cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alytes cisternasii
Descrición
Crece ata unha lonxitude duns 40 mm, e os machos son máis pequenos que as femias. O seu morro é arredondado e os ollos grandes con pupilas verticais. Teñen pequenas verrugas a miúdo de cor laranxa nas pálpebras superiores. As glándulas paratiroides son relativamente pequenas e o tímpano apreciable. Teñen moitos tubérculos polo corpo e concentracións de verrugas glandulares baixo os brazos, na área das inguas e nos nocellos. As extremidades son bastante curtas. A cor da parte superior é gris amarronada con manchas escuras e as verrugas adoitan ser avermelladas. As partes inferiores non teñen manchas e son brancas agrisadas. Os seus dous tubérculos metatarsianos adoitan utilizarse como carácter distintivo con respecto a Alytes obstetricans (que ten tres xeralmente), pero hai excepcións nesta última especie.
Distribución e hábitat
É nativo de Portugal e a parte occidental de España, pero non na parte norte, chegando aos límites de Galicia, e vive a altitudes de ata 1 300 m sobre o nivel do mar. O seu hábitat preferido son as zonas de matogueira de tipo mediterráneo, pasteiros e bosques de aciñeiras (Quercus ilex) e sobreiras (Quercus suber) pouco densos.
Bioloxía
O apareamento ten lugar no outono e poñen os ovos en terra. Seguidamente, o macho recolle a masa de ovos e envólvea arredor das súas patas traseiras, e transpórtaas permanentemente ata que os embrións en desenvolvemento están listos para eclosionar. Pode transportar 180 ovos resultantes de catro postas feitas por diferentes femias. O macho deposita os cágados que están eclosionando en corpos de auga axeitados, onde continúan o seu desenvolvemento. A metamorfose ocorre uns catro meses despois cando os cágados miden uns 70 mm de longo. De hábitos crepusculares e nocturnos, ten unha actividade outonal nunha parte importante da súa distribución central e oriental, sendo máis variable nas zonas costeiras e máis ao norte.
Barro, Loureiro, O Irixo
Barro é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 25 mulleres.
FC Seoul
O FC Seoul (FC 서울) é un club de fútbol coreano da cidade de Seúl. Fundouse en 1983 e compite na K League Classic.
Ben Foster
Ben Foster pode referirse a:
Toronto FC
Cadro actual
Datos do 6 de xullo de 2010.
Familia (serie de televisión)
Familia: manual de supervivencia é unha serie de televisión de comedia familiar, producida por DLO e Kubelik Producciones e emitida en Telecinco desde o 8 de xaneiro de 2013. Narra a historia de convivencia en torno á familia Oquendo, articuladas polos dramas, medos e alegrías que viven os membros dunha peculiar familia.
O 22 de febreiro de 2013, o grupo Mediaset España confirmou que, malia a baixada de audiencia da serie, decidiran dar luz verde á escritura de novos guións.
Troponina I tipo 2
A troponina I, músculo esquelético rápido ou troponina I tipo 2 (TNNI2) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene TNNI2 do cromosoma 11. É unha das tres isoformas da troponina I; as outras dúas son TNNI1 e TNNI3. Esta isoforma exprésase nos músculos esqueléticos de contracción rápida nos adultos. Tamén se atopou na cartilaxe, epitelio corneal e glándula mamaria, e nos ratos atopouse no músculo liso vascular. Únese á actina dos filamentos finos musculares mantendo inhibida a contracción muscular (cando o calcio se une á troponina C esta inhibición desaparece). A troponina é un complexo de tres subunidades: troponina C, I e T.
Familia (serie de televisión)
Argumento
Narra a historia de convivencia en torno á familia Oquendo, articuladas polos dramas, medos e alegrías que viven os membros dunha peculiar familia. A diferenza doutras ficcións, o protagonismo desta comedia recae nunha das fillas, Carlota (Alexandra Jiménez).
Troponina I tipo 2
As mutacións no seu xene dan lugar a miopatía e artrogripose distal de tipo 2B.
Familia (serie de televisión)
Argumento
A primeira tempada comeza coa voda de Natalia (Nausicaa Bonnín), a filla pequena do clan Oquendo, e a partir deste evento nupcial dáse comezo ao coñecemento de cada un dos membros da familia. Estes non poden vivir sen Carlota, unha muller de trinta anos inmersa nos seus proxectos con intención de cambiar de traballo e comezar unha nova etapa noutro lugar, con todo, os seus achegados non queren deixala escapar. Manolo (Santiago Ramos), o seu pai, será o primeiro en recorrer a ela. Exfutbolista de profesión e agora representante de xogadores, recibirá unha sorpresa en forma de diagnóstico médico que supoñerá un punto de inflexión na súa egocéntrica existencia. Doutra banda Malena (Juana Acosta), a súa irmá máis vella, que coas opinións que a fan dubidar, lévanlle a consultar moi miúdo á súa irmá. E Natalia, a pequena da familia, que na súa despedida de solteira comete un erro e tamén decidirá contarllo a Carlota. En definitiva, todos os membros da familia «sen excepción» acudirán á mediana dos Oquendo en busca de consello e axuda.
Tempada 1989 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1989 foi a 11ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi o noiés Arturo Rial, sobre un Citroën AX Sport. Foi o primeiro dos tres títulos que gañou.
Castro de Torroso
O Castro de Torroso ou Castro do Retiro, é un sitio arqueolóxico, un castro pertencente á Cultura castrexa, descuberto no concello de Mos de xeito fortuíto na primavera de 1983 e escavado con posterioridade entre os anos 1984 a 1990. Estímase que tivo un período de ocupación moi curto, desde principios do século VII a.C. ata finais da mesma centuria, sen que se constatasen posteriores períodos de reocupación.
O seu estudo é de especial interese xa que é un dos castros máis antigos detectados: presenta un poboado castrexo da etapa inicial desta cultura empregando un sistema arquitectónico baseado na pedra, o que fai matizar diversas teorías que manteñen un proceso de "petrificación" da cultura castrexa de xeito evolutivo.
Situación
Trátase dun castro de terreos de pouca pendente, cun claro dominio dos chans con pendentes inferiores ao 5% e arrodeado de pendentes de entre un 5 e un 10%.
Descuberta
Os temporais do inverno tiraran varias árbores o que facilitou que na primavera de 1983 Justo J. González Ballesta e Manuel Domínguez Domínguez descubrisen entre as raizames anacos de cerámica que recolleron e amosaron ao equipo do Museo de Pontevedra, quen comprobou que se trataba de cerámica de tipoloxía castrexa, razón pola que promoveron un plan de escavacións sistemáticas.
Campañas de 1984 - 1990
O diario de escavación, inventarios e achados consérvanse no Museo Provincial de Pontevedra.
Partindo dos correspondentes levantamentos planimétricos en detalle do terreo, o enfoque metodolóxico das escavacións estivo desde o principio moi condicionado pola necesidade da obtención, nalgúns casos, do pertinente permiso dos numerosos propietarios particulares dos terreos onde se sitúa o sitio arqueolóxico. Isto levou a que os traballos arqueolóxicos se centraran na zona do eirado e o parapeto suroeste.
Esta limitación tamén impediu a consolidación, para a súa posta en valor, das estruturas arquitectónicas descubertas, polo que para unha mellor conservación procedeuse a un coidadoso tapado das estruturas descubertas.
As escavacións planteáronse tomando como referencia o sistema teórico de coordenadas cartesianas, conformando unha retícula base de cadrados de cinco metros de lado.
Estratigrafía
As zonas escavadas en profundidade presentaron unha sucesión estratigráfica bastante clara. Porén, a súa interpretación non é moi doada xa que estes niveis só foron percibidos nos terreos de recheo da terraza, polo que o proceso formativo das capas sedimentarias debe ser coidadosamente analizado.
AlloCiné
AlloCiné é unha organización de servizo que achega información do cine francés, especialmente centrando na promoción das novidades en DVD, Blu-ray e información de VOD. A empresa foi fundada como comunicador telefónico, e posteriormente deveu nun portal de Internet, o cal ofrece información por acceso rápido e cobre todos os filmes que foron distribuídos en Francia. No 2005, empezou a cubrir series televisivas.
AlloCiné foi lanzado en 1993, antes de ser adquirido por Canal+ no 2000 e por Vivendi Universal no 2002. Dende xuño de 2007 até 2013, estivo baixo a propiedade de Tiger Global, un fondo de investimento americano. Xa en xullo de 2013, Allociné foi mercado por FIMALAC, unha empresa de participación francesa. A sede central corporativa atópase nos Campos Elíseos en París.
Castro de Torroso
Campañas de 1984 - 1990
Detectáronse seis niveis estratigráficos:
Na interpretación destes niveis estratigráficos barállase a posibilidade de que se trate de ocupacións temporais por causa das obras de levantamento do poboado. Entre outras posibles evidencias cítase:
Descrición
No nivel III destapáronse construcións de basta cachotería xunto a restos de estruturas elaboradas con materiais perecedoiros. Trátase de muros de contención de terras que carecen de calquera tipo de cimentación. En canto ás estruturas de materiais perecedoiros redúcese a ocos de postes (algúns conservan os seus calzos de pedra) que presentan unha distribución definindo en planta espazos semicirculares ou circulares que, xunto aos indicios de combustión atopados no centro dalgunha delas, fan pensar que se trata de espazos habitacionais.
No nivel II destapáronse máis muros de aterrazamento e evidencias de cabanas elaboradas con materiais perecedoiros. Os muros son de mellor feitura pero moi similares aos de anteriores niveis. Algo semellante sucede coas cabanas nas que se chega a evidenciar algunha esquina.
Vólvese a constatar a presenza de foxas e gabias hemisféricas, xa apreciadas no nivel anterior, e das que se descoñece a súa funcionalidade, sen que se puidese obter evidencias que confirmasen ou desmentisen a teoría xeral sobre a función deste tipo de foxas, entendendo que fosen empregadas como silos ou lugares de almacenaxe.
O nivel I, segundo entende o equipo arqueolóxico que realizou os traballos, non só correspondería co último período ocupacional senón que se trataría da única fase de ocupación en sentido estrito, interpretándose os niveis restantes como os correspondentes a simples fases construtivas. Diferéncianse neste nivel dous grupos de estruturas:
Do exterior da cabana circular parte cara o norte un muro recto de aparello moi similar ao da cabana volvéndose máis basto a medida que se afasta dela. Paralelo a este vai outro polo lado occidental, levantado con cachotería moi pouco coidada e que xira preto da cabana cara a occidente. Entre ambos muros queda un corredor onde se conservan unhas pedras a modo de chanzo de basta feitura.
No límite setentrional do espazo escavado atópase un forte muro de cachotería que alterna pedras de gran tamaño con outras pequenas. O muro esténdese adaptándose ao terreo formando unha lixeira curvatura. Corresponde a un muro de aterrazamento para habilitar un espazo habitacional que, por causa da erosión, desapareceu case por completo.
Na zona nororiental do terreo escavado xúntanse a este muro principal restos de pequenos muros, de función descoñecida, e muretes esquinados a modo de reforzo exterior. Neste lugar atópase a entrada a esta parte do poboado, polo de agora non estudada.
Estruturas defensivas
No sector suroeste do poboado presenta un sistema defensivo composto por tres fosos concéntricos cos seus respectivos parapetos.
O foso escavado inmediato á posible muralla chega case aos catro metros de profundidade e foi aberto no xabre, substrato xeolóxico nese lugar.
O Pazo, A Capela, A Capela
O Pazo é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 21 habitantes segundo datos do INE, deles 7 eran homes e 14 eran mulleres.
Lousado, Loureiro, O Irixo
Lousado é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres.
BMO Field
O estadio recibe o nome de Banco de Montreal (BMO) debido a que a compañía adquiriu este dereito como patrocinador do estadio e do equipo.
Abeledos
O fitónimo Abeledos fai referencia á abundancia de abeleiras. Pode referirse a:
Melanotaénidos
miniatura|300px|Melanotaenia boesemani Os Melanotaénidos (Melanotaeniidae) son unha familia de peixes de auga doce e estuarios de río, pertencente á orde dos Ateriniformes (Atheriniformes). Son peixes distribuídos por ríos tropicais do sueste de Asia e Oceanía, hoxe moi apreciados como peixes de acuario polas súas cores chamativas.
Características
Teñen un corpo comprimido lateralmente e de lonxitude máxima de 12 cm. Dúas aletas dorsais separadas por un pequeno espazo, a primeira con 3 a 7 espiñas e a segunda con 6 a 22 radios brandos (nalgunhas especies, o primeiro é unha espiña robusta). A liña lateral adoita estar ausente ou ben pouco definida. As escamas, relativamente grandes.
Presentan coloracións vistosas, estando os machos normalmente moito máis coloreados cás femias.
Maksim Usanov
Maksim Aleksandrovich Usanov (en ruso: Максим Александрович Усанов) nado en Leningrado o 5 de marzo de 1985 é un futbolista ruso. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Toronto FC.
Good Charlotte
Good Charlotte é unha banda de pop-punk de Waldorf, Maryland que se formou en 1996. O nome ten a súa orixe nun conto infantil chamado Good Charlotte: The Girls of Good Day Orphanage, de Carol Beach York. Xa contan con catro álbums de estudio e os seus compoñentes actuais son Jodel e Benji Madden nas voces, coros e guitarra, Billy Martin no teclado e mais a guitarra e Dean Butterworth á batería.
Discos
Good Charlotte
Ata o 1999, Good Charlotte tocou en clubs e outros escenarios e colaborou con outros grupos como Blink-182. Logo, firmaron contrato con Epic Records. O disco saíu no ano 2000 e nel destaca a canción Little Things
The Young and the Hopeless
The Chronicles of Life and Death
Este disco saíu en 2004 e supuxo un pequeno cambio no son habitual do grupo. Os singles máis coñecidos son I Just Wanna Live e Predictable. Nesta época cambiaron de batería. O anterior, Chris Wilson retirouse da banda por razóns de saúde e foi substituído polo actual batería Dean Butterworth.
Good morning revival
Este disco saíu en 2007 e foi moi exitoso nos Estados Unidos pero tamén noutros nove países. As cancións máis coñecidas deste disco son Keep Your Hands Off My Girl e The River.
Organización Europea e Mediterránea de Protección Vexetal
A Organización Europea e Mediterránea de Protección Vexetal (en inglés: European and Mediterranean Plant Protection Organization, EPPO) é unha organización intergubernamental responsable da cooperación europea na protección vexetal na rexión europea e mediterránea. Baixo a Convención de Protección Vexetal Internacional, é a Organización de Protección Vexetal Rexional (RPPO) para Europa e ten a súa sede en París.
Fundada en 1951, a organización medrou até ter 51 membros no 2016.
Membros da EPPO (2016)
Albania Alemaña Alxeria Austria Belarús Bélxica Bulgaria Casaquistán República Checa Chipre Croacia Dinamarca Eslovaquia Eslovenia España Estonia Finlandia
Francia Grecia Guernsey Hungría Irlanda Israel Italia Jersey Kirguizistán Letonia Lituania Luxemburgo Macedonia do Norte Malta Marrocos Moldavia
Noruega Países Baixos Polonia Portugal Reino Unido Romanía Rusia Serbia Suecia Suíza Tunisia Turquía Ucraína Uzbekistán Xeorxia Xordania
Partícula de recoñecemento do sinal
A partícula de recoñecemento do sinal (abreviada como SRP polas súas siglas en inglés) é unha ribonucleoproteína (complexo de proteína e ARN) citosólica abundante, conservada universalmente, que recoñece e se une a proteínas específicas que son dirixidas ao retículo endoplasmático nos eucariotas e á membrana plasmática nos procariotas.
Historia
A función das SRP descubriuse ao estudar as cadeas lixeiras de inmunoglobulina procesadas e non procesadas, que son proteínas recentemente sintetizadas eucarióticas, que levan secuencias sinal hidrofóbicas N-terminais, ás que se une as SRP en canto ditas proteínas empezan a emerxer do ribosoma.
Mecanismo
Nos eucariotas, a SRP únese á secuencia sinal dun péptido recentemente sintetizado en canto este emerxe do ribosoma e sen que rematase aínda a síntese da proteína. Esta unión fai que se faga máis lenta a síntese da proteína, o que se coñece como "detención da elongación", unha función conservada das SRPs que facilita o acoplamento dos procesos de tradución e de translocación proteica. A SRP despois une este complexo (o complexo formado polo ribosoma e a cadea proteica nacente) a un canal condutor de proteínas, tamén chamado translocón, situado na membrana do retículo endoplasmático. Isto ocorre debido á interacción e unión ou "atraque" da SRP co receptor da SRP localizado en estreita proximidade ao translocón.
Nos eucariotas hai tres dominios na SRP e no seu receptor que funcionan na unión e hidrólise de guanosina trifosfato (GTP). Están localizados en dúas subunidades relacionadas do receptor de SRP, chamadas SRα e SRβ, e na proteína SRP54 (coñecida nas bacterias como Ffh). A unión coordinada de GTP ao SRP e ao receptor de SRP é un prerrequisito para a unión exitosa da SRP ao seu receptor.
Ao unirse á membrana do retículo endoplasmático, a cadea peptídica nacente insírese no canal translocón por onde entra no retículo endoplasmático. A síntese proteica reanúdase a medida que a SRP se solta do ribosoma. O complexo SRP-receptor de SRP disóciase pola hidrólise de GTP, e o ciclo da translocación de proteínas mediado por SRP continúa.
Unha vez dentro do retículo endoplasmático, un encima chamado sinal peptidase corta a secuencia sinal da proteína, polo que as secuencias sinal non forman parte das proteínas maduras.
Composición das SRP
Malia que a función das SRP é análoga en todos os organismos, a súa composición varía moito. As SRP eucarióticas están compostas por seis polipéptidos diferentes unidos a unha molécula de ARN (o ARN 7SL), con actividade de GTPase. Os compoñentes do complexo son:
A SRP procariótica está composta por un polipéptido unido a unha molécula de ARN (ARN de 4,5S), con actividade de GTPase. Os compoñentes do complexo son:
Ffh é o homólogo estrutural e funcional da proteína SRP54 de eucariotas. O ARN de 4,5S comparte homoloxía en estrutura e secuencia cun dominio do ARN de 7S.
Autoanticorpos
Os anticorpos anti-partícula de recoñecemento do sinal están principalmente asociados coa polimiosite, pero non son moi específicos dela. Nas persoas con polimiosite, a presenza de anticorpos anti-SRP está asociada cunha debilidade muscular máis acusada e atrofia.
San Cibrao, Viana do Bolo
San Cibrao é unha parroquia do concello ourensán de Viana do Bolo. Segundo o IGE en 2009 tiña 77 habitantes (42 homes e 35 mulleres), 20 menos ca en 1999. Esta situada aproximadamente a dous quilómetros da capital do concello, a carón da estrada OU-533, á beira do río Camba na altura do encoro do Vao.
Economía
A industria principal é a agricultura, aínda que está en bastante decadencia debido a que a xente nova emigrou, e os vellos xa non poden continuar coa actividade. En tempos tiña hortas e praderías moi fértiles, moitas delas asolagadas coas obras do encoro do Bao.
Hoxe o seu recurso principal, alén doutras actividades, é a venda de castañas. A parroquia ten soutos moi fértiles e produtivos, nos que hai castiñeiros centenarios.
Patrimonio
O seu principal monumento é a igrexa románica se restaurou hai uns anos. Formou parte dun convento da orde do Temple. Da súa primitiva fábrica só se conserva a sinxela portada occidental cuberta por un alpendre aberto.
Anónimo de Rávena
miniatura|Mapamundi baseado no Anónimo de Rávena. Na parte inferior pódese ver a [[Reino de Galiza|Galletia .]] O Anónimo de Rávena ou a Cosmografía de Rávena (latín: Ravennatis Anonymi Cosmographia), coñecido tamén popularmente como Ravennate, é un texto-compilación toponímico mundial dun cosmógrafo cristián que viviu en Rávena (Italia), feito no século VII (aproximadamente contra o ano 670), manexando documentación de séculos anteriores (século III ou século IV), con moitas corrupcións e variantes introducidas despois polos sucesivos copistas medievais, no cal se describen itinerarios romanos.
Libros
Trátase máis que dunha cosmographia, como o mesmo autor a chama, dun catálogo nominal de tipo cosmográfico que abrangue todo o mundo coñecido até aquela altura, da India a Irlanda. Posteriormente a obra foi dividida polos primeiros editores en cinco libros.
Manuscritos
A edición crítica máis recente dos tres manuscritos foi a de Joseph Schnetz en 1942 (republicada en 1990).
Star Wars Episode III: Revenge of the Sith
A vinganza dos Sith (orixinal: Revenge of the Sith) é un filme de ópera espacial de 2005, escrito e dirixido polo estadounidense George Lucas. É o sexto filme da saga A guerra das galaxias e o terceiro en orde cronolóxica interna da saga.
Sinopse
O destino de toda unha xeración decidirase agora. Anakin será tentado polo lado escuro, a través de Palpatine, quen utilizará a desesperación e o amor de Anakin por Padmé para conseguir o seu propósito.
A película comeza cunha batalla sobre o planeta Coruscant. O Chanceler Palpatine está retido polo Conde Dooku, e os Jedi Anakin Skywalker e máis Obi-Wan Kenobi teñen a misión de rescatalo. Durante o rescate, Anakin Skywalker mata o Conde Dooku. Padmé, casada en segredo con Anakin, está embarazada. O Chanceler nomea a Anakin o seu representante no Consello Jedi. Anakin ten un soño no que ve a Padmé morrer no parto. Padmé, ó escoitar o seu soño, cálmao e pídelle que o esqueza, que só é un mal soño.
Para evitar que o seu fatídico soño se converta en realidade, déixase seducir polo Lado Escuro da Forza, converténdose no discípulo do Lord dos Sith, Darth Sidious, que é o Chanceler da República Galáctica, quen o nomea Darth Vader.
Cando está a piques de rematar a Guerra dos Clons, despois dunha traizoeira batalla contra Mace Windu, o Chanceler autoproclámase no Senado como Emperador do novo Imperio Galáctico. Ordena executar a orde 66, coa que as tropas Clon asasinan todos os Jedi e os seus Padawans, excepto os mestres Yoda e Obi-Wan Kenobi, que estaban en misións de guerra. Yoda loita contra o Emperador, pero non consegue matalo e foxe ó exilio.
Obi-Wan descobre a traizón de Anakin e intenta buscalo a través de Padmé, quen desconsolada intenta negar a verdade que escoita de Obi-Wan.
Nun intento desesperado por retornar o seu amado Anakin ó lado do ben, Padmé viaxa a Mustafar, sen saber que Anakin asasinou non só parte dos Jedi e os seus padawans, senón tamén todos os conspiradores aliados a Palpatine, caendo así máis e máis profundo nas gadoupas do lado escuro.
Ó encontralo, Vader ofrecerá a Padmé que permaneza ó seu carón e xuntos gobernaren a galaxia. Padmé rexeita a oferta e suplica a Anakin que esqueza todo e fuxa canda ela a Naboo e críen xuntos o seu fillo mentres o ven medrar no seu fogar xunto ó lago, onde naceu o seu amor. Vader négase, obsesionado co poder e cegado polo lado escuro.
Obi-Wan, quen viaxaba oculto na nave de Padmé, encontra a Vader. Vader pensa que Padmé o traizoou e comézaa a asfixiar co terrible poder do lado escuro. Obi-Wan deteno só para comezar unha loita a morte con el. A loita será épica: o mestre contra o alumno. Os que antes eran amigos decidirán o destino da galaxia nesta batalla.
Obi-Wan fere gravemente a Vader e déixao para que arda nun río de lava. Posteriormente o Emperador rescátao e péchao nunha armadura negra, para que poida sobrevivir.
Finalmente, Padmé, sabendo que Anakin é xa un Lord dos Sith, perde as ganas de vivir e morre no parto. Antes de morrer, Padmé pode ver os seus fillos e ponlles os nomes de Luke e Leia... a nova e última esperanza contra as forzas escuras. Os seus dous fillos xemelgos son separados por decisión de Yoda e Obi-Wan. Leia será adoptada polo Senador Bail Organa de Alderaan, para criala xunto coa súa esposa. Mentres Obi-Wan leva a Luke cos seus tíos Owen e Beru, en Tatooine.
Obi-Wan parte só e ocúltase no deserto para prepararse e esperar a que os derradeiros folgos contra o malvado Imperio Galáctico crezan e poidan facerlle fronte e así volva a paz, a liberdade e maila xustiza á galaxia
Geraldine Chaplin
Geraldine Leigh Chaplin, nada en Santa Monica (California) o 31 de xullo de 1944, é unha actriz británica que posúe tamén as cidadanías estadounidense e española, cunha ampla traxectoria cinematográfica recoñecida internacionalmente.
Traxectoria
Filla dun dos máis importantes cineastas da historia, Charles Chaplin e da súa última dona, Oona O'Neill —filla do dramaturgo Eugene O'Neill (Premio Nobel de Literatura e Premio Pulitzer) e da escritora Agnes Boulton—, naceu nos Estados Unidos en 1944.
Aos oito anos a súa familia emigrou á localidade suíza de Vevey (Vaud). En 1961 trasládase a Inglaterra, incorporándose ao Royal Ballet School de Londres. Converteuse en bailarina e exerceu de modelo e mesmo de pallaso no circo Medrano de París.
En 1963 representou o papel de Cincenta no Teatro dos Campos Elíseos, que xunto á súa actuación n'A loba, dirixida por Mike Nichols en 1968, son as súas únicas incursións teatrais.
No cinema apareceu de cativa xunto aos seus irmáns no filme de Chaplin Limelight. En 1964 protagonizou xunto a Jean-Paul Belmondo Par un beau matin d'été e un ano despois triunfou co seu papel principal en Doutor Zhivago, de David Lean. A rodaxe significa o principio do seu arraigamento en España. miniatura|Chaplin no Gambrinus de Nápoles. O seu encontro co director Carlos Saura, a quen ficou ligada profesional e sentimentalmente até 1979, resulta decisivo no desenvolvemento da súa carreira cinematográfica. Rodaron xuntos nove filmes que se inscriben na corrente do novo cinema español contrario aos convencionalismos da época. Salientan Peppermint frappé, Ana y los lobos, Cría cuervos, Elisa, vida mía e Mamá cumple cien años.
Nesa etapa continuou traballando no estranxeiro: The Three Musketeers, Noroît, Remember My Name etc.
Amebíase
miniatura|300px|Ciclo biolóxico da Entamoeba histolytica
A amebíase é unha infestación causada por un parasito protozoo, a Entamoeba histolytica, morfoloxicamente idéntica á Entamoeba dispar, que non obstante non é un patóxeno. . É unha das infeccións máis comúns do mundo, e causa da morte de entre 40.000 e 100.000 persoas ao ano, a maioría en países do Terceiro Mundo.
Geraldine Chaplin
Traxectoria
Até 1998, ano do seu regreso ás pantallas españolas co filme galego Fisterra, onde termina o mundo, dirixido por Xavier Villaverde, Geraldine Chaplin prodígase no cine inglés, francés, suízo e estadounidense, traballando ás ordes de Robert Altman, Alan Rudolph, Alain Resnais, Martin Scorsese e Daniel Schmid, entre outros. Das películas desta longa etapa, salientan The Mirror Crack'd, xunto a Angela Lansbury, Elizabeth Taylor e outros astros de Hollywood; A idade da inocencia, xunto a Daniel Day-Lewis, Winona Ryder e Michelle Pfeiffer e a biográfica Chaplin, de Richard Attenborough, na que interpreta a súa propia avoa.
Amebíase
Patoloxía
Os quistes da Entamoeba histolytica entran no corpo humano a través da auga ou pola comida non cociñada, contaminada por feces humanas. Unha vez dentro os quistes aséntanse no colon e liberan os trofozoítos. Se os parasitos invaden a membrana mucosa poden provocar úlceras que se poden esparexer por todo o intestino causando severas hemorraxias, pero só en moi raros casos chegan a perforar o intestino. Secundariamente pode causar infeccións cutáneas, con ulceracións máis frecuentes na zona perianal e xenital.
Geraldine Chaplin
Traxectoria
En 2002 colabora con Pedro Almodóvar en Hable con ella, ademais de obter o Premio Goya á mellor actriz secundaria polo seu traballo en En la ciudad sin límites, de Antonio Hernández, onde volve coincidir con Fernando Fernán Gómez.
Amebíase
Patoloxía
A Entamoeba histolytica non ten un período de incubación definido, e mesmo pode permanecer anos en estado latente.
Geraldine Chaplin
Traxectoria
En 2005 interpreta a pérfida Señorita Rottenmeier nunha nova versión da coñecida novela Heidi. En 2007 destaca o seu papel de médium no filme de terror El orfanato, de Juan Antonio Bayona, que lle vale unha segunda candidatura ao Goya.
En 2006 recibe a Medalla de Ouro da Academia do Cinema de España en recoñecemento á súa traxectoria.
Repite con Juan Antonio Bayona en dous filmes máis: The Impossible e en 2016 en A Monster Calls. Tamén deu voz a unha das personaxes no filme de animación galego O Apóstolo.
Está unida desde 1979 ao director de fotografía chileno Patricio Castela. Ten dous fillos, Shane Saura e a tamén actriz Oona Chaplin.
Filmografía selecta
miniatura|Chaplin na presentación de [[El orfanato en Madrid en 2007.]]
Jeju United FC
O Jeju United FC (제주 유나이티드 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Jeju. Fundouse en 1982 e compite na K League Classic.
Festival de Eurovisión 2002
O XLVII Festival da Canción de Eurovisión celebrouse o 25 de maio de 2002, no complexo Saku Surhall de Tallin, Estonia. Os presentadores foron Annely Peebo e Marko Matvere. Marie N foi a ganadora deste Festival, representando a Letonia coa canción "I wanna", desbancando ás máximas favoritas, Afro-diche (Suecia) e Corinna May (Alemaña).
En 2002, a Unión Europea de Radiodifusión volveu ao sistema simple usado en 1994 e 1995 para determinar que países participarían no concurso. Os países con menos puntuación (sen contar Francia, Alemaña, España e o Reino Unido, que formaban o Big Four) do ano anterior foron excluídos, omitindo tantos países como fose necesario para reducir o número de participantes a 24. Xa que logo clasificáronse os 17 primeiros clasificados da edición de 2001 e sete países relegados en 2001. En principio a Portugal correspondíalle unha praza, pero Portugal declinou participar por problemas internos, e foron substituídos por Letonia, que acabaría gañando o concurso.
Esta edición tivo unha audiencia segundo a UER e televisión estona de 166 millóns de espectadores, alcanzando os maiores índices en Malta (con máis dun 90% de seguimento), Suecia e España. Neste último país, ademais, converteuse no espazo máis visto desde que existían as estatísticas de audiencia, creando grazas ao concurso de selección, Operación Triunfo, un grande eco informativo e fenómeno de masas en España.
O pavillón e escenario de Tallin, pese a albergar a uns 5.000 espectadores, quedábase lonxe da capacidade das dúas últimas sedes en Estocolmo e Copenhaguen. Foi o primeiro festival celebrado nun dos países de Europa Oriental incorporados ao certame a partir dos anos 90.
Linguas
Dos 24 temas participantes, 16 foron interpretados integramente en inglés. Dos restantes 8, catro foron cantados completamente na súa lingua oficial (Eslovenia, Francia, a Antiga República Iugoslava de Macedonia) e Suíza). Bosnia e Hercegovina, España, Israel e Turquía mesturaron a súa lingua propia con frases en inglés.
Máximas puntuacións
Trala votación os países que recibiron 12 puntos (máxima puntuación que podía outorgar o xurado) foron:
A Pena Grande, A Capela, A Capela
A Pena Grande é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 9 habitantes segundo datos do INE, deles 3 eran homes e 6 eran mulleres.
-516
Outros
Historia ano a ano
Johannes Brassart
Johannes Brassart, tamén coñecido como Jean Brasart, nado arredor de 1400 finado a finais de outubro de 1455, foi un compositor e cantante francoflamengo do Renacemento pertencente á chamada escola de Borgoña. Só se conserva música sacra da súa autoría, toda ela representativa do estilo vixente a principios do século XV.
Traxectoria
Dáse como moi probable que Brassart nacese na cidade actualmente francesa de Law, na rexión de Alsacia, aínda que en data incerta. Entre 1422 e 1431 frecuentou a igrexa de San Xoán Evanxelista en Liexa, onde traballou como acompañante vocal. A mediados da década de 1420 visitou Roma, cidade na que se estableceu cara a 1431, empregado na capela papal como cantante e probablemente como compositor. A súa participación no coro foi contemporánea ás de Arnold de Lantins e Guillaume Dufay.
Durante esta época, Brassart compuxo os motetes O flos fragrans, que se popularizou ao momento de aparecer en varios manuscritos dese tempo, e Te dignitas presularis.
En 1432 Brassart viaxou a Basilea, para actuar como cantante na capela municipal, e dous anos despois o emperador Sexismundo empregouno como reitor da capela, posto que ocupou ata 1443. En 1445 volveu a Liexa, onde obtivo un posto na Igrexa de San Paulo. Un escrito do 22 de outubro de 1455 pedindo súplicas pola súa alma permite datar o seu falecemento neses días.
Obra
A música que se conserva deste período é escasa, e moitos arquivos de Liexa resultaron destruídos cando Carlos o Temerario saqueou a cidade en 1468. Con todo, algunhas obras de Brassart consérvanse, entre elas 11 motetes, 8 introitos e varios movementos de misas.
As súas composicións son típicas do estilo temperán da escola de Borgoña e inclúen técnicas isorrítmicas e de fauxbourdon, así como a habitual cadenza borgoñesa. Utilizou tamén adoito a técnica do cantus firmus e, polo xeral, escribiu as melodías na voz aguda.
Os seus introitos atópanse entre os exemplos de polifonía máis antigos coñecidos para esta sección da liturxia.
Celeirós
O topónimo galego Celeirós pode referirse a:
O Quinteiro, Loureiro, O Irixo
O Quinteiro, localmente chamado O Quintero, é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 18 mulleres.
Bodegas
O topónimo Bodegas pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Castelo de Loarre
O castelo de Loarre é un castelo románico situado na localidade de Loarre, na serra de Loarre, (provincia de Huesca, Aragón). Foi declarado Ben de Interese Cultural e Monumento Nacional en 1906.
Narciso Rivas Martínez
Narciso Rivas Martínez, nado en Siador (Silleda) o 30 de xuño de 1871 e finado en Ourense o 18 de agosto de 1939, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Elías Vicente Rivas Martínez. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1892). Na Ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ourense. Casou con Concepción Martínez Baladrón.
Ben Foster (compositor)
Ben Foster é un compositor, orquestrador e director de orquestra británico coñecido polo seu traballo como orquestrador na serie de televisión da BBC Doctor Who.
Traxectoria
Foster estudou Composición e Dirección de orquestra na Guildhall School of Music and Drama graduándose no ano 2000. Tamén se graduou no National Film and Television School, onde estudou con Francis Shaw e Peter Howell. Foi agraciado co premio de composición Lutoslawski.
Franxa de Caprivi
miniatura|300px|Localización da antiga Rexión de Caprivi en [[Namibia (hoxe de Zambeze), na parte leste da Franxa.]]
A Franxa de Caprivi (en inglés Caprivi Strip; en alemán Caprivizipfel) é un estreito corredor terrestre en forma de mango de tixola de cerca de 450 km de lonxitude e largura media de 30 km, situado no nordeste de Namibia e que permite unir a Rexión de Caprivi co resto do territorio namibio.
Denomínase así na honra do conde Leo von Caprivi de Caprera de Montecuccoli, chanceler do Imperio alemán entre 1890 e 1894.
Antecedentes
Este tratado tamén incluía unha cláusala pola que se cedía a Alemaña a illa de Helgoland, no mar do Norte.
No século XX
Durante a Guerra Civil de Rodesia do Sur (1970–1979) durante as operacións do Congreso Nacional Africano contra o goberno do apartheid en África do Sur (1965–1994), a rexion de Caprivi foi utilizada por diversos grupos armados.
Conflito de Caprivi
O conflito de Caprivi foi un conflito armado en Namibia entre o Exército de Liberación de Caprivi (ELC), un grupo rebelde que pretendía secesión da Franxa de Caprivi, e o goberno namibio. A súa principal acción ocorreu o 2 de agosto de 1999, cando o ELC lanzou un ataque en Katima Mulilo, ocupando a estación da radio estatal e atacando unha comisaría de policía, un posto fronteirizo en Wanella e unha base do exército.
As forzas armadas do goberno impediron a tentativa de secesión en poucos días.
Importancia
A zona é rica en minerais, flora e fauna numerosa e variada, que inclúe grandes mamíferos, como elefantes, hienas, búfalos, antílopes e leopardos.
Nela sitúase o Parque nacional Nkasa Rupara, a maior extensión pantanosa protexida do país.
O acceso ao río Zambeze confírelle potencial para o establecemento de rutas comerciais até a África austral, pero as dificultades que impón o río, os rápidos e as cataratas, ademais da inestabilidade política, adiou o desenvolvemento económico e comercial da rexión.
Rosa Brañas
Rosa María Brañas Abad, nada en Lugo en 1965, é unha historiadora galega.
Traxectoria
Doutora en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela e profesora asociada de Historia Antiga na Universidade de Vigo e profesora da Universidade Nacional de Educación a Distancia. Publicou diversos estudos sobre a Galicia da Idade de Ferro.
Recoñecementos
Premio Vicente Risco de Ciencias Sociais en 2000 pola obra Deuses, heroes e lugares sagrados na cultura castrexa.
Primeira Autonómica de Galicia 2010/11
Grupo 2
O Atlético Escairón, Calasancio, Iberia e Folgueiro víronse prexudicados polos descensos de Lemos, O Páramo, Outeiro de Rei e Castro de Preferente Autonómica, descendendo a Segunda Autonómica.
Grupo 3
O Antela viuse prexudicado polos descensos do Arenteiro e A Peroxa de Preferente Autonómica, descendendo a Segunda Autonómica. O Atlético Vilamarín deixou de competir.
Grupo 4
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Glaucus atlanticus
Glaucus atlanticus é unha especie de pequena lesma de mar de cor azul, un nudibranquio peláxico e un molusco gasterópodo sen cuncha da familia Glaucidae.
Asteroide
miniatura|O asteroide [[243 Ida|Ida e o seu satélite Dactyl. Dactyl foi o primeiro satélite dun asteroide en ser descuberto.]] Un asteroide é un corpo rochoso, carbonáceo ou metálico máis pequeno que un planeta e que orbita ao redor do Sol. Os asteroides tamén son chamados planetas menores, denominación que se considera máis axeitada. A maioría dos asteroides que se atopan no noso sistema solar, posúen órbitas semiestables entre Marte e Xúpiter, pero algúns son desviados a órbitas que cruzan as dos planetas maiores.
O 1 de xaneiro de 1801 o astrónomo siciliano Giuseppe Piazzi descubriu desde o Observatorio Astronómico de Palermo o asteroide ou planeta menor Ceres, mentres traballaba nun catálogo de estrelas. Este planeta menor foi denominado Ceres Ferdinandea en honra do entón rei das Dúas Sicilias, Fernando I.
Ao descubrimento de Piazzi seguírono outros semellantes, pero de obxectos máis pequenos. Hoxe estímase que existen preto de 2 millóns de asteroides cun diámetro maior que 1 km tan só no Cinto Principal de asteroides; porén, se se suman todas as súas masas, o total é o 5% da masa da Lúa.
No caso do Cinto de Kuiper estímase que existen uns 60 millóns de obxectos, cunha masa da orde de 2,5 veces a da Lúa, é dicir, o 3% da terrestre.
En 2016, a ONU acordou declarar o 30 de xuño o Día Internacional dos Asteroides.
O planeta entre Marte e Xúpiter
miniatura|esquerda|200px|Johannes Kepler propuxo a existencia dun planeta descoñecido entre Marte e Xúpiter Durante séculos, astrónomos, físicos e matemáticos preguntáronse polo enorme baleiro que había entre as órbitas de Marte e Xúpiter. O primeiro investigador que se ocupou do oco que había entre as órbitas de Marte e de Xúpiter foi Johannes Kepler. Kepler formulou a hipótese de que tiña que existir un planeta descoñecido neste espazo, aínda que agregou que talvez non fose abondo cun. Posteriormente outros científicos retomaron a cuestión. O filósofo Immanuel Kant dixo que o espazo baleiro estaba en proporción á masa de Xúpiter e Johann Heinrich Lambert pensaba que o oco era quizais o resultado da expulsión dalgún hipotético planeta debido á influencia gravitatoria de Xúpiter e Saturno.
Xa no século XVIII varios astrónomos estaban dispostos a crer na existencia de múltiples planetas descoñecidos no sistema solar. Porén, foi Johann Daniel Titius, en 1766, o primeiro que achegou a explicación para a distancia entre as órbitas de Marte e de Xúpiter que co tempo se coñeceu como lei de Titius-Bode. A relación numérica atraeu a atención de Johann Elert Bode, quen non dubidou da súa validez e que a publicou en 1772. O descubrimento de Urano por parte de William Herschel en 1781 á distancia que vaticinaba a lei foi considerada a confirmación definitiva da súa fiabilidade e reforzou a crenza na existencia dun planeta entre Marte e Xúpiter. miniatura|200px|Franz Xaver von Zach, impulsor da Sociedade de Lilienthal coñecida como "policía celeste" Un dos astrónomos que máis interese tomou na localización do planeta foi o barón Franz Xaver von Zach, director do observatorio de Seeberg. Zach seleccionou a rexión zodiacal, preparou un mapa de estrelas que lle permitise determinar a presenza de novos obxectos e calculou mesmo unha hipotética órbita para o descoñecido planeta. En 1800, tras estériles resultados, convenceu outros astrónomos para que o axudaran na busca. O 20 de setembro de 1800 constituíuse a Vereinigte Astronomische Gesellschaft, coñecida como Sociedade de Lilienthal, co propósito de cartografar a rexión do Zodíaco ata as estrelas máis febles. Entre os membros fundadores estaban Karl Ludwig Harding e Olbers, quen máis adiante descubriron un e dous asteroides respectivamente.
Jesse L. Brown
Jesse LeRoy Brown, nado en Hattiesburg, Mississippi, Estados Unidos o 13 de outubro de 1926 e finado na batalla do encoro de Chosin, Corea do Norte, o 4 de decembro de 1950, foi o primeiro aviador naval afroamericano na Armada dos Estados Unidos. Recibiu a Cruz de Voo Distinguido e foi o primeiro oficial de mariña caído en combate na guerra de Corea, polo que recibiu a condecoración Corazón Púrpura a título póstumo.
Asteroide
O planeta entre Marte e Xúpiter
Para lograr os seus fins, dividiron o Zodíaco en vinte e catro partes iguais e escolleron outros astrónomos ata completar a cifra das divisións. Estes astrónomos foron coñecidos como a "policía celeste", aínda que varios non chegaron a participar activamente na busca. Entre os seleccionados estaban Herschel e Piazzi, que non recibiu unha invitación formal para unirse á empresa, mais que o final foi o descubridor do novo planeta.
Ceres, o primeiro asteroide
miniatura|200px|esquerda|Retrato de Giuseppe Piazzi, descubridor de Ceres A noite do 1 de xaneiro de 1801, mentres traballaba na composición dun catálogo de estrelas, Piazzi atopou un obxecto na constelación de Taurus. Observou nas noitas sucesivas que o obxecto se movía sobre o fondo estelar. Ao principio pensou que se trataba dun erro, mais logo chegou á conclusión de que descubrira un cometa. O 4 de xaneiro anunciou á prensa do achado, grazas ao cal varios astrónomos europeos, entre eles Joseph Lalande que pediu a Piazzi que lle enviase as súas observacións, souberon a nova a finais de febreiro. Máis adiante compartiu as súas observacións con Bode e Barnaba Oriani en que mencionaba a ausencia de nebulosidade arredor do obxecto.
Jesse L. Brown
Os logros de Brown nas forzas armadas dos Estados Unidos durante a época de segregación foron recollidos en varios libros. A fragata USS Jesse L. Brown foi bautizada na súa honra.
Asteroide
Ceres, o primeiro asteroide
Cos datos que lle proporcionaba Piazzi na súa carta, Bode calculou unha órbita preliminar. O 26 de marzo comunicou na Academia Prusiana das Ciencias que a órbita era consistente co planeta que faltaba entre Marte e Xúpiter e posteriormente informou a Zach para que o publicase en Monatliche Correspondenz. Mesmo chegou a propor o nome de Xuno para o novo planeta. Piazzi xa bautizara o seu descubrimento como Cerere Ferdinandea en honra á deusa patroa de Sicilia e ao rei Fernando. Co tempo, a comunidade astronómica aceptou o nome de Ceres para o novo obxecto. miniatura|200px|Carl Friedrich Gauss calculou a órbita que permitiu o redescubrimento de Ceres Lalande pasou as observacións de Piazzi a Johann Karl Burckhardt quen calculou unha órbita elíptica con elas e enviou os seus resultados a Zach a primeiros de xuño. A finais do mesmo mes, a comunidade astronómica estaba convencida de que Ceres era un novo planeta. Non obstante, a tardanza de Piazzi en achegar os datos das súas observacións frustraron os intentos de recuperalo. Zach, nunha carta enviada a Oriani o 6 de xullo, criticou a Piazzi por manter en segredo o seu traballo. Para finais de agosto moitos astrónomos, en especial en Francia, dubidaban da existencia do oxecto.
Jesse L. Brown
Mocidade
Jesse LeRoy Brown naceu o 13 de outubro de 1926 en Hattiesburg, Mississippi. Era un dos seis fillos de Julia Lindsey Brown, unha mestra de escola, e John Brown, un empregado dun almacén de comestibles. Tiña catro irmáns, Marvin, William, Fletcher e Johnny, e unha irmá, Lura. Os ascendentes de Brown eran afroamericanos, chickasaw e choctaw. A familia vivía nunha casa sen calefacción nin auga corrente e só dispoñían dunha cheminea para quentarse, na que, sendo pícaro, o seu irmán William caeu e sufriu importantes queimaduras.