cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Belén Fortes
Obras
É colaboradora habitual na prensa galega (La Voz de Galicia, El Progreso, El Correo Gallego, El País) e publicou artigos en revistas especializadas como Grial, Anuario de Estudios Literarios Galegos, A Nosa Terra, Festa da Palabra Silenciada, Boletín da Real Academia Galega, Tempos Novos, Lateral, Colóquio Letras etc.
Terminoloxía
Vocabulario das matemáticas, multilingüe, Servizo de Normalización Lingüística, USC, 1995. Con Xosé Masa.
La Unión Galaica
La Unión Galaica foi un semanario que se editou en Lisboa entre 1895 e 1896.
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses generales de la colonia gallega, apareceu en 1895. Dirixido por Ricardo Miser. Incluía novas sobre Galicia e España, referencias á situación internacional e información das actividades da emigración galega na capital lusa. Entre os seus colaboradores figurou Víctor Silva Posada. Aínda se publicaba en novembro de 1896.
Super Aguri F1
Super Aguri Formula One, tamén coñecida como Super Aguri F1 ou Super Aguri, foi unha escudería de Fórmula 1 xaponesa, que participou na categoría durante tres tempadas, desde até. Foi fundada polo ex-piloto xaponés de F1 Aguri Suzuki, que exercía de Xefe de Equipo, sendo Mark Preston o Director Técnico e Paul Bowen o Enxeñeiro Xefe. Con sede social en Toquio, Xapón, posúe a fábrica e as antigas instalacións de Arrows en Leafield, no condado de Oxfordshire do Reino Unido.
Formada co apoio de Honda, estaba considerada como unha especie de equipo B non oficial. Esta subminístralle os motores dos monoprazas, e dálle certa cobertura financeira en momentos necesarios e puntuais, como no pago dos 48 millóns de dólares necesarios para o ingreso da escudería na competición.
O día 6 de maio de 2008, Aguri Suzuki confirmou a retirada da escudería da competición con efectos inmediatos por motivos económicos. Logo de dous días, Super Aguri foi posta en mans de administradores independentes, co obxectivo de atoparen un comprador.
A creación da escudería
Pouco antes do remate da tempada de 2005, concretamente a principios de outubro, comezaron a xurdir certos rumores sobre a posibilidade de que algúns equipos poderían estar preparando escuderías B, aludindo á intención de Red Bull Racing da establecer un novo equipo de promesas que logo cristalizaría na Scuderia Toro Rosso, ou a posíbeis pactos entre Direxiv e McLaren, ou, no caso de Honda, con Super Aguri  , que aínda que non tiña experiencia na Fórmula 1, si que a tiña noutras competicións, por exemplo coa escudería Super Aguri Fernández Racing da IRL.
Por outra banda, despois de que BAR, que tras ser mercada na súa totalidade por Honda remataba a súa andaina na Fórmula 1, decidira prescindir de Takuma Sato semellaba que este piloto non ía conseguir un asento titular en ningunha escudería en competición para a tempada de 2006. Debido á gran popularidade e cariño co que este piloto conta no seu país natal, o Xapón, os seareiros comezaron a meter presión a Honda, tamén xaponesa, para que esta lle renovase o contrato, ou que polo menos lle buscase un posto de piloto titular. Porén, Honda xa tiña cubertos os seus dous postos con Jenson Button e con Rubens Barrichello.
Pouco despois da confimación de Honda de que estes ían se-los seus pilotos titulares, Sato anunciaba que lle chegara unha oferta para o equipo B, do que a esas alturas aínda non se sabía apenas nada, excepto certos asentimentos do proxecto por parte de Nick Fry , Xefe de Equipo de Honda Racing.
O 1 de novembro de 2005, 15 días antes do remate do prazo de inscrición para a tempada do ano seguinte, Aguri Suzuki convocaba unha rolda de prensa na que se facía a presentación do equipo e se comunicaba a intención de que Super Aguri, respaldada por Honda, formase parte das grellas de saída de 2006. Pero a escudería non figuraba na lista definitiva de confirmación de participantes publicada pola FIA, feita pública o día 1 de decembro, debido a que os 48 millóns de dólares non chegaran a tempo antes da data límite.
Isto deixaba á escudería xaponesa nunha situación bastante complicada, aínda que restaba unha segunda oportunidade, o ingreso mediante o beneplácito unánime do resto das escuderías en competición e por suposto, o posterior aboamento dos 48 millóns de dólares necesarios. O día 21 de decembro, confirmábase dende a escudería de Aguri Suzuki que se conseguiran os 10 asinamentos dos demais equipos, e o 26 de xaneiro de 2006 a FIA comunicaba oficialmente que Super Aguri cumprira cos dous requisitos e a súa inscrición na competición. Porén, houbo moitas dificultades na recolección de asinamentos, pois Renault e Ferrari opuxéronse inicialmente, retirando as súas trabas pouco despois, Williams esixía probas de que ía ser un equipo estábel , e Midland negábase incondicionalmente case até o final.
Tempada de 2006: Comezos difíciles
A tempada de 2006 presentábaselle moi complicada para Super Aguri, principalmente por dous motivos: a inexperiencia da escudería na Fórmula 1 e o pouco tempo restante para deseñar e construír xa non un monopraza competitivo, senón simplemente un chasis.
De feito, o día seguinte á confirmación de que tiñan os 10 asinamentos, dende Super Aguri admitíase que non lles daría tempo a ter un monopraza novo dispoñíbel para o primeiro Gran Premio da tempada. Polo tanto, pensaron en dúas solucións, ou empregaren uns chasis da tempada de 2005 cedidos por Honda (os BAR Honda 007) ou mercaren os monoprazas dunha escudería que xa non estivese en liza e adapta-lo chasis á normativa actual.
A primeira opción, a do Bar Honda 007, ficaba descartada axiña, pois o Pacto da Concordia establecía que unha escudería debía posuír a propiedade intelectual sobre o seu chasis ou que os posuíse unha escudería que xa non competise. Restaba a opción de mercar uns monoprazas antigos para adapta-lo chasis, que foi a que se tomou finalmente, mercándolle a Paul Stoddart, ex-propietario de Minardi e coleccionista de coches, un Arrows A23 de 2002, que tras ser adaptado, deu como resultado o Super Aguri SA05, equipado cun motor Honda RA806E 2.4 V8 e con pneumáticos Bridgestone, que se utilizaría até que rematasen de construír un chasis novo.
O día 15 de febreiro facíanse públicos os pilotos oficiais que ían conducir para Super Aguri, en principio para toda a tempada, Takuma Sato e Yuji Ide, ámbolos dous xaponeses. , sendo o francés Franck Montagny o terceiro piloto. O 14 de febreiro, o Super Aguri SA05 debutaba en adestramentos libres no Circuíto de Kemble, Reino Unido ; e 14 días despois desvelábanse nuns tests en Silverstone as cores coas que a escudería ía competir nesta tempada, o vermello e o branco. Nos tests anteriores, o monopraza sempre corría de totalmente pintado de branco.
O comezo da tempada en marzo foi moi titubeante, con Sato rematando a carreira no derradeiro posto dos que completaran a quilometraxe completa da carreira, e Ide retirándose por problemas mecánicos en ámbalas dúas carreiras. No terceiro Gran Premio, os dous pilotos foron capaces de completaren a distancia de carreira, notándose unha leve melloría no rendemento do monopraza.
Pero a cuarta carreira da tempada, o Gran Premio de San Marino trouxo un golpe moi duro para Ide, pois na primeira volta tivo unha colisión con Christijan Albers que fixo que o holandés tivese que retirarse. Este accidente fixo que os comentarios sobre a inexperiencia do piloto xaponés cristalizasen na cesión do seu posto como piloto titular a Montagny o 5 de maio, seguindo Super Aguri o consello recibido neste asunto pola Federación Internacional do Automóbil. Cinco días despois, a Superlicenza de Ide sería revogada, polo que non pode correr de novo nun monopraza de Fórmula 1 até 2007.
300px|miniatura|dereita|[[Franck Montagny a bordo do Super Aguri SA06.]] No Gran Premio de Europa, Super Aguri contou por primeira vez cun terceiro monopraza no adestramento libre do venres, pilotado por Montagny. Até esa carreira, era a única escudería, das que tiñan permiso para utilizalo, que non facía correr o seu terceiro coche.
O Gran Premio de Alemaña marcou un novo punto de inflexión na tempada da escudería, pois sería o primeiro no que o SA06 co mesmo motor que o seu predecesor, participaría. Aínda que sen ser quen de remata-la quilometraxe establecida, impresionou grazas ós postos acadados na cualificación, na que superou os monoprazas de Midland. Inicialmente o seu debut estaba planificado para o Gran Premio anterior, o de Francia. Ademais, en Alemaña Montangy deixoulle o posto de segundo piloto titular ó xaponés Sakon Yamamoto, quen sería o condutor que remataría a tempada.
Nos seguintes Grandes Premios, o rendemento do Super Aguri mellorou, chegando Sato a acadar a décima posición en Brasil, o derradeiro da tempada, onde Yamamoto logrou a sétima mellor volta en carreira, a menos dun segundo da volta rápida. A nota negativa desta segunda metade da tempada foi a descualificación de Sato en China por ignora-las bandeiras azuis que sinalan que un piloto está a piques de ser dobrado.
A tempada 2006 rematou con esta escudería no undécimo e derradeiro posto da cualificación de escuderías, con 0 puntos, igual que os seus catro pilotos durante ese ano. Sato remataría vixésimo terceiro, Ide vixésimo cuarto, Montagny vixésimo quinto e Yamamoto vixésimo sexto.
Tempada de 2007: Chegan os primeiros resultados
300px|miniatura|dereita|[[Anthony Davidson conducindo o SA07 no Gran Premio de Bahrain de 2007.]] Os plans para o 2007 de Super Aguri, comezaban a desvelarse o 15 de novembro de 2006, cando se anunciaba que os pilotos titulares serían Takuma Sato e Anthony Davidson, antigo terceiro piloto de Honda. Ademais, o 17 de decembro de 2006 confirmouse que o piloto holandés Giedo van der Garde foi contratado como terceiro piloto para o ano 2007, e nove días despois confirmábase a Sakon Yamamoto no posto de segundo piloto de probas
A finais de xaneiro, comezaron a chegar malas novas para Super Aguri, xa que o día 22, se confirmaba que o Super Aguri SA07 non pasara o primeiro crash test da FIA necesario para competir cando a parte traseira do monopraza se esnaquizou máis do permitido, o que ocasionou un redeseño que demorou a presentación do coche até dous días antes dos primeiros adestramentos libres da tempada. Así mesmo, o día 2 de febreiro, Spyker F1 confirmaba a Van Der Garde como piloto probador ante as protestas de Super Aguri, os cales afirmaban ter un contrato válido, provocando así a primeira das batallas legais entre as dúas escuderías, que previsibelmente será continuada por mor dos dereitos de propiedade intelectual do SA07, xa que Spyker afirma que pertencen a Honda e por tanto non poden utiliza-lo monopraza.
Xa sobre a pista, o rendemento do SA07 permitiu á escudaría atinxir mellores resultados dos esperados, amosando a súa capacidade cando na cualificación do GP de Australia, o primeiro do ano, lograron pasa-lo primeiro corte e rematar Davidson 10º e Sato 11º. No GP de España Takuma Sato conseguiu o primeiro punto na historia de escudaría cando acadou o oitavo posto, resultado que se vería mellorado no GP do Canadá cando Sato de novo finalizou sexto, conseguindo outros tres puntos.
O 26 de xullo, o piloto de probas Sakon Yamamoto abandonaba a disciplina do equipo para correr para Spyker F1.
Resultados completos en Fórmula 1
(Lenda) (Os resultados en letra grosa indican que o piloto acadou a pole position.)
Barrio de Sagrada Família
250px|miniatura|Situación do barrio. 200px|miniatura|A Sagrada FamíliaSagrada Família é un barrio do distrito do Eixample da cidade de Barcelona, ao redor do templo que lle dá nome, a [[Templo expiatorio da Sagrada Familia|Sagrada Família]]. O barrio está delimitado polo paseo de Sant Joan, a Gran Via de les Corts Catalanes e as rúas Dos de Maig e de Sant Antoni María Claret. Limita cos barrios de Dreta de l'Eixample e Fort Pienc, e os distritos de Gràcia, Horta-Guinardó, e Sant Martí.
