cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alianza Progresista de Socialistas e Demócratas
Cargos de relevancia
O grupo socialdemócrata proveu de moitos dos grandes persoeiros da política europea. Así, deu oito presidentes do Parlamento Europeo (ou dos seus equivalentes anteriores): o belga Paul Henri Spaak (1952-54), que ademais foi o presidente inaugural da Asemblea Común da CECA; o alemán Walter Behrendt (1971-1973); o francés Georges Spénale (1975-77); o neerlandés Piet Dankert (1982-84); o español Enrique Barón (1989-92); o alemán Klaus Hänsch 1994-97); o español Josep Borrell (2004-07); e o de novo alemán Martin Schulz (2012-14).
Organización
O S&D ten un presidente e un grupo de vicepresidentes, ademais dun tesoureiro e dun secretario-xeral.
Os presidentes do grupo do S&D foron:
Parlamentarios
Esta foi a composición inicial do grupo parlamentario do S&D, logo de cada unha das eleccións. Con posterioridade ás eleccións producíronse cambios, ademais de que os países entrantes recibían unha cota de europarlamentarios antes de que se producisen os comicios.
Cerro de Montevideo
miniatura|Dende o [[Río da Prata.]] O cerro de Montevideo é un cerro situado adxacente á baía de Montevideo, no Uruguai. Con 132 metros de altura, foi un punto estratéxico para protexer o porto durante a colonización de América, e en 1717 o militar español Bruno Mauricio de Zabala fixo construír no cumio un forte que denominou Forte de San Miguel, actualmente denominado Fortaleza Xeral Artigas, que é utilizado como museo. Na Fortaleza Xeral Artigas atópase o Faro Cerro de Montevideo, situado a unha altura de 148 metros, o que permite que a entrada ao porto de Montevideo sexa máis segura.
Daniel Bartolotta
Traxectoria
Na tempada 1975–76 fichou polo Real Oviedo, co que descendeu a Segunda División.
Cerro de Montevideo
Sobre a saia do Cerro de Montevideo construíronse dende comezos do século XX diversos barrios. Salienta Vila do Cerro (antigamente "Cosmópolis"), habitada maioritariamente por descendentes de inmigrantes de toda Europa por orde de chegada: España, Italia, Lituania, Polonia, Rusia, Armenia, etcétera, e as rúas foron denominadas cos nomes deses países. É característico da zona o Cemiterio do Cerro.
Daniel Bartolotta
Traxectoria
Na tempada 1978–79 foi contratado polo Deportivo da Coruña e na súa primeira campaña participou tan só en 7 partidos, sendo máis habituais no seu posto xogadores como Alfonso Castro, Pousada ou José Manuel Traba. No seu seguinte ano na Coruña o seu papel foi máis regular, participando en 21 encontros, pero non logrou evitar o descenso do equipo a Segunda División B por primeira vez na súa historia.
Eleccións xerais en Galicia
Eleccións xerais en Galicia desde 1977. No período comprendido entre 1977 e 2016 o número de representantes de Galicia no Congreso dos deputados diminuíu de 27 a 23.
53
Acontecementos
miniatura|esquerda|175px|Pseudo Séneca, Museo arqueolóxico de Nápoles
Delias eucharis
Delias eucharis é unha bolboreta piérida de tamaño medio que se atopa en zonas do sur e sueste asiático, especialmente en zonas non áridas da India, Sri Lanka, Myanmar e Tailandia. É unha das especies máis estendidas do xénero Delias.
Macho
miniatura|left A zona superior é branca. As ás dianteiras teñen os nervios máis ou menos negros, ensanchándose triangularmente na terminación dos mesmos. A nerviosa costal é negra. A banda negra postdical que vai desde a costal até o dorso descende oblicuamente cara a fóra desde a costal até o cuarto nervio, e logo vai paralela á marxe externa. Os nervios da á traseira son similares pero con tres cuartos da súa lonxitude con nervios máis intensamente negros. A banda postdiscal é como a da á dianteira mais máis estreita, curvada e esténdese só entre o segundo nervio e o sexto, logo os nervios son máis ou menos negros e, como nas ás dianteiras, ensánchase cara a fóra triangularmente nas súas terminacións. As celas tras a postdiscal son rosadas, debido á coloración rubia da zona inferior.
Na zona inferior, as ás dianteiras son parecidas pero cos bordos negros dos nervios máis anchos, coas celas superiores tras a postdiscal tinxidas de amarelo. As ás traseiras teñen fondo amarelo, os nervios e a postdiscal son como na zona superior pero máis intensamente negros, esta última esténdese desde a costal até o segundo nervio. As celas entre os nervios están coloreadas con formas lanceoladas avermelladas, cada forma rodeada de branco. A parte basal da sexta cela é branca, en contraste co amarelo do fondo.
A antena é negra; a cabeza, o tórax e o abdome son brancos, a articulación apical do pedipalpo é negro, a cabeza e o tórax teñen pelos negros que lle dan a estas partes unha aparencia gris azulada.
Femia
As femias son parecidas aos machos, pero cos nervios máis anchos.
Hábitat
miniatura|Delias eucharis nunha flor Esta bolboreta é moi común no seu hábitat. Atópase por toda a India agás en zonas desérticas e en altitudes superiores aos 1.000 metros. Pode observarse facilmente por zonas onde haxa árbores, incluso dentro das cidades, voando polas árbores e indo de flor en flor.
Vese polos xardíns. As femias poden ser vistas voando entre as árbores na procura de plantas hospedeiras, mentres que os machos son máis frecuentemente observados visitando flores e pucharcas de lama para alimentarse. Descansa coas ás fechadas visibilizando a súa cor brillante da zona inferior.
Monte, Monte, Castroverde
Monte é un lugar da parroquia de Monte no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Delias eucharis
Hábitat
Normalmente anda sobre as árbores e baixa só para alimentarse do néctar das flores. Debido a este hábito, estas bolboretas desenvolveron unha zona superior mate e unha inferior brillante, así que os paxaros recoñécenas inmediatamente cando están por debaixo delas.
