cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seivane, Tirimol, Lugo
Seivane é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Eric Bogle
Eric Bogle, nado en Peebles, Escocia, o 23 de setembro de 1944, é un cantautor folk escocés naturalizado australiano. Emigrou a Australia aos 25 anos, establecéndose preto de Adelaida, no sur de Australia. As cancións de Bogle cubren unha variedade de temas e teñen sido interpretadas por moitos artistas. Dúas das máis coñecidas son No Man's Land (ou The Green Fields of France) e And the Band Played Waltzing Matilda, sendo esta última nomeada como unha das 30 cancións australianas APRA en 2001, como parte das celebracións polo 75 aniversario da Asociación Australasian Performing Right.
Segunda sofística
Entre os principais autores desta corrente atópanse Nicetas de Esmirna, considerado por Filóstrato o iniciador desta corrente, o seu discípulo Escopeliano, Marco Antonio Polemón, Herodes Ático, Elio Arístides, Dión de Prusia, Favorino de Arlés, Alcifrón, Claudio Eliano, o propio Filóstrato, Luciano de Samosata, Ateneo de Náucratis, Apolodoro, Filón de Alexandría, Máximo de Tiro, Libanio, Himerio, Temistio, o emperador Xuliano o Apóstata, Procopio de Gaza, Coricio de Gaza e Eneas de Gaza, e o que sen dúbida é o máis importante deles, Plutarco de Queronea.
Eric Bogle
Primeiros anos
O seu pai era sinalizador do ferrocarril que tocaba a gaita. Bogle comezou a escribir de neno. Despois de asistir á escola até os dezaseis anos, traballou en varios oficios: obreiro, oficinista e barman. En 1969, emigrou a Australia e inicialmente viviu na capital, Canberra, onde traballou como contable. En 1980 mudouse a Queensland antes de establecerse en Adelaida.
Carreira
miniatura| Bogle no escenario do Tamar Valley Folk Festival de 1994, George Town, Australia Bogle aprendeu por si mesmo a tocar a guitarra e uniuse a unha banda de skiffle e rock. Foi o líder de Eric and the Informers en Escocia. As súas primeiras influencias foron Lonnie Donegan, Elvis Presley e Ewan MacColl. Recorreu á música folk antes de emigrar a Australia; as súas primeiras cancións escritas concernían aos seus pais. Unha destas, Leaving Nancy, que cantaba o día en que marchou de casa rumbo a Australia, sendo a última vez que viu a súa nai Nancy, foi a miúdo versionada, sobre todo por The Dubliners e The Fureys. Cando vivía en Canberra uniuse á escena da música folk local e actuaba ocasionalmente.
Varias das súas cancións máis famosas falan da inutilidade ou da perda da guerra. Entre estas destaca And The Band Played Waltzing Matilda, de 1971. A letra relata as experiencias dun membro do Corpo de Exércitos de Australia e Nova Zelandia (ANZAC) na batalla de Gallipoli. Tamén se interpretou como unha reacción á guerra de Vietnam.
Outra das súas cancións máis coñecidas, No Man's Land, tamén é temática da Primeira guerra mundial. Esta canción coñécese comunmente como The Green Fields of France, un título que lle deron por primeira vez The Fureys, e que posteriormente se utilizou en versións posteriores. A canción refírese á tradicional canción escocesa Flowers of the Forest que se toca sobre a tumba dun soldado da Primeira guerra mundial. Bogle deu deliberadamente ao soldado morto un nome irlandés ("Willie McBride") como contraposición ao sentimento anti-irlandés prevalente en Gran Bretaña durante a década de 1970. Esta canción foi versionada por Alex Beaton (con "A Scottish Soldier" de The Water is Wide), Plethyn ("Gwaed ar eu Dwylo", cantada en galés por "Blas y Pridd"), e Hannes Wader ("Es ist an der Zeit" (É o tempo)). O cantante folk estadounidense Charlie Zahm tamén ten unha versión no seu álbum Festival Favorites, e tamén cantante folk estadounidense Robert Marr no seu álbum Celticism de 2011. A letra da canción foi referida polo ex primeiro ministro británico Tony Blair en 2003 como o seu poema favorito contra a guerra.
As if he Knows (2001) amplía o tema do despilfarro da guerra para describir a tristeza dos soldados australianos montados en Palestina en 1918 cando se ven obrigados a disparar aos seus cabalos, "que tan pouco pedían e tanto deron", antes do embarque.
Outra canción destacada de temática semellante, pero cunha ambientación máis contemporánea, é My Youngest Son Came Home Today, inspirada no The Troubles, coa historia dun mozo morto durante unha loita en Irlanda do Norte. Cabe destacar que a canción non toma partido no conflito; non menciona se o personaxe titular é nacionalista irlandés ou leal. Non obstante, a canción foi adoptada polos nacionalistas e agora está asociada ao republicanismo irlandés. Cando Billy Bragg versionou a canción, cambiou a liña "soños de liberdade incumpridos" (que se fai eco da linguaxe dos nacionalistas) por "soños de gloria incumpridos".
As cancións de Bogle cobren unha ampla gama de temas e temas, incluíndo cómicas (The Aussie Bar-BQ ), sátiras (I Hate Wogs), cancións de protesta e cancións serias sobre a condición humana como Now I'm Easy. A súa canción Safe in the Harbour é unha homenaxe a Stan Rogers. Katie and the Dreamtime Land é unha homenaxe á cantante folk estadounidense Kate Wolf, que morreu de leucemia en 1986. Outras cancións coñecidas, de temática máis lixeira, inclúen dúas homenaxes ás mascotas falecidas, Little Gomez e Nobody's Moggy Now e un recoñecemento aos seus seguidores da música folk con Do You Sing Any Dylan?.
