cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Germán López González
Germán López González, coñecido como Barriolo, nado en Moreda (Vilaescura, Sober) en 1899, foi un político galego.
Cleveland, Ohio
Fundación
Pero as condicións insalubres por pantanosas das terras nas que levantouse Cleaveland e a dureza dos invernos disuadiron aos colonos e impediron que fora pouco máis que un pobo ata a terceira década do século XIX.
Germán López González
Traxectoria
Emigrou a América sendo mozo. Albanel. Foi vocal da Agrupación Socialista e presidente da UGT do Saviñao. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte ante o temor a ser axustizado. Marchou a Santiago de Compostela, onde foi detido o 18 de agosto. Sácano de madrugada xunto con outros para pasealo, pero logrou escapar na Estación de tren. Volveu a Escairón, onde fixo un zulo no que se agachou. Foi declarado en rebeldía en causa aberta en 1938. Ao rematar a guerra presentouse ao Gobernador civil. Foi detido o 12 de xullo de 1939 e xulgado en Lugo en 1940 por auxilio á rebelión, sentenciado a 12 anos de prisión, reducírona pena a un ano e un día e saíu con en liberdade provisional o 26 de agosto de 1940.
Vida persoal
Casou con Josefa Quiroga Losada en 1926.
Cleveland, Ohio
Crecemento
Foi da man da posta en marcha do canal do Erie-Ohio en 1832 e a posterior chegada do ferrocarril que a posición da poboación adquiriu importancia no tráfico de mercadorías entre os Grandes Lagos e o val do Mississippi. Perdeu o a e converteuse en Cleveland.
De seguido urbanizáronse as terras baixas da foz (os Flats ) onde xa estaba a medrar a poboación rival de Ohio City na beira occidental do Cuyahoga. Foi o lugar onde se asentáron industrias e os seus traballadores, maiormente inmigrantes (irlandeses e alemáns). Máis tarde construíronse peiraos no lago e no vello leito do río. Ohio City foi anexionada en 1854.
Na outra beira, en Cleveland propiamente, tamén se produciu a expansión da cidade ao leste con grandes avenidas diagonais partindo da Public Square (Euclid Avenue). miniatura|Cleveland en 1904
Exlosión económica
O período da guerra civil (1861-65) e a posguerra foron os dun auténtico boom económico para a cidade que pasou a se converter nun centro manufactureiro de primeiro orde, xigante industrial da nación sobre todo na industria pesada (o aceiro, ao seres intermediaria do mineral que viña de Minnesota cara as grandes cidades da costa leste; os Rockefeller comezaron aquí a súa fortuna cunha refinería a partir de 1870). A poboación máis que duplicouse en apenas unha década e Cleveland acadou todos os servizos e adiantos dunha urbe moderna (primeiro alumeado público eléctrico do mundo na Public Square).
Crise económica e decadencia
Os anos vinte representaron o cénit da prosperidade de Cleveland cando era a quinta metrópole dos Estados Unidos. A erección da Terminal Tower (1927, a máis alta do mundo fóra de Nova York) no suroeste da Public Square simbolizou ese poderío. Despois veu a Gran Depresión da que o Exposición dos Grandes Lagos de 1936 (na beira do lago, xusto diante do Mall ) tentou seres un revulsivo.
O incerto futuro encárase con plans de renovación e revitalización do centro urbano e os barrios, e buscando investimentos en novos sectores produtivos.
Xeografía
De acordo coa Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 82,47 millas cadradas (213,60 km2), das cales, 77,70 millas cadradas (201,24 km2) son terra e 4,77 millas cadradas (12,35 km2) son auga. A ribeira do lago Erie sitúase a 569 pés (173 m) por riba do nivel do mar; porén a cidade repousa sobre acantilados irregulares que se estenden de maneira abrupta en paralelo có lago. En Cleveland estes acantilados son cortados principalmente polo río Cuyahoga, Big Creek, e Euclid Creek. A terra ascende rapidamente dende a ribeira do lago. A “Public Square”, a menos dunha milla (2 km) terra adentro, atópase a unha altura de 650 pés (198 m), e o aeroporto Hopkins, a só 5 millas (8 km) terra adentro dende o lago, atópase a unha altitude de 791 pés (241 m).
Clima
Como é típico da rexión dos grandes lagos, Cleveland presenta un clima continental con catro estacións ben diferenciadas, o que deriva nun clima continental húmido. Os veráns son quentes e húmidos, mentres que os invernos son fríos e nevarentos. miniatura|300px|Cleveland Downtown
Economía
A localización xeográfica de Cleveland no río Cuyahoga e no lago Erie foi a clave para o seu crecemento. O canal de Ohio e de Erie xunto coas liñas ferroviarias axudaron a establecer a cidade como un importante centro comercial. O aceiro e moitos outros produtos manufacturados emerxeron como as industrias máis importantes. A cidade diversificou a súa economía máis alá do seu sector manufactureiro. Cleveland acolle as sedes centrais de moitas grandes compañías, tales como “Applied Industrial Technologies”, “Eaton”, “Forest City Enterprises”, “Sherwin-Williams Company” e “KeyCorp”. A NASA mantén unha das súas instalacións en Cleveland, o “Glenn Research Center”. “Jones Day”, un bufete de avogados dos máis grandes nos Estados Unidos, comezou en Cleveland. Cleveland e as áreas residenciais circundantes acollen tamén varias empresas privadas de capitais, incluíndo a “Riverside Company”, “Kirtland Capital Partners”, “Resilience Capital Partners” e “Primus Capital”.
Ocio e educación
miniatura|170x170px|[[Medio dólar do Centenario de Cleveland|Medio dólar conmemorativo do Centenario de Cleveland en 1936.]] O distrito escolar metropolitano de Cleveland é a rexión con máis escolas infantís e primarias no estado de Ohio, con 127 escolas e matrículas de 55.567 estudantes durante o ano académico 2006-2007. É a única rexión en Ohio que se atopa baixo o control directo do alcalde, quen designa o consello de administración. Aproximadamente unha milla cadrada (2,6 km2) de Cleveland, contiguo á veciñanza de Shaker Square, pertence ao “Shaker Heights City School District”. A área, que foi unha parte do distrito da escola Shaker dende a década dos 20, permite a estes residentes de Cleveland pagar as mesmas taxas estudantís que os residentes de Shaker, así como votar nas eleccións ao consello escolar desta escola.
