cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Debate
El Debate foi un periódico español editado en Madrid entre 1910 e 1936. Pertencía á Editorial Católica, durante a súa existencia a publicación mantivo unha liña editorial de corte conservador e católico. O último número saíu despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936; durante a guerra civil as súas instalacións foron confiscadas polas autoridades republicanas. Co final da guerra chegouse a editar unha edición especial de El Debate, pero a ditadura franquista non autorizou a súa nova posta en marcha, o que significou a súa desaparición definitiva.
Historia e características
Foi creado polo xornalista Guillermo de Rivas e dirixido nos seus comezos por Basilio Álvarez, porén ao ano da súa aparición foi traspasado, cunha etapa intermedia durante a que foi propiedade de Santiago Mataix, á Asociación Católica Nacional de Propagandistas (ACNdP), facéndose coa dirección Ángel Herrera Oria, en novembro de 1911. Posteriormente pasou a ser propiedade da Editorial Católica, creada en 1912.
As crónicas bélicas da primeira guerra mundial acompañadas con mapas de Armando Guerra multiplicaron a tirada do periódico. Durante estes anos El Debate foi subvencionado economicamente pola embaixada alemá e mantivo unha liña editorial abertamente xermanófila.
En 1929 impulsou a súa propia axencia de noticias, Logos, que posteriormente foi a axencia do grupo Editorial Católica. thumb|Portada do periódico o 13 de decembro de 1918. Durante a Segunda República o goberno suspendeu a súa actividade en varias ocasións. Pertencente ao mesmo grupo do que xurdiu o partido Acción Popular, era o medio de expresión oficioso do seu sucesor, a CEDA, a coalición dereitista que gañou as eleccións en 1933. En 1935, a Editorial Católica adquiriu unha moderna rotativa, situada no número 4 da rúa de Afonso XI, na que se pasou a imprimir El Debate e un periódico de nova creación, o vespertino Ya.
Calcúlase que en 1931 tiña unha tirada diaria entre os 60 000 e 80 000 exemplares e en 1936, duns 80 000 exemplares. O seu último director foi Francisco de Luis, trala dimisión de Ángel Herrera Oria en febreiro de 1933. Aliñado coas propostas da CEDA, o periódico defendeu unha liña editorial accidentalista, aínda que esta postura inicial co paso do tempo foi diluíndose para rematar desembocando nunha postura marcadamente anti-republicana. O último número de El Debate saíu á rúa o 19 de xullo de 1936. Ese mesmo día, o goberno acolléndose á Lei de Defensa da República divulgou a través de Unión Radio a incautación do periódico:
Desta forma, as instalacións onde se imprimían os periódicos da Editorial Católica foron confiscadas por diversos integrantes do Frente Popular. Mundo Obrero, o portavoz do Partido Comunista de España (PCE), foi impreso utilizando o material de Ya, en tanto que Política, o órgano de comunicación de Izquierda Republicana (IR), quedou co de El Debate. Ao remate da guerra civil, un grupo dos seus antigos redactores e alumnos da Escola de Xornalismo dirixidos por Nicolás González Ruiz lanzaron un número especial de El Debate o 28 de marzo de 1939, inmediatamente despois da entrada das tropas franquistas na capital. Pero ante a prohibición da ditadura de restablecer El Debate, a empresa da Editorial Católica recuperou a súa herdanza no diario Ya, de menor significación política.
Naturalización
A naturalización é un medio de adquisición derivativa da nacionalidade, distinto por tanto da adquisición orixinaria, polo nacemento.
Aeroporto de Murcia-San Javier
O Aeroporto de Murcia-San Javier (IATA: MJV, OACI: LELC) é unha base aérea militar do Exército do Aire situada xunto ao mar Menor, na pedanía de Santiago de la Ribera, no concello de San Javier (Rexión de Murcia), a 50 quilómetros da cidade de Murcia.
Estivo aberta ao tráfico civil como aeroporto público xestionado por Aena ata o 15 de xaneiro de 2019, cando se inaugurou o Aeroporto Internacional da Rexión de Murcia.
Naturalización
As circunstancias que normalmente se prevén como requisitos para a nacionalización son:
Aeroporto de Murcia-San Javier
Historia
O aeroporto ten a capacidade para recibir avións de mediano tamaño como un Boeing 757 ou un Airbus A300. Conta con dúas pistas, a principal é a 05 R/23 L e outra secundaria 05 L/05L/23R de menor lonxitude, aberta en 2011 e destinada en exclusiva a material L-26 Baruto da escola elemental de San Javier, co que a principal é utilizada por material L-25 Mirlo (CASA C-101) combinado con voos civís durante todo o día.
Foi remodelado para ser usado como aeroporto civil en 1995, ano no cal tivo un volume de 88.608 pasaxeiros. No ano 2004 a terminal recibiu unha ampliación de 1.100 metros, ademais de poñer en funcionamento novos equipos na zona de entrega de equipaxe. Cara a 2006 rematáronse as obras de remodelación e ampliación onde se habilitaron 8 mostradores máis quedando un total de 18, aumentouse o tamaño da zona de seguridade, inauguráronse unha cafetaría e tendas de duty free ademais de novos baños.
En marzo de 2011 inaugurouse a segunda pista do aeroporto para que puidese operar como aeroporto civil as 24 horas ao día, tras un investimento duns 67 millóns de euros por parte da empresa estatal Aena.
En xuño de 2011 o novo director do aeroporto de San Javier confirmou que Aena tiña previsto un plan de investimentos (como a ampliación da terminal de pasaxeiros) e que non se pecharía San Javier coa apertura de Corvera.
Non obstante, ao quedar Aena como adxudicataria do novo Aeroporto Internacional, confirmouse que todas as operacións e o persoal serían trasladados de San Javier a Corvera, quedando San Javier para uso militar exclusivamente.
O aeroporto pechou ao tráfico civil o 14 de xaneiro de 2019, debido á apertura o día seguinte do novo aeroporto de Corvera. O último voo foi operado por Ryanair entre San Javier e Manchester.
