cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vanabina
Vanabinas non transportadoras de oxíxeno
As probas máis convincentes en contra do uso do vanadio para transportar oxíxeno é que moitas ascidias e outros tunicados tamén teñen hemocianina no seu sangue, que podería ser a responsable de todo o transporte de oxíxeno. Por tanto, o uso de vanabinas e de vanadio para o transporte de oxíxeno nas acidias e outros tunicados é dubidoso. Outra razón hipotética para que estes organismos capten vanadio (en vez de para o transporte de oxíxeno) é a de converterse en tóxicos para os seus predadores, parasitos e microorganismos.
Herpetoloxía
A herpetoloxía, palabra orixinaria dos termos gregos ἑρπετόν herpetón, 'animal esvaradío', e λόγος lógos, 'comunicación' (no sentido de 'coñecemento'), é a rama da zooloxía que se dedica ao estudo dos anfibios e réptiles, incluídas a súa taxonomía, ecoloxía, comportamento, fisioloxía, anatomía e paleontoloxía.
Características
A herpetoloxía estuda os tetrápodos poiquilotermos (ou, mellor, ectotermos), o que inclúe os réptiles e anfibios, pero non os peixes. O estudo dos anfibios beneficia o noso coñecemento do estado do ambiente, porque son moi sensibles ás perturbacións dos ecosistemas, especialmente a contaminación, en parte porque o seu primeiro desenvolvemento se produce en ambientes acuáticos frecuentemente pouco extensos ou temporais. Algúns velenos e toxinas producidas polos réptiles e os anfibios son útiles nos medicamentos humano. Por exemplo, o estudo dos velenos de certas serpes investígase en busca de fármacos anticoagulantes.
Xénese (álbum de Dios ke te crew)
Xénese é o primeiro álbum de estudio de Dios ke te crew.
Foi o primeiro disco de rap en galego da historia. Mestura estilos diversos como o jazz, o rock, o hardcore, o reggae e, especialmente, o funk. Foi gravado no propio estudo do grupo, Rapapoulo, e autoeditado polo seu propio selo, DKTC Sons, e a editora galega Falcatruada. Foi distribuído por Discmendi en España e Noruega e contou coa colaboración do actor Miguel de Lira. Vendeu máis de 7.000 copias.
Zaira
Zaira é unha ópera seria con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani baseado na traxedia homónima de Voltaire (1732). A súa estrea tivo lugar no Teatro Ducale (actual Teatro Regio) de Parma o 16 de maio de 1829.
Historia
Bellini empregou posteriormente partes substanciais da música de Zaira para a súa seguinte ópera I Capuleti e i Montecchi, que foi estreada en marzo do ano seguinte. Tamén se poden atopar partes da súa música en Beatrice di Tenda e I puritani.
Excepto por unha reposición en 1836 en Florencia, non se realizou ningunha representación en 140 anos. Emporiso, Zaira foi reposta en 1976 nunha reconstrución de Rubino Profeta no Teatro Massimo Bellini de Catania cun elenco que incluía a Renata Scotto e Giorgio Lamberti, e novamente en 1990 con Katia Ricciarelli e Ramón Vargas. Ámbalas dúas producións foron gravadas.
Rodesia nos Xogos Olímpicos
Rodesia do Sur participou por vez primeira como Rodesia nos Xogos Olímpicos en 1928, cando enviou dous boxers a Ámsterdam. O dominio non volveu competir nos Xogos como Rodesia até 1960, cando enviou unha delegación de catorce deportistas como parte da Federación de Rodesia e Nyasaland. Nos Xogos de 1964 produciuse a derradeira participación de Rodesia nos Xogos baixo ese nome.
Zaira
Argumento
A acción ten lugar en Xerusalén no harén do sultán Orosmane en torno aos séculos XIV e XV.
A trama da ópera xira en torno á heroína, Zaira, que loita entre a súa fe cristiana e o seu amor por Orosmane, o sultán musulmán de Xerusalén. Na época das Cruzadas, no Xerusalén reconquistado aos franceses polo sultán Saladino (1138-1193), vencedor dos Cabaleiros Templarios, o sultán Orosmane non quere ver aos cristiáns en Terra Santa, especialmente ao conde de Lusignan. En contra do consello do visir Corasmino, o sultán ama a Zaira, cativa francesa. Aparece un francés: Nérestan que, é o irmán de Zaira e fillo de Lusignan, reclamando que os dereitos da súa familia sexan recoñecidos e reestablecidos. Séntese desgarrado pola súa paixón imposible, por non atopar o xeito de reconciliar o desexo e o deber, non pode casar cunha cristiá, sendo el musulmán. En medio dunha lucidez angustiosa, o sultán mata a Zaira e se mata a si mesmo despois.
Inhibidor do activador do plasminóxeno 2
O inhibidor do activador do plasminóxeno 2 (PAI-2), tamén chamado inhibidor do activador do plasminóxeno placentario ou serpina B2, é un encima serina protease con función inhibidora, da superfamilia da serpina, que é un factor de coagulación que inactiva o tPA e a uroquinase, regulando a coagulación. O PAI-2 existe en dúas formas, unha forma de 60 kDa extracelular glicosilada e outra forma 43 kDa intracelular. esquerda|miniatura|A fibrinólise (simplificada). As frechas azuis indican estimulación e as vermellas inhibición.
Está presente na maioría das células, especialmente en monocitos/macrófagos. Porén, no sangue está presente só en cantidades detectables durante o embarazo, xa que se produce na placenta, e isto pode explicar parcialmente o incremento da taxa de tromboses durante o embarazo. A maioría do PAI-2 expresado permanece dentro das células sen segregar debido á presenza dun péptido sinal interno ineficaz.
Interaccións
O PAI-2 únese a unha serie de proteínas intracelulares e extracelulares. Aínda hai controversia sobre se a función fisiolóxica do PAI-2 é a inhibición da protease extracelular uroquinase ou se ten actividades intracelulares. Polo menos unha das funcións fisiolóxicas do PAI-2 pode implicar a regulación da inmunidade adaptativa.
Estrutura e polimerización
Igual que outras serpinas, o PAI-2 ten tres follas beta (A, B, C) e nove hélices alfa (hA-hI). Resolveuse a estrutura de mutantes de PAI-2, nos cales se produciu a deleción do bucle de 33 aminoácidos que conecta as hélices C e D. Este bucle CD é especialmente flexible e difícil de estabilizar, xa que se sabe que o bucle se transloca a unha distancia de 54 Å durante a formación de pontes disulfuro intramoleculares. Ademais do bucle CD, outros motivos notables son o bucle do centro reactivo (RCL, do inglés reactive center loop), que se estende entre os aminoácidos 379 e 383 e unha secuencia sinal hidrofóbica N-terminal. Bucle do centro reactivo (RCL) do inbibidor do activador do plasminóxeno 2. Imaxe de PyMol de .|miniatura Malia que o o PAI-2 ten as mesmas dianas para inhibición que o PAI-1, o PAI-2 está filoxeneticamente distante del. Como membro da familia da serpina relacionada coa ovoalbumina, o PAI-2 é xeneticamente similar á ovoalbumina de polo, e é un homólogo de mamíferos moi próximo. Tanto a ovoalbumina coma o PAI-2 son segregados grazas a péptidos sinal secretores non clivados, aínda que a secreción de PAI-2 é relativamente moito menos eficaz.
O PAI-2 pode encontrarse en tres estados poliméricos: monomérico, polimerixénico e polímero (estado inactivo). A polimerización ocorre polo mecanismo denominado "bucle-folla", no cal o bucle do centro reactivo dunha molécula é inserido secuencialmente na A-folla beta da seguinte molécula. Este proceso ocorre preferentemente cando o PAI-2 está na súa forma polimerixénica, que está estabilizada por unha ponte disulfuro entre a Cys-79 (localizada no bucle CD) e a Cys-161. Cando o PAI-2 está na forma monómera, o bucle CD está moi fóra de posición para poder formar esta ponte disulfuro e debe translocaarse unha distancia de 54 Å para estar o suficientemente próximo á Cys-161. Non obstante, como o bucle CD é bastante flexible, as formas monómera e polimerixénica son completamente interconvertibles, e un estado pode ser favorecido sobre o outro alterando o ambiente redox da proteína. A polimerización do PAI-2 ocorre espontaneamente en condicións fisiolóxicas, por exemplo no citosol das células placentarias. O PAI-2 citosólico tende a ser monómero, mentres que o PAI-2 en orgánulos secretores (que adoitan ser máis oxidantes que o citosol) ten máis tendencia á polimerización. Por todas estas razóns, pénsase que o PAI-2 pode percibir e responder ao potencial redox do seu ambiente.
Mecanismo
O PAI-2 usa un mecanismo de inhibición suicida (un mecanismo común nas serpinas) para inactivar irreversiblemente o activador do plasminóxeno tisular (tPA) e a uroquinase (uPA). Primeiro, a serina protease diana atraca no PAI-2 e cataliza a clivaxe do RCL, entre os residuos Arg-380 e Thr-381. Nese momento, son posibles dous resultados: a protease escapa, deixando un PAI-2 inactivo; ou a protease forma un complexo permanente unido covalentemente co PAI-2, no cal a protease está significativamente distorsionada.
Funcións biolóxicas
Aínda que o PAI-2 extracelular (glicosilado) funciona regulando a fibrinólise, segue sen estar claro se este papel inhibidor é a principal función do PAI-2. O PAI-2 é predominantemente intracelular. O péptido sinal secretor de PAI-2 é relativamente ineficaz, quizais por deseño evolutivo, xa que varias mutacións na secuencia sinal poden aumentar significativamente a eficacia da secreción. O PAI-2 é indetectable no plasma adulto, e normalmente só é detectable no embarazo, nas leucemias mielomonocíticas ou no fluído crevicular xenxival; ademais, o PAI-2 é un inhibidor máis lento que o PAI-1 en varias ordes de magnitude (baseada en cinética de segunda orde). Por outra parte, os papeis intracelulares detallados do PAI-2 non foron aínda claramente establecidos.
O PAI-2 é regulado á alza durante o embarazo e as respostas inmunes. Durante o embarazo, o PAI-2 está especialmente presente na decidua e o líquido amniótico, onde pode protexer as membranas da dixestión e axuda na remodelación fetal e os tecidos uterinos. O PAI-2 axuda o PAI-1 na regulación da fibrinólise e pode axudar a impedir a sobreexpresión do PAI-1, o que incrementa o risco de trombose. Durante o embarazo, a concentración plasmática do PAI-2 elévase desde niveis case indetectables a 250 ng/mL (principalmente na forma glicosilada).
Entre as células inmunitarias, os macrófagos son os principais produtores de PAI-2, pero nin os linfocitos B nin os T producen cantidades significativas. O PAI-2 xoga un papel nas resposta inflamatorias e as infeccións, potencialmente ao regular á baixa as células T que segregan IgG2c e interferón de tipo II.
Debido á súa posición no cromosoma 18 preto do protooncoxene bcl-2 e outras varias serpinas, investigouse o papel do PAI-2 na apoptose, pero as evidencias actuais non son concluíntes. Un estudo recente suxire que o PAI-2 pode ser unha diana directa augas abaixo e un activador de p53, e pode estabilizar directamente p21; ademais, a expresión do PAI-2 increméntase en fibroblastos senescentes e poden deter o crecemento de fibroblastos novos.
Posibles papeis no cancro
O papel do PAI-2 no crecemento e metástase do cancro é complexo, xa que o PAI-2 pode ter efectos promotores ou inhibidores de tumores. En particular, é a súa alta expresión en células tumorais, non no organismo hóspede do tumor, o que influencia o crecemento do cancro. As células do cancro poden facilitar a exportación do PAI-2 por medio de micropartículas.
O PAI-2 proporciona protección ás células cancerosas contra a morte celular inducida pola plasmina, proteína que pode exercer un efecto letal nos tumores. Esta protección é especialmente salientable nas metástases cerebrais, que adoitan expresar altos niveis do PAI-2 e neuroserpina, e cuxo crecemento pode ser parcialmente inhibido polo knockout de PAI-2. Debido á súa alta expresión en células tumorais, o PAI-2 foi utilizado para rastrear e estudar o espallamento de células de melanoma anxiotrópico.
