cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert Bridge
Proposta de peonalización
Contra a proposta de peonalización xurdiu unha vigorosa campaña levada a cabo polo Real Automóbil Club. Este movemento incluíu unha campaña publicitaria liderada pola actriz Diana Dors en favor da reapertura da ponte, mentres que un grupo de residentes locais dirixidos polo poeta Robert Graves mobilizouse en apoio do plan do GLC. Graves colleitou máis de mil sinaturas de apoio, pero foi atacado con dureza pola British Road Federation, que se burlou de que a aparente evidencia de apoio público ao proxecto debíase "ao envío dunha gran cantidade de enquisadores a vivendas sociais, onde a maioría da xente asina todo sen saber de que se trata". Unha enquisa pública de 1974 recomendou que a ponte permanecese aberta para evitar a conxestión das pontes próximas, polo que se mantivo aberta ao tráfico co sistema de carrís reversibles e a limitación de peso de dúas toneladas para os vehículos que o cruzasen.
Época moderna
esquerda|miniatura|227x227px|O infrecuente esquema de cor actual está destinado a aumentar a [[visibilidade para a navegación polo río Támese en condicións de pouca luz.]] En 1990 o sistema de carrís reversibles foi retirado e a Albert Bridge volveu permitir o tráfico en ambos os sentidos. Ademais, instalouse unha mediana no acceso sur da ponte para evitar que fose utilizada por vehículos de gran tamaño. Nos primeiros anos do século XXI a área de Chelsea experimentou un importante crecemento no uso de vehículos 4x4, moitos dos cales excedían o límite de peso de dúas toneladas, e calculouse que 1/3 do total dos vehículos que utilizan a ponte estaban por riba dese límite. En xullo de 2006, a estrada que atravesa a ponte, de 8,2 m de ancho, reduciuse a un só carril en cada dirección para reducir a carga soportada. Ademais colocáronse a ambos os dous lados da mesma, barreiras de sinalización, nun esforzo por protexer a estrutura dos danos causados polos automóbiles.
Entre 1905 e 1981, a Albert Bridge foi pintada dunha cor verde uniforme, e en 1981 foi repintada amarela, pero en 1992 sufriu unha remodelación que incluía cambios na súa decoración e cableado. Como resultado converteuse nun importante punto de referencia do oeste de Londres. Na actualidade a ponte está pintada nun esquema de cores rosa, azul e verde, destinado a aumentar a visibilidade en días de néboa ou de pouca luz, e por tanto reducir os riscos para a navegación de chocar coa súa fráxil estrutura durante o día. Pola noite unha rede de 4.000 lámpadas halóxenas de baixa voltaxe iluminan a ponte. En 1993, o innovador uso de iluminación de longa duración e baixo consumo de enerxía foi eloxiado por Mary Archer, naquel momento presidenta da National Energy Foundation. O seu aspecto actual, distintivo e sorprendente, propiciou o seu uso como pano de fondo de numerosas películas ambientadas na zona de Chelsea, como Absolute Beginners (1986), Sliding Doors (1998) e Maybe Baby (2000). miniatura|220x220px|Vista nocturna da ponte. Pola noite, unha rede de 4.000 [[Lámpada halóxena|lámpadas halóxenas de baixa voltaxe encárgase da súa iluminación.]] A excepción da Tower Bridge, construída en 1894, a Albert Bridge é a única ponte de estrada sobre o Támese no centro de Londres que nunca foi substituída. A pesar de ser proxectados como unha medida temporal, os dous alicerces centrais de formigón permanecen no seu lugar, e aínda que en 1974 a súa esperanza de vida estimouse nun máximo de 30 anos, a ponte segue en pé e aínda en funcionamento. En 1975, a Albert Bridge foi declarada obxecto de protección como estrutura de grao II*, o que lle proporciona protección contra novas modificacións significativas sen previa consulta. A pesar diso, a súa deterioración continúa. Aínda que foron elaboradas propostas polo goberno do distrito de Kensington e Chelsea para levar a cabo a súa reparación, en marzo de 2008 informouse de que non había fondos dispoñibles para realizar as obras. As múltiples medidas destinadas a reducir o fluxo de tráfico e prolongar a vida útil da ponte, levaron a que en 2009 o tráfico pola Albert Bridge sexa duns 19.000 vehículos por día, o que o converte na segunda ponte sobre o río Támese menos transitada de Londres, só por detrás da Southwark Bridge.
Junta de Siete Villas
Os mestres canteiros transmieráns en Galicia
O vinculo que se produce en Cantabria, e concretamente nas rexións comprendidas na extensión de Trasmiera, coa cantaría na Idade Moderna, responde a un conxunto de factores de distinta natureza e que foi estudado desde o punto de vista social, económico, xeográfico e cultural. Un dos aspectos máis evidentes da súa actividade é a itinerancia. O fluxo de mestres canteiros do norte peninsular, principalmente vascos e montañeses, cara ao resto da península na Idade Moderna, é un fenómeno coñecido e foi estudado e valorado desde diferentes enfoques e perspectivas, tema en torno ao cal Mª. C. González Echegaray profundizou no seu estudo "Salida de la Tierra". O desprazamento dos mestres canteiros de Trasmiera alcanzou un sorprendente grao de dispersión. Despregan a súa actividade non só na península, senón noutras zonas como as Canarias e América. Centrándonos en Galicia, interviron nun conxunto moi extenso e notábel de edificacións, con frecuencia en colaboración con outros mestres. Así, un feito moi significativo do panorama histórico-artístico en Galicia no século XVI é que se detecta unha importante confluencia de artífices de distintos ámbitos e procedencias. Galicia comeza este século cun período de regresión, como prolongación da crise baixomedieval. No século XV Galicia vive, en palabras de López Ferreiro, unha situación "triste e deplorábel". Circunstancia que sen dúbida afectaría desde finais do século XV ao propio desenvolvemento artístico do reino, xerando probabelmente un esgotamento dos centros artísticos locais, coa conseguinte converxencia de mestres de distintas procedencias que traballaban na maior parte das obras que tiveron lugar nese período e cuxa intervención vese incrementada ao longo do século XVI. Dita confluencia vai xerando un trasvase importante de estilos e influencias artísticas. Neste "crisol artístico" é fundamental o apoio de mecenas; é o caso de certas familias da nobreza que durante o reinado dos Reis Católicos encontran na cultura e a distinción intelectual unha forma de afirmar o seu poder e prestixio, o que os leva a adoptar o papel de protectores das artes. Grazas a proxectos como a fundación do Hospital Real de Santiago de Compostela ou os llevados a cabo por Alonso I de Fonseca, en poucas décadas xerarase un dinamismo artístico, no que serán fundamentalmente dous os focos clave Santiago e Ourense, núcleos sobre os cales se asentan os piares do que será o "Renacemento galego".
