cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tula, Rusia
Idade Moderna
En 1530 construíuse alí unha cidadela ou kremlin. Foi un lugar clave para protexer Moscova das invasións tártaras ou mongoles. Tula converteuse no centro da industria metalúrxica rusa a partir de 1712, tras o descubrimento de xacementos de ferro e carbón na zona.
Idade Contemporánea
Durante a segunda guerra mundial (Gran guerra patria, 1940-1945) a cidade converteuse nun importante centro de produción de armamento e por iso foi obxectivo do Heer alemán a finais de 1941. O exército de Heinz Guderian foi aniquilado en Tula, e por iso leva dende 1976 o título de Cidade heroica.
En Tula naceu, viviu e foi enterrado Lev Tolstoi (1828-1910). A atracción máis popular para os turistas é a Yasnaya Polyana, que foi a casa e último lugar onde viviu Tolstoi, a 14 km ao suroeste do centro da cidade.
Henry Molaison
Henry Gustav Molaison nado o 26 de febreiro de 1926 e finado o 2 de decembro de 2008 en Windsor Locks, tamén coñecido como HM, foi un estadounidense cun raro trastorno da memoria e o seu caso e cerebro foron estudados amplamente polos investigadores.
Molaison foi operado de epilepsia o 25 de agosto de 1953, cando lle extirparon os dous lados do hipocampo. Despois da cirurxía, que tivo éxito no seu propósito principal, HM sufriu unha amnesia anterógrada severa (aquela que mantén intacta a memoria de traballo e a memoria previa á operación, pero o seu cerebro non podía absorber novos eventos na súa memoria explícita) e o paciente continuou a vivir o resto da súa vida coma se espertase ao día seguinte da operación.
Até 2002, HM foi voluntario para estudos de neurociencia e, en 1992, asinou un prazo para doar o seu cerebro ao MIT (Massachusetts Institute of Technology) despois de morrer. Coa súa morte en 2008, os estudos continuaron co seu cerebro, sendo cortado en capas moi finas e cada unha destas capas foi escaneada para formar un mapa 3D e facilitar os estudos actuais e futuros.
Na cultura popular
Nun capítulo da serie Explained de Netflix adicado á formación da memoria aparece a voz de HM nunhas gravacións.
Brutus (grupo musical belga)
Brutus é unha banda de post-hardcore belga do Brabante Flamengo. O grupo fundouse no ano 2013 e está formado por Stefanie Mannaerts (batería e voz), Peter Mulders (baixo) e Stijn Vanhoegaerden (guitarra).
Os seus membros coñecíanse de tocar noutras bandas. Stefanie e Peter tocaban en Refused Party Program, unha banda tributo a Refused, mentres que Stijn e Stefanie estaban na banda Starfucker.
En 2014 e 2015, Brutus tocou en varios festivais, como o Pukkelpop, o Rock Herk e o Dour Festival. En 2016 a banda viaxou a Vancouver para gravar o seu álbum de estrea coa axuda de Jesse Gander. Burst foi editado por Hassle Records (Europa) e Sargent House (no resto do mundo). O seu segundo álbum, Nest, apareceu no ano 2019. O 20 de outubro de 2020 Brutus lanzou o álbum ao vivo Live in Ghent, gravado o 29 de maio de 2019.
Gaslighting
O gaslighting é un tipo de abuso psicolóxico en que se fai que alguén cuestione a súa propia realidade. Consiste en negar a realidade, dar por sucedido algo que nunca aconteceu ou presentar información falsa. O obxectivo é facer que a vítima dubide da súa memoria, da súa percepción ou mesmo da súa cordura. Pode consistir en negacións simples por parte da persoa abusadora ou mesmo na escenificación de situacións estrañas co fin de desorientar a vítima.
Orixe
miniatura|275x275px|[[Ingrid Bergman na película Gaslight (1944)]] O termo provén da obra de teatro Gas Light, de 1938, escrita polo inglés Patrick Hamilton. Fixéronse dúas adaptacións cinematográficas en 1940 e 1944.
Gens Vipsania
miniatura|[[Marco Vipsanio Agripa aproba a construción do Aqua Virgo.]] A gens Vipsania ou Vipsana (en latín, Vipsania) foi unha escura familia plebea de rango ecuestre na Roma antiga. Poucos membros desta gens aparecen na historia, aínda que se coñecen algúns polas inscricións e rexistros pero, tamén, son moi escasos. De lonxe, o máis ilustre da familia foi Marco Vipsanio Agripa, amigo íntimo e conselleiro de Augusto, a quen o emperador pretendeu facer o seu herdeiro. Porén, Agripa, prefería eliminar o nomen da súa nomenclatura pola orixe humilde da súa familia. Despois da morte de Agripa, Augusto adoptou os fillos do seu amigo, cada un dos cales foi considerado posible herdeiro do Imperio, pero cando cada un deles morreu ou resultou inadecuado, Augusto escolleu outro herdeiro, o futuro emperador Tiberio.
Gaslighting
Uso
O termo vénse usando coloquialmente desde a década de 1970 para describir os esforzos de manipular o sentido de realidade dunha persoa. Nun libro de 1980 sobre o abuso infantil, Florence Rush mencionou a adaptación de 1944 de George Cukor e escribiu que «mesmo hoxe, a palabra gaslight é usada para describir o intento de alguén de destruír a percepción da realidade doutra persoa». O termo foi popularizado no libro Gaslighting: How to Drive Your Enemies Crazy de Victor Santoro, publicado en 1994, que expón tácticas ostensibelmente legais para manipular a outras persoas.
Gens Vipsania
Orixe
Os Vipsanii non se mencionan na historia ata o final da República. O seu nomen, Vipsanius, aseméllase a outros xentilicios rematados en -anius, que normalmente se derivaban de topónimos ou cognomina rematados en -anus. Varias inscricións dan o nome como Vipsanus, quizais a forma orixinal do nomen. Segundo algúns estudosos, a gens Vipsania era orixinaria de Pisae en Etruria.
Gaslighting
Na política
O termo gaslighting tende a ter unha maior efectividade cando a persoa abusadora se atopa nunha posición de poder.
Gens Vipsania
Praenomina
Os únicos praenomina asociados á familia principal dos Vipsanii foron Lucio e Marco, dous dos nomes máis comúns ao longo da historia romana. Outros Vipsanii chamados Caio, Publio, Quinto, Sexto e Tito coñécense por inscricións e moedas.
Gaslighting
Na política
O termo tense usado para describir casos de personaxes, tanto na política coma en medios de comunicación. Velaquí algúns casos:
Gens Vipsania
Pólas e cognomina
Só unha familia distinta dos Vipsanii aparece na historia, co apelido Agripa. Este era orixinalmente un praenomen, usado por algunhas familias da primeira República, incluíndo os patricios da gens Furia e da gens Menenia, pero a finais da República parece que se usaba exclusivamente como cognomen. A súa orixe e significado eran escuros mesmo na antigüidade e a explicación máis coñecida alude a que era un dos moitos praenomina derivados das circunstancias do parto, e referíase a un neno que naceu cos pés por diante.
Cistatina
As cistatinas son unha familia de proteínas que funcionan como inhibidores de cisteína proteases que comparten unha homoloxía de secuencias e unha estrutura terciaria común cunha hélice alfa situada por riba dunha folla beta antiparalela. A familia subdivídese como se indica máis abaixo.
Cistatinas de plantas
As cistatinas de plantas teñen características especiais que fan que se clasifiquen nun grupo especial, as fitocistatinas. Unha característica é a presenza dunha hélice alfa N-terminal, presente só en cistatinas de plantas. As fitocistatinas están implicadas en varios procesos, como a xerminación da planta e a defensa. O grupo de van Wyk atopou unhas 19 cistatinas similares á orizacistatina-I na soia xunto con cisteína proteases relacionadas.
William Toby White
William Toby White é un ictiólogo australiano.
Traxectoria
White recibiu o título de BSc (bacharelato en Ciencias) en 1997 e o de doutoramento en Ciencias Biolóxicas en 2003 na Universidade de Murdoch, de Perth, Australia.
Na súa tese de doutoramento, "Aspects of the biology of elasmobranchs in a subtropical embayment in Western Australia and of chondrichthyan fisheries in Indonesia", examinou 1. A distrinución espacial dos recursos alimentarios dispoñíbeis para as especies de tiburóns e raias nas costas de Australia e, 2. As frecuencias relativas destas especies capturadas nas pesqueiras nas costas do sueste de Indonesia.
De 2004 a 2006 realizou a súa formación posdoutoral, tamén na Universidade de Murdoch.
Desde 2006, White traballa como ictiólogo na Australian National Fish Collection, que forma parte das instalacións de investigacións mariñas e atmosféricas CSIRO en Hobart, a capital do estado australiano de Tasmania.
A partir de 2014 foi o autor de polo menos 137 publicacións, que foron citadas polo menos 1767 veces.
Describiu máis de 50 novas especies de tiburóns e raias, así como 7 novos peixes teleósteos en publicacións das que foi autor ou coautor, incluíndo o descubrimento e nomeamento da especie de tiburón Squalus formosus.
Outra área de interese das súas investigacións é a xestión pesqueira dos países en desenvolvemento, particularmente en Papúa Nova Guinea e no arquipélago indonesio.
Desde 2011 é o editor da revista Ichthyological Research.
Abreviatura
A abreviatura White emprégase para recoñecer a William Toby White como autoridade na descrición e taxonomía en bioloxía.
Sayonara (filme)
{{Filme | título = Sayonara | títuloorixinal = Sayonara | imaxe = | descrición = | director = Joshua Logan | produtor = William Goetz | guión = Paul Osborn | baseado = Sayonara de James Michener | intérpretes = {{Plainlist| }} | música = Franz Waxman | fotografía = Ellsworth Fredericks | montaxe = {{Plainlist| }} | estudio = | distribuidor = Warner Bros. | estrea = {{USAb}} 5 de decembro de 1957 {{GALb}}} 5 de agosto de 1995 (TVG) | duración = 147 minutos | país = 🇺🇸 | xénero = Drama | orzamento = | recadación = 26,3 millóns de dólares | anterior = | seguinte = | imdb_id = 0050933 }} Sayonara é un filme estadounidense de 1957 dirixido por Joshua Logan. Está protagonizado por Marlon Brando e conta a historia dun piloto estadounidense que se namora dunha famosa bailarina xaponesa durante a guerra de Corea. Sayonara conseguiu catro Premios Óscar na 30ª edición dos galardóns, incluíndo premios para os actores Red Buttons e Miyoshi Umeki.
Estreouse en galego o 5 de agosto de 1995 na TVG.
Pegásidos
A dos pegásidos (Pegasidae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos gasterosteiformes.
Coñecidos na bibliografía internacional como  peixes dragón ou dragóns de mar', o seu xénero tipo é Pegasus.
Descrición
A familia foi descrita en 1831 polo naturalista, ornitólogo. ictiólogo e político francés Charles Lucien Bonaparte.
Xéneros e especies
A familia comprende dous xéneros,  coas especies que se indican:
Características
As aletas dorsal e anal son curtas, sen espiñas e, polo xeral, con 5 raios suaves cada unha. As aletas pectorais son relativamente grandes e situadas horizontalmente, con máis de 10 raios.
Carecen de vexiga natatoria.
Aliméntanse de zoobentos diminutos coa axuda do seu fociño extremadamente protráctil. A desova ten lugar en augas abertas cerca da superficie.
George Nicholas Eckert
George Nicholas Eckert, nado en Womelsdorf, Pensilvania, o 4 de xullo de 1802 e finado en Filadelfia o 28 de xuño de 1865, foi un médico, alto funcionario e político estadounidense, membro do partido Whig, membro da Cámara de Representantes (1847-1849) e director da Casa da Moeda dos EEUU (1851-1853).
Formación e actividade privada
Eckert graduouse no departamento de Medicina da Universidade de Pensilvania, en Filadelfia, en 1824 e exerceu a medicina en Reading, Pensilvania. Foi un dos organizadores da Sociedade Médica do Condado de Berks en 1824.
