cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
US Airways
O nacemento de USAir
Allegheny cambiou o seu nome a USAir en 1979 trala aprobación do Airline Deregulation Act (Lei de desregulación das aeroliñas) o ano anterior, o que permitiu á compañía a súa expansión ao sur do país. A principios dos anos 80, as súas rutas no nordés pasaron a ser operadas por Ransome Airlines, entre outras compañías. Co cambio de nome decidiuse tamén un cambio de sede, que pasou de Pittsburgh a Washington, D.C., aínda que Pittsburgh seguiría sendo o seu hub principal durante dúas décadas.
USAir foi o cliente de lanzamento do Boeing 737-300, pois a aeroliña necesitaba un avión con maior capacidade para servir as súas rutas emerxentes a Florida. USAir foi o maior operador do DC-9 e tivo conversas con McDonnell Douglas para a fabricación dun novo modelo. Con todo, a finais dos 70, a compañía deixou de estar interesada nunha nova variante do DC-9-50. Trala ruptura das negociacións, Boeing deu un paso adiante propoñendo a variante 300 do 737. USAir escolleu este avión e a compañía traballou de xeito conxunto con Boeing durante o seu desenvolvemento, recibindo a súa primeira unidade o 28 de novembro de 1984.
1005
Mortes
Historia ano a ano
US Airways
Anos 90: Redenominación, modernización e venda fracasada
En 1996, USAir estreitou os seus lazos con British Airways e anunciou a súa redenominación como US Airways. A nova compañía estableceu máis voos a Europa ata o final da década e comprou a parte restante de Trump Shuttle en 1998. Ese mesmo ano foi introducido un servizo de clase única coñecido como MetroJet e que buscaba competir coas cada vez máis fortes aeroliñas de baixo custo, caso de Southwest Airlines. miniatura|214x214px|Un [[Boeing 737 de MetroJet]] O 6 de novembro de 1996, xusto tralo cambio de nome, US Airways realizou un pedido duns 400 avións da serie A320 de Airbus, dos cales 120 foron confirmados no momento do pedido. Deste xeito nacía a maior frota de avións dun só modelo na historia da aviación. En 1998, a aeroliña realizou outro pedido, esta vez de 30 Airbus A330 ou A340, cun acordo inicial para servir 7 unidades do A330-300. Estes pedidos buscaban dúas metas: 1) substituír a anticuada frota por aeronaves máis modernas e eficientes e 2) axudar xunto coa redenominación a reposicionar a US Airways no alto do mercado global. En 1998, fundouse a filial MetroJet.
Aínda que a aeroliña volveu ter resultados positivos a mediados dos 90, a concentración das súas rutas na zona nordés de Estados Unidos e os altos custos de operación provocaron intentos de fusión con outra compañía. O 24 de maio de 2000, US Airways anunciou os seus plans de que UAL —unha das subsidiarias da entón maior aeroliña comercial do mundo, United Airlines— a comprase por 4 300 millóns de dólares estadounidenses. O complexo acordo atopou inmediatamente o rexeitamento dos sindicatos, asociacións de consumidores e autoridades reguladoras da competencia. As negociacións detivéronse; ambas as compañías entraron en perdas e ante a posibilidade de que o Goberno Federal paralizase o proceso, UAL cancelou a súa oferta o 27 de xullo de 2001, pagando a US Airways unha penalización de 50 millóns de dólares. A partir do ano 2000, US Airways comezou a retirar varios modelos de avión nun intento por simplificar a súa frota e reducir custos. Estas aeronaves foron substituídas polos novos A320.
2001-2004: O 11-S e a traxedia financeira
Como maior compañía do Aeroporto Washington-Reagan, US Airways sufriu de xeito desproporcionado a clausura do devandito aeroporto tralos atentados do 11 de setembro. O desastre financeiro resultante precipitou o peche da subsidiaria MetroJet, o abandono de Baltimore-Washington como hub e suspender de emprego a miles de empregados, entrando en bancarrota o 11 de agosto de 2002. A compañía recibiu un préstamo federal da Air Transportation Stabilization Board (Xunta de estabilización do transporte aéreo) e puido saír da creba nun período relativamente curto. O 19 de outubro de 2005 o préstamo foi devolto ao poder refinanciar a débeda con outros acredores.
En 2003 US Airways realizou ensaios coa venda de comida a bordo, cesando o servizo nos voos domésticos. Finalmente decidiuse vender sándwichs e ensaladas en voos de máis de 700 millas (uns 1100 km). Nun intento por frear perdas posteriores, a principios de 2004 US Airways deixou oficialmente de empregar o Aeroporto Internacional de Pittsburgh como hub e comezou o desmantelamento da súa estrutura radial para centrarse nos voos directos entre os aeroportos das maiores cidades da Costa Leste como o Washington-Reagan, Nova York-LaGuardia e Fort Lauderdale-Hollywood. Esta potenciación dos voos directos foi algo común a moitas aeroliñas como intento para aproveitar as súas rutas máis produtivas, seguindo o modelo de Southwest Airlines, unha das aeroliñas norteamericanas máis populares desde mediados dos 80. A aeroliña converteuse no décimo quinto membro de Star Alliance o 4 de maio de 2004.
Con todo, os altos custos do carburante e o fracaso das negociacións cos sindicatos (principalmente coa Asociación de Pilotos de Liñas Aéreas, grupo que nun principio parecía o máis receptivo cara a un acordo) forzou a declaración dunha segunda bancarrota o 12 de setembro de 2004. O descontento xeneralizado dos empregados e as súas despropositadas peticións non deixaron á compañía outra opción que a de despedir a un bo número de traballadores pouco antes das vacacións de Nadal de 2004, algo que deixaba entrever unha posible liquidación definitiva da empresa. O Departamento Federal de Transportes, con todo, concluíu que os problemas foran causados principalmente pola mala planificación da dirección da compañía.
2005: Adquisición por America West
miniatura|228x228px|Un [[Airbus A320 de America West]] O 19 de maio de 2005, US Airways Group anunciou que se fusionaría con America West Holdings Corporation (matriz de America West Airlines ), cuxa fortaleza no oeste complementaría as rutas de US Airways no nordeste, Europa e o Caribe. A nova entidade conserva o nome de US Airways debido ao seu carácter nacional e non rexional, ademais de polo seu maior recoñecemento internacional, o seu programa de fidelidade Dividend Miles e a súa participación en Star Alliance.
O 13 de setembro de 2005, o 95,5% dos accionistas de América West aprobaron o acordo de fusión. O 16 do mesmo mes, as autoridades aprobaron o plan de reorganización emprendido por US Airways, dando vía libre á transacción, que se pecharía o día 27 xunto coa recuperación de US Airways Group da segunda bancarrota declarada. A nova aeroliña definiuse como "a maior aeroliña de baixo custo do mundo". En xaneiro de 2006, todos os voos pasaron a ser operados baixo a marca US Airways. En maio do mesmo ano procedeuse á fusión dos sitios web de US Airways e America West. miniatura|200x200px|Vídeo capturado polo garda costa do accidente e rescate do voo
2009
O 15 de xaneiro de 2009, o voo 1549 de US Airways, dirixido polo capitán Chesley Sullenberger, voando desde o Aeroporto Internacional de LaGuardia ao Aeroporto Internacional de Charlotte-Douglas, realizou unha amaraxe de urxencia no río Hudson. A causa do accidente foron uns paxaros que inutilizaron os motores por completo. Todos os pasaxeiros e tripulantes sobreviviron. O alcalde de Nova York, Michael Bloomberg, dixo que Sullenberger e a súa tripulación recibirían a chave da cidade. Un club de fans foi dedicado a Sullenberger no sitio web Facebook pouco despois do accidente. O 16 de xaneiro o expresidente dos Estados Unidos, George W. Bush, chamou a Sullenberger para agradecerlle o salvar a vida dos 150 pasaxeiros, do mesmo xeito que o presidente Barack Obama.
US Airways obtivo o seu primeiro Airbus A330-200 en xuño de 2009.
Frota
miniatura|200px|Airbus [[Airbus A320|A320-231 de US Airways no Aeroporto Internacional de San Diego.]]
US Airways voa cunha frota de reactores bimotor, dividida entre os Airbus máis modernos e os Boeing máis antigos. En marzo de 2013, compoñíase de:
Frota de US Airways
US Airways planea que cara a 2010 a súa frota se compoña en exclusiva de avións Airbus de fuselaxe ancha de alcance internacional.
Con entregas previstas entre 2011 e 2013, será cliente de lanzamento do novo Airbus A350, o que lle supón un préstamo por parte de Airbus por valor de 250 millóns de dólares estadounidenses para colaborar na súa recuperación económica. A débeda xa foi saldada e o estado do pedido dos A350 non está claro pois Airbus anunciou recentemente que a produción desta nova aeronave se atrasará outros dous anos.
A compañía continuará recibindo os avións Airbus pedidos por US Airways e America West antes da fusión. En 2009, a aeroliña farase con 11 unidades da familia A320 pedidas por America West, así como con outras tantas da mesma familia e 10 A330-200 pedidos por US Airways. Xunto cos A350, os A330-200 de US Airways supoñerán a transición cara á frota exclusiva internacional de Airbus.
A maioría dos avións de US Airways están equipados co sistema telefónico Verizon Airfone en cada fila de asentos. Con todo, Verizon anunciou recentemente que restrinxirá o servizo aos avións executivos e gobernamentais.
Avións previos
Avións utilizados por USAir:
Peixe azul
300px|miniatura|[[Atún - Un claro exemplo de peixe azul]]
A cantidade de graxa inflúe na coloración, así que gran parte dos peixes graxos teñen coloración externa azul, de aí o seu nome.
Características biolóxicas
O peixe que entra na categoría de peixe azul é menos sedentario có considerado branco, ó que se debe a súa maior necesidade de almacenamento de depósitos de graxa. Pola mesma razón, os peixes azuis teñen unha cola ou aleta caudal moito máis potente cós brancos, cun bordo posterior aforquitado, mentres que no caso dos peixes brancos é redondeado. Como norma xeral, o peixe azul nada preto da superficie nas zonas do pélago, por iso ás veces aparece coa denominación de peixe peláxico. O peixe branco faino en augas moito máis fondas, próximas ao fondo.
Características nutricionais e de saúde
Aconséllase incluír peixe azul na dieta dunha persoa sá e adulta, polo menos dúas ou tres veces á semana. O seu consumo racional ten algúns beneficios para a saúde debido aos seus contidos en ácidos graxos poliinsaturados, sobre todo o omega 3. Amosouse que é benefecioso para a regulación da tensión arterial. O consumo de peixe azul dúas veces por semana axuda a diminuír o risco de padecer morte súbita por infarto de miocardio mediante a prevención da arritmia cardíaca. Tanto o ácido eicosapentaenoico, atopado nalgunhas especies de peixes graxos, coma outros ácidos graxos omega-3 como as resolvinas, teñen efectos beneficiosos sobre o aparello circulatorio e de prevención da artrite.
Algúns investigadores franceses publicaron no ano 2002 na British Medical Journal unha investigación realizada sobre unha poboación de 1.674 xubilados do sur de Francia durante un período de sete anos, estudando o seu consumo contrastado contra a inxesta habitual de peixe azul, detectando a presenza máis habitual de demencia naqueles que tiñan unha dieta baixa en peixe azul. A conclusión que obtiveron foi que quen inxire peixe azul cando menos unha vez á semana diminúe o risco de sufrir demencia durante un período de sete anos. No estudo non se determina a causa pola que o peixe azul frea ou reduce a demencia.
Malia o alto contido graxo destas especies de peixe, o certo é que estas graxas son polinsaturadas, polo que aumentan os niveis de colesterol HDL ("bo") diminuíndo así os niveis de colesterol LDL ("malo") e deste xeito minimízanse os riscos de enfermidades cardiovasculares.
Principais peixes azuis
O bacallau en salgadura considérase, a nivel nutricional, un peixe azul, xa que o proceso de salgadura aumenta considerablemente a súa concentración de graxa.
Tirso Lorenzo Rodríguez
Tirso Lorenzo Rodríguez, nado en Tui o 15 de febreiro de 1877 e finado en Buenos Aires o 12 de xullo de 1943, foi un xornalista e escritor galego.
Fullmetal Alchemist (filme)
Fullmetal Alchemist (en 鋼の錬金術師) é un filme xaponés de 2017 dirixido por Fumihiko Sori. Está protagonizado por Ryosuke Yamada, Tsubasa Honda e Dean Fujioka e está baseado na serie manga do mesmo nome por Hiromu Arakawa. Abrangue os catro primeiros volumes da historia orixinal. Foi estreado no Xapón por Warner Bros. o 1 de decembro de 2017. O tema principal do filme, Kimi no Soba ni Iru yo, está interpretado por Misia.
Campionato Portugués de Rugby 1997-1998
A tempada 1997-1998 do Campionato Nacional foi a edición número 40 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Xosé Díaz Jácome
Xosé Díaz Jácome, nado en Mondoñedo o 19 de abril de 1910 e finado na Coruña o 6 de setembro de 1998, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Nado en Mondoñedo, onde foi Cronista Oficial e Fillo Predilecto, foi membro da denominada Xeración do 36 e incorporouse ao neotrobadorismo da man de Álvaro Cunqueiro.
Comezou publicando poemas nos xornais locais, sobre todo en La Voz de Mondoñedo e Vallibria, e noutros diarios galegos e asturianos, como a revista Galiza ou os periódicos La Comarca, Las Riberas del Eo, mais tamén ocasionalmente en El Progreso, El Compostelano, a revista Resol ou a habanera Eco de Galicia.
En 1939 trasladouse a Pamplona, onde foi redactor xefe de El Pensamiento Navarro, creou a colección de Poesía Albor (na que se deron a coñecer Blas de Otero ou Luis López Anglada e na que tamén colaboraron Xosé Filgueira Valverde e Dionisio Gamallo Fierros) e dirixiu a revista Pregón.
En 1949 trasladouse a Vigo, onde traballou como xefe de redacción de Faro de Vigo. En 1963 pasou a dirixir en Oviedo o xornal La Voz de Asturias, posto que desempeñou durante 20 anos, ata a súa xubilación.
Membro correspondente da Real Academia Galega dende 1967, recibiu numerosos galardóns, como o dos Xogos Florais de Santiago (1945), Certame Literario das Festas de Lugo (1948), Premio do Concurso Literario Anual do Centro Galego de Bos Aires (1949 e 1957), Festa Galega das Letras de Barcelona (1950), Xogos Florais de Vigo (1950), Premio da Casa de Galicia en Buenos Aires (1953), Concurso de Vilancicos do Centro Galego de Madrid (1959) ou Premio Tomás Morales da Casa de Colón en Las Palmas (1961), entre outros. En 1996 a Xunta de Galicia concedeulle a medalla Castelao.
É o pai do tamén xornalista Juan Ramón Díaz, destacado xornalista galego que foi director de La Voz de Galicia (1977-1997), vicepresidente do Grupo La Capital e director de El Ideal Gallego.
Segundo Armando Requeixoː "Poeta por veces neopopularista, outras neovirxilianista, saudosista, neorromántico e mesmo modernista, tamén, neotrobadorista e ata puntualmente creacionista, a escrita elexíaca, paisaxista, festiva, celebrativa, natalicia e mesmo social e antropolóxica de Díaz Jácome evidencia a pluralidade dos rexistros que dominou e a súa admirable capacidade para nutrirse das estéticas coas que conviviu".
Premio Díaz Jácome
O Concello de Mondoñedo e a Deputación de Lugo convocan anualmente desde 2000 o premio de poesía Díaz Jácome para novos creadores co obxectivo de estimular a creación poética entre a xente nova. Os traballos distinguidos neste certame foron recollidos no volume ''Versos fideis. Premios de Poesía Díaz Jácome para Novos Creadores 2000-2018'' (2019), obra publicada polo Concello de Mondoñedo e editada por Belén Bouzas Gorgal e Armando Requeixo.
El Port de la Selva
Os seus principais atractivos son o mar Mediterráneo, as súas viñas e os montes da serra de Rodes.
Estamos todos en la trampa
Estamos todos en la trampa é o primeiro álbum de estudio do grupo chileno Guachupé, publicado en 2007.
Nothotsuga
Nothotsuga é un xénero de coníferas pertencente á familia Pinaceae, está estreitamente relacionado cos xéneros Keteleeria e Tsuga. Distínguese de Tsuga polos seus conos máis grandes e erectos con brácteas externas e como (Keteleeria) conos femininos en umbelas, e de Keteleeria polas súas follas máis curtas e conos máis pequenos. Nothotsuga ten unicamente unha especie, Nothotsuga longibracteata, que se atopa no sueste da China, no sur de Fujian, norte de Guangdong, nordés de Guangxi, nordés de Guizhou e sueste de Hunan.
É unha árbore perenne que acada os 30 m de altura. As follas son semellantes a agullas de 1.2–4 cm de lonxitude e 1–2 mm de largo, moi semellante a Tsuga. Os conos son moi semellantes aos de Keteleeria porén máis pequenos 2.5–5 cm de lonxitude, erectos e madurecen aos 6-8 meses logo da polinización.
É unha árbore moi rara, en perifo de extinción na vida silvestre por mor da desforestación, aínda que agora se atopa protexida. Descubriuse en 1932, e foi tratada ao principio coma Tsuga longibracteata, sendo clasificada no seu propio xénero en 1989.
Héctor González Godás
Héctor González Godás, nado no Carballiño e finado no mesmo concello o 25 de xuño de 2012, foi un político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde do Carballiño en 1961, permanecendo no cargo até 1966. Foi elixido deputado provincial en 1964. Finou no Carballiño con 91 anos.
Recoñecementos
Fóille concedida a medalla de ouro da Orde de Cisneros en 1963.
Castelló d'Empúries
250px|miniatura|Plaça dels Homes. Castelló d'Empúries é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Alt Empordà. Atópase no norte da Costa Brava, na zona do golfo de Roses.
Tiña en 2015 unha poboación de 10.870 habitantes agrupados nos núcleos de Empuriabrava e Castelló d'Empúries.
Adquiriu a condición de capital do Condado de Empúries despois do traslado dende a veciña Sant Martí d'Empúries, máis exposta aos ataques dende o mar, converténdose na capital medieval do Empordà durant os séculos de maior esplendor político dese condado.
Parque nacional de Hortobágy
O Parque Nacional de Hortobágy atópase no leste de Hungría, no condado de Hadjú-Bihar.
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1973, protexendo 70000 hectáreas. Posteriormente no 1979, 55000 hectáreas deste parque foron declaradas Reserva da Biosfera.
Flora e fauna
A paisaxe característica é a estepa, que en húngaro reciben o nome de puszta. As gramíneas son as especies predominantes. Nas zonas húmidas existe unha vexetación propia de tal hábitat, onde salientan as espadanas, o falso ambroíño ou a cana (Arundo donax). A fauna é a propia das estepas occidentais de Europa. Salientar o furón búlgaro (mustela eversmanni), a lebre, a avetarda, o paspallás, a gatafornela e o miñato mouro. Nas zonas húmidas atópanse anátidas e outras aves coma a cullereiro, a cegoña branca, a cegoña negra ou o grou.
Intermodalidade
miniatura|250px|[[Autobús diante unha estación de ferrocarril.]]
A intermodalidade ou transporte intermodal de pasaxeiros é un concepto que implica a utilización de varios modos de transporte no curso dun mesmo desprazamento.
Algúns medios de transporte sempre foron intermodais. Por exemplo, a maioría dos aeroportos importantes teñen instalacións extensas para o estacionamento de automóbiles e teñen boas conexións de ferrocarril ou autobús ás cidades próximas. Así mesmo, os autobuses urbanos xeralmente chegan ás estacións de ferrocarril e paradas de metro é, ás veces, tamén chegan ao aeroporto máis próximo.
Un obxectivo esencial do transporte intermodal de pasaxeiros moderno, polo menos nos países desenvolvidos, é o de reducir a dependencia do automóbil como o medio esencial de uso para o transporte e aumentar máis o transporte público para, entre outras razón, axilizar o tráfico e diminuír a contaminación nas grandes cidades.
Para animar a conseguilo, os chamados Planificadores de viaxes intermodais desenvolven campañas para concienciar á poboación e ás autoridades das posíbeis alternativas aos usuarios e facilitar o seu uso.
Enseada
miniatura|dereita|200px|[[Praia de Botafogo|Enseada de Botafogo, na cidade do Río de Xaneiro, Brasil.]] Unha enseada é un accidente xeográfico costeiro. En xeografía emprégase este termo para describir unha entrada de auga circular cunha boca estreita, aínda que popularmente o termo úsase para facer referencia a calquera baía ao abrigo.
As enseadas fórmanse sobre as costas concordates, onde franxas de rocha de diferentes resistencias van paralelas á costa. Esta costa concordante ten que estar constituída por unha primeira franxa de material duro, como a calcaria ou o granito, que é seguida por outra franxa de material brando, como a arxila ou a area. Unha terceira franxa de material duro será a que determine o final da enseada. A acción erosiva do mar sobre os puntos débeis, como xunturas ou fendeduras, da primeira franxa acabará por deixar ao descuberto a segunda franxa que será rapidamente erosionada. As ondas do mar viaxarán a través da angosta entrada e logo disperánsanse no interior da enseada. Asín, a erosión é igual en todos os puntos internos do contorno deste corpo de auga, dándolle esa forma redondeada tan característica.
A enseada de Lulworth na costa de Dorset, Inglaterra, é un claro exemplo do proceso de formación dunha enseada.
Gonçalo M. Tavares
Gonçalo Manuel de Albuquerque Tavares, nado en Luanda en agosto de 1970, máis coñecido como Gonçalo M. Tavares, é un escritor e profesor universitario portugués.
Traxectoria
Naceu en Luanda, Angola, en 1970, onde a nai era matemática e o pai enxeñeiro, mais aos 3 anos veu para Aveiro, Portugal. Estudou Física, deportes e artes. Profesor de Epistemoloxía na Universidade de Lisboa. Foi bolseiro do Ministerio de Cultura de Portugal cunha bolsa na área de Poesía.
Os seus libros deron orixe a pezas de teatro, obxectos artísticos, vídeos de arte, ópera etc. Están en curso cerca de 220 traducións distribuídas por corenta e cinco países.
Está considerado un dos mellores escritores portugueses da súa xeración e un dos máis influéntes de Europa cun mundo persoal moi orixinal.
A novela Jerusalém foi incluída na edición europea de "1001 libros para ler antes de morrer" – unha guía cronolóxica das máis importantes novelas de todos os tempos.
Recoñecementos:
O Reino
Unha tetraloxía, os seus libros negros, catro novelas curtas que convidan a reflexionar sobre un contexto político moi actual: a liberdade do individuo en sociedade, a violencia e o poder do Estado ou as relacións sociais. Tamén reflexiona sobre a violencia e o medo. Publicado en español como El Reino, Seix Barral, 744 páxs., trad. de Ana Rita Da Costa e prólogo de Enrique Vila-Matas.
Serie "O Bairro"
A serie O Bairro, cadernos dedicados aos Señores (homónimos de grandes escritores da modernidade), é "unha especie de historia da literatura en ficción", unha utopía que vai no décimo volume. Mesturando realidade e ficción vai tecendo fábulas que se poderían clasificar como fábulas críticas. Permite uma leitura mais lúdica. Publicados todos en español como El Barrio (2015), Seix Barral, 552 páxs., trad. de Florencia Garamuño.
Colección "Breves notas"
Colección de ensaios
Festival de Paredes de Coura
miniatura|250px|Escenario principal na edición do 2011 O festival de Paredes de Coura é un festival de música de verán que ten lugar anualmente no mes de agosto na praia fluvial do Tabuão en Paredes de Coura, Portugal.
Festival de Culto
O festival de Paredes de Coura comezou en 1993. Dende ese ano non parou de medrar en actuacións e asistencia, sendo considerado un dos maiores festivais de verán de Portugal e o maior do Norte, xunto co festival de Vilar de Mouros.
2011
A edición deste ano tivo lugar entre os días 17 e 20 de agosto. O día 17 só se realizaron concertos no escenario "After Hours", iniciándose as actuación no resto dos palcos o día 18.
Día 19
miniatura|250px|[[Death from Above 1979 na edición do 2011]]
El lado oscuro del corazón
El lado oscuro del corazón é unha película arxentina, de produción arxentino-canadense, estreada o 21 de maio de 1992. Os textos de Mario Benedetti, Juan Gelman e Oliverio Girondo, intercalados na historia, fano un filme esencial, interesante, intenso e liberador.
Sinopse
Oliverio, un poeta bohemio, percorre Buenos Aires cos seus amigos, acosado pola morte, buscando unha muller capaz de "voar". No transcurso da película, a poesía entremestúrase cos lugares máis espesos do cotián artístico arxentino e uruguaio. Desde o asado, até os maltreitos bares Bos Aires e Montevideo.
A historia desenvólvese nas idas e vidas de Oliverio, a través do seu mundo, no cal, cambiar asados por poesía, ou pedir en verso polas rúas, ver a Mario Benedetti recitando os seus poemas en alemán, ver esculturas de falos e órganos femininos, falar con vacas, parecen ser parte dun día calquera na vida dun poeta.
Linguas de Europa
miniatura|250px|Principais linguas de Europa. A maioría das linguas de Europe pertencen á familia de linguas indoeuropeas. Esta familia está dividida en numerosas pólas, incluíndo a itálica, a xermánica, a báltica, a eslava, a albanesa, a céltica, a armenia e a helénica (grego). As linguas urálicas, que inclúen o húngaro, o finés e o estoniano, tamén teñen unha presenza significativa en Europa. As familias turca e mongólica tamén teñen varios membros en Europa, mentres que as caucásicas noroccidentais, as caucásicas nororientais e kartvelianas son importantes nos extremos xeográficos de Europa. A lingua éuscara do oeste dos Pireneos é unha lingua illada sen relación con outro grupo, mentres que o maltés é a única lingua semítica co status de lingua nacional en Europa.
Número de falantes
A seguinte táboa amosa o número de falantes europeos de cada lingua de Europa. Existe un nivel alto de perigo de desaparición das linguas en Europa, só 42 linguas teñen máis dun millón de falantes.
Indie Cindy
Indie Cindy é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pixies, publicado o 19 de abril de 2014 a través do selo. É o primeiro disco da banda en 23 anos tras a edición Trompe le Monde en 1991. Unidades limitadas do vinilo foron lanzadas no Record Store Day do 2014, unha semana antes da edición completa do álbum. Estas primenias copias viñan cun sinxelo en 7" dunha soa cara. Conta con todos os temas dos seus últimos EPs, chamados EP1, EP2 e EP3, producidos por Gil Norton, encargado tamén da produción de Doolittle, Bossanova e Trompe le Monde.
Keteleeria
Keteleeria é un xénero con tres especies de coníferas pertencentes á familia Pinaceae, relacionado co xénero Nothotsuga e Pseudolarix. Distínguese de Nothotsuga por ter os conos máis grandes, e de Pseudolarix polas súas follas perennes e que os conos non se desintegran rapidamente ao maduraren. Os tres xéneros teñen os conos masculinos desenvolvéndose en umbelas e da súa habilidade, rara nas coníferas de reproducirse por vástagos.
O xénero atópase no sur da China (dende Shaanxi sur a Guangdong e Yunnan), Taiwán, Hainan, norte de Laos e Vietnam.
Son árbores perennes que acadan os 35 metros de altura. As follas son como agullas de 1.5–7 cm de lonxitude e 2–4 mm de largo. As piñas son erectas de 6–22 cm de lonxitude e madurecen en 6-8 meses logo da polinización, o tamaño das piñas é moi variábel nas tres especies.
O xénero foi nomeado en honra de J.B. Keteleer (1813-1903), un coidador francés.
1006
Outros
Historia ano a ano
Manuel Prego de Oliver
Manuel Prego de Oliver, nado en Ourense o 1 de abril de 1915 e finado na mesma cidade o 28 de abril de 1986, foi un pintor galego próximo ó expresionismo.
Traxectoria
Exerceu durante uns anos o maxisterio, mais trala guerra civil española foi depurado e apartado da docencia. Cambiou o maxisterio pola súa outra vocación, a pintura, converténdose no seu medio de vida, pasou algunhas dificultades económicas que foi resolvendo mediante encargos de compromiso que lle proporcionaron recursos e lle permitiron seguir avanzando nos estudos artísticos. Expuxo con éxito en Madrid no ano 1941 iniciando a súa faceta de investigador plástico e de afervoamento creativo. Fixo ilustracións para o xornal ABC ou para a revista Blanco y Negro. Ilustrou libros, como Merlín e familia ou As crónicas do sochantre de Cunqueiro. Asistiu decote ós faladoiros ourensáns e retratou a moitos dos asiduos, acudiu xunto a outros persoeiros como Castelao, Vicente Risco, Ferro Couselo, Cuevillas, Arturo Baltar, García-Sabell, Torrente Ballester ou Paz Andrade. Tras unha primeira etapa indagatoria, que coincide co fin da guerra civil, comeza o período no que se consagra ás cores terrosas, tendendo ó monocromático e a un granulado forte e vibrante. Esta etapa remata na década de 1980 cando se aprecia un xiro de depuración e finura harmónica.
Dick Rathmann
Dick Rathmann (nado James Rathmanne finado o 6 de xaneiro de 1926, 1 de febreiro de 2000) foi un piloto de carreiras estadounidense.
Pilotou na serie AAA Championship Car nas tempadas 1949 e 1950 con 4 saídas, incluído as 500 Millas de Indianápolis de 1950. Rematou entre os dez primeiros unha vez, na sexta posición en Milwaukee en 1950.
En 1951 trasladouse a NASCAR, onde foi un exitoso piloto da Grand National ata 1955.
En 1956, regresou á serie USAC Championship Car], competindo nas tempadas 1956–1964 con 41 saídas, incluíndo as carreiras das 500 Millas de Indianápolis en 1956 e 1958-1964. Rematou entre os dez primeiros 21 veces máis, co seu mellor resultado unha 2ª posición en 1959 en Daytona.
Rathmann acadou a pole nas 500 Millas de Indianápolis de 1958. Na primeira volta, el e o seu compañeiro na primeira fila Ed Elisian entraron na curva 3 e provocaron un accidente en cadea que implicou 15 coches e cobrouse a vida de O'Connor. Con ese accidente, Rathmann converteuse no primeiro pole-sitter de Indy en non poder completar unha volta. Isto só se repetiu dúas veces na historia da Indy, primeiro por Roberto Guerrero e logo por Scott Sharp.
Rathmann era o irmán máis vello do gañador das 500 Millas de Indianápolis de 1960 Jim Rathmann. Os dous cambiaron de nome en 1946 para que o seu irmán máis novo puidese participar nunha carreira sendo menor de idade. Polo que se supoñía pouco tempo, adoptou o nome de "Dick" e o seu irmán adoptou o nome de "Jim". O cambio quedou de por vida.
En 2009, Rathmann ingresou no West Coast Stock Car Hall of Fame.
Resumo da carreira no Campionato Mundial
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos puntuaron e participaron no Campionato Mundial. Dick Rathmann participou en 5 carreiras do Campionato do Mundo. Comezou na pole unha vez e acumulou un total de 2 puntos no Campionato Mundial.
Vía do alfa-aminoadipato
miniatura|O aminoácido L -[[lisina.]]
A vía do α-aminoadipato é unha vía metabólica para a síntese do aminoácido L -lisina. Nos eucariotas esta vía é exclusiva dos fungos superiores (que conteñen quitina nas súas paredes celulares) e os euglénidos. Tamén se atopou nas bacterias do xénero Thermus.
Vía metabólica
O homocitrato é inicialmente sintetizado a partir de acetil-CoA e 2-oxoglutarato pola homocitrato sintase. Este é despois convertido en homoaconitato pola homoaconitase e despois a homoisocitrato pola homoisocitrato deshidroxenase. Un átomo de nitróxeno engádese desde o glutamato pola aminoadipato aminotransferase para formar o α-aminoadipato polo cal esta vía recibe o seu nome. Este despois é reducido pola aminoadipato redutase por medio do intermediario acil-enzima a un semialdehido. A reacción co glutamato catalizada por unha clase de sacaropina deshidroxenase rende sacaropina, que é despois clivada por unha segunda sacaropina deshidroxenase para formar lisina e oxoglutarato.
Ácido alfa-aminoadípico
O ácido α-aminoadípico (ou alfa-aminoadipato se está desprotonado) é un aminoácido intermediario na vía do α-aminoadipato para o metabolismo da lisina e a sacaropina. É sintetizado a partir do homoisocitrato pola aminoadipato aminotransferase e reducido pola aminoadipato redutase para formar o semialdehido.
Un estudo de 2013 identificou ácido α-aminoadípico (ácido 2-aminoadípico) como un "novo preditor do desenvolvemento da diabetes" e suxeriu que é "un potencial modulador da homeostase da glicosa en humanos".
Salvatore Quasimodo
Salvatore Quasimodo, nado en Modica (Sicilia) o 20 de agosto de 1901 e finado en Amalfi o 14 de xuño de 1968, foi un poeta e xornalista italiano, membro do movemento hermético. En 1959 recibiu o Premio Nobel de Literatura.
Traxectoria
O seu pai, de profesión ferroviario, foi trasladado a Messina en 1908 pouco despois do terremoto que arrasou Modica en decembro dese ano. Nesa cidade escribiu os seus primeiros versos, con só dezaseis anos, nunha pequena revista literaria que edita xunto a uns amigos no instituto técnico onde estuda.
A súa primeira publicación poética foi en 1930 na revista Solaria, unha colección de poemas seus co título de Acque e terre. Dous anos despois publicou Oboe sommerso, obra que espertou un grande interese na crítica literaria. A partir de 1934 viviu en Milán, onde frecuentaba os círculos literarios.
En 1938 deixou o traballo de aparellador e entrou como redactor na revista Il Tempo. Nela, á parte de encargarse da crítica teatral, revelouse como opositor ó fascismo. En 1940 publicou Lirici greci, obra en que reúne as súas traducións dos clásicos. Representaría unha etapa importante na súa produción literaria, pois mostraba nela o seu interese polo achegamento entre a poesía clásica e a contemporánea. Foi nomeado profesor do Conservatorio de Milán en 1941, e en 1942 publicou Ed è subito sera, coa que alcanza un grande éxito. A obra recollía unha antoloxía da súa produción poética até esa data.
Entre 1949 e 1958 intensificou a súa produción como tradutor. Publicou traducións do latín (Catulo), do grego (o Evanxeo de San Xoán e Sófocles) e do inglés (A tempestade de Shakespeare). A partir do fin da segunda guerra mundial a súa poesía inclúe contidos máis sociais relacionados coa situación política do seu país. En 1953 compartiu con Dylan Thomas o premio Etna-Taormina de poesía.
En 1959 recibe o Premio Nobel de Literatura. O discurso que pronuncia ante a Academia Sueca, no que defende o papel activo do poeta e da poesía na sociedade, sería publicado en 1960 xunto con outros ensaios no libro O poeta e o político. En 1960 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Messina. Durante os últimos anos da súa vida realizou un activo labor xornalístico. Publicou numerosos artigos de opinión nos cales critica de forma aceda o consumismo da sociedade moderna. Morreu en Nápoles o 14 de xuño de 1968 por mor dunha hemorraxia cerebral, e está enterrado no Cemiterio Monumental de Milán.
É posible visitar a súa casa natal, na cidade de Modica.
Poesía
Poden distinguirse na poesía de Salvatore Quasimodo dúas etapas diferentes:
Obra
miniatura|Salvatore Quasimodo en Milán, retratado por [[Federico Patellani en 1964]]
Chapeu
O termo chapeu pódese referir a:
1007
Mortes
Historia ano a ano
Field-programmable gate array
A FPGA foi inventada en 1984 por Ross Freeman e Bernard Vonderschmitt, cofundadores da empresa Xilinx, como unha evolución de CPLD. Ata maio de 2015 a tecnoloxía era pechada e non existían programas libres.
Casiano de Prado
Casiano de Prado y Vallo, nado en Santiago de Compostela o 13 de agosto de 1797 e finado en Madrid o 4 de xullo de 1866, foi un enxeñeiro de minas e xeólogo galego.
The Galley Slave
The Galley Slave é un filme mudo estadounidense dirixido por J. Gordon Edwards e protagonizada por Theda Bara. Está baseado na obra homónima de Bartley Campbell, e o guión do filme foi escrito por Clara S. Beranger. The Galley Slave está considerado un filme perdido.
Casiano de Prado
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e participou, dende moi novo, na política.
No 1817 foi detido pola Inquisición española acusado de "proposicións" (formular ideas contrarias á relixión católica) e de ler con frecuencia libros prohibidos. Pasou 400 días recluído e incomunicado nos cárceres secretos da Inquisición de Santiago de Compostela. Nin sequera se lle permitiu contactar coa súa nai e tampouco se lle permitiu que lera libros relacionados coas ciencias naturais "e se pedía nisto algunha gracia, repútabaseme como criminal", como el mesmo declarou nun artigo publicado tres anos despois durante o Trienio liberal.
Ocupouse de mineraloxía, petrografía e paleontoloxía. Neste último campo correspóndelle o mérito, xunto con Mariano de la Paz Graells, de dar a coñecer os restos de elefantes, aparecidos en 1850, na telleira de San Isidro de Madrid, despois tradicional xacemento do Paleolítico español. Nas proximidades encontrouse, nas formacións do Mioceno, varios restos de mamíferos terciarios que máis tarde clasificou o paleontólogo Paul Gervais.
Obras
miniatura|200px|dereita|[[Mapa xeolóxico da provincia de Madrid, realizado por Casiano de Prado.]] Entre os seus numerosos traballos de investigación destacan o mapa xeológico das provincias de Madrid (1852), Valladolid (1854), Segovia (1855) e Palencia (1856) e outras importantes recensións referidas a outras zonas de Castela e León. De todos eles, o principal é o titulado Reseña física y geológica de la Provincia de Madrid (1864), traballo moi minucioso, con gran contido de datos de primeira man, obra que continúa sendo consultada polos investigadores. Vai acompañada dun esbozo de mapa xeolóxico da provincia, única representación gráfica da mesma durante moitos anos. Esta publicación valeulle ser nomeado director da Comisión permanente de xeología industrial.
Outras obras foron Vindicación de la Geología (1835), Diccionario de las voces más usadas en minería (1848), Ascensión a los Picos de Europa (1853) e Los terremotos de la provincia de Almería (1863).
Empuriabrava
250px|miniatura|Vista de Empuriabrava Empuriabrava é unha urbanización e localidade máis poboada do concello de Castelló d'Empúries, na provincia de Xirona, en Cataluña.
Trátase dunha mariña residencial construído xunto á praia dos Graells e arredor dunha extensa rede de canles artificiais a imaxe das existentes na costa de Francia ou Florida, un modelo inspirado en Venecia, e que repite o que xa se desenvolvera na veciña Santa Margarida, no concello de Roses. Actualmente considérase a mariña residencial máis grande do mundo.
Edward Donovan
miniatura|260px|Ilustración de E. Donovan na súa obra The Natural History of British Fishes. Edward Donovan, nado en Cork en 1768 e finado en 1873, foi un zoólogo afeccionado, viaxeiro e escritor irlandés.
Traxectoria
Donovan foi un ávido coleccionista de espécimes de historia natural, adquiridos principalmente en almoedas de mostras de viaxes de exploración. miniatura|260px|Ilustración de An Epitome of the Natural History of the Insects of China. Foi membro da Sociedade Linneana de Londres e da Wernerian Natural History Society, o que lle deu acceso ás mellores coleccións de historia natural e bibliotecas de Londres.
Naquela época era común que os coleccionistas privados abriran pequenos museos públicos e, en 1807 fundou o London Museum and Institute of Natural History. Nel expuxo varios centos de espécimes de aves, mamíferos, réptiles, peixes, moluscos, insectos, corais e outros invertebrados de todo o mundo, así como exeplares de vexetais exóticos e británicos.
As custosas compras que fixera Donovan, o seu trato cos editores sen escrúpulos (segundo el), e a depresión económica de Inglaterra despois das Guerras Napoleónicas, obrigouno a pechar o seu museo en 1817 e a poxar a súa colección en 1818.
Donovan continuou pubricando, pero a súa situación financeira continuou empeorando e, en 1833, fixo unha alegación para solicitar dos seus partidarios apoio para demandar aos editores das súas obras; pero isto foi en van, e Donovan morreu sen un céntimo en 1837 deixando a súa numerosa familia na indixencia.
Psammodromus
Psammodromus é un xénero de réptiles escamosos da familia Lacertidae, coñecidas comunmente como lagartas. Só viven na península Ibérica, sueste de Francia e norte de África. Deste xénero hai dúas especies que viven en Galicia, que son P. manuelae (antes clasificada como P. algirus) e P. hispanicus. Teñen escamas dorsais grandes, carenadas e imbricadas e ventrais imbricadas. Sen colar. Placas supratemporais grandes, pero sen placa masetérica.
O seu nome deriva de raíces gregas e significa "corredor das areas".
Protoporfirina
miniatura|dereita|Unha protoporfirina, a protoporfirina IX, cos catro grupos [[pirrol e as cadeas laterais. No centro do tetrapirrol coordínanse ións metálicos.]] As protoporfirinas son tetrapirrois (catro grupos pirrol unidos) dos que colgan varias cadeas laterais como metilo, ácido propiónico e vinilo. Na protoporfirina IX, coa cantidade delas entre parénteses, son:
As protoporfirinas son a protoporfirina IX e a protoporfirina de cinc e a Mg-protoporfirina. A protoporfirina IX é moi utilizada nas células como molécula transportadora de catións divalentes. Xunto con (Fe2+) forma o corpo do grupo hemo presente en proteínas como a hemoglobina, mioglobina e moitos encimas que conteñen hemo como as catalases e tamén o citocromo c. En complexo cos ións Zn2+ forman protoporfirinas de cinc. Na ruta da biosíntese da clorofila fórmase a Mg-protoporfirina IX, unida a ións Mg2+.
O número romano que levan no nome (por exemplo, IX) indica a posición de diferentes cadeas laterais, pero historicamente, a medida que se foi desenvolvendo a nomenclatura, isto só se aplicou en parte.
A protoporfirina IX, ao ser un precursor directo do hemo, acumúlase nos pacientes de protoporfiria eritropoiética, que é un dos trastornos xenéticos da ruta da biosíntese do hemo. Causa unha forte fotosensibilidade á luz visible. A sensibilidade da protoporfirina IX á luz utilízase tamén na terapia contra distintos tipos de cancro (terapia fotodinámica). A medición dos niveis de protoporfirina eritrocitaria libre en sangue realízase para diagnosticar deficiencias de ferro, o efecto tóxico dos compostos de chumbo e a protoporfiria eritropoiética.
As protoporfirinas deposítanse nas cascas dos ovos dalgúns paxaros en forma dun pigmento castaño ou vermello, como cor de fondo ou como pintas. Isto ocorre na maior parte das especies de Passeriformes, algunhas aves que non son desa orde e aniñan no chan, como limícolas, gaivotas, avenoiteiras e gangas, nas que isto serve para camuflar os ovos, e nos cucos, nos que serve para imitar os ovos doutras aves en cuxos niños os cucos depositan os seus ovos parasiticamente.
As protoporfirinas fortalecen a casca do ovo, e deposítanse cando a casca é moi delgada por falta de calcio, polo que as pintas tenden a ser máis abundantes nos sitios onde o ambiente é deficiente en calcio, ou cando son os últimos ovos depositados na posta.
Ribela, Ribela, Coles
Ribela é un lugar da parroquia de Ribela no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 50 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 29 mulleres.
Lois Diéguez
Lois Diéguez Vázquez, nado en Monforte de Lemos o 17 de abril de 1944, é un escritor e político galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Lois Diéguez na Festa dos Libros de Pontevedra.
Foi alumno de Manuel María na súa vila natal. Estudou enxeñaría topográfica en Madrid, e exerceu esa profesión no Concello de Lugo. Militante da UPG, foi un dos fundadores e voceiro da AN-PG e deputado polo BNPG no Parlamento de Galicia (1981-1985). Foi un dos deputados nacionalistas expulsados do Parlamento de Galicia en 1982. Membro da Asociación de Escritores en Lingua Galega, traballa en seccións periódicas en distintos xornais, das propias agrupacións culturais e da súa produción literaria.
O seu poema Eu son a voz do pobo, converteuse nunha das cancións emblemáticas do grupo Voces Ceibes. Pertence ao Colectivo Círculos Líticos, integrado, entre outros, por Antón Fortes Torres e Isidro Novo.
Poesía
300px|miniatura|Versos de Lois Diéguez nos xardíns de Marcos Cela, Lugo.
Sistema de información
Un sistema de información (SE) é un conxunto organizado de elementos, os cales formarán parte dalgunha das seguintes categorías:
Todo ese conxunto de elementos interactúan entre se para procesar os datos e a información (incluíndo procesos manuais e automáticos) e distribuíla do xeito máis adecuado posible nunha determinada organización en función dos seus obxectivos. Normalmente o termo é usado de xeito erróneo como sinónimo de sistema de información informático, estes son o campo de estudo da tecnoloxía da información (IT), e aínda que poidan formar parte dun sistema de información (como recurso material), por si sós non se poden considerar como sistemas de información, este concepto é máis amplo que o de sistema de información informático. Porén un sistema de información pode estar baseado no uso de computadoras. Segundo a definición de Langefors este tipo de sistemas son:
Xeneralidades
miniatura|dereita|175px|Sistema de Información (exemplo)
O termo Sistemas de Información ten diferentes significados:
Historia
O estudo dos sistemas de información orixinouse como unha sub-disciplina das ciencias da computación nun intento por entender e racionalizar a administración da tecnoloxía dentro das organizacións. Os sistemas de información maduraron ata converterse nun campo de estudos superiores dentro da administración. Adicionalmente, cada día saliéntase máis como unha área importante dentro da investigación nos estudos de administración, e é ensinado nas universidades e escolas de negocios máis grandes en todo o mundo.
Na actualidade, a Información e a tecnoloxía da Información forman parte dos cinco recursos cos que os executivos crean e/ou modelan unha organización, xunto co persoal, diñeiro, material e maquinaria. Moitas compañías crearon a posición de Director de Información (CIO, polas súas siglas en inglés Chief Information Officer) quen asiste ao comité executivo da compañía, xunto co Director Executivo, o Director Financeiro, o Director de Operacións e o Director de Tecnoloxía (é común que o Director de Información actúe como Director de Tecnoloxía e viceversa).
Por iso todos os Sistemas de Información deben de ser catalogados en base á súa función.
Tipos de sistemas de información
Segundo a función á que vaian destinados ou o tipo de usuario final do mesmo, os SE poden clasificarse en:
Estes sistemas de información non xurdiron simultaneamente no mercado; os primeiros en aparecer foron os TPS, na década dos 60, e os últimos foron os SE, que alcanzaron o seu auxe nos 90 (aínda que estes últimos tiveron unha tímida aparición nos 70 que non callou, xa que a tecnoloxía non estaba suficientemente desenvolvida).