cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula G
Control da actividade das células G
Están innervadas polo nervio vago. As fibras postganglionares do nervio vago liberan o péptido liberador de gastrina sobre as células G durante a estimulación parasimpática. Este péptido, xunto coa presenza de aminoácidos no estómago, a hipercalcemia ou a distensión do estómago, estimulan a liberación de gastrina por parte das células G.
A actividade secretora das células G está inhibida pola presenza de ácido no estómago e por algunhas hormonas como a somatostatina, secretina, GIP, VIP, glicagón e calcitonina.
Secrecións
A gastrina liberada polas células G é unha hormona peptídica, que se une a receptores das células parietais e das células similares ás enterocromafíns (ECL), facendo que liberen, respectivamente, ácido clorhídrico e histamina.
A gastrina únese a receptores B de colecistoquinina da superficie celular das células similares ás enterocromafíns ou células ECL, estimulándoas para que liberen histamina.
A gastrina tamén estimula as células parietais ou oxínticas facendo que incrementen o bombeo as ATPases de K+/H+ da membrana celular. Isto faino a célula G de dúas maneiras: de forma indirecta incrementando a cantidade de histamina (liberada polas células ECL), e por estimulación directa pola gastrina, o que causa que a célula parietal incremente a secreción de ácido clorhídrico ao estómago ata en 8 veces.
A gastrina ten outras funcións adicionais na regulación do aparato dixestivo, xa que inflúe nas células principais, na liberación de bile, e secrecións pancreáticas e sobre os esfínteres e músculo liso gástrico.
Características histolóxicas
As células G distínguense doadamente das outras células gástricas do antro. Son células piramidais, co vértice estreito estendido ata a luz da glándula gástrica, onde ten algúns microvilli; o núcleo é central e o citoplasma claro. Contén moitísimos gránulos de 150-400 nm de diámetro, algúns claros e outros máis densos, que se concentran na base da célula, que dá á lámina propia, e, de feito, liberan a súa secreción cara á lámina propia e non na luz da glándula.
Produto tensorial
Nas matemáticas, o produto tensorial, denotado por \otimes, pódese aplicar en diversos contextos de vectores, matrices, tensores e espazos vectoriais. En cada caso a significación do símbolo é a mesma: a operación bilinear máis xeral.
rango resultante = 2, dimensión resultante = 3x4.
Aquí o rango denota o número de índices indispensables, mentres que a dimensión conta o número de graos de liberdade na matriz que resulta.
Produto tensorial de grupos abelianos
Sexan M e N dous grupos abelianos. Consideramos o grupo abeliano libre de M e N. Este grupo abeliano é o formado por aplicacións
onde é a delta de Kronecker do elemento, que é unha función  de forma que  se e só se m=a e n=b, e 0 en calquera outro caso.
Tomando agora o conxunto dos de forma que, calquera que sexan m \in M e n \in N é
para algúns. Denominamos K o subgrupo xerado por este conxunto. É un subgrupo normal (xa que é un subgrupo dun grupo abeliano) de.
O produto tensorial de M e N é o grupo cociente. Denótase por M \otimes N. A clase de equivalencia do elemento e_{(m,n)} denótase m \otimes n.
Produto tensorial de módulos
Sexan R un anel unitario, M un R-módulo a dereitas e N un R-módulo a esquerdas. Consideramos o módulo libre de M e N. Tomando agora o conxunto dos  de forma que, calquera que sexan m \in M e todo n \in N é
para algúns, ou ben para algúns , ou ben
para algúns e n_1 \in N. Denominamos K o submódulo xerado por este conxunto.
O produto tensorial de M e N é o grupo cociente. Denótase por. A clase de equivalencia do elemento e_{(m,n)} denótase m \otimes n.
Produto tensorial de dous tensores
Hai unha fórmula particular para o produto de dous (ou máis) tensores onde se esta asumindo, para simplificar, tensores ortogonais, sen distinción entre índices covariantes e contravariantes.
Os parámetros introducidos arriba traballan así:
Produto tensorial de espazos vectoriais
O produto V \otimes W de dous espazos vectoriais V e W teñen unha definición formal polo método de xeradores e relacións. A clase de equivalencia de (v, w) chámase un tensor e é denotada por v \otimes w. Por construción, pódese probar só tantas identidades entre os tensores, e as sumas de tensores, como se seguen das relacións usadas.
Tómese o espazo vectorial xerado por W x V e aplíquense (factorizar os subespazos xerados) as relacións multilineares detalladas abaixo. Con esta notación as relacións toman a forma:
Dadas bases para V e W, o conxunto de produtos tensoriais dos vectores de base, un de V e un de W, fórmase unha base para V \otimes W.
A dimensión do produto tensorial polo tanto é o produto de dimensións.
Propiedade universal do produto tensorial
Sexan G un grupo abeliano, R un anel unitario, M un R-módulo a dereitas, N un R-módulo a esquerdas e unha aplicación R-equilibrada (se M e N os consideramos só como grupos abelianos, entón ; se fosen M e N espazos vectoriais, entón R sería un corpo, se M e N fosen espazos vectoriais reais, sería ). Existe un único homomorfismo de grupos de maneira que, calquera que sexan m \in M e n \in N.
Particularización a espazos vectoriais reais
O espazo de todos as funcións bilineares desde V x W a R é naturalmente isomorfo ao espazo de todas as funcións lineares de V \otimes W a R. Isto é por construción: V \otimes W teñen só as relacións que son necesarias para asegurarse de que un homomorfismo dos V \otimes W a R será bilinear.
Produto tensorial de espazos de Hilbert
O produto tensorial de dous espazos de Hilbert é outro espazo de Hilbert, que se define segundo o descrito abaixo.
