cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casandra
Adaptacións modernas
Na novela de Markus Sedwick The Foreshadowing, Alexandra, o personaxe principal, ten o don de ver o futuro, aínda que principalmente ve a morte e o sufrimento alleo. Ademais, ao crecer na Inglaterra da Primeira Guerra Mundial, o seu poder é temido e posto en dúbida. Na novela, ela le o mito de Casandra e dáse conta do paralelismo coa súa propia existencia.
En Age of Bronze: Sacrifice, de Eric Shanower, Casandra é violada na súa infancia por un malvado sacerdote que pretende ser un deus.
Na novela de Clemence McLearn Inside the Walls of Troy, Casandra ten unha grande amizade coa raíña Helena de Esparta cando chegou a Troia co príncipe Paris. Casandra odiaba a Helena con toda a súa alma, mais rendeuse á súa alegría e felicidade continua e converteuse na súa confidente. Ao final da historia, Casandra non é violada nin se vai con Agamenón. Simplemente queda coas súas irmás Políxena e Laódice no templo de Atenea. O resto da historia non se conta. miniatura|Representación de [[Michelangelo|Miguel Anxo da Sibila délfica, ás veces identificada con Casandra e como unha alusión do autor á Grecia clásica. (fresco na Capela Sixtina).]] Na literatura moderna, Casandra é a miúdo usada como modelo de traxedia e romance, e a miúdo simboliza o arquetipo de alguén cuxa visión profética é escurecida pola tolemia, convertendo as súas revelacións en contos ou afirmacións inconexas que non son comprendidas plenamente até que ocorre o vaticinado.
A «síndrome de Casandra» é un concepto ficticio usado para describir a quen cre que pode ver o futuro, mais non pode facer nada por evitalo. Por exemplo, na película Doce monos, a doutora Kathryn Railly investiga esta síndrome e a quen a sofren.
LM-700
miniatura|Un satélite Iridium, baseado no bus LM-700, en exposición. LM-700 (acrónimo de Lockheed Martin 700) é un bus construído pola empresa Lockheed Martin deseñado para satélites de comunicacións.
Casandra
Adaptacións modernas
O escritor arxentino Roberto Mateo, na súa novela La impronta de Casandra, toma a idea orixinal do mito e modifícaa dándolle outros matices; como exemplo, Apolo non só lle dá o poder de predicir o futuro senón que, a petición dela mesma, tamén recibe o don da inmortalidade, o don da palabra xusta e o desexo de converterse en protectora dos artistas da palabra. Con este xiro no mito orixinal, o autor desta novela consegue traer a Casandra até a época actual, xerándolle encontros a través da historia con escritores que nalgún momento da súa obra a mencionan; por este paseo histórico Casandra coñece, inflúe e ampara a Eurípides, Esquilo, Schiller e Rossetti, do mesmo xeito que ao personaxe central desta novela, a quen coñece en última instancia.
O grupo de metal gótico Theatre of Tragedy ten a Casandra como protagonista do primeiro tema do seu álbum Aégis.
O grupo de rock arxentino dos 70 Sui generis dedícalle un tema ao mito de Casandra titulado El tuerto y los ciegos. Charly García é o seu autor e figura por primeira vez no disco Pequeñas anécdotas sobre las instituciones, aparecido en 1974.
No ano 2007, o cantautor español Ismael Serrano compuxo unha canción chamada Casandra para o seu disco Sueños de un hombre despierto. Así mesmo, o compositor canario Pedro Guerra compuxo unha canción co mesmo título.
O grupo de power metal alemán Blind Guardian dedicoulle as cancións Under the ice, na que se narra a súa morte, e And then there was silence, onde se fala das visións de Casandra sobre a Guerra de Troia. Ambas as cancións inclúense no disco de 2002 A night at the Opera.
En 2013, a dramaturga mexicana Silvia Peláez escribe a súa obra teatral Visiones o el complejo de Casandra na que a protagonista é unha xornalista de televisión, ambientalista, que ten o poder de predicir eventos terríbeis mais que ninguén a toma en conta, ata que, presionada por subir o índice de audiencia do programa, realiza unha acción límite fronte ás cámaras. A autora fai un paralelismo entre o xefe da xornalista con Apolo, e o compañeiro de traballo, Ayante, con Áiax. Nunha primeira versión, a obra presentouse en lectura dramatizada no Teatro La Gruta del Centro Cultural Helénico en 2013.
Na serie de 2020 Cosmos: mundos posibles aparece relatado o mito de Casandra no episodio 1x12 Coming of Age In The Anthropocene.
Carmen Rivero Gallego
Carmen Rivero Gallego, nada en Laza o 18 de decembro de 1958, é unha mestra e escritora galega.
Den forsvundne fuldmægtig
Den forsvundne fuldmægtig é un filme dinamarqués de 1971 dirixido por Gert Fredholm. Estreouse na 22ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 44ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carmen Rivero Gallego
Traxectoria
Titulada en Traballo Social e Maxisterio, exerceu como profesora de primaria e como profesora de Xeografía e Historia na ensino secundario. O seu profesor de literatura foi Xesús Taboada Chivite. Colabora en varias revistas. No 2021 participou en “Latexos do rural”, facendo varios recitais en diferentes lugares da Vía da Prata.
Método exhaustivo
O método exhaustivo (methodus exhaustionibus ) é un método para atopar a área dunha forma inscribindo dentro dela unha secuencia de polígonos cuxas áreas converxen á área da figura que as contén. Se a secuencia é construída correctamente, a diferenza de área entre o n-ésimo polígono e a figura que a contén formará unha sucesión converxente a cero. Cando esta diferenza se fai arbitrariamente pequena, os posibles valores para a área da figura é "esgotada" sistematicamente polas áreas sucesivamente máis próximas dos membros da secuencia.
O método exhaustivo require unha forma de proba por contradición, tamén coñecida como reductio ad absurdum. Isto equivale a atopar a área dunha rexión comparándoa primeiro coa dunha segunda rexión (que "esgotará" a área a achar cando vaia aproximándose a ela arbitrariamente). A proba implica supor que a área buscada é máis grande que a segunda área, daquela próbase que esta afirmación é falsa, e entón supoñendo que a área buscada é menor que a segunda área, volve probarse que esta afirmación tamén é falsa.
Historia
dereita|miniatura|257x257px|Gregory de Sant Vincent. A idea orixinal data de finais do século V a.C. con Antifonte, a pesar de non estar claro se a entendía ben. A teoría estableceuse rigorosamente décadas máis tarde da man de Eudoxo de Cnido, quen a empregou para calcular áreas e volumes. Máis tarde foi redescuberta na China por Liu Hui no III a.C., quen a usou para achar a área dun círculo. O primeiro uso do termo é do 1647 por Gregory de Sant Vincent na Opus geometricum quadraturae circuli et sectionum.
O método exhaustivo é considerado o precursor dos métodos do cálculo. O desenvolvemento da xeometría analítica e especificamente o cálculo integral nos séculos XVII-XIX subsumiron o método de modo que se deixou de usar explicitamente. Unha importante aproximación alternativa foi o principio de Cavalier i, tamén denominado o método dos indivisibles, o cal finalmente derivou no cálculo infinitesimal de Roberval, Torricelli, Wallis, Leibniz e outros.
Euclides
Euclides utilizou o método exhaustivo para probar as seguinte seis proposicións no libro XII dos seus Elementos.
Proposición 2: Os círculos son entre si como os cadrados dos seus diámetros.
Proposición 5: As pirámides que están baixo a mesma altura e que teñen triángulos como bases son entre si como as súas bases.
Proposición 10: Todo cono é a terceira parte dun cilindro, do que ten a mesma base que el e igual altura.
Proposición 11: Os conos e cilindros que están baixo a mesma altura son entre si como as súas bases.
Proposición 18: As esferas están entre si en razón triplicada da dos seus respectivos diámetros.
Arquímedes
dereita|miniatura|300x300px|Archimedes Utilizou o método de exhaustión para calcular a área dentro dun círculo Arquímedes empregou o método exhaustivo para calcular a área dun círculo enchéndoo cun polígono dunha área cada vez maior e cun número maior de lados. O cociente formado pola área deste polígono dividido polo cadrado do raio do círculo aproxímase arbitrariamente a π cando o número de lados do polígono vai incrementando; próbase así que a área do círculo de raio r é π r2, onde π se define como a proporción da lonxitude da circunferencia e o diámetro (C/d) ou da área do círculo e o cadrado do seu raio (A/r²).
Tamén estableceu os límites 3 + 10/71 < π < 3 + 10/70, (dando un rango de 1/497) ao comparar o perímetro do círculo cos perímetros dos polígonos regulares inscrito e circunscrito de 96 lados.
Outros resultados obtidos co método exhaustivo son:
Mégara, Grecia
Mégara, (en Μέγαρα) é unha cidade nos arredores de Ática, Grecia, situada na costa do golfo de Egina, fronte á illa de Salamina. Esta illa pertenceu a Mégara en tempos pasados, antes de ser conquistada por Atenas.
Primeiros poboadores
Posiblemente o cidadán máis famoso de Mégara na antigüidade foi Byzas, o lendario fundador de Bizancio no século VII a.C. O poeta do século VI a.C. Theognis tamén veu de Mégara. A principios do século IV a.C., Euclides de Mégara fundou a escola de filosofía megariana que floreceu durante aproximadamente un século, famosa polo uso da lóxica e da dialéctica.
Tradición mítica
Segundo unha lenda foi fundada por Carro, fillo de Foroneo; Doce xeracións máis tarde chegaron de Exipto, Lelexe, heroe homónimo dos Lexios, sucedido polo seu fillo Clesón, e Pilas sucesivamente, e Escirón, que casou coa filla de Pandión, rei de Atenas. Niso, fillo de Pandión, disputou a Escirón a posesión de Mégara, e o árbitro, Éaco, asignouno a Atenas. A Niso sucedeuno Megareo, fillo de Poseidón, que casou con Iffinoe, filla de Niso e Abrota; Megareo foi sucedido polo seu fillo Alcatoo.
Outra lenda di que o rei Pandión II, expulsado de Atenas, foi a Mégara e casou coa filla de Pilas, a quen sucedeu. Na repartición do reino entre os seus fillos, Mégara quedou en mans do máis novo, Niso, e chamábase Nisea (Νίσα). Cando Minos atacou a Niso, Megareo veu de Beocia para axudalo, e foi enterrado na cidade; Niso foi derrotado e Minos ocupou a cidade e derrubou as murallas que foron restauradas por Alcatoo, fillo de Pélope, que veu de Elis, coa axuda de Apolo. Hiperión (chamado como o titán Hiperión), fillo de Agamenón, foi o último rei de Mégara e á súa morte instauráronse a república e a democracia.
Orixes, Grecia antiga
Mégara foi unha cidade dórica, probabelmente fundada polos dorios. Outra tradición indica que primitivamente os habitantes da rexión de Megaride vivían en aldeas e estaban divididos en cinco grupos: hereeos, pireos, megarios, cinosurianos e tripodiscios.
Durante os séculos VIII e VII a. C. viviu un período de esplendor comercial e cultural, chegando mesmo a fundar colonias na illa de Sicilia e en Oriente. Ao redor de 728 a. C. fundou a colonia de Megara Hiblea en Sicilia, en 712 a. C. Astacus en Bitinia, en 675 a. C. Cícico sobre a Proponte, en 674 a. C. Calcedonia e no 657 a. C. Bizancio.
Suponse que a comedia se inventou neste momento en Mégara.
As loitas das clases baixas polo poder na cidade levaron á tiranía de Teágenes, sogro de Cylon, representante dos pobres. Construíu un acueduto e fixo outros edificios; gobernou entre os anos 630 e 600 a. C. e máis tarde os demócratas e os aristócratas disputáronse o poder. Tamén houbo enfrontamentos con Ática pola illa de Salamina, que finalmente pasou a Atenas grazas a Solón.
Nas guerras persas, Mégara participou con vinte barcos na batalla de Artemisium e na batalla de Salamina. Un corpo do exército persa enviado contra o país foi rexeitado. Tres mil megarianos loitaron na batalla de Platea.