Púxose de relevo tradicionalmente a Santiago como o foco máis activo de Galicia. Aínda que o fenómeno da Peregrinación entrara en decadencia, era un elemento importante do enlace entre Europa e o occidente peninsular. O Arcebispado de Santiago nese momento era o terceiro en importancia da Coron de Castela, por detrás de Toledo e Sevilla. A importancia de Santiago de Compostela estaba determinada ademais por un aspecto fundamental, directamente relacionado coa cultura escrita, especificamente impresa. Santiago era a única cidade de Galicia con imprentas estábeis e universidade, co que iso implica.
Destacan nas primeiras décadas do século XVI a presenza en Galicia dos mestres Diego Gil, Juan de los Cuetos e Diego de los Prados. Na segunda etapa constitúe un punto de referencia o ano 1538 en que Rodrigo Gil de Hontañón asume a dirección das obras na Catedral de Santiago de Compostela. Encóntranse tamén nesta etapa os mestres Juan de Herrera de Gajano e Juan Ruiz de Pámanes, entre outros. Na terceira etapa sobresaen algúns dos mestres que F. Marías Franco definiu como hontañonianos, entre eles Gaspar de Arce "o Vello", Gonzalo de la Bárcena, Bartolomé de la Torre e Juan de la Sierra "o Vello", entre outros.
Bolma rugosa
Bolma rugosa é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1767.
Alume
miniatura|250px|Cristais de alume potásico, ou pedra alume. Alume é o nome xenérico dunha clase importante de compostos químicos -os sulfatos duplos dodecahidratados— formados polo sulfato dun metal trivalente, especialmente o aluminio (pero tamén cromo ou ferro, ou amonio), e outro dun metal monovalente (sodio, potasio ou prata), de fórmula xeral AB(SO4)2·12H2O.
Xeralmente o termo alume refírese ao alume potásico, KAl(SO4)2 ·12H2O, ou ao seu equivalente natural, a pedra alume.
Unha característica destacábel dos alumes é que son equimoleculares, porque por cada molécula de sulfato trivalente hai unha molécula de sulfato do outro metal, e cristalizan hidratados con doce moléculas de auga.
O alume potásico é un adstrinxente, e antiséptico. Os antigos gregos e romanos xa o empregaban como adstrinxente e fixador para as tinguiduras.
A pedra alume tamén se usa, despois de humedecida, como coagulante en pequenas feridas. Ademais, o alume úsase na composición de desodorizantes, xa que as súas propiedades antisépticas eliminan as bacterias que causan mal cheiro, e permiten unha transpiración inodora.
Botryphallus epidauricus
Botryphallus epidauricus é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Brusina en 1866.
Adolph Alexander Weinman
Weinman acadou en 1898 a nacionalidade estadounidense.
Primeiros anos e formación
Weinman naceu na vila de Durmersheim, próxima a Karlsruhe, no daquela Gran Ducado de Baden, o 11 de decembro de 1870. Con só 10 anos, en 1880, trasladouse aos Estados Unidos coa súa nai viúva, para vivir cuns parentes en Nova York. Coma outros inmigrantes alemáns, nos Estados Unidos cambiou o seu apelido orixinal, Weingärtner, por Weinman, para lle dar unha aparencia máis próxima ao inglés.
Nesa cidade, logo de traballar como aprendiz do tallador de madeira e marfil Frederick Kaldenberg,en 1887 comezou a asistir ás clases nocturnas da Cooper Union, onde o seu talento para o debuxo ornamental lle proporcionou o premio Mitchell Vance. O ano seguinte foi admitido como alumno do escultor Philip Martiny e logo continuou a súa formación artística na Art Students League, de Nova York, onde tivo como profesores a escultores tan recoñecidos como Augustus Saint-Gaudens.
Carreira artística
Logo da súa formación académica, Weinman continuou traballando como axudante dos escultores Charles Niehaus, Olin Warner e Daniel Chester French, ata finais do século. En 1904 abriu o seu primeiro estudio propio en Nova York, e en 1923 trasladouse a outro en Forest Hills, na mesma cidade, onde residiu durante toda a súa vida.
Aínda que Weinman acadou máis sona como deseñador e gravador de moedas estadounidenses, el reivindicou a súa condición de escultor, disciplina na que cultivou unha abundante obra, nalgúns casos de relevancia, sinaladamente a de escultura ornamental ou arquitectónica. miniatura|[[Escultura Descending Night, cerada por Weinman para a Exposición Internacional Panamá-Pacífico de San Francisco (1915). ]] Os seus ingresos ordinarios procedían maioritariamente da venda de pequenas reproducións en bronce das súas obras de maior tamaño. Un exemplo disto é a súa obra Descending Night, cuxa versión monumental foi encargada orixinalmente para a Exposición Internacional Panamá-Pacífico de San Francisco (1915) para decorar as súas fontes exteriores e cuxa reprodución forma parte da colección do Museo Metropolitano de Arte de Nova York.
Weinman formou parte do concurso de escultura das Olimpíadas de Verán de 1928. Así mesmo, pertenceu a diversas entidades artísticas e eruditas, como a Sociedade Nacional de Escultura —cuxa presidencia exerceu entre 1927 e 1930—, a Comisión de Belas Artes dos EEUU (1929-1933), a Academia Estadounidense das Artes e das Letras, o Instituto Nacional das Artes e das Letras, a Academia Nacional de Deseño ou a Comisión de Arte da Cidade de Nova York, entre outras. Weinman foi membro tamén da American Numismatic Association e da American Numismatic Society.
