cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A esmorga (filme de 1977)
Sinopse
Cebrián, un traballador dos altos fornos asturianos, está detido no cuartel da Garda Civil. Alí ten que render contas dos desastres causados nun día de esmorga, xunto a dous amigos, o Bocas e o Milhomes. O que empeza sendo unha saída máis, convértese nun delirio de violencia, alcohol e sexo. miniatura|646px|center|Carta de Blanco Amor a Carlos Laíño o 19-4-1978.
Rally San Froilán de 2000
O Rally San Froilán de 2000 foi a 22ª edición de dito rally e a sétima e penúltima proba da tempada 2000 do Campionato de Galicia de Rally.
Fenta
miniatura|Debuxo do século 19 A fenta ou fento femia (Athyrium filix-femina) é unha especie de fieito longo e plumoso, natural na maior parte do Hemisferio Norte temperado, xeralmente abundante en ambientes húmidos e sombrizos (bosques) e que se planta a miúdo como elemento decorativo. Recibe tamén o nome de fento manso.
A planta é cespitosa (as frondas medran a partir do grupo basal ao longo do rizoma). As frondes son amarelo-verdosas, de 20–90 cm de lonxitude e 5–25 cm de amplo; e son caducas. Os soros semellan puntos no envés das frondes, entre 1-6 soros por pínnula, cubertos por unha prominencia albeira, e con forma de ril. As frondes son tripinnuladas.
Cultivo e usos
O rizoma e as frondes novas son velenosas se están cruas, mais comestibles despois de cociñalas.
Partícula (lingüística)
Unha partícula é un morfema gramatical non autónomo que, xunto co morfema léxico, forma unha palabra.
As partículas poden ser:
Luís Carlos Correia Pinto
Luís Carlos Correia Pinto, coñecido como Luisinho, nado en Porto o 5 de maio de 1985, é un futbolista portugués. Xoga de lateral esquerdo e o seu equipo actual é o Leixões SC.
Traxectoria
O 19 de agosto de 2013 fichou polo Deportivo da Coruña, acabado de descender a Segunda División, procedente do Benfica. Fixo o seu debut na xornada 3, nunha vitoria fronte o Sabadell a domicilio (0–3), chegando o seu primeiro gol na xornada 14, nunha vitoria fronte o RCD Mallorca en Riazor (3–1). Ese ano o club coruñés ascendeu a Primeira División, participando Luisinho en 31 partidos e anotando 3 goles.
O 4 de decembro de 2014 renovou co club coruñés até xuño de 2018. O 9 de outubro de 2017 anunciouse a súa renovación, ampliando o seu contrato até xuño de 2020.
O 15 de xuño de 2018, o Deportivo e o SD Huesca, ascendido por primeira vez na súa historia a Primeira División, chegaron a un acordo para o traspaso de Luisinho tras cinco tempadas na Coruña.
Windows (tecla)
A tecla Windows (⊞ Win), tamén coñecida como tecla Inicio o tecla Súper en sistemas *NIX, é unha tecla do teclado do computador para Microsoft Windows, introducido orixinalmente para o sistema operativo Windows 95.
Manuel Pérez Pereira
Manuel Pérez Pereira, nado en 1949, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas municipais de 1991 foi elixido alcalde de Padrenda. Volveu ser elixido polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta.
Liga ASOBAL 2010/11
A Liga ASOBAL 2010-11 foi a 60ª edición da liga española de balonmán, a 21ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o FC Barcelona Borges, que acadou o seu 18º título de campión (o 10º na era profesional).
Vilares, Fisteus, Curtis
Vilares é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
MAN SE
MAN SE (acrónimo en alemán de Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg SE) é unha empresa alemá adicada ao deseño e fabricación de camións, motores e equipamento industrial e naval.
Historia
miniatura|esquerda|Forxa en St. Antony. A orixe de MAN remóntase a 1758, cando en Oberhausen nos inicios da siderurxia St. Antony, como primeira empresa da industria pesada na rexión do Ruhr. En 1808 as tres fundicións St. Antony, Gute Hoffnung (en galego: Boa Esperanza), e Neue Essen (en galego: Nova Forxa) se xuntaron para crear Hüttengewerkschaft und Handlung Jacobi (en galego: Jacobi Unión de Traballadores do Ferro e Aceiro e Comercializadora), Oberhausen, que máis tarde pasou a chamarse Gute Hoffnungshütte (GHH).
En 1840, o enxeñeiro alemán German Ludwig Sander fundou en Augsburgo a primeira empresa predecesora de MAN no sur de Alemaña: "Sander'sche Maschinenfabrik". En primeiro lugar converteuse en "C. Reichenbach'sche Maschinenfabrik", que foi nomeado en honor ao pioneiro das máquinas de impresión Carl August Reichenbach, e máis tarde en "Maschinenfabrik Augsburg". A marca Süddeutsche Brückenbau A.G. (MAN-Werk Gustavsburg) fundouse cando a compañía en 1859 foi premiada co contrato para a construción da ponte do ferrocarril sobre Rhine at Mainz.
Pacto de prezos dos fabricantes
En 2016 a Comunidade Europea multou con tres mil millóns de euros aos seis maiores fabricantes europeos de camións: Scania multada con 880 millóns de euros, MAN, Daimler multada con 1.008 millóns, DAF multada con 752,7 millóns, Iveco multada con 494 millóns e Volvo/Renault multada con 670,5 millóns por fixar prezos dende 1997 e ata 2011, e limitar a competencia. MAN librou por ter colaborado nas investigacións e denunciado os feitos.
A organización acordaba os prezos de fábrica dos camións medianos, entre seis e 16 toneladas, e os superiores. Despois acordaban o prezo en cada país. Tamén manipulaban os controis de emisións contaminantes e coordinaban as novidades tecnolóxicas nos controis de emisións. O sobreprezo dos camións calcúlase nun 20% e afectaría a 200 000 camións.
Pazo dos Reis de Navarra
250px|miniatura|O Palacio dos Reis de Navarra ou Arquivo Real e Xeral de Navarra polo seu perfil norte e oeste O Pazo dos Reis de Navarra, que na actualidade é o Arquivo Real e Xeral de Navarra, atópase en Pamplona, capital de Navarra (España).
