cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protozoos
Protoctistas e protistas
No cambio de século o concepto de Haeckel, que non pretendeu nunca ser máis ca un concepto pragmático, foi véndose como excesivamente polifilético, e autores como Otto Butschli rexeitaban o terceiro reino, á vez que se recuperaba a noción de Protozoa como conxunto de organismos de tipo animal e nucleados. H.F.Copeland abordou en 1938 a diversidade global propoñendo catro reinos — Monera, Protista, Plantae e Animalia, sacando as bacterias e cianobacterias dos protistas (onde as puxera Haeckel) e pasándoas ao novo reino Monera. Neses anos Chatton mostrara o carácter anucleado das bacterias. En sucesivas revisións foise precisando a composición do reino Protista, á vez que se rescataba o nome de Hogg (Protoctista), agora cun significado moi diferente. Desa clasificación de Copeland deriva nominalmente a de R.H.Whittaker, o cal separou os fungos (reino Fungi) de Protoctista, e estableceu finalmente unha clasificación en cinco reinos que durou moito tempo. Porén, a definición dos reinos de Whittaker, que era sobre todo un ecólogo, baseouse excesivamente nos tipos de metabolismo. Os novos descubrimentos de xenética e bioquímica deron lugar ás clasificacións modernas.
O reino Protozoa moderno de Cavalier-Smith
O termo protozoo foi usado ao longo do tempo por distintos autores e o seu significado exacto foi variando, ata que, finalmente, nas clasificacións modernas foi desaparecendo o seu uso como categoría taxonómica formal. Porén, o termo Protozoa foi recentemente introducido nas clasificacións polo biólogo canadense Thomas Cavalier-Smith. Cavalier-Smith desenvolveu ao longo da súa carreira diversas hipóteses filoxenéticas e propostas taxonómicas alternativas sobre os eucariontes evolutivamente basais, e mantén nas súas sucesivas propostas de clasificación un grupo formal Protozoa, ao que atribúe a categoría de reino, considerándoo basal ou ancestral dos demais reinos eucariontes; en 2004 divídeo en dous subreinos: Biciliata (equivalente a Bikonta) e Sarcomastigota (Unikonta).
En 2010 Cavalier-Smith, á luz de novos datos aparecidos, cambia a súa clasificación, transferindo Alveolata, Rhizaria (filos Cercozoa e Retaria) e Heliozoa a Chromista. Deste modo, Protozoa quedaría só con 7 filos:
O Regueiro, Arnois, A Estrada
O Regueiro é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, un home e unha muller. A mesma poboación que en 1999 cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Teresa del Valle
Teresa del Valle Murga, nada en Donostia o 1 de abril de 1937, é unha antropóloga, profesora e investigadora guipuscoana. Foi a primeira persoa que impartiu Antropoloxía Social na UPV/EHU e a primeira persoa catedrática de Antropoloxía Social da devandita universidade. Desenvolveu as súas investigacións no País Vasco, Micronesia, Hawai, México e Norteamérica.
Traxectoria
Bachellor of Arts (St. Mary College, 1966); Master of Arts (Antropoloxía) pola Universidade de Hawai, 1974; Diplomada en métodos de Análise cultural (East-West Center, Honolulu, Hawai, 1978); Licenciada (Universidade de Barcelona, 1980) e Doutora (UPV/EHU, 1981) en Xeografía e Historia; Doutora en Antropoloxía (Universidade de Hawai, 1978). Exerceu a docencia nas universidades de Guam ("Instrutor", "Researcher", 1971-72), Princeton ("Visiting Felow", 1986) e no Basque Studies Programa da Universidade de Nevada-Reno (1985-91).
Á súa volta dos Estados Unidos en 1979 inicia a súa experiencia docente e investigadora na Universidade do País Vasco, sendo a primeira persoa contratada para impartir Antropoloxía Social na UPV/EHU. En 1984 impartiu o primeiro curso de Doutoramento no campo da antropoloxía feminista baixo o título "Diferenciación e jerarquización sexual" na Facultade de Filosofía e Ciencias da Educación. En 1988 obtivo a primeira cátedra de Antropoloxía Social na UPV/EHU. Directora do departamento de Antropoloxía Social na Universidade do País Vasco (1988), na facultade de Filosofía e Ciencias da Educación de Donostia.
Docencia e investigación foron parellas na súa traxectoria académica e tanto nos temas que tratou como nas orientacións teóricas, cabe destacar a Antropoloxía Social e un interese no avance dos campos e metodoloxías propias da Antropoloxía Feminista. Os temas tratados teñen que ver co espazo e o tempo; os sistemas da propiedade e as estratexias do parentesco; a etnicidade e os rituais; a incidencia das novas socializacións para as estruturas e relacións paritarias; a teorización sobre o poder entre mulleres e homes e as súas implicacións prácticas.
Foi directora do Seminario de Estudos da Muller (1980-85 e 1992-94). Impartiu cursos de doutoramento, cursos e conferencias nas universidades do País Vasco, Santiago de Compostela, Autónoma de Barcelona, La Laguna, Zaragoza, Universidade Internacional Menéndez-Pelayo e Málaga, así como nas norteamericanas de Princeton e Cornell e en diferentes centros culturais vascos, sobre as áreas da súa especialidade.
Directora da colección Cuadernos de Antropología da editorial Anthropos de Barcelona (1981-1995), coordinadora da semana sobre "Mujer, Cultura y Sociedad" organizado en 1983 polo Seminario de Estudos da Muller da UPV/EHU. Directora do Curso de Antropoloxía nos I Cursos de Verán da UPV (1983); codirectora do de Etnicidade dos II Cursos (1984). Secretaria do III Congreso de Antropoloxía (UPV, Donostia, 1984). Coordinadora do simposio "Antropoloxía da Muller" do IV Congreso de Antropoloxía (Alacant, 1987). Membro dos comités de redacción de Kobie e Eres; da "American Antropological Association" (1976), Sociedade de Estudos Vascos (1978), membro fundador de ANKULEGI (Asociación Vasca de Antropoloxía) e de AUDEM (Asociación Universitaria de Estudos das Mulleres) en 1993. Primeira vicepresidenta de EASA (European Association of Social Antropology), fundada en 1989. Membro da Comisión estatal que elaborou en 1988 o plan de estudos da Licenciatura en Antropoloxía Social e Cultural. Xunto con Jone Miren Hernández impulsou a web ANDRESARE en 2008. E apoiou como articulista o xornal ANDRA creado en 2000 como o "primeiro xornal de mulleres de Euskal Herria".
