cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renault Scénic
O Renault Scénic é un automóbil monovolume compacto fabricado por Renault que saíu ao mercado en 1996 no norte de Douai, no norte de Francia e no Brasil. A idea de realizar un monovolume do Mégane viña do proxecto inicial J64, dentro do grupo Mégane. O proxecto X64 que dá orixe aos Mégane, aparecidos no 1996, consistía en crear unha serie de modelos cun tronco común que ofrecera solucións ás necesidades dispares que os clientes de clase media podían solicitar. Tratábase de diversificar a oferta de modelos de carácter medio e non uniformar as necesidades dos clientes a un só modelo. Así que deseñaron unha berlina dous corpos de carácter xeral, un cupé con aire xuvenil, un familiar para os que lles gustaban os vehículos Break e un convertible con capota abatible.
Eduardo Mosquera Montes
Eduardo Mosquera Montes, nado en Padrón o 7 de febreiro de 1850 e finado en Santiago de Compostela o 12 de abril de 1887, foi un avogado, catedrático e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do xefe da Facenda Pública e político galego José Mosquera Pallares e de Vicenta Montes, estudou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago.
Durante o Sexenio Democrático destacou como membro da Academia de la Juventud Católica, de Santiago, e coa Restauración foi un dos asinantes do denominado Comité conservador alfonsino de Santiago que deron a benvida ao novo réxime.
Foi membro da comisión organizadora dos Xogos Florais de Santiago, celebrados o 28 de xullo de 1875, baixo a presidencia de Antonio Casares, dentro da Sociedade Económica de Amigos do País e constituída o 22 de marzo. Xunto a el, formaban parte da devandita comisión o alcalde Andrés Tomás Bouza, os catedráticos Joaquín Díaz de Rábago e Francisco Romero Blanco, o futuro catedrático de Dereito Ramiro Rueda Neira, Pegerto Pardo Balmonte, José López Romero, Antonio Llamas, Pedro Pais Lapido, Manuel Bibiano Fernández e Manuel Pérez Santamarina.
O 20 de setembro de 1876 tomou posesión da praza de profesor auxiliar da Facultade de Dereito, que desenvolveu ata o 20 de agosto de 1880. Tempo despois obtivo por oposición o cargo de auxiliar gratuíto da mesma facultade, que desenvolveu desde o 10 de outubro de 1882, pasando pouco máis tarde a exercer a praza de profesor auxiliar desde o 20 de xullo de 1883. Cesou o 4 de xaneiro de 1887, posto que ao día seguinte tomou posesión por fin como catedrático numerario da materia de Dereito Mercantil «de España e das principais nacións de Europa e América» da Universidade de Santiago de Compostela.
Vida persoal
Casou con Isabel Amores Domínguez, coa que tivo a José, Ángel e Eduardo Mosquera Amores, este último falecido xusto oito días antes ca el. Foi irmán, entre outros, do avogado, xuíz e xornalista Antolín Mosquera Montes e do avogado e político Ramón Mosquera Montes, que foi alcalde de Santiago.
Xeróglifo
miniatura| Xeróglifo ou xeroglífico é cada un dos sinais da escrita de antigas civilizacións, tales como os exipcios, os hititas e os maias. Tamén se aplica a calquera escrita de difícil interpretación ou enigmática.
Xeróglifos exipcios
Unicamente os sacerdotes, membros da realeza, altos cargos e escribas coñecían a arte de ler e escribir eses sinais "sagrados". A escrita xeroglífica constitúe probablemente o máis antigo sistema organizado de escrita no mundo, e era utilizada principalmente para inscricións formais nas paredes de templos e túmulos. Co tempo evolucionou a formas máis simplificadas, como o hierático, unha variante máis cursiva que se podía pintar en papiros ou placas de barro, e aínda máis tarde, coa influencia grega crecente no Oriente Próximo, a escrita evolucionou para o demótico, fase en que os xeróglifos iniciais ficaron bastante estilizados, mesmo incluíndo algúns sinais gregos na escrita.
Trandeiras, A Pena, Xinzo de Limia
dereita|miniatura|Mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras. Trandeiras é un lugar da parroquia da Pena no concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 40 habitantes, dos cales 21 eran homes e 19 mulleres.
En Trandeiras está situado o mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras.
Laxe
Segundo o IGE en 2022 tiña 2.977 habitantes (3.084 en 2018, 3.148 en 2016, 3.313 no 2012, 3.366 no 2011, 3.417 no 2010) dos que 1.543 eran homes e 1.541 eran mulleres.
O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Situación
Laxe está situado no noroeste da provincia da Coruña, no corazón da costa da Morte, e no extremo sur da ría que leva o seu nome. Limita ao norte coa ría de Corme e Laxe, ao sur con Vimianzo, ao leste con Cabana de Bergantiños e Zas e ao oeste co océano Atlántico.
Demografía
Evolución da poboación dende 1900:
Historia
A historia de Laxe remóntase a tempos prehistóricos, como o demostran os restos aparecidos no castro de Torre da Moa ou o castro de Castrelo. Ata aquí tamén chegaba a vía Per Loca Marítima construída polos romanos para acceder a todo este territorio. Estas terras foron gobernadas na Idade Media polos poderosos condes de Traba, entre os que destaca Pedro Foilaz de Traba. Este nobre, que se autodenominou Conde de Galicia, formou na súa xuventude ao rei Afonso V.
Posteriormente a zona de Laxe pasou a mans da familia Moscoso-Altamira. Outras familias ilustres como os Montero-Núñez tamén exerceron o seu poder en Laxe. A finais do século XII, residen en Soesto o rei Afonso IX e a súa esposa Dona Berenguela, reis de Galicia e León.
No século XIV constrúese a igrexa de Santa María da Atalaia, que tería a misión auxiliar de servir de defensa ante posibles ataques á poboación. Malia iso, no século XVIII a vila foi arrasada polos piratas ingleses.
