fábrica Equipe Renault xunto ao francés Alain Prost, ambos os dous estaban entre os favoritos do campionato do ano. Cheever acadou catro podios máis e 22 puntos de campionato conducindo o Renault RE30C durante as dúas primeiras carreiras antes de pilotar o seu substituto moito mellor, o RE40, durante o resto da tempada. Pero a decepción do equipo tras perder tanto os títulos de Pilotos (Prost) como de Construtores ao final da tempada provocou a substitución de Cheever e Prost. O seu mellor resultado para Renault foi segundo no Gran Premio do Canadá no Circuíto Gilles Villeneuve de Montreal, mentres que a principios da tempada logrou a súa posición de clasificación máis alta da súa carreira cando foi segundo despois do seu compañeiro de equipo Prost no Gran Premio de Francia no Circuíto Paul Ricard. Os rumores non confirmados indicaban que Renault fichaba Cheever xa que o fabricante francés buscaba vender máis coches en América do Norte, e ter un piloto estadounidense no equipo de Fórmula Un apoiado pola fábrica axudaría a esa causa (houbo tres carreiras de F1 en América do Norte en 1983). Long Beach, Detroit e o Canadá). thumb|left|Cheever pilotoanod para [[ Alfa Romeo F1|Alfa Romeo no Gran Premio de Alemaña de 1985]]
Nas seguintes seis tempadas, nunca pilotou outro coche de F1 realmente competitivo. Despois de deixar Renault, Cheever tivo dúas tempadas sen éxito con Alfa Romeo como compañeiro de equipo do italiano Riccardo Patrese. O motor turbo 890T V8 sedento e pouco potente usado nos Alfas tivo escasos resultados, aínda que en xeral críase que Cheever superou ao seu compañeiro de equipo a pesar de non conseguir clasificarse para o Gran Premio de Mónaco de 1984. Patrese, con todo, logrou o único podio para o equipo neses dous anos cando quedou terceiro no Gran Premio de Italia de 1984. Cheever era terceiro a falta de seis voltas pero o seu Alfa quedou sen combustible, cedendo o lugar a Patrese (o equipo establecera a velocidade do motor 890T de Cheever ao tempo que a Patrese fixera unha carreira económica coa esperanza dun bo final). En non foi axudado polo coche do equipo, o Alfa Romeo 185T, que resultou ser moi pouco competitivo, o que obrigou ao equipo a actualizar o seu coche de, o 184T ás especificacións de 1985 e utilizouno durante a última metade da tempada, aínda que o antigo coche non mellorou os resultados a pesar de ser un pouco máis rápido mentres seguía o problema do combustible. A finais da tempada de 1985, Alfa anunciou que se retirarían da F1 a finais de ano, deixando a Cheever sen unidade de F1, mentres que Patrese volveu a Brabham en lugar de Nelson Piquet, que fichou por Williams.thumb|Cheever durante os adestramentos para o [[Gran Premio de Europa de 1985]]
Mentres correu no Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos para o equipo Jaguar de Tom Walkinshaw Racing, Cheever só correu nun Gran Premio de F1 en. Isto foi para o equipo Haas Lola de propiedade e patrocinio estadounidense en Detroit, como substituto do lesionado Patrick Tambay. Cheever realmente cualificou o descoñecido Lola THL2 co seu motor Ford V6 turboalimentado na décima posición. O piloto habitual do equipo, o Campión do Mundo de Alan Jones, só puido clasificar o seu coche no posto 21. Ambos Lolas retiráronse con danos na dirección durante a carreira, Jones na volta 33, Cheever 4 voltas despois. Cheever foi só a terceira opción para substituír a Tambay para a carreira. O propietario do equipo Carl Haas pedira orixinalmente ao piloto principal do seu equipo CART, o campión do mundo Mario Andretti que conducise. Non obstante, Mario rexeitou, pero recomendou ao seu fillo Michael como substituto. Porén, cando Michael non puido obter unha Superlicenza FIA para a carreira, Haas recorreu ao experimentado Cheever, quen aceptou rapidamente regresara á F1.
