cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ida Laura Pfeiffer
Primeira viaxe ó redor do mundo
Nesa viaxe Ida Pfeiffer visitou o Río de Xaneiro, onde desembarca o 17 de setembro de 1846 tras permanecer dous meses e medio a bordo dun veleiro. De todos os viaxeiros estranxeiros que estiveron en Río no século XIX, Ida Pfeiffer talvez ofreza a imaxe máis negativa da cidade. “Talvez resida nesa actitude crítica e en gran parte depreciativa do país a razón da forma de ser o seu nome e a súa obra menos coñecidos e considerados por estudosos brasileiros, a pesar dos valiosos datos que contén.” Mais aínda que pense que a Praia dos Mineiros (entre a Praza do Paço, actual Praza XV, e o Arsenal da Mariña), onde desembarcou, “sucia e repugnante, habitada por unhas ducias de negros igualmente sucios e repugnante”, o Pazo Imperial un “edificio grande mais prosaico, como unha casa particular, sen pretensión de gusto ou beleza arquitetônica”, a Praza do Paço, “sucio, servindo á noite de local para durmir para moitos negros pobres e libres, que de mañá fan alí as súas necesidades, sen ningún pudor, na fronte de todos” e o Campo de Santa Ana “o máis sucio de todos os lugares”, onde viu “corpos de cans e gatos en decomposicion” e lavandeiras na fonte “lavando e secando e berrando”, de modo que "unha persoa se sente feliz de deixar o lugar", Ida recoñece a beleza e impoñencia* do acueduto, semellante a unha “obra romana”, admite que “o destino dos escravos non é tan ruin como moitos europeos cren” e que “a vida dos escravos é mellor en todo que a dos campesiños rusos, polacos ou exipcios que nin sequera consideramos escravos”, recoñece que a cidade esta moi ben iluminada” e que é seguro andar nas rúas á noite e sorpréndese co interior do Teatro da Ópera (o Imperial Teatro de São Pedro de Alcântara, onde fica o actual Teatro João Caetano), coas súas “salas amplas e magníficas, un escenario grande e profundo, capacidade para máis de 2 mil persoas e catro lances de camarotes espazosos”. Ida describe a impoñenza* das festas, entre elas a do bautizo da princesa imperial e a do aniversario do emperador Pedro II do Brasil. Pasea nas aforas da cidade – Alto da Boa Vista, xardín botánico, Corcovado (onde “amosouse diante dos nosos ollos un panorama semellante como o mundo ten poucos para ofrecer”), Palacio de San Cristóvão – e fai excursións até cidades próximas naquela época, creadas había pouco tempo por colonos europeos, como Petrópolis e Nova Friburgo. A camiño de Petrópolis, ela e o seu acompañante escaparon por un tris do ataque dun escravo furioso por ser espancado* pouco antes polo dono. Se a urbe carioca en si non a impresionou tanto, Ida recoñece os tesouros "con que a natureza adornou de forma realmente abondosa as aforas desta cidade ”. Ao proseguir viaxe até Valparaíso, cando o veleiro fixo escala no porto de Santos, Ida aproveitou para subir en burro até a cidade de São Paulo, entón con 22.000 habitantes, e xa "un lugar de grande importancia para o comercio interno do país".
Segunda viaxe ao redor do mundo
En 1851 foi para Inglaterra e para Suráfrica, coa intención de penetrar no interior. Iso foille imposible, pero foi para o arquipélago Malaio, pasando dezaoito meses nas Illas da Sonda, onde visitou os Dyaks de Borneo e foi unha das primeiras persoas en relatar o comportamento dos Bataks de Sumatra e dos habitantes das illas Molucas. Despois dunha visita a Australia, Madame Pfeiffer foi para California, Oregón, Perú, Ecuador, Nova Granada e volveu para o norte até os Grandes Lagos, chegando á súa casa en 1854. O seu libro, Meine zweite Weltreise ("A miña segunda viaxe o redor do mundo"), foi publicado en Viena en 1856. A tradución inglesa, Second Journey round the World, foi publicada en Londres en 1857.
Paradela, Paradela, Manzaneda
Paradela é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Manzaneda na comarca da Terra de Trives. Tiña 25 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres.
Armea de Abaixo, Lama, Láncara
Neste lugar naceu, o 31 de maio de 1915, Ramón Piñeiro, filósofo, ensaísta e político galego.
1928
Outros
Historia ano a ano
X-Men
X-Men é un equipo de superheroes de banda deseñada de Marvel Comics creado polo escritor Stan Lee e o artista Jack Kirby.
Historia
Apareceu pola primeira vez en The X-Men nº 1 en setembro de 1963 que comezou a publicarse bimensualmente, no número 14 adquiriu carácter mensual, nesta primeira etapa non tivo tanto éxito como outros equipos de superheroes como Os Vingadores ou Os 4 Fantásticos e a revista deixou de publicarse en 1970 no número 66 polas súas baixas vendas, volveu nove meses despois como bimensual pero con historias vellas. En maio de 1975 Marvel revitalizou o equipo con novos personaxes a cargo do escritor Len Wein e o artista Dave Cockrum no especial Giant Size X-Men e en agosto The X-Men comezou a publicar historias novas a cargo de Chris Claremont formando equipo a partir de 1977 con John Byrne, a publicación pasou a mensual en 1978, e nos anos oitenta a serie converteuse nunha das máis populares de banda deseñada sobre todo a raíz da publicación de The Dark Phoenix Saga, e a revista apareceu quincenalmente por breves períodos de tempo e deu lugar a novas series de cómics como New Mutants, X-Factor, Excalibur, Wolverine, X-Force, Generation X ou X-Men:Legacy.
Sinopse
Nun clima de aumento do sentimento contrario ós mutantes, o profesor Xavier, un telépata paralítico, crea na súa mansión de Westchester un santuario para aprenderlles ós mutantes novos a usar os seus poderes en beneficio da humanidade e probar que os mutantes poden ser heroes. Xavier recruta a Ciclope, o Home de Xeo, Angel, Besta e Jean Grey denominándoos "X-Men" por posúír X-tra poder por estar en posesión do Xen-X resultado dunha mutación do ADN, un xene que os humanos normais non teñen pero que lle dá ós mutantes as súas habilidades. A estes cinco X-Men iniciais cos anos uníronse moitos outros, como Tormenta ou Lobeto entre os máis coñecidos.
Xa desde os primeiros números apareceu o arquinimigo dos X-Men, Magneto e a súa Brotherhood of Mutants.
De X-Men relizáronse series de televisión: A patrulla X, X-Men Evolution e Wolverine and the X-Men, filmes: X-Men, X2, X-Men: The Last Stand e X-Men Origins: Wolverine, X-Men: First Class e videoxogos.
Galería de imaxes de follas de Galicia
Galería de imaxes de follas de Galicia.
Requeixo, Requeixo, Manzaneda
Requeixo é un lugar da parroquia de Requeixo no concello ourensán de Manzaneda na comarca da Terra de Trives. Tiña 44 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 22 mulleres.
Xeorxia nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional Xeorxiano foi creado en 1989 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1993.
Amongst the Waves
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Eddie Vedder
Atol Marokau
Marokau é un atol do arquipélago de Tuamotu na Polinesia francesa. O atol atópase situado a 53 km ao sueste de Hikueru e está separada por unha vía navegable 2 km de ancho de Ravahere. A extensión do atol de forma triangular, alcanza unha anchura de 21 km cunha lonxitude de 20 km.
Marokau e Ravahere formar as Illas Dous Grupos . Marokau pertence ao municipio de Hikueru. A parte máis importante da illa é Vaiori, isto é nunha illa no extremo norte do atol.
Historia
Louis Antoine de Bougainville descubriu a illa en 1768.
En 1903, o atol sufriu unha forte tormenta, que matou a máis de 100 persoas.
A lagoa de Marokau foi desde o século XIX, ata 1965, unha das máis importantes produtora de perlas do arquipélago de Tuamotu.
Hoxe en día, os habitantes viven principalmente da produción de copra. Nas illas do atol e nos Motus crecen moitos cocos.
IES Salvador de Madariaga
O IES Salvador de Madariaga é un instituto situado no Paseo de Ronda da Coruña, dentro do complexo coñecido como Cidade Escolar.
Neste centro impártese a educación secundaria obrigatoria, os bacharelatos de Ciencias e Tecnoloxía, Humanidades e Ciencias Sociais e Artes escénicas, música e danza.
Historia
O instituto foi fundado o 23 de setembro de 1947 cando se trasladou a sección masculina ao novo edificio, quedando a feminina no Eusebio da Guarda. O edificio foi obra do arquitecto Eusebio Sánchez.
Os directores recentes, dende o ano 2000 foron:
Balar
Balar ou Balor, é o nome irlandés dun personaxe da mitoloxía celta. Pertencía á raza de deuses chamados os Fomoré. Posuía un ollo na fronte e outro na parte posterior da testa, que era maligno e que habitualmente mantiña pechado. Cando o abría, a súa mirada era mortal para aquel en quen a fixase. Esa mirada era o raio.
Balar foi quen matou o rei dos Tuatha Dea Dannan, Nuada, durante a Seguna Batalla de Magh Tuiredh. Lug, querendo vingar a Nuada, aproximouse a Balar (cuxo ollo maligno se volveu pechar despois de matar a Nuada). Ao darse conta que Lug se lle achegaba tentou volvelo abrir. Pero Lug foi máis rápido, lanzoulle unha pedra coa súa onda, que lle deu no ollo maligno, atravesándolle o cranio. Balar caeu morto de inmediato. Balar era avó materno de Lug, a pesar do cal morreu ás súas mans.
Outras versións da súa historia
Ethné creceu prisioneira, e as súas compañeiras xamais lle falaron dos homes. Desde a súa torre vía pasar navíos e observou que eran conducidos por seres que non tiñan o mesmo aspecto que as mulleres que a rodeaban. Pediu que lle explicasen o misterio, pero as súas compañeiras negáronse a facelo.
Fronte á illa, na costa irlandesa vivían tres irmáns: Gavida, Mac Samhtainn e Mac Kineely. O primeiro era ferreiro, e o terceiro tiña unha vaca, cuxo leite era tan abundante que espertaba a envexa de todos. Balar quixo roubala e presentouse na forxa no momento no que a vaca era gardada só por un do tres irmáns. O irmán gardián, cometeu a imprudencia de deixar o ramal nas mans de Balar e este rapidamente levouna para a súa illa.
Mac Kineely quixo vingarse, e axudado por un druída e unha fada, presentouse na torre onde estaba Ethné, disfrazado de muller. Pediu asilo na torre, e unha vez concedido, a fada durmiu ás doce compañeiras de Ethné. Cando espertaron viron que a muller e a fada desapareceran. Ethné quedou preñada e dela naceron tres nenos. Balar envolveunos nunha saba, que suxeitou cun alfinete, e ordenou que os lanzasen a un abismo mariño.
Durante o transporte cara ao abismo, o alfinete desprendeuse da saba, e un dos nenos caeu á auga. Alí atopábase a fada, que o recolleu. Os outros dous irmáns morreron, pero o que viviu foi confiado a un ferreiro para que o educase. Balar vingouse cortando a cabeza a Mac Kineely. O seu irmán, o ferreiro Gavida, e o neno aprendiz de ferreiro, pasaron a traballar para Balar. Un día Balar foi a fragua e empezou a fachendear das súas fazañas, o novo ferreiro tomou unha barra que estaba a se arroibar no lume e golpeando a Balar por detrás introduciulla no seu ollo maligno morrendo no instante. O novo ferreiro era Lug, fillo de Mac Kineely.
Isaac o Armenio
Isaac o Armenio foi un exarca de Rávena. A cronoloxía do exarcado neste período é incerto: ou ben sucedeu a Euselno e serviu de c. 625 ao 644 ou sucedeu a Eleuterio, e serviu do 620 ao 637.
Traxectoria
En 638 o emperador bizantino Heraclio esixiu que o novo Papa Severino asinase a súa Ecthesis, unha profesión de fe monotelista. Severino negouse; Heraclio negou recoñecemento ao Papa e enviou un oficial chamado Mauricio a negociar co Papado. Mauricio, tras chegar a Roma, apoderouse do Laterano e animou a Isaac a vir á cidade. Isaac fixo tal; Viviu por un tempo no Laterano e con Mauricio saqueou o palacio. Parte do tesouro foi enviado a Heraclio; a parte restante foi para o exarca. Un tempo despois Mauricio tentou repetir a acción, pero para evitar compartir as riquezas negou recoñecemento ao exarca. Isaac daquela prendeu a Mauricio e executouno.
Isaac tamén fixo fronte aos longobardos, con pouco éxito. O seu rei, Rotario, conquistou todas as posesións imperiais en Liguria, así como tamén Emilia, sobre 643. Librouse unha batalla entre os longobardos e tropas do Exarcado preto de Panaro e acabou cunha derrota dos bizantinos e a perda de miles de soldados. O mesmo Isaac probabelmente atopou a morte loitando cos longobardos. Sucedeuno como exarca Teodoro I Calliopas.
Hai un sarcófago de Isaac situado no Sancta Sanctorum, que contén representacións de David, a adoración dos magos, e Lázaro.
María Mariño
María Mariño Carou, nada en Noia o 8 de xuño de 1907 e finada en Seoane do Courel (Folgoso do Courel) o 19 de maio de 1967, con escasa obra (poética en galego e narrativa en castelán), foi unha das escritoras galegas máis importantes do século XX, encadrada na xeración do 36, reivindicada para a literatura galega pola xeración Brais Pinto, especialmente por Uxío Novoneyra e Xosé Luís Méndez Ferrín. Da súa autoría son Palabra no tempo (1963) e Verba que comenza (1990). Compaxinou a súa actividade intelectual cunha vida discreta e moi apartada dos cenáculos literarios. En plenario do 7 de xullo de 2006, os membros da Real Academia Galega decidiron dedicarlle o Día das Letras Galegas do ano 2007. Foi a terceira muller homenaxeada que levou ese recoñecemento despois de Rosalía de Castro no 1963 e Francisca Herrera Garrido no ano 1987.
Traxectoria
Foi a cuarta dos cinco fillos de Xosé María Mariño Pais, zapateiro, e Filomena Carou Lado, costureira, : María de la Concepción (1898), Emilio (1901), Cándido (1902), María (1907) e Asunción (1908). A súa infancia e xuventude estiveron marcadas polas dificultades económicas da familia. En Noia recibiu uns poucos anos de escola coas monxas e logo traballou como costureira polas casas. Posteriormente trasladouse a Escarabote (Lampón, Boiro), onde unha parente súa, Consuelo, traballaba de cociñeira no Pazo de Goiáns, que tiña unha boa biblioteca e onde accedeu a algunhas lecturas, aínda que Esperanza Mariño (2007) o desmente. miniatura|esquerda|Busto en Noia, obra de [[Soledad Penalta.]] Ao pouco de iniciarse a guerra civil española marchou a Berango, Biscaia, onde vivía a súa irmá máis vella, Concha, casada cun mariñeiro vasco. Trala conquista desa zona polas tropas franquistas, regresou a Boiro, onde impartiu clases a nenos. Alí coñeceu o mestre compostelán Roberto Pose Carballido, que tiña escola en Escarabotiño, co que casou na igrexa de Santiago de Lampón o 31 de maio de 1939. El tiña 24 anos e ela estaba a piques de cumprir os 32.
En 1943 marcharon a Arzúa, e despois regresou a Biscaia, ao ser destinado el a Elantxobe no curso 1945-46. Desde alí aproveita para visitar á familia, que se trasladaran de Berango e agora viven en Algorta, Getxo. Regresa a Galiza estando embarazada, para dar a luz nas Casas Baratas das minas de San Fins (Vilacova, Lousame), pois contaba con asistencia médica ao traballaren alí o seu irmán Emilio, mecánico, e maila súa nai, Filomena, xa viúva. Alí, con trinta e nove anos cumpridos, deu a luz o 6 de setembro de 1946 a un fillo, Roberto Pose Mariño, que morreu o 10 de outubro dese mesmo ano a causa dunha gastroenterite aguda. dereita|miniatura|Casa escola de Parada do Courel, onde viviu María Mariño. O seu marido foi destinado a Romeor, Esperante, e despois trasládanse por consello médico a Parada do Courel, a causa da depresión nerviosa que sofre a escritora. Alí botou os restantes anos da súa vida, agás algunhas vacacións en Noia, Monforte de Lemos e A Coruña.
En maio de 1967 faleceu na comarca da montaña luguesa, a causa dunha leucemia. Os seus restos mortais repousan no cemiterio de Seoane do Courel.
Creación literaria
A mediados dos anos cincuenta, María Mariño comezou a escribir poemas, primeiro en castelán e logo en galego. Despois, no contorno do Courel, coñeceu o poeta Uxío Novoneyra que promoveu a publicación destes versos. Palabra no tempo editouse no ano 1963 na colección Tesos cumes de Ediciones Celta, Lugo, con limiar de Otero Pedrayo e ilustracións de Raimundo Patiño.
miniatura|Tumba en Seoane do Courel. Sen apenas relación no mundo literario, o illamento e a marxinalidade que caracterizou en moitas ocasións o labor creativo das mulleres condicionou a recepción da súa obra, mesmo chegou a suscitar nalgún momento dúbidas sobre a súa existencia e a autoría dos poemas.
Escribiu, amais, dous textos narrativos en castelán: ''Los años pobres. Memoria de guerra y posguerra, obra desaparecida, coñecida só pola mención feita por Novoneyra, e Más allá del tiempo'', de 1965, desaparecida durante máis de cuarenta anos, atopada e publicada en 2007 por Alvarellos Editora, editada por Helena González Fernández.
Apagamento da Wikipedia en inglés
miniatura|[[Sue Gardner nunha reunión da Fundación Wikimedia discutindo o apagamento da Wikipedia en inglés a noite do 17 de xaneiro.]] miniatura|Unha das páxinas propostas para mostrar o día 18. miniatura|Outra versión da páxina proposta para mostrar o día 18. O apagamento da Wikipedia en inglés foi unha manifestación que tivo lugar o 18 de xaneiro de 2012 en protesta pola lei SOPA.
Historia e características
A páxina tamén tivo o apoio doutras fundacións en Internet.
Outras versións da Wikipedia, incluso doutros proxectos de Wikimedia, entre eles Wikimedia Commons, tamén se adheriron á protesta, coa colocación dun cartel de fondo negro.
O presidente da Motion Picture Association of America acusou de "abuso de poder" a todos os sitios que participaron no apagamento.
Ao día seguinte do apagamento, o sitio web Zscaler analizou o tráfico do día e informou de que a pesar de que as páxinas non estaban dispoñibles o sitio web rexistrou un número considerable de accesos. A hipótese é que as persoas tentaron acceder á Wikipedia por curiosidade, debido á gran difusión da campaña.
Wushu
miniatura|300px|Unha típica competición de wushu. O wushu, coñecido tamén como wushu moderno ou wushu contemporáneo, é, á vez, un deporte de exhibición e de contacto, derivado das artes marciais da China. O wushu componse de dúas disciplinas: taolu (rutinas) e sanda (combate).
A International Wushu Federation (IWUF) organiza os Campionatos Mundiais de Wushu cada dous anos; o primeiro Campionato Mundial se realizou en 1991 en Pequín.
Xelasio I, papa
Xelasio I, nado en Alxeria e finado en Roma o 21 de novembro de 496, foi o Papa n.º 49 da Igrexa católica de 492 a 496. Considerado por moitos como o terceiro papa de orixe africana, o seu nacemento no norte de África (na Cabilia) é motivo de controversia entre os historiadores xa que moitos deles o sitúan en Roma. Do que non cabe dúbida era de que os seus pais si eran de orixe norteafricana.
O seu reinado dura apenas catro anos pero a súa contribución aos informes entre igrexa e estado e ao concepto mesmo de papado é decisiva. Celebrado o 21 de novembro.
Yakhouba Diawara
Yakhouba Diawara, nado o 29 de agosto de 1982 en París, é un ex xogadorprofesional de baloncesto francés.
Traxectoria
Tras graduarse na universidade de Pepperdine, non foi elixido no Draft da NBA, e volveu a Francia a xogar no Dijon. En febreiro de 2006, fichou polo Climamio Bologna. Asinou cos Denver Nuggets o 26 de xullo de 2006. Asinou cos Miami Heat o 7 de agosto de 2008. En xullo de 2010, Diawara asinou co Enel Brindisi en Italia. Para a tempada 2011-12, asinou un contrato dun ano co Pallacanestro Varese.
Terra coutada
Terra coutada é unha novela do escritor galego Antonio Fernández Pérez, escrita na década de 1950 e publicada pola Editorial Galaxia en maio de 1990.
Características
Terra coutada ía ser publicada xa na década de 1950, tal como figura nalgún dos catálogos da Editorial Galaxia, pero non puido aparecer daquela por mor da censura, ao incluír un episodio biográfico relacionado coa guerra civil.
Artur Tudor
Artur Tudor, nado o 20 de setembro de 1486 e finado o 2 de abril de 1502, foi Príncipe de Gales e o fillo máis vello e herdeiro de Henrique VII de Inglaterra e Isabel de York.
Traxectoria
Henrique VII deu a seu fillo o nome de Artur en homenaxe ao heroe da lenda arturiana, en parte como símbolo das súas esperanzas nun renacemento da grandeza inglesa, e en parte para reafirmar as relacións da dinastía Tudor con Gales. Un ano antes do seu nacemento publicárase Le Morte d'Arthur ou A Morte de Artur en galego, é a versión de Sir Thomas Malory sobre a historia do Rei Artur e os Cabaleiros da Táboa Redonda baseada en varias lendas inglesas e francesas e que tivo unha gran repercusión.
Duque de Cornualla dende o nacemento, investido como Príncipe de Gales e Conde de Chester en 1489. Cando tiña dous anos acordouse o seu casamento con Catarina de Aragón. A cerimonia celebrouse en novembro de 1501, e os noivos pasaron a residir en Ludlow, na fronteira entre Inglaterra e Gales. Artur morreu na primavera do ano seguinte, sen descendencia. Os seus títulos, muller e posición de herdeiro da coroa herdounos o seu irmán máis novo, o futuro Henrique VIII de Inglaterra.
O amigo Ed
O amigo Ed (orixinalmente en inglés: Best Ed) é unha serie de animación canadense creada por Rick Marshall. A estrea da serie foi en 2008 en Teletoon.
A serie conta as aventuras dun can excesivamente entusiasta chamado Ed e o seu mellor amigo, Doug o esquío, que todo o mundo o chama "Buddy". Viven no seu apartamento en Swellville.
Bandeira dos Países Baixos
Deseño
A bandeira nacional dos Países Baixos é tricolor. A franxas son horizontais e da mesma alzada, dende arriba cara abaixo: vermello (oficialmente descrito como "vermellón brillante"), branco ("prata") e azul ("azul cobalto"). A proporción da bandeira (alto:longo) é 2:3.
Ducado de Borgoña e dominio da Casa de Austria
A actual bandeira tricolor non é a primeira bandeira dos Países Baixos. Cando a finais do século XV, a maior parte das provincias estaban unidas baixo unha soa autoridade, nos combates adoitaban utilizar unha soa bandeira: a do Duque de Borgoña, que levaba a Cruz de Borgoña e que estaba composta por dúas ramas de loureiro vermello en forma de aspa sobre campo branco, cunhas chamas que saían das interseccións. Seguiu sendo a bandeira das provincias holandesas baixo o dominio da Casa de Austria.
Prinsenvlag
No seu día foi a insignia nacional das Provincias Unidas e da República de Suráfrica. Na actualidade conserva aínda en devanditos países unha forte carga identitaria. Non se sabe cando se despregou por primeira vez, pero aparece en ilustracións que datan do comezo da Guerra da Independencia.
As orixes da bandeira atópanse na revolta contra os españois que tivo lugar nos Países Baixos trala imposición do duque de Alba, Fernando Álvarez de Toledo como lugartenente (stadhouder). Os rebeldes agrupáronse ao redor de Guillerme o Taciturno, príncipe de Orange e duque de Nassau, que foi nomeado Stadhouder de Holanda e Zelandia trala declaración de independencia das Provincias Unidas en 1581.
Laranxa, branco e azul celeste
miniatura|200px|dereita|A versión tribarrada da Prinsenvlag foi o primitivo pavillón nacional dos [[Países Baixos]] As cores das armas de Guillerme o Taciturno, laranxa, branco e azul celeste, foron adoptados como insignia polos esmoleiros do mar, corsarios holandeses que progresivamente se foron facendo cos portos costeiros das zonas setentrionais dos Países Baixos Españois.
Apareceron múltiples modelos con estas cores, nas que figuraban motivos de todas clases: franxas horizontais, axadrezados e combinacións dos emblemas heráldicos das provincias de Holanda (león) e de Zelandia (ondas mariñas).
miniatura|200px|dereita|Unha das versións primitivas da Prinsenvlag, que constaba de sete barras.
Con todo, pronto se popularizaron bandeiras diferentes, denominadas popularmente coa expresión Prinsenvlag ("a bandeira do Príncipe"):
A primeira delas constaba de tres franxas alternativas laranxa, branco e azul, mentres que na segunda o número total de franxas ascendía a sete, representando ás sete repúblicas que compuñan as Provincias Unidas. Ás veces houbo seis ou mesmo nove franxas horizontais, así como a forma de raios que radiaban dun centro.
As cores non tiñan unha orde fixa e non foi até finais do século XVI que se acadou certa uniformidade.
Vermello, branco e azul
Despois de 1630, a franxa laranxa foi substituída aos poucos por unha vermella, como así se pode apreciar en cadros da época. Tendo en conta que non había ningunha razón política para quitar o laranxa, a explicación pode residir no feito de que o laranxa e o azul celeste son dúas cores apagadas e moito máis difíciles de distinguir no mar que o vermello e o azul mariño.
Calquera que sexa a razón, o que si é seguro é que desde 1630 aproximadamente a bandeira nacional sempre foi de cor vermella, branco e azul e que sempre se lle chamou a bandeira do Príncipe. Con todo, seguiuse utilizando a bandeira laranxa, branca e azul, aínda que apareceu unha terceira bandeira oficial, a bandeira dos Estados Xerais.
Nun principio, levaba o león "de goles" (vermello) do escudo de armas da provincia de Holanda sobre un campo dourado, e máis tarde, un león dourado sobre un campo vermello. Aínda que se utilizaba menos a bandeira dos Estados Xerais, esta non era incompatible coa bandeira do Príncipe, como así o testemuñan algúns cadros de barcos e de batallas navais.
Estas dúas bandeiras ondeaban fraternalmente unha xunto á outra, ilustrando así o complexa que era a estrutura de poder daquela época, tendo por unha banda ao Stadhouder, que era sempre un membro da Casa dos Orange, e doutra banda, aos Estados Xerais.
Revolución Francesa
miniatura|200px|Bandeira da [[República Bátava]] Nos Países Baixos, a revolución (a finais do século XVIII) e a ocupación francesa tamén resultaron noutra bandeira. Prohibiuse o nome de Prinsenvlag. Mantívose o vermello, branco e azul (co visto e prace de Francia), pero en 1796 embeleceuse a franxa vermella cunha imaxe da Virxe holandesa.
A Virxe, cun león aos seus pés, levaba nunha man un escudo coas fasces romanas e na outra un gorro frixio portando nunha lanza como símbolo da liberdade. Esta bandeira tivo unha vida tan curta como a da República Bátava, para a que foi creada. Luís Bonaparte, que foi nomeado rei de Holanda polo seu irmán, o emperador Napoleón, quería levar unha política puramente holandesa respectando na medida do posible os sentimentos patrióticos da poboación.
Mandou quitar a Virxe holandesa da bandeira restablecendo así a bandeira tricolor. Con todo, a súa política pro-neerlandesa provocou un conflito co emperador, e así se produciu a anexión dos Países Baixos polo Imperio francés. A bandeira francesa foi substituída polos emblemas do Imperio.
Reino dos Países Baixos
Doutra banda, os colonos en Suráfrica pediron ao monarca un deseño de bandeira, e en 1854, este envioulles a primeira bandeira do Estado Libre de Orange. A bandeira vermella, branca e azul tamén foi elixida por Guillerme I co escudo de armas dos Países Baixos sobre a franxa branca.
Foi nesa mesma época cando xurdiu así mesmo o costume de que a bandeira nacional ondease xunto cun pendón laranxa, como símbolo de fidelidade á Casa dos Orange.
Keará
miniatura|250px|Keará. A keará (en hebreo קערה) é unha prata especial na que se presentan alimentos simbólicos no Séder de Pessach.
Significado
Cada un dos seis compoñentes que se ofrecen na prata ten un significado especial que lembra o éxodo dos xudeus de Exipto, o que constitúe o eixo deste ritual que se celebra na cea da primeira noite do Pessach. O sétimo compoñente simbólico é unha pía de tres matzos colocados no seu propio recipiente. 300px|miniatura|Mesa disposta para o Séder cun koará, moira, matzá, viño kosher e un exemplar do [[Haggadah por cada posto.]] miniatura|Keará arxéntea.
Alimentos
Os seus alimentos que se colocan na keará son:
Colectivo Socialista
O Colectivo Socialista é unha organización política que forma parte do BNG. No 2002, contaba con arredor de 150 militantes. Os seus dirixentes eran Mario López Rico e Francisco Trigo Durán.
Cando o Partido Socialista Galego decidiu saír do BNG no congreso extraordinario do 15 de xaneiro de 1983 un grupo de militantes desconformes formaron o Colectivo Socialista, ingresando no seo do BNG.
Números sociables
O concepto de número sociable é a xeneralización dos conceptos de números amigos e números perfectos. Un conxunto de números sociables é unha sucesión alícuota, ou unha sucesión de números na que cada termo é igual á suma dos factores propios do termo anterior. No caso dos números sociables, a sucesión é cíclica, é dicir, os termos repítense.
O período desta sucesión, ou a orde do conxunto de números sociables, é o número de termos da sucesión que ten o ciclo.
Se o período da sucesión é 1, o número é un número sociable de orde 1, ou un número perfecto. Por exemplo, 6 ten por factores propios os números 1, 2 e 3, que á súa vez suman 6.
Un par de números amigos é un conxunto de números sociables de orde 2. Non se coñecen, polo momento, números sociables de orde 3.
É unha pregunta aberta se tódolos enteiros son, ou ben sociables, ou ben a súa sucesión alícuota acaba nun primo (e, como consecuencia, en 1); ou se, polo contrario, existe algún número cunha sucesión alícuota que nunca remata.
Exemplo
Un exemplo con período 4 sería:
A suma dos factores propios de 1264460 (22 * 5 * 17 * 3719) é: 1 + 2 + 4 + 5 + 10 + 17 + 20 + 34 + 68 + 85 + 170 + 340 + 3719 + 7438 + 14876 + 18595 + 37190 + 63223 + 74380 + 126446 + 252892 + 316115 + 632230 = 1547860 A suma dos factores propios de 1547860 (22 * 5 * 193 * 401) é: 1 + 2 + 4 + 5 + 10 + 20 + 193 + 386 + 401 + 772 + 802 + 965 + 1604 + 1930 + 2005 + 3860 + 4010 + 8020 + 77393 + 154786 + 309572 + 386965 + 773930 = 1727636 A suma dos factores propios de 1727636 (22 * 521 * 829) é: 1 + 2 + 4 + 521 + 829 + 1042 + 1658 + 2084 + 3316 + 431909 + 863818 = 1305184
A suma dos factores propios de 1305184 (25 * 40787) é: 1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 32 + 40787 + 81574 + 163148 + 326296 + 652592 = 1264460
Pilar Cancela
Pilar Cancela Rodríguez, nada en Stuttgart o 21 de agosto de 1967, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Filla de emigrantes galegos en Alemaña. Retornou a Galicia para estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. É funcionaria da Xunta de Galicia dende 1993. Foi responsable do Servizo Xurídico e de Solución de Conflitos do Consello Galego de Relacións Laborais e directora xeral de Relacións Laborais (en 2003 e novamente en 2005). En 2013 foi elixida secretaria de Organización do PSdeG. Foi cabeza de lista da candidatura do PSOE pola provincia da Coruña nas catro eleccións xerais celebradas entre 2015 e novembro de 2019.
Trala dimisión de Xosé Ramón Gómez Besteiro o 18 de marzo de 2016, dirixiu a comisión xestora nomeada dende Ferraz ata a elección do novo secretario xeral do partido. En xuño de 2017 foi elixida secretaria da área de Políticas Migratorias e PSOE do Exterior na executiva de Pedro Sánchez. En xullo de 2021 foi nomeada secretaria de Estado de Cooperación Internacional.
Hidrato
En química, un hidrato é unha substancia que contén auga ou os seus elementos constituíntes. O estado químico da auga varía amplamente entre os diferentes tipos de hidratos, algúns dos cales xa se chamaban así antes de que fose coñecida a súa estrutura química.
Tense usado o termo hidrato con estes tres sentidos:
En química orgánica
En química orgánica, un hidrato é un composto formado pola adición de auga ou os seus elementos noutra molécula. Por exemplo, etanol, CH3–CH2–OH, é o produto da reacción de hidratación do eteno, CH2=CH2, formado pola adición de H a un C e de OH a outro C, polo que podería considerarse un hidrato de eteno. Pode eliminarse unha molécula de auga do composto, por exemplo por adición de ácido sulfúrico. Outro exemplo é o hidrato de cloral, CCl3–CH(OH)2, que se pode formar por reacción da auga co cloral, CCl3–CH=O.
Algunhas moléculas son tamén denominadas hidratos simplemente por razóns históricas. O monosacárido glicosa (e outros glícidos), con fórmula C6H12O6, pensábase inicialmente que tiña a fórmula C6(H2O)6 e describíase como un hidrato de carbono (hoxe chamado mellor carbohidrato ou glícido). O metanol véndese a miúdo como “hidrato de metilo”, nome que implicaría a fórmula incorrecta CH3OH2, en lugar da correcta CH3–OH.
En química inorgánica
Os hidratos son sales inorgánicos que "conteñen moléculas de auga combinadas nunha proporción definida como parte integrante dun cristal", que poden estar unidas a un centro metal ou que cristalizaron co complexo metal. Ditos hidratos tamén se di que conteñen auga de cristalización ou auga de hidratación.
Un exemplo moi visual de composto que cambia de cor ao hidratarse é o cloruro de cobalto(II), que pasa de ser vermello a ser azul cando se hidrata, e, por tanto, pode utilizarse como un indicador da presenza de auga.
A notación "composto hidratado⋅nH2O", na que n é o número de moléculas de auga por unidade de fórmula do sal, utilízase comunmente para os sales hidratados. O n é normalmente un enteiro non moi elevado, aínda que son posibles tamén valores fraccionarios. Por exemplo, nun monohidrato n ten o valor de 1, e nun hexahidrato n é 6. Os prefixos de orixe grega que se utilizan son:
Un hidrato que perdeu auga denomínase anhídrido; a auga que lle queda, en caso de que lle quede algunha, só pode ser eliminada mediante un forte quentamento. Unha substancia que non contén ningunha molécula de auga denomínase anhidra. Algúns compostos anhidro hidrátanse tan doadamente que se di que son higroscópicos e utilízanse como axentes de secado ou desecantes. Algunhas substancias hidratadas conteñen unha proporción de auga variable dentro de certo intervalo; por exemplo, o ópalo é un exemplo de mineraloide hidratado, que é unha forma amorfa da sílice con fórmula SiO2·nH2O e cun contido de auga que vai do 3 ao 21% en peso (normalmente do 6 ao 10%).
Hidratos clatratos
Os hidratos clatratos (tamén chamados hidratos de gas ou clatratos de gas) están formados por xeo de auga que forma unha estrutura na que están atrapadas outras moléculas. Son unha forma de clatrato. Un exemplo importante é o hidrato de metano (ou clatrato de metano).
Moléculas non polares como o metano poden formar hidratos clatratos con auga, especialmente en condicións de alta presión. Aínda que no clatrato non se forman pontes de hidróxeno entre as moléculas de auga e o metano, cando este gas é a molécula hospedada, poden formarse a miúdo pontes de hidróxeno entre a molécula hospedadora e as de auga cando a hospedadora é unha molécula orgánica máis grande como, por exemplo, o tetrahidrofurano. En tales casos as pontes de hidróxeno hospedado-hospedador orixínanse na formación dos defectos Bjerrum de tipo L no retículo do clatrato.
Estabilidade
A estabilidade dos hidratos está determinada xeralmente pola natureza do composto, a súa temperatura, e a humidade relativa (se están expostos ao aire).
Fiz II, papa
Fiz II, finado o 1 de marzo de 492, foi un relixioso romano, Papa n.º 48 da Igrexa católica de 483 a 492.
Little Crystal
Little Crystal (リトル クリスタル) é o single número 21 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 7 de decembro do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
Este é o primeiro single lanzado pola cantante Ami Suzuki que é considerado de 4 caras A (é dicir, que contén catro canción promocionais), aínda que só tivo dous vídeos musicais. A pesar de que as catro cancións son baladas, cada unha ten certo estilo característico, principalmente a causa das persoas que traballaron dentro delas, á parte da mesma Ami, que foi a que escribiu tódalas letras das cancións.
Fiz II, papa
Traxectoria
Elixido pontífice co apoio do rei xermano Odoacro, o seu primeiro acto foi negar o Henotikon ou "acto de unión", un edito que o emperador bizantino Zenón promulgara en 482, intentando chegar a unha solución de compromiso entre o monofisismo e a doutrina considerada ortodoxa emanada do Concilio de Calcedonia.
Little Crystal
Información
"Crystal" é a máis acorde coas épocas do Nadal nas que foi lanzado o single, e tamén é coñecida como a canción principal do mesmo. Foi composta por Kazuhito Kikuchi e KZB, os que tamén fixeran exitosas baladas para artistas como Ayumi Hamasaki. "To Be Free" é creación de HAL, os que tamén traballaron con Hamasaki (a canción considerase bastante similar o single de Ayu chamado "M"). Principalmente o estilo musical de "Place" é obra de Tasunari Nakamura, o que traballou coa artista no single "Negaigoto", o seu primeiro single balada. Nakamura tamén destacou polos seus traballos con bandas coñecidas no ámbito de melodías suaves, como Every Little Thing. A última canción é "Carry Out", canción tamén composta por Kikuchi, pero o seu ritmo parecese as baladas da cantante Kumi Koda, xa que o seu fiel colaborador H-wonder é o que fixo os arranxos, facendo que a canción teña toques de R&B.
Fiz II, papa
Traxectoria
A continuación enviou unha delegación de dous bispos a Constantinopla para intentar convencer ao inspirador do citado edito, o patriarca Acacio, para que o rexeitase e para que anulase o nomeamento de patriarca de Alexandría, o monofisita Pedro o Notario, quen ocupara a sede patriarcal trala deposición do anterior patriarca, máis próximo aos postulados romanos.
Acacio non só non renunciou á súa doutrina nin anulou o nomeamento, senón que logrou atraer os propios legados pontificios aos seus postulados doutrinais. Fiz II convocou en resposta un concilio que, en 484, excomungou o patriarca Acacio, quen á súa vez respondeu borrando o nome do papa dos dípticos litúrxicos, o que equivalía á excomuñón do pontífice. Iniciouse así o Cisma acaciano, que dividiu a Igrexa durante os seguintes 35 anos.
Malia o enfrontamento con Constantinopla, Fiz chegou a un acordo co emperador Zenón para lograr que os vándalos arianos puxeran fin ás persecucións contra os cristiáns fieis a Roma no norte de África. Xurdiu entón o problema de que tratamento dar aos que se converteran ao arianismo debido a ditas persecucións e agora desexaban volver á ortodoxia. Fiz convocou un sínodo en 487, no que se fixaron as condicións en que se permitía o retorno deses cristiáns á Igrexa romana.
-80
Mediterráneo Occidental
miniatura|esquerda|200px|Suposto retrato de [[Sila, Gliptoteca de Múnic]]
Outros
Historia ano a ano
Monte da Peneda
miniatura|right|250px|Monte da Peneda visto dende [[O Viso, Redondela|O Viso, no concello de Redondela.]]
O monte da Peneda é un pico montañoso galego. Ten unha altitude de 329 metros e está localizado na parroquia redondelá do Viso. Dende o seu cumio pódese observar a Ría de Vigo, as illas Cíes e mesmo a Praia de Cesantes e a Illa de San Simón.
Historia
Pola súa localización estratéxica, ao ser un punto elevado no medio dunha orografía cha, foi empregado como asentamento castrexo, aínda que do castro da Peneda só se conservan os restos dos muros exteriores. Tamén por esta mesma razón pertenceu a Pedro Madruga, famoso por facer fronte ao centralismo dos Reis Católicos. Tamén se construíron varios castelos medievais, posteriormente asolados en diferentes conflitos. Destaca sobre todo o castelo de Castrizán levantado en 1477 polo Arcebispo de Santiago Don Alonso de Fonseca II, para cercar o castelo de Soutomaior e manter o control sobre Pedro Madruga.
Capela da Virxe das Neves
Un dos elementos máis coñecidos deste monte é a aínda en pé Capela da Virxe das Neves, tamén coñecida como Ermida da Peneda. Foi construída ao redor do século XVIII e até o de agora foi escenario de numerosas romarías e festas. Ademais da ermida, o cumio do monte conta cun miradoiro dende o cal é posíbel ver os arredores da parroquia e ata as Illas Cíes.
Demografía de Nova Zelandia
miniatura|250px|Evolución demográfica de Nova Zelandia.
A demografía de Nova Zelandia caracterízanse por unha relativamente nova e crecente poboación (sobre todo en comparación con moitas outras sociedades occidentais) e relativamente altos niveis de migración de entrada (principalmente do Reino Unido, Asia e o Pacífico) e de saída da migración (principalmente Australia e Reino Unido). A poboación, composta inicialmente só por maorís, pasou a ser maioritariamente de orixe europea nos séculos XIX e XX, ata que a inmigración procedente de Asia e das illas do Pacífico, así como unha alta natalidade maorí, a fixo máis multi-étnica. Os habitantes de Nova Zelandia son chamados neozelandeses (New Zealanders en inglés).
Poboación
A maioría dos neozelandeses de orixe europea teñen ascendencia británica e irlandesa, aínda que hai poboacións significativas de orixe neerlandesa, dálmata, italiana e alemá, xunto con inmigrantes europeos que viaxaron a través de Norteamérica, Suramérica, Australia e Suráfrica.
Educación
A escola primaria e secundaria é obrigatoria para os nenos e nenas entre 6 e 16 anos, aínda que a maioría asiste a partir dos 5 anos. Hai 13 anos de escola obrigatoria e a asistencia ás escolas públicas é gratuíta. Nova Zelandia ten unha taxa de alfabetización de persoas adultas do 99 %, e máis da metade da poboación de entre 15 e 29 anos cursa algún tipo de educación superior. A escolaridade entre a poboación adulta é diversa: 14,2 % ten un título de grao, 30,4 % ten un diploma de educación secundaria e o 22,4 % non ten unha escolaridade ben establecida.
Danio
Danio é un xénero de peixes que comprende moitas das especies de danioninos moi utilizados nos acuarios pertencente á familia dos ciprínidos. O nome común "danio" utilízase moitas veces para referirse tanto ás especies do xénero Danio coma as do xénero Devario. A especie Danio rerio é moi utilizada en investigación científica como organismo modelo.
Taxonomía
O nome "danio" procede da palabra dhani da lingua bengalí, que significa "dos campos de arroz", onde é frecuente que vivan estes peixes. Pero o nome nativo bengalí deste peixe é anju. A especie Danio rerio foi descrita no século XIX por Francis Hamilton, un cirurxián que traballaba para a Compañía da India do Leste Británica. Un século despois (1916), o xénero foi dividido, e as especies máis grandes quedaron no xénero Danio e as máis cativas, entre elas D. rerio, pasaron ao novo xénero Brachydanio. Pero en 1991, os dous xéneros foron recombinados, reclasificando as especies máis grandes que anteriormente estaban no xénero Danio, como o danio xigante, no xénero Devario. Ademais, Brachydanio é agora un sinónimo junior de Danio.
Especies
Actualmente recoñécense 21 especies neste xénero, que son:
Algunhas especies non descritas ou variedades, que poden estar representadas polas especies recentemente descritas de arriba, son:
Características
Son peixes nativos de augas doces de ríos e regatos do Sueste asiático, e moitas das súas especies de vivas cores son utilizadas en acuarios por todo o mundo. Recentemente descubríronse varias especies en zonas remotas de Myanmar (antes Birmania), e non teñen aínda nomes científicos.
Presentan dous pares de barbas longas, e xeralmente teñen bandas horizontais na parte lateral do corpo, coa excepción do Danio choprai, o Danio aesculapii e o danio barrado negro (nome provisional Danio sp. TW01) que teñen barras verticais. O seu tamaño vai de 4 a 15 cm de lonxitude. Xeralmente non viven máis de dous ou tres anos en acuarios, e son probablemene peixes anuais na natureza.
Na natureza, estes peixes consomen pequenos animais acuáticos como insectos, crustáceoss, e vermes, xunto con plancto no caso das crías.
No acuario
O coidado que deben recibir nos acuarios os membros do xénero Danio é bastante similar para todos, e son fáciles de manter.
Todos estes peixes son principalmente comedores de superficie. Son omnívoros no acuario e aceptan unha ampla variedade de alimentos, aínda que a comida en escamas para peixes de acuario é axeitada. Cando vivien en acuarios, os alimentos en escamas vivos ou conxelados son apropiados, especialmente os camaróns Artemia e tabletas que se afunden. Os danios son comedores voraces; outros peixes que sexan máis tímidos ou amedoñados á hora de comer poden pasar fame compartindo o tanque cos danios. Cando se quere preparar aos danios para a reprodución é conveniente darlles moitos alimentos frescos.
Aínda que son peixes moi bulideiros e que se perseguen uns a outros e a outros peixes, forman unha boa comunidade de peixes e xeralmente non se atacan entre eles ou a outros peixes agresivamente, aínda que ocasionalmente poden trabar nas aletas. Como a maioría dos peixes, comen ovos e algúns peixes dabondo pequenos como para que os poidan tragar.
Mantéñense mellor nun tanque que sexa o suficientemente longo para que poidan nadar activamente, preferiblemente cunha corrente que sae dun filtro de acuario eléctrico (ou polo menos dun difusor de burbullas de aire) xa que na natureza viven en regatos de augas rápidas. Son bos saltadores, polo que se recomenda poñer unha tapa no acuario.
Como son peixes que forman bancos, prefiren estar en grupos de seis ou máis. Os danios prefiren augas cun pH entre 6,0 e 8,0, e a dureza da auga non debe ser de máis de 19,0 dGH, cunha dureza de carbono de 8 a 12 KH, e unha temperatura entre 20– e 26 °C; o extremo inferior dese intervalo de temperaturas é o ideal.
Reprodución
Algunhas especies de Danio, como o peixe cebra (D. rerio), están entre as especies máis fáciles de criar nun acuario. Con outras especies, como Danio kyathit, é máis difícil de conseguir o desove. Todas depositan os seus ovos espallados sobre o substrato. Os ovos non son adhesivos, e eclosionan en dous ou tres días. Os ovos son devorados avidamente por peixes adultos a non ser que estean ben protexidos por capas de pedriñas ou boliñas ou ben introducidos no substrato.
Poden orixinarse híbridos entre especies de Danio; xeralmente as crías chegan a madurez mais son estériles.
Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios
O Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios foi un efémero goberno autoproclamado polas rexións sudoccidentais do Imperio austrohúngaro despois de que este se disolvera ao finalizar a primeira guerra mundial, polas poboacións de eslovenos, croatas e serbios que habitaban esas rexións do imperio. Uns meses despois da súa formación integrouse no Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
Nome
Os serbios aos que se refire o nome do Estado eran os que residían nos territorios do Imperio austrohúngaro: Bosnia e Hercegovina, Voivodina, Croacia-Eslavonia (incluíndo Sirmia) e Dalmacia, coas Bocas de Kotor e o litoral de Montenegro até Spič, preto de Bar, non ás poboacións do Reino de Serbia (que comprendía as actuais Macedonia do Norte, Montenegro, Kosovo e Serbia).