No século V a. C. rivalizaba con Atenas e Corinto. Mégara enfrontouse con Corinto polos límites entre ambos. Daquela, Mégara era aliada de Atenas, mentres que Corinto era aliada de Esparta (455 a. C. ) Nese século construíronse as murallas que a unían con Nisea. Os atenienses estableceron unha guarnición na cidade e tamén ocuparon Pegas, no golfo de Corinto. Dez anos despois, Mégara rebelouse contra Atenas e expulsou aos atenienses da cidade, pero mantiveron a Nisea e Pegas até o ano 445 a. C., cando pola tregua con Esparta entregaron estes cargos. Atenas aprobou decretos (chamados decretos megarianos) que excluían aos megarios dos seus mercados e portos. Isto afectou tanto a Mégara que esixiu con forza a guerra contra Atenas ao seu aliado Esparta e á Liga do Peloponeso. Na guerra do Peloponeso (431 a. c. - 404 a. C.), Mégara foi aliada de Esparta; despois da guerra comezou a decaer. Ao estalar a guerra, os atenienses invadiron Mégara e devastaron o territorio, mentres a frota bloqueaba o porto. Os sucesivos anos da guerra, os atenienses repetiron a súa incursión, e algúns anos dúas veces.
No 427 a. C. (quinto ano de guerra) Nicias tomou posesión da illa de Minoa, fronte a Mégara e o seu porto e instalou alí unha guarnición.
No oitavo ano da guerra (424 a. C.), o partido democrático de Mégara, que expulsara aos aristócratas refuxiados en Pegas, entrou en contacto con Atenas, á que ofreceu entregar a cidade. Os atenienses foron admitidos na cidade e o porto de Nisea foi ocupado despois de dous días, pero o espartano Brásidas avanzou polo Peloponeso e deu batalla aos atenienses ao lado de Mégara, e os atenienses, superados en número, retiráronse.
A aristocracia e a oligarquía conseguiron o poder. A guarnición ateniense nas murallas rendeuse ao cabo duns meses, pero aínda mantivo a Nisea e Minoa. A tregua do ano seguinte respectou estes cargos (421 a. C.). Mégara opúxose á Paz de Nicias, pero non entrou en ningunha alianza e despois de dous anos renovou a que tiña con Esparta. Os atenienses ocuparon o porto até o 409 a. c.
Despois, os datos da súa historia case desaparecen. Mégara era aliada de Esparta, pero mantivo a súa independencia, aínda que cun poder cada vez máis débil.
Alexandre Magno e Imperio Romano
Mégara reaparece nas crónicas pola época de Alexandre Magno, tras cuxa morte obedeceu a Antípatro e logo a Casandro. A guarnición desta foi expulsada por Demetrio Poliorcetes, quen proclamou a liberdade da cidade (307 a. C.). Estaba baixo a influencia dos reis macedonios, pero Arato foi obrigada a unirse á Liga Aquea.
Desnaturalización
O termo desnaturalización pode refereirse a:
Mégara, Grecia
Alexandre Magno e Imperio Romano
Durante a invasión celta no 279 a. C., Mégara enviou unha forza de 400 peltastas (infantes lixeiros) ás Termópilas. Durante a guerra de Cremónides, no 266 a.C., os megarios foron asediados polo rei macedonio Antígono Gonatas e conseguiron derrotar aos seus elefantes de guerra empregando porcos en chamas. A pesar deste éxito, os megarios tiveron que someterse aos macedonios.
Na guerra contra Roma entregouse aos romanos sen loitar. Posteriormente, aínda existía na época de Estrabón, e alí estableceuse unha colonia romana.
Unha tribo da cidade chamábase "os Adrianos" en honra de Adriano e da súa muller Sabina, e era adorada co nome de νέα Δημήτηρ; Adriano construíu alí un templo en honor de Apolo. Durante o Imperio Romano mantivo certa importancia.
Idade Media
No século V, as fortificacións foron reparadas por un oficial do emperador bizantino, Anastasio I, chamado Dióxenes. Durante os dous séculos seguintes foi saqueada repetidamente polos piratas do Mediterráneo.
Cultura
Mégara foi a sede dunha escola filosófica fundada por Euclides, un discípulo de Sócrates, cuxos membros eran chamados megarios ( Μεγαρικοί ).
O poeta Theognis tamén era de Mégara. Os habitantes de Mégara eran famosos pola súa xenerosidade na construción de edificios e templos. Xerome, en 409 escribe: «Hai un dito moi coñecido sobre os habitantes de Mégara," constrúen coma se vivisen para sempre; viven coma se fosen morrer mañá».
Xeografía
Está situado a 42 quilómetros ao O-NO de Atenas, enclavado entre dous outeiros e unido por unha estrada ao Peloponeso, o oeste de Grecia e Atenas. Está prevista a construción dunha liña ferroviaria de alta velocidade. Mégara é unha cidade que se sitúa na chaira de Megáride, onde se atopa a maior parte do concello. A agricultura era o sector dominante antes de que se comezasen a construír casas en Mégara nos anos 60 e 70. A tres km ao sur hai unha pequena comunidade que no norte a menos dun km da illa de Salamina, chamada Pachi. A poboación é pequena. Pachi é famosa polas súas tabernas de peixe e é visitada por xente de toda Grecia. Neos Peramos é a cidade veciña ao leste e Kakia Skala ao oeste. A zona tamén conta cun aeroporto militar no Ne-E. O sur da cidade está a baía de Mégara.
Descrición de Pausanias
miniatura| Restos da fonte de Teáxenes. Pausanias fai unha descrición detallada das tradicións e monumentos de Mégara, destacando:
Restos arqueolóxicos
Consérvanse aínda restos do acueduto e da fonte de Teáxenes, do século VII a.C. Por outra banda, no ano 2000 inaugurouse o Museo Arqueolóxico de Mégara, que alberga numerosos restos materiais das escavacións tanto de Mégara como dos arredores que van dende o século VIII a. C. ao século II d. c.
Trofoblasto
miniatura|Blastocisto coa [[masa celular interna e o trofoblasto. As denominacións na terminoloxía médica latina son: trophoblastus, massa cellularis externa.]]
Roystonea regia
Roystonea regia, coñecida como palma real, é unha especie de palma cuxa altura, elegancia e fácil cultivo convertérona nunha das árbores utilizadas como ornamental máis común no mundo.
Trofoblasto
En embrioloxía, o trofoblasto (do grego trephein, 'alimentar'; e blastos, 'xerminador') é o conxunto formado polas células que forman a capa externa do blastocisto, chamadas células trofoblásticas ou trofoblastos. Estas células aparecen catro días despois da fecundación en humanos. proporcionan nutrientes ao embrión e dan lugar a gran parte da placenta. Fórmanse durante a primeira etapa do embarazo e son as primeiras células en diferenciarse a partir do óvulo fertilizado para daren lugar a estruturas extraembrionais e non contribúen directamente á formación do embrión. Despois da gastrulación, o trofoblasto forma un conxunto xunto co ectoderma do embrión e denomínase trofoectoderma. Despois da primeira diferenciación, as células do embrión humano perden a súa totipotencia e xa non son células nai totipotentes porque non poden formar un trofoblasto, e son agora células nai pluripotentes.
Roystonea regia
É tamén o máis simbólico dos campos de Cuba, onde é recoñecida como a árbore nacional.
Trofoblasto
Estrutura
O trofoblasto prolifera e diferénciase en dúas capas de células aproximadamente aos seis días despois da fecundación nos humanos.
Función
Os trofoblastos son células especializadas da placenta que desempeñan un imporante papel na implantación do embrión e a interacción coa decidua do útero materno. O centro das vilosidades placentarias contén células mesenquimais e vasos sanguíneos placentarios que están directamente conectados coa circulación fetal a través do cordón umbilical. Esta parte central está rodeada por dúas capas de trofoblasto, o citotrofoblasto e o sincitiotrofoblasto. O citotrofoblasto é unha capa de células mononucleadas e ben individualizadas que se encontra baixo o sincitiotrofoblasto. O sincitiotrofoblasto está composto de células citotrofoblásticas fusionadas (é un sincitio) que despois forman unha capa que cobre a superfice placentaria. O sincitiotrofoblasto está en contacto directo co sangue materno que chega á superficie placentaria. Facilita o intercambio de nutrientes, residuos e gases entre os sistemas materno e fetal.
Roystonea regia
Etimoloxía
O epíteto específico, "regia", vén do latín rēgia e significa "real" (do Rei).
Trofoblasto
Función
Ademais, as células citotrofoblásticos nos extremos das vilosidades poden diferenciarse noutros tipos de células trofoblásticas do chamado trofoblasto extraviloso. As células trofoblásticas extravilosas crecen desde a placenta e penetran na decidua do útero. Este proceso é esencial non só para a adhesión física da placenta á nai, senón tamén para alterar a vascularización do útero. Esta alteración permite unha axeitada subministración de sangue ao feto en crecemento a medida que progresa o embarazo. Algunhas destas células trofoblásticas incluso substitúen as células endoteliais nas arterias espirais uterinas a medida que remodelan estes vasos formando condutos perforados que son independentes da vasoconstrición materna. Isto asegura que o feto reciba unha subministración estable de sangue, e a placenta non estea suxeita a flutuacións no nivel de oxíxeno que poderían causarlle danos.
Importancia clínica
A invasión dun tipo específico de trofoblasto (trofoblasto extraviloso) no útero materno é unha fase vital no establecemento do embarazo. Que o trofoblasto non consiga invadir o suficiente o útero é importante no desenvolvemento dalgúns casos de preeclampsia. A invasión demasiado profunda do trofoblasto pode causar condicións como a placenta accreta, placenta increta ou placenta percreta.
Roystonea regia
Características
[[Ficheiro:Climbing the royal palm.jpg|miniatura|Le Ieune Palmite Royal, 1674]] É unha árbore con tronco en estípite que adoita ter até uns 25 m de altura pero, nalgúns casos pode chegar até 40 m. O seu tronco é liso, de cor agrisada clara, e ten a aparencia dunha columna elegante, lixeriamente fusiforme, que engrosa lixeiramente a media altura, para logo volver a adelgazar. O diámetro do tronco pode alcanzar os 50 ou 60 cm. Ten un penacho terminal de follas que alcanzan até 6 m de longo. As follas teñen na súa base un pecíolo envaiñador moi grande e liso que envolve o tronco. As follas son pinnadas e os folíolos ou pinnas, moi numerosos, bífidos no ápice e de cor verde escura e brillantes. A inflorescencia é en espádice ramificado en dúas ou tres veces consecutivas e ábrese, envolta nunha espata da súa mesma lonxitude, debaixo da base da pinna da folla máis vella. As florres son sésiles, lanceoladas, con 5 tépalos externos e 5 internos; os internos na flor feminina son valvares. Os estames, son de 6 a 9. O ovario ten tres cavidades e está rodeado por unha cúpula de ses dentes. Os estigmas son tres, sésiles. O froito é unha baga lixeramente alongada, duns 10 mm de longo, e uns 9 mm de ancho, de cor violácea, e contén só unha semente.
Trofoblasto
Importancia clínica
A enfermidade trofoblástica xestacional é un tipo de tumor asociado ao embarazo, orixinado polas células trofoblásticas e cun crecemento excesivo do tecido placentario. Un tipo é a mola hidatiforme, que na maioría dos casos é benigno.
Roystonea regia
Distribución e hábitat
Hoxe en día está plantada en todos os países da zona intertropical e, en varias rexións, se asilvestrou (ver mapa de distribución. ).
Trofoblasto
Importancia clínica
O coriocarcinoma é un tumor trofoblástico que se forma no útero a partir de células vilosas.
Roystonea regia
Distribución e hábitat
Encóntrase nas chairas cultivadas cubanas como principal remanente dos bosques semicaducos que eran a vexetación predominante en Cuba, e tamén crece en terreos montañosos fértiles e húmidos, sendo ás veces máis abundante na vexetación secundaria.
Trofoblasto
Importancia clínica
As células nai trofoblásticas son células que poden rexenerarse e son similares ás células nais embrionarias porque se orixinan desde o principio da formación do trofoblasto. Na placenta, estas células nais poden diferenciarse en calquera célula trofoblástica porque son pluripotentes.
Roystonea regia
Distribución e hábitat
Ao igual que noutros países americanos, a maioría destas árbores adoita plantarse nos campos de azucre ao longo dos camiños interiores para delimitar leiras e servir de orientación por ser fáciles de distinguir a distancia.
Usos
A palma real ten moitos usos, ademais do seu popular cultivo en xardinaría. O tronco subministra táboas para os "bohíos" ou casas campesiñas. As grandes follas ou "pencas" coñecidas como "guano" serven para tellar casas. Coas espatas florais fanse "catauros", que son como cestas non tecidas. As vaíñas foliares ou "yaguas" serven para envolver as follas curadas do tabaco, e antes tamén eran moi usadas para facer as paredes dos bohíos. As súas flores son unha importante fonte de alimento para as abellas. O seu froito, o "palmiche"", pendura moi abundantemente en acios e brindan excelente alimento para porcos. Os acios xa secos son útiles como vasoiras rústicas. As puntas tenras das follas poden servir como alimento chamado en Cuba "palmito". A floración e fructificación ocorre ao longo de todo o ano e cada palma pode dar de 2 a 8 acios de palmiche de polo menos 23 kg (e poden ser de até 92 kg) cada un ao ano. O palmiche pode ser fonte de aceite para fabricar xabón.
Quino Salvo
Joaquín "Quino" Salvo Pastor, nado en Vigo o 31 de marzo de 1958 e finado no mesmo lugar o 8 de xuño de 2016, foi un xogador e adestrador galego de baloncesto, que xogou quince tempadas en diferentes competicións nacionais, incluída a Liga Española e a ACB Con 1,91 metros de altura, xogaba na posición de ala.
Xogador
Chegou aos 20 anos ao Helios Skol Zaragoza, despois de ter sido internacional coa selección española júnior, conseguindo a medalla de bronce no Campionato europeo de baloncesto de 1976 celebrado en Santiago de Compostela. Co Zaragoza xogou na Segunda División española, ascendendo o ano seguinte á Primeira División, a máxima categoría antes da creación da liga ACB. Alí xogou 4 tempadas e en 1983 marchou para xogar no Llíria de Primeira B.
Volveu á máxima categoría en 1984 asinando polo Foro Filatélico de Valladolid, xa na ACB. Na súa primeira tempada co equipo, fixo unha media de 11,7 puntos e 2,4 rebotes por partido. Xogou catro tempadas máis para o equipo pucelano, sendo a súa mellor a tempada 1986-87, na que acabou cunha media de 14,5 puntos e 1,5 rebotes.
En 1989 fichou polo Atlético de Madrid, xogando unha tempada na Primeira División, e regresando na seguinte á ACB, da man do Caja San Fernando, onde na súa primeira tempada, e xa con 32 anos, fixo unha media de 9,2 puntos e 1,6 rebotes por partido. Xogou unha tempada máis no equipo sevillano, e rematou a súa carreira como xogador tras unha derradeira tempada no Askatuak.
En total contabilizou 239 partidos de ACB, cunha media de 9,8 puntos e 29 minutos.
Adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador cando aínda era xogador do Helios Skol Zaragoza, levando o equipo infnatil do club Boscos de Zaragoza e, máis tarde, o cadete da entidade. Pero a súa carreira profesional comezou no CB Cidade de Huelva en 1993, un ano antes de asinar co Cantabria Lobos, equipo co que ascendeu á liga LEB en 1995, e á ACB ano seguinte, e co que gañou a Copa Princesa de Asturias de 1997.
En agosto de 2008 regresou ao Cantabria Lobos, ascendendo o equipo á LEB Prata. En 2009 fichou como adestrador do Marín Peixegalego da liga EBA, dirixindo o conxunto galego ata 2012.
Trofeo Memorial Quino Salvo
Dende setembro de 2016 celébrase no pavillón das Travesas de Vigo o Trofeo Memorial Quino Salvo, unha competición amigable de baloncesto a partido único que enfronta anualmente a dous clubs da Liga ACB.
Río Pedroso
O topónimo galego Río Pedroso pode referirse a:
Melisa Macía Domínguez
Melisa Macía Domínguez, nada en Vilariño de Conso, é unha política galega, alcaldesa do seu municipio natal polo Partido Popular desde o ano 2017.
Traxectoria
Macía, que ocupaba o cargo de primeira tenente de alcalde, pasou a ser alcaldesa logo de que o 20 de xullo de 2017 o anterior alcalde, Ventura Sierra, presentase a súa renuncia ao pleno do concello tras ser condenado a sete anos de inhabilitación para cargo público.
Pedro II de Alençon
Pedro II de Alençon (Pedro II de Valois, conde de Alençon), nado en 1340 e finado en Argentan o 20 de setembro de 1404, foi conde de Alençon, Perche e Porhoët, fillo de Carlos II de Alençon, conde de Alençon e Perche, e María de La Cerda.
Traxectoria
Pedro II naceu en 1340, sendo o segundo fillo de Carlos II de Alençon, conde de Alençon e Perche, e de María de la Cerda.
Armado cabaleiro en 1350, foi un dos reféns enviados a Inglaterra en 1360 a cambio do rei Xoán II de Francia, preso en Poitiers en 1356. Non volveu a Francia ata 1370. No mesmo ano, mercou o feudo de Châteauneuf-en-Thymerais a Roberto de Pont-Audemer.
Alistouse ás ordes do duque Xoán I de Berry e loitou en Aquitania co seu segundo irmán Roberto, contra os ingleses; tomaron Limoges, pero fracasaron ante Usson (1371). Despois loitou en Bretaña con Du Guesclin, e foi ferido durante o asalto a Hennebont (actual Morbihan).
Uns anos despois, en 1388, acompañou a Carlos VI de Francia nunha expedición contra Guillerme VI, duque de Gelderland e Juliers.
Morreu en Argentan o 20 de setembro de 1404, sendo enterrado na cartuxa do Val de Deus, en Feings.
Matrimonio e descendencia
Casou o 10 de outubro de 1371 con María Chamaillard (ca. 1345 - Argentan, 18 de novembro de 1425), vizcondesa de Beaumont-au-Maine, Fresnay e Sainte-Suzanne, filla de Guillerme Chamaillard, señor de Anthenaise (arredor de 1320 - 1391) e María de Beaumont-Brienne (arredor de 1325 - 1372), ela mesma vizcondesa de Beaumont-au-Maine, Fresnay e Sainte-Suzanne, herdeira da familia Beaumont. Tiveron 8 fillos:
Tamén tivo un fillo ilexítimo:
MØU
Javier Mourón Figueroa, nado en Ordes, é un artista multidisciplinar (ilustración, muralismo e rap) galego coñecido co nome artístico de MØU.
Traxectoria
Xunto a Sokram é un gran impulsor do panorama artístico urbano galego, destacando por ser o organizador e coordinador dos festivais de arte urbana DesOrdes Creativas de Ordes e do RexeneraFest de Carballo, entre outros.
Fabijan Abrantovič
Fabijan Janavič Abrantovič (en Фабіян Янавіч Абрантовіч), nado o 14 de setembro de 1884 en Vieraskava (uezd de Novogrudok, gobernación de Minsk, Imperio Ruso) e finado o 2 de xaneiro de 1946 en Moscova (RSFS de Rusia), foi un eclesiástico greco-católico belaruso, relixioso mariano, exarca apostólico de Harbin.
Traxectoria
Fabijan Abrantovič naceu nunha familia de granxeiros o 14 de setembro de 1884 na aldea de Vieraskava, no uezd de Novogrudok, entón parte da gobernación de Minsk do Imperio Ruso, e hoxe no distrito de Navahrudak de Belarús.
O 31 de maio de 1928 foi nomeado exarca apostólico de Harbin polo papa Pío XI, cargo que exerceu até 1939. Arrestado en 1939, foi condenado o 23 de setembro de 1942 a dez anos de traballos forzados. Finou na prisión de Butyrka o 2 de xaneiro de 1946.
A Lama, Espasantes, Pantón
A Lama é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Pedrouso
O topónimo galego Pedrouso pode referirse a:
A Lama do Río, Espasantes, Pantón
A Lama do Río é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Nervo
Cristopher Machado Ibáñez, nado en Caracas no 1988, é un rapeiro galego coñecido polo seu nome artístico Nervo. É a voz principal da banda Rebeliom do Inframundo e foi antigo membro de Track Asedio xunto a Duke Sam.
Traxectoria
Aínda que naceu en Venezuela e pasou parte da adolescencia no municipio de Ponteareas, considérase un vigués da parroquia de Teis. El e os compañeiros da banda comezaron a rapear nuns bloques a medio facer en Ponteareas, lugar que chamaban o "inframundo". En 2005 forma a banda xunto aos demais integrantes.
A Ponte da Rocha, Conxo, Santiago de Compostela
A Ponte da Rocha é un lugar da parroquia de Conxo, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Clangor
Neste lugar atopábase a discoteca Clangor, aberta na década de 1980. O 11 de outubro de 1990 o Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive cometeu un atentado con bomba contra a discoteca. Os terroristas alegaron que a sala era un centro de narcotráfico. No atentado morreron tres persoas: unha estudante, Mercedes Domínguez Rodríguez, que estaba na discoteca e os dous terroristas, Xosé Ignacio Villar Regueiro e Dolores Castro Lama. Resultaron feridas 49 persoas, algunhas delas de gravidade. Segundo os terroristas, os explosivos deberían estourar ao remate da noite, cando a discoteca estivese pechada, mais a acción dos altofalantes provocou a súa detonación anticipada.
José Ramón Castro Frade
José Ramón Castro Frade, nado en Silleda en 1952, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Xermánica. É técino de empresas turísticas e guía de turismo de Galicia. Traballou durante quince anos na Semana Verde de Galicia, na que foi tesoureiro, vicepresidente, e director de Turisport. Foi profesor do Colexio María Inmaculada de Silleda e profesor de español para estranxeiros no Instituto Cervantes. Na súa mocidade foi un dos promotores da revista Xuventude.
Vida persoal
Casou con Gloria Neira Rodríguez, é pai de Miguel, Abraham e Ramón Castro Neira.
Meinrado de Einsiedeln
Meinrado de Einsiedeln, ou tamén Meginrado, nado en Rottenburg am Neckar en data descoñecida e finado en Einsiedeln o 21 de xaneiro de 861, foi un monxe cristián alemán, eremita beneditino, morto en Einsiedeln é venerado como santo pola Igrexa Católica.
Haxiografía
Naceu a finais do século VIII nunha familia campesiña preto da actual Rottenburg am Neckar en Alemaña, no Sülchgau. As haxiografías relatan que entrou no mosteiro beneditino de Reichenau no lago de Constanza, onde se converteu en sacerdote. Despois de traballar como mestre preto de Zúric, ao redor do ano 830, pediu aos seus superiores que puidesen retirarse á vida de eremita nun bosque próximo. A poboación local admirábao pola súa vida ascética e pronto se fixo famoso na comarca. De aí a decisión de afastarse máis dos lugares habitados. Escolleu un bosque preto da actual Einsiedeln, onde viviu uns vinte e cinco anos, até a súa morte. esquerda|miniatura| Capela de San Meinrado no paso Etzelpass preto de Einsiedeln.
Lenda
A abadía de Saint Meinrad, fundada en 1854 en Kentucky polos beneditinos de Einsiedeln e arcabadía da Congregación Beneditina Helveto-Americana, leva o seu nome.
Unha vez pensouse que era membro da liñaxe dos Hohenzollern e que, polo tanto, viña de Sülchgau.
Piligrimai
Piligrimai é un filme lituano de 2021 dirixido por Laurynas Bareiša. Foi escollido como candidato de Lituania para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Blanco en blanco
Blanco en blanco é un filme hispano-chileno de 2019 dirixido por Théo Court. O filme trata sobre o xenocidio selk'nam que tivo lugar no arquipélago de Terra de Fogo nas décadas finais do século XIX.
Estreouse na sección "Horizons" da 76ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. No Festival de Venecia, Théo Court gañou o premio ao mellor director. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A historia desenvólvese no arquipélago de Terra de Fogo, unha rexión situada no sur da Arxentina e Chile, durante a segunda metade do século XIX. A Sociedade Explotadora de Terra de Fogo (SETF) desexa sacar proveito desas terras para pastos de gando e enfróntase ás comunidades indíxenas da zona, sendo a máis coñecida a dos selk'nam, no chamado como xenocidio selk'nam.
A Lama, Siós, Pantón
A Lama é un lugar da parroquia de Siós no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
As Laxes, Espasantes, Pantón
As Laxes é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dólar Peace
O dólar Peace ou dólar da paz é unha moeda con valor facial dun dólar estadounidense cuñada entre 1921 e 1928, e novamente en 1934 e 1935, pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, en conmemoración da paz acadada logo da primeira guerra mundial.
O deseño deste dólar, obra de Anthony de Francisci, foi o resultado dun concurso para achar un símbolo emblemático da paz. O seu anverso representa a cabeza de perfil da personificación da Liberdade, e o reverso amosa unha aguia calva en repouso agarrando unha póla de oliveira, coa palabra PEACE ("Paz") no exergo. Foi a derradeira moeda de prata dos Estados Unidos posta en circulación.
Coa aprobación da Lei Pittman en 1918, a US Mint estaba obrigada a cuñar millóns de dólares de prata e comezou a facelo en 1921 utilizando para iso o antigo deseño do dólar Morgan. Os numismáticos comezaron a facer presión na Casa da Moeda para que emitise unha nova moeda en conmemoración da paz acadada logo da primeira guerra mundial. O "dólar da paz" foi aprobado polo secretario do Tesouro, Andrew Mellon, en decembro de 1921, completando así o redeseño do sistema monetario estadounidense, que comezara xa en 1907.
Amplos sectores da poboación crían que o deseño inicialmente previsto e anunciado, que incluía unha espada rota, era ilustrativo da derrota, e a Casa da Moeda actuou axiña para o modificvar, eliminando o motivo da espada. O dólar Peace comezou a súa cuñaxe o 28 de decembro de 1921, cunha produción de pouco máis dun millón de exemplares coa data dese ano. Cando se cumpriron os requisitos da Lei Pittman en 1928, a Casa da Moeda dos EEUU deixou de fabricalas, aínda que durante 1934 e 1935 se retomou a súa produción como resultado de novas disposicións legais.
En 1965, no marco dunha gran controversia, a Casa da Moeda de Denver cuñou máis de 316.000 exemplares do dólar Peace con data de 1964, aínda que non chegaron a entrar en circulación e, segundo a versión oficial, todos eles foron refundidos. Finalmente, en 2021, con motivo do centenario da creación desta moeda, realizouse unha cuñaxe especial de carácter conmemorativo, non circulante, na Casa da Moeda de Filadelfia.
A Lama, San Fiz de Cangas, Pantón
A Lama é un lugar da parroquia de San Fiz de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dólar Peace
Antecedentes
esquerda|miniatura|340x340px|[[Dólar Morgan do derradeiro ano de emisión (1921). Ceca de Filadelfia (sen marca).]]
A Lei Bland-Allison, aprobada polo Congreso dos EEUU o 28 de febreiro de 1878, obrigaba o Tesouro a comprar un mínimo de dous millóns de dólares mensuais de prata extraída de minas nacionais para a utilizar na produción de moedas dun dólar de prata. A Casa da Moeda utilizara daquela un deseño do gravador George T. Morgan e cuñou o que despois se coñeceu como "dólar Morgan". Moitas destas pezas foron parar axiña ás cámaras acoirazadas dos bancos para disporen delas como apoio financeiro do papel moeda trocable por moeda de prata, coñecido como "certificados de prata". En 1890, as compras requiridas pola Lei Bland-Allison incrementáronse enormemente cos termos da Lei Sherman de compra de prata. Malia a derrogación da Lei Sherman en 1893, non foi ata 1904 cando o Goberno transformou en moedas dun dólar a última prata comprada e, logo de facer tales cuñaxes, cesou a produción desta moeda.
A Lama, San Fiz de Cangas, Pantón
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Dólar Peace
Antecedentes
Durante a primeira guerra mundial, o Goberno alemán esperaba desestabilizar o dominio británico sobre a India mediante a difusión de rumores de que os británicos non podían trocar por prata todo o papel moeda que emitiran. Estes rumores, aos que se sumaba o acaparamento de prata, provocaron que o prezo da prata subise e se correrse o risco de que o esforzo bélico británico resultase danado. Os británicos recorreron entón ao seu aliado de guerra, os Estados Unidos, a quen lle solicitaron comprar prata para aumentar a oferta e baixar, consecuentemente, o prezo. Como resposta, o Congreso dos EEUU aprobou a Lei Pittman, o 23 de abril de 1918. Esta norma outorgoulle autoridade ao Goberno dos Estados Unidos para lle vender metal ao Goberno británico por un valor de ata 350 millóns de dólares de prata a un dólar a onza de prata, mais o valor do cobre das moedas e os gastos de manipulación e de loxística. Só se fundiron 270.232.722 moedas para vender aos británicos, pero iso representaba o 47 % de todos os dólares Morgan cuñados ata o momento. Os termos da lei obrigaban o Tesouro a cuñar novos dólares de prata para substituír as moedas que se fundiran, así como a cuñalas con prata comprada ás compañías mineiras estadounidenses.