Este edificio iniciouse como Palacio dos Reis no século XII, tras a Conquista de Navarra no século XVI pasou a ser a residencia dos Vicerreis, posteriormente durante trinta anos a Capitanía Xeneral, logo Goberno Militar ata 1971 e tras un longo abandono, foi reformado no ano 2003 por Rafael Moneo para convertelo no Arquivo Real e Xeneral de Navarra.
Historia
Neste terreo, nun outeiro da cidade da Navarrería existía unha prohibición de Afonso o Batallador de construír nesa zona para protexer o burgo de San Cernin que estaba debaixo, separada da mesma por un barranco. Sancho VI o Sabio revogouno, acordando co bispo, que era dono de todos os terreos da cidade, o espazo para a construción dun Palacio Real. Este Palacio sería hipotecado en 1198 polo rei Sancho VII ao bispo de Pamplona, que daría a lugar a numerosos preitos e que por iso sería utilizado de forma conxunta pola Coroa e a sede episcopal.
Teobaldo I ao chegar a Pamplona en 1246 atopouse co Palacio ocupado polo bispo Pedro Ruiz de Piedrola, e tivo que aloxarse nos palacios vellos, xunto á capela de Xesucristo, a lado do Claustro catedralicio. Isto iniciou unha tensión entre ambos os poderes loitando pola posesión do Palacio. Teobaldo I acusou ao bispo Pedro Jiménez de Gazolaz de traidor e este, a cambio, excomungouno, tendo que fuxir a Navardún pertencente á Coroa de Aragón, para evitar represalias, onde pasou tres anos. O monarca tivo que achegarse a Roma para solicitar o levantamento da excomuñón. Este mesmo bispo Gazolaz devolveu a Teobaldo II o Palacio, pero o papa Alexandre IV anulou esta restitución, continuando as diferenzas.
En 1276 durante a guerra da Navarrería, o Palacio sufriu danos de consideración, xa que desde a súa chaira os habitantes da Navarrería atacaran con catapultas ao burgo de San Cernin.
O Papa Martiño V dispuxo entregáseselle a Branca I de Navarra o Palacio Real de San Pedro, ocupándoo desde entón os reis de Navarra ata a súa conquista. Logo da invasión houbo outro intento episcopal de conseguir o Palacio, esta vez por parte do bispo de Pamplona Bernardo de Vermellas Sandoval, que era castelán e que puxo un preito á coroa española, fracasando.
Tras a Conquista de Navarra paso a ser lugar de residencia dos vicerreis españois, ao parecer desde 1539. Tamén se hospedaron no os reis de España cando visitaban a cidade. Así o fixo Filipe II en 1592, que segundo versións quitou o escudo episcopal da entrada e puxo o escudo real que estaba no castelo vello, que é o que se mantivo ata agora. Filipe V estivo en 1706. Xosé Bonaparte na súa retirada cara a Francia tamén pasou a noite no mesmo.
Neste Palacio estivo hospedado desde febreiro de 1936 Emilio Mola, como Gobernador Militar e unha vez que fora nomeado en Madrid, nunha reunión secreta, xefe da trama golpista contra a Segunda República Española e que desencadearía a guerra civil española.
En 1976, estando abandonado foi declarado Monumento Histórico Artístico de carácter provincial. Mentres se realizaban estudos para proxectar a súa rehabilitación, o edificio sufriu de forma reiterada a agresión dos incendiarios intencionados, iniciándose os incendios en maio de 1978 con periodicidade case mensual e chegando á súa cénit en outubro de 1983 en que en quince días os bombeiros tiveron que acudir en 12 ocasións.
Os arquitectos Manuel Iñiguez e Alberto Uztarroz entregaron en setembro de 1987 un anteproxecto, por encargo do Goberno de Navarra, en que o edificio mantíñase integramente como Museo da Historia de Navarra. Posteriormente en 1993 decidiuse destinalo a Arquivo Histórico de Navarra e para iso contactar co arquitecto Rafael Moneo para elaborar o proxecto definitivo. En 1994 iniciáronse as obras, derrubando parte do edificio, algo que non se contemplou no anteproxecto. Así mesmo levantouse unha torre anexa de nova planta onde esta situado o arquivo.
Diablos Rojos del México
Os Diablos Rojos del Mexico son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1940 por Salvador Lutteroth e Ernesto Carmona, ten a súa sede en Cidade de México, capital do país. O club posúe no seu palmarés dezaseis títulos de liga, sendo o equipo con máis títulos desta competición. Os Diablos Rojos teñen un equipo afiliado, os Diablos de Hermosillo da Liga Norte de México. Desde 2019 o seu estadio como local é o Alfredo Harp Helú, parque con capacidade para 20.576 espectadores.
Pazo dos Reis de Navarra
Románico
Probablemente o Palacio foi erixido cara a 1189, aínda que hai autores que adiantan esta data. Parcialmente soterrado atópase unha ampla estancia rectangular de 26,8 x 7,1 metros que corresponde á primitiva construción. É a única sala histórica que se mantén tras a remodelación. Sen necesidade de apoiarse en ménsulas. A cuberta é de crucería simple. No muro norte presenta seis estreitas fiestras en derramo bastante profundo con arco de medio punto. O muro norte ten amplos contrafortes prismáticos que ocupan dous terzos da altura total do muro, terminando en noiro. O muro oeste ten tres corpos de vans con linteis distribuídos anarquicamente ao longo do muro, e na unión co tellado consolos. Este muro dá ás hortas do Palacio.
As salas ao lado oeste, onde estaban os cuartos reais que conservaban na planta baixa un salón artesoado con decoración de follas de carballo de finais do século XVI que se deterioraron nos últimos anos e que na remodelación recente foi eliminada.
Gótico e Rencentista
Realizáronse distintas ampliacións no ángulo nordeste e se refixo unha torre de planta, máis ancha que as demais, que miraba a Santo Domingo. Atópanse rexistradas as distintas obras de melloras.
A planta baixa presentaba un patio de 20 x 20 metros aproximadamente, porticado en dous dos seus lados, con alicerces de 6 metros que culminan en zapatas de madeira labrada con motivos animais, cunha galería pechada superior do século XV. No centro había un alxibe. Estas zapatas foron espoliadas, e o alxibe e a galería foron eliminadas.
