cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nichelle Nichols
NASA e outros traballos
Sempre se interesou polas viaxes espaciais; así, voou a bordo do observatorio de astronomía C-141 da NASA, que analizaba as atmosferas de Marte e de Saturno durante oito horas, nunha misión de grande altitude. Foi tamén unha convidada especial no Jet Propulsion Laboratory en Pasadena, California, o 7 de xullo o 17 1976 para ver a aterraxe da nave Viking I en Marte. Con outros membros da serie orixinal de Star Trek, Nichelle acudiu a bautizar a primeira lanzadeira espacial, a Enterprise, na fábrica norteamericana de Rockwell en Palmdale, California.
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
Historia
No ano 2015 realizouse unha película da BBC con Helen Mirren e Ryan Reynolds chamada Woman in Gold, dirixida por Simon Curtis, con guión de Alexi Kaye Campbell e música composta por Hans Zimmer e Martin Phipps, que relata precisamente a restitución desta obra.
Nichelle Nichols
NASA e outros traballos
Entre o final da serie orixinal e a serie animada de Star Trek, Nichols actuou en papeis de menor importancia en cine e televisión. Fixo o papel de Dorinda na película de 1974 Truck Turner con Isaac Hayes. Apareceu tamén como voz na serie Futurama en varios capítulos.
Recoñecementos
En 1982, Robert A. Heinlein dedicoulle a súa novela Friday. O asteroide 68410 Nichols leva o seu nome na súa honra. En 1992, concedéuselle unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, pola súa contribución á televisión. En 1999, Nichols foi galardoada coa  Goldene  Kamera por  Kultstar deas  Jahrhunderts (Estrela de culto do século). En 2010, Nichols recibiu un título honorífico do Os  Anxeles  Mission  College. Nichols recibiu o premio The  Life  Career  Award, da Academia de Cinema de Ciencia Ficción, Fantasía e Terror, en 2016, sendo a primeira muller en recibilo. O premio entregouse no marco da 42ª cerimonia dos Saturn  Awards. Nichols recibiu o Premio Inkpot en 2018.
Harriet Creighton
Harriet Baldwin Creighton, nada en Delavan (Illinois), o 27 de xuño de 1909 e finada o 9 de xaneiro de 2004, foi unha botánica, xenetista e educadora estadounidense.
Traxectoria
Graduouse no Wellesley College en 1929, completando o seu doutoramento na Universidade de Cornell en 1933. Durante o seu tempo en Cornell, traballou no campo da citoxenética do millo con Barbara McClintock, e ambas publicaron un artigo moi influente en 1931 no que describiu o cruzamento cromosómico por primeira vez. Ese traballo, parte do seu doutoramento. proporcionou a evidencia clave de que os cromosomas transportaban e intercambiaban información xenética e, polo tanto, de que os "xenes" dos trazos físicos se levan nos cromosomas. A súa asesora foi Barbara McClintock quen dirixiu o seu doutoramento.
Tras completar o seu doutoramento, ensinou na Universidade de Cornell e no Colexio de Connecticut, e posteriormente regresou a Wellesley onde ensinou ata a súa xubilación en 1974. Tamén sacou un tempo da súa carreira para servir na Mariña dos Estados Unidos durante a Segunda guerra mundial.
Úmbita
Úmbita é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. Atópase no Altiplano Cundiboyacense a unha distancia de 70 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita cos concellos de Nuevo Colón e Tibaná polo norte, con Chinavita polo leste, con La Capilla e Tibirita (Cundinamarca) no polo sur e con Villapinzón (Cundinamarca) e Turmequé polo oeste. A altitude do concello varía dende os 1600 até os 3400 metros.
Algámitas
Algámitas é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía, na confluencia cos límites das provincias de Cádiz e Málaga.
Ten unha área duns 20 km² e unha poboación de 1.253 habitantes (2020),, o que dá unha densidade de poboación de 62,88 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 447 m e a 110 km da capital provincial, Sevilla.
Hitler Has Only Got One Ball
Hitler Has Only Got One Ball (Hitler só ten un collón) é unha canción satírica británica cantada polo exército británico durante a Segunda Guerra Mundial. Fai brincadeira de algúns dos máis importantes líderes nazis mediante unha sátira mordaz en referencia aos seus testículos, ou máis ben á ausencia dos mesmos. Existen múltiples variantes da letra, xeralmente cantadas como estrofas de catro liñas empregando a melodía da Marcha do Coronel Bogey máis antiga, composta en 1914.
Historia
Na súa autobiografía Fringe Benefits, o escritor británico Donough O'Brien afirma que foi o seu pai, Toby O'Brien, quen escribiu a versión orixinal da canción en agosto de 1939 a xeito de propaganda británica. Toby O'Brien era, daquela, publicista do British Council. Esta primeira versión comezaba coas palabras «Göring só ten un collón», en alusión á grave ferida que Göring sufriu na virilla durante o Putsch de Múnic. Despois, continuaba indicando que Hitler tiña dous, mais moi pequenos. En practicamente todas as versións posteriores, as posicións dos líderes nazis trocan de posición, malia que a afirmación de que Himmler ten «algo similar» aparece en todas elas. A última liña desta primeira versión, así como nalgunas posteriores, termina co xogo de palabras de que Goebbels «non tiña ovos».Ambas variacións semellan confirmar que a de O'Brien é unha versión moi temperá. Amais, un informe do Daily Mail da época afirmaba que foi «atribuída a alguén que non estaba desconectado do noso vello amigo o British Council».
As afirmacións de O'Brien nunca foron probadas e nunca se puido identificar a autoría para as versións posteriores, máis populares, que comezan con «Hitler só ten un collón». O escritor británico Hubert Gregg tamén afirmou escribir a letra, que dixo enviar de forma anónima á Oficina de Guerra Británica. Porén, até a actualidade non houbo ningunha tentativa coñecida de reclamar ou facer cumprir un copyright sobre a letra da canción.
