cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alphonsus de Guimaraens
Traxectoria
Foi, en 1890, para São Paulo, onde ingresou na Facultade de Dereito do Largo San Francisco, compondo a clase 64, graduándose en 1895. En São Paulo, colaborou na prensa e frecuentou a Vila Kyrial, de José de Freitas Vale, onde se reunían os mozos simbolistas. En 1895, no Río de Xaneiro, coñeceu Cruz e Souza, poeta a quen xa admiraba e de quen se tornou amigo persoal. Tamén foi xuíz-substituto e promotor en Conceição do Serro, hoxe Conceição do Mato Dentro, MG. O ano de 1897, casou con Zenaide de Oliveira. Posteriormente, en 1899, estreouse na literatura con dous volumes de versos: Setenário das dores de Nosa Señora e Cámara Ardente, e Dona Mística, ambos de nítida inspiración simbolista.
En 1900 pasou a exercer a función de xornalista, colaborando en A Gazeta, de São Paulo. En 1902, publicou Kyriale, so o pseudônimo de Alphonsus de Guimaraens; obra que o proxectou no universo literario, obtendo así recoñecemento, aínda que restrinxido dalgúns raros críticos e de amigos máis próximos. En 1903 os cargos de xuíces-substitutos foron suprimidos polo goberno do estado de Minas Gerais. Consecuentemente, Alphonsus perdeu tamén o seu cargo de xuíz, o que o levou a graves dificultades financeiras.
Traxectoria literaria
A poesía de Alphonsus de Guimaraens é marcadamente mística e envolvida con relixiosidade católica. Os seus sonetos presentan unha estrutura clásica e son profundamente relixiosos e sensíbeis, na medida en que explota o sentido da morte, do amor imposíbel, da soidade e da inadaptación ao mundo.
Con todo, o ton místico imprime na súa obra un sentimento de aceptación e resignación diante da propia vida, dos sufrimentos e dores. Outra característica marcante da súa obra é a utilización da espiritualidade en relación á figura feminina, que é considerada un anxo, ou un ser celestial. Alphonsus de Guimaraens é simultaneamente neo-romántico e simbolista.
A súa poesía é case toda volta para o tema da morte da muller amada. Aínda que preferise o verso decasílabo, chegou a explorar outras métricas, particularmente a redondilla maior (terminada en sete sílabas métricas).
Iyasu II
Iyasu II ou Xosué (ge'ez ኢያሱ), nado o 21 de outubro de 1723 e finado o 27 de xuño de 1755) foi  nəgusä nägäst  (nome real Alem Sagad, ge'ez ዓለም ሰገድ ʿAläm Sägäd, "ante quen o mundo inclínase") (19 de setembro de 1730 – 27 de xuño de 1755) de Etiopía, e membro da rama Gondar da dinastía solomónica.  Foi o fillo de emperador Bakaffa e a emperatriz Mentewab (tamén coñecida polo seu nome de bateo Welete Giyorgis).
Reinado
Durante o reinado de Iyasu II, un franciscano checo, Remedius Prutky, visitou o seu reino e mantivo conversacións con el sobre relixión e política europea. Malia que el e os seus dous compañeiros eran populares debido ás súas habilidades médicas, após un ano pediron a Prutky e aos seus compañeiros católicos que marchasen debido a queixas do clero local.
Malia o consello de Mentewab, Iyasu foi un monarca ineficaz. De acordo con Paul Henze, Iyasu "caeu baixo críticas por dedicar moito tempo ao pracer (encantáballe a caza) e por gastar moitos recursos en embelecer a capital, pagando traballadores estranxeiros e importando bens suntuarios, ornamentos e espellos de Europa." Prutky, pola outra banda, culpaba dos ingresos restrinxidos de Iyasu as accións da súa nai Mentewab: "Como o novo emperador Jasu tiña só oito anos de idade cando ascendeu ao trono, a súa nai a raíña, dividiu as provincias entre os principais ministros de maneira que, na época da miña estada alí, o emperador, entón de máis de trinta anos de idade, veu o seu tesouro diminuído e apenas suficiente para os seus gastos ordinarios." Prutky engade que durante o ano que estivo en Etiopía (1752), o emperador entrou nunha loita coa súa propi irmá polos ingresos de Gojjam.
Nun intento de gañar o respecto dos seus súbditos, o emperador Iyasu envolveuse nunha campaña contra o Reino de Sennar, que rematou cunha derrota na Batalla do río Dindar, en 1738; unha icona de Cristo e unha peza da Verdadeira Cruz levada para a batalla foron capturadas e tiveron que ser rescatadas por 8.000 onzas de ouro. Esta derrota decisiva acabou con calquera esperanza de Iyasu de probarse competente en asuntos militares; como Donald Levine escribe: "A posterior conquista de Lasta, unha rexión rebelde por xeracións, e as incursións de Iyasu contra tribos da provincia de Atbara non foron suficientes para redimilo da derrota ou restaurar a forza de Gondar."
Durante o seu reinado dous invasións de lagostas aflixiu o país, e unha epidemia levou a vida de miles de persoas. Cando Abuna Krestodolos morreu, a tesouraría non tiña diñeiro para pagar por un novo abuna (primado da Igrexa etíope). Segundo Edward Ullendorff, a súa autoridade "pouco se estendía alén de Begemder e Gojjam; Shoa e Lasta recoñecían só unha lealdade formal, mentres que no Tigrai o longo reinado do poderoso Ras Mika'el comezara."
O emperador Iyasu tamén resentíuse profundamente pola relación romántica da súa nai cun membro novo da familia Imperial. A emperatriz Mentewab involucrouse con outro Iyasu, fillo da súa anterior cuñada Romanework, a que era tamén irmá do anterior emperador Bakaffa, e do lado do seu pai descendía da liña masculina doutra liña dun fillo menor da dinastía solomónica. A relación de Mentewab sun sobriño moito máis novo do seu anterior marido foi considerada un grande escándalo, e o novo príncipe burleiramente era chamado "Melmal Iyasu" ou "Iyasu o Mantido". A emperatriz tivo tres fillas deste Melmal Iyasu, unha das cales foi a fermosa Woizero Aster Iyasu que tomou Ras Mikael Sehul, en 1769, como o seu terceiro marido. O emperador Iyasu chegou a ser moi unido coas súas medio-irmás, mais tiña un profundo resentimento co pai delas. Dise que foi o emperador quen ordenou o asasinato do amante da súa nai, quen morreu empuxado dun cantil preto do lago Tana en 1742.
Empire
Empire é o segundo álbum da banda británica Kasabian, editado o 28 de agosto de 2006.
Telesto (lúa)
Telesto (ou en grego Τελεστώ) é unha lúa de Saturno. Foi descuberta por Smith, Reitsema, Larson e Fountain no ano 1980, a partir de observacións terrestres, e foi provisionalmente designada coma S/1980 S 13. Nos seguintes meses, serían rexistradas varias observacións máis, con designacións provisionais incluídas: S/1980 S 24 S/1980 S 33, e S/1981 S 1. En 1983 foi oficialmente bautizado co nome de Telesto, procedente da mitoloxía grega. Tamén é coñecido coma Saturno XIII ou Tethys B.
Telesto é unha lúa co-orbital de Tetis, e está situada no punto de Langrage de vangarda de Tetis (L4), 60 graos por diante de Tetis. Está relación foi identificada por primeira vez por Seidelmann e o seu equipo en 1981. A lúa Calipso reside no outro punto de Langrage (no retagarda ou cola) de Tetis (L5), 60 graos por detrás de Tetis. Calipso e Telesto son tamén coñecidas polo termo "Troianos de Tetis", por analoxía cos asteroides Troianos, hai outras dúas lúas troianas máis no sistema de satélites de Saturno, Polideuco e Helena, que son troianas de Dione.
A sonda Cassini fixo un sobrevoo a longa distancia de Telesto o 11 de outubro do 2005. Sorprendentemente as imaxes revelaron unha superficie moi suave e practicamente sen rastro de cráteres de impacto pequenos.
José Luis Uhía
José Luis Uhía Castro, coñecido como Piscis, nado en Portonovo o 14 de maio de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego.
Etapa como xogador
Empezou súa andadura nas categorías base do Portonovo S.D. Participou tamén na selección xuvenil de Pontevedra.
Con dezasete anos debuta na terceira división na temporada 1987-88, marcando nove goles en seis meses e alcanzando a titularidade a partir do seu debut. Chama a atención dos equipos grandes de Galicia e ficha esa mesma temporada polo C.D. Ourense. Na temporada seguinte xoga no seu filial.
Na tempada 90-91 ficha polo Águilas C.F. de Murcia, xogando o play off de ascenso a segunda división B acadando o segundo posto e recibe un trofeo á súa regularidade. Na tempada 91-92 volve fichar polo Villalonga C.F. no que volve acadar un novo play off de ascenso. Pretendido polo Pontevedra C.F., complícanse as negociacións e non acaba fichando polo equipo da cidade do Lérez.
No Villalonga C.F. permanece sete temporadas ata que volve a chamalo o Pontevedra C.F. e firma na temporada 1998-99, acadando un só gol na segunda división B.
Éowyn
miniatura|dereita|250px|Bosquexo de Éowyn de [[Rohan.]] Éowyn («amante dos cabalos» en anglosaxón) é un personaxe da novela fantástica O Señor dos Aneis, de J. R. R. Tolkien. É unha nobre de Rohan; irmá do mariscal Éomer, que chegou a ser rei de Rohan. É filla de Éomund e Théodwyn, a irmá do rei Théoden. Tolkien descríbea como unha fermosa doncela guerreira, que se designa a si mesma na novela “Shieldmaiden of Rohan”, o que a sitúa na tradición típica dunha skjaldmö das sagas escandinavas.
José Luis Uhía
Etapa como xogador
Na temporada seguinte ficha polo equipo do seu pobo o Portonovo S.D. ata a súa retirada no ano 2.004, acadando un ascenso de categoría, da rexional preferente a terceira división.
Éowyn
Adaptacións
miniatura|240px|[[Miranda Otto na Conferencia do Anel de 2006 en Fulda (Alemaña).]] A personaxe de Éowyn aparece moi brevemente no The Lord of the Rings (filme de 1978) producida por Ralph Bakshi en 1978, e carece de diálogo. Na triloxía dirixida por Peter Jackson esta personaxe aparece en The Two Towers e The Return of the King, e é interpretada pola actriz australiana Miranda Otto.
José Luis Uhía
Etapa como adestrador
Na temporada 2005/2006, adestra ós xuvenís do Portonovo S.D. en categoría provincial e ascende ó equipo a Liga Gallega. Na temporada 2006/2007 ascende de Liga Gallega a Liga Nacional, e na temporada 2007/2008, adestra ó primeiro equipo do Portonovo S.D., e acada a permanencia. En abril de 2011, e a falta de 7 partidos para rematar o campionato, foi contratado como adestrador do Pontevedra CF B, en substitución de Marcos Canle. Na temporada 2011-2012 adestra ó Xuventú de Sanxenxo.
En febreiro de 2013, mediada a temporada 2012–13, foi contratado polo Arousa SC en Preferente Autonómica. Ese mesmo ano o equipo acada o ascenso de categoría a Terceira División. O 31 de maio de 2017 anunciou a súa despedida do club arousán. O 7 de febreiro do 2022 fichou polo Céltiga FC da Illa da Arousa.
Na actualidade é profesor na Escola Galega de Adestradores, dependente da Real Federación Galega de Fútbol. Imparte as materias de Técnica e Táctica.
José Trigo Ucha
José Trigo Ucha, nado en Ponteareas, foi un político galego.
Traxectoria
Dono dunha librería e papelería en Ponteareas. Militante do PSOE, en 1930 era o presidente da Casa do Pobo de Ponteareas. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Pontevedra no partido xudicial de Ponteareas dende 1932 até 1934. Logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Ponteareas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Logo da súa morte, incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Vida persoal
Casou en 1927 con María Antonia Riveiros Martínez, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.
DHC Delft
Delfia Hollandia Combinatie (coñecido habitualmente polas súas siglas DHC), é un club de fútbol da cidade de Delft, na Holanda Meridional (Países Baixos). Na tempada 2016-2017 xoga na liga de fútbol afeccionado Hoofdklasse A.
Historia
miniatura|esquerda|A [[Selección de fútbol dos Países Baixos|Selección dos Países Baixos en 1933. O xogador máis á dereita é Joop van Nellen, do DHC Delft]] O equipo foi fundado o 17 de marzo de 1910. O DHC participou nas competicións de fútbol profesional desde 1955 a 1968, chegando a rematar dúas veces en segunda posición na segunda categoría do país (Eerste Divisie). Previamente, en 1933, un dos seus xogadores, Joop van Nellen, chegou a formar parte da Selección dos Países Baixos nun partido xogado ante a Selección de Bélxica.
En 1967, o DHC acadou a derradeira posición na Eerste Divisie e, por mor dos problemas financeiros derivados dese feito, o club viuse obrigado a fusionarse cunha sección do Xerxes de Rotterdam, que daquela xogaba na  primeira división do país. No entanto, os problemas financeiros non acabaron e a entidade acabou por disolverse.
Un ano antes da fusión co Xerxes, en 1966, e fóra do fútbol profesional, o DHC puxo en marcha unha nova sección de afeccionados que comezou competindo na Vierde Klasse (a sétima categoría do fútbol holandés da época). Algo máis dunha década máis tarde, o DHC acadou as ligas superiores do fútbol afeccionado, ata que en 1983 e en 1985 conseguiu o campionato do fútbol afeccionado holandés.
Océanos e mares do mundo segundo a OHI
Esta táboa inclúe todos os mares do mundo que a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization», IHO), na súa publicación "Límites de océanos e mares" (3ª edición de 1953) recolle como tal. Nesta publicación, todos os mares e océanos teñen un número de identificación e hai unha descrición literaria precisa dos seus límites. Ese número de identificación é o que ordena a seguinte táboa.
Alfonso Abelenda
Alfonso Pedro Abelenda Escudero, nado na Coruña o 5 de outubro de 1931 e finado na mesma cidade o 21 de marzo de 2019, foi un pintor e humorista gráfico galego, coñecido como Abelenda.
Infancia e mocidade
Abelenda naceu na rúa do Socorro en 1931, fillo de Pilar Escudero Ferro e Alfonso Abelenda Rodríguez. Dende novo demostrou talento para as artes plásticas: o seu avó Saturnino e a súa nai animárono e aconsellárono nos seus primeiros pasos.
Estudou primaria e comezou o bacharelato nos Maristas da súa cidade, rematándoo no Colexio Academia Galicia, onde comezou a coñecer a arte contemporánea da man de Miguel González Garcés. Gañou os 110 metros valados do campionato júnior de España en 1949. Viaxou a Madrid para entrar na Escola de Arquitectura, despois de cursar dous anos de ciencias exactas en Compostela como preparación para a carreira. Alí, tomou clases de debuxo para preparar o ingreso, ademais de coñecer outros artistas e o ambiente artístico do Madrid da década de 1950. Comezou tamén a colaborar en revistas de humor como Don José e participou en varias exposicións colectivas.
Inicios: 1954-1960
De volta en Madrid complementou os seus ingresos con "papeis de reacción" e como cabalista en filmes como Alexander the Great. Continuou os seus estudos en Madrid e en 1956 pasou a proba de debuxo, ao mesmo tempo que era chamado para cumprir o servizo militar, sendo destinado a Marrocos.
Continuou a colaborar con Don José e comezou traballar en El Día (diario bilingüe de Tetuán) e Diario África. Aproveitou os permisos para visitar cidades próximas no Rif como Xauen ou Bab Tazza, investigando novas paisaxes pictóricas. En Tetuán coincidiu con outros artistas como Dora Bacaicoa, Pío Gómez Nisa ou Mohamed Sabah. Tras dous anos de servizo militar, licenciouse e tras unha estadía en Cádiz regresou a Galicia, abandonando os estudos de ciencias exactas para dedicarse xa por completo á plástica. En 1958 realizou un tapiz para unha selección de doce artistas españois contemporáneos para a exposición "Tapices modernos españoles del Ateneo". Colaborou nos deseños do pavillón de España na Feira Mundial de Nova York de 1964.
Viaxes: 1960-1990
Viaxou unha tempada a Londres, onde expuxo na Upper Grosvenor Galleries. Entre 1960 e 1970 alternou estadías en París, onde traballou para a Expo francesa en Moscova e para Petrus Bride, e en Madrid onde colaboraba en La Codorniz, Ya, Semana e outras publicacións mentres absorbía o ambiente de ambas as cidades. Expuso en Richelieu, traballou para Bidasoa e en 1967 gañou a "Paleta Agromán" de humor.
En 1968 recibiu a primeira medalla do II Salón Nacional de Humoristas. En 1973 publicou o libro de humor ilustrado El Abelendario, na editorial Planeta dentro da colección "La nariz". En 1974 trasladouse á Coruña, aínda que continuou a manter un estudio en Madrid. Comezou a colaborar entón con Cambio 16.
Últimos anos
Estableceuse na Coruña, mais continuou a expoñer en distintas cidades, ademais de colaborar ocasionalmente con El Ideal Gallego e La Opinión. En 1999 celebrouse no Kiosko Alfonso unha exposición retrospectiva sobre a súa obra. En 2005 ingresou como membro numerario na Real Academia de Belas Artes.
Obra pictórica
Sendo principalmente figurativo, a representación que fixo foi principalmente expresionista. Empregou todos os recursos da pintura contemporánea, achegándose especialmente ao fauvismo e ao cubismo sintético, así como a capacidade dos materiais ao seu alcance para imprimir o ritmo desexado ás súas obras. Unha característica especial na súa obra foi a presenza de toques e pinceladas de vermello inesperadas que dinamizaban a pintura sen alterar o equilibrio da paleta.
World Science Fiction Convention
dereita|miniatura|500x500px|Cerimonia de entrega dos [[premios Hugo e John W. Campbell na 75 edición da Worldcon celebrada en Helsinqui en 2017. A velada de entrega de premios constitúe un dos actos principais da convención.]] Worldcon, ou World Science Fiction Convention, a convención anual da Sociedade Mundial de Ciencia Ficción (WSFS), é unha convención de ciencia ficción. Levouse a cabo cada ano dende 1939 (agás entre 1942 e 1945 por mor da segunda guerra mundial). Os membros de cada Worldcon son os membros de WSFS, e votan para escoller o sitio da Worldcon dous anos despois e para seleccionar os gañadores dos Premios Hugo anuais, que se presentan en cada convención. Normalmente celébrase no verán estadounidense (agosto ou setembro), nas costas leste ou oeste dos Estados Unidos de América.
Premios
A Sociedade Mundial de Ciencia Ficción administra e presenta os Premios Hugo, o premio máis antigo e notable pola ciencia ficción. A selección dos beneficiarios é polo voto dos membros Worldcon. As categorías inclúen novelas e relatos curtos de ficción, obras de arte, presentacións dramáticas, e diversas actividades profesionais e fandom.
Outros premios poden presentarse en Worldcon a discreción do Comité da Convención individual. A miúdo, isto incluíu os premios SF nacionais do país de acollida, incluídos os Premios Seiun xaponeses como parte de Nippon 2007 e os Premios Prix de Aurora como parte de Anticipación en 2009. O Premio John W. Campbell para o Mellor Novo Escritor e o Premio Sidewise, aínda que non é patrocinado pola Worldcon, adoitan ser presentado, así como os Premios Chesley, o Premio Prometeo, e outros.
Aleksandar Vučić
Aleksandar Vučić (cirílico serbio:Александар Вучић, pronunciado <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[aleksǎːndar ʋǔt͡ʃel͡ɕ] ), nado en Belgrado o 5 de marzo de 1970, é un político serbio, primeiro ministro do seu país desde o 27 de abri de 2014 e presidente do Partido Progresista Serbio.
Traxectoria
Licenciado en dereito. Entrou en política como militante do Partido Radical Serbio co que logrou un escano na Asemblea Nacional en 1993. Dous anos despois o PRS elixiuno o seu secretario xeral. Vučić serviu como ministro de información desde 1998 a 2000. En 2004 concorreu ás eleccións municipais en Belgrado, logrando o 29% dos votos na primeira volta e o 48% na segunda, sen lograr a alcaldía. En 2008 durante unha crise interna do seu partido entre os partidarios dun entendemento coa Unión Europea e os sectores máis nacionalistas abandonou brevemente a política e aos poucos meses ingresou no Partido Progresista Serbio, formado polos disidentes proeuropeos do PRS e que quedou en primeiro lugar nas eleccións de 2012. Foi ministro de defensa entre 2012 a 2013, e viceprimeiro ministro primeiro de 2012 a 2014.
Bandeira de Eslovenia
A bandeira de Eslovenia (en esloveno: Zastava Slovenije) foi declarada oficial pola Asemblea de Eslovenia o 24 de xuño de 1991 e foi empregada por vez primeira en Ljubljana o 26 de xuño de 1991, un día despois da declaración de independencia de Eslovenia.
Descrición
Está formada por tres bandas horizontais iguais, de cor branco (superior), azul e vermello. Na parte superior esquerda, centrado entre as bandas azul e branca, atópase o escudo de Eslovenia. Esta bandeira, agás o escudo, é semellante ás bandeiras de Rusia e Eslovaquia.
O escudo consiste nun debuxo do monte Triglav, o cumio máis alto de Eslovenia, en cor branca e fondo azul; por baixo atópanse dúas liñas onduladas azuis que representan ao mar Adriático e aos ríos de Eslovenia. Tamén é posible apreciar tres estrelas douradas de seis puntas, dispostas nun triángulo inverso, que foron tomadas do escudo dos condes de Celje (en esloveno Grofje Celjski), a gran casa dinástica de fins do século XIV e inicio do século XV.
Selección de fútbol da República Checa
A selección de fútbol da República Checa (en checo: Česká fotbalová reprezentace), controlada pola Asociación Checa de Fútbol (Fotbalová asociace České republiky) membro da UEFA e a FIFA, é o equipo que representa á República Checa en competicións internacionais oficiais de fútbol. Antes da súa separación en 1992 de Eslovaquia, o equipo participou en competicións da FIFA e a UEFA como Bohemia, Austria-Hungría e, principalmente, como.
Eidee Kadaida
Eidee Kadaida é un filme indio de 2014 en lingua meitei dirixido por O. Gautam e producido por Bigyani Hidangmayum. Foi distribuído por Nilahari Films. Está protagonizado por Gokul Athokpam, Abenao Elangbam e Leishangthem Tonthoi.
Sinopse
O filme narra a historia dunha moza chamada Lakhi (interpretada por Abenao) cuxos desexos sempre son esmagados polo destino. Gokul Athokpam interpreta o obxecto de desexo de Lakhi.
Revolta das Pedradas
miniatura|200px|Ás vítimas da Revolta das Pedradas en Sedes, Narón.
A Revolta das Pedradas ou Revolta do Pan foi unha protesta popular de inicios do século XX que se produciu en marzo de 1918 en Trasancos, dende Valdoviño a Pontedeume.
As protestas baseábanse na suba de prezos e impostos ós labregos, que eran moi superiores aos que pagaban os comerciantes.
Historia
miniatura|300px|Traballadoras da fábrica de téxtil de Xuvia en 1919, o ano seguinte á revolta. O inicio da primeira guerra mundial supuxo unha importante oportunidade de negocio para España, que se mantivo á marxe do conflito. A venda de materias primas aos países en guerra permitiu un crecemento económico que prexudicaba os máis pobres, xa que incrementou os prezos dos alimentos.
En 1913 inaugurouse o tren a Ferrol o que supuxo a chegada de produtos do interior, deixando os labregos sen mercado para os seus. As protestas iniciáronse na feira de Xuvia e nas vilas de Neda e Narón os días 8 e 9 de marzo de 1918. Josefa Noval Luaces e Rosa Tenreiro Ameijeiras foron feridas por tiros. En protesta as mulleres cortaron os accesos a Ferrol e lanzaron pedras contra os establecementos dos especuladores. En Ferrol o día 11 morreu Juan Torres (de 12 anos) e Valentín Dapena Pereira de 16 anos e traballador do Arsenal. Ás protestas sumáronse as traballadoras da fábrica téxtil de Xuvia, que protestaban pola perigosidade do seu traballo, as malas condicións laborais e os baixos salarios.
O día 13 de marzo na Feira do Trece de Sedes continúan as protestas acusando o alcalde de Narón de especular co prezo do trigo no seu establecemento. A Garda Civil e tropas de infantería e cabalería, mandadas polo tenente Pedro Alcaide disparan contra os manifestantes. Houbo canda menos cinco mortos: Francisco Delgado Vilanova, Valentín Muíño, Manuel Romero Romero e María González e Fernández. Esa mesma tarde o concello fixo público un comunicado:
Os sindicatos axudaron os labregos a organizarse en sindicatos e cooperativas. Xurdiron así as cooperativas de Pedroso, Sedes, San Mateu ou Castro.
En 1933 fíxose un monumento en memoria dos mortos na Feira do Trece de Sedes. En 1936 foi destruído por falanxistas. En 2019 a veciñanza de Sedes fíxolles unha homenaxe ás mulleres que secundaron a revolta.
Rachel McAdams
Rachel Anne McAdams, nada en London (Ontario) o 17 de novembro de 1978, é unha actriz canadense de cinema e televisión nomeada ao Premio Oscar.
Sheyla Fariña
Sheyla Fariña García, nada en Tordoia, provincia da Coruña o 12 de novembro de 1986, é unha actriz galega. Vive na Coruña e estudou Arte Dramática en Vigo, na ESAD de Galicia.
Rachel McAdams
Despois de se graduar nun programa de teatro de catro anos na Universidade de York, en 2001, traballou constantemente en producións canadenses, como My Name is Tanino (2002), Perfect Pie (2002) ou a serie Slings and Arrows (2003-2005), até atopar a sona en filmes coma Mean Girls (2004) ou o coñecido drama romántico The Notebook de 2004, coñecida en Galicia co nome O diario de Noah. Por esta última actuación Rachel logrou estupendas críticas.
Posteriormente participou en filmes coma Red Eye (2005), Wedding Crashers (2005), The Family Stone (2005), Married Life (2008), State of Play (2009), Alén do tempo (2009), Sherlock Holmes (2009) e a súa segunda parte, Morning Glory (2010) e Midnight in Paris (2011), About Time (2013), Spotlight (2015) entre outras. Por este último filme está nomeada aos Oscar 2016 coma mellor actriz secundaria.
É considerada polos medios de comunicación como "a nova moza de Hollywood", así como "a vindeira Julia Roberts".
Sheyla Fariña
Traxectoria
Sheyla Fariña deuse a coñecer polo papel de Xandra na serie de televisión Valderrei da TVG. Tras varios anos de actriz afeccionada en varios grupos de teatro como Sardiña ou Libélula na Coruña, tivo pequenas participacións en filmes e telefilmes de produción galega.
Rachel McAdams
Primeiros anos
McAdams naceu en London, Ontario (Canadá), e criouse na vila de St. Thomas. Seu pai, Lance, é camioneiro, e súa nai, Sandra, é enfermeira. Os seus devanceiros pola súa avoa son galeses. McAdams ten un irmán máis vello, Daniel, e unha irmá máis nova, Kayleen. Aos catro anos empezou a patinar sobre xeo e á idade de doce anos iniciouse na interpretación, acudindo á Original Kids Theatre Company, en Ontario. En 2001 graduouse na Universidade de York, en Toronto, conseguindo unha licenciatura de Bachelor of Fine Arts (Belas Artes). Tamén asistiu á Compañía de Teatro Infantil de London.
Carreira
miniatura|200px|left|McAdams no [[Festival Internacional de Cinema de Toronto (2007).]]
Despois de aparecer no seu país na serie de televisión Shotgun Lovedolls (2001) e intervenir no telefilme Guilt by Association (2002), McAdams debutou no cinema protagonizando o filme My Name is Tanino (2002), unha comedia co-producida entre Italia e o Canadá que dirixiu Paolo Virzi. Ese mesmo ano actúa no filme Perfect Pie, sendo nomeada aos Premios Genie do Canadá, pola súa interpretación da adolescente Patsy Grady.
O seu primeiro filme en Hollywood foi en 2002, na comedia The Hot Chick, na que interpretou a unha estudante que cambia de corpo cun criminal (Rob Schneider). Ao ano seguinte regresou ao Canadá para facer un papel recorrente na serie Slings and Arrows (2003-2005), recibindo dous nomeamentos para os Premios Gemini e resultando gañadora nun deles.
En 2004 chegan os seus dous papeis estrela e seica os máis exitosos e lembrados até hoxe. O primeiro foi a comedia xuvenil Mean Girls, co-protagonizada por Lindsay Lohan. McAdams recibiu críticas favorábeis pola súa interpretación da adolescente Regina George, unha estudante maliciosa. O seu segundo papel foi no drama romántico The Notebook, unha adaptación da novela de Nicholas Sparks. McAdams e Ryan Gosling interpretaron unha parella en 1940 separada por diferentes circunstancias. Malia a "melosidade" da historia, os críticos eloxiaron as actuacións dos actores protagonistas. McAdams estivo nomeada por estes dous papeis a case unha ducia de premios, a maioría eran dos MTV Movie e os Teen Choice.
McAdams retirouse da vida pública entre 2006 e 2007, tomándose un tempo libre para se dedicar á súa familia e a ela mesma.
miniatura|220px|McAdams e [[Robert Downey Jr durante a promoción do filme de Sherlock Holmes no Comic-Con (2009).]]
En 2011, McAdams protagonizou, de novo xunto con Owen Wilson, o filme Midnight in Paris, comedia romántica escrita e dirixida por Woody Allen. Allen escolleu a McAdams, para o papel de Inez, por recomendación da súa antiga compañeira Diane Keaton. O filme presentouse na apertura do Festival de Cannes de 2011, e foi a de máis éxito de Allen nos Estados Unidos de América. Ese mesmo ano volveu a interpretar a Irene Adler para a secuela de Sherlock Holmes: Sherlock Holmes: Xogo de sombras.
En 2012 McAdams actuou no drama romántico The Vow. McAdams e Channing Tatum interpretaron a unha parella recentemente casada baseada nunha historia real,.
En 2013 co-protagonizou xunto a Domhnall Gleeson, About Time, moi ben acollida polas críticas dos expertos e do público. En 2015 interpretou a axente Ani Bezzerides na segunda tempada da serie televisiva True Detective.
Ese mesmo ano a actriz foi seleccionada por Marvel Studios para aparecer nun papel protagonista no filme Doctor Strange, que se estrenará en novembro de 2016.
O 14 de xaneiro de 2016 recibe o seu primeiro nomeamento aos Premios Oscar na categoría Mellor Actriz Secundaria polo seu papel no filme de 2015 Spotlight.
Lobo (cerebelo)
200px|miniatura|right|Esquema do [[cerebelo.]] Un lobo ou lóbulo cerebeloso é cada unha das tres partes nas que se divide o cerebelo, órgano do sistema nervioso central. Esta división en lobos é puramente anatómica, non tendo ningunha base funcional nin ontoxénica na práctica clínica. Os diferentes lobos do cerebelo están delimitados polas dúas fisuras deste órgano: a fisura prima ou primaria e a fisura posterolateral.
Tipos
Os diferentes lobos do cerebelo son:
Escudo de Eslovenia
dereita|180px No escudo de Eslovenia aparece, nun campo de azur con bordura de goles, o debuxo do monte Triglav de prata, o cumio máis alto de Eslovenia. O monte Triglav está surmontado no xefe por tres estrelas de seis puntas, de ouro, colocadas dous e unha. Estas estrelas foron adoptadas do escudo dos condes de Celje (en esloveno «Grofje Celjski»), a gran casa dinástica de fins do século XIV e comezos do século XV. Ao pé, dentro do escudo, dúas liñas onduladas de azur que representan ao mar Adriático e aos ríos de Eslovenia. Foi deseñado por Marko Pogačnik.
A versión actual foi declarada como escudo oficial de Eslovenia pola Asemblea Nacional o 24 de xuño de 1991.
Maquis (guerrilla antifranquista)
miniatura|250px|Nas localidades da xeografía española aínda se rememoran os maquis (graffiti nun muro de [[Sallent de Llobregat|Sallent -fotografía de 2005-)]] O maquis, tamén coñecido como a guerrilla, foi o conxunto de movementos guerrilleiros antifascistas de resistencia en España que comezou durante a guerra civil. O case inmediato estalido da segunda guerra mundial sorprendeu moitos excombatentes republicanos en territorio francés. A partir de 1944, cos exércitos alemáns en retirada, moitos destes guerrilleiros reorientaron a súa loita antifascista en España. Pese ao fracaso da invasión do Val de Arán nese ano, algunhas columnas conseguiron progresar cara ao interior e enlazar coas partidas que permaneceran no monte desde 1939. Os maquis tiveron relevancia en todo o norte español, en Andalucía e noutras zonas durante e despois da guerra civil española
O período de máximo apoxeo guerrilleiro foi o comprendido entre 1945 e 1947. A partir deste ano intensificouse a represión franquista, que pouco a pouco foi terminando coas partidas ou grupos. Moitos dos seus integrantes morreron ou foron detidos (o que en moitos casos supuxo a morte), outros escaparon a Francia ou Marrocos. En 1952 procedese á evacuación dos últimos continxentes de importancia. Desde ese ano, os que aínda resistían no monte, negándose a elixir entre o exilio ou a morte, loitan xa case exclusivamente pola supervivencia. O final do maquis márcano as mortes de Ramón Vila en 1963 e de Xosé Castro en 1965.
Guerrillas antifranquistas en Galicia
miniatura|200px|As montañas asturianas, un dos escenarios de actuación da Federación de Guerrillas de León-Galicia As guerrillas organizadas que actuaron en Galicia foron a Federación de Guerrillas de León-Galicia e o Exército Guerrilleiro de Galicia. Arredor de mil persoas realizaron unha resistencia armada nos montes contra o fascismo, e unha gran parte delas fixeron parte destas guerrillas ou tiveron algún tipo de contacto con estas estruturas. Máis de nove mil persoas foron presas ou sancionadas por colaboración ou sospeitas de manteren relacións coa guerrilla durante o conflito civil, e despois na posguerra até o ano 1967 coa retirada do último guerrilleiro a Francia.
Un guerrilleiro galego foi Benigno Andrade García "O Foucellas" nado no lugar das Foucellas, concello de Mesía, en outubro do ano 1908 e que en xullo de 1936 "lanzouse" ao monte para combater ao novo réxime. Durante dezaseis anos estivo loitando e despistando os seus perseguidores ata que foi detido no ano 1952 e executado na Coruña.
Historia do Maquis en España
miniatura|320px|Principais áreas de actividade do maquis (en cor laranxa, áreas rurais, en amarelo cidades con maior actividade) O Maquis foi promovido polo PCE, despois da derrota do bando republicano, e sobre todo apoiado a partir do ano 1945, xa que a vitoria Aliada no continente europeo fixo reaparecer a esperanza da volta do goberno lexítimo a España como fixeron os Partisanos e a Resistencia Francesa durante a segunda guerra mundial. Moitos dos guerrilleiros foron combatentes do Exército Popular que escaparan aos montes e aos sitios rurais. Estiveron presentes sobre todo na zona próxima aos Pireneos, no centro e no norte da península. Dos exiliados que permaneceron no Midi Francés, 30.000 traballan para os alemáns, 7.000 únense ao exército francés, 3.000 vanse para a lexión estranxeira e os restantes 10.000 compoñen o Maquis da península.
No comezo foron unha gran molestia para o réxime franquista, xa que contaban co apoio da poboación rural e de familiares e amizades. Non obstante, pouco a pouco as coordinadas liñas de comunicación e estruturación da guerrilla foron cortadas polas accións dos axentes da orde, a Garda Civil. Os detidos e colaboradores foron obxecto de ameazas, castigos severos e fusilamentos, canto máis importante a implicación, maior o castigo. Esta doutrina de xustiza foi moi prexudicial para o Maquis, xa que o medo xeneralizado facía cada vez máis difícil o desenvolvemento das operacións e incluso levouse a cabo unha serie de infiltracións por parte de Gardas Civís vestidos de paisano.
Está demostrado que moitos bandoleiros ou delincuentes fixéronse pasar por Maquis e incluso que antigos membros pasaron ao saqueo e ao atraco para poder subsistir á marxe da sociedade. Isto fixo decaer a imaxe dos guerrilleiros respecto á poboación e sobre todo serviu á policía para obter unha maior colaboración cidadá. As baixas do Maquis ascenden a 5.560, deles son entregados 546, detidos 2.841 e mortos 2.173 no ano 1952.
A acción real do Maquis foi nula, só serviu para alargar un estado de guerra que debía acabar no ano 1939. Aínda que se levaron a cabo ambiciosas estratexias e operación coma a do Val de Arán, o principal obxectivo, que debía ser o achegamento dos países democráticos á causa Republicana, foi imposibilitado pola guerra fría, xa que a España anticomunista de Franco era un potencial aliado para os Estados Unidos.
Xa a partir dos anos 50 o PCE deu por rematado o apoio dos restantes comandos na península e moitos guerrilleiros volveron para Francia.
Kjetil Mørland
Kjetil Mørland, mellor coñecido como Mørland, é un cantante e compositor noruegués. Representou a Noruega no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Debrah Scarlett coa canción "A Monster Like Me".
Pichi (homónimos)
A palabra pichi pode referirse a:
La Concordia (Vigo)
La Concordia foi un periódico galego que apareceu en Vigo entre 1873 e 1924.
Historia e características
Subtitulado Periódico de comercio y de intereses generales, apareceu o 2 de maio de 1873. Periódico bisemanal (aparecía os martes e venres) de tendencia liberal e defensor do provincialismo. Fundado e dirixido por Miguel Fernández Dios. Incluíu textos de autores estranxeiros e colaboracións de Benito Vicetto, Juan Neira Cancela, Francisco Añón e Teodosio Vesteiro Torres.
A principios de 1878 comezou a aparecer diariamente co subtitulo Primer diario de Vigo, dirixido primeiro por Eudoro Fernández Lema e despois por Miguel Fernández Lema, fillos do fundador. Centrouse nos problemas da cidade dende unha postura política moderada e construtiva. Foi o seu redactor Juan Villavicencio (que despois sería tamén director) e entre os colaboradores figuraron Concepción Arenal, Manuel Lustres Rivas, Luís Amado Carballo, Xoán Neira Cancela, Luis A. Mestre e Luciano Cid Hermida. Publicou a escolma de poesía Poesías Varias, de Francisco Añón en 1878.
A comezos de 1881 converteuse no órgano oficial da Liga de Defensores de Vigo, creada polo seu director xunto cos de Faro de Vigo e outras personalidades do concello. Deixou de publicarse en 1924 e deu paso a El Pueblo Gallego.
Quinario
miniatura|220px|Exemplar dun quinario coa tipoloxía orixinal: o busto de Roma e a marca de valor V no [[anverso, e os Dióscuros no reverso]]O quinario (en latín: quinarius nummus) foi unha moeda da Antiga Roma de prata, creada no século III a. de C., en tempos da República, co valor de medio denario de prata ou cinco ases de bronce.
No inicio do período imperial, utilizouse tamén a denominación de quinario de ouro (quinarius aureus) para se referir á moeda de medio áureo.
Quinario de prata
miniatura|180px|Quinario coa efixie de [[Octavio Augusto|Augusto, cuñado ca. 25-23 a. de C. Peso: 1,84 g.]]O quinario comezou a ser cuñado no marco da segunda guerra púnica, en 211 a. de C., simultaneamente ao denario e ao sestercio, herdando o seu valor de cinco ases do anterior quincussis de bronce republicano. De feito, a esta equivalencia de cinco ases (ou medio denario) debe tanto a orixe da súa denominación, quinarius nummus derivada de quinque ("cinco"), como a marca de valor que representa o numeral romano V (pola mesma razón, o denarios amosan a marca  X).
En palabras de Plinio (23-79): O mesmo Plinio recolle tamén na súa obra unha cita de Volusius Maecianus:
A tipoloxía inicial destas primeiras emisións, tanto dos quinarios como dos denarios, consistía na cabeza con casco da deusa Roma no anverso e os Dióscuros no reverso.
Logo da súa oprimera emisión, o quinario foi reintroducido en 101 a. de C. en substitución do vitoriato, pero nese momento coa nova equivalencia de oito ases, por mor do reaxuste do denario, que pasara a valer 16 ases nunha reforma de 118 a. de C. Nos anos seguintes a esta reintrodución, cuñáronse grandes cantidades de quinarios, a maioría deles para a súa posta en circulación na Galia. miniatura|120px|[[Anverso dun quinario áureo imperial de Lucio Vero (167-168), cuñado en Roma]]
Quinario áureo
A súa emisión foi esporádica e non circulou en todo o Imperio. Rrealmente non foi unha moeda relevante no sistema. A súa tipoloxía foi común á do áureo.
No ano 64 d. de C., a reforma monetaria de Nerón reduce o peso do áureo a 7,26 gramos e o quinario áureo sufriu unha desvalorización proporcional.
Kasabian (álbum)
Kasabian é o álbum de estrea da banda británica homónima Kasabian, editado o 13 de setembro de 2004.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos e compostos por Sergio Pizzorno (música e letras) e Christopher Karloff (música).
O can na cultura popular galega
miniatura|250px|[[Can de palleiro.]] A seguir recóllese a pegada que deixou o can na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Benito Joanet
Benito Joanet Jiménez, nado en Esplugues de Llobregat (Barcelona) o 15 de setembro de 1935 e finado o 22 de marzo de 2020 foi un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de porteiro.
O can na cultura popular galega
Supersticións
miniatura|250px|dereita|Cinamomo, árbore da rabia ou árbore de Santo Outel Conta Eladio Rodríguez que en Galicia tiñan pánico dos cans doentes (enfermos de rabia), motivo polo que, cando aparecía un, xuntábanse axiña os homes armados con paus, fouces e outros apeiros de labranza para darlle caza e matalo. Cando alguén resultaba mordido, levábano a unha fonte e se na auga do pío se reflectía a figura da cabeza dun can era sinal de que estaba infectado.
Santo Outelo ou Eutelo é o santo avogoso para protexer e curar ás xentes que foron trabadas por un can doente ou sospeitoso de selo. De feito, o cinamomo (Melia azedarach) chámase tamén árbore da rabia e árbore de Santo Outel porque se considera que cura a enfermidade mediante unha infusión feita coa casca, as follas e as flores e o rezo de ensalmos coma estes :
Animais fantásticos
Existen certas aparicións fantásticas protagonizadas por cans :
Léxico
250px|miniatura|Cadela de frade
Paul Winchell
Paul Wilchinsky, nado en Nova York (Estado de Nova York) o 21 de decembro de 1922 e finado nos Ánxeles o 24 de xuño de 2005, foi un humorista e actor estadounidense.
Alexander Karl Heinrich Braun
Alexander Karl Heinrich Braun, tamén coñecido como Alexander Braun, nado en Ratisbona o 10 de maio de 1805 e finado en Berlín o 29 de marzo de 1877 foi un botánico alemán.
Foi o representante máis destacado da Naturphilosophie (morfoloxía idealista) vexetal, instituída por Goethe.
Traxectoria
Alexander Braun estudou botánica en Heidelberg, París e Múnic. Foi profesor de botánica nas universidades de Friburgo, Giessen, Karlsruhe, Bonn e na Universidade Humboldt de Berlín, nesta desde 1851; máis tarde foi tamén o director do Xardín botánico de Berlín.
Os seus traballos máis coñecidos versaron sobre a célula vexetal e a filotaxia en espiral (á disposición das follas, brácteas, flores ou outras estruturas vexetais repetitivas de forma regular, ao redor dun eixe o centro, a miúdo dispostas segundo un ou varios sistemas de espirais ou hélices).
Braun dedicou gran parte da súa obra á reflexión sobre a individualidade orgánica nos vexetais. A partir do paralelismo entre o ciclo vital dun vexetal a á vida dos taxons, Braun establecieu unha distinción entre o "individuo morfolóxico" e o "individuo fisiolóxico", que tería unha grande influencia sobre Ernst Haeckel.
Braun interesouse en numerosos grupos taxonómicos: algas, brións, fieitos e plantas superiores (espermatófitos), así como no estudo de plantas fósiles.
Entre as especies de plantas descritas por Braun están: Aframomum corrorima, Centipeda cunninghamii, Linnaea floribunda, Phytolacca rugosa, Selaginella kraussiana e Solanum citrullifolium.
A lista completa dos 359 taxons descitos por Brau pode verse aquí.
Alexander Braun foi membro da Academia Alemá das Ciencias Naturais Leopoldina, da Real Academia das Ciencias de Suecia, da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias, da Academia de Ciencias de Baviera, da Academia Prusiana das Ciencias e da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
Abreviatura
A abreviatura A.Braun emprégase para recoñcer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Verena Holmes
Verena Winifred Holmes, nada en Highworth, Ashford, Kent o 23 de xuño de 1889 e finada en Sussex o 20 de febreiro de 1964,  foi unha enxeñeira mecánica inglesa e inventora, primeira muller elixida membro na Institución de Enxeñeiros Mecánicos (1924). Firme partidaria das mulleres na enxeñaría, foi unha das primeiras membros da Women's Engineering Society (WES) e a súa presidenta en 1931, sendo a primeira enxeñeira en exercicio que ocupou a presidencia da sociedade.
Traxectoria
Verena Holmes era filla de Florence Mary Holmes e Edmond Gore Alexander Holmes, inspector xefe das escolas primarias de Inglaterra. O seu irmán Maurice Gerald Holmes (1885-1964) converteuse nun destacado funcionario británico.
Holmes obtivo un emprego construíndo hélices de madeira na Compañía Integral de Hélices, Hendon, despois de graduarse na Escola Secundaria para Nenas de Oxford.
Tomou clases nocturnas no Instituto Técnico de Shoreditch e asistiu a un colexio técnico en Lincoln; serviu como aprendiz e debuxante antes de graduarse no Colexio de Enxeñaría de Loughborough en 1922.
Carreira profesional
Robustiano Sánchez Vila
Robustiano Sánchez Vila, coñecido como El sapo, nado en Ponteareas en 1900 e finado en Valladolid en marzo de 1941, foi un político galego.
Verena Holmes
Traxectoria
As súas especialidades técnicas incluían motores mariños e de locomotoras, motores diésel e de combustión interna. Converteuse en membro asociado da Institución de Enxeñeiros Mariños en 1924 e foi admitida na Institución de Enxeñeiros de Locomotoras en 1931.
Robustiano Sánchez Vila
Traxectoria
Mecánico e serrador. Militante do PSOE e delegado de Traballo da Fábrica Candeira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Encartadao na causa 1.284/36 de Vigo por rebelión, foi declarado en rebeldía. Entregouse en 1939. Foi xulgado en Vigo por auxilio á rebelión e condenado a prisión atenuada no seu domicilio. En decembro de 1940 foi levado ao Manicomio Provincial de Valladolid, onde morreu en marzo de 1941.
Vida persoal
Casou en 1928 con Genoveva Villar Táboas, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.
Verena Holmes
Traxectoria
Traballou en Research Engineers Ltd. de 1932 a 1939, período durante o cal desenvolveu e patentou moitos inventos, entre eles o aparello neumotórax de Holmes e Wingfield para o tratamento de pacientes con tuberculose, un faro de cirurxián, unha válvula de asento para locomotoras de vapor e válvulas rotativas para motores de combustión interna. Tiña patentes para 12 inventos de dispositivos médicos así como compoñentes de motores.
Zaedyus pichiy
É unha pequena especie de armadillo cuxa área de dispersión, na Patagonia, é a máis meridional do mundo, sendo o único armadillo que experimenta hibernación.
O xénro foi descito en 1889 polo naturalista arxentino Florentino Ameghino, mentres que a especie fora descrita xa en 1804 polo zoólogo francés Anselme Gaëtan Desmarest, baixo o nome de Loricatus pichiy.
Verena Holmes
Traxectoria
Apoio as mulleres enxeñeiras