É un barrio de tipo residencial, comercial e de negocios pero ata a segunda metade do século XX houbo unha importante presenza industrial, un exemplo é a antiga Fábrica Damm. O antigo mercado da Sagrada Familia foi antes de 1936 a fábrica de General Motors en Barcelona. E onde agora está o polideportivo municipal, estaba a fábrica téxtil SAFA, onde a nave principal dispuña dun teito de dobre bóveda catalá, lamentablemente perdido na súa derriba.
Os eixos comerciais máis importantes sitúanse na contorna do templo, coas prazas da Sagrada Família e a de Gaudí, na avenida Gaudí, e o mercado da Sagrada Família entre as rúas Provença, Padilla e Mallorca. En xullo de 2007 inaugurouse a Biblioteca Pública Sagrada Família da Deputación de Barcelona nun novo edificio anexo ao mercado da Sagrada Família.
Antes da guerra civil española, a zona central do barrio (Marina / València) era chamada coma "Poblet", dada a concentración de vivendas e casas, no medio dunha zona máis ben agrícola.
Albert Claude
Albert Claude, nado o 24 de agosto de 1899 e finado o 22 de maio de 1983, foi un biólogo belga que gañou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1974.
Estudou medicina na Universidade de Liexa (Bélxica). Durante o inverno de 1928-29 traballou en Berlín, primeiro no Institute für Krebsforschung, e logo no Kaiser Wilhelm Institute de Dahlem. No verán de 1929 uniuse ao Instituto Rockefeller. Mentres traballaba na Universidade Rockefeller nos anos 1930 e 1940, usou o microscopio electrónico para facer imaxes das células co cal profundou o coñecemento científico da estrutura celular e as súas funcións. Tamén desenvolveu un método por centrifugación diferencial, que separa os compoñentes celulares segundo a súa densidade.
O seu gran recoñecemento foi recibir o Premio Nobel en 1974, por ensanchar o coñecemento das células. Compartiu o Premio Nobel cos seus estudantes George Palade e Christian de Duve.
Audición
miniatura|Diagrama esquemático do oído humano.
A audición é a habilidade de percibir son pola detección de vibracións e cambios na presión do medio a través dun medio como o oído.
Son
O son é a característica do medio molecular en que se atopa o individuo. Unha das principais características que debe ter o son para ser audible polo ser humano é que a súa frecuencia se manteña entre os 20 e 20 000 Hz. Outra das características que posúe o son é a amplitude que se relaciona psicoloxicamente coa sonoridade. Xa que o número de sons diferentes que pode ouvir o ser humano é moi grande, utilízase unha escala logarítmica de presións chamada de decibeis que abrevia a inmensidade de valores posibles.
Percepción
A audición é a percepción das ondas sonoras que se propagan polo espazo, en primeiro lugar, polas nosas orellas, que as transmiten polos condutos auditivos externos ata que chocan co tímpano, facéndoo vibrar. Estas vibracións xeran movementos oscilantes na cadea de osiños do oído medio (martelo, bigornia e estribo), os que son conducidos até o perilinfa do caracol. Aquí as ondas moven os cilios das células nerviosas do órgano de Corti que, á súa vez, estimulan as terminacións nerviosas do nervio auditivo. Ou sexa, no órgano de Corti as vibracións transfórmanse en impulsos nerviosos, os que son conducidos, finalmente, á cortiza cerebral, onde se interpretan como sensacións auditivas.
Real Club de Golf da Coruña
miniatura|dereita|Anoitecer no RCG A Zapateira.
As orixes do club están nun grupo de afeccionados ao golf xuntados para mercar os terreos nos montes da Zapateira. O seu primeiro presidente foi Pedro Barrié de la Maza. Durante o franquismo o club fíxose famoso polas visitas que facía Francisco Franco pasando alí os veráns xogando ao golf. O título de Real foille concedido en 2007 pola Casa Real.
Barrio de Sant Antoni
250px|miniatura|A Avenida Mistral
Sant Antoni é un barrio na cidade de Barcelona do distrito do Eixample. Está limitado pola Gran Via de les Corts Catalanes (no seu tramo comprendido desde a Plaça Espanya ata Plaça Universitat), Rolda de Sant Antoni, Rolda de Sant Pau e a avinguda Paral·lel. A súa poboación era de 37 878 habitantes no ano 2005.
O centro neurálxico do barrio constitúeo o mercado de Sant Antoni, que ocupa o quinteiro delimitado polas rúas Comte Borrell, Manso, Comte d'Urgell e Tamarit. Foi construído a finais do século XIX e é moi popular debido á súa feira semanal de libros vellos e material de coleccionismo que se celebra cada domingo pola mañá. Os comercios da Rolda de Sant Antoni e das rúas Sepúlveda e Floridablanca inclúen un gran número de establecementos de venda de material informático.
A avenida Mistral, que a partir de 1995 converteuse nun espazo exclusivo para viandantes, é a arteria máis viva e dinámica do barrio. Existen nela dous cines: o "Renoir Floridablanca" (con sete salas especializadas en películas de autor e en versión orixinal) e o "Cinema Urgell" (o de maior aforamento de Barcelona).
O barrio conta tamén co gran Centro de Atención Primaria Manso, xestionado polo Institut Català da Salut (ICS) e situado na confluencia das rúas Manso e Calàbria, o cal proporciona cobertura asistencial médica a todo o barrio e tamén á poboación dos barrios veciños do Raval e da Esquerra de l'Eixample.
Polo que fai referencia ao ensino, dispón de dous centros educativos concertados: o Col.legi Salesià Sant Josep (Rocafort-Floridablanca) e o Maria Auxiliadora (Calàbria-Sepúlveda).
A asociación de veciños do barrio ten a súa sede na Avenida Mistral, 30, entre Calàbria e Rocafort.
Método
O termo método ten varios significados en galego:
Metronidazol
O metronidazol é un antibiótico activo fronte a diversos tipos de bacterias e outros microorganismos anaerobios. É unha molécula que entra no citoplasma celular por difusión pasiva. Os microorganismos anaerobios ou microaerófilos (bacterias e protozoos, cun potencial redox suficientemente negativo transfiren un electrón ao metronizadol. Isto xera un produto intermedio que produce danos no xenoma bacteriano. Foi comercializado baixo o nome de Flagyl.
Espectro de acción
Metronidazol é activo fronte a protozoos anaerobios (Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica, Giardia lamblia e Balantidium coli); así coma bacterias anaerobias (Bacteroides fragilis, Parabacteroides, Fusobacterium, Prevotella, Porphyromonas, Bilophila, Desulfovibrio, Clostridium e Peptostreptococcus). Gardnerella vaginalis e Helicobacter pylori poden ser sensibles ao metronidazol. En condicións estritas de anaerobiose podería ser activo fronte a Escherichia coli, Proteus e Klebsiella. Presenta actividade residual fronte a Treponema pallidum.
Dosificación
A dose habitual é de 15 miligramos por quilogramo de peso (en torno a 1 gramo) na primeira dose, seguido de 7,5 miligramos por kg de peso, cun máximo de 4 gramos ao día. Existen formulacións orais e intravenosas. A dose debe ser reducida en insuficiencia renal grave (filtrado glomerular estimado menor de 10).
Mintiráns, Caberta, Muxía
Caberta é un lugar da parroquia do Caberta no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 62 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran homes e 34 eran mulleres.
Lingua kapampangan
O kapampangan ou pampangan (en alfabeto kulitan: 24px) é unha das principais linguas de Filipinas. É a lingua falada na provincia de Pampanga, nas chairas de Luzón Central, a parte sur da provincia de Tarlac e o nordés de Bataan, moitos dos cales pertencen ó grupo étnico kapampangan. Kapampangan tamén é entendido nalgúns concellos de Bulacan e Nueva Ecija e polos Aitas ou Aeta de Zambales. A lingua tamén é chamada Pampango e de xeito honorífico Amánung Sísuan, que quere dicir "lingua aleitada/nutrida". No 2012, o kapampangan era unha das principais linguas do país que era ensinada e estudada de xeito formal nos colexios e universidades.
Heriberto IV de Vermandois
Heriberto IV de Vermandois, nado ao redor de 1032 e finado en 1080, foi conde de Vermandois de 1045 a 1080 e conde de Valois de 1077 a 1080.
Traxectoria
Era fillo de Odón de Vermandois, conde de Vermandois e de Pavía. Sucedeu a seu pai en 1045, sendo citado no momento da consagración do rei Filipe I de Francia; herdou en 1077 dunha parte os feudos do seu cuñado Simón de Vexin, basicamente o condado de Valois e os dereitos de Montdidier e Amienois e o señorío de Péronne por cesión destes dominios á súa irmá Adelaida de Valois, muller de Heriberto (casados arredor de 1060) e filla de Raúl IV de Valois e III de Amiens e Vexin.
Deste matrimonio naceron:
Cabalo de Troia (homónimos)
Cabalo de Troia pode referirse a:
Lista de xefes de Estado de Eritrea
Esta é unha lista dos xefes de Estado de Eritrea. Dende a creación do cargo de presidente en 1993, o único en ostentar o cargo foi Isaias Afewerki. O presidente é o xefe de Estado e xefe de goberno de Eritrea, así como comandante en xefe das Forzas Armadas de Eritrea.
A lista tamén inclúe o Secretario Xeral do Goberno Provisional, que actuou como xefe de Estado de Eritrea entre 1991 e 1993, antes da proclamación de independencia.
Nippur
Nippur (sumerio: Nibru, acadio: Nibbur) era unha cidade sumérica cuxa historia data ata o 5º milenio a.C. Con isto é unha das cidades babilónicas máis antigas que coñecemos. En Nippur achábase o templo principal do deus do ceo e da creación Enlil. A identificación ía ata o punto que na escritura sumérica cuneiforme as palabras "Nibru" (= Nippur) e "Enlil" escribíanse da mesma forma.
Portugal, Oca, Coristanco
Portugal é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños.
Nippur
Historia
250px|esquerda|miniatura|Nippur Nippur tivo un importante papel como centro relixioso que se mantivo tamén baixo os imperios seguintes como en Acadia, baixo a segunda dinastía de Lagash ou na terceira dinastía de Ur. Da última época datan os típicos templos suméricos achados.
A cidade situábase en ambas as beiras do Shatt-en Nil, unha das cuncas fluviais máis antigas do Éufrates. A cunca fluvial mudou en varias ocasións ao longo da historia e actualmente as ruínas de Nippur atópanse entre o Éufrates e o Tigris a 32°7′ N 45°10′, e a uns 160 km ao sueste de Bagdad. O actual campo de ruínas coñécese polo seu nome árabe Nuffar e foi descrito como "Niffar" polos primeiros descubridores. Está dividido en dúas partes pola canle seca do Shatt-en-Nil (Arakhat). O punto máis alto entre estas ruínas é un outeiro cónico que se levanta uns 30 m sobre o nivel da planicie que a rodea ao nordés da canle. Entre os árabes é coñecido como "Arabs Bint o-Amiror" ( que significa a filla do príncipe).
Nun principio o pobo estaba formado por cabanas de canas nos humedais do río, parecido a moitos pobos que podemos atopar aínda hoxe en día na zona. Neste estado Nippur estaba sometido ás inclemencias propias destas zonas como inundacións e riadas. Así e todo, por algunha razón, os habitantes decidiron non mudarse e lentamente o sitio comezou a levantarse sobre os seus arredores. Isto debíase en parte á acumulación de cascallos debido a longo prazo ocupación e en parte aos esforzos dos seus cidadáns. Cando estes comezaron a desenvolver unha civilización substituían (polo menos no que ao santuario se refire) as construcións de cana por outras de ladrillo de barro secado. Nesta primeira fase da civilización, que poderiamos caracterizar como "idade da arxila", atopamos cerámica vasta e ladrillos marcados cos dedos, planos nunha superficie e cóncavos na outra. Desde este estadio empezou a evolucionar pasando por diferentes estadios moi pouco marcados.
A forma exacta do santuario nesta época non se pode determinar, pero parece que dalgún xeito estaba conectado coa incineración dos mortos. Relictos desta práctica poden ser atopados nas capas máis antigas da época pre-sargónica.
Hai probas de que o sitio foi poboado por diferentes pobos que variaban lixeiramente no grao da súa cultura. Nunha capa atópase cerámica pintada de boa calidade parecida á que se atopa nas capas correspondentes de Susa e que se parece á cerámica atopada no Egeo máis que á cerámica atopada máis tarde en Babilonia.
Nippur estaba poboado como asentamento ata o século VIII d.C. converténdose en cidade islámica que ao mesmo tempo era sede dun bispo cristián.
As ruínas do actual Nuffar (ou Niffer) atópanse ao sueste de Bagdad (Iraq), e foron investigadas desde o final do século XIX, especialmente por arqueólogos estadounidenses. Debido á elevada idade da cidade que ademais fora respectada en períodos de guerra como centro relixioso (de diversos grupos) e, polo tanto, non fora tan destruída como outras, podíanse conseguir alí resultados importantes.
Beaucé
Beaucé (Belzeg en bretón, Bauczaé en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Olusegun Obasanjo
En agosto de 2021, a Unión Africana nomeou a Olusegun Obasanjo como Alto Representante pola Paz no Corno de África.
Traxectoria
Cristián renacido de etnia yoruba foi militar de carreira antes de ser presidente da Nixeria en dúas ocasións: a primeira despois do golpe militar de 1975, entre os anos 1976 e 1979; a segunda dende 1999 ata a 2007, despois das eleccións de 1999 e 2003. Sucedeuno Umaru Yar'Adua.
Jean Ranc
thumb|150px|Vertumno e Pomona ([[Museo Fabre de Montpellier).]] thumb|Filipe de Borbón-Parma na súa infancia (Museo de Belas Artes de Budapest).
Jean Ranc, nado en Montpellier o 28 de xaneiro de 1674 e finado en Madrid o 1 de xullo de 1735, foi un retratista barroco francés, que serviu na corte de Luís XV de Francia e de Filipe V de España.
Traxectoria
Alumno e seguidor de Hyacinthe Rigaud, desde 1723 colocouse como pintor de cámara na corte do monarca español Filipe V, de orixe francesa.
Mantivo serias disputas co seu colega Michel-Ange Houasse por celos artísticos e desexos de sobresaír na Corte. O incendio do Alcázar de Madrid, ocorrido no Nadal de 1734, que destruíu por completo a antiga residencia dos Austrias, iniciouse na habitación de Ranc, que tiña problemas de visión. No lugar que ocupaba dito edificio construíuse o actual Palacio Real de Madrid. Jean Ranc morreu seis meses despois do incendio, sumido nunha forte depresión.
A súa obra Vertumno e Pomona (Montpellier, Museo Fabre), arquetipo da beleza barroca no século XVIII, puido ter inspirado algún dos cartóns para tapices de Francisco de Goya, como O parasol.
Dídima
miniatura|250px|Situación de Dídima na desembocadura do [[Río Menderes|Menderes.]] Dídima, tamén chamada Bránquidas, é unha antiga cidade de Asia Menor, famosa polo seu santuario oracular de Apolo. Os seus restos están situados preto da moderna Didim (en Anatolia, Turquía).
O templo templo do período helenístico de Apolo ten un tamaño de (118 m x 60 m) que non se pode comparar, en Xonia, máis que co Hereo de Samos e co templo de Artemisa de Efeso. Está entre os edificios antigos mellor conservados da Antigüidade.
Santuarios e oráculos
miniatura| upright = 0.8 | [[columna (arquitectura)|Columnas Xónicas unido por unha sección do arquitrabe.]]
O asentamento de Dídima está intimamente ligado ao de Mileto, situado a unha distancia duns 15 km ao norte. O acceso ordinario era por mar, no século VI a.C., un "camiño sagrado" usado polos peregrinos e as procesións conectaba o porto de Mileto co santuario de Apolo.
Os autores gregos e romanos referíronse a Dídima, referíndose a que tiña dous templos xemelgos ou dous templos dos xemelgos, Apolo e Artemisa.
Por outra banda, Wilamowitz suxire unha conexión entre Cibeles Dindimenia e "Cibeles do Monte Dídimo".
Historia
A primeira fonte que alude ao templo e o oráculo de Dídima parece ser o Himno Homérico a Apolo (III, 180), onde, con todo, Mileto é citado como un dos lugares onde imperaba Apolo.
Herodoto (I, 146; I, 157) e Pausanias (VII, 2.6) indican que os xónicos chegaron a Dídima durante o primeiro milenio a.C. e asimilaron un culto e un santuario existentes, algo que a arqueoloxía non foi capaz de confirmar. Conta a lenda que neste lugar do oráculo, Leto concibiu de Zeus ao seu fillo Apolo. Máis tarde, Apolo namorouse dun pastor local chamado Branco e daríalle o don da clarividencia. É deste antepasado pastor que os bránquidas recibiron o seu nome, un clan de sacerdotes de Apolo Didimeo e de doantes que exerceron a autoridade sobre o santuario desde as Guerras Médicas ata a época helenística. Posteriormente, os sacerdotes escollíanse entre as familias con máis alto rango de Mileto.
O oráculo foi moi famoso no século VII a.C. en todo o mundo grego e máis alá. Heródoto relata ofrendas valiosas que procedían de faraón Necao II e Croesus, rei de Lidia. Tamén informa que despois do fracaso da revolta xónica e da caída de Mileto no 494 a.C., o rei persa Darío I saqueou e queimou o templo e o oráculo de Dídima. Estrabón e Pausanias informáronnos de que Xerxes I destruíu o santuario de Dídima despois da súa derrota na Platea no 479 a.C. Os Bránquidas entregarían ao rei persa os tesouros do templo e fuxiron con el. As escavacións arqueolóxicas non atoparon rastro de lume nestas dúas datas.
Mouazé
Mouazé (en Moezeg, e en galó: Móazae) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Dídima
Historia
O oráculo de Dídima foi o máis recoñecido do período helenístico. Durante o último terzo do século IV a.C, o santuario quedou baixo o control directo da cidade de Mileto, que iniciou a reconstrución do templo de Apolo, e enviaba funcionarios cada ano como sacerdotes e servos do oráculo. A estatua de bronce de Apolo, que lle fora entregada polos bránquidas a Xerxes, foi restaurada ao templo por Seleuco.
En época romana, Traxano reparou a vía Sacra e a zona do santuario, mentres que o emperador Adriano construíu alí o mesmo oráculo. O culto rematou no século IV e Dídima converteuse nunha diocese. O santuario foi danado polos terremotos dos séculos VII e XV, este último provocou o abandono da colonia, que volveu ser habitada no século XVIII. Desde entón, o santuario converteuse nun sitio de estudos arqueolóxicos, por equipos franceses, ingleses e alemáns. Consérvanse varias partes do templo no Museo do Louvre, no Museo Británico e no Museo de Pérgamo en Berlín.
Templo de Apolo
O templo helenístico tiña dous antepasados ​​no período arcaico: un ao redor do 700 a.C. e o segundo no século VI a.C., xa rodeado por pórticos apoiados en columnas. Había unha estatua de Apolo feita por Canaco de Sición. O templo arcaico é pouco coñecido, xa que está enterrado baixo o edificio helenístico. Aínda quedan algúns restos visibles no patio.
A construción do gran templo helenístico que se pode ver hoxe debeu comezar arredor do 330 a.C., despois da visita de Alexandre o Grande no 334 a.C. e a incorporación do santuario á cidade de Mileto. Os planos foron executados polos arquitectos Daphnis de Mileto e Peonio de Éfeso, este último un dos arquitectos máis famosos da súa época.
Exterior
A galería periférica está sobre un pedestal ou sub-base con sete chanzos. A súa entrada está situada ao leste e accédese a través dunha escaleira de 14 pasos. Desde alí chégase, despois de pasar pola galería, ao prodomos dodecástilo (de 4 x 3 columnas). No canto dunha porta de cella, aquí hai un portal de máis de 14 metros de alto cun limiar duns 1,5 metros de alto, polo que era infranqueable. No interior do templo, xunto ao portal, ábrense dous túneles abovedados, que son o único acceso ao patio interior.
Interior
Dentro do templo hai un patio, chamado polas inscricións o ádyton. Na parte occidental do patio atópanse os cimentos dun edificio de 14,23 m × 8,24 m, que servía de protección para unha fonte de auga doce. A importancia desta fonte é grande porque o santuario está situado nunha meseta de pedra calcaria de augas duras. Na parte leste do patio, entre as dúas galerías do túnel, unha escaleira de 24 pasos leva a un muro con tres portas (Trithyron). Este muro ten dúas pilastras corintias e forman unha fachada arquitectónica no patio. Detrás diso hai unha habitación con dúas escaleiras opostas, así como o 'Gran Portal'. De novo, os limiares de 50 cm son bastante baixos e non se poderían cruzar sen asistencia. Os edificios con escaleiras chamábanse labirinto. Toda esta construción foi claramente deseñada para o culto. Sobre a utilidade e función destes elementos arquitectónicos, só se poden facer supostos.
Un santuario hipetro
miniatura|Cabeza de Medusa.
Dídima foi, con Delfos, Dodona e Claros, un dos máis importantes oráculos gregos. O ritual completo das profecías é descoñecido, pero o que é certo é que, na súa forma final, os sacerdotes formulábano en verso.
O santuario prosperou ata finais do século I ao II.
Estadio
Ao sueste do templo atópase o estadio, no que se organizaban competicións, arredor do 200 a.C. Os pasos do estilabata, ao sueste do templo, servían de asento para os espectadores.
Teatro
En 2010, atopáronse restos arqueolóxicos pertencentes a un antigo teatro.
Posible templo de Artemisa
As escavacións do equipo alemán de arqueólogos dirixidos por Helga Bumke investigan dende 2012 os restos dos cimentos dun santuario helenístico que podería estar o dedicado a Artemisa.
Os Casás, Recemel, As Somozas
Os Casás é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Villanubla
Villanubla é un municipio da provincia de Valladolid, Castela e León, próximo á capital provincial. No seu termo municipal encóntrase o aeroporto de Valladolid.
Cultura
Entre as súas tradicións máis arraigadas está o "paloteo", baile tradicional que se executa con dous paus e cuxa estrutura musical baséase en estrofas chamadas lazos que se adoita interpretar con dulzaina, entre outros instrumentos.
O día grande da súa festa é o 8 de setembro, e bastante salientable nestas datas é a Feira dos Oficios, que se podería dicir que é unha volta aos tempos de antano: na súa rúa principal, a maior, hai distintos postos con profesións como a bruxa xitana, o barbeiro, o confeiteiro ou a patrulla de gardas civís coas súas capas.
Giant
miniatura|dereita|150px|Logotipo de Giant nunha bicicleta Giant Manufacturing Co. Ltd. (捷安特), coñecida habitualmente polo seu nome de marca Giant, é unha empresa taiwanesa de bicicletas, situada entre as maiores do mundo por produción.
Historia
Fundada en 1972 en Tachia (Taichung), Giant comezou deseñando e fabricando pezas de bicicletas para o mercado local da illa (sobre todo para Schwinn e Nishiki. En menos dunha década (1980), consegue ser o maior fabricante do seu país e a partir de 1981 muda a súa estratexia: primeiro pasa a vender as súas propias bicicletas baixo unha marca de seu (Giant) e logo en 1986 comeza a exportar vendendo no estranxeiro (o primeiro mercado foron os Países Baixos. Nos seguintes anos prosegue a súa expansión e consegue distribución nos Estados Unidos (1987), o Xapón (1989), o Canadá e Australia (1991), e a China (1992). En 1996 dá un paso máis na súa expansión e abre factoría de produción propia nos Países Baixos, á que lle seguiría ao ano seguinte a factoría da China.
En 1994 saíu á bolsa, cotizando no mercado de valores de Taiwán.
Mercado e números actuais
O 70% das vendas de Giant (2007) baséase na venda de produtos propios, mentres que o 30% é deseño e produción para outras marcas. Nos produtos propios cobre todo o espectro do mercado de bicicletas: montaña, cidade, comepetición, encartables, eléctricas, estáticas etc. Distribúe produtos a máis de cincuenta países (10.502 tendas en xuño de 2007 ), e en 25 ten sede e está establecido como compañía.
Mentres que en 2000 producía 2,5 millóns de bicicletas ao ano, en 2007 as dúas vendas superaban xa os cinco millóns de bicicletas anuais, e obtivo un beneficio global de 820 millóns de dólares. Dobrar a produción foi posible sobre todo grazas á súa entrada no mercado chinés, cunha factoría que se dedica á produción de bicicletas no treito barato, mentres que o treito caro, onde se concentra a innovación, se produce entre Taiwán, Europa e América.
Esponsorización
Giant esponsoriza dous equipos de ciclismo de nivel internacional, o Global Giant, de montaña, e o Rabobank, de ciclismo en estrada. Tamén patrocina diversos equipos nacionais.
Castell-Platja d'Aro
250px|miniatura|[[S'Agaró.]] Castell-Platja d'Aro é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Baix Empordà. Atópase en plena Costa Brava.
Tiña en 2015 unha poboación de 10.589 habitantes agrupados en varios núcleos de poboación: Castell d'Aro, Platja d'Aro (que é a capital) e S'Agaró, ademais de varias urbanizacións. O nome oficial ven da agrupación dos antigos termos de Castell d'Aro e Platja d'Aro.
É un dos destinos turísticos e de terceira residencia máis importantes da Costa Brava e de Cataluña.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 91ª edición dos Óscar
miniatura|[[Alfonso Cuarón director do filme gañador]] Os seguintes 87 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 91ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Alemaña, o Líbano, México, Polonia e o Xapón. Roma de Alfonso Cuarón gañou o premio, primeiro filme mexicano en conseguilo.
Malawi e Níxer presentaron filmes por primeira vez.
Beatriz dos Países Baixos
Beatriz dos Países Baixos (Beatrix Wilhelmina Armgard van Orange-Nassau), nada en Baarn o 31 de xaneiro de 1938, foi a raíña do Reino dos Países Baixos entre o 30 de abril de 1980 e o 30 de abril de 2013, cando abdicou en favor do seu fillo Guillerme Alexandre. Filla da raína Xiana e o príncipe Bernardo, desde a súa abdicación é Princesa dos Países Baixos, Princesa de Orange-Nassau e Princesa de Lippe-Biesterfeld.
Sinagoga, Caberta, Muxía
Sinagoga é un lugar da parroquia do Caberta no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 14 eran mulleres.
Berbere
miniatura|dereita|220px|Berbere. O berbere (በርበሬ bärbäre, በርበረ bärbärä) é unha mestura de especias composta normalmente pementos picantes, xenxibre, cravo, coandro, pementa de Xamaica, bagas de ruda e o ajowan (unha rara especia con cheiro a tomiño). É un ingrediente clave nas cociñas de Etiopía e Eritrea. O berbere adoita conter herbas e especias menos coñecidas internacionalmente, xa sexan cultivadas ou silvestres, como por exemplo a korarima (unha variedade de cardamomo) e a pementa longa.
Beatriz dos Países Baixos
En 1940 Beatriz e o resto da familia real marchou ao exilio trala invasión alemá dos Países Baixos. Trala liberación (1945) volveu ao país. O 28 de xaneiro de 2013 anunciou a súa decisión de abdicar o 30 de abril, trixésimo terceiro aniversario da súa investidura real, a favor do herdeiro, o seu fillo o príncipe Guillerme Alexandre dos Países Baixos.
Infancia e xuventude
A raíña Beatriz é filla da raíña Xiana dos Países Baixos e do príncipe Bernardo de Lippe-Biesterfeld. Os seus padriños son o rei Leopoldo III de Bélxica, o Duque Adolfo de Mecklenburg-Schwerin (irmán do príncipe Henrique, o seu avó materno), a princesa Alicia, condesa de Athlone e Allene, condesa de Kotzebue. É descendente directa de Sofía, Electora de Hannover, a través da súa neta Ana, princesa real de Orange (1709-1759). Ao ser descendente de Sofía podería reclamar a nacionalidade británica baseada no Acta de Naturalización de Sofía de 1705, xa que naceu antes de que fose abolida en 1948.
Cando a raíña era unha nena, a familia real holandesa tivo que fuxir cando Alemaña invadiu os Países Baixos ao comezo da segunda guerra mundial, trasladándose ao Reino Unido en maio de 1940 e posteriormente a Otava, Canadá. Durante o seu exilio viviu nunha residencia de Stornoway, a residencia oficial de líder da oposición no Canadá.
Asistiu á gardaría e á escola pública Rockcliffe Park. Ao seu regreso aos Países Baixos, continuou a súa educación primaria en De Werkplaats en Bilthoven. En abril de 1950, matriculouse no Incrementum, unha parte do Baarnsch Lyceum, onde en 1956 graduouse en artes e clásicos.
Carreira política e matrimonio
A súa aparición na escena política foi case inmediatamente marcada pola controversia. En 1965 a princesa Beatriz comprometeuse co aristócrata alemán Claus von Amsberg, un diplomático que traballaba para o ministerio de Exteriores de Alemaña. O seu matrimonio provocou manifestacións e protestas no día da voda o 10 de marzo en Ámsterdan, provocadas porque o príncipe Claus servira nas Mocidades Hitlerianas e na Wehrmacht e polo tanto, unha parte da poboación holandesa asociábao co nazismo alemán. Entre as protestas xurdiu o memorable slogan Quero que me devolvan a miña bicicleta, unha referencia ao período de ocupación alemá durante a segunda guerra mundial, cando os soldados ocupantes confiscaron as bicicletas holandesas. Unha bomba de fume foi botada contra a carruaxe nacional por un grupo de alborotadores, provocando un violento enfrontamento coa policía. Con todo, a medida que pasaba o tempo, o príncipe Claus converteuse nun dos membros máis populares da familia real holandesa e a súa morte no ano 2002 foi moi lamentada.
Novos disturbios producíronse o 30 de abril de 1980, durante a investidura (os soberanos dos Países Baixos non son coroados como tales) da raíña Beatriz. Algunhas persoas, principalmente anarquistas, utilizaron a ocasión para protestar contra as malas condicións para atopar fogar nos Países Baixos e contra a monarquía en xeral. Os choques coa policía e as forzas de seguridade foron brutais e violentos. Estes incidentes reflectiríanse na literatura contemporánea holandesa nos libros de A.F. Th van der Heijden.
Guillerme I de Ponthieu
Traxectoria
O seu pai era un nobre anglo-normando que, aínda que fiel a Guillerme I de Inglaterra, buscou independizarse á morte deste e a miúdo rebelouse contra os fillos de Guillerme. Henrique I de Inglaterra requisou as súas terras inglesas en 1102 e prendeuno en 1112. Roberto de Bellême amosárase cruel coa súa muller, ata o punto de que esta fuxiu e se refuxiou na corte de Blois, para logo establecerse no Ponthieu. Morreu entre 1106 e 1110 e despois o seu fillo Guillerme Talvas converteuse en conde de Ponthieu como Guillerme I. En 1119, Henrique Beauclerc (Henrique I) devolveu a Guillerme Talvas unha parte dos dominios confiscados ao seu pai. Morreu en 1134 e Guillerme acadou os seus dereitos en Normandía como Guillerme III.
Beatriz dos Países Baixos
Carreira política e matrimonio
Co príncipe Claus von Amsberg tivo tres fillos:
Reinado
O 29 de abril de 1980, Beatriz subiu ao trono trala abdicación da súa nai, a raíña Xiana. Asumiu o seu papel como reina con máis formalidade e profesionalidade que a súa nai. Aínda que a monarquía holandesa segue sendo extremadamente popular, recentemente moitos medios de comunicación criticaron á familia real, publicando moitas historias escandalosas similares ás que afectaron á monarquía británica nas últimas décadas. Moitos holandeses consideran á monarquía máis como un símbolo estético que como unha institución que xogou e xoga un papel importante na sociedade holandesa. Como resultado, a principal preocupación da raíña Beatriz na actualidade é manter á monarquía como unha institución moderna e eficiente, e sobre todo, en sintonía cos desexos do pobo holandés.
Guillerme I de Ponthieu
Traxectoria
Para dedicarse aos asuntos normandos, encomendou o condado de Ponthieu ao seu fillo Guido en 1126. No conflito entre Henrique I de Inglaterra e Godofredo Plantagenet, conde de Anjou, escolleu o bando do conde de Anjou e Henrique tomoulle os castelos de Alençon e Argentan. Aproveitou a morte do rei Henrique I para retomar Alençon. A morte do rei anunciou unha guerra de sucesión entre Matilde de Inglaterra, filla do rei e muller de Godofredo Plantagenet, e Estevo de Blois, sobriño do rei. Mentres a maioría dos señores veciños se uniron a Estevo, Guillerme permaneceu leal a Godofredo e Matilde e tivo que defenderse contra Rotrou III de Perche e Ricardo de l'Aigle. En 1147, seguiu o rei Luís VII o Mozo á segunda cruzada. Á súa volta, un litixio fixo que se opuxese a Henrique II Plantagenet, o novo conde de Anjou e duque de Normandía, e este retomoulle Alençon. Para se vingar, Guillerme arrasou a zona entre Perche e Normandía.
Beatriz dos Países Baixos
Reinado
Como raíña, Beatriz dispón de maior poder que a maioría dos monarcas europeos. En temas nacionais non adoita pronunciarse politicamente, con todo, a raíña destaca nas relacións internacionais. Nunha ocasión ameazou con destituír a un ministro do goberno se rexeitaba a súa petición de abrir unha embaixada holandesa en Xordania.
O 6 de outubro de 2002 o príncipe Claus, esposo da raíña, morreu logo dunha longa enfermidade. Un ano e medio despois a súa nai, a raíña Xiana, morreu logo dunha longa loita contra a demencia senil, mentres o seu pai, o príncipe Bernardo sucumbía de cancro en decembro de 2004.
Guillerme I de Ponthieu
Traxectoria
Despois de fundar varios establecementos relixiosos, especialmente a Abadía de Perseigne, Guillerme Talvas morreu o 29 de xuño de 1171.
Beatriz dos Países Baixos
Reinado
A raíña Beatriz raramente é mencionada directamente na prensa, xa que o servizo de información do goberno (Rijksvoorlichtingsdienst) condiciona as entrevistas a que non sexa citada expresamente. Esta norma foi introducida pouco logo da inauguración deste servizo, para protexela de complicacións políticas que puidesen xurdir de expresións fóra de contexto. Con todo, esta norma non se aplica ao seu fillo, o Príncipe Guillerme Alexandre dos Países Baixos.
O 8 de febreiro de 2005 Beatriz recibiu un doutoramento honorario da Universidade de Leiden. Nun xesto extraordinario, aceptouno, xa que normalmente non adoita aceptar este tipo de distincións. No seu discurso de aceptación reflectiu o seu período como raíña durante 25 anos.
Guillerme I de Ponthieu
Matrimonio e fillos
Casara sobre 115 con Helena de Borgoña (circa 1080 - 1141), filla do duque de Borgoña Odón I, e de Sibila de Borgoña, e viúva do seu primeiro matrimonio con Bertrán de Tolosa. Deste matrimonio naceron:
Beatriz dos Países Baixos
Reinado
O 29 de abril e o 30 de abril de 2005 celebrou o 25º aniversario do seu reinado. Foi entrevistada na televisión holandesa, celebrouse un concerto en Dam Square en Ámsterdan e houbo unha gran celebración na Haia, a sede do goberno do país.
O 28 de xaneiro de 2013 anunciou a súa decisión de abdicar o 30 de abril, coincidindo co trixésimo terceiro aniversario da súa investidura real, a favor do herdeiro, o seu fillo o príncipe Guillerme Alexandre de Orange-Nassau.