cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ninot indultado
O ninot indultado (ninot indultat en valenciano) é o ninot da única falla que a votación do público da Exposición do Ninot decide que non sexa incinerado na noite da cremà.
Características
Normalmente, os votantes non teñen un criterio fixo á hora de escoller cal será o ninot indultado. Adoita ser aquel que, por cuestións de estética ou ben porque representa un símbolo importante para os valencianos, resulta máis gracioso ou está mellor elaborado. No ano 2008, o ninot indultado foi o da falla de Nou Campanar.
Árnica falsa
Usos
Utilízase como planta de xardín en zonas secas e cálidas; en Galicia foi introducida como planta ornamental e empregase para preparar a auga de San Xóan, polo aromática que é. É unha planta que gusta de exposicións cálidas, terras areosas ben drenadas e unha boa achega de manto. Propagase por semente ou mediante o transplante das plántulas. Despois da floración córtanse os talos. No caso de xeadas fortes é recomendable eliminar as partes aéreas danadas, volvendo a brotar. Adoita ser atacada polos caracois e lesmas.
Lucio I, papa
Traxectoria
Aínda que nos martiroloxios aparece como mártir, non parece que fose certo, dado que cando faleceu, baixo o goberno do emperador Valeriano, os cristiáns eran tratados benevolamente.
Ninot indultado
Características
Nos anos vinte, cando por fin as fallas acadaron unha connotación artística, foi cando por primeira volta se propón, de xeito popular, liberar do lume un ninot. En 1924 é proposto formalmente por primeira vez, aínda que non tivo unha grande acollida, porque se pensaba que era un acto oposto ao auténtico significado das fallas.
En 1933 realízase a primeira cabalgata descritiva das fallas, facendo desfilar ninots cos artistas e os falleiros, e por primeira volta, indúltase un ninot por votación popular. En 1934 Regino Mas, artista falleiro e membro da asociación de artistas falleiros efectuou a proposta "l'indult del foc" (o indulto do lume), onde se reflectía a insistencia popular en liberar o ninot das lapas. Finalmente, no 1936 realizouse por primeira vez a cabalgata do ninot, tradición que se mantén até a actualidade.
Árnica falsa
Usos
miniatura|esquerda|170px|Helichrysum fœtidum
Johan Soarez de Pávia
Johan Soárez de Pavia (ou Paiva), foi un trobador posibelmente catalán que viviu entre os séculos XII e XIII. É o primeiro poeta galego-portugués coñecido, pois naceu pouco despois da batalla de Ourique, acontecida en 1139.
Obra
Sábese que escribiu cantigas de amor hoxe perdidas. Só se conserva unha composición deste autor, que resulta ser o texto máis antigo dos conservados na lírica medieval galaico-portuguesa. Trátase da cantiga Ora faz ost´o senhor de Navarra, un sirventés satírico de tipo político no que abundan as referencias históricas e sociais á rexión navarro-aragonesa e que ten influencias da épica francesa. Pertence ao xénero das cantigas de escarnio e maldicir. Segundo os estudosos medievalistas Carlos Alvar e Vicenç Beltran, esta cantiga debeuse compoñer ao redor do ano 1200.
Arturo Vidal
Arturo Erasmo Vidal Pardo, nado en Santiago de Chile o 22 de maio de 1987, é un futbolista profesional chileno que xoga de mediocentro no Inter de Milán da Serie A. Ademais, é internacional coa selección de Chile.
Club
Vidal debutou coma profesional no Torneo Apertura de 2006 co Colo-Colo. No verán de 2007, foi traspasado ó Bayer 04 Leverkusen a cambio de 11 millóns de dólares.
O 22 de xullo de 2011, o Juventus FC pagou 10.5 millóns de euros para facerse cos servizos de Vidal, con quen asinou un contrato de cinco anos.
Salla
Salla é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 5 872,21 km2, e unha densidade de poboación de 0,66 hab./km², cunha poboación de 3 758 persoas.
Cornelio, papa
Cornelio, nado en Roma e finado en Civitavecchia en xuño de 253, foi o Papa nº 21 da igrexa católica, entre os anos 251 e 253.
Logo do martirio do seu predecesor Fabiano, cobrou forza a persecución do emperador Decio, o que provocou unha espera de dezaoito meses ata que, falecido este, fose elixido Cornelio como novo pontífice.
As persecucións de Decio provocaran entre os cristiáns un elevado número de apostasías ao renunciar á súa fe. Estes cristiáns apóstatas foron coñecidos como lapsi (do latín "caidos") e provocaron un novo cisma durante o pontificado de Cornelio.
Praias de El Sardinero
250px|thumb|Primeira praia de El Sardinero As praias de El Sardinero son dúas praias da cidade de Santander, en Cantabria, situadas no barrio de El Sardinero.
Caboxo
O topónimo galego Caboxo pode referirse a:
Praias de El Sardinero
Son dúas praias distintas aínda que están seguidas na liña de costa e cando baixa a marea únense. Reciben o nome de Primeira e Segunda praia de El Sardinero.
Cornelio, papa
En efecto, mentres o papa Cornelio, apoiado polo bispo de Cartago San Cibrán, era partidario da readmisión no seo da Igrexa dos apóstatas, o presbítero romano Novaciano que foi o primeiro teólogo en escribir os seus tratados en latín, era totalmente oposto a dito perdón, xa que opinaba que a Igrexa debía estar composta por santos, e por tanto aqueles que pecaran mortalmente debían ser excluídos.
O enfrontamento das dúas posturas provocou que Novaciano se fixese nomear por tres bispos como papa e fundase a Igrexa dos puros (katharoi), que perdurou ata o século VII. Isto provocou a convocatoria dun sínodo en outono de 251, onde se condenou e excomungou a Novaciano.
En 252 retomáronse as persecucións contra os cristiáns, e Cornelio foi desterrado a Civitavecchia polo emperador Treboniano Galo, ao parecer baixo a acusación de ofender aos deuses romanos e provocar así unha epidemia en Roma. Así, o Papa foi posteriormente encarcerado, falecendo tras sufrir martirio en xuño de 253.