Na actualidade é catedrática emérita en Antropoloxía Social da UPV/EHU e vicepresidenta da Sociedade de Estudos Vascos-Eusko Ikaskuntza por Guipúscoa, é membro de honra da Academia das Ciencias, Artes e Letras (JAKIUNDE) e pertence ao consello asesor de Innobasque.
Lago da Baña
O lago da Baña (oficialmente Lago de la Baña e denominado Llagu Lla Baña en astur-leonés) é unha lagoa de orixe glaciar situada preto de La Baña, Encinedo, na comarca de Cabreira en León. É un espazo declarado "monumento natural" ao norte da serra da Cabreira e da serra da Mina.
Teresa del Valle
Traxectoria
Autora de nove libros, editora de catro e coautora de tres, ademais de participar en numerosas publicacións, destaca entre estas “Mujer vasca. Imagen y realidad” (Barcelona: Anthropos 1985), libro do que foi directora e que se considera un punto de partida para a antropoloxía feminista no contexto vasco e estudo que deconstrúe o mito do matriarcado vasco. Publicou artigos en revistas científicas nos que se analizan a vida social e cultural desde un punto de vista antropolóxico e cunha mirada feminista. Algúns dos temas tratados están relacionados co poder e as desigualdades entre homes e mulleres, coa conciliación e as súas dificultades, coa violencia machista ou co cambio de valores.
Lago da Baña
Formouse por erosión glaciar e conta ao redor cun circo glaciar rematado polos cumes de Pena Trevinca (2.127 m) e Pena Surbia, no límite de Galiza. No lago destaca unha morena glaciar formada por laxes de lousa, que se atopa nun bo estado de conservación, malia as actividades de minaría a ceo aberto que se realizan nas súas proximidades.
Na paisaxe da contorna abondan distintas aves de rapina, lobos, xabarís e troitas, así como bidos, acivros e moi diversos tipos de fentos de montaña.
Nuku Hiva
Nuku Hiva é a máis grande das illas Marquesas, na Polinesia francesa. Está situada no grupo norte do arquipélago.
Xeografía
A illa ten unha superficie total de 387 km², e unha altitude máxima de 1.224 m no monte Tekao situado ao noroeste. A parte central da illa é unha planicie elevada chamada Tovi´i. Cara ao leste e o sur ábrese nuns profundos vales que recollen a auga de choiva e na costa forman baías protexidas. As máis notables son Hakaui, Taiohae e Taipivai. En troques, a parte norte e oeste son máis secas, ata o punto que o extremo noroeste denomínase «o deserto». É neste deserto onde está o aeroporto da illa.
A baía de Taiohae é de feito un antigo cráter afundido. A cada lado da entrada hai un illote: o Sentinela Este e o Sentinela Oeste. No fondo da baía atópase a vila de Taiohae, centro administrativo das illas Marquesas que substituíu a Atuona de Hiva Oa como capital. Detrás de Taiohae levántase o monte Muake de 864 metros de altitude. Ao leste da vila destaca a catedral de Nôtre-Dáme.
A illa está dividida en tres comunas asociadas: Taiohae, Taipivai e Hatiheu. A poboación total era de 2.652 habitantes no censo do 2002. As principais actividades económicas son a agricultura, a artesanía e o turismo.
Na vexetación da illa abundan as árbores froiteiras (cocos, bananeiras, mangueiras, papaios, ananases, pomelos, laranxeiras e limoeiros) e as flores (buganvíleas, frangipanes, loureiro, tiares, hibiscos, xasmíns e rosas). Entre os insectos atópanse mosquitos, moscas, cempés, abellas, escorpións non velenosos e os famosos «nonos» de picada desagradable.
O clima é tropical suavizado polos ventos alisios. A temperatura varía entre 25 °C e 34 °C. A estación de choivas é de abril a agosto. esquerda|300px|Baía de Taiohae en Nuku Hiva
Historia
Os restos arqueolóxicos datan os primeiros establecementos humanos ao redor do ano 150 adC. Entre os séculos XII e XIII edificáronse numerosas construcións de pedra: templos (me'ae), plataformas como base para as cabanas (pa'epa'e), e estatuas antropomorfas (tiki) relacionadas cos moai da illa de Pascua. Debido á orografía da illa, con vales illados e só comunicados por mar, producíanse moitas guerras tribais e os habitantes eran temidos como guerreiros e caníbales. Tradicionalmente os homes tatuábanse completamente o corpo, incluída a cara, dando un aspecto aínda máis feroz.
O primeiro navegante que a descubriu foi o norteamericano Joseph Ingraham, en abril do 1791, que o chamou Federal. Os franceses reclamaron o descubrimento cando chegou Etienne Marchand en xullo do mesmo ano, e chamouna Baux, nome do armador da primeira expedición comercial francesa no Pacífico. Os ingleses acreditaron o descubrimento a Richard Hergest que o ano seguinte bautizouno como Henry Martin. A espléndida protección da rada de Taiohae fixo que acto seguido fose visitada por numerosos barcos comerciais, baleeiros e aventureiros.
En 1804 o ruso Krusenstern fixo a primeira descrición da illa e os seus habitantes. Atopou ao inglés Robarts e ao francés Cabry, que facía seis anos naufragaran nun baleeiro. A piques de ser sacrificados foron salvados a petición da filla do xefe que acabou casando co francés. Isto os enemistóu e, para pór paz, Krusentern retorná ao francés a Europa onde acabou exhibindo as súas tatuaxes nos circos.
