cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dioivo
O dioivo é unha choiva cuantiosa e prolongada durante varios días. Pode referirse a:
Século -I
século II adC < século I adC > século I thumb|300px|Hemisferio Oriental a inicios do século I a.C. thumb|300px|Hemisferio Oriental a finais do século I a.C. Período de tempo que abrangue dende o 1 de xaneiro do ano -100 ata o 31 de decembro do ano -1 antes da era cristiá.
Acontecementos importantes:
A turbulencia interna que arrasou Roma neste tempo pode ser vista como as últimas convulsións antes da final morte da Antiga república romana, que finalmente tomou o camiño do goberno autocrático de homes poderosos como Xulio César, Marco Antonio e Octavio. A finais deste século pénsase que naceu Xesús de Nazaret, a figura central do Cristianismo.
Doclea
miniatura|260px|Territorios serbios no [[século XI, segundo De Administrando Imperio. Doclea aparece en cor laranxa na imaxe.]]
miniatura|260px|Selo de chumbo do arconte Petar (ou Predimir), primeiro gobernante coñecido de Doclea ([[século IX). Á esquerda, imaxe da Virxe María co Neno Xesús; á dereita inscrición en grego. ]]
Doclea, Dioclea ou Duklja (en montenegrino Duklja, en Дукља, en latín Doclea ou Diocleia) foi un estado medieval sudeslavo con terras hereditarias situado aproximadamente o sueste do actual Montenegro, desde as bocas de Kotor, ao oeste, do río Bojana ao leste, até as fontes dos ríos Zeta e Morača ao norte.
Duklja foi primeiro un estado vasalo do Imperio bizantino, formando parte despois do Principado serbio de Rascia no século IX, baixo a dinastía Vlastimirović. Despois da anexión de Rascia polos bizantinos no século X, Duklja estivo brevemente baixo dominio de Bizancio pero pronto acabou liberándose, emerxendo como o máis poderoso estado serbio no século XI.
En 1060 os Vojislavljević liberan Rascia e, cando Coinstantino Bodin morre en 1101, Rascia volveu ser a sede do Reino, os dous principados existentes lado a lado (este período caracterizouse polo constante cambio de alianzas) até 1148 cando Duklja reinstaurouse como unha terra da coroa do Gran Principado de Serbia (Rascia), posteriormente coñecido como Zeta, permanecendo así até a caída do Imperio serbio, cando volveu ser semi-independente, en 1362 como señorío de Zeta, da casa de Balšić (os Balsas).
Riomol, Castroverde
San Pedro de Riomol é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 146 habitantes (82 homes e 64 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 167 habitantes.
Conces de Baixo, Fene, Fene
Conces de Baixo é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 327 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 161 homes e 166 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 345 habitantes.
Doclea
Nome
Dioclea era unha cidade de Dalmacia, situada cerca da actual Podgorica, que foi anexionada ao Imperio romano por Diocleciano. A cidade chamábase daquela Doclea, do nome Docleata unha tribo iliria, con capital en Duklja, pero os romanos cambiáronlle o nome a Dioclea (un nome grego).
O emperador Diocleciano dicíase Docles, que cambiou polo grego Diocles e, cando foi emperador latinizouse como Diocletianus.
Durante á súa pertenza ao Imperio romano, Duklja foi capital da provincia de Praevalitana. Até finais da Idade Media, Skadar pasou a ser a capital do estado, mentres que a capital real era Ston, na actual Croacia.
O vínculo entre os nomes Doclea e Zeta non está claro, xa que os dous termos superpóñense a miúdo. Doclea adoita facer referencia á rexión costeira entre a baía de Kotor e o lago Skadar, mentres que Zeta adoita referirse ás terras máis norteñas ao redor do río Zeta. Zeta é o estado predecesor máis preciso do Montenegro do século XIX, mentres que o Montenegro actual abarca ambos os territorios. Segundo outra interpretación, Doclea estaba integrada por Zeta e Travunia. En calquera caso, o nome Doclea non se volveu utilizar despois da Idade Media.
Historia
Nos finais do Imperio romano de Occidente, tribos eslavas entraron na rexión. Desde o século VII establecéronse na rexión de Dalmacia autorizados polos bizantinos a condición, imposta polo emperador Heraclio, de que aceptaran a soberanía do Imperio.
Contra 753 Doclea formou parte do ducado de Croacia, que se apoderou da Croacia dálmata.
No século IX formouse un estado co nome de Dioclea ou Diocleia que estaba ao sur de Travunia (e esta ao sur de Zahumlje que, á súa vez, estaba ao sur de Pagania). (Véxase mapa do cabezallo).
Mike Tyson
miniatura|Mike Tyson en 2006 Michael Gerard "Mike" Tyson, nado o 30 de xuño de 1966 en Nova York, é un boxeador estadounidense retirado. Foi campión dos pesos pesados e o máis novo en gañar os títulos mundiais do Consello, da Asociación e da Federación.
Doclea
Historia
O príncipe Petar ou Predimir de Dioclea e Travunia, que viviu ao redor do ano 900, dividiu os seus dominios entre os seus fillos. Dioclea era daquela un territorio autónomo do Gran Principado (župan) de Raška ou Rascia gobernado por Vlastimir que, á súa vez, era vasalo do Imperio bizantino, pero foi adquirindo cada vez máis autonomía e obtivo a independencia a mediados do século XI, cando estaba gobernado pola dinastía Vojislavljević.
Un descendente de Vlastimir, o príncipe Časlav de Klosmir, independizouse de Bizancio e fíxose co dominio de Dioclea. Kotor, Bar e Ulcinj quedaron como enclaves bizantinos que tiñan que pagar tributo aos gobernantes de Dioclea.
Mike Tyson
Traxectoria
Tyson gañou o título do Consello con vinte anos diante Trevor Berbick por KO técnico. Ó longo da súa carreira, Tyson foi coñecido polo seu boxeo feroz e intimidatorio e polo seu carácter controvertido dentro e fóra do ring. Tyson gañou os seus primeiros 19 combates profesionais por KO, 12 na primeira rolda. Na segunda metade dos anos oitenta foi o campión indiscutido dos pesos pesados unificando todas as coroas na súa persoa. Tyson perdeu o seu título ó perder inesperadamente contra James Douglas estando as apostas 42 a 1 a favor de Tyson, o 11 de febreiro de 1990 en Toquio por KO na décima rolda.
Doclea
Historia
O territorio foi incorporado por Stefan Nemanja ao estado serbio que en 1217 se transformou no Reino de Serbia e, tras o desmembramento do Imperio serbio integrouse definitivamente no Principado de Zeta (aproximadamente o actual Montenegro). Segundo o emperador Constantino VII o Porfiroxénito, na súa obra De Administrando Imperio, o documento máis fiábel da época, os serbios habitaban as terras de Doclea, Travunia, Zachlumia, Pagania e Rascia.
Mike Tyson
Traxectoria
En 1992, Tyson foi condenado por asalto sexual contra Desiree Washington, pasando tres anos na cadea, nese tempo converteuse ó islam e adoptou o nome de Malik Abdul Aziz. Tras saír en 1995 volveu a boxear, gañando os títulos do Consello e da Asociación, perdéndoos no combate contra Evander Holyfield en 1996. No desquite de 1997 Tyson foi descualificado por arrincarlle dunha mordedela parte da orella a Holyfield. Loitou de novo por un campionato en 2002 perdendo contra Lennox Lewis por KO. Tyson retirouse do boxeo de competición en 2005 logo de perder dous combates consecutivos por KO contra Danny Williams e Kevin McBride. En 2003 Tyson declarouse en creba, a pesar de recibir 30 millóns de dólares nalgunha das súas pelexas e 300 millóns durante a súa carreira.
Doclea
Historia
No período en que a zona foi coñecida como Doclea (desde o século IX aste o final do século XII) considérase moitas veces como o máis próspero na historia dos montenegrinos.
Claudio López
Claudio Javier López, alcumado "El Piojo", nado o 17 de xullo de 1974 en Río Tercero, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista ou dianteiro e foi internacional coa selección arxentina.
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional cos Estudiantes de La Plata en 1990 con dezaseis anos pero xa ó ano seguinte trasladouse ao Racing Club de Avellaneda, onde permaneceu ata ser transferido ao Valencia CF en 1996 permanecendo cinco anos alí. Na temporada 2000-2001 foi trasferido ao S.S. Lazio por 35 millóns de euros, mais unha lesión inpediulle xogar moitos partidos e foi trasferido ó Club América de México en 2004. No ano 2007 volveu de novo ó equipo onde comezara a súa carreira.
Basílica de San Lourenzo
miniatura|San Lorenzo A Basílica de san Lourenzo é unha das igrexas máis grandes de Florencia; está situada na praza homónima que é a sede do mercado no centro da cidade. Posibelmente, é a igrexa máis antiga de Florencia e é considerada a primeira igrexa plenamente renacentista. Cando foi consagrada, no 393, estaba situada fóra da cidade enmurallada. Durante trescentos anos foi a catedral da cidade denantes que a praza bispal oficial fose transferida á igrexa de santa Reparata. Ten a dignidade de basílica menor.
Orixes
Segundo a tradición, foi fundada durante o século IV nun outeiro próximo ao curso (despois desviado) do Mugnone, grazas á doazón de Giuliana, matrona de orixe xudía. Xa no ano 393 foi consagrada como catedral da cidade ao mártir Lorenzo, en presenza de santo Ambrosio e san Zanob i. A zona naquel momento estaba fóra das murallas, como a maioría dos sitios de basílicas paleocristianas nas cidades romanas.
O monticulus sancti Laurentii hoxe está oculto polos chanzos que, na súa disposición actual, datan de 1912-1913. Da igrexa primitiva non queda case nada. Os vestixios arqueolóxicos fragmentarios, non conectados organicamente, saíron á luz aquí e acolá baixo o chan da cripta, durante as escavacións dos anos sesenta e setenta do século XX. Nas obras de 1912-1913 atopáronse restos de casas e tendas construídas preto da igrexa.
Guilfonso, O Alto de Xestoso, Monfero
Guilfonso é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Subrexión de Loimaa
miniatura|200px|Localización da subrexión de Loimaa. A subrexión de Loimaa (en finés Loimaan seutukunta) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 34 556 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Soledad Muniategui Lorenzo
Soledad Muniategui Lorenzo, nada en Caracas o 24 de xullo de 1962, é unha científica galega, catedrática universitaria especializada en química analítica e en estudos medioambientais.
Formación
Soledad Muniategui acadou os seguintes títulos académicos:
Académica
O día 20 de marzo de 2013 foi recibida na Real Academia de Farmacia de Galicia, na que ocupa a medalla nº 24, acto no que leu o discurso ''Mediambiente y Salud. Una visión analítica sobre los contaminantes prioritarios y de interés emergente''.
Labor investigador, profesional e docente
O labor investigador da doutora Muniategui céntrase en:
Soledad Muniategui participou en máis de 30 proxectos de I+D+I de ámbito autonómico, estatal e europeo, e en máis de 50 contratos ou convenios con empresas, institucións públicas e centros tecnolóxicos, na meirande parte deles como investigadora principal. Participou en estudos de intercomparación de métodos analíticos e en exercicios interlaboratorio de ámbito nacional e europeo. Colaborou en varios comités de organización de congresos científicos de ámbito nacional e internacional. Ten tres patentes e modelos de utilidade rexistradas, unha delas, Passive contaminent sampling device, de ámbito europeo, concedida o 4 de xuño de 2016.
A profesora Muniategui dirixiu 13 teses de doutoramento.
Sociedades científicas e profesionais das que é membro
Entre outras, a doutora Muniategui é membro das seguintes institucións:
Consello de Europa
500px|miniatura|Os países do Consello de Europa O Consello de Europa é a organización internacional da "Grande Europa" (47 Estados membros (en comparación cos 28 da Unión Europea), con 800 millóns de habitantes), co obxectivo de promover a democracia, os Dereitos Humanos, a identidade cultural europea e a procura de solucións aos problemas das sociedades de Europa. A súa sede é en Estrasburgo, fundándose en 5 de maio de 1949 polo Estatuto de Londres.
Soledad Muniategui Lorenzo
Na Universidade da Coruña
Na Universidade da Coruña desempeña os seguintes cargos académicos ou de xestión:
Publicacións
A profesora Muniategi publicou 18 artigos en revistas científicas, foi coautora ou coeditora de 14 libros colectivos, e dun libro en solitario (a súa tese de doutoramento):
Consello de Europa
Países membros
Hoxe son 47 os Estados membros, incluíndo practicamente todos os países europeos. A súa composición orixinal (á data da súa fundación) era de dez membros:
Posteriormente, incorporáronse outros 37 membros (ordenados por data de admisión):
Confusións posíbeis
É importante non confundir o Consello de Europa con :
Tellerías, Fene, Fene
Tellerías é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 89 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 43 homes e 46 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 107 habitantes.
Acción Popular
Acción Popular foi un partido político español confesional católico durante a Segunda República, que foi o núcleo principal que deu orixe á Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA).
Traxectoria
Foi constituído apresuradamente o 29 de abril de 1931, ao instaurarse a República. Inicialmente co nome de Acción Nacional ata 1932 que cambiou a súa denominación a Acción Popular. O seu promotor foi Ángel Herrera Oria, director de El Debate, que pasou a ser o órgano oficial do partido. Xurdiu como unha fronte política para defender á relixión católica, á propiedade e á familia.
Desde o principio anunciou que acataría a nova legalidade republicana, aínda que non era republicana, converténdose en refuxio das forzas monárquicas.
Cando Herrera Oria renunciou á presidencia do partido o 19 de outubro de 1931, constituíuse un comité dirixido por José María Gil-Robles, xunto a Antonio Goicoechea e o conde de Vallellano. Estes eran dous destacados monárquicos e en xaneiro de 1933 separáronse de Acción Popular para fundar Renovación Española. Nas Cortes constituíntes de 1931 contaron co deputado Ricardo Cortes Villasana. Seguidamente en febreiro de 1933 Herrera Oria retirouse da dirección de El Debate, co que Gil-Robles, que era o parlamentario de máis talle entre os seus correlixionarios, consagrouse como xefe do partido en vésperas da constitución da CEDA. A CEDA, en coalición con Renovación Española, tradicionalistas, agrarios e nalgúns distritos cos radicais e republicanos conservadores, triunfou nas eleccións de 1933.
A súa organización xuvenil eran as Juventudes de Acción Popular (JAP).
Virófago
Os virófagos son un tipo de virus satélite que para poder reproducirse coinfectan ao seu hóspede xunto con outro virus, chamado virus axudante ou auxiliar, e ademais impiden ou dificultan a reprodución do virus axudante. O virófago utiliza a maquinaria do virus axudante para reproducirse. O termo virófago creouse facendo unha analoxía co termo bacteriófago. Aínda que o termo virófago se usa cada vez máis na literatura científica, algúns consideran que os virófagos non son substancialmente distintos dos outros virus satélites. Unha das diferenzas entre os virófagos e os virus satélites clásicos é que estes últimos utilizan a maquinaria de transcrición da célula hóspede (pero para a ensamblaxe necesitan da contribución do seu virus axudante), pero os virófagos, como o Sputnik, utilizan a maquinaria de transcrición das "factorías" de virus do propio virus axudante e non dependen do xenoma celular.
O primeiro virus virófago que se descubriu foi o virófago Sputnik que infectaba xunto co seu virus axudante mamavirus a amebas da especie Acanthamoeba polyphaga. Este mamavirus (denominado formalmente mimivirus de Acanthamoeba polyphaga ou APMV) son xigantes dentro do mundo dos virus e teñen algunhas propiedades máis propias de células que de virus (ver NCLDV). A presenza do Sputnik fai que diminúa a reprodución do mamavirus e diminúa a lise das amebas. No virus Lentille de Acanthamoeba polyphaga atopouse o Sputnik 2.
Detectáronse proteínas homólogas ás do Sputnik no conxunto de datos de mostras ambientais do Global Ocean Survey, o que suxire que os virófagos poderían formar unha familia de virus numerosa da que actualmente se descoñecen case todos os seus membros.
José María Quiroga de Abarca
José María Quiroga de Abarca, nado en Santander o 20 de marzo de 1920 e finado en Madrid o 1 de xuño de 1999, foi un militar e político español.
Traxectoria
Voluntario no bando franquista na guerra civil, alcanzou a graduación de Alférez provisional de Infantería. Ingresou na Academia de Artillería e chegou a Coronel de Artillería. Doutor en Dereito e Ciencias Políticas. Foi asesor técnico da Delegación Nacional de Provincias de FET y de las JONS. Foi nomeado gobernador civil de Ourense en maio de 1958 permanecendo no posto até 1963. Logo foi gobernador civil de Tenerife (1963-1964).
Vida persoal
Casou con Beba Picos Barreiro.
Serés, Castroverde
San Pedro de Serés é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde.
Segundo o IGE en 2013 tiña 66 habitantes (36 homes e 30 mulleres), 10 menos ca en 2004 (38 mulleres e 38 homes) e 19 menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Voo 1866 de Alaska Airlines
O voo 1866 de Alaska Airlines era un servizo regular dende Anchorage, Alasca, ata Seattle, Washington, con varias escalas. O 4 de setembro de 1971 o Boeing 727 que operaba a ruta esnafrouse contra unha montaña en Haines Borough, preto de Juneau, Alasca durante a aproximación para aterrar. 111 persoas morreron. Foi o primeiro accidente dun reactor con vítimas mortais de Alaska Airlines, e o peor accidente cun único avión da historia do Estados Unidos ata o día 24 de xuño de 1975, cando se esnafrou o voo 66 de Eastern Airlines. Ata a data é o peor accidente da historia de Alaska Airlines.
Accidente
O avión era un Boeing 727-100 con rexistro N2969G fabricado no ano 1966. Acumulaba 11 344 horas de voo antes do accidente. O voo 1866 orixinárase en Anchorage, Alasca, e fixera escalas en Cordova e Yakutat. Por diante tiña outras dúas escalas en Juneau e Sitka antes de rematar o voo en Seattle. O avión aterrou en Yakutat ás 11:07 a.m e engalou ás 11:35 a.m. cara Juneau.
O capitán do voo era Richard C. Adams, de 41 anos. Pilotando o avión estaba o primeiro oficial Leonard D. Beach, de 32. James J. Carson era o segundo oficial. Beach e Carson levaban en Alaska Airlines dende 1966. Adams fora contratado pola aeroliña en 1955.
No avión viaxaban sete membros da tripulación en 104 pasaxeiros.
O avión golpeu a vertente oriental dun canón na cordilleira Chilkat do Bosque Nacional Tongass a 2 500 pés, a 35 km ao oeste de Juneau. O avión desintegrouse no impacto ás 12:15 p.m. Non houbo superviventes.
Micronesia
miniatura|300px|dereita|Micronesia
Voo 1866 de Alaska Airlines
Investigación
A NTSB publicou o seu informe o 11 de outubro de 1972. No informe afirmábase que a causa probable do accidente foi "unha visualización de información de navegación engañosa sobre o progreso do voo ao longo do curso do localizador que deu lugar a un descenso prematuro por debaixo da altura libre de obstáculos. A orixe ou natureza da información de navegación engañosa non se puido determinar. A Xunta conclue ademais que a tripulación non utilizou todas as axudas á navegación dispoñibles para comprobar o progreso do voo ao longo do localizador nin tampouco se requiriron esas axudas para ser usadas. A tripulación tampouco realizou a requirida indentificación de radio das instalacións de navegación pertinentes".
Na historia de Alaska Airlines do escritor de aviación Robert J. Serling Character and Characters, publicada en 2008, inclúese unha descrición da investigación da NTSB e de investigacións independentes posteriores.
Micronesia
A Micronesia é un grupo de arquipélagos de Oceanía sitos no Océano Pacífico, ó leste de Filipinas e ó norte de Papúa Nova Guinea. Esténdese dende os 140° ata os 180° leste e dende os 30°N ó ecuador. Ocupa en total aproximadamente uns 2.800 km² de superficie con menos de 200.000 habitantes. Os arquipélagos máis importantes son as Marianas, as Carolinas e Palau.
Ós seus habitantes chámanse micronesios e son mestizos de polinesios e melanesios. As construcións tradicionais son palafitas -casas construídas sobre estacas-. A economía baséase na agricultura (escasa) e na pesca, sendo dende moi antigo uns bos construtores de canoas. O primeiro europeo en tomar contacto cos micronesios foi Fernão de Magalhães en 1520.
Illas
miniatura|dereita|300px|Mapa da Micronesia
Cantiga de vellas
Relación de Valle-Inclán co galeguismo
A publicación de "Cantiga de vellas" intensifícase entre 1916 e 1918, coincidindo entón coa defensa da lingua desde o ámbito das Irmandades da Fala. Isto, sumado a algúns testemuños orais, levou ao profesor Ricardo Carballo Calero á hipótese de que Valle formou parte das Irmandades da Coruña; así pois quedaría confirmada a súa adhesión ao movemento nacionalista. Cada publicación deste poema denota unha mudanza nos intereses dos grupos que actúan no campo literario galego respecto á labor de Valle-Inclán. miniatura|Valle-Inclán c. 1911, fotografado por Pablo Audouard. No seu artigo Relembranzas literarias (1888), Valle-Inclán ensalza as prácticas das letras galegas capitaneadas por Rosalía de Castro. Pouco máis tarde, no 1891, manifestaba que o rexionalismo non debía saír da esfera literaria e descalificaba outras manifestacións do nacionalismo como “imitacións catalanas”. Simpatizaba tamén co rexionalismo identitario, fundamentado no cultivo das tradicións, mais estaba en contra de posicionamentos políticos reais baseados nesa ideoloxía.
Na súa obra literaria, nun principio, podíanse apreciar motivos herdados da tradición histórica construída por Manuel Murguía (a raza, e o celtismo étnico cultural: saudade, ruínas célticas, arcaísmos etc) e a realidade rural de Galiza aparece reflectida na súa obra. Porén, no 1920 comezou a negar a utilidade da tese celtista, rexeitando o celtismo e todas as súas pretensións literarias. Para el a esencia do pobo galego está nos principios básicos da romanización.
Análise
É costumismo ruralista. Fai unha descrición da vida rural galega da época e dos elementos característicos da mesma. O poema ten todo tipo de recursos lingüísticos para dar a sensación dun ritmo acelerado: irregularidade estrófica (catro versos seguidos de seis, logo dous etc.), mixtura de versos de diferente métrica, cesuras intermedias (“Sai a mangoleta batindo o portón E o galo moceiro canta paladín”), apócopes continuos (“D'o estrado c'os foros comestos d'os ratos”), asíndeton...
Ao longo do poema pódese ver como usa unha variante oral propia da súa terra natal (Vilanova de Arousa), visíbel no léxico específico como piorno ou malvela da zona sur de Galiza.
Valle-Inclán non manexaba a lingua galega con soltura, como se pode observar no caos entre a rima nos últimos doce versos, no arcaizante da lingua, a simpleza de moitos verbos, e a repetición dos mesmos lexemas ademais de españolismos como “halda”.
