cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Not Wanted
Not Wanted é un filme estadounidense de 1949 dirixido por Elmer Clifton e Ida Lupino e protagonizado por Sally Forrest, Keefe Brasselle e Leo Penn. Os escenarios do filme foron deseñados polo director de arte Charles D. Hall. A rodaxe tivo lugar en Universal Studios.
Estreouse subtitulados en galego o 6 de outubro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Sinopse
Despois de abandonar a súa cidade natal para seguir un músico viaxeiro, unha muller nova é abandonada estando embarazada.
Os Bruñeiros, Parada das Achas, A Cañiza
Os Bruñeiros é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pseudochondrostoma polylepis
A boga (Pseudochondrostoma polylepis) é unha especie de peixe teleósteo da familia dos ciprínidos.
É un endemismo da conca do Texo, na península Ibérica e foi introducida nas concas do Xúcar e Segura. O seu hábitat natural son os ríos e cursos de auga intermitentes. Está ameazada por perda de hábitat. En España chega a alcanzar os 40 cm de longo. É de cor prateada e as súas aletas son case brancas. A súa alimentación é omnívora. A boga é un dos ciprínidos máis apreciados en España por pescadores recreativos xa que é un peixe de bo tamaño.
Na península ibérica, outras especies coñecidas de bogas son a boga do Guadiana (Pseudochondrostoma willkommii), que soamente habita na conca deste río e algunhas zonas do Guadalquivir e a boga do Douro (Pseudochondrostoma duriense) endémica da conca do Douro.
Leonardo Padura
Leonardo de la Caridad Padura Fuentes, coñecido como Leonardo Padura, nado na Habana o 9 de outubro de 1955, é un escritor, xornalista e guionista cubano, coñecido polas súas novelas policiais do detective Mario Conde e pola novela El hombre que amaba a los perros (2009).
Traxectoria
Nacido en Mantilla (un dos dez Consellos Populares do barrio de Arroyo Naranjo, no territorio da provincia da Habana), fixo os seus estudos preuniversitarios no pre da Víbora, de onde é a súa esposa, a guionista Lucía López Coll. Estas zonas da Habana, moi ligadas espiritualmente a Padura, veranse reflectidas máis tarde nas súas novelas. Padura estudou Literatura Latinoamericana na Universidade da Habana e comezou a súa carreira como xornalista en 1980 na revista literaria El Caimán Barbudo; tamén escribía para o periódico Juventud Rebelde. Máis tarde deuse a coñecer como ensaísta e escritor de guións audiovisuais e novelista.
A súa primeira novela —Fiebre de caballos—, basicamente unha historia de amor, escribiuna entre 1983 e 1984. Pasou os seis anos seguintes escribindo longas reportaxes sobre feitos culturais e históricos, que, como el mesmo relata, permitíanlle tratar eses temas literariamente. Naquel tempo empezou a escribir a súa primeira novela co detective Mario Conde e, mentres o facía, deuse conta de "que eses anos que traballara como xornalista, foran fundamentais" no seu "desenvolvemento como escritor". "Primeiro, porque me deron unha experiencia e unha vivencia que non tiña, e, segundo, porque estilisticamente eu cambiara absolutamente con respecto á miña primeira novela", explica Padura nunha entrevista a Havana-Cultura.
As novelas policiais de Padura teñen tamén elementos de crítica á sociedade cubana. Respecto diso, o escritor dixo: "Aprendín de Hammett, Chandler, Vázquez Montalbán e Sciascia que é posible unha novela policial que teña unha relación real co ambiente do país, que denuncie ou toque realidades concretas e non só imaxinarias".
O seu personaxe Mario Conde —desordenado, frecuentemente bébedo, fumador, descontento e desencantado, "que arrastra unha melancolía", segundo o mesmo Padura— é un policía que querería ser escritor e que sente solidariedade polos escritores, tolos e borrachos. As novelas con este tenente tiveron grande éxito internacional, foron traducidas a varios idiomas e obtiveron prestixiosos premios. Mario Conde, sinala o escritor na citada entrevista, reflicte as "vicisitudes materiais e espirituais" que tivo que vivir a súa xeración. "Non é que sexa o meu alter ego, pero si foi a maneira que eu tiven de interpretar e reflectir a realidade cubana", confesa.
Mario Conde, en realidade, "non podía nin quería ser policía" e en Paisaje de otoño (1998) deixa a institución —como o mesmo Padura deixou tres anos antes o seu posto de xefe de redacción da Gaceta de Cuba, a revista da Unión de Escritores, para consagrarse á escritura— e cando reaparece en Adiós Hemingway (2001) está xa dedicado á compravenda de libros vellos.
Ten tamén novelas nas que non figura Mario Conde, como La novela de mi vida (2002) ou El hombre que amaba a los perros (2009), onde as críticas á revolución cubana e o réxime estalinista alcanzan as súas cotas máis altas.
Padura escribiu tamén guións cinematográficos, tanto para documentais como para películas de argumento. A miniserie "Cuatro estaciones en la Habana" estreouse en Netflix en 2016. O catro capítulos da serie recrean novelas de Padura, publicada entre 1991 e 1998, especificamente as que constitúen a tetraloxía 'As catro estacións' e cuxo protagonista é o detective Mario Conde.
Vive no barrio de Mantilla, o mesmo no que naceu. Ao preguntarlle por que non pode deixar A Habana, o ambiente da súa historia, dixo: “Son unha persoa conversadora. A Habana é un lugar onde se pode sempre ter unha conversación cun estranxeiro nunha parada de guaguas”.
Marga
miniatura|Margas azuis preto de Col St. Jean, ricas en fósiles. miniatura|Marga miniatura|upright=1.15|Perfil xeolóxico do túnel do [[canal da Mancha construído principalmente a través de capas de diversos tipos de marga.]] Unha marga é unha rocha sedimentaria de tipo terríxeno, composta por unha fracción arxilosa e outra carbonatada, xeralmente de carbonato de calcio (calcita), ou ben de carbonato de magnesio e calcio (dolomita [MgCa(CO3)2]). Como minerais accessorios poden presentar xeralmente cuarzo, mica, grafito, xeso ou pirita. A súa densidade é de 2-2,65. Nas margas típicas, a porcentaxe de carbonato de calcio vai do 35% ao 65%; por riba e por debaixo destes valores hai termos de transición cara ao calcario (ou dolomía) polos contidos altos de carbonato ou ben cara á arxila polos contidos baixos de carbonato. Marga era orixinariamente un vello termo aplicado laxamente a unha gran variedade de materiais, moitos de orixe sedimentaria, basicamente mesturas de arxila e carbonato de calcio, formados en condicións acuáticas. Este tipo de rochas deriva de sedimentos fangosos de orixe principalmente mariña en condicións de baixa enerxía do medio.
Ambiente sedimentario e características fisicoquímicas
O aspecto pode ser terroso e máis ou menos friable ou masivo con fractura prismática ou tamén cóncava. A miúdo, os sedimentos margosos son fosilíferos, ás veces con abundancia de formas e exemplares con fósiles en bo estado de conservación. Como rocha carbonatada, reacciona con efervescencia inmersa en ácido clorhídrico.
Distribución
miniatura|Afloramento de Bunter Merge, [[Stuttgart, Alemaña, Triásico inferior]] As margas (en senso amplo) son sedimentos típicos da plataforma continental e de mares epicontinentais, ou sexa, de mares situados sobre parte da codia continental. Derivan de dúas fontes principais: Os sedimentos margosos esténdense tamén no dominio peláxico máis profundo e na parte máis próxima da chaira abisal.
Os sedimentos margosos están moi difundidos por todo o mundo. Cando están erosionados, toman o aspecto de bad lands, terras ermas onde practicamente non crece ningunha planta.
Tipos
As margocalcarias ou calcarias arxilosas son margas cun contido de carbonatos entre un 75 e un 80% (ou 65-90%) e o resto é arxila.
Dinar almorábide
miniatura|Dinar almorábide [[Cuñaxe|cuñado a nome de Yusuf ibn Tashfin (1061-1106), líder dos almorábides na Península Ibérica durante o século XI. Procede da ceca de Agmat, en Mortocos.]] O dinar almorábide (en árabe: الدينار المرابطي) foi unha moeda de ouro cuñada pola dinastía almorábide no Magreb e en Al-Andalus.
Os dinares almorábides circularon amplamente fóra dos límites do Imperio Almorábide e nos reinos cristiáns da Península Ibérica estas moedas comezaron a ser coñecidas como "morabetinos", o que deu lugar posteriormente á aparición dos "marabedís".
Historia
Cando os almorábides conquistaron Audagost cara a 1054 gañaron o control da parte sur das rutas comerciais que atravesaban o Sáhara. A parte norte foi ocupada logo da toma dos oasis de Sijilmasa aos nagrava por parte de Abu Bakr ibn Umar. Nesta posición, os almorábides puideron controlar e beneficiarse do comercio de ouro transahariano. Dous anos despois da toma de Sijilmasa, punto de entrada do ouro no norte de África, cuñáronse alí dinares a nome de Abu Bakr ibn Umar.
Ao se converter oficialmente Yusuf ibn Tashfin en emir dos almorábides en 1087, cuñáronse moedas co seu nome e o volume da produción aumentou. Ademais de en Sijilmasa, cuñáronse moedas en varias cecas novas, a primeira delas en Agmat, en 1093. A ceca de Agmat tivo a maior produción de todas as do norte de África ata 1122 e esta localidade era a máis rica durante o período almorábide.
A partir de 1096 comezaron a cuñarse os dinares almorábides en al-Andalus, inicialmente en Sevilla. A produción aumentou notablemente a partir de 1104, o ano despois de que Ali ibn Yusuf fose recoñecido como herdeiro do imperio; nestas moedas apracece o seu nome xunto ao do seu pai. Ronald A. Messier suxire que o obxectivo era "dar a coñecer a lexitimidade do dereito de Ali ao trono".
Baixo Ali, a produción de moedas aumentou considerablemente e os dinares pasaron a ser cuñados tamén en Marrakech, que acababa de ser establecida como capital almorábide, aproximadamente en 1097. Catro anos máis tarde comezaron a cuñarse tamén en Fez e en Tremecén (na actual Alxeria), entre outros lugares. A multiplicación das cidades onde se cuñaban os dinares axudaban o sultán a consolidar o seu control dobre as partes máis distantes do seu imperio, xa que o seu nome impreso sobre as moedas funcionaba como unha especie de marca e símbolo de autoridade fronte ás hipotéticas revoltas. miniatura|Dinar almorábide a nome de Ali ibn Yusuf ([[1107-1142). Ceca de Isbiliya (Sevilla). Datado en AH 520 (AD 1126/1127).]] A maior produción de dinares almorábides comezou cara a 1120 e mantívose ata aproximadamente 1130, coincidindo co punto culminante da prosperidade almorábide e cando se realizou a maioría das construcións de Ali. As cecas andalusís máis produtivas desta época estaban situadas en Almería, Sevilla e Granada, que eran as cidades máis importantes para o comercio internacional.
Ante a ameaza de Ibn Tumart e o movemento almohade, Ali focalizou a súa atención na parte africana do seu imperio. Cara a 1130 producíronse máis dinares almorábides en África que na Península Ibérica. Entre 1139 e 1146, os almohades de Ibn Tumart emprenderon unha guerra total contra os almorábides ata chegar a conquistar Marrakech. Os efectos económicos deste conflito fixéronse notar xa mesmo en 1141, cando os comerciantes de Fez se queixaban dos "usurpadores" almohades.
O derradeiro sultán almorábide, Ishaq ibn Ali, e algúns rebeldes almorábides cuñaron algúns dinares entre 1146 e 1151.
Circulación
Os almorábides comerciaban case exclusivamente con dinares de produción local. Baixo os almorábides, al-Andalus exportaba produtos ao norte de África, a Exipto e ao norte dos Pireneos, entre outros lugares, e tamén importaba produtos de zonas tan distantes como a China, a India ou Persia, Oriente Medio, o norte de África e Europa.
Por mor da extensa rede comercial dos almorábides e a reputada calidade das súas moedas, os mercados mediterráneos estiveron inzados de dinares almorábides durante case un século e competiron co dinar fatimí como moeda dominante do comercio mediterráneo.
Anna Birulés
Anna María Birulés i Bertrán, nada en Xirona o 28 de xuño de 1954, é unha política e directiva empresarial española que exerceu de ministra de Ciencia e Tecnoloxía durante o segundo goberno de José María Aznar.
Traxectoria
Anna Birulés naceu na cidade de Xirona en 1954. Birulés, que militou no PSUC a finais da década de 1970, estudou Ciencias Económicas na Universidade de Barcelona, ampliando posteriormente os seus estudos na Universidade de California en Berkeley, nos Estados Unidos. É membro do Círculo de Empresarios e da xunta do Círculo de Economía de Barcelona.
Iniciou a súa actividade profesional no Departamento de Industria da Generalitat de Cataluña, desempeñando o cargo de directora xeral do Centro de Información e Desenvolvemento Empresarial (CIDEM), directora xeral de Promoción Comercial, presidenta do Consorcio para a Promoción Comercial de Cataluña (COPCA), baixo as ordes do director xeral de Industria da Generalitat, Josep Piqué. En 1997 abandonou o seu cargo de secretaría xeral do Banc Sabadell para ser nomeada directora xeral de Retevisión, desde onde dirixiu o proceso de expansión do operador de telecomunicacións, mediante a vertebración da compañía a través das súas filiais Retevisión Móvil (telefonía móbil), Onda Digital (televisión dixital terrestre e Retevisión Interactiva (servizos de internet).
Sen estar afiliada a ningún partido político, foi nomeada ministra de Ciencia e Tecnología coa formación do segundo goberno de José María Aznar no ano 2000. Ocupou o cargo ata o 10 de xullo de 2002, cando foi substituída por Josep Piqué.
O Cabo, Parada das Achas, A Cañiza
O Cabo é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Cachete, Parada das Achas, A Cañiza
O Cachete é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Caldas, Parada das Achas, A Cañiza
As Caldas é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Adam Zagajewski
Adam Zagajewski, nado en Lwów o 21 de xuño de 1945 e finado o 21 de marzo de 2021, foi un poeta, novelista, tradutor e ensaísta polaco.
Recibiu o Premio Literario Internacional Neustadt 2004, o Premio Griffin de Poesía 2006 ao recoñecemento da vida e o Premio Princesa de Asturias das Letras 2017. Foi proposto ao Premio Nobel de Literatura.
Traxectoria
Adam Zagajewski naceu en 1945, en Lwów (desde o 1 de xaneiro de 1946 Lvov, RSS de Ucraína ). O seu pai era Tadeusz Zagajewski e a súa nai era Ludwika Zagajewska, de solta Turska. A familia Zagajewski foi expulsada de Lwów polos ucraínos ao centro de Polonia no mesmo ano. Trasladáronse á cidade de Gliwice, onde se formou na escola secundaria Andrzej Strug V (V Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Struga ). Despois estudou psicoloxía e filosofía na Universidade Jagellónica de Cracovia. Máis tarde ensinou filosofía na AGH University of Science and Technology. En 1967 debuta na poesía con Music, poema publicado na revista Życie Literackie. Publicou as súas obras así como as recensións en revistas como Odra (1969-1976) e Twórczość (1969, 1971-1973). Durante este tempo, involucrouse no movemento literario New Wave (Nowa fala ), tamén coñecido como a "Xeración do 68". O obxectivo do colectivo era "loitar contra as falsificacións da realidade e a apropiación da lingua pola ideoloxía e a propaganda comunistas". Tras asinar a Carta do 59 as súas obras foron prohibidas polas autoridades comunistas de Polonia. En 1978, foi un dos fundadores e primeiros profesores da Asociación de Formación Científica. En 1982 emigrou a París, pero en 2002 regresou a Polonia, xunto coa súa muller Maja Wodecka, e residiu en Cracovia. Foi membro da Asociación de Escritores Polacos.
Faleceu o 21 de marzo de 2021 aos 75 anos.
O Cruceiro, Parada das Achas, A Cañiza
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Richard Ford
Richard Carrel Ford, nado en Jackson, Mississippi, Estados Unidos o 16 de febreiro de 1944, é un escritor estadounidense.
O Coto, Parada das Achas, A Cañiza
O Coto é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Richard Ford
Familia e primeiros anos
Fillo de Parker Carrel, vendedor ambulante de amidón, que morreu cando Ford tiña 16 anos e de Edna Ford. O seu avó, Ben Shelley, era o xerente do Marion Hotel en Little Rock. De neno, Ford pasou moitos veráns no hotel e lembra que as estadías lle permitiron entrar no mundo adulto, e que as observacións das relacións entre homes e mulleres iluminaron despois parte da súa obra literaria.
Ford padecía un certo grao de dislexia que parece que lle axudou a desenvolver un interese pola literatura.
De mozo traballou como socorrista no "Little Rock Country Club" e no ferrocarril de Arkansas como axudante de maquinista. Alistouse nos "marines" pero foi dado de alta por mor dunha hepatite.
Asistiu á Davis Elementary School en Jackson. En 1966 recibiu o título de Bachelor of Arts (BA) pola Universidade Estatal de Míchigan e en 1970 o MFA pola Universidade de California. Despois dunha breve etapa na facultade de dereito, comezou a escribir ficción e volveu a Little Rock para traballar como profesor adxunto na Central High School de Flint, Míchigan.
Con 23 anos, o 28 de marzo de 1968, casou con Kristina, unha antiga compañeira de escola. Kristina é licenciada en Filosofía e profesora na Universidade de Nova York. A parella, que non ten fillos, vive actualmente no barrio francés de Nova Orleans.
Carreira literaria
En 1976 publicou a súa primeira novela " A Piece of My Heart" e en 1981 " The Ultimate Good Luck ". As malas vendas obrigárono a abandonar a ficción e pasou a traballar como reporteiro deportivo para a revista New York Inside Sports, pero en 1982 foi despedido e volveu á literatura con " The sportswriter " protagonizada por Frank Bascombe, que foi citada pola revista Time. como unha das cinco mellores novelas de 1986 e finalista do premio PEN/Faulkner.
Profesor
Ademais da súa actividade xornalística e literaria, Ford desenvolveu unha ampla actividade académica como docente:
Obras
Tamén recompilou contos de autores estadounidenses:
A Cigarreira, Parada das Achas, A Cañiza
A Cigarreira é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Cruz, Parada das Achas, A Cañiza
A Cruz é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Cuqueira, Parada das Achas, A Cañiza
A Cuqueira é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Jacques Delors
Primeiros anos e formación
Delors naceu en París. Estudou na Universidade de París. De orixes humildes, Delors foi funcionario do Banco de Francia en 1945, após a fin da Segunda guerra mundial.
Vida persoal
En 1941, casou coa súa muller Marie Lephaille. Xuntos, teñen unha filla: Martine Aubry (nacida en 1950), que é a alcaldesa de Lille e a primeira secretaria do Partido Socialista. Declinou participar nas eleccións xerais francesas.
Cargos e recoñecementos
Foi o oitavo presidente da Comisión Europea de 1985 a 1995.
Foi ministro de Facenda de 1981 a 1984. Foi deputado no Parlamento Europeo de 1979 a 1981.
En 1995 foi o 1º galardonado do Premio Europeo Carlos V da Fundación Academia Europea de Yuste.
En 1998 recibiu da Generalitat de Cataluña o Premio Internacional Cataluña.
En 1999 foi nomeado Doctor Honoris Causa pola Universidade do Porto (tamén o foi pola Universidade de Salamanca, Louvain, e outras).
En 2015, Donald Tusk anunciou que Delors se convertería na terceira persoa en ter o título de Cidadán de Honra de Europa "pola súa notable contribución ao desenvolvemento do proxecto europeo".
Conflito sexual intralocus
O conflito sexual intralocus é un tipo de conflito sexual que ocorre cando un locus xenético contén alelos que teñen efectos opostos sobre a fitness de cada sexo, de tal maneira que un alelo mellora a fitness do macho (a expensas das femias), mentres que o alelo alternativo mellora a fitness das femias (a expensas dos machos). Tales polimorfismos "sexualmente antagonistas" son xerados en último extremo por dúas forzas: (i) os papeis reprodutivos diverxentes de cada sexo, como os conflitos sobre a estratexia de apareamento óptima, e (ii) o xenoma compartido de ambos os sexos, que xera correlacións xenéticas positivas entre sexos para a maioría dos caracteres. A longo prazo, o conflito sexual intralocus resólvese cando evolucionan mecanismos xenéticos que desacoplan as correlacións xenéticas entre sexos entre os caracteres. Isto pode conseguirse, por exemplo, pola evolución de xenes limitados polo sexo ou nesgados polo sexo.
O conflito sexual intralocus pode considerarse unha forma de maladaptación, xa que ten como resultado unha desviación de ambos os sexos da súa fitness óptima, na que ambos os sexos expresan caracteres que son subóptimos para a fitness dese sexo. O conflito sexual intralocus pode tamén considerarse unha forma de pleiotropía, na cal as variantes xenéticas teñen efectos opostos en diferentes clases de individuos dentro dunha poboación (é dicir, machos e femias), en vez de efectos opostos en diferentes compoñentes da fitness (por exemplo, supervivencia fronte a éxito reproductivo). O conflito sexual intralocus ten importantes implicacións para a evolución do dimorfismo, a evolución dos cromosomas sexuais e o mantemento de variacións xenéticas.
Conflito sexual
Todos os conflitos sexuais entre os sexos se orixinan porque os membros dun sexo expresan trazos que benefician a súa capacidade de sobrevivir e reproducirse, mentres que a expresión deses cracteres impacta negativamente na fitness do sexo oposto. En xenética, un locus é a localización exacta dun xene nun cromosoma, e o conflito sexual pode ter diferentes consecuencias dependendo da xenética subxacente. O conflito sexual interloci ocorre en diferentes locus en cada sexo, mentres que o conflito sexual intralocus ocorre no mesmo loci.
Un exemplo de conflito sexual interloci é a expresión de proteínas seminais das glándulas accesorias nos machos durante o apareamento, que afectan negativamente a fitness das femias. Isto pode ter como resultado unha contraadaptación nun locus diferente para reducir o dano nas femias. Por exemplo, unha femia pode diminuír as consecuencias prexudiciais de estar influída por esas proteínas do macho durante o apareamento esperando máis tempo a re-aparearse, ou pode desenvolver unha adaptación física oposta no seu tracto reproducitvo.
Alternativamente, o conflito sexual pode ocorrer dentro do mesmo locus, o que sería un conflito sexual intralocus. Este ocorre porque moitos caracteres fenotípicos están determinados por un conxunto común de xenes que se encontran e expresan tanto no macho coma na femia. Por exemplo, caracteres fenotípicos como o tamaño corporal, dieta, momento do desenvolvemento, lonxevidade e actividade locomotora están tipicamente correlacionados xeneticamente de forma positiva entre sexos. Tamén se suxeriu que estes caracteres indican un conflito sexual intralocus subsxacente porque poden estar suxeitos a padróns antagonistas de selección, nos cales valores elevados dun carácter teñen como resultado a mellora da fitness nun sexo, pero a diminución no outro, xerando unha correlación negativa para a fitness entre individuos machos e femias que expresan un determinado carácter.
Desenvolvemento
Bonduriansky e Chenowith propuxeron un modelo de catro fases para o desenvolvemento do conflito sexual intralocus, no cal a primeira fase é a selección estabilizante sobre un carácter en ambos os sexos. O conflito intralocus orixínase despois na segunda fase cando un cambio nas condicións físicas ou sociais causa unha selección intensa sobre ese carácter en machos e/ou femias, e ambos os sexos son desprazados dos seus óptimos. Na terceira fase a selección diverxente continúa en ambos os sexos, mais está atenuada. Na cuarta fase o conflito intralocus está totalmente resolto e xa ocorreu o dimorfismo sexual.
Exemplos
Un bo exemplo de conflito sexual intralocus pode atoparse nos seres humanos, respecto ás presións de selección sexual sobre a altura, que varía co sexo. Na natureza obsérvase unha correlación negativa entre a altura dunha muller e o seu éxito reprodutivo, na que a selección favorece mulleres relativamente máis baixas. Por outra parte, os homes de atura media son os preferidos, e teñen un maior éxito reprodutivo que os homes máis baixos ou máis altos. Varios estudos obtiveron evidencias a partir do estudo de pares de irmán e irmá, das que se conclúe que cando os dous membros do par eran de curta estatura tiñan máis éxito reprodutivo as femias, e cando os dous membros eran de estatura media, tiñan máis éxito reproductivo os machos. Estes descubrimentos mostran que o conflito sexual intralocus sobre un carácter físico, como a altura, pode ter un efecto sobre a fitness darwiniana en humanos.
O conflito sexual intralocus sexual diminúe os beneficios da selección sexual en Drosophila melanogaster.
En humanos, os homes e mulleres que parecen ser máis masculinos no seu aspecto físico teñen irmáns que obteñen un maior valor de apareamento (mate value) que as súas irmás. De xeito similar, os individuos que son de peso normal e teñen maiores niveis de estradiol están positivamente correlacionados con maiores valores de apareamento en mulleres, e maiores niveis de testosterona están positivamente relacionados con maiores valores de apareamento en homes. Os individuos que son fisicamente e hormonalmente máis masculinos adoitan ter irmáns que son bastante máis atractivos que as súas irmás, mentres que os individuos máis femininos teñen irmás que son máis atractivas que os seus irmáns. Isto suxire que o conflito sexual intralocus pode determinar a fitness dun individuo. As cadeiras humanas son outro exemplo, no que as mulleres necesitan ter cadeiras máis grandes para daren a luz, ao que se opón ás cadeiras máis pequenas (óptimas para camiñar) para os homes. Os xenes que afectan o tamaño da cadeira deben chegar a un compromiso que non está nin no óptimo para o home nin no óptimo para a muller.
Na lagarta de Eivisa Podarcis pityusensis, existe un conflito sexual intralocus na cor. Nesta especie a cor utilízase como sinal da capacidade de loita do macho. Os machos que son de cores máis rechamantes son percibidos como mellores loitadores. A medida que estas lagartas maduran, fanse máis grandes e máis coloridas. Durante a estación de apareamento, os machos compiten polas femias e os recursos loitando entre eles. Os machos seleccionan opoñentes baseándose na intensidade da cor da pel destes. As femias desta especie tamén posúen peles de rechamantes cores. Este carácter é prexudicial para elas, xa que as fai máis visibles para os predadores, sen beneficio adicional. Porén, nos machos, ser moi colorido axúdaos a gañar as loitas e aumenta o seu éxito reprodutor.
Eduard Holzmair
Eduard Holzmair, nado en Viena o 4 de outubro de 1902 e finado na mesma cidade o 23 de decembro de 1971, foi un numismático e historiador económico austríaco, director do Gabinete Numismático de Viena.
Conflito sexual intralocus
Exemplos
Outro exemplo son as características dos cornos das ovellas da illa de Soay (Ovis aries) e a lonxitude da cola dos paxaros xiríns (Serinus serinus). Nos machos destas especies os carneiros que posúen cornos máis grandes e os paxaros con colas máis longas teñen maior éxito durante a competición entre machos e maior éxito reprodutivo. Porén, estas características requiren unha gran cantidade de gasto de enerxía para as femias que as posúen e non son para elas un beneficio.
Eduard Holzmair
Traxectoria
Eduard Holzmair naceu en Viena o 4 de outubro de 1902 e alí cursou a súa educación primaria e secundaria.
Logo dun breve período traballando no Banco Anglo-Austríaco (Anglo-Österreichischer Bank), Holzmair iniciou en 1926 os seus estudos superiores de Lingua e Literatura Alemás, Historia, Ciencias Históricas Auxiliares e Arte na Universidade de Viena. Entre 1929 e 1931 ingresou no Instituto de Investigación Histórica de Austria, da mesma universidade, e durante ese curso preparou a súa tese titulada ''Eckehart und Tauler. Ein Vergleich'' ("Eckehart e Tauler. Unha comparación", coa que acadou o doutoramento en 1931.
Conflito sexual intralocus
Resolución
Varias hipóteses intentaron explicar as posibles resolucións do conflito sexual intralocus. Nunha proposta, o conflito sexual intralocus pode ser minimizado por regulación de xenes dependentes do sexo. Ao facerse isto, nos xenes que son seleccionados negativamente poden evolucionar sexualmente caracteres dimórficos que favorecen uns óptimos específicos de sexo. Pénsase que o dimorfismo sexual é unha resolución efectiva, xa que pode facerse irreversible baixo selección a curto prazo. Como resultado, o dimorfismo sexual podería ser unha resolución ao conflito sexual intralocus.
Eduard Holzmair
Traxectoria
A carreira profesional de Hiolzmair estivo moi vinculada ao Gabinete Numismático de Viena, no que traballou desde 1929 como voluntario e desde 1931 como conservador axudante. Finalmente, en 1949 sucedeu a August Loehr na dirección do Gabinete, posto que desempeñou ata a súa xubilación en 1967. Ese último ano asumiu tamén, efemeramente, o cargo de director do Museo de Historia da Arte de Viena (Kunsthistorisches Museum), que alberga o gabinete numismático.
Conflito sexual intralocus
Resolución
Outra hipótese proposta suxire que o conflito sexual intralocus pode resolverse por medio de empalme alternativo. Neste mecanismo, o sexo dun organismo acabaría por decidir a forma final da proteína que se creou a partir dunha rexión codificante compartida dentro dun conxunto de xenes. Por medio deste proceso postranscricional, o ARN que se creou a partir dun xene é empalmado de varias maneiras que unen os exóns do xene de diversos modos.
O Feal, Parada das Achas, A Cañiza
O Feal é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Eduard Holzmair
Traxectoria
Entre outras entidades asociativas, Holzmar pertenceu á xunta directiva da Sociedade Numismática Austríaca, en condición de vicepresidente, entre 1950 e 1968.
Conflito sexual intralocus
Resolución
A impronta xenómica tamén se presenta como unha posible resolución para o conflito sexual intralocus. Na impronta xenómica os xenes están marcados por metilación do ADN con información da súa orixe parental. Para que a impronta xenómica resolva o conflito sexual intralocus, os proxenitores terían que improntar os seu xenes de maneira específica de sexo. Por exemplo, os machos poderían improntar os seus xenes de maneira que os alelos sexualmente antagonistas que benefician aos machos non se expresen nos espermatozoides que levan o cromosoma X (que se conseguen fecundar orixinarían fillas).
Eduard Holzmair
Traxectoria
Eduard Holzmair finou en Viena o 23 de decembro de 1971 e foi soterrado no cemiterio de Dornbacher.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos dos publicados por Eduard Holzmair ao longo da súa carreira:
Ferredo, Parada das Achas, A Cañiza
Ferredo é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Figueiras, Parada das Achas, A Cañiza
Figueiras é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Río das Perlas
O río das Perlas (en 珠江, pinyin: Zhū Jiāng, en Rio das Pérolas, en Pearl River), coñecido antigamente tamén como río Guangdong ou río Cantón (en 粤江) é un sistema fluvial do sur da China. Percorre a parte sur da China en dirección oeste-leste e desemboca no mar da China Meridional, entre Hong Kong e Macau. O seu curso inferior e os seus distributarios forman o delta do río das Perlas.
O nome adoita empregarse para o conxunto das cuncas dos ríos Xi ("Oeste"), Bei ("Norte") e Dong ("Leste") en Guangdong. Estes ríos están considerados tributarios do río das Perlas porque comparte un delta común, o delta do río das Perlas. Medido dende a parte máis afastada do río Xi, o sistema do río das Perlas é o terceiro río máis longo dos que discorren integramente pola China, tralos ríos Yangtzé e Amarelo, e o segundo en caudal despois do Yangtzé.
Ademais de para referirse ao sistema no seu conxunto, o nome de río das Perlas tamén se aplica a unha rama específica do sistema. Este río das Perlas é o distributario máis largo no delta, aínda que é notablemente curto.
Xeografía
O río das Perlas recibe o seu nome por unha insua de area ou pedra localizada no medio do río chamada "perla do mar" (海 珠). Esta insua atópase agora en terra firme debido ao cambio do curso do río. Existe unha lenda na China que conta como catro dragóns, entre os que se atopaba o Dragón Perlado (珠 龙, zhulong) axudaron uns campesiños asperxendo auga do mar do Leste nos seus campos para que medrasen os seus cultivos, e o emperador de Xade, ao ver iso, esmagou os catro dragóns pondo unha montaña enriba de cada un, converténdose nos ríos máis grandes da China (río das Perlas, Yangtzé, o Amarelo e o Heilongjiang).
O río fórmase pola converxencia do Xi Jiang (río do oeste), o Jiang Bei (río do norte) e o Jiang Dong (río do leste), na provincia de Yunnan. Flúe cara ao leste a través das provincias e rexións autónomas de Guizhou, Guangxi, Hunan, Jiangxi e Cantón. Desemboca nesta última provincia, no mar da China Meridional formando un gran delta en que está a cidade de Guangzhou.
O delta do río das Perlas é unha das áreas economicamente máis prósperas da China. A ambos os lados do río atópanse as antigas colonias europeas de Hong Kong e Macau, actualmente rexións administrativas especiais da China cunha economía moi desenvolvida e cada vez máis interrelacionada co resta da zona do delta.
O estuario, Bocca Tigris, é dragado regularmente coa fin de mantelo aberto para os barcos oceánicos. Crese que o río das Perlas é unha das vías fluviais máis contaminadas do mundo.
Estrelas da Avenida
O Centro Recreativo Estrelas da Avenida é un equipo profesional de baloncesto da cidade de Lisboa, Portugal. Fundado en 1974, actualmente non compite en ningunha categoría profesional
Palmarés
Liga de Portugal Taça de Portugal Supertaça de Portugal
O Feirón, Parada das Achas, A Cañiza
O Feirón é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Folgoso, Parada das Achas, A Cañiza
Folgoso é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Formigueiro, Parada das Achas, A Cañiza
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Ironi Nahariya
O Ironi Nahariya (en hebreo: עירוני נהריה‎‎‎) é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Nahariya, ao norte de Israel. O club xoga na Liga Leumit, segunda categoría do baloncesto israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Ein Sara Sport Hall, recinto con capacidade para 2 500 espectadores.
Estilo manuelino
miniatura|300x300px| [[Mosteiro dos Xerónimos de Belén, o exemplo máis emblemático da arquitectura manuelina, encargado polo rei Manuel I pouco despois de que Vasco da Gama regresase da India, en 1502, a Santa María de Belén, Lisboa.]] O estilo manuelino, tamén chamado gótico portugués tardío, flamíxero ou flamejante, é un estilo decorativo e escultórico aplicado á arquitectura e ao mobiliario que se desenvolveu no reinado de D. Manuel I e continuou até despois da súa morte, aínda que xa existía dende o reinado do rei Xoán II. Trátase dunha variación portuguesa do gótico tardío, así como da arte luso-mourisca ou arte mudéxar, marcada por unha sistematización dos seus propios grandes motivos iconográficos, simbolizando o poder real. Posteriormente incorporou ornamentación do Renacemento italiano. O termo "manuelino" foi creado por Francisco Adolfo Varnhagen na súa Noticia histórica e descritiva do mosteiro de Belém de 1842.
Características
O conxunto decorativo dun elemento escultórico manuelino preséntase case sempre como un discurso de pedra, onde se cruzan diversos elementos e referencias (pansemiose, "todos os significados"), como a simboloxía cristiá, a alquimia, a tradición popular etc. O contexto pode ser moralizador, alegórico, xocoso (ao sinalar defectos humanos ou detalles obscenos, como a referencia sexual nunha gárgola no exterior da capela de São Nicolau, en Guimarães), esotérico ou, simplemente, propagandístico en relación a ao poder imperial de D. Manuel I. Nótese que esta simboloxía tamén está moi ligada á heráldica.
Os motivos máis frecuentes da arquitectura manuelina son a esfera armilar, conferida como lema por D. Xoán II ao seu curmán e cuñado, o futuro rei D. Manuel I, interpretado posteriormente como signo dun plan divino para o reinado de D. Manuel, a Cruz da Orde de Cristo e elementos naturalistas: corais, algas, alcachofas, piñas, animais varios e elementos fantásticos: Ouroboros, sereas, gárgolas.
Simbolismo
miniatura| Iluminación da época manuelina do Livro 3 Místicos, Torre do Tombo. O discurso artístico presente neste estilo aínda que comezou a construírse antes do reinado de D. Manuel, tivo unha influencia considerábel na propia personalidade do monarca, das súas aspiracións no contexto mundial, en particular no proxecto dunha cruzada que unificaría o mundo cristián occidental co mítico reino cristián oriental do Preste Xoán, converténdoo no "Rei dos mares" (e, de feito, así o designaron varios autores estranxeiros). Dese tempo son as exploracións de Tristão da Cunha e Joan da Nova e a embaixada de Miguel da Silva en Roma.
O estilo manuelino transmite en boa medida estas aspiracións mesiánicas dun rei cuxo ascenso ao poder foi, cando menos, insólito, tras a morte seguida doutros herdeiros directos ao trono (como o príncipe D. Afonso e o seu irmán, D. Diogo, asasinado). Porén, dende a interpretación dada á expresión Spera Mundi, na esfera armilar, que lle foi concedida como lema, até a interpretación do seu propio nome, Emanuel ("Deus connosco", en hebreo), dada pola súa nai cando naceu, despois dun longo e penoso parto que só rematou cando pasaba a procesión do Corpus na rúa, había varios “sinais” que indicaban que este rei fora “Escollido” para grandes feitos. A propia concepción política deste rei, influenciada polo seu mentor Diogo Rebelo e polo joaquinismo, faríalle crer que estaba destinado a fundar o Quinto Imperio da Profecía de Daniel.
Estas referencias mesiánicas e apocalípticas tamén están presentes na pintura (como nos frescos das Casas Pintadas, en Évora e na Aparición de Cristo á Virxe de Jorge Afonso). Un claro exemplo aparece tamén na representación do rei e da raíña D. María, en primeiro plano, no cadro Fons Vitae, pertencente á Misericordia do Porto, dun pintor anónimo pero segundo algúns de Colijn de Coter, nunha escena da crucifixión e onde o sangue de Cristo desemboca nun xigantesco Graal.
Principais autores
No Norte de Portugal, os principais autores deste estilo, procedentes da Galiza ou Biscaia, foron Tomé de Tolosa, Francisco Fial e Pêro Galego, que participaron na creación da igrexa matriz de Caminha, ademais de João de Vargas e João de Parmenes, que traballou xunto co portugués João Lopes na sé catedral de Lamego. O cántabro Juan de Castillo (João de Castilho), responsábel da galilea e do presbiterio da catedral de Braga, tamén deixou pegada no mosteiro dos Xerónimos, destacando a figura de Diogo Boitaca, creador do mosteiro de Xesús en Setúbal. O centro de Portugal conta tamén coa notable obra de Mateus Fernandes, ben representada no portal das Capelas Imperfeitas, no mosteiro de Batalha.
Aínda se fala dun manuelino de segunda xeración, tras o repunte económico de Portugal, como consecuencia dos descubrimentos. Castillo, Boitaca e os irmáns Francisco e Diogo de Arruda, que proxectaron a Torre de Belém, son os seus principais representantes.
Tamén están os nomes de Manuel Pires, João Favacho, Pêro e Filipe Rodrigues, Álvaro Rodrigues, André Pires, João Dias, Diogo Pires, o Moço, entre outros.
A arquitectura manuelina
En xeral, pouco muda en relación coa estrutura formal do gótico e plateresco alemáns. O alzado interior das igrexas mantense mediante a orientación leste-oeste, a planta, os sistemas de soporte e cubrición, o cálculo de proporcións. As naves da mesma altura, influencia das igrexa-salón alemás, de cinco tramos, ausencia de cruceiro e cabeceiras rectangulares son as principais características diferenciais. A pesar de ser esencialmente ornamental, o manuelino tamén se caracteriza pola aplicación de determinadas fórmulas técnicas da época, como as bóvedas con nervios polinervados a partir de ménsulas.
Na compoñente civil destacan os pazos, como o Pazo de D. Manuel, en Évora, e solares rurais, como a Solar de Sempre Noiva, en Arraiolos, todas elas de planta rectangular. E na tipoloxía militar, a principal referencia é o baluarte do Restelo, a Torre de Belén. Un dos primeiros baluartes de artillaría do país, rompendo coa tradición do torreón, a súa planta rectangular solápase cunha base poliédrica, que penetra no río Texo. A forma rectangular da planta oponse á decoración esculpida curvilínea.
Escultura e motivos ornamentais
dereita|miniatura| A fiestra do Capítulo [[Convento de Cristo|do Convento de Cristo en Tomar é unha das obras máis referidas neste estilo.]] Os motivos másis importantes da arquitectura manuelina son:
Obras principais
dereita|miniatura|Interior da Igrexa dos Xerónimos. dereita|miniatura|Claustro, Mosteiro dos Xerónimos. miniatura| Igrexa Matriz da Golegã, cuxo portal é un dos máis característicos do estilo manuelino. miniatura| Santa María a Maior, en [[Pontevedra, con influencias manuelinas, é un exemplo do estilo fóra de Portugal]] Entre as obras máis salientables do manuelino, temos que mencionar:
A Frangosa, Parada das Achas, A Cañiza
A Frangosa é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Francisco Otero Besteiro
miniatura|Monumento a [[Luís Pimentel en Lugo]] Francisco Otero Besteiro, nado no Corgo o 3 de marzo de 1933 e finado en Madrid o 21 de maio de 1994, foi un escultor, debuxante e deseñador galego.
Traxectoria
En 1960, obtivo unha bolsa da Fundación Juan March para estudar en Roma. Posteriormente afianzou os seus coñecementos na École des Beaux-Arts para volver a Madrid, onde fixou a súa residencia. A mediados da década de 1980 dedicouse a crear unha colección de xoias-escultura que se expuxo en 1989 no mercado Puerta de Toledo de Madrid e que supuxo a súa derradeira exposición.
Faleceu aos 61 anos de idade por mor dunha doenza cardíaca. Os seus restos foron trasladados ao Corgo para seren enterrados nunha tumba-mosca que construíra en 1976.
Obra
Foi unha personaxe peculiar apaixonada da filosofía e grande admirador das persoas dedicadas á investigación científica e en especial á medicina. Home de gran sensibilidade artística, procurando sempre novas formas de expresión, conseguiu reunir unha obra persoal, diversa e sorprendente, mesmo realizando inventos para solucións cotiás.
Realizou esculturas monumentais de animais feitas principalmente en bronce, granito e mármore, cerámicas, xoias en ouro e prata, acuarelas e debuxos.
A súa obra está presente no Museo de Arte Moderno de Madrid e no Museo Carlos Maside e foi recoñecido por grandes escritores e críticos da época, como Francisco Umbral e Camilo José Cela, que opinaba que "as formas de Otero Besteiro están por riba da anécdota e da representación, e a un lado da materia e das tendencias". Foi distinguido coa medalla da Bienal de Alexandría.
Kevin Johansen
Kevin Andrew Johansen, nado en Fairbanks o 21 de xuño de 1964, é un cantante estadounidense nacionalizado arxentino. Caracterízase por un son particular que fusiona a música popular da Arxentina e de América Latina, o rock alternativo e o pop estadounidense nun estilo que el mesmo chamou "Des-Generado".
Traxectoria
Fillo de nai arxentina e pai estadounidense, naceu en Fairbanks, Alasca, onde viviu até os 4 anos. A familia mudouse logo a Colorado, e o ano seguinte a Arizona. Con 6 anos instalouse en San Francisco. Cando Johansen tiña 12 anos viaxa a Buenos Aires, e tamén viviu en Montevideo aos 13 e 14 anos. Alí iniciouse no mundo da música e aprendeu a tocar a guitarra. Volveu a Buenos Aires e viviu alí até que en 1990 se muda a Nova York. En 2000 regresa a Buenos Aires, onde reside na actualidade. É coñecido cariñosamente como "Piojo" polo seu parecido co exfutbolista Claudio "Piojo" López.
Inicios artísticos
esquerda|miniatura|250x250px|Instrucción Cívica en [[1987]] Na década de 1980 Johansen fixo algunhas aparicións esporádicas no rock arxentino coa banda Instrucción Cívica, xunto a Julián Benjamín e Fernando Samalea. Editaron dous álbums: Obediencia Debida (1985) e Instrucción Cívica (1986).
Década de 1990
En 1990 mudouse a Nova York. Tocou no CBGB varios anos até a creación do seu grupo The Nada, un xogo de palabras entre "a nada" e "de nada". En 2000, The Nada gravou o seu primeiro álbum, unha mestura de diferentes músicas latinas co rock moderno, o funk e o pop. Ese ano Johansen volveu a Arxentina. O álbum, da discográfica Los Años Luz, foi ben recibido polo público e levou o grupo de xira.
Anos 2000
miniatura|275x275px|Kevin Johansen e The Nada durante unha actuación en [[2007]] Cara finais de 2002 Johansen gravou «Sur o no sur», comercializado por Los Años Luz na Arxentina e por Sony Music no resto do mundo. O corte de difusión deste disco foi a milonga «Daisy», cuxo videoclip foi filmado no barrio porteño de La Boca. Foi dirixido por Andrea Urquiola e protagonizado pola actriz transexual Mariana Aria e un grupo de bailaríns quen realizan unha coreografía entre homes, típica dos comezos da milonga.
Durante 2003 Johansen tivo moita sona na Arxentina, pois unha das súas cancións, «Down with my baby», foi a sintonía de cabeceira da serie televisiva Resistiré. Isto levouno a tocar no Teatro Gran Rex en xuño dese ano. Durante a súa xira por España concentrou un público moi numeroso, tanto en Madrid como en Barcelona. Actuou nos premios MTV e comezou unha xira por algunhas cidades dos EUA, como Miami, Nova York, Chicago, Os Ánxeles e San Francisco, onde "Sur o no sur" estaba por ser lanzado.
En 2004 continuou a xira por México, Chile, Bélxica e España. "Sur o no sur" foi nomeado para os Premios Grammy nas categorías Álbum do ano e Canción do Ano e Mellor Vídeo Musical (por «La Procesión»). En 2005 recibiu o Premio Konex - Diploma ao Mérito como un dos mellores cantantes de pop/balada da década na Arxentina.
Entre viaxes gravou "City Zen", o seu terceiro disco, de novo con Los Años Luz. O álbum foi moi ben recibido polo público e pola crítica.