Deporte
Os equipos deportivos profesionais de Cleveland inclúen os “Cleveland Indians” (grandes ligas de béisbol), “Cleveland Browns” (liga nacional de fútbol americano), “Cleveland Cavaliers” (National Basketball Association; en galego, Asociación Nacional de Baloncesto) e “Lake Erie Monsters” (liga estadounidense de hockey).
Medios de comunicación
Só existe un xornal diario en Cleveland chamado “The Plain Dealer”. Tamén se distribúe na cidade unha revista mensual de cultura rexional, chamada “Cleveland Magazine”.
Leis ponderais
As leis ponderais son o resultado dunha serie de experimentos levados a cabo por unha serie de científicos a finais do século XVIII e principios do XIX. Estas leis reciben o nome de leis ponderais debido a que a propiedade da materia que se medía era o peso; é dicir, medíase o peso dos reactivos e os produtos dunha reacción química.
Lei da conservación da masa
Esta primeira lei, enunciada por Antoine Lavoisier no 1789, limítase a establecer que
Lei das proporcións definidas
Esta segunda lei, establecida por Louis Proust no 1799 di que
Por exemplo, o xofre e mailo azucre son dous elementos constituíntes do composto denominado ácido sulfúrico, e cúmprese que, independentemente do método de obtención de dito ácido, por cada gramo de azucre hai sempre dous gramos de osíxeno (falamos de compostos puros).
Lei das proporcións múltiplas
Esta terceira lei, menos coñecida, que foi enunciada por John Dalton antes de propor a súa teoría atómica, establece que
Por exemplo, cando se combinan carbono e máis osíxeno para dar dous óxidos distintos. Nun caso, a formación de CO, 20 gramos de osíxeno requiren 15 gramos de carbono; noutro, a formación de CO2, é necesaria dobre masa de osíxeno para a mesma masa de carbono, 15 gramos. A relación entre as masas de osíxeno é un número sinxelo: 2.
Zerain
Zerain é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 257 habitantes (2011).
Bandeira de Malí
A bandeira de Malí foi adoptada o día 1 de marzo de 1961. A cor verde da primeira banda significa a esperanza, o verdor dos prados e dos campos. O amarelo refírese a riqueza mineral do país, e o vermello é o sangue verquido por defender a terra da ocupación estranxeira e a liberación do xugo colonial.
Nogueira, Ribas de Sil
Nosa Señora das Neves de Nogueira é unha parroquia do concello lugués de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2007 tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano 2000.
Suroeste
miniatura|200px|Suroeste. Suroeste é unha coordenada cartográfica situada entre o sur e o oeste. Por tanto, é un dos puntos colaterais da rosa dos ventos.
Guillerme de Holanda
Guillerme de Holanda, nado en 1227 e finado o 28 de xaneiro de 1256, foi conde de Holanda (como Guillerme II) a partir de 1234, e Rei de romanos, rival de Conrado IV, desde 1247 até a súa morte.
Primeiros anos
Fillo de Florencio IV, conde de Holanda, e da súa esposa Matilde de Brabante, non cumprira os sete anos cando seu pai morreu accidentalmente o 19 de xullo de 1234 nun torneo celebrado en Corbie, aínda que, segundo Louis G. F. Kerroux, foi asasinado en dito torneo por Filipe Hurepel, conde de Clermont. Seus tíos Guillerme e Otón encargáronse da rexencia do Condado desde 1234 a 1239.
Rei de romanos
Á morte de Henrique Raspe, que fora elixido polos partidarios do partido güelfo rei de Alemaña (Rei de romanos, segundo a titulación oficial) en substitución de Frederico II Hohenstaufen, deposto e excomungado polo papa Inocencio IV, con apenas 20 anos de idade, e grazas ao apoio do seu tío Henrique II, duque de Brabante e do arcebispo de Colonia, Guillerme foi elixido Rei de romanos o 3 de outubro de 1247. Debido á súa pouca idade os electores déronlle como conselleiros ao duque de Brabante e ao bispo de Utrecht. Tras un sitio de cinco meses, Guillerme tomou Aquisgrán aos partidarios de Frederico II, e puido ser coroado rei o 1 de novembro de 1248, despois de ser armado cabaleiro en Colonia. A súa nova dignidade fixo que parte dos príncipes do Sacro Imperio declaráranse seus inimigos, polo que Guillerme deixou en mans de seu irmán Florencio o goberno do Condado de Holanda para ter maior liberdade de movementos. A maior parte dos príncipes alemáns non recoñeceron a súa elección até despois de que o 25 de xaneiro de 1251, por consello e mediación do papa, que aprobara seu nomeamento, contraese matrimonio con Isabel, filla de Otón I de Brunswick, chamado o Neno, duque de Brunswick-Lüneburg. A noite de vodas puido ser fatal para os esposos, pois, segundo conta Alberte de Stade, o palacio onde aloxaran foi incendiado. Foi a princesa quen salvou ao seu marido lrevándoo da man por camiños que ela coñecía. O mesmo cronista relata que Guillerme tamén escapou a outro incendio na cidade de Nuis coa axuda do arcebispo de Colonia.
Guerra con Margarida de Flandres
Margarida enviou un grande exército ao mando de seu fillo Guido de Dampierre para invadir a illa de Walcheren. Mentres os seus soldados penetraban en Zelandia, a condesa de Flandres finxía chegar a un acordo con Guillerme, que se trasladara a Antuerpen, onde tivo lugar unha conferencia baixo a mediación de Henrique VI, duque de Brabante. Porén, non fiándose da súa inimiga, Guillerme ordenou ao seu irmán Florencio que se dirixira coas súas tropas a defender Zelandia. Este camuflouse con todo o seu exército tras as dunas de Westkapelle, esperando a Guido de Dampierre que avanzaba sen sospeitar nada. Así, en xullo de 1253, o exército flamengo foi completamente derrotado, facendo os holandeses prisioneiros aos fillos de Margarida.