Carreira pública
Eckert foi elixido polo partido Whig para o trixésimo Congreso. O 1 de xullo de 1851 foi nomeado polo presidente Millard Fillmore director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que exerceu ata o 6 de xuño de 1853.
Irmáns Álvarez Quintero
miniatura|347x347px|Serafín e Joaquín Álvarez Quintero Serafín Álvarez Quintero, nado en Utrera (Sevilla) o 26 de marzo de 1871 e finado en Madrid o 12 de abril de 1938 e o seu irmán Joaquín, nado en Utrera o 20 de xaneiro de 1873 e finado en Madrid o 14 de xuño de 1944, foron uns dramaturgos e poetas españois. Foron coñecidos popularmente como os irmáns Álvarez Quintero.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Os irmáns fotografados por [[Kaulak]] Malia naceren en Utrera, instaláronse en Sevilla. Traballaron en Facenda ao tempo que colaboraban en diversas publicacións como El Diablo Cojuelo, e iniciaron amodiño a súa dedicación exclusiva ao teatro. O seu debut como autores tivo lugar en 1888 con Esgrima y amor no Teatro Cervantes de Sevilla.
O éxito da comedia impúlsaos a viaxar a Madrid. A partir de 1889 estrean alí varios sainetes líricos e xoguetes cómicos, cun éxito que consolida a súa carreira. Entre eles están: Gilito (1889), Blancas y negras (1892), La media naranja (1894), La buena sombra (1895), La reja (1897), El traje de luces (1898) ou El patio (1900). Ambos irmáns colaboraron en todas as súas obras dramáticas e foron membros da Real Academia Española.
O seu primeiro éxito salientábel obtivérono en 1897 con El ojito derecho. A este éxito seguírono moitos outros, como Las flores (1901), El genio alegre (1906), Malvaloca (1912), Puebla de las mujeres (1912), Las de Caín (1908) e moito despois Mariquilla Terremoto (1930). Foron nomeados fillos predilectos de Utrera e Sevilla e adoptivos de Málaga e Zaragoza.
Ambos foron apresados ao comezo da Guerra Civil en El Escorial, e en 1938 Serafín finou por causas naturais. O anarcosindicalista Melchor Rodríguez García tivo que interceder para permitirlle á irmá deste que o seu cadaleito levase un crucifixo, como desexaba Serafín (non permitido nese momento), ante a negativa dos milicianos da casa mortuoria. Joaquín finou en 1944. Os restos de ambos repousan no cemiterio madrileño de San Justo.
Obra
miniatura|Retrato de Serafín na Glorieta Hermanos Álvarez Quintero do [[Parque de María Luisa (Sevilla)]] miniatura|Serafín e Joaquín Álvarez Quintero nun retrato ao óleo de Emilio Sala Da súa obra destacan principalmente as comedias, os sainetes e os libretos para zarzuela, cun gran talento cómico. En total escribiron preto de douscentos títulos, algúns deles galardonados. Los Galeotes recibiu o premio da Real Academia á mellor comedia do ano. Tamén escribiron, en menor medida, obras dramáticas, como Malvaloca (1912) ou Cancionera (1924).
Estilo
A linguaxe das súas pezas é depurada e elegante cos matices fónicos do dialecto andaluz. O seu humor é fino e de bo gusto, sen chegar ao ordinario, co que estilizaron e idealizaron o xénero chico. Son mestres no diálogo, sempre vivaz e gracioso. Nos anos 30 a súa arte aproveitouse no cinema e crearon guións para os filmes de Estrellita Castro.
No aspecto dramático non achegan novidades substancias na técnica nin na estrutura, mais depuraron o andalucismo da mesma forma que fixo Carlos Arniches co madrileñismo. Con todo, nunca afondaron na crítica social, que ficou no ternurismo e no melodramático.
As comedias burguesas dos irmáns ofrecen unha visión idealizada e amábel de Andalucía que non inquieta ao público medio, e a alegría de vivir acala calquera indicio de conflito dramático. É esta alegría a que salvou o seu teatro de implacables críticos como Ramón Pérez de Ayala, Azorín ou Luis Cernuda.
As súas Obras completas editáronse en Madrid: Fernando Fe e Espasa-Calpe, 1918-1947, en 42 volumes.
Eburia quadrigeminata
Eburia quadrigeminata é unha especie de escaravellos da familia dos cerambícidos. Os adultos teñen 12-25 mm de longo. A súa esperanza de vida é de 10–40 anos. miniatura|esquerda|Eburia quadrigeminata, con espiñas nos [[élitros]]
August Ames
August Ames, nada Mercedes Grabowski en Antigonish o 23 de agosto de 1994 e finada en Camarillo o 5 de decembro de 2017, foi unha modelo e actriz pornográfica canadense. Apareceu en case 270 filmes e recibiu varias candidaturas para os premios AVN.
Traxectoria
De ascendencia polaca e tamén con sangue afroamericana. Súa nai padecía trastorno bipolar e tanto ela como seu pai traballaban no exército e, aínda que naceu en Nova Escocia, criouse en Petawawa en Ontario ao estar seus pais destinados na súa gornición. Ames afirmou que sufriu reiteradamente abusos sexuais por parte do seu avó paterno pero que o seu pai non lle deu credibilidade e con doce anos enviouna a vivir durante un tempo nunha casa de acollida e foi ao instituto en Oromocto en Nova Brunswick. A partir dos catorce anos traballou durante dous veráns nun rancho en Colorado Springs no estado norteamericano de Colorado, o seu traballo consistía principalmente en limpar as cortes e darlles cursos de equitación a nenos discapacitados. Tras rematar os estudos foi instrutora de ioga e zumba. Para darlle un xiro á súa vida envioulles peticións de traballo a diversas axencias de modelos para adultos.