Neoclásico e Barroco
Por mor da visita de Filipe II cambiouse o brasón de Navarra da entrada polo dos Austrias, que se conserva na actualidade.
Un incendio en 1733 do muíño da pólvora parece que tivo unha importante repercusión no Palacio. Nos séculos XVII e XVIII modificouse significativamente a súa silueta, elevando os muros, desmochando torres e construíndo o á este para fundición de canóns.
Moderno
As reformas do século XIX aparecen ligadas a actuacións no pavillón de residencia do gobernador e melloras no sistema de escaleiras do Palacio. Deste século data o miradoiro de galería da fachada sur, e a decoración ecléctico-romántica da fachada que miraba á cidade. En 1903 construír a casiña para residencia do Xefe do Estado Maior, sobre o muro do recinto.
Última reforma
Realizada por Rafael Moneo no ano 2003 que realiza un edificio novo, mantendo a solidez dos muros, cunha imaxe herdada da súa historia. A cara norte e oeste dan a imaxe de castelo. A pedra é a solución material e é unha das claves do traballo compositivo. Na cara norte e oeste, entendendo que era imposible a restauración dos seus muros moi deteriorados, optouse por protexelos cunha nova folla de perpiaño que forra a existente, muros e ata cubertas, aínda que corrixindo algúns ocos. Esta técnica de forrado conserva o antigo na súa integridade para as futuras xeracións.
A parte nova céntrase ao redor do arquivo, que se organiza por unha serie de salas, tres por planta e distribuídas en esvástica que están conectadas por unhas ramplas de catro tramos que rodean un patio coroado por un lucernario. Por fóra dá a imaxe dunha torre de homenaxe, que é de formigón, forrado coa mesma pedra antes referida aínda que cun despezamento en perpiaño, que indican a actualidade da intervención.
A parte restaurada e a nova relaciónanse no patio nun encontro con naturalidade producindo un lugar case sen data contemporáneo e "histórico". No exterior reformáronse os muros, elevándose algúns con embelecemento de portadas e tapias, coidándose moito a redefinición das rúas lindeiras.
Kösem Sultan
Devletlu İsmetlu Mahpeyker Kösem Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretler, nada contra 1590 e finada o 2 de setembro de 1651, máis coñecida como Kösem Sultan, foi a esposa favorita do harén de Ahmed I, sultán do Imperio Otomán, e nai (valide sultan) de dous sultáns posteriores. Kösem Sultan serviu como gobernante oficial dúas veces e foi a segunda muller na historia otomá en gobernar legalmente o reino, converténdose nunha das figuras máis significativas do período coñecido como sultanato das mulleres (1533-1656) e exerceu o poder na administración pública durante uns 30 anos.
Traxectoria
Nada é o que se coñece sobre a súa orixe ou dos seus primeiros anos de vida aínda que tradicionalmente considerada grega ou bosníaca mais o certo é que só se sabe que entrou no harén do sultán Ahmed I con 15 anos. Ao se converter ao islam adoptou o nome de Mahpeyker ("en forma de lúa", é dicir, curvo). Hai diferentes versións do nome Kösem, seica era moi fermosa e a súa pel "lisa e sen pelo" e, polo tanto, recibiría o nome de Kösem ( köse = "sen pelo"). Por outra banda, as palabras turcas otomás kösem / kösemen tamén significaban líder, persoa independente.
En calquera caso, Kösem combinou intelixencia e beleza, e superou ás outras mulleres do harén de Ahmed I ata converterse na favorita do sultán xa nos primeiros anos da súa estadía no harén como parte dunha serie de mudanzas na xerarquía do harén imperial. A destitución en xaneiro de 1604 de Safiye Sultan, a avoa do sultán e a que dirixía a actividade do harén e a morte de Handan Sultan, a nai do sultán, en novembro de 1605 permitiu o seu ascenso na xerarquía de Kösem dende a súa posición de concubina de segundo ou terceiro grao. Kösem deu a luz catro fillos e tres fillas. Os seus dous fillos, Murad e Ibrahim, convertéronse máis tarde en sultáns, do mesmo xeito que o seu neto Mehmed. As fillas, Ayşe Sultan e Fatma Sultan, son coñecidas polos seus numerosos matrimonios políticos; Ayşe casou seis veces durante a súa vida e Fatma sete
En 1612 o embaixador de Venecia describiuna como unha muller fermosa, intelixente e amada polo sultán que a mantiña a carón todo o tempo e escoitábaa nalgúns asuntos. Catro anos despois, segundo outro diplomático veneciano, aumentara o seu poder e podía facer todo o que quería, o sultán non lle negaba nada pero tampouco interfería en todos os asuntos, xa que o sultán non quería dar a impresión de que o dirixían mulleres, como fixera seu pai.
Gobernante
Ao morrer Ahmed I con 27 anos en 1617, Kösem apoiou ao seu irmán Mustafá I como herdeiro da coroa. Kösem aliouse cos xanízaros, o que lle garantiu o seu apoio, que se converteu nun factor político poderoso. Como gobernante, o reinado do débil Mustafá durou menos dun ano, e foi Kösem quen na práctica gobernou, xa que o sultán sufría problemas de saúde mental, e acabou deposto do trono, o que supuxo un revés para Kösem. A continuación subiu ao trono Osmán II, o fillo de Ahmed I coa súa segunda esposa e Kösem permaneceu á marxe da administración, pero como no caso de Mustafá, mantivo a súa valiosa posición como valide sultan, xa que ningún dos dous sultáns tiña unha nai viva.
En 1622 os xanízaros reveláronse e depuxeron e pouco despois executaron a Osman II, e Mustafá I volveu ao poder. Despois do curto reinado de Mustafá, Murad IV, o fillo de 14 anos de Ahmed I e Kösem, subiu ao trono. Kösem declarouse a si mesma gobernante oficial ata seu fillo alcanzar a maioría de idade. Cando Murad chegou á maioría de idade aos 20 anos o poder pasou dos xanízaros e da súa nai ás súas mans e foi capaz de gobernar de forma independente, o que constitúe unha excepción no século XVII otomán.
No Imperio otomán existía o costume de executar o irmán do sultán que chegara ao poder, e tiña a súa orixe no interregno otomán, un período do século XV no que os fillos do sultán Bayezid I loitaron polo poder e o reino non tivo un gobernante indiscutible durante 11 anos. Non obstante, Kösem convenceu a Murad para non seguir esa práctica e tras a súa morte en 1640 por cirrose hepática, Ibrahim I converteuse en sultán. Así e todo, Ibrahim foi un gobernante inseguro; vivira baixo arresto e con medo constante a que Murad mandara matalo. Era neurótico, padecía dores de cabeza e ataques de pánico e co tempo demostrou ser inadecuado pola súa saúde mental. E aínda que os primeiros anos do seu reinado foron ben co paso do tempo Kösem volveu tomar o poder como gobernante real. O seu rival era o gran visir Kemankeş Kara Mustafa Pasha, quen tiña o favor do sultán. Kösem aliouse contra o gran visir co curandeiro e favorito do sultán Cinci Hoca e co gobernador Semiz Mehmed. O trío criticou incesantemente ao Gran Visir, que pediu varias veces a dimisión. Ibrahim non a admitiu, pero o propio sultán destinuino en xaneiro de 1644, e despois mandouno executar.
Co tempo, Kösem perdeu a capacidade de controlar ao seu fillo inestable, e a súa administración comezou a deteriorarse. Ibrahim pasaba cada vez máis tempo coas súas concubinas, ás que elevaba constantemente ao prestixioso status de haseki (consorte real) outorgándolles terras e posesións. Despois de casar coa súa concubina favorita Hasek, ordenou que o chan do palacio de Ibrahim Pasha se cubrise con peles de marta e se entregasen a Hasek. A dilapidación do diñeiro no palacio e o aumento da corrupción crearon malestar entre o pobo. Finalmente, os xanízaros e parte dos ulema subleváronse en 1648. Non obstante, Ibrahim non aceptou a súa destitución, o que puxo nervioso aos xanízaros. Segundo algúns historiadores, forzada polos acontecementos políticos Kösem autorizou os xanízaros a executar o seu fillo. Non obstante, segundo Leslie P. Peirce, Kösem xa tiña pensado desfacerse do seu fillo, que durante o seu reinado destruira moitos dos logros do seu irmán máis vello Murad IV. Nunha carta anterior, Kösem escribíalle ao gran visir Tezkereci Ahmed sobre Ibrahim o seguinte: "Ao cabo, non nos vai deixar nin a ti nin a min vivos. Perderemos o control do goberno. A sociedade toda está en ruínas. Hai que o quitar do trono de inmediato".
Morte
miniatura|Asasinato de Kösem Sultan. Gravado de Paul Rycaut (1694) Kösem tiña grandes inimigos na corte de Topkapi. A muller de Ibrahim e a nai de Mehmed IV, Turhan Sultan, que era nora de Kösem, soubo do plan de Kösem para substituír a Mehmed IV polo seu medio irmán Süleyman. Kösem planeou matar a Mehmed IV e á súa nai e conseguiu o liderado dos xanízaros. Turhan organizou o asasinato de Kösem para defenderse ela e o seu fillo. Membros da garda do palacio estrangularon a Kösem o 2 de setembro de 1651. O seu corpo trasladouse ao antigo palacio de Eski Saray e enterrouse no mausoleo de Ahmed I. Os seus fillos Murad IV e Ayşe Sultan e outros corenta membros da familia gobernante tamén están soterrados nese mausoleo.
Legado
Kösem Sultan era unha das persoas máis ricas do reino, e empregou moita da súa riqueza en caridade. Entre outras cousas, pagou a escavación de sistemas de rega en Exipto e apoiou aos pobres da Meca. Tamén utilizou os seus fondos para construír edificios públicos, como caravasares, e a mesquita Valide Han ao longo da praza do Mercado Vello de Istambul e a mesquita do venres en Üsküdar. Segundo a memoria colectiva que existe en Turquía considérana unha persoa xenerosa e moi intelixente. Non obstante, o seu legado e a súa administración non foron positivos, o seu foi un tempo de loita polo poder e de intriga feroz. Ademais, a destitución e morte dun gran visir cualificado, Kara Mustafa Pasha, sumiu ao Imperio Otomán no caos e fomentou desordes. Durante os seguintes 12 anos dos 18 homes que serviron como Grandes Visires, catro acabaron executados e 11 destituídos.
Kösem é un tema popular e romántico no entretemento turco contemporáneo e sobre ela fixéronse novelas, óperas, películas e series de televisión. Os máis recentes son a película de 2010 Mahpeyker - Kösem Sultan e a serie de televisión Muhtesem Yüzyil: Kösem que viu a primeira tempada en 2015. A ópera Kösem Sultan, representada en Esmirna conta a historia de como unha moza inocente torna unha desapiadada intrigante impulsada pola rabia e o desexo de poder.
Ghedi
miniatura|220px|Igrexa parroquial de Sª Mª Assunta. Campanario e ábsida.
Ghedi (Ghét no dialecto bresciano) é un municipio (comune) situado na provincia de Brescia (Lombardía). Ten dúas aldeas (frazioni), Belvedere e Ponterosso.
A cidade é a sede dun destacamento da Aeronautica Militare italiana, situado no aeroporto de Ghedi, onde se sitúa a estación meteorolóxica de Brescia-Ghedi.
Xeografía e demografía
miniatura|Situación do concello de Ghedi na [[provincia de Brescia.]] O concello de Ghedi ten unha extensión de 60,84 km² e unha poboación de 18 910 habitantes (segundo o censo de 30 de novembro de 2009), do que resulta unha densidade de poboación de 310,82 hab/km². A súa poboación, segundo datos do ISTAT (Istituto nazionale di statistica), está medrando máis do 10 % por década.
Os seus habitantes, chamados ghedesi, falan, ademais do italiano, a lingua lombarda, na súa variedade do dialecto bresciano.
Situada a 85 m sobre o nivel do mar, o núcleo antigo da localidade formouse ao redor dun recinto fortificado, cuxo lugar, aínda hoxe, chaman o Castello.
Desde o 22 de xuño de 2009, o alcalde (Sindaco) é Lorenzo Borzi, da coalición Fratelli d'Italia - Alleanza Nazionale (FdI-AN), de centro dereita.
A igrexa parroquial foi reedificada na primeira metade do século XVII sobre unha basílica románica do século VIII.
En Ghedi ten a sede a Sexta Ala (6° Stormo) das Forzas aéreas de Italia (Aeronautica Militare), xunto ao aeroporto de Ghedi-Castenedolo, onde está localizada a estación meteorolóxica de Brescia-Ghedi.
Condado de Buzău
O condado de Buzău (en romanés Judeţul Buzău) é unha provincia de Romanía con capital en Buzău.
A poboación desta provincia é de 495.325 habitantes (en 2005) nunha superficie de 6.103 km², cunha densidade de poboación de 81 hab/km².
Os muntenios ou romaneses étnicos son o 97 % da poboación, mentres o 3 % restante son xitanos.
Galería de imaxes de Oroso
Galería de imaxes do concello de Oroso na provincia da Coruña.
Condado de Buzău
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 3 cidades e 82 comunas.
Selva Negra
miniatura|200px|Topografía da Selva Negra.
A Selva Negra, (en alemán: Schwarzwald; en latín Marciana Silva 'bosque fronteirizo') é unha área montañosa de orixe paleozoica situada na parte suroccidental de Alemaña, no Land de Baden-Württemberg, constituíndo o máis vasto macizo da faixa de relevos centrais ou Mittelgebirge.
Winnipeg Warriors
Os Winnipeg Warriors foron un equipo júnior de hóckey sobre xeo da cidade de Winnipeg (Manitoba, Canadá) que xogou na Western Hockey League. O equipo foi fundado como equipo de expansión en 1980, mais sufriu problemas de asistencia ao competir cos Winnipeg Jets da National Hockey League (NHL), e finalmente trasladouse a Moose Jaw (Saskatchewan, Canadá) en 1984, converténdose nos Moose Jaw Warriors. Durante o tempo que xogaron en Winnipeg, o equipo xogou os seus partidos como local no Winnipeg Arena.
Selva Negra
Xeografía
A Selva Negra esténdese ao longo do denominado Dreiländereck, é dicir, a zona onde se unen os confíns territoriais de Suíza, Francia e Alemaña, seguindo unha dirección norte durante uns 160 km, en paralelo á foxa Renana; no extremo meridional acada unha largura de 60 km, namentres que no norte o ancho é só de 30 km.
O río Kinzig representa o linde entre a Selva Negra setentrional e a Selva Negra Central (mittlerer Schwarzwald), no entanto o río Dreisam separa a Selva Negra meridional, na cal se erguen as cimas máis altas do seu relevo; esta área é tamén chamada Alta Selva Negra (Hochschwarzwald).
Winnipeg Warriors
Nas catro tempadas que o equipo permaneceu na capital de Manitoba tan só conseguiu clasificarse nunha ocasión para os play-offs, feito que ocorreu na tempada 1982-83, cando foron barridos na primeira rolda polos Lethbridge Broncos por 3-0 na serie. O rexistro dos Warriors na tempada 1983-84 de 9-63-0 é o segundo peor rexistro para unha tempada de 72 da historia da liga, e tan só os Victoria Cougars conseguiron un rexistro peor co seu 5-65-2 da tempada 1989-90.
Stockton Kings
Os Stockton Kings son un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede na cidade de Stockton, California. Compite na NBA G League, a liga de desenvolvemento da National Basketball Associtation, afiliado aos Sacramento Kings. Entre 2008 e 2018 xogou na cidade de Reno, Nevada baixo o nome de Reno Bighorns.
Amparo Rey Salorio
María Amparo Isabel Rey Salorio, coñecida como Marián Rey, é unha avogada e política galega.
Selva Negra
Montañas
A montaña máis elevada da Selva Negra é o Feldberg (1.493 m s.n.m.) situado na parte meridional. Outros cumes situados na mesma área son o Herzogenhorn (1.415 m) e o Belchen (1.414 m). Na parte setentrional a cima máis alta é o Hornisgrinde (1.166 m).
Amparo Rey Salorio
Traxectoria
Forma parte da executiva do partido Vox na provincia da Coruña, como vogal.
Selva Negra
Lagos e cursos de auga
Os principais ríos que nacen na Selva Negra son o Neckar (367 km), Wutach (118 km), Enz (112 km), Kinzig (95 km), Murg (96 km), Nagold (92 km) e Wiese (55 km). Da Selva Negra xorden tamén os ríos Brigach (43 km) e Breg (49 km), que uníndose forman o Danubio.
Os lagos principais da rexión son o Glaswaldsee, o Kirnbergsee, o Feldsee, o Titisee e máis o Schluchsee.
Metas turísticas
Son destacábeis na zona as cidades de Friburgo e Baden-Baden, así como as pequenas cidades de Gengenbach e Staufen. Desde un punto de vista paisaxístico merecen salientarse o Feldberg e o Belchen, ademais do Monte Kandel e o Schauinsland. Outros destinos turísticos importantes son os lagos, sobre todo o Titisee e o Schluchsee. Na área meridional da Selva Negra instituíuse un parque natural de cerca de 333.000 ha, que é o de meirande extensión de Alemaña. miniatura|200px|Panorama típico.
Pilar Bardem
Pilar Bardem, nada o 14 de marzo de 1939 en Sevilla e finada en Madrid o 17 de xullo de 2021, foi unha actriz española cunha grande experiencia interpretativa en tódolos medios. Pertenceu a unha importante saga de actores de España, foi nai do actor Javier Bardem e irmá do desaparecido director Juan Antonio Bardem.
Destacou por ser unha muller comprometida que participou activamente en protestas contra a guerra de Iraq en 2003 entre outras.
A.N.T. Farm (banda sonora)
A.N.T. Farm Soundtrack é a banda sonora da serie orixinal de Disney Channel, A.N.T. Farm. Foi lanzado o 11 de outubro de 2011. O álbum está composto polas cancións de China Anne McClain da serie, xunto con máis cantantes do elenco da serie como Stefanie Scott e Carlon Jeffery. Tamén contén dúas cancións do grupo McClain Sisters, no que China Anne McClain é unha das integrantes do grupo.
Winnipeg Warriors
Tempadas
Lenda: PX = Partidos xogados, V = Vitorias, D = Derrotas, E = Empates, Pts = Puntos, GF = Goles a favor, GC = Goals en contra
Palosanto
Palosanto é o oitavo álbum de estudio do músico de rock español Enrique Bunbury. O disco publicouse o 29 de outubro de 2013.