O 19 de decembro de 1830 afunde na baía o buque inglés "Adelaide". Procedente de Bristol con rumbo ás Antillas trasportando armas e ouro, o temporal que azoutaba esa noite a costa leva ao capitán Guillermo Dovel a buscar refuxio na ría. Soamente el e un mariño puideron chegar á praia. Ao día seguinte, foron aparecendo os corpos sen vida do resto da tripulación, entre a que se atopaba a muller e o fillo do capitán, que foron enterrados moi preto da igrexa de Santa María. Durante anos, o capitán Dovel volvía a Laxe para visitar a tumba, que na actualidade se atopa nun terreo privado.
Toponimia
A orixe do topónimo está na verba laxe, procedente da forma altomedieval lagena, de probable orixe celta.
Economía
É unha vila señorial e histórica que sempre tivo un grande arraigo turístico, debido principalmente á súa praia urbana, converténdose no verán nunha vila alegre e de grande encanto.
As fontes de riqueza da poboación do municipio son a agricultura e a pesca. Laxe é unha vila de gran tradición pesqueira, experimentando un grande auxe a mediados do século XX cunha ampla frota de baixura. Na súa lonxa podemos atopar toda clase de peixes e mariscos do día. Nos últimos anos, houbo un claro aumento do turismo.
Infraestruturas portuarias
As principais actividades que se levan a cabo no peirao de Laxe están relacionadas coa pesca de baixura (motor principal da economía laxense). Así pois, o porto laxense é o único da Costa da Morte que está aumentando tanto o número de capturas como de embarcacións e de traballadores. Outras actividades que se levan a cabo neste porto son: a descarga de atún e madeira así como tamén de ferro para construción.
Ciencias sociais
As ciencias sociais son aquelas ciencias ou disciplinas científicas que se ocupan de aspectos do comportamento e actividades dos seres humanos, non estudados nas ciencias naturais. En ciencias sociais examínanse tanto as manifestacións materiais e inmateriais das sociedades. As ciencias sociais foron recoñecidas como tal no século XVIII. O seu principal obxecto de estudo é o ser humano.
RAD51
RAD51 é un xene eucariota que codifica unha proteína que pertence á familia da proteína RAD51, que axuda á reparación de roturas de dobre febra no ADN. Os membros da familia de RAD51 son homólogos da proteína bacteriana RecA e da Rad51 do lévedo Saccharomyces cerevisiae. A proteína está moi conservada na maioría dos eucariotas, desde os lévedos aos humanos.
Ciencias sociais
Descrición
A característica diferenciadora entre as ciencias naturais e as sociais é que os seres humanos posúen habilidades cognitivas específicas que crean unha conciencia e representacións mentais abstractas que en xeral inflúen no seu comportamento e crean unhas regras de interacción entre individuos complexas; por tanto, a diferenza das ciencias naturais, introducen os feitos mentais reais ou supostos. Doutra banda, as ciencias sociais diferéncianse das humanidades, en que as ciencias sociais dan unha maior énfase ao método científico ou outras metodoloxías rigorosas de análises.
RAD51
Variantes
Hai dúas variantes de transcrición orixinadas por splicing alternativo desta proteína. Existen variantes de transcrición que utilizan sinais poliA alternativos.
Ciencias sociais
Descrición
A maioría das ciencias sociais, no estado actual de coñecementos, poden establecer leis de alcance universal, polo que moitas veces o obxectivo é simplemente interpretar os feitos humanos, aínda que abundan nos últimos tempos os intentos xenuinamente científicos de formular predicións cualitativas. Con frecuencia, as interpretacións da actividade humana baséanse na comprensión das intencións subxectivas das persoas. Aínda que tal como fan algúns teóricos en antropoloxía e socioloxía, convén distinguir entre:
RAD51
Función
Nos humanos, RAD51 é unha proteína de 339 aminoácidos que xoga un importante papel na recombinación homóloga do ADN durante a reparación de roturas de dobre febra. Neste proceso, ten lugar un intercambio de febras de ADN dependente de ATP no cal unha febra molde invade febras apareadas de moléculas de ADN homólogas. A RAD51 intervén nas etapas de busca de homoloxía e de apareamento deste proceso.
Ciencias sociais
Descrición
As ciencias humanas divídense en Psicoloxía, Antropoloxía e ciencias sociais ou Socioloxía.
RAD51
Función
A diferenza doutras proteínas implicadas no metabolismo do ADN, a familia RecA/Rad51 forma un filamento de nucleoproteína helicoidal no ADN.
Ciencias sociais
Grupos de ciencias sociais
O principal grupo de ciencias sociais está formado por:
RAD51
Función
Esta proteína pode interaccionar coas proteínas de unión ao ADN monocatenario RPA, BRCA2, PALB2 e RAD52.
Ciencias sociais
Grupos de ciencias sociais
Á cal agréganse:
RAD51
Función
Como se dixo, esta proteína forma filamentos. A base estrutural para a formación de filamentos de Rad51 e o seu mecanismo funcional aínda non está aclarado. Porén, estudos recentes feitos utilizando proteínas Rad51 etiquetadas fluorescentemente indican que os fragmentos de Rad51 se alongan por eventos de nucleación múltiple seguidos de crecemento, e o fragmento total está terminado cando atinxe uns 2 μm de lonxitude. Porén, a disociación de Rad51 do ADN bicatenario é lenta e incompleta, o que suxire que hai un mecanismo adicional que realiza isto.
Ciencias sociais
Grupos de ciencias sociais
Outras disciplinas, que son situadas ás veces como parte das humanidades, son:
Moitas das disciplinas científicas que integran este grupo tiveron discusións epistemolóxicas respecto de que é unha ciencia. Nos seus inicios tomouse como modelo dunha ciencia á física e demais ciencias naturais. Con todo co tempo identificouse a particularidade do obxecto de estudo, que é a sociedade, a cal non encadrarse dentro dos métodos e supostos que estudan as ciencias naturais. Unha disquisición teorética en profundidade áchase no artigo : Teoría das Ciencias Humanas e tamén noutros enfoques epistemológicos do Dicionario Crítico das Ciencias Sociais.
Na actualidade existen críticas á crecente especialización e escasa intercomunicación entre as ciencias sociais. Isto iría en menoscabo dunha análise global da sociedade (ver Wallerstein 1996).
Na Encyclopedia of Sociology (Borgata e Mantgomery 2000), estuda este tema: A Socioloxía está relacionada pouco coa Psicoloxía social, coa Historia social, coa Xeografía humana, coa Política, e debería estalo máis; está máis relacionada coa Antropoloxía cultural, coa Ecoloxía humana, coa Demografía, co Urbanismo, coa Estatística e coa Filosofía. Devanditas relacións non son na súa totalidade, senón en partes ou sectores de cada disciplina. A Socioloxía é a materia máis aberta a outras achegas do resto das Ciencias sociais e isto dedúceno das recompilacións de índices de citacións en artigos e libros. O proceso é que nas zonas fronteirizas vanse creando híbridos e isto é o que lles dá coherencia ás necesarias interdependencias ou prestacións. A escasa intercomunicación entre disciplinas aínda é máis manifesta entre científicos sociais dos diferentes países, que citan soamente aos da súa contorna cultural, ou o seu propio país, e principalmente aos clásicos, cando de feito os grupos latinoamericano, europeo e xaponés, supera en bibliografía ao grupo inglés americano.
RAD51
Patoloxía
O xene Rad51 está localizado no cromosoma 15 humano e asociáronse varias alteracións neste xene cun incremento do risco de desenvolver cancro de mama. A proteína de susceptibilidade ao cancro de mama BRCA2 e PALB2 controlan o funcionamento de Rad51 na vía de reparación do ADN por recombinación homóloga. Observouse un incremento dos niveis de expresión de RAD51 no carcinoma mamario canino metastático, o que indica que a inestabilidade xenómica xoga un importantes papel na carcinoxénese deste tipo de tumores.
Familia
Nos mamíferos identificáronse sete xenes de tipo recA, que son: Rad51, Rad51L1/B, Rad51L2/C, Rad51L3/D, XRCC2, XRCC3, e DMC1/Lim15. Todas estas proteínas, coa excepción da DNC1 específica da meiose, son esenciais para o desenvolvemento dos mamíferos. Rad51 é un membro das NTPases de tipo RecA.
Interaccións
A RAD51 presenta interaccións con BRE, RAD54, RAD54B, ataxia telanxiectasia mutada, BRCC3, BARD1, BRCA2,           UBE2I,  xene Abl, BRCA1,   RAD52, DMC1, P53  e coa proteína da síndrome de Bloom.
José Manuel Vázquez Yebra
José Manuel Vázquez Yebra, nado en 1928 e finado en Vigo o 30 de maio de 2021, foi un avogado e político que chegou a ser alcalde de Chantada.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Chantada o 2 de febreiro de 1958. Cesou o 2 de marzo de 1964. Durante o seu mandato na alcaldía inaugurouse o encoro de Belesar e contruíuse o campo de fútbol do Sangoñedo. Casado con Amadora de Soto Rodríguez, neta do banqueiro Benito de Soto Linares, foi secretario do consello de administración do Banco de Soto tralo seu paso pola alcaldía. Logo da fusión desta entidade co Banco de Vigo para constituír o Banco de Galicia, foi xefe da súa asesoría xurídica ata a súa xubilación.
Tamén foi directivo do Círculo Recreativo Cultural de Chantada.
Vida persoal
Casou con Amadora de Soto Rodríguez en 1957 e tivo sete fillos.
O seu irmán máis novo, Sergio Vázquez Yebra, tamén foi alcalde de Chantada.
Islamic Relief
Islamic Relief (IR) é unha organización humanitaria internacional independente, apolítica e non gobernamental (ONG), apoiada por centos de miles de doantes de todo o mundo e de institucións como a axencia das Nacións Unidas e da Comisión Europea (CE).
Con sede en Birmingham, Reino Unido, IR ten oficinas e socios en máis de 30 países de todo o mundo e coordina, con estes, a recollida de fondos necesarios para emerxencias e promover proxectos de desenvolvemento en países afectados polos desastres ou conflitos.
IR responde aos desastres e ás emerxencias, traballando coas comunidades locais para loitar contra a pobreza e promover o desenvolvemento económico e social das poboacións afectadas. Islamic Relief foi fundada no ano 1984 polo Dr. Hany El Banna e os seus compañeiros da Universidade, en Birmingham, en resposta á fame en África. Desde entón, IR, foi crecendo nunha grande organización que ofrece a millóns de persoas de todo o mundo e soporte axuda, xunto a esperanza para un futuro mellor.
A nivel internacional, IR ten un status consultivo xunto ao Consello Económico e Social das Nacións Unidas, e é un asinante do Código de Conduta Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella. IR tamén está empeñada en alcanzar os "Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio" (ODM) a través de campañas de sensibilización sobre a importancia da pobreza e o traballo de campo.
Islamic Relief traballa a favor das comunidades locais, sen distinción de raza, sexo ou relixión, para fortalecelos e apoialos no camiño para o desenvolvemento e independencia.
Oficinas no mundo
Posúe oficinas de recollida de fondos no seguintes países:
E oficinas de implantación de programas nestoutros países:
Microcrédito
O Islam prohibe préstamos a xuros, e é por iso que os musulmáns son moitas veces reticentes en aceptar formas de financiamento. Isto creou unha gran demanda de préstamos sen xuros.
Islamic Relief ofrece préstamos ao micro financiamento desde hai máis dunha década. Estes fondos, ademais de seguir estritamente os principios islámicos, como a posta en común do risco entre a figura do que debe e o debedor, entréganse ás empresas e oficios moralmente aceptables. Técnicas de financiamento islámicos inclúen murabaha, mudaraba, qard hasan e ijarah, e algúns incluso predicen unha combinación de técnicas dependendo do tipo de préstamo, a empresa e a experiencia de quen o recibe.
Os programas Islamic Relief de micro financiamento están na actualidade en Bosnia-Hercegovina, Kósovo, Paquistán, Bangladesh e Territorios Ocupados de Palestina e actualmente IR propón este modelo en Quenia, Sudán e Mali. Os beneficiarios son miles de pequenos empresarios e artesáns que, a través destes pequenos préstamos pode volver ao traballo e mellorar as súas condicións de vida traendo prosperidade para a comunidade. Nun futuro próximo Islamic Relief espera ampliar estas iniciativas en Malaui, Chad e Etiopía.
