cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rally Cidade de Narón de 2019
Resumo
Víctor Senra foi o máis rápido no tramo especial do venres, por diante de Jorge Cagiao e Iago Caamaño, con Alberto Meira cuarto. Con todo, os problemas mecánicos de Senra e unha roda picada de Meira, fixeron que Iago Caamaño se colocase líder e que tras a primeira pasada aos tres treitos do sábado, xa lle sacase case 9 segundos a Meira e 11 a Senra. A vantaxe aumentou aínda máis na segunda pasada e, aínda que Meira conseguiu recortar algo na terceira, non foi suficiente para impedir a vitoria de Caamaño. O triunfo do piloto de Culleredo produciuse 30 anos despois do logrado por seu pai, José Caamaño, que venceu na segunda edición do rally, en 1989.
Dinastía Hohenstaufen
Os Hohenstaufen ou Staufen, tamén coñecidos como xibelinos, foron unha dinastía de emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico, que tamén foron monarcas dos reinos de Alemaña e de Sicilia.
Historia
A casa de Hohenstaufen era orixinaria da rexión de Suabia, na actual Baviera, por iso os Hohenstaufen tamén se coñecen como os suabos.
O nome de Hohenstaufen adoptárono dun castelo situado entre Göppingen e Schwäbisch Gmünd (Suabia).
miniatura|150px|A rexión administrativa de [[Suabia, dentro do Land de Baviera.]]
O primeiro representante desta liñaxe do que se ten comprobada a súa existencia é Frederico de Büren. O seu fillo Frederico I, primeiro duque de Suabia, casou coa única filla de Henrique IV en 1079, recibindo o Ducado de Suabia, que desta forma foi incorporado aos dominios desta familia. En 1125 herdaron as posesións da dinastía Salia cando se esta se extinguiu.
Os Hohenstaufen intentaron obter a coroa do reino de Alemaña e desde entón mantiveron unha rivalidade constante cos güelfos. Alcanzaron as súas aspiracións cando algúns dos seus membros foron elixidos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico e reis de Alemaña (entre 1138 e 1254).
Henrique VI, despois do seu matrimonio coa princesa Constanza de Sicilia, da normanda casa dos Hauteville, apoderouse do Reino de Sicilia, feito que xerou un enfrontamento entre os Hohenstaufen e o papado.
En 1268 morreu decapitado o último dos seus representantes, Conradino.
Emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico e reis de Alemaña
miniatura|Henrique VI e Constanza de Sicilia. miniatura|Postal sobre Hohenstaufen de 1905.
Brasóns
Foi Frederico I o primeiro que usou en heráldica a aguia imperial, un símbolo xa asociado ao Imperio Romano Xermánico. Só a partir do século XIII foron codificadas as regras da heráldica e comezou o uso de superpoñer o escudo da casa á aguia negra imperial (Schwarzer Adler).
O escudo da casa de Suabia era de "ouro con tres leóns negros pasantes". A rama siciliana adoptou unha versión modificada da aguia imperial, substituíndo o campo de oro por un de prata, cunha aguia negra co bico e as patas vermellas.
-2030
Outros
Historia ano a ano
Soiuz TM-25
Soiuz TM-25 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 10 de febreiro de 1997 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-25, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Reinhold Ewald (alemán), Aleksandr Lazutkin e Vasili Tsibliiev a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
Durante a misión produciuse toda unha serie de incidentes, incluíndo lumes, perdas de enerxía, problemas co sistema de oxíxeno e térmico, fallos do sistema de control da estación, despresurizacións e unha colisión coa Progress M-34. Tamén recibiron a visita da misión STS-84, da Progress M-35 e da Soiuz TM-26.
A Soiuz TM-25 regresou a terra o 14 de agosto de 1997 ás 12:17 GMT a 170 km ao sueste de Dzezkazgan (Casaquistán). Os retrofoguetes de aterraxe fallaron no momento do impacto contra terra, facendo deste retorno un dos máis duros para os cosmonautas.
Correchouso, O Castro de Laza, Laza
Correchouso é un lugar da parroquia do Castro de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 19 habitantes (oito homes e once mulleres), un menos ca en 2010 (oito homes e doce mulleres segundo o IGE) e dous menos ca en 2009.
Francisco (lúa)
Francisco é o máis interno dos satélites irregulares de Urano. Francisco foi descuberto por Matthew J. Holman (e o seu equipo), e Brett J. Gladman (e o seu equipo), no 2003, a partir de imaxes tomadas no 2001 e recibiu a designación provisional de S/2001 U 3. Confirmado coma Urano XXII, recibiría máis tarde o nome dun nobre da obra de William Shakespeare, A tempestade.
Alianza 90/Os Verdes
﻿
Alianza 90 / Os Verdes (en alemán, Bündnis 90 / Die Grünen, abreviado GRÜNE) é un partido político alemán que xurdiu en 1993 da fusión de Bündnis 90 (Alianza 90), un partido de oposición da antiga República Democrática Alemá (RDA) con Die Grünen (Os Verdes). Na actualidade, ten 63 deputados no parlamento federal alemán e está na oposición contra o goberno de Angela Merkel. A escala europea, é membro de Os Verdes Europeos no Parlamento Europeo.
Presenza nos estados federados
miniatura|dereita|Marcha de protesta dos Verdes alemáns contra a enerxía nuclear
Na oposición en:
Tableau économique
miniatura|O Tableau économique de F. Quesnay (1759). Na Biblioteca Nacional de París. A Táboa Económica foi un modelo económico descrito por primeira vez polo médico e economista francés François Quesnay en 1758, que sentou as bases da escola fisiócrata de economía.
Quesnay cría que o comercio e a industria non eran fontes de riqueza e, en troques, no seu manoscrito de 1758, que chamou Tableau économique (en galego, cadro económico) argumentaba que os excedentes agrícolas, ao fluíren a través da economía en forma de renda, salarios e compras, eran os motores económicos reais. En 1759, na imprenta de Versalles, publicou o Tableau, que consitía nunha representación gráfica e sintética do funcionamento da economía.
Modelo
O modelo creado por Quesnay consistía en tres motores económicos. A clase "Propietaria" eran exclusivamente os terratenentes; a clase "Produtiva" eran tódolos traballadores agrícolas. A clase "Estéril" estaba formada polos artesáns e comerciantes. O fluxo de produción e/ou efectivo entre as tres clases comezaba na clase de propietarios porque eran os donos da terra e compraban materias das outras dúas clases. O proceso ten estes pasos (consultar Figura 1). centro|conmarco|Figura 1: Diagrama do fluxo da produción para o Tableau de Quesnay
O comerciante é o mecanismo para exportar alimentos a cambio de importacións estranxeiras. O comerciante usa as 150 moedas recibidas do artesán para mercar comida do mercado, e suponse que saca a comida do país para cambiala por máis produtos estranxeiros.
O Tableau amosa a causa pola que os fisiócratas discrepaban de Cantillon sobre a exportación de alimentos. A economía produce un excedente de alimentos, e nin o agricultor nin o artesán poden permitirse o luxo de consumir máis que a un nivel de subsistencia de alimentos. Suponse que o terratenente está consumindo a un nivel de saciedade; polo tanto, non pode consumir máis. Como os alimentos non se poden almacenar de xeito doado, é preciso lenderllos a alguén que os poida usar: aquí é onde o comerciante proporciona valor. Porén, o comerciante non é fonte de riqueza. Os fisiócratas crían que "nin a industria nin o comercio crean riqueza". Unha "explicación plausible é que os fisiócratas desenvolveron a súa teoría a partir da situación real da economía francesa...", pois Francia era unha monarquía absoluta na que o grupo dos Terratenentes (ou propietarios) constituían entre 6-8% da poboación e posuían o 50% da terra ; a agricultura contibuía co 80% da riqueza do país e o segmento da poboación que non posúe terras "practica unha agricultura de subsistencia que produce o mínimo esencial e practicamente tódolos ingresos son absorbidos polas necesidades alimentarias". Amais disto, as exportacións consistían, principalmente, en produtos agrícolas, por exemplo, viño. Dado o efecto masivo da agricultura na economía francesa, o máis probable era qe desenvolveran un modelo económico se empregara en beneficio do rei. miniatura|Retrato de [[François Quesnay, médico e economista, creador do Tableau économique.]]
Intepretación fisiócrata
Os fisiócratas son os pioneiros do mevemento anti-mercantilista. o argumento de Quesnay contra a industria e o comercio internacional como alternativas á súa doutrina é dobre. En primeiro lugar, a industria non produce ganancia en riqueza; polo tanto, redirixi-la man de obra da agricultura á industria reduciría a riqueza xeral da nación. Ademais, a poboación expándese para encher a terra dispoñible e a subministración de alimentos; polo tanto, a poboación debe diminuír se o uso da terra non produce alimentos. En segundo lugar, a premisa básica dos mercantilistas era que un país debe exportar máis do que importa para gañar riqueza; mais iso implicaba que tiña máis recursos comerciables dos que precisa para o seu consumo interno. Daquela, Francia non tiña unha colonia coa capacidade de producir produtos elaborados ou semielaborados como Inglaterra (que tiña a India) ou Holanda (territorios en América do Norte, África e América do Sur). A súa principal presenza colonial foi no Caribe, o sur de América do Norte e o sueste de Asia, e como Francia, as colonias tamén tiñan economías baseadas na agricultura. O único ben que Francia tiña en exceso para exportar eran os alimentos; polo tanto, de aí proviña a súa teoría de que o comercio internacional baseado na produción industrial non producía tanta riqueza
No entanto, Quesnay non era anti-industria. foi realista na súa avaliación de que Francia non estaba en boa posición para crear un mercado industrial forte. O seu argumento era que os artesáns e os fabricantes virían a Francia só en proporción ao tamaño do mercado interno para os seus produtos. Quesnay pensaba que "un país debía concentrarse na fabricación na medida en que a dispoñibilidade local de materias primas e man de obra axeitada lle permitira ter unha vantaxe de custos fronte aos seus competidores no estranxeiro". Calquera cousa por riba deses custer debía adquirirse a través do comercio.
Legado
O Tableau économique acredítase como a "primeira formulación precisa" de sistemas interdependentes na economía e a orixe da teoría do multiplicador na economía. En 1763, na obra Philosophie rurale ou économie générale et politique de l'agriculture, Quesnay comenta sobre o seu Tableau:
Un cadro análogo é o que se empregou na teoría da creación de cartos na banca de reserva fracionaria mediante a devolución dos depósitos, o que leva a multiplica-los cartos. Tamén a doutrina dos fondos salariais derivouse do Tableau, mais despois foi rexeitada.
Dende unha perspectiva económica contemporánea pódese concluír que:
Cox's Bazar
miniatura|240px|dereita|Imaxes de Cox's Bazar.
Cox's Bazar (en কক্সবাজার) é unha cidade, porto pesqueiro, centro turístico e capital de distrito do sur de Bangladesh. A praia de Cox's Bazar ten unha lonxitude de 120 km, sendo a praia natural máis longa do mundo. Atópase a 150 km ó sur da cidade de Chittagong. Cox's Bazar tamén é coñecido co nome Panowa, que se traduce literalmente como "flor amarela". Outro nome máis antigo é "Palongkee".
As Quintairas, Niñodaguia, Xunqueira de Espadanedo
As Quintairas é un lugar da parroquia de Niñodaguia, no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz-Maceda.
Tensión superficial
dereita|miniatura|200px|Unha moeda pode ficar enriba da auga grazas á tensión superficial miniatura|dereita|Comportamento diferente das moléculas superficiais e as internas nunha masa de auga debido ás forzas de cohesión entre as moléculas. Na física, a tensión superficial é un efecto que ocorre na zona superficial dun líquido que leva a súa superficie a se comportar como unha membrana elástica.
Este efecto permite que insectos camiñen sobre a agua e que pequenos obxectos como agullas ou láminas floten na superficie dun líquido.
Curvatura superficial e presión
As forzas de cohesión entre as moléculas dos líquidos son responsables do fenómeno da tensión superficial. No interior da masa dun líquido, cada molécula é atraída de forma igual en todas as direccións polas moléculas veciñas, de modo que a forza resultante é cero. Polo contrario, as moléculas da superficie non teñen outras moléculas do líquido por encima delas e, por tanto, son atraídas cara ao interior do líquido. Isto crea certa presión interna e forzas na superficie do líquido que crean a tensión superficial e fan que a superficie do líquido se contraia para ter unha área mínima.
A tensión superficial está relacionada coa diferenza de presión entre os dous lados dunha interface pola ecuación de Laplace:
onde: A solucións desta ecuación determinan a forma das gotas de agua, burbullas, meniscos e moitas outras.
Zamora
Zamora é unha cidade situada en Castela e León, capital da provincia de Zamora. En 2017 tiña 62 389 habitantes. Está atravesada polo río Douro, que continúa cara a Portugal.
Artisticamente ten numerosas igrexas de estilo románico, destacando a súa catedral, do mesmo estilo. Esta cidade tivo a súa etapa de maior importancia política durante a Reconquista.
Xeografía
O termo municipal de Zamora ten unha extensión de 149,28 km². É a capital de provincia situada a menos altitude da Meseta Norte. Sitúase no curso medio do río Douro, cunha configuración lonxitudinal ao longo do mesmo, na extensa rexión que forma a Meseta Norte, a parte da Meseta Central situada ao norte do Sistema Central, na zona noroeste da península Ibérica. Presenta unha paisaxe chaira, e con escasa vexetación por mor do seu clima mediterráneo con trazos de continentalidade.
A parte oriental está sobre a veiga do río e actúa como fronteira coas comarcas de Tierra del Pan e Tierra del Vino, situadas ao norte e ao sur respectivamente. A parte occidental é por onde se separa do río cara ao norte e actúa de fronteira coas comarcas de Tierra de Alba e de Sayago.
O núcleo principal do centro urbano, cunha disposición moi alongada e en boa parte rodeado por murallas, álzase sobre unha ampla meseta rochosa de 26 a 32 metros de altura, emprazada á beira do río Douro, que a cingue polo sur, características que lle valeron o sobrenome de "A ben cercada". A altitude é de 652,6 msnm.
Demografía
miniatura|dereita|300px|Evolución demográfica comparativa de Zamora capital e Zamora provincia, 1900-2005. Durante o século XX o municipio de Zamora creceu de xeito regular, mais o conxunto da provincia perdeu poboación. Desde 1900, a capital multiplicou o número de habitantes por 4,06 (16.287 habs. en 1900, 66.135 en 2007, mentres que a provincia perdeu un 28%. A resultas deste dobre proceso, a capital, que representaba só o 5,9% do total da provincia en 1900, acolle en 2005 ao 33,4% dos seus habitantes.
Características
miniatura|esquerda|Palacio de Xustizathumb|esquerda|Parador A zona vella da cidade está catalogada como Conxunto Histórico-Artístico desde 1973, o seu núcleo principal que conta cunha disposición moi alongada e en boa parte está circundado polas murallas, levantándose sobre unha ampla meseta rocosa de 26 a 32 metros de altura, que no sur contorna o río Douro. Salientan o seu conxunto de edificios románicos, formado polos 23 templos do concello e as 14 igrexas da zona vella. Entre os principais monumentos está a catedral, o castelo, as murallas, a ponte, e dous palacios. Son quince os templos declarados Ben de Interese Cultural, entre eles algúns de estilos posteriores. Tamén é significativo o seu conxunto de edificios modernistas, dezanove en total.
Vedral
O topónimo Vedral pode referirse a:
Shane Williams
dereita|260px|miniatura|Shane Williams coa camisola de [[Ospreys]] Shane Williams, nado o 26 de febreiro de 1977 en Swansea, é un xogador galés de rugby. Xoga na posición de á, aínda que tamén ten xogado de medio de melé, xoga no Ospreys da liga celta dende o 2003, e tamén é titular na selección de rugby de Gales.
Traxectoria
Durante a súa infancia xogou varios anos a fútbol como porteiro, xa que era considerado demasiado pequeno para xogar ó rugby. A súa primeira oportunidade no rugby chegoulle tras un amigable ó cal foi invitado e no que marcou 5 ensaios. Firmou por un club pequeno que facía a función de canteira do Llanelli RFC, para xogar de medio de melé suplente. O Neath RFC contratouno profesionalmente en 1998, e o seu adestrador entendeu que coa súa velocidade tiña que xogar de á pola dereita.
Cando o rugby galés se provincializou para concentrar o seu potencial en só 4 equipos profesionais, os dous potentes equipos da rexión, Neath RFC e Swansea RFC, uniron as súas forzas para que xordese o Ospreys en 2003, ano dende o cal Shane Williams forma parte do club.
A pesar de medir só 1,70 m, fixo méritos abondo para debutar no ano 2000 coa selección de rugby de Gales, coa cal ten anotado máis de 50 ensaios, o que o converte no máximo anotador de Gales e nun dos 3 máximos anotadores de ensaios da historia. Co XV do Dragón ten gañado tres veces o Torneo das Seis Nacións, nos anos 2005, 2008 e 2012, con actuacións brillantes e decisivas, sendo elixido mellor xogador do torneo no 2008. Ese ano, no partido fronte á Francia, anotou o seu ensaio número 41, co cal superaba a todos os demais anotadores da historia de Gales poñéndose de número 1. O seu pai apostara 10 anos antes a que o seu fillo lograría tal fazaña, e gañou 25.000 libras. No mundial de 2007 anotou 6 ensaios en 4 partidos, pero non foi abondo para que Gales chegase a cuartos de final.
Ademais de vestir a camisola de Gales, tamén vestiu a de British & Irish Lions nas xiras de 2005 por Nova Zelandia e 2009 por Suráfrica, anotando 2 ensaios.
Co seu equipo participa cada ano na liga celta contra os mellores equipos de Escocia, Gales, Irlanda e Italia, conseguindo saír campións nos anos 2005, 2007, 2010 e 2012. Tamén saíu campión da Copa Anglo-Galesa en 2008. Non obstante, en Europa non pasou nunca dos cuartos de final da Heineken Cup.
Rompe as liñas defensivas e anota ensaios de xeito doado. O seu xogo rápido, eléctrico e desequilibrante valeulle para ser nomeado mellor xogador do mundo en 2008 pola IRB.
Fear the Voices
"Fear the Voices" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains. Foi o derradeiro sinxelo do grupo co vocalista Layne Staley, e o único coescrito co baixista Mike Starr. O tema foi incluído no álbum recompilatorio Music Bank.
Benzfetamina
A Benzphetamine é unha droga con propiedades aneroxíxenas (anti-obesidade) comercializada nos Estados Unidos baixo a marca Didrex®. Trátase dun fármaco estimulante moderado do sistema nervioso central da familia das anfetaminas.
A benzfetamina está normalmente indicada para o tratamento a curto prazo (8 a 12 semanas) da obesidade exóxena. É unha fenetilamina estreitamente relacionada coa anfetamina. En varios países hispanos utilízase como monodroga xenérica, incluída en fórmulas maxistrais prescritas para a redución de peso (asociada a unha dieta hipocalórica). Atópase na listaxe de substancias controladas, concretamente na listaxe III, de acordo coa Convención Internacional de Psicotrópicos de 1971.
Os Covos, A Capela, A Capela
Os Covos é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 8 habitantes segundo datos do INE, deles 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Pracín, Mántaras, Irixoa
Pracín é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Falanxéridos
A dos falanxéridos (Phalangeridae) é unha familia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes e suborde dos falanxeroideos, coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional, entre outros nomes, como pósums, falanxeiros e cuscuses.
A dos falanxéridos é a familia que posúe unha maior diversificación de todas as que habitan o continente australiano e as illas próximas. Son os únicos marsupias australianos (xunto con algúns parentes, como o coala) cuxa vida se desenvolve entre as pólas das árbores dos bosques e cuxo réxime alimenticio é basicamente fitófago.
Características
Son pequenos marsupiais xeralmente arborícolas de nocturnos e fitófagos. Durante o día permanecen nos seus niños formados nos troncos ocos das árbores, dos que saen a buscar comida durante a noite, endémicos de Australia e Nova Guinea.
Clasificación
Afamilia foi descrita en 1888 polo zoólogo británico Oldfield Thomas en ''Cat. Marsup. Monotr. Brit. Mus''.: 126, e comprende as subfamilias, tribos, xéneros e especies seguintes:
Familia Phalangeridae
Intelectual
Un intelectual é aquela persoa que dedica unha parte importante da súa actividade vital ao estudo e á reflexión crítica sobre a realidade.
O termo intelectual está dotado socialmente dun valor de prestixio. Enténdese que esa actividade dedicada ao pensamento ten unha dimensión e unha repercusión públicas moi valiosas.
Pedra das Cabras
miniatura|dereita|350px|A Pedra das Cabras.
Descrición
Os gravados foron feitos na Idade do Cobre (2200-1800 a.C.). O debuxo representa dous animais, quizais cabras, a un lado dun gran batólito. Cada animal ten seis patas, o que pode representar o movemento que teñen as figuras.
Bizcaia, Arroxo, Sober
Bizcaia é un lugar da parroquia de Arroxo, no concello de Sober. En 2019 estaba deshabitado.
O lugar sitúase a 318 m de altitude, no camiño que une Vilela e Canaval.
O Navallo, O Castro de Laza, Laza
O Navallo é un lugar da parroquia do Castro de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 15 mulleres.
Segundo o Instituto Galego de Estadística, no 2010 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres), o que supón un mantemento de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 26 habitantes.
Troponina
400px|miniatura|dereita|Representación do núcleo do complexo da troponina cardíaca humana (núcleo de 52 kDa) na súa forma saturada de calcio. En azul = troponina C; en verde = troponina I; en maxenta = troponina T.
A troponina (Tn) é un complexo de tres proteínas reguladoras chamadas troponina C (TnC), troponina I (TnI), e troponina T (TnT), que son fundamentais para a contracción muscular no músculo esquelético e músculo cardíaco, pero non no músculo liso.
As mutacións nas subunidades da troponina cardíaca poden orixinar cardiomiopatías, como a cardiomiopatía hipertrófica familiar.
Función
A troponina está unida á proteína tropomiosina e sitúase no suco formado entre os filamentos de actina nas fibras musculares. Nun músculo relaxado, a tropomiosina bloquea o sitio de unión para as pontes cruzadas que forma a miosina, o que impide a contracción. Cando a célula muscular é estimulada por un potencial de acción para contraerse, ábrense os canais de calcio da membrana sarcoplásmica e libérase calcio no sarcoplasma. Algúns destes ións calcio únense á troponina (concretamente á subunidade C), o que causa que esta cambie de forma, expoñendo os sitios de unión para a miosina (sitios activos) que hai nos filamentos de actina. A unión da miosina á actina orixina a formación de pontes cruzadas, e comeza a contracción do músculo.
A troponina encóntrase nos músculos esqueléticos e no cardíaco (miocardio), pero as versións específicas da troponina difiren entre os tipos de músculo. A principal diferenza é que a subunidade TnC da troponina no músculo esquelético ten catro sitios de unión ao ión calcio, mentres que no músculo cardíaco ten só tres. As distintas isoformas das tres subunidades de troponina que se expresan nos tecidos son: TNNC1, TNNC2, TNNT1, TNNT2, TNNT3, TNNI1, TNNI2, e TNNI3.
Fisioloxía
No músculo cardíaco e esquelético, a produción de forza muscular está controlada principalmente por cambios na concentración de calcio intracelular. En xeral, cando os niveis de calcio aumentan, os músculos contráense, e cando diminúen, o músculo reláxase.
A troponina é un compoñente dos filamentos finos do sarcómero muscular, xunto coa actina e tropomiosina, e é o complexo ao que se une o calcio para activar a produción de forza muscular. O complexo da troponina ten tres subunidades, TnC, TnI, e TnT, cada unha das cales xogan un papel na regulación da forza. Cos niveis intracelulares de calcio do repouso, a tropomiosina está cubrindo os sitios activos da actina aos cales se ten que unir a miosina (o motor molecular dos filamentos grosos do sarcómero) para xerar a forza. Cando o calcio queda unido aos sitios específicos do dominio N da TnC, ocorren unha serie de cambios estruturais na proteína que fan que a tropomiosina se mova destapando os sitios de unión para a miosina que ten a actina, polo que a miosina pode agora unirse aos filamentos finos e producir forza e acurtar o sarcómero.
A troponina I tamén inhibe a anxioxénese in vivo e in vitro.
Cada unha das subunidades do complexo da troponina realiza unha función distinta:
Uso en diagnósticos
O incremento do nivel das isoformas cardíacas da troponina circulantes no sangue é un biomarcador para trastornos cardíacos, o máis importante dos cales é o infarto de miocardio. Un aumento dos niveis de troponina indica unha morte de células musculares cardíacas, xa que a proteína se libera no sangue despois dunha lesión no corazón.
Condicións cardíacas
Certos tipos de troponina (troponina I e T cardíacas) son indicadores moi sensibles e específicos de danos no miocardio. Mídense no sangue para diferenciar unha anxina de peito inestable dun infarto de miocardio en persoas con dor no peito ou síndrome coronaria aguda. Unha persoa que tivo un infarto de miocardio terá unha área danada no seu corazón e uns niveis elevados de troponina no sangue. Isto pode ocorrer tamén en persoas con vasoespasmo coronario un tipo de infarto de miocardio que implica unha grave constrición dos vasos sanguíneos cardíacos. Despois dun infarto de miocardio os niveis de troponina poden permanecer altos durante dúas semanas.
Hai que salientar que as troponinas sanguíneas son un marcador de todas as lesións do músculo cardíaco e non só do infarto de miocardio, o cal é a forma máis grave de trastorno cardíaco. Porén, os criterios de diagnóstico para a troponina elevada que son indicativos de infarto están establecidos actualmente pola OMS no limiar de 2 microgramos ou máis. Os niveis críticos doutros biomarcadores son tamén relevantes, como a creatina quinase. Outras condicións que directa ou indirectamente dan lugar a un dano no músculo cardíaco e á morte poden tamén incrementar os niveis de troponina, como a insuficiencia renal. A taquicardia grave (por exemplo a taquicardia supraventricular) nun individuo con arterias coronarias normais pode tamén incrementar os niveis de troponinas, o que se cre que se debe ao incremento da demanda de oxíxeno e a unha inadecuada subministración do mesmo ao músculo cardíaco.
As troponinas tamén se incrementan en pacientes con insuficiencia cardíaca, nos que tamén son unha predición da mortalidade e de anormalidades no ritmo ventricular. Poden elevarse en condicións inflamatorias como miocardite e pericardite con afectación ao músculo cardíaco (o que se denomina entón miopericardite). As troponinas poden tamén indicar varias formas de cardiomiopatía, como a miocardiopatía dilatada, miocardiopatía hipertrófica ou hipertrofia ventricular (esquerda), miocardiopatía periparto, miocardiopatía de Takotsubo, ou trastornos infiltrativos como a amiloidose cardíaca.
Unha lesión cardíaca acompañada dun incremento das troponinas ocorre tamén na contusión cardíaca, desfibrilación e cardioversión interna ou externa. O incremento das troponinas é común en procedementos graves como a ciruruxía cardíaca, o transplante de corazón, o peche de defectos no septo atrial, a intervención coronaria percutánea, ou a ablación por radiofrecuencia.
Condicións non cardíacas
A distinción entre as condicións cardíacas e non cardíacas é algo artificial neste caso, xa que as condicións que se mencionan a continuación non son doenzas cardíacas primarias, pero exercen efectos indirectos sobre o músculo cardíaco.
Os axentes quimioterápicos poden exercer efectos tóxicos no corazón (exemplos son: antraciclina, ciclofosfamida, 5-fluorouracilo, e cisplatino). Varias toxinas e velenos poden tamén orixinar danos no músculo cardíaco (por exemplo, os de escorpión, serpes, medusas e cempés). Os envelenamentos por monóxido de carbono ou por cianuro poden tamén ir acompañados da liberación de troponinas debido a efectos cardiotóxicos hipóxicos. Os danos cardíacos ocorren en aproximadamente un terzo dos casos graves de envelenamento por CO, e a medición das troponinas é apropiada neses pacientes. As troponinas cardíacas T e I poden utilizarse para levar un control da toxicidade cardiomiocítica inducida por toxinas ou fármacos.
Algúns pacientes con disección da aorta ascendente teñen un nivel alto de troponinas, e o mecanismo proposto para explicalo é o estrés hemodinámico.
Increméntanse as troponinas tanto na hipertensión pulmonar primaria, coma no embolismo pulmonar, e nas exacerbacións agudas da enfermidade pulmonar obstrutiva crónica, e tensión ventricular dereita con incremento da tensión da parede e isquemia. Porén, os pacientes con exacerbacións de enfermidade pulmonar obstrutiva crónica poden tamén ter concorrentemente un infarto de miocardio ou embolismo pulmonar, polo que debe terse coidado á hora de atribuír aos incrementos de troponina á enfermidade pulmonar obstrutiva crónica.
Os pacientes con enfermidade renal en estado final poden ter niveis de troponina I cronicamente elevados, o que está ligado a un peor prognóstico. A troponina I nos niveis limiares establecidos para o infarto é pouco probable que estea falsamente elevada.
Os exercicios de resistencia extenuantes como o maratón ou o tríatlon poden orixinar un incremento dos niveis de troponina en aproximadamente un terzo dos suxeitos, pero isto non está ligado a efectos adversos sobre a saúde. Tamén se informou de niveis elevados de troponina T en pacientes con doenzas musculares inflamatorias como a polimiosite ou dermatomiosite. As troponinas están tamén elevadas na rabdomiólise.
Uso en prognósticos
Os niveis elevados de troponina son importantes para facer un prognóstico do desenvolvemento de moitas condicións cardíacas.
Nun estudo na poboación sobre a importancia dos danos cardíacos silenciosos, atopouse que a troponina I predicía a morrtalidade e o primeiro episodio coronario dunha doenza cardíaca en homes que non tiñan unha doenza cardiovascular de partida.
Detección
As troponinas cardíacas T e I mídense por métodos de inmunoensaio. A elevación dos niveis de troponina despois dunha necrose de células cardíacas comeza dúas ou tres horas despois, ten o seu pico aproximadamente ás 24 horas, e persiste durante 1 ou 2 semanas.
Era Querimònia
Era Querimònia é un conxunto de privilexios outorgados polo rei Xaime II de Aragón ao Val de Arán en 1313 e que constitúe o dereito histórico do Arán.
Os privilexios foron outorgados dende Lleida polo rei Xaime II o 23 de agosto de 1313. Concedéronse despois do retorno do Val de Arán ao dominio da Coroa de Aragón e unha vez finalizada a administración do val por parte dos reis de Mallorca.
Foron confirmados polo rei Afonso IV de Aragón en 1328 e respectados tamén por Pedro IV de Aragón despois de aceptar a oposición aranesa a venda do territorio ao conde Hug Roger II de Pallars Sobirà en 1385. O rei Xoán II de Aragón concedeu aos araneses varias exencións e dereitos, e en 1389 as Cortes de Monzón declararon o Val parte do territorio do Principado de Cataluña (integración confirmada despois pola Generalitat de Cataluña) durante o interregno posterior á morte de Martiño o Humano en 1410, que poñía fin á independencia do Val de Arán, que ata entón só estivera vinculado a Cataluña pola comunidade de Sobirà. A Querimònia foi confirmada tamén por Filipe V de España pola fidelidade aranesa á causa borbónica, sendo confirmada tamén por Fernando VII (1817) e Isabel II (1846).
Lucian Mureșan
Lucian Mureșan, nado en Ferneziu o 23 de maio de 1931, é un eclesiástico grecocatólico romanés, cardeal e arcebispo maior de Făgăraș e Alba Iulia dende 1994.
Traxectoria
Naceu o 23 de maio de 1931 en Ferneziu, entón no Reino de Romanía. O 19 de decembro de 1964, xa co país baixo dominio comunista, foi ordenado sacerdote da diocese de Maramureș.
O 14 de marzo de 1990 foi nomeado bispo de Maramureș, e o 27 de maio do mesmo ano foi consagrado bispo polo arcebispo Alexandru Todea.
O 4 de xullo de 1994 foi nomeado arcebispo de Făgăraș e Alba Iulia. Coa elevación da sé ao rango de arquidiocese maior por Bieito XVI o 16 de decembro de 2005 pasou a ser o arcebispo maior da Igrexa católica bizantina romanesa. O mesmo papa creouno cardeal no consistorio do 18 de febreiro de 2012, coa sé titular de Sant'Atanasio.
Teodato
Teodato, finado en 536, foi duque de Tuscia e reinou sobre os ostrogodos do ano 534 ao 536.
Traxectoria
Fillo de Amalafrida, irmá de Teodorico o Grande, ascendeu ao trono ao casar coa súa curmá Amalasunta, filla de Teodorico. Fixo exiliar á súa esposa Amalasunta ao lago de Bolsena e ordenou matala no 535. O asasinato de Amalasunta foi usado polo emperador bizantino Xustiniano I para non recoñecer a lexitimidade do reinado de Teodato e invadir Italia. A "reconquista" de Italia polo Imperio Bizantino foi denominada como "Guerra gótica de Italia" (535-554) e levaría case dúas décadas e sería máis destrutora que as invasións xermánicas dos dous séculos anteriores.
A acción bélica iniciouse coa invasión do sur de Italia. Despois de que Belisario, xeneral do Imperio, conquistase Nápoles en 536, Teodato foi deposto polo seu pobo que elixiu a Vitixes como o seu sucesor e morreu asasinado cando trataba de fuxir camiño de Rávena. .
Jacobo Paz
Jacobo Paz, nado na Coruña en 1979, é un guionista e dramaturgo galego.
Traxectoria
Experto en Cine e Teatro pola Universidade da Coruña. Foi guionista de series de televisión como Pratos combinados ou As leis de Celavella, traballo polo que recibiu o Premio Mestre Mateo da Academia do Audiovisual Galego. Ten publicados dous libros individuais e máis dunha ducia de pezas teatrais en revistas especializadas. O Centro Dramático Galego estrea Estigma en 2008, obra desenvolvida durante a súa estadía como autor residente no Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM). Escribiu varios documentais e curtametraxes e foi redactor dun reality show. Na actualidade desenvolve formatos para televisión.
Torche
Torche é unha banda estadounidense de stoner metal/sludge metal procedente de Miami, Florida. O grupo formouse no ano 2004 e dende entón publiou catro álbums de estudio, catro EPs, dous álbums compartidos e tres sinxelos. No presente a banda está composta por Steve Brooks (guitarra e voces), Jonathan Nuñez (baixo) e Rick Smith (batería).
Juan Jeremías Montero
Juan José Jeremías Montero, nado en Santiago de Compostela o 28 de maio de 1889 e finado en Guadalaxara (México) o 10 de setembro de 1950, foi un industrial e político galego.
Three Cheers for Sweet Revenge
Three Cheers for Sweet Revenge é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo My Chemical Romance, publicado o 8 de xuño de 2004 a través do selo Reprise Records. Este disco ten un son máis limpo que a súa estrea de 2002 I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love. Foi o derradeiro álbum do grupo en contar co batería Matt Pelissier, que posteriormente foi substituído por Bob Bryar.
Juan Jeremías Montero
Traxectoria
Fillo de José Jeremías Cabezas e Encarnación Montero Pasantino, sobriño de Eugenio Montero Ríos. Foi elixido presidente da Juventud Republicana de Santiago de Compostela en decembro de 1912. Correlixionario de Emiliano Iglesias, mantivo contactos con el durante a súa visita a Galicia en setembro de 1921. Dono dunha fábrica de chocolate en Pontecesures. Na República foi alcalde de Pontecesures do 5 de xuño de 1931 ao 30 de xullo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou á zona leal e foi auxiliar da administración de xustiza no xulgado de Belchite e en maio de 1938 foi destinado ao Xulgado especial Xeral de Evasión de Capitais en Barcelona. Coa derrota da República pasou a Francia e exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 27 de xullo de 1939 a bordo do vapor Mexique.
Panteísmo
miniatura|Luminaries of Pantheism, de [[Levi Ponce, mural en Venice, California para The Paradise Project.]] O panteísmo é a crenza de que absolutamente todo e todos compoñen un Deus abranguente, e inmanente, ou que o universo (ou a natureza) e Deus son idénticos. Sendo así­, os adeptos desta posición non cren nun deus persoal, antropomórfico ou creador. Aínda que existan diverxencias dentro do panteísmo, as ideas principais din que Deus se atopa en todo o cosmos como unha unidade abranguente e polo tanto é inaceptábel no panteísmo o politeísmo (adoración e crenza en varios deuses), pois as divindades son tidas como aspectos distintos do absoluto.
O panteísmo foi popularizado na cultura occidental tanto como unha teoloxía canto unha filosofí­a baseada na obra de Baruch de Spinoza, que escribiu o tratado Ética, unha resposta á famosa teoría de Descartes sobre a dualidade do corpo e do espírito. Spinoza declarou que ambos eran a mesma cousa, e este monismo terminou sendo unha calidade fundamental da súa filosofí­a. El empregaba a palabra "deus" para describir a unidade de calquera substancia. Aínda que o vocábulo "panteísmo" non fose inventado durante o seu tempo de vida, hoxe Espinosa é considerado como un dos máis célebres defensores da crenza. Unha ida panteísta tamén foi asumida polo filósofo e cosmólogo do século XVI Giordano Bruno.
Etimoloxía
A palabra derívase do grego pan (que significa "todo") e theos (que significa "deus"). A primeira vez que apareceu o vocábulo en latín foi na obra de 1697 escrita por Joseph Raphson titulada De Spatio Reali seu Ente Infinito, en que se refire ao "pantheismus" de Spinoza e outros.
Relación con outras doutrinas
De entre as doutrinas occidentais, o panteísmo é unha das que máis se aproxima ás filosofías orientais como o budismo, o xainismo, o taoísmo e o hinduísmo. É tamén a liña filosófica que máis se achega á filosofía hermética do antigo Exipto, onde o principal obxectivo é facer parte da conspiración universal (ou conspiración cósmica).
Estigma (obra de teatro)
Estigma é unha peza dramática galega, escrita por Jacobo Paz, Vanesa Martínez Sotelo e Rubén Ruibal (DramA3), coa coordinación de Dani Salgado. Foi estreada polo Centro Dramático Galego en 2008 con dirección do coordinador e representada por Xavier Deive, Xosé Manuel Esperante, Clara Gayo, Vicente de Souza e María Tasende Cotelo.
Trama
A acción sitúase nunha illa case deserta na que, trala erupción dun volcán, unha muller investiga unha masacre, dous irmáns enfrontan o destino que levan marcado na pel, unhas voces do pasado interfiren no presente dunha parella e, baixo a sombra duna figueira, aparece un descoñecido.
Pazo de San Lourenzo de Trasouto
Historia e arquitectura
Foi mandado construír polo bispo de Zamora Martín Arias, en 1216 (século XIII), cando fundou unha ermida. Nel pasou unha noite o emperador Carlos V en 1520. Desde o século XV é propiedade dos Condes de Altamira, que o cederon á Orde Franciscana. No século XVIII foi construído o claustro, a sancristía e foi erixido un cruceiro, téndose alterado a planta da igrexa a cruz latina, cunha nave en catro tramos e bóvedas de canón. Da igrexa románica consérvanse tres tramos da nave e o pórtico da entrada.
Salienta o altar maior cun fermoso retablo feito en mármore de Carrara, executado en Xénova cara a 1526, probablemente polos irmáns lombardos Antonio Maria e Giovanni Antonio di Aprile, xunto a Pier Angelo della Scala di Carona. Estivo orixinalmente na capela maior do convento chamado Casa Grande de San Francisco de Sevilla (no soar do que hoxe é a Plaza Nueva), de onde foi trasladado por orde da condesa de Altamira, María Eugenia Osorio-de Moscoso Carvajal (1834-1892) en xullo de 1879. O conxunto de mármore foi traído desde Sevilla ata o porto do Carril, sendo instalado polos artistas locais Agustín Rodríguez (carpinteiro) e Vicente Picón (escultor), baixo a dirección e planos do arquitecto Agustín Ortiz de Villajos, que tivo que adaptalo ao espazo dispoñible. A igrexa co "novo" retablo inaugurouse o 9 de agosto de 1883. Non obstante, o propio retablo orixinal do mosteiro, en estilo churrigueresco do século XVIII, foi doado pola condesa a unha igrexa do rural sevillano. miniatura|Altar da igrexa. No cruceiro existen outros dous retablos, tamén de orixe sevillano. O do Evanxeo ten a estética do século XVI, cunha representación da Virxe da Cadeira, lembrando á obra de Jerónimo Hernández, e unha copia dun lenzo de Bartolomé Esteban Murillo, Os nenos da cuncha; mentres tanto, o da Epístola ten trazas de pertencer ao segundo terzo do século XVIII, representándose a Santa Ana ensinando a ler á Virxe, nun estilo próximo ao escultor José Montes de Oca. Salienta tamén e a imaxe da Virxe co Neno, obra do escultor Juan Martínez Montañés.
A portada lateral data de 1760; nela atópase un nicho cunha imaxe de San Lourenzo. O claustro ten dous andares, con arcos de medio punto. etc. No lado occidental, unha escalinata de pedra conduce a unha fonte rematada por unha escultura da Virxe cuberta de hedras.
No século XIX, trala desamortización, os duques de Soma e de Medina de las Torres (actuais propietarios e descendentes dos condes de Altamira), restaurárono para o empregar coma residencia. miniatura|Claustro. Malia as moitas reformas, conserva as naves románicas do primeiro edificio. Dende 1993 está rehabilitado para acoller xantares de congresos, convencións, vodas e outros actos de carácter social. O pazo é de uso privado e só se abre unicamente para actos concertados.
Xardíns
Ten a particularidade de se tratar dun pazo-mosteiro en cuxo claustro se atopa unha das máis importantes mostras da xardinaxe xeométrica galega: uns macizos/ sebes de buxo de catro séculos de antigüidade que foron tallados seguindo formas da fe cristiá que aínda se conservan: a cuncha de vieira de Santiago, a cruz de San Domingos, a da Orde de Calatrava, Alfa e Omega, a grella de San Lourenzo etc; tállanse dúas veces ao ano.
Malia que o bosque de buxo é o seu principal sinal de identidade, os xardíns adxacentes tamén pagan a pena a visita, xardíns umbríos e vizosos do século XIX, onde medran distintas especies autóctonas e foráneas.
Os xardíns conservan a orixinal traza conventual e o estilo romántico do tempo do seu deseño. Salientan ademais dos buxos, as camelias e os magnolios entre as máis de cen especies vexetais de xardíns e arboredo. miniatura|page=238|Follas novas.
Etnografía
Rosalía de Castro dicía así sobre o pazo no seu poema "San Lourenzo":
Galería de imaxes da muralla de Lugo
A muralla de Lugo data da época romana e está situada na cidade de Lugo.
Finschhafen
Finschhafen, tamén coñecida como Finschafen e Finschaven, é unha cidade e capital de distrito, situada no arrecife coralino da costa nordeste de Papúa Nova Guinea, a 80 km ao leste de Lae, a capital da provincia de Morobe.
O distrito de Finschhafen está composto por cinco áreas de "goberno local" (áreas de goberno de nivel local), que se diferencian en rurais e urbanas. O distrito cobre aproximadamente 2 771 km², e en 2003 tiña unha poboación de 45 287 habitantes. A poboación da cidade nese ano era de 1 240 habitantes.
Historia
A rexión onde se asenta foi cartografada polo navegante británico John Moresby entre 1873-1874.
O porto natural foi descuberto en 1884 polo científico e explorador alemán Otto Finsch, ao que e cidade debe o seu nome. .
A cidade fundouse en 1885 como parte da colonia da Nova Guinea alemá e, a finais dese ano, no porto estableceuse un asentamento da Compañía de Nova Guinea (Neuguinea-Kompagnie). Dese 1886 a 1891, Finschhafen foi a capital da Compañía. En 1891, o asentamento foi abandonado debido a que unha epidemia de malaria provocou que a cidade fose abandonada polos donos das plantacións alemás e os funcionarios do goberno; a epidemia causou a morte do director xeral da Compañía. Só dez anos despois, en 1901, restableceuse.
De 1908 a 1910, o médico de Berlín Neuhauss Richard realizou investigacións no golfo de Huon e realizou 139 gravacións musicais en fonógrafos, a maioría entre os pobos da zona en torno a Finschhafen. As gravacións sobreviventes documentan unha parte da música de Nova Guinea que case non foi influída pola misión cristiá.
Finschhafen foi ocupada polo Exército Imperial Xaponés o 10 de marzo de 1942 durante a segunda guerra mundial. Forzas australianas recapturaron a cidade durante a campaña da península de Huon o 2 de outubro de 1943, durante a batalla de Finschhafen.
Durante a Segunda Guerra Mundial, a cidade tamén se coñeceu como Fitch Haven por algúns homes da Mariña estadounidense.
O 2 de febreiro de 2012, o barco de pasaxeiros MV Rabaul Queen, que levaba 350 ou máis pasaxeiros a bordo, afundiu a nove millas da cidade, morrendo seis persoas, resultando feridas sete, e deixando máis de 300 desaparecidos.
Federación Obrera Tucumana de la Industria del Azúcar
A Federación Obrera Tucumana de la Industria del Azúcar (FOTIA) é, na Arxentina, o principal sindicato de traballadores do azucre da Provincia de Tucumán, fundado en 1944. Está organizado como unha entidade de segundo grao, é dicir unha federación de sindicatos autónomos organizados por enxeño. Está afiliada á Confederación General del Trabajo (CGT).
Historia
A FOTIA foi creada en 1944, un período histórico no que Juan Domingo Perón era Secretario de Traballo e caracterizouse pola sanción de importantes leis laborais e a ampliación da sindicalización a sectores antes desorganizados, entre eles os traballadores do azucre. A FOTIA organizouse dese modo como un dos sindicatos máis importantes e combativos do sindicalismo nacionalista laborista que deu orixe ao peronismo.
The Punch Line
The Punch Line é o primeiro 12" e terceira edición da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, publicado o 1 de novembro de 1981 a través do selo SST Records. Despois de que a súa anterior edición Paranoid Time esgotase as súas 300 unidades, Greg Ginn invitou á banda a gravar outro álbum. A duración total dos seus 18 temas é de só 15 minutos, moito menos que á dun LP normal. O disco foi un dos primeiros fitos editados polo grupo e por SST.