cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moutier
Historial do territorio
miniatura| Foto aérea tomada por [[Walter Mittelholzer a 400 m de altitude en 1931.]]
Aerolíneas federales (álbum)
Aerolíneas federales é o primeiro álbum de estudio da banda viguesa de nome homónimo.
Publicado en 1986 pola discográfica DRO, a banda mestura estilos como o punk, o pop ou o rock. Abundan, amais, os coros femininos e as melodías adolescentes.
Johanna Döbereiner
Johanna Liesbeth Kubelka Döbereiner, nada en Ústí nad Labem o 28 de novembro de 1924 e finada en Seropédica (Brasil) o 5 de outubro de 2000, foi unha agrónoma pioneira en bioloxía do solo.
A súa investigación foi fundamental para que o Brasil conseguise a tecnoloxía Proalcool, converténdose no segundo produtor mundial de soia cun enorme impacto directo na economía nacional. O seu traballo coa fixación biolóxica do nitróxeno permitiu a miles de persoas comeren alimentos máis baratos e saudables, e por iso foi proposta como candidata ao Premio Nobel de 1997.
Traxectoria
Johanna naceu en Ústí nad Labem, na República Checa, unha rexión de influencia alemá. O seu pai, Paul Kubelka, era un químico que sería arrestado por axudar os xudeus a escapar da persecución nazi. A familia trasladouse a Praga, cando Johanna era nena, para que o seu pai se convertese en profesor de química na Universidade de Praga. Ademais da docencia, tamén tiña unha pequena fábrica de produtos químicos para o seu uso na agricultura.
Licenciouse en Enxeñería Agrícola en 1950 pola Universidade de Múnic, e poucos meses despois trasladouse ao Brasil, onde foi contratada polo Instituto de Ecoloxía e Experimentación Agraria, "Centro Nacional de Investigación en Agrobioloxía de Embrapa", situado no municipio de Seropédia, no estado do Río de Xaneiro. Obtivo o seu máster na Universidade de Wisconsin en 1963, e os dous anos seguintes impartiu cursos de microbioloxía do solo na Universidade de Florida e en Santiago de Chile.
Os seus estudos sobre a fixación biolóxica do nitróxeno revolucionaron o cultivo da soia no Brasil, proporcionando unha tecnoloxía de xestión capaz de reducir ou mesmo eliminar a dependencia dos fertilizantes con nitróxenos dos cultivos, aforrando actualmente entre 1.000 e 2.000 millóns de dólares ao ano. Esta tecnoloxía fai que moitos outros países gasten menos para producir soia. Tamén realizou importantes estudos no cultivo do azucre, onde descubriu o endófito Azospirillum, unha das especies que leva o nome. En 1988, escribiu sobre a asociación entre as bacterias endófitas fixadoras de nitróxeno Gluconacetobacter diazotrophicus e a cana de azucre. Os resultados máis espectaculares dos seus estudos con esta asociación observáronse con algunhas variedades de cana de azucre, capaces de produciren altos rendementos, por riba das 160 t/ha, con ata 200 kg de nitróxeno derivado da súa asociación simbiótica con esta bacteria. Johanna cos seus estudos levou ao descubrimento de 9 especies de bacterias fixadoras de nitróxeno asociadas a gramíneas, cereais e nardos.
The Thomas Crown Affair (filme de 1999)
The Thomas Crown Affair é un filme estadounidense de 1999 dirixido por John McTiernan, escrito por Leslie Dixon e Kurt Wimmer, e é un remake do filme homónimo de 1968. Conta a historia de Thomas Crown, un multimillonario que rouba un cadro dunha galería de arte e é perseguido por un investigadora de seguros da que se namora. Está protagonizado por Pierce Brosnan, Rene Russo e Denis Leary.
16 Horsepower
16 Horsepower foi unha banda estadounidense de country alternativo baseado en Denver, Colorado. A súa música adoitaba a ter imaxinería relixiosa e falaba de conflitos, redención, castigo e culpa a través das letras de David Eugene Edwards é o forte uso de bluegrass tradicional, gospel, e instrumentación da música apalache mesturado con rock. Durante a meirande parte da súa carreira a banda estivo composta por Edwards, Jean-Yves Tola, e Pascal Humbert, os dous últimos anteriormente no grupo francés Passion Fodder. Tras publicar catro álbums de estudio e xirar extensamente o grupo separouse no ano 2005 citando principalmente diferenzas "políticas e espirituais". Os membros permanecen en activo nas bandas Wovenhand e Lilium.
Concello de Lidingö
Lidingö é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 48 420 habitantes.
O concello está formado por unha das illas máis grandes do arquipélago interior de Estocolmo e varias illas circundantes. A principios da década de 2022 unha gran parte dos postos de traballo do municipio estaban no sector servizos, á vez que moitos dos seus habitantes traballaban na cidade de Estocolmo.
Consubstanciación
A consubstanciación é unha doutrina teolóxica que, por oposición á transubstanciación defendida polos católicos, sostén que na eucaristía coexisten as substancias do corpo e o sangue de Cristo coas do pan e o viño. É dicir, esta doutrina considera que na eucaristía atópase de forma real Cristo no seu corpo, o seu sangue, a súa alma e a súa divindade, pero existindo á vez o viño e o pan, por tanto o acto eucarístico non se trataría dunha substitución senón dunha coexistencia.
O monxe Ratramno, no século IX, da abadía Corvey, sostiña na súa De corpora et sanguine Domini que no pan e viño consagrados hai unha substancia invisible (“invisibilis substantia”) que, segundo el, serían o corpo e sangue de Cristo, e as aparencias externas que permanecen igual, pero que tal substancia invisible non era a mesma carne e sangue que naceu de María e que foi crucificada. As ideas de Ratramnus serían retomadas por Berengario de Tours en 1047.
