cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do pensamento evolucionista
Teorías evolutivas non convencionais
A síntese evolutiva estendida é unha ampliación da síntese moderna da evolución, que revisa a importancia relativa de factores diferentes que actúan na teoría evolutiva. Inclúe conceptos e mecanismos como a teoría da selección a multinivel, a herdanza epixenética transxeneracional, a construción de nicho e a evolucionabilidade. Pola súa banda o biólogo Stuart Kauffman suxeríu que a autoorganización pode ter un papel xunto á selección natural en tres áreas da bioloxía evolutiva: a dinámica de poboacións, a evolución molecular e a morfoxénese. Porén, Kauffman non ten en conta o papel esencial da enerxía nas reaccións bioquímicas das células, como propuxo Christian DeDuve e modelaron matematicamente Richard Bagley e Walter Fontana. Os seus sistemas son autocatalizadores pero non sistemas termodinamicamente abertos precisando unha achega continua de enerxía.
José Ángel Mañas
José Ángel Mañas, nado en Madrid o 22 de outubro de 1971, é un escritor que decote é catalogado da xeración de novelistas neorrealistas españois da década de 1990, canda Juan Gracia, Gabriela Bustelo, Ray Loriga e Lucía Etxebarria. Os seus libros foron traducidos a varias linguas.
Obra
Mañas alcanzou a popularidade coa publicación de Historias del Kronen, a súa ópera prima. A novela, finalista do Premio Nadal de 1994, converteuse en novela de culto, sobre todo despois da adaptación cinematográfica de Montxo Armendáriz. A Historias del Kronen seguírona tres novelas de similar ambiente e contido: Mensaka (1995), Ciudad Rayada (1998) e ''Sonko95. Autorretrato con negro de fondo (1999), que, con Historias del Kronen, forman a «Tetraloxía Kronen», sobre a que Mañas escribiu, na nota con que conclúe Sonko95'', o seguinte:
Entre as novelas da «Tetraloxía Kronen» sobresae Sonko95, onde se anticipan algunhas das características máis sinaladas das obras posteriores de Mañas. Sonko95, desde este punto de vista, ten moito máis que ver con Soy un escritor frustrado, de 1996, que con Historias del Kronen e Mensaka.
En Soy un escritor frustrado aparecen inquietudes que, ausentes nas dúas primeiras novelas de José Ángel Mañas, fanse inevitables en Sonko95, Mundo Burbuja (2001) e Caso Karen (2005), sobre todo, o seu carácter meta-literario. Soy un escritor frustrado describe, de feito, o seu propio procedemento de composición e comprácese, de paso, en reflexionar acerca das alegrías e miserias do éxito, que Mañas experimentou (malgré lui) de primeira man.
En Caso Karen, Mañas arremete sen piedade contra o mercado contemporáneo da Literatura e as súas máis relevantes institucións: autores, axentes, editoriais, premios e congresos. Como nas antigas novelas de pastores, moitos dos caracteres de Caso Karen son trasuntos de persoas reais: en «Karen del Korral» advírtense trazos da personalidade de Lucía Etxebarria; «Carina Martinell» é Carmen Balcells; «Armando Sala» é Antonio Gala etc. Caso Karen é, polo demais, a máis complexa das obras de Mañas dende o punto de vista da súa estrutura.
En 2007 publicouse a súa primeira incursión no xénero histórico: El secreto del Oráculo (Ediciones Destino), centrada na figura de Alexandre Magno, seleccionada entre as cinco obras finalistas do premio 'Espartaco' á mellor novela histórica.
Emilio Gómez Casasnovas
Vida persoal
Casou con Concepción Soto Lorenzo e foi pai de Emilio Gómez Soto.
The King (filme de 2019)
The King é un filme histórico de 2019 dirixido por David Michôd e escrito por Michôd e Joel Edgerton. Está baseado en varias obras de William Shakespeare. Está protagonizado por Timothée Chalamet no papel de Rei Henrique V, por Edgerton, Sean Harris, Lily-Rose Depp, Robert Pattinson e Ben Mendelsohn.
Tivo a súa estrea mundial no Festival Internacional de Cinema de Venecia o 2 de setembro de 2019, estreouse nalgúns cinemas escollidos dos Estados Unidos o 11 de outubro de 2019 e lanzouse en streaming dixital o 1 de novembro de 2019 a través de Netflix.
José Ángel Mañas
Obra
Na última novela de José Ángel Mañas, La pella (2008), o escritor volve a retomar a liña na que se dera a coñecer, cunha volta ao universo realista.
A súa primeira incursión nun territorio alleo á ficción e a narrativa é Un alma en incandescencia (2008), caderno de aforismos publicado polo selo rioxano Editorial Buscarini. A obra foi ilustrada e inspirada polo artista francés Franciam Charlot.
Adaptacións cinematográficas
Historias del Kronen foi a súa primeira novela adaptada ao cinema, de cuxo guión Mañas obtivo un Premio Goya. Da adaptación de Montxo Armendáriz desapareceron algúns dos referentes intelectuais da novela de Mañas como, sen ir máis lonxe, o American Psycho de Bret Easton Ellis, omnipresente nas conversas de Carlos e Roberto.
Salvador García Ruiz fíxose cargo da versión cinematográfica de Mensaka, que viu a luz en 1998. A novela Soy un escritor frustrado foi levada á gran pantalla baixo o título Imposture, dirixida por Patrick Bouchitey e que se estreou en 2005, ano de publicación de Caso Karen. Até 2008 non está prevista a adaptación de Ciudad Rayada
Fernando Namora
Biografía
Licenciado en Medicina (1942) pola Facultade de Medicina da Universidade de Coímbra, pertenceu á Xeración dos 40, grupo literario que reuniu personalidades como Carlos de Oliveira, Mário Dionísio, Joaquim Namorado ou João José Cochofel, moldeándoo, certamente, como home, á semellanza do exercicio da profesión médica, primeiro na súa terra natal despois nas rexións da Beira Baixa e Alentejo, en lugares como Tinalhas, Monsanto e Pavia, até que, en 1951, acabaría por se instalar en Lisboa -onde, curiosamente, moi novo, estudara no Liceu Camões-, como médico asistente do Instituto Português de Oncologia.
O seu volume de estrea foi Relevos (1937), livro de poesia, baixo a influencia de Afonso Duarte e do grupo da Presença. Mais xa publicara en conxunto con Carlos de Oliveira e Artur Varela, un pequeno libro de contos Cabeças de Barro. En 1938 xorde a súa primeira As Sete Partidas do Mundo que viría a ser galardoada co Premio Almeida Garrett no mesmo ano en que recibe o Premio Mestre António Augusto Gonçalves, de artes plásticas - na categoría de pintura. Aínda estudante e con outros compañeiros de xeración funda a revista Altitude e entra no proxecto do Novo Cancioneiro (1941), colección poética de 10 volumes que se inicia co seu libro-poema Terra, sinalando a chegada do neo-realismo, tendo esta iniciativa colectiva, nacida nas tertulias de Coímbra, de João José Cochofel, demarcado ese punto de viraxe na literatura portuguesa. Na mesma liña estética, mais de ficción, é lanzada a colección dos Novos Prosadores (1943), pola Coimbra Editora, reunindo as novelas Fogo na Noite Escura de Namora, Casa na Duna de Carlos de Oliveira, Onde Tudo Foi Morrendo de Vergílio Ferreira, Nevoeiro de Mário Braga ou O Dia Cinzento de Mário Dionísio, entre outros.
Cunha obra literaria que se desenvolve ao longo de cinco décadas é de salientar a súa precoz vocación artística, de feitura naturalista e poética, tal como a importancia do período de formación en Coímbra, máis as súas tertulias e movementos estudantís. Ao darse a madureza estética do neo-realismo e coincidente coas vivencias dos anos 50, seguiría por novos camiños, a través dunha interpretación persoal da narrativa, que o levaría a situarse entre a ficción e a análise social. Os moitos textos que escribiu, nos diferentes momentos ou fases da vida literaria, presentan retratos con aspectos de picaresco, observacións naturalistas e algún existencialismo. Independentemente do encadramento, Namora foi un escritor dotado dunha profunda capacidade de análise psicológica, inseparábel dunha grande sensibilidade e linguaxe poética. Escribiu, ademais de obras de poesía e novelas, contos, memorias e impresións de viaxe, destacando os cadernos de um escritor, que proporcionan un diálogo vivo co lector, a abertura a outras culturas, terras e xentes, a visión dun mundo en transformación, dunha realidade emerxente, expresa en Estamos no Vento (febreiro de 1974).
AC-862
A estrada autonómica AC-862 é unha vía pertencente á Rede Primaria Básica convencional da Rede de estradas de Galicia. Parte do límite municipal de Ferrol con Narón e termina o seu trazado no límite coa provincia de Lugo, no termo municipal do Vicedo, tras cruzar o Río Sor. Anteriormente denominábase C-642.
Características
No seu trazado, atravesa o núcleo urbano de Narón, o barrio de Xuvia, e os núcleos urbanos de San Sadurniño e Ortigueira, entre outros lugares. Tras superar a entrada da vila do Barqueiro, unha ponte cruza o río Sor, logo do cal comeza a provincia de Lugo, onde a estrada cambia de nomenclatura, pasando a denominarse LU-862. Xa con esta denominación, conecta con Viveiro e termina o seu percorrido nos arredores de San Cibrao, no cruzamento coa estrada N-642.
Fernando Namora
Biografía
Sendo talvez unha das súas obras máis coñecidas, Retalhos da Vida de um Médico, foi a primeira a ser adaptada ao cinema, por intermedio do realizador Jorge Brum do Canto (en 1962, filme selecionado para o Festival de Berlín), e logo a serie televisiva, da responsabilidade de Artur Ramos e Jaime Silva (1979-1980).
AC-862
Características
Actualmente, atópase en diversas fases de construción o CG-1.3 no seu percorrido pola provincia da Coruña, que servirá de alternativa á AC-862. A variante de Ortigueira foi inaugurada o 2 de xullo de 2013.
Fernando Namora
Biografía
O Trigo e o Joio foi adaptado para o cinema en 1965, por Manuel Guimarães, con Manuel da Fonseca. Do mesmo realizador, para televisión e en 1969, foi o documental Fernando Namora.
Domingo à Tarde (seleccionado para o Festival de Venecia), foi realizado por António de Macedo en 1965 e contou con atores como Isabel de Castro, Ruy de Carvalho e Isabel Ruth.
En 1975, xorde Fernando Namora – Vida e Obra, realizado por Sérgio Ferreira. Tamén en 1975 Namora colaborou na publicación periódica Jornal do Caso República (1975)
A Noite e a Madrugada, de 1985, debe a súa realización a Artur Ramos. Resposta a Matilde, de 1986, foi adaptado a televisión por Dinis Machado e Artur Ramos, coa participación de Raúl Solnado e Rogério Paulo.
Foi sepultado no Talhão dos Artistas do Cemitério dos Prazeres, en Lisboa.
Ibn Arabi
Abū ʿAbd Allāh Muḥammad ibn ʿAlī ibn Muḥammad ibnʿArabī al-Ḥātimī aṭ-Ṭāʾī (en أبو عبد الله محمد بن علي بن محمد بن عربي الحاتمي الطائي‎‎), nado en Murcia o 28 de xullo de 1165 e finado en Damasco o 16 de novembro de 1240, máis coñecido como Ibn Arabi, Abenarabi e Ben Arabi, foi un místico sufí, filósofo, poeta, viaxeiro e sabio andalusí. As súas importantes achegas en moitos dos campos das diferentes ciencias relixiosas islámicas valéronlle o sobrenombre de vivificador da relixión (en árabe: محيي الدين, Muhyi al-Din) e o máis grande dos mestres (en árabe: الشيخ الأكبر, as-Sheij al-Akbar).
Traxectoria
Por parte do seu pai, Ibn Arabi era de ascendencia pobo árabe de Tayy, e por parte da súa nai era de orixe bérber norteafricana. Al-Arabi escribiu dun tío materno falecido, Yahya ibn Yughan al-Sanhaji, príncipe de Tlemcen, que abandonou as súas riquezas por unha vida ascética tras coñecer un místico sufí. O seu pai, ‘Ali ibn Muḥammad, formou parte do exército de Muhammad ibn Sa'id ibn Mardanish, gobernante de Murcia. Cando Ibn Mardanīš faleceu en 1172, o seu pai cambiou a súa lealdade ao sultán almohade Abū Ya’qūb Yūsuf I, e volveu servir no goberno. A familia entón trasladouse a Sevilla. Ibn Arabi creceu na corte e recibiu adestramento militar.
A ansia de saber conduciu a Ibn Arabi a unha vida viaxeira, percorrendo primeiro o seu Al-Andalus natal e logo o Magreb, visitando os diferentes grupos sufís. Máis tarde visitou O Cairo e Xerusalén. Despois de pasar dous anos de emocións espirituais na Meca, decidiu continuar a súa viaxe por Bagdad, Mosul, Konya (antiga capital do sultanato de Rum) e Damasco, onde finalmente se estableceu durante dezasete anos ata a súa morte. A súa tumba, en que despois foron soterrados dous dos seus fillos é un lugar de peregrinación para o islam. Sobre a súa tumba, o Imperio Otomán edificou unha madrasa en que se garda o seu sepulcro.
Pensamento
miniatura|Tumba de Ibn 'Arabi en [[Damasco.]] Aínda que os estudos orientalistas españois o relacionaron coa escola de Ibn al-Arif e o consideraron inicialmente máis un filósofo que un sufí, os mestres sufís de moitas ordes dende hai séculos considerárono como un gran mestre coñecedor por "experiencia (espiritual) directa", ao que mesmo se lle deu o cualificativo de Sheij al Akbar, "o máis grande dos mestres". Na literatura académica occidental contemporánea, nesa liña, os estudos da súa obra realizados como Michel Chodkiewicz, William Chittick, Denis Gril e Pablo Beneito, mostran claramente que o seu contacto coas escolas aristotélicas de Alfarabi e Averroes ou a filosofía neoplatónica da escola de Ibn Hazm foi moi superficial.
A súa obra é, ante todo, de carácter gnóstico-relixiosa; as súas críticas ao entendemento simplemente externo e árido da relixión e mesmo á propia filosofía son abondosas na súa obra. Porén, é evidente que non é un simple místico: o contido metafísico da súa obra abrangue dende a interpretación gnóstico-sapiencial da sharia (lei islámica) (sempre cunha certa visión zahirí como a de Ibn Hazm, mais á que supera amplamente) ata unha cosmoloxía baseada na revelación divina e da súa unicidade, que foi bautizada polos seus sucesores como a "Unicidade da Existencia" ou Wahdat al-wuyud.
A doutrina de Ibn Arabi abunda no carácter absoluto de Alá como unidade suprema. Esta nega calquera tipo de analoxía entre Deus e o creado (polo tanto escapando do panteísmo que se lle adscribiu), mais tamén desenvolvendo unha relación complexo do creado co creador, do que é unha expresión dos seus diferentes Nomes e Atributos (Allahu al-asma al-husna), que iniciou Sahl al-Tustari. Esta radical separación de Alá e a súa creación impide o seu coñecemento racional como Esencia, mais non impide o seu coñecemento a través do develamento, é dicir, da certificación ou Realización da Realidade (Haqq) das cousas, que non é outro que Alá. Con Ibn Arabi o sufismo logra o desenvolvemento máis refinado da expresión da súa elaboración teórica.
Ao igual que os neoplatónicos, Ibn Arabi aplica unha escala xerárquica de xéneros e especies entre a non existencia ao ser creador, que se relaciona á súa vez coa súa idea do amor tamén composto dunha serie de graos que van dende a simpatía ou inclinación ata o puro amor.
Obra
Outra obra de importancia é o Fusus al-Hikam (Os Encaixes da Sabiduría), síntese do seu pensamento metafísico, da unidade das crenzas e de profetoloxía no islam.
Outras obras destacadas:
King Vidor
King Wallis Vidor, nado o 8 de febreiro de 1894 en Galveston, Texas e finado o 1 de novembro de 1982 en Paso Robles, California, foi un director de cine, produtor e guionista estadounidense.
Traxectoria
King Vidor, gran cineasta estadounidense, tiña orixes húngaras por parte paterna, que procedía dunha familia adiñeirada. De feito, os negocios do seu pai fixéronlle amasar a este un capital notable.
King Vidor entrou na academia Militar de San Antonio, para logo ingresar no colexio de Fort Deposit. Un influxo importante nas súas ideas foi o da súa nai, pois lle introduciu na Ciencia Cristiá, para a cal traballaría cun grupo de médicos; máis tarde, no ocaso da súa vida, quixo facer unha película sobre Mary Baker Eddy, fundadora desta relixión.
King Vidor empezou como afeccionado; fixo documentais publicitarios e noticiarios, que logrou vender en ocasións. Publicista e autor de curtametraxes, debutou como realizador en 1913. No ano 1916, casou con Florence Arto, futura actriz e colaboradora súa. Instalouse coa súa muller en Hollywood.
O seu primeiro traballo en Hollywood foi en 1915, para desenvolver actividades relacionadas co cine (contable, rexedor, guionista). Aos poucos anos tivo a súa oportunidade artística, e dirixiu The Turn of the Road (A volta do camiño) en 1919, con verdadeiro éxito, o cal permitiulle realizar de inmediato outros tres filmes. En 1920, fundou Vidor Village, estudo cinematográfico propio, no cal dirixirá sete películas, case todas protagonizadas pola súa muller, Florence Vidor.
En 1923 con todo viuse obrigado a deixar o seu estudo. Logo, logrou éxito con The Big Parade (O gran desfile ) (1925) ou con Show People (1928). Xa divorciado ; viaxou, en 1928, a París coa súa segunda esposa, Eleanor Boardman, para promocionar esa última película.
En Hollywood rodou ao ano seguinte a famosa Hallelujah! (Aleluia), interpretada só por afroamericanos, na que o son toma por primeira vez relevancia artística dentro do cine, inventando innumerables usos ademais de escoitar o que se ve, cousa que non era así antes desa película xa que a maior parte de estreas eran "talkies" ou películas faladas.
Interesouse pronto polo cine en cor, e filmou Paso ao noroeste (1940). Con An American Romance (1944) realizou unha segunda experiencia con ese tipo de película. Entre as súas obras sucesivas hai que recordar, sen dúbida, Duel in the Sun (Duelo ao sol) (1946), The Fountainhead (O manancial) (1949) e Ruby Gentry (1952).
Foi cinco veces nomeado ao Premio Oscar, e recibiu un premio honorífico en 1979, polo conxunto da súa obra.
Makira, Illas Salomón
A provincia de Makira-Ulawa (antigamente San Cristóbal) é unha das nove provincias das illas Salomón. Confórmaa principalmente a illa do mesmo nome, situado ao leste de Guadalcanal. Ten 3.188 km².
Xeografía
A parte principal da provincia é a illa Makira. Ten unha poboación de 40.419 habitantes (2009). A capital é Kirakira.
A illa Makira ten 3090 km²: 139 km de longo por 40 km de ancho ao redor do centro da illa. As montañas corren como unha columna vertebral polo centro da illa, o punto máis alto alcanza os 1040 m, e logo cae abruptamente ao mar ao longo da súa beira sur. Moitos ríos surcan a illa en liñas aproximadamente paralelas cada dous ou cinco quilómetros. Makira ten máis pantanos interiores, e crocodilos de auga salgada, que calquera outra illa das Illas Salomón. A súa costa é a única parte das Salomón onde se sabe que a rara tartaruga oliveira ou Pacific Ridley visita e aniña.
Dado que a illa Makira estivo illada durante longos períodos de tempo durante os períodos de alto nivel do mar, evolucionou unha gran variedade de plantas e animais únicos. Por exemplo, 12 das súas 70 especies residentes de aves son endémicas, así como dúas especies de árbores, ambas as ficus (Ficus cristobalensis e Ficus illiberalis). Esta singularidade destaca a importancia de preservar os bosques e hábitat de Makira.
Makira tamén está entre as illas máis importantes do país para as aves. Hai algúns lugares para observar aves na illa. Na aldea de Hauta, situada a centos de metros sobre o nivel do mar, existe unha zona de conservación establecida na rexión interior de Bauro. Non obstante, requírese un permiso para visitar, que se pode adquirir na Oficina Provincial de Kirakira.
Poboación
En 2009, a poboación total estimouse en 40.419. Os Makira-Ulawa son na súa maioría melanesios e as súas danzas e rituais tradicionais aínda se conservan con forza, especialmente nas illas de Santa Ana (Owaraha), Santa Catalina (Owariki), Uki-ni-masi e Ulawa.
En Makira fálanse cinco linguas: Arosi, Bauro, Fagani, Kahua e Owa. Os falantes de Bauro foron considerados os máis illados e conservadores dos grupos Makira. Os habitantes de Ulawa e da illa Ugi falan Sa'a.
Divisións administrativas
A provincia de Makira-Ulawa está subdividida nos seguintes barrios:
Pedro I
Soberanos ou nobres co nome de Pedro I foron:
Andoa dos piñeiros
A andoa dos piñeiros (Boletus pinophilus Pilat & Dermek ), é un boleto basidiomiceto da orde Boletales. Aparece nalgúns locais de Galiza.
Descrición
O cogomelo deste fungo posúe un chapeu de entre 6 e 30 centímetros de diámetro, con cutícula de cor marrón avermellada. Tubos case ceibos, de cor branca, despois amarelos e finalmente amarelos oliva. Pé de cor marrón clara, moi groso, que pode superar o diámetro do chapeu.
Hábitat e época
Aparece na primavera e no verán con choivas, e principalmente polo outono. Adoitan medrar so piñeirais vellos de piñeiros rubios (Pinus sylvestris), aínda que tamén poden facelo en faiais.
Comestibilidade
Excelente coma comestíbel, sendo un cogomelo moi apreciado en gastronomía.
The Wall Street Journal
The Wall Street Journal é un xornal estadounidense internacional en lingua inglesa, con énfase especial en noticias de negocios e economía. Publícase seis días á semana na cidade de Nova York por Dow Jones & Company, unha división de News Corp, xunto coas edicións asiáticas e europeas.
Journal é o xornal en circulación máis grande dos Estados Unidos. De acordo con Alliance for Audited Media, ten unha circulación de preto de 2,4 millóns de copias (incluíndo preto de 900 000 subscricións dixitais), ata marzo de 2013, comparado coas 1,7 millóns de copias de USA Today. O seu rival principal no sector dos negocios é o xornal Financial Times, con sede en Londres, o cal tamén publica varias edicións internacionais.
Journal cobre principalmente temas da economía americana e noticias internacionais, e noticias sobre problemas financeiros. O seu nome deriva de Wall Street, situado na cidade de Nova York, o cal é o corazón do Distrito Financeiro; foi imprimido continuamente dende o seu comezo o 8 de xullo de 1889, por Charles Dow, Edward Jones, e Charles Bergstresser. A versión xornal gañou o Premio Pulitzer trinta e catro veces, incluíndo o premio do ano 2007 pola súa reportaxe en opcións sobre accións retroactivas e os efectos negativos do auxe da economía chinesa.
En 2001, The Wall Street Journal foi situado como Nº 1 en BtoB's Media Power 50 por décimo segundo ano consecutivo.
Comezos
Os primeiros produtos de Dow Jones & Company, editor do Journal, foron boletíns de noticias breves que se entregaban a man durante todo o día aos corretores da bolsa de valores. Posteriormente foron agregados resumos diarios imprimidos chamados Customers' Afternoon Letter. Os reporteiros Charles Dow, Edward Jones e Charles Bergstresser convertérono no Wall Street Journal, que foi publicado por primeira vez o 8 de xullo de 1889, e empezaron a entrega do servizo de noticias do Dow Jones vía telégrafo. En 1896, a "Media Industrial Dow Jones" foi lanzada oficialmente. Foi o primeiro de moitos índices de prezos de accións e bonos na Bolsa de Nova York. En 1899, a columna Review & Outlook de Journal, que segue funcionando ata o día de hoxe, apareceu por primeira vez e inicialmente foi escrita por Charles Dow.
O xornalista Clarence Barron comprou o control da compañía por 130 000 dólares en 1902; a circulación estaba ao redor de 7 000 copias pero para o final da década de 1920 ascendeu a 50 000. A Barron e o seu antecesor atribúeselles a creación dunha atmosfera de valentía e independencia en noticias financeiras, unha novidade nos comezos do negocio xornalístico. En 1921 fundouse Barron's, o principal periódico financeiro semanal de América.
Barron morreu en 1928, un ano antes do Xoves Negro cando a caída da bolsa foi amplamente afectada pola Gran Depresión nos Estados Unidos. A descendencia de Barron, a familia Bancroft, puido continuar o control da compañía ata 2007.
O diario Journal logrou a prominencia e a súa forma moderna na década de 1940, un tempo de expansión industrial para os Estados Unidos e as súas institucións financeiras en Nova York. Bernard Kilgore foi nomeado director de edición do xornal en 1941, e director xeral en 1945, finalmente compilando unha carreira de 25 anos como xefe de Journal. Kilgore foi o arquitecto do deseño icónico da páxina frontal do xornal, co seu "What's News", e a súa estratexia de distribución nacional, a cal trouxo unha circulación do xornal de 33 000 en 1941 a 1,1 millóns de copias ao momento da morte de Kilgore en 1967. Baixo o mando de Kilgore, en 1947, o xornal gañou o seu primeiro Premio Pulitzer, polo editorial de William Henry Grimes.
En 1967 Dow Jones Newswires comezou unha maior expansión fóra dos Estados Unidos, colocando os xornalistas en cada centro financeiro importante de Europa, Asia, América Latina, Australia e África. En 1970 o Dow Jones comprou a cadea de xornais Ottaway, a cal nese momento comprendía nove diarios e tres xornais dominicais. Máis tarde, o nome foi cambiado a "Dow Jones Local Media Group".
A época de 1971 a 1997 trouxo unha serie de lanzamentos, adquisicións, e empresas conxuntas, incluíndo "Factiva", o Asian Wall Street Journal, o The Wall Street Journal Europe, o sitio web WSJ.com, Índices Dow Jones, "MarketWatch", e "WSJ Weekend Edition". En 2007 News Corp. adquiriu WSJ., unha revista de estilo de vida de luxo, que se lanzou en 2008.
Expansión en internet
Un complemento ao xornal imprimido, The Wall Street Journal Online, foi lanzado en 1996. En 2003, Dow Jones empezou a integrar subscritores en liña e da versión impresa do Journal e xuntos na declaración de "Audit Bureau of Circulation". En 2007, considerábase que era o sitio web de subscricións de noticias de pagamento máis grande, con 980 000 subscritores de pago. Dende entón, os subscritores en liña teñen diminuído, debido en parte ao aumento no custo de subscrición, e calculouse en 400 000 en marzo de 2010. En maio de 2008, unha subscrición anual da edición en liña de The Wall Street Journal custaba 119 dólares para aqueles que non tiñan subscricións da edición imprimida. Para xuño de 2013, o custo mensual da subscrición da edición en liña foi de 22,99 dólares, ou 275,88 dólares anuais, excluíndo as ofertas de lanzamento.
O 30 de novembro de 2004, Oasys Mobile e The Wall Street Journal lanzaron unha aplicación que permite aos usuarios acceso ao contido de Wall Street Journal Online a través dos seus teléfonos móbiles. Isto "proverá noticias de negocios e financeiras de último minuto do Journal en liña, xunto con amplos datos de mercado, accións e produtos, ademais dun portafolios de información personalizado directamente no teléfono celular.
O contido do xornal de pagamento está dispoñible en forma limitada para os subscritores de America Online, e a través de Congoo Netpass gratuíto. Moitas das historias de noticias de The Wall Street Journal están dispoñibles a través de xornais en liña gratuítos que se subscriben ao sindicato de Dow Jones. As historias gañadoras do premio Pulitzer dende 1995 están dispoñibles gratuitamente no sitio web Pulitzer.
En setembro de 2005, o Journal lanzou unha edición de fin de semana entregada a todos os subscritores, a cal marcou o regreso das publicacións en sábado despois dun lapso de 50 anos. A decisión foi deseñada en parte para expoñer máis publicidade ante o consumidor.
En 2005, Journal informou que o seu perfil de lectores era un 60% de altos directivos, cunha media de ingresos de 191 000 dólares, unha media de patrimonio neto de 2,1 millóns de dólares, e unha media de idade de 55 anos.
En 2007, o Journal lanzou unha expansión mundial do seu sitio web para incluír as principais edicións en idiomas estranxeiros. O xornal mesmo mostrara interese en comprar o seu rival: o Financial Times.
Cambios de deseño
En 2006, Journal empezou a incluír publicidade na súa páxina frontal por primeira vez, baseándose na introdución da publicidade da páxina principal das edicións europeas e asiáticas do Journal a finais de 2005.
Despois de presentar unha páxina principal case idéntica durante medio século, sempre seis columnas, coas principais noticias do día na primeira e sexta columna, "What's News" na segunda e terceira, o artigo principal "A-hed" na cuarta e reportaxes semanais na quinta columna, o xornal diminuíu o ancho do seu formato saba de 15 a 12 polgadas mantendo a lonxitude de 223/4 polgadas, para aforrar custos de impresión. O novidoso consultor de deseño Mario García colaborou nos cambios. Dow Jones dixo que isto lles aforraría 18 millóns de dólares ao ano en custos de impresión en todos os xornais de The Wall Street Journal. Esta decisión eliminou unha columna de impresión, quitando "A-hed" da súa situación tradicional (aínda que o xornal agora polo xeral inclúe unha historia peculiar no lado dereito da páxina principal, inserida entre as historias principais).
O xornal segue utilizando debuxos de punto de tinta chamados "hedcuts", que foron introducidos en 1979 e creados orixinalmente por Kevin Sprouls, un método de ilustración considerado como marca visual consistente do xornal. O Journal segue empregando fortemente o uso de caricaturas, en particular as de Ken Fallin, como cando Peggy Noonan conmemorou o recente falecemento do xornalista Tim Russert. O uso de fotografías e gráficos a cor fíxose cada vez máis común nos últimos anos coa incorporación de máis seccións de "estilo de vida".
O diario foi galardoado pola Sociedade Mundial de Deseño de Noticias co premio ao xornal co mellor deseño en 1994 e 1997.
News Corporation e News Corp
O 2 de maio de 2007, News Corporation fixo unha oferta non solicitada de compra para Dow Jones, ofrecendo 60 dólares por acción, as mesmas que se estiveran a vender por 33 dólares cada unha. A familia Bancroft, que controla máis do 60% das accións comúns, rexeitou a oferta nun comezo, pero despois reconsiderou a súa posición.
Tres meses despois, o 1 de agosto de 2007, News Corporation e Dow Jones chegaron a un acordo de fusión definitivo. A venda por 5 mil millóns de dólares incluíu The Wall Street Journal ao imperio de noticias de Rupert Murdoch, o cal xa incluía: Fox News Channel, Fox Business Networks e The Times de Londres, así como o New York Post, a estación principal de Fox WNYW (Channel 5) e MyNetworkTV WWOR (Canle 9).
O 13 de decembro de 2007, os accionistas, que representan máis do 60% das accións comúns, aprobaron a adquisición da compañía por News Corporation.
Nunha columna da páxina editorial, o editor L. Gordon Crovitz dixo que os Bancrofts e News Corporation acordaran que as noticias e as seccións de opinión do Journal podían conservar a súa independencia editorial da nova compañía matriz:
Un comité especial foi establecido para supervisar a integridade editorial do Journal. Cando o xefe de redacción Marcus Brauchli renunciou o 22 de abril de 2008, o comité dixo que News Corporation violara o seu acordo ao non notificarllo ao comité con anticipación. Non obstante, Brauchli dixo que cría que os novos propietarios debían nomear o seu propio editor.
Un artigo do Journal en 2007 citou acusacións dicindo que Murdoch fixera e incumprira promesas similares no pasado. Un dos principais accionistas comentou que Murdoch durante moito tempo "expresara os seus prexuízos persoais, políticos e de negocios a través dos seus xornais e emisoras de televisión". O ex-editor asistente do Times, Fred Emery, recorda un incidente cando: "Mr. Murdoch chamouno á súa oficina en marzo de 1982 e dixo que estaba a considerar despedir o editor do Times, Harold Evans. Mr. Emery di que recorda a promesa de Mr. Murdoch de que os editores non podían ser despedidos sen a aprobación dos conselleiros independentes. 'Deus, non tomas iso en serio, non si?', contestou Murdoch". Segundo Emery: "Murdoch eventualmente forzou a Evans a saír".
No 2011, The Guardian encontrou evidencias de que o Journal inflara artificialmente os seus números de vendas en Europa, mediante o pagamento á Asociación da Aprendizaxe Executiva para que comprase o 16% das súas vendas europeas. Estas cifras de vendas infladas logo permitiron ao Journal cobrar tarifas similares infladas en publicidade, xa que os anunciantes podían pensar que chegarían a máis lectores dos que realmente alcanzaron. Ademais, o Journal acordou executar "artigos" que ofrecían á Asociación da Aprendizaxe Executiva como noticias, pero que na práctica eran publicidade. O caso saíu á luz despois de que un empregado belga do Wall Street Journal, Gert Van Mol, informou ao director xeral de Dow Jones, Les Hinton, acerca da práctica cuestionable. Como resultado o entón director xeral de Wall Street Journal Europe e editor Andrew Langhoff foi despedido despois de decatarse de que meteu presión persoalmente os xornalistas para cubrir un dos socios do negocio do xornal involucrado no tema. Dende setembro de 2011 todos os artigos en liña que resultaron da mala conduta ética levan unha advertencia que informa os lectores de Wall Street Journal acerca das circunstancias nas que foron creados.
O Journal, xunto coa súa matriz Dow Jones & Company, foi unha das empresas de News Corporation que se escindiu en 2013 como o novo News Corp.
Estación de Ávila
A estación de Ávila é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Ávila, en Castela e León. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Ten tamén funcións loxísticas.
En 2010, os seus servizos de Media Distancia foron usados por máis de 700.000 viaxeiros.
Situación ferroviaria
A estación, que se atopa a 1.132 metros de altitude, forma parte do trazado das seguintes liñas férreas:
Historia
O ferrocarril chegou á cidade abulense en 1863 cando se abriron ao tráfico os tramos Ávila-Sanchidrián e Ávila-El Escorial da liña radial Madrid-Hendaia. Ávila convertíase así na primeira capital de provincia en unirse a Madrid no longo traxecto de camiño a Francia. Rivon, un enxeñeiro francés, foi o encargado de poñer en pé a estación de Ávila. Posteriormente Avillumer, outro enxeñeiro de Norte tamén francés, ampliou o edificio orixinal, que se mantivo invariable ata 1958 cando a electrificación e o desdobramento da vía, así como o empalme coa liña férrea a Salamanca, levaron a Renfe, que explotaba a estación desde a nacionalización de Norte en 1941, a construír un novo edificio para viaxeiros á vez que se melloraban as instalacións existentes.
Dende o 31 de decembro de 2004 a estación está xestionada por Adif.
A estación
miniatura|right|250px|Vista das plataformas. A actual estación, construída en 1958, sitúase fóra da muralla da cidade. Componse dun pavillón central de dous pisos ao que flanquean varias ás laterais. Está recuberta por un tellado de lousa. Fronte ás próximas estacións de Medina del Campo ou Valladolid mostra un deseño moito máis sobrio, froito da súa reconstrución ao final da década dos 50.
Dispón de catro plataformas, unha lateral e tres centrais, ás que acceden oito vías. Todas as plataformas dispoñen de marquesiña propia.
Ten venda de billetes, atención ao cliente, aseos, información turística, cafetería e restaurante. Todo o recinto está equipado con servizos adaptados para as persoas con minusvalía. No exterior existe un aparcadoiro, unha parada de taxi e outra de autobuses urbanos.
Longa Distancia
Actualizados a 23 de xuño de 2016.
Ácido biliar
miniatura|dereita|300px|Estrutura do ácido cólico mostrando as súas relacións con outros ácidos biliares. Os ácidos biliares son ácidos derivados do colesterol que se encontran fundamentalmente na bile dos mamíferos. Teñen a capacidade de conxugarse con aminoácidos e combinarse con catións, xeralmente o sodio (Na+) formando sales biliares. A principal función dos ácidos biliares e os seus sales é facilitar a formación de micelas, que facilitan o procesamento das graxas da dieta e a súa posterior absorción. Teñen tamén outras funcións como moléculas regulatorias.
Os ácidos biliares son fundamentalmente os ácidos cólico, quenodesoxicólico, desoxicólico, litocólico, e os seus derivados conxugados que forman sales, como o ácido taurocólico e o ácido glicocólico (derivados do ácido cólico), que supoñen o 8% do total de sales biliares, e outros sales.
Tipos
miniatura|dereita|400px|Síntese dos restantes 10 ácidos graxos, 2 secundarios e 8 conxugdos a partir dos dous ácidos biliares primarios.. Nos humanos, a síntese de ácidos biliares faise a partir do colesterol primeiramente nos hepatocito do fígado, e despois no intestino pola acción das bacterias. Distinguiremos entre ácidos biliares primarios e secundarios e os derivados destes, os ácidos biliares conxugados e os sales biliares.
Ácidos biliares primarios
Hai dous ácidos biliares primarios que se sintetizan nos hepatocitos a partir do colesterol, son o ácido cólico e o ácido quenodesoxicólico, :357-358 Nos hepatocitos prodúcese unha oxidación do colesterol mediada por encimas da familia do citocromo P450, que orixina estes dous ácidos. Aproximadamente, sintetízanse diariamente 600 mg de sales biliares para substituír os ácidos biliares que se perden nas feces, pero se segrega moito máis, porque se reabsorben. :359 Nos humanos, o paso limitante da síntese é a reacción de adición dun grupo hidroxilo na posición 7 do núcleo esteroide do colesterol polo encima colesterol 7 alfa-hidroxilase (CYP7A1). O ácido cólico e o colesterol regulan a actividade deste encima; o ácido cólico faina decrecer, e o colesterol faina aumentar.
Os ácidos biliares primarios sofren conxugación con aminoácidos (ver máis adiante) e almacénanse na vesícula biliar, onde se concentran, antes de ser vertidos no duodeno durante a dixestión.
Ácidos biliares conxugados
Nas células hepáticas e antes da súa secreción os ácidos biliares mencionados deben ser conxugados (unidos) á glicina ou a taurina (dous aminoácidos), para formar catro posibles ácidos biliares conxugados: os ácidos glicocólico e taurocólico (derivados do ácido cólico), e os ácidos glicoquenodesoxicólico e tauroquenodesoxicólico (derivados do ácido quenodesoxicólico) :358 As bacterias do intestino desconxugan estes ácidos e transforman os primarios en secundarios. Unha vez que os secundarios se reabsorban e volvan ao fígado serán conxugados tamén e segregados de novo ao intestino, polo que se forman catro ácidos biliares conxugados máis: os ácidos glicodesoxicólico e taurodesoxicólico (derivados do ácido desoxicólico) e os ácidos glicolitocólico e taurolitocólico (derivados do ácido litocólico).
Ácidos biliares secundarios
Cando os conxugados dos ácidos cólico e quenodesoxicólico se segregan ao lume do intestino, as bacterias desconxugan e deshidroxilan parcialmente estas moléculas orixinando os ácidos biliares secundarios, que son o ácido desoxicólico (derivado do ácido cólico) e o ácido litocólico (derivado do ácido quenodesoxicólico). :358 Estes ácidos biliares poden ser reabsorbidos no intestino e volver ao fígado por medio da circulación enterohepática.
Sales biliares
Os ácidos biliares (xeralmente os conxugados) están ionizados ou poden formar sales con catións como o ión sodio, polo que tamén se denominan sales biliares :358, os cales teñen importantes funcións fisiolóxicas. Os que derivan dos ácidos biliares primarios conxugados denomínanse sales biliares primarios, e os que derivan dos secundarios son sales biliares secundarios. Por tanto, non é o mesmo ácido biliar que sal biliar, xa que os sales biliares son os ácidos biliares (xeralmente conxugados) ionizados ou combinados con catións.
Outra vantaxe que ten este incremento de solubilidade é que impide a reabsorción pasiva desas substancias unha vez segregadas ao intestino (pero hai transporte activo). Como resultado, a concentración de ácidos biliares/sales biliares no intestino delgado pode permanecer alta dabondo como para formar micelas e solubilizar os lípidos en dixestión. A "concentración micelar crítica" é a cantidade de ácidos biliares necesaria para que funcione a formación espontánea e dinámica das micelas.
Circulación enterohepática
A circulación enterohepática é a circulación de ácidos e sales biliares entre o fígado e o intestino por vía sanguínea. Os sales biliares primarios son absorbidos nun 90-95% no íleo e pasan por vía sanguínea ao fígado. O 5-10% restante chega ao colon onde as bacterias os converten en ácidos biliares secundarios, que alí son absorbidos tamén en parte, pasan ao sangue e volven ao fígado. A fracción que non se absorba é expulsada coas feces. Todos estes ácidos biliares que volven ao fígado, serán conxugados alí e voltos a segregar á vesícula biliar e despois ao intestino, polo que hai unha continua recirculación.
Funcións e produción
Ademais de emulsionar os lípidos formando micelas para facilitar a súa dixestión polos encimas dixestivos (lipases) e a súa absorción e paso aos vasos quilíferos da parede intestinal, os ácidos biliares tamén desempeñan outras funcións, como son: eliminar o colesterol do corpo, dirixir o fluxo de bile para eliminar catabolitos do fígado, emulsionar vitaminas liposolubles no intestino para que poidan ser absorbidas, axudar á redución da flora bacteriana que se encontra no intestino delgado e no tracto biliar, e funcionar como moléculas sinalizadoras a través do receptor FXR (e outros) que interveñen na homeostase da glicosa e lípidos.
Os ácidos biliares poden ser vistos tamén como unha especie de hormonas esteroides, debido a esa capacidade de unirse ao receptor nuclear farnesoide FXR, ou aos receptores de membrana TGR5.
A síntese de ácidos biliares é a principal ruta do metabolismo do colesterol na maioría das especies non humanas e nos humanos é unha ruta moi importante. O corpo humano produce uns 800 mg de colesterol ao día e aproximadamente a metade vai utilizarse para a síntese de ácidos biliares. En total segréganse arredor de 20-30 gramos de ácidos biliares no intestino cada día. Aproximadamente o 90% dos ácidos biliares excretados reabsórbense por transporte activo no íleo e outra pequena porción no colon, e son reciclados ao entraren na circulación enterohepática, que devolve os sales biliares intestinais por vía sanguínea ao fígado. Isto permite que haxa unha taxa de síntese moderada á vez que se mantén unha taxa de secreción ao aparato dixestivo alta.
Estrutura química
miniatura|dereita|500px|Denominación de letras dos aneis e numeración dos átomos recomendada pola [[Nomenclatura da IUPAC|IUPAC para o esqueleto dos esteroides. Os catro aneis A-D forman o núcleo de esterano.]] 300px|miniatura|Molécula de colesterol numerada. Os ácidos biliares son unha gran familia de moléculas, composta por unha estrutura esteroide básica de catro aneis, unha cadea lateral de 5 a 8 carbonos que remata nun grupo ácido carboxílico, e a presenza (con determinadas orientacións) de varios grupos hidroxilo. Os catro aneis están etiquetados de esquerda a dereita coas letras A, B, C, e D, e o anel D é de 5 carbonos e os outros aneis de 6. Os grupos hidroxilo poden estar en dúas posicións, denominadas beta (debuxado con liña ou cuña continua) e alfa (debuxado con liña ou cuña descontinua). Todos os ácidos biliares teñen un grupo hidroxilo na posición 3, que deriva directamente da molécula precursora colesterol. No colesterol o conxunto dos aneis é plano e o OH ten orientación beta.
Síntese
Para a síntese dos ácidos biliares completos requírense 17 encimas do citosol, retículo endoplasmático, mitocondrias e peroxisomas.
En moitas especies o paso inicial para a formación de ácidos biliares é a adición dun grupo hidroxilo adicional en posición 7-alfa. A seguinte reacción consiste en alterar a unión entre os aneis A e B, facendo que a molécula se dobre (no colesterol o conxunto de aneis era plano), e, nese proceso, o grupo 3-hidroxilo pasa a ter orientación alfa (no colesterol era beta). Así o esqueleto esteroide básico dun ácido biliar (de 24 carbonos) empeza tendo dous grupos hidroxilo nas posicións e orientacións 3-alfa e 7-alfa. Este composto é o ácido quenodesoxicólico (ou ácido 3-alfa,7-alfa-dihidroxi-5-beta-colan-24-oico). O nome deste composto indica as súas características. Como este composto foi illado primeiramente nos gansos leva o prefixo "queno" (do grego χήν, ganso). Tamén leva no seu nome "desoxi" porque ten un OH menos ca o ácido cólico que xa se coñecía con anterioridade. A parte "5-beta" do seu nome denota a orientación dos aneis A e B, que están dobrados. O termo "colan" denota unha determinada estrutura esteroide de 24 carbonos. Finalmente, a parte final ácido... "24-oico" indica que ten o grupo carboxilo no carbono 24, no final da cadea lateral. Moitas especies producen ácido quenodesoxicólico, que é un ácido biliar bastante funcional. Os ácidos biliares sintetizados no fígado, como o quenodesoxicólico (e o cólico), denomínanse "primarios".
Nos humanos o primeiro que ocorre é que o colesterol se debe converter en 7-alfa-hidroxicolesterol, e isto pode facerse por dúas vías, a vía clásica e a ácida. Na vía clásica, o colesterol é convertido en 7-alfa-hidroxicolesterol no retículo endoplasmático polo encima colesterol 7-alfa-hidrolase (CYP7A1), un membro da familia do citocromo P450, reacción que é o paso limitante da ruta. Na outra vía, actúan o encima mitocondrial esterol 27-hidroxilase (CYP27A1) e despois o encima CYP7B1, que orixinan igualmente o 7-alfa hidroxicolesterol, pero por esta vía alternativa só vai o 5% das moléculas.
Despois debe epimerizarse o grupo OH 3-beta a 3-alfa. Actúa o encima HSD3B7, que orixina unha forma 3-oxo. Despois prodúcense as seguintes transformacións: (1) oxidación da cadea lateral formando o grupo ácido, (2) saturación dos aneis A/B cis, (3) redución do grupo 3-oxo a un grupo alfa-OH, (4) corte oxidativo da cadea lateral de modo que se pasa dunha molécula C27 a C24, orixinándose finalmente o ácido quenodesoxicólico. O ácido quenodesoxicólico é conxugado e segregado ao intestino.
O principal inconveniente do ácido quenodesoxicólico é a capacidade da flora intestinal de eliminarlle ao seu conxugado o seu grupo hidroxilo 7-alfa (deshidroxilación). Ao ácido biliar resultante quédalle só o grupo hidroxilo 3-alfa e chámase ácido litocólico, o cal é moi pouco soluble en auga e bastante tóxico para as células. Os ácidos biliares producidos pola acción bacteriana no intestino denomínanse "secundarios", como o ácido litocólico (e o desoxicólico).
Para evitar os problemas asociados coa toxicidade do ácido litocólico, a maioría das especies engaden un terceiro grupo hidroxilo ao ácido quenodesoxicólico, orixinando un ácido menos tóxico pero funcional. No decurso da evolución dos vertebrados, diferentes grupos de seres vivos colocaron ese terceiro OH en distintas posicións. Inicialmente estivo favorecida a posición 16-alfa, especialmente nas aves. Despois, esta posición foi substituída en moitas espeices pola posición 12-alfa. O home e o resto dos Primates colócano na posición 12-alfa durante a súa síntese no fígado. O ácido biliar primario resultante nos humanos é o ácido 3-alfa,7-alfa,12-alfa-trihidroxi-5-beta-colan-24-oico, máis coñecido por ácido cólico.