cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grigorii Chukhraii
Realizador
En 1994 Chukhraii recibiu o premio Nika pola súa vida contribución ao cinema. En 2001 publicou dous volumes as súas memorias, sobre a súa experiencia na guerra e o seu traballo cinematográfico.
Kunimitsu Takahashi
Kunimitsu Takahashi (Shinjitai: 高橋 国光), nado en Toquio o 29 de xaneiro de 1940 e finado o 16 de marzo de 2022, foi un piloto de motociclismo e automobilismo xaponés. Está considerado como o creador do drifting. Foi o presidente da GT-Association, os organizadores da serie Super GT, de 1993 a 2007.
Traxectoria
Na tempada de carreiras de motociclismo de Grand Prix de 1961, Takahashi converteuse no primeiro piloto xaponés en gañar un Gran Premio de motociclismo montando unha Honda (250cc) na vitoria en Hockenheim. Os seus mellores acabados foron un cuarto lugar no campionato mundial de motociclismo de 250cc de 1961 e un cuarto lugar no campionato mundial de motociclismo de 125cc de 1962, ambas as dúas tempadas con Honda. Resultou gravemente ferido no Gran Premio de motociclismo da illa de Man TT de 1962, e pasouse ás carreiras de automóbiles en 1965. Gañou catro Grandes Premios na súa carreira de motociclismo.
Carreiras de automóbiles
Participou nunha carreira de Fórmula Un, o Gran Premio do Xapón de 1977, o 23 de outubro de 1977, pilotando un Tyrrell. Este foi de feito o mesmo coche que Kazuyoshi Hoshino usou no Gran Premio do Xapón de 1976. Takahashi terminou 9º na súa única participación nun Gran Premio, polo que non conseguiu puntos de campionato. Desde a tempada 1987 ata a tempada 1992 de Fórmula 3000, competiu no campionato de Fórmula 3000 do Xapón. Tamén competiu en oito carreiras das 24 Horas de Le Mans entre 1986 e 1996. Nas 24 Horas de Le Mans de 1995, o seu equipo competiu cun Honda NSX, gañando a clase GT2 e terminando oitavo na xeral.
Resultados nas carreiras de motociclismo
(clave) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Colldejou
Colldejou é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Chalinolobus picatus
Chalinolobus picatus é unha especie de morcego da familia Vespertilionidae.
Distribución xeográfica
É endémica de Australia.
Mandín
O topónimo galego Mandín pode referirse a:
Dawn of the Planet of the Apes
Dawn of the Planet of the Apes é un filme de ficción científica estadounidense dirixido por Matt Reeves e escrito por Mark Bomback, Rick Jaffa e Amanda Silver. Está protagonizado por Andy Serkis, Jason Clarke, Gary Oldman, Keri Russell, Toby Kebbell, Kodi Smit-McPhee, Kirk Acevedo e Judy Greer. É a secuela do filme Rise of the Planet of the Apes, que é un remake de 20th Century Fox do filme orixinal, O planeta dos simios. Dawn está ambientado dez anos despois dos eventos de Rise, e segue a un grupo de persoas en San Francisco que loitan por sobrevivir após unha praga que decimou a humanidade, mentres o simio Caesar tratar de manter o control sobre a súa comunidade de simios intelixentes.
Puszta
miniatura|250x250px|A puszta xunto á fronteira [[Romanía|romanesa.]] O termo puszta (IPA ) é un termo húngaro utilizado para indicar vastas extensións de chaira esteparia, típicas das terras planas de Hungría, como a puszta de Hortobágy.
O territorio da puszta é estéril, inhóspito, unha especie de deserto herboso e en orixe referíase a rexións chairegas da grande chaira húngara (Alföld), habitada por pastores de gado vacún e equino. Unha terra onde a vexetación predominante é de gramíneas, sen árbores e con algúns arbustos illados ou en pequenos grupos.
Este termo deriva dun adxectivo eslavo que significa "baleiro, abatido" e refírese tamén a granxas rodeadas por grandes leiras de campo.
Calor sensible
A calor sensible é aquela que recibe un corpo que fai que aumente a súa temperatura sen afectar a súa estrutura molecular e polo tanto o seu estado. En xeral, observouse experimentalmente que a cantidade de calor necesaria para quentar ou arrefriar un corpo é directamente proporcional á masa do corpo e á diferenza de temperaturas. A constante de proporcionalidade recibe o nome de calor específica.
O nome provén da oposición a calor latente, que se refire á calor "escondida", é dicir, aquela que se subministra pero coa que non "se nota" o efecto de aumento de temperatura, xa que por regra xeral a substancia á que se lle aplica aumentará a súa temperatura en apenas un grao centígrado, como ocorre nun cambio de fase de xeo a auga líquida ou desta a vapor. A calor sensible si se nota, posto que aumenta a temperatura da substancia, facendo que se perciba como "máis quente", ou pola contra, se se lle resta calor, "máis fría".
Para aumentar a temperatura dun corpo hai que aplicarlle unha certa cantidade de calor (enerxía). A cantidade de calor aplicada en relación coa diferenza de temperatura que se logra depende da calor específica do corpo, que é distinta para cada substancia.
A calor sensible pódese calcular nalgúns casos simples:
Onde H é a entalpía do sistema, m é a masa do corpo, C_p é a calor específica a presión constante (definida como a cantidade de calor requirida para aumentar nun grao a temperatura da unidade de masa dun corpo a presión constante), t_2 é a temperatura final e t_1 é a temperatura inicial do corpo.
Onde U representa a enerxía interna do sistema, n son os moles da substancia e C_v é a calor específica a volume constante. Os valores da calor específica varían tamén coa temperatura ambiente e o estado físico de agregación das substancias.
Mandín, Soñeiro, Sada
Mandín é un lugar da parroquia de Soñeiro no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 408 habitantes (219 homes e 189 mulleres).
