cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Jackson
1958–75: Infancia e The Jackson 5
miniatura|esquerda|220px|Foto dos Jackson 5 anunciando a súa aparición en The Ed Sullivan Show. The Jackson 5 gravaron varias cancións, como "Big Boy" (1968), o seu primeiro sinxelo, para Steeltown Records, un selo de Gary, Indiana, antes de asinar con Motown Records en 1969. The Jackson 5 deixaron Gary en 1969 e trasladáronse á área dos Ánxeles, onde seguiron gravando música para Motown. A revista Rolling Stone describiu a Michael como "un prodixio" con "abrumadores dons musicais," escribindo que el "emerxeu axiña como o principal atractivo e voz principal". O grupo apareceu nunha lista musical cando os seus primeiros catro sinxelos—"I Want You Back" (1969), "ABC" (1970), "The Love You Save" (1970) e "I'll Be There" (1970)—acadaron o número un en Billboard Hot 100. En maio de 1971, a familia Jackson mudouse a unha gran casa en Encino, nos Ánxeles, onde Michael evolucionou de artista infantil a ídolo adolescente. Mentres Michael comezaba a medrar como artista en solitario a comezos dos anos 1970, seguiu a manter lazos con The Jackson 5 e Motown. Entre 1972, cando comezou a súa propia carreira, e 1975, Michael lanzou catro álbums de estudio con Motown: Got to Be There (1972), Ben (1972), Music & Me (1973) e Forever, Michael (1975). "Got to Be There" e "Ben", as cancións que deron título ós dous primeiros álbums, foron sinxelos exitosos, así como a versión da canción de Bobby Day "Rockin' Robin".
The Jackson 5 foron descritos posteriormente coma "un vangardista exemplo de rompedores artistas negros". Malia que as vendas do grupo comezaron a decaer en 1973, e os membros da banda anoxáronse con Motown por impedirlles ter control creativo, conseguiron un éxito top 40 como "Dancing Machine" (1974), antes de que The Jackson 5 deixara Motown en 1975.
Selección de fútbol de Irán
A selección de fútbol de Irán (en persa: تیم ملی فوتبال ایران, Tīm-e Melli-e Fūtbāl-e Mardān-e Īrān) é o equipo representativo de Irán en diferentes competicións internacionais de fútbol. Está controlada pola Federación de Fútbol de Irán (فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران‎, Fedrāsion-e Futbāll-e Irān), afiliada á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á UEFA. Os seus maiores éxitos son tres Copas Asiáticas, conseguidas en 1968, 1972 e 1976; e cinco participacións na Copa do Mundo (,, , e ).
Michael Jackson
1975–81: Cambio a Epic e Off the Wall
miniatura|280px|Os Jackson 5 en 1974. En xuño de 1975, os Jackson 5 asinaron con Epic Records, unha subsidiaria de CBS Records, e cambiaron o seu nome por the Jacksons. O irmán máis novo, Randy, uniuse formalmente á banda neste período, mentres Jermaine elixiu seguir con Motown e continuar unha carreira en solitario. Os Jacksons continuaron a facer xiras internacionalmente, e lanzaron seis álbums máis entre 1976 e 1984. Michael, o líder letrista do grupo durante esa época, escribiu éxitos como "Shake Your Body (Down to the Ground)" (1979), "This Place Hotel" (1980) e "Can You Feel It" (1980). A introdución de Michael no cine comezou en 1978, cando interpretou o "Espantallo" en O meigo, un musical dirixido por Sidney Lumet no que tamén saían Diana Ross, Nipsey Russell e Ted Ross. O filme foi un desastre na recadación. Mentres traballaba no filme, Michael coñeceu a Quincy Jones, que estaba a facer a banda sonora do mesmo, e Jones accedeu a producir o seu próximo álbum en solitario, Off the Wall. En 1979, Jackson rompeu o nariz durante unha rutina de baile. A súa rinoplastia non foi satisfactoria, xa que se aqueixaba de dificultades respiratorias que poderían afectar a súa carreira. O doutor Steven Hoefflin foi o encargado de efectuar a segunda rinoplastia de Jackson e as operacións vindeiras.
Off the Wall (1979), que Jones e Jackson co-produciron, consagrou a Jackson como artista en solitario. O álbum axudouno na súa transición dende o "bubblegum pop" da súa xuventude a un son máis complexo como adulto. Os letristas do álbum inclúen ó propio Jackson, Rod Temperton, Stevie Wonder e Paul McCartney. Off the Wall foi o primeiro disco en solitario que conseguiu xerar catro top 10 hits nos Estados Unidos: "Off the Wall", "She’s Out of My Life", e os sinxelos "Don't Stop 'Til You Get Enough" e "Rock with You". O álbum acadou o número 3 na Billboard 200 e vendeu máis de 20 millóns de copias en todo o mundo. En 1980, Jackson gañou tres premios nos American Music Awards: Álbum Soul/R&B favorito, Artista masculino de Soul/R&B favorito e Sinxelo de Soul/R&B favorito por "Don't Stop 'Til You Get Enough". Tamén gañou o premio Billboard Year-End ó Mellor artista negro e ó Mellor álbum negro, así como un Premio Grammy á Mellor actuación de R&B por "Don't Stop 'Til You Get Enough". En 1981, Jackson foi o gañador dos American Music Awards por Álbum Soul/R&B favorito e Artista masculino de Soul/R&B favorito. Malia o seu éxito comercial, Jackson sentiu que Off the Wall debería ter xerado un impacto moito maior, e iso determinouno a superar tódalas expectativas no seu próximo lanzamento.
1982–83: Thriller e Motown 25: Yesterday, Today, Forever
miniatura|esquerda|220px|Representación de Michael Jackson caracterizado coma no vídeo musical de "[[Thriller (canción)|Thriller".]] En 1982, Jackson combinou o seu interese pola música e polo cine cando tivo a oportunidade de contribuír coa canción "Someone In the Dark" no storybook do filme E.T. the Extra-Terrestrial. A canción, con Quincy Jones como produtor, gañou un Premio Grammy á mellor gravación para nenos en 1983. Moito maior foi o éxito que tivo despois do lanzamento de Thriller a finais de 1982. O álbum valeulle a Jackson sete premios Grammys máis e oito American Music Awards, incluído o Premio de Mérito, sendo o artista máis novo en gañalo.
