cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dexter's Laboratory: Mandark's Lab?
Dexter's Laboratory: Mandark's Lab? é un videoxogo de acción e aventuras estreado o 2 de marzo de 2002 para a PlayStation de Sony. Está baseado na serie animada estadounidense Dexter's Laboratory, que se emitiu a través da canle Cartoon Network. No xogo, Mandark consegue acceso ó laboratorio secreto de Dexter coa intención de destruílo, e Dexter debe derrotar ó seu inimigo para recuperalo. Red Lemon Studios de Escocia desenvolveu o xogo para BAM! Entertainment, e foi estreada en público na Electronic Entertainment Expo (E3) de 2002. O xogo foi deseñado para xogadores de 8 a 14 anos de idade.
Vítor Silva
Vítor Emanuel Cruz da Silva, nado en Penafiel o 7 de xaneiro de 1984, é un futbolista portugués, que xoga de centrocampista no Lusitânia de Lourosa.
Traxectoria
O 5 de marzo de 2019 fichou polo Deportivo da Coruña até o remate da tempada 2018–19, tras estar uns días a proba no club branquiazul.
Crack the Skye
Crack the Skye é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Mastodon, editado o 24 de marzo do 2009 a través do selo Reprise Records. O disco estreouse no número 11 da lista Billboard 200, vendendo 41.000 copias na súa primeira semana. En Australia, o álbum estreouse no número 19. Ata setembro do ano 2010 vendeu só nos Estados Unidos ao redor das 200.000.
Segundo unha entrevista que aparece no DVD The Making of Crack the Skye, este álbum representa o elemento do éter, que está representado polas almas e espíritos de todas as cousas, un tema moi relacionado co contexto do disco. Como os elementos do lume, auga e terra xa foran representados nos primeiros tres álbums da banda, Remission, Leviathan e Blood Mountain, respectivamente, o aire é o único elemento clásico que aínda non foi representado nun traballo de Mastodon.
Crack the Skye foi elixido mellor disco do ano 2009 pola revista Metal Hammer
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mastodon agás "Crack the Skye" (letras adicionais de Scott Kelly).
Chacal de lombo negro
O chacal de lombo negro (Canis mesomelas) é un membro da familia canidae nativo de dúas áreas de África separadas por 900 km. Unha das rexións abrangue a parte sur do continente, incluíndo Suráfrica, Namibia, Botswana e Cimbabue. A outra área esténdese pola costa leste do continente, en Kenya, Somalia, Djibuti e Etiopía. A súa situación está clasificada pola IUCN como pouco preocupante, debido a súa ampla distribución e adaptabilidade, malia que é perseguido por ser un depredador e por portar o vector da rabia.
Galería de imaxes de Cambados
Galería de imaxes do concello de Cambados na provincia de Pontevedra.
Cefalea tensional
A cefalea tensional ou cefalalxia tensional, tamén denominada cefalea muscular ou vasomotora, é un tipo de cefalalxia continua, non pulsátil, na que o doente adoita referir unha dor opresiva, que envolta a parte alta da testa. A duración é variábel, entre uns poucos minutos e varios días e, polo xeral, non se acompaña doutros síntomas. A presenza doutras alteracións, alén da dor, fai pór en dúbida o diagnóstico. Malia que o tratamento máis idóneo é a eliminación do factor estresante, estes pacientes adoitan consultar ao neurólogo.
Causas
Habitualmente está orixinada por unha contracción continuada polos músculo da testa e do pescozo, producíndose unha isquemia no interior do músculo en contreto. Este tensión pode ser debida a unha postura corporal incorrecta, por exposición a situacións de estrés social ou psicolóxico, ou constituír unha reacción normal ao cansamento intenso. Adoito asóciase a:
Tratamento
As cefaleas episódicas de tipo tensional respostan polo xeral ben á medicación habitual, como son os AINEs (entre os que se demostrou que o máis útil é o ibuprofeno). Outras medicacións útiles inclúen a amitriptilina, a mirtazapina, os mecanismos de biofeedback e o valproato sódico (coma profilaxis ou prevención). Tamén se fixeron experimentos doutros tratamentos como agora a toxina botulínica ou a acupuntura.
Augusto Pérez Alberti
Augusto Pérez Alberti, nado en Tortosa o 18 de novembro de 1947, é un xeógrafo galego.
Traxectoria
miniatura|A Xeografía, [[Biblioteca Básica da Cultura Galega|BBdCG.]] Fillo de galegos, é catedrático de Xeografía da Universidade de Santiago de Compostela. Investiga sobre a xeomorfoloxía glacial e periglacial, a xeomorfoloxía costeira, a climatoloxía, a paleoclimatoloxía e a cartografía dixital. É membro da Asociación de Geógrafos Españoles e da Sociedad Española de Geomorfología, e foi fundador e primeiro presidente da Sociedade Galega de Xeografía. Foi premio Trasalba en 2002.
Obras
Selección:
Baltasar Kormákur
Traxectoria
Como actor é coñecido sobre todo por películas como Reykjavík-Rotterdam ou 101 Reykjavík e como director por algunha das súas última películas como Contraband.
A súa película Mýrin conseguiu o Globo de Cristal no Festival Internacional de Cine de Karlovy Vary en 2007, dita película está baseada na novela homónima escrita por Arnaldur Indriðason.
Navarroaragonés
O navarroaragonés foi unha lingua románica falada nunha parte grande da bacía do río Ebro durante a Idade Media. É a lingua da cal descende directamente a actual lingua aragonesa e da que quedan trazos en diverso grao, principalmente no castelán falado en Rioxa, Aragón e Navarra.
Ten a súa orixe no latín vulgar, cun posible substrato vasco. A lingua recibe, para o seu período medieval, a denominación entre os lingüistas actuais de navarroaragonés, por abranguer as linguas románicas relacionadas co aragonés medieval e co romance navarro, así como o rioxano precastelán. Ás veces, esta lingua é clasificada no grupo pirenaico-mozárabe.
Aeroporto de Saarbrücken
O aeroporto de Saarbrücken é un aeroporto internacional menor en Saarbrücken, a capital do estado alemán de Sarre. Conta con voos á principais cidades de Alemaña e a algúns destinos de vacacións no sur de Europa.
RSC Cronenberg
O Rollschuh-Club Cronenberg, máis coñecido como RSC Cronenberg, é un club deportivo do distrito de Cronenberg, en Wuppertal (Alemaña), adicado ao hóckey a patíns, a patinaxe artística e o hóckey liña. O club foi fundado o 7 de agosto de 1954 e conta tanto cunha sección masculina como feminina, ámbalas dúas un referente no hóckey a patíns de Alemaña.
Palmarés
Sección masculina de hóckey a patíns
Sección feminina de hóckey a patíns
Números E
Esta lista contén todos os aditivos para os alimentos permitidos pola UE. Dentro da lista menciónase o número E que os identifica.
Conservantes
Os conservantes teñen como función conservar o alimento intacto, ou ben alongar o proceso de descomposición.
Antioxidantes
Os antioxidantes son compostos que evitan que o alimento se deteriore ou ennegreza.
Potenciadores do sabor
Estes aditivos conseguen que os alimentos teñan máis sabor, por exemplo, o glutamato.
Adozantes
O sabor doce é moi importante na alimentación, pero hai persoas que non poden consumir certos axentes adozantes, por iso están as sacarinas, o aspartamo etc.
Ligazóns externas
E vielas Lista E Список пищевых добавок E100-E199
Mansur Al-Hallaj
Traxectoria
Naceu na cidade de Tur. O avó puido ser un zoroastrista. O seu pai viviu unha vida tranquila, e esta forma de vida interesou grandemente o Hallaj mozo, que desde os seus anos máis novos memorizaba o Alcorán, insatisfeito co ensino tradicional do Alcorán retirouse a unha vida ascética, frecuentou a mestres do sufismo como Sahl at-Tustari, 'Amr ibn 'Uthman al-Makki e Abu al-Qasim al-Junayd.
Predicador en Irán, a India e nas fronteiras da China, cando chegou a Bagdad fíxose sospeitoso tanto entre os sunitas como entre os xiítas polas súas ideas místicas e a súa influencia entre as masas. Acusado de participar na rebelión de Zajn, foi condenado a morte e cruficicado o 26 de marzo do 922.
Nación sen estado
As nacións sen estado son comunidades humanas que, aínda tendo as características culturais ou identitarias asociadas habitualmente cunha nación, non dispoñen dun estado propio, e, en moitos casos, non están recoñecidas oficialmente como comunidades diferenciadas. As nacións sen estado, polo tanto, están incluídas en estados onde a nación predominante é outra, ou repartidas entre diversos estados.
O recoñecemento oficial das nacións sen estado é moi variable. Nalgúns estados, fálase abertamente de nacións ou nacionalidades, ou tamén existen nacións que acadaron estruturas administrativas ou de goberno propias. Noutros estados, a diversidade nacional non é ben vista, e dende o estado propúgnase unha uniformidade nacional.
A definición de que é ou non unha nación sen estado é subxectiva. Ademais, a miúdo conviven nun mesmo territorio persoas con sentimentos nacionais moi diferentes. Noutros, determinar cal é o territorio exacto que corresponde a unha nación pode ser difícil. En xeral, as nacións sen estado cumpren, polo menos, algún dos tres criterios seguintes:
Lancaster Park
O Lancaster Park, antes coñecido como Jade Stadium e AMI Stadium, foi un recinto deportivo da cidade de Christchurch, na Illa Sur de Nova Zelandia, que se dedicou principalmente á práctica de rugby e crícket. Inaugurado en 1881, tiña capacidade para 38.628 espectadores. Era un dos estadios mais senlleiros dentro do mundo rugbístico, xa que acollía os encontros que disputaba como local o equipo dos Crusaders (o equipo máis laureado do mundo desde a profesionalización deste deporte en 1995), así como moitos encontros dos All Blacks, tanto amigables como do torneo Tri Nations. Neste estadio téñense disputado varias finais do torneo Super Rugby.
En 2011 estaba previsto que o estadio acollese varios dos encontros da Copa do Mundo de Rugby, pero en febreiro de 2011 un terremoto de 6'3 na escala de Richter sacudíu a cidade de Christchurch, deixando 145 persoas mortas e moitos danos na estrutura do estadio, facendo que fose imposible a disputa de calquera tipo de evento deportivo nel. Debido a isto, decidiuse finalmente derribar o recinto. 350px|miniatura|centro|Imaxe do AMI Stadium en xullo de 2011.
Linda Schele
Traxectoria
Naceu en Nashville, Tennessee. Graduouse na Universidade de Cincinnati en Educación e Artes en 1964, obtendo un posgrao en Arte en 1968. Casou con David Schele en 1968, e ese mesmo ano empezou a impartir clases de arte na Universidade do Sur de Alabama, onde permaneceu até 1980, logrando o nivel de profesor.
Carreira profesional
Fixo unha viaxe a México coa representación da Universidade para a que traballaba, acompañada do seu marido David Schele, a fin de fotografar a zona arqueolóxica de Palenque e os xacementos na península do Iucatán. Despois desa experiencia de 12 días, quedou impresionada pola arte e a civilización maias. Decidiu entón dedicarse a investigar dita cultura.
Co apoio de Merle Greene Robertson, Schele traballou co arqueólogo Peter Mathews para descifrar unha sección importante da lista de Señores (reis) de Palenque, presentando o resultado do seu esforzo en 1973 durante a Mesa Redonda de Palenque, que foi organizada por Robertson. O seu traballo estimulou a outros descubrimentos que se fixeron máis tarde por ela mesma e por outros especialistas.
Schele logrou entón, en 1975, unha asociación universitaria para continuar cos estudos sobre escritura precolombiana en Dumbarton Oaks en Washington, D.C enfocándose durante dous anos ó aspecto da orde das palabras nas inscricións maias.
Fundou o Obradoiro de xeróglifos maias en Texas en 1977, sendo aínda estudante. Vinte anos máis tarde o obradoiro expandiuse ó que se coñece agora como As Reunións Maias da Universidade de Texas, que inclúen anualmente a presentación de traballos de investigación sobre a civilización maia e un Foro sobre os xeróglifos e a escritura dos maias, especializado no tema que se converteu en referencia internacional de tales estudos.
Linda Schele alcanzou o doutoramento en estudos sobre Latinoamérica o ano 1980 na propia Universidade de Texas, onde continuou como profesora no departamento de Arte e Historia até a súa morte.
Schele incorporouse a un proxecto sobre o Copán xunto con outro maianista, David Stuart, Bárbara Fash, e Nikolai Grube para estudar os textos de tan importante cidade mesoamericana. Escribiu para este proxecto as Notas sobre Notes, que constitúe un informe integral en epigrafía e iconografía que foi difundido entre os estudosos do sitio e do tema.
Higashiōsaka
Higashiōsaka (東大阪市, ひがしおおさかし, Higashiōsaka-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó leste da prefectura, na zona da provincia histórica de Kawachi, ao centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 61,81 km² de superficie e unha poboación de 505.703 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 8.180 hab./km².
Linda Schele
Carreira profesional
Traballou tamén na cultura dos maias contemporáneos organizando obradoiros (13 deles) xunto con Nikolai Grube e Federico Fahsen, na escrita con glifos tanto en Guatemala como en México.
Higashiōsaka
O concello de Higashiōsaka limita cos concellos de Yao, Osaca, Daitō (da prefectura de Osaca); de Ikoma e Heguri (da prefectura de Nara).
Historia
A cidade de Higashiōsaka foi fundada pola fusión de 3 concellos de cidade de Fuse, de Kawachi e de Hiraoka no ano 1967.
Linda Schele
Falecemento
O 18 de abril de 1998, morreu de cancro no páncreas, á idade de 55 anos. Antes do seu pasamento, estabelecera na Universidade de Texas en Austin o Legado que leva o seu nome, sobre arte e escritura precolombianos, que ofrece axuda financeira para a Cátedra Linda e David Schele.
Tannhäuser
Tannhäuser foi un cabaleiro e poeta alemán morto no 1265 que, segundo as lendas alemás, fundou o Venusberg, o fogar subterréneo de Venus e durante un ano estivo alí dándolle culto. Tras arrependirse peregrinou a Roma, onde o papa Urbano IV lle dixo que era tan imposible concederlle o perdón como ver reverdecer a súa caxata de peregrino. Algunhas versións contan que, durante o seu camiño de volta, a súa caxata se cubriu de follas; outras, que se arrepentiu e foi a parar a Terra Santa, onde morreu. A lenda fíxoa famosa a ópera Tannhäuser de Richard Wagner.
L'Arboç
L'Arboç é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. É un pequeno municipio da comarca de Baix Penedès. Segundo datos de 2013, a súa poboación é de 5.517 habitantes.
Alcaracejos
Alcaracejos é un concello andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2005 tiña 1.472 habitantes. A súa extensión superficial é de 177 km² e ten unha densidade de 8,3 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 23' N, 4º 58' O. Atópase a 602 msnm e a 74 km da capital de provincia, Córdoba.
Situada ao norte da provincia de Córdoba, en pleno centro da comarca de Los Pedroches, limita con Dos Torres e Villaralto polo norte, con Añora polo leste, con Villanueva del Duque polo oeste, con Pozoblanco polo sueste e con Espiel polo suroeste.
Catedral do Porto
A Sé do Porto é a sé episcopal da diocese do Porto, en Portugal. Atópase no corazón do centro histórico da cidade e é un dos seus monumentos principais e máis antigos.
Historia e estilo
O inicio da súa construción data da primeira metade do século XII (despois da independencia de Galiza), e prolongouse até ao principio do século XIII. Ese primeiro edificio, en estilo románico, sufriu moitas alteracións ao longo dos séculos. Da época románica datan o carácter xeral da fachada coas torres e o belo rosetón, alén do corpo da igrexa de tres naves cuberto por bóveda de canón. A bóveda da nave central é sustentada por arcobotantes, sendo a Sé do Porto un dos primeiros edificios portugueses no que se utilizou ese elemento arquitectónico.
Na época gótica, arredor do ano 1333, construíuse a capela funeraria de João Gordo (Orde de S. Xoán de Malta), cabaleiro da Orde dos Hospitalarios e colaborador de Dinís de Portugal, sepultado nun túmulo con xacente. Tamén da época gótica data o claustro (séc XIV-XV), construído no reinado de Xoán I. Este rei casou con Filipa de Lancaster na Sé do Porto en 1387.
O exterior da Sé foi moi modificado na época barroca. Contra 1736, o arquitecto italiano Nicolau Nasoni engadiu unha bela galilea barroca á fachada lateral da sé. En 1772 construíuse un novo portal en substitución ao románico orixinal. As balaustradas e a cúpulas das torres tamén son barrocas.
Á esquerda da capela mor, atópase un magnífico altar de prata, construído na segunda metade do século XVII por varios artistas portugueses. Este foi salvo das tropas francesas en 1809 por medio dunha parede de xeso construída expresamente.
No século XVII a capela mor orixinal románica (dotada dun deambulatorio) foi substituída por unha maior en estilo barroco. O altar mor, construído entre 1727-1729, é unha importante obra do barroco xoanino, proxectado por Santos Pacheco e esculpido por Miguel Francisco da Silva. As pinturas murais da capela mor son de Nasoni. O transepto sur dá acceso aos claustros do século XIV e á Capela de San Vicente. Unha graciosa escalinata do século XVIII de Nasoni conduce aos pisos superiores, onde os paneis de azulexos exhiben a vida da Virxe e as Metamorfoses de Ovidio.
A Sé integra tres fermosos órganos. Un deles, no coro alto, marca en Portugal un período que dá inicio ao desenvolvemento organístico. Trátase dun instrumento do construtor Jann, o mesmo do órgano da igrexa da Lapa do Porto, ambos os dous promovidos polo esforzo e iniciativa do cóengo Ferreira dos Santos.
