cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte xerativa
Cuestións
Outra cuestión é a posmodernidade: os sistemas de arte xerativa son a expresión definitiva da condición posmoderna ou apuntan a unha nova síntese baseada nunha visión do mundo inspirada na complexidade?
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Lung Chien
Lung Chien, nado en 1916 e finado en Taipei o 28 de maio de 1975 (tasnbièn cponocido como Kim Lung), foi un director e guionista de cine e actor chinés.
Traxectoria
Morreu en Taipei en 1975.
Vendula Pizingerová
Vendula Pizingerová, anteriormente Svobodová, nada como Václava Horová en Praga o 18 de febreiro de 1972, é unha activista checa contra a leucemia, presidenta do fondo da fundación Kapka naděje. Polo seu labor recibiu o título de muller do ano checa en varias ocasións.
Traxectoria
A súa familia era xudía, orixinaria de Černošice. Despois de graduarse na escola secundaria, traballou nunha axencia de publicidade e logo como encargada de prensa para o Partido dos Empresarios. En 1995 casou co compositor de música popular Karel Svoboda e a parella aveciñouse en Jevany En xaneiro do ano seguinte naceu a súa filla Klárka, pero contraeu leucemia e morreu con catro anos. A raíz desa experiencia, fundou no ano 2000 o fondo benéfico Kapka naděje co obxectivo de recadar cartos para axudar os enfermos de leucemia e ao seu tratamento.
Manuel Rojo Moreira
Manuel Rojo Moreira, finado en Palas de Rei o 19 de xuño de 1938, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Rojo García e Manuela Moreira Suárez. Avogado en Palas de Rei. Foi xuíz municipal de Palas de Rei de 1924 a 1930. Foi presidente da Sociedad de Agricultores, Oficios y Profesiones de Palas de Rei. Nos anos finais da República militou no Bloque Nacional. Logo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora municipal de Palas de Rei. Logo da renovación da xestora, foi elixido alcalde de Palas de Rei o 7 de xuño de 1937. Morreu a consecuencia do golpe dun cabalo que fuxía dunha casa incendiada o 19 de xuño de 1938.
Vida persoal
Casou con Matilde Lagares Guntín e foi pai de Eugenia, José, Pablo e María Teresa Rojo Lagares.
Salvador Quishpe
Salvador Quishpe Lozano, nado en Zamora, 15 de marzo de 1971, é un político ecuatoriano, militante de Pachakutik que foi prefecto de Zamora Chinchipe; durante a súa xestión converteuse nunha figura do movemento indíxena pola súa forte oposición ás políticas da presidencia de Rafael Correa, chegando a ser precandidato do seu partido para as eleccións presidenciais de 2017.
Traxectoria
Naceu o 15 de marzo de 1971 no sector de Piuntza da parroquia Guadalupe, cantón Zamora, provincia de Zamora Chinchipe. Os seus pais son Manuel Asunción Quishpe e María Francisca Lozano Gualán, ambos de orixe saraguro.
É militante do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik. Desempeñou diversos cargos como dirixente da Federación de Saraguros de Zamora Chinchipe. Foi presidente da Ecuarunari, asesor do Consello Provincial de Cotopaxi, dirixente da coordinación política da CONAIE. Representou á provincia de Zamora Chinchipe en dúas ocasións como deputado no ano 2003 e 2007. Durante ese tempo foi acusado de nepotismo e peculado, tendo 19 procesos xudiciais na súa contra.
Entre 2009 e 2019 ocupou o cargo de prefecto de Zamora Chinchipe, durante a súa dministración sostivo unha posición crítica ao goberno de Rafael Correa, formando e dirixindo protestas contra o réxime, nas que se inclúe a marcha indíxena cara a Quito contra a minería do 2012.
En 2021 encabezou a lista de asembleístas nacionais do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik, resultando elixido nas eleccións lexislativas do 7 de febreiro de 2021, volvendo ocupar un escano despois de 14 anos do seu paso polo antigo Congreso Nacional.
Andrés Moreiras Blanco
Andrés Moreiras Blanco foi un político galego.
Mercè Pons
Mercè Pons i Veiga, nada en Arbúcies, Xirona, o 4 de xuño de 1966, é unha actriz catalá de teatro, dobraxe, cine e televisión.
Traxectoria
Estudou deseño gráfico e comezou a facer teatro afeccionado.
En teatro, debutou en 1987 coa obra Tirant lo Blanc e despois traballou durante moitos anos con Josep María Flotats de quen a técnica e a minuciosidade sobre o escenario. Participou en moitas outra obras como A Moon for the Unfortunate de Eugene O'Neill; Un marido ideal de Oscar Wilde, o Rei Lear de Shakespeare; Praza do Diamante de Mercè Rodoreda; A Gaivota de Antón Chéjov ou o Albergue da Gloria de Josep Maria de Sagarra, entre moitos outros.
No cine, realizou varias películas con Ventura Pons como Amor idiota. E tamén participou en Iris de Rosa Vergès, La febre d'or de Gonzalo Herralde, ou Rateta, rateta de Francesc Bellmunt. Fixo outras aparicións no mundo da dobraxe, como o seu traballo en Animales heridos en 2006.
Familia
É bisneta de Francisco Porto Rey.
Recoñecementos
Recibiu o Premio da crítica de Barcelona á mellor actriz revelación en 1989, o Premio de cinematografía Ciutat de Barcelona en 1992, o premio El Ojo Crítico á mellor actriz de cine en 1997 ou o Premio Butaca de teatro e cine de Cataluña á mellor actriz de cine.
Estrutiónidos
Os estrutiónidos (Struthionidae) ou estruciónidos son unha familia de aves non voadoras, que comprende as actuais avestruces e os seus parentes extintos. As dúas especies hoxe existentes de avestruces son Struthio camelus e Struthio molybdophanes (antes considerada subespecie da anterior), ambas no xénero Struthio, que tamén contén varias especies coñecidas como fósiles do Holoceno como Struthio asiaticus. A avestruz máis común das dúas especies vivas é S. camelus, que é a especie de ave existente de maior tamaño. Outras avestruces está tamén entre as aves máis grandes que nunca existiron.
As avestruces apareceron durante o Mioceno, aínda que varios fósiles do Paleoceno, Eoceno e Oligoceno poden pertencer tamén a esta familia. As avestruces clasifícanse no grupo das ratites, das cales todas as especies vivas son aves non voadoras, incluíndo os kiwis, emús e ñandús. Tradicionalmente, a orde Struthioniformes (estrutioniformes) contiña todas as ratites. Porén, análises xenéticas recentes atoparon que o grupo non é monofilético, xa que é parafilético con respecto aos tinamús, polo que as avestruces adoitan clasificarse como os únicos membros da orde, aínda que a IUCN usa unha clasificación máis xeral e inclúe todas as "ratites" e tinamús dentro de Struthioniformes.
Evolución
Os fósiles máis antigos similares a avestruces datan do Paleoceno de Europa. Coñécense os xéneros Palaeotis e Remiornis do Eoceno medio e restos de ratites inespecíficos do Eoceno e Oligoceno de Europa e África. Estes fósiles poden ser parentes temperáns das avestruces, pero o seu status é cuestionable e poderían representar múltiples liñaxes de aves non voadoras paleognatas. O xénero africano Eremopezus, cando non se considera un paxaro secretario ou peteiro zapato basal, é ás veces considerado un parente das avestruces ou un taxon "de tipo aepiornítido". Adeamis destas aves enigmáticas, o rexistro fósil das avestruces continúa con varias especies do xénero moderno Struthio, que se coñecen desde o Mioceno temperán en adiante. Varias destas formas fósiles son icnotaxons (é dicir, clasificados de acordo coas pegadas ou outros rastros fosilizados que deixou o organismo e non polo seu corpo) e a súa asociación cos taxons descritos por ósos distintivos é discutible e queda pendente de revisión para cando se obteña un mellor material. miniatura|esquerda|Struthio camelus massaicus, a femia (á esquerda) e o macho (á dereita)
Aínda que a relación das especies fósiles africanas é comparativamente evidente, describíronse moitas especies asiáticas de avestruces a partir de restos fragmentarios e as súas interrelacións e como se relacionan coas avestruces africanas son algo confusas. Na China, coñécense avestruces que non se extinguiron ata aproximadamente o final ou algo despois do último período glacial; e imaxes de avestruces poden atoparse na cerámica antiga e petróglifos da zona. As avestruces coexistiron con outra liñaxe de aves non voadoras didáctilas, os eogruidos. Aínda que Olson en 1985 clasificou estas aves como avestruces troncais, son case universalmente consideradas parentes das grúas, e as súas semellanzas coas avestruces son o resultado dunha evolución converxente. A competición coas avestruces parece que causou a extinción dos eogruidos, aínda que isto nunca foi comprobado e ambos os grupos coexistiron nalgúns lugares.
Igual que a maioría das outras ratites, as avestruces crese que desenvolveron a súa perda da capacidade de voar despois da evento de extinción do Cretáceo–Paleoxeno hai uns 66 millóns de anos. A repentina ausencia de dinosauros non aviarios debido a ese episodio de extinción abriu nichos ecolóxicos para animais herbívoros grandes e limitou as ameazas predatorias, impulsando a paleognatas voadoras ancestrais a dispersarse polo hemisferio sur e a perderen converxentemente a capacidade de voar.
Distribución e hábitat
thumb|Macho de S. molybdophanes na sabana de Kenya, mostrando o seu característico pescozo azul Hoxe as avestruces só viven silvestres como fauna nativa en África, onde aparecen nunha área de distribución de hábitats áridos abertos ou semiáridos como as sabanas e o Sahel, tanto ao norte coma ao sur da zona forestal ecuatorial. A especie de Somalia  Struthio molybdophanes vive no corno de África, e evolucionou illada a partir da avestruz común por causa da barreira xeográfica do Gran Val do Rift do leste de África. Nalgunha sáreas a subespecie masai da avestruz común vive xunto á avestruz somalí, pero non se hibridan polas súas diferenzas en comportamento e ecolóxicas. As avestruces de Arabia e Asia Menor foron cazadas ata a extinción na metde do século XX, e os intentos en Israel de introducir avestruces do norte de África para que enchesen alí o seu nico ecolóxico, fracasaron. As avestruces comúns levadas a Australia que escaparon conseguiron establecer poboacións silvestres.
Taxonomía
miniatura|Cabeza de avestruz. En 2019, as especies S. pannonicus, S. dmanisensis (a avestruz xigante) e S. transcaucasicus transferíronse ao xénero Pachystruthio.
Orde Struthioniformes Latham 1790 (avestruces)
Lorena González Guerrero
Lorena González Guerrero, nada en Cacabelos o 30 de xaneiro de 1989, é unha política berciana de Podemos.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Universidade de Salamanca e logo traballou en Madrid e foi activista de Marea Verde. Entrou en Podemos dende os comezos da formación e no Consello Cidadán de Ponferrada foi responsable de igualdade. Foi procurada nas Cortes de Castela e León de 2015 a 2019. Dende 2017 é secretaria de acción institucional de Podemos Castela e León. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Podemos ao concello de Ponferrada e tras entrar na corporación municipal a súa forza política acadou un acordo de goberno co PSOE e Coalición por El Bierzo polo que ela asumía a concellería de benestar social, infancia e igualdade.
Hiperostose
A hiperostose é un crecemento excesivo de óso, xeralmente a expensas dun engrosamento da cortical. Pode deberse a unha exostose. Pode ocorrer en varias enfermidades músculo-esqueléticas.
Zenit-2M (satélite)
Zenit-2M ou Gektor (índice GRAU 11F690) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.
Características
Os satélites Zenit-2M eran unha versión mellorada dos Zenit-2, ambos baseados nas cápsulas Vostok. Con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo e outro de reentrada de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites usaban a cámara mellorada Ftor-2R3 e estaban alimentados por batería, o que daba aos satélites enerxía para voos de 12 ou 13 días. As órbitas típicas dos Zenit-2M estaban entre os 200 e os 300 km de altura. Podían levar instrumentación científica a bordo e algúns levaron cargas biolóxicas, precedendo ás cápsulas Bion. Lanzáronse cinco cápsulas da versión civil das Zenit-2M, denominadas Gektor-Priroda.
Lanzáron 96 Zenit-2M mediante foguetes Voskhod e Soiuz U, con catro fallos. Os cinco satélites da versión civil foron postos en órbita sen problemas.
Copa Galicia de fútbol 1943/44
A Copa Galicia 1943/44 foi unha competición de fútbol organizada pola Federación Galega de Fútbol na que participaron o Racing Club de Ferrol, o Club Lemos, o Club Betanzos, o Galicia Club de Fútbol, a Sociedade Ximnástica Lucense, a Unión Deportiva Orensana, o Club Berbés, o Club Santiago, o Club Turista, o Pontevedra Club de Fútbol e o equipo de reserva do Deportivo da Coruña, este último fóra de concurso. Tamén estaba prevista a participación do Celta de Vigo co seu equipo de reserva pero finalmente acordou non facelo.
O Club Lemos retirouse do torneo por non o poder compaxinar co Campionato de España de Afeccionados, competición na que tamén estaba a tomar parte. O torneo foi xogado entre abril e xullo de 1944. Os equipos foron divididos en dous grupos, norte e sur, disputándose cada grupo en forma de liga a dúas voltas. O vencedor de cada grupo clasificouse para xoga-la final. Proclamouse campioa a Sociedade Ximnástica Lucense.
Segunda volta
(1) O partido non se puido xogar no Inferniño por se atopar en obras.
Clasificación
A clasificación xeral do grupo sería a seguinte:
Mais como o Deportivo da Coruña (reservas) non puntuou ó participar fóra de concurso,  a clasificación final foi a seguinte:
Heidi Hautala
Heidi Hautala, nada o 14 de novembro de 1955 en Oulu, Finlandia, é unha dirixente política ecoloxista finlandesa coñecida pola súa eficiencia, versatilidade e experiencia en políticas verdes e sustentable, centrándose en Dereitos humanos, transparencia, xustiza global e lexislación ambiental responsable.
Foi presidenta da Liga Verde (en finés: Vihreä liitto) de 1987 a 1991, e candidata presidencial en 2000 e 2006.
En outubro do 2013, Hautala dimitiu do seu cargo declarando publicamente deixar a súa posición como ministra tras admitir ser inexacta e incorrecta en canto á información desvelada en canto ao caso "Arctia Shipping".
Traxectoria profesional
Antes dos seus importantes cargos políticos, Heidi destacou polo seu activismo en diversas áreas como o foi e segue sendo a protección do Medio Ambiente e a permacultura. Creando espazos de diálogo e alternativas de desenvolvemento competitivo e sustentable; desde o "Lendario Kasvis" de Helsinqui (famoso restaurante vexetariano) até a incidencia en políticas públicas como a IRIE, "Initiative and referendum institute Europe" ou a política de desenvolvemento como presidente de KEPA (Centro de Servizo Finlandés para a Cooperación ao Desenvolvemento).
Tamén se induce no xornalismo participando na fundación da revista "Uuden Ajan Aura" (A Aura da Nova era) (1975) e máis tarde en "Suomi" (1982), as cales se converteron en importantes revistas finlandesas de opinión e formación cultural do seu tempo.
Traxectoria política
Foi líder do Partido Verde finlandés 1987-1991. Posteriormente é nomeada membro do Parlamento Nacional de 1991 a 1995. Trala unión de Finlandia á Unión Europea (UE) en 1995, Hautala é elixida deputada do Parlamento Europeo.
En 1998 a Comisión do Parlamento Europeo sobre os Dereitos das Mulleres e a Igualdade de oportunidades elixiuna como a súa presidenta. Do mesmo xeito que o Consello para a igualdade de xénero de Finlandia (TANE).
En 2009, foi reelixida novamente como representante no Parlamento Europeo.
Signataria da Declaración do 2010 sobre os Crimes do Comunismo e actual crítica da política establecida por Vladimir Putin, foi membro da Conciliación do Grupo de Historia Europea, Presidenta da Fundación Verde Europea.
En outubro do 2013, Hautala dimitiu do seu cargo declarando publicamente deixar a súa posición como ministra tras admitir ser inexacta e incorrecta en canto á información desvelada nos seus informes e accións no manexo político da empresa "Arctia Shipping"; mentres esta procedía a iniciar investigacións policiais en contra da organización Greenpeace trala irrupción no Ártico dun buque conformado por activistas de Greenpeace en contra da exploración de gas e petróleo.
Regresou ao Parlamento Europeo en 2014.
Actualmente forma parte do consello asesor da "Caucasian Chamber Orchestra association and its German "Förderverein".
Educación
Con estudos e experiencia en política e xestión de desenvolvemento, Hautala á súa vez tamén conta con mestría en Agricultura e Silvicultura.
Lago Powell
alt=Mapa do lago|miniatura|Mapa do lago O Lago Powell é o segundo encoro en capacidade dos EEUU. Baña os estados de Arizona e Utah.
Miguel García Pacín
Miguel García Pacín, finado en Palas de Rei a principios de abril de 1917, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Capitán do Exército. Retirado, instalouse en Palas de Rei, conde foi concelleiro. Logo do pasamento de Manuel Ouro Besteiro, foi nomeado alcalde de Palas de Rei en 1914. Finou en Palas de Rei a principios de abril de 1917.
Rivista italiana di numismatica
A Rivista italiana di numismatica é unha publicación peiódica de edición anual especializada en materia numismática. Trátase da revista científica italiana máis antiga das existentes na actualidade.
Historia
A Rivista italiana di numismática fundouse en 1888 da man de Ercole e de Francesco Gnecchi. O seu primeiro director foi Solone Ambrosoli, quen asumiu o posto durante os primeiros dous anos da revista Ambrosoli foi sucedido na dirección polos fundadores, os irmáns Gnecchi, durante os seguintes vinte e oito anos. Nos anos 1918 e 1919 dirixiu a revista o numismático Lodovico Laffranchi, que lle imprimiu unha modernización e a dotou de recoñecemento internacional.
En 1892, o grupo de numismáticos que sostiña a revista fundou a Società Numismatica Italiana e, como consecuencia, a revista constituíuse no órgano oficial da nova sociedade.
A partir de 1979, os primeiros números da revista pasaron a estar dispoñibles en fieis reproducións dos orixinais, baixo a responsabilidade do editor Aldo Ausilio di Padova.
O seu director actual é Andrea Saccocci.
Joaquín Fernández
O nome Joaquín Fernández pode referirse a:
Jacquelyn Gill
Jacquelyn Gill é unha paleoecóloga e profesora asistente de ciencias climáticas na Universidade de Maine. Traballou en temas como a relación entre a megafauna e vexetación no Plistoceno, e os núcleos de sedimento en Xamaica. Adicionalmente é divulgadora científica en temas de cambio climático e quecemento global.
Educación
Gill inspirouse a seguir unha carreira científica mentres exploraba covas nos outeiros do parque nacional Acadia, ao coñecer que se formaron cando o nivel do mar estaba máis alto e eleváronse cando a costa de Maine se recuperou despois de ser empuxada cara abaixo polo peso de glaciares da Idade de Xeo. En 2005, Gill obtivo unha licenciatura en Ecoloxía Humana no College of the Atlantic e estudou un curso curto de palinoloxía na Universidade de Londres. Logo trasladouse á Universidade de Wisconsin, onde completou un doutoramento titulado, "A bioxeografía da axitación biótica: asociacións de plantas novas e o final: extinción da megafauna do Plistoceno", baixo a supervisión do Dr. John Williams en 2012. Este traballo examinou o impacto da extinción de animais xigantes do Plistoceno na vida vexetal. En 2007 recibiu o premio E. Lucy Braun á excelencia en ecoloxía En 2010 recibiu o premio Cooper da Ecological Society of América. Tamén recibiu a bolsa Whitbeck Dissertator da Universidade de Wisconsin. Despois do seu doutoramento, Gill traballou como bolseira postdoutoral Voss na Universidade de Brown.
Investigación
Gill é unha ecóloga que estuda a Idade de Xeo utilizando experimentos naturais do pasado para comprender os impactos do cambio climático na extinción e as interaccións de diferentes especies, comunidades e ecosistemas. É profesora asistente cun cargo conxunto no Instituto de Cambio Climático e o Departamento de Bioloxía e Ecoloxía da Universidade de Maine. Alí, Gill dirixe o laboratorio BEAST para investigacións sobre biodiversidade e contornas no espazo e o tempo. Utilizando sedimentos e fósiles de lagos e pantanos, estuda o cambio climático durante os últimos 20.000 anos. Concéntrase no Período Cuaternario, unha era de glaciacións alternas e subseguintes períodos cálidos. A súa investigación suxire que os megaherbívoros axudaron a que os ecosistemas nos que viven sexan máis resistentes ao cambio climático. Actualmente está a traballar cos núcleos de sedimento de Xamaica, buscando desenvolver un rexistro ambiental de incendios, vexetación e clima de 10,000 anos. Gill está involucrada no Proxecto 23, que reconstruirá a rede alimentaria, para aprender como diferentes especies estaban conectadas cando non estaban baixo tensión climática.
En 2019, mentres filmaba o documental "Lost Beasts of the Ice Age" en Siberia, Gill foi hospitalizada por unha trombose venosa profunda que se manifestou como múltiples coágulos de sangue tanto nas súas pernas como nos seus pulmóns. Tras recuperarse nun hospital de Yakutsk, Rusia, regresou ao seu fogar en Maine.
Divulgación científica
miniatura|Multitude na Marcha pola Ciencia, Washington DC. Gill contribúe regularmente á comprensión pública da ciencia e a conservación do clima. Está interesada na diversidade STEM, como os científicos adoptan os novos medios e aumentan o acceso de discapacitados nas conferencias. É co-presentadora do podcast "Warm Regards" (fundado en xullo de 2016) xunto co meteorólogo Eric Holthaus e o xornalista climático Andy Revkin de The New York Times. Cando Estados Unidos se retirou do Acordo Climático de París en 2017, Gill expresou: "Espero que a xente non vexa isto e pense que todo está perdido". Inspirouse na Marcha das Mulleres en protesta pola elección de Donald Trump para organizar unha Marcha pola Ciencia, que resultou en 600 manifestacións o 22 de abril de 2017 (Día da Terra). Gill deixou o comité organizador debido á resistencia dos líderes para abordar as desigualdades na raza e xénero.
Casimiro Penoucos Carnero
Casimiro Penoucos Carnero, nado en Palas de Rei, foi un perito agrario e político galego.
Traxectoria
Perito agrario de Palas de Rei. Foi xuíz municipal de Palas de Rei en 1895. Foi nomeado alcalde de Palas de Rei en 1902, continuando no posto ata 1906. En 1906 volveu ser nomeado xuíz municipal de Plas de Rei. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Palas de Rei a principios de 1924. Permaneceu no posto ata 1926.
Vida persoal
Casou con Generosa Fernández en 1895, e foi pai de Angélica, Anunciación, Victoria, José, Carmen, Manuela e Pilar Penoucos Fernández.
Cobra (homónimos)
Cobra ou Cobras poden referirse a:
Jane Davidson
Jane Davidson, nada en Birmingham o 19 de marzo de 1957, é unha política británica que foi membro do Partido Laborista na Asemblea Nacional de Gales, electa por Pontypridd como Ministra de Medio Ambiente, Sustentabilidade e Vivenda no Goberno de Gales. Tamén foi a Vicepresidenta galesa da asociación Ramblers, posto do que se retirou cando foi elixida como Ministra en 2007. En 2008 anunciou que non se volvería a presentar para a reelección cara á asemblea en 2011.
Carreira profesional
Antes do seu paso pola Asemblea de Gales, foi membro do Concello da cidade de Cardiff. Na asemblea, foi a ministra de Medio Ambiente, Sustentabilidade e Vivenda entre 2007 e 2011. Davidson foi a responsable no Goberno de Gales de facer do desenvolvemento sustentable como o seu principio central na organización. Antes de ocuparse deste ministerio foi Ministra de educación e aprendizaxe permanente. Foi a encargada de introducir o novo curso de inicio entre as idades de 3 a 7 anos, o bacharelato galés e a materia de educación para o desenvolvemento sustentable e a cidadanía global.
En 2011, despois da súa carreira como ministra mudouse ao oeste de Gales, Davidson tomou o mando do Instituto Galés para a Sustentabilidade como directora, situado na University Trinity St. David, onde se tenta introducir o concepto de sustentabilidade na experiencia de cada estudante desde 2013.
Contribucións á política pública
Davidson foi a terceira persoa ambientalista máis influente no Reino Unido para The Independient on Sunday en 2009, e foi o número un e dous na Resource magazine en 2009 e 2010 polo seu traballo en residuos. Davidson foi recoñecida coa bolsa honorífica do Chartered Institute of Waste (CIW), e é membro do consello de Embaixadores Globais do World Wildlife Fund no Reino Unido. Formou parte do xurado nos Green Awards en 2011 e é membro do equipo Telegraph's summit escribindo sobre economía verde na carreira cara a Río+20.
Hiperostose cortical infantil
A hiperostose cortical infantil, tamén coñecida como enfermidade de Caffey ou síndrome de Caffey-Silverman é unha displasia ósea do grupo das hiperostoses. Caracterízase por un crecemento exacerbado das corticales dos ósos longos en forma de reacción perióstica, de causa non filiada. Foi descrita en 1930 por Roske e posteriormente caracterizada por Caffey e Silverman en 1945.
Epidemioloxía
Esta síndrome ten unha prevalencia baixa, afectando aproximadamente a 48/100000 nados vivos. Afecta por igual a doentes de ambos os sexos de até tres anos de idade.
Clínica
Esta enfermidade afecta preferentemente aos ósos longos, afectando a diáfise dos mesmos e respectando metáfise e epífise. O cadro clínico cursa habitualmente coa aparición de dor de inicio brusco asociado a tumoración palpable na zona do óso afectado, non relacionado con traumatismos ou sobreesforzos previos. Os doentes poden presentar febre e alteracións analíticas inespecíficas.
Diagnóstico
O diagnóstico realízase mediante a historia clínica e un estudo de radioloxía convencional.
David Holmgren
David Holmgren, nado en 1955, é un ecólogo, enxeñeiro de deseño ecolóxico e escritor australiano. É coñecido como un dos creadores do concepto de Permacultura, xunto con Bill Mollison.
Hiperostose cortical infantil
Evolución
Na maior parte dos casos a hiperostose cortical infantil resólvese espontaneamente, non precisando tratamento médico ou cirúrxico, salvo analxesia.
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
O Gran Premio Emilia Romaña 2022 (coñecido oficialmente como III Rolex Gran Premio del Made in Italy dell'Emilia-Romagna 2022) foi unha carreira de  Fórmula 1 celebrada o 24 de abril de 2022 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari de Imola, Italia. Foi o primeiro fin de semana de Gran Premio da tempada 2022 que utilizou o formato de clasificación da carreira ao sprint. Os pilotos realizaron unha sesión de clasificación para determinar a grella de saída para a carreira sprint, da cal a orde de chegada estableceu a orde da grella para a carreira do domingo. Foi a cuarta carreira de Fórmula Un disputada no Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari desde o e a terceira carreira baixo o nome de Gran Premio da Emilia-Romaña. Foi a cuarta rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022.
David Holmgren
Traxectoria
Holmgren naceu no estado de Australia occidental. Estudou na Universidade de educación avanzada de Hobart, en Tasmania, onde coñeceu a Bill Mollison en 1974, que era entón conferenciante na Universidade de Tasmania. Os dous compartían un profundo interese polas relacións entre o ser humano e os sistemas naturais. As súas amplas conversacións e experiencias en xardinaría animaron a Holmgren a escribir o tratado que se publicaría en 1978 baixo en nome de Permaculture One.
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
A carreira gañouna Max Verstappen, por diante de Sergio Pérez e Lando Norris en segundo e terceiro, respectivamente. Foi o primeiro dobrete de Red Bull Racing desde o Gran Premio de Malaisia ​​de 2016, así como o segundo grand slam da carreira de Verstappen.
David Holmgren
Traxectoria
"Escribín o tratado, que se basea parcialmente nas nosas continuas conversacións e no noso traballo práctico conxunto no xardín e nas nosas visitas a outros sitios en Tasmania. Usei o tratado como referencia primaria para a miña tese, que presentei e defendín en 1976."
O libro era unha mestura de introspeccións acerca da agricultura, a arquitectura da paisaxe e a ecoloxía. As relacións entre estas disciplinas sintetizáronse nun novo sistema de deseño chamado Permacultura. Aínda que este libro está relacionado co de Russell Smith "Tree crops: A permanent agriculture" publicado orixinalmente en 1929, a principal fonte de inspiración de Holmgren foron os traballos do ecoloxista estadounidense Howard T. Odum, sobre a dinámica enerxética (Environment, Power and Society, 1971).
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
A nova fórmula da carreira ao sprint
Imola foi o escenario, o sábado, da fórmula de "carreira ao sprint" ao final da cal os oito primeiros anotan puntos. O sprint desenvólvese en 21 voltas. A diferenza do ano anterior, a pole position outorgóuselle estatisticamente ao autor do mellor tempo da 3ª quenda da cualificación do venres, o sprint non obstante determina a grella de saída da carreira do domingo. Así, un piloto que gañe o sprint e despois a carreira coa volta rápida pode sumar 34 puntos durante a fin de semana.
David Holmgren
Traxectoria
A palabra permacultura foi creada por Bill Mollison e el mesmo a mediados dos 70, co fin de describir un "sistema integrado e evolutivo de especies animais e plantas perennes útiles para o ser humano". Unha definición máis actual da permacultura, que reflicte a extensión doutras esferas diferentes ás estritamente reflectidas no "Permaculture One", é a de "paisaxes creadas ex-profeso que imitan os modelos e relacións atopados na natureza e que proporcionan abundancia de alimento, fibras e enerxía necesarios para satisfacer as necesidades locais". A permacultura coloca no centro da súa visión ao ser humano, as súas construcións e os modos de organización que utiliza. Así, o concepto de permacultura evolucionou dunha agricultura permanente a unha cultura da sustentabilidade.
O éxito inesperado da publicación de "Permaculture One" está ligado ao feito de que confluíu coas necesidades dunha contracultura ecoloxista emerxente desexosa dun enfoque positivo e consistente sobre o que inspirarse. O libro publicouse en cinco idiomas aínda que actualmente está esgotado. O seu valor é principalmente histórico xa que foi refinado e mellorado en traballos posteriores.
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
Pneus dispoñibles
O fornecedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C2, C3 e C4 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os usaran no evento.
David Holmgren
Traxectoria
Mentres que Bill Mollison estivo viaxando por todo o mundo para promover e ensinar a Permacultura, Holmgren dedicouse ao aspecto do potencial da Permacultura á hora de cumprir coas promesas que se fixeron sobre ela. Concentrou os seus esforzos en verificar e refinar a súa idea orixinal, primeiro sobre os terreos da súa nai en Nova Gales do Sur (Permaculture in the Bush, 1985; 1993) e posteriormente na súa mesma propiedade "Melliodora Permaculture Gardens" traballando xunto á súa parella Su Dennett. .
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
Práctica
A primeira sesión de adestramentos rematou con Charles Leclerc máis rápido por diante de Carlos Sainz e Max Verstappen. A sesión viu dúas veces a bandeira vermella debido ás condicións de choiva que provocaron trompos na curva doce de Lando Norris e máis tarde de Valtteri Bottas.
David Holmgren
Traxectoria
Desde 1983 Holmgren actuou a través da súa empresa Holmgren Design Services como consultor para un gran número de proxectos. Exemplo deles podemos atopalos no informe Trees on Treeless Plains: Revegetation Manual for the Volcanic Landscapes of Central Vitoria (1994).
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2022
Cualificación ao Sprint
A clasificación ao Sprint tivo lugar ás 16:30 CEST do 23 de abril e tivo unha duración de 21 voltas. A diferenza da tempada, na que só os tres primeiros pilotos clasificados no sprint puntuaban, as regras de 2022 ampliaron os puntos aos oito primeiros pilotos. Max Verstappen tivo un mal comezo e Charles Leclerc tomou o liderado, mentres que Pierre Gasly golpeou a Guanyu Zhou na curva 9, causandolle unha picada e a retirada de Zhou, que sacou o coche de seguridade. Sergio Pérez pronto recuperou o terceiro posto, mentres que Carlos Sainz ascendeu ao cuarto.
Nas primeiras voltas, Leclerc esforzouse moito para manter a Verstappen fóra da zona do DRS pero comezou a sufrir graining. Na volta 19, Verstappen, que nunca estivo atrás máis dun segundo e medio, foi capaz de pasalo na primeira curva para gañar o sprint e manter a saída da primeira fila, por diante de Leclerc e Pérez. Cos resultados, Sainz volveu ao segundo posto da clasificación, mentres que Verstappen subiu do 6º ao 5º, xa que os dous pilotos de Mercedes George Russell e Lewis Hamilton non conseguiron ningún punto.
Informe da carreira
Coa choiva no circuíto nas horas anteriores e a pista mollada, todos os coches da grella puxeron pneumáticos intermedios. Os que comezaron no lado dereito da grella, como o líder do campionato Charles Leclerc segundo e Carlos Sainz cuarto, tiveron un mal comezo. Ao entrar na primeira curva, Leclerc perdeu posicións ante Sergio Pérez e Lando Norris, mentres que o seu compañeiro Sainz foi superado por Norris e golpeado por Daniel Ricciardo, a colisión, que non investigouse, deixou a Sainz espetado na grava, mentres Ricciardo puido volver á pista e facer unha parada en boxes ao final da volta. Despois da colisión Sainz-Ricciardo, Mick Schumacher tivo un medio trompo e caeu do posto 10 ao 17, cando deslizou o seu eixe traseiro tocou o pontón de Fernando Alonso, que tivo que retirarse na volta 8, despois do fallo da súa carrozaría. Russell, Sebastian Vettel e Lance Stroll tiveron un bo comezo, con Russell 6º, Vettel 9º e Stroll 11º.
Leclerc mantívose preto de Pérez, na volta 28 na chicane da curva 14–15, pechou a diferenza a menos dun segundo. Cando se activou o DRS na volta 35, Leclerc estaba a máis dun segundo de Pèrez, mentres que Pierre Gasly puido entrar na zona de DRS detrás de Alexander Albon, e Lewis Hamilton permaneceu atrapado detrás dos dous pilotos durante o resto da carreira, sendo dobrado por Verstappen na volta 40. Verstappen ampliou a súa vantaxe sobre Pérez e Leclerc. Leclerc entrou en boxes para montar o composto brando na volta 50 e saíu detrás de Norris no cuarto lugar. Leclerc superou a Norris na volta 51 coa axuda de DRS, os dous coches de Red Bull responderon ao intento de undercut de Leclerc e entraron en boxes nas dúas voltas seguintes. Co movemento, Leclerc pechou a diferenza con Pérez e tivo unha diferenza de sete décimas na volta 53 cando, nun intento de empurrar e achegarse a Pérez, bateu contra as beiravías na chicana das curvas 14–15 e trompeou cara á parede exterior. Leclerc rompeu unha placa final aínda que evitou danos na suspensión, montou un novo alerón dianteiro e novos pneumáticos de composto brando nos boxes, e puido devolver a pista pero caeu ata o 9º posto recuperando ata o 6º ao final do carreira.
Verstappen gañou por diante de Pérez, Norris, Russell, cuxo equilibrio aerodinámico dianteiro non se axustou na súa parada en boxes, e Valtteri Bottas, con Leclerc, Yuki Tsunoda, Vettel, Magnussen e Stroll completando o top 10. Albon, Gasly e Hamilton terminaron 11º, 12º e 13º, respectivamente, despois de que Esteban Ocon recibise unha penalización de cinco segundos por unha saída insegura nos boxes, que obrigou a Hamilton a sairser na pista de boxes e perder un lugar, por diante de Guanyu Zhou, Nicholas Latifi, e Schumacher, que trompeou por segunda vez na carreira, mentres que Ricciardo terminou último tras unha parada en boxes para montar compostos duros.
Tras liderar todas as voltas, marcar a volta rápida e gañar a carreira, Verstappen logrou o seu segundo grand slam, mentres Red Bull lograba o seu primeiro dobrete dende o Gran Premio de Malaisia de 2016. Cos resultados, Sainz caeu ao quinto lugar, mentres tanto Verstappen como Red Bull volveron ao segundo posto no clasificación. Leclerc viu reducida a súa vantaxe no segundo posto da clasificación de 45 a 27 puntos.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Panglao, Bohol
Panglao, oficialmente Municipality of Panglao, Munisipalidad sa Panglao , Bayan ng Panglao , é unha municipalidade de 4ª clase da provincia de Bohol, en Filipinas.
Etimoloxía
O nome Panglao pode provir do nome que tiña antes da chegada dos españois, Panglawod, que significa "ao mar aberto", ou talvez derive da palabra panggaw, en referencia a unha arte de pesca utilizada polos lugareños.
Xeografía
É un dos dous municipios en que se divide a illa de Panglao (o outro é Dauis), e é coñecido polas súas praias para practicar mergullos e os seus hoteis turísticos.
O municipio ocupa a parte suroeste da illa homónima de Panglao, e o seu territorio tamén inclúe tres illas máis pequenas: Balicasag, Gak‑ang e Pontod (tamén chamada Pungtud, e coñecida como Virgin Island).
Na illa de Panglao non hai ríos, nin regatos nin lagos, polo que para consegir auga potábe, o municipio depende de pozos e do mananxial subterráneo de Canhilbas.
A cidade, situada a unha altitude media de 2,0 msnm (máxima 187 m; mínima 0 m), ocupa unha superficie de 47,79 km². Segundo o censo de 2020 contaba cunha poboación de 39 839 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 83 hab./km².
No municipio de Panglao encóntrase o Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao, que funciona como o aeroporto principal de Bohol, e substitúe ao aeroporto de Tagbilaran desde novembro de 2018.
Barangays
Panglao divídese administrativamente en 10 barangays ou barrios:
Historia
Durante o dominio español estableceuse unha misión dos xesuítas que, en 1782 transformose unha parroquia, coñecida como a de Santo Agostiño de Panglawod. En 1803 a cidade foi establecida oficialmente como municipio. A "torre de vigilancia de Panglao" construíuse en 1851. Esta torre, octogonal e de cinco andares é a máis alta das do seu tipo en Filipinas, pero hoxe en día está abandonada.
A cidade de Panglao celebra a súa fiesta nos días 27 e 28 de agosto, en honor do seu padrón Santo Agstiño.
Educación
Panglao ten varias institucións educativas, entre elas a Academia San Agustín (Panglao), a Escola Secundaria Nacional Lourdes, o Cristal e-College e escolas primarias en cada barangay, incluída a Escola Primaria Central de Panglao.
Turismo
A principal atracción turística de Panglao son as súas praias de area branca, das cales a praia de Alona (Alona beach) é a máis famosa. Esta praia de Alona ten aproximadamente 1 500 m de longo, e está bordeada de palmeiras, centros turísticos e tendas. Porén, recibiu críticas polo seu desenvolvemenrto desenfreado, esquecendo as políticas de desenvolvemento municipal, advertindo contra o amoreamento e que Alona perda á súa imaxe de paraíso. Polo tanto, os gobernos municipal, provincial e nacional desenvoveron un plan para construír un novo aeroporto internacional na illa de Panglao, cunha vía de acceso directa á praia de Alona. Este plan estivo operativo en novembro de 2018. Outras praias son as de Bagobo, Bolod, Danao, Doljo e Momo.
Panglao é famosa polos lugaes de megullo, como Doljo Beach, Garden Eels, Arco Point, Kalipayan, Napaling e Puntod. A parte sur da illa está rodeada de arrecifes relativamente estreitos e pouco profundos (de 5 a 6 m) con acantilados submarinos que se afunden a profundidades de 33 a 56 m. Pódense organizar facilmente excursións a outros sitios de mergullo, incluídas as illlas Balicasag e Pamilacan.
Anisotoma
Anisotoma pode referirse a dous xéneros de seres vivos:
Reposteiro (decoración)
Un reposteiro é un pano xeralmente cadrado similar a un tapiz, que ten plasmados emblemas heráldicos de familias ou casas nobiliarias, aínda que tamén os hai de forma rectangular ou portando outros motivos heráldicos.
Na actualidade é moi utilizado polos municipios e outras institucións públicas, estando presente en salóns de plenos e estancias de importancia, e bordados cos correspondentes armoriais municipais ou institucionais.
Ademais, moitas veces cólganse de balcóns e ventás en festas e outras celebracións.
Historia
Os reposteiros xurdiron a partir do século XII, momento en que nace a heráldica tal e como a coñecemos na actualidade. Aínda que orixinariamente estiveron relacionados coas bandeiras, non tiveron a mesma utilidade ca estas. Comezaron a utilizarse con maior frecuencia a partir do século XIV, cando as familias nobiliarias o usaron como ostentación da liñaxe familiar.
Formaban parte da decoración de antecámaras e outras estancias de importancia de castelos e palacios, e ademais en tendas de campaña bélicas, carruaxes e cabalarías de víveres e equipamentos.
Os reposteiros son orixinarios de España. Algúns vestixios dos primeiros que apareceron localízanse na Catedral de San Vicente de Roda de Isábena (Huesca). Posteriormente esta peza hispana e a súa execución foise estendendo por outros países e continentes, aínda que conservando o seu carácter español.
Na actualidade o reposteiro está recollido no protocolo oficial, que sitúa esta peza no exterior de edificios institucionais.
Características
miniatura|270px|Reposteiro institucional no concello de [[Alarcón (Cuenca).]] As súas proporcións son maioritariamente cadradas, aínda que tamén poden dispoñerse en rectángulo, e o seu material é veludo ou outros tecidos nobles. Pode ser confeccionado de tres maneiras diferentes: tecido manualmente sobre bastidor, da mesma maneira que o tapiz; bordando o escudo sobre un pano xeral ou aplicando sobre este pano anacos doutros, sendo esta última maneira a máis habitual, denominada opus consultum ou bordado de aplicación.
Tomar un emblema ou outro debía facerse con sumo coidado nunha época na que a relixión era moi importante e a sociedade estaba cargada de simbolismo; sobre todo cando o emblema debía representar unha lixaxe. Existen miles de figuras heráldicas, e estas poden clasificarse en virtude de aquilo que representan: motivos xeométricos, o bestiario, a natureza ou actividades sociais. Para o caso español, estas últimas eran predominantes.
En España, a maior parte dos reposteiros encóntranse nas rexións castelá, catalá e vasca. Entre todas as figuras, hai algunhas que se repiten nos blasóns por riba das demais representacións, polo que, aínda que hai unha gran cantidade de elementos, a maioría usaban só uns poucos (sobre todo castelos, bandas, estrelas, leóns ou árbores).
Rally de Narón de 1989
Itinerario
Constou dun itinerario segredo ata a disputa do rally, con dez pasadas por tres treitos diferentes (Piscina Municipal, Pedroso e San Xiao), sumando un total de 149 km, dos cales 37,6 foron cronometrados.
Resumo
No primeiro treito empataron co mesmo tempo o Citroën Visa 1000 Pistas do coruñés José Caamaño e o Renault 11 Turbo do portugués Viana Ferreira, mentres que nos restantes nove treitos Caamaño marcou o mellor tempo logrando unha cómoda vitoria. Viana Ferreira mantivo a segunda posición ata o cuarto treito cando sufriu unha saída de pista e tivo que abandonar por problemas no motor. José María Martínez Magdaleno pasou entón a ocupar a segunda praza, rematando a primeira sección a 18 segundos de Caamaño, seguido por Javier García, Andrés González e José Manuel Torres.
Na segunda sección o Lancia Delta HWD de Magdaleno envorcou, foi posto de novo sobre as rodas coa axuda duns espectadores e a continuación comezou a arder, quedando o vehículo totalmente calcinado. O seu copiloto, Manuel Campos, sufriu queimaduras, tendo que ser atendido nun centro hospitalario, ao igual que un dos espectadores. Tamén envorcou o Renault 5 GT Turbo de Javier García, situación que aproveitou Andrés González para ocupar a segunda posición final. O portugués João Enes cun Golf GTI completou o podio.
Dos 32 pilotos que tomaron a saída, só 18 chegaron á meta. Entre os abandonos estiveron tamén os Seat 124 de Marabú, Jesús Ferreiro e Estrella Castrillón, sendo no caso desta última a súa única participación como piloto nun rally, invertendo con Germán Castrillón os seus habituais papeis de piloto e copiloto. Abandonaron tras sufrir unha rotura no vehículo.
Tim Jackson
dereita|miniatura|Tim Jackson na Fundación Heinrich-Böll en [[Berlín.]] Tim Jackson, nado o 4 de xuño de 1957, é profesor de desenvolvemento sustentable na Universidade de Surrey; foi a primeira persoa no Reino Unido que obtivo unha cátedra neste campo. Traballou como comisario de economía na Comisión de Desenvolvemento Sustentable desde 2004 ata que foi abolida en 2011.
Tim Jackson é coñecido polo seu traballo Prosperidade sen crecemento: economía para un planeta finito (2009), que foi descrito por Le Monde como «un dos traballos sobre economía mediomabiental máis importantes desde hai anos».
Traballo académico
Durante máis de vinte e cinco anos, traballou internacionalmente no consumo e a produción sustentables. Durante cinco anos no Instituto do Medio Ambiente de Estocolmo a principios da década de 1990, foi pioneiro no concepto de xestión ambiental preventiva descrito no seu libro de 1996 sobre Aspectos materiais: lucro contaminante e calidade de vida.
De 1995 a 2000, Jackson gozou dunha bolsa EPSRC sobre a termodinámica das tecnoloxías limpas. De 2003 a 2005, tivo unha Bolsa de investigación profesional sobre a psicoloxía social do consumo sustentable. De 2006 a 2011, Jackson foi director do grupo de investigación ESRC sobre estilos de vida, valores e medio ambiente. De 2010 a 2014, foi director do Grupo de Investigación de Estilo de Vida Sustentable. De 2013 a 2017, foi Investigador Profesional ESRC en Prosperidade e Sustentabilidade na Economía Verde.
Desde 2003, a súa investigación centrouse no consumo, o estilo de vida e a sustentabilidade. En 2005, a Rede de Investigación para o Desenvolvemento Sustentable publicou a súa amplamente citada revista Motivando o consumo sustentable. En 2006, emitiuse un "lector" Earthscan sobre consumo sustentable. Durante 2006 e 2007, Tim Jackson foi asesor e colaborador habitual da serie Ethical Man de BBC Newsnight.