cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xosé María Álvarez Blázquez
Obra
miniatura|250px|Xosé María en [[Baión, Vilanova de Arousa|Baión, en 1934. ]] En 1932 publicou o seu primeiro libro, o poemario Abril, con poema-limiar do seu tío. En 1936 ía publicar o libro de contos Os ruíns coa Editorial Nós, mais o orixinal desapareceu tralo apresamento e fusilamento de Ánxel Casal e non chegou a ver a luz. En 1945 presentou ao Premio Nadal a novela policial En el pueblo hay caras nuevas, que quedou finalista tras Nada, de Carmen Laforet. A obra foi traducida ao francés (Nogent-sur-Marne, 1969).
En 1947 estreou dúas obras de teatro escritas en castelán xunto co seu irmán Emilio: ''El zapato de cristal. Cuento escenificado'' foi estreada o 2 de xaneiro no Teatro García Barbón, e representouse despois na Guarda e en Caudete. O 11 de xuño estreouse no Teatro Jovellanos de Xixón a peza ''Los pazos altivos. Comedia en tres actos, en verso'', coa compañía de Társila Criado. Volveu a representarse en Palencia, Valladolid, Salamanca, Alacant e Palma de Mallorca. En 1949 publica a obra Poemas de ti e de min, nunha edición conxunta co seu irmán Emilio na Colección Benito Soto. En 1950 editou o poemario Roseira do teu mencer (1950), adicado á súa primeira filla, e gaña os Xogos Florais de Vigo co estudo Hechos y figuras de Vigo.
O 28 de decembro de 1953 saíu do prelo o Cancionero de Monfero, presentado como un achado apógrafo da lírica trobadoresca. En 1954 publicou o Romance do Pescador Peleriño e gañou o premio Pondal do Centro Gallego de Buenos Aires co poemario Canle segredo, adicado á súa dona e non publicado até 1976, con gravados de Antón Rivas Briones.
En 1955 aparece a súa terceira novela, Las estatuas no hablan, adicada ao seu irmán Celso. A trama desenvólvese na vila de Valmiñán, trasunto literario de Tui. A súa cuarta novela, Crecen las aguas, obtén nese mesmo ano o Premio Galdós; porén, non chegou a cobrar o premio económico nin recibiu a publicación da obra, que editou ao ano seguinte en Palencia. En 1958 coa obra Martín Códax, cantor del mar de Vigo gañou o Premio Álvarez García de Biografía, outorgado pola Asociación da Prensa de Vigo. En 1960 acadou o Premio López Cuevillas co conxunto de contos Mauro el barquero (inédito), o Premio Blas Agra polo traballo Historia del periodismo vigués e o Premio Ramón Mourente por Datos para la biografía del poeta Añón. Nos Xogos Florais Galego-Portugueses de Guimarães gaña tres premios, cos poemas "Xohaniña", "Lembranza e Loubor da Terra" e "Poema sen voz". Posteriormente foron incluídos no poemario Canle segredo.
En 1964 recibiu o premio Club de Ribadavia. En 1967 o Premio Noriega Varela, e en 1968 o Premio das Letras da Deputación da Coruña.
Algúns dos seus poemas foron musicados polos mestres Luís de Freitas Branco, Rodolfo Halffter, Rogelio Groba Groba e Ignacio Iglesias. Mostras da súa obra poética figuran en antoloxías de Enrique de Arcoaga, Benito Varela Jácome, Francisco Fernández del Riego, Ramón González-Alegre etc.
Poesía
miniatura|[[Canle segredo de esta incluído na Biblioteca Galega 120.]]
Narrativa
miniatura|Unha imaxe do [[reloxo de sol da Colexiata de Santa María de Vigo ilustra a portada de La ciudad y los días (1960, Monterrey) e a súa versión en galego (2008, Xerais). ]]
Premios
miniatura|Placa de homenaxe na vivenda onde residiu na Gran Vía viguesa.
1455
Outros
Historia ano a ano
Mariano Rodríguez
O nome Mariano Rodríguez pode referirse a:
Preparacionismo
O preparacionismo, tamén chamado  supervivencialismo ou  survivalismo é o movemento de persoas que toman medidas para sobrevivir a un posible caos social xeneralizado, tanto a nivel local, nacional ou internacional. Os preparacionistas tenden acumular alimentos, coñecementos, armas e estratexias que lles permitan superar calquera situación.
Historia
O movemento preparacionista (ou prepper en lingua inglesa), naceu nos Estados Unidos de América na década de 1930, polo temor a que un novo crack económico como o da crise de 1929 acabase de esnaquizar a economía mundial; o fenómeno disparouse coa guerra fría entre os EUA e a Unión Soviética cando se dispararía o fenómeno.
Autores como John Wesley Rawles conseguiron fama mundial como impulsores deste movemento cos seus manuais e as súas novelas ambientadas en contornas apocalípticas onde só os que se prepararon facendo provisión de víveres, sobreviven.
Tipos de preparacionistas
Os preparacionistas divídense en categorías segundo o temor contra o que se preparan, podendo existir caso nos que tomen medidas para varios escenarios posibles sen sentirse identificados co resto.
Entre os diversos temores están a escaseza de combustibles, a crise económica, un desastre natural como un supervolcán como o que se atopa baixo o parque estadounidense de Yellowstone, o cambio climático, a guerra nuclear, a invasión zombie, unha pandemia mundial, o Xuízo Final ou unha invasión extraterrestre.
Preparacionismo en España
O movemento non chegou a España como tal ata ben entrada a Guerra Fría, na que se estendeu o temor no mundo dunha guerra nuclear, o que levou a moitas institucións e cidadáns a construír refuxios nucleares. A partir de entón, e por influxo norteamericano o movemento foi crecendo e creando unha comunidade, en especial en Internet.
Vilanova dos Infantes, Celanova
San Salvador de Vilanova dos Infantes é unha das 19 parroquias do concello ourensán de Celanova. En 2017, tiña 222 habitantes.
