cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tintín (personaxe)
Descrición
O mellor amigo de Tintín é Tchang Tchong Yen, un adolescente chinés ao que coñece en O Loto Azul, a súa quinta aventura. Nisto si que é un alter ego de Hergé, xa que Tchang está baseado nun amigo real do autor, igualmente separado del por diversas circunstancias.
Tintín sempre aparece co mesmo nome, que necesariamente ha de ser un apelido se nos atemos aos usos sociais belgas (doutro xeito non recibiría correo a nome de "Sr. Tintín"). A diferenza doutros personaxes da serie, o lector nunca coñecerá o seu nome completo (como si ocorre con Haddock ou o malvado Rastapopoulos).
Sensación
A sensación e percepción en psicoloxía é a póla da ciencia que trata o estudo de acontecementos bioquímicos e neurolóxicos implicados en estímulos externos e internos atopados polas celas de receptores dun órgano sensorial. En psicoloxía, sensación é o primeiro escenario nos acontecementos bioquímicos e neurolóxicos que empeza co afectar dun estímulo sobre as celas de receptores dun órgano sensorial, que entón conduce a percepción, o estado mental. Noutras palabras, as sensacións son os primeiros escenarios no funcionamento de sentidos.
Sensation Sensation (psychology) Sensation תחושה Sensazione Sensação
Tratado internacional
Un tratado internacional é un acordo escrito entre certos suxeitos de Dereito internacional e que se atopa rexido por este, que pode constar dun ou varios instrumentos xurídicos conexos, e sendo indiferente a súa denominación. Como acordo implica sempre que sexan, como mínimo, dúas persoas xurídicas internacionais quen conclúan un tratado internacional. O máis común adoita ser que tales acordos realícense entre Estados, aínda que poden celebrarse entre Estados e organizacións internacionais ou entre organizacións internacionais. Os primeiros están regulados pola Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados de 1969; os segundos, pola Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados celebrados entre Estados e Organizacións Internacionais ou entre Organizacións Internacionais de 1986.
Os Tratados internacionais deben realizarse por escrito aínda que poden ser verbais. Neste último caso non se rexerían pola Convención de Viena de 1969.
A súa denominación é indiferente pois, se se dan as condicións anteriores, atopámonos ante un Tratado internacional independentemente do nome que reciba.
Adopción do texto
Tras esta fase pásase á adopción do texto. Adoptar significa consentir a súa redacción definitiva. Anteriormente era necesario o voto favorable de todos os Estados negociadores. Isto segue vixente nos Tratados bilaterais. Coa proliferación dos Tratados internacionais multilaterais pasouse ao sistema de maiorías (art. 9 da Convención de Viena de 1969). Este artigo establece a práctica xeral do voto favorable e unánime pero se trata dunha práctica residual. Maioritariamente aplícase o seu punto segundo que establece que a adopción do texto farase por unha maioría de dous terzos dos Estados presentes e votantes a non ser que os Estados decidan por igual maioría unha regra diferente.
Autentificación
A seguinte fase é a de autentificación. Este acordo queda fixado de xeito solemne como o contido definitivo auténtico e inalterable do tratado. Segundo o artigo 10 da Convención de Viena de 1969 a autentificación farase de modo previsto pola Convención ou por outro acordo dos Estados. En xeral utilízase a firma ad referendo, a firma ou a rúbrica. Isto non obriga a cumprir co Tratado.
Prestación do consentimento
A fase final é a de prestación do consentimento. Os Estados participantes deciden nesta fase se queren ser parte ou non do Tratado. Se aceptan sométense ao Tratado. Os que non aceptan non quedan obrigados.
De forma solemne
Esta vía utilízase nos casos nos que debido á importancia da materia esíxese solemnidade na forma de prestación do consentimento. Esta solemnidade esíxese a través da ratificación.
O significado deste termo foi evolucionando. Tradicionalmente era un acto do soberano confirmando un Tratado celebrado por un mandatario ou representante do soberano.
A partir do século XIX (constitucionalismo moderno) a ratificación configurouse como un mecanismo de control do poder lexislativo sobre o poder executivo. Deste xeito o goberno non pode obrigarse con outros Estados en relación a determinadas materias sen a autorización do lexislativo.
De forma simplificada
Os acordos en forma simplificada-agreements, notas reversales- son acordos internacionais cuxo proceso de conclusión inclúe soamente unha etapa de negociación e a firma, materializándose comunmente en varios instrumentos.
Reservas
Segundo o artigo 2.1.d) da Convención de Viena de 1969 "enténdese por reserva unha declaración unilateral, calquera que sexa o seu enunciado ou denominación, feita por un Estado ao asinar, ratificar, aceptar ou aprobar un Tratado ou adherirse a el con obxecto de excluír ou modificar os efectos xurídicos de certas disposicións do tratado na súa aplicación a ese Estado."
As reservas, polo tanto, teñen unicamente sentido respecto dos tratados multilaterais. Pois, como afirma a Comisión de Dereito Internacional, "as reservas aos tratados bilaterais non expón problema algún, porque equivalen a unha nova proposta que fai que se renoven as negociacións entre os dous Estados [...] Se chegan a un acordo, aceptando ou rexeitando a reserva celebrarase o tratado; pola contra non se celebrará".
A modo de exemplo: os Estados A, B, C e D asinan un Tratado. No momento da prestación do seu consentimento, o Estado D fai unha reserva a un artigo do tratado. A reacción dos demais Estados pode ser diferente:
A acepta a reserva, nese caso aplicarase entre A e D o Tratado co contido segundo a reserva. B fai unha obxección simple á reserva, nese caso aplicarase o Tratado entre B e D, excepto a parte da reserva. C fai unha obxección cualificada á reserva; neste caso o Tratado non se aplicará entre C e D
Capacidade
Ten capacidade para celebrar Tratados internacionais os representantes dos Estados con plenos poderes (art. 7 da Convención de Viena de 1969). Con todo hai determinados cargos estatais que teñen facultades para celebrar todos estes actos sen que sexa necesario que teña un poder do Estado específico pois o Dereito internacional confírelles facultades en virtude das súas funcións. Estes son o Xefe de Estado, o Xefe de Goberno e o Ministro de Asuntos Exteriores. Os Xefes de Misión Diplomática (embaixadores) tamén teñen determinadas competencias (negociación e adopción), previa resolución autorizativa específica, o que na práctica resolutiva chámase extensión de plenos poderes para a firma.
As organizacións internacionais tamén teñen capacidade para celebrar tratados internacionais, réxense polas normas da Convención de Viena de 1986, pero esta capacidade depende do establecido nas súas cartas fundacionais ou estatutos.
Depósito
A figura do depósito apareceu cos Tratados multilaterais, sobre todo a partir do século XIX. Con anterioridade ao século XX, tempo no que a maioría dos tratados era bilaterais, non se facía necesario un depositario pois, cando se celebraba un tratado entre dous Estados, estes intercambiaban, e ségueno facendo, os instrumentos adecuados para a súa eventual ratificación posterior.
Castro da Lanzada
Está situado na parroquia de Noalla (Sanxenxo), e asenta sobre a base dunha punta que se introduce no mar, nas inmediacións dos restos dunha fortaleza medieval, coñecida como a torre da Lanzada. No extremo máis occidental érguese a capela da Nosa Señora da Lanzada.
Costume
Un costume ou hábito é unha práctica social arraigada. Xeralmente distínguese entre costumes que son as que contan con aprobación social, e os malos costumes, que son relativamente comúns, pero non contan con aprobación social, e ás veces leis foron promulgadas para tratar de modificar a conduta.
Karpenisi
miniatura|Karpenisi Karpenisi é un concello e capital da prefectura de Euritania, no centro de Grecia, no val do río Karpenisioti. A superficie do concello é de 250 km² e a poboación de 9.390 (2001)
Tratado internacional
Depósito
O goberno de quenda, logo de aprobación do lexislativo. Deste xeito iníciase a vixencia da aplicación do tratado bilateral.
Castro da Lanzada
O castro foi escavado por vez primeira na década de 1950 polo Museo de Pontevedra e da man de Filgueira Valverde, e desde entón foi obxecto de sucesivas escavacións (nos anos 70, por Francisco Fariña Busto, e no ano 1983, por de la Peña Santos) ata a reanudación da súa recuperación no verán de 2010. Nesta última ocasión o director do proxecto foi o arqueólogo da Deputación de Pontevedra Rafael Mª Rodríguez Martínez coa colaboración do Laboratorio de Patrimonio do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).
Tratado internacional
Depósito
Coa aparición dos tratados multilaterais pasa a ser necesario o nomeamento dalgunha entidade multirateral ou Estado que se ocupe de recibir, salvagardar e comunicar ás partes involucradas todos os instrumentos de ratificación. Esta entidade ou Estado é o depositario.
Castro da Lanzada
Ó estar cuberto de area, menos agresiva cá terra para os restos orgánicos, está ben conservado, o que non impediu a súa destrución parcial para levanta-la ponte que une o promontorio co illote inmediato ou a consecuencia de construcións modernas. A propia capela da Lanzada está levantada sobre restos do castro. En calquera caso, trala última intervención de 2010 só se accedeu ata o nivel correspondente ó século II a.C, estimando que aínda quedan uns 2-3 metros por escavar. Así mesmo, a superficie estudada é só unha pequena parte dos arredor de 9.000 m² que se estiman ocupados.
Datación
Os restos máis antigos poden datarse no Bronce final, a partir de fragmentos cerámicos atopados a uns 4 metros de profundidade, nun corte estatigráfico que se realizou nas campañas de 1969-1972, aínda que a extensión explorada foi moi reducida. Estes restos atopáronse no chamado sector exterior (ó leste da estrada), unha zona actualmente ocupada por vivendas construídas recentemente. Este sector exterior presentaba construcións e enterramentos datables ata o século III a.C., e carecía de elementos defensivos (muros ou fortificacións). Neste século, ó parecer a consecuencia dun incendio segundo se observa nos terceiro e cuarto niveis, abandonouse aquel lugar para manter habitada a área do promontorio costeiro, entre a estrada e o mar, que constitúe o castro actualmente visible e visitable.
Tratado internacional
Funcións do depositario
Co fin de que situacións como esta non se volvesen a repetir, quíxose instaurar, a través do sistema da Sociedade de Nacións, un sistema de diplomacia aberta. Neste sentido o artigo 18 do pacto da Sociedade de Nacións estableceu que os Tratados non rexistrados non serían obrigatorios.
Tras a segunda guerra mundial a Carta das Nacións Unidas seguiu unha solución coa mesma intención, pero menos severa: No seu artigo 102 afírmase que os Tratados non rexistrados e publicados non poden ser invocados no Sistema das Nacións Unidas.
Castro da Lanzada
Historia e campañas de escavación
300px|miniatura|Imaxe do traballo nas primeiras escavacións, nos anos cincuenta miniatura|300px|Reprodución dun dos cranios atopados, pertencente a un home executado e mostrando a ferida de espada que lle causou a morte. As primeiras referencias documentadas do castro remóntanse ó século XVIII e proceden do Pai Sarmiento quen, en diferentes escritos, como tal na súa Obra de 660 pliegos (1762-1766), fai debuxos da punta da Lanzada e descricións do que viu, nos que anota “Aquí se descubrieron nueve sepulcros”. Sarmiento fala tamén dunha ara romana, da capela e mailo que el describiu como un faro romano.
En 1949, as obras de ampliación da estrada costeira desde Sanxenxo ó Grove deixaron ó descuberto diversos restos óseos, polo que o Museo de Pontevedra organizou unha campaña de escavacións, dirixida por Filgueira Valverde e na que tamén interveu Sánchez Cantón. Nesta campaña descubriuse unha casa romana, a necrópole e escavouse o estrato medieval. Os restos atopados nesta escavación consérvanse no Museo de Pontevedra.
Existe unha lenda en Noalla segundo a cal, a Santa Compaña saía desde aquí cara as illas Ons, lenda que pode corresponder co coñecemento secular destes enterramentos.
No verán do 2010 reinicouse a escavación, no denominado programa "Pousadas Xardín do Salnés" e grazas ós Fondos FEDER, dentro dun amplo proxecto de creación dunha serie de infraestruturas de turismo accesible. Neste sentido, cómpre salientar que esta última campaña realizouse nunha política de portas abertas que permitiron que veciños e turistas puidesen acceder ó recinto e participar nas visitas guiadas, complementadas por unha longa serie de conferencias (charlas lanzadeiras) impartidas no mesmo lugar durante todo o segundo semestre de 2010.
Galería de imaxes
<Gallery> File:Capela da Nosa Señora da Lanzada.JPG|Capela da Nosa Señora da Lanzada. File:Cruceiro do castro da Lanzada.JPG|Cruceiro do castro da Lanzada. File:Castro da Lanzada.JPG|Castro da Lanzada. </Gallery>
Electrión
Electrión foi, segundo a mitoloxía grega, un rei de Micenas, fillo de Perseo e de Andrómeda (filla dos reis Cefeo e Casiopea). Casou con Anaxo (ou Anasaso), de quen tivo a Alcmena (nai de Heracles ) e nove fillos varóns: Estróbates, Gorgófono, Filónomo, Celeneo, Anfímaco, Lisínomo, Querímaco, Anáctor e Arquelao. Tamén tivo un fillo bastardo, Licimnio, de Midea.
Un día presentáronse ante el os fillos de Pterelao e reclamaron o reino; Pterelao era o bisneto de Méstor, irmán de Electrión. Electrión negouse e houbo un enfrontamento no que morreron tanto os fillos de Electrión (salvo Licimnio) como os fillos de Pterelao (salvo Everes). Electrión quixo ir vingar a morte dos seus fillos e deixou o reino en mans de Anfitrión (sobriño e xenro seu)) e Alcmena, pero fixo xurar a Anfitrión que a gardaría virxe ata o seu regreso. Fixo fuxir ó exército inimigo, pero este levou consigo o botín de guerra, formado por abundante gando, que foi recuperado por Anfitrión, pero cando este estaba arrecadando o gando roubado, unha vaca intentou escapar e el tiroulle unha maza, con tan mala sorte que rebotou nun corno e foi dar na cabeza de Electrión, matándoo . Por este motivo, Anfitrión foi exiliado de Argos por Esténelo (irmán de Electrión) e marchou con Alcmena e Licimnio a Tebas.
Hesíodo (Escudo) e Homero (Ilíada XIV, 323) dan unha versión diferente da morte de Electrión, segundo a cal Anfitrión matouno nunha agarrada por cousa das vacas e marchou voluntariamente a Tebas.
Ill Niño
Ill Niño é un grupo estadounidense de latin metal formado en Nova Jersey a comezos do ano 2000. Tódolos integrantes do grupo teñen orixe latinoamericana, sendo orixinarios ou descendentes de países coma Perú, Guatemala, Venezuela, Brasil, México e República Dominicana.
Historia
O grupo creouse no ano 1998, ano no que gravaron un EP, sendo Jorge Rosado o vocalista, có titulo de El Niño. Este era tamén o nome do grupo nos seus comezos, facendo referencia ao fenómeno meteorolóxico do mesmo nome. En 1999 o grupo formalizouse oficialmente. Trala marcha de Jorge Rosado do grupo, El Niño firmou coa discográfica Roadrunner Records no ano 2000, pero tiveron que mudar o nome do grupo á Ill Niño xa que o anterior xa o tiña outro grupo.
O seu primeiro álbum, Revolution Revolución, saíu ao mercado o 18 de setembro do 2001. A banda formou parte das xiras Ozzfest e Jägermeister en 2002. A comezos do 2003 Marc Rizzo deixou o grupo, por conflitos persoais e o desexo de perseguir proxectos diferentes, e Danny Couto uniuse ao grupo. Pouco antes da saída ao mercado de Confession, Ahrue Luster, anteriormente membro de Machine Head, uniuse ao grupo.
Confession foi lanzado ao mercado o 30 de setembro de 2003. O álbum debutou no número 37 na lista Billboard 200. O single principal do disco, "How Can I Live", incluíuse na banda sonora do filme Freddy vs. Jason, e foi o seu primeiro single que chegou a lista Billboard. O álbum vendeu máis de 110,000 copias nos Estados Unidos nos seus primeiros 5 meses no mercado.
O seu terceiro disco, One Nation Underground, saíu á venda o 27 de setembro do 2005. O grupo anunciou que remataba o seu contrato coa discográfica Roadrunner Records o 15 de xullo do 2006, e asinou un novo acordo co selo discográfico Cement Shoes Records.
Tras asinar coa nova discográfica, o grupo gravou un EP de cinco temas, The Under Cover Sessions, o 7 de novembro do 2006. Tres dos temas eran versións, incluíndo a canción do grupo Faith No More "Zombie Eaters", "Territorial Pissings" de Nirvana e "Red Rain" de Peter Gabriel. Vendeu 1,300 copias na súa primeira semana no mercado.
O cuarto álbum do grupo, Enigma, tiña como data de saída ao mercado o 9 de outubro do 2007, pero atrasouse varias veces, saíndo finalmente o 11 de marzo do 2008.
En marzo de 2010 o grupo anunciou o seu acordo con Victory Records para a gravación dun novo álbum producido por eles mesmos e os co-produtores Sahaj Ticotin e Clint Lowery. O álbum foi titulado Dead New World e publicouse o 25 de outubro de 2010.
En febreiro de 2012, Ill Niño anunciou o comezo da gravación do que sería o seu sexto álbum de estudio, de novo baixo o selo de Victory Records. Este novo álbum foi gravado en estudios de Hoboken, Austin e Denver, e foi finalmente publicado o 22 de outubro de 2012 baixo o título Epidemia. Posteriormente, o 1 de outubro de 2013 o percusionista Daniel Couto deixou o grupo, sendo substituído por Oscar Santiago, e o 22 de xullo de 2014 o grupo publicou un novo álbum de estudio, titulado Till Death La Familia.
Inmunidade humoral
A inmunidade humoral é a parte da inmunidade que está mediada por macromoléculas (a diferenza da inmunidade mediada por células), as cales se encontran nos fluídos extracelulares e poden ser anticorpos, proteínas do sistema do complemento ou certos péptidos antimicrobianos. A inmunidade humoral denomínase así porque depende de substancias que se encontran nos humores corporais (fluídos do corpo).
O estudo dos compoñentes moleculares e celulares que comprenden o sistema inmunitario, incluíndo a súa función e interaccións, é o obxectivo da inmunoloxía. O sistema inmunitario divídese en sistema inmunitario innato, máis primitivo, e sistema inmunitario adaptativo ou adquirido propio dos vertebrados ; cada un destes sistemas contén compoñentes humorais e celulares.
A inmunidade humoral refírese á produción de anticorpos e os procesos accesorios que a acompañan, incluíndo: a activación de linfocitos Th2 e da produción de citocinas, formación de centros xerminais nos ganglios linfáticos, cambio de isotipos, maduración da afinidade e xeración de células de memoria. Tamén se refire ás funcións efectoras dos anticorpos, que inclúen a neutralización de patóxenos e toxinas, activación do complemento clásica, e a promoción da fagocitose por opsonización e a eliminación do patóxeno.
Historia
O concepto de inmunidade humoral desenvolveuse ao analizar a actividade antibacteriana de compoñentes do soro sanguíneo. Considérase que foi Hans Buchner quen desenvolveu a teoría humoral en inmunidade. En 1890 Buchner describiu as alexinas, ou “sunstancias protectoras”, que existen no soro e outros fluídos corporais e teñen a capacidade de matar microorganismos. As alexinas, máis tarde redefinidas como o "complemento" por Paul Ehrlich, eran compoñentes solubles das respostas inmunitarias innatas que orixinaban unha combinación de inmunidade celular e humoral, e tiñan características a cabalo entre a inmunidade innata e a adquirida.
Despois do descubrimento en 1888 da difteria e o tétano, Emil von Behring e Kitasato Shibasaburō mostraron que a enfermidade non tiña por que ser causada directamente polos microorganismos. Descubriron que filtrados libres de células extraídos de casos desas enfermidades podían causar por si sós a enfermidade. En 1890, os filtrados de difteria (máis tarde chamados toxinas diftéricas) utilizábanse para inmunizar animais nun intento de demostrar que o soro inmunizado dos animais tratados contén unha antitoxina, que podía neutralizar a actividade da toxina e podía transferir inmunidade a animais non inmunizados. En 1897, Paul Ehrlich demostrou que se formaban anticorpos contra as toxinas de plantas ricina e abrina, e propuxo que estes anticorpos son responsables da inmunidade. Ehrlich, xunto con Emil von Behring, desenvolveron a antitoxina diftérica, que se converteu no primeiro grande éxito da inmunoterapia moderna. A presenza e especificidade de anticorpos compatibles converteuse na principal ferramenta para estandarizar o estado de inmunidade e identificar a presenza de infeccións previas.
Sistema do complemento
O sistema do complemento é unha cascada bioquímica do sistema inmunitario innato que axuda a eliminar os patóxenos dun organismo. Depende de moitas pequenas proteínas que funcionan en conxunto para distorsionar as membranas das células diana o que causa a citólise. O sistema do complemento consta de máis de 35 proteínas, algunhas solubles e outras unidas á célula, 12 das cales están directamente implicadas nas vías do complemento. O sistema do complemento está implicado tanto en actividades do sistema inmunitario innato coma do adquirido.
A activación deste sistema leva á citólise, quimiotaxe, opsonización, aclaramento inmunitario, inflamación e á marcaxe dos patóxenos para a fagocitose. Estas proteínas supoñen o 5% da fracción de globulinas do soro sanguíneo. A maioría destas proteínas circulan como cimóxenos, que son inactivos ata que sofren unha clivaxe (corte) proteolítica.
Aguia real
A aguia real (Aquila chrysaetos) é unha ave rapaz; é a aguia máis coñecida popularmente.
Morfoloxía
miniatura|200px|esquerda|Aguia real. É de cor castaña escura con plumas amarelas na cabeza. Cola branca cunha ampla franxa terminal escura. Punta do peteiro negra, iris entre escuro e acastañado. Os pitos son negros durante os dous primeiros anos de vida. A femia é meirande có macho. O hábitat desta especie son extensas rexións montañosas nas que abunden as masas forestais.
Inmunidade humoral
Anticorpos
As inmunoglobulinas son glicoproteínas da superfamilia das inmunoglobulinas que funcionan uníndose a antíxenos (anticorpos), polo que os termos inmunoglobulina e anticorpo utilízanse como sinónimos. Atópanse no sangue e fluídos dos tecidos, xunto con moitas secrecións. En estrutura, son proteínas globulares grandes con forma de Y. Nos mamíferos hai cinco clases de anticorpos: IgA, IgD, IgE, IgG, e IgM. As diferentes clases de inmunoglobulinas diferéncianse nas súas propiedades biolóxicas e evolucionaron para tratar con antíxenos diferentes. Os anticorpos sintetízanse e segréganse nas células plasmátcas, que son as células B activadas do sistema inmunitario.
Aguia real
Subespecies
Existen seis subespecies recoñecidas:
Inmunidade humoral
Anticorpos
O sistema inmunitario adquirido utiliza os anticorpos para identificar e neutralizar partículas estrañas que penetren no organismo, como bacterias e virus. Cada anticorpo recoñece como diana un único antíxeno específico. Ao unirse aos seus antíxenos específicos, os anticorpos poden causar aglutinación e precipitación de produtos anticorpo-antíxeno, previa á fagocitose por macrófagos e outras células, bloquean os receptores de virus, e estimulan outras respostas inmunitarias, como a vía do complemento.
Un exemplo de resposta inmunitaria humoral é o rexeitamento de transfusións de sangue incompatibles. Este tipo de reacción, chamada reacción hemolítica aguda, orixina a destrución rápida (hemólise) dos glóbulos vermellos do doante polos anticorpos do hóspede. Os síntomas son febre, calafríos, ás veces con dor nas costas e ouriños rosas ou vermellos (hemoglobinuria). A principal complicación é que a hemoglobina liberada pola destrución dos glóbulos vermellos pode causar insuficiencia renal aguda. Cos métodos de análise actual as transfusións incompatibles só se poden producir se hai un erro clínico na manipulación das mostras.
Aguia real
Nutrición
A especie sitúase no cumio da pirámide trófica, depredando case todas as especies de mamíferos, aves e réptiles existentes no seu territorio. Así, estudando as súas egagrópilas, téñense citado ata 57 especies animais diferentes coma presa. Porén, o groso das súas capturas son os coellos (ata un 45,9% das presas en ambientes mediterráneos ), as lebres e as marmotas. Téñense documentado capturas tan grandes como crías de cervo, cabra montesa ou pitas de monte adultas. Outras posibles presas son as tartarugas, outras aves de presa ou ofidios. En períodos de escaseza recorre á calaza. As capturas fainas dende atalaias e promontorios, ou ben voando entre os rochedos das montañas, sempre procurando a sorpresa. As presas máis pequenas son transportadas ó niño, mentres que as máis grandes son consumidas no mesmo lugar da captura.
Inmunidade humoral
As células B
A principal función das células B é producir anticorpos contra os antíxenos solubles. O recoñecemento do antíxeno por parte do linfocito B non é o único elemento necesario para a activación das células B. Esta activación consiste nunha combinación de proliferación clonal e diferenciación celular terminal en célula plasmática.
As células B virxes poden ser activadas dun modo dependente ou independente das células T, pero sempre se requiren dous sinais para a activación.
Aguia real
Reprodución
Aniña nas árbores e baixíos rochosos en Europa. Porén, noutras áreas xeográficas da zona holártica constrúe o niño no chan (tundra) ou nas árbores máis baixas (taiga). Ocupan niños antigos que van mellorando e ampliando ano tras ano. Unha parella posúe normalmente varios niños e na súa construción participan ambos sexos. O seu período de cría vai dende marzo ata maio. A súa posta consta dun a dous ovos que son incubados durante 43 e 45 días. Excepcionalmente téñense documentado postas de tres ovos. Os polos permanecen no niño uns 63 a 70 días. Habitualmente a femia choca os ovos e o macho procura o alimento. Trátase dunha especie monógama.
Inmunidade humoral
As células B
A activación das células B depende dun destes tres mecanismos: activación independente de células T de tipo 1 (resposta policlonal), activación independente de células T de tipo 2 (na cal as células B maduras responden a estruturas moi repetidas causando enlaces cruzados nos receptores da superficie das células B), e activación dependente de células T. Durante a activación dependente de células T, unha célula presentadora de antíxenos presenta un antíxeno procesado a unha célula T axudante (Th), o que a deixa "cebada" (preparada). Cando unha célula B procesa e presenta o mesmo antíxeno á célula Th cebada, a célula T libera citocinas que activan a célula B.
Aguia real
Voo
miniatura|300px|Imaxe na que se aprecia as plumas primarias fortemente dixitalizadas. Basea o seu voo nas correntes térmicas ascendentes, que son aproveitadas para planear sen necesidade de mover as ás. Estas sempre son completamente despregadas, agás nos descensos, nas que son encollidas lixeiramente. En voo, salientan as seis primarias fortemente marcadas en cada á.
Inmunidade humoral
Bibliografía
Meltzer, S. J. and Charles Norris (1897) [https://web.archive.org/web/20071107102232/http://www.jem.org/cgi/reprintframed/2/6/701 The Bactericidal Action of Lymph Taken From the Thoracic Duct of the Dog. (Full Text-pdf)] Journal of Experimental Medicine Vol. 2, Issue 6, 701-709.
Aguia real
En Galicia
Factores coma a abundancia de cortados rochosos e a dispersión da poboación fan de Galicia un lugar moi axeitado para a cría e supervivencia da aguia real. Porén, igual que sucede no resto de España, este especie atópase en perigo de extinción en Galicia.
Historicamente a aguia real tense distribuído nunha franxa de terreo que vai dende o extremo oriental da provincia de Lugo ata o extremo suroriental da provincia de Ourense. A persecución directa, a política forestal, a degradación do hábitat e os cambios acontecidos no rural, fixeron que a aguia real desaparecera da zona da Baixa Limia e das montañas orientais de Lugo na primeira década do século XXI. Isto fixo que a especie entrará en risco de desaparición a medio prazo. Ademais, parte dos escasos individuos que habitan en Galicia son compartidos cos territorios do Bierzo, A Cabrera e o Montesinho.
Debido a isto, no ano 2007, diversos colectivos de biólogos e ecoloxistas (coma a Sociedade Galega de Ornitoloxía ou o colectivo GREFA), reclamaron medidas máis constantes e maiores recursos para reverter a situación da especie e así garantir a viabilidade de novas poboacións naquelas zonas máis óptimas, como as de Trives ou a Ribeira Sacra. Pola contra, dende o Servizo de Biodiversidade da Consellería de Medio Ambiente da Xunta recoñecíase a mala situación, mais consideraban necesario unha diagnose das causas do declive para organizar un plan de conservación.
Subida a Carballo de 1987
A Subida a Carballo de 1987 foi a cuarta e derradeira edición de dita carreira de montaña. Disputouse o 2 de agosto de 1987, organizada pola Escudería Motor Bergantiños e a Escudería La Coruña e foi puntuable para o Campionato de Galicia de Montaña. O vencedor foi Al­berto González Camba sobre un Selex 2000, sendo a súa vitoria número 77 e a última da súa carreira.
Aguia real
En España
A aguia real está amplamente distribuída por España, aínda que moi ligada a ambientes rupícolas. De feito as poboacións máis numerosas atópanse no Sistema Ibérico, as Serras Béticas (189-216 parellas no 2016 ), Serra Morena (170-195 parellas no 2016 ) e os Pireneos. Porén, é inexistente nas mesetas, na zona do Guadalquivir, nas Illas Canarias e nas Illas Baleares. Por outra banda, é escasa en Galicia e na costa Cantábrica. Historicamente a especie sufriu un forte descenso entre os anos 1960 e 1990. Posteriormente, grazas ás medidas conservacionistas, a especie entrou nun fase máis estable e, nalgunhas zonas, de lixeiro crecemento. Coma exemplo citar Andalucía, que contaba con 333 parellas no 2008, aumentando ata 340 parellas no 2014. En 2008 a SEO estimaba a poboación da aguia real dunhas 1.553 a 1.769 parellas. Catro comunidades autónomas: Andalucía, Aragón, Castela-A Mancha e Castela e León, contaban co 70 % da devandita poboación, aínda que A Rioxa, Navarra e a Comunidade Valenciana presentaban uns mellores datos de densidade.
Subida a Carballo de 1987
Desenvolvemento
Disputouse no treito Entrecruces-Anxeriz e foi retransmitida en directo por Antena 3 Bergantiños. Camba logrou a vitoria e bateu o récord da proba, que estaba no seu poder dende 1985.
Aguia real
Conservación en España
Son numerosos os factores que afectan negativamente as poboacións de aguia real en España. Provocan mortes de individuos ó longo do ano a presenza das liñas eléctricas, a persecución directa, o uso indiscriminado de veleno, as mortes por disparo ou as accións de espolio. Ademais existen factores que impiden o correcto desenvolvemento da especie, como por exemplo a diminución da dispoñibilidade do alimento (especialmente trala propagación da pneumonía hemorráxica vírica entre a poboación de coello ou as molestias ocasionadas na época de cría debida ás ofertas de lecer ligadas ó turismo rural ou a deportes de montaña coma a escalada.Finalmente, a pesar de ser incluída en numerosos catálogos rexionais de especies ameazadas, ningunha rexión española elaborouplans de recuperación específicos.
Vide (homónimos)
O termo Vide pode facer referencia a:
Os Canedos, Oza, Carballo
Os Canedos é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Lhôpital
Lhôpital é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
María Lado
María Lado Lariño, nada en Cee o 14 de abril de 1979, é unha escritora e actriz galega.
Traxectoria
miniatura|dereita|María Lado na obra de teatro [[Oeste solitario.]] dereita|miniatura dereita|miniatura|María Lado e Lucía Aldao no [[Liceo Mutante.]] É titulada en Produción Audiovisual, e cursou estudos de Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela. María Lado comezou a escribir no núcleo do Batallón Literario da Costa da Morte, onde publicou os seus primeiros textos en tres libros colectivos: Nós, Mar por medio e Rumbo ás illas. Ten participado en máis volumes colectivos e antoloxías poéticas, e colaborado tamén en prensa co xornal dixital Vieiros, coa revista Dorna e coa revista portuguesa Comentário, entre outras; así coma en diversas publicacións galegas e peninsulares. En 2005 xuntouse coa tamén poetisa Lucía Aldao para darlle forma ao espectáculo poético denominado Onde estea un cubata que se quite un soneto. O 10 de abril de 2015 participou na primeira edición do ciclo O Alfabeto Híbrido (celebrado na sede da Fundación Luis Seoane, na Coruña), xunto á Lucía Aldao co seu proxecto poético-humorístico-musical chamado Aldaolado, contando coa actuación previa de Santiago Auserón (Juan Perro).
Traduciu ó galego varios libros de literatura infantil publicados por Edicións do Cumio, editorial na que traballou durante cinco anos.
Ademais de poeta, María Lado é narradora. Varios dos seus relatos pódense atopar en revistas e colaboracións. Colabora no disco Finais dos 70s, comezos dos 80s, de Fanny + Alexander, recitando o poema Berlín, da súa creación.
Tamén se dedica ao teatro e realiza traballos profesionais como actriz. No 2012 participou na obra Oeste solitario de Martin McDonagh.
En 2019 colabora na publicación dixital Vinte con Lucía Aldao e Iria Pinheiro na sección Ti fai o que eu che diga.
Poesía
Con Lucía Aldao (Aldaolado):
Pío
O termo pío pode designar:
Festas de interese turístico nacional de España
A declaración de Festa de interese turístico nacional é unha distinción de carácter honorífico que se concede en España pola Secretaría Xeral de Turismo do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio do Goberno de España, a festexos ou acontecementos que se celebran en España e que ofrecen interese real desde o punto de vista turístico.
Teo (periódico)
miniatura|Ano VI. Número 66. 15/10/1915. Teo foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1910 e 1920.
Historia e características
Subtitulada Órgano oficial de la Federación de Residentes de Teo en Sud-América, apareceu o 15 de maio de 1910. Revista mensual, saía o día 15. Dirixida por Manuel Lueiro Edreira, José Rodríguez, A. Pascual (a partir do número 70), Manuel Cao Turnes que colaborou coa revista dende 1915, tamén chegou a dirixila. Como consecuencia da escisión da Federación de Residentes de Teo en 1916, apareceu El Eco de Teo, que pasou a ser o órgano do Centro de Residentes de Teo en Sud-América. Teo informaba da vida interna e do labor que se desenvolvía no seo das institucións ligadas a Teo e a outros concellos da zona, como as sociedades agrarias de Teo e Vedra. Incluía noticias e comentarios da actualidade política e social da comarca de Santiago, analizando a situación das parroquias dende postulados agraristas e denunciando o caciquismo e moitas das actuacións do clero no mundo rural. Entre os seus colaboradores estaban Ángel Martínez Castro, Manuel González Iglesias ("O xastre de Lalín"), Manuel Bouzón Álvarez, Ramón Vieites, Juan Rof Codina, Benito de Ventraces e Rogelio Rivero. Rematou a súa publicación en 1920 sendo substituída por Unión de Teo y Vedra.
Apófise cigomática
miniatura|dereita|Cranio visto de lado. A apófise cigomática é un saínte óseo do temporal. Sae por riba do conduto auditivo externo e da apófise estiloide e diríxese cara adiante. Artéllase coa apófise temporal do óso cigomático. Forma a parte máis posterior do arco cigomático.
Thug Love
"Thug Love" é o terceiro single lanzado polo rapeiro 50 Cent o 21 de setembro de 1999 baixo o selo de Columbia Records. Trataríase do segundo (despois de "How to Rob") e último single do seu álbum aínda non publicado, "Power of the Dollar". A canción conta coa colaboración do grupo feminino de R&B chamado Destiny’s Child. Íase gravar un videoclip para a canción, proposto para o 26 de maio de 2000, pero dous días antes de filmalo, disparáronlle nove veces o saír da casa da súa avoa.
Unión de Teo y Vedra
Unión de Teo y Vedra foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1920 e 1967.
Historia e características
Subtitulada Órgano oficial de las Sociedades Agrarias de Teo y Vedra, estaba editada pola Federación de Residentes de Teo en Suramérica. O seu lema dicía: "Por la instrucción, protección y emancipación del pueblo gallego". De periodicidade mensual, veu continuar a revista Teo. Ofrecía información sobre o labor desenvolto polas institucións patrocinadoras, noticias de actualidade política e social da comarca (denunciando as manipulacións caciquís e clericais) e colaboracións literarias de Xan Baña, José Pereiro e Eduardo Blanco Amor
Lhuis
Lhuis é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
As Encrucilladas, Oza, Carballo
As Encrucilladas é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres).
Vitronectina
A vitronectina (VTN ou VN) é unha glicoproteína da familia da hemopexina, que é abundante no soro sanguíneo, a matriz extracelular e o óso. Nos humanos está codificada no xene VTN do cromosoma 17. Tamén se chama proteína S do complemento (complement S-protein).
A vitronectina únese á integrina alfa-V beta-3 e así promove a adhesión celular e o espallamento. Tamén inhibe os efectos de danos nas membranas do sistema de complemento citolítico terminal e únese a varias serpinas (inhibidores da serina protease). É unha proteína segregada e pode encontrarse en forma de cadea simple ou de dúas cadeas unidas por unha ponte disulfuro. Especulouse que a vitronectina está implicada na hemostase e malignidade dos tumores.
Estrutura
A proteína consta de tres dominios:
Informouse de varias estruturas do dominio somatomedina B. A proteína foi inicialmente cristalizada en complexo cunha das moléculas coas que se une fisioloxicamente: o inhibidor do plasminóxeno 1 (PAI-1) e resolveuse a estrutura deste complexo. Despois dous grupos informaron das estruturas de resonancia magnética nuclear do dominio.
O dominio somatomedina B é un nó disulfuro fortemente unido, con catro pontes disulfuro nun tramo de 35 residuos. Informouse de diferentes configuracións disulfuro para este dominio  pero esta ambigüidade foi resolta pola estrutura cristalina.
Construíronse modelos de homoloxía para os dominios central e C-terminal.
Función
O dominio somatomedina B da vitronectina únese ao inhibidor do activador do plasminóxeno 1 (PAI-1), e estabilízao. A vitronectina serve para regular a proteólise iniciada pola activación do plasminóxeno. Ademais, a vitronectina é un compoñente das plaquetas, de modo que está implicada na hemostase. A vitronectina contén unha secuencia RGD (45-47), que é un sitio de unión para as integrinas unidas á membrana, por exemplo, o receptor da vitronectina, que serve para ancorar as células á matriz extracelular. O dominio somatomedina B interacciona co receptor da uroquinase, e esta interacción foi implicada na migración celular e transdución de sinais. Os niveis altos en plasma de PAI-1 e de receptor da uroquinase correlaciónanse cun prognóstico desfavorable para pacientes de cancro. A adhesión e migración celular están directamente implicadas na metástase do cancro, o cal proporciona unha explicación desta observación.
Segunda división española 1979/80
A tempada 1979–80 da Segunda División de España foi a 48ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Real Murcia, Real Valladolid e CA Osasuna ascenderon a Primeira División mentres que Celta de Vigo, Deportivo da Coruña, Gimnàstic de Tarragona e Algeciras CF descenderon a Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Alloa
miniatura|Vista xeral de Alloa.
Aeroports de Catalunya
miniatura|250px 250px|miniatura|Terminal e torre do [[aeroporto de Lleida-Alguaire.]] Aeroports de Catalunya é unha sociedade pública catalá (Aeroports Públics de Catalunya SLU) da Generalitat de Cataluña dentro do Departamento de Territorio e Sustentabilidade. A sociedade é a encargada de xestionar os aeroportos, aeródromos e heliportos propiedade da empresa ou da Generalitat de Cataluña. A súa sede empresarial está na Avinguda Litoral de Barcelona.
Actualmente ten en propiedade e xestiona os seguintes aeroportos e aeródromos:
Capitán Haddock
O Capitán Archibaldo Haddock, máis coñecido como Capitán Haddock (en francés Capitaine Haddock) é un personaxe ficticio creado por Hergé na súa serie As aventuras de Tintín, recoñecido por ser o mellor amigo de Tintín. Introducido en O caranguexo das tenaces de ouro como un personaxe secundario, o mariño transfórmase nas seguintes aventuras nunha das figuras principais da serie.
Caracterización
miniatura|esquerda|180px|O "château de Cheverny" inspiración do [[Moulinsart propiedade do Capitán Haddock]] Tras a súa aparición inicial, Haddock vai gañando protagonismo ao longo dos álbums, chegando ao momento de eclipsar ao mesmo Tintín por momentos.
Como curiosidade, os lectores non coñeceron o nome de pila do personaxe senón ata o último álbum que Hergé completou, Tintín e os pícaros; aquí preséntase ao capitán como Archibaldo (Archibald na versión orixinal). O apelido do mariño xurdiu nunha conversación que o autor mantivo coa súa esposa, na cal ela mencionou que o haddock "era un triste peixe inglés".
Idealista e de sólidas conviccións monárquicas, representa o arquetipo de cabaleiro do mar.
Outra das características deste personaxe é o seu gusto polo alcol, aínda que aquí hai que diferenciar dúas etapas da súa vida claramente distintas: antes do seu encontro con Tintín, o mariño era un borracho digno de mágoa, maltratado polo seu lugartenente Allan Thompson. Logo de coñecer ao reporteiro, as cousas cambian (aínda que non en forma inmediata) para o capitán, aínda que este non vaia estar sempre á altura do seu título de Presidente da Liga de Mariños Antialcohólicos.
Con todo, é a súa linguaxe o que fixo famoso a este personaxe, sobre todo as exclamacións que lanza nos seus momentos de ira: "troglodita", "ectoplasma", "parasito", "Pirata de entroido" son só algúns exemplos.
José María Merino
José María Merino Sánchez, nado na Coruña o 5 de marzo de 1941 é un escritor en lingua castelá. En 2013 recibiu Premio Nacional de Narrativa de España pola súa novela El río del Edén e en 2021 o Premio Nacional das Letras Españolas.
En 2022 foi Premio Rosalía de Castro do PEN Club.
Traxectoria
Aínda que naceu en Galicia, pouco despois a familia marchou á cidade do pai, León, onde pasou a infancia e a adolescencia. Estudou dereito na Universidade Complutense de Madrid e logo de exercer un tempo como avogado ingresou como funcionario no Ministerio de Educación. Foi director do Centro das Letras do Ministerio de Cultura (1987-1989).
En 1972 publicou o seu primeiro libro, o poemario Sitio de Tarifa. Aínda que Merino é sobre todo coñecido polas súas novelas e contos, a primeira novela publicouna en 1976, Novela de Andres Choz.
Recoñecementos
En 2013 recibiu Premio Nacional de Narrativa de España, pola súa novela El río del Edén e en 2021 o Premio Nacional das Letras Españolas.
Primeira división española 1943/44
A tempada 1943/44 da Primeira división española foi a 13ª edición do torneo. Celebrouse entre o 26 de setembro de 1943 e o 9 de abril de 1944.
Dous anos logo de conquistar o seu primeiro título ligueiro, o Valencia CF logrou proclamarse novamente campión.
Nunha mala tempada para os dous equipos galegos da categoría, o Celta de Vigo foi último, descendendo á Segunda División, e o Deportivo da Coruña, 12º clasificado, tivo que xogar a promoción de permanencia e finalmente non descendeu.
Castro de Forxán
O castro de Forxán é un castro situado na parroquia de Viceso, no concello coruñés de Brión.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado oblongo e de forma oval no eixo nordeste-suroeste, situado á marxe do río Tambre. Os desniveis son máis acusados na banda norte que no poñente, mentres que polo nordeste, ó pé duns terrapléns exteriores moi acusados, as defensas están moi deterioradas. O parapeto presenta unha altura no seu nivel interior de 2,5 metros e ten uns 3 metros de espesor. O outeiro no que está o recinto ten un cumio plano e circular situado a uns 190 metros sobre o nivel do mar.
As dimensións do recinto son duns 90 metros no eixo norte-sur e duns 70 no eixo este-oeste.
Conservación
O recinto está cuberto de piñeiros, toxos e xestas, así como abundante matogueira. O seu parapeto defensivo presenta numerosas fendas estruturais.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Soiuz U2
O Soiuz U2 foi un foguete espacial da antiga Unión Soviética e da actual Rusia derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Era unha modificación do Soiuz U cun mellor rendemento ao usar queróseno sintético (Sintin) e estaba formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 1982 e por última en 1995, tódalas veces desde o cosmódromo de Baikonur. Deixou de ser usado ao cesar a fabricación de Sintin.
Belarús
Belarús (en belaruso: Беларусь, "Biełaruś", [bʲɛlaˈrusʲ]  (AFI) ; en ruso: Белоруссия, "Belorussia"), oficialmente a República de Belarús, é un país sen saída ao mar de Europa Oriental. Limita ao norte con Letonia, ao norte e ao leste con Rusia, ao sur con Ucraína, ao leste con Polonia e ao leste e ao norte con Lituania. A súa capital é Minsk, e outras cidades de importancia son Brest, Hrodna, Homieĺ, Mahilioŭ e Viciebsk. Máis do 40% dos seus 207.600 km2 son bosques, e os sectores económicos de maior peso son as empresas de servizos e as empresas industriais.
Até o século XX, os belarusos careceron da oportunidade de crear unha identidade nacional distintiva porque durante a historia os territorios da actual Belarús pertenceron a varios países diferentes, incluíndo o Principado de Polotsk, o Gran Ducado de Lituania, a República das Dúas Nacións, o Imperio Ruso. Logo da revolución rusa de 1917, Belarús declarou a súa independencia como a República Nacional Belarusa (1918-19), e posteriormente pasou a ser unha república constituínte da Unión Soviética, a República Socialista Soviética de Belarús.
As fronteiras actuais do país teñen a súa orixe en 1939, coa incorporación á república de territorios até antón pertencentes á Segunda República Polaca logo da invasión soviética de Polonia, en virtude dos termos do Pacto Ribbentrop-Molotov entre a URSS e o Terceiro Reich Alemán. A nación e o territorio quedaron devastados logo da segunda guerra mundial, onde Belarús perdeu a terceira parte da súa poboación e máis da metade dos seus recursos económicos. A república foi rehabilitada nos anos posteriores á guerra.