cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Max Born
Traxectoria
Naceu na cidade de Wrocław, hoxe en día sita en Polonia, mais que naqueles momentos formaba parte do Imperio Alemán. Estudou bacharelato no König-Wilhelm-Gymnasium e posteriormente matemáticas e física na Universidade de Wrocław, Heidelberg e Zürich, doutorándose no ano 1906 en Gotinga. Profesor nas universidades de Berlín, Frankfurt-am-Main, Gotinga, Cambridge e Edimburgo, en 1939 foi admitido como membro da Royal Society británica.
Somo, Covelas, Ribadeo
Somo é un lugar da parroquia de Covelas, no concello de Ribadeo. Segundo o IGE en 2015 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres). Chégase a el dende a estrada LU-133 pasando por Sa.
Max Born
Investigacións científicas
dereita|miniatura|300px|Quinta [[Conferencia Solvay (1927). Podemos ver a Max Born o segundo da segunda fila empezando pola dereita, sentado entre Louis-Victor de Broglie e Niels Bohr]] Entre 1915 e 1919 foi profesor de física teórica na Universidade de Berlín, onde coñeceu e relacionouse con Albert Einstein.
A partir de 1921, na Universidade de Gotinga, iniciou as súas investigacións científicas xunto ao seu asistente Werner Heisenberg e relacionándose tamén con Wolfgang Pauli. Ambos físicos formularon a representación mecánica da matriz do quanto a partir dun primeiro borrador de Heisenberg no cal formulaba a teoría do quanto evitando as representacións concretas, mais inobservábeis da órbita do electrón usando parámetros como a probabilidade da transición. Diante deste feito, Born recoñeceu que a formulación podía ser transcrita na lingua das matrices, que aprendera xunto a David Hilbert.
En 1954 volveu ao seu país e foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Walther Bothe, polas súas investigacións na mecánica cuántica, especialmente no estudo da función das ondas. En 1955 foi un dos 11 científicos e intelectuais que asinaron o Manifesto Russell-Einstein.
Outros
É coñecido pola súa profecía errada 'Á física, tal como a coñecemos, quédanlle seis meses de vida'.
Frederick Abberline
Frederick George Abberline, nado o 8 de xaneiro de 1843 en Blandford Forum, Dorset, Inglaterra, e finado o 10 de decembro de 1929, foi o inspector xefe da Policía Metropolitana de Londres e unha importante figura policial na investigación dos asasinatos de Jack o Destripador, nese escuro e fatídico ano de 1888.
Mocidade
Frederick Abberline foi o fillo de Edward Abberline e da súa esposa Hannah Abberline (nada Chinn). Trala morte de Edward Abberline en 1849, a súa viúva abriu unha pequena tenda e criou soa ao seu catro fillos, Emily, Harriett, Edward, e Frederick.
Carreira policial
Frederick foi reloxeiro ata que abandonou a súa casa para irse a Londres, onde se alistou na policía metropolitana o 5 de xaneiro de 1863, sendo destinado á División N (Islington) co número de autorización 43519. O condestable Abberline impresionou tanto aos seus superiores que eles lle ascenderon a sarxento dous anos despois, o 19 de agosto de 1865. Na súa promoción trasladóuselle á División E (en Highgate). En 1867 investigou actividades fenianas como policía de paisano. O seu ascenso a inspector produciuse o 10 de marzo de 1873, e tres días despois, o 13 de marzo, foi trasladado á División H (en Whitechapel). O 8 de abril de 1878 foi nomeado como inspector local a cargo do Departamento de Investigación Criminal da División H.
Posteriormente, o 26 de febreiro de 1887, Abberline foi trasladado á División A (en Whitehall) e, despois, á División CO (Central Office) de Scotland Yard, o 19 de novembro de 1887, onde foi ascendido a Inspector de primeira clase o 9 de febreiro de 1888 e Inspector Xefe o 22 de decembro de 1890. Tras o asasinato de Mary Ann Nichols o 31 de agosto de 1888, Abberline foi enviado a Whitechapel debido á súa experiencia na área, e alí foi posto ao mando de varios detectives que investigaron os crimes do Destripador.
Entre a lista de sospeitosos no caso de Jack o Destripador, o principal segundo Abberline foi George Chapman.
Posteriormente, Frederick Abberline involucrouse en 1889 na investigación do Escándalo da rúa Cleveland. E o 8 de febreiro de 1892, retirouse obtendo 84 conmemoracións e premios.
A opinión xeral que se ten sobre este policía vitoriano sen dúbida en xeral é moi positiva. Polo seu labor no caso de Jack o Destripador, foi reputado principal rival do mutilador do East End londiniense, e destacando os seus dotes sinalouse que: ”a posteridade elevouno ao sitial de figura romántica, algo así como o idealista que enfrontou ao mal encarnado na postura do malévolo asasino que perseguiu, así como ás poderosas forzas ocultas que o protexían”.
E atento a outra descrición, “Frederick George Abberline era un home modesto, afable e honrado, tan fiable como os reloxos que reparaba antes de ingresar na Policía Metropolitana en 1863. Durante o seu trinta anos de servizo gañou oitenta menciones de honra e premios de xuíces, de maxistrados e do propio Xefe da policía”.
Con todo, tal cal se advertirá máis abaixo na sección correspondente, ao respectado Inspector non lle faltaron detractores. En tempos recentes chegouse ao extremo de barallarse a posibilidade que este home –nunha sorte de desdobramento da súa personalidade ao estilo do Dr. Jekyll e Mr Hyde– non fose outro senón o mesmisimo Jack o Destripador
Vida persoal
Abberline casou dúas veces: a primeira en marzo de 1868 con Martha Mackness, filla dun traballador de Elton; ela morreu de tuberculose dous meses despois da voda. O 17 de decembro de 1876, dez anos antes dos asasinatos de Jack o Destripador, Abberline casou con Emma Beament, filla dun comerciante de Hoxton New Town, en Shoreditch. Aínda que non tiveron fillos, o seu matrimonio durou até a morte de Frederick 50 anos despois.
Frederick George Abberline morreu en 1929 aos 86 anos.
Cristosende, A Teixeira
Santa María de Cristosende é unha parroquia do concello ourensán da Teixeira, situada na Ribeira Sacra. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 54 habitantes (26 homes e 28 mulleres), 4 menos que o ano anterior.
PM
PM é o sétimo álbum, e o segundo recompilatorio, do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o 4 de agosto do ano 2003 baixo o selo Matador Records e producido por el mesmo. O álbum recompila as cancións gañadoras dun concurso de mellores remezclas das cancións do albúm Point realizado polo artista. O título do álbum proven de Point reMixes.
Cristosende, A Teixeira
O lugar máis poboado, con 46 habitantes, é Cristosende.
Jean-Pierre Thiollet
Jean-Pierre Thiollet, nado en Poitiers o 9 de decembro de 1956, é un escritor francés.
Traxectoria
Estuda na Sorbona. Colabora como crítico no xornal Le Quotidien de París (1980-1994) e L'Amateur d'Art. As súas obras máis coñecidas son Le Chevallier à découvert, Jules Barbey d'Aurevilly, Je m'appelle Byblos, Carré d'Art e 88 notes pour piano solo.
En 2017 crea o Cercle InterHallier en homenaxe a Jean-Edern Hallier.
Choque
Un choque (shock) é unha síndrome clínica complexa e de múltiples causas, estado crítico no seo dunha enfermidade grave producida por unha redución da achega de osíxeno aos tecidos, que determina lesión celular, inicialmente reversible, e se se prolonga, dano irreversible. O factor común: a insuficiencia do sistema circulatorio para manter a perfusión e función celular.
O mantemento da perfusión de órganos vitais é fundamental para sobrevivir, polo que a hipoperfusión tisular provoca fallo multiorgánico, caracterizado inicialmente por : taquicardia, diminución da tensión arterial e da diurese, xunto con confusión.
Aínda que existen outros grupos de clasificación do choque, o enfoque clásico clasificounos en tres grupos fundamentais:
Era
O termo era (do latín aera), ás veces grafado con inicial maiúscula, Era, pode facer referencia a:
Siglas
As siglas ERA poden referirse a:
Alejandro Antúñez Vázquez
Alejandro Antúñez Vázquez, nado en Navia (Asturias) en 1933, é un escritor asturiano en lingua galega.
Marelle, Covelas, Ribadeo
Marelle é un lugar da parroquia de Covelas, no concello de Ribadeo. No ano 2015 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Accédese a el dende a LU-133 pasando por Sa.
Alejandro Antúñez Vázquez
Traxectoria
Pertenceu ó grupo de teatro Don Antoni Loza, pregoeiro de numerosas festas da contorna. Escribiu a letra de Canto al río Navia, bilingüe en galego e asturiano.
En 1988 publicou un primeiro libro de poesía, Mochicas del meu llar. En 1996 deu ó prelo Papadíos de Navia, que recolle un feixe de relatos escritos ó longo dos anos noventa.
Hemorraxia
A hemorraxia ou sangrado consiste na perda de sangue producida pola rotura dun ou varios vasos sanguíneos, ben sexan vasos capilares (feridas leves), venosos ou arteriais. Nestes dous últimos casos, o sangue sae a presión e é preciso actuar rapidamente.
Actuación ante a hemorraxia interna
Se a hemorraxia interna é producida por unha rotura capilar estaremos ante unha mazadura á cal convirá aplicarlle xeo para, ó contraer mediante o frío os vasos sanguíneos, evitar que o negrón se estenda.
Ante unha hemorraxia interna arterial ou venosa é preciso pedir urxente axuda sanitaria, pois hai perigo de shock. Os síntomas que pode presentar unha hemorraxia interna arterial son
Investigación
O día 12 de outubro de 2006 anunciouse que un equipo mixto de científicos da Universidade de Hong Kong (dirixidos polo Dr. Xo Kwok-Fai, xefe do Departamento de anatomía) e do MIT (EEUU) anunciou que descubrira por casualidade un composto capaz de frear as hemorraxias en 15 segundos. A investigación inicial pretendía traballar na rexeneración das células cerebrais e centrábase nos roedores, polo que faltaría a súa posible aplicación na cirurxía para humanos (onde o control de hemorraxias consome ata a metade do tempo das operacións). Os resultados publicáronse na revista Nature e, a pesar de non coñecer exactamente a natureza do novo material, supónse que se debe a que os seus péptidos actúan a nanoescala coma un xel protector sobre a ferida. Inicialmente o produto experimentouse para hemorraxias en cerebro, fígado, pel e tecido da medula espiñal, para as cales faría innecesario o uso dos habituais sistemas de presión con pinzas, esponxas e aplicación de calor. Cun prazo de inicio de cinco anos para as probas clínicas, non se prevía que o seu uso se xeralizase ata o 2016.
Distrito Bukedea
miniatura|225px|O distrito Bukedea é o número 83.
Bukedea District é un dos distritos da Rexión Oriental de Uganda, chamado así pola súa poboación capital, Bukedea. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de arredor de 122.500 habitantes.
Limita co Distrito Kumi polo oeste e norte, co Distrito Bulambuli polo leste, co Distrito Sironko e o Distrito Mbale polo sueste, e co Distrito Pallisa polo sur.
Foi creado polo parlamento ugandés no 2006 e tornouse operacional o 1 de xullo de 2007. Anteriormente formaba parte do Distrito Kumi. Este distrito, conxuntamente cos de Amuria, Kaberamaido, Katakwi, Kumi e Soroti conforma a subrexión Teso, lar de dous millóns e medio de persoas das etnias iteso e kumam.
A agricultura de subsistencia e a gandaría son os dous piares económicos do distrito.
Parador de Santo Estevo
miniatura|300px|Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil.
O Parador de Santo Estevo é un Parador xestionado pola rede estatal de Paradores, que ocupa un antigo mosteiro beneditino en Nogueira de Ramuín, Ourense, na Ribeira Sacra.
O Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, de tres claustros, é, xunto cos de Celanova e Oseira, un dos cenobios máis importantes de Ourense e até de Galicia.
Edificado nunha terra de eremitas, a Ribeira Sacra a súa orixe remóntase ao século VI e está relacionado con Martiño de Dumio, o "Apóstolo dos suevos".
Foi declarado Monumento Histórico Artístico Nacional en 1923.
Historia
miniatura|250px|Claustro vello do Mosteiro.
O ano 921 o rei Ordoño II cédeo ao abade Franquila, que o restaura e inicia unha etapa de esplendor. A fama de observancia relixiosa de Santo Estevo traspasou fronteiras e chegou a ser tan grande que nove bispos santos, que tiveron que abandonar as súas sedes a causa da invasión musulmá, elixírono para retirarse nel durante os séculos X e XI. Este feito fixo do mosteiro lugar de peregrinación, ao que acudían os fieis en busca dun milagre, que pedían aos bispos santos alí xacentes, ante o cofre de prata que contiña os seus aneis. Na súa honra construíuse no século XIII o Claustro dos Bispos, o máis antigo do cenobio.
No século XVI iníciase un proceso de transformación que culmina coa construción dos dous claustros renacentistas. O mosteiro pasa a ter un Colexio de Artes no que, até o século XIX, se formaron moitos monxes, entre eles o padre Feixoo.
A desamortización de Mendizábal, en 1835, supuxo o fin da vida monacal de Santo Estevo e acabou co seu esplendor. O mosteiro pasou a mans do Estado un ano despois.
Coa inauguración do Parador de Santo Estevo comezou a posta en marcha do conxunto dos Paradores museo que xestiona a empresa Paradores Nacionais de Turismo, e que foi seguida polo Parador de Santiago e, despois, polos de Granada, Oropesa (Toledo), Cardona (Barcelona), Úbeda (Xaén) e León, até o momento actual.
Servizos xerais
Nota: Non se admiten animais
Concussion (filme de 2015)
Concussion é un filme estadounidense dirixido e escrito por Peter Landesman que foi estreado no 2015. Está baseado no artigo de 2009 en GQ de Jeanne Marie Laskas. Está protagonizado por Will Smith, que interpreta a Bennet Omalu, un patoloxista forense nixeriano que loitou contra os esforzos da National Football League por deter a súa investigación do encefalopatía traumática crónica (ETC), unha doenza que sofren no cerebro os xogadores de fútbol americano.
Mor Thengari
Mor Thengari (que en chakma quere dicir "A miña bicicleta") é un filme bangladeshí de 2015 dirixido por Aung Rakhine. É o primeiro filme do país en ser rodado en lingua chakma unha das linguas indíxenas do país. Foi prohibido en Bangladesh por cuestións de dereitos culturais e políticos, salientando o feito relacionado coas linguas indíxenas. O equipo de rodaxe non contou con actores profesionais, e tódolos actores son membros da comunidade chakma de Bangladesh.
Federación de Bosnia e Hercegovina
miniatura|dereita|250px A Federación de Bosnia e Hercegovina é unha das dúas entidades políticas que conforman a República de Bosnia e Hercegovina, en conxunto coa República Serbia. A Federación de Bosnia e Hercegovina constituíuse tralos Acordos de Dayton que remataron coa Guerra de Bosnia en 1995.
Dolors Montserrat
Dolors Montserrat i Montserrat, nada en Sant Sadurní d'Anoia o 18 de setembro de 1973, é unha avogada e política catalá que foi ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade de España de 2016 a 2018
Traxectoria
Licenciouse en dereito pola Universidade Abat Oliba CEU de Barcelona e traballou como avogada de 1997 e 2011, especializada en dereito civil, propiedade e familia. Iniciou a súa actividade política na súa localidade natal, onde foi concelleira e voceira do grupo municipal popular entre 2003 e 2015. Membro do Comité Executivo do Partido Popular de Cataluña e mais de España, en 2012 accedeu á vicesecretaría de organización e acción social do PPC. Elixida deputada do Congreso dos Deputados nas eleccións de 2008, 2011, 2015 e 2016. Entre 2011 e 2016, durante a X Legislatura, foi vicepresidenta terceira do Congreso.
Ao investirse en 2016 Mariano Rajoy como Presidente do Goberno por un segundo mandato, este elixiuna ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, asumindo o posto o 4 de novembro de 2016.
O Congreso reprobou a súa xestión á fronte do ministerio o 29 de maio de 2018.
O Bacelar, Vilarrube, Valdoviño
O Bacelar é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
ETH Zürich
ETH Zürich (Instituto Federal de Tecnoloxía Suízo de Zürich; alemán: Eidgenössische Technische Hochschule Zürich) é unha universidade de investigación pública da cidade de Zürich, Suíza. Fundada polo goberno federal suízo en 1854 coa misión declarada de educar enxeñeiros e científicos, a escola céntrase exclusivamente en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas. Do mesmo xeito que a súa institución irmá EPFL, forma parte do Instituto Federal Suízo de Dominio Tecnolóxico (Dominio ETH), parte do Departamento Federal Suízo de Asuntos Económicos, Educación e Investigación.
A universidade é un destino atractivo para estudantes internacionais grazas ás baixas taxas de matrícula de 809 francos por semestre, uns salarios de doutoramento e posgrao entre os máis altos do mundo, e unha reputación de nivel mundial no mundo académico e industrial. Actualmente hai 22 200 estudantes de máis de 120 países, dos cales 4180 cursan estudos de doutoramento. Na edición de 2021 do QS World University Rankings, ETH Zürich ocupou o sexto posto mundial e o oitavo do Times Higher Education World Rankings 2020. Na clasificación QS World University 2020 por materias, ocupou o cuarto lugar mundial en enxeñaría e tecnoloxía (segundo en Europa) e o primeiro en ciencias da terra e do mar.
Historia
miniatura|Polytechnikum en 1865 A ETH Zürich foi fundada o 7 de febreiro de 1854 pola Confederación Suíza e comezou a dar as súas primeiras clases o 16 de outubro de 1855 como instituto politécnico en varios lugares da cidade de Zürich. Inicialmente estaba composta por seis facultades: arquitectura, enxeñaría civil, enxeñaría mecánica, química, silvicultura e un departamento integrado para os campos das matemáticas, ciencias naturais, literatura e ciencias sociais e políticas.
Localmente aínda se coñece como Polytechnikum, ou simplemente como Poly, derivado do nome orixinal eidgenössische polytechnische Schule, que se traduce por "escola politécnica federal".
De 1905 a 1908, baixo a presidencia de Jérôme Franel, o programa de cursos da ETH Zürich reestruturouse ao de universidade real e á ETH Zürich concedéuselle o dereito de outorgar doutoramentos, que se comezaron a adxudicar en 1909. En 1911 recibiu o seu nome actual, Eidgenössische Technische Hochschule. En 1924, outra reorganización estruturou a universidade en 12 departamentos.
Montesiños, Coucieiro, Muxía
Montesiños é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 5 eran mulleres.
René Ponk
René Ponk, nado en Ámsterdam o 21 de outubro de 1971, é un exfutbolista neerlandés que xogaba de gardameta.
Cronoloxía
Cronoloxía (do grego antigo χρόνος chrónos, 'tempo', 'época determinada', 'período', e -λογία -logía —de λόγος lógos, 'palabra', 'expresión', 'estudo'—) é a actividade cuxa finalidade é determinar a orde temporal dos acontecementos históricos; forma parte, por tanto, da disciplina da historia.
René Ponk
Traxectoria profesional
Ponk xogou a maior parte dos seus 15 anos de futbolista profesional no fútbol neerlandés, xogando 8 tempadas e 120 partidos na Eredivisie, a primeira división neerlandesa. Ademais, pasou tres tempadas na SD Compostela, unha delas na Primeira División, onde xogou 19 partidos na tempada 1997–98 e descendeu de categoría.
Cronoloxía
Non hai suceso na historia que non xurda doutros que o precederan e que non chegue a ser a orixe doutros máis ou menos importantes.
René Ponk
Traxectoria profesional
Tras dúas tempadas no HFC Haarlem da Eerste Divisie, Ponk retirouse en xuño de 2009 ós 38 anos de idade.
Cronoloxía
Todas as grandes civilizacións adoptaron diversos métodos de cronoloxía, utilizando o curso dos corpos celestes, para medir o tempo. O maior ou menor acerto desta operación dependeu do maior ou menor adianto do pobo respectivo nos coñecementos astronómicos. Tamén influíu no cómputo dos días, meses e anos, a relixión, os historiadores e até os hábitos políticos e civís dos pobos. Non é, por tanto, de estrañar que resultaran métodos moi diferentes.
O concepto cronoloxía tamén se utiliza noutras áreas do coñecemento para relatar feitos.
Eparquía ortodoxa rusa da Arxentina e Suramérica
A Eparquía da Arxentina e Sudamérica é unha diocese da Igrexa Ortodoxa Rusa que abarca as parroquias que están nos países ao sur de México e Estados Unidos.
A eparquía é liderada polo bispo Ignatii Pologrudov desde o 3 de xuño de 2016. Ten 18 parroquias e 13 sacerdotes.
O centro administrativo da eparquia é Buenos Aires coa Catedral da Anunciación da Virxe.
O Folgar, Vilarrube, Valdoviño
O Folgar é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 3 habitantes (3 homes), dous máis ca no ano 2000.
Matar Diop
Matar Diop Martins, tamén coñecido como Martins, nado o 4 de abril de 1985 en Dakar, é un futbolista senegalés. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Real Oviedo.
Norman George
Norman George, nado o 2 de xullo de 1946 en Atiu, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
De 1984 a 1989 George foi ministro nos gabinetes de Tom Davis e Pupuke Robati, levando as carteiras de Asuntos Exteriores, Tradicións, Relacións co Parlamento, Banco de Desenvolvemento das Illas Cook, Policía e Fiscal Xeral
En 1992 George resultou expulsado do seu partido por unha disputa sobre os gastos. , fundou entón o Partido da Alianza, que conseguiu dous asentos nas eleccións de 1994, e cinco anos despois refundado como Partido da Nova Alianza, logrou catro escanos, pasando a ser George viceprimeiro ministro. durante algúns meses ata que en outubro pasou á oposición, volvendo de novo a asumir o posto tras apoiar a Terepai Maoate como primeiro ministro, uníndose o Partido da Nova Alianza co Partido da Alianza Democrática,, George tivo varias carteiras no goberno de coalición de Robert Woonton antes de cesar en 2002. Unha serie de escándalos sobre conflitos de intereses,, a venda unha residencia ao promotor neozelandés Mark Lyon, e un axunto xudicial sobre incompatibilidades fixeron declinar a popularidade de George. Cando o Partido Demócrta non o seleccionou como candidato para as eleccións xerais de 2004 deixou o partido e fundou o Tumu Enua, que non tivo éxito obter o escano. , pese á súa derrota foi nomeado presidente do Parlamento, xa que segundo as leis das Cook, o presidente non ten por que ser deputado. Nas eleccións parciais de 2006 obtivo escano como independente apoiado polo Partido das Illas Cook, reelixido nas eleccións xerais de 2006 e 2010.
Caso Gürtel
miniatura|dereita|200px|Francisco Camps, expresidente do [[País Valenciano, un dos principais implicados no caso Gürtel]] O caso Gürtel (Gürtel en alemán é o termo para "cinto" ou "correa") é o nome que lle deu o xuíz instrutor Baltasar Garzón á investigación que en 2009 tratou de investigar unha presunta trama delitiva na que estaban implicados diversos empresarios e varios políticos do Partido Popular en España.
Trama e ramificacións
miniatura|Pablo Crespo, home de confianza do Francisco Correa. O centro da trama sería supostamente o empresario madrileño Francisco Correa e tres dos seus socios e homes de confianza, o galego Pablo Crespo, Álvaro Pérez (alias El Bigotes) e Antoine Sánchez. O seu obxectivo sería supostamente desenvolver un conglomerado de negocios para aproveitar fondos de entidades públicas, en particular dalgúns concellos e comunidades autónomas, como Madrid e Valencia.
