cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Departamentos do Salvador
550px|miniatura O territorio do Salvador está repartido en 14 entidades subnacionais de primeira orde denominadas departamentos. Os departamentos son rexidos por un gobernador departamental, nomeado polo Presidente.
Historia
No Artigo 6 da primeira Constitución do Estado do Salvador (denominado Estado del Salvador), decretado pola primeira Asemblea Constituínte do Estado, o 12 de xuño de 1824, dividiuse o territorio do Estado en 4 departamentos: San Salvador, Sonsonate, San Vicente e San Miguel. A Constitución atribuíu o fixamento dos límites departamentais ao Congreso do Estado, estableceu un Consello representativo composto dun representante por cada departamento elixido polos seus respectivos pobos e estableceu o cargo de Xefe Político Intendente nomeado polo Xefe do Estado e a cuxo cargo estaba o goberno político e de facenda do departamento.
O 4 de setembro de 1832, emitiuse o Regramento de Xefes Políticos, Municipalidades e Alcaldes. Este regramento estableceu límites e xurisdicións para os Departamentos e regrou o cargo de Gobernador departamental.
A Constitución emitida o 18 de febreiro de 1841 estableceu o cargo de Gobernador, nomeado polo Poder Executivo. A Constitución tamén estableceu dúas Cámaras Lexislativas, unha de Senadores e outra de Deputados, cada Departamento de 30000 habitantes elixiría un Senador propietario e un suplente para a súa representación.
Municipios
Os departamentos do Salvador subdivídense en municipios. Ten un total de 266 municipios. As súas últimas eleccións celebráronse o 28 de febreiro de 2021.
Fran López
Francisco López Fernández, nado na Coruña o 24 de xaneiro de 2002, é un futbolista galego.
Traxectoria
Xoga como dianteiro no Real Club Celta de Vigo C-Gran Peña na Terceira División RFEF. Debutou co primeiro equipo do RC Celta nun amigable fronte ao Al Shabab Club no trofeo Memorial Quinocho de 2022.
Rezervni deli
Rezervni deli é un filme esloveno de 2003 dirixido por Damjan Kozole. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dodge and Burn
Dodge and Burn é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de garage rock The Dead Weather, publicado o 25 de setembro de 2015 a través do selo Third Man Records.
Acelos
miniatura|Neochildia fusca, un membro dos [[Convolutidae (= Anaperidae)]]
A etimoloxía de acelo (acoela) procede do grego antigo ἀ (a), alfa privativo, que expresa negación ou ausencia, e κοιλία, (koilia), que significa 'cavidade'. Isto refírese a que os acelos teñen unha estrutura corporal que carece dunha cavidade corporal chea de líquido.
Descrición
Os acelos son vermes moi pequenos e aplanados, xeralmente de 2 mm de lonxitude, pero algunhas especies máis grandes, como Symsagittifera roscoffensis, poden acadar os 15 mm. Son simétricos bilateralmente e microscópicos.
Encóntranse por todo o mundo en augas mariñas e salobres e adoitan ter unha vida bentónica, aínda que algunhas especies son epibiontes.
Os membros da clase Acoela carecen dun tracto gastrointestinal convencional, polo que a boca se abre directlamente no mesénquima, é dicir, a capa de tecido que enche o seu corpo. A dixestión realízase por medio dun sincitio que forma un vacúolo arredor da comida inxerida. Este vacúolo dixestivo non está tapizado por células epiteliais, pero hai ás veces unha curta farinxe que vai da boca ao vacúolo. Todos os demais animais bilaterais (agás os vermes cestodos) teñen un intestino tapizado de células epiteliais. Como resultado, os acelos teñen un corpo sólido.
Como liñaxe basal dos animais bilaterais, os Acoela proporcionan unha interesante perspectiva da evolución dos animais máis inicial e do seu desenvolvemento. O animal estudado máis a fondo neste grupo é a especie Isodiametra pulchra. Os Acoela adoitaban clasificarse no filo Platyhelminthes. Porén, foron separados deste filo debido a análises moleculares que mostraron que diverxeran antes de se formasen os tres principais clados de animais bilaterais.
Taxonomía
Na orde Acoela recoñécense os seguintes subtaxons:
Rye, Hampshire
Rye ou Rye Common é unha aldea e civil parish (parroquia civil) do distrito de Hart en Hampshire, Inglaterra.
Situación
A aldea atópase preto da estrada A287 entre Odiham e Farnham. O núcleo está formado por unha gran explotación e un común. A súa cidade máis próxima é Hook a unhas 4 mi e atópase 2 mi máis preto da localidade de Odiham.
Orencio Abalde Rodríguez
Traxectoria
Membro da Sociedade de Cargadores e Descargadores de Carbón de Vigo da UGT a principios dos anos trinta, e membro da comisión encargada de negociar as condicións de traballo coa patronal. Foi un dos organizadores da asociación cultural La Victoria de Beade que coa República pasou a denominarse La Antorcha del Porvenir. En maio de 1932 foi elixido membro do Xurado mixto de transporte marítimo de Vigo. En 1936 estivo con Rogelio Rodríguez, delegado do seu sindicato, no pleno local da UGT. Foi membro da Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL), logo do congreso da CNT en Zaragoza de maio de 1936, uniuse con todo o seu sindicato á confederación onde se encargou de organizar os cargadores de carbón.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia en Lavadores e despois marchou ao monte. Na década de 1940 participou na CNT clandestina de Vigo, sendo un dos organizadores da evacuación de José Luís Quintas Figueroa na primavera de 1946. Nas redadas de 1947 conseguiu fuxir e marchou a Arxentina. En febreiro de 1963 pasou ó Brasil.
Relacións Bután-Rusia
As relacións entre Bután e Rusia refírense ás relacións bilaterais estabelecidas entre os dous países. As relacións formais entre as dúas nacións estabelecéronse en novembro de 2011. De novembro a decembro de 2011, realizouse unha exposición sobre o budismo en Rusia no Centro Cultural Nehru-Wangchuck da embaixada da India en Thimphu, Bután. Esta exposición centrouse no desenvolvemento das relacións humanitarias e culturais entre Rusia e Bután, e foi o primeiro evento deste tipo en Bután..