Pasamento e legado
Adolph Weinman finou en Port Chester, no estado de Nova York, o 8 de agosto de 1952. Logo do funeral na Catedral de San Patricio, en Manhattan, o seu corpo foi soterrado no cemiterio Calvary, de Queens.
Os documentos da traxectoria de Adolph A. Weinman consérvanse nos Arquivos da Arte dos Estados Unidos, do Instituto Smithsoniano.
O seu fillo máis vello, Robert Weinman, foi tamén un escultor e medallista recoñecido. Outro dos seus fillos, Howard Weinman, foi o autor da moeda conmemorativa de medio dólar do tricentenario de Long Island.
Obra
miniatura|248x248px|Medalla de servizo da Campaña Asia-Pacífico Exposición da [[Compra de Luisiana (1942). ]]
Moeda e medalla
Tamén participou na creación de varias medallas de servizo para as Forzas Armadas estadounidenses, entre as que destacan os reversos das da Campaña de Asia-Pacífico; a Campaña de Europa, África e Oriente Medio, todas elas da segunda guerra mundial. Entre as medallas civís destacan a conmemorativa da Exposición da Compra de Luisiana (1904), a do Instituto Americano de Arquitectos (1907) e a outorgada como premio Stanford Saltus de Medalla (1918), da American Numismatic Society.
En 1907 comezou a expor a súa obra medallística na Academia Nacional do Deseño, e nesa institución expuxo tamén os anos seguintes os modelos de varias das súas producións escultóricas máis salientables. Tamén expuxo a súa produción de medallas na Exposición Medallística de Nova York e no Salón da Medalla de Bruxelas, ambos en 1910.
Escultura
A obra de Weinman como escultor arquitectónico pódese atopar nos capitolios dos estados de Wisconsin, Missouri e Luisiana. Weinman converteuse no escultor favorito do estudio de arquitectura McKim, Mead and White, e deseñou tamén esculturas para diversos edificios e monumentos de Nova York, como a Casa Consistorial de Manhattan, a igrexa presbiteriana de Madison Square —rematada en 1906 e demolida en 1919—, o monumento aos mártires dos barcos de prisioneiros na Guerra de Independencia e a estación de ferrocarril de Pensilvania —concluída en 1910 e demolida en 1963—. Algunhas das súas aguias procedentes desta estación consérvanse noutros lugares, como as novas instalacións da propia estación ou o parque zoolóxico nacional de Washington. miniatura|300x300px|[[Escultura de Weinman no frontón do Jefferson Memorial de Washington, que representa o Comité dos Cinco.]] Entre outras das súas obras de escultura arquitectónica fóra de Nova York destacan o friso do memorial aos veteranos de guerra, en Chicago, e esculturas para o edificio do Departamento Postal, para o Jefferson Memorial e para o interior do Tribunal Supremo dos EEUU, todas estas en Washington.
Dentro da obra escultórica non arquitectónica de Weinman pódense salientar os monumentos de Macomb e Maybury, en Detroit, así como a escultura de Abraham Lincoln situada no centro da vila de Hodgenville, en Kentucky.
A maioría das obras escultóricas de Weinman corresponden a un estilo coñecido como "Neoclásico lírico". As súas figuras adoitan levar drapeados clásicos, aínda que na súa obra se aprecia tamén unha fluidez que presaxia o estilo Art Decó, que Weinman tamén cultivou. A súa pequena estatua de bronce titulada The Nude Golfer ("O golfista espido"), de 1901, é unha mostra representativa deste estilo. Este traballo evoca a escultura clásica pola súa atención á anatomía humana e ao movemento, así como o propio espido do deportista, en tanto que a propia escolla do suxeito, un xogador de golf contemporáneo, lle achega un toque de actualidade.
La Raíz
Traxectoria
El aire muerto (2007), foi a primeira maqueta coa que comezan a coñecerse entre eles a nivel musical, a buscar sons novos, e a xogar co rap político e a mestizaxe. Neste cambio importante recrutan a Josep Panxo quen, dende entón, dá ese movemento social e esa rebeldía ao grupo. Tamén entran Felipe á batería e Julio Maloa como cantante. Con todos eles e tentando parecerse ao seu grupo de referencia, Hechos Contra el Decoro, establecen un gran cambio musical.
Autoproduciron o seu primeiro traballo El aire muerto. En setembro de 2008 gravan xunto á Gossa Xorda Raíces, un tema de "colegueo" que acabou sendo o principio da Guerra al silencio, o seu primeiro traballo serio, en 2009. Este novo disco, tamén autoproducido, ten unha maior carga roqueira ca o anterior, aínda que mantén o reggae e o ska ben presentes. O grupo fai nel unha aposta máis comprometida, máis directa. Pablo pasa da guitarra á voz principal, e chega Jim (de carácter máis roqueiro) á guitarra, así remátanse por asentar as bases do grupo, tal e como o coñecemos agora. Ademais únese un amigo íntimo da banda, que é Sen-k, ás 3 voces que xa estaban (Pablo, Josep e Julio).
Tras dous veráns de xira con este traballo, deciden meter no grupo a Dj Jano, tamén amigo da banda. Únense ademais Carles á trompeta e Xavi ao trombón. En 2011 gravan El lado de los rebeldes, o segundo traballo da banda, e primeiro de estudo. Gravado polo produtor alemán Uwe Hoffmann, coa colaboración de Sebastián Cebreiro "El cebolla" de La Vela Puerca. No disco amosan o seu lado máis roqueiro e festivo que se plasma á perfección nos directos.
No 2013 volven superar os 40 concertos e en 2014 "Jilgueros Tour" lévaos por vez primeira a tocar en Europa e en España aparecen xa entre os grupos cabeza de cartel de case todos os festivais nos que tocan. En 2015 fan unha pequena xira de 20 concertos, cos que pretenden aforrar para financiar o seguinte traballo que sairía á luz en 2016.