Actriz porno
A súa traxectoria como actriz porno comezou con 19 anos en novembro de 2013. A súa primeira actuación foi unha escena en solitario de fetichismo de lencería, a súa primeira escena cun home foi para o filme Selfies de Wicked Pictures e ao longo da súa carreira evitou toda escena anal. Traballou en arredor de 270 filmes para diversos estudios, como Brazzers, Elegant Angel, Evil Angel, Girlfriends Films, Jules Jordan Video, New Sensations ou Sweetheart Video. Foi candidata a catro AVN Awards, tres deles á mellor artista feminina do ano. En 2016 actuou nun filme non pornográfico Model for Murder: The Centerfold Killer
En decembro de 2017 negouse a rodar unha escena para EroticaX ao coñecer que o actor co que tiña que relacionarse traballara en filmes porno gais e non se sometera a probas de enfermidades de transmisión sexual. O 3 de decembro de 2017 Ames chiou en Twitter o seu malestar e axiña xurdiu un debate na rede social, con críticas e acusacións de homofobia.
Morte
O 5 de decembro, dous días despois, atopárona morta nun parque na localidade californiana de Camarillo A oficina de medicina legal do condado de Ventura estableceu que fora un suicicido debido a asfixia por enforcamento. Na autopsia, os resultados toxicolóxicos revelaron que no momento da súa morte no seu sistema había restos de cocaína, marihuana, o antidepresivo Sertralina e o ansiolítico Alprazolam. Fontes próximas á vítima afirmaron que foi o acoso virtual o que conduciu á súa morte
Albaret-Sainte-Marie
miniatura|230px|A igrexa de Albaret-Sainte-Marie
Albaret-Sainte-Marie é unha vila e comuna francesa, na rexión de Occitania, departamento de Lozère.
Xeografía
Situada a unha alitude media de	970 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 15,98 km².
A súa poboación, segundo o censo de 2005 era de 540 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 35,11 hab./km².
A vila albergaba un dos campus da Universidade de Montpellier I, hoxe integrada na actual Universidade de Montpellier.
Vivir e morrer nos Ánxeles
Vivir e morrer nos Ánxeles (en To Live and Die in L.A.) é un filme estadounidense de 1985 dirixido por William Friedkin. Está baseado na novela de Gerald Petievich e está protagonizado por William Petersen, Willem Dafoe e John Pankow.
Estreouse en galego o 5 de agosto de 1993 na TVG.
Buprestis aurulenta
Buprestis aurulenta é unha especie de escaravello da familia dos bupréstidos.
Edward O. Leech
Orixe familiar
Edward O. Leech naceu o 9 de decembro de 1850 en Washington, onde o seu pai, Daniel D. Tompkins Leech (1810-1869) tiña a súa praza como funcionario do Servizo Postal dos EEUU e, posteriormente, do Departamento do Tesouro. Edward O. Leech era descendente directo de Lawrence Leach (1589-1662), un inglés establecido en Salem, Massachusetts, en 1629. Ademais, un avó de Edward O. Leech, o capitán Hezekiah Leach, loitou na Guerra de Independencia dos EEUU.
Buprestis aurulenta
O adulto é de cor verde iridescente, cun bordo laranxa brillante nos élitros. As larvas de B. aurulenta viven dentro de diversas coníferas e poden sobrevivir durante longos períodos en madeira seca. O 27 de maio de 1983, un exemplar saíu das madeiras dunha escaleira dunha casa de Essex, Reino Unido, despois de estar vivindo dentro da madeira en forma de larva durante polo menos 47 anos.
Edward O. Leech
Carreira profesional
Edward O. Leech recibiu a súa educación secundaria no Instituto de Everett, en Washington, e logo cursou estudos superiores na Universidade Columbia, na que se graduou en 1869, ano en que tamén faleceu o seu pai.
Ese mesmo ano comezou tamén a exercer como empregado na Oficina de Estatística do Departamento do Tesouro. No marco da reorganización da Casa da Moeda dos Estados Unidos, a raíz da Lei da Moeda de 1873, o daquela director da institución, Henry Linderman, invitou a Leech a se converter nun dos seus axudantes. Posteriormente traballou como responsable de ensaios, como axustador de contas e como contador de metal precioso.
The White Lotus
The White Lotus é unha serie de televisión estadounidense de temática satírica e de comedia dramática creada, escrita e dirixida por Mike White. Estreouse en HBO o 11 de xullo de 2021.
Edward O. Leech
Carreira profesional
Paralelamente, Leech continuou a súa formación académica e en 1886 acadou o seu mestrado na Facultade de Dereito da Universidade Nacional en Washington, aínda que decidiu permanecer vinculado profesionalmente á US Mint, no canto do exercicio da práctica xurídica. miniatura|190x190px|Medalla do director Edward O. Leech emitida en [[1890 pola Casa da Moeda dos EEUU. Gravador: Charles E. Barber.]] O 16 de outubro de 1889, o presidente Benjamin Harrison nomeou a Leech director da Casa da Moeda dos EEUU, en substitución de Linderman. Leech tiña 38 anos e era a persoa máis nova en acceder ao posto de director. The New York Times publicou un editorial situándose en contra deste nomeamento, argumentando que o presidente o levara a cabo simplemente porque Leech encubrira o fillo do presidente nun escándalo relacionado cun negocio fraudulento en Montana. Leech exerceu o cargo de director da ceca pública entre outubro de 1889 e maio de 1893, data en que se retirou do seu servizo para a Administración, a raíz dun cambio de Goberno.
Fóra xa do ámbito administrativo, Leech ocupou postos directivos na banca, como o de vicepresidente do National Union Bank e tamén do National Bank of Commerce, ambos de Nova York.
The White Lotus
A serie foi aprobada en outubro de 2020 e filmada en Hawai a finais dese mesmo ano. Os seis episodios da primeira tempada tratan sobre a vida dos empregados e os clientes dun complexo hoteleiro en Hawai durante unha semana. A serie recibiu moi boas críticas. En agosto de 2021 anunciouse que a serie foi renovada por unha segunda tempada, na que se centran nun grupo diferente de viaxeiros durante a súa estadía noutra propiedade de White Lotus. A acción da segunda tempada desenvólvese en Sicilia.
Sinopse
The White Lotus relata as vacacións de varios clientes dun hotel ao longo dunha semana. A medida que pasan os días, vai agromando unha complexidade escura nos "a priori" perfectos viaxeiros, os alegres empregados do hotel e a "perfecta localización" do hotel no paraíso.
