cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estreito de Sunda
Historia
miniatura|esquerda|Mapa do estreito en 1729 por Pierre van der Aa Foi durante séculos unha importante vía marítima, sobre todo cando a Compañía Holandesa das Indias Orientais facía pasar polas súas augas as súas mercadorías que proviñan das Molucas e ían cara a Europa ou á India, como porta de entrada ás illas das Especias (1602-1799). Como un dos principais pasos desde o mar da China Meridional ao océano Índico (sendo o outro o estreito de Malaca), o estreito de Sunda, a pesar dos perigos debidos á estreiteza e ás rocas, é moito máis curto có estreito de Malaca, e consecuentemente os barcos corrían menos riscos do ataque dos piratas.
As illas do estreito e as rexións das inmediacións que o rodean, en Xava e Sumatra, foron devastadas pola erupción do Krakatoa en 1883, debido principalmente á intensa caída de cinsas e pedra pómez e aos enormes tsunamis causados polo colapso do volcán. A erupción alterou drasticamente a topografía do estreito, con entre 18-21 km³ de ignimbrita que se depositaron nunha superficie de 1,1 millóns de km² ao redor do volcán. Algunhas zonas non foron nunca reocupadas de novo, como a rexión costeira de Xava incorporada no Parque Nacional de Ujung Kulon, pero a maior parte da costa está moi densamente poboada.
A batalla do estreito de Sunda
O 1 de marzo de 1942 librouse nas súas augas a batalla do Estreito de Sunda, parte da gran batalla do Mar de Xava, cando os cruceiros aliados HMAS Perth e USS Houston atoparon unha forza xaponesa de desembarco anfibio preto de Bantam, ao mando do almirante Kenzaburo Hara, que incluía portaavións, tres cruceiros e dez destrutores. Os cruceiros aliados foron afundidos, pero un dragaminas e un buque de transporte xaponeses tamén foron afundidos por fogo amigo.
Proxecto dunha ponte
Na década de 1960 fixéronse propostas para construír unha ponte sobre o estreito de Sunda, e no decenio de 1990 xurdiron novas propostas. En outubro de 2007 anunciouse un novo plan que implicaría empregar as illas de Ular, Sangiang e Prajurit para crear unha ponte suspendida de catro partes, cunha lonxitude duns 26 km realizado a uns 70 metros sobre o nivel do mar e cun van máximo de 3 quilómetros, case un 50% máis longo que a Gran Ponte de Akashi Kaikyō.
Peregrina Martínez Santos
Peregrina Martínez Santos, nada en Pontevedra o 17 de setembro de 1914, foi unha mestra e política galega.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo e detida o 27 de outubro. Xulgada en Pontevedra por rebelión militar, con sobresemento provisional, saíu en liberdade o 25 de outubro de 1937. Foi novamente procesada na causa 379/38 en marzo de 1938, coas súas tías Aurora, María e Nicereta Martínez Fernández (as Corseteiras) e María Fandiño Estévez, acusadas de agochar armas, pero ao non atopar probas, a causa foi sobresida. Foi depurada, co resultado de separación do servizo e baixa na escala o 11-05-1940. En 1941 abríronlle outro expediente por responsabilidades políticas, que tamén foi sobresido en 1943.
Conseguiu o reingreso no corpo en abril de 1958, pero foi sancionada co traslado fóra da provincia durante cinco anos.
Vasculoxénese
A vasculoxénese é o proceso de formación de vasos sanguíneos no embrión, que ocorre por produción de novo de células endoteliais a partir doutras células precursoras. Nalgúns textos é asimilada coa anxioxénese, como o primeiro estadio da formación da rede vascular, que vai seguido da anxioxénese ou formación de vasos en etapas posteriores.
Proceso
No sentido en que é distinguida da anxioxénese, a vasculoxénese é diferente nun aspecto: mentres que a anxioxénese é a formación de novos vasos sanguíneos a partir de vasos preexistentes, a vasculoxénese é a formación de novos vasos sanguíneos, nas chamadas illas sanguíneas ou illotes de Wolff-Pander embrionarios, onde non había vasos preexistentes. Por exemplo, ocorre a anxioxénese se empeza a brotar unha monocapa de células endoteliais para formar novos capilares. A diferenza disto, a vasculoxénese prodúcese cando células precursoras endoteliais chamadas anxioblastos migran e diferéncianse en resposta a sinais locais (como factores de crecemento e matrices extracelulares) para formar novos vasos sanguíneos. Estas árbores vasculares son despois podadas e esténdense por medio da anxioxénese.
Sado
A palabra sado ou Sado pode estar referida a:
Joachim Weschke
Joachim Weschke, nado en Legnica en 1924 e finado en Frankfurt o 18 de marzo de 1983, foi un numismático alemán.
Primeiros anos e formación
Joachim Weschke naceu na cidade de Legnica, hoxe pertencente ao voivodato da Baixa Silesia, no suroeste da actual Polonia.
Estudou Historia, Latín e Numismática na Universidade de Berlín, opnde acadou o seu doutoramento en 1955 cunha tese titulada "A moeda de ouro imperial de Alemaña na Baixa Idade Media ata 1450".
Carreira profesional
En 1960 ingresou no Museo do Diñeiro do Deutsche Bundesbank, do que accedeu ao cargo de director en 1967. Como primeiro director científico desta importante institución, ampliou o Museo do Diñeiro e organizouno consonte parámetros científicos.
No ámbito asociativo e institucional, Westchke foi presidente da Sociedade Numismática de Frankfurt (1973-1980) e membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña.
Joachim Westchke faleceu o 18 de marzo de 1983 en Frankfurt.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos da traxeectoria de Joachim Westchke:
Crocodylus checchiai
Crocodylus checchiai é unha especie extinta de crocodilo do Mioceno ao Plioceno de Libia e Kenya. Foi nomeado en 1947 baseándose nun cranio da formación Sahabi. Uns restos atopados na formación Nawata inferior na cunca de Turkana de Kenya que foron inicialmente atribuídos ao crocodilo do Nilo foron agora reasignados a C. checchiai, o que amplía o seu rango xeográfico. A morfoloxía da especie, en concreto a súa protuberancial rostal pronunciada, indica que pode ser o elo de conexión entre as especies africanas e americanas do xénero Crocodylus.
Historia e nome
Os restos atopados de C checchiai foron descritos orixinalmente pola paleontóloga italiana Angiola Maria Maccagno en 1938. O holotipo, un cranio adulto coa mandíbula asociada, descubriuse na formación Sahabi e posteriormente almacenouse no Instituto de Paleontoloxíia da Universidade de Roma, onde despois se pensaba que se perdera. Nos anos seguintes, atopáronse catro cranios máis en Libia e almacenáronse no Museo de Historia Natural de Trípoli. Aínda que se publicaron fotografías destes espécimes, a maioría do material foi destruído durante a segunda guerra mundial e só un dos cranios sobreviviu e foi conservado en Roma para a súa descrición naquel momento. Este cranio determinouse que representa unha variación diferente do C. checchiai de Maccagno, denominada Crocodylus checchiai var. depressa en 1952. Uns 50 anos máis tarde descubríronse restos adicionais de Libia en forma de material cranial fragmentario descrito en 2008 e en 2012 dous cranios da formación Nawata de Tanzania serían asignados a este taxon por Christopher Brochu e Glen W. Storrs. Os dous cranios tanzanos críase previamente que eran do actual crocodilo do Nilo. Nun intento de botar luz sobre a posición desta especie no xénero Crocodylus, que previamente só dera resultados filoxenéticos pouco claros, Delfino e colegas publicaron unha redescrición detallada do taxon en 2020. No proceso redescubriron o sn813/lj, o cranio que se cría perdido usado por Maccagno para describir Crocodylus checchiai.
Descrición
miniatura|Cranio en vista dorsal. O espécime sn813/lj representa un cranio mesorrostral cunha lonxitude de 47 cm desde a punta do morro ao final do supraoccipital. A maioría da superficie do cranio está moi ornamentada por unha densa rede de buratos e cristas, porén malia ter esta moi visible ornamentacón, a maioría dos detalles máis delicados das suturas do cranio están agochados por unha fina capa de codia areosa. Igual que outros crocodilos, C. checchiai mostra unha marcada constrición detrás das narinas externas onde se conectan a premaxila e a maxila, deixando espazo para un dente dentario agrandado. Os dous primeiros dentes do dentario están tamén lixeiramente agrandados, perforando a premaxila e creando dous pequenos buratos visibles mesmo cando se ven desde arriba. O quinto dente maxilar está tamén agrandado ata o punto que a maxila ten unha notable protuberancia convexa arredor da súa raíz, visible tanto visto desde arriba coma desde un lado. A mandíbula superior ten un total de 18 dentes, 5 en cada premaxila e 13 en cada maxila, dispostos relativamente en liña. Todos os dentes da mandíbula superior teñen a mesma forma, e son relativamente máis delgados. En contraste, os dentes mostran máis variación con dentes máis delgados cara ao extremo do morro e son máis robustos se están máis atrás. Os lacrimais son máis grandes que os prefrontais e contactan amplamente co óso nasal sen que a maxila se insira entre os dous ósos. As narinas externas están alongadas e rodeadas principalmente pola premaxila, cunha pequena porción da súa beira posterior composta presumiblemente polo óso nasal (porén, esta área está rota no fósil e, por tanto, non se ten a certeza). As órbitas son grandes cunha marxe case circular. As fiestras infratemporais son máis pequenas, pero están danadas por rotura cara á parte de atrás, onde debería estar a lámina cuadratoxugal. Porén, a característica máis notable de C. checchiai é a protuberancia rostral inchada que cobre a maior parte dos nasais así como parte dos lacrimais, prefrontais e extremo máis anterior do óso frontal. Este tipo de estrutura é típica da radiación neotropical (americana) de Crocodylus, como se observa no Crocodylus acutus, e non se ve en ningunha outra especie africana ou indopacífica deste xénero.
Filoxenia e evolución
miniatura|Reconstrución en vida de Crocodylus checchiai feita por D. A. Iurino Historicamente a situación filoxenética de Crocodylus checchiai foi escasamente explorada. Os primeiros intentos de situar a especie dentro de Crocodylus ignoraron en gran medida a protuberancia rostral a pesar de ser característico de especies neotropicais, e Maccagno cría esencialmente que estaba relacionado con C. palaeindicus baseada en caracteres que actualmente se pensa que son de pouco ou ningún valor. Posteriores investigacións realizadas por Tchernov e Leakey encontraron ligazóns co crocodilo do Nilo actual, e Leakey mesmo xulgou que as dúas especies eran sinónimas. O primeiro investigador que recoñeceu a relación entre C. checchiai e os crocodilos de América foi Max K. Hecht, que sinalou a estrutura similar dos cranios de C. checchiai especificamente en relación con Crocodylus rhombifer e Crocodylus moreletii. Porén, non se realizou unha análise filoxenética ata que a fixeron Brochu e Storrs (2009), os cales atoparon apoio para a inclusión da especie en Crocodylus, pero non conseguiron resolver as súas relacións en moito maior detalle debido á formación dunha gran politomía. A posterior análise realizada por Delfino e colegas difire da de Brochu e Storrs en varios caracteres debido ao uso do espécime libio en vez de fósiles tanzanos, o cal tivo como resultado unha árbore filoxenética mellor resolta, na que o taxon se atopa situado na base do clado neotropical. Isto suxire que C. checchiai pode ser a ligazón xeográfica e filoxenética entre as especies de Crocodylus americanas e as especies africanas ancestrais. Isto atrasaría a dispersión de Crocodylus algo no tempo, pero é polo demais consistente coa liña de tempo suposta para a chegada do xénero a América (a primeira aparición foi Crocodylus falconensis no Plioceno). C. checchiai pode tamén concordar coa chegada do xénero a Europa, pero é igualmente posible que os restos italianos procedesen de inmigranes de Asia.
Un estudo de 2018 feito por Lee e Yates usando simultaneamente datos morfolóxicos, moleculares (secuenciación de ADN) e estratigríficos (idade dos fósiles), xunto con información xenética recollida do crocodilo extinto Voay, produciu a árbore que se mostra a seguir. Nela, C. checchiai difire moito da súa previa situación, formando un clado con C. falconensis fóra do clado formado polos actuais taxons africano-americanos.
Rozenhoedkaai
miniatura|dereita|220px|Rozenhoedkaai O Rozenhoedkaai ("Peirao do Rosario" en lingua neerlandesa) é unha rúa de Bruxas.
Descrición
Durante séculos, esta rúa ao longo da canle chamouse Zoutdijk. Non foi ata o século XVIII cando Rozenhoedkaai comezou a usarse como nome. O motivo foi que nese lugar se instalaron postos que vendían rosarios.
Cuadratura do círculo
miniatura| A cuadratura círculo: As áreas deste cadrado e este círculo son iguais. En 1882, demostrouse que esta figura non se podía construír nun número finito de pasos con [[ Construcción con regra e compás |regra e compás . ]] A cuadratura do círculo é un problema xeométrico proposto polos matemáticos da Grecia clásica. Consiste en facer a construción con regra e compás dun cadrado coa mesma área que un círculo dado usando só un número finito de pasos.
En 1882 demostrouse que o problema era irresoluble, como consecuencia do teorema de Lindemann-Weierstrass que demostra que pi (π) é un número transcendente, no canto de ser un número alxébrico. É dicir, pi (π) non é a raíz de ningún polinomio con coeficientes racionais. Unhas décadas antes de 1882 demostrouse que se π é un número transcendente, sería imposible a construción con regra e compás. Non foi ata este ano que se demostrou que π transcendente. Polo tanto, non se poden facer construcións xeométricas exactas da cuadratura do círculo. Por outra banda, é posible deseñar unha boa aproximación nun número finito de pasos, como consecuencia de que hai números racionais tan preto de π como queiramos.
Dun xeito máis abstracto este problema tamén se pode entender do seguinte xeito. Dados certos axiomas da xeometría euclidiana respecto da existencia de liñas e círculos, determinan estes axiomas a existencia deste cadrado? miniatura| Algunhas aproximacións parciais deron durante moito tempo falsas esperanzas sobre a resolubilidade do problema. Neste debuxo a área da figura sombreada é igual á área do triángulo ABC (atopada por [[Hipócrates de Quíos ). ]] O termo cuadratura do círculo ás veces úsase para referirse á aproximación por métodos numéricos da área dun círculo.
Historia
esquerda|miniatura| [[ Oronce Finé |Oronce Finé, Quadratura circuli, 1544 ]] miniatura| [[ JP de Faurè |JP de Faurè, Dissertation, découverte, et demonstrations de la quadrature mathematique du cercle, 1747 ]] Os matemáticos babilonios xa coñecían diferentes métodos para aproximar a área dun círculo cun cadrado. O papiro exipcio Rhind de 1800 a.C. establece a área dun círculo como (64/81)  d 2, onde d é o diámetro do círculo, e π é aproximadamente 256/81, un número que aparece no antigo papiro matemático de Moscova e usa aproximacións por volume (é dicir, hekat). Os matemáticos indios tamén atoparon un método aproximado, aínda que menos preciso, documentado no Sulba Sutra. Arquímedes demostrou que o valor de π está entre 3 + 1/7 (aproximadamente 3.1429) e 3 + 10/71 (aproximadamente 3.1408).
Anaxágoras foi o primeiro grego en asociarse co problema, que traballou na prisión. Hipócrates de Quios cuadrou algunhas lúas, esperando que isto o levase a unha solución. Antifonte, o sofista, considera que inscribir polígonos regulares dentro dun círculo e duplicar o número de pezas encherá a área do círculo e, dado que un polígono pode ser cadrado, significa que o círculo pode ser cadrado. Con todo houbo escépticos; por exemplo, Eudemo (escritor dunha obra de astronomía) postulou que as magnitudes non se poden dividir indefinidamente, polo que a área do círculo nunca se alcanzará. O problema é mencionado incluso na obra de teatro de Aristofanes As aves.
Crese que Oenopides foi o primeiro grego en esixir unha solución usando só unha regra e un compás. James Gregory intentou demostrar a súa imposibilidade na Vera Circuli et Hyperbolae Quadratura (a verdadeira cuadratura do círculo e a hipérbola) en 1667. Aínda que a súa proba é incorrecta, foi o primeiro documento que intentou resolver o problema empregando as propiedades alxébricas de π. Non foi ata 1882 cando Ferdinand von Lindemann demostrou rigorosamente a súa imposibilidade.
Imposibilidade
O conxunto de números que se poden construír con regra e compás (os números construíbles ) son os números que se poden obter como un número finito de extensións cuadráticas dos racionais.
Unha xeneralización do conxunto de números construíbles son os números definidos por radicais, a definición é a mesma que antes, pero non só se permiten raíces cadradas senón que son raíces de calquera índice racional (de feito coas raíces con índices de números primos chegaría).
O conxunto de números construíbles é un subconxunto propio de números definidos por radicais, é dicir, hai números definidos por radicais que non son construíbles, como \sqrt{3}, pero todos os números construíbles están definidos por radicais.
Os números reais que son raíces de polinomios con coeficientes racionais chámanse números alxébricos. O teorema de Abel-Ruffini demostra que hai números alxébricos que non están definidos por radicais, pero todos os números definidos por radicais son alxébricos.
A solución do problema de cuadrar o círculo con regra e compás require a construción do número \sqrt{\pi}, e a imposibilidade desta construción dedúcese do feito de que π é un número transcendente ( non alxébrico e, polo tanto, non construíble ). Se o problema de cuadrar o círculo se resolvese usando só regra e compás chegariamos a un valor alxébrico de π, un absurdo. Johann Heinrich Lambert conxectura en 1768 que π é transcendente no mesmo documento que demostrou a súa irracionalidade. Non foi ata 1882 cando Ferdinand von Lindemann demostrou a súa transcendencia (como corolario do teorema de Lindemann-Weierstrass ).
Ao flexibilizar as normas permitindo un número infinito de operacións con regra e compás ou realizando operacións en determinados espazos non euclidianos, tamén é posible cuadrar o círculo. Por exemplo, aínda que o círculo non pode ser cadrado no espazo euclídiano, é posible facelo no espazo Gauss-Bolyai-Lobachevsky (espazo da xeometría hiperbólica).
Construcións aproximadas
Aínda que a cuadratura do círculo é un problema imposible empregando só regra e compás, poden realizarse aproximacións á cuadratura mediante aproximacións a π. Só fai falta un mínimo de coñecemento da xeometría elemental para converter calquera aproximación racional de π nunha construción con regra e compás. A pesar disto, as construcións realizadas deste xeito adoitan ser moi longas en comparación coa precisión que se pode conseguir.
Frei Martín Sarmiento achou dúas cuadraturas moi aproximadas. Para comprobarmos a súa precisión basta indicar que unha delas era equivalente a dar o número π con 6 cifras decimais exactas e a outra con 10.
Despois de que se demostrou a irresolubilidade do problema, algúns matemáticos aplicaron o seu enxeño para atopar aproximacións elegantes á cuadratura do círculo.
Entre as construcións aproximadas modernas, Ernest William Hobson en 1913 (ver o seu libro ). Esta foi unha construción moi precisa que está baseada na construción do valor aproximado de 3.14164079 ..., que ten unha precisión de 4 decimais.
O matemático indio Srinivasa Ramanujan en 1913, CD Olds en 1963, Martin Gardner en 1966 e Benjamin Bold en 1982 deron construcións xeométricas de que coincide en 6 decimais con π. miniatura| Construción aproximada de [[ Adam Adamandy Kochański |Kochański ]] miniatura| Construción aproximada de Kochański Srinivasa Ramanujan en 1914 atopou unha construción de regra e compás que equivalía a tomar a seguinte aproximación de π
dando a notable aproximación de 8 díxitos decimais correctos de π.
En 1991, Robert Dixon presentou construcións para
(Aproximación de Kochański), pero estas foron boas aproximacións ata o cuarto decimal de π.
A cuadratura do círculo como metáfora
A imposibilidade de resolver a cuadratura do círculo empregouse metaforicamente para describir a esperanza de resolver un problema que é ou semella imposible.
Castanopsis acuminatissima
Castanopsis acuminatissima é unha especie da familia das fagáceas pertencente ao xénero Castanopsis, propia do Sueste asiático e Nova Guinea.
Descrición
A especie foi descrita en 1863 polo naturalista e botánico alemán-neerlandés Carl Ludwig Blume, baixo o nome Castanea acuminatissima, nun traballo publicado en ''Journal of Botany, British and Foreign. London'' 1: 182.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Castanopsis acuminatissima é unha árbore de copa grande, de até os 40 m de altura. O tronco está marcadamente estriado. A casca é de cor gris ou parda pálida, rugosa e fisurada, de menos de 25 mm de grosor, co interior vermello. As follas son simples, de 9,0 a 11,5 cm de longo e de 2,5-3,5 cm de largo, e dispostas en espiral ao longo das pólas. Os froitos son noces simples, de 1 a10 mm de diámetro.
Distribución
Castanopsis acuminatissima esténdese desde o suroeste da China (provincias de Guizhou e Yunnan) até Indochina (Laos, Myanmar, Tailandia, Vietnam) e os outeiros de Chittagong de Bangladesh e Malaisia (nas illas de Sulawesi, Xava, Borneo e Sumatra), en Indonesia (na illa de Nova Guinea (Papúa Occidental) e en Papúa Nova Guinea e en Nova Bretaña.
Ecoloxía
En Nova Guinea e Nova Bretaña é unha árbore predominante nos bosques montanos, onde se encontra entre os 900-1000 e os 2000 m de altitude. Tamén pode encontrarse en elevacións máis baixas en bosques de outeiros, en asociación con Hopea papuana e Casuarina papuana, tolerantes á seca.
Tennessee Claflin
Lady Tennessee Celeste Claflin, vizcondesa de Monserrate, nada en Homer (Ohio) o 26 de outubro de 1844 e finada en Inglaterra o 18 de xaneiro de 1923, tamén chamada Tennie C., foi unha sufraxista estadounidense, coñecida por ser a primeira muller, xunto coa súa irmá Victoria Woodhull, que abriu unha emprega financeira en Wall Street en 1870.
Primeiros anos e educación
A data exacta de nacemento de Tennessee Claflin non está clara, pero normalmente sitúase entre 1843 e 1846. A biógrafa Myrna MacPherson cita a data de nacemento de Claflin o 26 de outubro de 1845, mentres que a xornalista Barbara Goldsmith cita o ano de nacemento de 1846. Non obstante, está claro que Tennessee Claflin foi a última dos dez fillos nacidos de Roxanna Hummel Claflin e Reuben Buckman Claflin en Homer, condado de Licking, Ohio. Tennessee recibiu o nome do estado ben porque os seus pais visitaran o estado ben porque o seu pai era fan do entón congresista por Tennessee James Polk. A súa irmá Victoria Claflin Woodhull naceu en 1838.
Reuben Buckman Claflin, coñecido como "Buck", era un vendedor de aceite de serpe que facía de médico. Tiña algunha formación xurídica e ás veces presentábase como avogado. As súas experiencias de traballo incluíron o transporte de madeira polo río Susquehanna e o traballo nun salón. Procedía dunha empobrecida rama da familia escocesa-americana Claflin con sede en Massachusetts, primos non achegados do gobernador William Claflin.
En decembro de 1825, Buck Claflin casou con Roxanna Hummel. A parella coñeceuse en Selinsgrove, Pensilvania, cando Buck era hóspede na casa onde Roxanna traballaba como criada. Roxanna foi identificada en varias ocasións como a sobriña dun próspero propietario de salóns e como a filla ilexítima dunha criada. Falaba con acento alemán.
Os nenos Claflin creceron na pobreza. Os veciños lembrábanos como salvaxes, sucios e famentos. Buck era un pai abusivo que golpeaba regularmente os seus fillos sen provocación. Inspirado no éxito das Fox Sisters, Buck comezou a anunciar a Tennessee e Victoria como mediums arredor de 1852. As mozas axiña se converteron nas principais mantedoras da familia. En 1853, a irmá máis vella Victoria casou e marchou.
Espiritualismo e curación
En 1863, Buck alugou un hotel enteiro en Ottawa, Illinois. Facíase chamar "o rei do cancro" e anunciaba as habilidades curativas de Tennessee. Como parte da súa práctica, os Claflins usaban lixivia que queimou a pel do seu paciente. En xuño de 1864, a policía asaltou a clínica hoteleira dos Claflin e a familia fuxiu. As autoridades acusaron a familia de nove delitos, incluíndo condutas desordenadas e fraude médica. Tennessee enfrontouse á acusación máis grave ao ser culpada da morte dunha paciente chamada Rebecca Howe. A familia nunca foi aos tribunais pola súa falsa cura contra o cancro.
No outono de 1868, Buck visitou o magnate empresarial Cornelius Vanderbilt ao que Buck escoitou que estaba interesado nas masaxes e na curación magnética. Buck presentou a Victoria como espiritista e a Tennessee como curandeira. Tennessee e Cornelius comezaron a pasar moito tempo xuntos, o que provocou moitos rumores.
Wall Street
A finais de 1869, Victoria Woodhull e Tennessee Claflin alugaron dous cuartes na elegante Hoffman House no 44 Broad Street da cidade de Nova York. En xaneiro de 1870, enviaron tarxetas telefónicas anunciando a súa nova empresa de corretaxe, Woodhull, Claflin, & Company. Cobraban 25 dólares por adiantado por unha consulta. As irmás recibiron o apoio financeiro de Vanderbilt. A oficina elegantemente amoblada de Woodhull, Claflin, & Company abriu o 14 de febreiro de 1870. Isto converteu a Woodhull e Clafin nas primeiras mulleres que abrían unha empresa financeira en Wall Street. As irmás estaban tan asediadas polos curiosos que 100 policías tiveron que manter a orde.
Nun artigo titulado "Wall-Street Aroused", The New York Times cuestionou o potencial de éxito das irmás, non porque fosen mulleres, senón pola súa asociación co espiritismo e outras causas pouco ortodoxas. Harper's Weekly bautizounas como "Bewitching Brokers" nunha tira cómica, mentres que outro artigo da revista cuestionaba se había mulleres investidoras suficientes para facer da empresa un éxito.
Woodhull e Claflin alcanzaran unha fonte de capital de investimento sen explotar. Esposas e viúvas da sociedade, profesoras, propietarias de pequenas empresas, actrices e prostitutas de alto nivel e as súas madames contrataron Woodhull, Claflin, & Company e a empresa foi un triunfo financeiro inmediato. As irmás axiña alugaron un caro apartamento na rúa 38 na exclusiva sección Murray Hill de Manhattan.
Cos beneficios da corretaxe, as irmás crearon o seu propio xornal radical, Woodhull & Claflin's Weekly. Woodhull e Claflin empregaron o seu xornal para defender o amor libre, un movemento que no século XIX impulsou a separar o sexo do matrimonio. O movemento polo amor libre considerábase moi marxinal nese momento e a súa defensa do movemento conmocionou a moitos. Como explicou a biógrafa Myra McPherson:
Raimundo IV de Trípoli
Raimundo IV de Trípoli, finado en 1199, foi conde de Trípoli (1187-1189 ) e príncipe rexente de Antioquía (1193-1194). Era o fillo máis vello de Bohemundo III, príncipe de Antioquía e Orgueilleuse de Harenc.
Tennessee Claflin
Wall Street
''Woodhull & Claflin's Weekly?? foi tamén o primeiro xornal en América que imprimiu o manifesto comunista. A empresa de corretaxe de Woodhull, Claflin, & Company declinou cando comezou unha depresión económica en 1873.
Política
En 1871, as irmás intentaron votar nas eleccións municipais e foron rexeitadas. O 11 de agosto de 1871, Tennessee Claflin anunciou a súa candidatura ao oitavo distrito de Nova York. Naquela época, o oitavo distrito era en gran parte xermano-americano. Claflin anunciou a súa candidatura en Irving Plaza rodeado de bandeiras alemás e estadounidenses e pronunciou o seu discurso en alemán.
Raimundo IV de Trípoli
Crise co reino armenio de Cilicia
O seu pai entrou en disputa co rei de Armenia Menor, León I, por mor do castelo de Bagras, que o armenio conquistara aos musulmáns, pero que antes fora propiedade do principado de Antioquía e, polo tanto, reclamoullo. León I, non só non lle devolveu a Bagras senón que tamén o encarcerou facéndolle crer que o chamaba para discutir o asunto.
Tennessee Claflin
Política
Woodhull foi candidata á presidencia dos Estados Unidos polo recentemente constituído Partido polos Dereitos da Igualdade o 10 de maio de 1872. Frederick Douglass foi o candidato á vicepresidencia, pero ignorou o nomeamento e en cambio fixo unha campaña activa por Ulysses S. Grant.
Raimundo IV de Trípoli
Crise co reino armenio de Cilicia
Durante a catividade do seu pai, Raimundo foi rexente do Principado de Antioquia. Para liberalo, o rei armenio pediulle a cambio do goberno de Antioquía, e este aceptou, pero a cidade, constituída en comuna baixo a dirección do patriarca Eimerico de Limoges, negouse a facer o que lle pedían. Dixéronlles que a comuna de Antioquia só recoñecía a autoridade de Raimundo até o regreso de Bohemundo.
Tennessee Claflin
Política
Durante o verán de 1872, Claflin fixo unha candidatura pola coronelía do Noveno Rexemento da Garda Nacional de Nova York. O posto estaba vacante desde a morte do "barón ladrón" Jim Fisk en xaneiro de 1872. A candidatura de Claflin foi moi burlada pola prensa. Os homes do Noveno Rexemento ignoraron a oferta de Claflin, mais o comandante Thomas J. Griffin convidou a Claflin a presentarse á coronelía do recentemente organizado Oitoxésimo Quinto Rexemento para soldados negros. Conscientes da súa defensa anterior e do seu éxito profesional, os membros do Oitenta e Quinto elixiron coronela a Claflin.
Duki
Mauro Ezequiel Lombardo Quiroga nado o 24 xuño 1996, coñecido popularmente como Duki ou DUKI é un cantante arxentino. É coñecido intencionalmente como unha das voces máis representativas da música trap de Arxentina.
Tennessee Claflin
Proceso de adulterio de Henry Ward Beecher
O 2 de novembro de 1872, Woodhull & Claflin's Weekly publicou un informe que desencadeou o famoso xuízo por adulterio de Henry Ward Beecher. Este era fillo do famoso teólogo calvinista Lyman Beecher e irmán de Harriet Beecher Stowe. Probablemente era o ministro protestante máis coñecido dos Estados Unidos naquel momento, gañando un inmenso salario de 100 000 dólares ao ano como ministro na igrexa de Plymouth en Brooklyn. Líder do movemento antiescravista, Beecher gañou fama como orador.
Duki
Duki comezou a gañar recoñecemento polas súas aparicións en batallas de rap, principalmente polo movemento de "El Quinto Escalón", especialmente coñecido en Arxentina e con notoriedade dentro do mundo hispanofalante. Duki gañou a competición de "El Quinto Escalón" no 2016, outorgándolle bastante popularidade daquela. A súa vitoria deulle a oportunidade de lanzar as suas primeira músicas, sendo a primeira "No Vendo Trap" especialmente popular. No 2017 firmou con Mueva Records, selo discográfico da Arxentina. Ese mesmo ano irrompeu con forza na escena musical arxentina co seu exitoso sinxelo "She Don't Give a FO" (estilizado para o inglés "She don't give a fuck", en galego "A ela non lle importa"). No 2018 formou parte de Modo Diablo, un trío musical arxentino do que forman parte YSY A e Neo Pistea.
Tennessee Claflin
Proceso de adulterio de Henry Ward Beecher
O 2 de novembro de 1872 publicáronse cen mil exemplares do Woodhull & Claflin's Weekly con "The Beecher-Tilton Scandal Case" na portada. O artigo tomou o formato dunha entrevista entre Victoria Woodhull e unha reporteira sen nome. Woodhull deu todos os detalles salaciosos dunha aventura entre Henry Ward Beecher e Elizabeth Richards Tilton, esposa de Theodore Tilton. Woodhull deu fontes como Elizabeth Cady Stanton, Isabella Beecher Hooker e Paulina Wright Davis. As cartas das tres mulleres publicáronse como corroboración.
Nos mesmos números, Tennessee ameazou con novas revelacións sobre outros homes importantes ao imprimir unha carta dunha madame anónima que afirmaba ter rexistro dos nomes e enderezos dos seus clientes. Aínda que algúns acusaron a Tennessee de escribir esta carta por si mesma, a xornalista Barbara Goldsmith cre que a carta proviña de Annie Wood, amiga de Woodhull e Claflin.
Duki
Foi o artista arxentino máis escoitado do mundo en Spotify durante 2021, segundo a revista Rolling Stone.
Tennessee Claflin
Proceso de adulterio de Henry Ward Beecher
Antes de rematar a semana, o número do 2 de novembro reimprimiuse e vendeuse por 40 dólares. Woodhull e Claflin pasaron os seguintes meses dentro e fóra do cárcere por unha serie de acusacións de obscenidade presentadas polo ascendente cruzado antivicio Anthony Comstock.
Duki
Biografía
Mauro Lombardo Quiroga naceu o 24 de xuño de 1996 en Almagro, Bos Aires, Arxentina. É fillo de Sandra Viviana Quiroga, avogada especializada en dereito, e de Guillermo Lombardo, deseñador gráfico. Ten un irmán maior, Nahuel, especializado en enxeñaría de son, e unha irmá pequena, Candela.
Tennessee Claflin
Proceso de adulterio de Henry Ward Beecher
En 1874, Theodore Tilton presentou unha demanda contra Henry Ward Beecher por "intimidade criminal" coa muller de Tilton. O caso estendeuse de xaneiro a xullo de 1875 e rematou co xurado en desacordo.
Duki
Biografía
Dende idades temperás Duki tivo moita presencia na rúa, facendo gran parte da vida e do seu ocio na propia rúa. Dende adolescente foi afeccionado o longboard e o consumo de marihuana. Despois de deixar os estudos traballou como repartidor de alimentos e nunha farmacia.
Tennessee Claflin
Londres e a vida posterior
A raíz do xuízo Beecher, as irmás deixaron Nova York por Londres en 1877. A evidencia suxire que o movemento das irmás puido ser financiado polos herdeiros do recentemente falecido Cornelius Vanderbilt, que as quería fóra durante a loita pola herdanza familiar. Vanderbilt quedara viúvo en 1868 e volvera a casar en 1869. O segundo matrimonio sorprendeu a Claflin, que esperaba casar con el. Porén, a mediados de 1871, a familia de Vanderbilt expulsouna da súa vida.
Duki
Biografía
Influenciado polos rapeiros arxentinos Kôdigo e Tata comezou a practicar "free style" cos seus amigos como pasatempo, comezou a gañar confianza e nivel suficiente como para presentarse a competicións pública. No 2010 anotouse a súa primeira competencia, chamada "A Cara de Perro". Tras practicar de xeito afeccionado o "free style" e conseguir certa sona entre os seus conxéneres, Mauro decide adoptar o alcume de Wanakin e comezou a aventurarse no mundo das batallas de rap, competindo en diferentes concursos de xeito máis profesional por todo Bos Aires.
Tennessee Claflin
Londres e a vida posterior
O 15 de outubro de 1885, en St Mary Abbots, Kensington, Claflin casou con Francis Cook, presidente de Cook, Son & Co., e tamén vizconde de Monserrate en Sintra. Aos poucos meses do seu matrimonio, a raíña Vitoria creou a baronía Cook. Como esposa dun baronet inglés, Claflin foi nomeada "Lady Cook", e en Portugal era vizcondesa de Monserrate. A parella viviu en Doughty House en Richmond Hill, Surrey, e no Palacio de Monserrate.
Duki
2013-2017: Primeiros anos e éxito nas batallas de galos.
No 2013 Duki participou na súa primeira batalla de rap, chamada "Madero Free", da que saíu vitorioso. Anos despois describiu aquela experiencia como "catastrófico, por que estaba chovendo, pero polo menos acabamos gañando". Durante estes primeiros pasos nas batallas formou dun grupo (unha "crew") chamado Atuanorinos Tripulación. Durante esta primeira etapa participou en numerosas competicións con certo prestixio a nivel local como "Unión de Zonas", "Las Vegas Freestyle" ou "Madero Free".
Tennessee Claflin
Londres e a vida posterior
Pouco despois da morte de Cook en 1901, Claflin fundou un banco de curta duración na cidade de Londres chamado Lady Cook & Co.
Aínda que nunca abandonou os seus puntos de vista radicais, Claflin viviu o resto da súa vida fóra dos ollos do público. Morreu en Inglaterra o 18 de xaneiro de 1923.
Duki
2013-2017: Primeiros anos e éxito nas batallas de galos.
Durante o 2016 o fenómeno do Quinto Escalón viralízase en internet pasando a ser unha das competicións de "free-style" máis seguidas de fala hispana. Duki convértese nunha das iconas desta nova escena. Duki forma un grupo xunto con MKS, outro galo moi recoñecido no Quinto Escalón, coñecido como Super Sangre Joven. En agosto do 2016 Duki gañou o Quinto Escalón por primeira vez, vencendo na final ao galo Nacho. O premio foi unha sesión nun estudo de música para gravar un sinxelo. Isto permitiulle a Duki gravar "No Vendo Trap", en novembro de 2016. O vídeo oficial foi subido a YouTube, e conseguiu dous millóns de visualizacións en só dúas semanas. Pa$ha, o produtor dun dos "samples" usado na base do tema, decidiu denunciar o vídeo para a súa eliminación debido a cuestións de dereitos de autor. A plataforma retirou o vídeo.
EgyptSat 2
EgyptSat 2 ou MisrSat 2 foi un satélite artificial exipcio lanzado o 16 de abril de 2014 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
EgyptSat 2, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a rusa RKK Energia, foi un satélite exipcio de observación da Terra. O satélite estaba baseado no bus 559GK e levaba a bordo unha cámara capaz de sacar imaxes en modo multiespectral, cunha resolución de 1 m, e pancromático, cunha resolución de 4 m. O satélite usaba propulsión iónica alimentada por xenon. O contacto co satélite perdeuse en abril de 2015 a causa dun fallo no sistema de control de voo, rematando a súa misión so un ano despois de entrar en órbita.
Francisco Rodríguez Araya
Francisco José Rodríguez Araya, nado en Zürich o 8 de febreiro de 1995, é un futbolista suízo de orixes galega e chilena. Xoga de centrocampista no FC Schaffhausen.
É o irmán máis novo do internacional Ricardo Rodríguez e do extremo Roberto Rodríguez.
Orixes
Naceu en Zürich, sendo fillo de José Manuel Rodríguez, un emigrante galego de Crecente, e de Marcela, unha chilena de Viña del Mar.
FC Zürich
Criouse futbolisticamente na canteira do FC Zürich, debutando co primeiro equipo na Superliga suíza o 20 de xullo de 2014 no derbi contra o Grasshopper, gañando por 1-0. En agosto debutou en competición europea, xogando contra o Spartak Trnava na previa da Europa League 2014/15. Xa na fase de grupos xogou cinco dos seis encontros do seu equipo, contra Borussia Mönchengladbach, Villarreal e Apollon Limassol, sen poder clasificarse para a seguinte rolda.
VfL Wolfsburg
Despois dun ano no primeiro equipo do Zürich, mudouse a Alemaña no verán de 2015, para xogar xunto a seu irmán Ricardo no VfL Wolfsburg, onde asinou un contrato de tres anos. Alí xogou no equipo filial e debutou co primeiro equipo na Bundesliga na xornada 17 fronte ao VfB Stuttgart. Foi ademais convocado para un encontro da Liga de Campións, pero non chegou a saír do banco.
FC Luzern
En xuño de 2017, despois dunha tempada cedido no Luzern, foi traspasado ao club branquiazul, xogando neste ata a tempada 2018/19.
FC Lugano
En xuño de 2019 fichou xunto a Olivier Custodio polo FC Lugano, tamén da Super Liga. Con este club volveu disputar a Europa League, xogando contra Malmö na fase de grupos.
FC Schaffhausen
En maio de 2020 incorporouse ao FC Schaffhausen, da Challenge League (segunda división suíza), xunto ao seu irmán Roberto.
Selección nacional
Foi internacional coa selección suíza sub-19 en 2013, e despois foino coas sub-20 e sub-21. En agosto de 2014, o adestrador Jorge Sampaoli convocouno para xogar coa selección chilena dous amigables contra México e Haití, pero rexeitou a invitación. Volveu ser convocado en agosto de 2015 para un partido contra Paraguai, aceptando inicialmente, pero retractándose uns días despois, para continuar na selección sub-21 de Suíza.
Atoumane Diagne
Atoumane Diagne, nado o 31 de decembro de 1998 en Dakar, é un xogador de baloncesto profesional senegalés que xoga no Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
Nado en Dakar, alí pasaba o tempo libre xogando ao baloncesto na rúa cos seus amigos. O seu físico chamou a atención dun axente que lle ofreceu a opción de ir a España para formarse como xogador e persoa, trasladándose a Tenerife para comezar no CB Unelco. En apenas uns meses foi capturado polo FC Barcelona, incorporándose ao equipo cadete na 2013/14 co que gañou o campionato de España nesa categoría. Na tempada 2014/15 debutou na LEB Plata co filial do FC Barcelona, ​​e na seguinte tempada na LEB Oro con tan só 17 anos, gañando tamén o campionato de España júnior. Continúa en LEB Ouro co FC Barcelona B e na tempada 2016/17 rexistrou 4,1 puntos e 4 rebotes, medias que melloran na 2017/18 acadando 7,9 puntos e 7,6 rebotes (sexto mellor rebotador da competición), debutando na Liga ACB co FC Barcelona e disputa catro partidos da máxima categoría. Na 2018/19 acreditou 6,9 puntos, 6,4 rebotes e 1,7 tapóns (segundo mellor da liga).
En xullo de 2019, foi cedido ao CSP Limoges da liga LNB (primeira división francesa) para xogar a tempada 2019/20. Co club francés participou en 26 partidos (7 deles na Eurocup) conseguindo medias de 3,1 puntos e 3,2 rebotes en 10 minutos por partido.
Tras desvincularse do FC Barcelona, o central senegalés pasaría a tempada 2020-21 en branco, debido a unha lesión antes do inicio da tempada e posteriormente ás restricións do covid 19 que dificultaron que marche do seu país coa tempada xa comezada.
O 12 de agosto de 2021, asinou co Básquet Coruña, equipo galego da LEB Ouro, para disputar a tempada 2021-22. O 17 de xullo de 2023, Diagne e o Básquet Coruña renovaron o seu compromiso por unha tempada máis, a terceira do xogador na Coruña.
AL-V
AL-V, nome artístico de Alverd Gual-Cibeira, ou Alvie Gual-Cibeira, nado en Barcelona, é un artista musical galego.
Traxectoria
A súa familia é da zona de Trives (da Pobra e de Sobrado). Estudou para actor e traballa como axente cultural e xestor de cástings en Barcelona. Os seus produtos movéronse entre as artes escénicas e as musicais. Montou o dúo Monsieur Cactus con Álex Marteen, fundou o colectivo queer Futuroa, e baixo o seu alter ego Licorca Fey organizou espectáculos de drags. Presentador de radio e televisión musical, en 2018 empezou a publicar en solitario con produción de alvaro.audio.
En 2021 publicou o seu primeiro álbum en solitario como AL-V, onde incluía unha versión queer-punk da Negra sombra.
Discografía: (Non quero morrer) (2021).
Arie Kindler
Arie Kindler (en hebreo אריה קינדלר), nado en Berlín o 17 de febreiro de 1920 e finado en Ramat Gran, Israel, o 23 de xullo de 2014, foi un numismático e profesor universitario israelí.
Infancia en Berlín
Segundo o seu propio relato, o interese pola arqueoloxía de Arie Kindler remóntase a 1930, cando na súa infancia se inaugurou o Museo de Pérgamo, no seu Berlín natal, en 1930.
Exilio familiar
A familia Kindler abandonou Alemaña xa en 1933, logo de que o seu pai se decatara do perigo inminente que corrían, trala lectura de Mein Kampf, de Hitler.
Na Palestina administrada polo Reino Unido, Arie Kindler comezou a exercer traballos esporádicos, e a partir de 1938 serviu durante dez anos na organización paramilitar xudía Haganah. Logo da súa incorporación ás Forzas de Defensa de Israel, Kindler seguiu a ser soldado e reservista ata 1975.
Carreira académica
Os intereses intelectuais de Kindler centrábanse nos estudos clásicos, sinaladamente a historia xudía. A principios da década de 1940, examinaba a oferta de moedas e outros obxectos arqueolóxicos dos vendedores ambulantes árabes nos mercados de Xerusalén. Como estudoso, centrouse na numismática e converteuse nun dos principais expertos na moeda asmonea.
Logo de completar os seus estudos universitarios, acadou o doutoramento cunha tese acerca das moedas de Bosra, na Universidade J. W. Goethe, de Frankfurt, e baixo a dirección de Maria Radnoti-Alföldi.
De 1974 a 1988 Kindler foi profesor no Instituto Arqueolóxico da Universidade de Tel Aviv, e de 1981 a 1992 na Universidade Bar Ilan, de Ramat Gan.
Desde 1962 ata a súa xubilación en 1997, Kindler foi o director e conservador do departamento de numismática do Museo Eretz Israel, de Tel Aviv, que conta cunha colección numismática á que o propio Kindler lle proporcionou arredor dun milleiro de exemplares. Baixo a súa dirección, a colección ampliouse nuns 80.000 obxectos, mediante doazóns, legados e adquisicións, e converteuse nunha das máis importantes de Israel.
O 10 de maio de 1945, Kindler e outras persoas fundaron a sección numismática do Círculo de Afeccionados ás Antigüidades de Tel Aviv, que en novembro de 1947 se converteu na Sociedade Numismática de Israel, con Kindler como presidente temporal.
Kindler foi tamén editor de  'Alon, a revista en hebreo da Sociedade Numismática de Israel, entre 1967 e 1973, e coeditor do Israel Numismatic Journal desde 1980.
Arie Kindler faleceu o 23 de xullo de 2014 aos 94 anos.
Publicacións
Ao longo da súa carreira académica, Kindler publicou máis de 200 artigos e colaboracións, e sete traballos monográficos sobre diversos temas de numismática, desde as emisións da Antigüidade ata as moedas bizantinas e do mundo islámico na Idade Media, pasando polas cuñaxes do Estado de Israel.
Vegetta777
Samuel de Luque Batuecas, nado en Madrid o 12 de abril de 1989, coñecido na internet como Vegetta777 ou Samuel, é un youtubeiro e streamer español que sobe vídeos de gameplays principalmente, aínda que a súa canle conta con contido variado.
En 2022 a súa canle de YouTube ten máis de 33 millóns de subscritores e 15 mil millóns de visualizacións, sendo o segundo youtubeiro con máis subscritores e o primeiro con máis visualizacións de España.
Traxectoria
Naceu o 12 de abril de 1989 en Madrid e mudouse a Alcorcón aos cinco anos. Sendo moi cativo xa comezara a mostrar interese polos videoxogos, sendo unha consola Game Boy a primeira que tivo. Este hobby entre outros motivos levaríao a subir vídeos a YouTube. Estudou enfermaría e graduouse como enfermeiro auxiliar. No ano 2014, mudouse aos Ánxeles xunto a Willyrex, cidade na que viviron ata que se mudaron a Andorra, estado no que reside dende 2016.
Carreira
A canle de Samuel creouse en marzo do 2008, mais non foi ata o 21 de febreiro de 2012 cando subiu o seu primeiro vídeo titulado: Uncharted 3: ¡presentación del canal!. Foi subindo máis vídeos sobre distintos videoxogos mantendo variedade de contido, sendo Minecraft o videoxogo do que fixo máis contido.