cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquiduque
Austria
O título de Arquiduque da Austria data de 1156, pero non foi hereditario até a promulgación da Bula Dourada de 1356. En 1359 apareceu no Privilegium Maius, un documento no que que o duque Rodolfo IV de Austria falsificou a sinatura do emperador Frederico I que estaba orixinalmente no documento Privilegium Minus.
Merops persicus
O Merops persicus é unha especie de aves da familia dos abellarucos, Meropidae. Cría no Norte de África e no Oriente Próximo desde o leste de Turquía a Casaquistán e a India. Algúns exemplares desde o norte de África voan máis ao norte e poden aparecer como aves errantes principalmente en Italia e Grecia, e a especie tense detectado tamén en Galicia, polo que figura na Lista de aves de Galicia, na que se lle dá o nome de abellaruco de cara azul. Xeralmente é unha ave moi migratoria, que inverna na África tropical, aínda que algunhas poboacións crían e viven arredor do Sahel.
Arquiduque
Austria
Tal como Carlos IV fixera a Praga o centro do seu goberno, Rodolfo IV fixo o mesmo en Viena, dándolle privilexios especiais, como a promoción de proxectos de construción e a fundación da Universidade de Viena. Todo iso con vistas a aumentar a lexitimidade e a influencia da súa Casa e das súas terras austríacas. A este efecto, no inverno de 1358/1359, Rodolfo IV ordenou a creación du documento falsificado chamado Privilegium Maius ("o maior privilexio"). Nel, entre outras cousas, se determinaba que o título Palatino de Arquiduque sería equiparado aos Príncipes electores. Este novo título, con todo, non foi recoñecido polo emperador Carlos IV. Até 1453 non foi recoñecido polos príncipes electores.
Merops persicus
Descrición
Esta especie, igual que outros abellarucos, ten unha plumaxe moi coloreada, e un peteiro fino. É predominantemente verde; a súa cara é azul na parte lateral cunha banda negra ocular, e unha gorxa amarela e castaña, e peteiro negro. Pode chegar a ter unha lonxitude de 31 cm, e as súas plumas alongadas centrais da cola engaden outros 7 cm máis á lonxitude. Os sexos son moi semellantes, mais as plumas longas da cola da femia son máis curtas.
Arquiduque
Austria
Na epifanía de 1453, o emperador Frederico III, pertencente á Casa de Habsburgo, regulamentou o título de Arquiduque para os membros da súa Casa. Até entón ningún membro doutras casas reinantes no Sacro Imperio Romano Xermánico recoñecía oficialmente a existencia de tal denominación. A base territorial foi o Ducado da Austria, que pasou a ser Arquiducado de Austria. Este feito foi singular na historia mundial, pois non houbera antes outro arquiducado.
Merops persicus
Descrición
É unha ave que cría en áreas subtropicais semidesérticas con poucas árbores, xeralmente acacias. Inverna en bosques abertos ou pradeiras. Os abellarucos comen maiormente insectos, especialmente abellas, e avespas, que capturan no aire facendo saídas desde un pousadeiro aberto. Porén, esta especie probablemente captura máis libélulas que outras presas.
Os abellarucos desta especie poden facer o niño en solitario ou en colonias pouco densas de ata dez paxaros. Poden tamén facer niños en colonias xunto ao abellaruco común (Merops apiaster). Os niños están localizados en bancos areosos, terrapléns, penedos baixos ou nas ribeiras do mar Caspio. Constrúen un túnel relativamene longo de 1 a 3 m de lonxitude no fondo do cal poñen de catro a oito (comunmente seis ou sete) ovos esféricos brancos. Encárganse do coidado dos ovos tanto o macho coma a femia, aínda que a femia é a única que choca os ovos durante a noite. A incubación dura de 23 a 26 días.
Arquiduque
Austria
A Casa de Habsburgo, xeralmente coñecida como Casa de Austria, representa o país moderno, xa que, a pesar de que a familia é orixinaria de Suíza, no século XI, deixaron de ter posesións neste país no século XIV. O nome Habsburgo deriva de Habichtsburg, o castelo do azor, a súa residencia oficial, construído en 1020, no actual cantón de Aargau. .
Merops persicus
Descrición
A súa chamada soa 'máis plana' e menos 'afrautada' que a do abellaruco común.
Arquiduque
Utilización
Na orixe, non o levaba o título máis que o xefe da Casa de Austria que non posuía aínda as coroas reais de Hungría e de Bohemia e a coroa imperial do Sacro Imperio Romano Xermánico.
En 1477 o emperador Frederico III concedeu a súa utilización ao seu primo, Sexismundo I de Austria, rexente da Austria Anterior. O propio Frederico III nunca usou o título de Arquiduque, senón o de Duque, até o seu falecemento, en 1493.
Merops persicus
Subspecies
Recoñécense dúas subespecies:
Arquiduque
Utilización
O primeiro que usou oficialmente o título foi Alberte VI de Austria, en 1563.
Merops persicus
Subspecies
A especie está moi relacionada con Merops philippinus do leste de Asia, e con Merops superciliosus de África, e foi tratada como a mesma especie (conespecífica).
Arquiduque
Utilización
O fillo e herdeiro do emperador Frederico III, Maximiliano I, pasou a usar o título, despois da morte da súa esposa María, duquesa de Borgoña. Só co seu fillo, Filipe I, é co que aparece en primeiro lugar nos documentos dos Países Baixos.
Ladislau V de Hungría, o Póstumo, Duque de Austria, nunca estivo, en vida, autorizado a usalo. E consecuentemente ninguén da súa rama dinástica.
O Duque Ernesto I de Austria (Ernesto, o de Ferro), e os seus descendentes asumiron, unilateralmente e de forma persoal, o título de "Arquiduque".
Desde o século XVI en adiante, arquiduque ou a súa forma feminina, arquiduquesa, pasou a ser usado por todos os integrantes da Casa de Habsburgo, dun modo similar a como outras casas reais usan o título de Príncipe. Este costume mantívose na España dos Austrias (1516-1700), no Imperio austríaco (1804-1867) e no Imperio austrohúngaro (1867-1918).
