cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caza deportiva
Coa explosión demográfica e a extinción ou ameaza de extinción de varias especies, foi necesario crear normas regulamentarias para esta actividade, que só está permitida en determinados lugares, para determinadas especies, en determinados momentos e en cantidades limitadas. Nalgúns países, a prohibición é total e noutros aínda non existe un control efectivo.
Tipos
Hai dous tipos principais: a caza menor, a máis practicada en España, e a caza maior. Diferéncianse polo tipo de animal cazado:
Na maioría dos casos a caza realízase con arma de fogo, (escopetas ou rifles), aínda que tamén hai caza con arco. Hai moitas variedades dentro de cada tipo de caza, dependendo do método, número e tipo de participantes, e do lugar. En moias ocasións na caza colaboran cans de caza. A caza con aves de presa forma parte da arte da cetrería.
A caza ten aspectos positivos, como son o intenso contacto coa natureza, o exercicio físico que exixe en varias das súas modalidades (non en todas), pode favorecer a socialización. Pero tamén ten perigos, especialmente o risco de recibir un disparo.
Existen federacións e moitos clubs ou asocacións locais, con competicións a diversos niveis.
Controversias
A caza deportiva é un deporte algo controvertido, moi criticado por colectivos ecoloxistas e de defensa dos animais, pero ten sido enormemente popular, especialmente en áreas rurais, e moitos cazadores defenden que a caza ten un papel positivo na conservación do medio ambiente.
A caza e a conservación da natureza
A caza deportiva converteuse nunha ferramenta da conservación da natureza nalgúns países. Posibilitar a creación de reservas (grandes superficies destinadas á vida e á reprodución de especies de animais no seu día en perigo de extinción) nas que se caza selectivamente animais. As reservas, o seu mantemento, conservación e protección susténtanse pola actividade comercial resultante. Nestes lugares a caza regúlase segundo cotas definidas polas administracións públicas nacionais xunto nalgúns casos con organismos internacionais. Como, por exemplo, nos Estados Unidos, a República de Suráfrica ou Namibia.
Debbie Harry
Deborah Ann Harry, nada como Angela Trimble en Miami o 1 de xullo de 1945, é unha cantante, compositora e actriz estadounidense, coñecida como a vocalista principal da banda Blondie. As súas gravacións coa banda alcanzaron o número 1 nas listas estadounidenses e británicas en moitas ocasións desde 1979 ata 2017.
Traxectoria
Harry naceu en Miami (Florida), mais aos tres meses foi adoptada por Richard Harry e Catherine (de solteira Peters) Harry e criouse en Hawthorne, Nova Jersey. Despois de asistir á universidade, tivo diferentes varios traballos, como secretaria (incluída na BBC en Nova York ), bailarina e Playboy Bunny, antes de abrirse paso na industria musical. Harry fundou o grupo Blondie en 1974 en Nova York. A banda lanzou o seu álbum de debut homónimo en 1976, e lanzou outros tres álbums entre entón e 1979, incluíndo Parallel Lines, que xerou seis sinxelos, incluído "Heart of Glass". O seu quinto disco, Autoamerican (1980), prestou máis atención a Harry e á banda, xerando éxitos como a versión de "The Tide Is High" e "Rapture", este último considerado como a primeira canción de rap que chegou ao número un nos Estados Unidos.
En 1981, Harry lanzou o seu primeiro álbum en solitario, KooKoo, e, durante un parón de Blondie, iniciou unha carreira como actriz, aparecendo en papeis principais no neo-noir Union City (1980) e no filme de terror de David Cronenberg Videodrome (1983). Lanzou o seu segundo álbum en solitario, Rockbird, en 1986, e posteriormente protagonizou o filme Hairspray, de John Waters (1988). Harry lanzou outros dous álbums en solitario ata 1993, despois do cal regresou ao cinema con papeis nun segmento dirixido por John Carpenter do filme de terror Body Bags (1993) e no drama Heavy (1995).
Blondie volveuse a reunir a finais dos anos 90, lanzando No Exit (1999), seguido de The Curse of Blondie (2003). Harry continuou aparecendo en filmes independentes ao longo da década de 2000, incluídos Deuces Wild (2002), My Life Without Me (2003) e Eulogy (2008).
Ric Berger
Ric Berger (Yens, 16 de agosto de 1894 - Morges, 4 de agosto de 1984) foi un profesor suízo de deseño, decoración e historia da arte; e un interlingüista que apoiou varias linguas artificias ao longo da sua vida.
Biografía
É máis coñecido polos seus numerosos artigos xornalísticos sobre monumentos históricos, principalmente na parte francófona de Suíza, incluíndo os seus propios debuxos de edificios. A través destes artigos, contribuíu a aumentar o interese polos monumentos e escenarios históricos entre moitas persoas ata agora desinformadas, e probablemente tamén contribuíu indirectamente a un interese máis amplo pola conservación e salvamento dos monumentos históricos de destrución.
A principios da década de 1970 publicou mostras dos seus escritos xornalísticos en libros que foron, e aínda son, apreciados por historiadores e arqueólogos afeccionados. É moi lido nos círculos universitarios, sendo coñecido como un "popularizador" e reflectindo esencialmente o estado do coñecemento no período das súas publicacións, principalmente na década de 1950. Como profesor activo tamén escribiu artigos sobre heráldica, sobre a historia do alfabeto e sobre os hábitos de debuxo dos nenos.
Interlingüística
Ric Berger pasou a maior parte da súa vida involucrado coas linguas auxiliares internacionais, apoiando catro durante o curso da súa vida. Berger foi un defensor extremadamente activo de calquera lingua que apoiara nese momento, mentres tendeu a criticar duramente outras, incluídas as linguas que apoiara anteriormente.
Aleph (letra)
miniatura|Aleph, a primeira letra do alfabeto hebreo Aleph ou alef (א) é a primeira letra do alfabeto hebreo e doutros abjad semíticos. É equivalente á letra ligazón=https://pt.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Phoenician_aleph.png|15x15px, ālaph, no alfabeto arameo; á letra ﺍ, ʾalif, no alfabeto árabe; 'ālaph no alfabeto siríaco e á letra א, aleph, no alfabeto arameo.