Batalla de Manzikert
A batalla de Manzikert (ou ‘’Mantzikert’’, hoxe Malazgirt en Turquía) tivo lugar o 26 de agosto do 1071. Nela os turcos selxúcidas baixo o mando de Alp Arslan derrotaron ás tropas bizantinas do basileus Romano IV Dióxenes. Este enfrontamento supuxo un duro golpe para o Imperio Bizantino, xa que o interior de Anatolia quedou accesible os turcos, afastou as súas fronteiras de Armenia e permitiu o asentamento dunha numerosa poboación turca.
Inmaculada Rodríguez Cuervo
María Inmaculada Rodríguez Cuervo, nada en Madrid o 25 de maio de 1965, é unha política e empresaria galega.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Biolóxicas pola Universidade Complutense. Instalouse en Ourense e fíxose cargo da empresa familiar Mecanizados Rodríguez Fernández. Foi profesora de Mercadotecnia Internacional no mestrado de Comercio Exterior da Universidade de Santiago de Compostela (1999-2002). Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 2001 polo PPdeG. Foi vicepresidenta primeira do Parlamento de Galicia (2001-2005). Logo de deixar a política volveu ao mundo empresarial e en 2016 fundou Emociaccion e en 2017 RSC Galicia. Dende xuño de 2019 forma parte do Consello Social da Universidade da Coruña e en outubro de 2019 a asociación ARHOE para a racionalización dos horarios nomeouna a súa coordinadora en Galicia.
Batalla de Manzikert
Antecedentes
Coa crise que seguiu ao fin da, un enfrontamento entre as dúas fontes tradicionais de poder no imperio, o exército e a burocracia imperial, levou a un período de inestabilidade e curtos reinados. Ao "burócrata" Miguel VI Estratiótico, séguelle Isaac I Comneno, que encabezou ao exército fronte ao anterior e realizou importantes esforzos deste por fortalecer os militares. Á súa pronta morte, o seu sucesor Constantino X Ducas aliñouse coa aristocracia civil de Constantinopla, recortando novamente o financiamento do exército.
Esta inestabilidade unida aos recortes ao exército, supuxo na fronteira oriental do imperio a redución do número de efectivos e o abandono de parte das defensas, que quedaron debilitadas ante as incursións dos turcos selxúcidas comandados por Alp Arslan. Así nos anos 1060 comezan os movemento de turcos e kurdos cara Armenia, ocupándoa parcialmente, e asentándose nela. A capital, Ani, sería tomada no 1064, e no 1067 o resto de Armenia até Caesarea Mazaca na Capadocia bizantina. Á subida ao trono (1068) de Romano IV Dióxenes, un militar de Capadocia, organizáronse tres sucesivas campañas (Siria en 1068, Armenia en 1069 e no verán de 1070 a campaña dirixida por Manuel Comneno) para recuperar o terreo perdido fronte aos turcos, empuxando a estes máis alá do Éufrates. No ano 1071 preparou unha nova campaña en Asia Menor, esta máis ambiciosa pretendía asegurar de forma definitiva a fronteira orienta fronte ao Turco. A expedición partiu de Constantinopla en marzo do 1071.
Preparativos
O exército reunido para a ocasión contaba cuns 10 000 soldados bizantinos (moitos deles catafractos), a metade procedente dos Balcáns, e forzas mercenarias de diferente orixe: turcos (Pechenegos e Oghuz, Uz ou turcos occidentais), búlgaros, armenios e 500 Normandos e francos (calquera occidental aos ollos dos bizantinos era un “franco”) baixo o mando de Roussel de Bailleul. Tamén formaban parte do continxente a infantería bizantina ao mando do duque de Antioquía e parte da Garda varega (viquingos). En total as forzas de que dispuña Romano IV debían sumar uns 40 000 homes, quizais mesmo 70 000.
Acompañando a Romano IV ía o estratego Andrónico Ducas, co-rexente e rival directo do emperador; ademais doutros xenerais coma Nicéforo Brienio de Epidamnos, o Armenio Basilakes, Teodoro Alyates e Tarcaniotes (Tarchaneiotes).
A marcha a través de Asia Menor foi longa e difícil, e o luxoso convoi de Romano non axudou. En xuño do 1071 a expedición chegou a Theodosiopolis, onde se propuxeron dous plans de acción: penetrar no territorio turco antes de que Alp Arslan puidese reforzarse ou fortificar a posición, opción que defendía o xeneral Nicéforo Brienio. Finalmente a decisión foi avanzar.
Coa a idea de que Alp Arslan estaba lonxe de máis e non pensaba acudir ao seu encontro, Romano dirixiuse cara o Lago Van coa pretensión de retomar Manzikert rapidamente, e se fose posible, tamén a fortaleza de Khliat. Mais Alp Arslan xa reunira o seu exército e marchaba cuns 30 000 xinetes ao encontro de Romano, coa vantaxe de coñecer tódolos movementos dos bizantinos, namentres estes nada sabían do inimigo.
Romano ordenou ao seu xeneral 'Tarcaniotes' tomar a metade das tropas (incluíndo aos varegos, pechenegos e francos) e marchar cara Khliat namentres el mesmo continuaba até Manzikert. Descoñécese o destino das forzas de "Tarcaniotes", se foron derrotadas por Alp Arslan (segundo as fontes musulmás foi así, pero as bizantinas non refiren batalla ningunha) ou se desertaron ou mesmo se pasaron ao outro bando (Pechenegos e Oghuz eran turcos e mantiñan vínculos de sangue cos selxúcidas). Mais en todo caso cando chegou o momento decisivo Romano só contaba coa metade do seu exército.
A batalla
esquerda|miniatura|300px|Carga de catafractos [[bizantinos, Crónica de Xoán Skylitzes, Codex Graecus Matritensis, Biblioteca Nacional de España, Madrid.]]
Romano chegou Manzikert o 23 de agosto e tomouna facilmente. Ao día seguinte (24) un grupo de exploradores que Nicéforo Brienio enviara na procura de forraxe avistaron o exército turco e retornaron rapidamente a Manzikert. O xeneral armenio Basilakes foi enviado co mando de boa parte da cabalería para rexeitar as tropas de Arslan, xa que Romano non consideraba que o exército divisado fose a totalidade do exército turco. As tropas de Basilakes foron rexeitadas, e el mesmo foi preso. Romano despregou as súas forzas e avanzou a súa á dereita (comandada por Brienio), pero esta tivo que retroceder ante o rápido avance dos turcos. Pola noite os turcos escondéronse nos montes próximos, impedindo aos bizantinos un novo contraataque.
O 25 de agosto, varias unidades de orixe turca de Romano contactaron cos selxúcidas e desertaron. Romano rexeitou a oferta de paz dunha embaixada turca na pretensión de rematar co “problema turco” cunha grande vitoria militar, entendendo que sería moi difícil para el formar e custear outro exército máis adiante. O emperador tratou de chamar as tropas de Tarchaneiotes, pero xa non se atopaba na zona. Non houbo loita ese día, pero o 26 os bizantinos adoptaron formación de combate e avanzaron cara as posicións turcas: na esquerda Brienio, na dereita Teodoro Alyates e no centro, con toda a infantería baixo o seu mando, o emperador. Andrónico Ducas mantívose na retagarda ao mando das forzas da reserva de cabalería (unha decisión peculiar tendo en conta a “lealdade” dos Ducas cara o emperador). Os selxúcidas formaban en media lúa crecente a uns catro quilómetros, con Arslan observando os movementos a unha distancia segura. Segundo avanzaban os bizantinos os arqueiros turcos comezaron a disparar, e o centro da súa media lúa retrocedeu, ao tempo que as súas ás arrodeaban os bizantinos.
O centro bizantino mantívose lonxe das frechas turcas, pero as alas, conformadas por cabalería, sufríano algo máis, polo que varias unidades romperon en diversas ocasión a formación en persecución dos turcos, tratando sempre de obrigar ao inimigo a trabar batalla. Pero os turcos sempre rexeitaron, aplicando as tácticas tradicionais dos xinetes das estepas de “disparar e fuxir”. E así avanzaba o día. Para o serán os bizantinos capturaron o campo de Arslan, pero os turcos seguían a rexeitar o combate. Afastado do seu campamento, con tropas e cabalos faltos de auga e cansos tras un día de “manobras”, Romano temeu que a noite collese aos seus homes no campo, polo que ordenou a retirada cara a súa base. A mala sorte quixo que a ala dereita non comprendese a orde, e isto, unido ao comportamento da retagarda ao mando de Ducas (que se retirou completamente sen dar cobertura ao resto do exército) creou unha certa confusión entre os bizantinos, que foi aproveitada polos turcos para o seu contraataque. Coa ala dereita dos bizantinos debandada a esquerda, baixo o mando de Bryennios mantívose no campo e tratou de socorrer o centro que se vía arrodeado, pero foi rexeitada e fuxiu tamén. Así quedou no campo o emperador ao mando dos restos da infantería, incluída a garda varega asediado polos turcos e separado do resto das súas tropas. A batalla continuou até a noite, e nela o emperador bateuse coma un soldado máis, primeiro a cabalo e máis tarde, cando a besta foi morta, a pé. Finalmente, e xa ferido o emperador, foi apresado. Coa noite moitos homes trataron de fuxir, e foron perseguidos, pero non máis alá do amencer. Para a alborada o núcleo profesional do exército bizantino fora destruído, namentres que moitas das tropas de leva baixo o mando de Andrónico Ducas fuxiran.
Catividade de Romano Dióxenes
miniatura|dereita|250px|[[Alp Arslan sometendo ao emperador Romano IV. Miniatura iluminando a tradución francesa do De casibus virorum illustrium de Boccaccio. (S. XV)]]
A primeira noite de cativo o emperador foi tratado coma un soldado máis e xaceu entre os demais feridos e morto no campo. Ao día seguinte tal era o seu estado que cando foi levado ante o Alp Arslan este negouse a crer que algún tan ferido, sucio e esfarrapado puidese ser o Emperador dos Romanos. En canto a identidade de Romano foi confirmada polos embaixadores o sultán fixo que o tombasen no chan e representou a súa vitoria pondo a súa bota na gorxa do emperador caído. Tras este xesto Romano sería tratado con excelente cortesía. Cítase frecuentemente unha suposta conversación entre o o emperador e o sultán que tería sido coma segue:
Romano permaneceu coma prisioneiro unha semana, durante a que se lle ofreceu un tratado de paz cunhas condicións similares as que lle expuxera a embaixada do día anterior á batalla. Finalmente acordouse que Antioquía, Edessa, Hierápolis e Manzikert pasarían aos turcos. Isto deixaba o interior de Anatolia intacto, que non era mal trato para Bizancio. A continuación tratouse o tema do rescate a pagar polo emperador. Inicialmente o sultán pediu 10 millóns de pezas de ouro, chegándose finalmente a un acordo de millón e medio de pezas coma pago inicial e unha suma anual de 360 000. Tamén se acordou que unha filla do emperador casaría co sultán. Na despedida Alp Arslan obsequiou a Romano con numerosos presentes e concedeulle un séquito composto por dous emires e un cento de mamelucos que o levarían a Constantinopla.
Consecuencias
250px|esquerda|miniatura|Situación aproximada das fronteiras do [[Imperio bizantino|Imperio antes da Primeira Cruzada.]]
A pesar de ter sido unha derrota estratéxica para os bizantinos, Manzikert non significou o masacre que os primeiros historiadores quixeron ver. Actualmente considérase que as perdas bizantinas foron relativamente pequenas, considerando que moitas das unidades (as que non se situaban no centro a carón do emperador) puideron fuxir intactas e en poucos meses estaban loitando noutros puntos. Certamente, tódolos comandantes bizantinos presentes na batalla (Andrónico Ducas, Nicéforo Brienio de Epidamnos, de Bailleul e o emperador) sobreviviron e tomaron parte en acontecementos posteriores.
O resultado, desde un punto de vista estratéxico, foi a perda do corazón de Anatolia para o Imperio. John Julius Norwich comenta que a derrota foi "un golpe mortal [ao Imperio], mais permaneceu séculos en pé antes de caer o resto. Os temas na Anatolia foran literalmente o corazón do Imperio, e aínda décadas despois de Manzikert, seguiron séndoo”. No seu libro máis pequeno, ‘’A Short History of Byzantium’’, Norwich describe a batalla coma "o maior desastre sufrido polo Imperio nos seus sete séculos e medio de existencia ". Ana Comnena, escribindo unhas poucas décadas despois da batalla comentaba:
Mais o desastre non foi inmediato, nin inevitábel. A batalla mostrou aos turcos que os bizantinos, (o ‘’milenario Imperio Romano’’ para turcos e bizantinos) non eran invencibles. Este punto é destacábel porque até entón os selxúcidas (musulmáns sunnitas) adicaban os seus maiores esforzos a combater o Califato fatímida defensor do Xiísmo. As grandes migracións dos turcos cara o interior de Anatolia nos se producirían até anos despois da batalla, e foron favorecidas polo período de inestabilidade que viviu o imperio e o rexeitamento que Miguel VII Ducas Parapinaces fixo dos acordos entre Alp Arslan e Romano IV Dióxenes. Desde ese momento os turcos tamén se consideraron libres do tratado.
A cadea de eventos que seguiu á batalla e que minou o Imperio incluíu intrigas polo trono, o horroroso destino de Romano,… ou o caso de Roussel de Bailleul. O xeneral Roussel de Bailleul continuou despois da batalla ao servizo do Imperio, e foi enviado polo emperador Miguel a Galatia ao mando de 3 000 cabaleiros “francos” para recuperar o control da rexión. Pero de Bailleu preferiu usar esas forzas para crear un reino propio, de modo similar ao que fixeran os normandos no Mezzogiorno. Fixou a súa capital en Ancara, e cando os bizantinos reaccionaron, levouse por diante ao exército do César Xoán Ducas (tío do emperador) e aproveitou a situación para tomar Chrysopolis. Esta nova derrota obrigou aos bizantinos a pedir axuda aos turcos, que acudiron, derrotaron a de Bailleu, a quen apresaron, e previo rescate devolveron a súa dona, polo que finalmente tivo que ser enviado un novo exército (este ao mando do xove Aleixo I Comneno) que finalmente capturou a Roussel de Bailleul.
Estes feitos relatados crearon un baleiro que os turcos encheron. A partir do 1073 os selxúcidas comezaron a invadir Anatolia, xa sen oposición. No ano 1075 toman Niceia e Nicomedia, e no 1077 Suleyman bin Kutalmish funda o Sultanato do Rûm (é dicir de Roma) en pleno centro da península, independente do estado selxúcida, e fixa a súa capital en Niceia, esperando as novas oportunidades que o Imperio lles poida ofrecer.
Así en pouco tempo, por mor da batalla e da cadea de eventos desencadeada posteriormente, os bizantinos só conservan parte das costas de Anatolia, e o Imperio Bizantino perde a metade da súa terra cultivable e dos seus recursos humanos. Os cambios na rexión serán profundos e rápidos, o que impedirá que cando algúns dos terreos sexan recuperados nada cambie: os cultivos tradicionais desaparecen, en grande medida pola destrución da maior parte dos antigos sistemas de regadío; e a poboación sedentaria é desprazada polos colonos turcos, organizados en tribos adicados ao pastoreo. Ademais a nova fronteira é absolutamente indefendible. Por todo isto os cronistas bizantinos refírense á batalla de Manzikert coma aquel terrible día.
A gran potencia militar que tiña sido o Imperio Bizantino pasou á defensiva, constituíndo aínda unha forza significativa até a batalla de Miriocéfalo, un século máis tarde, non podendo garantir por máis tempo a contención dos musulmáns. Deste modo explicase a petición formulada polo emperador Aleixo Comneno ao papa Urbano II en 1095 para que lle enviase mercenarios que lle permitiran reconquistar o terreo perdido, petición que daría orixe á Primeira Cruzada. Desde outra perspectiva os occidentais viron en Manzikert un sinal de que Bizancio xa non era quen de protexer a cristiandade europea ou os peregrinos de camiño a Terra Santa.
Isidoro Hornillos
Isidoro Hornillos Baz, nado en Castronuño (Valladolid) o 27 de abril de 1957, é un ex-atleta olímpico español que practicou probas de velocidade, en especial os 400 metros lisos, distancia na que obtivo os seus maiores éxitos deportivos.
Durante o período de 1975 a 1986 formou parte da selección de atletismo de España, conseguindo diversos títulos de campión de España e varias plusmarcas nacionais absolutas. Hornillos competiu nas probas dos 400 metros lisos e dos 4x400 nos Xogos Olímpicos de 1980, en Moscova, quedando en 6º lugar en ambas as competicións.
Desde 1990 é profesor da Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física da Universidade da Coruña. Entre 2006 e 2022, foi o presidente da Federación Galega de Atletismo.
Desde 2022, compaxina a docencia e a xestión deportiva coa súa faceta de escritor ocasional.
Primeiros anos
Cando tiña sete anos a súa familia, por motivos laborais, trasládouse a vivir ao concello coruñés de Sada. Durante esa etapa Horillos no tivo ninguha vinculación co deporte.
Aos 13 anos practicaba o voleibol no Colexio Liceo La Paz da Coruña. Tres anos máis tarde, sendo xa alumno da Universidade Laboral "Crucero Baleares" de Culleredo, compaxinou o balonmán co atletismo. Neste centro, existía daquela unha gran tradición e compromiso cos programas do Deporte Escolar, baixo a dirección e impulso do profesor de Educación Física Teodosio del Castillo Muñoz, e do tamén docente Julio Sacristán de Diego.
Primeiras competicións
Horrnillos coincidiu na Universidade Laboral con Saturnino Rodríguez Risco, que chegou a proclamarse campión de España absoluto de salto de lonxitude en pista cuberta cunha marca de 7,57 m.
Neste ambiente atlético propicio Isidoro Hornillos disputou a súa primeira competición no ano 1974 nunha Fase Local Escolar nas pistas do Colexio "Santa María del Mar" dos xesuítas da Coruña, na distancia do hectómetro, na que consegue a primeira posición. Semanas máis tarde, proclamouse campión provincial da Coruña, e meses despois campión de Galicia Escolar de 100 metros lisos, 200 e 4x100.
En 1975 obtivo o título de campión de España escolar en 100 m e en 4x100 m, así como o de subcampión nos 200 m, nun evento celebrado no histórico Estadio de Vallehermoso, en Madrid. Ese mesmo ano, a Real Federación Española de Atletismo, a través do pretixioso adestrador Julio Bravo Ducal, ofreceulle unha bolsa de estudos do Consello Superior de Deportes para proseguir a súa carreira deportiva e académica na Residencia "Joaquín Blume" de Madrid, residencia para deportistas adscrita ao Centro de Alto Rendemento da capital, do Consello Superior de Deportes do Ministerio de Cultura e Deporte de España. Alí desenvolveu a parte máis importante da súa etapa de atleta. Desde 1982 até 1986 integrouse no grupo dirixido polo excepcional adestrador Paco López, con quen consegue as súas mellores marcas en 100 e 200 m lisos, actuais plusmarcas galegas absolutas.
Durante toda a súa vida deportiva, tras os seus dous primeiros anos no equipo da Universidade Laboral Crucero Baleares de Culleredo, estivo fichado no Real Club Deportivo de La Coruña, desde 1975 até 1988, ano en que Augusto César Lendoiro accede á presidencia do club, e a súa Xunta Directiva decide aliminar a sección de atletismo. Nesta entidade coincidió cos tamén atletas olímpicos José Casabona e co leonés Colomán Trabado. Con este club proclamouse 22 veces campión de Galicia Absoluto en probas de velocidade entre 1979 e 1988.
En xaneiro de 2015, seguía sendo plusmarquista de Galicia absoluto de 100 m (10" 55), 200 m (21" 12) e 400 m (46" 24) ao aire libre. e de 200 m (21" 76) e 300 m (34" 2) en pista cuberta.
Traxectoria académica
Tras concluír a súa carreira deportiva, en 1988, Isidoro Hornillos mantivo a súa vinculación ao deporte, e en especial co atletismo.
Traxectoria como dirixente deportivo
En 1988, ao retirarse definitivamente da práctica atlética competitiva, Hornillos foi nomeado Director Técnico da Federación Coruñesa de Atletismo polo presidente provincial, Jorge Doncel Queijeiro. Ao ano seguinte Sergio Vázquez Gómez, daquela presidenta da Federación galega, ofrécelle o cargo de director técnico da Federación Galega de Atletismo, responsabilidade que desempeña até que, no ano 2006, accede á presidencia do ente autonómico.
Posteriormente, no ano 2007, foi un dos impulsores da Unión de Federacións Deportivas Galegas (UFEDEGA) asumindo nos seus inicios o cargo de secretario e logo (desde 2015) de presidente.
En 2022, despois de 16 anos, deixou a presidencia da Federación Galega de Atletismo, posto onde foi substituído por Iván Sanmartín.
Cargos desempeñados
Tamén formou parte, en calidade de voceiro, da Comisión de Federacións Deportivas Autonómicas (COFEDEA), que representa a uns 2 300 000 deportistas e a 434 federacións autonómicas, creada a raíz da implantación polo Goberno de España da denominada "Licencia Deportiva Única".
Outras actividades
É colaborador habitual do diario La Voz de Galicia.
Así mesmo, foi o fundador e director do programa da Televisión de Galicia (TVG2) "Citius, Altius, Fortius", producido integramente pola Federación Galega de Atletismo.
Aguas Cándidas
Aguas Cándidas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 65 habitantes (INE 2012).
Isidoro Hornillos
A súa faceta como adestrador e preparador físico
Durante o período de 1989-1994 exerceu tarefas de adestrador de atletas como Roberto Faya, Cristina Veiga, Julio Fernández, Pablo Pérez, Suso Platas, Ángel Fidalgo, Jesús Díaz ou Rubén Piñeiro.
Foi preparador físico do H.C. Liceo (1991-1993), con Andrés Caramés de adestrador. Neste período o clubs conseguiu os títulos de Campión da Liga Española (OK Liga), da Copa Continental de Hóckey a patíns e a Copa Intercontinental de Hóckey a patíns. Tamén exerceu de preparador físico da Selección Española de Hóckey a patíns en 1993.
Recoñecementos
No ano 1980 o Consello Superior de Deportes elixiuno mellor deportista absoluto da provincia da Coruña. Esa mesma tempada, o Real Club Deportivo de La Coruña impúxolle a insignia de ouro da entidade.
No ano 2000, recibiu unha distinción académica da Universidade da Coruña: Premio Extraordinario pola súa tese de doutoramento (Sobresaliente Cum laude), titulada "Fuerza máxima y explosiva en la carrera rápida". Cnco anos máis tarde, sendo Director Técnico da FGA, o Club de Atletismo Lucus de Lugo, en 2005, concedeulle a súa máxima distinción, a medalla de ouro. No ano 2012 recibiu a Medalla ao Mérito Deportivo da Xunta de Galicia. Tamén no 2012 a Asociación Galega de Xestores Deportivos (AGAXEDE) distinguiuno como mellor xestor deportivo de Galicia.
Vida persoal
Isidoro Hornillos reside en Meirás (Sada). Está casado con Ángela Lera Navarro, coa que tivo unha filla, Lidia, nacida o 3 de agosto de 1990.
Eric Allin Cornell
Eric Allin Cornell, nado o 19 de decembro de 1961 en Palo Alto (California), é un físico que, xunto con Carl E. Wieman, sintetizaron o primeiro condensado de Bose-Einstein en 1995. Por este avance, Cornell, Wieman, e Wolfgang Ketterle compartiron o Premio Nobel de Física en 2001.
Traxectoria
É profesor na Universidade de Colorado. En outubro de 2004 amputáronlle o ombro e o brazo esquerdo para deter unha necrose, debido a unha enfermidade. En abril do 2006 regresaba ao seu traballo.
Raion de Turukhansk
miniatura|200px|Localización do raion de Turukhanski no krai de Krasnoiarsk.
O raion de Turukhansk (en ruso Туруха́нский райо́н) é un raion (distrito) do krai de Krasnoiarsk, Rusia.
Xeografía
miniatura|250px|Panorama da paisaxe do raion. O raion de Turukhansk está situado no oeste do krai, e limita ao norte co raion de Taimirsk Dolgano-Nenetsken, ao leste co raion de Evenkiisk, ao sur co raion de Ieniseisk, e ao oeste do óblast de Tiumén.
A súa superficie é de 211 189 km2.
O seu centro administrativo (capital) é a localidade de Turukhansk.
A través do distrito fúen os seguintes afluentes do río Ienisei: o Podkamennaia Tunguska, o Ielogui, o Nizhniaia Tunguska, o Turukhan, o Kureika e o Sukharikha.
O raion acolle a Reserva Natural de Turukhanski.
Historia
O distrito foi fundado o 7 de xuño de 1928.
Goberno
Desde 2013, o xefe do distrito e presidente do seu Consello é Anatoli I. Goloded.
Particularidade demográfica
O raion é o fogar da maioría dos compoñentes do pobo keta, un grupo étnico pequeno e en declive, cuxo idioma, o keto, é a última supervivente do gupo das linguas ieniseianas, que a maioría dos autores inclúen na suposta familia das linguas dené-caucasianas, relacionada coas linguas na-dené dos pobos indíxenas de América. Hoxe en día, a maioría das persoas que aínda falan keto viven en só tres localidades: Kellog, Surgútikha e Madúika, todas elas situadas no distrito de Turukhansk. Segundo o censo de 2002, había 1 494 ketas en Rusia. Pero o número de individuos que teñen como lingua materna este idioma era tan só de 213 en 2010. A día de hoxe non se coñecen falantes monolingües, polo que se considera un idioma en perigo de extinción.
Rocks Cluster
Rocks Cluster (orixinalmente chamado NPACI Rocks) e unha distribución de Linux para clusters de computadores de alto rendemento. Foi iniciada pola NPACI e a SDSC in 2000, e financiada inicialmente por unha subvención da NSF (2000-2007) e actualmente realiza o seu labor con fondos da NSF. Rocks baseouse inicialmente sobre a distribución Red Hat Linux, no entanto as versións máis modernas de Rocks baséanse en CentOS, cun instalador "anaconda" modificado, o cal simplifica a instalación en masa en moitos computadores. Rocks contén moitas ferramentas tales como MPI) que non forman parte de CentOS, pero que son de compoñentes integrais que fan un grupo de ordenadores nun custer.
As instalacions poden ser personalizadas con software adicional empregando CD's denominados Roll CD's que estenden o sistema integrando automaticamente os mecanismos de xestión e almacenaxe usados polo software base, o que simplifica a ardua tarefa de instalación e configuración dun gran número de computadores. Creáronse máis dunha ducia de Rolls, incluíndo o SGE roll, o Condor roll, o Lustre roll, o Java roll, e máis o ganglia roll.
E unha das distribucións máis empregadas hoxe en día no ámbito dos clusters, pola súa facilidade de instalación e incorporación de novos nodos. Outra das súas facilidades é que incorpora gran cantidade de software para o mantemento e monitorización do cluster, o que en certos casos podería supor unha limitación.
Muhammad Ayub Khan
Muhammad Ayub Khan (nado o 14 de maio de 1907 e finado o 19 de abril de 1974) foi un militar paquistaní, e o segundo presidente de Paquistán. Gobernou entre 1958 e 1969.
En 1958 o presidente paquistaní Iskander Mirza, revogou a constitución do país e Ayub pasou a ser xefe de lei marcial. Declarouse a si mesmo presidente ese mesmo ano, exiliando a Mirza. Estableceu estreitas relacións coa República Popular da China e en 1965 iniciou unha guerra coa India polo control da rexión de Caxemira. O fracaso da tomada de Caxemira, combinado co descontento polas restriccións nos comicios, induciu a disturbios e Ayub renunciou en 1969.
Condado de Częstochowa
thumb|dereita|200px|Localización do condado de Częstochowa no [[voivodato de Silesia.]] O condado de Częstochowa (en powiat częstochowski) é un condado do voivodato de Silesia, no sur de Polonia. Foi creado o 1 de xaneiro de 1999 como resultado das reformas do goberno local en Polonia de 1998. O seu centro administrativo é a cidade de Częstochowa, malia non pertencer ao condado e constituír unha cidade-condado de seu.
Subdivisións
thumb|right|250px|Concellos do condado de Częstochowa. O condado divídese en dezaseis concellos: dous concellos mixtos e catorce concellos rurais:
A Travesa, Folgoso, Abegondo
A Travesa é un lugar da parroquia de Folgoso no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.
Ratiopharm Ulm
O ratiopharm Ulm é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Ulm, Baden-Württemberg. O club posúe dous equipos, un profesional que xoga na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano, e outro xuvenil que xoga na NBBL (Nachwuchs Basketball-Bundesliga). O pavillón onde xoga os seus partidos como local é o Arena Ulm/Neu-Ulm, que conta con capacidade para 6 000 espectadores. Desde a súa fundación o club está patrocinador pola compañía farmacéutica Ratiopharm.
Historia
O club foi fundado no ano 2001 despois de que o anterior equipo da cidade de Ulm, o SSV Ulm 1846, se declarara insolvente e deixara a liga. Tras xogar na segunda división durante cinco anos, o equipo ascendeu á Basketball Bundesliga en 2006.
Na tempada 2011-12 rematou na segunda posición por detrás do Brose Baskets. Ambos os dous equipos chegaron á final dos playoffs, onde o Brose Baskets resultou gañador, tras levarse a serie por 3-0. Á tempada seguinte, rematou a tempada regular na terceira posición e chegou a semifinais dos playoffs.
Peter Gethin
Peter Kenneth Gethin (nado en Ewell, Surrey, Reino Unido o 21 de febreiro de 1940 e finado o 5 de decembro de 2011 ) foi un piloto británico de Inglaterra.
Descrición
Gethin participou no Campionato Mundial en 31 grandes premios de Fórmula 1, debutando o 21 de xuño de. Gañou o Gran Premio de Italia de 1971 coa velocidade media máis rápida da historia da Fórmula Un (ata que o récord foi roto por Michael Schumacher na mesma carreira en ), pero este foi o seu único podio. Houbo só 0´01 segundos entre el e o segundo clasificado, Ronnie Peterson, tamén un récord). De feito, non liderou unha volta enteira, pasou do cuarto ao primeiro lugar na última volta. Tamén participou en numerosos carreiras de Fórmula 1 fóra de campionato.
En 1974 Gethin gañou as Tasman Series, a serie de Fórmula 5000 celebrada en Australia e Nova Zelandia. Gethin pilotou un Chevron B24 Chevrolet.
Gethin debutou na F1 con McLaren no Gran Premio dos Países Baixos de 1970, en substitución do fundador do equipo, Bruce McLaren, que morrera no Circuíto de Goodwood a principios de mes. Uniuse a un equipo de tres coches, que tamén incluía a Andrea de Adamich e Dan Gurney. Clasificouse en Zandvoort, quedando 11º 2´110 segundos detrás do tempo do pole Jochen Rindt con Lotus. Tiña nove décimas de segundo por diante do seu máis ilustre compañeiro de equipo, Gurney. Involucrouse nunha boa pelexa a principios da carreira con Henri Pescarolo de Matra, pero pronto puido máis que o francés, pero aínda estaba 10º, tivo un accidente na volta 19.
Gethin perdeuse os grandes premios de Francia e Reino Unido, onde pilotou o coche o ex lendario campión do mundo de McLaren de Denny Hulme, regresou para o Gran Premio de Alemaña. Cualificou 17º, unha décima de segundo por detrás de Hulme. Foi unha carreira decepciónante, xa que Gethin retirouse logo de só 3 voltas cun fallo do acelerador.
O Gran Premio de Austria en Österreichring foi o seguinte, e foi outra sesión de cualificación decepciónante para Gethin, quedou 21º e derrotado polos seus compañeiros Hulme e de Adamich. Como outros pilotos foron retirándose da carreira, Gethin subiu constantemente ata o fin, foi a primeira vez que rematou un gran premio chegou a meta décimo.
Gethin volveu en Monza para o Gran Premio de Italia, cunha mellora do rendemento, xa que clasifcou 17º o máis cerca que estivera do tempo da pole, 2´050 segundos detrás do Ferrari de Jacky Ickx. Empezou ben na carreira e subiu rapidamente ata o 13º posto logo dos bos adiantamentos a seu compañeiro de equipo Adamich e ao March de Ronnie Peterson. Pero, tanto Gethin como Adamich pronto sufriron problemas técnicos, e caeron ao final da pista, onde se quedaría ata o final da carreira. Debido ao gran desgaste da carreira, de Adamich foi oitavo ao final e Gethin noveno, aínda que o inglés rematou con 8 voltas perdidas e polo tanto, non clasificou.
No Gran Premio do Canadá en Mont-Tremblant viu o rexurdemento de Gethin, que cualificou 11º a só 1´7 segundos por detrás do tempo da pole de Jackie Stewart. Xogou ben coa estratexia da carreira, e non tivo que facer ningún movemento na pista, salvo un contra Pescarolo. Estivo detrás de Hulme por un tempo, pero o neozelandés retirouse con problemas de rodas. Isto deixou a Gethin libre para lograr a sexta posición e os seus primeiros puntos en F1.
Coa esperanza de continuar en forma, chegaron a Watkins Glen para o GP dos Estados Unidos. Pero, o ritmo de Gethin no Canadá non se repetiu, clasificou 21º na grella, 3´05 segundos por detrás da pole de Ickx. Rematou 14º e último, 8 voltas por detrás do gañador Emerson Fittipaldi no Lotus.
A tempada concluíu có Gran Premio de México no Autódromo Hermanos Rodríguez de Cidade de México e Gethin estaba de novo en forma, fixo a mellor cualificación da tempada, décimo, máis de medio segundo por diante de Hulme. Con todo, os problemas de fiabilidade do McLaren apareceron unha vez máis, e abandonou cun fallo de motor na volta 28.
A tempada terminou con Gethin 23º no campionato do mundo, con só 1 punto gañado no Canadá.
Gethin quedou con McLaren para a tempada, nun equipo agora reducido a dous coches, con Gethin e Hulme un ano máis. A primeira sesión de cualificación en Kyalami foi mal para o inglés, que terminou a sesión 11º medio segundo por detrás do seu compañeiro de equipo e 1´8 segundos por detrás do poleman Jackie Stewart, pilotando para Tyrrell. Nunha carreira onde Hulme non obtivo a vitoria por problemas de suspensión a catro voltas para o final, Gethin retirouse a 7 voltas debido a unha fuga de combustible.
miniatura| left | Peter Gethin en práctica da [[Gran Premio de Alemaña de 1971.]]
Na primeira aparición de Gethin en Mónaco, que foi o seguinte reto, non impresionou na clasificación, clasificou 14º, 1´6 segundos por detrás de Hulme e a case catro segundos do tempo da pole de Stewart. Caeu un lugar máis na primeira volta, gañou gradualmente lugares, debido ás retiradas dos demais e un bo adiantamento sobre John Surtees. Chegou a marchar 11º antes de bater cas barreiras na volta 23.
Morte
Gethin morreu á idade de 71 anos, en decembro de 2011 tras unha longa enfermidade.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Historiografía grega
miniatura|230px|Heródoto, "pai da historiografía" e Tucídides, "pai do rigor histórico". Por historiografía grega enténdese aquela realizada na Antiga Grecia, desde o século -V ata o século IV, desde Heródoto ata Zósimo, pasando por Tucídides, Posidonio, Polibio etcétera. En total, Jacoby, en Fragmente der griechischen Historiker, diferenciou 856 historiadores gregos, incluídos os mitógrafos e cronistas locais.
O concepto de historiografía naceu en Grecia, aínda que se acepta que anteriormente xa existía unha concepción histórica en Oriente, un desexo de permanencia de todo o que se fixo. Agora ben, esa concepción histórica primitiva é unha mera transmisión de datos históricos que, como as listas reais do Antigo Exipto, carecían de análise histórica, polo que non se trataban de historiografía, sen negar por iso o seu valor documental.
Considérase a Heródoto o primeiro historiador, tanto na actualidade como na antigüidade. Tucídides estableceu posteriormente a base racional e metodolóxica dunha historiografía nada como reacción ante o irracional da mitoloxía grega. Previamente, xa Hecateo de Mileto atenuara o sobrenatural, pero a separación total non se produce ata Tucídides. Heródoto concibiu a súa Historia como un medio de evitar o esquecemento daquilo que merecía ser recordado. Na Antiga Grecia víase tamén a historia como medio de mostrar exemplos, aínda que non modelos de acontecementos futuros. Así mesmo desde Heródoto os historiadores realizan un exame crítico do pasado e dos feitos supostamente acaecidos. O pai da historiografía, Heródoto, así o expresa en IV, 195, 2:
En canto ás fontes, existía unha preponderancia das fontes orais sobre as escritas. Nas orixes da historiografía era case obrigado o uso de fontes orais, pois a diferenza dos historiadores actuais, que se basean sobre todo na investigación de textos, os gregos antigos non dispoñían a maior parte das veces de suficiente material arquivístico ou bibliográfico. Con todo, cando xa si era posíbel traballar cos fondos das bibliotecas, os historiadores seguiron preferindo a tradición oral; e mesmo criticaron aos que só traballaban con fontes escritas como, por exemplo, Timeo. Ademais, hai que ter en conta que os gregos non adoitaban coñecer linguas bárbaras, xa que logo, Heródoto non podía entender por si mesmo as crónicas orientais, aínda que tampouco mostrou interese en coñecelas. A elección da tradición oral supoñía a necesidade das primeiras reflexións en canto ao método histórico, como é a crítica das fontes, a súa relación e graduación segundo o valor dos testemuños recolleitos. De aí por exemplo o seu empeño en mostrar todas as versións recoñecidas, aínda que considere algunhas erróneas. Así mesmo, a tradición oral obrigaba a establecer unha cronoloxía que ordenase os feitos illados trala súa recompilación. As fontes escritas quedaron relegadas aos arqueólogos ou antiquaria, é dicir, para o estudo dos tempos remotos.
Historia contemporánea
A historiografía grega é maioritariamente contemporánea, é dicir, sobre a mesma época na que vivían os historiadores. Isto explícase porque había maior información sobre temas próximos no tempo, sobre todo había máis testemuñas orais, preferíndose esas fontes sobre as escritas. Tucídides, no seu afán polo rigor histórico, consideraba a experiencia persoal como imprescindíbel do mesmo xeito que Polibio. Os propios historiadores consideraban máis fiábeis as obras que trataban sobre o contemporáneo. Ademais, a historia antiga grega parecía moi exigua ao lado da exipcia por exemplo. En calquera caso, o que o propio historiador vivía considerábao como un momento único e clave na historia, xa sexa a guerra do Peloponeso ou a expansión romana. Entendíano como o cambio dunha época a outra e como tal había que reflectilo.
O estudo das causas das guerras
Dentro do contemporáneo, o tema preferente era a historia político-militar. Tucídides cría que a única historia verdadeira era a que trataba de política e guerras. Este criterio perdurou nos seguintes historiadores, xa sexa Xenofonte, Teopompo ou Polibio. Con todo, o historiador grego interesábase máis polos cambios constitucionais, aínda que xa Heródoto situou á guerra como o centro da historiografía. Arnaldo Momigliano, experto en historiografía, suscita que este menor interese polos enfrontamentos bélicos debíase a que eran algo cotián no mundo grego. Momigliano destaca en calquera caso a importancia do estudo das causas de cada guerra. Heródoto remontouse ata os tempos máis remotos para explicar as Guerras Médicas, caendo no mito. Tucídides supuxo un avance ao deixar de lado interpretacións míticas e diferenciar entre causas superficiais e profundas (ou "máis verdadeiras"). Este esquema foi ampliado por Polibio, que distingue entre o feito inicial que dá comezo á guerra, o pretexto para comezala e a verdadeira causa.
Historia económica e social
En xeral os autores gregos consideraron os temas económico-sociais de moito menor interese que os político-militares. Existían breves e superficiais mencións a temas económicos, pero nunca se consideraron relevantes para o devir histórico. Esta falta de interese vese reflectida na práctica pola falta de estatísticas económicas na antigüidade. En canto ao estudo da sociedade, tamén foi pobre e considerado de pouca importancia. Ata se consideraba degradante falar sobre as clases máis desfavorecidas. En Grecia o único autor relevante que recolleu información sobre a sociedade foi o filósofo Aristóteles.
Localización
miniatura|400px|O mundo grego a mediados do século -VI En xeral, a historiografía grega ten un nesgo rexional, tratando a maior parte das obras da propia historia grega sen importar demasiado a do resto de lugares. Hai excepcións como Heródoto que coas súas digresións realiza unha introdución á historia de Exipto ou de Persia, polos cales foi moi criticado chegando mesmo a ser considerado "amigo dos bárbaros". Doutra banda, a pouca profundidade do traballo de Heródoto en Oriente esporeou a que eles fixesen a súa propia historia, como fixo Manetón en Exipto. Outros autores tamén se ocuparon de Oriente, pero seguindo a Alexandre Magno, como Xenofonte ou posteriormente Flavio Arriano.
Aurora Roja
Aurora Roja foi un periódico aparecido en Pontevedra entre 1918 e 1919.
Características
Apareceu en setembro de 1918. Quincenario socialista, interveu como voceiro da Agrupación Socialista nos conflitos obreiros e agrarios de Pontevedra e nos seus arrabaldes. En xullo de 1919 fusionouse con Acción Obrera, co que polemizara en diversas ocasións, para dar lugar a Nueva Aurora.
Historiografía grega
Localización
Grecia deixou de ser o tema primordial a mediados do período helenístico, co crecente poderío romano. O primeiro en intuír a posíbel importancia de Roma foi Timeo de Tauromenio, pero foi Polibio quen tratou primeiro o tema con maior profundidade. A partir do século -I e ata a decadencia final da historiografía grega, a historia sobre Roma foi a temática dominante e, segundo algúns autores, foi esa falta de renovación unha das causas desa deterioración.