Polémica e acusacións de conexións terroristas
O 15 de novembro de 2014, os Emiratos Árabes Unidos clasificou a Islamic Relief como unha organización terrorista. Islamic Relief tiña 60 días para recorrer a sentenza ao xulgado dos Emiratos Árabes Unidos.
En xuño de 2014, na fronte do conflito en Gaza, Israel engadiu IR nunha lista de organizacións prohibidas de operar en Israel, por financiar supostamente a Hamas.
Islamic Relief negou calquera relación con Hamas, citando o seu apoio de varias axencias da ONU e os doadores de axuda do goberno. Di que o seu programa de axuda humanitaria nos territorios palestinos é unha das maiores ademais da axencia de Nacións Unidas. Aínda que a Comisión de Caridade do Reino Unido non está investigando a Islamic Relief, a organización está a realizar a súa propia investigación sobre o incidente.
Servizos de seguridade rusos tamén acusaron a Islamic Relief de financiar o terrorismo. Segundo o seu sitio web, Islamic Relief traballou na Federación Rusa desde 1995 e segue a facelo. Os servizos de seguridade rusos dixeron que era unha organización terrorista enmascarada nunha organización benéfica
Cabeça Santa, Penafiel
Orixe de nome
A localidade, antes chamada Gândara posuía unha reliquia sagrada que deu o nome á localidade, un pequeno cranio dun neno, cuberto cun encaixe e cintas de prata.
No verán de 1981, alguén entrou na igrexa e levou a reliquia.
Víctor Valdés
Víctor Valdés Arribas, nado en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) o 14 de xaneiro de 1982, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española. Coa selección gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol. Era un gardameta de gran corpulencia física (mide 1,83 metros e pesa 78 kg).
Traxectoria
Naceu en L'Hospitalet de Llobregat pero creceu en Gavà. Desenvolveu toda a súa carreira deportiva no fútbol base do FC Barcelona, club no que ingresou o 1 de xullo de 1992, con só 10 anos de idade, procedente da peña barcelonista "Cinc Copes". Con todo, en setembro dese mesmo ano, sen apenas comezar a tempada, viuse obrigado a deixar o club, xa que a súa familia trasladouse a vivir a Tenerife durante tres anos por motivos persoais. En 1995 regresou a Barcelona e reincorporouse ao club para xogar en diversos equipos das categorías inferiores.
Debutou no primeiro equipo na tempada 2002-2003, na que alternou as súas actuacións entre o Barcelona B e o primeiro equipo. Debutou na Primeira división española o 1 de setembro de 2002 no partido FC Barcelona 2-2 Atlético de Madrid. Con tan só 20 anos defendeu a portería do Barcelona nun total de 14 partidos de Liga, alternando a titularidade co arxentino Bonano, encaixando un total de 15 goles. Tamén disputou seis partidos da Liga de Campións, nos que encaixou tan só tres goles. Esa tempada, con todo, non foi agradable abondo para Víctor: Louis Van Gaal, o mesmo adestrador que lle deu a oportunidade de debutar no primeiro equipo, estivo a piques de expulsalo do club. Logo de haberse gañado a titularidade e ser titular na Liga de Campións, Van Gaal non só o relegou ao banco senón que o obrigou a volver xogar no filial, o Barcelona B, da Segunda división B española. Valdés considerouno unha humillación e, non só non se presentou ao partido do Barcelona B, senón que estivo tres días sen aparecer nos adestramentos. Só a intermediación do presidente Joan Gaspart, que confiaba no seu potencial, evitou a súa marcha do club. A metade de tempada Van Gaal foi cesado por mor dos malos resultados e o seu sucesor, Radomir Antić volveu confiar a Valdés a titularidade.
A tempada seguinte, a 2003-2004, empezou alternando a titularidade co turco Rüştü Reçber, aínda que acabou a tempada como titular, grazas á confianza depositada polo técnico Frank Rijkaard e ás malas actuacións do porteiro turco.
A tempada 2004-2005, xa co número 1 na camiseta, foi a da súa consagración definitiva. Xogou como titular en 35 dos 38 partidos de Liga disputados (foi o xogador do persoal que máis minutos xogou), encaixando tan só 25 goles (unha media de 0,71 goles por partido). Foi un dos xogadores decisivos para que o FC Barcelona se proclamase campión da Primeira División de España, o seu primeiro título como profesional. Ademais, a súa excelente campaña outorgoulle o Trofeo Zamora ao porteiro menos batido da Liga.
miniatura|Víctor Valdés durante un adestramento. Na tempada 2005-2006 Víctor continuou sendo o gardameta titular do equipo, e volveu proclamarse campión de Liga. A pesar diso, o gardameta de L'Hospitalet de Llobregat foi obxecto de debate por algunhas das súas actuacións en determinados partidos, nos que erros puntuais do porteiro fixeron perder puntos ao Barcelona, en senllos partidos fronte ao Valencia CF, e na segunda volta no partido contra Osasuna. Cabe destacar que a posición de porteiro no Barça, foi historicamente un posto de grande esixencia, no que porteiros de suposta calidade, perderon o seu posto debido á presión dos medios e da bancada e a erros que condenan ao equipo.
O 8 de novembro de 2008 fronte ao Real Valladolid alcanzou o seu partido 200 co FC Barcelona, sendo o porteiro máis novo da historia do equipo azulgrana en conseguilo.
Selección nacional
O 20 de maio de 2010 foi convocado por Vicente del Bosque para o Mundial de Suráfrica. O seu debut coa selección produciuse o 3 de xuño, nun partido amigábel contra Corea do Sur en Innsbruck (Austria), no que xogou a segunda parte en substitución de Pepe Reina e que rematou 1-0 a favor de España.
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española, en Suráfrica.