Historia
Significa etimoloxicamente touro ou boi. A súa orixe remóntase ao alfabeto fenicio e a letra está relacionada co trazo glotal do alfabeto ugarítico. É do seu nome fenicio, pronunciado en grego, que deriva a palabra alfabeto das linguas romances (אלא-בית, aleph- beth ).
Aleph está relacionado co alfa ( Α, α ) do alfabeto grego, con A ( A, a ) do alfabeto etrusco, logo con A do alfabeto latino e con А do alfabeto cirílico. Alfa e alef, como todas as letras do alfabeto fenicio, eran unha consoante, pero en latín, grego e cirílico foi a vogal que seguiu ao trazo glotal que se mantivo como letra escrita. Ten un forte parecido coa letra a da escritura Brahmi, o devanceiro de moitas escrituras indias e do sueste asiático. A cabeza de touro cos seus dous cornos é visible no carácter fenicio. Aparece menos no carácter cadrado do hebreo, pero por outra banda o carácter hebreo en letra cursiva conservou a forma dos cornos do bovino.
Union Mundial pro Interlingua
A Union Mundial pro Interlingua (UMI) é unha entidade sen ánimo de lucro dedicada a promover o coñecemento e uso da Interlingua no mundo. A UMI foi fundada o 28 de xullo de 1955.
A UMI conta con membros, representantes e representacións nos cinco continentes. Un consello executivo formado por un presidente, un secretario xeral, un vicesecretario e un administrador encárgase das actividades do día a día da UMI. Un consello xeral con, como máximo, dous representantes de cada país, no que exista unha representación nacional interlingua, analiza con detalle as directrices.
Gimel
Gimel, Gimal, Ghimel ou incluso Guimel ( ג, pronunciado / g / ou / ɣ / ) é a terceira letra do alfabeto hebreo. Deriva dunha letra do alfabeto fenicio e, polo tanto, está relacionada coa gamma (Γ, γ) do alfabeto grego e coas C|letras latinas C e G|G.
Touro Farnesio
A tortura de Dirce ou a morte de Dirce, (en italiano Supplizio di Dirce) máis coñecida como Touro Farnesio ou Touro de Farnesio (en italiano Toro Farnese), é a copia romana dun famoso grupo escultórico helenístico, en mármore, conservada no Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles. É a maior escultura única xamais recuperada da antigüidade.
Gimel
A palabra hebrea גמל significa "camelo". Aínda que os primeiros pictogramas vencellábanse ao pé ou á raíz, a forma da letra gimel acabou por evocar a cabeza e as patas dianteiras do animal.
Touro Farnesio
Historia
O grupo foi atopado nas Termas de Caracalla en Roma en 1546, durante as escavacións encargadas por Alessandro Farnese (Papa Paulo III) co fin de recuperar antigas esculturas para adornar a súa residencia no Palazzo Farnese. A diferenza do Hércules Farnese e do Hércules latino, procedentes da mesma escavación do Touro Farnese e que foron retratados varias veces en períodos posteriores, a única referencia ao grupo Supplizio débese a un gravado de 1595 de Étienne Dupérac que representa as ruínas das Termas de Caracalla.
Gimel
O seu valor numérico é 3 .miniatura|Gimel en cor verde nunha perinola de dreidel|128x128px
Touro Farnesio
Historia
Despois de rexeitar as tentativas de compra de Luís XIV en 1665, a escultura, xunto co resto da colección de antigüidades Farnese, foi herdada primeiro por Carlos III de Borbón, fillo de Isabel de Farnesio, o último descendente da familia Farnese, e despois trasladada a Nápoles para testamento de Fernando IV de Borbón en 1788, cando se completou o traslado da colección á capital do reino.
O conxunto escultórico foi moi probabelmente utilizado como fonte na vila real da cidade até 1826, cando foi trasladado ao Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles onde ficou definitivamente situado.
Atribución
A data e o autor da obra son incertos. Inicialmente atribuíuselle aos artistas de Rodas, Apolonio de Tralle e o seu irmán Taurisco, grazas aos escritos de Plinio o Vello. De feito, afirma que a escultura foi encargada a finais do século II a.C. e foi tomada dun só bloque de mármore. Posteriormente o grupo estatuario grego foi trasladado a Roma desde Rodas como parte da incrible colección de esculturas e obras de arte de Asinio Pollione, un político romano que viviu no período de transición entre a república e o principado.
Porén, estudos máis recentes comprobaron que o Touro Farnesio non é a escultura descrita por Plinio, senón unha copia romana que se remonta ao século III d.C. e esculpida especificamente para as Termas de Caracalla. Ademais, os pequenos mechóns de pelo do touro e os pregos afiados das roupas de Antíope e a capa de Dirce levan a obra ao período severiano (século III d.C.).
Descrición
O complexo de mármore ten uns 3,70 m de altura. Tomouse dun só bloque cunha base de 2,95 × 3,00 m do peso de 24 toneladas.
O tema representa a tortura de Dirce, cos fillos de Antíope (Anfione e Zeto) que, ansiosos por vingar os insultos á súa nai, ataron á súa madrastra Dirce a un touro salvaxe. O mesmo tema tamén aparece representado nun fresco da casa dos Vettii en Pompeia.
Na escena aparecen outros personaxes secundarios, engadidos nos anos 1500 ou 1700: un can, un neno e unha segunda figura feminina, esta última quizais representando a Antíope.
Dalet
Dalet ou Daleth (ד, pronunciada / d / ou / ð / (/ DH /) ), é a cuarta letra do alfabeto hebreo, que tamén deu o delta (Δ, δ) do alfabeto grego, o D do alfabeto latino e o Д seu equivalente cirílico. O seu valor numérico é 4.
A palabra hebrea Délét significa "porta". Orixinariamente, as primeiras representacións desta letra correspondíanse cun peixe (דג), outra palabra que en hebreo comeza con esta letra.
Ute Wartenberg
Ute Wartenberg Kagan, nada en 1963 en Saarbrücken, no Sarre, é unha numismática alemá especializada na moeda da Antiga Grecia, vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e á American Numismatic Society.