En marzo do 2016 publicaron Entre poetas y presos. Un disco de 11 cancións no que defenden a dignidade da memoria, a identidade dos silenciados, a obsolescencia dalgunhas institucións como a monarquía e un berro pola fogueira dos continentes. Este traballo púxose en descarga gratuíta a través da súa páxina web, cunha descarga solidaría que apoiou o colectivo "Defender a quien defiende", que fomenta dende Barcelona na sede de NOVACT (Instituto Internacional pola Acción Non Violenta) a organización fronte a medidas como a "lei mordaza"; o 50% da recadación desta descarga foi a parar a este colectivo. Da mesma forma o disco en formato físico estivo durante varias semanas entre os vinte discos máis vendidos de España. Este mesmo ano a banda esgotou as entradas nas salas de toda España e o continente europeo, sacando por primeira vez na historia a súa música fóra de Europa na súa visita a Nepal.
O 14 de decembro do 2017 a banda anunciou que 2018 sería o ano de despedida do grupo ante un parón indefinido. A banda xustifica no comunicado que pretende tomar un tempo separados da presión que impón a industria musical e que por iso o parón non ten data marcada de regreso.
O nome da xira "Nos volveremos a ver" (Volverémonos ver), que se realizou durante o ano 2018 foi acompañada da presentación do disco gravado en directo e publicado o 2 de febreiro de 2018.
O 17 de novembro do 2018 a banda realizou o último concerto fronte a 20.000 persoas na cidade de Valencia.
Novos proxectos
Tras a separación do grupo, apareceron varios proxectos. O primeiro foi Valira, o novo proxecto de Juan Zanza, o exguitarrista da Raíz, que estreou o seu disco "Ecos de Aventura" en marzo do 2019. Pablo Sánchez Pardines compositor, líder e voz principal fixo público o seu novo proxecto Ciudad Jara acompañado de músicos doutras formacións do ámbito estatal. Outros membros da banda crearon a banda "Nativa", cuxo primeiro EP "Rua Na Selva" saíu o 26 de xullo de 2019 e o seu primeiro disco, composto de 12 cancións, foi lanzado o 20 de setembro de 2019.
Lama Boa, Vilar de Donas, Palas de Rei
Lama Boa é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Saul Malatrasi
Saul Malatrasi, nado en Calto, Rovigo, o 17 de febreiro de 1938, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba principalmente como defensa. Militou en varios dos principais equipos italianos, conquistando numerosos títulos, entre eles tres ligas, dúas Copas de Europa, tres Copas Intercontinentais e dúas Recopas de Europa. Foi o primeiro futbolista en gañar a Copa de Europa con dous equipos diferentes e o único que o fixo con dous equipos da mesma cidade (Milan e Inter). Foi tamén o primeiro en gañar tres edicións da Copa Intercontinental.
Como futbolista
Natural de Calto, comezou a xogar ao fútbol no equipo da súa cidade natal, pasando logo ao equipo do SPAL. Tras xogar cedido un ano no Castelmassa para adquirir experiencia, foi subido ao primeiro equipo aos 19 anos. Debutou na Serie A o 21 de setembro de 1958, nun empate sen goles ante a Juventus, e disputou un total de 25 partidos durante a tempada na posición de lateral.
No verán de 1959 foi traspasado á Fiorentina, onde xogou como defensa pero tamén como centrocampista. Militou durante catro tempadas no club toscano, conquistando na segunda delas a Recopa de Europa, a Copa de Italia, a Copa da Amizade Italo-francesa e a Copa dos Alpes. Xogou ademais as finais da Recopa de Europa 1961/62 e da Copa de Italia 1959/60, perdendo contra Atlético de Madrid e Juventus respectivamente.
En 1963 foi contratado pola Roma, coa que disputou 28 partidos no campionato de Serie A 1963/64, marcando dous goles. O equipo gañou a Copa de Italia, pero a final celebrouse en novembro de 1964, cando Malatrasi xa deixara o club, fichando polo Inter de Milán. Chegou ao equipo lombardo por petición do histórico adestrador Helenio Herrera, como alternativa a Carlo Tagnin, aínda que por necesidade tivo que substituír ao lesionado Armando Picchi no posto de líbero. Disputou 15 partidos de liga durante a súa primeira tempada cos nerazzurri, ano no que o equipo gañou o scudetto, a Copa de Europa e a Copa Intercontinental. Nesta última, gañada ante o Independiente arxentino, Malatrasi foi titular tanto no partido de volta como no de desempate disputado no Santiago Bernabéu. Ao ano seguinte os nerazzurri volveron gañar o campionato de liga e a Copa Intercontinental, mentres que na Copa de Europa caeron en semifinais fronte ao Real Madrid.
Ao final da tempada Malatrasi foi vendido ao Lecco, tamén da Serie A, onde disputou 27 partidos nunha campaña que acabou co descenso do club. Con todo, as súas boas actuacións fixeron que se fixase nel o Milan, que o fichou no verán de 1967.
Nereo Rocco despregouno como líbero, posición que xa ocupara na súa etapa no Inter. Na súa primeira tempada no equipo rossonero gañou o scudetto e a Recopa de Europa. Ao ano seguinte proclamouse campión da Copa de Europa, sendo titular na final contra o de Johan Cruyff no Santiago Bernabéu. Converteuse así no primeiro futbolista en conquistar o título con dous equipos diferentes, e no único en logralo con dous clubs da mesma cidade.
En outubro de 1969 converteuse no primeiro futbolista en gañar tres veces a Copa Intercontinental, sendo titular fronte ao Estudiantes tanto na ida como na volta.
Coa súa carreira preto da fin, decidiu regresar ao seu primeiro equipo, o SPAL, co que xogou dúas tempadas na Serie C, disputando un total de 55 partidos. Militou unha última campaña no Pro Patria de Busto Arsizio, antes de retirarse do fútbol en 1973.
Selección italiana
Foi internacional coa selección italiana sub-23 e coa selección B, antes de debutar coa selección absoluta de Italia en 1965, nun partido contra Alemaña Oriental. Disputou un total de 3 partidos coa absoluta, os dous últimos en 1969.
