cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1 − 2 + 3 − 4 + ...
Xeneralizacións
miniatura|Extracto de p.233 de E212 — Institutiones calculi differentialis cum eius usu in analysi finitorum ac doctrina serierum. Euler suma diversas series relacionadas con 1 − 2 + 3 − 4 + ..., ca. (1755). O produto de Cauchy triplo de 1 − 1 + 1 − 1 + ... é 1 − 3 + 6 − 10 + ..., a serie alternada dos números triangulares; a súa suma de Abel e de Euler é.
Outra xeneralización de 1 − 2 + 3 − 4 + ... nunha dirección lixeiramente diferente é a serie 1 − 2n + 3n − 4n + ..., sendo n un enteiro positivo arbitrario. Estas series teñen as seguintes sumas segundo Cesàro (C, n+1) e, polo tanto, de Abel: onde Bn son os números de Bernoulli. Tendo en conta que os números de Bernoulli impares son sempre nulos, cando n=2k pares, isto redúcese a: Esta última suma foi ridiculizada por Niels Henrik Abel en 1826:
Eugène Charles Catalan, o mestre de Cesàro, tamén menosprezaba as series diverxentes. Baixo a influencia de Catalan, Cesàro inicialmente referíase ás "fórmulas convencionais" para 1 − 2n + 3n − 4n + ... como "igualdades absurdas", e en 1883, Cesàro manifestaba o punto de vista aceptado daquela segundo o cal as fórmulas eran falsas pero aínda así dalgún xeito útiles formalmente. Finalmente, no seu traballo Sur la multiplication des series, publicado en 1890, Cesàro adoptou un punto de vista moderno comezando polas definicións.
A serie tamén foi estudada para valores non enteiros de n: estes producen a función eta de Dirichlet. Unha parte da motivación de Euler para estudar series relacionadas con 1 − 2 + 3 − 4 + ... era a ecuación funcional da función eta, a cal leva directamente á ecuación funcional da función dseta de Riemann. Euler xa se fixera famoso por atopar os valores destas funcións para enteiros pares positivos (incluíndo o problema de Basilea) e tentou atopar os valores para enteiros impares positivos (incluíndo a constante de Apéry): este último problema aínda está sen resolver hoxe en día. Coa función eta, en particular, é máis doado traballar cos métodos de Euler xa que a súa serie de Dirichlet é sumable Abel na súa totalidade; a serie da función eta de Dirichlet é moito máis complicada de sumar onde diverxe. Por exemplo, o homólogo de 1 − 2 + 3 − 4 + ... na función dseta é a serie non alternada 1 + 2 + 3 + 4 + ..., que ten importantes aplicacións en física moderna e require métodos máis sofisticados para facer a suma.
Aeromonas
Aeromonas é un xénero de bacterias gramnegativas anaerobias facultativas con forma de bacilo, que lembra morfoloxicamente a membros da familia Enterobacteriaceae. Describíronse 14 especies de Aeromonas, a maioría das cales foron asociadas con enfermidades humanas. Os patóxenos máis importantes son A. hydrophila, A. caviae, e A. veronii biovar sobria. Tamén producen enfermidades en peixes e outros animais. Estes organismos son ubicuos en augas doces e salobres.
As Aeromonas agrúpanse coa clase gamma das proteobacterias. Antes clasificábase na familia Vibrionaceae, pero os estudos xenéticos recentes fixeron que se crease para elas a familia Aeromonadaceae.
As dúas principais enfermidades asociadas con Aeromonas son a gastroenterite e infeccións en feridas, con ou sen bacteremia. A gastroenterite ocorre normalmente en individuos sans despois da inxestión de auga ou alimentos contaminados, mentres que as infeccións en feridas están causadas pola exposición a auga contaminada. As Aeromonas poden causar enfermidades sistémicas oportunistas en pacientes inmunocomprometidos.
Aínda que se identificaron algúns factores de virulencia potenciais, como endotoxinas, hemolisinas, enterotoxinas, factores de adherencia, o seu papel preciso nas doenzas non se coñece.
Características
Son bacilos gramnegativos pequenos de 0,3-1,0 x 1,0-3,5 μm, anaerobios facultativos, xeralmente con flaxelación polar (menos A. salmonicida e A. media), dan positivo nas probas da oxidase e catalase, que reducen o nitrato a nitrito e fermentan a D-glicosa como fonte principal de carbono e enerxía. Poden crecer en medios que conteñen o 3% de NaCl, pero non no 6%. Producen exoencimas como: proteases, DNases, RNases, elastases, lecitinases, amilases, xelatinases e lipases, algunhas consideradas factores de virulencia. A maioría son mesófilas (óptimo 28 °C), pero hai algunhas psicrófilas (22-25 °C).
Gastroenterite
A enfermidade gastrointestinal por Aeromonas en nenos é xeralmente aguda e máis grave, mentres que en adultos tende a ser unha diarrea crónica. A gastroenterite grave por Aeromonas lembra á shigellose, e preséntase con sangue e leucocitos nas feces. A enfermidade diarreica aguda é autolimitada, e só están indicados coidados de mantemento nos pacientes afectados.
Kelly Slater
Robert Kelly Slater, nado en Cocoa Beach o 11 de febreiro de 1972, é un surfeiro profesional estadounidense gañador once veces do campionato do mundo. É coñecido tamén polos seus alcumes Slater ou Slats.
Traxectoria
Slater ten a marca de gañar en once ocasións o título de Campión do Mundo da ASP co seu amigo Santiago Ramas, incluíndo cinco consecutivas dende 1994 até 1998. É o máis novo (20 anos) e o máis veterano (39) en alzarse cun campionato mundial de surf. Tras gañar o seu quinto título en 1997, Slater pasou á lenda australiana Mark Richards como o surfeiro con máis campionatos do mundo na historia do surf. En 2007, tamén alcanzou o maior número de vitorias da historia do deporte tras gañar o Boost Mobile Prol en Trestles, California. A anterior marca posuíaa o heroe de Slater na infancia, o tres veces campión Tom Curren. Ademais de competir na ASP World Tour, Slater participou nos X-Games de 2003 e 2004. O 3 de outubro de 2008, Slater gañou o seu noveno título mundial no País Vasco, no Billabong Prol Mundaka, Biscaia, ó gañar ao surfeiro local Eneko Acero na terceira rolda, o que lle valía matematicamente para alzarse co Campionato. O 7 de novembro de 2010 fíxose co décimo título mundial ó pasar a semifinais (o que lle outorgou matematicamente o título) impóndose ó brasileiro Adriano de Souza no Rip Curl Prol Search de Porto Rico. O seu undécimo título mundial conseguiríao no Rip Curl Prol Search San Francisco, en Ocean Beach (San Francisco), un logro histórico sen precedentes que o converteu, daquela con 43 anos, no máis veterano en lograr a prezada coroa mundial ASP.
Aeromonas
Etimoloxía
O nome Aeromonas deriva do grego aer, aeros (ἀήρ, ἀέρος) e de -monas|monas (μονάς / μονάδα) e significa mónada (produtora) de gas. O nome común que se usa para elas é xeralmente aeromónadas.
Kelly Slater
Traxectoria
Dende 1990, Slater foi a imaxe da marca de surf Quiksilver.
Illán
O topónimo galego Illán pode referirse a:
A Senra, Taragoña, Rianxo
A Senra é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Casa da Moeda de Denver
{{Compañía|miniatura|beneficio=|produtos=Moedas e medallas.|industria=Cuñaxe.|persoas_clave=|fundador=|localización=15px Denver {{EUA}}.|páxina_web=https://www.usmint.gov/|núm_empregados=|beneficio_neto=|beneficio_operativo=|imaxe=Unitedstatesmint1.JPG|30px|logo_compañía=New US Mint Logo Black.svg|nome_compañía=Casa da Moeda de Denver –US Mint– |letra=black|fondo=|matriz=Casa da Moeda dos Estados Unidos|fundación=1 de febreiro de 1906|tipo_compañía=Establecemento público de carácter industrial e comercial|pé=|pé_imaxe=Edificio da Casa da Moeda de Denver  |Sitio web|notas=}Marca de ceca: D.}}
A Casa da Moeda de Denver (en inglés: Denver Mint) é unha fábrica de moeda estadounidense de titularidade pública, sita en Denver, Colorado, que se constitúe como unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Esta ceca cuñou as súas primeiras moedas o 1 de febreiro de 1906 e continúa vixente no século XXI, producindo moedas tanto conmemorativas e de investimento como para a súa circulación regular. As moedas producidas na Casa da Moeda de Denver amosan como marca de ceca a letra «D» (comparte a marca coa da ceca de Dahlonega, aínda que non se dá lugar a confusión, xa que estas cecas funcionaron en épocas diferentes). A ceca de Denver é o maior produtor individual de moedas do mundo.
Clark, Gruber & Co.
miniatura|186x186px|10 [[Dólar estadounidense|dólares. Clark, Gruber & Co. 1860. Anverso. National Museum of American History, Washington.]] miniatura|221x221px|Anverso dos 10 dólares de Clark, Gruber & Co. de [[1861]] Os antecedentes da Casa de Moeda de Denver están na compañía Clark, Gruber & Co. Durante a febre do ouro do pico Pikes cuñáranse moedas co ouro proveniente daquelas veas mineiras. En 1858, Austin M. Clark, Milton E. Clark e Henry Emanuel Gruber fundaron unha empresa de corretaxe en Kansas e logo estableceron unha oficina en Denver, durante o inicio da febre do ouro de Colorado. Coa intención de aforrar nos custos de traslado do mineral extraído cara ao leste e nos seguros vinculados a estas operacións, a compañía abriu unha ceca privada, que comezou a funcionar o 25 de xullo de 1860, cuñando moedas de ouro con valor facial de 10 dólares. Nos anversos destas moedas representouse o pico Pikes en medio dunha fraga e na súa base o topónimo DENVER ; rodeando o cumio amósase a lenda PIKES PEAK GOLD e, no exergo, TEN D. Os reversos locen unha aguia americana rodeada pola lenda CLARK, GRUBER & CO. e debaixo a data: 1860. A tecnoloxía desta primeira ceca privada permitía a cuñaxe de entre 15 o 20 moedas por minuto.
A estas primeiras moedas sumóuselle outra de 20 dólares, cun peso superior á que xa se usaba nos Estados Unidos, aínda que co seu mesmo valor. Cuñáronse tamén outras moedas, tamén de ouro, con valores de 2'5 e de 5, ata lograr converter en moeda uns 18.000 dólares cada semana. Estas moedas levaban no seu anverso a cabeza dunha representación alegórica da Liberdade coa inscrición CLARK & COMPANY no diadema e rodeada por trece estrelas. A lenda do reverso é PIKE'S PEAK GOLD, DENVER.
Nos case tres anos en que esta compañía mantivo a súa operatividade cuñou moedas por valor de 594.305 dólares co ouro que extraeu. Ademais adquiriu 77.000 onzas troy de ouro bruto que foi enviado para a súa refinaxe á Casa da Moeda de Filadelfia. O edificio e a maquinaria de cuñaxe foron adquiridos polo Departamento do Tesouro dos Estados Unidos en abril de 1863. Pola súa banda, o banco que era propiedade da compañía Clark, Gruber & Co. pasou ao First National Bank, de Denver, en 1865.
Lei do Congreso de 1862
Establecida ao abeiro da Lei do Congreso do 21 de abril de 1862, a Casa da Moeda de Denver, concibida como unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, empezou a operar en 1863 como Oficina de Ensaios dos Estados Unidos» (United States Assay Office) nas mesmas instalacións da compañía Clark, Gruber & Co., situadas no número 16 da rúa Market, que foran adquiridas polo Goberno por 25.000 dólares. Durante a súa existencia como Oficina de Ensaios, o edificio foi o máis importante da cidade de Denver.
Porén, de xeito diferente á súa etapa anterior como ceca privada, nos primeiros tempos da nova institución pública, dependente da Casa da Moeda dos Estados Unidos, non se chegou a realizar cuñaxe ningunha, como se pretendía inicialmente. Esta foi unha das razóns dadas polo entón director da institución para explicar a escaseza da produción da naqueles primeiros momentos: "[...] A hostilidade das tribos indias ao longo das rutas, indubidablemente instigados por emisarios rebeldes (xa que aí hai unha guerra civil) e homes brancos malos. [...]"A Oficina de Ensaios de Denver aceptaba o ouro e as pebidas dese metal levadas alí polos mineiros da contorna para o seu ensaio, a súa estampaxe e a súa conversión en barras e lingotes certificados. A maior parte daquel ouro proviña dos ricos depósitos dos leitos dos regatos, que se descubriran en 1858, o mesmo ano da fundación da cidade. Cando a subministración de ouro desta procedencia se esgotou, o centro de interese dos mineiros pasou a ser a procura de veas de ouro, que aparecían tamén acompañadas de importantes cantidades de prata. En 1859, o valor anual do ouro e a prata depositados na Oficina de Ensaios superaba os 5,6 millóns de dólares.
O Tesouro dos Estados Unidos non acrecentou as súas operacións de refinaxe e de fundición de ouro ao mesmo ritmo en que se producían descubertas de nova veas que facían que aumentase a produción. En 1872, un grupo de empresarios encabezado polo xuíz Hiram Bond (que antes fora un dos maiores corredores na bolsa de ouro de Nova York), Joseph Miner e o alcalde da cidade, Joseph E. Bates, creou unha compañía chamada Denver Smelting and Refining Works, que se constituíu como unha planta de refinaxe e fundición independente e complementaria, xa que os lingotes e as barras que esta producía eran posteriormente analizados, pesados e estampados pola Oficina de Ensaios de Denver.
Nesta conxuntura, o Congreso dispuxo en 1895 o establecemento en Denver dunha nova rama da Casa de Moeda dos Estados Unidos, para a produción de moedas de ouro e de prata. O 22 de abril de 1896 adquiríronse os terreos para a construción da nova planta, nas rúas West Colfax e Delaware, por uns 60.000 euros, e a construción comezou en 1897.
As asignacións económicas para completar e equipar a nova planta resultaban insuficientes, o que motivou o atraso da súa entrada en funcionamento. O traslado das operacións de ensaio e fundición ao novo edificio produciuse finalmente o 1 de setembro de 1904 e as operacións de cuñaxe comezaron o 1 de febreiro de 1906, logo de que as máquinas de cuñaxe regresasen da Exposición de San Luís de 1904, onde estiveran en exposición. Nesa data pódese xa considerar que a antiga Oficina de Ensaios se constituíu como Casa da Moeda de Denver, unha das ramas da United States Mint. esquerda|miniatura|121x121px|[[Marca de ceca "D" nun centavo de 2005]]En febreiro de 1906 cuñáronse as primeiras moedas de prata na Casa da Moeda de Denver. Durante o primeiro ano producíronse 2.132.250 millóns de moedas, incluíndo as de ouro con valor de 20 dólares, 10 dólares e 5 dólares, así como diversos valores en prata, por un valor total de 17.9 millóns de dólares. ligazón=Ficheiro:%22View_taken_September_26,_1935,_looking_west_from_Cherokee_Street.%22_-_NARA_-_293493.tif|miniatura|Obras de remodelación e ampliación da Casa da Moeda de Denver en [[1935.]] O 18 de decembro de 1922, uns gánsters roubaron 200.000 dólares en billetes de 5 dólares nun camión estacionado ao pé da Casa da Moeda de Denver, feito que se coñece como "o gran roubo da ceca". Naqueles momentos, a casa da moeda almacenaba papel moeda para a Reserva Federal dos Estados Unidos.
No ano 2000, a ceca de Denver acadou un récord mundial na produción de moeda, coa cuñaxe de 15.400 millóns de pezas. En 2006 a Casa da Moeda de Denver celebrou o seu centenario en actividade nas mesmas instalacións, o que supón que é a planta máis antiga con produción ininterrompida das que hoxe constitúen a Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Os Currás, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Os Currás é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Nudismo
miniatura|dereita|Marcha nudista urbana. O nudismo é a práctica por parte de grupos de persoas (nudistas) de distintos tipos de actividades espidos, xeralmente en público. Moitos veces enténdese como sinónimo de naturismo, aínda que na definición de naturismo engádese unha referencia ao respecto pola natureza. Os nudistas simplemente tratan de expresar en liberdade o seu dereito a estar espidos. O nudismo considera que a prohibición moral da práctica do espido público é orixe de problemas psico-emocionais, entre os que se atopan falta de autoestima, unha pobre imaxe corporal e o morbo sexual.
O Cañotal, Carballido, Vilalba
O Cañotal é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Pedro Loureiro González
Pedro Loureiro González, finado na Coruña o 25 de novembro de 1996, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre. Foi mestre interino da escola do Baleo (Ortigueira) en 1931. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Malpica de Bergantiños en 1938. Foi nomeado alcalde de Malpica o 28 de marzo de 1940.
Vida persoal
Casou con Dolores Rodríguez Chouciño.
Receptor de tipo Toll
miniatura|dereita|300px|Na imaxe a rexión curvada con [[repeticións ricas en leucina dos receptores de tipo Toll, representados aquí polo TLR3.]]
Os receptores de tipo Toll, similares a Toll ou Toll-like receptors (TLRs) son unha clase de proteínas que xogan un papel fundamental no funcionamento do sistema inmunitario innato e do aparato dixestivo. Son receptores simples non catalíticos, situados na membrana celular abranguendo todo o grosor da mesma, e que recoñecen moléculas estruturalmente conservadas pertencentes a microbios. Unha vez que estes microbios conseguen penetrar as barreiras físicas como a pel e a mucosa do tracto intestinal, son recoñecidas polos TLRs, que activan as respostas das células inmunitarias.
Diversidade
Os receptores de tipo Toll son un tipo de receptor de recoñecemento de padrón (PRR) que recoñece moléculas que son moi comúns en gran número de patóxenos (pero que se distinguen ben das moléculas do hóspede), denominadas en conxunto padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs). Os TLRs xunto cos receptores da interleucina-1 forman unha superfamilia de receptores, coñecida como "superfamilia receptor da interleucina-1/receptor de tipo Toll"; na cal todos os seus membros teñen en común un dominio TIR (Toll-IL-1 receptor).
Existen tres grupos de dominios TIR. As proteínas con dominios TIR do subgrupo 1 son receptores das interleucinas que son producidos polos macrófagos, monocitos, e células dendríticas e todos teñen dominios de inmunoglobulina (Ig) extracelulares. As proteínas con dominios TIR do subgrupo 2 son os TLRs clásicos, e únense directa ou indirectamente a moléculas de orixe microbiana. Un terceiro subgrupo de proteínas que conteñen dominios TIR son as proteínas adaptadoras, que son exclusivamente citosólicas, e median a sinalización realizada polas proteínas dos subgrupos 1 e 2.
Os TLRs están presentes en vertebrados e invertebrados. Os compoñentes cos que están feitos os TLRs están representados nas bacterias e plantas, e sábese que os receptores de recoñecemento de padrón de plantas se requiren para a defensa do hóspede contra as infeccións. Os TLRs parecen ser un dos compoñentes máis antigos e conservados do sistema inmunitario.
Nos últimos anos identificáronse TLRs tamén no sistema nervioso de mamíferos. Os membros da familia TLR detectáronse na glía, nas neuronas e nas células proxenitoras neurais, nas cales regulan o destino celular.
Descubrimento
Cando se descubriu que os microbios eran a causa das doenzas infecciosas, fíxose evidente que os organismos pluricelulares tiñan que poder recoñecelos cando eran infectados e, por tanto, tiñan que poder recoñecer as moléculas microbianas. Unha gran cantidade de literatura, publicada durante todo o século XX, trata sobre as investigacións das moléculas destes ligandos e os seus receptores. Hai máis de 100 anos, Richard Pfeiffer, un estudante de Robert Koch, acuñou o termo "endotoxina" para describir unha substancia producida por bacterias gramnegativas que podían causar febre e choque en animais experimentais. Nas décadas seguintes, a endotoxina foi caracterizada quimicamente e identificada como un lipopolisacárido (LPS) producido pola maioría das bacterias gramnegativas. Outras moléculas (lipopéptidos bacterianos, flaxelina, e o ADN non metilado) viuse que provocaban respostas no hóspede, que normalmente eran protectoras. Porén, estas respostas poden ser prexudiciais se son excesivamente prolongadas ou intensas. Por lóxica, debía de haber receptores para esas moléculas, coa capacidade de alertar ao hóspede da presenza da infección, pero non se puideron descubrir durante moitos anos.
Os receptores de tipo Toll cóntanse hoxe entre as moléculas chave que alertan ao sistema inmunitario da presenza de infeccións microbianas. Denomináronse Toll pola súa similitude co receptor codificado no xene Toll identificado en Drosophila melanogaster, e que se coñecía inicialmente pola súa función no desenvolvemento dese organismo. En 1996, Jules A. Hoffmann e os seus colegas atoparon que Toll tiña un papel esencial na inmunidade da mosca da froita ás infeccións fúnxicas, papel que desempeñaba ao activar a síntese de péptidos antimicrobianos. Pamela Ronald atopou homólogos en plantas en 1995 (arroz XA21) e Thomas Boller en 2000 (Arabidopsis FLS2).
O primeiro receptor de tipo Toll humano describiuno Nomura e os seus colegas en 1994, e foi mapeado nun cromosoma por Taguchi e colegas en 1996. Como a función inmune de Toll en Drosophila non se coñecía entón, asumiuse que o TIL, como lle chamaban daquela (hoxe coñecido como TLR1), podería participar no desenvolvemento dos mamíferos. Porén, en 1991 (antes do descubrimento do TIL) observouse que unha molécula cunha clara función inmunitaria nos mamíferos, o receptor da interleucina-1 (IL-1), tamén tiña homoloxía co Toll de drosófila, xa que as porcións citoplasmáticas de ambas as moléculas eran similares.
Corfú
Corfú (en Kérkyra) é unha illa grega no Mar Xónico enfronte da costa noroeste de Epiro. É, á súa vez, unha prefectura (nomos) de Grecia e a cidade máis importante e capital da mesma. En moitos textos aparece baixo o nome arcaizante de Córcira ou Korcyra.
Receptor de tipo Toll
Descubrimento
En 1997, Charles Janeway e Ruslan Medzhitov mostraron que un receptor de tipo Toll agora coñecido como TLR4, podía, se era ligado artificialmente a anticorpos, inducir a activación de certos xenes necesarios para iniciar unha resposta inmunitaria adaptativa. TLR 4 funciona como un receptor sensible ao LPS e foi descuberto por Bruce A. Beutler e os seus colegas. Estes investigadores utilizaron a clonación posicional para probar que os ratos que non podían responder ao LPS tiñan mutacións que anulaban a función do TLR4. Isto identificou o TLR4 como un dos compoñentes chave do receptor do LPS.
Corfú
Xeografía
A illa de Corfú cun área de 593 km² é a maior -e das maiores, a máis setentrional- das Illas Xónicas ou Heptonesos ou Heptanisia (Sete Illas), atopándose no Mar Xónico moi próxima ao Epiro na costa continental, da cal sepáranlle só os 2 km do Vorion Stenon Kérkyras (Estreito Norte de Kérkyra). A lonxitude da illa é de 85 km cunha ancha media de 18 km, o seu relevo é moi accidentado, aínda que poden distinguirse dúas zonas: a setentrional, moito máis fragosa, onde se atopa a máxima eminencia: o Ouros Panthokrator (Monte Todogobernador) con 966 m de altitude, por outra banda a zona meridional é menos accidentada posuíndo algunhas pequenas chairas.
Fontebranca
O topónimo galego Fontebranca pode referirse a:
Corfú
Xeografía
A cidade de Corfú, capital da prefectura homónima, atópase na costa oriental da illa. Aínda que poboada desde hai máis de 2500 anos dun modo continuo por helénicos (ou gregos) ten na súa arquitectura moitas similitudes cunha poboación portuaria italiana, sinal do longo período no cal foi gobernada por Venecia.
Historia
Habitada desde o paleolítico, parece ser a Euskeria ou illa dos feacios mencionada na Odisea. Tamén da mitoloxía deriva o seu nome grego actual: Korkyra era o nome da ninfa coa cal o ciclope Polifemo tivo un fillo chamado Faiakas de quen se supuñan descendentes os faiakioi ou feacios.
Receptor de tipo Toll
Descubrimento
Á súa vez, elimináronse os outros xenes TLR nos ratos, principalmente no laboratorio de Shizuo Akira e os seus colegas. Agora crese que cada TLR detecta un determinado conxunto de moléculas de orixe microbiana, e indica a presenza dunha infección.
En 2011, os doutores Beutler e Hoffmann foron galardoados co Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía polo seu traballo neste eido. . Os doutores Hoffmann e Akira recibiron o Canada Gairdner International Award en 2011.
Familia ampliada
Estímase que a maioría das especies de mamíferos teñen entre dez e quince tipos de receptores de tipo Toll. Identificáronse trece TLRs (nomeados desde o TLR1 ao TLR13) nos humanos e ratos, e formas equivalentes de moitos deles atopáronse noutras especies de mamíferos. Porén, non en todos os mamíferos se encontran equivalentes de certos TLR atopados en humanos. Por exemplo, un xene que codifica un análogo proteico do TLR10 en humanos está presente nos ratos, pero parece que foi danado nalgún momento do pasado evolutivo por un retrovirus. Por outra parte, os ratos expresan os TLRs 11, 12, e 13, ningún dos cales está presente na especie humana. Outros mamíferos poden expresar TLRs que non aparecen nos humanos. Outras especies non mamíferas poden ter TLRs diferentes aos dos mamíferos, como o TLR14, atopado nos peixes tetraodóntidos do xénero Takifugu. Isto pode complicar o uso de animais experimentais como modelos da inmunidade innata humana.
Ligandos
A causa da especificidade dos receptores de tipo Toll (e doutros receptores da inmunidade innata) estes non poden sufrir cambios facilmente no decurso da evolución, xa que estes receptores recoñecen moléculas que están constantemente asociadas con diversos perigos para o organismo (como patóxenos ou estrés celular) e son moi específicos contra esas ameazas (por exemplo, non poden confundirse con moléculas propias). As moléculas asociadas aos patóxenos que cumpren estes requirimentos son xeralmente fundamentais para o funcionamento dos patóxenos e non poden eliminarse ou cambiar por mutación, polo que se di que están evolutivamente conservadas. Características ben conservadas nos patóxenos son: os lipopolisacáridos (LPS) da superficie bacteriana, lipoproteínas, lipopéptidos, e lipoarabinomananos; proteínas como a flaxelina dos flaxelos bacterianos; ARN de dobre cadea de virus; ou as illas non metiladas CpG do ADN de bacterias e virus; e outros ARN e ADN. Para a maioría dos TLRs, a especificidade no recoñecemento do ligando xa foi ben establecida pola técnica do knockout de xenes: unha técnica pola cal un determinado xene pode ser suprimido selectivamente nos ratos (rato knockout). Véxase a táboa de máis abaixo para un resumo dos ligandos de TLR coñecidos.
Corfú
Historia
Cara ao 734 a.C. os corintios colonizaron a illa. No 435 a.C. a pugna coa metrópole significou a alianza de Corfú con Atenas, aínda que durante a guerra entre Esparta e Atenas, dada a súa situación xeográfica, mantívose neutral e hexemonizada polos espartanos.
Receptor de tipo Toll
Sinalización
miniatura|dereita|500px|Vías de sinalización dos receptores de tipo Toll. As frechas grises descontinuas representan asociacións descoñecidas.
Corfú
Historia
Tras estar baixo o influxo do Imperio de Alexandre o Grande e os reinos de Epiro -principalmente o de Pirro-, no 229 a.C. foi incorporada ao dominio da potencia romana.
Deste xeito pasou a ser logo parte do Imperio Romano de Oriente que deveu durante o medievo en Imperio Bizantino.
Receptor de tipo Toll
Sinalización
Crese que os TLRs funcionan como dímeros. Aínda que a maioría dos TLRs parecen funcionar como heterodímeros, o TLR2 forma heterodímeros con TLR1 ou TLR6, e cada dímero ten unha especificidade de ligando diferente. Os TLRs poden tamén depender doutros correceptores para teren unha sensibilidade completa ao ligando, como no caso do recoñecemento polo TLR4 do LPS, o cal require MD-2. O CD14 e a proteína de unión ao LPS (LBP) sábese que facilitan a a presentación do LPS ao MD-2.
Corfú
Historia
Así durante gran parte da Idade Media o poder sobre a illa foi exercido polo Imperio Bizantino, aínda que con alternancias xa que cambiou de mans en diversas ocasións, sendo posesión dos árabes no século VII, e logo dos normandos establecidos en Sicilia a partir das campañas de Roberto Guiscardo no século IX, aínda que o basileos ou emperador bizantino Manuel Comneno logrou recuperar a illa en 1149, no século XII comezou o influxo de Venecia, no século XIII Teodoro Angelos Dukas Comneno anexouse o arquipélago como parte do Despotado de Epiro no real independente do Imperio Bizantino. miniatura|esquerda|350px| Corfú en [[1488 ]] En 1259 a illa caeu en poder de Carlos de Anjou. Durante o século XIII o territorio estivo baixo a órbita dos angevinos instalados en Nápoles e Sicilia ata as chamadas vésperas sicilianas. Os bizantinos intentaron novamente recobrar este estratéxico territorio. Con todo na illa reforzouse o poder veneciano. Deste xeito a república de Venecia logrou exercer o seu dominio ata 1797 a pesar dos continuos asedios por parte dos turcos otománs. No citado ano de 1797 polo tratado de Campoformio Kérkyra ou Corfú pasou ao dominio de Francia rexida por Napoleón I, con todo os ingleses expulsaron ás tropas francesas, deste xeito en 1815 durante o Congreso de Viena, Kérkyra como todas as demais Illas Xónicas quedou baixo o dominio de Inglaterra.
Receptor de tipo Toll
Sinalización
As proteínas adaptadoras e as quinases que median a sinalización dos TLR tamén foron estudadas. Ademais, utilizouse a mutaxénese aleatoria da liña xerminal con ENU para descifrar as vías de sinalización dos TLR. Cando son activados, os TLRs recrutan moléculas adaptadoras no citoplasma das células para propagar o sinal. Coñécense catro moléculas adaptadoras que están implicadas na sinalización. Estas proteínas coñécense como MyD88, Tirap (tamén chamada Mal), Trif, e Tram.
Corfú
Historia
Tras a forte oposición dos gregos á presenza do poder inglés o Heptoneso (ou Illas Xónicas) foi devolto a Grecia en 1864.
Receptor de tipo Toll
Sinalización
A sinalización que realizan os TLR comprende dúas vías distintas de sinalización, a vía dependente de MyD88 e a vía dependente de TRIF. A resposta dependente de MyD88 prodúcese na dimerización do receptor TLR, e utilízase por todos os TLR agás o TLR3. O seu efecto principal é a activación do NF-κB. A unión do ligando e o cambio conformacional que ocorre no receptor recruta a proteína adaptadora MyD88, que é membro da familia TIR. A MyD88 despois recruta a IRAK 4, IRAK1 e IRAK2. As quinases IRAK despois fosforilan e activan á proteína TRAF6, que á súa vez poliubiquitina a proteína TAK1 e a si mesma para facilitar a unión de IKKβ. Ao unirse, a TAK1 fosforila o IKKβ, que despois fosforila a IκB causando a súa degradación e permitindo que NF-κB difunda ao núcleo da célula e active a transcrición.
Tanto o TRL3 coma o TRL4 utilizan a vía dependente de TRIF, que é desencadeada polo ARN bicatenario e o LPS, respectivamente. Para o TRL3, o ARN bicatenario causa a activación do receptor, recrutando o adaptador TRIF. O TRIF activa as quinases TBK1 e RIP1, as cales forman unha ramificación na vía de sinalización. O complexo de sinalización TRIF/TBK1 fosforila o IRF3, o que permite a súa translocación ao núcleo e a produción de interferóns de tipo I. Mentres, a activación do RIP1 causa a poliubiquitinación e activación do TAK1 e a transcrición de NF-κB da mesma maneira ca a vía dependente de MyD88.
Corfú
Historia
En 1916 dada a inicial neutralidade grega na I GM Corfú foi ocupada por tropas francesas e transformada en lugar de refuxio para as tropas serbias e montenegrinas, é por este motivo que en 1917 a cidade foi sede da Declaración de Corfú na cal proclamábase a creación do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos que logo pasou a ser Iugoslavia.
Receptor de tipo Toll
Sumario dos TLRs de mamífero coñecidos
Os receptores de tipo Toll únense e son activados por diferentes ligandos, os cales. á súa vez, están localizados en diferentes organismos ou estruturas. Teñen tamén diferentes adaptadores para responder á activación e están localizados algunhas veces na superficie celular e outras nos compartimentos celulares internos. Ademais, tamén os expresan diversos tipos de leucocitos ou outros tipos celulares.
Corfú
Historia
Ao concluír a I GM en 1918, Grecia recuperou a soberanía sobre as Illas Xónicas.
Receptor de tipo Toll
Activación e efectos
Despois da activación por un ligando de orixe microbiana, son posibles varias reaccións. As células inmunitarias poden producir factores de sinalización chamados citocinas, que desencadean a inflamación. No caso dun factor bacteriano, o patóxeno pode ser fagocitado e dixerido, e os seus antíxenos presentados aos células T colaboradoradoras (CD4+). No caso dun factor viral, a célula infectada pode parar a súa síntese de proteínas e pode sufrir unha morte celular programada (apoptose). As células inmunitarias que detectaron o virus poden tamén liberar factores antivirais como os interferóns.
Corfú
Historia
En 1923 Mussolini fixo bombardear Kérkyra e intentou facer ocupar as Illas Xónicas xa que as consideraba parte de Italia, a ocupación foi con todo facilmente rexeitada.
Receptor de tipo Toll
Activación e efectos
O descubrimento dos receptores de tipo Toll supuxo identificar finalmente os receptores inmunitarios innatos que eran responsables de moitas das funcións inmunitarias innatas que foran estudados durante moitos anos. É interesante salientar que os TLRs parecen estar implicados só na produción de citocinas e na activación celular en resposta aos microbios, e non xogan un papel significativo na adhesión e a fagocitose de microorganismos.
Schmidt et al. demostraron que o TLR4 está implicado no desenvolvemento da alerxia de contacto ao níquel en humanos. Ao unirse a dúas histidinas non conservadas, a H456 e a H458, o Ni2+ crea enlaces entre os dous monómeros receptores, TLR4 e MD2, desencadeando a formación dun dímero que lembra estruturalmente o inducido polo lipopolisacárido. Ese dímero, á súa vez, activa as cascadas de transdución do sinal proinflamatorio intracelular.
Corfú
Historia
Inmediatamente tras a Segunda Guerra Mundial, a estratéxica illa de Kérkyra foi teatro de combates e escaramuzas entre as forzas gregas comunistas e anticomunistas, de modo que durante o periódo 1945-1989 a illa foi unha peza do glacis para conter ao Pacto de Varsovia. Isto significou unha moi lenta recuperación económica durante o período, recentemente tras 1974 ao instaurarse e consolidarse un estado republicano e democrático en Grecia e atoparse pacificado o estado grego comezouse a facer notoria unha acelerada prosperidade económica baseada principalmente no turismo.
Polo demais o 24 de xuño de 1994 asinouse o chamado Tratado de Corfú que significou a cuarta ampliación da Unión Europea.
Receptor de tipo Toll
Activación e efectos
Said et al. atoparon que os ligandos de TLR causan a inhibición da expansión e funcionamento das células T CD4+ dependentes de IL-10 ao sobrerregularen os niveis de PD-1 nos monocitos, o que orixina a produción de IL-10 polos monocitos despois da unión do PD-1 e PD-L.
Corfú
Economía
Moi estreitamente relacionadas co turismo atópanse hoxe as outras principais actividades económicas do nomo: produción de vide e viños, produción de olivas e aceite de oliva, limóns, laranxeiras etc, é dicir elementos basales dunha gastronomía típica que resulta ser un dos atractivos turísticos. Situación semellante é a das pequenas aínda que lucrativas industrias que producen case artesanalmente téxtiles e cerámicas.
Receptor de tipo Toll
Activación e efectos
Os receptores de tipo Toll son unha importante conexión entre a inmunidade innata e a adaptativa debido á súa presenza en células dendríticas. Os TLRs 3 e 4 están presentes na superficie de monocitos derivados de células dendríticas e utilizan a vía dependente de Myd88 para producir as interleucinas 12 e 18, as cales fan que as células T virxes maduren en células T colaboladoras de tipo 1. Estes TLRs tamén utilizan a vía do TIRF para sobrerregular proteínas coestimuladoras, as cales axudan á diferenciación das células T. Os TLRs 7 e 9 están presentes nos endosomas das células dendríticas plasmocitoides. Estas proteínas só utilizan a vía dependente de Myd88 para producir interleucinas para a maduración de células T virxes en células T colaboradoras de tipo 1.
Evelyn A. Kurt-Jones et al. tamén demostraron o papel dos TLR4s na resposta inmune innata ao virus respiratorio sincicial. A produción de citocinas acrecéntase ao expoñer monocitos humanos a dito virus. Despois de aplicar a técnica do knockout a CD14 (coactivador de TLR4), esta resposta diminuía significativamente, como tamén as respostas dos ratos C3H/HeJ, unha cepa de ratos con respostas inmunitarias reducidas, e dos ratos deficientes en TLR4.
Corfú
Economía
Outros atractivos turísticos son os seus patrimonios edificios: igrexas bizantinas e latinas, ruínas de templos gregos e romanos etc.
Receptor de tipo Toll
Interaccións con drogas
Os fármacos Imiquimod (usado en dermatoloxía), e o seu sucesor resiquimod, son ligandos do TLR7 e TLR8.
Corfú
Economía
A cidade de Corfú posúe un bo porto de augas profundas cotidianamente visitado polos transbordadores e alíscafos que comunican Brindisi en Italia, con Patras na Grecia Peninsular. Posúe así mesmo un aeroporto internacional e unha excelente infraestrutura hostaleira. É por outra banda sede dunha universidade e de dous obispados, un ortodoxo grego e outro católico romano.
Receptor de tipo Toll
Interaccións con drogas
O eritoran, análogo do lípido A, actúa como antagonista do TLR4, e está desenvolvéndose como fármaco contra a sepse grave.
Corfú
Economía
Poboación: O nomo de Corfú no 2001 posuía unha poboación de aproximadamente 120.000 habitantes, cunha densidade de 176 hab./km²; contando a cidade cuns 31.000 habitantes.
Xentilicio: kérkyrotas ou "corfiotas"
Uriz
Co topónimo Uriz podémonos referir a:
Necrosyrtes monachus
O Necrosyrtes monachus é unha especie de ave accipitriforme da familia dos accipítridos, amplamente distribuído polas sabanas da África subsahariana; non se recoñecen subespecies.
Folosa real
A folosa real (Acrocephalus melanopogon) é un paxaro da familia das folosas (Sylviidae)) de costumes parcialmente migratorios.
Descrición
É unha folosa mediana (entre 12 e 13,5 cm de lonxitude), algo meirande cá fulepa das xunqueiras (Acrocephalus schoenobaenus), á que semella moito. Os adultos teñen o lombo acastañado cun estriado fino e a parte inferior branca, tamén estriada. A fronte é patela e teñen unha marca superciliar ("cella") abrancazada. As cobertoiras das zona do oído son grises e o bico forte e apuntado. Os dous sexos teñen plumaxes semellantes, como é común nas máis das especies emparentadas, pero os individuos novos teñen máis manchas, e marcas no peito.
O canto, semellante ó da fulepa das xunqueiras, inclúe imitacións do doutros paxaros e os asubíos finais típicos das aves do xénero Acrocephalus, por ben que é máis doce e melodioso có destas incluíndo frases que lembran o canto do rousinol. A diferenza da fulepa das xunqueiras non cantan voando.
Distribución e hábitat
Crían no sur de Europa, nas zonas de clima temperado do sur de Asia e, en menos cantidade, no noroeste de África. As poboacións do suroeste de Europa son sedentarias, as do sueste pasan o inverno na área do Mediterráneo e as asiáticas emigran á península Arábiga e á India. Na zona máis setentrional da súa área de cría son raras, pero apareceron como divagantes tan ó norte coma en Polonia e Dinamarca.
Viven entre vexetación acuática erguida, coma xuncos e canas.
Bioloxía
Son aves insectívoras que comen tamén pequenos moluscos acuáticos.
Adoitan formar parellas monógamas (Leisler & Wink 2000). Fan o niño sobre da auga, entre canas ou xungos, ou entre os mato. Poñen entre tres e seis ovos a partir de mediados de abril, que chocan catorce ou quince días.
Bawandar
Bawandar é un filme indio de 2000 dirixido por Jag Mundhra. Está baseado na historia real de Bhanwari Devi, unha vítima de violación de Rajasthan, na India. O filme amosa o trauma persoal, a humillación pública e a inxustiza legal que Bhanwari Devi padeceu mentres buscaba xustiza nas cortes indias.
Instituto
Instituto pódese referir a
Instituto
Blackbox
Blackbox é un xestor de xanelas para o X Window System de Unix, minimalista e popular entre este tipo de usuario. Tamén é ideal para máquinas de escasos recursos ou servidores que precisen un contorno reducido para as operacións diarias de mantemento.
Desenvolvido inicialmente para o ambiente de escritorio X11R6 e para sistemas POSIX.
O Pedrouzo, Moneixas, Lalín
O Pedrouzo é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 3 habitantes (1 muller e 2 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Provincia de Musashi
300px|miniatura|Antiga provincia de Musashi Musashi (武蔵国, むさしのくに, Musashi-no-kuni ou 武蔵, むさし) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte da prefectura de Saitama e da prefectura de Toquio e a pequena parte da prefectura de Kanagawa, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Musashi limitaba coas provincias de Sagami (相模), Kai (甲斐), Shinano (信濃), Kōzuke (上野), Shimotsuke (下野), Shimōsa (下総).
Dementia 13
Dementia 13 (estreado como The Haunted and the Hunted no Reino Unido) é un filme estadounidense de suspense e terror distribuído por American International Pictures e protagonizado por William Campbell, Patrick Magee e Luana Anders. Foi escrito e dirixido por Francis Coppola e producido Roger Corman. Malia que Coppola estivera involucrado en polo menos dous filmes eróticos anteriormente, Dementia 13 foi o seu primeiro esforzo "lexítimo" como director.
Divertimento (filme de 2000)
Divertimento é un filme dramático galego do ano 2000, dirixido por José García Hernández.
Argumento
Daniel Osantos (Federico Luppi), un popular actor de televisión, está a piques de conseguir o papel da súa vida. Inseguro acerca do seu talento como intérprete a pesar dos seus éxitos, decide entrevistarse con Bernardo Gabler (Francisco Rabal), un lendario actor que leva toda a vida encarnando ese mesmo personaxe, para pedirlle consello. Pero Gabler non parece moi disposto a revelar os seus segredos a un actor no que non confía.
Produción
A rodaxe realizouse no Teatro Jofre de Ferrol, onde transcorre practicamente todo o filme, con Rabal e Luppi como únicos actores na pantalla durante a maior parte do tempo.
Trasmeilán, Fonteita, O Corgo
Trasmeilán é un lugar da parroquia de Fonteita, no concello do Corgo, na comarca de Lugo.
A Voz do País
Historia e características
Subtitulado Semanario Rexionalista, apareceu o 7 de abril de 1912. Foi órgano de Solidaridad Gallega. Publicación bilingüe, pero escrita principalmente en galego. Dirixido por Victoriano Rodríguez Gómez. Incluíu colaboracións literarias como os contos de Manuel Lugrís Freire e poemas de Alfredo Brañas, Eduardo Pondal e Uxío Carré Aldao. O último número coñecido é o 19, correspondente ao 11 de agosto dese ano.
Té, Taragoña, Rianxo
Té é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 63 habitantes (26 homes e 37 mulleres).
21 de marzo
O 21 de marzo é o 80º día do ano do calendario gregoriano e o 81º nos anos bisestos. Quedan 285 días para finalizar o ano.
Notas
Os 366 días do ano
O Carboeiro, Carballido, Vilalba
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Ceba
Ceba pódese referir a:
Patricio Delgado Luaces
Patricio Valentín Sisto Delgado Luaces, nado en Mondoñedo o 6 de agosto de 1850 e finado na Habana o 25 de abril de 1900, foi un militante carlista e escritor galego, autor dunha das escasas novelas das letras galegas escritas no século XIX: A besta!, que presentou baixo o pseudónimo de Xan de Masma.
Traxectoria
miniatura|esquerda|A partida mindoniense de David Cornejo. Escasos son os datos vitais sobre Delgado Luaces. Durante moito tempo coñeceuse a existencia da súa novela publicada con pseudónimo, citada xa na obra de Uxío Carré Aldao en 1911, e aínda que este alude a que coñece o nome do autor, prefire gardar o seu anonimato. Sería Xesús Alonso Montero quen dese as primeiras noticias certas sobre o autor nun artigo do ano 1970, desvelando o seu nome: Patricio Valentín Sisto Delgado Luaces, que fora bautizado na cidade de Mondoñedo o 6 de agosto de 1850, que fora capitán nunha partida tradicionalista que actuou durante a terceira Guerra Carlista nas terras mindonienses, por cuxa causa ingresaría como cativo no castelo de Santo Antón da cidade da Coruña (consonte datos posteriores sufriría cadea entre 1875 e 1885); entéiranos, por último, de que colaboraba na revista cubana Follas Novas e de que faleceu na Habana, posibelmente en marzo de 1900, segundo se deduce dunha necrolóxica inserida en El Eco de Galicia, de 30 de marzo de 1900. miniatura|esquerda|[[Castelo de Santo Antón.]] Da lectura da propia novela, infírese que o autor estudou no seminario conciliar da súa cidade natal; que coñecía a fondo o ambiente e as persoas de Mondoñedo e a súa comarca; que participou nas loitas políticas do último terzo do XIX (non só presenta a loita na comarca mindoniense, senón que demostra ter participado no propio País Vasco e Navarra); e que foi enviado a Cuba a loitar no exército español fronte os independentistas.
A novela
Foi publicada a xeito de folletín na citada revista Follas Novas, por entregas desde o 29 de xaneiro de 1899 e até finais de decembro de 1900. Trátase dunha obra moi extensa: 390 páxinas en folletín (unhas 260 na edición de 1993), que conforman a máis ampla das novelas galegas do XIX, e unha das máis extensas de toda a literatura galega
A obra está relatada por un narrador omnisciente, que mostra a visión dos feitos a maneira dunhas memorias, aínda que ese narrador transluce ao propio autor, este na escrita práctica ocúltase. O argumento contrapón as loitas políticas do derradeiro terzo do século XIX entre contendentes que reduce a liberais e tradicionalistas. Dado que o autor comunga co ideario carlista, presenta os liberais como amorais en todos os sentidos (desde manipuladores das eleccións a malversadores, pasando por irrelixiosos, se non ateos), concentrando o símbolo totalizador deles na figura dun cacique ("a besta"), sátiro insaciábel, que se aproveita da súa posición social e económica. Por contra a sociedade mindoniense, especialmente o estrato rural, é mostrada como claramente idílica e virtuosa, e ben simbolizada pola figura de Pepiña, obxecto dos desexos da "besta". Esta tranquila sociedade só pode ser conducida á modernidade polo tradicionalismo, respectuoso cos principios morais fundamentados na guía eclesial. Tales valores condénsase na figura de Pedro.
Estilisticamente ten sido cualificada de novela sociopolítica dado o carácter dos feitos xerais narrados. A Carré, porén, impresionoulle máis o asunto traslucido polo título: o abuso sexual dun cacique, de modo que non dubidou en cualificar a novela de naturalista (o propio autor aludía a La bête humaine de Émile Zola), o que só en parte aceptou Ricardo Carballo Calero, que preferiu encadrala na sátira social. miniatura|215px|Patricio Delgado. Xan de Masma.