cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catenina
Importancia clínica
Como xa se mencionou, as mesmas propiedades das cateninas que fan que teñan un importante papel na determinación do destino normal dunha célula, homeostase e crecemento, tamén fan que sexan susceptibles a alteracións que poden levar a un crecemento e comportamento celular anormal. Calquera cambio na organización do citoesqueleto e adhesión poden levar a unha alteración da sinalización, da migración e a unha perda da inhibición de contacto que pode favorecer o desenvolvemento dun cancro e a formación de tumores. En particular, as alteracións nas cateninas identificáronse como uns dos principais factores no crecemento anormal de capas celulares epiteliais asociado con varios tipos de cancro. As mutacións nos xenes que codifican estas proteínas poden levar á inactivación das adhesións celulares de cadherina e a eliminación da inhibición de contacto, permitindo que as células proliferen e migren, o que promove a xénese de tumores e o desenvolvemento de cancros. As cateninas están asociadas ao cancro colorrectal e de ovario, e foron identificadas no pilomatrixoma, meduloblastoma, adenomas pleomórficos, e mesotelioma maligno.
Aínda que se sabe menos do mecanismo exacto utilizado pola α-catenina, sospéitase que ten un papel no cancro. A actina e a E-cadherina líganse por medio da interacción da β-catenina e α-catenina, o que proporciona á célula un medio para a adhesión estable. Porén, a diminución nesta capacidade de adhesión da célula foi ligada á metástase e progresión de tumores. En células normais, a α-catenina pode actuar como un supresor de tumores e pode axudar a previr os defectos de adhesión asociados co cancro. Por outra parte, unha falta de α-catenina pode promover a transcrición anormal, que pode levar ao cancro. Como resultado, pode concluírse que os cancros están asociados máis a miúdo con niveis diminuídos de α-catenina.
A β-catenina tamén xoga un papel significativo en varias formas de desenvolvemento de cancro. Porén, en contraste coa α-catenina, os niveis elevados de β-catenina poden asociarse coa carcinoxénese. En concreto, as interaccións anormais entre células epiteliais e a matriz extracelular están asociadas coa sobreexpresión destas β-cateninas e as súas relacións coas cadherinas nalgúns cancros. A estimulación da vía Wnt/β-catenina, e o seu papel na promoción de tumores malignos e matástases, tamén foi implicada en cancros.
O papel das cateninas na transición epitelial-mesenquimal (ou EMT) tamén recibiu moita atención recentemente pola súa contribución ao desenvolvemento do cancro. Viuse que HIF-1α pode inducir a transición epitelial-mesenquimal, e tamén a vía de sinalización Wnt/β-catenina, o que aumenta o potencial invasivo das células LNCaP (células do cancro de próstata humano). Como resultado, é posible que a transición epitelial-mesenquimal asociada cunha HIF-1α regulada á alza sexa controlada por sinais procedentes desta vía Wnt/β-catenina. A catenina e as interaccións transición epitelial-mesenquimal poden tamén xogar un papel no carcinoma hepatocelular. O tratamento con VEGF-B de células de hepatoma carcinoma poden causar que a α-catenina se mova desde a súa localización normal na membrana ao núcleo celular e a expresión de E-cadherina diminúa, promovendo a transición epitelial-mesenquimal e a invasividade do tumor.
Estudos clínicos recentes
Recentemente, varios estudos de laboratorio e clínicos investigaron sobre novas posibles terapias para os cancros asociados coas cateninas. Os antagonistas da integrina e a inmonoquimioterapia con 5-fluorouracil e mais o polisacárido K deron resultados prometredores. O polisacárido K pode promover a apoptose ao inhibir a activación da vía NF-κB, a cal está normalmente regulada á alza, e inhibir a apoptose, cando os niveis de β-catenina están incrementados no cancro. Por tanto, utilizando o polisacárido K para inhibir a activación de NF-κB poderían tratarse pacientes con altos niveis de β-catenina.
Estudos de laboratorio tamén estudaron dianas terapéuticas potenciais para aplicalas en estudos clínicos futuros. Os mediadores VEGFR-1 e EMT poden ser dianas ideais para previr o desenvolvemento de cancros e metástases. O 5-aminosalicilato (ASA) reduce as β-cateninas e a súa localización no núcleo en células de cancro de colon. Como resultado, pode ser útil como axente quimiopreventivo contra o cancro colorrectal. Adicionalmente, as acil hidrazonas inhiben a sinalización Wnt característica de moitos cancros ao desentabilizaren a β-catenina, o que altera a sinalización Wnt e prevén o crecemento celular anormal asociado co cancro. Por outra parte, algúns conceptos de tratamento implican a regulación á alza do sistema de adhesión E-cadherina/catenina para impedir alteracións nas adhesións e na inhibición de contacto que promovan a metástase do cancro. Unha posible vía para coseguir isto, que foi exitosa en modelos de ratos, é o uso de inhibidores da activación de Ras para potenciar a funcionalidade destes sistemas de adhesión. Outras cateninas, cadherinas ou reguladores do ciclo celular poden tamén ser útiles no tratamento de varios cancros.
Aínda que recentes estudos de laboratorio e clínicos tiveron resultados prometedores no tratamento de varios cancros asociados a cateninas, a natureza da vía Wnt/β-catenina pode facer que atopar unha diana terapéutica correcta sexa difícil, xa que a vía realiza diversas accións e funcións, algunhas das cales poden posiblemente mesmo ser antioncoxénicas.
As cateninas no cancro
Resumo:
Novas Xeracións de Galicia
Novas Xeracións de Galicia, chamada comunmente Novas Xeracións, é a organización xuvenil do Partido Popular de Galicia.
Autodefínese como "de centro reformista con vocación galeguista dentro da filosofía do humanismo cristián e os valores da liberdade e da democracia".
O seu presidente é Adrián Pardo e o seu secretario xeral é Iago Acuña.
O Curro, San Miguel de Reinante, Barreiros
O Curro é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Bandeira de Turquía
A bandeira de Turquía (en turco: Türk bayrağı) é unha bandeira vermella cun crecente e estrela brancos no seu centro. A bandeira é popularmente coñecida como Ay Yıldız (literalmente, lúa estrela) ou Albayrak (bandeira vermella). A bandeira é ademais referida como Alsancak (pavillón vermello) no himno nacional turco.
A orixe da bandeira é complexa, xa que é un deseño antigo, e usa os mesmos símbolos que a bandeira de finais do Imperio Otomán, sendo adoptada en 1844 coas reformas de Tanzimât; aínda que a forma, a colocación e a tonalidade da cor varían. As proporcións xeométricas da bandeira están legalmente estandarizadas coa Lei da Bandeira turca de 1936.
Historia
miniatura|esquerda|180px|Foto dun crecente e estrela. O vermello é unha cor predominante na historia turca, sobre todo se o relacionamos coas sanguentas batallas da Guerra de Independencia Turca. A media lúa e a estrela, xuntas, que polo común son consideradas símbolos islámicos hoxe en día, foron durante moito tempo empregadas en Asia Menor moito antes da chegada do islam.
A bandeira era, nun principio, simplemente unha media lúa sobre campo verde, pero esta foi modificada en 1793 cando o Sultán Selim III cambiou o fondo verde a vermello. En 1844, engadiuse a estrela. O símbolo da estrela, segundo algunhas teorías e estudos, remóntase en realidade aos tempos do emperador romano Constantino (fundador de Constantinopla, actual Istambul), sendo considerada na súa época como un símbolo da Virxe María.
A orixe da bandeira, á súa vez, é amplamente descrito segundo distintas lendas no país, entre as máis populares atópase a de que o Sulatán Murad II, despois da batalla de Kosovo en 1448, avistou a unha lúa ocultando unha estrela sobre un fondo de sangue. Outra lenda di que durante un soño do primeiro Sultán otmán unha media lúa e unha estrela xurdiron do seu peito ampliándose, presaxiando a conquista de Constantinopla. Outra teoría di que Mehmed II viu unha media lúa e unha estrela durante a caída de Constantinopla.
A máis amplamente crida, con todo, conta que Mustafa Kemal Atatürk, o fundador da República turca, camiñaba por un campo de batalla unha noite tras un combate vitorioso durante a Guerra de Independencia Turca, e observou a reflexión dunha estrela e a formación da media lúa crecente sobre un vasto fondo de sangue no terreo dun outeiro rochoso de Sakarya.
Outras bandeiras
Outros moitos estados e movementos utilizan a lúa e crecente:
Alcaldes de Monforte de Lemos
miniatura|250px|Casa do Concello de Monforte de Lemos. Esta é unha lista dos alcaldes de Monforte de Lemos dende o século XX.
Democracia
miniatura|200px|Severino Rodríguez Díaz, alcalde de Monforte de Lemos entre 2003 e 2015.
El Diario de Santiago
Historia e características
Subtitulado De intereses materiales, noticias y anuncios, foi un periódico liberal fundado por Manuel Bibiano Fernández. O primeiro número apareceu o 6 de xullo de 1873, seguindo a numeración deixada pola anterior cabeceira, La Gacetilla de Santiago, da que era continuación. Dirixido por Manuel Bibiano Fernández e Alfredo Vicenti, contou coa colaboración de Alberto de Quintana. Tivo moitos problemas e unha forte censura eclesiástica (foi excomungado polo cardeal Payá). Cambiou o seu nome polo de Gaceta de Galicia en 1879.
Eadwald de Anglia Oriental
Eadwald de Anglia Oriental foi un escuro rei do pequeno reino anglosaxón de Anglia Oriental, desde ao redor de 796 ata 798.
Traxectoria
Viviu nunha época na que Anglia Oriental fora eclipsada polo seu máis poderoso veciño, Mercia: despois da súa deposición ou morte, o control Mercio foi restaurado baixo Coenwulf e os anglos orientais perderon a súa independencia por un cuarto de século.
O coñecemento do reinado de Eadwald vén case só das poucas moedas sobreviventes que se cuñaron co seu nome. Non se coñece detalle ningún sobre a súa vida nin o seu goberno como rei.
Contexto
O reino de Anglia Oriental (Ēast Engla Rīce) era un pequeno reino anglosaxón independente que comprendía o que son agora os condados ingleses de Norfolk e Suffolk e quizais a parte oriental dos Fens de Cambridgeshire.
Goberno
dereita|miniatura|Un mapa que mostra onde se descubriron as moedas cuñadas durante o reinado de Eadwald. Practicamente nada se sabe da vida ou do reinado de Eadwald, así por exemplo nin tan sequera se coñece durante canto tempo foi rei. Os anglos orientais parecían ter mantido a súa independencia por un curto período após a morte de Ecgfrith, con Eadwald como o seu rei, pero os anglos orientais foron entón reconquistados despois de Coenwulf converterse en rei de Mercia en 798, durante unha campaña na que Kent tamén foi devolto ao control mercio. Os eruditos suxeriron que Coenwulf pode terlle permitido a Eadwald gobernar Anglia Oriental.
Moedas
Case todo o que se coñece sobre Eadwald vén das moedas que son inscritas co seu nome. Estas son moi raros hoxe: só se coñece a existencia de doce. No tempo no que Offa gobernou os anglos orientais, as súas moedas mercias cuñáronse en Anglia Oriental. Os moedeiros que traballaron para Eadwald adoptaron un estilo distintivo que incluía o uso de letras rúnicas, similar ás das moedas de Offa. É probábel que Coenwulf tivese reestablecido o dominio mercio en Anglia Oriental sobre 805, cando as súas moedas propias substituíron ás de Eadwald.
Asociación de Atletismo e Deportes do Barbanza
A Asociación de Atletismo e Deportes do Barbanza é un club deportivo galego, situado na Pobra do Caramiñal, na rúa Ulla, 3-1ºD desta localidade. As súas actividades deportivas realízanse no Campo Municipal de Deportes da Alta, en Cabío.
Historia
Adscrito á Federación Galega de Atletismo, foi fundado en 1985 por Xosé Moure Muñiz, pai do ex-atleta e actual adestrador Abelardo Moure García. Na actualidade, Xosé Moure continúa a ser o seu presidente, e o seu fillo é o prncipal adestrador.
Unha das principais competicións organizadas polo club é o Trofeo Atletismo Barbanza "Día das Letras Galegas", no Estadio da Alta, organizado pollo club, a Federación Galega de Atletismo e o concello da Pobra do Caramiñal, e a colaboración da Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia e no que se realizan concursos de 100, 200 e 400 metros lisos; lanzamentos de vortex e xavelina, triplo salto e salto de lonxitude, en diferentes categorías de idades, e con participantes famininos e masculinos.
Unha das máis destacadas deportistas do club é Lidia Parada.
Embaixador
miniatura|Os Embaixadores: Jean de Dinteville e Georges de Selve, de [[Hans Holbein o Novo (1533)]] Un embaixador é o funcionario diplomático de máis alto nivel acreditado diante dun Estado estranxeiro ou organización internacional. Na linguaxe común, o termo é aplicado ao representante situado na capital dun país estranxeiro. O país anfitrión onde se acredita unha embaixada concede ao embaixador, ás dependencias e algúns semoventes un status funcional especial. O status especial implica certa extraterritorialidade sobre a situación e dependencias específicas da chamada embaixada, pola que o territorio, persoal e vehículos gozan de inmunidade diplomática, conforme a normas internacionais (convencións). No caso dunha diplomacia bilateral, o embaixador e a embaixada atenden os asuntos de interese estatal entre o país representado e ante o país acreditante. Os devanditos asuntos diplomáticos son de índole política, económica, financeira, comercial, cultural, turística, ou calquera tema de relacións internacionais, tales como tratados, acordos, intercambio de votacións para certas candidaturas de interese etc. Cada País ten o seu propio embaixador.
Se o Estado acreditante ten unha escasa colonia de concidadáns, ademais das funcións mencionadas, agréganse as dunha sección consular dentro da mesma misión diplomática onde se tratan os asuntos e eventuais problemas que os cidadáns residentes ou de paso no país estranxeiro, e con nacionalidade do país propio, poidan ter. Velará pola seguridade e integridade dos cidadáns do seu país no país estranxeiro e actuará como mensaxeiro entre o goberno do seu país e aquel receptor.
Časlaŭ Sipovič
Časlaŭ Sipovič (en belaruso Часлаў Сіповіч), nado o 8 de decembro de 1914 en Dziedzinka (hoxe na rexión de Viciebsk, Belarús; entón parte do Imperio Ruso), e finado o 4 de outubro de 1981 en Londres (Reino Unido), foi un bispo da Igrexa Católica Bizantina Bielorrusa.
Primeiros anos, estudos e sacerdocio
Časlaŭ Sipovič naceu o 8 de decembro de 1914 en Dziedzinka, unha pequena vila do noroeste de Belarús, e foi o maior dos oito fillos que tiveron os seus pais, un matrimonio católico. Segundo o seu irmán máis novo, herdou da súa nai o amor pola lingua belarusa.
Manifestou inclinación para o sacerdocio dende moi novo, e en 1928 entrou na escola superior levada por sacerdotes bielorrusos da Congregación dos Padres Marianos na vila de Druja. Nove anos despois, en 1933, deixou os estudos para entrar no noviciado de dita congregación, e logo de facer votos temporais volveu aos estudos. Marchou posteriormente á Universidade de Vilnius para prepararse para o sacerdocio, até que en 1938, nas vacacións de verán, o goberno da Segunda República de Polonia expulsou de Druja aos relixiosos e aos estudantes bielorrusos, por consideralos unha ameaza para o estado. Aos estudantes negóuselles tamén a posibilidade de continuar os seus estudos na Universidade, polo que parte deles marchou a Varsovia, e outra parte a Roma a continuar alí os seus estudos. O mesmo Sipovič foi un deles, e tomou entón a decisión de adoptar o rito bizantino.
En Roma foi ordenado sacerdote o 16 de xuño de 1940 por Aleksandr Evreinov, e posteriormente completou os seus estudos de Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana en 1942, e posteriormente doutorouse no Pontificio Instituto Oriental cunha tese sobre o metropolita de Kíiv Yason Smohozhevskyi.
Co gallo da segunda guerra mundial chegaron a Italia moitos refuxiados bielorrusos, entre eles dous sacerdotes: Leŭ Haroška e Piotr Tatarynovič. Os tres acudiron á Santa Sé para explicar as necesidades dos bielorrusos, e foi nomeado o letón Boļeslavs Sloskāns visitador apostólico para os bielorrusos. Posteriormente, os sacerdotes dividíronse: Tatarynovič quedou en Roma, Haroška marchou a Francia e Sipovič marchou a Gran Bretaña.
Gran Bretaña
Sipovič chegou a Inglaterra o 9 de abril de 1947, e alí fundou a Asociación de Bielorrusos en Gran Bretaña. Colaborou tamén na publicación da revista de espiritualidade bielorrusa "Božym šliacham" xunto con Haroška. En outubro de 1947 foi estabelecida a Misión Católica Bielorrusa de Rito Bizantino en Inglaterra, e el foi nomeado o seu primeiro reitor; e en 1954 foi un dos fundadores da Sociedade Anglo-Bielorrusa.
Bispo e visitador apostólico
miniatura|Cartel da Capela Católica Bielorrusa dos Santos Pedro e Paulo, [[Londres, onde Sipovič finou en 1981.]] En xaneiro de 1960 o bispo Boļeslavs Sloskāns, visitador apostólico para os bielorrusos no exterior, anunciou que por mor da súa saúde non podería seguir a exercer dito cargo, e comunicoulle ao papa Xoán XXIII a necesidade dun bispo bielorruso que lle substituíra. Sipovič foi nomeado bispo titular de Mariamme en xullo de 1960, e consagrado bispo en Múnic o seguinte 4 de agosto polo bispo greco-católico ucraíno Ivan Buchko, visitador apostólico para os fieis ucraínos en Europa Occidental.
O 2 de xullo de 1963, sen deixar os seus encargos anteriores, foi nomeado Superior Xeral da Congregación dos Padres Marianos, cargo que ocupou até a súa renuncia o 28 de xullo de 1969. Participou tamén neses anos no Concilio Vaticano Segundo, onde foi parte da Comisión para os Relixiosos e da Comisión para a Reforma da lexislación canónica oriental. Viaxou arredor do mundo, visitando tanto as casas da súa orde relixiosa como as comunidades bielorrusas na diáspora.
Á súa volta, Sipovič dedicouse á creación da Francis Skaryna Byelorrussian Library and Musseum, que abriu as súas portas en 1971. Foi unha figura senlleira da diáspora bielorrusa no Reino Unido, e membro fundador da Asociación de Bielorrusos en Gran Bretaña. Non últimos dez anos da súa vida a súa saúde empeorou, e tivo que reducir as súas viaxes, dedicando moito tempo a escribir, destacando a súa publicación en 1978 dunha análise da Liturxia Pontifical de San Xoán Crisóstomo en eslavo eclesial e latín. Logo da institución da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo) por Paulo VI, foi nomeado membro da mesma.
O bispo Sipovič finou o 4 de outubro de 1981, poucos meses despois dunha operación de próstata que se lle complicara seriamente, e momentos despois de celebrar a Divina Liturxia na capela dos santos Pedro e Paulo. Está enterrado no cemiterio de St Pancras e Islington, en Londres.
Rafael Conde, el Titi
Rafael Conde, el Titi, nado en Talavera de la Reina (Toledo) en 1939 e finado en Valencia o 19 de agosto de 2002, foi un artista de variedades.
Traxectoria
Aos 19 anos chegou a Valencia, onde fixo a súa primeira actuación no teatro Alkazar e cidade onde viviría e de onde se sentiría ata a súa morte, no ano 2002, e que o considerou fillo adoptivo.
Algúns éxitos seus, como Libérate (canción que reivindicaba as liberdades homosexuais) ou Colorines fixérono pasar ao imaxinario colectivo da canción de variedades na Comunidade Valenciana e referencia de escenarios e festexos.
Galiasgar Kamal
Galiasgar Galiakbar ulı Kamaletdinov (Галиәсгар Галиәкбәр улы Камалетдинов) ou simplemente Galiasgar Kamal (Галиәсгар Камал), nado en Kazán o 6 de xaneiro de 1879 e finado na mesma cidade o 8 de xuño de 1933, foi un xornalista, escritor e dramaturgo tártaro.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de curtidores. Estudou nas madrasas Gosmania e Moxammadia entre 1889 e 1897. Asemade aprendeu a lingua rusa durante tres anos nunha escola municipal.
A primeira peza de Kamal foi Bәhetsez eget de 1898 que se publicou en 1900. En 1901 publicou o periódico Тәраккый e foi un dos organizadores da editorial Мәгариф. Participou activamente no grupo de teatro Säyyär, organizado en 1906, como un actor e un dramaturgo. A Revolución Rusa de 1905 marcouno fondamente, e inspirado nos seus eventos escribiu Berenche Teatr (1908) e Bаnкrот (1911). Esa época foi a de máxima creatividade e a máis recoñecida do autor. E dende os xornais Азат e Азат Xалык publicou artigos promovendo as ideas marxistas, editou tamén a revista satírica Яшен (1908-09), e traballou no xornal Йолдыз (1907-17). Despois da revolución de outubro escribiu poemas satíricos e colaborou nos xornais Эш e Кызыл байрак.
Como tradutor verteu ao tártaro Ревизор de Nikolai Gogol, Гроза de Alexandr Ostrovsky e На дне de Maxim Gorki.
Frauta irlandesa
miniatura|dereita|280px|[[Michael McGoldrick tocando unha frauta irlandesa no Festival Intercéltico de Lorient de 2013.]] A frauta irlandesa (chamada fliúít Gaelach en lingua irlandesa), tamén coñecida como frauta escocesa no contexto escocés, é unha frauta travesa de madeira empregada na música tradicional de Irlanda e de Escocia.
Aínda que se toca en tódolos condados de Irlanda, ten especial arraigo nos condados de Sligo, Leitrim e Roscommon.
Características
Trátase dunha frauta de sistema simple que cando se toca reproduce unha escala diátonica (Maior) a medida que se van destapando por orde os buracos de ton. Debido a que se constrúe de madeira, á súa característica embocadura e ao seu sistema simple, ten un timbre de seu que a diferenza moi ben da frauta travesa de concerto.
Game of Thrones
Game of Thrones é unha serie de televisión estadounidense de fantasía medieval creada para a canle HBO por David Benioff e D. B. Weiss. Está baseada na obra do autor George R. R. Martin A Song of Ice and Fire, unha serie de novelas de fantasía, a primeira das cales se chama A Game of Thrones. A serie ródase en Paint Hall Studios de Belfast, e en diversas localizacións en Irlanda do Norte, Malta, Croacia, Islandia, España, os Estados Unidos e Marrocos. A primeira tempada foi estreada nos Estados Unidos o 17 de abril de 2011, e rematou o 19 de maio de 2019 coa oitava tempada, que se estreou o 14 de abril de 2019.
A serie, ambientada nos continentes ficticios de Westeros e Essos ten varias liñas argumentais e un grande elenco, mais segue tres historias arco principais. A primeira é sobre o Trono de Ferro dos Sete Reinos, e conta a rede de alianzas e conflitos entre as dinastías nobres que loitan por reclamar o trono ou por manter a súa independencia. A segunda historia céntrase na derradeira descendente da dinastía real derrocada, que foi exiliada e desexa regresar ó trono. A terceira historia arco trata sobre Night's Watch, unha irmandade que defende os reinos dos salvaxes e das criaturas que habitan no norte.
Game of Thrones conseguiu un gran número de espectadores a través da HBO, e gañou tamén unha importante base de fans internacionais. Recibiu ademais moitos eloxios da crítica, particularmente polas actuacións, personaxes complexos, historia, ambientación e produción, malia que o seu frecuente uso de espidos e violencia (incluíndo violencia sexual) atraeu o criticismo. A serie gañou varios galardóns e nomeamentos, incluíndo 47 Premios Primetime Emmy, incluíndo Primetime Emmy á mellor serie dramática en 2015, 2016 e 2018, cinco nomeamentos ó Globo de Ouro á mellor serie-Drama (2012 e 2015–2018), tres nomeamentos ó Hugo á mellor representación dramática (2012–2014) e un ó Premio Peabody. Entre os membros do elenco, Peter Dinklage gañou tres Primetime Emmy ó mellor actor secundario - Serie dramática (2011, 2015 e 2018) e un Globo de Ouro ó mellor actor secundario de serie, miniserie ou telefilme (2012) polo seu papel de Tyrion Lannister. Lena Headey, Emilia Clarke, Kit Harington, Maisie Williams, Diana Rigg e Max von Sydow tamén recibiron nomeamentos ós Emmy polas súas interpretacións.
Ambientación
Game of Thrones segue de preto as tres tramas principais da serie de A Song of Ice and Fire. Ambientada nos Sete Reinos de Westeros, a serie narra as violentas loitas dinásticas entre as familias nobres dos reinos polo control do Trono de Ferro; ademais existen as ameazas adicionais da rexión do norte máis aló do muro de xeo, e Essos, a terra alén do mar angosto.
"The Sopranos na Terra Media" é como definiu David Benioff cunha brincadeira a Game of Thrones, refiríndose a súa trama de intriga nun ton escuro combinado cun escenario de fantasía. Nun estudo de 2012, a serie foi clasificada no segundo posto nunha lista de 40 series americanas recentes segundo as mortes por episodio, cunha media de 14.
Inspiracións e derivacións
As novelas e a súa adaptación teñen localizacións, personaxes e argumentos baseados en grande medida na historia de Europa. Unha das principais inspiracións no argumento das novelas foi a Guerra das dúas rosas inglesa (1455–85) entre as casas de Lancaster e York, que se corresponden coas casas Lannister e Stark. A meirande parte de Westeros, cos seus castelos e torneos de cabalaría, lembran á Europa occidental da Alta Idade Media. A personaxe de Cersei, por exemplo, lembra a Isabel de Francia (1292-1358), a "Loba de Francia". Ela e a súa familia, tal como foron descritos por Maurice Druon nas súas novelas históricas The Accursed Kings, inspiraron fondamente a Martin. A serie combina outros elementos como a Muralla de Hadrián (que é o Gran Muro de Martin), a caída do Imperio romano e a lenda da Atlántida (a antiga Valyria), o "lume grego" ("lume valyrio"), as sagas islandesas da era viquinga (os homes das "Illas do Ferro") e as hordas mongois (os Dothraki), así como elementos da Guerra dos Cen Anos (1337–1453) e do Renacemento italiano (c. 1400–1500). A gran popularidade da historia responde en parte á habilidade de Martin de mesturar eses elementos dispares nun conxunto harmonioso que semella crible, como unha historia alternativa á real.
Personaxes
miniatura|upright=0.7|[[Peter Dinklage (Tyrion Lannister) lidera o elenco principal dende a segunda tempada.]] Ó igual que as novelas que adapta, Game of Thrones conta cun extenso elenco, que se considera o meirande da televisión. Durante a produción da terceira tempada, foron acreditados 257 nomes. O seguinte resumo recolle a lista de personaxes de Game of Thrones que foron interpretados por actores acreditados como principais.
O vello amigo de Ned, o Rei Robert Baratheon (Mark Addy) está casado coa Raíña Cersei Lannister (Lena Headey), que ten ó seu irmán xemelgo, o "Matarreis" Ser Jaime Lannister (Nikolaj Coster-Waldau) como amante. Ela detesta ó seu irmán máis novo, o espelido anano Tyrion Lannister (Peter Dinklage), que conta coa súa amante Shae (Sibel Kekilli) e o mercenario Bronn (Jerome Flynn). O pai de Cersei é o rico Lord Tywin Lannister (Charles Dance), e o seu fillo máis vello, o cruel Joffrey (Jack Gleeson), é protexido polo seu guerreiro gardián Sandor "o Can" Clegane (Rory McCann).
Os conselleiros reais inclúen ó arteiro Mestre da Moeda, Lord Petyr "Maimiño" Baelish (Aidan Gillen) e ó eunuco espía Lord Varys (Conleth Hill). O irmán de Robert, Stannis Baratheon (Stephen Dillane) é aconsellado pola sacerdotisa estranxeira Melisandre (Carice van Houten) e o antigo contrabandista Ser Davos Seaworth (Liam Cunningham). A rica casa Tyrell está representada na corte pola ambiciosa Margaery Tyrell (Natalie Dormer).
Alén do Mar Angosto, os irmáns Viserys (Harry Lloyd) e Daenerys Targaryen (Emilia Clarke) – os nenos exiliados da dinastía derrotada por Robert Baratheon – intentan recuperar o seu trono lexítimo. Daenerys casou con Khal Drogo (Jason Momoa), o líder dos nómades Dothraki, e é vixiada polo cabaleiro exiliado Ser Jorah Mormont (Iain Glen).
Concepción e desenvolvemento
miniatura|D. B. Weiss e David Benioff son os creadores da serie, escritores da maioría dos episodios e directores dalgúns deles. miniatura|upright|George R. R. Martin, autor de A Song of Ice and Fire, é produtor executivo da serie e escribe un episodio por tempada. Segundo David Benioff e D. B. Weiss, a idea de adaptar as novelas de George R. R. Martin xurdiu en 2006, despois de que Benioff comezase a ler a primeira novela, A Game of Thrones. Chamou a Weiss para compartir o seu entusiasmo, e Weiss acabou o libro, de aproximadamente mil follas, en "quizais 36 horas". Presentaron con éxito o proxecto á HBO, e convenceron a Martin no transcurso dunha reunión de cinco horas nun restaurante de Santa Monica Boulevard. Benioff declarou que conseguiu o apoio de Martin pola resposta que recibiron á pregunta: "Quen é a nai de Jon Snow"
A serie comezou o desenvolvemento en xaneiro de 2007. HBO, despois de mercar os dereitos televisivos das novelas, contratou a Benioff e Weiss para escribir e producir a serie, que realizarían unha tempada por novela. Inicialmente, Benioff e Weiss escribirían tódolos episodios agás un por tempada, que Martin, que tamén se uniu ó proxecto como produtor executivo, sería o encargado de escribir. Jane Espenson e Bryan Cogman foron engadidos posteriormente para escribir cadanseu episodio na primeira tempada.
O primeiro e segundo bosquexo do guión piloto, escritos por Benioff e Weiss, foron presentados en agosto de 2007 e en xuño de 2008, respectivamente. Mentres que a HBO atopou ós dous bosquexos de seu gusto, o piloto non foi encargado ata novembro de 2008, xa que a folga de guionistas nos Estados Unidos (2007-2008) atrasou o proceso.
O orzamento de Game of Thrones foi comparado co de Rome. O episodio piloto custou entre 5 e 10 millóns de dólares, e o total da primeira tempada cifrouse entre 50 e 60 millóns de dólares. Na segunda tempada, a serie tivo un 15% de incremento de orzamento para poder gravar a "Guerra dos Cinco Reis", a guerra civil central na tempada.
Adaptación
En 2013, o produtor Frank Doelger declarou que "probablemente chegarán a sete tempadas". Benioff e Weiss dixeron que non querían material de recheo de Game of Thrones de xeito que agardarán a George R. R. Martin (a quen lle levou seis anos escribir unha entrega de A Song of Ice and Fire) para que remate as dúas últimas novelas. Coñecedores das liñas xerais de Martin e a intención do final de A Song of Ice and Fire, e conscientes de que estender Game of Thrones a dez tempadas acabaría co impulso do momento, consideran a posibilidade (mais non preferible) de que a serie remate antes de que a derradeira novela sexa publicada.
O 8 de abril de 2014, seis tempadas foron contratadas e cinco foron rodadas, adaptando as novelas cunha proporción de 0,8 minutos por páxina.
As tempadas 1 e 2 foron adaptadas a partir das dúas primeiras novelas. Para as tempadas seguintes, os creadores acordaron que Game of Thrones é unha adaptación de A Song of Ice and Fire como conxunto, máis que das novelas indiviualmente. Isto deulles a liberdade de mover eventos adiante e atrás no tempo axeitándoas do mellor xeito posible os requerimentos da adaptación.
As catro primeiras tempadas teñen cada unha dez episodios. A maioría dos episodios das dúas primeiras tempadas tiñan unha duración de 52 minutos, mentres que os da terceira estaban entre os 56 e os 57 minutos de duración.
Secuencia de apertura
A secuencia de apertura da serie foi creada polo estudio de produción Elastic for HBO. O director creativo Angus Wall e os seus colaboradores recibiron o Premio Primetime Emmy ó mellor deseño de títulos de crédito polo seu traballo na secuencia. Representa un mapa en tres dimensións do do mundo ficticio da serie, proxectado no interior dunha esfera, que está iluminado por un pequeno sol contido dentro dunha esfera armilar. A medida que a cámara se achega á superficie do mapa, vai amosando as localizacións nas que terá lugar o argumento do episodio, e ó tempo, mecanismos de reloxo erguen os edificios e outras estruturas do mapa. Mentres que a secuencia é acompañada polo tema principal, amósanse os nomes dos actores principais e dos creadores da serie. A secuencia remata logo dun minuto e medio cunhas cartelas que indican os escritores e o director do episodio.
Rodaxe
miniatura|A cidade de [[Dubrovnik é o escenario de King's Landing dende a segunda tempada.]] miniatura|O peirao de [[Ballintoy foi a localización de Lordsport nas Illas do Ferro.]] miniatura|A "[[Fiestra azul" de Malta foi o lugar onde se celebrou a voda Dothraki na primeira tempada.]] A fotografía da primeira tempada comezou o 26 de xullode 2010. A localización principal realizaouse nos Paint Hall Studios de Belfast, Irlanda do Norte. As escenas de exterior en Irlanda do Norte foron rodadas en Sandy Brae, nas Montañas de Mourne (standing in for Vaes Dothrak), Castle Ward (Winterfell), Saintfield Estates (o bosque sagrado de Winterfell), Fraga de Tollymore (escenas de exterior), Carncastle (o lugar da execución), Magheramorne (Castle Black) e Castelo de Shane (terreos do torneo). O castelo de Doune en Stirling, Escocia, foi usado no episodio piloto orixinal para as escenas de Winterfell. Os produtores consideraron nun comezo gravar a serie toda en Escocia, pero ó cabo escolleron Irlanda do Norte debido á dispoñibilidade do espazo do estudio.
As escenas da primeira tempada que representaban o sur foron tomadas en Malta, malia que a localización no episodio piloto fíxose en Marrocos. A cidade de Mdina foi usada para as escenas de King's Landing, e a rodaxe tamén se fixe en Forte Manoel (que represetou o Septo de Baelor), na Fiestra azul da illa de Gozo (a voda dothraki), e no Palacio de San Antón, Forte Ricasoli, Forte St Angelo e no mosteiro de St. Dominic (para as escenas da Fortaleza Vermella).
Na segunda tempada, as escenas do sur mudaron de Malta a Croacia, onde a cidade de Dubrovnik e os seus arredores cumpriron coas esixencias dunha cidade amurallada a carón do mar. A muralla de Dubrovnik e o Forte Lovrijenac foron usados para King's Landing e a Fortaleza Vermella. A illa de Lokrum, o Mosteiro de St. Dominic e a illa de Trogir, o Palacio do Reitor e o porto de Dubac a poucos quilómetros ó leste serviron de localizacións de Qarth. As escenas ó norte do Muro de Xeo, foron tomadas en Islandia en novembro de 2011, no glaciar Svínafellsjökull e preto de Smyrlabjörg e Vík en Höfðabrekkuheiði.
Para a terceira tempada, a produción volveu a Dubrovnik, en Croacia. As murallas, o Forte Lovrijenac e os seus arredores foron usados para King's Landing e a Fortaleza Vermella. Unha nova localización, o Arboretum de Trsteno, é o xardín que usan os Tyrell en King's Landing. A terceira tempada regresa a Marrocos (previamente usado no episodio piloto), incluíndo a cidade de Essaouira, para filmar as escenas de Daenerys en Essos. A produción empregou tres unidades de rodaxe simultáneas ("Dragón", "Lobo" e "Corvo"), seis equipos directivos, 257 actores e 703 membros de persoal. Unha das escenas contou cun oso vivo, Little Bart, e foi rodada nos Ánxeles.
A cuarta tempada regresou a Dubrovnik e incluíu novas localizacións en Croacia, como o Palacio de Diocleciano en Split, a Fortaleza de Klis no norte de Split, a canteira de Perun ó leste de Split, a montaña de Mosor e Baška Voda no sur. A rodaxe tomou 136 días, rematando o 21 de novembro de 2013.
A Barranca
O topónimo A Barranca pode facer referencia a dous lugares de Galicia:
Pina (filme)
Pina é un filme documental alemán de 2011 sobre a coreógrafa de danza contemporánea Pina Bausch. Foi dirixido por Wim Wenders. Estreouse fóra de competición na 61ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Durante a preparación do documental, Pina Bausch morreu inesperadamente. Wenders cancelou a produción do filme, mais outros bailaríns do Tanztheater Wuppertal convencérono de facer o filme de tódolos xeitos. Amosa os bailaríns que falan sobre Pina e realizan algunhas das súas pezas máis coñecidas no Tanztheater Wuppertal e en varias localizacións da cidade de Wuppertal.
Pina foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios e foi presentado tamén na categoría de mellor documental. En xaneiro de 2012, o filme foi escollido como un dos nove filmes da lista curta para o premio ó mellor filme en lingua non inglesa, mais finalmente non foi noemado. Si foi nomeado na categoría de mellor documental.
Fernando I, Duque de Bragança
Traxectoria
Acompañou a Afonso V en expedicións ao norte de África, con tanta gallardía que o soberano lle fixo a honra de elevar Braganza á categoría de cidade. Foi rexente do Reino en 1471, cando o rei partiu para a conquista de Arzila.
Casamento e descendencia
Casou en 1429 con Xoana de Castro, filla de Xoán de Castro, señor do Cadaval, e logo con Filipa de Melo. Tivo os seguintes descendentes:
Femme Fatale
Femme Fatale é o sétimo álbum de estudio da artista americana Britney Spears, que foi lanzado o 25 de marzo de 2011.
Ōno, Fukui
Ōno (大野市, おおのし, Ōno-shi) é un concello da prefectura de Fukui no Xapón. Está situado ao oeste da zona de Hokuriku na rexión de Chūbu e ao nordeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 872,30 km², a poboación é de 35.996 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 41,3 h/km².
O concello de Ōno limita cos concellos de Katsuyama, Fukui, Ikeda (que son da prefectura de Fukui); Takayama, Gujō, Seki, Motosu, Ibigawa (que son da prefectura de Gifu); e Hakusan (este último é da prefectura de Ishikawa).
ORS 4
ORS 4 (Octahedron Research Satellite 4 ou Octahedral Research Satellite 4), tamén denominado ERS 18, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
2005
Novembro
miniatura|M.ª Victoria Moreno.
ORS 4
Características
ORS 4 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial.
Os obxectivos principais de ORS 4 eran:
O satélite tiña forma de octaedro cunha distancia de 29,3 cm entre cada beira triangular e estabilizábase mediante xiro a 6 r.p.m. Cada unha das oito facetas triangulares estaba recuberta por 102 células solares que en conxunto producían unha potencia total de 4 vatios. A bordo levaba tres tubos Geiger, un contador de plástico de centeleo, un detector de silicio, un detector de barreira de superficie, un detector de ioduro de sodio blindado e un detector de ioduro de sodio rodeado por plástico de centeleo. A temperatura do satélite regulábase pasivamente e a posición do satélite respecto Sol determinábase mediante un sensor solar a bordo. O satélite deixou de transmitir o 3 de xuño de 1968 polo apagado do transmisor mediante un contador preprogramado. ORS 4 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.553 km de apoxeo e 8631 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 2840 minutos.
Unai Elorriaga
Unai Elorriaga López de Letona, nado en Bilbao o 14 de febreiro de 1973, é un escritor vasco.
Traxectoria
Naceu na cidade de Bilbao e criouse dende pequeno no barrio de Algorta, no municipio de Getxo, próximo a Bilbao. Licenciouse en Filoloxía vasca pola Universidade de Deusto, e adícase a escribir e traducir.
Foi profesor de Lingua e Literatura, corrector, tradutor e investigador traballando principalmente na editorial Edebé e a Fundación Labayru. 1 A súa primeira obra foi o ensaio Literatur ideia batzuk, editada por Labayru en 2001. Ese mesmo ano publicou o seu opera prima escrita en éuscaro, SPrako tranbia (Un tranvía en SP) por medio da editorial vasca Elkar, que lle  trouxo fama e prestixio como escritor, especialmente despois de que dita obra fose galardoada co Premio Nacional de Narrativa de España de 2002, converténdose Unai Elorriaga no segundo escritor en éuscaro en obter o devandito premio, despois de Bernardo Atxaga en 1989. Ese galardón deu a coñecer a Elorriaga máis aló do País Vasco e desde entón a editorial Alfaguara publicou todas as súas novelas traducidas ao castelán. O éxito obtido permitiu a Unai dedicarse á escrita de forma profesional ata que logrou praza de profesor en 2016. ​ Dous anos máis tarde, en 2003, publicou Van' t Hoffen ilea (O pelo de Van' t Hoff) grazas á bolsa Igartza que ofrecen a editorial Elkar e o Concello de Beasain. Vredaman foi o seguinte en 2005 ​ e está composto por catro relatos, un dos cales adaptou o propio Elorriaga como conto infantil co título Matxinsaltoen belarriak (As orellas dos saltóns) en 2006. Vredaman foi galardoado en 2010 co NEA International Literary Award, concedido polo goberno dos Estados Unidos, traducido como  Plants don' t drink cofee. ​ Londres kartoizkoa dá (Londres é de cartón) é o resultado de catro anos de traballo, editado en 2009, que ten como tema principal as características e complexidades das ditaduras. ​ En 2015, gañou o Premio Nacional da Crítica pola súa novela, Iazko hezurrak (Mapas e cans), e foi finalista, de novo, do Premio Nacional de Narrativa de España e do Premio de Literatura Euskadi. En 2016 foi finalista do Premio de Literatura Euskadi polo seu libro infantil 107 kiwi. O propio Elorriaga é o tradutor das súas obras ao castelán. As súas novelas foron traducidas a múltiples idiomas: italiano, inglés, galego, alemán, catalán, serbio, ruso e estoniano entre outros.
É colaborador en prensa escrita (El País, Deia, Euskaldunon Egunkaria, Berria...) ​e foi profesor e relator en universidades de todo o mundo: Oxford, Georgetown, Universidade do País Vasco, Universidade de Dublín, Universidade de Aberdeen, École Normale  Supérieure de Lyon...
A súa novela Un tranvía cara a SP foi levado ao cinema no 2008 polo director Aitzol Aramaio co título Un poco de Chocolate.
Afonso I, Duque de Braganza
Afonso I de Braganza, nado talvez en Veiras (Alentejo) en 1377 e finado en 1461, foi o 8.º conde de Barcelos, 2.º conde de Neiva e o 1.º Duque de Braganza. Foi fillo natural do rei Xoán I e de Inés Pires.
Traxectoria
O primitivo estado e patrimonio dos Braganza formouse con bens e terras que dotou á filla o condestábel Nuno Álvares Pereira (1360-1431) 7.° Conde de Barcelos. Foi o fundador da casa de Braganza. O señorío e o Ducado de Braganza solicitounos ao rexente Pedro, con motivo de breve reconciliación entre ambos, que llo concedeu no ano 1442. Os descendentes foron Duques de Guimarães o 23 de novembro de 1470 e de Barcelos o 5 de agosto de 1562.
Durante o reinado de Duarte tivo excelentes relacións co seu medio irmán, pero non o conseguiu demover da tráxica expedición a Tánxer. Despois da morte de Duarte e durante a rexencia da súa viúva dona Leonor e don Pedro, irmán do falecido rei, non foron boas as relacións entre Afonso e Pedro. En 1442 este obtivo do rexente o señorío e Ducado de Braganza. Era o terceiro Ducado de Portugal (os dous primeiros foron creados por Xoán I para os seus dous fillos: o de Coímbra a Pedro e o de Viseu para Henrique)
Casamento e descendencia
Casou en Leiria en 8 de novembro de 1401 con Brites ou Beatriz Pereira de Alvim (1380-1412) condesa de Barcelos e condesa de Arraiolos, filla única do condestábel Nuno Álvares Pereira e Leonor Alvim, morta en 1 de novembro de 1401, a herdeira da casa máis opulenta do reino. Dese casamento, tivo tres fillos:
En 1420, casou con Constanza de Noreña, filla de Afonso de Gijón e Noreña, fillo de Henrique II de Castela, pero non tivo fillos.
O seu neto en sexta xeración, Xoán II de Braganza, seria despois o rei Xoán IV de Portugal.
Caerleon
Caerleon (Caerllion en galés) é unha vila suburbana do sur de Gales, localizada no condado de Gwent á beira do río Usk e na periferia norte de Newport. Segundo o censo do 2001 tiña unha poboación de 8 708 habitantes. Tamén é un centro arqueolóxico de grande importancia, con vestixios dunha fortaleza romana ("Isca Augusta") e unha construción da Idade de Ferro.
Materia de Bretaña
Caerllion é descrito en Historia Regum Britanniæ de Geoffrey de Monmouth, como unha das cidades máis importantes da Bretaña. A narración vai dende a súa fundación polo rei Belinus até a designación como sede bispal en época de san Dubricius. Posteriormente, San David trasladará a sede á catedral de San David. Geoffrey de Monmouth foi quen situou alí a corte do Rei Artur. Foi Chrétien de Troyes quen introduciu o nome de Camelot nas lendas da Materia de Bretaña.
Carlos Abraira López
Carlos Abraira López, nado en Lugo o 13 de outubro de 1891 e finado en Madrid o 15 de maio de 1975, foi un notario e xurista galego.
Traxectoria
Fillo de José Abraira de la Tore e Inés López Díaz Vivero y Pardo. Foi vicepresidente da Juventud Jaimista de Lugo (1910). Foi notario de Bretoña (1917), Ribadavia (1925), O Barco de Valdeorras, El Molar (1930), e A Coruña
Vida persoal
Casou con María Isabel Bobillo Bobillo.
Baquerín de Campos
Baquerín de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 39 habitantes (INE 2012).
Sants
250px|thumb|Edificios na rúa de Sants. Sants é un barrio de Barcelona, situado na zona sur da cidade, no distrito de Sants-Montjuïc. Foi o núcleo principal do antigo municipio de Sants independente ata 1897, ao que lle daba nome, e que comprendía a zona central do actual distrito de Sants-Montjuïc excluíndo Montjuïc, el Poble Sec e Hostafrancs, que pertencían a Barcelona e a maior parte da Zona Franca que pertencía a L'Hospitalet.
O barrio é atravesado pola Ronda del Mig e polas vías do tren. No barrio atópase a estación ferroviaria de Barcelona-Sants, a máis importante da cidade. Ten un importante eixo comercial, coñecido como estrada de Sants, formado polas rúas da Creu Coberta, en Hostafrancs, e a rúa de Sants.
No século XIX, foi un barrio obreiro con varias fábricas téxtiles, entre outras hai que destacar as do Vapor Vell, convertida en biblioteca e escola en 2001, e a Espanya Industrial ou Vapor Nou, convertida en parque en 1983.
A festa maior celébrase cara o 24 de agosto, festividade de San Bartolomeu, patrón do barrio.
Illa Magdalena, Aysen, Chile
Illa Magdalena é unha illa na rexión de Aysén no sur de Chile. A illa atópase entre a Canle Moraleda e a Canle Puyuhuapi e pertence parcialmente ao Parque Nacional Illa Magdalena.
Esta grande illa esténdese ata a costa continental, da cal está dividida polas canles que acabamos de mencionar. Na súa parte central o volcán extinto Montalat elévase a unha altura de 1.660 m.. O cráter está cheo de neve en todo momento. Na costa oeste da illa atópase a enseada Pangal, que non é de utilidade para a navegación.
Perfect Blue
Perfect Blue (パーフェクトブルー) é un filme xaponés de animación do xénero de suspense psicolóxico dirixido por Satoshi Kon e escrito por Sadayuki Murai. Está baseado na novela Perfect Blue: Complete Metamorphosis (パーフェクト・ブルー　完全変態) de Yoshikazu Takeuchi.