Traxectoria
Wartenberg é natural do Sarre, en Alemaña, onde recibiu a súa primeira educación. Entre 1982 e 1985 cursou os seus estudos superiores de Historia Antiga na Universidade do Sarre en Saarbrücken, con especialidade en numismática, filoloxía grega e arqueoloxía clásica. Nesta etapa universitaria frecuentou eventos relacionados coa numismática e coñeceu especialistas nesa área, como Ursula Kampmann ou Dietrich Klose.
Logo da consecución dunha bolsa Cecil Rodes de posgrao, en 1987 ingresou na Universidade de Oxford, na que en 1990 acadou o seu doutoramento en Literatura Clásica, cunha tese sobre a materia da papiroloxía titulada Some papyri from Oxyrhynchus. En Oxford exerceu tamén a docencia de lingua e literatura gregas.
En 1991, logo do súpeto falecemento de Martin Price, ingresou como conservadora de moeda da Antiga Grecia no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, posto que ocupou durante sete anos. Nese período, a Academia Británica encomendoulle o desenvolvemento dun sistema para a dixitalización de coleccións para a serie Sylloge Nummorum Graecorum.
En 1998 abandonou o Museo Británico logo do ofrecemento da American Numismatic Society para se facer cargo da súa dirección executiva, cargo que ocupou ata o 1 de novembro de 2019. En 2021 foi nomeada presidenta desta entidade.
Nesta súa etapa nos Estados Unidos, Wartenberg foi membro do Departamento de Estudos Clásicos da Universidade Columbia, en Nova York. Nese país foi conservadora de diversas coleccións numismáticas, como a colección Amastris, e participou como asesora experta como directiva en diversos comités, para organismos como o Congreso dos EEUU e a secretaría do Tesouro. Así mesmo, foi a organizadora de exposicións tan salientables como Drachmas, Doubloons and Dollars: The History of Money, celebrada en 2002 no Banco da Reserva Federal de Nova York.
En 2015 foi elixida membro do comité de dirección do Consello Internacional de Numismática, como editora internacional do boleín INC News. Desde 2019 ata 2022 presidiu o Comité Internacional para os Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), que forma parte do Consello Internacional de Museos (ICOM), da UNESCO.
Desde 2008 forma parte da Sociedade de Anticuarios de Londres.
Como investigadora, centra o seu interese na economía da Antiga Grecia, nas primeiras cuñaxes gregas da época arcaica e na moeda do Imperio Aqueménida, en particular no papel das primeiras emisións monetarias en electro e en prata durante o século VI a. de C. Desde 1991 está involucrada no proxecto Coin Hoards, dedicado á compilación de información sobre achados monetarios da Antiga Grecia, xunto con Andrew Meadows.
Publicacións
Esta é unha escolma das publicacións de Ute Wartenberg máis representativas da súa traxectoria:
Tirunesh Dibaba
Tirunesh Dibaba (en Xurunash Dibaabaa; en ጥሩነሽ ዲባባ ቀነኒ), nada en Bekoji, rexión de Arsi o 1 de xuño de 1985, é unha atleta etíope especialista en carreiras de longa distancia, que gañou os 10 000 nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, así como 5000 e os 10 000 nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 e é a actual plusmarquista mundial de 5000 metros con 14:11.15, marca lograda en Oslo en 2008. É alcumada "Baby Faced Destroyer" (destrutora con cara de bebé)
No Campionato do Mundo de 2005 IAAF celebrado en Helsinqui, Finlandia, converteuse na primeira muller en gañar nas probas de 5000 m e 10000 m nun mesmo campionato. É unha das dúas mulleres (sendo a outra Sonia O'Sullivan) en gañar os títulos World Cross Country nas carreiras longa e curta nun mesmo campionato (2005 en Saint Galmier, Francia). Co seu campionato mundial de 2003, converteuse na campioa mundial máis nova da historia, con 18 anos e 90 días.
Serra do Mar
A Serra do Mar é un sistema montañoso de 1 500 km de longo que se atopa no sueste do Brasil. Esténdese dende o leste cara ao sur do país, dende o Estado de Río de Xaneiro até o norte do Estado de Santa Catarina. O punto máis elevado é o pico Maior de Friburgo, cunha altura de 2 310 metros.
Debido ao seu valor xeolóxico, a riqueza da súa fauna e flora, parte do treito paulista da serra do Mar foi protexido polo Condephaat e foi incluído no Patrimonio Histórico do Estado de São Paulo o 6 de xuño de 1985.
De acordo co artigo 225, §4.º da Constitución do Brasil, a Serra do Mar, a selva amazónica, a mata atlántica, o Pantanal Mato-Grossense e a zona costeira constitúen patrimonio nacional. Unha parte da serra do Mar foi declarada en 1999 Patrimonio da Humanidade, como parte do sitio "Reserva de mata atlántica do sueste» (ref. 893rev).
Piru Gaínza
Agustín Gaínza Vicandi, máis coñecido como Piru Gaínza ou simplemente Gaínza, nado en Basauri o 28 de maio de 1922 e finado no mesmo lugar o 6 de xaneiro de 1995, foi un futbolista e adestrador vasco, que xogaba de extremo esquerdo. Xogador histórico do Athletic Club, militou nese club durante toda a súa carreira. É recordado como un dos futbolistas máis verticais e rápidos da súa época e como un dos mellores xogadores da historia do club vascco, sendo o xogador que máis tempadas vestiu a súa camiseta, un total de 19.
Foi internacional coa selección española, coa que disputou 33 partidos, nos que marcou 10 goles. Participou con esta no Mundial de 1950, onde exerceu como capitán en varios partidos, alcanzando o cuarto posto final.
Era o irmán máis novo do tamén futbolista Miguel Gaínza, co que coincidiu no Athletic durante cinco tempadas.
Comezos
Comezou a xogar ao fútbol con desinterese e pola insistencia de seu irmán máis vello, Miguel, e fíxoo xogando de porteiro, motivo polo que empezou a ser chamado "Piru", alcume dun famoso gardameta da comarca. En 1937 seu irmán meteuno nun torneo organizado polo Athletic Club, que buscaba novos xogadores para o seu equipo, desfeito pola Guerra Civil. Ao remate do torneo, ambos irmáns foron seleccionados, pero Piru non quixo fichar, e comezou a traballar na fábrica de metal La Basconia.
Cando ao seu irmán Miguel o destinaron a facer o servizo militar a Valencia, o Athletic ofreceulle usar as súas influencias para que o realizase no País Vasco, coa condición de que Agustín fichase polo club, e este aceptou.
Canteira do Athletic Club
En 1939 formou parte do equipo de mozos que representou ao club no Torneo Nacional, o primeiro campionato de fútbol de ámbito nacional celebrado trala Guerra Civil. Participaron co nome de Bilbao Athletic, despois de conquistar o Campionato Rexional de Biscaia, e caeron eliminados ante o Alavés. Nesa etapa coincidiu con futuros xogadores do primeiro equipo como Panizo, Echevarría ou Makala.
Debut co primeiro equipo
De cara á tempada 1940/41, e despois de realizar o servizo militar, pasou a formar parte de xeito definitivo do primeiro equipo, ocupando o oco deixado por Gorostiza, que marchou ao Valencia. Debutou na Primeira División o 13 de outubro de 1940, nunha derrota pola mínima ante o Hércules, formando na dianteira xunto a Valle, Panizo, Iriondo e Zarra. Marcou o seu primeiro gol dúas semanas despois, en Sarrià ante o Espanyol, e pechou a súa primeira tempada con 13 partidos e dous goles.
Consolidación e primeiros títulos
Co paso das tempadas consolidouse no once inicial e na tempada 1942/43 conquistou a súa primeira liga, con Urquizu no banco, contribuíndo con 9 goles. Esa mesma tempada gañou tamén a súa primeira Copa do Xeneralísimo, tras derrotar na final ao Real Madrid no estadio Metropolitano. Repetiu título de Copa ao ano seguinte, ao vencer en Montjuïc ao Valencia.
Segunda dianteira histórica
Coa chegada ao club de Venancio en 1945, quedou conformada a que foi coñecida como "segunda dianteira histórica do Athletic", formada polos propios Venancio e Gaínza, Iriondo, Zarra e Panizo, que protagonizou o ataque vasco durante a seguinte década. Esta dianteira foi unha das máis prolíficas da historia do fútbol español e marcou máis de 800 goles, conseguindo o seu primeiro grande éxito na Copa do Xeneralísimo de 1945, na que o equipo conquistou o seu terceiro título consecutivo ao vencer de novo ao Valencia e de novo en Montjuïc.
O 18 de maio de 1947 entrou na historia da Copa, ao marcar oito goles nun mesmo partido, cifra nunca igualada no fútbol profesional español. Foi nos cuartos de final do torneo, fronte ao Celta de Vigo en San Mamés, nun encontro que acabou con vitoria vasca por 12-1, e no que a portería céltica estaba defendida por Simón. En 1950 gañou a súa cuarta Copa do Xeneralísimo, á que sumou ese mesmo ano a Copa Eva Duarte.
Últimos anos
Nos seus últimos anos no club exerceu como capitán e formou unha liña de ataque moi popular xunto a Artetxe, Markaida, Arieta e Uribe. En 1955, con Ferdinand Daučík como adestrador, levantou a súa quinta Copa do Xeneralísimo, e na tempada 1955/56 gañou liga e Copa. Na tempada seguinte debutou xunto co club na Copa de Europa, disputando o primeiro partido o 20 de setembro de 1956, ante o FC Porto no estadio das Antas. Aos 8 minutos de partido, o propio Piru converteuse no autor do primeiro gol do club na máxima competición europea. O equipo vasco eliminou ao conxunto portugués, e tamén ao Budapest Honvéd capitaneado por Puskás, antes de caer nos cuartos de final fronte ao Manchester United.
En 1958 capitaneou o equipo na súa novena final persoal da Copa do Xeneralísimo. Foi ante o Real Madrid no Bernabéu, nunha final que pasou á historia como a dos "11 aldeáns" que derrotaron ao Real Madrid campión de liga e de tódalas Copas de Europa disputadas ata entón. Foi o sétimo trofeo para Gaínza, que igualou a José María Belauste como o futbolista con máis títulos en dita competición.
Selección nacional
Foi 33 veces internacional coa selección española, coa que marcou un total de 10 goles. Debutou o 11 de marzo de 1945, nun empate 2-2 ante Portugal. Foi convocado por Guillermo Eizaguirre para o Mundial de 1950 no Brasil, xunto aos seus compañeiros no Athletic Zarra, Nando e Panizo. Debutou no torneo no primeiro partido ante os Estados Unidos, e foi titular en cinco dos seis encontros de España, exercendo como capitán en tres deles.
Xogou o seu último encontro internacional en marzo de 1955, ante Francia.
Como adestrador
Despois da súa retirada como futbolista continuou vencellado ao fútbol, exercendo diferentes labores dentro do Athletic e tamén como adestrador. Tras un breve paso polo banco do Arenas de Getxo, en 1964 converteuse no primeiro adestrador do Bilbao Athletic, na segunda rexional, co que logrou o ascenso á primeira rexional, despois de perder un só partido, cun balance de 139 goles a favor e só 12 en contra.
En 1965 colleu as rendas do primeiro equipo, ao que adestrou ata 1968, obtendo un quinto e dous sétimos postos en liga. Ademais alcanzou dúas finais da Copa do Xeneralísimo, perdendo a primeira contra o Zaragoza do seu antigo adestrador Daučík, e a segunda contra o Valencia de Mundo.
Morreu o 6 de xaneiro de 1995 aos 72 anos de idade.
Recoñecementos
En 1955 foi galardoado co Trofeo Monchín Triana en recoñecemento á súa deportividade e pola súa fidelidade ás cores do seu club. En 1957, recibiu a medalla de ouro ao Mérito Deportivo. Dende 1999 celébrase en Basauri o Torneo Piru Gaínza, de fútbol base.
Gail Devers
Yolanda Gail Devers, nada en Seattle o 19 de novembro de 1966, é unha atleta estadounidense especialista en probas de velocidade e valados que se proclamou dúas veces campioa olímpica dos 100 metros lisos, en Barcelona 1992 e Atlanta 1996, ademais de gañar un bo número de medallas en campionatos mundiais.
Con frecuencia foi comparada coa holandesa Fanny Blankers-Koen, pola súa capacidade para destacar tanto en probas de velocidade como de valados.
Primeira etapa
A súa primeira competición internacional importante foron os Xogos Panamericanos de Indianapolis 1987, onde gañou o ouro nos 100 m lisos e os relevos 4 × 100 m.
O ano seguinte clasificouse para disputar os 100 m valados nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988, onde foi eliminada en semifinais. A pesar de todo acabou o ano 6ª na clasificación mundial desta proba con 12,61.
Nos anos seguintes viuse afectada por unha grave e estraña enfermidade chamada "mal de Graves", que a punto estivo de custarlle a amputación dos seus dous pés. Tivo que someterse a terapia radiolóxica, e non reapareceu até 1991.
Nos Campionatos do Mundo de Toquio dese ano gañou a medalla de prata nos 100 m valados, por detrás da soviética Ludmila Narozhilenko.
Barcelona 1992
A súa consagración chegou uns meses despois nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Clasificouse para disputar tanto os 100 m lisos como os 100 m valados, aínda que a maioría consideraba que as súas maiores opcións estaban nesta última proba. Porén, sorprendeu a todos gañando o ouro nos 100 m lisos facendo a súa mellor marca persoal (10,82), por diante da xamaicana Juliet Cuthbert (10,83) e da rusa Irina Priválova (10,84).
Tentou facer o dobrete gañando tamén nos 100 m valados, algo que só conseguira a lendaria holandesa Fanny Blankers-Koen en 1948. Devers a piques estivo de logralo, pero un tropezo xusto no último valado cando ía primeira na final, deu ao traste coas súas opcións e arrastrándose como puido até a meta acabou en 5º posición.
Ademais, a lesión provocada fixo que non puidese participar na proba de relevos 4 × 100 m onde tamén tiña opcións de gañar outra medalla de ouro.
En 1993 gañou o título dos 60 m lisos nos mundiais indoor de Toronto. Meses despois, nos mundiais ao aire libre de Stuttgart, volveu gañar o ouro nos 100 m lisos nunha final apretadísima coa xamaicana Merlene Ottey. Ademais esta vez fixo o dobrete gañando tamén os 100 m valados.
Nos mundiais de Gotemburgo 1995 non participou nos 100 m lisos, pero revalidou o seu título mundial nos 100 m valados.
Atlanta 1996
Como lle pasou en Barcelona, tampouco puido facer o dobrete en lisos e valados, xa que só foi cuarta na final dos 100 m valos con 12,66. Iso si, gañou outra medalla de ouro nos relevos 4 × 100 m, nun equipo que formaban por esta orde por Chryste Gaines, Gail Devers, Inger Miller e Gwen Torrence.
En 1999 gañou en Sevilla o seu terceiro título mundial nos 100 m valados, mentres que só puido ser 5ª nos 100 m lisos.
En 2000, durante as probas de clasificación para os Xogos Olímpicos de Sydney fixo 12,33 nos 100 m valados, a mellor marca da súa carreira, e que a situaban como cuarta de toda a historia, tras Yordanka Donkova (12,21), Ginka Zagorcheva (12,25) e Ludmila Engquist (12,26).
Xa nos Xogos de Sydney, que eran os seus cuartos Xogos Olímpicos, só participou en 100 m valados e decepcionou xa que non se presentou a disputar as semifinais da proba, debido a un problema físico no tendón de Aquiles.
Última etapa
Aínda que moitos prognosticaban a súa retirada, ela continuou adestrándose. Nos mundiais de Edmonton 2001 gañou a medalla de prata nos 100 m valados con 12,54, só superada polo seu compatriota Anjanette Kirkland (12,42).
A comezos de 2003 gañou por primeira vez o título mundial indoor de 60 m valados. Xa no verán, nos mundiais ao aire libre de París, foi 7ª na final dos 100 m lisos, mentres que foi eliminada nas semifinais dos 100 m valados, debido ao tropezo que sufriu cun dos obstáculos. Isto serviu aos seus rivais para recortar a distancia que Devers tiña sobre elas.
A principios de 2004 gañou por terceira vez o título mundial indoor dos 60 m lisos cunha marca de 7,08. Conseguía tamén a prata nos 60 valados cunha marca de 7,83, por detrás de Perdita Felicien (7,75 RC.) Devers lograba así converterse na heroína americana do atletismo. Xa con 37 anos, participou nos seus quintos e últimos Xogos Olímpicos, en Atenas 2004, na proba dos 100 m lisos, sendo eliminada nas semifinais. Tamén participou nos 100 valados, pero non chegou a pasar ningún dos obstáculos porque sufriu unha lesión. Era a segunda atleta dos Estados Unidos que participaba en cinco Xogos Olímpicos, tras Willye White.
Tras non competir durante todo o 2005, todos pensaron que xa se retirara. Porén, retornou de forma sorpresiva a principios de 2006 para participar nos 60 m valados dos Millrose Games de Nova York, onde foi 4ª. Para sorpresa do mundo do atletismo, no ano 2007 reapareceu na 100 edición dos "Millrose Games", impondo a súa forza nos 60 valados e proclamándose campioa. Ademais estabeleceu a que foi no seu momento mellor marca mundial do ano con 7,86, que máis adiante foi superada pola sueca Kallur.
International Auxiliary Language Association
A International Auxiliary Language Association (IALA) foi fundada en 1924 para "promover o estudo, o debate e a difusión xeneralizados de todos os asuntos que interveñen no establecemento dunha lingua auxiliar, xunto coa investigación e a experimentación que poidan acelerar ese establecemento dunha forma intelixente e estable". en fundamentos". Aínda que foi creada para determinar que lingua auxiliar dun amplo campo de opcións era a máis adecuada para a comunicación internacional, finalmente determinou que ningunha delas era axeitada e desenvolveu a súa propia lingua, coñecida como interlingua. A IALA publicou materiais sobre Interlingua ata 1954, cando as súas actividades foron asumidas pola División Interlingua do Servizo de Ciencia (Sociedade para a Ciencia e o Público).
Liga ACB 1992-93
A temporada 1992–93 da Liga ACB, celebrada entre o 20 de setembro de 1992 e o 23 de maio de 1993, foi a décima temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. O campión desta edición foi o Real Madrid Teka.
Nesta edición reduciuse o número de equipos a 22. A pesar de que só descenderon dous equipos na edición anterior, o Caja Ronda e o Mayoral Maristas fuisonáronse para formar o Baloncesto Málaga e o Collado Villalba renunciuou a súa praza. Co novo número de equipos, mudou o formato de competición da edición anterior, pasando de haber dous grupos a un só sistema tradicional de liga. Os 16 primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título e os catro últimos pola permanencia.
Playoff do título
Fonte: Linguasport
Playoff de permanencia
Ferrys Llíria e Júver Murcia perden a categoría.
Dan-Air
Dan-Air (Dan Air Services Limited) foi unha aeroliña baseada no Reino Unido e subsidiaria da firma londiniense de corretaxe marítimo Davies and Newman. Foi fundada en 1953 cun único avión. Inicialmente operaba voos chárter de carga e pasaxeiros dendeos aeroportos de Southend (1953-1955) e Blackbushe (1955-1960) usando distintos avións con motores de pistóns antes de moverse a unha nova base no aeroporto de Gatwick en 1960, seguido da expansión a voos chárter de turismo inclusivo (IT) e servizos regulares durante todo o ano. A introdución de dous reactores de Havilland Comet da serie 4 en 1966 converteu a Dan-Air na segunda aeroliña independente británica, tras British United Airways, en iniciar operacións sostidas con reactores.
A principios dos anos 80 a aeroliña tamén se convertera no operador líder de voos de apoio de á fixa á industria petroleira, operando unha frota de 13 turbohélices Hawker Siddeley 748 entre bases no continente escocés e as illas Shetland contratada por firmas implicadas na explotación de petróleo no Mar do Norte. En 1983 Dan-Air foi a primeira aeroliña en lanzar operacións comerciais co reactor rexional British Aerospace 146. A adquisición dun Airbus A300 en 1986 marcou a estrea de Dan-Air cos avións de fuselaxe ancho, e a finais dos 80 a compañía tivo unha grande expansión das súas actividades regulares, including the introduction of two-class services on trunk routes. O número de pasaxeiros chegou en 1989 aos 6,2 millóns (1,8 millóns en servizos regulares).
A falta de integración vertical cun touroperador, e unha mestura de frota ineficiente dominada por vellos Boeing 727 e BAC One-Eleven converteu a Dan-Air nunha aeroliña pouco competitiva, resultando nunha crecente marxinalización e cada vez máis dificultades financeiras, así como un cambio na dirección e na estratexia a principios dos 90. Tras intentos pouco exitosos de fusionar Dan-Air cun competidor, a aerliña en problemas foi vendida a British Airways n 1992 por unha libra.
Palacio Stoclet
O Palacio Stoclet (Palais Stoclet, Stocletpaleis) é unha mansión en Bruxelas, Bélxica. Foi deseñado polo arquitecto austríaco Josef Hoffmann para o financeiro belga Adolphe Stoclet. Construído entre 1905 e 1911 ao estilo da Secesión de Viena, está situado nos números 279–281, Avenue de Tervueren/Tervurenlaan, no municipio de Woluwe-Saint-Pierre Bruxelas. Considerada a obra mestra de Hoffman, a residencia é unha das casas privadas máis refinadas e luxosas do século XX.
Os suntuosos comedores e salas de música do Palacio Stoclet exemplificaban os espazos teatrais da Gesamtkunstwerk ("obra de arte total"), celebrando a vista, o son e o gusto nunha sinfonía de harmonías sensuais que se relacionaban co óperas de Richard Wagner, de quen se orixinou o concepto. Nos seus deseños para o palacio de Stoclet, Hoffmann estaba particularmente en sintonía coa moda e coa identidade vienesa do novo estilo de interiores, e mesmo deseñou un vestido para Madame Stoclet para que non chocase coa decoración da súa sala de estar como o facía mentres levaba un vestido. Vestido francés de Paul Poiret.
Descrición
thumb|left|150px|Detalle do deseño preparatorio de [[Gustav Klimt para o frisos de mosaico do comedor principal do Palacio Stoclet (Museum für angewandte Kunst, Viena)]]
O Palacio Stoclet encargouno Adolphe Stoclet (1871–1949), un rico financeiro e coleccionista de arte belga. Escolleu ao arquitecto austríaco Josef Hoffmann (1870–1956), de 35 anos de idade, que foi membro fundador da Secesión vienesa, un grupo radical de deseñadores e artistas establecido en 1897. Hoffman abandonou a moda e estilos do pasado e produciu un edificio que é unha compilación asimétrica de bloques rectangulares, subliñado por liñas e esquinas esaxeradas.
A dureza do exterior vese suavizada polas ventás artísticas, que rachan a liña dos beirís, o conservatorio da azotea e as esculturas de bronce de catro homes espidos de Franz Metzner, que están montadas na torre que érguese por riba da escaleira. Balaustradas verticais regulamentadas bordean os balcóns, tocadas con ornamentación Art Nouveau.
O Palacio Stoclet foi o primeiro proxecto residencial para os Wiener Werkstätte (Talleres de Viena), cofundados por Hoffman en 1903. Josef Hoffman e os seus colegas deseñaron todos os aspectos da mansión, ata os tiradores das portas e luminarias. O interior é tan austero e ao mesmo tempo detallado como o exterior, cun mobiliario vertical coordinado xeométricamente e un mínimo desorde. Este era un enfoque vangardista, que presentaba un "interior reformado" onde a función dictaba a forma. O interior do edificio está decorado con paneis de mármore e obras de arte, incluíndo grandes frisos de mosaico do pintor Gustav Klimt (deseñado por el e implementado no lugar por Leopold Forstner ) e murais de Ludwig Heinrich Jungnickel. A integración de arquitectos, artistas e artesáns fai do Palacio Stoclet un exemplo de Gesamtkunstwerk, unha das características definitorias do Art Nouveau. Os bosquexos de Klimt para o comedor están na colección permanente do Museum für angewandte Kunst (MAK) en Viena.
O Palacio Stoclet está situado no 279–281, Avenue de Tervueren/Tervurenlaan, no municipio de Woluwe-Saint-Pierre en Bruxelas. O edificio foi deseñado para aparecer desde a estrada como unha mansión señorial da cidade. Visto desde o xardín traseiro, o Palacio Stoclet "convértese nunha villa suburbana coa súa fachada traseira modelada escultóricamente por fiestras, balcóns e terrazas", en palabras da historiadora da arquitectura Annette Freytag, que deu á familia Stoclet un edificio con "todas as vantaxes dunha cómoda mansión urbana e dunha casa de campo ao mesmo tempo."
Adolphe Stoclet morreu en 1949, e a mansión foi herdada pola súa nora Annie Stoclet. Despois da morte de Annie en 2002, a casa foi herdada polas súas catro fillas. O Palacio Stoclet nunca estivo aberto ao público. Os informes de prensa din que a mansión está a cargo de dous cuidadores mentres hai disensión entre as catro netas de Stoclet sobre o futuro do Palacio de Stoclet.
Rudkøbing
Rudkøbing é unha pequena cidade danesa que é a capital da illa e do municipio de Langeland. En 2018 tiña 4 671 habitantes, cunha densidade de poboación nese ano de 16 hab./km2.
Xeografía
Situada a unha altitude de 10 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 291,21 km². É unha cidade cun porto pesqueiro, comercial e deportivo.
Historia
220px|miniatura|Localización da [[Langeland|illa de Langeland en  Dinamarca]] Rudkøbing se nomea por primeira vez nun documento do ano 1287 como Rudkiøbing. Crese que o nome orixinal do lugar era Rutha, co significado de "lugar aberto" ou "lugar despexado", mentres que a terminación -købing indica unha localidade con privilexios comerciais. A súa fundación é seguramente máis antiga.
Pol súa situación no centro e na costa oeste de Langeland, Rudkøbing pronto destacou como o principal sitio comercial da illa e como porto de saída das mercadorías. A cidade nunca foi moi grande, debido ao limitado tamaño da illa e ao comercio ilegal que imperou até o século XVII.
Rudkøbing naceu como unha cidade mercado medieval na que non houbo un gran desenvolvemento industrial posterior. Por iso que aínda poden encontrarse rúas empedradas e estreitas canellas das antigas granxas e mercados.
Durante as guerras entre Dinamarca e Suecia no século XVII, Rudkøbing foi fortificada pero, a pesar diso, padeceu severos danos. Pouco despois de finalizada a guerra de 1658-1660 a súa poboación non chegaba aos 500 habitantes. A finais dese século Rudkøbing recuperou certa actividade comercial grazas á mellora do seu porto.
A mediados do século XIX construíuse un novo porto e melloraron os camiños entre a cidade e as zonas rurais da illa. O comercio tamén se beneficiou coa chegada dos barcos de vapor. A industrialización chegou a Rudkøbing en 1845 e tivo certo crecemento até o século XX, pero nunca tivo demasiada forza.
O ferrocarril de Langeland inaugurouse en 1911. A poboación medrou de maneira constante e, a finais do século XIX, alcanzou os 3 500 habitantes, pero a partir da década de 1920 o crecemento foi bastante máis modesto e con altibaixos. Este crecemento limitado fixo que o centro da cidade conserve as súas características antigas. O turismo ten unha importancia crecente na economía, ao que contribuíu a inauguración en 1960 da ponte de Langeland, principal vía de acceso a illa desde o resto do país, que conecta con Tåsinge e coa illa de Fionia. Hai así mesmo conexións por ferri con Lolandia, Ærø e Strynø.
En 1970 creouse o municipio de Rudkøbing e, en 2007, este fusionouse cos outros dous municipios da illa para integrar o municipio de Langeland, do que Rudkøbing é a súa capital desde entón.
Narcissus pseudonarcissus
Narcissus pseudonarcissus é unha especie botánica da familia das Amarilidáceas. miniatura|Ilustración. miniatura|Vista da planta. miniatura|Narcissus pseudonarcissus.
Descrición
É unha planta perenne e bulbosa, co bulbo globular de cor branca no seu interior e negruzca na súa cuberta. As follas radicais e lineais de cor verde escura de 35 cm de lonxitude. A inflorescencia máis alta que as follas, é erecta e ten no seu extremo unha fragante flor de cor amarela dourada, acanalada e composta por seis segmentos agudos, O froito é unha cápsula.
Hábitat
É unha planta nativa de Europa central e setentrional e medra nos bosques húmidos. Na península ibérica esténdense polos Pireneos e o Cantábrico.
Els Quatre Gats
miniatura|Porta de entrada miniatura|Els Quatre Gats Els Quatre Gats (en Os catro gatos) é un bar e restaurante situado na planta baixa da Casa Martí (Edificio modernista de 1896 de Josep Puig i Cadafalch), no Barrio Gótico de Barcelona, en España. Destaca por ser, a finais do século XIX e principios do XX, un punto de encontro de artistas do modernismo catalán.
Narcissus pseudonarcissus
Propiedades
As doses excesivas desta planta provoca o vómito e son laxantes.
Taxonomía
Narcissus pseudonarcissus foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 289. 1753.
Els Quatre Gats
Historia
Foi creado e xestionado por Pere Romeu i Borràs, un promotor local do deporte, que fora camareiro no cabaret Le Chat Noir de París. Romeu decidiu crear un ambiente vangardista e bohemio en Barcelona. Os financiadores foron os pintores Ramon Casas, Santiago Rusiñol, Pompeu Gener, Joaquín Mir Trinxet e Miquel Utrillo, o dramaturgo Maties Ardèniz e o banqueiro Manuel Girona. O nome da casa era tanto unha referencia ao bar Le Chat Noir (do francés, "O gato negro") de París, como unha broma sobre o posible escaso número de clientes da nova casa: só catro gatos. miniatura|224x224px|esquerda|Cartel de teatro de monicreques no local Axiña converteuse nun punto de encontro de artistas e personaxes insólitos, como Rusiñol, Casas, Utrillo, Enric Granados, Isaac Albéniz, Lluís Millet, Antoni Gaudí ou Ricard Opisso, sumándose á tradición de tertulia da cidade. Houbo actos literarios, espectáculos de teatro de sombras e monicreques, actuacións musicais informais de Granados, Malats, Albéniz, Darío de Regoyos, Miquel Llobet etc., lecturas poéticas e sobre todo, exposicións de arte de Regoyos, Isidre Nonell, Ramon Pichot i Gironès, Xavier Gosé i Rovira, Eveli Torent i Marsans e Picasso. As dúas primeiras exposicións individuais que alí tiveron lugar foron en febreiro e xullo de 1900. A exposición de febreiro foi tamén a primeira exposición individual de Picasso.
Narcissus pseudonarcissus
Taxonomía
Narcissus, nome xenérico que fai referencia ao mozo narcisista da mitoloxía grega Νάρκισσος (Narkissos), fillo do deus río Cephissus e da ninfa Leiriope, que se distinguía pola súa beleza.
Els Quatre Gats
Historia
Durante 1899 publicáronse quince números da revista Quatre Gats.
En xuño de 1903, o establecemento pechou as súas portas por mor das débedas. Sobre todo porque Pere Romeu non era empresario, e permitía que os seus amigos pagasen prezos reducidos, moitas veces nin sequera cobrando nada. Pero o recordo da casa mantívose grazas ao esforzo de Ramón Casas e Miguel Utrillo, que seguiron editando unha revista literaria co nome da casa durante cinco anos máis despois da súa clausura.
Narcissus pseudonarcissus
Taxonomía
pseudonarcissus: epíteto latino que significa "falso narciso".
Els Quatre Gats
Historia
De 1903 a 1936, o espazo foi a sede do Círculo Artístico de San Lucas, organización de promoción da actividade cultural e artística de inspiración católica. Curiosamente, unha orientación ideolóxica oposta ao ambiente modernista libertario que antes imperaba en Els Quatre Gats. En 1936, co estalido da guerra civil española, o espazo foi pechado.
A partir dos anos 70, baixo a dirección dos empresarios Pere Moto, Ricard Alsina e Ana Verdaguer, volveu funcionar como bar e restaurante, conservando a decoración, fotografías e gravados da época orixinal. En 1989, a dirección do establecemento pasou a mans de Josep María Ferré.
Víctor Magariños
O nome Víctor Magariños pode referirse a:
Els Quatre Gats
Notas
<references group="" responsive="1">
A Barrosa, A Roda, Tapia de Casarego
A Barrosa é un lugar da parroquia da Roda no concello de Tapia de Casarego que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 85 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 14 km da vila, e capital do concello, da Tapia de Casarego e en 2021 contaba con 10 habitantes.
Selección de fútbol de Eritrea
A selección de fútbol de Eritrea (Eritrea national football team, tigriña: ጋንታ ኩዕሶ እግሪ አርትራ) é o equipo representativo de Eritrea nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Nacional Eritrea de Fútbol (Eritrean National Football Federation, ሃገራዊ ፈደረሽን ኩፅሶ እግሪ ኤርትራ), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Alcumados os Rapaces do Mar Vermello, nunca conseguiron participar nin na fase final dunha Copa do Mundo nin da Copa de África de Nacións.
Joaquina Muñoz Domínguez
Joaquina Muñoz Domínguez, nada en Tarancón en 1828 e finada en Madrid o 28 de maio de 1864, tamén coñecida como Joaquina Muñoz de Fontán, foi unha aristócrata e pianista.
Traxectoria
Era filla de José Antonio Muñoz e Josefa Domínguez, II condes de Retamoso e ambos naturais de Tarancón. Sobrina do duque de Riánsares e da SM a raíña e dos marqueses de Remisa. Neta do primeiro conde de Retamoso Juan Antonio Muñoz e Funes, Carrillo de Torres e de Burgh/ Burgo e descendente de familias da nobreza española como os Messía de Figueroa, os Gasco, os de Frías os de Lara, de familias da nobreza italiana como os Passalacqua, os Monaco di Cosenza, os Carafa e os Caracciolo e de familias da nobreza irlandesa como os de Burgh (condes de Clanricarde), os FitzGerald (condes de Kildare), os O'Brien (condes de Thomond) e os Butler (condes de Ormond).
No eido musical, foi discípula de Juan María Güelbenzu. Segundo Baltasar Saldoni, que asistiu a varios concertos nos que tocaba a Muñoz, normalmente organizados polos condes de Retamoso na súa casa -ao que asistía boa parte da aristocracia- foi unha das pianistas máis destacados da época, a pesar de non dedicarse a el profesionalmente, gozaba dunha grande habilidade e expresividade en todos os xéneros que tocaba. Após a súa morte Guelbenzu dedicoulle a obra "La velada del recluta". Fundou con Barbieri a Sociedad de Cuartetos.
A nivel persoal, rexeitou o matrimonio co primoxénito do marqués de Acapulco, Mariano de Prado e Messía de la Cerda e casou co escritor e bibliotecario Joaquín Fontán Rodríguez Marcó del Pont Domènech (1825-1864), con quen tivo seis fillos: Fernando, Cristina, Matilde, María Dolores, José e Milagros, vizcondesa de San Javier.
Castle Talk
Castle Talk é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Screaming Females, publicado o 14 de febreiro de 2010 a través do selo Don Giovanni Records.
Isidre Nonell
Isidre Nonell i Monturiol, nado en Barcelona o 30 de novembro de 1872 e finado o 21 de febreiro de 1911 foi un pintor e debuxante. Está considerado un dos artistas catalán máis destacados de principios do século XX e unha figura básica do post-modernismo cunha obstinación por pintar temas que non estaban de moda na súa época.
Xuventude
esquerda|miniatura|Edificio Sant Pere Més Baix onde naceu Nonell Os pais, Isidre Nonell i Torras e Àngela Monturiol tiñan unha pequena pero próspera fábrica de pasta de sopa na súa casa en Barcelona.
Amigo de Joaquim Mir i Trinxet no colexio do barrio, artellou dende moi novo a súa vocación de artista. Aínda que ao pai lle gustaría que o seu fillo entrase na empresa familiar, apoiárono para que puidese vivir sen problemas materiais aínda que a súa pintura non lle deu uns ingresos importantes, salvo pouco antes da súa morte.