Para, fichouno o xefe do equipo Arrows, Jackie Oliver, como compañeiro do piloto británico Derek Warwick (a cita de Cheever coincidiu co USF&G grupo financeiro converténdose no principal patrocinador do equipo). Cheever e Warwick (que foran compañeiros de equipo en TWR o ano anterior) estaban igualados e terían moitas batallas na pista durante 1987 e. Acadou o terceiro posto no Gran Premio de Italia de 1988 en Monza; nun momento, case foi descualificado cando se descubriu que o depósito de combustible de 150 litros do seu Arrows A10B contiña 151 litros. Afortunadamente, un exame máis detallado revelou que o tamaño do tanque era de 149 litros e quedouse co terceiro lugar. O podio custoulle un novo par de lentes de sol para o mecánico xefe. Monza, gañada polo Ferrari de Gerhard Berger, foi a única carreira desa tempada que non gañou o McLaren-Honda de Alain Prost e o campión do mundo de 1988 Ayrton Senna. O terceiro lugar de Cheever no Gran Premio de Italia de 1988 tamén foi o podio final para o motor BMW M12 l4 (con distintivo "Megatron" en 1987 e 1988). Nese momento, era o motor turbo máis antigo que se usaba na Fórmula Un, xa que utilizouse por primeira vez polo equipo Brabham en 1982. thumb|dereita|Cheever pilotando o seu [[Arrows A10B-Megatron no Festival de Goodwood de velocidade de 2008]] O seu último podio chegou no Gran Premio dos Estados Unidos de 1989 no seu lugar de nacemento, Phoenix, onde estivo envolto nunha batalla de longa carreira co Williams- Renault do antigo compañeiro de Alfa Romeo Riccardo Patrese para o segundo posto, pero despois tivo que ceder nas últimas etapas da carreira cando os seus freos comezaron a esvaecerse (afirmou que un dos seus freos dianteiros en realidade deixara de funcionar). A última carreira de Cheever na Fórmula Un foi no chuvioso Gran Premio de Australia de 1989 en Adelaida. Durante os últimos segundos da cualificación, perdeu a forma saíndose na horquilla Fosters cara á recta de boxes e golpeou o muro con forza co seu Arrows A11-Ford, destruíndo a parte traseira do coche. Na carreira foi o último en retirarse, saíndo na volta 42 despois de pilotar durante moitas voltas co alerón dianteiro doutro coche aloxado no lateral do seu Arrows.
Durante a súa última tempada na Fórmula Un, Cheever mantívose competitivo (cando rematou, a súa posición media era sétima), pero quedou cada vez máis desconcertado pola súa incapacidade para cualificarse ben (a súa posición media de cualificación era 23, en comparación co 14 de Warwick). A súa mellor posición de clasificación para a tempada foi 16º no Canadá e Hungría, e mesmo non logrou clasificarse para o Gran Premio do Reino Unido en Silverstone e o Gran Premio de Italia en Monza, onde quedara terceiro o ano anterior.
En total, participou en 143 Grandes Premios, logrou nove podios e anotou un total de 70 puntos de campionato. O seu mellor ano foi 1983, cando rematou sétimo no campionato, logrou tres podios e unha primeira fila para Renault.
CART
thumb|left|Cheever pilotando para [[Chip Ganassi Racing no Circuíto de Laguna Seca na 1991]] De 1986 a 1988, mentres pilotaba na Fórmula 1, Cheever gañou dez carreiras de coches deportivos para Jaguar. En 1990 trasladouse aos Estados Unidos para pilotar para Chip Ganassi Racing na serie CART. No seu primeiro intento nas 500 Millas de Indianápolis, quedou oitavo e foi nomeado Rookie do Ano, así como Novato do Ano na CART. En 1992, clasificouse segundo para a carreira e terminou cuarto. En total, logrou catro podios na serie pero nunca gañou. Pilotando para o equipoteam de A.J. Foyt, Cheever estivo máis preto da vitoria en Nazareth en 1995: liderou a carreira na última volta cando quedou sen combustible. Na Indy 500, Cheever estivo involucrado nun accidente na volta 1 con Stan Fox, Carlos Guerrero e Lyn St. James. Fox resultou ferido grave no accidente.
Resultados completos do Campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en negra indican pole position carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados nas 24 Horas de Le Mans
* Cheever apareceu como NTS
CART career summary
Mellor finalización da carreira: 2º (Phoenix – 1992), mellor resultado do campionato: 9º
Resultados na International Race of Champions
(chave) ( Negra – Pole position. * – Voltas lideradas. )
Resultados Completos no Grand Prix Masters
(chave) Carreiras en negra indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.
Nalda
Nalda é un concello e localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). A súa poboación era de 1 127 habitantes en 2021 e ten unha extensión de 24,6 km². Situada no val do río Iregua e ao pé da serra de Moncalvillo, limita ao norte con Albelda de Iregua, ao sur con Viguera, ao leste con Clavijo e Soto en Cameros (aldeas de Trevijano e Luezas) e ao oeste con Sorzano. Conta cun núcleo de poboación situado á beira da estrada N-111 co nome de Islallana.
Porto Meilán, Adai, Lugo
Porto Meilán é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Adai, Adai, Lugo
Adai é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vilamaior, Adai, Lugo
Vilamaior é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Filmes do Xapón propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|200px|Póster do filme [[Rashomon de Akira Kurosawa, que foi votado como o mellor filme en lingua non inglesa estrado nos Estados Unidos en 1951, o cal recibiu un Óscar Honorífico.]]
O Xapón presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende a primeira edición do premio. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Xapón para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Tódalas propostas foron rodadas en lingua xaponesa.