Anteriormente, foi internacional en varias categorías inferiores da selección española Sub 15 e Sub 17 sendo o porteiro menos goleado no mundial sub 17 dese ano.
Tamén disputou partidos internacionais de carácter amigable coa selección de Cataluña.
Trondheim
Trondheim, tamén coñecida historicamente Kaupangen, Nidaros e Trondhjem, é unha cidade e concello do condado de Sør-Trøndelag, Noruega. A cidade de Trondheim estableceuse como municipio o 1 de xaneiro de 1838 (véxase o formannskapsdistrikt). Os municipios rurais de Byneset, Leinstrand, Strinda e Tiller fusionáronse con Trondheim o 1 de xaneiro de 1964.
Aínda que a rexión foi habitada durante miles de anos, a cidade de Trondheim foi fundada en 997. Utilizábase con frecuencia como a residencia do rei e foi capital de Noruega ata 1217. Na Idade Media, Trondheim foi escenario de varias batallas, entre elas a batalla entre o Rei Sverre e Erling Skakke, en 1179. A cidade sufriu varios incendios importantes, os máis devastadores en 1651 e 1681. O incendio de 1651 destruíu o 90% dos edificios de Trondheim, e o de 1681 conduciu a unha reconstrución total da cidade.
Etimoloxía
Trondheim significa "fogar dos trønder".
Descrición
Trondheim é a terceira cidade de Noruega, situada no centro xeográfico do país. Nela atópase a NTNU, na que se gradúan o 80% dos enxeñeiros de Noruega. A universidade, a segunda do país logo da de Oslo, desempeña un papel clave na vida cotiá dos habitantes. A NTNU dedícase principalmente á enxeñería, pero tamén pódense cursar nela estudos de psicoloxía, antropoloxía e medicina.
Historia
Trondheim foi fundada polo rei viquingo Olav Tryggvason, co nome de Nidaros, no ano 997. En principio foi a residencia do rei, e por iso, durante un tempo, a capital de Noruega. miniatura|Catedral de Nidaros
Trondheim sitúase na desembocadura do río Nidelven, o cal adoitaba ser o suficientemente profundo para a maior parte dos barcos durante a Idade Media, pero unha avalancha de lodo e pedras destruíu parcialmente as condicións favorables do porto a mediados do século XVII.
A cidade foi incendiada en varias ocasións, o cal produciu danos graves ao estar o casco antigo construído principalmente con madeira. Grandes incendios arrasaron a cidade en 1598, 1651, 1681, 1708, 1717 (dous incendios durante este ano), 1742, 1788, 1841 e 1842, sendo estes tan só os peores casos. O incendio de 1651 destruíu o 90% de todas as construcións dentro dos limes da cidade. O de 1681 arrasou Trondheim case por completo, tras o cal foron construídas amplas avenidas sen ter en consideración os dereitos sobre a propiedade, para previr incendios posteriores, o que ao mesmo tempo deu á pequena e tranquila cidade un aire máis "atractivo" para posibles inmigrantes. Durante esta época, Trondheim contaba cuns 8.000 habitantes.
Xeografía e clima
miniatura|[[Cruceiro (viaxe)|Cruceiro no porto de Trondheim. Munkholmen e parte de Hurtigruten á dereita.]] Trondheim está situado onde o río Nidelva conflue co Trondheimsfjord. A maior elevación da cidade é o outeiro Storheia, con 565 metros sobre o nivel do mar. No solsticio de verán o sol sae ás 03:00 e ponse ás 23:40, pero mantense xusto por enriba do horizonte - non hai escuridade desde o 20 de maio ao 20 de xullo. No solsticio de inverno o sol sae ás 10:00, manténdose moi baixo sobre o horizonte, e ponse ás 14:30.
Trondheim ten principalmente un clima oceánico pero está bastante protexido dos ventos da costa, máis fortes. A temperatura máis alta rexistrada foi de 35 °C o 22 de xullo de 1901, e a máis baixa foi -26.1 °C en febreiro de 1899. Trondheim experimenta nevadas moderadas de novembro a marzo, alternándose cun tempo suave e precipitacións. Hai de media 14 días no inverno cunha capa de polo menos 25 centímetros de neve no chan e 22 días cunha temperatura mínima de -10 °C ou máis baixa. A miúdo hai moitas máis nevadas en zonas de ao redor, situadas a maior altitude, como Byåsen e Heimdal, con boas condicións para esquiar en Bymarka. A primavera é a miúdo bastante asollada, pero as noites adoitan ser frescas ou frías. A temperatura máxima durante o día pode exceder os 20 °C desde principios de maio a finais de setembro e de media hai 34 días cada verán con temperaturas superiores aos 20 °C. Outubro é o mes máis tipicamente outonal con baixas temperaturas e caída de follas das árbores, mentres que novembro é moito máis escuro e frío. A precipitación media anual é de 892 mm bastante repartida durante todo o ano, aínda que en setembro e outubro chove o dobre que marzo, abril e maio. As temperaturas tenden a ser máis altas nos últimos anos. A zona de Trøndelag viu subir a súa temperatura media case 2 °C nos últimos 25 anos (2007).
Importancia das novas tecnoloxías
Trondheim é unha das cidades con maior penetración das novas tecnoloxías a nivel mundial, particularmente no referente ao acceso a Internet. Isto foi propiciado principalmente pola universidade, que foi unha das primeiras entidades en conectarse a Internet (de feito, dita universidade dispoñía no seu momento dun enderezo IP de clase A).
O alto nivel de acceso ás novas tecnoloxías, xunto co tremendo número de enxeñeiros informáticos formados anualmente na cidade, propiciou que en Trondheim instaláranse varias empresas, como Google, Yahoo, Opera ou Sun Microsystems.
A Universidade conta ademais coa maior biblioteca de libros de enxeñería de toda Noruega.
Lugares de interese
Dúas das maiores atraccións turísticas de Noruega son a Catedral de Nidaros (Nidarosdomen) e o Palacio do Arcebispo, situados xuntos no centro histórico de Trondheim.
Tradicionalmente, a Catedral de Nidaros foi o centro para as cerimonias de coroación dos reis noruegueses, onde os herdeiros á coroa son oficialmente anunciados coma novo monarca da nación. Nidaros é, ademais, a maior catedral de Noruega.
Outros
O xornal local Adresseavisen, fundado en 1767, é o máis antigo de Noruega.
Svartlamon é un barrio autónomo dentro de Trondheim.
A liña de tranvía Gråkallbanen é a máis setentrional do mundo.
Jordan Crawford
Jordan Lee Crawford, nado o 23 de outubro de 1988 en Detroit, Míchigan é un xogador americano de baloncesto profesional. Xogou na Universidade de Indiana e na de Xavier.
NBA
O 23 de febreiro de 2011, Crawford foi traspasado aos Washington Wizards, xunto con Maurice Evans e Mike Bibby. O 8 de marzo de 2011, Crawford 22 puntos contra os Milwaukee Bucks, o máximo da súa traxectoria nese intre. O 15 de marzo, superou esa marca, anotando 27 puntos na derrota contra os Chicago Bulls. Superouno outra vez nese mesmo mes, o día 30, anotando 39 puntos na derrota contra Miami Heat. O 1 de abril do 2011, Crawford conseguiu a súa primeira tripla-dobre da súa traxectoria profesional, conseguindo 21 puntos, 11 asistencias e 10 rebotes contra os Cleveland Cavaliers.
O 21 de febreiro de 2013, Crawford foi traspasado ós Boston Celtics a cambio de Leandro Barbosa e Jason Collins.
O 15 de xaneiro de 2014, completouse un traspaso entre tres equipos, os Celtics, os Golden State Warriors e os Miami Heat. Os Celtics mandaron a Crawford e a MarShon Brooks ós Warriors. A cambio, recibiron a Joel Anthony dos Heat, unha futura elección protexida do Draft de Philadelphia que fora enviada a Miami nun traspaso anterior, e unha elección da segunda rolda do Draft de 2016 dos Heat. Ademais, Toney Douglas foi enviado ós Heat no mesmo traspaso.
Tiburón oceánico
O tiburón oceánico ou tiburón de puntas brancas (Carcharhinus longimanus) é un tiburón peláxico grande que vive nos mares tropicais e temperados cálidos. É de constitución robusta e destaca especialmente polas súas aletas longas, arredondeadas e coas puntas brancas.
É un peixe agresivo, pero de movementos lentos, cun marcado frenesí devorador, motivo polo cal é un perigo para os náufragos e superviventes no océano en accidentes; atacou máis humanos que tódalas outras especies de tiburóns xuntas. Estudos recentes demostraron que as súas poboacións se atopan nun marcado declive, xa que as súas grandes aletas teñen moito valor como ingrediente principal da sopa de aleta de tiburón e, como outras especies de tiburón, sofre unha presión crecente por parte da pesca no seu ámbito de distribución.
Ramón María del Valle-Inclán
Ramón María del Valle-Inclán y de la Peña, nado en Vilanova de Arousa o 28 de outubro de 1866 e finado en Compostela o 5 de xaneiro de 1936, foi un dramaturgo, poeta e novelista galego en lingua castelá. É considerado un dos autores máis importantes da literatura en español do século XX, e encádrase na chamada Xeración do 98.
O 2016 foi declarado "Ano Valle-Inclán" en conmemoración do 150 aniversario do seu nacemento.
Formación e inicios literarios
Naceu co nome de Ramón José Simón Valle Peña, fillo do escritor liberal e galeguista Ramón del Valle Bermúdez de Castro (1823-1890) e de Dolores de la Peña y Montenegro; amigo de Manuel Murguía e Andrés Muruais. Rematou o bacharelato no Instituto de Pontevedra en 1885 e estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, con medianos resultados. Nesa época entrou no mundo da literatura a través de publicacións como a compostelá Café con gotas e a barcelonesa La ilustración ibérica. Aprendeu esgrima co florentino Attilio Pontinari e en 1888 matriculouse en "Debuxo e adorno de figura" na Escola de artes e oficios. El e o seu irmán Carlos participaban activamente na vida periodística da cidade. Ramón abandonou os estudos de Dereito, impostos polo seu pai, e volveu a Pontevedra en 1890 pola súa morte.
Viaxe a América e regreso a Pontevedra
Despois dunha hipotética estancia en Italia -aínda por documentar-, viaxou a Madrid a finais de 1890, onde acostumaba visitar o Museo do Prado e as bibliotecas da cidade. Colaborou en xornais coma El Globo e dedicou gran parte do seu tempo de lecer a asistir a representacións do "pequeno xénero". En 1892, Valle fixo a súa primeira viaxe a América, concretamente a México, onde ficou durante case un ano a cabalo entre Veracruz e Cidade de México. Alí colaborou cos xornais El Veracruzano Libre e El Universal, da capital, nos que publicou varios relatos. Parece ser que da súa estancia hai datos de que participou nun "dó" na Cidade de México e nunha soada pelexa en Veracruz. De México foi a Cuba e ficou algúns días en Matanzas, na casa duns amigos seus.
De volta a Galiza, en 1893, instalouse en Pontevedra, onde coñeceu a Jesús Muruais, bibliógrafo e mestre de latín no instituto da cidade, e fixéronse amigos. Na biblioteca do instituto Valle leu os máis importantes autores europeos da época. Perante a súa estancia en Pontevedra, prolongada até 1896, publicou o seu primeiro libro: a escolma de relatos amorosos Femeninas (1895) corrixido por Javier Puig Llamas e prologado por Manuel Murguía.
Nesta época Valle comeza a cultivar a súa particular indumentaria: capa (no principio un jorongo mexicano), chalina, sombreiro e, por riba de todo, as súas longas e características barbas, as "barbas de chivo" das que falaba Rubén Darío nun poema dedicado a el.
Entrada na sociedade literaria madrileña
En 1896 volveu a Madrid, onde frecuentou varios faladoiros nos que coñeceu figuras da época, como Pío e Ricardo Baroja, Azorín ou Jacinto Benavente.
En 1897 publicou o seu segundo libro, Epitalamio (Historias de amores), sen moito éxito. Durante eses anos, participou como actor en obras como La comedia de las fieras de Jacinto Benavente ou Los reyes en el destierro, adaptación de Alejandro Sawa dunha novela de Alphonse Daudet. En 1899, nunha discusión no Café da Montaña, o xornalista Manuel Bueno feriuno no brazo, que se gangrenou e tivo que ser amputado. Ese mesmo ano estreou no Teatro Lara de Madrid e publicou en libro Cenizas, a súa primeira obra teatral. Colaborou tamén en moitas revistas literarias, como La vida literaria, dirixida por Benavente, ou Revista Nueva, dirixida por Luis Ruiz Contreras. Viviu na bohemia literaria modernista e pasou moita fame e necesidades. Habitaba un lugar con tan pouco espazo que era preciso subir as cadeiras con poleas para poder pasar.
En 1900 participou nun concurso de contos organizado polo diario El Liberal. Malia non resultar premiado (o gañador foi o xornalista José Nogales), o seu relato "Satanás" foi moi eloxiado por Juan Valera, membro do tribunal, nun artigo de prensa. Parece ser que o tribunal non se quixo arriscar a premiar un relato tan innovador. Os anos seguintes colaborou en publicacións como La Ilustración Artística, La Ilustración Española y Americana ou La España Moderna. En Alma Española publicou, en decembro de 1903, unha famosa autobiografía. En Los lunes del Imparcial comezou a publicar Memorias do marqués de Bradomín: Sonata de outono, onde apareceu por vez primeira o seu personaxe o marqués de Bradomín.
Viaxou á Arxentina en 1910 coa compañía de teatro de F. García Ortega, na cal figuraba Josefina Blanco, e pronunciou algunhas conferencias sobre a literatura española. Na mesma xira visitaron tamén Chile, Paraguai, Uruguai e Bolivia. De volta a España, seguiu coa estrea de obras como Voces de gesta (1912) e La marquesa Rosalinda (1913). A súa obra El embrujado foi rexeitada polo Teatro Español, dirixido por Benito Pérez Galdós.
Durante a primeira guerra mundial foi invitado polo goberno francés a visitar as frontes de guerra. En París relacionouse con autores españois coma Pedro Salinas, Manuel Ciges Aparicio e Corpus Braga. Froito da súa visita á fronte foron os textos Visión estelar de la medianoche, publicado en El Imparcial entre outubro e decembro de 1916, e En la luz del día, no mesmo xornal, entre xaneiro e febreiro de 1917.
En 1920 editáronse Divinas palabras e a primeira versión de Luces de bohemia. En 1921 foi nomeado titular da cátedra de Estética das Belas Artes na escola de San Fernando. O mesmo ano publicou "La lámpara maravillosa", meditación sobre o feito literario, fortemente influído polo ocultismo de autores como Mario Roso de Luna e Helena Blavatsky.
En 1921 viaxou outra vez a México, invitado persoalmente polo presidente da República, Álvaro Obregón, por mediación de Alfonso Reyes Ochoa. En 1925 estableceuse de novo en Madrid. Participou en grupos de teatro experimental coma El mirlo branco, que levaba a cabo as súas representacións no enderezo dos Baroja, no barrio madrileño de Argüelles, e El cántaro roto no Círculo de Belas Artes. A fins de 1926 editou a que parte da crítica considera a obra mestra da súa narrativa, a novela Tirano Banderas, onde era patente a pegada da súa viaxe ao México da revolución. En 1927 comezou a publicación dun ambicioso proxecto narrativo, El ruedo ibérico. Este, de xeito semellante aos Episodios nacionales de Galdós, pretendía narrar a historia de España dende o reinado da súa odiada Isabel II até a época contemporánea ao autor. Porén, só chegou a escribir tres novelas: La corte de los milagros (1927), Viva mi dueño (1928) e Baza de espadas (1932).
Dende 1924 amosou a súa oposición á ditadura de Primo de Rivera, e en 1927 participou na creación da Alianza Republicana. En 1929 foi encerrado no cárcere Modelo de Madrid ao negarse a pagar unha multa por uns incidentes no Pazo da Música. Este incidente aparece transfigurado literariamente nunha escena de Luces de Bohemia. miniatura|300px|[[Vicente Riestra Calderón, Enrique Peinador, Valle-Inclán, Ramón Cabanillas e Victoriano García Martí]] Apoiou a República e mesmo chegou a se presentar a deputado pola provincia da Coruña nas listas do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux, aínda que non foi elixido. En 1932 o goberno da República nomeouno conservador do Patrimonio Artístico Nacional e director do Museo de Aranjuez, pero, por problemas co seu superior, dimite pouco tempo despois. Elixido presidente do Ateneo de Madrid, dimite tamén ao non seren consideradas as súas propostas de reorganización. Ese mesmo ano divórcianse el e Josefina Blanco.
Na derradeira etapa da súa vida, Valle amosou marcadas simpatías cara ao comunismo. Pola súa iniciativa, en 1933 reuniuse no Ateneo de Madrid o Primeiro Congreso da Asociación de Escritores e Artistas Revolucionarios. Ese mesmo ano foi nomeado presidente de honor da Asociación de Amigos da Unión Soviética. miniatura|300px|Valle-Inclán con outras personalidades no Ateneo Guipuzcoano en 1935 O 8 de marzo de 1933 foi nomeado director da Escola de Belas Artes de Roma, cargo no que se mantivo pouco máis dun ano, sen apenas medios de subsistencia, ata xuño de 1934. En marzo de [[1935]] retirouse a Santiago de Compostela e ingresou nunha clínica. Alí morreu de cancro de vexiga o 5 de xaneiro de 1936, tras negarse a recibir auxilio relixioso. Foi sepultado o día seguinte nunha cerimonia civil.
Narrativa
A súa produción narrativa comezou no Modernismo. Nesa estética, a súa obra máis senlleira son as Sonatas, en que relata, de xeito autobiográfico, os amores do Marqués de Bradomín.