Coa abolición da monarquía, os títulos e o sistema da nobreza foron tamén abolidos en Austria. Desta maneira aqueles membros da extensa familia Habsburgo que son cidadáns da actual República de Austria son coñecidos unicamente polos seus nomes de pía e o seu apelido Habsburg-Lothringen. O uso de títulos como arquiduque é de feito ilegal en Austria. Aínda así, algúns membros da familia que son cidadáns doutros países, como Alemaña, onde os títulos se engadiron aos nomes, poden usalo.
Adorned Brood
Adorned Brood é un grupo de folk black metal con orixe en Neuss, Alemaña. O grupo leva publicado varias demos e oito álbums de estudio.
Trala súa fundación en 1993 gravaron dúas demos, e asinaron co selo alemán Folter Records, co que gravaron o seu primeiro álbum de estudio Hiltia en 1996. O seu segundo álbum titulado Wigand, foi publicado no 1998. Posteriormente asinaron co selo Moonstorm Records, e publicaron o seu terceiro álbum de estudio no 2000, titulado Asgard. O cantante Erik Hecht do grupo Subway to Sally uniuse ó grupo para a gravavación do seu cuarto álbum, titulado Erdenkraft e publicado no ano 2000.
Antonio Casas
Antonio Casas Barros, nado na Coruña o 11 de novembro de 1911 e finado en Madrid o 14 de febreiro de 1982, foi un actor e futbolista galego.
Traballou en teatro, cine e televisión e foi un dos actores secundarios españois máis prolíferos, aparecendo en máis de 150 filmes de varios países e en multitude de series.
Traxectoria
Cursou estudos de Mariña mercante e dedicouse profesionalmente ao fútbol durante algunhas tempadas como xogador do Atlético Aviación, ata que unha lesión o apartou do deporte. En 1941 recalou casualmente no cine cun papel secundario na película Unos pasos de mujer, de Eusebio Fernández Ardavín. En 1945 iniciouse no teatro da man de María Fernanda Ladrón de Guevara.
A súa versatilidade sobre as táboas permitiulle interpretar obras de Luigi Pirandello ou Agatha Christie, destacando en montaxes como La enemiga; Una gallega en Nueva York; En la red, de Alfonso Sastre, con dirección de Juan Antonio Bardem e El abogado del diablo, en versión libre de José María Pemán.
No cine converteuse nun sólido actor secundario ao longo das décadas de 1940 e 1950, con títulos como Fuenteovejuna, de Antonio Román; La leona de Castilla e Alba de América, de Juan de Orduña ou El ruiseñor de las cumbres, de Antonio del Amo. Durante a década de 1960 participou en numerosos Spaguetti western, lembrándose o seu traballo en Una pistola per Ringo e Il ritorno di ringo, de Duccio Tessari e sobre todo en O bo, o feo e o malo, de Sergio Leone.
En 1963 conseguiu o Premio do Sindicato Nacional do Espectáculo polo seu papel principal en Nunca pasa nada, de J. A. Bardem, onde encarnou un médico de provincias na disxuntiva de deixarse seducir por unha alegre corista francesa ou seguir agonizando na rutina familiar. A súa ampla filmografía inclúe os títulos Fata Morgana, de Vicente Aranda; Nueve cartas a Berta, de Basilio Martín Patino; Tristana, de Luis Buñuel e Nadie oyó gritar, de Eloy de la Iglesia, entre outras.
Pobo yoruba
Os yoruba (en Ìran Yorùbá) son un grupo étnico níxer-congo do suroeste e o centro norte de Nixeria, así como rexión do sur e o centro de Benín. Xuntas, estas rexións son coñecidas como Yorubalandia. Os yoruba constitúen arredor de 44 millóns de persoas en total. A maioría da poboación reside en Nixeria, onde representan até o 21% da poboación do país, sendo un dos meirandes grupos étnicos de África. A maioría dos yoruba falan a lingua yoruba, que é tonal, e a lingua níxer-congo con maior número de falantes nativos.
Zalpuwa
miniatura|Mapa de Próximo Oriente cara 1600 a.C. Zalpuwa foi un reino Hitita que inicialmente se pensaba que estaba situado no Lago do Sal (Lago Tuz), e despois, por un texto atopado, situouse máis ao norte, na ribeira do Mar Negro. Nel era soberano despois do -1800 Ukhna, ao que sucedeu o seu fillo Huzziyas ou Khuzziya.
O reino pasou aos hititas que a conquistan con Anitta. Probabelmente é preciso relacionalo coa cidade de Zalpa. Zalpuwa foi saqueada e ocupada polos kaska despois do -1400 (talvez sobre o -1390) en tempo do rei hitita Arnuwandas I.
Cruzul, Cruzul, Becerreá
Cruzul é un lugar da parroquia de Cruzul no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2019 tiña 35 habitantes (21 homes e 14 mulleres).
Subura
miniatura|dereita|Subura Subura era un barrio de Roma superpoboado e moi activo. Estendíase polo val entre o sur do Viminal e o oeste do Esquilino, ou Oppius, e percorríao unha rúa longa chamada tamén Subura. O Argiletum uníao ao foro romano. Nel criouse Xulio César, que, porén, proviña dunha familia aristocrática. O seu nome evoca a vida popular nos seus aspectos máis pintorescos.
Na actualidade chámase La Suburra e é un barrio obreiro.
Centro Internacional de Fotografía
International Center of Photography
ICP
International Center of Photography
Jerónimo Granda
Jerónimo Granda, nado o 1 de xaneiro de 1945 en Oviedo, é un cantautor e humorista asturiano que se expresa tanto en lingua asturiana como castelá nos seus espectáculos. Reside en Xixón.
Traxectoria
A súa primeira incursión no mundo da música foi como batería do grupo de rock ovetense Los 106, en 1962. Anos despois, presentouse en 1968 como cantautor solista, baseando o seu repertorio tanto en cancións do folclore latinoamericano como en coplas asturianas.
Vilaia de Batna
Batna (en lingua árabe ولاية باتنة) é unha vilaia de Alxeria. A súa capital é a cidade de Batna.
Divisións administrativas
A vilaia divídese en 22 dairas dos que se debullan 61 concellos ou baladías.
ESA Vigil
alt=Visión simplificada dos puntos de Lagranxe|miniatura|Visión simplificada dos puntos de Lagrange. A misión Lagrange é unha misión da Axencia Espacial Europea para levar dous satélites de observación solar, un deles ó punto de Lagrange L1 e outro ó L5.
Descrición
Para asegurar unha capacidade efectiva de seguir eventos solares potencialmente perigosos (como tormentas xeomagnéticas, cunha probabilidade de 1,9% en 10 anos ), a ESA iniciou un estudo sobre dous futuros satélites meteorolóxicos espaciais. O 2 de febreiro de 2018, a ESA asinou contratos tecnolóxicos (Fase A) liderados por Airbus UK e OHB SE de Alemaña para deseñar as especificacións da nave espacial e o proceso de integración dos instrumentos. O Laboratorio Rutherford Appleton do Reino Unido e Mullard Space Science Laboratrix son os encargados de avaliar os requisitos da carga útil científica.
A misión propón o posicionamento de dúas naves espaciais en órbita nos puntos Lagranxianos L1 e L5, onde as forzas gravitacionais interactúan para crear unha situación estable para aforrar propelentes e para facer observacións. A L1 está entre Sol e Terra, polo tanto, as medicións na L1 proporcionan información sobre o clima espacial que chega cara á Terra. En contraste, o punto L5 proporciona un xeito de controlar as expulsións de masa coronal (CME) desde o "lado" para estimar a súa velocidade e dirección.
Obxectivos
O obxectivo xeral para situar o satélite nese punto é ter unha plataforma de aviso temperá da temperie espacial, en particular, para poder avisar de xeito eficaz cando unha tormenta solar pode impactar cara á Terra, permitindo así a protección das infraestruturas críticas. O sol emite un fluxo continuo de partículas atómicas cargadas electricamente, mais tamén de xeito periódico lanza miles de millóns de toneladas de material a través de campos magnéticos en "expulsións de masa coronal" a grande escala, o que pode distorsionar o campo magnético terrestre e causar graves danos tanto a estruturas no espazo como na Terra. A ESA ten estimado que un único impacto grave podería causar, só en Europa, un dano estimado en 15 000 millóns de euros. De aí o pensar en situar unha nave observación nun lugar que permita ver a evolución da superficie solar xusto antes de que esa superficie cadre en dirección á Terra, o punto L5, é dicir, seguindo á Terra na súa órbita cun desfase angular de 60º
Paricularizando, os obxectivos son:
miniatura|Erupción solar (7/06/2011, recollida por SDO no [[ultravioleta extremo)]]
A misión forma parte do servizo da rede de temperie espacial da ESA (Space Weather Service Network).
Intercesión da Nai de Deus
miniatura|Icona rusa do século XIX da Protección da Nai de Deus. A Intercesión da Nai de Deus, coñecida en eslavo eclesiástico como Pokrov (Покровъ, "protección") e en grego como Skepê (Σκέπη), é unha festividade da Virxe María celebrada na Igrexa Ortodoxa e nas Igrexas orientais católicas o 14 de outubro (1 de outubro segundo o calendario xuliano). A festividade celebra a protección subministrada os fieis por medio da intercesión da Theotokos (a Nai de Deus). A festividade celébrase conxuntamente en todas as Igrexas Ortodoxas orientais, pero onde se celebra con máis fervor é en Rusia, Belarús e Ucraína. É unha das festividades máis importantes do ano litúrxico na Igrexa Ortodoxa Rusa e en Rusia é unha das solemnidades máis importante tras a Resurrección de Xesús e as Doce Grandes Festas da Igrexa Ortodoxa. miniatura|Igrexa da Intercesión do río Nerl.
Xogador Internacional do Ano da IRB
O Xogador Internacional do Ano da IRB (en inglés IRB International Player of the Year) é un premio anual concedido pola World Rugby (anteriormente denominada International Rugby Board) ó xogador de rugby que ten a mellor actuación internacional coa súa selección ese ano. O primeiro ano no que se concedeu o premio foi o 2001. Está considerado o maior premio individual que pode recibir un xogador de rugby en activo.
Lista de gañadores e candidatos
180px|dereita|miniatura|[[Richie McCaw.]]
Costa de Almería
miniatura|285px|Praia de Mónsul, no [[Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar.]] Costa de Almería é a denominación turística que recibe a franxa litoral da provincia de Almería, unha extensión de territorio que abarca 217 quilómetros de costa mediterránea e 13 municipios: desde Pulpí, no límite coa provincia murciana ata Adra, que limita coa provincia de Granada.
Desde o 16 de febreiro de 1928 o empresario turístico Rodolfo Lussnigg promocionaría a denominación Costa do Sol para a Costa de Almería, á que se refería orixinalmente de forma exclusiva. Con todo, hoxe en día, esta franxa litoral denomínase simplemente Costa de Almería, mentres que o nome Costa do Sol pasou a formar parte da franxa litoral que ocupa a provincia de Málaga.
Castro de Leiro
O castro de Leiro é un castro situado no lugar de Loureiro na parroquia de Leiro, no concello coruñés de Abegondo.
Morfoloxía
Consta dun único recinto fortificado de forma ovalada. Está defendido por un parapeto de entre 3 e 4 metros de altura en entre 7 e 20 de anchura. No arco O-N-L o parapeto está reforzado cun foxo, que acada os 15 metros de ancho, e un segundo parapeto duns 3 metros de altura e 13 de anchura. Hai indicios de que na parte oeste houbo un segundo foxo
O sector norte, a parte traseira, está desaparecida, co foxo cunha estrada por riba. No sector leste está tamén afectado. Inda así os resto dos sectores do castro consérvanse axeitadamente.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Ernő Friedmann
Robert Capa
Cadea trófica
150px|miniatura|dereita|Exemplo dunha cadea trófica
A cadea trófica, tamén coñecida como cadea alimenticia, (do grego trophé 'alimentación'), é a corrente de enerxía e nutrientes que se establecen entre as distintas especies dun ecosistema en relación coa súa nutrición. As cadeas sempre se inician cun produtor sendo os demais membros os consumidores. Non adoitan ter un gran número de elos (de 4 a 7 como máximo), xa que enerxía vaise esgotando a medida que se pasa dun nivel cara o seguinte, polo que adoitan seguir a regra do 10%, e dicir, aproximadamente o dez por cento da enerxía pasa dun nivel cara o seguinte, e o resto (aproximadamente o 90%) pérdese en forma de calor etc.
1849
Outros
Historia ano a ano
Flat Earth Society
A Flat Earth Society ou Sociedade da Terra Plana é unha organización orixinaria de Inglaterra, aínda que posteriormente establecida en Lancaster (California), que defende a crenza de que a Terra non é esférica, senón plana. Posto que ningún científico nin grupo relixioso actuais expresaron o seu apoio a esta crenza, a sociedade converteuse popularmente nun referente á hora de referirse ao pensamento dogmático e á adherencia irracional ás tradicións.
Cadea trófica
Pirámides tróficas
A pirámide trófica é unha forma especialmente abstracta de describir a circulación de enerxía na biocenose e a composición desta. Baséase na representación desigual dos distintos niveis tróficos na comunidade biolóxica, porque sempre é máis a enerxía mobilizada e a biomasa producida por unidade de tempo, canto máis baixo é o nivel trófico.
miniatura|dereita|350px|Pirámide de enerxía.
Pazo do Faramello
O pazo do Faramello é un pazo barroco (século XVIII) situado na parroquia de Ribasar no concello de Rois, moi preto do Camiño portugués de Santiago e a 12 quilómetros de Padrón e Santiago de Compostela. Conta cun eido de 12,6 hectáreas onde salientan os xardíns franceses deseñados no século XIX. Está arrodeado por unha carballeira de gran biodiversidade e do lendario castro da Raíña Lupa.
Bandeira de Granada
A bandeira de Granada foi adoptada o 7 de febreiro de 1974. A bandeira consiste nun rectángulo dividido diagonalmente en triángulos amarelos arriba e abaixo e verdes ós lados, cun bordo vermello arredor da bandeira. Ten sete estrelas amarelas de cinco puntas, tres centradas no bordo superior, outras tres centradas no bordo inferior e unha máis nun círculo vermello superposto no centro da bandeira. Por último, unha vaina de noz moscada, colocada de forma simbólica, está situada no triángulo da esquerda (Granada é o segundo país en produción de noz moscada, tras Indonesia). As sete estrelas representan as súas sete divisións administrativas, sendo a do centro a que representa a capital.
Pazo do Faramello
Historia e arquitectura
Trátase dun edificio de estilo barroco civil compostelán con influencias italianas que delatan a orixe xenovesa do seu fundador, o Marqués de Piombino. Construíuse para servir de vivenda familiar e ergueito nuns socalcos sobre o canón do río Sar a comezos do século XVIII de estilo barroco compostelán civil. É o último pazo do Camiño Portugués a Compostela. O edificio principal supera os 2100 m² e a súa orixe é industrial, xa que se fundou a partir da Real Fábrica de Papel do Faramello, 1710, pioneira e abandeirada da industria galega por máis de dous séculos. Nas súas cabalarizas albergouse o arsenal contra as tropas francesas nas revoltas do 2 de xuño de 1808. O pazo foi ademais residencia de verán do rei Afonso XIII e do Infante Luís de Baviera nas súas viaxes a Galiza, polo que tamén se coñece co nome local de Balmoral do Sar. A Presidencia da Xunta de Galicia solicitouno en varias ocasións para dar o discurso de Nadal do Presidente Manuel Fraga Iribarne.
A capela das Neves data do ano 1727 e acolle un retablo de madeira realizado polo mestre Xosé Gambino, nado no pazo, e un dos escultores barrocos principais da catedral de Santiago de Compostela. No pazo hai dous cruceiros, un no xardín e outro a carón da capela
O pazo e a literatura
Varios autores galegos víronse fascinados polo pazo. Emilia Pardo Bazán dixo: Hai moitos pazos, mais Faramello é único; Rosalía de Castro confesou que a beleza do Faramello conxeláralle a alma; Cela dixo que o pazo é o segredo mellor gardado do Camiño que din do Apóstolo. É ademais unha das contornas principais da novela de Alejandro Pérez Lugín La casa de la Troya, de 1915.
Xardíns
O eido mide unhas 12,6 hectáreas; nel aparecen os xardíns franceses deseñados no século XIX. Ademais posúe regueiros con fervenzas, arboredos e unha carballeira de gran biodiversidade con especies salientábeis como lontras, grúas e garzas.
Disque nunha poza vive unha ninfa que por veces sae da auga para contemplar a paisaxe deitada nun penedo (típica lenda galega de mouras).
Cerna (organización política)
Cerna foi unha organización nacionalista galega de esquerda escindida de Anova - Irmandade Nacionalista, da cal foi unha corrente crítica. Estaba composta por uns 200 ex-militantes de Anova. Os seus máximos dirixentes eran Mario López Rico, Luís Eyré e Consuelo Martínez García.
Historia
Orixinalmente era unha corrente de opinión dentro de Anova que defendía posturas máis soberanistas e críticas coas alianzas con partidos estatais como Esquerda Unida, ata que en outubro de 2014 os seus membros decidiron escindirse e constituírse como partido. A forza institucional constaba dunha deputada no Parlamento de Galicia, Consuelo Martínez García, así como diversos concelleiros electos nas listas do BNG que abandoaran a formación en 2012 para constituír Anova. De cara ás eleccións municipais de 2015 promoveron candidaturas cidadás, ó igual que estaban facendo Anova e Esquerda Unida, baixo o paraugas do partido instrumental Participación Democrática Directa e conseguiron 15 concelleiros en toda Galicia.
De cara ós seguintes procesos electorais uniuse ao partido instrumental En Marea, no cal confluíron con Anova, Esquerda Unida, Podemos e diversos colectivos locais. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 conseguiu 1 deputada nas listas de En Marea por Lugo, Paula Vázquez Verao. Os seus dirixentes mostráronse maioritariamente partidarios de Luís Villares, líder de En Marea, nos conflitos que este tivo coas demais formacións. En xuño de 2018 decidiu disolverse en En Marea animando ao resto de formacións participantes a facelo.
Radio Vaticana
miniatura|Administración e transmisor na Cidade do Vaticano. miniatura|Sede administrativa e dalgunhas transmisións dentro da Cidade do Vaticano. miniatura|Sede de Radio Vaticana. Radio Vaticana (en latín: Statio Radiophonica Vaticana) é a radio internacional da Santa Sé. Atópase na Cidade do Vaticano. A súa misión é difundir a mensaxe e actividades do Papa, da Santa Sé e da Igrexa Católica.
Radio Vaticana é membro da Unión Europea de Radiodifusión (UER), Union Africaine de Radiodiffusion (UAR), World Catholic Association for Communication (SIGNIS), European Conference of Christan Radios (CERC) e da Comunidade de Radio e Televisión que transmiten en lingua italiana, Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT), Conferencia Europea de Administracións de Correos e Telecomunicacións (CEPT) e a Organización Internacional de Telecomunicacións por Satélite (ITSO).
O lema que usa Radio Vaticano nas súas transmisións é a frase Laudetur Iesus Christus (¡Alabado sexa Xesucristo!).
A Compañía de Xesús está a cargo da súa dirección. A titularidade actual recae no sacerdote Federico Lombardi.
Historia
O Papa Pío XI encargou a Guglielmo Marconi a construción de Radio Vaticana. A emisora saíu ao aire o 12 de febreiro de 1931. Pío XI inaugurouna cun discurso en latín chamado Qui arcano Dei. Giuseppe Gianfranceschi, físico e matemático xesuíta, foi o seu primeiro director. Dous anos despois, Radio Vaticano emitía en onda curta.
Logo da morte de Pío XI, Radio Vaticano difundiu en 9 linguas o conclave e a cerimonia de coroación de Pío XII. Durante a segunda guerra mundial, Radio Vaticano seguiu operando malia a ocupación de Roma pola Alemaña nazi. Naqueles anos, a estación tiña unha Oficina de Informacións, cuxa función era o de facer chamamentos para atopar a civís e militares desaparecidos e transmitir, aos prisioneiros, mensaxes das súas familias.
O 27 de outubro de 1957, Pío XII inaugurou o centro transmisor en Santa María de Galería.
Transmisións
En España esas emisoras son: Radio María España e COPE.
Servizos en linguas estranxeiras
Radio Vaticano transmite varios deses servizos por onda media analógica (Zona de Roma) e frecuencia modulada (Zona de Roma e o Lacio). Hai un programa radial semanal para os filipinos por onda media no área de Roma
As emisións por onda curta dixital e onda media dixital (DRM) son: alemán, árabe (Europa), belaruso, francés (Europa), inglés (América do norte e Europa), italiano, polaco e ucraíno.
Moitos dos servizos en linguas estranxeiras poden escoitarse en todos os continentes polos satélites Eutelsat e Intelsat; así como por Internet (webcasting e podcasting na páxina web de Radio Vaticana) e por estacións de radio afiliadas de varios países.
Programas dos servizos en alemán, español, francés, inglés e polaco son transmitidos tamén pola compañía WRN Broadcast.
O macedonio e o xaponés teñen páxinas propias no sitio web, pero non programas radiais.
Servizo en castelán
Os programas en español estiveron presentes en Radio Vaticana desde o seu fundación (principalmente nas celebracións solemnes). Pero é en 1938, cando o servizo en español transmitiuse dúas veces á semana. En 1940, faríase diaria. A Oficina para América latina ocúpase de manter e reforzar a cooperación entre Radio Vaticano e as emisoras afiliadas en América latina.
Outros programas
Radio Vaticano ofrece emisións da Santa Misa (en latín, italiano, español, inglés e chinés), o Ángelus, a Audiencia Papal, o rosario, a Liturxia das Horas, as liturxias romanesa, ge'ez, ucraína e oriental. Tamén difunde espazos musicais.
Les Planes
Les Planes, literalmente en catalán "as chairas", pode referirse a:
Radio Vaticana
Algunhas emisoras afiliadas
En cada país elixen unha ou dúas emisoras nas cales a unhas horas conectan con Radio Vaticana (sobre todo para actos relixiosos que preside o Papa) na versión do seu idioma e o resto do día é a emisora correspondente do país. Sempre do ideario Cristián Católico e case sempre vinculada ou pertencente á Igrexa Católica do país correspondente.
Todas as emisoras que pertencen a: Familia Mundial de Radio María
Descendants 2
Descendants 2 é un telefilme estadounidense de 2017 dirixido e coreografiado por Kenny Ortega. É un musical de fantasía e o segundo título da franquía Descendants, sendo a secuela do filme de 2015 Descendants. Está protagonizado por Dove Cameron, Cameron Boyce, Sofia Carson, Booboo Stewart, Mitchell Hope e China Anne McClain. Un terceiro filme, Descendants 3, foi estreado o 2 de agosto de 2019.
Fuck for Forest
Fuck for Forest, tamén coñecida polas siglas FFF, é unha organización ecoloxista fundada en Noruega por Leoa Johansson e Tommy Hol Ellingsen que recada diñeiro para rescatar as selvas pluviais mundiais, producindo material pornográfico e tendo relacións sexuais en público. Nos seus primeiros seis meses de existencia o grupo recibiu financiamento inicial do goberno de Noruega.
Skol
dereita|miniatura|Publicidade de Skol no xornal El Correo Gallego, 1976. miniatura|Publicidade de Skol no Carnaval de [[Salvador, Baía|Salvador de Baía.]] Skol é unha marca de cervexa de propiedade da empresa dinamarquesa Carlsberg, antigamente comercializada en Galiza, mais que agora se comercializa exclusivamente no mercado brasileiro, onde é líder.
O nome procede do termo sueco skål, usado para brindar. Durante un tempo, a cervexa usou como imaxe de promoción o personaxe de cómic de Hägar the Horrible, creado por Dik Browne.
Historia
A cervexa Skol Pilsen foi presentada no mercado o 25 de agosto de 1964 en Europa. O nome correspóndese coa transcrición fónica de skål, palabra danesa que significa "á túa saúde" no contexto dos brindes. A súa historia estivo marcada polos adiantos técnicos e de deseño: en 1971 lanzou a primeira lata e en 1979 foi a primeira marca en fabricar as latas en aluminio. A marca desapareceu de Europa entre as décadas de 1980 e 1990.
En 1970 a cervexa Skol comezou a producirse na fábrica da Barxa, situada na rúa García Barbón de Vigo. Era propiedade da firma española Unión Cervecera, e foi pechada en 1989.
Miguel Ángel Pérez García
Miguel Ángel Pérez García, nado no Grove o 11 de abril de 1958, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario e tamén cociñeiro. Foi concelleiro polo PPdeG no Grove dende 1991, mandato que iniciou na oposición e rematou como goberno. En 1999 foi elixido alcalde, e foi reelixido en 2003. En 2007 perdeu a alcaldía e foi xerente do Parque de Bombeiros do Salnés. En 2011 volveu encabezar a candidatura do PPdeG que foi a máis votada obtendo sete concelleiros pero sen maioría absoluta. Miguel Ángel Pérez volveu ser elixido alcalde grazas ao apoio dos concelleiros Alfredo Bea (PGD) e Aida Filgueira (AMeca).
Enix
200px|thumb|Rúa en Enix Enix é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. En 2014 contaba cunha poboación de 440 habitantes.
A localidade atópase situada a unha altitude de 716 msnm e a unha distancia de 26,7 km da capital de provincia, Almería. Ademais da capital hai outra localidade dentro do municipio, El Marchal de Antón López, situada a 6 km de Enix e a unha altitude de 900 msnm.
A Eirexe, Nogueira de Miño, Chantada
A Eirexe é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 47 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 25 eran homes e 22 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Biblia Kennicott
A Biblia de Kennicott, ás veces denominada primeira Biblia de Kennicott, é unha copia manuscrita da Biblia hebrea escrita na cidade da Coruña en 1476, sendo un dos manuscritos iluminados máis exquisitos que se coñecen en lingua hebrea; está considerado como unha das obras cume da ilustración medieval, e mesmo o manuscrito sefardí máis luxosamente ilustrado do século XV. O manuscrito foi redactado na cidade da Coruña polo calígrafo Moisés Ibn Zabarah e iluminado por Joseph Ibn Hayyim e foi descuberto no século XVIII. É considerado por algúns, como o historiador Carlos Barros, o manuscrito relixioso máis importante da Idade Media galega.
O manuscrito recibe o seu nome de Benjamin Kennicott, un cóengo da catedral da Igrexa de Cristo de Oxford (Inglaterra), que mercou o manuscrito á Biblioteca Radcliffe, de onde foi transferido á Biblioteca Bodleian en 1872.
Un dos aspectos máis destacados do exemplar é a estreita colaboración que amosa entre o autor do texto e o iluminador, algo poucas veces conseguido neste tipo de traballo, segundo o historiador da cultura xudía Cecil Roth.
Contexto histórico
miniatura|esquerda|A rúa da Sinagoga, na cidade vella da Coruña, é un dos numerosos elementos da cidade que lembran a presenza xudía na mesma. Non se coñece con exactitude cando chegaron e se estableceron na cidade da Coruña persoas xudías, mais o primeiro documento da presenza hebrea data de 1375. A xudaría coruñesa foi medrando rapidamente ao longo da Baixa Idade Media. Pénsase que logo das persecucións que o pobo xudeu sufriu en Castela, un gran número de persoas xudías se refuxiou en Galicia en xeral, e na cidade herculina en particular. Sábese que a comunidade xudía coruñesa comerciaba con Castela e Aragón, e que en 1451 contribuíron ao rescate da xudaría de Murcia cunha elevada suma de cartos, o que podería demostrar a prosperidade da comunidade.
A chamada Biblia de Kennicott foi redactada na cidade da Coruña en 1476, pouco antes da expulsión dos xudeus de España. Na época, a cidade herculina contaba cunha próspera comunidade xudía que, segundo Cecil Roth, era unha das comunidades hebreas máis ricas da península Ibérica, posuíndo varias biblias en hebreo, entre as cales cita a Biblia de Cervera. Amais da prosperidade económica, a comunidade xudía herculina tiña unha relevante actividade cultural, destacando a maior escola de iluminadores hebreos de Europa, entre os que salientou a mediados do século XV Abrahán Ibn Hayyim, que era considerado o mestre máis distinguido do continente na arte de mesturar cores para iluminar manuscritos e que realizou un dos libros máis empregados en Europa a finais da Idade Media e nos inicios do Renacemento, o Tratado del arte de mezclar colores. A fama dos artistas iluminadores coruñeses queda patente na obra de Roth The Jews in the Renaissance, na que cita os xudeus coñecidos máis importantes nesta arte en Europa, se ben explica:
A pesar disto cómpre sinalar que non se coñece a existencia de tradición anterior no que se refire á iluminación de textos hebreos en Galicia, polo que a Biblia Kennicott non pode atribuírse a unha escola en concreto, senón que segundo Kogman-Appel trátase dun fenómeno illado.
Historia
275px|miniatura|dereita|Folio 305r da Biblia Kennicott. En 1476 Isaac, un prateiro xudeu da Coruña fillo de Salomón de Braga, encargou unha biblia iluminada ao escriba Moisés Ibn Zabarah, quen viviu na cidade herculina xunto coa súa familia por conta do seu patrón durante os dez meses que se prolongou o seu traballo escribindo dous folios diarios. Pola súa banda, o traballo de iluminación do manuscrito foi encomendado a Joséph ibn Hayyim, un dos poucos iluminadores dos que se lembra o nome e do que só se ten constancia de que asinara esta obra. Segundo o catedrático Cecil Roth, o encargo da biblia puido ter sido motivado pola presenza na cidade herculina da chamada Biblia de Cervera, que era propiedade da familia xudía coruñesa Mordechai cando menos dende 1375; o historiador británico suxeriu:
A presenza da Biblia catalá na Coruña demóstrase pola anotación do rexistro de nacemento na cidade herculina de Samuel, fillo de Mordechai, no seu folio 450v. Outro nacemento, desta volta de Judá Ibn Mordechai, rexistrado no folio 451v, seguramente é da mesma familia. Non se pode asegurar que a Biblia de Cervera permanecese na cidade cando Isaac encargou a Biblia Kennicott, mais parece posible que aínda permanecese na Coruña 37 anos despois, cando Isaac de Braga podería tela visto e encargado un exemplar similar.
Coñécese a data exacta e o lugar de finalización da biblia e a identidade de quen a mandou realizar da man do propio calígrafo, que nun longo colofón (folio 438r) afirma que rematou o traballo "na cidade da Coruña, na provincia de Galicia no noroeste de España, o mércores día terceiro do mes de Ab no ano 5236 da Creación", isto é o 24 de xullo de 1476, e afirma ser o único responsable do texto completo dos 24 libros da Biblia: copiouna, engadiu as notas de vocalización, escribiu todas as notas do massorah e contrastouna cun exemplar exacto da biblia, corrixindo o seu texto. Ibn Zabarah declara tamén no colofón que a escribiu para o:
A sinatura en 1492 do Decreto da Alhambra, que obrigaba a abandonar os territorios das coroas de Castela e Aragón ou converterse ao cristianismo, fixo que Isaac de Braga tivese que abandonar España, se ben probablemente non tivo que deixar o país rapidamente xa que levou a biblia con el. Para protexer o manuscrito encargou un estoxo para o seu transporte que podía ser pechado con chave, levando o nome en hebreo Yzahak. As referencias a este estoxo son as últimas referencias que se teñen do exemplar en mans xudías, perdéndose a súa pista durante case 300 anos, e o último que se sabe do seu propietario é que abandonou a cidade da Coruña en 1493 por mar coa axuda de armadores e oficiais reais, levando xunto coa Biblia uns 2 500 000 marabedís. Con todo, pode trazarse un posible percorrido dende a cidade herculina cara ao norte de África, e finalmente a Xibraltar, onde sería adquirida polo comerciante escocés Patrick Chalmers. miniatura|O manuscrito orixinal está depositado na Biblioteca Bodleian da [[Universidade de Oxford, Inglaterra.]] Os seguintes datos que se teñen do libro datan de xuño de 1770, cando o hebraísta e cóengo, estudante da Biblia e bibliotecario da Biblioteca Radcliffe de Oxford, Benjamin Kennicott, suxeriu aos administradores da biblioteca que a posesión dun manuscrito da Biblia hebrea podía darlle maior prestixio á Biblioteca, e informounos de que tiña un manuscrito nas súas mans "moi elegante e finamente iluminado", e que estaba á venda. O libro chegara ás mans de Kennicott por medio do conde de Panmure, a quen o seu propietario, Patrick Chalmers, lle confiara que a adquirira en Xibraltar. Finalmente, segundo o libro de actas dos administradores de Radcliffe, en Oxford mercaron "un manuscrito hebreo do Antigo Testamento" o día 5 de abril de 1771 a Chalmers. Durante pouco máis de cen anos a Biblia Kennicott permaneceu en Radcliffe, ata que en 1872 foi transferida á Biblioteca Bodleian de Oxford. Na Biblioteca de Oxford foi catalogada co nome de Kennicott en honor ao cóengo que a descubrira 100 anos antes para servirse do seu texto hebreo.
Inicialmente non se lle deu moita importancia ao manuscrito, xa que na época non se consideraba que pagase a pena estudar a arte xudía. Todo cambiou en 1923, cando a catedrática Rachel Wischnitzer publicou en Berlín un traballo sobre ela e empregou un dos seus folios como portada, pasando a ser considerada unha xoia da arte xudía. A partir da década de 1920 a Biblia Kennicott pasou a ser unha obra descrita e analizada repetidas veces, publicándose xa en 1982 unha descrición detallada realizada polo historiador israelí Bezalel Narkiss, a historiadora da arte tamén israelí Aliza Cohen-Mushlin, e o tamén historiador israelí nado en Rusia Victor Tcherikover. Un dos principais estudosos do manuscrito foi precisamente Narkiss, quen xunto con Cohen-Mushlin, realizou unha introdución á edición facsímile do manuscrito realizada en 1985. Foi precisamente Narkiss quen se encargou dos traballos de supervisión da edición facsímile.
Para facilitar o acceso ao manuscrito, en 2013 o Museo Xudeu de Nova York publicou unha edición dixital da Biblia Kennicott que pode ser consultada no sitio web do museo. Tamén nunha das salas do Centro de Información Xudía de Galicia, en Ribadavia, hai un sistema dixital que permite consultar o manuscrito páxina a páxina.
Dende 2015, a comunidade xudía galega, principalmente por medio do colectivo Comunidade Xudía Bnei Israel de Galiza, reclamou o regreso do manuscrito orixinal á cidade herculina, sendo un dos asuntos tratados pola comunidade xudía galega durante a visita á cidade do tesoureiro da delegación europea da Unión Mundial do Xudaísmo Progresista David Pollak en 2015. A Coruña conta cun exemplar facsímile que foi adquirido pola Xunta de Galicia e que se atopa exposto na Academia de Belas Artes. A Comunidade Bnei Israel defende a devolución á cidade do manuscrito fundamentándose na xustiza moral e histórica e o valor histórico que o libro ten para a cidade:
Tamén a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) instou á Xunta de Galicia a recuperar o manuscrito e levalo de volta a Galiza, mais non a súa devolución á cidade herculina na que foi elaborada senón ao Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela:
A Biblia Kennicott foi un dos cen obxectos seleccionados polo Consello da Cultura Galega para formar parte da exposición Galicia Cen, unha exposición itinerante creada co obxectivo de difundir a historia e a cultura de Galicia mediante unha selección de cen pezas dende o Paleolítico ata os últimos anos do século XX e que se iniciou en Santiago de Compostela en maio de 2016.
Características xerais e caligrafía
A biblia de Kennicott contén os cinco libros da Tora (Xénese, Éxodo, Levítico, Números e Deuteronomio), os libros de Profetas e Haxiógrafos, así como o tratado gramatical Sefer Mikhlol do rabino David Kimhi (tamén coñecido polo seu acrónimo hebreo RaDaK, רד"ק —Rabino David Kimhi—) que foi copiado da biblia de Cervera. O exemplar orixinal está encadernado en pel de cabra de cor marrón cunha decoración de entrelazos xeométricos, e estaba protexida por un estoxo de madeira.
A biblia está escrita maioritariamente a dúas columnas de 30 liñas cada unha, e o estilo de letra que empregou Ibn Zabarah para a súa redacción foi a cursiva sefardí, empregando tinta castaña, nunhas páxinas de 300 por 235 milímetros. Na elaboración da obra houbo unha estreita colaboración entre calígrafo e ilustrador, perceptible ao examinar con detalle a relación entre o texto e as iluminacións, tamén pode verse esta colaboración nas decoracións realizadas por Ibn Hayyim nas marxes e no espazo entre as columnas, que non requiriu que o escriba deixase especiais espazos en branco.
A Biblia Kennicott distínguese pola destacada compenetración entre o calígrafo e o iluminador, feito que se pode apreciar nos mutuos agasallos que ambos se fan: Moisés procura salientar os feitos que concirnen a Xosé, fillo de Xacob, mentres que Joseph decora con especial primor o Salmo 90, a oración a Moisés.
A calidade do manuscrito non pasou inadvertida para os contemporáneos de Moisés Ibn Zabarah, e dixeron deste manuscrito que:
Ilustracións
miniatura|250px|Páxina 7b da Biblia Kennicott. A obra foi concibida como unha obra de arte por Ibn Zabarah, polo que contratou para ilustrar as marxes, o espazo entre as columnas e as letras capitulares, así como para intercalar páxinas marabillosamente debuxadas, a Joseph Ibn Hayyim, daquela o mellor iluminador europeo xunto co xudeu alemán Joel Ben Simon. O manuscrito orixinal, realizado en pergamiño dunha alta calidade, consta de 922 páxinas de 300 por 235 milímetros das cales 238 están ilustradas con cores vivas e lámina de prata, con imaxes ricas tanto en detalles como en simbolismo, facendo do manuscrito unha obra de estilo único con imaxes antropomorfas e zoomorfas, amais de salientar figuras moi estilizadas e mesmo abstractas, provocando estas miniaturas un efecto ornamental que aumenta cun enxeñoso fondo composto por un debuxo marxinal de arabescos vermellos, azuis e verdes, con detalles de ouro ocasionais. No manuscrito, as ilustracións a folio enteiro decoran os pergamiños engadidos á Biblia (os 15 primeiros e os 12 últimos) nos que expón o compendio gramatical para o estudante de escritura. Pola súa banda, moitos dos marcos teñen unha morfoloxía arquitectónica e presentan ilustracións que non teñen relación co texto, e que ás veces condicionan a extensión da escritura, o que pode indicar que os marcos foron realizados con anterioridade ao texto. Con todo, é no Pentateuco onde se encontran as decoracións máis enxeñosas, situadas ao inicio de cada un dos 54 parashioth ou seccións nas que está dividida a lectura semanal deste libro. Segundo Roth, na Biblia Kennicott o adorno predomina sobre a ilustración, representando o triunfo dos convencionalismos sobre as conviccións, e sinala que:
Gerardo Boto, con todo, achaca este convencionalismo á pouca exixencia de Isaac de Braga e ao escaso talento de Joseph ibn Hayyim:
Os debuxos que presenta o manuscrito combinan motivos islámicos, cristiáns e populares, e conta con 24 encabezados de libros canónicos, 49 parashá, 27 páxinas de arcadas profusamente iluminadas enmarcando o texto do Sefer Mikhlol, nove páxinas de alfombra, e 150 encabezados de salmo. É frecuente a utilización do recurso de moldear o corpo de animais a xeito de letras, unha tradición antiga que xa fora formulada nos scriptoria merovinxios a finais do século VIII, e que reaparece neste manuscrito. A decoración baséase en gran variedade de modelos do pasado, entre eles a propia Biblia de Cervera. Outro trazo característico da Biblia Kennicott, e que comparte tamén coa Biblia de Cervera, é a inclusión de ilustracións narrativas e figurativas. Deste xeito, os dous ilustradores rompen coa tradición antifigurativa característica das biblias sefardís.
En xeral, a arte do manuscrito é profundamente mudéxar que bebe do plateresco hispánico, o que se pon de manifesto especialmente nos arcos separados por unha soa columna que enmarcan as distintas páxinas do Sefer Mikhlol que introduce o texto bíblico, sendo cada aximez distinto e un modelo orixinal de arte mudéxar hispánica. Con todo, a Biblia Kennicott non recibiu unicamente influencias sefardís. Sheila Edmunds atopa conexións dos motivos zoomorfos do manuscrito coas ilustracións dos naipes de Europa central, concretamente aos producidos durante o século XV nos territorios da actual Alemaña e os Países Baixos, que foron moi populares e influíron considerablemente na iluminación de manuscritos. Edmunds sinala especialmente a presenza destes elementos na decoración do texto de Kimhi e nos elaborados parashás do corpo da biblia. Segundo Edmunds, Ibn Hayyim tivo acceso aos modelos alemáns polos contactos comerciais que existían entre Alemaña e a comunidade xudía coruñesa ou o patrón que encargou o manuscrito.
miniatura|esquerda|250px|Letras zoomorfas e antropomorfas na Biblia Kennicott.
Polo que respecta á cor, González López destaca a riqueza de brillantez destas como característica da escola coruñesa de iluminación. Roth salienta a profusión de ouro e, en menor medida prata, que hai nas marxes, compostas cunha grande habilidade que segundo o autor "dan case a sensación de ser esmalte", sen se converteren en ostentación ou vulgaridade grazas ao balance e o gusto do artista, que rara vez se repite e coida os detalles, facendo do manuscrito, en palabras de Roth, "unha coherente obra de arte dende o comezo ata a fin".
Firuz Mustafa
Firuz Qədimаlı оğlu Mustаfаyеv máis coñecido como Firuz Mustafa, nado en	İsalı o 18 de febreiro de 1952, é un escritor, dramaturgo e filósofo acerbaixano.
Biblia Kennicott
Ilustracións
Cómpre salientar, no referente á iluminación do manuscrito, que este é testemuña de como os textos hebreos abandonaron, posiblemente por influencia do Renacemento, a tradición iconoclasta árabe, que rexeitaba a representación de figuras de calquera tipo de criatura. Segundo Roth: