cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igrexa de San Salvador de Sarria
Situación
O templo está situado ao final da Rúa Maior, onde comeza a Rúa do Castelo, no itinerario do Camiño Francés.
Mafalda Soto Valdés
Traxectoria
Mafalda Soto é  licenciada en Farmacia pola Universidade Complutense de Madrid e especializada en Medicina Tropical e Saúde Internacional pola Universidade de Barcelona. Dende 2008 até 2017 traballou no desenvolvemento de proxectos sociosanitarios con colectivos desfavorecidos en África Oriental. En 2017 fundou a ONG Beyond Suncare que desenvolve accións para previr o cancro de pel e promover a inclusión social das persoas con albinismo en África. Esta ONG da apoio a 4000 persoas con albinismo en 4 países africanos e o seu modelo de servizos foi elixido Mellor Práctica polas Nacións Unidas.
Igrexa de San Salvador de Sarria
Historia
A comezos de 2014 a comunidade de mercedarios que atende o templo decidiu suspender o culto nela, polo mal estado da cuberta e o risco de derrubamento.
En maio de 2015 formalizáronse os contratos de rehabilitación da igrexa, cofinanciados pola Consellería de Cultura e polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional, por valor de 254.000 €. Os traballos se centraron nos elementos exteriores do templo, substituíndo a cuberta da igrexa por unha nova e reparando os danos causados pola filtración de auga na estrutura de madeira do teito.
Culto
A igrexa é o templo parroquial de unha das tres parroquias nas que está organizada Sarria, xunto coas parroquias de Santa Mariña e do Rosario. A parroquia pertence ao arciprestado de Sarria-Samos. O templo está atendido por unha comunidade de mercedarios.
Monsieur Vincent
Monsieur Vincent é un filme francés de 1947 dirixido por Maurice Cloche. O filme conta a historia de Vicente de Paúl, o sacerdote do século XVII e traballador de caridade. Describe a súa loita para axudar ós pobres malia os obstáculos da Morte negra.
Na 21ª edición dos Óscar, gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
The Used (álbum)
The Used é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore The Used, publicado o 25 de xuño de 2002 a través do selo Reprise Records. O traballo recibiu a certificación de álbum de platino pola RIAA.
Listaxe de cancións
All songs written por The Used.
Antúnez Pousa
José Antúnez Pousa, nado en Estás (Tomiño) en 1945 e finado o 8 de agosto de 2023, foi un escultor galego.
Traxectoria
Nace no seo dunha familia de canteiros. Comezou os seus estudos en Vigo ata 1961, onde recibe unha bolsa da Deputación de Pontevedra para ir Madrid á Escola de Artes e Oficios.
Xosé María Rodríguez Castro
Xosé María Rodríguez Castro é un sacerdote e político galego.
Traxectoria
Sacerdote e párroco de San Martiño de Bóveda. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura do BN-PG e foi elixido alcalde de Bóveda. Foi procesado en xuño de 1982 acusado de «inxurias e desacato á autoridade» e foi xulgado na Audiencia de Lugo en marzo de 1983. Nas municipais de 1983 encabezou a lista do BNG e volveu ser elixido alcalde grazas ao apoio do PSOE e Coalición Galega. En xuño de 1984 presentou a súa dimisión logo da ruptura do pacto cos socialistas e Coalición Galega.
Pollicipes
Pollicipes é o xénero tipo, e único, da familia dos policipédidos da orde dos pedunculados, crustáceos maxilípedos da infraclase dos cirrípedes.
Comprende catro especies mariñas que se alimentan por filtración da auga e que se coñecen en xeral como percebes.
Mugardos, Mugardos, Mugardos
Mugardos é un lugar da parroquia de Mugardos no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 2.623 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1.268 homes e 1.355 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 2.631 habitantes. Neste lugar está situada a capital municipal e o porto.
Pro-Galicia
Pro-Galicia foi un periódico editado na Habana en 1912.
Historia e características
Editada polos colectivos La Unión Mañonesa, Sociedad Ferrol y su Comarca e El Progreso de Coles, que integraban a Federación Galaica. Baixo o mesmo título aparecían os diversos boletíns independentes de información de cada sociedade. Informaba das actividades e funcionamento interno aos socios e ofrecía artigos de exaltación dos lugares aos que pertencían as sociedades. Publicou poemas de Curros Enríquez e artigos en castelán sobre Rosalía de Castro, Manuel Murguía e Leiras Pulpeiro. Durou só uns meses e foi substituída ao ano seguinte por Labor Gallega.
10 de setembro
O 10 de setembro é o 253º día do ano do calendario gregoriano e o 254º nos anos bisestos. Quedan 112 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Charles Sanders Peirce.
Mortes
miniatura|100px| Mary Wollstonecraft.
Outros
Os 366 días do ano
Presidente de Corea do Sur
O Presidente da República de Corea (대한민국의 대통령) é segundo a Constitución da República de Corea o Xefe de Estado, o xefe de goberno e o comandante en xefe das forzas armadas.
Desde 1987 elíxese por sufraxio universal, directo, igual e secreto por un período de cinco anos sen posibilidade de reelección. A súa residencia oficial é Cheong Wa Dae (a "Casa Azul"), e está exento de procesamento criminal (agás por insurrección ou traizón). É o encargado de nomear o primeiro ministro pero ha de ser confirmado pola Asemblea Nacional. A actual presidenta é desde o 25 de febreiro de 2013, Park Geun-hye que é a primeira muller en asumir o posto.
San Xurxo, San Xurxo de Asma, Chantada
San Xurxo é un lugar na parroquia de San Xurxo de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Pasteureláceas
As Pasteureláceas ou Pasteurellaceae son unha ampla familia de bacterias gramnegativas do filo das Proteobacteria que viven principalmente como comensais de animais e algunhas son patóxenas. É a única familia da orde Pasteurellales. A maioría dos seus membros viven como comensais nas superficies mucosas, especialmente do tracto respiratorio superior, de aves e mamíferos. Entre as patóxenas está Haemophilus influenzae, que causa infeccións en humanos; outras pasteureláceas causan xinxivite e chancros xenitais ou son patóxenos veterinarios importantes.
As bacterias da familia Pasteurellaceae foron clasificadas en varios xéneros baseándose nas súas propiedades metabólicas, pero estas clasificacións non son xeralmente exactas en canto ás relacións evolutivas entre as difeentes especies. H. influenzae foi o primeiro organismo de vida libre do cal se secuenciou o seu xenoma completo, que foi estudado intensamente por métodos xenéticos e moleculares. Desde 1995, a familia foise expandindo, xa que se foron engadindo xéneros desde os tres iniciais ata os actuais trece ao empezar a usarse as tecnoloxías modernas de identificación e clasificación baseadas na xenética. Moitos membros das Pasteurellaceae son excelentes modelos naturais para o estudo da patoxénese bacteriana e as interaccións hóspede-patóxeno aplicables a moitas doenzas humanas.
Taxonomía e biodiversidade
A familia Pasteurellaceae inclúe 38 especies debidamente clasificadas ademais doutras 24 probablemente mal clasificadas. A maioría dos taxons foron illados de mostras de individuos doentes de sangue quente, especialmente animais de granxa. Estas bacterias son parasitos obrigados ou comensais de vertebrados, que colonizan mucosas do tracto respiratorio superior, orofarinxe, e tractos reprodutores e posiblemente tamén de partes do tracto intestinal. A maioría dos taxons representan patóxenos potenciais. Os taxons implicados en enfermidades poden producir tanto infeccións sistémicas coma locais. Porén, a pneumonía é a máis frecuente. A información sobre a diversificación dos taxons dentro da familia só pode obterse mediante reconstrución filoxenética.
Sinaturas moleculares
As análises comparativas dos xenomas das Pasteurellaceae identificaron numerosos (>20) indeis sinatura conservados en importantes proteínas que son compartidos por todas as especies/cepas de Pasteurellaceae secuenciadas e exclusivos delas, xa que non se encontran noutros grupos bacterianos. Baseándose noutros indeis conservados que son específicos de subgrupos dentro das Pasteurellaceae, propúxose a división da familia Pasteurellaceae en polo menos dous clados. Un dos clados propostos inclúe as seguintes especies: Aggregatibacter, Pasteurella, Actinobacillus succinogenes, Haemophilus influenzae, Haemophilus somnus e Mannheimia succiniciproducens; e o outro clado inclúe: Actinobacillus minor, Actinobacillus pleuropneumoniae, Haemophilus ducreyi, Haemophilus parasuis e Mannheimia haemolytica.
Toxina RTX
As toxinas RTX son toxinas formadoras de poros bacterianas, que son particularmente abundantes entre as especies patoxénicas das Pasteurellaceae, nas que teñen unha importante función na virulencia. As toxinas RTX de varios patóxenos desta familia están directamente implicadas en causar lesións necróticas nos órganos diana. Moitas toxinas RTX coñécense principalmente como hemolisinas debido á súa capacidade de lisar eritrocitos in vitro, un efecto que parece que non é específico. Sábese que moitas toxinas RTX teñen como diana específica os leucocitos, nos que as toxinas RTX se unen á subunidade β (CD18) dos integróns β2 e despois causan un efecto citotóxico. Para varias toxinas RTX a unión ao CD18 é específica do hóspede e parece ser a base que determina o rango de hóspedes aos que afecta unha determinada toxina RTX. Observacións en especies moi relacionadas de Pasteurellaceae con diferentes toxinas RTX indican que estas últimas contribúen a unha parte significativa á especificidade do hóspede do patóxeno. As toxinas RTX inducen unha forte resposta inmunolóxica na que se xeran anticorpos neutralizantes. Constitúen importantes antíxenos para o desenvolvemento das modernas vacinas de subunidades.
Captación de ferro
As proteínas da membrana externa para a captación de ferro teñen un papel na infección e patoxénese e espertan cada vez máis interese como novas dianas para os compostos terapéuticos e antiinfectivos. A caracterización das proteínas da superficie celular de membros das Pasteurellaceae como Haemophilus, Actinobacillus, Pasteurella, e Mannheimia identificou varios receptores para a captación do ferro redundantes para a transferrina, sideróforos, e hemo/proteínas que conteñen hemo. Ademais, a identificación de varias lipoproteínas inmunoxénicas e proteínas da membrana externa levou a investigar sobre unha vacina con protección cruzada efectiva para estes organismos.
Secuenciación do ADN
Dispóñense de datos das secuencias de ADN das seguintes Pasteurellaceae: Aggregatibacter actinomycetemcomitans cepa HK1651, Actinobacillus pleuropneumoniae cepas L20 e sv1 4074, [Haemophilus] ducreyi cepa 35000HP, Haemophilus influenzae cepas 86-028NP, R2846, R2866, e Rd, Histophilus somni cepas 129Pt e 2336, Mannheimia haemolytica A1 cepa ATCC BAA-410, Mannheimia succiniciproducens cepa MBEL55E, e Pasteurella multocida cepa Pm70.
Philip Glass
Glass rexeitou o selo de "minimalista", describíndose no seu canto como un compositor de "música con estruturas repetitivas". Malia que as súas primeiras obras musicais comparten moitas características co que se considera acotío como "minimalista", a súa música evolucionou moito estilisticamente. El descríbese a si mesmo como "clasicista", destacando por ser estudoso de harmonía e contrapunto de compositores como Franz Schubert, Johann Sebastian Bach e Wolfgang Amadeus Mozart con Nadia Boulanger.
Glass fundou o seu propio conxunto musical, o Philip Glass Ensemble, co cal toca o piano, escribe óperas, obras de teatro, sinfonías, concertos, obras solistas, música de cámara e bandas sonoras. Tres das súas bandas sonoras foron nomeadas ós Premios Oscar.
Traxectoria
É un compositor moi prolífico, producindo moitos traballos entre óperas, sinfonías, concertos, bandas sonoras para filmes e outros traballos en colaboración con outros músicos. Ten dous fillos e actualmente reside no estado de Nova York nos Estados Unidos e na provincia da Nova Escocia no Canadá. É defensor da causa tibetana.
ISG Paris
A ISG Paris é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Nova York e Toquio.
Conan o bárbaro
Conan o bárbaro (tamén chamado Conan o Cimmerio ou Conan de Cimmeria) é un personaxe de ficción creado en 1932 polo escritor Robert E. Howard para unha serie de relatos destinados á revista de relatos pulp Weird Tales. Conan é un personaxe arquetípico, o máis famoso representante no seu xénero, a así chamada espada e bruxaría, e un clásico da fantasía estadounidense do século XX.
Os seus relatos adoitan ser clasificados dentro da fantasía heroica ou a espada e bruxaría. Dende a súa creación apareceu en libros, banda deseñada, filmes, programas de televisión, videoxogos ou xogos de rol, así como tamén noutros medios. Viviu na ficticia Era Hiboria, unha época fantástica comprendida entre os anos do afundimento de Atlantis —unha illa que Howard ideou baseándose no mito da Atlántida— e os das migracións dos arios.
Rebordelo, Vilapedre, Vilalba
Rebordelo é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Conan o bárbaro
A editorial compostelá Urco publicou a Biblioteca Conan, composta por 4 volumes coas aventuras do guerreiro. Os textos foron traducidos do inglés ao galego por Tomás González Ahola.
Tsubame
Tsubame (燕市, つばめし, Tsubame-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e no centro da prefectura (zona Kaetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 110,88 km² e a poboación de 82.348 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 743 h/km².
O concello de Tsubame limita cos concellos de Nagaoka, de Sanjō, de Niigata e de Yahiko.
Cruzada
Cruzada pode referirse a:
Transplante de medula ósea
O transplante de precursores hematopoéticos coñecido xenericamente como transplante de medula ósea, é un procedemento mediante o cal se destrúe a medula ósea danada dun paciente e é substituída por precursores hematopoéticos novos e sans.
Procedemento e funcionamento
O transplante de medula ósea é un procedemento médico propio do campo da hematoloxía e adoita realizarse en pacientes con cancro de sangue ou medula ósea (xa sexa mieloma múltiple ou leucemia), para eliminar as células enfermas ou defectuosas e introducir células nai que produzan glóbulos e plaquetas sans. As células nai hematopoéticas multipotentes usualmente derivan da medula ósea, sangue periférico, ou sangue do cordón umbilical. Ó seren trasplantadas, repoboan a medula ósea e anovan a produción de glóbulos e plaquetas.
O transplante pode levarse a cabo empregando a medula do mesmo paciente receptor (transplante autólogo), ou doutra persoa (transplante aloxénico).
Indicacións
Este tratamento úsase en pacientes con trastornos hematolóxicos, inmunitarios, ou neoplásicos, como leucemias, linfomas e inmunodeficiencias. En moitos casos, antes de levar a cabo o transplante é necesario destruír a medula ósea do receptor por medio de quimioterapia e/ou radioterapia.
Riscos
Este procedemento implica riscos de infección, toxicidade pulmonar e neurolóxica, e a condición autoinmune chamada doenza enxerto-contra-hóspede ou doenza enxerto contra receptor, coñecida ás veces polas siglas en inglés GvHD (Graft versus Host Disease).
Los Delinqüentes
Los Delinqüentes foi un grupo musical español de rumba, rock, flamenco e reggae. Foi formado en 1999 en Xerez da Fronteira (Cádiz) e disolveuse en 2012.
Oseiro, Arteixo
En 1965 creouse o Polígono Industrial de Sabón.
Festas
A festa patronal é San Tirso, o 28 de xaneiro.
Tamén se celebran a Candeloria e o San Brais no mes de febreiro e a Virxe da Luz a 2ª fin de semana do mes de xullo.
Parroquias de Arteixo
miniatura|dereita|As trece parroquias que conforman o concello de Arteixo.
O Baño, Mugardos, Mugardos
O topónimo O Baño procede dun termo medieval Ouana, que aparece testemuñado no século XIII, e que quizais fixese referencia a un río. A reinterpretación como un artigo (o) mais un substantivo, levaría tamén a unha reacomodación do xénero e a unha modificación da terminación -a en -o.
El Proletariado
El Proletariado foi un periódico editado en Pontevedra en 1898.
Traxectoria
Subtitulado Defensor de los trabajadores, apareceu o 23 de abril de 1898. Publicábase os días 1, 8, 15 e 23 de cada mes. No número 2 publicou o poema en galego "Fóra a preguiza", sen sinatura. O último número coñecido é o 5, aparecido o 1 de xuño de 1898.
Ramón Mosquera Montes
Ramón Mosquera Montes, finado en Santiago de Compostela o 22 de abril de 1923, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Mosquera Pallares e Vicenta Montes. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi director do Hospital de Santiago até 1868. Concelleiro en Santiago de Compostela, foi nomeado alcalde en xuño de 1883 e suspendido como tal en marzo do ano seguinte. Foi deputado provincial por Arzúa-Ordes en 1888 e 1897. Foi decano do Colexio de Avogados de Santiago de Compostela.
Vida persoal
Casou con Carolina Vázquez Pimentel, filla de José Vázquez Pimentel, e foi pai de María, Jesús, Esclavitud e José Mosquera Vázquez-Pimentel.
Sarela, Vilapedre, Vilalba
Sarela é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Doenza sistémica
Unha doenza sistémica é unha doenza que afecta unha serie de órganos ou tecidos que afecta o corpo humano como un todo. Exemplos de doenzas sistémicas son o lupus eritematoso sistémico, a artrite reumatoide, a esclerodermia ou a sarcoidose.
Detección
Facer regularmente unha revisión oftalmolóxica pode xogar un papel importante en identificar signos dalgunhas doenzas sistémicas.
Lémure voador filipino
Cynocephalus volans (Linnaeus, 1758), que, aínda que non é un verdadeiro lémur, en moitos idiomas coñécese vulgarmente con termos que podemos traducir ao galego como lémure voador filipino, é a única especie actual do xénero Cynocephalus, un dos dous que forman a familia dos cinocefálidos, que é a única integrante da orde dos dermópteros.
Esta especie é endémica de Filipinas, onde as súas poboacións se concentran nas illas de Mindanao, Bohol e outras menores.
A pesar dos seus nomes comúns, non é un lémure; de feito, nin sequera é un primate. Porén, como os esquíos voadores, ou os morcegos cos que foi algunha vez clasificado, está equipado cunha membrana ou pataxio que lle permite facer voos planados.
Estudos xenéticos recentes sitúano, porén, como próximo aos primates.
Taxonomía
O xénero Cynocephalus foi descrito en 1768 polo médico e naturalista holandés Pieter Boddaert, en ''Dierk. Meng.'', 2: 8. A especie foi descrita por primeira vez por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae (tomo 1, p. 30), co nome de Lemur volans, xa que o clasificou como un lémure, é dicir, un prosimio.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle deu Boddaert, e que é o actualmente válido, coñeceuse tamén polos sinónimos:
Ademais de polo nome que lle adxudicou Linneo, actuamente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxías
O nome xenérico, Cynocephalus, é a adaptación do termo do grego clásico κυνοκέφαλος kinoképhalos, derivado de κύων kýōn (ou κυνός kynós), "can", e κεφαλή kephlē, "cabeza". O epíteto específico, volans, é o nominativo de volans, -antis, "que voa", tirado do verbo volo, "voar". Literalmente: "o de cabeza de can que voa".
Colugo deriva de colugo, dunha lingua indo-malaia, quizais dunha lingua de Filipinas.
Galeopiteco, nome empregado adoito na bibliografía internacional, é unha adaptación do nome do xénero Galopithecus Rüppell, 1842, o tipo da familia dos Galeopithecidae Gray, 1821 , sinónimo de Cynocephalidae, cando se pensaba que estas animais formaban parte da orde dos Primates Linnaeus, 1758.
Moeda insulana
A moeda insulana era a moeda utilizada nos arquipélagos portugueses dos Azores e de Madeira, a finais do século XIX e a principios do século XX.
Lémure voador filipino
Características
miniatura|esquerda|150px|Galeoipiteco planando. miniatura|esquerda|150px|Mandíbula inferior. O corpo mide aproximadamente 30 cm de longo. Posúe unha membrana que une as patas e a cola, o pataxio, que deixa libre só a cabeza, o que lle permite planar sobre varias decenas de metros cando salta de árbore en árbore. Despregada, esta membrana pode alcanzar 60 cm de anchura, formando como unha especie de paracaídas.
Jari Litmanen
Jari Olavi Litmanen, nado o 20 de febreiro de 1971 en Lahti, é un ex-futbolista finlandés, considerado o mellor futbolista finlandés de todos os tempos. A AFS listouno como o 53º mellor futbolista de todos os tempos e foi o capitán da selección finlandesa entre 1996 e 2008.
Lémure voador filipino
Características
A lonxitude total, cola incluída, é de 77 a 95 cm na idade adulta, cun peso de 1 a 1,750 kg.
Moeda insulana
A moeda insulana abranguía o real madeirense, que só estivo en circulación na segunda metade do século XIX, e o real azoriano, vixente ata 1911, cando foi substituído polo escudo portugués, aínda que se mantivo en circulación ata 1931.
Historia
O real era a moeda das denominadas Ilhas Adjacentes de Portugal, termo que abranguía os arquipélagos de Madeira e dos Azores. Tratábase de billetes e moedas emitidos e distribuídos especificamente para esas illas, cunha recarga con respecto á moeda do Portugal peninsular. No caso de Madeira, o seu real deixou de utilizarse xa a finais do século XIX.
As moedas en reais (réis)dos Azores deixaron de emitirse en 1901, en tanto que os billetes se emitiron entre 1895 e 1910. Aínda que o escudo portugués substituíu o real portugués (1.000 reais = 1 escudo) en 1911, os billetes en reais dos Azores continuaron en circulación ata 1931. Naquela data, o real azoriano tiña un desconto no seu valor dun 25 % con respecto á moeda portuguesa.
Desde finais do século XIX impulsouse a idea de unificar o valor da moeda insular co da peninsular, para facilitar o intercambio comercial e eliminar as barreiras á libre circulación do diñeiro, que illaban economicamente ambos os arquipélagos. Mais estas tentativas batían de fronte coa resistencia da poboación local, que aboaba os seus impostos un 25 % menos coa súa propia moeda e que temía unha crise monetaria como a que xa se vivira na primeira metade do século XIX, que acabaran co comercio local e afectaran moi gravemente os aforros dos particulares. Malia esta resistencia popular, moitos sectores vían esa diferenza de valor como un impedimento comercial que cumpría arranxar. Estas posturas estaban na liña que sostiña a ditadura portuguesa, nacionalista e centralista por natureza.
Neste contexto, Salazar impuxo o Decreto lei 19.869, do 2 de xuño de 1931, para unificar a moeda. Esta primeira disposición foi apoiada por outras medidas auxiliares adoptadas en virtude do Decreto lei 21/189, do 2 de maio de 1932, que estableceu unha dedución para os contribuíntes e créditos para os residentes nas illas.
A cuestión dunha hipotética moeda azoriana só se volveu suscitar en 1975, no contexto dos movementos autonomistas e independentistas xurdidos coa Revolución dos Caraveis do 25 de abril de 1974. Mais estas propostas deixaron de ter relevancia logo da adhesión de Portugal á Unión Europea e a posterior adopción do euro como moeda oficial.
Moedas
As primeiras moedas destinadas á circulación no territorio insular dos Azores cuñáronse en 1750. Tratábase de pezas de cobre de 3, 5 e 10 reais (réis) que amosaban a inscrición latina PECUNIA INSULANA. Mais a cuñaxe desta serie limitouse aos anos 1750 e 1751.
Xa a finais do século XVIII, en 1790 entrou en circulación unha segunda serie moedas de cobre de 5, 10 e 20 reais, en moedas de prata de 75, 150 e 300 reais. A produción de moedas de prata cesou en 1798.
En 1829, durante a Rexencia de Angra, producíronse emisións de emerxencia na illa Terceira a nome de María II. Tratábase de moedas de 80 reais que se fundiron (non cuñadas) con metal extraído de campás e de armamento.
A partir de 1843, puxéronse en circulación moedas de cobre máis pequenas de 5, 10 e 20 reais (as de 20 reais cesaron en 1866, en tanto que as de 5 e as de 10 reais continuaron ata 1901).
Billetes
O Banco de Portugal emitiu por primeira vez papel moeda para circular nos Azores en 1876, co valor de 20.000 reais (réis). Esta serie completouse en 1878 e 1885 coa emisión, respectivamente, de billetes de 5.000 reais e de 10.000 reais.
En 1895 as axencias do Banco de Portugal nos Azores (Agéncias dos Açôres) emitiron unha serie completa de billetes de 5.000, 10.000, 20.000 e 50.000 reais.
A estas emisións seguíronas outras do Banco de Portugal co reselo AÇÔRES, entre 1905 e 1910, cos valores nominais de 2.500, 5.000, 10.000, 20.000 e 50.000 reais.
Moedas
Para o arquipélago madeirense emitiuse unha única serie de moedas de cobre con valores de 5, 10 e 20 reais (réis), datadas entre 1842 e 1852, a nome de María II. Estas moedas amosan nos seus reversos a inscrición PECUNIA MADEIRENSIS.
Billetes
O real madeirense viviu dúas series de billetes. A primeira serie componse de billetes de 10.000 e 20.000 reais, datados entre 1875 e 1878. A segunda serie emitiuse entre 1891 e 1892 e componse dos valores de 50, 100, 500, 1.000, 2.500, 5.000, 10.000, 20.000 e 50.000 reais.
Jari Litmanen
Primeiros anos
Litmanen debutou con dezaseis anos en 1987 co Reipas na entón na máxima división (Mestaruussarja). En 1991 fichou polo principal club finlandés, o HJK, o primeiro equipo de Finlandia. Un ano máis tarde comprometeuse co MyPa, co que gañou a Copa Finlandia en xullo de 1992 ao vencer 2–0 ao FF Jaro na final que se disputou no Estadio Olímpico de Helsinqui, a súa actuación nese partido foi decisiva para que o comprase o Ajax.
Ajax
miniatura|267x267px|Camisola de Jari Litmanen no Ajax. Museo do Deporte de Finlandia Malia outros clubs amosaren interese por contratalo, como o Barcelona, Leeds United ou o PSV Eindhoven, Litmanen fichou co Ajax. Na primeira tempada co equipo xogou pouco co primeiro equipo, permanecendo na reserva, ata que unha lesión de Dennis Bergkamp fixo que o adestrador Louis van Gaal lle dese unha oportunidade, que foi un éxito e van Gaal anunciou que sería o sucesor de Bergkamp tras saber que este ía marchar ao Inter de Milán. Levou, xa que logo, o 10 na camisola e logrou 26 goles na tempada 1993–94, converténdose no máximo goleador da liga. En 1993 votárono como o futbolista do ano.
Litmanen foi un dos xogadores estrela de equipo co que van Gaal gañou tres campionatos holandeses consecutivos e chegou ao final da Liga de Campións da UEFA dúas veces. Desde o inicio da tempada 1994–95 ata mediados da de 1995–96, o Ajax non perdeu encontro ningún tanto na Eredivisie (52 partidos) como na Liga de Campións da UEFA (19 partidos). Ao gañar o Ajax ao Milán na final de 1994–95, Litmanen converteuse no primeiro xogador finlandés en gañar a Copa Europea ou a Liga de Campións da UEFA. Na tempada 1995–96 foi o principal anotador da Liga de Campións con nove goles. En 1995 gañou a Copa Intercontinental contra o Grêmio e quedou segundo na votación do Balón de Ouro.
Litmanen pasou sete anos en Ámsterdam, nos que gañou catro campionatos holandeses e tres Copas dos Países Baixos, conseguindo un total de 129 goles, deles 91 na liga. É o principal anotador dun club na competición europea con 26 puntos en 54 partidos. Nas últimas tempadas non puido xogar moitos dos partidos por lesións, en total nas seis tempadas faltou a 57 partidos dos 204 da liga, e nas últimas tres perdeu 7 dos 24 partidos europeos.
Barcelona
Litmanen xuntouse a van Gaal no Barcelona, foi un dos moitos xogadores do Ajax que recrutou o entón adestrador do Barcelona porén a súa estada en Barcelona estivo marcada polas lesións e foi un dos xogadores que van Gaal retirou do primeiro equipo nese inverno, así e todo continuou no club ata xaneiro de 2001 cando marchou ao Liverpool en transferencia libre.
Liverpool
Litmanen iniciou ben o campionato co Liverpool mais rompeu o pulso nun partido de Finlandia contra Inglaterra en Anfield en marzo de 2001 e perdeu o resto da tempada. A pesar de ser parte do equipo que gañou a "tripla copa": Copa Worthington, FA Cup e Copa da UEFA en 2001, non puido xogar ningunha das tres finais por lesións. Na tempada seguinte xogou pouco, así e todo puntou contra o Tottenham Hotspur, Arsenal, Aston Villa e Fulham na Premier League e contra o Dynamo Kyiv, Roma e Bayer Leverkusen na Liga de Campións. En total marcou 9 goles en 43 partidos oficiais durante o tempo que pasou co Liverpool.
Volta ao Ajax
Litmanen volveu ao Ajax e foi un dos xogadores que fixo posible chegar a cuartos de final na Liga de Campións de 2001-2003 pero a tempada seguinte pasouna en boa parte en branco polas lesións e na primavera de 2004 o club liberouno do seu contrato.
FC Lahti e Hansa Rostock
Litmanen volveu a Finlandia para xogar co Lahti mais en xaneiro de 2005 pasou á Bundesliga xogando co Hansa Rostock, no entanto foi incapaz de evitar que o club perdese a categoría.
Malmö FF
Litmanen pasou ao club sueco Malmö FF en xullo de 2005 como reforzo para chegar á Liga de Campións pero non puido ser, e Litmanen pasou case todo o outono lesionado, xogando só uns poucos partidos.
Fulham
Fichou co Fulham o 31 de xaneiro de 2008 canda o seu compatriota Toni Kallio, secasí poucas semanas despois volveu a Finlandia por problemas cardíacos, e non debutou co equipo ata o 31 de marzo de 2008 nun encontro de reservas co Tottenham, mais o equipo liberouno en maio sen xogar un só encontro co primeiro equipo.
Lémure voador filipino
Características
A súa pelaxe é mesta e suave, dunha cor agrisada con tons pardo-avermellados. Para permitir unha boa camuflaxe nas árbores onde vive ten pintas brancas no dorso, e un ton dourado ou amarelado na zona ventral. As patas teñen cinco dedos cunhas garras fortes, curtas e curvadas, para garantir un bo agarre na codia das árbores; ademais, os membros anteriores son prénsiles.
Jari Litmanen
De novo o HJK
O 20 de abril d 2011, Litmanen asinou un contrato por un ano co campión finlandés, o HJK, con 40 anos, converténdose nun dos poucos xogadores profesionais que xorgaron en catro décadas diferentes (1980s – 2010s). Normalmente xogaba como substituto entre 10 e 30 minutos por encontro. O 29 de outubro de 2011, Litmanen celebrou o seu partido 200 de liga e foi o último partido que xogou como profesional.
Lémure voador filipino
Características
A cabeza ten un certo parecido á dun can.
Co fin de aumentar aínda máis a superficie total do pataxio, até os espazos interdixitais están palmados.
Ten unha excelente visión nocturna grazas aos seus grandes ollos redondos.
Islay
Islay é a illa máis meridional das Hébridas Interiores en Escocia. Coñecida como "A Raíña das Hébridas", atópase en Argyll, ao suroeste da Illa de Jura e ao redor de 40 km. ao norte da costa irlandesa. A cidade máis grande e capital é Bowmore famosa pola súa destilería e a igrexa da parroquia de Kilarrow. Port Ellen é o porto principal.
Islay é a quinta illa máis grande de Escocia e a sexta maior das que rodean Gran Bretaña (excluíndo Irlanda).
Existe unha ampla evidencia de asentamentos prehistóricos en Islay e a primeira referencia escrita procede do século I. A illa converteuse en parte do Reino Gaélico de Dál Riata na Alta Idade Media antes de ser absorbida polo Reino das illas nórdico. Máis tarde a Idade Media marcou un "punto alto cultural", co paso das Hébridas ao Reino de Escocia e a toma do Clan Donald do señorío das illas, orixinalmente centrado en Finlaggan. Durante o século XVII a estrela do clan Donald desvaneceuse, pero as melloras na agricultura e no transporte deron lugar a un aumento da poboación, que alcanzou o seu punto máximo a mediados do século XIX. Logo chegaron importantes desprazamentos forzados e a caída do número de residentes.
Hoxe en día, conta con máis de 3.000 habitantes e as principais actividades comerciais son a agricultura, a destilación do whisky de malte e o turismo relacionado con esta bebida xunto coa observación de aves. A illa ten unha longa historia de cumplimento relixioso e a lingua gaélica escocesa é falada por preto dun cuarto da poboación. As súas paisaxes fixéronse famosas a través de diversas formas de arte e hai un crecente interese nas enerxías renovables. Islay é o fogar de moitas especies de aves como as poboacións invernantes de gansos de Groenlandia e ganso sanganos, é un destino popular durante todo o ano para os observadores de aves. O clima é suave e agradable debido á Corrente do Golfo.
Xeografía
miniatura|Mapa topográfico. Islay ten 40 km. de longo de norte a sur e un pouco máis de 24 km. de ancho. A costa leste é accidentada e montañosa, o pico máis alto é Beinn Bheigier, que é un outeiro de 491 m. As penínsulas occidentais están separadas da masa principal da illa polas augas do Loch Indaal ao sur e Loch Gruinart ao norte. O brazo sur é fértil e está azoutado polo vento do oeste chamado The Rinns, e Ardnave Point é un promontorio visible na costa noroeste. A costa sur está ao abrigo dos ventos dominantes e, polo tanto, relativamente arbolada. A costa fractal posúe numerosas baías e lagos mariños, incluíndo Loch an t-Sailein, Aros Bay e Claggain Bay. O extremo suroeste é unha península rochosa e agora en gran parte deshabitada, chamada The Oa, o punto máis próximo das Hébridas a Irlanda.
A poboación da illa céntrase principalmente en torno ás vilas de Bowmore e Port Ellen. Outras vilas máis pequenss son Bridgend, Ballygrant, Port Charlotte, Portnahaven e Port Askaig. O resto da illa está escasamente poboada e está dedicada á actividade agrícola. Hai varios lagos pequenos de auga doce no interior incluíndo o lago Finlaggan, o lago Ballygrant, o lago Lossit, o lago Gorm e numerosos regatos en toda a illa, moitos dos cales levan o nome de "río" malia o seu pequeno tamaño. O máis importante deles é o Río Laggan, que desemboca no mar no extremo norte de baía Laggan e o río Sorn, que, drenando o lago Finlaggan, entra na cabeza do lago Indaal en Bridgend.
Existen numerosas pequenas illas deshabitadas ao redor das costas, as máis grandes das cales son Eilean Mhic Coinnich e Orsay nos Rinns, a illa Nave na costa noroeste, Am Fraoch Eilean no Sound de Islay e Texa fronte á costa sur.
Historia
miniatura|[[Dun Nosebridge dende o sur]] Os primeiros poboadores de Islay eran nómades cazadores-colleiteiros que posiblemente chegaron por primeira vez durante o mesolítico logo da retirada das capas de xeo do Plistoceno. Unha punta de frecha de pedernal, que foi atopada nun campo preto de Bridgend en 1993, e datada do 10.800 adC, atópase entre as primeiras evidencias de presenza humana atopada ata agora en Escocia.
A estrutura prehistórica máis espectacular da illa é Dun Nosebridge. Esta fortaleza de 375 m² da Idade de Ferro ocupa unha pena prominente e ten vistas impresionantes da paisaxe circundante. A orixe do nome é probablemente unha mestura do gaélico e do nórdico antigo: Dun significa "forte" e Knaus borg- no segundo significa "fortaleza na pena". Non hai evidencia de que Islay estivera baixo o control militar de Roma, aínda que un pequeno número de achados tales como unha moeda e un broche do século III suxiren vínculos intermitentes dalgún tipo coa presenza romana na parte continental. As ruínas dun broch en Dun Bhoraraic, ao sueste de Ballygrant, e os restos de numerosas casas circulares atlánticas indican as influencias do norte de Escocia, de onde son orixinarias estas formas de construción. Tamén hai varios crannogs en Islay, no lago Ardnave, no lago Ballygrant e no lago Allallaidh no sueste, onde unha calzada de pedra que conduce a dúas illas adxacentes é visible baixo a superficie da auga.
O primeiro rexistro histórico comeza cun documento referente a San Columba, quen probablemente pasou por Islay na fundación do mosteiro de Iona no século VI. Neste tempo Islay atopábase dentro dos territorios do reino de Dál Riata, baixo o goberno dos Cenél nÓengusa.
Entre os séculos XIV e XVI a costa oeste de Escocia foi gobernada polo Señorío das Illas de Finlaggan, proveniente de Islay. As orixes deste señorío datan desde a derrota dos daneses na costa de Islay en 1566 a mans de Somerled.
En 1830 a poboación da illa descendeu drasticamente dos 15.000 habitantes, debido ás Highland Clearances. Os emigrantes de Islay instaláronse en Ontario, Canadá;Carolina do Norte, Carolina do Sur en Estados Unidos e Australia.
Durante a segunda guerra mundial, a Royal Air Force, construíu un campo de aviación en Glenegedale que máis adiante converteuse nun aeroporto civil para Islay. Había tamén unha base da Royal Air Force en Bowmore para avións que podían aterrar tanto na auga como en terra e utilizaba a enseada Indaal (Loch Indaal).
Clima
A influencia da Corrente do Golfo fai que o clima sexa comparable co de Escocia. A neve cae de cando en cando e a néboa é pouco densa e de curta duración. Algúns din que é o paraíso dos xardineiros, pois non é difícil atopar especies exóticas nos xardíns. Pero os vendavais invernais que varren desde o Atlántico poden facer que sexa difícil viaxar e vivir durante esta estación, mentres que a navegación e os transbordos aéreos atrásanse con frecuencia. O bo tempo tende a chegar logo de Pascua, estendéndose en verán ata setembro.
Transporte
As estradas de Islay polo xeral son dunha soa vía. As rutas principais son a A846 desde Ardbeg a Port Askaig vía Port Ellen e Bowmore, e a A847 que corre pola costa leste de Rhinns.
A illa conta co seu propio aeroporto (Glenegedale Airport) con servizos a Glasgow.
Destilerías
As destilerías do sur da illa producen un whisky de sabor turboso moi forte, e leste a oeste atópanse as destilerías de Ardbeg, Lagavulin e Laphroaig. No norte da illa as destilerías Bowmore, Bruichladdich, Bunnahabhain, e a destilería Caol Ila tamén producen whisky, pero posúen un gusto máis lixeiro. Antigamente existían máis destilerías: Port Ellen pechouse en 1983, mentres que Lochindaal, en Port Charlotte, foi pechada en 1929. Poucos whiskys blended (mestura de varios whiskys) se fan na illa, con todo, desde que un grupo privado comprou a destilería Bruichladdich, o whisky é mesturado alí polo mestre destilador James McEwan. miniatura|Destilería de Bunnahabhain.
No 2005 abriuse unha pequena destilería na granxa Rockside. Chamada Kilchoman, foi oficialmente aberta en xuño e destilou por primeira vez en novembro.
Enerxía undimotriz
A posición da illa, que se atopa exposta á forza do Atlántico Norte, fixo deste sitio pioneiro, e a primeira en Escocia, ó ter a primeira estación de enerxía undimotriz. Esta enerxía é a que se produce polo movemento das ondas e non se debe confundir coa enerxía mareomotriz. Nesta planta o movemento das ondas o que fai é comprimir e descomprimir aire nunha cámara da instalación construída en terra, e isto é o que fai mover as turbinas.
A planta está situada preto de Portnahaven. O xerador de Islay foi construído e deseñado por Wavegen, investigadores da Queen's University of Belfast e foi financiado pola Unión Europea. Chámase Limpet 500 (Land Installed Marine Powered Energy Transmitter, en galego, Transmisor de Enerxía Mariña Instalado en Terra). A súa capacidade máxima prevista era de 500 quilowatts, pero funciona a menos da metade polas limitacións do tendido eléctrico da illa.
Pesca
En Islay pódense pescar as mellores troitas marrón de Europa. Non se importaron aínda troitas arco da vella, polo que as marróns seguen dominando o ecosistema de auga doce. Durante o ano 2003 celebrouse en cinco dos lagos da illa o Campionato Europeo de Pesca. miniatura|Vista de Port Ellen
Tradicións Célticas
En Islay estaba a Pedra da Investidura de Loch Finlaggan. Era de sete pés de altura e tiña marcas de pegadas feitas sobre ela. Cando un xefe do Clan Donald era coroado como "Rei das Illas", poñíase de pé descalzo sobre as pegadas na pedra e, coa espada do seu pai na man, era nomeado rei polo bispo de Argyll e sete sacerdotes. Durante a cerimonia un orador recitaba unha lista dos seus antepasados e era proclamado Macdonald, Gran Príncipe da semente de Conn. O bloque de pedra foi destruído deliberadamente a principios do século XVII por orde de Xacobe IV.
Moncho López
Ramón López Suárez, coñecido popularmente como Moncho López, nado en Narón o 10 de xullo de 1969, é un adestrador profesional de baloncesto galego. Dende 2009 adestra o FC Porto.
Traxectoria
Despois de comezar con 17 anos á fronte do equipo do Colexio Santiago Apóstolo pasou ao Clesa Ferrol e ao Siglo XXI de Lugo. Con menos de 30 anos adestrou o CB Gijón, logrando ascender á ACB na tempada 1998/99, de onde pasou a traballar para a Federación Española. Como adestrador da selección B española, conseguiu a medalla de ouro nos Xogos Mediterráneos de 2001. De aí pasou a ser axudante de Javier Imbroda no banco da selección de baloncesto de España, e cando este deixou o cargo para dirixir o Real Madrid logo do Mundobasket 2002, substituíuno á fronte do equipo (outubro de 2002). Así conseguiu a medalla de prata no Campionato Europeo de Baloncesto de 2003, logo de perder na final fronte a Lituania.
En 2009 converteuse tamén no adestrador do FC Porto, traballo que compaxinou co da selección ata setembro de 2010, cando a Federación Portuguesa, molesta con esta situación, rescindiu o seu contrato como seleccionador. Co FC Porto gañou a Copa e a Copa da Liga na tempada 2009/10 e a liga e o Trofeo António Pratas na 2010/11. Tras a seguinte campaña, na que o Porto gañou a Supercopa, a Copa e a Copa da Liga, e perdeu a final da liga contra o Benfica, o club decidiu disolver o equipo de baloncesto por controversias coa Federación. Moncho quedou ao cargo das categorías inferiores e do Dragon Force, un novo equipo con xogadores xuvenís co que ascendeu no seu primeiro ano á Proliga (segunda división). Na súa primeira tempada na Proliga (2013/14) o Dragon Force acabou campión tras derrotar na final ao Illiabum e gañou unha praza na máxima categoría, pero o club decidiu continuar un ano máis no segundo nivel. Repetiu título ao ano seguinte gañando todos os seus partidos e vencendo na final dos playoffs ao Eléctrico FC. En 2015 Moncho adestrou tamén a selección angolana, coa que gañou a medalla de prata no Afrobasket de 2015.
Co Dragon Force xa na primeira división, e renomeado de novo a FC Porto, conseguiu meter o equipo na final dos playoffs, onde derrotou ao Benfica e gañou o 12º título de liga para o club portuense. Gañou tamén a Copa da Liga dese ano e na tempada 2018/19 unha nova Copa e unha Supercopa.
Zhat
Zhat (en Жат) é un filme casaco de escrito e dirixido por Ermek Tursunov. O filme foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto.
Aeroporto de Pula
O aeroporto de Pula (IATA: PUY, ICAO: LDPL) é o aeroporto internacional que serve á cidade croata de Pula. Atópase a 6 km do centro da cidade. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 436 121 pasaxeiros. Está designado como aeroporto alternativo para partes de Eslovenia e de varias vidades do leste de Italia.
Jerome Urban
Jerome Urban, nado en 1914 e finado en 1991, foi un cirurxián oncólogo estadounidense que promoveu as mastectomías superradicais até 1963, cando a falta de diferenzas nos indicadores de supervivencia en dez anos o convenceron de que non funcionaban mellor que a menos mutilante mastectomía radical.
Educación
Naceu en Brooklyn, asistiu ó Andrew College e á Columbia University College of Physicians and Surgeons. Foi cirurxián oncólogo residente no Memorial Sloan-Kettering baixo as ordes de George T. Pack.
Victoriano Crémer
Victoriano Crémer Alonso, nado en Burgos o 18 de decembro de 1906 e finado en León o 27 de xuño de 2009, foi un tipógrafo, xornalista e poeta español.
Traxectoria
Radicado en León, onde militou na CNT e no Partido Sindicalista. Colaborou en Solidaridad Obrera e La Calle. Foi un poeta social nos anos corenta.
Robert Curbeam
Robert Lee Curbeam, Jr., nado en Baltimore (Maryland) o 5 de marzo de 1962, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-116, STS-98 e STS-85. Pasou un total de 37,61 días no espazo.
Traxectoria
Curbeam é graduado en enxeñería aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1984, con máster na Escola Naval de Posgraduados en 1990.
Foi seleccionado pola NASA en decembro de 1994, completando o seu adestramento un ano despois. Participou nas misións STS-116, STS-98 e STS-85, pasando un total de 37,61 días no espazo
Vigo, Vilapedre, Vilalba
Vigo é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Dinastía Omeia
miniatura|Fachada sur e patio da mesquita omeia en [[Damasco, Siria. É un dos grandes legados arquitectónicos que deixou esta dinastía. Unha das súas características máis célebres e notables son os mosaicos feitos con ouro que posúe esta mesquita que data do século VIII.]]
miniatura|Mapa das posesións territoriais do Califato Omeia no seu momento de máxima expansión.
A Dinastía omeia (Árabe بنو أمية banū umayya / الأمويون al-umawiyyūn); Persa امویان (Omaviyân), turco, Emevi) foi unha gran dinastía árabe que reinou en todo o mundo musulmán instaurando o califato Omeia na época do Califato de Damasco (661-750). Logo, tralo seu derrocamento e exterminio, a mans da dinastía Abbásida, estableceron o seu dominio na Península Ibérica cun dos últimos descendentes da dinastía, Abderramán I (Abd ar-Rahman I), este instaurou un débil emirato que se foi afianzando ata constituírse coma un califato independente, o Califato de Córdoba (756-1031).
Orixe
O nome da dinastía débese ás súas orixes. Eran os descendentes de Omeia, un árabe musulmán do clan de Mahoma. Este estivo casado, por dúas veces, con fillas de Mahoma. Aí era onde os Omeias sustentaban a orixe lexítima do seu poder (ademais de venceren na guerra civil polo Califato).
miniatura|200px|Patio da mesquita omeia en Damasco. Dise que tiñan que lexitimar o seu poder debido a que no momento da instauración do Califato Omeia, é dicir, despois da susodita guerra civil, existían uns criterios (máis ben xurdiron nese intre) ou requisitos para poder ser califa.
Os criterios que se debían ter en conta eran os seguintes (todo isto dende perspectiva do pensamento sunita).
Esplendor
Despois de rematar con diversas loitas internas provocadas pola ansia de poder dalgúns dos seus inimigos, os omeias, a partir do califa Abd al-Malik (685-705), que foi o último que tivo que sufocar grandes asaltos ó poder, outorgáronlle ó poder califal o respecto que lle correspondía (o califa tiña poder relixioso ademais do político). E entón, unha vez que o clima político estaba algo máis calmo, a forza dos omeias no Califato acadou cotas nunca logradas antes.