cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wallis Simpson
Vida posterior e falecemento
A maior parte da súa herdanza foi á fundación para a investigación médica do Instituto Pasteur, segundo as instrucións de Suzanne Blum. A decisión colleu por sorpresa a familia real e os amigos da duquesa, porque durante a súa vida nunca mostrara algún interese na caridade. En abril de 1987, a notable colección de xoiaría de Wallis recadou 45 millóns de dólares para o instituto nunha poxa en Sotheby's, aproximadamente sete veces o seu prezo estimado; ademais atraeu ofertas de famosas personalidades como Elizabeth Taylor, Calvin Klein e Jacqueline Onassis. En recoñecemento á axuda que Francia lles brindou fornecéndoos dunha casa, en lugar dos impostos por defunción, a colección de mobles estilo Luís XVI, algunhas pezas de porcelana e pinturas pasaron a ser propiedade do estado francés. A familia real británica non recibiu legados importantes. O empresario exipcio Mohamed Al-Fayed comprou gran parte do patrimonio non financeiro, incluíndo o usufruto da mansión de París. A maior parte da súa colección vendeuse en 1998, un ano despois da morte do seu fillo no accidente automobilístico que tamén cobrou a vida de Diana, princesa de Gales. A venda recadou máis de 14 millóns de libras para a caridade.
Legado
esquerda|miniatura|200x200px|Monograma de Wallis e Eduardo. A vida de Wallis estivo chea de rumores de que tiña outros amantes. O playboy estadounidense Jimmy Donahue, herdeiro da fortuna Woolworth, que ademais era homosexual, afirmou que tivo unha relación coa duquesa na década de 1950, pero Donahue era coñecido polas súas bromas enxeñosas e a súa afección a facer circular rumores. Case todos os historiadores e biógrafos negaron a existencia do chamado "expediente da China", que se supón detalla as fazañas sexuais e criminais de Wallis nese país. Aínda que houbo certos rumores sobre un embarazo e posterior aborto mentres Wallis viviu na China, especialmente aqueles relacionados co conde Ciano, non hai probas contundentes de que quedase embarazada de calquera dos seus amantes ou dos seus tres maridos. As afirmacións de que sufría de síndrome de insensibilidade aos andróxenos, tamén coñecido como feminización testicular, parecen improbables, por non dicir imposibles, tendo en conta da súa cirurxía por miomas uterinos en 1951.
En 1956, a duquesa publicou as súas memorias realizadas por un escritor pantasma, The Heart Has Its Reasons. O autor Charles Higham dixo do libro, «os feitos foron reordenados sen remorsos no que equivalía a un lifting facial autorrealizado [...] reflectindo en abundancia a personalidade da súa autora, politicamente equivocada pero encantadora e conveniente». Higham describiu a duquesa como «carismática, electrizante e compulsivamente ambiciosa». A avaliación da vida da duquesa de Windsor foi enturbada por rumores, conxecturas e propaganda politicamente motivada, sen que fose necesaria a axuda da súa propia manipulación da verdade; pero non existe ningún documento que probe directamente que Wallis sexa outra cousa máis que unha vítima da súa propia ambición, que viviu un gran romance que se converteu nunha gran traxedia. En opinión dos seus biógrafos, "experimentou o supremo conto de fadas, converténdose na adorada favorita do solteiro con máis glamour do seu tempo. O idilio tomou o camiño equivocado cando facendo caso omiso das súas súplicas, el abandonou a súa posición para pasar o resto da súa vida con ela". Os académicos coinciden en que Wallis ascendeu ao bordo dun precipicio que:
Dise que Wallis resumiu a súa vida nunha frase: «Non tes idea do difícil que é vivir un gran romance».
A duquesa de Windsor na cultura popular
A personaxe de Wallis foi interpretado por Faye Dunaway en The Woman I Love (telefilme de 1972), Cynthia Harris en Edward and Mrs. Simpson (miniserie de sete capítulos de 1978), Jane Seymour en The Woman He Loved (telefilme de 1988), Amber Sealey en Bertie and Elizabeth (telefilme de 2002), Joely Richardson en Wallis and Edward (telefilme de 2005), Gillian Anderson en Any Human Heart (miniserie do 2010), Emma Clifford en Upstairs, Downstairs (miniserie de 2010), Eve Best en The King's Speech (filme de 2010) e Andrea Riseborough en W.E. (filme de 2011). Jane Hartley representouna en Always, un musical do West End de 1997.
O galardoado escritor canadense Timothy Findley, na súa novela Famous Last Words de 1981, presentou unha "señora Simpson" manipuladora, pero tamén tráxica. En 1991, Anne Edwards escribiu un empático relato dos primeiros anos de Wallis que culmina cando contrae matrimonio con Eduardo no seu libro Wallis: The Novel. Wallis tamén aparece nun relato curto de Rose Tremain, chamado "The Darkness of Wallis Simpson"; nunha obra chamada The Duchess de Linda Griffith; no suspense ucrónico de 1992, Fatherland, de Robert Harris; e nun libro da serie "Young Bond" de Charlie Higson, By Royal Command. En 2001, o xornalista Christopher Wilson publicou o libro Dancing with the Devil, no que relata a suposta relación de Wallis con Jimmy Donahue. Kate Auspitz, na súa novela de 2010, The War Memoirs of HRH Wallis, Duchess of Windsor, retrátaa como un instrumento dos aliados, que a empregaron para facer que o rei Eduardo VIII, simpatizante fascista, abandonase o trono.
Hadriano (emperador)
Os militares e o Senado de Roma aprobaron a sucesión de Hadriano, pero catro destacados senadores foron asasinados ilegalmente pouco despois. Opuxéronse a Hadrián ou parecían ameazar a súa sucesión, o Senado responsabilizouno e nunca o perdoou. Obtivo unha maior desaprobación entre a elite ao abandonar as políticas expansionistas de Traxano e os beneficios territoriais en Mesopotamia,  Asiria,  Armenia e partes da  Dacia. Hadrián preferiu investir no desenvolvemento de fronteiras estables e defendibles e na unificación dos pobos dispares do imperio. É coñecido por construír o muro de Hadriano, que marcaba o límite norte de Britania.
Os últimos anos de Hadriano estiveron marcados por enfermidades crónicas. Viu a revolta do Bar Kokhba como o fracaso do seu ideal panhelénico. Executou a dous senadores máis polas súas supostas tramas contra el e isto provocou un maior resentimento. O seu matrimonio con Vibia Sabina fora infeliz e sen fillos; adoptou a Antonino Pío en 138 e nomeouno como sucesor, a condición de que Antonino adopte a Marco Aurelio e Lucio Verus como os seus propios herdeiros. Hadriano morreu o mesmo ano en Baiae, e Antonino fíxolle deificar, a pesar da oposición do Senado. Gibbon inclúeo entre os "[cinco bos emperadores]" do Imperio, un "ditador benévolo"; O propio Senado de Hadriano atopouno remoto e autoritario. Foi descrito como enigmático e contraditorio, con capacidade para unha gran xenerosidade persoal e extrema crueldade e impulsado por unha curiosidade insaciable, autoconfianza e ambición.
Traxectoria
Hadriano sobe á dignidade imperial á morte de Traxano, no ano 117. Tamén nado na Bética, chegou a emperador na idade madura, e a pesar de estar nomeado por Traxano, á morte deste tivo que facer fronte a unha conxura dos lugartenentes de Traxano, que desexaban evitar o seu nomeamento. Tódolos conspiradores foron condenados a morte.
Hadriano tivo que protagonizar unha retirada das terras conquistadas por Traxano co abandono da Mesopotamia. Xa no ano 115 notábase un clima de rebelión nas provincias orientais, promovido polas comunidades xudías. O destronado rei parto Cosroes aproveitou esta circunstancia para volver ao poder e tratar de desprazar a influencia romana na rexión. Hadriano comprendeu que era moi difícil de manter a soberanía máis aló do Éufrates, e ordenou a evacuación, mais na beira daquel río quedou un importante continxente militar romano. Tamén na zona de Mauritania se rexistrou un leve retroceso das fronteiras.
O emperador dedicou unha gran parte do seu reinado a viaxar e percorreu unha gran parte dos territorios limítrofes, intervindo persoalmente na sufocación dalgúns levantamentos. Rematou o trazado do limes xermánico, deulle un pulo á romanización da rexión alpina, reforzou os efectivos da raia do Danubio e levantou na Britania o que se coñece como a muralla de Hadriano (Vallum Hadriani) co obxecto de previr as incursións dos pictos e escotos. Tratábase dunha serie de fortificacións entre Inglaterra e Escocia, dende a desembocadura do río Tyne, no mar do Norte e o Solvay Firth no mar de Irlanda.
miniatura|300px|O Imperio Romano nos tempos de Hadriano.
Para favorecer a fidelidade do exército, Hadriano procurou recrutar as lexións nas mesmas rexións que ían defender. Co tempo, esta idea foi negativa, xa que alimentaría ideas centrífugas e cantonalistas, pero na época de plenitude imperial, os soldados sentíanse moi motivados por se encarregar da defensa dos eidos que os viran nacer.
As sublevacións dos xudeus tiveron o seu cumio no 132, cunha revolta aberta en Xudea, encabezada por Eleazar e Simón bar Kokhba, os cales non dubidaron en atacar a colonia romana de Aelia Capitolina (Xerusalén), encravada naquel territorio. Esta sublevación foi asolagada a sangue e lume no 134, e a ofensiva relixiosa xudía rematou.
Hadriano reforzou o papel do consello imperial (Consilium principis) en detrimento do Senado. A dita institución era obxecto de consulta regular e as súas decisións facíanse públicas de tres xeitos: por medio de edictos, por decretos (sentenzas de casos xudiciais) e rescritos (respostas a consultas). Foi neste período cando se fixo público o Edicto Perpetuo, obra de Salvio Xuliano, que recollía os edictos anteriores e foi unha fonte esencial de xurisprudencia. miniatura|160x160px|Busto de Hadriano nun [[contorniato romano]] Reformouse a administración pública, separando netamente os cargos civís dos militares, creándose a figura do advocatus fisci, encargado de representar o Estado nos litixios con particulares. Tamén se organizou un servizo de Correos.
Hadriano prestou especial atención ao problema sucesorio. Nomeou un primeiro candidato, Lucio Elio César, pero á morte deste designou a Tito Aurelio Antonino, a quen o Senado daría o nome de Antonino Pío. A partir daquel, os herdeiros designados levarían o título de César. O cargo comportaba os títulos de procónsul e tribuno. Pero Hadriano non se limitou a nomear o herdeiro, senón que exixiu que este á súa vez nomease o seu para previr continxencias. Antonino nomeou a Marco Aurelio Vero e a Lucio Vero. Os dous, co tempo, chegarían a emperadores. A sucesión imperial estaba garantida, e con ela a estabilidade.
Simca 1100
O Simca 1100 foi un modelo de automóbil familiar producido polo fabricante francés Simca entre 1967 e 1982 e polo fabricante español Barreiros. Pertencía ó segmento de turismos familiares con 3 ou 5 portas, motor dianteiro e tracción dianteira. O motor orixinal era de 1118 cc e producía 52 cabalos de potencia. Posteriormente recibiu máis motorizacións, e foi comercializado como Talbot 1100, Simca 1200 ou Talbot 1200.
Floodland
Floodland é o segundo álbum da banda inglesa de rock gótico The Sisters of Mercy, publicado o 13 de novembro de 1987 a través dos selos Merciful Release e Warner Music Group. A gravación do disco comezou en xaneiro de 1987, aproximadamente dous anos despois de que a banda se separase tras a marcha de Craig Adams e Wayne Hussey. Foi producido por Larry Alexander, o líder da banda Andrew Eldritch, e Jim Steinman while.
Listaxe de cancións
Producido por Larry Alexander e Andrew Eldritch, agás "Dominion/Mother Russia", producida por Alexander, Eldritch e Jim Steinman, "This Corrosion", por Jim Steinman, "Torch", por Eldritch, e "Emma", por Hugh Jones.
Reedición de 2006
Xunto coas dúas edicións anteriores da banda, Floodland foi reeditado en novembro de 2006 coas seguintes cancións extra:
1895 (filme)
1895 (en 1895乙未) é un filme taiwanés de 2008 dirixido por Hung Chih-yu. Está baseado na invasión xaponesa de Taiwán do ano 1895, con énfase nos loitadores Hakka e as súas familias. O filme tivo un orzamento de arredor de 2 000 000 de dólares. Estreouse o 7 de novembro de 2008, e foi o filme taiwanés de maior recadación dese ano.
Cronobiografía de Antón Fraguas
Liña temporal ou cronobiografía de Antón Fraguas.
Liberación Andaluza
Liberación Andaluza (LA) é un partido político constituído en 1985 por militantes do Sindicato Andaluz e de Yama´a Islámica de Al-Andalus que pretenden a independencia de Al-Andalus, territorio que para eles abrangue, ademais de Andalucía, Murcia, Badaxoz, Serra de Alcaraz, Algarve e Xibraltar e o recoñecemento da diáspora andalusí e da lingua árabe como unha lingua propia de Andalucía, aínda que se considera un partido laico a maioría dos seus dirixentes son de relixión islámica.
Miguel Coniates
Miguel Coniates, ou Acominatus (en grego Μιχαήλ Χωνιάτης), nado en Chonai c. 1140 e finado na illa de Ceos en 1220, foi un escritor bizantino e eclesiástico, irmán máis vello do historiador Nicetas Coniates.
Traxectoria
Naceu en Chonae (hoxe Honaz, veciña á antiga Colosas en Frixia). Estudou en Constantinopla e foi alumno de Eustacio de Tesalónica. Ao redor de 1175 foi nomeado arcebispo de Atenas. En 1204, defendeu a Acrópole de Atenas do ataque de León Esguro, defendéndoa até a chegada da Cuarta Cruzada en 1205, momento en que lle entregou a cidade. Despois da toma de control polo Imperio Latino, retirouse á illa de Ceos. Ao redor de 1217 trasladouse de novo ao mosteiro de Vodonitsa preto das Termópilas, onde morreu.
Aínda sendo coñecido polos estudosos clásicos como o último posuidor de versións completas de Calímaco, Hecale e Aitia, foi un escritor versátil, e compositor de homilías, discursos e poemas, que, coa súa correspondencia, proxectan luz sobre a miserábel condición da Ática e Atenas nese momento .Son de destacar o seu memorial a Aleixo III Anxo sobre os abusos da administración bizantina, o queixume poético sobre a dexeneración de Atenas e a monodia polo seu irmán Nicetas e Eustacio, arcebispo de Tesalónica.
Vida
Viviu na súa residencia arcebispal da Acrópole (na Idade Media había no antigo Partenón un templo consagrado á Virxe). Miraba á cidade e aos seus habitantes cos ollos dun contemporáneo de Platón, e por tanto espantáballe o tremendo abismo que separaba aos atenienses contemporáneos dos helenos da antigüidade. O idealista Miguel non reparaba no fenómeno xeral que se produciu en toda Grecia, transformando a nacionalidade grega. A súa concepción ideal chocou deseguido coa dura realidade. No discurso de presentación aos seus fregueses suxeriu aos atenienses que seguisen os nobres exemplos dos seus antepasados e citou como exemplos os nomes de Arístides, Dióxenes, Pericles e Temístocles, nun estilo enfático e metafórico cheo de citas antigas e bíblicas e cheo de metáforas, que resultou escuro e incomprensíbel para os auditores do novo metropolitano, porque tales expresións estaban por encima da comprensión dos atenienses do século ΧΙΙ. O ilustrado Miguel notouno e nun dos seus seguintes sermóns dixo con profunda amargura: O sabio Miguel Acominatos deixou pronto de ver nos seus contemporáneos atenienses aos descendentes directos dos antigos helenos: Rodeado de bárbaros, Miguel temía converterse el mesmo en brután e bárbaro. Queixábase da alteración da lingua grega, evolucionada agora nunha especie de dialecto bárbaro, o cal non chegou a comprender até despois de pasar tres anos en Atenas. Miguel habitou na Acrópole até principios do século XIII. Por mor da conquista de Atenas polos francos (aquí a palabra "francos" fai referencia aos europeos occidentais adherentes ao catolicismo romano), houbo de ceder a súa sede a un bispo latino e pasou a última parte da súa vida na pequena illa de Ceos, xunto ao litoral da Ática, e alí morreu e foi enterrado en 1220.
Obra
Miguel Acominatos deixou unha rica herdanza literaria que inclúe sermóns e discursos sobre temas diversos, moitas epístolas e algúns poemas. O conxunto dános indicacións preciosas sobre as condicións políticas, morais e literarias da vida do seu tempo. Entre os seus poemas ha de colocarse, en primeiro termo, unha elexía iámbica na honra de Atenas, "primeira e única lamentación chegada a nós sobre a ruína da antiga e gloriosa cidade." Na tosquedade que rodeaba a Atenas e de que fala Miguel, así como na alteración do idioma, han de verse, ante todo, certas pegadas da influencia eslava.
Graduín, Goiriz, Vilalba
Graduín é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Lodeiro, Goiriz, Vilalba
Lodeiro é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Sumagre
Os sumagres (xénero botánico: Rhus L. ) son árbores pertencentes á familia Anacardiaceae.
O xénero conta con aproximadamente 250 especies de plantas fanerógamas. Algunhas especies antes emprazadas neste xénero, inclúense agora no xénero Toxicodendron, coma T. radicans, T. diversilobum e T. vernix, e se diferencian pola súa follaxe altamente alérxica e polo seu froito branco cinsento.
Os sumagres atópanse nas rexións temperadas e subtropicais de todo o mundo, cunha gran diversidade no sur de África.
Son arbustos e arboriñas que acadan 1-10 m de altura. As follas dispostas en espiral, son usualmente pinnadas compostas, aínda que algunhas especies son trifoliadas ou simples. As flores agrúpanse en mestas panículas de 5-30 cm de lonxitude, son moi miúdas da cor do leite, verdosas ou avermelladas, con cinco pétalos. O froito forma mesos acios de drupas encarnadas.
Borreiros, Ferreira, San Sadurniño
Borreiros é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Taboadela, Barxés, Muíños
Taboadela é un lugar da parroquia de Barxés no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 30 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 10 eran mulleres.
Guthrum II de Anglia Oriental
Guthrum II de Anglia Oriental, finado en 916, foi un caudillo viquingo de orixe danesa e que gobernou o Danelaw tras a morte de Eric de Anglia Oriental no ano 902, ambos procedían da segunda horda viquinga que invadiu Inglaterra e coñécese como o grande exército de verán.
Traxectoria
A diferenza do seu predecesor do mesmo nome, Guthrum I de quen se teñen referencias fiábeis nas crónicas contemporáneas, non se coñece moito do reinado de Guthrum II e a súa vida baséase en conxecturas comparativas entre diversas crónicas e pezas numismáticas.
Frederick Attenborough na súa obra disputa ambas as versións e apóiase na versión do historiador alemán Felix Liebermann, quen considera que o preámbulo das "Leis de Eduardo e Guthrum" non é auténtico e data o pacto durante o reinado de Æthelstan, volvendo dar protagonismo a un segundo Guthrum.
Sexa o documento un rexistro histórico datado en 906, reinado de Eduardo, ou un documento posterior durante o reinado do seu fillo Æthelstan, os historiadores modernos como Patrick Wordmald datan a redacción das leis cara ao ano 1000 e din que foron escritas por Wulfstan de York (m. 1023).
Katmandú, un espejo en el cielo
Katmandú, un espejo en el cielo é un filme español dirixido por Icíar Bollaín que foi estreado no 2012. Está baseada na historia real de Victoria Subirana que é interpretada por Verónica Echegui. O filme trata sobre unha mestra que viaxa a unha escola de Katmandú sumida na pobreza. Foi estreada en febreiro de 2012.
Sinopse
Laia é unha mestra que viaxa a Katmandú para traballar nunha escola dos barrios máis pobres. Alí decatarase de toda a miseria que a rodea, polo que o seu principal obxectivo será levar a cabo un proxecto educativo no que os nenos máis pobres reciban unha formación de calidade que lles axude a saír desa situación. Para poder realizalo e ficar traballando alí, verase obrigada a contraer un matrimonio de conveniencia cun cidadán de Katmandú, do cal acabarase namorando. Por outra banda, unha mestra nativa, Sharmila, axudaralle a pesar das fortes presións que recibe por parte da súa familia, que consideran que está a traer a deshonra á súa familia ó relacionarse cos "intocábeis".
La Glosopeda
La Glosopeda foi un periódico editado en Pontevedra en 1902.
Traxectoria
Subtitulado Semanario de intereses generales y defensor de las clases obreras y agrícolas, apareceu o 15 de maio de 1902. Dirixido por Valentín Peña Meléndez, foi voceiro da Sociedade de Agricultores de Lérez, vinculada ao Partido Liberal. Cesou a súa publicación no segundo número.
Familia Mondragón
Os Modragón de Galicia
A mediados do século XV vivía no lugar de Ortigueira da parroquia de Santa Cruz de Ribadulla, un nobre apelidado Abraldes, que tomou partido pola infanta Xoana de Castela, na guerra que esta mantivo contra a súa parente Isabel pola coroa de Castela. Os Reis Católicos mandaron desmouchar a vella torre, o que era sinal de afronta para o que nela vivía. Abraldes abandonou a súa casa e nunca volveu. O seu fillo mandou construír, na parroquia de San Mamede de Ribadulla, a casa de Guimaráns, pazo que estaba máis cerca de Santiago, e sen torre, pois nunca quixeron naquela familia volver a sufrir humillación.
Por aqueles anos apareceu por Santiago un influente clérigo, Juan Ibáñez de Mondragón. Nomeado cóengo de Santiago, pronto aumentou a súa fortuna e adquiriu fama. Parece ser que un dos seus irmáns era prelado en Roma, e outro servía no exército. A orixe da familia era o soar de Eremuzketa, en Guipúscoa. O cóengo decidiu establecerse en Compostela, para o que vendeu os bens de Mondragón e buscou unha casa no campo: a torre de Ortigueira estaba baleira e comprouna. Mandou construír a capela da Piedade (coñecida como capela de Mondragón), na catedral de Santiago, na que pediu que o enterraran. Ao cóengo sucedeuno un sobriño, Xoán de Mondragón. O cóengo e posteriormenteo o seu sobriño o cardeal —dignidade da catedral de Santiago— estenderon a propiedade. Edificouse a capela e arranxárone os edificios.
Xa no século XVII, Xoán de Mondragón Eremuzqueta foi o primeiro da súa liñaxe que sentou na Xunta do Reino de Galicia representando á cidade de Santiago. O seu fillo e sucesor no vínculo, o cabaleiro da Orde de Santiago Andrés de Mondragón e Ozores de Sotomayor, tamén actuou como deputado por Santiago (1677 e 1689), sendo designado despois polo consistorio santiagués Deputado Xeral do Reino de Galicia na Corte de Madrid
Andrés de Mondragón era home de boa reputación e prestixio en Santiago, e foi designado rexedor da cidade: puxo orde na mesma, mellorou as fontes e amañou os parques. Parece que tivo a concesión do arbitrio do sal. Rescatou ao pobo de Santa Cruz de Ribadulla do tributo e vasalaxe a que estaban sometidos. O rei Carlos II, o 8 de marzo de 1683, fíxolle mercede do título de marqués de Santa Cruz de Ribadulla, premiando así os seus servizos. Como título previo tiña o de vizconde de San Xulián de Piñeiro.
O último descendente dos Mondragón que asistiu a unha Xunta do Reino de Galicia foi o procurador xeral de Santiago Xoán Armada, en 1833, o único deputado en máis de douscentos anos que non foi rexedor de Santiago.
Os Armada / Mondragón
Pedro Manuel de Armada y Taboada casou con Isabel Salgado Mondragón, e deste matrimonio naceu:
Escudos de armas
A familia dos Mondragón traen como armas, en campo de goles un chevrón de ouro, acompañado de tres dragóns do mesmo metal. Outros traen, en campo de goles, dous dragóins de ouro, enfrotados, cun B entre as súas fauces, e bordura de azur con oito vieiras de ouro. Outros, en campo de sinople, tres castelos de ouro, ben ordenados. Finalmente, outros, escudo cortado, 1º, en campo de ouro, un castelo de goles, e 2º, en campo de sínople, un dragón de ouro, e bordura de goles.
Pola súa parte, Vicente de Cadenas y Vicent, en Repertorio de blasones de la comunidad hispánica, apunta: en campo de goles, sobre ondas de auga de azur e prata, que están cargadas dun dragón de ouro, un castelo, tamén de ouro, adestrado e sinestrado dunha árbore de sinople, cunha grosa cadea de ouro que amarra as tres figuras.
A Monteira (periódico)
A Monteira foi un semanario cultural galego editado en Lugo de 1889 a 1890 e dirixido por Amador Montenegro Saavedra (1864-1932) e Manuel Pardo Becerra (m. 1921). O seu obxectivo rexionalista quedaba evidenciado no subtítulo que acompañaba á cabeceira: "Somanario de intreses rexionales e literatura".
Liña editorial e obxectivos
Daquelas primeiras publicacións periódicas que naceron en diversos puntos de Galicia a finais do século XIX, A Monteira era das poucas que se editaron desde o principio integramente en galego (incluíndo a publicidade) e cómpre destacar que xa desde o primeiro número apoiou e promoveu o uso da lingua galega en tódolos ámbitos, defensa na que insistirá en moitas ocasións máis.
Esta constante defensa do galego faise desde diferentes puntos de vista:
Á parte disto, tamén apareceron outras iniciativas nesta mesma dirección, como a repetida reclamación da necesidade da creación dunha norma lingüística da que carecía daquela quen quixese escribir en galego. Outro detalle foi o de poñer á venda entre os seus subscritores o Diccionario gallego-castellano de Cuveiro Piñol (1876) a metade de prezo.
No número 35, publicado o 31 de maio de 1890 aparece o texto do poema que se converteu no himno galego, Os Pinos de Eduardo Pondal. A poesía fora escrita para un certame que convocara en tal ocasión o Orfeón Coruñés.
Outra liña editorial d'A Monteira foi a recompilación e divulgación de diversos aspectos da cultura tradicional galega, o que converte este semanario nunha fonte de información etnográfica case pioneira. Neste aspecto destacan as coleccións de contos, cantigas e refráns que se publicaron ó longo da súa breve vida, recompilados polo propio Amador Montenegro, Saco y Arce, Marcial Valladares e outros.
Colaboradores
A relación de colaboradores n'A Monteira é ben longa para a supervivencia que tivo. Sen esquece-lo amplo traballo como redactores de Amador Montenegro Saavedra e Manuel Pardo Becerra (os dous fundadores do periódico), entre os máis coñecidos están entre outros: Saco y Arce, Manuel Amor Meilán, Alfredo Brañas, Xoán Cuveiro Piñol, Antonio de la Iglesia, Xosé Pérez Ballesteros, Eladio Rodríguez González, Xesús Rodríguez López ou Marcial Valladares. Outras moitas colaboracións ían asinadas simplemente pola inicial ou iniciais dos autores, o que impide identificalos (como tal, A., A.M., M.A.S., J.A., P., S., S.R., X., X.S.P., Z.), así como por numerosos pseudónimos (Manoel d'a Cabana, Galaicus, P. d'as F., Semibáarbaro, Un Xan, Xílgaro).
Desaparición
A Monteira deixou de publicarse en 1890. No último número despediuse dos lectores cun editorial titulado Paréntesis, no que se expresa a vontade de continuidade. De feito, rexurdiu en 1891 cunha nova cabeceira, O Labrego, editada tamén en Lugo, pero sen éxito pois desapareceu en 1893.
Provenza-Alpes-Costa Azul
Provenza-Alpes-Costa Azul (en francés: Provence-Alpes-Côte d'Azur, en occitano: Provença-Aups-Còsta d'Azur) é unha rexión francesa, situada ao sueste da Francia metropolitana.
Fenética
miniatura|Diagrama ilustrando conceptos filoxenéticos e fenéticos. En bioloxía sistemática a fenética, autora dos métodos de construción de fenogramas chamados en conxunto taxonomía numérica, é unha escola de taxonomía cuxa finalidade é a clasificación dos organismos baseándose nunha similitude, xeralmente na súa morfoloxía, ou en cantidades observables, sen ter en conta que caracteres serán homoloxías e homoplasias ó construír o fenograma.
A fenética como escola non ten máis seguidores entre os taxónomos. Porén, séguense utilizando os seus métodos numéricos e actualizacións posteriores dos mesmos como axuda para determinar as árbores filoxenéticas.
Historia e metodoloxía
A taxonomía numérica é unha escola de clasificación xurdida como reacción á crenza da época (finais dos 50 e principios dos 60) de que se podía determinar con precisión a filoxenia dos organismos. Segundo os seus fundadores, especialmente Sokal e Sneath nun libro de 1963 considerado fundador, a sistemática debe estar exenta de toda teoría previa.
Segundo esta escola, todo o que coñecemos e podemos esperar coñecer é a similitude morfolóxica, o resto son hipóteses previas suxeitas á subxectividade de cada investigador. Consecuentemente, os organismos son agrupados sobre a base da súa similitude global (overall similarity); clasifícanse no mesmo grupo os organismos que teñan a maior cantidade de caracteres en común, os que son máis parecidos, sen facer unha apreciación da validez dos caracteres para coñecer a filoxenia, nin do peso que debería ter cada carácter na análise. A fenética ten en conta a maior cantidade de caracteres dispoñibles, calquera que sexa a súa natureza, e dálles a todos os caracteres o mesmo peso na análise. Dado que o número de especies e de caracteres a estudar pode ser moi elevado, é imprescindible a axuda de programas informáticos específicos, e polo tanto o uso de computadoras (de difícil acceso nesa época). O resultado é un agrupamento xerárquico dos organismos que pode ser debuxado en forma de fenograma, no que se establecen as relacións de similitude (ou disimilitude) entre os organismos estudados).
Nun dos métodos numéricos máis típicos desenvolvidos dentro desta escola, no fenograma exprésanse distancias; 0 representan as especies que non teñen ningún carácter en común e 1.000 aquelas con todos os seus caracteres iguais. A categoría taxonómica podía decidirse en base ás distancias; pódese convir que, por exemplo, 900 represente o nivel subxénero, 800 o de xénero, 600 o de tribo, etc.
Obxeccións á fenética
A fenética foi criticada desde moitos puntos de vista. A crítica principal é que a estabilidade das clasificacións tampouco se consegue mediante os métodos fenéticos, xa que a elección dos caracteres a ingresar na análise e unha operación subxectiva (a decisión de "a que se chama carácter", un mesmo carácter pode ser subdividido en caracteres máis pequenos, ou agrupado, ou estar subdivido en caracteres máis pequenos, ou agrupado, ou delimitado de forma diferente, ou os seus estados delimitarse de diferentes formas, ou descartado por non corresponderse cos xenes, etc.); ademais se se agregan caracteres de novas liñas de evidencia débese realizar a análise computacional de novo resultando nun fenograma diferente moi probablemente dando como resultado unha clasificación diferente.
Se ben os métodos numéricos séguense utilizando, a fenética como método de clasificación utilízase pouco na actualidade. Pode ser útil como primeira aproximación no estudo de organismos pouco coñecidos como bacterias ou virus para os cales non se dispón de suficientes caracteres polarizados para aplicar os métodos que fan uso de apomorfías, como os utilizados na escola cladista e a evolucionista.
Herba do rato
Herba do rato é o nome vulgar galego de diferentes especies botánicas:
Itziar Pascual Ortiz
Itziar Pascual Ortiz, nada en Madrid o 13 de maio de 1967, é unha dramaturga española. En 2013 gañou a VII edición do Certame Internacional Leopoldo Alas Mínguez (LAM) da Fundación SGAE, para textos teatrais sobre a comunidade de Lesbianas, Gais, Transexuais, Bisexuais. Intersexuais e Queer (LGTBIQ) coa obra de teatro EUDY.
Traxectoria
Pascual doutorouse na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid, tamén é licenciada en Dramaturxia pola Real Escola Superior de Arte Dramática (RESAD). Desde 1999, traballa como profesora de Literatura Dramática e Dramaturxia na RESAD. Ademais, desenvolveu o seu traballo como xornalista en diferentes medios como a Cadena SER, en prensa escrita sobre todo en revistas teatrais especializadas como El Público, Primer Acto, Revista ADE-Teatro, Acotaciones e Las Puertas del Drama.
Foi asistente de dirección en dúas obras do director teatral Guillermo Heras no Centro Nacional de Novas Tendencias Escénicas: Como los griegos, de Steven Berkoff e Nosferatu de Francisco Nieva. Foi presidenta, entre 2000 e 2003, de Marías Guerreras, Asociación de Mujeres en las Artes Escénicas de Madrid (AMAEM), entidade da que é socia fundadora e na que realizou a edición do volume I Ciclo de las Marías Guerreras na Casa de América en Madrid.
Premios e recoñecementos
Pascual, con máis de cincuenta obras teatrais escritas, foi galardoada en 2007 co Premio Vitoria Kent na súa XVII edición pola obra ''Un escenario de mujeres invisibles? El caso de las Marías Guerreras'', que foi publicada pola Universidade de Málaga (UMA).
En 2013, gañou o premio anual Leopoldo Alas Mínguez (Premio LAM) por Eudy, unha obra que conta a vida da futbolista da selección feminina de Suráfrica Eudy Simelane, loitadora polos dereitos do colectivo LGTB, que foi asasinada e violada en 2008 por 20 homes. O Premio LAM é organizado anualmente pola Fundación SGAE e a Asociación Cultural Visible para estimular a creación teatral contemporánea en lingua española do colectivo LGTBIQ. Ao mesmo tempo, é unha homenaxe ao escritor e xornalista rioxano Leopoldo Alas Mínguez, referente cultural do colectivo LGTBI, falecido en Madrid en 2008. Á parte da dotación económica, as obras son incluídas nas Lecturas Dramatizadas do Ciclo SGAE e publícanse na serie editorial Premios LAM que edita a Fundación SGAE.
Tamén escribiu en 2013 Un aroma de vainilla, obra gañadora do Premio do XXIV Certámen de Textos Teatrales para Público Infantil da Escola Navarra de Teatro de Pamplona. Esta obra publicouse xunto con outro dos seus textos titulado Ainhara no ano 2015, un poema dramático que gañou o Premio Morales Martínez para Textos Infantís. . Seguiulle La vida de los salmones no ano 2015, que conseguiu o Premio SGAE de Teatro Infantil.
No ano 2016 comezou a súa colaboración de escritura teatral xunto á actriz e dramaturga Amaranta Osorio. Primeiro coa obra Moje Holka, Moje Holka, gañadora do Premio Jesús Domínguez da Deputación de Huelva. Un ano despois, en 2017, con ''Click. Cuando todo cambia'', Pascual foi galardoada co Premio Fundación Teatro Calderón de Literatura Dramática.
Leis Básicas de Israel
100px|miniatura|dereita|Emblema do Estado de Israel
Agta
Agta é o nome de varias linguas malaio-polinesias de Filipinas, falada polos habitantes orixinarios do arquipélago:
A Mámoa, Goiriz, Vilalba
A Mámoa é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Alfasilabario
Un alfasilabario (ou semisilabario) é un conxunto de signos utilizados para representar os fonemas dunha lingua. Situado a medio camiño entre un silabario e un alfabeto, consiste en signos que representan sílabas dotadas dunha vogal por defecto e outros signos, moitas veces anexos, que modifican, substitúen ou suprimen esa dita vogal por defecto.
Teoría
Pódese explicar este principio de funcionamento por medio dun exemplo ficticio: sexa un grafema consonántico dado nun alfasilabario, notado K. Este grafema lese normalmente como unha sílaba composta dunha consoante (aquí /k/) seguida da vogal por defecto (no noso exemplo un /a/). Se se quere escribir /ka/, é suficiente cun so signo K. Pero para escribir /ki/, haberá que botar man dun signo anexo engadido ao grafema K: K+i. Para escribir /k/ so (nun grupo consonántico, en final de palabra,...) é necesario un terceiro signo, que nota a ausencia de vogal por defecto (signo representado no noso exemplo por *): K+*. Un tal signo é denominado a miúdo halant (palabra sánscrita para este signo nas escrituras da India) ou asasina (tradución de halant) e dise que a consoante esta "desvocalizada". Finalmente, para escribir i sen o soporte dunha consoante, é necesario un cuarto signo, o dun /i/ independente (notado I no noso exemplo). Recapitulando:
Exemplo en devanágari
Pódese ilustrar este modo de funcionamento polos mesmos exemplos escritos dun alfasilabario como o devanágari :
Nótanse de paso moitos trazos característicos dos alfasilabarios:
Lista de alfasilabarios
Hai que notar que moitos alfasilabarios derivan de escrituras utilizadas nas linguas da India (como o brāhmī ou o devanágari) e que é nesta rexión do globo onde se atopan máis alfasilabarios diferentes.
Tourós, Barxés, Muíños
Tourós é un lugar da parroquia de Barxés no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Non amosa datos segundo o Instituto Nacional de Estadística.
Dead Kennedys
Dead Kennedys é unha banda estadounidense de punk rock formada en San Francisco, California en 1978. O grupo foi pioneiro do movemento hardcore punk durante os anos 80 e gañou unha boa base de seguidores no underground da escena punk rock internacional.
A súa música mestura os elementos máis experimentais do punk británico dos 70 coa enerxía da escena hardcore estadounidense dos 80. As cancións de Dead Kennedys mesturan deliberadamente letras con forte sátira, sarcasmo e ironía sobre temas sociais e políticos dos 80.
Dead Kennedys editou cinco álbums de estudio antes da súa separación en 1986. No ano 2001 a banda reformouse sen o seu vocalista orixinal Jello Biafra, que estivo envolto en disputas legais cos outros membros polos royalties.
Dende a disolución de Dead Kennedys, Biafra continuou colaborando e gravando con outros artistas, como Mojo Nixon, Al Jourgensen of Ministry ou Melvins.
Formación da banda
Dead Kennedys formouse sen xuño de 1978 en San Francisco, California, cando East Bay Ray (Raymond Pepperell) puxo un anuncio buscando compañeiros de banda no xornal The Recycler, despois de ver un concerto ska-punk no Mabuhay Gardens en San Francisco. A composición orixinal do grupo consistía en Jello Biafra (Eric Reed Boucher) na voz, East Bay Ray na guitarra, Klaus Flouride (Geoffrey Lyall) no baixo e 6025 (Carlos Cadona) na batería e na percusión. Con esta formación gravou as súas primeiras demos, e a principios de xullo a banda quería un batería máis experimentado, polo que recrutou a Ted (Bruce Slesinger). 6025 deixou o grupo, porén, foi convidado a volver como segundo guitarrista. O seu primeiro concerto sería o 19 de xullo dese ano no Mabuhay Gardens.
Dead Kennedys realizou numerosos concertos en clubs locais despois diso. Debido ao provocativo nome da banda, ás veces tocaron baixo pseudónimos como "The Sharks", "The Creamsicles" e "The Pink Twinkies". O nome xerou controversia, e o columnista Herb Caen escribiu no San Francisco Chronicle en novembro de 1978, "xusto cando pensas que o mal gusto acadou o seu punto máis baixo, aparece un grupo de punk rock chamado The Dead Kennedys, que tocará no Mabuhay Gardens o 22 de novembro, o día do 15 aniversario do asasinato de John F. Kennedy". Porén, a pesar da crenza popular, o nome non quería insultar á familia Kennedy, pero Biafra dixo que a súa intención era "chamar a atención sobre o fin do Sono Americano". 6025 deixou a banda en marzo de 1979. En xuño editaron o seu primeiro sinxelo, "California Über Alles", a través do selo independente Alternative Tentacles. Posteriormente a banda realizaría unha ben recibida xira pola costa leste.
Irrupción na entrega de premios
O 25 de marzo de 1980, Dead Kennedys foi convidada para actuar nos Bay Area Music Awards en San Francisco para, segundo os organizadores, dar maior credibilidade ao evento sobre as "nova onda", xa que se centraba en artistas pertencentes a grandes selos. O día da actuación pasárono practicando o tema que lles pediron que tocasen, "California Über Alles". A banda converteríase no tema de conversa da cerimonia cando despois de 15 segundos de canción Biafra dixo, "Alto aí! Temos que probar que agora somos adultos. Non somos unha banda de punk rock, somos unha banda de new wave".
Os membros da banda, vestidos con camisetas brancas cun gran S pintado en negro, tiraron dunha garavata negra que tiñan nas costas formando así o símbolo do dólar, e entón comezaron a interpretar un novo tema titulado "Pull My Strings", unha satírica canción que atacaba á industria da música comercial e que contiña letras como "É a miña pirola o suficientemente grande e o meu cerebro o suficientemente pequeno para que me fagas unha estrela?". O tema tamén facía referencia á canción de The Knack "My Sharona". "Pull My Strings" nunca foi gravada para unha edición de estudio, aínda que a actuación nos Bay Area Music Awards, que foi a primeira e única vez que foi interpretada, foi editada no álbum recompilatorio Give Me Convenience or Give Me Death.
"Holiday in Cambodia" e Fresh Fruit for Rotting Vegetables
A principios de 1980 gravaron e editaron o sinxelo "Holiday in Cambodia". Posteriormente nese mesmo ano, a banda lanzou o seu álbum de estrea, Fresh Fruit for Rotting Vegetables. O disco acadou o número 33 na lista de álbums británica. En xaneiro de 1981 Ted anunciou que quería deixar o grupo para seguir unha carreira na arquitectura e que buscaría un substituto. Realizou o seu derradeiro concerto en febreiro de 1981 e sería substituído por D.H. Peligro (Darren Henley). miniatura|225px|[[Jello Biafra ao vivo coa banda]] Por esas mesmas datas, East Bay Ray intentou meter presión ao resto da banda para asinar co gran selo Polydor Records; Biafra dixo que estaba preparado para deixar o grupo se o resto dos membros querían asinar coa discográfica, aínda que East Bay Ray afirma que el recomendou non realizar o contrato con Polydor. O selo finalmente decidiu non asinar cos Dead Kennedys despois de saber que o seguinte sinxelo que tiña planeado o grupo sería "Too Drunk to Fuck".
En maio a banda publicou "Too Drunk to Fuck". A canción causou moita controversia no Reino Unido e a BBC temía que acadara o Top 30; o que requiriría ser mencionado no programa Top of the Pops. Porén, isto nunca sucedeu xa que o sinxelo só chegou ao posto 36.
In God We Trust, Inc., Plastic Surgery Disasters e Alternative Tentacles
A música da banda evoluíra en pouco tempo, movéndose novamente das fórmulas hardcore cara a un máis innovador estilo jazzeiro, cunha musicalidade e dinámica máis aló doutras bandas do xénero. Nese momento a banda convertérase nunha forza política de facto. A banda continuou xirando polos Estados Unidos, ademais de tocar por Europa e Australia, e gañou moitos seguidores no underground. Aínda que continuaron facendo concertos durante 1983 e 1984, tomáronse un descanso e non editaron novas gravacións para concentrarse no selo Alternative Tentacles, que converteuse en sinónimo da cultura alternativa do "faino ti mesmo". A banda continuou compoñendo e interpretando novo material durante ese tempo, e eses temas aparecerían no seu seguinte álbum.
Frankenchrist e xuízo por obscenidade
A edición do álbum Frankenchrist en 1985 amosou a unha banda máis madura en termos musicais e de letras. Aínda que había un feixe de temas rápidos e ruidosos, a meirande parte da música amosaba unha ecléctica mestura de instrumentos que incluían trompetas e sintetizadores. En cuestión de letras, a banda continuou escribindo sobre temas sociais, destacando temas como "MTV Get Off The Air" e "Jock-o-rama". En certa medida o álbum representaba un pico artístico para o grupo.
Porén, o álbum tamén foi o inicio dunha prolongada época de problemas legais para a banda. As imaxes incluídas no libreto enfureceron á acabada de crear Parents Music Resource Center (PMRC). En decembro de 1985 unha adolescente mercou o disco na tenda Wherehouse Records no condado de Los Angeles. A nai da rapaza escribiu cartas queixándose ao Procurador Xeral de California e aos fiscais de Los Angeles. En 1986, os membros da banda, xunto con outras partes involucradas na distribución de Frankenchrist, foron acusados penalmente pola distribución de material prexudicial a menores. A tenda onde a adolescente realmente mercou o álbum nunca foi nomeada na demanda. A acusación centrouse nunha ilustración de H.R. Giger, titulada "Work 219: Landscape XX" (tamén coñecida como "Penis Landscape", paisaxe de penes). Incluída como un póster no álbum, Penis Landscape representa nove penes copulando.
Os membros da banda e outras persoas da cadea de distribución foron acusados de violar o Código Penal de California por un delito menor cunha pena máxima dun ano de cadea e unha multa de 2.000 dólares. Biafra dixo que durante ese tempo axentes do goberno invadiron e rexistraron a súa casa. A fiscalía tentou presentar o póster ao xurado de forma illada para consideralo material obsceno, pero a xuíza Susan Isacoff ditaminou que o póster debía ser considerado xunto coa música e as letras. Os cargos contra tres dos acusados orixinais, Ruth Schwartz (dona de Mordam Records), Steve Boudreau (un distribuidor involucrado na subministración de Frankenchrist á tenda Los Angeles Wherehouse) e Salvatore Alberti (dono da fábrica onde o disco foi feito), foron retirados por falta de probas.
En agosto de 1987, o xuízo penal foi presentado ao xurado cos dous acusados restantes: Jello Biafra e Michael Bonanno (antigo representante de Alternative Tentacles). Ese mesmo mes o proceso rematou cun desacordo entre o xurado. 7 dos seus 12 membros estaban a favor da absolución de todos os acusados. Os fiscais de distrito Michael Guarino e Ira Riener presentaron unha moción para un novo xuízo que foi rexeitada pola xuíz Isacoff, da Corte Superior do condado de Los Angeles. O álbum, porén, foi retirado de moitas tendas de discos de todo o país.
Bedtime for Democracy e separación
Ademais do xuízo por obscenidade e de ser ignorados polos principais medios (a MTV e a meirande parte das radios prestáronlle á banda moi pouca atención), o grupo tamén se desilusionou coa escena underground. A escena hardcore punk, que tiña sido un refuxio para intelectuais do libre pensamento e inconformistas oprimidos, estaba atraendo a hooligans que ían aos concertos punk só para bailar violentamente e pegarse coa música. Nos primeiros anos a banda criticara aos neo-nazis por intentar arruinar a escena punk, pero un problema crecente foi o aumento de popularidade do thrash metal e o macho estereotipado "post-1982 hardcore" que levou ao grupo (e ao seu xénero) a unha audiencia que pouco tiña que ver coas ideas e ideais que representaba. En xaneiro de 1986, frustrados e alienados pola súa propia escena, os Dead Kennedys decidiron separarse para perseguir outros intereses e realizaron o seu último concerto o 21 de febreiro. A banda continuou traballando en cancións, con Biafra compoñendo temas como "Chickenshit Conformist" e "Anarchy for Sale", nas cales articulaba os seus sentimentos con respecto ao embrutecemento do punk rock.