cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lendo, A Laracha
Historia
A finais do século XIII e principios do XIV foi unha encomenda templaria, que deixou as súas pegadas na Igrexa de San Xián na decoración de estrelas, rosetas e canzorros, destacando a que representa a cabeza dun elefante.
Industria
Entre Lendo e Cabovilaño concéntrase a actividade industrial da Laracha, destacando a siderúrxica e a cerámica Campo.
José María Gil Rey
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Especializouse en botánica e creou un herbario con Tomás Martínez Servida. Fundou o Semanario Instructivo, foi redactor de Revista de Galicia e colaborou en La Aurora de Galicia.
Avalonia
Avalonia desenvolveuse como un arco volcánico na marxe norte de Gondwana. Finalmente, formouse un rift que a separou de Gondwana, converténdose nun microcontinente á deriva. Detrás del formouse o océano Reico, e diante estaba o océano de Xápeto, que se estaba reducindo. Chocou cos continentes de Báltica, despois con Laurentia e finalmente con Gondwana, acabando no interior de Panxea. Cando se fragmentou a Panxea, os restos do que fora Avalonia quedaron separados polo rift que orixinaría o océano Atlántico.
Desenvolvemento
miniatura|upright|esquerda|Diagrama esquemático da evolución paleoxeográfica de Avalonia, Báltica e Laurentia. (Nomes en alemán.) miniatura|250px|Localización das cadeas montañosas caledonianas/acadianas no Devoniano temperán. Móstranse como referencia as liñas de costa actuais. As liñas vermellas son suturas, os nomes en maiúscula son os diferentes continentes/superterreos que se uniron durante a [[oroxenia caledoniana.]] miniatura|300px|O Continente do arenito Vermello antigo no Devoniano. Crese que Avalonia iniciou o seu desenvolvemento como arcos volcánicos preto dunha zona de subdución na marxe de Gondwana. Ademais, parte do material que se acrecionou pode procedese de arcos insulares volcánicos que se formaron a maior distancia no océano e que colisionaron posteriormente con Gondwana como resultado dos movementos da tectónica de placas. A actividade ígnea empezou hai 730 millóns de anos e continuou ata hai uns 570 millóns de anos, no Neoproterozoico tardío.
No Permiano, o novo continente e outro terreo chamado Armórica, que incluía Iberia, separouse de Gondwana, deixando Avalonia atrapada entre esta e o continente, engadindo así Iberia/Armorica a Euramérica. Isto foi seguido da chegada de Gondwana. Os efectos destas colisións poden verse en Europa nos dobramentos variscos. En Norteamérica mostra as fases finais da oroxenia acadiana. Isto ocorría na zona ecuatorial durante o Carbonífero tardío, formando a Panxea, en cuxo centro aproximadamente estaba Avalonia pero parcialmente mergullada nun mar pouco profundo.
No Xurásico, a Panxea fragmentouse orixinando Laurasia e Gondwana, e Avalonia quedou formando parte de Laurasia. No Cretáceo, Laurasia fragmentouse nos continentes de Norteamérica e Eurasia e as terras de Avalonia quedaron repartidas entre ambos.
Iberia rotou despois separándose a medida que a parte africana de Gondwana pasaba deslizándose. Isto casou os últimos movementos da oroxenia alpina, incluíndo o erguemento dos Pireneos durante o Mioceno e Plioceno. Como resultado disto, partes de Avalonia están agora a ambos os lados do estreito de Xibraltar.
Consecuencias
Parte da sección británico-belga formaba unha illa no Carbonífero, afectando á disposición dos xacementos de carbón; coñécese polo nome de 'illa de Londres-Brabante'. A súa masa tivo un efecto na estrutura xeolóxica entre as Ardenas e os Midlands ingleses influenciando ao dobramento da codia que se produciu despois consecuencia do choque varisco.
No Canadá, Avalonia comprende a península de Avalon do sueste de Terra Nova, sur de Nova Brunswick, parte de Nova Escocia, e illa do Príncipe Eduardo. Nos Estados Unidos, Avalonia comprende a zona costeira norte de Maine, todo Rhode Island e outras seccións da costa de Nova Inglaterra.
Ca$h
Ca$h é un filme independente estadounidense dirixido por Stephen Milburn Anderson que foi estreado no 2010.
Sinopse
En Chicago, a vida de Sam Phelan (Chris Hemsworth) e a súa esposa Leslie cambiará por completo cando nun golpe de sorte atopen un maletín cheo de cartos en efectivo. O problema xurdirá cando o home que perdeu a maleta, o estraño e sinistro Pyke Kubic (Sean Bean), queira recuperar o que é seu.
Arnoglossus imperialis
Arnoglossus imperialis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos, coñecida en galego como rapapelos ou rapapelos imperial.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1810 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, co nome de Bothus imperialis.
O Cádavo, A Esperela, Baleira
O Cádavo é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 170 habitantes (89 homes e 81 mulleres).
É a capital do concello.
Xaime Bello
Xaime Bello Costa, nado en Ferrol o 5 de decembro de 1950, é un político galego. Foi alcalde do concello de Ferrol entre 1999 e 2003.
Pablo Coira
Pablo Coira Lojo, nado o 18 de outubro de 1979 en Vilagarcía de Arousa, é un futbolísta galego que xoga na demarcación de lateral dereito. Dende 2020 milita no Al Fursan FC dos Emiratos Árabes Unidos.
Lestón, A Laracha
San Martiño de Lestón é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1.290 habitantes (657 mulleres e 633 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.169 habitantes. En 2004 tiña 1.187 habitantes (600 mulleres e 587 homes).
Patrimonio
Na parroquia están o castro de Lestón e o castro de Erboedo.
Feiras
Destaca a Feira de Paiosaco, na que se comercializa un variado abano de produtos agrícolas, cárnicos, téxtiles, pan... e os famosos queixos do país.
Pablo Coira
Traxectoria
Sendo aínda xogador do SD Compostela formou parte da Selección de fútbol de España Sub-20 que gañou o Campionato do Mundo no ano 1999, compartindo equipo cos tamén galegos Álex Lombardero e o céltico Pablo Couñago, que foi o máximo goleador do torneo.
Xaime Bello
Traxectoria
Durante o seu goberno municipal, e por expresa vontade da maioría da cámara municipal de Ferrol, o 4 de xullo de 2002 tivo lugar a retirada da estatua ecuestre do ditador Francisco Franco, realizada en 1967 por Federico Coullaut-Valera Mendigutia.
Pablo Coira
Traxectoria
Ante a falta de oportunidades en Vigo no ano 2003 ficha polo Deportivo Alavés, de onde tras unha cesión ao Recreativo de Huelva marcharía ao Aris de Tesalónica no ano 2006. Un ano despois volvería á península ao UE Figueres en Terceira División
Arnoglossus imperialis
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Pablo Coira
Traxectoria
O ano seguinte volve emigrar, esta vez a Hungría, ao Budapest Honvéd FC, onde xogou dúas tempadas, principalmente como centrocampista ata a súa retirada.
Arnoglossus imperialis
Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, que vive a profundidades de entre os 10 e os 350 m (usualmente, entre os 40 – 200 m), sobre fondos areosos, lamacentos e con cunchas e corais. Distribúese polas costas do Atlántico oriental entre os 58° N e os 29° S,e entre os 19° W e os 16° E, desde Escocia até Namibia, incluíndo o mar Mediterráneo, sendo especialmente abundante na súa metade occidental. Tamén nas costas de todas as illas dentro destas coordenadas.
Bioloxía
Aliméntase de pequenos peixes e invertebrados bentónicos. Segundo Jardas e Pallaoro, a súa dieta no Adriático está constituída basicamente por vermes poliquetos, aínda que, como moitas das especies do seu xénero, probabelmente consome principalmente crustáceos bentónicos. Reprodúcese en primavera.
Pablo Coira
Traxectoria
Tras deixar a práctica do fútbol marchou a Dubai para traballar como adestrador de novos talentos na Spanish Soccer School de Míchel Salgado. En decembro de 2020, ademais de continuar adestrando os equipos sub-14 e sub-18 do club, volveu aos terreos de xogo para disputar co primeiro equipo, o Al Fursan FC, a Segunda División dos Emiratos Árabes Unidos (terceira categoría do fútbol dese país).
Arnoglossus imperialis
Galicia
O primeiro rexistro desta especie en Galicia fíxoo De Buen en 1935, no seu traballo "Fauna ictiológica. Catálogo de los peces ibéricos de la planicie continental, aguas dulces, pelágicos y de los abismos próximos, I parte", ''Not. y Res. Inst. Esp. Ocean.'' 82: 89-148. Posteriormente foi rexistrado en numerosas ocasións.
Pablo Coira
Palmarés
Subcampión da Copa do Rei en 2001 co Celta de Vigo
Arnoglossus imperialis
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica actualmente (2015) a situación da especie Arnoglossus capensis como LC (pouco preocupante) debido a que está amplamente distribuída e é común nas zonas da súa área de dispersión, ocupando ademais un número variado de hábitats, polo que é probábel que teña unha distribución relativamente continua. Porén, considera que, dado que a especie é capturada por frotas pesqueiras que operan dentro de toda a súa área, cumpriría facer investigacións adicionais para determinar o número de espécimes que deben capturarse para que non perigue o status das súas poboacións.
Luciano Rodríguez Gómez
Luciano Rodríguez Gómez, nado en Carracedo (A Veiga) en 1951, é un filólogo e crítico literario galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Salamanca e a de Santiago de Compostela. Doutorouse pola Universidade da Coruña en 1993 cunha tese sobre a poesía de Aquilino Iglesia Alvariño. É profesor de Literatura Galega na Facultade de Filoloxía da Coruña.
Colaborou en diversas revistas e publicacións, como Man Común, Grial, Nordés ou La Voz de Galicia.
En 2023 nomeárono membro correspondente da Real Academia Galega.
Chris Pine
Christopher Whitelaw "Chris" Pine nado nos Ánxeles (California) o 26 de agosto de 1980, é un actor estadounidense.
Bantustán
miniatura|300px|Mapa de Suráfrica e da [[Namibia|África do Suroeste (actual Namibia), que mostra os bantustáns creados en ambos os dous países.]]
Chris Pine
É principalmente coñecido por interpretar o papel de James T. Kirk no filme do 2009 Star Trek e mais a súa secuela, Star Trek Into Darkness (2013), e por participar noutros filmes como The Princess Diaries 2: Royal Engagement (2004), Just My Luck (2006), Smokin' Aces (2007), Unstoppable (2010), This Means War (2012) ou Rise of the Guardians (2012).
Bantustán
Bantustán é o termo que designa cada un dos vinte territorios que operaron como reservas tribais de habitantes negros en Suráfrica e África do Suroeste (actual Namibia), no marco das políticas segregacionistas impostas durante época do apartheid tanto na República Surafricana como no territorio adxunto da África do Suroeste, daquela baixo a ocupación e administración surafricana.
Historia
Establecéronse, nos vinte bantustáns, dez reservas desta clase, destinadas a aloxar e concentrar no seu interior poboacións etnicamente homoxéneas.
Soandres, A Laracha
San Pedro de Soandres  é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 809 habitantes (407 mulleres e 402 homes) distribuídos en 62 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 1.040 habitantes.
Bantustán
Historia
Desde os inicios, en 1959, da implementación legal do concepto, até o seu desmantelamento final en 1994, algúns bantustanes recibiron independencia nominal (Transkei, Venda, Bofutatsuana e Ciskei, en Suráfrica, e Ovambolandia, Kavangolandia e Caprivi do Leste, en África do Suroeste. Porén, a ningún deles lle foi recoñecida internacionalmente a condición de nación soberana; só foron admitidos nestes termos pola propia Suráfrica e, reciprocamente, entre eles mesmos. Outros, como KwaZulu, Lebowa e QwaQwa, permaneceron nunha condición de relativa autonomía administrativa, pero nunca foron declarados independentes.
Soandres, A Laracha
Xeografía
Soandres é a zona máis alta do concello. Podemos atopar carballeiras e soutos.
Bantustán
Etimoloxía
A palabra "bantustán" comezou a utilizarse en 1940. Ten a súa orixe en bantú (que significa "xente" nas linguas bantús) e no sufixo -stan ("terra de", en lingua persa, en forma similar á terminación -land de orixe xermánico).
Soandres, A Laracha
Xeografía
Preto da aldea de Vista Alegre nace o río Valiñas.
The Legend of Zelda: Majora's Mask
The Legend of Zelda: Majora's Mask (A lenda de Zelda: A mascara de Majora) é un videoxogo para Nintendo 64. Tratase do segundo xogo de Zelda en 3D, despois de The Legend of Zelda: The Ocarine of Time O xogo vendeu en total mais de tres millóns de copias en todo o mundo, se ben esta aventura non acadou tanta fama coma a primeira.
Argumento
Nesta entrega da saga Legend of Zelda Link chega a cabalo de Epona (a súa egua) a un mundo chamado Termina. Polo camiño unha especie de trasno róuballe a ocarina e o cabalo, e ademais convérteo nun deku kid (rapaz deku). Ese trasno chamado Skull Kid (Neno Caveira) leva posta unha máscara chamada a máscara de Majora; esta máscara roubada a un comerciante, é unha máscara maldita que ó poñela desencadeou unha terrible maldición na terra de Términa.
A lúa caerá sobre este mundo en tres días. Link deberá recuperar a forma normal(xa que está convertido en deku) e ir conseguindo uns espíritos máxicos que se atopan nos catro puntos cardinais. Pero en tres días iso é imposible, polo que terá que retroceder no tempo tocando unha canción unha vez recuperada a ocarina.
Xogabilidade
Este sucesor de The Legend of Zelda: Ocarina of Time continúa a liña marcada polo devandito xogo, mesturando acción, aventura en terceira persoa e rol. Conta coa diferenza marcada polas máscaras que se van obtendo durante o camiño, que outorgan diferentes poderes. Ademais, un reloxo situado á dereita da pantalla indícache o tempo que resta para que a lúa caia, o que engade un chisco de tensión ás accións do xogador, que ten que estar pendente de que o tempo non se esgote
Bantustán
Etimoloxía
Este era un termo usado polos críticos dos gobernos do apartheid, en oposición á expresión homelands ("patrias"), que era a promovida polo discurso oficial para designar o mesmo fenómeno.
O termo "bantustán" na actualidade
Na actualidade o termo "bantustán" emprégase a miúdo con intención pexorativa, cando se pretende aludir a un país ou rexión carente de lexitimidade, que emerxe produto dun proceso de gerrymandering. O termo volveu a alcanzar gran difusión, aparecendo sobre todo en forma extrapolada; por exemplo, en discursos críticos ás políticas israelís para cos territorios Palestinos da Franxa de Gaza e de Cisxordania e, particularmente, en relación á "barreira israelí de Cisxordania", chamada polos seus detractores "o muro do apartheid" ou "o muro da vergonza".
Rosabell Laurenti Sellers
Rosabell Laurenti Sellers nada o 27 de marzo de 1996 en Santa Monica (California) é unha actriz estadounidense de ascendencia Italiana.
Carreira
Rosabell Laurenti Sellers debutou en teatro en Nova York no 2004, con oito anos. A continuación mudouse a Roma onde participou en producións para a televisión: E poi c'è Filippo, L'amore e la guerra, Medicina generale, Fuga per la libertà - L'aviatore, Coco Chanel, Mi Ricordo Anna Frank (no papel principal), Ex e Paura di amare. .
No 2010 volveu aos Estados Unidos para rodar The Whistleblower, interpretando á filla de Rachel Weisz. En 2012 é nomeada aos premios David di Donatello da Academia Italiana de Cine coma mellor actriz secundaria polo seu traballo en Gli Equilibristi.
En 2012, toma parte noutras series italianas: Una grande famiglia e Mia and Me (de animación). , e tamén participa en varias películas: Buongiorno papà, Balancing Act e Passione sinistra.
Desde 2014 participa na serie da HBO Game of Thrones interpretando a Tyene Sand.
Cala Galdana
250px|miniatura|Cala Galdana Cala Galdana ou Cala Santa Galdana é unha praia semicircular e rodeada de piñeiros situada no sur da illa de Menorca, a 7 km da localidade de Ferreries. O seu nome procede do árabe Guad-al Ana.
Nela desembocan os torrentes de Algendar e Algendaret. A cala e o torrente de Algendar pertencen ao concello de Ferreries, e a urbanización de Serpentona, situada ao outro lado do torrente, ao termo municipal de Ciutadella. Preto da cala atópase o barranco de Algendar.
A praia conta dende outubro de 2008 cun Sistema de Xestión Ambiental certificado segundo a norma UNE ISO 14001:2004, para a xestión municipal da praia de Cala Galdana.
Du hast mich so fasziniert
«Du hast mich so fasziniert» (en galego: «Fascináchesme tanto») é unha canción composta por Robert Stolz e interpretada en alemán por Harry Winter. Foi elixida para representar a Austria no Festival de Eurovisión de 1960 tras ser seleccionada internamente pola emisora austríaca ORF.
Festival de Eurovisión 1960
miniatura|esquerda|[[Robert Stolz, compositor e director da canción, en 1961.]]
Selección
«Du hast mich so fasziniert» foi seleccionada para representar a Austria no Festival de Eurovisión 1960 pola emisora austríaca ORF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Royal Festival Hall o 29 de marzo de 1960, sendo interpretada polo cantante Harry Winter. A orquestra foi dirixida por Robert Stolz.
Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo a Noruega con Nora Brockstedt interpretando «Voi, Voi» e precedendo a Mónaco con François Deguelt interpretando «Ce soir-là». Ao final das votacións, a canción recibiu 6 puntos, obtendo o sétimo posto de 13.
O Candín, A Esperela, Baleira
O Candín é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Azucarillo Kings
Azucarillo Kings foi un grupo musical de Barcelona, activo entre 1997 e 2001
Illa Jackson
Illa Jackson (Остров Джексона, Ostrov Dzheksona) é unha illa situada na Terra de Francisco Xosé, Óblast de Arkhanguelsk, Federación de Rusia. Esta illa forma parte do subgrupo Terra de Zichy da parte central do arquipélago.
Xeografía
A extensión leste-oeste da illa Jackson te aproximadamente 40 km., e a distancia máxima de norte a sur é de 30 km..
Na costa noroeste da illa atópase De Long Bay. Nomeada polo desventurado explorador estadounidense do Ártico George W. DeLong, esta baía separa a illa en dúas penínsulas case iguais. Desde o sur, esta baía está delimitada por Cabo Bystrova, nomeado en 1963 na honra do destacado paleontólogo ruso A.P. Bystrow.
A illa de Jackson noméase en honor do viaxeiro polar inglés Frederick Jackson. Explorou e nomeou varias illas, entre outras características xeográficas, na Terra de Francisco Xosé. A Expedición ártica Jackson-Harmsworth (1894-1897) foi patrocinada pola Royal Geographical Society.
Selección de fútbol de Italia
Historia
O primeiro encontro da selección italiana tivo lugar na cidade de Milán, en Italia, o 15 de maio de 1910, contra Francia. Gañaron por 6 a 2, sendo Pietro Lana o autor do primeiro gol. Rexeitaron acudir á primeira Copa do Mundo, en Uruguai, no ano 1930. En e  saíron vencedores, aínda que no de 1934, disputado en Italia, foron moi criticados debido ás supostas axudas arbitrais recibidas ao longo do torneo. Catro anos máis tarde gañaron de novo, esta vez sen axuda de ningún tipo, demostrando que eran unha grandísima escuadra e que non precisaban ningún apoio ilegal para gañar. Neses anos Italia estaba gobernada polo fascismo de Mussolini.
Despois da segunda guerra mundial o fútbol italiano baixaría moito o seu nivel, sendo o punto culminante a derrota por 1-0 diante de Corea do Norte no Mundial de 1966. No ano 1968 a escuadra italiana gaña o seu primeiro título dende 1938, a Eurocopa. Este triunfo foi o resultado dunha política de non contratación de estranxeiros na liga italiana, co obxectivo de potenciar a selección nacional. Dous anos máis tarde, no Mundial de 1970 chegarían ata a final, perdendo có Brasil de Pelé, Tostão, Gérson, Rivellino e outras estrelas por 4-1.
En 1982 a Italia faise có título de campión mundial por terceira vez, despois dun pobre xogo na primeira fase, derrotaron á Arxentina, Brasil e Polonia, e despois á Alemaña na final por 3-1. O dianteiro Paolo Rossi foi a súa estrela naquela competición. En, no mundial disputado en Italia alcanzaron o terceiro posto e catro anos máis tarde foron subcampións, derrotados polo Brasil na quenda de penaltis. Por fin, no 2006 acadaron o seu cuarto título mundial, vencendo na final á Francia nos penaltis. Os xogadores Pirlo, Gatusso, Fabio Cannavaro ou Materazzi destacaron especialmente.
Máximos goleadores
220px|thumb|[[Luigi Riva.]] A 12 de xullo de 2021, os xogadores que máis goles anotaron coa selección italiana son:
Capitáns
Lista de períodos de capitanía ao longo da historia da selección italiana:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores da selección itlaiana ordenados polo número de encontrros dirixidos. Lista actualizada a 12 de xullo de 2021. 220px|thumb|[[Enzo Bearzot.]]
Esponxa (produto)
180px|miniatura|Esponxa ou baeta de cociña. A esponxa é un obxecto que pode ser de orixe animal ou sintético. A súa estrutura porosa confírelle unha forte capacidade de absorción, arredor de doce veces o seu tamaño en seco. Isto é polo que se utiliza no ámbito da limpeza (para o baño, a louza...).
Svamp (redskab) Badeschwamm Sponge (material) Spongo (ilo) Esponja (utensilio) Éponge (objet) ספוג スポンジ 스펀지 Kempinė Spons (huishouden) Isponga Gąbka Sponge (tool) Svamp (redskap)
O Castro de Valdería, A Esperela, Baleira
O Castro de Valdería é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Valentino Mazzola
Valentino Mazzola, nado en Cassano d'Adda (Milán) o 26 de xaneiro de 1919 e finado en Superga o 4 de maio de 1949, foi un futbolista italiano. Era o capitán do Torino e como os seus compañeiros de equipo, morreu no Desastre aéreo de Superga. Foi internacional coa selección italiana.
Ce soir-là
«Ce soir-là» (en galego: «Aquela noite») é unha canción composta por Hubert Giraud e interpretada en francés por François Deguelt. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Columbia Records. Foi elixida para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión de 1960 tras ser seleccionada internamente pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.
Festival de Eurovisión 1960
miniatura|esquerda|[[François Deguelt, intérprete da canción, en 1962.]]
Valentino Mazzola
Xuventude
Á idade de dez anos, Mazzola salvou a vida de Andrea Bonomi, que máis tarde sería defensa do A.C. Milán, rescatándoo dun río no que estivo a piques de afogar.
Ce soir-là
Selección
«Ce soir-là» foi seleccionada para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión 1960 pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Royal Festival Hall o 29 de marzo de 1960, sendo interpretada polo cantante francés François Deguelt. A orquestra foi dirixida por Raymond Lefèvre.
Foi interpretada en oitavo lugar, seguindo a Austria con Harry Winter interpretando «Du hast mich so fasziniert» e precedendo a Suíza con Anita Traversi interpretando «Cielo e terra». Ao final das votacións, a canción recibiu 15 puntos, obtendo o terceiro posto de 13.
Valentino Mazzola
Xuventude
O primeiro equipo no que xogou foi o da fábrica de Alfa Romeo en Milán, onde el traballaba antes da segunda guerra mundial. No ano 1939, Mazzola foi chamado a filas, ficando na cidade de Venecia por un tempo. Alí comezou a xogar no Venezia.
Carreira
A carreira de Mazzola comeza no Venezia, conseguindo no campionato de Copa en 1941 e un terceiro posto na liga ao ano seguinte.
O 5 de abril de 1942 debuta coa selección italiana anotando un gol. Pouco despois marchará ao Torino.
Co seu novo club gañou a liga de 1943. En 1946 repetiron éxito cunha vantaxe de 13 puntos sobre o segundo clasificado, o Inter de Milán. Ao ano seguinte tamén se alzaron co título esta vez sacándolle 10 puntos á Juventus. En 1948 non só gañaron a liga de novo, con 16 puntos de vantaxe ao Milan, senón que o club lle deu á selección 10 dos 11 titulares que xogaron contra Hungría. Mazzola xogou 12 encontros con Italia.
Na tempada 1948-49, o Torino gañou o seu último título ata 1976.
En total Mazzola anotou 109 goles entre o Venezia e o Torino en 8 anos.
Familia
O seu primeiro fillo, Sandro Mazzola naceu o 8 de novembro de 1942 xusto ao chegar a Turín. Tamén chegaría a ser un grandísimo xogador tanto do Inter de Milán como da selección italiana.
Desastre
Mazzola e o resto dos seus compañeiros do equipo volvían de xogar un encontro en Lisboa cando, a causa do mal tempo, o avión onde viaxaban estrelouse na localidade italiana de Superga. Non sobreviviu ninguén, e o equipo do Torino pasou a ter un só xogador, o único que non foi a Portugal.
Citas
Sobre Mazzola
Haptófitas
miniatura|dereita|Esquema dunha célula de haptófita. 1-[[haptonema, 2-flaxelo, 3-mitocondria, 4-aparato de Golgi, 5-núcleo, 6-escamas, 7-vacúolo de crisolaminarina, 8-plastidio, 9-ribosomas, 10-estigma, 11-retículo endoplasmático, 12-retículo endoplasmático cloroplástico, 13-pirenoide, 14-tilacoides.]] As haptófitas ou Haptophyta (ás veces Haptophyceae ou Prymnesiophyta, segundo a clasificación utilizada) son un tipo de algas unicelulares. Aínda que a filoxenética deste grupo se empezou a comprender moito mellor nos últimos anos, aínda hai discusións sobre as súas relacions e nivel taxonómico máis axeitado para elas (división, filo, clase).
A maioría das haptófitas son mariñas, formando parte do fitoplancto, cosmopolitas e abundantes en mares temperados e fríos; raras en augas doces. Producen enormes floracións, como Emiliania huxleyi, que deron lugar a depósitos fósiles (cocolitóforos do Xurásico). Algunhas especies, como Prymnesium parvum, son parasitas de peixes, outras excretan toxinas. Algunhas Haptophyta son importantes economicamente, como Pavlova lutheri e Isochrysis sp. que se usan moito na industria da acuicultura.
O nome procede do grego hapsis 'toque' e phyta 'plantas'.
Características
A célula é espida ou cuberta de escamas elipsoidais de carbonato de calcio. Os cloroplastos están pigmentados de modo similar aos das heterocontas, polo que presentan clorofilas a e c, xantofilas e beta-caroteno, pero a estrutura da célula é diferente, polo que se consideran unha liña evolutiva separada que ten cloroplastos derivados do mesmo endosimbionte ca o das heterocontas. Cloroplasto rodeado por catro membranas, a máis externa engloba un núcleo e está cuberta de ribosomas; tilacoides agrupados de tres en tres.
Ten caracteristicamente dous flaxelos lixeiramente distintos en tamaño, pero ambos os dous lisos (sen bárbulas) e con escamiñas de material orgánico. Presentan un orgánulo exclusivo chamado haptonema, que é aparentemente similar a un flaxelo, pero difire del na disposición dos microtúbulos e no seu uso. O haptonema ten seis ou sete microtúbulos simples rodeados pola membrana do retículo endoplasmático (nada que ver coa estrutura típica 9 + 2 dun flaxelo). O haptonema non bate como os flaxelos e foi relacionado coa capacidade fagotrófica dalgunhas haptófitas, e coa fixación a un substrato ou animal ou relacionado co movemento da célula. Nalgunhas especies o haptonema é só un curto apéndice ou está ausente. As mitocondrias teñen cristas tubulares.
Exemplos e clasificación
As haplófitas mellor coñecidas son os cocolitóforos, que teñen un exoesqueleto de placas calcarias chamado cocólito. Os cocolitóforos están entre os membros do fitoplancto máis abondosos, especialmente en mar aberto, e son enormemente abundantes como microfósiles. Outras haptófitas planctónicas importantes son Chrysochromulina e Prymnesium, que poden formar súpetas floracións que orixinan mareas tóxicas (ver Afloramento de algas nocivas), e Phaeocystis, que orixina floracións que poden producir unha desagradable escuma nas praias. Hai tanto probas moleculares coma morfolóxicas que apoian dividir o grupo en cinco ordes; os cocolitóforos constitúen os grupos das Isochrysidales e Coccolithales. Existen pico-primnesiófitas moi pequenas (2-3 μm) e non cultivadas que son ecoloxicamente importantes. Algunhas haptófitas son economicamente importantes, como Pavlova lutheri e Isochrysis sp., que se usan en acuicultura.
As haptófitas están moi relacionadas co clado do supergrupo SAR.
Cielo e terra
«Cielo e terra» (en galego: «Ceo e terra») é unha canción composta por Mario Robbiani e interpretada en italiano por Anita Traversi. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Jolly Hi-Fi Records. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1960 tras gaña-la final nacional suíza, Schweizer Vorentscheid 1960.
Selección
«Cielo e terra» cualificouse para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 1960 tras gaña-la final nacional suíza, Schweizer Vorentscheid 1960.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Royal Festival Hall o 29 de marzo de 1960, sendo interpretada pola cantante suíza Anita Traversi. A orquestra foi dirixida por Cédric Dumont.
Foi interpretada en noveno lugar, seguindo a Mónaco con François Deguelt interpretando «Ce soir-là» e precedendo aos Países Baixos con Rudi Carrell interpretando «Wat een geluk». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o oitavo posto de 13 xunto a Italia.
Lingua norn
O norn  é unha lingua xermánica extinta que se falaba nas Shetland e nas Orcadas, na costa norte de Escocia en Caithness. Despois de que as illas fosen cedidas a Escocia por Noruega no século XV, pouco a pouco foi substituído polo scots.
Historia
Non se sabe exactamente cando se extinguiu o Norn. Os últimos informes de falantes de Norn din que desde o século XIX, pero é máis probable que a lingua morrese a finais do século XVIII. Nas illas máis illadas de Foula e Unst estiveron os derradeiros refuxios do idioma nas Illas Shetland, onde había persoas "que poderían repetir frases en Norn", probablemente pasaxes de cancións populares ou poemas, a finais de 1893. Walter Sutherland de Skaw na illa de Unst, que morreu arredor de 1850, é citado como o derradeiro falante nativo da lingua Norn. Porén, fragmentos de vocabulario sobreviviron á morte da lingua principal e aínda perviven, principalmente en nomes de lugares e termos referidos ás plantas, animais, clima, estado de ánimo e vocabulario de pesca. Dialectos do norse tamén se falaron en Escocia — por exemplo, en Caithness, pero aquí extinguiuse moitos séculos antes de que o Norn morrese nas Orcadas e nas Shetland. Polo tanto, algúns estudosos tamén falan do "Norn de Caithness ", pero outros evítano. Do "Norn de Caithness" coñécese menos que do norn das Orcadas e das Shetland. Poucos escritos en Norn sobreviviron. O que queda, inclúe unha versión do Noso Pai e unha balada. Michael Barnes, profesor de estudos escandinavos no University College de Londres, publicou un estudo, The Norn Language of Orkney and Shetland.
Clasificación
O Norn é unha lingua indoeuropea pertencente á póla nórdica das linguas xermánicas xunto co feroés, islandés e noruegués pertence ao grupo escandinavo occidental, distinto do grupo escandinavo oriental ao que pertencen o sueco e o dinamarqués. Unhas análises máis recentes dividen as linguas nórdicas nun escandinavo insular e un escandinavo continental , agrupando ao noruegués co dinamarqués e o sueco baseándose na mutua intelixibilidade e o feito de que o noruegués foi fortemente influenciado en particular polo dinamarqués durante o último milenio e en que diverxiron do feroés e o islandés. O Norn considérase que era bastante semellante ao feroés, comparte moitos trazos fonolóxicos e gramaticais con este idioma e puideron ser mutuamente intelixibles. Quedan poucos textos escritos, pero acéptase que ten unha raíz común co feroés ou cos dialectos Vestnorsk de Noruega. Non hai que o confundir co dialecto dos scots denominado polos lingüistas Escocés insular.
Fonética
A fonética do Norn non se pode determinar con moita precisión por mor da falla de material orixinal, pero pódense extrapolar os aspectos xerais coas poucas fontes escritas que existen. O Norn comparte moitos trazos cos dialectos do suroeste de Noruega. Isto inclúe unha sonoridade de a [ antes ou entre vogais e (no norn das Shetland, pero só parcialmente no dialecto das Orcadas) unha conversión de  e  (" ' th ING" e " ' th ' en" respectivamente) a [ e  respectivamente.
Gramática
As características da gramática do Norn son moi semellantes ás das outras linguas escandinavas. Había dous números, tres xéneros e catro casos (nominativo, acusativo, xenitivo e dativo). Tamén existían as dúas principais conxugacións do verbo en presente de indicativo e en pretérito de indicativo e como todas as demais linguas nórdicas, utiliza un sufixo en lugar dun artigo anteposto para indicar a definición como no moderno escandinavo:  man(n) ("home");  mannen ("o home"). Aínda que é difícil estar seguro de gran parte dos aspectos da gramática do Norn, os documentos indican que existían as cláusulas sen suxeito, que eran comúns nas linguas escandinavas occidentais.
Texto de exemplo
Tradución ao islandés: Tradución ao moderno noruegués (nynorsk): Tradución ao moderno noruegués (bokmål):
Unha "guddick" (adiviña) en Norn, que recolleu Jakob Jakobsen en Unst, a illa máis setentrional das Shetland, na década de 1890. Tamén é conñecida a mesma adiviña nas Illas Feroe. A resposta é unha vaca. Catro tetos penduran, catro patas camiñan, dous cornos e dúas orellas apuntan cara ó ceo, dous ollos mostran o camiño para o campo e un rabo vén axitando (pendurando) detrás.
Uso moderno
dereita|miniatura|200px|Daggri e  Dagalien en [[Ulsta, Yell, Shetland.]] A maioría da utilización do Norn nas Shetland e as Orcadas é puramente cerimonial hoxe en día e na súa maioría en nórdico antigo, por exemplo o lema das Shetland, que é "'Með lögum skal land byggja ' "("co dereito construirase a terra") que é o mesmo lema usado pola policía islandesa. Outro exemplo do uso do Norn nas illas pódese atopar nos nomes dos transbordadores:
Illa Catalina
Illa Catalina ou Isla Catalina é unha illa tropical situada a 2´4 km. de terra firme na esquina sueste da República Dominicana, preto de La Altagracia e La Romana. É un destino ocasional para os barcos de cruceiro nas rutas do Caribe. En concreto, Costa Cruises ten unha praia privada na illa. Os seus buques ancoran preto da illa e transportan pasaxeiros a terra mediante lanchas.
Xeografía
A illa en se ten só 9´6 quilómetros cadrados e conten diversos ecosistemas incluíndo dunas de area, mangleiro e arrecife. Formada a partir de pedra coral, a illa contén tres mesetas superpostas. A maior elevación da illa está a tan só 60 metros sobre o nivel do mar. Os mares arredor da Illa son ricos en fauna salvaxe, con moitas especies de aves e peixes tropicais, e hai grandes áreas onde os bancos de area naturais do mar fan que a profundidade sexa só duns centímetros.
Historia
A illa foi bautizada "Santa Catalina" por Cristovo Colón, que a visitou en maio de 1494.
William Kidd's Quedagh Merchant
O 13 de decembro de 2007, atopouse o naufraxio dun buque mercante do século XVII a unha profundidade de tres metros aproximadamente a 70 metros da illa. Desde entón foi identificado como oQuedagh Merchant de William Kidd de 1699, tamén coñecido como o 'Cara Merchant', segundo o testemuño orixinal de Kidd durante o xuízo antes de que o colgaran o 23 de maio de 1701. Un equipo de investigadores da Universidade de Indiana dirixido por Charles Beeker, director da Oficina de Ciencias Subacuáticas da Universidade de Indiana, descubriu o naufraxio en 2007 e desde entón estableceu unha área mariña protexida no intento de preservar tanto os restos arqueolóxicos do naufraxio así como o seu ecosistema de arrecifes. O afamado naufraxio foi nomeado como Museo Vivente no Mar. Living Museums in the Sea é un programa iniciado por Charles Beeker, co obxectivo de protexer os recursos culturais e biolóxicos mergullados en todo o mundo, ao tempo que tamén devolveos ao público e ás comunidades locais.
En asociación co Museo dos nenos de Indianápolis e a Oficina Nacional de Patrimonio Cultural Subacuático (ONPCS), a Universidade de Indiana recuperou con éxito un dos 26 canóns atopados no naufraxio do Quedagh Merchant. O canón agora está exposto na exposición "National Geographic: Treasure of the Earth" en Indianápolis. No Museo dos Nenos de Indianápolis, estudantes da Universidade de Indiana realizan a divulgación pública, ensinando aos visitantes do museo non só sobre o Quedagh Merchant senón sobre a historia do país, historia marítima, conservación de artefactos, arqueoloxía e a importancia de protexer os recursos culturais e biolóxicos somerxidos de noso planeta.
Turismo
A illa é un destino popular. Cada día viaxan barcos a Catalina desde La Romana. A praia da illa Catalina ten area fina e branca e unha auga cristalina e agradable. O mar ten corais moi preto da costa que atraen á xente para pasar o seu tempo de lecer nas tumbonas e facer esnorquel. Aquí vese un 360 panorama
Batman empeza
Batman empeza (en Batman Begins) é unha película estadounidense dirixida por Christopher Nolan, estreada no 2005 e baseada no súper heroe da DC Comics, Batman. Estreouse en galego na TVG o 8 de xaneiro de 2009.
Sinopse
Narra a orixe da lenda de Batman e os motivos que o converteron no representante do ben na cidade de Gotham. Bruce Wayne vive obsesionado coas lembranzas dos seus pais, mortos a tiros na súa presenza. Atormentado pola dor, vaise de Gotham e percorre o mundo ata que atopa a un estraño personaxe que o adestra en tódalas disciplinas físicas e mentais que lle servirán para combater contra os delincuentes. Por esta razón, a Liga das Sombras, unha poderosa e subversiva sociedade secreta dirixida polo enigmático Ra's Al Ghul, intenta recrutalo. Cando Bruce volve a Gotham, a cidade está dominada polo crime e a corrupción. Coa axuda do seu leal mordomo Alfred, do detective da policía Jim Gordon e de Lucius Fox, o seu aliado na sociedade Ciencias Aplicadas de Wayne Enterprises, Wayne libera ó seu alter ego: Batman, un xusticeiro enmascarado que emprega a forza, a intelixencia e un despregue de artefactos de alta tecnoloxía para loitar contra as sinistras forzas que ameazan con destruír a cidade.
Epona
Na relixión galo-romana, Epona era a deusa protectora dos cabalos, ponis, burros e mulas. Ela era particularmente unha deusa da fertilidade, como mostran os seus atributos de páteras, cornucopias, espigas e a presenza de poldros nalgunhas esculturas. Ela e os seus cabalos tamén poderían ser guías de almas no paso ao alén, con paralelismos en Rhiannon, do Mabinogion. O culto a Epona, "a única divindade celta adorada tamén pola propia Roma", como patroa da cabalería, estivo moi estendido no Imperio Romano entre os séculos I e III d.C.; isto é infrecuente para unha divindade celta, a maioría dos cales estaban asociadas a localidades específicas.
Etimoloxía
Aínda que só se coñece a partir de contextos romanos, o nome de Epona ('Grande Egua') provén da lingua gala; deriva do protocelta inferido *ekʷos 'cabalo', que dá lugar ao moderno ebol galés 'poldro', xunto co sufixo aumentativo -on que se atopa frecuentemente, aínda que non exclusivamente, nos teónimos (por exemplo Sirona, Matrona) e o habitual feminino galo singular -a. Nunha pasaxe conservada dunha observación de Pausanias, unha arcaica Deméter Erinys (Deméter vingativa) tamén fora unha grande égua, que foi montada por Poseidón en forma de semental e enxendrou a Arión e unha filla sen nome. Deméter foi venerada como unha egua en Lycosura, na Arcadia dos tempos históricos.
Jacques Demy
Jacques Demy, nado en Pontchâteau (Loira Atlántico) o 5 de xuño de 1931 e finado en París o 27 de outubro de 1990) foi un director e guionista cinema francés, un dos máis destacados representantes da Nouvelle vague. Dentro deste movemento a súa obra é inusitada, xa que non se interesou demasiado pola experimentación formal, como Alain Resnais, nin pola axitación política, como Jean-Luc Godard. Entre as súas obras hai musicais, xénero en que acadou éxito internacional, contos de fadas e homenaxes á idade dourada de Hollywood. O seu mundo ten certas semellanzas co doutro gran cineasta da Nouvelle Vague, François Truffaut.
Traxectoria
Tras traballar co animador Paul Grimault e o cineasta Georges Rouquier, Demy dirixiu a súa primeira longametraxe, Lola, en 1960, con Anouk Aimée no papel da cabareteira homónima. Nela xa están presentes os trazos que definen o seu peculiar selo persoal: a importancia da música (grazas á súa colaboración con Michel Legrand), a apropiación da imaxinaría hollywoodense, a importancia do destino na trama e a ambientación na costa atlántica francesa, en que o cineasta pasou a súa mocidade. O seu segundo filme, La Baie des Anges, protagonizado por Jeanne Moreau, retomou o tema do destino, cunha historia de amor e mesas de ruleta.
Aínda que non puido recuperar totalmente a brillantez dos seus tres primeiros filmes, o seu cinema posterior caracterízase por unha busca constante. Les Demoiselles de Rochefort (1967), un novo musical protagonizado por Catherine Deneuve, xunto coa súa irmá Françoise Dorléac, contén algunhas das mellores cancións francesas da época, e conta no seu elenco coa estrela de musicais de Hollywood Gene Kelly. A personaxe de Lola volveu aparecer na experimental Model Shop (1969), primeiro filme que rodou nos Estados Unidos. La Peau d'Ane (1970) é unha versión literal, aínda que visualmente extravagante, dun conto de fadas de Charles Perrault, de novo protagonizada por Catherine Deneuve.
Demy retomou o universo feérico de La Peau d'Ane noutros dous filmes, Le joueur de flûte, baseado no conto do frautista de Hamelín, e Parking, sobre o mito de Orfeo. En xeral, os seus filmes posteriores foron peor recibidos pola crítica.
Vida persoal
Demy foi o marido da directora Agnès Varda, que en Jacquot de Nantes rodou unha versión dos cadernos autobiográficos de Demy, sobre a súa infancia e o seu amor ao teatro e ao cinema. O propio Demy aparece en varias escenas e nas secuencias iniciais e finais do filme. Tiveron dous fillos, Rosalie Varda-Demy, filla biolóxica de Antoine Bourseiller, e Mathieu Demy.
Jacques Demy era homosexual e faleceu por complicacións da sida o 27 de outubro de 1990. Foi enterrado no cemiterio de Montparnasse
Premios
En 1956, recibiu unha mención de honra no Festival de Berlín pola curtametraxe documental Le sabotier du Val de Loire.
En 1964 gañou a Palma de Ouro e o premio OCIC no Festival de Cannes por Les parapluies de Cherbourg. Este filme foi candidato ao Óscar nas categorías de mellor canción orixinal ("I Will Wait for You"), mellor banda sonora orixinal (Michel Legrand) e mellor guión orixinal. En 1969 o seu filme Les Demoiselles de Rochefort (1967) foi novamente candidato ao Óscar, na categoría de mellor banda sonora de filme musical.
Daniel Pedrosa Loureiro
Daniel Pedrosa Loureiro, coñecido como Dani Pedrosa nado en Ribadeo (A Mariña) o 4 de setembro de 1996, é un futbolista galego que actualmente xoga de dianteiro no Bergantiños, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
Nado en Ribadeo, formouse nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo. Debutou co primeiro equipo o 16 de outubro de 2013, tras saír en substitución do seu tamén compañeiro do xuvenil Keko Vilariño na derrota do club galego por 1-0 ante o Recreativo de Huelva nun encontro de Copa do Rei no Nuevo Colombino. Algo máis dun ano despois debutou na Segunda División, saíndo ao Anxo Carro o 31 de maio de 2015 como titular ante o Albacete, nun encontro que remataría con empate 1-1.
En 2018 desvencellouse do Lugo e asinou contrato co Valladolid B, filial do Real Valladolid. No equipo castelán xogou 34 encontros, marcando un gol ante o Fabril. Na seguinte tempada xogou coa UD Ourense na Terceira División, ata que en 2020 fichou polo Racing Vilalbés, da mesma categoría. Militou dúas tempadas no equipo da Terra Chá, sendo na segunda delas o máximo goleador do grupo galego da Terceira División RFEF, empatado a 14 goles con David Rojo e Davo.
En xuño de 2022 foi anunciado como novo xogador do Bergantiños, equipo da Segunda División RFEF.
Cimadevila, A Esperela, Baleira
Cimadevila é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Pobo polaco
Os polacos (en Polacy) son un pobo eslavo de Europa Oriental. A maioría deles viven en Polonia, onde son arredor de 37.310.000 sobre a poboación total de 38.538.000.
Corveira, A Esperela, Baleira
Corveira é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Gatañal
O topónimo galego Gatañal pode referirse a:
Soutullo, A Laracha
Santa María de Soutullo é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 141 habitantes (66 mulleres e 75 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 183 habitantes (93 mulleres e 90 homes).
Patrimonio
miniatura|Placa na fachada da igrexa de Soutullo, A Laracha. A igrexa de Santa Mariña de Soutullo é de estilo barroco. A parroquia ten numerosos cruceiros, destacando o de Vilanova pola súa diferente composición de elementos.
A Esperela, A Esperela, Baleira
A Esperela é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Arte marcial
Unha arte marcial é un conxunto de técnicas, filosofías e tradicións de combate cuxo obxectivo é someter ou defenderse mediante a técnica. Cada arte marcial é herdeira dunha determinada tradición e constitúe un todo coherente en que as técnicas son debidamente encadradas por conceptos filosóficos e por rituais tradicionais. Os diferentes estilos e escolas de artes marciais exclúen o emprego de armas de fogo e outro armamento moderno. En cada especialidade ou loita, temos a graduación en niveis de acordo coa evolución do practicante tanto no campo práctico (técnicas) como tamén no filosófico. Case sempre por medio de "cinto" ou "cordóns" con cores variadas, podemos ter a referencia do estadio do discípulo/alumno.
Na actualidade as artes marciais practícanse por diferentes razóns, que inclúen a saúde, a protección persoal, o desenvolvemento persoal, a disciplina mental e a forxa de carácter. Ademais, posto que o significado estrito é o de "artes militares", aplícase por extensión a todo tipo de forma de loita corpo a corpo e ás artes militares históricas. Por esta asociación coa loita e coas armas, inclúe coñecementos relativos a sistemas que tradicionalmente se consideraron modalidades deportivas (por exemplo, o boxeo, a esgrima, o tiro con arco e a loita libre).