cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cenwalh de Wessex
Traxectoria
Fillo de Cynegils, asumiu o trono á morte do seu pai, en 643. Con todo, dous anos despois o reino foi ocupado polo rei Penda de Mercia, quen nesa época estaba enfrontado con Northumbria nunha guerra pola hexemonía da rexión. Esta guerra estaba marcada tamén por intereses relixiosos, xa que Penda era un rei pagán en tempos en que todos os monarcas anglosaxóns estaban a ser cristianizados. Durante uns anos, Cenwalh refuxiouse xunto ao rei Anna de Anglia Oriental, onde foi tamén bautizado. Considérase que, previamente, Cenwalh repudiara á súa esposa naquel momento, que era irmá de Penda. En 648, Cenwalh foi restaurado no trono. A partir de 672, reinou xunto á súa última esposa, Seaxburh ou Sexburga. Esta sucedeuno por un breve tempo logo da súa morte en 674.
Heracleum
Heracleum é un xénero dunhas 40 especies de herbas bianuais e perennes da familia Apiaceae. Encóntrase en zonas temperadas do hemisferio norte, así como nas altas montañas de Etiopía.
Descrición
Son plantas perennes, pubescentes. Con follas simples ou compostas, 1-3-pinnadas. Raios 3 a numerosos. Invólucro de brácteas ou algúns que carecen. Involucelo dunhas poucas a moitas bractéolas lineares a lanceoladas ou ovaladas. Dentes do cáliz evidentes ou obsoletos. Pétalos brancos, raramente amarelos, coas flores exteriores nunha umbela grande. Froito elíptico, fortemente comprimido dorsalmente, oblongas, obovadas, orbiculares ou piriforme, cristas dorsais.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 249–250. 1753. A especie tipo é a Heracleum sphondylium L.
Jean-Marc Ayrault
miniatura| Jean-Marc Ayrault Jean-Marc Ayrault, nado en Maulévrier (Maine e Loira) o 25 de xaneiro de 1950, é un político francés.
Traxectoria
Jean-Marc Ayrault é o maior dos cinco fillos de Joseph Ayrault (1921-2010), obreiro agrícola, logo nunha fábrica téxtil, antes de ser executivo nesta mesma fábrica, e de Georgette Uzenot (nada en 1928 en Nantes), modista despois muller no fogar.
Primeiro Ministro da República Francesa dende o 15 de maio de 2012 formou o primeiro goberno da presidencia de François Hollande. É tamén alcalde socialista de Nantes dende 1989, deputado dende 1986 e presidente do grupo socialista na Asemblea nacional dende 1997.
Pelota vasca
dereita|miniatura|200px|Trinquete en [[Elizondo (Navarra)]] A pelota vasca (en éuscaro: pilota ou eusko pilota) é un deporte tradicional vasco, practicado na zona norte de España —principalmente no País Vasco, Navarra, Burgos e A Rioxa— e no País Vasco francés.
Xeralmente require a participación de dous xogadores ou equipos que golpean alternativamente unha pelota contra un muro, chamado "frontis", até conseguir un tanto.
A pelota segue a fabricarse de xeito artesanal e está formada por un núcleo, xeralmente de madeira de buxo, e diferentes capas de látex e la, até chegar á derradeira, de coiro. A cancha na cal se xoga denomínase frontón, existindo unha variante chamada trinquete.
Os primeiros documentos en facer alusión ao xogo son algúns textos franceses do século XIII que mencionan dúas variantes:
Na actualidade existen outras variantes entre as que destacan a pelota a man (que se practica coas mans núas), a paleta coiro, o xare, o frontenis, a paleta coiro, a paleta goma e o jai alai ou cesta-punta, a variante máis coñecida no mundo.
El Restaurador (Pontevedra)
El Restaurador foi un periódico editado en Pontevedra entre 1855 e 1857.
Historia e características
Subtitulado Periódico político y literario e Periódico científico y literario, apareceu en 1855. Periódico bisemanal, defendía a política do Partido Moderado. Entre os seus redactores figuraron Carlos Somoza e Antolín Esperón. Cesou a súa publicación o 19 de abril de 1857.
As Agrolazas, Bande, Láncara
As Agrolazas é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Dornier Do 217
O Dornier Do 217 foi un bombardeiro alemán usado pola Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. Foi desenvolvido como unha versión máis potemte do Dornier Do 17, e coñeceuse como Fliegender Bleistift (lapis voante). Deseñado en 1937 e 1938 como bombardeiro pesado, o seu deseño foi refinado durante 1939 e a produción comezou a finais de 1940. Entrou en servizo a principios de 1941 a a comezos de 1942 estivo xa dispoñible nun número significativo. O Dornier Do 217 tiña unha maior capacidade de bombas e alcance que o Do 17. Nas súas últimas variantes exploráronse as súas capacidades de bombardeo en picado e ataque marítimo usando bombas planeadoras, cun considerable éxito nese último papel. As primeiras variantes do Do 217 foron máis potentes que o Heinkel He 111 e o Junkers Ju 88, tendo unha maior velocidade, alcance e capacidade de bombas. Debido a isto foi designado como bombardeiro pesado en vez de medio. O Do 217 serviu en todas as frontes e en todo tipo de roles. Nas frontes oriental e occidental operou como bombardeiro estratéxico, torpedeiro e avión de recoñecemento. Tamén tivo funcións tácticas, It also performed tactical functions, tanto atacando a terra como a barcos durante a Batalla do Atlántico e a Batalla de Normandía. O Do 217 tamén foi modificado para actuar como caza nocturno, labor que fixo ata o último día da guerra na campaña pola defensa do Reich.
O modelo tamén atacou convois e barcos militares aliados no Mediterráneo. Foi aí onde o Do 217 converteuse no primeiro avión da historia da aviación militar en usar munición guiada precisa, ao lanzar unha bomba Fritz-X guiada por radio que levou ao afundimento do acoirazado italiano Roma en 1943. Despois do fin da guerra polo menos un Dornier Do 217 continuou en servizo coa Forza Aérea Suíza ata 1946.
Cynegils de Wessex
Cynegils de Wessex, finado en 643, foi rei de Wessex (611-643).
Traxectoria
Era fillo do rei Ceol de Wessex. Sucedeu ao seu tío Ceolwulf logo da súa morte. En 614, Cynegils e o seu fillo Cwichelm, derrotaron aos galeses en Brampton. En 628, iniciaron unha guerra contra o rei Penda de Mercia en Cirencester. A guerra terminou coa firma dun tratado. En 634, Cynegils permitiulle a Birino traer a cristiandade a Wessex. O ano seguinte Birino bautizou ao rei Cynegils e ao rei Oswald de Northumbria. O ano seguinte logo do seu bautismo, Cwichelm morreu pelexando contra os galeses (636). Cynegils morreu en 643 e o trono foi cedido ao seu outro fillo, Cenwalh.
Cynegils tivo cinco fillos:
Remigio Cabello
Remigio Cabello Toral, nado en Valladolid en 1869 e finado en Madrid o 16 de maio de 1936, foi un tipógrafo e político socialista español.
Traxectoria
Nado en Valladolid en 1869, foi un dos fundadores no ano 1894 da Agrupación Socialista de Valladolid. En 1911 obtivo unha concellaría no concello de Valladolid. En 1931, converteuse en presidente do Partido Socialista, trala dimisión de Julián Besteiro. Foi sucedido na presidencia por Francisco Largo Caballero, converténdose entón en vicepresidente. Foi elixido deputado das Cortes republicanas nas eleccións de 1931 por Valladolid con 30 718 votos. Faleceu en Madrid o 16 de maio de 1936.
Presidente de Madagascar
miniatura|dereita|200px|Brazón de Madagascar. O presidente é o xefe de estado de Madagascar. É elixido pola poboación para un período de 5 anos, que pode ser renovado 2 veces. Un Primeiro Ministro e o Consello de Ministros conducen o día a día do goberno.
Esta é unha lista dos presidentes de Madagascar despois de 1959.
Jutta Ditfurth
dereita|miniatura|Jutta Ditfurth durante unha entrevista, 1987 Jutta Ditfurth nada como Jutta Gerta Armgard von Ditfurth, en Würzburg o 29 de setembro de 1951, é unha socióloga, escritora, e política alemá.
Traxectoria
Naceu no seo dos Ditfurth, unha familia da nobreza que ostentou o status ministerialis e estaban investidos con títulos administrativos hereditarios en varias rexións das actuais Saxonia-Anhalt e Baixa Saxonia e noutros lugares no Sacro Imperio Romano Xermánico. Filla do médico Hoimar von Ditfurth e da fotógrafa Heilwig von Raven, e irmá do historiador Christian von Ditfurth. En 1960 a súa familia mudouse a Hohensachsen, en 1966 entrou na Elisabeth-von-Thadden-Schule de Wieblingen. En 1978 intentou mudar legalmente o seu apelido para eliminar a partícula nobiliaria "von" algo que as autoridades rexeitaron.
Ditfurth estudou historia da arte, socioloxía, ciencias políticas, historia económica e filosofía en Alemaña, Escocia, e mais os Estados Unidos nas universidades de Heidelberg, Hamburgo, Friburgo, Glasgow, Detroit, e Bielefeld, graduándose como socióloga en 1977, e logo traballou algúns meses como socióloga nas universidades de Friburgo, Bielefeld e Marburg. A finais de 1977 estableceuse en Frankfurt e traballou como xornalista e escritora, dende 1980 é profesora.
Ditfurth actuou politicamente dentro da denominada nova esquerda, desde o inicio da década de 1970, formando parte de grupos internacionalistas e feministas, así como participando nos daquela nacentes movementos ecoloxistas e antinucleares. En xaneiro de 1980 foi unha das fundadoras do partido Os Verdes. Abandonou o comité executivo do partido en decembro de 1988 e pasou a ter unha postura moi crítica coa nova traxectoria do partido, que describiu como contrarrevolucionario, xerárquico e nepotista. Deixou a formación en 1991 acusándoa de permitir a entrada de "ideas ecofascistas e de extrema dereita".
Foi candidata do partido da esquerda grega, de procedencia comunista, Corrente da Nova Esquerda, nunha lista internacional nas eleccións europeas de 1999, centrando a súa campaña na participación do exército alemán e mais da OTAN na Guerra de Kosovo, pero non logrou votos suficientes para obter un asento no Parlamento Europeo. En 2000 foi unha das fundadoras do partido, Esquerda Ecolóxica, co que foi concelleira de Frankfurt entre 2001 e 2008 e de novo dende o ano 2011. En 2007 publicou unha biografía do membro da Fracción do Exército Vermello, Ulrike Meinhof.
Jutta Ditfurth considera que existen posturas antisemitas dentro dalgunhas iniciativas sociais e políticas de esquerda como o movemento BDS (Boicot, Desinvestimentos e Sancións). En 2017, no contexto do proceso independentista catalán, foi convidada a participar na conferencia "Soberanía Popular e Autodeterminación. Cambio político na rexión Euro-Mediterránea" organizada pola CUP. Con todo, a súa participación foi cancelada, segundo explicou Jutta Ditfurth nun comunicado, pola súa posición contraria ao movemento BDS e por "defender o dereito á existencia do estado de Israel."
En 2019, concorreu ás eleccións ao Parlamento Europeo por Esquerda Ecolóxica, mais ficou lonxe de ser escollida deputada: sumou 35 796 votos, o 0,1% dos emitidos.
En 2022, logo da invasión rusa de Ucraína, renovou as críticas aos Verdes e a OTAN considerando que Alemaña está empregando a guerra como desculpa para rearmarse. Ademais, atacou á ministra de exteriores e líder dos Verdes, Annalena Baerbock, afirmando que é unha representante da "liña dura" da OTAN por amosarse partidaria de enviar armas a Ucraína. Jutta Ditfurth afirmara no seu libro Krieg, Atom, Armaut de 2011 que a intervención da OTAN en Kosovo xa supuxera un paso nunha estratexia de marxinar a Rusia a nivel internacional, mais isto non impide que considere a Vladimir Putin como un político "imperialista" e "reaccionario".
Departamentos de Guatemala
A nación de Guatemala está dividida administrativamente en 22 departamentos.
Condado de Hillsborough, Florida
miniatura|dereita|Localización do condado no estado de Florida
O Condado de Hillsborough é un condado localizado no estado de Florida. Ten unha poboación de 1 229 226, segundo o Censo de 2010. A súa sede de condado e tamén a cidade máis poboada é Tampa.
Historia
O Condado de Hillsborough creouse o 25 de xaneiro de 1834, dos condados de Alachua e de Monroe. Recibiu o seu nome de Wills Hill, Marqués de Downshire e Secretario de Estado para as colonias británico dende 1768 a 1772. O territorio orixinal do condado en 1834 incluía o actuais condados de Charlotte, DeSoto, Hardee, Manatee, Pasco, Pinellas, Polk e Sarasota. .
Demografía
Segundo o Censo do 2000, había 998.948 persoas, 391.357 fogares, e 255.164 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 951 persoas por milla cadrada (367/km²).
Bernardino Fernández de Velasco
Bernardino Fernánde de Velasco (1783 - 1851), Duque de Frías e Conde de Peñaranda. Político, militar e diplomático español.
Ingresa no exército con 13 anos, e chega ao rango de tenente cando conta con 19. Destinado en Portugal co exército francés, desertou para unirse á resistencia española durante a Guerra da Independencia Española. Co regreso de Fernando VII, e xa co grao de coronel, recomendoulle que xurara a Constitución de 1812 e que non fixera caso dos absolutistas.
Non será até 1820 cando regrese á vida política coa chegada do Trienio liberal como embaixador en Londres. Logo exíliase a Montpellier até que coa morte do rei consegue acceder as Cortes durante dous anos (1834 - 1836). Francisco Martínez de la Rosa envíao a París para conseguir a axuda dos franceses na Primeira Guerra Carlista.
No ano 1838 é nomeado senador pola Provincia de León. O 6 de setembro, foi nomeado Presidente do Consello de Ministros. Os seus intentos de reconciliación, obrigárono a dimitir o 8 de novembro. En 1845 regresa como senador vitalicio. E en 1847 ingresa na Real Academia Española.
O Carrexo, O Mosteiro, Ortigueira
O Carrexo é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 1 habitante.
Macchi MC.200
O Macchi MC.200 Saetta foi un caza italiano da segunda guerra mundial. Voou por primeira vez o 24 de decembro de 1937. Era un bo avión, doado de pilotar e moi áxil, pero o seu motor radial era pouco potente o que lle daba unhas pobres prestacións e un armamento escaso. Construíronse 1.153 exemplares de 25 series distintas.
Doris Lessing
Doris Lessing, de solteira Doris May Tayler, nada en Kermanshah, Persia, actualmente Irán, o 22 de outubro de 1919 e finada en Londres o 17 de novembro de 2013, foi unha escritora británica, gañadora do Premio Nobel de Literatura en 2007.
Traxectoria
O seu pai, oficial do exército británico, foi vítima da primeira guerra mundial, onde sufriu graves amputacións. Cando contaba seis anos, a súa familia, atraída polas promesas de facer fortuna cultivando millo, tabaco e cereais, trasladouse a Rodesia, unha antiga colonia inglesa, hoxe Zimbabwe, onde pasou a súa infancia e mocidade.
Os recordos desa época son ambivalentes, por unha banda a educación estrita e severa da súa nai; por outro, aqueles momentos nos que, en compañía do seu irmán Henry, gozaba e descubría a natureza. Tamén descubriu a discriminación racial.
En loita constante coa súa nai, Doris, desexando fuxir do seu autoritarismo, abandonou, aos quince anos, os seus estudos que proseguiu de xeito autodidacta, e púxose a traballar como auxiliar de clínica. Frustrada polos desenganos dalgunhas aventuras amorosas pasaxeiras, empezou a escribir as súas primeiras novelas infestadas de pantasmas. Foron pequenas historias das que vendeu dúas a unhas revistas surafricanas.
Aos 18 anos trasladouse a Salisbury onde traballou como telefonista. En 1939, cando tiña 19 anos, casou cun funcionario, Frank Wisdom, co que tivo dous fillos. En 1943 divorciouse e uniuse a un grupo de ideas comunistas. En 1944 casou, por segunda vez, con Gottfried Lessing, do que tomou o seu apelido, e co que tivo o seu terceiro fillo.
Aos 36 anos, xunto co seu fillo, volveu a Londres e iniciou a súa carreira como escritora. Un ano despois publicou a súa novela: "Canta a herba". Moi comprometida politicamente perde, definitivamente, todas as súas ilusións abandonando o comunismo en 1954.
Obra literaria
A obra de Doris Lessing ten moito de autobiografía, inspirándose na súa experiencia africana, na súa infancia, nos seus desenganos sociais e políticos. Os temas plasmados nas súas novelas céntranse nos conflitos culturais, as flagrantes inxustizas da desigualdade racial, a contradición entre a consciencia individual e o ben común.
En 1956, coñecidas as súas críticas constantes e implacábeis, prohibíuselle a estancia en toda Suráfrica e Rodesia especialmente.
En 1962 publica a súa novela máis coñecida, "O caderno dourado", que a catapultou á fama converténdoa na icona das reivindicacións feministas.
En 1995, con 76 anos, regresou a Suráfrica para visitar á súa filla e aos seus netos e dar a coñecer a súa autobiografía. Ironías da historia, foi acollida cos brazos abertos, cando os temas que ela tratara nas súas obras foran a causa da súa expulsión do país corenta anos atrás.
Autora de máis de corenta obras, e soada desde a aparición, en 1950, do seu primeiro libro "Vencida pola sabana" (Vaincue par la brousse), é considerada unha escritora comprometida coas ideas liberais, a pesar de que ela nunca quixo dar ningunha mensaxe política na súa obra.
Doris Lessing foi a icona das causas marxistas, anticolonialistas, anti-segregacionistas e feministas.
En 2007 recibiu o Premio Nobel de Literatura pola súa «capacidade para transmitir a épica da experiencia feminina e narrar a división da civilización con escepticismo, paixón e forza visionaria»
Reacción crítica ao premio Nobel
A crítica literaria en xeral tomou a concesión do Premio Nobel de Literatura a Doris Lessing con sorpresa e escepticismo, debido a que non contaba nas quinielas ao galardón do 2007, a pesar de ser unha "eterna candidata". Autores como Ana María Moix, Mario Vargas Llosa alabaron os seus méritos literarios tras a concesión do galardón. Porén, algunhas voces críticas se alzaron contra esta decisión:
Tamén Umberto Eco no mesmo foro, a pesar de considerar que a autora merecía o premio, admitía a súa sorpresa pola decisión declarando que é estraño que o premio o volva gañar un autor de lingua inglesa tan pouco tempo despois de Harold Pinter."
Presidencia da Xunta de Andalucía
A Presidencia da Xunta de Andalucía é, segundo o seu Estatuto de Autonomía, o cargo ocupado pola persoa que preside a Xunta de Andalucía, cuxa actividade dirixe, coordina a Administración da comunidade autónoma, designa e separa os conselleiros e ostenta a suprema representación de Andalucía e a ordinaria do Estado na comunidade. Elíxese polo Parlamento de Andalucía entre os seus membros e é nomeado polo Rei de España.
Lista de presidentas e presidentes
O primeiro titular foi Rafael Escuredo Rodríguez. Antes de 1982, os presidentes da primeira (1978-1979) e segunda (1979-1982) Xunta preautonómica foron Plácido Fernández Viagas e o propio Rafael Escudero, respectivamente, ambos os dous do PSOE.
Preoccupations (álbum)
Preoccupations é o segundo álbum de estudio da banda canadense de post-punk Preoccupations, publicado o 16 de setembro de 2016 a través do selo Flemish Eye no Canadá e de Jagjaguwar nos Estados Unidos. Trátase do primeiro álbum do grupo editado baixo este nome, despois de cambialo de "Viet Cong" en 2015.
Merlán, Palas de Rei
San Salvador de Merlán é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 104 habitantes, deles 51 eran homes e 53 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Michael Dempsey
Primeiros anos
Michael Dempsey naceu en Salisbury, Rodesia do Sur (na actualidade Harare, Zimbabwe), e a súa familia trasladouse a Surrey, Inglaterra en 1961, onde asistiu ao Salfords County School dende 1963 ata 1970.
Posteriormente estivo na Notre Dame Middle School entre 1970 e 1972, onde coñeceu a Robert Smith, Marc Ceccagno e Lol Tolhurst. Alí tocaron nun principio xuntos como The Obelisk en decembro de 1972, facendo o concerto de fin de curso para os seus compañeiros. A pesar de ser coñecido sobre todo polo seu traballo de baixista, Dempsey tocou a guitarra na única actuación de The Obelisk, onde Alan Hill encargouse do baixo.
Máis tarde estivo no Saint Wilfrid's Catholic Comprehensive School (1972–1976), e no Crawley College de 1976 ata 1978.
En xaneiro de 1976 Dempsey converteuse nun dos membros fundadores de Malice, xunto con Smith, Ceccagno e outros. A banda tamén contou máis tarde con Laurence Tolhurst e Porl Thompson. Malice realizou unicamente un feixe de concertos en decembro dese ano.
The Cure
En 1977 Dempsey, Tolhurst, Smith e Thompson formaron Easy Cure, que se convertería en The Cure despois da saída de Thompson en abril de 1978. Dempsey apareceu como baixista nos sinxelos "Killing an Arab" (1978) e "Boys Don't Cry" (1979) e no álbum Three Imaginary Boys (1979). Ademais do líder Smith, Dempsey tivo a distinción de ser o outro membro de The Cure (xunto con Simon Gallup na demo non editada "Violin Song") en realizar voces principais. Cantou na versión de Jimi Hendrix "Foxy Lady", que aparece en Three Imaginary Boys. Dempsey fixo a súa última aparición ao vivo como membro de The Cure o 15 de outubro de 1979 no Hammersmith Odeon de Londres, na última noite da xira da banda como abreconcertos de Siouxsie and the Banshees. En novembro dese ano, porén, os sinxelos "Jumping Someone Else's Train" de The Cure e "I'm a Cult Hero"/"I Dig You" do proxecto paralelo da banda, Cult Hero, foron lanzados coa participación de Dempsey, ao baixo e aos teclados respectivamente. O álbum de The Cure Three Imaginary Boys e os sinxelos de 1978 e 1979 onde aparece Dempsey foron porteriormente editados para o mercado estadounidense como o álbum Boys Don't Cry en 1980, e aparece nas primeiras Peel Sessions da banda realizadas entre 1978 e 1979.
En 1986 Dempsey apareceu no vídeo musical dunha nova versión de "Boys Don't Cry". No 2004 apareceu a edición deluxe de Three Imaginary Boys cun segundo disco de rarezas e material non editado anteriormente dos anos 1977 a 1979, non que aparece Dempsey no baixo. Tamén sae nalgunhas cancións da edición de luxo de Seventeen Seconds.
Associates
Despois de deixar The Cure, Dempsey converteuse en baixista dos escoceses Associates, que (ao igual que The Cure) tiñan un contrato con Fiction Records. Michael xa actuara con Associates antes de abandonar The Cure, pero realizou a súa estrea como novo baixista a tempo completo o 16 de novembro de 1979 no Eric's Club de Liverpool. Foi baixista da banda entre 1979 e 1983, aparecendo nos álbums Fourth Drawer Down (1981) e Sulk (1982), ademais de en varios sinxelos editados entre 1980 e 1983.
O grupo orixinal separouse en 1983 despois da saída do co-fundador Alan Rankine, porén, o líder Billy Mackenzie continuou traballando baixo o nome de Associates con varios colaboradores, incluído Dempsey nalgunhas etapas. O seu substituto ao bvaixo durante esta segunda etapa de Associates foi Roberto Soave.
Despois da morte de MacKenzie en 1997, Dempsey foi o responsable de remasterizar e reeditar moito do primeiro material da banda como parte do proxecto de V2 Records, para asegurar que o legado de MacKenzie quedaba preservado. Dende entón Dempsey foi o encargado de manter dispoñible o material de arquivo da banda.
Roxy Music
Unha das aparicións máis notables de Dempsey, pero tamén das que pasaron máis desapercibidas, foi coa lendaria banda británica Roxy Music. Dempsey aparece tocando o baixo no vídeo para o seu hit "Avalon", e tamén estivo de xira co grupo promocionando o álbum do mesmo nome no ano 1982.
The Lotus Eaters
En 1983 Dempsey converteuse no baixista da acabada de formar banda de Liverpool The Lotus Eaters, substituíndo ao baixista orixinal Phil Lucking. O grupo asinou con Arista Records e lanzou o seu sinxelo de estrea "The First Picture of You" en xuño dese ano (que acadou o número 15 nas listas británicas), ao que lle seguiron "You Don't Need Someone New" (en agosto) e "Set Me Apart" (en 1984). O primeiro álbum, No Sense of Sin, foi lanzado en 1984 e tras el apareceron os sinxelos "Out On Your Own" e "It Hurts". Tanto Dempsey como o membro fundador Jem Kelly deixaron o grupo en 1985: o co-fundador Peter Coyle continuou co nome The Lotus Eaters durante pouco tempo mentres que Kelly reformou a súa anterior banda, The Wild Swans.
En 1998, The Lotus Eaters editaron First Picture of You - BBC Sessions, unha recompilación de sesión na Radio 1 gravadas entre 1982 e 1983, e material ao vivo de 1984 con Dempsey no baixo. O membros fundadores Coyle e Kelly reformarían The Lotus Eaters no 2000 e editaron o álbum Slentspace, pero Dempsey non se uniría a eles.
Asociación con Lol Tolhurst
En 1990 Dempsey, Tolhurst e Gary Biddles (de Fools Dance) estiveron gravando demos xuntos coa idea de formar unha nova banda despois da saída de Tolhurst de The Cure. Coa incorporación do teclista Chris Youdell (de Then Jerico) e do batería Alan Burgess a banda xurdiu en 1991 co nome de Presence cos sinxelos "In Wonder" e "All I See". Dempsey recibiu os créditos de co-compositor de "Amazed", unha cara-b de "All I See", pero se tivo un rol secundario como baixista de sesión e non apareceu nas fotos ou na prensa coa banda. Porl Thompson tamén foi convidado e fixo algunha colaboración coa guitarra nalgúns deses temas, pero cara 1992 tanto Dempsey como Thompson foron substituídos oficialmente polo baixista Roberto Soave (anteriormente en Associates e Shelleyan Orphan) e o guitarrista Rob Steen. Dempsey tamén aparecería como co-compositor doutros dos temas do álbum de 1993 Inside.
No ano 2004 Dempsey dixo que aínda estivera traballando regularmente con Tolhurst e que mantiña algún contacto con Thompson, pero non falara cono Smith en anos. No 2007 Dempsey remesturou material do proxecto de Tolhurst posterior a Presence, Levinhurst, e no ano 2009 tocou o baixo no seu terceiro traballo.
MDM Media
Dende a década dos 90 Dempsey leva traballando na restauración dixital de son, a remasterización, na concesión de licenzas, como consultor de medios e realizando bandas sonoras para películas ou televisión. Entre os seus clientes están Warner Music Group, Universal Music Group e V2 Records e ten a súa propia compañía, MDM Media, especializada nesas áreas. Tamén é parte dunha empresa afiliada, BDM Music, onde tamén están como compositores Tolhurst, Rankine e outros músicos, compositores e produtores cons que Dempsey traballou nalgún momento da súa carreira.
Poliacrilamida
A poliacrilamida (para a IUPAC poli(2-propenamida) ou poli(1-carbamoiletileno), abreviada como PAM) é un polímero (-CH2CHCONH2-) formado a partir de subunidades de acrilamida. Pode sintetizarse como unha estrutura de cadea liñal simple ou con enlaces cruzados, normalmente usando N,N'-metilenobisacrilamida. Na forma con enlaces cruzados, a posibilidade de que estea presente algún monómero redúcese moito máis. Absorbe doadamente moita auga, formando un xel brando cando está hidratado, que se usa en aplicacións como a electroforese en xel de poliacrilamida, e pode chamarse tamén cristais fantasma cando ten enlaces cruzados, e utilízase tamén na fabricación de lentes de contacto brandas. Na forma de cadea recta, utilízase como axente espesante e de suspensión. Máis recentemente, foi uilizado como recheador subdérmico en cirurxía estética facial (Aquamid).
Tratamento de augas
A forma iónica da poliacrilamida ten un importante papel nas plantas de tratamento de auga potable. Os sales metálicos trivalentes, como o cloruro férrico e o cloruro de aluminio, son ponteados polas longas cadeas de polímeros de poliacrilamida. Isto ten como resultado unha mellora significativa da floculación. Isto pertimite que as plantas depuradoras melloren moito a eliminación do contido orgánico total da auga que chega á estación.
Na industria petrolífera
Outro uso común da poliacrilamida e os seus derivados é en aplicacións de subsuperficie como as técnicas de aumento da extracción de cru en campos petrolíferos (EOR). Pode xerarse unha alta viscosidade das solucións acuosas con baixas concentracións de polímeros de poliacrilamida, e estes poden ser inxectados na zona de extracción para mellorar a economía da técnica de inxección de auga convencional.
Acondicionamento de solos
As funcións primarias dos acondicionanadores do solo de poliacrilamida son o incremento da terra cultivable, a aireación e a porosidade e reducir a compactación, pulverulencia a a escorredura de auga. Funcións ssecundarias son incrementar o vigor das plantas, cor, aparencia, profundidade de enraizamento e emerxencia de sementes á vez que diminuír as necesidades de auga, doenzas, erosión e gastos de mantemento.
O acondicionamento do solo linear foi desenvolvido na década de 1950 por Monsanto Company e foi comercializado co nome Krilium. A tecnoloxía de acondicionamento do solo foi presentada nun simposio sobre "Mellora da estrutura do solo" celebrado en Filadelfia, Pennsilvania en 1951. A tecnoloxía foi moi documentada e publicada no número de xuño de 1952 da revista Soil Science, volume 73 dedicado a acondicionadores de solos poliméricos. A formulación orixinal de Krilium era difícil de usar porque contiña calcio co polímero linear con enlaces cruzados en condicións de campo. Malia a forte campaña de mercadotecnia despregada, a produción de Krilium foi abandonada por Monsanto. 34 anos despois, a revista Soil Science quería actualizar a tecnoloxía de acondicionamento de solos e publicou outro número dedicado a un condicionador de solos polimérico e especialmente linear e soluble en auga, a poliacrilamida aniónica en maio de 1986, volume 141, número 5. O limiar da publicación, escrito por Arthur Wallace de UCLA e Sheldon D. Nelson de BYU sinalaba, entre outras cousas o seguinte: Os novos acondicionadores de solos hidrosolubles poden, se se usan de acordo cos procedementos establecidos: En consecuencia, isto tradúcese no seguinte: A forma con enlaces cruzados que retén a auga utilízase a miúdo en agricultura e horticultura con nomes comerciais como Broadleaf P4, Swell-Gel, e outros.
A forma aniónica de poliacrilamida linear hidrosoluble é frecuentemente usada como acondicionador de solos en terreos agrícolas e sitios de construción para o control da erosión, para protexer a calidade da auga dos ríos e regatos da zona.
Outros usos
O polímero úsase tamén para fabricar os xoguetes Gro-Beast, que se expanden cando se poñen na auga, como os aliens de tubo de ensaio. De xeito similar, as propiedades absorbentes dun dos seus copolímeros poden ser utilizadas como un aditivo en pos corporais.
Tamén foi utilizado na síntese dos primeiros fluídos Boger.
Utilízase tamén na fabricación de papel, serigrafía e lentes de contacto brandas. Na forma de cadea recta, utilízase como axente espesante e de suspensión. Máis recentemente, foi uilizado como recheador subdérmico en cirurxía estética facial (Aquamid).
Estabilidade da poliacrilamida na extracción de petróleo
En solucións acuosas diluídas, como as que se usan comunmente para aplicacións de técnicas para incrementar a cantidade de cru que pode ser extraído dun campo petrolífero (EOR), os polímeros de poliacrilamida son susceptibles á degradación química, térmica e mecánica. A degradación química ocorre cando o residuo lábil amida se hidroliza a temperatura ou pH elevados, tendo como resultado a evolución a amoníaco e un grupo carboxilo restante. Así, o grao de anionicidade da molécula increméntase. A degradación térmica do esqueleto de vinilo da molécula pode ocorrer por varios mecanismos de radical posibles, incluíndo a autooxidación de pequenas cantidades de ferro e reaccións entre o oxíxeno e as impurezas residuais da polimerización a altas temperaturas. A degradación mecánica pode tamén ser algo a considerar ás altas velocidades de cizalla experimentadas na rexión próxima a pozos de perforación.
Efectos ambientais
Existe a preocupación de que a poliacrilamida usada en agricultura poida contaminar os alimentos con acrilamida, unha coñecida neurotoxina. Aínda que a propia poliacrilamida é reltivamente non tóxica, sábase que a poliacrilamida dispoñible comercialmente contén cantidades residuais diminutas de acrilamida como restos da súa fabricación, xeralmente de menos do 0,05% w/w.
Nun estudo realizado en 1997 na Universidade do estado de Kansas, púxose a proba o efecto das condicións ambientais sobre a poliacrilamida, e observouse que a degradación da poliacrilamida en certas condicións pode causar a liberación de acilamida. Non obstante, o deseño experimental deste estudo e os seus resultados e interpretación foron cuestionados, e nun estudo de 1999 da Nalco Chemical Company non se repetiron eses mesmos resultados.
Branco (homónimos)
Branco pode referirse a:
Welcome to Sky Valley
Welcome to Sky Valley é o terceiro álbum da banda de stoner rock Kyuss, editado o 28 de xuño de 1994 a través da Elektra Records.
O Batán, Mandaio, Oza-Cesuras
O Batán é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Criptomeria
A criptomeria ou cedro xaponés, Cryptomeria japonica (L.f.) D. Don, é a única especie de árbore do xénero Cryptomeria.
É unha conífera pertencente á familia das cupresáceas, endémica do Xapón, onde é coñecida co nome xaponés de sugi (杉). En Occidente incrementouse o uso do termo "sugi" para se referir a esta árbore, xa que semella máis axeitado ca o usado antigamente: "cedro xaponés", xa que o "sugi" non é un auténtico cedro (xénero Cedrus).
A criptomeria xaponesa cultivouse por moito tempo na China, que quizais sexa o seu sitio nativo. As formas seleccionadas son para planta ornamental e produción madeireira.
Hai moito que na China se describiu unha variedade: Cryptomeria japonica var. sinensis (ás veces considerada unha especie distinta, Cryptomeria fortunei Otto & F.Dietr. ), porén non difiren en toda a área do Xapón, ademais de non existir unha evidencia definitiva como para saber o que ocorreu na China.
Simbolismo e usos
left|miniatura|Avenida de sugi co "altar [[:w:ja:戸隠神社|Togakushi" en Nagano.]] miniatura|Conos de Cryptomeria japonica miniatura|Toro de Cryptomeria japonica
A criptomeria é a árbore nacional do Xapón, comunmente plantada arredor de templos, con moitas e enormes árbores plantadas séculos atrás. Sargent (1894; The Forest Flora of Japan) conta que Daimyō, un amo feudal que era demasiado pobre para doar unha luz votiva de pedra no funeral do Shōgun Tokugawa Ieyasu (1543–1616) no altar Tōshōgū, permitiu plantar unha avenida de sugi, "para que os futuros visitantes sentisen a protección da calor do sol". A avenida, que aínda existe hoxe en día, ten 65 km de lonxitude e árbores grandiosas.
Emprégase acotío coma árbore forestal, é moi usada en plantíos no Capón e na China. Tamén é empregada como árbore ornamental noutras áreas temperadas, incluíndo Gran Bretaña, Galiza, América do Norte.
Unha forma arbórea ornamental moi popular é o cultivar "Elegans", notáebl por manter a follax xuvenil toda a vida, no canto da follaxe desenvolvida nos adultos, que cambia ano tras ano. É unha árbore arbustivo de 5–10 m de altura.
miniatura|Plantación forestal de Cryptomeria. A madeira é recendente, de cor vermella rosada, lixeira mais rexa, resistente á podremia na auga. No Xapón úsase en todo tipo de construción.
Ecoloxicamente Cryptomeria é alimento das larvas dalgunhas avelaíñas do xénero Endoclita incluíndo a E. auratus, E. punctimargo, e E. undulifer.
Problemas
O pole de sugi (e de hinoki) é unha importante causa de rinite alérxica no Xapón.
HSV
O modelo HSV (H=matiz (en inglés Hue), S =Saturación, V=Valor), tamén chamado HSB (H=matiz (Hue), S =Saturación, B=Brillo), define un espazo de cores en base aos tres compoñentes constituíntes:
frame| espazo de [[cor HSV formando unha rolda de cores]]
O modelo HSV criouno en 1978 Alvy Ray Smith. É unha transformada non lineal do espazo de cores RGB.
Véxase tamén
Color wheel
Peter Arundell
Peter Arundell nado en Ilford, Essex o 8 de novembro de 1933 e finado en King's Lynn, Norfolk, Inglaterra o 16 de xuño de 2009. Foi un británico piloto de carreiras de Inglaterra, que competiu na Fórmula 1 para o equipo Lotus. Participou en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo, logrando 12 puntos de campionato.
Arundell converteuse nun piloto de carreiras profesional logo de terminar o seu servizo na Royal Air Force, competindo con coches Elva e Lotus. pronto gañou unha carreira de Fórmula Júnior disputada en Inglaterra, o trofeo John Davy no encontro do Boxing Day Brands Hatch nun Elva-D.K.W. en 1959. En 1962 gañou o campionato británico da Fórmula Júnior nun Lotus, e tamén en 1963 nun Lotus 27. Tamén gañou a carreira de Fórmula Júnior de Mónaco en 1961 e 1962. Gañou a última carreira da Fórmula Júnior celebrada en Inglaterra, o Anglo-European Formula Júnior Trophy, tamén en Brands Hatch, en setembro de 1963, nun Lotus 27-Ford.
Marcou a súa chegada ao Campionato Mundial de Fórmula Un en con dous podios. Foi considerado como unha gran promesa para o futuro e un gran piloto de apoio para o Campión do Mundo Jim Clark.
Retirouse das carreiras por completo en 1969, e máis tarde trasladouse a Florida, onde creou a compañía de software Mystique, responsable entre outros xogos da famosa Custer's Revenge.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fora do campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Anfitrión (Plauto)
miniatura|[[Clásicos en Galego 6: Anfitrión e Asinaria.]] Anfitrión é unha traxicomedia do poeta latino Tito Maccio Plauto.
The Left Hand of Darkness
The Left Hand of Darkness é unha novela de ciencia ficción da autora estadounidense Ursula K. Le Guin, publicada en 1969. A novela foi moi popular e converteu a Le Guin nunha das grandes escritoras de ciencia ficción.
Anfitrión (Plauto)
Argumento
A obra conta como Xúpiter se disfraza do xeneral Anfitrión para enganar á súa muller Alcmena e así gozar dunha longa noite de paixón con ela. Coa axuda do seu fillo, o deus Mercurio, disfrazado do escravo Sosia, consegue os seus propósitos, creando unha serie de malentendidos, onde reside a comicidade da obra. Destas relacións do deus coa matrona Alcmena nace o heroe Hércules.
The Left Hand of Darkness
Trama
A novela conta a historia de Genly Ai, un nativo da Terra que é enviado ó planeta de Gethen como un enviado de Ekumen, unha perdida confederación de planetas. A misión de Ai é persuadir ás nacións de Gethen de unirse a Ekumen, pero está impedido pola súa falta de comprensión da cultura gethiana. Os individuos de Gethen son ambisexuais, sen un sexo definido. Este feito ten unha grande influencia na cultura do planeta, e xera unha barreira de entendemento para Ai. Left Hand atópase entre os primeiros libros do xénero coñecido como ciencia ficción feminista e é a mostra máis famosa de androxinia na ciencia ficción. Un dos temas principais da novela é o efecto do sexo e o xénero na cultura e a sociedade, explorando en particular a relación entre Ai e Estraven, un político getheniano que confía nel e o axuda. Dentro do contexto da novela, tamén se explora a interacción entre as lealdades desenvoltas das súas personaxes principais, a soidade e o desarraigo de Ai, e o contraste entre as relixións das dúas nacións principais de Gethen. O tema do xénero tamén creou un debate feminista cando foi publicado por primeira vez, sobre as representacións dos ambiciosos gethianos.
Anfitrión (Plauto)
Adaptacións
A obra foi traducida ao galego por Mercedes Voado e María Xesús Frei, publicada en 1991 por Editorial Galaxia xunto con Asinaria. Tamén foi adaptada ao teatro en 2012 por Cándido Pazó co título de E ti quen vés sendo? para Talía Teatro.
Cwichelm de Wessex
miniatura|Reinos anglosaxóns de Inglaterra. Cwichelm, finado ao redor de 636. foi un rei de Wessex.
Traxectoria
Fillo máis vello de Cynegils. Acompañou ao seu pai nas loitas contra os galeses, a quen derrotaron en Brampton (614), e contra o rei Penda de Mercia. O historiador Beda o Venerable, na súa obra Historia ecclesiastica gentis Anglorum, menciona a Cwichelm como o instigador do intento de asasinato do rei Edwin de Deira, ao redor do 626. A última mención de Cwichelm nas Crónicas indica que foi bautizado en Dorchester, ao mesmo tempo que o seu pai e o rei Oswald de Northumbria, e que faleceu o mesmo ano.
Sociedade Deportiva Monterroso
A Sociedade Deportiva Monterroso é un club de fútbol galego, do concello de Monterroso. Compite na Primeira Autonómica de Galicia e xoga de local no campo de Cerdeiriños.
Historia
O equipo foi fundado en 1974, con Luis Pereiro como presidente. En 1981 logrou o ascenso a Primeira Rexional, categoría á que se regresou na tempada 2014-15.
Francisco de Sales
Francisco de Sales, nado no castelo de Sales (en Savoia) en 1567 e finado preto de Lión o 28 de decembro de 1622, foi un misioneiro católico.
Chao da Casa, Vilaster, Quiroga
Chao da Casa é un lugar da parroquia de Vilaster no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Francisco de Sales
Educación
Foi un neno inquedo aínda que enfermizo, educado no catolicismo no propio castelo onde nacera. Estudou no colexio de Annency. Xa mozo, foi desenvolvendo un carácter iracundo do que era consciente e contra o que loitou toda a súa vida, querendo ter como modelo a Francisco de Asís.
Tivo como preceptor a Pedro Deage, un sacerdote ríxido e esixente que o endureceu pero que, por contraste, farao ser máis tolerante e suave cos seus discípulos e subordinados.
Asumiu unha serie de propósitos dende moi novo, que desenvolvería máis tarde e que chegaron a ser clásicos da pedagoxía católica popular: oración matinal e antes de deitarse, meditación verbo dos dons concedidos por Deus de cara a acción de grazas, exame de conciencia, rezo do rosario, axuda ao pobre e o necesitado, trato amable con todos, lecturas piadosas, devoción pola eucaristía e confesión semanal (como afirmación fronte á negación dos protestantes da transubstanciación e do sacramento da confesión).
Kishiwada
Kishiwada (岸和田市, きしわだし, Kishiwada-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó sur da prefectura, na parte Sennan (signífica a parte sur da área de Izumi), ao centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 72,24 km² de superficie e unha poboación de 199.706 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.760 hab./km².
Francisco de Sales
Educación
Trasladouse a estudar á Universidade de París, concretamente ao colexio de Clermont rexentado polos xesuítas. Aplicouse no estudo así como na equitación, a esgrima e o baile. Era ben recibido nas reunións sociais de xente refinada, onde admiraban os seus coñecementos en retórica e filosofía, expostos por el con sinxeleza e sen pretensións.
Kishiwada
O concello de Kishiwada limita cos concellos de Kaizuka, Tadaoka, Izumi (da prefectura de Osaca); de Kinokawa e Katsuragi (da prefectura de Wakayama).
Francisco de Sales
Crise
Francisco de Sales, na altura do seu éxito social, sufriu unha fonda crise existencial que o puxo en contraste vital coas principais doutrinas luteranas e calvinistas (a graza e a predestinación). Tentando non participar das diversións contrarias a súa moral, foi obxecto de burlas que lle causaban unha profunda ira interior, que conseguía dominar ata o punto de que todos o tiñan por unha persoa apracible e mansa. A xenreira nacíalle dun sentimento de orgullo e soberbia, polo que chegou a atormentarse coa teima dunha segura condenación. Coñecedor das doutrinas de Jean Calvin, chegou a angustiarse coa idea de que estaba predestinado á condenación. Caeu nunha aguda depresión, perdendo o sono e a fame. Mais nesta crise interior empezou a percibir que o que máis lle facía sufrir non era o terror ás penas do Inferno senón a imposibilidade de amar a Deus, unha vez condenado.
Cun sentimento de inutilidade e fraxilidade radical, atopou luz na lectura no Evanxeo de frases como Deus enviou ao seu Fillo ao mundo non para condenalo, senón para que os malvados se salven por medio de El (Xn 3:17). Encontrou tamén apoio na súa devoción á Virxe María, segundo as recomendacións de San Bernardo.
O seu pai, Señor de Boisy ordenoulle estudar avogacía, e tiña para el proxectos de prosperidade social mediante un prometedor vencello matrimonial. En Padua estudou Dereito pero sacou horas con grande esforzo para estudar tamén Teoloxía. Non aceptou a dignidade senatorial que lle ofreceron e revelou ao seu pai a súa decisión de ser sacerdote. Coa oposición tallante deste, foi ordenado en 1593.
Sendo Deán de Xenebra, moi cedo veuse o seu estilo peculiar, centrado especialmente nos marxinados e desfavorecidos. Así mesmo, o seu xeito de predicación era sinxelo, carente de afectada retórica, que desgustaba ao clero elegante, pero que chegaba ás capas humildes da sociedade xenebresa.
A Misión de Chablais
O Bispo Claudio de Garnier, decidiu envialo á unha misión evanxelizadora en terras gañadas pola nova fe calvinista. Nun contexto de sanguentos conflitos relixiosos, unha misión pacífica e desprotexida como esta alarmou ao Señor de Boisy, que considerou que o seu fillo ía directo ao martirio. Tentou influír no bispo para que revogase a encomenda, pero a firmeza na decisión de Francisco mantivo a decisión do Bispo. O seu pai desautorizouno argumentado que non quería ser o asasino do seu fillo.
Francisco emprendeu a pé a viaxe e, sen casa nin acubillo, sufriu as penalidades xeográficas e climáticas ademais das propias dunha situación tinguida de violencia e intolerancia. Nesta tesitura aprendeu unha lección que o marcaría: atacado polos lobos, salvou a vida agabeando nunha árbore, da que foi rescatado por uns labregos calvinistas. Isto fíxolle amar aínda máis aos seus adversarios de fe. Mediante a soa amizade, paradoxalmente, converteunos ao catolicismo.
Os resultados da misión, eran escasos, estando a rexión asolagada pola guerra e a inseguridade, Francisco enxeñou un método para chegar ao máximo número de labregos e montañeses: a redacción e distribución de panfletos ou follas voantes onde expuña a fe católica fronte ao que consideraba erros calvinistas. Os orixinais aínda consérvanse no convento da Visitación de Annency.