cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Química
Molécula
Así, as moléculas existen como unidades eléctricamente neutras, a diferenza dos ións. Cando se rompe esta regra, dándolle á "molécula" unha carga, o resultado ás veces chámase ión molecular ou ión poliatómico. Porén, a natureza discreta e separada do concepto molecular require normalmente que os ións moleculares estean presentes só nunha forma ben separada, como un feixe dirixido no baleiro nun espectrómetro de masas. As coleccións poliatómicas cargadas que residen en sólidos (por exemplo, ións sulfato ou nitratos comúns) xeralmente non se consideran "moléculas" en química. Algunhas moléculas conteñen un ou máis electróns desapareados, creando radicais. A maioría dos radicais son comparativamente reactivos, pero algúns, como o óxido nítrico (ON) poden ser estables. miniatura|upright|esquerda|Unha [[fórmula estrutural en 2-D dunha molécula de benceno. (C6H6)]] Os elementos "inertes" ou gases nobres (helio, neon, argon, cripton, xenon e radon) están compostos por átomos solitarios como a súa unidade discreta máis pequena, pero os demais elementos químicos illados están formados por moléculas ou redes de átomos unidos entre si dalgunha maneira. As moléculas identificables compoñen substancias familiares como a auga, o aire e moitos compostos orgánicos como o alcohol, o azucre, a gasolina e os diversos produtos farmacéuticos.
Fadesa
Historia
O concurso de acredores foi superado en xaneiro de 2011.
Química
Molécula
Con todo, non todas as substancias ou compostos químicos están formados por moléculas discretas e, de feito, a maioría das substancias sólidas que compoñen a cortiza, o manto e o núcleo da Terra son compostos químicos sen moléculas. Estoutros tipos de substancias, como os compostos iónicos e os sólidos de rede, están organizados de tal maneira que carecen da existencia de moléculas identificables per se. No seu lugar, estas substancias descríbense en termos de unidade de fórmula ou célula unitaria como a estrutura repetitiva máis pequena dentro da substancia. Exemplos deste tipo de substancias son os sales minerais (como o sal de mesa), os sólidos como o carbono e o diamante, os metais e os coñecidos sílice e minerais de silicato como o cuarzo e o granito.
Fadesa
Historia
En 2015 o grupo entrou en liquidación cunha débeda de 3 200 millóns de euros.
Química
Molécula
Unha das principais características dunha molécula é a súa xeometría, a miúdo denominada estrutura. Mentres que a estrutura das moléculas diatómicas, triatómicas ou tetraatómicas pode ser trivial (lineal, piramidal angular, etc.), a estrutura das moléculas poliatómicas, que están constituídas por máis de seis átomos (de varios elementos) pode ser crucial para a súa natureza química.
Substancia e mestura
Unha substancia química é un tipo de materia cunha composición e un conxunto de propiedades definidas. Un conxunto de substancias denomínase mestura. Exemplos de mesturas son a aire e as aliaxes.
Fadesa
Ligazóns externas
Martinsa-Fadesa
Química
Historia
miniatura|170px|[[Antoine Lavoisier|Lavoisier, fundador da química moderna.]]
A historia da química é a historia, desde a antigüidade até os nosos días, da ciencia química e do seus precedentes filosóficos e pseudo e protocientíficos, en particular da alquimia. Está intrinsecamente ligada ao desenvolvemento da humanidade, xa que abarca todas as transformacións da materia e as teorías correspondentes.
A maioría dos historiadores da ciencia aceptan que foron os antigos exipcios os primeiros "químicos".
A ciencia química xorde antes do século XVII a partir da alquimia, protociencia (ou pseudociencia) moi popular entre moitos dos científicos da época.
Considérase que os principios básicos da química estableceunos por primeira vez Robert Boyle na súa obra The Sceptical Chymist (1661).
A química como tal comeza a desenvolverse un século máis tarde cos traballos de Antoine Lavoisier que, xunto con Carl Wilhelm Scheele descobren o oxíxeno. Lavoisier, pola súa parte, propuxo a lei da conservación da masa e refutou a teoría do floxisto coa teoría da combustión.
As distintas ramas da química foron establecidas en función do tipo de compostos ou do tipo de estudo levado a cabo. Entre estas atópanse: a química inorgánica, encargada do estudo da materia inorgánica; a química orgánica, encargada do estudo da materia orgánica; a química física, encargada do estudo enerxético e estrutural de sistemas químicos dende escala macroscópica até a atómica; e a química analítica, baseada no estudo da materia mediante análises químicos.
A química, unha das "ciencias básicas"
A ubicuidade da química nas ciencias naturais fai desta que sexa considerada dentro das ciencias básicas. A química é de grande importancia en moitos campos do saber, como na ciencia de materiais, na bioloxía, na farmacoloxía, na medicina e na enxeñería, entre outros.
Os procesos naturais estudados pola química concirnen a partículas fundamentais (electróns, protóns e neutróns), partículas compostas (núcleos atómicos, átomos e moléculas) ou estruturas microscópicas como cristais.
Dende un punto de vista microscópico das partículas involucradas nas reaccións, pódese considerar un sistema pechado o cal intercambia enerxía co medio. No caso de reaccións exotérmicas, liberarán enerxía cedéndolla ó medio en forma de calor; mentres tanto, nun proceso endotérmico, ocorre o inverso, o medio de reacción (o sistema pechado) capta enerxía do medio para poder reaccionar. Entón, pódese estender o concepto de reacción química, engadindo deste xeito o concepto de enerxía (calor) como produto ou reactivo.
Divisións da química
Aínda que a división da química está comprendida en múltiples ramas, pódese facer a seguinte división segundo a IUPAC :
Máis tradicionalmente pódese facer unha división máis simple:
A importancia dos sistemas biolóxicos, fai que actualmente todas as ramas teñan unha gran presenza en estudos de natureza bioquímica. miniatura|220px|dereita|[[Química inorgánica: Dicromato de amonio, (NH4)2Cr2O7]]
Áreas de estudo relacionadas coa química e algunhas das súas subdivisións
miniatura|dereita|220px|Un dos procedementos frecuentes na [[electroquímica é a electrólise.]]