Definición
Sexan H1 e H2 dous espazos de Hilbert cos produtos internos < ·, ·>1 e < ·, ·>2, respectivamente. Constrúese o produto tensorial de H1 e H2 como espazos vectoriais segundo o explicado arriba. Podemos converter este produto tensorial de espazos vectoriais nun con produto escalar definindo:
e estendendo por linearidade. Finalmente, tomamos completación deste produto interno. O resultado é o produto tensorial de H1 e H2 como espazos de Hilbert.
Propiedades
Se H1 e H2 teñen bases ortonormais {φk} e {ψl}, respectivamente, entón {φk⊗ψl} son unha base ortonormal para H1⊗H2.
Exemplos e aplicacións
Os exemplos seguintes mostran que os produtos tensoriais se presentan naturalmente.
Dados dous espazos de medida X e Y, con μ e ν as medidas respectivamente, un pode considerar L²(X × Y), o espazo das funcións en X × Y que son cadrado-integrables con respecto á medida produto μ × ν. Se f é unha función cadrado-integrable en X, e g é unha función cadrado-integrable en Y, entón podemos definir unha función h en X × Y por h(x, y) = f(x) g(y). A definición da medida produto asegúranos que todas as funcións desta forma son cadrado-integrables, así que esta define unha función bilinear de L²(X) × L²(Y) → L²(X × Y). As combinacións lineares das funcións da forma f(x) g(y) están tamén en L²(X × Y). Resulta que o conxunto de combinacións lineares é de feito denso en L²(X × Y), se L²(X) e L²(Y) son separables. Isto demostra que L²(X) ⊗ L²(Y) é isomorfo a L²(X × Y), e tamén explica porque necesitamos tomar a completación na construción do produto tensorial do espazo de Hilbert.
Semellantemente, podemos demostrar que L²(X; H), denotando o espazo das funcións cadrado-integrables de X → H, é isomorfo ao L²(X) ⊗ H se este espazo é separable. O isomorfismo manda f(x) ⊗ψ ∈ L²(X)⊗ H a f(x)ψ ∈ L²(X; H). Podemos combinar isto co exemplo anterior e concluír que L²(X) ⊗ L²(Y) e L²(X × Y) son ambos isomorfos a L²(X; L²(Y)).
Os produtos tensoriais dos espazos de Hilbert preséntanse a miúdo na mecánica cuántica. Se unha certa partícula é descrita polo espazo de Hilbert H1, e se describe outra partícula por H2, entón o conxunto que consiste en ambas partículas é descrito polo produto tensorial de H 1 e H2. Por exemplo, o espazo de estado dun oscilador harmónico cuántico é L²(R), así que o espazo de estado de dous osciladores é L²(R) ⊗ L²(R ), o cal é isomorfo a L²(R²). Polo tanto, o conxunto de dúas partículas é descrito polas funcións da onda da forma φ(x1, x2). Un exemplo máis intricado é proporcionado polos espazos de Fock, que describen un número variable de partículas.
Descrición intrínseca
Na álxebra abstracta, a álxebra linear é elevada a álxebra multilinear introducindo o produto tensorial de dous espazos vectoriais. Introdúcese para reducir o estudo dos operadores bilineares ao dos operadores lineares. Isto é suficiente para facer o mesmo con todas as funcións multilineares.
Formalmente, o produto tensorial dos dous espazos vectoriais V e W sobre o mesmo corpo base F é definido pola seguinte propiedade universal: é un espazo vectorial T sobre F, xunto cun operador bilinear:, tales que para cada operador bilinear existe un operador linear L único: L: T → X con , i.e.  para todo x en V e y en W.
O produto tensorial é único salvo isomorfismo, especificado univocamente por este requisito, e podemos polo tanto escribir V \otimes W en vez de T. Pola construción directa, segundo o suxerido na sección anterior, un pode demostrar que existe o produto tensorial para dous espazos vectoriais calquera. O espazo V \otimes W é xerado pola imaxe da \otimes e aínda máis: se S é unha base de V e T é unha base de W, entón os s \otimes t (tal que s\in S e t\in T) son unha base para V \otimes W.
A dimensión do espazo polo tanto está dada polo produto das dimensións de V e de W. É posible xeneralizar a definición a un produto tensorial de calquera número de espazos. Por exemplo, a propiedade universal de é que cada operador tri-linear en  corresponde a un operador linear único en.
O produto binario tensorial é asociativo: é naturalmente isomorfo a.
O produto tensorial dos tres pódese polo tanto identificar con calquera deses: o binario \otimes será suficiente. Os espazos tensoriais permiten que utilicemos a teoría de operadores lineares para estudar operadores multilineares, onde o caso bilinear é o principal.
Relación co espazo dual
Nótese que o espazo (espazo dual de V \otimes W que contén todos os funcionais lineares nese espazo) corresponde naturalmente ao espazo de todos os funcionais bilineares nos V \times W. É dicir, cada funcional bilinear é un funcional no produto tensorial, e viceversa. Cando os espazos V e W son de dimensión finita, existe un isomorfismo natural entre e. Así pois, os tensores dos funcionais lineais son funcionais bilineares. Isto dános unha nova maneira de mirar o espazo de funcionais bilineares: como produto tensorial. No caso de dimensión arbitraria, tan só temos a inclusión.
Tipos de tensores, v.g. alternantes
Os subespazos lineares de operadores bilineares (ou en xeral, operadores multilineares) determinan espazos cociente naturais do espazo tensorial, que son con frecuencia útiles. Vexa produto cuña para o primeiro exemplo principal. Outro sería o tratamento das formas alxébricas como tensores anti-simétricos.
Sobre aneis máis xerais
É tamén posible xeneralizar a definición para os produtos tensoriais de módulos sobre o mesmo anel. Se o anel é non conmutativo, necesitaremos ter coidado en distinguir os módulos dereitos e os módulos esquerdos. Escribiremos RM para un módulo esquerdo, e MR para un módulo dereito. Se un módulo M ten unha estrutura esquerda de módulo sobre un anel R e unha estrutura de módulo dereito sobre un anel S, e ademais para cada m en M, r en R e s en S temos r(ms) = (rm)s, entón diremos que M é un bimódulo, e notarémolo RM S . Nótese que cada módulo esquerdo é un bimódulo con Z actuando por mn = m + m +... +m de m como o anel dereito, e viceversa.
Ao definir o produto tensorial, necesitamos ser coidadosos respecto ao anel: a maioría dos módulos pódense considerar como distintos módulos sobre diversos aneis ou sobre o mesmo anel con diversas accións do anel nos elementos do módulo. A forma máis xeral da definición de produto tensorial é como segue: Sexan MR e RN un módulo dereito e un módulo esquerdo, respectivamente. O seu produto tensorial R é un grupo abeliano P xunto cun operador R-bilineal T: M x N → P tal que para cada operador R-bilinear B: M x N → O hai un homomorfismo de grupos único L: P → O tales que L ou T = B. P non necesita ser un módulo sobre R. Mais se S 1 MR é un S1-R-bimódulo, entón hai unha única estrutura de S1-módulo esquerdo en P que é compatible con T. Similarmente RMS 2  é un R-S2-bimódulo, entón semellantemente hai unha única estrutura de S2-módulo dereito en P que é compatible con T. Se M e N son ambos bimódulos, entón P é tamén un bimódulo, outra vez dunha maneira única. (P, T) é único salvo un isomorfismo único, e chámaselle "produto tensorial" de M e N. Se R é un anel, RM é un R-módulo esquerdo, e o conmutador rs-sr de dous elementos calquera r e s de R está no anulador de M, entón pódese facer de M un módulo dereito de R fixando mr=rm. Obsérvese que nesta situación a acción de R en M factoriza por unha acción do anel comutativo R/Z(R), i.e. R módulo o seu centro. Neste caso o produto tensorial de M consigo mesmo sobre R é outra vez un R-módulo. Se M e N é ambos R-módulos que satisfán esta condición, entón o seu produto tensorial é outra vez un R-módulo. Isto é unha técnica moi común na álxebra comutativa.
Exemplo: Considere os números racionais Q  e os enteros módulo n Zn. Ambos pódense considerar como módulos sobre os números enteiros, Z. Sexa B: Q x Zn → M sexa un operador Z-bilinear. Entón B(q, i) = B(q/n, n*i) = B(q/p, 0) = 0, así que cada operador bilinear é identicamente cero. Polo tanto, se definimos P como o módulo trivial, e T como a función bilinear cero, entón as propiedades para o produto tensorial son satisfeitas. Polo tanto, o produto tensorial de Q e Zn é {0}.
Policéntridos
Características
Trátase de peixes moi pequenos, que non superan os 8 cm de lonxitude. A cabeza e boca son longas, sendo esta última extremadamente protráctil. Posúen unha aleta dorsal continua con 16-18 espiñas e 7-13 radios brandos; esta parte branda adoita ser transparente, e é o único que move cando se aproxima á presa, que non detecta así o seu movemento. Non teñen liña lateral.
Beatriz Merino
Martha Beatriz Merino Lucero, nada o 15 de novembro de 1947 en Lima, é unha avogada e política peruana.
Policéntridos
Características
Poñen os ovos baixo as follas das plantas acuáticas ou en pequenas gretas, e o macho é quen coida tanto os ovos como as larvas.
Clasificación
Comprende dous xéneros cunha única especie cada un:
Beatriz Merino
Traxectoria
Entre 1990 e o 1992 foi Senadora da República e Congresista da República do Perú de 1995 a 2000, formando parte da oposición parlamentaria ao goberno de Alberto Fujimori. Entre os anos 2001 e 2003 ocupou o cargo de Superintendenta Nacional de Aduanas e de Administración Tributaria. En 2003, foi designada como Primeira ministra do Perú baixo a presidencia de Alejandro Toledo, converténdose na primeira muller en desempeñar o devandito cargo no Perú e en América Latina. Foi tamén a primeira muller en ser designada como Defensora do Pobo en 2005, cargo que ocupou ata 2011.
Posteriormente, Merino foi a presidenta da Asociación de Administradoras de Fondos de Pensións de 2011 a 2012 e presidenta da Asociación Peruana de Hidrocarburos de 2013 a 2015. Dende 2016 é a presidenta executiva da Universidade César Vallejo.
Plutarco Elías Calles
Francisco Plutarco Elías Campuzano, nado en 1877 e finado en 1945, foi un profesor, militar e político que chegou presidente de México entre 1924 e 1928.
Pradocabalos, Viana do Bolo
Santa María de Pradocabalos é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
A Rabea, Guntín, Os Blancos
A Rabea é un lugar da parroquia de Guntín, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres), un menos ca en 2009.
Columbus Crew
O Columbus Crew Soccer Club é un club de fútbol profesional que xoga na Major League Soccer. É o equipo da cidade de Columbus, no estado de Ohio, polo que xoga na conferencia Leste. Foi un dos dez equipos que xogaron a tempada inaugural da MLS en 1996. Tamén foi o primeiro equipo dos Estados Unidos en construír un estadio específico para o fútbol, no ano 1999.
O Crew SC é un dos equipos máis laureados da MLS xa que conta con cinco trofeos oficiais. En 2015, os novos propietarios cambiaron o logo do equipo e tamén o nome do estadio (Mapfre Stadium). Entre os xogadores máis importantes que pasaron polo club cabe destacar a Chad Marshall, Jeff Cunningham e Brian McBride.
Inicios
Na tempada inaugural da MLS, en 1996, o equipo conseguiu clasificarse para os playoffs, pero perdeu na primeira ronda contra o Tampa Bay Mutiny. Por outra parte os seareiros do Columbus recibiron o premio de mellor afección da liga. Na seguinte tempada, o equipo chegou ata a final de Conferencia, pero perderon os dous partidos fronte o que sería o campión, o DC United. No ano 1998, chegou a primeira gran final do equipo, na U.S. Open Cup pero perderon 2-1 fronte ó Chicago Fire. O ano 2000, foi o primeiro no que o equipo non conseguiu chegar ós postos de playoff. No ano 2002, os de Columbus conseguiron de novo chegar á final de Conferencia, pero foron eliminados polo New England Revolution.
A chegada dos títulos
No ano 2002 chegou o primeiro título ás vitrinas do Columbus Crew, tras gañar a final por 1-0 fronte ó Los Angeles Galaxy. Dende o ano 2003 ao 2006, o equipo sufriu varias malas noticias e sumou malos resultados, quedando fora dos postos de playoff nos anos 2003 e 2005. Unha das súas estrelas, Brian McBride, marchou ó Fulham. E ademais no ano 2006, o propietario do club morreu. A única excepción foi que o equipo logrou gañar no 2004 a Supporters' Shield.
A chegada das estrelas internacionais
No ano 2007, revolucionouse a MLS coa incorporación de David Beckham ás filas do Los Angeles Galaxy, a estrela que asinaron os Black & gold foi Guillermo Barros Schelotto. O ano 2008 foi unha tempada histórica para o conxunto de Columbus, conseguiron gañar a MLS Cup 3-1 fronte ó New York Red Bulls, co arxentino Schelotto como mellor xogador do partido. Ademais ese mesmo ano conseguiron gañar a súa segunda Supporters' Shield. O ano seguinte volveu a revalidar ese mesmo título. Nos anos 2009 e 2010, o equipo participou na Liga de campións da CONCACAF e os dous anos foi eliminado en cuartos de final. Tras tres anos con malos resultados o Crew SC conseguiu chegar ás semifinais de conferencia no ano 2014.
Títulos
== Récords ==
Revolución Industrial
dereita|300px|miniatura|Un motor a vapor de Watt, a [[máquina de vapor, alimentada principalmente con carbón, impulsionou a Revoción Industrial no Reino Unido e no mundo.]] A revolución industrial foi un período de transición global da economía humana cara a procesos de fabricación máis eficientes e estables que sucedeu á revolución agrícola, e que se iniciou na segunda metade do século XVIII no Reino de Gran Bretaña, que se estendeu unhas décadas despois a gran parte da Europa occidental e a América anglosaxoa, e que concluíu entre 1820 e 1840. Esta transición incluíu o paso de métodos de produción manual a métodos mecanizados; novos procesos de produción de ferro e de fabricación de produtos químicos, e, o uso crecente de enerxía hidráulica e enerxía de vapor; o desenvolvemento de máquinas ferramenta; e o auxe do sistema de fábricas mecanizadas. A produción aumentou enormemente, e o resultado foi un aumento sen precedentes da poboación e da taxa de crecemento demográfico. A industria téxtil foi a primeira en utilizar métodos modernos de produción, feito polo que o téxtil converteuse na industria dominante en termos de emprego, valor da produción e capital investido.
A nivel estrutural, a revolución industrial expuxo á sociedade a chamada cuestión social, esixindo novas ideas para xestionar grandes grupos de individuos. A crecente pobreza, por unha banda, e o aumento da poboación e da riqueza materialista, por outro, provocaron tensións entre os máis ricos e os máis pobres da sociedade. Estas tensións apagábanse ás veces violentamente e deu lugar a ideas filosóficas como o socialismo, o comunismo e o anarquismo.
A revolución industrial comezou en Gran Bretaña, e moitas das innovacións tecnolóxicas e arquitectónicas foron de orixe británico. A mediados do século XVIII, Gran Bretaña era a primeira nación comercial do mundo, controlando un imperio comercial global con colonias en América do Norte e o Caribe. Gran Bretaña tiña unha importante hexemonía militar e política no subcontinente indio; en particular coa protoindustrializada Bengala mogol, a través das actividades da Compañía das Indias Orientais. O desenvolvemento do comercio e o auxe das empresas foron algunhas das principais causas da revolución industrial.
A revolución industrial marcou un punto de inflexión na historia. Só comparable á adopción da agricultura pola humanidade no que respecta ao avance material, a revolución industrial influíu dalgún modo en case todos os aspectos da vida cotiá. En particular, a renda media e a poboación empezaron a rexistrar un crecemento sostido sen precedentes. Algúns economistas afirmaron que o efecto máis importante da revolución industrial en xeral foi que o nivel de vida da poboación do mundo occidental empezou a aumentar de forma constante por primeira vez na historia, aínda que outros afirmaron que non empezou a mellorar de forma significativa ata finais do século XIX ou principios do século XX. O PIB per cápita era en xeral estable antes da revolución industrial e a aparición da economía capitalista moderna, mentres que a revolución industrial iniciou unha era de crecemento económico per cápita nas economías capitalistas. Os historiadores económicos están de acordo en que o inicio da revolución industrial é o acontecemento máis importante da historia da humanidade desde a domesticación dos animais e plantas.
O comezo e o final exactos da revolución industrial seguen sendo obxecto de debate entre os historiadores, do mesmo xeito que o ritmo dos cambios económicos e sociais. Eric Hobsbawm sostiña que a revolución industrial comezou en Gran Bretaña na década de 1780 e non se deixou sentir plenamente ata as décadas de 1830 ou 1840, mentres que T. S. Ashton sostivo que ocorreu aproximadamente entre 1760 e 1830. A rápida industrialización comezou en Gran Bretaña coa hilatura téxtil mecanizada na década de 1780, con altas taxas de crecemento da enerxía de vapor e da produción de ferro a partir de 1800. A produción téxtil mecanizada estendeuse de Gran Bretaña a Europa continental e Estados Unidos a principios do século XIX, xurdindo importantes centros téxtiles, de ferro e carbón en Bélxica e Estados Unidos e, máis tarde, téxtiles en Francia.