Jesse Chuku
Jesse Chuku, nado o 15 de marzo de 1993 en Londres, é un xogador profesional de baloncesto británico. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 17 de agosto de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da LEB Ouro.
O 6 de agosto de 2018, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Melilla Baloncesto da LEB Ouro.
Kosmos 380
Kosmos 380 (Космос 380 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 37, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de novembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 380 foi inxectado nunha órbita inicial de 1548 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de xuño de 1971.
Celtic League 2009-2010
A tempada 2009-2010 da Magners League foi a novena edición da liga celta de rugby, creada en 2001. A liga tomou o nome Magners do seu principal patrocinador, unha empresa irlandesa fabricante de sidra.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 10 equipos (4 irlandeses, 4 galeses e 2 escoceses), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 9 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 4 de setembro de 2009, e rematou o 29 de maio de 2010 coa gran final.
Pendente (matemáticas)
miniatura|300px|Pendente dunha estrada En matemáticas e ciencias aplicadas denomínase pendente á inclinación dun elemento linear, natural ou construtivo respecto da horizontal.
En xeometría analítica, pode referirse á pendente da recta ou coeficiente angular como caso particular da tanxente a unha curva, en cuxo caso representa a derivada da función no punto considerado, e é un parámetro relevante, por exemplo, no trazado altimétrico de estradas, vías férreas ou canais.
Ángulo de inclinación
O ángulo α, definido tal como aparece na figura, chámase ángulo de inclinación da recta respecto ao eixe OX. A tanxente trigonométrica do ángulo de inclinación \alpha chámase coeficiente angular da recta e adoita designarse coa letra k. Nese caso
En realidade, o coeficiente angular e a pendente teñen o mesmo significado xeométrico. Na ecuación y= kx+b que involucra o coeficiente angular e a ordenada na orixe k é o coeficiente angular e b a ordenada na orixe.
Batalla del Bruc
miniatura|200px|[[Montserrat (monte)|Montañas de Montserrat desde El Bruc]] A batalla de El Bruc é o nome con que se coñecen na historiografía dous enfrontamentos entre tropas españolas e francesas que tiveran lugar en El Bruc entre o 6 e o 14 de xuño de 1808, durante a denominada polos cataláns Guerra del Francès.
Eduardo González Valiño
Eduardo González Valiño, máis coñecido como Chacho, nado na Coruña o 14 de abril de 1911 e finado na mesma cidade o 21 de outubro de 1979, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Batalla del Bruc
Primeiro enfrontamento
O 4 de xuño de 1808 unha columna francesa comandada polo xeneral Schwartz saíu de Barcelona en dirección a Lleida e Zaragoza, tendo ordes de pasar por Manresa e Igualada. A forza da columna francesa sumaba 3800 homes. O mesmo día 4 un gran trebón sorprendeu á columna francesa que se refuxiou en Martorell. Esta situación permitiu organizar a acción de El Bruc que tería lugar o 6 de xuño de 1808.
O groso das forzas que se enfrontaron aos franceses estaban formadas por soldados do Rexemento de soldados suízos número 1 de Wimpffen, que desde 1734 estaban ao servizo da coroa española, e máis soldados desertores valóns escapados da guarnición de Barcelona. Os voluntarios e somaténs cataláns que se incorporaran á batalla eran de Manresa e da súa corrixidoría e máis de Igualada e das súas poboacións veciñas. En total eran uns 2000 homes aproximadamente.
Eduardo González Valiño
Traxectoria
Non xogou en ningún equipo por un tempo pero seguiu adestrando, e en 1945 fichou polo Deportivo Xuvenil para axudalo a ascender á Terceira División. Pouco despois volveu ao Deportivo, co que disputou a parte final da tempada 1945/46 e tras o remate desta retornou ao Xuvenil para xogar a Copa Galicia. Retirouse definitivamente ese ano, 1946. Volveu ao banquiño coruñés na tempada 1951–52.
Pendente (matemáticas)
Pendente dunha recta
miniatura|Pendente: A pendente dunha recta nun sistema de representación rectangular (dun plano cartesiano), adoita estar representada pola letra m, e está definida como a diferenza no eixe Y dividido pola diferenza no eixe X para dous puntos distintos nunha recta, é dicir,
Batalla del Bruc
Primeiro enfrontamento
O resultado da emboscada estratéxica foi a retirada da columna francesa, que deixou 300 homes mortos e un dos seus canóns perdido ao afundirse a ponte de Abrera, cando se retiraban en dirección a Barcelona.
Eduardo González Valiño
Traxectoria
Está considerado un dos mellores xogadores da historia do Deportivo e en 1988 inaugurouse unha escultura dedicada a el xunto ao estadio de Riazor.
Pendente (matemáticas)
Xeometría
Unha recta horizontal ten pendente igual a 0 (cero). Canto menor sexa o valor da pendente, menor inclinación ten a recta; por exemplo, unha recta que se eleve un ángulo de 45° con respecto ao eixe X ten pendente m = +1, e unha recta que caia 30° ten pendente m = -0,5. A pendente dunha recta vertical non está definida.
Batalla del Bruc
Segundo enfrontamento
O 14 de xuño tivo lugar un segundo choque armado, moito máis importante desde a perspectiva militar. O factor sorpresa xa se perdera, e as forzas francesas dirixidas polo xeneral Chabran eran máis importantes. Os franceses chegaran a El Bruc con dúas columnas, unha que subía por Collbató e outra segunda que ía pola estrada. Os franceses, logo do enfrontamento, retrocederon de novo, logo de saquear e queimar edificios en El Bruc.
Eduardo González Valiño
Traxectoria
Faleceu na Coruña o 21 de outubro de 1979.
Pendente (matemáticas)
Xeometría
O ángulo \theta que unha recta forma co eixe horizontal está relacionado coa pendente m por medio da relación trigonométrica: ou equivalentemente:
Batalla del Bruc
Lendas
Con posterioridade e estes encontros, os feitos adquiriron caracteres de lenda. A vitoria, por exemplo en Manresa, foi atribuída aos santos padroeiros, e en Igualada ao seu Santo Cristo.
Eduardo González Valiño
Selección nacional
Chacho foi internacional coa selección española en tres ocasións, logrando 7 tantos. Participou no Mundial de Italia de 1934. Ten o récord de maior número de goles marcados nun partido coa selección española, cos seis goles que anotou fronte a Bulgaria nun partido amigábel en 1933, no seu debut.
Pendente (matemáticas)
Xeometría
Dúas ou máis rectas son paralelas se ambas posúen a mesma pendente, ou se ambas son verticais e polo tanto non teñen pendente definida; dúas ou máis rectas son perpendiculares (forman un ángulo recto entre elas) se o produto das súas pendentes é igual a -1.
Eduardo González Valiño
Familia
Era fillo de Carlos González e Irene Valiño Pérez, irmán entre outros de Baldomero González Valiño, "Mero", tamén futbolista e máis tarde presidente do Sporting Ciudad, e cuñado de Eduardo Viso, futbolista e adestrador.
Foi pai dos tamén futbolistas Antonio e Jaime González Meilán, alcumados "Chacho II" e" Chacho III" respectivamente.
Segmento B
200px|miniatura|[[Fiat Palio, un automóbil de baixo custo do segmento B con carrocería hatchback.]] O segmento B é un segmento de automóbiles que se sitúa entre os segmentos A e C. Xeralmente teñen espazo para catro adultos e un neno.
Pendente (matemáticas)
Pendente das ecuacións da recta
290px|miniatura|Tres liñas rectas. As liñas vermella e azul posúen a mesma pendente (m), neste caso ½, mentres que as liñas vermella e verde intersecan o eixe y no mesmo punto, polo que posúen idéntico valor da ordenada na orixe (b), neste caso 1 Se y é unha función linear de x, entón o coeficiente de x é a pendente da recta. Polo tanto, se a ecuación está dada por m é a pendente. Nesta ecuación, o valor de b pode ser interpretado como o punto en que a recta se interseca co eixe Y, é dicir, o valor de y cando x=0. Este valor tamén se chama ordenada na orixe.
Segmento B
Mentres que dúas décadas atrás os automóbiles do segmento B medían uns 3,75 m de longo, actualmente estes vehículos roldan os 4,00 m en carrozaría hatchback, monovolume ou todo terreo, e 4,25 m no caso de carrozarías sedán e familiar. Os motores son case sempre de catro cilindros e as súas cilindradas adoitan estar entre 1,0 e 2,0 litros.
Pendente (matemáticas)
Pendente das ecuacións da recta
Se a pendente m dunha recta e o punto (x_0,y_0) da recta son coñecidos, entón a ecuación da recta pode ser atopada con
A pendente da recta na fórmula xeral: está dada por:
Cálculo
miniatura|400px|Representación gráfica da [[derivada.]] O concepto de pendente é central no cálculo diferencial. A pendente dunha recta é a tanxente do ángulo que forma a recta coa dirección positiva do eixe de abscisas. En funcións non lineares, a razón de cambio varía ao longo da curva. A derivada da función nun punto dado é a pendente da recta tanxente nese punto.
O Feal, Magalofes, Fene
O Feal é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 52 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 53 habitantes.
Ricardo Fernández Carles
Ricardo Fernández Carles, nado en Valga cara a 1913 e finado en Teo o 19 de maio de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
María Yáñez
María Yáñez Anllo, nada en Lugo o 1 de setembro de 1978, é unha xornalista, editora e guionista galega.
Traxectoria
Logo de estudar Xornalismo na Universidade de Santiago, entre 2001 e 2003 converteuse en directora da revista electrónica Bravú.net, un e-magazine de cultura alternativa. Ao rematar ese proxecto traballou durante algúns anos como guionista así como desenvolvendo proxectos para Continental Producciones, mentres abría e mantiña o blog Todo Nada, unha das referencias importantes do fenómeno blog en Galicia.
En 2005 converteuse en directora de Vieiros, asemade que abandona o blog. Posteriormente, en 2006, deixou a dirección dese xornal electrónico e dedícase a labores de xornalista freelance (El País, 20 minutos), e como guionista para a televisión. É a propietaria da editorial dixital Ediciós da Rotonda.
Dirixiu na TVG o programa O país dos ananos e traballou para a compañía galega A Navalla Suíza. Foi unha das socias fundadoras da iniciativa a prol do galego GalegoLab. En 2015 pasou a formar parte da xunta directiva da Academia Galega do Audiovisual.
É a creadora e directora da revista dixital Vinte.
Crise de Agadir
miniatura|300px|Unha columna de tropas francesas en movemento nun campamento en Marrocos, o [[30 de marzo de 1912.]] miniatura|300px|O barco canoneiro alemán SMS Panther.
A A crise de Agadir, ou Segunda Crise Marroquí, foi un incidente diplomático e militar que tivo lugar en 1911, entre Francia e Alemaña, causado polo envío dun canoneiro (buque lixeiro armado) da mariña alemá, o SMS Panther, á baía de Agadir en Marrocos.
Foi unha breve crise internacional provocada polo despregamento dunha forza substancial de tropas francesas no interior de Marroos en abril de 1911. Alemaña non se opuxo á expansión de Francia, senón que quería unha compensación territorial. Berlín ameazou coa guerra, enviou un canoneiro e provocou aos nacionalistas alemáns. As negociacións entre Berlín e París solucionaron a crise: Francia tomou Marrocos como protectorado a cambio de concesións territoriales a Alemaña no Congo francés, mentres que España quedou satisfeita cun cambio nos seus límites co seu protectorado de Marrocos. Con todo, o gabinete británico alarmouse pola agresividade de Alemaña cara a Francia. David Lloyd George pronunciou un dramático discurso na "Mansion House" (a residencia oficial do Lord Maior da City de Londres) no que denunciou o movemento alemán como unha humillación intolerábel. Falouse de guerra e Alemaña retrocedeu. Porén, as relacións entre Berlín e Londres seguiron sendo tensas, e o incidente estivo a piques de desencadear unha guerra entre Alemaña e Francia, que podería ter ocasionado a primeira guerra mundial tres anos antes do seu comezo real.
Antecedentes
A principios do século XX Francia, que administra Alxeria dedesde a súa conquista en 1830, estaba preocupada pola seguridade da súa fronteira con Marrocos. O sultanato de Marrocos era entón un dos últimos países non colonizados de África, e espertou o interese de varias potencias europeas, principalmente de Francia e o tamén do Imperio alemán, que consideraba ter un atraso na conquista de colonias.
En marzo de 1911, o sultán Mulay Abd al-Hafid, ameazado por unha revolta, pide a Francia que lle bote unha man. En maio, as tropas francesas ocupan Rabat, Fez e Mequinez. Alemaña, preocupada polas súas reclamacións en Marroos, considera esta ocupación como unha violación da Acta de Alxeciras e decide reaccionar.
As tensións anglo-alemás eran moi altas neste momento, en parte debido á carreira armamentística entre a Alemaña imperial e a Gran Bretaña, incluíndo os esforzos alemáns para construíren unha frota de dous terzos do tamaño da Gran Bretaña. Alemaña tiña como obxectivo probar a relación entre a Gran Bretaña e Francia e, posiíbelmente intimidar a Gran Bretaña nunha alianza con Alemaña.
Rebelión marroquí
En 1911 estalou unha rebelión en Marrocos contra o sultán Abdelhafid. A principios de abril, o sultán foi sitiado no seu palacio en Fez. Os franceses preparáronse para enviar tropas para axudar a sufocar a rebelión, baixo o pretexto de protexer vidas e bens europeos, despachando unha columna de tropas a finais de abril. O 8 de xuño, o exército español ocupou Larache e, tres días despois, Alcazarquivir.
miniatura|200px|O cruceiro Berlin diante da [[alcazaba (casbah) de Agadir. L'Illustration, 16-09-1911.]]
Intervención naval alemá
O 1 de xullo o canoneiro alemán SMS Panther chegou ao porto de Agadir, baixo o pretexto de protexer os intereses comerciais alemáns. Os cruceiros de superior clase SMS Bremen chegaron días despois, substituíndo ao canoneiro. Un civil alemán, Hermann Wilberg, que estaba a 110 km ao norte, viaxou cara ao sur para ser rescatado tres días despois polo Panther. Isto provocou unha reacción inmediata dos franceses e dos británicos.
Participación británica
O goberno británico intentou frear a Francia para que non adoptara medidas precipitadas e disuadila de enviar tropas a Fez, pero fracasou. En abril, o Secretario de Asuntos Exteriores Sir Edward Gray escribiu: "o que os franceses queren facer non é sabio, pero non podemos interferir no noso acordo". Sentiu que as súas mans estaban atadas e que tiña que apoiar a Francia.
Os británicos estaban moi preocupados pola chegada do Panther a Marrocos. A Royal Navy tiña unha base naval en Xibraltar, no sur de España. Crían que os alemáns querían converter a Agadir nunha base naval no Atlántico. O Reino Unido enviou acoirazados a Marrocos, por se estalase unha guerra. Como na primeira crise marroquí, o apoio británico a Francia mostrou a forza da Entente Cordiale.
Crise financeira alemá
No medio desta crise, Alemaña foi golpexada por grandes turbulencias financeiras. O mercado de accións caeu nun 30 % nun só día, o público comezou a cobrar en moedas de ouro, e houbo carreiras aos bancos. O Reichsbank perdeu un quinto das súas reservas de ouro nun mes. Rumoreábase que o ministro de Finanzas francés organizara esta crise. Ante a posibilidade de ser expulsado do padrón ouro, o Káiser retrocedeu e deixou que os franceses tomaran a maior parte de Marrocos.
Negociacións, solución e consecuencias
O 7 de xullo o embaixador alemán en París informou ao goberno francés de que Alemaña non tiña aspiracións territoriais en Marrocos e que negociaría un protectorado francés baseado en "compensacións" para a Alemaña na rexión do Congo francés e na salvagarda dos seus intereses económicos en Marrocos. Os termos dos alemáns, presentados o 15 de xullo, mentres contiñan unha oferta para ceder a parte norte de Cameruún e Togolandia, exixiron a Francia todo o Congo francés desde o río Sangha até o mar, ao que máis tarde engadiu a transferencia de Francia do dereito á prevención do Congo belga.
miniatura|300px|O Camerún antes e dospois da crise de Agadir. miniatura|300px|Os protectorados francés e español en Marrocos. O 21 de xullo David Lloyd George fixo un discurso na Mansion House, en Londres, onde declarou que o honor nacional era máis precioso que a paz: "Se a Gran Bretaña é tratada mal onde os seus intereses son vitalmente afectados, coma se ela non tivese ningunha conta no concerto das nacións, entón eu digo enfaticamente que a paz a ese prezo sería unha humillación intolerábel para que un gran país como o noso resista". O discurso foi interpretado por Alemaña como unha advertencia de que non podía impoñer un acordo irrazonable sobre Francia.
Este territorio, de 275.000 km2, coñecido polos alemáns como Neukamerun, pasou a formar parte da colonia alemá de Cameruún. Esta zona é en parte pantanosa, onde a enfermidade do sono (tripanosomíase africana) estaba xeneralizada, pero deu a Alemaña unha saída ao río Congo ao sueste de Fort Lamy (hoxe parte do Chad).
O conflito solucionouse co tratado de Fez, asinado en dita cidade o 30 de marzo de 1912, e polo cal o sultán Abdelhafid de Marrocos cedeu a soberanía do seu país a Francia, facendo del un protectorado.
Como parte do tratado, Alemaña recoñeceu as esferas de influencia francesas e españolas en Marrocos, recibindo a cambio territorios no Congo Medio (actual República do Congo), unha colonia da África Ecuatorial Francesa, os cales se converteron en parte do Camerún alemán.
Por este tratado, o goberno de Marrocos —o sultán e os seus visires— perdeu a plena soberanía sobre unha boa parte do seu territoreio, que pasou aos protectorados francés e español (1912-1956) baixo a dependencia e a protección de Francia.
O 15 de xullo de 1912 foi aprobada unha lei polo Parlamento francés, e promulgada polo presidente da Terceira República Francesa da época, Armand Fallières.
En canto á presenza de España en Marrocos, faise referencia a unha futura consulta entre os gobernos francés e español sobre os intereses de España, debido á súa posición xeográfica e ás súas posesións territoriais na costa marroquí.
Case cinco meses máis tarde, o 12 de agosto de 1912, Moulay Hafid, no poder desde 1908, abdicou, e foi substituído por Mulay Youssef. ), seu irmán, pai do futuro sultán Sidi Mohammed (1927), daquela de tres anos de idade e futuro rei Mohammed V, pouco despois do fin dos protectoradoss franés e español, en 1956.
A colonia alemá do Camerún (xunto con Togolandia) foi capturada polos aliados no inicio da primeira guerra mundial.
Na historia da Europa Occidental, a crise de Agadir segue sendo o exemplo máis coñecido de diplomacia de barco.
O filósofo e historiador alemán Oswald Spengler afirmou que a crise de Agadir inspiroulle a escribir o seu The Decline of the West.
Block L Molniya 8K78M
Block L Molniya 8K78M é o nome dun foguete soviético usado como remolcador espacial e etapa superior.
Características
O Block L Molniya 8K78M foi un foguete usado como remolcador espacial ou etapa superior para ser usado con foguetes Molniya M.
Liberdade (moeda)
Liberdade é unha moeda mexicana sen valor nominal de curso legal feita de prata ou ouro de lei 0,999. Producida pola Casa de Moeda de México. Segundo a Lei Monetaria dos Estados Unidos Mexicanos a serie Liberdade goza de curso legal polo equivalente en pesos da súa cotización diaria que ten de ser determinada polo Banco de México en base no prezo internacional do metal fino contido nelas. Terán poder liberatorio exclusivamente en pagamentos onde o debedor demostra que recibiu do acredor as referidas moedas.
As moedas da serie Liberdade existen en denominacións de: 1 quilogramo, 5 e 2 onzas só para as moedas de prata e 1, 1/2, 1/4 e 1/20 onza para moedas de ouro e prata.
Serie Liberdade
En 1981 fixouse como anverso común o escudo nacional. No reverso presentan o mesmo deseño do Centenario, unha Vitoria alada, representada ao Monumento do Anxo da Independencia, e como fondo os volcáns Popocatépetl e Iztaccíhuatl. Para as pezas de prata considerouse unha onza e para as de ouro unha, media e un cuarto de onza. A intención foi substituír no mercado a peza de prata coñecida como onza troy de Balanza e uniformala coas pezas de ouro, dándolle alén diso carácter con poder liberatorio. En 1991 adicionáronse as moedas de prata de 1/2, 1/4, 1/10 e 1/20 de onza e de ouro de 1/10 e 1/20 de onza.
O acabado das pezas da serie Liberdade é satén ou espello tanto nas moedas de prata como nas de ouro.
Nova Serie Liberdade
Como consecuencia da grande aceptación que teñen tido as moedas de ouro e prata pertencentes á Serie Liberdade, considerouse conveniente redeseñar o reverso de ditas moedas para o facer máis atractivo ao público. A mudanza máis importante ao novo deseño é que o Monumento do Anxo da Independencia que se representa ao reverso áchase noutra perspectiva diferente. Así mesmo, co obxecto de ampliar as opcións de investimento en prata, a esta serie acrecentáronselle dous novos tamaños: cinco e dúas onzas. Estas dúas novas pezas, ao igual que a dunha onza, presentan tamén un deseño diferente ao anverso, xa que o escudo nacional aparece rodeado por diferentes deseños de aguias que teñen sido utilizadas como Escudo Nacional a través dos anos, así como a aguia que aparece no Código de Mendoza.
Aurelio Fierro
Aurelio Fierro, nado en Montella o 13 de setembro de 1923 e finado en Nápoles o 11 de marzo de 2005, foi un cantante e actor italiano.
Liberdade (moeda)
Nova Serie Liberdade
O acabado das pezas da nova serie Liberdade é satén ou espello para as moedas de prata (excepto a de 1 quilogramo que é mate-brillo) e unicamente Satén para as de ouro.
Aurelio Fierro
Traxectoria
Aurelio Fierro fixo carreira principalmente en Italia, España e América do Sur. Foi coñecido pola composición da música para o célebre tema Bambino, retomado despois por Dalida. miniatura|[[Gigi D'Alessio, Mario Trevi, Aurelio Fierro (1998)]] Trátase dun dos máximos expoñentes da coñecida como canzone napoletana.
Liberdade (moeda)
Nova Serie Liberdade
== Cantidade de moedas amoedadas da serie Liberdade de prata ==
Acabado espello
== Cantidade de moedas amoedadas da serie Liberdade de ouro ==
Célula vexetal
miniatura|dereita|400px|Diagrama da estrutura dunha célula vexetal A célula eucariota vexetal é unha un célula eucariota complexa pola razón de ter un núcleo celular limitado por membranas.
Características
Este tipo de célula diferénciase das células eucariotas animais por varias razóns:
Aeroporto de Niigata
Historia
O primeiro aeroporto da costa xaponesa do mar do Xapón abriuse nunha illa no río Shinano en 1929. Este aeroporto trasladouse ao que entón era a vila de Matsugazakahama en 1930 e foi renomeado como aeroporto de Niigata. En 1941 foi requisado para ser utilizado pola Forza Aérea Imperial do Xapón, e tras a segunda guerra mundial pasou aser controlado pola USAAF estadounidense. Regresou a mans civís xaponesas o 31 de marzo de 1958, data nas que retomaron os voos comerciais. Os servizos comerciais comezaron en 1973 con voos regulares a Khabarovsk, convertendo ao aeroport de Niigata nunha importante porta de entrada dende Rusia, que entre outros propósitos foi usada para exportar produtos agrícolas da zona de Niigata; porén os servizos foron reducíndose dende o inverno de 2010 xa que hai máis voos a Rusia dende o aeroporto internacional de Narita preto de Toquio.
O Pedrón, Magalofes, Fene
O Pedrón é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 35 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 38 habitantes.
Xeografía de Bulgaria
Bulgaria está composta polas rexións clásicas de Tracia, Moesia e Macedonia. O suroeste do país é montañoso e contén o punto máis elevado da península Balcánica, o Musala, con 2 925 m. O cordal dos Balcáns atravesa o centro do país de leste a oeste, ó norte do famoso val das Rosas. Bulgaria está dividida polas rexións da planicie e outeiros polo sueste, o leste está delimitado ó longo da costa do mar Negro e as marxes do río principal de Bulgaria, o Danubio, a limitan ó norte. Outros ríos importantes son o Struma e o Maritsa, no sur do país.
O clima búlgaro é temperado, con invernos fríos e húmidos e veráns mediterráneos, quentes e secos.
A península Balcánica recibe o seu nome do cordal dos Balcáns, coñecida en búlgaro como Stara Planina, que percorre o centro de Bulgaria e chega ata ao leste de Serbia.
বুলগেরিয়া
Os Cabidos, Soñeiro, Sada
Os Cabidos é un lugar da parroquia de Soñeiro no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Aśoka
Aśoka (en escrita devanágari: अशोक) ou Aśoka Vardhana, nado no 304 a.C. e finado no 232 a.C., foi o terceiro emperador maurya.
Aśoka reinou sobre a maior parte do subcontinente indio, do actual Afganistán ata Bengala e tamén cara ao sur, ata a actual Mysore. Está considerado o fundador da India. Era fillo do rei Bindusara.
O redescubrimento de Aśoka no século XIX
[[Ficheiro:Maurya empire in 265 BCE.jpg|miniatura|400px|Mapa do Imperio Maurya: A Dinastía Maurya no -265
Cor azul escura: Territorio do Imperio Maurya Cor celeste: Territorios tributarios ۞ Cidade capital ■ Outras cidades ● Edictos de Aśoka ▲ Sitios relixiosos budistas]]
Primeiras evidencias históricas
No ano 1837, o arqueólogo e filólogo James Prinsep traduciu unha antiga inscrición dun gran piar de pedra situado na cidade de Delhi (no norte da India). A escritura da inscrición era o brahmi, a escritura máis antiga a India, que se utilizaba para escribir o sánscrito e o prákrito. Tratábase dunha versión ancestral do brahmi, que durante séculos evolucionara de tal xeito que estas primeiras inscricións eran ilexibles. A inscrición revelou unha serie de edictos proclamados por un rei que se proclamaba Devanampiya Piyadasi (‘o amado dos deuses, rei Piyadasi’). Debido ás referencias budistas que atopou, o investigador creu inicialmente que Devanampiya Piyadassi era un rei de Sri Lanka. Pero no mesmo ano James Prinsep tivo oportunidade de ler dúas das crónicas máis antigas da historia de Sri Lanka, o Dipa vamsa e o Maha vamsa, compostas por monxes budistas. Nas crónicas deducíase que o título de Piyadassi se lle atribuía ó famoso rei Aśoka.
Coñécense outros piares e rochas con inscricións, e durante as seguintes décadas iranse descubrindo e traducindo máis edictos do monarca. A fonte da maioría dos nosos coñecementos sobre Aśoka son estas numerosas inscricións que fixo gravar en piares e rochas por todo o seu imperio, maioritariamente en lingua magadhi (unha lingua prácrita) en escritura brahmi (e ás veces en caracteres kharosthi), pero tamén en grego e en arameo.
Ademais de que estas inscricións representan as primeiras mostras da notación escrita dunha lingua india e que esta mesma escritura orixinou todas as linguas semisilábicas presentes actualmente en chan indio (como a escrita devanágari), favoreceron a propagación da ética budista e fomentaron a non violencia e a adhesión á doutrina do dharma, o deber ou comportamento xusto. Obsérvase tamén a importancia dada a unha lingua vulgar e vernácula, o prácrito, en detrimento da lingua «nobre» e literaria, o sánscrito, demostrando así unha preocupación por ser comprendido polo pobo.
Foi en 1915 cando se traduciu un edicto que mencionaba o nome de Aśoka e así confirmouse definitivamente a súa identidade.
Mito e realidade
miniatura|300px|Fragmento do sexto decreto do piar de Aśoka. Actualmente en poder do [[Museo Británico (en Londres).]]
A interpretación que se fixo nun primeiro momento é precisamente a que H. G. Wells amosa neste fragmento: que Aśoka fora un adiantado ó seu tempo e un gran devoto do budismo, e por iso fracasaron os seus sucesores. Aceptouse a historia que empeza con Aśoka descrito como un guerreiro sanguinario, xa que moitas fontes budistas o describen así. Segundo o Aśoka avadana, Aśoka construíu unha prisión onde se dedicaba a torturar ós presos. No mesmo texto cóntasenos como intentou torturar a un monxe budista que semellaba inmune ó sufrimento. Aśoka, impresionado, converteuse budismo, destruíu a prisión e propúxose construír 84.000 stupas budistas por todo o imperio.
Outras fontes afirman que foi despois das devastadoras consecuencias da súa guerra en Kalinga, durante o oitavo ano do seu reinado, sentiuse tan culpable que isto o levou a se converter ó budismo, influído segundo as fontes pola súa esposa ou concubina Deví. Dende ese intre dedicouse a propagar a política do dhamma budista polo seu imperio e enviou misioneiros a lugares afastados, tales como a illa de Sri Lanka, convertida pola súa filla Sanghamita e o seu fillo (ou irmán) Mahinda, citados soamente nas crónicas cingalesas, e ignorados nas inscricións indias que non mencionan máis que a tres dos seus fillos: Tuara, Kunala e Yalauka. Dende entón, defendeu unha política pacífica emitindo unha serie de edictos dirixidos ó pobo. Un reinado que coñeceu unha política oficial de a-jimsá (‘non violencia’), chegando a construír hospitais para animais e restaurar as estradas principais da India, converténdose tamén Aśoka probablemente no gran difusor do vexetarianismo no país.
miniatura|Inscricións en [[letra brahmi do piar de Sarnath.]]
Así pois, os estudos dos séculos XIX e primeira metade do XX e outros posteriores baseándose nestas fontes, describen a súa conversión ó budismo como unha «iluminación». Pasou de ser Chanda Aśoka (Aśoka o Cruel) a ser Dhamma Aśoka (Aśoka o Piadoso). O monarca que ampliou a capital, Pataliputra (a actual Patna), fixo construír un palacio ó estilo persa e convocou o Terceiro Concilio Budista (-233 ou -243).
Aśoka, historicamente, foi un fervente propagandista do budismo, pero non necesariamente por motivos píos. Hai toda unha liña de historiadores, como a especialista Romila Thapar, que consideran o dhamma de Aśoka como unha relixión para ser utilizada como símbolo dunha nova unidade imperial e unha forza cohesionadora para unir os variados e heteroxéneos elementos dun imperio. É dicir, que Aśoka se serviu do budismo para a consolidación política e económica do seu goberno. E é que os edictos de Aśoka e os textos budistas non terminan de coincidir coa imaxe proxectada. O budismo permitía a Aśoka unha nova política social ben definida, acorde ó mesmo tempo cos intereses da sociedade da época, xa que a poboación non se opoñía ás novas ideas budistas, e as novas clases comerciais (interesadas nas novas tendencias) apoiaríano, beneficiando a Aśoka, xa que non tivo o apoio dos ortodoxos ó inicio do seu reinado. Así, o budismo deixou de estar perseguido.
Tralo reino «iluminado» de Aśoka, a reforma do Imperio maurya foi aproveitada polos invasores, e axiña caeu en declive e fragmentouse en multitude de principados. Ata a colonización británica (case 2000 anos máis tarde), nunca unha parte tan grande dun subcontinente estivo unida baixo un mesmo goberno.
Aśoka na historia e a cultura popular da India
miniatura|100px|Emblema a India. Recoñecendo o papel sen precedentes de Aśoka na historia do país, a India fixo do capitel das columnas de Aśoka (ou lat) un dos símbolos da República India. A súa simboloxía tamén a podemos atopar na propia bandeira da India, xa que no centro desta hai un aśoka chakrá (‘roda de Aśoka’). Aśoka aparece igualmente en moedas, e incluso protagoniza unha superprodución do cine de Bollywood (Aśoka) e converteuse nun dos personaxes principais do videoxogo de estratexia (Civilization IV).
Os edictos de Aśoka
Os aśoka stambha (‘piares de Aśoka’) son a serie de columnas distribuídas polo norte do subcontinente indio, nos que Aśoka escribiu unha serie de edictos. O primeiro atopouse entre as ruínas da antiga Delhi no século XVI. Pero tamén se atopan edictos nas rochas. Hai maiores e menores en función do tamaño. Dos edictos de Aśoka hai dúas categorías: Estas inscricións estaban situadas en enclaves importantes preto das cidades, rutas comerciais ou centros relixiosos, co que Aśoka se aseguraba de chegar ó máximo número de xente posible. Eran preceptos morais, relixiosos e prestacións sociais en relación a homes e animais.
A industria do sexo e do peixe empanado
A industria do sexo e do peixe empanado (en L'Industrie du sexe et du poisson pané) é unha novela de Emmanuel Pierrat publicada orixinalmente en 2004 pola editorial le Dilettante. Conta a historia de dúas irmás bretoas, Gaëlle e Gwenaëlle, que abandonan a súa vila pesqueira para ir a París e explorar a súa sexualidade.
Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Michael Jackson
O oitavo fillo da familia Jackson, debutou na música profesional a carón dos seus irmáns como membro dos Jackson 5 en 1968, e comezou a súa carreira en solitario en 1971. A comezos dos anos 1980, Jackson converteuse na figura dominante da música popular. Os vídeos musicais das súas cancións, como "Beat It", "Billie Jean", e "Thriller", considéranse rompedores das barreiras raciais e transformadores do medio nunha arte e nunha ferramenta de promoción. A popularidade deses vídeos axudou a elevar á fama a MTV, daquela unha canle relativamente nova. Con vídeos como "Black or White" e "Scream", continuou a innovar no medio ó longo da década de 1990, ademais de forxarse unha reputación como artista das xiras mundiais. A través das actuacións nos escenarios e nos vídeos, Jackson popularizou unha morea de complicadas técnicas de baile, como o robot e o moonwalk, ós cales el deu nome. O seu distintivo son e estilo influíron en numerosos artistas de hip hop, post-disco, R&B contemporáneo, pop e rock.
O álbum de Jackson Thriller (1982) é o álbum máis vendido de tódolos tempos. Os seus outros álbums, como Off the Wall (1979), Bad (1987), Dangerous (1991) e HIStory (1995), tamén están entre os máis vendidos do mundo. Jackson é un dos poucos artistas que foi honrado no Salón da Fama do Rock por dúas veces. Algúns dos seus outros logros son varios Récords Guinness do Mundo, 13 Premios Grammy, un Grammy Legend e un Grammy á carreira artística; 26 American Music Awards, máis que ningún outro artista, incluídos o de "Artista do Século" e "Artista dos anos 1980"; 13 números un nos Estados Unidos na súa carreira en solitario, máis que calquera outro artista masculino na era dos Hot 100; e máis de 400 millóns de discos vendidos por todo o mundo. Jackson gañou centos de premios, o que o converteu no artista máis galardoado da historia da música popular. O 29 de agosto de 2010, no que sería o seu aniversario número 52, converteuse postumamente no artista máis descargado da historia da Nokia Music Store. Coñecido pola súa labor filantrópica, Jackson viaxou constantemente arredor do mundo polas súas campañas humanitarias, e o Libro dos Récords de 2000 recoñeceuno polas súas 39 actividades caritativas.
Aspectos da vida persoal de Jackson, como a súa aparencia cambiante, relacións sentimentais e comportamento, xeraron moita controversia. A mediados dos anos 1990, foi acusado de abusos sexuais a menores, mais o caso resolveuse fóra dos tribunais co pago de 25 millóns de dólares e non se chegaron a presentar cargos formais. No 2005, foi xulgado por máis alegacións de abusos sexuais e outros cargos, dos cales o xurado atopou inocente. Mentres se preparaba para o seu regreso nunha serie de concertos chamada This Is It, Jackson morreu o 25 de xuño de 2009 por mor dunha parada cardiorrespiratoria logo dunha intoxicación aguda de propofol e benzodiacepina. O Departamento Forense do Condado dos Ánxeles declarou a súa morte como un homicidio, e o seu médico persoal, Conrad Murray, foi condenado por homicidio involuntario. A morte de Jackson desencadeou unha resposta global e a retransmisión en directo do seu funeral foi vista arredor de todo o mundo.
Jackson converteuse no primeiro artista en ter un sinxelo no Top Ten da Billboard Top 100 en cinco décadas diferentes cando Love Never Felt So Good acadou o número 9 o 21 de maio de 2014.
1958–75: Infancia e The Jackson 5
miniatura|Casa da infancia de Jackson en [[Gary, Indiana, con tributos dos fans após a súa morte.]] Michael Jackson naceu o 29 de agosto de 1958. Era o oitavo de dez irmáns dunha familia afroamericana de clase traballadora, que vivía nunha casa de dous dormitorios de Gary, Indiana, unha cidade industrial preto de Chicago. A súa nai, Katherine Esther Scruse, era unha devota testemuña de Xeová. No pasado, ela aspirara a ser unha artista country que tocaba o clarinete e o piano, mais acabou traballando para a compañía Sears. O seu pai, Joseph Walter "Joe" Jackson, un antigo boxeador, traballaba co aceiro para U.S. Steel. Joe tamén tocaba a guitarra nun grupo local de R&B chamado "The Falcons" para axudar na economía familiar. Michael medrou con tres irmás (Rebbie, La Toya, e Janet) e cinco irmáns (Jackie, Tito, Jermaine, Marlon, e Randy). Un sexto irmán, Brandon, irmán xemelgo de Marlon, morreu pouco despois de nacer.
Michael tivo unha relación problemática co seu pai, Joe. No 2003, Joe recoñeceu que zoupaba a Michael cando era neno. Joe tamén dixo ter abusado verbalmente do seu fillo, dicíndolle que tiña un "nariz gordo" en varias ocasións. Jackson dixo que foi abusado fisicamente e emocionalmente durante os incesantes ensaios, aínda que tamén declarou que a estrita disciplina do seu pai xogou un papel moi importante no seu éxito. Conversando abertamente sobre a súa nenez nunha entrevista con Oprah Winfrey, emitida en febreiro de 1993, Jackson recoñeceu que a súa xuventude fora moi solitaria e que se sentiu illado. A profunda insatisfacción de Jackson coa súa aparencia, os seus pesadelos e problemas para durmir, a súa tendencia a compracer constantemente, especialmente ó seu pai, e o seu comportamento infantil na súa vida adulta, considéranse efectos dos malos tratos que sufriu na infancia.
Nunha entrevista con Martin Bashir, posteriormente incluída no telefilme de 2003 Living with Michael Jackson, Jackson recoñeceu que o seu pai mancábao cando era neno, pero considerábao un "xenio", xa que segundo el mesmo, a estrita disciplina do seu pai foi fundamental para conseguir o éxito. Cando Bashir descartou o comentario positivo e continuou a inquirir sobre os golpes, Jackson puxo unha man diante da cara e opúxose ás súas preguntas.
miniatura|Michael (centro) como membro de The Jackson 5 en 1972. En 1964, Michael e Marlon uníronse ós Jackson Brothers, unha banda formada polo seu pai na que estaban os seus irmáns Jackie, Tito e Jermaine, que eran músicos de acompañamento que tocaban as congas e a pandeireta. En 1965, Michael comezou a compartir a voz líder do grupo co seu irmán máis vello Jermaine, e o nome do grupo cambiouse por The Jackson 5. Ese ano, o grupo gañou unha competición de talentos con Michael interpretando a canción de James Brown "I Got You (I Feel Good)". Dende 1966 a 1968, a banda fixo xiras polo Medio Oeste, actuando nunha serie de clubs afroamericanos coñecidos como "chitlin' circuit". Frecuentemente facían de abreconcertos de artistas de R&B como Sam & Dave, The O'Jays, Gladys Knight e Etta James. The Jackson 5 tamén actuaron en bares e clubs, onde se facían espectáculos de striptease, e tamén en auditorios locais e bailes de instituto. En agosto de 1967, mentres facían xira pola Costa Leste, o grupo gañou un concurso afeccionado no Teatro Apollo de Harlem.