Literatura química
Alén dos libros didácticos ou específicos sobre temas de Química no mundo, publícanse diariamente moreas de artigos técnicos e científicos. Hai millares de xornais e revistas científicas de química. A principal fonte de referencia para unha investigación bibliográfica sobre os asuntos tratados na área química é o Chemical Abstracts, publicado pola American Chemical Society, o cal contén resumos dos principais artigos publicados mundialmente.
Tommy Portimo
Tommy Portimo nado en Kemi o 5 de setembro de 1981, é o batería e un dos membros fundadores da banda finlandesa de power metal Sonata Arctica. Toca a batería Premier, pratos Paiste e usa as baquetas Pro Mark. Entre as súas máis grandes influencias musicais atópanse Stratovarius, Nightwish,Sentenced e Terry Bozzio.
Ligazóns externas
Tommy Portimo
Dag Hammarskjöld
Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld, nado en Jönköping o 29 de xullo de 1905 e finado en Ndola (Federación de Rodesia e Nyasalandia) o 18 de setembro de 1961, foi un diplomático e economista sueco, Secretaría Xeral da Organización das Nacións Unidas dende abril de 1953 ata o seu falecemento ao estrelarse o avión en que viaxaba para mediar na crise do Congo. Semanas despois recibiu a título póstumo o premio Nobel da Paz.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa natal de Hammarskjöld en [[Jönköping]] Dag Hammarskjöld naceu en Jönköping na nobre familia Hammarskjöld (tamén escrito Hammarskiöld ou Hammarsköld). Pasou a maior parte da súa infancia en Uppsala. O seu fogar alí era o castelo de Uppsala. Foi o cuarto e máis novo fillo de Hjalmar Hammarskjöld, primeiro ministro de Suecia entre 1914 e 1917, e Agnes Hammarskjöld (née Almquist).
Hammarskjöld estudou primeiro en Katedralskolan e despois na Universidade de Uppsala. En 1930, obtivera graos en filosofía e leis. Antes de rematar o seu grao en leis, xa lograra un traballo como secretario axudante do comité de desemprego.
Con 31 anos, pouco despois de obter o seu doutoramento en economía política, foi nomeado subsecretario permanente do Ministerio de Finanzas de Suecia, e en 1945 conselleiro no Gabinete Ministerial en Asuntos Económicos e Financeiros. Nese cargo organizou distintos proxectos gobernamentais para os problemas económicos que xurdían a consecuencia da segunda guerra mundial e o período de posguerra. Catro anos máis tarde foi designado secretario xeral na Oficina de Asuntos Exteriores, e en 1951 uniuse ao gabinete sueco como ministro sen carteira, levando os problemas económicos e de cooperación económica con países en vías de desenvolvemento.
Jean-Yves Thibaudet
Traxectoria
Jean-Yves Thibaudet naceu en Lión, Francia, de pais músicos, mais non profesionais. O seu pai tocaba o violín, e a súa nai, de orixe alemá, aprendeu a tocar ela soa o piano e foi quen introduciu a Jean-Yves no instrumento.
Dag Hammarskjöld
Traxectoria
Hammarskjöld foi elixido secretario xeral das Nacións Unidas pola Asemblea Xeral o 7 de abril de 1953. En setembro de 1957, saíu reelixido por unanimidade para desempeñar o cargo durante outros cinco anos. Á fronte das Nacións Unidas sempre destacou como un pacifista, aumentando os esforzos para evitar guerras, e así cumprir un dos obxectivos da Carta das Nacións Unidas.
Jean-Yves Thibaudet
Traxectoria
Thibaudet entrou no Conservatorio de Lión con cinco anos, e comezou a estudar seriamente piano con varios mestres destacados. Realizou a súa primeira interpretación en público con sete anos. Gañou a medalla de ouro do conservatorio en 1974, cando tiña doce anos, e posteriormente entrou no Conservatorio de París, onde estudou con Aldo Ciccolini e Lucette Descaves. Tres anos despois, gañou o primeiro premio do conservatorio, e con 18 anos gañou as audicións de concerto de artistas novos en Nova York.
Dag Hammarskjöld
Traxectoria
Durante o seu mandato, intentou suavizar as relacións entre Israel e os estados árabes. Outros puntos fundamentais foron a visita á República Popular da China para negociar a liberación de once pilotos estadounidenses capturados durante a guerra de Corea, o establecemento en 1956 da Forza de Urxencia das Nacións Unidas e a súa intervención na crise de Suez (1956). Algúns historiadores recoñéceno por permitir a participación da Santa Sé nas Nacións Unidas ese mesmo ano.
Seguindo as medidas ditadas polo Consello de Seguridade, as Forzas de Paz da ONU foron despregadas no Congo a principios da década de 1960. Hammarskjöld viaxou a ese país en catro ocasións para coñecer in situ o traballo dos "Cascos Azuis". Na cuarta viaxe, o avión que o levaba á misión de traballo da ONU estrelouse, falecendo todos os pasaxeiros. En 2017, algunhas investigacións apuntaron a que o avión puido ser derribado por outro.
Poesía
Trala morte de Hammarskjöld atopáronse varios cadernos con poemas escritos por el. Esta poesía existencial foi publicada máis adiante, consistindo a maior parte en haikus.
Legado
Dag Hammarskjöld recibiu o premio Nobel da Paz de forma póstuma en 1961.
A biblioteca Dag Hammarskjöld, que forma parte do edificio das Nacións Unidas, recibiu o seu nome o 16 de novembro de 1961. Próximo ao edificio está o parque público chamado Dag Hammarskjöld Plaza.
Bandeira das Illas Salomón
A bandeira nacional das Illas Salomón foi adoptada oficialmente o 18 de novembro de 1977. Está divida por unha banda de cor ouro (amarela) trazada sobre unha das súas diagonais. O triángulo superior da bandeira é de cor azul e o inferior é verde. No triángulo azul, cerca do bordo máis próximo á hasta, figuran cinco estrelas brancas de cinco puntas agrupadas.
Alice Sara Ott
Alice Sara Ott, nada en Múnic en 1988, é unha pianista xermano-xaponesa.
Gravacións
Ott ten un contrato de gravación coa Deutsche Grammophon e entre as súas gravacións cóntanse:
Kylie Minogue
Kylie Minogue, nada en Melbourne o 28 de maio de 1968, é unha cantante de música pop australiana. Leva vendidos máis de 60 millóns de discos ao longo da súa carreira.
Puerto Lumbreras
250px|thumb|Castelo de Nogalte. Puerto Lumbreras é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Alto Guadalentín. Tiña unha poboación de 14.610 habitantes en 2014.
Limita ao norte, leste e sur co municipio de Lorca e ao oeste co de Huércal-Overa, que pertence á provincia de Almería. O termo municipal está formado por catro deputacións: o casco urbano, El Esparragal, Cabezo de la Jara e Puerto Adentro.
Kylie Minogue
Traxectoria
Alcanzou a fama a finais dos anos 80 como resultado do seu papel na serie de televisión australiana Neighbours (Veciños), antes de comezar a súa carreira como cantante pop e artista. A súa irmá, Dannii Minogue, tamén é cantante.
Logo de asinar un contrato cos compositores e produtores discográficos Stock, Aitken e Waterman, Minogue conseguiu unha cadea de éxitos a nivel internacional, pero a súa popularidade empezou a declinar a comezos dos anos 90, levándoa a separarse da compañía de Stock, Aitken e Waterman en 1992. Durante varios anos intentou establecerse como intérprete e compositora independente, distanciándose dos seus traballos iniciais. Durante esta etapa de exploración persoal, colaborou coa banda australiana Nick Cave & The Bad Seeds coa canción "Where the Wild Roses Grow", que tivo grande éxito en Australia.
Sergio Rivero
250px|miniatura|250px|Sergio Rivero.
Kylie Minogue
Traxectoria
No ano 2000, volveu á popularidade como artista dance-pop. Co seu regreso ao número 1 das listas co seu sinxelo "Spinning Around" e a súa presentación nas Olimpíadas do 2000, Kylie e Madonna convertéronse nas únicas cantantes femininas en ter números 1 nos anos 80, 90 e 2000.
En Australia ostenta o récord de maior número de entradas de concerto vendidas por unha intérprete feminina, e foi a única en colocar nove singles no posto número un das listas australianas. No ano 2002 o seu álbum Fever chegou a multiplatino mundial e levou a cabo o seu tour "KylieFever2002".
Sergio Rivero
Sergio Rivero Hernández, nado nas Palmas de Gran Canaria o 1 de abril de 1986, é un cantante de música pop, que gañou a cuarta edición do famoso concurso televisivo Operación Triunfo.
Traxectoria
Sergio Rivero foi o gañador da cuarta edición de Operación Triunfo, logo de deixar o seu traballo como caixeiro dun hipermercado Carrefour en Gran Canaria, para ingresar na academia. É gran amante das baladas, do soul e do rhythm & blues. A súa artista máis admirada é Alicia Keys. Xamais participou antes nalgún grupo de música.
Kylie Minogue
Traxectoria
No ano 2003 Kylie regresou con novo álbum; despois do sinxelo "Slow" (cuxa coautora foi a cantante islandesa Emilíana Torrini), o álbum chegou a vender máis de 2 millóns de copias. En 2004 gañou o Grammy na categoría 'Best Dance Recording' pola súa canción "Come Into My World".
Sergio Rivero
Traxectoria
Os seus primeiros estudos realizounos no Oakley College, ata os 6 anos, e despois pasou ao Canterbury School, onde concluíu o bacharelato. Por esta razón, os seus profesores da academia, por exemplo Àngel Llàcer ou Edith Salazar, destacaron, dentro das súas moitas calidades, a pronuncia do inglés.
Kylie Minogue
Traxectoria
Para celebrar 17 anos de carreira musical Kylie sacou á venda Ultimate Kylie unha compilación coas cancións que marcaron a súa carreira durante as últimas 2 décadas.
Sergio Rivero
Quiero: o seu primeiro disco
O 29 de novembro de 2005, o artista canario publica o seu primeiro álbum Quiero. É un disco gravado en Roma e Madrid. As súas cancións forman parte dun gran abanico de estilos desde o primeiro single; a canción Como cambia la vida, un bolero no que ensina o seu lado máis tenro e as calidades da súa voz. Á súa vez no disco aparecen estilos latinos enriquecidos con instrumentos atípicos no pop como o timple canario e o acordeón. O seu segundo single foi "Me envenena". Conseguiu o Disco de platino e vendeu máis de 150.000 discos segundo a súa axencia de contratación A canción La llave de tu corazón foi composta por el e por Pablo Pinilla, produtor do disco.
Fondo Mundial para a Natureza
O Fondo Mundial para a Natureza (en World Wide Fund for Nature, WWF) é un organización non gobernamental de ámbito internacional fundada o 29 de abril de 1961. Os seus obxectivos son a conservación, investigación e restauración dos ecosistemas. Anteriormente chamouse World Wildlife Fund, nome que aínda é o oficial no Canadá e nos Estados Unidos. É a organización conservacionista independente máis grande do mundo, con 5 millóns de seguidores, traballando en máis de 100 países, e mantendo 1.300 proxectos de conservación e restauración. É unha fundación, recibindo no 2010 o 57% dos seus fondos a partir do apoio individual e doazóns, o 17% de fontes de gobernos (como o Banco Mundial) e o 11% de corporacións.
Sergio Rivero
Contigo
O 28 de novembro de 2006 publícase o seu segundo disco Contigo, a través de Sony BMG. O single de presentación é Contigo, orixe do título do disco.
Fondo Mundial para a Natureza
A misión do grupo é "deter a degradación do medio natural do planeta e construír un futuro no que os humanos vivan en harmonía coa natureza." Na actualidade, o seu traballo está concentrado na conservación de tres ecosistemas que conteñen a maioría da biodiversidade do planeta: os océanos e as costas, os bosques e os ecosistemas de auga doce. Entre outros temas, tamén se atende ás especies ameazadas, á contaminación e ó cambio climático actual.
Sergio Rivero
Contigo
Cinco meses máis tarde, Sergio regresou á escena musical co segundo single do disco, o tema "Bajo el sol". Con isto, Sergio e Sony BMG finalizan definitivamente a promoción do disco Contigo, do cal foi Disco de ouro por vender máis de 40.000 copias en España.
En xuño de 2007 Sergio Rivero ingresou no Musician Institute dos Ánxeles (California) para perfeccionar os seus coñecementos de piano e impulsar a súa incursión na composición.
Sergio Rivero, xunto con Malú, participou no musical Jesucristo Superstar co tema Getsemaní.
Ferrari 212 Export
O Ferrari 212 Export foi un coche deportivo producido por Ferrari en 1951 para substituír o 195 S. Tiña unha distancia entre eixes máis curta que o modelo orientado a turismo, o Ferrari 212 Inter, que era un gran turismo.
Construíronse vinte e oito modelos 212 Export.
En 1951, o 212 Export logrou os tres primeiros lugares na Tour de Francia automobilístico e gañou o Giro di Sicilia e o Giro di Toscana de carreiras de motor.
O príncipe da brétema
O príncipe da brétema é unha novela xuvenil de Carlos Ruiz Zafón. Foi publicada orixinalmente en lingua castelá en 1993 co título de El príncipe de la niebla, acadando ese mesmo ano o Premio Edebé de Literatura Xuvenil. En maio de 2007 foi reeditada en La Trilogía de la Niebla, xunto a El palacio de la medianoche e Las luces de septiembre.
Trama
A historia está ambientada en xuño de 1943. Unha familia escapa da segunda guerra mundial, indo vivir a unha vila na costa atlántica, instalándose nunha casa moi grande. O protagonista (Max de 13 anos), e a súa irmá (Alicia, de 15 anos) coñecen a Roland, outro rapaz da vila, que lles amosa a gran cantidade de maxia e fantasía que rodea á vila, ó mar, e á súa casa.
Os anteriores propietarios da casa sufriran a persecución dun estraño personaxe que seguirá perseguindo á familia de Max e á de Roland ata saldar unha antiga débeda.
Traducións
A novela foi traducida ao galego por Inés Sixto García e publicada pola editorial Rodeira en 2000. Reeditouse en 2002.
Club de Hockey Compostela
O Club de Hockey Compostela é un club de hóckey a patíns galego da cidade de Santiago de Compostela que actualmente compite no Grupo B da Primeira División Autonómica Galega.
Traxectoria
O club foi fundado en 2008 por un grupo de amigos para dar unha presenza maior a este deporte na área da capital de Galiza, é por iso que dende os seus comezos, o seu principal labor é a captación de nenos e nenas para que practiquen este deporte.
Colin Renfrew
Andrew Colin Renfrew, nado en Stockton-on-Tees o 25 de xullo de 1937, que asina Colin Renfrew, é un arqueólogo británico. O seu nome vai ligado á hipótese anatólica sobre a Urheimat (patria orixinaria) dos indoeuropeos (Teoría da continuidade), segundo a cal os proto-indoeuropeos terían xurdido entre o VII e o VI milenio a. C. en Anatolia e desde alí se terían espallado, por irradiación cultural e non por migración física, cara Europa, difundindo as conquistas da Revolución agropecuaria do Neolítico. A hipótese de Renfrew oponse a alternativa kurgánica de Marija Gimbutas.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015
A 42ª edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns disputouse entre o 20 e o 27 de xuño do 2015 no pavillón do Vendéspace da localidade francesa de La Roche-sur-Yon. Os tres peores clasificados do torneo descenderon de categoría, tendo que disputar o Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns 2016.
Colin Renfrew
Traxectoria
Renfrew despois de estudar en St Albans (Hertfordshire), entre 1956 e 1958 prestòou servizo militar na Royal Air Force. Unha vez licenciado, asistíu aos cursos de Arqueoloxía e de Antropoloxía no St John's College da Universidade de Cambridge, na que se graduou no ano 1961. No 1965 defendeu a súa tese de doutoramento: Neolithic and Bronze Age cultures of the Cyclades and their external relations ("As culturas neolíticas e da Idade de Bronce das illas Cícladas e as súas relacións externas") e casou con Jane M. Ewbank.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015
Sede
A sede elixida para albergar a 42ª edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns foi a cidade francesa de La Roche-sur-Yon. Todos os partidos se disputaron no Vendéspace, un estadio cuberto cunha capacidade de 4.900 espectadores.
Lugares de Cerdedo-Cotobade
miniatura|Casa do concello de Cerdedo-Cotobade. Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cerdedo-Cotobade
Xesús Blanco Conde
Xesús Blanco Conde, nado en Cimadevila (Laza) o 18 de setembro de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Converteuse en 1973 en funcionario da administración do estado, ao aprobar a oposición ao corpo de administrativos, e foi destinado a Oviedo, onde permaneceu unha década. Alí estudou Dereito e licenciouse pola Universidade de Oviedo. En 1983 aprobou a oposición ao corpo de xestión e ao ano seguinte conseguiu o traslado á Tesourería da Seguridade Social en Ourense. En 2004 converteuse en codirector provincial do INSS na provincia de Ourense e en 2018 en director.
Colin Renfrew
Traxectoria
Desde 1965 foi investigador adscrito ao departamento de Prehistoria e Arqueoloxía da Universidade di Sheffield. Entre 1968 e 1970 dirixiu escavacións arqueolóxicas en Sitagroi, Grecia. No ano 1972 obtivo a cátedra de Arqueoloxía na Universidade de Southampton, pasando a dirixir de seguido escavacións nas illas Orcadas (Gran Bretaña) e máis en Milos, Grecia. Máis tarde volveu a Sitagroi, onde traballou con Marija Gimbutas.
Xesús Blanco Conde
Traxectoria
En abril de 2019 xubilouse para dedicarse por enteiro á política e nas eleccións municipais de 2019 encabezou a lista ao concello polo PSdeG-PSOE. Obtivo tres concelleiros e, malia quedar segundo, conseguiu converterse en alcalde de Laza co apoio dos dous concelleiros de Xuntos por Laza.
En xuño de 2020 destituíu os concelleiros de Xuntos por Laza, e en xullo dese ano dimitiu como alcalde pero continuou de concelleiro.
Ten escrito diversos artigos (na revista Auria) sobre diversos aspectos de etnografía local e unha monografía sobre o Entroido de Laza. Tamén ten publicado artigos sobe aspectos de xestión da tesourería da Seguridade Social.
Paredes, Montederramo
Santa María de Paredes é unha parroquia do concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 59 habitantes (32 homes e 27 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 24 habitantes en relación ao ano 2000.
Acuíficas
As acuíficas ou Aquificae son un filo de bacterias, que comprende un conxunto diverso de bacterias que viven en ambientes con condicións extremas. Atopáronse en fontes termais, pozas sulfurosas, e chemineas hidrotermais oceánicas. Membros do xénero Aquifex, por exemplo, prosperan en augas que están entre 85 e 95 °C. Son os membros dominantes na maioría das fontes termais terrestres neutras ou alcalinas por riba dos 60 graos Celsius. Son autótrofas, e son os principais fixadores de carbono nos ambientes onde viven.
Taxonomía
Non hai un consenso sobre a taxonomía dos xéneros incluídos en Aquificae. Un texto estándar inclúe só os xéneros Aquifex, Calderobacterium, Hydrogenobacter, e Thermocrinis na orde Aquificales. Outras fontes consideran que, ademais dos xéneros incluídos nas familias Aquificaceae e Hydrogenothermaceae, hai outros xéneros que son incertae sedis (non clasificados), pero están situados dentro de Aquificae; ditos xéneros son: Balnearium, Desulfurobacterium, EX-H1 group, e Thermovibrio.
Cavalier-Smith postulou que Aquificae forma parte das Proteobacteria.
Xunto coas Thermotogae, varias especies de Aquificae son eubacterias termófilas, e algúns estudos moleculares consideran que son grupo próximos.
Filoxenia
O cladograma representa a taxonomía aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e nos datos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada en datos das secuencias dos ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project.
Nota: ♠ Cepas atopadas no NCBI pero non na LPSN.
Colin Renfrew
Traxectoria
En 1981 foi chamado pola Universidade de Cambridge, na cal ensinou arqueoloxía até o ano da súa xubilación (2001). No 1990 tornouse director do Instituto de Investiagación Arqueolóxica "McDonald". Desde 2004 é presidente do Managing Council for the British School en Atenas.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015
Clasificación
Esta edición disputarana 16 seleccións de 3 continentes diferentes. 13 dos equipos participantes, clasificáronse ao quedar entre as 13 mellores seleccións do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2013. As 3 seleccións restantes clasificáronse ao quedar entre as 3 mellores do Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns 2014.
Ralph A. Bagnold
Ralph Alger Bagnold, nado o 3 de abril de 1896 e finado o 28 de maio de 1990, foi un explorador inglés da segunda guerra mundial no deserto líbico e autor do libro Lybian sands, travel in a dead world en 1935.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015
Clasificación final
·En vermello: As seleccións que descenden ao Mundial "B"
Resposta adaptativa (bacterias)
A resposta adaptativa (adaptive response na literatura inglesa) é unha forma de reparación do ADN directa atopada na bacteria Escherichia coli, que protexe o ADN dos danos causados por axentes externos alquilantes. É un dos tipos de resposta que teñen as bacterias ante os danos ao ADN (ver tamén resposta SOS). A resposta adaptativa iníciase contra a alquilación dos nucleótidos, particularmente a metilación da guanina ou timina. Baixo unha exposición continuada a un tratamento de baixo nivel con mutáxenos alquilantes, E. coli pode adaptarse á presenza do mutáxeno, facendo que un tratamento posterior con altas doses do mesmo axente sexa menos efectivo. Este mecanismo utiliza catro xenes relacionados, tamén chamados “xenes SOS”: ada, alkA, alkB, e aidB, cada un dos cales actúa en residuos específicos, todos regulados pola proteína Ada.
A resposta adaptativa é mediada pola proteína Ada (que forma parte do regulón Ada), a cal transfire covalentemente grupos alquilo dun ADN danado a un dos seus dous aminoácidos cisteína activos aceptores de metilo, que son: Cys69 e Cys321. A proteína Ada pode reparar os danos ao transferir grupos metilo da O6-metilguanina ou O4-metiltimina á Cys321 e tamén de metilfosfotriésteres ao residuo Cys69. Este proceso é irreversible e pode converter a proteína de ser un feble activador a un forte activador da transcrición, incrementando a actividade de reparación da alquilación.
Os catro xenes SOS
Identificáronse catro xenes que contribúen á resposta adaptativa contra axentes metilantes: ada, alkA, alkB e aidB. Os xenes ada e alkB son cotranscritos a partir dun só promotor). Por tanto, constitúen un [[operón. Os xenes SOS comparten un mecanismo regulador común e constitúen unha defensa xeral contra os danos no ADN. As células que teñen deficiencias nun ou máis xenes SOS tenden a ter unha resposta máis lenta, o que causa que se produza un maior dano no ADN pola radiación ultravioleta e outros axentes.
Hexámetro
O hexámetro é un verso da poesía grega e latina que consta de seis pés formados por dáctilos e espondeos, ou troqueo se é o sexto pé, sendo obrigatorio que o quinto sexa un dáctilo. Pode presentarse en series de só hexámetros ou ben en parellas constituídas por un hexámetro e un pentámetro; neste caso trátase da estrofa denominada dístico elexíaco. miniatura|250x250px|[[Homero. Óleo de Auguste Leloir. 1841. Museo do Louvre.]]
Estrutura e cesuras
Un dáctilo está formado por unha sílaba longa e dúas breves ( _ U U ), un espondeo por dúas sílabas longas ( _ _ ).
A cesura máis corrente é a penthemíheres ou penthemímera, chamada así porque vai tras a quinta unidade de medida (entendendo por tal unha longa ou dúas breves); con ela soa xa é correcto é hexámetro:
A seguinte é a hepthemímeres ou hepthemímera, que vén tras a sétima unidade de medida, e debe presentarse sempre coa trihemímeres ou trihemímera para que sexa correcto o hexámetro; esta última vai tras a terceira unidade de medida. Hai outras combinacións de cesuras, pero son moi raras. Os seis acentos ou ictus do hexámetro van colocados sempre na primeira sílaba de cada pé, que é longa. Cantos máis dáctilos conteña un hexámetro, mellor, e cada hexámetro debe conter polo menos un dáctilo puro. A única excepción na poesía clásica é Catulo, 116, 3. En Homero é moi frecuente a cesura feminina.
O hexámetro holodactílico consta só de dáctilos, salvo o pé final; o holoespondaico só de espondeos salvo a cláusula final de dous pés; o hexámetro latino baséase na alternancia de pés dáctilos e espondeos, aínda que a cláusula final é sempre a mesma: __UU / __U. O ideal para o poeta é incluír o máximo número de dáctilos e o mínimo de espondeos, pero como é practicamente imposíbel soster un ritmo continuo de hexámetros holodactílicos e o ritmo sería moi monótono, a convención admite a substitución de dúas breves por unha longa para formar un espondeo salvo na cláusula final.
Os gramáticos antigos como Servio no seu De centum metris clasificaban tamén outras formas de hexámetro que non se tratan de métrica como se entende agora. Por exemplo, os seguintes versos rhopalicos de Ausonio:
En cada verso, cada palabra crécese dunha sílaba. Na mesma maneira, o verso áureo (vide. golden line) trátase das partes da oración, especificamente como os adxectivos, nomes, e verbos atópanse dentro do hexámetro.
Licenzas métricas do hexámetro
O hexámetro recorre frecuentemente, para lograr a correcta medida cuantitativa do verso, a diversas licenzas como a sinalefa ou elisión, o hiato, a aférese, a sinérese, a diérese, a sinícese, a abreviación iámbica ou o ceugma de Hermann, entre outras.
O hexámetro noutras literaturas
A métrica das distintas literaturas europeas tentou imitar a andaina do hexámetro grecolatino con desigual sorte; tentárono sobre todo os poetas alemáns.
Stadio Olimpico
O Stadio Olimpico é un estadio de fútbol da cidade italiana de Roma, no Lacio. Foi construído en 1928 (inaugurado en 1931) e ten capacidade para 72.698 espectadores. Serve de localía aos clubs de fútbol Roma e Lazio, así como á selección de rugby de Italia que se cambiou do Stadio Flaminio para acá no ano 2012.
Gaizka Maiza
Gaizka Maiza Apecechea, nado o 14 de xuño de 1996 en Ibarra (Guipúscoa), é un xogador español de baloncesto profesional que xoga no Melilla Sport Capital da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. O 17 de agosto de 2020, o club coruñés anunciou a renovación de Maiza por unha tempada máis.
Allan Simonsen
Allan Rodenkam Simonsen, nado o 15 de decembro de 1952, é un exfutbolista e adestrador dinamarqués. Foi galardonado co Balón de Ouro en 1977. Segue a ser o único xogador que anotou cando menos un tanto nunha final da Copa de Europa, da Copa da UEFA e da Recopa.
Club
Nado en Vejle, fixo o seu debut profesional co Vejle Boldklub (VB) no ano 1971. Ese mesmo ano e o seguinte conseguiría gaña-lo título de liga. Ademais, en 1972 tamén se fixeron coa Copa Danesa de Fútbol. É aquí cando debuta internacionalmente, chamado polo seleccionador Rudi Strittich para xogar un amigábel contra Islandia no mes de xullo. Simonsen anotou dous tantos do 5-2 co que gañou a selección dinamarquesa.
Ese verán participou co equipo olímpico nos Xogos de 1972, nos que anotou tres goles en seis encontros.
Despois do gran torneo realizado, é fichado polo Borussia Mönchengladbach. En 1975 gañan a Bundesliga e a Copa da UEFA, con dous goles de Simonsen na final. Ao ano seguinte repetirían título de liga e tamén a Copa de Alemaña. En 1977 o Mönchengladbach gaña por terceira vez consecutiva a Bundesliga e chegan ata a final da Copa de Europa. Perderon por 3-1 contra o Liverpool FC. Simonsen anota o gol da honra. Este é o ano no que lle conceden o Balón de Ouro, premio ao mellor xogador europeo do ano. En 1979 e por segunda vez gaña co Mönchengladbach a Copa da UEFA, anotando o gol decisivo na final. A finais desa tempada ficharía polo FC Barcelona.
No Barça fíxose cun posto de titular nada mais chegar ao equipo, e Simonsen seguiu sumando títulos, como a Copa do Rei en 1981 e a Recopa en 1982. Coa chegada de Diego Armando Maradona ó club catalán superábase o número de xogadores estranxeiros permitidos, así que o club viuse na obriga de vender a Simonsen.
Tras xogar uns meses no Charlton Athletic da segunda división inglesa, volveu á súa casa deportiva, o Vejle BK, en 1983 onde remataría a súa carreira.
Selección
Allan Simonsen foi un membro indidpensable da selección dinamarquesa baixo o mandato de Sepp Piontek.
Xa no torneo, no primeiro encontro, contra a Francia Simonsen fractura unha perna e pérdese o que resta de competición. Aínda sen el, Dinamarca chegou ás semifinais.
Retiro
Despois do seu retiro fíxose co cargo de adestrador do propio Vejle BK, no que ficou dous anos. Máis tarde converteríase no seleccionador das Illas Feroe e de Luxemburgo
Praducelos, Seoane Vello, Montederramo
Praducelos é un lugar da parroquia de Seoane Vello, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
W. B. Kennedy Shaw
William Boyd Kennedy Shaw ou Bill Kenney Shaw, nado en 1901 e finado en 1979, foi un explorador inglés e oficial das patrullas do exército británico no deserto líbico na segunda guerra mundial. Foi o autor dun libro sobre estas unidades regulares, Long Range Desert Group, en 1945.
László Almásy
dereita|miniatura|150px|Conde László Almásy.
Conde László Ede Almásy de Zsadány et Törökszentmiklós segundo o seu nome en húngaro ou Ladislaus von Almasy en alemán, nado en Hungría (actual land austríaco de Burgerland) en 1895 e morto en 1951, foi un explorador e piloto austrohúngaro.
Traxectoria
O castelo onde naceu é agora un hotel, rexentado pola súa sobriña Maria della Pace Kufstein-Almásy. Inda que tamén participou na primeira guerra mundial, foi inmortalizado debido á súa participación tamén na segunda polo actor Ralph Fiennes no filme O paciente inglés. Publicou Nadadores no deserto en 1939 (traducido en España por Ed. Península) onde relata as súas experiencias no Deserto de Libia en compaña de Kemal al-Din, daquela unha das terras menos exploradas do planeta.
Mateo de París
Traxectoria
A pesar do seu nome e do seu coñecemento do francés, naceu en Inglaterra, aínda que quizais estudou en París.
Continuou a redacción da Chronica Majora, onde dá unha visión negativa da política rexia, mentres que na súa obra abreviada, a Historia Anglorum (escrita cara a 1253), as pasaxes críticas foron expurgadas. Foi un vehemente defensor das ordes monásticas fronte ao clero secular e os mendicantes. Tamén resulta rechamante a franqueza coa que critica á corte pontificia.
Kamal al-Din Husain
Kamal al-Din Husain (en كمال الدين حسين) foi un explorador e príncipe exipcio da primeira guerra mundial, compañeiro de Laszlo E. Almásy e descubridor da grande meseta de Gilf Kebir no deserto líbico.
Campo de concentración
Na segunda guerra mundial
miniatura|Campo de concentración de [[Mauthausen en Austria, 2002.]] miniatura|Campo de concentración de Mauthausen en [[Austria, 2002.]] miniatura|Campo de concentración de Mauthausen en [[Austria, 2002.]] miniatura|Campo de concentración de Mauthausen en [[Austria, 2002.]] (algúns deles reconvertidos en campo de exterminio)
En Galicia durante a Guerra civil
O estado de guerra declárase en Galicia o 20 de xullo de 1936, abarcando a maioría do territorio en poucos días (agás Ferrol, Tui e os arrabaldes obreiros de Vigo e A Coruña). A rápida toma de poder e organización en terras galegas, constituíndose na despensa e retagarda da fronte nacional, implica unha enorme dificultade dos partidarios republicanos para escapar: imposible por mar, coa fronteira portuguesa pechada e con Asturias moi lonxe, só queda ter sorte, esconderse ou saltar ao monte coma "fuxido".
Prisións
A enorme cantidade de detidos e denunciados por parte de militares, párrocos, gardas civís e cidadáns en xeral obriga ao Comandante Militar de Ourense a certificar o 25 de xullo de 1936 a calidade do Mosteiro de San Salvador de Celanova coma primeira prisión. Os primeiros reclusos chegan ao día seguinte. Ao mesmo tempo comeza a usarse o soto do concello de Bande coma cárcere feminino. No verán seguinte, as novas prisións habilitadas serán o Mosteiro de Oseira en San Cristovo de Cea e o Hospital Vello da capital ourensá, xunto coas dez prisións do Partido da Falanxe. Entre novembro de 1937 e setembro de 1938 usouse o futuro cuartel militar do Cumial ourensán coma campo de traballo e reclusión (un decreto de maio de 1937 recoñecíalles o dereito ao traballo).
Canto ás novas creacións, a directiva cambia de rumbo coa centralización penitenciaria no Servizo Nacional de Prisións en 1938 e ao desvío á nova Prisión Central de Celanova do incremento de reclusos debido á toma de Asturias. As antigas prisións provisionais quedarían para os presos preventivos ou con menos dun ano de condena.
Procesamento
O proceso dos prisioneiros desenvólvese do seguinte xeito: Cruzado con isto está unha clasificación en función da responsabilidade e a sospeita que recaía sobre o individuo: os non culpables en idade militar recrutábanse e os demais liberábanse. Os culpables paseábanse ou enviábanse a un Consello de Guerra. Os sospeitosos axuntábanse nun campo de traballo mentres non se dirimían os seus antecedentes e pasaban a algún dos dous primeiros grupos.
Os presos procedentes de Asturias podían provir dunha fuxida marítima ou dos territorios conquistado:
Reclusión
A función penitenciaria de prisións, destacamentos, campos de concentración ou batallóns de traballo foi a vinga, aniquilación e exterminio e non a retención ou xuízo. A inhabitabilidade dos edificios, a sobreconcentración, a hixiene ou sanidade precaria, a alimentación deficiente ou a violencia dispararon a morbilidade e mortalidade ata 200 000 persoas nas prisións galegas.
Esta degradación física completábase cunha destrución psicolóxica: humillar, anular, cousificar e amedrentar o opositor ata un asoballamento absoluto. Unha vez eliminados os irrecuperables, a filosofía era un sometemento á ideoloxía vencedora. Para conseguilo desterrábaselle ao preso a idea de provisionalidade con condenas moi elevadas para que interiorizase a culpabilidade e conseguinte expiación mediante a absorción do adoutrinamento. Isto non é máis ca unha reprodución do que se vai implantar a grande escala na sociedade: rescate moral por parte da Igrexa, rescate social por parte do Estado e rescate ideolóxico por parte da propaganda. A reclusión penitenciaria ten funcións de redención e expiación de culpas individuais e colectivas inspirado pola participación da Igrexa nacional no sistema, e consideraba aos presos coma enfermos que había que "sandar", "purificar" e "ter en corentena" para non "contaxiar" ao resto da sociedade (o psicólogo Vallejo-Nájera chegaría a afirmar que "o marxismo e a revolución precisan dun tratamento médico, non político").
Arantxa Urretabizkaia
Arantxa Urretabizkaia Bejarano, nada en Egia (Donostia) o 1 de xullo de 1947, é unha escritora vasca en lingua éuscara. Traballou tamén na prensa, na radio e na televisión. É académica da Euskaltzaindia.
Traxectoria
Nada en Egia, ten unha licenciatura en Xeografía e Historia e desde nova compaxinou traballo cos estudos na Universidade de Barcelona, estando sempre ligada a ambientes culturais como o grupo Argia. Membro do grupo de escritores esquerdistas aglutinados en torno á primeira editorial "Lur", caracterizada pola súa adscrición ao laicismo e á unificación do éuscaro.
Santomera
250px|miniatura|Situación de Santomera. Santomera é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Huerta de Murcia. Tiña unha poboación de 15.860 habitantes en 2014.
Arantxa Urretabizkaia
Traxectoria
En 1970 traduciu a obra de Frantz Fanon Afrika iraultzaren alde en colaboración con Ibon Sarasola e publicou Mendebaleko Ekonomiaren Historia con Sarasola e Ramón Saizarbitoria. En 1971 traduciu a M. Dobb en Sozialismoaren frogantzak e en 1973 a obra de A. Otazu Euskal Berdintasuna. Autora de San Pedro bezperaren ondoak en 1972 e de Zergatik Pampox? en 1979; esta última novela converteuna primeira figura da narrativa vasca da posguerra. En 1981 gañou o X concurso de contos Premio Ignacio Aldecoa da Deputación arabesa con "Baina ez egunero". Logo escribiría Maitasunaren magalean (poemas) (Premio Nacional da Crítica 1982, Aspaldian espero zaitudalako ez nago Sekula Bakarrik 1983, Saturn (1987, Aurten aldatuko da nire bizitza 1991 e Koaderno gorria 1998.
Santomera
Este municipio creouse en 1978 ao segregarse de Murcia, aínda que xa fora independente no século XIX. No seu termo municipal encóntranse as poboacións de Santomera, El Siscar e La Matanza, sendo a primeira delas a que ostenta a capitalidade.
Arantxa Urretabizkaia
Traxectoria
Como poeta editou os seus primeiros traballos en Euskal Literatura, en 1972, estando incluída na antoloxía Poetas Vascos, publicada en 1990, de Julia Otxoa.
Santomera
Limita ao norte con Fortuna, ao leste coa pedanía de La Aparecida de Orihuela (Alacant), e ao sur e oeste con Murcia, concretamente coas pedanías de El Raal e Cobatillas.
Arantxa Urretabizkaia
Traxectoria
Foi guionista canda outros das películas La conquista de Albania, de Alfonso Ungría (1983), a adaptación da súa obra Zergatik Panpox?, dirixida por Xabier Elorriaga en 1986 e de Lauaxeta-A los cuatro vientos (J. A. Zorrilla, 1987). Tamén actuou na película de La fuga de Segovia en 1981.
Thomas Wolfe
Thomas Clayton Wolfe, nado en Asheville (Carolina do Norte) o 3 de outubro de 1900 e finado en Baltimore (Maryland) o 15 de setembro de 1938, foi un importante novelista estadounidense do inicio do século XX.
Chase Budinger
Chase Andrew Budinger, nado o 22 de maio de 1988 en Encinitas (California), é un xogador americano de baloncesto profesional que é axente libre.
Thomas Wolfe
Thomas escribiu catro longas novelas, alén de varios contos, traballos dramatúrxicos e outras novelas. É coñecido por mesturar prosa extremadamente orixinal, poética, musical e impresionista coa escrita autobiográfica. Os seus libros reflicten vividamente a cultura americana e demais temas do período, aínda que filtrados pola perspectiva sensíbel, sofisticada e super-analítica de Thomas. Foi moi famoso en vida.
Despois da morte de Wolfe, o seu principal contemporáneo, William Faulkner, dixo que Thomas podería ter sido o mellor talento da súa xeración. A influencia de Wolfe esténdese aos escritos do famoso autor beat Jack Kerouac, Ray Bradbury e Philip Roth, entre outros. Continua sendo un dos máis importantes autores na literatura americana, considerado o escritor máis famoso de Carolina do Norte.
Chase Budinger
Traxectoria profesional
Budinger foi elixido na 44ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Detroit Pistons, e foi traspasado aos Houston Rockets na mesma noite do Draft. Xogou cos Rockets na Summer League, onde fixo 17.8 puntos por partido. No primeiro partido da tempada 2009-10, Budinger saíu do banco para xogar 15 minutos, onde fixo 6 puntos e capturou 1 rebote. O 30 de marzo de 2010, Budinger anotou 24 puntos na vitoria por 98-94 contra os Washington Wizards. Tres días máis tarde igualou esta marca na vitoria na casa dos Boston Celtics por 119-114.
O 26 de xuño de 2012, Budinger foi traspasado aos Minnesota Timberwolves xunto ós dereitos do aleiro Lior Eliyahu a cambio da 18ª elección do Draft da NBA de 2012.
Serir
Nome común das chairas areosas ou de pequenos croios de enorme extensión (ata 8 000 000 quilómetros cadrados, que son case quince veces España), presentes no deserto de Libia.
Takekazu Asaka
Takekazu Asaka (en 浅香武和), nado en Toquio en 1952, é un lingüista e profesor xaponés de Filoloxía Románica da Universidade de Tsudajuku, Toquio. Traduciu ó xaponés obras de autores galegos como Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas e Uxío Novoneyra, e elaborou a primeira gramática galega para nipóns. Defínese a si mesmo como "embaixador da cultura galega no Xapón".
Tamén é o responsable de organizar en Toquio, e noutras cidades, ciclos de música e poesía galegas para celebrar o Día das Letras Galegas. Dende xuño de 2017, é académico correspondente da Real Academia Galega en recoñecemento do seu traballo. O 27 de xullo de 2019, recibiu o Premio Ramón Cabanillas polo seu labor de divulgación da lingua e da literatura galegas.
Traxectoria
miniatura|175px|Cantares gallegos, [[Toquio.]] Coñeceu Galicia por vez primeira en 1989 para participar no XIX Congreso Internacional de Filoloxía e Lingüística Románica, e dende que coñeceu a lingua e a cultura galegas converteuse no seu gran defensor. É profesor en Toquio de gramática española e imparte cursos de lingua e cultura galegas. En 2002, traduciu ó xaponés Cantares gallegos, publicado por DTP Publishing. En 2014, traduciu ó xaponés Contos da miña terra, con prólogo de María do Carmo Ríos Panisse e un CD coa lectura do texto, editado por DTP Publishing.
No ano 2017, publicou unha edición bilingüe de Os Eidos de Uxío Novoneyra.
Yolanda Be Cool
Yolanda Be Cool é unha banda australiana composta por Sylvester Martínez e Johnson Peterson. Colaboraron co produtor australiano DCUP (Duncan MacLennan) para editar o sinxelo "We No Speak Americano", a través do selo independente Sweat It Out que eles mesmos fundaron, sampleando o hit de 1956 "Tu vuò fà l'americano" de Renato Carosone (composto por Carosone e Nisa).