Historia
A historia da vila está ligada á Torre de Vilanova dos Infantes, construída no século X e destruída na Gran Guerra Irmandiña. A comezos do século XIX foi restaurada a torre da homenaxe para acoller a casa consistorial do concello de Vilanova dos Infantes, integrado no de Celanova en 1927.
A torre de Vilanova dos Infantes está situada nunha vila de estrutura medieval, onde destaca esta torre de dezanove metros de altura. Trátase do último vestixio do que foi un gran castelo construído sobre un posible asentamento castrexo. O castelo, pertencente ao mosteiro de Celanova, igual que a vila, foi unha das grandes fortalezas de Galicia e xogou un papel importante nas loitas medievais cos irmandiños e portugueses.
Nos séculos XIX e XX Vilanova mantivo unha certa funcionalidade como núcleo urbano respecto ao ámbito territorial dependente. As actividades da poboación non só será a agricultura senón os distintos labores artesáns como a fabricación de calzado. Todas elas sustentarán a vila de Vilanova, tanto nas prazas da vila como na feira mensual que se celebraba na paraxe do Cristal.
En 1837 Vilanova dos Infantes constituíuse como Concello, estrutura administrativa mantida ata a anexión con Celanova en 1927. A casa consistorial tivo a súa sede na torre da homenaxe, rehabilitándose ao efecto e dotándoa dunha escaleira exterior de acceso, o que reforzou a vixencia do asentamento como lugar central respecto ao medio rural (Raigame, 2011). Actualmente a Fundación Terra de Celanova mantén aquí unha exposición permanente sobre o xacemento arqueolóxico de Castromao e a Idade Media, ofrecendo información oral e escrita, así como visitas guiadas con persoal especializado ("Romaría Raigame - Inicio", 2017).
Na parroquia está o castro de Castromao, un poboado castrexo, habitado até o século III e abandonado entón para construír a nova vila. En documentos do ano 927 a vila aparece relacionada con Rosendo de Celanova. No ano 940 a súa nai, Aldara de Celanova, fundou o convento de Santa María de Vilanova dos Infantes, sendo abadesa a súa filla Adosinda. O lugar pasou a ser coñecido como Vilanova das Infantas. O convento foi reconstruído entre 1215 e 1225, e formou parte da orde de San Bieito até o seu abandono en 1880. Até a década de 1940 conserváronse elementos arquitectónicos como capiteis, restos de arcos ou bases de columnas.
A comezos do século XXI leváronse a cabo obras de restauración no poboado medieval.
Historia sobre o nome da vila
Segundo a tradición o nome non sería “dos Infantes” senón “das Infantas”. A orixe hai que buscala na lenda das sete xemelgas que se instalaron en Vilanova, aínda que deducen que se trataban de santa Ilduara e Adosinda, nai e irmá de san Rosendo, ás que se uniron outras damas de sangue real, entre elas, aínda que en distintos períodos de tempo, as fillas de Afonso X o Sabio. Cesáreo Riveira recolle a tradición popular que alude ao nacemento de once nenos dun só parto, de aí o apelativo “dos Infantes”.
Segundo a historia, santa Ilduara fundou o mosteiro de Santa María de Vilanova para retirarse da súa viuvez. Máis tarde foi anexionada a Celanova, posiblemente como priorato masculino, e as monxas trasladáronse a Allariz. Estivo en pé ata o ano 1880 a súa igrexa prerrománica, similar á de San Miguel, situada no que foi o xardín do mosteiro, que se derrubou. En Vilanova tamén se detecta a presenza de restos romanos, como é o caso da ara votiva, que na actualidade forma parte da parede dun edificio situado na Praza Maior, dedicada aos Lares Gumalaecos. As primeiras referencias históricas ao lugar datan das crónicas do ano 927, vinculándose á figura de S. Rosendo, usándose (posteriormente e a nivel histórico) o Vilanova das Infantas, en clara referencia á nai e irmá do santo. Popularmente cambiouse por dos Infantes, topónimo polo que se recoñece actualmente.
Por aquel entón, este burgo medieval gozaba de maior entidade que a actual vila, e a súa orixe moi posibelmente se debera á construción dunha localización defensiva, magnificamente situada, encargada de controlar tanto unhas terras como unhas rutas de marcado fin estratéxico. Era un lugar de residencia do conde Gutierre Méndez e a súa esposa Ilduara, pais de San Rosendo, aos que o rei Sancho Ordóñez doara nese ano 927 segundo consta en documentos históricos, a vila de Vilar, onde o futuro abade edificaría un templo e cenobio cuxa puxanza daría lugar ao núcleo urbano de Celanova. Por eses anos, Ilduara, nai de San Rosendo, fundou e construíu un mosteiro feminino dedicado a Santa María, segundo parece, o mozárabe influíu na súa construción (non esquezamos a capela de San Miguel, fundada tamén por estas mesmas datas). Hoxe totalmente desaparecido (trasladouse a Allariz en 1270), uns autores sitúano no veciño lugar de Santa María, a uns catrocentos metros ao suroeste de Vilanova, mentres que outros queren emprazar a actual igrexa parroquial sobre os seus antigos restos. Sexa como fora, o certo é que nun edificio de Vilanova, inmediato á actual estrada nacional Ourense-Portugal, consérvase nunha parede,sobresaíndo dela, un modillón da cornixa dividindo en rolos decorados, semellante aos da Capela de San Miguel de Celanova. Hai outros dous no patio da casa reitoral. Ademais puidemos saber que algúns veciños afirman que o muro que pecha a Rúa da Igrexa pola súa cara norte, fronte por fronte á reitoral, está feito coas pedras do antigo mosteiro; de calquera maneira, o certo é que na súa maioría, trátase de bos e ben traballados perpiaños. Da ocupación do Castelo señorial que presidía o asentamento só queda o vestixio da Torre de Homenaxe, en tanto que o trazado da muralla aínda se pode seguir na planimetría do núcleo e segundo un dos lenzos que se conserva entre o casarío.
