cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Catarina, Brasil
Clima
No litoral, o clima é subtropical, con calor no verán e ventos máis fríos e intensos no inverno. Xa nos puntos máis altos da serra é clima temperado, máis frío, e poden ocorrer xeadas e ata mesmo neve nos invernos máis fortes.
En marzo de 2004 observouse, no sur do estado, a formación do primeiro furacán que se ten noticia no Hemisferio Sur: o furacán Catarina, con ventos de ata 160 km/h, que deixou prexuízos materiais e 3 vítimas fatais.
Economía
Tamén destácase o turismo, nas belas praias de Florianópolis, Balneário Camboriú (moi procurada por turistas arxentinos), Garopaba, Penha e outras. As cidades de montaña da Serra Catarinense (Lajes, São Joaquim e Urubici) atraen turistas brasileiros no inverno, na expectativa de caídas de neve. Outros atractivos son as súas paisaxes naturais, como a da Serra do Rio do Rastro, ou o Parque Nacional de Aparados da Serra, na divisa co estado de Rio Grande do Sul.
Colonización
Ademais dos pobos comúns á formación do pobo brasileiro (indios, negros africanos e brancos portugueses), en Santa Catarina temos unha grande influéncia de inmigrantes italianos e alemáns, que fundaron cidades como Joinville, Blumenau, Frederico Westphalen e outras. Dous dialectos alemáns, o pomerano (xa extinto na súa rexión de orixe), e o plattdüütsch ou baixo alemán, foron preservados polos decendentes destes inmigrantes. Minorías de orixe polacas e ucraínas tamén colonizaron o estado.
Mezzoforte
150px|dereita|miniatura|Abreviatura de mezzoforte. Mezzoforte (do italiano mezzo, "medio" e forte, "forte") é un termo que se emprega na notación musical para indicar un grao determinado de intensidad do son, é dicir, un matiz dinámico. A intensidade que sinala é moderadamente forte, situándose por enriba de mezzopiano e por embaixo de forte.
Representación gráfica
Este matiz dinámico pode aparecer representado nas partituras ou partichelas mediante unhas indicacións especiais que adoitan colocarse por debaixo do pentagrama, concretamente baixo a nota onde comeza a dinámica.
José Boente Sequeiros
José Boente Sequeiros, nado na Esfarrapada (Salceda de Caselas) o 2 de setembro de 1860 e finado en Pontevedra o 18 de xaneiro de 1944, foi un xornalista, avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Santiago Boente Leiras, mestre natural do Porriño. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e colaborou en El Estudiante. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1881-1885). Instalou bufete de avogado en Pontevedra, e chegou a ser Decano do Colexio de Avogados con Manuel Portela Valladares como tesoureiro. Como empresario creou unha sociedade para a fabricación de fariñas e pan, e foi accionista da Sociedad Naviera del Noroeste en Marín. Foi tamén redactor xefe do Diario de Pontevedra. miniatura|Retrato en [[Vida Gallega, 1910.]] Vinculado ao Partido Liberal e dirixente dos partidarios de Montero Ríos sendo un dos apoios de Eduardo Vincenti, foi deputado provincial (1898-1930) e o 24 de abril de 1901 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. Formou parte da comisión redactora do apéndice de dereito foral galego para o Código Civil. En 1907 promoveu o periódico El Progreso e colaborou no Diario de Pontevedra. Foi gobernador civil de Cáceres (1905), Pontevedra (1905-1907 e 1909-1911), Zaragoza (1911), A Coruña (1916), Sevilla (1918), e As Palmas (1919). Foi deputado provincial polo Colexio de Avogados en 1930.
En agosto de 1940 renunciou ao cargo de maxistrado suplente.
Casado con Carmen Álvarez, foi pai do enxeñeiro César Boente Álvarez, do xornalista e escritor José Boente Álvarez e de Joaquín Boente (finado en 1887). O seu irmán Plácido Boente Sequeiros estivo emigrado na Arxentina.
Gumersindo Otero García
Gumersindo Otero García, nado en Breixa (Silleda) o 9 de decembro de 1845 e finado en Riobó (A Estrada) o 12 de novembro de 1914, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Pío Otero, casou en Riobó o 9 de abril de 1871 coa súa curmá Dolores García Espinosa e foi herdeiro de Ramón María Otero. Vinculado ao Partido Liberal, foi alcalde da Estrada do 1 de marzo de 1877 ao 1 de xullo de 1881 e de novo do 6 de setembro de 1886 ao 25 de maio de 1887, cando renunciou polo mal estado de saúde. Foi deputado provincial en 1888, 1892, 1896, 1901 e 1909, e o 4 de novembro de 1898 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. En 1907 foi nomeado gobernador civil de Ourense.
Antonio Bilbatúa Zubeldía
Antonio Bilbatúa Zubeldia, nado en Sarria o 23 de maio de 1894 e fusilado en Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un político e dirixente socialista galego de orixe vasca.
Traxectoria
Fillo de Tomás Bilbatúa Urien e Luisa Zubeldia Oraa, traballou de oficial de telégrafos e militou no PSOE. En xuño de 1915 aprobou as oposicións ao corpo de telegrafistas. Foi elixido deputado da Fronte Popular pola provincia de Pontevedra nas eleccións xerais de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Vigo xunto a outros dirixentes de esquerda da cidade.
O 20 de agosto foi condenado a morte nun consello de guerra sumarísimo polo delito de traizón, e fusilado no camposanto de Pereiró unha semana despois xunto cos outros membros do Comité da Fronte Popular de Vigo: o seu irmán Demetrio, o alcalde Emilio Martínez Garrido, o alcalde de Lavadores José Antela Conde, e os deputados socialistas Enrique Heraclio Botana e Ignacio Seoane. Outro dos seus irmáns, Luís Bilbatúa Zubeldia, tamén foi asasinado polos falanxistas o 15 de setembro.
Coiras, Piñor
San Xoán de Coiras é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 128 habitantes (65 homes e 63 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes.
Teoría de corpos de clases
En matemáticas, a teoría de corpos de clases é unha rama esencial da teoría de números alxébricos que ten por obxecto a clasificación das extensións abelianas e os grupos de Galois conmutativos, dun corpo dado. Máis precisamente, trata a maneira de describir e construír estas extensións en termos de propiedades aritméticas do propio corpo básico.
Descrición xeral
Tradicionalmente comprendía o estudo das extensións abelianas, é dicir, das extensións de Galois cun grupo de Galois que é abeliano, para este caso a teoría desenvolveuse entre 1850 e 1930. No caso das extensións non abelianas, os primeiros resultados importantes forman parte do programa de Langlands.
Gran parte da investigación no caso abeliano céntrase no famoso Jugendtraum de Kronecker, é dicir, o desexo de atopar funcións capaces de xerar a extensión abeliana maximal para cada corpo numérico. Se o campo é ℚ, funcións xeradoras son as funcións ciclotómicas exp(iσ).
Sexa K un corpo numérico. O grupo de Galois da extensión abeliana maximal é un grupo topolóxico compacto abeliano de grao infinito sobre K. Kronecker demostrou que, cando K é o corpo dos números racionais, este grupo é un produto infinito do grupo aditivo dos enteiros p-ádicos tomado sobre todo número primo p, e dun produto infinito de grupos cíclicos finitos. A xeneralización deste teorema foi resultado dun gran proxecto histórico que incluíu as formas cuadráticas e a súa teoría de xénero, as leis de reciprocidade, a teoría de ideais e as extensións ciclotómicas e de Kummer.
A partir da tese de John Tate en 1950, todos os resultados foron reescritos en téminos da cohomoloxía de grupos. Despois houbo un período de aceptación que foi bruscamente interrompido na década de 1960 polas conxecturas de Langlands.
Nuccio Ordine
Nuccio Ordine, nado en Diamante (Calabria) o 18 de xullo de 1958 e finado en Cosenza 10 de xuño de 2023, foi un profesor, filósofo, e escritor italiano, experto no Renacemento e no pensamento de Giordano Bruno. Foi citado como o ensaísta de Italia máis coñecido no mundo e as súas obras tiveron traducións en múltiples linguas.
Recoñecementos
En 2023, foi galardoado co Premio Princesa de Asturias de Humanidades.
Lamacide, Labrada, Abadín
Lamacide é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes en 2015 (4 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Her (filme)
Her é un filme estadounidense de 2013 escrito, dirixido e producido por Spike Jonze. É o primeiro filme escrito por Jonze e conta a historia de Theodore Twombly (Joaquin Phoenix), un home que desenvolve unha relación con Samantha (Scarlett Johansson), un sistema operativo intelixente e personalizado. O filme tamén está protagonizado por Amy Adams, Rooney Mara e Olivia Wilde.
Eugenio Fraga Mascató
Eugenio Fraga Mascató, finado en Cambados o 1 de xaneiro de 1898, foi un político galego.
Traxectoria
Vinculado ao Partido Liberal, foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Cambados en 1886. Foi deputado provincial e o 5 de novembro de 1894 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Encarnación Padín Torrado e foi pai de Lorenzo Fraga Padín.
Lestide, Labrada, Abadín
Lestide é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Río Columbia
O río Columbia é un curso fluvial do oeste de Norteamérica, que verque as súas augas no océano Pacífico, logo dun percorrido de 1.953 km. É o río máis caudalosos de todos os cursos de América do Norte que desembocan nese océano. Contando conxuntamente o seu afluente da esquerda, o Snake acada unha lonxitude de 2.240 km. A súa conca hidrográfica abrangue uns 668.217 km², dos que sobre un 15 % están sitos no Canadá.
Xeografía
A fontes do Columbia están situadas na provincia canadense de Columbia Británica (British Columbia) no lago Columbia (Columbia Lake). Atravesa o medio oeste do estado norteamericano de Washington. Nos seus últimos 480 km antes da súa foz, conforma a fronteira entre os estados norteamericanos de Washington e Oregón, pero a súa conca esténdese tamén aos de Montana e Idaho. Desemboca no Océano Pacífico en Astoria.
Ademais o Columbia é o único río de Norteamérica que alcanza o Pacífico, desde o interior do continente, enlazando este coa costa, atravesando a gran cordilleira das Rocosas. Os cerca de 80 km a través da cadea das Cascadas son coñecidos como a garganta do río Oregón (Columbia River Gorge), paraxe no que está situado o encoro de Bonneville.
Caudal
Cun vertido de 7.500 m³/s de media anual o Columbia é o río máis caudaloso de todo o hemisferio occidental que desemboca no Océano Pacífico, e, despois do río Mississippi, do río San Lourenzo e do río Mackenzie é o cuarto máis caudaloso de América do Norte. O caudal maior do Columbia, o 6 de xuño de 1894, foi de 35.113 m³/s.
Encoros no Columbia
dereita|miniatura|Presa de Grand Coulee
Os encoros que represan a auga do Columbia na actualidade son:
O tramo maior aberto a pesca son os arredor de 80 km de Hanford Reach en Hanford Reach National Monument, no Condado de Benton, Washington. Aquí desovar sobre o 80% de todos os salmóns reais de todo o sistema do río Columbia.
John Kendrew
John Cowdery Kendrew, nado o 24 de marzo de 1917 en Oxford (Inglaterra) e finado o 23 de agosto de 1997 en Cambridge, foi un químico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1962.
Traxectoria
Estudou química no Trinity College da Universidade de Cambridge, onde se licenciou en 1939.
Maria Ubach Font
Traxectoria
En 1998 obtivo unha licenciatura en ciencias económicas na Universidade de Tolosa II-Lle Mirail e un máster en relacións internacionais na Universidade de París I Panthéon-Sorbonne.
John Kendrew
Traxectoria
Durante a segunda guerra mundial prestou servizos no Ministerio de Produción Aeronáutica, inicialmente na súa investigacións acerca da cinética das reaccións e posteriormente no desenvolvemento do radar.
Maria Ubach Font
Traxectoria
En 1998 iniciou a súa carreira no Ministerio de Asuntos Exteriores de Andorra como técnica. Até 2001 foi representante permanente adxunta ante o Consello de Europa en Estrasburgo. Entre 2001 e 2006 foi secretaria primeira na embaixada de Andorra en Francia e delegada permanente adxunta ante a UNESCO. Até 2011 foi directora de asuntos multilaterais e cooperación do ministerio.
John Kendrew
Traxectoria
En 1940 alistouse nas investigacións operacionais da Royal Air Force (R.A.F.) inglesa, conseguindo o grao de comandante do aire da R.A.F.
Maria Ubach Font
Traxectoria
Entre outubro de 2011 e xuño de 2015 foi embaixadora en Francia e Portugal (residindo en París), ademais de ser delegada permanente ante a UNESCO e representante ante o Consello Permanente da Francofonía. Entre 2015 e 2017 foi embaixadora ante Bélxica, Países Baixos, Luxemburgo, Alemaña e a Unión Europea, residindo en Bruxelas.
En xullo de 2017 asumiu a fronte do ministerio de asuntos exteriores, encabezando as negociacións para un acordo de asociación entre Andorra e a Unión Europea.
Pietro da Barsegapé
Pietro da Barsegapé foi un poeta lombardo do século XIII. Nado en Bascapè arredor do ano 1220 no seo dunha familia de orixe pavesa ou ludigiana, na provincia de Pavía. Crese que morreu preto do ano 1280.
Traxectoria
É coñecido por ser o escritor do Sermon, unha ópera de carácter didáctico en lingua lombarda. A ópera ten uns 2500 versos e está dividida en tres partes: a creación do mondo, a historia de Cristo e o xuízo universal.
Cary Fukunaga
Cary Joji Fukunaga, nado o 10 de xullo de 1977, é un director, guionista e fotógrafo de cinema estadounidense. É coñecido por escribir e dirixir o filme de 2009 Sin nombre, Jane Eyre en 2011, e por dirixir e producir a primeira tempada da serie de HBO True Detective, pola cal gañou o Premio Primetime Emmy ó mellor director dunha serie dramática. Recibiu a aclamación polo drama bélico de 2015 Beasts of No Nation, no que foi guionista, director, produtor e fotógrafo.
A Corna, Piñor
Santa María do Desterro da Corna é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 107 habitantes (56 homes e 51 mulleres), 56 menos ca en 1999.
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847) aparece citada como " ó " (sic). Por entón tiña 80 vivendas, con 400 habitantes.
Sith
No universo de Star Wars os Sith son un grupo de seguidores do Lado Escuro da Forza (véxase "Forza (Star Wars)"). Son os inimigos dos Jedi. A palabra Sit significa "fada" en celta.
Introdución
Un Sith é unha raza sensible á Forza, do mesmo xeito que o son os Jedi. Con todo, os Sith diferéncianse moito destes últimos. Un Jedi obtén o poder na Forza mediante a meditación, a paz interior, e o dominio do medo, así como do odio, o anoxo e a agresividade. Os Sith fan todo o contrario, co mesmo obxectivo (que é o poder na Forza). Eles non dominan para nada o seu temor, pola contra, este termina axudándoos. Cando loitan fano con odio, violencia, e furia, que pode chegar a converterse en ira.
De feito, a ideoloxía Sith consiste no actuar con anoxo, e non con sabedoría e lóxica. Consiste tamén en que un Sith debe obter o poder para se beneficiar soamente a si mesmo, o cal é contrario aos Jedi, que queren o poder para manter a paz na galaxia e beneficiar aos demais.
Os Sith utilizan sabre láser de cor vermella, a cal representa o poder, a paixón, o odio e a morte. O cristal que produce a cor vermella na espada de luz é artificial e creada polos mesmos Sith, a diferenza dos que producen as cores azul e verde, as cales son atopadas en cavernas naturais. Estas dúas últimas cores, entre outras poucas, son usadas polos Jedi, que representan a paz, a sabedoría e a orde.
Código Sith
Este código Sith é o que aparece en Knights of the Old Republic:
Grandes Figuras do Sith
Jedi
Triesen
Triesen é un concello situado no sur do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 4.827 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte co municipio de Vaduz, ao leste con Triesenberg, ao sueste con exclaves dos municipios de Vaduz, Schaan e Balzers, ao sur con Maienfeld (Suíza) e Fläsch (Suíza), ao suroeste con Balzers, e ao oeste con Wartau (Suíza) e Sevelen (Suíza).
Lugares de interese
miniatura|left|150px|Parroquia de St. Gallus
Comunicacións
Triesen é un dos municipios máis grandes do país, polo que está moi ben comunicado. Triesen posúe varias paradas de autobús e unha estación. Respecto doutros transportes, destaca o automóbil e unha estación de tren, chamada Forst Hilti. O outro transporte, ademais de ser o máis rendible é o menos contaminante, é a bicicleta. Desde Triesen parten numerosos carrís bici que comunican a cidade con outras localidades como Vaduz, Schaan ou Balzers.
Deportes
O FC Triesen é un dos poucos equipos de Liechtenstein que xogan en Suíza. Como Triesen se atopa nun val rodeado de altas montañas, o deporte máis practicado é o esquí, así como outros deportes de inverno. Outros deportes importantes son a patinaxe sobre xeo e a natación, xa que hai unha piscina municipal cuberta. O circuíto de motocross de Triesen é o único que hai no país.
Miocito
miniatura|Estrutura da célula muscular e da unión neuromuscular: 1. [[Axón 2. Unión neuromuscular 3. Fibra muscular (miocito) 4. Miofibrila.]] miniatura|Estrutura dun [[sarcómero: S = sarcómero, unidade funcional do músculo A = banda A, rexión da miosina con solapamento parcial coa actina I = banda I, rexión da actina H = zona H, rexión de só miosina Z = liña Z, límite do sarcómero M = liña M, centro do sarcómero.]] O miocito, tamén chamado fibra muscular ou célula muscular é o tipo de célula que forma o tecido muscular. Son células longas e tubulares que se orixinan a partir de mioblastos. Hai varias clases de miocitos, especializados segundo o tipo de músculo no que se atopen, polo que se distinguen os seguintes tipos:
Control funcional
Kindlin-2 xoga un papel na elongación.
GATA4 e GATA6 xogan un papel na diferenciación.
A Eiriña, Pontevedra
A Eiriña é un barrio residencial da cidade de Pontevedra, situado ao leste do centro urbano.
Localización
Sitúase ao norte do Gorgullón, ao noroeste do barrio da Parda, ao oeste dos Salgueiriños e ao sur do barrio da Seca. Na actualidade forma parte do núcleo urbano, pero no nomenclátor oficial de 1940 pertencía á parroquia de Mourente.
Historia
En 1897 inaugurouse no barrio o Hospital Provincial de Pontevedra. O barrio deu nome ao equipo de fútbol Eiriña CF, creado en 1921, que en 1941 se fusionou co Alfonso XIII Foot-ball Club para dar lugar ao Pontevedra CF. O equipo xogaba os seus encontros no Campo do Progreso.
En 1969 a Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra construíu no barrio catro bloques con 112 vivendas, na leira dos Canos de Arriba, e a carón dos bloques construíuse a igrexa parroquial da Virxe do Camiño.
Descrición
Ademais da igrexa parroquial Virxe do Camiño do arquitecto Francisco Taracido Fraga (inaugurada en 1974) está situado neste barrio o Colexio Calasancio e as oficinas de Telefónica na cidade. O barrio está atravesado pola liña ferroviaria do Eixe Atlántico A Coruña-Vigo, de alta velocidade.
Vitaly Scherbo
Vitaly Scherbo (en Виталий Венедиктович Щербо, Vitalii Venediktovich Shcherbo; en Віталь Венядзіктавіч Шчэрба, Vital' Veniadziktavič Ščerba), nado en Minsk (Unión Soviética) o 13 de xaneiro de 1972 é un ex-ximnasta belaruso que gañou seis medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de 1992 representando o Equipo Unificado, algo que non conseguiu ningún outro ximnasta na historia.
Traxectoria
Scherbo comezou a practicar ximnasia aos sete anos, motivado pola súa nai, xa que era un neno inquieto e nervioso e ela vía nese deporte unha forma de canalizar a súa enerxía. Os adestradores do seu club local de Minsk recoñeceron rapidamente o seu gran talento para a ximnasia, así que o enviaron a unha escola estatal en Moscova onde comezou a adestrar con outros mozos que tamén destacaban.
Con só quince anos entro a formar parte do equipo nacional da Unión Soviética. A nivel internacional deuse a coñecer en 1989 cando finalizou en cuarta posición na prestixiosa Copa Chunichi, que se celebra cada ano na localidade xaponesa de Nagoya. En 1990 participou nos seus primeiros Campionatos de Europa en Lausanne, en que gañou tres medallas de ouro nas finais por aparatos, incluíndo un exercicio de salto puntuado cun 10.00. Nese mesmo ano tamén gañou a competición individual nos "Goodwill Games" de Seattle e o ano seguinte acabou segundo na competición individual dos Campionatos do Mundo de Indianápolis, sendo só superado polo seu compañeiro de equipo Grigori Misutin.
Nos Xogos Olímpicos de Barcelona (1992), Scherbo fixo a mellor competición da súa vida e dominou de xeito avasalador como non fixera antes ningún ximnasta nos xogos. De oito medallas posibles, gañou seis, todas de ouro, incluída a competición individual, en que gañou por diante dos seus compañeiros Grigori Misutin (prata) e Valeri Belenki (bronce). Por este motivo foi considerado a grande estrela dos Xogos de Barcelona. Só os nadadores Michael Phelps e Mark Spitz gañaron máis medallas de ouro nuns Xogos Olímpicos.
Nos anos seguintes continuou a ser o gran dominador da ximnasia a nivel mundial. En 1993 gañou en Birmingham o seu único título mundial na competición individual, e sumou moitas máis medallas en diferentes campionatos mundiais e europeos.
Porén, a vida en Belarús facíase difícil para el e a súa familia debido á inestabilidade social do país. A súa casa foi asaltada por uns ladróns e noutra ocasión intentaron secuestrar a súa filla. Decidiron entón trasladarse aos Estados Unidos, en concreto á localidade de State College, en Pensilvania.
En 1996, a súa esposa sufriu un grave accidente de coche que a mantivo un mes en estado de coma. Durante ese tempo, Scherbo deixou de adestrar para estar con ela. Gañou bastante peso e abusou do alcol. Os médicos dicían que ela tiña poucas posibilidades de sobrevivir, mais conseguir saír do coma e insistiu para que o seu home adestrase e puidese competir con garantías nos Xogos Olímpicos de Atlanta (1996).
Scherbo planeara participar nos Campionatos do Mundo de Lausanne (1997), mais uns meses antes sufriu un accidente de moto en que rompeu unha man, polo que puxo punto final á súa carreira deportiva.
Vida privada
Actualmente vive en Las Vegas, Nevada, coa súa familia, onde rexenta un ximnasio.
Selección de fútbol do Brasil
A selección nacional de fútbol do Brasil é o equipo que representa ao Brasil en campionatos internacionais de fútbol. A Canarinha, como é coñecida popularmente, é o equipo máis laureado a nivel mundial tras acadar a vitoria en cinco Copas do Mundo. É ademais a única selección que participou en tódalas edicións do torneo. A selección está rexida pola Confederación Brasileira de Fútbol, afiliada á CONMEBOL.
O Brasil gañou o seu primeiro Mundial na edición de 1958 en Suecia, onde xa destacaba un mozo Pelé que marcou dous goles na final. O encontro rematou 5-2. Catro anos despois, no Mundial de 1962 en Chile volveron repetir éxito. O terceiro campionato lográrono en 1970, en México. Brasil presentou o que posiblemente sexa o mellor equipo de tódolos tempos, con estrelas coma Pelé, Tostão, Gérson, Jairzinho ou Rivellino. Gañaron cantos encontros disputaron nese torneo. Ademais quedaron co trofeo en propiedade ó se-los primeiros en gañar por tres veces a copa.
Pasaron 24 anos ata que o equipo brasileiro puido celebrar un novo título planetario, gañando o Mundial de 1994, nos Estados Unidos, despois de derrotar na final á selección italiana. O marcador ó final do partido foi de 0-0 polo que o torneo decidiuse por primeira vez na quenda de penaltis. Despois de acabar como segundo no Mundial de 1998 a selección brasileira gañou o seu quinto campionato no Mundial de 2002 no Xapón e Corea do Sur. A final xogouse entre as dúas seleccións máis laureadas da historia do fútbol, e o Brasil, gañando o equipo suramericano grazas a dous goles de Ronaldo.
Comezos
O primeiro título relevante conquistado pola selección brasileira foi o Campionato Suramericano de 1919, actual Copa América, con Friedenreich marcando o gol do título sobre o, no Estadio das Laranjeiras construído polo Fluminense para esta ocasión, xa que o goberno brasileiro non tiña o diñeiro para financiar este evento internacional. En 1922, o Fluminense ampliou o seu estadio e a selección brasileira repetiu o seu triunfo no Campionato Suramericano.
O Brasil é a única nación que se ten clasificado para tódalas edicións da Copa do Mundo. Con todo, as participacións iniciais do país estiveron lonxe de seren exitosas. Iso debese á disputa interna do fútbol brasileiro sobre o profesionalismo, o que fixo que a Confederación Brasileira de Fútbol fose incapaz de convocar equipos cos mellores xogadores. En particular, as disputas entre as federacións estatais de São Paulo e do Río de Xaneiro (as dúas máis importantes da época) significaban que a selección estaría composta por xogadores vidos dunha soa desas federacións. Tanto no Mundial de 1930, cando Preguinho marcou o primeiro gol da historia da selección brasileira na Copa do Mundo, na estrea contra, en que o Brasil perdeu por 2 a 1, como na de 1934, o Brasil foi eliminado pronto na primeira fase. A situación cambiou a partir do Mundial de 1938, no que o Brasil terminou nun bo terceiro lugar, con Leônidas da Silva facendo historia e sendo o primeiro xogador a marcar catro goles nun único encontro da Copa do Mundo.
O Brasil acolleu a Copa do Mundo de 1950, a primeira edición despois da segunda guerra mundial, e a primeira celebrada no Brasil. O torneo de 1950 foi único por non ter unha única final, mais ao contrario diso, unha final cuadrangular; con todo, o partido decisivo entre o Brasil e o Uruguai serviu como "final" do torneo. O partido foi xogado no estadio de Maracanã no Río de Xaneiro (entón capital do país), cunha asistencia en torno aos 200.000 espectadores, e o Brasil só precisaba dun empate para ser campión. Friaça abriu o marcador para os brasileiros, pero os uruguaios acabaron remontando con goles de Schiaffino e Ghiggia. O partido foi coñecido dende entón como o Maracanazo e o 16 de xullo de 1950 pasou á historia como o día máis triste da historia do fútbol brasileiro.
Ata aquel entón a selección brasileira xogaba de branco, pero trala derrota realizouse un concurso para escoller un novo uniforme para o equipo, sendo escollidos o amarelo como cor da camiseta, o azul como cor do calzón e o branco coma cor das medias. O concurso, promovido polo xornal Correio da Manhã, do Río de Xaneiro, foi gañado polo profesor, xornalista gaucho e, ironicamente, seareiro do Uruguai, Aldyr Garcia Schlee. Para a Copa do Mundo de 1954, en Suíza, o equipo brasileiro estaba completamente renovado, para que a derrota do Maracanã puidese ser esquecida, mais aínda tiña un bo grupo de xogadores, incluíndo Nilton Santos, Djalma Santos, Julinho e Didi. O Brasil chegou aos cuartos de final, onde caeu derrotado ante a selección favorita,, nun dos partidos máis violentos da historia dos Mundiais, que pasou á historia como a Batalla de Berna.
Idade de Ouro: Pelé e Garrincha
O técnico do Brasil, Vicente Feola, impuxo regras estritas para o equipo para a Copa do Mundo de 1958, en Suecia. Os xogadores recibiron unha lista de corenta cousas prohibidas, incluíndo usar chapeu ou paraugas, fumar mentres vestían uniforme oficial e conversar coa prensa fóra dos locais designados. Foi o único equipo que levou un psicólogo (por mor da lembranza de 1950, que aínda afectaba algúns xogadores) ou un dentista (xa que, por causa das súas orixes humildes, moitos xogadores tiñan problemas dentais, o que causaba infeccións e tiñan tamén un impacto negativo nos partidos). Ademais mandaron un representante a Europa para asistir aos partidos eliminatorios un ano antes do comezo do torneo.
Unha vez comezado o mundial, o Brasil caeu no grupo máis difícil, con, a e. No primeiro encontro Brasil bateu a Austria por 3 a 0, e despois empatou 0 a 0 con Inglaterra. Os brasileiros estaban preocupados co seu partido fronte os soviéticos, que tiñan un físico excepcional e eran un dos favoritos a gañar o torneo; a súa estratexia era arriscar no comezo do xogo para tentar marcar un gol pronto no inicio. Antes do partido, os líderes do equipo, Bellini, Nílton Santos e Didi, falaron co técnico e persuadírono para facer tres substitucións que serían cruciais para gañar aos soviéticos e a Copa: Zito, Garrincha e Pelé comezarían o xogo contra a Unión Soviética. No asubío inicial, pasaron a bóla a Garrincha que pasou por tres xogadores antes de acertar a trabe cun xute. O equipo brasileiro mantivo a presión sen descanso, e tras tres minutos, que máis tarde serían chamados de "os tres minutos máis grandiosos da historia do fútbol", Vavá deu ao Brasil o primeiro gol. Finalmente o partido rematou con vitoria por 2 a 0, tras un segundo gol de Vavá.
Pelé marcou o único gol do partido de cuartos de final contra, e posteriormente bateron a por 5 a 2 nas semifinais. Xa na final, Brasil venceu aos anfitrións,, por 5 a 2, gañando a súa primeira Copa do Mundo e converténdose a primeira selección en gañar un título de Copa do Mundo fóra de seu propio continente. Repetiu o feito en 2002, ao triunfar na Asia, sumando títulos en tres continentes. Despois do Brasil só e Alemaña conseguiron un título mundial fóra do propio continente. miniatura|esquerda|Selección Brasileira no [[Copa América|Campionato Suramericano de 1959.]] Na Copa do Mundo de 1962, o Brasil conseguiu o seu segundo título, nun campionato que trala lesión de Pelé, tivo a Garrincha como a grande estrela, facendo goles de cabeza e tamén coa súa perna esquerda, e xogando con febre a final. Na Copa do Mundo de 1966, a preparación do equipo estivo afectada por mor de influencias políticas. Tódolos grandes clubs do fútbol brasileiro querían aos seus xogadores incluídos no equipo brasileiro para darlles maior exposición. Durante os meses finais da preparación, o técnico Vicente Feola estaba traballando con 46 xogadores, dos cales só 22 irían a Inglaterra; iso causou moitas disputas internas e presión psicolóxica. O resultado foi que, en 1966, o Brasil tivo unha das súas peores actuacións de tódalas Copas do Mundo. Alén diso, a derrota contra Hungría supuxo a única derrota de Garrincha coa camisa da selección.
Antes da Copa do Mundo de 1970, o 3 de setembro de 1969, a selección disputou un partido amigable contra o Atlético Mineiro e a futura selección campioa foi derrotada por 2-1. Despois do ocorrido, foron prohibidos os partidos amigábeis de equipos brasileiros coa selección. O Brasil gañou súa terceira Copa do Mundo na Copa do Mundo de 1970 en México. Naquela ocasión, colocou en campo o que foi considerado, segundo unha pescuda global con especialistas, realizada pola revista inglesa World Soccer, o mellor equipo de fútbol de tódolos tempos con Pelé, na súa última edición de Copa do Mundo, Carlos Alberto Torres, Jairzinho, Tostão, Gérson, Piazza, Clodoaldo e Rivellino. Tras gañar a Copa Jules Rimet por terceira vez, o Brasil quedou con ela en propiedade. Porén, foi roubada e fundida anos máis tarde. En 1984 relizouse unha réplica totalmente confeccionada a partir dos seus moldes orixinais. Despois desa conquista, a selección pasou 24 anos sen conquistar unha Copa do Mundo. Nese período alcanzou unha nova final, no Mundial de 1982 cunha selección que contaba con xogadores como Zico, Sócrates, Falcão e Júnior, sendo considerada por moitos unha das mellores seleccións da historia dos mundiais.
Pentacampións
En 1994, a selección brasileira non estaba considerada como unha das favoritas. Un ano antes, nas eliminatorias, clasificarase no último momento grazas á axuda de Romário, que foi até alcumado San Romário. Xa na Copa disputada nos Estados Unidos, o equipo de Carlos Alberto Parreira estaba considerado como demasiado defensivo, o que contrariaba o estilo tradicional do fútbol brasileiro. No decorrer da competición, mentres, o Brasil foi superando barreiras e clasificándose para as seguintes fases. Foi o primeiro do seu grupo na primeira fase, despois de vencer ó e a  e empatar con. Nos oitavos de final, eliminou a selección dos Estados Unidos en pleno día 4 de xullo. Nos cuartos de final, nun partido emocionante, eliminou os e, nas semifinais, volveuse a atopar con, despachando finalmente á selección escandinava. Na final, derrotou a na quenda de penaltis, tras un empate sen goles despois do tempo normal e a prórroga. Pasou así a ser a primeira selección en conquistar catro Copas do Mundo e a primeira en conquistar o título a grazas a unha rolda de penaltis.
Entre 1998 e 2002 a selección tivo até catro técnicos diferentes (Luxemburgo, Candinho, Émerson Leão e Scolari) e volveu ter problemas para clasificarse para un Mundial. Outra vez a Seleção non era vista como favorita e, outra vez, acabou sorprendendo. Para a Copa do Mundo de 2002, Scolari convocou a Ronaldo, o que xerou moitas dúbidas, pois levaba dous anos parado por unha lesión. Porén, o dianteiro tivo grandes actuacións e contribuíu a que a canarinha eliminase sucesivamente as seleccións de Bélxica, Inglaterra, Turquía e Alemaña, esta última na final. Ronaldo foi o máximo goleador do torneo, con oito goles, dous deles na final na que o Brasil conquistou o seu quinto título.
Presente
miniatura|[[Kaká]] Co bo desempeño nas eliminatorias da Copa do Mundo de 2006, Brasil continuou sendo o único país que conseguiu a clasificación para tódolos mundiais, alén de xa ser o que máis veces foi campión. Con todo, no mundial a selección fracasou, non demostrou o fútbol esperado e sucumbiu de forma vexatoria con, fracasando no soño de obter o a sexta copa. O 24 de xullo de 2006, Parreira foi destituído, e Dunga foi anunciado como o novo adestrador, nunha tentativa da Confederación Brasileira de Fútbol de dar unha resposta ás críticas por parte dos seareiros e da prensa. Este troco veu por mor da imaxe de loita e garra que dera Dunga na súa etapa xogador, contrapóndose á imaxe de falta de comando e profesionalismo, que foi creada de seu antecesor na campaña fracasada de 2006.
Dende que asumiu a Selección, a palabra de orde do técnico Dunga é renovación. Diante disto, foron afastados do equipo brasileiro xogadores veteranos como Cafú, Roberto Carlos, Ronaldo e Emerson, xogadores que ao lado do técnico Carlos Alberto Parreira, foron responsabilizados polo fracaso brasileiro no mundial de Alemaña. Dunga, que vivía a súa primeira experiencia como técnico de fútbol, chamou ao seu amigo e excompañeiro da Copa do Mundo de 1994, Jorginho para o cargo de auxiliar técnico, cargo este que era ocupado por Zagallo.
Dunga estreouse na selección no amigable contra, o día 16 de agosto, en Oslo. O partido acabou 1 a 1. Na súa segunda actuación como técnico, Dunga levou a selección á vitoria contra o 3 de setembro, en Londres, por 3 a 0. O amigable seguinte contra o 5 de setembro en Londres foi outro logro para a selección, vencendo por 2 a 0. Despois xogou contra o combinado de, e o Brasil venceu por 4 a 0, coa estrea do porteiro Hélton. No último partido de 2006, o Brasil afrontou a, e conseguiu outra vitoria por 2 a 1.
O 6 de febreiro nun amigábel contra, selección do ex-técnico do Palmeiras e da selección brasileira, Luiz Felipe Scolari, Dunga foi criticado por escoller un equipo considerado feble e, ao contrario do que moitos esperaban, non convoca Rogério Ceni para a portería da selección, insistindo nos porteiros Hélton e Júlio César. A derrota por 2 a 0 foi a primeira do técnico. En marzo, Brasil realizou dous amigábeis en Suecia: 4 a 0 contra e 1 a 0 contra.
En 2007, disputou a Copa América en Venezuela, e consagrouse campión vencendo na final a por 3 a 0. Ese mesmo ano comezan as eliminatorias da Copa do Mundo de 2010. Xa en 2009, o equipo comandado por Dunga conquistou tamén a Copa Confederacións ao bater a selección dos Estados Unidos na final por 3 a 2 tras unha remontada. O 5 de setembro, acadou a súa clasificación para o Mundial de Suráfrica ao vencer a por 3 a 1 fóra da casa. Xa no Mundial chegou un novo fracaso para a Canarinha que foi eliminado nos cuartos de final por 2 a 1 contra os.
Estadio
miniatura|dereita|200px|[[Estadio de Maracanã, sede da Copa Mundial de Fútbol de 1950 celebrada en Brasil.]] A selección brasileira non ten un estadio nacional de orixe do mesmo xeito que moitos outros equipos e seleccións nacionais. Por tal motivo a selección brasileira xoga os seus partidos amigables e clasificatorios en diferentes escenarios. Entre estes atópanse o mítico Estadio Maracanã que foi sede da Copa Mundial de Fútbol de 1950 celebrada en Brasil. Este estadio é coñecido pola súa capacidade, na final do propio mundial albergou a 200.000 espectadores, e tamén por un episodio acontecido durante ese encontro, o chamado Maracanazo. Nese encontro a selección do Brasil, que tan só precisaba dun empate para levarse a Copa do Mundo. O partido comezara ben para ledicia dos seareiros, mais a selección do Uruguai conseguiu darlle a volta ao marcador e levarse o título.
Ademais do estadio de Maracanã, que hoxe conta cunha capacidade para 82.238 espectadores, está o estadio Olímpico João Havelange, onde a selección brasileira disputou partidos de eliminatorias para o Mundial de 2010. Os estadios Morumbi, Mineirão, Beira-Rio, Manei Garrincha entre outros, son utilizados igualmente pola selección. Con todo, a selección brasileira disputou encontros oficiais para as eliminatorias do mundial de fútbol Alemaña 2006 en estadios máis pequenos como o estadio Vivaldo Lima en Manaus, o estadio Rei Pelé en Maceió, o estadio Serra Dourada en Goiânia e o estadio Mangueirão en Belém do Pará.
Uniforme
Brasil dende os seus comezos levou unha súa indumentaria conformada por camiseta, pantalón e medias de cor branca até o Mundial de 1950. Despois do famoso "Maracanazo", cambiou o seu uniforme polo actual facendo o seu debut no Mundial de Suíza 1954 coa goleada de 5-0 fronte a no Stade des Charmilles na cidade de Xenebra.
Actualmente, o uniforme oficial da selección brasileira componse dunha camiseta amarela, pantalón azul e medias brancas. O uniforme de visitante componse de camiseta e medias azuis e pantalóns brancos. A indumentaria da selección está feita con tecnoloxía "Dri-Fit" de Nike, unha tecnoloxía innovadora que mellora o rendemento dos xogadores axudándoos a manterse máis secos, frescos e liviáns. Lógrao levando a transpiración do corpo á parte externa da tea para un secado rápido.
Máis partidos disputados
Actualizado a 18 de marzo de 2018.
Máximos goleadores da selección
Actualizado a 26 de marzo de 2018.
Existencialismo
Obxecto de reflexión da filosofía existencialista
A reflexión filosófica dos pensadores existencialistas arranca dun estudo da existencia humana, entendida como unha “realidade” individual peculiar e diferente do resto dos obxectos da natureza. Estes últimos, como indica Heidegger, están aí diante, á vista, podendo un observalos e reflexionar obxectivamente sobre eles. Por exemplo, a árbore que está aí no meu xardín e que estou a contemplar. Os obxectos do mundo, como esta árbore, teñen unha serie de características comúns con outros obxectos similares que permiten elaborar unha definición idéntica para todos eles. Este sería, precisamente, un dos obxectivos de gran parte da filosofía tradicional, é dicir, definir o que as cousas son en función da esencia común a todos os exemplares da mesa especie. Pero a nosa existencia nunca se nos presenta como algo contemplable e exterior a nós mesmos (como, por exemplo, a árbore que está enfronte de nós), senón que, como di Marcel, é un “misterio” no que cada un está incorporado (O misterio do ser). A existencia experimentámola só en primeira persoa vivíndoa. Eu experimento a miña existencia, ti a túa etc. Existir, ademais, consiste na realización ou exercicio dun modo de ser propio, non compartible, pois acontécelle só a un mesmo e a ninguén máis. A miña existencia é miña e nunca pode saír de min cara outro, así como a túa existencia é tamén exclusivamente túa. De aí que cada existencia humana sexa diferente, coas súas características propias froito das vicisitudes persoais na vida de cada un. Por todo isto os filósofos existencialistas consideran que o ser humano ten un modo peculiar de existir, diferente da existencia dos demais entes (pedras, plantas, animais etc.). No primeiro caso trátase dun modo de ser exclusivamente individual e continxente, mentres que no segundo caso son entes susceptibles dunha definición universal e invariable. Esta é a razón de que escollan termos diferentes para expresar a existencia, segundo se trate da existencia dun ser humano ou doutro ente non humano, por exemplo: o par Existenz (humana)-Vorhandensein (dos entes) en Heidegger, ou o par Pour soi (humano)- En soi (das cousas) en Sartre etc.
Metodoloxía existencialista
O carácter íntimo e persoal da existencia humana representa un novo ámbito inaccesible tanto para os procedementos racionais dos filósofos cos seus argumentos lóxicos, como para os procedementos empíricos dos científicos. Reclámanse entón novos medios para o filosofar. Marcel sinala esta diferenza metodolóxica recorrendo á distinción entre reflexión primeira (propia dos saberes obxectivos) e reflexión segunda (propia da filosofía existencial). Esta distinción, basicamente compartida por todos os filósofos existencialistas, é a orixe dunha constante desconfianza respecto da Razón humana. Esta cousifica e clasifica a realidade en compartimentos estancos e fixos. Pero como a existencia humana caracterízase polo continuo cambio entón non ten un ser estático, senón que depende do que cada individuo está a facer na súa vida coas súas decisións, actividades etc. Sartre expresa isto coas célebres frases de que no ser humano “a existencia precede á esencia” e “o ser humano non é outra cousa que o que el se fai” (O existencialismo é un humanismo). Neste facerse a si mesmo o ser humano é totalmente libre pois, a dicir de Sartre, non está condicionado por nada. Todo o que un é e fai responde sempre a unha decisión previa entre varias opcións posibles. De aquí deduce Sartre que non podemos delegar a responsabilidade última dos nosos actos noutras persoas nin tampouco na sociedade. Existir, polo tanto, consiste en estar constantemente decidindo e facéndose un a si mesmo, de onde resulta unha maneira de ser específica para cada un e inabarcable por conceptos universais aplicables por igual a todos os individuos.
Debido ó carácter único e “irracional” de cada existencia humana, os existencialistas recorren a descricións de situacións existenciais concretas e persoais, por medio de relatos biográficos ou novelados, como medio literario máis axeitado para expresar o universo emocional da existencia humana (por exemplo, Marcel e Sartre).
Apterigotos
O dos apterigotos (Apterygota) é un taxon parafilético que agrupa aos hexápodos que no curso da evolución nunca estivero provistos de ás.
Existencialismo
Tipos de existencialismo
Atendendo á cuestión da existencia de Deus, é común dividir o existencialismo filosófico en tres tipos:
O enfoque existencialista da filosofía posúe unha tintura pesimista e tráxica, acentuada polo tratamento de temas como a morte, a angustia, as situacións límite, o absurdo da vida etc. É precisamente este compoñente do existencialismo o que máis o ten achegado á literatura contribuíndo á difusión popular do mesmo nunha época marcada polas guerras mundiais e, polo tanto, propicia para o acollemento destas cuestións. Os existencialistas enfróntanse de diferentes xeitos ó aspecto tráxico da vida. Así, Sartre conclúe que a existencia humana está condenada ó fracaso, xa que consiste nunha aspiración a ser como Deus, mais este é para Sartre unha realidade inexistente e absurda. De aí que a existencia humana careza de sentido e estea tamén condenada ó absurdo. Heidegger, en cambio, mantén as súas análises existenciais nun plano neutral e soamente descritivo sen extraer ningunha conclusión respecto do sentido da existencia humana ou sobre o tema da existencia divina. Por último, Jaspers e Marcel ven unha posibilidade de superación do nihilismo en certas experiencias existenciais, irreducibles a unha explicación racional e que, segundo eles, abren ó ser humano á transcendencia divina. Marcel, por exemplo, sérvese da fe cristiá para abeirar a crenza en Deus e asumir a esperanza dunha vida eterna alén da morte aparente á que nos destina esta existencia humana no mundo.
Apterigotos
O concepto opónse ao de pterigotos (Pterygota), que significa 'alados', grupo, este si monofilético que inclúe os verdadeiros insectos con ás ou que claramente derivan de antepasados alados (como os sifonápteros ou pulgas).
Apterygota e Pterygota son grupos artificiais sen carácter taxonómico.
Etimoloxía
O termo do latín científico Apterygota deriva do grego científico απτέρυγος aptérygos, 'sen ás', ou, se queremos, formado polos elementos do latín científico a-, co sentido de privación ou negación, e -pterygota plural neutro do grego científico πτερυγωτός pterygōtós, 'alado', derviado do grego antigo πτέρυξ ptéryx ou πτερόν pterón, 'á'.
Características
Os apterigotos considéranse os hexápodos máis primitivos, como o demostra o feito de non ter desenvolvido aínda as ás, e o de non experimentar metamorfose (presentan ametabolismo). Á parte destas dúas características, claramente plesiomórficas, non comparten ningún carácter derivado (apomorfía) que xustifique a existencia deste grupo como entidade taxonómica. Os grupos parafiléticos desta índole non son aceptados pola actual taxonomía cladística.
Maple Leaf Gardens
Maple Leaf Gardens (Xardín folla de pradairo, por ser a folla do pradairo o emblema da bandeira do Canadá) foi un estadio (arena) con teito localizado en Toronto, Canadá. Foi inaugurado no ano 1931, cun custo de construción de 1.5 millóns de dólares.
Apterigotos
Características
En resumo, están caracterizados por:
Clasificación clásica
Tradicionalmente, o grupo dividíase en catro ordes:
Maple Leaf Gardens
Historia
O nome do estadio débese ao equipo da NHL que xogaba aí, os Toronto Maple Leafs, sendo unha parte emblemática na historia do Maple Leaf Gardens. Os Leafs xogaron dende 1931 ata 1999, cando se trasladaron ao Air Canada Centre.
Apterigotos
Clasificación clásica
Porén, o WoRMS considera aos Apterygota como unha dubidosa subclase da clase dos insectos, dividida nas ordes dos Archaeognatha e a dubidosa dos Thysanura (hoxe Zygentoma).
Maple Leaf Gardens
Historia
Era un estadio especializado no hóckey sobre xeo, e alí xogaron equipos coma os Maple Leafs da NHL, os Toronto Toros da WHA, os Toronto Marlboros da OHL e incluso os Toronto Raptors da NBA, Toronto Blizzard da NASL (durante as tempadas indoor) e o Toronto Rock da National Lacrosse League, entre outros.
Apterigotos
Filoxenia
Como vemos, nos apterigotos agrupábanse os colémbolos, os proturos, os dipluros, os arqueógnatos e os tisanuros.