cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xerasa
Período tardorromano e bizantino temperá
En Xerasa vivía unha gran comunidade cristiá. No século IV construíuse na cidade unha gran catedral, a primeira de polo menos 14 igrexas construídas entre os séculos IV e VII, moitas con soberbios pisos de mosaico. O suposto serradoiro de Xerasa está ben descrito no Centro de Visitantes. O uso da enerxía da auga para serrar madeira ou pedra é moi coñecido no mundo romano: a invención produciuse no século III a.C. Converteron o movemento de rotación do muíño nun movemento lineal usando un veo de manivelas. Tamén se coñecen bos exemplos en Hierapolis e Éfeso.
Afeez Oyetoro
Afeez Oyetoro, nado o 20 de agosto de 1963, é un actor de comedia nixeriano, coñecido popularmente como "Saka".
Traxectoria
Afeez Oyetoro naceu o 20 de agosto de 1963, en Iseyin, no Estado de Oyo, no suroeste de Nixeria. Afeez obtivo unha licenciatura e un máster en artes en arte teatral na Universidade Obafemi Awolowo (OUA) e na Universidade de Ibadan (UI), respectivamente. É doutor pola Universidade de Ibadan, no Estado de Oyo.
Carreira profesional
Afeez Oyetoro é coñecido polos seus papeis cómicos en filmes de Nollywood e por ser o protagonistas de varios filmes nixerianos. É lector no departamento de arte teatral no Adeniran Ogunsanya College of Education, no Estado de Lagos, Nixeria. Tamén apareceu como o personaxe principal nun anuncio de MTN de 2013 onde anunciou "I don port o". En 2016, Afeez Oyetoro apareceu no filme The Wedding Party e na comedia criminal Ojukokoro (Greed). Foi elixido vicepresidente da Asociación de Embaixadores da Película de Ouro de Nixeria (TGMAAN).
Vida persoal
Afeez Oyetoro casou con Olaide Oyetoro, e ten tres fillos, dous varóns, Abdullah Oyetoro e Munim Oyetoro, e unha filla, Rodiat Oyetoro.
Timor portugués
Timor Portugués era o nome de Timor Leste cando estaba baixo administración portuguesa (1596-1975). Durante ese período, Portugal compartiu a illa de Timor coas Indias Orientais Neerlandesas, e desde 1949 con Indonesia.
Historia
O Tratado de Lisboa, celebrado o 20 de abril de 1859 entre os reinos de Portugal e dos Países Baixos conduciu á demarcación das posesións portuguesas e neerlandesas en Timor e nas illas adxacentes. Segundo os termos dese tratado, Portugal cedeu Larantuca, Sicca e Payas, na illa das Flores, Wouré, na illa de Adonara, e Pamung Kaju, na illa de Solor. En contrapartida, os Países Baixos cederon o reino de Maubara e renunciaron a Ambeno, na illa de Timor, así como renunciaron a Ataúro e pagaron unha compensacións de 200 000 floríns.
Tras 1949, as Indias Orientais Neerlandesas independizáronse baixo o nome de Indonesia. En 1960, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, mediante a Resolución do 14 de decembro de 1960, considerou o Timor Portugués un territorio non autónomo baixo administración portuguesa. Isto nunca foi aceptado polos presidentes do consello António de Oliveira Salazar e Marcelo Caetano nin pola Constitución de 1933, e continuaron a considerar o territorio parte integrante de Portugal. Porén, a resolución foi aceptada pola Lei 7/1974 de 27 de xullo do Conselho da Revolução que mostrou a aceptación da independencia de todos os territorios ultramarinos.
En 1975, como consecuencia da Revolución dos Carabeis en Portugal e a decisión de proceder á rápida autodeterminación de todas as provincias ultramarinas, Timor Portugués declarou unilateralmente a súa independencia e cambiou o seu nome a Timor Leste. Esta acción foi seguida dunha invasión e anexión por parte de Indonesia, que nunca foi recoñecida polas Nacións Unidas.
Desde o punto de vista portugués, foi tecnicamente o 20 de maio de 2002 cando Timor Portugués deixou de existir, xa que este territorio logrou a súa total independencia naquela data.
Girl Pat
O Girl Pat foi un pequeno arrastreiro inglés, con base no porto de Grimsby, en Lincolnshire, que en 1936 foi obxecto de grande atención dos medios cando o seu capitán levou a cabo unha viaxe transatlántica non autorizada. A escapada rematou en Georgetown, na Güiana Británica, coa detención do capitán, George "Dod" Orsborne, e do seu irmán James. A parella foi máis tarde encarcerada polo roubo da embarcación.
Construído en 1935, o Girl Pat era propiedade da Marstrand Fishing Company de Grimsby. O 1 de abril de 1936, Orsborne, cunha tripulación de catro persoas e o seu irmán James como supernumerario, partiron co buque e coa autorización dos propietarios para unha viaxe de pesca rutineira no Mar do Norte de dúas a tres semanas de duración. Despois de saír do porto, Orsborne informou á tripulación de que ían realizar unha longa travesía por augas máis meridionais. Nada máis se soubo deles ata mediados de maio, cando os propietarios, que daquela asumiran a perda da embarcación, recibiron facturas relativas á súa reparación e reforma no porto galego de Corcubión. Testemuñas posteriores situárona nas Illas Salvaxes, en Dakar, e nas Illas da Salvación fronte ás costas da Güiana Francesa en América do Sur. O principal medio de navegación do capitán durante a viaxe de máis de 6.000 millas náuticas (11.000 km) foi un atlas escolar de seis peniques e un compás. Chegouse a informar erroneamente do naufraxio do Girl Pat nas Bahamas e da morte de todos os tripulantes. Finalmente o buque foi capturado tras unha persecución preto de Georgetown o 19 de xuño, sendo Orsborne e a súa tripulación aclamados como heroes na prensa mundial.
Acusado do roubo do buque en outubro de 1936, Orsborne declarou no xulgado que os propietarios lle ordenaran que se librase do buque, como parte dun plan para cobrar diñeiro do seguro. Esta afirmación non foi crida polo tribunal. Anos despois, nas súas memorias, Orsborne contou unha historia diferente, sen corroborar: escribiu que fuxira co Girl Pat nunha misión en nome da Intelixencia Naval Británica, relacionada co estalido da guerra civil española en xullo de 1936.
