cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosteiro de San Salvador de Celanova
A igrexa
miniatura|[[Cúpula.]] A fachada da igrexa, barroca, foi rematada en 1653, aínda que sufriu algunhas modificacións no século seguinte. Atópase próxima a unha torre, a dos Abades, obra iniciada no século XVI e rematada con elementos típicos barrocos. A porta principal está presidida por San Bieito, flanqueado por San Torcuato e San Rosendo, colocados estes últimos entre dous pares de columnas con capiteis corintios; San Bieito ten unha pedra na man. No corpo intermedio hai unha ventá moi grande e o superior culmínase cunha peineta co escudo abacial, rodeado por oito pináculos barrocos. O conxunto tende á horizontalidade.
A planta da igrexa é de cruz latina (cun formato rectangular) con tres naves e foi deseñada por Melchor de Velasco en 1661 que asina un contrato coa comunidade beneditina polo que levantou a igrexa aproveitando a fachada recentemente rematada. A nave central cóbrese cun artesoado pétreo. Unha balconada percorre todo o beirado, que se apoia sobre grandes pilastras. O presbiterio rectangular entre sacristías e o cruceiro cuberto por unha cúpula resalta os seus elementos clasicistas. O conxunto non foi rematado por Melchor Velasco xa que as obras dilatáronse no tempo, e foi Pedro de Monteagudo o que traballou no seu acabado desde 1672, pertencendo a cúpula (1682-1684) a este último período.
A igrexa consagrouse polo ano 1687.
miniatura|Coro. O retablo barroco da capela maior é de 1697 e foi obra de Francisco Castro Canseco e algúns datos falan da continuación da obra por parte do seu taller trala súa morte, unindo o seu traballo co barroco compostelán tardío tomando como referencia as obras que se estaban a realizar no mosteiro de San Martiño Pinario. Deste xeito pódense atopar paralelismos (uso de estípites e o tratamento do remate dos laterais) nos retablos laterais dedicados a Santa Escolástica e Santa Xertrude. Isto fai pensar nunha cronoloxía tardía para esta parte da obra, posiblemente de tempos no que frei Plácido Iglesias foi mestre de obras do mosteiro. Noutros retablos como o de San Rosendo, montado no ano 1718 consta o traballo de Frei Primitivo.
O templo conta tamén cun cadeirado plateresco de finais do XV no coro alto, adornado con figuras de misericordias, algunhas delas choqueiras ou procaces. O coro baixo, de principios do XVII, cara a 1715 a 1720, é obra tamén de Francisco de Castro Canseco, aínda que hai autores que sosteñen a obra doutros autores e a participación de Castro Canseco só cara ao final da obra, polo que se fala da convivencia de dous estilos. Conta con 38 cadeiras na altura superior e 28 na inferior. Nos sitiais da parte baixa relátanse as vidas de San Bieito (no lado da epístola) e a de San Rosendo (na do evanxeo). Nos respaldos están tallados santos da Orde Beneditina (nos superiores) e escenas da vida do mosteiro (nos inferiores). Os seus lados longos únense por medio dunha fronte aberta por medio dun arco de medio punto que orixinariamente permitiría a contemplación directa do altar maior desde os pés da igrexa.
No ano 1735 a comunidade contratou a un reixeiro ourensán, Rodrigo Díaz de Lombán, a realización de dúas reixas que pechan o coro.
Os claustros
miniatura|Galería do claustro procesional, Detalle das bóvedas de crucería. No interior hai dous claustros:
O claustro Novo ou do Poleiro, neoclásico, foi construído a finais do século XVII ou comezos do XVIII e conta cun grande balcón corrido montado sobre grandes ménsulas que serve de lugar de acceso ás celas que se atopan nese nivel, ao que lle debe o seu alcume.
Jamendo
Jamendo é unha comunidade creada en xaneiro do 2005 ao redor da música de libre distribución, onde os artistas poden subir a súa música de balde e o seu público escoitala e descargala do mesmo xeito. Dende a súa fundación, o número de artistas e álbums aloxados medrou de maneira exponencial. O nome provén da mestura de "jam" e "crescendo".
Remuneración aos artistas
Jamendo fornece un sistema de doazóns voluntarias aos artistas que o desexen. Este sistema supón o primeiro intento serio dun sitio web de transferencia de ficheiros de fornecer unha forma de remunerar directamente aos artistas. Os pagos realízanse a través do servizo universal PayPal, e entréganse aos artistas tras descontar 0,50 € que irán a Jamendo en concepto de gastos bancarios. Dende xaneiro do 2007 está tamén dispoñible un sistema de remuneración adicional, grazas ao cal a metade dos ingresos por publicidade repártense entre os artistas que queiran acollerse ao sistema.
Comunidade
Con base en Luxenburgo, Jamendo ter carácter internacional. Mentres que a maioría da comunidade a forman persoas francófonas, o sitio conta con versións traducidas a máis de 20 idiomas en diferentes estados, entre os que se atopan o castelán e mailo inglés, mais non o galego, pois polo de agora os obxectivos de Jamendo son chegar a canta máis xente mellor, e cada nova tradución supón moito esforzo por parte dos tradutores e de Jamendo. Todos os usuarios rexistrados, iso si, poden colaborar nas traducións ás linguas actuais partindo dunha base en inglés ou francés.
Integración con reprodutores
Jamendo pode integrarse con certos reprodutores de música. O reprodutor Rhythmbox, dende a súa versión 0.9.6, pode explorar e reproducir toda a biblioteca musical de Jamendo, descargar as obras e mesmo facer doazóns directamente dende o reprodutor. O equipo de desenvolvemento do Amarok anunciou que a versión 2.0 da aplicación contará con completa integración con Jamendo.
Aspecto legal
Toda a música en Jamendo está baixo algunha das múltiples licenzas Creative Commons ou Arte Libre, o cal fai que o sitio sexa completamente legal, así como as descargas que nel se fan.
Pobo tsimshian
Os tsimshiam (en tsimshian: ts’msyan) son un pobo indíxena de América do Norte. As comunidades tsimshian viven principalmente na costa da Columbia Británica e no sur de Alasca, preto de Terrace e Prince Rupert no Canadá, e na illa Annette en Alasca. Os tsimshian constan duns 10 000 membros (incluíndo os kitselas, kitsumkalum, e as "tribos aliadas" dos lax kw'alaams; os metlakatla, kitkatla, gitga'at na baía Hartley, e kitasoo en Klemtu). Os tsimshian son unha das Primeiras Nacións meirandes do norte da Columbia Británica. Algúns tsimshian migraron cara á illa Annette, onde os seus descendentes forman a comunidade india Metlakatla.
Lingua
miniatura|250px|esquerda|Distribución das linguas tsimshian. Os tsimshian falan unha lingua, que eles chaman sm'algyax, que quere dicir "lingua real ou verdadeira". Tamén falan unha variedade semellante á dos gitxsan e á dos nisga’a, pero que conta con diferenzas rexionais. En 2016, só 160 persoas no Canadá eran falantes de tsimshian.
Ourís, Viñós, Arzúa
Ourís é un lugar da parroquia de Viñós no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Gregorio V, papa
Gregorio V, nado en Saxonia c. 972 e finado en Roma o 18 de febreiro de 999, foi o Papa n.º 138 da Igrexa católica de 996 a 999.
Traxectoria
Elixido papa por imposición do seu primo, o emperador Otón III, que se atopaba en Italia para reprimir o levantamento que contra Xoán XV encabezara Crescencio II, será o primeiro pontífice alemán da historia do papado, e un dos máis novos, ao ascender ao Trono de Pedro aos 24 anos de idade.
Capelán da corte de Otón III no momento da súa elección, un os seus primeiros actos como Gregorio V foi coroar a Otón III o 21 de maio de 996 como emperador do Sacro Imperio. Tras a coroación celebrouse un sínodo no que resultaron condenados ao desterro os xefes da rebelión, entre eles Crescencio II, aínda que dita pena foi posteriormente conmutada por intercesión de Gregorio V.
O novo papa só contaba co apoio imperial xa que o pobo romano non aceptaba un papa estranxeiro rexendo os destinos da Igrexa; polo que, aproveitando que Otón III volveu a Alemaña e que o papa se atopaba na Lombardía, Crescencio II co apoio bizantino nomeou papa, en 997, a Xoán Filigato, un bispo de orixe grega, que tomou o nome de Xoán XVI.
O nomeamento deste antipapa obrigou, en 998, ao emperador Otón III a regresar novamente a Italia onde tras restaurar a Gregorio V, fixo decapitar a Crescencio II e tras mutilar a Xoán XVI recluíuno no mosteiro de Fulda até a súa morte en 1013.
Jorge Batlle
Jorge Batlle Ibáñez, nado en Montevideo o 25 de outubro de 1927 e finado na mesma cidade o 24 de outubro de 2016, foi un avogado e político uruguaio, presidente do seu país entre 2000 e 2005. É fillo do tamén expresidente Luis Batlle Berres.
Gregorio V, papa
Traxectoria
Gregorio V actuou coherentemente como representante do emperador en Roma e outorgou moitos privilexios excepcionais a mosteiros do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Jorge Batlle
Orixe e mocidade
Jorge Batlle naceu en Montevideo o 25 de outubro de 1927 no seo dunha das dinastías políticas máis senlleiras do Uruguai. A súa familia estaba vencellada ao Partido Colorado, hexemónico na política do país: bisneto de Lorenzo Batlle, Presidente da República entre 1868 e 1872 e sobriño neto de José Batlle e Ordoñez, do Presidente en 1899, de novo entre 1903 e 1907, por última vez entre 1911 e 1915. O seu pai, Luis Batlle Berres foi o herdeiro do batllismo, unha tendencia política dentro do Partido Colorado cunha orientación liberal e progresista mais partidaria da intervención pública para artellar un Estado de Benestar.
Gregorio V, papa
Traxectoria
Durante o pontificado do seu antecesor, Xoán XV, produciuse a deposición de Arnulfo como arcebispo de Reims que foi substituído, coa oposición do papado, por Xeberto, o futuro Silvestre II que contaba co apoio do rei francés Hugo Capeto. A morte deste, en 996 deixou a Geberto sen apoios, xa que o seu sucesor Roberto II de Francia, que contraera matrimonio coa súa tía Bertha e desexaba a dispensa papal para dita unión, desexaba un achegamento co papa. Esta falta de apoio provocou que nun concilio celebrado en Pavía, en 997, se restituíse no arcebispado de Reims a Arnulfo e se condenase como usurpador a Xerberto.
Jorge Batlle
Orixe e mocidade
A súa infancia viuse afectada pola persecución que a ditadura de Gabriel Terra exercía sobre o batllismo e o seu pai pasando tempadas na Arxentina e no Brasil. Obtivo o título de avogado tras estudar Dereito e Ciencias Sociais na Universidade da República.
Traxectoria
A súa carreira política comezou en 1958, cando resultou electo deputado batllista do Partido Colorado, malia a derrota deste por primeira vez en 90 anos fronte o Partido Nacional, máis conservador. Durante os anos 60, Batlle Ibáñez, que mantivo o cargo de deputado ata 1967, amosouse partidario de reformar a Constitución para suprimir o goberno colexiado que existía naquela altura e formou parte da comisión que impulsou e redactou a reforma constitucional que foi aprobada en plebiscito en 1966. Tras a morte de seu pai en 1964, liderou o sector batllista do Partido Colorado, e presentouse por primeira vez á Presidencia do Uruguai en 1966. Nesas eleccións, Batlle Ibáñez foi derrotado polo tamén colorado Óscar Gestido. Volvería candidatarse para as eleccións de 1971, nas que novamente foi derrotado por outro colorado, Juan María Bordaberry.
Durante eses anos, o Uruguai atravesaba unha profunda crise económica e política. As accións da guerrilla tupamara e os poderes extraordinarios concecidos ao presidente Jorge Pacheco Areco, erosionaron o sistema político uruguaio. Moi crítico coa deriva do país Batlle foi preso, en 1972, polas Forzas Armadas do Uruguai por alertar dende o seu xornal das intencións dun grupo de militares de facerse co poder, valéndose para tal fin dos tupamaros. Batlle fixo dende entón un xuízo moi crítico sobre a responsabilidade dos tupamaros na posterior ditadura, pois considerou que foron causa directa do golpe de Estado que liquidou a democracia uruguaia. Doutra banda, Jorge Batlle viuse vítima dunha difamación feita polo senador colorado Manuel Flores, que o acusou de lucrarse grazas á información privilexiada nunha das moitas devaluacións sufridas polo peso uruguaio durante esa crise económica. Ofendido, retouno a un duelo a sabre e, dado que Batlle non se atopaba naquel momento no Uruguai, Julio María Sanguinetti, ministro de Industria, bateuse no seu nome, ferindo o contrincante na man. Ao seu regreso ao país, Batlle Ibáñez volveuse enfrontar co senador colorado. Cómpre indicar que o duelo era unha práctica común entre os políticos uruguaios, sendo regulada pola lei entre 1920 e 1992.
Recobrada a democracia, Batlle Ibáñez volveu á primeira liña política. Non podendo concorrer á Presidencia da República debido as leis da ditadura, foi senador entre 1985 e 1989, ano no que se candidatou de novo á xefatura do Estado. As eleccións saldáronse co triunfo claro do Partido Nacional de Luis Lacalle Herrera, quenda Batlle en terceira posición tras Lacalle e Líber Seregni, candidato da Fronte Ampla. De novo presentouse como candidato ás eleccións de 1994, nas que sería derrotado polo seu compañeiro de partido, Julio María Sanguinetti, que xa fora presidente entre 1985 e 1990. De novo candidato en 1999, consegue daquela clasificarse á segunda volta das eleccións, na que derrota a Tabaré Vázquez, da Fronte Ampla.
Presidencia
Cando asumiu a Presidencia en marzo de 2000, Batlle gozaba dunha alta popularidade. Con todo, o seu período á fronte do goberno foi convulso. Batlle supuxo un cambio significativo no tratamento que dende o Estado uruguaio se daba á cuestión dos detidos desaparecidos durante a ditadura cívico-militar (1973-1985). Batlle creou a Comisión para a Paz coa finalidade de investigar e esclarecer o sucedido. Ademais, debida a precaria situación económica do Uruguai dende había anos, procurou impulsar reformas baseadas na liberalización de mercados, como por exemplo revocando os monopolios que a empresa pública ANCAP mantiña sobre o petróleo. Esta visión promercado e favorable á menor intervención pública na economía supuxo unha viraxe con respecto ás tradicionais propostas do batllismo. No relativo ao Mercosur, Batlle Ibáñez defendeu a integración de Chile e a creación da chamada Area de Libre Comercio das Américas (ALCA).
En 2002, a profunda inestabilidade económica arxentina (corralito) e os problemas financeiros que arrastraba o Uruguai dende había anos fixeron estalar unha profunda crise que impactou no goberno de Batlle Ibáñez. O Uruguai, en recesión dende finais dos anos 90 e cunha crise gandeira, un dos seus motores económicos, viu como os seus bancos facían fronte a importantes retiradas de depósitos que ameazaban coa súa viabilidade. Ante a gravidade da situación, Batlle renovou o equipo económico do goberno e declaráronse varias xornadas festivas nos bancos (finais de xullo principios de agosto de 2002). Paralelamente, o Estado uruguaio negociou un préstamo co Fondo Monetario Internacional, as dúbidas deste foron despexadas cando o presidente G.W. Bush respaldou ao Uruguai condendo un préstamo de 1 500 millóns de dólares. Grazas a isto, o Uruguai puido evitar a suspensión de pagos e recapitalizar as súas entidades financeiras. Con todo, foron días de extraordinaria tensión política e social, sucedéndose en Montevideo o saqueo de establecementos comerciais. O axuste da crise recaeu nun empobrecemento das clases populares e medias, aínda que nos meses posteriores a situación económica mellorou mantendo taxas de crecemento positivo dende 2003. Durante a súa presidencia visitou Galicia, no ano 2004, mantendo reunións co presidente Fraga e visitando Ence en Pontevedra e Inditex, en Arteixo.
Retirado da vida política dende entón continuou sendo unha referencia política dentro e fóra do seu partido. Adicado á cría de cabalos na súa estancia, faleceu en 2016 en Montevideo onde estaba hospitalizado por mor dun hematoma intracraneal orixinado tras unha caída na súa casa de Tacuarembó.
Casado en dúas ocasións foi pai dunha filla e un fillo. Era seareiro do Club Nacional de Footbal l.
Josh Jackson
Joshua O'Neal Jackson, nado o 10 de febreiro de 1997 en San Diego, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Jackson foi seleccionado na 4ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Phoenix Suns. O 3 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie cos Suns.
O 7 de xullo de 2019, Jackson foi traspasado xunto a De'Anthony Melton e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós Memphis Grizzlies, a cambio de Kyle Korver e Jevon Carter.
O 1 de decembro de 2020, Jackson asinou cos Detroit Pistons.
W. H. Auden
miniatura|dereita|W. H. Auden
Wystan Hugh Auden, nado en York en 1907 e finado en Viena en 1973, foi un poeta inglés e un dos escritores con máis influencia do século XX.
Traxectoria
Asentouse nos Estados Unidos en 1939 e naturalizouse americano en 1946. Auden escribiu ensaio, e algún drama co seu amigo Christopher Isherwood, pero sobre todo destacou como poeta, cultivando dende a poesía máis tradicional á máis moderno. Publicou o seu primeiro poemario en 1930
Xoán XVI, antipapa
Xoán XVI (de nome Xoán Filigato ), nado en Rossano (Italia) e finado en Fulda (Alemaña) en 1013, foi un antipapa de 997 a 998.
Traxectoria
Nacido nos territorios bizantinos do sur de Italia, foi capelán de Teófano, a nai do emperador Otón II ata que, tras actuar como legado imperial en Italia, foi nomeado abade de Nonantula, e posteriormente, titor do fillo de emperador, o futuro Otón III.
Nomeado bispo de Piacenza, foi enviado a Constantinopla coa misión de concertar o matrimonio de Otón III. Ao regresar a Roma, o papa Xoán XV acababa de falecer e fora elixido, imposto polo emperador pero co rexeitamento da nobreza e o pobo romano, Gregorio V.
Cando o emperador, que acudira a Roma para ser coroado por Gregorio V, abandonou Italia, a nobreza romana, encabezada por Crescencio II, elixiu e sentou na cadeira de San Pedro a Xoán Filigato.
O nomeamento do antipapa Xoán XVI fixo que, en 998, o emperador Otón III volvese, á fronte do seu exército, a Roma onde tras restaurar a Gregorio V, capturou ao antipapa e ordenou que lle arrincasen os ollos, lle cortasen a lingua, as orellas e o nariz e logo paseouno, montado nun asno, polas rúas de Roma. Despois desa humillación deportouno ao mosteiro de Fulda en Alemaña onde faleceu en 1013.
Calzado
dereita|miniatura|200x200px|Calzado deportivo. O calzado é a parte da indumentaria empregada para protexer os pés. Adquire moitas formas, como zapatos, sandalias, alpargatas, botas ou deportivas.
O calzado é vestido por unha gran variedade de motivos, incluíndo a protección do pé, a hixiene ou o simple adorno. A miúdo empréganse medias ou calcetíns ó vestir calzado.
Historia
Os gregos adoitaban calzar os altos coturnos, que chegaban até o papo da perna e foron logo adaptados polos romanos. Unha variante concreta dese calzado era a usada no teatro, con solas moi grosas, de cortiza, que realzaban a estatura dos actores tráxicos. Pitágoras obrigou ós seus discípulos a usar un calzado igual ó dos exipcios e ó cal debía o nome de baxea. Nos baixorrelevos de Persépole vense persas representados cunha especie de sandalias e noutros monumentos gregos, os bárbaros están cun calzado que os romanos chamaban aluta luxior. Nos tempos heroicos, os gregos só levaban calzado cando saían ó campo: o dos homes era unha especie de botíns de coiro e o das mulleres consistía nunhas sandalias que adoitaban adornar con marfil, prata, ouro e pedras preciosas en tempos máis adiantados que os heroicos.
Licurgo só permitía usar calzado na guerra, na caza e cando se viaxaba de noite. Os espartanos usaban un zapato chan que envolvía todo o pé formado de coiro colorado. O das doncelas era moi alto, e o das matronas dunha altura media. Os atenienses chegaron a coñecer diferentes especies de calzado a modo de botas e zapatos de coiro negro. esquerda|miniatura|200x200px|Calzado. Os romanos non levaban calzado ó principio pero logo introduciuse coa moda e en Cicerón lemos que no seu tempo usaron os mozos disolutos un calzado chamado sicyonium. Coñecéronse diferentes especies de calzado a saber: o calceus, o muleus, o phaecasium, para calzado enteiro feito dun coiro chamado aluta; a soleá, a caliga, a crépida, a baxea, o sandalium, o coturno eran solas sinxelas atadas sobre o pé con cintas ou correas. Eran de diferentes cores aínda que xeralmente negras. Os emperadores e triunfadores usábanos colorado. Nas súas casas, usaban os romanos a solea que servía de chinela. O calzado das mulleres adoitaba ser branco. Os senadores usaban unhas medias botas negras levando sobre o nocello unha especie de hebilla, chamada lúa ou tintilla a cal tiña a forma dunha C para indicar que nun principio os senadores patricios non eran máis que cento. Os antigos adoitaban deixar o calzado para comer a fin de non ensuciar os coxíns sobre que se recostaban e os escravos encargados de descalzar e calzar ós señores denomínanse sandaligeruli.
Placoglobina
A placoglobina, tamén chamada gamma-catenina ou placoglobina das unións (celulares), é unha proteína que nos humanos está codificada no xene JUP do cromosoma 17. A placoglobin forma parte da familia das proteínas cateninas e é homóloga da β-catenina. A placoglobina é un compoñente citoplasmático dos desmosomas e das unións adherentes situadas nos discos intercalares do músculo cardíaco, que funciona ancorando os sarcómeros e unindo as células adxacentes no músculo cardíaco. As mutacións na placoglobina están asociadas coa displasia ventricular dereita arritmoxénica e o pénfigo vulgar.
Estrutura
A placoglobina humana ten un peso molecular de 81,7 kDa e 745 aminoácidos. O xene JUP contén 13 exóns e abrangue 17 kb no cromosoma 17q21. A placoglobina é un membro da familia das cateninas, xa que contén un característico motivo con repeticións de aminoácidos chamado repetición armadillo. A placoglobina é altamente homóloga da β-catenina; ambas as dúas teñen 12 repeticións armadillo e tamén dominios globulares N-terminal e C-terminal de estrutura descoñecida. A placoglobina foi identificada orixinalmente como compoñente dos desmosomas, nos cales pode unirse á proteína desmogleína I, un membro da familia das cadherinas. A placoglobina tamén se asocia con cadherinas clásicas como a E-cadherina; nese contexto, denomínase gamma-catenina. A placoglobina forma complexos coas cadherinas desmosómicas e outras cadherinas.
Función
A placoglobina é un compoñente citoplasmático importante dos desmosomas e as unións adherenrtes, e é o único constituínte coñecido común a placas submembranosas de ambas as estruturas, que están localizadas nos discos intercalares dos cardiomiocitos. A placoglobina enlaza as cadherinas co citoesqueleto de actina. Únese a rexións conservadas da desmogleína e desmocolina nos sitios de unión á catenina intracelulares para ensamblar os desmosomas.
A placoglobina é esencial para o desenvolvemento normal dos discos intercalares e a estabilidade do músculo cardíaco. Os ratos transxénicos homocigotos para unha mutación nula do xene JUP morren arredor do 12º día de vida embrional debido a defectos substanciais nas unións adherentes e a falta de desmosomas funcionais no corazón. Posteriores estudos indicaron que as fibras cardíacas obtidas do embrión de rato nulo para JUP fixeron diminuír a elasticidade pasiva malia a unión normal dos sarcómeros ás unións adherentes.
En estudos adicionais, creouse un rato knockout para a placoglobina específica cardíaca inducible. Os ratos transxénicos mostraron un fenotipo similar ao dos pacientes humanos de cardiomiopatía ventricular dereita arritmoxénica, con perda de cardiomiocitos, fibrose e disfunción cardíaca, e alteracións no contido proteico do desmosoma e remodelación das unións comunicantes. Os corazóns mostraban tamén un incremento na sinalización da β-catenina. Outras investigacións sobre o papel da β-catenina e a placoglobina no corazón fixéronse creando un dobre knockout para estas dúas proteínas. Os ratos estudados presentaban cardiomiopatía, fibrose, anormalidades na transmisión e morte cardíaca súbita, probablemente debida a arritmias ventriculares letais espontáneas. Os ratos tamén mostraron unha diminución nas estruturas de tipo unión comunicante nos discos intercalares.
A expresión de placoglobina intracelular está controlada pola vía de sinalización Wnt e a degradación dependente de ubiquitina/proteasoma. A fosforilación deserinas N-terminais por un “complexo de destrución” composto da glicóxeno sintase quinase 3β (GSK3β) e as proteínas armazón APC (adenomatous polyposis coli) e axina encamiñan a placoglobina á súa degradación. . O motivo fosforilado é recoñecido pola β-TrCP, unha ubiquitina ligase que ten como obxectivo marcar a placoglobina para a degradación dependente do proteasoma de 26S. A placoglobina é tamén O-glicosilada preto da súa caixa de destrución N-teminal.
Importancia clínica
A mutación no xene JUP que codifica a placoglobina foi sinalada como unha das causas da cardiomiopatía chamada displasia ventricular dereita arritmoxénica (DVDAR ou ARVD) ou cardiomiopatía ventricular dereita arritmoxénica (CVDAR ou ARVC); as mutacións no JUP causan especificamente unha forma autosómica recesiva chamada enfermidade de Naxos. Esta forma foi identificada primeiro nun pequeno grupo de familias da illa grega de Naxos. O fenotipo da enfermidade de Naxos, variante da displasia ventricular dereita arritmoxénica é peculiar porque afecta ao pelo e á pel ademais de ao ventrículo dereito. Os individuos afectados teñen uns cabelos de tipo afro rizados; prodúcese tamén un eritema plantar ao nacer que progresa a unha queratose, xa que as palmas das mans e plantas dos pés se utilizan para gabear e camiñar. Estes descubrimentos co-segregan ao 100% co desenvolvemento da displasia ventricular dereita arritmoxénica no iniico da adolescencia.
Fíxose evidente que a DVDAR/CVDAR é unha doenza dos desmosomas do músculo cardíaco e os avances en xenética molecular reforzaron esta idea.
Os estudos que investigaron o papel da placoglobina na patoloxía de enfermidades atoparon que a supresión da expresión da desmoplaquina polo ARN interferente pequeno dá lugar a unha localización da placoglobina no núcleo celular, o que ten como resultado unha redución na vía de sinalización Wnt por medio de Tcf/Lef1 e vai seguida da patoxénese da cardiopatía ventricular dereita arritmoxénica. Especificalmente, foi inducida a expresión do factor adipoxénico e as células proxenitoras cardíacas no epicardio foron diferenciados en adipocitos.
Un exame cardíaco non invasivo identificou unha inversión de ondas T no electrocardiograma, anormalidades no movemento da parede do ventrículo dereito, e frecuentes extrasístoles ventriculares como marcadores sensibles e específicos para unha mutación JUP. Estudos adicionais atoparon que a análise histoquímica das proteínas desmosómicas do músculo cardíaco son tamén un test sensible e específico da DVDAR/CVDAR.
A distribución anormal da placoglobina debida a mutacións nos xenes que codifican a desmogleína 1 e 3 foi tamén implicada no pénfigo vulgar.
Mooka
Mooka (真岡市, もおかし, Mooka-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 167,21 km² de superficie e unha poboación de 82.997 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 496 h/km².
Medellín
Medellín é unha cidade situada ó noroeste de Colombia, no centro do val de Aburrá e á beira do río Medellín. É a capital do departamento de Antioquia. Segundo o censo de 2005, tiña 2 223 078 habitantes, sendo a segunda cidade máis poboada do país. A súa área metropolitana, conformada por outros 9 municipios, ten unha poboación de 3 312 165 habitantes, sendo a segunda aglomeración urbana de Colombia. É un dos principais centros culturais de Colombia. É sede de importantes festivais de ampla traxectoria e recoñecemento, tanto local, nacional e internacional. Tamén destaca a súa actividade académica e científica, xa que algunhas das universidades colombianas máis importantes teñen a súa sede na cidade.
Toponimia
miniatura|dereita|120px|[[Mariana de Austria]] Debe o seu nome a que Pedro Portocarrero y Luna, presidente do consello de Indias de España, solicitou dar o nome da súa vila, Medellín (en Badaxoz), a unha localidade de nova fundación en ultramar. O 22 de novembro de 1674 a raíña rexente Mariana de Austria (en representación do seu fillo, Carlos II de España, menor de idade), outorgou a cédula real que confirmaba a fundación da Villa de Nuestra Señora de la Candelaria de Medellín. A proclamación oficial da fundación realizouna o gobernador Miguel Aguinaga y Mendiogoitia o 2 de novembro de 1675.
Ademais, a raíña outorgou o escudo de armas do Medellín estremeño ó americano, a petición do Cabido da Vila, o 24 de xuño de 1676.
Historia
O val de Aburrá xa era percorrido hai 10.500 anos por tribos nómades de cazadores e recolectores. Ó chegaren os conquistadores españois xa había asentada unha poboación nativa numerosa, que opuxo pouca resistencia. Eran aburraes, iamesíes, peques, ebéicos, noriscos e maníes, que posiblemente estaban alí desde o século V a.C. Tiñan grandes cultivos de millo e feixón, criaban curíes e cans mudos, tecían mantas de algodón e comercializaban sal. Coñecían a ourivaría. Baixo o dominio español foron repartidos en encomendas e desprazados das súas terras. A deserción, o maltrato, as enfermidades e o duro traballo intensivo na terra e as minas, decimaron o número de habitantes en poucos anos.
O Burgovedro, Borreiros, Gondomar
O Burgovedro é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Galeón
miniatura|270px|Galeón español. Foto do modelo exposto no [[Museo Histórico Naval de Venecia|Museo Histórico Naval de Venecia.]] Un galeón é unha embarcación a vela utilizada desde principios do século XVI. Consiste nun barco grande, de alto bordo que se movía pola acción do vento. É unha derivación da carraca pero combinada coa velocidade da carabela. Os galeóns eran barcos de guerra poderosos e moi versátiles que podían ser igualmente usados para o comercio ou a exploración. Desde mediados do século XVI converteuse no barco de guerra principal das nacións europeas, e no seu deseño baseáronse os tipos posteriores de navíos de guerra de gran tamaño.
Orixes do termo
O galeón é unha embarcación tipicamente española, que xurdiu para cubrir a necesidade da coroa dun navío que compartise a capacidade de carga da nave coa velocidade e manobrabilidade da carabela, co obxectivo de explorar e comerciar coas Indias recentemente descubertas. A primeira mención do termo é incerta, xa que na época en que se empeza a usar o termo non existía unha nomenclatura exacta para definir os distintos tipos de embarcacións, e a partir de principios do século XVI hai unha tendencia por parte da coroa española a chamar galeón a calquera navío armado de gran tamaño.
Descrición
miniatura|200px|Galeón español por [[Durero.]] As proporcións dos buques do século XIV e XV obtíñanse a partir da vella fórmula catalá tres, dúas e as, é dicir, eslora tripla que a manga e esta dobre que o puntal, para o galeón pásase ao 4:2:1, algo máis curto e ancho que unha galera e máis longo e menos alto que unha nave, aínda que esta altura era elevada notablemente pola presenza dun considerable acastillaxe (cubertas e estruturas elevadas usadas como plataforma de tiro) a proa e a popa, característica que herdaron das galeras, pero o elemento máis típico que conservaron destas é o esporón que se prolonga no longo bauprés, aínda que xa desprovisto da súa función ofensiva e sen reforzos de ferro, pasando a converterse progresivamente en beques: plataforma abalconada desde a que se manobra a enxarcia da proa e que alberga os xardíns ou latrinas da tripulación. Nun manuscrito veneciano do século XVI descríbense as dimensións dun galeón: eslora entre perpendiculares 41,3 m, eslora na quilla 30,5 m, manga 10 m.
O galeón foi na súa versión definitiva un buque máis longo e estreito que a nave e máis curto e ancho en proporción que a galera, xeralmente de menos de 500 t aínda que algúns, como os galeóns de Manila, podían alcanzar as 2.000 t. O desprazamento foi variando co tempo e incrementouse progresivamente desde ao redor de 334 t máis ou menos para os galeóns no inventario real de 1556. Posteriormente os rexistros mostran unha clara tendencia ao aumento de tamaño ao mencionar embarcacións cada vez maiores; por exemplo na Grande Armada de 1588 contra Inglaterra participaron tres grandes galeóns portugueses de 1.000 t e 8 dunhas 800.
Aparello
miniatura|230 px|Cofa en forma de D achatada cuxo fronte mira cara á [[proa]] Aínda que algúns galeóns antigos similares a naves aparellaban catro paus, trinquete, maior, mesana e contramesana ou buenaventura, con velas cadras no trinquete e maior e latinas nos outros dous, este número estableceuse definitivamente en tres. Os paus de mesana inclínanse cara á popa ata mediados do século XVII. Non se usan velas cangrexas nin de coitelo. A isto adoitábase engadir unha cebadeira no bauprés e en buques grandes tamén un tormentín. O velame tende a fraccionarse con respecto a buques anteriores do mesmo tamaño e mellóranse os aparellos da enxarcia de labor. Tamén se fraccionan máis os paus engadindo mastros máis pequenos, innovación introducida polos flamengos en 1570. As cofas reducen o seu tamaño. A partir do século XVII o bauprés desprázase cara a atrás desde a parte dianteira da roda, situándoo detrás desta, a través dunha fogonadura da cuberta. Desde 1620 colócase unha vela cuadra no pau de mesana sobre a latina, a estes barcos empezaráselles a denominar fragatas (aínda que difiren moito dos que se chamarán co mesmo nome a partir do século seguinte).
Casco
O casco tamén sufriu modificacións respecto da carraca, reducindo o arrufo e substituíndo a popa redonda que persistía en moitos grandes buques, polo espello plano. A manga era ancha na liña de flotación e tendía a estreitarse, coas amuras inclinadas cara á dentro, dando deste xeito unha estabilidade que permitía instalar artillería máis pesada. Para baixar o centro de gravidade rebáixase en ocasións a parte traseira da cuberta inferior para compensar o arrufo que facía subir os canóns montados nesa parte. Tamén se xeneraliza o uso de portillos ao instalar os canóns nunha posición máis baixa, cerca do centro de gravidade. Por outra banda, o castelo de proa desprázase cara atrás da roda, reducindo o risco de que a presión do aire fixese zozobrar a nave e facilitándolle cinguir o vento (navegar con vento de face).
Unha importante mellora introducida nos galeóns foi a introdución do pinzote, unha prolongación vertical da cana do temón. Antes desta o temoneiro víase obrigado a manobrar a cana desde o interior da obra morta, sen ver as velas e guiándose con agulla ou polas indicacións dadas por un oficial desde cuberta. Con todo tras esta mellora o temoneiro tiña á súa vista as velas, cousa importante na navegación. O temón de roda non apareceu ata tempo logo da era dos galeóns.
Construción
Durante o comezo da era dos galeóns a área de construción en España centrouse na costa atlántica, principalmente en Biscaia e Cádiz e posteriormente tamén en Lisboa. A costa mediterránea, que fora a principal subministradora de embarcacións durante a época das galeras perdeu importancia paulatinamente e dedicouse á construción de embarcacións menores. Ocasionalmente a coroa española compraba embarcacións noutras rexións europeas como Sicilia ou Flandres.A partir de 1610 iníciase a construción no Caribe, sobre todo na Habana cuxos estaleiros distinguironse pronto polo acceso a madeiras tropicais como a caoba.
Os galeóns construíanse ao principio con madeiras nativas europeas, xa que as madeiras tropicais, de calidades superiores, aínda non se ensaiaron para a construción naval en Europa. Xeralmente usábase carballo para a quilla, as cadernas e outros elementos estruturais, piñeiro para os mastros e vergas e diversas madeiras para o forro. Este adoitaba realizarse a tope (coas táboas colocadas consecutivamente), aínda que nalgunhas nacións do norte de Europa usouse en ocasións o sistema de calime, coas táboas solapadas. O proceso completo de construción e aparello dun galeón prolongábase durante aproximadamente dous anos.
Decoración e engalanamento
En España o estaleiro entregaba o navío á coroa baleiro e sen aparellar. Era responsabilidade do Estado equipar o barco, un longo e custoso proceso que podía prolongarse moitos meses. O último paso era decorar e bautizar a nave. A elaboración da decoración variaba segundo a importancia do barco e os fondos dispoñibles. Na frota española da época era habitual nomear aos barcos de importancia con nomes de santos, virxes ou outra figura relixiosa. Adoitábase pintar o espello de popa cunha imaxe do santo ou algunha escena alusiva. A parte máis decorada era o castelo de popa e adoitaba consistir en volutas ou grilandas e pequenas figuras talladas que se repetían seguindo as formas do barco. A obra morta xeralmente protexíase cunha pintura ocre escuro pero a miúdo pintábanse franxas de cores vivas ao longo das bordas e castelos. As partes labradas dourábanse con frecuencia.
Alzábase unha bandeira en cada mastro ademais doutros estandartes e gallardetes noutras partes do navío. Estas bandeiras variaban segundo as nacións, as frotas e as misións segundo un complexo sistema heráldico que incluía ademais das armas reais a insignia do comandante da frota na nave capitá.
Armamento
Co galeón a guerra naval entrou nunha nova era, a mariña eríxese como un instrumento fundamental do poder dos estados europeos e non só como un medio de transporte e asalto da infantería terrestre. Durante esta época prodúcense as primeiras grandes batallas en mar a fóra, xa que ata entón os enfrontamentos resolvéronse case invariablemente preto da costa.
Nun primeiro momento as tácticas de combate empregadas por España seguían os hábitos adquiridos nas guerras no Mediterráneo, con loitas a curta distancia con numerosa infantería que intentaba abordar as naves inimigas. As tácticas foron facendo un uso cada vez máis intensivo da artillería. As pezas de artillería clasificábanse en numerosas categorías e calibres pero pódense dividir en tres clases:
As pezas de artillería máis antigas estaban formadas por pezas de ferro forxado reforzadas por zunchos tamén de ferro, construídos de forma parecida aos toneis de madeira. Posteriormente fabrícanse de ferro coado e posteriormente de bronce. O bronce era máis caro pero os canóns de bronce duraban máis e eran máis lixeiros. Antes do século XVI a artillería montábase en afustes fixos sen rodas, pero na época dos galeóns as pezas grandes adoitaban montarse sobre afustes de carro, con dúas rodas, similares aos empregados nas pezas terrestres. A finais do século XVI xeneralízanse os afustes de catro rodas, máis apropiados para o seu uso no mar. Os muñons aparecen a finais do século XV, o que permite axustar a inclinación da peza facilmente.
A enorme variedade de pezas e calibres supuña un grave problema polo que Carlos V intentou por primeira vez simplificar a variedade a sete pezas de entre 3 e 40 libras, seis de tiro tenso e un morteiro. A artillería era moi valiosa polo que non formaba parte do navío, senón que se almacenaba nos arsenais reais e equipábase en función da misión que fose desempeñar. Isto era un sistema complicado pero que permitía aproveitar mellor o armamento dispoñible.
Tripulación
Durante a época dos galeóns a armada española seguía a norma de dotar un tripulante por cada tonelada de carga, con todo isto o número podía variar significativamente segundo as necesidades e as circunstancias financeiras. Así, en 1550 a razón adoitaba ser dun home de mar por cada 5 toneladas e media e en 1629 de 1 mariñeiro por 6 e 1/4 toneladas. Así un galeón típico de principios do século XVII, dunhas 500 toneladas dotaría uns 90 homes de mar, dos que 15 serían oficiais, 25 mariños, 20 grumetes ou aspirantes a mariño, 10 paxes ou nenos aprendices e 20 artilleiros. Á parte destes hai que engadir aos soldados embarcados que sumarían unha compañía duns 125 homes, unha cifra moi superior á habitual en calquera outra nación europea, e que podía aumentar moito máis en tempo de guerra ou en misións de risco. Por exemplo, os barcos piratas caribeños da época podían ter unha dotación comprendida entre os 20 e os 30 mariñeiros, mentres que un galeón contaba, só en artillería, con 160 soldados ou ata máis, quedando deste xeito, protexidos contra calquera ameaza menor, como por exemplo outros barcos de igual porte, só ao alcance dos estados europeos ou corsarios licenciados por estes.
Nas frotas que facían a Carreira das Indias o mando ostentábao un capitán xeral, xeralmente homes de nobre berce e con experiencia no mar, que se embarcaba a bordo da nave capitá xunto cun séquito que incluía oficiais reais. O capitán xeral nomeaba ao almirante, o segundo home na liña de mando e que comandaba a súa propia nave, a almiranta, que tradicionalmente se situaba en retagarda na formación ou no extremo oposto á capitá. O capitán dunha das naves, chamada goberno, era o gobernador, militar de maior rango tras o capitán xeral. Cada frota contaba cun piloto maior que estaba a cargo da derrota ou rumbo da frota e que ía a bordo da capitá. Para os galeóns da prata, que transportaban a prata do Perú, a Casa de Contratación de Sevilla nomeaba un maestre de prata que supervisaba a carga propiedade do rei a bordo da capitá e era asistido por uns fiadores no resto da frota. Ademais en cada frota había un veedor, representante dos intereses do rei, e un escribano que rexistraba todos os movementos de carga a bordo.
A diferenza doutras nacións europeas durante os séculos XVI e XVII os galeóns españois tiñan un mando dobre: o capitán de mar, de maior rango, e o capitán de guerra, xeralmente un soldado que estaba ao mando da tropa. Ambos os cargos uníronse nas ordenanzas de 1633 no capitán de mar e guerra. O goberno da nave, así como o seu aprovisionamento e mantemento residía de facto no maestre, xa que o capitán adoitaba dedicarse principalmente a tarefas administrativas. A diferenza doutros cargos que eran nomeados pola duración da viaxe ou da misión, o maestre adoitaba servir no mesmo barco durante toda a súa carreira. O seu asistente e seguinte na liña de mando era o alférez de mar, tras el o piloto, a cargo do rumbo de cada nave e tras o piloto o contramaestre. Outros oficiais de menor rango eran o gardián (a cargo entre outras cousas da seguridade a bordo) e o despenseiro. Ademais en cada barco había un cirurxián nomeado polo capitán e un capelán nomeado polo capitán xeral. A maestranza estaba formada por mariños especializados e incluía un carpinteiro, un calafate, un ferreiro, un mergullador e un corneta. Os artilleiros estaban mandados por un oficial chamado condestable.
A tropa seguía a mesma xerarquía que en terra. O capitán de guerra estaba asistido por un alférez de guerra e este por un sarxento. A compañía dividíase en escuadras de 25 homes cada unha e mandadas por un cabo de escuadra. Os soldados avantaxados tiñan máis experiencia e un salario maior. Entre estes contábanse dous tambores, un pífano e o abandeirado. Tamén cobraban mais os arcabuceiros e mosqueteiros. O resto dos soldados, aproximadamente a metade, ía armado con picas.
A vida a bordo estaba regulada por un sistema de dous e ás veces tres quendas diarias. O capitán ou os capitáns aloxábanse na cabina da parte popel do castelo de popa, ao nivel de cuberta. Máis a proa estaban as cabinas dos oficiais e sobre estas, no extremo superior de popa situábase o camarote onde se aloxaba o piloto e ao seu lado o aloxamento do capelán e outros oficiais de menor rango. En ocasións os oficiais alugaban as súas cabinas a pasaxeiros que puidesen pagalos. A mariñeiría aloxábase baixo cuberta cos artilleiros na popa e progresivamente os mariñeiros segundo o seu rango, os de máis experiencia a popa. As hamacas non empezaron a usarse ata finais do século XVI.
Historia
miniatura|300px|Deseño heráldico dun galeón. Foi España a nación que xeneralizou e conservou máis tempo a denominación e fixo desta clase de buques o tipo elixido para o comercio coas súas posesións de ultramar, xa que a súa combinación de tamaño, velamen e a posibilidade de transportar armamento e tropas facíano idóneo para as longas travesías oceánicas, dotando á coroa española dunha frota de buques, máis grandes que as carabelas e máis mariñeiros que as carracas ou naves, combinando así a capacidade de transporte das naves de carga coa potencia de fogo que requirían as novas técnicas de guerra no mar, permitindo dispor de barcos de transporte fortemente armados.
A Carreira das Indias
Os galeóns españois tiveron a importante misión de formar a columna vertebral da Frota de Indias que anualmente alimentaba as arcas da coroa española coas mercancías preciosas traídas desde A Habana a Sevilla e que estaba organizada pola Casa de Contratación da cidade andaluza. Esta era unha presa cobizada polos corsarios ingleses, franceses e holandeses. Para súa defensa a frota organizáronse en convoi desde 1520, con grande éxito, xa que a frota só foi capturada en contadas ocasións nos case tres séculos que estivo en funcionamento.
A orixe do sistema de frota está nunha súplica ao rei por parte dos armadores de Sevilla en 1522 que demandaban protección para os seus barcos, os cales adoitaban facer a travesía do atlántico en solitario. Isto é debido a que un ano antes comezaran os ataques dos corsarios franceses Fleury e Jean Ango. Para iso empézase a cobrar un imposto ou dereito de avaría sobre a carga transportada. Ao principio a escolta só se realizaba ata as Azores pero en 1526 Carlos V establece convois regulares desde Sevilla cara á Terra Firme (norte de Suramérica) en agosto e Nova España (México) en abril, escoltados por unha soa nave armada. A nave capitá encabezaba o convoi. Pola noite acendía un gran farol que servía de guía ao resto da frota.
A frota facía escala nas illas Canarias, xeralmente en La Gomera onde facían augada. A velocidade da travesía dependía dos buques máis lentos. Facían escala na illa Dominica ou na Martinica. A frota de Terra firme dirixíase logo a Cartaxena de Indias, Nome de Deus e Portobelo e a de Nova España a Veracruz. Adoitaban regresar cara á outubro e novembro respectivamente. A partir de 1555 o aumento da actividade dos corsarios obriga a aumentar o número de naves armadas (naves ou galeóns) a catro por convoi. Esta escolta chamada Frota da Garda afacía abandonar aos barcos mercantes ao chegar ao Caribe e dirixíase á Habana para regresar coa frota do ano anterior. A escolta da frota de Terra Firme adoitaba ser máis numerosa xa que incluía os galeóns da prata que transportaban o cargamento de prata real proveniente das minas do Perú. A frota de Nova España pola súa banda, transportaba as mercancías provenientes de Filipinas, un valioso cargamento de especias, seda, porcelana e outros bens de luxo. Estes eran transportados desde Manila ata Acapulco e desde alí por terra ata Veracruz. Ambas as frotas facían escala ao seu regreso nas Azores e posteriormente dirixíanse a Sevilla.