cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ribas de Sil
Século XIX
Coa nova ordenación territorial de 1833 o Concello pasou de pertencer á provincia de Ourense á de Lugo, e a súa capitalidade pasou de Torbeo a San Clodio.
En 1883 remátanse as obras de construción da liña ferroviaria que une Ourense coa meseta. Isto implicou a chegada nos anos anteriores de moitos traballadores foráneos e o emprego de moitos locais, aumentando a economía local e pasando San Clodio a ter unha fisionomía urbana, co establecemento de comercios e pequenas industrias. Porén, o tren rematou cos comercios rexidos polos maragatos, que vendían alimentos e produtos diversos.
Na década de 1950 a estación de San Clodio - Quiroga viviu outro auxe, pola explotación das minas de ferro dos cotos Vivaldi e Wagner, que eran transportadas cara aos portos de Vigo e Ferrol con destino a Inglaterra.
Para conectar a vila co contorno en 1883 iniciouse a construción da ponte de ferro (Ponte Vella) sobre o río Sil. Aínda que o trazado lóxico entre Castro Caldelas e Quiroga sería polo paso da Portela, comunicando tamén as aldeas das Portas e A Fraga, o interese do cacique Manuel Batanero por que pasase polos seus terreos provocou o seu trazado actual, pasando por Torbeo.
A ponte ten dous arcos de pedra na marxe esquerda e dous piares, tamén de pedra, sobre o leito do río, nos que se asentan dous taboleiros metálicos de pezas cosidas in situ. Malia as fortes riadas, especialmente as de 1909, 1962 (a maior desde que hai rexistros) e 2000, a ponte segue activa.
Economía
No primeiro terzo do século XX a economía era en grande medida do sector primario. As feiras celebrábanse o día 26 de cada mes até 1921 facíase no adro da igrexa, pero nese ano, sendo alcalde Leopoldo Rodríguez, fíxose o Campo da Feira onde na actualidade está a praza Maior. Nese ano pasouse a celebrar os días 21, dado que os 27 celebrábase en Quiroga.
En San Clodio funcionaba unha fábrica de ladrillos e outra de caldeiros e baldetas, con forno de galvanizado e taller de forxa, ademais das minas de ferro. Existía un Sindicato de Labregos Católicos con economato e dúas sociedades recreativas. En 1910 había 4.159 habitantes, pero na década de 1920 moita xente emigrou para traballaren na obras públicas promovidas durante a ditadura de Primo de Rivera e nas zonas industriais e mineiras de Asturias, País Vasco e Cataluña.
Coa construción da planta hidroeléctrica da Rodela, no río Queiroga, chegou a electricidade a San Clodio a comezos dos anos vinte, se ben non chegou ás zonas rurais até os anos 50 e 60. Malia as deficiencias da instalación e a escasa potencia da subministración, permitiu o establecemento de maquinaria eléctrica, como serradoiros, cepilladoras, serras ou tornos nas carpinterías, ou motobombas de subministración de auga. Tamén permitiu o alumeado público, e a nivel particular o uso de aparatos receptores de radio. Nos anos 40 e 50 no local de "La Sociedad" o proxeccionista Salvador Ontiveros traía o cinematógrafo desde Quiroga.
Porén, a potencia da subministración dependía do caudal do río Queiroga. En verán facíanse quendas nos serradoiros, e no outono a caída da folla que atrancaba a canle provocaba cortes na subministración.
En 1933 constituíuse Eléctrica Quiroguesa, mercada en 1943 por Arturo Núñez. A empresa viu resolver en certa medida a falta de potencia, ao distribuír a produción de Saltos del Sil, empresa que controlaba o encoro de Sequeiros. A súa construción empregou bastante man de obra do concello e forasteira, que tras acadar certa especialización foi empregada posteriormente na construción doutros encoros. Saltos do Sil mercou Eléctrica Quiroguesa, e tras sucesivas operacións financeiras, na actualidade operan na zona Iberdrola e Gas Natural Fenosa.
Desde os anos 50, debido á campaña de electrificación, desde a estación de San Clodio saíron postes de castiñeiro procedentes dos soutos do contorno e do Courel.
O 24 de xullo de 1926 tivo lugar o segundo (e de momento o último) accidente de aviación no concello. Unha escuadra de seis avións militares dirixíase cara á Coruña desde León. A nave Avilla, pilotada polo capitán de cabalería Ernesto Gómez de Arce, sufriu unha avaría. Intentou facer unha aterraxe de emerxencia nun areal, pero ao decatarse de que había coios grandes intentou remontar o voo, pero bateu contra os cables do tendido eléctrico. Só houbo danos materiais, ao estar parada ese día a Fábrica de Luz.
II República e Guerra Civil
O goberno de Primo de Rivera decretou en 1926 a desaparición dos foros e promoveu a desarticulación do sistema caciquil. No concello inspeccionouse a documentación e contabilidade municipal. O capitán Argudín, axente gobernativo, atopou certas anomalías e instruíu expediente por desfalco, o que provocou o ingreso na prisión de Queiroga do alcalde.
Nas eleccións municipais de 1931 saíu elixida por maioría unha Corporación Republicana, con maioría do PSOE e membros de Acción Republicana. A UXT tiña sedes agrarias en San Clodio, Torbeo, Figueiredo e Piñeira.
Segundo o informe da Xunta de Cultura Histórica e do Tesouro Artístico de Lugo (feito en outubro de 1937), na igrexa de Santa María das Neves de Nogueira foron destruídos parte do retablo do altar maior e dous laterais, o púlpito, tódalas imaxes, unha cómoda de nogueira, os libros rituais e misais e outros obxectos sacros, valorándose os danos en 20.000 pesetas. > Na igrexa de Santa Lucía de Rairos esnaquizáronse obxectos artísticos por valor de 2.000 pesetas.
A igrexa de Torbeo foi incendiada, salvándose algunhas alfaias que se depositaron no bispado de Ourense.
A igrexa de San Clodio, que estaba nas mans das autoridades da Fronte Popular, non sufriu danos, o que leva a pensar que os saqueos e incendios foron provocados por elementos illados e grupos incontrolados, e non polas autoridades que posteriormente pagarían os danos.
Amais dos danos en templos, 300 homes procedentes das diversas parroquias concentráronse en San Clodio coa intención de tomar Quiroga, pero desistiron pola presenza das forzas de seguridade. Con todo, tralo remate dos incidentes o 8 de outubro foron procesados 22 persoas, acusadas de rebelión. Foron encarcerados membros destacados dos partidos de esquerdas, amnistiados no 36.
O 18 de xullo de 1936, día do "Alzamento Nacional", o alcalde do concello era Marcelino Fernández Prada, da Fronte Popular. Organízase a defensa da república co recrutamento de homes e o requisamento de armas. Chegan en tren un grupo de mineiros, fuxindo da represión na zona de Ponferrada. Chegan con algún fusil, e aprenden ás mulleres a confeccionar bombas de man artesanais con botes de pementos morróns baleiros, e explosivos con produtos mercados na farmacia.
Dado que o tren non circulaba, o principal acceso era a Ponte de Ferro. Alí fixéronse parapetos con sacos de terra e tendeuse arame de espiño entre as varandas. O 22 de xullo chegaron desde Lugo forzas de falanxe, 20 fascistas, e números da Garda Civil, ao mando do capitán da Garda Civil José López de Haro Rey. Uníronselles gardas e carabineiros de Quiroga, e tomaron posicións na serra da Robleda, fronte a San Clodio. A superioridade armamentística, con bombas de man e metralladoras, provocou que os republicanos buscasen refuxio nos montes ou fuxisen en tren. A media tarde as forzas golpistas ocuparon San Clodio, instalando reflectores no paso a nivel para previr un contraataque nocturno. Os membros locais da falanxe uníronse aos ocupantes, pasando a ocupar os postos políticos do réxime franquista.
Axiña comezou a represión. Os mineiros feridos que chegaran de Castela apareceron asasinados. Mulleres de esquerdas foron humilladas, cortándolles o pelo e sendo obrigadas a limpar as dependencias das novas autoridades. Moitos republicanos, sindicalistas ou afiliados a partidos da esquerda foron paseados ou executados, algúns in situ e outros tras xuízos sumarísimos tralo paso polo cárcere provincial, acusados de pertencer a organizacións políticas ou sindicais, ou só por recibir un informe desfavorable.
Durante a posguerra, malia que houbo algo de traballo na reconstrución e reconversión das pontes do ferrocarril de ferro a formigón e na construción dos encoros e centrais hidroeléctricas de Saltos do Sil, tamén se emigraba á vendima a Valdeorras e á sega a Castela, así como a Arxentina e Venezuela. Tamén trouxo traballo a reforestación de montes de piñeiros, se ben en condicións duras e cun salario baixo.
Nos anos sesenta houbo un éxodo rural cara ás zonas industriais de Barcelona e Francia, o que provocou un avellentamento da poboación aínda patente e o abandono de diversas aldeas.
Nos anos setenta construíuse a estrada N-120 e a Ponte Nova entre San Clodio e Quiroga. En principio ía ser unha autoestrada, o Acceso Central a Galicia, que chegaba polo val do Sil á Pobra do Brollón, onde se ramificaba cara á Coruña, por Lugo, e cara Monforte, para desde aí dividirse por Ourense a Vigo e por Chantada e Lalín a Santiago. Finalmente, ante o alto custo do proxecto, decidiuse mellorar as estradas nacionais existentes.
Tamén se construíu nesa época a casa do concello, sendo alcalde Arturo González Ojea. Ata entón as dependencias municipais estiveran nun local alugado a Batanero.
Transición
O 25 de maio de 1983 tomou posesión a segunda corporación, con 5 concelleiros de ADIR (independentes progresistas e de esquerdas, parte dos cales se integraron posteriormente no PSOE) e 4 de AP. Nesta lexislatura estivo a primeira concelleira, aínda que dimitiu antes de rematar.
En xuño de 1987 constituíuse a terceira corporación, con 11 concelleiros: 7 de AP e 4 do PSdeG.
En xuño de 1991 volveron ser nove concelleiros: 5 do PP e 4 do PSdeG. Este resultado repetiuse en xuño de 1995, pero a raíz dunha moción de censura apoiada por dous tránsfugas do PP pasou a alcaldía a mans do PSdeG en marzo de 1998.
Na actualidade funciona no concello unha Escola Municipal de Música, da cal xurdiu un grupo de música folk, e unha Banda de Gaitas do Concello de Ribas do Sil, recentemente ascendida da categoría novel e con altas puntuacións nas probas do Campionato Galego de Bandas de Gaitas.
Toponimia
Este topónimo procede de estar localizado á beira (riparia en latín) do río Sil, aínda que a súa formación analítica pode levar a pensar que se formou posteriormente a outros análogos sintéticos (Ribadavia, Ribadeume, Ribadeo).
Abadía de San Clodio
A Abadía, fundada no século X, foi doada á orde de San Bieito en 1154 xunto coas súas terras e cincocentos vasalos, por Vasco de Quiroga, Capitán dos Reais Exércitos de Afonso VII o Emperador. Os abades tiñan autoridade sobre as terras de San Clodio e Rairos, independentemente da Encomenda de Quiroga.
Foi restaurada en 1604 polo abade Afonso de Solís, pero a mediados do século XIX a desamortización reduciu as súas propiedades á Horta do Cura e á casa reitoral (hoxe desaparecida).
Na igrexa consérvanse elementos construtivos e decorativos de estilo visigótico e mozárabe en pedra calcaria, do século XI ou anterior. Do templo románico, do século XII, consérvanse a ábsida, o arco triunfal, restos dun arco da porta norte e parte dos muros. Restaurada en 1604 e queimada polas tropas napoleónicas durante a Guerra da Independencia Española, foi reconstruída de novo con altares neoclásicos. Recentemente fixéronse obras de conservación na torre de planta cadrada situada a carón da porta norte.
Igrexa parroquial de Torbeo
Data de finais do século XII ou comezos do XIII. Presenta planta de cruz latina debido a que ó primeiro templo, dunha soa nave e ábsida con bóveda de cascarón, fóronlle engadidas dúas capelas. Polas súas características, decoración e elementos arquitectónicos pertence á escola compostelá. Destacan os seus capiteis de apoio do arco triunfal.
Pazo da Costa
En 1850, como consecuencia da desamortización de Mendizábal, Manuel Batanero e Flórez mercou terras da abadía de San Clodio. Nelas construíu o pazo da Costa, preto da antiga casa grande, rematado en 1889. Cedeu os terreos para a construción da vía do ferrocarril, a cambio da concesión dunha parada obrigatoria para os viaxeiros, servidume de paso entre a súa leira e a estación, e o dereito a xestionar a cantina e vender nela produtos da súa colleita.
Ata o seu falecemento na década de 1930, o pazo viviu unha etapa de esplendor, traballando nel moita xente. En 1932 faleceu na leira o xenro de Manuel Batanero, o comandante Belloch das forzas aéreas da república. Ao aterrar no prado, como xa fixera outras veces, unha roda meteuse nun rego, desviando o traxecto e provocando un incendio na aeronave ao bater contra o muro, xunto á fonte da Prata.
Lugares de Ribas de Sil
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ribas de Sil vexa: Lugares de Ribas de Sil.
Inxerto, Ribasieira, Porto do Son
Inxerto é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 15 habitantes (11 homes e 4 mulleres).
A Madanela, Ribasieira, Porto do Son
A Madanela é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) non ten ningún habitante.
Tórtoles de Esgueva
Tórtoles de Esgueva é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 509 habitantes (INE 2012).
Evelyn Beatrice Hall
Evelyn Beatrice Hall, nada en Shooter's Hill (Kent) o 28 de setembro de 1868 e finada en Wadhurst (East Sussex) o 13 de abril de 1956, foi unha escritora británica, coñecida tamén co pseudónimo de Stephen G. Tallentyre.
Traxectoria
Foi a segunda dos catro fillos do Reverendo William John Hall (1830–1910), cóengo menor da Catedral de San Paulo, e Isabella Frances (nada co apelido de Cooper). A súa irmá máis vella, Ethel Frances Hall (1865–1943), casou co escritor Hugh Stowell Scott (coñecido co pseudónimo de Henry Seton Merriman) en 1889. Evelyn Hall converteuse nunha importante influencia do seu cuñado, con quen coescribiu dous libros de relatos, From Wisdom Court (1893) e The Money-Spinner (1896). Tras a súa morte en 1903, Scott deixoulle 5000 libras a Hall en agradecemento polo seu apoio e consellos literarios. dereita|miniatura|Certificado de defunción de Evelyn Beatrice Hall.
Hall acadou sona pola súa biografía The Life of Voltaire (1903) e por The Friends of Voltaire (1906). Nesta última obra escribiu a frase "I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it" ("Estou en desacordo co que dis, pero defenderei até a morte o teu dereito a dicilo"), que polo xeral se atribúe de forma errónea ao propio Voltaire. A cita de Hall adoita usarse para describir a liberdade de expresión.
O Abeledo, O Castro, Dozón
O Abeledo é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 32 habitantes (11 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Al Attles
Universidade
Al Attles xogou durante tres tempadas cos Aggies da Universidade de North Carolina A&T, nas que fixo unha media de 13,1 puntos e 3,3 rebotes por partido.
Profesional
Foi elixido na trixésimo novena posición do Draft da NBA de 1960 polos Philadelphia Warriors, onde xogou como base suplente dando minutos de descanso ao titular Guy Rodgers. Na súa primeira tempada no equipo fixo unha media de 7,0 puntos e 2,3 asistencias por partido. Ao ano seguinte gañou protagonismo, acadando a titularidade e disputando a que posteriormente sería a súa mellor temporada como profesional con medias 11,3 puntos, 4,7 rebotes e 4,4 asistencias por encontro.
Na temporada 1962-63 o equipo trasladouse a San Francisco, cambiando de conferencia, e sufrindo na súa primeira tempada no Oeste, pasando de ser un equipo de elite a non clasificarse para os Playoffs. Porén, todo cambiou ao ano seguinte, logrando chegar ás Finais da NBA, onde caeron derrotados por Boston Celtics. Attles fixo ese ano medias ese ano 10,9 puntos e 3,4 rebotes por partido. Xogou durante 7 tempadas máis no equipo, as dúas últimas como xogador-adestrador. No total da súa carreira promedió 8,9 puntos, 3,5 rebotes e 3,5 asistencias.
Adestrador
A finais da temporada 1969-70 asumiu o posto de xogador-adestrador dos Warriors, para centrarse definitivamente nos labores do banco un ano despois. O seu maior éxito produciríase na tempada 1974-75, cun cadro de xogadores liderado por Rick Barry conseguiron gañar as Finais aos Washington Bullets, claros favoritos, por un contundente 4-0, cando o ano anterior nin sequera puideran clasificarse para os playoffs. Converteuse así no segundo adestrador afroamericano en gañar un anel de campión como adestrador, tras Bill Russell.
As dúas tempadas seguintes seguiron clasificándose para os playoffs, pero caeron na final da Conferencia Oeste en temporada 1976 ante Phoenix Suns e ao seguinte en semifinais ante Los Angeles Lakers. As súas seis últimas temporadas foron un calvario, non logrando clasificar ao equipo en ningunha delas para os playoffs, ata que deixou o posto ao finalizar a temporada 1982-83. Posteriormente exerceu os labores de director xeral do equipo.
Lipoma
Un lipoma é un tumor benigno composto de tecido adiposo (corpo graxo). É a forma benigna máis común de tumor de tecido mole. Os lipomas son brandos ó tacto, móbiles, e xeralmente non causan dor. A maioría dos lipomas son pequenos (menos dun centímetro de diámetro) pero poden medrar ata os seis centímetros. Lipomas son comúns en adultos entre os 40 e os 60 anos de idade, pero poden aparecer tamén en mozos e nenos. Algúns estudos sosteñen que poden transformarse en malignos, mentres que outros din que esa teoría non está convincentemente documentada.
Hermandad Gallega de Venezuela
A Hermandad Gallega de Venezuela foi creada o 12 de outubro de 1960 ao fusionarse os tres centros galegos existentes nese momento en Caracas. Os seus fundadores foron tres, un por cada centro: Ángel Feijoo González (Casa de Galicia), Baldomero Gallego Figueiras (Lar Gallego) e Vicente Barcia Portela (Centro Gallego). Os seus símbolos son a bandeira, o escudo e o himno de Galiza.
Historia
Nun primeiro momento, o centro a pesar de ser consecuencia dunha fusión, tiña como característica a conservación das propiedades individuais que tivera cada unha das tres asociacións e contaba con 800 socios. Estes eran emigrantes e, en menor medida, exiliados do após-Guerra Civil, varios dos cales volveron a Galiza do exilio americano entre os principios dos 60 e finais dos 70 para desenvolveren ou apoiaren proxectos culturais ou empresariais na metrópole, como aconteceu cos fundadores do grupo cerámico, artístico e editorial Sargadelos. A Hermandad Gallega en Caracas presentou unha rede institucional na que actuaron axentes da esquerda e do nacionalismo, entre os cales destacaron polas súas actividades literarias, Farruco Sesto Novás e Xosé Sesto López, da UPG.
A partir de 1962 comezou a medrar e ao ano seguinte o método para elixir ao presidente cambiou. As votacións dividíronse en dous grupos: “Plancha 1” (Asociación Galaica) e “Plancha 2” (Grupo Unión). A primeira foi a pioneira da directiva que contou coa participación de Celso Emilio Ferreiro nas actividades culturais, en 1966, aínda que foi despedido ao cambiar a presidencia dous anos despois.
Ante a crise económica que atravesou no ano 92, decidiron que a Hermandad Gallega fose unha sociedade por accións.
Obxectivos
Esta asociación ten tres grandes obxectivos: cultural, asistencial e deportivo-recreativo.
Dentro do cultural promoven a fomento, a divulgación e a defensa do idioma e da cultura galega e dos valores autóctonos de Galiza así como a promoción da cultura dentro de Venezuela e a realización de intercambios culturais cos demais pobos. Ademais, tamén teñen unha especial dedicación á fundación de centros de cultura de Galiza e Venezuela.
No ámbito deportivo-recreativo, fomentan e desenvolven actividades deportivas de carácter afeccionado, social e saudábel.
Sedes
Foi no ano 62 cando adquiriu a súa primeira propiedade, razón pola cal medrou tanto. Esta sede era o antigo club “Casablanca”, unha asociación deportiva que tivera problemas económicos, situada na Avenida Principal Maripérez (nome polo cal se coñece hoxe en día). Ocupa unha parcela de 22 000 metros cadrados e, entre outros, alberga varios espazos: despachos e oficinas, salas de reunións, salón de actos, salón de xogos, restaurantes e bares, almacéns, colexio, teatro e aparcadoiro.
Anos máis tarde, no 78, adquiriron os terreos de “Valle Fresco”, situados ao exterior da capital, onde construíron un grande complexo deportivo e recreativo que ocupa 40 hectáreas. Alberga campos de fútbol e de fútbol sala, pistas de tenis, restaurante, bar, áreas de espallamento, servizos hixiénicos, parques infantís, salón de reunións, capela etc. Nela realízanse diferentes celebracións como a festa de San Xoán, o Magosto ou o Santiago Apóstolo, entre outras. miniatura|alt=Piscina olímpica da Hermandad Gallega de Venezuela|Piscina olímpica da Hermandad Gallega de Venezuela
Actividades culturais
Dende a súa fundación levan impartido, de maneira intermitente, un bo número de cursos do idioma galego.
No ano 1960 creouse un programa de radio chamado “Sempre en Galiza” que se emitiu, e se segue emitindo, todos os domingos ás 11 da mañá. A súa emisora cambiou de Radio Suave a, a actual, Radio Continente. O seu obxectivo é difundir a cultura galega, a venezolana e a española ademais de informar sobre as actividades levadas a cabo pola Hermandad ou sobre acontecementos de Galiza ou España.
Contan con varios grupos folclóricos centrados na danza, no canto e na aprendizaxe instrumental da gaita. Por exemplo, unha agrupación de danza é “Lonxe da terriña”, fundada no ano 1975 cun número aproximado de 40 compoñentes divididos en gaiteiros e bailaríns.
Pousacarro, Ribasieira, Porto do Son
Pousacarro é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Hermandad Gallega de Venezuela
Actividades culturais
Unha das actividades culturais máis importantes que desenvolve dende a súa fundación é a actividade editorial. Por exemplo, ao ano de ser creada, en 1961, comeza a publicar mensualmente Aires da terra onde se informa sobre as actividades da sociedade, sobre a cultura galega e ás veces sobre economía. Publicábase en castelán e era gratuíta. Mentres Celso Emilio Ferreiro colaborou coa Hermandad, foi o director de Galicia en Caracas, unha publicación que se creou en xullo de 1967 para celebrar os 400 anos da capital emitindo soamente un número. Estaba escrita enteiramente en galego e ademais contou coa participación de autores tan importantes como Camilo José Cela, Otero Pedrayo ou Xosé Sesto López. Unha das publicacións máis importantes que editou a asociación foi o xornal Irmandade o cal se fundou o 1 de marzo de 1965 e cesou a súa actividade en outubro de 1972, a pesar de que volveu a editarse en diferentes anos en formato de revista. Contou coa dirección de Celso Emilio Ferreiro e coa reprodución de artigos de Castelao, Otero Pedrayo, Méndez Ferrín ou Blanco Amor, entre outros. Este diario estaba escrito tanto en galego como en castelán, con predominio deste último e informaba sobre as actividades da sociedade, así como trataba temas sobre diversos aspectos da actualidade e da cultura galega.
Contan cunha ampla biblioteca con máis de 50.000 volumes.
Alén disto a Hermandad realiza outras actividades como cursos de pintura ou fotografía, exposicións, conferencias, concertos, cursos de baile e gaita, cursos de lingua galega etc.
Actividades deportivas
Presentan unha gran variedade de actividades deportivas como xadrez, tenis, frontón, fútbol, voleibol, baloncesto etc.
Todos os equipos participan en campionatos internos, propios da Hermandad Gallega, e en torneos nacionais.
Outras actividades
Dispón dun consultorio médico, no cal traballan máis de 60 persoas, con numerosas especialidades, entre as que se poden mencionar xinecoloxía, traumatoloxía ou pediatría. Existe tamén un Comité de Damas que se encarga de actividades sociais e de atención para os necesitados. Realizan diversas actividades como colectas, visitas a clínicas e hospitais e contribucións monetarias para o sustento de necesitados.
A Aldea de Arriba, O Castro, Dozón
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Hans Memling
Hans Memling foi un pintor nado na Alemaña, en Seligenstadt entre 1435 e 1440. Estabelecido en Flandres, onde morreu na cidade de Bruxas en 1494, considérase un pintor flamengo.
Biografía
Pintor de grande reputación en vida, tanto en Bruxas como en Italia, en Alemaña ou en Inglaterra, logo esquecido inxustamente durante varios séculos, Hans Memling foi redescuberto a comezos do século XIX polos alemáns, especialmente por Schlegel. Prezado pola masa e mal estimado polos historiadores da arte, ocupa hoxe un lugar especial entre os primitivos flamengos. Herdeiro de Rogier van der Weyden, encarna un xuste medio en valoración, unha sorte de clasicismo que conmove pola súa sinxeleza e finura. A súa arte salienta en dous dominios: a serenidade e a suavidade. É a serenidade da súa concepción artística o que de primeiras chama a atención, cando un considera os seus cadros máis auténticos: "A Virxe entre santos" e a "Adoración dos Reis Magos" ambos os dous custodiados no Hospital de San Xoán (Johannishospital), en Bruxas.
Obras
62px 62px 62px 144px|Mittelteil 62px 62px 62px Os 7 paneis do retablo políptico de Lübeck
Calp
290px|miniatura|Vista de Calp co Peñón de Ifach 290px|miniatura|Rúa típica de Calp miniatura|dereita|290px|Porto pesqueiro de Calp Calp é un concello do País Valenciano situado na costa norte da provincia de Alacant, na comarca da Marina Alta. Ten 29.228 habitantes (INE 2008).
Na súa costa álzase maxestosamente o peñón de Ifach, unha mole rochosa de 332 m de altura. O devandito peñón é un dos símbolos da Costa Branca.
Xeografía
A referencia máis evidente da xeografía de Calp é o penedo de Ifach, declarado parque natural pola Generalitat Valenciana en 1987. O termo municipal presenta moitas praias e calas de moi boa calidade. Outro lugar importante constitúeo o parque natural das Salinas, das que antigamente extraeuse sal dende a época romana.
Döner
miniatura|Carne de [[vitela dun Döner en Turquía.]] Döner (en turco) ou o shawarma (do árabe شاورما) ou gyros (en grego) é un prato tradicional turco comunmente atopado no medio Oriente e rexións veciñas, e que consiste en finas láminas de carne de año, pito ou vitela cociñada nun asadeiro vertical, xeralmente consumido cun pan plano como pide ou pita xunto con vexetais e outros acompañamentos. As súas versións en dürüm ou outras formas de comida rápida fixéronse populares en Europa grazas á influencia de emigrantes norteafricanos e turcos.
Calp
Economía e demografía
No ano 2008, tiña 29.228 habitantes, dos cales un 62,8% era da inmigración, principalmente británicos (4.375 censados, un 15% del total del censo) e alemás (3.887, un 13% do censo).
Döner
Características
O termo «döner kebab» significa «carne á grella que dá voltas» Tanto shawarma como gyros son adaptados do idioma turco e refírense a «virar». Shawarma é unha forma deformada da palabra turca «çevirme» que significa virar unha carne sobre as brasas, iso si, horizontalmente, a diferenza do döner que vira verticalmente.
O döner ou erroneamente döner kebab prepárase xeralmente de carne bovina ou moitas veces dunha mestura desta con carne de ovella e adóitase servir xunto cun pan especial, redondo e esmagado, característico da cociña balcánica e do Oriente Próximo chamado "pita" (en turco "pide") e moitas veces acompañado de ensalada e arroz. Os quioscos nos que se serve unha versión do döner para levar son comúns en moitos países de Europa, entre eles Alemaña, Austria, Suíza Francia, Holanda, Dinamarca, Reino Unido e España.
Tamén existe o Iskender, unha versión de döner servido con iogur, salsa de tomate e manteiga fundida.
A versión árabe, shawarma case sempre se fai con carne de cordeiro, mentres na preparación de gyros, a versión grega, prefírese usar, xeralmente, carne de porco. Os acompañamentos e a presentación de cada unha do tres versións difírense tanto entre elas mesmas como tamén segundo países e rexións.
Claude Rains
William Claude Rains, nado en Londres o 10 de novembro de 1889 e finado en Laconia (Nova Hampshire) o 30 de maio de 1967 foi un actor inglés nacionalizado estadounidense en 1939.
Traxectoria
Naceu en Londres, fillo do actor Frederick William Rains, debutando no teatro aos once anos, na obra Nell of Old Drury. Participou na primeira guerra mundial, onde se veu envolto nun ataque de gas, que o deixou case cego dun ollo para o resto da súa vida.
Logo de triunfar en Londres marchou a Broadway a finais da década de 1920. Chegou ao cinema relativamente tarde, conseguindo o seu primeiro éxito co protagonista de O home invisible, de James Whale. En 1945 converteuse no primeiro actor en recibir un salario dun millón de dólares polo seu papel de Xulio César no filme británico Caesar and Cleopatra, baseado nunha obra de George Bernard Shaw e que finalmente foi un fracaso.
Seguiu sendo un actor popular polos seus papeis secundarios nas décadas de 1950 e 1960. Os seus últimos anos pasounos en Nova Hampshire, onde finou en 1967.
Illa Woodlark
A Illa Woodlark, coñecida polos seus habitantes simplemente como Woodlark ou Muyua, é a illa principal do arquipélago das Illas Woodlark, localizado na provincia Milne Bay no mar de Solomón, Papúa Nova Guinea.
Aínda que non se realizou un censo formal desde 1990, a poboación actual estímase en aproximadamente 6000 persoas (véxase a sección máis abaixo, sobre cuestións de poboación). Hai unha escola primaria na illa (en Kulumadau) que ensina a preto de 200 estudantes (60 estudantes son de illas exteriores); para asistir a highschool/secundaria, e todos os nenos deben viaxar a Alotau na Nova Guinea continental.
Etimoloxía
Illa Woodlark tamén se chama Woodlark ou Woodlarks polos falantes de lingua inglesa. Chámase Murua polos habitantes dalgunhas outras illas na provincia. O grupo máis amplo das illas Woodlark tamén consiste en Madau e Nusam ao oeste, Nubara ao leste, e o grupo Marshall Bennett ao sueste.
Historia
Unha orde misioneira italiana do clero católico, o Pontificio Instituto para as Misións Estranxeiras (PIME), enviou cinco sacerdotes e dous irmáns a Illa Woodlark en 1852. Giovanni Battista (John) Mazzucconi foi asasinado alí en 1855 por un insular chamado Avicoar que se opuxo aos misioneiros e a súa relixión.
Operation Chronicle foi o nome dado ao desembarco das forzas aliadas na Illa Woodlark e Kiriwina o 30 de xuño de 1943 durante a segunda guerra mundial. Aos poucos meses do desembarco os U.S. Navy Seabees construiran unha gran base aérea na Baía de Guasopa, coñecida como Woodlark Airfield (posteriormente Aeroporto de Guasopa).
Illa Woodlark ten unha longa historia de minería de ouro que se remonta a finais de 1800 con rexistros que mostran unha estimación da produción de ouro pre-segunda guerra mundial, incluíndo fontes aluviais, de ao redor de 220.000 onzas de ouro. A illa basea gran parte da súa economía na produción do ébano, que sempre foi unha importante base económica para as comunidades da illa desde os anos setenta. A exploración moderna do ouro iniciose na illa Woodlark en 1962.
Poboación
As cifras máis recentes son as do censo de 1990, que rexistra ao redor de 1.700 habitantes. As aldeas máis grandes no censo eran Kaulay (160), Moniveyova (140) e Wabunun (154), estas aldeas aínda son as máis grandes. Con todo, á parte das aldeas están as dúas creacións postcoloniais de Guasopa e Kulumadau (descritas no libro do censo como "grandes aldeas rurais"), que teñen poboacións relativamente grandes, 147 e 242, respectivamente. Como tal, Kulumadau considérase típicamente como o conglomerado habitado máis grande da illa. Desde o censo de 1990, Guasopa gañou un centro de saúde, mentres que Kulumadau gañou unha compañía madeireira de tamaño medio (Milne Bay Logging) e un campo de exploración mineira (BHP).
En canto ás divisións tradicionais da illa, a rexión oriental (Muyuw) ten ao redor de 600 habitantes (44% da poboación total), a rexión central (Wamwan) 400 habitantes (30% da poboación total) e a rexión sur (Madau / Neyam) 350 habitantes (26% da poboación total). Un censo non oficial de 2010 estima a poboación total de Illa Woodlark en ao redor de 6.000 habitantes, o conglomerado máis grande de xente vive aínda nos asentamentos de Kulumadau e Guasopa e na aldea máis grande de Kaulay.
Historicamente, a illa puido perder ata dous terzos da súa poboación entre 1850 e 1920, segundo Fred Damon, un profesor de antropoloxía da universidade de Virxinia que viviu na illa Woodlark a mediados dos anos setenta. É dicir, dunha poboación estimada de 2.200 persoas na illa Woodlark durante o primeiro contacto europeo, a poboación caera a entre 700 e 900 ao redor de 1915, aínda que se recuperou ao longo dos anos.
Wesendonck-Lieder
right|miniatura|200px|Mathilde Wesendonck en 1850, por Karl Ferdinand Sohn.
Wesendonck Lieder, WWV 91, de Richard Wagner, é un ciclo de cinco cancións para voz feminina con acompañamento de piano (posteriormente orquestrado por Felix Mottl) composto polo compositor alemán inspirado en cinco poemas de Mathilde Wesendonck, dona do banqueiro e mecenas Otto Wesendonck. Esta e Siegfried Idyll son as súas únicas composicións non operísticas que aínda se interpretan regularmente. Os Wesendonck Lieder foron publicados baixo o título Fünf Gedichte von Mathilde Wesendonk für eine Frauenstimme und Klavier en 1857 e 1858 por C. F. Peters.
Historia
left|200px|miniatura|A Vila Wesendonck, [[Zúric.]] O ciclo é unha escolma de poemas de Mathilde Wesendonck, a dona dun dos mecenas de Wagner. Wagner entablara amizade con Otto Wesendonck en Zúric, cando escapara de Saxonia despois da Revolución de maio en Dresde en 1849. Durante un tempo Wagner e a súa dona Minna viviron xuntos no Asyl (do alemán Asylum no sentido de "santuario"), unha pequena casa de campo na propiedade dos Wesendonck.
En outubro de 1857, Wagner comezara o borrador da composición do primeiro acto de Tristan und Isolde. En novembro, non obstante, musicalizou cinco poemas de Mathilde no que hoxe se coñecen como os Wesendonck Lieder. Isto era algo infrecuente en Wagner, que case nunca puxo música a textos alleos, e que raramente se sentía inspirado por ningún tema que non fose dramático. Dúas destas cancións musicadas que máis tarde terían papeis importantes en Tristan und Isolde e que Wagner marcou como "Estudos para Tristán e Isolda" foron "Träume" e "Im Treibhaus". "Träume" emprega un motivo que forma o dúo de amor no Acto II de Tristan, mentres que "Im Treibhaus" (o último dos cinco que escribiu) introduce un tema que posteriormente se convertería no Preludio ao Acto III de Tristan.
Namorado platónicamente de Mathilde, Wagner empregou dúas das cancións -"Im Treibhaus" e "Träume"- como bosquexos (ou estudos) para escenas do segundo e terceiro acto da súa ópera Tristan und Isolde. Fose certo ou non o namoramento de Wagner e Mathilde, a situación e o namoramento contribuíu sen dúbida na intensidade da composición de Tristan und Isolde; e tamén sen dúbida nos poemas de Mathilde.
Wagner inicialmente escribiu as cancións para voz feminina e piano só, mais realizou unha versión completamente orquestrada de "Träume" para ser interpretada por unha orquestra de cámara baixo a fiestra de Mathilde polo seu aniversario o 23 de decembro de 1857. O ciclo foi interpretado por primeira vez en público cerca de Maguncia o 30 de xullo de 1862 baixo o título de Cinco Cancións para unha Voz Feminina.
A orquestración do ciclo completo foi realizada para grande orquestra por Felix Mottl, o director de Wagner. En 1972 o compositor italiano Vieri Tosatti reorquestrou o ciclo por completo. En 1976 alemán Hans Werner Henze realizou outra orquestración do ciclo completo para orquestra de cámara. Cada un dos músicos ten unha parte distinta, con algún rexistro do vento pouco usual. En 2013 o compositor francés Alain Bonardi realizou unha nova versión para voz, piano, clarinete e violonchelo, incluíndo interludios instrumentais con percusións resonantes orientais.
A orquestración de Mottl é a empregada habitualmente e son interpretadas por sopranos ou mezzosopranos: Lauritz Melchior gravou "Schmerzen" e "Träume" (gravadas para HMV en 1923). Moi ocasionalmente por tenores: "Der Engel" foi gravada por Franco Corelli (en francés), Plácido Domingo, Jonas Kaufmann (gravou o ciclo completo dirixido por Donald Runnicles en Berlín), Andrea Bocelli, Lauritz Melchior gravou a cuarta e quinta, e René Kollo o ciclo. Nalgunha ocasión por barítonos como Matthias Görne. E por baixos como Paata Burchuladze. Uns poucos tentaron interpretar todo o ciclo.
Textos
2. Stehe still!
3. Im Treibhaus
5. Träume
Características
Os poemas están escritos nun estilo melancólico, pathos-laden influenciado por Wilhelm Müller, o autor dos poemas empregados por Schubert a principios do século. Mais a linguaxe é máis enrarecida e intensa do que no estilo romántico se desenvolvera. Musicalmente, o estilo cromático-harmónico de Tristan und Isolde imprega os cinco Lieder e unifícaos.
Tarbosaurus
Tarbosaurus (gr. "réptil alarmante") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo tiranosáurido, que viviu a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente 70 millóns, no Mastrichtiano, no que hoxe é Asia. Os fósiles recuperáronse en Mongolia con máis restos fragmentarios atopados moi lonxe en partes da China. Aínda que se nomearon moitas especies, os paleontólogos modernos recoñecen soamente unha, Tarbosaurus bataar, como válido. Algúns expertos afirman que esta especie é realmente un representante asiático do xénero norteamericano Tyrannosaurus, si é certo, isto invalidaría o xénero Tarbosaurus en conxunto.
Tarbosaurus viviu nun terreo aluvial húmido sucado polas canles de ríos. Neste ambiente, era o superpredador no extremo da cadea alimentaria, cazando probablemente noutros dinosauros grandes como o hadrosáurido Saurolophus ou o saurópodo Nemegtosaurus. Tarbosaurus represéntase moi ben no expediente fósil, coñecido por ducias de espécimes, incluíndo varios cranios e esqueletos completos. Estes restos permitiron estudos científicos que se centran no seu filogenia, mecánicos do cranio, e estrutura do cerebro.
Ånima
Ånima é unha banda de rock alternativo/progresivo que naceu no ano 2010 na Coruña. Gravaron o seu primeiro álbum, titulado Tresmilonce, despois de tres anos de ensaios no local e, logo diso, presentaron o seu primeiro directo no Aversion Fest (Burela). No ano 2013 gañaron case todos os concursos aos que se presentaron e compartiron escenario con grandes grupos da escena musical grazas a ter tocado no Resurrection Fest (con The Flatliners), no FIRC (con Def Con Dos), no Mareira Fest (con no ), Nordestazo (con Los Enemigos, Barón Rojo…), no Noroeste Pop Rock (con Madness), no Sada Rock (xunto a Los Suaves), no Oistes Rock (con Mägo de Oz, La Fuga e Heredeiros da Crus) e no Castelo Rock (con Molotov e Mojinos Escozíos, entre outros). Así, entre concerto e concerto, foron esgotando practicamente todas as copias editadas dun primeiro disco, que lles propiciou críticas positivas e un bo acollemento.
En 2017 fixeron unha xira de presentación do seu segundo disco, En Guerra, cuxa gravación se levou a cabo grazas a unha existosa campaña de micromecenado.
Membros
O grupo fórmano:
Manuel Aznar Zubigaray
Manuel Aznar Zubigaray, nado en Etxalar (Navarra) en 1894 e finado en Madrid en 1975, foi un xornalista, político e diplomático español. Foi o avó de José María Aznar.
Traxectoria
En 1912 comezou a colaborar no xornal integrista Tradición Navarra. En 1913 estableceuse en Bilbao e traballou na redacción do xornal nacionalista, Euzkadi e na revista cultural Hermes. Durante a primeira guerra mundial escribiu crónicas bélicas co alcume de Gudalgai. En 1914 estreou o drama El jardín del mayorazgo. En 1916 afiliouse ao Partido Nacionalista Vasco. Foi correspondente en Marrocos, onde fixo amizade con Francisco Franco Bahamonde. En 1918 accedeu á dirección do xornal madrileño El Sol. En 1922 marchou a Cuba, onde dirixiu El País e Diario de la Marina. Co comezo da Segunda República volveu a Madrid e dirixiu de novo El Sol, afiliouse ao Partido Republicano Conservador e dirixiu a súa campaña electoral de 1933.
Tras a sublevación de Franco marchou a París e logo a Burgos e traballou como propagandista e cronista militar. En 1940 publicou Historia militar de la Guerra de España (1936-1939) e uns anos despois Historia de la Cruzada (1943–1944).
Dirixiu Diario Vasco, a axencia de noticias EFE (1958) e La Vanguardia (1960-1964). Fundou a revista Semana e foi procurador en Cortes.
Embaixador diante a ONU entre 1964 e 1967, foi tamén embaixador en Marrocos, Arxentina e a República Dominicana e ministro plenipotenciario nos Estados Unidos.
Anne Marie Morris
Anne Marie Morris, nada en Evanston (Illinois) o 30 de maio de 1916 e finada en Gresham (Oregón) o 3 de outubro de 1999, foi unha escritora estadounidense
Traxectoria
En 1950 comezou os estudos superiores na Universidade de California, que non puidera iniciar antes polo traballo e o coidado dos fillos. Estudou linguas románicas, entre elas o portugués e o francés, e ensinou italiano e castelán no Shorter College de Rome (Xeorxia).
Cara a 1955 descubriu a lingua galega lendo na obra Aromas de leyenda de Ramón María del Valle-Inclán os versos populares "Como chove miudiño...". Despois leu a Rosalía de Castro e Curros Enríquez, e coñeceu o profesor exiliado Xosé Rubia Barcia, da Universidade de California. En 1964 publicou Voz fuxitiva na colección Salnés de Editorial Galaxia, con limiar de Ernesto Guerra da Cal. En 1993 participou no congreso Poetas alófonos en lingua galega, organizado por Xesús Alonso Montero.
Susana Sánchez Arins
Susana María Sánchez Arins, nada en Vilagarcía de Arousa o 11 de maio de 1974, é unha escritora galega.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía hispánica e filoloxía portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce a docencia no Ensino Secundario Obrigatorio. É membro da plataforma de crítica feminista A Sega e presidenta da organización non gobernamental Implicadas no Desenvolvemento. Colabora co xornal dixital Praza Pública.
Jeff Teague
Jeffrey Demarco Teague, nado o 10 de xuño de 1988 en Indianápolis, Indiana, é un xogador americano de baloncesto profesional. Foi seleccionado por primeira vez para o NBA All-Star na temporada.
Traxectoria profesional
O 8 de abril de 2009, Teague anunciou a súa intención de declararse elixible para o Draft da NBA de 2009. Foi elixido na 19ª posición polos Atlanta Hawks. O 20 de xullo de 2009, asinou o seu contrato de rookie cos Hawks.
O 7 de xullo de 2016, Teague foi traspasado ós Indiana Pacers nun traspaso entre tres equipos.
O 10 de xullo de 2017, Teague asinou un contrato por tres anos e 57 millóns de dólares cos Minnesota Timberwolves.
O 30 de novembro de 2020, Teague asinou cos Boston Celtics. O 25 de marzo de 2021, Teague foi traspasado ós Orlando Magic xunto a dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft, a cambio de Evan Fournier, pero foi cortado inmediatamente.
O 1 de abril de 2021, Teague asinou cos Milwaukee Bucks. O 20 de xullo de 2021, os Bucks derrotaron ós Phoenix Suns nas Finais da NBA de 2021, dándolle a Teague o seu primeira campionato da NBA.
Xosé Álvarez Castro
Xosé Álvarez Castro, nado en Pontevedra en 1953, é un historiador e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola UNED e Mestrado en Educación ambiental, deu clases de Historia en Sanxenxo ata xubilarse. O seu labor como historiador centrouse na época da Guerra Civil Española no ámbito local da cidade de Pontevedra.
Escribiu artigos sobre historia, medio ambiente e didáctica en diversas revistas e participou como relator en numerosos congresos. Colabora no xornal Nós Diario e dende 2008 mantén activo o blog «Pontevedra nos anos do medo».
Great Camanoe
Xeografía
A illa é de orixe volcánico e ten unha superficie de 3´2 quilómetros cadrados cunha lonxitude duns 4 km e ao redor de 0´8 km de ancho. A maior elevación é de aproximadamente 213 metros sobre o mar.
Joana Montouto
Joana Montouto, nada en Vigo o 5 de maio de 1990, é unha futbolista galega que xogou para o FVPR El Olivo, Prainsa Zaragoza e RCD Espanyol na Primeira División española de fútbol feminino. En novembro de 2011 anunciou un parón na súa carreira.
Great Camanoe
Xeografía
A illa non ten poboación residente, pero ten dúas casas de alugueiro chamadas "Indigo Plantación" e "Os Corsarios".
Joana Montouto
Foi internacional coa selección de España sub-19.
Great Camanoe
Xeografía
A illa só se pode chegar por barco, as baías de Cam Bay e Le Bay son populares zonas de ancoraxe para embarcacións de recreo. Cam Bay é agora un parque nacional.
Historia
Gran Camanoe descubriuse en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe á Novo Mundo.
En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.
En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.
Gran Camanoe leva o nome de Pieter Adriensen (cuxo alcume era "o Comandante", do que se deriva Camanoe), que foi efectivamente o segundo ao mando do Territorio, durante a década de 1630, cando o seu irmán, Abraham Adriensen, foi nomeado Xerente das Illas Virxes Británicas pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais.
O turismo é a única fonte de ingresos da illa pola renda das vivendas de alugueiro.
Tosantos
Tosantos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE 2012).
Gavutu
Gavutu é un pequeno illote na Provincia Central das Illas Salomón, cuns 500 metros de longo. É unha das Illas Florida.