cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pato rabeiro
Características
O macho ten unha cola longa, estreita e en punta, de 10 a 15 cm de lonxitude e un bico gris anegrado cruzado por unha banda rosa. En inverno, ten un padrón de plumaxe branco e negro, pero é branco na súa maioría con excepción das ás, dorso, cola e unha gran mancha arredondada da meixela. En verán a cabeza e pescozo vólvenselle negros, mantendo o branco só na face; e as súas partes superiores fanse de tons pardos escuros. En outono poden observarse cun padrón intermedio cunha mancha branca na parte posterior do píleo. A femia ten plumaxe de tons pardos nas partes superiores e a cola relativamente curta e en punta. En inverno gran parte da cabeza e pescozo son brancos, agás a meixela e o píleo, que son de cor parda escura. En verán a cabeza vólvese parda case na súa totalidade. En outono mantén os laterais da cabeza e pescozo brancos e a súa meixela faise máis clara. Os xuvenís de ambos os sexos teñen unha plumaxe similar ás femias en verán.
Especie fósil
Coñécese unha especie fósil deste xénero do Mioceno medio (de hai 12 ou 13 millóns de anos), encontrada en Hungría.
Distribucíón e hábitat
É unha ave migratoria que pasa o inverno nas costas nororientais e noroccidentais de Norteamérica, a rexión dos Grandes Lagos, as costas de Groenlandia e do norte de Europa e Asia, incluídas algunhas illas árticas como as Svalbard ou Nova Zembla. A área de invernada máis importante é o mar Báltico, onde chegan a concentrarse preto de 4,5 millóns destes patos. Tamén pasan o inverno arredor das illas Británicas, os Alpes e algúns chegan mesmo ata o mar Negro e en menor cantidade ao Mediterráneo. En Galicia é un invernante esporádico.
Comportamento
miniatura|Femia con crías en Islandia. É unha ave gregaria que forma grandes bandadas en inverno e durante a migración. Voa rapidamente e durante a súa migración pode alcanzar ata os 100 km/h.
Fai o seu niño en terra preto da auga, ao abeiro da vexetación e constrúeo usando herba e talos, e forrado interiormente con follas e penuxe da femia.
Alimentación
Aliméntase mergullándose en busca de moluscos, crustáceos e algúns pequenos peixes, xeralmente en zonas próximas á superficie ou a profunddades entre os 10 e 15 m, aínda que pode chegar a profundidades de ata 60 m.
Xerba
Xerba (en galego ), Djerba ou Jerba (en francés) ou Yerba (en castelán) (جربة en árabe) é unha illa do norte de África pertencente a Tunisia, de 514 km² de superficie. Está situada no golfo de Gabes, fronte ás costas dese país norteafricano. Trátase da maior illa do norte de África. A súa cidade máis importante é Houm Souk -Souk significa zoco ou mercado-, destino turístico que conta con ruínas da dinastía aglabí. Unha cantidade non desprezable de turistas, chegan a Xerba por ser o escenario da rodaxe de Star Wars, concretamente do desértico planeta Tatooine, niño de piratas e contrabandistas. 230px|dereita|Fotografía de satélite da illa de Djerba.
Tiña unha poboación de 139.544 no Censo de 2004, mentres que a última estimación oficial (ao 1 de xullo de 2014) é de 163.726.
Historia
A lenda di que Xerba era a illa dos comedores de loto onde Odiseo quedou varado na súa viaxe polo Mediterráneo.
A illa, que se chamou Meninx ata o século III dC, inclúe tres cidades principais. Unha destas, cuxo nome moderno é Būrgū, atópase preto de Midoun no centro da illa. Outra cidade, na costa sueste da illa en Meninx, foi un importante produtor de tintura invaluable murex, e é citada por Plinio o Vello como o segundo Tiro a este respecto. Unha terceira cidade importante foi a antiga Haribus. A illa estaba densamente habitada nos períodos romano e bizantino, e probablemente importou gran parte do gran consumido polos seus habitantes. A illa aparece no século IV Mapa de Peutinger. thumb | left | 220px | Fortaleza Ghazi Mustapha, Djerba, Tunisia Durante a Idade Media, Xerba foi ocupada por musulmáns Ibadi, que a reclamaron como propia. Os cristiáns de Sicilia e Aragón disputaron esta reclamación cos ibaditas. Os restos deste período inclúen numerosas pequenas mesquitas que datan desde o século XII, así como dúas fortalezas substanciais.
A illa foi controlada dúas veces polo Normando Reino de Sicilia: en * 1135-1158 e en * 1284-1333. Durante o segundo destes períodos organizouse como un señorío feudal, cos seguintes Señores de Xerba: 1284-1305 Roxerio I, 1305-1307 e 1307-1310 Roger II (dúas veces), 1310 Charles, 1310 Francis-Roger III; tamén houbo gobernadores reais, cuxos tempos no poder se superpuxeron parcialmente cos dos Señores: c. 1305-1308 Simon de Montolieu, 1308-1315 Ramon Muntaner.
En 1503, o corsario Oruç Reis e o seu irmán Hayreddin Barbarossa) tomaron o control da illa e convertérona na súa base principal no Mediterráneo occidental, poñéndoa baixo control otomán. España lanzou un desastroso intento de capturala en novembro de 1510. En 1513, logo de tres anos de exilio en Roma, a familia Fregosi regresou a Xénova, Ottaviano foi elixido Dux e o seu irmán, o arcebispo Federigo Fregoso (máis tarde cardeal), habéndose convertido no seu principal educador, colocouse á cabeza do exército, e defendeu a república contra os perigos internos (revoltas dos Adorni e os Fieschi) e os perigos externos, notablemente a supresión da piratería de Berbería: Cortogoli, un corsario de Tunisia, bloqueou a costa cun escuadrón, e en poucos días capturara dezaoito mercantes; recibindo o mando da frota xenovesa, na cal Andrea Doria estaba servindo, Federigo sorprendeu a Cortogoli ante Bizerta. Pouco despois, levou a cabo unha invasión e ocupación da illa e regresou a Xénova cun gran botín.
thumb | right | 220px | [[Sinagoga do Ghriba]] As forzas españolas regresaron a Xerba en 1520, e esta vez tiveron éxito na captura da illa. Foi ocupada dúas veces por España, desde 1521 ata 1524 e desde 1551 ata 1560; novamente houbo gobernadores: 1521-1524 ..., 1560 Giovanni Andrea Doria. O 14 de maio de 1560, a frota do Imperio Otomán, baixo o mando de Piali Pasha e Dragut, derrotou severamente á "Liga Santa" de Filipe II de España na Batalla de Xerba. Desde ese momento ata 1881, Xerba pertenceu á regencia otomá de Tunisia. Posteriormente, estivo baixo o protectorado, que se converteu na moderna república de Tunisia.
Un estudo de campo arqueolóxico de Xerba, levado a cabo entre 1995 e 2000 baixo os auspicios da Universidade de Pensilvania, a Academia Americana en Roma e o Instituto Nacional de Patrimoine de Tunes, revelaron máis de 400 sitios arqueolóxicos, incluíndo moitas vilas púnicas e romanas e un anfiteatro.
Teresa Martínez Randulfe
Teresa Martínez Randulfe, nada en Ourense, é unha diplomática galega de nacionalidade costarriqueña.
Traxectoria
Filla de Ángel Martínez Doval, trasladouse a Madrid a estudar Filosofía e Letras. Alí coñeceu o seu home, o enxeñeiro costarriqueño Guillermo Constenla. Despois de viviren en distintos países europeos en 1987 instalouse en Costa Rica, onde se afiliou ao Partido de Liberación Nacional, un partido político local de tendencia socialdemócrata. Na formación desenvolveu distintos labores, ata que en 1986 asesorou o seu líder, Óscar Arias, na campaña presidencial.
Logo da vitoria de Arias neses comicios, Teresa Martínez Randulfe foi nomeada embaixadora de Costa Rica en España, mentres que o seu home era elevado ao cargo de ministro de Obras Públicas e Transportes. Ocupou ese cargo ata 1990.
Divorciada, en 1999 foi acusada da extorsión polo seu home, pero saíu absolta. Con todo a sentenza foi anulada e reabriuse o caso en 2002, co mesmo resultado.
Vida persoal
Ten dúas fillas. É a menor de sete irmáns, entre eles os avogados e políticos galegos Manuel Martínez Randulfe (PPdeG) e Fernando Martínez Randulfe (Esquerda Galega).
IES Os Rosais 2
O IES Os Rosais 2 é un instituto de ensino secundario de Teis (Vigo), inaugurado en 1988 por Fernando González Laxe.
Descrición
A el vai xeralmente o alumnado dos CPI Vicente Risco e CEIP García Barbón.
Neste instituto deron clase o escritor Agustín Fernández Paz até a súa xubilación no 2007 e Luis López Grillé, director do instituto durante 27 anos.
Interruptor magnetotérmico
Un interruptor térmico, é un dispositivo capaz de deter a corrente eléctrica dun circuíto, cando supera certos valores máximos. O seu funcionamento baséase en dous dos efectos producidos polo fluxo de corrente eléctrica no circuíto: ó magnético e o térmico (efecto Joule).
O dispositivo consta de dúas partes, un electroimán e unha lámina bimetálica, conectadas en serie, e polas cales circula a corrente que vai cara a carga.
Os interruptores magnetotérmicos serven para protexer as instalacións contra sobrecargas e curtocircuítos.
Aceite de soia
Produción
Os tres maiores produtores de aceite de soia, por orde de produción, son: o Brasil, os Estados Unidos de América e a Arxentina, sendo este último o maior exportador do mundo. O aceite de soia é o de maior produción mundial, superando aos aceites de colza, palma e xirasol.
Características nutricionais
O aceite de soia cru resulta frecuentemente máis equilibrado que o de oliva xa que posúe os ácidos graxos esenciais omega-3 e omega-6 polo que é un bo complemento para dietas onde abundan carnes vermellas e carbohidratos.
Usos
Emprégase fundamentalmente na gastronomía e pódese atopar en salsas para ensaladas e aceites para fritir alimentos. Ao ter na súa composición tantos ácidos poliinsaturados é moi aconsellable gardalo na neveira e consumilo canto antes. Non se aconsella probalo se ten cheiro a rancio.
Nos últimos anos, e a consecuencia do florecemento da industria do biodiésel, estase potenciando o consumo de graxas vexetais, en concreto o aceite de colza, aceite de xirasol, aceite de soia e aceite de palmas.
O aceite de soia caracterízase por posuír moléculas de cadea longa de 13 a 16 enlaces o cal lle outorga, especialmente a partir dos estudos de George Washington Carver, moi boas propiedades para o uso industrial: o biodiesel obtido do aceite de soia obtense con relativa sinxeleza separándoo dun 10% de glicerina; con aceite de soia pódense elaborar, á parte de combustibles, plásticos.
Swiss International Air Lines
Swiss International Air Lines AG é a aeroliña nacional de Suíza. Opera voos regulares cara Europa, América, África e Asia. O seu centro principal de operacións atópase no aeroporto de Zúric e o de Xenebra é un aeroporto focal para a aeroliña. A compañía creouse tras a bancarrota no ano 2002 de Swissair, a antiga aeroliña nacional suíza. Swiss é membro da alianza Star Alliance e é unha subsidiaria do grupo alemán Lufthansa Group. Ten a súa sede no aeroporto de Basilea-Mulhouse-Friburgo
Actual
En novembro de 2020 a frota de Swiss International Air Lines estaba formada polos seguintes avións:
A aeroliña suíza Helvetic Airways opero dez Embraer 190 en nome de Swiss. Tras a compra de Helvetic Airways do tipo a aeroliña tamén operará o Embraer 190-E2 para Swiss. Adria Airways operou dous Saab 2000 na ruta entre Zúric e Lugano, que se suspendeu tras a bancarrota da aeroliña o 30 de setembro de 2019.
Os Boeing 777-300ER e Airbus A220-100/-300 foron operados por Swiss Global Air Lines ata que a subsidiaria deixou de operar en abril de 2018, nun intento de reducir os custos administrativos e simplificar a estrutura de frota de Swiss.
Os avións reciben os nomes de cidades e vilas suízas dende o ano 2007. Os nomes aparecen na fuselaxe dos avións, co interior da cabina mostrando o seu escudo de armas.
Roxas
Roxas é unha cidade e a capital da provincia filipina de Cápiz.
Roxas é un centro de produción de copra e peixe enlatado. Nos arredores cultívase azucre, arroz, coco, froita, cáñamo e tabaco. Os habitantes de Roxas e o resto de Cápiz falan o hiligaynon.
A cidade, anteriormente coñecida como o Municipio do Cápiz, toma o seu nome do presidente Manuel Roxas.
Segundo o censo de 2000, a cidade ten 126.352 habitantes repartidos en 25.126 casas.
Baranggays
A Roxas divídese politicamente a 47 baranggays.
Emma Lustres
Emma Lustres Gómez, nada no Grove en 1975 é unha produtora de cine galega.
Traxectoria
No ano 2003 fundou na Coruña a empresa Vaca Films, na que traballa dende entón como produtora executiva. É a responsable da produción de títulos como O descoñecido, El Niño ou Cela 211 pola que gañou o Goya a mellor película no ano 2010.
En febreiro de 2021 entrou a formar parte do consello de administración do Deportivo da Coruña, presidido por Antonio Couceiro.
Universidade Federal do Río de Xaneiro
A Universidade Federal do Río de Xaneiro (en portugués: Universidade Federal do Rio de Janeiro), tamén denominada Universidade do Brasil, é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino superior e na investigación e está entre as mellores institucións de América Latina.
Cunha alta produtividade científica, a investigación está entre o máis destacado da UFRJ, sendo unha das universidades iberoamericanas que máis artigos científicos publican: entre 2003 e 2008 foron máis de doce mil publicacións.
Foi a primeira institución oficial de ensino superior do Brasil (posúe actividades ininterrompidas desde 1792), coa fundación da Real Academia de Artilharia, Fortificação e Desenho, unha das escolas que virían a formar parte da universidade. Por ser a primeira universidade federal creada no país en 1920, serviu como modelo para todas as outras. miniatura|Universidade Federal do Río de Xaneiro. Ademais dos cursos de grao e de posgrao, comprende sete museos, entre os que destacan o Museo Nacional, oito hospitais universitarios, centos de laboratorios e máis de corenta bibliotecas.
A universidade está situada principalmente na cidade de Río de Xaneiro, con actuación en once municipios. Os seus principais campus son o histórico campus da Praia Vermella e a Cidade Universitaria, que alberga o Parque Tecnolóxico do Río -un complexo de desenvolvemento da ciencia, tecnoloxía e innovación. Hai tamén diversas unidades illadas na capital fluminense: a Escola de Música, a Facultade de Dereito, o Instituto de Filosofía e Ciencias Sociais, o Museo Nacional, o Observatorio do Valongo e o Colexio de Aplicación.
En Duque de Caxias foi implantado o Polo Avanzado de Xerém en colaboración co Instituto Nacional de Metrologia, Normalización e Calidade Industrial (Inmetro). Xa en Macaé foi deseñado un centro de investigación e ensino centrado nos potenciais ambientais e petrolíferos do norte fluminense.
En 2010, a institución alcanzou a nota máxima no Índice Xeral de Cursos do Ministerio de Educación do Brasil. Non sorprende, logo, que esta universidade sexa unha das grandes responsables da formación da elite intelectual brasileira.
Centros
A universidade divídese en "Centros" e en unidades independentes:
Non-violencia
miniatura|[[Mahatma Gandhi empregou con éxito as estratexias da non-violencia e a desobediencia civil contra o Imperio Británico na India.]]
A non-violencia é unha filosofía e estratexia para o cambio social que rexeita o uso da violencia.
Descrición
Como tal, a non-violencia é unha alternativa á aceptación pasiva da opresión e á loita armada contra ela. As persoas que practican a non-violencia poden usar varios métodos nas súas campañas para o cambio social, incluíndo as formas esenciais da educación e a persuasión, a desobediencia civil e a acción directa non-violenta, e a comunicación realizada a través dos medios de comunicación.
A non-violencia está moitas veces ligada co pacifismo mais son fundamentalmente diferentes. O pacifismo rexeita o uso da violencia como unha decisión persoal por razóns morais ou espirituais, mais non implica unha inclinación cara ao cambio sociopolítico. A non-violencia, por outra banda, supón a intención de (mais non se limita ao) cambio social ou político como unha razón para o rexeitamento da violencia.
Unha persoa pode defender a non-violencia nun contexto específico, mentres defende a violencia noutros contextos.
Historia recente
Nos tempos modernos, a non-violencia foi unha poderosa ferramenta para a protesta social. Hai moitos exemplos do seu uso na resistencia non-violenta e a revolución non-violenta.
Algúns exemplos son Mahatma Gandhi, líder de décadas de loita non violenta contra o longo dominio británico na India, que, finalmente, axudou a India a gañar a súa independencia en 1947, Martin Luther King, adoptou os métodos non violentos na loita para gañar os dereitos civís dos afroamericanos ou as campañas de César Chávez na década de 1960 para protestar contra o tratamento dos traballadores agrícolas en California. En 1989, a "Revolución de Veludo" en Checoslovaquia, que levou á caída do goberno comunista, é considerada unha das máis importantes revolucións non-violentas dunha gran parte de 1989.
Máis recentemente, campañas, non-violentas de Leymah Gbowee e as mulleres de Liberia foron quen de acadar a paz despois de 14 anos de guerra civil.
Seguidores
No estudo "Porque a resistencia civil funciona", sobre o éxito dos métodos violentos e non-violentos, os primeiros conseguen unha cuarta parte dos obxectivos en comparación cos non-violentos que obteñen o éxito na metade dos casos.
Críticos, detractores e adversarios
Lev Trotski, Frantz Fanon, Reinhold Niebuhr, Subhash Chandra Bose, George Orwell, Ward Churchill e Malcolm X foron algúns críticos fervorosos da non-violencia, argumentando de varias formas que a non-violencia e o pacifismo son un intento de impoñer a moral da burguesía sobre o proletariado, que a violencia é unha necesario acompañamento á mudanza revolucionaria, ou que o dereito á lexítima defensa é fundamental.
No medio da represión violenta de radicais afroamericanos nos Estados Unidos durante a década de 1960, o membro dos Panteras Negras George Jackson dixo das tácticas de non-violencia de Martin Luther King:
No seu libro How Nonviolence Protects the State (Como a non-violencia protexe o estado), o anarquista Pedro Gelderloos critica a non-violencia como ineficaz, racista, estadista, patriarcal, cunha táctica e estratexia inferior ao activismo militante, e errónea. Gelderloos afirma que as tradicionais e edulcoradas historias do impacto da non-violencia ignoran a participación de membros dos movementos como o Movemento de independencia da India e o Movemento afroamericano polos dereitos civís e falsamente amosan Gandhi e King como os activistas de máis éxito nestes respectivos movementos. Ademais, argumenta que a non-violencia é xeralmente defendida polos brancos con privilexios que esperan que "os pobos oprimidos, moitos dos cales son as persoas de cor, sufran con paciencia a violencia inconcibíbel, ata o momento en que o 'Gran Pai Branco' sexa influído polas demandas do movemento ou dos pacifistas cando eles acaden a masa crítica lendaria" (o número suficiente de persoas).
A eficacia da non-violencia tamén foi cuestionada por algúns manifestantes anti-capitalistas defendendo unha "diversidade de tácticas" durante as manifestacións na rúa en toda Europa e os Estados Unidos de América despois das protestas contra a Organización Mundial do Comercio realizadas en Seattle e en Washington en 1999.
Ligazóns externas
Es     Es      Es      Es      Es      Es      Es      Es
Fernando Assis Pacheco
Fernando Assis Pacheco, nado en Coímbra o 1 de febreiro de 1937 e finado en Lisboa o 30 de novembro de 1995, foi un xornalista, crítico, tradutor e escritor portugués.
Traxectoria
Durante a súa mocidade, foi actor de teatro, no TEUC e no CITAC, e redactor da revista Vértice, o que lle permitiu achegarse ó poeta neorrealista Joaquim Namorado e a poetas da súa xeración, como Manuel Alegre, así como co futuro xornalista José Carlos de Vasconcelos. Cumpriu parte do servizo militar en Portugal entre 1961 e 1963, sendo expedicionario en Angola, onde estivo até 1965. Inicialmente integrado nun batallón de cabalaría, despois serviu nos servizos auxiliares e foi colocado no cuartel xeral da rexión militar de Angola.
Publicou a primeira obra en Coímbra, co patrocinio paterno, aínda estando en África. Cuidar dos Vivos é o título do seu primeiro libro, poemas de protesta política e cívica cos temas da morte e do amor. No apéndice, incluíu dous poemas sobre a guerra en Angola, que foron os primeiros publicados sobre este conflito. O tema da guerra en África volvería imporse en Câu Kiên: Um Resumo (1972), aínda que baixo "camuflaxe vietnamita", libro que en 1976 coñecería a súa versión definitiva: Katalabanza, Kilolo e Volta.
Memória do Contencioso (1980) reúne "folletos" publicados entre 1972 e 1980, e Variações em Sousa (1987) constitúe un regreso ós temas da infancia e da adolescencia, con Coímbra como escenario, e refinando unha vea xocosa e satírica xa visíbel nos poemas inaugurais. A novela Walt (1978) é unha proba disto. Era notábel en Assis Pacheco a súa longa cultura galega, que foi explicada nalgúns dos seus textos xornalísticos e no seu libro Trabalhos e Paixões de Benito Prada. En A Musa Irregular (1991) reuniu toda a súa produción poética.
Nunca coñeceu outra profesión que non fose o xornalismo: deixou a súa pegada no Diário de Lisboa, na República, no JL - Jornal de Letras, Artes e Ideias, no Musicalíssimo e no Se7e, onde foi director-adxunto. Foi tamén redactor e xefe de redacción de O Jornal, semanario onde durante dez anos exerceu crítica literaria, e colaborador da RTP.
Traduciu ó portugués obras de Pablo Neruda e Gabriel García Márquez.
Vida persoal
Casou o 4 de febreiro de 1963 con Maria do Rosário Pinto de Ruela Ramos (27 de xullo de 1941), filla de João Pedro de Ruella de Almeida Ramos e de Germana Marques Vieira Pinto, coa que tivo cinco fillas e un fillo.
Faleceu o 30 de novembro de 1995, ás portas dunha libraría.
Estafilococáceas
As Estafilococáceas ou Staphylococcaceae son unha familia de bacterias grampositivas entre as que se inclúe o xénero Staphylococcus, que contén un patóxeno humano clinicamente importante.
Características
A familia Staphylococcaceae tal como foi descrita en 2010 está composta por bacterias grampositivas heterótrofas cun contido G+C baixo, igual que en todas as Firmicutes, non formadoras de esporas. Todas as especies desta familia son normalmente anaerobias facultativas e con forma de cocos (no xénero Gemella hai tamén bacilos) e inmóbiles. Reducen nitratos a nitritos e amonio (desnitrificación) se non hai oxíxeno dispoñible, e o nitrato funciona como aceptor de electróns na respiración anaerobia que ten lugar durante a desnitrificación.
Xenreira (grupo)
Xenreira foi un grupo musical galego xurdido a mediados dos 90 dentro do movemento cultural e musical contemporáneo ao rock bravú. A pesar da súas múltiples coincidencias con este fenómeno, onde algúns críticos non dubidan en clasificalos, os seus integrantes consideráronse representantes do rock irmandiño, unha música moito máis comprometida politicamente e con raíces en distintos estilos musicais, entre os que se conta o rock radical vasco, o ska, e tamén a canción protesta galega, especialmente o grupo Fuxan os Ventos.
Traxectoria
A banda fundouse no ano 1994 na Estrada e estaba composta por Davide Senén Otero (voz), Silverio Otero (batería, bodhram e percusión), Maki (guitarra), Manuel Balboa (baixo), Marcos Payno (saxo alto e voz), Sevi (saxo barítono) e Pino Ricciardi (guitarra). Este último morre ao pouco tempo nun accidente de tráfico e foi substituído por Jasper, que despois sería á súa vez substituído por Xurxo Piñeiro.
En 1996 a banda participou no recompilatorio Unión Bravú co tema "Presente!".
Ademais de Érguete!!, Xenreira colaborou en varios discos colectivos. No disco Selección Xa!, promovido pola revista Bravú para reivindicar unha selección nacional galega. Nel interpretaban a canción "Selección ská", xunto co futbolista da S.D. Compostela Nacho. Tras a gravación deste tema Marcos Payno e Sevi deixaron a banda e foron substituídos por Jaco e Pablo.
En 1997 Xenreira tamén participou no recompilatorio Para Todos Todo, Nada Para Nosotros co tema “Mesmo berce, mesma loita” ao lado de bandas como Negu Gorriak, Banda Bassotti, Todos Tus Muertos ou Hechos contra el decoro.
En 2001 Manuel Balboa deixou a banda e foi substituído por Mario no baixo. En 2002 Xenreira anuncia a súa disolución cando estaba a piques de gravar o seu segundo álbum de estudio.
Desde entón, Marcos Payno, un dos seus membros, ten colaborado noutros proxectos musicais, como A Matraca Perversa, Galegoz, Le Glamour Grotesque e Das Kapital. Xurxo Piñeiro tamén tocou en grupos como Malandrómeda e Barbitúricos.
Estación de Passeig de Gràcia
Passeig de Gràcia é un intercambiador de metro e ferrocarril da cidade de Barcelona, situado baixo o paseo de Gràcia, entre a Gran Via de les Corts Catalanes e a rúa Aragó. É o punto de enlace das liñas L2, L3 e L4 do metro de Barcelona, a liña R2 de Proximidades Renfe e seis liñas de Media Distancia.
Estación de Adif
O apeadoiro de Passeig de Gràcia foi construído en 1902, aínda que naquel momento os trens circulaban ao aire libre a través dunha longa trincheira por toda a rúa Aragó, enlazando as liñas de Tarragona e Xirona, inaugurada en 1882. Entre 1954 e 1959 cubriuse e transformouse na estación que aínda existe actualmente.
Estacións do metro de Barcelona
A historia da estación de metro remóntase a 1924, cando se inaugura a primeira liña do Metro de Barcelona, o Gran Metro, a que actualmente é a L3. A estación abriu co nome de Aragón por estar situada preto da intersección do paseo de Gràcia coa rúa Aragó.
Harry Potter: Quidditch World Cup
Harry Potter: Quidditch World Cup é un videoxogo de 2003 que trata sobre o deporte ficticio do quidditch, pertencente ao mundo máxico de Harry Potter. O xogo foi desenvolvido por dous equipos, EA UK e Magic Pockets, e foi publicado por Electronic Arts. Estreouse para Game Boy Advance, Microsoft Windows, PlayStation 2, Xbox e GameCube. O xogo non ten relación co proxecto abandonado por Nintendo 64.
Estación de Passeig de Gràcia
Estacións do metro de Barcelona
En 1972 pechouse o ramal da entón liña III e reabriuse un ano máis tarde como unha nova liña separada con novas plataformas e cambiando o nome da estación polo de Aragón-Gran Vía.
Harry Potter: Quidditch World Cup
Modo de xogo
Os xogadores compiten pola Copa de quidditch de Hogwarts (xogada entre os equipos de Gryffindor, Slytherin, Hufflepuff e Ravenclaw) para despois intentar gañar a Copa Mundial de quidditch (competida entre os equipos dos EEUU, Inglaterra, Francia, Alemaña, Escandinavia, Xapón, España, Australia e Bulgaria).
Estación de Passeig de Gràcia
Estacións do metro de Barcelona
En 1982, coa reorganización dos números de liñas e cambios de nome de estacións, adoptou o nome actual.
Finalmente, en 1995 abriuse a estación da L2 quedando a configuración da estación como está actualmente.
Estacións do metro
A estación podémola diferenciar en dúas partes, a parada da liña L3 situada xunto á estación de Adif e a 250 metros das estacións das liñas L2 e L4, que están a moi pouca distancia e comparten accesos.
A parada da L4 está situada baixo o paseo de Gràcia, entre a Gran Vía e a rúa Diputació e dispón dun só vestíbulo situado na parte sur da estación. Este vestíbulo ten un acceso desde a Gran Vía, esquina co paseo de Gràcia. Ademais comparte acceso coa L2.
Finalmente, a parada da L2 está baixo a Gran Vía no cruzamento co paseo de Gràcia. A estación dispón de dous accesos, un por Gran Vía con Rambla Catalunya e outro por Gran Vía con Pau Claris, compartido coa L4.
Estación de Adif
A estación actual de Passeig de Gràcia dispón de catro accesos desde a rúa, un en cada cruzamento do Paseo de Gràcia coa rúa Aragó. Todos estes conflúen nun vestíbulo que tamén dispón de acceso directo á liña L3 do metro de Barcelona. O vestíbulo da estación dispón de portelos, máquinas de venda automática de billetes e quiosco. Por un nivel inferior circulan os trens, formado por dúas vías con plataformas laterais que dispoñen de bar-cafetería cada unha delas. O acceso ao nivel inferior desde o vestíbulo, realízase a través de escaleiras fixas. Ademais, o acceso á vía 2 ten un acceso directo desde o corredor de enlace co metro.
No cruzamento coa rúa Pau Claris hai outro vestíbulo de dimensións reducidas con dous accesos desde a rúa. O enlace cos dúas plataformas realízase a través de escaleiras, aínda que de cada plataforma hai unha escaleira mecánica de saída que sobe ata o nivel da rúa directamente. En Roger de Llúria hai unha saída de urxencia da estación, unha para cada unha das plataformas.
David Yáñez
David Yáñez Lacorzana, nado en Cariño o 22 de febreiro de 1983, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Silva S.D.
Amplificador
miniatura|275px|Amplificador de guitarra Marshall Amplificador, de forma xeral, é un dispositivo que, empregando enerxía externa (eléctrica), magnifica a amplitude ou intensidade dun fenómeno físico. Aínda que o termo amplificador se emprega amplamente no campo da electrónica, tamén existen outros tipos de amplificadores, como os mecánicos. Algúns exemplos de amplificadores mecánicos son os amplificadores hidráulicos e os servos empregados nos freos dos coches.
Amplificadores de son
No mundo da música emprégase unha gran cantidade de dispositivos que captan o son dun determinado instrumento e que o transmiten a un elemento que transforma un sinal de son dun volume determinado a outro sinal de son cun volume moito máis elevado, facendo posíbel por exemplo, que unha gaita se escoite en todo o recinto dun concerto dende o escenario.
Os amplificadores máis comúns, debido á ampla difusión dos seus correspondentes instrumentos, son os amplificadores de guitarra.
Amplificadores de guitarra
Compóñense de dúas partes diferenciadas: Os altofalantes e o sistema electrónico.
- Os amplificadores de guitarra poden levar, segundo a súa potencia, un, dous, catro ou máis altofalantes.
- Os amplificadores están compostos ben dun sistema electrónico transistorizado ou ben valvular ou híbrido.
- Ademais, os amplificadores, independentemente da súa potencia ou tipo de sistema electrónico, pódense dividir en "combo" ou en "cabezal + pantalla".
Potencia dos amplificadores de guitarra
No mercado podemos atopar gran variedade de potencias en amplificadores de guitarra. A gama de amplificadores pode abarcar dende mini amplificadores de 1 ou 2 watts de potencia de saída de son, como os Marshall Ms2, pasando por amplificadores de 10, 40, 100, 150 ou 200 watts, como, por exemplo, os Orange Thunderverb.
A potencia dun amplificador vén determinada polas características electrónicas internas. Se un amplificador contén un pequeno circuíto con compoñentes pouco potentes, será un amplificador de poucos watts (1, 2, 10 watts), que son perfectamente aptos para tocar a guitarra na casa ou son amplificadores para gravación en estudo. Se o amplificador tén un gran circuíto e consta de entre 15 e 50 watts, pode ser empregado en pequenas salas de concerto, e a partir de 50 watts, xa pode ser empregado en concertos ao aire libre en grandes espazos que requiran grandes volumes.
Así mesmo, canta máis potencia teña un amplificador, máis altofalantes terá: un amplificador de ata 15 watts adoita ter un só altofalante, aínda que depende tamén das polgadas de cada altofalante. E, polo xeral, un amplificador de entre 100 e 200 watts pode ter unha pantalla de dous a catro altofalantes respectivamente.
Tipos de amplificador
No mercado atopamos tres gamas de amplificadores:
De válvulas
Son os amplificadores que se fabricaban aló polos anos 50 e incluso antes; son un tipo de amplificador que emprega as comúns válvulas de baleiro que se atopan nos aparellos electrónicos vellos. Este tipo de amplificadores, pese á irrupción dos transistores no mercado, seguen a ser fabricados en gran cantidade debido ás elevadas prestacións sonoras que producen, xa que o son que se obtén dun amplificador de válvulas é un son cálido e rico en matices sonoros, que enche o oído con frecuencias que resultan agradábeis ao noso sistema auditivo. Por suposto, para obter ese son tan peculiar e buscado polos guitarristas, é necesario desembolsar unha significativa suma de diñeiro xa que empregan compoñentes que non son demasiado abundantes na industria.
De transistores
Son os máis accesíbeis en relación potencia/prezo. O seu sistema de amplificación está baseado en substituír as válvulas por transistores, polo que o seu son pode ser ben nítido pero carente de calidade e da vida que se obtén das válvulas. Son uns amplificadores moito menos prestixiosos que os de válvulas, xa que a calidade de son é menor, se ben son amplificadores moi utilizados en salas de ensaio e para amplificadores de práctica, xa que son moito máis baratos que os de válvulas.
Híbridos
Poden ser unha alternativa aos altos prezos dos amplificadores de válvulas e a menor calidade dos amplificadores de transistores, porén son un termo medio entre ambos e nunca acabarán soando a válvulas nin a transistores. A súa tecnoloxía baséase en empregar válvulas en certas partes do circuíto de amplificación e transistores en outras, polo que soan máis cálidos que os amplificadores de transistores, pero non proporcionan a gran calidade de son dun amplificador completamente a válvulas. Porén son máis accesíbeis de prezo que os amplificadores 100% válvulas e mellores que os de transistores, polo que nos últimos anos están tendo bastante éxito comercial xa que permiten a guitarristas modestos acadar mellor calidade de son parecéndose un pouco máis a un verdadeiro amplificador a válvulas.
Hidrocoria
miniatura|350px|Sementes de Entada phaseoloides, un exemplo de nautocoria
En botánica denomínase hidrocoria á propagación de diásporas vexetais por medio da auga.
As especies en cuxa diseminaión intervén de forma ordinaria a auga denomínanse hidrócoras.
Tipos
Hai tres grandes grupos:
Transporte submarino e sobre a auga
miniatura|220px|Noz de coco ([[Cocos nucifera) xerminando nunha praia]] Pódese facer unha distinción entre o transporte submarino e sobre a auga.
Transporte polo xeo
Outra forma especial é a criocoria ou criohidrocoria, a propagación de diásporas no xeo e nos glaciares.
Nautocoria
A nautocoria emprégana plantas acuáticas, plantas que habitan en zonas pantanosas ou que viven preto de masas de auga. As diásporas destas plantas adoitan ser moi resistentes e poden xerminar até despois de 15 anos. Un representante ben coñecido desta variedade de dispersión é o coco (Cocos nucifera).
Reocoria
A reocoria é a propagación de diásporas de plantas terrestres que non están adaptadas á natación, coa axuda das correntes de auga. Ocorre a través de regatos e ríos ou corpos temporais de auga como inundacións como consecuencia de fortes chuvias. O barro que se produce despois das inundacións adoita ser moi rico en diásporas. Moitas especies poden estenderse a grandes distancias ao longo das marxes dos ríos deste xeito. Un transporte curto en auga doce non prexudica a maioría das sementes, pero se entran en auga permanente adoitan pereceren. As diásporas adoitan ter forma de burbulla como en Nuphar lutea ou conteñen un tecido flotante (de baixa densidade específica) como en Caltha palustris.
Real Sporting de Gijón B
O Real Sporting de Gijón B é un equipo de fútbol español da cidade de Xixón, en Asturias. Foi fundado en 1967 e trátase do equipo filial do Sporting de Gijón. Actualmente compite na Segunda División B.
Historia
A orixe do Sporting B data de 1966, cando o Sporting de Xixón adquire os dereitos federativos da Sociedad Deportiva La Camocha, club fundado en 1955, pasando esta entidade a ser o primeiro filial do Sporting.
En 1967, cambia o seu nome polo de Club Atlético Gijón e, en 1971, pasa a chamarse Club Deportivo Gijón. En 1979, volve cambiar o nome a Sporting de Gijón Atlético e, finalmente, en 1991, ao actual Real Sporting de Gijón B.
Aínda que o maior propósito do club non é o de obter grandes resultados deportivos senón o de formar xogadores para o Sporting de Gijón, o equipo logrou quedar en dous ocasiones campión de Segunda División B, accedendo así a disputar os play-off polo ascenso, nos que sería eliminado quedándose, xa que logo, sen poder disputar o campionato de Segunda División. En tempadas máis recentes, o club loitou por obxectivos distintos como son o ascenso a Segunda División B (obxectivo logrado na tempada 2007-08) e a permanencia en devandita categoría o maior tempo posible, xa que así o salto de calidade que teñen que dar os xogadores para pasar ao primeiro equipo é menor que se o club atopásese en Terceira División. Na tempada 2008-09, o Sporting B viuse obrigado a disputar a promoción para evitar o descenso fronte ao Las Palmas Atlético, conxunto ao que venceu por un global de 4-0, logrando así a permanencia e condenando ao equipo canario a Terceira División. Na tempada 2009-10, o club logra finalizar en metade da táboa logo de haberse atopado en postos de descenso durante gran parte do campionato.
Na tempada 2010–11 descendeu á Terceira División logo de quedar 19º. Con todo, logo dos descensos administrativos de varios equipos, o Sporting B comprou a praza da descendida Cultural Leonesa por 395.000 euros, recuperando novamente o sitio na Segunda División B para a tempada 2011–12.
Estadio
O Real Sporting de Xixón B disputa os seus partidos como local no campo Pepe Ortiz da Escola de fútbol de Mareo. Posúe unha bancada cunha capacidade aproximada para 3.000 espectadores. Actualmente, atópanse proxectadas diversas melloras entre as que destacan a construción dunha segunda bancada e a reparación de diversas deficiencias na xa existente.
Cadro actual
Actualizado a novembro de 2014.
Trofeo de la Galleta
O Trofeo de la Galleta é unha competición futbolística de verán que se celebra en Aguilar de Campoo (Palencia). O torneo celébrase no Estadio Alberto Fernández durante os primeiros días do mes de agosto.
Casa Milà
miniatura|dereita|Fachada da Casa Milà A Casa Milà, tamén coñecida como "La Pedrera", é un edificio modernista que se localiza no Paseo de Gracia de Barcelona, na esquina coa rúa de Provenza. Foi deseñada por Antoni Gaudí por encarga do comerciante Pere Milà i Camps, e foi construída entre os anos 1906 e 1910; foi moi polémica no seu momento, por mor das atrevidas formas onduladas da fachada de pedra e os ferros forxados retorcidos que decoran as balconadas e xanelas, deseñados en gran parte por Josep Maria Jujol, quen tamén proxectou algúns dos ceos rasos de xeso. No ano 1984 foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Actualmente é a sede da Fundació Catalunya-La Pedrera, a cal xestiona as diversas exposicións e actividades que se fan no seu interior.
Toulon
Toulon (en Tolon), é unha cidade do sur de Francia que abeira un gran porto militar da costa mediterránea, cunha grande base naval. Localizada na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, Toulon é a capital do departamento de Var.
A comuna de Toulon ten unha poboación de 165.514 de persoas (2009), o que a converte na décimo quinta meirande cidade de Francia. É o centro dunha área urbana de 559.421 habitantes (2008), a novena maior do país. Toulon é a cuarta maior cidade francesa da costa mediterránea, despois de Marsella, Niza e Montpellier.
Rootkit
Un rootkit é un conxunto de ferramentas usadas frecuentemente polos intrusos ou crackers que conseguen acceder ilicitamente a un sistema informático. Estas ferramentas serven para esconder os procesos e ficheiros que permiten ao intruso manter o acceso ao sistema, a miúdo con fins maliciosos. Existen rootkits para unha ampla variedade de sistemas operativos, como Linux, Solaris ou Microsoft Windows.
Orixe dos Rootkits
O termo rootkit (tamén se pode escribir root kit e significa "ferramentas do superusuario") nas súas orixes facía referencia a un grupo de ferramentas recompiladas de Unix como ps, netstat, w ou passwd que tendo sido debidamente modificadas, ocultaban calquera actividade do cracker. Deste modo, o intruso podería manter o control do sistema con privilexios de superusuario, pero quedando oculto aos ollos dos usuarios e administradores.
Actualmente, o termo non está restrinxido aos sistemas operativos baseados en Unix, xa que existen ferramentas similares para outros sistemas como Windows (incluso para os sistemas operativos que non utilizan contas de root).
Ataxia sensorial
Causas
A ataxia sensorial prodúcese como consecuencia de trastornos que afectan á vía propioceptiva consciente a nivel de:
Carludovica palmata
miniatura|250px|Froitos. miniatura|250px|Inflorescencia miniatura|250px|Carludovica palmata por J. van Aken, 1860-1870 Carludovica palmata é unha especie pertencente á familia das ciclantáceas.
Descrición
Non é unha verdadeira palma pero está relacionada con estas por pertencer á mesma orde das espatifloras. En realidade é unha planta herbácea de 1,5 a 2,5 m de altura, sen un talo visible. Posúe follas simples, agrupadas e que conforman unha roseta, con láminas de até 65 cm de longo, en forma de abano, pregadas e cos bordos aserrados. As súas follas diferéncianse das follas das verdadeiras palmas en que non contan cunha estrutura en forma de lámina aguda localizada na unión do pedúnculo e os folíolos.
As súas flores femininas, que maduran primeiro, botan estigmas caedizos con moitas flores pequeniñas de cor branca-crema e as flores masculinas, que maduran posteriormente, botan abundante pole. Multiplícase vexetativamente pois non produce sementes viables. Tamén se diferencia claramente das palmeiras en que non desenvolve tronco leñoso. O seu froito de até 15 cm de lonxitude é carnoso, de cor verde e no interior, laranxa.
Cultivo e usos
Cultivada desde Centroamérica até Bolivia especialmente en Ecuador, aprovéitanse as fibras suaves, flexibles e duradeiras, con que se tecen sombreiros e outros artigos.
Taxonomía
Carludovica palmata foi descrito por Ruiz & Pav. e publicado en Systema Vegetabilium Florae Peruvianae et Chilensis 291–292. 1798. Carludovica: nome xenérico en lembranza de Carlos IV de España e a súa dona María Luísa de Parma.
palmata: epíteto latíno que significa "como unha palma".
The Witches (filme de 1990)
The Witches é un filme británico-estadounidense de 1990 dirixido por Nicolas Roeg e protagonizado por Anjelica Huston, Mai Zetterling, Rowan Atkinson e Jasen Fisher. Está baseado na novela infantil de 1983 As bruxas, de Roald Dahl. Ó igual ca na novela orixinal, conta a historia dunhas bruxas que se disfrazan de mulleres correntes e matan nenos, e de que como un neno e a súa avoa deben atopar un xeito de detelas e destruílas.
Robert Catesby
Traxectoria
Catesby educouse en Oxford. A súa familia estaba formada por prominentes católicos recusantes, polo que puido abandonar a universidade antes de conseguir o título para evitar confirmar o Xuramento de Supremacía de Isabel I.
Obwalden
O cantón de Obwalden (en alemán: Obwalden, francés: Obwald, en italiano: Obvaldo, en romanche: Sursilvania) é un cantón do centro de Suíza. Foi un dos tres primeiros cantóns da confederación, aínda que nesa época formaba xunto con Nidwalden o cantón de Unterwalden.
Michel Fokine
Michael Fokine (Михаил Михайлович Фокин, Mikhail Mikhailovich Fokin), nado o en San Petersburgo (Imperio Ruso) e finado en Nova York (Estados Unidos) o 22 de agosto de 1942 foi un innovador coreógrafo e bailarín ruso.
Artieda
miniatura|300px|Artieda Artieda é un concello na comarca da Chacetania, na provincia de Zaragoza, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 14 km² onde no ano 2007 vivían 102 habitantes. Encóntrase a 652 metros sobre o nivel do mar.
Michel Fokine
Logo de ingresar con nove anos na prestixiosa escola do Ballet Imperial Ruso, e logo de graduarse pasou a formar parte da compañía, ascendendo rapidamente ao posto de bailarín solista grazas á súa magnífica técnica e expresividade, e un ano despois (1905) converteuse en profesor da escola. Posteriormente aceptou a oferta de Sergei Diagilev para pasar a formar parte dos Ballets Russes como coreógrafo principal, xa que para el supuña poder poñer en práctica as súas ideas, que rexeitaban a mímica convencional e integraban a danza, a música, o argumento, a escenografía e o vestiario nunha soa unidade. A relación de Fokine e os Ballets Russes deu como resultado a creación dun importante repertorio para a compañía de Diagilev.
Artieda
Demografía
Evolución da poboación de Artieda desde a década dos 20 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Este municipio destaca pola súa tradición política de apoio ao nacionalismo aragonés de esquerda e pola loita contra as expropiacións provocadas pola ampliación do encoro de Yesa.
A Torre, Vilaúxe, Chantada
A Torre é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 15 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 4 eran homes e 11 eran mulleres.
Fixación do carbono C4
miniatura|Unha anatomía das follas especial permite a fixación do carbono C4. A: Célula do mesófilo B: Cloroplasto C: Tecido vascular D: Célula da vaíña vascular E: Estroma F: Tecido vascular: subministra a auga />1) O carbono fíxase para producir oxalacetato pola PEP carboxilase. 2) A molécula de catro carbonos despois sae da célula e entra no cloroplasto das células da vaíña vascular. 3) Despois é degradada liberando o dióxido de carbono e producindo piruvato. O dióxido de carbono combínase coa [[ribulosa 1,5-bisfosfato e entra no ciclo de Calvin. 4) O piruvato reentra na célula do mesófilo. Alí reacciona co ATP para producir o composto inicial do ciclo C4.]]