"Thriller" foi o álbum máis vendido en todo o mundo en 1983. Converteuse no álbum máis vendido da historia nos Estados Unidos, e tamén no resto do mundo, cunhas vendas estimadas de 65 millóns de copias. O álbum ficou no máis alto da Billboard 200 durante 37 semamas, e no top 10 de 200 durante 80 semanas consecutivas. Foi ademais o primeiro álbum en ter sete sinxelos no Billboard Hot 100 top 10, incluíndo "Billie Jean", "Beat It" e "Wanna Be Startin' Somethin'". En marzo de 2009, Thriller acadou 29 millóns de envíos segundo a RIAA, conseguindo Dobre Diamante nos Estados Unidos. Thriller valeulles a Jackson e Quincy Jones o Grammy a Mellor produtor do ano en 1983. Tamén gañou o de álbum do ano, e mellor interpretación masculina de pop. "Beat It" gañou o Récord do Ano, con Jackson como artista e Jones como co-produtor, e mellor interpretación masculina de rock. "Billie Jean" valeulle dous Grammys a Jackson, por mellor canción de R&B e mellor interpretación masculina de R&B. Os Premios AMA de 1984 galardoaron a Jackson cun Premio de Mérito e AMAs ó artista masculino favorito, e artista favorito de Soul/R&B e Pop/Rock. "Beat It" gañou o AMA ó vídeo favorito de Soul/R&B, vídeo favorito de Pop/Rock, e sinxelo favorito de Pop/Rock. Thriller gañou o AMA ó álbum favorito, álbum favorito de Soul/R&B e álbum favorito de Pop/Rock.
En adición ó galardoado álbum, Jackson lanzou "Thriller", un vídeo musical de catorce minutos de duración que foi dirixido por John Landis en 1983. Foi descrito como "rompedor das barreiras raciais" pola Music Television Channel (MTV), daquela unha aínda recente canle de televisión. En decembro de 2009, a Biblioteca do Congreso seleccionou o vídeo musical "Thriller" para ser incluído no National Film Registry. Foi un dos vinte cinco filmes nomeados ese ano como "obras de duradeira importancia na cultura americana" que deberían ser "preservados por sempre." "Thriller" é o primeiro e o único vídeo musical en ser incluído neste rexistro.
O avogado de Jackson, John Branca, observou que o artista tiña a máis alta taxa de dereitos na industria da música ata daquela: aproximadamente $2 por cada álbum vendido. Tamén estaba a bater récords de beneficios polas vendas das súas gravacións. O videocasete documental The Making of Michael Jackson's Thriller vendeu máis de 350.000 copias nuns poucos meses. Nesta época comezaron a venderse bonecos coa aparencia de Michael Jackson, que apareceron nas tendas en maio de 1984 cun prezo de $12. O biógrafo J. Randy Taraborrelli escribiu que "Thriller xa non se vendía como un artigo de lecer como unha revista, un xoguete, ou as entradas para o cine, comezou a venderse como un elemento básico do fogar." En 1985, The Making of Michael Jackson's Thriller gañou o Grammy a mellor vídeo musical. Time describiu do seguinte xeito a influencia de Jackson como "Estrela das gravacións, da radio, dos vídeos rock. Un equipo de rescate dun só home para o negocio da música. Un compositor que establece o ritmo durante unha década. Un bailarín cos pés máis luxoso na rúa. Un cantante que atravesa tódalas fronteiras do gusto, do estilo e tamén da cor". The New York Times escribiu que, "no mundo da música pop, está Michael Jackson e despois tódolos demais".
miniatura|dereita|220px|A chaqueta e a luva branca que vestiu no [[Motown 25: Yesterday, Today, Forever, un dos looks máis famosos do artista.]] Un intre decisivo na carreira de Jackson produciuse o 25 de marzo de 1983, cando Michael se reuniu cos seus irmáns para unha lendaria actuación en vivo que foi gravada no Pasadena Civic Auditorium para Motown 25: Yesterday, Today, Forever, un especial de televisión da NBC. O espectáculo emitiuse o 16 de maio de 1983, e tivo unha audiencia estimada de 47 millóns de espectadores, e na cal actuaron os Jackson e outras estrelas de Motown. O espectáculo é lembrado especialmente pola interpretación en solitario de "Billie Jean", que lle valeu o primeiro nomeamento ós Emmy. Vestindo unha característica chaqueta negra con brillantes e unha luva de golf decorada con diamantes de imitación, realizou o seu famoso movemento de baile, o moonwalk, que o antigo bailarín de Soul Train e membro de Shalamar Jeffrey Daniel lle ensinara tres anos antes. Jackson rexeitara orixinalmente a invitación para participar no espectáculo, xa que cría que xa fixera televisión abonda por aquel entón. Porén, a petición de Berry Gordy, Jackson mudou de parecer e accedeu a participar no show coa condición de poder facer unha actuación en solitario. Segundo o reporteiro de Rolling Stones Mikal Gilmore, "Hai intres nos que sabes que estás a oír ou ver algo extraordinario...iso ocorreu esta noite". A actuación de Jackson foi comparada coa de Elvis Presley ou The Beatles' en The Ed Sullivan Show. Anna Kisselgoff de The New York Times escribiu posteriormente, "O moonwalk que el fixo famoso é unha axeitada metáfora do seu estilo de baile. Como o fai? Como técnico, é un grande ilusionista, un xenuíno mimo. A súa habilidade de manter unha perna recta mentres esvara cunha curva coa outra require dunha sincronización perfecta." Berry Gordy comentou da súa actuación que "dende o primeiro intre de Billie Jean, quedei fascinado, e cando fixo o seu icónico moonwalk, fiquei abraiado, foi máxico, Michael Jackson entrou en órbita, e xa nunca descendeu".
1984–85: Pepsi, "We Are the World" e carreira nos negocios
A mediados da década de 1980, a galardoada carreira musical de Jackson contribuíu ó seu éxito comercial, que resultou ser substancial. En novembro de 1983, Jackson, xunto cos seus irmáns, colaborou con PepsiCo nun acordo promocional de $5 millóns que rachou cos récords na industria da publicidade pola imaxe dunha celebridade. A primeira campaña de Pepsi, levouse a cabo nos Estados Unidos dende 1983 a 1984 e lanzou o tema "New Generation". Na campaña estaba incluído a publicidade, a xira de patrocinio, eventos de relacións públicas e exhibicións en tendas. Jackson, que estaba activamente involucrado na creación do icónico anuncio de Pepsi, suxeriu o uso da canción "Billie Jean" como jingle publicitario.
O 27 de xaneiro de 1984, Michael e outros membros dos Jacksons rodaron un anuncio de Pepsi Cola que foi supervisado por Phil Dusenberry, un executivo da axencia BBDO, e Alan Pottasch, o Director Creativo de Pepsi Internacional, no Shrine Auditorium dos Ánxeles. Diante dun nutrido grupo de fans na simulación dun concerto, foguetes pirotécnicos prenderon lume no cabelo de Jackson, causándolle queimaduras de segundo grao no seu coiro cabeludo. Jackson foi sometido a tratamento para agochar os sinais da queimadura, e realizou a súa terceira rinoplastia pouco despois. Pepsi chegou a un acordo extraxudicial e Jackson doou a súa residencia de $1,5 millóns ó Centro Médico Brotman en Culver City (California). Na súa honra foi renomeado Michael Jackson Burn Center. Dusenberry relatou o episodio nas súas memorias, Then We Set His Hair on Fire: Insights and Accidents from a Hall of Fame Career in Advertising. Jackson asinou un segundo acordo con Pepsi a finais de 1980 por $10 millóns. A segunda campaña tivo repercusión mundial, abranguendo máis de vinte países e proporcionando apoio financeiro ó novo álbum de Jackson Bad, e a súa xira mundial de 1987–88. Malia que Jackson tiña acordos e contratos publicitarios con outras marcas, como L.A. Gear, Suzuki e Sony, ningunha delas foi tan significativa como Pepsi, que máis tarde asinaría con outras estrelas musicais como Britney Spears e Beyoncé para promocionar os seus produtos.
miniatura|esquerda|Jackson na [[Casa Branca sendo presentado cun premio polo Presidente Ronald Reagan e a Primeira Dama Nancy Reagan, 1984]] O labor humanitario de Jackson foi recoñecido o 14 de maio de 1984, cando foi invitado á Casa Branca para recibir un premio do Presidente Ronald Reagan polo seu traballo caritativo para axudar á xente a superar o alcoholismo e o abuso das drogas, e en recoñecemento polo seu apoio a Ad Council e a campaña de prevención de alcoholismo ó volante da Administración Nacional de Seguridade no Tráfico. Asemade, Jackson doou o uso de "Beat It" para os anuncios da campaña de servizo público.
O interese económico de Jackson no mercado dos dereitos musicais medrou despois de colaborar con Paul McCartney a comezos da década de 1980. Da súa colaboración aprendeu que McCartney facía aproximadamente $40 millóns cada ano a partir de cancións doutras persoas. En 1983, Jackson comezou a investir en dereitos de cancións que outros artistas escribiran, mais foi coidadoso coas súas adquisicións, facéndose só cunhas poucas das ducias que lle ofreceron. As primeiras adquisicións de Jackson foron "Everyday People" (1968) de Sly Stone, "1-2-3" (1965) de Len Barry, "The Wanderer" (1961) e "Runaround Sue" (1961) de Dion DiMucci. Porén, a compra máis significativa de Jackson produciuse en 1985, cando mercou os dereitos sobre a ATV Music Publishing após meses de negociacións. A ATV tiña os dereitos de preto de 4000 cancións, incluíndo o catálogo Northern Songs que contiña a maioría das composicións de Lennon–McCartney gravadas con The Beatles.
En 1984, Robert Holmes à Court, o rico investidor australiano que posuía ATV Music Publishing, anunciara que poñía o catálogo de ATV á venda. En 1981, fóralle ofrecido a McCartney por £20 millóns. Segundo McCartney, contactou con Yoko Ono para facer a compra xuntos, dividindo a cantidade a £10 millóns cada un, mais Ono pensou que poderían mercalo por £5 millóns cada un. Como non foron quen de facer a compra conxunta, McCartney, que non quería ser o único propietario das cancións dos Beatles, non desempeñou a oferta pola súa conta.
Jackson foi informado da oferta polo seu avogado, John Branca, en setembro de 1984. Un avogado de McCartney tamén asegurou a Branca que McCartney non estaba interesado. McCartney dixera da oferta que "Era demasiado cara", mais outras compañías e investidores estaban interesados. Jackson realizou unha oferta de $46 millóns o 20 de novembro de 1984. Os seus axentes coidaron que tiñan resolto varias veces, mais atopáronse con outros poxadores e outras áreas de debate. En maio de 1985, o equipo de Jackson retirouse das conversas despois de ter gastado case un $1 millón e catro meses en dilixencias nas negociacións. En xuño de 1985 Jackson e Branca descubriron que a empresa de Charles Koppelman e Marty Bandier fixera unha tentativa de acordo con Holmes à Court para comprar ATV Music por $50 millóns; mais, a comezos de agosto, o equipo de Holmes à Court contactou con Jackson e as conversas reandáronse. Jackson propuxo unha oferta de $47,5 millóns, que foi aceptada debido a que podía pechar o trato máis axiña por ter feito as dilixencias con ATV Music. Jackson tamén aceptou visitar a Holmes à Court en Australia, onde aparecería en Channel Seven Perth Telethon. A adquisición de ATV Music rematou o 10 de agosto de 1985.
1986–90: Aparencia, tabloides, Bad, filmes, autobiografía e Neverland
miniatura|arribaádereita|esquerda|Jackson nunha actuación de 1988. A pel de Jackson tivo unha cor medio marrón durante toda a súa xuventude, mais a mediados da década de 1980, volveuse gradualmente máis pálido. O cambio recibiu unha gran cobertura dos medios de comunicación, que incluían murmurios de que podía estar clarexando a súa pel. Segundo a biografía de J. Randy Taraborrelli, en 1986, a Jackson diagnosticáronlle vitilixe, que de acordo con Taroberrelli, puido ser consecuencia de clarexar a pel. Taraborelli tamén dixo que a Jackson diagnosticáronlle lupus; a vitilixe clarexou parcialmente a súa pel, e o lupus estaba a curar, máis ámbalas dúas enfermidades fixérono moi sensible á luz do sol. Os tratamentos que empregou polo seu estado clarexaron aínda máis a súa pel, e, coa aplicación de maquillaxe para uniformar as manchas, a súa aparencia era a dun home branco. Jackson foi diagnosticado con vitilixe na súa autopsia, mais non de lupus.
A cirurxiá plástica neiorquina Dra. Pamela Lipkin, que non tratara nunca a Jackson ou revisara o seu historial médico, dixo, "cando ollas para as outras características, o clarexar da pel vai da man do que eu coido que era unha busca da beleza, así que teño que preguntarme que foi primeiro? Vitilixe ou clarexar a pel?" Tendo en conta que Jackson tiña un ton de pel uniforme cando era mozo, a interpretación de Lipkin foi que "probablemente está a tratar de parecer caucásico: a súa pel é máis branca. O seu nariz faise máis delgado cada seis meses. Os seus beizos están a quedar máis finos. As súas cellas son máis altas. O seus ollos son cada vez meirandes. Os seus pómulos son maiores". Jackson declarou que tan só se fixo dúas rinoplastias como toda cirurxía na cara, malia que eventualmente mencionou que se fixo unha depresión no queixo. Jackson perdeu peso a comezos dos anos 1980 por mor dun cambio de dieta e polo seu desexo dun "corpo de bailarín". Testemuñas declararon que tiña mareos frecuentes e especulouse de que sufrise de anorexia nerviosa; os períodos de perda de peso foron un problema recorrente na súa vida.
Durante o curso do tratamento, Jackson fixo dous grandes amigos: o seu dermatólogo, Dr. Arnold Klein, e a enfermeira de Klein, Debbie Rowe. Rowe converteríase posteriormente na segunda muller de Jackson e a nai dos dous fillos maiores. Jackson confiaba moito en Klein en asuntos médicos e de negocios.
Jackson converteuse no obxectivo dun crecente xornalismo sensacionalista. En 1986, os tabloides difundiron a historia de que Jackson durmía nunha cámara hiperbárica de osíxeno para reducir o proceso de envellecemento, e foi representado deitado dentro dunha caixa de cristal. Malia que a historia non era certa, os tabloides argüíron que fora o propio Jackson quen difundira a historia, fabricada por el mesmo. Cando Jackson mercou un chimpancé de nome Bubbles a un laboratorio, díxose del que estaba a perder cada vez máis a noción da realidade. Tamén se dixo que fixera unha oferta para mercar os ósos de Joseph Merrick (o "home elefante"), e aínda que era falso, Jackson non negou a historia. Nun principio, vía esas historias como oportunidades de publicidade, mais cesou de darllas á prensa conforme se ían facendo máis sensacionalistas. Consecuentemente, os medios comezaron a facer as súas propias historias. Esas reportaxes quedaron na conciencia pública, e inspiraron o alcume "Wacko Jacko" ("Jacko o tolo"), que Jackson detestaba. Respondendo ós rumores, Jackson comentoulle a Taraborrelli: "Por que non dicirlle á xente que son un alien de Marte? Dille que como polos vivos e bailo voodoo a medianoite. Creerán todo canto ti lles digas, porque ti es xornalista. Pero se eu, Michael Jackson, dixese 'Son un alien de Marte, como polos vivos e bailo voodoo a medianoite', a xente diría, 'Ei meu, este Michael Jackson está tolo. É un desquiciado. Non podes crer unha soa palabra das que lle saen pola boca'."
miniatura|dereita|280px|Sinal do Captain Eo en Disneyland. Jackson colaborou con George Lucas e Francis Ford Coppola no filme 3-D de 17 minutos Captain EO, que se estreou en setembro de 1986 en Disneyland e EPCOT en Florida, e en marzo de 1987 en Tokyo Disneyland. O filme de $30 millóns foi unha popular atracción nos tres parques. Unha atracción de Captain EO foi instalada en Euro Disneyland despois de que o parque abrise en 1992. As instalacións de Captain EO nos catro parques estiveron abertas ata a década de 1990: a instalación de París foi a derradeira en pechar, en 1998. A atracción volvería a Disneyland en 2010 despois da morte de Jackson.
O álbum Bad lanzou sete sinxelos de éxito nos Estados Unidos, cinco dos cales ("I Just Can't Stop Loving You", "Bad", "The Way You Make Me Feel", "Man in the Mirror" e "Dirty Diana") acadaron o número un nas listas Billboard Hot 100. Foi unha gravación récord por ser a que máis números un en Hot 100 tivera nunca, superando a Thriller. Malia que o vídeo da canción principal foi posiblemente derivado do sinxelo "Beat It", o vídeo de "Bad" demostrou ser un dos máis icónicos de Jackson. Rodouse no sistema de metro de Nova York, con vestiario e coreografías inspiradas en West Side Story. No 2012, o álbum levaba vendidos entre 30 e 45 millóns de copias en todo o mundo. Grazas a Bad, Bruce Swedien e Humberto Gatica gañaron un Grammy en 1988 ó mellor arranxo para álbum - non clásico, e Michael Jackson gañou un Grammy ó mellor vídeo musical por "Leave Me Alone" en 1989. Ese mesmo ano, Jackson gañou o Premio ó éxito nos American Music Awards, xa que Bad foi o primeiro álbum en crear cinco sinxelos números un nos Estados Unidos, o álbum número un en 25 países e o máis vendido internacionalmente entre 1987 e 1988. En 1988, "Bad" gañou un American Music Award ó sinxelo favorito de Soul/R&B Single.
miniatura|arribaádereita|Jackson vestía unha chaqueta dourada-prateada de estilo militar na era Bad. A xira mundial Bad comezou o 12 de setembro dese ano, e rematou o 14 de xaneiro de 1989. Só no Xapón, a xira tivo 14 vendas totais de entradas e acudiron 570.000 persoas, case o triplo que o récord anterior de 200.000 nunha única xira. Jackson conseguiu un récord Guinness cando 504.000 persoas foron ó espectáculo do Wembley Stadium. Realizou un total de 123 concertos a unha audiencia de 4,4 millóns de persoas.
En 1988, Jackson estreou a súa única autobiografía, Moonwalk, que lle levou catro anos e vendeu 200.000 copias. Jackson escribiu sobre a súa nenez, The Jackson 5, e o abuso que sufrira. Tamén escribiu sobre a súa aparencia facial, dicindo que só se fixera dúas rinoplastias e unha depresión no queixo. Atribuíu a maioría dos seus cambios faciais á puberdade, á perda de peso, a unha estrita dieta vexetariana, o seu cambio de pelo e á iluminación dos escenarios. Moonwalk acadou o primeiro posto na lista dos mellores vendidos realizada por The New York Times. O músico estreou un filme chamado Moonwalker, que inclúe imaxes da súa vida e curtas protagonizadas por Jackson e Joe Pesci. O plan orixinal contemplaba a estrea nos cines, pero debido a temas de financiamento, foi estreado en vídeo. Só foi emitida nos cines en Alemaña.
En marzo de 1988, Jackson adquiriu terras preto de Santa Ynez, California, para construír o Rancho Neverland cun custo $17 millóns. Nel, fixo instalar noras, menagerie e un cine na súa propiedade. Un grupo de seguridade de 40 persoas facían garda nos terreos. En 2003, foi valorado en aproximadamente $100 millóns. En 1989, as ganancias de vendas de álbums, publicidade e concertos foron estimadas en $125 millóns só nese ano. Pouco tempo despois, converteuse no primeiro occidental en aparecer nun anuncio de televisión da Unión Soviética.
1991–93: Dangerous, Fundación Heal the World e Super Bowl XXVII
Jackson creou a Fundación Heal the World en 1992. A organización caritativa levaba a nenos desfavorecidos ó rancho de Jackson para desfrutar das atraccións do parque que estaba construído na propiedade. A fundación tamén destinou millóns de dólares en todo o mundo para axudar a nenos ameazados pola guerra, a pobreza e a enfermidade. No mesmo ano, Jackson publicou o seu segundo libro, a colección de poemas Dancing the Dream. Mentres que o libro foi un grande éxito comercial e revelou a cara máis íntima da natureza de Jackson, a colección foi negativamente recibida pola crítica no momento da súa publicación. En 2009, o libro foi republicado por Doubleday e foi mellor acollido por algúns críticos por mor da súbita morte de Jackson. O Dangerous World Tour recadou $100 millóns. A xira comezara o 27 de xuño de 1992, e rematara o 11 de novembro de 1993. Jackson actuou para 3,5 millóns de persoas en 70 concertos. Ademais, vendeu os dereitos de emisión da xira mundial Dangerous á canle HBO por $20 millóns, un acordo récord que aínda non foi superado.
Por mor da enfermidade e morte de Ryan White, Jackson axudou a centrar a atención pública na SIDA, un tema moi controvertido naquela época. Declarou publicamente coa administración de Clinton na Gala Inaugural do Presidente para que destinase máis cartos á prevención e investigación da SIDA. Nunha visita de alto nivel a África, Jackson visitou varios países, entre eles Gabón e Exipto. A súa primeira parada en Gabón foi acollida cunha gran e entusiasta recepción de máis de 100.000 persoas, algunhas delas portando letreiros onde se lía, "Benvido a casa Michael". Na súa viaxe a Costa do Marfil, Jackson foi coroado "Rei Sani" por un xefe tribal. El agradeceu ós dignatarios en inglés e francés, asinou documentos oficiais formalizando o seu reinado e sentou nun trono dourado mentres presidía danzas cerimoniais.
En febreiro de 1993, Jackson recibiu o premio "Living Legend" na 35ª edición dos Grammy nos Ánxeles. "Black or White" foi nomeado ó Grammy á mellor interpretación vocal. "Jam" gañou dous nomeamentos: mellor intepretación de R&B e mellor canción de R&B. Dangerous gañou o Grammy ó mellor arranxo - non clásico, premiando o traballo de Bruce Swedien e Teddy Riley. No mesmo ano, Michael Jackson gañou tres American Music a álbum favorito de Pop/Rock (Dangerous), sinxelo favorito de Soul/R&B ("Remember the Time") e foi o primeiro en gañar o International Artist, polos seus espectáculos e compromisos humanitarios. Este premio recibiría o seu nome no futuro.
1993–94: Primeira acusación de abusos sexuais a menores e primeiro matrimonio
O 10 de febreiro de 1003, Jackson ofreceu unha entrevista de 90 minutos a Oprah Winfrey, sendo a súa segunda entrevista de televisión dende 1979. Fixo unha carantoña ó falar do abuso na infancia a mans do seu pai, confesou que cría ter perdido os seus anos de infancia e admitiu que a miúdo choraba de soidade. Negou os rumores dos tabloides que dicían que mercara os ósos do home elefante, que durmía nunha cámara de osíxeno, ou que clarexara a súa pel, confirmando por primeira vez que padecía vitilixe. Dangerous volveu entrar nas listas de álums top 10, máis que o ano anterior, o do seu lanzamento orixinal.
No verán de 1993, Jackson foi acusado de abuso sexual infantil por un neno de trece anos chamado Jordan Chandler e polo seu pai, Evan Chandler, un dentista. A familia de Chandler esixiu un pagamento en compensación por parte de Jackson, ó que nun principio se negou o cantante. Posteriormente, Jordan Chandler díxolle á policía que Jackson abusara sexualmente del. Evan Chandler foi gravado mentres falaba da súa intención de presentar cargos, dicindo, "Se sigo adiante con isto, gañarei ó grande. Non hai forma de que perda. Conseguirei todo o que queira e el quedará destruído para sempre..... A carreira de Michael rematará". Porén, a nai de Jordan, estaba convencida de que nunca houbera malas accións por parte de Jackson. Jackson usou a gravación para argumentar que estaba a ser vítima dun pai envexoso cuxo único obxectivo era conseguir cartos a súa costa. En xaneiro de 1994, despois de ser investigada a alegación de extorsión, o fiscal do distrito dos Ánxeles, Michael J. Montagna, declarou que Chandler non podía ser acusado, entre outros motivos, por mor da falta de cooperación de Jackson e á súa vontade de negociar con Chandler durante varias semanas.
En agosto de 1993, a casa de Jackson foi rexistrada pola policía, quen segundo os documentos do xulgado, atopou libros e fotografías na súa habitación onde saían nenos con pouca roupa. Dado que os libros eran legais, tanto para mercar como para posuír, o xurado decidiu non acusar a Jackson. En decembro de 1993, Jackson foi inspeccionado espido. Jordan Chandler dera unha descrición á policía das partes íntimas de Jackson, e a inspección revelou que Jordan describira correctamente que Jackson tiña nádegas de cor irregular, pelo púbico curto e testículos de cor rosa e marrón. Malia os diferentes informes internos de fiscais e investigadores e as posteriores declaracións do xurado que dicía que as fotografías non concordaban coa descrición  o fiscal declarou baixo xuramento que cría na veracidade e exactitude da declaración, así como tamén o fixo o fotógrafo do shériff. Unha moción de 2004 presentada pola defensa de Jackson afirmou que este nunca fora acusado penalmente por un gran xurado e que non se atoparan probas de conduta criminal ou malas prácticas.
Os amigos de Jackson dixeron que nunca se recupou da humillación da inspección espido. A investigación foi inconcluente e nunca se presentaron cargos. Jackson fixo unha declaración pública na que proclamou a súa inocencia. O 1 de xaneiro de 1994, Jackson chegou a un acordo coa familia Chandler fóra dos tribunais por $22 millóns. O gran xurado do Condado de Santa Barbara e o gran xurado do condado dos Ánxeles disolveuse o 2 de maio de 1994 sen acusar a Jackson, e os Chandler deixaron de colaborar coa investigación o 6 de xullo de 1994. O documento do acordo fóra de tribunais dispuña que Jackson non cometera ningunha mala práctica e non se facía responsable. Os Chandler e o avogado da familia, Larry Feldman, asinárono sen ningunha disputa. Feldman tamén afirmaba explicitamente que "ningúen mercaba o silencio doutro". Unha década despois, durante a segunda acusación de abusos sexuais a menores, os avogados de Jackson presentarían un arquivo que demostraba que o acordo se fixo sen o seu consentimento. Unha posterior descrición do FBI a partir dos recompilados durante 20 anos, levou ó avogado de Jackson a suxerir que non existían proas de comportamento molesto ou sexual de Jackson cara ós menores. Segundo documentos do DCFS que investigou a Jackson en 1993 no caso de Chandler, e de novo en 2003, non existen probas fiables de conduta abusiva.
En maio de 1994, Jackson casou con Lisa Marie Presley, a filla de Elvis e Priscilla Presley. Coñecéranse en 1975, cando Lisa Marie con sete anos asistiu a unha celebración da familia Jackson no MGM Grand Hotel and Casino, e volvéronse coñecer a través dun amigo común. Segundo un amigo dos Presley, "a súa amizade como adultos comezou en novembro de 1992 nos Ánxeles". Mantiveron o contacto cada día a través do teléfono. Cando as acusacións de abuso a menores se fixeron públicas, Jackson comezou a depender de Presley e do seu apoio emocional; ela estaba preocupada pola súa saúde cambiante e a súa adicción ós medicamentos. Presley explicou, "Crin que non fixo nada malo e que foi inxustamente acusado e si, comecei a namorarme del. Quería salvalo. Sentín que podía facelo." Posteriormente, persuadiuno de chegar a un acordo civil fóra dos tribunais e de ir a rehabilitación para recobrar a saúde.
Jackson propúxose a Presley por teléfono en outuno de 1993, dicíndolle "Se che pregunto de casar, que me dirías?" Casaron en segredo na República Dominicana, negándoo durante os dous meses seguintes. O seu matrimonio era, en palabras dela, "unha vida de parella casada..... e sexualmente activa". No seu momento, os medios especularon que a voda era unha montaxe para mellorar a imaxe pública de Jackson. O matrimonio durou menos de dous anos e rematou cun acordo amigábel. Nunha entrevista con Oprah, Presley admitiu no 2010 que continuaron catro anos máis despois do divorcio "volvendo xuntos e rompendo" de xeito continuado ata que ela decidiu parar.
1995–99: HIStory, segundo matrimonio e paternidade
En 1995, Jackson fusionou o seu catálogo de música ATV co da música de Sony creando Sony/ATV Music Publishing. Jackson retivo a metade da propiedade da compañía, gañando $95 millóns por adiantado e os dereitos de aínda máis cancións. Estreou un álbum dobre HIStory: Past, Present and Future, Book I. O primeiro disco, HIStory Begins, foi un álbum de quince grandes éxitos, e foi reeditado como Greatest Hits: HIStory, Volume I en 2001, mentres que o segundo disco, HIStory Continues, contiña trece novas cancións e dúas cancións versionadas. Debutou como número un nas listas de álbums e foi certificado para sete millóns de envíos nos Estados Unidos. É o álbum múltiple mellor vendido de tódolos tempos, con 20 millóns de copias (40 millóns de unidades) vendidas en todo o mundo. HIStory recibiu un nomeamento ós Grammy como Mellor álbum do ano.
A finais de 1995, Jackson foi trasladado ó hospital despois de colapsar durante uns ensaios para unha actuación televisada; o incidente foi causado por un ataque de pánico relacionado co estrés. "Earth Song" foi o terceiro sinxelo lanzado de HIStory, e copou as listas do Reino Unido durante seis semanas e o Nadal de 1995; vendeu un millón de copias, converténdose no sinxelo máis exitoso de Jackson no Reino Unido. A pista "They Don't Care About Us" fíxose controvertida cando a Liga Antidifamación e outros grupos a criticaron por parecer as súas letras antisemitas. Jackson axiña sacou unha versión revisada da canción sen as partes ofensivas. En 1996, Jackson gañou o Grammy polo Mellor vídeo musicalpor "Scream" e un American Music Award ó mellor artista masculino Pop/Rock favorito.
O álbum foi promocionado co exitoso HIStory World Tour. A xira comezou o 7 de setembro de 1996 e rematou o 15 de outubro de 1997. Jackson realizou 82 concertos en 58 cidades a máis de 4,5 millóns de fans, e gañou un total de $165 millóns. O espectáculo, que pasou polos cinco continentes e por 35 países, converteuse no máis exitoso en termos de audiencia. Durante a xira, Jackson casou coa súa amiga Deborah Jeanne Rowe, enfermeira dermatóloga, nunha cerimonia improvisada en Sidney, Australia. Nesa época, Rowe estaba embarazada de aproximadamente seis meses do primeiro fillo da parella. Orixinalmente, Rowe e Jackson non tiñan plans de casar, pero a nai de Jackson, Katherine, persuadiunos para que o fixeran. Michael Joseph Jackson Jr (comunmente coñecido como Prince) naceu o 13 de febreiro de 1997; e a súa irmá Paris-Michael Katherine Jackson naceu un ano despois o 3 de abril de 1998. A parella divorciouse en 1999, e Jackson obtivo a custodia completa dos nenos. O divorcio foi relativamente amigábel, xa que o tema da custodia non se resolveu totalmente ata 2006.
Conesa
Conesa é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Michael Jackson
1995–99: HIStory, segundo matrimonio e paternidade
miniatura|arribaádereita|Michael Jackson no Festival de Cannes de 1997, na estrea do vídeo musical Ghosts. En 1997, Jackson lanzou Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix, que contén re-mesturas de cancións de éxitos de HIStory e cinco cancións novas. Internacionalmente, as vendas foron de 6 millóns de copias, e é o álbum de re-mesturas máis vendido da historia. Conseguiu o número un no Reino Unido, así como tamén o fixo a pista do título. Nos Estados Unidos, o álbum foi certificado co platino, mais só conseguiu o posto 24. Forbes calculou as súas ganancias anuais en $35 millóns no 1996, e $20 millóns no 1997. En xuño de 1999, Jackson involucrouse en gran número de eventos de caridade. Uniuse a Luciano Pavarotti para un concerto benéfico en Módena, Italia. O espectáculo tivo o apoio da organización War Child, e recadou un millón de dólares para os refuxiados de Kosovo, Iugoslavia, así como fondos adicionais para os nenos de Guatemala. Ese mesmo mes, Jackson organizou unha serie de concertos benéficos, "Michael Jackson & Friends", en Alemaña e Corea. Outros artistas que participaron foron Slash, The Scorpions, Boyz II Men, Luther Vandross, Mariah Carey, A. R. Rahman, Prabhu Deva Sundaram, Shobana, Andrea Bocelli e Luciano Pavarotti. A recadación destinouse á Fundación infantil Nelson Mandela, á Cruz Vermella e á UNESCO. Dende agosto de 1999 ata 2000, viviu na cidade de Nova York no número 4 da Rúa 74.
2000–03: Disputa discográfica, Invincible e terceiro fillo
Co cambio de século, Jackson gañou un Premio American Music como Artista da década de 1980. No 2000 e 2001, Jackson traballou no estudio con Teddy Riley e Rodney Jerkins, así como con outros colaboradores. Esas sesións darían como resultado un novo álbum, Invincible, lanzado en outubro de 2001. Invincible foi o primeiro disco composto completamente de temas novos dende había seis anos, e sería o seu derradeiro álbum con novo material mentres estivo vivo. A estrea deste álbum estivo precedida pola disputa entre Jackson e a súa discográfica, Sony Music Entertainment. Jackson agardaba as licenzas dos másters dos seus álbums revertesen nel a comezos do 2000. Unha vez que tivese as licenzas, el sería quen de promocionar o material e manter tódolos beneficios. Porén, por mor das cláusulsa do contrato, a data de reversión de licenzas estaba a varios anos máis de distancia. Jackson descubriu que o avogado que o representaba a el tamén estaba a representar a Sony. Jackson tamén descubriu o feito de que Sony, durante varios anos, estivera a apertar para que vendese a súa parte no catálogo musical que compartían. Jackson temía que Sony puidese ter un conflito de intereses, xa que se a súa carreira caía, teríalles que vender a súa parte do catálogo a un prezo máis baixo. Jackson buscou unha saída prematura do contrato.
En setembro de 2001, dous concertos do 30 aniversario foron realizados no Madison Square Garden para conmemorar os 30 anos de carreira como artista en solitario. Jackson apareceu nun escenario xunto cos seus irmáns por primeira vez dende 1984. No espectáculo tamén actuaron Mýa, Usher, Whitney Houston, 'N Sync, Destiny's Child, Monica, Luther Vandross e Slash, entre outros artistas. O segundo dos dous espectáculos celebrouse a noite anterior ós atentados do 11 de setembro de 2001. Despois desa data, Jackson axudara a organizar o concerto benéfico United We Stand: What More Can I Give, que tivo lugar no RFK Stadium de Washington, D.C. Celebrouse o 21 de outubro de 2001, e incluíu actuacións de ducias de grandes artistas, que interpretaron a canción "What More Can I Give". As actuacións en solitario de Jackson foron omitidas na versión televisada do concerto, mais apareceu cantando nos coros. Esta omisión debeuse a temas contractuais cos anteriores concertos do 30 aniversario: estes, foron fusionados nun especial de dúas horas titulado Michael Jackson: 30th Anniversary Celebration que se estreou en novembro de 2001.
Malia os eventos que precederon á estrea do álbum, Invincible lanzouse en outubro de 2001 con moita expectación. Probou ser todo un éxito, debutando no máis alto das listas de 13 países e vendendo aproximadamente 13 millóns de copias internacionalmente. Recibiu dobre disco de platino nos Estados Unidos. Pero as vendas de Invincible foron menores que as dos seus anteriores traballos por varios motivos: tivo menos promoción, non tivo unha xira mundial que o apoiase e as disputas coa discográfica. Tamén hai que subliñar que era unha mala época para a industria da música en xeral. A gravación custou uns $30 millóns, sen incluír os cutos de promoción. Invincible lanzou tres sinxelos, "You Rock My World", "Cry" e "Butterflies", este último sen vídeo musical. Jackson alegou en xullo de 2002 que Mottola era un "devil" e un "racista" que non apoiaba ós artistas afroamericanos, usándoos soamente para o seu beneficio persoal. Acusou a Mottola de chamar ó seu colega Irv Gotti "negrata gordo". Sony rexeitou renovar o contrato con Jackson, e argumentou que a campaña de promoción fallara porque Jackson se negara a facer unha xira nos Estados Unidos.
No 2002, Michael Jackson gañou o seu American Music Award número 22, desta volta como mellor artista do século. Ese mesmo ano, naceu o terceiro fillo de Jackson, Prince Michael Jackson II (alcumado "Blanket"). A identidade da nai é descoñecida, mais Jackson dixo que o neno foi o resultado dunha inseminación artificial do seu propio esperma nunha nai de alugamento. O 20 de novembro dese ano, Jackson ensinou ó seu neno ós fans da rúa a través do balcón do Hotel Adlon de Berlín. Sosténdoo co seu brazo dereito e cun livián pano sobre a cara do cativo, Jackson ergueno brevemente por riba da reixa, a catro andares de altura sobre a rúa, causando moitas críticas nos medios. Jackson pediu desculpas polo incidente, chamándoo "un terrible erro". Sony lanzou Number Ones, unha compilación dos grandes éxitos de Jackson en CD e DVD. Nos Estados Unidos, o álbum conseguiu triplo platino polo RIAA; no Reino Unido obtivo seis platinos e vendeu 1,2 millóns de copias.
2003–05: Segunda acusación de abusos sexuais a menores e absolución
miniatura|dereita|Jackson nas Vegas, 2003 A comezos de maio de 2002, Jackson concedeu a gravación dun filme documental, conducido polo británico Martin Bashir, que consistía nun seguimento constante da súa vida. O equipo de rodaxe de Bashir estaba con Jackson durante o "incidente co bebé" en Berlín. O programa foi emitido en marzo de 2003 como Living with Michael Jackson, que resultou ser un retrato pouco eloxioso para o cantante.
Nunha escena particularmente controvertida, Jackson aparece cun rapaz mozo e falando das disposicións para durmir na súa casa. Tan axiña como foi emitido, a oficina legal do condado de Santa Barbara comezou unha investigación criminal. Despois dunha exploración inicial do LAPD e dos Servizos de Protección ó menor en febreiro de 2003, chegaron á conclusión de que as acusacións eran "infundadas". Despois de que o rapaz que aparece no documental e a súa nai contaran ós investigadores que Jackson tivera un comportamento inapropiado con el, Jackson foi arrestado en novembro de 2003, e foi acusado de sete cargos de abusos sexuais e dous cargos de administración de alcohol ó rapaz de 13 anos que sae no filme. Jackson negou as acusacións, dicindo que as súas festas de pixamas non eran sexuais. O xuízo People v. Jackson comezou o 1 de xaneiro de 2005 en Santa Maria, California, e durou cinco meses, ata finais de maio. O 13 de xuño de 2005, Jackson foi absolto de tódolos cargos. Despois do xuízo, mudouse á illa de Bahrain, no Golfo Pérsico, como convidado de Sheikh Abdullah. Bahrain era o lugar onde a familia pretendía enviar a Jackson se era declarado culpable (malia que Jackson non sabía nada do plan), de acordo cunhas declaracións de Jermaine Jackson a The Times en setembro de 2011.
2006–09: Peche de Neverland, últimos anos e This Is It
A comezos de 2006, anunciouse que Jackson asinara un contrato coa discográfica de Bahrain Two Seas Records. Porén, nada se soubo do acordo, e o responsable de Two Seas, Guy Holmes, declarou que este nunca se acabara de realizar. No 2006, Sony sacou á venda 20 sinxelos dos anos 1980 e 1990 baixo a serie Michael Jackson: Visionary, que se convertería nunha caixa recompilatoria. Como resultado, moitos sinxelos volveron ás listas musicais. En setembro de 2006, Jackson e a súa exmuller Debbie Rowe confirmaron que fixaran os termos dunha custodia de longa duración dos seus nenos, mais eses termos nunca se fixeron públicos. Jackson continuou a ser o pai responsable dos dous fillos da parella. En outubro de 2006, o xornalista de Fox News Roger Friedman informou de que Jackson estivera a gravar nun estudio rural en Westmeath, Irlanda. Descoñecíase que Jackson puidese estar a traballar de novo dende que o seu publicista declarara que deixara Two Seas.
En novembro de 2006, Jackson invitou a un cámara de Access Hollywood ó estudio de Westmeath, e a MSNBC difundíu a historia de que estaba a traballar nun novo álbum, producido por will.i.am de The Black Eyed Peas. Jackson actuou nos World Music Awards, en Londres o 15 de novembro de 2006, e aceptou un Diamond Award por vender 100 millóns de copias. Volvería ós Estados Unidos despois do Nadal de 2006 para asistir ó funeral de James Brown en Augusta, Xeorxia. Eloxiou ó artista finado dicindo que "James Brown é a miña maior inspiración". Na primavera de 2007, Jackson e Sony sumaron forzas para mercar outra compañía de dereitos de publicación: Famous Music LLC, antigamente propiedade de Viacom. Este trato deulle os dereitos de cancións de Eminem, Shakira e Beck, entre outros. Durante o perídodo seguinte, Jackson gravou en Nova York co cantautor e produtor will.i.am, e tamén nas Vegas cos produtores Akon e RedOne. En marzo de 2007, Jackson concedeu unha breve entrevista á Associated Press en Toquio, na que dixo que "Estiven na industria do entretemento dende que tiña seis anos, e como diría Charles Dickens, 'Foi o mellor dos tempos, foi o peor dos tempos.' Pero non cambiaría a miña carreira... Aínda que algúns teñan feito intentos deliberados de me facer dano, tómoo con calma, porque teño unha familia amorosa, unha forte fe e amigos marabillosos e fans que me apoiaron e seguirán apoiándome."