cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesús Navas
Selección nacional
O 20 de maio de 2010 foi convocado para o Mundial de Suráfrica. E o 3 de xuño marca o seu primeiro gol ante Corea do Sur (1-0) que dá a vitoria nun partido de preparación para o Mundial. O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Navas tamén foi seleccionado para xogar a Eurocopa 2012, onde apareceu en varios partidos nas segundas partes. O 18 de xuño de 2012 marcou no minuto 87 o único gol do partido contra Croacia, o último da fase de grupos que clasificaba a España como primeira. O 1 de xullo de 2012 proclamouse campión de Europa coa selección española.
Selección andaluza
Foi convocado en numerosas ocasións pola Selección de Andalucía, onde ata chegou a marcar un gol desde o medio do campo ante a selección do Xapón.
Estatísticas
Actualizado o 20 de xuño de 2012.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
Era proverbial a súa timidez, que lle facía ser máis que parco en palabras e en aspecto dunha modestia inverosímil, ata o punto de sufrir ao falar en público. Entre os seus dotes estaba posuír unha memoria visual portentosa e unha retentiva incrible que lle permitía lembrar capítulos enteiros do Quixote e detalles minúsculos de paisaxes vistas soamente unha vez vinte e cinco anos antes. Diso nacía tamén a súa gran facilidade para o debuxo. Todas estas calidades desenvolveron nel unha das facultades máis importantes nun novelista, o poder de observación.
En 1867 viaxa en calidade de correspondente a París para dar conta da Exposición Universal. Le a Balzac e a Dickens, e traduce deste, a partir dunha tradución francesa, a súa obra máis cervantina, Os papeis póstumos do Club Pickwick. Toda esta actividade supón a súa falta de asistencia ás clases de Dereito e bórrano definitivamente da matrícula en 1868. Nese mesmo ano, prodúcese a chamada revolución de 1868, na que cae a raíña Sabela II. O ano seguinte encárgase de facer crónicas xornalísticas sobre a elaboración da nova Constitución.
En 1870 publica a súa primeira novela, A Fontana de Ouro (La Fontana de Oro) grazas ós cartos da súa tía. En realidade, nesa época a publicación dun libro facíase grazas á axuda dos xornais e das revistas ou corría a conta do autor. Esta obra bosquexa a situación ideolóxica de España durante o Trienio Constitucional (1820-1823).
En 1876, publícase Dona Perfecta, un panfleto anticlerical contra a intolerancia ideolóxica. A pesar das oposicións que suscitou a obra entre os neos ou neocatólicos, Galdós foi elixido membro da Real Academia Española.
Galdós asistiu con regularidade ao vello Ateneo da Rúa da Montera e fai amizade con personaxes de ideoloxía nada afín á súa, pois era home pouco inclinado a fanatismos ideolóxicos; así se fixo grande amigo de José María de Pereda, Antonio Cánovas del Castillo, Francisco Silvela e Marcelino Menéndez Pelayo. Tamén frecuenta os faladoiros do Café inglés, da Iberia e do vello Café de Levante. Fixo varias viaxes por Francia, Inglaterra e Italia, máis a súa amizade con Pereda fíxolle afeccionarse a Santander, en cuxo Sardinero tomou o costume de veranear xunto a Pereda e Menéndez Pelayo, e onde se construíu a súa soada casa de San Quintín. Tamén gustaba de visitar Toledo, cidade pola que sentía un grande agarimo e á que fixo escenario dalgunhas das súas novelas, como Angel Guerra e Tristana. En 1884 viaxou a Portugal en compañía do seu amigo Pereda.
Crismón
miniatura|Crismón. O crismón é a representación do lábaro, coñecido coma cruz de Constantino. É o monograma das dúas primeiras letras da verba Cristo en grego, e pendurando o alfa en maiúscula e o omega en minúscula, que representan o principio e o fin de todo. Posteriormente, á representación do monograma engadíuselle un S na época románica na metade baixa da árbore vertical, na que se quere representar o Espírito Santo, e todo iso pechado nun círculo.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
Influencias da amizade regaláronlle a acta de deputado por Porto Rico (1885) e asistiu ás cortes na lexislatura do ano seguinte sen apenas despegar os beizos: o Congreso foi para el un novo observatorio dende o que analizar "a sociedade española como materia novelable", que será o título do seu futuro discurso de ingreso na Real Academia de la Lengua. De 1886 a 1890 comprométese pouco activamente na política xa que é deputado polo partido de Sagasta.
Crismón
Características
miniatura|Réplica do [[Crismón de Quiroga na exposición Gallaecia Petrea.]] A este círculo ténselle dado moitas explicacións. Dende a súa orixe celta, e a súa rodela celta, xa que moitas ocasións a representación do crismón leva motivos florais coma facían os celtas nas súas rodelas, ata orixes pagás e cultos solares.
Encarna Otero Cepeda
Encarna Otero Cepeda, nada en Santiago de Compostela o 29 de xullo de 1950, é unha historiadora, mestra e política nacionalista galega.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
Un laudo arbitral de 1897 independizou a Galdós do seu editor Miguel Honorio da Cámara e dividíndose todo en dúas partes, do que resultou que Galdós, en vinte anos de xestión conxunta, recibira unhas 80.000 pesetas máis do que lle correspondía; despois pescudarase que a Cámara non fora de todo legal respecto ao número e data das edicións das súas obras, de xeito que a Galdós lle quedou en suma un déficit de 100.000 pesetas nese trato. Con todo quedou na súa propiedade o cincuenta por cento do fondo dos seus libros que quedaban agardando a súa venda, 60.000 exemplares en total. Para librarse deles abriu o escritor unha casa editorial co nome de Obras de Pérez Galdós na rúa Hortaleza (número 132 baixo, hoxe 104). Ansioso de recuperar o terreo perdido, comeza anunciando as súas edicións de Dona Perfecta (Doña Perfecta) e O avó (El Abuelo); continuou esta actividade editorial ata 1904, ano en que asinou cansado un contrato de edición coa Editorial Hernando.
Crismón
Características
Estes simbolismos eran moi comúns nos primeiros intres do cristianismo, xa que só eran coñecidos por eles o que representaban, coma o Agnus Dei, o Cordeiro de Deus, así como os peixes, moitos anos antes de que a cruz fose o símbolo esencial do cristianismo. Hai que entendelo no clima de persecucións que vivían, xa que eran utilizados nos sartegos e catacumbas dos primitivos cristiáns.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
A vida sentimental de Galdós non foi moi estudada, en parte pola discreción que o envolveu en tales asuntos e da que fixo gala ata na súa estudadamente anódina Autobiografía, que semella escrita case para desalentar empeños biográficos ulteriores. O caso é que permaneceu solteiro, aínda que foi asiduo cliente de amores mercenarios e tivo unha filla natural dunha nai que se suicidou; tamén se coñece ben a súa relación coa novelista Emilia Pardo Bazán. Durante os seus derradeiros anos consagrouse fundamentalmente ao teatro, para o que entregou vinte e tres pezas, algunhas delas adaptacións das súas novelas, cuxa evolución lle ía reclamando ademais a forma dialogada. Nesta época comeza a aparecer o espiritualismo europeo na súa obra, cando Galdós comeza ademais a sentir un grande interese pola obra de Tolstoi. Tamén na última parte da súa vida padeceu as consecuencias dos seus descoidos económicos e a súa tendencia a endebedarse de forma continua. Segundo o testemuño de Ramón Pérez de Ayala:
Crismón
Características
A súa expansión representativa máxima acadouna no Románico, xa que está representado nos tímpanos das portadas das igrexas do Camiño de Santiago, polo que é bastante numeroso en Navarra e Aragón. No crismón da Catedral de Santiago de Compostela as letras alfa e omega están trocadas de sitio, intercambiándoo, e parece querer representar o fin da peregrinación é o principio de todo. No Códice Calixtino tamén aparece no Libro I Folio II un pequeno crismón con estas verbas quod est IHS XPS, na que IHS significa Iesus Hominun Salvator, verbas e representación que pouco a pouco ían desprazar a do crismón.
Encarna Otero Cepeda
Traxectoria
Entre 1971 e 1976 residiu na cidade francesa de Tolosa, licenciándose en 1975 en Historia na Universidade de Tolosa-Le Mirail.
Xénova
Demografía
A principios de 2011 residían en Xénova 608.493 persoas, das cales o 47% eran homes e o 53% eran mulleres. A cidade caracterízase por un rápido envellecemento e unha longa historia de declive demográfico, que amosou unha desaceleración parcial na última década. Xénova ten a taxa de natalidade máis baixa e é a máis envellecida de calquera gran cidade italiana. Os menores (nenos de 18 ou menos) suman só o 14,12% da poboación fronte aos pensionistas que son o 26,67%. Isto compárase coa media italiana de 18,06% (menores) e 19,94% (pensionistas). A idade media dos habitantes de Xénova é de 47 anos, fronte á media italiana de 42. A taxa de natalidade actual da cidade é só de 7,49 nacementos por cada 1.000 habitantes, fronte á media nacional de 9,45.
Encarna Otero Cepeda
Traxectoria
Desde o ano 1970 milita activamente no nacionalismo. Durante a súa etapa en Francia participou no movemento antifranquista e coñeceu directamente a realidade do exilio. Desde 1982 formou parte do Consello Nacional do BNG. Desde o ano 1999 até o 2003 foi Primeira Tenente de Alcalde e Concelleira-Delegada de Rehabilitación do Centro histórico, de relacións co Consorcio e de Muller en Santiago. Foi directora xeral de Fomento e Calidade da Vivenda no goberno galego.
Xénova
Principais vistas
thumb|[[Palacio Ducal, Xénova|Palacio Ducal, antiga sede do goberno da república oligárquica]] thumb|dereita|[[Palazzo San Giorgio|Palacio de San Xurxo, construído en 1260]]
Destacan para a cidade os Palazzi dei Rolli, incluídos no Patrimonio da Humanidade da UNESCO Xénova: Le Strade Nuove e o sistema dos Palazzi dei Rolli. As mundialmente famosas Strade Nuove son via Garibaldi (Estrada Nova), via Cairoli (Estrada Novisima) e via Balbi (Estrada Balbi). Entre os pazos máis importantes están o Palazzo Rosso, Palazzo Bianco, Palazzo Podestà o di Nicolosio Lomellino, Palazzo Reale, Palazzo Angelo Giovanni Spinola, Palazzo Pietro Spinola di San Luca e Palazzo Spinola di Pellicceria.
Encarna Otero Cepeda
Traxectoria
No ano 2010 volveu ás aulas do IES Eduardo Pondal de Santiago a impartir clases.
Xénova
Principais vistas
O centro histórico de Xénova artéllase nun labirinto de prazas e estreitos caruggi (ruelas típicas xenovesas). Xunta unha dimensión medieval coas intervencións do século XVI e do Barroco (a antiga Vía Aurea, hoxe Vía Garibaldi).
Preto da Via Garibaldi, a través do ascensor público Castelletto Levante, pódese chegar a un dos lugares máis pintorescos da cidade, o Miradoiro Castelletto. O centro de Xénova está comunicado coa súa parte alta por camiños antigos atrapados entre palacios altos, chamados creuze. Camiñando por estes pequenos camiños pódese chegar a lugares magníficos como o Santuario di Nostra Signora di Loreto. Moi fermosa é a circunvalación superior chamada Circonvallazione a Monte, que inclúe Corso Firenze, Corso Paganini, Corso Magenta, Via Solferino e Corso Armellini.
A catedral de San Lorenzo ten un espléndido portal e a cúpula deseñada por Galeazzo Alessi. No seu interior atópase o tesouro da Catedral onde entre outros obxectos tamén se atopa o que se di que é o Santo Graal.
Os símbolos da cidade son a Lanterna (o faro) (117 m. de altura), faro antigo e en pé visible ao lonxe dende o mar (máis de 30 km.), e a monumental fonte da Piazza De Ferrari, recentemente restaurada, núcleo principal da vida da cidade. Preto da Piazza De Ferrari e do Teatro Carlo Felice atópase a Galería Mazzini, unha estrutura típica do século XIX con moitas tendas elegantes e cafeterías.
Outro destino turístico é o antigo barrio costeiro de Boccadasse (que significa "boca do burro"), coas súas embarcacións multicores, establecido como selo de Corso Italia, o paseo marítimo que percorre o Lido d'Albaro, coñecido polos seus xeados. Despois de Boccadasse pódese continuar polo mar ata Sturla.
A nova Xénova baseou o seu renacemento na restauración das zonas verdes das partes inmediatas do interior, entre elas o Parco naturale regionale del Beigua, e na construción de instalacións como o Acuario de Xénova no Porto Vello, o máis grande de Italia e un dos principais de Europa, e a súa Mariña (o pequeno porto turístico que alberga centos de embarcacións de recreo). Todos eles atópanse dentro da restaurada Expo Area, arranxada con motivo das celebracións Festas Colombinas de 1992.
Preto da cidade atópanse Camogli e a abadía de San Fruttuoso accesibles por un transbordador diario desde o Porto Vello (Porto Antico) de Xénova. No fondo do mar fronte á abadía de San Fruttuoso está o Cristo do Abismo. Dende o Porto Vello pódese chegar en barco a outros famosos lugares costeiros dos arredores de Xénova como Portofino ou un pouco máis afastados, Lerici e as Cinque Terre.
O orgullo recuperado devolveu á cidade a conciencia de ser capaz de mirar ao futuro sen esquecer o seu pasado. A reanudación de varias actividades artesanais florecentes, lonxe dos caruggi do centro histórico, é unha proba directa diso. A restauración de moitas das igrexas e pazos de Xénova nos anos 80 e 90 contribuíu ao renacemento da cidade. Un exemplo notable do Renacemento, a Basílica de Santa Maria Assunta, situada no cumio do outeiro de Carignano e visible desde case todas as partes da cidade. A restauración total do Palacio Ducal e do Porto Vello, e a reconstrución do Teatro Carlo Felice, destruído polos bombardeos na segunda guerra mundial, foron dous puntos fortes máis para a realización dunha nova Xénova.
Máis aló dunha remodelación completa da zona, a antiga zona portuaria próxima á apertura de Mandraccio, en Porta Siberia, foi enriquecida polo arquitecto xenovés Renzo Piano cunha gran esfera de metal e vidro, instalada nas augas do porto, non moi lonxe do Acuario de Xénova, e presentado en 2001 con motivo do Cume do G8 celebrado en Xénova. A esfera (chamada polos cidadáns "A burbulla do piano" ou "A bola"), despois de acoller unha exposición de marismas no Xardín Botánico de Xénova, alberga na actualidade a reconstrución dun ambiente tropical, con varias plantas, animaliños e bolboretas. Piano tamén deseñou as estacións de metro e, na zona dos outeiros, a construción, en colaboración coa UNESCO, de Punta Nave, base do Taller de Construción Renzo Piano.
Nas proximidades do Porto Vello atópase o chamado "Matitone", un rañaceos en forma de lapis, que se atopa xunto co conxunto das torres do WTC, núcleo da urbanización de San Benigno, hoxe base de parte da administración do Concello e de varias empresas.
Porto Vello
Como o porto de Xénova era tan importante para os comerciantes polo seu propio éxito económico, outros portos e peiraos próximos eran vistos como unha competencia de desembarco dos comerciantes estranxeiros. No século XVI, os xenoveses traballaron para destruír a competencia marítima local, o porto de Savona. Tomando o asunto coas súas propias mans, os comerciantes de Xénova e os poderosos políticos de Xénova atacaron o porto de Savona con pedras. Esta acción levouse a cabo para preservar a estabilidade económica e a riqueza da cidade durante o aumento de protagonismo de Savona. Os xenoveses chegarían á guerra con outras cidades comerciais costeiras como Venecia, para protexer a industria comercial.
Renzo Piano reurbaniza a zona para o acceso público, restaurando os edificios históricos (como os almacéns de Algodón) e creando novos marcos como o Acuario, o Bigo e recentemente a "Bolla" (a Esfera). Os principais atractivos turísticos desta zona son o famoso Acuario e o Museo do Mar (MuMA). En 2007 estes atraeron case 1,7 millóns de visitantes.
Deporte
thumb|[[Stadio Luigi Ferraris|Luigi Ferraris Stadium]] En Xénova hai dous grandes equipos de fútbol: Genoa C.F.C. e U.C. Sampdoria; o primeiro é o club de fútbol máis antigo que opera en Italia (ver Historia do Xénova C.F.C.). A sección de fútbol do club foi fundada en 1893 por James Richardson Spensley, un médico inglés. Xénova 1893 gañou 9 campionatos (entre 1898 e 1924) e 1 Coppa Italia (1936–37). U.C. Sampdoria fundouse en 1946 a partir da fusión de dous clubs existentes, Andrea Doria (fundado en 1895) e Sampierdarenese (fundado en 1911). A Sampdoria gañou un campionato italiano (1990–91 Serie A), 4 Coppa Italia, 1 Recopa da UEFA (1989–90) e 1 Supercoppa Italiana. Tanto o Xénova C.F.C. e U.C. A Sampdoria xoga os seus partidos en casa no Estadio Luigi Ferraris, que ten unha capacidade de 36.536 espectadores. Profundamente disputado é o derbi, chamado Derby della Lanterna.
O torneo internacional de tenis AON Open Challenger ten lugar en Xénova.
En Rugby a cidade está representada polo CUS Genova Rugby, que é o equipo de rugby do Centro Deportivo da Universidade de Xénova. O CUS Genova tivo o seu apoxeo en 1971-1973 cando o equipo foi subcampión da Serie A italiana durante tres tempadas consecutivas e disputou sen éxito o título de Petrarca Rugby. Entre os xogadores do CUS Xenova que representaron a Italia a nivel internacional os máis relevantes foron Marco Bollesan e Agostino Puppo.
En 1947 fundouse o CUS Genova Hockey e en 1968 o club de baloncesto Athletic Genova. A cidade acolleu a Copa do Mundo da FIFA en 1934 e 1990, en 1988 o Campionato de Europa de Karate e en 1992 o Campionato de Europa de Atletismo en pista cuberta. En 2003 inaugurouse o pavillón deportivo cuberto, o Palacio Vaillant.
A cidade dá o seu nome a un tipo particular de veleiro chamado Xénova vela, en 2007 a cidade acolle as Tall Ships' Races.
Cidades irmandadas
Xénova está irmandada con:
Palpo
En zooloxía denomínanse palpos a diferentes órganos sensoriais presentes en diversos grupos de invertebrados.
Artrópodos
Os palpos son apéndices sensoriais dos artrópodos.
Insectos
Nos insectos serven para examinar os alimentos. Están situados na armadura bucal, no lateral externo das maxilas (palpos maxilares) e no labio (palpos labiais).
Quielicerados
Nos picnogónidos denomínase palpo sensitivo a cada un dos membros do segundo par de apéndices destes animais, constituídos por até dez artellos, situados a continuación dos quelíceros (cando existen), na base da probóscide ou trompa, e que teñen función táctil.
Moluscos bivalvos
No moluscos bivalvos chámase palpo labial a cada unha das dobras ou lóbulos móveis en forma de aba que flanquean internamente a boca dos protobranquios, e que realizan, grazas aos cilios da súa superfici, a selección das partículas alimenticias introducidas na cavidade paleal pola probócide.
Poliquetos
Nos vermes anélidos poliquetos, os palpos son cada un dos dous apéndices laterais, curtos, grosos e de forma cónica, dirixidos cara a adiante, situados no prostomio, e que posúen numerosos órganos táctiles.
No caso particular da familia dos espiónidos, denomínanse palpos cada un dos dous longos apéndices musculosos derivados do prostomio, derivados do prostomio e dirixidos cara a adiante, que semellan tentáculos e cos que o verme captura as partículas alimenticias.
Cirurxía bariátrica
Cirurxía bariátrica é un eido cirúrxico que abrangue as técnicas e procedementos empregados para tratar a obesidade. O obxectivo da cirurxía bariátrica é a diminución do peso e do índice de masa corporal, así como a mellora das doenzas relacionadas con esta, en especial a dislipemia e a hipertensión arterial.
Tipos de procedementos
Existen tres categorías de técnicas cirúrxicas:
Técnicas restritivas
Son procedementos que inducen á perda de peso ao reducir o tamaño ou a capacidade gástrica, limitando drasticamente a inxesta de alimentos.
Maija Isola
Isola expuxo en toda Europa, incluíndo a Exposición Mundial de Bruxelas e Triennale de Milán, así como nos Estados Unidos. As retrospectivas do seu traballo foron expostas no Museo do Deseño de Helsinqui, o Victoria and Albert Museum de Londres, o Museo do Deseño de Copenhague, o Museo Etnográfico Esloveno de Liubliana e o Minneapolis Institute of Arts. Os seus deseños seguen a venderse en Marimekko.
Asociación Polaca de Fútbol
A Asociación Polaca de Fútbol (PZPN) (en polaco: Polski Związek Piłki Nożnej) é o máximo corpo reitor do fútbol en Polonia, con sede en Varsovia. Foi fundada en 1919 e organiza as ligas polacas de fútbol (sendo a máxima categoría a Ekstraklasa), o campionato de Copa (Puchar Polski), a Supercopa (Superpuchar Polski) e a Copa da Liga (Puchar Ekstraklasy). Ademais, está ao cargo da Selección de fútbol de Polonia nas súas distintas categorías.
Historia
Pola súa parte, a selección nacional polaca debutou o 18 de decembro de 1921, perdendo por 1 a 0 ante en Budapest. En 2005 a PZPN, xunto coa Federación de Fútbol de Ucraína, presentou formalmente a súa candidatura para albergar a Eurocopa 2012. Na votación final, celebrada o 18 de abril de 2007, a UEFA elixiu a candidatura de Polonia/Ucraína por diante de Italia e a candidatura conxunta de Croacia/Hungría.
Maija Isola
Viviu e traballou a maior parte da súa vida en Finlandia, mais pasou algúns anos en Francia, Alxeria e os Estados Unidos. Casou tres veces, e a súa filla Kristina Isola tamén se converteu en deseñadora de Marimekko, durante un tempo colaborando con Maija. A súa neta Emma tamén deseña para a compañía finlandesa.
Primeiros anos
Isola foi a menor das tres fillas de Mauno e Toini Isola. Mauno era un granxeiro que escribiu letras de cancións, incluída unha popular panxoliña. As nenas vivían na granxa familiar e axudaban co traballo agrícola no verán. Facían bonecas de papel con vestidos elegantes para a súa casa de bonecas artesanal, que tiña elaborados decorados interiores.
Isola estudou pintura na Escola Central de Artes Industriais de Helsinqui. En 1945, cando a segunda guerra mundial (coa loita entre Finlandia e o seu veciño, Rusia) chegou á súa fin, a súa vida mudou radicalmente: seu pai morreu, e quedou embarazada. O 22 de xullo de 1945 casou co artista comercial Georg Leander; a súa filla Kristina naceu en xaneiro de 1946.
En 1948, foi a Oslo, onde visitou a exposición de Van Gogh e viu as pinturas de Edvard Munch. Inspirouse por unha exposición de potas da antigüidade clásica no Museo de Artesanía e Deseño de Oslo para crear a súa impresión Amfora (Ánfora). O matrimonio con Leander non durou moito, e en 1949 viaxou por Europa co pintor Jaakko ("Jaska") Somersalo, que se convertería no seu segundo marido. El ensinoulle a técnica da xilografía e animouna a pintar. Divorciáronse en 1955.
Marimekko
En 1949, sendo aínda estudante, a fundadora de Marimekko, Armi Ratia, fixouse nela por obras como Amfora (Ánfora). Ratia contratou a Isola para traballar en Printex, a precursora de Marimekko. Converteuse na principal deseñadora téxtil de Marimekko, creando entre oito e dez padróns cada ano.
Entre 1957 e 1963 realizou a súa primeira serie de obras sobre un único tema, Luonto (Natureza). Consistía en 30 deseños baseados en plantas planchadas pola súa filla Kristina, a partir dos 11 anos. En 1958, comezou outra serie, Ornamentti (Ornamento), baseada na arte popular eslava. Tamén constaba de 30 deseños, e fíxoa famosa.
En 1959 casou co xuíz Jorma Tissari. Era un rico amante da arte cunha espazosa casa no centro de Helsinqui. Cando Isola quería unha maior liberdade creativa do control de Ratia, el negociou un novo contrato con Marimekko para ela, permitíndolle traballar ao seu xeito.
miniatura|esquerda|Cuncas de Marimekko co deseño Unikko. Este deseño foi creado por Maija Isola en 1964 e permanece en produción dende aquela.
Kitty Genovese
Catherine Susan Genovese, coñecida como Kitty Genovese, nada o 7 de xullo de 1935 e finada o 13 de marzo de 1964, foi unha muller de Nova York apuñalada até a morte preto da súa casa en Kew Gardens, no condado de Queens (Nova York). As circunstancias da súa morte e a reacción dos seus veciños apareceron nun artigo de prensa dúas semanas despois e provocaron a investigación psicolóxica do fenómeno que sería coñecido como efecto do espectador ou «síndrome Genovese».
Maija Isola
Marimekko
A colaboración entre Isola e Ratia era un «infrecuente xogo de poder creativo» caracterizado pola «vitalidade e a inventiva» en lugar dun entendemento harmonioso. O ton disto estableceuse cando, en 1964, Isola «provocativamente» desafiou a afirmación de Ratia de que odiaba os padróns florais, configurando o estilo da compañía pintando o famoso padrón Unikko (Papoula) en rosa, vermello e negro sobre branco; o padrón estivo en produción dende entón. Foi un dos oito deseños florais que Ratia elixiu do portapapeis de Isola nese período.
De 1965 a 1967, Isola traballou no tema do Sol e o mar, creando cando menos nove deseños empregados por Marimekko, incluídos Albatrossi (Albatros), Meduusa (Medusa) e Osteri (Ostra). Os seus padróns xa estaban a ser amplamente reproducidos. Para facilitar este proceso e reproducilos de xeito preciso, Isola mantivo un conxunto de «libros de padróns». Estes libros eran libros de exercicios manuscritos que contiñan detalles precisos das repeticións dos padróns. Cada un, como o seu Lovelovelove de 1968, foi pintado a escala nunha páxina do libro de padróns, coloreado, e con anotacións dos nomes das cores empregadas. Os libros tamén rexistraron o tamaño da repetición real e indicacións para a impresión. Os libros continuaron a ser empregados como guías de produción nas décadas posteriores á súa morte.
En 1970 viaxou soa a París para escapar dos seus compromisos matrimoniais e familiares. Aló tivo unha aventura amorosa co exiptólogo Ahmed Al-Haggagi. El animouna a traballar en padróns árabes, bosquexando para ela a base do seu Poppy. Os seus padróns de inspiración árabe deste período inclúen Kungatar, Naamio, Sadunkertoja, Tumma, e Välly. En 1971 separouse de Tissari, ao darse conta de que prefería vivir soa. Pasou tres anos en Alxeria, onde tivo un amante chamado Muhamed.
miniatura|[[Mantel co padrón de Isola de 1974 Primavera (con candelabros deseñados por Heikki Orvola).]]
En 1979, ao regresar a Finlandia, 160 das súas obras, incluíndo pinturas e bosquexos pero non os seus deseños impresos, exhibíronse nunha exposición retrospectiva nunha galería de Helsinqui.
Cirurxía bariátrica
Técnicas malabsortivas
Procedementos exclusivamente malabsortivos; estes raramente son realizados, debido ao alto risco de serias complicacións co paso do tempo.
Técnicas mixtas (ou restritivas/malabsortivas)
miniatura|By-pass gástrico en Y de Roux. Procedementos mixtos restritivo-malabsortivos que además de reducir a capacidade gástrica, alteran a continuidade gástrica normal e interrompen a absorción dos nutrientes e alimentos inxeridos.
Maija Isola
Retiro
Dende 1987, cando se xubilou, Isola traballou na pintura en lugar de en téxtiles, ata a súa morte o 3 de marzo de 2001. Os seus deseños, e Marimekko, entraron en declive. En 1991, a nova directora de Marimekko, Kirsti Paakkanen relanzou con éxito o deseño Fandango de Isola, mais non foi ata finais da década de 1990 cando Marimekko volveu ser amplamente popular. Os seus éxitos renovados estiveron baseados nos padróns "clásicos" de Isola das décadas de 1950 e 1960.
Recepción
Segundo FinnStyle, Isola foi «indiscutiblemente a máis famosa deseñadora téxtil que existiu en Marimekko», e «creou máis de 500 impresións durante o seu longo e colorido traballo». A súa obra permitiu á empresa converterse nunha líder mundial de creación de tendencias de moda.
Ivar Ekman, escribindo en The New York Times, cita Marianne Aav, directora do Museo do Deseño de Helsinqui: «O que entendemos como estilo Marimekko baséase en gran medida no que Maija Isola estaba a facer». Ekman comenta «A gama de impresións que produciu Isola para Marimekko é asombrosa», xa que os padróns abarcan o «minimalismo xeométrico», «naturalismo atenuado» e «explosión de cores».
Marion Hume, escribindo en Time Magazine, explica que Isola «foi capaz de crear un rango asombroso, dende a intricada e folclórica Ananas (1962) —que se mantén como un dos deseños máis populares para o mercado nacional— ata a radicalmente simple, dramaticamente ampliada e asimétrica Unikko (1964), orixinalmente en vermello e azul, que pode que sexa unha das impresións máis recoñecidas na terra».
Segundo Tamsin Blanchard, en The Observer, «Os deseños de Maija Isola – unha das deseñadoras [máis] orixinais e antigas da compañía - superaron a proba do tempo». Blanchard describe como «atemporal» o deseño de Isola de 1972 Wind «coas súas siluetas de esqueletos de árbores orgánicas», o seu Putinotko de 1957 "impresión puntiaguda en branco e negro», o seu Melooni de 1963 e o seu Stones de 1956.
Lesley Jackson, nun capítulo titulado Op, Pop, and Psychedelia, escribe que «dende Finlandia a exuberante Marimekko que o conquista todo irrumpiu na escena internacional» na década de 1960; ela ilustra isto cun padrón de Vuokko Nurmesniemi, e tres de – Lokki, Melooni, e o inevitable Unikko. De Lokki, Jackson escribe que «Isola revolucionou o deseño co seus padróns simples, audaces e planos, impresos a unha escala dramática. O deseño, cuxo título significa "Gaivota", evoca o mecer das ondas e o aleteo das ás dos paxaros». Do famoso Unikko, Jackson sinala: «Este padrón enorme de estoupido de amapoulas encarna a confianza no deseño desenfrenado de mediados da década de 1960, e presinte a exaltación e as cores candentes da era flower power».
Hanna-Liisa Ylipoti apunta que «Os temas de moitos deseños de Marimekko son tamén moi finlandeses, retratando a natureza finlandesa. Por exemplo, Maija Isola creou os seus [series] deseños Luonto (Natureza) empregando espécimes reais de plantas».
Mollet del Vallès
Mollet del Vallès, antes coñecido como Mollet a secas, é un municipio da comarca do Vallès Oriental, na provincia de Barcelona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España.
Maija Isola
Legado
miniatura|upright=1.6|Un [[Airbus A340-300 de Finnair pintado co padrón de Isola 'Marimekko Unikko' en 2015.]]
Mollet del Vallès
Historia
250px|esquerda|miniatura|Vista xeral do concello. No termo de Mollet realizáronse diversos achados arqueolóxicos, algún de grande importancia, que testifican a antigüidade da súa poboación, pero as primeiras referencias escritas coñecidas de Mollet del Vallès como núcleo habitado son do século X. En dous documentos do ano 993 xa aparece mencionado o nome de Mollet, transcrito como Moledo, e a igrexa de San Vicente, que aínda conserva o campanario medieval.
Maija Isola
Legado
Aav sinalou que «a medida que o século XXI avanza, Marimekko está a experimentar un rexurdimento do interese e o aprecio, un auténtico rexurdimento. O padrón Unikko de Maija Isola, deseñado hai case corenta anos, florece como nunca antes».
En 2011, Marimekko voou un globo aerostático decorado cunha versión enorme de Unikko por riba de Helsinqui, demostrando que o padrón segue a ser icónico case medio século despois. A política de mercadotecnia de Marimekko é reeditar «os clásicos do seu catálogo de cincuenta anos atrás, en particular un gran número de padróns das décadas de 1950 e 1960 de Maija Isola».
Mollet del Vallès
Historia
Entre os séculos XII e XIV, Mollet pertenceu á sede episcopal de Barcelona e os seus habitantes eran súbditos do bispo. No ano 1393, Mollet pasou a depender directamente da coroa e converteuse en "rúa" de Barcelona, con representante no Consell de Cent desa cidade. Isto supuxo unha prosperidade para o pobo e un reforzamento da organización colectiva, que quedaba definida polo batlle (alcalde), a curia e os sindicatos.
Maija Isola
Legado
Dende 2012, a aeroliña finlandesa Finnair empregou para os seus voos a Asia un Airbus A340-300 que luce unha impresión en azul do padrón Unikko, mentres que un Airbus A330 decorado nun aniversario de Unikko serviu as súas outras rutas intercontinentais.
Mollet del Vallès
Historia
A vitalidade da comunidade fíxose evidente no século XV coa edificación da igrexa de San Vicente. O edificio foi destruído durante a guerra civil española, con excepción do campanario, que conserva o basamento románico.
Mollet viviu, como o resto do territorio, todos os feitos importantes da historia catalá e peninsular. Hai que destacar, entre as accións bélicas, a batalla que as tropas españolas gañaron ao invasor francés nas proximidades do pobo en 1810 e o bombardeo do centro da cidade (Quatre Cantons) pola aviación franquista en 1938, que causou mortos e feridos.
Maija Isola
Legado
Isola foi descrita en 2013 como unha icona de estilo. A súa neta Emma Isola traballa para Marimekko como deseñadora, formando unha tradición de tres xeracións.
Mollet del Vallès
Historia
Actualmente está emprazada no municipio o Instituto de Seguridade Pública de Cataluña, onde se preparan os axentes da policía local e autonómica coñecidos como Mossos d'Esquadra.
Lugares de interese
250px|miniatura|Museo Abelló
Valor de lei (filme de 1969)
Valor da lei (título orixinal en inglés True Grit ) é unha película estadounidense dirixida por Henry Hathaway e estreada en 1969. A película estaba baseada no guión adaptado da novela homónima de Charles Portis, publicada en 1968.
Sinopse
Un antigo alguacil axuda unha moza a buscar os asasinos do seu pai. Ela, Mattie Ross, é unha moza altiva e de natureza resolta que presenta un aspecto indomábel, traballaba como contadora no rancho de seu pai. É por iso que, cando o seu pai marcha a Fort Smith para mercar cabalos e foi roubado e brutalmente asasinado polo seu capataz, Tom Chaney, a rapaza xura vingarse.
Tras enganar o coronel G. Stonehill, para pór en orde as finanzas do seu pai, Mattie contratou un antigo comisario, agora xubilado, Rooster Cogburn, un home torto e borrachón para axudala a atrapar a Chaney. Outro axente da lei, un Ranger de Texas chamado "La Boeuf", únese a eles na procura do criminal, pois tamén o quere capturar para cobrar unha recompensa por outro asasinato. Os dous homes senten unha aversión mutua entre eles, e comezan a cruzar insultos e discrepan sobre a estratexia a seguir pero Mattie conseguiu facer que colaborasen.
Ze Esatek! (álbum musical)
Ze Esatek! é o primeiro álbum de estudio do grupo musical vasco Ze Esatek!. Foi lanzado ó mercado no ano 2010.
Protocolo de Internet
O Protocolo de Internet (IP, das súas siglas en inglés Internet Protocol) é un protocolo non orientado á conexión, usado tanto pola orixe como polo destino para a comunicación destes a través dunha rede (Internet) de paquetes conmutados'''.
Os datos nunha rede que se basea en IP son enviados en bloques coñecidos como paquetes ou datagramas (no protocolo IP estes termos adóitanse usar indistintamente). En particular, en IP non se necesita ningunha configuración antes de que un equipo intente enviar paquetes a outro co que non se comunicara antes.
O Protocolo de Internet prové un servizo de datagramas non fiable (tamén chamado do mellor esforzo (best effort), farao o mellor posible pero garantindo pouco). IP non prové ningún mecanismo para determinar se un paquete alcanza ou non o seu destino e unicamente proporciona seguridade (mediante checksums ou sumas de comprobación) das súas cabeceiras e non dos datos transmitidos. Por exemplo, ao non garantir nada sobre a recepción do paquete, este podería chegar danado, noutra orde con respecto a outros paquetes, duplicado ou simplemente non chegar. Se se necesita fiabilidade, esta é proporcionada polos protocolos da capa de transporte, como TCP.
Se a información a transmitir ("datagramas") supera o tamaño máximo "negociado" (MTU) no tramo de rede polo que vai circular poderá ser dividida en paquetes máis pequenos, e reensamblada logo cando sexa necesario. Estes fragmentos poderán ir cada un por un camiño diferente dependendo de como estean de congestionadas as rutas en cada momento.
As cabeceiras IP conteñen os enderezos das máquinas de orixe e destino (enderezos IP), enderezos que serán usadas polos enrutadores (routers) para decidir o tramo de rede polo que reenviarán os paquetes.
Enderezamento IP e enrutamento
Os aspectos máis complexos de IP son o enderezamento e o enrutamento. O enderezamento refírese á forma como se asigna un enderezo IP e como se dividen e agrúpanse subredes de equipos.
O enrutamento consiste en atopar un camiño que conecte unha rede con outra e aínda que é levado a cabo por todos os equipos, é realizado principalmente por enrutadores que non son máis que computadores especializados en recibir e enviar paquetes por diferentes interfaces de rede, así como proporcionar opcións de seguridade, redundancia de camiños e eficiencia na utilización dos recursos.
Enderezo IP
Un enderezo IP é un número que identifica de xeito lóxico e xerarquicamente a unha interface dun dispositivo (habitualmente unha computadora) dentro dunha rede que utilice o protocolo IP (Internet Protocol), que corresponde ao nivel de rede ou nivel 3 do modelo de referencia OSI. Devandito número non se ha de confundir co enderezo MAC que é un número físico que é asignado ao cartón ou dispositivo de rede (vén imposta polo fabricante), mentres que o enderezo IP pódese cambiar.
Sempre que un usuario conéctase a Internet utiliza un enderezo IP. Este enderezo pode cambiar ao reconectar; e a esta forma de asignación de enderezo IP denomínase un enderezo IP dinámico (normalmente abrevíase como IP dinámico).
Os sitios de Internet que pola súa natureza necesitan estar permanentemente conectados, xeralmente teñen un enderezo IP fixo (aplícase a mesma redución por IP fixo ou IP estático), é dicir, non cambia co tempo. Os servidores de correo, dns, ftp públicos, servidores web necesariamente deben contar cun enderezo IP fixo ou estático, xa que desta forma facilítase a súa localización. As máquinas teñen unha gran facilidade para manipular e xerarquizar a información numérica, e son altamente eficientes para facelo e situar enderezos IP, con todo, os seres humanos debemos utilizar outra notación máis fácil de recordar e utilizar, tal é o caso URLs e resolución de nomes de dominio DNS.
Existe un protocolo para asignar enderezos IP dinámicos chamado DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol).
Enrutamento
En comunicacións, o encamiñamento (ás veces coñecido polo anglicismo ruteo ou enrutamento) é o mecanismo polo que nunha rede os paquetes de información fanse chegar desde a súa orixe ao seu destino final, seguindo un camiño ou ruta a través da rede. Nunha rede grande ou nun conxunto de redes interconectadas o camiño a seguir ata chegar ao destino final pode supor transitar por moitos nodos intermedios.
Asociado ao encamiñamento existe o concepto de métrica, que é unha medida do "bo" que é usar un camiño determinado. A métrica pode estar asociada a distintas magnitudes: distancia, custo, retardo de transmisión, número de saltos etc., ou ata a unha combinación de varias magnitudes. Se a métrica é o retardo, é mellor un camiño cuxo retardo total sexa menor que o doutro. O ideal nunha rede é conseguir o encaminamiento óptimo: ter camiños de distancia (ou custo, ou retardo, ou a magnitude que sexa, segundo a métrica) mínimos. Tipicamente o encamiñamento é unha función implantada na capa 3 (capa de rede) do modelo de referencia OSI.
Versións
Na actualidade, a maioría das máquinas conectadas a Internet operan sobre a versión 4 do protocolo IP: IPv4. Con todo, é inevitable e necesaria a progresiva migración á versión 6 deste protocolo: IPv6, tamén coñecida como "IP Next Generation" (IPng). A principal causa desta migración é a escaseza de enderezos IPv4 dispoñibles, que tería solución empregando os 128 bits de enderezamento IPv6.
Ademais da súa escalabilidade, IPv6 presenta outra serie de vantaxes fronte a IPv4 como, por exemplo, melloras en seguridade e calidade de servizo.
As versións da 0 á 3 están reservadas ou non foron usadas. A versión 5 foi usada para un protocolo experimental. Outros números foron asignados, usualmente para protocolos experimentais, pero non foron moi estendidos.
Tripas à moda do Porto
Tripas à moda do Porto é un prato tradicional portugués orixinario da cidade do Porto, e que, segundo unha lenda, se remonta ó período dos Descubrimentos portugueses.
A lenda dos tripeiros
O Infante D. Henrique, precisando de abastecer as naves para a toma de Ceuta na expedición militar comandada polo Rei Xoán I en 1415, pediu ós habitantes da cidade do Porto todo o xénero de alimentos. Todas as carnes que a cidade tiña foron limpadas, salgadas e almacenadas nas embarcacións, quedando a poboación sacrificada unicamente cos callos. Foi con elas que os portugueses tiveron de discorrer alternativas alimentarias, xurdindo así o prato "Tripas à moda do Porto", que acabaría por se perpetuar até os nosos días e tornarse, el mesmo, un dos elementos gastronómicos máis salientables da cidade, de tal xeito que, con el, naceu tamén o alcume "tripeiros", como foron chamados dende entón os portuenses.
Acates
miniatura|Dosso Dossi: Eneas e Acanto na costa libia, 1520 Acates é un personaxe da Eneida de Virxilio. Amigo e fiel compañeiro de Eneas, ao que acompañaba cando se lle apareceu Venus.
Marco Aurelio
Marco Aurelio Antonino Augusto (alcumado o Sabio ou Filósofo ) (en Marcus Aurelius Antoninus Augustus), nado en Roma o 26 de abril de 121 e finado o 17 de marzo de 180, foi co-emperador do Imperio Romano dende o ano 161 até o ano da súa morte en 180. Foi o derradeiro dos chamados Cinco bos emperadores, terceiro dos emperadores de orixe hispano e está considerado como unha das figuras máis representativas da filosofía estoica. Marco Aurelio e Lucio Vero foron fillos adoptivos de Antonino Pío por mandato de Hadriano e os dous primeiros que imperaron conxuntamente na historia de Roma.
Comezo do seu mandato
Antonino Pio asociara o seu goberno ao nome de Marco Aurelio. Nacido en Roma de familia hispana, este emperador que chegou ao poder aos 40 anos, pasou á historia como un eminente filósofo estoico, foi alén disto un grande xurista, home de vasta cultura e un emperador cunhas altas cualidades de estadista, aínda que o período que lle tocou vivir non tivera a brillantez dos inmediatamente anteriores. Con el péchase o período que ten definido como felicior aetas(a época máis feliz)
Cando foi elevado ao imperio, Marco Aurelio posuía unha ampla experiencia de goberno, case 15 anos como césar xunto ao seu predecesor. Compartira ese cargo con Lucio Vero, quen recibira o título de augusto. Esta organización do cumio do poder (un emperador,un césar e un augusto) era garantía de continuidade. No 169, morreu Lucio Vero e Marco Aurelio asociou como augusto o seu fillo Cómodo, froito do seu matrimonio con Faustina, filla de Antonino Pio. Foi unha pésima elección como amosaron os acontecementos que seguiron.
A historia tende a considerar este período como un punto de inflexión, tras o cal comeza unha longa e lenta decadencia de Roma. A burocracia converteuse nunha cuncha que asfixiaba o Estado e frustraba os logros e eficacia anteriores, e que a propia complicación administrativa e a política fiscal promoveron unhas diferenzas cada vez mais acusadas entre a cidade e o medio rural, aspecto que para moitos historiadores é causa a longo prazo da ruína do Imperio.
A realidade é que por unha serie de causas, o sistema de equilibrios que até entón facían posible a Pax Romana entrou en crise. As ameazas nas fronteiras multiplicábanse e a maquinaria do Estado perdía eficacia. O mantemento dun exército en continua loita nos dilatados límites do Imperio resultaba moi gravoso para a facenda pública e a produción comeza a exceder a capacidade de consumo.
A política exterior de Marco Aurelio
miniatura|dereita|250px|Estatua ecuestre do emperador romano Marco Aurelio, situada na Praza do Campidoglio, na actual cidade de [[Roma.]] Marco Aurelio pasou boa parte do seu mandato envorcado nos problemas exteriores e ausente de Roma. O rei parto Vologeso, que mantivera unha respectuosa distancia cos romanos no período anterior, reivindicou os seus dereitos sobre Armenia, invadíndoa no ano 161 e vencendo un exército romano. Non satisfeito con isto, invadiu Siria. O augusto Lucio Vero logrou mudar a situación, e ademais de recuperar Armenia, saqueou a capital parta Ctesifonte. A campaña parouse a causa dunha epidemia de peste que decimou as forzas dos dous bandos. Roma nunca máis volveu a impoñer a súa soberanía máis aló do Éufrates, pero por un tratado de paz, asegurouse que naquel intre a política daqueles non entrara en conflito cos intereses romanos (166).
Morte
Marco Aurelio morre o 17 de marzo do 180 nunha expedición contra os marcomanos en Vindobona, a que é a actual Viena. A morte de Marco Aurelio marca, para moitos historiadores, o final da Pax Romana.
O Sumeiro
O topónimo O Sumeiro pode referirse a varios lugares de Galicia:
Huawei
Huawei Technologies Co. Ltd. (pronunciado /ˈhwɑːˌweɪ/) en (chinés simplificado: 華為技術有限公司, pinyin: Huáwei Jíshu Yǒuxiàn Gōngsī), ten a súa sede principal en Shenzhen, Guangdong, República Popular da China, é o maior fabricante de equipamento de redes e telecomunicacións na China, e un dos líderes mundiais nesta industria.
Foi fundada no ano 1987 por Ren Zhengfei exoficial do exército chinés, Huawei é unha empresa privada de alta tecnoloxía propiedade dos traballadores e especializada en Investigación e desenvolvemento (I+D), produción, mercadotecnia de equipamento de comunicacións e fornece solucións de redes personalizadas para operadoras das industrias das telecomunicacións de todo o mundo.
Case a metade dos seus 140 000 traballadores adícanse a labores de investigación e desenvolvemento de tecnoloxía. Ten 20 centros de I+D na China, Estados Unidos, Alemaña, Suecia, México, India e Rusia.
Opera en máis de 140 países e con 45 dos 50 maiores operadores de telecomunicacións do mundo.
Historia
Huawei foi fundada por Ren Zhengfei en 1987, como distribuidor de produtos PBX importados, centrais telefónicas e servizos de telecomunicacións cun capital inicial de 24 000 Yuans. En 1989, Huawei comezou a desenvolver tecnoloxía propia PBX. Despois de acumular experiencia e recursos no negocio das centrais telefónicas, Huawei acadou o seu primeiro avance no mercado de telecomunicacións en 1993, lanzando o seu C&C08 switch dixital telefónico que tiña unha capacidade de máis de dez mil circuítos. Ata entón, as compañías de telecomunicacións domésticas chinesas non eran quen de construír switchs con tal capacidade.
Huawei ten boa parte do seu mercado na China. No estranxeiro foi gañando cota de mercado cos anos con acordos con outras empresas do sector e gañando contratos con gobernos e grandes operadores de telecomunicacións. A súa condición de empresa chinesa independente de empresas occidentais e a vinculación do seu fundador co exército chinés tense empregado para acusar á empresa de falta de transparencia e de empregar tecnoloxía non suficientemente segura. Nos Estados Unidos, Australia ou no Reino Unido foron suspendidos contratos ou vetado a súa participación en proxectos de telecomunicacións por motivos de seguridade nacional ou para protexer empresas nacionais do sector.
A competencia acusa a Huawei de ser unha empresa con mal servizo postvenda ou directamente de non telo.
En xullo de 2012 Huawei anunciou que estaba en negociacións con Ficosa para instalar na antiga fábrica de Sony en Viladecavalls (Barcelona) o seu centro de reparacións europeo.