Polipéptido activador da adenilato ciclase da pituitaria
Función
Unha versión deste xene foi asociada co trastorno de estrés postraumático en mulleres (pero non en homes). Este trastorno implica unha resposta psicolóxica inadaptativa a eventos traumáticos. Ressler et al. identificaron unha asociación dun SNP neste xene do PACAP, que implicaba este péptido e o seu receptor (PAC1), co trastorno de estrés postraumático.
Dores de cabeza
Ambas as isoformas do PACAP (o PACAP-38 e o PACAP-27) foron implicadas na patoxénese das migraña. Un grupo de investigación danés liderado polo Dr. Messoud Ashina atopou que a infusión intravenosa do PACAP-38 inducía ataques de migrañas no 58% das persoas con problemas de migrañas, mentres que a taxa de indución de migrañas correspondente era do 55% para o PACAP-27. Investigáronse tratamentos con anticorpos monoclonais que tiñan como diana o PACAP ou os seus receptores para aliviar trastornos de dores de cabeza primarios. O medicamento ALD910 de Alder BioPharmaceuticals, que ten como diana este polipéptido, comezou o seu estudo en fase I en outubro de 2019. O medicamento de Amgen AMG-301, que tiña como diana o receptor PAC1, fracasou ao non conseguir mostrar maior eficacia que o placebo en ensaios en fase II.
Interaccións
O PACAP presenta interaccións co receptor da secretina.
Protektor
Protektor é un filme checo de 2009 dirixido por Marek Najbrt. Conta a historia de Hana e Emil Vrbata, unha parella que vive na Checoslovaquia ocupada polos alemáns durante segunda guerra mundial.
A recepción xeral pola prensa checa e a audiencia foi moi positiva. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Epígonos
Na mitoloxía grega, a chamada guerra dos Epígonos contra Tebas foi a continuación do desastroso intento de tomar Tebas, e que terminara coa morte de seis dos sete capitáns que participaron nesta guerra. Os Epígonos (en grego antigo Ἐπίγονοι, Epígonoi, 'nacidos despois') son os fillos daqueles heroes arxivos que xuraron vingar a morte dos seus pais e organizaron unha segunda expedición dez anos despois.
As orixes
A primeira guerra contra Tebas tivo como causa o intento de devolver o trono da cidade a Polinices, a quen o seu irmán Eteocles se negara a cederllo transcorrido un ano do seu mandato, tal como acordaran cando Edipo, tras matar ó seu pai, Laio, anterior rei de Tebas, foi desterrado. Polinices conseguiu refuxio na corte de Argos, onde reinaba Adrasto e casou cunha filla deste, Arxía. Adrasto prometeulle restauralo no trono de Tebas e organizou un exército para conquistar a cidade. Con el reuniu a catro xefes arxivos: Anfiarao, Capaneo (fillo de Hipónoo), Hipomedonte (fillo de Aristómaco) e Partenopeo (fillo de Meleagro (ou Melanión) e Atalanta) que, xunto a Polinices e a Tideo, fillo de Eneo, rei de Calidón, conformaron a expedición dos sete príncipes.
Os Epígonos, fillos destes, chamábanse Exialeo (fillo de Adrasto), Alcmeón e Anfíloco (fillos de Anfiarao), Esténelo, fillo de Capaneo), Prómaco (fillo de Partenopeo), Tersandro (fillo de Polinices) e Diomedes (fillo de Tideo), ademais de Euríalo (fillo de Mecisteo) . Estes oito forman a relación que achega Pseudo-Apolodoro, pero Pausanias engade a Polidoro (fillo de Hipomedonte) e a Adrasto e Timeo (fillos de Polinices) . Pola súa banda, Hixino di que foron sete aínda que só nomea cinco, dos que Exialeo, Tersandro, Polidoro e Alcmeón coinciden coas outras fontes, e engade a Tlesímenes (fillo de Partenopeo).
Conquista de Tebas
O Oráculo de Delfos asegurara a vitoria da expedición sempre que contara coa participación de Alcmeón pero este, tal como fixera o seu pai Anfiarao na primeira guerra, negouse a formar parte dela. Nunha repetición da historia, Tersandro, tal como fixera o seu pai Polinices na primeira guerra, comprou a vontade de Erifile regalándolle unha túnica máxica que Atenea regalara a Harmonía. Deste xeito, Erifile convenceu a Alcmeón de que debía partir á guerra e este tivo que aceptar o mando da expedición; porén, Pausanias di que o xefe deste exército foi Tersandro, que sería nomeado rei de Tebas trala vitoria.
As primeiras operacións consistiron en saquear as aldeas próximas a Tebas, o que obrigou ó exército tebano a saír a loitar a campo aberto, ó mando de Laodamante, fillo de Eteocles. Laodamante conseguiu matar a Exialeo pero logo resultou morto por Alcmeón, segundo Pseudo-Apolodoro, se ben Pausanias di que os arxivos resultaron vencedores e Laodamante fuxiu esa noite cos habitantes de Tebas cara Iliria.