As empresas nas que que basearían este conglomerado denomínanse Special Events e Orange Market, e operaban no sector da organización de eventos e na arquitectura efémera. Os contratos coas administracións públicas conseguiríanse supostamente mediante doazóns e agasallos, comisións ilegais e subornos a funcionarios e autoridades públicas. A partir deste núcleo inicial a trama tería tres ramificacións principais, en función das instancias xudiciais que poden responsabilizarse do caso.
A póla valenciana
A existencia de imputados ou posibles imputados con cargos nas administracións públicas valencianas obrigou o xuíz instrutor inicial, Baltasar Garzón, a trasladar a causa ao Tribunal Superior de Xustiza de Valencia. Neste caso, os empresarios recibiron distintos contratos das administracións públicas valencianas (que o xuíz instrutor valorara en cinco millóns de euros) ao mesmo tempo que facían agasallos en roupa e complementos téxtiles a determinados políticos, fundamentalmente o presidente da Generalitat Valenciana Francisco Camps, o secretario xeral do PP Ricardo Costa e o secretario de organización José Víctor Campos, pero tamén outras figuras como a alcaldesa de Valencia Rita Barberá. A fiscalía tentou probar a relación de causalidade entre estes dous feitos, para o que contou coa testemuña do xastre encargado de confeccionar eses traxes.
Ambos os políticos foron chamados a declarar como imputados. Porén, o Tribunal Superior de Xustiza de Valencia, presidido polo xuíz Juan Luis de la Rúa, amigo íntimo do acusado Francisco Camps, sobreseu o caso ao entender que non se podía probar esa relación de causalidade entre os agasallos e a concesión de contratos. O presidente do Partido Popular, Mariano Rajoy, apoiou publicamente a Camps e diversos cargos políticos do PP acusaron ao goberno socialista de conspirar para perseguir xudicialmente ao Partido Popular. A fiscalía anticorrupción presentou un recurso, polo que o caso está pendente de resolución no Tribunal Supremo.
Paralelamente, a policía investigou unha trama que vencellaba esas mesmas empresas coa tesourería do Partido Popular de Valencia, e onde se sinalaba a posibilidade de que esas empresas financiasen ilegalmente o PP. Nesa trama estarían implicados presuntamente o vicepresidente valenciano Vicente Rambla, o secretario xeral do PP valenciano, Ricardo Costa, o vicesecretario, David Serra, e a tesoureira do partido, Yolanda García Santos. O Tribunal Superior de Xustiza de Valencia non admitiu o informe policial porque non lle fora requirido nin había ningunha denuncia presentada pola fiscalía a ese respecto.
A póla do Supremo
O 15 de xuño, o xuíz instrutor do caso no Tribunal Superior de Xustiza de Madrid remitiuno ao Tribunal Supremo do Estado Español, ao apreciar indicios de delito na actuación dos parlamentarios populares Jesús Merino e Luis Bárcenas, este último tesoureiro do partido, e que ao tempo ameaza con revelar información confidencial dos propios populares cando algunhas voces reclaman o seu cesamento.
O 28 de xullo, Luis Bárcenas foi o primeiro dos imputados en presentar a súa dimisión, malia que afirmou que se trataba dunha saída temporal e consensuada co seu partido. Con todo, mantivo o seu escano de deputado. O 8 de abril de 2010 pediu a baixa como militante do Partido Popular.
A póla de Castela e León
Segundo informacións do diario El País, un novo informe policial foi remitido ao Tribunal Superior de Xustiza de Madrid implicando a José Manuel Fernández Santiago, presidente do parlamento de Castela e León e ex conselleiro de Fomento, nunha adxudicación amañada con repartición de comisións ilegais, que ascenderían a 72.000 euros, repartidos entre diversos cargos do Partido Popular.
Caso Gürtel en Galiza
O caso Gürtel tamén botou raíces en Galiza, pois proporcionou cartos para a campaña electoral galega de 2005. O exsecretario xeral de organización do PPdeG, Pablo Crespo, é un dos imputados. Amais, no auto de Garzón figuran unha empresa con sede en Vigo e mais un alto cargo do PP da Deputación de Pontevedra, o exalcalde de Cangas José Enrique Sotelo.
Unha rede de arredor de vinte compañías con sede en Galiza, lideradas por Ramón Cerdá Sanjuan, acabadas de crear ou sen actividade, foi empregada por altos cargos do Partido Popular implicados no caso para lograren adxudicacións.
Juan Casares, ex deputado do PPdeG no parlamento galego, e José Enrique Sotelo, deputado provincial por Pontevedra e líder dos populares en Cangas, forman parte tamén da trama ao asinaren e seren responsábeis da teren certificado uns parquímetros inexistentes na vila de Cangas. Por outra banda, as empresas da familia de Casares recibiron un total de 19 millóns de euros en contratos da Xunta entre 2000 e 2005.
Segundo un informe policial do que se fixeron eco os medios no mes de setembro de 2009, máis do 52% dos gastos derivados do PPdeG nas contas das empresas relacionadas co caso Gürtel foi pactado en diñeiro negro entre os anos 1996 e 1999, sendo daquela Pablo Crespo o secretario de organización do partido.
Estonia nos Xogos Olímpicos
Estonia competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1920, logo de declarar a súa independencia de Rusia en 1918. Os seus primeiros Xogos de Inverno foron os de 1924. Os deportistas estonianos competiron nos Xogos Olímpicos até que o país foi invadido e ocupado pola Unión Soviética en 1940. Dende a disolución da Unión Soviética, o país participou en tódalas edicións das olimpíadas.
Teodorico
Teodorico ó o nome de varios reis da Alta Idade Media:
Tamén se chamou así un antipapa: Teodorico.
Walther Bothe
Walther Wilhelm Georg Bothe, nado en Oranienburg en 1891 e finado en Heidelberg en 1957, foi un físico, matemático, químico e profesor universitario alemán. Recibiu o Premio Nobel de Física o ano 1954, xunto con Max Born, pola invención do método das coincidencias na ocupación do contador Geiger.
Traxectoria
Morreu o 8 de febreiro de 1957 á cidade de Heidelberg.
Procura científica
Xunto a Hans Geiger descubriu que se unha soa partícula é detectada por dúas ou máis contadores Geiger, a detección será practicamente coincidente no tempo. Usando esta observación construíu o circuíto de coincidencia permitindo que varios contadores en coincidencia determinen o ímpeto angular dunha partícula. Bothe estudou o efecto Compton usando este sistema, así establecendo a análise moderna dos procesos de dispersión e establecendo unha porta lóxica.
En 1930 demostrou, xunto con H. Becker, que mediante o bombardeo do berilio con partículas alfa conseguíase unha radiación penetrante, formada polo que posteriormente James Chadwick denominaría neutróns. En 1943 finalizou o primeiro ciclotrón alemán.
En 1954 foille concedido o Premio Nobel de Física, que compartín con Max Born, pola invención do método das coincidencias no uso do contador Geiger, polo estudo dos radiacións
Recoñecementos
En honor seu nomeouse o asteroide (19178) Walterbothe descuberto o 9 de setembro de 1991 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.
Moving Pictures
Moving Pictures é o oitavo álbum da banda canadense de rock progresivo Rush, publicado o 12 de febreiro de 1981 a través do selo Anthem Records. Foi gravado e mesturado entre outubro e novembro de 1980 en Le Studio, en Morin-Heights, Quebec. Construído a partir do seu anterior traballo, Permanent Waves, Moving Pictures ten un formato máis amigable e inclúe varias das cancións máis coñecidas do grupo, como os sinxelos "Tom Sawyer" e "Limelight", "Red Barchetta", e o tema instrumental "YYZ".
Moving Pictures converteuse no seu álbum máis vendido nos Estados Unidos, chegando ao número 3 da lista Billboard 200, e a día de hoxe continua a ser o seu disco máis exitoso comercialmente. O álbum foi un dos primeiros en ser certificado multi-platino pola RIAA tras establecer esa categoría en outubro de 1984, chegando a ser finalmente cuádruplo platino. Moving Pictures é un dos dous disco de Rush listados no libro 1001 álbums que debes escoitar antes de morrer (2112 e o outro). A revista Kerrang! situou a Moving Pictures no 43 da lista dos "100 mellores álbums de heavy metal de todos os tempos". No ano 2012 foi listado como número 10 na lista "Your Favorite Prog Rock Albums of All Time" da Rolling Stone. En 2014 os lectores de Rhythm votaron a Moving Pictures como o álbum con mellores baterías de toda a historia do rock progresivo.
Estadio de Mendizorrotza
O Estadio de Mendizorrotza (ou Mendizorroza en castelán) é un estadio de fútbol, situado na cidade vasca de Vitoria, Áraba. O seu equipo titular é o Deportivo Alavés. Foi inaugurado o 27 de abril de 1924 e actualmente ten unha capacidade para 19.840 espectadores e unhas dimensións de 105x67 metros.
Está situado no Paseo Cervantes, no barrio de Mendizorrotza, á beira das piscinas municipais e da Fundación Estadio. O estadio sufriu varias remodelacións, sendo a última e máis importante na tempada 1998/99 tras o terceiro ascenso do Alavés a Primeira División.
Xeografía de Paquistán
miniatura|Mapa do Paquistán Paquistán posúe unha superficie de 804.000 km² e fronteiras comúns con Irán (900 km), ao suroeste, Afganistán (2.400 km), ao oeste e ao norte, a China (520 km), ao nordeste, e a India (2 900 km), ao leste. Ao sur, ten o Mar Arábigo ao longo de 1.050 km de costa.
O relevo está formado por altos picos no norte (como o monte K2 que, co. 8.611 m, é o segundo punto culminante do planeta), montañas áridas a oeste, un planalto inhóspito no suroeste, o deserto do Cholistán no sueste e planicies aluviais ocupadas pola actividade agrícola no restante do país.
É naquelas planicies (cerca dun terzo do territorio) que se encontra a maior parte da poboación do Paquistán.
O río Indo, que nace no Tíbet, corre por 2.500 km o país, no sentido norte-sur, e escoa no Mar Arábico, formando un gran delta.
miniatura|esquerda|250px|O pico [[K2, con 8 611 m., é o segundo punto culminante do mundo.]]
O Paquistán está suxeito a terremotos, como demostrou o evento de 8 de outubro de 2005, ben como a inundación e a ciclóns tropicais. O país encóntrase dacabalo de dúas placas tectónicas, a da Asia Meridional e a eurasiática.
Os principais ríos do Paquistán son o Indo (2.900 km, no total), o Sutlej (1.550 km), o Chenab (1.200 km), o Ravi (900 km) e o Jhelum (800 km).
Principais cidades
Karachi (13 millóns de habitantes), Lahore (6 millóns), Faisalabad (2,5 millóns), Rawalpindi (2 millóns), Multan (1,4 millóns), Hiderabade (1,4 millóns), Peshawar (1 millón), Quetta (600.000), Islamabad (570.000).
পাকিস্তানের ভূগোল Geography of Pakistan
Jar of Flies
Jar of Flies é un EP da banda Alice in Chains, editado o 25 de xaneiro de 1994. Foi gravado no London Bridge Studio en Seattle durante unha semana, do 7 de setembro o 14 de setembro de 1993.
Piscis Austrinus
Piscis Austrinus ou Peixe Austral foi unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo, e tamén é unha das 88 constelacións modernas. A súa única estrela brillante é Fomalhaut.
Provincia de Zaragoza
A provincia de Zaragoza (en aragonés: Zaragoza, en catalán: Saragossa) está situada no norte de España e no centro da comunidade autónoma de Aragón. Abarca unha superficie de 17.274 km². Limita coas provincia de Huesca ao nordés, coas de Lleida e Tarragona ao leste, Teruel e Guadalaxara ao sur, Soria e A Rioxa ao oeste e Navarra ao noroeste.
A cidade de Zaragoza é ao mesmo tempo capital da provincia homónima e da Comunidade Autónoma de Aragón.
En 2005 a poboación era de 912.072 habitantes e a densidad de poboación de 52,96 habitantes/km².
Distrito Bugiri
miniatura|Localización do Distrito en Uganda.
Bugiri District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, chamado así pola súa poboación capital, Bugiri. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación de arredor de 266.900 persoas.
Limita cos Distritos Namutumba e Butaleja polo norte, co Distrito Tororo polo nordeste, co Distrito Busia polo leste, co Distrito Namayingo polo sueste, co Distrito Mayuge polo suroeste e co Distrito Iganga polo oeste.
Este distrito formouse a partir do Distrito Iganga, ao que pertencían as súas terras. O relevo caracterízase por suaves outeiros con altos illados. Tamén é de destacar o feito de que gran parte do territorio se encontra na conca que drena os Lagos Lago Victoria e Kyoga. Como consecuencia disto hai moitos regatos que cruzan a rede de estradas, facendo o seu mantemento moi custoso. En xullo de 2010, a parte sur do Distrito foi separada para formar o Distrito Namayingo.
O Distrito forma parte da subrexión Busoga, o que vén sendo o Reino Busoga, un dos reinos recoñecidos de Uganda.
Economicamente, a agricultura é a principal actividade, como sucede no resto do Estado, aínda que aquí, a Tilda Uganda Limited (TUL), unha compañía pertencente ao Grupo Madhvani, cultiva arroz na parte leste do distrito, así como tamén merca o que a xente produce.
Debido á abundancia de corpos de auga no distrito, a pesca comercial é unha actividade amplamente practicada tamén.
Eileen Collins
Eileen Marie Collins, nada en Elmira (Nova York) o 19 de novembro de 1956, é unha astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-114, STS-93, STS-84 e STS-63. Pasou un total de 36,34 días no espazo. Foi a primeira muller piloto do transbordador espacial e a primeira muller comandante dunha nave dos Estados Unidos.
Traxectoria
Collins é graduada en matemáticas e economía pola Universidade de Siracusa en 1978 e máster en investigación pola Universidade de Stanford en 1986, así como un máster en xestión de sistemas espaciais pola Universidade Webster en 1989.
Foi seleccionada pola NASA en xaneiro de 1990, converténdose oficialmente en astronauta en xullo de 1991. Foi piloto nas misións STS-63 e STS-84 e comandou a STS-93 e a STS-114. Pasou un total de 36,34 días no espazo. Retirouse da NASA en maio de 2006.
Zacharie Noah
Zacharie Noah, nado o 2 de febreiro de 1937 en Yaoundé (Camerún) e finado o 8 de xaneiro de 2017, foi un exfutbolista camerunés. Xogou de defensa no Stade Saint-Germain e no UA Sedan-Torcy, onde gañou a Copa de Francia no 1961.
No 1963 a súa carreira profesional viuse interrompida debido a unha grave lesión.
Era o pai do cantante e tenista Yannick Noah e o avó do xogador de baloncesto Joakim Noah.
Boade, Cambás, Aranga
Boade é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Aleksandra (filme)
Aleksandra (en Александра) é un filme ruso de 2007 escrito e dirixido por Aleksandr Sokurov. A historia está ambientada na segunda guerra chechena. Foi nomeado á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007.
Os Pasantes, Coucieiro, Muxía
Os Pasantes é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 9 eran mulleres.
Morpeguite, Coucieiro, Muxía
Morpeguite é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 51 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 26 eran mulleres.
Exodus International
Exodus International foi un dos grupos máis grandes de persoas ex-gais. Fundada en 1976 como unha organización cristiá sen ánimo de lucro que, cos seus ministros locais totalmente autónomos, máis de 120 nos Estados Unidos e o Canadá, e máis de 150 ministros noutros 17 países; daban apoio para o que chamabamn "liberación da homosexualidade", ben sexa coa abstinencia, "diminuíndo os niveis de tentacións homosexuais, fortalecendo os sentidos de identidade masculina e feminina, corrixindo estilos distorsionados de relacionarse con membros do sexo oposto". Defendían, pois, o uso da terapia de reorientación sexual.
O grupo tiña publicacións mensuais, organizaba conferencias e posuía servizo por internet. O seu último presidente de Exodus foi Alan Chambers.
Two Thousand Maniacs!
Two Thousand Maniacs! é unha película de 1964 de cine gore dirixida e escrita por Herschell Gordon Lewis. É a segunda parte da triloxía coñecida popularmente como "The Blood Trilogy" ("a triloxía do sangue"), onde tamén están os títulos Blood Feast (1963) e Color Me Blood Red (1965). No libro A Taste of Blood: The Films of Herschell Gordon Lewis, de Christopher Wayne Curry, indícase que esta era unha das películas favoritas de Lewis.
É coñecida polas súas escenas a cor de violencia gráfica e tortura, coa actuación propia dunha película de serie B. Está protagonizada pola Playboy de 1963 Connie Mason. No 2005 fíxose unha reversión chamada 2001 Maniacs, protagonizada por Robert Englund.
A canción da película está escrita e cantada polo director Lewis. O título da película inspirou logo o nome do grupo musical 10,000 Maniacs. É un clásico da época do cine ao aire libre.
Sinopse
A historia da película está inspirada no musical de 1947 de Lerner e Loewe Brigadoon. Seis turistas norteños son metidos na pequena vila sureña de Pleasant Valley como invitados de honra da celebración dos cen anos do día no que a Unión destruíu o pobo. Os turistas van sendo separados un por un e son obrigados a participar en situacións que rematan con mortes violentas. Os dous últimos turistas, despois de descubrir o plan da festa, intentarán fuxir, cousa que conseguirán, chegando onda un sherif que lles di que a cidade fora destruída cen anos antes. A película remata con dous personaxes falando do centenario do 2065, cando Pleasant Valley volverá a aparecer para vingarse dos Yankees.
Condado de Alençon
miniatura|Condados de Francia contra 1030. miniatura|Condados de Francia contra 1180. O condado de Alençon máis tarde Ducado de Alençon era unha xurisdición feudal do Reino de Francia centrada en Alençon, que pertencía aos señores de Bellême e Sonnois que tomaron o título de condes de Alençon ao redor do ano 1000. A dinastía de Bellême durou ata a morte de Roberto III en 1217, aínda que deixou un fillo póstumo que tiña dereito a sucesión pero morreu en 1219 e o condado pasou á coroa de Francia.
En 1268 foi entregado a Pedro, quinto fillo do rei de Francia, Luís o santo, cun territorio que inclúe unha parte do condado de Perche.
Volveu á coroa en 1283 e foi entregada en 1291 a Carlos I de Valois, irmán de Filipe IV de Francia O fermoso, aumentado cos señoríos de Moulins-la-Marche, Bonmoulin, Sainte-Scolasse-sur-Sarthe, Domfront, Argentan e Exmes. Da casa de Valois vai haber dez duques. Sucedeuno seu fillo Filipe que en 1328 se converteu en rei de Francia (Filipe VI de Francia) e concedeu o ducado ao seu irmán Carlos II o Magnánimo que faleceu en 1346.
O seu fillo Carlos III de Alençon abdicou en 1359 e dedicouse á vida eclesiástica e morreu como bispo de Lión en 1375. O condado pasou a seu irmán, Pedro II, que aumentou o patrimonio en 1376 coa señoría de Sonnois, que foi cedida á súa muller María de Chamaillart, vizcondesa de Beaumont, como pago dunha pensión que o señor de Sonnois non puido satisfacer. Pedro II morreu o 20 de setembro de 1404 e sucedeuno seu fillo Xoán IV de Alençon, quen, como tomou o partido do duque de Orleáns, tivo que facer guerra contra o conde de Maine e o condestable de Saint Pol ata a paz de Bourges o 15 de xullo de 1413. En 1414 o condado foi convertido en ducado polo rei de Francia. Morreu na batalla de Azincourt o 21 de outubro de 1415. O seu fillo Xoán V de Alençon estaba baixo a tutela da súa nai María da Bretaña. En 1417 o ducado foi ocupado polos ingleses e durante anos será teatro de loita, cambiando algunhas terras de mans con frecuencia. Expulsados os ingleses en 1450, o duque recuperou as súas terras. O 13 de agosto de 1465 rendeu homenaxe a Carlos de Anjou, conde do Maine, polas terras e señorios de Beaumont-le-Viconde, Fresnai e Sainte Susanne, que tiña en feudo do conde, mentres que a baronia de Sonnois era un feudo da torre de Orinbandelle (Castelo de Mans), a castelana de Averlon era un feudo da baronía de Mayenne, e os feudos de Antenaise e Briçonnière eran feudos da baronía de Château-du-Loir. Morreu por morte natural en 1476 deixando á súa muller, Maria de Armagnac, ao seguinte duque, Ramón, e a unha filla, Caterina, señora de Sonnois, desde 1461, señorío que se lle deu como dote no seu matrimonio. O duque Ramón morreu en 1492 e sucedeuno seu fillo Carlos que en 1505 herdou o Sonnois da súa tía. Carlos morreu o 11 de abril de 1525 sen sucesión masculina, e o ducado de Alençon e o condado de Perche regresaron á coroa mentres os bens pasaron ás súas irmás Francisca e Ana. A coroa cedeu o condado a Margarida de Orleans e á súa morte a Catarina de Medici e a Henrique Hércules, a cuxa morte volveu á coroa en 1584 e foi dada como apanaxe despois.
Baltar, Cambás, Aranga
Baltar é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Burj al-Arab
O Burj al-Arab (en árabe Torre dos Árabes) é un hotel que se atopa na cidade de Dubai (Emiratos Árabes Unidos). Foi inaugurado o 1 de decembro de 1999.
A Capela, Vilarrube, Valdoviño
O nome do lugar procede da Capela da Virxe da Ermida.
Burj al-Arab
Características
Cunha altura de 321 metros, é o edificio máis alto de uso exclusivo como hotel de todo o mundo e un dos edificios hostaleiros máis representativos. Está situado no mar, sobre unha illa artificial localizada a 280 metros da praia no Golfo Pérsico. Está conectado con terra firme mediante unha estrada.
A construción do edificio iniciouse en 1994 e inaugurouse oficialmente o 1 de decembro de 1999. A súa construción intenta recordar un barco e está situado de forma que a súa sombra non cubra a praia. No punto máis alto do hotel atópase un heliporto.
O hotel está catalogado como de sete estrelas, categoría que vai máis aló da clasificación normal dos hoteis, de 1 a 5, debido ás súas características realmente excepcionais que o diferencian de calquera outro tipo de hotel no mundo. No Burj al-Arab non teñen habitacións normais senón que conta con 202 suites dobres. A máis pequena destas suites ocupa unha área de 169 m² mentres que a maior cobre unha área de 780 m².
O hotel ten unha suite real a cal vale 28000 dólares a noite. Tamén ten un servizo de automóbiles Rolls-Royce de luxo dispoñible para cada hóspede. Ademais na súa cociña conta con afamados chef. As reservas pódense facer desde a páxina oficial.
Diocese católica latina de Tarawa e Nauru
A diocese de Tarawa e Nauru (en latín: Dioecesis Taravana et Nauruna) é unha sé da Igrexa Católica Latina, sufragánea da arquidiocese de Suva. En 2010 tiña 54.942 bautizados sobre unha poboación total de 110.367 habitantes. O seu bispo actual é Paul Eusebius Mea Kaiuea.
Territorio
A diocese comprende as repúblicas de Kiribati e Nauru. A sé episcopal é a cidade de Tarawa Sur, na illa de Tarawa, onde está a catedral do Sagrado Corazón de Xesús.
O seu territorio está subdividido en 21 parroquias.
Historia
A vigairía apostólica das Illas Gilbert foi erixida o 28 de xuño de 1897, en territorios da vigairía apostólica de Nova Pomerania.