A súa outra gran novela é Tirano Banderas. Narra a caída do ditador suramericano Santos Banderas, personaxe despótico e cruel que mantén o poder mediante o terror e a opresión. É unha excepcional descrición da sociedade suramericana e tamén o primeiro achegamento literario da ditadura.
Poesía
miniatura|[[Ramón Otero Pedrayo e Valle-Inclán na Praza Maior de Ourense en 1935]] A obra poética de Valle-Inclán reúnese na triloxía Claves líricas (1930), formada por Aromas de leyenda, El pasajero e La pipa de Kif:
Teatro
Como Miguel de Unamuno ou Azorín, Valle enfrontouse directamente ao teatro comercial vixente. Os tres autores amosaban unha clara oposición ao teatro realista, costumista e de corte burgués que tanto éxito tiña nos escenarios, aínda que cada un tiña unha técnica de seu.
Valle-Inclán en galego
Ao entrar a obra de Valle-Inclán no dominio público, Producións Teatrais Excéntricas estreou o 3 de marzo de 2017, baixo a dirección de Quico Cadaval, A cabeza do dragón versión en galego da farsa infantil La cabeza del dragón (1910).
Ese ano tamén foi publicado o seu poema Cantiga de vellas.
Algirdas Butkevičius
Algirdas Butkevičius, nado o 19 de novembro de 1958 en Paežeriai, é un político lituano do Partido Social Democrócrata Lituano. Membro do Seimas desde 1996, foi ministro de finanzas (2004-2005)
O Valadoiro, Santa Comba, Agolada
O Valadoiro é un lugar da parroquia de Santa Comba, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes respecto ao ano 2000.
Fontihoyuelo
Fontihoyuelo é un municipio localizado na bisbarra de Tierra de Campos, no norte da provincia de Valladolid, a 78 km da súa capital, na comunidade autónoma española de Castela e León.
Está atravesado polo Camiño de Santiago de Madrid.
Toponimia
Provén do termo Fonte Foyolo que en antigo leonés significaría 'fonte no burato', polo que se trataría dunha mestura entre hidrotopónimo e ortotopónimo que faría referencia a unha descrición física, posto que a vila atópase nunha vagoada e ten varias fontes naturais.
Ó longo da súa historia o termo foi evolucionando, atopándonos en escrituras de distintas épocas con Fuent - Fuyuelo, Ontiyuelo, Ontioyuelo, Ontigüelo, Fonte Ôyuelo, Fontefoyuelo, Fuentehoyuelo, Fuentihoyuelo, Fontihoyuelos ata chegar no século XIX ó actual Fontihoyuelo. Nalgúns textos aparece seguido por de Campos facendo referencia a súa bisbarra.
No título Marqués de Fuentehoyuelo conservouse unha forma arcaica do topónimo.
É moi probable que teñan a súa orixe neste topónimo os apelidos de Hontiyuelo e Ontiyuelo.
Historia
Na Idade Media pertenceu á merindade de Carrión e foi lugar soarego da familia Cabeza de Vaca.
Nos anos 60 sufriu unha forte emigración, como toda a súa bisbarra principalmente ó País Vasco, Madrid, Valladolid e Asturias.
Xeografía
Localízase na bisbarra de Terra de Campos, no norte da Valladolid, pertence ó partido xudicial de Medina de Rioseco, na comunidade autónoma de Castela e León.
No seu termo municipal nace un afluente do río Valderaduei chamado río Navajos.
No 2010 tiña censados 36 habitantes aínda que o número de persoas residentes durante todo o ano é inferior, de igual xeito, esta cifra aumenta considerablemente no verán.
Festas
O 18 de xullo celébrase a festa patronal en honra de Santa Mariña e báilase a tradicional redondilla en torno á igrexa. A mediados de agosto faise un voto a San Roque por libera-la vila da peste na Idade Media.
Economía
É unha vila eminentemente agrícola con 1630 Ha de terreo cultivable e tamén gandeira cunha explotación de bovino de leite e outra de ovino. Tamén ten unha casa rural chamada "El Braserillo".
Río Arno
O Río Arno é un curso fluvial de Italia. Nace nos Apeninos e percore 241 km de lonxitude pasando polas cidades de Florencia e Pisa antes de desembocar no Mar Tirreno.
miniatura|260px|Río Arno en Florencia.
Júlio Dinis
Biografía
Joaquim Guilherme Gomes Coello, que no período máis brillante da súa carreira literaria usou o pseudónimo de Júlio Dinis, naceu no Porto, Portugal, o 14 de novembro de 1839, na rúa do Reguinho, freguesía de San Nicolau, sendo bautizado o 18 do mesmo mes na Igrexa de San Nicolau. Faleceu na mesma cidade, no número 289 da Rúa de Costa Cabral, casa que xa non existe, á 1ª hora da mañá do 12 de setembro de 1871, freguesía de Paranhos.
Júlio Dinis era fillo de José Joaquim Gomes Coello (Ovar, Aveiro, 22 de agosto de 1802 – Lisboa, 21 de xullo de 1885), cirurxián, e de Ana Constança Potter Pereira Gomes Coello (San Nicolau, Porto, 11 de xaneiro de 1801 - Porto, 25 de setembro de 1845), de ascendencia anglo-irlandesa, e vítima da tuberculose pulmonar cando Júlio Dinis contaba só seis anos de idade. Eran os seus avós paternos José Gomes Coello e Rosa Rodrigues, de Ovar; maternos António Pereira Lopes e Maria Potter, do Porto. Foi educado so os moldes da burguesia británica, da cal asimilou os costumes e valores.
Frecuentou a escola primaria en Miragaia. Aos catorce anos de idade (1853), concluíu o curso preparatorio do instituto. Matriculouse na Escola Politécnica, tendo, axiña, mudado para a Escola Médico-Cirúrgica do Porto, cuxa carreira completou o 27 de xullo de 1861, cunha boa nota. Posteriormente a súa saúde foise agravando, polo que foi obrigado a recollerse en Ovar e despois para a Madeira e a interromper a posibilidade de exercer a súa profesión. Durante eses tempos dedícase á literatura. Máis tarde (1867), foi incluído no corpo docente desta mesma Escola.