Como adestrador
Despois de sacar o curso de adestrador en outubro de 1971, regresou ao SPAL, onde exerceu como segundo adestrador durante dúas tempadas. A continuación pasou polo Legnago, onde permaneceu só unha tempada, antes de volver ao SPAL como técnico do equipo xuvenil.
Na tempada 1980/81 substituíu a Antonio Trebiciani á fronte dos xuvenís da Roma, levando o equipo á vitoria do Torneo de Viareggio de 1981.
No verán de 1981 foi contratado polo Pescara, equipo da Serie B, para substituír a Aldo Agroppi. Con todo, foi destituído tras 4 derrotas nos primeiros 5 partidos. Posteriormente adestrou o Pontedera, o Forlì, o Angizia Luco e o Lodigiani.
Jesús Barreiro Costoya
Jesús Barreiro Costoya, finado en Buenos Aires en abril de 1920, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
O pacto dos estudantes
Estreouse en galego o 5 de xaneiro de 2023 a través da TVG.
Sinopse
O filme conta a historia de tres mozos estudantes que son contratados como procurar un filme que supostamente rodaron xuntos Buñuel, Lorca e Dalí.
Jesús Barreiro Costoya
Traxectoria
Oficial do Banco de España, estableceu unha axencia de negocios en Vilagarcía de Arousa en 1905. Foi membro da Asociación Regionalista Gallega, correspondente de El Eco de Galicia da Habana e colaborou en El Regionalista e El Ciclón. Foi presidente do orfeón Aurora da Coruña en 1908, e membro correspondente da Real Academia Galega. Marchou a Arxentina, foi funcionario da casa central do Banco Español del Río de la Plata e colaborou en Suevia e Correo de Galicia. Finou en Buenos Aires en abril de 1920.
Vida persoal
Casou con Ángela Garrido, que finou en 1914, e foi pai de dez fillos.
Atyidae
Atyidae é unha familia de camaróns, presente en todas as augas tropicais do mundo, así como na maioría das temperadas. Os adultos desta familia están case sempre restrinxidos a augas doces. É a única familia da superfamilia Atyoidea.
Xéneros e subfamilias
A seguinte clasifición segue a De Grave et al. (2010), cos seus subseguintes engadidos.
Eulagisca gigantea
Eulagisca gigantea é unha especie de anélido. Foi descrita por primeira vez por Alex K. Monro en 1939. Distribúese nunha ampla zona do océano Antártico] a profundidades entre os 40 e os 700 metros.
Baldur Brönnimann
Baldur Brönnimann, nado en 1968 en Basilea é un director de orquestra suízo.
Fernan Gonçalvez de Seabra
Fernan Gonçalvez de Seabra foi un trobador do século XIII.
Baldur Brönnimann
Traxectoria
Brönnimann estudou na Musik-Akademie der Stadt Basel, na súa cidade natal, e foi un compañeiro júnior de dirección no Royal Northern College of Music de Manchester. De 2008 a 2012, Brönniman foi o director musical da Orquestra Sinfónica Nacional de Colombia, e de 2011 a 2015, foi director artístico do BIT20 Ensemble de Noruega. Brönnimann foi director titular da Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música de 2015 a 2020. Brönnimann converteuse no primeiro director principal da Basel Sinfonietta en 2016 até a tempada 2022-2023. En setembro de 2022 dirixiu a Real Filharmonía de Galicia participando no proxecto Sensoxenoma 2022.
Fernan Gonçalvez de Seabra
Traxectoria
Crese que é un trobador nado en Portugal, pero de ascendencia leonesa, concretamente da Seabra. Podería ser vasalo do señor portugués Fernão Fernandes de Bragança e estar activo na segunda metade do século XIII.
Baldur Brönnimann
Traxectoria
Brönnimann dirixiu a música de compositores contemporáneos como Harrison Birtwistle, Unsuk Chin, Thomas Adès, John Adams, Kaija Saariaho, Helmut Lachenmann e Magnus Lindberg. Brönnimann fixo o seu debut operístico coa English National Opera (ENO) en 2008 con Lost Highway de Olga Neuwirth. Volveu a ENO para as producións de The Death of Klinghoffer de John Adams (dirección de Tom Morris ) e a produción de La Fura dels Baus de Le Grand Macabre de Ligeti, obra que tamén dirixiu no Teatro Colón de Buenos Aires, Arxentina, e en Komische Oper Berlin no revival de Barrie Kosky en 2013.
Fernan Gonçalvez de Seabra
Obra
Consérvanse 15 obras, ademais doutra cantiga de amor de dubidosa autoría. 14 son cantigas de amor e a restante é unha cantiga de amigo.
Baldur Brönnimann
Traxectoria
Brönniman realizou varias gravacións comerciais, entre elas unha gravación de obras de Pascal Dusapin, coa Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música e o Remix Ensemble, e un disco de concertos de György Ligeti e o seu Melodien, co BIT20 Ensemble.
Carla Subirana
Carlota Subirana Jiménez, coñecida como Carla Subirana, nada en Barcelona en 1972, é unha directora de cine catalá.
Anafilaxe
miniatura|200px|Anxioedema alérxico: este neno non é capaz de abrir os ollos debido ao inchazo. A anafilaxe é unha reacción inmunitaria severa, xeneralizada, de rápida instalación e potencialmente mortal, ante o contacto do organismo cunha substancia que provoca alerxia.
Características
Con maior frecuencia é o resultado de reaccións inmunolóxicas aos alimentos, medicamentos e picadas de insectos, pero pódea inducir un axente capaz de producir unha desgranulación espontánea, sistémica, de mastocitos ou basófilos.
A anafilaxe diferénciase da alerxia pola extensión da reacción inmunitaria que compromete particularmente ao sistema respiratorio e ao cardiovascular. Cando nas manifestacións da anafilaxe se pon en risco inmediato e repentino a vida do paciente, utilízase o termo choque anafiláctico. O risco de choque anafiláctico pode ocorrer cando se utilizan medios de contraste en radioloxía, ou se aplican algúns fármacos terapéuticos que se comportan como alérxenos aos cales o suxeito está sensibilizado.
O termo anafilaxe foi acuñado por Charles Robert Richet, que foi galardoado co Premio Nobel de Medicina de 1913, en recoñecemento aos seus traballos sobre a anafilaxe.
Anacleto Pampillón Sío
Anacleto Pampillón Sío, nado en Mos e finado en Sanguiñeda o 28 de decembro de 1947, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Pampillón e Juana Sío de Petelos. Creou en 1904 a empresa madeireira Serrerías Pampillón en Sanguiñeda. Na II República foi elixido alcalde de Mos en 1931. Permaneceu no cargo até 1934. Finou en Mos o 28 de decembro de 1947.
Vida persoal
Casou con Claudina Rodríguez Lira e foi pai de Segundo Pampillón Rodríguez.
Ramón Regueira Ramos
Ramón Regueira Ramos, nado na Laracha o 7 de xaneiro de 1935 e finado o 15 de decembro de 2021, foi un futbolista e empresario galego. Xogaba de interior esquerdo.
Traxectoria
Aos 9 anos ingresou no colexio dos Xesuítas de Vigo, onde comezou a xogar ao fútbol. De regreso na Coruña, xogou no Huracán de Santa Lucía, de onde pasou con 15 anos ao Fabril, da Serie A rexional. Debutou co equipo fabrilista o mesmo día que o facían Arsenio e Carlos Torres, nun partido contra o Noia. En 1953 fichou polo Xuvenil, filial do Deportivo da Coruña na Terceira División, onde estivo ás ordes de Rodrigo. Disputou o final da tempada 1952/53 e case toda a 1953/54, na que o Xuvenil conseguiu o ascenso á Segunda División. Con todo, Regueira deixou o equipo unhas semanas antes, cando o Deportivo o cedeu ao Caudal de Mieres, na Segunda División.
Debutou na categoría de prata nun partido contra o La Felguera, e conseguiu cinco vitorias en sete partidos co club asturiano, adestrado por Cuqui Bienzobas. De volta en Galicia debutou co Deportivo na Copa do Xeneralísimo, no partido de volta dos oitavos de final contra o FC Barcelona en Riazor. Formou na dianteira xunto con Tito Blanco, Pahiño, Lechuga e Royo, e o equipo gañou 3-0, aínda que o resultado foi insuficiente para pasar de rolda, pois o resultado na ida fora de 4-0 para o Barcelona.
Na tempada 1955/56 volveu saír cedido ao Caudal, onde xogou 20 partidos e marcou 6 goles, compartindo dianteira con López e Bustamante. No verán de 1956 fichou polo Burgos xunto a outros tres coruñeses: Manín, Losada e Lexo. Marcou 4 goles en 11 partidos de Segunda, nunha tempada na que o club burgalés acabou por descender. A continuación incorporouse ao servizo militar e xa non volveu xogar ao fútbol.
Dermatofitose
As dermatofitoses ou tiña son infeccións fúnxicas da pel. As descricións da doenza remóntanse á Idade Antiga.
Causas
esquerda|miniatura|Fungo dermatófito A dermatofitose pode ser causada por preto de 40 fungos diferentes. Os máis comúns son os dos xéneros Trichophyton, Microsporum ou Epidermophyton.
Transmisión
As infeccións poden transmitirse por outros animais ou entre persoas. En moitos casos, o diagnóstico baséase na aparencia da pel e os síntomas. O diagnóstico pódese confirmar mediante cultivo microbiolóxico ou observación microscópica dunha mostra de pel.
Prevención
A prevención consiste en manter a pel seca, non andar descalzo en lugares públicos e non compartir obxectos persoais.
Tratamento
O tratamento normalmente consiste na aplicación de pomadas antifúnxicas como clotrimazol ou miconazol. Cando a enfermidade afecta o coiro cabeludo, poden ser necesarios antifúngicos orais como o fluconazol.
Prevalencia
En todo o mundo, cerca do 20% da poboación está infectada con dermatofitose nun momento dado. As infeccións da ingua son máis comúns nos homes, mentres que as infeccións do corpo e do coiro cabeludo afectan a ambos os sexos por igual. As infeccións do coiro cabeludo son máis comúns en nenos, mentres que as infeccións da ingua son máis comúns entre os anciáns.
Asasinato de María Soledad Morales
María Soledad Morales, nada en Valle Viejo (Catamarca, Arxentina) o 12 de setembro de 1972 e finada en San Fernando de Valle de Catamarca (Catamarca, Arxentina) o 8 de setembro de 1990, foi unha estudante arxentina asasinada con 17 anos na capital catamarqueña. Luis «El Flaco» Tula, o seu mozo, doce anos maior, foi acusado de entregala a Guillermo Luque —fillo do entón deputado nacional Ángel Luque—. Este levouna a unha festa en que participaron Diego Jalil (fillo do intendente da cidade nese momento), Arnoldito Saadi (curmán do gobernador de Catamarca) e Miguel Ferreyra (fillo do xefe da policía). A moza foi drogada con cocaína e violada por varios homes, todos eles «fillos do poder». En 1998, oito anos despois, Tula foi condenado a 9 anos de prisión por ser partícipe secundario da violación e asasinato. Guillermo Luque foi condenado a 21 anos de prisión como autor material do crime.
O resultado do asasinato causou unha crise política a nivel nacional na que mesmo chegou a intervir o entón presidente arxentino, Carlos Menem. Na actualidade non queda ninguén preso polo femicidio.
Asasinato
A noite do venres 7 de setembro de 1990, María Soledad Morales, quen entón cursaba 5º ano da secundaria, asistiu á discoteca Le Feu Rouge. Alí organizábase unha festa co fin de recadar fondos para a súa viaxe de fin de curso no Colegio del Carmen y San José. Os pais déranlle permiso para quedar a durmir na casa dunha compañeira súa. María Soledad díxolles que volvería contra as 16 horas do día seguinte, mais non foi así.