Un dos seus primeiros defensores, Berengario de Tours (1000-1088), sostiña que o pan consagrado retiña a súa substancia anterior, pero ao mesmo tempo adquiría unha nova, o Corpo de Cristo; é dicir, que non perdía nada da súa substancia anterior, representando o corpo e o sangue de Cristo de maneira simbólica (panis sacratus in altari, salva sua substantia, est corpus Christi, non amittens quod erat sed assumens quod non erat). As opinións deste teólogo foron condenadas en diversos concilios (Roma 1050, 1059, 1078, 1079; Vercelli 1050; Poitiers 1074).
Durante os séculos XIV e XV, a idea da consubstanciación foi defendida polos lollards, e un pouco máis tarde, por Martiño Lutero, aínda que el non utilizou este termo.
Bivetiella cancellata
Bivetiella cancellata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Hop hop
Hop hop é o segundo álbum de estudio da banda viguesa Aerolíneas Federales. Editado por DRO en 1987, supuxo unha continuación do son que a banda marcara un ano antes no seu disco de debut. Está baseado en letras sinxelas, con estilos desde o pop até o ska, amais de bases electrónicas.
Reservation Dogs
Sinopse
A serie conta a historia de catro adolescentes indíxenas nunha zona rural de Oklahoma, mentres pasan os días cometendo crimes e loitando por chegar a California.
Estrea
A serie estreouse en FX on Hulu nos Estados Unidos o 9 de agosto de 2021. Nos mercados internacinais, distribuíuse a través de Star no servizo de vídeo en liña Disney+. En América Latina, estreouse como serie orixinal de Star+. Na India, os oito episodios da tempada 1 estreáronse en Disney+ Hotstar o 2 de outubro de 2021.
Guillermo Barreras
Guillermo Barreras Larramendi, nado en Vigo, é un expiloto galego de rallys. Foi campión de España de rallys de terra en 1985.
Inicios
Naceu en Vigo nunha familia vinculada aos estaleiros Barreras, sendo seu avó o industrial e deputado José Barreras Massó. A afección ao motor veulle por parte familiar, pois seu pai competira en carreiras de sidecar, mentres que os seus irmáns máis vellos tamén competían en diferentes disciplinas de deportes de motor. Comezou a competir nos anos 70, nalgunhas ocasións como piloto e noutras como copiloto.
Copiloto no Campionato de España de asfalto (1979-1984)
En 1979 disputou o Campionato de España de Rallys como copiloto de Mariano Lacasa, a bordo dun Opel Kaddet GT/E e correu tamén o Rallye des 1000 Pistes francés, como copiloto do cántabro Genito Ortiz, sobre un Simca 1200 TI.
FASA Renault (1982)
En 1982 pasou a ser o copiloto oficial de Fasa Renault con Ortiz, gañando o Rally de Gibralfaro, o Rally Vuelta a Aragón e o Rally Illas Canarias e conseguindo catro segundos postos. Por último, no Rally de Shalymar foi copiloto de José Antonio Zorrilla, rematando a tempada do campionato nacional como terceiro clasificado.
Campión de España de terra (1985-1986)
En 1986 disputou o nacional de asfalto cun Renault 11 e con Ramón Mínguez de copiloto, sufrindo numerosas avarías. Correron tamén o nacional de terra, a bordo do Renault 5 Turbo, e comezaron gañando a proba inaugural en Cardona. Con todo, o posto 41º nun duro Rally de Lugo e os abandonos nas seguintes probas impedíronlle revalidar o título, que foi ese ano para Oñoro.
Piloto oficial de Renault (1987)
En 1987 fichou como piloto oficial de Renault e disputou o campionato de España de asfalto cun Renault 11 oficial, tendo como copiloto a Luis Moya, campión galego da tempada pasada. Estreáronse no Rally Costa Brava, onde tiveron que abandonar cando rodaban terceiros, despois de que se lles queimase a xunta da culata. Tamén abandonaron no segundo rally, o Praia de Aro, despois de que lles rompese o turbo, no terceiro, Serra Morena, onde sufriron unha saída de pista e no cuarto, en Alacant. A continuación quedaron ás portas do podio no Rally Villa de Llanes, despois de picar unha roda no primeiro treito e protagonizar unha remontada, e non participaron no seguinte, nas Illas Canarias. Sumaron un novo abandono no Rally Príncipe de Asturias, mentres que na seguinte proba, o Rally San Froilán, conseguiron o seu único podio da tempada, ao quedar segundos por detrás do Ford Sierra RS Cosworth de Carlos Sainz e Antonio Boto. Beny Fernández e José Luis Sala completaron o podio. A finais de outubro disputou con Mínguez como copiloto, por estar Moya con gripe, o Rally Cataluña, penúltima proba do campionato, rematando en cuarta posición por detrás do italiano Dario Cerrato e de Pep Bassas e Chus Puras. Finalmente sufriu problemas co turbo no Rally Valeo, tendo que abandonar de novo. Disputou tamén o Rally RACE de Madrid, derradeira proba do nacional de terra, finalizando en oitava posición despois de sufrir unha saída de pista.
Regreso á terra (1988-1993)
En 1988 volveu á terra, disputando de forma íntegra o campionato de España cun Renault 5 Maxi Turbo e con Mínguez como copiloto. Sufriu tres abandonos e subiu ao podio en tres dos rallys, Avilés (3º), Toledo (2º) e Madrid (2º), rematando o campionato na cuarta posición, por detrás de Trelles, Zanini e Serviá. Ademais disputou o Campionato de España de Velocidade en Circuíto, rematando en quinta posición. En 1989 gañou en Avilés e obtivo catro segundos postos, cos que sumou 132 puntos, proclamándose subcampión de España, a 28 puntos do uruguaio Trelles.
Nos seguintes anos correu o nacional de terra cun Citroën AX 4x4. En 1990 gañou o Rally de Madrid e en 1991 o de Balaguer, finalizando ese último ano o campionato como cuarto clasificado. Nas dúas seguintes tempadas quedou como terceiro clasificado final, despois de gañar varios rallys como o de Lugo ou o de Madrid, ámbolos dous por terceira vez.
