cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trofalaxia
miniatura|300px|dereita|Trofalaxia nas formigas de Asia e Australia [[Oecophylla smaragdina.]] miniatura|Trofalaxia nas formigas Camponotus sp. A trofalaxia ou trofalaxe (/ks/) é a transferencia de comida ou outros fluídos entre membros dunha comunidade xa sexa por medio dunha alimentación boca a boca (estomodeal) ou ano-boca (proctodeal). Está máis amplamente desenvolvida nos insectos sociais como as formigas, térmites, avespas e abellas. A palabra foi introducida polo entomólogo William Morton Wheeler en 1918. Este comportamento foi utilizado no pasado como apoio de teorías sobre a orixe da socialidade nos insectos. O psicólogo e entomólogo suízo August Forel tamén cre que a compartición de comida foi a clave da sociedade das formigas e utilizou unha ilustración diso como portada para o seu libro The Social World of the Ants Compared with that of Man (O mundo social das formigas comparado co do home).
En formigas como a formiga de fogo (Solenopsis invicta) os membros individuias das colonias almacenan alimento nos seus boches e intercambiano regularmente con outros membros da colonia e larvas para formar unha sorte de "estómago comunal" de toda a colonia. Nas térmites e cascudas, a trofalaxia proctodeal é esencial para recuperar os microorganismos endosimbiontes do aparato dixestivo que se perden despois de cada muda. Isto non debería confundirse coa coprofaxia.
Moitas avespas, como Protopolybia exigua e Belonogaster petiolata, mostran un comportamento de alimentación no que os adultos realizan a trofalaxia con outros adultos e coas larvas.
Ademais, as avespas Vespula austriaca tamén realizan a trofalaxia cos seus obreiros hóspedes para obter nutrientes.
Algúns vertebrados, como algunhas espeices de aves, lobos grises, e vampiros tamén alimentan as súas crías dun modo similar á trofalaxia.
A trofalaxia serve como un medio para a comunicación polo menos nas abellas e formigas. Nalgunhas especies de formigas, pode xogar un papel no espallamento do olor da colonia que identifica aos seus membros.
Centro Galego de Barcelona
O Centro Galego de Barcelona é unha organización de inmigrantes galegos fundada en 1892 en Barcelona.
Historia
O 7 de abril de 1892 a iniciativa de Tiberio Ávila e Francisco Bastón i Cortón fundouse o Centro Gallego de Barcelona mediante a fusión de distintos grupos e peñas (a Casa de Galicia e a Sociedad Artística como os máis importantes). Comezou co nome de Casa de Galicia, mais a Guerra Civil acaba con el. Rematou por converterse nunha entidade legal en 1923 con sede social no edificio de Las Ramblas onde hoxe segue situado. A súa consolidación chegou cos Xogos Florais Galegos (1950) co primeiro número da revista Alborada.
A Institución
Tivo varios presidentes, primeiramente Santiago Guisán, ademais de Francisco Eyré, que foi un ilustre das Letras Galegas, e Manuel Casado Nieto, que levou a cabo unha extraordinaria labor na biblioteca da entidade ampliando o fondo até uns niveis de que foi unha das bibliotecas de temática galega máis importante do mundo, traballo ao que contribuíu Losada Castro.
Hoxe en día é un centro que pon todo tipo de información á disposición dos socios que son estudantes universitarios, xa sexan de Filoloxía Galega ou non, estudantes de secundaria que procuran información sobre Galicia, así como tamén persoas que preparan o camiño de Santiago.
A emigración de galegos a Barcelona foi moi importante durante o mandato de Francisco Eyré xa que favoreceu o crecemento de socios e actividades do Centro.
Actividades
Entre as actividades que desenvolven distinguimos: programación sociocultural (concertos, teatro…), organización de cursos, talleres, música e danza tradicionais, cursos de lingua galega…
Forman parte da institución o coro Lonxe da Terra, pandeireteiras Garandela e banda de gaitas de Avoengo.
Ademais, a directiva do Centro comprometeuse cos socios a facer unha publicación mensual na que se informase da vida do Centro e da cultura do país, quedando así a revista Alborada como algo cultural, onde se recollerán conferencias pronunciadas no Centro, mesas redondas e máis traballos literarios. Estas publicacións tiñan dúas funcións, por un lado comunicar os integrantes do Centro e por outro facer publicidade dos comercios galegos en Cataluña. Un dos números que publicou dedicouse ás Letras Galegas, destacando os traballos de Basilio Losada sobre López Ferreiro, outro dedicado ao “Día de Galicia” que inclúe un resumo da Constitución da Xunta de Galicia, así como dous poemas inéditos de Augusto Casas. Alén disto, coñecemos un número que tratou sobre o incendio da Biblioteca do centro no que arderon máis de 5000 exemplares galegos de autores como  García Sabell, Xoán Naya, Manuel Casado Nieto, Fernando Neyra, Lois Suárez Delgado, Basilio Losada e Francisco Dapena Alfonsín.
Robert Hennet
Robert Hennet, nado o 22 de xaneiro de 1886 e finado en 1930, foi un tirador de esgrima belga, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1912 co equipo belga de espada que gañou a competición e levou a medalla de ouro. Competiu tamén nos Xogos Olímpicos de 1920 e foi cuarto en sabre por equipos e sétimo en sabre individual.
Cándido Gándara González
Cándido Gándara González, nado en Sandiás e finado o 10 de agosto de 1936 nas Maus (Vilar de Barrio), foi un político galego.
Michel Houellebecq
dereita|miniatura|Michel Houellebecq, en Varsovia, xuño de 2008. dereita|miniatura|Michel Houellebecq (2008).
Michel Thomas Houellebecq, nado en Saint Pierre (Departamento de Reunión) o 26 de febreiro de 1955, é un escritor contemporáneo francés. As súas novelas Les Particules élémentaires e Plateforme son verdadeiras insignias da nova narrativa francesa de finais do século XX e comezos do XXI. Tanto unha coma a outra valéronlle fama de provocador pero tamén a aclamación literaria internacional.
Traxectoria
O seu pai, guía de alta montaña con varios outros empregos pouco remunerados, e a súa nai, médica anestesista e muller dinámica e de conviccións, resultan pais atípicos, pois aparentemente desentendéronse del desde case un meniño. Con moi poucos anos trasládano a Alxer, onde vivirá coa súa avoa materna ata cumprir os cinco. Repatriado a Francia, é a súa avoa paterna Henriette, comunista, a que se fará cargo del. Dela adoptará o seu apelido como pseudónimo.
Vive en Dicy dans l'Yonne e despois en Crécy-la-Chapelle (no Departamento do Sena e Marne). Internado no liceo Henri Moissan de Meaux, descobre a Lovecraft con 16 anos. En 1975 matricúlase no Institut National Agronomique Paris-Grignon, de onde sae diplomado en 1978 cunha especialización en "Posta en valor do medio natural e ecoloxía". A súa avoa morre ese mesmo ano. En 1980 casa cunha irmá dun amigo e recibe o diploma de enxeñeiro agrónomo. Será alumno da École Nationale Supérieure Louis Lumière, na sección de cinematografía, de onde sairá diplomado en 1981. Este mesmo ano nace o seu fillo Étienne. O divorcio e unha depresión profunda condúceno a unha estancia nun psiquiátrico.
En 1985 encóntrase e simpatiza con Michel Bulteau, director da Nouvelle Revue de París, quen o inicia en autores raros coma o Barón Corvo, en quen Houellebecq recoñece hoxe un dos seus escritores fetiche. En 1991 publica a biografía de Howard P. Lovecraft, Contra o mundo, contra a vida (Contre le monde, contre la vie) e comeza a traballar na Asemblea Nacional Francesa como técnico informático. Este mesmo ano aparece Seguir vivo, ("Rester vivant") e ó seguinte a primeira recolla dos seus poemas A persecución da felicidade ("La poursuite du bonheur"), que pasan desapercibidos. Os seus temas anticipan o que será tratado nas súas novelas: a soidade existencial, a denuncia do liberalismo, o amor e a intimidade dos individuos.
En 1998 casou con Marie-Pierre Gauthier, a quen coñecera en 1992. Ademais de vivir en Francia, Michel Houellebecq, residiu en Irlanda, no condado de Cork, e en España, en Lanzarote (Illas Canarias) e no parque natural de Cabo de Gata (provincia de Almería), onde escribiu a súa última novela A posibilidade dunha illa (2005).
Obra
A súa primeira novela, Extension du domaine de la lutte, publicouna Maurice Nadeau en 1994 despois de que fora rexeitada por varios editores. Nela Houellebecq fócase na miseria afectiva do home contemporáneo. Sen publicidade, o libro promociónase boca a boca. Será adaptada ó cine en Francia por Philippe Harel en 1999 e á televisión dinamarquesa por Jens Albinus en 2002.
Les Particules élémentaires, a súa novela seguinte, provoca unha ampla cobertura nos medios debido á expulsión do autor da revista literaria de tendencia esquerdista Perpendiculaire á que pertencía acusado de ideas "douteuses" ('dubidosas, erróneas, pouco ortodoxas'). A réplica do autor en Le monde daralle ampla publicidade.
Les Particules élémentaires obterán o Premio Novembre dun xurado no que está presente o mesmo Philippe Sollers, a quen ataca na novela. A tradución ó inglés baixo o título de Atomised de Frank Wynne foi merecedora do Premio IMPAC 2002.
Houellebecq sempre concedeu un lugar importante á súa obra ensaística. Interveu en Les Inrockuptibles, Perpendiculaire, L'Atelier du Roman así como na prensa internacional.
En 2004, Houellebecq foi transferido da súa antiga editora, Flammarion, para Éditions Fayard, do puxante grupo Lagardère, que lle asegurou para a súa última novela, A posibilidade dunha illa (La Possibilité d'une île) un lanzamento pouco habitual en Francia, país onde ocupou unha gran parte das páxinas culturais dos medios no verán do 2005.
Aínda que se daba por descontado que Houellebecq levaría o Premio Goncourt 2005 por A posibilidade dunha illa, o premio recaeu en Trois jours chez ma mere, a quinta novela do belga François Weyergans (Bruxelas, 1941). Houellebecq non tivo reparos en afirmar que a súa era a mellor novela da temporada literaria francesa.
Crítica literaria e estilística
Os personaxes das novelas de Houellebecq levan unha vida gris, non teñen un atractivo nin un encanto especial, non teñen traballos divertidos, pero son mirados polo autor sen maldade e con tenrura. Son "personaxes de clase media, escépticos e desencantados, perdidos nun mundo que idolatra o sexo e que fixo un obxecto de consumo de toda a súa ideoloxía" (Cristina Fanjul).
Extension du domaine de la lutte é unha novela sobre o individuo contemporáneo imbuída de filosofía existencialista schopenhaueriana. A seguinte, Les Particules élémentaires, unha novela de "depresiva lucidez" sobre dous medioirmáns, converteuse nun clásico nihilista que The New York Times cualificou de "unha lectura fondamente repugnante".
Plateforme, a terceira, é a crónica da desesperanza dos nosos días: a imposibilidade do paraíso nunha carreira cara a ningures. Foi publicada antes do atentado ás Torres Xemelgas.
A imposibilidade dunha illa, a última ata o momento, narra a mutación dos seres humanos a través da historia agónica de Daniel, iniciador dunha nova saga de neohumanos, e de dous dos seus descendentes clónicos, que só deixan entrever unha visión desolada e docemente apática do porvir.
A ficción de Houellebecq, vitalista pero impregnada de pesimismo elexíaco, reflicte á vez unha aguda e despiedada observación da realidade e o fracaso e nihilismo a que son abocados os seus personaxes. Realistamente gráfico, oportunistamente fantástico nos seus desenlaces, lúcido e cáustico no estilo, Houellebecq relátanos con desdén e crueza a cara escura que nos legou o século XX: a vida dominada polo consumismo, o declinio dos primitivos valores cristiáns na sociedade occidental, a ausencia de perspectivas de futuro da man de calquera outra relixión ou filosofía moderna, e a incapacidade do home moderno, só e abandonado á súa sorte, para facer fronte ós retos dun medio cada vez máis alienante e insufrible.