En 1813, durante a segunda guerra anglo-americana, o estadounidense David Porter estableceu a súa base de operacións en Nuku Hiva, facendo a guerra de corsario aos barcos ingleses. Coa axuda do inglés Wilson, que se estableceu na illa, constrúe o Forte Madison, nome que tamén deu á illa honrando ao presidente estadounidense James Madison. Os prisioneiros ingleses, coa axuda de Wilson, rebeláronse e conseguiron fuxir da illa. Cando volveu Porter atopou como único sobrevivente ao inglés Peters. Anteriormente Peters xa se escapou da xustiza española e inglesa. Agora, novamente, salvouse de ser sacrificado grazas á filla dun xefe.
En 1842, Jules Dumont d'Urville tomou posesión por Francia. Un espectador da cerimonia foi o norteamericano Herman Melville que acto seguido desertou do seu baleeiro e escondeuse en Taipivai. A vida nun paraíso, pero á vez prisioneiro duns caníbales, describiuno despois na novela Typee, iniciando o xénero romántico da literatura dos Mares do Sur.
A poboación quedou drasticamente reducida debido ás enfermidades importadas, como a vexigas, o consumo de opio introducido polos chineses, e o alcol. Duns 12.000 habitantes que vivían en 1842, só en quedaban 635 en 1934.
Tilda Swinton
Katherine Mathilda "Tilda" Swinton, nada o 5 de novembro de 1960 en Londres, é unha actriz de cinema e teatro inglesa. En recoñecemento pola súa carreira como actriz, foi galardoada con premios Óscar e BAFTA.
miniatura|dereita|Tilda Swinton no Festival Internacional de Edimburgo ([[2007).]]
Linguas pakánicas
As linguas pakánicas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Tilda Swinton
Premios
Premios Óscar
Globos de Ouro
BAFTA
Premios do Sindicato de Actores
Premios Satellite
Festival Internacional de Cine de Venecia
Werner Klingler
Werner Klingler (Stuttgart, 23 de outubro de 1903 – Berlín, 23 de xuño de 1972) foi un actor e director de cine alemán. Dirixiu 29 filmes entre 1936 e 1968.
A Feira Nova
O topónimo galego A Feira Nova pode referirse a:
Isabelle Alonso
Isabelle Alonso, nada o 8 de maio de 1953 en Auxerre (Yonne), é unha escrita francesa de novela e ensaio, filla de refuxiados políticos españois. Dende a década de 1990 colabora de xeito asiduo na radio e televisión galas. En 2017 foi distinguida coa Orde Nacional do Mérito do seu país, no grao de chevalier.
Alcorcón
Alcorcón é unha cidade da área metropolitana de Madrid (España), situada a uns 13 quilómetros de Madrid en dirección sueste. A súa poboación actual é de 156.592 habitantes (segundo o censo oficial a 1 de xaneiro de 2004), en continuo crecemento. Fórmana sobre todo emigrantes doutras rexións de España. A vila está vendo un grande desenvolvemento urbano na iniciativa chamada Ensanche Sur de Alcorcón. Obtivo o título de "Grande Cidade da Comunidade de Madrid", título concedido ás poboacións de máis de 150.000 habitantes. E unha das cidades do cinto industrial do sur de Madrid, xunto con Alcorcón, Leganés, Getafe, Móstoles e Fuenlabrada. En torno ó MetroSur, que conecta circularmente todas estas cidades, creouse unha conurbación que supera o millón de habitantes, e que aglutina non só industria senón todo tipo de servizos. E tamén destacable o importante número de grandes superficies internacionais presentes nesta zona, particularmente en torno ós eixos principais de comunicación, como son a M40, a M50 e a A5.
Demografía
O crecemento demográfico de Alcorcón é sorprendente ao pasar duns centos de habitantes a milleiros:
Xavier Carro Garrote
Traxectoria
É un técnico de electricidade e radio en Navantia (Ferrol), onde ademais se afiliou á UXT.
Nas Xerais de 2004 foi escollido deputado nas listas do PSdeG-PSOE pola provincia da Coruña, onde permaneceu ata o remate da mesma. Nas eleccións de 2008 presentouse de novo como candidato ao Congreso dos Deputados, pero non obtivo escano. Xa que logo incorporouse ao Senado por designación da comunidade autónoma de Galicia, mais só figuraría na Cámara Alta durante pouco máis dun ano: a destitución de César Antonio Molina como ministro de Cultura, e a posterior renuncia ao escano, levaría a Carro de novo ao Congreso dos Deputados.
Non figurou na candidatura socialista ás eleccións de 2011. Ao remate da súa experiencia política regresou ao seu traballo en Navantia.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos. É gaiteiro.
Robert Hawker Dowling
dereita|miniatura|Grupo de Indíxenas de Tasmania (1859) Robert Hawker Dowling, nado en 1827 e finado en 1886, foi un artista colonial australiano.
Traxectoria
Dowling naceu en Inglaterra, sendo o fillo máis novo do reverendo Henry Dowling e da súa muller Elizabeth, née Darke. Chegou a Launceston, Tasmania cos seus pais en 1839 no barco Janet. Recibiu clases de arte de Thomas Bock e Frederick Strange, e en 1850 anunciouse como pintor de retratos. En 1856, Dowling marchou a Londres coa axuda dos seus amigos de Launceston. Exhibiu 16 pinturas na Royal Academy entre 1859 e 1882 e outras no British Institute. De volta en Launceston, foi até Melbourne e pintou retratos de Henry Loch, James Moorhouse, Francis Ormond e outros. Regresou de novo a Londres en 1886 e morreu pouco despois da súa chegada.
O 2 de maio de 2007, unha das pinturas de Dowling, Masters George, William and Miss Harriet Ware with the Aborigine Jamie Ware, foi vendida por A$823 500 á National Gallery of Victoria.
Linguas viéticas
As linguas viéticas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Halldór Már
Halldór Már Stefánsson, nado en Reiquiavik (1972), é un cantautor e guitarrista islandés. A súa música está baseada no folk acústico e alternativo. É tamén compoñente do grupo de pop/rock Wiggum.
Traxectoria
En 2006, o mesmo Eduard Rodés edita un novo disco baixo o nome "República Mediterránea", onde Halldor Mar volve colaborar interpretando o tema "Al Iskandariyah".
En 2009, lanza o seu primeiro álbum en solitario, Simple, baixo o selo Daruma Records. O disco grávase no estudo El Tostadero coa axuda do produtor Marc Molas.
Halldor Mar é tamén membro do grupo Wiggum, que tras a súa formación en 2009, edita en febreiro de 2010 o seu primeiro álbum chamado Sintón Nisón ama a Nifú Nifá, gravado no estudo Micromaltese con Cacho Salvador (de "Extraperlo") como produtor.
Agrón, Granada
Aínda que a agricultura e gandaría supón, con diferenza, a maior parte da súa actividade económica, o pobo foi berce do fundador de "Plásticos Andalucía de Granada", empresa de éxito na provincia.
Tras a guerra civil española, producíronse tráxicos sucesos nesta poboación, ao unirse ao bando republicana, polo menos uns vinte mozos que loitaron durante meses até que foron abatidos.
Nocedo, Quiroga
San Lourenzo de Nocedo é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2013 tiña 90 habitantes, deles 43 eran homes e 47 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 148 habitantes.
Topónimo
O topónimo galego Nocedo é un fitónimo, derivado do latín que indica á presenza de nogueiras.
Campos, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Campos é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Regoela, Cabanas
San Vicente de Regoela é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cabanas. Segundo o IGE en 2013 tiña 130 habitantes (67 mulleres e 63 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 156 habitantes.
Honduras
Honduras é un país de América Central, limitado ó norte polo Golfo de Honduras, ó norte e ó leste polo Mar Caribe (por onde posúe fronteira marítima co territorio colombiano de San Andrés e Providencia), ó sur por Nicaragua, polo Golfo de Fonseca e polo Salvador e ó oeste por Guatemala. A súa capital é Tegucigalpa.
Regoela, Cabanas
Patrimonio
Igrexa de San Vicente de Regoela de estilo barroco do século XVII, de tipoloxía rural. Planta rectangular cunha soa nave con armazón de madeira. Destaca o altar maior de estilo barroco.
Honduras
A República de Honduras é un país centroamericano cun goberno republicano presidencialista. Debúllase en dezaoito departamentos, formando, constitucionalmente, as cidades de Tegucigalpa e Comayagüela, conxuntamente, a capital da república.
Máis do 80% do territorio hondureño é montañoso, abundante en fauna e flora, con numerosos tipos de bosques e ríos. As montañas poden chegar a ter unha altura de 2.827 msnm, con vales e chairas por todo o territorio. Os vales máis importantes encóntranse próximos aos dous océanos, nas zonas norte e sur do país. Na zona central do país tamén nos atopamos con vales como o de Comayagua e o de Catacamas. A Cordilleira Centroamericana divide ao territorio entre as cordilleiras Oriental, Occidental e Central.
A poboación de Honduras é de aproximadamente 7,8 millóns de habitantes.
Subdivisións
A República de Honduras está dividida en 18 departamentos. A súa capital é a cidade de Tegucigalpa, municipio de Distrito Central; xurisdición do departamento de Francisco Morazán.
centro|500px
Xeografía
La Ceiba
Cultura
miniatura|150px|Alfombras de Comayagua durante a [[Semana Santa.]] Honduras é un país multiétnico, por conseguinte é un país multicultural. A composición étnica xenotípica de Honduras é a seguinte: 10% caucásicos, 2% afroamericanos garífunas, 6% indíxenas e o resto da poboación é mestiza. Este conglomerado de grupos étnicos é o que finalmente contribúe á riqueza da cultura do país xunto á incorporación e achegas de recentes grupos de inmigrantes que enriqueceron o conglomerado cultural desde os grupos afroamericanos caribes, que chegan en 1797, até os grupos xinoides ou arabezcos que se incorporan coa chegada das compañías bananeiras e a súa economía de enclave a finais do século XIX e principios do século XX.
A besta humana
A besta humana (en La Bête humaine) é un filme francés de 1938 dirixido por Jean Renoir, con fotografía de Curt Courant. Está protagonizado por Jean Gabin e Simone Simon, e está baseado na novela La Bête humaine de Émile Zola.
Honduras
Pintura
O pintor máis destacado que tivo Honduras é José Antonio Velásquez. Este pintor foi recoñecido como o primeiro pintor primitivista de América. Expuxo as súas obras en EE. UU. e América Latina, así como nun bo número de países de Europa e Asia. En escultura e pintura destacaron Mario Zamora, Virginia Castillo, Santos Arzu Quioto, Santos Guardiola, Rolando Trochez, Julio Vizquerra entre outros.
A besta humana
Estreouse en galego o 20 de maio de 2001 a través da TVG.
Honduras
Literatura
Na actual Honduras existiron varios períodos de literatura contando con moitos autores no romanticismo, modernismo, posmodernismo etc. Entre os escritores máis notables de Honduras están Froylán Turcios Juan Ramón Molina, Rafael Heliodoro Valle, Víctor Cáceres Lara, Glenda Umaña e Ramón Amaya Amador, Marco Antonio Rosa, Roberto Sosa, Lucila Gamero de Medina, Eduardo Bähr, Amanda Castro, Javier Abril Espinoza e Roberto Quezada. En teatro sobresaen as obras do pai José Trinidad Reyes Sevilla.
Aldemunde de Arriba, Aldemunde, Carballo
Aldemunde de Arriba é un lugar da parroquia de Aldemunde no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 62 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 32 homes e 30 mulleres.
Limerick
Limerick (Luimneach en irlandés) é unha cidade da República de Irlanda, no oeste do país na provincia de Munster. Ten unha poboación de 98.854 habitantes e é a capital do condado de Limerick. Limerick é a terceira cidade máis poboada de Irlanda.
Xeografía
A cidade atópase ás beiras do río Shannon. A poboacíon da área urbana da cidade é de 95.854 persoas pero sumándolle a da área metropolitana da 102.161 habitantes. Os lugares máis atractivos son o castelo do Rei Xoán, a catedral de Santa María, o Museo Hunt e o río Shannon, polo que se poden facer viaxes en barca.
Maria Antonietta Torriani
Maria Antonietta Torriani, nada en Novara o 1 de xaneiro de 1840 e finada en Cumiana o 24 de marzo de 1920, foi unha escritora italiana. Asinou como Marchesa Colombi (Marquesa Colombi) e cultivou a novela popular así como o feminismo. O nome de "Marquesa Colombi" era en realidade un pseudónimo, inspirado nun personaxe da comedia La satira e Parini, do dramaturgo Paolo Ferrari.
A Reigada, Arnois, A Estrada
A Reigada é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Queixo de Murcia
O Queixo de Murcia é un queixo de leite de cabra pasteurizada con denominación de orixe protexida. Elabórase en España, concretamente en todos os municipios da provincia de Murcia.
A D.O. protexe a dous tipos de queixo. Por un lado está o queixo fresco, graxo, non madurado, con forma cilíndrica dunha altura entre cinco e oito centímetros e codia practicamente inexistente, mostrando o gravado de pleita. Por outro, o curado, que é tamén graxo, de pasta prensada e non cocida e que se presenta en forma de cilindro lixeiramente máis alto, entre 7 e 9 centímetros; a codia é lisa e sen marcas.
A Laxa, San Fiz de Asma, Chantada
A Laxa é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Pescador, pescadora
miniatura|Pescador en [[Seychelles.]] Un pescador é a persoa que vive das capturas de peces e outros animais acuáticos (pesca), xa que captura cantidade suficiente para alimentarse e vender o excedente. Pertencente ó sector primario, é unha profesión que existiu dende a prehistoria en varias modalidades, basicamente pesca dende costa ou en barco. Calcúlase que no mundo hai máis de 30 millóns de persoas con este oficio, especialmente en Asia. Os técnicos da piscicultura tamén se consideran pescadores. O pescador tamén pode ser unha metáfora para referirse a Xesucristo.
Herbert Selpin
Herbert Selpin, nado o 29 de maio de 1902 e finado o 1 de agosto de 1942, foi un director de cine e autor de guións alemán.
Linguas katuicas
As linguas austroasiáticas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Herbert Selpin
Biografía
Herbert Selpin naceu o 29 de maio de 1902 en Berlín. Tras os seus estudos de Medicina na mesma cidade, Selpin traballou como bailarín, boxeador, bibliotecario e vendedor de arte, antes de obter a mediados de da década de 1920, unhas prácticas nos estudos de cine UFA.
Morreu o 1 de agosto de 1942 en Berlín.
Praia de Caranza
A praia de Caranza é unha praia urbana artificial situada na ría de Ferrol, fronte a Caranza, Ferrol. Vai dende a Capela de Caranza ata a enseada do Montón.
Parlophone
Parlophone é un selo discográfico fundado en Alemaña en 1896 pola Carl Lindström Company como Parlophon, a filial británica xurdiu en 1923 como "Parlophone" e durante os anos '20 converteuse nun selo líder no jazz. En 1927, foi adquirida por Columbia Gramophone Company, que máis tarde se convertería en EMI. A mediados de 1962 converteuse nun dos selos discográficos máis importantes do mundo cando un directivo, George Martin, contratou a The Beatles, chegando a producir os seus primeiros nove álbums e os sinxelos correspondentes.
Rosetta@home
Rosetta@home é un proxecto de computación distribuída para a predicción da estrutura das proteínas que emprega a plataforma Berkeley Open Infrastructure for Network Computing (BOINC). Está dirixido polo Laboratori Baker, da Universidade de Washington. O obxectivo de Rosetta@home é predicir acoplamentos proteína-proteína e deseñar novas proteínas mediante o uso duns 60 000 computadores activos cedidos por voluntarios, cun rendemento medio de preto de 55 teraFLOPS a data do 6 de outubro do 2012. Foldit, un videoxogo baseado en Rosetta@Home, intenta acadar o mesmo obxectivo a través do crowdsourcing. Malia que o proxecto se centra principalmente na investigación básica para mellorar a precisión dos métodos proteómicos, Rosetta@home tamén leva a termo investigacións aplicadas no eido da malaria, a doenza de Alzhéimer e outras patoloxías.
Outeiro, Quiroga
Santa María de Outeiro é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 45 habitantes, deles 25 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Geneviève Fraisse
Familia e formación
En maio do 68 estaba no primeiro ano de filosofía na Sorbona; en 1975 cofundou, cun grupo de filósofos e académicos formado en torno a Jacques Rancière, a revista "Les Révoltes logiques]". Autora de numerosas obras, os seus traballos tratan da historia da controversia dos sexos desde o punto de vista epistemolóxico e político. As súas investigacións levárona a conceptualizar o servizo doméstico, a democracia exclusiva, a razón das mulleres, os dous gobernos. A complexidade da reflexión sobre os sexos conduciuna a traballar estreitamente con historiadoras, en particular para a síntese da Histoire des femmes en Occident (Historia das mulleres en Occidente).
Geneviève Fraisse foi delegada interministerial dos dereitos das mulleres de 1997 a 1998 e deputada do Parlamento Europeo de 1999 a 2004, como membro independente da esquerda unitaria europea.
Obras
Nouvelle édition augmentée : Service ou servitude, essai sur les femmes toutes mains, Le Bord de l’eau, 2009.
San Martiño de Porto, Cabanas
San Martiño de Porto é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Cabanas. Segundo o IGE en 2010 tiña 1.034 habitantes (518 homes e 516 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.062 habitantes. É a parroquia máis poboada do concello.
Patrimonio
A igrexa parroquial data de 1788. Foi mandada edificar polo arcebispo de Santiago Bartolomé de Raxoi. Ten planta rectangular e dentro ten algunhas obras neoclásicas. No frontón hai unha representación de San Martiño.
Outras obras importantes son a capela do Bo Xesús e o Pazo de Fraián.
Ourebia ourebi
Ourebia ourebi é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen nove subespecies, unha delas extinta.
Xénero
O xénero describiuno en 1842 o zoólogo, paleontólogo e debuxante francés Charles Léopold Laurillard, in d'Orbigny, ''Dict. Univ. D'Hist. Nat''., 1: 622.
Especie
A especie fora descrita bastantes anos antes, en 1782, polo zoólogo alemán Eberhard August Wilhelm von Zimmermann, en ''Geogr. Gesch. Mensch. Vierf. Thiere'', 3: 268.
Etimoloxía
Tanto o nome xenérico, Ourebia, como específico, oribi derivan do afrikaans oribi, probabelmente préstamo do khoisa (dialecto nama) dos hotentotes, arab.
Nome vulgar
En case todos os idiomas utilízase o nome africaans que, sendo palabra aguda, en galego, como en castelán, portugués e catalán, debemos escribir oribí.
Características
O oribí é un antílope pequeno de constitución grácil, con orellas ovaladas, estreitas e rematadas en punta patas esveltas e longo pescozo. Mide entre os 75 e 115 cm lonxitude de cabeza e tronco, cunha cola de 7 a 23 cm; a súa alzada (altura na cruz) oscila entre os 47 e so 60 cm. O seu peso varía entre os 10 e 20 kg. Só o macho presenta cornos, curtos (de 15 a 19 cm), rectos, verticais e paralelos, e rematados en punta. As femias, similares aos machos (pero sen cornos) é normalmente de maior tamaño que os machos (circunstancia rara entre os antílopes). a pelaxe é suave, sedosa, de coloración xeral parda cara amarelada (semellante á das vacas rubias) na caneza e no lombo, que contrasta co ventre branco; as patas son da mesma cor que a cabeza e o lombo, e presentan unha guedella de pelos longos nos xeeonllos; a cola é rubia apardazada, escura e coa porción final negra, notoriament despregada cando o animal corre.
Hábitat
O oribí encóntrase nunha ampla variedade de hábitats, desde sabanas, arbustivas e arboradas, non lonxe de auga, chairas de inundación e pasteiros tropicais con herbas altas (de 10 a 100 cm) e pasteiros montanos a altitudes de até os 4 000 m.
Distribución
A súa área de distribución é moi ampla na África subsahariana (de aí que teña tantas subespecies). Encóntrase en Angola, Benín, Botswana, Burkina Faso, o Camerún, o Chad, ambos os Congos (a República do Congo e a República Democrática do Congo) Costa do Marfil, Eritrea, Etiopía, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Kenya, Lesotho, Malaui, Malí, Mozambique, Níxer, Nixeria, República Centroafricana, República Surafricana, Ruanda Senegal, Serra Leona, Somalia, Eswatini, Sudán, Sudán do Sur, Tanzania, Togo, Uganda, Zambia e Zimbabue. Posibelmente extinta en Burundi. (Véxase o mapa).
Costumes
Diúrno e crepuscular, e pouco activo durante as calorosas horas centrais do día, permanecendo escondido nos pasteiros altos cerca dos arbustos. Cando se sente ameazado emite asubíos agudos o esbirros ruidosos e penetrantes; así mesmo, comeza a saltar no aire coas catro patas rectas e tesas. Ten un característico paso saltarín, alternando con altos brincos ocasionais.
Alimentación
Herbívoro, come habitualmente herbas dos pasteiros, pero tamén follas de arbustos. Bebe regularmente, aínda que pode absterse de facelo durante certo tempo se é necesario.
Reprodución
Ourebia ourebi reprodúcese durante todo o ano, aínda que hai un pico de celo durante a estación seca. Durante este último, todas as glándulas do macho redobran a súa actividade secretora. Isto pretende, por un lado, levar a cabo un marcado importante do territorio e, por outro, informar e ser recoñecido pola femia. Efectuada a cópula, a xestación dura entre 195 e 210 días (5,5 a 6 meses). As crías nacen ao comezo da temporada de chuvias, e teñen un peso ao nacer non superior a 1,5 ou 2 kg. Destétase ao cabo de 2 meses, pero xa pode comer herba tenra á semana de nacer. Ambos os sexos acanzan a madurez sexual á idade dun ano (entre os 10 e os 14 meses).
Lonxevidade
Viven de 8 a 12 ans, 14 en catividade.
Depredadores
Os oribís son presas de leopardos, leóns, guepardos, servais, caracais, aguias, serpes pitóns, crocodilos, babuínos, chacais, hienas e licaóns.
Relacións filoxenéticas
Nunha revisión da filoxenia da tribo dos antilopinos sobre a base de datos de xenes nucleares e mitocondriais en 2013, Eva Verena Bärmann (da Universidade de Cambridge) e os seus colegas informaron que a taxonomía do oribí é un taxon irmán de todaa todas as outras especies de antilopinos. O cladograma que presentaron baséase no estudo que realizaron en 2013.
Stratiformis
miniatura|250px|Altocumulus stratifomis Stratiformis é unha especie de nubes que está presente nos xéneros dos estratocúmulos, os cirrocúmulos e os altocúmulos.
A Fonte, Aldemunde, Carballo
A Fonte é un lugar da parroquia de Aldemunde no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 12 mulleres.
Linguas bahnáricas
As linguas bahnáricas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Partido Socialdemócrata de Alemaña
O Partido Socialdemócrata de Alemaña (Sozialdemokratische Partei Deutschlands SPD) é un partido político alemán, un dos máis antigos do mundo aínda en existencia. Orixinouse no seo do movemento obreiro, e é un dos membros da Internacional Socialista. Na actualidade está dirixido por Olaf Scholz (chanceler de Alemaña dende 2021), e as mocidades do partido coñécense como Jusos. O SPD participou no goberno que presidía a líder da Unión Demócrata Cristiá de Alemaña Angela Merkel.
Historia
O 23 de maio de 1863 Ferdinand Lassalle fundara a Asociación Xeral de Traballadores Alemáns (Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein, ADAV) e en 1869 August Bebel e Wilhelm Liebknecht o Partido de Traballadores Socialdemócratas de Alemaña (Sozialdemokratische Arbeiterpartei, SDAP) que se xuntou co ADAV en 1875 para formar o Partido Socialista dos Traballadores Alemáns (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands, SAPD) que en 1890 adoptou o nome actual.
Otto von Bismarck puxo o partido fóra da lei en 1878 polas súas posturas revolucionarias e polo seu republicanismo, aínda que o partido seguiu a presentar candidatos, como independentes, ás eleccións, converténdose no principal partido de Alemaña. En 1890 legalizouse de novo, nese ano contou nas eleccións xerais con 1.400.000 votos que lle deron 35 deputados no Reichstag, ademais contaba con 19 diarios e 41 semanarios, entre eles o seu órgano teórico Die Neue Zeit (1883-1923; 6.000 exemplares), contaba en 1905 con 400.000 afiliados. En 1912 converteuse na primeira forza do Parlamento alemán con 110 deputados sobre 409.
No congreso do SPD de 1891 adoptou o Programa de Erfurt, que substituía ao Programa de Gotha, elaborado por Karl Kautsky, Eduard Bernstein e August Bebel nun sentido revolucionario pero o partido asume que a transformación socialista da sociedade debe ser feita por un goberno lexitimado por unhas eleccións democráticas. Durante a primeira guerra mundial apoiou a participación de Alemaña na guerra, o que supuxo a saída en 1917 da súa á esquerda que formou o Partido Independente Socialdemócrata de Alemaña (USPD) e da Liga Espartaquista, esta última que deu orixe ao Partido Comunista de Alemaña (KPD) en 1918.
Tras a proclamación da república en Alemaña, o SPD converteuse en parte da coalición de Weimar e nun dos piares da propia República de Weimar, liderando boa parte dos gabinetes da república e en 1922 a maioría do USPD reintegrouse no SPD.
Tras a fin da segunda guerra mundial o SPD volveu á normalidade na Alemaña Occidental, primeiro permaneceu na oposición e logo pasou ao goberno con Willy Brandt e Helmut Schmidt entre 1969 e 1982. No programa de Godesberg de 1959 o partido abandonou oficialmente o concepto de loita de clases e os principios marxistas e tras un período no que se opuxo á entrada na OTAN, converteuse nun dos seus principais valedores.
Na Alemaña Oriental obrigouse ao SPD e ao Partido Comunista de Alemaña a unificarse no Partido Socialista Unificado de Alemaña ata que tras a caída do réxime comunista en 1989 o SPD restableceu a súa propia organización que se uniu ao SPD da República Federal tras a unificación das dúas Alemañas en 1990.
Baixo o liderado de Gerhard Schröder venceu nas eleccións de setembro de 1998 e en coalición cos Verdes volveu ao goberno aplicando medidas moderadas consideradas neoliberais pola á esquerda do partido, o que provocou descontento nas súas bases, que foran diminuíndo dende 1.000.000 de militantes en 1976, 775.000 en 1998 e 600.000 en marzo de 2005.
Nas eleccións federais de 2005 o SPD conseguiu o 38.4% dos votos e 145 escanos no Bundestag por detrás da coalición CDU-CSU, formando estes tres partidos un goberno de coalición baixo o liderado de Angela Merkel, co líder socialdemócrata Franz Müntefering como vicechanceler.
Santa Cruz do Salto, Cabanas
Patrimonio
Igrexa de Santa Cruz do Salto, barroca de tipoloxía rural. Planta rectangular. Destaca o altar maior.
Gran Sasso d'Italia
300px|miniatura|Corno Grande (2.912 m.) O Gran Sasso d'Italia (Pedra Grande de Italia, en italiano) é un macizo dos Apeninos, situado na rexión italiana dos Abruzos, na fronteira entre as provincias de Teramo e L'Aquila.
O pico máis alto do Gran Sasso é o Corno Grande, con 2.912 msnm. Trátase do pico máis alto de tódolos Apeninos e un dos máis altos de Italia.
Jim Clark
James Clark Jr., Jim ou Jimmy Clark OBE, nado en Kilmany, Escocia, o 4 de marzo de 1936 finou en Hockenheim, Alemaña o 7 de abril de 1968, foi un piloto de automobilismo. Gañou dous campionatos do Mundo de Fórmula 1 en e.
Morreu nun accidente nunha carreira de Fórmula dúas en Hockenheimring (Hockenheim), Alemaña en 1968. No momento da súa morte, gañara máis carreiras de Gran Premio (25) e alcanzado máis pole position (33) que calquera outro piloto. En 2009, The Times colocou a Clark na cima dunha lista dos máis grandes pilotos da Fórmula 1.
Inicios
Naceu no seo dunha familia labrega de Kilmany, no condado de Fife, Escocia. Único home, e o menor nunha familia de cinco irmáns, estaba predestinado a facerse cargo da granxa familiar, circunstancia que provocou que os seus pais opoñéranse á idea de Clark de adicarse ás carreiras de coches. Comezou a súa carreira nos rally de estradas e subidas locais conducindo o seu propio Sunbeam-Talbot, demostrando ser un competidor temible desde o principio. A súa primeira carreira foi o 16 de xuño de 1956 ao volante dun DKW Sonderklasse en Crimond, Escocia. En 1958, Clark estaba pilotando para o equipo local Border Reivers, conducindo Jaguar D-Type e Porsche nas competicións nacionais, e gañando 18 carreiras.
No Boxing Day de 1958, Clark correu contra o home que o lanzará á fama. Conducindo un Lotus Elite, terminou segundo contra Colin Chapman nunha carreira de GT de 10 voltas en Brands Hatch. En 1959 conducindo un Lotus Elite, terminou décimo en Le Mans asociado con John Whitmore. Chapman quedou o suficientemente impresionado como para dar a Clark, un asento nun dos seus coches de Fórmula Júnior.
Lotus e Clark
miniatura|dereita|300px|Jim Clark en [[Nürburgring, 1965.]]
A súa primeira carreira para Lotus foi en 1960 no Gran Premio de Holanda, onde participou no lugar de John Surtees quen seguía competindo en motocicletas nese tempo. A carreira ía sen problemas ata que alcanzou o quinto lugar e tivo que retirarse por problemas coa caixa de cambios. A seguinte carreira foi en Spa, Bélxica. Este circuíto de Spa-Francorchamps era un dos máis perigosos desa época, unha enorme pista de máis de 14 km onde en 1960 perderon a vida dous pilotos, incluíndo o compañeiro de equipo de Clark Alan Stacey. Aínda así Clark logrou terminar en quinto lugar no seu segundo gran premio.
No Gran Premio de Italia Clark estivo involucrado nun accidente polémico e controvertido, o seu Lotus chocou co Ferrari do alemán Wolfgang von Trips. O Ferrari saíu lanzado cara aos espectadores matando a varios deles así como ao piloto alemán.
Nese mesmo ano Clark gañou na famosa carreira das 500 millas de Indianápolis. Para iso debeu ausentarse do prestixioso Gran Premio de Fórmula 1 de Mónaco. Con todo fixo historia ao triunfar por primeira vez nesa carreira cun automóbil co motor colocado detrás do piloto.
Ao seguinte ano, 1966, Lotus, baixo as novas regras de motores de 3.0 litros, non acadou bos resultados. Comezaron a tempada de Fórmula 1 cun motor Coventry Climax de 2.0 litros montado no chasis do Lotus 33. Ao avanzar a tempada cambiaron a un Lotus-BRM 43 cun moi complexo motor BRM H16; o H16 consistía basicamente de dous motores V8 de 1.5 litros unidos para formar unha soa unidade.
En 1967 Clark e Lotus correron con tres combinacións completamente distintas de chasis e motor. O Lotus-BRM foi usado na primeira carreira do campionato en Suráfrica con resultados negativos. En Monaco usou por última vez o Lotus 33, retirándose a metade de carreira cunha avaría na suspensión. A continuación comezou a nova asociación de Lotus con Ford Motor Company e Cosworth. O motor Cosworth DFV usado por primeira vez por Lotus non só gañou a primeira carreira na que foi usado, o Gran Premio de Holanda, senón que ademais converteríase no motor de maiores éxitos na historia da Fórmula 1.
Morte
O 7 de abril de 1968, durante unha carreira de Fórmula 2 no circuíto de Hockenheimring en Hockenheim, Alemaña Jim Clark morreu despois de que o seu automóbil saísese da pista e chocase contra as árbores. As causas do accidente nunca foron definitivamente esclarecidas, con todo os investigadores suxiren como a posibilidade máis factible, unha súbita e repentina perda de presión pneumática nunha das rodas traseiras. En circunstancias parecidas á morte de Ayrton Senna en 1994, a súa morte causou grande impacto no mundo da competición automobilística. Clark era o mellor piloto e dominaba os campionatos da época co mellor equipo de entón. Lotus e Clark foron inseparables desde o principio. O campionato de 1968 foi gañado polo compañeiro de equipo de Clark, Graham Hill (pai do logo tamén campión Damon Hill).
Un xenio na pista
miniatura|200px|Lotus 25.
Ao longo da súa carreira Clark gañou 25 grandes premios e obtivo a pole en 33 ocasións. Clark diferenciábase dos pilotos actuais de Fórmula 1 na súa habilidade para conducir e gañar en calquera tipo de vehículo. A súa capacidade de pelexar vitorias conducindo o sedan de produción Lotus Cortina era impresionante; correu na tempada Nascar en Estados Unidos para o equipo Holman e Moody; batallou cos caprichosos Lotus deportivos modelos 30 e 40; e ata un Lotus de IndyCar Series nunha carreira de montaña en Suíza.
Clark foi o mellor nunha época onde a habilidade innata e a xenialidade para conducir do piloto baixo calquera circunstancias eran moito máis importantes que a tecnoloxía e as asistencias externas. Considerábaselle un terrible piloto de probas, pois era capaz de acomodarse ao auto e facelo parecer mellor do que en realidade era; ao contrario doutros pilotos que probarían o auto por varias voltas, facéndolle axustes ata conseguir o mellor tempo posible, Clark lograba o mellor tempo así no xeito como atopaba ao auto, e dicíalle aos mecánicos "déixeno, así está ben". Debido a isto facíaselle difícil entender como outros pilotos non podían ser igual de rápidos ca el.
Cando Clark faleceu, atribúeselle ao corredor Chris Amon o dicir "se isto pódelle pasar a Clark, que esperanza podemos ter os demais". Hoxe en día é consierado un dos mellores pilotos da historia da Fórmula 1.
No ano de 1990 foi admitido no International Motorsports Hall of Fame.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(key) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida) Despois de que Clark fose descualificado por arrincar empuxando, asumiu o control o coche de Trevor Taylor.
Récords de Fórmula 1
Clark ten as seguinte marcas na fórmula 1:
1Récord compartido con Alberto Ascari en
Resultados na Fórmula 2
(Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Por razóns de espazo, só mónstranse os eventos de Fórmula 2 nos que Clark correu.
1 Innes Ireland tomou o coche de Clark e terminou no 9º lugar. 2 Carreiras canceladas debido ao mal tempo.
Fuenlabrada
Fuenlabrada é unha cidade e un concello español da Comunidade de Madrid, situado ao sur da cidade de Madrid, no límite externo da súa área metropolitana.
Historia
250px|thumb|left|Praza da Constitución O nome de Fuenlabrada probablemente vén de Fuente Labrada, por unha fonte construída na actual Loranca, aldea precursora de Fuenlabrada xunto á de Fregacedos, cara ó século XII.
A poboación proveniente de Loranca, Fregacedos e Alba no século XIV estableceuse no que hoxe en día é o principio de rúa de la Fuente. Desde ese punto foise expandindo, e en 1606 xa contaba con diversas rúas nomeadas por edificios: da Iglesia, do Hospital ou das Tabernas. Cunha poboación de pouco máis de 1.000 habitantes, no século XVII xa estaba conformado o casco antigo de Fuenlabrada.