Idea e aprobación da lexislación
Descoñécese con certeza a orixe da idea de utilizar unha moeda dos EEUU para conmemorar a paz tras a primeira guerra mundial. Xeralmente atribúeselle a un artigo publicado por Frank Duffield no número da revista The Numismatist de novembro de 1918. Duffield suxeriu que «se emitise unha moeda da vitoria en tales cantidades que nunca chegase a ser escasa». En agosto de 1920, na convención da American Numismatic Association (ANA) que tivo lugar en Chicago, leuse un documento do numismático Farran Zerbe. Neste documento, titulado Commemorate the Peace with a Coin for Circulation ("Conmemorar a paz cunha moeda circulante"), Zerbe avogaba pola emisión dunha moeda para celebrar a paz, e declaraba:
miniatura|O relatorio do [[numismático Farran Zerbe na convención da American Numismatic Association de 1920 fixo que a ANA apostase por unha "moeda da paz]] A proposta de Zerbe levou ao nomeamento dun comité que transmitise a proposta ao Congreso e que o instase á súa adopción. Segundo o historiador numismático Walter Breen, «aparentemente, esta foi a derradeira vez que un coleccionista de moedas exerceu suficiente poder político como para influír non só na axencia da US Mint, senón tamén no Congreso». O comité contou co reputado coleccionista de moedas e congresista William A. Ashbrook (demócrata por Ohio), que presidira o Comité de Moedas, Pesos e Medidas da Cámara ata que os republicanos conseguiron o control nas eleccións de 1918.
Ashbrook foi derrotado para a reelección nas eleccións de 1920; daquela, os períodos de mandato do Congreso non remataban ata o 4 de marzo do ano seguinte. Ashbrook amosouse colaborador co presidente do comité Albert Henry Vestal (republicano por Indiana) e persuadiuno para programar unha sesión sobre a proposta da moeda da paz para o 14 de decembro de 1920. Malia non se presentar proxecto de lei ningún, o comité escoitou os delegados da ANA, dialogou sobre o asunto e favoreceu o uso do dólar de prata, que como moeda importante tiña máis marxe para un deseño artístico. O comité non actuou de xeito inmediato. En marzo de 1921, logo de que o Goberno de Warren G. Harding asumise o cargo, Vestal reuniuse co novo secretario do Tesouro, Andrew W. Mellon, e co director da Casa da Moeda dos EEUU, Raymond T. Baker, para falar sobre o tema, e estes ofreceron o seu apoio unánime, sempre que o redeseño non levase consigo gasto ningún.
O 9 de maio de 1921, a Casa da Moeda de Filadelfia retomou a cuñaxe do dólar Morgan en resposta á petición de reimpresión da Lei Pittman. Ese mesmo día, o congresista Vestal presentou como resolución conxunta o proxecto de lei de autorización do dólar da paz. Vestal colocou o seu proxecto de lei no Calendario de Consentimento Unánime, pero o Congreso adiou a sesión cun longo receso sen tomar ningunha medida. Cando o Congreso regresou, Vestal pediu o consentimento unánime para que o proxecto de lei se aprobase o 1 de agosto de 1921. No entanto, o representante e ex-líder republicano por Illinois James R. Mann opúxose. En relación con isto, o historiador numismático Roger Burdette suxire que a relevancia de Mann na Cámara de Representantes era unha garantía de que o proxecto de lei non se aprobaría. Non obstante, Vestal reuniuse coa ANA e transmitiulle que esperaba que o Congreso reconsiderase a súa decisión cando se reunisen de novo en decembro de 1921.
Concurso para o deseño
Tempo despois da sesión de decembro de 1920 solicitada pola ANA, o presidente da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, Charles Moore, soubo da acción proposta polo Congreso e decidiu investigar. Moore, xunto co membro da Comisión e deseñador da moeda de cinco centavos Buffalo, James Earle Fraser, reuniuse con Baker o 26 de maio de 1921 e acordaron que sería acaído celebrar un concurso de deseño para o dólar proposto baixo os auspicios da Comisión. Este acordo formalizouse o 26 de xullo coa recomendación escrita da Comisión á Casa da Moeda da organización dun concurso para seleccionar deseños ao que tivesen acceso só os escultores invitados. O gañador do concurso recibiría un premio de 1.500 dólares en efectivo, en tanto que os demais participantes recibirían 100 dólares. O 28 de xullo, o presidente Harding emitiu o Decreto lei 3524, no que se requiría que os deseños da moeda fosen presentados á Comisión antes de que o secretario do Tesouro dese a súa aprobación. A principios de setembro, logo do fracaso do proxecto de lei, Baker púxose en contacto con Moore e deixou a un lado o asunto á espera da acción do Congreso.
En novembro, os defensores da moeda da paz decatáranse de que nonera precisa a aprobación do Congreso. Segundo unha lei de 1890, dado que o dólar Morgan se cuñara durante máis de 25 anos, era susceptible de ser substituído segundo o criterio do secretario do Tesouro. O deseño de George T. Morgan estaba a utilizarse para grandes cantidades de dólares de prata, posto que a Casa da Moeda cuñaba moedas para substituír as que se fundiran consonte a Lei Pittman. Aínda que o Congreso non volvera reunirse, Baker contactou con Fraser a principios de novembro para discutir os detalles do concurso de deseño. Segundo Burdette, o entusiasmo renovado de Baker xurdía do feito de que o presidente Harding estaba a piques de declarar formalmente a fin da guerra con Alemaña, unha declaración necesaria porque os Estados Unidos non ratificaran o Tratado de Versalles. Ademais, convocaríase axiña a Conferencia de Washington sobre desarmamento, na que a Administración tiña depositadas grandes esperanzas. O 19 de novembro, Fraser mandou unha carta persoal aos participantes do concurso; catro días despois envioulles as regras e os requisitos oficiais, coa obriga de contestaren antes do 12 de decembro. Entre os participantes do concurso estaban Hermon MacNeil, Victor D. Brenner e Adolph Weinman, cada un dos cales eran xa autores doutras moedas estadounidenses. miniatura|220x220px|[[Anthony de Francisci, deseñador do dólar Peace, no seu estudio.]]
Aos artistas indicóuselles que debían representar a cabeza da Liberdade no anverso «tan fermosa e tan chea de carácter como fose posible». No reverso, en principio debía representarse unha aguia, segundo o descrito pola Lei de cuñaxe de moedas de 1792, pero, contrariamente, deixouse a criterio do artista. A peza tamén tiña que levar indicación do seu valor facial, o nome do país, os lemas E pluribus unum e In God We Trust, e a palabra Liberty.