O primeiro sinxelo estreouse o 17 de setembro de 2013 acompañado dun vídeo, no que participa o xornalista Iker Jiménez; do vídeo estivo a cargo Alexis Morante.
Ur (homónimos)
Como UR:
Caneiro
Caneiro pode referirse a:
Motociclismo
O motociclismo é o uso deportivo da motocicleta en carreiras. Xeralmente, o obxectivo dunha carreira consiste en percorrer certas distancias, ou ir desde un lugar a outro, no menor tempo posible. Outro tipo de competicións consiste en pasar unha serie de obstáculos nun determinado tempo.
Caneiro
Como topónimo pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Motociclismo
Disciplinas
miniatura|220px|dereita|Imaxe dunha competición de Moto GP. En primeiro termo Capirossi, seguido por Hayden e Valentino Rossi. miniatura|220px|[[Antonio Cairoli no Campionato mundial de motocross de 2008]] 220px|miniatura|[[Trial]] 220px|miniatura|Hans Vogels durante o Campionato Mundial de Enduro 2012 en San Juan, [[Arxentina.]] 220px|miniatura|Supermoto 220px|miniatura|Unha moto participando no [[Rally Dakar en 2009.]]
Motociclismo de velocidade.
O Campionato do Mundo de Motociclismo é o principal certame desta modalidade. Actualmente consta de tres categorías: Durante a historia do campionato, existiron outras categorías: 50cc, 80cc, 250cc, 350cc, 500cc e 1000cc.
Outros campionatos mundiais son o Campionato do mundo de Superbikes e o Campionato do mundo de motociclismo de resistencia, que se disputan con Superbikes, un tipo de motocicleta de serie de gran cilindrada, con algunhas modificacións. Os campionatos nacionais de motociclismo de velocidade máis desenvolvidos tamén se disputan con Superbikes.
O TT Illa de Man é unha carreira lendaria que ten lugar anualmente na Illa de Man (Reino Unido). Formou parte do mundial de velocidade moitos anos. Trátase dunha carreira polas estradas da illa, perigosa (máis de 200 falecidos), e dunha lonxitude duns 60 km.
Motocross
O motocross é unha disciplina motociclista que se desenvolve en circuítos sen asfaltar ou en campo a través e na que os distintos participantes disputan unha carreira co obxectivo de finalizar en primeira posición na meta. É unha das modalidades máis espectaculares do motociclismo, na que se combina a velocidade coa destreza necesaria para controlar a motocicleta ante as irregularidades naturais (e nalgúns casos artificiais) do terreo, con curvas pechadas, montículos, fochancas, violentos cambios de rasante, cursos de auga etc., e sobre unha superficie de terra que, xeralmente, atópase embarrada. Todo iso fai que nas carreiras de motocross sucédanse saltos e derrapes. Co correr do tempo, o motocross derivou en distintas disciplinas paralelas, como o free-style e o supermotard, esta última unha mestura entre o motocross e o motociclismo de velocidade que se realiza sobre superficies mixtas (asfalto e terra).
Trial
É unha disciplina motociclística na que os pilotos deben superar obstáculos sen tocar o chan co corpo nin caerse. As habilidades esenciais son o equilibrio e a planificación dos movementos para avanzar no percorrido. Esta disciplina é particularmente popular en España e o Reino Unido.
Enduro
O enduro é unha modalidade de motociclismo cuxo obxectivo é realizar percorridos usualmente ao aire libre campo a través, ou en circuítos controlados, similares aos de motocross pero de maior distancia. É similar a un rally de vehículos, nos que os competidores deben realizar os percorridos por rutas establecidas en intervalos de tempos indicados. O termo "enduro" provén do inglés endurance ("resistencia").
Supermoto
O supermotard é unha fusión entre o motociclismo de estrada e o motocross. As carreiras teñen lugar comunmente en pistas con seccións todo terreo dentro do mesmo circuíto; aproximadamente un 70% é de asfalto e o 30% restante é de terra e normalmente con algún salto. As motocicletas son frecuentemente creacións feitas a partir de motos todo terreo con rodas ou pneumáticos de motocicletas de carreira. Os condutores visten tamén unha combinación de traxes de carreira e todo terreo, normalmente de coiro, cascos e botas de todo terreo. A diferenza das competicións de estrada normais, a énfase predomina en carreiras lentas (velocidades máximas inferiores a 100 mph ou 160 km/h), e pistas curtas con moitas curvas, onde as habilidades do competidor son máis importantes que o desempeño da máquina.
Rally raid
O rally raid é unha disciplina que se efectúa por etapas en percorridos campo a través e en camiños en mal estado con motocicletas todo terreo. A principal carreira de rally raid é o Rally Dakar.
Riscos deste deporte
O motociclismo aumenta o risco de padecer dores de lombo pola a exposición a vibración nunha postura de flexión, o que facilita a aparición de contracturas musculares e a sobrecarga ou lesión do disco intervertebral. Nalgunhas especialidades, como o trial ou o motocross, as vibracións, o mantemento de posturas e/o esforzo muscular é aínda maior.
Delegación do Goberno en Galicia
miniatura|Sede da Delegación do Goberno en Galicia, na [[A Coruña|Coruña.]] A Delegación do Goberno na Comunidade Autónoma de Galicia depende do Ministerio de Política Territorial e Función Pública de España.
Delegados do Goberno en Galicia
miniatura|170px|Santiago Villanueva, delegado de 2014 a 2018.
Subdelegacións provinciais
miniatura|[[Casa da Aduana da Coruña|Casa da Aduana, sede da Subdelegación do Goberno na Coruña.]] O Delegado do Goberno en Galicia está asistido por catro subdelegados, un por cada unha das provincias da Comunidade Autónoma, con funcións similares as que anteriormente tiñan os gobernadores civís, aos que substituíron no ano 1997.
Os titulares, con indicación do período do mandato de cada un deles, foron os seguintes:
Subdelegación do Goberno na Coruña
miniatura|Sede da Subdelegación do Goberno en Lugo.
Subdelegación do Goberno en Lugo
miniatura|Sede da Subdelegación do Goberno en Ourense.
Subdelegación do Goberno en Ourense
miniatura|Sede da Subdelegación do Goberno en Pontevedra.
Virxe dos Consellers
Virxe dos Consellers (en Mare de Déu dels Consellers) é unha táboa pintada ó óleo polo artista Lluís Dalmau en 1445 e que se atopa no Museo Nacional de Arte de Cataluña en Barcelona. Amosa os cinco concellers do goberno municipal de Barcelona arredor da Virxe entronizada co Neno Xesús e presentados por santa Eulalia e santo André. Representa unha devota homenaxe dos conselleiros da Virxe como se se tratase dunha sacra conversazione. O uso da técnica do oli de llinosa, a capacidade retratista e a incorporación da paisaxe como un fonde son unha manifestación da inspiración na pintura flamenga de Jan van Eyck, de quen Dalmau é considerado un discípulo, especialmente da Virxe do canónigo Van der Paele. Está considerada como unha das primeiras obras que introducen o concepto do retrato, tal como especificaba o contrato da obra, e é tamén innovadora en Cataluña na aplicación da técnica do aceite facendo servir o retablo como soporte.
Galería de imaxes de Baralla
Galería de imaxes de Baralla na provincia de Lugo.
Arte (homónimos)
Arte pode referirse a: Lémbrese que sempre é feminino.
O Vilarvello, Fisteus, Curtis
O Vilarvello é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Teresa de Vallejo
María Teresa de Vallejo Sancho de Sopranis, nada en Burgos o 10 de marzo de 1955, é unha política galega.
Traxectoria
Establecida en Santiago de Compostela, como política pertence ao Partido SAIn, unha formación vinculada ao Movimiento Cultural Cristiano, que combina medidas sociais de promoción da vivenda ou loita contra a fame con posicionamentos contra o aborto, a eutanasia ou o matrimonio homosexual. Dirixente do partido e representante legal en Galicia, concorreu nas súas candidaturas en múltiples ocasións: eleccións galegas de 2009 e de 2012, europeas de 2009 e de 2014, locais de 2015 en Santiago de Compostela e xerais de 2015, cando encabezou a candidatura da súa formación pola provincia da Coruña.
Vida persoal
Viúva, ten catro fillos.
Gaceta de Galicia
Gaceta de Galicia foi un xornal que se editou en Santiago de Compostela entre 1879 e 1918.
Historia e características
miniatura|esquerda|Redacción en 1904: Dámaso Carrero, José Caramelo, [[Antonio Fernández Tafall e Constantino Martínez Soto.]] Apareceu o 1 de xaneiro de 1879, como continuación de El Diario de Santiago, con Manuel Bibiano Fernández como propietario e primeiro director. Foi un periódico de orientación política liberal vinculado a Eugenio Montero Ríos, polo que foi cualificado de "monterista". En 1887 dirixiuno Joaquín Arias Sanjurjo e ao ano seguinte Manuel Álvarez Uzal. Foi o seu redactor xefe Eusebio Alonso Vieites. Dende o 30 de decembro de 1892 exerceu como director Antonio Fernández Tafall. Cesou a súa publicación en outubro de 1915 pero reapareceu de inmediato, o 1 de febreiro de 1916, refundido con Voz del Pueblo e con Ramón Rivera Torres como propietario e director. En novembro de 1917 pasa a dirixilo o avogado Francisco Vázquez Enríquez, e comezan as colaboracións de Valentín Paz-Andrade. O 30 de novembro de 1918 desaparece definitivamente. Foi substituído por El Noticiero Gallego.
Jack Laviolette
John "Jack" Laviolette, nado o 17 de xullo de 1879 en Belleville (Ontario, Canadá) e finado o 9 de xaneiro de 1960 en Montreal (Quebec, Canadá), foi un xogador profesional de hóckey sobre xeo canadense profesional. Laviolette xogou durante nove tempadas nos Montreal Canadiens, equipo do que foi o seu primeiro capitán, adestrado, e general manager. Laviolette foi unha das primeiras estrelas francófonas do hóckey sobre xeo.
Infancia e debut
Jack Laviolette naceu en Belleville (Ontario), fillo de Antoine Rufiange Laviolette e Eliza Hébert, mais criouse en Salaberry-de-Valleyfield (Quebec), a onde se trasladou a súa familia cando tiña 12 anos. Descubriu o hóckey sobre xeo patinando sobre a superficie conxeada das esclusas supervisadas polo pai de Didier Pitre.
Na tempada 1902-1903, Laviolette xogou no Bell AAA, que competía na liga do hockey da cidade de Montreal. Na tempada seguinte, Pitre e el asinaron xuntos para xogar no National de Montréal na nova Federal Amateur Hockey League. No transcurso da tempada de 1904 xogáronse seis partidos, e os xogadores do National clasificáronse en segunda posición por detrás dos Montreal Wanderers. Laviolette, que podía xogar tanto en defensa como en ataque finalizou con oito goles en seis partidos, sendo o sexto máximo goleador da tempada.
Profesional en América do Norte
250px|miniatura|dereita|A [[Estación Windsor (Montreal)|Estación Windsor, dende onde Laviolette e Pitre emprenderon a súa aventura nos Estados Unidos.]] Nos Estados Unidos e a principios do século XX, a industria do cobre estaba en plena expansión para satisfacer as demandas crecentes de electricidade. Míchigan posuía numerosas minas e a vila de Houghton é un dos exemplos. O Portage Lakes Hockey Club atraeu multitudes e James R. Dee, o seu propietario, quixo facer un negocio lucrativo e decidiu crear a primeira liga profesional do mundo. Jack « Doc » Gibson, un dentista chegado de Berlin (Ontario) que foi expulsado do hóckey de Ontario despois de ter aceptado moedas de ouro do alcalde de Berlin logo dunha vitoria contra unha cidade vechiña e responsable de recrutar xogadores do Canadá. Cando Gibson regresou ao Canadá e correuse a voz de que en Míchigan se pagaba aos xogadores por xogar ao hóckey, Laviolette foi un dos primeiros xogadores en probar sorte e deixou Montreal.
Laviolette xogou a tempada 1904-05 cos Michigan Soo Indians da LIH, un equipo con base en Sault Sainte-Marie. De volta a Montreal ao final da tempada, convenceu a Pitre, que aínda era xogador do National. Esperaron aos dous xogadores na Estación Windsor, mais Pitre foi retenido polos propietarios do National, ao que lle impediron unirse a Laviolette na estación. Finalmente, conseguiu reunirse co seu amigo, fíxolle asinar un contrato e os dous xogadores agocháronse na estación para coller un tren rápido sen cruzarse cos directivos do National. A aventura nos Estados Unidos non durou máis que tres tempadas en total, xa que os presidentes dos equipos canadenses decidiron dar o paso ao profesionalismo para tentar parar o éxodo dos seus mellores xogadores. A LIH non puido manter aos seus xogadores mentres as ligas profesionais eran creadas en todas partes. Pitre e Laviolette regresaron a Montreal para xogar e a súa elección foron os Montreal Shamrocks da Eastern Canada Amateur Hockey Association para as dúas seguintes tempadas.
Nacemento dos Montreal Canadiens
miniatura|esquerda|O equipo dos Canadiens na tempada 1912-13. O 13 de novembro de 1909, a raíz dunha disputa entre os propietarios dos clubs membros da Eastern Canada Amateur Hockey Association e o propietario dos Montreal Wanderers, decidiuse formar unha nova liga, a National Hockey Association of Canada. A raíz da fundacióne por consello de Strachan, Jimmy Gardner, un director dos Wanderers, e John Ambrose O’Brien decidiuse explotar comercialmente a rivalidade entre os anglófonos e os francófonos de Montreal e crear un club de hóckey maioritariamente, senón totalmente, composto por xogadores de fala francesa. Para iso, encargáronlle a Laviolette recrutar xogadores francófonos para poder formar un novo club de hóckey que puidera rivalizar cos Wanderers. Naceu entón un novo equipo co nome de «Canadien» o 4 de decembro de 1909. Laviolette puido entón contar coa axuda financeira de O'Brien para construír o novo equipo. A misión de Laviolette era recrutar novos xogadores, ser director xeral, capitán, adestrador e xogador do equipo. Conseguiu recrutar a Pitre para xogar en defensa con el, Édouard "Newsy" Lalonde como rover,, Joseph Cattarinich nos goles do equipo e ataque: Ed Décarie como centro, e Arthur Bernier e Georges Poulin nos postos de aleiros. Algúns destes xogadores que asinaron por ese primeiro equipo pasaron a formar parte posteriormente do Hockey Hall of Fame, como Newsy Lalonde, Didier Pitre e, o posteriormente incorporado Georges Vézina. O equipo que construíu Laviolette converteríase na franquía máis exitosa do hóckey profesional.
Como pola sinatura con Sault Sainte-Marie, a chegada de Pitre ao seo do equipo de Montreal complicouse e non se solucionou ata que se acudiu aos tribunais. O primeiro partido do equipo foi unha vitoria, mais o resultado non se ten en conta porque pouco tempo despois, a Canadian Hockey Association fusionouse coa NHA e os contadores puxéronse a cero. Finalmente, o equipo finalizou na derradeira posición a liga regular con dúas vitorias en 12 encontros. O equipo contou co reforzo de Georges Vézina para a seguinte tempada, cando remataron na segunda posición da clasificación con oito vitorias e outras tantas derrotas.
Lalonde deixou o Club de hockey Canadien antes de comezar a tempada 1911-12 e Pitre tomou o relevo marcando 28 goles na súa conta particular.
Laviolette gañou a Stanley Cup en 1916 cos Canadiens, sendo esta a primeira vez que o club conseguía alzarse co trofeo. No transcurso da súa única tempada nas pistas da NHL (1917-18), rexistrou 18 partidos e 2 goles. O 1 de maio de 1918, o seu coche bateu contra un poste e tiveron que amputarlle o pé dereito, o que puxo fin á súa carreira como xogador. No inverno de 1921 xogouse un partido benéfico para Jack no Aréna Mont-Royal, no que non só foi o invitado de honor, seón que tamén arbitrou o partido.
Estatísticas como adestrador
Laviolette adestrou únha única tempada aos Montreal Canadiens co seguinte registro:
Notas
<references group="Nota" />
Limbo foliar
miniatura|200px|dereita|Cara superior e limbo dunha folla En botánica, chámase limbo foliar a lámina que forma parte da anatomía dunha folla. A cara inferior chámase envés, revés ou dorso e, a superior, anverso ou face.
O limbo pode ser dunha peza, nese caso a folla é simple, ou formado por segmentos separados polo raque, o que fai á folla composta. Varios caracteres distintivos, que se empregan na descrición e recoñecemento das especies botánicas, fican asociados ao limbo: a nervación, a cor e o tricoma (que poden ser diferentes na cara superior e no envés) e a forma da beira son os máis destacados.
Nas gramíneas dáselle o nome de lámina.
Benavente, Zamora
Benavente é unha cidade, dotada de municipio de 45 km², situada na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. En 2007 tiña 18.744 habitantes, cunha densidade de 416,5 hab/km². Dista 65 km de Zamora, a capital provincial, e 112 km de Valladolid, a capital da autonomía.
Situación xeográfica
esquerda|miniatura|220px|A Torre do Caracol Benavente está en plena meseta norte e na parte setentrional da provincia, a 744 msnm, nos confíns da comarca da Terra de Campos. Está localizada nunha pequena prominencia dunhas decenas de metros sobre as terras circundantes, dominando a confluencia dos ríos Esla e Órbigo. A súa situación é estratéxica en canto para oeste os camiños conducen cara a comarca da Seabre, e desde aí para Galicia e os Tras-os-Montes portugueses. En dirección norte-sur, aséntase no Vía da Prata, que une Cádiz e Xixón, con ramais cara a León e novamente Galicia. Cara o leste, as rutas conducen a Palencia e Valladolid. Isto fixo de Benavente un nó de comunicacións, e a teor dese papel medrou nas últimas décadas.
Clima
O clima benaventino é o típico mesetario: mediterráneo continentalizado, con invernos duros, fríos e secos.
Galería de imaxes do río Belelle
O río Belelle transcorre polos concellos da Capela, Cabanas, Fene e Neda.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1968
Resumo do campionato
Como era de esperar a carreira de apertura o Gran Premio de Suráfrica de 1968 confirmou a superioridade de Lotus, con Jim Clark e Graham Hill acabando 1-2. Sería a última vitoria de Clark. O 7 de abril de 1968 Clark, un dos pilotos máis exitosos e populares de todos os tempos, morreu en Hockenheim nunha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato.