cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Forbes Nash
Traxectoria
En 1951 Nash foi contratado polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e un ano despois comezou unha relación coa enfermeira Eleanor Stier. Tiveron un fillo, John David Stier, pero Nash abandonou a Stier cando lle dixo que estaba embarazada. Pouco despois coñeceu a Alicia López-Harrison de Lardé, salvadoreña nacionalizada estadounidense, graduada en Física polo MIT. Casaron en 1957. Cando estaba embarazada comezaron os primeiros síntomas da enfermidade de Nash.
A enfermidade mental de Nash comezou a manifestarse en forma de paranoia. En abril de 1959 foi ingresado no Hospital McLean, onde estivo ata o mes de maio. Alí diagnosticáronlle esquizofrenia paranoide. En 1961 ingresou no Hospital Estatal de Nova Jersey en Trenton e nos seguintes nove anos pasou tempadas en hospitais psiquiátricos, recibindo medicación antipsicótica e terapia de shock con insulina.
Despois de 1970 non volveu ser ingresado e rexeitou toda a medicación.
En 1978 recibiu o John von Neumann Theory Prize polo seu descubrimento dos equilibrios non cooperativos e en 1999 gañou o Leroy P. Steele Prize. En 1994 recibiu o Premio Nobel de Economía xunto con John Harsanyi e Reinhard Selten, polo seu traballo na teoría de xogos durante a súa estadía en Princeton.
O 23 de maio de 2015, John e Alicia Nash morreron nun accidente de taxi cando volvían á casa trala visita a Noruega, onde Nash recibira o premio Abel. O condutor perdeu o control do vehículo e os dous pasaxeiros foron propulsados fóra do coche.
Cuvier
Cuvier pode referirse a:
Zooloxía
Varios animais levan o nome do zoólogo Frédéric Cuvier:
Banyuls-sur-Mer
Banyuls-sur-Mer (en francés; en catalán: Banyuls de la Marenda) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón de Côte Vermeille e contaba con 4.644 habitantes en 2007.
Limita cos municipios de Cerbère, Port-Vendres, Argelès-sur-Mer e Collioure e cos municipios españois de Colera, Rabós e Espolla no Alt Empordà. O seu termo vai desde os cero metros ao nivel do Mediterráneo ata os 965 m da Albera.
Historia
A primeira mención da vila data do 981, con dúas denominacións: Balneum e Baldeola. Desde o ano 1074, aparece o nome: Bannils de Marítimo que diferencia este lugar de Banyuls-dels-Aspres. O termo Marenda cítase en 1197 (Banullis de Maredine) e, máis tarde, en 1674 aparece como Banuyls del Marende, para rematar, xa no século XIX cítase como Banyuls de la Marende.
220px|miniatura|left|Vista de Banyuls-sur-Mer O nome Banyuls pode estar motivado pola presenza dunha lagoa. É o encoro da Bassa formado pola desembocadura do río Vallauria, que foi desecado en 1872. En canto ao termo Marenda non é seguro que sexa a denominación exacta de "marítimo", xa que a mesma toponimia atópase en Francia: Marennes, naqueles lugares nos que o mar non está próximo (por exemplo en Isère). Marenda, é, así mesmo, un apelido frecuente en Auvernia.
Durante a Revolución francesa, o collado de Banyuls desempeñou un papel esencial. En 1793, as tropas españolas do xeneral Ricardos invadiron o Rosellón, apoiadas, a miúdo, polos propios habitantes. Pero no collado de Banyuls a resistencia dos seus habitantes foi realmente efectiva, aínda que non puideron evitar que as tropas francesas fosen, finalmente, vencidas. Escribiuse moito acerca da resistencia das xentes de Banyuls: para algúns foi unha proba de patriotismo francés, para outros, unha reacción dos contrabandistas para os que o paso pola vila, baixo a influencia española, arruinaría os seus intereses. Certamente o contrabando era unha "especialidade" de Banyuls, o mesmo que as anchoas de Collioure. Durante case dous séculos, os pescadores de Banyuls, transportaron, segundo a época: sal, tabaco, azucre, arroz e tecidos, todo cunha impunidade case total.
Aos poucos a viticultura foi gañándolle o terreo á pesca e hoxe día, xunto co turismo, o viño doce natural e as súas adegas constitúen a actividade principal de Banyuls.
A finais do século XIX, concretamente en 1882, o zoólogo Henri de Lacaza-Duthiers fundou o laboratorio Arago, cuxas actividades, comprenden, na actualidade, tanto da ecoloxía mariña como o terrestre. Pódese visitar o acuario oceánico do laboratorio que contén máis de 250 especies representativas da fauna acuática mediterránea, situado nunha reserva mariña.
Pseudomonas putida
Biorremediación
O metabolismo tan diverso das cepas silvestres de P. putida pode ser aproveitado para biorremediación; por exemplo, probouse no laboratorio que pode funcionar como un inoculante de solos para remediar os solos contaminados con naftaleno.
P. putida pode converter o aceite de estireno en PHA plástico biodegradable. Isto pode ser útil para a reciclaxe da escuma de polistireno, que doutro modo non sería biodegradable.
Biocontrol
P. putida demostrou propiedades potenciais de biocontrol, como antagonista eficaz de doenzas que causan a podremia de plantas como as causadas por Pythium (un oomiceto) e Fusarium (un fungo filamentoso).
Uso de sinaturas de oligonucleótidos do xenoma de P. putida KT2440
O uso de di- a pentanucleótidos e a lista dos octa- a tetradecanucleótidos máis abundantes son medidas útiles para coñecer a sinatura xenómica de especies bacterianas. O cromosoma de P. putida KT2440 caracterízase pola simetría das febras e paridade intrafebras de oligonucleótidos complementarios. Cada tetranucleótido aparece cunha frecuencia similar nas dúas febras. O uso de tetranucleótidos está nesgado polo contido G+C e as restricións fisicoquímicas, como a enerxía de apiamento (stacking) das bases, ángulo de torcemento da hélice dinucleotídica, ou a flexibilidade do trinucleótido. As 105 rexións con composición atípica de oligonucleótidos poden difeenciarse polos seus padróns de uso de oligonucleótidos en categorías de illas de xenes adquiridas horizontalmente, de xenes multidominio ou de rexións antigas, como os xenes de proteínas ribosómicas e de ARNr. Unha secuencia palindrómica extraxénica específica de especie é a repetición máis común no xenoma, que pode ser aproveitada para a tipificación de cepas de P. putida. Na secuencia codificante de P. putida, LLL é o tripéptido máis abundante.
Síntese orgánica
A facilidade con que P. putida se pode manipular xeneticamente permitiu o seu uso na síntese de numerosos fármacos orgánicos e compostos de uso agrícola partindo de varios substratos.
CBB5 e o consumo de cafeína
P. putida CBB5, unha variedade silvestre non sometida a modificación xenética que se encontra no solo, pode vivir alimentándose de cafeína e observouse que degrada a cafeína a dióxido de carbono e amoníaco.
Filipe III
Liste der Herrscher namens Philipp Filipo (regantoj)
O Inferniño, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
O Inferniño é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
They Don't Care About Us
"They Don't Care About Us" é o cuarto sinxelo do álbum HIStory: Past, Present and Future, Book I do artista Michael Jackson, que foi estreado o 31 de marzo de 1996. A canción é considerada unha das máis controvertidas que compuxo Jackson. Nos Estados Unidos, o escrutinio dos medios arredor da letra por suposto antisemitismo provocou que Jackson se desculpara en numerosas ocasións e que fose regravada con outra letra. O cantante negou sempre as alegacións de antisemitismo, alegando que a letra fora malinterpretada.
A canción foi acompañada de dous vídeos musicais dirixidos por Spike Lee. O primeiro foi gravado no Brasil, en Pelourinho, o centro histórico da cidade de Salvador, e na favela do Río de Xaneiro chamada Dona Marta, mais nun primeiro momento, as autoridades do estado intentaron deter a produción por medo a que puidese prexudicar a súa imaxe. Porén, os residentes da área alegráronse de ver ó cantante, xa que sabían que os seus problemas faríanse máis visibles ante unha audiencia masiva. O segundo vídeo foi gravado nunha prisión e contén numerosas imaxes de arquivo con referencias a violacións dos dereitos humanos.
Primal Scream
Primal Scream é unha banda escocesa de rock alternativo formada orixinalmente en 1982 en Glasgow por Bobby Gillespie (voces) e Jim Beattie, e na actualidade baseada en Londres. Hoxe en día está composta por Gillespie, Andrew Innes (guitarra), Martin Duffy (teclados) e Darrin Mooney (batería). Barrie Cadogan xirou e gravou co grupo dende 2006 substituíndo ao guitarrista Robert "Throb" Young tras a súa saída.
A banda actuou entre 1982 e 1984, pero a súa carreira non engalou ata que Gillespie deixou o seu posto como batería en The Jesus and Mary Chain. Primal Scream tivo un papel clave na escena indie pop de finais dos anos 80, pero finalmente moveuse cara a un son distinto, collendo máis influencias psicodélicas e do garage rock, antes de incorporar elementos da música dance. O seu álbum de 1991, Screamadelica, fixo que o grupo chegase ao gran público. A pesar dos múltiples cambios na formación a banda continuou colleitando éxitos e segue xirando e gravando.
A Lomba, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Lomba é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 273 habitantes (134 homes e 139 mulleres).
Equilibrio
O equilibrio é calquera dun número de conceptos relacionados en ciencia ou ciencias sociais. En xeral, dise que un sistema está en equilibrio (ou en estado de equilibrio) se toda influencia sobre o sistema é cancelada por outra ou outras. Un concepto relacionado é o de estabilidade; un equilibrio pode ser estable ou non.
Ricardo López Varela
Ricardo López Varela, nado en Vilanova (Lalín) en 1905, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Gonzalo López Gutiérrez. Na II República foi militante do Partido Republicano Radical. Foi nomeado concelleiro da Comisión Xestora de Lalín polo Gobernador civil en agosto de 1934 e logo elixido alcalde, permanecendo no cargo até finais de 1935.
Rubín, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
Rubín é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Nikola Milutinov
Nikola Milutinov, nado o 30 de decembro de 1994 en Novi Sad, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no PBC CSKA Moscova da VTB United League.
Traxectoria
Milutinov debutou coma profesional no KK Hemofarm serbio na tempada 2011-12. En xuño de 2012, Milutinov asinou un contrato por catro anos co KK Partizan.
O 25 de xullo de 2015, Milutinov asinou un contrato por tres anos co Olympiacos BC grego. En outubro de 2017, Milutinov e o Olympiacos chegaron a un acordo para prorrogar o seu contrato tres tempadas máis.
O 2 de xuño de 2020, Milutinov asinou un contrato de tres anos co PBC CSKA Moscova ruso.
A Mercé, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Mercé é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten ningún habitante.
Arnulfo I de Flandres
Traxectoria
Ao comezo do seu goberno, situouse do lado carolinxio e apoiou a Carlos o Simple durante a batalla de Soissons (923). Despois apoiou o Raúl de Borgoña contra o duque normando Rollo. En 928 Sigfrido o Danés (Sigfrido I de Guines) e os seus normandos apoderáronse de Guînes, e Arnulfo renunciou ao contraataque e entregou á súa filla Elftruda en matrimonio ao pirata normando, ao que investiu como conde de Guines, vasalo do conde de Flandres.
Orixinalmente aliado de Hugo o Grande e do futuro emperador e rei de Xermania Otón I contra o carolixio Luís IV, chamado Luís IV de ultramar, conquistou Montreuil ao seu lexítimo conde Herluíno, que este recuperou coa axuda. do duque Guillerme I de Normandía, coñecido como Guillerme Espada Longa. En 942, durante unha entrevista en Pecquigny, Arnulfo instigou o asasinato de Guillerme, e logo creouse unha coalición contra o seu herdeiro. Ricardo I de Normandía, na que entraron Otón I e Luís IV, convertéronse nun fiel aliado dos cales.
Seguindo os consellos de Arnulfo, Otón cerca Rouen. Pero foi un fracaso, resentido polo rei de Xermania, que no cerco perdeu ao seu sobriño. Sentindo que os seus aliados estaban comezando a volverse contra el, Arnulfo partiu. Enfurecido, Otón invadiu os estados do seu antigo aliado. Gante foi destruído. Otón construíu o "Novum Castrum" cuxa garda foi entregada a Wichmann II de Gante e cavou a "foxa otoniana" delimitando as posesións imperiais en Flandres. Finalmente reconciliados, Otón deixou a soberanía feudal do castro a Arnulfo, que casou a súa filla Lutgarda con Wichmann. Montreuil foi adquirida definitivamente en 948. Mentres tanto, tamén foi tomada Arras (932). Despois foi adquirida tamén Douai (Castrum Duacum) en 950, onde o conde fixo erixir a Colexial de Saint-Amé.
En 958, o conde de Flandres convoca unha asemblea dos Estados en Gante, momento no que transfire o goberno do condado ao seu fillo Balduíno III de Flandres. Despois da morte temperá deste último, e tendo o seu neto Arnulfo II só doce anos (961), retomou o cargo de conde. Morreu tres anos e medio despois, á venerábel idade de 92 anos, tendo aínda aumentado o condado co dominio eclesiástico de Lambres, prometido polo bispo de Cambrai a cambio da súa axuda contra os gremios rebeldes de Cambrai.
Fundou a igrexa de Torhout; estableceu un capítulo en San Donato de Bruxas; e construíu a capela de San Xoán en Gante. Chamou a San Xerardo de Brogne a reformar varios mosteiros nos seus estados: as dúas abadías de Gante (Saint-Bavon e Saint-Pierre), e as de Saint-Bertin, Saint-Omer e Saint-Amand.
Familia
En 934, selando a súa reconciliación con Heriberto II de Vermandois, o seu pai casou con Adela de Vermandois (ou Alix de Vermandois ) (c. 915-960), filla deste último e Adela de Francia. Tiveron 5 fillos:
EHF Challenge Cup
A Challenge Cup é unha competición entre clubs de balonmán europeos disputada anualmente dende o 2000 e organizada pola EHF (European Handball Federation). Nesta competición participan equipos das ligas de menor potencial do continente. Os clubs da Liga ASOBAL (España) e da Handball-Bundesliga (Alemaña) decidiron non participar nesta competición ao reportaren máis perdas económicas dos beneficios que podían obter.
A Challenge Cup substituíu a City Cup a partir da tempada 2000-01, na cal si participaran os equipos españois e alemáns.
Os Quintarios, Santalla, Ribeira de Piquín
Os Quintarios é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Julia Alcántara Rocafort
Julia Alcántara Rocafort, nada en Marín en 1912 e finada en Madrid en setembro de 2002, foi unha política galega.
Traxectoria
Filla de José Alcántara Fernández. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e trala morte do seu home, o tenente de navío Manuel del Hierro na guerra, o 22 de xullo de 1936, comezou a militar en Falange. Delegada en Marín da Sección Femenina, viaxou a Alemaña en setembro de 1938 con outras falanxistas, nunha estadía de dous meses, para facer un estudo das organizacións xuvenís. En 1939 foi nomeada delegada provincial da Sección Femenina de Pontevedra, sucedendo a Pilar Lago Núñez. Cesou no cargo en 1940, sendo substituída por Pilar del Río Santaolla. Nomeada Regidora Central da rama feminina do Frente de Juventudes en decembro de 1941, foi a primeira directora da Escuela de Instructoras Isabel la Católica da Sección Femenina en 1942. Cesou no cargo de Regidora Central en marzo de 1944.
Marcha Verde
miniatura|Billete de 100 dirham conmemorando a Marcha Verde A Marcha Verde foi a avance masivo que a través do deserto realizaron, en novembro de 1975, 350.000 civís e 25.000 militares marroquís, logo da chamada do rei Hassán II, coa pretensión de forzar a entrega por España do Sáhara Español a Marrocos tras o ditame do Tribunal Internacional de Xustiza que recoñecía o dereito do pobo saharauí á autodeterminación.
Historia
O 16 de outubro de 1975 o TIX emitiu un ditame que establecía a existencia de lazos xurídicos entre o sultán de Marrocos e algunhas tribos saharauís pero que non recoñecía ningún lazo de soberanía entre Marrocos e o Sáhara Occidental. O rei de Marrocos nun discurso transmitido en directo pola radio e a televisión na tarde dese día anunciou que o TIX establecera a existencia de vínculos xurídicos e de submisión entre o pobo saharauí e o rei de Marrocos e polo tanto era deber de Marrocos recuperar o Sáhara, para o que anunciou a realización dunha marcha pacífica na que participarían voluntarios marroquís, ao día seguinte abríronse oficinas de reclutamento en todo o país. Un total de dez trens trasladaron os voluntarios ata Marraquex e dende alí marcharon en 7.813 camións cara Agadir.
O 21 de outubro de 1975 o primeiro grupo, composto por 20.000 persoas, sae de Ksar es Souk e o 3 de novembro concéntranse en Tarfaya os participantes na marcha. O 5 de novembro Hassán II deu o sinal en Agadir para que o 6 de novembro a marcha entrara en territorio español, prohibe calquera enfrontamento co exército español pero ameaza con responder a calquera intervención da Fronte Polisario.
The Last Twilight
The Last Twilight é un grupo palense de Black/Death Metal formado no 2003, editando dende entón oito traballos entre demos, eps, álbums e un DVD. A banda está conformada por Blunier (Voz e guitarra), Todesking (guitarra), Lvme (Baixo e voz) e J.Fdez. (Batería). No 2011 asinaron un acordo coa discográfica francesa Drakkar Productions (http://en.wikipedia.org/wiki/Drakkar_Productions) para a edición e distribución internacional do seu derradeiro traballo até a data, que foi chamado "La Octava Copa de Ira: Postración Definitiva Ante la Triunfal Marcha de los 72 Espíritus Impuros".
Tanto Todesking como Blunier formaron o selo discográfico Final Embrace Records no cal tamén está Lvme, especializado en lanzamentos de traballos de Black e Death Metal underground en formato analóxico.
Al-Muhtadee Billah
O Príncipe Al-Muhtadee Billah representou novamente a Brunei no torneo no Araneta Coliseum do 3 ao 11 de novembro de 2007.
Ten o grao militar de xeneral.
Partenón
É o máis admirado dos templos gregos e o maior de todo o mundo helénico. Construíuse na Acrópole de Atenas en substitución do que fora destruído no saqueo persa entre o 447 e 438 a.C., por Ictino e Calícrates. Á parte da escultura, executada por Fidias e mailos seus discípulos, levou máis de sete anos en concluír. O templo está feito de mármore do Pentélico, agás os alicerces, e realizouse en estilo dórico (aínda que o friso interior e máis algúns pequenos detalles sexan xónicos). O perístilo ten 17 columnas de cada lado e 8 nos extremos ( dúas máis do que se adoitaba naquel tempo). Na cella atopábase a famosa estatua de Athena Parthenos, de Fidias. As 92 métopas do friso exterior representan a loita dos Centauros cos Lapitas, a Xigantomaquia, a Amazonomaquia e outros combates; o pedimento do lado nacente, o nacemento de Atenea, e o do lado poñente, a loita entre a deusa e Poseidón pola pose da cidade; o friso exterior, a procesión das Panateneas, cos deuses a observala. O edificio, en que foron aplicados todos os requintes da éntase, mantívose case intacto até 1687, data en que unha explosión de pólvora gardada nel, durante a guerra entre turcos e venecianos, destruíu a cobertura. O pedimento e as métopas foron apropiados por Lord Elgin e vendidos ao Museo Británico, en 1816; outras foron para o Museo do Louvre, conservándose algunhas in loco.
Joel Grey
Joel David Katz, nado en Cleveland (Ohio) o 11 de abril de 1932 é un actor, cantante, bailarín e fotógrafo estadounidense coñecido como Joel Grey.
Partenón
Desde 1975, leváronse a cabo numerosos proxectos de restauración a grande escala para preservar os artefactos restantes e garantir a súa integridade estrutural.
Proxecto
270px|miniatura|Vista do lado [[sur.]]
O edificio foi construído por iniciativa de Pericles, líder político ateniense do século V aC, e a súa construción foi supervisada por Fidias, quen ademais encargouse das esculturas decorativas. Os arquitectos do Partenón foron Ictinos e Calícrates. A súa construción comezou no ano 447 a.C. sendo rematado no 438 a.C., aínda así os traballos de decoración non remataron ata o ano 433 a.C. Algúns datos sobre os gastos da construción sobreviviron ata hoxe en día, estes demostraron que o maior gasto da construción deuse no transporte da pedra dende o Monte Pentélico, a uns 16 km preto de Atenas. O orzamento da obra, preto de 2.000 talentos, cifra colosal para a época, proviña da Liga de Delos, cuxos tesouros foran transferidos do Santuario de Delos á acrópole no ano 454 aC. A pesar de que o Templo Hefesto considérase o máis completo supervivente da orde dórica, o Partenón constitúe o máis refinado. Segundo J.J. Norwich:
Joel Grey
Traxectoria
Grey orixinou a personaxe do mestre de cerimonias no musical de Broadway Cabaret en 1966, papel polo que gañou un Tony e que na súa adaptación cinematográfica tamén lle valeu un Oscar e un Globo de Ouro ao mellor actor secundario, sendo un dos oito actores que gañaron un Tony e un Oscar polo mesmo papel.
Partenón
Séculos seguintes
O Partenón conservou o carácter relixioso ao longo do tempo como igrexa bizantina, igrexa latina e mesquita musulmá. Non obstante, en 1687, os turcos empregaron o edificio como depósito de pólvora durante o asedio por parte da República de Venecia da Atenas dependente do imperio otomán. As tropas venecianas estaban baixo o mando do almirante Francesco Morosini. Un dos canonazos venecianos caeu no Partenón e causou unha enorme explosión que destruíu gran parte da edificación, conservada en boas condicións ata ese momento. Hai lendas que suxiren que Morosini tiña información de que o Partenón se convertera nunha polvoreira.
O posterior proceso de deterioración e erosión continuou e os danos seguiron a principios do século XIX, cando o embaixador británico en Constantinopla, Thomas Bruce Elgin, decidiu quitar a meirande parte da decoración escultórica que quedaba no monumento (frisos, métopas, frontóns) e trasladala a Inglaterra para vendela ao Museo Británico, onde aínda se exhibe, sendo unha das coleccións máis significativas do museo. A fachada occidental do Partenón está conservada relativamente intacta.
Joel Grey
Traxectoria
É o pai da tamén actriz Jennifer Grey.
Partenón
Arquitectura
miniatura|esquerda|Planta do Partenón. O deseño do Partenón estivo condicionado inicialmente polo proxecto de albergar a imaxe de ouro e marfil de Atenea Parthenos, esculpida por Fidias. A colosal estatua de doce metros de altura precisaba unha inmensa cella de máis de 18 metros de largo, dividida en tres naves mediante unha columnata dobre formada por dúas ordes superpostas de estilo dórico. A nave central medía dez metros de largo. Dentro da cella do lado leste, a columnata dispúxose en forma de "U" e estaba composta por nove columnas cun entrepano entre cada unha delas, nos lados máis longos do "U" e por tres columnas con dous entrepanos no lado máis curto.
Na zona oeste, no fondo do interior da columnata de catro columnas, situábase o basamento da estatua para o culto a Atenea Parthenos cun amplo estanque, pouco profundo, que producía un efecto de brillo mediante a auga que había fronte á estatua. Ambas as cellas estaban pechadas por portas de bronce.
A cella do leste estaba dedicada a Atenea Polías, protectora da cidade, e a cella do oeste estaba dedicada a Atenea Párthenos, "a virxe", polo que todo o edificio acabou sendo coñecido como Partenón.
Esta construción é un dos exemplos máis claros dos coñecementos en xeometría por parte dos matemáticos e arquitectos gregos. É octástilo e períptero, é dicir, ten columnas en todo o seu perímetro, oito nas dúas fachadas máis curtas e dezasete nas laterais. Consta dunha dobre cella con pronaos e opistódomo, mais unha fachada próstila de seis columnas.
Os arquitectos conseguiron que o efecto visual que mostra o Partenón non permitise apreciar a antiestética deformación que se percibe ao situarse nas proximidades doutros grandes monumentos. Lograron obter un efecto visual máis estético con algunhas alteracións na súa construción: columnas con éntase, un pouco curvadas cara ao centro, non equidistantes e algo máis grosas nas esquinas; o frontón levemente arqueado e a estilóbata lixeiramente convexa.
Decoración
miniatura|Esquina do friso occidental do Partenón. miniatura|Detalle do friso, no [[Museo Británico.]] Fidias esculpiu para o Partenón os frontóns, as métopas e os frisos interiores. Sábese que o papel de Fidias na execución dos frontóns foi relevante e ocasional, ou exclusivo para os seus axudantes, nas métopas e tríglifos. Entre os restos que sobreviviron ata os nosos días, Fidias deixou mostras do seu exquisito dominio da representación humana: rostros e posicións de corpos individualizados e as pregas das roupas que se adaptan convenientemente ás formas anatómicas. Considérase que as esculturas de Fidias ofreceron á poboación unha nova idea de divindade.
Carmen (Bizet)
Carmen é unha ópera en catro actos con música do compositor francés Georges Bizet sobre un libreto en francés de Henri Meilhac e Ludovic Halévy, baseado na novela de Prosper Mérimée Carmen. A ópera foi estreada o 3 de marzo de 1875 na Opéra-Comique de París baixo a dirección de Adolphe Deloffre sen un particular éxito.
Personaxes
miniatura|upright=0.7|[[Célestine Galli-Marié|Galli-Marié encarnando a Carmen.]]
Xogos Olímpicos de Inverno de 1980
Os XIII Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse en Lake Placid, Nova York (Estados Unidos). Foi a segunda vez que Lake Placid albergou os Xogos Olímpicos de Inverno, tras os Xogos de 1932.
Elección da sede
O proceso de selección tivo lugar na 75º Sesión do Comité Olímpico Internacional que tivo lugar en Viena o 13 de outubro de 1974.
Facho Olímpico
miniatura|140px|Pebeteiro dos Xogos Do 30 de xaneiro ao 13 de febreiro, 52 relevistas levaron o facho olímpico nun percorrido de 12.824 km que comezou na cidade grega de Olimpia - Atenas e tras unha escala en Shannon (Irlanda) pasou aos Estados Unidos, país no que realizou a seguinte ruta:
Alfred von Sallet
Traxectoria
Alfred von Sallet naceu na vila de Niemcza, na Silesia prusiana, fillo do escritor Friedrich von Sallet e de Caroline von Burgsdorff. Cursou a súa educación primaria en Wrocław e fixo os seus estudos secundarios en Görlitz, onde se graduou en 1862. Nese momento comezou o seu interese polas moedas, que comezou a coleccionar, xunto con outros obxectos, como os minerais. Posteriormente estudou Arqueoloxía e Historia na Universidade de Berlín, onde tivo profesores como August Boeckh e Theodor Mommsen. Graduouse na universidade en 1865 e catro anos máis tarde foi contratado por Julius Friedländer no Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín. En 1870 ascendeu a asistente da dirección e a partir de 1884 pasou a exercer como director da institución, logo do falecemento de Friedländer, posto que ocupou ata a súa morte en 1897. Von Sallet foi un dos impulsores dos estudos numismáticos en Alemaña, non só polo seu labor no Münzkabinett senón tamén na súa abundante produción científica, centrada fundamentalmente na moeda clásica e na medalla renacentista. Moitos dos seus artigos (máis de 80) foron publicados en Zeitschrift für Numismatik, unha revista da que foi cofundador e que dirixiu entre 1874 e 1897, editada pola Sociedade Numismática de Berlín (Numismatische Gesellschaft zu Berlin). Alfred von Sallet morreu como consecuencia da gripe o 25 de novembro de 1897.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1980
Facho Olímpico
Langley - Washington - Baltimore - Filadelfia - Nova York - Albany - Lake Placid
Países participantes
Os países que participaron nos XIII Xogos Olímpicos de Inverno son os seguintes:
Andrea Motis
Andrea Motis, nada en Barcelona o 9 de maio de 1995, é unha cantante e instrumentista de jazz catalá.
Biografía
En 2010, con quince anos, grava como cantante solista un disco de estándares de jazz titulado Joan Chamorro presenta Andrea Motis. Ofreceu concertos co denominado "Andrea Motis & Joan Chamorro Group".
Tri Nations 2009
A edición 2009 do torneo das Tres Nacións de rugby foi o 14ª torneo no que se enfrontaron as seleccións de Nova Zelandia, Suráfrica e Australia.
Formato
Nesta edición xogáronse 6 partidos. Cada equipo xogou 2 partidos na casa e outros 2 fóra, un con cada equipo restante. O encontro que abriu este torneo 2009 do Tri Nations foi o Nova Zelandia - Australia que se xogou o 18 de xullo no Eden Park en Auckland. O derradeiro partido tamén foi un Nova Zelandia - Australia en Wellington o 19 de setembro.
Clasificación e resultados
O campión da edición 2009 do Tri Nations foi a Selección de rugby de Suráfrica .
O Terrexal, Santalla, Ribeira de Piquín
O Terrexal é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Servicio de urxencias
Servicio de urxencias é unha serie realizada pola Televisión de Galicia, tratábase da primeira serie de ficción de produción propia.
Desenvolvemento
A serie era unha minicomedia de situación, de apenas trece minutos, que se emitiu por primeira vez no programa de humor Velaí..., e que se emitiu de novo de xeito independente en 1991. Ambientada no servizo de urxencias dun hospital, parodiábase nun ton de humor negro as relacións entre os médicos e cos doentes con guión de Suso de Toro, algúns publicados en libro cun título homónimo en 2002.
Gregorio Fernández
Gregorio Fernández, nado en Sarria en abril de 1576 e finado en Valladolid o 22 de xaneiro de 1636, foi un escultor galego, considerado pola crítica como o máximo expoñente da Escola de Valladolid. Nesa cidade formou un importante obradoiro con varios aprendices e colaboradores. Traballou por todo o norte de España: Castela e León, Estremadura, Galiza, Asturias e o País Vasco, chegando mesmo até o Portugal setentrional.
Herdou a expresividade de Alonso Berruguete e Juan de Juni, e tamén soubo reunir a estas influencias o clasicismo de Pompeo Leoni e Juan de Arfe, de xeito que o seu estilo liberouse do Maneirismo imperante na súa época até se converter nun dos representantes por excelencia do Barroco hispánico.
A colección máis importante da súa obra atópase no Museo Nacional de Escultura, en Valladolid. Fernández traballou amplamente para as confrarías valisoletanas, e o museo cede, como un feito museístico excepcional, importantes pezas dos seus fondos ás confrarías durante a celebración da Semana Santa.
É citado ás veces como Gregorio Hernández, mais esta é unha forma castelanizada do seu apelido, que hoxe é moi raro ver en tratados e obras referidas ao mundo artístico.
Traxectoria
Gregorio Fernández naceu en Sarria cara ao ano 1576 (nun documento de 1610 el mesmo declara ter 34 anos). Era fillo dun entallador que tiña o mesmo nome, e con quen debeu aprender os rudimentos do oficio. Ignórase onde e con quen se formou máis profundamente, aínda que os expertos se inclinan a crer que foi na cidade de Ourense, na que por aqueles anos traballaban varios escultores de sona, como Francisco de Moure e Juan de Angés o Mozo, este discípulo de Juan de Juni, cos cales Gregorio Fernández mostra puntos de contacto estilísticos. Tamén se ignora todo dos seus posíbeis traballos nesa época.
miniatura|200px|Selo de correos no que está representado Gregorio Fernandez. Fernández estivo casado coa madrileña María Pérez (suponse de aí unha estancia en Madrid do escultor, mais nada hai documentado), que lle dou dous fillos, de nomes Gregorio e Damiana. Adquiriu a casa na que morara ao escultor Juan de Juni, sita fronte o convento do Carme Calzado (desaparecido a teor da Desamortización no XIX), para o que traballou constantemente. Era home moi relixioso, coa casa sempre aberta para calquera necesitado, que rezaba antes de porse a traballar, de xeito que era considerado popularmente como un home santo; mais ao tempo era tamén home irado, de xeito que os visitantes facían pescudas sobre o seu humor antes de entrar no seu obradoiro.
En Valladolid fixo importantes amizades. Profesionalmente tivo que estar relacionado co escultor Francisco de Rincón, cuxas obras teñen paralelos en Gregorio; este foi titor do seu fillo Manuel, que se convertería nun dos seus discípulos. Foi íntimo do pintor Diego Valentín Díaz, a quen se atribúe o seu retrato, representado xa entrado en anos á idade de 50, con aspecto sumamente serio e concentrado. Diego Valentín posuía unha extensa biblioteca, da que Gregorio debeu extraer proveito. Como traballou no Palacio de la Ribera, que era a residencia real valisoletana, non hai dúbidas de que puido ter contactos co italiano Pompeo Leoni e con Rubens, que traballaran para o rei na cidade. Como xa dixemos o monarca tiña unha elevada estima do seu valor, e sábese que tamén a compartía o duque de Lerma, que de feito lle fixo máis dun encargo.
Ennistymon
Ennistymon (en Inis Díomáin ), tamén escrito Ennistimon, é unha vila do condado de Clare que se atopa preto da costa oeste de Irlanda. En 2016 tiña unha poboación de 1 045 habitantes. Trátase dun popular destino turístico sendo famosas as fervenzas do río Inagh, que atravesa a localidade. Unha ponte que salva o río conduce á veciña Lahinch pola estrada secundaria N67, mentres que a N85 conecta con Ennis. A área foi oficialmente parte do Gaeltacht do oeste do condado de Clare até 1956.
Etimoloxía
Historicamente o nome da vila escribíase Inishdymon. Crese que derivou de Inis Díomáin, que significa "a illa de Díomáin". Porén, Míchéal Ó Raghallaigh argumenta que o nome provén de Inis Tí Méan, que significa "illa da casa do medio".
Gregorio Fernández
Estilo e etapas artísticas
O seu estilo é realista, un tanto rexo, apreciábel na fonda expresión dos rostros, na forma de destacar as partes máis significativas e nos elementos engadidos (postizos) para aumentar a sensación de autenticidade: os ollos son de vidro, as uñas e os dentes de marfil, os coágulos de sangue son de cortiza, as pingas de suor e as bágoas de resina. Con todo, móstrase refinado no tratamento anatómico, na sinxeleza das súas composicións e mais nos xestos contidos. É moi característica a súa forma esquemática de tratar o drapeado, con pregas ríxidas, puntiagudas e acartonadas (pregado metálico). Foi o creador ou difusor de modelos fundamentais como o do Cristo xacente, a Piedade (xa creados no Gótico) ou o Ecce Homo, pero tamén desenvolveu outros.
Ennistymon
Economía
Debido á súa condición de "vila de mercado" (market town), en Ennistymon pódense encontrar supermercados, salón de peiteado, carnizarías, tendas de informática, copisterías, tinturarías, lavandarías, cafetarías e un hotel, así como numerosos bed and breakfast. Tamén hai moitos pubs nos que se interpreta música tradicional irlandesa.
Gregorio Fernández
Estilo e etapas artísticas
Consonte a evolución estilística do labor de Gregorio Fernández téñense sinalado tres etapas, que segundo o profesor Ramón Otero Túñez e Martín González son:
Ennistymon
Autobús
Existen dúas liñas de Bus Éireann que dan servizo á vila: a 333 e a 350. A liña 350 conecta Ennistymon con Ennis, Lahinch, os cantís de Moher, Doolin (onde é posíbel tomar un transbordador para ir ás Oileáin Árann), Lisdoonvarna e Galway. A liña 333 permite ir a Kilfenora, Corofin, Miltown Malbay e Doonbeg.
Gregorio Fernández
Temas iconográficos
Gregorio Fernández innovou temas que xa eran utilizados con anterioridade. miniatura|dereita|200px|Cristo Xacente, igrexa de san Miguel, Valladolid.
Ennistymon
Tren
O West Clare Railway adoitaba atravesar a vila, conectándoa con Ennis e as vilas costeiras do oeste do condado. A estación de tren de Ennistymon abriu o 2 de xullo de 1887 e pechou o 1 de febreiro de 1961.
Educación
Ennistymon posúe dúas escolas de educación primaria: Scoil Mhainchin/Ennistymon National School e Mol an Oige (escola Steiner). Mol an Oige Steiner National School converteuse recentemente na primeira escola de pedagoxía Steiner en Irlanda en obter o recoñecemento permanente como escola nacional polo departamento de educación do país. Scoil Mhainchin é o resultado da unión da CBS Primary School e The Convent of Mercy National School.
Gregorio Fernández
Ecce Homo
Fernández innova ao utilizar unha columna baixa, de xeito que o corpo do Nazareno se ve obrigado a encurvarse. Seguindo a tradición renacentista, acentúa a nudez do corpo cun mínimo pano de pureza, así no Ecce Homo do Museo da Catedral de Valladolid.
Ennistymon
Educación
Tamén hai tres centros de educación secundaria na vila: Ennistymon CBS, a Vocational School e Scoil Mhuire. Existen plans para amalgamar estes tres institutos.
Gregorio Fernández
Cristo Crucificado
Usou o tipo do cravos, consonte estaba de moda na época, que se inspiraba na visión de santa Bríxida, e que tamén adoptara Martínez Montañés en Andalucía. Como no tema anterior chega ao bordo da nudez, con panos de pureza ínfimos.
Ennistymon
Lugares de interese
miniatura|dereita|220px|Monumento en homenaxe ás vítimas da [[Gran Fame irlandesa.]]
Gregorio Fernández
Cristo Xacente
Unha das innovacións iconográficas que se lle atribúen con frecuencia a Fernández é a do Cristo Xacente, porén Martín González sinala que remonta ao gótico. Antecedentes máis próximos aínda, do XVI, son o Cristo do Santo Enterro realizado por Juan de Juni, en Segovia, ou o Xacente de Francisco de la Marca para a igrexa de Sancti Spiritus de Valladolid, e que Fernández tivo de coñecer. Os Xacentes de Gregorio Fernández son entallados, en principio, como un todo, co corpo apegado ao leito e ao cabezal. Fernández acabaría por independizar o cadáver do resto, como acontece na escultura para o convento das Clarisas de Monforte de Lemos. E aínda chegará á nudez total do personaxe (Xacente da igrexa de San Miguel, Valladolid). miniatura|270px|Cristo xacente (1627) conservado no [[Museo Nacional Colexio de San Gregorio|Museo Nacional de Escultura, Valladolid.]]
Piedade e Dolorosa
Este tema xa coñecido, convértese na gubia de Fernández nunha muller implorante, que ergue as súas mans e o rostro ao ceo (en realidade á cruz), obrigando ao espectador a seguila física e mentalmente; tal é a da igrexa da Vera Cruz en Valladolid. Mesmo cando o tema se executa con nai e fillo, é dicir a Piedade, tema ben coñecido desde o Gótico, o escultor termina por facer alzar á Virxe primeiro un brazo (A Quinta Angustia, Museo Nacional de Escultura de Valladolid) e logo ambos brazos (Piedade da igrexa de San Martín, Valladolid). A adopción dunha composición en diagonal terá que ver coa utilización procesional.
Inmaculada
O prototipo usado polo escultor é dos menos felices da súa bagaxe, e é de resultados inferiores aos que se usaban na España meridional, tales os de Alonso Cano e Juan Martínez Montañés. Representa á Virxe noviña e totalmente cuberta con manto ríxido e as mans xuntas en oración. Porén este tipo perdurou no Norte durante un século. Un bo exemplo é a da igrexa da Vera Cruz de Salamanca (1620).
Santos
Fernández tallou imaxes de santos cuxa iconografía resultou moi exitosa e foron logo copiados polos seus seguidores e imitadores. Son de destacar, entre outros, os tipos da Madalena penitente, portando un crucifixo, que se considera creación do escultor, o de san Isidro Labrador, o de santa Teresa de Xesús, que representa en éxtase e cunha pluma na man dereita, e o de san Francisco de Asís, aparentemente en éxtase e de pé, pero en realidade representado xa morto.
miniatura|dereita|200px|Paso "Camiño do Calvario".
Os pasos
En opinión de Martín González, Gregorio Fernández foi o creador dos pasos escenográficos con varias figuras. Aínda que seguramente a técnica inicial a tomou de Francisco Rincón, do que se coñecen tamén pasos con varias imaxes, e con quen sabemos con seguranza que colaborou na factura dalgún paso. Porén, Fernández termina por innovar totalmente, xa que os seus pasos non son para seren vistos desde unha única visión frontal, senón que cada escena é multidireccional, apropiada para a súa observación nas rúas. Un consumado exemplo é o paso do Descendemento, que lle contratou a confraría da Vera Cruz en 1623, e que aínda figura na igrexa homónima.
Retablos
Fernández era un escultor, pero non debía dominar a técnica arquitectónica, de modo que as trazas dos retablos eran deseñadas por outros artistas da súa órbita. O citado Juan de Muniategui foi un dos que máis asiduamente colaborou con el nese aspecto; outros foron Francisco de Mora, Alonso Balbás e os irmáns Velázquez. Porén o traballo escultórico en si era executado polo mesmo Fernández. Para estes conxuntos, Fernández realizou desde imaxes exentas (San Bruno, para o retablo maior da cartuxa de Aniago) ou grupos escultóricos (A Virxe do Carme impondo o escapulario a san Simón Stock, para o antigo retablo maior do convento do Carme Calzado, Valladolid) até relevos ou altorrelevos escénicos (Adoración dos Pastores, igrexa de San Miguel, Vitoria).
Discípulos e continuadores
Tense insinuado que Gregorio Fernández non tivo discípulos, quizais porque ningún dos continuadores brillou con magnitude semellante á súa, mais Isabel del Río destaca un longo elenco de discípulos e continuadores. No seu taller traballaron varios artistas, incluíndo a Manuel Rincón, fillo de Francisco Rincón, do que Fernández sería mesmo titor. Dos seus discípulos, talvez o que logrou colocarse mellor, foi Mateo de Prado, que traballou, sobre todo, en Galiza; en terras leonesas, en Toro, Zamora traballou Sebastián Durete, e en Salamanca fíxoo Esteban de Rueda; na mesmo cidade de Valladolid foi continuado por Pedro de la Cuadra; outro discípulo foi Diego de Anicque ou Anique.
O asturiano Luís Fernández de la Vega, foi un continuador tardío do estilo de Gregorio Fernández no século XVIII.
Selección de obras
miniatura|Inmaculada Concepción, [[Concatedral de Santa María da Redonda|A Redonda, Logroño.]]
Crocodilinos
O tamaño, morfoloxía, comportamento e ecoloxía dos crocodilinos difiren entre as especies, pero teñen tamén moitas similitudes. Todos son tetrápodos semiacuáticos e tenden a congregarse en hábitats de auga doce como ríos, lagos e zonas húmidas, ás veces en augas salobres ou salgadas, aínda que o mellor adaptado ás augas salgadas é a especie Crocodylus porosus. Son animais carnívoros que se alimentan principalmente de vertebrados como peixes, réptiles, aves e mamíferos, e ás veces de invertebrados como moluscos e crustáceos, dependendo da especie e idade. Todos os crocodilinos son tropicais e, a diferenza dos aligátores, son moi sensibles ao frío. Separáronse dos outros crocodilianos no Eoceno, hai uns 55 millóns de anos. Moitas especies están en risco de extinción, e algunhas foron clasificadas como en perigo crítico.
Especies
miniatura|esquerda|upright=3|Distribución dos crocodilos e Tomistoma
Recoñécense un total de 14 especies vivas, aínda se propuxo subdividir algunhas especies en varias distintas, especialmente no xénero Osteolaemus, que actualmente é monotípico, pero podería non selo segundo algunhas análises xenéticas. C. suchus separouse recentemente de C. niloticus nas clasificacións. Velaquí unha táboa que resume as súas características:
O Tomistoma ou falso gavial desde hai pouco xa non se considera un crocodílido e clasifícase cos gaviais.
Filoxenia
O cladograma seguinte mostra o resultado da análise de trazos morfolóxicos feito en 2012 por Christopher A. Brochu e Glenn W. Storrs. Moitas especies extintas de Crocodylus poderían representar diferentes xéneros. "Crocodylus" pigotti, por exemplo, foi situado no xénero recentemente creado Brochuchus en 2013. C. suchus non foi incluído porue as súas codificacións morfolóxicas eran idéntidcas ás de C. niloticus. Porén, os autores suxiren que a falta de difernzas se debe á limitada mostraxe de espécimes, e consideran que as dúas especies son distintas. Esta análise atopou pouco apoio para considerar o clado Osteolaeminae. Brochu nomeou Osteolaeminae en 2003 como subfamilia de Crocodylidae separándoa de Crocodylinae, pero o grupo foi desde entón clasificado dentro de Crocodylinae. Inclúe o xénero vivo Osteolaemus e as especies extintas Voay robustus e Rimasuchus lloydi.
Unha análise de 2013 de Jack L. Conrad, Kirsten Jenkins, Thomas Lehmann e outros non apoia que os Osteolaeminae sexan un verdadeiro clado, senón que son un grupo parafilético que consta de dous clados máis pequenos. Chamaron informalmente estes clados "osteolaeminos" e "mecistopinos". Os "Osteolaeminos" inclúen Osteolaemus, Voay, Rimasuchus e Brochuchus, e os "mecistopinos" inclúen Mecistops e Euthecodon.
Hugh Grant
Hugh John Mungo Grant, nado o 9 de setembro de 1960 en Hammersmith, Londres, é un actor inglés.
Montbéliard
Montbéliard é un concello francés (commune) que forma parte da metrópole Rhin-Ródano. Está situado no departamento de Doubs, na rexión do Franco-Condado.
O antigo nome xermánico de Montbéliard foi Mömpelgard. De 1042 a 1793, a cidade formou parte do Sacro Imperio Romano Xermánico e formou o núcleo do condado de Montbéliard, e despois do principado de Montbéliard (Grafschaft Mömpelgard) fundado polo emperador Conrado II o Sálico. No século XVI, Montbéliard adhírese á Reforma protestante ao exemplo da República de Mulhouse e das cidades suízas.
O principado foi anexionado por Francia nos tempos da Revolución francesa, en 1793. Montbéliard cambiou entón varias veces de departamento. A cidade formou parte, en principio, do Haute-Saône, e despois, en 1797, do departamento do Mont-Terrible antes de volver a Alsacia en 1800 pola súa integración no departamento do Haut-Rhin. As perdas territoriais de 1815 levaron á súa integración definitiva no departamento de Doubs en 1816.
Montbéliard é o centro dunha aglomeración de 119.059 habitantes e forma con Belfort a máis grande área urbana da rexión, con 285.026 habitantes.
Sistemas de puntuación da Fórmula 1
Esta é a lista dos sistemas de puntuación da Fórmula 1 para determinar o resultado Campionato do Mundo de Pilotos da FIA desde e do Campionato do Mundo de Construtores desde  (cando iniciouse a Copa de Construtores. O Campionato outórgase cada ano para o piloto e o construtor que acumulen máis puntos máis ao longo da tempada.
Características
O sistema actual foi introducida en, e foi deseñado para permitir que máis equipos e pilotos gañasen puntos con regularidade, e dálle máis importancia a fiabilidade e a consistencia.
O piloto campión máis claro en termos de puntos obtidos é Jim Clark, que marcou o máximo de 54 puntos (6 vitorias), tanto en e. Nos últimos tempos, Michael Schumacher terminou no podio en todas as carreiras da tempada 2002 cunha puntuación de 144 dun máximo de 170 puntos. O Campión do Mundo de Construtores máis dominante nos últimos tempos foi o equipo McLaren en 1988, marcando un máximo de 199 sobre 240 puntos e terminando 134 puntos por diante do seu rival máis próximo. En, Ferrari anotou 221 puntos, tantos como todos os demais equipos xuntos.
Notas
<references group="N"/>
<references group="lower-alpha" />