cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1976
Informe
''Hunt e Patrick Depailler, que pilotaba un dos Tyrrell de seis rodas, loitaban pola pole, cando Depailler marchaba detrás do McLaren de Hunt, unha botella de aire do compresor de arranque do McLaren caeuse e golpeou as dúas rodas dianteiras esquerdas do Tyrrell e o monocasco. Romperon ambas rodas, e incluso logo de parar para substituílas, a dirección de Depailler estaba fóra de liña, e só puido ser o sétimo máis rápido. Máis tarde, cando Hunt parou nos pits á beira dunha botella de aire de 150 libras, Rob Walker preguntoulle: "¿Foi a que botaches a Depailler?" James respondeu: "Non, a gardamos para Niki o domingo!"''.
Durante a noite, nevou sobre o circuíto, pero finalmente o domingo saíu o sol e quentou a pista para os máis de 100.000 espectadores, que acudiron a ver a batalla polo campionato. No semáforo, Scheckter saíu por diante de Hunt e chegou á primeira curva. Eran seguidos por Brambilla, Peterson, Lauda, Depailler, o Penske de John Watson, o Lotus de Mario Andretti e o Ligier de Jacques Laffite.
Scheckter e Hunt comezou a afastarse de inmediato, co Tyrrell 2´5 segundos por diante logo de cinco voltas. Logo de catro voltas, Lauda pasou a terceira posición, 5´8 segundos por detrás de Hunt. Mentres tanto, unha batalla estábase librando no cuarto lugar entre Brambilla, Peterson, Laffite, Carlos Pace, Watson, Clay Regazzoni, Andretti e Jochen Mass. Hans-Joachim Stuck, que desperdiciara o sexto lugar da pole, loitaba para chegar ao final deste grupo.
Lauda, loitando coa sobre viraxe cos pneumáticos duros polo frío, apenas logrou bater a Mass, o compañeiro no equipo McLaren de Hunt na liña de meta para manter a súa terceira posición. O valor do austríaco quedou evidente para os admiradores, fotógrafos e personalidades que o rodeaban cando saíu do seu coche e quitouse o casco para revelar un pasamontañas empapado en sangue. Logrou catro valiosos puntos no Campionato, e chegaba con tres puntos de vantaxe para a seguinte carreira.
Tamallancos, Vilamarín
Santa María de Tamallancos é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 601 habitantes (455 homes e 146 mulleres).
Patrimonio
No lugar de Tamallancos sitúase o Pazo de Tamallancos no que destaca unha pedra de armas cuarteada e timbrada con helmo e armas dos Araújo e Mosquera. O pazo pertence á familia Taboada Ramos.
Manuel del Río Pampín
Vida persoal
Casou en Vilagarcía con Milagros Rodríguez Maroño en 1930.
Warcraft (filme)
Warcraft (tamén coñecido como Warcraft: The Beginning) é un filme estadounidense de fantasía e acción dirixido por Duncan Jones e escrito por Jones, Charles Leavitt e Chris Metzen. Está baseado na serie de videoxogos Warcraft e nas novelas ambientadas no universo de Azeroth. Está protagonizado por Travis Fimmel, Paula Patton, Ben Foster, Dominic Cooper, Toby Kebbell, Ben Schnetzer, Robert Kazinsky e Daniel Wu.
Liga ACB 2007-08
A tempada 2007-08 da Liga ACB foi a 25ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. Na final o Tau Cerámica derrotou ó AXA FC Barcelona, acadando o seu 2º campionato.
Composta por 18 conxuntos, a liga tivo unha tempada regular con 34 xornadas, e máis adiante tivo as eliminatorias polo título, á que tiveron acceso os 8 primeiros equipos na táboa. Pola contra, os dous últimos da táboa descenderon.
Tempada regular
Así ficou a táboa clasificatoria ó remate da tempada regular:
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Rolda final
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Nos cuartos de final e semifinais xogouse ó mellor de 3 encontros. Na final xogouse ó mellor de 5 encontros. É dicir, tralos 34 encontros da tempada regular, o campión aínda tivo que gañar 7 encontros para acada-lo campionato de liga. Así foron os enfrontamentos nas eliminatorias:
O campión da edición 2007-2008 da Liga ACB foi o Tau Cerámica.
Antonio Noriega Varela
Antonio Noriega Varela, nado en Mondoñedo o 19 de outubro de 1869 e finado en Viveiro o 27 de marzo de 1947, foi un mestre, xornalista e poeta galego de ideoloxía tradicional-católica. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no ano 1969.
Traxectoria
miniatura|[[Seminario de Mondoñedo, onde estudou.]] Estudou no seminario de Mondoñedo, onde trabou amizade con Manuel Leiras Pulpeiro. No seminario destacou, máis ca pola súa dedicación aos estudos, pola súa facilidade como versificador en composicións satíricas e humorísticas. En 1895, cunha composición de carácter costumista, resultou vencedor dun certame poético realizado na súa cidade natal, onde estaban de xurado, entre outros, Manuel Murguía, Eduardo Pondal e Andrés Martínez Salazar.
En 1895 rematou a carreira sacerdotal mais non puido ordenarse porque Roma non lle concedeu a licenza necesaria por ser el fillo de solteira.
En 1901 ocupou o posto de mestre de escola en Foz, onde coñeceu a Antón Villar Ponte e entrou en contacto co movemento agrario que abandeiraba Basilio Álvarez. Foi entón cando Noriega comezou a escribir poemas cívicos alentando á loita agraria e formou parte do periódico local ¡Guau... Guau!, no cal estaban Villar Ponte e Camilo Cela, pai de Camilo José Cela. Foi trasladado forzosamente en 1911 a Calvos de Randín, no extremo sur da provincia de Ourense, preto da fronteira portuguesa,
Tres anos despois logrou o seu traslado á escola de Trasalba, preto da cidade de Ourense, onde fixo amizade con Ramón Otero Pedrayo e os demais integrantes do Grupo Nós. Grazas ás lecturas na extensa biblioteca do pazo de Trasalba, propiedade de Otero Pedrayo, Noriega Varela coñeceu en profundidade a literatura portuguesa, que deixaría unha gran pegada na súa obra. Viaxou en varias ocasións a Portugal, entrando en contacto con poetas como Raul Brandão e João Verde. E sobre todo trata con Teixeira de Pascoaes, quen visita no seu pazo de Amarante. En 1921 foi nomeado correspondente do Instituto Histórico do Minho e tamén correspondente da Academia das Ciências de Lisboa.
Aos 57 anos de idade volveu á montaña, a Santa María Madanela da Graña de Vilarente (Abadín) onde residiu seis anos e entrou en contacto con Aquilino Iglesia Alvariño. En 1931 trasladouse como mestre a Santa María de Chavín (cerca de Viveiro). En outubro de 1939 chegoulle a xubilación cando tamén impartía aulas de latín nun colexio privado.
Co tempo, Noriega foise afastando das directrices culturais e políticas do movemento agrario, chegando a apoiar o réxime franquista:
En 1945 creouse unha Comisión para el homenaje de Galicia a Noriega Varela. O acto tivo lugar no Gran Teatro de Lugo en abril de 1946.
Foi elixido por unanimidade membro da Real Academia Galega en febreiro de 1928 mais non ingresou ata o 22 de abril de 1939. Morreu en 1947 en Viveiro, onde pasou os derradeiros anos da súa vida.
Colaborou en El Baluarte de Galicia, Vida Gallega, O Gaiteiro de Lugo e Vallibria.
Obra
Á parte da época de escritor na revista ¡Guau... Guau!, Noriega Varela é autor de Montañesas (1904), que a partir da 3ª edición cambia o seu título polo de Do ermo (1920), e que viu a súa edición definitiva en 1946 (Imprenta La Voz de la Verdad). En 1994 Xosé Ramón Freixeiro Mato publicou en dous volumes ''Antonio Noriega Varela. Estudo e edición da obra completa, editada pola Deputación de Lugo.'' miniatura|Do ermo na edición da [[Biblioteca Básica da Cultura Galega.]] Fernández del Riego e Carballo Calero consideraron que Noriega Varela é autor dunha única obra, corrixida e aumentada varias veces. Pola contra, Otero Pedrayo e Freixeiro Mato diferencian entre Montañesas e Do ermo, tal e como era a intención do autor. Dolores Vilavedra e Xosé Ramón Pena tamén consideran que Montañesas e Do ermo son dous libros de seu, que responden a unha evolución da súa poesía.
Montañesas representa o realismo costumista do século XIX e Do Ermo unha liña poética máis depurada, lírica e persoal. Destaca a natureza humilde, contemplada con tenrura polo poeta, nunha actitude propia do franciscanismo poético: o eloxio da montaña como verdadeiro locus amoenus onde a alma do poeta busca refuxio, na liña do beatus ille de Horacio. Vese en moitos poemas a relixiosidade dos brañegos, presente tamén noutros poemas intimistas.
Para Carballo Calero os máis de vinte sonetos representan a culminación da lírica de Noriega. Segundo Dolores Vilavedra son o chanzo máis importante da súa produción, xa que se combinan moi ben os motivos de inspiración clásica cos da montaña e a súa xente.
Tendo en conta toda a súa obra pódense sinalar estas temáticas:
Tamén publicou unha recompilación de cantigas populares en honra da Virxe María: A Virxen y-a paisanaxe (1914), con prólogo de Basilio Álvarez, e unha colección de refráns e cantares populares: Como falan os brañegos (1928), libro do que se sentía especialmente orgulloso. miniatura|Placa dedicada a Antonio Noriega Varela no parque homónimo en [[Viveiro.]] Antonio Noriega Varela comezou o vieiro dunha poesía, denominada franciscana, neovirxiliana ou humanista paisaxista, que ha de ter posteriores imitadores coma Xosé María Díaz Castro, Xosé Crecente Vega, Aquilino Iglesia Alvariño e, máis adiante, mesmo Uxío Novoneyra.
Pertenceu á xeración de antre dous séculos, xunto con Ramón Cabanillas, entre outros.
Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 1969.
Vida persoal
Casou en Foz con Ramona Bello Mariña en 1902, con quen tivo seis fillos. Ramona faleceu en 1913, e en 1914 casou con Dorinda Almansa Vázquez, con quen tivo outros fillos.
La Voz del Agro (Chantada)
La Voz del Agro foi un semanario editado en Chantada entre 1928 e 1932.
Historia e características
Apareceu o 10 de outubro de 1928 co subtítulo Semanario independiente. Foi o seu fundador e propietario Jesús Fernández Taboada e estaba dirixido por Benito Rivadulla Pascual, sendo o seu administrador Virgilio Ledo Santoandré e despois Antonio Noguerol Eyré. Posteriormente foi dirixido por Daniel Vázquez Campo, José Vázquez Gómez, Jesús García Varela e Eloy Rodríguez Fernández. Entre os seus colaboradores estaban Antonio Estévez Cao, Modesto Prieto Camiña, "Pepe Brigos" e "Xan de Quintela". Defensor dun agrarismo técnico e conservador, propugnou a modernización técnica da agricultura.
Tivo varias reaparicións e cambios de orientación. Foi multado en outubro de 1929. Interrompeu a súa publicación en 1929 a causa da persecución por unha campaña contra a corporación de Chantada por unhas polémicas obras. Reapareceu o 1 de xuño de 1930 como El Agro, e pasou a editarse en Palas de Rei. En decembro de 1930 volveu editarse en Chantada cunha orientación republicana e autonomista, e foi voceiro da ORGA. Incluíu colaboracións literarias. Cesou a súa publicación co número 153, o 13 de marzo de 1932.
Ponte Fechas, Rabal, Celanova
Ponte Fechas é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 28 habitantes (9 homes e 19 mulleres).
Vilamarín, Vilamarín
Santiago de Vilamarín é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 548 habitantes (267 homes e 281 mulleres), menos ca en 2006.
Bamio, Vilagarcía de Arousa
San Xens de Bamio é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa na comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 1 269 habitantes (671 mulleres e 598 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto ós anos 2010, cando tiña 1 375 habitantes, e 2005, cando eran 1 423.
Patrimonio
miniatura|250px|Pedra dos Ballotes Nesta parroquia atópase a Pedra dos Ballotes. Trátase dun conxunto petroglífico con figuras esquemáticas de cervos de gran tamaño.
Asociacionismo
Bamio conta coa asociación cultural Mar de Arousa que ten banda de gaitas e grupo de baile.
Comité Olímpico de Serbia e Montenegro
O Comité Olímpico de Serbia e Montenegro (en Олимпијски комитет Србије и Црне Горе / Olimpijski komitet Srbije i Crne Gore) foi unha organización sen ánimo de lucro que representou os deportistas de Serbia e Montenegro no Comité Olímpico Internacional. Foi fundado logo de cambiar o nome do Comité Olímpico Iugoslavo en abril de 2003, despois de que a adopción da Constitución de Serbia e Montenegro.
Durante a disolución do estado de Serbia e Montenegro, logo do referendo de independencia de Montenegro en 2006, formouse o Comité Olímpico Montenegrino e restaurouse o Comité Olímpico de Serbia como sucesor legal do SCG CON.
Marta Sánchez
Marta Sánchez López, nada en Madrid o 8 de maio de 1966, é unha cantante española.
Traxectoria
Marta Sánchez foi filla do cantante de ópera, Antonio Sánchez, e de Paz López, ambos galegos, e na súa infancia e mocidade viviu na Coruña e pasou os seus veráns en Sanxenxo.
A súa carreira musical iniciouna en 1985 cando finalizou os estudos de bacharelato e entrou a formar parte do grupo Cristal Oskuro no que apenas estivo sete meses. Logo desta primeira experiencia integrouse no grupo Olé, olé como vocalista substituíndo a Vicky Larraz. Foi neste grupo cando chegou á fama grazas á súa versión da canción "Lili Marlene". Tamén tivo outros éxitos como "Bailando sin salir de casa", "Con sólo una mirada", "Mírame bien", "Sola" etc, que foron construíndo un repertorio musical para Sánchez e para o grupo.
O disco 1990 foi o seu proxecto máis ambicioso, con pretensións internacionais; foi producido en parte por Nile Rodgers, famoso polo LP Like a Virgin que fora seis anos antes a catapulta de Madonna ó éxito mundial. O single máis coñecido foi "Soldados del amor", producido por Rodgers. Sánchez permaneceu en Olé Olé ata 1991, cando se rebelou e dixo que as súas cancións lle parecían moi simples e decidiu separarse para prepararse e lanzarse como solista. En 1992 participou na película Supernova.
En solitario
En 1993 lanzou ó mercado o seu primeiro disco en solitario, Mujer, foi número un en varios países latinoamercanos e meteuse nas listas do Hot Latin Track de Estados Unidos. O seu single "Desesperada" tivo moita repercusión, e recibiu o Premio ES (Status Grammys de México) á mellor canción de baile por "Desesperada".
En 1996, participa no LP Voces Unidas (gravacións dos Xogos Olímpicos de 1996), coa canción "Sueños de gloria". Ó final dese ano, gravou un novo single para a canción "Obsession" da película Curdled, en dueto co guitarrista Slash da banda hard rock Guns N' Roses. Fixo traballos ademais con músicos como Andrea Bocelli ou Slash, producironlle traballos Andres Levin e Nile Rodgers, e cantou canda Gloria Gaynor no programa de Televisión Española presentado por Miguel Bosé Séptimo de caballería.
En 1997 publica Azabache, que tivo unha fría acollida en España, pero que gañou varios premios técnicos nos Estados Unidos. En 1998 edita Desconocida. No ano 2000 protagonizou o musical La magia de Broadway (con piano e dirección musical de Alberto Quintero), xunto a artistas como Carlos Marín ou Serafín Zubiri, entre outros.
No 2002 fichou pola discográfica Muxxic Records coa condición de que lle deixasen decidir os temas dos discos, pois nese mesmo ano recoñecera que a anterior compañía, Poligram, non lle daba liberdade para decidir o repertorio nin os singles de lanzamento. Dese ano é o seu disco Soy yo, polo que recibiu o Premio Amigo á mellor solista feminina 2002, e o Premio Ondas ao mellor videoclip polo seu single "Soy yo".
No ano 2004 decidiu sacar coa un recompilatorio dos seus grandes éxitos titulado Lo mejor de Marta Sánchez, seleccionados por ela. Tamén incluía un DVD con todos os seus videoclips agás o de "Arena y sol", do que non se atopaba moi satisfeita. Ademais fixo unha nova versión da canción "Soldados del amor" da súa anterior etapa de Olé, olé, e compuxo a canción "Profundo valor" dedicada á súa falecida irmá xemelga.
En maio de 2008 fixo de xurado no concurso Gran Quiz da canle Cuatro xunto a Carlos Blanco e Jaume Figueras. En outubro de 2008, colaborou con Carlos Baute nunha canción composta por el e titulada "Colgando en tus manos", que estaba incluída no disco do venezolano De mi propia mano. Esta canción conseguiu ser número un de todas as listas de música españolas: ocupou o número un de 40 Principales durante catro semanas consecutivas e vendeu máis de 400.000 copias. O videoclip foi visto 65 000 000 veces e o tema recibiu o Premio Ondas en 2009 á mellor canción do ano.
A finais de 2010 publicou De par en par, un disco de duetos, no que interveñen o falecido Antonio Vega, Bebe, José Mercé, James Morrison, Emilia de Poret ou Mai, de Nena Daconte. Ten anunciada unha xira de presentación do disco para a primavera de 2011.
Vida persoal
Sánchez estivo casada con Jorge Salati, desde 1994 ata 1996. Logo contraeu nupcias novamente con Jesús Cabanas en xullo de 2002 con quen vive ata a data e tivo unha filla de nome Paula, nacida o 1 de agosto de 2003.
Plaza del Castillo
300px|miniatura|Plaza del Castillo.
A Plaza del Castillo (en éuscaro: Gazteluko Plaza) é unha praza pública situada no centro da cidade de Pamplona, en Navarra. Dende a súa construción a praza converteuse no centro neurálxico da vida social pamplonesa e nunha das iconas máis recoñecibles da cidade, sendo hoxe en día aínda escenario de importantes acontecementos desta, polo que adoita ser habitual referirse a ela como "o cuarto de estar" de todos os pamploneses.
Urbanismo e arquitectura
A Plaza del Castillo sitúase ao sur da Zona Vella de Pamplona entre os antigos burgos medievais de San Nicolás e La Navarrería e serve de nexo de unión entre a zona antiga e a parte nova da cidade coñecida como Segundo Ensanche e edificada segundo plano ortogonal no primeiro terzo do século XX.
Trátase dunha praza aberta, porticada en todos os seus lados, pero sen un estilo uniforme, froito de ter sido configurada pola construción sucesiva de edificios nos seus lados e non como proxecto urbanístico uniforme. Isto fai que os edificios que a conforman foron construídos en distintas épocas e posúen alturas diferentes o que dá á praza un aspecto arquitectonicamente. Entre eles destaca no seu lado sur unha das fachadas do Palacio de Navarra, no seu lado norte o edificio de antigo Casino e no seu lado leste o Pazo Goyeneche, casa grande palaciana barroca.
A praza é peonil e está axardinada en forma de xardíns que dan acubillo a un arboredo composto principalmente por plátanos de sombra. O centro da praza está ocupado por un quiosco de música elevado sobre tambor graduado e cuxa cúpula está sostida por columnas de orde xónica.
Ao sur da praza, no comezo da Avenida de Carlos III encóntrase a estatua dedicada ao rei Carlos III o Nobre.
Historia
A praza configurouse urbanisticamente entre os séculos XVI e XVII. A súa denominación actual de Plaza del Castillo é a máis tradicional e alude a que no seu soar existiron antigamente dúas fortificacións deste tipo. Non obstante, ao igual que outros espazos públicos principais doutras cidades españolas, a praza cambiou de nome fugazmente en diversos momentos da historia en relación a distintos avatares da historia política do país recibindo os nomes de Plaza de la Constitución en 1820 e Plaza de la República en 1873 e 1931.
O primeiro castelo edificado sobre o seu soar foi mandado construír polo rei de Francia e Navarra Luís o Hutín, entre 1308 e 1311. Co paso do tempo e a reforma das fortificacións de Pamplona este vello castelo quedou embutido nas liñas defensivas da cidade polo que Fernando o Católico manda levantar en 1513 un nova fortaleza no sector máis ao sur da actual praza, utilizándose para iso as pedras do vello castelo. Finalmente, cara a 1590, ao ser formulado un novo esquema defensivo da cidade apoiado na construción da Cidadela, este castelo de Fernando o Católico perdeu a súa utilidade militar e foi derrubado sendo edificado no seu lugar o convento das carmelitas descalzas que, finalizado cara ao ano 1600, supuxo o peche definitivo da praza como espazo arquitectónico. Dende ese momento foi coso taurino ata 1843.
miniatura|left|300px|Vista da Plaza del Castillo. A finais do século XVIII, a praza foi decorada cunha fermosa fonte de Luis Paret dedicada á Abundancia cuxo principal elemento decorativo era a escultura alegórica dun personaxe feminino que foi coñecida popularmente como La Mariblanca. A fonte foi derrubada en 1910 conservándose unicamente a escultura de La Mariblanca que pouco despois sería instalada nos xardíns da Taconera, situación na que se mantén na actualidade. En 1836, as Carmelitas Descalzas víronse obrigadas a abandonar o convento como consecuencia da Desamortización de Mendizábal. No espazo ocupado polo convento construiríase o Palacio da Deputación Provincial, a sede do antigo Crédito Navarro, así como o Teatro Principal, todos eles en estilo neoclásico. En 1859, levantouse no ángulo nordés da praza o Hotel La Perla, aínda en funcionamento, e o máis antigo de Navarra.
Entre 1880 e 1895, a praza viu a construción dos edificios do Casino Principal e do Café Iruña, ambos os dous de estilo historicista de aire romántico de fin de século que aínda conservan, así como a apertura doutros cafés que converteron a praza no centro da vida social pamplonesa da época. Pola Plaza del Castillo pasaba tamén o trazado do ferrocarril/tranvía eléctrico que co nome de El Irati dende 1911 uniu Pamplona con Sangüesa. Coa construción do Segundo Ensanche a finais do primeiro terzo do século XX, o Teatro Principal foi derrubado abríndose dende o sur da praza a Avenida de Carlos III.
En 1943 foi colocado na súa área central o quiosco de música que actualmente é o símbolo da praza.
Durante 2001 e 2003 levouse a cabo a total remodelación da praza pechándoa ao tráfico rodado e converténdoa en área peonil, ao mesmo tempo que se acometía a construción dunha aparcadoiro subterráneo.
Recentemente rehabilitouse a "belena do Iruña", unha canella longa e estreita sen saída, ata agora residual e utilizada noutros tempos para acceder aos locais que daban a rúas máis importantes.
Na actualidade a praza continúa sendo un polo de atracción da cidade que se ve favorecido pola peonalización da Avenida Carlos III, que nace no seu extremo sur e na que se sitúan importantes comercios e entidades bancarias e administrativas que a converten na zona de maior valor inmobiliario da cidade.
Roger Fry
Roger Eliot Fry (14 de decembro de 1866 – 9 de setembro de 1934) foi un artista e crítico inglés membro do grupo de Bloomsbury. A medida que foi madurando como crítico volveuse un acérrimo defensor da pintura francesa contemporánea, á cal lle dou o nome de postimpresionismo.
Rabal de Arriba, Rabal, Celanova
Rabal de Arriba é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 11 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).
Natación nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
160px|dereita 160px|dereita As probas de natación nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 comezarán o 28 de xullo e rematarán o 4 de agosto, e se disputarán no London Aquatics Centre, en Londres. A competición en augas abertas terá lugar o 9 e 10 de agosto no Lago Serpentine, en Hyde Park, Londres.
Disputaranse un total de 34 eventos diferentes, 17 masculinos e 17 femininos. Dous deles serán nos 10 quilómetros en augas abertas, mentres que as 32 probas restantes serán nunha piscina de 50 metros de largo.
Sedes
A sede principal das probas de natación será o London Aquatics Centre. As probas de longa distancia disputaranse no Lago Serpentine.
Erotókritos
thumb|right|Erotókritos e Aretusa, de [[Theophilos Hatzimihail (1870-1934).]] Erotókritos (en grego moderno, Ερωτόκριτος) é unha epopea de corte romántico, composta polo poeta cretense Vitsentzos Kornaros a principios do século XVII. Componse de 10.012 versos de quince sílabas. Narra os amores de dous mozos: Erotócrito (que na obra aparece como Rotokritos ou Rokritos) e Aretusa (en grego Αρετούσα). Os temas tratados son o honor, a amizade, o rango social e a valentía. O poema está escrito en dialecto cretense segundo o ritmo tradicional das mantinadas.
Erotókritos, do mesmo xeito que o Erophile de Georgios Hortatzis, constitúe un exemplo paradigmático da literatura renacentista grega. Algúns extractos do Erotókritos quedaron como clásicos da canción popular grega. Os nomes de certos lugares, como a cova de Aretusa en Muniquia fan referencia aos personaxes da obra.
Frecha (tipografía)
A frecha é un signo auxiliar da escrita que reproduce esquematicamente a arma do mesmo nome (→).
Usos en Matemáticas
O símbolo frecha emprégase en Matemáticas en diferentes situacións.
Armindo Pintos Crespo
Armindo Pintos Crespo nado o 6 de febreiro de 1940 no Porriño é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de extremo.
Traxectoria
Comezou a xogar no Zeltia Deportivo, un club da súa vila natal, fichou polo Celta de Vigo a comezos do ano 1959 como máis xogadores, nun intento da directiva de non descender esa tempada a Segunda División, non conseguiron o obxectivo pero Pintos fíxose cun sitio no equipo.
Militou oito tempadas no Celta, todas elas excepto a primeira na Segunda División, a pesar de que o equipo rozou o ascenso en varias ocasións. A súa mellor tempada como céltico foi a 1964/65, na que foi, xunto con Téllez e Goyarán, o máximo goleador do equipo con 6 goles.
Antes do comezo da tempada 1966/67 chegou a un acordo co club para rescindir o seu contrato e fichou polo RCD Espanyol co que tiña a oportunidade de volver xogar en Primeira División, porén so disputou un encontro co equipo catalán. A final de tempada fichou polo Gimnástica de Torrelavega.
28978 Ixion
28978 Ixion é un obxecto do cinto de Kuiper que foi descuberto o 22 de maio do ano 2001. Ixion é un plutino (un obxecto que está nunha resonancia orbital de 2:3 con Neptuno) e é un candidato a planeta anano; o seu diámetro foi estimado en 650 km polo Telescopio Espacial Spitzer que fai deste obxecto o quinto plutino en tamaño. Foi bautizado coma Ixión, un personaxe da mitoloxía grega. Ixion foi descuberto dende o Observatorio de Cerro Tololo. É moderadamente vermello visto baixo a luz visible e ten unha superficie que é unha mestura de tolinas e xeo de auga.
Características físicas
esquerda|miniatura|175px|O diámetro de Ixion depende do [[albedo (a fracción de luz que reflicte).]] Exceptuando Plutón, Ixion foi o primeiro TNO descuberto que orixinalmente se lle estimase un tamaño maior có do asteroide Ceres, No 2002, un ano despois do seu descubrimento, aínda se seguía pensando que Ixion tiña máis de 1000 km de diámetro. As estimacións do 2002 estaban baseadas nunha detección errónea feita a 250 GHz que non puido ser confirmada en posteriores observacións. Estimacións máis recentes suxiren que Ixion ten un albedo alto e que é máis pequeno ca Ceres. Observacións de Ixion feitas polo Telescopio Espacial Spitzer na parte do espectro do infravermello profundo indican que o seu tamaño é duns 650 km.
Ixion e moderadamente vermello (un pisco máis cá 50000 Quaoar) baixo a luz visible. Tamén ten un albedo máis alto (>0.15) cós cubewanos vermellos de tamaño medio. Podería estar presente unha traza nunha lonxitude de onda de 0.8 μm no seu espectro, a cal normalmente é atribuída a unha alteración dos materiais da superficie por parte da auga. No infravermello próximo, o espectro de Ixion é plano e sen trazas distintivas. A banda de absorción do xeo de auga que está entre 1,5 e 2 μm é inexistente. Isto contrasta co espectro de Varuna, o cal ten trazas distintivas no infravermello próximo así coma unha prominentes bandas de absorción de auga. Tanto os estudos espectroscópicos da luz visible así coma da luz infravermella amosan que a superficie de Ixion é unha mestura de xeo de auga, carbono escuro e tolinas, as cales son copolímeros formados pola irradiación dos clatratos de auga e de compostos orgánicos. O Very Large Telescope (VLT) inspeccionou Ixion na procura de actividade cometaria, pero non detectou ningunha coma. Ixion actualmente atópase a unha distancia dunhas 41 UAs respecto do Sol, e é posible que Ixion poida desenvolver unha coma ou unha atmosfera temporal cando se aproxime ó seu perihelio.
Ocultación
Ixion podería ocultar unha estrela relativamente brillante de magnitude aparente 11,5 na constelación de Ophiuchus o 19 de xullo do 2010. Este evento podería ser visible en Norte América. A RA e a DE para este evento está situado nunha rexión rica en estrelas, coa posición 16 54 25,8620 −24 24 22,856. A ocultación podería durar máis de 45 segundos, pero a ruta para a predita ocultación podería non pasar pola Terra. A detección dunha ocultación axudaría a precisar mellor o diámetro deste candidato a planeta anano.
Órbita e rotación
esquerda|miniatura|300px|Este diagrama amosa as órbitas de Ixion (verde), Plutón (vermello) e Neptuno (gris). As posicións de Ixion e Plutón corresponden as abril do 2006.
Ixion e Plutón seguen órbitas semellantes pero con diferentes orientacións: o perihelio de Ixion está por debaixo da eclíptica e pola contra o de Plutón está por riba. O contrario do que é usual en obxectos en resonancia orbital con Neptuno (tales coma Orcus), Ixion aproximase bastante a Plutón, un pouco por debaixo do 20 graos de separación angular. Ixion está actualmente cruzando a eclíptica cara abaixo e acadará o seu perihelio no ano 2070. Plutón pasou ó seu perihelio no ano 1989 e actualmente está descendendo cara a eclíptica. O período orbital de Ixion é de polo menos de 250 anos, só un 0,5% máis grande có de Plutón. Ixion demostrou ter cambios regulares no seu brillo, o cal pensase que é debido á súa rotación. Con todo isto e a altura do ano 2010, o período de rotación de Ixion aínda non puido ser precisado.
Francisco Javier de Landaburu
Francisco Javier de Landaburu Fernández de Betoño, tamén coñecido como Xabier Landaburu, nado en Vitoria o 5 de setembro de 1907, e finado en París, Francia o 6 de maio de 1963 foi un avogado, xornalista e político de ideoloxía nacionalista vasca.
Infancia e mocidade
Naceu en Vitoria en 1907. Estudou no Colexio dos Marianistas desta cidade e posteriormente marchou á Universidade de Valladolid onde realizou a carreira de Dereito.
Segunda República e a Guerra Civil
Como membro da Sociedade de Estudos Vascos foi un dos comisionados para redactar o anteproxecto do que máis tarde sería coñecido como Estatuto de Estella. Foi membro da sección arabesa de devandita comisión. Con posterioridade participaría activamente na campaña do PNV a prol do estatuto de autonomía vasco.
Nas eleccións xerais de España de 1933 foi elixido deputado ao Congreso, representando a Áraba, sendo un dos dous deputados electos desta provincia e un dos 12 deputados do PNV no Congreso. O seu programa baseouse no apoio ao Estatuto de autonomía vasco. Durante o bienio radical-cedista loitou no Congreso para obter o estatuto. Tamén foi destacable a súa participación na comisión que investigou o escándalo do estraperlo. En 1936 a bipolarización en Áraba entre a Fronte Popular e os tradicionalistas, deixouno sen acta de deputado, ó perder a reelección.
O 17 de xullo de 1936 estalou unha sublevación militar que triunfou parcialmente en España quedando o país dividido en dúas zonas, unha controlada polos militares sublevados e outra polo goberno republicano da Fronte Popular. Era o inicio da Guerra Civil Española. A cidade de Vitoria, así como case toda a provincia de Áraba quedaron en mans dos sublevados e Landaburu atopábase nela naquel momento.
Landaburu, ex deputado e membro en activo do comité executivo do PNV (Euskadi Buru Batzar), era unha figura política moi relevante deste partido, das máis relevantes que quedaran en territorio nacional tras o levantamento. As novas autoridades detiveron nos primeiros días despois do levantamento até en dúas ocasións a Landaburu, pero volveron liberalo. A aínda vacilante actitude do PNV naquel momento do conflito sen decantarse aínda por un ou outro bando e unhas declaracións públicas do propio Landaburu manifestándose en contra da Fronte Popular, fixeron que o político puidese seguir libre nun territorio entón moi hostil ós nacionalistas vascos.
Porén, ó ser advertido por un sopro de que ía ser detido por terceira vez (quizais esta xa de forma definitiva), agochouse, literalmente emparedado, nun refuxio que fabricara na súa propia casa. Estivo escondido nese agocho da súa propia casa durante 13 meses, até setembro de 1937.
Naquel momento, cando xa todo o País Vasco caera en mans dos sublevados, agochado no maleteiro dun coche, Landaburu logrou alcanzar a fronteira francesa onde se uniu a outros dirixentes do seu partido no exilio.
O seu labor no exilio
Como outros dirixentes do seu partido establécese no País Vasco Francés, máis concretamente en Saint-Jean-de-Luz. É nese momento da súa vida cando contrae matrimonio con Konstantiñe Illarramendi. O matrimonio tería 7 fillos, nacidos no exilio francés. Entre eles atópanse os xornalistas Gorka e Ander Landaburu e o político Eneko Landaburu.
O lehendakari José Antonio Aguirre pediu a Landaburu que se trasladase a París para realizar diferentes funcións. O seu labor realizouse principalmente no seo da liga Internacional de Amigos dos Vascos, un lobby de apoio ao Goberno Vasco creado en París. Landaburu actuou como ligazón entre o Goberno Vasco e dita organización, así como secretario da mesma. Tamén actuou como representante do Goberno Vasco e do PNV en París. Tras estalar a segunda guerra mundial, cando os alemáns están xa avanzando sobre París é desterrado polo Goberno Francés á Rochelle. Cando se asina ao armisticio, Landaburu atópase na Francia ocupada, regresa a París e logra vivir na clandestinidade, sen ser detido pola Gestapo. Durante a ocupación alemá formou parte dunha organización vasca de contraespionaxe que traballou a prol dos Aliados. Cando París foi liberado ocupou xunto con outros compañeiros a Delegación do Goberno Vasco na avenida Marceau e actuou como representante do Goberno Vasco ata que foron chegando os seus integrantes.
A partir de 1944 figura como delegado do Goberno Vasco en París. Nos anos seguintes participou na fundación de varios organismos internacionais en representación do PNV, como a Unión Europea de Federalistas (Movemento Europeo), a Unión Federalista de Comunidades Étnicas de Europa e os Novos Equipos Internacionais (Internacional Demócrata Cristiá). Landaburu caracterizouse pola súa ideoloxía europeista e influíu notablemente no seu partido neste aspecto.
En 1960 faleceu José Antonio Aguirre, o seu posto como lehendakari pasou a ocupalo o vicepresidente Jesús María de Leizaola e Francisco Javier de Landaburu, foi á súa vez nomeado vicelehendakari do Goberno Vasco no exilio, ocupando a posto vacante deixado por Leizaola.
Con todo non permaneceu demasiado tempo neste cargo, xa que só 3 anos despois faleceu en París sen chegar a cumprir os 56 anos de idade. Foi o 6 de maio de 1963.
O Concello de Vitoria deu o seu nome a unha rúa da cidade, situada no novo barrio de Lakua-Arriaga, a rúa Francisco Javier de Landaburu.
Obras publicadas
O seu libro máis coñecido é La causa del Pueblo Vasco, que publicou en 1956. Trátase dunha alegación nacionalista dirixido aos mozos vascos que vivían naquel momento baixo a Ditadura franquista. A terceira edición, en 1977, foi a primeira edita en España.
En 1982 foron publicadas as súas Obras Completas, en 5 tomos. Estas inclúen os artigos que escribiu durante anos para a revista Alderdi do PNV nos que disertaba sobre o socialcristianismo ou o movemento europeista.
Demografía de Dinamarca
A hora de abordar a demografía de Dinamarca cómpre ter en conta que moitos dos daneses actuais trazan a súa árbore xenealóxica a partir da poboación xermano-gótica que habitou Dinamarca desde tempos prehistóricos. Con todo, coa inmigración que chegou ao país nos últimos anos, a poboación danesa converteuse en máis heteroxénea.
O dinamarqués é o principal idioma de Dinamarca. Durante as migracións dos Hunos e os eslavos, os daneses instaláronse na península de Xutlandia. Foron expulsados polos nativos e outras tribos de orixe xermánica. Os atacantes deixaron atrás unha chea de barcos, cuxos restos, na actualidade, aínda se están recuperando.
Unha pequena minoría de xermano-parlantes habita hoxe en día no sur de Xutlandia, exactamente no norte de Schleswig. Os duques de Schleswig e Holstein estiveron durante moito tempo baixo as ordes do Santo Imperio Romano, cuestión que se utilizou para manterse independentes. A zona norte de Schleswig entrou a formar parte de Dinamarca co Tratado de Versalles. Hoxe en día gran parte da poboación das zonas fronteirizas fala os dous idiomas.
Cidadela de Pamplona
300px|miniatura|Baluarte de Santiago da Cidadela de Pamplona A Cidadela de Pamplona (en castelán: Ciudadela de Pamplona, en éuscaro: Iruñeko zitadela) ou Castelo Novo (en castelán: Castillo Nuevo, en éuscaro: Gaztelu Berria) é unha fortificación renacentista de antigo uso militar, construída entre os séculos XVI e XVII na cidade de Pamplona, capital da Comunidade Foral de Navarra, que na actualidade se mantén gran parte dela en pé como xardín e con actividades culturais nos seus edificios.
Demografía de Dinamarca
A maior parte da poboación de orixe inuit habita en Groenlandia; as Illas Feroe teñen unha poboación nórdica que fala a súa propia linguaxe. A educación é obrigatoria desde o sete aos 16 anos e é gratuíta até o nivel universitario. A Igrexa do Pobo Danés está apoiada polo estado e, de acordo cos datos do 2002, un 84,3% dos daneses practican esta relixión. Dinamarca permite a liberdade de cultos. Na actualidade practícanse doce relixións diferentes en todo o país.
Cidadela de Pamplona
Filipe II ordenou a súa construción en 1571, dentro dun plan de renovación e fortalecemento xeral das fortificacións da cidade. Pódese dar por concluída en 1645, aínda así reforzouse con "medias lúas" exteriores en 1685 e na primeira metade do século XVIII, que reforzaban o sistema defensivo. En 1964 perdeu o seu carácter militar, converténdose nun parque moi frecuentado e con usos culturais nos antigos edificios castrenses.
Demografía de Dinamarca
Datos demográficos
Poboación (xullo de 2002): 5 336 394
Estrutura de idades (datos do 2002): Crecemento da poboación: 0,31%
Cidadela de Pamplona
Na actualidade localízase no centro da cidade, encontrándose rodeada por todas as partes polo parque coñecido como Vuelta del Castillo, a zona verde máis grande de Pamplona e que permaneceu durante séculos sen construír por motivos de defensa.
Demografía de Dinamarca
Datos demográficos
Taxa de nacementos: 12,16 nacementos/1.000 habitantes.
Taxa de falecementos: 11 mortes/1.000 habitantes.
Taxa neta de emigración: 1,95 emigrantes/1.000 habitantes.
Taxa de mortaldade infantil: 5,11 mortes/1.000 nados vivos
Esperanza de vida:
Taxa de fertilidade: 1,73 fillos/muller
Nivel de alfabetización (maiores de 15 anos que poden ler e escribir):
Francis Willughby
Francis Willughby, nado en Middleton Hall (Warwickshire) o 22 de novembro de 1635 e finado o 3 de xullo de 1672, foi un ornitólogo e ictiólogo inglés.
Traxectoria
Fillo de Sir Francis Willughby, estudou no colexio de Sutton Coldfield e no Trinity College, Cambridge.
Prusia
Prusia (en alemán: Preußen ou Preussen; en polaco: Prusy; en ruso: Пру́ссия; en latín: Borussia, Prutenia) foi un Estado do mar Báltico entre Pomerania, Polonia e Lituania que existiu dende finais da idade media. Despois de 1701, o seu nome estendeuse a un estado máis grande xurdido de Brandeburgo-Prusia, que finalmente abrangueu case toda a Alemaña do norte, e existiu ata o final da segunda guerra mundial. Como a segunda superpotencia alemá, Prusia tivo un papel importante no concerto europeo de potencias dende o século XVIII e foi un destacado centro da Ilustración. Iniciu progresivas reformas no século XIX e finalmente converteuse na forza impulsora detrás da fundación do estado nación alemán.
Francis Willughby
Traxectoria
En Cambridge foi alumno de John Ray. En 1662 ambos viaxaron á costa oeste de Inglaterra para estudar o aniñamento das aves mariñas. Entre 1663 e 1666 percorreron Europa xuntos, viaxando a través de Holanda, Alemaña, Suíza e Italia. En Nápoles separáronse e Willughby volveu a través de España. Ao volver a Inglaterra fixeron plans para publicar os seus estudos. Willughby morreu durante a preparación do traballo pero Ray publico a obra de Willughby Ornithologia libri tres en 1676, cunha edición en inglés dous anos despois. Este traballo considérase o comezo da ornitoloxía científica en Europa, revolucionando a taxonomía ao organizar as especies de acordo coas súas características físicas. Ray tamén publicou a obra de Willughby De Historia piscium (1686).
Prusia
Orixinariamente, o nome Prusia só se refería ao núcleo do estado da Orde Teutónica na antiga área tribal dos prusios, un pobo báltico occidental, e os territorios que xurdiron fóra do Sacro Imperio Romano Xermánico. Despois de que o elector Hohenzollern de Brandeburgo (como Duque de Prusia en 1701) asumise o título de rei en Prusia, a designación xeral do reino de Prusia converteuse na norma para todas as posicións da súa casa dentro e fóra do imperio.
Procesador de texto
Un procesador de texto é un programa informático para compoñer, dar formato, modificar ou imprimir documentos de calquera tipo.
Prusia
De ser un estado membro da Confederación Alemá dende 1815, o reino de Prusia converteuse no poder supremo da Confederación Alemá do Norte en 1866 e do Imperio Alemán en 1871. En 1918, transformouse no Estado Libre Republicano de Prusia, considerado o "baluarte da democracia" na República de Weimar. Porén, despois do golpe de estado de Prusia de 1932 e do Gleichschaltung durante a era nazi, o Estado libre perdeu a súa autonomía. Finalmente en 1947, o Consello de Control Aliado declarou a disolución de iure de Prusia.
Procesador de texto
Entre os procesadores de texto máis coñecidos están AbiWord, Google Docs, LibreOffice Writer, Lotus Word Pro, Microsoft Word, OnlyOffice ou WordPerfect.
Prusia
Dende 2004, todos os territorios que unha vez perceron a Prusia, agás Kaliningrado, forman parte da Unión Europea.
Francis Willughby
Traxectoria
En 2003 o estudo científico dos xogos foi publicado (co nome de Francis Willughby's Book of Games) facendo dispoñible para o gran público por primeira vez unha descrición detallada dun conxunto de xogos do século XVII. Esta foi a primeira obra deste estilo en inglés e é comparable á obra Libro dos xogos.
A Moureira
O topónimo galego A Moureira pode referirse a:
ROM
ROM (Read Only Memory, en galego Memoria de só lectura), é un termo empregado en informática para designar unha memoria que non se pode reescribir. Representa un termo en uso relativo na actualidade. Del derivaron outros máis complexos na súa concepción, como EPROM, EEPROM etc. É unha memoria de semicondutor non destructible, é dicir, que non se pode escribir sobre ela, e que conserva intacta a información almacenada, incluso no caso de interrupción da corrente (memoria non volátil). A ROM acostuma almacenar a configuración do sistema ou o programa de arranque do ordenador.
Coroa dinamarquesa
A coroa dinamarquesa (en dinamarqués: dansk krone, en feroés: donsk króna, en groenlandés: Danskinut koruuni) é a moeda oficial de Dinamarca, xunto cos territorios dependentes de Groenlandia e as Illas Feroe. A coroa atópase dividida en 100 øre e o seu código ISO 4217 é DKK. Normalmente abréviase como kr.
Historia
Até finais do século XVIII a coroa equivalía a 8 marcos. En 1873 introduciuse unha nova coroa para Dinamarca, que substituíu o rigsdaler cunha taxa de dúas coroas por rigsdaler. A coroa foi o resultado dos acordos da Unión Monetaria Escandinava que permaneceu en vigor até o fin da primeira guerra mundial. Os países fundadores foron Suecia e Dinamarca, xunto con Noruega que entraría dous anos máis tarde. O nome común da moeda para Dinamarca e Noruega foi krone, e en Suecia krona. Trala disolución da unión monetaria os tres países decidiron non trocar o nome da moeda.
En 1914 a Unión Monetaria Escandinava disolveuse cando se abandonou o sistema monetario baseado no ouro. Dinamarca volveu ao estándar de ouro en 1924 mais deixouno permanentemente en 1931. Entre 1940 e 1945, a coroa fixouse ao reichsmark. Ao finalizar a ocupación alemá, introduciuse unha nova taxa de cambio de 24 coroas por libra esterlina, que se viu reducida a 19,34 coroas en agosto do mesmo ano. Cos Acordos de Bretton Woods Dinamarca devaluou a súa moeda con respecto a libra en 1949 a unha taxa de 6,91 coroas por dólar. En 1967 unha nova desvalorización resultou en 7,50 coroas por dólar ou 18 coroas por libra.
Illas Feroe
Nas Illas Feroe é común utilizar moedas danesas, con todo circulan por elas billetes específicos. Durante a ocupación británica do arquipélago na segunda guerra mundial déronse algúns cambios que rapidamente levaron aos británicos a copiar as moedas danesas de 1, 2, 5, 10 e 25 øre para o seu uso nas Illas Feroe. As primeiras cuñáronse en bronce, e as de 10 e 25 øre en cuproníquel. Esta emisión é idéntica ás moedas danesas anteriores á guerra, pero están datadas en 1942 e carecen do pequeno corazón que identifica á ceca real danesa de Copenhague. Este ano Dinamarca non emitiu moedas propias, xa que cambiou ás cuñaxes en cinc ese mesmo ano. Os billetes en circulación para as Feroe foron sobreimpresos pola administración amt invalidándoos á vez para o seu uso exterior.