cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacques Rivette
Traxectoria
Jacques Rivette comezou a interesarse polos cineclubs inspirado polo libro de Jean Cocteau sobre a realización de La Belle et la Bête. En 1949 dirixiu a súa primeira curtametraxe, Aux Quatre Coins. Ese mesmo ano marchou a París para facerse director; o día da súa chegada coñeceu a Jean Gruault, que o invitou a ver con el Les dames du Bois de Boulogne. Éric Rohmer, a quen Rivette admiraba, falou na proxección.
Rivette matriculouse na Sorbona, pero comezou a acudir á Cinémathèque française, de Henri Langlois en lugar de asistir ás clases. Alí coñeceu a Claude Chabrol, Jean-Luc Godard e François Truffaut.
En 1950 comezou a escribir críticas cinematográficas para Gazette du Cinéma, pequeno xornal que fundara con Rohmer e Godard. Ese ano rodou a súa segunda curtametraxe, Le Quadrille, producida e protagonizada por Godard. En 1951, Rivette e os seus amigos foron contratados por André Bazin para escribir en Cahiers du Cinéma.
Trala morte de Bazin en 1958, Rohmer pasou a ser editor xefe de Cahiers du cinéma. Rohmer, o máis conservador do grupo tivo problemas cos seus compañeiros e deixouno en 1963, deixando a Rivette como sucesor. Baixo o seu liderado, Cahiers pasou de ser unha revista apolítica a ser unha revista marxista que examinaba a relación entre a política e a cultura moderna. Rivette permitiu a autores como Michel Delahaye e Jean-Louis Comolli que publicasen artigos máis sobre política e filosofía que sobre cinema. Finalmente abandonou a revista en 1965.
Pouco despois conseguiu dirixir La Religieuse, baseado na novela de Denis Diderot, que tras ser aprobado dúas veces pola censura, foi prohibida polo novo ministro de Información, Yvon Bourges. En resposta á prohibición, o produtor iniciou unha campaña pública en defensa do filme. O "Manifesto dos 1789" foi asinado por persoeiros coma Jacques Prévert, Raymond Queneau e Marguerite Duras. Godard escribiu un longo editorial criticando ao ministro de Cultura André Malraux e finalmente o presidente Charles de Gaulle ordenou ao novo ministro Georges Gorce que levantase a prohibición.
Toy Bizarre
Toy Bizarre é un videoxogo desenvolvido por Activision para Commodore 64 e ZX Spectrum en 1984.
Trama
Nunha fábrica de xoguetes sen vir a conto os bonecos comezan a rebelarse, Merton, o garda nocturno ten que tratar de poñer fin á rebelión, para o que conta con catro vidas para pechar catro das seis válvulas da fábrica para impedir que enchan de aire a uns globos e estouren, conseguindo así liberar os bonecos, ademais temos a molesta presenza de Hefty Hilde que desfai todo o que facemos.
Frederico I do Sacro Imperio Romano Xermánico
miniatura|dereita|170px|Frederico I Barbarroxa.
Ademais, foi duque de Suabia (Frederico III, 1147 - 1190).
Traxectoria
Fillo de Frederico de Hohenstaufen, duque de Suabia, e de Xudite de Baviera, da dinastía rival dos Güelfos, Frederico era o herdeiro dunha das principais familias de Alemaña, sendo un candidato aceptable para os príncipes electores do Sacro Imperio.
Fixo seis expedicións a Italia; na primeira, foi coroado emperador do Sacro Imperio en Roma polo papa Hadrián IV, despois de obter o control da cidade republicana dirixida por Arnold de Brescia. Por esta causa as relacións entre o emperador e o papa degradáronse, culminando o conflito coa derrota de Frederico na batalla de Legnano, preto de Milán, pola Liga lombarda das cidades do norte de Italia.
Despois de facer as paces co papa Alexandre III, Frederico embarcou para as cruzadas (1189) con Filipe II de Francia e Ricardo I de Inglaterra (Ricardo Corazón de León). Afogaría atravesando o río Göksu ou Saleph, preto da actual Silifke, na Cilicia, no sur de Anatolia.
O seu fillo Henrique VI sucedeuno como rei de romanos e emperador do Sacro Imperio.
Lenda
Frederico é o protagonista dunha lenda de heroes dormentes, que di que non está morto, senón adormecido cos seus cabaleiros nunha cova nas montañas de Kyffhäuser, en Turinxia (Alemaña), e que cando os corvos deixen de voar ó redor da montaña el acordará e restablecerá a antiga grandeza de Alemaña. Segundo a historia a súa barba roxa empuxaba a mesa ata onde el estaba sentado. Os seus ollos están medio abertos no seu soño, pero de cando en cando envía un rapaz a ver se os corvos deixaron xa de voar.
Ligadura (tipografía)
miniatura|Tipografía na que se observa a orixe da ligadura “et”. En tipografía unha ligadura é un signo formado pola unión de dous ou máis grafemas que adoitan escribirse tamén separados.
Frederico I do Sacro Imperio Romano Xermánico
Na posteridade
A invasión alemá da Unión Soviética en 1941 recibiu o nome clave de Operación Barbarroxa, en recordo de Frederico I.
Ligadura (tipografía)
Historia
A orixe das ligaduras está na necesidade de economizar esforzos na escrita durante a Idade Media, cando non existía ningunha forma de mecanización da escritura. Ao introducirse a imprenta de tipos móbiles, o desexo de fidelidade con respecto á escritura manual obrigou a adoptar moitos signos combinados. Na Biblia de Gutenberg, que imita o estilo apertado dos manuscritos centroeuropeos da época, empréganse ata trescentos signos distintos, entre versións de letras e ligaduras.
Usos actuais
miniatura|Ligaduras fi e fl. miniatura|70px|Ligadura DE. As ligaduras empregadas na tipografía moderna teñen dúas funcións:
A ligadura que une DE emprégase en castelán para dar unha imaxe arcaica un texto.
Símbolos procedentes de ligaduras
Algúns símbolos teñen a súa orixe en ligaduras. Porén, xa non son poden ser considerados como tales. Entre eles inclúense:
A Pifaina, Ardaña, Carballo
A Pifaina é un casarío da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE das cales eran todas mulleres.
Xosé Manuel Pacho Blanco
Xosé Manuel Pacho Blanco, nado en Ourense en 1974, é un escritor, avogado e profesor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito (1997) e Ciencias Políticas e da Administración (2013), Doutor en Dereito (2016), e avogado dende os 23 anos, Xosé Manuel Pacho ten colaborado en diferentes proxectos no eido cultural, así como con diversas institucións, como o Consello da Avogacía Galega, a Orde de Advogados de Portugal, a Universidade Autónoma de México, a Universidade París III, a Nouvelle Sorbonne, o CEAJ, a Avogacía Española, a Fundación Vicente Risco, a Cátedra de Estudos Galegos da Universidade de Deusto e a Cátedra de Estudos Galegos da Universidade do País Vasco, entre as máis relevantes.
Ten publicado tamén recensións de libros sobre temas vinculados á filosofía política, ao dereito político e á literatura. A súa actividade abrangue ademais colaboracións con prensa escrita, na que ten falado, especialmente, de literatura, partidos políticos, política e dereito, temas sobre os que tamén ten dado varias conferencias.
Entre 2000 e 2005 foi director da Revista Xurídica Xeral Controversia, editada polo Colexio de Avogados de Ourense, e na actualidade é membro do Padroado da Fundación Vicente Risco.
Ámbito académico e investigador
No eido académico ten sido profesor de Teoría Constitucional e Historia do Constitucionalismo na facultade de Dereito da Universidade de Vigo, e de Filosofía do Dereito e Teoría do Dereito na facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo, tamén na Universidade de Vigo.
No eido da investigación publicou varios traballos en campos tan diversos como a Filosofía do Dereito, o Dereito Comparado e o Dereito Administrativo, así como o Dereito Político, o Dereito Civil, a Teoría Literaria e a Etnografía. Merecen especial mención os seus traballos sobre o Senado e a súa reforma, e sobre Frei Martín Sarmiento. Foi o relator-redactor máis novo do III Congreso de Dereito Galego (A Coruña, 2002), cun relatorio onde por primeira vez na historia do Estado español se pediu a equiparación das unións de feito ao matrimonio.
Ámbito literario
Coa súa primeira novela, A choiva do mundo (editorial Galaxia), obtivo o Premio Torrente Ballester en 2007. Con ela, publicada en español no ano 2012 (La lluvia del mundo, editorial Funambulista), fixo a súa incursión no mundo literario, no que segue a obter éxitos da man doutros galardóns. Así, en 2011 a súa obra Paraísos é galardoada co V Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico nas súas dúas categorías, a do xurado e a do público. Xa en 2013 obtén o Premio de Teatro Rafael Dieste cunha obra que escribiu xunto con Zé Paredes. Trátase de Teatro, ou xeitos de cargar unha arma, que fai del o único escritor galego até o momento laureado co Torrente Ballester e o Rafael Dieste.
Asha-Rose Migiro
Asha-Rose Mtengeti Migiro, nada en Songea o 9 de xullo de 1956, é unha política e diplomática tanzana que se traballou como vicesecretaria xeral da Organización das Nacións Unidas entre 2007 e 2012.
Primeiros anos e educación
Nada en Songea, na rexión de Ruvuma, Migiro comezou a súa educación na escola primaria Mnazi Mmoja en 1963. Logo trasladouse á escola primaria Korogwe, á escola secundaria Weruweru e, finalmente, á escola secundaria Korogwe, onde se graduou en 1975. Obtivo o seu grao na Universidade de Dar és Salaam e o seu doutoramento en 1992 na Universidade de Constanza en Alemaña. Antes de ingresar na política, foi profesora titular na Facultade de Dereito da Universidade de Dar es Salaam.
Carreira política
Membro do partido Chama Cha Mapinduzi desde 1994, integrou o Consello Executivo Rexional do mesmo entre 2000 e 2005. De 2000 a 2005, foi tamén ministra de desenvolvemento comunitario, mulleres e nenos. Converteuse en ministra de relacións exteriores e cooperación internacional o 4 de xaneiro de 2006, cando o anterior ministro, Jakaya Kikwete, foi elixido como presidente. Migiro foi a primeira muller nese posto desde a independencia da República Unida de Tanzania.
Como ministra de relacións exteriores, acompañou ao expresidente das Comores, Azali Assoumani, durante unha xira polo novo consulado do seu país en Tanzania e inspeccionou un hospital tanzano. Kikwete nomeou a Bernard Membe para suceder a Migiro como ministra en xaneiro de 2007.
Nacións Unidas
Foi nomeada para o cargo de vicesecretaria xeral das Nacións Unidas por Ban Ki-moon, tras asumir o seu posto como Secretario Xeral das Nacións Unidas, o 5 de xaneiro de 2007. Segundo Ban, Migiro «é unha líder moi respectada que defendeu a causa dos países en desenvolvemento ao longo dos anos». Tamén expresou que «a través do seu distinguido servizo en diversas áreas, demostrou habilidades de xestión excepcionais con ampla experiencia en asuntos socioeconómicos e asuntos de desenvolvemento». Segundo The New York Times, isto foi para cumprir a súa promesa de elixir a unha muller do mundo en desenvolvemento para o posto de vicesecretaria xeral. O Centro de Noticias das Nacións Unidas observou que Migiro e Ban traballaran xuntos cando eran ministros de relacións exteriores dos seus respectivos países. Foi nomeada formalmente e asumiu o cargo o 1 de febreiro de 2007.
Durante o seu traballo nas Nacións Unidas, tamén foi membro da Comisión sobre a Cooperación para o Desenvolvemento Efectivo con África, que foi establecida polo Primeiro Ministro danés Anders Fogh Rasmussen e celebrou reunións entre abril e outubro de 2008. En setembro de 2009, viaxou a Roma e tivo unha reunión co ministro de Asuntos Exteriores italiano, Franco Frattini, e o papa Bieito XVI para falar sobre a violencia contra as mulleres. Segundo os informes, os representantes das Nacións Unidas estaban a prepararse para finalizar unha iniciativa destinada a deter a ablación xenital feminina e o xenocidio.
Anos posteriores
O presidente John Magufuli designouna como Alta Comisionada (embaixadora) ante o Reino Unido en maio de 2016.
Premier League 2007-2008
A tempada 2007-2008 da Premier League foi a 16ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 11 de agosto de 2007 e rematou o 11 de maio de 2008 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título, o Manchester United, gañador da anterior edición, acadou nesta tempada o seu 2º título de liga consecutivo.
Antonio Molins Valls
Antonio Molins Valls, coñecido como Noi, nado en Barcelona, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Ingresou voluntario na Mariña en xuño de 1936. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era mariñeiro no Almirante Cervera. Desertou e quixo ir a Asturias con Evaristo Candelas, Ramón Vizoso e Demetrio. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Integrouse no grupo Neira. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia coa súa muller Evangelina Pigueiras xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Despois marchou a Cuba.
ABA Liga 2
A ABA Liga 2 ou Druga ABA liga é a segunda categoría do sistema de competición da Liga do Adriático, que engloba equipos pertencentes aos países da antiga Iugoslavia: Bosnia e Hercegovina, Croacia, Eslovenia, Montenegro, Macedonia do Norte e Serbia. Está organizada pola ABA League JTD.
Historia
A asemblea da ABA League, celebrada o 24 de xullo de 2017 en Belgrado, Serbia, decidiu a creación dunha segunda división para a ABA Liga coa presenza de 12 participantes. Tendo en conta os resultados nas ligas nacionais e os equipos que enviaron solicitude para participar da mesma, elixíronse os equipos que participantes na súa primeira edición. Estes equipos foron o Krka, descendido da primeira división, nove equipos seleccionados previamente, e logo dous máis que saíron da celebración de dúas fases previas. Finalmente, equipos de Bosnia e Hercegovina, Croacia, Eslovenia, Montenegro, Macedonia do Norte e Serbia conforman unha competición semellante á extinta segunda división da YUBA Liga, segunda categoría do baloncesto da antiga Iugoslavia. O campión do campionato consegue o ascenso. Na súa primeira edición alzouse co título, regresando á primeira división, o Krka.
Formato
Os doce equipos participantes se enfrontan nunha liga de ida e volta, disputando os catro primeiros participantes unha Final Four a partido de onde sae o campión que consegue o ascenso á primeira división.
Todos os participantes
Na seguinte liga aparecen todos os equipos que teñen participado na ABA Liga 2 desde a súa fundación.
The Tyranny of Distance
The Tyranny of Distance é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Ted Leo and the Pharmacists, publicado o 19 de xuño de 2001 a través do selo Lookout Records. Foi o primeiro disco do grupo como unha banda completa, xa que o seu anterior traballo, tej leo(?), Rx / pharmacists, fora unha empresa en solitario do guitarrista e vocalista Ted Leo. O título do álbum procede da letra da canción de Split Enz "Six Months in a Leaky Boat", que a banda despois versionou dúas veces: primeiro como Leo en solitario no EP Tell Balgeary, Balgury Is Dead en 2003, e despois coa banda ao completo nas Sharkbite Sessions de 2005.
The Fourth Protocol (videoxogo)
The Fourth Protocol é un videoxogo desenvolvido por Electronical Pencil en 1985, baseado nunha novela homónima de Frederick Forsyth, para ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC e IBM PC.
É un xogo de estratexia no que o axente dos servizos de intelixencia británico John Preston ten a misión de recompoñer o Plan Aurora soviético.
Pontecesures
Pontecesures é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo datos do IGE en 2015 tiña 3062 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Atópase na ribeira do río Ulla, fronte á poboación de Padrón (provincia da Coruña). Ten 6,7 km² e abrangue unha soa parroquia. Está situado na Depresión Meridiana, e polo concello discorren a estrada N-550, a autoestrada AP-9 e a liña de ferrocarril Redondela-A Coruña, se ben o desvío do corredor atlántico para a liña do Eixe atlántico de alta velocidade fai que apenas haxa comunicación ferroviaria de pasaxeiros. Tamén pasa pola vila a vía portuguesa do Camiño de Santiago.
Historia
Consérvanse varios petróglifos. A Pedra das Serpes, en Camporredondo, ten varios círculos e labirintos.
Da cultura castrexa consérvanse varios poboados castrexos. Castro Cortinallas está na Calera, preto do río. O Castro, no barrio do mesmo nome, está nun terreo privado. Castro Cesures estaba no lugar que ocupa hoxe o antigo cemiterio e a igrexa de San Xulián. Castro Valente era outro poboado da zona.
O lugar foi de sempre punto de paso. Trala romanización de Galicia construíuse unha ponte, mais a ponte romana orixinal foi destruída trala chegada dos musulmáns a comezos do século VIII. Foi reformada por última vez no século XVIII, e por ela pasa a actual estrada N-550.
Á beira da ponte había un peirao, onde se atoparon pontóns soterrados de madeira de carballo, xunto a cerámica e moedas romanas, desde as acuñadas en tempos de Tiberio a Constantino III. Amais, acháronse miliarios e lápidas romanas, e dúas aras adicadas unha a Lar, deus doméstico, e outra a Xúpiter; estas aras atópanse no Museo de Pontevedra.
No lugar construíuse a vila de Turris Augusti, entre o peirao e o Castro Cortinallas.
Idade media
No século XII o bispo compostelán Diego Xelmírez (que nacera preto de Pontecesures, nas Torres de Oeste de Catoira) creou un estaleiro para construír tres naves, baixo a dirección do mestre carpinteiro Paolo de Nápoles, para combater as incursións dos piratas berberiscos asentados nas illas Ons que atacaban buques procedentes de Inglaterra con peregrinos que facían a vía inglesa do Camiño de Santiago. Tempo despois construíronse outras dúas naves. Os buques participaron máis tarde a petición do rei Afonso VII no ataque á vila de Coímbra, entón en mans dos musulmáns, e despois na defensa contra as naves normandas.
Idade contemporánea
Até o século XIX as vilas de Pontecesures e Padrón estaban unidas administrativamente. Trala división territorial de España en 1833 a vila pasou a formar parte do concello de Valga. En 1881 o rei Afonso XII concedeu á parroquia de San Xulián de Requeixo o título de Vila de San Luís de Cesures.
No ano 1900 publicáronse na vila dous periódicos locais. La Verdad de Cesures e La Razón de Cesures.
En 1925 a burguesía local, formada por comerciantes e industriais, procurou formar un concello de seu. Asinouse o Pacto da Devesa cos representantes do concello de Valga, e en marzo dese ano iniciáronse as primeiras xestións para acadar a constitución de Pontecesures como concello independente. O 9 de outubro do ano 1925 elixiuse alcalde a José Novo Núñez e formalizouse a creación do novo municipio.
En novembro de 1931 editouse en Pontecesures o semanario El Escarabajo. Nas décadas de 1960 e 1970 o porto tivo grande importancia ao descargar aquí a area procedente do Ulla, destinada á construción. A comezos da década de 1980 completouse o dragado do río, o cal rematou coas crecidas do río, que desbordaba na curva da Ínsua e á altura da ponte.
Patrimonio
A igrexa de San Xulián de Requeixo é de orixe románica, mandada construír por Diego Xelmírez sobre outra edificación anterior. De planta rectangular e nave única, está construída con perpiaños e canzorros, cunha torre-campanario sobre a fachada.
Entre os cruceiros destacan o da Obra Pía de San Lázaro e o de Carreiras.
O pazo da Cova é do século XVIII. O Alfolí de Rendas do Tabaco foi construído durante o reinado de Carlos IV, e ten un grande escudo dos Borbóns. A Malatería de San Lois, na rúa Nova, estaba composta por 7 edificios rexentados pola Obra Pía de San Lázaro.
Economía
En 1925 Eugenio Escudero Lastra formou a Cerámica Artística Gallega, que pasou a chamarse Cerámica Celta cando estivo dirixida por Ramón Diéguez Carlés. Alí traballaron autores como Francisco Asorey, José Jamardo Grela Peteiro, Carlos Maside, Víctor García Lozano, Castelao, Oria Moreno, José María Acuña, Francisco Ferro, Antonio Fabeiro ou Carlos Bóveda. A Cerámica Celta foi relanzada recentemente, reeditando as pezas máis destacadas da antiga produción.
En 1939 a empresa Nestlé estableceu unha fabrica de leite condensado.
Cultura
A Foliada de Requeixo é un baile típico local, con tres parellas a ritmo de muiñeira lenta, coas mulleres levando sobre a cabeza tres doces (rosca, mollete, e torta).
Dentro da gastronomía local destaca a festa da lamprea, celebrada a última semana de abril. No Ulla péscase tamén o salmón.
Lugares de Pontecesures
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pontecesures vexa: Lugares de Pontecesures.
Discografía de The Strokes
The Strokes é unha banda estadounidense de indie rock. Formada na cidade de Nova York en 1999, a banda está integrada por Julian Casablancas (vocalista), Nick Valensi (guitarrista), Albert Hammond Jr. (baixista) e Fabrizio Moretti (batería). A discografía de The Strokes consiste en catro álbums de estudio, un EP, dez singles, un vídeo álbum, e once vídeos musicais.
En xaneiro de 2001, The Strokes lanzou un demo EP, titulado The Modern Age, no selo independente Rough Trade Records. A gran cantidade de propaganda xerada polo rexistro, sobre todo entre a prensa musical británica, levou a unha gran cantidade de ofertas entre os selos discográficos máis importantes. Finalmente a banda firmou con RCA Records, e así lanzou o seu álbum debut Is This It en agosto de 2001. Co éxito do seu primeiro single «Hard to Explain», o álbum debutou no número 2 na The Official UK Charts Company e no número 33 no Billboard 200. Is this it foi moi aclamado pola crítica, gañando varios galardóns, e que ten o seu lugar na lista da revista Rolling Stone, dos 500 mellores álbums de todos os tempos segundo Rolling Stone. Certificado platino nos Estados Unidos e no Reino Unido, o álbum vendeu máis de 2 000 000 copias no mundo.
The Strokes lanzou o seu seguinte álbum, titulado Room on Fire, en outubro de 2003. O álbum conseguiu unha boa posición nas listas musicais, alcanzando o número 2 e a certificación de platino no Reino Unido, mentres que nos Estados Unidos logrou chegar ao número 4 nas listas. Tres singles foron tirados do álbum. O terceiro álbum de estudio da banda, titulado First Impressions of Earth, foi lanzado en xaneiro de 2006. Aínda que os críticos suxeriron que a data do lanzamento do álbum (despois do Nadal), era unha indicación de que a banda quería reducir as expectativas do disco, First Impressions of Earth foi o primeiro álbum de The Strokes en alcanzar o primeiro sitio nas listas do Reino Unido. «Juicebox» converteuse no primeiro single do grupo en entrar ao Billboard Hot 100, e ademais logrou colocarse no número 5 na The Official UK Charts Company. Despois dun longo descanso, The Strokes lanzou o seu cuarto álbum de estudio titulado Angles en marzo de 2011.
Emma Álvarez Chao
Emma Álvarez Chao, nada en Lourenzá o 4 de setembro de 1974, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en Ciencias Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela. Dende 1996 traballou en Os Irmandiños Soc. Coop. Galega. Nas municipais de 2007 foi candidata do PPdeG ao concello de Lourenzá, resultou elixida e foi concelleira de Medio Ambiente e Medio Rural. Foi candidata nas autonómicas de 2009, non saíu elixida pero foi deputada do Parlamento de Galicia substituíndo a Raquel Arias Rodríguez. Foi voceira de Montes do Grupo Parlamentario Popular. Logo da dimisión de Vidal Martínez-Sierra López en setembro de 2012, foi elixida alcaldesa de Lourenzá, sendo relevada no cargo pola socialista Rocío López García tras as eleccións municipais do ano 2015.
Hassiba Boulmerka
Hassiba Boulmerka (en حسيبة بولمرقة), nada en Constantina o 10 de xullo de 1968 é unha ex-atleta alxeriana de carreiras de media distancia, campioa olímpica de es  metros nos Xogos Olímpicos de 1992 e campioa mundial en 1991 e 1995. En 1995 foi galardoada co premio Príncipe de Asturias dos Deportes, para o que o xurado tivo en conta as súas cualidades como atleta e tamén os seus valores humanos.
Traxectoria
En 1988 e 1989 gañou os 800 e os 1500 metros nos Campionatos de África que se disputaron na cidade alxeriana de Annaba e en Lagos, respectivamente. Un mes máis tarde participou nos Xogos Olímpicos de Seúl, a súa primeira gran competición internacional, onde participou nos 800 e nos 1500 metros, aínda que non pasou as eliminatorias. Nos anos sucesivos os seus resultados foron mellorando pouco a pouco, e en 1991 chegou a súa consagración, ao gañar a medalla de ouro dos 1500 metros dos Campionatos do Mundo de Toquio. Foi a primeira muller africana que gañaba un título mundial de atletismo. Ese ano acabou segunda no ránking mundial da proba cunha marca 4:00,00 lograda en Zúric pouco antes dos mundiais.
Boulmerka espertou a atención dos medios de comunicación internacionais non só polos seus éxitos deportivos, senón polas ameazas de morte que recibiu de grupos fundamentalistas islámicos do seu país polo feito de correr en pantalón curto e negarse a usar o veo nos actos públicos, o que segundo eles ía en contra da súa relixión. Isto obrigouna a trasladar a súa residencia a Europa, en concreto a Francia.
O seu maior éxito deportivo chegou nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, onde era unha das grandes favoritas e gañou a medalla de ouro nos 1500 metros nunha chegada moi apertada coa rusa Lyudmila Rogachova. O tempo de Boulmerka foi 3:55,30 mellor marca mundial do ano e mellor de toda a súa vida. Foi a primeira medalla de ouro lograda por Alxeria nuns Xogos Olímpicos, e a segunda medalla de ouro lograda por unha atleta musulmá, despois de Nawal El Moutawakel.
Participou nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, mais foi eliminada nas semifinais. Tras non participar nos Campionatos do Mundo de Atenas 1997, a finais desa temporada anunciou a súa retirada do atletismo. Máis tarde foi elixida para a comisión de atletas do Comité Olímpico Internacional.
Trala súa retirada, Boulmerka traballou para promover o deporte entre as mulleres do seu país como unha forma de combater o machismo. Ademais, volveu a Alxeria como muller de negocios.
Marcas persoais
Tamén tivo o récord de África da milla con 4:20.79, obtido en 1991 en Oslo, durante dezasete anos ata que foi superado pola etíope Gelete Burika, con 4:18.23 en 2008.
Explorer 15
Explorer 15, tamén denominado EPE-C, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 27 de outubro de 1962 mediante un foguete Delta A desde Cabo Cañaveral.
Características
Explorer 15 foi o terceiro membro do modelo de satélites EPE (Energetic Particles Explorer). Foi adicado a facer observacións dos efectos da proba nuclear Starfish Prime no espazo e do cinto de radiación artificial que se creou a causa dela.
Explorer 15 usou os instrumentos científicos suplentes de Explorer 14, modificados para a súa nova misión. Entre eles incluíanse tres detectores de partículas para o estudo de electróns e protóns e un magnetómetro de porta de fluxo de dous eixos para o estudo do campo magnético. O satélite usaba un telémetro de 16 canais con multiplexación por división de tempo cunha velocidade de mostraxe de 0,324 s. Oito dos canais usábanse para procesar información de xeito dixital, e os outros oito para facelo analoxicamente. Explorer 15 estabilizábase mediante xiro, usando un sensor solar para medir a velocidade de rotación e a fase. Tras o lanzamento o satélite non conseguiu diminuír a súa velocidade de rotación inicial, co que se mantivo entre 72,9 e 73,2 r.p.m. durante todo o tempo da misión. As velocidades de rotación típicas dos seus antecesores rondaban as 30 r.p.m. O eixo de rotación apuntaba a unha ascensión recta de 80,97 graos e unha declinación de 20,9 graos.
Instrumentos
Explorer 15 levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Campo, O Irixo
Santa María de Campo é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 544 habitantes (277 homes e 267 mulleres), 52 menos ca en 1999.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída entre 1776 e 1790, sendo abade Juan Bernardo Bello, segundo se le en dúas inscricións na capela maior e na nave, se ben a sancristía é anterior, de 1676. Conserva a base, a pantalla e as escaleiras de acceso dun púlpito de pedra construído en 1688. O templo, de estilo barroco, é dunha soa nave, con bóveda de arestas na capela maior e de canón no resto. Na fachada hai un reloxo engadido en 1903 e restaurado en 1943.
O retablo maior é de estilo rococó, deseñado na segunda metade do século XVIII e dourado en 1957. Ten imaxes da patroa, da Nosa Señora da Asunción e dúas de San Xosé. Consérvase tamén un retablo barroco de 1688 obra de Jerónimo de Castro Losada coa imaxe de San Domingos, dourada e pintada por Juan Antonio Prexigueiro.
Na igrexa gárdase unha cruz procesional de prata feita en 1637 polo ourensán Isidro de Montanos, cun viril de prata sobredourada e un cáliz da mesma época. Hai tamén un relicario de San Ignacio do século XIX, e varios cálices e copóns dos séculos XVIII e XIX. Ata finais de 1833 enterrábase no interior da igrexa. En 1962 engadiuse ao templo un pararraios e un harmonio.
Na igrexa hai un peto de ánimas, coas ánimas no purgatorio, Santo Antón á esquerda e San Roque á dereita.
A ermida de Menaz estaba na casa grande dos Taboada. En 1750 a veciñanza dos lugares de Menaz, Casares, Marnotes, O Cardedo e Filgueira procuraron construír unha capela, pola lonxanía da igrexa parroquial. En 1767 Manuel Taboada e mais o seu fillo Juan, que era presbítero, construíron unha capela anexa á súa casa a título privativo, para dicir misa os domingos e días festivos. Para a súa dotación Juan Antonio Taboada, irmán de Manuel e abade de Arcos, doou ao seu sobriño o monte da Xesteira, na freguesía de Arcos. A capela foi bendicida polo cura de Loureiro, o abade Marentes. En 1826 era patrón desta capela o abade de Morgade, Juan Taboada e o seu irmán Andrés.
A capela de San Roque está situada no lugar da Esfarrapa. Construída posiblemente no século XVIII, ten espadana e pórtico, cuberta con bóveda de canón. Ten un retablo da segunda metade do século XVIII, con imaxes do patrón San Roque, San Pedro e Santo Antón, coa inscrición no ático en letras capitais SAN ROQUE ROGAD POR NOSOTROS.
A capela da Ermida está consagrada á Nosa Señora da Purificación, San Brais e San Marcos. Ten pórtico, e está cuberta con bóveda de canón. O retablo, do século XIX, ten as imaxes de San Marcos, A Nosa Señora da Luz ou da Candelaria e Nosa Señora da Asunción.
A capela da Nosa Señora de Fátima está no lugar de Ponte Irixo, e foi construída a mediados do século XX. Ten un peto de ánimas na parede dereita.
Quintáns, Ardaña, Carballo
Quintáns é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 87 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 41 homes e 46 mulleres.
Quazatron
Quazatron é un videoxogo desenvolvido por Graftgold e publicado por Hewson Consultants en 1986 para o ZX Spectrum.
No xogo diriximos un robot rotatorio, KLP-2, que ten a misión de limpa-la cidade de Quazatron dunha invasión extraterrestre.
Pacific Racing
Pacific Racing (máis tarde coñecido como Pacific Grand Prix, e finalmente como Pacific Team Lotus) era un equipo de automobilismo do Reino Unido. Tralo éxito nas fórmulas inferiores, o equipo participou en dúas tempadas completas de Fórmula Un, en e, participando en 33 grandes premios sen moito éxito.
Fontecarmoa, Fontecarmoa, Vilagarcía de Arousa
Fontecarmoa é un lugar da parroquia de Fontecarmoa no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 507 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 262 eran mulleres e 245 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 457 veciños, e 2005, cando eran 348.
Segundo o IGE, este é o único lugar dos tres que compoñen a parroquia que rexistra poboación en 2016.
Pacific Racing
Orixes e éxito nas fórmulas inferiores
O equipo foi fundado polo ex mecánico de Keith Wiggins en 1984, para competir no Campionato Europeo de Fórmula Ford, co piloto noruegués Harald Huysman e o apoio de Marlboro. Huysman gañou dous títulos o europeo e o do Benelux. Por consello Huysmans, Pacific fichou a Bertrand Gachot para a Fórmula Ford británica cun Reynard en 1985. Ao ano seguinte, Gachot, tamén formou parte do equipo do Campionato Mundial de Marlboro, gañou a coroa da Fórmula Ford 2000 para Pacific. Marlboro quedou co equipo de Wiggins na FF2000 en 1987, gañando o título británico con JJ Lehto. En 1988, Pacific entrou na Campionato Británico de F3 con Lehto e un coche Reynard, e gañou o título no seu primeiro intento. Wiggins non quería permanecer na F3 e trasladouse á Fórmula 3000, unha vez máis en asociación con Reynard e Marlboro. Con todo, a tempada de Lehto e Eddie Irvine foi decepcionante e o apoio da compañía de tabaco marchou co equipo rival DAMS en 1990. O equipo volveuse a formar en 1991, logrando Christian Fittipaldi a coroa na F3000.
Fórmula Un
miniatura| left | [[Bertrand Gachot no Gran Premio do Pacífico de 1994]] miniatura| right | Gachot pilotando para Pacific no [[Gran Premio do Reino Unido de 1995]] Pacific Racing gañara en todas as categorías júnior, nas que participara, e en 1992 Wiggins decidiuse a dar o salto á F1 na tempada, no proceso cambiou o nome do equipo a Pacific Grand Prix. A falta de enxeñeiros propios e consciente do limitado tempo que tiña, Wiggins contactou co construtor de F3000 Reynard Racing para deseñar e construír o novo chasis PR01, coa esperanza de beneficiarse de varios anos de investigación e desenvolvemento que Reynard investira no seu propio proxecto recentemente desbotado de participar na F1. Por desgraza para Pacific, o equipo de deseño dirixido por Byrne Rory marchara a Benetton ao final de 1991 e Reynard vendera o deseño (aínda en forma de debuxos en papel) ao equipo Ligier. O pequeno equipo de deseño do PR01, que traballaba en Reynard pero nominalmente eran empregados de Pacific para cumprir cos regulamentos da FIA, víronse obrigados a iniciar un novo deseño baseado na pouca da investigación que Reynard mantiña da F1 e a utilización dunha serie de compoñentes menores do chasis da F3000 de Reynard nun intento de limitar os custos. Coas súas raíces no mesmo proxecto, o Benetton B193 resultante, o Ligier JS37 e o Pacific PR01 compartían o mesmo frontal, co morro elevado que posteriormente converteuse en estándar na Fórmula Un.
Pospuxeron a súa entrada en xaneiro de 1993 debido á recesión e o fracaso para conseguir investidores.. Non foron capaces de entrar na F1 ata o ano. O ano foi un desastre. Paul Belmondo e o expiloto de Pacific Bertrand Gachot comezaron a tempada como pilotos, con Oliver Gavin como probador. O PR01, deseñado para a tempada de, non se sometera a ningunha das probas no túnel do vento, algo vital para perfeccionar a aerodinámica do coche, só fixera unhas poucas ducias de km de probas na pista e o seu motor Ilmor 3.5 L V10 non tiña a potencia suficiente para os estándares de. Esa tempada o equipo non terminou unha soa carreira e a partir do Gran Premio de Francia en diante, non logrou cualificar ningún coche. Obtiveron un total de cero puntos nesa tempada. En, Pacific fusionouse co moribundo Team Lotus. Os obsoletos motores Ilmors substituíronse polo Ford ED V8 e trouxéronse gran cantidade de novos patrocinadores. Tamén producíronse boas noticias tamén cando o PR02 garantiuse participar en todas as carreiras, coa desaparición de Larrousse e Lotus non era necesario precualificar. Belmondo fora substituído por Andrea Montermini. Logo de non ter ningunha sorte na primeira metade da tempada, o outro piloto, Gachot, deixou vacante o seu asento a mediados de 1995, para dar paso a infames pilotos de pago Giovanni Lavaggi (catro carreiras, catro abandonos) e Jean-Denis Deletraz (dúas carreiras, un abandono, unha NC). Gachot volveu máis adiante cando acabáronse os cartos dos dous pilotos de pago. Dous pilotos de Wiggins querían correr (o piloto de Fórmula Nippon Katsumi Yamamoto en Okayama e Suzuka e o piloto de probas Oliver Gavin en Australia) pero fóronlles denegadas as super licenzas. Os mellores acabados de Pacific esa tempada foron 8º nos grandes premios de Alemaña e Australia.
Retirada e secuelas
Ao final da tempada de 1995, o equipo retirouse da Fórmula Un e Wiggins regresou á Fórmula 3000, resucitando Pacific Racing que competiu con Oliver Tichy e Marc Gené como pilotos. Gené deixou o equipo logo do seu accidente en Pau, e Tichy continuou só ata que o equipo abandonou a metade de tempada. En 1997 Wiggins tamén intentou entrar en carreiras de autos deportivos e nas 24 Horas de Le Mans cun chasis moi modificado dun BRM coñecido como o P301 e usando motores Nissan. Tras unha serie de fracasos para o proxecto en 1998, Wiggins pechou o equipo. Wiggins uniuse a Lola e axudou ao construtor a recuperar terreo nas Champ Car World Series. Cun pe nos Estados Unidos, o mecánico convertido en xerente de equipo aliouse á fábrica de cervexa Herdez e en 2000 adquiriu Bettenhausen Motorsports, cambiaron o nome a HVM Racing. No ano, Paul Stoddart, ex propietario do equipo Minardi F1, comprou accións no equipo e volveu a bautizalo como Minardi Team USA.
Resumo de Resultados
* Incluíndo os puntos anotados para outros equipos.
Resultados completos na Formula 3000 Internacional
(key)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
+44
+44 ("Plus Forty Four") foi unha banda de pop punk formada polos antigos membros de blink-182 Mark Hoppus (voz e baixo) e Travis Barker (batería, percusión e teclados). A banda completábase co antigo guitarrista de xira dos Transplants, Craig Fairbaugh, e o guitarrista de The Nervous Return, Shane Gallagher.
Formación
Orixinalmente +44 ía ser só un proxecto paralelo de Blink-182 cando Mark e Travis falaron sobre el na súa xira europea de finais do ano 2004, pero entón notaron que Tom DeLonge actuaba de xeito distante e estaba perdendo interese con respecto á banda. Os feitos ocorridos en febreiro do 2005 fixeron que +44 se convertese no foco principal de Mark e Travis en vez dun proxecto paralelo. O proxecto tiña elementos non habituais nos traballos de Blink-182, como baterías electrónicas, teclados e gravacións computarizadas. Barker comentou posteriormente que os elementos electrónicos da banda derivaron de "155", o primeiro tema que el e Hoppus escribiron como banda.
Mentres o traballo continuaba con demos, a vocalista de Get the Girl Carol Heller foi convidado por Hoppus e Barker a unha audición da súa voz. A actuación de Heller foi o suficientemente boa para a banda e como resultado os tres seguiron traballando xuntos en máis cancións. A formación cambiou novamente a principios do 2006, coa entrada do guitarrista Shane Gallagher.
Co obxectivo de avanzar coas demos, Barker e Hoppus conseguiron un estudio. A banda comezou entón a traballar nel ensaiando como unha banda normal.
O son do grupo ten un toque electrónico que co tempo se fixo menos evidente, pero que aínda permanece como un sinal de identidade. Debido a isto, Heller atopou que non era compatible coa dirección da banda e, xunto co seu desexo de formar unha familia, deixou a banda. O traballo de voces de Heller está aínda presente nos temas "Make You Smile", "Weatherman", e nas primeiras mesturas de "No, It Isn't". Despois diso, Hoppus, Barker e Gallagher buscaron un novo corista e o guitarrista Craig Fairbaugh de Mercy Killers uniuse á banda.
When Your Heart Stops Beating
Á medida que se achegaba a data de edición proxectada, comezaron a circular rumores sobre o título do álbum. Nun principio pensouse que se chamaría Little Death e apareceu así na revista AP. Posteriormente revelouse que ese sería un dos temas incluídos. Hoppus finalmente decidiuse por When Your Heart Stops Beating. A canción "Lycanthrope" lanzouse na páxina web de +44 a principios de setembro do 2006.
Máis tarde, nese mesmo mes, a emisora KROQ-FM anunciou o título dos temas do álbum. A banda realizou o seu primeiro concerto o 7 de setembro do 2006 no Roxy Theatre en Hollywood; esa foi a primeira actuación que facía Hoppus en dous anos. O seguinte concerto foi no Reino Unido, no London Astoria. Ambos os concertos provocaron unha reacción moi boa dos fans, tendo en conta que ata ese momneto só se escoitara o tema "When Your Heart Stops Beating".
O álbum editaríase o 11 de novembro en Australia, o día 13 en Europa e o 14 en Norteamérica.
Durante a rodaxe do vídeo para "When Your Heart Stops Beating", Travis Barker feriuse nun brazo. A lesión descubriuna semanas máis tarde, despois da xira europea de promoción. Isto obrigono a non poder tocar nas xiras por Australia e Europa que virían a contunuación. Gil Sharone substituiríao neses concertos.
+44 entón versionou o tema de The Smashing Pumpkins "I Am One" para un trubuto en MySpace para a banda de Chicago, e tamén participou no EP iTunes Foreign Exchange. Para este versionaron o tema de Wir sind Helden "Guten Tag" traducido ao inglés e Wir sind Helden versionou o seu tema "When Your Heart Stops Beating" en alemán, titulado "Wenn Dein Herz zu Schlagen Aufhört".
No ano 2007 +44 sumouse á Honda Civic Tour xunto con Fall Out Boy, The Academy Is..., Paul Wall e Cobra Starship. Durante a xira graváronse eles mesmos tocando para o videoclip do seu seguinte sinxelo, "155". Nesa xira comezaron a versionar os temas de blinl-182 "Dammit", "The Rock Show" e "What's My Age Again?".
Cancelación do segundo álbum de estudio e paréntese
O 15 de setembro do 2008 Hoppus fixo público un vídeo seu tocando un tema novo e o 18 de setembro Chris Holmes fixo o mesmo cun segundo vídeo na súa páxina de YouTube de Hoppus tocando outra canción.
O 19 de setembro Travis Barker resultou ferido nun accidente aéreo en Columbia, Carolina do Sur, do que se recuperou completamente.
Nunha entrevista na MTV o 19 de xaneiro de 2009, Hoppus afirmou estar traballando nun álbum en solitario. Durante a entrevista nin confirmou nin negou que +44 se separase. O 8 de febreiro anunciouse que a antiga banda de Hoppus e Barker, Blink-182 se reformara.
En varias entrevistas concedidas entre febreiro e marzo do 2009 Hoppus afirmou que fora unha boa experiencia tocar cos seus compañeiros de +44, pero que a partir de entón centraría todos os seus esforzosn en blink-182.
Aixovall
Aixovall (tamén pronunciado como xovall e xuvall) é un núcleo de poboación do Principado de Andorra situado na parroquia de Sant Julià de Lòria. No ano 2009 tiña 124 habitantes segundo o padrón.
Na poboación está situado o Estadi Comunal d'Aixovall, a Igrexa de Santa Filomena d'Aixovall, o Ponte d'Aixovall e o Centre de Formació Professional.
Cyberun
Cyberun é un videoxogo desenvolvido por Ultimate Play The Game para ZX Spectrum en 1986. Apareceron versións tamén para Amstrad CPC e MSX. Cyberun é un arcade formado no que temos por misión recoller unha serie de cristais que despois se transformarán en cybernita, a principal fonte de enerxía do Universo. Para realizar a nosa misión primeiro teremos que recompoñer a nave, xa que está dividida en oito anacos esparexidos pola superficie do planeta.
No Kill No Beep Beep
No Kill No Beep Beep é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore Q and Not U, publicado o 24 de outubro de 2000 a través do selo Dischord Records. O disco foi producido e gravado por Ian MacKaye e Don Zientara.
Amado Granell
Amado Granell Mesado, nado en Borriana o 5 de novembro de 1898 e finado en Sueca o 12 de maio de 1972, foi un militar español do século XX. Participou na guerra civil española formando parte do Exército Republicano Español e pasou posteriormente ó norte de África, enrolándose na Lexión Estranxeira Francesa que combateu á Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial.
Erg (deserto)
miniatura|Deserto tipo "erg" Un erg é unha área de deserto, grande e relativamente cha, coberta de area traída polo vento, especialmente no Sáhara.
Najla Mangoush
Najla Mangoush ou Najla El Mangoush, nada en Trípoli ou Bengasi, é unha avogada e política libia, especializada en mediación en conflitos e transicións e procesos de paz. Desde o 16 de marzo de 2021 é Ministra de Asuntos Exteriores de Libia no Goberno de Unidade Nacional de Abdul Hamid Dbeibé sendo a primeira muller na historia de Libia en asumir o posto e a cuarta no mundo árabe.
Traxectoria
Algunhas fontes consideran que a súa cidade natal é Trípoli aínda que se criou en Bengazi e outras sinalan que naceu e criouse en Bengazi. Avogada de formación graduouse na Facultade de Dereito da Universidade de Bengazi en 1995 onde anos máis tarde realizou unha mestría en Dereito Penal (2007-2009) e onde tamén foi profesora.
Durante a revolución de 2011 foi membro do Consello Nacional de Transición de Libia, responsable de coordinar as cidades libias que se opuñan ao réxime de Muamar al Gadafi. Actuou como xefa da Unidade de Participación Pública, unha organización da sociedade civil que contribuíu a articular as voces independentes e formar aos responsables políticos desde un enfoque colaborativo non violento cara á paz.
Como experta en resolución de conflitos foi representante en Libia do Instituto para o United States Institute of Peace e tamén traballou como Oficial de Programas para a Construción da Paz e o Dereito Tradicional no Center for World Religions, Diplomacy and Conflict Resolution (CRDC) na Universidade George Mason.
Desenvolveu a súa carreira como investigadora independente en cuestións acerca da transición á paz en tempos de guerra, mediación en conflitos, negociación política, dereito internacional e Xustiza transicional.
É membro de diferentes organizacións da sociedade civil, entre elas Mulleres Libias para a Paz (LWPP).
Ministra de Asuntos Exteriores de Libia
O 16 de marzo de 2021 asumiu o posto de Ministra de Asuntos Exteriores no Goberno de Unión Nacional de transición de Abdul Hamid Dbeibé sendo a primeira muller en asumir este posto en Libia e a cuarta ministra de exteriores na historia do mundo árabe. O seu predecesor oficial foi Mohamed Taher Siala no cargo desde 2016 no goberno de Fayez Al-Sarrah recoñecido por Nacións Unidas. Tamén actuaba como Ministro de Asuntos Exteriores no goberno en rebelión de Tobruk liderado por Abdulah al Zani no Leste de Libia Mohammed Al-Dairi
O 6 de novembro de 2021, o Consello da Presidencia suspendeu a Mangouch por levar a cabo unha política exterior sen coordinación co Consello. Tamén se lle prohibiu viaxar.