Protección
Ten unha coloración brillante para indicar o feito de que é de sabor desagradable debido ás toxinas acumuladas polas larvas das plantas hóspede.
Como outras bolboretas de sabor desagradable, é imitada pola Prioneris sita. Pódese distinguir pola forma das súas moutas avermelladas das ás traseiras. Na Prioneris sita estas moutas son moi cadradas mentres que na delias eucharis teñen forma de frecha. A Prioneris sita tamén voa máis rápido e tamén se alimenta nas pozas de lodo.
Ciclo vital
A delias eucharis cría durante todo o ano.
Ovos
Os ovos son deixados en grupos dun a dúas decenas, aínda que se ten constancia de grupos máis numerosos. Os ovos son deixados na parte inferior da folla da planta hóspede.
Larva
Cando nacen, primeiro aliméntanse da casca do seu ovo, e logo van até a marxe máis próxima da folla onde a comezan a devorar, movéndose despois para outra. Devoran colectivamente folla tras folla até que pasan os seus primeiros estadios do estaxio larval. Seguindo, pois, o seu desenvolvemento, as larvas, de curta vida, convértense en crisálides.
Crisálide
left|Crisálide.|thumb A crisálide suxeitase debilmente pola cola e unha banda xeralmente a unha superficie vertical coa cabeza cara arriba. É moderadamente forte cun pequeno "fociño", dous pequenos tubérculos na cabeza, unha crista dorsal puntiaguda non prominente no tórax seguida nunha fila de tubérculos nos segmentos abdominais. Debaixo destes hai dúas filas partidas subdorsais. É de cor amarela brillante, e os tubérculos e a fileira de puntos definindo o sitio das ás son negros.
Moitas son destruídas por moscas parasitas, moi parecidas ás moscas caseiras. thumbnail|Crisálide. A crisálide é de cor amarela brillante. Está punteada con moutas e liñas negras. Está suxeita á parte inferior dunha folla ou rama ou calquera outra superficie adecuada por un forte rabecho e unha banda cinxida ao corpo.
Alimentación
As plantas hospedeiras son varias especies de pequenos arbustos que á súa vez son parasitos que medran en pólas das árbores como a Loranthus. A súa capacidade para formar densas agregacións como eirugas e alimentarse da Loranthus deu pé a que se poida empregar para controlar este parasito.
Armen Sarkissian
Armen Vardani Sarkissian (en armenio: Արմեն Վարդանի Սարգսյան), nado en Iereván o 23 de xuño de 1953, é un físico, informático e político armenio. Entre o 9 de abril de 2018 e o 23 de xaneiro de 2022 foi Presidente de Armenia. Tamén foi Primeiro ministro de Armenia dende o 4 de novembro de 1996 até o 20 de marzo de 1997 e anteriormente fora o embaixador do país en Londres dende 1998.
Traxectoria
Sarkissian graduouse na Universidade Estatal de Iereván, dentro do departamento de física teórica e matemáticas. Foi membro da Academia Nacional de Ciencias de Armenia. Entre 1976 e 1984, exerceu como profesor de física na Universidade Estatal de Iereván e máis tarde converteuse en investigador visitante e logo profesor da Universidade de Cambridge.
Ademais, foi un dos co-creadores do xogo Wordtris.
Elección
O 19 de xaneiro de 2018, o Presidente Serzh Sargsyan recomendou a candidatura de Sarkissian para a presidencia co apoio do Partido Republicano de Armenia. Tamén recibiu o apoio adicional do bloque da Federación Revolucionaria Armenia, así como o bloque parlamentario Tsarukian.
Foi elixido presidente por maioría da Asemblea Nacional de Armenia o 2 de marzo de 2018 con 90 votos dos 105 da cámara. Sarkissian era o único candidato na elección.
Toma de posesión
Sarkissian tomou posesión do seu cargo o 9 de abril de 2018. A cerimonia tivo lugar no Complexo Karen Demirchyan, en Iereván. Despois do acto visitou o panteón militar Yerablur, e deixou unha ofrenda floral no monumento xunto co ministro de defensa Vigen Sargsyan.
Presidencia
miniatura|Sarkissian reunido co secretario de estado dos [[Estados Unidos de América, Mike Pompeo.]] miniatura|Con [[Sergio Mattarella.]] O día de inauguración da presidencia, o goberno dirixido por Karen Karapetyan dimitiu e os partidos da Asemblea Nacional tivo unha semana para facer as súas propostas a primeiro ministro. O antigo presidente Serzh Sargsyan foi nomeado de xeito unánime polos membros dos partidos en goberno o 16 de abril, e foi confirmado como primeiro ministro ao día seguinte. Porén, a elección de Sargsyan como primeiro ministro foi recibida con protestas e manifestacións a grande escala, polo que aos seis días da súa toma de posesión dimitiu. Karapetyan foi pouco despois elixido para actuar como primeiro ministro.
Sarkissian visitou Tbilisi o 26 de maio de 2018 na súa primeira visita oficial no estranxeiro para participar no centenario da fundación da República Democrática de Xeorxia. Durante a súa visita, reuniuse co seu homólogo xeorxiano Giorgi Margvelashvili, así como con Bidzina Ivanishvili e Sauli Niinistö.
En xuño de 2018, Sarkissian propuxo cambios na constitución de Armenia para equilibrar o poder do presidente co do primeiro ministro.
Cambrelle, Razo, Carballo
Cambrelle é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 36 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 20 homes e 16 mulleres.
Eleccións municipais no Páramo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Páramo dende 1979.
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello do Páramo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Páramo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Matamá, Laza
Santa María de Matamá é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2010 tiña 170 habitantes (82 homes e 88 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 191 habitantes.
O río Támega ao seu paso por Matamá, era unha das vairas máis salientábeis do val de Laza, onde xeracións enteiras de veciños foron á baña. Foi substituída no ano 2003 por unha escollera. O río crúzao unha ponte con bases románicas.
