cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte de trovar
Análise da descrición tipolóxica
''« Cantigas de maldizer som aquela[s] que fazem os trobadores [...] descobertamente e [em] elas entram palavras e[m] que querem dizer mal e nom haver[am] outro entendimento senom aquel que querem dizer chaam[ente]. E outrossi as todas fazem dizer [… »''
O segundo e o terceiro capítulo que se conserva definen as cantigas de escarnio e de maldizer. Ambos os dous tipos teñen por obxectivo satirizar a alguén ou falar de temas tabús como o erotismo. Diferéncianse porque a cantiga de escarnio emprega a equivocatio, un recurso retórico que emprega a ironía para non ter que ser explícito e que haxa un dobre significado e que a cantiga non sexa ofensiva nunha primeira lectura superficial. Mentres, as cantigas de maldizer son abertamente ofensivas e explícitas.
Para rematar os Capítulos VII, VIII e IX definen outros xéneros líricos. As tenzóns, que son cantigas dialogadas entre dous trobadores que sempre deben ter cobras de mestría; as ‘de vilãos’; e as ‘de seguir’.
Catro reinos de Andalucía
miniatura|400px|Os catro reinos de Andalucía.
Os catro reinos de Andalucía é a denomincación conxunta que recibían antano os catro reinos da Coroa de Castela situados no mediodía da península Ibérica, ao sur de Serra Morena. Por orde de conquista, estes catro reinos eran: o Reino de Córdoba (1236), o Reino de Xaén (1246), o Reino de Sevilla (1248) e o Reino de Granada (1492). Os reinos ocupaban case a mesma extensión que a actual comunidade autónoma española de Andalucía.
Inicialmente os reinos de Andalucía ou as Andalucías eran os tres reinos reconquistados no século XIII por Fernando III O Santo, até que no século XVIII se xeneralizou tamén o termo Andalucía para referirse ao Reino de Granada.
Esta denominación utilizouse nalgúns ámbitos polo menos desde mediados do século XVIII.
Algunhas obras e documentos que utilizan esta denominación son os Juzgados militares de España y sus Indias. de 1792, o Prontuario de las leyes y decretos del Rey nuestro Señor Don José Napoleon I, de 1810 e Breves tratados de esfera y geografía universal de 1833, entre moitas outras.
Notas
miniatura|300px|Os catro reinos de Andalucía no contexto xeral das provincias da Coroa de Castela.
José Pablo González Cacheiro
José Pablo González Cacheiro, é un político galego do PPdeG que exerce actualmente de alcalde en Oza-Cesuras.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 foi o candidato do PPdeG á alcaldía do Concello de Oza dos Ríos en substitución do seu sogro José Ramón Peón Pérez e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En xuño do 2013 deixou de ser alcalde de Oza dos Ríos, debido a fusión deste municipio co Concello de Cesuras, para formar Oza-Cesuras. Días despois comenzou como alcalde de Oza-Cesuras. . Nas eleccións municipais de 2015 e 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
Brigada Central
Argumento
Serie adicada ós policías de elite que son seleccionados para integrar o grupo especial da Brigada Central, que son os que realizan investigacións de alto nivel, como o crime organizado, delincuencia internacional, narcotráfico ou asasinatos en masa.
Xunto á labor profesional dos seus compoñentes, acompáñase un aspecto psicolóxico e persoal dos mesmos, en especial do xefe do grupo, un comisario de raza xitana chamado Manuel Flores (Imanol Arias), verdadeiro protagonista individual da serie. Xunto a el traballan o Comisario Poveda e os axentes Marchena, Lucas e Pacheco. No último episodio da primeira tempada, Flores era expulsado da Brigada Central.
Na segunda tempada Flores traballa como representante da policía no chamado grupo CETIS, un grupo creado no ámbito europeo para a loita contra o narcotráfico. É axudado polo policía francés Stan Krazwinovicz.
Illa da Liberdade
A illa da Liberdade, antigamente chamada Illa de Bedloe, é unha pequena illa de propiedade federal deshabitada na baía de Nova York nos Estados Unidos de América, máis coñecida por atoparse nela a Estatua da Liberdade.
Historia
O nome de "Illa da Liberdade" estivo en uso desde principios do século XX, aínda que o nome non foi oficialmente cambiado ata 1956. Antes da Estatua da Liberdade, a Illa de Bedloe era o fogar de Fort Wood, unha fortificación defensiva, construída en granito, tiña a forma dunha estrela de once puntas. Debido a isto, o seu alcume foi "Star Fort" (Forte estrela).
A illa é propiedade do goberno federal e mantena o National Park Service. Só é accesible para o público por transbordador, saíndo desde Battery Park City en Manhattan ou desde Liberty State Park na cidade de Jersey, Nova Jersey. Está separada da illa de Ellis por aproximadamente 1 milla (1.6 km).
A illa ten unha área de 59.558 metros cadrados, ou 14'717 acres, segundo a oficina de censo dos Estados Unidos.
Desde o 11 de setembro do 2001, a illa é vixiada polas patrullas gardacostas dos Estados Unidos.
Relación a Nova York e Nova Jersey
miniatura|300px|esquerda|Illa da Liberdade, 2013
A Illa da liberdade está dentro da xurisdición territorial do estado de Nova York, estabelecido en 1664, reafirmado en 1834, e que nunca se disputou oficialmente. A illa é propiedade do goberno federal desde 1800.
A crenza de que a Illa da Liberdade é parte de Nova Jersey podería ser unha dedución equivocada destes feitos:
A Estatua da Liberdade é demandada como símbolo por Nova York e Nova Jersey. Foi mostrado nas matrículas neoyorquinas para automóbil desde o 1986 a 2000 e nunha matrícula especial de Nova Jersey que celebraba o Liberty State Park na cidade de Jersey. A estatua tamén se pode ver nas moedas de 50 centavos do Estado de Nova York desde o 2 de xuño de 2001.
É indiscutible que os mapas debuxan a fronteira entre o Estado de Nova York e Nova Jersey no centro do río Hudson, coa illa da Liberdade situada en territorio de Nova Jersey. De feito, o Estado de Nova Jersey conserva os dereitos da terra mergullada que rodea á illa, estendéndose cara ao leste da liña que separa os estados. Nova Jersey nunca reclamou os dereitos da terra seca da illa.
Xosé Lorenzo González
Xosé Lorenzo González, alcumado O Pinchudo, nado en Bealo, Boiro, a finais do século XIX, foi un gaiteiro galego.
Traxectoria
"O Pinchudo" naceu nunha casa labrega ao nordeste da Aldea Grande.
O 4 de agosto do 1907 estreouse en público na festa da Nosa Señora de Exipto de Abanqueiro. Estaba acompañado polos "Pinchudiños", seu irmán Francisco á caixa e Manuel Quintáns, o "Machoquiñas" do Aguerio ao bombo, de sete e cinco anos, aos que el mesmo instruía no oficio da música.
Aprendeu a tocar o clarinete da man de Manuel "O Bicho" tamén alcumado "O Chosco de Rinlo".
El e seu irmán pasaron a formar parte da Banda de Música de Rianxo, pero ao desfacerse en 1908, quedaron sen formación, ao desartellarse tamén a Banda do Araño.
Con outros músicos de Bealo, Taragoña, Cespón, Araño e Asados, reunidos nunha carpintería de Beluso, formou a Banda de Música de Bealo, que tocou por vez primeira o 19 de marzo de 1911 no adro da Igrexa Parroquial.
The Office (serie de televisión estadounidense)
The Office é unha serie de televisión estadounidense, unha comedia satírica rodada como se fose un documental que conta as xornadas de traballo dos empregados dunha oficina en Scranton, Pennsylvania da compañía ficticia Dunder Mifflin Paper Company. Emitiuse orixinalmente na NBC dende o 24 de marzo de 2005 até o 16 de maio de 2013 comprendendo nove tempadas.
Está baseada na serie The Office da BBC (2001–2003) creada por Ricky Gervais e Stephen Merchant, e foi adaptada para a televisión estadounidense por Greg Daniels, guionista de Saturday Night Live, King of the Hill e The Simpsons. Foi coproducida entre Deedle-Dee Productions e Reveille Productions (posteriormente Shine America), en asociación con Universal Television. Os produtores executivos orixinais foron Daniels, Gervais, Merchant, Howard Klein e Ben Silverman, con moitos outros produtores en tempadas posteriores.
Shape Shift with Me
Shape Shift with Me é o sétimo álbum da banda estadounidense de punk rock Against Me!, publicado o 16 de setembro de 2016 a través dos selos Total Treble Music e Xtra Mile. O título está sacado da letra do tema "Norse Truth", que aparece como corte 10.
República Democrática do Congo nos Xogos Olímpicos
A República Democrática do Congo participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1968, cando era coñecido como Congo Kinshasa. A súa seguinte participación olímpica foi dezaseis anos máis tarde, en 1984, cando era coñecido como Zaire. Dende entón, o país enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, mais nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. A partir dos Xogos de 2000, o país foi coñecido unha vez máis como a República Democrática do Congo.
Ningún atleta da República Democrática do Congo conseguiu nunca unha medalla olímpico, converténdose o país no segundo máis poboado do mundo en non ter ningunha, só detrás de Bangladesh.
O Comité Olímpico Nacional da República Democrática do Congo foi creado en 1963 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1968.
Boñar
Boñar (en leonés, Boñare) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2.048 habitantes (INE 2012).
Neste concello atópase o encoro do Porma.
Rutherford Birchard Hayes
esquerda|miniatura|140x140px| Rutherford Birchard Hayes no [[anverso dun dólar presidencial de 2011. ]]
ACOLACT
Agrupación Cooperativa Láctea, S.L. (ACOLACT) é unha empresa do sector lácteo participada por dez cooperativas galegas, que dende o 19 de xullo de 2012 xestionan a planta da antiga CLESA en Caldas de Reis. A fábrica de Clesa en Caldas de Reis foi mercada por 10,2 millóns de euros.
Integrantes
A Sociedade está integrada polas seguintes cooperativas:
Brazuelo
miniatura|Localización do concello na provincia de León Brazuelo (en leonés, Brazuelu) é un concello español da provincia de León situado na comarca da Maragatería. A súa poboación é de 329 habitantes (2011).
Barxés, Muíños
Santa María de Barxés é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2007 tiña 304 habitantes, dos cales 158 eran homes e 156 mulleres, o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 331 habitantes.
Atópase situada ao norte do concello de Muíños. Durante o antigo réxime pertenceu á xurisdición de Rairiz de Veiga. Entre o seu patrimonio, amais da igrexa parroquial, están a capela de Santa Leocadia, a capela de Pazos e un peto de ánimas. Consérvanse os restos do castro de Taboadela.
Marcia (nai de Traxano)
Marcia, nada ao redor do ano 33 e finada antes do 100, foi unha muller romana que viviu no século I no Imperio romano que foi a nai do emperador romano Traxano.
Familia
Marcia viña dunha familia nobre e distinguida, politicamente influente, a gens patricia Marcia, que afirmaba descender do rei romano Anco Marcio. Marcia foi a primoxénita de Quinto Marcio Barea Sura. Hai a posibilidade de que o cognomen Furnila viñese dos seus devanceiros maternos. O seu pai era amigo do futuro emperador romano Vespasiano. A irmá de Marcia era Marcia Furnila, quen foi a segunda esposa do futuro emperador romano Tito (o primeiro fillo de Vespasiano). Era a tía materna da filla de Tito e a súa irmá Julia Flavia ou Flavia Julia Titi.
O tío paterno de Marcia foi o senador romano Quinto Marcio Barea Sorano, mentres que a súa curmá paterna foi a nobre Marcia Servilia Sorana. A súa familia estaba relacionada cos opoñentes ao emperador romano Nerón. No ano 65, despois do fracaso da conspiración de Pisón, a súa familia viuse desfavorecida por Nerón.
Biografía
Marcia deulle a Traxano dous nenos: Marcia tiña leiras con arxila chamadas as Figlinae Marcianae, que se situaban no norte de Italia. Cando Marcia morreu, Traxano herdou estas leiras da súa nai. Non se sabe se Marcia viviu o suficiente para ver a Traxano converterse en emperador.
Legado
Ao redor do ano 100, o seu fillo Traxano fundou unha colonia no Norte de África que foi chamada Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi (moderna Timgad, Alxeria). O seu fillo chamou así a esta cidade en honra da súa nai, o seu último marido e a súa filla.
Cados, Muíños
Santa María de Cados é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 89 habitantes, dos cales 51 eran homes e 38 mulleres.
O silencio dos cordeiros
O silencio dos cordeiros (en The Silence of the Lambs) é un filme estadounidense dirixido por Jonathan Demme que foi estreado en 1991. Está protagonizado por Jodie Foster, Anthony Hopkins e Scott Glenn. Está baseado na novela de Thomas Harris The Silence of the Lambs (1988), o segundo título sobre a personaxe de Hannibal Lecter, un brillante psiquiatra e asasino en serie caníbal.
El Burgo Ranero
miniatura|Localización do concello na provincia de León El Burgo Ranero é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 826 habitantes (2011).
O silencio dos cordeiros
No filme, Clarice Starling, unha estudante do FBI, busca o consello do Dr. Lecter encarcerado para capturar a outro asasino en serie, coñecido como "Buffalo Bill".
O silencio dos cordeiros foi estreado o 14 de febreiro de 1991, e recadou $272,7 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de $19 millóns. Foi o terceiro filme, despois de It Happened One Night e Alguén voou sobre o niño do cuco, en gañar cinco Premios Óscar nas cinco grandes categorías: mellor filme, mellor director, mellor actor, mellor actriz e mellor guión adaptado, ademais de ser candidata a outros dous. É o primeiro (e único) filme de terror en gañar o premio ó mellor filme do xénero de terror, habendo só tres nomeados na historia, O exorcista en 1973 e Tiburón en 1975. O filme está considerado "cultural, histórica e esteticamente" significativo pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e foi seleccionada para a súa conservación no National Film Registry no 2011.
Estreouse en galego na TVG o 18 de xaneiro de 2011.
Sinopse
A película inicia cunha conversa entre Clarice Starling, unha nova axente do FBI, e Jack Crawford, a cabeza da división do FBI en perfís psicolóxicos de asasinos en serie. Starling é encargada de presentar un cuestionario ó psiquiatra Hannibal Lecter, confinado no psiquiátrico Baltimore por crimes de canibalismo, cuxa colaboración procura para resolver a morte de varias mozas a mans do asasino alcumado Buffalo Bill. Lecter, no entanto, a pesar de mostrarse educado e cordial en todo momento con Starling, rexeita axudala co caso.
Durante a autopsia dunha nova vítima de Bill atopan dentro da súa boca a crisálide dunha bolboreta Esfinxe da Caveira (Acherontia atropos), propia dalgunhas zonas de Asia e os Estados Unidos. Máis adiante en Memphis, Tennessee, Catherine, a filla da senadora Ruth Martin é secuestrada por Bill. Starling ofrécelle a Lecter un trato: se el lle axuda a rescatar á moza, a senadora Martin transferirao a unha nova institución onde terá máis liberdade e unha fiestra con vistas ó exterior. Lecter, proponlle outro trato a Starling: se ela participa nun quid prol quo con el e lle ofrece información súa persoal, el daralle a cambio respostas sobre Buffalo Bill. O trato é aceptado e Lecter comeza facéndolle preguntas á axente sobre os seus recordos da infancia e a morte do seu pai. Despois, Hannibal explícalle que o que Bill busca é cambiarse a si mesmo e que é presa dunha obsesión que lle fai crer que é transexual, o cal se reflicte coa metamorfose da crisálide de bolboreta. Tamén engade que Bill non naceu criminal, senón que se converteu niso ó sufrir anos sistemáticos de abuso, e que probablemente a procura de cambio se debe ó odio que sente por si mesmo.
O Doutor Chilton, administrador do psiquiátrico, que estivo escoitando a conversa, advírtelle a Lecter que a proposta de Crawford é mentira e ofrécelle unha nova: se revela a identidade de Buffalo Bull, será transferido a outro psiquiátrico, pero só se Chilton obtén créditos a cambio. Lecter insiste en que unicamente proporcionará esa información á senadora en persoa, e Chilton acepta. Sen que o médico o saiba, Lecter conseguiu ocultar o seu bolígrafo. Cando chegan a Tennessee, Lecter divírtese á conta da senadora, pero ó cabo do tempo decide darlle o nome real de Bill: Louis Friend (William Rubin na novela). O FBI emprende de novo a procura de Bill.
Ó día seguinte, Starling e Lecter manteñen unha nova conversa onde a axente lle conta unha anécdota da súa infancia, cando unha noite, no rancho do seu tío, se levantou ó oír berros dos cordeiros destinados no matadoiro e intentou en van salvar a un. Hannibal pregúntalle se aínda segue oíndo eses queixumes, e se cre que salvando a Catherine logrará acalalos. Antes de que ela poida responder, Chilton aparece para previr que Lecter poida achegar á axente datos de Bill, e Starling é conducida ata a saída. Esa mesma tarde, usando só a fibela do bolígrafo que ten camuflada na man, consegue escapar do psiquiátrico, acabando cos dous oficiais encargados de supervisalo e colocándose a súa roupa. Mentres, Starling é enviada á casa da primeira vítima, que era costureira. As pezas do armario da moza asasinada teñen parches idénticos á pel arrincada da última vítima de Bill. Starling deduce que o que Bill busca é transformarse a si mesmo en muller tecendo capas de pel superpostas entre si. De inmediato telefona a Crawford, quen lle informa de que a teoría da transexualidade coincide cun dos casos do hospital Johns Hopkins: Jame Gumb, nos arredores de Chicago.
A axente vai visitar a unha muller chamada Lippman, para a que a vítima traballou. Cando chega á casa contesta un tal Jack Gordon. Starling entra na casa e ve unha Esfinxe da Caveira voando ó seu arredor. A axente saca a súa arma e intenta arrestalo, pero Bill consegue ceibarse e foxe. Ó perseguirlle, Starling atopa a Catherine pechada nun pozo aberto e pedindo axuda, pero as luces apáganse. Gumb, valéndose dunhas lentes de visión nocturna, xorde tras Starling e prepara a súa pistola. Ó oír o son do gatillo da pistola, Starling vólvese e dispara a Gumb, que cae morto. Finalmente, Starling rescata a Catherine e chama ó FBI.
Durante a súa gradación de honra como Axente Especial da Academia do FBI, Starling recibe unha chamada telefónica. Alén da liña está Lecter, quere saber se os cordeiros deixaron de gritar. Clarice esta asustada, inxenuamente pregúntalle onde está. Lecter colga o teléfono, véselle noutro país, chegando ó Dr. Chilton, o administrador do psiquiátrico, alterado, con gardacostas. Lecter ségueo.
Añada pa un güeyu muertu
Añada pa un güeyu muertu é unha novela en lingua asturiana escrita por Adolfo Camilo Díaz en 1985, que foi gañadora do Premio Xosefa Jovellanos. É un thriller que marcou a toda unha xeración de narradores asturianos. A novela, publicada polo Goberno de Asturias, foi ben recibida pola crítica e o público, e converteu ó seu autor (que gañaría o premio noutras tres ocasións) nunha referencia da literatura asturiana contemporánea. É unha novela inaugural da literatura en asturiano: é a primeira novela de ciencia ficción e a primeira cunha lesbiana como protagonista. O asturiano certificaba, deste xeito, que era apta para representar calquera historia ou sentimento. A influencia de Añada pa un güeyu muertu, unha novela que fixo que a literatura en asturiano entrase na Segunda Xeración do Surdimientu, foi recoñida ó longo dos anos como unha novela de culto das letras asturianas.
Sinopse
A familia do enxeñeiro-xefe dunha central nuclear entretense polas noites vendo a televisión cando un escape na central nuclear "solidifica" os personaxes catódicos que escapan fóra da pantalla e comezan a matar.
Segunda edición
Suburbia Ediciones relanzou esta novela en 2011 cunha edición na que o autor revisou o texto para limpalo de hiperasturianismos e expresións empregadas na lingua literaria da época pero que son estrañas para o lector de hoxe. A edición completouse cun epílogo explicativo do autor e un prólogo de Xandru Fernández.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975 foi o número 26 da FIA, comezou o 12 de xaneiro de 1975, e terminou o 5 de outubro logo de catorce carreiras.
Escuchando Elefantes
miniatura|Actuación de Escuchando Elefantes na Coruña Escuchando Elefantes é un dúo galego de folk-rock e pop formado por Silvia Rábade e Carlos Tajes. Son coñecidos por compaxinar as súas xiras con actuacións espontáneas na rúa. Publicaron varios álbums e sinxelos, con videoclips premiados internacionalmente.
Na súa carreira actuaron con músicos como Bono (U2), Glen Hansard, Sinéad O'Connor e Damien Rice entre outros.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975
Resumo da tempada
Logo do duro final da tempada de 1974, moitos observadores consideraron ao equipo Brabham favorito para gañar o título de 1975. O ano comezou ben, cunha emotiva primeira vitoria de Carlos Pace en Interlagos o circuíto da súa cidade natal, São Paulo. Con todo, ao longo da tempada, a perspectiva inicial non se mantivo.
Niki Lauda refírese a miúdo a 1975 como "o ano incrible". No seu segundo ano co Ferrari, o equipo proporcionoulle o Ferrari 312T - un automóbil que era tecnicamente moi superior a calquera da competencia. Gañou o seu primeiro título mundial con 5 vitorias e unha enorme marxe sobre o segundo lugar no campionato.
Escuchando Elefantes
Traxectoria
Silvia Rábade e Carlos Tajes comezaron na Coruña en 2006 a súa aprendizaxe musical xuntos e en pouco tempo comezaron a compoñer as súas primeiras cancións, dando o seu primeiro concerto co nome de Escuchando Elefantes. En 2010, Glen Hansard e Markéta Irglová, gañadores dun Óscar polo filme Once atoparon o dúo mentres ofrecían un concerto no centro de Donostia e esa mesma noite convidáronos a compartir con eles escenario no Teatro Victoria Eugenia, onde interpretaron "The Rain" con The Frames, banda referencia para o grupo.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975
Pilotos e construtores
Os seguintes pilotos e construtores participaron no controvertido Campionato do Mundo de Pilotos de F1 de e na Copa Internacional de  para os fabricantes de F1.
Escuchando Elefantes
Traxectoria
En 2012 publicaron o seu primeiro disco, Show & Tell, de maneira totalmente independente. O álbum foi ben recibido pola crítica e levou o grupo a realizar xiras por España, Francia, Irlanda, Reino Unido e Portugal. Durante este proceso actuaron tamén como abreconcertos para artistas como Glen Hansard, Paddy Casey, Declan O’Rourke ou Cathy Davey. Tamén participaron en festivais como o Noroeste Pop Rock, ou o BBK Live ademais de actuar en salas como Vicar Street.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975
Clasificación do Mundial de Construtores de 1975
miniatura|Ferrari gañou a Copa Internacional de 1975 de construtores de F1 co 312B3 e o 312T (na foto)
Resultados de carreiras fora do campionato
Tamén se celebraron outras carreiras de Fórmula Un en 1975, que non contaron para o Campionato Mundial.
Escuchando Elefantes
Traxectoria
O seu segundo álbum, Happy Lonely People, foi gravado en 2014 e contou con colaboracións de músicos como Rob Bochnik e Paddy Casey. Os videoclips foron candidatos a premios internacionais e gañaron o galardón a mellor videoclip nos Premios Mestre Mateo 2014.
En 2016 publicaron os dous primeiros avances do seu seguinte álbum e anunciaron un novo formato, tocando ambos tanto guitarra como batería e dando un cambio máis eléctrico ao seu son. En marzo de 2017 publicouse o novo álbum co nome de Hope, sendo presentado nunha xira por toda Galicia e España.
En novembro de 2017 o grupo sufriu un grave accidente de tráfico en Francia cando se dirixían ao Reino Unido para unha pequena xira. As lesións sufridas obrigaron ao dúo a cancelar esa xira e paralizaron a súa actividade durante máis dun ano. Volveron aos escenarios en febreiro de 2019 cunha xira titulada We are fine, thank you (Estamos ben, grazas).
En febreiro de 2021, case cinco anos despois do seu último disco, publicaron o seu cuarto álbum, o primeiro en castelán, titulado ¿Por qué siempre cantáis en inglés?.
Activismo
Dende 2012 a banda formou parte dun festival benéfico celebrado en Grafton Street (Dublín)​ organizado por Glen Hansard para reunir fondos para a Simon Community e outras asociacións sen ánimo de lucro. Neste evento téñense reunido con músicos irlandeses como Bono, Sinéad O'Connor, Damien Rice, Hozier ou The Script entre outros.
Celje Pivovarna Lasko
O RK Celje Pivovarna Laško é un club de balonmán da cidade eslovena de Celje, fundado en 1947, e coñecido polos seus éxitos en competicións europeas. O equipo xoga os seus encontros como local no Zlatorog Arena con capacidade para 6000 seareiros. As cores principais do club son o amarelo (camisola) e o verde (pantalóns).
Na liga eslovena domina con autoridade o palmarés, con 17 títulos de liga en 21 edicións. Os seus principais rivais na competición local son o RK Cimos Koper e o RK Gorenje Velenje. Na máxima competición continental é habitual que chegue ás fases finais, meténdose en 7 ocasións entre os 4 mellores equipos, e acadando o título de campión de Europa en 2004, batendo na final ó conxunto alemán do SG Flensburg.
Xogadores tan salientables como Dragan Škrbić, Uroš Zorman, Eduard Kokscharow, Siarhei Rutenka, Dejan Perić, Petar Metličić ou Renato Vugrinec teñen defendido as cores deste club.
Marie Henri d'Arbois de Jubainville
Marie Henri d'Arbois de Jubainville, nado en Nancy o 5 de decembro de 1827 e finado en París o 26 de febreiro de 1910, foi un historiador e filólogo francés.
Traxectoria
Publicou gran número de inventarios, Répertoire archéologique du département (1861), Histoire des ducs et comtes de Champagne depuis le VIe siècle jusqu'à la fin du XIe (1859-1869) (8 volumes), e en 1880 Les Intendants de Champagne. Atraído pola filoloxía publica Étude sur la déclinaison des noms propres dans la langue franque à l'époque mérovingienne. En 1877 publicou Les Premiers habitants de l'Europe
Atraído polos galos, comezou a estudar as linguas, literatura e leis celtas, dos que se converteu nunha autoridade. En 1882 foi nomeado profesor da recentemente creada Cátedra de linguas célticas do Collège de France. Introduction à l'étude de la littérature celtique (1883), L'Épopée celtique en Irlande (1892), Études de droit celtique (1895), Les Principaux auteurs de l'Antiquité à consulter sur l'histoire des Celtes (1902) son as súas obras principais sobre temas célticos, el foi o primeiro en Francia en estudar a antiga literatura irlandesa de forma profesional.
El Paso, Texas
El Paso é unha cidade e a capital do condado de El Paso, situada no estado de Texas, nos Estados Unidos. No censo do 2010 a cidade tiña unha poboación de 649.121 habitantes, sendo a sexta cidade máis grande de Texas. A súa área metropolitana cobre todo o condado de El Paso, e ten unha poboación de 800.647 habitantes.
El Paso atópase na ribeira do río Grande, ao outro lado da cidade mexicana de Ciudad Juárez. As dúas cidades forman unha área metropolitana internacional que ás veces é chamada Juarez-El Paso, sendo Juárez a de maior poboación das dúas (cunha poboación próxima ao millón e medio de habitantes).
En El Paso está a University of Texas at El Paso (fundada en 1914 como The Texas State School of Mines and Metallurgy, e posteriormente chamada Texas Western College, ata que recibiu o seu actual nome en 1967) e a Texas Tech University Health Sciences Center. Fort Bliss, un dos maiores complexos militares do exército dos Estados Unidos, limita co leste e nordeste da cidade, estendéndose a súa área de adestramento ao norte cara Novo México, ata a liña de mísiles de White Sands e a veciña base da Forza Aérea Holloman, en Alamogordo. As montañas Franklin esténdense cara El Paso dende o norte e case divide á cidade en dúas partes, a metade occidental onde comeza o val de Mesilla e as ladeiras orientais que conectan co céntrico distrito de negocios no extremo sur da cordilleira.
Historia
A rexión de El Paso veu sendo asentamento humano durante miles de anos, como o demostran os puntos Folsom de cazadores-recolectores encontrados. As culturas máis temperás coñecidas na rexión foron produtoras de millo. No momento da chegada dos españois as tribos Mans, Suma e Jumano poblaron a zona e posteriormente incorporaronse a cultura mestiza, xunto cós inmigrantes do centro de México.
El Paso seguiu sendo en gran parte subdesenrolado durante a maior parte do período de control Español. En cambio, o asentamento español centrouse no Paso do Norte. A coroa española e as autoridades locais do Paso do Norte fixeron varias concesións de terra para produción agrícola. As guerras cos Apaches e as posteriores guerras cos comanches deixaron o norte de México, daquela incluíndo o actual Novo México, Texas, Coahuila, nun estado de inestabilidade permanente. O río, as dunas de area cara o sur (médanos) e as fortificacións no Paso do Norte e El Real de San Lorenzo, proporcionan unha defensa natural contra máis ataques. Porén, nalgunhas décadas varios exércitos de apaches fixeron incursións profundas en México, matando a poboación masculina e escravizando a mulleres e nenos.
El Paso cidade
A xuíza do Condado de El Paso é a demócrata Veronica Escobar, e os comisionados do Condado son demócratas Carlos León (zona 1), Sergio Lewis (zona 2), Vince Perez (Distrito 3) e republicano Dan Haggerty (zona 4). Haggerty foi elixido por primeira vez en 1994 e estivo no cargo desde 1995. Escobar e Lewis foron elixidos por primeira vez no 2010. León e Pérez foron elixidos por primeira vez en 2012. O Sheriff do Condado de El Paso é Richard Wiles, demócrata, desde 2009.
Nándor Hidegkuti
Nándor Hidegkuti, nado o 3 de marzo de 1922, e finado o 14 de febreiro de 2002, foi un futbolista húngaro.
Traxectoria
Hidegkuti xogou nunha posición revolucionaria para o seu tempo, como dianteiro centro atrasado, o que hoxe se chama comunmente mediapunta. Esta idea, propia do adestrador nacional húngaro Gusztáv Sebes facía tolear aos defensas que o marcaban, nunha época na cal as posicións dos xogadores no campo acostumaban a ficar sempre invariábeis.
É coñecido polo seu hat-trick á Inglaterra na famosa vitoria húngara por 6-3. En total, coa selección xogou 69 encontros e anotou 39 goles. Ó longo deses anos, tomou parte nas xestas do Equipo d'Ouro, coma o subcampionato do Mundial de 1954 e o Ouro Olímpico en 1952.
En canto á súa carreira nos clubs, estivo 14 anos no MTK, gañando 3 campionatos, en 1951, 1953 e 1958. Xa de adestrador, levou á Fiorentina ao título da Recopa de Europa de fútbol en 1961. Despois desfrutou dunha exitosa carreira como adestrador en Exipto.
Luís Frade
Luís Frade Pazos, nado en Bendoiro (Lalín) o 10 de decembro de 1894 e finado en Tenorio o 9 de novembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Luís Frade nace en Bendoiro en 1894. Logo do seu matrimonio con Rogelia Sanmartín trasládase a Fondevila na parroquia de Donsión. Foi un dos fundadores da Sociedade Obreira de Ponte-Nova, da que é elixido vicepresidente en xaneiro de 1931.
Cesa como concelleiro en agosto de 1934 ao ser destituída a corporación republicana por unha afín ao Partido Radical. Reposto novamente en febreiro de 1936, é o único edil que permanece na Comisión Xestora nomeada polo Gobernador civil do 11 de abril de 1936, sendo elixido 2º tenente de alcalde.
Luís Frade, que fora nomeado en marzo recadador municipal, e é quen se ocupa na práctica da dirección do Concello en estreita colaboración con Manuel Ferreiro, agora no cargo de Secretario Municipal, xa que o alcalde Xesús Golmar que desempeñaba o cargo de mestre en Méixome e o primeiro tenente de alcalde Manuel Diéguez Varela tamén mestre con escola na Ribeiriña (Carballedo), non podían asistir regularmente á casa consistorial.
O día anterior ao golpe de estado foi elixido Presidente da colocación obreira de Lalín en representación da Sociedad La Fraternidad de Donsión encadrada na UXT. O 19 de xullo vai a Pontevedra con Ferreiro e os outros alcaldes da Comarca de Deza para recibir instrucións do Gobernador civil. Ao día seguinte permanece á fronte do Concello mentres unha expedición marcha á capital para intentar deter aos militares. Aínda está presente no último pleno municipal que se celebra o día 21.
Non foi detido de inmediato, senón que as novas autoridades chantaxeárono indicándolle que se pagaba unha débeda que tiña co Concello como recadador, non sería molestado. Frade conseguiu en outubro un préstamo co que abonou as 5.100 pesetas que lle reclamaban, pero isto non o salvou da detención. A pesar das advertencias, negouse a esconderse ou a fuxir, alegando que non cometera ningún delito. Detéñeno o 27 de outubro e intérnano na Prisión de Lalín. O 4 de novembro foi trasladado xunto con outros 38 detidos á Illa de San Simón, de onde o sacan cinco días despois para asasinalo en Tenorio.
Pinto d'Herbón
Daniel Alexandre Vecino Martínez, nado en Herbón (Padrón) o 25 de outubro de 1969, máis coñecido como Pinto d'Herbón, é un músico rapeiro e regueifeiro galego.
Traxectoria
Pinto fíxose popular a través do programa Sitio Distinto co tema "Nitramón, 15, 15, 15", que foi incluído en 1996 no disco Unión Bravú. Ademais é autor doutros temas como "Paviméntame" ou "A motoserra", editados en diferentes discos compilatorios.
Como regueifeiro acostuma ir acompañado desde 1997 con Luís O Caruncho. Estes dous regueifeiros teñen participado en experiencias no ensino medio onda realizan obradoiros de elaboración de regueifas entre o estudantado, contribuíndo desta maneira a espallar a música tradicional galega xunto coa construción de versos en galego. Pilar Faxil e Helena Villares realizaron un documental titulado Da regueifa ao rap, no cal son protagonistas Luís O Caruncho, Pinto d'Herbón e os rapeiros Dios ke te crew
Ramón Martínez López
Ramón Martínez López, nado en Boiro o 4 de abril de 1907 e finado en Pontevedra o 12 de setembro de 1989, foi un filólogo e político galego.
Traxectoria
Como estudante, participou na creación en 1923 do Seminario de Estudos Galegos. Colaborou en El Compostelano con artigos en galego e unha serie titulada Lambizos asinada co pseudónimo Xan do Cotón. Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1927 e en Filosofía e Letras pola mesma universidade en 1929, comezou a traballar como profesor de secundaria de latín e lingua e literatura española en Eivisa, Vigo e Lugo. En 1931 estivo entre os fundadores do Partido Galeguista. Foi retratado por varios dos renovadores, como Carlos Maside e Luís Seoane.
Darktable
Darktable é unha aplicación libre e de código aberto para a edición de imaxes en formato raw (negativo dixital, imaxe dixital sen pretratar polo software da cámara). É un programa de revelado dixital, que permite a edición non destrutiva e o retoque de imaxes. Unha mesa de luz e un cuarto escuro virtual para os fotógrafos, onde xestionar os negativos dixitais nunha base de datos.
É unha aplicación de software libre (dispoñible baixo a licenza GPL), multiplataforma (GNU/Linux, Windows, Mac OS) e que conta cunha comunidade de usuarios extensa. A interface de Darktable está dispoñible en 21 idiomas.
==Características ==
Ramón Martínez López
Traxectoria
En 1936 doutorouse en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid e accedeu aos postos de agregado cultural nas embaixadas españolas de Portugal e Francia durante a Guerra Civil española, como parte leal ao goberno democrático da Segunda República. Tamén estivo dando clase durante tres meses na Universidade de Alxer e logo loitou na fronte, pero coa derrota republicana marchou ao exilio en Francia, onde estivo nun campo de refuxiados, e logo á Arxentina, arribando a Buenos Aires no vapor Massilia o 5 de novembro de 1939.
miniatura|180 px|A Grande e General Historia, na súa versión galega do s. XIV, foi editada por Martínez López. Os seus temas de investigación principais foron a literatura medieval en galego, e a el débense as edicións críticas modernas das Cantigas de Santa María, de Afonso X e da General Estoria, do mesmo autor. Traballou tamén outros campos da poesía medieval e contemporánea española (Antonio Machado) e da literatura portuguesa (Teixeira de Pascoais, entre outros), e publicou distintos estudos e artigos sobre literatura galega, tanto en galego como en inglés.
En 1971 regresou a Galicia despois da xubilación, e contribuíu na reorganización do galeguismo. Coa chegada da democracia recuperou as súas acreditacións como profesor de secundaria e foi reposto. En 1976 ingresou como membro de número da Real Academia Galega coa lectura do discurso Contribucións norteamericás á historia da cultura medieval galega, respondido por Isidoro Millán González-Pardo. En 1984, data da súa instauración, recibiu a Medalla Castelao.
Donna Reed
Donna Belle Mullenger, nada en Denison (Iowa) o 27 de xaneiro de 1921 e finada en Beverly Hills (California) o 14 de xaneiro de 1986 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Donna Reed.
Traxectoria
Nada nunha granxa, cando acabou o instituto planeou facerse mestra, pero non podía pagar a universidade, así que decidiu seguir o consello da súa tía e marchar a California a estudar en Los Angeles City College. Alí participou en varias obras teatrais, pero sen ter intención de ser actriz. Tras recibir ofertas de varios estudios, asinou un contrato con Metro-Goldwyn-Mayer, pero insistiu en acabar os seus estudos.
En 1953 interpretou o papel de Alma "Lorene" Burke, moza da personaxe de Montgomery Clift en De aquí á eternidade. Por este filme gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.
Entre 1958 e 1966, Reed protagonizou a serie de televisión The Donna Reed Show. Tras acabar o show retirouse parcialmente da interpretación. En 1984 substituíu a Barbara Bel Geddes na serie Dallas.
Finou en 1986 vítima dun cancro de páncreas.
Franklin Pierce
Franklin Pierce, nado o 23 de novembro de 1804 e finado o 8 de outubro de 1869, foi o décimo cuarto presidente dos Estados Unidos dende 1853 ata 1857.
Presidencia
esquerda|miniatura|Franklin Pierce no [[anverso dun dólar presidencial de 2010.]]
Candidato do Partido Demócrata nas eleccións de 1852 impúxose ao candidato do partido whig Winfield Scott, converténdose no presidente máis novo que tivera o país ata ese momento. Pierce, un norteño con simpatías polo sur, o seu apoio á lei Kansas-Nebraska restoulle popularidade no norte e propiciou a aparición do Partido Republicano formado polo sector antiescravista dos whig e os demócratas. O fracaso da súa política de anexión de Cuba, como estado escravista no seo da Unión, propiciou a aparición do Manifesto de Ostende asinado por destacados diplomáticos. Nas eleccións internas do Partido Demócrata para as eleccións presidenciais de 1856 Pierce perdeu contra James Buchanan.
Viño do País Vasco
thumb|280px|Mapa dos viños do País Vasco: Os viños do País Vasco (en Euskal Herriko ardoak) esténdense, historicamente, polo País Vasco francés (ou Iparralde) e polo País Vasco español (ou Hegoalde). Ámbalas dúas posúen unha longa tradición vinícola, o cal se traduce nunha gran cantidade de denominacións de orixe e de características específicas en cada territorio.
Durante a Idade Media, as rutas de peregrinación cara a Santiago de Compostela, que converxían nesta zona, obrigaron aos monxes da abadía de Roncesvales, que xestionaban a hospedaxe dos peregrinos, a desenvolver os seus viñedos no priorado dende Irouléguy a Hondarribia. Daquela xa existían variedades próximas ás variedades actuais. É esta antiga variedade de uva, mesmo despois de certos cambios, a que aínda está presente nos viñedos do País Vasco, nas variedades Irouléguy, Rioxa, Txakoli e Navarra.
Three Imaginary Boys
Three Imaginary Boys é o álbum de estrea da banda inglesa The Cure. Foi posteriormente reeditado nos Estados Unidos con pequenos cambios na listaxe de cancións co nome de Boys Don't Cry. O álbum foi re-editado o 29 de novembro de 2004 cun segundo disco que contén material non editado previamente, incluíndo cancións gravadas co nome "Easy Cure" con Porl Thompson.
Edición Deluxe do 2004
O primeiro disco contén o álbum orixinal, ao que se lle engadiu "The Weedy Burton" como corte número 13, con pequenas diferenzas na lonxitude dos temas.
O segundo disco contén rarezas gravadas entre 1977 e 1979.
Mesenia
miniatura|250px|Situación de Mesenia en Grecia
A Mesenia (en grego antigo Μεσσηνία, na transcrición do grego moderno Messinia, e do antigo Messēnía) é unha rexión e unha provincia do suroeste do Peloponeso, no sur de Grecia. A capital actual da rexión é Kalamata. A rexión ocupa unha área de 2991 km², e no 2005 tiña 180 264 habitantes.
Illas
Ademais do territorio continental, o país comprende varias illas importantes:
Provincias actuais
A rexión de Mesenia está formada por catro províncias, coas correspondentes capitais:
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, a Mesenia era o reino de Afares, que sería legado a Neleo, cando este último foi expulsado da Tesalia. Logo foi gobernado polo fillo de Neleo, Néstor.
József Bozsik
miniatura|dereita|150px|József Bozsik en 1953. József Bozsik, nado en Kispest (distrito de Budapest) o 28 de novembro de 1925 e finado en Budapest o 31 de maio de 1978, foi un futbolista húngaro.
Traxectoria
József Bozsik, alcumado 'Cucu' pola súa avoa creceu xogando ó fútbol nos equipos locais de Kispest.
O 17 de agosto de 1947 xoga o seu primeiro encontro para a selección sendo Bulgaria o seu rival. Bozsik xogaría un total de 101 encontros internacionais e anotaría 11 goles ata o seu retiro da selección no ano 1962. Nestes anos sería campión olímpico en 1952, subcampión do mundo en 1954 e participou nas goleadas de 6-3 e 7-1 a Inglaterra.
Bozsik foi considerado o mellor mediocentro atacante do mundo, cunha gran técnica e creatividade, sendo unha das grandes estrelas da selección e do Hónved FC durante moitos anos.
Morreu ós 52 anos vítima dun ataque cardíaco.
Ría de Aldán
A Ría de Aldán é unha enseada galega que forma parte do conxunto das rías Baixas.
Muñás, Valdés
Muñás é unha parroquia do concello asturiano de Valdés, en España. Así mesmo, unha das poboacións que forman parte de devandita parroquia recibe o mesmo nome. Destacan dúas construcións indianas, palacetes coñecidos como "Torres". A paisaxe é a típica do occidente asturiano, moi verde con amplas pradarías e bosques. Segundo o INE, no ano 2017 tiña unha poboación de 315 habitantes, dos cales 158 eran homes e 157 mulleres. .
Ría de Aldán
Contexto xeográfico
Ten forma triangular. Sitúase no extremo da península do Morrazo, coa súa boca ao final da ría de Pontevedra. O río que desemboca ao comezo da enseada é o Orxas.
Muñás, Valdés
A parroquia relixiosa recibe o nome de San Juan de Muñás, correspondente ao Arciprestado de Luarca, Diocese de Oviedo. A advocación é San Xoán Bautista. Nun documento do 20 de xaneiro de 905 aparece citado como propiedade do Mosteiro de Corias (Cangas del Narcea).
Ría de Aldán
Poboacións
Tres parroquias dan ás súas costas: O Hío e Aldán (pertencentes ao concello de Cangas), e Beluso (pertencente ao concello de Bueu). Posúe un porto pesqueiro, o de Aldán, e un deportivo, no Hío.
Muñás, Valdés
A economía local baséase, practicamente na súa totalidade, na agricultura e a gandaría.
Ría de Aldán
Praias
Posúe numerosas praias, varias con Bandeira Azul. Nas costas de Aldán atópanse as praias de San Cibrán, Areacova, Francón, Menduíña e Lagoelas. En Beluso atópanse Area de Bon, Lagos e Ancoradoura. No Hío destacan Vilariño, Castiñeiras e Areabrava. As praias que conseguiron en polo menos unha ocasión a denominación de bandeira azul son Menduíña, Areabrava e Vilariño.
Guerra nuclear
miniatura|300px|dereita A guerra nuclear é a que se leva a cabo mediante o emprego de armas nucleares. Esta pode ser unha guerra nuclear limitada ou unha guerra nuclear total. A guerra nuclear ten as súas propias teorías e conceptos que foron variando ao longo das décadas.
Couso de Salas, Muíños
Patrimonio
O santuario dos Miragres comezou a construírse a inicios do século XIX cunha arquitectura de grandes pretensións, pero ficou sen rematar. No retablo maior, que repousa sobre a figura de dous grandes anxos, destaca a Virxe rodeada de anxos.
Guerra nuclear
Supomos que nunha guerra nuclear total a radiación e o cambio climático produto dela deixarían a atmosfera da Terra moi afectada e posiblemente sufririamos os efectos dun inverno nuclear. Os superviventes deberían realizar a reconstrución das infraestruturas do planeta nunhas condicións moi difíciles. A flora e a fauna sería afectada por centos de mutacións.
Muñás, Valdés
Está a xurdir un mercado hoteleiro de casas rurais.
Guerra nuclear
A guerra nuclear é un recurso utilizado comunmente na literatura de ciencia ficción que se puxo de moda nos anos 1960 durante a guerra fría, debido á tensión entre as dúas superpotencias, ambas as posuidoras de armas nucleares, o que derivou en multitude de relatos nos cales as armas nucleares eran as protagonistas.
Dependendo da potencia das armas, pódense clasificar en armas nucleares tácticas ou armas nucleares estratéxicas:
Muñás, Valdés
Historia
Segundo o Diccionario Geográfico Estadístico Madoz, de 1845, naquelas datas a parroquia de Muñás contaba con 300 casas, unha poboación de 300 veciños, 1800 almas. Dispón dun clima tépedo e san. Nesta localidade naceu o conde Nuño Peláez.
En Ferrera de los Gavitos, está a casa soar do Marqués de Ferrera cuxo primeiro titular foi Juan Alonso de Navia Arango (Século XVIII). Consérvanse dous palacios, un o Palacio do Marqués de Ferrera en Luarca e outro o Palacio do Marqués de Ferrera en Avilés.
Monumentos
A igrexa de San Juan erixiuse en 1897. Consta dunha planta de cruz latina, cuberta por tellado a dúas vertentes. A portada a forma unha torre de planta cadrada rematada por un campanario de cuberta a catro augas. Flanqueando a torre por dous lados hai un pórtico estendido polos muros laterais, dispón de tellado a unha vertente sostido por varias columnas colocadas sobre antepeito.
O interior está formado por unha única nave, e capelas laterais que forman un cruceiro cuberto con bóveda de aresta, e cabeceira plana.
O exterior do templo está revogado, agás os sillares de vans e esquinas.