cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interaccións proteína-proteína
Interaccións estables e transitorias
As interaccións estables implican a proteínas que interaccionan durante longo tempo, e forman parte de complexos permanentes como subunidades, nos que levan a cabo papeis funcionais ou estruturais. Este é xeralmente o caso dos homooligómeros (por exemplo, o citocromo c), e algunhas proteínas heterooligoméricas, como as subunidades da ATPase. Por outra parte, unha proteína pode interaccionar brevemente e de xeito reversible con outras proteínas e só en certos contextos celulares (tipo celular, estado do ciclo celular, factores externos, presenza doutras proteínas de unión etc.) como ocorre coa maioría das proteínas implicadas nas fervenzas bioquímicas. Estas interaccións denomínanse interaccións transitorias. Por exemplo, algunhas proteínas que teñen o dominio SH2 só se unen a outras proteínas cando son fosforiladas en residuos de tirosina (como se describe no seguinte capítulo).
Interaccións covalentes e non covalentes
As interaccións covalentes son aquelas que presentan a asociación máis forte e fórmanse por pontes disulfuro ou compartición de electróns. Aínda que non son moi comúns, estas interaccións son determinantes nalgunhas modificacións postraducionais, como a ubiquitinación e a SUMOilación. Os enlaces non covalentes establécense xeralmente durante as interaccións transitorias por combinacións de enlaces máis febles, como pontes de hidróxeno, interaccións iónicas, forzas de Van der Waals, ou enlaces hidrofóbicos.
Técnicas para estudar a estrutura molecular de complexos proteínicos
miniatura|Estrutura cristalina da gamicidina S modificada determinada horizontalmente por cristalografía de raios X. miniatura|esquerda|Estrutura de resonancia magnética nuclear do [[citocromo c que ilustra a súa dinámica en solución.]]
As estruturas moleculares de moitos complexos proteínicos foron determinadas pola técnica da cristalografía de raios X. A primeira estrutura que se resolveu por este método foi a da mioglobina de esperma de balea determinada por John Cowdery Kendrew. Nesta técnica detéctanse nunha película os ángulos e intensidades dun feixe de raios X difractado por átomos cristalinos, o que produce unha imaxe tridimensional da densidade de electróns no cristal.
Posteriormente, empezou a aplicarse a resonancia magnética nuclear (RMN ou NMR) para tratar de resolver a estrutura molecular dos complexos proteicos. Un dos primeiros exemplos foi a estrutura dos dominios de unión á calmodulina de proteínas unidas á calmodulina. Esta técnica está baseada no estudo de propiedades magnéticas dos núcleos atómicos, determinando así as propiedades físicas e químicas dos átomos correspondentes ou das moléculas. A resonancia magnética nuclear é vantaxosa para caracterizar as IPPs febles.
Propiedades da interface proteína-proteína
O estudo da estrutura molecular pode proporcionar moitos detalles sobre a interface que permite a a interacción entre proteínas. Cando se caracterizan as interfaces das IPPs é importante ter en conta o tipo do complexo.
Os parámetros que se avalían inclúen o tamaño (medido en dimensións absolutas Å2 ou en área de superficie accesible ao solvente), forma, complementariedade ente superficies, propensións de interface dos residuos, hidrofobicidade, segmentación e estrutura secundaria, e cambios conformacionais na formación do complexo.
Dominios estruturais implicados nas interaccións proteína-proteína
As proteínas teñen dominios estruturais que permiten a súa interacción e unión con secuencias específicas doutras proteínas, como son:
Métodos para investigar as interaccións proteína-proteína
miniatura|esquerda|Principios dos sistemas de dous híbridos de lévedos e mamíferos.
Proba de dous híbridos de lévedos
Este sistema foi descrito primeiramente en 1989 por Fields e Song utilizando o lévedo Saccharomyces cerevisiae como modelo biolóxico. Os dous híbridos de lévedos permiten a identificación por pares de IPPs (método binario) in vivo, indicando tendencias non específicas a reaccións de adhesión.
Malia a súa utilidade, o sistema de dous híbridos de lévedos ten limitacións, como son: a súa especificidade é relativamente baixa; utiliza lévedos como principal sistema hóspede, o cal pode ser un problema cando se estudan outros modelos biolóxicos; o número de IPPs identificadas é xeralmente baixo porque se perden algunhas IPPs transitorias durante os pasos de purificación; e subvalora as proteínas de membrana, por exemplo. Estas limitacións foron superadas grazas á aparición de variantes do método de dous híbridos de lévedos, como o de dous híbridos de lévedos de membrana (MYTH) e o sistema de ubiquitina dividida (split-ubiquitin system), que non están limitados ás interaccións que ocorren no núcleo, e o sistema de dous híbridos bacteriano, que se realiza en bacterias; miniatura|esquerda|Principios da purificación de afinidade en tándem.
Purificación de afinidade acoplada á espectrometría de masas
A purificación de afinidade acoplada á espectrometría de masas detecta principalmente interaccións estables e indica mellor as IPPs funcionais in vivo. Este método comeza coa purificación da proteína etiquetada, que se expresa na célula xeralmente a concentracións in vivo, e das proteínas que interaccionan con ela (purificación de afinidade). Un dos métodos máis vantaxosos e máis utilizados para purificar proteínas con moi pouca contaminación de fondo é a purificación de afinidade en tándem, desenvolvida por Bertrand Seraphin e Mathias Mann e colegas. As IPPs poden despois ser analizadas cuantitativa e cualitativamente por espectrometría de masas utilizando diferentes métodos: incorporación química, incorporación metabólica ou biolóxica (SILAC), e métodos libres de etiquetas.
Outros métodos potenciais
Co progreso da tecnoloxía foron aparecendo outras técnicas de identificación de IPPs. Estas inclúen a co-inmunoprecipitación, micromatrices de proteínas, ultracentrifugación analítica, dispersión da luz, espectroscopia de fluorescencia, mapado de interactoma de mamíferos baseado en luminescencia (LUMIER), sistemas de transferencia de enerxía de resonancia, trampas de interaccións proteína-proteína de mamíferos, resonancia plasmónica de superficie, ensaio de complementación de fragmento de proteína, e calorimetría.
Bases de datos de interaccións proteína-proteína
A identificación a grande escala de IPPs xerou centos de miles de datos de interaccións, que foron recollidos en bases de datos biolóxicas especializadas, que están áctualizándose decote para proporcionar interactomas completos. A primeira destas bases de datos foi a Database of Interacting Proteins (DIP). Desde ese momento, o número de bases de datos públicas foise incrementando. As bases de datos poden dividirse en bases de datos primarias, meta-bases de datos, e bases de datos de predición.
Redes de interaccións proteína-proteína
miniatura|Visualización dunha rede do [[interactoma humano na que cada punto representa unha proteína e cada liña azul entre eles é unha interacción.|200px]] A información que se encontra nas bases de datos de IPPs serve para construír redes de interaccións. Aínda que a rede de IPPs dunha determinada proteína estudada pode representarse nos libros de texto, os diagramas de IPPs de célula completa son moi complexos e difíciles de xerar.
Un exemplo de mapa de interaccións moleculares producidos manualmente é o mapa de Kurt Kohn de 1999 do control do ciclo celular. Debuxando sobre o mapa de Kohn, Schwikowski et al. en 2000 publicaron un artigo sobre os IPPs en lévedos, no que ligaron 1.548 proteínas interaccionantes determinadas por probas de dous híbridos. Utilizaron un método de debuxo de gráficos por capas para encontrar unha localización inicial dos nodos e despois melloraron o deseño gráfico utilizando un algoritmo baseado na forza.
Desenvolvéronse ferramentas bioinformáticas para simplificar a difícil tarefa de visualizar a rede de interaccións moleculares e complementala con outros tipos de datos. Por exemplo, Cytoscape é un software de código aberto utilizado amplamente para o que se dispoñen actualmente moitos plugins. Pajek software é vantaxoso para a visualización e análise de redes moi grandes.
O coñecemento dos importantes papeis exercidos polas IPPs en numerosos procesos fisiolóxicos e patolóxicos presentou o desafío de intentar esclarecer moitos interactomas. Exemplos de interactomas publicados son o interactoma DREAM específico do tiroide e o interactoma PP1α do cerebro humano.
Interaccións proteína-proteína como dianas terapéuticas
A modulación das IPPs é difícil de investigar e está recibindo unha atención crecente da comunidade científica. Varias propiedades das IPPs, como os sitios alostéricos e puntos quentes, foron incorporadas ás estratexias de deseño de fármacos. A importancia das IPPs como posibles dianas terapéuticas para o desenvolvemento de novos tratamentos é especialmente evidente no cancro, e hai varios ensaios clínicos en marcha nesta área. Hai fármacos deste tipo xa dispoñibles no mercado para tratar multitude de doenzas. Exemplos son o Titrobifan, inhibidor da glicoproteína IIb/IIIa, usada como un fármaco cardiovascular, e o Maraviroc, inhibidor da interacción CCR5-gp120, utilizada como fármaco anti-VIH.
-235
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pran
Pran Krishan Sikand, nado en Nova Deli (India) o 12 de febreiro de 1920, e finado en Bombai o 12 de xullo de 2013, máis coñecido como Pran, era un actor indio galardoado con múltiples premios Filmfare e BFJA, sendo un dos máis recoñecibles malvados no cine hindi dende a década de 1940 até a década de 1990. Actuou como heroe dende 1940 até 47 e como malvado dende 1942 a 1991 e fixo papeis secundarios entre 1948 e 2007.
Nunha longa e prolífica carreira apareceu en máis de 350 filmes. Fixo o papel protagonista en Khandaan (1942), Pilpili Saheb (1954) e Halaku (1956). Os seus papeis en filmes como Madhumati (1958), Jis Desh Men Ganga Behti Hai (1960), Upkar (1967), Shaheed (1965), Purab Aur Paschim (1970), Ram Aur Shyam(1967),   Aansoo Ban Gaye Phool (1969), Johny Mera Naam (1970), Victoria No. 203 (1972), Be-Imaan (1972), Zanjeer (1973),  Don (1978), Amar Akbar Anthony (1977) e Duniya (1984) son consideradas as súas mellores interpretacións.
Francisco de Trillo y Figueroa
Francisco de Trillo y Figueroa, nado en Cervás (Ares) en 1618 e finado en Granada en 1680 foi un poeta culteranista e historiador galego en lingua castelá.
Guitar Gangsters & Cadillac Blood
Guitar Gangsters & Cadillac Blood é o terceiro álbum da banda danesa Volbeat, editado o 1 de setembro de 2008.
Francisco de Trillo y Figueroa
Traxectoria
Trillo naceu en 1618 no castelo de San Martiño, en Ares. En 1632 a súa familia trasladouse a Granada, onde frecuentou ambientes literarios e estableceu amizade co poeta Pedro Soto de Rojas, do que prologou o libro Jardín cerrado. Seguiu a carreira das armas e foi soldado en Italia e posiblemente en Flandres, mais abandonou esta vida e volveu a Granada para dedicarse ás letras. Foi influído por Luis de Góngora e a estética do Culteranismo e consagrouse a traballos eruditos. Faleceu en Granada en 1680.
Obras
Escribiu unha epopea culta, Neapolisea: poema heroyco y panegirico al Gran Capitan Gonzalo Fernández de Cordoua (Granada: por Baltasar de Bolívar e Francisco Sánchez, 1651), sobre a figura e fazañas de Gonzalo Fernández de Córdoba, o "Gran Capitán". O seu estilo culterano desgustou o crítico Marcelino Menéndez Pelayo. Ese estilo tamén se advirte en Poesías varias, heroicas, satíricas y amorosas (1652), colección que inclúe traducións de Anacreonte, composicións inspiradas na Biblia e unha Fábula de Leandro procedente de Ovidio. Foi tamén un poeta festivo e satírico ao estilo de Góngora. Consérvase unha Historia de Granada da súa autoría no Museo Británico.
Guitar Gangsters & Cadillac Blood
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Volbeat, agás os indicados.
Cel
dereita|miniatura|Exemplo dun anime cel cun debuxo a lapis.
Cel (セル画) chamada anime cel, é unha folla semi tansparente usada para o debuxo previo ó proceso de animación. É usado na industria da animación tradicional, onde cada folla representa un fotograma; o seguinte paso no proceso é usar unha táboa de tempos, que indica a posición dun Cel (セル画) na secuencia animada. O celuloide foi usado durante a primeira metade do século XX, pero debido á súa condición de inflamable, foi substituído por un composto de acetato de celulosa. Co constante crecemento da animación por computadora, o uso de cels foi ós poucos abandonado. Os estudos Disney deixaron de usar cels nos seus debuxos animados en 1990, cando chegou un programa de animación por computadora a substituílos.
Técnica
dereita|miniatura|Ilustración do acomodo de cels para compor unha escena, con dous personaxes debuxados en dous cels superpostos sobre un fondo. Os personaxes son debuxados nun cel. Unha vez rematado o debuxo, en produción agrégase un fondo estático feito por separado. Isto axuda reducindo o número de veces que unha imaxe debe ser redebuxada e dividir o traballo de forma máis eficiente. Earl Hurd é considerado o inventor desta técnica, cando patentou o proceso no ano 1914.
O debuxo rematado era coloreado por separado a man ou usando técnicas diferentes; os estudos de animación Production I.G até 1999 seguían usando cels para a maioría das súas animacións e pintaban a man os seus traballos; para as liñas e a definición final da escena, dende 1960 úsase o xerografado. Outro importante avance na técnica foi o proceso de foto-transferencia, visto por primeira vez en The Black Cauldron en 1985.
Pobo guna
Os guna, chamados kuna antes da reforma ortográfica de 2010, son un pobo indíxena de Colombia e Panamá. En lingua guna, chámanse a si mesmos Dule ou Tule, que significa "pobo", e o nome da lingua en guna é Dulegaya, que significa literalmente "pobo-boca".
250px|miniatura|Bandeira de Guna Yala
McDonnell F3H Demon
O McDonnell F3H Demon foi un caza a reacción subsónico, con á en frecha e embarcado da Armada dos Estados Unidos. Despois de varios problemas co motor Westinghouse J40 que foi finalmente descartado, o sucesor do McDonnell F2H Banshee comezou a operar en 1956 redeseñado co motor Allison J71. Aínda que non tiña potencia suficiente para voos supersónicos, complementou a cazas diúrnos como o Vought F8U Crusader e o Grumman F11F Tiger en condicións todo-tempo, e como interceptador armado con mísiles ata 1964.
Foi retirado antes de que puidese servir na Guerra do Vietnam e foi substituído na clase Forrestal e en portaavións semellantes polo exitoso McDonnell Douglas F-4 Phantom II. O Phantom, que tiña tamén capacidade de ataque a terra, caza e bombardeo, tiña unha certa semellanza, xa que foi concibido como un desenvolvemento avanzado do Demon. O avión supersónico da USAF McDonnell F-101 Voodoo tiña un deseño semellante, pero estaba baseado no anterior XF-88 Voodoo, que tamén influenciou o deseño do Demon.
L'Aínsa-Sobrarbe
dereita|miniatura|200px L'Aínsa-Sobrarbe (en castelán: Aínsa-Sobrarbe, as dúas denominacións cooficiais) é un concello español da provincia de Huesca, en Aragón. Está situado no alto Pireneo de Huesca na comarca do Sobrarbe. É xunto con Boltaña, a cabeza comarcal e histórica da mesma, o antigo condado e posterior reino do Sobrarbe.
Seljalandsfoss
300px|right
Seljalandsfoss é unha fervenza de Islandia, considerada a máis famosa da illa. A fervenza do río Seljalandsá, ou 'río líquido', cae preto de 60 metros no que anterirmente era un cantil sobre o océano, xa que agora atópase a varios quilómetros, e que marca o límite entre as Terras Altas e o resto do país. É posible subir a costa da cascada e contemplar o panorama desde detrás do punto en que a auga cae ao baleiro.
Seljalandsfoss atópase na zona sur da illa entre a cidade de Selfoss e a fervenza de Skógafoss, no percorrido do río Skógá onde a Ruta 1 (a estrada de circunvalación) atópase coa pista que vai a Þórsmörk.
A Morcegueira
O topónimo galego A Morcegueira pode referirse a:
Everton F.C.
O Everton F.C. é un club de fútbol inglés da cidade de Liverpool, Inglaterra. Foi fundado no ano 1878 e actualmente milita na Premier League.
Cadro actual
Actualizado o 2 de febreiro de 2022.
Apocrisiario
Un apocrisiario (do grego ἀποκρισιάριος apokrisiários) era un alto cargo diplomático durante a Alta Idade Media. O seu equivalente moderno é embaixador ou nuncio.
O apocrisiario era un clérigo que actuaba como representante dun Patriarca ante o emperador de Bizancio, aínda que o título se utilizaba tamén para facer referencia ao representante dun arcebispo metropolitano na corte do seu correspondente Patriarca, en Constantinopla, Alexandría, Antioquía ou Xerusalén.
Os apocrisiarios máis soados foron os enviados desde 452 até 743 polo Papa, como Patriarca de Roma, a Constantinopla, a capital do Imperio Bizantino, ou Imperio Romano de Oriente. Este posto foi desempeñado por clérigos notábeis, como os futuros papas Gregorio I, Sabiniano, Bonifacio III e Martiño I. Tamén había un apocrisiario do Papa na corte do exarca de Rávena. En contrapartida, polo menos durante o papado de Gregorio I, o arcebispo de Rávena tivo un "responsalis" especial na corte papal.
Desde os tempos de Carlomagno na corte dos reis francos houbo apocrisiarios, pero eran só arquicapeláns reais, aínda que ostentasen o título dos antigos enviados papais.
Lista de apocrisiarios papais en Constantinopla (452-743):
Cor dos ollos
miniatura|O [[Iris (anatomía)|iris do ollo dálle cor aos ollos.]]
A cor dos ollos é un carácter fenotípico polixénico, é dicir, no que interveñen varios xenes, e que está determinado por dous factores: a pigmentación do iris do ollo e a dispersión da luz causada pola turbidez do medio no estroma do iris.
Nos humanos, a pigmentación do iris varía do castaño claro ao castaño moi escuro case negro, dependendo de tres cousas: a concentración de melanina no epitelio pigmentario do iris (localizado na parte posterior do iris), o contido de melanina do estroma do iris (situado na parte anterior do iris), e a densidade celular do estroma. O aspecto dos ollos azuis, verdes, e abelás débese á dispersión de Rayleigh da luz no estroma, un fenómeno similar ao que orixina que o ceo do noso planeta sexa azul. No ollo humano non hai pigmentos azuis nin verdes. A cor dos ollos é un exemplo de cor estrutural (cor causada por interferencias en vez de por pigmentos) e varía dependendo das condicións luminosas, especialmente para os ollos claros.
Os ollos moi coloreados de moitas aves orixínanse pola presenza de diversos pigmentos, como pteridinas, purinas, e carotenoides. Os seres humanos e outros animais presentan moitas variacións fenotípicas na cor dos ollos. A xenética da cor dos ollos é complicada, e a cor está determinada por múltiples xenes (carácter polixénico). Algúns dos xenes para a cor dos ollos son: EYCL1 (un xene para a cor dos ollos verde/azul situado no cromosoma 19), EYCL2 (xene para a cor dos ollos castaña) e EYCL3 (xene para a cor dos ollos castaña/azul localizado no cromosoma 15). Antes pensábase que os ollos azuis eran un carácter recesivo simple, pero hoxe sabemos que iso é incorrecto. A xenética da cor dos ollos é tan complexa que case pode darse calquera combinación de cores pais-fillos. O polimorfismo do xene OCA2, próximo á rexión regulatoria proximal 5′, explica a maioría das variacións na cor dos ollos humanos.
Determinación xenética da cor dos ollos
A cor dos ollos varía desde a máis común castaña, á menos común, verde, e é un carácter herdado influenciado por máis dun xene. Estes xenes están sendo buscados estudando os pequenos cambios que están presentes nos propios xenes implicados e tamén nos xenes veciños. Estes cambios coñécense como polimorfismos dun só nucleótido ou SNPs. O número exacto de xenes que contribúen a determinar cor aos ollos é actualmente descoñecido, pero hai só unhas poucas posibilidades. Un estudo feito en Rotterdam (2009) atopou que era posible predicir a cor dos ollos cunha exactitude de máis do 90% para o castaño e o azul, utilizando só seis polimorfismos dun só nucleótido (de seis xenes).
O xene OCA2, cando aparece nunha forma variante, orixina os ollos rosa e a hipopigmentación que é común no albinismo humano. (O nome deste xene procede do trastorno que causa, o albinismo oculocutáneo tipo II.) Diversos polimorfismos dun só nucleótido presentes no OCA2 están fortemente asociados cos ollos azuis e verdes e coas variacións en ter máis ou menos pencas na pel, número de lunares, cor do pelo e ton da pel. Os polimorfismos poden aparecer nunha secuencia regulatoria do OCA2, onde poden influír na expresión do produto do xene, o cal á súa vez afecta á pigmentación. Unha mutación específica no xene HERC2, un xene que regula a expresión do OCA2, é parcialmente responsable dos ollos azuis. Outros xenes implicados na variación da cor dos ollos son: SLC24A4 e TYR.
Os ollos azuis con mancha castaña, os ollos verdes, e os grises están causados por partes do xenoma completamente diferentes. Como declarou o investigador Eiberg: "O polimorfismo SNP rs12913832 [do xene Herc2] está asociado coas cores de ollos castaña e azul, pero esta soa variación do ADN non pode explicar todas as variacións da cor dos ollos castaños desde o castaño escuro e abelá aos ollos azuis con manchas castañas."
A cor dos ollos noutros animais está regulada dun xeito diferente. Por exemplo, a cor de ollos autosómica recesiva nos escíncidos da especie Corucia zebrata é o negro (en vez do azul como nos humanos), e a cor autosómica dominante é a amarela verdosa.
Clasificación da cor
A cor do iris pode fornecer moita información sobre un individuo, e unha clasificación das cores oculares pode ser útil para documentar cambios patolóxicos ou determinar como unha persoa pode responder aos fármacos oculares. Diversos sistemas de clasificación distinguen desde a descrición básica ollos claros/escuros a descricións detalladas e graduais empregando estándares fotográficos para a comparación. Outros intentaron establecer estándares obxectivos para a comparación da cor.
Como a percepción da cor depende das condicións visuais (por exemplo, a cantidade e calidade de iluminación, ou o ton do contorno que nos rodea), tamén depende dos mesmos factores a percepción da cor que presentan os ollos.
Sucadío, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Sucadío é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 17 habitantes dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres.
Cor dos ollos
Cambios na cor dos ollos
En todas as poboacións, os nenos nacen comunmente con ollos non pigmentados. Porén, moitos bebés europeos ou de orixe europea teñen ollos claros ata que teñen un ano de idade. A medida que o neno medra, os melanocitos (células que producen pigmento que se atopan no iris e outras partes pigmentadas) empezan lentamente a producir melanina. Como os melanocitos producen pigmento continuamente, en teoría a cor dos ollos pode cambiar. A maioría destes cambios de cor ocorren cando o neno ten arredor dun ano de idade, aínda que poden darse ata os 3 anos. Observando o iris dun neno de lado utilizando só luz transmitida sen ningunha reflexión desde a parte posterior do iris, é posible detectar a presenza ou ausencia de pequenas cantidades de melanina. Un iris que aparece azul con este método de observación é máis probable que se manteña desa cor ao crecer o rapaz. Pero un iris que apareza dourado xa contén algo de melanina a esa idade tan temperá, e é probalbe que acabe por mudar a gris ou castaño cando o neno creza.
Os cambios na cor dos ollos (aclaramento ou escurecemento) que aparecen durante a puberdade, infancia, embarazo, e ás veces despois de traumas graves (como a heterocromía) serven como argumento plausible para supoñer que a cor dalgúns ollos cambia ou pode cambiar, debido a reaccións químicas e cambios hormonais que teñen lugar no corpo.
Estudos feitos con xemelgos brancos (caucasianos), tanto fraternos (bivitelinos) coma idénticos (univitelinos), demostraron que a cor dos ollos pode cambiar co tempo, e a desmelanización do iris pode tamén estar determinada xeneticamente. A maioría dos cambios na cor dos ollos foron observados na poboación branca con ollos de cor abelá.
Táboa de cores oculares (escala de Martin-Schultz)
Carleton Coon elaborou esta táboa utilizando a escala de Martin-Schultz moi usada en antropoloxía física.
<ol style="list-style-type:upper-roman"> <li>Ollos claros</li> Os ollos claros e os ollos mixtos claros son os tipos 16-12 na escala de Martin. <ol style="list-style-type:lower-latin"> <li>Mixtos moi claros (azuis con gris ou verde ou verde con gris).</li> <li>Mixtos claros (claros ou mixtos moi claros con pequenas doses de pigmento castaño).</li> </ol> <li>Ollos mixtos</li> <li>Olos escuros</li> </ol>
Ollos ámbar
miniatura|dereita|170px|Ollos ámbar vistos á luz do sol, mostrando unha cor laranxa en vez de castaña. Os ollos ámbar son dunha soa cor e teñen un forte ton amarelado/dourado e avermellado/cobrizo. Isto podería deberse á deposición do pigmento amarelo lipocromo no iris (que tamén se atopa nos ollos verdes). Os ollos ámbar non deben confundirse cos ollos abelá, porque, aínda que os abelá poden conter manchas de ámbar ou dourado, normalmente tenden a incluír moitas outras cores, como verde, castaño ou laranxa e son máis apagados. Ademais, os ollos abelá pode parecer que cambian de cor e consisten en manchas e ondas, entanto que os ollos ámbar son dun ton dourado uniforme, sen mesturas. Aínda que os ollos ámbar son considerados como dourados, algunhas persoas téñenos avermellados ou cobrizos, o que moita xente confunde con ollos abelá.
Os ollos ámbar poden tamén conter certas cantidades de cores moi claros gris dourados, como se atopan en animais como os lobos.
Os ollos dalgúns pombos conteñen pigmentos amarelos fluorescentes chamados pteridinas. Os ollos amarelos brillantes dalgunhas rapaces nocturnas, como o bufo cornudo americano (Bubo virginianus) pénsase que se deben á presenza do pigmento pteridínico xantopterina en certos cromatóforos (chamados xantóforos) situados no estroma do seu iris. Nos humanos, as manchas amareladas pénsase que son debidas ao pigmento lipofuscina, tamén chamado lipocromo. Moitos animais, como os cánidos, gatos domésticos, bufos, aguias, pombas e peixes teñen frecuenteente ollos ámbar, pero nos humanos é menos frecuente.
Ollos azuis
miniatura|100px|esquerda|Iris azul.
miniatura|dereita|Localización da antiga cultura Andronovo no sur de Siberia e estepas de Asia Central. Non existe pigmento azul no iris ou no fluído ocular do ollo humano. O epitelio pigmentario do iris é negro acastañado debido á presenza de melanina, non azul. A diferenza do que ocorre cos ollos castaños, os ollos azuis teñen baixas concentracións de melanina no estroma do iris, que está diante do epitelio escuro da parte posterior. As lonxitudes de onda da luz máis longas tenden a ser absorbidas polo epitelio escuro da parte posterior, mentres que as luces de lonxitudes de onda máis curtas son reflectidas e sofren dispersión (dispersión de Rayleigh) no medio turbio do estroma do iris. Esta é a mesma dependencia da frecuencia que explica a aparencia azul do ceo. O resultado desta dispersión é a cor estrutural "azul de Tyndall", que varía segundo as condicións externas de iluminación.
Distribución
Os ollos azuis son máis frecuentes na rexión do mar Báltico, norte e leste de Europa, e Europa Central, e menos no sur de Europa. Existen algunhas minorías étnicas con alta frecuencia de ollos azuis no Próximo Oriente, principalmente no Líbano, Irán, Iraq, Afganistán (a minoría nuristaní de orixe indoirania);  e tamén na parte máis occidental do Oriente Próximo, especialmente entre a poboación xudía de Israel. Moitos xudeus modernos de Israel son de orixe asquenací, entre os cales este carácter é común (53,7% dos xudeus de Ucraína ).
Un estudo de 2009 suxire que os ollos azuis estaban presentes xa en Siberia durante a Idade de Bronce; o ADN extraído de 15 dos 25 espécimes (60 %) de restos humanos atopados en xacementos da cultura Andronovo da rexión do Krasnoyarsk indica que tiñan ollos azuis (ou verdes).
As análises do ADN do cromosoma Y levados a cabo aos esqueletos de antigos escitas datados na Idade de Bronce e de Ferro na rexión siberiana de Krasnoyarsk determinaron que todos agás un dos 11 suxeitos examinados eran do haplogrupo R1a1 do ADN do cromosoma Y, o que indica que eran comúns entre eles os ollos azuis e verdes e o pelo claro, e isto suxire que a maioría dos europeos teñen a súa orixe nesa poboación.
En Estonia, o 99% da xente ten ollos azuis. En Dinamarca hai 30 anos, só o 8% da poboación tiña ollos castaños, pero despois dos fluxos migratorios dos últimos anos, hoxe ese número é do 11%. En Alemaña, arredor do 75% da xente ten ollos azuis.
Un estudo de 2002 atopou que a proporción de ollos azuis entre a poboación caucasiana (brancos) nos Estados Unidos é do 33,8 % entre os nacidos entre 1936 e 1951, e do 57,4 % entre os nacidos entre 1899 e 1905. Os ollos azuis seguen facéndose menos comúns entre os rapaces estadounidenses, e representan só o 16,6 % do total da poboación, e o 22,3% da poboación branca.
En todo o mundo, só 150 millóns de persoas (un 2,2%) teñen ollos azuis.
Xenética
miniatura|dereita|150 px|[[Gato siamés de ollos azuis.]] miniatura|dereita|150 px|Nun zoolóxico de Australia teñen o primeiro [[coala de ollos azuis nacido en catividade. ]] Nos humanos, o patrón hereditario dos ollos azuis considérase similar ao dun carácter recesivo (pero tendo en conta que, a herdanza da cor dos ollos é de tipo polixénico, é dicir, está controlada pola interacción de varios xenes). En 2008, novas investigacións suxeriron que as persoas con ollos azuis teñen un devanceiro común. Os científicos trataron de rastrexar a mutación xenética que orixinou os ollos azuis. Un dos investigadores, Hans Eiberg da Universidade de Copenhague, afirma que "orixinalmente, todos tiñamos ollos castaños". Eiberg e outros indicaron nun estudo publicado en Human Genetics que unha mutación no intrón 86 do xene HERC2, que se hipotetiza que interacciona co promotor do xene OCA2, reduciu a expresión do OCA2 causando unha redución na produción de melanina. Os autores conclúen que a mutación puido orixinarse nun só individuo que vivía probablemente na parte noroccidental da rexión do mar Negro (na zona da moderna Romanía) hai entre 6.000 e 10.000 anos durante o Neolítico. Eiberg afirmou: "'Unha mutación xenética nos nosos cromosomas que afectou ao xene OCA2 orixinou a creación dun 'interruptor', que literalmente 'apagou' [desactivou] a capacidade de producir ollos castaños. Este interruptor xenético está localizado no xene adxacente ao OCA2 e máis que desactivar completamente o xene, o que fai é limitar a súa acción, o que reduce a produción de melanina no iris. De feito, o interruptor apagado dilúe os ollos castaños a azuis. Se o xene OCA2 estivese completamente desactivado, o pelo, ollos e pel estarían completamente desprovistos de melanina, unha condición coñecida como albinismo'."
Os ollos azuis son raros nos mamíferos; un exemplo é o recentemente descuberto cuscús moteado de ollos azuis (Spilocuscus wilsoni). O carácter era ata agora coñecido só nunha especie de primates (á parte dos humanos), o lémure de Sclater (Eulemur flavifrons) de Madagascar. Aínda que algúns gatos e cans teñen ollos azuis, isto débese xeralmente a outra mutación, que está asociada á mudez. Pero no caso dos gatos, coñécense tres mutacións que producen ollos azuis, unha no gato siamés, que non ten efectos adversos, e as outras dúas son as dos gatos brancos de ollos azuis e a da variedade "Ojos Azules" (sic), que están ambas as dúas asociadas con trastornos neurolóxicos conxénitos.
Ollos castaños
miniatura|100px|esquerda|Iris castaño.
Os ollos castaños escuros son os predominantes entre os humanos e en moitas partes do mundo, é case a única cor de iris presente. O pigmento escuro dos ollos castaños é o máis común no leste sur e oeste de Asia, Oceanía, África, e América do norte e sur, e en zonas do sur de Europa como a península Ibérica e Italia. Os ollos escuros son característicos tamén dos pobos semíticos como os xudeus e os árabes do Próximo Oriente.
Os ollos castaños con pigmentación media ou lixeira son comúns en Europa, Afganistán e norte da India, e nalgunhas partes do Próximo Oriente. Dos ollos castaños pouco pigmentados ás veces se di que teñen "cor de mel".
Nos humanos, os ollos castaños orixínanse por unha concentración relativamente grande de melanina no estroma do iris, que causa que sexa absorbida a luz tanto de lonxitudes de onda longas coma curtas.
Ollos grises
Igual que pasa nos ollos azuis, os grises teñen un epitelio escuro na parte posterior do iris e un estroma relativamente claro na parte anterior. Unha posible explicación para a diferente aparencia dos ollos azuis e os grises é que os ollos grises teñen depósitos maiores de coláxeno no estroma, de modo que a luz que é reflectida polo epitelio pigmentario sofre unha dispersión de Mie (que non é moi dependente da lonxitude de onda) en lugar dunha dispersión de Rayleigh (na cal as lonxitudes de onda máis curtas da luz se dispersan máis). Isto sería análogo aos cambios na cor do ceo, do azul orixinado pola dispersión de Rayleigh dos raios de sol polas moléculas de gas cando o ceo está claro, ao aspecto cincento que pode ter o ceo causado pola dispersión de Mie polas gotas de auga cando o ceo está nubrado. Alternativamente, suxeriuse que os ollos grises e azuis poderían diferir na concentración de melanina na parte anterior do estroma. Aumentando a imaxe, os ollos grises mostran pequenas cantidades de tons castaños e amarelos no iris.
Un iris gris pode indicar uveíte. Porén, hai outros signos visuais que fan a uveíte máis evidente. Os ollos grises, xunto cos azuis, son os que mostran maior risco de melanoma uveal.
Ollos verdes
Igual que nos ollos azuis, a cor dos ollos verdes non se orixina pola presenza dun pigmento verde. A cor verde dos ollos está causada pola combinación dunha pigmentación ámbar ou castaña clara do estroma (debida a unha concentración baixa ou moderada de melanina), co ton azul creado pola dispersión de Rayleigh da luz reflectida.
Os ollos verdes probablemente se producen pola interacción de diversas variantes xenéticas no xene OCA2 e outros xenes. Estaban presentes xa nas poboacións do sur de Siberia durante a Idade de Bronce. Son máis comúns na Europa do norte e central. Poden atoparse tamén no sur de Europa e no norte de África. De feito, Turquía, cun 20 % de persoas de ollos verdes, é o país coa porcentaxe maior de ollos verdes (a etnia turca procede de Asia central). En Islandia, o 89 % das mulleres e o 87 % dos homes teñen ollos claros (azuis ou verdes). Un estudo levado acabo entre a poboación de Islandia e con alemáns adultos atopou que os ollos verdes eran moito máis frecuentes en mulleres ca en homes. Entre os estadounidenses de orixe europea, os ollos verdes son máis comúns entre os que teñen devanceiros recentes celtas e xermánicos, arredor do 16%.
Ollos abelá
Os ollos abelá débense a unha combinación de dispersión de Rayleigh da luz e cantidades moderadas de melanina na capa da beira anterior do iris. Os ollos abelás parece ás veces que cambian de cor de castaño a verde. Aínda que os abelá constan principalmente de castaño e verde, a cor dominante no ollo pode ser castaño/dourado ou verde, e por esta razón moita xente confunde os ollos abelá cos ámbar e ao revés. Isto pode ás veces producir un iris multicolor, é dicir, un ollo que é castaño claro/ámbar nas zonas próximas á pupila e cor carbón ou verde escuro nas partes máis externas do iris (ou o contrario) cando se observan á luz do sol.
As definicións de ollo abelá varían: ás veces considérase sinónimo de castaño claro ou dourado, como a cor da casca das abelás.
Juan Goyarán Leiceaga
Juan Goyarán Leiceaga, nado o 9 de agosto de 1940 en Lasarte-Oria (Guipúscoa) é un exfutbolista vasco que xogaba na demarcación de dianteiro.
Cor dos ollos
Ollos vermellos e violetas
miniatura|Albino con ollos (iris) "vermellos". Os ollos das persoas afectadas por formas severas de albinismo poden aparecer vermellos en certas condicións de iluminación debido ás cantidades extremadamente pequenas de melanina que conteñen os seus ollos, que permiten que se vexan os vasos sanguíneos oculares. Ademais, os flashes fotográficos poden orixinarlles un efecto de ollos vermellos moi intenso, no cal os raios da luz do flash se reflicten no fondo do globo ocular, que está moi vascularizado, causando que a pupila pareza vermella na fotografía.
Juan Goyarán Leiceaga
Traxectoria
Destacou nas filas do Deportivo Alavés en Segunda División, na tempada 1963/64, esa grande actuación fixo que o Celta de Vigo se fixara nel e o fichara para a tempada seguinte, buscando renovar o equipo de cara a tentar o ascenso á máxima categoría.
Cor dos ollos
Ollos vermellos e violetas
Alínda que os ollos intensamente azuis dalgunhas persoas como a actriz Elizabeth Taylor poden parecer violetas en certas ocasións, os verdadeiros ollos violetas só poden aparecer en casos de albinismo.
Implicacións médicas
Á parte da cor do iris, o aspecto xeral dos ollos pode tamén ser un síntoma de determinadas enfermidades. Os tons amarelados do branco dos ollos (esclerótica) están asociados coa ictericia e son un síntoma de enfermidade hepática, incluíndo cirrose, hepatite e malaria. O amarelamento do branco dos ollos en persoas de pel escura é con frecuencia debido á presenza de melanina na esclerótica. Porén, calquera cambio súpeto na cor do branco dos ollos debería consultarse co médico.
Enfermidade de Wilson
miniatura|Un [[anel de Kayser-Fleischer nun paciente con enfermidade de Wilson.]] A enfermidade de Wilson implica unha mutación do xene que codifica o encima ATPase7B, que impide ao cobre presente no fígado entrar no aparato de Golgi da célula. Nese caso, o cobre acumúlase no fígado e noutros tecidos, incluíndo o iris do ollo. Isto dá lugar á formación de aneis de Kayser-Fleischer, que son aneis escuros que circundan a periferia do iris.
Aniridia
A aniridia é unha condición conxénita caracterizada por un iris extremadamente subdesenvolvido, que mesmo parece ausente nunha observación superficial.
Albinismo ocular
O normal é que exista unha grosa capa de melanina na parte posterior do iris. Mesmo a xente cos ollos azuis máis claros, que non presentan melanina en absoluto na parte anterior do iris, teñen coloración escura na parte posterior, o que impide que a luz se disperse polo interior do ollo. Nas persoas que teñen formas suaves do albinismo, a cor do seu iris é tipicamente azul pero pode variar de azul a castaña. Pero nas formas severas de albinismo non hai pigmento na parte posterior do iris, e a luz reflectida procedente do interior do ollo pode pasar atravesando o iris á parte anterior. Nestes casos, a única cor que se observa nos seus ollos é o vermello da hemoglobina do sangue dos capilares do iris. Ese tipo de persoas albinas teñen ollos rosa, como tamén ocorre cos coellos albinos, ratos e outros animais nos que falta totalmente a melanina. Os defectos de transiluminación (a luz atravesa o tecido) poden case sempre observarse durante os exames oculares debido á falta de pigmentación no iris. O albino ocular tamén carece das cantidades normais de melanina na retina, o que permite que se reflicta máis luz da normal na retina e saia do ollo. Por mor disto, o reflexo pupilar é moito máis pronunciado en individuos albinos, e isto pode aumentar neles o efecto de ollos vermellos nas fotografías (que se produce en certa medida en todas as persoas).
Heterocromía
miniatura|Exemplo de heterocromía completa. O suxeito ten un ollo castaño e un ollo abelá/verde. miniatura|esquerda|Un exemplo de heterocromía sectorial. O suxeito ten un iris azul cunha sección de cor castaña.
Cómpre distinguir entre quimeras xenéticas e mosaicos xenéticos. Unha quimera xenética orixinouse pola fusión de dous embrións distintos en fases moi temperás, e pode ter unha cor distinta en cada ollo do mesmo xeito que tamén a poden ter dous irmáns (que resultarían se os dous embrións non se tivesen fusionado), porque cada célula leva diferentes xenes para a cor dos ollos. Un mosaico xenético procede dun só embrión, e pode ter diferentes cores en cada ollo se se produciu unha mutación nalgunha célula durante o seu desenvolvemento embrionario que afectou por casualidade a un xene para a cor dos ollos, e que herdan só as células que derivan da mutante.
Hai moitas outras razóns posibles para ter ollos de diferente cor. Por exemplo, o cantante David Bowie parece ter ollos de diferente cor debido a un dano ocular que lle causa que teña unha pupila permanentemente dilatada. Outra idea sobre como pode orixinarse a heterocromía é que unha infección durante o período fetal active ou desactive un xene para a cor dos ollos só nun ollo. Nalgúns casos pode ser tamén signo dunha enfermidade grave.
Nas mulleres con heterocromía unha causa común da mesma é a inactivación X (do cromosoma X), o cal pode orixinar diversos caracteres heterocromáticos, como os gatos calico. Os traumas e algunhas medicacións, como certos análogos de prostaglandinas, poden tamén orixinar un incremento da pigmentación nun só ollo. En certos casos, o feito de ter ollos de diferente cor é debido a que o sangue tingue o iris debido a un dano no ollo.
Beyond Hell / Above Heaven
Beyond Hell / Above Heaven é o cuarto álbum da banda danesa Volbeat, editado o 10 de setembro de 2010.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Volbeat.
Rodrigo de Santiago
Rodrigo Alfredo de Santiago Majó, nado en Barakaldo, Biscaia, o 23 de setembro de 1907 e finado na Coruña o 30 de setembro de 1985 foi un músico español.
Traxectoria
Nado en Barakaldo, cursou estudos musicais no Conservatorio de Bilbao con Rafael Navarro (violín), Jesús Guridi (harmonía), José Sainz Basabe (composición) e Armand Marsik (orquestración e dirección). Aos dezaseis anos obtivo a praza de violinista na Orquestra Municipal de Bilbao.
Entre 1931 e 1936 foi director da banda de Mungia (Biscaia) e entre 1940 e 1947 da de Valencia de Don Juan (León). Entre 1947 e 1967 viviu na Coruña, onde foi director da Orquestra Municipal da Coruña e da Coral Polifónica El Eco. Durante estes anos desenvolveu o seu labor docente no Conservatorio coruñés de Música e Declamación como subdirector e catedrático de harmonía e composición.
Obra
O seu labor creativo inclúe dúas zarzuelas, catro ballet, tres sinfonías e catro concertos, amais de varias obras sínfonico-corais (entre elas un réquiem) e obras para banda, para diversos conxuntos instrumentais e para coro.
Deixou tamén numerosos escritos musicais, tanto sobre música galega como sobre música vasca.
San Luis, Arxentina
San Luis é a capital da provincia de San Luis (Arxentina), situada no centro-norte da provincia. É tamén cabeceira do Departamento Juan Martín de Pueyrredón.
Ten 13 120 km² e unha poboación de 204.019 habitantes (2010). É un dos principais centros industriais da Arxentina. Nos seus arredores áchanse pintorescas paisaxes como o Encoro Potrero de los Funes, Salinas del Bebedero, ou a Vila Turística de Merlo.
Cerler, Benasque
dereita|miniatura|180px|Rúa de Cerler Cerler (Sarllé en aragonés) é un núcleo de poboación do concello de Benasque, considerada a aldea máis alto do Pireneo aragonés, enclavada a 1.540 metros de altitude.
Canteira Penrhyn
280px|miniatura|dereita|Vista da canteira Penrhyn en Bethesda, [[Gales.]] A canteira Penrhyn é unha canteira de lousa localizada preto de Bethesda, no norte de Gales.
Cerler, Benasque
Consta dun pequeno casco antigo perfectamente conservado, e dun ensanche con numerosos bloques de apartamentos e hoteis. O turismo de inverno, xa que está preto da estación de esquí alpino de Aramón Cerler, o turismo rural e a restauración son as bases económicas da aldea.
Canteira Penrhyn
Historia
280px|miniatura|esquerda|O barón Penrhyn cunha delegación dos canteiros de Penrhyn en [[1897.]] 280px|miniatura|dereita|O depósito de auga no elevador da canteira de Penrhyn.
Cerler, Benasque
Na estrada que se dirixe á estación de esquí encóntrase un acuartelamento de alta montaña do exército de terra.
Canteira Penrhyn
Historia
A finais do século XIX era a maior canteira de lousa do mundo, cun pozo principal de practicamente 1,6 km de longo e 370 m de profundidade, e uns 3000 canteiros. Dende entón, foi substituída en tamaño polas canteiras de lousa na China, España e os Estados Unidos. Penrhyn é aínda hoxe a canteira meirande de lousa de Gran Bretaña.
A canteira foi desenvolvida por primeira vez na década de 1770 por Richard Pennant, despois primeiro barón de Penrhyn, aínda que é probable que a extracción de lousa en pequena escala comezase moito antes. Gran parte destes primeiros traballos eran para uso doméstico. Os traballos a grande escala non se fixeron ata o crecemento de Pennant. A partir de entón, a lousa da canteira foi transportada cara a cara o porto Penrhyn dende a vía ferroviaria construída en 1798, unha das liñas ferroviarias máis antigas. No século XIX, a canteira Penrhyn, xunto coa canteira Dinorwic, dominou a industria da lousa galesa.
A canteira ten un lugar significativo na historia do movemento obrero británico como o lugar onde se efectuaron dúas prolongadas folgas de traballadores esixindo mellores salarios e mellores condicións de seguridade. A primeira folga durou once meses no ano 1896. A segunda, comezou o 22 de novembro de 1900 e durou tres anos. Coñecida como O Gran Golpe de Penrhyn, esta folga foi a disputa máis longa da historia industrial británica.
Dende 1964 ata 2007 foi propiedade e estivo dirixida por Alfred McAlpine PLC. No 2007, a canteira foi adquirida por Kevin Lagan, quen cambiou o seu nome a Welsh Slate Ltd. Kevin Lagan e o seu fillo Peter (MD de Lagan Building Solutions Ltd.) son agora os directores de Welsh Slate Ltd. que tamén abrangue a canteira Oakeley en Blaenau Ffestiniog, a canteira Cwt Y Bugail e a canteira Pen Yr Orsedd.
Public Image Ltd
Lydon apareceu despois da separación dos Sex Pistols co álbum de PiL First Issue (1978). A súa nova banda tiña un son máis experimental, e os seus primeiros traballos adoitan a ser considerados como os máis desafiantes e innovadores da era post-punk. O seu disco de 1979 Metal Box foi colo cado no número 469 na lista da revista Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.