cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrivna
Historia
Inicialmente, a taxa de troco era de 1 UAH = 1 USD. Tras da crise financeira rusa de 1998, a moeda devaluose até 5,60 UAH por dólar en febreiro de 2000. Máis tarde, o troco mantívose relativamente estábel, ao redor de 5,40 UAH por dólar desde o 21 de abril de 2005 até o 21 de maio de 2008. A mediados de outubro de 2008 a grivnia devaluouse un 38,40 %, pasando de 4,85 UAH por dólar o 23 de setembro de 2008 a 7,88 UAH por dólar o 19 de decembro de 2008.
Moedas
miniatura|centro|700px|Todas as moedas ucraínas.
Múltiplo
Lista de múltiplos
Os múltiplos con forma propia son:
Hrivna
Moedas
As primeiras cuñaxes da grivnia realizáronse en 1992 para a creación dunha nova moeda, pero non se introduciron até 1996, cando se controlou un pouco a inflación que sufría o país.
Múltiplo
Lista de múltiplos
Os restantes fórmanse mediante o cardinal correspondente seguido da palabra veces.
Hrivna
Moedas
As características das moedas en circulación detallánse na seguiente táboa.
Múltiplo
Función sintáctica
Como categoría gramatical, un múltiplo pode ter función pronominal (cando suple a un nome) ou adxectiva (cando o acompaña), por exemplo:
Hrivna
Billetes
En 1996, púxose en circulación a primeira serie de billetes denominados en grivnias a cargo do Banco Nacional de Ucraína. Están datados en 1992 e as súas denominacións son de 1, 2, 5, 10 e 20 grivnias. Os billetes de 1 grivnia imprimíronse na Canadian Bank Note Company en 1992, e os demais dous anos máis tarde. Porén, até a introdución da grivnia en 1996 os billetes permaneceron almacenados no Canadá. Existen denominacións de 50 e 100 grivnais da primeira serie, aínda que nunca chegaron a circular.
Synechococcus
Synechococcus [do grego synechos (en sucesión) e kokkos (baga)] e un xénero de cianobacteria unicelular con grandes poboacións nos océanos e augas fluviais. Son cocoides fotótrofos osixénicos que pode fotolizar auga ou ácido sulfhídrico. Son a fonte primaria de produción nos ambientes mariños oligotrofos e peláxicos. Teñen un tamaño que vai dende os 0.8 µm aos 1.5 µm.
Hrivna
Billetes
En 1996 tamén se introduciu unha segunda serie composta por denominacións de 1, 50 e 100 grivnias, datados en 1994. Os billetes foron encargados á compañía británica De La Rue. Desde a creación da ceca ucraína en 1994 en colaboración coa imprenta De La Rue, todos os billetes imprimíronse en Ucraína. Máis tarde, engadiuse un billete de 200 grivnias en 2001.
Múltiplo
Verbos derivados
Os numerais múltiplos dan orixe aos seus respectivos verbos, por exemplo:
Synechococcus
Hai secuenciados dous xenomas completos de Synechococcus. Synechococcus sp. WH 8102 ten un tamaño de 2.4Mbp pares de bases e un cromosoma. Synechococcus elongatus PCC 6301 ten 2.7Mbp. Na actualizade en proceso a secuenciación de 9 xenomas de Synechococcus máis.
Hrivna
Billetes
A terceira serie chegaría en 2006, e está composta por denominacións de 1 a 500 grivnias. Todos os billetes emitidos continúan sendo de curso legal, pero en 2008 xa era raro encontrar algún billete das primeiras series.
Múltiplo
Outras formas derivadas
Algúns numerias múltiplos orixinan outras formas léxicas:
Os múltiplos en matemáticas
Fálase de múltiplo cando se está a tratar con cantidades que multiplican a outra.
Synechococcus
Introdución
Synechococcus é un dos principais compoñentes procarióticos autótrofos do picoplancto nas provincias oceánicas de rexións temperás a tropicais. O xénero describiuse por primeira vez no 1979, indicándose que incluía a "pequenas cianobacterias unicelulares de formas celulares de cilíndricas a ovoides que se reproducen por fisión binaria transversal nun único plano e sen punteado". Esa definición do xénero Synechococcus abranguía a unha ampla diversidade xenética de organismos co que posteriormente se dividiría o taxa en dous subgrupos baseándose na presenza do pigmento accesorio de piroeritrina. As formas mariñas de Synechococcus son células cocoides dun tamaño de entre 0.6 µm e 1.6 µm. Son células gramnegativas cunhas paredes celulares moi estruturadas e con moitas proxeccións superficiais. Con microscopía electrónica atópase nelas frecuentemente incrustacións de fosfato, gránulos de glicóxeno e, o que é de máis importancia, carboxiomas altamente estruturados.
Provincia de Ascoli Piceno
Ascoli Piceno é unha provincia da rexión das Marcas, en Italia. A súa capital é a cidade de Ascoli Piceno.
Múltiplo
Os múltiplos en matemáticas
Un múltiplo dun número é outro número que o contén un número enteiro de veces. Doutro xeito, un múltiplo de n é un número tal que, dividido por n, da como resultado un número enteiro (xa que o resto da división euclídea é cero). Os primeiros múltiplos do un ó dez adoitan agruparse nas chamadas táboas de multiplicar.
Synechococcus
Pigmentación
O pigmento fotosintético principal de Synechococcus é a clorofila a e os seus principais pigmentos accesorios son ficobiliproteínas. As principais ficobilinas que se coñecen son a ficocianina, a aloficocianina, a aloficocianina B e a ficoeritrina. Ademais desas, Synechococcus tamén posúe zeaxantinas, malia que non hai catalogado ningún pigmento destes que permita a identificación do xénero. As zeaxantinas tamén aparecen nos Prochlorococcus, as algas vermellas e, como pigmento secundario, en clorófitos e eustigmatófitos. De igual xeito, as fitoeritrinas tamén aparecen en rodófitos e nalgunhas criptomónadas.
Provincia de Ascoli Piceno
Fai fronteira a norte coa provincia de Fermo, a noroeste coa provincia de Macerata, a leste co Mar Adriático, a sur coa provincia de Teramo (rexión dos Abruzos) e coa provincia de Rieti (rexión do Lacio), e a suroeste coa provincia de Perugia (rexión de Umbría).
Múltiplo
Os múltiplos en matemáticas
En efecto, 18 contén 9 dúas veces de xeito exacto.
Synechococcus
Ecoloxía e distribución
Synechococcus foi identificado en concentracións que van dende un par de células por mL a atá 106 por mL, en, virtualmente, todas as rexión eufóticas oceánicas do planeta, agás no estreito de McMurdo e plataforma de xeo Ross da Antártida. A concentración celular apareceu máis abundantemente en ambientes ricos que en sistemas oligotróficos e a capa fótica superficial das zonas eufóticas Synechococcus tamén se observou a altas abundancias en ambientes con baixa salinidade e/ou baixas temperaturas. Synechococcus é, de xeito corrente, superado en número por Prochlorococcus en todos os ambientes onde aparecen os dous xéneros. As únicas áreas onde se incumpre o anterior é en rexión plenamente nutridas como en rexións de afloramento e en puntos de entrada de afluentes continentais. Nos puntos oceánicos de escaseza de nutrientes por alto consumo, como nos xiros centrais, Synechococcus pare estar sempre presente malia que só a baixas concentracións que varían da unidade a 4*103 por mL. Na sección vertical, Synechococcus está relativamente distribuída homoxeneamente na capa de mestura e mostrando afinidade polos réximes de maior incidencia de luz. Por debaixo da capa de mestura, as concentracións celulares esvaecen rapidamente,. Os perfís verticais, están, porén, moi definidos polas condición hidrolóxicas e pódense ver variados por condicións de estacionalidade e cambios espaciais. A groso modo, as abundancias na columna de auga de Synechococcus aseméllanse as de Prochlorococcus. Na HNLC pacífica (rexión oceánica do Pacífico con alta concentración de nutrientes e baixa concentración de clorofila) e nos océanos temperás abertos onde se dera unha estratificación pouco tempo atrás ambos perfís aseméllanse e mostran unha abundancia máxima xusto arredor do máximo subsuperficial de clorofila.
Múltiplo
Submúltiplos
Un número enteiro a é submúltiplo doutro número b se e so se b é múltiplo de a.
Synechococcus
Ecoloxía e distribución
Os factores que controlan as abundancias de Synechococus están aínda pouco esclarecidos, xa que se aprecia que incluso nas zonas máis esgotadas de nutrientes dos xiros centrais, onde as abundancias celulares son baixas, as taxas de poboación son habitualmente altas e están en absoluto limitadas drasticamente, como cabería esperar. Factores como grazing (pastoreo), a mortalidade por infeccións víricas, a variabilidade xenética, a adaptación lumínica, a temperatura ou nutrientes son claves implicadas neste proceso máis que precisa ser investigado con máis profundidade a nivel global. Malia as incertezas, tense suxerido que hai cando menos unha relación entre as concentracións de nitróxeno no medio e as abundancias de Synechococcus e que a relación con Prochlorococcus é inversa na capa eufótica superficial, onde a luz non é limitante. Un ambiente onde Synechococcus se desenvolve particulamente ben é nas plumas costeiras dos ríos principais. Esas plumas de afluentes están constantemente enriquecidas con nitrato e fosfato, o que favorece grandes afloramentos de fitoplancto. A alta produtividade nas plumas de afluentes costeiros está habitualmente asociada con altas poboacións de Synechococcus e altas concentracións de formas IA rbcL de mRNA (cianobacteriano).
Cabe destacar que se estima que Prochlorococcus ten 100 veces máis abundancia que Synechococcus nas augas oligotróficas temperás. Asumindo concentracións celulares de carbono medio, estímase que Prochlorococcus supón 22 veces máis de carbono orgánico nesas augas e que, polo tanto, é significativamente moito máis relevante ca Synechococcus no ciclo do carbono a nivel global.
Casimiro Fernández Villagómez
Casimiro Fernández Pérez-Villagómez, coñecido como Miro Villagómez e Xan das Cousas, nado en Vilafranca do Bierzo o 19 de febreiro de 1908 e finado no Barco de Valdeorras o 2 de novembro de 1947, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Ao morrer seu pai con poucos anos, a familia trasladou a súa residencia ao Barco de Valdeorras. Foi oficial do Xulgado de Primeira Instancia do Barco. Foi correspondente de El Pueblo Gallego no Barco de Valdeorras, onde publicou artigos ilustrados con fotografías de Manuel Blanco Pascual. Colaborou en La Zarpa, 'Galicia Nueva' Faro de Vigo, La Voz de Galicia e A Nosa Terra, e publicou poemas en El Compostelano e Vida Gallega. En marzo de 1932 anunciouse a publicación dun libro de poemas. Militou no Partido Galeguista e en 1936 asinou un chamamento que pedía o voto afirmativo para o Estatuto, nunha folla voante da Dereita Galeguista de Valdeorras. Despois da guerra continuou como correspondente de El Pueblo Gallego no Barco.
Roca
Unha roca, máquina de fiar, torno de fiar ou fiadeira é un instrumento para fiar manualmente fibras téxtiles. Supuxo un avance na tecnoloxía dos tecidos desenvolvido na China ou na India entre os anos 500 e 1000 d.C.
A roca permite unha maior velocidade de fiado e produce un fío máis homoxéneo e resistente. Válese dunha roda accionada de diversas maneiras (movida en última instancia coa man ou co pé) que fai xirar o equivalente do fuso a moita velocidade e imprímelle unha torsión ao fío. Anteriormente á súa invención, a persoa que fiaba tiña que xuntar as fibras, facelas un nobelo e ademais transmitirlle ao tecido a torsión utilizando o fuso.
Gudelj
Gudelj é un apelido croata, bosníaco, serbio, macedonio, e montenegrino. Pode referirse a:
Lero
Lero é un deus celta, cuxo culto está ligado co da deusa Lerina como o espírito epónimo de Lérins, na Provenza. Tense constancia deste deus a partir das dedicacións epigráficas.
Interestatal 59
A Interestatal 59 (abreviado I-59) é unha autoestrada interestatal de trazado norte-sur na rexión sur dos Estados Unidos, nos estados de Luisiana, Mississippi, Alabama e Xeorxia. O seu extremo sur atópase preto de Slidell, Luisiana, nunha intersección coa estrada Interestatal 10 e a Interestatal 12, e termina en Wildwood, Xeorxia, nunha intersección coa estrada Interestatal 24.
O principal obxectivo da estrada era conectar Birmingham, a Chattanooga e Nova Orleáns. Ao longo de toda a súa ruta, o I 59 corre paralela á US Route 11. O camiño é de catro carrís en toda a ruta, excepto as porcións norte de Tuscaloosa, e no área metropolitana de Birmingham.
O Cal
O topónimo galego O Cal pode referirse a:
Guntín, Monforte de Lemos
Santa Lucía de Guntín é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 49 habitantes, deles 22 eran homes e 27 eran mulleres.
Limita ao norte coa parroquia de Piñeira, ao leste con Gullade e As Nocedas, ao sur con Marcelle e ao oeste con Neiras.
Juan Francisco García García
Juan Francisco García García máis coñecido como Juanfran, nado o 15 de xullo de 1976 en Rafelbunyol (Valencia), é un exfutbolista e adestrador de fútbol profesional. Actualmente adestra a Ponferradina, da Segunda División.
Traxectoria
Formouse no Levante UD co que conseguiu o ascenso a Segunda División, aínda que pronto ficha polo Valencia CF co que debuta en Primeira División. Na súa estancia en Valencia gañou a Copa do Rei e a Copa Intertoto na tempada 1998-1999.
No ano 1999 ficha polo Celta de Vigo, a onde chegou como promesa pero pronto se afianzou no equipo titular para substituír a Rafael Berges, e se gañou á afección grazas ao seu reborde físico no campo.
En Vigo viviu os grandes momentos da final da Copa do Rei no ano 2001, a Copa Intertoto de 2001 ou a clasificación para a Liga de Campións, mais tamén sufriu o descenso a Segunda División, na que sería a súa última tempada en Vigo, sendo traspasado ao Beşiktaş JK turco adestrado por Vicente del Bosque. Porén, coa marcha do adestrador madrileño ao ano seguinte tamén se produciu a do xogador, que fichou polo Ajax Amsterdam. En Holanda gañou a Copa e a Supercopa.
No verán de 2006 volveu a España fichando polo Real Zaragoza, aínda que non tería continuidade e tras ser apartado do club pola directiva fichou polo AEK Atenas FC, proclamándose subcampión de Liga. No mercado de inverno de 2010 Juanfran fichou polo Levante UD en calidade de cedido, club polo que acabou fichando en propiedade e no que rematou retirándose en 2016.
Coa Selección de fútbol de España foi internacional en 11 encontros oficiais ademais de participar nas categorías inferiores, participou na Eurocopa de Fútbol Sub-21 de 1998, e xa na selección absoluta nas Eurocopas de 2000 e 2004 e no Mundial de Fútbol Corea/Xapón 2002.
Xeoloxía estrutural
A xeoloxía estrutural é a rama da xeoloxía que estuda a xeometría dos corpos rochosos, a súa distribución espacial, tridimensional, e os procesos de deformación que se producen nas estruturas xeolóxicas.
As estruturas geológicas poden ser primarias, que son aquelas orixinadas na formación das rochas sedimentarias e ígneas, tales como a estratificación sedimentaria e estruturas de fluxo en magmas, e tectónicas, que son orixinadas por deformación das rochas baixo a acción de forzas.
A xeoloxía estrutural inclúe características e superposicións con aspectos de xeomorfoloxía, metamorfismo e xeotecnia.
Co estudo da estrutura tridmiensional das rochas e as rexións, poden facerse deducións sobre a historia tectónica do lugar, antigos ambientes xeolóxicos e acontecementos deformacionais.
Eleccións municipais na Mezquita
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Mezquita dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Mezquita]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Mezquita desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pozo do Pego
O Pozo do Pego é un ancheamento do río Deza situado entre as parroquias de Noceda (Lalín) e Vilar (Silleda).
Características
O Pozo do Pego ten unha lonxitude de 40 metros na parte máis ancha entre ambas as beiras. No seu estreitamento hai unha pequena fervenza. Na beira oeste hai unha área recreativa, e a 300 metros hai unha ponte que cruza o río.
Está situada preto da autoestrada AP-53, na zona de Noceda de Abaixo, e da liña de ferrocarril entre Ourense e Santiago de Compostela.
Tradición oral
Antes da existencia da ponte, a xente de aldeas próximas ao Pozo do Pego collía unha pequena embarcación para ir co gando á outra costa, para logo vender este na feira de Silleda. Un día, un home propúxolle ao barqueiro pasar de balde a cambio de contarlle as tres verdades do mundo e o barqueiro aceptou por curiosidade.
Os pallasos da tele
miniatura|250px|Gaby, Fofó e Miliki, xunto a seu tío [[Thedy e os seus curmáns Nabucodonosorcito e Zampabollos a principios da década de 1930.]] Os pallasos da tele é o nome co que popularmente se coñecía o trío de pallasos españois formado inicialmente por: Gaby (Gabriel Aragón, 1920-1995), Fofó (Alfonso Aragón, 1923-1976) e Miliki (Emilio Aragón, 1929-2012), aos que con posterioridade e sucesivamente se unirían Fofito (Alfonso Aragón, 1949, fillo de Fofó), Milikito (Emilio Aragón, 1959, fillo de Miliki) e Rody (Rodolfo Aragón, 1958, fillo tamén de Fofó).
Medieval: Total War
Medieval: Total War é un videoxogo de estratexia por voltas é de táctica en tempo real para Microsoft Windows desenvolvido por The Creative Assembly e publicado por Activision. Ambientado na Idade Media, este é o segundo xogo da saga Total War, a raíz do título de Shogun 2000: Total War. Orixinalmente anunciado en agosto de 2001, o xogo foi lanzado en Norteamérica o 20 de agosto de 2002 e en Europa o 30 de agosto dese mesmo ano. A raíz dunha forma similar de xogar ó Shogun: Total War, o xogador constrúe un imperio dinástico en Europa, Norte de África e Oriente Medio, que abarca o período de 1087 a 1453. O xogo é á vez estratéxico e táctico, coa estratexia de xogar no modo por quendas nun nivel de provincia por provincia, mentres que as unidades militares de diferentes tipos e capacidades de loita un contra outro en tempo real nun campo de batalla en 3D.
Medieval: Total War levou a aclamación da crítica. As loitas en tempo real e a nova característica das batallas de asedio foron eloxiados polo seu realismo, aínda que tamén levou algunhas críticas pola xestión das unidades. A profundidade e a complexidade da parte da estratexia tamén foi ben valorado pola crítica, xunto coa precisión histórica. Foi un éxito comercial, encabezando a lista de videoxogos británica.
O xogo ten tres opcións de partida:
Uthman ibn Affan
ʿUthmān ibn ʿAffān (عثمان بن عفان), nado en Taif en 576 e finado en Medina ou 17 de xuño de 656, é o ʿUthman por excelencia dentro da cultura árabe e islámica, tamén coñecido como Utmán, Uzmán, Otmán, Othmán ou Osman. Foi o terceiro dos chamados califas ortodoxos, a primeira serie de califas que gobernou o Imperio islámico entre a morte de Mahoma e a división que deu lugar ao califato omeia. Sucedeu ao califa Umar e gobernou entre os anos 644 e 656.
Familia
Pertencía á tribo dos Quraysíes, era fillo de Affan ibn Abi al-'As, neto de Abu al-'As ibn Umayyah e bisneto de Abd Shams, tío bisavó de Mahoma. Polo seu irmán máis vello Abu Sufyan era tío de Muawiya ibn Abi Sufyan.
As súas relacións co profeta eran excelentes, xa que casou sucesivamente con dúas ds súas fillas, Rukayya e Umm Kulthum.
Califato
O califa Omar non designou sucesor, mais instaurou a shura (consello) formada por seis compañeiros do Profeta, dos que sairía o novo califa, pois estes formaban parte das dez persoas ás que o Profeta en vida lles asegurou o Paraíso. O elixido para ser o novo califa foi Uthman, que pertencía á rica familia dos Omeias.
David Morse
David Bowditch Morse, nado o 11 de outubro de 1953 en Hamilton, Massachusetts, é un actor, cantante, director televisivo e escritor estadounidense.
Uthman ibn Affan
Corán
Na balanza relixiosa, fixo unha recompilación e redactou a versión oficial do Corán, que é a que persiste na actualidade, declarando a invariabilidade do texto pois era o auténtico Corán, a palabra de Deus dada ao Profeta, en 114 suras, sendo a primeira "Al Fatiha".
Morte
Morreu asasinado o 17 de xuño de 656, con 79 ou 80 anos, mentres ardía a súa casa.
Entre os seus inimigos atopábase Abdullah ibn Saba. A polémica ocasionada pola súa morte, desconformes coas súas decisións, foi a orixe do primeiro gran cisma do islam e a primeira guerra civil ou Primeira Fitna.
Weezer (Green Album)
Weezer, tamén coñecido coma The Green Album, é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 15 de maio do 2001 a través do selo Geffen Records. O álbum converteuse nun éxito comercial en todo o mundo, acadando o número catro na Billboard 200 e entrando nas listas de varios países.
Weezer foi a primeira edición da banda sen o baixista Matt Sharp, que deixou o grupo en 1998 para centrarse no seu propio proxecto, The Rentals. Sharp foi substituído por Mikey Welsh, sendo este o único álbum no que aparece con Weezer.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Rivers Cuomo.
Sardinops sagax
miniatura|Sardiñas do Pacífico. miniatura|[[Cardume de sardiñas de California.]] miniatura|Debuxo. Sardinops sagax (Jenyns, 1842) é un peixe osteíctio mariño da familia dos clupeidos, dentro da orde dos clupeiformes, único representante do xénero Sardinops.
Etimoloxía
O xénero, Sardinops, deriva do de Sardina, e da forma latina -ops, derivada do grego antigo ώψ óps, "vista", co significado de "parecido", "da mesma aparencia". O nome específico, sagax é un adxectivo latino, sagax, -acis, que significa "que ten o olfacto fino", "sagaz".
Características
Ten o corpo alongado e pode alcanzar os 39 cm de lonxitude, aínda que normalmente non pasa dos 20, e até 486 g de peso. A súa columna vertebral está composta de 48 a 54 vértebras. A aleta dorsal está sustentada por de 12 a 21 raios brandos, e a aleta anal, algo máis grande, conta con de 13 a 19 raios, así mesmo brandos.
Hábitat e bioloxía
Distribúese polas costas do Pacífico, desde o sur de Alasca até a Terra do Fogo, polas illas da Micronesia, sueste asiático, desde a China até Indonesia, Nova Zelandia, Australia, por todas as costas do norte do océano Índico, desde Indonesia até o cabo da Boa Esperanza, e incluíndo as illas índicas, e polo Atlántico sur, dobrando este cabo, até o sur de golfo da Guinea.
É un peixe mariño, peláxico-nerítico, oceanódromo. propio dos mares de clima subtropical (augas de 9 °C a 21 °C; latitude de 61 °N a 47°S; lonxitude de 145°W a 180 °E) que vive desde a superficie atá os 200 m de profundidade.
CIVETS
miniatura|380px|Localización dos países membros. CIVETS (Colombia, Indonesia, Vietnam, Exipto, Turquía e Suráfrica) é o acrónimo dado ás novas economías emerxentes. O nome foi mencionado por vez primeira por Robert Ward, director de Economist Intelligence Unit (EIU) no ano 2009. Esta lista é comparable á dos Vindeiros once, ideada por Jim O'Neill, de Goldman Sachs.
Sardinops sagax
Hábitat e bioloxía
Os individuos xuvenís aliméntanse principalmente de zooplancto (sobre todo copépodos), e os adultos de fitoplancton.
CIVETS
Datos económicos
Segundo datos do CIA World Factbook de 2012:
Sardinops sagax
Outros sinónimos
Non é de estrañar que unha especie que teña unha área de distribución tan ampla fora descrita en diversos puntos por diferentes autores, polo que, ademais dos sinónimos citados na caixa taxonómica ten os seguintes:
entre outros.
Roberto Colunga
Roberto Colunga Fernández, nado o 14 de outubro de 1970 en Xixón, é o Secretario Xeral do Bloque por Asturies dende a súa fundación e foi deputado da Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2010 a 2011.
Traxectoria
Primeiro, substituíu a Francisco Javier García Valledor, trala súa dimisión no grupo de Esquerda Unida e logo, formou parte do Grupo Parlamentario Mistu.
Técnico deportivo en grao medio, tamén é hostaleiro e adestrador dun dos equipos inferiores do C.D. Mª Rubio. Foi axudante do concelleiro de cultura tradicional e lingua asturiana na Xunta do Goberno de Xixón, dende onde apostou polo Festival Xixón 5º40'.
Foi membro da Xunta Reitora da Fundación Municipal de Cultura e da Universidade Popular de Xixón, así como cantante e guitarrista do grupo Eskándalo Públiko.
Dentro do asturianismo foi membro fundador da INA e do propio Bloque por Asturies.
O Lorteiro, Montemaior, A Laracha
O Lorteiro é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 32 homes e 29 mulleres.
El Bólido (Moraña)
El Bólido foi un semanario editado en Moraña entre 1916 e 1923.
Historia e características
Subtitulado inicialmente Periódico independiente, apareceu o 27 de agosto de 1916. De tendencia agrario-rexionalista, o seu director era Antonio Bello Varela. Entre os seus colaboradores estaban José Vázquez Grela, Luciano Folgar, José Bugallo Fernández, Constante Diz Monteagudo e José Portas. En 1917 cambiou o subtítulo por Periódico Agrario. En 1917 mantivo polémicas con Acción Agraria. O 14 de abril de 1918 pasou a subtitularse Órgano de las Sociedades Agrarias de Moraña e Cuntis. para pasar despois a ''Semanario Agrario Regionalista. Órgano de las Sociedades Agrarias de Moraña, Cuntis, Barro y Valga'', converténdose no voceiro do agrarismo dos concellos de Moraña, Cuntis, Barro e Valga, ao non sentirse os labregos destes distritos apoiados pola federación agraria de Caldas á que pertencían. O paso de José Vázquez Grela ao bando caciquil e a alianza de varias sociedades agrarias co deputado Bernardo Mateo Sagasta fixo que o periódico entrara en crise e deixou de publicarse durante un tempo.
Tivo unha segunda época entre 1921 e 1923 co subtítulo Órgano de la Sociedad Agraria de Moraña con Constante Diz como administrador, Luciano Folgar, xefe de redacción, e Manuel Pereira García, José Bugallo e Salvador Novo Caldas como redactores.
Sindicato de Oficios Varios y Campesinos de Carnoedo
O Sindicato de Oficios Varios y Campesinos de Carnoedo foi creado na parroquia de Carnoedo (Sada) no 1933, e existiu durante a II República. Tiña unha base fundamentalmente agraria, e estivo vencellado á Confederación Nacional do Traballo.
Lavandula latifolia
dereita|miniatura|220px|Ilustración. A Lavandula latifolia é un arbusto da familia das lamiáceas (Lamiaceae), presente en España, o sur de Inglaterra, e Francia, sobre todo en comunidades de zonas montañosas, en matogueiras. Tamén pode encontrarse nos Pireneos e nas montañas que separan Valencia de Aragón e de Cataluña, onde conviven Lavandula latifolia e Lavandula angustifolia, abrindo as primeiras flores L. latifolia, e L. angustifolia acabando a floración.
O aroma de Lavandula latifolia é desagradable, e o de L. angustifolia moi bo.
Descrición
A Lavandula latifolia é un arbusto perenne en forma de mata. Alcanza os 80 cm de altura. As follas son lineares-oblongas, duns 10 cm de lonxitude. As flores (as cales son polinizadas por diferentes insectos) son perfumadas, hermafroditas e de cor azul ou violeta; aparecen en agosto e prodúcense en espigas terminais. Toda a planta desprende un olor alcanforado.
Laminina
miniatura|Unha ilustración do complexo da laminina-111 que mostra a súa organización de [[dominio proteico|dominios.]] As lamininas son proteínas da matriz extracelular de elevado peso molecular (~400kDa). Son un compoñente importante e bioloxicamente activo da lámina basal (unha das capas da membrana basal), unha rede proteica na que se fixan moitas células e órganos. As lamininas inflúen na diferenciación celular, migración, e adhesión de células, e no seu fenotipo e supervivencia.
A familia das glicoproteínas lamininas constitúe unha parte integral do armazón estrutural de case todos os tecidos do organismo. Son segregadas e incorporadas ás matrices extracelulares asociadas coas células. A laminina é vital para o mantemento e supervivencia dos tecidos. As lamininas defectuosas poden causar que os músculos se formen incorrectamente, orixinando distrofia muscular, enfermidades cutáneas mortais (epidermólise ampolosa xuncional) e defectos na filtración renal (síndrome nefrótica).
As lamininas da matriz extracelular non deben confundirse coas proteínas laminas da lámina nuclear, de nome parecido.
Tipos
Identificáronse quince trímeros de lamininas. As lamininas son combinacións de diferentes cadeas alfa-, beta-, e gamma.
As lamininas anteriormente numerábanse da forma: laminina-1, laminina-2, laminina-3..., pero a nomenclatura cambiou recentemente e agora descríbense con tres números as variantes das cadeas que están presentes en cada isoforma. Por exemplo, a laminin-511 contén unha cadea α5, unha cadea β1 e unha cadea γ1.
Funcións
As lamininas forman redes independentes e están asociadas coas redes de coláxeno e tipo IV por medio da entactina, fibronectina, e perlecán. Tamén se unen ás membranas plasmáticas por medio de receptores da integrina e outras moléculas da membrana plasmática, como o complexo glicoproteico distroglicano e a glicoproteína do grupo sanguíneo Lutheran. Por medio destas interaccións, as lamininas contribúen de forma fundamental á adhesión das células e á diferenciación, forma e movemento celulares, mantemento do fenotipo dos tecidos, e favorecen a supervivencia dos tecidos. Algunhas destas funcións biolóxicas das lamininas foron asociadas con secuencias de aminoácidos específicas ou fragmentos de laminina. Por exemplo, a secuencia peptídica [GTFALRGDNGDNGQ] (ver simboloxía de aminoácidos), que está localizada na cadea alfa das lamininas, promove a adhesión de células endoteliais.
Lamininas en cultivos celulares
Recentemente as lamininas foron utilizadas para cultivos celulares, como os de células nai pluripotentes, que son difíciles de cultivar noutros substratos. Utilizáronse principalmente dous tipos de lamininas. A laminina-111 extraída de sarcoma de rato é unha das máis usadas, e tamén unha mestura das lamininas-511 e 521 de placenta humana. Varias isoformas de lamininas son practicamente imposibles de illar dos tecidos en forma pura debido á gran cantidade de enlaces cruzados con outras e á necesidade utilizar unhas condicións de extracción duras, como o uso de encimas proteolíticos ou pHs baixos, que causan degradación. Con todo, o grupo do profesor Tryggvason no Instituto Karolinska de Suecia conseguiu producir lamininas recombinantes usando células HEK293 en 2000. Kortesmaa et al. 2000. Isto fixo posible comprobar se as lamininas podían ter un papel significativo in vitro igual que o teñen no corpo humano. En 2008, dous grupos independentemente mostraron que as células nai embrionarias de rato poden crecer durante meses sobre a laminina-511 recombinante. Posteriormente, Rodin et al. mostraron que a laminina-511 recombinante pode utilizarse para crear un ambiente de cultivo celular definido e totalmente libre de organismos alleos para cultivar células nai humanas embrionarias (hES) pluripotentes e células nai humanas pluripotentes inducidas (iPS).
Papel no desenvolvemento neural
A laminina-111 é o principal substrato sobre o que poden crecer os axóns dos nervios, tanto in vivo coma in vitro. Por exemplo, a laminina estende un camiño que seguen as células ganglionares da retina en desenvolvemento para chegaren da retina ao tectum. Tamén se usa a miúdo como substrato en experimentos de cultivo celular. É interesante sinalar que a presenza de laminina-1 pode influír no modo en que o cono de crecemento da neurona responde a outros sinais. Por exemplo, os conos de crecemento son repelidos pola netrina cando crecen sobre laminina-111, pero son atraídos pola netrina cando crece sobre fibronectina. Este efecto da laminina-111 probablemente ten lugar por medio dunha diminución do AMP cíclico intracelular.
Papel no cancro
A maioría dos transcritos que presentan un sitio de entrada ao ribosoma interno (IRES) están implicados no desenvolvemento do cancro por medio das correspondentes proteínas. Un evento crucial na progresión dos tumores denominado transición epitelial-mesenquimal (EMT) permite que as células de carcinoma adquiran propiedades invasivas. Informouse recentemente da activación traducional do compoñente da matriz extracelular laminina B1 (LamB1) durante a transición epitelial-mesenquimal, o que suxire un mecanismo mediado polo IRES.
Dominios de laminina
As lamininas conteñen varios dominios proteicos conservados.
Laminina B
O dominio B de laminina (tamén chamado dominio IV) é un módulo extracelular de función descoñecida. Encóntrase en varias proteínas diferentes entre as que están a parte proteica do proteoglicano de heparán sulfato da membrana basal, unha proteína de tipo laminina de Caenorhabditis elegans e a laminina. O dominio IV de laminina non se encontra nas cadeas de laminina curtas (alfa4 ou beta3).
Laminina de tipo EGF
Ademais de distintos tipos de dominios globulares todas as subunidades de laminina conteñen, na súa primeira metade, repeticións en tándem de aproximadamente 60 aminoácidos de lonxitude, que inclúen oito cisteínas conservadas. A estrutura terciaria deste dominio é remotamente similar no seu extremo N-terminal á do módulo de tipo EGF. Tamén se coñece como "LE" ou dominio "de tipo EGF de tipo laminina". O número de copias do dominio de tipo EGF de laminina nas diferentes formas de laminina é moi variable; atopáronse de 3 a 22 copias. Na cadea gamma-1 de laminina do rato, o sétimo dominio LE é o único que se une con alta afinidade ao nidóxeno. Os sitios de unión están localizados na superficie nos bucles C1-C3 e C5-C6. Nas lamininas, longas formacións consecutivas de dominios de tipo EGF forman elementos de tipo bastonciño de flexibilidade limitada, que determinan o espazado na formación das redes de laminina da membrana basal.
Laminina G
O dominio da laminina globular (G) pode encontrarse nunha ou varias copias en varios membros da familia das lamininas, entre os que están un grande número de proteínas extracelulares. A parte C-terminal da cadea de laminina alfa contén unha repetición en tándem de cinco dominios de laminina G, que son esenciais para a unión de heparina e a adhesión celular. A laminina alfa4 está distribuída en varios tecidos como os nervios periféricos, raíces dos ganglios dorsais, músculo esquelético e capilares; na unión neuromuscular cómpre esta laminina para a especialización sináptica. Prediciuse que a estrutura secundaria do dominio G de laminina lembra á da pentraxina.
Os dominios G de laminina poden variar na súa función, e adscribíronse diversas funcións de unión a diferentes módulos LamG. Por exemplo, as cadeas de laminina alfa1 e alfa2 teñen cada unha cinco dominios G de laminina C-terminais, dos que só os dominios LG4 e LG5 conteñen sitios de unión para a heparina, sulfátidos e o receptor da superficie celular distroglicano. As proteínas que conteñen dominios G de laminina parecen ter unha ampla variedade de funcións na adhesión celular, sinalización celular, migración celular, ensamblaxe e diferenciación celular.
Dominio de laminina I
LAMA1; LAMA2; LAMA3; LAMA4; LAMA5;
Laminina B (Dominio IV)
HSPG2; LAMA1; LAMA2; LAMA3; LAMA5; LAMC1; LAMC2; LAMC3;
Laminina de tipo EGF (Dominios III e V)
AGRIN; ATRN; ATRNL1; CELSR1; CELSR2; CELSR3; CRELD1; HSPG2; LAMA1; LAMA2; LAMA3; LAMA4; LAMA5; LAMB1; LAMB2; LAMB3; LAMB4; LAMC1; LAMC2; LAMC3; MEGF10; MEGF12; MEGF6; MEGF8; MEGF9; NSR1; NTN1; NTN2L; NTN4; NTNG1; NTNG2; RESDA1; SCARF1; SCARF2; SREC; STAB1; USH2A;
Dominio G de laminina
AGRIN; CASPR4; CELSR1; CELSR2; CELSR3; CNTNAP1; CNTNAP2; CNTNAP3; CNTNAP4; CNTNAP5; COL11A1; COL11A2; COL24A1; COL5A1; COL5A3; CRB1; CRB2; CSPG4; EGFLAM; FAT; FAT2; FAT4; GAS6; HSPG2; LAMA1; LAMA2; LAMA3; LAMA4; LAMA5; NELL2; NRXN1; NRXN2; NRXN3; PROS1; RESDA1; SLIT1; SLIT2; SLIT3; USH2A;
N-terminal de laminina (Dominio VI)
LAMA1; LAMA2; LAMA3; LAMA5; LAMB1; LAMB2; LAMB3; LAMB4; LAMC1; LAMC3; NTN1; NTN2L; NTN4; NTNG1; NTNG2; USH2A;
Quinn Cook
Quinn Alexander Cook, nado o 23 de marzo de 1993 en Washington, D.C., é un xogador profesional estadounidense de baloncesto. Con 1,85 metros de estatura xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2015, Cook asinou cos Oklahoma City Thunder para a Liga de Verán de Orlando, e cos Cleveland Cavaliers para a Liga de Verán de Las Vegas. En setembro de 2015, asinou cos Cavaliers, pero foi cortado tras participar en seis partidos de pretemporada.
O 26 de febreiro de 2017, Cook asinou un contrato de dez días cos Dallas Mavericks. Debutou na NBA o día seguinte, xogando 17 minutos na vitoria por 96–89 contra os Miami Heat.
O 19 de marzo de 2017, Cook asinou un contrato de dez días cos New Orleans Pelicans. Tras asinar un segundo contrato de dez días o 29 de marzo de 2017, os Pelicans quedaron con Cook ata o final de tempada.
O 12 de marzo de 2021, Cook asinou un contrato de dez días cos Cleveland Cavaliers, e asinou outro o 22 de marzo de 2021.
Butrus Qalaus
Butrus Qalaus (en بطرس قلاوص, tr. "Butrus Qalawus"), nado en Alepo (Siria) o 30 de xuño de 1922 e finado o 16 de marzo de 1997, foi un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo dende 1990 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu en Alepo o 30 de xuño de 1922. Foi ordenado sacerdote o 27 de marzo de 1948. O 9 de xuño de 1990 foi nomeado arcebispo de Alepo dos maronitas, recibindo a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Leste Nasrala Pedro Sufair o 12 de agosto. Finou no cargo o 16 de marzo de 1997.
How a Mosquito Operates
McCay acadara certa reputación pola súa capacidade de debuxo, de forma máis notable na elaboración dos debuxos da tira cómica para nenos Little Nemo in Slumberland que comezou en 1905. Iniciouse na arte da animación co filme Little Nemo en 1911, e seguiu o éxito deste adaptando un episodio da súa tira cómica Dream of the Rarebit Fiend ó filme How a Mosquito Operates. McCay deulle a este filme unha historia máis coherente e unha caracterización máis desenvolvida ca o filme Nemo, cunha temporalidade, movemento e peso na animación máis naturais.
How a Mosquito Operates tivo unha gran recepción trala súa estrea como parte dun acto de vodevil de McCay, que continuou desenvolvendo a animación de personaxes introducida neste filme na súa obra de animación máis coñecida, Gertie the Dinosaur do ano 1914.
Sinopse
miniatura|thumbtime=36|How a Mosquito Operates (1912) Un home mira ó seu redor con receo antes de entrar na súa habitación. Un mosquito xigante cun sombreiro de copa e un maletín perségueo voando cara a dentro da habitación por un lintel. O mosquito aliméntase repetidamente do home que dorme, que tenta espantalo en van. O mosquito énchese bebendo demasiada sangue ata que estoupa.
Estilo
How a Mosquito Operates é un dos primeiros exemplos da animación de liñas debuxadas. McCay usou uns fondos minimalistas e capitalizou as fortalezas do medio cinematográfico, naquel entón moi pouco desenvolvido, enfocándose na acción visual e física dos personaxes. O filme non contén intertítulos que interrompan a imaxe muda.
No lugar de expandirse sen máis como un globo, o abdome do mosquito énchese de forma consistente coa súa estrutura corporal segundo vai bebendo, dunha forma natural. Canto máis pesado se torna, máis dificultades ten para manter o equilibrio. Excitándose segundo vai alimentándose, nun momento dado fai flexións no nariz do home e voltea o seu sombreiro no aire. O mosquito amosa unha personalidade egoísta, persistente e calculadora, chegando a facer contacto visual cos espectadores e saudándoos. McCay equilibra o horror co humor, como por exemplo cando o mosquito xa está tan enchido de sangue que só é capaz de deitarse.
Antecedentes
miniatura|dereita|upright=2|McCay baseou o filme no episodio do 5 de xuño de 1909 da súa tira cómica [[Dream of the Rarebit Fiend ]] Winsor McCay (c. 1869–1934) desenvolveu a súa capacidade de debuxo na súa xuventude, considerada moi precisa e detallada. De mozo gañábase a vida debuxando retratos e pósters en varios dime museums, centros de entretemento para as clases obreiras, atraendo un gran número de público grazas á súa capacidade de debuxar rapidamente en público. McCay comezou a traballar a tempo completo como ilustrador para un xornal en 1898, e comezou a debuxar tiras cómicas en 1903. Acadou o seu maior éxito con estas tiras cómicas coa historia para nenos titulada Little Nemo in Slumberland,    que se publicou en 1905. McCay comezou a actuar no circuíto de vodevil ó ano seguinte realizando chalk talks, actuacións nas que debuxaba en directo mentres facía un monólogo para a audiencia.
Inspirado polos flip books que o seu fillo Robert traía á casa, McCay afirmou que "se decatara da posibilidade de facer imaxes en movemento" dos seus debuxos. Declarouse a si mesmo "o primeiro home do mundo en facer debuxos animados", aínda que o estadounidense James Stuart Blackton e o francés Émile Cohl xa realizaran algúns con anterioridade, e que McCay xa gravara a súa primeira curta animada baixo supervisión de Blackton. McCay incluíu os personaxes de Little Nemo no filme, que se estreou nos cinemas en 1911 e que incorporou á súa actuación de vodevil.
As actuacións nos vodevís e as revistas humorísticas levaban un tempo incluíndo de forma habitual chistes sobre grandes mosquitos en Nova Jersey ós que chamaban "Jersey skeeters", e McCay xa debuxara mosquitos na súa tira cómica, incluíndo nun episodio de Little Nemo no que un enxame de mosquitos atacan a Nemo cando retorna dunha viaxe a Marte. McCay tomou a idea para o filme dun episodio do 5 de xuño de 1909 da súa tira cómica Dream of the Rarebit Fiend, no que un mosquito (sen sombreiro ou maletín) se enche chuchándolle o sangue a un alcohólico ata acabar cheo e borracho ata o punto de non poder voar.
Produción e estrea
miniatura|esquerda|[[Winsor McCay|McCay en 1906]] McCay comezou a traballar no filme en maio de 1911. Pouco tempo despois deixou o seu traballo no New York Herald e pasou a traballar nos xornais de William Randolph Hearst. Un anuncio nunha revista en xullo dese ano anunciou un "debuxo en movemento, contendo seis mil escenas ... que o señor McCay publicará no vodevil a próxima tempada. O filme vaise chamar How a Mosquito Operates".
McCay fixo os 6 000 debuxos en papel de arroz translúcido. O filme é anterior ó desenvolvemento da animación en celuloide, na que os animadores debuxan en follas transparentes de celuloide sobrepostas a fondos estáticos. Por este motivo McCay tivo que volver debuxar o fondo en cada un dos debuxos, provocando un lixeiro movemento ondulado do mesmo por mor da dificultade de reproducilo perfectamente cada vez. McCay reutilizou algúns dos debuxos para repetir algunhas accións en bucle, técnica que empregara unha vez en Little Nemo e que pasaría a usar con máis asiduidade nos seus filmes posteriores.
Rematou de debuxar o filme en decembro de 1911. O día no que ía levar os debuxos ós Estudios Vitagraph para a fotografía tivo lugar unha tormenta de neve, polo que alugou un taxi de cabalos pechado para que os levase ata alí. O taxi desapareceu ata que foi atopado pola policía uns días despois cos debuxos intactos dentro, e os cabalos a varios quilómetros do sitio. O primeiro intento de gravar resultou nunha cantidade inaceptable de escintileo por mor da iluminación de arco empregada polo estudio, polo que tivo que gravarse de novo. A obra completa acadou os 600 pés de metraxe.
How a Mosquito Operates estreouse en xaneiro de 1912 como parte da actuación de vodevil de McCay, coa que fixo unha xira esa primavera e verán. O produtor Carl Laemmle adquiriu os dereitos de distribución baixo a restrición de que non publicaría o filme nos Estados Unidos ata que McCay terminase de usalo na súa actuación de vodevil. Universal–Jewel publicou o filme en 1916 baixo o título Winsor McCay and his Jersey Skeeters, e nalgunhas ocasións tamén se chamou The Story of a Mosquito.
Nunha actuación en directo que servía como prólogo do filme, McCay e a súa fila, "amolados ata morrer polos mosquitos" no seu fogar de verán en Nova Jersey, atopaban un profesor que falaba a lingua dos insectos. O profesor pedíalle a McCay que "fixera unha serie de debuxos para ilustrar xusto como o insecto facía o seu traballo mortal", e tras meses de traballo McCay invitaba o profesor a ver o filme.
Recepción e legado
How a Mosquito Operates estreouse nun momento no que a demanda de animación superaba as capacidades dos estudios para producila. Segundo o animador Chris Webster, nun momento no que os estudios tiñan moitas dificultades para conseguir que a animación simplemente chegase a funcionar, McCay demostrou unha gran mestría no medio e un sentido de como crear un movemento que resultara crible.
O filme conseguiu unha boa recepción por parte do público e da crítica. O Detroit Times describiu como as audiencias rían ata chorar, e que "marchaban para a súa casa sentindo que viran un dos mellores programas" na historia do cine. Este xornal cualificou o filme de "arranxo marabilloso de debuxos coloreados", referíndose á secuencia final pintada á man de vermello por McCay, da que non se conservan copias. O xornal The Morning Telegraph de Nova York afirmou que "as imaxes en movemento dos debuxos de McCay provocaron que incluso os magnates do cinema se marabillen da súa intelixencia e humor". O público viu esta animación tan realista que chegou a suxerirse que McCay trazara os personaxes a partir de fotografías, ou que empregara trucos por medio duns cables:
Para demostrar que non utilizara este tipo de trucos, McCay escolleu unha criatura para o seu seguinte filme que non podía fotografarse: un brontosauro. Este novo filme, Gertie the Dinosaur, estreouse como parte da súa actuación de vodevil en 1914. Antes de amosar o filme, deu pistas sobre o tema do mesmo en varias entrevistas nas que comentaba o potencial da animación para "o traballo serio e educativo".
O primeiro filme do animador estadounidense John Randolph Bray, titulado The Artist's Dream, publicouse en 1913. Neste altérnase a imaxe real e as secuencias de animación, nas que aparece un can que estoupa tras comer demasiadas salchichas. Malia que estes aspectos recordan os primeiros dous filmes de McCay, Bray afirmou que non coñecía o traballo de McCay cando traballou en The Artist's Dream.
Tras Mosquito os filmes de animación tenderon a estar máis baseados nas historias. Durante décadas poucas veces centraron a atención na tecnoloxía detrás delas, e as secuencias de imaxe real tornáronse pouco frecuentes. O animador e biógrafo de McCay John Canemaker eloxiou a McCay pola súa capacidade de imbuír a un mosquito de carácter e personalidade, e afirmou que a calidade técnica da súa animación estaba moi por diante do seu tempo, sen parangón ata que os Estudios Disney gañaron prominencia a finais dos anos 1930 con filmes como Snow White and the Seven Dwarfs.
Istahara
Istahara foi unha cidade importante hitita do nordeste, que desde o comezo do século –XIV estaba en mans dos kaskas, a cal foi reconquistada polo rei Suppiluliumas I, quen, a seguir, reconquistou tamén as cidades de Manaziyana, Kalimuna e outras que non debían estar moi afastadas.