As numerosas versións reflicten o entusiasmo co que se adoptou por primeira vez como unha canción de marcha do exército británico. Máis adiante, converteuse nunha canción popular de desafío contra o Terceiro Reich nas outras pólas das forzas armadas británicas, e dende 1940 tamén entre a poboación civil británica. Así en palabras de Greg Kelleyː
Como unha forma de ridiculizar o nazismo, «Hitler só ten un collón» fíxose tremendamente popular entre as tropas aliadas. Estas, ao transmitir esta canción, estaban a exercer unha especie de convención de guerra ao degradar as facultades sexuais dos líderes inimigos. Porén, a burla extendeuse alén das capacidades sexuais dos líderes nazis. Dende a década de 1920, as palabras «collóns» ou «ter collóns» tiñan connotacións de carraxe ou fortaleza. Nese sentido, as anomalías nos testículos convertían os nazis en soldados defectuosos. A taxonomía detallada desta canción (la monorquidia, la microrquidia, la anorquia) foi particularmente contundente e satisfactoria para as forzas aliadas, xa que espallou a sátira por todo o alto mando nazi (Hitler; Hermann Göring, xefe da Luftwaffe; Heinrich Himmler, comandante en xefe das SS; y Goebbels, ministro de propaganda do Reich).
No oitavo capítulo da cuarta temporada da serie de Amazon Prime Video The Man in the High Castle interpretan esta canción no piano. Amais, o título da canción é o que lle dá nome ao capítulo. Na película biográfica John Rabe de 2009, o personaxe interpretado por Steve Buscemi tamén canta esta canción.
Letra da canción
Estrofa introductoria: emprégase con pouca frecuencia unha estrofa introductoria, coa melodía da canción patriótica británica Land of Hope and Glory (Terra de esperanza e gloria'').
Land of soap and water,
Hitler's having a bath.
Churchill's looking through the keyhole,
Having a jolly good laug
Primeira estrofaː todas as versións cántanse coa melodía da Marcha do Coronel Bogey. A versión máis popular da canción di:
Hitler has only got one ball
Göring has two but very small
Himmler is rather sim'lar
But poor old Goebbels has no balls at all.
A primeira versión de Toby O'Brien substituía a Hitler por Göring na primeira liñaː
Hitler's [are] so very small
Himmler's so very similar
And Goebbels has no balls at all.
The other is in the Albert Hall.
His mother, the dirty bugger.
Cut off the other, when he was only small.
Terceira estrofaː nesta engádense eventos que suceden despois de que a nai lle cortase o testículo.
She threw it into the apple tree
It fell in to the deep blue sea
And had scallops and bollocks for tea
Bad Hersfeld
miniatura|300px|Vista panorámica do centro da cidade
Bad Hersfeld é unha pequena cidade, a capital do distrito de Hersfeld-Rotenburg, ao leste do Land de Hesse, Alemaña.
Situada á beiras do río Fulda, é famosa polo seu balneario e o seu festival de música clásica, o Bad Hersfelder Festspiele, que se realiza todos os veráns desde 1951, e polo que a cidade é coñecida como a Salzburgo do norte.
Outra festa famosa na cidade é a Lullusfest, que de celebra o 16 de outubro, en memoria da morte de San Lulo de Hersfeld (710-786), que foi o primeiro arcebispo permanente de Maguncia e o primeiro abade da abadía de Hersfeld, e que é a festividade local máis antiga do mundo xermanófono.
Bad Hersfeld é ademais famosa por posuír as maiores ruínas dunha igrexa de estilo románico de Europa, a igrexa da citada abadía.
Xeografía
miniatura|Ruínas da igrexa [[Arquitectura románica|románica]]
Situada a 212 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 73,82 km².
Segundo o censo do 31 de decembro de 2021 contaba con 30 101 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 407 hab./km2.
A cidade atópase na depresión de Hersfeld, que está formada pola confluencia dos ríos Fulda e Haune.
O centro da cidade está na marxe esquerda do Fulda.
Na cidade, o río Geisbach desemboca no Fulda e inmediatamente debaixo da cidade, na marxe dereita, o río Solz.
O punto máis baixo do concello está a 195 m sobre o nivel do mar, na desembocadura do Solz no Fulda, e o punto máis alto está a 408 m sobre o nivel do mar.
As cidades importantes máis próximas a Bad Hersfeld son Kassel, a 52 km ao norte, Gießen, a 79 km ao suroeste.
Rick Riordan
Richard Russell "Rick" Riordan ( San Antonio, Texas, 5 de xuño de 1964 ) máis coñecido como Rick Riordan, é un escritor estadounidense. É máis coñecido por ser o autor da saga Percy Jackson & the olympians. Tamén escribiu a serie de misterios para adultos Tres Navarre e axudou na edición de (Demigods and Monsters), unha colección de ensaios sobre o tema para a súa serie de Percy Jackson. Axudou no desenvolvemento dos sete libros da serie The 39 Clues, escribindo o primeiro libro da serie, The Labyrinth of Bones. En 2012, rematou The Kane Chronicles, unha triloxía centrada na mitoloxía exipcia e, en 2014, The heroes of Olympus, a secuela da saga de Percy Jackson & the olympians, céntrase na mitoloxía romana e grega. A maioría dos seus libros están baseados en mitoloxías gregas, romanas e exipcias e na trama ambientada na era actual. O 6 de outubro de 2015 publicouse o primeiro volume da triloxía Magnus Chase and the gods of Asgard: The sword of summer. Ademais, despois da publicación da súa nova saga nórdica, anunciou The trials of Apollo: The hidden oracle, unha nova saga centrada na mitoloxía grecorromana que ten como protagonista ao deus Apolo convertido nun mortal como castigo de Zeus por razóns que se explican ao final de The heroes of Olympus. Esta saga consta de cinco libros e é unha secuela de The heroes of Olympus. The Hidden Oracle publicouse o 3 de maio de 2016 e a súa secuela, The Dark Prophecy, publicouse o 17 de maio de 2017. Despois, o 1 de maio de 2018, publicouse o terceiro volume. O 4 de outubro de 2016 publicouse The Hammer of Thor, segundo volume da serie Magnus Chase.