A Torre
No punto máis alto da vila sitúase a Torre da Homenaxe, resto do antigo castelo. A Torre consérvase íntegra, grazas a unha reconstrución no século XV. É de planta case cadrada, de 9.95 x 9.30 metros, cuns muros de 1.80 metros de grosor que chegan a unha altura de 19 metros, onde rematan as ménsulas nas que posiblemente se apoiaran antigamente unhas ameas voadizas. No seu exterior conta cunha escaleira que sobe por dous lados, engadida para o servizo civil, xa que as torres militares non teñen porta a ras do chan, e esta sitúase a 5 metros de altura. No lado norte da Torre, atópase outra porta de arco apuntado, que se comunicaba co corpo principal do castelo por medio dunha ponte levadiza, da que tan só se conservan os apoios (catro ménsulas). No lado sur temos outras dúas portas e unha xanela. Sobre a porta máis alta consérvase un escudo, que pode corresponder coa Casa de Monterrei. No seu interior tiña tres andares e un soto con bóveda, pero oculto. No lado sur temos outras dúas portas e unha xanela. Sobre a porta máis alta consérvase un escudo, que pode corresponder coa Casa de Monterrei. No seu interior tiña tres andares e un soto con bóveda, pero oculto.
Romaría
Todos os anos, o 17 de maio, coincidindo co día das Letras Galegas, celébrase en Vilanova dos Infantes a Romaría Etnográfica Raigame, declarada Festa de Interese Turístico. A través desta romaría preténdese dar a coñecer e pór en valor o núcleo medieval de Vilanova dos Infantes para potenciar o turismo cultural que leva a cabo o concello de Celanova, a través do programa Celanova, un paseo pola historia de Galicia. Este programa lévase a cabo a través dun pequeno percorrido xeográfico no cal se visitan monumentos pertencentes a diferentes épocas históricas como son: o mundo castrexo de Castromao, a etapa alto-medieval de San Miguel, a riqueza baixo-medieval de Vilanova dos Infantes, o esplendor do barroco do Mosteiro de San Rosendo e o rexurdimento da lingua galega da Casa dos Poetas (cómpre recordar que na vila de Celanova, a 5 minutos de Vilanova dos Infantes, viviron dous grandes escritores como son Manuel Curros Enríquez e Celso Emilio Ferreiro). ("Romaría Raigame - Inicio", 2017).
A Romaría Etnográfica Raigame, lévase celebrando dende o ano 2002 e nela celebranse numerosas actividades para o desfrute do romeiro, como son exposicións, ambientación nas rúas, actuacións musicais, xogos populares e artesáns en vivo que mostran os traballos artesanais.
Dende a primeira hora da mañá as prazas e as rúas de Vilanova dos Infantes énchense de actividades para exaltar a cultura tradicional. Hai unha gran diversidade gastronómica: pulpeiras, empanadas, doces, pan, xeados, filloas, rosquillas e outras lambetadas, as cales a meirande parte delas están elaboradas de xeito artesán e atópanse situadas nas antigas cortes, hoxe garaxes e baixos das casas.
Con motivo do décimo aniversario da Romaría Etnográfica Raigame, Vilanova dos Infantes comezou a contar cun segundo centro de referencia expositivo que aportaría máis información con respecto á exposición comarcal da torre en homenaxe ao antigo castelo do Conde de Monterrei. Este espazo, ademais de permitir coñecer os antecedentes históricos desta zona, tamén explica a importancia da artesanía e do calzado con respecto ao desenvolvemento económico e social nun territorio no que predominaban as actividades agraria e gandeira.
Ademais, esta edificación tiña unha cova, coñecida con nome de San Vivián, no subsolo da Praza de Tralacera, á cal se accedía a través dunha vivenda que tiña a súa entrada na rúa da Ronda. Nela, a xente que acudía a Vilanova o 17 de maio podía “descubrir os segredos da olería tradicional galega, o mundo case infinito dos afiadores, os complexos procesos da elaboración dos traballos do liño, os nomes do mar e a toponimia propia da costa en contraste coa do interior das Terras de Celanova, ou o variado e non menos atractivo universo do viño, así como dúas cumpridas exposicións de obxectos relacionados co oficio dos zapateiros, que tan desinteresadamente nos cederon os veciños de Vilanova” (Antonio Piñeiro, 2011)
A Fonte Cuntín, Vigo, Cambre
A Fonte Cuntín é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Buckinghamshire
Buckinghamshire é un condado do Reino Unido, situado no centro de Inglaterra. Ocupa unha área de 1.874 km², cunha poboación estimada en 2010 de 739.600 habitantes. A capital é Aylesbury, malia que a sede do goberno está en Milton Keynes, a vila máis poboada do condado. A segunda cidade máis poboada do condado é High Wycombe. O condado recibe o nome pola súa antiga capital, a vila de Buckingham. Buckinghamshire limita con Gran Londres, Berkshire, Oxfordshire, Northamptonshire, Bedfordshire e Hertfordshire.
Cabaneiro
O topónimo galego Cabaneiro pode referirse a:
Os Canedos, Borrifáns, Oza-Cesuras
Os Canedos é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Flagstaff
miniatura|300px|A cidade de Flagstaff Flagstaff (Navajo: Kinłání) é unha cidade do condado de Coconino, no norte de Arizona, no oeste dos Estados Unidos de América. O censo de 2000 dáballe unha poboación de 52.894.
Flagstaff atópase a 2.000 metros de altura, a pouca distancia do punto máis elevado de Arizona, Humphreys Peak a 3850 m. Flagstaff considerouse a comezos do século XX como o lugar ideal para construír un estudo de cine, pero finalmente optouse por Hollywood, aínda que nos últimos anos rodáronse algunhas películas na cidade e arredores.
Lord Byron
George Gordon Byron, 6º barón de Byron (máis coñecido simplemente como Lord Byron), nado en Londres o 22 de xaneiro de 1788 e finado en Missolonghi o 19 de abril de 1824, foi un poeta inglés e un dos escritores máis versátiles e importantes do Romanticismo. Entre os traballos máis coñecidos de Byron están os poemas narrativos Don Juan e Childe Harold's Pilgrimage e o poema curto "She Walks in Beauty". É considerado un dos grandes poetas británicos, así como un dos máis lidos e influentes.
Viaxou para loitar contra o Imperio Otomán na Guerra de independencia de Grecia, polo cal os gregos reverénciano como o seu heroe nacional. Morreu os 36 anos de idade logo de contraer unha febre en Missolonghi, Grecia.
Na súa época, Byron era coñecido polos seus excesos aristocráticos, incluíndo grandes débedas, numerosos namoramentos, murmurios de incesto coa súa medio irmá e o seu exilio autoimposto.
Traxectoria
Era fillo do capitán John "Mad Jack" Byron e a súa segunda esposa Lady Catherine Gordon. O pequeno George, coxo de nacemento, viviu e estudou na cidade escocesa de Aberdeen ata os 10 anos. De volta en Londres, estudou no colexio de Harrow e a Universidade de Cambridge. En 1798, ao morrer o seu tío avó William, quinto barón Byron, herdou o título e as propiedades.
En 1807 publicouse o seu libro de poemas Hours of Idleness. En 1809 ocupou un escano na cámara dos lords e emprendeu unha viaxe de dous anos por España, Portugal e Grecia.
A publicación en 1812 dos dous primeiros Childe Harold's Pilgrimage, poemas que narran as súas viaxes por Europa, leváronlle á fama. En 1815, ano en que publicou Hebrew Melodies, casou con Anna Isabella Milbanke, quen o abandonou en 1816 tras dar a luz á única filla lexítima do poeta, Augusta Ada. Os rumores sobre as súas relacións incestuosas coa súa media irmá Augusta e as dúbidas sobre a súa cordura provocaron o seu ostracismo social. Amargado profundamente, Byron abandonou Inglaterra en 1816 e nunca volveu.
Viaxes
Na España absolutista de Fernando VII e nunha América hispana que loitaba pola súa emancipación, a vida e obra de Byron tiveron unha grande influencia e serviron de inspiración aos poetas do Romanticismo.
En 1824, foi a Grecia a loitar contra os turcos. Alí contraeu malaria. Os médicos preescribíronlle unhas sangrías, ao que el se negou. Días despois, extenuado pola enfermidade e chamándolles carniceiros, permitiu aos médicos sacarlle todo o sangue que desexasen, o dezaseis de abril practicaron a primeira sen bo resultado. Ao día seguinte realizaron outras dúas. Testemuñas presenciais aseguraron que, en total, lle extraeron uns dous litros de sangue.
Obra
miniatura|Byron, 1830
Trollstorm over Nidingjuv
Trollstorm over Nidingjuv é o primeiro álbum de estudio da banda norueguesa de black metal Troll, publicado en 1995.
Complexo de Batujaya
miniatura|O Candi Jiwa. O complexo de Batujaya é un conxunto de restos de templos budistas situados entre a vila de Segaran e a Telagajaya, no subdistrito de Batujaya, rexencia de Karawang, en Xava Occidental (Indonesia) e que constitúen os templos budistas máis antigos de Xava, nunha extensión de 5 km² consérvanse as ruínas de 24 templos, 1 deles totalmente restaurado, construídos entre os séculos V e VI durante o reinado de Tarumanagara.
O complexo descubriuno en 1984 un equipo da facultade de arqueoloxía da Universidade de Indonesia, e desde aquela véñense realizando prospeccións arqueolóxicas, que deron como resultado a catalogación de 24 templos.
Os Canedos
O topónimo galego Os Canedos pode referirse a:
Fonte da Vila, Vigo, Cambre
Fonte da Vila é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Atentado de Hipercor
miniatura|250px|A Avenida Meridiana de [[Barcelona, lugar onde se produciu o atentado.]] O atentado de Hipercor foi unha acción terrorista perpetrada por ETA o 19 de xuño de 1987, que consistiu na colocación dun potente explosivo nun centro comercial da empresa Hipercor situado en Barcelona, que causou a morte de 21 persoas e feriu a 45. A organización terrorista explicou nun comunicado posterior que avisara previamente da colocación da bomba e que a policía non desaloxou o local.
Atentado
O atentado realizouse cun coche bomba cargado con 30 quilos de amonal, cen litros de gasolina, xabón e pegamento ata sumar os 200 quilogramos de carga explosiva. Os membros do Comando Barcelona, Josefa Ernaga, Domingo Troitiño e Rafael Caride Simón depositaron o explosivo no maleteiro dun Ford Sierra roubado que aparcaron no aparcadoiro do hipermercado Hipercor situado na popular Avenida Meridiana de Barcelona.
Segundo quedou probado no xuízo, Troitiño realizou tres chamadas de aviso desde unha cabina telefónica, dirixidas á Garda Urbana de Barcelona, á administración do propio establecemento e ao diario Avui. A información era confusa porque non explicaba que o explosivo estaba nun coche e sinalaba a hora da explosión para as 15:30 horas (dando unha marxe de entre quince e cinco minutos desde as chamadas), 38 minutos antes da hora real. A procura foi realizada polo persoal da empresa de seguridade que custodiaba o edificio con axuda da Policía e a Garda Urbana e, ao non ser atopado ningún paquete sospeitoso e excederse a hora sinalada para a explosión, a dirección de Hipercor e as forzas policiais non consideraron necesario o desaloxo do local. Ao ser un venres á primeira hora da tarde, o local atopábase ateigado de xente realizando as súas compras.
Ás 16:10 h. actuou o temporizador que activaba os explosivos, ocasionando unha enorme explosión que voou polo aire a primeira planta do garaxe, e provocando unha focha de 5 m de diámetro no chan do establecemento polo que penetrou unha bóla de lume que abrasou a todas as persoas que atopou ao seu paso. A mestura explosiva tivo efectos similares aos do napalm, pegándose aos corpos e elevando a temperatura ata os 3.000 graos centígrados. Ademais, os gases tóxicos producidos, provocaron a asfixia doutras persoas non afectadas polo lume. Como consecuencia, pereceron 21 persoas, e 45 resultaron feridas de diversa consideración. A chegada inmediata da Policía e os bombeiros atenuou o alcance do masacre, xa que de non haberse extinguido a tempo, o incendio afectaría a outras plantas do supermercado. Entre os falecidos (a maioría dos cales foron mulleres), algúns dos cales quedaron completamente carbonizados, atopábanse tamén varios nenos.
A explosión provocou ademais a destrución duns 20 vehículos que se atopaban no aparcadoiro sinistrado, ademais de danos de diversa consideración nalgúns edificios veciños, sobre todo balcóns e cristais.
Condenas penais
Catro membros de ETA foron condenados pola Audiencia Nacional a penas de case 800 anos cada un en dous xuízos celebrados en 1989 e 2003. Estes foron:
Responsabilidade civil do Estado
Anos despois ditáronse novas sentenzas que foron as primeiras na historia xudicial española en recoñecer a responsabilidade patrimonial parcial do Estado por un atentado terrorista. O tribunal considerou que a Policía non actuou nin para desaloxar o edificio nin para evitar que seguisen entrando persoas nel.
Smoke
Smoke é o cuarto single da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 11 de outubro do ano 1998 baixo o selo RCA e producido por Matt Bronleewe. O single alcanzou a quinta posición nas listas do Reino Unido pero foi incapaz de entrar no Top 40 de Australia, quedándose na posición 42.
Posición nas listas
Smoke (song) Smoke (singolo)
José Estévez Carrera
José Estévez Carrera, nado en Ponteareas o 8 de maio de 1869 e finado en Madrid o 2 de novembro de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito nas universidades de Santiago de Compostela e Oviedo. Foi administrador da beneficencia en Ourense e foi primeiro auxiliar do bufete do ministro Gabino Bugallal Araujo, que o axudou a conseguir a acta de deputado polo distrito de Ribadavia, en representación do Partido Conservador nas sucesivas eleccións entre 1914 e 1923. Especializado na temática foral, na lexislatura de 1914 formou parte da comisión de concentracións parcelarias. Rexistrador da propiedade, foi subsecretario de Facenda e director xeral da Administración local. Foi asasinado en Madrid o 2 de novembro de 1936. miniatura|300px|José Estévez Carrera cos seus amigos, Leiro, 1924.
Santibáñez de la Peña
Santibáñez de la Peña é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.231 habitantes (INE 2011).
O Campanario
O topónimo galego O Campanario pode referirse a:
Paris Basket Racing
O Paris Basket Racing foi un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de París (Illa de Francia). Foi fundado en 1922 como sección de baloncesto do Racing Club de Paris. No ano 2007 o club fusionouse con outro equipo da área metropolitana de París, o Levallois Sporting Club Basket, formando o actual Levallois Metropolitans. Entre os seus éxitos destacan catro campionatos de Liga, conseguidos en 1951, 1953, 1954 e 1997.
Comité Olímpico Arxentino
O Comité Olímpico Arxentino ou COA (en Comité Olímpico Argentino) é o Comité Olímpico Nacional que representa os deportistas arxentinos no Comité Olímpico Internacional (COI), nos Xogos Panamericanos e nos Xogos Suramericanos.
Ten a súa sede na capital do país, Bos Aires.
Historia
O Comité Olímpico Arxentino foi creado polo presidente do país Marcelo Torcuato de Alvear en 1923, e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Cabo de Vila
O topónimo galego Cabo de Vila pode referirse a:
David Mourão-Ferreira
miniatura|Estatua no Parque dos Poetas David de Jesus Mourão-Ferreira, nado en Lisboa o 24 de febreiro de 1927 e finado no mesmo lugar o 16 de xuño de 1996, foi un escritor e poeta portugués. Ten unha biblioteca co seu nome en Lisboa no Parque das Nações.
Fillo de David Ferreira, secretario do director da Biblioteca Nacional, orixinario de Elvas, e de Teresa Mourão-Ferreira, orixinaria dunha aldea do Baixo Alentexo.
Naceu no extremo occidental do barrio da Lapa, en Lisboa, nunha casa onde viviu até aos 15 anos. Tivo un irmán tres anos máis novo, Jaime, afilhado de Jaime Cortesão. Frecuentou o Colexio Moderno e licenciouse en Filoloxía Románica, pola Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, en 1951.
Arxentina nos Xogos Olímpicos
A Arxentina participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1900. O país competiu na maioría dos Xogos de Verán, agás en 1904, 1912 e 1980, participando neste úlitmo nun boicot liderado polos Estados Unidos de América aos Xogos de Moscova. Participou nos Xogos de Inverno en 1928, 1948, 1952, e de maneira continua dende 1960.
Os deportistas arxentinos gañaron un total de 77 medallas nos Xogos Olímpicos de Verán. 24 das medallas pertencen a probas de boxeo, sendo a Arxentina o país que máis medallas gañou neste deporte. O país non conseguiu gañar unha medalla nos Xogos de Inverno.
David Mourão-Ferreira
Tornouse asistente da Facultade de Letras en 1958. Entre 1963 e 1973 foi secretario-xeral da Sociedade Portuguesa de Autores.
Tivo unha activa colaboración en xornais e revistas, entre os que destaca o Diário Popular. Foi tamén colaborador da revista Seara Nova, para alén de ser un dos fundadores da revista literaria Távola Redonda, que codirixiu (1950-1954), con António Manuel Couto Viana e Luís de Macedo. Foi precisamente a través desta publicación que a actividade poética de David Mourão Ferreira comezou a gañar relevancia, canto unha alternativa poética, de fasquía lirista, á poesía social.
Considerado un dos maiores poetas portugueses contemporáneos do Século XX, gañou notoriedade xunto do grande público cos poemas da súa autoría cantados por Amália Rodrigues, como Sombra, Maria Lisboa, Anda o Sol na miña Rua Nome de Rua, Fado Peniche e sobre todo Barco Negro, entre outros. Outros fados da súa autoría, como Escaleira sen corrimão ou Lémbra-te sempre de mim, serán interpretados anos despois por Camané. Despois do 25 de abril de 1974, sería director do xornal A Capital e director-adxunto de O Dia.
A Fonte Moura, Vigo, Cambre
A Fonte Moura é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
David Mourão-Ferreira
No goberno, desempeñou o cargo de Secretario de Estado da Cultura (de 1976 a xaneiro de 1978, e en 1979). Foi por el asinado, en 1977, o decreto que creou a Companhia Nacional de Bailado.
Foi autor dalgúns programas de televisión entre os que destaca "Imagens da Poesia Europeia", para a RTP.
O 13 de xullo de 1981 foi condecorado co grao de Grande-Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. En 1996, o 3 de xuño, recibiu a Grã-Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. O mesmo ano, 1996, recibiu o Premio de Carreira da Sociedade Portuguesa de Autores.
En 2005 asinouse un protocolo entre a Universidade de Bari e o Instituto Camões, decidindo, como homenaxe ao poeta, abrir naquela cidade o Centro Studi Lusofoni - Cátedra David Mourão-Ferreira que, dirixida pola Profesora Fernanda Toriello e coa colaboración do profesor Rui Costa, ten como obxectivo o estudo da obra de David Mourão-Ferreira, así como a divulgación da lingua portuguesa e das culturas lusófonas. Promove tamén o Premio Europa David Mourão-Ferreira.
O escritor Mourão-Ferreira foi escollido para ocupar, na categoría de Socio Correspondente, a Cadeira número 5, que ten por Patrono Don Francisco de Sousa. A súa elección deuse en 1981, sendo alí o quinto ocupante. Despois da súa morte, esta Cadeira sería ocupada só en 1998 polo mozambicano Mia Couto.
En 2005 o Concello de Lisboa homenaxeou o escritor dando o seu nome a unha avenida no alto do Lumiar. miniatura|Sartego de David Mourão-Ferreira
Noites de agosto con Ataque Escampe
Noites de agosto con Ataque Escampe é un EP do grupo galego de rock Ataque Escampe, publicado o 24 de decembro de 2012.
Villarreal Club de Fútbol C
Ligazóns externas
Villarreal CF
Cefadroxilo
O cefadroxilo é un antibiótico beta-lactámico pertencente á primeira xeración de cefalosporinas. É activo fronte a microorganismos grampositivos (Streptococcus pyogenes, Streptococcus grupo viridans, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus epidermidis e Clostridium perfringens). Ten unha leve actividade fronte a enterobacterias coma Escherichia coli. Foi comercializado baixo o nome de Duricef.
O vento que axita o orxo
O vento que axita o orxo (en The Wind That Shakes the Barley) é un filme do director británico Ken Loach. Ambiéntase na loita pola independencia irlandesa nos anos 20, e a posterior guerra civil. Foi premiada coa Palma de Ouro no Festival de Cannes no 2006.
Sinopse
Irlanda no 1920. Uns campesiños únense para formaren un exército guerrilleiro co obxectivo de combateren aos invasores ingleses, os temidos Black and Tans. Damien (Cillian Murphy) abandona unha prometedora carreira de médico para acompañar ao seu irmán Teddy (Pádraic Delaney) na loita pola liberdade. O tratado de paz asinado polo que se lle concede a independencia a parte de Irlanda, lonxe de traer a calma, fai estalar unha guerra civil na cal os irmáns antes aliados se enfrontarán.
Fisiocracia
miniatura|200px|dereita|François Quesnay.
A fisiocracia ou fisiocratismo foi unha escola de pensamento económico do século XVIII fundada por François Quesnay, Anne Robert Jacques Turgot e Pierre Samuel du Pont de Nemours en Francia.
Afirmaba a existencia dunha lei natural pola cal o bo funcionamento do sistema económico estaría asegurado sen a intervención dos gobernos. A súa doutrina resúmese na expresión laissez faire.
A orixe do termo fisiocracia provén do grego e quere dicir "goberno da natureza", ao consideraren os fisiócratas que as leis humanas debían estar en harmonía coas leis da natureza.
Isto está relacionado coa idea de que só nas actividades agrícolas a natureza posibilita que o produto obtido sexa maior que os insumos utilizados na produción xurdindo así un excedente económico.
Os fisiócratas cualificaron de estériles as actividades como a manufactura ou o comercio onde a incautación sería suficiente para repoñer os insumos utilizados.
Dadra e Nagar Haveli
miniatura|Dadra e Nagar Haveli. Dadra e Nagar Haveli é un territorio da India. Nagar Haveli está entre Maharashtra e Gujarat e Dadra é un enclave a uns quilómetros ao norte de Nagar Haveli en Gujarat. A extensión do territorio é de 491 km² e a poboación de 220.451. A capital do territorio é Silvassa. Até 1954 pertenceu a Portugal e en 1961 pasou a ser un territorio rexido por un tenente gobernador. A lingua oficial é o gujarati.
Cayetano Rivera
Antonio Cayetano Rivera Ordóñez, coñecido simplemente como Cayetano, nado en Madrid o 13 de xaneiro de 1977, é un toureiro español.
Biografía
Pertence a toda unha gran dinastía de toureiros: fillo de Francisco Rivera, Paquirri e Carmina Ordóñez; irmán de Francisco Rivera Ordóñez; neto de Antonio Ordóñez e Antonio Rivera Alvarado, un tío avó é Luis Miguel Dominguín. Ten dous irmáns máis: un por parte de pai, Kiko Rivera, nacido da súa relación con Isabel Pantoja e un por parte de nai, Julián, nacido da súa relación con Julián Contreras.
Debuta con cabalos o 26 de marzo de 2005 no coso rondeño, cortando 4 orellas e un rabo. O 9 de setembro de 2006 toma a alternativa na corrida goyesca de Ronda, sendo o padriño o seu irmán máis vello Francisco, e cortando catro orellas. O touro da cerimonia chamábase: "Judicioso" de Zalduendo. Seis días máis tarde a confirma en Nimes.
A carreira diríxea o seu tío, o toureiro Curro Vázquez.
Na súa presentación de novillero en La Maestranza de Sevilla o 1 de maio de 2006, cortou unha orella a cada un dos seus touros.
Tokyo Police Club
Tokyo Police Club é unha banda de indie rock canadense procedente de Newmarket, Ontario. Está composta polo vocalista e baixista David Monks, o teclista Graham Wright, o guitarrista Josh Hook e o batería Greg Alsop. Formouse no ano 2005, e ata a data leva editados dous EPs e tres álbums de estudio.
Cayetano Rivera
Biografía
O 4 de xuño de 2008 confírmase como toureiro na praza de Las Ventas de Madrid sendo a súa testemuña de cerimonia José Mari Manzanares fillo e o seu padriño Morante de la Puebla, cun touro de Núñez del Cuvillo. Este touro brindouno ao rei Xoán Carlos I. Cortou unha orella do seu segundo touro, deixando un bo sabor de boca entre os afeccionados.
Do 21 de abril ata o 10 de xullo de 2014 Cayetano realizou unha viaxe dando a volta ao mundo para recadar fondos para a súa fundación "yoniño".
Vida privada
Casou en Xixón coa modelo Blanca Romero o 26 de outubro de 2001. Adoptou a filla biolóxica de Blanca, chamada Lucía. A principios de 2004 separáronse.
Dende 2009 e ata 2013 mantivo unha relación sentimental coa modelo e presentadora Eva González. Máis tarde retomaron a súa relación e o 6 de novembro de 2015 contraeron matrimonio na igrexa de Nuestra Señora de la Asunción de Mairena del Alcor.
Meco
Meco pode referirse a:
Bágoas do sol
Bágoas do sol (en Tears of the Sun) é un filme estadounidense dirixido por Antoine Fuqua que foi estreado no 2003. Estreouse en galego na TVG o 15 de outubro de 2011.
Sinopse
O tenente das Forzas Especiais dos Navy e o seu escuadrón de elite vense obrigados a elixir entre o deber e o sentido humanitario para protexer un grupo de refuxiados inocentes. Cando o goberno democrático de Nixeria é derrotado e o país cae nas mans dun cruel ditador, Waters e o seu equipo son asignados a unha misión rutineira para rescatar a doutora Lena Kendricks, unha cidadá americana que traballa nunha misión católica dun poboado afastado. Lena négase a marchar a menos que Waters se comprometa a trasladar os aldeáns á fronteira, onde poidan solicitar asilo político. De abandonalos, quedarían á mercé do exército rebelde. Waters ten ordes estritas do xefe, o capitán Bill Rhodes, de manterse á marxe do conflito.
Waltham Forest
O London Borough of Waltham Forest é un distrito no nordeste de Londres, Inglaterra, e forma parte do Outer London.
Características
É unha mistura de urbanizacións residenciais e a quinta parte do distrito está ocupada por bosques, reservas naturais, espazos abertos, parques e campos de xogo. Localízase entre parte de Epping Forest polo leste e o río Lee polo oeste, co que forma dous corredores verdes. Waltham Forest foi un dos cinco distritos de Londres seleccionados para acoller os Xogos Olímpicos de verán de 2012.
Metro
A Central line do metro dá servizo ao sur do distrito, discorre paralela á autoestrada A12 con estacións en Leyton e Leytonstone. A Victoria Line atravesa o centro do distrito con estacións en Walthamstow Central e Blackhorse Road. A liña do London Overground de Gospel Oak a Barking ten estacións en Walthamstow Queens Road, Blackhorse Road, Leyton Midland Road e Leytonstone High Road.
Camiños de ferro
A National Express East Anglia presta servizo ás estacións de St James Street, Walthamstow Central, Wood Street, Highams Park e Chingford, tendo como principal orixe e destino a estación de Liverpool Street.
Persoeiros
Waltham Forest foi o lugar de nacemento do polifacético William Morris, o futbolista David Beckham e o director e produtor de cine Alfred Hitchcock, estes dous últimos no barrio de Leytonstone. A banda de heavy metal Iron Maiden formouse en Leyton e os máis dos seus compoñentes naceron tamén neste distrito.
Cidades irmandadas
O distrito de Waltham Forest está irmandado con:
Tamén se teñen establecido relacións de irmandade con:
Hugo Blanco
Hugo César Blanco Manzo, coñecido como Hugo Blanco, nado en Caracas o 25 de setembro de 1940 e finado en Caracas o 14 de xuño de 2015, foi un músico, compositor, intérprete e produtor venezolano. Autor de varias composicións de sona mundial, como Moliendo Café ou Cumbia con arpa. Tamén fixo algunhas incursións cinematográficas.
A Arrotea, Alcázar de Milmanda, Celanova
A Arrotea é un lugar da parroquia de Alcázar de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Antonio Carro Fernández-Valmayor
Antonio Carro Fernández-Valmayor, nado o 16 de setembro de 1945 na Coruña, é un avogado, profesor e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela e mais é diplomado en urbanismo e ordenación do territorio e técnico da Administración Civil do Estado, alén de profesor de dereito constitucional na USC e membro da Asociación Española de Ciencia Rexional, da Asociación de Estudos Galegos, do Instituto de Estudos de Galicia, da loxa Renacemento 54 e da loxa Curros Enríquez da masonería e da Fundación Pablo Iglesias.
Nas eleccións xerais de 1979 resultou elixido senador pola provincia da Coruña polo PSOE. Tamén foi deputado no Parlamento de Galicia de 1981 a 1997 polo PSdeG-PSOE, parte deses anos actuou como voceiro do seu grupo parlamentario e vicepresidente da cámara. Asumiu os postos de Secretario Xeral da Grande Área de Expansión Industrial de Galicia e subdelegado provincial do Ministerio de Obras Públicas e Urbanismo.
Espiral
260px|miniatura|Unha [[espiral de Arquimedes.]]
Unha espiral é unha liña curva xerada por un punto que se vai afastando progresivamente do centro á vez que xira arredor del. Normalmente defínese cunha función que depende de dous valores: o ángulo do punto respecto a un eixo de referencia, e a distancia dende ese punto ó centro, situado no vértice do ángulo.
Espirais bidimensionais
As espirais bidimensionais máis coñecidas son:
Diferenzas entre espiral e hélice
miniatura|260px|dereita|Imaxe dunha espiral arquimediana (negra), xunto cunha hélice cónica (vermella) e unha hélice cilíndrica (verde). A hélice cónica pódese entender como unha espiral tridimensional.
Espiral e hélice son dous termos que poden confundirse facilmente. Unha espiral adoita ser plana. Unha hélice sempre é tridimensional.
A espiral como símbolo
A espiral é un dos símbolos máis antigos, e atópase en todos os continentes, tendo un papel fundamental no simbolismo desde a súa aparición na arte megalítica. En Galiza hai algúns petróglifos con representacións de labirintos en forma de espiral.
miniatura|esquerda|220px Pénsase que en moitos lugares representaba o ciclo "nacemento-morte-renacemento", así como o Sol, que se cría seguía ese mesmo ciclo, nacendo cada mañá, morrendo cada noite e renacendo á mañá seguinte.
Actualmente a espiral tamén é usada como símbolo do pensamento cíclico, en diversas propostas filosóficas, estéticas e tecnolóxicas.
Torquemada, Palencia
Torquemada é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.075 habitantes (INE 2011).
Batalla de Bautzen
A Batalla de Bautzen tivo lugar o 21 de maio de 1813 e resultou na vitoria do exército francés comandado por Napoleón Bonaparte sobre o exército de Prusia comandado polo conde Gebhard von Blücher e o de Rusia liderado polo príncipe Peter Wittgenstein.
Acontecementos
O exército ruso-prusiano atopábase en plena retirada trala derrota anterior en Lützen, e finalmente, os xenerais Wittgenstein e Blucher ordenaron a este deterse en Bautzen en espera de recibir ao tsar Alexandre I de Rusia e ó rei Federico Guillerme III de Prusia.
Este exército contaba cunha forza de case 100 000 homes, aínda que Napoleón aínda contaba con 115 000. Ademais, o Mariscal Ney tiña 85 000 homes máis a un día de marcha. Wittgenstein formou dúas liñas defensivas, con fortificacións nas aldeas e nos puntos elevados. Napoleón, pola súa banda, pensaba inmobilizar ó exército inimigo nas súas liñas, para logo atrapalos coas tropas de Ney. Con todo, estaba convencido de que o exército ruso-prusiano tiña máis soldados dos que realmente dispoñía, polo que decidiu que non podería pechar a trampa ata debilitalo.
Tras horas de intensos e duros combates, os franceses impuxeron a súa maior forza sobre as primeiras liñas defensivas e chegaron á vila de Bautzen, mentres o exército ruso-prusiano parecía atoparse atrapado. Pola noite, os franceses estaban xa listos para cortar as liñas de retirada inimigas. O Mariscal Ney mostrouse entón confuso, e situouse de forma incorrecta coas súas tropas, o que permitía aos aliados escapar da trampa.
A loita durante o resto do día foi moi dura, e tras moitas horas, o ataque francés, de bastante éxito ao principio, comezou a perder intensidade. De novo, a distracción de Ney, que decidiu tomar a aldea de Preititz, causou a perda da estratéxica posición que encerraba ás forzas inimigas. Os ruso-prusianos víanse empurrados cara atrás, e cando se enviou á Garda Imperial, iniciaron unha retirada total. Sen as forzas de Ney para cortarlles o paso na retirada, escaparon da matanza total que Napoleón concibira.
Aínda que exitosa para o exército francés, a batalla non tivo o resultado decisivo que buscaba Napoleón debido ao fallo de Ney en cortar a liña de retirada inimiga, o que impediu unha vitoria total francesa que ben puidese cambiar o curso das futuras operacións en Leipzig.
Durante esta batalla morreu en combate o xeneral Geraud Duroc, amigo persoal e axuda de campo de Napoleón.
Replicación do ADN
miniatura|200px|dereita|Replicación do ADN. A [[dobre hélice desenrólase e cada febra actúa como un molde para a seguinte febra. As bases aparéanse para sintetizar as novas febras fillas.]] A replicación do ADN é o proceso de producir dúas réplicas idénticas a partir dunha molécula orixinal de ADN. Este proceso biolóxico ocorre en todos os organismos vivos e é a base da herdanza biolóxica. Na replicación interveñen moitos encimas. O ADN está constituído por dúas febras e cada febra da molécula de ADN orixinal serve como molde para a produción da febra complementaria, un proceso denominado replicación semiconservadora (ou semiconservativa), polo cal cada molécula replicada conserva unha febra orixinal e leva unha febra sintetizada nova. Os mecanismos celulares de corrección de probas e de comprobación de erros aseguran que a replicación se realice cunha fidelidade case perfecta. Unha replicación imperfecta do ADN dá lugar a mutacións.
Na célula, a replicación do ADN empeza en lugares específicos do xenoma chamados orixes de replicación. O desenrolamento do ADN nas orixes de replicación e a síntese de novas febras forma dúas forquitas de replicación que crecen de forma bidireccional desde a orixe. Diversas proteínas que están asociadas á forquita de replicación axudan na iniciación e continuación da síntese do ADN. A máis salientable delas é a ADN polimerase, que sintetiza o novo ADN engadindo nucleótidos complementarios aos da febra molde.
A replicación do ADN pode tamén realizarse in vitro (artificialmente, fóra da célula). Poden utilizarse as ADN polimerases illadas das células e os cebadores (primers) de ADN artificiais para iniciar a síntese de ADN en secuencias coñecidas dunha molécula de ADN molde. A reacción en cadea da polimerase (PCR), que é unha técnica de laboratorio moi común, aplica ciclicamente a síntese artificial para amplificar a cantidade de copias dun fragmento de ADN diana específico entre un conxunto de ADNs.