cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Compoñente secretor
A estrutura do compoñente secretor foi determinada por raios X, dispersión de neutróns, ultracentrifugación e modelaxe. O compoñente secretor libre ten cinco dominios glicosilados de tipo variable (V) (D1-D5) e unha estrutura moi compacta con forma de J na cal os dominios D4 e D5están dobrados para atrás contra os dominios D2 e D3 e as cadeas de carbohidratos están todas a un lado da molécula.
Manuel Alonso Martínez
Manuel Alonso Martínez, nado en Burgos o 1 de xaneiro de 1827 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1891 foi un xurista e político español. Tivo a confianza de Isabel II de España, de Afonso XII e da raíña rexente María Cristina de Habsburgo. Chegou a ser ministro en varias ocasións. O seu bufete foi durante décadas un dos máis prestixiosos de España e foi o principal impulsor da carreira política do seu xenro o Conde de Romanones. O Código Civil español é considerado como un dos seus logros máis importantes.
1025
Mortes
Historia ano a ano
Manuel Alonso Martínez
Traxectoria
Nado na cidade de Burgos, na rúa Fernán González. Estudou Dereito e Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid. Exerceu como avogado na súa cidade natal ata que durante o Bienio Progresista foi elixido Deputado pola provincia de Burgos. De 1855 a 1856 desempeñou o cargo de Ministro de Fomento baixo o goberno de Baldomero Espartero, destacando o seu labor no financiamento do Canle de Isabel II, e outorgóuselle a Gran Cruz da Orde de Carlos III. Uniuse á Unión Liberal de Leopoldo O'Donnell en 1857 e exerceu como Gobernador Civil de Madrid. De 1865 a 1866, durante a decadencia dos gobernos liberais e antes do Sexenio Democrático, foi Ministro de Facenda. Posteriormente, uniuse ao Partido Constitucional de Sagasta.
Tras abandonar a vida política, en 1869 foi elixido presidente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e exerceu como xurista e escritor. En 1875, rompeu co Partido Constitucional e se escindiu cunha parte do partido que pretendía apoiar a Cánovas para a redacción dunha nova constitución, polo que foi nomeado presidente da comisión que habería de redactar o proxecto de Constitución de 1876 trala Restauración borbónica na persoa de Afonso XII. Ao mesmo tempo proseguiu os seus traballos xurídicos participando activamente na codificación do Dereito Civil.
En 1881 foi nomeado Ministro de Graza e Xustiza baixo a presidencia de Práxedes Mateo Sagasta. En 1890 foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados. Á súa morte, a súa viúva dona Demetria Martín y Baraya foi distinguida co título de marquesa de Alonso Martínez.
Ideoloxía
Aínda que pertenceu ao movemento liberal, Alonso Martínez destacou por conviccións máis propias do Antigo Réxime. Convencido de que levar ao extremo as liberdades individuais dos homes podía levar a situacións caóticas, cría na sociedade organizada xerarquicamente. Así mantiña o discurso aristotélico e enfrontábase, non só a calquera teoría socialista, senón ao pensamento krausista igualmente.
Foi partidario da unión dos pobos en comunidades políticas cada vez máis grandes e tamén era reticente á influencia dos localismos.
Estadio La Serratella
La Serratella é un estadio de fútbol da cidade de Onda, na Comunidade Valenciana. É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Club Deportivo Onda, equipo que milita actualmente na Rexional Preferente da Comunidade Valenciana.
Estadio Carlos Belmonte
O Estadio Carlos Belmonte é un estadio de fútbol situado na cidade de Albacete, en España, no que xoga os seus partidos o Albacete Balompié. Está situado na Avenida de España, moi preto do Campus Universitario e do Parque Científico e Tecnolóxico.
Historia
Desde a súa fundación o Albacete Balompié xogou nun campo no Paseo da Cuba. Posteriormente noutro situado no Parque de Abelardo Sánchez, que era de terra e só tiña bancadas de madeira nun lateral. Debido ás precarias condicións deste, o Concello acelera as xestións para a construción dun novo estadio.
O arquitecto e alcalde de Albacete naquel entón, Carlos Belmonte, constrúe un campo de céspede natural e que inclúe pistas de atletismo. O estadio construír nun tempo marca. As obras comezaron en 1959 e a inauguración tivo lugar en setembro de 1960, con capacidade para 10.000 espectadores.
Nos anos 70 dótase á preferencia de cuberta e instálanse as torres de iluminación.
A seguinte data que cabe destacar é o verán de 1991. Tras o ascenso do club a Primeira división o estadio queda pequeno, polo que se pon en marcha a ampliación da tribuna (onde estaba situado o marcador, de aí o seu actual nome "Tribuna Marcador"). Pola súa banda, o marcador pasa de estar nun lateral e ser manual a estar situado no gol sur e ser electrónico.
Coa construción desta nova bancada o estadio aumenta a súa capacidade ata 15.000 localidades, unhas 7.500 de asento repartidas entre as bancadas de preferencia, marcador e tribuna marcador, e outras 7.500 de pé nos fondos.
O descenso a Segunda división fixo que as obras de remodelación do estadio para que se cumprise a normativa UEFA (todos os espectadores deberían ocupar localidade de asento e suprimiríanse os valos de protección) demorásense.
Por fin, en xuño de 1998 e tras varios proxectos propostos, comeza a remodelación que elimina as pistas de atletismo e as localidades de pé, ademais de construírse uns novos vestiarios baixo o gol norte.
A raiz disto, acolleu catro partidos da Selección española.
Actualmente a capacidade total é de 17.500 espectadores.
Outeiro, Lampón, Boiro
Outeiro é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Nogueira de Arriba, Betán, Baños de Molgas
Nogueira de Arriba é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
José Louzán Martínez
José María Louzán Martínez, nado en Oleiros e finado en Iñás o 20 de novembro de 1952, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Izquierda Republicana e presidente da agrupación local do partido do Burgo. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Culleredo o 21 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión, sendo sobresida a súa causa. Exiliouse na Arxentina. Finou en Iñás con 74 anos.