Miranda Aldhouse-Green
Miranda Jane Aldhouse-Green, nada o 24 de xullo de 1947 é unha investigadora e arqueóloga británica. Até o ano 2000 aproximadamente publicou como Miranda Green ou Miranda J. Green.
Traxectoria
Os seus campos de investigación son a Idade de Ferro e a cultura romano-británica, particularmente a iconografía galorromana e as actividades rituais de sacrificios.
Vida persoal
Aldhouse-Green casou en 1970 co arqueólogo Stephen Aldhouse-Green, antes apelidado Stephen Green.
O Penedo, Maroxo, Arzúa
O Penedo é un lugar da parroquia de Maroxo no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Louis Jourdan
Louis Robert Gendre, nado en Marsella o 19 de xuño de 1921 e finado en Beverly Hills (California) o 14 de febreiro de 2015, foi un actor de cinema e televisión francés, coñecido como Louis Jourdan.
Primeiros anos
Jourdan en Marsella, Francia, en 1921, un dos tres fillos de Henry Gendre, propietario dun hotel, e Yvonne Jourdan. Foi educado en Francia, Turquía e Gran Bretaña e estudou interpretación na École Dramatique. Mentres estudaba, comezou a actuar no teatro profesional, onde chamou a atención do director Marc Allégret, que o contratou para traballar como axudante de cámara en Entrée des Artistes.
Allégret lanzou a Jourdan no que ía ser o seu primeiro filme, Le Corsaire en 1939 xunto a Charles Boyer. A rodaxe foi interrompida pola segunda guerra mundial e nunca se retomou.
Segunda guerra mundial
Jourdan era demasiado novo para servir no exército e foi contratado por Julien Duvivier xunto co seu irmán Pierre para aparecer en Untel père et fils en Roma. Foi interrompido pola declaración de guerra entre Francia e Italia; regresou a Francia e pasou un ano nun equipo de traballo.
Carreira en Hollywood
Citado polo autor James McKay como a "personificación do suave continental", Jourdan foi visto nun filme francés por un cazatalentos de David O. Selznick, que ofreceu ao actor un contrato de traballo. O seu primeiro filme estadounidense foi The Paradine Case, un drama dirixido por Alfred Hitchcock e protagonizado por Gregory Peck e Alida Valli. En Hollywood, fixo amizade con varias estrelas que compartían o seu amor polo xogo do cróquet. Jourdan discutiu a miúdo con Selznick, que o suspendeu varias veces por rexeitar os papeis.
En 1948 protagonizou, xunto con Joan Fontaine, o filme de Max Ophüls Carta dunha descoñecida. Despois de aparecer en Three Coins in the Fountain (1954), Jourdan debutou en Broadway no papel principal do drama de Billy Rose The Immoralist. Regresou á Great White Way por pouco tempo en 1955 e ese mesmo ano debutou na televisión estadounidense interpretando o inspector Beaumont na serie Paris Precinct. En 1956, apareceu no filme The Swan xunto con Grace Kelly e Alec Guinness, interpretando o papel do doutor Nicholas Agi.
Euskaltegi
miniatura|250px|Euskaltegi municipal de [[Barakaldo, en Biscaia.]] Os euskaltegi (pronunciado "euskaltegui") son centros de ensino da lingua éuscara orientados, maioritariamente, á ensinanza de adultos. Os euskaltegis atópanse principalmente na Comunidade Autónoma Vasca e Navarra, aínda que tamén os hai en Iparralde. Ademais, as euskal etxeas (casas ou centros culturais vascos) atópanse distribuídas por todo o mundo.
Vilas, Bastavales, Brión
Vilas é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 68 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 31 eran homes e 37 eran mulleres.
Euskaltegi
Existen dous tipos de euskaltegis dependendo da súa titularidade:
Louis Jourdan
Carreira en Hollywood
Nos anos posteriores, Jourdan tamén apareceu na televisión, incluíndo Count Dracula en 1977 para a BBC e o episodio de Columbo "Murder Under Glass" de 1978. Máis tarde interpretou a Anton Arcane no filme Swamp Thing (1982) e na súa secuela The Return of Swamp Thing (1989). En 1983, Jourdan interpretou ao villano Kamal Khan no filme de James Bond 007: Octopussy. Interpretou o barón Pierre de Coubertin en The First Olympics: Athens 1896, unha serie de televisión de 1984 sobre os Xogos Olímpicos de Atenas de 1896.
Euskaltegi
A meirande parte dos euskaltegis de titularidade privada agrúpanse en federacións, entre as que destacan Alfabetatze eta Euskalduntze Koordinakundea (AEK) e Ikastari Kultur Elkartea (IKA). Aqueles euskaltegis onde se poden realizar estudos en réxime de internado reciben o nome de barnetegi (pronunciado "barnetegui").
Louis Jourdan
Pasamento
Jourdan morreu na súa casa de Beverly Hills o 14 de febreiro de 2015 aos 93 anos.
Euskaltegi
miniatura|Euskaltegi Abarrak, de AEK, en [[Durango, País Vasco|Durango.]]
Valindarcas, Conforto, A Pontenova
Valindarcas é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Euskaltegi
Etimoloxía
O termo euskaltegi componse da palabra éuscara euskal, que se refire á lingua éuscara e -tegi que sinala "lugar", en consecuencia, o termo pódese traducir como "o lugar do éuscaro". Barnetegi componse por barne que significa "interno" e podería traducirse como "lugar de internos".
Bitinia
Co nome de Bitinia podémonos referir a varias realidades xeográficas e políticas da Asia Menor antiga.
Louis Jourdan
Vida persoal
En xullo de 2010, Jourdan foi nomeado oficial da Lexión de Honra, que recibiu acompañado de amigos, incluídos Sidney Poitier e Kirk Douglas.
Jourdan ten dúas estrelas no Paseo da Fama de Hollywood no 6153 e no 6445 Hollywood Boulevard.
Lepóridos
miniatura|240px|Coello europeo ([[Oryctolagus cuniculus).]]
A dos lepóridos (Leporidae) é unha das dúas familias de mamíferos que se integran na orde dos lagomorfos (a outra é a dos ocotónidos).
A familia comprende unhas cincuenta especies agrupadas en once xéneros, que son coñecidas vulgarmente como lebres e coellos.
Descrición
A familia foi descrita en 1817 polo anatomista, entomólogo e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso, Johann Fischer von Waldheim, en ''Mém. Soc. Imp. Nat. Moscow'', 5: 372.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Leporidae, está formado, como é norma, pola raíz do xenitivo, leporis, do nome do xénero tipo, Lepus, á que se lle engade o sufixo do latín científico -ĭdae, empregado para construír os nomes das familias de animais.
Xéneros
Na familia recoñécense os once xéneros seguintes:
Nomes comúns
O nome común coello designa normalmente a calquera das especies da familia, con excepción das do xénero Lepus, ás que se coñece como lebres. Este último xénero caracterízase pola precocidade das crías, que son capaces de correr e de alimentárense por si mesmas desde o momento do nacemento, teñen as orellas e os ollos máis desenvolvidos, son máis veloces na carreira (algunhas especies chegan aos 70 km/h), non constrúen tobos senón simples encamamentos en engrobas do terreo, e paren crías provistas de pelo e cos ollos abertos. As especies do xénero Pronolagus son denominadas indistintamente lebres ou coellos.
Anatomía
Os lepóridos teñen un corpo de conformación atlética, coas extremidades posteriores moi fortes, que lles permiten impulsarse con velocidade realizando saltos e acrobacias rechamantes. O seu esqueleto é fino e fráxil aos golpes; palpándolles o dorso pódense apreciar as apófises espiñosas. A cola adoita ter a zona ventral máis clara que o resto do corpo, sendo capaces de comunicárense con rápidos movemientos desta. As extremidades anteriores son máis finas. Sérvenlles na fuxida xa que grazas a elas poden realizar cambios bruscos de dirección. A cabeza caracterízase polas orellas longas. Na boca presentan dúas fileiras de dentes incisivos. Nos ollos teñen unha terceira pálpebra semitransparente que, nas pelexas dos machos polo apareamento impide a entrada de area ou lesións na pupila. A pelaxe é fina e sedosa, cos pelos de lonxitude variábel segundo as especies.
Bioloxía
Os lepóridos habitan todo o mundo salvo algunhas illas oceánicas e a Antártida. Son animais herbívoros de gran plasticidade ecolóxica e que se reproducen a gran velocidade, polo que son unha peza cinexética común en todo o globo e presa habitual de moitos mamíferos carnívoros (linces, lobos, raposos, mustélidos, osos, así como de varias aguias).
Evolución
miniatura|Cranio de Serengetilagus praecapensis. Naturkundemuseum, [[Berlín.]] As especies de lepóridos máis antigas que se coñecen datan do eoceno tardío, momento no que a familia xa estaba presente en América do Norte e Asia. Ao longo da súa evolución, o grupo foise adaptando cada vez máis ás rápidas carreiras e aos saltos. Por exemplo, Palaeolagus, un coello extinto do oligoceno de América do Norte, tiña as patas traseiras máis curtas que as formas modernas (o que indica que corría en lugar de saltar) aínda que na maioría dos demais aspectos era bastante parecido a un coello actual.
Dous achados de fósiles, aínda sen nome, datados en hai uns 48 Ma (na China) e nuns 53 Ma (na India), aínda que primitivos, mostran o nortello leporínico característico, o que indica que a diverxencia dos ocotónidos e os lepóridos foi máis antiga do que se pensaba.
O cladograma que se mostra, de Kraatz et al. (2015), está baseado en análises xenéticas de ADN mitocondrial e nucler.
Gavrilo Princip
miniatura|Gavrilo Princip en [[Theresienstadt.]]
Gavrilo Princip (o seu apelido é ás veces transcrito Prinzip e Printsip), nado en Obljaj (Bosnia e Hercegovina) o 25 de xullo de 1894 e finado en Terezin o 28 de abril de 1918, foi un nacionalista serbio, coñecido por asasinar en 1914 o arquiduque Francisco Fernando de Austria.
Traxectoria
Membro da sociedade Xove Bosnia (Mlada Bosnia) desde 1912, asasinou o 28 de xuño de 1914 o arquiduque Francisco Fernando de Austria, herdeiro do trono austro-húngaro, e a súa esposa a duquesa de Hohenberg, de solteira condesa Sophie Chotek.
A Bosnia Moza propugnaba a unión dese país con Serbia, pois por entón aínda formaba parte do Imperio austro-húngaro. O atentado contou coa participación, ademais da de Princip, coa doutros cinco compañeiros. O grupo estaba armado con pistolas e bombas, fornecidas pola sociedade secreta Man Negra (Crna Ruka), que contaba con simpatizantes da oficialidade serbia e mesmo a austríaca. O obxectivo da Man Negra era modificar o xa vello imperio dual austro-húngaro ampliándoo nun imperio trilateral servo-austríaco-húngaro. A arma que usou Princip foi unha pistola semiautomática Browning M 1910, do calibre 7,65 mm. Só dous dos perpretantes do atentado foron detidos pola policía, Gavrilo e máis o seu amigo Nedeljko Čabrinović. O resto dos secuaces non puideron entrar en acción e refugaron darse a coñecer.
Este sucedido, no contexto tenso da época, tivo repercusións que conduciran ao estoupido da primeira guerra mundial.
Princip morreu, oficialmente, de tuberculose durante o seu encarceramento, mais probabelmente fose máis ben a causa da fame e do frío provocados pola actitude dos oficiais austríacos que o custodiaban.
Princip foi escollido entre os conxurados para disparar sobre o arquiduque, aínda que tamén é certo que a súa xove idade podía evitarlle as peores consecuencias en caso de ser detido; de xeito que a data do seu nacemento non era un feito secundario.
Princip morreu na fortaleza de Theresienstadt, hoxe en día denominada Terezin, na República Checa, que sería posteriormente utilizada como campo de concentración durante a segunda guerra mundial.
Camarles
Camarles é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Glödnitz
miniatura|Localización de Glödnitz Glödnitz é un concello de Carintia, Austria, localizado no distrito de Sankt Veit an der Glan, a superficie é de 74.65 km² e ten unha poboación de 1.004 habitantes (2001). O 90.8% da poboación é católica e o 3.7% evanxélica. A primeira mención da localidade é do 898 co nome de Glodati.
Xinzo, Bastavales, Brión
Xinzo é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 26 eran mulleres.
Segmentos de automóbiles en Europa
Os segmentos definidos son:
A esta clasificación engadíronse outros segmentos.
Os vehículos que non entran dentro dos seis primeiros segmentos son internacionalmente identificados coas siglas, MPV, SUV, pero tamén, por exemplo, LCV (vehículos comerciais lixeiros) MCV (vehículo comercial medio) e outros. Unha relevante entidade privada na seguridade europea: a EuroNCAP, aínda mantén a clasificación dos vehículos de acordo co vello método británico.
638
Outros
Historia ano a ano
Distrito Histórico de Pleasant Street (Gainesville, Florida)
O Distrito Histórico de Pleasant Street é un distrito histórico dos Estados Unidos (designado como tal o 20 de abril de 1989 ) localizado en Gainesville, Florida. Abarca aproximadamente 3,1 km², estando delimitado polas Northwest 8th Avenue, Northwest 1st Street, Northwest 2nd Avenue e Northwest 6th Street. Abrangue dentro do seu perímetro un total de 259 edificios históricos.
No ano 1984 fundouse unha asociación chamada Pleasant Street Historic Society (Sociedade Histórica de Pleasant Street), que naceu coa intención de preservar, promover e protexer ao barrio ou distrito de Pleasant Street, investigando a súa historia, eventos e persoeiros, e á historia afroamericana no Condado de Alachua. Outra das súas funcións é a de mellorar a comunicación entre os propietarios e a comunidade financeira, coa fin de incrementar o valor patrimonial do barrio. O seu pulo, e o doutras organizacións locais, deron lugar en 1989 á declaración do barrio como distrito histórico polo NRHP.
Oulainen
Oulainen é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 7 481 habitantes. A superficie do termo municipal é de 597,53 km2, dos cales 9,74 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 12,73 hab./km².
Limita cos concellos de Alavieska, Haapavesi, Merijärvi, Pyhäjoki, Raahe e Ylivieska, todos eles pertencentes á súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Alborelle, Soñeiro, Sada
Alborelle é un lugar da parroquia de Soñeiro no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 50 habitantes (25 homes e 25 mulleres).
Cícero
Esta medida non está internacionalmente unificada. Equivale aproximadamente á pica anglosaxoa: nos Estados Unidos, así como en boa parte dos países hispanoamericanos, chámaselle pica e, aínda que tamén se divide en 12 puntos, é algo menor e equivale a 4,2177 mm. No sistema Fournier ten tamén 12 puntos pero mide 4,2 mm, e na Imprenta Real de Turín (Italia) mide 4,776 mm.
Historia
O cícero foi inventado polo tipógrafo Pierre Simon Fournier en 1737. Fournier baseouse nunha letra de 11 puntos coa que se imprimiran en 1469, en Venecia, as Epístolas familiares de Cicerón. De aí deriva o nome de cícero.
Baiordo, Coristanco, Coristanco
Baiordo é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 11 mulleres.
Ioanna Karistiani
Ioanna Karistiani, transliteración do grego Ιωάννα Καρυστιάνη, nada en Chania (Creta) o 8 de setembro de 1952, é unha escritora grega distinguida co Premio Nacional de Literatura de Grecia. As súas dúas obras de maior éxito internacional son Η κυρία Κατάκη e Μικρά Αγγλία ; esta última foi levada ao cinema en 2013 por Pantelis Voulgaris, cineasta que é a súa parella e co cal ten dous fillos.
O Vilar, Maroxo, Arzúa
O Vilar é un lugar da parroquia de Maroxo no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres.
Gándara, San Salvador de Bastavales, Brión
Gándara é un lugar da parroquia dos San Salvador de Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 20 eran homes e 25 eran mulleres.
Máximo Tomé
Máximo Tomé González, nado en Vigo en 1868 e finado en Ribadavia o 9 de novembro de 1925, foi un xornalista galego.
Capafonts
Capafonts é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Máximo Tomé
Traxectoria
Foi redactor de El Látigo e El Iris Literario de Pontevedra. Trasladouse a Ribadavia con 17 anos, e alí dirixiu os periódicos El Obrero (1891-1897) e El Avia Ilustrado (1897-1900) e fundou en 1900 El Ribadaviense, que dirixiu ata a súa morte en 1925. Tamén foi director-presidente do orfeón El Eco de Avia a partir de 1896.
San Miguel, Maroxo, Arzúa
San Miguel é un lugar da parroquia de Maroxo no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Refraneiro galego sobre o can
miniatura| miniatura| O home, de meniño rei, de mozo, galán, de casado, burro, e de vello can.
Lingua bobo
A lingua bobo é unha lingua da familia mandé falada en Burkina Faso polo pobo bobo. A cidade occidental de Bobo-Dioulasso é chamada en parte polo pobo bobo.
O Vilar, Conforto, A Pontenova
O Vilar é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 37 habitantes (21 homes e 16 mulleres).
Copa da Costa
A Copa da Costa é unha competición futbolística por eliminatorias de partidos de ida volta. Recibe o nome pola Costa da Morte e nela participan equipos das comarcas da Barcala, Noia, Soneira, Bergantiños, Xallas, Muros e Fisterra.
A final de 2017 entre o Dumbría e o Fisterra foi televisada por primeira vez en directo vía streaming pola web da TVG e retransmitida en diferido na TVG2.
Somalia nos Xogos Olímpicos
Somalia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1972, e dende entón participou na maioría dos Xogos Olímpicos de Verán. O país non competiu en 1976 e 1980 ao unirse a boicots. Tampouco participou en 1992 por da fame. Somalia nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno e os seus deportistas nunca gañaron unha medalla olímpica.
Ramiro Ciorraga
Traxectoria
Fillo de José Ciorraga Mozo, secretario do Xulgado da Estrada e de Dolores Soto Riveira. Estudou a carreira eclesiástica no Seminario de Santiago de Compostela e ordenouse sacerdote. Foi cóengo da Catedral de Santiago de Compostela. Morreu en Cangas o 30 de agosto de 1908 onde estaba para predicar na festa do Cristo.
Recoñecementos
En 1912 o concello da Estrada acordou dar o seu nome á praza onde estaba a súa casa. En 1918 colocouse unha placa. Coa República o seu nome desapareceu do rueiro estradense.
Nikol Pashinyan
Nikol Pashinyan (en Նիկոլ Փաշինյան), nado en Ijevan o 1 de xuño de 1975, é un político armenio, actual primeiro ministro de Armenia desde 2018.
Antes de dedicarse á política era editor do xornal Haykakan Zhamanak. Posteriormente foi un dos líderes do opositor Congreso Nacional Armenio, desempeñando un papel destacado nas protestas polo resultado das eleccións presidenciais de 2008. Entre 2009 e 2011 permaneceu arrestado baixo a acusación de desorde pública, aínda que o goberno de Sargsyan terminou amnistiándoo. En 2012 puido presentarse aos comicios e foi elixido membro da Asemblea Nacional de Armenia. Desde 2013 encabeza o movemento liberal «Contrato Civil».
Pashinyan liderou as protestas en Armenia de 2018 que levaron a dimisión de Serzh Sargsyan e o seu posterior nomeamento como primeiro ministro.
Séneca
Lucio Anneo Séneca, nado cara ao ano 4 a. C. en Corduba (a actual Córdoba) e finado no 65 en Roma, foi un filósofo do Imperio Romano, máis coñecido como Séneca o Novo e clasificado xeralmente como estoico.
Nikol Pashinyan
Biografía
En 1999, mentres exercía como redactor xefe do diario Oragir, foi condenado a un ano de prisión por inxurias contra a esposa do primeiro ministro, sen chegar a entrar no cárcere. Ese mesmo ano estableceu o xornal Haykakan Zhamanak, (en inglés, The Armenian Times), cuxa liña editorial denunciaba presuntos casos de corrupción e nepotismo do gobernante Partido Republicano de Armenia. Pashinyan permaneceu á fronte da cabeceira até 2008, cando delegou a responsabilidade na súa esposa.
Pashinyan sufriu un intento de atentado con coche bomba en 2004, do que se librou porque o artefacto estalara mentres el seguía na redacción.
Séneca
Primeira carreira política
Séneca sempre tivo unha saúde enfermiza, especialmente debido á asma que padecía dende a súa infancia. Tanto é así que chegou a escribir que o único que lle impedía suicidarse era a tristeza que sentiría o seu pai cando o perdera.
No ano 31 volveu a Roma, onde foi nomeado Cuestor, feito co que iniciou o seu cursus honorum, no que pronto destacou polas súas grandes facultades de escritor e orador. No ano 37, cando o emperador Calígula sucedeu a Tiberio, Séneca convertérase no principal orador do Senado e xa provocara a envexa e os celos do novo e megalómano César, o cal ordenou a súa execución. Pénsase que foi unha muller próxima ao círculo máis íntimo de Calígula a que conseguiu que este revogase a sentenza, ao afirmar que Séneca padecía tuberculose e pronto falecería por si mesmo. Como consecuencia disto, Séneca retirouse da vida pública.
Nikol Pashinyan
Biografía
Está casado coa tamén xornalista Anna Hakobyan e ten catro fillos.
Séneca
Primeira carreira política
No ano 41, coa morte de Calígula e coa entronización de Claudio, Séneca, que continuaba sendo unha persoa relevante dentro do estamento político romano, foi de novo condenado á morte. Desta vez a pena cambiouse por un desterro a Córsega. A sentenza oficial acusábao de adulterio con Xulia Livilla, irmá de Calígula. É bastante improbable que isto fose certo pero descoñécense as causas reais. O máis probable é que fose condenado porque a esposa de Claudio, a célebre Valeria Mesalina, considerábao perigoso, xa que a entronización de Claudio producírase contra a oposición do Senado e Séneca, que debido ao seu prestixio como orador, era un dos senadores máis influentes.
Exilio en Córsega e retorno a Roma
O seu exilio en Córsega durou 8 anos. Durante ese tempo, a raíz da morte de se pai, escribiulle un ensaio de consolación á súa nai Helvia. Destaca por propugnar actitudes estoicas moi diferentes ás que, por ese mesmo período, se mostran na Consolación a Polibio, escrito co cal trataba de conseguir o perdón imperial.
Nikol Pashinyan
Traxectoria política
Un ano máis tarde apoiou a candidatura do expresidente Levon Ter-Petrosyan para as presidenciais de 2008, a través do opositor Congreso Nacional Armenio (HAK). A vitoria do oficialista Serzh Sargsyan con maioría absoluta motivou unha denuncia por fraude electoral, así como numerosas protestas cidadás na praza da Ópera de Iereván durante as seguintes dúas semanas, nas que Pashinyan foi un dos rostros máis visibles. A acción policial para disolvelas terminou cun saldo de 10 mortos e 200 feridos, a declaración do estado de emerxencia e o arresto domiciliario de Petrosyan entre outros opositores. Pashinián foi acusado de desorde pública e ditouse unha orde de procura e captura contra el.
Séneca
Exilio en Córsega e retorno a Roma
O desterro durou ata que a nova esposa de Claudio, Agripina a Menor, lle conseguiu o perdón imperial. Reclamárono en Roma e, por indicación de Agripina, nomeárono pretor na cidade. O favor imperial non rematou aí, pois no ano 51, de novo grazas á mesma muller, nomeárono titor do mozo Lucio Domicio Ahenobarbo, futuro Nerón, que era fillo dun matrimonio anterior desta. Isto debeuse a que Agripina, á parte de buscar un titor ilustre para o seu fillo, cría que a fama de Séneca faría que a familia imperial ganara en popularidade, ademais de considerar que Séneca sería un importante aliado e un sabio conselleiro nos plans de acadar o poder que albergaba para Nerón.
Nikol Pashinyan
Traxectoria política
Trala súa posta en liberdade, Pashinyan foi elixido deputado da Asemblea Nacional de Armenia polo HAK nas eleccións parlamentarias de 2012. Un ano despois participou na fundación do movemento liberal Contrato Civil. De cara ás eleccións parlamentarias de 2017 liderou a coalición opositora «Yelk», que quedou terceira a nivel nacional (co 7.78% dos votos) e segunda nas municipais para a alcaldía de Iereván. Devandito movemento foi apoiado polo exprimer ministro Aram Sargsyan e o activista Edmon Marukyan.
Séneca
Exilio en Córsega e retorno a Roma
No ano 54, o emperador Claudio faleceu (segundo a maioría das fontes históricas, envelenado pola súa esposa) e o seu fillastro Nerón subiu ao poder. Aínda que non hai ningunha evidencia de que Séneca estivese involucrado no asasinato de Claudio, si que se mofou do vello emperador na súa obra satírica titulada Apocolocyntosis divi Claudii («Cabazificación do divino Claudio»), na que este, tras unha serie de vicisitudes, acaba como un mero burócrata no Hades. Coa subida ao poder do mozo Nerón, que tiña uns 17 anos, Séneca foi nomeado conselleiro político e ministro, xunto cun militar chamado Sexto Afranio Burro.
Goberno do Imperio Romano
Durante os oito anos seguintes, Séneca e Burro, a quen todos os historiadores romanos consideraron as persoas de maior valía e ilustración no contorno de Nerón, gobernaron de facto o Imperio Romano. Dito período destacaría por ser un dos de mellor e máis xusto goberno de toda a época imperial. A súa política, baseada no compromiso e na diplomacia máis que en innovacións e idealismo, foi modesta pero eficiente: tratouse en todo momento de refrear os excesos do mozo Nerón, ao tempo que evitaban depositar gran poder real nas mans de Agripina. Así, mentres Nerón se dedicaba, seguindo as instrucións de Séneca, a un ocio moralmente «aceptable», Séneca e Burro fixéronse co poder. Unha vez aí promoveron unha serie de reformas legais e financeiras, como a redución dos impostos indirectos, perseguiron a corrupción dos gobernadores provinciais, levaron a cabo unha exitosa guerra en Armenia, enviáronse expedicións para dar coas fontes do río Nilo... Durante este período nin Burro nin Séneca ocuparon ningún cargo institucional máis alá do de senadores, polo que exerceron o poder dende atrás, como meros conselleiros do mozo César.
Nikol Pashinyan
Protestas en Armenia de 2018
Pashinyan negociou o seu nomeamento como primeiro ministro de transición, co obxectivo de canalizar unha serie de reformas democráticas e económicas. A pesar do rexeitamento inicial por parte dalgúns membros do Partido Republicano, o 8 de maio obtivo os votos necesarios na Asemblea Nacional para ser nomeado primeiro ministro de Armenia.
Séneca
Goberno do Imperio Romano
Porén, conforme Nerón foi medrando, comenzou a desprenderse da «benigna» influencia de Séneca, que co paso do tempo, ía perdendo influencia sobre o seu pupilo. Este, que demostrara unha natureza cruel ao facer asasinar ao seu irmán, pronto comenzou a escoitar os consellos de membros da peor ralea da sociedade romana, meros arribistas que, como Publio Sulio Rufo, viron unha grande oportunidade para desprazar a Séneca do poder. Foi Rufo o que, no ano 58, acusou a Séneca de manter relacións sexuais con Agripina, co que deu orixe a unha campaña de desprestixio na que o filósofo foi acusado de extravagancia nos banquetes, hipocrisía e adulación nos seus escritos e, sobre todo, excesiva riqueza. De feito, é probable que a inmensa riqueza de Séneca propiciara a súa caída fronte a Nerón, o cal non toleraría que un particular puidese facerlle sombra nese aspecto.
Caída e morte
No ano 59, Agripina foi asasinada por Nerón, o que marcaría o comezo do fin de Séneca. Aínda que non estiveran involucrados, Séneca e Burro tiveron que levar a cabo unha campaña de lavado de imaxe pública do emperador, a fin de minimizar o impacto do crime: Séneca escribiu a famosa carta ao Senado na que xustificaba a Nerón e explicaba que Agripina conspirara na contra do seu fillo. Posteriormente, este feito provocou acusacións de hipocrisía contra Séneca. No ano 62, cando Burro faleceu (probablemente asasinado), a situación de Séneca no poder volveuse insostible, xa que perdeu boa parte do seu capital político e dos seus apoios. Ademais, a campaña de desprestixio privouno da proximidade ao emperador, o cal, rodeado de aduladores como Tigelino, Vitelio ou Petronio, pronto comenzaría a falar de desembarazarse do seu vello titor.
Así, ese mesmo ano, Séneca pediulle a Nerón retirarse da vida pública e ofreceulle toda a súa fortuna. O retiro foille concedido tacitamente, aínda que a fortuna non foi aceptada ata anos despois. Desta maneira, Séneca conseguiu retirarse da cada vez máis perigosa corte romana, e comenzou a pasar tempo viaxando polo sur de Italia coa súa segunda esposa, Paulina. Ao mesmo tempo, empezou a redactar unha das súas obras máis famosas, as Cartas a Lucilio, auténtico exemplo de ensaio, nas que ofrece todo tipo de sabios consellos e reflexións a Lucilio, un amigo íntimo que supostamente exercía como procurador romano en Sicilia. Esta obra serviría de exemplo e inspiración a Michel de Montaigne na redacción dos seus Ensaios.
Sobre a morte do filósofo, o historiador Tácito conta que o tribuno Silvano foi encomendado para darlle a noticia, pero sendo el un dos conxurados, e sentindo unha gran vergoña por Séneca, ordenoulle a outro tribuno que lle levara a notificación. Cando recibiu a noticia, examinou con calma a situación e pediu permiso para redactar o seu testamento, o cal lle foi denegado, pois a lei romana prevía que nestes casos todos os bens do conxurado pasaran ao patrimonio imperial.
Sabendo que Nerón actuaría con crueldade sobre el, decidiu suicidarse cortando os brazos e as pernas; a súa esposa Paulina quixo facer o mesmo para evitar ser humillada polo emperador, pero os gardas deste impediron ambas mortes. Séneca, ao ver que a súa morte non chegaba, pediu ao seu médico Eustacio Anneo que lle subministrase veleno grego (cicuta), o cal bebeu, pero sen ningún efecto. Pediu finalmente que o levasen a un baño quente, onde acabou asfixiado polo vapor, vítima da asma que padecía.
Ao suicidio de Séneca seguiu o dos seus dous irmáns e o seu sobriño Lucano, sabedores de que pronto a crueldade de Nerón recaería tamén sobre eles. O corpo deste foi incinerado sen cerimonia ningunha. Así o escribira el no testamento que fixera nos seus tempos de riqueza e poder, cando pensaba nos seus últimos momentos.
Fusil
350px|miniatura|Un [[M1903 Springfield, fusil de pasador de principios do século XX]] 350px|miniatura|Un [[SIG SG 550, fusil de asalto moderno]] Un fusil (do francés fusil) é unha arma de fogo portátil de canón longo, que dispara balas de largo alcance.
Fusil de chispa
Inicialmente, o fusil era unha arma pesada e moi imprecisa, cunha recarga moi lenta, que era case imposible en condicións ambientais desfavorables.
O mecanismo de disparo que existiu ata o primeiro terzo do século XIX foi a chave de chispa, que ao disparar producía faíscas que en contacto co po a través do oído, transmitían o lume á carga de po para propulsar a bala no interior do canón.
Arredor de 1830 xeneralizáronse os fusís que disparaban co mecanismo da chave de percusión e comezaron a utilizarse fusís con ánima raiada, mais as modificacións na composición e a forma da bala xa eran habituais a principios do século XIX.
A chave de percusión é un sistema de disparo que consiste nun martelo-percusor que bate contra un vaso de cobre (pistón) instalado sobre a boca dun tubo (chamado cheminea) que comunica co interior da parte traseira do canón do fusil. O cebo xa viña dentro da cazoleta, aínda que tamén había mecanismos de cinta de papel con cebos encapsulados no interior que se movían sobre o tubo. O martelo-percusor facía estoupar o cebo cun só golpe e unha chama libérase pola cheminea, provocando a ignición da carga de pólvora comprimida no canón e o disparo.
Parque Nacional Hardangervidda
O parque nacional Hardangervidda atópase en Noruega, nas rexións de Hordaland, Buskerund e Telemark.
Fusil
Fusil de chispa
Este sistema de tiro era moito máis seguro e eficaz que o fusil de chispa, mesmo en condicións meteorolóxicas adversas e, aínda que non melloraba a cadencia do disparo, ofrecía a seguridade de que o 90 % dos intentos de tiro fosen efectivos. A carga da arma aínda se realizaba a través da boca do canón, de xeito que o soldado debía permanecer de pé, exposto ao fogo inimigo, mentres carga a súa arma.
Parque Nacional Hardangervidda
Características
O parque foi creado no 1981 e protexe 342.000 hectáreas de terreo. As maiores elevacións son os picos de Berakupen (1530 metros),Sandfloegga (1719 metros) e Storfjell (1484 metros).
Fusil
Fusil de chispa
A comezos do século XIX, as balas de chumbo comezaron a endurecerse aliándoas con antimonio ou revestíndoas de cobre para evitar que a bala se desviase do seu camiño habitual, debido ás deformacións causadas durante o disparo. Tamén tiñan forma cilíndrica-cónica para favorecer a rotación cando se disparaban dende un canón rifle.
Parque Nacional Hardangervidda
Vexetación e fauna
O hábitat predominante é a tundra ártica, con presenza salientable de flores árticas, coma a saxífraga morada ou a dríade (Dryas octopetala). Alberga a maior poboación salvaxe de reno de toda Europa. Outros mamíferos son o raposo ártico e o lemming. As aves tamén están presentes coma a aguia real, o bufo nival ou o papoazul.
Fusil
Fusil de chispa
A primeira mención ao uso de sucos dentro dos canóns aparece nun edicto do goberno suízo de 1563, que describe armas brutas de pouca utilidade por empregaren balas de arma curta ou de canón da época, porque estas eran esféricas. Isto fixo que o uso de sucos fose rexeitado durante séculos e se preferise o uso de canóns lisos.
O raiado da ánima consiste en gravar unha serie de sucos ao longo da superficie interna do canón, que xiran nunha determinada dirección, completando un xiro de 360 ​​° arredor do eixe do canón a cada certa distancia. As rañuras fan que a bala xire varias veces, mantendo así a traxectoria estable durante o avance mantendo o seu eixe paralelo á liña de voo. Como consecuencia, o alcance e o obxectivo do fusil aumentan.
A obtención de pólvoras moito máis potentes e a incorporación de elementos de miras para disparar a diferentes distancias permitían a un bo tirador alcanzar facilmente un obxectivo inimigo a máis de 300 m de distancia e que a bala fose letal a máis dun quilómetro.
Fusil de cartucho
A seguinte grande innovación foi a aparición do cartucho, que contén nun único elemento a bala, a súa carga de proxección e o fulminante que inicia o disparo, que ata entón fora separado ou envolto parcialmente no papel que se empregaba como taco para a carga. Os primeiros cartuchos apareceron arredor da década de 1840; adoitaban estar envoltos en cartón ou pano encerado e ás veces non incluían o cebo, que se colocaba de xeito similar ás armas de percusión tradicionais arrincando o cartucho da parte traseira ao inserir o cartucho e pechar a arma, como na famosa carabina Sharps, unha carabina moi utilizada na colonización cara ao oeste nos Estados Unidos. A carga da arma simplificouse e acelerouse ao máximo co uso do cartucho, aínda que a maioría das armas aínda son de tiro único.
Fusil de pasador de tiro único
En Europa, o primeiro fusil de pasador apareceu a mediados do século XIX, chamado así polo mecanismo para extraer a caixa usada e recargala para un novo disparo, un cilindro metálico cunha proxección lateral semellante ao das antigas pechaduras que permitían abrir a arma na parte traseira do canón para colocar o cartucho, ao mesmo tempo armar o conxunto de resorte e percusor que golpearía a parte traseira do cartucho e logo pechalo ao lume. As armas de cartucho cárganse así dende a parte traseira do canón. Deste xeito, a arma pode cargarse en calquera posición, permitindo ao soldado cubrirse durante o proceso.
Durante a guerra civil nos Estados Unidos e a partir de varios prototipos existentes anteriormente, desenvolvéronse unha gran cantidade de fusís e carabinas capaces de disparar varias veces mediante procedementos mecánicos accionados manualmente, en xeral de panca. O fusil Spencer apareceu nesta guerra. Os novos cartuchos eran xa metálicos e impermeables e adoitaban almacenarse en tubos fixos e intercambiables no corpo da arma, creando así o primeiro cargador tubular (tubo ao longo e debaixo do canón), como o do fusil de panca Winchester. Este fusil foi emblemático da última parte da guerra e supuxo unha gran vantaxe para a cabalería da Unión: un soldado pode disparar doce veces ao minuto con total seguridade en comparación cos tres disparos que podía disparar un infante armado cun fusil de percusión. Na posguerra forxouse a lenda do Winchester 44.
Despois da guerra franco-prusiana de 1870-71, todos os exércitos do mundo cambiaron os fusís de percusión por varios sistemas de cartuchos, xeralmente de tiro único e con sistemas de panca ou de pasador.
Libro Vermello de Hergest
O Libro Vermello de Hergest (en galés Llyfr Coch Hergest) é un longo manuscrito escrito pouco despois de 1382, que se sitúa como un dos máis importantes manuscritos medievais escritos en lingua galesa. Contén unha colección de prosa e poesía galesas, en especial os contos dos Mabinogion, e poesía dos Gogynfeirdd. O manuscrito deriva o seu nome doa cor da súa encadernación de coiro e da súa asociación con Hergest Court entre finais do século XV e principios do XVII.
Compilación
O manuscrito foi escrito entre aproximadamente o 1382 e 1410. Un dos distintos copistas responsábeis do manuscrito foi identificado como Hywel Fychan fab Hywel Goch de Buellt. Sábese que traballou para Hopcyn ap Tomas ab Einion (c. 1330 - despois de 1403) de Ynysforgan, Swansea, e é posíbel que o manuscrito se compilase para Hopcyn.
Segundo o estudoso Daniel Huws, é "de lonxe libro medieval en galés de máis peso, o máis amplo nas súas dimensións [...] e o máis groso".
Historia
Semella que o manuscrito permaneceu nas mans da familia de Hopcyn ata finais do século XV, cando o neto de Hopcyn, Hopcyn ap Rhys, foi considerado cómplice da rebelión contra o rei Eduardo IV e consecuentemente perdeu gran parte das súas propiedades. Obtivérono os Vaughans de Tretower (Tretŵr), daquela en Breconshire, probabelmente en 1465 ao recibiren as posesións de Hopcyn. Esta propiedade vén suxerida por dúas odas (awdlau) dedicadas a Sir Thomas Vaughan (m. 1483) e os seus fillos, que foron escritas no manuscrito polo poeta galés Lewys Glyn Cothi en Tretower. O Libro Vermello logo pasou ao poder dos Vaughans de Hergest Court, preto de Kington nas Welsh Marches. Sir John Price de Brecon menciona que viu o manuscrito en 1550, presumibelmente en Hergest. A finais da década de 1560, William Salesbury atopou o manuscrito en poder de Sir Henry Sidney en Ludlow, cando Siancyn Gwyn de Llandiloes o recibiu prestado daquel.
A principios do século XVII, o Libro Vermello pasara aos Mansels de Margam, de aquí de novo a Glamorgan. Quizais foi levado a causa da voda entre a neta de Henry, Catherine Sidney, e Sir Lewis Mansel, de que se sabe que o posuía en 1634. Posteriormente o manuscrito áchase na colección de Thomas Wilkins (m. 1699), un clérigo e anticuario galés, quen se cadra o levou prestado dos Mansels e nunca o devolveu. En 1697, Wilkins recibiu a visita de Edward Lhuyd, quen pasou algún tempo a copiar un manuscrito que ben podía ter sido o Libro Vermello. En 1701, dous anos despois da morte de Wilkin, o seu fillo Thomas Wilkins o Novo doou o manuscrito ao Jesus College, Oxford. Evidencia interna, unha nota de Wilkins, suxire que Edward Lhuyd tomou daquela o manuscrito en préstamo, pero que o College só puido recuperalo trece anos máis tarde, trala morte de Lhuyd. Consérvase agora na Biblioteca Bodleiana no nome do Jesus College, Oxford, onde leva o número de catálogo MS 111.
Contido
miniatura|esquerda|O Libro Vermello de Hergest, columnas 240 - 241.
A primeira parte do manuscrito contén prosa, incluíndo os Mabinogion, dos cales é unha das fontes manuscritas (a outra fonte principal é o Libro Branco de Rhydderch), outros contos, textos históricos (incluíndo unha tradución ao galés da Historia Regum Britanniae de Geoffrey of Monmouth), e varios outros textos entre os cales unha serie das Tríades. O resto do manuscrito contén poesía, especialmente do período de poesía cortesá coñecido como os Poetas dos Príncipes (en galés:Gogynfeirdd ou Beirdd y Tywysogion).
O manuscrito contén tamén unha colección de remedios herbais asociados con Rhiwallon Feddyg, fundador dunha dinastía de médicos que perdurou sobre 500 anos - 'Os físicos de Myddfai' da aldea de Myddfai ao carón de Llanymddyfri.
Influencia
J. R. R. Tolkien tomou prestado o título para o Libro Vermello de Westmarch, a fonte lendaria imaxinaria dos contos de Tolkien.
Isidoro de Sevilla
Santo Isidoro de Sevilla, nado contra o ano 560 en Cartagena e finado o 4 de abril de 636, foi arcebispo de Sevilla, doutor da Igrexa e un dos máis importantes eruditos da Idade Media, autor de Originum sive etymologicarum libri viginti (Etymologiae ou Etimoloxías)
Autor dunha Historia Sueborum a comezos do século VII, onde constata que o Reino Suevo durou 177 anos.