Entre finais da década de 1830 e principios da de 1840 produciuse unha recesión económica cando a adopción das primeiras innovacións da revolución industrial, como a fiadura e o tecido mecanizados, retardouse e os seus mercados maduraron. As innovacións desenvolvéronse a finais do período, como a crecente adopción de locomotoras, barcos de vapor e buques de vapor, e a fundición de ferro por chorro quente. Novas tecnoloxías como o telégrafo eléctrico, amplamente introducido nas décadas de 1840 e 1850, non foron o suficientemente potentes como para impulsar altas taxas de crecemento. O rápido crecemento económico comezou a producirse despois de 1870, xurdindo dun novo grupo de innovacións no que se chamou a segunda revolución industrial. Estas innovacións incluían novos procesos de fabricación de aceiros, produción en masa, cadeas de montaxes, redes eléctricas, a fabricación a gran escala de máquinas-ferramenta e o uso de maquinaria cada vez máis avanzada en fábricas movidas por vapor.
A primeira Revolución Industrial, tamén coñecida como Revolución Científico Tecnolóxica (RCT), xestouse durante cerca de 300 anos, pero a súa expresión tecnolóxica deuse na revolución industrial e os seus efectos prolónganse ata 1780.
Varias foron as circunstancias económico-sociais asociadas a esta primeira RCT: A descomposición da sociedade feudal, o desenvolvemento do capital comercial, o desenvolvemento das relacións comerciais marítimas, o impulso da industria pesada (mineira e metalúrxica), revolución agrícola (grazas á industria química: fertilizantes...) e desenvolvemento da industria química. O cambio iniciouse en Inglaterra por dúas razóns fundamentais, primeiro polo amoreamento de capital como consecuencia do gran desenvolvemento do comercio favorecido polo seu imperio colonial e segundo por ser en Inglaterra onde se inventaron unha serie de máquinas capaces de producir máis rapidamente cós artesáns, o cal permitía a redución de custos e fornecer a demanda máis rapidamente. Ademais existía unha man de obra barata e abundante xa que as terras comunais, fundamentais para a supervivencia dos campesiños pobres, estaban pasando a mans privadas. A industrialización supuxo o nacemento dunha nova clase social, o proletariado que xorde en condicións de pobreza e explotación absoluta.
Esta primeira RCT caracterizouse por un cambio nos instrumentos de traballo de tipo artesanal pola máquina de vapor, movida pola enerxía do carbón. A máquina esixe individuos máis cualificados, produce unha redución no número de persoas empregadas, guindando de maneira incesante masas de obreiros dun ramo da produción a outra, especialmente do campo á cidade.
Un dos principios fundamentais da industria moderna é que nunca considera os procesos de produción como definitivos ou acabados. A súa base técnico-científica é revolucionaria, xerando así, o problema da obsolescencia tecnolóxica en períodos cada vez máis breves. Dende esta perspectiva pode afirmarse que tódalas formas de produción anteriores á industria moderna (artesanía e manufactura) foron esencialmente conservadoras. Así a todo, esta característica de obsolescencia e innovación non se circunscribe á ciencia e a tecnoloxía, senón que debe ampliarse a toda a estrutura económica das sociedades modernas. Neste contexto a innovación é, por definición, negación, destrución, cambio, a transformación é a esencia permanente da modernidade.
Antecedentes e causas
miniatura|dereita|O triunfo das novas propostas filosóficas do [[século XVIII, contribuíu ao intercambio do coñecemento científico]] Os inicios da industrialización europea hai que buscalos na Idade Moderna. Dende o século XVI enxergouse un avance no comercio, métodos financeiros, banca e certo progreso técnico na navegación, impresión ou reloxaría. Porén, estes avances sempre se vían lastrados por epidemias, constantes e longas guerras e fames que non permitían o espallamento dos novos coñecementos nin un gran crecemento demográfico. Segundo o historiador Angus Maddison, Europa Occidental experimentou un desenvolvemento demográfico practicamento nulo entre 1500 e 1800. A Renacenza marcou outro punto de inflexión coa aparición das primeiras sociedades capitalistas en Holanda e o norte de Italia. É a partir de mediados do século XVIII cando Europa comezou a afastarse do resto do mundo e a asentar as bases da futura sociedade industrial debido ao desenvolvemento, aínda primitivo, da industria pesada e a minaría. A alianza dos comerciantes cos agricultores fixo aumentar a produtividade, o que á súa vez provocou unha explosión demográfica, acentuada a partir do século XIX. A Revolución Industrial caracterizouse pola transición dunha economía agrícola e manual a unha comercial e industrial cuxa ideoloxía baseábase no racionalismo, a razón e a innovación científica.
Outro dos principais causantes da Revolución nace da necesidade. Aínda que nalgúns lugares de Europa e de Gran Bretaña xa existía unha base industrial, as guerras napoleónicas consolidaron a industria europea. Debido á guerra, que se estendía pola maior parte de Europa, as importacións de moitos produtos e materias primas suspendéronse. Isto obrigou aos gobernos a meter presión as súas industrias e á nación en xeral para producir máis e mellor que antes, desenvolvéndose industrias denantes inexistentes. A industrialización tivo lugar en diferentes fases nos distintos países. As primeiras áreas industriais xurdiron en Gran Bretaña a fins do século XVIII, espallándose cara a Bélxica e Francia a principios do século XIX e a Alemaña e os Estados Unidos a mediados de século, ao Xapón a partir de 1868 e a Rusia, Italia e España a finais de século. Entre as razóns atopáronse algunhas tan desiguais coma a notábel falla de grandes guerras entre 1815 e 1914, a aceptación da economía de mercado e o consecuente nacemento do capitalismo, a ruptura co paso, un certo equilibrio monetario e a falla de inflación.
O proceso de industralización británica
A Revolución Industrial en Gran Bretaña iniciouse na segunda metade do século XVIII e constituíu na mecanización da produción dalgúns sectores pioneiros grazas a importantes innovacións tecnolóxicas asociadas á invención da máquina de vapor.
Estas novidades supuxeron un profundo cambio nos sistemas de produción asociados á división do traballo en tarefas concretas e á aparición dunha nova unidade produtiva, a fábrica.
As innovacións tecnolóxicas
O invento de maior transcendencia para a industralización foi a máquina de vapor, patentada por James Watt en 1769, que empregaba o carbón coma combustíbel. A enerxía do vapor foi aplicándose a diversos campos, coma a industria téxtil, a siderurxia, e o ferrocaril, e converteuse no símbolo da Revolución Industrial.
O invento de Watt empregouse en novos enxeños que, pouco a pouco, mecanizaron os diferentes sectores produtivos.
Arredor da máquina de vapor desenvolveuse unha intensa actividade relacionada co carbón mineral, o que provocou unha expansión sen precedentes da minaría.
Achères
O topónimo Achères pode referirse a:
Revolución Industrial
Revolución agrícola
A mediados do século XVIII, en Gran Bretaña comezouse a producir unha grande expansión da agricultura que provocou que a produtividade experimentase un importante crecemento. Este aumento do rendemento agrario foi posíbel grazas á aparición de novas técnicas de cultivo, á mellora do emprego dos fertilizantes e ao proceso de privatización das terras (denominado enclosure), que trouxo unha maior rendibilidade.
Este incremento da produción agraria repercutiu moi positivamente nos sectores industriais vinculados á agricultura. Amais, produciuse un forte incremento dos beneficios agrícolas, o que máis tarde permitirá o investimento deste capital no sector industrial.
Os diversos avances no terreo agrícola permiten falar dunha verdadeira revolución: Estas medidas provocaron un aumento de produción que permitiu o crecemento sostido da poboación e a obtención de importantes beneficios, utilizados despois para financiar a mecanización da produción.
Revolución demográfica
Os avances na agricultura, co conseguinte aumento da produción provocou un progresivo crecemento da poboación. Este aumento demográfico foi impresionante, xa que Gran Bretaña dobrou o seu número de habitantes durante todo o século XVIII. Neste incremento tamén influíu o descenso da mortalidade, como consecuencia dos novos avances na medicina e das melloras hixiénicas, o que unido ás altas taxas de natalidade produciu un aumento considerábel da poboación. Amais, este crecemento foi clave para a expansión industrial, pois o aumento demográfico supuxo un incremento da demanda.
O sector téxtil algodoeiro
A industria téxtil foi a pioneira en incorporar novos sistemas de produción favorecida por unha serie de factores: Todo isto animou os empresarios a aplicar máquinas de tecer e fiar cada vez máis eficaces, coma a lanzadeira voante de Jonh Kay, a Water Frame de Arkwright, a Spinning Jenny, a Mule Jenny, e, finalmente, o tear mecánico de Cartwright (1785), que posibilitaba traballar simultaneamente con mil fusos.
A industria siderúrxica
A industria siderúrxica experimentou un gran crecemento polas necesidades de fabricar ferro para a industria téxtil e para as ferramentas agrícolas.
Os avances técnicos no sector siderúrxico contribuíron á expansión dos altos fornos. O descubrimento da pudelación coma método para eliminar as impurezas do ferro e facilitar a súa manipulación converteu este mineral dos piares da expansión industrial.
Máis tarde, o invento do convertedor Bessemer (1856) achegou un paso decisivo no sector ao permitir obter un aceiro máis flexíbel e de maior calidade.
Mellora dos transportes
A mellora das vías de comunicacións foi fundamental para crear as condicións axeitadas que permitisen unha fácil circulación dos produtos agrícolas e industriais. Gran Bretaña exercía unha ampla hexemonía naval, coa cal controlaba o comercio ultramarino e ademais foi pioneira na construción do ferrocarril, o cal supuxo un grande avance.
Baeotus
Baeotus é un xénero de lepidópteros pertencente á subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que se encontra no Caribe, Centroamérica e Suramérica.
Costa de Dexo-Serantes
miniatura|Porto de [[Lorbé, Dexo, Oleiros|Lorbé.]] miniatura|[[Gaivota patiamarela na costa de Dexo.]]
Baeotus
Especies
Ten as seguintes especies recoñecidas:
Costa de Dexo-Serantes
A Costa de Dexo, ou Dexo-Serantes, é un espazo natural declarado monumento natural e zona especial de conservación (ZEC) que vai desde o faro de Mera ata o porto de Lorbé en Oleiros. É zona de costa de 11 km con cantís, exposta e con matogueiras acostumadas a ambientes halinos e con fortes ventos, que inclúe a todas as illas e illotes próximos á costa. É unha costa de xistos cristalinos e de rochas metamórficas de fácil erosión cun perfil de cantís serrados e fortemente erosionados, con praias encaixadas.
Este espazo costeira é dos poucos ben conservados en toda a Costa Ártabra. Como destaca pola súa paisaxe, a súa xeomorfoloxía, e é zona de aniñamento de aves como corvo mariño cristado, a gaivota do Caspio, e o andoriñón real declarouse espazo de interese de conservación e monumento natural. A zona costeira neste lugar está formada por cantís nos que aniñan varias especies de aves mariñas.
Abrangue 266 ha. como monumento natural desde o 2000, e 346.53 ha. como zona especial de conservación en 2014, despois de ser declarada como lugar de importancia comunitaria no 2004.
A zona viuse afectada polo desastre do Prestige (2002).
Hábitats e flora
O litoral ten furnas mariñas e arrecifes, así como bancos de area con auga mariña a pouca profundidade. As calas do litoral algunha é grande e de pouca fondura. A vexetación deste litoral destaca é de argazos e a vexetación perenne nos coídos. A flora dos cantís é a propia de rexións atlánticas e bálticas. Na costa hai pequenos mananciais petrificantes e algún rego basal, con vexetación de ranúnculos somerxidos. Os rochedos do litoral, que son silíceos, teñen vexetación casmófita.
Ten queirogais como Erica ciliaris e Erica tetralix, propios de zonas húmidas atlánticas, e outros de solos secos. No litoral hai estepas de gramíneas e prados en solos con turba ou arxila con Molina careulea ou xuncos. Outros prados son de sega baixa con Alopecurus pratensis ou Sanguisorba officinalis. Os montes aluviais son de freixos, Fraxinus excelsior, e ameneiros, Alnus glutinosa.
Anfibios e réptiles
As especies de anfibios e réptiles do Anexo II da Directiva 92/43/CEE presentes no espazo son:
Mamíferos
As especies de mamíferos do Anexo II da Directiva 92/43/CEE presentes no espazo son:
Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team e Red Rescue Team
Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team e Pokémon Mystery Dungeon: Red Rescue Team son dous videoxogos de 2005 da serie de videxogos de Pokémon para a Nintendo DS e Game Boy Advance, respectivamente. Os videoxogos foron desenvolvidos por Chunsoft, sendo publicados por The Pokémon Company e distribuídos por Nintendo. Red Rescue Team foi o derradeiro xogo de Pokémon lanzado para a consola Game Boy Advance. As dúas versión son case idénticas, con Blue Rescue Team aproveitando as funcións de pantalla dual e o aumento das capacidades gráficas e de son da Nintendo DS. O xogo ten seis Pokémon exclusivos para cada versión.
Santa Mariña, Santa Mariña, Outeiro de Rei
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Galería de imaxes de Donís, Cervantes
San Fiz de Donís é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes.
Astrágalo
dereita|miniatura| Astrágalo dun pé humano, en azul É un óso humano e doutras especeies de vertebrados, o óso superior da fila proximal do tarso. Presenta seis caras, das que só unha non é articular. Ten tres zonas diferenciadas, unha cabeza, un pescozo (máis estreito) e un corpo (a parte máis posterior e máis grosa).
Sociedade e cultura
Os dados creáronse orixinariamente do astrágalo de animais con pezuños, normalmente con forma de tetraedro. Hai lugares, como en Mongolia, onde aínda se usan para xogos e adiviñación, onde cada parte se relacionan cun significado simbólico.
Outros animais
O astrágalo procede aparentemente da fusión de tres ósos independentes nos anfibios primitivos: o tibiale, que se articulaba coa tibia, o intermedium, entre os extremos da tibia e o peroné e o cuarto centrale, situado no medio do tarso. Estes ósos aínda están parcialmente separados nos anfibios modernos, polo que non teñen verdadeiramente un astrágalo. O astrágalo configúrase como un artello moito máis flexible nos mamíferos ca nos réptiles. O seu máximo desenvolvemento acádase nos artiodáctilos, nos que a superficie distal do óso ten un pequeno saínte que lle confire unha maior liberdade de movemento ó pé e incrementa a velocidade ó correr.
Articulacións do óso
Artigo principal: Nocello
Raúl Iturra
Raúl Ángel Iturra Redondo, nado en Chile o 20 de xaneiro de 1941, é un antropólogo chileno.
Traxectoria
Licenciado en Antropoloxía pola Universidade Católica de Valparaíso. Marchou de Chile en 1973, intalándose en Londres. É doutor en Antropoloxía pola Universidade de Cambridge coa tese Strategies of production in a Galician Parish (NW Spain).
Cádiz Club de Fútbol
O Cádiz CF é un equipo de fútbol español da cidade de Cádiz, en Andalucía. Foi fundado en 1910 e actualmente compite na Primeira División.
Historia
Fundouse en 1910 por José Rivera y Lora. Compite por primeira vez no Campionato Nacional de Liga de Segunda División na tempada 1935-36, baixo a denominación de Mirandilla F.C. En xuño de 1936, cambia a súa denominación pola de Cádiz F.C., nome máis representativo da cidade.
Estadio
O estadio Ramón de Carranza é o actual estadio do Cádiz. Foi construído entre maio de 1954 e agosto de 1955 e ao final foi inaugurado o día 2 de setembro de 1955, co partido disputado entre o mesmo Cádiz e o FC Barcelona, acabando co resultado de 0-4 favorable ao equipo catalán. Actualmente está en proceso de iniciarse a terceira fase da súa remodelación, a primeira fase concluíu a principios de 2005, a segunda fase do fondo norte concluíu en 2008 e a terceira fase da tribuna prevé finalizarse en 2010, ano no que o Cádiz CF celebra o seu centenario. Actualmente o propietario do estadio non é o equipo de fútbol senón o Concello.
Parroquia civil
miniatura|Mapa de parroquias de Galicia coa súa densidade de poboación. A parroquia é unha división administrativa ou censual que existe en numerosos países e que teñen a súa orixe nas parroquias eclesiásticas. As parroquias de Galicia están recoñecidas como entidades colectivas de poboación de rango inferior ao concello.
Variedades
Dependendo do país (especialmente do seu tamaño) varía a relevancia administrativa:
La cara oculta
La cara oculta é un filme hispano-colombiano dirixido polo director colombiano Andrés Baiz, a partir dun guión de Hatem Khraiche Ruiz-Zorrilla. Está protagonizado por Quim Gutiérrez, Martina García e Clara Lago.
Manuel González Oliveira
Manuel González Oliveira, coñecido como Porriño, nado en Catoira o 27 de agosto de 1913 e finado en Barcelona en 2002, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Foi albanel, traballou na empresa de auga e nunha fábrica de arame. Marchou á Coruña, onde aprendeu o oficio de fotógrafo. Regresou a Vilagarcía de Arousa, onde puxo un pequeno estudo de fotografía cun socio. Coa folga de 1933 foi detido o 12 de decembro acusado de disparar contra uns gardas de seguridade e xulgado en xaneiro de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que refuxiarse no monte para evitar a morte. Entregouse en novembro de 1938. Foi xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Estivo preso no Instituto Valle-Inclán de Pontevedra e no penal de Ocaña (Toledo). Foille conmutada a pena a un ano e extinguiuna o 29 de novembro de 1939. Sufriu expediente de responsabilidades políticas iniciado en agosto de 1939. Volveu traballar como fotógrafo en Vilagarcía ata 1987, cando marchou a vivir a Barcelona coa súa filla.
Actopan
O topónimo Actopan pode referirse a:
Renzo Zorzi
Renzo Zorzi, nado en Ziano di Fiemme, Trentino, o 12 de decembro de 1946, é un ex-piloto italiano que participou en 7 Grandes Premios de Fórmula 1 entre e.
Pycina
Especies
Ten as seguintes especies recoñecidas:
Renzo Zorzi
Entre as ocasionais carreiras co Williams na Fórmula Un, Zorzi correu no equipo Williams de Fórmula 3. En correu con Shadow, apoiado polo seu patrocinador italiano Franco Ambrosio. Foi despedido do equipo logo de cinco carreiras, nas que só terminou unha vez, logrando un punto no campionato do mundo. Máis tarde correu no Aurora AFX series F1, pilotando un Arrows.
Zorzi participou indirectamente nun terrible accidente durante o Gran Premio de Suráfrica de 1977, cando retirou o seu coche cun fallo de motor, deu lugar a un pequeno incendio. Zorzi tratou de apagar o lume co seu extintor de abordo, dous bombeiros correron pola pista e un, Jansen Van Vuuren, foi golpeado e morto polo coche do compañeiro de Zorzi Tom Pryce, quen tamén morreu.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
David Bruzos
David Bruzos Higuero, nado en Ourense o 9 de xuño de 1979, é un químico e político galego.
Galería de imaxes de Vilaquinte, Cervantes
San Breixo de Vilaquinte é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes.
A Furadiña
O topónimo galego A Furadiña pode referirse a:
Balmonte
O topónimo Balmonte pode facer referencia a:
Polinémidos
miniatura|300px|Polydactylus octonemus Os Polinémidos (Polynemidae) son unha familia de peixes da orde dos Perciformes, tanto mariños como de auga doce. Están distribuídos por tódolos mares tropicais e subtropicaies do mundo. O nome da familia vén do grego poly (moitos) e nematos (filamentos).
Características
A boca ábrese na parte inferior da cabeza (subterminal). Dúas aletas dorsais moi separadas, unha espiñosa e outra de raios brandos; a anal oposta á dorsal branda, cunha espiña anterior; as pélvicas son subabdominais, cunha espiña e 5 raios brandos; a caudal está profundamente furcada. As aletas pectorais están divididas en dúas seccións: a anterior é pequena, con raios unidos por membrana, e a posterior con 3 a 7 longos raios soltos (excepto no xénero Polistonemus, con 15 raios), o que lles dá un aspecto como de ter barba ó que se debe o nome común de barbudos.
Aliméntase de invertebrados bentónicos da arena que desenterra do fondo de lama.
Pode alcanzar 1,8 m de lonxitude máxima (para Eleutheronema tetradactylum).
Clasificación
miniatura|300px|Eleutheronema tetradactylum Comprende oito xéneros e máis de 30 especies:
McGuire F1
McGuire foi un construtor australiano de coches de carreiras de Fórmula 1. O equipo participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, pero non se cualificou.
O piloto de carreiras Brian McGuire empezou a correr na Shellsport G8 Serie Internacional, con sede en Gran Bretaña en 1976, como un equipo privado cun Williams FW04 coas especificacións de Fórmula Un. Tamén inscribiuse co coche no Gran Premio do Reino Unido de 1976 pero só catalogouse como reserva e non chegou á pista. Para a tempada McGuire fixo extensas modificacións no Williams e participou no Gran Premio do Reino Unido de 1977 como o McGuire BM1. Pero, o coche non foi competitivo nas sesións especiais de pre-cualificación, foi máis lento que o resto de participantes excepto Mikko Kozarowitzky que tivo un accidente, tampouco puido facelo nas sesións de cualificación normais. Brian McGuire morreu ao volante do coche ese mesmo ano en Brands Hatch.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Felisindo Feijoo Blanco
Felisindo Feijoo Blanco foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Sandiás en abril de 1931. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 fóronlle incautados os bens..
O Pedragoso, Santa Mariña, Outeiro de Rei
O Pedragoso é un lugar da parroquia de Santa Mariña no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Club Balonmano Torrevieja
O Club Balonmano Torrevieja é un equipo de balonmán da localidade de Torrevieja, Alacant (España). Actualmente compite na Liga ASOBAL.
Bruno Bauer
Bruno Bauer, nado en Eisenberg (Turinxia) o 6 de setembro de 1809 e finado en Rixdorf (Berlín) o 13 de abril de 1882, foi un teólogo, filósofo e historiador alemán.