Permeabilidade magnética
miniatura|Comparación sinxela de permeabilidades para: ferromagnetos (μf), paramagnetos (μp), diamagnetos (μd) e o baleiro (μ0).
Ven dada pola relación entre a indución magnética existente e a intensidade do campo magnético que aparece no interior do material. O termo foi usado en setembro de 1885 por Oliver Heaviside. A magnitude recíproca da permeabilidade magnética é a reluctancia magnética.
En unidades do SI, a permeabilidade mídese en Henrios por metro (H/m ou H·m−1), ou Newtons por Amperios ó cadrado (N·A−2).
A magnitude así definida, o grao de magnetización dun material en resposta a un campo magnético, é a permeabilidade absoluta e represéntase polo símbolo (letra grega) μ:
onde B é a indución magnética (densidade de fluxo magnético) no material, e H a intensidade do campo magnético.
miniatura|Curva de magnetización para ferromagnetos (e ferrimagnetos) e a correspondente permeabilidade
Oksana Zabuzhko
Oksana Zabuzhko (en ucraíno, Оксана Стефанівна Забужко), nada en Lutsk o 16 de setembro de 1960, é unha escritora ucraína.
Estudou filosofía na Universidade de Kíiv onde se doutorou en estética en 1987. Impartiu clases na Universidade Estatal de Pensilvania en 1992 como escritora convidada, e de literatura ucraína en Harvard e Pittsburgh. Actualmente traballa no instituto filosófico Hryhori Skovoroda da Academia Nacional de Ciencias de Ucraína.
Poiana Fagului
Poiana Fagului (Bükkhavaspataka en húngaro) é unha localidade de Harghita, Transilvania, Romanía. Situada a 10 quilómetros da estrada nacional 12A ten 70 habitantes: 66 húngaros e 4 romaneses. Pola localidade pasan catro regatos:André-pataka, Barát-pataka, Kalócsás-pataka e Körösös-pataka.
Variador de frecuencia
miniatura|Pequena unidade de variación de frecuencia. Un variador de frecuencia (siglas VFD, do inglés: Variable Frequency Drive ou ben AFD Adjustable Frequency Drive) é un sistema para o control da velocidade rotacional dun motor de corrente alterna (AC) por medio do control da frecuencia de alimentación subministrada ao motor. Un variador de frecuencia é un caso especial dun variador de velocidade. Os variadores de frecuencia son tamén coñecidos como drivers de frecuencia axustable (AFD), drivers de CA, microdrivers ou inversores. Dado que o voltaxe é variado a vez que a frecuencia, ás veces son chamados drivers VVVF (variador de voltaxe variador de frecuencia).
Como funciona un variador de frecuencia?
Aliméntase o equipo cunha voltaxe de corrente alterna (CA), o equipo primeiro converte a CA en corrente directa (CD), por medio dunha ponte rectificadora (díodos ou SCR´s), este voltaxe é filtrado por un banco de capacitores interno, co fin de suavizar ó voltaxe rectificado e reducir a emisión de variacións no sinal; posteriormente na etapa de inversión, a cal está composta por transistor (IGBT), que encenden e apagan en determinada secuencia (enviando pulsos) para xerar unha forma de onda cadrada de voltaxe de CD a unha frecuencia constante, e o seu valor medio ten forma de onda senoidal da frecuencia que se aplica ao motor.
RPM = velocidade en revolucións por minuto
Silurus glanis
O Silurus glanis, chamado comunmente siluro ou siluro europeo,  é unha especie de peixes siluros de auga doce nativa da amplas áreas do centro, norte e sur de Europa, nas cuncas do mar Báltico, mar Negro e mar Caspio. Foi introducida na parte occidental de Europa para a pesca deportiva e agora encóntrase dende o Reino Unido ata ao leste de Casaquistán e a China e ao sur de Grecia e Turquía e no val do Ebro. É un peixe de auga doce sen escamas, recoñecible pola ancha e aplanada cabeza e gran boca. Pode vivir polo menos 50 anos e ten un sentido da audición moi bo que compensa a súa mala vista.
Variador de frecuencia
Como funciona un variador de frecuencia?
f = frecuencia de subministración CA (hertz)
Silurus glanis
Come peixes, vermes anélidos, gasterópodos, insectos e crustáceos; os máis grandes comen tamén ras, ratos, ratas, aves acuáticas como patos e ás veces son caníbales. Recentemente, viuse a individuos desta especie en ambientes fóra do seu hábitat normal impúlsandose fóra da auga para comer pombas. miniatura|Siluros europeos saíndo da auga para capturar pombas.
Variador de frecuencia
Como funciona un variador de frecuencia?
p = Número de polos
Silurus glanis
Hábitat
Vive en lagos grandes cálidos e ríos profundos de correntes lentas. Prefire permanecer en lugares protexidos como buratos nas ribeiras, baixo troncos mergullados etc. Come en augas abertas ou nos fondos.
Variador de frecuencia
Como funciona un variador de frecuencia?
As cantidades de polos máis frecuentemente utilizadas en motores síncronos ou en motores asíncronos son 2, 4, 6 e 8 polos que, seguindo a ecuación citada, resultarían en 3000 RPM, 1500 RPM, 1000 RPM e 750 RPM respectivamente para motores sincrónicos unicamente e a frecuencia de 50 Hz. Dependendo da situación xeográfica funciona en 50 Hz ou 60 Hz.
Silurus glanis
Características físicas
esquerda|miniatura|Un siluro europeo albino. A súa boca ten ringleiras de pequenos e numerosos dentes, dúas longas barbas na mandíbula superior e catro máis curtas na inferior. Ten unha longa aleta anal que se estende ata a aleta caudal, e unha pequena aleta dorsal aguda en posicición relativamente adiantada. Para cazar depende principalmente dos sentidos da audición e olfacto, e, aínda que os seus ollos teñen un tapetum lucidum, que lle proporciona vantaxe na visión nocturna, en contra da crenza popular teñen unha vista bastante mala. Coas súas aletas pectorais crea un remuíño para desorientar á súa vítima, á cal o predador succiona coa súa boca e traga enteira. A pel é moi limosa e a súa cor varía coa do ambiente onde vive. Nas augas claras o peixe ten unha cor negra, mentres que nas augas lamacentas adoita ter cor marrón verdosa. As partes inferiores son sempre de amarelas claras a brancas. Tamén existen espécimes albinos. Nada ondulando a súa longa cola muscular, de xeito similar ao que fan os crocodilos. Pode tamén nadar cara atrás.
Variador de frecuencia
Descrición do VFD
Un sistema de variador de frecuencia (VFD) consiste xeralmente nun motor de CA, un controlador e unha interface operadora.
Silurus glanis
Características físicas
dereita|miniatura|Na foto obsérvanse as reflexións do flash da cámara no tapetum lucidum dun siluro europeo.
Variador de frecuencia
Motor do VFD
O motor usado nun sistema VFD é normalmente un motor de indución trifásico. Algúns tipos de motores monofásicos poden ser igualmente usados, pero os motores de tres fases son normalmente preferidos. Varios tipos de motores síncronos ofrecen vantaxes nalgunhas situacións, pero os motores de indución son máis apropiados para a maioría de propósitos e son xeralmente a elección máis económica. Motores deseñados para traballar a velocidade fixa son usados habitualmente, pero a mellora dos deseños de motores estándar aumenta a fiabilidade e consegue mellor rendemento do VFD. (variador de frecuencia)
Silurus glanis
Características físicas
As femias producen ata 30.000 ovos por quilogramo de peso corporal. O macho vixía o niño ata que eclosionan as crías, o cal, dependendo da temperatura da auga, pode tardar de tres a dez días. Observouse que se o nivel da auga descende moito ou demasiado rápido o macho bótalle auga aos ovos para mantelos húmidos.
Variador de frecuencia
Controlador do VFD
O controlador do dispositivo de variación de frecuencia está formado por dispositivos de conversión electrónicos de estado sólido. O deseño habitual primeiro converte a enerxía de entrada CA en CC usando unha ponte rectificadora. A enerxía intermedia CC é convertida nun sinal quasi-senoidalde CA usando un circuíto inversor conmutado. O rectificador é usualmente unha ponte trifásica de díodos, pero tamén se usan rectificadores controlados. Debido a que a enerxía é convertida en continua, moitas unidades aceptan entradas tanto monofásicas como trifásicas (actuando como un convertedor de fase, un variador de velocidade). esquerda|miniatura|300px|Diagrama de Variador de frecuencia con Modulación de Ancho de Pulso ([[PWM).]] Tan pronto como apareceron os interruptores semicondutores foron introducidos nos Variadores de Frecuencia, eles foron aplicados para os inversores de todas as tensións que hai dispoñibles. Actualmente, os transistores bipolares de porta illada (IGBTs) son usados na maioría de circuítos inversores.
Silurus glanis
Tamaño
right|miniatura|Silurus glanis no río [[Syr Darya en Casaquistán, na área de Baikonur.]] miniatura|dereita
Variador de frecuencia
Protección do motor e variador
Exemplo: Valor de IN ; sobrecarga:
Freado
O freado do motor, consiste no descenso controlado da súa velocidade, reducindo a frecuencia aplicada. Establecese en unidades de tempo, tendo en conta que o par aplicado, sexa constante ou variable. Algúns casos de freado:
Silurus glanis
Tamaño
Non obstante, o tamaño máis común da maioría dos siluros europeos está entre 1,3 e 1,6 m; e normalmente os peixes maiores de 2 m son unha rareza. Cando chegan a medir 1,5 m poden pesar de 15 a 20 kg e con 2,2 m pesan uns 65 kg.
Só en circunstancias excepcionalmente boas para o peixe este pode pasar dos 2 m, pero hai récords de 2,49 m en Kiebingen, Alemaña, de 2,61 m. en Polonia, e incluso maiores en Francia, España (Ebro), Italia ou Grecia, onde este peixe foi liberado hai unhas décadas.
Dise que os espécimes extraordinariamente grandes poden atacar os humanos en raras circunstancias. Unha noticia publicada en Austria en 2009 menciona que un siluro intentou arrastrar por unha perna a un pescador preto de Györ, Hungría, cando este o capturou e agarrou, e só con grandes dificultades puido librarse.
Ecoloxía
Preocupa o impacto ecolóxico da introdución deste siluro nas súas áreas non nativas. Despois da introdución do siluro europeo en moitas zonas, o número de peixes autóctonos entran nun rápido e claro declive.
Especie invasora na Península Ibérica
Desde a súa introdución no encoro de Mequinenza no Ebro en 1974 espallouse a outras partes da cunca do Ebro, especialmente en afluentes como o Segre. Algunhas especies de barbos ibéricos (Barbus) que eran antes moi abondosas, agora case desapareceron na zona media do río. A ecoloxía do río tamén cambiou, xa que se produciu un maior crecemento da vexetación acuática, especialmente algas. Só os barbos de ríos de montaña, onde non chega o siluro, non se viron afectados. Tamén foi obxecto de introducións ilegais levadas a cabo por particulares noutros ríos, encoros e lagos da Península Ibérica. Na prensa publicouse a noticia da pesca dun siluro europeo de 2 metros de lonxitude no río Ebro ao seu paso pola cidade de Zaragoza o 5 de xuño de 2015, así como doutros no río Tietar ao seu paso pola provincia de Cáceres, onde se pescaron exemplares próximos aos 2 metros. Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha amenaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, aprobado por Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.
Como alimento e pesca deportiva
Só se adoita comer a carne dos espécimes novos. Ten bo sabor ata que o peixe pasa uns 15 kg, pero se son máis grandes son moi graxentos e non se recomenda o seu consumo. Normalmente péscase como deporte máis que para comer, procurando a captura de exemplares de trofeo grandes.
A pesca do siluro é moi popular e adoita ser espectacular. Dada a súa actividade nocturna, a pesca dá resultados notables entre as 20:00 e as 24:00 horas e entre as 03:00 e as 06:00 horas. Coñecido como o 'vasureiro' dos pantanos, o siluro é doadamente atraído pola carne alterada, o fígado de porco e os intestinos das aves, que son os máis utilizados como isco.
O anzó utilizado (simple ou triplo) debe ser grande e forte, en correspondencia coa propia boca do peixe. O siluro é atraído tamén polos tons baixos. Os pescadores do Danubio usan unha ferramenta de madeira, coñecida como clonk, golpeando con ela na auga e producindo un son similar ao que fai un pequeno peixe saltando na auga, unha ra ou unha ave.
Tamén se usan ondas de baixa frecuencia, de baixa intensidade, xa que teñen a propiedade de propagarse a través de longas distancias, obténdose resultados notables. O altofalante que se utiliza debe posuír un diámetro pequeno, pero que poida xerar sons de baixa frecuencia, e debe estar conectado a un xerador electrónico de baixa frecuencia (máximo 150 Hz).
A liña
A liña utilizada para a captura do siluro debe ser moi resistente. Para os grandes espécímenes utilízase liña trenzada de 0,4-0,6 mm ou máis; a cana debe ser resistente (de acción 100-300 g) e preferiblemente de dous tramos, e o carrete debe ser do tipo 'masivo' e moi robusto. Adoitan usarse liñas trenzadas de alta resistencia, xa que os siluros posúen unha dentadura cos dentes dirixidos cara a dentro e son tan pequenos que en vez de cortar, desgarran. Unha liña monofilamento, por moita resistencia e anchura que tivese, duraríalle moi pouco na boca, aínda que se a captura non é demasiado grande, pode sacarse o peixe sen problemas. Outra forma máis económica, xa que a liña trenzada é bastante máis cara que a típica de nailon, é colocarle á liña común uns 40 cm de fío de aceiro no extremo. Non fai falta preocuparse polo brillo ou a opacidade do fío de aceiro, xa que o siluro practicamente non ve, senón que se guía polos vibracións captadas polas súas barbas e outros sentidos.
Período de pesca
O período óptimo de pesca do siluro é a principios de verán e principios de outono, ata finais deste, e concéntrase especialmente no mes de xuño, no que se adoitan obter os mellores exemplares.
Variador de frecuencia
Freado
con pouca carga resistente a velocidade (detención sen carga resistente ou pouca inercia).
Sentido de xiro
O variador pode facer xirar o motor en ambos sentidos; inicialmente si se conecta a secuencia L1-L2-L3 en fase o motor, xirará a dereita; algúns variadores dispoñen de entradas por contacto (todo-nada) para seleccionar o sentido (STF = start fordward, STR = start reverse). Tamén pode facerse mediante programación, ou control externo, sexa por pulsadores, autómata, analóxico… etc. O cambio de sentido nunca será brusco, senón mediante ramplas de desaceleración, parada e aceleración controladas.
Instalación
Deben consultarse os manuais de instalación, para aloxalo en armarios, conectar mangueiras e cabreados etc. O fabricante, indica as opcións posibles de acordo a aplicación e tipo de variador, desde xogos de cables e terminais, a unidades externas de filtro, freado, ventilación, consola de programación, comunicacións… etc.
James Donaldson
Traxectoria
Xogou durante 4 tempadas cos Cougars da Universidade de Washington State, onde conseguiu os récords aínda vixentes de máis tapóns nun partido, con 8 ante Gonzaga en 1978, e máis tapóns nunha carreira, con 178.
Decide entón regresar a Europa, concretamente ao Iraklis Thessaloniki da liga grega. Ao ano seguinte asina con Philadelphia 76ers como axente libre, pero non chega a debutar, regresando de novo aos Jazz. Ao ano seguinte firma polo Caja San Fernando da Liga ACB, e nas súas dúas últimas tempadas como profesional, roldando xa os 40 anos de idade, xoga no Snai Montecatini italiano, o Breogán de Lugo e de novo no Iraklis BC grego. Tras catorce tempadas na NBA fixo 8,6 puntos e 7,8 rebotes por partido.
Dookie
Dookie é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 1 de febreiro de 1994 a través do selo Reprise Records. Foi a primeira colaboración do grupo co produtor Rob Cavallo e a súa estrea cunha gran discográfica. Dookie`` converteuse nun éxito comercial en todo o mundo, chegando ao número 2 da Billboard 200'' e entrando nas listas de sete países. O álbum impulsou a Green Day cara o gran público, e a comunidade punk rock dixo que a banda “se vendera”.
Dookie produciu cinco exitosos sinxelos: "Longview", a regravada "Welcome to Paradise", "Basket Case", "When I Come Around" e "She". No ano 2010 Dookie era o álbum máis vendido da banda, con 15 millóns de copias mercadas en todo o mundo. O disco gañou o Grammy ao mellor álbum de música alternativa en 1995. No ano 2003 a revista Rolling Stone situou a Dookie no número 193 da súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos, e en abril do ano 2016 a mesma publicación colocouno no posto 18 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Billie Joe Armstrong agás onde se indique, e toda a música composta por Green Day. "All by Myself" (letra de Tré Cool) - 5:46
Casa da Moeda de Singapur
A Casa da Moeda de Singapur (en inglés: The Singapore Mint; en chinés simplificado:  新加坡造币厂 ) é unha sociedade anónima de capital público de Singapur fundada en 1968, á que a Autoridade Monetaria de Singapur lle ten encomendada a produción da moeda circulante e conmemorativa do país.
Ademais, a Casa da Moeda de Singapur encárgase da cuñaxe de moedas conmemorativas e de investimento para outros países, así como da produción de medallas, condecoracións, agasallos e outros obxectos.
A Casa de Moeda de Singapur é unha filial da compañía pública Sembcorp Industries.
Historia
Logo da declaración de independencia de Singapur o 9 de agosto de 1965, a nova república precisaba un novo sistema monetario e un novo circulante, xa que ata ese momento utilizaba o dólar de Malaia e Borneo, unha moeda común emitida desde 1953 para a Federación Malaia e o Borneo británico. Neste contexto, en 1967 aprobouse a Lei da moeda, que creou un organismo (Board of Commissioners of Currency) encargado da emisión das novas moedas e dos novos billetes de Singapur.
Para tal efecto, en 1968 o ministro de Finanzas, Goh Keng Swe, creou a Casa da Moeda de Singapur, como un departamento da compañía Chartered Industries of Singapore, que se encargou da cuñaxe do novo circulante. En 1969, con motivo do 150 aniversario da fundación de Singapur, a nova ceca realizou a cuñaxe da súa primeira moeda conmemorativa.
Na década de 1970, a Casa da Moeda de Singapur constituíuse como unha sociedade anónima propiedade doutras compañías vinculadas ao Goberno. Neses anos comezou a compaxinar a produción do seu propio circulante coas cuñaxes para outros países, logo da primeira contratación, en 1972, para a fabricación de moedas de 50 centavos para Filipinas. Cara ao final da década, a ceca recibiu tamén encargas doutros países, como Samoa ou Nepal.
Nas décadas seguintes, a Casa da Moeda de Singapur converteuse nunha das cecas asiáticas máis avanzadas e acadou recoñecemento internacional non só na cuñaxe de moeda circulante senón na de moedas conmemorativas e de investimento en metais preciosos para diversos países, ademais de medallas, condecoracións militares, agasallos de prestixio e outros produtos. Neste período produciuse un gran pulo na internacionalización, con contratos para cuñaxe de Andorra, Bermudas, Brunei, as illas Cook, os EEUU, Fidxi, Israel, Macau, Malaisia, as illas Salomón, Suíza, Tokelau, Tonga e Uganda.
Premios acadados
Estes son algúns dos premios máis significativos dos acadados por moedas cuñadas pola Casa da Moeda de Singapur:
Premio Vreneli
Premio da Conferencia de Directores de Ceca
Os días do cometa
Os días do cometa é unha novela gráfica en branco e negro de Manolo López Poy e Miguel Fernández Vázquez, publicada en 2013 por Demo Editorial.
Trama
A acción está ambientada en Galiza en 1986, durante o paso do cometa Halley. Un grupo de amigos da infancia dunha vila do rural están inmersos no narcotráfico e nunha trama de prostitución. A raíz dunha débeda de xogo, un deles é asasinado.
Amiloplasto
dereita|miniatura|Amiloplastos nunha célula de pataca. miniatura|dereita|Tipos de plastos Os amiloplastos son un tipo de plastos non pigmentados que se atopa nalgunhas células vexetais. Estes orgánulos son responsables da fabricación e almacenamento de gránulos amidón, por medio da polimerización da glicosa orixinada na fotosíntese, que chega ao orgánulo procedente dos cloroplastos das partes verdes da planta. Os amiloplastos tamén hidrolizan este amidón de novo en azucre cando a planta precisa enerxía. Son moi abundantes os amiloplastos en tecidos de almacenamento como tubérculos, como é o caso da pataca, cotiledóns das sementes, endospermo de froitos, e en células dos meristemas e células da pilorriza ou caliptra da raíz asociadas co xeotropismo ou gravitropismo.
67P/Churyumov-Gerasimenko
Descubrimento
O cometa foi descuberto por Klim Ivanovych Churyumov, quen examinou unha fotografía que fora tomada por Svitlana Herasymenko o 11 de setembro de 1969 dende o Instituto Astrofísico de Alma-Ata, para amosa-lo cometa periódico 32P/Comas Solá. Churyumov atopou un cometa preto do bordo da tarxeta, pero asumiu que este era o Comas Solá.
Despois de volver ó seu instituto en Kíiv, Churyumov examinou tódalas placas fotográficas máis de preto. Aproximadamente un mes despois de que a fotografía fose tirada (22 de outubro), descubriu que o obxecto non podía se-lo Comas Solá, porque estaba case 1,8 graos fóra da posición esperada. Unha análise máis profunda xerou unha imaxe débil de Comas Solá na súa posición esperada na placa fotográfica, probando así que o outro obxecto era un cometa distinto.
Amiloplasto
Os amiloplastos son plastos do grupo dos leucoplastos (incoloros, sen pigmentos). Os plastos son un tipo especializado de orgánulos que posúen o seu propio xenoma e pénsase que descenden de cianobacterias, que estableceron unha relación de endosimbiose cunha célula eucariota.
67P/Churyumov-Gerasimenko
Observacións
miniatura|left| Ilustración en 3D do núcleo de Churyumov-Gerasimenko feito en base a observacións obtidas polo [[telescopio Hubble observacións. Usáronse harmónicos esféricos de baixa orde para fixar na medida do posible a forma do núcleo, alisando así calquera posible característica pequena.]] Coma preparación para a misión Rosetta, o Telescopio Espacial Hubble tomou fotos o día 12 de marzo de 2003, que foron analizadas en profundidade. Xerouse un modelo xeral en 3D e foron creadas imaxes xeradas por computadora. As aproximacións do satélite Rosetta permitiron tirar fotografías máis detalladas e comprobar que o núcleo do cometa tiña forma de "pato de goma".
Amiloplasto
A síntese e almacenamento de amidón tamén ten lugar, aínda que non de forma tan masiva, nos cloroplastos, un tipo de plasto pigmentado encargado de facer a fotosíntese. Os amiloplastos e os cloroplastos están moi relacionados, xa que os plastos poden transformarse uns noutros. Un exemplo deste tipo de conversións é a dos amiloplastos do tubérculo da pataca, que se poden transformar en cloroplastos (adquiren clorofila), cando as patacas están expostas á luz. Os amiloplastos poden orixinarse tamén directamente a partir dos proplastidios por medio do depósito de amidón no seu interior, ou por rediferenciación dos cloroplastos.
67P/Churyumov-Gerasimenko
Perturbacións orbitais
Os cometas son regularmente empurrados dunha órbita a outra cando se atopan nas proximidades de Xúpiter ou Saturno. Antes do ano 1959, o Churyumov-Gerasimenko tiña un perihelio de aproximadamente 2,7 UA. En febreiro de 1959 un achegamento á Xúpiter provocou que o seu perihelio fose movido cara a dentro, a preto de 1,3 UA, onde fica hoxe en día.
Amiloplasto
Os gránulos de amidón que se observan nos amiloplastos teñen forma moi variada, hainos esféricos, ovais, alongados con forma de fémur, e normalmente están formados por capas concéntricas depositadas arredor dun punto, o hilo, que pode ser céntrico (gramíneas e leguminosas) ou excéntrico (Solanum). Cando hai máis dun hilo fórmanse grans compostos (Avena, Oryza). O gran de amidón é un esferocristal que con luz polarizada mostra a figura da cruz de Malta; tínguese de azul-negro con compostos iodados.
Estatólitos: percepción da gravidade
Na pilorriza ou caliptra (un tecido protector situado na punta da raíz da planta) hai un conxunto especial de células, chamadas estatocitos. Dentro de cada estatocito hai certo tipo especial de amiloplastos, que están implicados na percepcion da gravidade por parte da planta, fenómeno chamado gravitropismo. Este tipo de amiloplastos especializados, chamados estatólitos, son máis densos ca o citoplasma e poden sedimentar de acordo coa dirección da forza de gravidade. Os estatólitos están enredados nunha malla de actina e pénsase que a súa sedimentación transmite o sinal gravitrópico activando canais mecanosensitivos, que son proteínas de membrana capaces de xerar un fluxo eléctrico ou iónico. O sinal gravitrópico causa entón a redistribución das correntes de auxina (hormona vexetal) na pilorriza ou caliptra e en toda a raíz no seu conxunto. O cambio nas concentracións de auxina conduce a un crecemento diferencial dos tecidos da raíz. En consecuencia, a raíz medra torcéndose seguindo a dirección do estímulo gravitatorio (xeotropismo positivo). Tamén se atoparon na capa endodérmica do talo das inflorescencias. A redistribución de auxina causa que o gromo creza na dirección oposta do estímulo gravitatorio (xeotropismo negativo do talo).
67P/Churyumov-Gerasimenko
Perturbacións orbitais
Rosetta detectou signos dun arco de choque en plena formación no cometa que explorou durante dous anos, o primeiro observado no Sistema Solar.
Manuel Rivas Caridad
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cambre e foi elixido alcalde.
Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop
Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado o 26 de marzo de 1996 a través do selo Atlantic Records. O álbum ten tres sinxelos que acadaron o número 1 na lista Mainstream Rock Tracks: "Big Bang Baby", "Lady Picture Show" e "Trippin' on a Hole in a Paper Heart". Con Tiny Music... Stone Temple Pilots afastouse do son grunge presente nos seus dous primeiros discos e incorporou unha ampla variedade de influencias.
Gran Premio de Portugal de 1989
O Gran Premio de Portugal de 1989 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 24 de setembro de 1989 no circuíto de Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 23º Gran Premio de Portugal e o sexto que tivo lugar en Estoril. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 308 quilómetros. Gañouna Gerhard Berger, pilotando un Ferrari, para lograr a súa primeira e única vitoria da tempada para Ferrari. Alain Prost terminou no segundo lugar no McLaren, reforzando as súas probabilidades de gañar o campionato despois de que o seu compañeiro de equipo e rival Ayrton Senna se retirara logo de verse implicado nunha colisión co piloto de Ferrari Nigel Mansell. Mansell acababa de ver a bandeira negra no momento do incidente por dar marcha atrás no box logo de superalo durante unha parada. O podio foi completouse con Stefan Johansson, que logrou o seu último podio e único de Onyx, e tamén os últimos puntos de ambos.
Durante a carreira, Pierluigi Martini no Minardi logrou liderar unha volta por única vez para ambos durante a súa estadía na Fórmula Un. Dez pilotos de dez equipos diferentes terminaron entre os dez primeiros na carreira, con Jonathan Palmer anotando o seu último punto no sexto lugar. A carreira tamén foi o 150º Gran Premio de Alain Prost, e o último de Enzo Coloni Racing Systems, Coloni, aínda que o intentou durante dúas tempadas máis sen lograr unha sóa precualificación.
Clasificación
Ayrton Senna logrou a súa décima pole position da tempada a seis décimas de segundo do Ferrari de Gerhard Berger. Alain Prost só puido marcar unha volta o suficientemente rápida como para quedar cuarto no seu McLaren, xa que Nigel Mansell eclipsou a súa cunha volta só unha centésima de segundo máis rápido, para comezar desde o terceiro lugar da grella. Pierluigi Martini fixo unha actuación impresionante para cualificar o seu Minardi no quinto lugar, aínda que sete décimas máis lento que Prost. O seu compañeiro de equipo, Luís Pérez-Sala, tamén o fixo ben para cualificar o coche en noveno lugar. Alex Caffi cualificou o seu Dallara en sétima posición, emparedado entre os Williams de Patrese e Boutsen, con Boutsen por diante. Martin Brundle completou os dez primeiros na cualificación, seguido polo seu compañeiro de equipo en Brabham Stefano Modena. O terceiro finalista Stefan Johansson cualificou o seu Onyx duodécimo na grella, malia ter que precalificar e o seu compañeiro de equipo non facelo.
Cousas da vida
O nome xenérico de Cousas da vida designa a obra de Castelao consistente nos debuxos que publicou a partir de 1924 nas portadas de Galicia. Diario de Vigo e, a partir de 1925, en Faro de Vigo. Cada debuxo ía acompañado dun breve texto a rodapé. Nuns casos era un comentario ou pensamento do autor ou do protagonista do debuxo, noutros un breve diálogo entre as figuras representadas.
Gran Premio de Portugal de 1989
Clasificación
O rendemento en cualificación dos Minardis, Dallaras e Brabhams mostrou o que a maioría no paddock de F1 xa sabía, que os pneumáticos cualificadores de Pirelli eran superiores aos de Goodyear cos tres equipos Utilizando os pneumáticos italianos. Con todo, mentres que Pirelli producira un caucho mellor para a cualificación, os Goodyears aínda eran uns pneumáticos superiores en carreira.