Bogle levou a cabo unha extensa xira de concertos polo Reino Unido (ás veces tamén con aparicións en Europa continental), cada tres anos desde 1985. Estas xiras adoitan incluír un elenco secundario de cantantes e músicos australianos, a maioría das veces John Munro e Brent Miller. Bogle dixo que a súa xira de 2009, con John Munro, sería a súa última xira no exterior. O 27 de xuño presentou un especial de sábado pola noite con Martyn Wyndham-Read, Johnny Collins e Les Sullivan en Watford, próximo a Londres.
Bogle foi un artista destacado no National Folk Festival de Canberra durante a Pascua de 2011, e foi un artista habitual no Port Fairy Folk Festival que se celebra en Victoria cada marzo.
Tributos
O 25 de xaneiro de 1987, Eric Bogle foi nomeado Membro da Orde de Australia, "En recoñecemento ao servizo ás artes escénicas como compositor e cantante".
Moitas das cancións de Bogle foron versionadas por outros artistas; incluíndo June Tabor, The Clancy Brothers, The Dubliners, The Pogues, De Dannan, Dropkick Murphys, The Corries, Mary Black, etc.. En maio de 2001, a Australasian Performing Right Association (APRA), como parte das celebracións do seu 75 aniversario, nomeou a súa canción, And the Band Played Waltzing Matilda, como unha das 30 mellores cancións australianas de todos os tempos.
Lásky jedné plavovlásky
Lásky jedné plavovlásky é un filme checoslovaco de 1965 dirixido por Miloš Forman. Conta a historia dunha muller nova, Andula, que ten un traballo rutineiro nunha fábrica de zapatos e que tenta estabelecer unha relación amorosa. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios.
Sinopse
Andula é unha traballadora que vive nunha colonia dunha fábrica. Logo dunha festa fai o amor con Milda, pianista dunha banda que visita a colonia. Despois desta experiencia, Andula marcha a Praga, onde vive Milda, sen que el o saiba. Mais Milda vive cos seus pais e comeza unha cómica situación pola visitante inesperada.
Recepción
Trala súa estrea, Lásky jedné plavovlásky foi un éxito popular no seu país e foi proxectado en varios festivais importantes. O filme foi candidato ao Globo de Ouro ao mellor filme estranxeiro e ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. A revista Empire situouno no posto 89 dos "100 Mellores Filme do Mundo" en 2010.
A crítica checoslovaca tendeu a centrarse na negatividade que se percibía no filme sobre as condicións sociais e políticas do país, e por iso non foi distribuído na Unión Soviética.
Araña (filme de 2019)
Araña é un filme chileno de 2019 dirixido por Andrés Wood. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemportáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Youssou N'Dour
Youssou Madjiguène Ndour, nado en Dakar o 1 de outubro de 1959, é un cantante, músico, actor, empresario e político senegalés. En 2004, a revista Rolling Stone describiuno como "quizais o cantante vivo máis famoso" no Senegal e en gran parte de África.
Traxectoria
Etnicamente, N'Dour é serer, nado dun pai serer e unha nai toucouleur. Porén, culturalmente, N'Dour é wolof.
Youssou N'Dour comezou a actuar dende moi novo, con tan só doce anos de idade, logrando facerse popular en pouco tempo. O seu punto de partida foi o mbalax, música popular do país, xurdida como unha mestura do estilo dos tradicionais griot, ou narradores de contos, cos ritmos afrocubanos traídos co regreso dos caribeños a África Occidental entre anos 40 e 60. A mediados dos anos 1970 esta fusión remesturouse con ritmos de danzas senegalesas, solos de saxofón, guitarras, percusións marcadas e cánticos relixiosos sufís musulmáns. Ademais, os músicos novos senegaleses recibiron as influencias do jazz e do rock norteamericanos, con músicos como Jimi Hendrix, James Brown ou o mexicano Carlos Santana. Todo se uniu nun Dakar cosmopolita, que á súa vez trataba de descubrir a súa herdanza musical con trobadores tradicionais ou cantantes. Neste ambiente, o mbalax atopou un baluarte en Youssou N'Dour.
Aos quince anos, N'Dour uniuse a Super Diamono e en 1975 foi de xira co grupo por África Occidental. En 1976 asinou un contrato para cantar coa Star Band de Ibra Kasse no club Kasse's Miami de Dakar, onde se converteu nunha sensación. En 1978, N'Dour e outros membro do grupo deixárono para formar Étoile de Dakar, unha banda que fixo importantes contribucións ao mbalax. Aínda que se converteron rapidamente nun grupos máis populares da cidade, a banda durou pouco por problemas internos.
Comprometido social e politicamente, en 1985 organizou un concerto pola liberación do líder surafricano Nelson Mandela e en 1988 actuou na xira mundial de Amnistía Internacional ''Human Rights Now! Tour''. Tamén traballou para a ONU e UNICEF e participou no Proxecto Joko para instalar internet no Senegal.
Letras Regionales
Letras Regionales foi unha revista literaria editada en Córdoba entre 1925 e 1928.
Youssou N'Dour
Traxectoria
Co paso dos anos, N'Dour converteuse nun dos músicos africanos máis coñecidos, colaborando con estrelas da múisca pop occidental como Peter Gabriel, Sting, Wyclef Jean, Paul Simon, Bruce Springsteen, Neneh Cherry ou Tracy Chapman e africanos como Manu Dibango. En 1994, N'Dour estreou o seu maior éxito, a canción trilingüe "7 Seconds", dúo con Neneh Cherry. En 1998 escribiu e interpretou xunto coa cantautora belga Axelle Red a canción "Le Cour des Grands", himno da Copa Mundial de Fútbol dese ano.
Letras Regionales
Historia e características
Apareceu en xullo de 1925. Revista mensual. Dirixida por S. Ramos Almodóvar. Publicaba relatos, poemas e outras colaboracións literarias. Entre os seus colaboradores figuraron Armando Palacio Valdés, Serafín e Joaquín Álvarez Quintero, e outros. Entre os colaboradores galegos figuraron Xesús Fernández González e Manuel Fuentes Jorge. O último número coñecido é o 39, aparecido en setembro de 1928.
Youssou N'Dour
Traxectoria
O 16 de outubro de 2000, N'Dour foi nomeado Embaixador de Boa Vontade da FAO.
