cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Qu'est-ce que la propriété?
Contradicións
Nesta obra Proudhon denuncia por contradición (a propiedade é un roubo) que as xustificacións tradicionais da propiedade privada eran falaces desde o punto de vista da lóxica. Pero a crítica cara a esta obra precisa que as probas de Proudhon non contradín ningunha das suposicións máis frecuentes acerca da propiedade e non convencerían ás persoas que non compartisen a súa concepción da propiedade igualitarista. Tamén se pon en dúbida a solidez de erudición, estimando que as súas críticas cara ao Traité de la propriété de Charles Comte parecen baseadas nunha interpretación errónea das teses de Comte.
Anarquismo
Este é o primeiro texto da idade contemporánea onde alguén se autodenomina anarquista nun sentido positivo, criticando calquera forma de goberno.
Heterosexismo
O heterosexismo (do grego ἕτερος, "diferente"; e do latín sexualis) denota a suposición de que toda a natureza heterosexual é superior á homosexual e bisexual. Ademais, o heteresexismo implica unha discriminación e prexuízo contra os gai e lesbianas. A pesar diso, está "arraigado e [é] característico das máis importantes institucións sociais, culturais e económicas da soa sociedade."
Ácido behénico
O ácido behénico ou ácido docosanoico é un ácido graxo saturado de 22 carbonos coa fórmula C21H43COOH. Ten a aparencia de cristais ou pos brancos ou cor crema cun punto de fusión de 80 °C e un punto de ebulición de 306 °C.
Mosca branca
thumb|240px|[[Bemisia argentifolii nunha folla.]] A mosca branca é un insecto homóptero da familia Aleyrodidae (aleirodídeos). Causan importantes danos nas colleitas e nas plantas cultivadas, polo que se consideran peste ou praga na agricultura. Caracterízase porque os adultos teñen un corpo cuberto cunha fina camada de poeira abrancazada de aspecto fariñento producido por unhas glándulas céreas centrais.
Ácido behénico
Fontes
É o principal compoñente do aceite de behén co 9% do total, que se extrae das sementes da árbore Moringa oleifera.
Mosca branca
Introdución
Téñense descrito arredor de 1.200 especies de mosca branca, a maioría aliméntanse de diversas especies de plantas, normalmente sendo específicas para as plantas que atacan. Só unhas cantas especies son pragas de cultivos importantes. Entre elas atópanse:
Ácido behénico
Fontes
O ácido behénico está presente tamén noutros aceites vexetais, como o aceite de colza (canola), o aceite de cacahuete e tamén en aceites de animais mariños.
Usos
Comercialmente o ácido behénico pode utilizarse para darlle suavidade aos acondicionadores de cabelo e cremas hidratantes. Tamén se usa nos aceites lubricantes e como retardador da evaporación de disolventes, e ceras.
Mosca branca
Introdución
Estas especies atacan unha gran variedade de plantas ornamentais, bravas e cultivadas. Bemisia argentifolii ataca a máis de 500 especies de plantas. O complexo da mosca branca transformouse a partir de 1990 nunha praga de importancia mundial. As moscas brancas son insectos da orde hemíptera, á cal pertencen outros insectos como os pulgóns (ou piollos), os psyllidos ou as carricantas entre outros. Os estados de desenvolvemento da mosca branca son ovo, catro instares ninfais e o adulto.
Ácido behénico
Usos
A redución do ácido behénico orixina behenil alcohol.
Mosca branca
Introdución
Quizais as moscas brancas de máis dano en cultivos comúns, coma a tomateira sexan a Bemisia tabaci e mais Trialeurodes vaporariorum.
Adultos
Os adultos de Bemisia argentifolii miden entre 1 e 1,5 mm de lonxitude, o seu corpo é de cor amarela pálida, posúen dous pares de ás de cor branca, teñen un aparato bucal picador zugador, que lles serve para zugar o zume das plantas. O corpo está dividido en tres rexións cabeza, tórax e abdome, e como todos os integrantes da clase insectos posúen tres pares de patas.
Ácido behénico
Usos
Debido á súa natureza anfipática, investigouse o seu uso en monocapas ou películas de Langmuir-Blodgett.
Mosca branca
Ovos
Son depositados no envés das follas, o seu tamaño é miúdo, e a súa forma oval ou piramidal. Posúen un pedicelo que lles serve para que sexan fincados na folla. A femia pode cortar o tecido vexetal co ovipositor ou empurrar os oviños no seu lugar. O contacto directo coas follas permite ao ovo sobrevivir á deshidratación e probabelmente lle fornece nutrientes durante o seu desenvolvemento. A temperatura inflúe na eclosión dos ovos, a temperaturas de 36 °C non hai eclosión Bemisia tabaci non oviposita nos algodoeiro en Arizona a temperaturas de 14,9 °C.
Ácido behénico
Usos
O aceite de pracaxi (extraído das sementes de Pentaclethra macroloba) é un produto natural cunha das concentracións máis altas de ácido behénico coñecidas, e úsase en acondicionadores de cabelo.
Mosca branca
Ninfas
Ao 4º estadio ninfal xeralmente se lle chama “pupa”, porén, estes insectos teñen unha metamorfose simple polo que dito estadio non corresponde á pupa que presentan os insectos con metamorfose completa coma os lepidópteros, dípteros ou coleópteros. Do 4º estadio ninfal emerxe o adulto a través dunha fenda en forma de “T”, ocorrendo a emerxencia xeralmente de mañá cedo (Butler et al 1986).
Oviposición
Normalmente ovipositan no envés das follas superiores; os oviños fican agrupados en fatos de formas características.
Lonxevidade
As femias viven de media máis ca os macho, e a lonxevidade ha depender da temperatura. Reportouse que a lonxevidade dos machos pode variar de 6,4 até 34 días e a das femias de 14,5 até 55,3 días en temperaturas que varían de 12,7 °C a 26,5 °C (Avidov, 1956, citado por Butler et al 1986).
Ciclo de vida
O ciclo de vida das moscas brancas está regulado polas condicións climáticas do medio. O período de desenvolvemento non varía considerabelmente en temperaturas entre 15 e 25 °C, comparado cos datos observados a temperaturas constantes de 22 °C. A taxa de desenvolvemento (recíproco do tempo de desenvolvemento) é unha función lineal da temperatura dentro dese rango. Existe variación nos valores dos limiares inferior e superior e a constante termal, dependendo do cultivo no que se desenvolva o insecto. Resultados obtidos no Colexio de Posgraduados en México indican que as poboacións de Bemisia tabaci e de Bemisia argentifolii presentaron un limiar inferior de 11,5 e 11,52 °C, respectivamente, en tanto que Trialeurodes vaporariorum, rexistrou un limiar mínimo de 8,63 °C. A constante termal foi de 280 e 370,8 º/día para Bemisia tabaci e Bemisia argentifolii, respectivamente (Ortiz et al 1995). No caso de Bemisia tabaci baixo condicións de campo, no cultivo do algodoeiro determinouse que o limiar inferior foi de 10 °C e o superior de 32,2 °C, sendo a constante termal de 316 º/día (Zalom et al 1985). No cultivo de melón repórtase un limiar inferior de 13,2 °C e mais unha constante termal de 250 º/día, en tanto que para o algodoeiro o limiar inferior é de 11,1 °C e a constante termal de 312 º/día (Nava, 1997). Como se olla, os resultados no algodoeiro son máis ou menos semellantes en ambos os dous traballos polo que se pode tomar como base o limiar inferior de 10 °C, o superior de 32 °C e mais a constante termal en 316 º/día, para estudos de desenvolvemento deste insecto (Zalom et al 1985).
O Aprazaduiro, Nande, Laxe
O Aprazaduiro é un lugar da parroquia de Nande no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 66 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 35 homes e 31 mulleres.
As Pallotas
O topónimo galego As Pallotas pode referirse a:
Los Angeles Galaxy
Los Angeles Galaxy é un equipo de fútbol de Estados Unidos, da cidade dos Ánxeles (California). Xoga na Major League Soccer dende o ano 1995, ue é o ano da fundación da MLS e do club. O LA Galaxy xoga como local no StubHub Center en Carson, California dende 2003. É un dos euipos máis laureados na historia da MLS con cinco MLS Cup.
Primeiros pasos:
Los Angeles Galaxy foron un dos dez equipos que fundaron a Major League Soccer que comezou a xogarse no ano 1996. Na súa primeira tempada o equipo quedou primeiro na liga regular na Conferencia Oeste, e chegou a final da MLS Cup perdendoa fronte o D.C. United. Na seguinte tempada, acabaron segundos na fase regular e eliminados na primeira ronda dos playoffs. Tanto no ano 1998 como no 1999 quedou primeiro na fase regular. No ano 1999 volveu a chegar a final e volveuna a perder fronte o D.C. United.
No ano 2000 logran gañar o seu primeiro e único titulo internacional ata hoxe, a Copa de Campións da CONCACAF obtida fronte ao Olimpia de Honduras.Os seus dous primeiros titulos da MLS Cup foron obtidos nos anos 2002 e 2005. O do 2002 foi fronte ao New England Revolution, cun gol de ouro do guatemalteco Carlos "Pescadito" Ruiz no minuto 105 da prórroga; e o do 2005 foi conseguido grazas a outro gol de ouro, esta vez do guatemalteco Guillermo "Pando" Ramirez, ante o mesmo New England Revolution.
Era Beckham
O 11 de xaneiro de 2007 foi anunciada a contratación do xogador inglés David Beckham trala finalización do seu contrato co Real Madrid, incorporándose así en xuño de 2007. O xogador ingresará un total de 193 millóns de euros polas cinco tempadas nas que defenderá ao club dos Anxos, en concepto de salario e dereitos de imaxe. A repercusión do fichaxe non tardou en facerse notar, xa que nas catro horas posteriores ao anuncio da contratación, o número de abonados do club incrementouse en 1.000 novos socios.
No ano 2009 lograron chegar de novo a MLS Cup perdendo nos penaltis(5-4) fronte o Real Salt Lake. Nos anos 2010 e 2011 gañaron a MLS Supporters' Shield, no 2011 tamén lograron gañar a MLS Cup por terceira vez na súa historia. O ano 2012 foi un ano importante para o equipo californiano xa que volveu gañar a MLS Cup, como o ano anterior fronte o Houston Dynamo, e ademais foi o ano da despedida de David Beckham do club, xa que decidiu marchar ao PSG francés. Despois da saídado inglés, anunciouse a chegada doutra estrela, o internacional irlandés Robbie Keane.
A quinta
Tras a marcha da estrela inglesa, os anxelinos fixeron unha boa tempada rematando en terceira posición na fase regular e caendo nas semifinais dos playoofs. Ademais de chegar as semifinais da Liga de Campións da CONCACAF. 'Los Angeles Galaxy conseguiron a súa quinta MLS Cup no ano 2014, e como xa o fixera nas dúas primeiras fronte o New England Revolution. A final da tempada anunciouse unha saída e unha entrada importante. O dianteiro da selección estadounidense, Landon Donovan anunciaba a súa retirada. Pero chegaba a California o capitán do Liverpool, Steven Gerrard.
No ano 2016 Bruce Arena, adestrador e director deportivo abandonaba o club para dirixir á selección de fútbol dos Estados Unidos. E o equipo notou a súa perda xa que na seguinte tempada quedaron fóra dos playoffs por cuarta vez na súa historia e por primeira vez, como peor equipo da liga.
Xogadores
Actualizado a 1 de abril de 2018.
Col de Bruxelas
As coles de Bruxelas ou coias de Bruxelas (do Grupo Gemmifera de Brassica oleracea; o seu nome científico é Brassica oleracea var. gemmifera) é un grupo cultivar (sobre todo en inverno) das coles caracterizado polo seu pequeno diámetro (xeralmente de 2.5–4 cm de diámetro) que se asemella a repolos miúdos. O nome débese ao seu lugar orixinario de cultivo, non por mor a que sexan sonadas na vila de Bruxelas. É coñecida polo seu alto contido en Vitamina A e C e ácido fólico.
Como cultivo moderno que é, en Galiza introduciuse hai poucas décadas como alimento. O sabor é semellante ao do repolo e os grelos.
Historia
Esta planta é relativamente recente, xa aparecen descricións da mesma a comezos do século XIX (aproximadamente en 1821) nos arrabaldes de Bruxelas, o nome vulgar era o francés "Choux de Bruxelles".
Usos
miniatura|200px|Prato de coias de Bruxelas con patacas. Aparece frecuentemente asociada en Europa a pratos invernais, como case todas as coles. Adoita prepararse fervida en auga e acompañada, por mor en parte ao seu lixeiro sabor doce, de carnes, afumados, embutidos etc. Algunhas variedades teñen un lixeiro sabor agre. O xeito no que se deben cociñar as coles de Bruxelas foi orixe dun acalorado debate, xa que existen moitas receitas caseiras que evitan o mal cheiro e que ao mesmo tempo axudan a manter o doce recendo a noces, unha das opcións é a técnica de cociña coñecida como Stir frying. Moitos cociñeiros consideran que a col ten as súas máximas propiedades recendentes e organolépticas a finais do inverno, cando os gomos foros expostos ás xeadas invernais.
O método máis usual para preparar as coles de Brxselas é primeiro facer un par de fendiñas cun coitelo en forma de cruz na base do pedúnculo e posteriormente eliminar, ou pelar, as follas superficiais (ás veces algo descoloridas) que quedan soltas grazas a estas incisións. Existe a crenza popular de que son cortadas con este corte cruzado na súa base para que cozan máis axiña, outros cociñeiros, porén, que así se deixa repartir o recendo da por toda a col durante a coza.
Adoita ser unha gornición ideal diferentes tipos de carne, nalgunhas ocasións afumados, como por exemplo: pequenos anacos de xamón, salchichas etc.
Contido nutritivo
A planta contén múltiples cantidades de vitaminas e sales minerais, como por exemplo vitamina C, vitamina B-complexa, betacarotina, ácido fólico e calcio, potasio así coma ferro, acostuman ser incluídas nas dietas con alto contido de sales minerais e fibra.
Fonte: Souci.Fachmann.Kraut 1994
Partido Popular Galego
O Partido Popular Galego (PPG) foi un partido galeguista de centro dos anos da transición.
Fundouse en xullo de 1976 ao se unir a Unión Democrática de Galicia, liderada por Xaime Illa Couto, e Esquerda Democrática Galega, liderada por Fernando García Agudín e ligada á Izquierda Democrática de Joaquín Ruiz-Giménez. No seo do partido establecéronse dúas posicións, os partidarios do mantemento do partido cuns claros sinais galeguistas e os partidarios da integración na UCD, este último grupo acabará marchando do PPG antes das eleccións de 1977.
Ideoloxía
Definíase como galeguista, federalista e de inspiración humanista e comunitaria. Buscaba conectar coas clases medias e sectores ilustrados do país co fin de que non se identificase nacionalismo con independentismo revolucionario. Pretendía ser a versión galega dos partidos europeos que integraban a Internacional democratacristiá; particularmente tiña como referencia a CDU alemá. Pretendía asumir a herdanza nacionalista do Partido Galeguista da II República.
Traxectoria
Participou nas actividades do Equipo Democráta Cristiano del Estado Español, aínda que non se integrou nel. Acudiu como observador á constitución do Consello de Forzas Políticas Galegas pero as diferenzas ideolóxicas coa UPG impediron a súa integración nel. Mantivo, porén conversas co Partido Socialista Galego, outro integrante do Consello, para concorrer xuntos ás eleccións, opción que non chegou a materializarse. Contou co apoio de notables e galeguistas históricos que dende moi cedo se viron tentados por ofertas das forzas políticas estatais de centro-dereita que pretendían galeguizar as súas mensaxes.
Finalmente, nas eleccións xerais de 1977 foi en coalición co Partido Galego Social Demócrata para o Congreso e coa Candidatura Democrática Galega para o Senado. Os malos resultados da coalición nas eleccións, 23.014 votos, fixo que unha parte dos militantes volvera ás teses da unión coa UCD, mentres que o grupo maioritario buscaba o espazo do galeguismo de centro procurando o apoio de galeguistas históricos como Manuel Beiras ou Ramón Martínez López. A sintonía entre persoeiros como Avelino Pousa Antelo e Xaime Illa, fixo frutificar a idea. Isto supuxo a desaparición do PPG ao refundar co PGSD o Partido Galeguista, integrándose o sector contrario na UCD.
O Partido Popular Galego foi un partido de cadros que tan só tiña 117 afiliados en 1977. Gonzalo Rey Lama foi o seu secretario executivo entre 1977 e 1978.
Entre os seus membros figuraron Carlos Baliñas Fernández e Xerardo Fernández Albor, captado por Manuel Fraga Iribarne para asumir á candidatura á Xunta de Galicia por Alianza Popular.
Letsie III
Traxectoria
Sucedeu ao seu pai, Moshoeshoe II, cando este se viu forzado a se exiliar en 1990. En 1995 produciuse a restauración do seu pai, pero morreu nun accidente de circulación, e Letsie converteuse de novo en rei. Educado no Reino Unido ata que entrou na Universidade de Lesoto, graduándose en dereito, de novo volta ao Reino Unido para os seus estudos de posgrao. En 1989 regresa definitivamente a Lesoto.
Eritrea nos Xogos Olímpicos
Eritrea participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 2000, e dende entón competiu en cada unha das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán. Ademais, o país empezou a competir nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2018. Nos Xogos de 2004, celebrados en Atenas, Zersenay Tadese gañou a primeira medalla olímpica de Eritrea cando conseguiu o bronce no maratón masculino de 10 000 metros.
O Comité Olímpico Nacional Eritreo foi formado en 1996 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1999.
Hans Adam II de Liechtenstein
Hans-Adam II (cuxo nome completo é Johannes "Hans" Adam Ferdinand Aloys Josef Maria Marko d'Aviano Pius), nado o 14 de febreiro de 1945, é o Príncipe soberano de Liechtenstein dende 1989. Fillo de Francisco Xosé II e de Gina von Wilczek.
O 14 de agosto de 2004 decidiu traspasar as súas funcións, pero non o título ao príncipe herdeiro, Alois.
Machado de Assis
Joaquim Maria Machado de Assis, nado no Río de Xaneiro o 21 de xuño de 1839 e finado na mesma cidade o 29 de setembro de 1908, foi un escritor brasileiro, amplamente considerado como o maior nome da literatura brasileira.
Traxectoria
Escribiu en practicamente todos os xéneros literarios, como poesía, novela, crónica, teatro, conto, folletín, xornal e crítica literaria. Testemuñou a mudanza política no Brasil cando a República substituíu o Imperio e foi un gran comentador e relator dos acontecementos político-sociais da súa época.
Nacido en Morro do Livramento, nunha familia pobre, estudou en escolas públicas e nunca acudiu á universidade. Os biógrafos sinalan que, interesado polo bohemio e pola corte, loitou para ascender socialmente por medio da súa superioridade intelectual. Para iso, asumiu diversos cargos públicos, pasando polo Ministerio da Agricultura, do Comercio e das Obras Públicas, e conseguindo precoz notoriedade en xornais onde publicou as súas primeiras poesías e crónicas. Na súa madurez, unido a colegas próximos, fundou e foi o primeiro presidente unánime da Academia Brasileira de Letras.
A súa extensa obra constitúena nove novelas e pezas teatrais, douscentos contos, cinco colecciones de poemas e sonetos, e máis de seiscentas crónicas. Machado de Assis é considerado o introductor do Realismo no Brasil, coa publicación de Memórias Póstumas de Brás Cubas (1881). Esa novela é posta á beira de todas as súas producións posteriores, Quincas Borba, Dom Casmurro, Esaú e Jacó e Memorial de Aires, ortodoxamente coñecidas como pertencentes á súa segunda fase, en que se notan trazos de pesimismo e ironía, aínda que non rompa cos residuos románticos. Desa fase, os críticos destacan que as súas mellores obras son as da Trilogía Realista. A súa primeira fase literária é constituída de obras como Ressurreição, A Mão e a Luva, Helena e Iaiá Garcia, onde se notan características herdadas do Romanticismo, ou "convencionalismo", como prefire a crítica moderna.
A súa obra é de fundamental importancia para as escolas literarias brasileiras dos séculos XIX e XX, e ten actualmente grande interese académico e público. Influíu en grandes nomes das letras, como Olavo Bilac, Lima Barreto, Drummond de Andrade, John Barth, Donald Barthelme e outros. No seu tempo de vida, alcanzou relativa fama e prestixio polo Brasil, con todo non gozou de popularidade exterior na época. Hoxe día, pola súa innovación e audacia en temas precozes, é frecuentemente visto como o escritor brasileiro de produción sen precedentes, de forma que, recientemente, o seu nome e a súa obra alcanzaron diversos críticos, estudiosos e admiradores do mundo todo. Machado de Assis é considerado un dos grandes xenios da historia da literatura, á beira de autores como Dante, Shakespeare e Camões.
Primeiros pasos
Fillo do mulato Francisco José de Assis, pintor de brocha gorda e descendente de escravos libertos, e de Maria Leopoldina Machado, unha lavandeira portuguesa das illas Azores, Machado de Assis pasou a súa infancia na casa de campo da viúva dun senador do Imperio, na Ladeira Nova do Livramento, onde a súa familia vivía a xornal. De saúde fráxil, epiléptico e tartamudo, sábese pouco da súa infancia ed a súa primeira mocidade. Quedou moi pronto orfo de nai e tamén perdeu á súa irmá máis nova. Non frecuentou a escola regular, pero, en 1851, cando morreu o seu pai, a súa madrastra Maria Inés, que por entón vivía en San Cristóbal, empezou a traballar facendo codes nun colexio do barrio, e Machadinho, como lle chamaban, fíxose vendedor de doces. No colexio tivo contacto con profesores e alumnos, e é probable que asistise ás clases cando non estaba traballando.
Aínda sen ter acceso ás clases regulares, empeñouse en aprender e, aínda moi novo, converteuse nun dos maiores intelectuais do país. Hai probas de que en San Cristóbal coñeceu a unha señora francesa, dona dunha panadería, cuxo forneiro lle deu as primeiras leccións de francés, que falaba con fluidez, chegando a traducir na súa mocidade a novela Os traballadores do mar, de Victor Hugo. Tamén aprendeu inglés, e traduciu poemas como O corvo, de Edgar Allan Poe. Posteriormente estudou alemán e español, sempre de xeito autodidacta. Debido aos seus traballos como tradutor de famosos novelistas incorporou a moitas das súas obras textos e estilos que imitaban aos grandes autores aos que admiraba.
De orixe humilde, Machado de Assis iniciou a súa carreira traballando en xornais e na imprenta oficial de Río de Janeiro, onde entabló contacto co coñecido escritor Joaquim Manuel de Macedo. En 1855, aos quince anos, estreouse na literatura, coa publicación do poema «Ela» na revista Marmota Fluminense. Continuou colaborando intensamente en xornais, como cronista, contista e crítico literario, alcanzando respecto como intelectual ata antes de converterse nun gran novelista. Machado conquistou a admiración e amizade do novelista José de Alencar, principal escritor da época.
Literatura
En 1864 publicou o seu primeiro libro, a colección de poemas Crisálidas. En 1869 contraeu matrimonio coa portuguesa Carolina Xavier de Novaes, irmá do poeta Faustino Xavier de Novaes e catro anos maior que el. En 1873 ingresou no Ministerio de Agricultura, Comercio e Obras Públicas, como primeiro oficial. Posteriormente ascendería na carreira funcionarial e xubilaríase no cargo de director do Ministerio de Transportes e Obras Públicas.
Sala das Cen Columnas
miniatura|Vista externa da sala A Sala das Cen Columnas (en catalán: Sala de les Cent Columnes) ou sala hipóstila é unha especie de gran soportal formado por oitenta e seis columnas que sostén a gran praza do Parque Güell de Barcelona. Foi concibida por Antoni Gaudí para albergar o mercado dunha cidade residencial que xamais chegou a completarse.
Machado de Assis
Literatura
Podendo dedicarse con maior comodidade á carreira literaria, escribiu unha serie de libros de carácter romántico. É a chamada primeira fase da súa carreira, na que destacan as seguintes obras: Ressurreição (1872), A Mão e a Luva (1874), Helena (1876), e Iaiá Garcia (1878), así como as recopilaciones de contos Contos Fluminenses (1870), Histórias da Meia Noite (1873), as coleccións de poemas Crisálidas (1864), Falenas (1870), Americanas (1875), e as obras teatrais Os Deuses de Casaca (1866), O Protocolo (1863), Queda que as Mulheres têm para os Tolos (1861) e Quase Ministro (1864).
En 1881 abandonou definitivamente o romanticismo da primeira fase da súa obra e publicou Memórias póstumas de Brás Cubas, que marca o inicio do realismo no Brasil. O libro, extremadamente atrevido, está narrado por un defunto, e comeza cunha dedicatoria inusitada: «Ao verme que primeiro rille as frías carnes do meu cadáver dedico con sentido recordo estas memorias póstumas». Tanto Memorias póstumas de Brás Cubas como as demais obras da súa segunda fase van moito máis alá dos límites do realismo, malia seren normalmente clasificadas en devandito movemento. Machado, como todos os autores de xenio, escapa aos límites de todas as escolas, creando unha obra única.
Cristalino
250px|miniatura|dereita|Diagrama esquemático do [[ollo humano]] O cristalino é un compoñente do ollo con forma de lente biconvexa que se atopa situado tralo iris e diante do humor vítreo. A súa función principal consiste en permitir enfocar obxectos situados a diferentes distancias. Este obxectivo conséguese mediante un aumento da súa curvatura e do seu espesor, proceso chamado acomodación. O cristalino caracterízase pola súa alta concentración en proteínas, que lle confiren un índice de refracción máis elevado que os fluídos que o rodean. Este feito é o que lle outorga a súa capacidade para refractar a luz, axudando á córnea a formar as imaxes sobre a retina.
A medida que medra a idade do suxeito, o cristalino vai perdendo progresivamente a súa capacidade para acomodar. Este fenómeno coñécese como presbicia ou vista cansa e as súas causas descoñécense. Afecta á totalidade da poboación a partir dos cincuenta anos de idade, esixindo o uso de lentes para enfocar obxectos achegados. A principal doenza que afecta ao cristalino son as cataratas. Por este nome coñécese a calquera perda da súa transparencia que afecte á visión. As súas causas son diversas e cando se atopan nun estado avanzado requiren dunha operación cirúrxica.
Anatomía
dereita|miniatura|200px|Diagrama [[saxital coas diferentes partes do cristalino]] O cristalino é un corpo lenticular, transparente, incoloro, biconvexo, flexible e avascular. O cristalino atópase no segmento anterior do globo ocular, detrás do iris e o humor acuoso e diante do humor vítreo. Debido á ausencia de vasos sanguíneos no seu interior, a nutrición do cristalino depende principalmente de intercambios co humor acuoso. A curvatura da cara anterior (a que limita co humor acuoso) é inferior á da cara posterior. Os centros de ditas son coñecidos, respectivamente, como polo anterior e polo posterior, mentres que a liña que os une chámase eixo do cristalino. A anchura entre as caras anterior e posterior denomínase espesor do cristalino; para un recentemente nado sen acomodación, o seu valor é duns 3.5 milímetros. Á circunferencia que delimita as dúas caras mencionadas chámase ecuador, mentres que ao seu diámetro coñécese como diámetro do cristalino.
Sala das Cen Columnas
Características
As columnas, verticais as interiores, lixeiramente inclinadas as exteriores (actuando de contrafortes), están deseñadas de tal forma que recordan o estilo arquitectónico dórico. Por outro lado, a parte baixa da columna está recuberta de trencadís branco e uniforme. O mesmo recurso se utiliza como base decorativa do teito.
Cristalino
Anatomía
Atópase arrodeado por unha cápsula transparente, elástica e acelular, tamén chamada cristaloide, que está conectada ao músculo ciliar por medio dunhas fibras denominadas zónulas de Zinn. No interior do cristalino existen dúas zonas principais: o núcleo e a codia. A superficie anterior da codia está recuberta por un epitelio, sendo este o único tecido do cristalino que é capaz de rexenerarse.
Machado de Assis
Literatura
En 1904 faleceu Carolina Xavier de Novaes, e Machado de Assis compuxo un dos seus mellores poemas, Carolina, en homenaxe á súa esposa. Solitario e triste trala desaparición da súa muller, Machado de Assis morreu o 29 de setembro de 1908, na súa vella casa do barrio carioca de Cosme Velho.
Sala das Cen Columnas
Características
O teito está cheo de formas redondeadas que se internan entre columna e columna. En catorce delas hai debuxos realizados coa técnica do trencadís. As columnas están aliñadas, pero a súa distribución non é uniforme e nos espazos inexistentes que deixan algunhas hai grandes rosetóns, tamén de trencadís. Foi deseñado e estampado por Josep Maria Jujol. Ademais dos habituais fragmentos de porcelana, tamén mostra detalles curiosos como un fragmento dun pulso. Jujol tamén experimento con papel de vidro de cor.
O chan é puído, pero a parede do fondo parece de pedra ruda sen traballar. Na parte externa do teito pódense contemplar cabezas de león que soltan auga, igual que as gárgolas medievais.
Cristalino
Anatomía
dereita|miniatura|200px|Ilustración da 20ª edición da Anatomía de Gray coa disposición das liñas de sutura nas superficies posterior (A) e anterior (B) do cristalino do recentemente nado
As fibras zonulares son finas e elásticas. Poden ser divididas en dous grupos de acordo á súa localización: as zónulas posteriores e as anteriores. As anteriores ocupan a rexión situada entre os procesos ciliares e a cápsula, uníndose á derradeira nas proximidades da rexión ecuatorial; as posteriores esténdense dende a unión do músculo ciliar coa ora serrata ata os procesos ciliares. A unión das fibras posteriores e anteriores, denominada plexo zonular, está ligada ao epitelio do corpo ciliar, nos vales dos procesos, por medio dun sistema de fibras secundario.
O cristalino está formado por células alongadas (fibras), compostas principalmente por unhas proteínas chamadas cristalinas. Estas fibras continúanse producindo durante toda a vida humana, por diferenciación das células orixinadas na rexión xerminal do epitelio, preto do ecuador. Como consecuencia diso, o espesor do lente medra coa idade do suxeito: na codia anterior e posterior, as novas capas de fibras superpóñense ás vellas formando estruturas concéntricas estratificadas, dun xeito semellante ao que acontence nunha cebola.
Machado de Assis
Dom Casmurro
Machado de Assis estaba fascinado co tema dos celos, e moitas das súas novelas baséanse nesta intriga. Unha das máis populares, Dom Casmurro, é aínda amplamente lida nas escolas brasileiras. O volume reflicte a vida de Machado de Assis como tradutor de Shakespeare, e tamén a súa influencia desde o realismo francés, especialmente Honoré de Balzac, Gustave Flaubert e Émile Zola. Na novela, que tamén se refire a Moito ruído e poucas noces, As alegres comadres de Windsor, Hamlet, Romeo e Xulieta, e o que é máis importante, Othello.
Ameneiro
O fitónimo Ameneiro fai referencia ao amieiro (Alnus glutinosa), unha árbore do xénero Alnus, da familia das betuláceas. Pode referirse a:
Machado de Assis
Dom Casmurro
Neste sentido, Machado de Assis mostra unha versión diferente da clásica dun adulterio: a historia nárrase a través dos ollos de Bento (Bentinho), o marido traizoado. Ao longo da historia, o personaxe narra a traizón da súa amada Capitú (Capitolina, en alusión ao emperador romano Capitolino), unha versión de Desdémona, quen, segundo el, enganouno co seu mellor amigo, de dar a luz a un fillo que só máis tarde se descubriu que non é seu. Con todo, os feitos que mostra como proba son moi febles, e podería facilmente ser interpretada como a paranoia. Podería ser todo na súa imaxinación, aínda que o narrador non considera que se trata dunha opción. É un conto cun narrador pouco fiable, polo que o lector nunca ten unha resposta directa a se Capitú o engana ou non, e o resultado é aínda un dos máis importantes na literatura brasileira, segundo os críticos.
Cristalino
Anatomía
As fibras do interior van perdendo os orgánulos intracelulares, no que parece ser un proceso de apoptose. Este feito axuda a reducir a absorción e a mellorar a transparencia do medio, á que tamén pode contribuír a regularidade das fibras (transversalmente, seguen unha configuración hexagonal). Ademais, como consecuencia deste crecemento tamén se produce un endurecemento do cristalino.
O cristalino presenta unhas liñas de sutura que parten dos polos e esténdense radialmente. Estas liñas correspóndense coas rexións nas que coinciden fibras con direccións de alongamento contrarias. No feto, na cara anterior hai tres liñas dispostas en ángulos de 120 graos, en forma de "Y", mentres que na posterior configuran outro "Y" invertido. Coa idade, como se van engadindo novas fibras, a estrutura vaise complicando.
Lingua carelia
A lingua carelia (karjala, karjal ou kariela) é unha lingua fino-báltica falada polo pobo carelio, que vive maioritariamente na República de Carelia, Rusia. Lingüisticamente, o carelio está relacionado co finés falado na parte leste de Finlandia, e mesmo algúns lingüistas clasifican o carelio como un dialecto do finés.
Non hai unha forma estándar da lingua polo que os escritores en carelio escriben segundo a súa propia forma dialectal. As formas escritas que foron desenvolvidas son o carelio do norte, o carelio olonets, o carelio tver e o lúdico. Tódalas variantes, agás o carelio tver, escríbense en alfabeto latino, baseado no alfabeto carelio. O alfabeto cirílico tamén foi usado no pasado.
Cristalino
Anatomía
No feto, a forma do cristalino é aproximadamente esférica e é máis brando que no estado adulto. Neste período, o seu desenvolvemento é apoiado pola arteria hialoide, unha póla da arteria oftálmica que atravesa o humor vítreo, estendéndose dende o disco óptico ata o cristalino. Esta arteria adoita involucionar no noveno mes de embarazo; os restos da mesma forman a canle de Cloquet.
Historia
Ata a chegada da época alexandrina, o coñecemento do cristalino era moi deficiente. Mostra diso é que os gregos non adoptaron un vocábulo para referirse a esta parte do ollo ata a chegada da devandita etapa. Unha consideración moi estendida naquela época era a de que o cristalino era líquido, solidificándose unicamente como consecuencia dalgunha enfermidade ou como resultado da disección. Así, existe unha vaga alusión do pioneiro da medicina moderna, Hipócrates, a un compoñente do fluído do ollo que "cando se arrefría, vólvese sólido". Especúlase con que esta sexa a primeira referencia escrita sobre o cristalino.
O traballo dos anatomistas gregos de Alexandría quedou presumiblemente recollido na obra De Medicina, do enciclopedista romano Aulo Cornelio Celso (25 a.C.-50 d.C.). Nesta obra recollíase unha crenza que predominaría ata a Idade Moderna: a de que o cristalino era o órgano no que se orixinaba a percepción visual. Xogaría así o papel que na actualidade adxudícase á retina. Tamén cometeu o erro de situar o cristalino no centro do globo ocular, erro no que tamén incorrerían outros autores.
dereita|miniatura|200px|Ilustración da obra de Kepler Astronomiae Pars Optica, con diversas representacións do ollo humano. En particular, a figura da esquina superior esquerda mostra o esquema do ollo realizado por Félix Platter
No século II destaca o médico grego Galeno, cuxa obra influíu de xeito determinante sobre a medicina europea durante máis dun milenio. Algúns anos antes, o anatomista Rufo de Éfeso situara o cristalino na súa localización correcta, próximo á pupila. Pola súa banda, Galeno sostivo, de novo, que o cristalino era o órgano principal do sentido da vista no interior do ollo, servindo ás demais partes do globo ocular como apoio para o seu funcionamento. Para sustentar a súa afirmación, argumentou que a presenza dunha catarata podía provocar cegueira. Galeno tamén decatouse de que a curvatura da superficie anterior era inferior á da posterior.
Logo de Galeno, practicamente non houbo avances en canto ao coñecemento do cristalino ata a Idade Moderna. O anatomista Félix Platter (1536-1614), que influiría sobre os estudos da óptica ocular de Kepler, sinalou á retina como o punto de partida da percepción, relegando ao cristalino a un papel óptico. Outro astrónomo que apoiou as ideas de Platter foi Scheiner, que tamén presentou a primeira representación do ollo anatomicamente correcta, co cristalino e o nervio óptico nas súas localizacións reais.
Os estudos en Bioloxía experimentaron un importante pulo no século XVII grazas á invención do microscopio. Por exemplo, o científico neerlandés Anton van Leeuwenhoek, coñecido polas melloras que introduciu neste instrumento, empregouno para examinar as diferentes partes do ollo, descubrindo a existencia de fibras no cristalino.
Gundar, Nande, Laxe
Gundar é un lugar da parroquia de Nande no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 17 mulleres.
Machado de Assis
Cinema e TV
Moitas das súas obras foron adaptadas para o cinema, entre elas
Tamén foron adaptadas para televisiónː
Masía
300px|miniatura|Masía en [[Xirona]] Unha masía (en catalán: masia ou mas, en aragonés: pardina) é un tipo de construción rural, propia especialmente dos territorios da antiga Coroa de Aragón, que ten a súa orixe nas vilas romanas. Son construcións illadas, ligadas a unha explotación agrícola e gandeira de tipo familiar.
Co paso do tempo, os materiais utilizados para construír masías foron variando, condicionados, en boa parte, pola súa localización. En zonas montañosas, utilizábase a pedra sen puír, excepto para os arcos de portas e fiestras, onde se empregaba a pedra picada. Durante a Idade Media, utilizábase o barro como morteiro, material que foi substituído despois por cal ou cemento. Nos lugares nos que non abundaba a pedra, utilizábase o adobe para a construción das masías.
A maioría das masías teñen a súa fachada principal orientada cara o sur. As construcións anteriores ao século XVI teñen unha porta de entrada de doela, mentres as construídas ata o século XVIII son de lintel. A súa altura non adoitaba superar os 5 metros e a cobertura realizábase cun conxunto de vigas de madeira colocado de forma perpendicular á fachada. Nos Pireneos e outras zonas montañosas, a cubrición adoitaba ser de lousa. O tellado tiña normalmente dúas vertentes.
A construción adoitaba ter dúas plantas, coa planta baixa reservada para as tarefas propias do campo e o piso superior destinado a vivenda. Se había outro piso por enriba deste, era utilizado habitualmente como celeiro.
Numerosas masías transformáronse en casas adaptadas para o turismo rural e a hostalaría.
Valeria Bertuccelli
Valeria Bertuccelli, nada en 1970 en San Nicolás de los Arroyos, na provincia de Buenos Aires, é unha actriz arxentina de cine e televisión.
Simulación
miniatura|250px|Unha sesión de simulación de paseo espacial, na [[NASA.]]
Nas ciencias, a simulación é o artificio contextual que referencia a investigación dunha hipótese ou un conxunto de hipóteses de traballo utilizando modelos.
Thomas T. Goldsmith Jr. e Estle Ray Mann defínena así:
"Simulación é unha técnica numérica para conducir experimentos nunha computadora dixital. Estes experimentos comprenden certos tipos de relacións matemáticas e lóxicas, as cales son necesarias para describir o comportamento e la estrutura de sistemas complexos do mundo real a través de longos períodos."
Unha definición máis formal, formulada por R. E. Shannon, é:
"A simulación é o proceso de deseñar un modelo dun sistema real e levar a termo experiencias con el, coa finalidade de comprender o comportamento do sistema ou avaliar novas estratexias —dentro dos límites impostos por un certo criterio ou un conxunto deles— para o funcionamiento do sistema."
Juan Rodríguez Villamuela
Juan Antonio Rodríguez Villamuela, máis coñecido como Juan Rodríguez, nado en Málaga o 1 de abril de 1982, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Getafe CF.
Traxectoria
Conseguiu o ascenso do Málaga CF B a Segunda División, sendo pouco despois ascendido ao primeiro equipo. Co descenso do Málaga CF a Segunda División na campaña 2005–06, Juan Rodriguez foi contratado polo Deportivo da Coruña o 13 de xullo de 2006.
Zoocoria
miniatura|Endozoocoria. Mata de visgo ([[Viscum album) medrando sobre unha póla de chopo (Populus), exemplo de planta endozoócora]] En botánica chámase zoocoria á forma de dispersión dos propágulos na que o axente que realiza o transporte é un animal.
Características
As plantas producen propágulos en forma de sementes, espidas ou acompañadas por partes derivadas doutros órganos (froito), que idealmente deben dispersarse a certa distancia. A vantaxe obtida da dispersión afastada é múltiple: a especie atopa unha oportunidade de espallar a súa área; os pés que medren xuntos non estarán tan emparentados (non serán tan consanguíneos) o que aumentará o vigor da súa común; os novos individuos non competirán con plantas nai polo espazo e os nutrientes.
Hai varias formas de promover o afastamento dos propágulos, que permiten distinguir sobre todo a anemocoria (dispersión polo vento) e a zoocoria.
Para a zoocoria as sementes ou os froitos presentan partes externas especializadas que facilitan a súa asociación cos animais. Distínguense dúas modalidades:
Epizoocoria
miniatura|dereita|240px|Epizoocoria. Propágulos do bardán ([[Arctium lappa), unha planta epizoócora. Obsérvanse os extremos ganchudos das brácteas espiñentas]] En galego chámase abrollos aos distintos froitos dotados de petiscos ou ganchos que se adhiren ao xeito dos mamíferos ou á roupa. Moitas gramíneas producen espiguiñas con esa mesma propiedade. Noutros casos a fixación conséguese por substancias adhesivas.
Endozoocoria
Moitas plantas producen froitos carnosos ou sementes carnosas, acuosos, nutritivos, ricos en aromas e de cores rechamantes. A adaptación que implican é a atracción de animais, que os devoran, pasando as sementes ao tracto dixestivo do animal. As sementes non só resisten os fluídos gástricos, senón que en xeral non acadan a plena capacidade de xerminar se non experimentan os seus efectos.
En plantas parasitas que crecen sobre as ramas das árbores, como o visgo (Viscum album) e outras lorantáceas, a dispersión depende das aves e outros animais arborícolas, e é a única maneira de asegurar que as sementes acaden novas pólas sobre as que xerminar.
miniatura|Endozoocoria. Froito aberto de granada mostrando as sementes con sarcotesta carnosa e vermella, destinada a atraer ás aves miniatura|Mirmecocoria. Sementes de Acacia dealbata, algunhas portando aínda os elaiosomas que serven de recompensa ás formigas As oliveiras, por exemplo, deben ser tragadas, antes de xerminar; o que fan aves de tamaño medio como as pegas. Son abundantes os froitos pequenos de cor máis ou menos intensamente vermello, como as cereixas, que deben seguir este tratamento. A súa cor correspóndese precisamente coa máxima sensibilidade do ollo das aves, o equivalente do que representa o amarelo na nosa propia visión. Moitos froitos tropicais amarelos ou alaranxados están adaptados a ser devorados por monos. Interprétase de feito que a visión da cor que distingue aos primates (monos) dos outros mamíferos (que non distinguen as cores) representa un caso de coevolución ou coadaptación dos primates, arborícolas como son, ás árbores das rexións tropicais onde se orixinaron. Outro grupo de mamíferos que, como os primates, é chamado á dispersión é o dos macroquirópteros, os chamados raposos voadores, grandes morcegos propios de selvas tropicais que acoden ás flores, actuando tamén como polinizadores, e aos froitos. Chámase fruxívoros (literalmente comedores de froita) aos animais que presentan esta adaptación.
Nas cereixas o cebo forma parte do froito, en concreto do mesocarpo, pero noutras especies pode ser parte directamente da semente, como ocorre na granada, cuxas sementes están dotadas dunha sarcotesta vistosa e doce.
Algúns froitos presentan as sementes dispersas na polpa, como ocorre en melóns, sandías e cabazas (cucurbitáceas, fam. Cucurbitaceae) e tamén nas mazás, peras e outras rosáceas emparentadas. Nestes casos o axente dispersante adoita ser algún mamífero omnívoro.
As plantas endozoócoras obteñen outra vantaxe para as súas sementes, e é que estas son sementadas con acompañamento dunha dose de fertilizante, a que representan as feces xunto ás que son abandonadas.
Ornitocoria
Chámase ornitocoria a dispersión das sementes realizadas por paxaros.
Mirmecocoria
Un caso especial de zoocoria ofréceno as plantas que se serven de formigas para a súa dispersión. Este fenómeno, chamado mirmecocoria, require que as sementes porten unha parte, non necesaria para a xerminación, que xustifique o esforzo das formigas. Como regra xeral trátase de apéndices chamados eleosomas ou elaiosomas (literalmente corpos graxos), ricos en nutritivos aceites. As formigas colleitan esas sementes transportándoas até os seus niños, onde o elaiosoma é separado activamente e a semente abandonada.
Os Ameneiros
Co topónimo O Ameneiro podemos referirnos a 2 lugares de Galicia, na provincia da Coruña:
Modelización
miniatura|250px|Modelización da [[Gran Mesquita de Cairuán.]] A modelización á a concepción dun modelo. Segundo o seu obxectivo e os medios utilizados, a modelización pode ser matemática, xeométrica, 3D, mecanicista (por exemplo: modelización da cadea trófica dun ecosistema), cinemática, etc.). Require xeralmente ser confirmada por controis in situ, que pasan pola configuración e a calibración dos modelos.
Festival da Canción de Turkvisión
Países participantes
miniatura|250px|Países e rexións participantes dende 2013: Para participar no Festival Türkvizyon da Canción son elixibles artistas de países e rexións de lingua turca e etnia turca, como Crimea, Carachai-Circasia e Turquía. En 2013 foron vinte e catro países e rexións os que participaron na primeira edición de Türkvizyon.
A Laracha
Orografía e hidrografía
A zona sur está marcada pola chaira de Ordes e os montes baixos da serra de Montemaior, co monte Pedrouzo (521 m) e Pena Galluda (552 m). O centro está marcado polo val do río Anllóns, que se abre cara ao oeste e recibe as augas do Acheiro. Cara ao norte está a serra de Santa Leocadia, no límite con Arteixo.
Clima
Ten un clima oceánico, con temperaturas suaves e escasa oscilación térmica, fortes precipitacións e elevada humidade. A vexetación autóctona foi substituída en boa medida por especies de repoboación como piñeiros e eucaliptos. A zona de monte ocupa un terzo da superficie total do municipio. Porén, quedan carballeiras como a de Santa Margarida, a de San Fins e a da capela de Comiáns.
Historia
Os restos de asentamentos humanos máis antigos conservados no concello son do período megalítico, como o túmulo do Cruceiro (Lendo), mámoa de Fofelle (Lestón), mámoa da Fraga (Lendo), túmulo funerario na Medorra (Coiro), túmulo das Medorras na Ferreira (Montemaior), túmulo megalítico O Forno dos Mouros en Silvoso (Soandres), Pedra Fita do Loureiro ou Pedra do Gicho (Erboedo), medorra do couto de Outeiro (Montemaior), túmulo de Carboeiro en Portela (Erboedo), A Medorra do Codeso en Vilariño (Montemaior) ou o Túmulo das Rebuceiras (Lemaio).