Despois da súa saída da prisión, Orsborne participou noutras aventuras marítimas e serviu na mariña na segunda guerra mundial. Morreu en 1957. En Georgetown o Girl Pat foi adquirido por novos propietarios que o devolveron a Gran Bretaña, onde se converteu nunha atracción turística. En 1939 foi vendido á Autoridade Portuaria de Londres para ser usado como buque de sinalización de naufraxios. Foi despois requisado pola Royal Navy durante a guerra e devolto á autoridade en 1945. Non hai ningún rexistro público posterior.
Orsborne
Con 21 anos aprobou o exame de patrón e asumiu o seu primeiro mando, un arrastreiro de Grimsby. Respecto aos dez anos seguintes, Orsborne declarou que se dedicou a "un pouco de todo, como contrabando de alcohol, caza de baleas ou arrastre en augas profundas no Ártico". En novembro de 1935, de volta en Grimsby, converteuse en patrón do antigo barco de pesca con cerco Gipsy Love, que os seus propietarios, a Marstrand Fishing Company, converteran nun arrastreiro.
Tripulación e buque
En marzo de 1936, para a súa segunda viaxe no Gipsy Love, intentou contratar os servizos dun mariño experimentado, Alexander MacLean, a quen confiou que a viaxe podería ir máis lonxe, quizais ás Bermudas ou a América do Sur, pero MacLean rexeitou a oferta. Orsborne ofreceulle entón o posto a Harry Stone, un mariño local, mentres que os outros membros da tripulación eran Hector Harris, de Yorkshire, e un cociñeiro escocés de 17 anos, Howard Stephens. Á tripulación formal uniuse o irmán máis novo de Orsborne, James, un tendeiro que non tiña ningunha función a bordo e que despois foi clasificado como polisón. O Gipsy Love saíu de Grimsby a finais de marzo de 1936, supostamente para pescar na zona do Banco Dogger, no mar do Norte, pero ás poucas horas volveu ao porto con problemas no motor. Co consentimento dos propietarios, Orsborne trasladou os víveres e a tripulación a outro buque de Marstrand, o pequeno arrastreiro Girl Pat.
Construído en 1935 en Oulton Broad, Suffolk, o Girl Pat era un buque de 55 toneladas de arqueo bruto e 19 netos. Tiña 20 metros de eslora, 5,7 metros de manga e 2,7 de calado, e aloxamento para seis persoas. Estaba asegurado por 3.000 libras esterlinas. O seu enxeñeiro habitual, George Jefferson, foi engadido á tripulación escollida por Orsborne para a próxima viaxe.
Primeira fase: de Grimsby a Corcubión
O Girl Pat saíu de Grimsby o 1 de abril de 1936. Segundo o relato posterior de Stone, cando se adentraron en mar aberto, Orsborne reuniu á tripulación —agás Jefferson— na ponte de mando e díxolles que aquela non sería unha viaxe de pesca normal. En vez diso, propuxo levar o barco cara ao sur, parando primeiro en Dover, onde se libraría de Jefferson, que non estaba incluído nos seus novos plans. Nesta fase Orsborne estaba aparentemente indeciso sobre as súas intencións a longo prazo, pero indicou que navegarían cara ao sur e que poderían ir pescar perlas. esquerda|miniatura| A vila galega de [[Corcubión (fotografada en 2011), onde descansou a tripulación do Girl Pat en abril de 1936]] O 3 de abril a embarcación chegou a Dover, onde Jefferson foi levado a terra e recibiu comida e bebida. Cando regresou ao porto, o Girl Pat xa partira, polo que o enxeñeiro regresou con certa confusión a Grimsby. Mentres o Girl Pat navegaba cara á Canle da Mancha, Orsborne revelou á súa tripulación que o buque non dispoñía de cartas náuticas e que a navegación se realizaría cun atlas escolar barato que lles amosou. Cambiou detalles no libro de rexistro do barco, anotándose a si mesmo como "G. Black", a Stone como "H. Clark" e a James Orsborne como "A. Black". Despois de fondear fronte a Jersey nas Illas da Canle, agardando un tempo máis tranquilo, o Girl Pat avanzou cara ao sur polo golfo de Biscaia. Orsborne ordenou cambios na aparencia do barco: o bauprés modificouse e o número de rexistro de pesca no lado do casco foi eliminado. Segundo Stone, Orsborne indicou un itinerario que incluía Madeira, Canarias, a costa africana e, finalmente, Cidade do Cabo. Despois poderían vender o barco e compartir o recadado. O severo clima no golfo de Biscaia dificultou o progreso e golpeou a pequena embarcación, polo que o 12 de abril refuxiáronse no pequeno porto de Corcubión, en Galicia, onde permaneceron uns 14 días. Alí levaron a cabo as reparacións necesarias e o barco foi reaprovisionado. Orsborne fixo que enviasen as facturas destes servizos, que sumaban 235 libras esterlinas, á Marstrand Fishing Company en Grimsby, como castigo, dixo máis tarde, por deixar o barco con provisións e equipamentos inadecuados.
Despois do regreso de Jefferson a Grimsby, en Marstrand quedaron desconcertados polas accións de Orsborne, pero nun primeiro momento pensaron que conseguira outro enxeñeiro en Dover e que fora pescar, quizais en novas áreas. Houbo avistamentos non confirmados do Girl Pat no mar Báltico e noutros lugares. A medida que pasaban as semanas e non se recibían noticias, os directores de Marstrand asumiron que o buque se perdera, ou ben por naufraxio ou por roubo, e reclamaron ao seguro. Xa recibiran 2.400 libras esterlinas cando se sorprenderon coa chegada das facturas de Corcubión, xunto coa noticia de que o Girl Pat partira do porto o 24 de abril, con destino descoñecido.