Topónimo
O topónimo Matamá é un fitónimo derivado de MATTA (de orixe prerromana) MALA (de orixe latina), referido a un terreo de pouca calidade ou difícil de traballar.
Glucano
Os glucanos son un tipo de polisacáridos formados especificamente por unidades monómeras do monosacárido D-glicosa, que están unidos por medio de enlaces glicosídicos. Entre eles están polisacáridos tan importantes como o glicóxeno, o amidón e a celulosa, que exercen funcións de almacenamento enerxético ou estruturais na célula.
Moitos beta-glucanos son medicamente importantes, xa que son dianas para fármacos antifúnxicos da clase da equinocandina.
Glucanos e glicanos
Cómpre non confundilos, xa que os glicanos son polímeros de monosacáridos formados por calquera tipo de monosacárido unidos por enlace glicosídico, polo que o termo é sinónimo de polisacárido. Glucano é un termo máis restritivo, xa que son un tipo de glicano, concretamente son glicanos que están formados especificamente por glicosa. Por tanto, os glucanos están incluídos dentro dos glicanos.
Tipos
Poden dividirse en glucanos α e β, segundo a xeometría do seu enlace glicosídico.
Catarina de Valois-Courtenay
Catalina de Valois, nada en Siena en 1303 e finada en Nápoles en 1346, foi emperatriz titular de Constantinopla desde 1308 até a súa morte, princesa rexente de Acaia desde 1332 a 1341, e gobernadora de Cefalonia de 1341 até o seu último día de vida.
Traxectoria
Naceu como a segunda filla e primeira muller do matrimonio formado por Carlos de Francia, conde de Valois e a súa segunda esposa, a Titular do Imperio Latino de Constantinopla, Catarina de Courtenay. Entre os seus numerosos medios-irmáns figuran o rei de Francia, Filipe VI, o conde Carlos II de Alençon, Isabel, duquesa de Borbón e Branca, quen foi esposa do emperador Carlos IV.
A pesar do título que posuía tras a morte da súa nai, a cidade fora conquistada en 1261 polo Imperio de Nicea. Desde o deceso da súa nai, o seu pai, Carlos de Valois, encargouse de reclamar os títulos da súa filla.
En 1313 contraeu matrimonio con Filipe I de Tarento, Rei de Albania e príncipe de Tarento, o cal é asociado aos dereitos ao trono imperial, e retén o título até a súa morte acaecida en 1332. Morto este, o maior dos fillos do matrimonio, Roberto de Tarento, herdou Tarento sumado ao ano seguinte a Acaia. A idade de Roberto (tiña 13 anos) elevou á súa nai a rexencia, polo que 'Catarina de Valois seria rexente destas terras o resto dos seus días.
En 1339, ela e o seu fillo chegaron a Acaia, tomando inmediatamente parte esencial no goberno desta zona en constante conflito. Catalina deu refuxio a Nicéforo II Orsini, rexente do Epiro e concedeulle todo o apoio que puido na súa guerra contra Andrónico II Paleólogo, inimigo da dinastía Courtenay, a quen desposuíu de Constantinopla. En 1341 o seu fillo foi declarado maior de idade, polo que se afastou da rexencia, malia manter o título até a súa morte. No seu retiro o seu fillo nomeouna gobernadora de Cefalonia, cargo que había exercer os cinco anos que lle restaban de vida.
Catarina de Valois e o seu esposo tiveron cinco fillos:
Bugui
Un bugui é un pequeno vehículo automóbil, normalmente de propulsión eléctrica, que se utiliza no golf para desprazarse polo campo de xogo.
Características
Non debe confundirse con bogey, que no golf é a situación que se dá cando se queda a un golpe sobre par (cando se gasta un golpe máis có marcado para ese percorrido).
Moreira negra
A moreira negra (Morus nigra L.) é unha especie de árbore froiteira orixinaria de Asia occidental (Sur do Cáucaso, Armenia, Irán); e naturalizada en América do Norte (Canadá, Estados Unidos), en Europa e na China, que pertence á familia das moráceas. Foi introducida coma cultivo en toda a conca mediterránea dende a antigüidade polos seus froitos, as amoras, hoxe pouco apreciados. En Galiza non é tradicional o cultivo, atopándose coma ornamental nalgúns xardíns urbanos.
Descrición
miniatura|left|Casca miniatura|left|Follas e froitos na primavera A moreira negra é unha árbore monoica que medra a modo e que pode acada os 10 ou 20 m de alto.
As follas son caedizas, alternas, glabras ou lixeiramente pubescentes polo envés. Son xeralmente cordiformes mais poden ser lobuladas. Miden uns 15 cm de longo.
É unha árbore rústica e resistente, que tolera a seca. É autofértil e florea pola primavera. Dá froitos comestíbeis, as amoras, semellantes ás das silveiras, bagas duns 25 mm de diámetro, que manchan moito, febles e de consistencia bastante mol. Chegan á madureza a mediados de agosto, cando se tornan negras. Cómpre consumilas axiña xa que logo perecen.
M. nigra é dexoploide (2n=22x=308), e posúe o maior número de cromosomas entre as fanerógamas. Pode vivir até os 120 anos. Porén, non é raro que a árbore fenda en dous polo peso das pólas máis vellas. O máis común é que a árbore sobreviva aínda así, botando fillos pola base.
Diferenzas entre a moreira branca e a negra
Malia que algunhas fontes indican que a moreira branca produce amoras brancas e a negra, amoras negras, isto é falso. A moreira negra bota sempre froitos violetas escuros ou negros, porén a moreira branca pode botar amoras brancas, amarelas, rosadas, violetas ou tamén negras.
Árbores senlleiras
En Galiza atópase un exemplar de moreira negra, exactamente en Cangas de Foz, recollido na lista de árbores senlleiras de Galicia, elaborado pola Xunta de Galicia.
Docha Riobóo
Docha López-Riobóo Latorre, máis coñecida como Docha Riobóo, nada na Coruña en 1946, é unha escultora galega.
Traxectoria
Docha Riobóo iniciou a súa actividade no mundo da arte a moi temperá idade. Aos 16 anos comezou a súa formación no estudo de Federico Coullaut-Valera (Madrid, 1912) fillo do reputado escultor Lorenzo Coullaut Valera e sobriño-neto do escritor Juan Valera.
Cando só contaba con 17 anos, Docha Riobóo obtivo a Terceira Medalla Salón de Otoño de Madrid; nesa época combinaba a súa actividade co deseño de Porcelanas Bidasoa. En 1969 foi galardoada coa Segunda Medalla Salón de Otoño e no ano 1971 obtivo a Primeira medalla Salón de Otoño no XLI Salón de Otoño organizado pola Asociación Nacional de Pintores y Escultores e que se desenvolveu no Palacio de Cristal do Retiro de Madrid.
A súa obra foi recoñecida con diversos premios como son o Palillo de Oro do Salón Cano (1970, Madrid), o Premio Marqués de las Amarillas (1971, Madrid), o Premio Barrié de la Maza (1974, A Coruña), o Premio Santiago de Santiago (1976, Madrid), ou a Mención Honorífica no Concurso de Proxectos para o Monumento a Simón Bolívar (1978, A Coruña).
A obra de Docha Riobóo, eminentemente figurativa, abarca diversos campos da creación artística, como son o retrato escultórico, a obra monumental, a medalla, o deseño e a restauración.
A súa obra monumental pódese atopar en diversos puntos da xeografía española; realizou en 1972 a escultura Virxe das Rosas en Santa Cruz de Tenerife, en 1973 o Home do Mar en Sanlúcar de Barrameda, Cádiz, en 1977 os murais do Instituto Social da Mariña en Palma de Mallorca, en 1985 realizou os bustos do exterior do edificio A Terraza nos Xardíns de Méndez Núñez da cidade da Coruña, e posteriormente no ano 1993 as esculturas para as áreas de descanso en Portonovo e A Laracha das estradas dependentes da Xunta de Galicia.
No campo da medalla destaca a realización da Medalla Conmemorativa da Xornada Mundial da Mocidade en Santiago de Compostela no ano 1989, a Medalla Conmemorativa da Inauguración do Museo de Arte Sacra da Coruña no ano 1990, ou a Medalla Conmemorativa do V Centenario da Colexiata de Santa María do Campo da Coruña, en 1994.
Children of Men
Children of Men é un filme de ficción científica coescrito, coproducido e dirixido por Alfonso Cuarón que foi estreado no 2006. Está baseado na novela The Children of Men de P. D. James (1992). O filme está ambientado no 2027, cando dúas décadas de infertilidade humana deixaron a sociedade a piques de colapsar. Os inmigrantes ilegais buscan asilo no Reino Unido, onde o goberno impón leis de inmigración opresivas contra os refuxiados. Clive Owen interpreta o civil Theo Faron, que debe axudar a unha refuxiada africana que está embarazada, Clare-Hope Ashitey, a escapar do caos. Outros actores do elenco de Children of Men son Julianne Moore, Michael Caine, Pam Ferris e Chiwetel Ejiofor.
O filme foi estreado o 22 de setembro de 2006 no Reino Unido e o 25 de decembro nos Estados Unidos. Malia a distribución limitada e a recadación limitada en comparación co seu orzamento, Children of Men recibiu louvanzas da crítica e foi recoñecida polos seu guión, fotografía, dirección de arte e os innovadores planos secuencias de acción. Foi nomeado a tres Premios Oscar: mellor guión adaptado, mellor fotografía e mellor montaxe. Tamén foi nomeado a tres premios BAFTA, gañando mellor fotografía e mellor deseño de produción, e a tres Premios Saturn, gañando na categoría de mellor filme de ciencia ficción.
Sinopse
Julian ofrécelle cartos a Theo para conseguir papeis de tránsito para unha moza refuxiada chamada Kee, que Theo obtén do seu curmán Nigel, un ministro do goberno que xestiona unha colección de arte rescatada en todo o mundo. Os papeis de tránsito requiren que o beneficiario estea acompañado, polo que Theo accede a acompañar a Kee en troques dunha gran cantidade de cartos. Luke e Miriam, membros dos Fishes, van con eles cara a un barco da costa. Porén, son emboscados por unha banda armada, e Julian é asasinada. Luke mata dous oficiais de policía que os paran, e enterran a Julian no bosque polo que Theo rompe a chorar pola súa morte. O grupo cambia o coche por outro para escapar a unha casa segura dos Fishes.
Kee cóntalle a Theo que está embarazada, xa que Julian lle dixera que só confiase en Theo. Julian pretendía levar a Kee ó "Human Project", unha suposta organización científica nos Azores dedicada a curar a infertilidade; porén, Luke persuade a Kee de permanecer con eles, e despois é elixido como novo líder dos Fishes. Esa mesma noite, Theo escoita agochado unha reunión entre Luke e outros Fishes. Descobre que a morte de Julian foi orquestrada polos Fishes para que Luke puidese ser o seu líder, que intentaran matar a Theo esa mañá e que queren empregar o meniño de Kee como unha ferramenta política que apoie a súa revolución. Theo esperta a Kee e a Miriam, e xuntos rouban un coche, escapando a un refuxio arredado do amigo de Theo, Jasper Palmer, un antigo debuxante cómico e político reconvertido en comerciante de marihuana.
O grupo agarda por Syd nunha escola abandonada, onde Miriam confesa a Theo cantos embarazos abortaron ó comezo da crise de infertilidade e a súa tristura por como "a medida que o son dos patios esmorecía, a desesperanza asentábase. Moi estraño, o que ocorre nun mundo sen voces infantís". O grupo reúnese con Syd e el introdúceos en Bexhill, onde ven refuxiados sendo mallados, torturados, roubados e executados por gardas e policías. Cando Kee comeza a sentir contraccións no bus, Miriam distrae un garda facéndose pasar por tola. Finalmente é levada fóra do autobús e póñenlle unha carapucha.
No campo, Theo e Kee coñecen unha muller romanesa, Marichka, que lles proporciona unha habitación onde Kee dá a luz unha meniña. O día seguinte, Syd encóntraos no cuarto, e informa a Theo e a Kee que estoupou a guerra entre o exército británico e os refuxiados, incluíndo os Fishes. Sendo consciente da gran recompensa polas súas cabezas, Syd tenta capturalos, pero Marichka e Theo loitan contra el e foxen. No medio da loita, os Fishes capturan a Kee e o seu bebé. Theo ségueos a un bloque de edificios onde os Fishes se enfrontan ó exército. Luke é asasinado polo disparo dun tanque e Theo escolta a Kee e o seu bebé fóra do edificio. Alertados pola presenza do bebé, os combatentes deteñen a loita durante uns intres; vendo o bebé chorar, permítenlles saír. Marichka leva a Theo, Kee, e o seu bebé a un bote, no cal marchan mentres Marichka queda atrás.
Mentres observan o bombardeo de Bexhill polas Forzas Aéreas dende a distancia, Theo decátase de que recibira un disparo de Luke. Dille a Kee como arrolar o seu bebé para acougalo, e Kee dille a Theo que chamará á nena como o fillo que perderan Julian e Theo, Dylan. Theo perde a consciencia por mor das feridas mentres Tomorrow se achega entre e a néboa.
Esperanza e fe
Children of Men explora os temas da esperanza e da fe perante a futilidade abafadora e a desesperanza. A fonte do filme, a novela de P. D. James The Children of Men (1992), describe que ocorre cando a sociedade non é quen de reproducirse, usando a infertilidade masculina para explicar o problema. Na novela, queda claro que a esperanza depende das xeracións futuras. James escribe, "Era razoable loitar, sufrir, quizais mesmo morrer, por unha sociedade máis xusta e compasiva, pero non nun mundo sen futuro onde, moi axiña, as mesmas palabras "xustiza", "compaixón", "sociedade, "loita" ou "mal" serían un eco inédito nun aire baleiro."
O filme cambia o problema da infertilidade de masculino a feminino pero non chega a explicar a causa: a destrución medioambiental e o castigo divino son considerados como posibilidades. Esta pregunta sen resposta (e outras do filme) foron atribuídos á aversión de Cuarón polos filmes expositivos: "Hai un tipo de cine que detesto, que é un cine que trata sobre a exposición e as explicacións ... Tornouse agora o que eu chamo como medio para lectores preguiceiros ... O cine é un refén de narrativa. E estou moi cómodo na narrativa como refén do cine." O desdén de Cuarón polos contextos e exposicións levouno a empregar o concepto de infertilidade feminina como unha "metáfora do sentido desaparecido da esperanza". Os "case míticos" Human Project convértense nunha "metáfora da posibilidade de evolución do espírito humano, a evolución do entendemento humano." Sen ditar como debería sentirse o público ó final do filme, Cuarón anima os espectadores a chegar ás súas propias conclusións sobre o sentido da esperanza que se representa nas escenas finais: "Quixemos que o final fose un reflexo sobre a posibilidade da esperanza, para que o público imprimise o seu propio sentido de esperanza nese final. Entón, se é unha persoa esperanzada, verá moita esperanza e, se é unha persoa desoladora, verá unha completa desesperanza ó remate."
Relixión
Ó igual que na Eneida de Virxilio, A Divina Comedia de Dante Alighieri e Os contos de Canterbury de Chaucer, o quid da viaxe en Children of Men reside no que descobren durante o camiño e non no propio obxectivo. A viaxe do heroe de Theo cara á costa sur reflicte a súa busca persoal de "autoconciencia", unha viaxe que o leva á "desesperanza por fuxir".
Segundo Cuarón, o título do libro de P. D. James (The Children of Men) é unha alegoría católica que deriva dunha pasaxe das escrituras da Biblia. (Salmo 90 (89):3 da Biblia do rei Xacobe: "Thou turnest man to destruction; and sayest, Return, ye children of men.") James refírese á historia como unha "fábula cristiá" mentres que Cuarón descríbeo "case como unha ollada ó cristianismo": "Non quería arredarme dos arquetipos espirituais," declarou Cuarón a Filmmaker Magazine. "Pero non estaba interesado en lidar co dogma." Esta diverxencia do orixinal foi criticada por algunhas persoas, incluíndo Anthony Sacramone de First Things, que chamou o filme "un acto de vandalismo", observando a ironía coa que Cuarón eliminou a relixión da fábula de P.D. James, na que o nihilismo moralmente estéril é superado polo cristianismo.
O filme tamén se caracteriza polo emprego de simbolismo cristián; por exemplo, os terroristas británicos chamados "Fishes" protexen os dereitos dos refuxiados. Estreado o día de Nadal nos Estados Unidos, a crítica comparou as personaxes de Theo e Kee con Xosé e María, chamando o filme "unha historia moderna da natividade". O embarazo de Kee élle revelado a Theo nun cabanel, alundindo á escena da natividade, cando Theo lle pregunta a Kee quen é o pai do meniño ela dille de brincadeira que é virxe, e cando outros personaxes ven a Kee e o seu bebé, responden cun "Xesucristo" ou co sinal da cruz. Tamén é invocado o Arcanxo Gabriel (entre outras figuras relixiosas) na escena do autobús.
Para salientar estes temas espirituais, Cuarón encargou unha peza de 15 minutos ó compositor británico John Tavener, un membro da Igrexa ortodoxa cuxa obra resoa cos temas de "maternidade, nacemento, renacemento e redención ós ollos de Deus." Chamando a súa banda sonora "unha reacción musical e espiritual ó filme de Alfonso", anacos do "Fragments of a Prayer" de Taverner conteñen letras en latín, alemán e sánscrito cantadas pola mezzosoprano Sarah Connolly. Palabras como "mata" (nai), "pahi mam" (protéxeme), "avatara" (salvador) e "aleluia" aparecen ó longo do filme.
Nos créditos de peche, as palabras sánscritas "Shantih Shantih Shantih" aparecen como títulos finais. A escritora e crítica de ciencia ficción Laura Eldred da Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill considera que Children of Men está "cheo de toques que chaman o espectador educado". Durante a visita da súa casa por Theo e Kee, Jasper di "Shanti, shanti, shanti." Eldred di que os "shanti" empregados no filme tamén aparecen ó final do Upanishad e son a liña final do poema de T. S. Eliot A terra baldía, unha obra que Eldred describe como "dedicada a contemplar un mundo baleirado de fertilidade: un mundo sobre as súas últimas e cambaleantes pernas". "Shanti" é tamén un comezo e remate moi común en tódalas oracións hindús, e quere dicir "paz," facendo referencia á invocación da intervención divina e do renacemento até o final da violencia.
Referencias contemporáneas
160px|esquerda|miniatura|O home encarapuchado do [[presidio de Abu Ghraib cuxa pose se recrea no filme.]] Children of Men ten un enfoque pouco convencional dos modernos filmes de acción, empregando un estilo de documental e de novas. Os críticos de cine Michael Rowin, Jason Guerrasio e Ethan Alter observan claras críticas á cuestión da inmigración. Outros declaran que o filme é "un forte caso fronte ó sentimento antiinmigración", popular en sociedades modernas como o Reino Unido e os Estados Unidos, e Guerrasio describe o filme como "unha complexa meditación sobre a política de hoxe".
Para Alter e outros críticos, o apoio e ímpeto estrutural das referencias contemporáneas descansa sobre a natureza visual da exposición do filme, que ocorre en forma de imaxes fronte ó diálogo convencional. Visualmente, o campo de refuxiados do filme lembra intencionalmente ó presidio de Abu Ghraib, ó centro de detención de Guantánamo e á prisión de Maze. Tamén aparecen outras imaxes populares, como un sinal sobre o campo de refuxiados que reza "Homeland Security". A semellanza entre as infernais escenas de batalla de cinéma vérité e a cobertura das novas e documentais sobre a guerra de Iraq é observada polo crítico Manohla Dargis, describindo as paisaxes ficticias de Cuarón como "zonas de guerra de extraordinaria plausibilidade".
No filme, os refuxiados son "cazados coma cascudas", asediados e levados a prisións e campamentos, e mesmo son disparados, o cal levou ós críticos Chris Smith e Claudia Puig a observar "harmónicos" simbólicos e imaxes do Holocausto. Isto vese reforzado na escena na que unha muller maior refuxiada fala alemán dentro dunha gaiola, e na escena na que a Seguridade Nacional Británica ispe e golpea a inmigrantes ilegais; unha canción de The Libertines, "Arbeit macht frei", soa de fondo. "As alusións visuais ás redadas nazis son desconcertantes," escribe Richard A. Blake. "Amosa o que as persoas poden chegar a ser cando o goberno dirixe os seus temores para o seu propio beneficio."
Cuarón explica como emprega as súas imaxes para facer unha referencia cruzada de eventos ficticios e futuristas con incidentes e crenzas reais, contemporáneas ou históricas:
Produción
miniatura|250px|Cuarón no 2006, na estrea do filme en México. A adaptación da novela de P. D. James foi escrita orixinalmente por Paul Chart, e posteriormente reescrita por Mark Fergus e Hawk Ostby. O estudio incorporou a Alfonso Cuarón no proxecto en 2001. Cuarón e o guionista Timothy J. Sexton comezaron a escribir de novo o guión despois de que o director rematase Y tu mamá también. Temeroso de que "empezase a adiviñar cousas", Cuarón elixiu non ler a novela de P. D. James, optando por que fose Sexton quen lese o libro mentres Cuarón lía unha versión abreviada. Cuarón non comezou inmediatamente a produción, dirixindo no seu lugar Harry Potter e o preso de Azkaban. Durante este período, David Arata volveu escribir o guión e entregou o bosquexo que confirmaba a Clive Owen, e enviou o filme a preprodución. A experiencia de traballo do director no Reino Unido expúxoo á "dinámica social da psique británica", dándolle unha idea da representación da "realidade británica". Cuarón usou o filme La battaglia di Algeri como modelo de reconstrución social que servise para preparar a produción, presentándolle o filme a Clive Owen como un exemplo da súa visión para Children of Men. Co obxectivo de crear un marco filosófico e social para o filme, o director leu a obra de Slavoj Žižek, así como outras obras semellantes. O filme Sunrise: A Song of Two Humans tamén foi moi influente.
Localización
A Clockwork Orange axudou a xerar a pátina futurista, aínda que maltratada, do Londres de 2027. Children of Men foi o segundo filme que Cuarón rodou en Londres, e segundo o director a cidade interpreta unha personaxe por si mesma, rodando escenas individuais e panorámicas da mesma. Mentres Cuarón estaba a preparar o filme, producíronse os atentados terroristas de Londres, mais o director nunca considerou adiar a produción. "Tería sido imposible rodar e calquera lugar que non fose Londres, por mor da forma moi obvia na que se incorporaron as localizacións no filme," declarou Cuarón a Variety. "Por exemplo, a escena de Fleet Street mirando cara a St. Paul tería sido imposible de rodar en calquera outro lugar." Por mor destas circunstancias, a escena do ataque terroristas en Fleet Street coa que comeza o filme foi rodado un mes e medio despois dos atentados reais.
miniatura|250px|Battersea Power Station. Cuarón escolleu a rodaxe dalgunhas escenas en East London, unha localización que el considerou "un lugar sen glamour". As localizacións fixadas foron adaptadas para que parecesen aínda máis deterioradas; Cuarón díxolle ó seu equipo "'Fagámolo máis mexicano'. Noutras palabras, viamos un lugar e despois diciamos: si, pero en México habería isto e isto. Tratábase de facer que o lugar parecese máis deteriorado. Tratábase de pobreza." Tamén empregou algúns dos lugares máis populares de Londres, rodando en Trafalgar Square e Battersea Power Station. A escena da estación de enerxía (cuxa conversión nun arquivo de arte é unha referencia ó Tate Modern), foi comparada con O deserto vermello de Antonioni. Cuarón engadiu un globo con forma de porco como homenaxe ó álbum de Pink Floyd Animals. Outras obras de arte visibles nesta escena inclúen o David de Michelangelo, o Guernica de Picasso, e British Cops Kissing de Banksy. As empresas de efectos visuais Double Negative e Framestore traballaron directamente con Cuarón dende o guión até a post-produción, desenvolvendo efectos e creando "escenarios e escenas que doutro xeito non serían posibles". Para a casa de seguridade dos activistas usouse Chatham Dockyard como escenario.
Estilo e deseño
"En moitos filmes épicos de ciencia ficción, os efectos especiais substitúen a historia. Aquí supérano á perfección," observa Colin Covert de Star Tribune. Os valados publicitarios deseñáronse para equilibrar unha aparencia contemporánea e futurista, así como para visualizar doadamente que máis estaba acontecendo no resto do mundo nese intre, e os automóbiles fixéronse semellantes ós modernos a primeira vista, aínda que unha mirada de preto fainos parecer descoñecidos. Cuarón informou que o departamento de arte do filme era o "anti-Blade Runner", rexeitando propostas tecnolóxicas avanzadas e minimizando os elementos de ciencia ficción da configuración de 2027. O director centrouse en imaxes que reflectían o período contemporáneo.
Secuencias dunha soa toma
Children of Men usa varias secuencias longas dunha soa toma nas que se producen escenas de acción extremadamente complexas. As máis longas delas son as secuancias nas que Kee dá a luz (199 segundos; 3:19); a da emboscada na estrada (247 segundos; 4:07); e unha escenca na que Theo é capturado polos Fishes, foxe, e corre pola rúa e a través dun edificio no medio dunha cruenta batalla (378 segundos; 6:18). Estas secuencias foron extremadamente difíciles de rodar, malia que o efecto de continuidade é ás veces só unha ilusión axudado por efectos xerados por ordenador. Cuarón xa experimentara con estes planos secuencia en Great Expectations, Y tu mamá también e Harry Potter e o preso de Azkaban. O seu estilo está influenciado polo filme suízo Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000, un dos favoritos de Cuarón. Cuarón declarou "Estaba a estudar cinema cando vin por vez primeira [Jonas], e intereseime na Nouvelle Vague. Jonas foi tan irresistible en comparanza con eses filmes. A cámara mantén unha certa distancia e hai relativamente poucos primeiros planos. É elegante e fluído, rastrexa constantemente, pero moi paseniño e non chama a atención."
A creación destes planos secuencia foi todo un reto, un proceso que consumiu tempo e que xerou preocupacións dende o estudio. Levou catorce días preparar o plano secuencia no que a personaxe de Clive Owen entra nun edificio baixo ataque, e cinco horas cada vez que querían volver a gravalo. No medio da toma, o sangue salpicou a lente da cámara, e o fotógrafo Emmanuel Lubezki convenceu ó director de deixala. Segundo Owen, "Xusto no medio estamos eu e o operador da cámara porque estamos facendo esta danza tan complicada e específica na que, cando fomos filmar, tivemos que facer que parecese totalmente ó chou."
A idea inicial de Cuarón de manter a continuidade durante a escena da emboscada foi rexeitada polos expertos de produción por ser "imposible de rodar". Como acababa de saír da rodaxe dos efectos especiais de Harry Potter e o preso de Azkaban, Cuarón suxeriu empregar imaxes xeradas por computador para filmar a escena. Lubezki negouse a permitilo, lembrándolle ó director que tiñan a intención de facer un filme semellante a un "documental en bruto". No seu lugar, empregouse unha plataforma especial de cámara inventada por Gary Thieltges de Doggicam Systems, permitindo a Cuarón desenvolver a escena como un plano secuencia. Modificouse un vehículo para permitir que os asentos se inclinasen e sacar ós actores fóra do camiño da cámara, e o parabrisas foi deseñado para inclinarse fóra do camiño e para permitir o movemento da cámara dentro e fóra do vehículo a través do parabrisas dianteiro. Un equipo de catro persoas, incluíndo o director de fotografía e o operador de cámara, rodaron no teito do coche.
Porén, a declaración comunmente feita de que as escenas de acción son planos continuos non é completamente certa. O supervisor de efectos especiais Frazer Churchill explicou que o equipo de efecto tivo que "combinar varias tomas para crear secuencias imposiblemente longas", onde o seu traballo era "crear a ilusión dun movemento de cámara continuo." Unha vez que o equipo puido crear unha "mestura perfecta", eles pasarían á seguinte toma. Estas técnicas foron moi importantes para tres planos secuencia continuos: a explosión na cafetería, a emboscada do coche e a escena de batalla. A escena da cafetería componse de "dúas tomas diferentes rodadas en días consecutivos"; a emboscada do coche foi rodada en "seis seccións e en catro localización diferentes durante unha semana e requiriu cinco transicións dixitais mesturadas"; e a escena da batalla "foi capturada en cinco tomas separadas en dúas localizacións". Churchill e o equipo de Double Negative crearon 160 desta clase de efectos para o filme. Nunha entrevista para Variety, Cuarón recoñeceu esta natureza das secuencias de acción "single-shot": "Quizais estrague un gran segredo, pero ás veces é máis do que parece. O importante é como combina todo e como mantén a percepción dunha coreografía fluída a través de todas estas pezas diferentes."
miniatura|200px|Bebé falso empregado na escena do parto. Tim Webber de VFX house Framestore CFC foi responsable da secuencia de tres minutos e medio do parto de Kee, axudando na coreografía e creando os efectos CG do nacemento. Cuarón tiña pensado orixinalmente empregar un bebé animatrónico para o meniño de Kee, con excepción da escena do parto. Ó final, rodáronse dúas tomas, e na segunda que era onde se vían as pernas de Clare-Hope Ashitey, substituíronse por pernas protésicas. Cuarón quedou satisfeito cos resultados do efecto, e volveu ás tomas anteriores do bebé en forma animatrónica, subsituíndoo por un bebé xerado por ordenador Framestore.
Son
Cuarón emprega o son e a música para traer o mundo ficticio de disturbios e infertilidade á vida. Unha combinación creativa, mais restrinxida, de rock, pop, música electrónica, hip-hop e música clásica substitúen a banda sonora tradicional. Os sons mundanos do tráfico, do ladrido dos cans e da publicidade seguen á personaxe de Theo a través de Londres, East Sussex e Kent, producindo o que o escritor de Los Angeles Times Kevin Crust chama un "son de ruído urbano". Para Crust, a música incide indirectamente no mundo estéril de Children of Men: a versión de Deep Purple de "Hush" a todo volume na radio do coche de Jasper convértese nunha "canción de berce nun mundo sen bebés", mentres que "The Court of the Crimson King" de King Crimson fai unha alusión semellante coa súa letra, "tres cancións de berce nunha lingua antiga" ("three lullabies in an ancient tongue").
Entre unha selección que percorre todo o xénero de música electrónica, unha remestura de "Omgyjya Switch 7" de Aphex Twin, que inclúe a mostra de son 'Male This Loud Scream' de Thanvannispen, non presente no orixinal (nin tampouco na banda sonora oficial) pode escoitarse durante a escena da casa de Jasper, onde Jasper ofrece a súa "Strawberry Cough" (unha potente marihuana con sabor a amorodo). Durante a conversa entre os dous homes, escóitase de fondo "Life in a Glasshouse", de Radiohead. Tamén aparecen no filme un bo número de cancións dubstep, salientando Anti-War Dub de Digital Mystikz, así como temas de Kode9 & The Space Ape e Pressure.
Nas escenas de Bexhill da segunda metade do filme, o director fai uso do silencio e efectos sonoros cacofónicos como o disparo de armas automáticas ou os altofalantes que dirixen o movemento dos "fugees" (inmigrantes ilegais). Aquí, a música clásica de Georg Friedrich Händel, Gustav Mahler, e o "Tren ofiarom Hiroszimy" de Krzysztof Penderecki complementan o caos do campo de refuxiados. A través do filme, Fragments of a Prayer de John Tavener é usado como motivo espiritual para explicar e interpretar a historia sen o emprego de narrativa. En varias ocasións durante o filme escóitase un zunido alto como un ton de alarma. Este son coincide polo xeral coa morte dun personaxe principal (Julian, Jasper) e é comentado pola propia Julian, que describe os tons como a última vez que escoitarás esa frecuencia. Neste senso, a perda desas frecuencias de son simbolizan a perda deses personaxes.
Acollida da crítica
Children of Men recibiu a aclamación da crítica e na páxina web Rotten Tomatoes recibiu un 92% de aprobación en 238 críticas; o seu consenso declarou que "Children of Men funciona en tódolos niveis: como un thriller violento de persecución, como conto fantástico de advertencia e como un sofisticado drama humano sobre os problemas das sociedades para vivir." En Metacritic, tiña unha puntuación de 84 sobre 100, baseada en 38 críticas, indicando "aclamación universal".
Peter Travers de Rolling Stone clasificouno no posto dous da súa lista de mellores filmes da década, escribindo:
Listas dos dez mellores
O filme apareceu en varias listas dos dez mellores filmes de 2006 segundo a crítica:
No ano 2012, o director Marc Webb incluíuno na súa lista dos dez mellores filmes cando lle preguntaron en Sight & Sound polos seus votos para os 50 mellores filmes de tódolos tempos. No ano 2015, o filme foi clasificado no número un na lista de mellores filmes de tódolos tempos polo blog Pop Culture Philosopher. En 2017, a revista Rolling Stone clasificou Children of Men como mellor filme de ciencia ficción do século XXI.
Galardóns e nomeamentos
P. D. James, de quen se dixo que estaba satisfeita co filme, e os guionistas de Children of Men foron galardoados no 19ª edición do Premio USC Scripter pola adaptación da novela; Howard A. Rodman, catedrático da USC School of Cinematic Arts Writing Division, describiu a adaptación do libro á pantalla como "escritura e guión da máis alta orde", mais Gerschatt, escribindo para o Frankfurter Allgemeine Zeitung, observou que o guión tiña moi pouca semellanza coa novela: o xénero do bebé foi cambiado, así como a personaxe embarazada (Julian, na novela); Theo, que morre no filme, non o fai na novela. O filme tamén foi nomeado na categoría de mellor guión adaptado na 79ª edición dos Oscar.
Children of Men tamén recibiu nomeamentos ós Oscar nas categorías de mellor fotografía (Emmanuel Lubezki) e mellor montaxe (Alfonso Cuarón e Alex Rodríguez). A Asociación da Academia de Cine e Televisión Británica nomeou Children of Men ós mellores efectos visuais e galardoouno cos BAFTA á mellor fotografía e ó mellor deseño de produción. O fotógrafo de cine Emmanuel Lubezki gañou o premio mellor fotogradía pola American Society of Cinematographers na 21ª edición dos Premios American Society of Cinematographers. A Australian Cinematographers Society tamén premiou a Lubezki no 2007. A "Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films" outorgou o Premios Saturn ó mellor filme de ciencia ficción a Children of Men, recibiu un nomeamento á mellor presentación dramática polos membros da World Science Fiction Convention, e o American Film Institute incluino como nomeado na súa lista "AFI's 10 Top 10" de 2008.