Vida persoal
A súa esposa, Ana Barbero, tamén se adicou aos rallys, proclamándose vencedora do Campionato de Galicia de Rally de Terra en 1992, mentres que a súa filla, Ana Barreras, compite en carreiras de monomarcas en circuítos, disputando dende 2018 a Copa Kobe Motor.
Xiongnu
Os xiongnu ( 匈奴 ) foron nómades que viviron ao norte de China desde aproximadamente o século III a.C até o 460 d.C.
Conflitividade coa China
As súas terras eran moi infértiles, polo que tentaron atacar a China moitas veces. Como iso era moi irritante para os chineses, o primeiro emperador da China (Qin Shi Huang) construíu a Gran Muralla Chinesa entre 214 e 206 a.C. para mantelos fóra. Algúns emperadores da dinastía Han tentaron deter as guerras e establecer relacións amistosas con eles, pero mesmo así trataron de atacar as fronteiras chinesas.
Etnia
Ao principio, críase que estaban relacionados cos hunos, e actualmente moitas persoas aínda cren isto. Antigamente, as tribos nómades viaxaban a miúdo e vivían xuntas, incluso as tribos que falaban idiomas diferentes. Ao redor dos 60 a. C., houbo unha loita polo poder e os xiongnu separáronse en cinco tribos máis pequenas.
No 202, o líder dos xiongnu do sur rendeuse ao primeiro ministro Cao Cao da dinastía Han.
Agora forman parte do pobo mongol e algúns deles emigraron a China.
Alianzas matrimoniais e consecuencias
A dinastía Han enviou ao longo da historia en varias ocasións mulleres falsamente nomeadas como princesas e como emparentadas coa familia imperial Han cando practicaban alianzas matrimoniais Heqin cos xiongnu.
Os xiongnu tamén practicaban alianzas matrimoniais con oficiais e funcionarios Han. Por exemplo, a irmá máis vella dos Chanyu (o gobernante xiongnu) estaba casada co xeneral xiongnu Zhao Xin, o marqués de Xi que estaba ao servizo da dinastía Han. A filla do Qiedihou Chanyu estaba casada co xeneral chinés Han Li Ling despois de que este se rendese e desertase. Os Yenisei Kirghiz Khagan afirmaron descender de Li Ling. Outro xeneral chinés Han que desertou aos Xiongnu foi Li Guangli, que tamén casou cunha filla dos Chanyu. O diplomático chinés Han Su Wu casou cunha muller xiongnu ofrecida por Li Ling cando foi arrestado e levado cativo. O explorador chinés Han Zhang Qian casou cunha muller xiongnu e tivo un fillo con ela cando foi levado cativo polos xiongnu. O emperador Han Wudi enviou ao explorador chinés Han Zhang Qian para explorar os misteriosos reinos do oeste e formar unha alianza co pobo Yuezhi para combater os xiongnu. Durante este tempo Zhang casou cunha muller xiongnu, que lle deu un fillo, e gañou a confianza do líder xiongnu.
John Ames Mitchell
John Ames Mitchell, nado o 17 de xaneiro de 1845 e finado o 29 de xuño de 1918, foi un editor, arquitecto, artista e novelista estadounidense.
Traxectoria
Foi cofundador e da revista Life. Estudou na Universidade de Harvard e mais na École nationale supérieure des Beaux-Arts de París.
É lembrado pola súa obra The Last American, unha ucronía protagonizada por un almirante persa que nun futuro afastado viaxa en barco ao continente americano.
Shinova
Shinova é unha banda de rock alternativo vasca orixinaria de Berriz (Biscaia). Desde a súa fundación en 2008 publicaron seis discos: “Latidos” (2009), “La Ceremonia de la Confusión” (2011), “Ana y el Artista Temerario” (2014), “Volver” (2016), "Cartas de navegación" (2018) e "La Buena Suerte" (2021). O nome do grupo nace dun xogo de palabras entre o fonema “chi” (que deriva en shi) e a palabra “nova”, é dicir, “nova enerxía”.
John Ames Mitchell
Traxectoria
Morreu dunha apoplexía e está soterrado no cemiterio de Fairlawn, en Ridgefield.
Shinova
Traxectoria
Ander Cabello e Gabriel de la Rosa coñécéronse no verán de 2008 nuns locais de ensaio de Abadiño. Decidiron comezar a subir cancións súas a internet co fin de divertírense e daren renda solta á súa creatividade. Ao pouco tempo, vendo a repercusión desas composicións, decidiron formar unha banda para interpretaren en directo os seus temas. Nesta primeira formación de Shinova estaban Eneko Urcelay (batería), Ander Cabello (baixo), Iñaki Elorza (guitarra), Javier Martín (guitarra) e Gabriel de la Rosa (voz).
Primeira etapa: “Latidos” e “La Ceremonia de la Confusión”
En maio de 2009 Shinova publicou o seu primeiro disco, “Latidos”, cun son situado dentro do rock duro e mesmo metal melódico. Foi gravado nos Estudos Santos de Ondarroa (Biscaia), mesturado nos Estudios Cube (Madrid) e masterizado na Nave de Oseberg (Buenos Aires). Pronto comezaron as boas críticas e o recoñecemento de moitos medios especializados. Mariskalrock nomeou a Shinova como “mellor banda debutante do ano” no seu referendo anual.
Tras unha xira de ano e medio na que percorreron gran parte da Península, a banda entrou nos estudos “Estoldetan” de Berriz para gravar o seu segundo álbum, “La Ceremonia de la Confusión” (2011), cun estilo máis duro có do primeiro. Neste período Iñaki Elorza (tamén guitarrista de Seiurte) deixou a formación, e entrou no seu lugar Xabier Laria. Tras mesturar o disco nos Sandman Studios (Madrid) de Carlos Santos e masterizalo nos estudos Finnvox de Helsinqui de Mika Jussila, comezaron unha xira de presentación durante todo 2011 e principios do 2012. Producíronse entón cambios na formación; Javier Martín desvinculouse do grupo e entrou Argi como novo guitarrista, amais de incorporarse Christian Rodríguez nos sintetizadores. Ao remate da xira decidiron parar para empezar a traballar nun novo disco. Comezou así un proceso que desembocou no que se podería considerar a segunda etapa de Shinova.
Segunda etapa: “Ana y el Artista Temerario”
Entre a segunda metade de 2012 e febreiro de 2014, co obxectivo de atopar unha liña artística que os motivase, os membros de Shinova compuxeron máis de 70 cancións e seleccionaron 12 que rompían co estilo de todo o que publicaran até entón. Despois dun período de conversas internas, coa orientación artística como tema central, Eneko, Xabier e Christian decidiron deixar o grupo. Incorporáronse como guitarristas Erlantz Prieto e Daniel del Valle, e Joshua Froufe uniuse á formación como novo batería. Con esta formación publicaron en 2014 “Ana y el Artista Temerario” co selo Maldito Records. Foi gravado e mesturado por José Caballero nos estudios Neo Music Box de Aranda de Duero e masterizado por Alex Cappa. O disco supuxo unha revolución na contorna de Shinova, que recibiu con perplexidade e satisfacción o novo rumbo da banda. O estilo do álbum, desta vez, aproximábase máis ao indie rock, mais mantiña a súa personalidade xenuína.
En agosto dese ano formaron parte por primeira vez do Sonorama Ribera, na carpa Future Stars. Alí comezaron unha xira que lles serviría como presentación para un novo público que se sumou ao da anterior etapa. As salas que un tempo atrás acollían un público reducido comezaron a verse máis cheas.
"Cartas De Navegación"
A finais do verán de 2018, a banda anunciou que se atopaba traballando no que sería o seu quinto disco de estudio. Pouco despois desvelaron que se chamaría "Cartas De Navegación", e presentaron a portada e o primeiro sinxelo, "El Álbum". O disco saíu á venda o 5 de outubro de 2018 en formato CD, vinilo branco + CD e álbum dixital. Logrou un grande éxito de vendas e chegou a colocarse entre os primeiros postos das listas oficiais de vendas en España. "Cartas de Navegación" foi presentado o 2 de febreiro de 2019 na Sala La Riviera de Madrid.
"La Buena Suerte"
Tras anuncialo apenas dous días antes, o 8 de abril de 2020 Shinova lanzou o videoclip dun novo tema chamado "Ídolos (Los Mejores Momentos Están Por Llegar)". O 19 de xuño saíu á luz o videoclip dun novo tema, "Palabras", coa colaboración da cantautora Elena Iturrieta. Un terceiro videoclip doutro novo tema, "Te debo una Canción", foi lanzado o 18 de setembro e o 13 de novembro apareceu un cuarto tema novo, "Puedes apostar por mí", co seu videoclip oficial. A comezos de decembro desvelouse que os catro temas formarían parte do seu sexto disco de estudio, "La Buena Suerte", publicado o 26 de febreiro de 2021. Antes de dita data aínda se publicaron dous temas máis, "Solo Ruido" e "La Sonrisa Intacta".
Xeroplexa intersecta
Xeroplexa intersecta é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Jean Louis Marie Poiret en 1801.
Teenage Mutant Ninja Turtles (videoxogo de NES)
Teenage Mutant Ninja Turtles, tamén coñecido como Geki Kame Ninja Den no Xapón e Teenage Mutant Hero Turtles en Europa, é un videoxogo de plataformas de 1989 creado para Nintendo Entertainment System e distribuído por Konami. En América do Norte publicouse baixo a marca Ultra Games de Konami e a marca equivalente PALCOM en Europa e Australia.
Xunto con videoxogo arcade (tamén desenvolvido por Konami), foi un dos primeiros videoxogos baseados na serie animada de 1987 Teenage Mutant Ninja Turtles, sendo lanzado despois da segunda tempada. O xogo vendeu máis de 4 millóns de unidades en todo o mundo.
Lucía Sánchez Saornil
Lucía Sánchez Saornil, nada en Madrid o 13 de decembro de 1895 e finada en Valencia o 2 de xuño de 1970, foi unha poeta ultraísta, militante anarquista e feminista española. Telefonista, afiliada á CNT desde 1931. En abril de 1936 foi cofundadora da organización Mujeres Libres da que foi Secretaria Nacional.
Traxectoria
Naceu nunha familia pobre, filla de Gabriela Saornil e Eugenio Sánchez, que vivían na rúa Labrador do barrio de Peñuelas. O seu pai traballaba na central de teléfonos na casa do Duque de Alba. Posuían unha pequena biblioteca repleta de libros e folletos herdados dunha tía do seu pai. Estudou nun colexio para orfos, o Centro "Hijos de Madrid", onde concluíu os seus estudos primarios e secundarios. A súa nai e o seu irmán morreron cando ela era moi nova e quedou ao cargo da casa e dunha irmá algo máis nova que ela. En 1913 publicou o seu primeiro poema, Nieve, no semanario Avante de Ciudad Rodrigo. En 1916 entrou a traballar como telefonista en Telefónica e publicou os seus primeiros poemas na revista Los Quijotes. En Los Quijotes, iniciativa do propietario dunha imprenta, Emilio G. Linera, comezaron a publicar algúns dos poetas que foron despois representativos do Ultraísmo, como Guillermo de Torre. Os poemas de Sánchez Saornil son arrebatos sentimentais cos compoñentes do modernismo. Paralelamente, proseguiu os seus estudos na Real Academia de Belas Artes de San Fernando e comezou a relacionarse cos movementos vangardistas en particular co movemento ultraísta, cuxos trazos amosa o poema Cuatro Vientos, publicado en 1919 e que son máis evidentes nos poemas publicados en Ultra en 1921. Publicou os seus poemas en revistas como Tableros, Plural, Manantial e La Gaceta Literaria, utilizando o pseudónimo Luciano de San-Saor. Foi motivo de controversia o uso do pseudónimo, ofrecéndose dúas explicacións: unha, porque eran meras creacións estéticas; a segunda, porque así podía reflectir sen temor o seu desexo lésbico.
Guerra Civil, exilio, clandestinidade e morte
O anarcosindicalismo deixaba nun segundo plano a cuestión das mulleres, centrándose no ámbito económico. A crítica de Sánchez Saornil non só puña isto de manifesto, senón que incluía tamén o comportamento autoritario dos homes anarquistas no eido privado. Salientaba que non se podía separar a loita contra o Estado e o capitalismo da loita contra o patriarcado. En 1936 fundou, xunto a Mercè Comaposada i Guillén e Amparo Poch y Gascón, a organización feminista e libertaria Mujeres Libres, movemento ao que dedicou parte importante da súa militancia anarcofeminista. Xurdida ao redor da CNT, a asociación naceu en Madrid pasando despois a Barcelona e estendeuse pola zona republicana chegando a alcanzar 147 agrupacións e 20 000 afiliadas en 1938.
Unha das súas actividades foi a edición da revista Mujeres Libres. O primeiro número foi publicado o 20 de maio de 1936 e esgotouse case inmediatamente. Un segundo número apareceu o 15 de xuño. En total publicáronse 14 números aínda que o último estaba en imprenta cando a fronte de batalla chegou a Barcelona e non se conserva ningunha copia. esquerda|miniatura|[[Emma Goldman (centro) e Lucía Sánchez Saornil.]] Cando estalou a Guerra Civil participou activamente na loita antifascista. O 19 de xullo de 1936 saíu á rúa e participou no asalto ao Cuartel da Montaña. Actuou como cronista de guerra nas frontes de Guadalajara para os xornais da CNT Juventud Libre e Frente Libertaria. Tamén colaborou na estruturación das primeiras colectividades campesiñas e obreiras. Na batalla de Madrid compuxo o seu poema Madrid, Madrid, mi Madrid que foi lido por ela mesma na emisora Radio Madrid nunha noite de bombardeos ininterrompidos. Despois marchou á fronte de guerra onde fixo de xornalista. O estoupido revolucionario xurdido tras a sublevación deu outro carácter á revista Mujeres Libres e foi Sánchez Saornil quen propuxo a formación de brigadas femininas de traballo que en caso necesario puidesen substituír os compañeiros combatentes e organizou un servizo de enlace que levase e recollese correspondencia e paquetes entre os loitadores e os seus familiares.
En 1937 regresou a Valencia, onde asumiu o posto de secretaria nacional de todas as agrupacións de Mujeres Libres. Tamén foi redactora xefa no xornal anarquista Umbral. É alí onde coñeceu a América Barroso, que foi a súa compañeira sentimental até a súa morte. De Valencia viaxou a Barcelona e alí a organización solicitoulle que pasase ás colectividades agrarias de Castellar. A colaboración de Sánchez Saornil en Umbral caracterizouse polas súas reportaxes ás que acompañaban documentos gráficos e que informaban dos cambios que se operaban na vida social e económica das diferentes rexións baixo o signo da revolución.
A partir do 20 de agosto de 1937 empezou o Congreso ou Conferencia Nacional de Mujeres Libres onde quedou constituída a Federación Nacional do mesmo nome. Foi unha das oradoras principais.
En maio de 1938 fíxose cargo da secretaría xeral da sección española de Solidaridad Internacional Antifascista (S.I.A) coa que durante un tempo colaborara como secretaría de Prensa e Propaganda. Pasou aos campos de refuxiados de Francia e en 1940 xunto a América Barroso, residiu en París onde se gañou a vida retocando fotografías e posteriormente en Montauban onde traballou como secretaria dunha asociación de cuáqueros que axudaba os refuxiados españois.
Volveron a España de maneira clandestina coa axuda de Electra, irmá de América, que ao vivir na zona fronteiriza de La Jonquera facilitoulles o paso. Residiron primeiro en Madrid onde tentou organizar a Mujeres Libres de forma clandestina coas irmás Carmen e Visitación Lobo, pero fracasaron. Ao ser recoñecida na rúa, decidiron marchar a Valencia onde viviu clandestinamente até 1954, co que carecía de cartón de racionamento. Retomou a pintura, converténdoa no seu oficio e a poesía, aínda que nunca publicou nada. Morreu o 2 de xuño de 1970 dun cancro de peito. Desta última época non deixou nada publicado aínda que si se sabe da lectura de poemas nos faladoiros que facía na casa logo de comezar a súa amizade co pintor Pedro de Valencia.
Postura ante o lesbianismo
Sánchez Saornil foi primeiro coñecida pola súa posición de loitadora anarcofeminista e a partir dos primeiros anos setenta do século XX, algunha integrante de Mujeres Libres xa no exilio, mencionaría que Lucía fora lesbiana. En datas posteriores, Pepita Carnicer, recoñecería abertamente este feito no vídeo documental de Lisa Berger e de Carol Mazer, titulado De toda la vida. Pepita Carpena e Suceso Portales, na década do oitenta, referiríanse tamén a Lucía facendo frecuentes alusións á súa compañeira Mary (diminutivo de América Barroso). Neste último caso, Martha Ackelsberg, a autora das entrevistas, afirma que Lucía Sánchez Saornil mentres estivo en Mujeres Libres, non se preocupou de ocultar este aspecto da súa vida en absoluto, xa que compartía a idea de que todo o mundo debería poder amar a quen quixese porque a propia sexualidade non era unha cuestión “política” sobre a que o movemento libertario debía pronunciarse. A súa maneira de vivir o lesbianismo foi pioneira, xa que a relación sentimental e sexual non normativa que mantivo con América Barroso, libre e visible en certos círculos, converteuse nun dos primeiros testemuños de afirmación da homosexualidade feminina en España. A súa identidade lésbica sufriu unha evolución desde a II República e a Guerra Civil ao franquismo, en que viviu no anonimato total porque tivo un triplo exilio: como escritora, como muller e como lesbiana.
Para a editora da súa poesía Martín Casamitjana, os seus poemas amorosos están atribuídos xeralmente a un eu lírico masculino e dirixidos a un destinatario feminino porque ou ben son unha mera creación estética ou ben son o reflexo das súas inclinacións lésbicas.
Postura ante o problema da muller
As ideas principais sobre a muller recóllense na serie de artigos publicados en Solidaridad Obrera no outono de 1935 baixo o título de La cuestión femenina en nuestros medios e en diversos artigos na prensa anarcosindicalista e na revista Mujeres Libres. Para ela, a muller española era inculta e pouco preocupada polos temas sociais pero isto era debido ao seu papel de sometemento ao longo da historia. O único horizonte da muller na sociedade limitouse ao prostíbulo ou ao matrimonio, como xa afirmara Proudhon. Recollendo unha idea que xa expresara Teresa Claramunt, a explotación da muller foi reforzada aínda máis polo sentimento de superioridade do home. Así, a muller sufría unha dupla explotación, como ser humano ante o capitalismo e como muller ante o home. Aínda que recoñecía que esta última situación mellorara algo, sobre todo entre as intelectuais. Criticou, sen nomealo, a Gregorio Marañón que sostiña a diferenza física entre homes e mulleres. De feito, este endócrino visitou a Ana Martínez Sagi xa que os pais desta estaban preocupados polas rarezas deportivas e intelectuais da súa filla. Para Sánchez Saornil, as diferenzas son polo medio en que se desenvolven homes e mulleres. Tanto no eu poético como no eu político estivo sempre presente o seu espírito crítico. Este non a levou a idealizar ningún credo e con el despregou unha visión feminista total. Realizou unha lectura feminista da psicanálise e das teorías de diferenciación sexual e propuxo como solución á pasividade feminina, a concienciación da existencia de mecanismos represivos e o coñecemento do seu poder limitado na configuración do eu. Así dicía que o mundo masculino oscilara fronte á muller entre dous conceptos extremos da prostituta á nai sen deterse no estritamente humano, é dicir, a muller como ser racional pensante e autónomo.
Postura ante a familia
Para o anarquismo a alternativa á familia e ao matrimonio convencional era o amor libre, que permitía entender as relacións sentimentais entre persoas cos mesmos dereitos. Con todo, na práctica non sempre foi así e, de feito, realizáronse cerimonias civís nos Ateneos e sindicatos anarquistas. Por iso, na revista Mujeres Libres escribiu un artigo denunciando este retroceso: "Proyecto para la creación de una fábrica de bodas en serie (Churros auténticos)". Chegou a equiparar o matrimonio coa prostitución cando as mulleres carecían dun salario propio e dun certo grao de equiparación moral.
Postura ante a maternidade
Fronte á corrente maioritaria, entre quen estaban Federica Montseny, Amparo Poch e Gascón e Mercedes Comaposada, na que a procreación dos fillos era a culminación da vida da muller, Sánchez Saornil defendía que a maternidade era unha máis entre as posibilidades da muller para se realizar.
Poesía
A obra poética de Sánchez Saornil comeza co Modernismo adscribíndose despois ao Ultraísmo que abandonará para entregarse a unha literatura de compromiso político e aos romances bélicos da Guerra Civil. Só ao final da súa vida, retoma a poesía impregnada da dor ante a proximidade da morte. O seu único libro publicado en vida foi Romancero de Mujeres Libres en 1938.
Modernismo e Ultraísmo
Entre 1917 e 1919 publicou na revista Los Quijotes doce poemas na órbita do Modernismo. Os motivos son recorrentes deste estilo: xardíns, atardeceres, outonos... mais perderon o seu simbolismo de paisaxe interior, son meros recursos espaciais. A súa métrica respecta o metro e a rima: rima consonante, cuartetas, redondillas, sonetos... Tamén plasma nos seus poemas outras artes, a pintura, a escultura e quere captar o mundo sensorial: aromas, sons... Utilizou a linguaxe erótica, o que produciu sorpresa ao coñecerse a súa identidade xa que aludía abertamente ao desexo carnal.
Mais a súa poesía dá un cambio cando comeza a publicar os seus poemas nas revistas máis vangardistas: Grecia, Cervantes e Ultra. En 1918 foi o ano do primeiro manifesto ultraísta. Así, o seu poema en prosa "El madrigal de tus sortijas" xa reflicte a transición na súa forma de ver a poesía. Aínda que o ton sexa modernista, con todo xa inclúe elementos da vida moderna: "las grandes ampollas eléctricas". O seu primeiro poema claramente vangardista é "Cuatro Vientos", publicado en Cervantes en xuño de 1919, dentro dunha selección feita por Cansinos-Anssens co título de "Los poetas del Ultra". O poema fai referencia ao aeródromo de Madrid e un accidente ocorrido. É unha clara exaltación do mundo moderno. Usará a tipografía tamén como as primeiras vangardas. A vinculación de Sánchez Saornil ao Ultraísmo debeuse sen dúbida á coincidencia porque algúns dos 10 asinantes do Manifesto eran colaboradores habituais de Los Quijotes xa que ela non frecuentaba faladoiros nin actos públicos. O primeiro poema que asina co seu nome foi "Hora" no que suprime totalmente os signos de puntuación. Os poemas máis vangardistas son os publicados en Ultra ao longo de 1921 nos que emprega imaxes inconexas, frases inconclusas e motivos da vida urbana. O seu paso da pureza estética ao compromiso político é reflexo da crecente politización da vida española.
A poesía amorosa desta época está marcada pola ambigüidade. Non só polo uso dun pseudónimo senón polo uso de metáforas como a cinza, a noite, o silencio, a escuridade, o espello, a auga, os soños... que responden a un código común compartido con outras poetas lesbianas: Carmen Conde e Ana María Martínez Sagi.
Segundo a teoría queer, nos poemas modernistas e vangardistas Sánchez Saornil denuncia co uso do pseudónimo a necesidade de encaixar nos roles xenéricos asignados pola sociedade patriarcal como único modo de obter lexitimidade en canto escritora. Ademais co uso alternativo do seu nome e do seu pseudónimo, que non era necesario porque era coñecida a autoría feminina dos poemas de tan forte contido erótico no círculo dos ultraístas, consegue presentar identidades alternativas que supoñen unha reconsideración e cuestionamento das categorías feminina e masculina.
Valentín Lois Sobrino
Valentín Lois Sobrino, coñecido como Barouteiro, nado en Ribadavia cara a 1899 e finado en Ventosela o 16 de febreiro de 1937, foi un sindicalista e político galego.
Lucía Sánchez Saornil
Compromiso político
Durante a batalla de Madrid en 1936 escribiu o seu poema: "Madrid, Madrid, mi Madrid", poema que foi portada do número 6 de Mujeres Libres. Este poema incluíuno no seu Romancero de Mujeres Libres. Este libro está composto de poemas escritos desde a militancia nos que tenta exacerbar os sentimentos revolucionarios. Claro exemplo é o "Himno de Mujeres Libres". Nesta etapa o contido é máis importante que a forma. O seu obxectivo é pór de relevo a loita feminina e a presenza da muller na sociedade. Así o "Romance de La Libertaria" ou o "Romance de la vida, pasión y muerte de la lavandera de Guadalmedina" dedicados a dúas das heroínas da revolución, María Silva Cruz e Encarnación Giménez. No "Romance de La Libertaria" glosa a vida da neta de Seisdedos, que escapou da morte tras a matanza de Casas Viejas mais foi fusilada dous anos despois. A súa prosa foi tamén recollida nun folleto Horas de revolución editado tamén por Mujeres Libres. Os trinta e tres artigos que o compoñen non levan ningunha referencia.
Valentín Lois Sobrino
Traxectoria
Durante a Segunda República estivo afiliado á Sociedad de Agricultores de Valdepereira, adscrita á CNT do Ribeiro, fundada por José Bóveda Formigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi xulgado en Ourense por rebelión militar e declarado en rebeldía. Foi localizado por un grupo de gardas civís e falanxistas na súa casa de Val de Pereira o 16 de febreiro de 1937 e foi asasinado, aínda que a versión oficial di que se suicidou.
Lucía Sánchez Saornil
Poemas do exilio interior
Parece que nunca deixou de escribir poesía. Ao non poder publicar en España decidiu mandar os seus poemas a Suramérica, mais non recibiu resposta e ela non fixo copia deles. Así, só se conservan desta última etapa uns poucos poemas inéditos. Son na súa maioría sonetos que teñen como preocupación fundamental a proximidade da morte, o balance da súa vida e o desexo de transcendencia. Son 23 poemas nos que os temas centrais son a súa non aceptación da morte e as ganas de vivir centrados no autoexame da súa vida, a saudade da mocidade e a súa invocación a Deus en cuxa existencia quere crer aínda que a dúbida persista. O eu poético quere convencerse da existencia dun máis alá xusto e renovador mais sospeita que esa idea é despois de todo unha mentira e soamente lle queda pedir serenidade para aceptar a morte.
Alfonso Vázquez Monjardín
Alfonso Vázquez Monjardín, nado na Coruña o 24 de xullo de 1901 e finado no Carballiño o 7 de setembro de 1960, foi un procurador e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Asistentes á [[IV Asemblea Nacionalista. Entre outros están: Castelao, Casal, Antón Losada, Antón Villar Ponte, Manuel Antonio, Blanco Torres e Otero Pedrayo.]]
Fillo de Luis Vázquez Quirós e Josefa Monjardín Blanco. Traballou en Ourense como procurador e nunha axencia de viaxes e xestoría. Foi o primeiro presidente do Colexio de Xestores de Galicia. No ano 1926 participou na peregrinación a Santiago de Compostela que Xavier Pardo narrou en No camiño de San-Yago. Foi un dos fundadores do Partido Galeguista. Participou nos parladoiros do Hotel Roma con Otero Pedrayo, Vicente Risco, Xocas, Leuter, Blanco Amor e outros. Finou en Ourense o 7 de setembro de 1960.
Cámara de Comercio Internacional
A Cámara de Comercio Internacional (International Chamber of Commerce, ICC; francés: Chambre de commerce internationale) é a maior e máis representativa organización empresarial do mundo. Os seus máis de 45 millóns de membros en máis de 100 países teñen intereses que abarcan todos os sectores da empresa privada.
O actual presidente da ICC é Ajay Banga e John W.H. Denton AO é o actual secretario xeral.
ICC ten tres actividades principais: fixación de normas, resolución de conflitos e promoción de políticas. Como as súas asociacións e empresas membro están relacionadas cos negocios internacionais ICC é unha autoridade en facer regras que rexen os negocios transfronteirizos. A pesar de que estas regras son voluntarias, son utilizadas en milleiros de transaccións cada día e deviron parte do comercio internacional.
Unha rede mundial de comités nacionais en máis de 100 países defende as prioridades das empresas a nivel nacional e rexional. Máis de 3 000 expertos procedentes das empresas membro da ICC achegan o seu coñecemento e experiencia para elaborar a postura da ICC en temas específicos de negocios.
ICC apoia o traballo das Nacións Unidas, a Organización Mundial do Comercio e moitos outros corpos intergubernamentais, tanto internacionais como rexionais, como o G20, en defensa dos negocios internacionais. ICC foi a primeira organización con estado consultivo xeral do Consello Económico e Social das Nacións Unidas e de Observadora da ONU.
Historia
A Cámara de Comercio Internacional foi fundada en 1919 para apoiar o comercio mundial promovendo o negocio e o investimento, os mercados abertos de bens e servizos, e a libre circulación de capital. O secretariado internacional da organización foi estabelecido en París e o Tribunal Internacional de Arbitraxe da ICC foi creado en 1923.
O primeiro presidente da ICC foi o político francés Etienne Clémentel. miniatura|O primeiro presidente da Cámara de Comercio Internacional, Étienne Clémentel
Consello Mundial
O máximo órgano de goberno da ICC é o Consello Mundial, formado por representantes de comités nacionais. O Consello Mundial elixe os directivos máis altos da ICC, incluíndo o presidente e o vicepresidente, con mandatos de dous anos cada un. O presidente, o vicepresidente e o presidente de honra (o último expresidente) proporcionan á organización liderado de alto nivel.
Consello Executivo
A dirección estratéxica da ICC é proporcionada polo seu consello executivo, formado por até 30 dirixentes empresariais e membros ex-officio. É elixido polo Consello Mundial por recomendación do presidente. Reúnese tres veces ao ano e supervisa o establecemento das prioridades estratéxicas da ICC e a implantación das súas políticas.
Secretariado Internacional
O Secretariado Internacional da ICC, con sede en París, é o órgano operativo da ICC. Desenvolve e leva a cabo o programa de traballo da ICC, achegando visións empresariais en organizacións intergubernamentais para asuntos que directamente afectan operacións empresariais. O Secretariado Internacional está encabezado polo Secretario Xeral, quen é nomeado polo Consello Mundial.
Comités Nacionais
En 92 países do mundo, os membros estableceron estruturas formais da ICC chamadas comités nacionais. En países onde non hai comité nacional, empresas e organizacións como cámaras de comercio e asociacións profesionais poden devir membros directos.
Comité de Finanzas
O Comité de Finanzas asesora ao Consello executivo en todos os asuntos financeiros. En nome do Consello Executivo prepara o orzamento e informa ao Consello de forma regular. Revisa as implicacións financeiras das actividades da ICC e supervisa o fluxo de ingresos e gastos da organización.
Servizos de resolución de conflitos
O servizo de resolución de conflitos xestionado pola ICC axuda a solucionar dificultades en comercio internacional. A arbitraxe da ICC é un procedemento privado que leva a unha resolución vinculante e executable.
O Tribunal Internacional de Arbitraxe da Cámara de Comercio Internacional dirixe a arbitraxe da ICC e recibiu máis de 24 000 casos dende a súa posta en marcha en 1923. Durante a pasada década a carga de traballo do tribunal aumentou considerabelmente.
A afiliación do tribunal tamén medrou e cobre 85 países e territorios. Con representantes en Norte América, América Latina e Central, África, Oriente Próximo e Asia, o Tribunal da ICC aumentou significativamente as súas actividades de formación en todos os continentes e en todas as linguas importantes utilizadas en comercio internacional.
Os servizos de resolución de conflitos da ICC teñen varias modalidades:
Os procedementos de arbitraxe rápida aplícanse directamente ás disputas valoradas en dous millóns de dólares ou menos, se o acordo de arbitraxe tivo lugar após o 1 de marzo de 2017, a non ser que as partes especificamente rexeitaran este procedemento no seu acordo.
Política e prácticas empresariais
As políticas, normas e estándares da ICC son preparados por corpos de traballo especializados. O procedemento normal require primeiro de declaracións de políticas adoptadas por unha comisión, en consulta con comités nacionais, e logo aprobado polo Consello Executivo, antes de que poidan ser considerados posturas oficiais e públicas da ICC.
As comisións examinan asuntos de política importantes de interese para o comercio mundial. Cada comité nacional (NC) ou grupo pode nomear delegados para representalo en reunións. Os asesores son nomeados polo Presidente e Secretario Xeral en contacto cos NC. As reunións de comisións normalmente teñen lugar dúas veces ao ano.
Os grupos de traballo fórmanse dentro das comisións durante un período limitado para acometer proxectos específicos e informar á comisión. Algúns grupos de traballo poden incluír membros de máis dunha comisión.
Código de publicidade e comunicación de márketing
En setembro de 2011, a Cámara de Comercio Internacional presentou o Código de publicidade e comunicación de márketing da ICC, completamente revisado e consolidado, xunto cun sitio web específico (www.codescentre.com) para guiar aos profesionais da publicidade e o márkentin de todo o mundo. Este Código establece directrices e estándares éticos para os negocios que utilizan a tecnoloxía actual que cambia continuamente, ferramentas e técnicas para vender produtos e servizos. Desenvolvido por expertos de todos os sectores da industria e de todas as rexións do mundo, o propósito do código é protexer os consumidores fixando directrices para un márketing responsábel.
O código está estruturado en dúas seccións principais: Disposicións xerais e Capítulos. A sección de Disposicións xerais contén principios fundamentais e outros conceptos amplos que se aplican ao márketing en todos os medios. Os Capítulos do Código son detallados e aplícanse a áreas específicas do márketing, incluíndo: promoción comercial, patrocinio, márketing directo, medios dixitais e declaracións de índole ambiental en márketing comercial.
Federación Mundial de Cámaras de Comercio
En 1951, a ICC estabeleceu a Federación Mundial de Cámaras de Comercio (WCF, polas súas siglas en inglés), anteriormente Oficina Internacional de Cámaras de Comercio. WCF é un foro global único que une unha rede mundial de máis de 12 000 cámaras de comercio e industria. Ten como obxectivo facilitar o intercambio de boas prácticas e o desenvolvemento de novos produtos globais e de servizos para as cámaras de comercio; e fomentar as colaboracións internacionais entre cámaras de comercio e outras partes interesadas para axudar aos negocios locais a medrar. WCF é unha organización non gobernamental e apolítica cuxa afiliación comprende cámaras de comercio locais, rexionais, nacionais, bilaterais e transnacionais, así como cámaras de dereito público e privado.
A WCF foi creada pola ICC e as súas cámaras de comercio membros seguindo unha resolución na clausura do Congreso Mundial de Cámaras de Comercio (Roma, 1950). Na sesión inaugural do Comité celebrada en París en decembro de 1950, a WCF foi primeiro bautizada como Oficina Internacional de Información de Cámaras de Comercio. Co crecemento e aumento das súas funcións durante a década de 1960 o seu nome mudou para devir a Oficina Internacional de Cámaras de Comercio, para en xuño de 2001 devir finalmente en Federación Mundial de Cámaras de Comercio.
Cunha historia que se estende durante 400 anos, a día de hoxe existen cámaras de comercio en case cada país e comunidade empresarial ao redor do mundo. As Cámaras de Comercio e Industria poden ser definidas como: