cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teo (enfermidade)
Etioloxía
A tenia, Taenia multiceps, Leske 1780, (antes T. coenurus), é un cestodo da familia Taeniidae, cun ciclo biolóxico mixto: o hospedador definitivo é o can mentres que o hospedador intermediario é a ovella. A sintomatoloxía que produce é distinta nun caso ou noutro, ata o punto de que se consideraron enfermidades diferentes durante séculos, provocadas por parasitos diferentes.
A tenia adulta é un parasito intestinal do can, gato e outros carnívoros silvestres, coma o raposo, que se infestan ó comer as cabezas das ovellas enfermas que o pastor desbotaba, xunto coas outras vísceras, despois de sacrificalas para aproveita-la súa carne e que comía o seu can. Os ovos da tenia expúlsanse coas feces do can e quedan sobre a herba ou na auga, para ser inxeridos polas ovellas ó pastaren ou beber.
Patoxenia
Unha vez inxeridos os ovos do parasito, eclosionan no intestino da ovella e libérase a larva I. Esta perfora a parede intestinal e, a través da corrente sanguínea, chega ós diferentes órganos. No caso de invadi-lo cranio, evoluciona e muda a larva II; excepcionalmente tamén pode aloxarse na canal raquídea. Segundo vai medrando a larva, que chega a te-lo tamaño dun ovo de galiña ó cabo de 2-3 meses (ou dunha laranxa de tamaño medio nos becerros), vai presionando a masa encefálica, con atrofia do tecido cerebral inmediato á larva, e provoca un aumento da presión intracranial. Todo isto causa os síntomas nerviosos característicos da enfermidade.
Na seguinte páxina web pode verse a típica lesión no cerebro provocada polo parasito.
Cadro clínico
Os primeiros síntomas aparecen coa chegada das larvas ó cranio, ós 10-14 días da infestación, pero son pouco significativos e adoitan pasar desapercibidos. Os síntomas característicos aparecen ós 3-6 meses da infestación. Os animais enfermos afástanse do rabaño e avanzan torpemente, coa cabeza baixa, a rentes do chan, e torta. Ás veces pode vérselles apoiando a cabeza no chan ou contra as pedras ou paredes, como facendo forza. Deixan de comer e poden mostrar espasmos musculares, a modo de ataques epilépticos, caendo e tropezando con frecuencia. O andar irregular, a tombos, con rumbo variable, é común. Ás veces presentan marcha lateral, con caída cara a un lado.
Prognóstico
En ocasións, o animal morre por encefalite, pero o normal é un curso crónico. O máis frecuente é que o pastor, ante a perda de comida e a deterioración do estado do animal, prefira sacrificalo. No faenado que realiza para aproveita-la carne, despreza a cabeza, que bota ós seus cans, pechándose así o ciclo.
Tratamento
A enfermidade non ten tratamento na práctica. Algún pastor intenta rebaixa-la inflamación do cranio con compresas de auga fría na cabeza, que non serven para nada. A intervención cirúrxica, con trepanación e extirpación da vesícula parasitaria, é difícil, cara e adoita deixar secuelas, polo que nin se intenta.
Profilaxe
As medidas preventivas contra a difusión da enfermidade consisten na destrución das cabezas dos animais enfermos, sen aproveitalas nunca para os cans, e na desparasitación dos cans dos pastores.
O teo na cultura popular
O gando ovino ten unha reducida presenza en Galicia, e o censo cada ano é menor. Só representa unha gandería relativamente significativa en Ourense.
Segundo os datos do MAPA (Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación), referidos a decembro de 2005, dos case 23 millóns de ovinos censados en España, só posuímos en Galicia 329.628 cabezas, un escaso 1,45%. Por tal razón esta enfermidade non formaba parte da realidade diaria do labrego e deixou pouca pegada na cultura popular galega, pero aínda así está presente, como podemos ver.
Coñecémo-los seguintes sinónimos do teo en Galicia: lolo, modorra, rebullón, tortón, tortullón, turtullón e verme canteiro. Dicionarios modernos recollen tamén cenurose, que é a denominación técnica.
O nome de verme canteiro que se lle dá nalgures á vesícula no cerebro aplícase con máis frecuencia ó vagalume. Aínda así, cabe sinalar que outro nome do vagalume que nos fai lembra-lo noso teo é o de verme carpinteiro. Franco Grande recolle o dito "ter o verme carpinteiro" co significado de haber perdido un tornillo.
Crenzas
Crese que as ovellas contraen o teo por comer no mexacán, herba na que un can fora mexar antes.
Conta Sarmiento (Catálogo VF 1745-1755) que cara O Seixo (Conxo, Santiago) saben que o teo non ten cura e, para librarse del e que non enfermen outras ovellas, cortan a cabeza da res enferma e vana botar fóra da parroquia. Noutras ocasións ceiban a ovella enferma nun monte lonxe da parroquia.
Aníbal Otero recolleu en Piquín (Lugo) estoutra práctica para librarse da enfermidade: córtanlle a cabeza á ovella enferma e bótana ó outro lado do río, sen mirar onde cae.
Locucións
O comportamento das ovellas enfermas, ese o seu deambular e andar sen rumbo, trasladouse metaforicamente a expresións como:
Comunas de Italia
Subdivisións
En Italia os concellos subdivídense de dúas formas: frazioni (fraccións), ou circoscrizioni (circunscricións).
Unha fracción é unha agrupación de casas ou unha pequena localidade illada da capital, no caso dos concellos compostos por máis dunha localidade. En troques, unha circunscrición é unha área administrativa dentro da cidade mesma.
Dende o 19 de xaneiro de 2001, as 19 circunscricións de Roma denomínanse municipi, cada cal cun presidente que se elixe directamente e unha xunta asesora.
Festival Internacional de Cinema de Toquio
miniatura|250px|Cartel do festival en 2005.
Os galardóns outorgados durante o festival mudaron ao longo da súa existencia, mais o Grand Prix de Toquio, concedido ao mellor filme, mantívose como o premio máis importante. Outros premios que foron concedidos de xeito regular son o Premio Especial do Xurado e os de mellor actor, actriz e director.
Nos últimos anos, os eventos principais do festival véñense celebrando durante unha semana a finais de outubro en Roppongi Hills. Os eventos inclúen proxeccións ao aire libre, proxeccións con voces superpostas e aparicións dos actores, así como seminarios e simposios relacionados co mercado cinematográfico.
Futebol Clube do Porto (hóckey a patíns)
O equipo disputa os seus partidos como local no pavillón Dragão Caixa, que ten unha capacidade para 2200 espectadores.
Uig (homónimos)
Co termo gaélico de Uig podemos referirnos a:
Xeración dos 80
A Xeración dos 80 é unha xeración de poetas galegos que xorde coa democracia. Denomínase "dos oitenta" xa que se inclúen nela os autores que publicaron os seus poemarios en torno a estes anos. A crítica destaca, entre outros, a Román Raña, Xavier Rodríguez Baixeras, Darío Xohán Cabana, Xosé María Álvarez Cáccamo, Claudio Rodríguez Fer, Miguel Anxo Fernán-Vello, Ramiro Fonte, Xavier Rodríguez Barrio, Manuel Forcadela, Luís González Tosar, Pilar Pallarés, Manuel Rivas e Xulio López Valcárcel.
Esta xeración rompeu co realismo social e potenciou a renovación da lingua galega, o rigor na construción formal e unha nova amplitude da dimensión universalista da poesía galega (culturalismo, intertextualidade...).
Ácido 2-fosfoglicérico
miniatura|esquerda|100px|Ácido 2-fosfoglicérico. O ácido 2-fosfoglicérico ou ácido 2-fosfo- D -glicérico (2PG) é un composto orgánico moi importante no metabolismo, xa que intervén (en forma desprotonada) na glicólise. É un ácido carboxílico de 3 carbonos, que leva un grupo COOH no carbono 1, un grupo fosfato esterificado no carbono 2 e un grupo OH unido ao carbono 3. No metabolismo intervén o enantiómero D. Pola súa estrutura química pode considerarse un derivado do ácido glicérico.
A súa forma desprotonada (COO-) é o 2-fosfoglicerato, que é a forma na que está a pH fisiolóxico e na que intervén no metabolismo
Intervención na glicólise e gliconeoxénese
O 2-fosfoglicerato orixínase na glicólise a partir do 3-fosfoglicerato (3PG). A reacción é unha isomerización catalizada pola fosfoglicerato mutase, que cambia o grupo fosfato do carbono 3 ao carbono 2.
Seguidamente, o 2-fosfoglicerato formado transfórmase en fosfoenolpiruvato (PEP) en reacción catalizada pola enolase,que é a penúltima reacción da glicólise. Na reacción requírense dous catións magnesio e consiste nunha deshidratación na que se perde o gupo OH e se forma un dobre enlace.
En estudos do metabolismo bacteriano comprobouse que intervén na modificación covalente da enolase.
Ademais, induce a fosforilación de proteínas nos illotes de Langerhans.
Na gliconeoxénese o 2-fosfoglicerato intervén realizando reaccións inversas ás que realiza na glicólise.
A Pereira, Santa Comba
Santo André da Pereira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santa Comba, a 8 km da capital do concello, onde se cruzan as estradas de Santa Comba a Muros e de Bertamiráns por Negreira a Muxía. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 354 habitantes (173 homes e 181 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 429 habitantes.
Está situada a pouco máis de 30 kms de Santiago de Compostela, Noia, Muros, Carnota, Cee, Muxía, Camariñas, Laxe e Carballo.
Mosteiro, Pedrafita, Chantada
Mosteiro é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 37 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 14 eran homes e 23 eran mulleres.
Spaghetti Western
330 px|miniatura|Parque temático Western Leone no deserto de Tabernas (Almería). O Spaghetti western é un particular subxénero dos westerns que estivo de moda nas décadas dos 60 e 70, entrando axiña en decadencia.
Orixe e historia
Dado que a maioría destas películas eran financiadas por compañías italianas ou españolas, o xénero adquiriu rapidamente o nome de "spaghetti western" (italo-westerns en inglés), macaroni-western no Xapón, ou "chorizo western", se eran españolas. Adoitaban rodarse en Almería, no deserto de Tabernas.
O termo foi creado polos críticos para menosprezar o xénero, pero algunhas destas películas serían tratadas con respecto. De especial interese resulta a Triloxía do dólar, do director italiano Sergio Leone.
O spaghetti western caracterízase por unha estética sucia á vez que estilizada, e por uns personaxes aparentemente carentes de moral, rudos e duros, facéndose servir dos clixés clásicos do western estadounidense para crear un estilo propio servíndose do mito.
Recentemente algúns directores estadounidenses fixeron películas deste xénero (como The Quick and the Dead, de Sam Raimi) ou fixeron fusións de "spaghetti" con outros xéneros (como Kill Bill, de Quentin Tarantino).
Directores
O primeiro gran director deste subxénero foi Sergio Leone con "Per un pugno di dollari", na que aparecía por primeira vez o actor Clint Eastwood no papel de "Home sen nome". Antes de que Leone sorprendese ó mundo co seu primeiro western, xa houbera westerns procedentes de Italia e España. Porén, eran de escasa calidade, e estaban feitos a imaxe e semellanza dos western americanos.
Moitos directores españois embarcáronse no spaghetti western porque daquele era unha auténtica industria en España. O que máis dama acadou foi o madrileño Rafael Romero Marchent, irmán do introductor do xénero en España, Joaquín Luis Romero Marchent.
Manuel García Barrado
Manuel García Barrado, nado en La Calzada de Oropesa (provincia de Toledo) o 1 de xaneiro de 1918 e finado o 5 de decembro de 2006 en Mauthausen (Austria) foi un combatente voluntario na Guerra Civil española e sobrevivente do campo de concentración de Mauthausen.
David Niven
James David Graham Niven, nado en Londres, Reino Unido o 1 de marzo de 1910 e finado en Château-d'Oex, Suíza o 29 de xullo de 1983, foi un actor inglés.
Traxectoria
Membro do exército británico, onde chegou a ser tenente, abandonouno en 1933. Marchou entón aos Estados Unidos, chegando a Hollywood en 1934.
Tras a súa aparición en Mutiny on the Bounty, foi contratado polo produtor Samuel Goldwyn.
Volveu ao Reino Unido en 1939 para realistarse no exército e tomar parte na segunda guerra mundial. Acabou a guerra como tenente-coronel.
En 1946 volveu á súa carreira como actor, gañando en 1958 o oscar ao mellor actor por Separate Tables.
Shin Chan: Operación rescate
Shin Chan: Operación rescate (クレヨンしんちゃん 電撃！ブタのヒヅメ大作戦) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 18 de abril do 1998.
David Niven
Traxectoria
Faleceu en 1983 na súa casa de Suíza a causa da esclerosis lateral amiotrófica.
Shin Chan: Operación rescate
En galego, estreouse nos cinemas o 25 de xuño do 2004 e saíu á venda en DVD o 3 de novembro do mesmo ano. O 20 de xuño de 2004, Keichi Hara e Hitoshi Mogo, o director e o produtor da longametraxe, estiveron presentes en Santiago de Compostela na preestrea do filme en Galiza.
Sinopse
A historia comeza cando unha axente secreta se agocha no barco onde estaban ceando os alumnos da escola Futaba na Baía de Toquio. Os Pezuño de Porco perséguena e levan o barco canda eles, xunto con Shin Chan e os seus amigos a bordo.
A partir de aí Shin Chan, Masao, Nene, Kazama e Boo-chan van con esta axente a todas partes como reféns dos Pezuño de Porco. Ao mesmo tempo, un axente da SML vai ás casas dos nenos recollendo fotos deles para recoñecelos e rescatalos. Pero cando chega á casa dos Nohara, Misae con Himawari e Hiroshi van tras del ata Hong Kong para rescatar ao seu fillo. Ao final o axente acepta a súa compaña e axuda.
Ao final da aventura, todos están na base secreta dos Pezuño de Porco en Siberia. Alí son testemuñas do método que queren usar para dominar o mundo, un virus informático, o Porquiño Pirata. Mentres todos manteñen unha loita cos axentes dos Pezuño de Porco, Shin Chan entretén ao virus mentres o Profesor crea un antídoto para combatelo.
Borussia Dortmund
O Ballspielverein Borussia 09 e. V. Dortmund (ás veces abreviado como BVB ou BVB 09), normalmente coñecido como Borussia Dortmund, é un club profesional de fútbol da cidade alemá de Dortmund no estado de Renania do Norte-Westfalia. Foi fundado o 19 de decembro de 1909 e xoga na 1. Bundesliga, máxima categoría do fútbol xermano.
O Borussia é un dos clubs con máis éxito da historia do fútbol alemán, ademais do actual campión da Bundesliga. En total gañou sete campionatos de Liga, dúas Copas, catro Supercopas (récord no fútbol alemán), unha Copa de Europa, unha Copa da UEFA, unha Recopa e unha Copa Intercontinental. O seu título da Recopa da UEFA en 1966 converteunos no primeiro equipo xermano en gañar un título europeo. Dende 1974, o Dortmund xoga os seus partidos como local no Signal Iduna Park, o estadio máis grande de Alemaña e o sexto de Europa. O principal rival do Dortmund é o Schalke 04, co que xoga o partido coñecido como Ruhrgebiet (lit. Derby do Ruhr).
Primeiros anos
En novembro de 1901 foi fundada unha organización xuvenil baixo a parroquia católica da "Trindade" (en alemán Dreifaltigkeit). O 19 de decembro de 1909 un grupo deses mozos, descontentos coa supervisión da parroquia onde se xogaba ao fútbol baixo a mirada severa do sacerdote, fundaría o club. O Padre Dewald, enfadado, tratou de impedir a xuntanza, que se estaba a celebrar nunha sala do pub local Zum Wildschütz, pero foi bloqueado na porta. Os fundadores foron Franz e Paul Braun, Henry Cleve, Hans Debest, Paul Dziendzielle, Julius e Wilhelm Jacobi, Hans Kahn, Gustav Müller, Franz Risse, Fritz Schulte, Hans Siebold, August Tönnesmann, Heinrich e Robert Unger, Fritz Weber e Franz Wendt. O nome Borussia (en latín Prusia), podería ter sido tomado da cervexa Borussia da próxima fábrica de cervexa homónima de Dortmund.
O equipo comezou xogar con camisas de raias azuis e brancas, cunha franxa vermella, e pantalón negro. En 1913 comezaron a utilizar raias negras e amarelas, tan familiares hoxe en día. Nas seguintes décadas o club tivo un éxito moderado xogando en ligas locais. En 1929 rozou a bancarrota cando, nunha tentativa por impulsar o club, comezouse a pagar a futbolistas profesionais. Isto fracasou estrepitosamente deixando ao equipo afundido en débedas. Sobreviviron grazas á xenerosidade de seareiros do club que cubriron o déficit do equipo do seu propio peto.
A década de 1930 viu o alzamento do Terceiro Reich, que reestruturou as organizacións deportivas do país, incluído o fútbol, para adaptarse aos obxectivos do réxime. O presidente do Borussia foi substituído cando se negou a unirse ao partido nazi, e un par de membros que utilizaron subrepticiamente as oficinas do club para producir panfletos antinazis foron executados nos últimos días da guerra. O club comezou a ter bos resultados na recentemente creada Gauliga Westfalen, aínda que tería que esperar até despois da segunda guerra mundial para conseguir algo grande. Foi durante este tempo cando o Borussia desenvolveu a súa intensa rivalidade co Schalke 04 da veciña cidade de Gelsenkirchen, o equipo máis laureado da época. Como tódalas outras organizacións alemás da época, a Borussia foi disoluta polas autoridades de ocupación aliadas despois da guerra nun intento de distanciar as institucións do pasado nazi. Houbo un breve intento de fusionar o club con outros dous - Werksportgemeinschaft Hoesch e Freier Sportverein 98 - como Sportgemeinschaft Borussia von 1898, pero foi como Ballspiel-Verein Borussia (BVB) que fixeron a súa primeira aparición na final nacional de Stuttgart en 1949, onde perderon por 2 a 3 contra o VfR Mannheim na prórroga.
Club de elite
A West Oberliga, unha liga de primeira división na que xogaba o Borussia, dominou o fútbol alemán durante finais dos anos 1950. O club conseguiu o seu primeiro título nacional en 1956 cun 4-2 contra o Karlsruher SC. Un ano máis tarde, o Borussia gañou con exactamente o mesmo equipo o seu segundo título nacional. Despois deste triunfo os tres Alfred (Alfred Preißler, Alfred Kelbassa e Alfred Niepieklo) convertéronse en lendas en Dortmund. En 1963 o Borussia Dortmund gañou a última final antes da creación da Bundesliga ante o 1. FC Köln. Foi o seu terceiro título nacional.
O Borussia gañou en 1963 o seu lugar entre os equipos escollidos para xogar na nova liga profesional creada pola Federación Alemá de Fútbol (DFB). O primeiro gol do Borussia no campionato foi obra de Friedhelm Konietzka apenas no minuto un dun partido que finalmente perdería ante o Werder Bremen por 2 a 3. En 1965, os de Dortmund conquistaron a súa primeira Copa de Alemaña.
Ao ano seguinte conseguirían o primeiro título internacional para un club alemán, a Recopa de Europa. Pese ao gran triunfo continental, cedeu o liderado da liga ao perder catro dos últimos cinco partido do campionato, terminando segundo a tres puntos do campión, o 1860 München. Ironicamente gran parte do éxito dos muniqueses chegou por mor da fichaxe a última hora dun xogador do Borussia, Konietzka. Os anos 1970 caracterizáronse polos problemas financeiros e o descenso á segunda división en 1972, así como a apertura do seu actual estadio: o Signal Iduna Park (daquela coñecido como Westfalenstadion). O club conseguiu regresar á 1. Bundesliga en 1976, aínda que seguiu padecendo problemas financeiros durante os anos 1980. O BVB evitou descender de novo en 1986 ao gañar o decisivo terceiro partido da eliminatoria pola permanencia ante o Fortuna Köln, despois de terminar a tempada regular no décimo sexto posto. O Dortmund non volveu conseguiu ningún éxito significativo até o seu triunfo triunfo na Copa de Alemaña de 1989.
En 1993 o Burussia chega á final da Copa da UEFA, aínda que perde por 1 a 6 no global da eliminatoría ante a Juventus de Turín. A pesar deste resultado, o Borussia conseguiu ingresar unha gran cantidade de diñeiro, polo que os de Dortmund foron capaces de asinar aos xogadores que máis tarde os levarían numerosos títulos na década de 1990. O Dortmund gañou os campionatos da Bundesliga en 1995 e 1996, nun equipo no que destacaba Matthias Sammer, nomeado Futbolista Europeo do Ano nesa última tempada.
Ao ano seguinte, nunha memorable final da Liga de Campións da UEFA celebrada en Múnic, o Borussia enfrontouse á Juventus de Zinedine Zidane. Karl-Heinz Riedle puxo aos de Dortmund por diante no marcador tras un tiro baixo despois dun centro de Paul Lambert. Posteriormente Riedle faría outro gol, esta vez cabeceando un saque de esquina. Na segunda metade, Alessandro Del Piero achegou no marcador aos de Turín cun taconazo cara atrás. Posteriormente un mozo de vinte anos nado en Dortmund, Lars Ricken, poría o definitivo 3 a 1 no marcador tras un pase de Andreas Möller tan só dezaseis segundos despois de entrar ao terreo de xogo. Posteriormente o Borussia gañaría aos brasileiros do Cruzeiro de Belo Horizonte na final da Copa Intercontinental de 1997.
Estadio
miniatura|[[Signal Iduna Park en Dortmund.]]
O Estadio do Borussia Dortmund é o Signal Iduna Park (antes chamado Westfalenstadion) que ten capacidade para 81.264 espectadores, sendo o estadio máis grande e de maior aforamento en Alemaña e un dos máis grandes de Europa. É considerado como un templo do Fútbol pola súa beleza arquitectónica e por ser un estadio histórico onde se viviron partidos memorables. É un estadio catalogado co nivel "cinco estrelas" que a UEFA outorga aos estadios máis modernos do vello continente.
Cadro actual
15px|Capitán
Ada Neretniece
Ada Neretniece, nada en Leningrado en 1924 e finada en Riga en 2008, foi unha directora de cine letoa.
Traxectoria
Ada Neretniece, nome de nacemento de Armidne Neretniece, foi a filla dun comisario militar letón, antigo soldado de infantaría lixeira durante a primeira guerra mundial, tralo que se adicou a diversas posicións administrativas até que en 1937 foi represaliado polo réxime soviético e deportado a Siberia. A nai de Ada traballou como contábel. Durante o comezo da Gran Guerra Patria Ada Neretniece traballou no Hospital militar de Kirov. En 1942 gradúase na Escola Secundaria de Leningrado No. 24. En 1949 pola Facultade de Cine e Televisión na especialización en Dirección dentro do Instituto dos Estados da Unión para a Cinematografía. Durante ese período recibe clase de Sergei Guerassimov e Tamara Makarova. É a partir de 1949 cando comeza a traballar no Riga Film Studio, até 1954 traballa como directora de curtametraxes de ficción e documentais. Foi en 1957 cando estrea a súa primeira longrametraxe, "Rita". A película resulta premiada no Festival de Kíiv no ano 1959.
A súa gran variedade de filmes explora, entre outros, desde os ocultamentos de perseguidos polo nazis, investigacións de asasinatos, dramas ou aventuras de supervivencia na tundra.
Ocasionalmente actuou nas súas propias longrametraxes.
Ada Neretniece foi soterrada no Cemiterio da Fraga de Riga.
Thomas Crapper
miniatura|dereita Thomas Crapper, nado en Waterside, Thorne, Yorkshire, Inglaterra, en setembro de 1838 e finado en xaneiro de 1910, foi fontaneiro e fundador de Thomas Crapper & Co. Ltd., en Londres. A pesar da lenda urbana, non foi Crapper o inventor do retrete (o mito é amais fomentado polo xogo de palabras do seu apelido). Crapper, non obstante, fixo moito por estender a popularidade de dito elemento sanitario e mesmo argallou algúns inventos relacionados. Obtivo público recoñecemento por mor da calidade dos seus produtos así como tamén recibiu parabéns institucionais.
Pimped Out John
O retrete Pimped Out John foi deseñado en 2007 por unha empresa norteamericana Roto-Rooter. Foi concibido coma un retrete de entretemento. Dispón dos seguinte accesorios: pantalla plana, deuvedé, gravadora dixital, videoconsola, ordenador con acceso á internet, frigorífico, cafeteira, quentador-refrixerador eléctrico para cuncas e vasos, revisteiro, pedais para facer ximnasia e un botón de alarma.
Trevor Horn
Trevor Charles Horn, nado en Durham o 15 de xullo de 1949, é un músico e produtor musical inglés. Na súa mocidade foi compoñente e fundador da banda británica The Buggles. A canción máis significativa deste grupo é o single "Video killed the radio star", do que se venderon millóns de copias por toda Europa e América. Posteriormente formou parte do grupo Yes. Na actualidade, Trevor Horn é produtor discográfico. Destacan os seus traballos con Frankie Goes To Hollywood, Seal, Robbie Williams e Tina Turner.
Reanimation
Reanimation é un álbum de remesturas do grupo Linkin Park, lanzado á venda despois do seu primeiro álbum Hybrid Theory, durante a xira do mesmo. O álbum recibiu grandes críticas por parte do público xeral por ser considerado coma simple comercialismo.
Sulfolípido
miniatura|Estrutura química do sulfoquinovosil distearoilglicerol, un tipo de [[sulfoquinovosil diacilglicerol]] Os sulfolípidos son un tipo de lípidos que posúen un grupo funcional que contén xofre. Un exemplo de sulfolípido abundante é o sulfoquinovosil diacilglicerol, que está composto por un glicósido de sulfoquinovosa e un diacilglicerol. En plantas, os sulfoquinovosil diaiylglicéridos (SQDG) son importantes no ciclo do xofre. Outros sulfolípidos salientables son os sulfátidos e seminolípidos, que son glicolípidos sulfatados.
Gonzalo Puente Ojea
Gonzalo Puente Ojea, nado en Cienfuegos (Cuba) o 21 de xullo de 1924 e finado en Getxo o 10 de xaneiro de 2017, foi un escritor e diplomático galego.
Eleccións municipais en Valdoviño
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Valdoviño dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Valdoviño]]
Gonzalo Puente Ojea
Traxectoria
Naceu en Cuba de pai e nai galegos. Estudou Dereito e despois ingresou na Escola Diplomática. En 1950 incorporouse como secretario de embaixada ao Ministerio de Asuntos Exteriores. Exerceu como cónsul adxunto no Consultado Xeral de España en Marsella en 1953 e foi cónsul de Mendoza (1956). En 1961 regresou a Madrid e ao ano seguinte foi director da Sección de política cultural do Mundo Árabe na Dirección Xeral de Relacións Culturais. Posteriormente foi destinado á Embaixada de España en Atenas. Durante o Goberno de Felipe González foi nomeado subsecretario de Asuntos Exteriores no Ministerio de Relacións Exteriores por Fernando Morán e, posteriormente, embaixador de España ante a Santa Sé (1985-1987) por Francisco Fernández Ordóñez. O seu nomeamento foi polémico entre quen pensaban que o seu ateísmo declarado (ademais de estar divorciado), resultaba ofensivo para desempeñar o cargo.
Eleccións municipais en Valdoviño
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Valdoviño desde a aprobación da Constitución de 1978.
Gonzalo Puente Ojea
Traxectoria
É autor de numerosos libros sobre temas relixiosos e de historia da relixión.
Defensa do ateísmo e crítica á relixión
Puente Ojea está considerado como un monista materialista. No I concilio ateo de Toledo de 2007, organizado pola Fida, manifestou que os españois son "gentes alienadas e intolerantes". Tamén afirmou que "muchos de los problemas que tiene planteada la sociedad española se pueden encauzar razonablemente haciendo un análisis efectivo contra la superstición y contra los estereotipos heredados del pasado" e que "la sociedad española, contra lo que se dice, es todo menos tolerante, empezando por el Gobierno y siguiendo por la Iglesia, y en definitiva, por la población que es presa y víctima de esas actitudes de intolerancia".
Vida persoal
Foi irmán de Celia Puente Ojea.
Teorema do índice de Atiyah-Singer
Na xeometría diferencial, o teorema do índice de Atiyah-Singer afirma que para un operador diferencial elíptico sobre unha variedade compacta, o índice analítico (relacionado coa dimensión do espazo de solucións) é igual ao índice topolóxico (definida en termos dalgúns datos topolóxicos). Inclúe moitos outros importantes teoremas (como o teorema de Riemann-Roch) como casos especiais, e ten aplicacións en física teórica.
Foi probado por Michael Atiyah e Isadore Singer en 1963.
Historia
O problema do índice para operadores diferenciais elípticos foi proposto por Israel Gelfand en 1960. Notou a invarianza por homotopía do índice e buscou unha fórmula para el mediante invariante topolóxicos. Algúns dos exemplo que o motivaron foron o teorema de Riemann–Roch, a súa xeneralización (teorema de Hirzebruch–Riemann–Roch e o teorema da sinatura de Hirzebruch. Hirzebruch e Borel probaran a integralidade do xénero Â dunha variedade, e Atiyah suxerira que esta integralidade podía explicarse se fose o índice do operador de Dirac, que fora redescuberto por Atiyah e Singer en 1961.
O teorema de Atiyah–Singer foi anunciado en 1963. A demostración esbozada no seu anuncio nunca foi publicada por eles, aínda que aparece no libro. Tamén se recolleu no "Séminaire Cartan-Schwartz 1963/64" que tivo lugar en París simultaneamente co seminario liderado por Palais en Princeton. O último relatorio en París fíxoo Aityah sobre variedades con fronteira. A súa primeira proba publicada substituíu a teoría do cobordo coa K-teoría.
Marauder
Marauder é un videoxogo realizado por Hewson en 1988 para CPC Amstrad, Commodore 64 e ZX Spectrum.
Miguel Rio Branco
Miguel Rio Branco, nado en As Palmas de Gran Canaria en 1946, é un artista multidisciplinar e fotógrafo brasileiro, correspondente da axencia Magnum Photos dende 1978.
Marauder
Argumento
Nun tempo remoto unha civilización cruel roubou as alfaias de Ozymandius e soterrounas no planeta Mergatron, xa non existe esa antiga civilización mais os sistemas defensivos que impiden a recuperación desas alfaias aínda permanecen, a misión do xogo é recuperalas
Miguel Rio Branco
Traxectoria
En 1966 realiza estudos no Instituto de Fotografía de Nova York e en 1968 na Escola Superior de Deseño Industrial de Río de Xaneiro. O seu primeiro éxito profesional acadouno no ano 1972, grazas a unha reportaxe sobre a prostitución en O Salvador.
Comezou a colaborar coa axencia Magnum en 1980 e en 1982 converteuse en correspondente, mais non chegou a ser membro da mesma.
Fernando II
Fernando II pode referirse a:
Corte de Apelación dos Estados Unidos para o Terceiro Circuíto
A Corte de Apelación dos Estados Unidos para o Terceiro Circuíto é un tribunal federal con xurisdición sobre as apelacións dos tribunais de distrito dos seguintes distritos federais:
San Salvador de Padreiro, Santa Comba
San Salvador de Padreiro é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santa Comba. Segundo o IGE en 2013 tiña 201 habitantes (108 mulleres e 93 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 263 habitantes.
A Carballosa, Cazás, Xermade
A Carballosa é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Río Camlad
O río Camlad é un pequeno río que rega os condados de Powys e Shropshire e que en tramos establece o límite entre Gales e Inglaterra, antes de abocar no río Severn. É o único río que desde Inglaterra entra en Gales, facéndoo por dúas veces.
O río nace na zona de Snead e Lydham (Inglaterra) e discorre cara ao oeste para facer de raia entre Gales e Inglaterra antes de fluír cara ao noroeste e entrar en Gales, onde pasa por Yr Ystog e recibe ao río Caebitra para se dirixir ao norte, cruzando a fronteira para pasar de novo a Inglaterra, ao leste de Chirbury antes de dar a volta ao oeste de novo para formar por segunda vez o límite entre Inglaterra e Gales, transcorrendo cara o noroeste dentro de Gales desaugando no Severn ao oeste de Forden.
Nandulfe, Pedrafita, Chantada
Nandulfe é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 13 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Lipoproteína de moi baixa densidade
As lipoproteínas de moi baixa densidade ou VLDL (do inglés Very low density lipoproteíns) son un dos cinco tipos de lipoproteínas (os outros son os quilomicrons, IDL, LDL e HDL), que transportan lípidos polo sangue. As VLDL orixínanse no fígado e a súa densidade é moi baixa entre as lipoproteínas (só é inferior a dos quilomicrons), e son as segundas en tamaño, cun diámetro entre 30 e 80 nanómetros. As VLDL ensámblanse no fígado a partir de triglicéridos, colesterol, fosfolípidos e apolipoproteínas. Despois sofren modificacións e convértense no torrente sanguíneo en IDL e LDL. As VLDL transportan produtos lipídicos endóxenos polo corpo, mentres que os quilomicrons transportan lípidos exóxenos procedentes da dieta. Recentemente, determinouse a composición lipídica e proteica desta lipoproteína con gran detalle.
Función
A VLDL transporta triglicéridos, fosfolípidos, e colesterol endóxenos, e ésteres do colesterol. Ademais serve para un transporte de longo alcance de mensaxeiros intercelulares hidrofóbicos, como a proteína morfóxena Indian hedgehog.
Cambios durante a circulación
As VLDL acabadas de liberar do fígado conteñen apolipoproteína B100, apolipoproteína C1 (apoC1), apolipoproteína E (apoE), colesterol, ésteres do colesterol, fosfolípidos e triglicéridos. A medida que circulan polo sangue sofren cambios na súa composición, xa que captan apolipoproteína C-II (apoC-II) e cantidades adicionais de apoE tomadas de lipoproteínas de alta densidade (HDL), o que fai que as VLDL nacentes se convertan en VLDL maduras. Na circulación, as VLDL entran en contacto coa lipoproteína lipase (LPL) nos capilares (no tecido adiposo, cardíaco, e músculo esquelético). O encima LPL retira os triglicéridos das VLDL para que as células os almacenen ou utilicen na produción de enerxía. Agora as VLDL encóntranse de novo con HDL, e transfiren de novo a apoC-II ás HDL (pero conservan a apoE). Pola súa parte, a HDL cede éstres do colesterol que se incorporan á VLDL intercambiándoos por fosfolípidos e triglicéridos pola acción da proteína de transferencia de colesterlésteres (CETP). A medida que, por acción da LPL e encimas CETP, se retiran cada vez máis triglicéridos das VLDL, a composición da partícula cambia, e transfórmase en lipoproteína de densidade intermedia (IDL).
Aproximadamente o 50% das IDLs son recoñecidas polos receptores nas células do fígado grazas a que posúen moléculas de apolipoproteína B-100 (apoB-100) e apoE, e seguidamente son endocitadas. O outro 50% das IDL perden a súa apoE. Cando o seu contido en colesterol se fai maior ca o seu contido en triglicéridos, convértense en lipoproteínas de baixa densidade (LDL), que posúen apoB-100 como principal apolipoproteína. As LDL son captadas pola célula por medio do receptor de LDL da superficie celular por endocitose, na cal o seu contido será almacenado, utilizado para a fabricación de membranas, ou convertido en produtos derivados como hormonas esteroides ou ácidos biliares.
Hospital de Órbigo
miniatura|300px|Vista de Hospital de Órbigo coa ponte do Paso Honroso en primeiro termo.
Río Sandeu, Limodre, Fene
Río Sandeu é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol.
Hospital de Órbigo
Hospital de Órbigo  é unha localidade da provincia de León. A súa poboación en 2007 era de 1.052 habitantes e a superficie do termo municipal é de 4,58 km², sendo a densidade poboacional de 229,69 hab./km². Atópase a unha altitude de 823 m.
Historia
Orixinouse a expensas da aristocracia hispano-romana de Astorga, coas súas casas de recreo a beiras do río Órbigo. Na Idade Media existía un pequeno poboado na beira esquerda do río Órbigo que se foi formando ao redor da igrexa de Santa María. Chámase Ponte do Órbigo. A finais do século XVI organizouse outro poboado xunto ao antigo hospital de peregrinos, na beira dereita do río. O hospital fora fundado pola orde de Cabaleiros de San Xoán de Xerusalén. Este poboado tomou o nome de Hospital de Órbigo.
Hospital de Órbigo foi testemuña e protagonista ao longo da historia dalgúns feitos importantes: no ano 456 tivo lugar a batalla do río Órbigo entre os partidarios de Teodorico e os de Requiario. Crese que Almanzor pasou por esta localidade e atravesou a vella ponte cando transportaba as campás requisadas en Santiago de Compostela, de camiño cara a Córdoba. No século XIX, os habitantes de Hospital destruíron os dous extremos da ponte para impedir o paso ás tropas de Napoleón.
Este pobo ten gran tradición en produtos agrarios. No ano 1890 Francisco e Pedro Branco de Sierra Pambley fundaron a Escola de Ampliación de Instrución Primaria e de Agricultura. Gran parte dos habitantes traballan en fábricas de pensos e leite. O sector de servizos está progresando así como o sector de turismo.
Camiño de Santiago
Hospital de Órbigo é un paso obrigado no Camiño leonés. Os peregrinos veñen desde o paso anterior que é San Martín del Camino, atravesan a ponte do Paso Honroso e continúan recto, atopando á súa dereita a igrexa de San Juan dos antigos hospitalarios. Na praza atópanse as ruínas do antigo hospital e no centro hai un cruceiro de pedra, símbolo que pode verse ao longo de todo o Camiño de Santiago. O peregrino continúa a súa marcha ata cruzar a estrada e chega a unha bifurcación. Desde alí atopará a estrada cara a Astorga que é o seguinte punto importante da peregrinación.
Monumentos e lugares de interese
A ponte do Paso honroso é unha ponte do século XIII, construída sobre o río Órbigo. Parece demasiado grande para o que é o río, pero antes da construción do encoro de Barrios de Lúa, este río levaba un gran caudal. Ten 19 arcos e está bastante ben conservada. Fixéronse restauracións en distintas épocas. É monumento nacional desde 1939. Está situado na antiga calzada romana que ía desde León (Legio Septima Gemina) ata Astorga que era en tempos dos romanos a capital da provincia Asturica Augusta.
Gastronomía
A troita do río Órbigo é a estrela da gastronomía na ribeira.
Accesos
Atópase xusto no estratéxico cruzamento da estrada LE-420 (que une La Bañeza coa autoestrada A-66 que se dirixe á cornixa cantábrica), e a N-120 que a unen coa capital provincial, León e con Astorga.
La Bañeza
La Bañeza é un concello español da provincia de León, na zona noroccidental da comunidade autónoma de Castela e León. Capital da comarca de Tierra de La Bañeza, ao sopé da serra do Teleno. É tamén cabeza de partido xudicial. A súa poboación é de 10.068 habitantes (INE, 2021).
Zona de asentamento ástur, o seu territorio foi parte do Conventus Asturum durante a dominación romana. A poboación xurdiu por orde do Conde Gatón no século IX, a partir de dous núcleos, San Pedro de Périx e Bani Eiza. Sede dun Marquesado durante a Idade Moderna, a finais do século XIX comezou a súa transformación económica e urbana, dando lugar a un dos núcleos máis importantes da provincia.
Dentro da súa actividade económica destaca a industria alimentaria, grazas á presenza da azucreira, e o sector servizos, debido á súa posición como importante centro comarcal. Ao longo do ano teñen lugar varias celebracións de notable participación cidadá, como o Entroido, a Semana Santa e as festas patronais, durante as cales se celebra unha das poucas carreiras urbanas de motociclismo existentes en España.
Xoán Balboa
Xoán Manuel Balboa Vázquez, coñecido como Xan Balboa ou Xoán Balboa, nado no barrio de Recatelo, na cidade de Lugo, o 26 de decembro de 1938 e finado o 27 de novembro de 2009, foi un restaurador e ilustrador galego.
Traxectoria
Traballou como restaurador do Museo Provincial de Lugo, traballou que compaxinou co seu labor artístico, tendo realizado un bo número de exposicións de debuxo, pintura e esmaltes. En colaboración, foi un dos editores da revista Axóuxere, no xornal ourensán La Región.
Como ilustrador, é ben coñecido por ser o debuxante de Das cousas de Ramón Lamote, o libro de literatura infantil do tamén lugués Paco Martín, así como tamén da súa secuela, Das novas cousas de Ramón Lamote.
Primeiro ministro de Armenia
miniatura|dereita|120px|[[Escudo de Armenia.]] O primeiro ministro de Armenia é o xefe de goberno de Armenia. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Armenia despois de 1918.
Lista dos Xefes de Goberno de Armenia: 1918–1920, 1991-presente
República Democrática de Armenia (1918–1920) e República de Armenia (1991-presente):
Filomeno, a mi pesar
Filomeno, a mi pesar é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester publicada en 1988 por Editorial Planeta, logo de gañar ese mesmo ano o Premio Planeta.
Trama
Filomeno Freijomil é un home de trinta e seis anos que conta as súas memorias desde que era neno até o momento de escribilas, rematando cun final aberto.
É un home de clase media-alta dunha vila do interior de Galiza, Villavieja del Oro. Naceu en 1911, fillo dun senador, á súa vez fillo dun carteiro de aldea. Por banda materna, a súa avoa é unha nobre portuguesa, que ten o pazo de Alemcastre, preto da desembocadura do río Miño.
Logo de pasar a infancia en Villavieja, pasa un ano da adolescencia en Londres, e rematado o Bacharelato marcha a Madrid. En xaneiro de 1931 regresa a Londres, onde comeza a traballar como xornalista para un xornal portugués, e coñece a Ursula. En 1937 marcha a París como correspondente. Alí coñece a Clelia, e aos poucos meses marcha ao pazo minhoto. Alí monta unha mediana industria gandeira, pero en 1939 marcha de novo a Londres. Até 1945 actúa como correspondente de guerra, e despois regresa a Villavieja. Na vila, frecuenta tertulias literarias, e comeza a ser mal visto polas autoridades. Finalmente, en 1947 marcha ao pazo.
A novela mostra o proceso de maduración da personalidade a través das viaxes, empregos e relacións amorosas. Ao tempo, fai un percorrido pola historia entre o final da primeira e a segunda guerra mundial, incluíndo a Gran Depresión, a II República, a guerra civil española e os inicios do franquismo.
Benavente
O topónimo Benavente pode referirse a:
Amais, como apelido, pode referirse a:
Bieito Dubidoso
Bieito Dubidoso é unha novela fantástica de Roque Cameselle, publicada por Edicións Xerais en 2003. A obra está baseada nun guión cinematográfico do propio autor.
Trama
A narración comeza en Tui, en 1152. Bieito Dubidoso é un rapaz de 9 anos, fillo dun comerciante de xílgaros. Gústanlle os xogos de maxia.
Durante a preparación dun envío nun barco mercante, o pai de Bieito sofre o ataque dun grupo de viquingos, pero mediante un tradutor dille ao xefe que lle conseguirá o que queira se os deixa a salvo. O xefe, tomándoo a risa, pídelle a neve das súas terras, pero Bieito é quen de conseguilo mediante un truco. O grupo de viquingos marcha, deixando a unha rapaza de orixe franca que tiña raptada, e que desde entón se converterá na persoa máis querida para Bieito.
O bispo de Tui ten un conflito político co bispo de Compostela, Diego Xelmírez, co rei de Galiza Fernando II e co rei de Portugal Afonso Henriques. Pero ademais ten un coflito a nivel local coa familia de Bieito, polo que este se ve metido de cheo na política do momento.
Narración
A obra está narrada en terceira persoa.
Stephen Savage
miniatura|dereita|200px|Stephen Savage (2º á dereita da ringleira do fondo) no Consello Insular de Rarotonga (ca. 1923-1925) Stephen Savage, nado o 7 de xullo de 1875 en Thames e finado o 24 de xuño de 1941 en Rarotonga, foi un lexicógrafo neozelandés que traballou na lingua maorí das Illas Cook
Traxectoria
Savage naceu de pai mestizo maorí e nai de orixe europea, chegou por vez primeira ás Illas Cook o 14 de xuño de 1894. En 1899 casou con Ada Henrietta Pari-a-Katea, filla de Emile Piltz e Raoariki o Arera. O seu coñecemento do maorí de Nova Zelandia fixo que se interesase pola lingua e as tradicións locais. En 1903 recibiu o nomeamento de intérprete oficial do Tribunal de Terras Nativas e máis tarde traballou rexistrador, o que lle deu acceso a gran número de documentos na lingua do país, que en parte publicou, xunto con artigos sobre tradicións propias de Rarotonga no "Journal of The Polynesian Society". Durante gran parte da súa vida recompilou papeletas para a elaboración dun dicionario do rarotongano, manuscrito que se publicou postumamente co título de A Dictionary of the Maori Language of Rarotonga en 1962.
Crucifixión
miniatura|«O martirio de san Filipe», de [[José Ribera, Museo do Prado.]] A crucifixión é un método de execución, onde o condenado é atado ou cravado nunha cruz de madeira ou entre dúas árbores ou incluso nunha parede, deixándoo alí até a súa morte. Este xeito de execución foi moi empregado na Antiga Roma e en culturas veciñas do Mediterráneo. Tamén métodos semellantes foran inventados no Imperio Persa.
A crucifixión foi utilizada polos romanos até o ano 337, após a legalización do cristianismo no Imperio Romano no ano 313 grazas ao emperador Constantino I o Grande, pero antes da que se convertera na relixión oficial do imperio.
Moi raramente se empregaba por razóns simbólicas ou rituais fóra da cristiandade, e utilizouse en moitas ocasións para expor á vítima a unha morte particularmente lenta, horríbel (para disuadiren á xente de cometer crimes semellantes) e pública, utilizando todos os medios necesarios para a súa realización. Os métodos de crucifixión variaban considerabelmente segundo o lugar e o tempo no cal se efectuaban.
A maior crucifixión de que se ten noticia ocorreu no 71 a.C., no tempo de Pompeu, en Roma. Unha vez dominada a revolta de 200 mil escravos baixo o comando de Espartaco (a Terceira Guerra Servil ou guerra de Espartaco), as lexións romanas, como escarmento, nun só día crucificaron cerca de 6000 dos revolucionarios vencidos.
Ganso campestre
miniatura|250px|Gansos campestres en voo. miniatura|250px|Ganso da taiga (Anser fabalis sensu stricto) ao fondo, ganso da tundra ([[Anser serrirostris) en primeiro plano e ganso gris (Anser anser) á dereita, en Spaarndam, Holanda Setentrional, Países Baixos]]
Anser fabalis é unha especie de ave da orde das anseriformes e familia dos anátidos, unha das 11 comprendidas no xénero Anser.
Descrición
A especie foi descrita en 1760 polo médico e naturalista inglés, especializado en ornitoloxía, John Latham, baixo o nome de Anas fabalis.
Etimoloxías
O nome do xénero, Anser, está tomado do latín anser, -eris, "ganso".
O epíteto específico, fabalis, deriva do latín faba, -ae, "faba".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subespecies
Recoñécense na actualidade as seguintes subespecies:
Características
A súa lonxitude varía de 68 a 90 cm, a envergadura alar oscila entre 140 e 174 cm, e o peso, de 1,7 a 4 kg. Na subespecie Anser fabalis fabalis, os machos pesan de media 3,2 kg e as femias 2,84 kg. O pico é negro na base e na punta, cunha banda laranxa no medio; as patas e os pés son de cor laranxa brillante.