Influencias e similitudes estilísticas
O seu estilo foi considerado por distintos críticos próximo ó de Un feliz mundo novo de Aldous Huxley, American Psycho de Bret Easton Ellis, Kurt Vonnegut, Maryse Choisy, Douglas Coupland ou James Graham Ballard.
Controversias
A raíz da súa terceira novela e de posteriores declaracións ós medios, Houellebecq foi acusado de misantropía, misoxinia e islamofobia. Axuizado por inxurias á relixión e incitación ó odio racial por diversas asociacións musulmás e pola Liga Francesa polos Dereitos Humanos foi absolto sen cargos ó estimar o tribunal que o xulgou que non existían razóns para seren tomadas por «racismo antimusulmán» como pretendía a acusación e que a crítica ás relixións era un dereito nun estado laico. Adorado por incondicionais e vilipendiado como pornógrafo, misóxino e racista polos seus opoñentes, Houllebecq segue a ser o autor máis polémico e controvertido da última década.
Premios
En 1998, recibiu o "Prix Novembre" por Les Particules Elémentaires e o "Grand Prix National des Lettres" polo conxunto da súa obra. As partículas elementais, traducidas ó inglés como Atomised por Frank Wynne, valéronlle o "International IMPAC Dublin Literary Award" en 2002. Deste libro, que o consagrou como escritor, vendéronse 250.000 exemplares nos tres primeiros meses. As recentes vendas dos dereitos cinematográficos das súas novelas tornárono millonario. En marzo de 2004 recibiu en Murcia o Premio Schopenhauer.
Nas entrevistas que concede continúa declarándose indiferente ós premios e honores que recibiu mais non tivo reparos para manifestar o seu desdén con relación á decisión dos membros do Premio Goncourt 2005. En novembro do 2005 foi galardoado en León co Premio Leteo. A posibilidade dunha illa foi unha das cinco novelas finalistas do Premio de Novela Europea do Casino de Santiago de Compostela. Esta mesma novela obtivo o Prix Interallié 2005.
Listaxe de obras
As súas obras están traducidas a máis de 36 linguas.
Monte Redondo, Padrenda
San Xoán de Monte Redondo é unha parroquia do concello de Padrenda na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 142 habitantes, deles 71 eran homes e 71 eran mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Fachada igrexa parroquial.
1481
Outros
Historia ano a ano
Cándido Fernández García
Cándido Fernández García, finado o 10 de agosto de 1936 nas Maus (Vilar de Barrio), foi un político galego.
Gran Premio de Australia de 2011
O Gran Premio de Australia de 2011 (oficialmente Gran Premio de Australia de Fórmula 1 Qantas de 2011) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 27 de marzo de 2011 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Será a carreira 76 na historia combinada do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928. Orixinalmente planeada como a segunda carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011, converteuse na apertura da tempada coa cancelación do Gran Premio de Bahrein polos disturbios civís no país.
Cándido Fernández García
Traxectoria
Militante socialista. Foi concelleiro e tenente alcalde do Concello de Xinzo de Limia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o 9 de agosto a Garda Civil e seis falanxistas presentáronse no seu domicilio en Baronzás ás doce da noite; milicianos armados sacárono á forza e levárono detido ao cuartel da Falanxe de Xinzo. Apareceu asasinado con Cándido Gándara González nas primeiras horas do 10 de agosto de 1936, detrás do muro dunha leira, no km. 4,9 da estrada de Vilar de Barrio ao Santuario dos Milagres, en termos das Maus (Vilar de Barrio).
Gran Premio de Australia de 2011
Post carreira
Durante a inspección posterior á carreira nos Sauber de Kobayashi e Pérez constatouse que non cumprían coas normativas deportivas, debido a unha infracción técnica no elemento superior do alerón traseiro, polo que se descualificaron aos dous da clasificación.
Suzanne Collins
Suzanne Marie Collins, nada en Hartford, Connecticut o 10 de agosto de 1962, é unha guionista e escritora estadounidense. É coñecida por ser a autora da serie de The New York Times titulada The Underland Chronicles, e da triloxía The Hunger Games (composta polos libros The Hunger Games, Catching Fire e Mockingjay).
Benito Vigo Munilla
Benito Vigo Munilla, nado en Sisán (Ribadumia) en 1875, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Cándido Vigo e Balbina Munilla, en 1898 establécese na Estrada como perito agrícola. Presidiu o Gimnasio entre 1917 e 1918. Foi nomeado fiscal suplente do Xulgado municipal para o cuadrienio 1921-24 e outra vez en 1930. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde da Estrada o 4 de febreiro de 1924 e permaneceu no posto ata finais de marzo de 1930. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro e primeiro tenente de alcalde da Estrada en decembro de 1937.
Vida persoal
Casou en 1901 con María Girbau Chundurreta, e foi pai de Manuela, Balbina e Cándido Vigo Girbau.
As Calles, Olas, Mesía
As Calles é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Pináceas
As pináceas (nome científico Pinaceae), son unha familia de coníferas da orde Pinales. Posúen canles de resina na madeira e nas follas, as súas follas son lineais ou como agullas en xeral, monoicos, os conos con complexos dispostos en espiral e aplanados e como brácteas, as brácteas libres da escama, dous óvulos invertidos, e sementes cunha á longa terminal.
En Galiza so existen un par de especies de toda a familia que se poden considerar silvestres ou asilvestradas, como o piñeiro bravo e o silvestre.
Descrición
Árbores (ocasionalmente arbustos), moitas veces que emiten cheiros fortes da casca ou as follas, con canles de resina presentes na madeira e nas follas. Pólas verticiladas ou opostas (raramente alternadas). Follas simples, lineais ou como agullas (raramente delgadamete aovadas), dispostas en espiral pero moitas veces semellando dísticas por torcedura da base da folla levando a maioría das follas a aparecer nun plano, agrupadas ou en fascículos en grupos de 2 a 5 en Pinus, sésiles ou con pecíolo curto, en pólas longas ou densamente agrupadas en curtas pólas, persistentes (deciduas en Larix e Pseudolarix). Monoicos. Estróbilos de microsporanxios con microsporofilos dispostos en espiral, bilateralmente simétricos, microsporanxios 2 na superficie abaxial do microsporofilo, grans de pole con 2 "sacca" (ausentes en Larix, Pseudotsuga e todas as especies de Tsuga menos 2). Conos con complexos dispostos en espiral, aplanados e como brácteas, escamas persistentes (deciduas en Abies, Cedrus, e Pseudolarix), brácteas libres da escama, desde máis longas que a escama até moito máis curtas ca esta, madurecendo en 2 (raramente 3) anos, 2 óvulos, invertidos (o micrópilo dirixido cara ao eixo do cono), na superficie adaxial da escama do cono, non agrupados. Sementes cunha á terminal longa derivada do tecido da escama do cono (á reducida ou ausente nalgunhas especies de Pinus), embrión dereito, cotiledóns de 2 a 18.
Ecoloxía
Pinaceae está case enteiramente distribuído no Hemisferio Norte. Tres ou catro xéneros medran só no leste de Asia, Cedrus está confinado ao norte de África, Oriente Medio, Chipre, e o Himalaia. Os restantes xéneros todos no Hemisferio Norte.
De climas temperado cálidos ao límite do crecemento das árbores no Círculo Ártico, de solos permanentemente saturados de auga a ben drenados, e dende o nivel do mar a hábitats alpinos até 4800 m de altura no leste do Tíbet.
As sementes dos piñeiros son compoñentes primarias da dieta de moitos paxaros, esquíos e outros roedores. Membros da familia fornecen acubillo para moitas especies bravas e son importantes na protección da liña divisoria de augas.
Especies dos tres xéneros máis grandes (Abies, Picea, Pinus) son a compoñente primaria de moitas forestas en rexións frescas e frías do Hemisferio Norte. Pinus moitas veces domina os bosques mantidos polo lume en climas máis temperados, como o suroeste dos Estados Unidos.
Malia non superaren a Cupressaceae en tamaño, a familia ten algunhas árbores moi grandes. O abeto de Douglas (Pseudotsuga menziesii) medra até os 80 m de altura.
Filoxenia
Numerosos caracteres (a inversión do óvulo, a á da semente prominente terminal, o padrón de proembrioxenia, o tipo de proteínas dos elementos do tubo do floema, e a ausencia de biflavonoides) establecen a monofilia de Pinaceae. A familia non está filoxeneticamente achegada a ningún outro grupo de coníferas viventes e probabelmente é o grupo irmán do resto das coníferas.
Datos moi congruentes estruturais e inmunolóxicos das proteínas da semente dividen Pinaceae en dúas subfamilias, Abietoideae e Pinoideae. Abietoideae inclúe a Abies, Cedrus, Keteleeria, Pseudolarix e Tsuga, mentres que Pinoideae inclúe a Cathaya, Larix, Picea, Pinus e Pseudotsuga. A análise filoxenética de 3 xenes (matK do cloroplasto, nad5 da mitocondria, e 4CL do núcleo) está de acordo con esta partición fundamental da familia agás en que Cedrus é irmán do resto da familia. Pinoideae está sostida por moitas sinapomorfías (ausencia de canles de resina no tegumento da semente, ausencia da base adelgazada, pedicilada das escamas dos conos, e presenza de dúas canles de resina no cilindro vascular da raíz principal cando é novo) e contén dous clados, Pseudotsuga e Larix, por unha banda, e Cathaya, Picea e Pinus polo outro. Abietoideae na súa filoxenia molecular ten dous sets de clados irmáns, Abies con Keteleeria e Pseudolarix con Tsuga.
O xénero monotípico Nothotsuga está moi relacionado de preto con Tsuga e Judd et al. (2007) consideran que é mellor tratalo coma unha especie de Tsuga.
Taxonomía
11 xéneros, cunhas 220 especies. Os xéneros máis representados son Pinus (piñeiros, 110 especies), Abies (abetos, 40 especies), Picea (piceas, 40 especies), Larix (lárices, 10 especies), Tsuga (tsugas, 10 especies), e Pseudotsuga (abetos de Douglas, unhas 5 especies).
A clasificación, segundo Christenhusz et al. 2011, que tamén fornece unha secuencia lineal das ximnospermas até xénero:
Importancia económica
Pinaceae é probabelmente a fonte principal de maderia do mundo. A madeira de Pinus, Pseudotsuga, Picea, Tsuga, Larix, Abies e Cedrus é usada extensivamente para construción, polpa para produción de papel, postes de valados, postes de teléfono, mobles, para tapizar o interior das casas, artefactos de madeira, e outros numerosos propósitos. Cedros, piñeiros e Pseudotsuga, en particular, teñen reputación como madeira de construción de calidade. A madeira de Picea hai moito que é preferida para a parte sonora dos instrumentos de corda, como violines. Piñeiros, piceas, Tsuga, cedros, Pseudotsuga e Abies son moi usados como ornamentais, e centos de cultivares desenvolvéronse en moitas especies destes xéneros. As "noces" dos piñeiros (as sementes máis ou menos aladas dos piñóns do suroeste de América do Norte) foron importantes na dieta dos norteamericanos nativos. Estas sementes, e aquelas dalgúns grupos de piñeiros do Vello Mundo, son agora comida de gourmet. Extráese colofonia ("rosin") e augarrás de varias especies de piñeiros.
1981
Outros
Historia ano a ano
Alxén, Salvaterra de Miño
Xentilicio
O seu xentilicio é alxenino.
Situación
Localízase na parte norte do concello, a medio camiño entre Salvaterra e Salceda de Caselas. Alxén atópase a 32 minutos do centro de Vigo, a 26 minutos do aeroporto de Peinador, e a 10 minutos do porto seco de Oleiros. Debido a esta situación estas terras son atractivas para usos residenciais.
A parroquia de Alxén está atravesada polo río Tea, o principal afluente do río Miño no seu curso baixo. No Cordeiro hai unha praia fluvial que ten zonas de sombra con mesas e asadeiros. Tamén no Cordeiro emprázase o campo de slálom de piragüismo do concello de Salvaterra.
Outras paraxes de importancia poden ser os penedos das Catro Cruces; o penedo da Beiró ou un dos piñeiros de maior tamaño de todo o territorio galego.
Historia
No século XVII Alxén anexou a parroquia de Santiago de Grixó.
Patrimonio
Arquitectonicamente resaltan a igrexa, de estilo gótico, ou a capela de Santiago Apóstolo situada no barrio do Ceo. No barrio de Grixó encóntrase un pazo típico galego do século XIX. Na actualidade este pazo e as viñas do seu redor conforman as adegas de viño Lusco do Miño.
Infraestruturas
En canto as infraestruturas culturais e deportivas, Alxén ten dous colexios: un de educación infantil: Vesada, como o barrio no que se sitúa; e o outro de educación primaria: o CEP Carlos Casares.
Festas
O 26 de xuño é a data da celebración da festa na honra do patrón da aldea, San Paio. A segunda fin de semana de agosto teñen lugar as festas de máis importancia e duración na honra da Virxe das Dores.
Forzas produtivas
Forzas produtivas ou forzas de produción (en alemán, Produktivkräfte) é un concepto central no marxismo e no materialismo histórico.
Subvertendo a concepción tradicional da historia, que situaba en primeiro plano as fazañas dos personaxes ilustres, o marxismo fai fincapé na vida material das sociedades. Para Marx, o primeiro feito histórico é a produción polos grupos humanos da súa propia existencia social. Para producir os bens necesarios para a súa subsistencia, os homes empregan certo número de medios materiais. Eses medios de produción son primeiro, elementos que se dan na natureza: terra, bosque, mar etc. Outros permiten transformar mediante o traballo materiais brutos en artigos de consumo.
A eses elementos asigna o marxismo o nome de forzas produtivas. Tales son as ferramentas e todas as forzas motrices utilizadas polo home (aire, auga, electricidade, enerxía atómica etcétera). Pero hai que incluír tamén entre as forzas produtivas todos os procedementos laborais, o agrupamento dos obreiros en fábricas ou talleres e logo en complexos industriais, a división do traballo e a súa racionalización etc. A ciencia intervén na formación das forzas produtivas.
Dentro da concepción marxista, as forzas produtivas están necesariamente en conexión cun tipo determinado de relacións entre os homes na produción e ata cun conxunto da formación social. Para Engels, o escasísimo desenvolvemento das forzas produtivas nas sociedades primitivas tiña por consecuencia a falta absoluta de propiedade privada de medios de produción e a inexistencia de clases antagónicas. Ese tipo de sociedade coñecería un modo de produción que Engels denomina comunismo primitivo. No entanto, as forzas produtivas non sofren unha evolución independente. Esta pode verse obstaculizada ou favorecida polo sistema das relacións de produción e polas superestruturas políticas e ideolóxicas.
Марксистская политическая экономия
Próstata
miniatura|225px|Esquema da próstata e a súa localización. A próstata (do grego προστάτης - prostates, literalmente "o que está primeiro", "protector", "gardián") é un órgano glandular do aparato xenitourinario, exclusivo dos homes, con forma de castaña, localizada enfronte do recto, debaixo e á saída da vexiga urinaria. Contén células que producen parte do líquido seminal que protexe e nutre os espermatozoides contidos no seme.
O día 15 de setembro celébrase o Día Europeo da Saúde Prostática. Con esta celebración preténdese visibilizar unha enfermidade que afecta, na súa forma benigna (hiperplasia benigna de próstata) ó 50% dos varóns de máis de 50 anos ata o 88% dos varóns de máis de 90 anos. A forma maligna, o cáncer de próstata, representa o 22% dos cánceres nos pacientes varóns e, aínda ten unha taxa de curación do 90% cando se realiza un diagnóstico precoz, é a terceira causa de mortalidade masculina por cáncer.
Funcións
A glándula prostática achega:
As hormonas masculinas estimulan a glándula prostática desde o desenvolvemento do feto. A próstata continúa o seu crecemento ata a xuventude. A partir dos corenta ou cincuenta anos comeza a hipertrofiarse, sendo o único órgano en medrar nestas idades.
Exame
A próstata é palpada polo médico na exploración física mediante tacto rectal. As probas de imaxe que visualizan a próstata son a ecografía transrectal, a tomografía axial computerizada e a resonancia magnética nuclear, principalmente.
Drenaxe linfática
A drenaxe linfática da próstata realízase a través de vasos linfáticos que drenan na superficie exterior da próstata formando a rede periprostática, que drena tanto nos ganglios da cadea ilíaca externa, como en ganglios sacros e ganglios hipogástricos.
Zonas da próstata
Na próstata pódense distinguir varias zonas, pero as máis importantes ecograficamente son:
Toma de Lisboa
O asedio de Lisboa, tamén coñecido como toma de Lisboa, tivo lugar entre o 1 de xullo e o 25 de outubro de 1147, saldándose coa toma da cidade polos cristiáns portugueses e os seus aliados, cruzados procedentes de varios países europeos, que lla arrebataron aos musulmáns, momento clave no proceso da Reconquista e un dos poucos éxitos da Segunda Cruzada, e que contribuíu a afianzar á incipiente monarquía portuguesa.
Próstata
Enfermidades máis frecuentes
As enfermidades máis frecuentes da próstata son:
Resposta Sexual Masculina
Durante o orgasmo, o esperma é transmitido desde os condutos deferentes á uretra, a través dos condutos exaculadores que entran na próstata. A próstata é con frecuencia chamada "o Punto G masculino". Algúns homes son capaces de alcanzar un orgasmo unicamente a través da estimulación da próstata, xa sexa unha masaxe prostática ou relacións sexuais anais. As sensacións da estimulación prostática son a miúdo similares ás descritas por mulleres acerca da estimulación do Punto G.
Toma de Lisboa
A caída de Edesa en 1144 animou ao papa Euxenio III a convocar unha nova cruzada para 1145 e 1146. O Papa tamén autorizou unha cruzada para a península Ibérica, aínda que esta fose unha guerra de desgaste con xa varios séculos, desde a derrota dos mouros en Covadonga, no 718. Xa nos primeiros meses da Primeira Cruzada, en 1095, o Papa Urbano II pedira aos cruzados ibéricos (futuros portugueses, casteláns, leoneses, aragoneses etc.) que permaneceran na súa terra, xá que a súa propia guerra consideránase tan importante para a cristiandade como a dos cruzados na procura da conquista de Xerusalén. Euxenio reiterou a decisión, autorizando a Marselha, Pisa, Xénova e outras grandes cidades mediterráneas a participar na guerra da Reconquista.
O 19 de maio de 1147 parten, de Dartmouth (Inglaterra), os primeiros continxentes de flamengos, normandos, ingleses, escoceses e algúns cruzados xermanos. Segundo Odo de Deuil, a frota estaba constituída por 164 navios, cifra que probabelmente foi aumentado progresivamente até a chegada a Portugal. Durante esta parte da cruzada, os cruzados non estaban baixo o mando de nigún príncipe ou rei; Inglaterra estaba en pleno período de anarquía. A frota estaba dirixida por Arnold III de Aerschot (sobriño de Godofredo de Lovaina), Christian de Ghistelles, Henry Glanville (condestábel de Suffolk), Simon de Dover, Andrew de Londres e Saher de Archelle.
O mal tempo obrigou aos buques a deterse na costa portuguesa o 16 de xuño, concretamente ao norte do Porto. Alí foron convencidos polo bispo do Porto, Pedro II Pitões, para que tomaran parte na Reconquista. Despois da conquista de Santarém (1147), sabendo da dispoñibilidade dos cruzados para axudar, as forzas de Afonso Henriques proseguiran para o sur, camiño de Lisboa. Acordouse compensar aos cruzados permitíndolles o saqueo da cidade de mercadorías e diñeiro, previsto nun principio para o intercambio de presos.
As forzas portuguesas avanzaban por terra, e as dos cruzados por mar, penetrando na foz do río Texo; en xuño dese mesmo ano, ambas as forzas estaban reunidas, librándose as primeiras escaramuzas nos arrabaldes ao oeste do outeiro sobre a cal se erguia a cidade de entón (hoxe, a chamada Baixa). Despois de violentos combates, tanto nese arrabalde como no leste, os musulmáns foron dominados polos cristáns, impoñéndose desta forma o cerco á opulenta cidade mercantil.
O asedio comezou o 1 de xullo. Tras catro meses, os gobernantes mouros acordaron a entrega da cidade o 25 de outubro, debido á situación de fame que existía entre a poboación. A maioría dos cruzados asentáronse na cidade acabada de tomar, aínda que algúns deles embarcaron cara á Terra Santa.
Lisboa converteríase na capital do Reino de Portugal algo máis dun século máis tarde, en 1255.
Arantei, Salvaterra de Miño
San Pedro de Arantei é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 439 habitantes (223 homes e 216 mulleres),distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 460 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 430 habitantes, sendo 215 homes e 215 mulleres.
Pertence ó arciprestado de Entenza.
No mes de xullo celébrase desde 1998 un festival folclórico con grupos internacionais na área recreativa do Manteiro.
Historia
A parroquia chamouse Retorta até a metade do século XVII por estar a igrexa parroquial nunha retorta do río Miño. No ano 1647 comezouse a construción do novo templo no lugar alto denominado Arantei, do cal tomou o nome, e foi inaugurado o 17 de novembro de 1652.
Gran Premio de Francia de 1992
O Gran Premio de Francia de 1992 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 5 de xullo de 1992. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de, o 70º Gran Premio de Francia, ou o 78º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas.
Carreira
O bloqueo do camión por unha folga de camioneiros en Francia provocou que o equipo Andrea Moda Formula non participara nesta carreira. Todos os outros equipos tamén se viron afectados, pero todos lograron chegar ao circuíto e competir na carreira.
Os dous Williams clasificáronse por diante dos McLaren con Nigel Mansell na pole position diante do seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese, Ayrton Senna, Gerhard Berger, Michael Schumacher e o francés Jean Alesi. Ao principio, Patrese pasou a Mansell, mentres que Berger adiantouse a Senna e Martin Brundle puido adiantar a Alesi. Na forquita de Adelaide, Schumacher intentou pasar a Senna, pero no seu lugar golpeouno, provocando a abandono de Senna e forzándose a se mesmo a entrar en boxes. Mentres tanto, Patrese e Mansell estaban un á beira do outro, pero Patrese mantivo a vantaxe. Patrese lideraba diante de Mansell, Berger, Brundle, Alesi e Häkkinen.
Nada cambiou ata a volta 11 cando fallou o motor de Berger. Pouco despois comezou a chover tan intensamente que a carreira detívose. Logo dun tempo, a choiva diminuíu e volveu a formarse a grella. A carreira decidiríase coa suma dos tempos de ambas partes da carreira. Patrese tomou a dianteira de novo con Alesi adiantándose a Mika Häkkinen no Lotus. Mansell intentou pasar ao seu compañeiro de equipo novamente, pero Patrese defendeuse e unha vez máis e mantivo a vantaxe. Máis atrás, Schumacher intentouno novamente, golpeando a Stefano Modena no Jordan, abandonando a carreira coa suspensión dianteira rota. Patrese lideraba diante de Mansell, Brundle, Alesi, Häkkinen e Comas. Patrese fixo un xesto a Mansell para que o pasase e Mansell adiantouno. Cando Patrese foi interrogada logo da carreira sobre se existían ordes de equipo no equipo Williams, negouse a comentalo.
Comezou a chover de novo e todos entraron en boxes con Alesi cambiando demasiado tarde e caendo ao sexto posto. O seu motor fallou na volta 61. Mansell gañou con Patrese facendo un novo 1-2 para Williams por diante de Brundle, Häkkinen, Comas e Herbert. Este foi o primeiro podio de Brundle: fora descualificado do seu podio no Gran Premio de Detroit de 1984.
Así, na metade da tempada, Mansell lideraba o campionato con 66 puntos en comparación cos 34 de Patrese. Schumacher era terceiro con 26, Senna cuarto con 18, Berger era quinto con 18, Alesi sexto con 11, Brundle era sétimo con 9 e Alboreto oitavo con 5. No campionato de construtores, Williams tiña 100 puntos e estaba moi por diante, McLaren estaba segundo con 36, Benetton terceiro con 35 e Ferrari era cuarto con 13.
Padrenda, Padrenda
San Cibrán de Padrenda é unha parroquia do concello de Padrenda na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2012 tiña 612 habitantes, deles 313 eran mulleres e 299 eran homes, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 696 habitantes.
Que nos quiten lo bailao
Que nos quiten lo bailao foi o sexto e último álbum que gravou a banda de rock madrileña Canallas.
A Carballa, Olas, Mesía
A Carballa é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Que nos quiten lo bailao
Foi publicado pola discográfica Grabaciones el Coyote no 2003 e trátase dun directo no que o grupo repasa a súa traxectoria xusto antes de disolverse definitivamente. Contaron coas colaboracións de Buho de Los Reconoces, de Sergio de Grass e de Gerardo de Vantroi.
Lingua adhola
O adhola é unha lingua nilo-sahariana do grupo Luo falada polos Jopadhola en Uganda.
Distribución xeográfica
Falada no distrito de Tororo, no leste de Uganda.
Escrita
Existen publicacións periódicas e emisoras de radio en adhola. En 2003 traduciuse o Novo Testamento.
Historia
Os Jopadhola chegaron ao seu actual territorio a mediados do século XVI, dende o actual Sudán do Sur.
Ülkerspor
O Ülker Gençlik ve Spor Kulübü, popularmente coñecido como Ülkerspor ou Ülker, foi un club profesional de baloncesto turco con sede na cidade de Istambul. O club competiu na Türkiye Basketbol Ligi, a máxima categoría do baloncesto turco, até a súa fusión co Fenerbahçe. O equipo xogaba os seus partidos como local no Abdi İpekçi Arena.
Juan Guzmán
Juan Salvador Guzmán Tapia, nado en San Salvador (O Salvador) o 22 de abril de 1939 e finado o 22 de xaneiro de 2021, é un xuíz chileno, coñecido pola instrución de causas contra os militares chilenos implicados en torturas e asasinatos durante a ditadura de Augusto Pinochet.
Vida
Fillo do poeta e diplomático Juan Guzmán Cruchaga e de Raquel Tapia, pasou a súa infancia en Colombia (1941-43), Venezuela (1948) e Estados Unidos (1943-48 e 1949-51). En 1951 volveu a Chile e dous anos máis tarde trasladouse a Arxentina.
Regresou ao seu país, onde estudou no Saint George's College e onde se licenciou en Dereito na Universidade Católica de Chile en 1965. En 1967 obtivo unha bolsa para estudar Filosofía do Dereito en París (Francia). En 1968 coñeceu a Inés Watine, filla dun membro da Resistencia durante a segunda guerra mundial, con quen casou en 1970 e tivo dúas fillas.
En marzo dese ano partiu aos Estados Unidos para traballar como conselleiro financeiro nun banco de San Francisco e o 30 de agosto retornou a Chile para traballar como xuíz en Panguipulli. Opositor de Allende, apoiou ao principio o golpe de estado do 11 de setembro de 1973 encabezado polo xeneral Augusto Pinochet.
A persecución dos crimes da ditadura
Ao ano seguinte foi nomeado xuíz en Santiago de Chile, onde descubriu os crimes da ditadura de Pinochet. En 1983 foi trasladado á Corte de Apelacións de Talca, da que foi presidente en 1986. En 1989 foi designado para a Corte de Apelacións de Santiago, onde foi membro da Corte Marcial ata o retorno da democracia (1990).
En 1998 investigou varias querelas contra Pinochet por homicidio no contexto da «operación Caravana da morte» (setembro de 1973). O 16 de outubro dese mesmo ano, Pinochet foi detido en Londres (Inglaterra), logo da causa seguida polo xuíz español Baltasar Garzón. Entre 1999 e 2004 dirixiu numerosas exhumacións de restos de «detidos desaparecidos», a raíz dos que ideou o delito de «secuestro permanente». En 2000 logrou o desaforo de Pinochet (na súa calidade de senador vitalicio) no marco de 19 delitos de secuestro permanente, aos que se lles sumaron outros 57 casos de homicidio e foi procesado. Con todo, tempo despois a Corte de Apelacións deixou sen efecto o procesamento ao acoller un recurso de amparo da defensa. En 2001 abriuse un novo proceso contra Pinochet, que foi sobresido definitivamente por motivos de saúde (fallo confirmado en 2002).
Obras
Guzmán retirouse en 2005 e publicou as súas memorias en francés ''Au bord du monde. Les Mémoires du juge de Pinochet''. Actualmente é o decano da Facultade de Ciencias Xurídicas e Sociais da Universidade Central de Chile. Outras obras súas son La sentencia e Ética profesional del abogado.
Recibiu os premios Jordi Xifra (Universidade de Xirona) e Oscar Romero (Dayton University).
MTV
miniatura|Festival de Música en Galicia patrocinado por MTV España Music Television, máis coñecida polo seu acrónimo MTV, é unha cadea estadounidense de televisión orixinalmente establecida no ano 1981 por Warner-Amex Satellite Entertainment, pasando posteriormente a formar parte de Viacom no ano 1985.
MTV cambiou moito desde os seus primeiros días de programación. Na actualidade conta con máis de 71 600 000 suscriptores en Estados Unidos e chega a 301,2 millóns de suscriptores en 82 países, ten 9.105 afiliadas e emite as 24 horas do día.
A cadea organiza varias entregas de premios musicais, coma os MTV Vídeo Music Awards e os MTV Europe Music Awards.
Panzer 38(t)
O Panzerkampfwagen 38(t) foi orixinalmente un deseño carro de combate checo de antes da segunda guerra mundial. Despois de que Checoslovaquia fose conquistada por Alemaña, foi adoptado polo exército alemán, participando nas invasións Polonia, Francia e Rusia. A súa produción rematou en 1942, cando o seu armamento demostrou ser pouco axeitado. En total fabricáronse máis de 1.400 unidades. O chasis continuou sendo producido para os cazacarros Marder III (1942-1944) e o Hetzer (1944-1945), para canóns de asalto sen torreta, canóns antitanque e canóns antiaéreos.
Tribunal Supremo de Israel
O Tribunal Supremo de Israel é a máxima institución xudicial do Estado de Israel. A Lei Básica: o poder xudicia l (1984) regula as súas competencias, composición e funcionamento. A súa sede está en Xerusalén.
Características
O Tribunal Supremo está á cabeza do sistema xudicial do Estado de Israel e ten unha dupla función. Dunha parte é a máxima instancia de apelación en material civil e penal e doutra encárgase da revisión xudicial das medidas do goberno.
Os fallos do Tribunal Supremo son de obrigado cumprimento no país agás para ela mesma, seguindo o principio de stare decisis. As súas decisións gañan notoriedade internacional cando se pronuncian sobre cuestións derivadas do conflito árabe-israelí, os dereitos dos árabes de Israel ou a corrupción no goberno.
O número de xuíces determínao a Knesset, actualmente está fixado en 15. Os seus membros son designados polo Presidente do Estado de Israel seguindo o consello dunha comisión especial composta por xuíces do Tribunal Supremo, do Colexio de Avogados e personalidades públicas. Os xuíces son cargos vitalicios pero cesan ao cumprir os 70 anos de idade, aquel que leve máis tempo servindo no Tribunal é o presidente.
Rafail Korsak
Rafail Mykola Korsak (en Рафаїл Микола Корсак; en Rafał Mikołaj Korsak; en Рафаіл Мікалай Корсак), nado arredor de 1599 preto de Navahrudak (Gran Ducado de Lituania, hoxe Belarús) e finado o 28 de agosto de 1640, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia dende 1637 até a súa morte.
Traxectoria
Korsak naceu preto de Navahrudak nunha familia nobre calvinista. Estudou cos xesuítas en Niasviž e en Vilnius, e posteriormente no colexio pontificio de Braniewo e novamente cos xesuítas en Praga. Xunto a eles, converteuse ao catolicismo, entrando na Igrexa católica latina, e posteriormente, co apoio do metropolita Yosyf Rutskyi, pasou á Igrexa grecocatólica. En 1620 ingresou na Orde de San Basilio Magno, tomando o nome relixioso de "Rafail" e facendo o noviciado no mosteiro de Byten. Entre decembro de 1621 e novembro de 1624 estudou no Pontificio Colexio Grego de Roma, e posteriormente foi elixido para servir como bispo no seu país.
En 1625 Korsak pasou a ser arquimandrita do mosteiro da Santa Trindade de Vilnius, e en 1626 protoarquimandrita da orde basiliana (cargo no que permaneceu até 1636) e en setembro do mesmo ano foi consagrado bispo coadxutor do metropolita Rutskyi con dereito de sucesión, sendo confirmado pola Santa Sé o 9 de marzo de 1631 malia as dúbidas iniciais do rei por mor da súa idade. En 1632 foi nomeado bispo de Pinsk.
José Cornide Saavedra
José Andrés Cornide de Folgueira y Saavedra, señor de Cebreiro, de Madiz e de Saa, nado na Coruña o 25 de abril de 1734 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1803, foi un xeógrafo, naturalista e humanista galego, membro sobranceiro do movemento ilustrado.
Traxectoria
miniatura|300px|A súa residencia, a [[Casa Cornide, enfronte da Colexiata, A Coruña]] De orixe fidalga, estudou Humanidades na Universidade de Santiago de Compostela. Foi rexedor da cidade da Coruña, fundador da Sociedad Económica de Santiago, fundador da Academia de Agricultura del Reino de Galicia e primeiro secretario perpetuo da Real Academia da Historia (1802-1803), entre outros. Ao longo da súa vida realizou completos estudos sobre historia, xeografía e economía, fundamentalmente de Galiza.
Elaborou gran cantidade de mapas, entre os que destacan os da diocese de Ourense e da de Mondoñedo, así como o do reino de Galicia, que serviu de base para o de Tomás López de 1784. Realizou numerosas crónicas de viaxes, como Viaje desde Coruña a la Corte, ademais de cultivar literatura, tanto en lingua española como en lingua galega, aínda que os seus poemas en galego son actualmente descoñecidos.
Escribiu dous grandes textos sobre a fauna dos mares galegos e o seu aproveitamento a través da pesca. No seu Ensayo de una historia de los peces y otras producciones marinas de la costa de Galicia (1788, aínda que xa solicitara a súa impresión en 1774) describe unhas 70 especies de peixes e numerosas artes e redes de pesca. En 1774 publicara a Memoria sobre la pesca de la sardina en las costas de Galicia, que completará cun terceiro texto sobre o mesmo tema: Memoria sobre el estado de la pesca en la costa de Galicia, causas que detienen sus progresos y medios para removerlos para su fomento, para o que solicita autorización en 1789 pero esta non se concede ata 1796 e, ó final, nunca chega a publicarse; consérvase o manuscrito no arquivo da Real Academia da Historia.
Flavia Sociedade Deportiva
250px|miniatura|dereita|Campo do Souto, fogar do Flavia. O Flavia Sociedade Deportiva é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1964 no concello de Padrón. Na actualidade xoga no grupo II da Primeira Autonómica.
Fernand de Montigny
Fernand de Montigny, nado en Anzegem o 5 de xaneiro de 1885 e finado en Antuerpen o 2 de xaneiro de 1974, foi un arquitecto, tirador de esgrima e xogador de hóckey belga, gañador de cinco medallas olímpicas.
Dioivo (banda)
Dioivo é un grupo de black metal en lingua galega formado en Vigo en 2016.