Edward O. Leech
Vida familiar
Leech casou o 25 de outubro de 1871 con Celia Kelen Kent, de Pittsburg, Pensilvania, con quen tivo tres fillos. Celia faleceu en 1889.
Eurypegasus draconis
Eurypegasus draconis' é unha especie de peixe actinopterixio da orde dos gasterosteiformes, e familia dos pegásidos, unha das dúas comprendidas no xénero Eurypegasus.
Descrición
A especie foi decrita en 1766 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Pegasus draconis.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Distribución
Eurypegasus draconis está estendida por todas as augas tropicais do Indo-Pacífico, incluíndo o mar Vermello.
Características
Eurypegasus draconis pode chegar a medir até 10 cm de lonxitude. Desprende a súa pel nunha soa peza. Millóns deste tipo de peixe véndense para a medicina tradicional cada ano só na China (incluíndo Hong Kong)
Partido Popular Andaluz
O Partido Popular Andaluz é a delegación andaluza do Partido Popular e foi fundado en 1989 co nacemento do Partido Popular. O seu presidente é Juanma Moreno e a súa sede central atópase en Sevilla. A súa organización xuvenil é Nuevas Generaciones de Andalucía. Actualmente é o partido do goberno da Xunta de Andalucía.
Historia
Foi fundado en 1989 e o seu primeiro presidente foi o xienense Gabino Puche Rodríguez Acosta, que xa era o presidente a nivel autonómico do partido anterior, Alianza Popular.
Parlamento de Andalucía
b Cómo Coalición Popular
Barbie
Barbie é unha marca de bonecas fabricada pola compañía estadounidense de xoguetes Mattel, Inc. e lanzada en marzo de 1959. Atribúese á empresaria estadounidense Ruth Handler a súa creación utilizando como inspiración unha boneca alemá chamada Bild Lilli.
Partido Popular Andaluz
Eleccións xerais
b Cómo Coalición Democrática
Barbie
Barbie é a figura de proa dunha marca de bonecas e accesorios de Mattel, que inclúe outros membros da familia e bonecas de colección. Barbie foi unha parte importante do mercado das bonecas de moda de xoguete durante máis de sesenta anos, e foi obxecto de numerosas controversias e procesos xudiciais, que a miúdo inclúen parodias da boneca e do seu estilo de vida. Mattel vendeu máis de mil millóns de bonecas Barbie, o que a converte na liña máis grande e rendible da compañía.
A marca de bonecas Barbie expandiuse nunha franquía de medios, como unha longa serie de filmes de animación que comezou en 2001. De 2002 a 2017, os filmes emitíronse regularmente na canle de cable Nickelodeon.
Barbie e o seu mozo Ken foron descritos como os dous bonecos máis populares do mundo. A boneca transformou o negocio dos xoguetes en comunidades acomodadas de todo o mundo converténdose nun vehículo para a venda de mercadoría relacionada (accesorios, roupa, amigos de Barbie etc.). Nun artigo para Journal of Popular Culture en 1977, Don Richard Cox sinalou que Barbie ten un impacto significativo nos valores sociais ao transmitir as características da independencia feminina e, coa súa multitude de accesorios, un estilo de vida idealizado e exclusivo que se pode compartir con amigos ricos.
Historia
Ruth Handler viu xogar a súa filla Barbara con bonecas de papel e observou que moitas veces gustaba darlles roles de adultos. Daquela, a maioría dos bonecos de xoguete dos nenos eran representacións de nenos. Dándose conta de que podía haber un oco no mercado, Handler suxeriu a idea dunha boneca con corpo adulto ao seu marido Elliot, cofundador da compañía de xoguetes Mattel. Non estaba entusiasmado coa idea, o mesmo que os directores da compañía.
Durante unha viaxe a Europa en 1956 cos seus fillos Barbara e Kenneth, Ruth Handler descubriu unha boneca de xoguete alemá chamada Bild Lilli. A boneca de figura adulta era exactamente o que Handler tiña en mente, polo que comprou tres delas. Deulle unha á súa filla e levou as outras de volta a Mattel. A boneca Lilli estaba baseada nunha personaxe popular que aparecía nunha banda deseñada debuxada por Reinhard Beuthin para o xornal Bild. Lilli era unha muller atractiva e traballadora que sabía o que quería e non lle importaba usar os homes para conseguilo. A boneca Lilli foi vendida por primeira vez en Alemaña en 1955, e aínda que inicialmente foi vendida a adultos, fíxose popular entre os nenos que lles gustaban vestila con roupas que estaban dispoñibles por separado.
Zombie (filme de 1978)
Zombie é un filme italo-estadounidense de 1978 escrito, dirixido e editado por George A. Romero, e producido por Richard P. Rubinstein. Trátase dunha coprodución internacional, e é o segundo filme de Romero na serie de filmes de zombis, e malia que non contén personaxes ou escenarios do filme anterior, A noite dos mortos viventes (1968), mostra os efectos a maior escala dunha apocalipse zombi na sociedade.
Barbie
Historia
Ao seu regreso aos Estados Unidos, Handler redeseñou a boneca (coa axuda do inventor e deseñador local Jack Ryan) e a boneca recibiu un novo nome, Barbie, pola filla de Handler. A boneca amosouse na Feira Internacional de Xoguetes Estadounidense na cidade de Nova York o 9 de marzo de 1959. Esta data tamén se usa como aniversario oficial de Barbie.
A primeira boneca Barbie levaba un traxe de baño de raias de cebra en branco e negro e unha cola de cabalo con moño alto, e estaba dispoñible como loira e como morena. A boneca foi comercializada como "Modelo de moda para adolescentes", e as súas roupas foron creadas pola deseñadora de moda de Mattel Charlotte Johnson. As primeiras bonecas Barbie fabricáronse no Xapón, con roupas cosidas a man por traballadores xaponeses. Vendéronse arredor de 350 000 bonecas Barbie durante o primeiro ano de produción.
Zombie (filme de 1978)
Estreouse en galego o 5 de agosto de 1991 na TVG.
Barbie
Historia
Barbie foi un dos primeiros xoguetes en ter unha estratexia de mercadotecnia baseada na publicidade televisiva, que foi copiada amplamente por outros xoguetes. Estímase que máis de mil millóns de bonecas Barbie foron vendidas en todo o mundo en máis de 150 países, e Mattel afirma que se venden tres bonecas Barbie cada segundo.
Síndrome de Barbie
A síndrome de Barbie é un termo que se empregou para describir o desexo de ter un aspecto físico e un estilo de vida representativo da boneca Barbie. Asóciase a maioría das veces con mulleres preadolescentes e adolescentes, mais é aplicable a calquera grupo de idade ou xénero. Unha persoa con síndrome de Barbie intenta emular a aparencia física da boneca, aínda que a boneca ten proporcións corporais inalcanzables. Esta síndrome é vista como unha forma de trastorno dismórfico corporal e provoca trastornos alimentarios, así como unha obsesión pola cirurxía estética.
A modelo ucraína Valeria Lukyanova recibiu atención dos medios debido en parte a que a súa aparencia foi modificada en función do físico de Barbie. Ela afirmou que só se realizou implantes mamarios e depende moito da maquillaxe e dos contactos para alterar a súa aparencia. Do mesmo xeito, Lacey Wildd, unha personalidade da telerrealidade estadounidense frecuentemente coñecida como "Million Dollar Barbie" tamén se someteu a doce cirurxías de aumento de seos para converterse na "Barbie extrema".
Jessica Alves, antes de declararse transxénero, gastou máis de 373 000 libras esterlinas en procedementos estéticos para igualar a aparencia do homólogo masculino de Barbie, o que lle valeu o alcume de "Human Ken Doll". Estes procedementos incluíron múltiples traballos de nariz, implantes abdominais, un lifting de nádegas e implantes de cabelo e de pectorais. Co mesmo alcume, o empresario estadounidense Justin Jedlica tamén se someteu a varias cirurxías estéticas para conseguir o aspecto de Ken.
En 2006, as investigadoras Helga Dittmar, Emma Halliwell e Suzanne Ive realizaron un experimento para probar como as bonecas, incluída Barbie, afectan á propia imaxe das nenas. Dittmar, Halliwell e Ive regalaron libros ilustrados a nenas de 5 a 8 anos, un con fotos de Barbie e outro con fotos de Emme, unha boneca con características físicas máis realistas. Despois preguntouse ás nenas sobre o seu tamaño corporal ideal. A súa investigación descubriu que as nenas que estaban expostas ás imaxes de Barbie tiñan unha autoestima significativamente máis baixa que as nenas que tiñan fotos de Emme.
Castilleja de la Cuesta
Castilleja de la Cuesta é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 2,1 km² e unha poboación de 17.516 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 8.299,52 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 96 m e a 6 km da capital provincial, Sevilla.
Elisa Fernández Rei
Elisa Fernández Rei, nada en San Cibrao en 1969, é unha filóloga e profesora galega.
Traxectoria
É profesora na USC no Departamento de Filoloxía Galega desde 1998 e investigadora no Instituto da Lingua Galega desde 2002, do que foi nomeada directora en 2023.
Ten investigado sobre a prosodia, o contacto e o cambio lingüístico, a xeolingüística e a análise do discurso. Coordinou o comité para o dominio lingüístico galego do proxecto internacional AMPER e colaborou en proxectos de investigación competitivos dentro do grupo de investigación FILGA.
Forma parte do Comité de Redacción de Estudos de Lingüística Galega desde a súa fundación en 2008 e desde 2018 ocupa el posto de secretaria.
Creou Lingua Viva, unha plataforma web que permite á cidadanía aportar o seu xeito de falar en galego.
Ten colaborado nas revistas Cadernos de lingua, Dialectología, Estudios de fonética experimental, Language Design: Journal of Theoretical and Experimental Linguistics, Estudis romànics, Procesamiento del lenguaje natural, Revista española de lingüística aplicada etc.
Astacus astacus
O cangrexo nobre, Astacus astacus, é un cangrexo de río da familia Astacidae. Habita os ríos de Europa, se ben hai países onde foi introducido, como Reino Unido, Luxemburgo, Ucraína, Chipre, Liechtenstein e posiblemente en Italia e Montenegro. Fóra de Europa introduciuse en Marrocos. A cor da súa parte dorsal varía entre a marrón verdosa e a marrón escura, sendo a súa cara ventral máis clara, de cor arroibada-alaranxada. Os exemplares adultos poden superar os 10 cm de lonxitude.
Esta especie encóntrase ameazada pola afanomicose, o dragado de cursos de auga e pola choiva ácida.
Nyctalus lasiopterus
O Nyctalus lasiopterus é un raro morcego carnívoro que habita en Europa, o oeste de Asia e o norte de África. É o morcego máis grande e menos estudado de Europa, cunha envergadura de até 46 centímetros e é unha das poucas especies de morcegos que se alimentan de paseriformes. É a unha especie de morcego que caza paxaros cando están a voar, no canto de facelo cando están pousados. Ten ás adaptadas para a caza ao aire libre e emprega frecuencias de ecolocalización por enriba do rango auditivo das aves.
Lenin Moreda Vázquez
Lenin Moreda Vázquez, nado no barrio de Cabral-Sello (naquel entón concello de Lavadores) cara a 1920 e finado en Vigo o 20 de xullo de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Moreda Outeiral. Militante das Juventudes Socialistas Unificadas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado na Porta do Sol de Vigo logo da proclamación do bando de guerra.
Eurypegasus
miniatura|260px|Eurypegasus pailio Eurypegasus é un xénero de peixes actinopterixios da orde dos gasterosteiformes, un dos cous comprendidos na familia dos pegásidos.
Descrición
O xénero foi desrito en 1863 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés, experto no estudo comparado dos peixes, Pieter Bleeker.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamé polos sinónimos:
Especies
No cénero recoécense as seguientes dúas especies:
Características
De cores diversos, o corpo é xeralmente de marrón claro a escuro, coa zona dorsal e as laterais máis escuras que a ventral. As aletas pectorais son hialinas, coa marxe distal branca e manchada. A espiña da aleta pelviana e o seu 1º raio forman unha estrutura tentacular alongada. Teñen tres pares de placas corporais dorsolaterais; catro pares de placas ventrolaterais. Presentan un par de fosas profundas posteriores á órbita, a plataforma suborbital é cóncava, os ollos son visíbeis en vista ventral.
Castilblanco de los Arroyos
Ten unha área duns 323,54 km² e unha poboación de 4.899 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 14,93 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 313 m e a 34 km da capital provincial, Sevilla.
Echinus esculentus
Echinus esculentus é unha especie de invertebrado mariño da familia Echinidae. Habita nas áreas litorais de Europa occidental a unha profundidade de 1 200 metros. Está considerada como unha especie "case ameazada" segundo a Lista Vermella da IUCN.
Castilleja de Guzmán
Castilleja de Guzmán é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 2,05 km² e unha poboación de 2.833 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 1382,93 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 131 m e a 6 km da capital provincial, Sevilla.
Lista de festivais celtas
dereita|miniatura|207x207px| Keltfest [[2010, festival celta na na zona de eventos (Evenemententerrein) Hollandse Biesbosch de Dordrecht, Holanda Meridional, Países Baixos.]] Os festivais celtas celebran a cultura celta, que nos tempos modernos pode ser a través da danza, a música celta, a comida, a arte celta ou outros medios. As festas celtas antigas incluían eventos relixiosos e estacionais, como fogueiras, festas da colleita, festas de contadores de contos e música e festas de baile. Esta lista inclúe os festivais celtas actuais celebrados en todo o mundo.
Historia
Hai varios tipos específicos e moitas veces antigos de festas celtas. A fèis (plural fèiseannan ) é un festival de artes e cultura gaélicas tradicionais, que se usa actualmente en referencia aos concursos de danza irlandesa (feis). Na antiga Irlanda as comunidades daban grande importancia aos festivais locais, nos que os gaélicos podían reunirse na canción, a danza, a música, o teatro e o deporte. Hoxe o Fèis experimentou unha especie de renacemento, tanto para os gaels étnicos como para os entusiastas da cultura gaélica en toda Irlanda, en Escocia, e en todo o mundo. Outros festivais antigos inclúen o eisteddfod (plural eisteddfodau) o, que é un festival galés de literatura, música e espectáculos que se remonta polo menos ao século XII. O formato actual débese moito a un renacemento do século XVIII derivado dunha serie de eisteddfodau informais. Comparable ao eisteddfod pero sen as raíces antigas, o Mòd é un festival de cancións, artes e cultura gaélicas escocesas. Hai tanto mods locais como un Mòd nacional anual, o Royal National Mòd, que toman a forma de competicións formais, con eventos corais e música tradicional, incluíndo violíns (fiddle), gaitas e grupos folk. Hai eventos de palabra falada, dramas orixinais e concursos de literatura escrita.
O concepto de identidade celta moderna evolucionou durante o século XIX até o Rexurdimento celta e o crecemento das nacións celtas, coa variante galega do celtismo no Rexurdimento galego. Despois da Segunda guerra mundial, o foco do movemento celtismo cambiou ao renacemento lingüístico e ao proteccionismo, por exemplo na protección das linguas celtas. O renacemento celta tamén provocou a aparición de estilos musicais e artísticos identificados como celtas. A música normalmente baseouse nas tradicións populares das nacións celtas e en instrumentos como a arpa celta. A arte baseouse en estilos decorativos asociados cos antigos celtas e co cristianismo celta altomedieval, xunto cos estilos populares. Tamén xurdiron eventos culturais para promover o intercambio cultural "intercéltico", entre eles festivais.
Illas Británicas
Escocia
Cornualla
Illa de Irlanda
Illa de Man
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Bamboo
Bamboo foi unha banda filipina de rock alternativo formada no ano 2003 polo vocalista Bamboo Mañalac, o baixista Nathan Azarcon, o guitarrista Ira Cruz e o batería Vic Mercado. O grupo separouse no ano 2011 tras publicar catro álbums de estudio.
Apamea
Apamea (Ἀπάμεια, Apameia; آفاميا, Afamia), na marxe dereita do Río Orontes, foi unha antiga cidade grega e romana. Foi a capital de Apamene baixo os macedonios, converteuse na capital e no arcebispado metropolitano a finais da Provincia romana de Siria Secunda, e de novo no período cruzado.
Entre os impresionantes restos antigos, o xacemento inclúe a Gran Columnata que percorre case 2 km., o que convertea entre as máis longas do Mundo romano e o Teatro Romano, un dos maiores teatros que se conservan do Imperio Romano cunha capacidade estimada de máis de 20.000 persoas.
O sitio está a uns 55 km. ao noroeste de Hama, Siria, con vistas ao val de Ghab.
Historia
thumb|left|Mapa contorneado de Apamea thumb|Casas e tendas ao longo da rúa Columnada, Apamea en 2002 thumb|Rúa da columnada, detalle, Apamea
Época helenística
Tras a conquista da rexión por Alexandre Magno e as posteriores guerras entre os seus xenerais, e segundo a nova interpretación dunha nova fonte histórica e iconográfica para a historia helenística, un mosaico de Apamea descuberto en 2011, proposto por Olszewski e Saad, A fundación de Pella, o campamento militar macedonio (katoikia) tivo lugar no outono do 320 a.C., xusto despois do Tratado de Triparadeisos (320 a.C.) por iniciativa de Antípatro, e inspiración de Casandro. En vista desta interpretación, os autores discrepan das hipóteses anteriores que atribuían a fundación de Pella a Alexandre Magno ou a Antígono I Monoftalmo. A partir do ano 300 a.C. Pella recibiu un novo status de polis, fortificouse e estableceuse como cidade (polis) por Seleuco, quen a deu o nome da súa esposa Bactrianan, Apama filla de Sogdian señor da guerra Spitamenes. O xacemento estaba encerrado nun bucle do Orontes que, co lago e as marismas, deulle forma peninsular de onde procede o seu outro nome de Cherronêsos. Estaba situada nunha encrucillada estratéxica para o comercio oriental e converteuse nunha das catro cidades da Tetrápole siria. Seleucus tamén a converteu nunha base militar con 500 elefantes, e nunha eguada ecuestre con 30.000 eguas e 300 sementais.
Despois do 142 a. C., o pretendente Diodoto Trifón fixo de Apamea a base das súas operacións.
Q. Aemilius Secundus fixo unha enquisa poboacional da cidade e do seu territorio que lle pertencía no ano 6 d.C., na que contabilizou "117.000 hom(ines) civ(ium)" – 117.000 cidadáns seres humanos, unha cifra que se interpretou como unha poboación total de 130.000 ou 500.000 habitantes, segundo os métodos utilizados.
No 64 a.C., Pompeio marchou cara ao sur desde os seus cuarteis de inverno probablemente en Antioquía ou preto e arrasou a fortaleza de Apamea cando a cidade anexouse á República Romana. Na revolta de Siria baixo o mandato de Quinto Cecilio Baso, resistiu a Xulio César durante tres anos ata a chegada de Cassius no 46 a.C. Os habitantes de Apamea salvaron aos xudeus que vivían entre eles e non permitiron que fosen asasinados nin levados a catividade.. Apamea foi brevemente capturada no 40 a.C. polas forzas pompeiano-parto.
Gran parte de Apamea reultou destruída no sismo do 115 d.C., pero posteriormente reconstruíuse.
Época romana
Desde o 218 ata o 234 d.C., a lexión II Parthica estacionouse en Apamea, cando abandonou o apoio do usurpador Macrino ao emperador e apostou polo ascenso de Heliogábalo para ascender á púrpura que logo derrotou a Macrino na batalla de Antioquía. Apamea foi destruída por Cosroes I no século VI.
Durante a Guerra bizantino-sasánida (602-628), a cidade caeu no 613 en mans de Shahrbaraz e estivo en mans sasánidas ata preto do final da guerra.
Época bizantina
O Tárgum de Pseudo-Jonathan (Núm.. XXXIV. 11) ten Apamea (אפמיאה) para o nome da cidade Shepham como ocorreu en Targumim Xerusalén e Neofiti. Dado que Apamea pertencía practicamente á Palestina rabínica, as primicias traídas por Aristón desa cidade foron aceptadas para o sacrificio en Xerusalén.
Época islámica
Despois da conquista musulmá de Siria, Apamea foi parcialmente reconstruída e coñecida en árabe como Afāmiya ou Fāmiya. A cidade foi conquistada polos Rashidun xunto coa cidade de Al-Suqaylabiyah despois da batalla de Yarmuk. Apamea utilizouse entón como posto de observación para advertir contra os ataques inimigos.
Foi colonizada polas tribos árabes de Bahra e Udhra. Non obstante, só recuperou a súa importancia baixo o goberno da Dinastía hamdánida, con base en Alepo. Tancredo despois do asasinato de Khalaf polos Asasinos.. Foi destruída por un terremoto en 1152.
Restos
thumb|Fachada (pórtico). thumb|Un exemplo das ruínas ornamentais.
Aínda quedan en pé moitos restos da antiga acrópole, consistentes probablemente en restos de templos moi decorados dos que fala Sozomen; agora está encerrada en antigos muros do castelo chamado Kalat el-Mudik (Kŭlat el-Mudîk), o resto da cidade antiga atópase na chaira.
thumb|Museo, vista do patio, Apamea en 2002 A colección máis importante de obxectos do lugar, incluíndo moitos obxectos arquitectónicos e artísticos significativos, que se poden ver fóra de Siria atópase en Bruxelas no Museo do Cincuentenarioe.
Gran Columnata
thumb|left|A [[Gran Columnata de Apamea|alt=Unha vista da estrada bordeada de columnas, algunhas das cales aínda están rematadas cun friso decorativo]]
A Gran Columnata estaba situada ao longo da avenida principal de Apamea e percorría case 2 km., o que a convertía entre as máis longas do mundo romano. Reconstruíuse despois de que a orixinal, que data do Imperio Seléucida, fose devastado xunto co resto de Apamea no 115 d.C.. A reconstrución comezou inmediatamente e ao longo do século II a cidade foi completamente reconstruída, comezando pola Gran Columnata. A columnata estaba aliñada ao longo do eixe norte-sur, constituíndo o "cardo maximus" da cidade. Comezando pola porta norte da cidade, a columnata discorría en liña recta ininterrompida ata a porta sur. O terzo norte do tramo da columnata está marcado por unha monumental columna votiva que se alzaba fronte ás termas. A columnata atravesaba o centro da cidade e ao seu redor concentráronse varios edificios importantes, entre eles os baños, a agora, o templo de Tique, o ninfeo, a rotonda, o atria da igrexa e a basílica. A ambos lados da rúa unha columnata de 6,15 m. de ancho percorría toda a súa lonxitude. As columnas tiñan 9 m. de alto e 0,9 m. de diámetro. Estaban sobre bases cadradas de 1,24 m de lado e 0,47 m de altura. As columnas mostran dous deseños principais: acanaladuras en espiral. O arqueólogo Jean Lassus argumenta que o primeiro remóntase ao período traxánico, e o segundo ao de Antonino Pío. Os pórticos da columnata estaban pavimentados con extensos mosaicos ao longo de todo o tramo da columnata.
Baixo o emperador Bizantino Xustiniano I, varias partes da columnata foron restauradas. A rúa estreitouse ata os 12 m engadindo unha pasarela a cada lado. Varios tramos da rúa substituíron o seu pavimento romano por un novo pavimento de bloques cadrados de pedra calcaria. O novo pavimento tamén cubría un sistema de drenaxe totalmente reformado. Os cambios de Xustiniano incluíron a construción dun monumental tetrástilo composto por catro columnas de 9 m de altura cun capitel. Con todo, a cidade foi saqueada máis tarde polos Sasánidas baixo Adarmahan.
Unha sección reconstruída da columnata pódese ver no Museo do Cincuentenario de Bruxelas.
Teatro romano
thumb|Gran mosaico de caza da residencia do gobernador, 414–420 d.C.