Esta derrota sorprendeu a Margarida de Flandres, pero non a fixo desistir das súas pretensións. Chamou na súa axuda a Carlos de Anjou, irmán do rei de Francia, ao que lle outorgou a investidura do Condado de Hainaut, territorio que quería arrebatar ao seu fillo Xoán I de Avesnes. Este, axudado polo seu cuñado Guillerme, acudiu en defensa das súas terras, derrotou aos franceses e forzou á súa nai a recoñecelo como conde de Hainaut. Margarida, desesperada, facendo da necesidade virtude, cedeu á necesidade e viuse incluso obrigada a facer a paz co Rei de romanos, que lle devolveu ao seu fillo Guido de Dampierre, prisioneiro de Guillerme desde a xornada de Westkapelle.
Pobo lakota
Os lakota, tamén coñecidos como Teton, Titunwan ("habitantes da pradeira"), Teton Sioux ("serpe, ou inimigo") son un pobo nativo de Norteamérica. Son parte dunha confederación de sete tribos síux relacionadas, a Očhéthi Šakówiŋ ou sete lumes do consello, e falan a lingua lakota, un dos tres grandes dialectos da lingua síux.
Guillerme de Holanda
Guerras co bispo de Utrecht e os frisóns
miniatura|200px|Tumba de Sigfrido III de Epstein, bispo de Maguncia, co bispo no centro coroando a Henrique Raspe e Guillerme de Holanda. Catedral de [[Maguncia.]]
Pobo lakota
250px|miniatura|Bandeira dos lakota. Os lakota son os máis occidentais dos tres grupos lingüísticos das linguas síux, ocupando terras en Dacota do Norte e Dacota do Sur. As sete bandas ou "sub-tribos" dos lakota son: right|miniatura|Distribución tradicional dos pobos síux (verde escuro) e actuais reservas (laranxa).
Klein Curaçao
Klein Curaçao en neerlandés, ("Pequena Curaçao") é unha pequena illa do mar Caribe que pertence administrativamente a Illa de Curaçao (que depende á súa vez das Antillas Holandesas). Posúe unha superficie estimada en 1,7 km².
Pobo lakota
Membros notables dos lakota son Tȟatȟáŋka Íyotake (Touro Sentado) dos Húnkpapȟa; Maȟpíya Ičáȟtagya (Touch the Clouds) dos Miniconjou; Tȟašúŋke Witkó (Cabalo Tolo), Maȟpíya Lúta (Nube Vermella), Heȟáka Sápa (Black Elk), Siŋté Glešká (Spotted Tail), e Billy Mills dos Oglala.
Klein Curaçao
Características
É un pequeno illote deshabitado (non posúe poboación permanente) situado a 28 quilómetros ao sursueste da Illa de Curaçao da que provén o nome desta illa, "Pequena Curaçao". As construcións principais son un vello faro e unhas casas de praia.
SICAV
Unha SICAV (acrónimo de Sociedade de Investimento de Capital Variábel), é unha figura económica de investimento colectivo.
Klein Curaçao
Características
Pequenos botes visitan a illa todos os días, está gardada polos Gardacostas das Antillas Holandesas. Entre as principais actividades económicas destacan o turismo, sobre todo o mergullo e paseos en botes.
Guillerme de Holanda
Guerras co bispo de Utrecht e os frisóns
Despois de poñer fin á guerra con Flandres, Guillerme dirixiuse cara a Xenebra, onde o papa o invitara, posibelmente para coroalo. Antes quixo pasar por Alemaña, onde segundo unha carta dirixida a Luberto, o seu vicechanceler imperial e abade de Egmond, foi moi ben recibido. Pero unha nova disputa co bispo de Utrecht e a sublevación dos frisóns setentrionais, que viran con receo a construción dun castelo cerca de Heemskerk, fixérono retornar a Holanda a comezos do ano 1255, sen ter tempo de continuar a súa viaxe a Xenebra.
Pobo lakota
Estados Unidos
Legalmente e por tratado unha "nación" semiautónoma dentro dos Estados Unidos, os Lakota Sioux están representados localmente por funcionarios elixidos nos consellos para as diversas reservas e comunidades de Minnesota, Nebrasca e Dacota do Norte e do Sur. Están representados a nivel estatal e nacional polos funcionarios electos dos distritos políticos dos seus respectivos estados e distritos do Congreso. Os membros de banda ou reserva que viven tanto dentro como fóra das reservas individuais son elixíbeis para votar nas eleccións periódicas para esa reserva. Cada reserva ten un estilo de goberno local único e un ciclo de elección baseado na súa propia constitución ou nos artigos incorporados posteriormente. A maioría segue a un modelo típico de consello tribal cun xefe ou presidente elixido directamente polos votantes.
Diola
diola é unha banda de rock galega procedente de Pontevedra e formada no ano 2015. O grupo está composto por tres dos exmembros de Unicornibot (Alex Gayoso, Toño Magariños e Gon Goitia), que presentaron o seu novo proxecto pouco despois da súa disolución en decembro de 2014. No mes de setembro de 2015 publicaron o seu EP de estrea, eh!, formado por catro temas. En febreiro de 2017 a banda fichou polo selo independente catalán BCore Disc, que publicou o seu álbum de estrea, titulado diola, o 19 de maio.
Klein Curaçao
Historia
Antigamente, as cabras percorrian a illa, o que contribuíu á desertificación. En 1871, John Godden, enxeñeiro mineiro inglés, visitou a illa e ata 1886 estrouxose fosfato e exportouse a Europa. A illa foi minada, o nivel da illa baixou e as poboacións de aves mariñas caeron. Actualmente, se esta levando a cabo a súa reforestación. A illa tamén xogou un papel no comercio de escravos. A Compañía Holandesa das Indias Occidentais trouxo a moitos escravos de África a Curaçao. Antes de que estes escravos chegasen a terra en Curaçao, os enfermos eran deixados en corentena en Klein Curaçao. Os restos deste primeiro edificio de corentena aínda se poden atopar no noroeste da illa. Os escravos e outros pasaxeiros que non sobrevivian á viaxe eran enterrados en Klein Curaçao. Na parte sur da illa hai varias tumbas.
SICAV
SICAV en España
En España, unha SICAV é unha Sociedade Anónima cuxo obxecto social é investir en activos financeiros. Gozan de importantes vantaxes fiscais, de xeito que as SICAV tributan ao 1% no imposto sobre sociedades. Deben cumprir os seguintes requisitos:
Guillerme de Holanda
Guerras co bispo de Utrecht e os frisóns
Novas disputas desencadeáronse co bispado de Utrecht. Otón, tío e titor que fora de Guillerme, falecera, e Godwino de Amstel fora elixido para ocupar a sede episcopal. Ben porque o novo bispo fora débil de carácter para o seu cargo ou ben porque, tras un ano de asedio, estivera disposto a renunciar, Guillerme puido substituílo por Henrique de Vianen.
O señor de Amstel, irmán do bispo deposto, e o señor de Woerden, descontentos co que acababa de pasar, recibiron o apoio de Otón II, conde de Güeldres, e declararon a guerra ao novo bispo. Acababan de librar unha batalla, cando o Rei de romanos Guillerme chegou a Utrecht; pero estes dous señores xa foran derrotados e feitos prisioneiros.
Bandeira de Madagascar
A bandeira de Madagascar foi adoptada o 14 de outubro de 1958, dous anos antes da independencia, mentres Madagascar preparaba un referendo sobre o seu status na Comunidade Francesa.
Guillerme de Holanda
Guerras co bispo de Utrecht e os frisóns
Guillerme mediou na disputa e conseiguiu, despois de prometelo ao bispo Henrique de Vianen, devolverlle a liberdade aos señores de Amstel e Woorden.
Klein Curaçao
Historia
A Compañía Holandesa das Indias Occidentais tamén recibiu licenzas para cazar a foca monxe en perigo de extinción en Klein Curaçao. Do mesmo xeito que a súa illa nai de Curaçao, a illa está pouco afectada polos furacáns, pero varias grandes tormentas deixaron a súa pegada. O primeiro foi o furacán de 1877, que destruíu o primeiro faro da illa. O seguinte faro, que aínda pervive, foi construído no interior da illa.
Klein Curaçao non ten habitantes permanentes, só algúns cobertizos cubertos de palmeiras para excursionistas de Curaçao, e ademais dalgunhas palmas de coco ten pouca vexetación. Hai algunhas cabanas de pescadores onde normalmente permanecen algúns días. Obteñen auga da garda costeira holandesa de Curaçao. O lado do barlovento é un cemiterio para barcos que non se mantiveron o suficientemente afastados ou perderon potencia. Un pequeno barco cisterna, o Maria Bianca Guidesman, está sendo desguazado paulatinamente polos constantes golpes das ondas. Os restos doutros catro ou cinco barcos foron arrastrados a terra.
Guillerme de Holanda
Morte
En 1255 os frisóns volvéranse a amotinar. No inverno Guillerme, decidido a sometelos, púxose á fronte do seu exército e, en Nadal, tomou a rota de Alkmaar (onde construíu un novo castelo) para ir a Hoogwoud e atacar aos frisóns sobre o xeo, que se cría bastante forte. Brederodo, que conducía unha división do exército, xa batira aos frisóns cerca de Hoogwoud; pero Guillerme, con máis ardor que prudencia, perseguiu aos pelotóns que fuxían até un punto no que o xeo era tan débil que afundiu baixo o peso do seu cabalo. Inmediatamente foi degolado mentres trataba de desprenderse do peso da súa armadura, abandonado polos seus cabaleiros que fuxiron desconcertados.
Era o 15 de xaneiro de 1256. O seu corpo foi enterrado nun lugar secreto e non foi descuberto até pasados vinte e seis anos, cando seu fillo Florencio V de Holanda o trasladou a Middelburg, onde foi enterrado na abadía coa pompa propia de seu rango. Nunca chegou a ser coroado emperador.
Labor de goberno
Guillerme concedeu privilexios a numerosas cidades do seu Condado, como Haarlem, Delft ey Alkmaar. Alkmaar estivo exenta de impostos durante algúns anos, excepto de servir na guerra contra os frisóns. Haarlem obtivo foros municipais de exención de aduanas. Pero Guillerme non se limitou a dotar de leis ás cidades, senón que as adornou con numerosos monumentos. O concello de Haarlem serviulle de palacio e, aínda que se dubida que fora o seu fundador, é certo que desde 1214 existía unha Corte ou palacio nesa cidade. A cidade da Haia xurdiu en torno ao castelo o pavillón de caza que Guillerme fixo construír en 1250 e que concluíu seu fillo.
Matrimonio e descendencia
Guillermeo casou o 25 de xaneiro de 1251 con Isabel, filla de Otón I de Brunswick, duque de Brunswick-Lüneburg. Deste matrimonio tivo dous fillos:
Tomonde, Cerdedo-Cotobade
Santa María de Tomonde é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o IGE en 2012 tiña 173 habitantes (95 mulleres e 78 homes) 51 menos ca en 1999. Ten cinco entidades de poboación.
Patrimonio
A igrexa de Santa María ten planta de cruz latina con ábsida cuadrangular e sancristía acaroada. A portada principal é alintelada, con molduras lisas e torre central con tres corpos. Nos muros consérvanse canzorros románicos.
Nesta parroquia celebrábase a Gaiteirada de Reis. O 5 de xaneiro, a véspera da noite de Reis, dúas máscaras, O Vello e A Vella, simulan ir roubando comida polas cociñas.
Bandeira de Madagascar
As cores da bandeira representan a historia de Madagascar, o seu desexo de independencia e as súas clases tradicionais. O vermello e o branco eran as cores do Reino de Merina, que sucumbiu ante Francia en 1896. Eran empregados na bandeira da última monarca de Merina, a raíña Ranavalona III. Poden indicar as orixes étnicas do pobo malgaxe no Sueste Asiático, e tamén aparecen na bandeira de Indonesia. O verde era a cor dos Hova, a clase predominante de campesiños plebeos, que desempeñou un importante papel na axitación contra Francia e no movemento de independencia.
Pobo lakota
Estados Unidos
Os gobernos tribais teñen unha ampla marxe de manobra, como entidades políticas semiautónomas, para desviarse da lei estatal (por exemplo, nos xogos indios). En última instancia, están suxeitos á supervisión do Congreso dos Estados Unidos e á regulación executiva a través da Oficina de Asuntos Indíxenas. A natureza e a lexitimidade desas relacións continúan sendo un tema de disputa.
Telemadrid SAT
9 Telemadrid o 9 Telemadrid SAT foi unha das canles do Ente Público RadioTelevisión Madrid (EPRTVM) que emite para toda a Europa, a través do satélite Astra. Esta canle ten como obxectivo achegar a televisión e cultura madrileña a todos os madrileños que viven fóra da Comunidade de Madrid, tanto en España como en Europa, así como ao resto de cidadáns destas zonas.
Pobo lakota
Canadá
Hai nove bandas de Dakota e Lakota en Manitoba e no sur de Saskatchewan, cun total de 6.000 membros rexistrados. Son recoñecidos como Primeiras Nacións pero non son considerados "indíxenas con tratado". Como Primeiras Nacións, teñen recoñecidos dereitos e reciben axudas a través do Indian and Northern Affairs Canada (en galego, Departamento de Asuntos Indíxenas e do Norte de Canadá). Con todo, como non son recoñecidos como indios tratados, non participaron no repartimento de terras nin nos ingresos por recursos naturais. Os dakota rexeitaron un acordo de dereitos sobre terras por valor de 60 millóns de dólares en 2008.
SICAV
SICAV en España
Teñen unha serie de restricións á hora de investir o capital:
Telemadrid SAT
A súa programación basábase principalmente en contidos de produción propia das canles do EPRTVM.
Fernando R. Tato
Fernando Rafael Tato Plaza, nado en Santiago de Compostela en 1962 e finado no Sisto (Ribasar, Rois) o 8 de xaneiro de 2000, foi un filólogo e tradutor galego.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela. Impartiu docencia nas Escola Universitaria de Formación de Profesorado de EXB na cidade de Lugo, na Universidade da Coruña e na Facultade de Filoloxía de Compostela. Foi membro do Instituto da Lingua Galega.
Colaborou na elaboración de dicionarios de léxico común, linguaxe administrativa e antropónimos. Publicou artigos relacionados coa lexicografía, onomástica, edición e gramática histórica. Na súa faceta de editor, ocupouse, conxuntamente con Ana Boullón, da edición de Teatro de Máscaras de Ramón Otero Pedrayo (1989) e, en solitario, do Libro de Notas de Álvaro Pérez, notario da terra de Rianxo e Postmarcos (1457), distinguido co premio Lois Peña Novo de 1999.
SICAV
SICAV en España
A súa regulación xurídica susténtase en:
Fernando R. Tato
Traxectoria
Foi tradutor literario, na combinación inglés-galego ; por exemplo, súa foi a primeira tradución ao galego do Frankenstein de Mary Shelley.
Foi membro fundador da Asociación de Tradutores Galegos e da Asociación Galega de Onomástica.
Vida persoal
Foi parella de Ana Isabel Boullón Agrelo.
Lingua iupik de Siberia
A lingua iupik de Siberia, tamén coñecido como iupik do estreito de Bering ou  yuit é unha lingua esquimó-aleutiana da familia iupik falada polo pobo iupik de Siberia. É falada ó longo da costa da península de Chukotka, en Rusia, e nas vilas de Savoonga e Gambell na Illa St. Lawrence de Alasca.
En Alasca, unhas 1 050 persoas falan a lingua sobre unha poboación de 1 100. En Rusia, arredor de 300 persoas sobre unha poboación de 1 500 falan a lingua.
Appetite for Destruction
Appetite for Destruction disco de estrea da banda de rock Guns N' Roses, editado o 21 de xullo de 1987.
"Welcome to the Jungle", "Paradise City", e "Sweet Child O' Mine" son as cancións máis recoñecidas e que caracterizan máis a miúdo a esta banda, as cales influíron a escena da música popular nos Estados Unidos, ademais de servir de inspiración a numerosos covers.
O álbum vendeu máis de 28 millóns de copias (15 millóns só nos Estados Unidos). Isto foi un ano logo de lanzado, xa que no primeiro ano vendera soamente 500.000 discos, en 1987.
A razón foi que a cadea MTV negouse a mostrar vídeos da banda, porque a cuberta orixinal do disco, baseado nunha pintura de Robert Williams, mostraba un robot violador, o cal foi considerado ofensivo pola cadea televisiva. A banda cambio entón a cuberta, e puxo a orixinal dentro do disco, mostrando agora un crucifixo cos cranios dos cinco membros da banda, algo así ao estilo das portadas dos álbums de Grateful Dead. Isto non foi suficiente para MTV, e a cadea continuou co seu bloqueo. Finalmente, David Geffen, entón presidente de Geffen Records, chamou a MTV e rogou que mostrasen o vídeo de "Welcome to the Jungle". MTV accedeu a mostralo só un domingo ás 2 da madrugada. A canción chegou a ser a canción máis solicitada en MTV en só 24 horas.
No 2001, a revista "Q" nomeou "Appetite for Destruction" como un dos 50 Álbums máis heavys de tódolos tempos. No 2003, a cadea televisiva VH1 nomeouno como o Álbum número 42 de tódolos tempos.
A canción Welcome to the Jungle inspirou a obra teatral de denuncia social do mesmo nome do escritor antártico Sergio Salvatierra, en 1988.
Orde do Císter
A orde do Císter (en latín: Ordo cisterciensis, o.Cist.) é unha orde relixiosa fundada en Citeaux por Roberto de Molesmes no ano 1098. Foron coñecidos na idade media como os monxes brancos, pola cor do seu hábito, en oposición aos monxes negros, que eran os beneditinos. En 2020, sumaba 1.601 monxes, mentres que a rama feminina da orde, en 2015, contaba con 825 relixiosas.
Orixes: revisión de Cluny e volta á Regra de San Bieito
Ao perder a orde de Cluny o seu fervor á causa das riquezas acumuladas, xorde a reforma cisterciense, saída do mosteiro do Císter en Borgoña. O fundador foi o beneditino Roberto de Molesmes (1024-1111). Este pretendía seguir unha vida monástica máis fiel á Regra de San Bieito, establecendo unha comunidade de ermitáns en Molesmes en 1075. Este mosteiro medrou moito e houbo tensións dentro dos monxes entre os que querían seguir as interpretacións de Roberto de Molesmes e os que preferían seguir a Cluny. Finalmente, 21 relixiosos seguiron o prior Alberico e o abade Roberto e marcharon de Molesmes, fundando o 21 de marzo de 1098 un novo mosteiro en Citeaux, ao sur de Dijon, na diocese de Chalon. O sucesor de Roberto, que volveu a Molesmes por decisión papal, foi Alberico. Con Alberico adoptouse o hábito branco característico da orde, como mostra de humildade rexeitaron tinguir a la como facían os beneditinos.
Apoxeo: consolidación e difusión nos séculos XII a XIV
Grazas a esta notable actividade, para 1200 xa sumaban máis de 500 casas. Tamén entre 1145 e 1153, un cisterciense chegou ao pontificado, Uxío III, quen fora abade do mosteiro de Tre Fontane e discípulo de Bernardo de Claraval.
A chegada da orde á península Ibérica foi coa fundación do mosteiro de Niencebas en 1140 grazas a unha doazón do rei Afonso VII de León, esta comunidade acabou trasladándose a Fitero (Navarra) en 1152. A rama feminina estableceuse por primeira vez en Tudela (Navarra) en 1142, mudándose a Tulebras en 1156, onde se mantén actualmente.
Crise no século XV
miniatura|Abadía de Bonmont, fundada en 1131, a primeira en [[Suíza]] Se ben durante os séculos XIII e XIV a orde foi a máis importante de Europa, no século XV entrou en crise por múltiples factores: o cisma de Occidente, as guerras e as encomendas danaron á orde. Para resolver isto, os mosteiros cistercienses reorganizáronse creando congregacións que agrupasen aos cenobios existentes dentro dun Estado. Este movemento foi cuestionado pola abadía de Citeaux pois supuña a perda do control de parte da rede de mosteiros, pero foi apoiado polos papas. Deste modo, no ano 1427, en Santa María de Sión, na periferia de Toledo, frei Martín de Vargas fundou a Congregación Cisterciense Reformada, tamén coñecida como Congregación de Castela. Posteriormente, este movemento foi seguido noutras rexións, nacendo as congregacións da Lombardía e Toscana, Portugal, Alemaña, Aragón ou Roma, por citar algúns exemplos. Á fronte das congregacións estaba un vicario do que dependían os superiores dos mosteiros que se integraban nela. Durante os séculos XV e XVI houbo tensións dentro da orde pola pretensión de Citeaux de manter o control fronte a vontade de autonomía das congregacións.
Século XVI e XVII: Disputas pola observancia
A reforma protestante supuxo a disolución das comunidades de Países Baixos, Escandinavia, os países bálticos e Gran Bretaña. En Alemaña, algúns mosteiros, como o de Eberbach, foron saqueados no contexto das guerras campesiñas, e entre os propios membros houbo disidencias pola adopción do luteranismo. Deste xeito, ao longo do XVI, 45 dos dos 104 cenobios que o Císter contaba en terras alemás pecharon por mor da Reforma; en Suíza só quedaron 4, a metade dos que contaba a orde a principios de século.
Nos séculos XVI e XVII o Císter afrontou tensións internas derivadas das reaccións dalgunhas das comunidades ante o que se entendía era a relaxación na observancia das regras da orde. Así, na década de 1570, no mosteiro de Notre-Dame-des-Feuillants, próxima a Tolosa, conformouse unha nova congregación cisterciense, chamada dos feuillants. Baseábanse nunha volta a unha ascese moi estrita na vida dos monxes: vexetarianismo estrito, durmir e comer no chan, e traballo. O papa Gregorio XIII recoñeceuna como unha congregación independente en 1589 e tamén se difundiu en Italia, ademais de en Francia.
Mais, de maior entidade, foi o movemento iniciado en 1664 por Armand Jean Le Bouthillier de Rancé (1626-1700), abade de La Trappe (Francia). Este presentou unha reforma austera baseada no traballo manual duro, silencio, illamento e dieta frugal (prohibición de inxerir "animais de catro patas"). O xeito de entender a vida monástica de De Rancé foi imitada por outras comunidades cistercienses, e tamén se espallou pola fundación de novos mosteiros. Por extensión, en referencia a La Trappe, todos estes mosteiros foron chamados "trapas" e os seus membros, "trapistas". A concepción da ascese da reforma de Rancé foi recollida no seu manuscrito en latín, Declarationes in regulam beati Benedicti ad usum Domus Dei Beatae Mariae de Trappa. Se ben os feuillants desapareceron coa Revolución Francesa, o movemento de Rancé foi a orixe dunha convivencia de observancias dentro da Orde do Císter que acabou por resolverse no século XIX coa separación da Orde Cisterciense da Estrita Observancia do resto do Císter, que pasou a denominarse "común observancia". miniatura|Comunidade do mosteiro de Chau Son Don Duong no coro da igrexa en 2013
Idade Contemporánea
Os procesos secularizadores que se sucederon dende o século XVIII afectaron á orde. Deste xeito, por influencia da Ilustración, algúns déspotas ilustrados fixeron previsións para acoutar ás ordes relixiosas contemplativas, o caso máis significativo foi Xosé II de Austria que na década de 1780 pechou centos de mosteiros. A Revolución Francesa supuxo a exclaustración e ruína da maior parte das comunidades cistercienses de Francia. No XIX, as desamortizacións supuxeron tamén a fin da orde en España.
Durante o século XIX, as comunidades que seguían as reformas da Trapa foron máis activas na refundación de mosteiros. A "común observancia" reorganizouse dende as comunidades italianas baixo o patrocinio do papa Pío VII, creándose a Congregación de San Bernardo en 1820 que agrupaba aos cenobios cistercienses de Italia non adheridos á "estrita observancia".
A comezos do século XXI, a Orde do Císter presentaba unha das menores diminucións dos seus membros entre as ordes relixiosas católicas. Así en 1959, cando Xoán XXIII anunciou a convocatoria do Concilio Vaticano II, a orde contaba con 1623 monxes, e en 2020, eran 1601. A congregación máis numerosa en 2015 era a da Sagrada Familia (Vietnam), con 835 membros. É alí onde están os mosteiros masculinos máis numerosos da orde, segundo os datos de 2015: Phuoc Son con 159 relixiosos, Phouc Ly con 137 e Chau Son Don Duong con 135. Para o mesmo ano, as comunidades femininas máis grandes eran as de Vĩnh Phước (Vietnam) con 57 monxas e a de Seligenthal (Alemaña) con 42.
Fundacións
A tendencia da orde foi a de ocupar terras inhabitadas en lugares polo común afastados dos núcleos de poboación. Ademais, desde o ano 1191 pesa a prohibición sobre as comunidades cistercienses de mercar bens inmobles, prohibición que foi anulada no ano 1216 e posta de novo en vigor máis tarde.
O proceso de fundación e construción dos novos cenobios cistercienses regúlase nos Capítulos Xerais do Císter
Eva Herzigová
Eva Herzigová, nada en Litvínov o 10 de marzo de 1973 é unha supermodelo e actriz checa.
Orde do Císter
Fundacións
O mosteiro de nova fundación debería situarse nun lugar illado, lonxe de cidades, castelos ou aldeas, lonxe do tráfico de xente, tal e como se establecera polo Capítulo Xeral de 1134. Incluso prohibíase a construción de vivendas no contorno do mosteiro.
Eva Herzigová
Traxectoria
Herzigová naceu en Litvínov, entón en Checoslovaquia, filla dunha contable e un electricista. Comezou a traballar como modelo tras gañar un concurso de beleza en Praga en 1989. Foi membro de Metropolitan Models, de Thomas Zeumer.
Orde do Císter
O Císter en Galicia
miniatura|Mosteiro de Santa María de Xunqueira de Espadanedo A chegada da orde a Galicia ten lugar en 1141 e 1142 co establecemento de comunidades procedentes de Claraval en Santa María de Oseira e Santa María de Sobrado. Entre 1142 e 1225 fundáronse ou integráronse no Císter 14 mosteiros galegos: miniatura|Claustro do mosteiro de Aciveiro Paralelamente, a rama feminina da orde estableceuse por primeira vez no Mosteiro de San Miguel de Bóveda (Amoeiro) cara a 1173, e no do Divino Salvador de Ferreira de Pantón en 1175. miniatura|Fotografía aérea do [[mosteiro de Santa María de Oia, fundado en 1131 e incorporado ao Císter en 1185]] Reis como Afonso VII, Fernando II e Afonso IX promoveron a instalación da nova orde concedendo xenerosas doazóns monetarias e grandes privilexios territoriais (coutos) aos seus mosteiros. Detrás disto está a estratexia de controlar o territorio grazas a este monacato, debido á desconfianza da Coroa cara á nobreza galega, tanto laica como eclesiástica, logo de que quedase desprazada da reconquista cara ao sur e a independencia do Reino de Portugal.
No xuízo de Andrés Torres Queiruga, Galicia "sentirá o seu influxo benfeitor na colonización de lugares improdutivos e inhabitados, na planificación do labor agrícola, na promoción de servos a colonos de numerosos traballadores en granxas creadas polos mosteiro'". Os cistercienses tiveron un rol fundamental na transformación e organización agraria galega. Nos primeiros tempos, predominaba a explotación directa das súas posesións. Nas zonas máis afastadas ao cenobio, recorríase a granxas nas que baixo a dirección dun magister grangiae traballaban "frades labradores", conversos (laicos que ingresaban no mosteiro) e campesiños asalariados. Logo, co crecemento do patrimonio territorial dos mosteiros, grazas ás doazóns da nobreza e das adquisicións feitas, a explotación directa deu paso ao réxime foral a partir do século XIII, establecéndose un esquema produtivo que perdurou ata a desamortización de Mendizábal (1836). Deste xeito, mediante os seus contratos forais, o Císter impulsou o cultivo de novos eidos para agricultura e incrementou o cultivo de vide, incluso en zonas pouco aptas. Os mosteiros recibían as abondosas rendas que saciaban as necesidades da comunidade e que permitiron emprender as ampliacións dos seus edificios.
Eva Herzigová
Traxectoria
Herzigová tamén participou en campañas para Guess?, o catálogo de Victoria's Secret e Sports Illustrated. Apareceu en numerosas revistas de moda internacionais, tendo portadas en Vogue, Harper's Bazaar, Elle, Marie Claire, Numéro e Allure. Desfilou para diferentes deseñadores como Louis Vuitton, Benedetta Dubini, Giles Deacon, Emilio Pucci e Versace.
Orde do Císter
O Císter en Galicia
No século XV, o sistema de encomenda afectou negativamente ao monacato, polo que logo da fundación da Congregación de Castela, os cenobios galegos vanse incorporando malia as resistencias: Sobrado en 1494, Aciveiro e Penamaior en 1505, Melón en 1506, Meira en 1514, Montederramo en 1518, Franqueira en 1528, San Clodio e Armenteira en 1536, Oseira en 1545, Xunqueira de Espadanedo en 1546 e Oia en 1547. Isto motivou trocos moi importantes na súa organización: Aciveiro, A Franqueira e Penamaior perderon a categoría de abadías polas menores rendas que percibían, e Toxos Outos pasou a ser un priorato de Sobrado. A incorporación á congregación castelá supuxo que moitos abades fosen foráneos e que a lingua galega deixase de ser empregada na documentación conventual: os derradeiros documentos son do mosteiro de San Clodio en 1532. Mais, a orde coñeceu un renovado pulo en Galicia como evidencia que Meira e Montederramo acolleran colexios de filosofía e Sobrado e Oseira viviron un período de riqueza. miniatura|Claustro da Hospedaría do mosteiro de Monfero, en ruínas. Nos séculos XVII e XVIII os mosteiros galegos do Císter coñeceron un importante crecemento das súas rendas grazas á introdución de novos cultivos procedentes de América. Isto facilitou a remodelación dos seus edificios en estilo barroco, como o da igrexa de Santa María de Sobrado, consagrada en 1708.
Eva Herzigová
Traxectoria
Herzigová protagonizou un filme artístico sobre moda de Imagine Fashion chamado Decadent Control con Roberto Cavalli. Amosaba creacións de Agent Provocateur e H&M. Herzigová posou para a edición de agosto de 2004 de Playboy. En 2006, interpretou a Venus na cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de Inverno. En 2016, Herzigová apareceu en campañas para Giorgio Armani e Dior Beauty.
Orde do Císter
O Císter en Galicia
Durante o primeiro terzo do século XIX, o incremento das cargas fiscais do Estado minguaron as rendas dos mosteiros. Mais, a desamortización de Mendizábal supuxo a fin das comunidades cistercienses en Galicia: primeiro os seus membros foron exclaustrados e os seus cenobios disoltos, logo, procedeuse á venda en poxa do seu patrimonio inmobiliario. A maior parte das edificacións foron abandonadas aínda que nalgúns casos as igrexas continuaron como parroquias. No século XX, monxes da familia cisterciense, trapistas desta volta, instaláronse de novo en Oseira e Sobrado, mentres que o de Armenteira acolle monxas trapistas dende finais dese século. Por outra banda, o do Divino Salvador de Pantón, mantén unha comunidade feminina ligada á Congregación Cisterciense de San Bernardo.
Arquitectura cisterciense
miniatura|Igrexa da abadía de Le Thoronet ([[Francia)]] Os regulamentos do Císter no relativo á construción e decoración dos seus mosteiros nos séculos XII e XIII, deron lugar a un estilo arquitectónico de seu que marca a transición entre o románico e o gótico. A austeridade que a caracteriza nace das indicacións de Bernardo de Claraval, quen contra o ano 1125, nunha carta ao abade de Saint-Thierry na diocese de Reims, censurou a suntuosidade das abadías bieitas. Deste xeito, as normas que rexeron no Císter constitúen un conxunto de restricións, unha primacía da frugalidade fronte ao exceso decorativo propio do contemporáneo románico pleno de orixe francesa que en Galicia tiña a Catedral de Santiago como obrigada referencia e fonte de inspiración.
Eva Herzigová
Vida persoal
Herzigová casou con Tico Torres, batería de Bon Jovi, en setembro de 1996. A parella divorciouse en xuño de 1998.
Orde do Císter
Arquitectura cisterciense
Prohíbese polo tanto calquera tipo de decoración, incluída a escultura e a pintura. Os Capítulos Xerais chegaron mesmo a regular os cristais das xanelas dos templos, establecendo que todas debían ser brancas, sen pinturas nin cruces, e que aquelas pintadas habían de ser substituídas no prazo de dous anos, e que no caso contrario o abade, o prior e o celeireiro terían que xaxuar cada sexto día a pan e auga ata o seu cambio. O medievalista francés Georges Duby considera que arquitectura cisterciense busca seguir estritamente os preceptos da regra de San Bieito: miniatura|Planta do mosteiro de Fontenay As igrexas dos mosteiros adoptaron, de forma xeral, a planta cruciforme con tres naves lonxitudinais e unha no cruceiro, con dúas capelas a cada brazo, mentres que outra capela rectangular formaba a cabeceira. Mais, a mediados do século XII, o Císter abreuse a ampliar o número de capelas, ata as catro no cruceiro, así como aos deambulatorios e ás capelas radiais na cabeceira. Como cubertas, predominou inicialmente a bóveda de canón e logo as oxivais. Ademais, a orde tamén prohibía a edificación de campanarios.
O claustro adoita situarse no muro sur do templo e arredor del organízanse as dependencias do mosteiro. No lado norte situábanse os dormitorios dos leigos, no sur o refectorio e a cociña, mentres que o leste reservábase para a sala capitular, o locutorio e os dormitorios dos monxes.
Algunhas mostras destacadas desta arquitectura son os mosteiros de Fontenay e Le Thoronet en Francia ou os de Casamari e Fossanova en Italia. En Galicia, considérase que a igrexa de Santa María de Sobrado dos Monxes cumpría coa descrición indicada como modelo do Císter, ata a súa remodelación no século XVI.
Pepe Hermida
José Hermida Losada, nado en Gondomar o 12 de agosto de 1897 e finado en Tui o 11 de agosto de 1970, foi un futbolista galego que xogaba nas demarcacións de centrocampista e defensa, máis coñecido como Pepe Hermida.
Traxectoria
Foi membro dunha saga familiar no Celta de Vigo xunto co seu irmán Ángel Hermida e o seu sobriño Manuel Hermida Losada, coñecido como Hermidita e un dos mellores xogadores da historia céltica.
Antes da fundación do Celta no ano 1923 xogaba no Real Vigo Sporting Club, un dos dous clubs que deu lugar ao Real Celta de Vigo. Trala creación do novo club vigués converteuse nun dos primeiros xogadores do mesmo.
Debuta en competición oficial co Celta na tempada 1923-24 proclamándose campión de Galiza. Este sería o primeiro dos 6 Campionatos de Galicia que conseguiu Hermida co equipo olívico.
No ano 1924 tamén debutou na Copa de España ante o Athletic de Bilbao.
Participou tamén no ano 1928 na xira do Celta por América que saíu o 7 de xuño do porto de Vigo no transatlántico Werra.
No ano 1932 abandona o Celta con 34 anos, tras nove tempadas no club e conseguir debutar na acabada de crear Liga española de fútbol sen acadar o ascenso a Primeira División, que chegaría no ano 1936.
Praia de Santa Marta
Praia de Santa Marta pode referirse a:
Melias
O topónimo Melias pode referirse a:
Zizurkil
Zizurkil é un concello da provincia de Guipúscoa, no País Vasco. A súa poboación é de 2.797 habitantes (2011).
Lista de nomes masculinos en galego
Esta é unha lista alfabética de nomes masculinos en galego, indicándose en cada un deles a súa orixe e significado.
R
protección do consello divino’. Conselleiro, protector; ilustre, famoso.
U
caste’. Variantes: Euxenio, Euxeo.
X
e ao latín como Iob.
Pobo naukan
Os naukan, tamén coñecidos como naukanski, son un pobo indíxena esquimó que habita na costa da península de Chukotka, en Rusia. Unhas 70 persoas falan a lingua naukan, a súa lingua nativa esquimó-aleutiana da familia iupik. Moitos membros do pobo falan a lingua chukchi.
Ajeossi
Ajeossi é un filme surcoreano dirixido por Lee Jeong-beom que foi estreado en 2010. Foi o filme con maior recadación en Corea no 2010, con 6 228 300 de entradas vendidas e gañando 47,10 billóns de wons.
Sinopse
A única conexión do exaxente especial Cha Tae-sik co mundo é unha nena que vive preto da súa casa. A nai da pequena traballa para unha organización mafiosa que se dedica ó tráfico de drogas. A nai róuballes un pouco da mercadoría e confíalla, sen que el o saiba, a Cha Tae-sik. Cando os traficantes se decatan, secuestran á nai e á filla.
Difracción de raios X
A difracción de raios X é un fenómeno ondulatorio que consiste na dispersión dos raios X cando atopan un obstáculo no seu camiño. A distribución de intensidades atopada despois do obstáculo amosa unha serie de máximos e mínimos relativos que diminúen a medida que nos afastamos do centro (punto onde se detectarían todos os raios X se non houbese obstáculo).
Este patrón depende da distribución atómica do material atravesado polo que este fenómeno pode ser empregado para o estudo da estrutura atómica dos materiais. A técnica chámase cristalografía de raios X.