Respecto aos recursos retóricos hai algunha personificación (A galiña canta baixo d'o balcón) e maiormente destacan un gran número de paralelismos sintácticos, por exemplo na antepenúltima estrofa con dúas estruturas:
Recepción
A consecuencia máis inmediata da publicación deste poema é que, ao ano seguinte, Valle foi incluído por Uxío Carré Aldao na súa Literatura Gallega (1911) como un dos representantes da loita a favor da patria galega. Isto é bastante significativo pois en lingua española non apareceu en ningunha obra até oito anos despois (1919), polo que pódese confirmar que a súa figura goza de grande importancia como lexitimador da literatura en galego. O poema en si permaneceu moito tempo no esquecemento e Xosé Rubia Barcia deuno a coñecer de novo no 1960 como apéndice da súa famosa biografía José Rubia Barcia: unha vida contada.
Outra consecuencia desta publicación é, segundo algúns autores como Xosé Filgueira Valverde, o comezo da estética neopopularista continuada entre outros por Antonio Noriega Varela. Este suceso tivo tanto impacto que arredor do ano 1917 circulou un rumor en A Nosa Terra de que Valle preparaba unha obra literaria en galego e teorizacións sobre o que suporía isto para o sistema literario galego.
Aínda con todo, hoxe segue a ser un poema pouco coñecido.
Aubigné, Ille e Vilaine
Aubigné (Elvinieg en bretón, Aubeinyae en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
O Cádavo, Fene, Fene
O Cádavo é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 234 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 120 homes e 114 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 88 habitantes. O forte aumento da poboación, que sufriu este lugar, foi a consecuencia da urbanización destes últimos anos.
Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia
O Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia (en polaco: Gabinet Numizmatyczny Mennicy Polskiej) é un museo numismático dependente da ceca pública polaca, sito no número 11 da rúa Waliców, en Varsovia. Desde abril de 2017 o museo está temporalmente pechado ao público.
Historia
A colección do Gabinete chegou a alcanzar máis de 70.000 pezas, principalmente moedas (tanto circulantes como de colección), aínda que tamén abrangueu numerosas medallas e diversos artefactos, ferramentas e equipamentos utilizados na súa cuñaxe. Outra parte dos seus fondos corresponde aos libros da ceca, nos que quedou constancia de todos os artigos fabricados pola Casa da Moeda de Polonia desde a época do reinado de Stanisław August Poniatowski, fundador da ceca en 1766. miniatura| Expositor de [[medallas no Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia ]] Porén, a ocupación alemá en 1939, na segunda guerra mundial, non só provocou a grave deterioración dos edificios da Casa da Moeda, senón tamén a confiscación de metais preciosos e dos fondos do Gabinete Numismático polas autoridades do Terceiro Reich, que foron trasladados a Alemaña e diseminados. Soamente puido conservarse arredor do 10 % dos fondos das coleccións, que foran ocultadas polo daquela conservador W. Terlecki; estes fondos permaneceron desde entón en Polonia. En épocas máis recentes engadiuse á colección unha serie de medallas dedicadas á figura do papa Xoán Paulo II.
Os fondos conservados do Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia estiveron expostos na planta baixa dun edificio de oficinas no número 11 da rúa Waliców, en Varsovia, ata o 1 de abril de 2017, cando a instalación pechou ata novo aviso para a realización de labores de inventario.
Secuencia fílmica
Nun filme, unha secuencia é unha serie de planos continuos que forman unha unidade narrativa, normalmente conectadas pola mesma localización ou polo mesmo tempo. A análise das secuencias é un dos exercicios básicos para aprender a ler un filme. Unha secuencia particularmente longa e filmada nun só plano denomínase plano secuencia
ARNm precursor
O ARNm precursor ou pre-ARNm (ou pre-mRNA) é un ARNm monocatenario inmaturo, que orixinará o ARNm definitivo despois de sufrir un procesamento nos eucariotas. O pre-ARNm sintetízase a partir dun molde de ADN (o xene ou unidade de transcrición) situado no núcleo celular. O pre-ARNm é moito máis grande ca o ARNm definitivo.
O pre-ARNm comprende a gran maioría do chamado ARN heteroxéneo nuclear ou ARNhn (ou tamén ARN nuclear heteroxéneo ou hnRNA). O termo ARNhn é máis antigo, xa que unha das primeiras características utilizadas para distinguir os ARNs do núcleo foi o seu tamaño, e inclúe todos os transcritos da ARN polimerase II. A miúdo utilízase ARNhn como sinónimo de pre-ARNm, aínda que en senso estrito, o ARNhn pode incluír transcritos de ARN nuclear que non acaban orixinando un ARNm citoplasmático.
A maduración do pre-ARNm nos eucariotas ten lugar no núcleo. Unha vez que o pre-ARNm foi completamente procesado, pasa a denominarse "ARNm maduro" ou simplemente "ARNm", que se unirá a un ribosoma citoplasmático para ser traducido a proteínas.
O pre-ARNm é un transcrito primario, xa que é o produto de ARN monocatenario tal como é sintetizado durante a transcrición do ADN, que despois é procesado para dar o produto de ARN maduro, neste caso o ARNm maduro, pero o termo tamén se utiliza para os transcritos iniciais doutros tipos de ARN como o ARNt e ARNr.
Procesamento dos pre-ARNm
O pre-ARNm eucariótico ten unha vida breve antes de ser procesado para dar lugar ao ARNm. Un pre-ARNm contén dous tipos de segmentos, exóns e intróns. Os exóns son segmentos que se conservan no ARNm final, xa que comprenden as partes codificantes, entanto que os intróns, que se encontran intercalados entre os exóns, non son codificante e son eliminados nun proceso chamado splicing, realizado xeralmente polo espliceosoma formado polas ribonucleoproteínas snRNP (excepto nos intróns con auto-splicing).
Outros pasos que se producen na maduración do pre-ARNm eucariótico é a modificación dos seus dous extremos 5' e 3'. No extremo 5' engádese unha 7-metilguanosina (cap) e no 3' unha cola poli(A).
Unha vez que unha cadea de pre-ARNm foi debidamente procesada a un ARNm, este é exportado desde o núcleo ao citoplasma, onde se une a un ribosoma para ser traducido a proteínas.
Nos procariotas os xenes non teñen en xeral intróns, polo que non é necesario un splicing para os ARNm similar ao dos eucariotas, pero si se cortan con ribonucleases os outros ARN.
Estrutura alxébrica
En álxebra abstracta, unha estrutura alxébrica é unha reunión dun conxunto E e dun número finito de operacións, internas ou externas, definidas nel. O conxunto E chámase soporte da estrutura e un mesmo soporte pode formar diversas estruturas.
Para representar abreviadamente unha estrutura, escríbese entre paréntese a letra que indica o conxunto de soporte e os signos das operacións. Por exemplo: (E, + , * , .K) describe unha estrutura que ten un soporte E e as operacións internas (+) e (*), e a externa (.) con dominio de operadores K.
Principais estruturas alxébricas
As distintas estruturas alxébricas clasifícanse segundo as propiedades que cumpren as operacións sobre un conxunto determinado.
Padilla de Arriba
Padilla de Arriba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 89 habitantes (INE 2012).
A Ermida, O Alto de Xestoso, Monfero
A Ermida é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Fayçal Fajr
Fayçal Fajr, nado en Ruán o 1 de agosto de 1988, é un futbolista francés. Xoga de mediapunta e o seu equipo actual é o Sivasspor turco.
Traxectoria
O 6 de agosto de 2015 fichou polo Deportivo da Coruña, cedido por un ano polo Elche CF, con dous anos máis no suposto de que o club ilicitano non retorne a Primeira División. O 29 de maio de 2016 o Elche CF frustrou as súas opcións de ascenso, polo que Fajr converteuse en xogador en propiedade do Deportivo para as próximas dúas campañas.
O 20 de xullo de 2017, anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas polo Getafe CF.
A Fonte Vella
O topónimo galego A Fonte Vella pode referirse a:
Montgermont
Montgermont (en Menezgervant, e en galó: Monjèrmont) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Suráfrica nos Xogos Olímpicos
Suráfrica participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1904, e dende entón enviou deportistas para competir na maioría dos Xogos Olímpicos de Verán. Despois da resolución 1761 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas realizada en 1962, a nación foi apartada dos Xogos como resposta política ao apartheid.
Despois das negociacións para rematar en Suráfrica que comezaron en 1990, o país uniuse de novo ao movemento olímpico. A Confederación Deportiva e Comité Olímpico Surafricano foi creada en 1991, e Suráfrica regresou aos Xogos en 1992. Suráfrica tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno en 1960, e de novo dende 1994.
O Sartego, Fene, Fene
O Sartego é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 144 habitantes (67 homes e 77 mulleres), tres máis ca en 2000.
Complexo Deportivo Carballo Calero
O Complexo Deportivo Carballo Calero é un recinto polideportivo da localidade de Carballo, nomeado en honor a Ricardo Carballo Calero.
Historia
Este recinto, inaugurado en 1995, está confeccionado a imaxe e semellanza do seu curmán da Zona Escolar e situado ao carón do Colexio Bergantiños. O edificio conta cun pavillón polideportivo (chamado popularmente Pavillón Bergantiños) de linóleo (renovado no 2008) no que xoga os seus partidos como local o Escola Lubiáns (equipo local de hóckey a patíns), así como cunha piscina climatizada empregada polos distintos clubs da localidade e que conta cunhas bancadas con capacidade para 300 espectadores. No ano 2009 abriuse no complexo unha sala de fitness de 180 metros cadrados á disposición dos cidadáns.
Fíbula
miniatura|220 px|Fíbula da Idade de Bronce miniatura|220 px|Fíbula de [[Braganza, arte helenística 250-200 a. C.]] Fíbula é o nome usado para designar todo tipo de pezas metálicas utilizadas na antigüidade para unir ou suxeitar algunha das pezas que compuñan o vestido, xa que o uso dos botón non se desenvolveu ata moi entrada a Idade Media. As máis comúns teñen unha forma parecida aos modernos imperdibles, ocultándose a agulla por baixo dun disco ou dunha plaqueta arqueada de ouro, prata ou bronce.
Unha variante destas fíbulas denomínase hispánica porque só se atopa na Península Ibérica e é propia da arte ibérica. Distínguese por un aro ou anel sobre o cal monta o referido arco metálico formando con el unha soa peza. Entre as fíbulas gregas, fenicias, celtas, etruscas e romanas que se achan recollidas nos museos apréciase unha gran variedade de formas e de decoracións o que proba a grande importancia que daban a este complemento os antigos para as súas vestimentas. O mesmo ocorre entre as ibéricas sendo nelas moi interesante e frecuente a figura do xinete ibérico substituíndo ao arco antes comentado. Esta importancia foi maior aínda entre os bizantinos e os seus imitadores (como os visigodos) adornando as fíbelas con perlas e colgantes de vidro como o reflicten especialmente os mosaicos de devandita época.
Domingo de Basavilbaso
Domingo de Basavilbaso de la Presa, nado en Llodio (Áraba) o 1 de setembro de 1709 e finado en Bos Aires o 9 de maio de 1775, foi un comerciante de orixe vasca, emigrado a Bos Aires e que organizou o correo no vicerreinado do Río da Prata e tamén instalou o primeiro alxibe para purificar a auga en Bos Aires.
Traxectoria
De orixe bilbaíña, Domingo de Basavilbaso marchou a América para traballar co negocio dun tío seu en Montevideo cando tiña dezaoito anos. Casou cunha crioula de Bos Aires, María Ignacia de Urtubia y Toledo en 1730, e estableceuse nesa cidade e accede á vida pública primeiro como alcalde do cabido (1736), e despois como síndico (1745) e rexedor (1767).
Por mor dos seus cargos viaxou por todo o Río da Prata que naquel entón carecía dunha rede de correos regular e Basavilbaso logrou autorización, en 1747, para establecer o correo entre Bos Aires e Potosí para chegar a Lima, daquela capital do vicerreinado. A data deste acontecemento considérase a do nacemento do Correo Fixo (regular) no Río da Prata (17 de xuño de 1748). Por iso, é considerado o pai do servizo de correo na Arxentina. Posteriormente estableceu o correo entre Bos Aires e Santiago de Chile.
En 1766 era un dos principais comerciantes da cidade ; e en maio de 1767, coa organización do correo ultramariño establecido polo marqués de Grimaldi, Domingo é nomeado administrador do correo marítimo de Bos Aires que desde Montevideo traía o correo procedente de España do Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo. Un paquebote unía estes dous portos cada tres meses, e unha vez separadas as cartas, expedíanse a través do Paraná até Santa Fe; cruzaban os Andes até Santiago de Chile; outras a través de Córdoba, chegaban a Potosí, A Paz ou Cuzco; ou empregando corredoiras incas chegaban a Quito e polo Magdalena e despois a cabalo alcanzaban Cartaxena de Indias. Tamén creou a figura do carteiro que xa existía na península.
En 1771, retirouse e deixou o posto a seu fillo Manuel que edificou a Casa de Correos de Bos Aires.
La Tranca (Pontevedra)
La Tranca foi un semanario editado en Pontevedra en 1886.
Historia e características
Apareceu o 1 de outubro de 1886. Dirixido por Ricardo Miser. Declarábase independente, pero denunciba o caciquismo de Galicia, defendía as vantaxes dun réxime democrático e reclamaba a soberanía popular. Incluía un editorial, poesía e a sección "Trancazos", na que se comentaban de forma crítica a xestión municipal e os asuntos locais. Imprimíase nos talleres de José Ramón Paratcha de Vilagarcía de Arousa.
Dióxenes de Apolonia
Dióxenes de Apolonia ou  Dióxenes Apoloniates (en grego Διογένης Απολλωνιάτης), (c. 460) AEC, foi un filósofo grego orixinario de Apolonia, Creta.
Vida
Aínda que era de liñaxe dórica, escribiu no dialecto xónico, como todos os physiologi (filósofos físicos). Parece que non hai dúbidas de que viviu algún tempo en Atenas, onde se di que pasou a ser tan impopular (seguramente debido ao seu suposto ateísmo) que a súa vida perigou.
Pensamento
En Nubes de Aristófanes, os puntos de vista de Dióxenes transfírense a Sócrates. Como Anaxímenes, Dióxenes cría que o ar (pneuma) era a fonte de todo que existe, e que o resto de substancias derivan da súa condensación e rarefacción. Simplicio, na súa Physica, 25, 1, citando a Teofrasto, resumía a súa filosofía dicindo que "escribiu a maioría da súa obra recolléndoa en parte de Anaxágoras e en parte de Leucipo. Tamén el di que toda a natureza é ar, infinito e eterno, da cal por condensación, rarefacción ou mutación de calidade se producen o resto das cousas". O seu avance máis importante sobre as doutrinas de Anaxímenes é que declarou que o ar, a forza primeira, posuía intelixencia; o ar, como orixe de todas as cousas é necesariamente eterno, unha substancia imperecedoira, pero como alma está necesariamente dotado de consciencia.
O seu pensamento podería resumirse nestes catro puntos:
Algúns comentaristas teñen considerado a Dióxenes un ateo, pero existen opinións diversas: Cicerón, no De natura deorum, di: O ar que Dióxenes considera deus, que sensibilidade pode ter ou que natureza divina? e Agostiño, no De Civitate Dei, VIII, 2, escribe: tamén Dióxenes, outro discípulo (xunto a Anaxágoras) de Anaxímenes, dixo certamente que o ar é materia das cousas da cal todas as cousas derivan, mais dotouna de natureza divina, porque sen ela non se podía derivar nada.
Obra
Pertencía á antiga escola xónica, cuxas doutrinas modificou coas teorías do seu contemporáneo Anaxágoras, aínda que evitou o seu dualismo. O seu traballo máis importante foi Sobre a natureza, do que se conservan fragmentos considerábeis. É posíbel (segundo Simplicio) que escribise tamén Contra os sofistas, Meteoroloxía e Sobre a natureza do home. Con todo, outros, como Diels, consideran que se trataba dun só libro que abarcaba diferentes temáticas.
Segundo Aristóteles, Dióxenes escribiu unha "precisa anatomía das veas" e outro escritor médico sinala que obtivo as súas opinións sobre o diagnóstico de enfermidades mediante a inspección da lingua e a cor do paciente. É posíbel, polo tanto, que Dióxenes fose un médico profesional que escribiu un tratado técnico sobre medicamento ao mesmo tempo que unha exposición xeral da súa teoría cósmica.
A maior parte das teorías de Dióxenes estaban tomadas, segundo Teofrasto, de Anaxágoras, Leucipo e Anaxímenes, aínda que é posíbel que entre as súas influencias tamén se conte Heráclito. A pesar do seu eclecticismo, Dióxenes elaborou unha teoría unitaria do mundo máis coherente, sinxela e explícita que as dos seus predecesores.
Hifikepunye Pohamba
Hifikepunye Lucas Pohamba, nado o 18 de agosto de 1935, foi o presidente de Namibia dende o 21 de marzo de 2005. Pertence á SWAPO.
Panela (alimento)
miniatura|300x300px|Panelas en pastillas ou tabletas. A panela, tamén coñecida como piloncillo, raspadura, rapadura, atado dulce, panetela, tapa de dulce, chancaca (do náhuatl chiancaca, ‘azucre integral’ ou do quechua chamgay, ‘triturar’), agua dulce, empanizao, papelón, ou panocha en diferentes latitudes do idioma español, é un alimento cuxo único ingrediente é o zume da cana de azucre que é secado antes de pasar polo proceso de purificación que o converte en azucre moreno (ou mascabado). Para producir a panela, o zume de cana de azucre é cocido a altas temperaturas até formar unha melaza bastante densa, logo pásase a uns moldes en forma de prisma onde se deixa secar ata que se solidifica ou calla.
Iolana iolas
A Iolana iolas é un lepidóptero glossata da familia Lycaenidae. Atópase en Marrocos, Alxeria, sur de Europa (dende a península Ibérica até os Balcáns), Turquía e Irán. Malia a súa ampla distribución, habita en redutos illados e sempre en escaso número. Ademais, o seu hábitat na península Ibérica redúcese a zonas con presenza da súa principal planta nutricia Colutea arborescens. Estes factores fixeron que se incluíse no Libro Vermello de Lepidópteros da península Ibérica, na categoría de perigo de extinción (EN) e na Lista Vermella Europea de Especies Ameazadas co status case ameaza (NT).
Souto de Torres, Castroverde
San Tomé de Souto de Torres é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 30 habitantes (17 homes e 13 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 35 habitantes. En 2016 contaba cunha poboación de 13 homes e 9 mulleres.
Patrimonio
Situada no camiño Primitivo, é unha ruta para os camiñantes de gran beleza polas súas carballeiras e castiñeiros. Conta cunha igrexa preto do camiño e un cruceiro de recente construción.
Festas
Celebra unha festa na honra de Nosa Señora dos Milagres, o 24 de maio. Festa de gran tradición, onde gran número de persoas acoden en peregrinación tanto o día da festa como os nove días anteriores en que se celebra unha novena na honra da Virxe.
O Igrexario, O Alto de Xestoso, Monfero
O Igrexario é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Katagami
Katagami (潟上市, かたがみし, Katagami-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón.Está situado ó oeste da prefectura e da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. Ten 97,96 km² de superficie, unha poboación de 35.164 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 359 h/km².
O concello de Katagami limita cos concellos de Oga, de Ōgata, de Hachirōgata, de Gojōme, de Ikawa e de Akita.
Historia
A cidade de Katagami foi fundada pola fusión de tres concellos de vila do distrito de Minamiakita (Tennō, Iitagawa e Shōwa) no ano 2005.
Leicestershire
Leicestershire é un condado do Reino Unido, situado no centro de Inglaterra. Ocupa unha área de 2.156 km², cunha poboación estimada en 2010 de 955.300 habitantes. A sede do goberno está na vila de Glenfield, do distrito de Blaby, malia que Leicestershire recibe o seu nome pola cidade de Leicester, a máis poboada do condado. A segunda vila máis poboada do condado é Loughborough, no distrito de Charnwood. Leicestershire limita con Lincolnshire, Rutland, Northamptonshire, Warwickshire, Staffordshire, Derbyshire e Nottinghamshire.
Distritos
120px|miniatura|esquerda|Distritos de Leicestershire.
Carlos Taboada Tundidor
Carlos Taboada Tundidor, nado en Ourense o 8 de agosto de 1880 e finado na mesma cidade o 26 de abril de 1935, foi un avogado, militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Taboada González, e irmán de Antonio Taboada Tundidor. Estudou Dereito e ingresou na administración militar, da que se retirou como tenente coronel. Católico profeso e afín ao Partido Conservador da facción bugallalista, padeceu o rexeitamento dos monárquicos tralo fin da ditadura de Primo de Rivera. Coa chegada da Segunda República, fundou Acción Popular Agraria na provincia ourensá co apoio de Gil Robles e foi elixido deputado da CEDA pola provincia de Ourense nas Eleccións xerais de 1933, axudándose das antigas redes caciquís do político conservador verinés Luís Espada Guntín. Finou en Ourense o 26 de abril de 1935.
Vida persoal
Casou no O Pinto (Esgos) con María Isabel Álvarez Moreiras en 1910. Isabel finou en 1918 vítima da gripe. Casou en segundas nupcias con Carmen Galán Salgado en 1921, e foi pai de María Isabel e Amalia Taboada Galán.
Kuchipudi
miniatura|Bailarina realizando a danza Kuchipudi. Kuchipudi (కూచిపూడి en telugu) é unha danza clásica da India propia do estado de Andhra Pradesh, na India, aínda que tamén é popular nos estados meridionais do país. Ten orixe no século XVII.
Etimoloxía
Kuchipudi fai referencia á vila homónima no Divi Taluka do Distrito de Krishna, da cal toma o nome.
Características
A danza adoita comezar con rituais teatrais, despois dos cales cada un dos personaxes aparece no escenario e se presenta a si mesmo cun dharavu (unha pequena composición musical e de baile). O baile acostuma acompañarse con música carnática, típica do sur do país. Xunto coa interpretación do cantante, tamén se toca o mridangam (un instrumento clásico de percursión do sur da India), o violín, a frauta e o tambura.
Charlie Hebdo
Charlie Hebdo (pronunciado en francés: ʃaʁli ɛbdo) é un semanario satírico francés de esquerdas. Foi fundado en 1992 e tomou o seu nome dunha publicación satírica anterior que existiu entre 1969 e 1981, primeiro como Hara-kiri, Hara-kiri hebdo e finalmente como Charlie Hebdo.
Trátase dun xornal cunha gran variedade de ilustracións que fai crónicas e publicacións de temas como as seitas, a extrema dereita, o catolicismo, o islamismo, o xudaísmo e a política. Segundo Stéphane Charbonnier, director da publicación, a redacción da revista recolle "tódalas seccións da esquerda plural e mesmo os abstencionistas".