Segunda fase: de Corcubión a Dakar
miniatura| Arrecifes na costa deserta das [[Illas Salvaxes]] Despois de que o Girl Pat saíra de Corcubión, no porto galego especulouse con que Orsborne pretendía pescar nas augas ao redor de Xibraltar, pero a embarcación non foi vista nesa contorna. Stone recordou máis tarde que despois de navegar durante algún tempo, chegaron a algunhas illas deshabitadas; isto é coherente cun probable avistamento do transatlántico británico SS Avoceta, que o 17 de maio informou de ver un barco que coincidía coa descrición do arrastreiro, ancorado nas Illas Salvaxes. Este pequeno arquipélago deshabitado, situado aproximadamente a uns 310 km ao sur de Madeira e aproximadamente á mesma distancia ao norte das illas Canarias, foi asociado durante moito tempo a historias de tesouros de piratas enterrados, e as noticias de que alí se vira o Girl Pat deron lugar a especulacións sobre que a viaxe de Orsborne estaba relacionada cunha caza do tesouro. A aseguradora Lloyd's of London enviou un representante ás Palmas para investigar o avistamento; mentres tanto, o Girl Pat atracou en Tenerife, sen ser visto, e foi repintado.
Despois de deixar Tenerife, o Girl Pat continuou a súa viaxe cara ao sur, seguindo a costa africana. Segundo o relato de Stone, a tripulación desembarcou en Port Etienne na África Occidental Francesa (hoxe Nouadhibou, en Mauritania), deixando o barco sen vixiar. Mentres estaban fóra, roubáronlles material e provisións, quedando á tripulación case sen nada: "Todo o que nos quedaba para comer e beber eran catro botellas de auga, unha lata de corned beef, unha botella de zume de lima e unha lata de leite condensado". Tras saír de Port Etienne, encallaron nun banco de area e quedaron varados durante tres días. Finalmente lograron reflotar o barco e o 23 de maio foron recollidos por un barco piloto que os levou ao porto de Dakar, esgotados e cheos de fame.
Stone caera enfermo de apendicite durante a etapa anterior da viaxe e foi hospitalizado en Dakar, polo que aí acabou para el a aventura. Orsborne conseguiu máis combustible e auga, pero a chegada do Girl Pat chamou a atención do axente local de Lloyd's, que estaba á procura do buque. O 26 de maio viu a Orsborne e inspeccionou o libro de rexistro, onde descubriu os nomes falsos e outras incoherencias. Orsborne foi invitado a presentar os papeis do barco no consulado británico pero, co pretexto de que necesitaba probar os motores, partiu co barco rapidamente. A aparición do Girl Pat en Dakar, a primeira confirmación desde Corcubión de que o buque aínda estaba a flote, tivo gran repercusión. Os familiares dos membros da tripulación aliviaronse de que os tripulantes estaban a salvo, pero temían o que lles podería pasar a partir de entón.
Terceira fase: de Dakar a Georgetown
O nivel de interese público no caso do Girl Pat foi suficiente para que a Gaumont British considerase convertelo no tema dunha longametraxe. O 29 de maio na Cámara dos Comúns, o secretario parlamentario da Comisión de Comercio afirmou que non se presentaran solicitudes para a detención do buque en portos estranxeiros; pero dúas semanas despois, Walter Runciman, o presidente da Comisión de Comercio, confirmou que, en nome dos aseguradores, o Ministerio de Asuntos Exteriores pedira que se lle negase o crédito ao Girl Pat e que fose detido ao entrar en calquera porto. esquerda|miniatura| As Illas do Salut, onde se cre que regou a Girl Pat despois de cruzar o Atlántico O 2 de xuño, o transatlántico francés Jamaique informou dunha pequena embarcación con bandeira británica que viaxaba cara ao sur, preto das illas Bissagos a uns 460 km ao sur de Dakar. Aínda que nun principio se pensou que era o Girl Pat, o seguinte avistamento do que se tivo noticia, o 9 de xuño, foi a máis de 3700 km cara ao oeste, ao outro lado do Océano Atlántico. O capitán Jones, do Lorraine Cross, un barco americano, informou aos axentes de Lloyd's en Georgetown, Güiana Británica (hoxe Güiana), do seu encontro cun pequeno barco que realizaba un sinal de socorro fronte á costa suramericana, 87 km ao nordeste de Cayenne. Aparentemente había catro homes a bordo. O nome e as marcas do barco foran tapados con pintura, pero afirmaban ser o Margaret Harold con destino a Trinidad desde Londres. Jones pensou que o comportamento da tripulación era sospeitoso e cando pediu ver os documentos, barco baixou o sinal de socorro e afastouse. Jones afirmou que o barco era "sen dúbida un barco de pesca británico", e pensou que se trataba do Girl Pat. En Grimsby, un portavoz de Marstrand amosou pouca sorpresa por este novo avistamento e confirmou que o barco tiña a velocidade suficiente para cruzar o océano no intervalo de tempo desde o anterior avistamento. Unha comprobación con Lloyd's indicou que non había ningún barco rexistrado co nome de Margaret Harold.
Un informe dende as Îles du Salut (Illas da Salvación), a poucos quilómetros da costa da Güiana Francesa, indicaba que unha embarcación de aspecto similar ao Girl Pat se aprovisionara alí o 10 de xuño. Unha busca aérea realizada por un avión da Pan Am cubriu máis de 1600 km de costa ao redor de Georgetown, sen avistar a embarcación. O 17 de xuño, varios xornais informaron do naufraxio dunha pequena embarcación con tres cadáveres en Atwood Cay, unha pequena illa das Bahamas, e gran parte da prensa asumiu que era o Girl Pat. Un titular dicía "O atlas escolar levou á tripulación ata a morte?". Os informes resultaron ser falsos cando, a primeira hora da mañá do 19 de xuño, unha lancha policial arrastrou o Girl Pat ata o porto de Georgetown.
Captura, detención e arresto
miniatura| Casa do concello de [[Georgetown, Güiana|Georgetown]] Na noite do 18 de xuño, o vapor británico Arakaka avistara un pequeno barco a poucos quilómetros de Georgetown e transmitiu a información á costa. Unha lancha policial sen armas saíu de Georgetown para investigar e, ao achegarse, a tripulación da embarcación, aínda non identificada, volveuse hostil. Negaron que fosen o Girl Pat e ameazaron con violencia se os axentes intentaban abordalos. A lancha retirouse a Georgetown, onde se armou e obtivo autorización para apoderarse do buque sospeitoso. Regresou á maña seguinte cedo e descubriu que o seu obxectivo estaba partindo. Comezou entón unha persecución de dúas horas, que segundo o xornal británico Daily Worker, superou os esforzos máis espectaculares dos directores de cine". Finalmente, mentres manobraban moi preto un do outro, os dous buques colisionaron. A popa do barco sospeitoso resultou gravemente danada, a tripulación rendeuse e o barco foi remolcado ata a costa. No casco do buque aparecía o nome "Kia-ora", pero Stephens recoñeceu aos seus captores que o barco era o Girl Pat.
Co Girl Pat a recaudo e con vixilancia no porto de Georgetown, os irmáns Orsborne, Harris e Stephens foron levados á comisaría de policía na casa consistorial. A policía emitiu un comunicado afirmando que os catro estaban alí "a petición propia e non baixo ningunha forma de detención". En Londres, os funcionarios tentaron establecer a situación xurídica exacta e emitiron declaracións confusas. Mentres tanto, Orsborne e os seus compañeiros eran considerados heroes. O xornal alemán Hamburger Fremdenblatt preguntábase: "¿Non hai un pouco de tradición británica no pouco convencional amor á aventura, se ademais se conectan grandes riscos persoais, audacia e o romántico?". Un habitante de Hull, no norte de Inglaterra, que consideraba que a aventura demostraba "o espírito de Drake", iniciou unha colecta para facer fronte ás débedas e os gastos da tripulación. Un punto de vista diferente foi publicado no Hull Daily Mail, cuestionando se se debía considerar a eses homes tan favorablemente ou simplemente como "homes que fuxiron cunha propiedade allea".
En Georgetown
Os irmáns Orsborne quedaron detidos á espera dunha audiencia de deportación e rexeitouse a súa petición de fianza. Aínda que os irmáns declararon a súa vontade de renunciar ao proceso de deportación e aceptar o traslado inmediato a Inglaterra, seguiron detidos. O 22 de xullo finalmente comezaron as audiencias no xulgado de maxistrados de Georgetown, coa identificación formal do Girl Pat. O 24 de xullo os maxistrados ordenaron que os irmáns fosen enviados a Inglaterra para seren xulgados, unha vez que se deu a aprobación formal do gobernador colonial, Geoffry Northcote. O gobernador non tiña présa por actuar, polo que os Orsborne non abandonaron Georgetown ata o 13 de agosto, cando saíron no transatlántico SS Inanda (1925).
Mentres os irmáns Orsborne estaban en Georgetown, Harold Stone, o tripulante do Girl Pat que quedara enfermo en Dakar, regresou á súa casa, chegando a Liverpool o 20 de xullo. Despois de ser interrogado pola policía, Stone falou á prensa sobre as dificultades sufridas durante a viaxe do Girl Pat, especialmente a escaseza de comida e auga: "Non me gustaría volver a pasar a experiencia". Confirmou que navegaran usando un atlas escolar, pero engadiu que posuían un compás.
Bow Street, Londres
O 2 de setembro, o Inanda atracou en Gravesend, Kent. Os irmáns Orsborne foron conducidos inmediatamente a Londres para unha comparecencia formal no xulgado de maxistrados de Bow Street, onde foron acusados de roubo e conspiración. En contra da opinión da policía, o maxistrado deixounos libres baixo fianza, por un importe de 500 libras esterlinas, e esixiulles a entrega dos pasaportes.
Cando a audiencia se retomou o 10 de setembro, o tribunal informou ao director xeral de Marstrands' de que George Orsborne non tiña a autoridade para operar o Girl Pat fóra do mar do Norte. Stone declarou que Orsborne deixara claras as súas intencións de levar o barco ao sur desde o primeiro momento, e tamén deu probas sobre os cambios no rexistro do buque. O tribunal escoitou a Jefferson e outras testemuñas de Dover, a Alexander MacLean e ao axente de Lloyd's en Dakar. O avogado defensor non respondeu aos aspectos detallados do caso da acusación, pero afirmou que no próximo xuízo se presentarían "acusacións moi graves" contra algunhas das testemuñas da acusación. Os irmáns declaráronse inocentes e postos en prisión preventiva ata o xuízo en Old Bailey. No intervalo entre as audiencias de Bow Street e o xuízo, que estaba previsto que comezase en outubro, o Girl Pat foi vendido.
Old Bailey
esquerda|miniatura| A entrada ao Tribunal Penal Central de Old Bailey O xuízo de Old Bailey comezou o 19 de outubro de 1936. A fiscalía comezou afirmando que esta non debería considerarse como "unha alegre aventura de bucaneiros", senón como unha violación da confianza por parte de George Orsborne, a quen os propietarios confiaran o seu barco. O obxectivo da viaxe non fora beneficiar aos propietarios, senón gañar cartos para os acusados.
MacLean testemuñou que nas súas discusións con George Orsborne tiña a impresión de que o capitán era copropietario do buque. Orsborne mencionoulle a posibilidade de participar en negocios lucrativos como o contrabando e a venda de armas. John Moore, o director xeral de Marstrand's, declarou que esperaba que Orsborne levase o Girl Pat a pescar a unha zona do mar do Norte onde outro buque da compañía estaba pescando con éxito. Cando chegou a quenda das preguntas a Moore, reveláronse as "graves acusacións" que adiantara a defensa. Afirmouse que Moore lle pedira a George Orsborne que non fose pescar, senón que se librase do buque para que a compañía puidese reclamar o seu valor ao seguro, e que o propio Orsborne sería recompensado cunha parte. A defensa alegou que a empresa estaba nun mal estado financeiro e que os seus barcos estaban moi hipotecados. Moore negou que lle fixera tal suxestión a Orsborne e insistiu en que a compañía era financeiramente sólida. Afirmou que as hipotecas dos seus buques eran relativamente baixas e que nunca falara sobre os seguros con Orsborne. A defensa alegou ademais que no momento da partida o Girl Pat estaba nun estado insalubre, aprovisionado de forma inadecuada e non apto para unha viaxe de pesca normal. Esta acusación tamén foi negada por Moore.
Despois de que Stone e Jefferson repetisen as declaracións que fixeran en Bow Street, foi a quenda de George Orsborne. Este dixo que non aceptou a proposta de Moore de "perder" a embarcación, e que, despois de partir co Girl Pat, aínda estaba indeciso sobre o que faría. Afirmou ter abandonado a Jefferson en Dover porque era un mal mecánico e un borracho. Dixo que Moore se equivocaba ao afirmar que as provisións e o equipamento do barco eran adecuados. Engadiu que mentres o barco se refuxiaba en Jersey, suxerira á tripulación que "podían tomar a viaxe como unhas vacacións" e logo propuxo dar unha volta polo Océano Atlántico antes de regresar a Grimsby. Non tiñan intención de seguir o plan de Moore nin de roubar a embarcación, senón que darían as grazas aos propietarios polo préstamo do barco e devolveríanllelo. Ademais afirmou que no porto de Corcubión ofrecéranlle comprarlle o Girl Pat, pero que non aceptara. Negou que intentara ocultar a súa verdadeira identidade ou a do barco en Dakar, ou que abandonara o porto para evitar investigacións. A repentina partida debíase, dixo, a problemas cos nativos. Tampouco intentara eludir ás autoridades de Georgetown, senón que os seus movementos alí xurdiran da preocupación pola seguridade da embarcación, que estaba a ser comprometida polas manobras do lancha da policía.
James Orsborne, na súa declaración, dixo que seu irmán lle falara sobre a proposta de Moore de desfacerse do barco e que lle contestou a George que era "un maldito tolo" por considerar tan sequera a proposición. Engadiu que fora con seu irmán porque pensou que se este facía algunha tolería, el podería impedilo. Chamado á mesa de testemuñas, Moore dixo que se negara a contratar a James Orsborne porque o consideraba deshonesto.
No seu discurso de clausura, o avogado defensor dixo que a clave do caso era se os irmáns Orsborne tiñan intención de privar permanentemente aos propietarios da súa embarcación. A evidencia, dixo, suxería que se trataba máis dunha "excursión por medio mundo", que dun roubo ou algo máis sinistro. O avogado fiscal preguntouse por que, se a excursión dun mes era a inocente explicación, fora necesario introducir no caso acusacións infundadas de propostas de fraude de seguro "contra homes cuxa reputación estaba por encima das sospeitas". No seu resumo, o xuíz condenou os acordos polos que os Orsbornes cobraran cartos da prensa polos dereitos da súa historia. Isto era inxustificado e indesexable: "Se os dous prisioneiros eran culpables ou inocentes [de roubo], a propiedade doutra persoa estaba a ser usada por eles sen permiso... George Orsborne sabía claramente que estaba actuando directamente contra os intereses do seu empregador". O xurado ausentouse só 35 minutos antes de emitir sentenzas de culpabilidade contra ambos acusados. O 22 de outubro, George Orsborne foi condenado a 18 meses de prisión e James a 12 meses.
Versión alternativa de Orsborne
Trece anos despois do xuízo, nun libro de memorias titulado Master of the Girl Pat, George Orsborne proporcionou unha nova versión sobre a viaxe do Girl Pat. Segundo a súa narración, fora recrutado en 1935 para traballar para a Intelixencia Naval Británica. A aventura do Girl Pat sería segundo el unha misión secreta, relacionada coa inminente Guerra Civil Española. Entre as paradas en Corcubión e Dakar, afirma Orsborne, levou a cabo a detonación dunha ponte ferroviaria no Marrocos español. Nas paradas en Port Etienne, Dakar e noutros lugares recibiu novas instrucións da Intelixencia Naval. Neste relato posterior Orsborne cambiou os nomes da tripulación e outros detalles: Stone converteuse en "Fletcher" e o seu abandono da viaxe en Dakar defínese como unha "deserción". Algunhas das datas que ofrece son incompatibles cos movementos coñecidos do barco: dá o 26 de xuño como data de chegada a Dakar, e o repaso que fai do seu xuízo en Old Bailey non cadra co rexistro publicado. Orsborne describe a súa estadía na prisión de Wormwood Scrubs como "unha experiencia marabillosa. Non a perdería por nada".
Consecuencias
Despois do xuízo, a prensa e o público seguiron mostrando en xeral simpatía xeral polos irmáns Orsborne. Durante o proceso penal, The Spectator comentou que a aventura "deu unha satisfacción romántica a todo o mundo" e que o seu capitán se convertera nun heroe nacional. O día seguinte á sentenza, o artigo principal de The Times sinalou o prologando pracer do público pola escapada. Case 30 anos despois, na súa historia social do período de entreguerras, Ronald Blythe retratou o asunto como un xesto antisistema, unha colorida burla na cara das desalmadas burocracias.
Mentres estaba en prisión, George Orsborne prestou o seu nome a un relato sobre o Girl Pat escrito por un negro ou esctritor pantasma, que repetiu a afirmación de que o barco fora enviado e aprovisionado de forma inadecuada. Marstrand's demandou con éxito á editorial, Hutchinsons, e a dous xornais que repetiran os detalles. Ao ser liberado, Orsborne planeaba facer unha viaxe transatlántica en solitario, pero esta atrasouse e finalmente cancelouse cando estalou a Segunda guerra mundial en setembro de 1939. Do mesmo xeito, quedou en nada un anuncio en 1938 de que Orsborne dirixiría unha expedición ao Caribe e ao Amazonas.
Nas súas memorias de 1949, Master of the Girl Pat, George Orsborne relata brevemente que Stephens volveu ao mar xusto despois da aventura, que Harris gastou en bebida a súa parte do diñeiro que cobraron da prensa e que "Fletcher" (Stone) emigrou a Australia. James Orsborne traballou un tempo no Mediterráneo, axudando aos refuxiados da Guerra Civil Española, e máis tarde marchou ao Canadá. Estaba en Singapur cando caeu en mans dos xaponeses en febreiro de 1942, e non se soubo máis del. George Orsborne morreu o 23 de decembro de 1957, en Belle Île, fronte á costa de Bretaña, mentres transportaba un cruceiro a motor desde Niza a Inglaterra.
Últimos anos do barco
O Girl Pat foi reparada e remodelado en Georgetown polos seus novos propietarios, a firma con sede en Grimsby, Girl Pat Ltd, e foi levado de volta a Inglaterra, chegando a Portsmouth o 9 de maio de 1937. Permaneceu alí durante dúas semanas como atracción turística, antes de ser trasladado a Londres o 28 de maio. Os seus novos propietarios declararon que estaban indecisos sobre o futuro a longo prazo do buque, pero que de momento sería exhibido en Blackpool e noutros resorts de vacacións. O 17 de febreiro de 1939, The Times informou de que o Girl Pat fora vendido á Autoridade Portuaria de Londres (PLA), para ser utilizado como buque de sinalización de naufraxios. Despois do estalido da guerra en setembro de 1939, foi requisado polo Almirantado para uso naval, e figura como un dos "buques de guerra menores" en servizo en xullo de 1940. En 1945 foi devolto PLA e non hai ningún rexistro público da súa historia posterior. O nome Girl Pat foi adoptado polo menos por un buque matriculado posteriormente: en agosto de 1966, un iate de 60 toneladas con ese nome foi arrestado por gardacostas gregos no golfo de Corinto e os seus ocupantes acusados de roubo de antigüidades.
Spore
Spore é un videoxogo de simulación de vida e estratexia para Microsoft Windows e Mac deseñado por Will Wright que simula a evolución dunha especie dende as etapas máis primitivas (seres unicelulares) até a colonización da galaxia.
Desenvolvemento
O xogo foi desenvolvido por Maxis e foi publicado por Electronic Arts o 7 de setembro de 2008 nos Estados Unidos, e o día 5 en Europa e Brasil (data oficial). O prezo do xogo roldaba os 50 €. Tamén houbo unha edición especial chamada "Edición Galáctica" que incluía dous DVD extra (" Como se fixo" e "Como facer a mellor creación"), un libro de "A arte de Spore" e un cartel pregado, ambos en inglés con subtítulos en castelán. Electronic Arts lanzou ao mercado o Creature Creator completo o 17 de xuño a un prezo de 9,95 euros, pero había unha versión gratuíta dispoñíbel na páxina oficial de Spore que contiña o 25% do contido da versión de pago. Esta aplicación incluíuse no xogo Spore.
A data de lanzamento en España foi o 4 de setembro de 2008. Para PC, Mac, Nintendo DS e plataformas móbiles. A versión para iPhone e iPod Touch foi lanzada o 8 de setembro.
Salva Kiir Mayardit
Salva Kiir Mayardit,  nado en Bahr al-Ghazal o 13 de setembro de 1951, é un político sursudanés, membro da etnia dinka e presidente de Sudán do Sur desde o 30 de xuño de 2005.
Traxectoria
Membro fundador do Exército Popular de Liberación de Sudán (SPLA), foi elixido polos dirixentes do SPLA para continuar co proceso de paz que formalmente puxo fin á segunda guerra civil sudanesa en xaneiro de 2005. Do mesmo xeito que Garang, provén da tribo dinka, a máis numerosa no sur de Sudán, mais pertencente a un clan diferente.
Na década de 1960, Kiir uniuse aos rebeldes do sur na primeira guerra civil sudanesa.
Presidente do Goberno Autónomo
Tras a morte de John Garang a finais de xullo de 2005, substituíuno como vicepresidente de Sudán (11 de agosto de 2005) e presidente do goberno autónomo de Sudán do Sur (o cargo de vicepresidente pasou a Riak Machar).
Cando se abriu o consello lexislativo de Sudán do Sur en Juba (setembro 2005) estivo presente e en outubro anunciou a formación dun goberno. En novembro produciuse unha escisión no SPLM pola disputa da presidencia do parlamento entre Minni Arkou Minnawi (que foi elixido) e Abdelwahid Mohamed en-Nour, e Kiir logrou un compromiso entre as dúas faccións. En decembro de 2005 asinou a constitución de Sudán do Sur.
Río Allegheny
miniatura|250px|Vista do río Allegheny O río Allegheny é un río do nordeste dos Estados Unidos, o principal afluente do río Ohio.
Características
miniatura|250px|Ponte de Highland Park O río Allegheny ten unha lonxitude de 523 km e drena unha conca de 30 000 km². Gran parte do seu curso atravesa bosques montañosos.
Discorre polos estados de Pensilvania e Nova York.
Nace no condado de Potter, Pensilvania, zigzagueando ao noroeste dentro de Nova York, devolvéndose ao interior de Pensilvania e uníndose co río Monongahela para formar o río Ohio en Pittsburgh.
Os seus principais afluentes son o río Clarion (177 km), o río Kiskiminetas (228 km) e o río French (188 km).
Ten varios encoros que fan o río navegábel desde Pittsburgh até East Brady.
Tramos protexidos
O 20 de abril de 1992 un tramo do río de 139,6 km foi declarado como río salvaxe e paisaxístico nacional, coa consideración de recreativo.
Ildefonso Feijoo del Río
Vida persoal
Casou con Dolores Valdés Sotomayor e foi pai de Ildefonso Feijoo Valdés.
Cleopatra a Alquimista
miniatura| Ilustración de Cleopatra a alquimista nos selos dos filósofos da obra de Johann Daniel Mylius Basilica philosophica (1618). Cleopatra a Alquimista foi unha alquimista e escritora do Exipto romano.
Traxectoria
Descoñécense as datas do seu nacemento e morte, pero sitúase en Alexandría entre os séculos III e IV. Cleopatra era o seu pseudónimo e non se trata de Cleopatra VII, aínda que nalgunhas obras posteriores se refire a ela como Cleopatra: Queen of Egypt. Así aparece, por exemplo, na Basillica Philosophica de Johann Daniel Mylius (1618), onde se representa a súa imaxe xunto co lema: "O divino está oculto ao pobo pola sabedoría do Señor". Ademais, Cleopatra utilizouse como personaxe nos diálogos dos textos alquímicos.
Alquimia
Cleopatra foi unha das fundadoras da alquimia, precedente a Zósimo de Panópole. É mencionada por Michael Maier como unha das catro mulleres que souberon obter a Pedra Filosofal, xunto a María a Xudía, Medera e Taphnutia. Cleopatra menciónase con gran respecto na enciclopedia árabe Kitab al-Fihrist de 988.
Cleopatra é coñecida polo seu manuscrito Chrysopoeia (Fabricación de ouro), que contén moitos emblemas usados e desenvolvidos máis tarde polas filosofías gnósticas e herméticas. Nesta obra aparece por primeira vez o ouroboros, a serpe que traga a súa propia cola símbolo do ciclo eterno; ademais da estrela de oito puntas. A obra tamén contén diversas descricións e debuxos dos procesos técnicos do forno de fundición ou destilación. Algúns atribúenlle a invención do alambique.
Laodicea no Lycus
Laodicea no Lycus (Λαοδίκεια πρὸς τοῦ Λύκου Laodicea pros tou Lykou; Laodicea ad Lycum, tamén transliteración como Laodiceia ou Laodikeia) (actual Laodikeia) foi unha antiga cidade de Asia Menor, hoxe Turquía, no río Lycus (Çürüksu). Estaba situada nas rexións helenísticas de Caria e Lidia, que máis tarde se convertería na provincia romana de Phrygia Pacatiana. Agora está situado preto da moderna cidade de Denizli.
Desde 2002, a investigación arqueoloxía é continúa desde a Universidade de Pamukkale en Denizli, seguido dun traballo de restauración intensivo.
En 2013 o sitio arqueolóxico foi inscrito na Lista tentativa de sitios do Patrimonio da Humanidade en Turquía.
Contiña unha das Sete igrexas de Asia mencionadas no Libro do Apocalipse.
Localización
Laodicea está situada no longo esporón dun outeiro entre os estreitos vales dos pequenos ríos Asopus e Caprus, que verten as súas augas no Lycus.
Atopábase nunha importante ruta comercial e nos seus arredores había moitas cidades antigas importantes, estaba a 17 km ao oeste de Colosas, a 10 km ao sur de Hierápolis. e 160 km ao leste de Éfeso. Estaba situada na antiga rexión de Frixia, aínda que algúns autores antigos sitúan a Laodicea en diferentes territorios provinciais, non é sorprendente porque os límites precisos destes territorios estaban mal definidos e inconstantes, por exemplo, Ptolomeo e Filóstrato chámaa cidade de Caria, mentres que Estevo de Bizancio descríbea como pertencente a Lidia.
Historia
thumb|275px|Lada oeste da Ágora thumb|right|275px|Teatro occidental despois da restauración en 2021 thumb|right|275px|Templo 'A'
A cidade chamábase orixinalmente Diospolis, "Cidade de Zeus", e despois Rhodas. As escavacións na necrópole do norte demostraron que o asentamento existía antes da fundación helenística e estaba habitado pola poboación autóctona.
Laodicea fundouse no lugar dunha cidade máis antiga por Antioco II Theos, rei do Imperio Seléucida, no 261-253 a.C. en honra da súa esposa Laodice, xuntos con outras varias cidades do mesmo nome. Laodicea pronto se enriqueceu bastante. No 220 a.C, Aqueo declarouse rei da rexión, pero foi derrotado por Antioco o Grande en 213 a.C. Antíoco transportou a 2.000 familias de xudeus a Frixia desde Babilonia. Moitos dos habitantes de Laodicea eran xudeus desta época, e Cicerón rexistra que Flacco posteriormente confiscou a considerable suma de 9 kg de ouro que se enviaba anualmente a Xerusalén para o Templo.
Despois da Batalla de Magnesia no 188 a.C. cando os romanos derrotaron aos seléucidas, asinouse o Tratado de Apamea que deu o control de toda a Asia Menor occidental ao Reino de Pérgamo. Coa morte do seu último rei, o seu territorio foi legado a Roma no ano 133 a.C. Recibiu de Roma o título de cidade libre. Sufriu moito durante as Guerras mitridáticas pero recuperouse rapidamente baixo o dominio de Roma. Cara ao final da República Romana e baixo os primeiros emperadores, Laodicea beneficiouse da súa vantaxosa posición nunha ruta comercial e converteuse nunha das cidades comerciais máis importantes e florecentes de Asia Menor, na que se realizaban grandes transaccións monetarias e un gran comercio de la negra. Da súa coñecida riqueza faise referencia na Biblia.
Durante o período romano Laodicea foi a cidade principal dun conventus romano, que comprendía 24 cidades ademais de si, Cicerón rexistra alí xuízos ca. 50 a.C.
Estrabón (64 a.C. - 24 d.C.) atribúe a celebridade da cidade á fertilidade do solo e á riqueza dalgúns dos seus habitantes, entre os que puido estar Hierón de Laodicea, que adornou a cidade con moitos fermosos edificios e legoulle máis de 2000 talentos á súa morte..
A riqueza dos seus habitantes xerou o gusto polas artes dos Gregos, como se manifesta nas súas ruínas, e que contribuíu ao avance da ciencia e da literatura está testemuñado polos nomes dos escépticos Antíoco e Teiodas, os sucesores de Enesidemo (século I a.C.), e pola existencia dunha gran facultade de medicina. Os seus ricos cidadáns adornaron Laodicea con fermosos monumentos. Un dos xefes destes cidadáns, Polemón (r. 37 a.C. - 8 d.C.), converteuse en rei do Reino do Ponto (chamado por el "Polemoniacus") e da costa arredor de Trebisonda. A cidade acuñou as súas propias moedas, cuxas inscricións mostran evidencias do culto a Zeus, Asclepio, Apolo e os emperadores.
A zona adoita sufrir terremotos, sobre todo polo gran tremor que se produciu no reinado de Nerón (60 d.C.) no que a vila quedou completamente destruída. Pero os habitantes rexeitaron a axuda imperial para reconstruír a cidade e restaurárona cos seus propios medios.
Crese que aquí ocorreu o martirio de Lulianos e Pafos.
Os escritores bizantinos adoitan mencionar a Laodicea, especialmente na época dos emperadores Comnenos. En 1119, o emperador Xoán II Comneno e o seu xefe militar, John Axouch, capturaron Laodicea aos turcos selxúcidas na primeira gran vitoria militar do seu reinado.
Foi fortificada polo emperador Manuel I Comneno. En 1206–1230, foi gobernado por Manuel Maurozomes. A cidade foi destruída durante as invasións dos turcos e mongoles.
O Sitio
thumb|left|Templo "A" left|thumb|Ponte romana sobre o río Asopos preto do lugar thumb|upright=0.9|Baños do oeste thumb|upright=0.9|Estadio de Laodicea thumb|upright=0.9|Baños do Ximnasio
Os restos existentes dan fe da súa antiga grandeza. Os seus moitos edificios inclúen un estadio, baños, templos, un ximnasio, dous teatros e un bouleuterion (Casa do Senado). No lado oriental pódese trazar claramente a liña da muralla antiga, cos restos da porta de Éfeso, hai rúas que atravesan a vila, flanqueadas por columnatas e numerosos pedestais. Ao norte da cidade, cara ao Lycus, atópanse moitos sarcófagos, coas súas cubertas preto deles, parcialmente incrustadas no chan, e todos levan moito tempo saqueados.
O teatro oeste restaurouse recentemente (2022) con bancos de asentos de pedra practicamente completos. Construído orixinalmente no período helenístico, albergaba a 8000 espectadores e utilizouse ata o século VII.
Tamén gran parte da vasta agora de 35.000 m2 oeste (ou central) restaurouse con moitas das súas columnas altas de 10,8 m. O muro traseiro de 100 m de longo e 11 m de alto está cuberto de frescos e considérase importante para a arqueoloxía mundial.
Particularmente interesantes son os restos dun acueduto que comeza a varios quilómetros de distancia na fonte Baspinar en Denizli, e que posiblemente teña outra fonte máis afastada. Infrecuentemente, para atravesar o val ao sur de Laodicea, en lugar da habitual canle aberto que se levaba por riba do nivel da cidade sobre altos arcos como era a práctica habitual dos romanos, utilizouse un sifón invertido que consistía nunha canalización dobre presurizada, descendendo ao val e de volta á cidade. A presión da auga no sifón do fondo do val foi un reto ante a ausencia de tubaxes fortes. Os arcos baixos que sosteñen o sifón comezan preto do cumio dun outeiro baixo ao sur da cidade onde estaba o tanque de cabeceira, e de aí continúan ata o primeiro tanque de distribución terminal (castellum aquae) no bordo do outeiro da cidade, cuxos restos son visibles ao leste do estadio e do complexo dos baños do sur. A auga estaba moi cargada de materia calcárea, xa que varios dos arcos están cubertos cunha grosa incrustación onde se produciron filtracións en momentos posteriores. O sifón consistía en grandes tubos de pedra talladas, algúns destes tamén están moi incrustados, e outros completamente sufocados. O depósito terminal conta con numerosos tubos de barro de varios diámetros para a distribución da auga polos lados norte, leste e sur que, por mor da asfixia pola sinterización, foron substituídos no tempo. Ao oeste da terminal hai unha pequena fonte xunto á porta abovedada. O acueduto parece que destruíuno un terremoto, xa que os arcos restantes inclínanse corporalmente por un lado, sen estar moi rotos. Un segundo terminal de distribución e depósito de sedimentación é visible a 400 m ao norte do primeiro, ao que estaba conectado a través doutro sifón de bloques de travertino, este é de maior tamaño e abastece a maior parte da cidade.
En 2015 atopouse un raro bloque de mármore coa inscrición da lei de augas. Emitido no ano 114 d. C., regulaba o uso da auga traida das montañas a Laodicea con penas de multas de 5 a 12,5 mil denarios por contaminar a auga, destruír canles ou abrir canalizacións.
O estadio preto do extremo sur da cidade atópase en bo estado de conservación. Os asentos dispóñense a dous lados dun estreito val, que se aproveitou para tal fin, pechado por ambos os dous extremos. Cara ao oeste atópanse considerables restos dun paso subterráneo, polo que se ingresaban carros e cabalos na area, cunha longa inscrición sobre a entrada.
Inmediatamente ao norte do estadio atópase un complexo de ximnasio unido a baños xemelgos propios da rexión. Está ligada á ágora sur polo seu lado norte e tamén a un bouleuterion. Unha inscrición mostra que o conxunto construíuse para a visita de Hadrián no 135.
No 2019 descubriuse no lugar unha estatua do emperador romano Traxano.
Giovanni Trapattoni
Giovanni Trapattoni, nado en Cusano Milanino, Milán, o 17 de marzo de 1939, é un exfutbolista e exadestrador italiano.
Coñecido tamén polo diminutivo de Trap, está amplamente considerado como un dos mellores adestradores italianos de tódolos tempos. É o técnico italiano con máis títulos a nivel de clubs e un dos adestradores con máis títulos en todo o mundo. Gañou sete veces a Serie A italiana (máis que ningún outro adestrador), e conquistou ademais as primeiras divisións de Alemaña, Portugal e Austria, sumando un total de dez ligas nacionais. É un dos únicos seis adestradores que conseguiron gañar polo menos unha liga de primeira división en catro países diferentes, xunto co iugoslavo Tomislav Ivić, o austríaco Ernst Happel, o portugués José Mourinho, o belga Eric Gerets e o seu compatriota Carlo Ancelotti. A estes súmanse sete títulos oficiais a nivel internacional, o que o converte no sexto técnico mundial e cuarto en Europa por número de trofeos conseguidos nesta categoría.
Os seus anos como futbolista transcorreron principalmente no Milan, onde integrou o eixo do equipo durante case quince anos e, baixo as ordes de Nereo Rocco, gañou dous títulos de liga, unha Copa Italia, dúas Copas de Europa, unha Recopa de Europa e unha Copa Intercontinental. Pechou a súa carreira como futbolista no Varese. Vestiu ademais en 17 ocasións a camiseta da selección italiana, coa que participou nos Xogos Olímpicos de 1960 e no Mundial de 1962.
Dirixiu tamén a selección italiana de 2000 a 2004, e ocupou o mesmo posto na selección irlandesa de 2008 a 2013. Cos italianos participou no Mundial de 2002 e na Eurocopa de 2004 e cos irlandeses estivo a piques de lograr a clasificación para o Mundial de 2010, despois de perder un polémico partido contra Francia. Si conseguiu a clasificación de Irlanda para a Eurocopa de 2012, 24 anos despois da súa anterior participación.
Orixes
Nos seguintes anos alternou a súa formación como futbolista co traballo de aprendiz de tipógrafo.
Comezos no Milan
Coa súa actividade competitiva cada vez máis intensa, cedeulle o seu posto como tipógrafo ao seu irmán Antonio. O 29 de xuño de 1958 debutou co primeiro equipo na Copa de Italia, da man do adestrador Luigi Bonizzoni, nunha vitoria por 4-1 contra o Como. Poucos días despois o seu pai morreu dun infarto, polo que pensou en deixar o fútbol para coidar da súa nai, pero Malatesta aseguroulle un soldo suficiente para manter a familia. Para o seu debut na Serie A tivo que esperar ata o 24 de xaneiro de 1960, na vitoria por 3-0 sobre o SPAL, na que foi despregado como lateral dereito. O seu primeiro gol coa camiseta negra e vermella chegou o 16 de abril de 1961, durante o partido que gañaron en San Siro por 2-1 ante a Roma.