A Albariña, Santa Cruz de Montaos, Ordes
A Albariña é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Montaos no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Pazó
O topónimo galego Pazó pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Cristina Fernández Davila
Cristina Fernández Davila, nada en Vigo en 1966, é unha técnica especialista en informática de xestión e política galega.
Traxectoria
Dende 1993 é funcionaria do IES Val do Tea (Ponteareas), tendo asumido diversas responsabilidades nas asociacións de nais e pais do alumnado e foi presidenta da FANPO (Federación de Asociacións de Nais e Pais de centros de ensino públicos das comarcas Condado-Paradanta e Louriña).
Dende 2012 é concelleira do BNG no concello de Ponteareas, asumindo no 2015 a segunda tenencia de alcaldía e as concellarías de Ensino, Participación Cidadá e Réxime Interior. Dende as eleccións municipais de maio de 2019, Fernández Davila asumiu a tenencia de alcaldía, así como as concellarías de Ensino, Eventos, Saúde e Consumo, converténdose en alcaldesa de Ponteareas en maio de 2021 ao ser elixida trala renuncia do seu predecesor, Xosé Represas Giráldez.
Juan Antelo
Juan Antelo Lamas, nado en Santiago de Compostela, foi un sindicalista e xornalista galego.
Traxectoria
Foi un dos redactores da primeira etapa de El Corsario, foi detido a principios de abril de 1891 con Antonio Vidal Villanueva, o director do periódico, por publicar o artigo "Una protesta, atacando el culto católico"; foi xulgado por inxurias ao director da Fábrica de Tabacos en xaneiro de 1892 por un artigo pulicado en El Corsario. Foi encarcerado e deportado tras participar na folga de maio de 1891. Vencellado aos carpinteiros de Santiago de Compostela, foi un dos responsables da Sociedade de Carpinteiros e Ebanistas da cidade. Membro da sociedade de carpinteiros La Emancipacion, foi un dos fundadores da federación de carpinteiros en Barcelona en 1898. Foi director de La Emancipación. Logo da folga xeral de maio de 1901 tivo que exiliarse en Portugal para escapar da represión.
Mapamundi do Beato de Liébana
miniatura|300x300px|Mapamundi de Beato de Liébana conservado no manuscrito de Saint Severn. O mapa encárase cara ao leste e non cara ao norte, en contraste co usual en cartografía moderna. Dise por tanto que o mapa está orientado. O Mapamundi do Beato de Liébana é unha das principais obras cartográficas da Alta Idade Media. Foi elaborado polo monxe lebaniego do mesmo nome, baseándose nas descricións achegadas por San Isidoro de Sevilla, Tolomeo e a Biblia. Aínda que o manuscrito orixinal se perdeu, aínda quedan algunhas copias dunha fidelidade bastante grande respecto ao orixinal.
O mapa reprodúcese no prólogo do segundo libro do Commentarium in Apocalypsin (Comentario ao Apocalipse) do Beato de Liébana. A función principal do mapa non é a de representar cartograficamente o mundo, senón a de servir de ilustración á diáspora primixenia dos apóstolos.
A cosmovisión europea altomedieval
Segundo as descricións da Xénese que Beato tomaba por base, a Terra era plana e sobre ela elevábase a bóveda celeste na que se movían o Sol, a Lúa e toda unha serie de luminarias menores como os planetas e as estrelas. Considerábase que existían dous tipos de masas de auga: as augas superiores, que eran contidas pola bóveda celeste e que usualmente caían á terra en forma de choiva, e as augas inferiores, que eran as que nutrían os arroios, os ríos e as grandes masas de auga salgada. miniatura|271x271px|Esta imaxe de [[O xardín das delicias|O Xardín das Delicias representa a cosmovisión hebrea recollida no libro da Xénese. A Terra é un disco rodeado de dúas masas acuosas: as augas superiores, que ocasionalmente caen á terra en forma de choiva cando YHVH abre as comportas do ceo, e as augas inferiores, formadas polos mares, os lagos e o Océano. Nas profundidades da esfera do cosmos áchase o sheol, morada dos mortos até a chegada do Xuízo Final.]] Neste Mapamundi, o orbe represéntase como un disco circular rodeado polas augas do Océano. A terra divídese en tres continentes: Asia (semicírculo superior), África (cuadrante inferior dereito) e Europa (cuadrante inferior esquerdo), que corresponden respectivamente aos descendentes do tres fillos de Noé: Sem, Cam e Iafet. As masas continentais son separadas por correntes de auga ou mares interiores como o mar Mediterráneo (Europa-África), o río Nilo (África-Asia) e o Bósforo e o mar Exeo (Europa-Asia). No centro do mundo sitúase Xerusalén, a cidade sacra do xudaísmo e a cristiandade, onde Abraham estivo a piques de sacrificar ao seu fillo Isaac e onde tiveron lugar os sucesos da Paixón e Resurrección de Cristo. A concepción de Xerusalén como umbilicum mundi era bastante usual na espiritualidade cristiá medieval : na Divina Comedia, Dante inicia a súa viaxe aos infernos desde o subsolo desta cidade.
Asia
miniatura|336x336px|Nesta ilustración de [[Les Très Riches Heures du duc de Berry represéntase a expulsión de Adán e Eva do Paraíso Terreal. Durante a Idade Media críase que o Xardín do Edén situábase no extremo oriental do mundo, e que era posíbel, en teoría, alcanzar aquel lugar. Colón tentouno.]] No extremo oriental de Asia áchase o Xardín do Edén, territorio paradisíaco onde non fai frío nin calor e onde crecen árbores e madeiras de todo tipo. No seu centro áchase a Árbore da Vida e xunto a el unha fonte de onde manan o catro ríos do Paraíso: Tigris, Éufrates, Pisón e Nilo Azul (Guixón). A entrada ao Paraíso áchase protexida por un querubín que brande unha espada de lume. Na costa meridional do continente asiático sitúase a India, enorme territorio atravesado por tres ríos de nome Indo, Ganxes e Hipane. É abundante en homes de cor escura, elefantes, rinocerontes, especias e pedras preciosas como os rubíes, as esmeraldas ou os diamantes.
As súas terras están bendicidas polo vento do oeste, Favonio, e por iso dan dúas colleitas ao ano. Alí sitúanse os montes do Ouro, cuxo acceso está vedado aos humanos por billas e dragones. Fronte á costa india sitúanse as illas de Taprobane (Ceilán), abundante en gemas e elefantes, Chrysa e Argyre, fecundas en ouro e en prata respectivamente, e por último Tyle, cuxas árbores xamais perden as súas follas (especulouse con que se trate dalgunha illa de Indonesia).
Ao oeste da India atópase Partia, rexión que se estende entre os ríos Indo e Tigris. Divídese en cinco provincias diferentes: Aracusia, a Partia propiamente dita, chamada así polos partos, bravos guerreiros que, procedentes de Escitia, fundaron un imperio que tratou de igual a igual a Roma, Asiria, chamada así por Asur, o fillo de Sem, famosa por inventar a púrpura e todo tipo de perfumes e ungüentos; nela situábase Nínive, a capital do antigo imperio dos asirios, e onde foi a predicar inutilmente o profeta Xonás; Media, que se divide en dous partes, a Media Maior e a Media Menor; e por último Persia, berce do rei Ciro, o unxido de Deus, rexión onde xurdiu por primeira vez a ciencia máxica, introducida por Nimrod o xigante, tras a confusión das linguas xurdida en Babel.
Mesopotamia é a rexión situada entre os ríos Tigris e Éufrates. Nel están as rexións de Babilonia e Caldea. Babilonia foi a antiga conquistadora do reino de Xudá e o lugar onde o pobo xudeu marchou ao exilio. Nesa cidade tiveron lugar as revelacións do profeta Ezequiel, que tanta influencia tiveron na xénese da Crónica Profética. As crónicas asturianas supoñen que as hordas que invadiron España e foron derrotadas por Paio en Covadonga procedían de Caldea (sur de Mesopotamia). Entre as cidades máis importantes da rexión atópanse Ur, berce do patriarca Abraham, así como Erech (Uruk), que foi fundada por Nimrod. esquerda|miniatura|300x300px| A tradición xudeocristiá fai de Ur de Caldea a patria do patriarca Abraham. As [[Crónica Albeldense|Crónicas Albeldense e Rotense, ao narrar a invasión islámica de España, fan unha sutil distinción étnica entre os invasores: os bérberes (como Tarik) son descritos como mouros, mentres que os árabes (a etnia de Muza ibn Nusair) son chamados caldeos. E é que naqueles tempos se consideraba que Caldea e non Arabia era a patria orixinaria dos sarracenos.]] Ao sur do río Éufrates e do sinus Persicum (golfo Pérsico) estaba Arabia, unha rexión desértica cuxa parte sur (o actual Iemen) chamábase Arabia Félix, a Arabia Feliz. Era unha terra rica e fértil, onde abundaban as pedras preciosas, a mirra e o incenso. Nel vivía o fabuloso ave fénix, que tras morrer rodeado de lume renacía das súas cinzas.
Na fronteira noroeste de Arabia, xa nos territorios do Imperio Romano, atopábase a provincia de Siria, cuxos límites eran os montes Tauro e Cáucaso ao norte, o Éufrates ao leste, o mar Mediterráneo e Exipto ao oeste e Arabia ao oeste.o sur. Siria tiña tres provincias diferentes: Commagena, Fenicia e Palestina. O territorio de Fenicia chegaba desde o mar Mediterráneo até o monte Líbano e o mar de Tiberíades. Nel estaban as famosas cidades de Sidón e Tiro. Neste último predicou tanto o profeta Elías como Xesucristo. Máis ao sur estaba Palestina, que á súa vez estaba subdividida en catro provincias diferentes: Galilea, na que se atopaba Nazaret, o mar de Tiberíades, onde boa parte dos apóstolos traballaban como pescadores, e o monte Tabor, onde tiña lugar os Transfiguración.
O río Tigris tiña unha especie de auga agridoce. É o río no que se atopa a civilización sumeria, preto do río Éufrates.
Prémio Literário José Saramago
miniatura|José Saramago en [[Bouzas, Vigo|Bouzas]] O Premio Literario José Saramago, instituído pola Fundación Círculo de Lectores en 1999, é atribuído a unha obra literaria, escrita en lingua portuguesa por autores novos, cuxa primeira edición fose publicada nun país da lusofonia.
O Premio celebra a asignación do Premio Nobel da Literatura de 1998 ao escritor portugués José Saramago, ten unha periodicidade bienal e o valor pecuniario do premio é de 25 mil euros. O xurado está composto por 5 a 10 elementos de recoñecido mérito no ámbito cultural.
Segundo o Regulamento, «O Premio distingue unha obra literaria no dominio da ficción, novela ou novela curta, escrita en lingua portuguesa, por un escritor con idade non superior a 35 anos, cuxa primeira edición fose publicada en calquera país da lusofonia, excluíndo obras póstumas.» Na edición en 2021, o regulamento será alterado por forma a incluír escritores até 40 anos de idade á data de publicación da obra a concurso.
Pixel art
miniatura|Estruturas humanas, de J.Borofsky miniatura| "Tensor", instalación con 64.800 LED creados por Kevin McCormick en [[Teoría do floxisto|Phlogiston Research, Boston]] O pixel art ou arte de píxel é unha forma de arte dixital, creada a través dunha computadora mediante o uso de programas de edición de gráficos rasterizados, onde as imaxes son editadas ao nivel do píxel. As imaxes da maior parte dos antigos videoxogos para PC, videoconsolas e moitos xogos para teléfonos móbiles son consideradas obras de pixel art.
Posúe similitudes co puntillismo, diferindo principalmente nas ferramentas para a creación das imaxes: computadoras e programas en lugar de pinceis e lenzos.
Historia
A arte de píxel debe a súa orixe principalmente aos videoxogos, sobre todo a xogos arcade clásicos por exemplo Space Invaders (1978) ou Pac-Man (1980) e consolas de 8 bits como a Nintendo Entertainment System (1983) e Sega Master System (1985).
The Dead Don't Die (filme de 2019)
The Dead Don't Die é un filme estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Jim Jarmusch. Está protagonizado por Bill Murray, Adam Driver, Chloë Sevigny, Steve Buscemi, Tilda Swinton, Tom Waits, Danny Glover, Caleb Landry Jones, Rosie Perez, Iggy Pop, Carol Kane e Selena Gomez e segue ás forzas policiais dunha pequena cidade mentres combaten unha repentina invasión zombi.
Estreouse como filme de apertura do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019 o 14 de maio de 2019. Estreouse nos cinemas de América do Norte o 14 de xuño de 2019 a través de Focus Features, e recadou 15,3 millóns de dólares. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Pixel art
Historia
A terminoloxía Pixel art foi publicada por primeira vez en 1982 por Adele Goldberg e Robert Flegal do Centro de Investigación de Xerox en Palo Alto.
O concepto, con todo, remóntase ao desenvolvemento do sistema SuperPaint de Richard Shoup en 1972, tamén en Xerox PARC.
Técnica
miniatura|Cristovo Colón creado en arte de píxel. miniatura|esquerda|Este monstro ("O Gunk") é un exemplo de pixel art, debuxado con [[Microsoft Paint.]]
Os debuxos a miúdo comezan cunha imaxe de partida denominada line art, que constitúe as liñas básicas que definen o personaxe, construción ou calquera obxecto ou cousa que o artista pretenda debuxar. Estas liñas son polo xeral trazadas a man e posteriormente escaneadas.
A limitada paleta a miúdo solicita o uso do chamado entrelazado co obxectivo de lograr diferentes sombras e cores, pero debido á natureza desta forma de arte isto faise completamente a man. Tamén se adoita realizar antialiasing ou suavizado de bordos a man.
Aquí móstrase en maior detalle algunhas zonas da imaxe superior (The Gunk), pódese observar parte da técnica empregada: esquerda|121x121px|Detalles en "O Gunk"
Categorías
dereita|Obxecto isométrico. A arte pixelada divídese comunmente en isométrica e non isométrica. O estilo isométrico debúxase case nunha proxección dimétrica isométrica. Isto vese moito nos xogos para producir a sensación dun ambiente tridimensional sen usar un ordenador con verdadeiro potencial para producir gráficos en 3D.
Tecnicamente, un ángulo isométrico debería estar a 30 graos da horizontal, pero isto non produce un bo resultado na arte de píxeles xa que os píxeles destas liñas non seguen unha secuencia regular. Para solucionalo, tomouse pendente dunha proporción de 1:2 píxeles, levando a un ángulo duns 26 565 graos (arctan 0,5). dereita|Obxecto non isométrico. O pixel art non isométrico é todo aquel que non entra na categoría de pixel art isométrico, e usa vistas de fronte, de lado, desde encima ou en perspectiva.
Videoxogos
Como é lóxico, esta forma de deseño está a ser substituída por outras formas de arte dixital máis avanzadas grazas ao aumento da tecnoloxía e a maior capacidade de soporte de novas videoconsolas, computadores, tabletas, teléfonos intelixentes etc. Pero aqueles xogos que o tiñan desde un principio seguen arraigados a esta forma de deseño.
Barbara Lynette Rye
Barbara Lynette Rye, nada en Perth, Australia Occidental en 1952, é unha botánica e fisióloga australiana que realiza investigacións no herbario de Australia Occidental en Kensington.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Perth investigando a flora e a fauna locais da ecorrexión do Suroeste de Australia, un punto quente de biodiversidade, e máis tarde comezou os seus estudos na Universidade de Australia Occidental. Barbara Rye entrou nos campos da zooloxía e da botánica, tendo especial interese na xenética e a bioloxía evolutiva. A súa primeira descrición dunha nova especie foi unha Darwinia, un xénero da familia Myrtaceae que Rye investigou para a súa tese de doutoramento, separando a Darwinia capitellata dun grupo máis distribuído. En 1980 defendeu o seu doutoramento en Botánica: Chromosome numbers, reproductive biology and evolution in the myrtaceae (Número de cromosomas, bioloxía reprodutiva e evolución de Myrtaceae).
É editora de Nuytsia, unha publicación sobre flora, xenética da familia Myrtaceae e taxonomía das Thymelaeaceae.
Abreviatura
A abreviatura "Rye" emprégase para indicar a Barbara Lynette Rye como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Mundo de fala románica
miniatura|300x300px|[[Estado nación|Estados-nación nos que se falan linguas románicas. Nótese que está en laranxa todo o Canadá, aínda que o francés se fala maiormente no Quebec, e que hai estados que aínda conservan algúns miles de falantes de linguas románicas, como o portugués falado en Suráfrica, Goa (India) ou Macau (China), que están en gris.]] Os países de lingua románica ou romance, mundo de fala romance ou románica, mundo latino, mundo neolatino, ou mundo de fala latina (en inglés Latin-speaking countries) é a parte do mundo onde as linguas románicas (as que evolucionaron a partir do latín ) son oficiais, cooficiais ou de uso significativo, comprendendo Europa Latina e América Latina, así como as partes de América do Norte, África e Asia de falas románicas. Foron propostos e empregados tamén os termos mundo romanófono,     e romanofonía    , sendo estes coincidentes co colectivo de falantes de lingua romanesa.
Eutocio
Eutocio (Eutocius, Εὐτόκιος) foi un escritor grego nado en Ascalón, comentarista de Apolonio de Perge e de Arquímedes. Viviu a mediados do século VI. Consérvanse os orixinais gregos das seguintes obras:
Manuel Rial González
Manuel Rial González, nado na Escusa (Poio) cara a 1936 e finado na Lama o 7 de xullo de 2020, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Garda forestal de profesión. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática e foi elixido alcalde da Lama con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta nas municipais de 1983, 1987 e 1991 por Coalición Popular, Alianza Popular e o PPdeG.
Río Vipava
O río Vipava (en esloveno; Vipacco en italiano e Wipbach / Wippach en alemán) é un río que percorre o oeste de Eslovenia e o nordeste de Italia. Ten unha lonxitude de 49 quilómetros dos que 45 deles transcorren en Eslovenia.
Xeografía
Nace no Monte San Lorenzo (Eslovenia) a partir de seis mananciais, en Ivančna Gorica, cruza a meseta do Kras (ou Carso) e, ao entrar en Italia, desemboca no Isonzo (ou Soča en esloveno) co concello de Savogna d'Isonzo. O seu val é coñecido polo cultivo de árbores froiteiras e videiras e, na antigüidade, representaba unha importante vía de comunicación a Liubliana e a todo o val do Danubio.
A súa conca é de 760 km² e un caudal medio de 17,31 m3/s (en 1971-2000). O seu réxime é pluvio-nival no curso superior e pluvial no inferior.
Historia
No ano 394, nos arredores do río produciuse a denominada batalla do río Frigidus (do latín, Frigidus, é dicir "frío) entre os partidarios de Teodosio e os do usurpador Uxío.
Rye, East Sussex
Rye é unha localidade situada no distrito non metropolitano de Rother, no condado de East Sussex, Inglaterra, Reino Unido.
Situación
Atópase a uns dous quilómetros do mar aberto e está na confluencia de tres ríos: o Rother, Tillingham e Brede.
Historia
Rye é oficialmente unha parroquia civil (Civil Parrish), pero polas súas raíces históricas ten o status de cidade. Durante a súa historia, a súa asociación co mar incluíu o abastecemento de barcos ao servizo do Rei en tempos de guerra, e estivo involucrado con bandas de contrabando dos séculos XVIII e XIX, como a famosa Hawkhurst Gang que utilizaba as súas pousadas, como The Mermaid Inn. O Olde Bell Inn, conectado por un pasadizo secreto.
Outros nomes
Rye é o nome en lingua inglesa para o centeo e tamén como en galego (Centeo, Centeno, Orxo, Orjo, Orjales...) é un apelido; por exemplo leva ese apelido a botánica Barbara Lynette Rye, que é tamén a súa abreviatura taxonómica para os vexetais (RYE).
Varias cidades levan o nome de Rye nos Estados Unidos, nos estados de Nova York e Nova Hampshire.
Economía
Esas raíces históricas e o seu encanto converten o lugar nun destino turístico, e unha gran parte da súa economía baséase nisto: hai unha serie de hoteis, casas de hóspedes, pousadas, salóns de té e restaurantes,, así como outras atraccións para os visitantes. Hai unha pequena frota pesqueira e Rye Harbour ten instalacións para iates e outras embarcacións.
Demografía
No censo de 2001 tiña unha poboación de 4009 habitantes, pero na década de 2000 tivo un enorme incremento, case dobrando a súa poboación. No censo de 2012 tiña unha poboación de 9041 habitantes.
Na cultura popular
Rye é a poboación na que EF Benson sitúa -modificándoa- as súas novelas Mapp e Lucy, chamándoa Tilling.
Sugaregg
Sugaregg é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Bully, publicado o 21 de agosto de 2020 a través do selo Sub Pop. Tras dous traballos gravados como unha banda, Sugaregg é o primeiro disco de Bully gravado como proxecto en solitario da líder Alicia Bognanno. Ela engargouse da produción xunto con John Congleton e Graham Walsh, sendo o primeiro álbum do grupo que non é producido unicamente por Bognanno.
Paoul
Paoul (en Paule), é un concello (comuna, gumun en bretón) da Bretaña, no departamento Côtes-d'Armor.
Xeografía
O concello de Paoul está atravesado na súa parte norte por un tramo agora fóra de servizo do canal de Nantes a Brest que substituíu a un antigo río desaparecido. O territorio comunal esténdese principalmente ao sur deste val e é moi montañoso na súa parte sur. Elévase até os 288 metros no lugar chamado Bellevue. A comuna ten varios bosques, sendo o principal o bosque de Coat Meur.
Na súa parte norte é atravesado pola estrada nacional 164, e na súa parte sur pola estrada departamental 3 (eixo da estrada Quimper-Gourin-Rostrenen-Saint-Brieuc), así como unha rota de sendeirismo de longa distancia.
Clima
En 2020, a comuna é destacada como "clima oceánico" na clasificación establecida por Météo-France. Este tipo de clima tradúcese en temperaturas suaves e precipitacións relativamente abundantes, distribuídas ao longo do ano cun lixeiro máximo de outubro a febreiro.
Urbanismo e Tipoloxía
Paoul é unha comuna rural, pois forma parte das comunas pouco ou moi pouco densas, no sentido da grella comunal de densidade de INSEE. Ademais, a comuna forma parte da área de Carhaix-Plouguer, que agrupa 18 comunas, categorizada nas áreas de menos de 50.000 habitantes.
A ocupación dos solos na comuna en 2018, segundo a base de datos europea de ocupación biofísica dos solos Corine Land Cover (CLC), era a seguinte: 59,4% de terras de cultivo fóra de perímetros de irrigación, 12% de prados e outras superficies sempre en herba, 11,1% de sistemas de cultivos e parcelarios complexos, 7,9% de bosques de folla caduca e 1,2% de tecido urbano descontinuo.
Historia e prehistoria
miniatura|Estatua de [[bardo con lira ou arpa. Musée Bretagne.]]
Prehistoria
Tamén se descubriu na comuna a fortaleza celta protohistórica, habitada entre o século V a. C. e o século I d. C., no territorio dos osismios. As escavacións descubriron unha granxa fortificada con dous recintos cadrados, un máis grande e outro máis pequeno que albergaba o cemiterio familiar. A granxa transformouse nunha fortaleza con múltiples trincheiras e muros, a residencia dunha familia aristocrática do século I a. C. Nesta fortaleza tamén se atopou un taller de metalurxia e unha gran cantidade de fragmentos de ánforas que contiñan viño da península Itálica. Ademais, atopáronse catro estatuetas, probablemente efixies de antepasados desa familia.
Idade Media
En 2009 descubríronse as trincheiras que delimitaban o recinto carolinxio de Bressilien, onde se escavaron os cimentos de varios edificios dun complexo residencial aristocrático. Ademais, descubríronse os restos da capela de Saint-Symphorien, que testemuña a presenza neste lugar de figuras poderosas vinculadas ao Imperio Franco e a Irlanda.
Época moderna
Paule é unha fragmentación da antiga parroquia de Plévin da Armórica primitiva. Existían cinco castelos ou casas señoriais en Paule: Castellaouénan, Kéranguével, Kerjean (Kerjean), Kerloguennic (datado de 1577) e Lansalaun (século XVI).
Unha rebelión real estalou en febreiro de 1676 entre dous homes de Paoul, Jean Banalegan e Gilles Le Bert, tras a Revolta dos Gorros Vermellos.
Idade contemporánea
No século XIX, Paule tiña unha poboación de 1.800 habitantes e estaba regada por varios arroios que fluían polos vales e desembocaban no río Aulne.
No século XX, durante a Primeira guerra mundial, Paoul perdeu 70 homes da comuna que morreron na guerra, un 3,62% da poboación total, segundo o censo realizado en 1911. Na Segunda guerra mundial, a comunidade perdeu outros 27 homes.
Poboación desde 1962
Desde a segunda metade do XX até a derradeira década do século, a comuna perdeu poboación, que comezou a recuperar desde entón, sen chegar aínda ás cifras da década de 1960.
Menecmo
Menecmo (Μέναιχμος), nado c. -380 e finado c. -320, foi un filósofo e matemático grego. Nado en Alopeconeso (actual península de Gallipoli, Turquía) e coñecido pola súa amizade co gran filósofo Platón.
Traxectoria
Aínda que se sabe que foi o descubridor das seccións cónicas na procura dunha solución para a duplicación do cubo, o certo é que non se dispón del máis que referencias doutros autores moi posteriores.
Cítao Proclo (século V) quen nos di que foi discípulo de Eudoxo de Cnido. Tamén se menciona en Suídas (século X) que lle atribúen obras de filosofía e tres libros sobre a República de Platón. Por unha anécdota narrada por Estobeo (século V) suxírese que puido ser titor de Alexandre Magno. Segundo Estobeo, cando Alexandre lle preguntou unha forma rápida de aprender xeometría, Menecmo respondeu:
Parece que foi o primeiro en demostrar que a elipse, a parábola e a Hipérbole se obteñen cortando un cono cun plano non paralelo á base. Eutocio, no seu libro Sobre a esfera e o cilindro describe o método empregado por Menecmo que se basea no cálculo de dúas medias proporcionais entre dúas rectas (a e 2a ) de tal xeito que. En termos modernos, é o mesmo que resolver simultaneamente calquera par das seguintes tres ecuacións:
Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas
O Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas (máis coñecido polas súas siglas en inglés, ICNCP, de International Code of Nomenclature for Cultivated Plants), tamén coñecido como Código de Plantas Cultivadas, é unha guía das regras e regulamentos para nomear os cultíxenos ou cultigen, plantas cuxa orixe ou selección se debe principalmente á actividade humana intencionada (termo proposto no V International Symposium on the Taxonomy of Cultivated Plants ). Os cultivares baixo o paraugas ICNCP inclúen cultivares, grupos (grupos de cultivares ) e grexes. Inclúense todos os organismos que tradicionalmente se consideran plantas (incluídas algas e fungos). Os taxóns que reciben un nome baixo o ICNCP tamén se incluirán nos taxons indicados no Código Internacional de Nomenclatura de Algas, Fungos e Plantas (International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants; ICN or ICNafp).
Yesterday (filme de 2019)
Yesterday é un filme británico-estadounidense de 2019 dirixido por Danny Boyle e escrito por Richard Curtis. Baséase na historia orixinal de Jack Barth e Curtis. Himesh Patel protagoniza o músico en dificultades Jack Malik que de súpeto descobre que é a única persoa no mundo que se lembra dos Beatles e consegue ser famoso por interpretar as súas cancións. O resto do elenco está composto por Lily James, Joel Fry, Ed Sheeran e Kate McKinnon. O filme recibe o título pola canción homónima de 1965 dos Beatles.
Personaxes
Ademais, James Corden e Michael Kiwanuka aparecen como eles mesmo, e Robert Carlyle fai unha aparición sen acreditar como un John Lennon de 78 anos.
Mark Ronson
Mark Daniel Ronson, nado o 4 de setembro de 1975, é un músico, DJ, compositor e produtor musical británico.[2] Ronson é coñecido sobre todo polas súas colaboracións con artistas como Amy Winehouse, Lady Gaga, Adele, Lily Allen, Robbie Williams, Miley Cyrus, Queens of the Stone Age e Bruno Mars. Ronson recibiu sete premios Grammy, incluído o premio ao produtor do ano polo seu traballo co álbum de Amy Winehouse Back to Black, e dous premios á gravación do ano polos sinxelos "Rehab" e "Uptown Funk". Tamén gañou un Óscar, un Golden Globe Award e un Grammy por co-escribir a canción "Shallow" para o filme A Star is Born (2018).
Copa dos Países Baixos
A Copa dos Países Baixos, oficialmente Copa KNVB (en 'KNVB Beker'), chamada por motivos de patrocinio TOTO KNVB Beker, é unha competición de fútbol dos Países Baixos, organizada pola Real Federación de Fútbol dos Países Baixos (KNVB) desde 1898. Dispútana todos os equipos das catro primeiras categorías do fútbol neerlandés (Eredivisie, Eerste Divisie, Tweede Divisie e Derde Divisie), así como os 24 semifinalistas (ou substitutos) das seis Copas de Distrito. As finais do torneo xóganse tradicionalmente no estadio Feijenoord de Rotterdam. Os gañadores da Copa disputan a Supercopa dos Países Baixos contra os vencedores da Eredivisie.
Mark Ronson
En 2014 Ronson publicou o seu sinxelo "Uptown Funk" con voces de Bruno Mars. O sinxelo pasou 14 semanas seguidas no número 1 da lista Billboard Hot 100, sete non consecutivas no número 1 da lista británica de sinxelos e converteuse nun dos sinxelos máis vendidos de todos os tempos. O seu cuarto álbum de estudio, Uptown Special, converteuse no seu disco máis exitoso ata a data. En 2018 fundou o seu propio selo, Zelig Records (filial de Columbia Records), e fundou o dúo Silk City co produtor Diplo, co cal recibiu o Grammy Award á mellor gravación de dance pola canción "Electricity".
Copa dos Países Baixos
Historia
A competición foi concibida durante unha reunión da directiva da Real Federación de Fútbol dos Países Baixos, na Haia, o 19 de xaneiro de 1898. A primeira edición do torneo tivo lugar na tempada seguinte, 1898/99. A primeira final xogouse o 9 de maio de 1899 entre o RAP Amsterdam e o HVV Den Haag, e rematou cunha vitoria por 1-0 para o equipo da capital, grazas a un gol de Julius Hisgen na prórroga. En 1946, o trofeo pasou a ser de prata, manténdose así ata a actualidade. En 2018 encargouse un trofeo de cor dourada para conmemorar a 100ª edición do torneo.
Cambios de nome
O nome do torneo cambiou varias veces ao longo da historia, por motivos de patrocinio. A partir de 1995, a ata entón Copa KNVB pasou a ser chamada Copa Amstel debido ao patrocinio da cervexeira Amstel. En 2005 foi renomeada como Copa Gatorade trala chegada da marca de bebidas enerxéticas Gatorade como novo patrocinador. En 2006 a competición recobrou o nome de Copa KNVB, aínda que Gatorade continuou como patrocinador principal.
O 12 de xaneiro de 2018, anunciouse que TOTO sería o patrocinador principal ata a tempada 2021/22, pasando a competición a chamarse Copa TOTO KNVB con efecto inmediato.
Mark Ronson
Ademais do seu traballo no mundo do entretemento Ronson usa a súa influencia creativa para axudar aos demais. En 2015 converteuse en patrocinador da Amy Winehouse Foundation, que axuda a mozos marxinados a través da música. Tamén traballou coa campaña End the Silence para conseguir cartos para a asociación benéfica Hope and Homes for Children e recentemente converteuse en artista mentor no Turnaround Arts, un programa nacional do John F. Kennedy Center para as artes escénicas, que axuda a escolas de baixo rendemento a través da educación en artes.
Copa dos Países Baixos
Competición europea
Ata 1998, o gañador da copa entraba directamente na Recopa de Europa da tempada seguinte. Trala supresión dese torneo, o gañador accede á UEFA Europa League. Se o equipo vencedor terminou entre os dous primeiros postos da Eredivisie e conseguiu entrar así na Liga de Campións da UEFA, o posto da Copa transfírese á Eredivisie desa tempada.
Tempada a tempada
miniatura|285x285px| O trofeo entregado ao equipo vencedor.
Marcelinho Carioca
Marcelo Pereira Surcin, coñecido como Marcelinho Carioca, nado no Río de Xaneiro o 1 de febreiro de 1971, é un exfutbolista brasileiro que xogaba como centrocampista ofensivo. Destacaba pola súa precisión nos tiros libres, marcando 80 goles de falta en partidos oficiais durante a súa carreira, máis que calquera outro xogador na historia, o que lle valeu o alcume de "Pé de Anjo" (Pé de Anxo).
Futbolista histórico do Corinthians, está considerado por moitos como o maior ídolo da historia do club. É xunto con Cássio o xogador con máis títulos logrados co equipo paulista, oito, incluíndo dous Campionatos Brasileiros en 1998 e 1999 e a primeira edición da Copa Mundial de Clubs da FIFA, en 2000. Marcou 206 goles en 433 partidos co club brasileiro entre 1994 e 2001, 59 deles de falta, e anotou un total de 505 goles en toda a súa carreira.
A pesar dos seus logros a nivel de club, nunca triunfou na selección brasileira, coa que só disputou catro partidos entre 1994 e 2001, marcando dous goles.
Foi tamén coñecido polas súas leas fóra do campo, incluídas frecuentes disputas cos adestradores (a máis famosa con Vanderlei Luxemburgo), coas directivas e cos seus compañeiros de equipo.
Flamengo
Formouse como futbolista na canteira do Madureira, onde as súas boas actuacións atraeron a atención do Flamengo, que o fichou en 1988. Tras un breve paso polo equipo xuvenil, debutou co primeiro equipo con só 17 anos, da man do adestrador Telê Santana, substituíndo a Zico nun derbi contra o Fluminense. Co equipo negro e vermello gañou durante os seguintes anos varios títulos, entre eles a Copa do Brasil de 1990, o Campionato Carioca de 1991 e o Campionato Brasileiro de 1992. En 1993 disputou a final da Supercopa Suramericana contra o São Paulo e fallou un lanzamento na quenda de penaltis, o que lle permitiu ao equipo paulista conseguir o título.
Corinthians
En decembro de 1993 foi traspasado ao Corinthians contra a súa vontade, pois o futbolista quería continuar no Flamengo. No club paulista pasou a ser chamado Marcelinho Carioca, para ser distinguido do outro Marcelinho do equipo, Marcelinho Paulista. Durante os seguintes anos converteuse nun dos mellores xogadores da historia do club, co que gañou unha Copa do Brasil e os Campionatos Paulistas de 1995 e 1997. Os seus goles de tiro libre e o pequeno tamaño dos seus pés, valéronlle o alcume de Pè de Anjo (Pé de Anxo).
Valencia
En 1997 foi vendido ao Valencia por petición de Jorge Valdano, adestrador do club valenciano, onde coincidiu co tamén brasileiro Romário. Debutou na Primeira División española na segunda xornada da tempada 1997/98, xogando de titular contra o FC Barcelona en Mestalla, Con todo, non se adaptou ao fútbol español, e despois de só 6 partidos regresou ao Brasil.
Corinthians (2ª etapa)
O presidente da Federación Paulista de Fútbol, Eduardo José Farah, mercou o seu pase e organizou un concurso para decidir en que equipo xogaría. Os afeccionados do Corinthians, São Paulo, Santos e Palmeiras podían chamar a un número de teléfono, a razón de 3 reais por chamada, e o equipo con máis chamadas quedaría cos dereitos do xogador. O Corinthians foi o gañador, co 62,5% das chamadas.
De volta no club do Parque São Jorge gañou dúas veces o Campionato Brasileiro e outras dúas o Campionato Carioca. No ano 1999 recibiu a Bola de Ouro, como mellor xogador do campionato brasileiro. No ano 2000 participou na primeira edición da Copa Mundial de Clubs da FIFA. Titular na final, proclamouse campión do mundo despois de derrotar ao Vasco da Gama. Tras algúns conflitos cos seus compañeiros, e especialmente con Ricardinho, a mediados de 2001 foi acusado de denigrar a imaxe do club, e abandonou o equipo.
Vasco da Gama
No ano 2003 regresou ao fútbol brasileiro, como nova fichaxe do Vasco da Gama, para formar ao lado de Marques e Valdir Bigode a liña de ataque do club. Foi o xogador máis destacado do equipo do Río de Xaneiro, que se proclamou ese ano campión do Campionato Carioca. A continuación xogou cedido no Al-Nassr, de Arabia Saudita, antes de regresar ao Vasco, onde as lesións impedíronlle render ao nivel que amosara anteriormente.
Ajaccio e Brasiliense
No ano 2004 iniciou a súa segunda etapa no fútbol europeo, como xogador do Ajaccio francés. Disputou un total de 10 partidos na Ligue 1, nos que marcou dous goles. Ao ano seguinte xogou no Brasiliense, co que gañou o Campionato Brasiliense.
Corinthians (3ª etapa)
En febreiro de 2006 comezou a súa terceira etapa no Corinthians, pero só seis meses despois, o novo adestrador Émerson Leão pediu a rescisión do seu contrato.
Últimos anos
Trala súa marcha do Corinthians deixou o fútbol, pero acabou volvendo aos campos de fútbol no ano 2007. Fichou polo Santo André, onde permaneceu ata 2009, e foi unha peza fundamental para conseguir o ascenso á Primeira División brasileira 29 anos despois. Xa na máxima categoría, disputou 32 partidos co Santo André, marcando 5 goles e repartindo 6 asistencias, aínda que o equipo acabou descendendo.
No ano 2010, coincidindo co centenario do Corinthians, volveu vestir a camiseta do equipo para un partido de homenaxe ante o Huracán arxentino, vencendo por 3-0. En 2012 xogou catro partidos co equipo de fútbol praia do Corinthians.
Selección brasileira
Debutou coa selección brasileira aos 23 anos, nun partido amigable contra Iugoslavia no estadio Olímpico Monumental de Porto Alegre o 23 de decembro de 1994. Entrou ao campo na segunda parte substituíndo a Ronaldo, nun encontro que rematou con vitoria brasileira por 2-0. En 1998 xogou dous amigables máis, de novo contra Iugoslavia e tamén contra Ecuador, marcando un gol en cada un deles. No ano 2001 xogou o seu cuarto e último partido como internacional, nun empate a un col contra o Perú, correspondente á clasificación para o Mundial de 2002.
Festschrift
Festschrift (plural, Festschriften, ou Festschrifts), ou tamén Festgabe ou liber amicorum, é un termo usado no mundo académico para referirse a un libro en homenaxe a unha persoa respectada, especialmente a un académico, e que ocorre ao longo da súa vida.
Terminoloxía
O termo, procedente do alemán, podería traducirse como "celebración en forma escrita" ou como "[anaco de] celebración escrita"; cabe indicar que o termo pódese relacionar co libro que se publica postumamente, e que se denomina Gedenkschrift ("publicación en memoria").
Historia
Un Festschrift contén unha serie de contribucións orixinais de colegas próximos do estudoso homenaxeado, incluíndo a miúdo os seus antigos estudantes de doutoramento; adoita publicarse con motivo da xubilación do homenaxeado, no seu sesenta e cinco anos ou con motivo doutro aniversario destacado na súa carreira. A primeira publicación deste tipo no mundo publicouse en 1640 en Leipzig con motivo da celebración do bicentenario da invención da imprenta, e incluíu diversas obras de poetas alemáns; foi editado por Gregor Ritzsch.
Contidos
Este tipo de publicacións poden centrarse en calquera tema e extensión, desde un pequeno volume até unha obra en varios volumes. Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, por exemplo, comezou en 1972 como un Festschrift conmemorativo do 75 aniversario de Joseph Vogt, un historiador clásico alemán, con catro volumes inicialmente previstos, pero un total de 89 desde entón (entre eles, varios que foran planeadas para os próximos anos, pero foron aprazadas en 1998). Os ensaios, pola súa banda, adoitan relacionarse dalgún xeito coas contribucións do homenaxeado ao mundo académico, ou reflexionar sobre elas, pero poden incluír importantes investigacións orixinais dos autores.
Tabula gratulatoria
Moitos dos Festschriften tamén presentan unha tabula gratulatoria, unha lista extensa de compañeiros e amigos que envían os seus mellores desexos ao homenaxeado.
Zvenenje v glavi
Zvenenje v glavi é un filme esloveno de 2002 dirixido por Andrej Košak. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kruh in mleko
Kruh in mleko é un filme esloveno de 2001 dirixido por Jan Cvitkovič. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Trigo Limpio
Trigo Limpio, foi un trío de folk español nacido en 1975 en Donostia. Estaba composto por Iñaki de Pablo, Luis Carlos Gil e Amaya Saizar, sendo substituída esta última en 1979 por Patricia Fernández Goberna.
Representaron a España no Festival de Eurovisión de 1980.
Primeiros anos
O grupo naceu en 1975 cando Carlos Gil foi convidado a cantar nunha sala despois de gañar un concurso de músicos da provincia de Guipúscoa. Para esta actuación chamou a Iñaki de Pablo, co que formara un grupo uns anos antes, e a Amaya Saizar.
Naquela actuación foron presenciados por persoal do selo discográfico Philips, co que asinaron rapidamente un contrato profesional e publicaron o seu primeiro sinxelo. Os seus primeiros anos transcorreron no movemento "neofolk", e a esa época pertencen éxitos como "Muñeca", "Pequeño Juan", "Adiós mamá", "Txikita" ou "Celtibérico". Nos inicios era o propio selo discográfico o que propoñía as cancións pero pouco a pouco foron incluíndo temas propios.
Saída de Amaya e entrada de Patricia (1979)
En outubro de 1979 incorporouse ao grupo Patricia Fernández Goberna, en substitución de Amaya, que decidiu comezar unha carreira en solitario. Pouco despois foron elixidos para representar a España no Festival de Eurovisión de 1980 na Haia. Participaron coa canción "Quédate esta noche" e acabaron no 12º posto de 19.