En 2000 gañou un Premio Príncipe Claus e en 2005 recibiu un Premio Grammy polo seu álbum Egypt. En maio de 2013 foi galardoado co premio musical Polar da música.
A principios de 2012 anunciou plans para presentarse como candidato na elección presidencial do Senegal, competindo contra o presidente Abdoulaye Wade. Non obstante, foi descualificado por dúbidas sobre a lexitimidade das sinaturas que achegara. N'Dour adheriuse ao candidato da oposición Macky Sall, que derrotou a Wade na segunda ronda en marzo de 2012. N'Dour foi nomeado ministro de Cultura e Turismo en abril de 2012 como parte do goberno do novo primeiro ministro Abdoul Mbaye. Foi apartado do posto o 2 de setembro de 2013 co nomeamento do goberno do primeiro ministro Aminata Touré. N'Dour foi entón nomeado conselleiro especial do presidente con rango de ministro, coa misión de promover o país no estranxeiro.
Moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico
miniatura|437x437px|Cadro expositor das moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico. As moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico son unha serie de cinco pezas emitidas en prata e en ouro pola Casa da Moeda dos Estados Unidos con ocasión da Exposición Internacional Panamá-Pacífico de San Francisco, en 1915.
En xaneiro de 1915, o Congreso aprobou unha lei pola que se autorizaba a emisión de moedas de medio dólar de prata, un dólar de ouro, 2½ dólares de ouro e as devanditas dúas moedas de 50 dólares de ouro. Logo de que a Casa da Moeda lle propuxese a algúns artistas que achegasen os seus modelos, o secretario do Tesouro William G. McAdoo rexeitou inicialmente todas as propostas, aínda que finalmente se aceptaron os deseños de Robert I. Aitken para as dúas pezas de 50 dólares e de Charles Keck para o dólar de ouro. Do deseño das moedas de medio dólar de prata e de 2½ dólares de ouro encargouse directamente o daquela gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Charles E. Barber, coa participación do seu asistente, George T. Morgan.
A comercialización destas moedas conmemorativas encomendóuselle ao numismático Farran Zerbe. A serie non gozou de moita aceptación e a súa venda non foi a esperada, polo que moitas das moedas cuñadas foron devoltas á Casa da Moeda para a súa refundición. Só se distribuíron comercialmente unhas poucas centenas de cada unha das pezas de 50 dólares, o que as converteu nas moedas conmemorativas de menor tiraxe dois Estados Unidos. Os seus prezos no mercado numismático roldan os 200.000 dólares, en función do seu estado de conservación.
Contexto histórico-numismático
miniatura|273x273px|O [[numismático Farran Zerbe, comisionado para a comercialización das moedas.]] En 1904, o comerciante de San Francisco Rueben Hale propuxo unha exposición na súa cidade natal para celebrar en 1915, en conmemoración tanto da apertura da Canle de Panamá como do 400 aniversario de Vasco Núñez de Balboa, o primeiro europeo coñecido en ver o Océano Pacífico desde as Américas. Aínda que o terremoto e o incendio de San Francisco de 1906 supuxeron inicialmente unha eiva momentánea para estes plans, ao final acabaron por provocar unha recadación extraordinaria de fondos, xa que moitas das persoas máis ricas de California prestaron apoio financeiro e o Estado decidiu igualar as doazóns privadas na mesma cantidade; ademais, en 1911 o presidente William Howard Taft seleccionou a San Francisco sobre a cidade coa que competía, Nova Orleáns, para albergar unha gran feira.
As moedas conmemorativas que se decidiu facer para promocionar e financiar economicamente este evento non se comercializaron a través da propia Casa da Moeda, como ocorrería en ocasións posteriores, senón que a lei que autorizou a súa emisión prevía o nomeamento dunha entidade que llas adquirise á Casa da Moeda ao seu valor nominal e llas vendese posteriormente ao público cunha prima, para así recadar fondos. Entre os que impulsaran no pasado outros eventos conmemorativas e xa participaran na venda das súas respectivas emisións de moedas conmemorativas atopábase Farran Zerbe, un promotor e coleccionista numismático que en 1914 accedera ao cargo de presidente da Asociación Numismática Estadounidense. Zerbe era un persoeiro controvertido —algúns pensaban que as moedas en cuxa venda participara anteriormente se venderan a prezos inflados—, aínda que era un gran promotor da afección á numismática coa súa exposición itinerante Money of the World ("Diñeiro do mundo"), que finalmente acabou formando parte do Museo Numismático Chase Manhattan.
Lexislación
O proxecto de lei presentado por Martine foi aprobado polo Senado dos Estados Unidos o 3 de agosto, logo de pasar o respectivo trámite na Comisión de Exposicións Industriais. A única obxección que recibiu foi de procedemento, xa que o senador por Utah Reed Smoot consideraba que o proxecto debería ter recibido previamente a aprobación da Comisión de Banca e Moeda do Senado, ou ben pola Comisión de Finanzas desta cámara. No entanto, nin Smoot nin ningún outro senador se opuxeron ao proxecto de lei, que segundo Martine contaba tamén co apoio do secretario do Tesouro, William G. McAdoo.
Preparación
miniatura|248x248px|[[George E. Roberts, director da Casa da Moeda dos EEUU en 1914]] Ao pouco de se presentar no Congreso o primeiro dos proxectos de lei — o de Julius Kahn— en xuño de 1914, o director da Casa da Moeda dos EEUU, George E. Roberts, comezou a facer as primeiras xestións informais para ir preparando a emisión conmemorativa. Este proxecto prevía catro deseños de moedas e unha medalla conmemorativa destinada á súa venda aos asistentes á feira, ademais doutra medalla como premio para recoñecer os mellores expositores. Todas estas pezas deberían ser cuñadas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e Roberts solicitoulle á Comisión de Belas Artes que lle recomendase algúns artistas. Entre as propostas desta comisión estaban Adolph A. Weinman —quen deseñaría a moeda de dez centavos Mercury e o medio dólar Walking Liberty en 1916— e Bela L.Pratt —autor da serie de moedas de ouro de 1908 Indian Head—, ademais doutros artistas como Evelyn Longman, Robert I. Aitken, Charles Keck e Paul Manship.
O director Roberts tomou contacto con varios destes artistas e achou a Robert I. Aitken interesado na creación das pezas de 50 dólares. Mais estes primeiros contactos con Aitken para as grandes moedas de ouro, e tamén con James Earl Fraser —o autor dos 5 centavos Buffalo— para a medalla do premio remataron axiña, cando Roberts renunciou en novembro do seu posto como director para aceptar un traballo no sector bancario. Así as cousas, o secretario do Tesouro McAdoo nomeou interinamente a Frederic Dewey como director da US Mint, e os preparativos informais que se estaban a levar a cabo case se detiveron ata que o Congreso lle deu o visto e prace ao proxecto de lei presentado por James E. Martine a principio de xaneiro de 1915. Logo do seu paso por ambas as cámaras e cando estaba á espera da súa sinatura polo presidente, Dewey organizou unha reunión en Nova York cos artistas Aitken, Keck, Longman e Manship. A lei que autorizaba a emisión das moedas requiría que a Casa da Moeda comezase a entregar moedas cuñadas antes da data de apertura da exposición, prevista para o 20 de febreiro de 1915, polo que a ceca debería actuar con moita rapidez. McAdoo aprobou as opcións de Aitken para as moedas de 50 dólares, de Longman para os 2½ dólares, de Keck para o dólar de ouro e de Manship para o medio dólar de prata o 21 de xaneiro. Os catro artistas xa estaban a traballar, e Aitken respondeu á comunicación da súa contratación presentando uns deseños que eran similares aos das moedas circulantes existentes. miniatura|220x220px|[[Charles E. Barber, gravador xefe da US Mint.]] O 29 de xaneiro de 1915, os catro artistas presentaran xa algúns moldes de bronce das súas propostas. Dewey remitiullos a McAdoo e este pediu consello á Comisión de Belas Artes —que foi favorable—, ao seu secretario adxunto, William Malburn —desfavorable— e ao gravador xefe da Casa da Moeda, Charles E. Barber e a outros empregados da ceca, que achegaron as súas suxestións. McAdoo ordenara á Casa da Moeda que tivese preparados deseños alternativos para todas as moedas da serie, e Charles E. Barber púxose ao labor, comezando co medio dólar de prata. O día 5 de febreiro, McAdoo emitiu un curto comunicado no que rexeitaba as propostas feitas polos catro artistas externos á Casa da Moeda, sen xustificar esta inesperada decisión. A este respecto, os investigadores Anthony Swiatek e Walter H. Breen, no seu traballo sobre moedas conmemorativas estadounidenses, afirman que a oposición do secretario adxunto de McAdoo, Malburn, foi decisiva nesa decisión.
Os catro artistas externos amosaron entón a súa desconformidade, aínda que estas protestas non tiveron repercusión inicialmente. McAdoo acabou por seleccionar o deseño alternativo proposto por Barber para o medio dólar de prata. O artista Longman presentou novos deseños e acudiu a Washington para tratar o asunto do rexeitamento do seu deseño, aínda que non puido continuar intentándoo por mor dunha doenza. Barber foi seleccionado para deseñar a moeda de dous dólares e medio de ouro. Pola súa parte, tanto Atiken como Keck opuxéronse á Comisión de Belas Artes e a McAdoo, e Keck tamén presentou outros deseños adicionais. Ambos deseñadores reuníronse con McAdoo, Malburn e Dewey en Washington, e acordaron cambios nos deseños propostos, e despois de facelos, os seus deseños para as pezas de 50 dólares e dun dólar de ouro foron finalmente aprobadas o 6 de marzo de 1915. O medio dólar aprobouse dous días despois. Barber presentou os seus deseños para os 2½ dólares o 16 de marzo e foron aprobados con entusiasmo polo Departamento do Tesouro.
50 dólares (ouro)
O anverso deseñado por Robert I. Aitken para a moeda de 50 dólares presenta como motivo central un busto de Minerva, a deusa romana da sabedoría, a habelencia e a contemplación, cun casco con crista, un atributo habitualmente utilizado pola súa equivalente grega Atenea, nas moedas da Antiga Grecia. Minerva leva tamén unha cota de malla —o que os investigadores Swiatek e Breen consideraron un estraño anacronismo— e o escudo amosa os números romanos MCMXV, correspondentes ao ano 1915 en caracteres arábigos. Aínda que Aitken expresara a data como "1915" nos seus esbozos orixinais, cambiou axiña de opinión: "Como estes deseños non se utilizarán en ningún outro ano, non cumprirá cambiar a data, como debemos facer noutras moedas".
No reverso represéntase o moucho de Atenea, símbolo da sabedoría, pousado sobre unha póla de piñeiro. Kevin Flynn, no seu libro sobre as moedas conmemorativas estadounidense, describiu a póla na que se pousa o moucho como a dun pinus ponderosa, e nela amósanse tamén varias piñas.
O deseño da peza octogonal é algo máis grande que o da redonda, para deixar espazo ao bordo adobiado con golfiños en ambas as faces, que simbolizan a ruta marítima posibilitada coa apertura da Canle de Panamá.
A marca de ceca (S) está tamén no reverso, ao pé da piña de máis á dereita e xusto encima do "O" de SAN FRANCISCO.
Aitken explicou nestes termos o seu propio deseño para as moedas de 50 dólares:
O deseño da moeda de 50 dólares recibiu algunhas críticas naquel momento. Houbo quen suxeriu que a presenza dos golfiños na moeda octogonal implicaba que a canle fora construída para a comodidade dos desprazamentos cetáceos. Por outra banda, nun artigo de 1916 no American Journal of Numismatics, da American Numismatic Society, concluíase que "as críticas que se escoitan adoito de que non hai nada relativo aos EEUU nesta moeda excepto a inscrición están plenamente xustificadas".
Swiatek e Breen tacharon estas críticas como:
O historiador da arte Cornelius Vermeule considerou estas moedas un tour de force, datado sen dúbida, mais o suficientemente pouco habitual en todos os aspectos como para ser digno do que a arte numismática estadounidense podería lograr". Posteriormente, a gravadora xefa da Casa da Moeda dos Estados Unidos Elizabeth Jones dixo que as moedas de 50 dólares estaban "estilisticamente en sintonía co período e que tiñan considerables méritos artísticos". Pola súa banda, os autores Jeff Garrett e Ron Guth, no seu traballo sobre a moeda de ouro estadounidense, consideraron as pezas de 50 dólares da Exposición Panamá-Pacífico como "unha das emisións máis impresionantes xamais producidas polo Goberno dos Estados Unidos".
2½ dólares (ouro)
Aínda que a propia Casa da Moeda dos Estados Unidos lle atribúe ao daquela gravador auxiliar George T Morgan a autoría do reverso da moeda de 2½ dólares de ouro —e tamén do medio dólar de prata—, historicamente houbo bastantes incertezas sobre a súa participación nestes deseños. Por unha parte, parece que o resto do persoal da Casa da Moeda non foi consciente desa participación. Por outra parte, a subdirectora da ceca, Mary M. O'Reilly, dixo en 1936 que nos rexistros da entidade só se indicaba que Barber era o responsable do deseño; máis tarde, ese mesmo ano, cursou unha declaración dun empregado anónimo da Ceca de Filadelfia na que se afirmaba que, por mor da longa asociación de Barber e Morgan —Morgan foi axudante de Barber durante 37 anos—, ambos terían mantido conversas sobre os deseños, e que a técnica de Morgan se podía apreciar en ambas as faces dos 2½ dólares e do medio dólar. O empregado concluíu o seguinte: " na miña opinión, non se pode cometer ningún erro ao atribuír a ambos a execución destas dúas moedas; estou seguro de que isto é correcto". Pola súa banda, Q. David Bowers, no seu libro acerca da moeda conmemorativa estadounidense, entrou nesta cuestión acreditando a autoría de Barber nos anversos de ambas as moeda, en tanto que lles atribúe a ambos a participación no reverso do medio dólar, e Morgan en solitario se tería encargado da moeda de ouro de 2½ dólares.
O deseño do anverso da moeda de 2½ dólares —a primeira dese valor facial emitida como conmemorativa— presenta, consonte o informe do director da Casa da Moeda, a "Columbia, en representación dos Estados Unidos, sentada sobre o mítico cabaliño de mar, cabalgando por augas da Canle, co caduceo na man, o emblema do comercio e a industria, invitando as nacións do mundo a utilizar a nova vía de océano a océano". No mesmo informe descríbese o reverso da moeda como "aguia americana descansando sobre un estandarte co lema E PLURIBUS UNUM".
A marca de ceca está no anverso, á dereita da data. Swiatek e Breen suxeriron que se o caduceo "representa os avances médicos da exitosa campaña do coronel William C. Gorgas" para controlar a malaria e a febre amarela na contorna da Canle. Estes investigadores escribiron que no reverso "é probable que a aguia desafiante aluda á necesidade de manter aberta a Canle durante a primeira guerra mundial; toda a composición está destinada a suxerir un estandarte lexionario romano, que era un poste coroado por algún dispositivo deste tipo".
Segundo a opinión de Vermeule, o anverso dos 2½ dólares de ouro derívase das de moedas da Antiga Grecia que representan "unha Nereida, talvez Tetis, que leva o escudo de Aquiles ás carranchas sobre un hipocampo". Este estudoso suxeriu que o anverso da moeda de 2,5 dólares "puido ser a resposta de Barber ao clamor de Theodore Roosevelt e de Augustus Saint-Gaudens por moedas modernas á maneira grega". O reverso de medio dólar, xunto con este dos 2½ dólares, "son sinfonías clásicas de deseños antigos, motivos que se remontan ás aguias e aos escudos de Longacre e William Barber —os predecesores de Charles Barber como gravador xefe— revisados en forma moderna".
1 dólar (ouro)
Pola súa banda, o reverso contén a inscrición PANAMA-PACIFIC EXPOSITION / SAN FRANCISCO, así como o valor facial da moeda e dous golfiños, que simbolizan a unión dos océanos Atlántico e Pacífico pola Canle. A marca de ceca está baixo asas letras D e O en DOLLAR.
Vermeule cualificou este deseño do dólar de Keck como "un uso anovador e ousado da superficie limitada que ofrece unha moeda tan pequena e delgada; unha obra de arte en comparación con outros dólares anteriores".
O numismático Arlie Slabaugh, no seu traballo acerca das emisións conmemorativas, indicou que o dólar Panamá-Pacífico "presenta un deseño americano audaz, completamente diferente dos estilos clásicos utilizados nas outras moedas desta serie".
Ademais de comercializarse en conxunto coas outras catro moedas da serie, o dólar de ouro da Exposición Panamá-Pacífico vendeuse individualmente ao prezo de dous dólares.
Medio dólar (prata)
En relación coa atribución da autoría dos deseños para a moeda de medio dólar de prata, sirva o exposto máis arriba, en relación coa moeda de 2½ dólares de ouro, que tamén é aplicable para este caso.
O anverso da moeda de prata de medio dólar reproduce unha figura de corpo enteiro de Columbia, que esparexe flores e froitas dunha cornucopia sostida por un cativo espido. Detrás desta escena o Sol ponse tras o estreito Golden Gate, aínda sen a característica ponte. A marca de ceca da Casa da Moeda de San Francisco (S), amósase á esquerda da data.
O historiador da arte Cornelius Vermeule considerou o anverso do medio dólar de prata como "un punto intermedio entre os deseños das moedas de prata francesas de principios do novo século e a Walking Liberty ("Liberdade camiñando") deseñada por Adolph A. Weinman para o medio dólar circulante".
O medio dólar de prata Panamá-Pacífico presenta tamén no reverso o lema IN GOD WE TRUST, o que, xunto coas de 50 dólares desta serie, as converte nas primeiras moedas conmemorativas estadiounidenses en exhibilo. Ese lema utilizouse por primeira vez nas moedas ordinarias do país en 1864. No século XIX, a súa presenza nas moedas non era aínda obrigatorio, mais a principios do século XX xa aparecía na maioría moedas de curso legal dos Estados Unidos. En 1907 e 1908, houbo moitas obxeccións á omisión do lema nas moedas de ouro de dez dólares e de vinte dólares deseñadas por Augustus Saint-Gaudens e, como reacción á controversia popular xerada, o Congreso aprobou en 1908 unha lei que esixía a súa presenza en calquera moeda en circulación que xa a o levara con anterioridade, como era o caso de ambas as moedas de ouro ata 1907. O texto das inscricións que deberían levar as moedas da serie Panamá-Pacífico deixouse á discreción do secretario do Tesouro, mais é posible que o persoal da Casa da Moeda lembrase a controversia, e que isto tivese influído na elección final dos motivos dos deseños e tamén nos textos das inscricións.
Produción e distribución
miniatura|343x343px|[[Estoxo de presentación das moedas que lle foi entregado ao presidente da exposición, Charles Moore.]]
Logo de seren aprobados os deseños, os artistas prepararon os seus moldes de bronce para llos enviar á Medallic Art Company, de Nova York, onde se fabricaban as matrices que posteriormente utilizaría a Casa da Moeda para elaborar os cuños das moedas, xa que se considerou que esa compañía as podería producir máis axiña que a propia Casa da Moeda. Esta serie de moedas Panamá-Pacífico foi a primeira coñecida dos Estados Unidos cuñada con matrices elaboradas por unha compañía privada, allea á ceca pública. Esas matrices foron enviadas á Casa da Moeda de Filadelfia, onde o Departamento de Gravado, dirixido por Barber, produciría os cuños a partir delas. Aínda que a normativa que autorizaba a emisión determinaba que as moedas debían ser cuñadas en San Francisco, naquela época os cuños utilizados por todas as cecas sucursais da US Mint se elaboraban no Departamento de Gravado da Casa da Moeda de Filadelfia e logo distribuíanse.
En abril, Robert W. Woolley foi comisionado como director da Casa da Moeda e aprobou mostras do dólar de ouro —o primeiro deseño que se terminou—, o 22 de abril. Despois viaxou a San Francisco e alí estaba cando chegaron os cuños para o dólar, o 27 de abril. Cando o cuñador xefe da Casa da Moeda de San Francisco os examinou comprobou que os cuños carecían da marca de ceca "S" característica das moedas cuñadas en San Francisco, e o día 29 envioulle un telegrama ao superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia, Adam M. Joyce, quen lle contestou que non pensara que fose necesaria a inclusión da marca de ceca, ao non haber precedentes, dado que se trataba da primeira emisión conmemorativa cuñada fóra da Ceca de Filadelfia. Así as cousas, Woolley, contrariado, ordenou que tanto os cuños que xa chegaran a San Francisco como os que estaban en camiño fosen devoltos á ceca de Filadelfia e se elaborasen outros novos que amosasen a marca de ceca, aducindo que se se usasen os recibidos a xente pensaría que as moedas foran cuñadas na ceca de Filadelfia, que daquela era a única que non utilizaba marca propia. A este respecto, Burdette sinala que a Casa da Moeda de San Francisco supuña unha fonte de orgullo para a poboación local e a omisión da marca de ceca provocaría, probablemente, unha protesta xeneralizada. Consecuentemente, o 3 de maio enviáronse novos cuños para o dólar de ouro, e ao día seguinte os do medio dólar de prata. Os cuños para as moedas de 50 dólares enviáronse o 14 de maio e os dos 2½ dólares de ouro o 27 de maio.
As moedas de 50 dólares foron as máis pesadas e máis grandes de todas as cuñadas nos Estados Unidos, cun peso de 2,4286 onzas troy de ouro e un diámetro próximo aos 45 mm, ata que en 2010 foron superadas polas moedas de prata de investimento emitidas en paralelo á serie circulante America the Beautiful. Ademais, a súa versión octogonal é a única moeda oficial estadounidense de forma non redonda.
As instalacións da Casa da Moeda de San Francisco non estaban inicialmente preparadas para a cuñaxe de moedas de tan gran tamaño, polo que cumpriu enviar unha nova prensa hidráulica desde a de Filadelfia, que comezou a operar en San Francisco nunha cerimonia que tivo lugar o 15 de xuño de 1915, coa cuñaxe dos primeiros exemplares de moedas octogonais de 50 dólares. O primeiro exemplar foi cuñado polo superintendente da Ceca de San Francisco, T. W. H. Shanahan, para a súa presentación ao presidente da exposición, Charles C. Moore, e os seguintes nove foron cuñadas por outras personalidades, entre os que se atopaba o congresista Kahn. A todas as persoas presentes naquela cerimonia permitíuselles cuñar a súa propia moeda, polo prezo de 100 dólares, e sábese que polo menos tres persoas, entre elas a esposa de Dewey e o administrador local do Servizo Postal o fixeron.
A empresa encargada de organizar a exposición —Panama-Pacific Exposition Company— contratou o numismático Farran Zerbe para a comercialización das moedas na feira. Malia as esixencias legal de que se entregasen moedas antes da inauguración da exposición, os únicos produtos avalados polo Goberno dos que Zerbe dispuxo inicialmente para a súa venda no pavillón da súa exposición Money of the World foron unha medalla de recordo, deseñada por Aitken e cuñada nunha prensa que operaba no pavillón da Casa da Moeda na exposición, así como algúns gravados producidos pola Oficina de Gravado e Impresión, tamén in situ. As vendas da medalla foron lentas e Zerbe non tivo moedas para vender ata pouco despois do 8 de maio de 1915, cando se recibiron as de medio dólar de prata e as dun dólar de ouro. A Zerbe resultoulle pouco doada a venda das moedas, entre outras cousas porque moitos compradores potenciais, ante unha ampla oferta de medallas e de reproducións de moedas de ouro da época da febre do ouro e outros artigos de recordo de varios expositores, non crían que as súas moedas fosen produtos oficiais do Goberno. Así as cousas, o Departamento do Tesouro concedeulle un espazo para a venda no propio pavillón da Casa da Moeda, onde se podían comprar as dúas moedas de valores faciais máis baixos, en tanto que se encargaban pedidos para a de 50 dólares. No entanto, Zerbe deixou axiña de vender alí o dólar de ouro, e o resto da feira estivo caracterizado polo conflito entre el e os representantes do Tesouro. O certo é que se cuñara a cantidade máxima de moedas autorizada pola lei e, aínda que Zerbe continuou coa venda das moedas por correo logo do pechamento da exposición o 4 de decembro de 1915, as vendas foron descendendo ata 1916. Zorbe continuou coa venda das moedas en nome da Exposición polo menos ata novembro de 1916 e, nalgún momento, adquiriu el mesmo unha cantidade descoñecida para cubrir as necesidades futuras do seu negocio de moedas. O resto dos espécimes que quedaban sen vender foron refundidos polo Tesouro. dereita|miniatura|321x321px|Reunión da [[Comisión de Ensaios dos Estados Unidos o 9 e 10 de febreiro de 1916 para analizar as moedas emitidas en 1915. ]] A Casa da Moeda cuñou 1.500 exemplares de cada unha das dúas pezas de 50 dólares, mais outros nove da octogonal e dez da redonda para seren enviados a Filadelfia para o seu exame na reunión de 1916 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. Tradicionalmente, os membros da Comisión de Ensaios podían comprar ao seu valor facial as moedas enviadas para as análises da Comisión, e neste caso tamén intentaron facelo, aínda que Woolley se negou a consentilo e finalmente estas pezas acabaron refundíndose tamén na Casa da Moeda.
Zerbe dispuxera caixas e estoxos especiais para a comercialización das moedas. Un xogo cos catro valores faciais —coa elección da versión redonda ou octogonal da moeda de 50 dólares por parte do comprador— vendíase por 100 dólares, en tanto que o xogo completo dos cinco modelos custaba 200 dólares. Segundo Slabaugh, había tamén marcos de cobre con dous exemplares de cada moeda a un prezo total de 400 dólares, mais Swiatek, no seu traballo de 2011 sobre emisións conmemorativas, considera que estes marcos puideron máis ben estar destinados ao regalo a personalidades, xa que non se coñece ningún recibo nin correspondencia relacionados con eles.
Un xogo coas tres moedas de valores faciais máis pequenos vendíase por 7 dólares, en tanto que por separado o seu prezo era dun dólar para o medio dólar de prata, dous dólares para o dólar de ouro e 4 dólares a moeda de ouro de 2½ dólares.
Coleccionismo e tiraxes
Vendéronse máis pezas octogonais de 50 dólares que redondas, xa que as primeiras resultaron máis populares pola súa similitude coas cuñadas privadamente na época da febre do ouro, e quizais tamén pola presenza dos golfiños. Como a metade das 3.000 moedas autorizadas para o valor facial de 50 dólares correspondían a cada variante, necesariamente tivo que haber máis moedas redondas devoltas á Casa da Moeda para a súa refundición, o que deixaría as moedas redondas de 50 dólares coa distribución máis baixa de todas as moedas conmemorativas dos Estados Unidos (483 exemplares). miniatura|290x290px|Exemplar da moeda de medio dólar cuñado irregularmente en ouro. Canto ao medio dólar de prata e ao dólar de ouro, coñécense tamén algúns exemplares cuñados noutros metais; suponse que estas pezas foron cuñadas irregularmente na Casa da Moeda co afán de crear rarezas numismáticas. En xaneiro de 2009, a compañía de poxas numismáticas Heritage Auctions vendeu un exemplar da moeda de medio dólar cuñado en ouro por 345.000 dólares.
Segundo as cotizacións publicadas por Richard S. Yeoman no seu libro A Guide Book of United States Coins, publicado en 2018, os prezos das moedas da serie Panamá-Pacífico no mercado numismático actual flutúan dentro das seguintes marxes, en función do seu estado de conservación: a moeda de medio dólar de prata entre 375 e 2.500 dólares; a moeda dun dólar de ouro entre 525 e 1.775 dólares; a moeda de 2½ dólares de ouro entre 1.550 e 6.000 dólares; e, no caso das dúas variantes da moeda de 50 dólares, a redonda entre 55.000 e 240.000 dólares, e a octogonal entre 55.000 e 245.000 dólares.
Cyber Hell: Exposing an Internet Horror
Cyber Hell: Exposing an Internet Horror (en 사이버 지옥: N번방을 무너뜨려라) é un filme documental surcoreano estreado en 2022.
Cumberland
miniatura Cumberland é unha rexión do noroeste de Inglaterra que constitúe un dos 39 condados históricos deste país. Foi unha división administrativa (condado administrativo) de 1889 a 1974, sendo hoxe parte da Cumbria. Segundo o censo de 1961, Cumberland tiña unha poboación de 294.303 habitantes.
Cyber Hell: Exposing an Internet Horror
É un documental que rastrexa os delitos cibernéticos a través de entrevistas con xornalistas de Hankyoreh, equipos de investigación e axentes de policía.
Guna Yala
thumb|270px|Localización da comarca no Panamá thumb|270px|Bandeira de Guna Yala, adotada en [[2010]] Guna Yala é unha comarca indíxena en Panamá, habitada pola etnia guna. Antigamente a comarca chamábase San Blas até 1998 e Kuna Yala até 2010. Os locais coñécena con varios nomes como: "Dulenega", "Yarsuid", "Duleyala". Posúe unha área de 2.393,10 km² e unha poboación de 32.446 habitantes (censo 2000). Esta comarca non posúe distritos, a diferenza das demais provincias panameñas. A súa capital é Gaigirgordub. Limita ao norte co mar Caribe, ao sur coa provincia de Darién e a comarca Emberá-Wounaan, ao leste con Colombia e ao oeste coa provincia de Colón.
Toponimia
A área foi formalmente coñecida como San Blas, xunto co nome autóctono de Kuna Yala, pero cambiouse en outubro de 2011 cando o Goberno de Panamá recoñeceu a afirmación do pobo guna que na súa lingua non existía o fonema para a letra "K", e que o nome oficial debería ser "Guna Yala".
Historia
Mediante lei do 4 de xuño de 1870, de Colombia, foi creada a Comarca Tulenega, que incluía ademais do actual territorio da Comarca Guna Yala, o de varias comunidades ds comarca de Wargandí, como Mortí, Asnadi e Sogubdi, así como tamén o de comunidades da comarca de Madugandí, como Tiuarsicuá, e as comunidades guna de Colombia, como Tanela e Arquía. A extensión territorial da Comarca Tulenega abarcaba desde a provincia de Colón chegando até o golfo de Urabá, Colombia. A xefatura de goberno da comarca era exercida por un comisario xeral, nomeado polo goberno central. A lei recoñecía ademais aos gunas a propiedade da terra na Comarca.
Tras a separación de Panamá en 1903, foi completamente descoñecida a Lei de 1870, e ademais, o territorio da anterior comarca, quedou dividido de feito, en dúas partes: a parte maioritaria quedou na nova nación panameña, mentres que unha pequena zona quedou en Colombia.
A suspensión da comarca, as concesións bananeiras, as incursións de persoas alleas ao pobo guna en busca de ouro, caucho, tartarugas mariñas e os abusos da policía colonial causaron grande descontento entre os nativos e provocaron, o 21 de febreiro de 1925, a Revolución guna, dirixida polo Cacique Olokintipipilele (Simral Colman) da Comunidade de Ailigandi, onde se xestou toda a revolución guna de 1925, tamén apoiado polo Saila Nele Kantule da localidade de Ustupu, quen foi o seu Secretario e Voceiro así mesmo o Saila Olonibiquinya de Carti. Os gunas armados, atacaron os policías nas illas de Tupile e Ukupseni, Tigre, Río Sidra, Nargana, Corazón de Jesús, Rio Azúcar e Carti xa que estes eran acusados de suprimir os costumes gunas e realizar abusos en varias comunidades. Nesta revolución guna proclamouse a efémera República de Tule, separándose do goberno central panameño durante uns días.
Con base ao artigo 5° da Constitución de 1904, que permite que a lei cree divisións políticas con réximes especiais ou por razóns de conveniencia administrativa ou de servizo público, a lexislación sobre territorios indíxenas en Panamá comezou a ser definida co establecemento da Comarca de San Blas por medio da lei Nº 2 do 16 de setembro de 1938, incluíndo áreas das provincias de Panamá e Colón, e logo, coa definición dos seus límites e administración mediante a Lei Nº 16 do 19 de febreiro de 1953. O seu nome mudaría finalmente a Guna Yala mediante lei Nº 99 de 23 de decembro de 1998.
Comunidades de Kuna Yala
thumb|righr|300px|Unha das illas de Guna Yala right|300px|thumb|Illa Perro, Comarca Guna Yala.
Guna Yala non ten distritos, pero si catro correxementos:
Pobo ruteno
miniatura|180px|Un neno coa bandeira da peregrinación rutena a Terra Santa en 1906 Rutenos (en ucraíno: русини; transliteración: rusyny) é un termo que foi utilizado inicialmente para referirse aos Rus, os habitantes da Rus de Kíiv.
Máis tarde este termo acabou diversificándose, para referirse aos rutenos modernos: os ucranínos, os rutenos brancos (belarusos) e os rutenos vermellos (rusinos).
Historia
Xunto cos lituanos e samoxitios, os rutenos constituíron a poboación principal do Gran Ducado de Lituania.
Far from Refuge
Far from Refuge é o terceiro álbum de estudio da banda irlandesa de post-rock God Is an Astronaut, publicado o 1 de abril de 2007 a través do selo Revive Records. O disco foi remasterizado dixitalmente e reeditado en 2011.
Rosa Vaamonde
Rosa Rodríguez-Vaamonde Domínguez, tamén coñecida como Rosa Bahamonde, nada en Tui en 1832 e finada en 1898, foi unha filántropa galega, que herdou e doou varias obras pictóricas ao Museo del Prado.
Traxectoria
Filla de María do Carme Domínguez Figueroa e Florencio Rodríguez Vaamonde. Comprometida coa actividade política e cultural de seu pai, foi herdeira dunha colección de importantes pinturas (entre elas copias de Tiziano ou obras de Pedro Berruguete) así como dunha serie de propiedades e bens cos que realizou numerosas doazóns en honra ao seu pai. Entre elas, recórdase nalgunhas necroloxías da familia unha rica e moi agradecida doazón ao hospital tudense, posteriormente coñecido como Instituto San Paio, Área Panorámica e, na actualidade, como Edificio Francisco Sánchez.
Pola súa achega á vila de Tui, o Concello concedeulle a Rosa Vaamonde o seu nome a unha céntrica rúa da cidade.
Lise Nørgaard
Lise Nørgaard, nada Elise Jensen, en Roskilde, o 14 de xuño de 1917 e finada o 1 de xaneiro de 2023 foi unha escritora, xornalista e guionista danesa.
Traxectoria
A nai, Olga Sofie Tønder (1889-1987), rexentaba unha tenda de moda e o pai, Harry Alexander Jensen (1889-1976), era vendedor grosista de tecidos. Despois de rematar o bacharelato, formouse como tradutora.
En 1938 casou co fiscal Mogens Einar Flindt Nielsen e tiveron catro fillos. Divorciáronse en 1950 e en 1951 casou co xornalista político Jens Waaben Nørgaard, co que estivo casada até a morte deste en 1984.