cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afonso III de Portugal
Excomuñón
O rei, que era moi querido polos portugueses por decisións como a da abolición da anúduva (imposto do traballo manual gratuíto, que obrigaba ás xentes a traballar na construción e reparación de castelos e pazos, muros, foxos e outras obras militares), recibiu apoio dos tribunais de Santarém en xaneiro de 1274, onde foi nomeada unha comisión para facer unha enquisa ás acusacións que os bispos facían ao rei. A comisión, composta maioritariamente por adeptos do rei, absólveo. O papa Gregorio X, porén, non aceptou a resolución tomada nas cortes de Santarém e mandou que se excomungase o rei e fose lanzado un interdito sobre o reino en 1277.
Á súa morte, en 1279, don Afonso III xurou obediencia á Igrexa e a restitución de todo o que lle tiña tirado. Fronte a esta actitude do rei, o abade de Alcobaça levantoulle a excomuñón e o rei foi enterrado no Mosteiro de Alcobaça.
Kantaar
Kantaar é un filme indio de 2019 en lingua konkani dirixido por Nilesh Malkar e producido por Janet Noronha. Está protagonizado por Jackie Shroff, Noel Sean e Ester Noronha. O filme conta sobre a vida en Goa, e atopar un propósito na vida. Despois do premiado Soul Curry, é a segunda colaboración de Malkar e Jackie. A música do filme conta con Lorna interpretando algunhas cancións de jazz. Estreouse en Ravindra Bhavan, Margao, o 28 de xaneiro de 2019.
Estación de Curtis
Curtis é unha estación de tren de Adif, situada na vila de Curtis, no concello de Curtis, provincia da Coruña. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Ten tamén funcións loxísticas.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos que loce un aspecto clásico. A estación atópase situada na parroquia coñecida como Curtis-Estación, ao norte do núcleo urbano de Curtis.
Conta cunha plataforma lateral e outra central ás que acceden dúas vías. A estación consta dun total de catro vías pasantes numeradas como 1, 2, 4 e 6, ás que se lles suman tres vías mortas, usadas para o estacionamento de vagóns, xa que nesas vías procédese a expedir trens madeireiros que son cargados alí.
Longa distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Nueva Pescanova
Nueva Pescanova, tamén coñecida como Grupo Nueva Pescanova, é unha sociedade multinacional galega, especializada na captura, cultivo, elaboración e comercialización de produtos do mar.
Con máis de 10 000 empregados en catro continentes, é unha das poucas multinacionais de produtos do mar presente en toda a cadea de valor, desde a orixe até a súa venda.
Sucesora da empresa Pescanova, ten a súa sede en Chapela, Redondela (Pontevedra).
Historia
A orixe desta empresa produciuse polas dificultades financeiras da súa antecesora, Pescanova, que, o 15 de abril de 2013, solicitou un preconcurso de acredores, pese a unha recente ampliación de capital. A empresa optou por esta opción a causa da súa avultada débeda, de 1 522 millóns de euros, cantidade oito veces maior que os seus resultados de explotación anuais.
Ademais coñeceuse, o mesmo día da presentación da insolvencia nos tribunais, que o seu presidente, Manuel Fernández de Sousa-Faro, vendera a metade da súa participación, do 14,4 % da empresa, nos meses previos á presentación do preconcurso.
Tras da presentación do preconcurso de acredores e da saída de Fernández de Sousa da presidencia, tres fondos de investimento multinacionais estaban interesados en reflotar a compañía da creba. Os investidores con interese en reflotar o grupo pesqueiro foron os seguintes: miniatura|Instalacións na [[Avenida de Beiramar, Vigo|avenida de Beiramar de Vigo.]] A xunta directiva e os accionistas minoritarios opuxéronse á entrada dos investidores Damm, Luxempart, KKR e Ergon Capital Partners á fronte da compañía, e inmediatamente produciuse a dimisión do conselleiro Luis Ángel Sánchez-Merlo y Ruiz o 14 de xaneiro de 2014, quen alegou motivos persoais á Comisión Nacional do Mercado de Valores.
Ao mesmo tempo, Pescanova iniciou as xestións para a venda da súa filial Pesca Chile, que contaba con ofertas das pesqueiras Cooke Aquaculture do Canadá e Econsult dos Estados Unidos. Finalmente, foi vendida en 2014 a Marine Harvest de Noruega.
O 2 de maio de 2014, os principais bancos acredores españois acordaron levantar o concurso de acredores, e a compañía conseguiu manterse durante a crise como unha das principais multinacionais de Galicia. Unha vez que se produciu a saída do proceso concursal, os investidores Damm e Luxempart abandonaron a xestión da compañía, o cal supuxo as dimisións dos conselleiros José Carceller, de Damm, e François Tesch, de Luxempart.
miniatura|esquerda|Vista das instalacións de [[Chapela, Redondela|Chapela coa ría de Vigo ao fondo.]]
O 22 de maio a consultoría Deloitte informou á Comisión Nacional do Mercado de Valores, a dimisión de Juan Manuel Urgoiti (do grupo Damm), que fora presidente da multinacional desde setembro de 2013.
O 23 de maio Pescanova conseguiu saír definitivamente do concurso de acredores, despois de 403 días. O plan de reestruturación empresarial recibira o apoio do 65 % dos principais bancos acredores españois. A compañía continuou funcionando con normalidade baixo a tutela da consultora Deloitte.
O 2 de febreiro de 2015 a compañía regresa á senda dos beneficios, cunha facturación de 1 600 millóns de euros no ano 2014, cifras que contrastan coas perdas dun ano antes. Nese mesmo ao, Broadbill Investment Partners, fondo de investimento con sede en Nova York, adquire o 3,69 % do accionariado da compañía, e a Comisión Nacional do Mercado de Valores informa que o expresidente, Manuel Fernández de Sousa, continuaba como o maior accionista da compañía, cun 7,5 % do accionariado, seguido de Carolina Masaveu Herrero (Crisgadini), cun 7,1 % e, en terceiro lugar, a cervexeira Damm, cun 6,2 % do accionariado.
miniatura|Envases de diversos produtos do mar comercializados por Pescanova.
O 8 de xaneiro de 2015, como consecuencia da creba e a entrada en concurso de acredores da compañía, o Xulgado Central de Instrución número 5 de Madrid, ordena o embargo de todos os bens do expresidente Manuel Fernández de Sousa. Ademais do propio Fernández de Sousa, o xulgado tamén ordena embargar aos exdirectivos Afonso Paz-Andrade, Antonio Táboas Moure, Carlos Turci, Fernando Fernández de Sousa e Alfredo López Uroz.
En setembro de 2015 celebrouse unha xunta de accionistas na cal aprobouse por maioría o plan de rescate, unha ampliación de capital e a refundación da compañía co nome de Nueva Pescanova. Como consecuencia desta xunta, créase un holding empresarial que absorbería as compañías filiais españolas, e tamén a entrada da banca acredora como socio maioritario da compañía, cun 80 % do accionariado; ademais, os accionistas minoritarios aumentan a súa participación cun 19,99 % da nova sociedade.
miniatura|esquerda|Gastrobús de Nueva Pescanova no festival [[Vigo SeaFest de 2017.]]
En decembro de 2015 o novo consello de administración incorpora ao departamento de mercadotecnia da compañía ao cociñeiro Pepe Rodríguez Rey, membro do xurado do programa Masterchef, para protagonizar xunto a Rodolfo Langostino spots de receitas cociñadas con produtos de Nueva Pescanova. Tamén en decembro dese mesmo ano é designado como novo conselleiro delegado da multinacional a Ignacio González Hernández, procedente de Campofrío.
En 2017 a compañía aproba o seu plan de negocio mediante unha capitalización de créditos de aproximadamente 350 millóns de euros. Con esta operación a banca acredora faise co control do 85 % do accionariado, buscando ademais deste xeito, e como obxectivo a medio prazo, a estabilidade económica de Nueva Pescanova, así como a realización de novas inversións, entre as que destacan a renovación da frota pesqueira, contratando a construción de 7 novos buques á factoría naval de Astilleros Armón no mes de novembro, a modernización das plantas acuícolas, ou a posta en marcha no Grove dun Centro de I+D+i, o Pescanova Biomarine Center.
En xullo de 2018 Nueva Pescanova adquire a compañía Unick Fish de Suráfrica; esta operación ten como obxectivo potenciar as vendas de lagostino.
O día 8 de marzo de 2019 tivo lugar, nas instalacións de Astilleros Armón Vigo en Coia, a botadura do primeiro buque encargado pola compañía galega en máis de tres décadas, dos sete encargados por Nueva Pescanova a Astilleros Armón dous anos antes, co obxectivo de modernizar as súas frotas pesqueiras en Mozambique e Namibia, que serán construídos en Armón Vigo e Burela por 200 operarios, cun investimento de 42,5 millóns de euros. Este primeiro pesqueiro, bautizado como "Lalandii 1", ocuparase da captura de pescada en Namibia. O presidente do Grupo Nueva Pescanova, Jacobo González-Robatto, presentou o primeiro dos buques encargados a Armón para renovar a frota da compañía, como o "símbolo" da "viaxe" realizada por esta durante os últimos anos, e recordou o cambio realizado na compañía hai tres anos e medio e o traballo levado a cabo para alcanzar os "estándares máis altos" de calidade. Así, asegurou a continuidade do crecemento da empresa e puxo en valor que se trate dunha das "poucas" que abarca desde a pesca até a venda de produtos do mar. Así mesmo, incidiu no "compromiso" da compañía coa substentabilidade do medio ambiente a través da eficiencia enerxética e, de paso, recordou que este ano de 2019 creou uns 250 novos postos de traballo en Galicia. Ao acto asistiu Hilaria Mukapuli, alcaldesa de Lüderitz (Namibia), que foi a madriña do Lalandii 1, e que comezara a súa su carreira profesional traballando na factoría de Nova Pescanova en Lüderitz, na empresa filial NovaNam. Pola súa parte, Hilaria Mukapuli insistiu no impacto económico e o emprego que este xera na zona de Lüderitz e asegurou que a súa "continua inversión" permitiu transformar a situación da localidade; e en relación ao barco, sinalou que será "respectuoso co medio ambiente" e destacou a eficiencia enerxética dos seus motores.
Cara ao futuro
Aínda que oficialmente o maior grupo pesqueiro de España non está en venda, cando en 2015 a gran banca viuse obrigada a entrar no capital, intercambiando débeda por accións, para evitar a creba e non perdelo todo (pese a unha quita de 2.000 millóns), fíxoo por un período que ten data de caducidade: o ano 2020, cando vence o plan estratéxico a catro anos. E a orde do día do consello de administración co que Nueva Pescanova convocou aos seus o día 26 da xuño, dá a entender que o proceso de saída, vía venda de participacións, está en marcha, porque, entre outras cousas, inclúe a modificación dos estatutos da compañía. Concretamente, a proposta céntrase o artigo seis, que regula o réxime de transmisión das participacións sociais. Na actualidade, Abanca, que comezara en 2016 cunha participación do 5,4 %, é hoxe o primeiro accionista co 31,41 % (tras facerse cos títulos de Bankia e BBVA, entre outros). Pola súa parte, o Banco Sabadell, que liderara a saída da creba da multinacional galega e a capitalización da débeda das entidades financeiras a cambio de accións para facer viábel a empresa, mantense fiel á súa aposta por Nueva Pescanova, e afianza a súa posición cun 24,4 % do capital. Todo apunta a que o bo momento en que vive o sector, coa venda de Iberconsa, a segunda maior pesqueira de España, por 550 millóns e, unha vez finalizado o traballo de "rescate" de Pescanova, buscarase unha boa operación que facilite a saída dos bancos e a entrada de novos investidores. Os donos financeiros, con Abanca e Sabadell á fronte, sempre dixeron que nunca terían en conta unha oferta inferior aos 1 200 millóns de euros.
Manu Táboas
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, debutando co segundo equipo na tempada 2010/11, deixaría o equipo vigués no ano 2012, xogando esa última tempada parte do curso no Sporting de Gijón B. A final de tampada fichou polo CD Ourense na Segunda División B, co que debutou o 9 de decembro de 2012.
As Penelas, Bazar, Castro de Rei
As Penelas é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (oito homes e once mulleres).
Tranxoán, Toiriz, Vila de Cruces
Tranxoán é un lugar da parroquia de Toiriz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
When They See Us
When They See Us é unha miniserie estadounidense de 2019 creada, coescrita e dirixida por Ava DuVernay para Netflix, a cal foi estreada en catro partes o 31 de maio de 2019. Éstá baseada nos acontecementos do caso da corredora de Central Park de 1989, na cidade de Nova York, e explora as vidas e as familias dos cinco sospeitosos que foron xulgados pola violación e agresión da muller. A serie conta cun elenco composto por Jharrel Jerome, Asante Blackk, Jovan Adepo, Michael K. Williams, Logan Marshall-Green, Joshua Jackson, Blair Underwood, Vera Farmiga, John Leguizamo, Felicity Huffman, Niecy Nash, Aunjanue Ellis, Marsha Stephanie Blake e Kylie Bunbury.
When They See Us recibiu aclamación da crítica polas interpretacións e o elenco. Nos Premios Primetime Emmy, recibiu 11 nomeamentos, incluíndo as categorías de mellor miniserie e mellores actuacións para Jerome, Ellis, Nash, Blackk, Leguizamo, Williams, Blake e Farmiga.
Historia de Singapur
Singapur ten a súa orixe como porto comercial, polo menos no século II. A súa situación estratéxica foi clave para o seu desenvolvemento durante a dominación británica. Desde 1965 estableceuse como cidade-estado independente.
A cidade do león
A primeira mención a Singapur data do século II cando en varias referencias cartográficas aparece identificada a illa coma cidade comercial. O xeógrafo grego Claudio Tolomeo refírese a Sabana coma porto de comercio co Mediterráneo nesa área e no século III, un escrito chinés describe a illa e a nomea Pu Luo Chung, nome adaptado do malaio Pulau Ujong, "a illa do final".
Os historiadores pensan que a illa puido ser un porto menor do Imperio de Srivijaya con centro na veciña Sumatra desde o ano 700. No declinar do imperio, arredor dos séculos XI a XIII semella segura a existencia no lugar dun asentamento coñecido coma Temasek (ou Tumasik, "vila do mar") que tamén daba nome á illa. Dese tempo data a lenda da fundación da cidade polo príncipe de Srivijaya Sang Nila Utama, que creu ver un león ao naufragar no lugar da cidade de Singapura ("vila do león") na beira norte da foz do pequeno río homónimo.
Existen evidencias arqueolóxicas do século XIV no posterior Fort Canning Hill que demostran a súa importancia coma porto entre a península Malaia e a China. É posible que a cidade tivese muralla e foxo. Despois do reinado de Parameswara, o último príncipe de Srivijaya, expulsado en 1401, Singapura caeu nas mans de sucesivos poderes dominantes da rexión e brevemente durante os séculos XVI e XVII recobrou certa importancia coma centro do comercio do Sultanato de Johore ata ser arrasada polos portugueses en 1613.
Fundación da moderna Singapur
En 1819, o escenario de confrontación pola supremacía colonial levou aos británicos a tentar contrarrestar o monopolio holandés na rexión. Thomas Stamford Raffles, ao servizo da Compañía Británica das Indias Orientais, soubo recoñecer a importancia estratéxica que na ruta entre a India e a China tiña a illa de Singapur, cun excelente porto natural, auga e madeira abundantes. Existía un pequeno asentamento na desembocadura do río Singapur dende o ano anterior e, aínda que nominalmente era territorio do sultán de Johore, o seu poder estaba moi debilitado e dividido. Isto facilitoulle a consecución do permiso para establecer alí unha concesión comercial británica, o 6 de febreiro dese ano. miniatura|300px|dereita|Plan para a Vila de Singapur (Jackson Plan 1822-1828)
O éxito foi inmediato e de mil habitantes en 1819 pasouse a cinco mil en 1821. Dous anos despois, os británicos conseguiron ampliar a concesión á illa enteira e para 1825 a poboación pasaba de 10.000 habitantes e o movemento do porto superaba aos das demais colonias da área. Singapur era un porto franco sen as restricións dos portos holandeses.
Miguel Cortizo
Miguel Ángel Cortizo Nieto, nado o 14 de maio de 1951 en Santiago de Compostela e finado o 3 de xullo de 2018 na mesma cidade, foi un biólogo e político galego.
Historia de Singapur
Fundación da moderna Singapur
En 1822 Raffles encargou un plan de ordenación do desenvolvemento de Singapur, chamado Jackson Plan polo enxeñeiro que o deseña e o pon en funcionamento. Este plan baseábase na separación por grupos étnicos, o que marcará ata o presente a configuración dos barrios da cidade. En malla ortogonal ao longo da costa establecéronse: a cidade europea ordénase ao norte do río Singapur, inmediatamente a continuación do asentamento inicial onde se sitúan os edificios representativos ao pé do outeiro Fort Canning, nome do forte homónimo creado en 1859; a numerosa colonia chinesa na beira sur, actual Chinatown, xunto ao mercado e a área comercial rentes do mar ; e no extremo norte estaban as zonas de indios, malaios, árabes e musulmáns e outros grupos minoritarios.
Miguel Cortizo
Traxectoria
Licenciado en bioloxía e profesor da facultade de Bioloxía da Universidade de Santiago de Compostela, pasou á excedencia cando se dedicou profesionalmente á política. Deputado no Parlamento de Galicia (1990-2005) polo PSdeG, presentou a súa candidatura á secretario xeral nas primarias do partido de 1998, onde perdeu fronte a Emilio Pérez Touriño. Entre 2004 e 2007 foi embaixador de España en Misión Especial para as Relacións coas Comunidades Españolas en Iberoamérica, e en agosto de 2007 foi nomeado embaixador en Paraguai.
Historia de Singapur
Crecemento ininterrompido ata a Segunda Guerra Mundial
Consolidada coma colonia británica tralo tratado anglo-neerlandés de 1824 o crecemento de Singapur arredor do seu porto franco contou con acontecementos favorables, como foron a apertura da China ao exterior, os barcos de vapor transoceánicos e a inauguración do Canal de Suez en 1869. Numerosas firmas europeas asentáronse na cidade, ademais de comerciantes xudeus, armenios, árabes, indios e americanos. Os chineses continuaron a ser unha numerosa e influente comunidade na vida económica e social de Singapur.
Miguel Cortizo
Traxectoria
O 1 de abril de 2011 substituíu a Antón Louro como Delegado do Goberno en Galicia, cargo no que permaneceu ata outubro dese ano, para presentarse como candidato electoral nas listas do PSdeG na circunscrición da Coruña. Nesas eleccións Cortizo ocupou o segundo posto na candidatura socialista e resultou escollido deputado.
Historia de Singapur
Crecemento ininterrompido ata a Segunda Guerra Mundial
Con todo, a administración colonial non era totalmente eficiente e o crecemento era caótico e cheo de carencias (a poboación entre 1830 e 1869 cuadriplicouse ata os 100.000 habitantes). En 1867 creouse a propia presidencia segregada da de Bengala (Straits Settlements), coa residencia do gobernador na cidade, para asegurar unha maior proximidade e implicación das autoridades coloniais.
A partir da segunda metade do século XIX o porto de Singapur comezou a súa expansión fora do río. Atopáronse augas profundas na punta sur da illa, no Keppel Harbour e deseguido foron aparecendo peiraos e estaleiros. De 1879 e 1887 un primeiro gran recheo (Telok Ayer) entre o río e Keppel Harbour proporcionou 8 hectáreas de superficie portuaria e inaugurou unha práctica que continuou a incrementar o tamaño do porto e a illa. A introdución do ferrocarril aumentou significativamente o movemento de mercadorías. De 1907 a 1914 construíuse un gran dique de abrigo (unha milla) fronte a Telok Ayer, xermolo de futuras ampliacións.
Diego Gago
Diego José Gago Bugarín, nado en Vigo o 8 de setembro de 1987, é un avogado e político galego do PPdeG.
Historia de Singapur
Ocupación xaponesa, autonomía e independencia
Entre 1942 e 1945 a ocupación xaponesa (co nome de Syonan) supuxo unha etapa negra da historia de Singapur coa paralización da actividade portuaria pola destrución das infraestruturas. A reconstrución posterior foi levada a cabo mentres a colonia acadaba cotas de autogoberno maiores que a levaron á segregación da Federación Malaia e á constitución en 1965 da República de Singapur.
Centro financeiro e portuario de primeira orde
O chamado "pai da patria" Lew Kuan Yew, primeiro ministro entre 1965 e 1990, levou a Singapur nese período a converterse nun dos lugares clave do comercio e as finanzas mundiais. Ás xa recoñecidas vantaxes xeoestratéxicas de porto franco entre oriente e occidente engadiu a aplicación dun capitalismo ultraliberal no económico xunto a un contestado autoritarismo no político e social.
Diego Gago
Traxectoria
miniatura| Licenciado en Dereito económico e máster en Asesoría Fiscal. É presidente de Novas Xeracións dende 2014. Foi elixido concelleiro de Vigo nas municipais de 2015. Foi candidato a presidir Novas Xeracións do Partido Popular en 2017. O 23 de abril de 2017 foi nomeado presidente nacional de Novas Xeracións do Partido Popular no XIV Congreso Nacional de Nuevas Generaciones celebrado en Sevilla. Afiliouse a Novas Xeracións do Partido Popular con 16 anos, foi presidente provincial de Novas Xeracións de Pontevedra (2010-2014) e presidente autonómico de Novas Xeracións de Galicia (2010-2014).
Nas Eleccións xerais de abril de 2019 e nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano presentouse ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra, obtendo o escano nas dúas ocasións.
Historia de Singapur
Centro financeiro e portuario de primeira orde
No eido urbano puxo en funcionamento medidas exitosas xunto con outras polémicas: o pequeno territorio seguiu a medrar con vastos proxectos de recheo que os ecoloxistas rechazan; o conxestionado centro histórico foi aliviado cunha política de novos núcleos espallados po toda a illa; creouse un gran polígono industrial con novo porto nos recheos do oeste (Jurong) e un novo aeroporto nos do leste (Changi) e construíronse reservorios de auga, redes de autoestradas con novas conexións co continente (Johor Baharu en Malaisia). .
Na fronte marítima do centro da cidade o antigo porto foi tamén ampliado (Tanjong Pagar) ata convertelo nun dos de maior movemento do mundo. Fronte ao vello asentamento colonial grandes recheos pechan nunha baía interior (Marina Bay) a desembocadura do río configurando o actual e futuro distrito dos negocios cunha alta concentración de rañaceos, xunto aos xa levantados a carón de Chinatown. . miniatura|centro|780px|O porto de contedores de Tanjong Pagar e á dereita Keppel Harbour no sur da illa.
Estado socialista
Denomínase Estado socialista (ou república socialista) a aquel que se proclama pertencente ao socialismo, como sistema económico e social, incluíndo a propiedade estatal ou cooperativa dos medios de produción e do chan, aínda que existiron grandes diferenzas de concepto entre estados caracterizados por si mesmos como socialistas, os cales, por razóns xeopolíticas (ou no caso da Unión Soviética de loitas polo poder), terminaron por adoptar na súa gran maioría o sistema coñecido como socialismo nun só país, segundo as ideas e prácticas políticas defendidas por Stalin e outros seguidores. Adóitase falar de estados nominalmente socialistas en referencia ás chamadas democracias populares que teñen ao marxismo-leninismo ou algunha das súas interpretacións como ideoloxía oficial, e nunca de países capitalistas gobernados por partidos socialdemócratas, aínda que estes en moitos casos se autodenominen socialistas.
Foron así mesmo cualificados co nome de socialismo real ou socialismo realmente existente co fin de diferencialos das construcións teóricas e xustificar as diferenzas con estas e con partidos ou grupos que puidesen considerarse socialistas pero opostos a este tipo de réximes. Outras denominacións que tamén se empregaron para referirse a eles a tal fin, en especial en círculos trotskistas, comunistas e libertarios, son as de Estado obreiro con deformacións burocráticas e, en termos máis estritamente económicos, capitalismo de Estado. Tampouco é raro velos englobados dentro conceptos como o de stalinismo ou maoísmo.
Ás veces tamén se emprega o nome Estado comunista, usado pola prensa capitalista durante a guerra fría en referencia ao sistema de partido único e o goberno do Partido Comunista. Esta denominación é en realidade un oxímoro, posto que a teoría marxista expón ao socialismo como fase seguinte ao capitalismo e previa ao comunismo, en que o Estado deixaría de existir. Case todos estes estados destacaron o seu carácter socialista no seu nome oficial e catro do cinco que hoxe existen ségueno facendo. Así é que moitos destes estados conteñen os adxectivos popular, socialista e democrático na súa denominación. Existen tamén estados que conteñen estes termos no seu nome aínda que non adopten ese sistema, como a República Democrática Socialista de Sri Lanka ou a República Democrática Popular de Alxeria.
Estados socialistas históricos
miniatura|300px|Estados socialistas no século XX.
Pokémon Rumble Blast
Pokémon Rumble Blast, tamén coñecido como Super Pokémon Rumble e no Xapón como Super Pokémon Scramble (スーパーポケモンスクランブル), é un videoxogo de acción da serie Pokémon desenvolvido para a consola Nintendo 3DS. O xogo estreouse no Xapón o 11 de agosto de 2011, en América do Norte o 24 de outubro de 2011 e en Europa o 2 de decembro de 2011. É o sucesor do videoxogo de 2009 Pokémon Rumble, desenvolvido para WiiWare.
O Vilar, Toiriz, Vila de Cruces
O Vilar é un lugar da parroquia de Toiriz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Homeotermia
A homeotermia ou endotermia é o proceso mediante o cal un grupo de seres vivos denominados homeotermos, homeotérmicos ou endotermos manteñen a súa temperatura corporal dentro duns límites, independentemente da temperatura ambiental, consumindo enerxía química (lípidos) procedente dos alimentos grazas a que teñen mecanismos para producir calor en ambientes fríos ou para ceder calor en ambientes cálidos. Estes mecanismos están situados no hipotálamo, a pel, o aparello respiratorio etc.
Seres homeotermos
Os mamíferos e as aves son os dous grandes grupos animais que posúen esta característica, aínda que tamén existen algunhas especies de tiburóns con este mecanismo termorregulador. Por mor do autoabastecemento de calor, algúns homeotermos poden sobrevivir nas condicións de frío moi adversas como é o caso dos pingüíns.
Cando a temperatura ambiente é elevada, o mecanismo de termorregulación dos homeotermos baixa para aforrar enerxía.
O contrario aos homeotermos, son os ectotermos, animais que non dispoñen de mecanismos químicos para regular a súa temperatura corporal. Un exemplo disto témolo nos réptiles, que pasan longas horas ao sol para conseguir a temperatura necesaria para que o seu metabolismo funcione. Como os ectotermos non gastan enerxía ao non producir calor, poden estar longos períodos sen alimentarse. Por exemplo, unha serpe pode estar meses sen comer, mentres que un mamífero necesita alimentarse diariamente. Tradicionalmente, aos seres homeotermos denominábaselles de sangue quente por oposición aos de sangue frío, pero hai consenso entre os científicos para desaconsellar esta nomenclatura xa que os tipos de temperatura corporal non poden encasillarse sinxelamente nunha ou outra categoría senón que hai un amplo abano de mecanismos mediante os cales o corpo mantén estable a temperatura, sendo os ideais de sangue frío e sangue quente os extremos opostos da devandita gama.
No caso dos humanos, o control da temperatura non vai alén dos 0,6 °C, aínda sometidos a temperaturas altas (60 °C) ou relativamente baixas (12 °C). Todo o relacionado coa temperatura animal foi medido cada vez con máis precisión dende 1592 coa creación do primeiro termómetro.
Outros artigos
Homeotherm Homeotermia
Afonso de Castela
Afonso de Castela, coñecido tamén no seu tempo como Afonso o Inocente, nado en Tordesillas o e finado en Cardeñosa o, foi un nobre castelán. Tiña o título de Infante de Castela, ao ser fillo do rei Xoán II de Castela e da raíña Isabel de Portugal. Era irmán da futura raíña Isabel I de Castela, máis coñecida como Isabel a Católica.
Orixes familiares
Era fillo do rei Xoán II de Castela e da raíña Isabel de Portugal. Por parte paterna, os seus avós eran o rei Henrique III de Castela e a raíña Catarina de Lancaster e, por parte materna, os seus avós eran o infante Xoán de Portugal e Isabel de Barcelos.
Foi medio irmán do rei Henrique IV de Castela e irmán da futura raíña Isabel a Católica.
Traxectoria
miniatura|[[Moeda acuñada polos partidarios de Afonso en Sevilla.]] O infante Afonso de Castela naceu no municipio valisoletano de Tordesillas o día 17 de novembro de 1453. Unha parte importante da nobreza castelá estaba descontenta con Henrique IV e en setembro de 1464, dita nobreza obrigou ao rei a desposuír a Xoana, a súa única filla, do título de Princesa de Asturias e proclamar a Afonso príncipe herdeiro no seu lugar. Porén, o descontento nobiliario non diminuíu e en xuño de 1465 a Liga nobiliaria reuniuse en Ávila, derrocaron a Enrique e proclamaron rei de Castela a Afonso, co nome de Afonso XII. O novo rei tiña soamente 12 anos de idade. Este episodio foi chamado polos seus detractores "a farsa de Ávila", nome co que pasou á historia.
Estalou entón a guerra aberta entre os partidarios de Henrique IV e os de Afonso XII, que instalou o seu brillante Corte en Arévalo e chegou a reinar de feito durante os tres anos que durou a súa vida, envolvido nun luxo e esplendor cultural de que se fixo lingua un dos seus cortesáns, Jorge Manrique, nas súas melancólicas Coplas a la muerte de su padre:
Na corte de Afonso XII o Inocente figuraban cabaleiros tan importantes como Diego Gómez Manrique e o seu sobriño Jorge, o xurista Nicolás de Guevara e o poeta cancioneril Juan Álvarez Gato ou o historiador Diego de Valera, maestresala do rei en 1467, separadamente do propio Marqués de Villena; tamén Rodrigo Alonso Pimentel, cuarto Conde de Benavente, e Pedro de Villandrando Conde de Ribadeo, e Diego de Ribeira, ayo do príncipe Afonso e cabaleiresco maior do seu corte, ou Sancho de Vermellas, señor de Cavia e Monzón e alcalde maior dos fidalgos de Castela; Martín de Távara; o prior de Osma, xurista e capelán real de don Afonso XII Francisco Gómez de Miranda e outros. Por certo que na súa capela figuraban cantores tan destacados como Diego Rangel ou Cristóbal de Morais. Don Diego Gómez Manrique organizou festexos e compuxo momos teatrais para celebrar o aniversario real nos que as damas da Corte facían o papel de fadas. Outro produto do mecenado real foi un espello de príncipes redactado para o uso de Afonso XII: a Exhortación ou información de boa e sa doutrina (1467) escrita polo humanista Pedro de Chinchilla a instancias do xa citado cuarto Conde de Benavente.
En agosto de 1467 produciuse unha importante batalla en Olmedo, na que ningún dos bandos conseguiu impoñerse. Ata hoxe día algúns historiadores consideran que Enrique foi derrotado e feito prisioneiro mentres que outros afirman que venceu, pero que por debilidade preferiu negociar cos vencidos.
O infante Afonso de Castela faleceu, posiblemente, por envelenamento en Cardeñosa o día 5 de xullo de 1468. Henrique IV quedou como rei indiscutido a partir de 1469 mentres que o título de herdeiro ao trono pasou a ser disputado entre Xoana a Beltranexa e a infanta Isabel, a medio irmán de Henrique IV de Castela. O conflito terminou dando lugar á Guerra de Sucesión Castelá, na que Isabel logrou finalmente apoderarse do trono castelán-leonés.
Sepultura de Afonso de Castela
O infante Afonso de Castela foi sepultado xunto aos seus pais na Cartuxa de Miraflores. O sepulcro de Afonso de Castela, obra do escultor Gil de Siloe, está colocado no lado do Evanxeo da igrexa do Monasterio.
No ano 2006, con motivo da restauración da Cartuxa de Miraflores, a Dirección Xeral de Patrimonio e Bens Culturais da Xunta de Castela e León decidiu realizar o estudo antropolóxico dos restos mortais de Xoán II e a súa segunda esposa, quen estaban enterrados na cripta baixo o sepulcro real, así como o estudo dos restos depositados no interior do sepulcro do infante Afonso de Castela, cuxo sepulcro está colocado nun lateral da mesma igrexa. O estudo antropolóxico foi realizado por Luís Caro Dobón e María Edén Fernández Suárez, investigadores da área de Antropoloxía Física da Universidade de León. Os restos mortais do infante Afonso de Castela, mal conservados, estaban depositados nun ataúde de madeira de nogueira, e comprobouse que a súa estatura alcanzaba os 165 centímetros. Ademais, confirmouse que os restos mortais depositados no sepulcro eran os do infante Afonso de Castela, pois se comprobou que existía unha relación de parentesco entre devanditos restos e os depositados no sepulcro de Xoán II de Castela.
Marc Forster
Marc Forster, nado o 30 de novembro de 1969, é un director e guionista suízo e alemán de nacemento. É coñecido por dirixir os filmes Monster's Ball, Finding Neverland, Stranger than Fiction, The Kite Runner, Quantum of Solace e World War Z.
São Paulo
São Paulo é a cidade máis grande do Brasil, e capital do estado de São Paulo. Ten uns 11 253 503 habitantes, conforme estatísticas do Goberno Brasileiro feitas en 2011. Sitúase a 430 km da cidade do Río de Xaneiro, a 586 km da cidade de Belo Horizonte e a 1015 km de Brasilia, a capital do Brasil. Foi fundada polos misioneiros xesuítas o 25 de xaneiro de 1554. A área do municipio (equivalente a concello) é 1.522,99 km², e, coa súa rexión metropolitana (formada por outros 38 concellos veciños), atinxe máis de 8 mil km² e un total de 20 millóns de poboadores, tornándoa así a cidade máis poboada de América do Sur e unha das máis grandes aglomeracións urbanas do mundo.
Historia
miniatura|dereita|Fundación de São Paulo, cadro de [[1913 de Antônio Parreiras.]] Dende a súa fundación ó 1554, São Paulo foi inicialmente un pequeno concello, ata a súa elevación a cidade, ó 1711. Despois, continuou a ser unha pequena cidade, mesmo cando se tornou na capital da entón provincia de São Paulo, hoxe estado. O seu crecemento só comezou a acelerarse despois da construción do ferrocarril conectando a cidade de Santos (no litoral) ata Jundiaí (no interior do estado de São Paulo), ó 1867 pasando pola cidade de São Paulo. Coa inauguración desa liña, o café, producido no interior do estado, pasou a ser transportado máis facilmente ata o porto de Santos, e a riqueza producida polo café posibilitou a implantación das primeiras industrias na capital.
Para substituír a man de obra escrava utilizada no traballo, cada vez máis escasa a mediados do século XIX ata o fin do réxime escravista en 1888, o Brasil pasou a buscar inmigrantes en Europa interesados en emigrar ao país e empregarse como asalariados. Moitos interesáronse nas posibilidades de traballo, principalmente os italianos. Pero outros destes inmigrantes (un gran número de italianos, e a maioría dos españois e portugueses) preferiron ir á capital, traballar nas industrias que xurdían e no comercio que crecía. As familias propietarias de grandes facendas no interior do estado comezaron a instalarse na rexión da Avenida Paulista a finais do século XIX. A partir de 1908, comezan a chegar os xaponeses, que se establecen no barrio da Liberdade. Os seus descendentes, actualmente espallados por toda a cidade, están totalmente integrados na vida paulistana, ou sexa, da cidade de São Paulo, e forman unha comunidade numericamente importante. Catedral de São Paulo.|200px|miniatura Coa inmigración crecente, a poboación comezou a medrar no inicio do século XX. No ano 1900 eran 240 mil habitantes. Chegou a primeira guerra mundial e a dificultade de importar, así as industrias creceron, e con elas, a necesidade de man de obra. Despois da Crise de 1929, a baixa do prezo do café no exterior dificultou a obtención de diñeiro para as importacións, aumentando o mercado para as industrias locais. Outro impulso veu coa segunda guerra mundial, pola dificultade de importar manufacturados dos países involucrados no conflito. Nos anos 50 instalouse a industria automobilística no Brasil, e un aumento aínda máis forte da necesidade de man de obra.
Estas expansións da industria ata fins da primeira guerra mundial, atraeron primeiro os inmigrantes estranxeiros; despois atraeu inmigración de brasileiros, de estados do Nordeste e de Minas Xerais. A inmigración de brasileiros intensificouse despois da segunda guerra mundial, sobre todo nos anos 1950 ata 1970. A melloría das condicións de hixiene e saúde despois dos avances da medicina no século XX tamén contribuíron ao aumento das expectativas de vida e redución da mortalidade infantil, posibilitando un aumento acelerado da poboación. No Censo de 1940, a cidade tiña 1,3 millón de habitantes; en 1950 eran 2,2 millóns; en 1960 xa eran 3,8 millóns; en 1970, 5,9 millóns; en 1980 alcanzáronse os 8,47 millóns.
Este vigoroso crecemento nunha escala que non foi coñecida en ningún país europeo, xunto coa demora en crear a súa rede de transporte urbano de alta capacidade (a primeira liña do metro foi inaugurada en 1975), resultou en problemas de tráfico urbano e escaseza de transporte colectivo, pois as persoas vivían cada vez máis lonxe dos seus locais de traballo. Outra consecuencia do rápido poboamento foi o xurdimento de vivendas en condicións precarias (no Brasil, chamadas favelas, ou cando aparecen en edificacións moi antigas e abandonadas, cortiços), polución do aire (fumes dos vehículos) do solo (lixo) e dos ríos (residuos domésticos e industriais) e ausencia de parques e prazas para lecer da poboación.
Xeografía
miniatura|250px|Localización do municipio de São Paulo no estado homónimo. São Paulo está localizada na cunca do río Tietê e dos seus principais afluentes na área urbana, o Río Pinheiros, o río Tamanduateí e o río Aricanduva. A súa altitude media é 760 m e o seu punto máis alto é o Pico do Jaraguá, con 1.135 m de altitude.
O clima da cidade é tropical de altitude, e moi influenciado actualmente pola urbanización. O grande número de edificios e de rúas asfaltadas fan xurdir as chamadas illas de calor, onde a temperatura local é máis elevada que en rexións próximas recubertas por vexetación.
As principais áreas verdes da cidade encóntranse nos seus extremos norte (Serra da Cantareira) e sur (Serra do Mar). Algúns parques, como o Parque do Ibirapuera, o Parque do Estado (onde se sitúan o Xardín Zoolóxico e o Xardín Botánico da cidade), o Parque Trianon, o Parque do Carmo e outros, son illas de verde en medio da grande area urbanizada. A cidade de São Paulo atinxiu un récord de baixa temperatura e, en 1918, onde a temperatura chegou a -7,6 °C na rexión da Avenida Paulista e en temperaturas moito máis baixo en áreas residenciais, como Santo Amaro daquel distrito, que rexistrou -9,8 °C no mesmo día.
Goberno
miniatura|esquerda|O [[Edifício Matarazzo, sede da Prefectura de São Paulo, no centro da cidade.]]
Por ser a capital do estado de São Paulo, a cidade é sede do Goberno estatal, cuxa sede está no Palácio dos Bandeirantes, e da Asemblea Lexislativa do Estado.
O Poder Executivo do municipio de São Paulo é representado polo prefecto (equivalente ao alcade) e o seu gabinete de secretarios. A lei orgánica do municipio é o actual Plan Director da cidade, porén, determínase que a administración pública deba garantir á poboación ferramentas efectivas de manifestación da democracia participativa, o que fai que a cidade sexa dividida en subprefecturas, cada unha delas liderada por un subprefecto nomeado polo prefecto.
O Poder Lexislativo é representado pola Cámara Municipal de São Paulo, composta por 55 vereadores (concelleiros) electos para cargos de catro anos. Cabe á Cámara elaborar e votar leis fundamentais á administración e ó Executivo, especialmente o orzamento municipal, coñecido coma Lei de Directrices Orzamentarias.
Como complemento ó processo lexislativo e ó traballo das secretarías, existen tamén unha serie de consellos municipais, cada un deles versando sobre temas diferentes, compostos obrigatoriamente por representantes dos sectores varios da sociedade civil organizada. A actuación e representatividade efectivas de tales consellos, porén, son ás veces cuestionadas. Os seguintes consellos municipais están actualmente en actividade: Consello Municipal da Crianza e do Adolescente (CMDCA); da Informática (CMI); dos Deficientes Físicos (CMDP); da Educación (CME); da Vivenda (CMH); do Medio Ambiente (CADES); da Saúde (CMS); do Turismo (COMTUR); dos Dereitos Humanos (CMDH); da Cultura (CMC); da Asistencia Social (COMAS) e das Drogas e Alcol (COMUDA).
Pertence tamén á prefectura (ou é esta socia maioritaria nos seus capitais sociais) as seguintes empresas responsábeis de aspectos diversos dos servizos públicos e da economía de São Paulo: miniatura|dereita|Vista da Praça da Bandeira e a entrada do Túnel do Anhangabaú, co [[Palácio Anchieta ó fondo, a sede da Cámara Municipal de São Paulo.]]
Divisións administrativas
miniatura|400px|Divisións administrativas de São Paulo. A cidade divídese en 31 subprefecturas, que á súa vez se dividen en distritos. Estas subprefecturas agrúpanse en nove rexións ou zonas.
Economía
miniatura|250px|Panel de cotizacións da Bolsa de São Paulo. A cidade comezou a medrar axiña a partir de fins do século XIX e comezo do século XX, coa inmigración estranxeira, principalmente de italianos e tamén españois e portugueses, que viñan traballar nas primeiras industrias que se instalaban na cidade, principalmente manufacturas de tecidos, metalurxia, alimentos e xabón. As industrias instaláronse próximas ás liñas de ferrocarril, en barrios como Brás, Barra Funda, Belém e Mooca. Aínda hoxe, existen unhas 30 mil industrias na cidade, a maioría pequenas e medias. Unhas poucas quedaran nos barrios antigos. Outras tantas están nos barrios de Santo Amaro e Capela do Socorro, ó sur da cidade. A maioría delas está espallada pola cidade, cercadas por barrios residenciais moi construídos, o que non lles permite grande expansión das plantas. Así, a tendencia futura das industrias máis grandes é abandonar a capital e instalarse no interior ou noutros estados.
Hoxe as principais actividades económicas da cidade son o comercio e mailos servizos. A cidade de São Paulo é sede de importantes bancos brasileiros e de sucursais de bancos estranxeiros no Brasil. A súa Bolsa de Valores (BOVESPA), fundada en 1890, é unha das principais da América Latina.
Posúe tamén rúas de comercio especializado, como a Rúa Santa Ifigenia, no centro da cidade, especializada en artigos eléctricos e electrónicos, o a Rúa 25 de Março e os barrios do Bom Retiro e Brás, especializados en téxtiles e roupas, co vendas por maior. Este diversificado comercio grosista tamén atrae compradores doutros estados e ata de países veciños, que compran en grandes cantidades para revender. Posúe tamén máis de 20 grandes centros comerciais (shopping centers), algúns máis sofisticados, e outros máis populares ou de clase media.
Transportes
miniatura|dereita|250px|Metro de São Paulo. miniatura|esquerda|250px|Estação da Luz A cidade é atravesada por liñas de ferrocarril que a conectan coas cidades veciñas, nun total de 261,7 km. Posúe tamén unha rede de 61,3 km de trens subterráneos (metro), insuficiente para a dimensión da cidade (hai barrios situados a máis de 30 km en liña recta do centro, para non mencionar a poboación de cidades veciñas que traballa en São Paulo capital), parcialmente integrada con liñas de ómnibus, e que transporta máis de 2,5 millóns de pasaxeiros por día. Existen máis de 5 millóns de automóbiles rexistrados na cidade, 1 para cada dous habitantes, que, se saísen todos ás rúas, paralizarían o tráfico. Así mesmo, unha gran cantidade de automóbiles sae diariamente ás rúas, pois os ómnibus (máis de 10 mil vehículos, percorrendo unhas 800 liñas) nin sempre utilizan os camiños máis curtos, e hai poucas faixas exclusivas de tráfico para os mesmos (as rúas, mesmo as avenidas, non foran proxectadas para o tamaño de poboación e tráfico actual), o que os torna moitas veces pouco eficientes. Soamente a expansión do metro pode evitar o caos no tráfico, pois a tendencia futura é de se concentrar as oficinas comerciais nalgúns barrios ao sur da cidade, a 8 ou máis quilómetros do centro, e a poboación medrar en barrios ao leste e nas cidades veciñas a oeste, a 20, 30, ou máis quilómetros do centro.
miniatura|esquerda|250px|Avenida das Nacións Unidas.
Para tentar reducir o problema do tráfico e da polución, implantouse un sistema de circulación restritiva de automóbiles na rexión coñecida como centro expandido (delimitada por avenidas de grande circulación que forman un anel en torno do centro) todas as semanas, de luns a venres: entre as 7:00 e as 10:00 e entre as 17:00 e 20:00 horas son prohibidos de circular, conforme o día, os automóbiles con matrículas finais 1 e 2 (luns), 3 e 4 (martes), 5 e 6 (mércores), 7 e 8 (xoves), e 9 e 0 (venres). Coñecido en São Paulo como rodízio de veículos, actualmente apenas minimiza, sen resolver definitivamente, os problemas do tráfico nas horas de punta.
Cultura e lecer
A cidade é sede da famosa Universidade de São Paulo, unha das máis importantes universidades públicas do Brasil, e de moitas institucións de ensino superior particulares. Tamén posúe teatros, cinemas (a maioría actualmente concentrada nos shopping centers), librarías, museos, planetario e un Centro Cultural (onde hai unha biblioteca e unha discoteca con diversas obras, algunhas raras), algunhas bibliotecas públicas e un Sambódromo semellante ao de Río de Xaneiro, onde ocorren os desfiles de Carnaval da cidade.
Tódolos anos a cidade é sede dunha das competicións do Campionato Mundial de Fórmula 1: o Grande Premio do Brasil, disputado no Autódromo de Interlagos, na zona sur da cidade.
Principais puntos turísticos
miniatura|dereita|250px|Centro Histórico. miniatura|dereita|250px|[[Ponte Octávio Frias de Oliveira.]] miniatura|250px|dereita|Panorama urbano desde o barrio de Jardins.