cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tappasanda
Tappasanda foi unha cidade hitita da que sobre o -1650 foi nomeado gobernador Huzziyas, fillo do rei Hattusilis I. As grandes casas de Tappasansa pedían exencións fiscais e arrastrárono a unha revolta, que foi sufocada por Hattusilis. O príncipe foi desherdado por esta rebelión.
Ramón Muttis
Ramón Alfredo Mutis, nado o 31 de agosto de 1899 en Buenos Aires e finado o 12 de xaneiro de 1955 en Córdoba, Arxentina, alcumado El fuerte, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente en Chile no Santiago Wanderers e tras un breve paso polo CA Atlanta fichou polo Boca Juniors, onde militaría a maior parte da súa carreira e despois do cal se retirou. Porén no ano 1936 volveu para xogar no Argentinos Juniors a moi bo nivel. Retirouse definitivamente no ano 1937 no Club Almagro onde tamén facía as funcións de adestrador e co que conseguiría gañar o campionato de Segunda División. Vitoria que conseguiría xa so como adestrador co Argentinos Juniors no ano 1940.
Coa Selección de fútbol da Arxentina debutou o 20 de maio de 1923 ante Uruguai, e xogou 11 encontros, disputando o Mundial de Fútbol Uruguai 1930 aínda que xo disputou o primeiro encontro contra Francia.
Marcionismo
O marcionismo é unha doutrina cristiá do século II defendida por Marción.
Historia e características
Esta corrente do cristianismo primitivo afirmaba que o Deus da Torá xudía, o Deus de Israel do Antigo Testamento non era o Deus Pai de Xesús de Nazaret. Entrementres o Deus dos xudeus era un lexislador, xusticeiro e celoso, o Creador do Universo material e o causante da enfermidade, a corrupción e o sufrimento, o Deus Pai de Xesús era unha divindade omnipotente, misericordiosa e bondadosa. Xesús non era o Mesías dos xudeus senón o enviado do Deus misericordioso para predicar o amor e ofrecerse en sacrificio para aplacar a carraxe e a xenreira do Deus da xustiza, o Deus creador. Xesús, xa que logo, non se encarnou nin a súa carne resucitou, senón que era unha alma cun corpo aparente, aínda que si sufriu na cruz pero dun xeito non físico ou material.
Marción foi o primeiro pensador critián que se esfozou por establecer un canon de escrituras inspiradas. Rexeitou todas as da Biblia xudía, o Antigo Testamento, e escolleu os escritos que máis adiante formarían o Evanxeo de Lucas sen os relatos da infancia (Xesús, segundo el, non naceu]. Recolleu as cartas de Paulo de Tarso, entre as que non se encontraba a Carta a Tito e a Carta a Timoteo. Isto encirrou ao cristianismo ortodoxo a esforzarse por definir un canon. As súas doutrinas foron consideradas heréticas por Xustino Mártir e Tertuliano.
O marcionismo acadou un éxito notable constituíndo igrexas en diversas latitudes especialmente en Asia Menor e mantívose moi activo durante varios séculos.
Vernoux
Vernoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Beatragus hunteri
miniatura|250px|Representación do hirola nunha lámina de The book of antelopes (1894).
Beatragus hunteri coñecido na bibliografía como hirola, antílope de Hunter ou damalisco de Hunter, é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da subfamilia dos alcelafinos. que vive en chairas herbosas áridas nunha pequena zona do nordeste de Kenya e o suroeste de Somalia.
É a única especie do xénero Beatragus, e non se recoñecen subespecies, e un dos antílopes africanos en maior perigo de extinción.
Taxonomía
A especie foi descuberta en 1888 polo zoólogo H. C. V. Hunter, e descrita por primeira vez o ano seguinte por Philip Lutley Sclater na súa obra ''Proc. Zool. Soc. Lond., 1889: 58, .Foi clasificada inicialmente dentro do xénero Damaliscus, ben como subespecie de Damaliscus lunatus (Burchell, 1823) Damaliscuas lunatus hunteri, ben como especie independente, Damaliscus hunteri (Sclater, 1889), até que recentemente, en 1997, foi reclasificada por Elisabeth S. Vrba como única especie hoxe viva do restaurado xénero Beatragus'', que fora creado por Heller en 1912.
Descrición
É un antílope de tamaño grande e que presenta os trazos xerais dos alcélafos, pero de constitución máis lixeira e máis grácil. Mide entre 1,70 e 2,05 m, máis os de 30 a 35 cm da cola, e a súa altura na cruz é de 95 a 110 cm. O seu peso oscila entre 60 e 85 kg.
A coloración xeral do corpo é parda clara arrubiada, algo máis escura nas patas. Presenta un característico anteollo facial de cor branca.
A cola é longa (chega até as abeacas) e peluda, branca na maior parte da rexión distal, agás no extremo, mouro, circundado por unha zona abrancazada. Os cornos non crecen desde un pedículo elevado e son longos (de 61 a 72,4 cm) e máis ben finos, están curvados cara a fóra e cara arriba, facéndose paralelos na maior parte da súa lonxitude, e moi agudos na punta (amosan unha certa semellanza cos dos cobos e os do impala.
As femias son similares aos machos, pero de menor tamaño e cos cornos máis curtos.
Hábitat e distribución
É endémico da África oriental, encontrándose unicamente nas chairas herbosas áridas abertas do nordeste de Kenya e o suroeste de Somalia.
Costumes
Os hirolas son animais herbívoros activos principalmente pola mañá e pola noite, descansando á sombra ao mediodía. Se non son perturbados son curiosos, do contrario, tímidos. Pero cando se senten acurralados, deféndense.
Teñen moi boa vista e oído, e bo olfacto. Viven reunidos en pequenos haréns de media a dúas ducias de femias coas súas crías e un macho vello, e tamén forman grupos de individuos xuvenís; algúns machos adultos son solitarios. Na tempada seca forman grandes rabaños de varios centos de individuos. A miúdo asócianse con outros antílopes, especialmente con ñus, pero tamén con cebras e avestruces.
