cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilo (cónsul)
Baixo Basilisco
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido de Basilisco.]] Basilisco, irmán da emperatriz-consorte Elia Verina, viúva de León expulsou a Zenón de Constantinopla no 475 e enviou un exército para perseguilo baixo o mando de Ilo e de seu irmán Trocundo até Isauria, onde Zenón estaba agochado. Os irmáns derrotaron o emperador fuxitivo (xullo de 476) e o cercaron nun outeiro, ironicamente, chamado polos habitantes locais como "Constantinopla". Ilo tamén capturou o irmán de Zenón, Longinus, como forma de ter controlado a Zenón.
Durante o cerco, Ilo e Trocundo foron convencidos polo senado para apoiar a Zenón contra Basilisco, con quen a relación se convertera en odio e desprezo. O propio Ilo estaba tamén descontento co usurpador por permitir, este, o masacre dos isaurios que permaneceran na capital trala fuxida de Zenón. Polo tanto, entre as promesas e os agasallos de Zenón, mudaron de bando, iniciando o retorno á capital. Preto de Nicea, en Bitinia, atoparon as forzas de Basilisco mandadas polo seu sobriño o xeneral Armato. Tras ser este, tamén, derrotado, Basilisco foi abandonado polos seus partidarios e, finalmente, foi deposto e executado no 477, e Zenón accedeu ó trono.
Baixo Zenón e contra Marciano
miniatura|[[Tremissis de Zenón.]] Ilo foi nomeado como único cónsul no 478 e, no 479, e foi o encargado de esmaga-la perigosa revolta de Marciano, neto do emperador Marciano, e fillo de Antemio tamén emperador de Occidente.
Marciano casara con Leoncia, filla do falecido emperador León e de Verina, e irmá de Elia Ariadna, esposa de Zenón. A súa revolta comezou en Constantinopla onde derrotou as tropas de Zenón co apoio da poboación da capital e cercouno no palacio. Durante unha temporada, Ilo perdeu a confianza, mais esta falta de coraxe foi temporal e recuperouna tras consultar con Pamprepio, un vidente exipcio que estaba baixo a súa proteccióbn. As forzas de Marciano foron subornadas por Ilo e, o propio Marciano, cos seus irmáns Procopio e Rómulo, foron capturados. Aínda que os irmáns conseguiron escapar, Marciano foi enviado a Tarso -onde foi obrigado a se converter en sacerdote- ou para o monte Papurio ou Papirio, unha fortaleza en Isauria que se empregaba como prisión estatal.
Trocundo, o irmán de Ilo, foi cónsul no 482 mentres que o propio Ilo recibiu os títulos de patricio e Magister officiorum por empregara ben o seu poder e influencia e por prestar bos servizos ao estado, na paz e na guerra. Tamén, era un amante das artes e da ciencia.
Patrocinio de Pamprepio e o conflito con Verina
Quizais por mor das súas afeccións literarias, converteuse en amigo e protector de Pamprepio, que recibía un salario a costa do erario público e unha mesada ao seu cargo. Pamprepio, nativo de Tebas ou, de acordo con outras fontes, de Panópolis, en Exipto, era un pagán acérrimo, un eminente poeta, gramático e, especialmente, un habilidoso vidente.
Pamprepio era detestado tanto por Zenón como pola emperatriz-nai Verina e, durante a ausencia de Ilo, que partira para unha viaxe de negocios a Isauria, eles proscribírono baixo a acusación de tentar adiviñar eventos futuros a prol de Ilo e contra o emperador. Ilo, coñecedor de que a súa amizade era causa de desgusto no palacio real, recibiuno na súa casa e, ao tornar á capital, levouno con el. A data destes feitos é dubidosa, é posíbel que ocorresen antes da revolta de Marciano, porén unha data posterior é máis probable.
Como o carácter de Zenón o facía celoso de todos os que tiñan influencia e talento, non é de estrañar que a posición de poder de Ilo e o apoio popular que recibiu o fixeran sospeitoso e que o emperador intentase, de varias maneiras, desfacerse del. A ambiciosa Elia Verina, a Nai Emperatriz, tamén foi a súa inimiga e artellou un intento contra á súa vida. Hai noticia de que un asasino alano empregado por ela o ferira, pero este ataque é dubidoso pois o máis seguro é que os historiadores da época confundisen este ataque con outro posterior planeado pola súa filla Elia Ariadna. En calquera caso, o intento de Verina fracasou e Zenón, igualmente celoso dela, desterrouna a petición de Ilo e encerrouna no forte de Papurio. Tamén hai dúbidas sobre o momento en que se produciron estes feitos. Cándido (PG 85) data o desterro de Verina antes da revolta de Marciano e Teodoro o Lector di que a causa foi a súa participación na revolta do Basilisco. De feito, non é improbable que esta impetuosa muller fose desterrada dúas veces, unha vez antes da revolta marciana pola súa relación con Basilisco e outra vez despois da revolta polo seu fracasado intento de asasinar a Ilo. Desde a súa prisión, convenceu á súa filla Ariadna, a muller de Zenón, para que a axudase e intentou que a liberasen, primeiro de Zenón e logo de Ilo. Ilo non só rexeitou a petición, senón que acusou a Verina de intentar colocar a outra persoa no trono do marido de Ariadna, o que enfureceu á emperatriz. Ela, como a súa nai antes, intentou asasinar a Ilo. Xordanes, con todo, afirma que o odio de Ariadna tiña outra causa: di que Ilo enchera a cabeza de Zenón de sospeitas, o que causaría conflitos co emperador. O asasino empregado por ela tamén fallou, pero logrou cortarlle unha orella antes de que fose arrestado. Zenón, que parecía saber sobre o caso, non puido impedir que o executasen.
Golpe de Leoncio e a morte de Ilo
Ilo e seu amigo Pamprepio, agora xubilado da corte, foron primeiro para Nicea e, despois, coa desculpa dun cambio de aires para curar unha enfermidade, para oriente, onde foi feito xeneral de tódolos exércitos co poder de nomear os oficiais provinciais. Marso, un oficial isaurio de certa reputación e mailo patricio Leoncio, outro coñecido oficial de orixe siria ou ben o acompañaron na viaxe ou ben se xuntaron con el en oriente. O irmán de Ilo, Trocundo, probabelmente tamén foi para aló.
Eles comezaron unha revolta no 483 ou no 484 na que atravesaron Asia Menor. Ilo declarou a Leoncio emperador e derrotou o exército de Zenón preto de Antioquía e, despois de conseguir o apoio dos isauros e de conquistar Papurio, en Isauria, soltou a Elia Verina e a convenceu para coroar a Leoncio en Tarso. Elia tamén enviou unha circular ao oficiais en Antioquía, en Exipto e no Oriente que os convenceu para unírense a Ilo. Este importante servizo, porén, non evitou que ela fose, de novo, enviada a Papurio, onde morreu pouco tempo despois.
No 485, Zenón enviou un novo exército contra os rebeldes, composto de macedonios e escitas (aínda que segundo Tillemont, habían ser ostrogodos) baixo o mando de Xoán o Escita e Teodorico, o Amalo, quen daquela era cónsul. Xoán, derrotou aos rebeldes preto de Seleucia (mais non está claro cal das cidades que teñen ese nome sería, e a convención decídese por Seleucia Isaura) e os empurrou de volta para Papurio, onde os rebeldes foron cercados. Trocundo intentou escapar e unir forzas para liberalos, pero foi arrestado e executado. Ilo e Leoncio non sabían o que pasara e, alentados por Pamprepio, qune estaba seguro do retorno e da vitoria final de Trocundo, resistiron o cerco con moito tesón durante máis de tres anos. No cuarto, Ilo descubriu que Pamprepio pretendía traizoalos para salvarse e, en novembro do 484 matouno. Outros autores, afirman que era falso que Pamprepio quisese traizoa-lo seu patrón, pero que o fracaso dos seus plans e a morte de Trocundo foron interpretados como un engano polos homes de Ilo e este o mandou matar.
Bret Harte
Francis Bret Harte, nado en Albany (estado de Nova York) o 25 de agosto de 1836 e finado en Londres o 6 de maio de 1902, foi un escritor estadounidense, célebre como poeta, narrador e cronista da vida dos pioneiros en California. O seu estilo asóciase ao Realismo, e destaca así mesmo como relator do exotismo do Vello Oeste, temática que ocupa varias das súas obras.
Está traducido ao galego o seu relato "Marea alta", como parte da colección de relatos intitulada Contos do mar (TrisTram, 1997).
Tres Aneis
Na mitoloxía de Tolkien, os Tres Aneis son artefactos máxicos forxados polos elfos de Eregion. Despois do Anel Único, eran os máis poderosos dos Aneis de Poder. Os Tres Aneis foron creados por Celebrimbor despois de que Sauron, disfrazado de Annatar, marchase de Eregion. Estes estaban libres da influencia de Sauron, xa que non participou na súa creación. Porén, foron forxados por Celebrimbor coas artes que lle ensinou Sauron e, polo tanto, aínda estaban ligados ao Anel Único. Ao percibir a intención de Sauron, os elfos ocultáron os Tres. Foron levados dende a Terra Media ao benaventurado reino de Valinor a finais da Terceira Idade, despois da destrución do Anel Único.
Os estudosos da obra de Tolkien observaron que os Tres Aneis permitiron aos elfos deter o paso do tempo dentro dos seus reinos, especialmente en Lothlórien, onde Galadriel esgrimía o anel Nenya. Outros observaron que o seu poder era benevolente, en forte contraste co Anel Único, e podían usarse para protexer e curar; e que Tolkien usa os Tres Aneis para elaborar os aspectos anxelical e de sacrificio dos elfos na batalla entre o ben e o mal na guerra do Anel.
American Girl (filme de 2021)
American Girl (en 美國女孩) é un filme taiwanés de 2021 dirixido por Feng-I Fiona Roan, no seu debut como directora. American Girl amosa a historia semiautobiográfica de Fen Liang, que regresa a Taiwán dende os Estados Unidos coa súa nai e a súa irmá máis nova despois de que a súa nai fose diagnosticada con cancro de mama, durante o gromo de SARS de 2002-2004. O filme foi producido polo aclamado director Tom Shu-Yu Lin, e está dispoñible en máis de 190 países e territorios a través de Netflix.
Abhijit Banerjee
Abhijit Vinayak Banerjee (en অভিজিৎ বিনায়ক বন্দ্যোপাধ্যায় ) nado o 21 de febreiro de 1961 en Bombai, na India, é un economista indio-estadounidense.
O 14 de outubro de 2019, foi galardoado co Premio Nobel de Ciencias Económicas, polo "enfoque experimental para aliviar a pobreza global", xunto con Esther Duflo e Michael Kremer.
Seguro
miniatura| Un cartel publicitario para unha compañía de seguros holandesa de c. 1900–1918 representa un cabaleiro blindado. O seguro é un medio de protección contra as perdas financeiras. É unha forma de xestión do risco, empregada principalmente para protexer o risco dunha perda.
A entidade que presta seguro coñécese como aseguradora. A unha persoa ou entidade que compra un seguro coñécese como asegurado. Un seguro implica que se o asegurado supón unha perda garantida e coñecida compénsase ao asegurado en caso de perda cuberta. A perda pode ser ou non financeira, pero debe ser reducible en termos financeiros e normalmente implica algo no que o asegurado ten un interese asegurable establecido por propiedade, posesión ou relación preexistente.
O asegurado recibe un contrato, denominado póliza de seguro, que detalla as condicións e as circunstancias nas que a aseguradora compensará ao asegurado. A cantidade de diñeiro que a aseguradora cobrou ao asegurado pola cobertura establecida na póliza de seguro denomínase prima. Se o asegurado experimenta unha perda que é potencialmente cuberta pola póliza de seguro, o asegurado presenta unha reclamación á aseguradora para a súa tramitación por un axustador de reclamacións.
Métodos temperáns
miniatura| Os comerciantes buscaron métodos para minimizar os riscos dende tempos temperáns. Na foto, Gobernadores da Confraría do Comerciante de Viño de Ferdinand Bol, c. 1680. Os comerciantes chineses e babilonios practicaron métodos para transferir ou distribuír o risco ata o 3º e 2º milenio antes de Cristo, respectivamente. Os comerciantes chineses que viaxan aos rápidos traidores do río redistribuirían as súas mercancías a través de moitos buques para limitar a perda debida á captura dun único barco. Os babilonios desenvolveron un sistema rexistrado no famoso Código de Hammurabi, c. 1750 a.C., e practicada por mercadores de vela mediterránea temperá. Se un comerciante recibise un préstamo para financiar o seu envío, pagaría ao prestamista unha cantidade adicional a cambio da garantía do prestamista para cancelar o préstamo no caso de que o envío fose roubado ou perdido no mar.
No 800 a. C., os habitantes de Rodas crearon a media xeral ". Isto permitiu a grupos de comerciantes pagar para asegurar que as súas mercadorías sexan enviadas xuntos. As primas recadadas empregaranse para reembolsar a calquera comerciante cuxa mercadoría fose retirada durante o transporte, xa sexa por tempestade ou por afundimento.
Os antigos gregos tiñan préstamos mariños. Levábase o diñeiro nun barco, que se devolvería con grandes xuros se prosperaba a viaxe, pero non se amortiza en absoluto se o barco se perde, sendo a taxa de interese o suficientemente alta como para pagar o uso do capital, senón polo risco de perdelo (descrito completamente por Demóstenes ). Os préstamos deste personaxe foron desde sempre en terras marítimas, baixo o nome de bonos de fondo.
O seguro directo de riscos mariños para unha prima pagada independentemente dos préstamos comezou, ata o sabido, en Bélxica arredor do ano 1300 d.C.
Os contratos de seguros inventáronse en Xénova no século XIV, do mesmo xeito que as agrupacións de seguros apoiadas por promesas de leiras. O primeiro contrato de seguro coñecido data de Xénova en 1347 e no século seguinte o seguro marítimo desenvolveuse amplamente e as primas intuitivamente variaron con riscos. Estes novos contratos de seguros permitiron separar o seguro do investimento, unha separación de roles que primeiro resultou útil no seguro marítimo.
A primeira póliza de seguro de vida coñecida fíxose na Royal Exchange, Londres, o 18 de xuño de 1583, por importe de 383 libras e 6 anos durante doce meses, na vida de William Gibbons.
Métodos modernos
O seguro volveuse moito máis sofisticado na Europa da era da ilustración, onde se desenvolveron variedades especializadas. dereita|miniatura|Lloyd's Coffee House foi o primeiro mercado organizado para o seguro marítimo. O seguro de propiedade como o coñecemos hoxe en día pódese atopar ao Grande incendio de Londres, que en 1666 devorou máis de 13 000 casas. Os devastadores efectos do incendio converteron o desenvolvemento de seguros "nunha cuestión de conveniencia nun de urxencia, un cambio de opinión reflectido na inclusión de Sir Christopher Wren dun sitio para a "Oficina de Seguros" no seu novo plan para Londres en 1667." Unha serie de esquemas de seguro contra incendios non chegaron a nada, pero en 1681, o economista Nicholas Barbon e once asociados crearon a primeira compañía de seguros contra incendios, a "Oficina de Seguros para as Casas", na parte traseira da Bolsa Real para asegurar casas de ladrillo e encadrar. Nun primeiro momento, 5 000 fogares estaban asegurados pola súa Oficina de Seguros.
Ao mesmo tempo, dispoñéronse dos primeiros réximes de seguros para a subscrición de actividades empresariais. A finais do século XVII, o crecemento de Londres como centro de comercio foi aumentando debido á demanda de seguro marítimo. A finais da década de 1680, Edward Lloyd abriu unha cafetería, que se converteu no lugar de encontro das partes da industria marítima que desexaban asegurar carga e buques, incluídos os que estivesen dispostos a subscribir este proxecto. Estes inicios informais levaron a establecer o mercado de seguros Lloyd's de Londres e varios negocios relacionados co transporte e seguros relacionados. esquerda|miniatura| Folleto que promove a Lei nacional de seguros de 1911. As primeiras pólizas de seguros de vida foron contratadas a principios do século XVIII. A primeira compañía en ofrecer un segruro de vida foi a Sociedade Amigable para unha Oficina de Garantía Perpetua, fundada en Londres en 1706 por William Talbot e Sir Thomas Allen. Segundo o mesmo principio, Edward Rowe Mores estableceu a Sociedade para aseguraduras equitativas sobre a vida e a supervivencia en 1762.
Foi o primeiro asegurador mutuo do mundo e foi pionero nas primas baseadas na idade e na taxa de mortalidade que estableceu "o marco para a práctica e desenvolvemento de seguros científicos" e "a base da garantía de vida moderna sobre a que se basearon todos os esquemas de seguro de vida".
A finais do século XIX o "seguro de accidentes" comezou a estar dispoñible. A primeira compañía en ofrecer seguros de accidentes foi a Garantía Ferroviaria de Pasaxeiros, constituída en 1848 en Inglaterra para asegurarse o aumento do número de vítimas mortais no nacente sistema ferroviario.
Entón os gobernos comezaron a iniciar programas nacionais de seguro contra a enfermidade e a vellez. Alemaña construíu unha tradición de programas de benestar en Prusia e Saxonia que comezaron na década de 1840. O chanceler Otto von Bismarck, na década de 1880, introduciu pensións de idade avanzada, seguro de accidentes e asistencia médica que constituían a base do estado de benestar de Alemaña. En Gran Bretaña, a lexislación máis ampla foi introducida polo goberno liberal na Lei Nacional de Seguros de 1911. Isto deu ás clases traballadoras británicas o primeiro sistema contributivo de seguro contra enfermidades e desemprego. Este sistema expandiuse enormemente despois da segunda guerra mundial baixo a influencia do Informe Beveridge, para formar o primeiro estado moderno de benestar.
Principios
O seguro implica reunir fondos de moitas entidades aseguradas (coñecidas como exposicións) para pagar as perdas que algúns poidan sufrir. As entidades aseguradas están, polo tanto, protexidas do risco dunha taxa, dependendo da taxa a frecuencia e gravidade do evento. Para ser un risco seguro, o risco asegurado debe cumprir certas características. O seguro como intermediario financeiro é unha empresa comercial e unha parte importante da industria dos servizos financeiros, pero as entidades individuais tamén poden asegurarse a través do aforro de cartos para posibles perdas futuras.
Asegurabilidade
O risco que pode ser asegurado por empresas normalmente comparte sete características comúns:
Lei
Cando unha empresa asegura unha entidade individual, existen uns requisitos e regulamentos legais básicos. Varios principios legais de seguro que se citan comunmente inclúen:
Indemnización
"Indemnizar" significa ser reintegrado na posición na que se atopaba, na medida do posible, antes do suceso dun suceso ou perigo especificado. Por conseguinte, o seguro de vida normalmente non se considera un seguro de indemnización, senón un seguro "continxente" (é dicir, un reclamo xorde o feito de producirse un feito determinado). Hai xeralmente tres tipos de contratos de seguro que pretenden indemnizar a un asegurado:
Dende o punto de vista do asegurado, o resultado normalmente é o mesmo: a aseguradora paga a perda e reclama gastos.
Se o asegurado ten unha póliza de "reembolso", o asegurado pode ser obrigado a pagar unha perda e logo ser "reembolsado" polo transportista de seguros pola perda e gastos de peto incluíndo, co permiso da aseguradora, os gastos de reclamación.
Baixo unha póliza de "pagamento en nome", a compañía de seguros defendería e pagaría unha reclamación en nome do asegurado que non ía pagar por nada. A maioría dos seguros de responsabilidade moderna están escritos baseándose nunha linguaxe de "pago por conta" que permite á compañía de seguro xestionar e controlar a reclamación.
Unha entidade que pretende transferir o risco (unha persoa, unha corporación ou unha asociación de calquera tipo, etc.) convértese na parte 'asegurada' unha vez que o risco é asumido por unha 'aseguradora', a parte aseguradora, mediante un contrato, chamado seguro política. Xeralmente, un contrato de seguro inclúe, como mínimo, os seguintes elementos: identificación das partes participantes (a aseguradora, o asegurado, os beneficiarios), a prima, o período de cobertura, o evento de perda particular cuberto, a cantidade de cobertura (ou sexa, o importe a pagar ao asegurado ou beneficiario en caso de perda) e exclusións (eventos non cubertos). Dise que un asegurado está " indemnizado " ante a perda cuberta na póliza.
O contratista
O contratista (en The Contractor) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Tarik Saleh. Está protagonizado por Chris Pine, Ben Foster, Gillian Jacobs, Eddie Marsan, J. D. Pardo, Florian Munteanu e Kiefer Sutherland. A rodaxe comezou en Europa, incluíndo Fort Bragg, en outubro de 2019 e rematou a finais de 2019. O contratista estreouse nos cines e en vídeo baixo demanda nos Estados Unidos o 1 de abril de 2022 a través de Paramount Pictures e STXfilms. O filme recibiu críticas mixtas da crítica, recadando 2,1 millóns de dólares.
Seguro
Indemnización
Cando as partes aseguradas experimentan unha perda por un perigo especificado, a cobertura dá dereito ao asegurado a reclamar contra o asegurador polo importe cuberto de perda especificado pola póliza. A taxa pagada pola aseguradora por asumir o risco denomínase prima. As primas de seguros de moitos asegurados úsanse para financiar contas reservadas para o pagamento posterior de sinistros (en teoría para relativamente poucos demandantes) e para gastos xerais. Sempre que a aseguradora mantén os fondos adecuados reservados para as perdas anticipadas (chamadas reservas), a marxe restante é beneficio da aseguradora.
O contratista
Estreouse dobrado e subtitulado en galego o 11 de novembro de 2022 a través da plataforma de Amazon Prime Video.
Seguro
Tipos
Calquera risco que se poida cuantificar pode ser asegurado. Os tipos específicos de risco que poden dar lugar a reclamacións son coñecidos como perigos. Unha póliza de seguro establecerá en detalle que os riscos están cubertos pola póliza e cales non. A continuación móstranse listas non exhaustivas dos moitos tipos de seguro que existen. Unha única política pode cubrir riscos nunha ou varias das categorías que se indican a continuación. Por exemplo, o seguro do vehículo normalmente cubriría tanto o risco de propiedade (roubo ou danos no vehículo) como o risco de responsabilidade civil (reclamacións legais derivadas dun accidente ). Unha póliza de seguro de casa nos Estados Unidos normalmente inclúe cobertura por danos na casa e as pertenzas do propietario, certas reclamacións legais contra o propietario e incluso unha pequena cantidade de cobertura por gastos médicos dos hóspedes que están feridos na propiedade do propietario.
Seguro de empresa
O seguro de empresa pode adoptar varias formas, como os seguros de responsabilidade profesional, tamén chamados indemnización profesional (PI), que se comentan a continuación con ese nome; e a política do propietario da empresa (BOP), que inclúe nunha política moitos dos tipos de cobertura que precisa un propietario da empresa, dun xeito análogo ao como o seguro dos propietarios empaqueta as coberturas que precisa un propietario.
Seguro de automóbil
dereita|miniatura| Un vehículo esnaquizado en [[Copenhague ]] O seguro de automóbil protexe ao tomador de pólizas contra as perdas financeiras no caso de que un incidente implique un vehículo que posúen, como nunha colisión de tráfico.
Seguro de brecha
O seguro de brecha cobre o exceso do seu préstamo automático nun caso en que a compañía de seguros non cobre todo o préstamo.
Seguro de saúde
dereita|miniatura| Gran hospital occidental, Swindon As pólizas de seguros de saúde cobran o custo dos tratamentos médicos. O seguro dental, do mesmo xeito que o seguro médico, protexe aos asegurados por gastos dentais. Na maioría dos países desenvolvidos, todos os cidadáns reciben unha cobertura sanitaria dos seus gobernos, pagados mediante tributación. Na maioría dos países, o seguro de saúde adoita formar parte dos beneficios do empresario.
Seguro de protección da renda
dereita|miniatura| Nalgúns países é obrigatorio a compensación dos traballadores ou o seguro de responsabilidade empresaria
Seguro de casualidade
O seguro de casualidade asegura contra accidentes, non necesariamente vinculado a ningún inmoble específico. É un amplo espectro de seguros que se poden clasificar outros tipos de seguro, como o automóbil, a compensación dos traballadores e algúns seguros de responsabilidade civil.
Seguro de vida
miniatura| Amicable Society for a Perpetual Assurance Office, Serjeants 'Inn, Fleet Street, [[Londres, 1801 ]] O seguro de vida proporciona un beneficio monetario para a familia dun decedido ou outro beneficiario designado e especificamente poderá ingresar para a familia do asegurado, o enterro, o funeral e outros gastos finais. As pólizas de seguros de vida a miúdo permiten a opción de pagar os ingresos ao beneficiario tanto nun pago en metálico ou nunha anualidade. Na maioría dos estados, unha persoa non pode mercar unha política sobre outra persoa sen o seu coñecemento.
As anualidades ofrecen un fluxo de pagamentos e normalmente clasifícanse como seguros porque son emitidas por compañías de seguros, están reguladas como seguros e requiren os mesmos tipos de coñecemento actuarial e de xestión de investimentos que require o seguro de vida. As anualidades e pensións que pagan un beneficio pola vida ás veces considéranse un seguro contra a posibilidade de que un xubilado exceda dos seus recursos financeiros. Nese sentido, son o complemento do seguro de vida e, desde unha perspectiva de subscrición, son a imaxe espello do seguro de vida.
Seguro de enterro
O seguro de enterro é un tipo de seguro de vida moi antigo que se paga ao falecer para cubrir gastos finais, como o custo dun funeral. Os gregos e romanos introduciron un seguro de enterramento c.  600 a.C. cando organizaron gremios chamados "sociedades benévolas" que coidaban ás familias que sobrevivían e pagaban os gastos funerarios dos membros á morte. As gremios na Idade Media servían para un propósito similar, como fixeron as sociedades amigas durante a época victoriana.
Seguro de propiedade
dereita|miniatura| Este dano de [[tornado a unha casa de Illinois sería considerado un "acto de Deus" con fins de seguros ]] O seguro de propiedade proporciona protección contra riscos para a propiedade, como incendios, roubos ou danos meteorolóxicos. Isto pode incluír formas de seguro especializado como seguro de incendio, seguro de inundacións, seguro de terremotos, seguro de fogar, seguro marino interior ou seguro de caldeira. O termo seguro de propiedade pode utilizarse como un seguro de vítimas como unha ampla categoría de varios subtipos de seguro, algúns dos cales a continuación: dereita|miniatura| [[Voo 1549 de US Airways|US Airways voo 1549 foi anulado tras amaragem no río Hudson ]] dereita|miniatura| [[Furacán Katrina|O furacán Katrina causou máis de 80 millóns de dólares en danos polas tormentas e as inundacións ]]
Seguro de responsabilidade
O seguro de responsabilidade civil é un repertorio moi amplo que abarca as reclamacións legais contra o asegurado. Moitos tipos de seguro inclúen un aspecto da cobertura de responsabilidade civil. Por exemplo, a póliza de seguro do propietario normalmente incluirá unha cobertura de responsabilidade civil que protexe ao asegurado en caso de reclamación presentada por alguén que caia e caia sobre a propiedade; O seguro de automóbil tamén inclúe un aspecto do seguro de responsabilidade civil que se indemniza contra o dano que un coche en accidente pode causar á vida, á saúde ou á propiedade doutros. A protección que ofrece unha póliza de seguro de responsabilidade civil é dobre: unha defensa legal no caso de que se inicie unha demanda contra o tomador de pólizas e indemnización (pagamento en nome do asegurado) con respecto a un acordo ou sentenza xudicial. As políticas de responsabilidade adoitan cubrir só a neglixencia do asegurado e non se aplicarán aos resultados de actos intencionados ou intencionados por parte do asegurado.
Seguro de crédito
O seguro de crédito amortiza parte ou todo dun préstamo cando o prestatario está en insolvencia.
Seguro a todo risco
O seguro de todo risco é un seguro que cubre unha ampla gama de incidentes e perigos, excepto os indicados na póliza. O seguro de todo risco é diferente do seguro específico de risco que cubre as perdas só dos perigos indicados na póliza. No seguro de coche, a política de todo risco inclúe tamén os danos causados polo propio condutor.
Non reduce o risco
O seguro é só un mecanismo de transferencia de riscos no que a carga financeira que pode producirse debido a algún suceso fortuíto transfírese a unha entidade maior chamada Compañía de Seguros mediante o pago de primas. Isto só reduce a carga financeira e non as posibilidades reais de suceder un evento. O seguro é un risco tanto para a compañía de seguros como para o asegurado. A compañía de seguros entende o risco que supón e realizará unha avaliación de risco ao redactar a póliza. Como resultado, as primas poden aumentar se determinan que o asegurado presentará unha reclamación. Se unha persoa é financeiramente estable e planea imprevistos da vida, pode pasar sen seguro. Non obstante, deberán ter o suficiente para cubrir unha perda total de emprego e das súas posesións.
Risco moral
Unha compañía de seguros pode atopar inadvertidamente que os seus asegurados non poden ser tan aversos ao risco como poden ser doutro xeito (xa que, por definición, o asegurado trasladou o risco á aseguradora), un concepto coñecido como risco moral. Isto "illa" moitos dos verdadeiros custos da vida con risco, negando medidas que poden mitigar ou adaptarse ao risco e levar algúns a describir os esquemas de seguros como potencialmente inadaptados. Para reducir a súa propia exposición financeira, as compañías de seguros teñen cláusulas contractuais que mitigan a súa obriga de proporcionar cobertura se o asegurado se comporta cun comportamento que aumente de forma grave o seu risco de perda ou responsabilidade.
Ferrería, Francos, Paradela
Ferrería é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Ferrería era o obradoiro onde se reparaban as ferraxes de todo tipo dos peregrinos a Santiago.
Francos, Francos, Paradela
Francos é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Erupción volcánica de La Palma de 2021
miniatura|A erupción volcánica ao amencer do 20 de setembro de 2021. A erupción volcánica de La Palma de 2021 iniciouse ás 14:12 (UTC) do 19 de setembro de 2021 na zona de Las Manchas, na illa de La Palma en Canarias (España). Trátase da última erupción da illa logo da erupción de Teneguía de 1971 e a última producida no arquipélago canario dende a erupción submarina de El Hierro de 2011.
Xeoloxía da illa
Segundo o Instituto Xeolóxico de España, cando a illa emerxeu "eleváronse enormes megavolcáns", e as primeiras emisións subaéreas corresponderían a un gran volcán denominado Garafía, que na actualidade permanece oculto a causa das fases volcánicas posteriores. As emisións do Garafía foron maioritariamente basálticas e contribuíron a que a illa gañara terreo, cunhas lavas cuantificadas polo Instituto Xeolóxigo de España de 400 metros de espesor e un diámetro de 23 km.
A illa ten dous dominios volcánicos diferenciados: o norte de forma redondeada, coñecida como o dominio de Taburiente, e o dominio Dorsal, que se expande dende Taburiente ata o extremo sur da illa. É precisamente a parte sur da illa na que o magma provoca a súa expansión, e na que xurdiron todos os volcáns durante os últimos séculos.
Nome
Dende os primeiros días da erupción existiu un debate en torno a como denominar o novo volcán, xurdindo numerosos nomes como Fátima, Cumbre Nueva, Jedey, Tacande, etc. Se ben os volcáns son clasificados polas súas características ou tipo de erupcións, os nomes de cada volcán adoita ser local e non hai un mecanismo científico de nomenclatura.
O nome co que inicialmente a poboación, o mundo do xornalismo e o da ciencia se referiron ao volcán de La Palma está relacionado co lugar no que xurdiu, en Cumbre Vieja, atravesado polo camiño de Cabeza de Vaca, polo que o profesor da Universidade de Las Palmas Francisco José Pérez Torrado "... pola zona na que saíu podería ser Cabeza de Vaca". Tamén chegouse propoñer que fora a propia poboación insular a que puxera nome ao novo volcán.
O xeólogo e paleontólogo tinerfeño Francisco García-Talavera expuxo en Twitter a opción de nomear o novo volcán cun nome guanche, aludindo tamén á práctica de nomear os volcáns en relación co lugar no que saíron, sinalando que:
Pola súa banda, o doutor en arqueoloxía e xefe da Unidade de Patrimonio Histórico do Cabildo de La Palma, Jorge Pais, manifestou o seu desacordo co nome proposto por García-Talavera ao coincidir cun barrio situado entre El Paso e Los Llanos de Aridane, situado máis ao sur da erupción, e que podería levar a confusión. Pais sinalou igualmente un nome guanche para o novo volcán, Tacande. Para Pais este sería o topónimo máis axeitado ao tratarse dunha "voz indíxena que, ademais, fai referencia á zona onde se produciu o nacemento". Engade que as fontes etnohistóricas:
Con todo, Pais tamén daría por válidos outros nomes relacionados coa toponimia da zona, como Cabeza de Vaca ou Los Pelados.
O martes 13 de outubro, o Instituto Volcanolóxico de Canarias (Involcán) propuxo o nome Tajogaite para o volcán. O motivo da escolla segundo a institución sería o legado aborixe, xa que esa tería sido a denominación coa que as primeiras persoas que poboaron a illa, os beneahoritas, designaban á montaña.
Erupcións rexistradas en La Palma
La Palma é a illa do arquipélago canario que máis actividade volcánica tivo dende o século XV. Ata a erupción de 2021, a illa de La Palma ten rexistrado sete erupcións volcánicas segundo o Instituto Xeolóxico Nacional (IXN).
A primeira delas foi datada de xeito impreciso entre 1430 e 1440, e tivo lugar no volcán Tacande ou Montaña Quemada sen casar danos. Algo máis dún século despois, o 19 de maio de 1585 entrou en erupción o Tehuya logo dunha intensa actividade sísmica. A actividade no Tehuya prolongouse ata o 10 de agosto do mesmo ano e provocou a destrución de cultivos.
O 24 de xuño de 1949 producíase unha nova erupción volcánica na illa de La Palma logo de 237 anos de calma despois da erupción de El Charco. A actividade volcánica prolongouse ata o 4 de agosto, un total de 42 días nos que a lava e os sismos destruíron campos de cultivo vivendas, o que motivou a migración cara a Venezuela de moitas persoas que perderan todo na catástrofe. A chegada da lava ao mar creou unha plataforma costeira de 6 por 3,5 quilómetros que posteriormente pasou a ser empregada para o cultivo.
A última erupción volcánica rexistrada na illa de La Palma producírase en 1971, coa erupción do Teneguía o 26 de outubro de 1971, e que se prolongou ata o 18 de novembro dese mesmo ano. Nesa ocasión, debido á situación do Teneguía no sur da illa, á beira do mar, a lava vertese case na súa totalidade ao mar, provocando o crecemento da illa nos dous millóns de metros cadrados.
Actividade sísmica recente
Dende a erupción do Teneguía o subsolo da illa mantivérase sen actividade ata 2017, momento no que se iniciou a actividade sísmica con repeticións constantes pequenos sismos na zona de Cumbre Vieja, que culminou coa erupción en 2021. O ano seguinte rexistráronse na illa case 1 000 terremotos a algo máis de 25 quilómetros de profundidade que deron paso a un período de escasa sismicidade.
Xa no ano 2021, o 25 de xuño rexistráronse un total de 80 terremotos de pequena magnitude a unha profundidade de entre 18 e 34 quilómetros entre as 7:19 e as 18:09 (UTC), e localizados fundamentalmente pa zona sur de La Palma. O maior destes sismos foi de magnitude 2,2 na escala mbLg.
miniatura|Sismos previos á erupción rexistrados na área. O 9 de setembro de 2021 comezaron a rexistrarse unha serie de sismos de baixa intensidade, denominados enxame sísmico, en Fuencaliente e Mazo, ambos na parte sur da illa de La Palma. Os tremores, de magnitudes que oscilaron entre 0,8 e 2 na escala mbLg, rexistráronse a unha profundidade de entre 5 e 13 quilómetros. Entre ese día e o domingo 12 de setembro a Rede de Vixilancia do Instituto Xeográfico Nacional (IXN) na illa rexistrou 31 sismos.
O luns 13 acadáronse os 1 500 movementos sísmicos na zona de Cumbre Vieja, nos municipios de Fuencaliente, Mazo e El Paso, o que levou a activar o mércores 15 a alerta da cor amarela (nivel de alerta 2 nunha escala de 4) no Plano Especial de Protección Civil e Atención a Emerxencias por Risco Volcánico (Pevolca), por parte do Goberno das Canarias.
O día 16 o número de pequenos sismos elevárase xa ata máis de 4 200, que viñeron acompañados dunha deformación do terreo, o que indicou que baixo o solo había magma inquedo, mais sen dar sinais claros dunha erupción inminente.
Primeira semana
miniatura|Persoas contemplando a erupción na distancia. O día 19 de setembro rexistráronse 327 terremotos, salientando un de 3,8 mbLg que tivo lugar ás 11:16 (hora local), amplamente sentido na illa e cunha profundidade de 2 km. Pouco despois produciuse un de 4,2 na escala de Richter. Dende o inicio da actividade sísmica constatouse que a deformación da illa debida á presión que o magma exerce sobre a codia terrestre fixera elevarse a zona da posible erupción en torno a 15 centímetros.
Malia a esta situación decidiuse non aumentar as medidas de precaución e só se decidiu por parte do Cabildo de La Palma comezar a evacuación de canto menos 40 persoas con mobilidade reducida e parte do gando presente na zona.
Ese mesmo día, 19 de setembro, ás 15:12 (hora local) entrou en erupción o volcán en Montaña Rajada, no municipio de El Paso. A erupción estivo precedida por un pequeno terremoto e unha grande explosión que deu paso a unha gran columna de fume e a expulsión de piroclastos. Inicialmente a erupción tiña dúas fisuras separadas 200 metros e dúas bocas polas que saía lava, que posteriormente se converteron en sete, e logo en oito. Ás 17:00 (hora local) o nivel de emerxencia subiu ao nivel vermello, afectando aos municipios de Tazacorte, El Paso, Fuencaliente, Mazo e Los Llanos de Aridane, que reúnen unha poboación dunhas 35 000 persoas.
O día 20 de setembro a velocidade da lava no seu curso cara ao mar chegou a 700 metros por hora, polo que se pensou inicialmente que a lingua de lava podería chegar ao mar ese mesmo día. Nas primeiras 24 horas o volcán emitira máis de 20 000 toneladas de dióxido de xofre, se ben a ausencia de vento fixo posible manter a actividade aeroportuaria da illa. Esa mesma tarde xurdiu unha nova boca que se abriu en dirección norte, obrigando a evacuar á poboación da zona de Tacande, unha poboación de 704 habitantes pertencente ao municipio de El Paso. Con todo, o movemento do fluxo de lava ralentizouse e a lava non chegou finalmente ao mar nese día. Durante o día a lava chegou á principal área pesqueira da illa, Tazacorte, no seu curso cara ao mar que discorre precisamente entre Tazacorte e a zona de La Bombilla.
O 21 de setembro Involcan deu a coñecer a composición dunha primeira mostra de lava, que contería fenocristais de plaxioclasa e piroxeno. Ese mesmo día o oeste da illa pasou a ser considerado "zona catastrófica". En torno ás 14:00 horas a colada principal de lava chegou á localidade de Todoque, a máis poboada da zona afectada con 1 200 habitantes, a unha velocidade duns 120 metros por hora. Neses momentos a lava avanzaba por dúas linguas, unha das cales, a situada ao suroeste, en Las Manchas, tiña «un movemento mínimo», apenas uns dous metros por hora, mentres que a segunda, alimentada pola nova boca foi a que alcanzou Todoque. A lava desta segunda boca é máis fluída e móvese por riba da colada do cono principal, polo que avanza con maior facilidade. Nesa data a deformación acumulada nas proximidades á zona de erupción era de 25 centímetros
centro|miniatura|907x907px|Sobreposición da área cuberta polo río de lava nos días 20, 21, 22 e 23. Captado polos satélites do programa [[Copernicus.]]
Durante a mañá do sábado 25 de setembro abriu unha nova boca eruptiva ao oeste do foco principal, co que pasaron a ser catro bocas. A abertura desta nova boca aumentou o risco de derrubamento do cono volcánico, ben de xeito total ou parcial. Do mesmo xeito, a nube de cinza e pedras aumentou, obrigando ao peche aéreo da illa por motivos de seguridade. As autoridades recomendaron á poboación que non saíra das súas casas e, no caso de facelo, empregar elementos de protección para os ollos e máscara.
A parte occidental do cono principal de cinzas volcánicas sufriu un desmoronamento. A colada de lava que aparecera o venres, máis fluída e rápida que as primeiras da erupción, discorría sobre a que saíra nos días anteriores. A corrente orixinal de lava, con todo, seguía a avanzar, aínda que de xeito moi lento, a poucos metros por hora. A escasa velocidade debíase ao aumento da viscosidade nas partes inferiores a causa da diminución da temperatura da lava, o que provocou un aumento na altura da colada.
O ramal da colada que estaba en Todoque avanzo pouco. A deformación do terreo non variou moito nos últimos tres días, xa que o material que estaba a entrar na cámara magmática estaba sendo compensado polo que estaba sendo expulsado. Ata ese día foran expulsados pouco máis de 25 millóns de metros cúbicos de magma.
A columna de fume e cinzas volcánicas elevouse a unha altura de seis quilómetros, coa cinza alcanzando toda a illa de la Palma, e parte de La Gomera, mantendo o Aeroporto de La Palma inoperante. Os operadores marítimos reforzaron as súas liñas cara á illa de La Palma, producíndose, con todo, grandes filas de pasaxeiros no porto de Santa Cruz.
Segunda semana
Ás 17:55 do 26 de setembro, unha das coladas de lava provocou o colapso da igrexa de San Pio X, no centro urbano de Todoque, símbolo dela comunidade. O acontecemento foi retransmitido en directo pola Radio Televisión Canaria, que acompañaba o avance rápido do río de lava. A lava destruíu ademais o centro de saúde e o recinto da Asociación de Veciños. O 21 de setembro, funcionarios do municipio cargaran en camións todo o mobiliario que puideron retirar do interior da igrexa parroquial de San Pio X, incluíndo as imaxes, crucifixos, candelabros e cadros.
Segundo Miguel Ángel Morcuende, Director Técnico do Plano Especial de Protección Civil e Atención de Emerxencias por Risco Volcánico das Canarias (Pevolca), cerca das 19:00 o principal río de lava superou a estrada LP-213, á altura de Todoque, encontrándose a cerca de 150 metros ao oeste do núcleo de poboación. Ás 20:15, a fronte da colada encontrábase a cerca de 1 600 metros da costa, en liña recta, en dirección Nordeste, rodeando a montaña de Todoque. A situación do avance rápido da colada non xerou novos desaloxos, unha vez que a dirección da colada se mantivo dentro da zona de exclusión establecida, na que toda a poboación fora evacuada. A lava proseguiu o curso da colada principal, cunha velocidade próxima aos 100 metros por hora, debido á temperatura máis alta ao emanar dunha profundidade maior do volcán - cerca de dez quilómetros - facendo que aumente a súa fluidez. A fronte da lingua estaba a ser empurrada por nova lava, de xeito que aínda que a fronte de lava ía arrefriando, o seu interior continuaba a estar a unha temperatura moi elevada, preto de 1 200 graos, facéndoa máis fluída. A altura media da colada na súa fronte variaba entre os catro e os seis metros, cunha largura máxima de 600 metros.
Coa inminencia da chegada da lava ao mar, na zona costeira de Tazacorte, e na previsión de posibles emanacións de gases nocivos para a saúde, a Pevolca ordenou o confinamento dos barrios de San Borondón, Marina Alta, Marina Baja e La Condesa, tendo a poboación que permanecer nos seus domicilios con portas e ventás pechadas, ata a reavaliación da situación na mañá seguinte.
Logo dunha noite de grande actividade explosiva, en torno ás 8:30 a actividade cesou subitamente durante aproximadamente dúas horas, retomando de seguido. Durante a calma a actividade sísmica diminuíu, cos enxames sísmicos desprazándose en dirección ao sur da illa, a profundidades próximas aos 10 quilómetros, nunha localización semellante aos movementos que se detectaran unha semana antes da erupción, con 16 sismos localizados na zona norte de Fuencaliente de La Palma. Os peritos que monitorizaban a erupción clasificaron a parada da actividade como un “proceso normal” neste tipo de erupcións fisurais estrombolianas, nas cales se alternan continuidades e descontinuidades. Segundo María José Blanco, directora do Instituto Xeográfico Nacional nas Canarias, este comportamento do volcán pode deberse a unha mudanza no condutor que o alimenta, levando a unha diminución do contido gasoso e a unha menor achega de material dispoñible, podendo ser retomado en calquera momento, como efetivamente aconteceu. Non foi a primeira vez na historia do arquipélago ne que un volcán parou e volveu entrar en erupción uns días despois, mesmo nun punto máis distante. O precedente máis inmediato foi o volcán de San Juan, na mesma illa, en 1949.
Co restablecemento da actividade o volcán entrou nunha nova fase, volvendo xerar grandes explosións de tipo estromboliano, e formando unha grande colada de lava que descendeu dende o cono principal polo camiño aberto polas anteriores. A finais do día 27, sen contar coa gran cantidade de lava expulsada esa noite, a erupción xa superara en tan só sete días a última ocorrida en La Palma, a do Teneguía, en 1971, con 46,3 millóns de metros cúbicos de materiais expulsados nunha semana, mentres que o Teneguía expulsou 43 millóns en 24 días. Ao longo deste día, a lava cubriu 237,5 hectáreas, 27,5 máis que o día anterior en só 24 horas.
A Capitanía Marítima de Santa Cruz de Tenerife, por recomendación do Pevolca, decidiu trasladar a zona de exclusión de navegación cara o norte, debido ao risco da caída no mar de lava do novo volcán, pasando a comprender desde La Bombilla ata 0,2 millas ao sur do porto de Tazacorte, estando tamén restrinxida a manobra de entrada e saída de barcos no porto na zona do final do dique, prevéndose o peche do porto se a lava chegada ao mar a menos de 1,2 millas da entrada.
Ao final do día, estimábase que faltarían 1 200 metros para que a lava chegase á costa. A calidade do aire continuaba a ser boa, descartándose a aparición de chuvias ácidas nas seguintes 24 horas.