A madrugada do 8 de setembro, entre as 03:00 e 03:30, Luis Tula, un adulto quen, segundo os compañeiros dela, era o seu mozo, recolleuna na discoteca onde se celebraba a festa. Convidouna a ir a outra discoteca, «Clivus», onde a presentou a outros individuos, fillos de funcionarios políticos e policiais da provincia. Entre eles atopábase Guillermo Luque e, segundo testemuños de empregados da discoteca, saíu de alí «obnubilada» e acompañada de varios homes que a subiron a un vehículo. Nunca máis sería vista con vida.
Ás 9:30 do luns 10 de setembro de 1990, nunha zona coñecida como Parque Daza (a 7 km da capital catamarqueña sobre a ruta 38), uns operarios de Vialidad Nacional atoparon o corpo de María Soledad Morales, quen fora salvaxemente violada. A escena do achado foi manipulada por tres individuos vistos por un condutor de autobús. Máis tarde sóubose que morrera dunha parada cardiorrespiratoria por unha dose letal de cocaína que lle obrigaron a consumir os seus secuestradores violadores e asasinos. Foi recoñecida polo seu pai por unha pequena cicatriz nun dos seus pulsos, xa que o corpo estaba totalmente desfigurado. Tiña a mandíbula fracturada, queimaduras de cigarro, faltáballe coiro cabeludo, as orellas e un ollo.
Desde o primeiro momento as investigacións foron demoradas e manipuladas. O mesmo xefe da Policía da Provincia, o comisario xeral Miguel Ángel Ferreyra (pai dun dos asasinos), ao atopar o cadáver ordenou que o lavasen e borrasen pegadas e sinais de modo irrecuperábel.
Segundo os primeiros rumores, os responsábeis serían parentes de funcionarios, coloquialmente chamados «os fillos do poder». Os medios de comunicación difundiron como sospeitosos do crime os mozos Guillermo Luque (fillo do deputado nacional Ángel Luque), Pablo e Diego Jalil (sobriños do intendente José Jalil) e Miguel Ángel Ferreyra (fillo do xefe da policía provincial).
Tardouse máis de dous meses en abrir a investigación xudicial. Cando a xustiza interveu, evidenciouse o favoritismo cara aos posíbeis involucrados.
Nesas condicións, Ángel Luque (deputado nacional por Catamarca e pai de Guillermo Luque), declarou que se o seu fillo fose o asasino, o cadáver non aparecería. O escándalo levou á expulsión do deputado do Congreso. En 1991 o goberno nacional, presidido por Carlos Menem, interveu, nesa orde, o poder xudicial da provincia, despois o poder lexislativo e finalmente o poder executivo. Destituíu amais a Ramón Saadi, continuador dunha longa tradición de gobernadores na súa familia e aliado de Menem.
O interventor federal enviado por Carlos Menem foi Luis Prol.
O presidente Menem ordenou a intervención federal da provincia. Para aclarar os feitos, enviou ao exsubcomisario da Policía da Provincia de Buenos Aires, Luis Patti (baixo cadea perpetua desde o 14 de abril de 2011 por crimes de lesa humanidade), quen tamén demostrou falta de vontade na resolución do caso e aberta complicidade cos acusados.
Só dúas persoas foron condenadas por "violación seguida de morte agravada polo uso de estupefacientes", aínda que se estima que participaron máis homes no crime. Guillermo Luque foi condenado a 21 anos de prisión e Luis Tula a 9 anos. Ambos están xa en liberdade.
Xuízo
Nesas condicións, en 1996 iniciouse o xuízo oral polo asasinato de María Soledad. Os imputados eran Guillermo Luque e Luis Tula, exmozo da vítima. A televisión nacional transmitiu o xuízo en directo e rexistrou en detalle os xestos dos xuíces, quen evidenciaron unha actitude parcial. Os xestos do xuíz Juan Carlos Sampayo foron reiterados polo Canal 13 de Buenos Aires, responsábel da primicia, e polo resto da televisión nacional. Ditos xestos causaron un novo escándalo que levou á anulación do xuízo.
En 1997 celebrouse un novo xuízo. As condicións políticas no país e na provincia cambiaran considerabelmente. O 27 de setembro de 1998, Guillermo Luque foi condenado a 21 anos de prisión polo asasinato e violación de María Soledad Morales, mais só cumpriu 14. Pola súa parte, Luis Tula foi condenado a 9 anos de prisión, como partícipe secundario do delito de violación.
O tribunal ordenou investigar o encubrimento, que podería alcanzar a cúpula da policía catamarqueña, o exgobernador Ramón Saadi, o subcomisario Luís Patti e o propio expresidente Carlos Menem. Porén, dita investigación nunca se levou a cabo.
En 2019, Luis Tula, quen saíra do cárcere por bo comportamento, foi denunciado pola súa esposa. Ela asegurou que temía pola súa vida e a dos seus fillos.
Relevancia
Tras o asasinato, houbo multitudinarias «marchas do silencio» a xeito de protesta. Foron organizadas pola relixiosa Martha Pelloni, reitora do Colegio del Carmen y San José, centro relixioso onde estudaba a rapaza.
O intento das autoridades de Catamarca por encubrir o asasinato desencadeou históricas mobilizacións populares en todo o país, apoiadas por amplos sectores. Tras isto, logrouse o esclarecemento do homicidio, puxéronse de manifesto as condicións semifeudais do exercicio do poder en moitas provincias da Arxentina. Estes feitos conduciron a un considerábel cambio político na Provincia de Catamarca.
En 2020 cumpríronse trinta anos do feminicidio de María Soledad. Porén, continúa sen esclarecerse a participación doutras persoas no asasinato.
Película
En 1993, o director de cine Héctor Olivera, autor de La Patagonia rebelde e La noche de los lápices, filmou El caso María Soledad, co fin de dar a coñecer o asasinato e a impunidade dos responsables do crime.
Rocco e os seus irmáns
Rocco e os seus irmáns (Rocco e i suoi fratelli) é un filme franco-italiano de 1960 dirixido por Luchino Visconti e protagonizado por Alain Delon, Annie Girardot, Renato Salvatori, Katina Paxinou, Roger Hanin, Paolo Stoppa e Claudia Cardinale, nun dos seus primeiros papeis. Ambientado no Milán de 1960, conta a historia dunha familia migrante do sur de Italia e a súa desintegración na sociedade do norte industrial.
Estreouse en galego o 12 de febreiro de 2022 na TVG.
Xenocidio matsé
miniatura|dereita|Colonos colocando unha [[Bandeira do Perú|bandeira peruana no alto dunha maloca nunha das aldeas bombardeadas, en outubro de 1964.]] O xenocidio matsé foi o masacre sistemático, patrocinado polo estado peruano, contra os civís de tribos amazónicas matsés a beiras do río Yavarí dentro do departamento de Loreto, preto da fronteira co Brasil en 1964 durante o primeiro goberno de Fernando Belaúnde Terry. O número de mortos e feridos é descoñecido.
A selva do leste era un tema de interese para o goberno peruano, e Belaúnde Terry xa deixara claro na súa obra La conquista del Perú por los peruanos, publicada en 1959, que a Amazonia tiña que ser aproveitada polos seus recursos naturais, especialmente a madeira, e conectar as cidades amazónicas ao resto do país por estrada. No eido cultural, o xenocidio matsé tamén formou parte do choque entre o mundo mestizo occidental civilizador e o mundo indíxena amazónico, pois malia a mestizaxe nas poboacións da costa e dos Andes, figuras relevantes como César Lévano aplaudiron as accións do goberno, e nunha publicación en Caretas dixo:
Os membros das Forzas Armadas do Perú que participaron nas operacións antimatsés foron recibidos con arengas cando volveron a Lima; ademais, o goberno de Belaúnde tentou xustificar a súa acción ao acusar aos indíxenas de estar a formar guerrillas comunistas.
Relación entre o Perú e a selva amazónica
No aspecto rexional, Loreto experimenrara intentos de independentismo e federalismo; en case todos os intentos, a participación dos indíxenas foi favorable ás insurreccións, o que xa provocaba unha relación tensa entre o goberno e os habitantes de Loreto.
Violencia contra os pobos orixinarios
miniatura|Cartel en castelán na beira do [[Río Yavarí|Yavarí que advirte aos matsés de deixar de atacar aos colonizadores, os matsés non falaban castelán.]] Loreto era daquela un territorio desconectado do resto do país e coa febre do caucho volveuse unha área que atraeu a buscadores de fortunas. Xa daquela o empresario Julio César Arana levou a cabo o denominado xenocidio do Putumayo entre 1879 a 1912 onde os indios das concas dos ríos Putumayo e Caquetá foron escravizados para a extracción obrigatoria de caucho aproveitando que daquela había un conflito territorial entre Colombia e o Perú.
Aínda que os matsés habitaban o río Yavarí, afastado da área de conflito Putumayo-Caquetá, non foron alleos ao sometemento por parte de caucheiros peruanos e brasileiros, provocando hostilidade por parte dos matsés a intrusos non indíxenas nos seus territorios. Os matsés en si en realidade eran un conxunto de tribos moi diversas que foron agrupadas pola súa condición de vivir no río Yavarí, o seu principal grupo son os mayorunas. Por tal motivo os matsés desenvolveran técnicas de supervivencia para evitaren ser detectados polod colonos, talrd como ensinar aos cans a non ladrar cando se lles ordenaba, cultivar pequenas chacras (parcelas de policultivo) en diferentes lugares agochados da selva e estabelecer períodos máis curtos de horticultura itinerante.
Desenvolvemento
En outubro de 1964 na provincia de Requena, no leste de Loreto, madeireiros e colonizadores peruanos foron emboscados por mayorunas, tribo maioritaria dos matsés, ante o ingreso de devanditos colonos á conca do Yavarí. A decisión do goberno de Belaúnde foi enviar á forza Aérea do Perú para bombardear as aldeas de tres dos catro clans matsés máis relevantes por todo o Yavarí. A acción do goberno foi cualificado de maneira positiva por toda a sociedade peruana. No bombardeo, segundo Witness to Sovereignty: Revisiting the Latin American Indigenous Peoples’ Ethnopolitical Movement de Stefano Varese, nos ataques cara aos indios utilizouse unha bomba de napalm en forma de práctica para posteriormente utilizar ese armamento contra militantes das guerrillas socialistas Exército de Liberación Nacional (ELN) e o Movemento de Esquerda Revolucionaria (MRI).
Relatos de poboadores da zona desmenten o relato oficial da presunta relación entre guerrillas e mayorunas:
Unha vez rematadas as campañas militares, o presidente Fernando Belaúnde felicitou aos madeireiros no palacio de Goberno e chegou a viaxar á cidade de Requena para inaugurar un aeroporto. O uso de napalm foi corroborado e confirmado o 9 de outubro de 1968 polo Goberno Revolucionario da Forza Armada do militar Juan Velasco Alvarado que realizou un golpe de estado contra Belaúnde ese mesmo ano.
Legado
Logo da caída do Goberno Revolucionario da Forza Armada, o xenocidio de 1964 non foi tomado en importancia por parte do estado, aínda que en tempos contemporáneos críticase que Belaúnde tivo un comportamento hostil contra os mayorunas que só se defendían e un comportamento dócil cara aos atentados do grupo terrorista Sendero Luminoso ao comezo do conflito armado interno en 1980 durante o seu segundo goberno.
En 2020, o presidente do Consello de Ministros Walter Martos no marco do primeiro proceso de vacancia presidencial contra o mandatario Martín Vizcarra, invocou a memoria de Belaúnde por cuestións políticas:
Devandito acto foi tachado de «infeliz ocorrencia», os críticos tamén lembraron a opinión que tiña o mesmo Belaúnde sobre as organizacións de dereitos humanos, ao copiar o estilo arxentino do ditador Jorge Rafael Videla para reprimir aos disidentes, chegando a responder despectivamente aos chamados de Amnistía Internacional por presuntas violacións de dereitos humanos en Ayacucho: «As cartas de Amnistía Internacional van ao cubo do lixo (…) eu non as acepto».
Os gobernos de Belaúnde tamén tiveron incidentes contra os indíxenas dos ríos Urubamba e Manu entre os departamentos de Cuzco e Madre de Dios respectivamente.