Inimigos
Os principais depredadores dos antílopes de Hunter son o león, o leopardo, o guepardo, a hiena pinta, o licaón e tamén, para as crías, os chacais, o serval, o caracal, a serpente pitón e as grandes aguias.
Poboación e status
miniatura|250px|Beatragus hunteri.
A distribución histórica do hirola estímase que cubría aproximadamente 17 900 km² en Kenya e cerca de 20 500 km² en Somalia. En Kenya actualmente ocupan unha superficie de aproximadamente 8.000 km². Non se coñece o estado actual no suroeste de Somalia, pero a súa antiga área de dispersión foi gravemente afectada polos prolongados conflitos civís e militares que continuaron até principios de 2007.
Unha pequena poboación (30 animais) foi trasladada en 1963 ao Parque Nacional Tsavo (Kenya), fóra da área de dispersión natural da especie. Crese que a maioría destes morreron pouco despois da súa liberación e que o tamaño efectivo da poboación "fundadora" era soamente de 11 a 19 animais en 1999. Outros 10 individuos foron introducidos no P. N. Tsavo en 1996.
En 1979 calcúlase que había cerca de 16 000 individuos en Kenya, en 17 900 km². Estímase que a poboación diminuíu de 12 500 animais a principios da década a uns 7.000 en 1977-83, que foi seguida por un descenso drástico (do 85 ao 90 %) entre 1983 e 1985 causado pola grave seca de 1984. Algunhas enquisas suxiren unha poboación de entre 500 e 2.000 exemplares en Kenya en 1995/1996. En Somalia había uns 2.000 hirolas en 1979, pero hoxe en día quedan poucos, se é que queda algún. En xeral, as poboacións diminuíron dun 85 ao 90 % desde 1980 e aínda están descendendo.
Da poboación trasladada ao Parque nacional Tsavo, sobre 105 animais, quedaban de 56 a 76 individuos en 1995/1996.
Conservación
O hirola é unha das especies de antílopes africanos en maior perigo de extinción. Algunhas recomendacións para a súa conservación a longo prazo en Kenya incluían un plan de acción de conservación e un informe de avaliación da conservación. Estas recomendacións forman parte do plan de conservación e xestión actual en Kenya (Hirola Management Committee 2004) e están sendo implementadas polo Kenya Wildlife Service conxuntamente co Hirola Management Committee e ONG locais de conservación. Hai unha necesidade urxente de mellorar o nivel de xestión e protección da poboación natural do hirola, particularmente na Reserva Nacional de Arawale e na rexión de Galma Galla/Kolbio. Actividades de conservación e loita contra a caza furtiva deben establecerse sobre gran parte da área restante, pero a inseguridade para os traballadores da conservación é un problema moi grave nesta rexión. Por todo isto, a UICN mantén a cualificación do status da especie como CR (en perigo crítico de extinción).
4820 Fay
miniatura|Localización de 4820 Fay (marcado cun A, prema na imaxe para ver con máis detalle) 4820 Fay é un asteroide situado no cinto de asteroides que xira arredor do Sol. Foi descuberto o 15 de setembro de 1985 por Carolyn S. Shoemaker, o seu nome procede do pioneiro da aviación Fay Gillis Wells. A súa magnitude absoluta é de 11.50, a ascensión recta 14h 15m 21s
El Radical (A Coruña)
El Radical foi un semanario editado na Coruña en 1931.
Traxectoria
Apareceu o 26 de xullo de 1931. Foi o voceiro do Partido Republicano Radical da Coruña. Estaba dirixido por Juan Pita Serapio. Ocupouse preferentemente da información estatal, pero tamén da actividade municipal e a vida política local, moitas veces en ton satírico. Criticou o caciquismo en Galicia e as actividades do clero e a aristocracia.
CREPA
A CREPA (Central Reguladora de Produtos Agrícolas) foi unha institución franquista encargada de fixar a cota de produtos agrícolas para vender a prezo de taxa.
Historia e características
Posteriormente a Xunta Local Agrícola, composta polo alcalde, o xefe local de FET y de las JONS, o secretario do Concello e tres agricultores de entre os maiores contribuíntes, estipulaba o repartimento da cota por parroquias, e alí, a Xunta parroquial, integrada polo párroco, o alcalde de barrio e o mestre, facía o repartimento final entre os veciños. O sistema favorecía a comisión de todo tipo de arbitrariedades en función da situación e do grao de poder dos veciños no concello e nas respectivas parroquias, das envexas,inimizades persoais, amiguismos e corrupcións.
Foi implantado a partir da campaña 1944/45.
Tiñan que entregar unha cota forzosa de determinadas producións agrícolas (millo, trigo e centeo, patacas,leguminosas...) pagadas a prezo de taxa.
Bandeira de Nauru
A bandeira de Nauru naceu tras a independencia deste país de Australia. Foi creada por un habitante da illa que traballaba para o fabricante de bandeiras australiano Evans. É azul cunha delgada banda amarela que a divide horizontalmente en dúas partes iguais e que simboliza o Ecuador. Unha estrela grande de doce puntas do lado inferior esquerdo simboliza as doce tribos orixinais de Nauru. A posición da estrela simboliza a posición xeográfica da illa con respecto ao Ecuador, 42 quilómetros ao sur deste, e a súa cor, o branco, representa o fosfato, fonte de riqueza da illa.
Historia
Nauru estivo representada baixo diferentes bandeiras durante a historia.
Eleccións xerais de España de 2008
O 9 de marzo de 2008 tiveron lugar as eleccións a Cortes Xerais en España (9-M). Foron as décimas eleccións xerais que tiveron lugar dende a Transición, e serviron pra renovar os 350 escanos do Congreso dos Deputados e 208 do Senado. Estas eleccións deron paso á IX Lexislatura. Ese mesmo día tamén se celebraron as eleccións autonómicas na comunidade autónoma de Andalucía.
Características
Os resultados das eleccións xerais deron como vencedor ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE) que obtivo 169 escanos ao Congreso dos Deputados (5 máis cá no 2004) e un 43,87 % de votos fronte ao Partido Popular (PP) que obtivo 154 deputados (6 máis cá no 2004) e un 39,94 % de votos. Convergencia i Unió (CiU) logrou os mesmos deputados que en 2004, 10 en total. Izquierda Unida (IU) perdeu o grupo propio no Congreso dos Deputados ao conseguir soamente 2 escanos o que o deixa no grupo mixto. Por outra parte o Partido Nacionalista Vasco (PNV) perde un escano, pasando de 7 a 6 deputados, ao igual que Coalición Canaria (CC), que pasa de 3 a 2 deputados. O Bloque Nacionalista Galego (BNG) e Nafarroa Bai (Na-Bai) mantiveron os seus escanos, mentres que Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) perdeu 5 deputados. Unión Progreso y Democracia (UPyD) conseguiu un deputado en Madrid, polo que Rosa Díez entra no Congreso. Así mesmo Eusko Alkartasuna (EA), Chunta Aragonesista (CHA) e Nueva Canarias (NC) perderon a súa representación parlamentaria.
Nas eleccións ao Parlamento de Andalucía venceu o PSOE que obtivo 56 escanos, cinco menos que en 2004 pero que lle permiten gobernar con maioría absoluta. O Partido Popular obtivo 47 escanos, dez máis que en 2004, Izquierda Unida mantívose con 6 escanos e a Coalición Andalucista perdeu os cinco escanos que obtivera en 2004.
Convocatoria electoral
O 14 de febreiro o goberno aprobou o decreto de disolución das Cortes Xerais e de convocatoria das eleccións, que se celebrarán o domingo 9 de marzo de 2008 (xa fora avanzado, de forma oficiosa, por diversos medios de comunicación e confirmado posteriormente polo presidente do goberno. As Cortes disolvéronse o 14 de xaneiro, a campaña electoral comezou o 22 de febreiro e concluirá o 7 de marzo. O día coincidiu coas eleccións ao parlamento andaluz e esgota a lexislatura ao máximo (as anteriores eleccións celebráranse o 14 de marzo de 2004).
Resultados das eleccións de 2004
Os resultados das últimas eleccións ás Cortes (14 de marzo de 2004) foron os seguintes:
Partido Socialista Obrero Español
O PSOE afronta as eleccións liderado por José Luis Rodríguez Zapatero, que foi proclamado como candidato á presidencia do Goberno o 25 de novembro de 2007. Ningún outro membro do partido anunciou a súa intención de presentarse como candidato.
Candidatos en Galicia
As listas do PSdeG-PSOE ás eleccións de marzo de 2008 estarán encabezadas por:
Outros candidatos do PSOE
A vicepresidenta primeira do Goberno, María Teresa Fernández de la Vega, anunciou o 20 de outubro de 2007 nun acto público no Palacio de Congresos de Valencia que se presentaría como cabeza de lista pola circunscrición de Valencia. O vicepresidente segundo do Goberno, Pedro Solbes, que xa superou a idade de xubilación, confirmou nunhas declaracións que Zapatero lle ofrecera seguir como ministro de Economía, e que aínda non tomara unha decisión ao respecto. Finalmente, o 16 de novembro, Solbes aceptou continuar no Goberno, polo menos até mediados da Lexislatura.
O presidente do Congreso, Manuel Marín, anunciou o 15 de novembro de 2007 que deixaría a política ao final da lexislatura para dedicarse á loita contra o cambio climático nas universidades. . Meses antes filtrárase que Zapatero lle propuxera ao exministro de Defensa, José Bono, que volvese á política como cabeza de lista pola circunscrición de Toledo, co fin de ocupar a presidencia da Cámara Baixa en substitución de Marín.
Programa electoral
O coordinador do programa electoral do PSOE é o ministro de Traballo, Jesús Caldera. O partido iniciou a súa precampaña o 18 de outubro de 2007, e empregou a frase "Con Z de Zapatero" como lema preelectoral. A presentación desta campaña realizouse mediante un vídeo onde o presidente xogaba coa súa forma de falar (pronunciación do "d" ao final de palabra como "z") e presentaba as accións do Goberno durante a lexislatura.
Para a elaboración do programa electoral, o PSOE contou co asesoramento dun panel de intelectuais formado por 14 persoas: o Nobel de Economía Josep Stiglitz; as Nobel da Paz Wangari Maathai e Helen Caldiccot, os expertos en economía Nicholas Stern, Jeremy Rifkin, André Sapir, Torben Iversen e María João Rodrigues; os expertos en ciencias políticas Philip Pettit, Wolfgang Merkel e Guillermo O'Donell; e intelectuais noutros ámbitos, como a socióloga Marie Duru-Bellat, o filósofo George Lakoff e a escritora Barbara Probst Solomon.
Candidato
200px|miniatura|Mariano Rajoy. Mariano Rajoy, que liderou o PP durante toda a lexislatura, foi designado candidato oficial ás eleccións nunha xunta directiva que o seu partido levou a cabo o 10 de setembro de 2007. A proclamación da súa candidatura tivo lugar o 27 de outubro en Valencia. . Ningún outro membro do PP anunciou a súa intención de presentarse como candidato.
Candidatos por Galicia
Os candidatos do Partido Popular polas circunscricións galegas aínda non foron elixidos oficialmente, pero os seus nomes serán segundo algunhas fontes :
Outros candidatos do PP
O alcalde de Madrid, Alberto Ruiz-Gallardón, manifestou en repetidas ocasións durante o verán de 2007 a súa interese por ir nas listas do PP para conseguir un escano no Congreso dos Deputados. . Finalmente, Gallardón foi excluído das listas, o que motivou a súa decisión de abandonar a política despois dos comicios de marzo.
Izquierda Unida
Gaspar Llamazares foi designado candidato por Izquierda Unida ás eleccións xerais do 2008, tras vencer nas primarias do seu partido co 62,5% dos votos. A outra candidata, Marga Sanz, obtivo o 37,5%. O Consello Político Federal IU ratificou a candidatura de Llamazares.
Bloque Nacionalista Galego
O 23 de outubro de 2007 a Executiva Nacional do BNG propuxo os candidatos a encabezar as listas electorais nas catro circunscricións galegas:
Esta decisión foi aprobada polo Consello Nacional o 9 de novembro. O seu primeiro lema de precampaña foi Máis forza en Madrid! e o segundo Contigo Galiza decide.
Candidatos
Candidatos á presidente do Goberno de España:
Outras formacións non presentan candidatos a presidente; estes son os candidatos polas provincias máis importantes ou que tradicionalmente ocuparon o posto de voceiros.
Campaña electoral
A campaña electoral comezou o 21 de febreiro de 2008 e estendeuse ata o 7 de marzo, cando foi suspendida anticipadamente unhas dez horas antes do seu remate, por todos os partidos políticos agás CIU por mor dun atentado de ETA. Nel foi asasinado Isaías Carrasco Miguel, un ex-concelleiro do PSE, despois de ser tiroteado ás portas da súa casa, na localidade guipuscoana de Arrasate-Mondragón.
Durante a campaña celebráronse dous debates electorais entre os líderes do Partido Socialista e do Partido Popular, que foron televisados e que tiveron unha grande audiencia. Ademais, as tres principais forzas políticas galegas celebraron tamén un debate televisado pola TVG, onde interviñeron os líderes dos partidos Alberto Núñez Feijóo (PPdeG), Emilio Pérez Touriño (PSdeG e Anxo Quintana (BNG).
Sondaxes
As sondaxes electorais ofreceron ao longo da precampaña e da campaña uns resultados bastante semellantes. Todas as enquisas deron como vencedor ao Partido Socialista Obrero Español, con marxes que ían dende un punto de vantaxe ata seis, e cunha repartición de escanos que apuntaba á maioría simple. Ningunha enquisa manexou a posibilidade da maioría absoluta. Todas as sondaxes sinalaban lenes aumentos do PSOE e mais do principal partido da oposición, o Partido Popular, mentres que prognosticaban o retroceso tamén pequeno das forzas nacionalistas e de Izquierda Unida, se ben neste caso había sondaxes que apuntaban a tendencia contraria. As enquisas calcularon unha participación entre igual e superior á convocatoria de 2004.
Polo que respecta a Galicia, as sondaxes sinalaban unha mellora dos resultados do PSdeG, que podía manter os seus escanos ou aumentar dous, que podían perder ou ben o Partido Popular ou ben o BNG. Estas foron as principais sondaxes distribuídas durante a precampaña e a campaña electorais:
Sondaxes do CIS
Sondaxes do Centro de Investigacións Sociolóxicas, dependente do goberno.
Resultados
Os resultados ao Congreso dos Deputados foron os seguintes, segundo datos do Ministerio do Interior :
A Lama, Noceda, Cervantes
A Lama é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Brámidos
miniatura|300px|Castañeta Os Brámidos (Bramidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde Perciformes. Están distribuídos polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
A súa pesca ten importancia comercial, como no caso da castañeta (Brama brama).
Características
Son peixes de corpo oval, alto e comprimido, con escamas ben aparentes e liña lateral presente. Nalgunhas especies a aleta dorsal pode estenderse ó longo de todo o corpo, e presenta unha parte anterior elevada, triangular, e unha posterior baixa, alargada. Aletas dorsal e anal sen radios espiñosos; pectorais longas e falciformes; caudal fortemente bifurcada. Os talles máximos descritos son de 85 cm de lonxitude, no caso de Taractichthys longipinnis.
Clasificación
miniatura|300px|Pteraclis carolinus Comprende oito xéneros e unhas 21 especies, segundo ITIS, e 6 xéneros e 18 especies segundo FishBase:
Peregrín Estellés
miniatura|dereita|Edificio da [[rúa da Torre (A Coruña)|rúa da Torre na Coruña, obra art déco individual de Estellés (1931). ]] Peregrín Estellés y Estellés, nado en Valencia o 15 de marzo de 1891 e finado en Madrid en 1981 foi un arquitecto español.
Traxectoria
Mentres estudaba na escola de arquitectura de Madrid coñeceu e estableceu amizade co coruñés Antonio Tenreiro, co que fundou un estudio en Madrid. En 1921 ambos os dous establecéronse na Coruña despois de seren contratados para a construción da sede do Banco Pastor. Tempo despois tamén se estableceu na cidade a irmá da súa esposa, que foi nai da matemática María Wonenburger.
En 1930 ingresou no servizo de valoración urbana do Ministerio de Facenda.
En 1969 volveu a Valencia, mais en 1973 trasladouse a Madrid, onde faleceu.
Obras
Xunto con Antonio Tenreiro deseñou obras destacadas como a casa Barrié, a casa Bailly ou o Gran Cine de Ortigueira. Tenreiro realizaba o labor creativo, mentres que Estellés traballaba nas estruturas.
Adaniya
Adaniya foi o nome de Cilicia ao comezo do Imperio Hitita. Pertenceu aos hititas no século –XVI, pero despois formou o reino de Kizzuwatna.
Véxase Adana, a cidade moderna en Turquía.
Manuel López Trillo
Manuel López Trillo, coñecido como El Señorito, finado no concello de Oza o 24 de febreiro de 1890, foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde do Concello de Oza e recadador. Foi xulgado por "prevaricación y otros excesos", por publicar clandestinamente o semanario La Draga e en 1889 por falsificar documentos. Foi asasinado
Víctor Corral
Víctor Corral Castro, nado en Baamonde (Begonte) o 14 de setembro de 1937 e finado o 15 de decembro de 2021, foi un escultor galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|Rapaza labrega. Empezou a facer esculturas no monte, coas rochas, cando era neno e coidaba as vacas. Realizou estudos primarios e traballou no campo. Tras dous anos de estudos na Escola de Artes na Coruña e outros dous na Escola da Lonxa de Barcelona, montou o seu primeiro obradoiro en 1963. Tres anos máis tarde facía a súa primeira exposición na Cidade Condal. Despois dalgunhas exposicións en España e no estranxeiro, comezou a construír a súa Casa museo na súa parroquia natal de Baamonde, onde ten esculturas de pedra e bronce no xardín, e de madeira, marfil, bronce e miniaturas de luxo no interior. Na igrexa parroquial de Baamonde hai un castiñeiro centenario coa Virxe do Rosario tallada no interior (caben 4 persoas).
En 2015 foi nomeado fillo predilecto do concello de Begonte. No 2021 foille adicado un Hectómetro literario no Paseo dos Soños vilalbés.
Casa-Museo de Víctor Corral en Baamonde
miniatura|[[Casa museo.]] Dentro da casa do artista, a exposición ocupa dous ambientes diferenciados: o xardín con obras en materiais non perecedoiros (granito e bronce) e o interior con esculturas, de arte abstracta e relixiosa, en madeira, bronce e marfil. O escultor tamén experimenta con outros tipos de material soporte: acuarela e óleo. O universo temático das súas composicións está marcado polo amor a Galicia e as súas profundas crenzas relixiosas. Símbolo desta conxunción é a capela anexa á casa, a virxe realizada no interior dun castiñeiro e un pombal con pedras e minerais de case todo o mundo, no xardín.
Noceda, Noceda, Cervantes
Noceda é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Kosovo nos Xogos Olímpicos
Kosovo participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos na edición de 2016 en Río de Xaneiro. O seu equipo está organizado polo Comité Olímpico de Kosovo (COK), creado en 1992 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional o 9 de decembro de 2014. Gañou a súa primeira medalla nos Xogos de Río cando a judoka Majlinda Kelmendi conseguiu o ouro na categoría de -52 kg feminina.
Alan Anderson
Alan Jeffery Anderson, nado o 18 de outubro de 1982 en Minneapolis, Minnesota, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Lakeland Magic da NBA G League.
Traxectoria profesional
O 21 de decembro de 2010, asinou co FC Barcelona, onde foi elixido mellor xogador da Copa do Rei da tempada 2010-11.
O 26 de marzo de 2012, Anderson asinou un contrato de dez días cos Toronto Raptors. O 17 de abril de 2012, fichou cos Raptors para o resto da tempada 2011-12. Saíu de titular en 12 dos seus 17 partidos con Toronto, nos que fixo 9.6 puntos por encontro en 27.1 minutos. Asinou de novo cos Raptors o 30 de xullo de 2012.
O 30 de xullo de 2013, Anderson asinou cos Brooklyn Nets.
Versailleux
Versailleux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Andrés García Ferreiro
Andrés García Ferreiro, coñecido como Gavilán, nado na Coruña o 17 de setembro de 1894 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Avogado de profesión. Foi secretario do concello de Quintela de Leirado (1925). Militou na masonería, pertencendo á loxa barcelonesa Humanidad nº 3 e a Fraternidad Humana de Viveiro. Pertenceu á Agrupación Socialista de Viveiro, da que foi elixido presidente o 24 de abril de 1931. Participou nun mitin con Agapito García Atadell e Manuel Cordero Pérez en maio de 1931. Foi secretario do concello de Ortigueira en 1932. Obtivo a praza de secretario municipal do concello de Vimianzo en 1936. Trasladouse a Vimianzo onde tomou posesión do cargo o 28 de marzo, relevando ao anterior titular acusado de malversación de fondos. Participou na manifestación para expropiar as Torres de Martelo o 22 de xullo de 1936.
Considerado como un home liberal e tolerante, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto co alcalde José Alborés Gándara, tratou de evitar que os veciños se enfrontaran aos golpistas alzados en Zas. Ao tomar as tropas o concello, foi detido. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 24 de febreiro de 1937 con Ramón Carballo Tajes, Ventura Andújar Méndez, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema, foi condenado a condenado a morte e fusilado en Punta Herminia (A Coruña) o 15 de marzo de 1937. Aínda que solicitou en varias ocasións clemencia ao tribunal que o xulgou, non se atenderon as súas peticións. A súa familia foi desposuída de parte dos seus bens. En xaneiro de 1943 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
O ministerio de Xustiza levantou en 2010 un acta de "Declaración de reparación e recoñecemento persoal" por ter sido inxustamente condenado. O concello de Vimianzo fíxolle unha homenaxe en xullo de 2011.
Kiko Neves
Francisco Xosé Neves Álvarez, nado en Ponteareas en 1969, é un escritor galego, máis coñecido como Kiko Neves.
Traxectoria
É licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Recitou por vez primeira no XV Festival da Poesía no Condado, e desde entón ten participado en numerosos recitais.
Desde 1991 foi colaborador da publicación A Peneira, e desde 2003 éo de Novas da Galiza. Entre 1998 e 2001 participou no semanario satírico XO!, A Voz que para as bestas.
Cruceiro Alfonso XII
O Alfonso XII foi un cruceiro non protexido da Armada española que permaneceu activo desde 1892 ata 1908. Recibía o seu nome en honra ao rei Afonso XII, foi o segundo dos tres compoñentes da Clase Reina Cristina.
Primeiros tempos
Pouco logo de entrar en servizo, foi enviado a Tánxer en resposta a un incidente con Marrocos. Estivo ao longo de 1892 nos diversos actos e celebracións con motivo do IV Centenario do descubrimento de América, incluídas as revistas navais de Huelva e Xénova. Tamén participou nas operacións da Guerra de Melilla entre 1893 e 1894.
Guerra hispano-estadounidense
esquerda|miniatura|O Alfonso XII no dique flotante da Habana. Foi enviado a Cuba en outubro de 1895 para axudar na loita contra a insurrección. Na noite do 15 de febreiro de 1898 no porto da Habana, o Alfonso XII atopábase fondeado moi preto do acoirazado de segunda clase USS Maine (ACR-1), e foi testemuña da explosión do buque estadounidense, cuxos superviventes foron socorridos pola dotación do cruceiro español.
Ao estalar dous meses máis tarde o conflito cos Estados Unidos, o Alfonso XII seguía na Habana, necesitado de reparacións e imposibilitado para navegar, polo que desembarcou a súa artillería para reforzar as defensas costeiras.
Final na armada
Ao ano seguinte volveu a España, ordenándose o 15 de xullo de 1899 a súa transformación en buque escola de artilleiros e procedeuse a desmontar en Ferrol os seus tubos lanza torpedos, aínda que os traballos foron suspendidos ao decidirse a súa baixa o 18 de maio de 1900; unha vez desarmado, o seu casco foi utilizado como depósito de carbón no Arsenal da Carraca (Cádiz). Foi vendido en 1907 e desmantelado en 1908.
Jack Dempsey
William Harrison "Jack" Dempsey, nado en Manassa (Colorado) o 24 de xuño de 1895 e finado en Nova York o 31 de maio de 1983, foi un boxeador estadounidense, que mantivo o título de campión do mundo dos pesos pesados entre 1919 e 1926.
Inicios
No inicio da súa carreira, Dempsey fixo algunhas loitas co pseudónimo de "Kid Blackie", mais posteriormente decidiu cambiar o seu nome por Jack Dempsey en homenaxe ao gran campión Jack Nonpareil Dempsey. A súa primeira loita coñecida co noveo alcume tivo lugar en 1914, cando Dempsey empatou con Young Herman, nun combate de seis asaltos.
Tras esa loita inaugural contra Herman, Dempsey encadeou unha secuencia de seis vitorias por K.O., antes de sufrir a súa primeira derrota por Jack Downey, en 1915. Dempsey atravesou entón un momento delicado na carreira, cando nun curto espazo de tempo acumulou outros tres empates, dous deles contra Johnny Sudenberg e un terceiro contra Jack Downey.
No entanto, tras ese segundo encontro contra Downey, a carreira de Dempsey comezou a medrar de novo cando conseguiu unha serie de dez vitorias consecutivas, entre as cales figuraban vitorias por K.O. contra Johnny Sudenberg e Jack Downey.
Conquista do título mundial
Buscando conquistar o título mundial dos pesos pesados, Dempsey enfrontouse a outros concorrentes, que incluían nomes como Fireman Jim Flynn, Gunboat Smith, Carl Morris, Bill Brennan e Billy Miske. Superado por Fireman Jim Flynn, en 1917, na única vez que foi derrotado por K.O. en toda a súa carreira, Dempsey despois acumulou quince vitorias e unha derrota no ano 1918.
Entre as súas moitas vitorias obtidas en 1918, Dempsey conseguiu superar o K.O. sufrido contra Fireman Jim Flynn, ademais de vencer a Carl Morris, Bill Brennan, Billy Miske e Gunboat Smith. Se non for bastante, no mesmo ano, Dempsey conquistou moita fama por inflixir o primeiro K.O. na carreira do campión dos pesos medios Battling Levinsky.
Desa forma, tras esta actuación en 1918, Dempsey tivo a oportunidade de disputar o título mundial, cando a mediados de 1919 subiu ao ring contra o xigantesco campión Jess Willard. Realizada en Toledo (Ohio), a loita entre Willard e Dempsey acabou transformándose nunha verdadeiro sorpresa, xa que foi o pequeno Dempsey quen conseguiu atordar o xigante Willard sete veces no primeiro asalto. Resistindo bravamente o ímpeto de Dempsey nos asaltos seguintes, impediron que Willard volvese da súa esquina no cuarto asalto, en virtude das súas graves feridas, que incluían fraturas na mandíbula e nos osos da face, ademais da rotura de varios dentes e algunhas costelas quebradas.
Esa vitoria de Demspey sobre Willard volveuse posteriormente un motivo de controversia, dada a especulación levantada por un artigo xornalístico de que Dempsey colocara obxectos metálicos no interior da súa luva, o que explicaría a razón da extensión das lesións sufridas por Willard. En contraposición, existe outra vertente que, mediante análises fotográficas, suxire que as lesións de Willard puideron ser esaxeradas pola prensa da época.
Defensas dos títulos e pausa na carreira
Unha vez declarado campión do mundo dos pesos pesados, Dempsey puxo o seu cinto en disputa por primeira vez en 1920, contra Billy Miske. Tras vencelo facilmente por K.O. en só tres asaltos, no mesmo 1920 fixo a súa segunda defensa do título. Pelexando contra Bill Brennan, Dempsey atopara un adversario á súa altura, dado que, transcorridos dez asaltos, Dempsey sangraba profusamente pola orella esquerda e ía por detrás na conta dos puntos. Con todo, no décimo asalto, Dempsey encaixou unha poderosa serie de golpes en Brennan, que caeu na lona e xa non se puxo en pé.
Na súa terceira defensa do cinto dos pesos pesados, Dempsey enfrontouse ao francés Georges Carpentier, entón campión do mundo dos pesos medios e, para moitos no seu tempo, o considerado mellor boxeador en activo. A pelexa entre Dempsey e Carpentier, que tivo lugar en 1921, foi a primeira na historia que foi transmitida pola radio, ademais de atraer un público de máis de oitenta mil persoas ao local; isto acabou por converter esta pelexa na primeira da historia que facturou máis dun millón de dólares. Dempsey dominou a loita, castigando a Carpentier duramente, que acabou indo á lona no cuarto asalto. Carpentier aínda conseguiu erguerse, mais só para volver a ser golpeado ata o K.O. por Dempsey, que acabou mantendo o seu cinto.
Despois de superar a Carpentier, Dempsey só volveu a poñer o seu cinto en xogo en 1923, de novo por dúas veces. Primeiro enfrontouse a Tommy Gibbons, nunha loita en que Dempsey gañou nos puntos tras quince asaltos. Deseguida, Dempsey loitou contra o arxentino Luis Ángel Firpo, nun combate que durou só dous asaltos. No primeiro deles, Dempsey atordou a Firpo sete veces, mais o arxentino recuperouse e conseguiu sorprender a Dempsey, aplicando un duro golpe que fixo que o campión fose lanzado p fóra do ring. Tras retornar, o atordado Dempsey conseguiu resistir ao final do primeiro asalto. Visiblemente abalado ao termo deste asalto, Dempsey volveu determinado ao segundo e desta forma volveu a atordar a Firpo, que se ergueu unha última vez antes de que Dempsey o mandase definitivamente para a lona.
Sobrevivindo á batalha contra Firpo, Dempsey negouse a poñer o seu cinto en xogo contra o boxeador negro Harry Wills e, sen volver realizar unha pelexa oficial nos tres anos que seguiron, pasou a dedicarse a outras formas de obter cartos, tales como participar en filmes ou facendo propaganda de produtos para consumo.
Perda do título, desquite e retirada
miniatura|Exhibición pública de Dempsey co mago [[Harry Houdini|Houdini, xunto con outro boxeador, Benny Leonard]] Tras tres anos afastado do ring, a mediados de 1926, Dempsey volveu contra o ex-fusileiro naval e boxeador de talento Gene Tunney, nunha loita que atraeu un público récord de 120 577 pessoas. Amplamente dominado por Tunney, ao longo de dez asaltos, Dempsey acabou perdendo a pelexa aos puntos, nunha decisión unánime dos xuíces, que lle custou a perda de seu cinto.
Dempsey pensou en retirarse tras a súa débil actuación contra Tunney, mais, reconsiderando a idea, case un ano máis tarde, a mediados de 1927, subiu ao ring contra Jack Sharkey, nunha pelexa eliminatoria, na que o vencedor conquistaría o dereito de desafiar o campión Genne Tunney. Dominado por Sharkey dende o inicio da loita, Dempsey acabou vencendo no sétimo asalto, mediante un K.O. controvertido, visto que o golpe decisivo de Dempsey resultou nun momento de oportunismo, cando Sharkey se virara cara ao árbitro, deixándose desprotexido, a fin de reclamar que Dempsey viña lanzando golpes contra el baixo a liña da cintura.
Dous meses despois da vitoria sobre Sharkey, Dempsey volveu a enfrontarse a Tunney no ring, nunha loita válida polo título mundial dos pesos pesados, que tivo lugar en Chicago e resultou nunha facturación récord de máis de dous mil millóns de dólares na billetería. Ese segundo encontro entre Dempsey e Tunney acabou xerando un dos momentos máis polémicos en toda a historia do boxeo, cando Dempsey derrubou a Tunney no sétimo round. Nese momento acababa de estipularse unha nova regra nos combates que determinaba que cada vez que un boxeador atordase o seu opoñente, debería inmediatamente agardar nunha esquina neutral mentres o árbitro facía o conta. Aparentemente esquecendo a nova regra, despois de atordar a Tunney, Dempsey non obedeceu a orde do árbitro de ir ata a esquina neutral, manténdose en pé achegado a Tunney. Dese xeito, o árbitro perdeu tempo insistindo para que Dempsey se movese antes de iniciar a conta para Tunney, o que resultou en cinco segundos útiles para que Tunney se recuperase. Como o árbitro non tivo en conta os segundos gastados en obrigar a Dempsey a ir á esquina, Tunney puido volver ao combate, resistindo ata o final do asalto, e logo completamente recuperado para o oitavo, cando conseguiu atordar a Dempsey, que se levantou rapidamente. A pelexa chegou entón á fin dos dez asaltos, ao final dos cales todos os xuíxes deron a vitoria a Tunney.
Falecemento
Dempsey faleceu en 1983, aos 87 anos de idade, a causa dunha insuficiencia cardíaca. O seu corpo está enterrado no Southampton Cemetery, en Nova York.
Estilo de loita
O estilo agresivo e o poder destrutor de Dempsey fixeron del un dos boxeadores máis populares da historia do deporte. Áxil, forte e bastante agresivo, Dempsey usaba combinacións e golpes duros para minar os seus adversarios, que non poucas veces eran máis altos ca el. Alén diso, Dempsey, que era destro, tamén era capaz de adquirir unha postura de manicho durante un combate, o que confundía moito os seus opoñentes e axudou a facer máis notable o seu potente gancho de esquerda. A súa serie de golpes cruzados alternados entre esquerda e dereita empregando movementos circulares co corpo foi coñecida como Dempsey Roll e foi bastante utilizada por Mike Tyson.
Legado
En 1990, Jack Dempsey formou parte da primeira selección de boxeadores que tiveron os seus nomes inmortalizados no International Boxing Hall of Fame.
Fernando Casás
250px|miniatura|Lamed Vav / Os 36 xustos (1999) na [[Illa das Esculturas, Pontevedra.]] Fernando Estarque Casás, máis coñecido como Fernando Casás, nado en Gondomar en 1946 é un escultor e pintor galego cuxa carreira se desenvolveu no Brasil, país ao que foi levado polos seus pais cando contaba con moi poucos anos.
Traxectoria
Comezou a investigar en pintura en 1964, traballando con tintas sobre soportes infrecuentes, como madeiras de derriba e tendidos en xeso. En 1967 produciu mobles que son verdadeiros obxectos de creación, en madeiras queimadas e en coiro. Pasou en 1969 a estudar na Esdi-Escola Superior de Deseño do Río de Xaneiro, e a súa orixinalidade conduciuno a realizar interesantes murais para empresas públicas do país suramericano, que derivan en creacións nas que se transforma a natureza mesma na súa expresión vexetal, que expón en todo o noroeste brasileiro, e que o artista, ironicamente, denomina Proxecto idiotas.
Incorporou aos seus materiais a pedra e o bronce e investiga con papeis reciclados e fibras vexetais. De 1983 data a súa grande exposición en Vigo «Diario de Viaxe», que é un percorrido imaxinario pola etnoloxía americana que tan ben coñece.
Proseguiu as súas experiencias, inspiradas na arte popular autóctona da Amazonia brasileira, con obras que expuxo en Xenebra e Xerusalén. De 1988 data a serie Amazonas, Serie negra, cando o papel rugoso e denso se enseñorea de superficies irregulares ou traballa sobre tocóns e fragmentos de árbores centenarias, de morfoloxía peculiar. Con esta serie conseguiu o premio Brasil-Estados Unidos de Artes Plásticas dese ano. A súa escultura «Amazonia-Cobra grande» colocouse no pavillón Ruth Youth do museo israelí de Xerusalén.
En 1989 regresou definitivamente a España e instalou o seu taller en Gondomar. A súa obra segue mostrándose individualmente en medio mundo e acudiu ás grandes bienais, como a de São Paulo.
Trátase dun vangardista razonante, inquedo e reflexivo, por completo inconformista e negador do tradicional e manido, para quen calquera elemento abandonable pode transformarse en arte. É considerablemente abstracto, case sempre informalista, en verdade telúrico.
Lingua chukchi
miniatura|Un falante de chukchi, gravado en [[Romanía.]] A lingua chukchi (лыгъоравэтлъэн йилыйил, łygˀoravetłˀɛn jilǝjil), tamén luoravetlana, chukcha é unha das linguas paleosiberianas faladas polos chukchis no punto máis extremo de Siberia, en especial no Okrug Autónomo de Chukotka.
Falantes
Conforme o Censo ruso de 2002, cerca de 7.700 (outras estimativas indican hoxe 10.400) dos 15.700 Chukchis falan Chukchi. O coñecemento da lingua Chukchi vén caendo e a maioría dos Chukchis falan ruso e apenas 500 din non falar ruso. O chukchi relaciónase co koryak, e a metade dos chukchis entenden esa lingua. A lingua, xunto co koryak, o kerek, o alutor, o itelmen, forma parte das Linguas chukotko-kamchatkanas.
No "Libro vermello das Linguas en Extinción (Red Book of Endangered Languages) da UNESCO o chukchi está listado como unha lingua en proceso de extinción.
Avenida de Arteixo (A Coruña)
A avenida de Arteixo é unha das principais vías de saída da Coruña. Vai dende a rúa de Juan Flórez ata a rotonda de Eduardo Diz, no polígono da Agrela. A partir de aí continúa baixo a denominación de estrada de Baños de Arteixo ata o comezo da AC-552 e a AG-55. Ata o ano 2009 recibiu oficialmente o nome de Avenida de Arteijo, mais as placas co topónimo castelanizado non se cambiaron ata xuño de 2017.
Lingua chukchi
Uso do idioma
Moitos dos chukchis aínda usan a lingua como primeiro medio de comunicación, tanto na familia, como nas actividades de pastoreo, crianza de renos e tamén nalgunhas actividades de negocios. O chukchi é tamén usado nos "Media", Radio e Televisión. Porén, o ruso vén aumentando nas actividades administrativas, sendo tamén unha lingua franca nos territorios veciños habitados por non-chukchis, como koryak e iacut. Case todos os chukchis falan ruso, con maior ou menor fluencia e dominio. Na educación, o chukchi é a lingua primeira, na escola elemental, porén, a educación secundaria é en "ruso" mentres que o "chukchi" é só unha materia.
Un escritor chukchi, "Yuri Rytkheu" (1930-2008) adquiriu moita reputación tanto en Rusia como en Europa Occidental, coa maioría dos seus libros escritos en ruso, non en chukchi.
Influencias externas
Non hai aínda un estudo definitivo sobre influencias externas no chukchi. Aínda está indefinida a real relación da lingua coas Linguas esquimó-aleutianas. As pescudas son difíciles por mor da falta de suficientes rexistros escritos. A influencia por contacto coa Lingua rusa está a medrar e consiste no uso de palabras rusas e algunha presión na sintaxe superficial. Esta última pódese observar na comunicación escrita, porén, non na conversa cotiá.
Subgrupo lingüístico asturleonés
miniatura|dereita|250px|Mapa da extensión do asturleonés (só inclúe o [[lingua asturiana|asturiano, o leonés e o mirandés).]] O asturleonés é un grupo lingüístico Romance pertencente ao grupo Iberooccidental, falado nas provincias españolas de Asturias (Lingua asturiana), e nalgunhas aldeas de León, Zamora e Salamanca (Lingua leonesa) e nalgunhas aldeas dos concellos de Braganza e Miranda do Douro, en Portugal, onde é chamado Mirandés.
Lingua chukchi
Ortografía
No inicio do século XX, Vladimir Bogoraz, un revolucionario ruso exiliado en Chukotka, descubriu mostras de escrita pictográfica feitas por Tenevil, un criador de renos. A escrita de Tenevil era da súa invención e nunca foi usada fóra do seu grupo familiar. Ata 1931 non había unha ortografía oficial, aínda que houbo diversas tentativas no século XIX para escribir de textos relixiosos. O Chukchi escribíase orixinalmente no alfabeto latino, porén, en 1930 cambiouse ao alfabeto cirílico. A primeira gramática foi escrita en 1922 por Vladimir Bogoraz. Bogoraz escribiu tamén un estudo etnográfico sobre a lingua. Porén, desde aquela poucos libros e xornais foron escritos en chukchi, A lingua pódese escoitar no radio e na televisión preto dunha hora por día.
Avenida de Arteixo (A Coruña)
Historia
En 2017, a avenida recuperou o nome galego.
Lingua chukchi
Ortografía
Alfabeto Latino para chukchi:
Este é o alfabeto Latino de 24 letras, sen X, sen Y. As 5 vogais preséntanse con e sen Macron (Ā). Engándense as letras Ә, Ә, e o sinal gráfico Ь.
Avenida de Arteixo (A Coruña)
Lugares de interese
Na avenida de Arteixo atópanse algúns lugares de interese, como o parque de Santa Margarida, co mural de Leopoldo Nóvoa, o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa e o centro comercial Marineda City.
Lingua chukchi
Ortografía
En 1937, os Chukchis e outros pobos da URSS foron forzados a usar o alfabeto cirílico, que no inicio era simplemente o usado polos rusos, coa adición das letras antigas К’ к’ e Н’ н’. Nos anos 50, porén, empezaron a ser usadas as letras e, principalmente para fins educativos. Aínda que na prensa só se usaban as letras tradicionais. Na fin dos anos 80, a letra (Л con "gancho")substituíu o Л, para evitar confusión de pronuncia, ata entón con ese Л ruso.
Subgrupo lingüístico asturleonés
Os dialectos do Asturleonés (altamente mesturados co castelán) son tamén falados en Estremadura (chamado alí Estremeño) e en Cantabria (chamado Cántabro ou Montañés). Hoxe en día hai aberto un debate sobre se estas falas son dialectos do castelán, ou ben unha variedade do asturleonés.
Lingua chukchi
Ortografía
O alfabeto "Chukoto" agora é como segue: