cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Povisa
miniatura|300px|Povisa pola parte dianteira. miniatura|300px|POVISA pola parte traseira. A clínica Povisa (acrónimo de Policlínico de Vigo) é un centro médico concertado no centro urbano de Vigo. Atende pacientes do sur da provincia de Pontevedra. Como centro privado que é, non pertence ó Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, senón que é propiedade do grupo Nosa Terra de Xosé Silveira, que o adquiriu en 1997. Con todo, alberga tamén unha área de docencia para a Escola Universitaria de Enfermaría da Universidade de Vigo. Está provisto, xunto co Centro Oncolóxico de Galicia da Coruña e o Hospital Policlínico Universitario da USC, de dotación radioterápica.
O hospital está ben instalado na memoria colectiva dos vigueses: estivo nos comezos de profesionais como Jesús Vázquez Almuíña ou Emilio Rolán, así como nos derradeiros momentos de persoeiros da vida viguesa, entre os cales o coñecido futbolista vigués Joaquín Fernández Santomé "Quinocho" ou o arquitecto Xosé Henrique Rodríguez Peña.
Clodoveo II
Clodoveo II, nado en 635 e finado en 657, foi rei dos francos. Tamén foi rei de Neustria e de Borgoña desde o 638 ao 657 e tamén de Austrasia desde o 656 ao 657; era fillo de Dagoberto I e de Nantilde.
Durante a súa minoría de idade foi o seu rexente Erquinoaldo, mordomo de palacio de Neustria.
Casado, en 648, con Santa Batilde (falecida en 680, no mosteiro de Chelles), foron pais de Clotario III, rei de Neustria (Soissons) e Borgoña, Teodorico III, rei de Neustria e Borgoña, e de Khilderico II, rei de Austrasia.
Atlant Moscow Oblast
O Atlant Moscow Oblast (en ruso  ХК Атлант Московская область) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Mytishchi, no óblast de Moscova (Rusia). Actualmente compite na División Tarasov da Kontinental Hockey League (KHL), competición á que pertence dende a súa creación en 2008.
Historia
O Atlant Moscow foi fundado o 20 de decembro de 1953 baixo o nome de Khimik (denominación que mantivo ata 2008) en Voskresensk. Khimik xogou o seu primeiro partido o 27 de decembro de 1953. O éxito inmediato do Khimik permitiulle xogar o campionato da Unión Soviética. Á fronte do equipo estaba o adestrador-xogador Nikolai Epstein. En tres anos, o Khimik conseguiu ascender á máxima categoría do hóckey sobre xeo soviético. Entre 1984 e 1965 conseguiu tres medallas de bronce. En 1989 o equipo gañou a medalla de prata dirixido polo prestixioso adestrador Vladimir Vasiliyev, un gran logro para un equipo dunha cidade pequena. Ademais o equipo formou a grandes xogadores, incluíndo os campións da Stanley Cup Igor Larionov e Valeri Kamensky.
Na primavera de 1998, co 45 aniversario do club, o seu status cambiou, pasando a representar non só á cidade de Voskresensk, senón a todo o óblast de Moscova. Durante a tempada 2005-06, o equipo trasladouse de Voskresensk a Mytishchi. Logo disto mudou o seu nome polo de Atlant, antes do seu ingreso na Kontinental Hockey League (KHL). O logo do novo equipo representa un can pastor de Asia Central.
Estatísticas na KHL
Lenda: PX = Partidos xogados, V = Vitorias, VTE = Vitorias no Tempo Extra, SOL = Derrotas Penalty Shootout, D = Derrotas, GF = Goles a favor, GC = Goles en contra, Pts = Puntos
Sixeberto III
miniatura|dereita Sixeberto III, nado cara o 630 e finado en 660, foi rei de Austrasia, fillo primoxénito de Dagoberto I.
Intenta inutilmente someter a Radulfo, duque de Turinxia, que o vence no ano 640.
Durante o seu reinado é cando o mordomo de palacio empeza a ter un papel importante na vida política de Austrasia.
Deixou o goberno en mans do mordomo Grimoaldo, que era fillo de Pipino de Landen que o convence para que adopte ao seu propio fillo, ao que bautizou como Khildeberto, un nome de rei merovinxio. Posteriormente Sixeberto tivo un fillo, o futuro Dagoberto II, pero o mordomo séntese ameazado e á morte do rei, obrígao a ingresar nunha comunidade monástica e exíliao a Irlanda.
La Opinión (Arxentina)
La Opinión foi un xornal arxentino fundado polo xornalista Jacobo Timerman en 1971.
Arturo Mor Roig
Arturo Mor Roig, político arxentino nado en Lleida o 14 de decembro de 1914. Morreu asasinado por Montoneros o 15 de xullo de 1974 en San Justo, Provincia de Buenos Aires.
La Opinión (Arxentina)
Historia
Mantívose en funcionamento durante 6 anos, xa que en 1977 foi clausurado e expropiado durante o autodenominado Proceso de Reorganización Nacional. Nese mesmo ano Timerman, que era o director do diario, foi secuestrado por un grupo paramilitar dependente de Ramón Camps e estivo preso durante dous anos e medio.
Arturo Mor Roig
Mocidade
Emigrou a Arxentina xunto aos seus pais, establecéndose en San Pedro, Provincia de Buenos Aires, onde Mor Roig pasou a súa mocidade. Graduado na Universidade de Buenos Aires, posteriormente realizaría o seu doutoramento en Ciencias Políticas na Universidade Católica Argentina. Se transladaría a vivir a San Nicolás de los Arrollos, onde casou e tivo catro fillos.
Labor lexislativo
Afiliouse á Unión Cívica Radical en 1939. Tras actuar como concelleiro en San Nicolás, foi electo senador provincial en Buenos Aires, cargo que desempeñou entre 1953 e 1955. Trala Revolución Libertadora que derrocou ao goberno do xeneral Juan Domingo Perón, o radicalismo dividiuse en Unión Cívica Radical del Pueblo (UCRP) dirixida por Ricardo Balbín de tendencia antiperonista, e a Unión Cívica Radical Intransigente (UCRI) dirixida por Arturo Frondizi con tendencia a conciliar co peronismo. Mor Roig tomou partido pola UCR del Pueblo, acompañando a Balbín nas eleccións de 1958, aínda que quen gañou finalmente as eleccións sería a UCR intransixente de Frondizi.
En 1958 Mor Roig resultou elixido deputado nacional exercendo o seu cargo ata 1962, cando foi derrocado Frondizi por un golpe de estado que se fixo notar en todas as provincias, e clausurou o congreso. Apoiou a Arturo Illia nas eleccións de 1963, cando volveu ser elixido deputado nacional e alcanzou a presidencia da Cámara dos Deputados, ata o novo golpe de estado de 1966, que instalou a ditadura do xeneral Onganía.
Labor ministerial
Durante a presidencia de Alejandro Agustín Lanusse, ocupou o cargo de Ministro do Interior, sendo Mor Roig membro da mesa directiva do Partido Radical. Aceptou o cargo malia a oposición de Ricardo Balbín, e ata Raúl Alfonsín esixiu a expulsión de Mor Roig do Partido Radical.
Últimos anos
Tralo seu paso polo Ministerio do Interior, retirouse da actividade política, mudándose á Cidade de Buenos Aires. Dedicouse a escribir artigos para o diario "El Día" da cidade de La Plata.
Mentres almorzaba nun restaurante de San Xusto, foi asasinado a mans de Montoneros, o 15 de xullo de 1974.
Amber Bondin
Amber Bondin, nada en Kalkara o 26 de maio de 1991, tamén coñecida como Amber, é unha cantante maltesa. Gañou a preselección maltesa para ir ao Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Warrior". Ela conseguiu os 12 puntos dos televotos e de todos os grupos do xurado.
4 de setembro
O 4 de setembro é o 247º día do ano do calendario gregoriano e o 248º nos anos bisestos. Quedan 118 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Anton Bruckner.
Mortes
miniatura|100px| Valentín Lamas Carvajal.
Outros
Os 366 días do ano -
Loreena McKennitt
Loreena McKennitt, nada en Morden (Manitoba) o 17 de febreiro de 1957, é unha cantante e intérprete de piano e arpa canadense, con ascendencia escocesa e irlandesa. Actualmente reside en Ontario.
Traxectoria
Os seus nove discos conságrana como unha grande intérprete no universo da música celta. Os seus discos Elemental e To Drive the cold winter away marcaron un antes e un despois na súa carreira musical. Antes destes discos Loreena traballaba na compañía teatral estábel do Shakespearean festival, onde tivo tempo de se inspirar no poeta William Butler Yeats, así como na música de The Bothy band e Alan Stivell.
No seu primeiro disco deuse a coñecer con cancións como "Banks of Claudy" ou "Stolen Child", mentres que no segundo deixa claro o seu desexo de mesturar a cultura celta con outras procedentes doutros lugares. Loreena non deixou de percorrer mundo cambiando a súa música a medida que encontraba novas culturas: en 1991 visitou Venecia, Hungría, Ucraína, España e varias partes de Asia para poder realizar o disco The Visit. Segundo ela, a música é un medio de comunicación entre as distintas culturas, e iso é especialmente patente nos discos dos anos 90. Por exemplo, "Tango to Evora" é unha canción que fai referencia á danza arxentina e a histórica cidade portuguesa de Évora, utilizouse nun documental canadense, foi versionada en grego, en turco, en farsi, en finés, alemán, kurdo, albanés e romanés. No seu quinto disco, "The Mask and Mirror", McKennit buscou facer unha peregrinación musical pancéltica seguindo camiños de inspiración desde Irlanda a Galiza e Oriente Medio, pasando por Granada ou Marrakech A melodía da canción "Santiago" baséase nun arranxo animado da cantiga nº 26 do século XIII "Non é gran cousa se sabe", das Cantigas de Santa María.
Despois daquel disco, Loreena gravou The Book of Secret, Live in Paris and Toronto e An Ancient Muse.
Discografía
Editou 9 álbums (8 álbums en estudio e o directo Live in Paris and Toronto; 13 millóns de exemplares foron vendidos por todo o mundo):
Complementos
Loreena McKennitt é moi activa nas seguintes asociacións :
Faiza Jama Mohamed
Faiza Jama Mohamed, nada en 1958, é unha activista dos dereitos das mulleres de Somalia, e Directora Rexional de Equality Now en África. Foi unha destacada defensora do Protocolo de Maputo, e contra a mutilación xenital femenina.
Traxectoria
Faiza Jama Mohamed ten unha mestría en Administración Empresarial pola Universidade Estatal de California, Fresno. En 1998 tamén obtivo un diploma en dereitos humanos do Instituto de Estudos Sociais (ISS) na Haia.
Puddle of Mudd
Puddle of Mudd é unha banda de post-grunge dos Estados Unidos de América.
Blas Piñar
Blas Piñar López, nado en Toledo o 22 de novembro de 1918 e finado en Madrid o 28 de xaneiro de 2014, foi un político, editor, escritor e notario español de ultradereita, cuxa traxectoria política e vida pública sempre destacou pola súa identificación co franquismo e a defensa dos principios ideolóxicos do mesmo. Foi notario en Cieza, Murcia e Madrid. Comprometido desde moi novo co catolicismo político (foi membro de la Asociación Católica de Propagandistas), militou en Acción Católica. Foi presidente de honra do partido Alternativa Española (AES). A súa última incursión política foi aos seus 92 anos, coa súa presenza simbólica como número 25 na candidatura que AES presentou en Toledo para as eleccións municipais do 22 de maio de 2011.
Segunda Cámara dos Estados Xerais (Países Baixos)
miniatura|Escudo da Segunda Cámara dos Estados XeraisA Segunda Cámara dos Estados Xerais ou Cámara de Representantes (en neerlandés: Tweede Kamer der Staten-Generaal) é a cámara baixa do parlamento dos Países Baixos (Staten-Generaal). Xunto co Senado, ou Primeira Cámara, exerce o poder lexislativo do sistema político neerlandés. Ten a súa sede na Haia no complexo histórico do Binnenhof que alberga ás principais institucións do país.
Funcións
O capítulo 3 da Constitución dos Países Baixos (artigos do 50 ao 72) establece as atribucións da Segunda Cámara dos Estados Xerais:
Blas Piñar
Infancia e mocidade
Blas Piñar era fillo de militar. Pasou a súa infancia en Cartagena, regresando posteriormente a Toledo. Alí sorprendeuno o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estando encerrado xunto aos sublevados durante o asedio do Alcázar de Toledo. Terminada a guerra, doutorouse en Leis na Universidade Central de Madrid e en 1944 obtivo por oposición unha praza de notario. Exerceu en Cieza e Murcia, trasladándose posteriormente a Madrid.
Segunda Cámara dos Estados Xerais (Países Baixos)
Composición
A Segunda Cámara dos Estados Xerais está conformada por 150 membros electos pola cidadanía cada 4 anos por sufraxio universa l. Os membros da Segunda Cámara teñen dedicación exclusiva ás súas tarefas parlamentarias. O voto proporcional foi introducido o voto proporcional en 1917 canda o sufraxio universal masculino, ampliado en 1919 ás mulleres. Dende 1933 os escanos a escoller son repartidos seguindo o método d'Hondt. O número de membros foi de cen entre 1830 e 1956, cando foi ampliado aos 150 actuais.
A Segunda Cámara dos Estados Xerais está liderada por un presidente que é votado polos seus membros ao inicio da lexislatura, xunto co resto dos membros do presidium que organiza os traballos da asemblea. Os deputados electos intégranse en grupos parlamentarios que se corresponden cos partidos polos que foron escollidos. Ademais das sesións plenarias, os deputados integran comités específicos para facer o seguimento da cada unha das políticas gobernamentais. As sesións da Segunda Cámara dos Estados Xerais teñen lugar os martes, mércores e xoves.
Blas Piñar
Infancia e mocidade
Casou con Carmen Gutiérrez Duque coa que tivo oito fillos.
Inicio da súa traxectoria política
Encadrado nos sectores católicos, ingresou na Asociación Católica de Propagandistas. O seu labor político comezou na Federación de Estudantes Católicos de Alacant e posteriormente na Mocidade de Acción Católica de Toledo. Tamén foi vocal de propaganda de Acción Católica en Murcia.
Entre 1957 e 1962, ocupou a Dirección Xeral do Instituto de Cultura Hispánica, que se dedicaba, ademais da fomentar as relacións de fraternidade hispanoamericanas, a xestionar bolsas de estudo entre Hispanoamérica e as universidades españolas.
En 1958 fundou en Toledo o Capítulo Hispanoamericano de Cabaleiros do Corpus Christi, cuxo Gran Mestre é o Arcebispo Primado de España e cuxas funcións son axudar a obras benéficas en Suramérica e acompañar ao Santísimo polas rúas de Toledo no día do Corpus Christi. Está formado, na súa maioría, por embaixadores, cónsules e diversos cargos de relevo de embaixadas hispanas.
Foi procurador nas Cortes Españolas e conselleiro nacional do Movemento por designación libre e directa de Franco.
Fuerza Nueva
Unha vez falecido Franco, como procurador opúxose tanto ao Proxecto de Lei de Asociacións Políticas como á Lei para a Reforma Política de xuño de 1976. Consideraba que aquela operación non era de «reforma», senón de «ruptura», poñendo en grave situación de supervivencia política e institucional aspectos políticos que despois sollaría a Constitución de 1978 e coincidindo nos seus postulados coa corrente denominada O búnker.
Fuerza Nueva constituíse e articulouse finalmente en partido político en outubro de 1976, cun marcado carácter católico e patriótico, defensor dos Principios Fundamentais do Estado do 18 de xullo e cuxo lema era «Deus, Patria e Xustiza».
A Transición
Nas eleccións xerais de xuño de 1977, as primeiras trala ditadura, Fuerza Nueva presentouse en coalición xunto á Confederación Nacional de Combatientes, os Círculos Doctrinales José Antonio e a Agrupación de Juventudes Tradicionalistas baixo o nome de Alianza Nacional 18 de Julio, sen obter representación parlamentaria.
En 1979, unha vez aprobada a Constitución e convocadas de novo eleccións xerais, Blas Piñar foi elixido deputado ao Congreso por Madrid na primeira lexislatura ordinaria da Democracia dentro da coalición Unión Nacional obtendo 378.964 votos baixo o lema «España nas túas mans». En Madrid obtivo 110.730 votos.
Como parlamentario, votou «non» a todos os estatutos de autonomía, tanto á totalidade, como -cando foi posible- artigo por artigo.
Trala perda do seu escano nas seguintes eleccións de 1982, nas que se presentou Fuerza Nueva en solitario tendo que competir coa candidatura do golpista Antonio Tejero (chamada Solidaridad Española) decidiu disolver o partido político (aburado por débedas económicas) precisamente o 20 de novembro dese mesmo ano. Non así a editorial do mesmo nome cuxos libros e revistas seguiron publicándose.
Frente Nacional e actualidade
En 1986, co apoio da Fronte Nacional francesa de Jean-Marie Le Pen e o Movimento Sociale Italiano (MSI) de Giorgio Almirante, reconstruíu o partido como Frente Nacional e presentouse ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 1987 -122.927 votos- e 1989 -60.672- co obxectivo de encadrarse na chamada «Eurodereita» pero sen conseguir finalmente en ningunha das ocasións ningún acta de eurodiputado en Estrasburgo. miniatura|200px|Blas Piñar en 2008 En 1990, a Fronte Nacional sufriu no seo das súas mocidades senllas escisións motivadas pola estratexia demasiado dereitista da súa dirección política: o Frente de Alternativa Nacional (FAN) e o grupo Nación Joven (NJ). Disolveu o partido finalmente en 1994, tras non frutificar un acordo de fusión previamente asinado co partido Juntas Españolas, de Juan Peligro. Seguiron manténdose, mentres, as actividades de carácter cultural e social da editorial Forza Nova (conferencias, comidas e ceas de irmandade, edición de libros, publicación da revista quincenal, convocatorias de carácter relixioso e conmemorativo de datas significativas como o 18 de xullo e o 20 de novembro, caseta na Feira do Libro de Madrid etc.).
Pouco despois, entre 1995 e 1996, Blas Piñar mantivo efémeramente relacións cordiais (aínda que non lle mostrase apoio explícito) coa Alianza por la Unidad Nacional de Ricardo Sáenz de Ynestrillas, e entre 2002 e 2004 involucrouse publicamente no fracasado proxecto Frente Española xunto con FE/La Falange, que pretendía unificar á chamada extrema dereita e que non terminou callando.
Desde o verán de 2005, tras sufrir unha operación cirúrxica na que se lle extirpo un tumor benigno na garganta, rebaixou considerablemente as súas aparicións e intervencións en público. O 21 de maio de 2006, con 87 anos de idade e con motivo dos corenta anos da fundación de Fuerza Nova, tributóuselle unha homenaxe que tivo lugar cun acto público celebrado no Palacio Municipal de Congresos de Madrid.
Un ano despois, en 2007, mostrou o seu apoio electoral ao partido político de carácter católico Alternativa Española para os comicios municipais e autonómicos do 27 de maio. Este partido está liderado polo seu xenro Rafael López-Diéguez. Nese mesmo ano produciuse unha famosa anécdota ao atoparse a escasos metros do seu «arque-inimigo» Santiago Carrillo nun hospital da capital española, sen que se producisen incidentes.
Falecemento
Finou na madrugada do 28 de xaneiro de 2014 na súa casa de Madrid ao agravarse o seu estado de saúde.
Libros
Foi autor de varios libros, principalmente na editorial Fuerza Nueva:
Publicou as súas memorias políticas baixo o título xenérico de Escrito para a historia, ao longo de cinco libros entre os anos 2000 e 2004: Escrito para la historia, Por España entera, La pura verdad, Bandera discutida e Así sucedió, traballo que culminou en 2005 co libro Mis mensajes políticos del 20-N, unha recompilación das súas intervencións nos actos conmemorativos dos falecementos de José Antonio Primo de Rivera e Francisco Franco ao longo dos últimos 30 anos. No 2011 publicou La Iglesia y la guerra española de 1936 a 1939 a través da Editorial Actas, S.L.
Praza de Castilla
250px|thumb|Obelisco de la Caja e Torres da [[Puerta de Europa.]]
A praza de Castilla é unha gran praza situada ao norte da cidade de Madrid, no distrito de Chamartín. É atravesada polo tramo final do Paseo de la Castellana, unha das principais arterias da cidade, e constitúe o centro neurálxico do barrio de Castilla. Ademais, conflúen na prazas a Avenida de Asturias e as rúas de Agustín de Foxá, Mateo Inurria e Bravo Murillo.
Destacan na praza dous dos rañaceos máis coñecidos da cidade, as torres da Puerta de Europa, máis coñecidas como Torres Kío, de 114 metros de altura. Tamén está a Torre Castilla, de 24 plantas. No centro da praza atópase o Obelisco de la Caja, deseñado por Santiago Calatrava e encargado por Caja Madrid con motivo do 300 aniversario da súa fundación. Tamén hai un monumento a José Calvo Sotelo.
Myrna Mack
Myrna Mack Chang, nada o 24 de outubro de 1949 e finada o 11 de setembro de 1990, foi unha antropóloga guatemalteca.
Biografía
Naceu no Barrio San Nicolás, departamento de Retalhuleu, nunha familia con ascendencia chinesa. Estudou antropoloxía no Reino Unido na Universidade de Mánchester e na Universidade de Durham.
Ao seu regreso a Guatemala dedicouse a dirixir o traballo de campo en varias comunidades rurais desarraigadas pola guerra civil dese país centroamericano. En 1986 en conxunto con algúns compañeiros e colegas de Inforpress Centroamericana, funda a Asociación para el Avance de las Ciencias Sociales.
Agrupación de Electores Independientes por Zamora-Unión del Pueblo Zamorano
Agrupación de Electores Independientes por Zamora - Unión del Pueblo Zamorano (ADEIZA-UPZ) é un partido político do Estado español cuxo ámbito de actuación actual é a provincia de Zamora. Ideoloxicamente defínense como de centro liberal e social. O grupo político naceu co obxectivo de reclamar maiores cotas de desenvolvemento para a provincia de Zamora e os seus concellos, que ocupan os últimos postos nos diferentes índices de desenvolvemento por provincias. Entre as súas reclamacións estiveron a do canon enerxético, as vías de comunicación (tren e estradas), cultura e educación (creación dun Campus universitario autónomo, iniciativas culturais) etc.
Myrna Mack
Vida persoal
O 16 de novembro de 1973 nace a súa filla Lucrecia Hernández Mack, que en 2016 converteuse na primeira muller á fronte do Ministerio de Saúde de Guatemala.
Agrupación de Electores Independientes por Zamora-Unión del Pueblo Zamorano
A súa cabeza máis visíbel é o historiador e catedrático Miguel Ángel Mateos Rodríguez, voceiro no Concello de Zamora, mentres que o seu presidente é Emilio Martín Velasco, presidente de Mercazamora
Orixe
O xerme do partido está na iniciativa dos membros máis sobranceiros da Asociación para a promoción e desenvolvemento económico da provincia de Zamora (ADEZA), que ao longo da década dos 90 mantivo unha relevante participación en reclamacións de infraestruturas para Zamora ou a reivindicación dun Campus Universitario para Zamora. O partido fundouse coa denominación Unión do Pobo Zamorano (UPZ) / Agrupación de Electores Independentes Zamoranos (ADEIZA) na cidade de Zamora o 4 de marzo de 1999, quedando inscrito no Rexistro de Partidos Políticos o día 31 do mesmo mes.
Myrna Mack
Fundación Myrna Mack
En 1993, a súa irmá Helen Mack creou a Fundación Myrna Mack, na súa memoria. A institución foi financiada inicialmente cos fondos provenientes do Right Livelihood Award, coñecido como o premio Nobel Alternativo da Paz outorgado a Helen en decembro de 1992. A fundación traballou inicialmente para esclarecer o asasinato de Myrna Mack e o doutros desaparecidos por mor da guerra civil de Guatemala. Na actualidade ten como obxectivo contribuír á construción do Estado Democrático de Dereito neste país.
Agrupación de Electores Independientes por Zamora-Unión del Pueblo Zamorano
Ideoloxía
Ademais, ADEIZA é un partido político independente, formando parte do movemento independente a nivel nacional como membro fundador da Confederación de Agrupacións Políticas Independentes.
Organización e financiamento
Todos os cargos internos do partido sen excepcións son elixidos por listas abertas e desbloqueadas por todos os afiliados, podendo presentarse aos cargos calquera afiliado ao corrente no pago das cotas cos avais de entre tres e dez afiliados. Existe a posibilidade da moción de censura dos cargos. Existen outros dous órganos internos: a Comisión de Garantías e Conflitos e a Comisión de Contas. Os mozos de entre 16 e 30 anos poden formar parte da organización xuvenil Jóvenes por Zamora.
As fontes de financiamento son as cotas dos afiliados, as posibles doazóns e as subvencións por resultados electorais nas eleccións municipais.
No Congreso celebrado en decembro de 2011 aprobouse deixar de utilizar a denominación Unión do Pobo Zamorano electoralmente, quedando o nome do partido unicamente como Agrupación de Electores Independentes Zamoranos. miniatura|O Secretario Xeral Luís Almena e o Vicepresidente Executivo Miguel Ángel Mateos nunha rolda de prensa.
Resultados electorais
Nas eleccións municipais do 25 de maio de 2003 presentouse en varias localidades da provincia de Zamora, obtendo varios concelleiros e alcaldes. Obtivo dous concelleiros na cidade de Zamora, Miguel Ángel Mateos Rodríguez e Luis Almena San José.
Nas eleccións do 27 de maio do 2007 conseguiu elaborar 50 listas en localidades como Benavente, Alcañices, Tábara, Morales del Vino, Fermoselle, Villardeciervos, Villafáfila ou Villalpando; converténdose así na terceira forza con maior número de listas na provincia. Catro conseguiron maiorías absolutas (Cazurra, Cubillos, Villaveza del Agua e Valdescorriel), ademais de maioría relativa noutros catro municipios, entre eles Villalpando. O número total de votos na provincia foi de 6 765. Nestas eleccións tamén conseguiron un deputado provincial (polo partido xudicial de Zamora). Ademais, na cidade de Zamora revalidou os seus dos concelleiros, aínda que con menos votos que no 2003, converténdose en chave de goberno ao perder o Partido Popular a maioría absoluta tras doce anos no Goberno municipal. Ao final o Partido Popular obtivo outra vez a alcaldía de Zamora por non chegar os dous concelleiros de ADEIZA-UPZ a un acordo co PSOE-IU nin co PP.
Nas eleccións municipais de 2011 o número de votos nas eleccións municipais diminuíu a 6 235 (5,32%), aínda que o número de concelleiros aumentou ata os 86. Na actualidade o partido ten doce alcaldías: Cañizo de Campos, Cazurra, Corrales del Vino, Cubillos, Gema, Peleagonzalo, Pereruela, San Esteban del Molar, Santa Eufemia del Barco, Santa María de la Vega, Uña de Quintana e Villaveza del Agua, oito por maiorías absolutas e catro por pactos con outras forzas políticas.
O partido tamén se presentou ás diferentes convocatorias das eleccións autonómicas de Castela e León dende a súa fundación, tendo seguido unha traxectoria ascendente dende a súa fundación pero sen achegarse á posibilidade de obter representación. miniatura|Candidatos do partido ADEIZA nas eleccións autonómicas e municipais do ano 2011
El Imparcial (1867)
El Imparcial foi un diario de ideoloxía liberal fundado polo galego Eduardo Gasset y Artime o 16 de marzo de 1867 e desaparecido en 1933. Foi un dos primeiros diarios de empresa, en contraposición aos diarios de partido.
Historia
miniatura|esquerda|page=4|"Costumbres gallegas", por [[Rosalía de Castro, 28/3/1881.]] Foi o diario de maior difusión e influencia durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo, mais comezou a perder prestixio debido aos seus vaivéns políticos, e especialmente tralo nomeamento do seu director, Rafael Gasset Chinchilla como ministro de Fomento de Francisco Silvela, en 1900. Trala súa instalación inicial na rúa de Mesonero Romanos, trasladouse a súa sede ao edificio madrileño deseñado por Daniel Zavala Álvarez na rúa Duque de Alba, 4 (praza de Tirso de Molina).
Tivo na sección cultural Los Lunes de El Imparcial a máis importante en lingua castelá durante décadas, coa colaboración habitual da plana maior da Xeración do 98: Miguel de Unamuno, Ramiro de Maeztu, Azorín, Pío Baroja…
Formou, canda El Liberal e o Heraldo de Madrid, a Sociedade Editorial de España, tamén coñecida como o "Trust", sendo, dos tres, o que estaba situado á dereita cun público máis burgués, temeroso de movementos obreiros e novos nacionalismos. Foi dirixido tamén polo xeneral Luis Bermúdez de Castro.
Carmen Miranda
María do Carmo Miranda da Cunha GOIH, nada en Marco de Canaveses o 9 de febreiro de 1909 e finada en Beverly Hills (California) o 5 de agosto de 1955 foi unha cantante e actriz luso-brasileira moi recoñecida durante a década de 1940. É considerada como a primeira actriz portuguesa/brasileira de éxito en Hollywood. O nome artístico de Carmen Miranda vén influenciado pola ópera Carmen de Georges Bizet.
Traxectoria
Carmen Miranda nace nunha pequena aldea do distrito do Porto, a pesar de que seu pai emigrara en 1909 ao Brasil, non é ata cumprido un ano do nacemento de Carmen cando o resto da familia se muda cara á cidade do Río de Xaneiro.
Despois de deixar os estudos, Carmen obtido un traballo nunha tenda de sombreiros, onde presa do aburrimento mataba as horas cantando. Carmen era posuidora dunha voz vibrante e chamativa que a acabaría convertendo co tempo na gran musa da música brasileira. Non moito tempo despois, foi descuberta por diversos músicos e recibiu un traballo na radio local, chegando a conseguir un contrato musical coa RCA.
Arredor do ano 1928, Carmen xa era considerada como toda unha estrela no Brasil chegando a ser considerada unha grande artista que revoluciona a música da samba, que ata aquel momento era considerada como indecente posto que se asociaba coa poboación de raza negra.
Xunto con outros grandes artistas da época, Carmen fixo a súa primeira aparición no cine co documental do ano 1933 A voz do Carnaval. A súa primeira actuación no cine brasileiro foi na película de 1935 Alô Alô, Brasil, que recibiu unha grande acollida por parte do público do país.
Pouco a pouco, Carmen vaise abrindo espazo cara a un estrelato universal. No ano 1939 chega coa súa banda (Bando da Lua) aos Estados Unidos, onde alcanzará unha fama inimaxinable, chegando a ser a actriz mellor pagada da época (arredor duns 200.000 dólares, segundo o IRS).
É nesta época cando se converte nun gran sex symbol, acadando o nome de Brazilian Bombshell e sendo recordada polos seus extravagantes tocados de froitas na cabeza e os seus vestidos exóticos.
No 1940 firma un contrato con 20th Century Fox para a rodaxe de varias películas: That Night in Rio, Week-End in Havana, The Gang's All Here e Copacabana, xunto a Groucho Marx. No mes de marzo de 1941, Carmen deixa as súas pegadas e firma no paseo da fama do Grauman's Chinese Theater.
Á súa volta a Brasil, foi criticada polos seus compatriotas polo feito de formar parte da cultura estadounidense, este feito causará unha grande impresión en Carmen, a cal deixará plasmados os seus sentimentos na canción "Disseram que voltei americanizada" na cal demostra que se identificaba cultural e sentimentalmente co Brasil.
O 4 de agosto de 1955, tras unha actuación nun programa de televisión de grande audiencia nos Estados Unidos sofre un pequeno infarto, sendo axudada polo propio presentador para manterse en pé, despídese do público sorrinte para poder descansar. Na mañá do día seguinte aparece morta no chan da súa casa á idade de 46 anos.
678
Acontecementos
miniatura|Agatón
Outros artigos
Historia ano a ano
Aarne Ruben
Aarne Ruben, nado o 17 de xullo de 1971 en Talín, é un escritor estoniano.
Traxectoria
Aarne estudou filoloxía e traballou como Autor sobre todo de novelas históricas centradas no século XX, a máis coñecida é Volta annab kaeblikku vilet (2001) que trata da Revolución Rusa de 1905 en Estonia, de Lenin e do dadaísmo en Zúric mais tamén da cultura estoniana de principios do XX. En Elajas trepi eelastmel elixe como protagonista a un cabaleiro livonio que viaxa para o oeste e estuda leis en Praga e é testemuña da queima de Jan Hus
Bemposta
O topónimo Bemposta pode referirse a:
Music & Me
Music & Me é o terceiro álbum de Michael Jackson na súa carreira en solitario. Estreado en 1973 polo selo Motown, vendeu dous millóns de copias en todo o mundo. O álbum foi incluído como parte da compilación de 2009 Hello World: The Motown Solo Collection.
Philippe Ariès
Phillipe Ariès, nado o 21 de xullo de 1914 en Blois e finado o 8 de febreiro de 1984 en París, foi un historiador francés. Os seus traballos máis prestixiosos falan do cambio de actitudes da sociedade occidental perante a morte.
Biografía
Creceu nunha familia católica e monárquica. Estudou cos xesuítas de San Luis Gonzaga e despois no Lycée Janson-de-Sailly militando algún tempo en Lycéens et collégiens de l'Action Française (unha organización xuvenil de extrema dereita).
Ten un papel importante no campo da documentación polo seu sentido da innovación técnica. É pioneiro no uso do microfilm (1956) e da informática (1965). Durante este período é tamén director de colección en éditions Plon. No ano 1977, intégrase no EHESS (Escola de Altos Estudos e Ciencias Sociais) como director de estudos. Sendo recoñecida a súa condición de historiador.
Policía Federal Arxentina
miniatura|280px|Policía Federal Arxentina. A Policía Federal Arxentina (PFA) é a principal forza de seguridade a nivel federal da República Arxentina. Foi creada en 1943 sobre as bases da antiga Policía da Capital,que operou no ámbito da Cidade de Bos Aires desde 1880 ata ese ano. Dependente do Ministerio do Interior, conta con destacamentos en todas as provincias do país e na cidade de Bos Aires, onde exerce tamén as funcións de policía local en virtude do artigo 7º da denominada "Lei Cafiero". As provincias teñen policías propias, que traballan en moitos casos articuladas coa Policía Federal.
Organizada de xeito similar ao FBI estadounidense, está encargada da investigación de delitos que abarcan a xurisdición de dúas ou máis provincias, así como dos delitos de ámbito exclusivamente federal, contándose entre eles o narcotráfico, os delitos ambientais e a trata de persoas. miniatura|200px|Axentes da Policía Federal custodiando a chegada do primeiro ministro ruso Mikhail Fradkov, en [[Buenos Aires.]]
Conta ademais cunha axencia de intelixencia interior, así como co Instituto Universitario da Policía Federal Arxentina, que proporciona formación universitaria en dereito, criminalística e seguridade, entre outras áreas cognitivas.
Conta tamén con división de operacións especiais, o G.E.O.F. encargada de levar a cabo misións antiterroristas e de antinarcóticos, así como brindar protección a xefes de estado que visiten o país; e rescate de rehenes.
Desde 1962 é membro de Interpol. A Policía Federal Arxentina tamén está encargada das tarefas de documentación e rexistro civil, e xestiona a emisión de pasaportes e cédulas de identidade malia non corresponderlle esas facultades como así o establece a lei 17.671.
Clotario III
Clotario III, nado no ano 652, era o primoxénito dos tres fillos de Clodoveo II.
Traxectoria
Foi rei de Neustria e de Borgoña desde o ano 657 ata a súa morte o ano 673 e rei dos francos baixo a tutela da súa nai Batilda e de Ebroin, mordomo de palacio.
Á morte do seu pai, no ano 657, convértese en gobernante dos tres reinos francos á idade de cinco anos, pero o poder real o exerce Ebroin. Este fai impoñer a súa autoridade, matando ao abade de Autun, Leger, que estaba apoiado por Pepin, mordomo de Austrasia.
Finalmente no 663, Clotario foi desposuído de Austrasia, conservando unicamente o goberno de Neustria e Borgoña, ata a súa morte no ano 673.
Casou con Amatilda, e morreu sen descendencia, pero durante algún tempo Ebroin creu que tiña un fillo, Clodoveo.
As Gañidoiras, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
As Gañidoiras é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes mulleres no ano 2014 segundo datos do IGE.
Croydon
miniatura|300px|Situación do distrito de Croydon dentro do [[Gran Londres]] miniatura|343x343px|Torre do reloxo de Croydon, de estilo [[Época vitoriana|vitoriano.]] Croydon (en inglés, London Borough of Croydon) é un borough ou distrito do Gran Londres situado ao oeste de Bromley, ao sur de Lambeth e Southwark e ao norte de Surrey.
Ten unha área de 86'52 km² e unha poboación estimada no 2013 de 372 759 habitantes.
Barrios
O distrito de Croydon está composto polos seguintes barrios.
Ricote
En 2014 tiña unha poboación de 1.398 habitantes, distribuídos na capital municipal e varias pedanías: La Bermeja, Berrandino, La Cuerda, Charrara, Ainás, Mahoma e Las Lomas.
Poboada dende a Prehistoria, a constancia escrita da súa existencia ven do século VIII, coa invasión musulmá da antiga Cora de Todmir.
Francisco Xabier
miniatura|200px|As viaxes de Francisco Xabier Francisco Xabier, nado o 7 de abril de 1506 e finado o 3 de decembro de 1552, é un santo navarro, patrón de Navarra, das misións, da India e dos navegantes. A súa festividade celébrase o 3 de decembro.
Inicios
Nado no castelo de Xabier o 7 de abril de 1506 no, daquela independente, Reino de Navarra, pertencía a unha familia de liñaxe, perdedora e represaliada na guerra de anexión á coroa española. Foi estudar a París. Alí coñeceu a Ignacio de Loiola quen activou nel un proceso de conversión. Francisco Xabier desprezou o que fora o seu afán de prestixio académico e prosperidade e realizou con outros cinco compañeiros os chamados votos de Montmatre de pobreza, castidade e obediencia ao Papa. Axudou a Ignacio de Loiola a redactar a primeira constitución da Compañía de Xesús.
Viaxes
Marchou á India, chagando tras un duro viaxe de trece meses a Goa. No accidentado periplo pacificou liortas e coidou dos enfermos, pois se desencadeara unha epidemia de escorbuto que fixo do seu camarote unha enfermería.
Asemade chegou a Goa, comezou a predicar o evanxeo entre os pescadores de perlas pobres. Adicábase a atender enfermos, leprosos, escravos, presos e moribundos e, a finais de 1544, bautizou a uns dez mil pescadores. Converteu á tribo dos Paravas, pero fracasou coa casta superior dos brahamanes. Describía o sufrimento dos nativos a mans dos portugueses como unha espiña que levo constantemente no corazón. Ao rei de Portugal escribiulle que moitos conversos ían volver ao paganismo escandalizados e desalentados polas inxustizas e vexacións que impoñen os oficiais da Vosa Maxestade. Noutra carta, falando dos abusos dos europeos dicía: estou aterrado ante o número de inflexións novas que se dan aquí ao verbo roubar. Tiña unha especial atención polos nenos e para eles adaptaba as verdades do cristianismo á música popular.
En 1544 marchou para Madrás e as Molucas onde fundou misións. En 1549 sucou o Pacífico ata o daquela misteriosoXapón onde conseguiu uns froitos discretos. Varios samurais convertéronse ao cristianismo o que provocou duras reaccións dos potentados nipóns. En 1551 volveu á India e, un ano despois, saíu cara á China, onde xa fixera escala en anteriores viaxes. Enfermo durante o traxecto, na súa agonía pronunciaba verbas indescifrables para os acompañantes, probablemente no seu éuscaro natal. Finalmente faleceu o 3 de decembro de 1552 na illa de Shang Chuang aos 46 anos de idade. O seu cadáver foi sepultado na igrexa do Bom Xesús, lugar aínda hoxe de peregrinación.
O home
Francisco Xabier estudaba as linguas locais dos pobos evanxelizados, aprendía os seus costumes e relixión. Denunciou repetidamente os abusos dos colonizadores portugueses e despregou un infatigable labor a prol dos desfavorecidos. Cos colonos afastados da moral sexual cristiá amosou tacto e comprensión. As cartas sobre as súas actividades distribuíanse por Europa, o que incentivou un espírito misioneiro mesturado de aventura e exotismo, de entusiasmo e misticismo. Nelas revela un carácter sacrificado, hiperactivo, observador, preocupado pero fondamente feliz. Deixou ao redor de 1500 escritos. Documentos valiosos para entender a Cultura e a Historia do Extremo Oriente.
Foi beatificado por Paulo V en 1619 e canonizado por Gregorio XV en 1622, o mesmo día que Ignacio de Loiola, Filipe Neri, Tareixa de Ávila e Isidro Labrador
Gran Premio de Hungría de 1998
O Gran Premio de Hungría de 1998 (oficialmente o XIV Marlboro Magyar Nagydij) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 16 de agosto de 1998 en Hungaroring, Budapest. Foi a décimo segunda rolda da tempada de 1998 da Fórmula Un e o décimo cuarto Gran Premio de Hungría. A carreira, disputada sobre 77 voltas, gañouna Michael Schumacher, que comezou a carreira 16 puntos por detrás de Mika Häkkinen e estivo detrás de ambos McLarens durante a primeira metade da carreira, o que acabaría coas súas opcións a gañar o campionato. Schumacher gañou a carreira despois de cambiar a unha estratexia de 3 paradas, que foi vista como un golpe mestre polo estratego Ross Brawn. Mentres tanto, Häkkinen caeu á sexta posición despois dos problemas cos amortecedores nas últimas voltas.
Eat Pray Love
Eat Pray Love é un filme estadounidense de drama e romance dirixido por Ryan Murphy que foi estreado no 2010. Está baseado nas memorias de Elizabeth Gilbert Eat, Pray, Love. Está protagonizado por Julia Roberts, que interpreta o papel de Elizabeth.
A Graña, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
A Graña é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Numismática galega. A moeda en Galicia e Galicia na moeda
'Numismática galega. A moeda en Galicia e Galicia na moeda' é un libro do filólogo e numismático Ricardo Luís Pita Fernández, publicado en 1999 en Santiago de Compostela polo Círculo Filatélico e Numismático Sant-Yago, cando o autor era o seu presidente.
Contido
Logo de caracterizar a circulación de moeda en Galicia ao longo da historia, desde a etapa prerromana non monetaria ata a actualidade, achega datos salientables da historia e da actividade das cecas ou casas de moeda situadas en lugares como Lugo, Ourense, Tui, Valdeorras, Santiago de Compostela, A Coruña, Xuvia e outros, e aborda tamén diversos tipos de emisións monetarias que gardan relación con Galicia, como as inglesas a nome da raíña Ana cuñadas con metais requisados na ría de Vigo durante a Batalla de Rande ou as realizadas por balnearios galegos ou entidades como a Festa da Istoria, en Ribadavia, ou Bemposta, en Ourense.
Nas súas páxinas finais engádese un anexo de léxico numismático galego e unha colleita de refráns galegos baseados na moeda e o diñeiro.
Relevancia
Malia estar dispoñible unicamente en galego, desde a súa presentación no panorama numismático español na XLIII Convención Numismática (2000) da Sociedad Numismática Avilesina, chegou a converterse nunha obra de referencia no seu ámbito en todo o Estado, xunto coa obra de Paz Bernardo Las monedas acuñadas en Galicia, máis centrada esta última na catalogación de pezas que no tratamento das vicisitudes históricas.
Warrior (canción de Amber Bondin)
"Warrior" é unha canción da cantora maltesa Amber Bondin. A canción representará a Malta nunha das semi-finais no Festival de Eurovisión 2015.
Preselección maltesa
En xullo de 2014, a emisora maltesa PBS anunciou que as novas normas e regulamentos para a competición permiten ao artista, autor e compositor da proposta gañadora cambiar partes da canción gañadora ou a música para o Festival de Eurovisión. Como resultado, a canción Warrior, pode non ser a entrada final a realizarse no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, e podería, posteriormente, cambiar parcialmente ou a unha canción totalmente distinta.
Pokémon Puzzle League
Pokémon Puzzle League é un videoxogo de desenvolvido para a consola Nintendo 64. Está baseado nos videoxogos de crebacabezas Puzzle League de Nintendo, cunha aparencia de Pokémon. Lanzouse en América do Norte a comezos de 2000. É un dos diversos xogos de Pokémon baseados no anime Pokémon, e conta con Ash Ketchum e outros personaxes que aparecen no anime. O xogo lanzouse para a Virtual Console o 5 de maio de 2008 en América do Norte, e o 30 de maio de 2008 en Europa.
María Marco Covelo
María Marco Covelo, nada en Vigo en 1979, é unha escritora galega.
Traxectoria
É licenciada en Belas Artes na Universidade de Barcelona, doutora en Belas Artes na Universidade de Vigo e Mestrado Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi colaboradora de El Cultural, da revista Tempos Novos e de Dot Galicia e está ligada ao mundo das artes plásticas como crítica e comisaria de arte contemporánea.
Premios
En 2019 foi galardoada co II Premio CGAC de Investigación e Ensaio polo orixinal ''Tigres en magnolias. A maxia como transformación na arte contemporánea.''
En 2020 gañou o Premio Xerais de Novela coa obra Coidadora, na que se trata o tema das coidadoras de persoas. Segundo o xurado trata "un tema de actualidade, e faino desde a perspectiva de alguén que coñece ben esa profesión, de maneira que é quen de meternos na pel das persoas que o desempeñan, facéndonos partícipe da angustia que, en ocasións, provoca este traballo".
Jacquerie
miniatura|250px| Na fortaleza de Meaux, Gastón Fébus e Xoán III de Grailli contraatacan aos Jacques, na defensa da familia do Delfín.
A Jacquerie foi unha revolta campesiña que ocorreu no norte de Francia entre o 28 de maio e o 24 de xuño de 1358, durante a Guerra dos Cen Anos. A designación deriva de Jacques Bonhomme, o nome con connotación paternalista dado xenericamente ao labrego da rexión. A revolta iniciouse de forma espontánea, reflectindo a sensación de desespero en que vivían as camadas máis pobres da sociedade, despois da Peste Negra, nunha altura en que Francia se encontraba nun baleiro de poder e á mercede das compañías libres, bandas de mercenarios renegados que vagaban polo país. As elites acabaron por afogar a revolta en menos dun mes, matando no proceso cerca de 20.000 homes, o que viría a contribuír ao agravamento das condicións demográficas do país.
A palabra Jacquerie pasou a ser sinónimo de rebelión campesiña, e por séculos a nobreza viviu co temor de que se repetise o episodio. Na memoria popular, a Jacquerie é vista como unha serie de masacres feitas polos labregos contra a nobreza. Na realidade, porén, os servos rebeldes estaban máis preocupados coa pillaxe, a comida e a bebida dos castelos que co asasinato dos seus ocupantes. Frecuentemente esquécese que cregos, artesáns e pequenos mercadores ocasionalmente se xuntaban aos campesiños durante estas rebelións.