Vida e obra
Rick Riordan naceu e se criou en San Antonio, Texas, graduándose na escola secundaria de Alama Heights. Despois se graduó na Universidade de Texas. Deu clases de Inglés e Estudos Sociais durante 8 anos en Presidio Hill School en San Francisco.
Riordan creou varias sagas literarias de éxito: a multipremiada serie de misterio para adultos Tres Navarre, que segue as aventuras dun erudito de Texas; a súa serie Percy Jackson and the Gods of Olympus, que segue ao personaxe principal de 12 anos que descobre que é un fillo moderno do deus grego antigo Poseidón. Twentieth Century Fox comprou os dereitos da película e estreou Percy Jackson and the Lightning Thief o 12 de febreiro de 2010. Debido ao triunfo de "Percy Jackson", Riordan creou As Crónicas de Kane, unha saga que trata sobre a mitoloxía exipcia e os seus dous irmáns principais, Sadie e Carter Kane. O primeiro libro, A pirámide vermella, publicouse o 4 de maio de 2010; A secuela, The Throne of Fire, estreouse o 3 de maio de 2011. O terceiro e último libro das Crónicas de Kane, A sombra da serpe, publicouse o 1 de maio de 2012. Riordan tamén creou outra saga secuela de Percy Jackson, The Heroes of Olympus. O primeiro libro, The Lost Hero, publicouse nos Estados Unidos o 12 de outubro de 2010; a secuela, O fillo de Neptuno, publicouse o 4 de outubro de 2011, o terceiro libro da saga, A marca de Atenea, publicouse o 2 de outubro de 2012, o cuarto libro, A casa do Hades, publicouse o 8 de outubro., 2013, e o quinto libro, The Blood of Olympus, publicouse o 7 de outubro de 2014. A espada do tempo, o primeiro libro da serie Magnus Chase and the Gods of Asgard, unha serie sobre mitoloxía nórdica, publicouse o 6 de outubro de 2015. Ademais, Riordan colaborou na creación da serie de libros infantís The 39 clues ; escribiu varios dos libros da serie, incluíndo The Labyrinth of Bones, que encabezou a lista dos máis vendidos do New York Times o 28 de setembro de 2008. En setembro de 2015 anunciou a súa nova saga que seguiría aos semideuses gregos e ao deus humanizado Apolo: The Trials of Apollo ; O primeiro libro desta saga, The Hidden Oracle, foi lanzado o 3 de maio de 2016 para a venda nos Estados Unidos, o segundo libro, The dark prophecy, o 2 de maio de 2017.
A Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego 2010 tivo a Riordan como convidado.
Riordan vive en Boston coa súa esposa, Becky, e os seus dous fillos Patrick e Haley, quen inspiraron a serie de Percy Jackson como unha historia para antes de durmir.
Lougueos
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. miniatura|dereita|Tabula Lougeiorum. Os lougueos (en louguei) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur que viviu no leste da actual Galicia, na serra dos Ancares, no Bierzo e ao oeste do río Burbia. Eran veciños dos lugones, que habitaban no leste, na actual Asturias.
No Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón consérvase a Tabula Lougeiroum do século I, unha táboa de bronce que foi descuberta en 1983 na serra do Courel e que recolle o acordo asinado entre un representante de Roma e a comunidade dos louguei. Grazas ao contido epigráfico e empregando a datación consular pódese datar con absoluta precisión no ano 1 d.C. tendo en conta que este foi o ano do consulado de Caio César e Lucio Emilio Paulo.
Irish Film & Television Academy
IFTA tamén estableceu o John Ford Ireland en 2011, en asociación co patrimonio do director estadounidense John Ford e o Departamento de Cultura, Patrimonio e Gaeltacht.
Distrito de Hersfeld-Rotenburg
miniatura|240px|Localización do distrito no Land de Hessen O distrito de Hersfeld-Rotemburg (en alemán: Landkreis Hersfeld-Rotenburg) é un Landkreis (distrito rural) alemán da rexión de Kassel, no Land de Hessen.
A capital adminiatrativa do distrito é a cidade de Bad Hersfeld.
Promoción de ascenso a Segunda División 2023
A promoción de ascenso á Segunda división española 2023 disputouse do 3 ao 25 de xuño de 2023, tralo remate da tempada 2022/23 da Primeira División RFEF. Foi a segunda promoción de ascenso que se disputou dende a Primeira División RFEF e culminou cos ascensos do Alcorcón e o Eldense.
Distrito de Hersfeld-Rotenburg
Xeografía
O distrito comprende os vales medios, Fuldatal, do río Fulda.
Promoción de ascenso a Segunda División 2023
Equipos clasificados
Os equipos clasificados para disputar a promoción de ascenso a Segunda División foron os seguintes:
Sistema de competición
Ao remate da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF, ascenderon de xeito directo á Segunda División os dous equipos que remataron na primeira posición en cada un dos dous grupos (Racing de Ferrol e Amorebieta). Puxéronse en xogo ademais outras dúas prazas de ascenso, nunha promoción a disputar entre os equipos clasificados do segundo ao quinto lugar en cada un dos dous grupos da Primeira RFEF.
Distrito de Hersfeld-Rotenburg
Xeografía
Situado a unha altittude media de 197 msnm, ocupa unha superficie de 1 097,15 km².
Promoción de ascenso a Segunda División 2023
Sistema de competición
Consistiu en dúas eliminatorias a dobre partido nas que os encontros foron determinados polo posto da clasificación, enfrontando aos que obtiveron unha mellor clasificación contra os que obtiveron unha peor. Os partidos de ida disputáronse no terreo de xogo do equipo con peor clasificación. En caso de empate xogouse unha prórroga e en caso de persistir o empate, pasaba o mellor clasificado na fase regular.
Os dous clubs gañadores da segunda eliminatoria ascenderon á Segunda División.
Distrito de Hersfeld-Rotenburg
Composición do distrito
miniatura|200px|Escudo de armas (O número de habitantes indicado é do censo do 30 de xuño de 2006). {|
Promoción de ascenso a Segunda División 2023
Semifinais
Disputáronse catro eliminatorias a ida e volta entre o 3 e o 11 de xuño. Os catro gañadores clasificáronse para a fase final.
Finais
Participaron os catro equipos gañadores da primeira eliminatoria, en enfrontamentos a ida e volta os días 18 e 25 de xuño. Os dous equipos gañadores ascenderon á Segunda División.
Distrito de Hersfeld-Rotenburg
Historia
En 1821 creáronse os distritos en Hessen, incluíndo os distritos de Hersfeld e de Rotemburg, que permaneceron case inalterados (excepto nun breve período despois da revolución de 1848, cando foron disoltos cando de produciu a anexión de Hessen-Kassel por Prusia e a creación do estado de Hessen. En 1972 ambos os distritos fusionáronse nun só.
Medio dólar do Centenario de Cleveland
O medio dólar do Centenario de Cleveland é unha moeda estadounidense de prata con ese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada na Ceca de Filadelfia con data de 1936. A moeda foi emitida con ocasión da Exposición dos Grandes Lagos, que tivo lugar en Cleveland en 1936, e que pola súa vez conmemoraba o centenario da incorporación á Unión da cidade de Cleveland, Ohio.
A mediados da década de 1930, o valor das moedas conmemorativas estaba a aumentar, e o empresario de Cincinnati Thomas G. Melish, coleccionista de moedas, fixo presión no Congreso para que autorizase varias emisións novas, das que el sería o único distribuidor. Tivo éxito co medio dólar do Centro Musical de Cincinnati, co que acadou grandes beneficios, e tamén coa moeda de Cleveland. Brenda Putnam encargouse do deseño deste medio dólar, que foi aprobado pola Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos logo das suxestións do escultor Lee Lawrie.
Melish distribuíu as moedas de Cleveland no desenvolvemento da exposición, e tamén nos bancos locais e por correo, desde a súa oficina de Cincinnati. As vendas foron boas e cuñouse a totalidade da tiraxe autorizada, de 50.000 moedas. O Congreso incluíra límites na lei pola que se aprobaba a emisión, para frear os beneficios excesivos e, aínda que algunhas das moedas se cuñaron en 1937, todas elas levaron a data inmobilizada de 1936, o que supuxo que os coleccionistas terían que comprar unha soa peza e non dúas, para teren un xogo completo. Milleiros de pezas ficaron nos inventarios dos distribuidores durante anos, e as moedas seguen a ser accesibles na actualidade, en comparación con outras moedas conmemorativas da época.
Antecedentes
Logo da guerra de independencia estadounidense, a zona coñecida como Western Reserve, actualmente no leste de Ohio, foi obxecto de disputa entre os estados, varios dos cales a reclamaron como parte do seu territorio. Aínda que os dereitos políticos sobre a zona se cederon ao Goberno federal, Connecticut conservou a propiedade da terra e utilizou parte das súas posesións para reasentar a poboación cuxos fogares foran destruídos polos británicos durante a guerra. O resto vendéraselle á Connecticut Land Company en 1795. Moses Cleaveland era agrimensor, avogado e un dos directores da compañía. En 1796, nas beiras do lago Erie, estableceu unha poboación que levaría o seu nome. En 1830, fundouse un xornal chamado Cleaveland Advertiser. O editor considerou que o nome era demasiado longo para a imprenta e eliminou o primeiro "a" de Cleaveland, cambio que foi aceptado de bo grado pola poboación. Cleveland converteuse en cidade en 1836. miniatura|[[Thomas G. Melish, promotor do medio dólar do Centenario de Cleveland. ]] Un século despois, Thomas G. Melish era un destacado home de negocios de Cincinnati, que herdara a Bromwell Wire Company. Tamén era coleccionista de moedas, e ocorréuselle a idea de promover a emisión dunha moeda conmemorativa que el desexaba controlar. Naquela época, o Goberno non vendía as moedas conmemorativas, senón que o Congreso, ao autorizar a emisión, designaba unha organización á que lle atribuía o dereito exclusivo de comprar as moedas ao seu valor nominal e vendelas á poboación cunha prima, co fin de sufragar gastos de conmemoracións e causas altruístas. O resultado dos desexos de Melish foi o medio dólar do Centro Musical de Cincinnati, de 1936, unha emisión controlada por el e emitida para conmemorar un aniversario que realmente non existía. Melish só vendeu unhas poucas moedas ao prezo de emisión, que era elevado, e gardou a maioría para as vender máis tarde, cando a súa escaseza no mercado fixese subir o prezo.
En 1936, o mercado de moedas conmemorativas estadounidenses convertérase, segundo Q. David Bowers, en algo "tan quente como un volcán", e "o Congreso deulle permiso [a Melish] para cuñar as súas propias moedas conmemorativas e cobrar ao público o que quixese por elas". Melish, que tiña amigos no Congreso, intentou tamén a principios de 1936 que os lexisladores autorizasen outras emisións conmemorativas que el controlaría. A única delas que frutificou foi o medio dólar do Centenario de Cleveland.
Proceso lexislativo
miniatura|O [[Senado dos Estados Unidos|senador por Ohio Robert J. Bulkley introduciu no Senado o proxecto de lei para a autorización da moeda. ]] O 23 de marzo de 1936, Robert J. Bulkley, de Ohio, presentou no Senado dos Estados Unidos un proxecto de lei para a autorización do medio dólar conmemorativo do Centenario de Cleveland, que foi remitido á Comisión de Banca e Moeda desa cámara. O proxecto de lei pretendía render homenaxe tanto ao centenario da incorporación de Cleveland como cidade, como á Exposición dos Grandes Lagos, que se celebraría alí en 1936. O proxecto orixinal prevía a cuñaxe de 50.000 pezas, que poderían adquirirse en calquera momento na Casa da Moeda dos Estados Unidos, e poderían ser cuñadas por calquera das tres cecas daquela en funcionamento. O proxecto de lei foi devolto á Cámara o 26 de marzo polo presidente da Comisión, Alva B. Adams, de Colorado, drasticamente emendado.