Vida persoal
Casou con Serafina Pardo Fernández.
Carelia do Norte
Carelia do Norte (en finés: Pohjois-Karjala; en sueco: Norra Karelen) é unha das 19 rexións de Finlandia. A provincia conta con 384.900, a cuarta máis habitada de Finlandia, dos cales case a metade viven na súa capital, Joensuu. Limita coas rexións de Kainuu, Savonia do Norte, Savonia do Sur, Carelia do Sur e con Rusia.
A Eiroa, Sestaio, Muros
A Eiroa é un lugar da parroquia de Sestaio no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña oito habitantes (dous homes e seis mulleres).
Heinrich Harrer
Heinrich Harrer, nado en Hüttenberg (Carintia) o 6 de xullo de 1912 e finado en Friesach o 7 de xaneiro de 2006, foi un montañeiro, deportista, xeógrafo e escritor austríaco.
Traxectoria
Dende 1933 ata 1938 estudou xeografía e practicou deporte na Universidade Kart Franzen da cidade de Graz. Alí converteuse en membro da tradicional agrupación estudantil ATV Graz. Competiu nos Xogos Olímpicos de inverno de Berlín en Garmisch-Partenkirchen na competición de esquí alpino combinado. Pese ó que nalgunha ocasión afirmou, non gañou nunca unha medalla olímpica.
Harrer realizou a primeira ascensión da cara norte do Eiger en Suíza con Anderl Heckmair, Fritz Kasparek e Ludwig Vörg o 24 de xullo de 1938. Esta escalada cóntase no libro The White Spider: The Classic Account of the Ascent of the Eiger.
É especialmente coñecido polo seu libro Seven Years in Tibet no que relata os seus viaxes polo Tíbet durante a segunda guerra mundial e anos despois, nos que coñece ó Dalai Lama. En 1997 estreouse un filme baseado no seu libro, chamado Seven Years in Tibet, no que Brad Pitt interpretou a Harrer.
Lago Maior
O lago Maior (en Lago Maggiore ou Lago Verbano) é un lago alpino do norte de Italia e Suíza. Trátase dun lago glaciario que se formou ao final da última glaciación. A súa altitude é de 193 msnm.
Encóntrase na fronteira de Italia e Suíza, entre os Alpes e a chaira padana, a uns 50 km ao noroeste de Milán e uns 130 km ao sur de Zúric. O 80 % da súa superficie corresponde a Italia e o 20 % a Suíza. As súas aguas bañan dúas rexións italianas e un cantón suízo:
Eirexe, Arnego, Vila de Cruces
Eirexe é un lugar da parroquia de Arnego, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Lago Maior
O lago encóntrase entre as coordenadas xeográficas seguintes:
Eirexe, Arnego, Vila de Cruces
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Lago Maior
É o segundo lago italiano por extensión, despois do lago de Garda, cunha superficie de 212 km². A elegancia de célebres estacións climáticas e a beleza e variedade da paisaxe convérteno nunha das metas máis frecuentadas e preferidas polo turismo internacional.
As fermosas vilas ás súas orelas tiveron gran fama durante a Belle Époque, e algunhas conservan aínda, en parte, o aspecto daqueles tempos.
Entre a máis famosas están Arona, patria de San Carlos Borromeo; Stresa, elegante e refinada; Pallanza coa súa Villa Taranto adornada cun fermoso xardín e, na ribeira lombarda, Luino e Laveno-Mombello.
Son de particular interese as illas Borromeas, fronte a Stresa: a Illa Bella, co maxestoso Palacio Borromeo (sede dunha pinacoteca) e o seu su espectacular xardín á italiana do período barroco, e a illa dos Pescadores, cun palacio do século XVIII e un xardín botánico.
Número gramatical
Categoría lingüística que diferencia a cantidade de persoas que forman parte dunha entidade semántica: en galego, temos singular e plural, pero estes non son os únicos números. En linguas coma o árabe, hai outro número dual, que diferencia ás entidades que en galego serían plurais pero que están formadas por só dúas cousas. Do mesmo xeito, hai linguas que posúen un número chamado trial, e mesmo outras que teñen quatrial. O caso que pode parecer estraño é o nular.
Un número distinto destes é o paucal, que especifica entidades plurais que están formadas por varias partes pero que non chegan a sumar unha cantidade excesiva: así un enxame pediría un plural mentres que o número de fiestras dunha casa esixiría usar o paucal.
A tipoloxía lingüística demostrou que a existencia de determinadas variantes clasificadoras do número segue un universal lingüístico con forma de xerarquía: Así establécese unha orde: singular → plural → dual → trial → paucal.
1028
Mortes
Historia ano a ano
O Outeiro, Lampón, Boiro
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Fondo, Sestaio, Muros
Fondo é un lugar da parroquia de Sestaio no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Wagina
Wagina, ou como o que adoitaba ser mal escrito na época colonial, Vaghena é unha pequena comunidade nas Illas Salomón, con 320 habitantes, a maioría dos cales viven ao longo da beiras da Baía Kenli, onde foi construído un pequeno peirao para os residentes e visitantes. Hai tres aldeas en Wagina: Kukutin, Arariki e Nikumaroro. Os habitantes desta illa son de etnia I-Kiribati (Micronesia), que foron trasladados polos británicos ao Protectorado das Illas Salomón (agora coñecidas simplemente como as Illas Salomón) das illas de Orona (Illa do casco) e Nikumaroro (Illa Gardener). O xeito máis fácil de chegar a Wagina é en avión desde a pista de aterraxe de Kagau, na provincia de Choiseul, desde Honiara (actualmente dúas veces á semana). Desde Kagau tárdase só 45-60 minutos en OBM a Wagina.
Ana Margarida de Carvalho
Ana Margarida Taborda Duarte Martins de Carvalho, coñecida como Ana Margarida de Carvalho, nada en Lisboa en 1969, é unha escritora e xornalista portuguesa.
Traxectoria
En 2017, foille atribuída unha bolsa anual de creación literaria pola Dirección Xeral do Libro, Arquivos e Bibliotecas (DGLAB).
Xornalista, foi distinguida con 7 premios de reportaxe. Traballou durante 25 anos na Revista Visão, onde foi editora e grande Reporteira. Colaborou con diversas publicacións: Jornal de Letras, Revista Ler, Marie Claire, Egoísta, Colóquio Letras así como coa canle televisiva SIC.
Fixo crítica cinematográfica no blog Final Cut (do cal foi fundadora) e na Revista Visão. Integrou, en diversos anos, o panel de xurado do ICA (Instituto do Cinema e do Audiovisual) para asignación de subsidios nos concursos de produción de longametraxes, documentais e desenvolvemento de guión. Durante dous anos, asinou a crónica semanal «Conversas de Ascensor», no sitio web da Revista Visão.
Tres dos seus guións cinematográficos (documental e ficción) quedaron clasificados nos primeiros lugares en concursos do ICA, obtendo o respectivo financiamento.
Estreouse na novela co seu primeiro libro en 2013, Que Importa a Furia do Mar, ao que seguiu en 2016 Não se Pode Morar nos Olhos de Um Gato  que foi editada, no Brasil, a primeira edición en 2018. . Publicou en 2017 o seu primeiro libro de contos, Pequenos Delírios Domésticos.
É autora do prefacio de Alexandra Alpha, de José Cardoso Pires, nunha reedição da Reloxo D'Auga, en 2015.
Única a recibir sucesivamente o gran Premio da Asociación Portuguesa de Escritores (APE/DGLB) por cada unha das súas tres obras de ficción (dúas novelas e un libro de contos).
Obras
miniatura|Capa do Libro de Contos Pequenos Delirios Domésticos
Libros colectivos
''Uma Terra Prometida. Contos Sobre Refugiados'' (2016). Filomena Marona Beja, Carlos Vale Ferraz, Cristina Carvalho, Sérgio Luís de Carvalho, José Fanha, Afonso Cruz, Nuno Camarneiro, Ana Margarida de Carvalho e Miguel Real. IN. 192 páxs.
Esmoriz
O topónimo Esmoriz pode referirse a:
Asemblea Nacional de Francia
dereita|170px miniatura|300px|[[Palais Bourbon, sede da Assemblée nationale]] miniatura|300px|Vista dende o oeste da Assemblée nationale
A Asemblea Nacional de Francia (en francés Assemblée nationale) é unha das cámaras do parlamento bicameral de Francia. A outra cámara é o Senado (Sénat).
A Asemblea Nacional consta de 577 deputados, cada un dos cales se elixe en ata dúas quendas de votación e representa unha circunscrición electoral específica.
A duración máxima do mandato da Asemblea e os seus deputados é de cinco anos. O Presidente de Francia pode disolver a Asemblea (e anunciar novas eleccións), agás se xa o fixo no mesmo ano.
A sede oficial da Asemblea Nacional é o Palais Bourbon nas beiras do río Sena, no barrio 7 de París
San Martiño, Betán, Baños de Molgas
San Martiño é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
On Kawara
On Kawara (en xaponés: 河原 温, Kawara On) nado o 24 de decembro de 1932 en Kariya, prefectura de Aichi, e finado o 10 de xullo de 2014 en Nova York, foi un artista conceptual xaponés instalado en Nova York desde 1965.
Entre as exposicións individuais que realizou cómpre salientar a da Bienal de Venecia de 1976.
Villacastín
Villacastín é un municipio de España na provincia de Segovia, comunidade autónoma de Castela e León.
On Kawara
Traxectoria
Entre 1962 e 1964 residiu alternativamente entre París e Nova York e fixo varias viaxes por Europa, antes de se establecer definitivamente na cidade de Nova York en 1965, onde mantivo a súa residencia, aínda que de xeito intermitente, ata a súa morte.
Villacastín
Ten unha superficie de 110 km² e unha poboación de 1 600 habitantes (2006), polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 14,40 hab/km².
On Kawara
Traxectoria
Nesa cidade finou o 10 de xullo de 2014 aos 81 anos.
Villacastín
A localidade, situada na Serra de Guadarrama, está a unha altitude de 1 099 msnm.
On Kawara
Obra
Kawara pertenceu a unha xeración internacional de artistas conceptuais que comezou a xurdir cara a mediados da década de 1960, que desposuía a arte de calquera emoción persoal e a reducía a información ou a unha idea case pura, co que se minimizaba moito o obxecto da arte. Xunto con Lawrence Weiner, Joseph Kosuth, Hanne Darboven e outros, Kawara deulle na súa obra un protagonismo especial á linguaxe.
Villacastín
Dista 34 km de Segovia, 27 km de Ávila e 83 km de Madrid.
On Kawara
Thinking Man
Este óleo sobre lenzo de 1952 representa unha figura humana mutilada, coa carne á vista e nun cuarto claustrofóbico. Trátase dunha das primeiras obras expostas por Kawara, en Toquio e con éxito de crítica, cando Xapón aínda se estaba a repor das explosións nucleares en Hiroshima e Nagasaki. O uso dunha figura angustiada como metáfora da destrución dun país coloca a obra de Kawara a carón da de artistas europeos de posguerra como Alberto Giacometti, Francis Bacon e Jean Dubuffet.
Serie Paris-New York Drawings
Entre 1962 e 1964 Kawara realizou os 200 debuxos que compoñen a serie Paris-New York Drawings. Os seus motivos abranguen raias e cuadrículas, ao xeito dos da pintora minimalista Agnes Martin, e noutros casos represéntanse pezas de instalacións coas que se enchen habitacións feitas con redes de cordas.
Serie Today
miniatura| Mar.2,2000, de On Kawara A partir do 4 de xaneiro de 1966, Kawara fixo unha longa serie de cadros (a serie Today), consistentes unicamente na data en que os pintou, cunha grafía simple en cor branca sobre fondos de cores sólidas. A data represéntase sempre consonte as convencións lingüísticas e culturais do país onde se realice a pintura (exemplo: 26. ÁG. 1995 en Reiquiavik ou 13 JUIN 2006 en Montecarlo), e Kawara recorreu ao esperanto cando a lingua principal do país non utilizaba o alfabeto latino (exemplo: 6 AUG. 1993, en Toquio).
Estas pinturas, todas elas realizadas en acrílico sobre lenzo, axústanse a un dos oito tamaños estándar, que van desde as 8 x 10 polgadas ata as 61 x 89 polgadas, sempre con orientación horizontal. Só hai tres excepcións a estas normas, cunhas medidas de arredor de 5 x 7 pés (en torno a 152 x 213 cm), que representan os días 16, 20 e 21 de xullo de 1969, coincidindo coa chegada do home á Lúa.
Kawara prescindiu dos padróns á hora de representar os caracteres, que foron representados á man. Inicialmente utilizaba unha versión alongada de pau seco da Gill Sans, e posteriormente optou pola Futura, paradigma da tipografía modernista.
Algunhas xornadas, Kawara executaba máis dun destes cadros e, pola contra, cando non era quen de acabar unha pintura o día que a iniciaba, destruíaa inmediatamente. Cada ano producíronse entre 63 e 241 pinturas correspondentes a esta serie. Cando estes cadros-data non están expostos, dispóñense colocados en cadansúa caixa de cartón feita á medida e forrada cun recorte do xornal local da cidade onde se pintou o cadro. Malia seren estas caixas parte do traballo, raramente forman parte das exposicións. A maioría dos recortes dos xornais dos forros correspóndense con exemplares do The New York Times.
Cada pintura-data está rexistrada nun xornal e marcada nun calendario de cen anos. Cando Kawara finalizaba unha delas aplicaba unha mostra da pintura utilizada nela nun pequeno rectángulo que logo pegaba nun recadro do xornal. Por baixo de cada cor hai un número que amosa a secuencia da pintura dentro do seu ano e unha letra que indica o seu tamaño. Deste xeito, os xornais amosan os detalles técnicos da pintura, en tanto que Kawara utilizaba o calendario para, mediante uns puntos de cores, indicar os días en que realizou cada pintura e para rexistrar o número de días transcorridos desde o nacemento do artista. Kawara creou preto de 3.000 pinturas-data da serie Today en 112 cidades de todo o mundo, nun proxecto que concibiu para concluír unicamente no momento da súa morte.
Title e outras series
Title é unha obra feita en Nova York entre 1964 e 1965, en plena guerra de Vietnam. Consiste en tres paneis de lenzo pintados con acrílico, con fondo vermello e con cadansúa inscrición: "One Thing", "1965" e "Viet-nam". Trátase, xa que logo, dunha evolución na obra de Kawara, xa que é unha das primeiras que incorpora unha mensaxe escrita que transmite as circunstancias que rodearon a súa creación.
Entre outras series de obras destacan a das tarxetas postais I Went and I Met, enviadas aos seus amigos e nas que detalla aspectos da súa vida, e tamén unha serie de telegramas enviados a diferentes persoas coa mensaxe I AM STILL ALIVE ("Sigo vivo").
Entre 1968 e 1979, On Kawara creou a súa serie informativa I Got Up ("Levanteime"), na que enviou cada mañá dúas postais desde a cidade onde estaba. Nas 1.500 postais rexístrase a hora en que se ergueu, a data, o lugar de emisión e o nome e enderezo do destinatario. Nesta serie plásmase o carácter itinerante e deambulante do artista, con horarios moi irregulares e que, só en 1973, enviou postais desde vinte e oito cidades.
One Million Years
miniatura| Varios volumes da serie One Million Years, de On Kawara One Million Years é unha das obras máis coñecidas deste artista, acerca do paso do tempo e das marcas que deixa. Neste traballo editorial, enumera cada ano do período dun millón de anos que precede a concepción da obra e o outro millón que vén despois. Nalgunhas ocasións levouse a cabo unha representación durante a cal dous actores, habitualmente un home e unha muller para cada segmento, len datas de cada lista por orde, representando simultaneamente o millón de anos do pasado e o millón de anos do futuro.
Sestaio, Sestaio, Muros
Sestaio é un lugar da parroquia de Sestaio no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Piñeiro, Lampón, Boiro
Piñeiro é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).
On Kawara
One Million Years
Esta obra de arte fíxose por vez primeira en 1969, o ano do festival de música de Woodstock, as protestas pola guerra do Vietnam e a chegada do home á Lúa. Nestes libros, a duración dunha vida humana media equivale a unhas poucas liñas e a historia humana completa recóllese nunhas cantas páxinas. O pasado está dedicado a "todos os que viviron e morreron" e o futuro é "para os derradeiros".
One-Hundred-Year Calendars
Para os seus "Calendarios de cen anos", Kawara, comezando pola data do seu nacemento, rexistra sistematicamente cada día da súa vida cun punto amarelo e rexistra unha pintura da serie Today cun punto verde. Cun punto vermello indica que ese día produciu máis dunha obra.
Pure Consciousness
En Pure Consciousness, unha exposición itinerante iniciada en 1998, Kawara prestou sete das súas pinturas-data (do 1 de xaneiro ao 7 de xaneiro de 1997) a diversas escolas infantís de Madagascar, Australia, Bután, Costa o Marfil, Colombia, Turquía, Xapón, Finlandia, Islandia, Israel, Canadá e os Estados Unidos. Esas obras colgáronse en aulas, con datas que coincidían dentro da esperanza de vida dos nenos que as ocupaban.
Exposicións
miniatura| Exposición de On Kawara no Instituto de [[Arte contemporánea|Arte Contemporánea de Singapur (2004) ]] Entre as primeiras exposicións de Kawara están, no seu país de orixe, a de 1953 no Museo Metropolitano de Arte de Toquio, e as das galerías Takemiya e Hibiya o ano seguinte. As súas obras expuxéronse tamén na Dwan Gallery de Nova York en 1967, e a súa exposición individual One Million Years percorreu en 1971 as cidades de Düsseldorf, París e Milán. Outras exposicións salientables foron as de Documenta 5 (1972), Documenta 7 (1982) e Documenta 11 (2002) en Kassel, e as da Bienal de Toquio (1970 e 1976) e a Bienal de Venecia (1976).
As súas obras foron incluídas en numerosas mostras xerais, desde a Information do Museo de Arte Moderna de Nova York en 1970 ata a Reconsidering the Object of Art: 1965-1975, no Museo de Arte Contemporánea dos Ánxeles, en 1995. Entre as exposicións de carácter individual destacan a do Otis Art Institute, dos Ánxeles (1977), a do Centro Pompidou de París (1977) , a titulada Continuity/Discontinuity no Moderna Museet de Estocolmo (1980) , a do Museo Boymans-van Beuningen, de Rotterdam (1991) ; a do Dia Center for the Arts, de Nova York (1993) ou a do Museo de Arte de Dallas (2008).
A primeira retrospectiva completa de Kawara (2015), titulada On Kawara-Silence, no Museo Solomon R. Guggenheim, de Nova York, instalouse en 12 seccións consonte un plan deseñado por el mesmo. Dous anos antes da súa morte, o artista ofreceulle ao comisario da exposición, Jeffrey Weiss, unha serie de títulos para cada sección (entre eles “48 Years,” “Self-Observation” e “Monologue”). A exposición levouse a cabo do 6 de febreiro ao 3 de maio de 2015 e tamén contou cunha das lecturas de One Million Years.”
Mercado da arte
En 2007, a casa Christie's de Nova York vendeu unha das pinturas-data Kawara's por 1,8 millóns de dólares. Outra destas pinturas, May 1, 1987, acadou o récord dunha obra deste autor nunha poxa, ao ser adxudicada en case 4,2 millóns na mesma casa de poxas, en 2014.
Esmoriz, Besexos, Vila de Cruces
Esmoriz é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pérez Prado
Dámaso Pérez Prado, nado en Matanzas (Cuba) o 11 de decembro de 1916 e finado na Cidade de México o 14 de setembro de 1989, foi un músico, compositor e actor de orixe cubana. É un dos referentes fundamentais do mambo.
Traxectoria
Estudou música en Cuba. Traballou en diversas orquestras na Habana nos anos 1940. Foi tamén durante un curto período pianista da Sonora Matancera e da Orquestra Casino de la Playa. En 1948 foi vivir á Cidade de México para crear alí un grupo musical, e alí estivo traballando coa compañía RCA Victor.
Jean-Jacques Beineix
Jean-Jacques Beineix, nado en París o 8 de outubro de 1946 e finado na mesma cidade o 13 de xaneiro de 2022, foi un director, guionista e produtor francés de cinema.
Traxectoria
En 1964, Jean-Jacques Beineix debuta como asistente realizador de Jean Becker na serie televisiva Les saintes chéries até 1967. Máis tarde, en 1970 con Claude Berri, e en 1971 con Claude Zid. En 1977 realiza a súa primeira curtametraxe Le Chien de M. Michel que gañou o premio do festival de Trouville. En 1980, Jean-Jacques Beineix realiza a súa primeira longametraxe titulada Diva, que gañou catro premios César. Moi premiado tamén foi o seu filme 37°2 le matin, con Béatrice Dalle e Jean-Hugues Anglade, filme que foi nomeado ao mellor de fala non inglesa nos Oscars.
Casa de Altamira
A casa de Altamira foi unha casa nobiliaria galega, vencellada á familia dos Moscoso. Tiñan a casa matriz nas Torres de Altamira, no actual concello de Brión.
Os Moscosos eran unha familia de fidalgos composteláns do século XIV, que con Roi Sánchez de Moscoso se converten en señores de Altamira, e despois con Lope Sánchez de Moscoso (1468-1504) en condes de Altamira.
Foi á Grandeza de España o 31 de outubro de 1613 polo rei Filipe III a favor de Lope de Moscoso Osorio, V conde de Altamira.
Area Longa, Tal, Muros
Area Longa é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
1030
Mortes
Historia ano a ano
René Robert Cavelier de La Salle
Xesuíta
Foi novizo na Compañía de Xesús, na que formula os seus votos en 1660. Dentro da Compañía exerceu a docencia pero posteriormente renunciou aos seus votos, o que lle foi concedido o 27 de marzo de 1667.
Primeira viaxe
Inicia entón a súa primeira viaxe a América, desembarcando en 1667 en Nova Francia, concretamente en Montreal, onde o seu irmán Jean, párroco na Igrexa de Saint-Sulpice, chegara un ano antes. Ocupa unha leira no extremo occidental da Illa de Montreal e bautízaa como "A China", en referencia ao seu desexo de atopar unha ruta para ir a China.
En 1674, establece o Forte Frontenac (actualmente Kingston) no lago Ontario, como primeiro elemento dunha empresa de comercio de peles de visón. O forte foi bautizado co nome do gobernador de Nova Francia, Louis de Baude de Frontenac. A continuación parte cara a Francia (1674-1675). Co apoio de Frontenac recibe non só a concesión para o comercio de peles xunto co permiso para instalar fortes fronteirizos, senón tamén un título nobiliario.
Segunda viaxe
Na viaxe de volta a Nova Francia acompáñalle Henri de Tonti, quen se unirá ás súas exploracións. O 7 de agosto de 1678, La Salle chega ao Forte Conti, preto das cataratas do Niágara a bordo do Le Griffo, o barco que construíran el e Tonti. foron os primeiros europeos en asucar os Grandes Lagos. A remo alcanzan o lago Erie e o lago Huron e volven río abaixo ata o lago Michigan.
Voo 90 de Air Florida
O voo 90 de Air Florida era un voo regular doméstico de pasaxeiros operado por Air Florida dende o aeroporto nacional Ronald Reagan de Washington ata o aeroporto de Fort Lauderdale-Hollywood, cunha escala no aeroporto de Tampa. O 13 de xaneiro de 1982 o Boeing 737-222 con rexistro N62AF esnafrouse contra a ponte da rúa 14 sobre o río Potomac, a só dúas millas da Casa Branca.
René Robert Cavelier de La Salle
Segunda viaxe
O 1 de novembro de 1678, La Salle edifica o Forte Miami na desembocadura do río Miami, hoxe río Saint-Joseph (lago Michigan), e espera o regreso dun grupo dirixido por Tonti, que atravesa a península a pé. Tonti chega o 20 de novembro, e o 3 de decembro todo o grupo remonta o Saint-Joseph, ata alcanzar un porto no río Kankakee. Seguen o seu curso ata o río Illinois, onde emprazan o Forte Crèvecœur, preto da actual Peoria (Illinois).
Voo 90 de Air Florida
O aparello golpeou contra a ponte, por onde pasa a Interestatal 395 entre Washington, D.C. e o condado de Arlington, Virxinia. Impactou contra varios vehículos na ponte e esnaquizou 30 metros de peitoril antes de mergullarse no xeo do río Potomac. O avión levaba 74 pasaxeiros e 5 tripulantes. Catro pasaxeiros e unha asistente de voo foron rescatados e sobreviviron. Outro pasaxeiro, Arland D. Williams, Jr., axudou no rescate dos superviventes, pero afogou antes de ser rescatado. Catro condutores na ponte tamén morreron. Os superviventes foron rescatados do río conxelado por civís e profesionais. O presidente Ronald Reagan eloxiou estes actos durante o seu discurso do Estado da Unión poucos días máis tarde.
René Robert Cavelier de La Salle
Segunda viaxe
La Salle parte entón cara ao Forte Frontenac para fornecerse. Mentres tanto, Louis Hennepin segue o río Illinois ata a súa unión co Mississippi, pero durante unha guerra entre síux é feito prisioneiro e trasladado a Minnesota. Durante a ausencia de La Salle, os soldados de Forte Crèvecœur amotínanse e expulsan a Tonti, a quen La Salle deixara a cargo do forte. La Salle captura aos amotinados no lago Ontario e atopa a Tonti en Mackinaw.
Exploración do Mississippi
La Salle prepara entón todo o necesario para unha nova expedición. Deixando en Forte Crèvecœur unha dotación de 23 franceses e 18 amerindios, chegan ao extremo sur do lago Michigan en 1680 e en 1682 descenden o Mississippi ata chegar ao Golfo de México. O 9 de abril toma posesión deste vasto territorio en nome de Francia e dálle o nome de Luisiana en honra do rei Luís XIV. Na desembocadura do Mississippi, preto da actual Venice en Luisiana, La Salle enterra un prato gravado e unha cruz reivindicando o territorio para Francia.
En 1683, durante a súa viaxe de volta, para substituír o Forte Crèvecœur establece un novo forte en Starved Rock xunto ao río Illinois. Tonti queda a cargo do forte mentres que La Salle volve de novo a Francia a fin de reunir medios para unha nova expedición, co fin de instalar un posto comercial na desembocadura do río Mississippi e desenvolver un comercio de peles competidor ao dos xesuítas do Quebec.
Voo 90 de Air Florida
Avión
O aparello implicado era un Boeing 737-222, con rexistro N62AF, fabricado en 1969 e anteriormente operado por United Airlines co rexistro N9050U. Foi vendido a Air Florida in 1980. O avión estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D-9A e tiña rexistradas máis de 27 000 horas de voo antes do accidente.
Tripulación
O piloto, o capitán de 34 anos Larry Wheaton, fora contratado por Air Florida en outubro de 1978 como primeiro oficial. Ascendeu a capitán en agosto de 1980. No momento do accidente tiña unhas 8 300 horas de voo, con 2 322 horas de experiencia en reactores comerciais (todas con Air Florida). Acumulaba 1 752 horas no Boeing 737, das cales 1 100 eran como capitán.
Wheaton foi descrito polos seus compañeiros como unha persoa tranquila, con boas habilidades e coñecementos operacionais, que traballaba ben en situacións de voo con moita carga de traballo. O seu liderado foi descrito como semellante ao doutros pilotos. Porén, o 8 de maio de 1980, foi suspendido tras suspender un control en liña da compañía do Boeing 737, atopándose que non aprobaba nas seguintes áreas: cumprimento das regulacións, uso da lista de verificación, procedementos de voo como control de saídas e cruceiro, e aproximacións e aterraxes. Porén reiniciou as súas tarefas tras aprobar un novo exame o 27 de agosto. O 24 de abril de 1981 o capitán recibiu unha puntuación insatisfactoria nunha proba recorrente de coñecementos da compañía cando amosou deficiencias en temas de memoria, coñecementos dos sistemas do avión e limitacións do aparello. Tres días despois aprobou unha proba de recuperación de coñecementos.
O primeiro oficial, Roger Pettit, de 31 anos, fora contratado por Air Florida o 3 de outubro de 1980 como primeiro oficial do Boeing 737. No momento do accidente tiña 3 353 horas de voo, das cales 992 foran con 737 de Air Florida. Dende outubro de 1977 ata outubro de 1980 fora piloto de caza na USAF, acumulando 669 horas de voo como examinador de voo e piloto instrutor, e como instrutor de terra nunha unidade operacional de F-15.
O primeiro oficial foi descrito polos seus amigos e outros pilotos como un individuo enxeñoso, brillante e aberto cun excelente dominio das habilidades físicas e mentais no avión. Os que voaran con el durante operacións de voo estresantes dixeron que durante eses momentos amosaba as mesma habilidades e permanecía enxeñoso e agudo, "sabendo as súas limitacións".
René Robert Cavelier de La Salle
Terceira viaxe
É o rei de Francia Luis XIV, ao que España acaba de declararlle a guerra en outubro de 1683, o que achega os fondos necesarios para montar unha expedición co fin de asegurarse un mellor control de Francia sobre América do Norte, e tamén para vixiar as minas de prata de México que alimentan as caixas de Carlos II de España. Ao seu regreso en 1684, La Salle ostenta o título de Gobernador de Luisiana e encabeza unha gran expedición co fin de establecer unha colonia francesa no Golfo de México, na desembocadura do río Mississippi, composta de catro barcos e 300 colonos incluíndo militares. O Rei Sol concédelle o buque de guerra Joly e unha ampla barcaza —unha especie de pequena fragata— o Belle. Para transportar a estes colonos, soldados e a tripulación, sen contar a carga, La Salle debe alugar outros dous buques: a fragata Aimable e o ketch Saint-François.
La Salle continúa coa súa exploración, esta vez cara ao leste para intentar atopar o Mississippi. Desgraciadamente para el, está a máis de 600 km. do río. Nunha expedición, o seu último barco, o Belle, é atrapado nunha tempestade e encalla na baía de Matagorda en febreiro de 1686. Durante a terceira expedición a pé, os 36 homes que lle acompañaban amotínanse e el é asasinado o 19 de marzo de 1687 preto de Navasota.
A colonia perdurará só ata 1688, cando os indios karankawa masacran aos 20 adultos que seguían habitando o forte e toman a cinco nenos como cativos. Ao decatarse da noticia, en 1689 Tonti envía varias misións de procura, pero non se atopou a ningún sobrevivente. Henri Joutel que recollera a todos os colonos que quixeron seguirlle e levounos con el a Quebec, onde a maior parte deles quedaron.
La Salle hoxe
O primeiro barco de La Salle, o Belle foi descuberto na Baía de Matagorda en 1995 e actualmente os seus restos son obxecto de estudo por parte dos arqueólogos (ver ligazóns externas).
O modelo de automóbil LaSalle, e moitos lugares foron nomeados na súa honra, como o distrito de LaSalle da cidade de Montreal, ou o Forte La Salle da Royal Military College of Canada en Kingston, Ontario, nomeado en 1913.
Valverde del Majano
Valverde del Majano é un concello da comunidade autónoma de Castela e León, na provincia de Segovia.
Xeografía
Situado a algo máis de 12 km ao oeste da capital segoviana, limita ó norte cos concellos de Garcillán, Los Huertos, Hontanares de Eresma e Valseca, ó sur con Abades e Segovia, ó leste con Valseca e Segovia e ó oeste con Garcilán, Martín Miguel e Abades.
Demografía
Segundo o Instituto Nacional de Estadística, no ano 2017 tiña 1064 habitantes, 540 homes e 524 mulleres (1027 no 2010 e 501 no 2000).
Política e goberno
O alcalde é, dende o ano 2015, o socialista Javier Lucía Marugán. miniatura|Casa do concello
Persoa gramatical
A persoa gramatical é a categoría lingüística que toman o verbo e o pronome para distinguir quen participa nos feitos. En "el fuma" o pronome e o verbo están en terceira persoa. En galego distinguiríanse seis persoas (ou tres persoas subdivisibles en dous números: o singular e o plural). Mais non tódalas linguas funcionan así: Existe un certo debate sobre se o galego ten tres ou seis persoas (no fondo igual que o español, de onde parte a nosa tradición terminolóxica): a primeira alternativa obriga a considerar un número singular e plural e a segunda faino innecesario, pero o certo é que a cuarta persoa nós non pode proceder da duplicación ou multiplicación da primeira (→ nós = eu + eu).
Sants-Montjuïc
270px|miniatura|[[Museo Nacional de Arte de Cataluña]] miniatura|270px|O derrube das Quatre Columnes, símbolo do [[catalanismo, por Miguel Primo de Rivera o 1928]]
Barrios
Ademais dos barrios, inclúe a montaña de Montjuïc e o sector chamado Zona Franca-Port, que aglutina o polígono industrial da Zona Franca e a maior parte do Porto de Barcelona. Os barrios do distrito son:
miniatura|esquerda|350px|Barrios do distrito de Sants-Montjuïc.
Principado
Un principado é unha forma de goberno na que o xefe de estado é un príncipe, este modelo de goberno deuse moito na Idade Moderna nos períodos que se abarcan do século XV ao XVIII; os principados eran politicamente falando, pequenas rexións que dependían da metrópole moderna.
Os principados actuais
Na actualidade existen, entre outros, os de Liechtenstein, Mónaco e Andorra. Tamén forma parte do nome oficial da Comunidade Autónoma española do Principado de Asturias e da rexión británica de Gales, por motivos históricos. Os títulos de Príncipe de Asturias e Príncipe de Gales osténtano os herdeiros ás coroas de España e Reino Unido, respectivamente.
Guillerme I de Hainaut
Guillerme I de Hainaut, nado circa 1286 e finado en Valenciennes o 7 de xuño de 1337, foi conde de Hainaut de 1304 a 1337 e conde de Holanda (Guillerme III de Holanda) de 1304 a 1337. Era fillo de Xoán I, conde de Holanda e de Filipa de Luxemburgo.
Principado
Os principados actuais
Tamén atopánse outros tipos de principados, como o de Cataluña, o cal recibiu este nome durante a existencia da Coroa de Aragón. A primeira referencia ao Principado de Cataluña atópase nas Cortes de Perpiñán, de 1350, presididas polo rei Pedro o Cerimonioso. E estivo plenamente vixente ata o século XIX. Hoxe en día, a pesar de que o termo Principado non está recollido no Estatuto de Cataluña, continúa vixente como denominación tradicional.
Guillerme I de Hainaut
Traxectoria
Dende moi novo, participou activamente na loita que a súa familia mantiña contra os Dampierre, propietarios do condado de Flandres. Eliminou as tropas flamengas que invadiran os Países Baixos en apoio aos rebeldes de Zelandia e someteu ese condado.
Principado
Os principados actuais
Na actualidade existen tres Estados soberanos co rango de principado e dúas rexións pertencentes a dous Estados monárquicos. No caso dos tres primeiros, o príncipe é o xefe do Estado, mentres que nos outros dous casos, o príncipe é o sucesor do trono.
Principado de Cataluña
O Cataluña, o cal recibiu este nome durante a existencia da Coroa de Aragón. A primeira referencia ao Principado de Cataluña atópase nas Cortes de Perpiñán, de 1350, presididas polo rei Pedro o Cerimonioso. e estivo plenamente vixente ata o século XIX. Con todo, no Real Decreto de 30 de novembro de 1833 polo que se establece a división provincial de España de Javier de Burgos, o único principado que se menciona é o de Asturias, mencionándose a Cataluña simplemente así. Hoxe en día, a pesar de que o termo Principado non está recollido no Estatuto de Cataluña, continúa vixente como denominación tradicional.
Principado de Kíiv
O Principado de Kíiv ou Rus' de Kiev foi o primeiro estado eslavo oriental, dirixido desde a cidade de Kíiv, agora en Ucraína, desde aproximadamente 880 ata mediados do século XII. Os reinados de Vladimir o Grande (980-1015) e o seu fillo Yaroslav I o Sabio (1019-1054) supuxeron a idade de ouro de Kíiv, que viu a aceptación do cristianismo ortodoxo e a creación do primeiro código legal escrito en lingua eslava, o Russkaya Pravda.
Guillerme I de Hainaut
Traxectoria
En 1315, co apoio de Luís X de Francia, declarou de novo a guerra en Flandres para anular as condicións do tratado que fora obrigado a asinar en 1310. O monarca francés atacou Flandres polo Artois mentres Guillerme remontaba o Escalda cunha gran frota incendiando Rupelmonde e outros lugares de Waesland. Pero o mal tempo, debido ás fortes choivas, interrompeu a campaña. Ao mal tempo sucedeu unha peste xeral en todo o país, o que propiciou a negociación o ano seguinte para un acordo de paz. Luís X morrera en xuño de 1316 e o seu sucesor, Filipe V tivo que afirmarse o trono de Francia polo que o tratado non se concluíu ata o 2 de xuño de 1320.
Principado
Principado de Vladímir-Súzdal
O Principado de Vladímir-Súzdal, Gran Ducado de Vladímir-Súzdal ou Rus de Vladímir-Súzdal foi un dos grandes principados que sucederon á Rus de Kíiv como principal potencia eslava desde finais do século XII ata as postrimerías do século XIV. Considerado tradicionalmente como o berce do idioma e a nacionalidade rusas, Vladímir-Súzdal evolucionaría gradualmente ata transformarse no Gran Principado de Moscovia.
Guillerme I de Hainaut
O seu traballo de goberno
A súa alianza con Francia contribuíu enormemente ao aumento da súa autoridade, así como a ter no seu favor, debido ao matrimonio das súas fillas, a Inglaterra e ao Imperio ademais da amizade de Bohemia, o axudou a se liberar do xugo de Flandres e Brabante. Liberou Zelandia e Holanda do Sur, apoderouse do bispado de Utrecht e someteu aos frisóns.
Principado
O Principado de Lucca e Piombino
O Principado de Lucca e Piombino, o cal o 23 de xuño de 1805 por petición do Senado de Lucca, constituíse o Principado de Lucca e Piombino, que se asignou á irmá de Napoleón Bonaparte Elisa Bonaparte e ao seu marido Felice Baciocchi.
Guillerme I de Hainaut
O seu traballo de goberno
Rematou cos abusos do clero e da nobreza en materia de impostos. O 21 de marzo de 1322 concedeulles aos habitantes de Genly o privilexio de se gobernaren co mesmo foro que os de Mons. O seu celo pola xustiza fíxoo inflexíbel no castigo dos mandatarios que abusaban dos seus cargos.
Principado
Principado do Pindo e Voivodato de Macedonia
O Principado do Pindo e Voivodato de Macedonia foi un estado autónomo durante a Segunda guerra mundial baixo o control de Italia. O Pindo é unha rexión montañosa en Grecia do Norte e na parte meridional de Albania e Macedonia habitada por vlacos (arrumanos), meglenorrumanos e macedonios
Guillerme I de Hainaut
O seu traballo de goberno
En 1334, deu negociado a paz con Luís de Nevers e o duque de Brabante Xoán III que estaban en guerra durante dous anos. Ao comezo da Guerra dos Cen Anos, tomou o partido do seu fillo Eduardo III, rei de Inglaterra, contra o seu cuñado, o rei de Francia Filipe VI de Francia, e formou unha coalición co rei de Inglaterra, o duque de Brabante, o conde de Gueldre, o arcebispo de Colonia e o duque de Juliers.
Principado
Principado de Moscova
Moscovia ou Principado de Moscova é o nome do estado ruso que existiu desde o século XIV ata o XVI. O Gran Principado de Moscova, como se lle coñece a este estado nos documentos rusos, foi o sucesor do Principado de Kíiv nos seus territorios setentrionais e o predecesor do Tsarato Ruso, que á súa vez precedía ao Imperio Ruso.
Guillerme I de Hainaut
O seu traballo de goberno
Morreu en Valenciennes o 7 de xuño de 1337. Pouco despois da súa morte, déuselle o alcume de "O Bo", sen que se estea seguro sobre o seu fundamento.
Principado
Principado de Antioquía
Denomínase Principado de Antioquía a un dos Estados Cruzados en Terra Santa. Na Primeira cruzada, o príncipe Bohemundo de Tarento realizou unha vitoriosa campaña militar para recuperar territorios que Bizancio perdera fronte ao avance musulmán. Con todo, unha vez acabada a súa campaña coa toma de Antioquía, Bohemundo retivo o territorio, creando este principado.
Guillerme I de Hainaut
Matrimonio e descendencia
O 19 de maio de 1305 casou con Xoana de Valois (1294-1352) e filla de Carlos I de Valois (1270-1325), conde de Valois, conde de Anjou e Maine; conde de Alençon, Chartres e Perche e Margarida de Anjou (1273-1299). O matrimonio tivo oito fillos:
Principado
Principado de Capua
O Principado de Capua era un estado independente de facto, ás veces un vasalo do imperio bizantino ou do sacro imperio romano, no sur de Italia entre os séculos VIII e XII. A súa capital epónima era a cidade de Capua.
Cabanas, Tal, Muros
Cabanas é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Jamie Lynn Spears
Jamie Lynn Marie Spears Watson, nada en McComb (Mississippi) o 4 de abril de 1991, é unha actriz e cantante estadounidense, máis coñecida como Jamie Lynn Spears. Alcanzou a fama internacional en 2005 como protagonista da serie de Nickelodeon Zoey 101.