Adams presidira sesións sobre outras moedas conmemorativas o 11 de marzo de 1936, e fora informado por separado dos abusos cometidos polos emisores para conseguiren que os coleccionistas adquirisen as súas moedas. Entre estas prácticas estaban conseguir que se autorizasen deseños adicionais —como no caso do medio dólar do Centenario de Arcansas— e que as moedas se cuñasen nas tres cecas da US Mint. Dado que a lei exixía que as moedas levasen o ano de cuñaxe e que nalgunhas delas se utilizaban marcas de ceca, ao cuñalas en anos sucesivos en varias cecas creábanse máis variedades que os coleccionistas das moedas terían que comprar para manteren completas as súas coleccións.
A Comisión do Senado oíra falar do medio dólar conmemorativo do Oregon Trail, autorizado en 1926 e que seguía a cuñarse en 1936, e de moedas conmemorativas creadas con tiraxes intencionadamente baixas como xeito de incrementar os beneficios. Cando o proxecto de lei para o medio dólar de Cleveland chegou ao seu comité, Adams riscou todo o seu texto, despois da cláusula de promulgación, e substituíuno por unha nova versión. A proposta orixinal prevía outorgarlle ao Comité de Moedas Conmemorativas do Centenario de Cleveland —creado ad hoc por Melish e controlado por el—, a facultade de facer cuñar a nova peza en calquera das fábricas de moeda, en calquera momento e mesmo ao longo dos anos, en calquera cantidade ata o límite autorizado de 50.000 unidades. O novo texto modificado por Adams mantiña o límite total, pero establecía un mínimo de 25.000 pezas que debían emitirse. A emenda exixía tamén que todas as moedas tivesen o mesmo deseño e se cuñasen nunha única ceca, que elixiría o director da Casa da Moeda dos EEUU. Dispuña ademais que todas as moedas levasen a data de 1936 aínda que se cuñasen máis tarde, e que o Comité de Cleveland non podería adquirir menos de 5.000 exemplares cada vez. Nun informe á parte, o senador Adams sinalou que o proxecto orixinal de Bulkley "contén certas disposicións que a Comisión recomenda eliminar non só do devandito proxecto, senón tamén de todos os proxectos posteriores relacionados coa emisión de moedas conmemorativas".
O proxecto de lei, na súa forma emendada, foi aprobado polo Senado sen votación o 27 de marzo de 1936. A continuación, a Cámara de Representantes recibiuno o 1 de abril e remitiuno á súa Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, que o devolveu á Cámara o 16 de abril, logo de emendalo para requirir que o Comité de Cleveland comprase non menos de 25.000 moedas á vez, eliminando a posibilidade de que o Comité puidese pedir unhas 5.000 iniciais e logo non comprar máis. O pleno da Cámara tomou en consideración o proxecto de lei o 23 de abril de 1936, polo procedemento de urxencia. O día seguinte, Bulkley propuxo que o Senado aprobase tamén as emendas incluídas no Senado, e así se fixo. Finalmente, proxecto foi promulgado coa sinatura do presidente Franklin D. Roosevelt o 5 de maio de 1936, para se converter na Lei pública 74-552.
Preparación
miniatura|[[Brenda Putnam, deseñadora da moeda. ]] O deseño da moeda encomendóuselle á reputada escultora Brenda Putnam. O 1 de maio, antes mesmo de que Roosevelt asinara a lei, a directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Nellie Tayloe Ross, enviou os esbozos presentados por Putnam á Comisión de Belas Artes, que desde 1921 tiña encargada a emisión de ditames consultivos sobre o deseño de obras de arte públicas, incluídas as moedas. O día seguinte o presidente da Comisión, Charles Moore, respondeu a Ross dando a súa aprobación preliminar e afirmando que un dos seus membros traballaría con Putnam na preparación dos modelos de xeso necesarios. Ese representante era Lee Lawrie, quen lle suxeriu a Putnam que utilizase estrelas para representar as cidades da rexión dos Grandes Lagos. Putnam colocara, no mapa do reverso, esbozos de edificios para representar a situación de Chicago, Detroit, Cleveland, Buffalo e Toronto. Cando Lawrie escribiu ao presidente da Comisión para o informar deste e doutros progresos, Moore ironizou sobre a posibilidade de que a moeda tivese unha estrela agrandada para Cleveland:
Os modelos de Putnam foron aprobados pola Comisión de Belas Artes o 2 de xuño de 1936. A Medallic Art Company, de Nova York, reduciu os modelos de xeso a matrices do tamaño da moeda de medio dólar, a partir das cales se puidesen preparar os cuños de produción.
Deseño
miniatura|Moses Cleaveland, nun debuxo de autor anónimo no que Putnam se baseou para o deseño do medio dólar.
Anverso
No anverso deseñado por Putnam aparece un retrato de Moses Cleaveland ollando cara á esquerda, nunha representación baseada no único retrato que se coñece del, obra dun artista descoñecido. Arredor de Cleaveland hai unha inscrición en dúas liñas: UNITED STATES OF AMERICA / HALF DOLLAR / MOSES CLEAVELAND / LIBERTY. Baixo a cabeza de Cleaveland aparecen en pequeno as iniciais da deseñadora (BP).
Reverso
O reverso amosa un mapa da rexión dos Grandes Lagos con nove estrelas que representan as súas cidades, enumeradas de oeste a leste: Duluth, Milwaukee, Chicago, Toledo, Detroit, Cleveland, Toronto, Buffalo e Rochester. Cleveland recibe a estrela máis grande, que está atravesada por un compás.
Valoración do deseño
O numismático David Bullowa, nos seus primeiros traballos sobre moedas conmemorativas, afirmou que "o deseño desta emisión é agradable [...] Tanto o anverso como o reverso están ben definidos, son interesantes e non están ateigados".
O historiador da arte Cornelius Vermeule, na súa obra sobre moedas e medallas estadounidenses, escribiu que o medio dólar "consegue combinar a maioría dos defectos que se achan nos mellores deseños das décadas de 1920 e de 1930". Despois de se queixar do deseño plano e da gran cantidade de letras en ambas as faces, Vermeule criticou que "o busto de Moses Cleaveland só se pode cualificar de vulgar, e a vista dos Grandes Lagos, dividida en dous por un gran compás, é pouco menos que incomprensible". Así e todo, Vermeule suxeriu que Putnam fixo todo o que puido para encaixar o texto requirido no medio dólar, e podería telo feito mellor se tivese menos palabras que colocar.
Produción, distribución e coleccionismo
miniatura|300x300px|O [[medio dólar do Centro Musical de Cincinnati, a outra moeda comercializada por Tomas G. Melish. ]] Tomas G. Melish, na súa condición de tesoureiro do Comité de Cleveland, encargou 25.000 pezas en xullo de 1936, que foron enviadas o 20 de xullo desde a Ceca de Filadelfia, onde se cuñaran. Ademais desas pezas, cuñáronse outros 15 exemplares que se reservaron para a súa preceptiva inspección e comprobación na reunión anual de 1937 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. Melish dispuxera que a Ceca de Filadelfia colocase as 201 primeiras cuñadas en sobres numerados individualmente; posteriormente colocáronse en soportes especiais de cartón, a primeira soa e as dúas seguintes xuntas, cunha declaración notarial de Melish.
A Exposición do Centenario de Cleveland e dos Grandes Lagos inaugurouse o 27 de xuño de 1936 e, antes da súa clausura o 4 de outubro, uns catro millóns de persoas cruzaron as súas portas. Estaba situada nun terreo de 61 hectáreas nas beiras do lago Erie, e contaba con exposicións artísticas e industriais, así como as diversións habituais. As moedas de medio dólar vendíanse no recinto feiral, nos bancos de Ohio e tamén por correo desde a oficina de Melish en Cincinnati. O editor Lee Hewitt comentou no Numismatic Scrapbook: "parece estraño que o Sr. Melish, que vive en Cincinnati, sexa o distribuidor da emisión de Cleveland". A anterior moeda do Centro Musical de Cincinnati esgotárase axiña e as pezas que Melish permitiu sacar ao mercado superaban amplamente a súa demanda, pero para a moeda de Cleveland, "a estratexia de vendas de Melish tiña que ser moi diferente; as moedas terían que dirixirse ás persoas visitantes da Exposición e ao público en xeral a 1,50 dólares cada unha, e non á súa propia camarilla de cobizosos especuladores".
Melish enviou cartas aos coleccionistas coa advertencia de que o seu Comité recibira ofertas de especuladores para comprar toda a emisión e suxeríndolles que actuasen de camiño para faceren as súas encargas. A finais de xullo, Melish escribiu que se distribuíran 24.000 pezas e que axiña se distribuirían as mil restantes. As vendas foron tan boas que, en febreiro de 1937, Melish encargou as 25.000 pezas que quedaban da cantidade autorizada. Ademais desas 25.000 moedas, cuñáronse 15 pezas máis, destinadas análise da Comisión de Ensaio de 1938. Consonte a lei que autorizara a creación da moeda, as novas pezas eran exactamente iguais ás cuñadas o ano anterior, e mesmo seguían a levar a data 1936. Fabricáronse tantas que milleiros delas foron acaparadas polos comerciantes de moedas. En 1942, Melish ofreceu 16.000 exemplares do medio dólar do Centenario de Cleveland ao destacado comerciante Abe Kosoff, por calquera adianto sobre o valor nominal, mais Kosoff, que tras a morte de Melish sacaría a poxa a súa colección de moedas, declinou a oferta.
A moeda do Centenario de Cleveland é a conmemorativa máis común dos moitos deseños diferentes cuñados en 1936. En A Guide Book of United States Coins, publicado en 2020 por Richard S. Yeoman, atribúeselles a estas moedas un prezo de entre 100 e 230 dólares, en función do seu estado de conservación. Un exemplar en condicións excepcionais vendeuse nunha poxa numismática en 2014 por 4.700 dólares.
Over the Garden Wall
Over the Garden Wall é unha miniserie estadounidense de animación creada por Patrick McHale para Cartoon Network. A serie conta a historia de dous medios irmáns que viaxan a través dun misterioso bosque para atopar o camiño a casa, atopando moitos personaxes e cousas estrañas na súa viaxe. A serie está baseada na curtametraxe animada de McHale Tome of the Unknown, que foi producida como parte do programa de desenvolvemento de curtametraxes Cartoon Network Studios. Elijah Wood e Collin Dean son a voz dos protagonistas Wirt e Greg, e Melanie Lynskey é a voz de Beatrice. O resto do elenco de voces inclúe a Christopher Lloyd, Tim Curry, Bebe Neuwirth, Chris Isaak, Shirley Jones, Thomas Lennon, Jack Jones, Jerron Paxton, John Cleese e Samuel Ramey. The Blasting Company compuxo a banda sonora. Over the Garden Wall emitiuse durante a semana do 3 ao 7 de novembro de 2014.
Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda)
O arcebispo anglicano de Armagh é o xefe eclesiástico da Igrexa de Irlanda, que leva o título de Primado de toda Irlanda, o bispo metropolitano da provincia de Armagh e o bispo diocesano da diocese de Armagh.
A diocese remonta a súa historia a San Patricio no século V, que fundou a Sé. O seu sucesor actual é o bispo John McDowell, entronizado na catedral de San Patricio en Armagh o 28 de abril de 2020. dereita|miniatura| Mapas das dioceses de Irlanda segundo a definición do sínodo de Kells. Do atlas histórico de William R. Shepherd. San Patricio, despois de recibir unhas concesións de terras do cacique Daire, no outeiro de Ard-Macha, construíu unha igrexa de pedra no cume, un mosteiro e outros edificios relixiosos arredor. Na época irlandesa, Brian Boru recoñeceu a supremacía de Armagh, posibelmente nun movemento político para conseguir o apoio de Armagh para a súa reclamación ao Gran Reinado. Outro titular notable foi San Malaquías O'Morgoir (1134–1137), que sufriu moitas tribulacións ao tentar reformar a diocese. Cando os reis ingleses conseguiron un pé no país, comezaron a intervir na elección dos bispos.
Reforma irlandesa
Durante o reinado de Henrique VIII, George Dowdall, partidario do rei, fora elevado á Sé de Armagh, pero coa introdución do Libro de Oración Común no reinado de Eduardo VI, abandonou o reino desgustado. Ao comezo do reinado de María I, Dowdall foi nomeado novamente para a sede debido ao gran celo que mostrara contra o protestantismo.
Primados posteriores
Un primado erudito foi James Ussher (1625–1656), cuxas obras máis importantes foron "Veterum Epistolarum Hibernicarum Sylloge", publicado en 1632, e "Brittanicarum Ecclesiarum Antiquitates", que apareceu en 1639. Deixou a súa valiosa biblioteca, que comprende varios miles de libros impresos e manuscritos, ao Trinity College de Dublín. O seu xuízo contra a tolerancia dos católicos romanos, é dicir, "consentir que poidan exercer libremente a súa relixión e profesar a súa fe e doutrina é un pecado grave", foi un sinal para a renovación da persecución e levou ao levantamento dos católicos irlandeses en 1641.
Outros primados destacados foron John Bramhall (1660–63), Narcissus Marsh (1702-1713), Richard Robinson (1765–94), Lord John George Beresford (1822–62) ou Marcus Gervais Beresford (1862–65). Antes da disolución da Igrexa de Irlanda en 1871, o arcebispo de Armagh tiña dereito a sentar na Cámara dos Lores como Lord Spiritual, xunto cos outros arcebispos en rotación.
Almensilla
Almensilla é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía. Atópase entre as localidades de Mairena del Aljarafe, Palomares del Río, Coria del Río e Bollullos de la Mitación.
Ten unha área duns 14 km² e unha poboación de 6.175 habitantes (2020),, o que dá unha densidade de poboación de 414,33 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 45 m e a 16 km da capital provincial, Sevilla.
Julia Bonds
Julia "Judy" Bonds, nada o 27 de agosto de 1952 e finada o 3 de xaneiro de 2011, foi unha organizadora e activista das montañas Apalaches de Virxinia occidental, Estados Unidos. Criada nunha familia de mineiros do carbón, traballou desde unha idade temperá en empregos de soldo mínimo. Bonds era a directora da Coal River Mountain Watch (CRMW), ("Garda montañeira do río Coal"). Foi alcumada "a madriña do movemento en contra da minería de carbón a ceo aberto".
Activismo ambiental
Moita da súa actividade organizadora centrouse no papel desempeñado pola compañía mineira Massey Energy de Richmond, Virxinia, e a devastación en Marfork Hollow, do val do río Coal, así como noutras comunidades nos Apalaches. Bonds testificou en contra da compañía en audiencias reguladoras, demandou á minería de superficie e liderou protestas contra Massey. Cara a 2003, levara á CRMW a asociarse con United Mine Workers Union ("Sindicato de traballadores mineiros unidos") para deter o perigoso uso de camións carboeiros sobrecargados por parte das compañías mineiras e para convencer á axencia de responsabilidade mineira estatal a protexer mellor as comunidades do val das voaduras mineiras. En 2009, trouxo á actriz Daryl Hannah e ao científico da NASA James Hansen para protestar contra a proximidade dun dique e un silo de almacenamento para residuos de carbón xunto a unha escola de primaria de Virxinia Occidental. A CRMW, o Sierra Club e outros grupos puxeron un preito en abril de 2010 acusando á Massey Energy de violar a Clean Water Act dos Estados Unidos.
Durante anos soñou cunha "marcha dos mil montañeses" en Washington DC, En setembro de 2010, aquel soño faríase realidade ao marchar miles até a Casa Branca polo "Ascenso de Apalachia"', un movemento de masas co fin de persuadir ao Congreso dos Estados Unidos para que detivese a expedición de recheos do val e outros tipos de permisos que permitirían ás empresas arrasar as montañas por completo coa prospección carboeira. Trala sentada nas oficinas do Corpo de enxeñeiros do exército, bloqueando a EPA e o Banco PNC, foron arrestados na Casa Branca un número sen precedentes de aproximadamente 100 manifestantes.
Recoñecementos
A Bonds outorgóuselle o Premio Ambiental Goldman en 2003, por liderar a loita contra a práctica mineira denominada minería de carbón a ceo aberto na cordilleira dos Apalaches. Nunha entrevista despois de recibir o premio, Bonds relatou como os seus principios se baseaban nas ensinanzas da súa nai, as súas conviccións relixiosas (de ambos os proxenitores, baptistas e cherokís) e das escrituras de Martin Luther King e Gandhi:"O meu sentido da xustiza e a ultraxe veñen da miña nai. (...) Estamos aquí para coidar e responsabilizarnos desta terra (...) Sei que o que fago está ben. Poden chamarme como queiran. Non vou parar."Vernon Haltom, codirector da CRMW, escribiu sobre a paixón de Bonds pola xustiza ambiental en Apalachia:"Judy soportou moito sufrimento persoal polo seu liderado. Mentres persoas con moita menos coraxe adozarían as súas palabras ou sinxelamente calarían e sentarían, Judy falaba en voz alta en canto pasaba algo. Soportou agresión física, abuso verbal e ameazas de morte porque se mantivo firme pola xustiza para a súa comunidade."Bonds morreu de cancro o 3 de xaneiro de 2011, con 58 anos.
Arquidiocese de Armagh
A arquidiocese de Armagh é unha das catro arquidioceses metropolitanas de rito romano da illa de Irlanda. O seu titular está na catedral católica romana de San Patricio en Armagh e é recoñecido como o primado de Irlanda. Non se debe confundir coa diocese homónima da Igrexa anglicana.
Historia
Estableceuse como diocese en 445 por San Patricio, e como tal é a máis antiga que se constituíu nas Illas Británicas. Foi elevada ao rango de arquidiocese en 1111 durante o sínodo de Ráth Breasail. En 1152, despois do sínodo de Kells-Mellifont, o seu status confírmase como sufragáneas:
Territorio
A provincia atópase en gran parte dentro do territorio británico de Irlanda do Norte cos condados de Armagh, Tyrone e Derry, pero tamén dentro do territorio da República de Irlanda cos condados de Louth e Meath. centro|miniatura|267x267px| Catedral de San Patricio, Armagh.
Almadén de la Plata
Almadén de la Plata é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía. Atópase situado a carón da provincia de Huelva.
Ten unha área duns 256 km² e unha poboación de 1.307 habitantes (2020),, o que dá unha densidade de poboación de 5,56 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 451 m e a 69 km da capital provincial, Sevilla.
Gato de Kellas
miniatura|Exemplar de gato de Kellas disecado. O gato de Kellas ou gato Kellas é un pequeno felino negro atopado en Escocia. É un híbrido entre o gato bravo escocés (Felis silvestris silvestris syn. Felis silvestris grampia) e o gato doméstico (Felis catus).
Descrición
O gato de Kellas descríbese como de vinte e catro a trinta e seis polgadas (61 a 91 cm) de longo, con patas traseiras longas e poderosas e unha cola que pode chegar a medir ao redor de doce polgadas (30 cm) de longo; o seu peso varía de cinco a quince libras (2.3 a 6.8 kg). O animal atrapado en 1984 medía quince polgadas (38 cm) á altura do ombreiro e corenta e tres polgadas (110 cm) de lonxitude. Un espécime gárdase nun museo en Elgin. O Museo de Zooloxía da Universidade de Aberdeen tamén ten un espécime montado que foi atopado durante 2002 na área de Insch de Aberdeenshire.
Un investigador do Museo Nacional de Escocia examinou oito espécimes de gatos Kellas. Un cadáver xa estaba na colección do Museo; os sete restantes foron proporcionados por Dei Francis, a quen Thomas describe como un "escritor, investigador e naturalista práctico". Identificou a un dos animais como un gato montés melanístico; este macho xuvenil foi o primeiro gato montés documentado como melanístico en Escocia. Concluíuse que a maioría dos outros espécimes examinados eran híbridos pero estaban máis estreitamente aliñados co gato montés escocés; só un híbrido inclinouse máis cara a un gato doméstico.
Relación coa mitoloxía
Ás veces pensouse que o gato de Kellas era un gato salvaxe mitolóxico e os poucos avistamentos foron tomados como farsas. Un espécime foi morto dun disparo en 1984 por un garda de coto chamado Ronnie Douglas e descubriuse que era un híbrido dun gato salvaxe e un doméstico. Non é unha raza formal de gato, senón unha variedade de felinos híbridos. O espécime foi nomeado polo criptozoólogo Karl Shuker levando o nome de Kellas, Moray, onde foi avistado por primeira vez. Shuker suxeriu que o gato sidhe da lenda celta está baseada no folclore dos gatos de Kellas.
Mário Zagallo
Mário Jorge Lobo Zagallo, nado en Atalaia, Alagoas, o 9 de agosto de 1931, é un exfutbolista e exadestrador brasileiro, considerado como unha das maiores figuras da historia do fútbol brasileiro. Xogaba como extremo esquerdo e desenvolveu a súa carreira como futbolista entre o Flamengo e o Botafogo, equipos aos que tamén dirixiu como adestrador. Gañou dez veces o Campionato Carioca (cinco como xogador e cinco como adestrador) e en 1968 levou ao Botafogo a conquistar o primeiro dos dous Campionatos Brasileiros da súa historia.
O seu nome está estreitamente vencellado á Copa do Mundo, sendo a persoa que máis veces a gañou, nun total de catro ocasións, todas coa selección brasileira. As dúas primeiras (1958 e 1962) conquistounas como xogador, sendo titular en tódolos partidos, mentres que en 1970 proclamouse campión como seleccionador do Brasil e en 1994 como axudante do adestrador Carlos Alberto Parreira. Acudiu a outros tres Mundiais: como seleccionador brasileiro en 1974 e 1998 (quedando subcampión no segundo deles) e de novo como axudante de Parreira en 2006. Foi a primeiro das únicas tres persoas que gañaron a Copa do Mundo como xogador e como adestrador (máis tarde fixérono tamén o alemán Franz Beckenbauer e o francés Didier Deschamps), e o único que o fixo máis de dúas veces.
En 1992 recibiu a Orde do Mérito da FIFA, a máxima distinción concedida pola FIFA, polas súas contribucións ao fútbol. Foi nomeado o noveno mellor adestrador de todos os tempos pola World Soccer Magazine en 2013.
Inicios
Naceu en Atalaia, no estado de Alagoas, o 9 de agosto de 1931. Pouco despois mudouse coa súa familia ao Río de Xaneiro, a onde seu pai, Aroldo Cardoso Zagallo, se trasladou como representante comercial de Tecidos Alexandria, unha fábrica téxtil do seu cuñado Mário Lobo. Comezou a xogar ao fútbol nas rúas cariocas e máis tarde no Maguari, antes de ingresar en 1948 nas categorías inferiores do America, club no que tamén practicou outros deportes como voleibol e tenis de mesa. A pesar das reticencias do pai, que prefería que estudase contabilidade e seguise os seus pasos, continuou no fútbol e en 1950 recalou no equipo xuvenil do Flamengo.
Flamengo
En 1951 proclamouse campión do primeiro campionato xuvenil do Brasil e ese mesmo ano debutou co primeiro equipo. Foi o 29 de abril, nunha goleada por 6-0 sobre o Goytacaz, e tivo a súa oportunidade aproveitando que o extremo esquerdo titular, Esquerdinha, pedira permiso para casar e que o suplente, Itamar, estaba enfermo. Xa como titular do equipo, que contaba con xogadores de ataque como Joel, Índio, Evaristo e Dida, conquistou tres veces consecutivas o Campionato Carioca, entre 1953 e 1955.