Aínda que a expresión do PAI-2 pode promover a metástase ao cerebro, noutros casos a expresión alta de PAI-2 descende significativamente a metástase nos pulmóns e outros órganos. Os efectos particulares do PAI-2 sobre a metástase poden depender do tipo de cancro e a súa localización no corpo.
Vales, Vales, San Cristovo de Cea
Vales é un lugar da parroquia de San Pedro de Vales, no concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o INE en 2017 tiña 40 habitantes (18 mulleres e 22 homes).
No lugar de Vales está a igrexa parroquial.
En Vales naceu o escritor Modesto Hermida.
Toponimia
Vales é o plural do latín, co significado de val.
Lugares e parroquias
esquerda|miniatura|Igrexa parroquial.
Exposición Internacional de Barcelona de 1929
miniatura|300px|Vista do [[Museo Nacional de Arte de Cataluña|Palacio Nacional cos proxectores ao fondo.]] A Exposición Internacional de Barcelona tivo lugar do 20 de maio de 1929 ao 15 de xaneiro de 1930 en Barcelona (España). Celebrada na montaña de Montjuïc, desenvolveuse nunha superficie de 118 hectáreas, e tivo un custo de 130 millóns de pesetas. Entre a vintena europea de nacións que oficialmente participaron estaban países como Alemaña, Bélxica, Dinamarca, Francia, Hungría, Italia, Noruega, Romanía ou Suíza. Tamén participaron expositores privados xaponeses e estadounidenses.
En Barcelona gardábase un grato recordo da Exposición Universal de 1888, que supuxo un grande avance para a cidade no terreo económico e tecnolóxico, así como a remodelación do Parque da Ciutadella. Por iso proxectouse esta nova exposición para dar a coñecer os novos adiantos tecnolóxicos e proxectar a imaxe da industria catalá no exterior. De novo, a exposición orixinou unha remodelación dunha parte da cidade, neste caso a montaña de Montjuïc, así como as súas zonas lindeiras, especialmente a Plaça d'Espanya.
A Exposición supuxo un gran desenvolvemento urbanístico para Barcelona, así como un banco de probas para os novos estilos arquitectónicos xestados a principios do século XX: a nivel local, representou a consolidación do novecentismo, estilo de corte clásico que substituíu ao modernismo preponderante en Cataluña durante a transición de século; ademais, supuxo a introdución en España das correntes de vangarda internacionais, especialmente o racionalismo, a través do Pavillón de Alemaña de Ludwig Mies van der Rohe. A Exposición deixou numerosos edificios e instalacións algúns dos cales convertéronse en emblemas da cidade, como o Palacio Nacional, a Fonte Máxica, o Teatre Grec, o Poble Espanyol e o Estadio Olímpico.
Las Lajas, Neuquén
Situada na intersección do meridiano 70º28' de lonxitude oeste e o paralelo 38º60' de latitude sur, sobre a marxe dereita do río Agre, a 58 quilómetros da cidade de Zapala, e a 234 quilómetros da cidade de Neuquén, capital da provincia, xusto no cruzamento da Ruta Nacional 40 (Arxentina) coa Ruta Nacional 242 (Arxentina) e a 713 metros sobre o nivel do mar.
Historia
Foi fundada polo xeneral Enrique Godoy, o 8 de febreiro de 1897, sen cerimonia nin acto político, constituíndose así o asentamento do cuartel xeral de efectivos dos rexementos 8 e 9 de Cabalaría, que viñan cumprir a consolidación pacífica das “terras gañadas ao indio”, e integradas definitivamente ao patrimonio nacional despois da Campaña de Ándelos (1881-1883).
Administracións
En xuño de 1924, constituíuse a primeira Comisión de Fomento na localidade e actuaron como presidentes nos períodos respectivos os seguintes:
Arquitectura
Os gobernos da provincia que foron sucedéndose, pola súa banda, contribuíron ao progreso cunha serie de obras que foron transformando e dando xerarquía á poboación. O edificio da Municipalidade, a Comisaría, a antiga Central Eléctrica, plans de vivendas, a ponte sobre o río Agre, gas natural, a pavimentación urbana, a remodelación da Praza Xeneral Manuel Belgrano, parques e iluminación das Avenidas Saavedra e Belgrano, o Bulevar As Lajitas, e o Barrio 20 de Xuño, déronlle unha nova fisonomía á localidade.
A arquitectura que compón o centro histórico da cidade data de fins do século XIX e principios do XX, edificados maioritariamente en adobe, ladrillo e pedra.
Poboación
Conta con 4 464 habitantes (INDEC, 2010), o que representa un incremento do 9,47% fronte aos 4 078 habitantes (INDEC, 2001) do censo anterior. Hai un número importante de poboación voante, que chega a traballar no Rexemento de Infantaría de Montaña Nº 21 e no Escuadrón Nº 31 de Gendarmería Nacional, que permanecen na cidade por períodos curtos de tempo.
Flora
A flora da zona componse de especies nativas, (pehuén ou araucaria, lenga, ñire e colihue, entre outros) na zona de cordilleira.
Tamén se atopan outras especies de árbores e arbustos (algúns nativos), como o salgueiro, salgueiro chorón, salgueiro triste, álamo, álamo branco, carrizo, menta, poexo, ortiga, berro, carqueixa, cola de cabalo, malva loura, tomiño, tamarisco, uña de gato, pastos tenros, cortadeira, entre outros nas zonas baixas.
Fauna
A fauna nos arredores da localidade é bastante variada e inclúen ñandús, lebres europeas, guanaco, xabaril europeo, coello salvaxe, puma, cóndor andino, donicelas, gatos monteses, nutrias, raposos grises, raposos colorados, patos, papagaios, avetardas, bufos, aguias, xílgaros, canarios, cardeais, gorrións, cobras, lagartas, andoriñas, cisne de pescozo negro, garzas, cernícalos, gabiáns, gaivotas, martinetas e perdices.
Clima
O clíma na cidade e os seus arredores é árido de montaña con escasas precipitacións de 200 a 400 milímetros anuais provenientes do Océano Pacífico. As temperaturas máximas rexístranse nos meses de decembro, xaneiro e febreiro cunha media de 30°C mentres que as mínimas rexístranse no outono e inverno cunha media de 2º baixo cero. Os ventos son periódicos, sobre todo na primavera, e alcanzan velocidades que van dos 60 a 100 Km/h. A zona posúe un microclima, que ocasiona que nin o inverno nin o verán sexan tan crus como noutros lugares dos arredores, aínda que ocasionalmente se producen nevadas. A temperatura mínima absoluta rexistrada nesta localidade é de -16,6°C baixo cero (período 1901-1970).
Turismo
O microclima lajeño xunto á súa localización son puntos fortes que lle poden permitir ás Lajas ser centro de distribución turística das zonas turísticas próximas no futuro. Mentres tanto, funciona como lugar de paso para turistas que visitan localizacións turísticas como Caviahue - Copahue, Aluminé, Piñeiro Hachado, Vila O Chocón, e a zona lacustre do sur da provincia. Tamén posúe lugares de interese, como a zona limítrofe turística denominada Piñeiro Hachado, a 50 km pola Ruta Nacional 242 da comunidade. Sen dúbida, desde hai algúns anos a habilitación do Paso Internacional Piñeiro Hachado durante todo o ano xerou un importante fluxo de vehículos e, por conseguinte, unha cantidade de visitantes inusitada noutras épocas invernais, que á vez se deteñen, descansan e reabastecen na localidade.
A posta en funcionamento do sistema multimodal foi un feito de relevancia para toda a rexión, xa que permitiu a habilitación todo o ano do Paso e desta maneira lograr un maior fluxo de visitantes; este sistema permitiulle á zona ademais poder aproveitar todo o transporte (pasaxeiros e carga) que se traslada polas rutas arxentinas cara ao veciño país de Chile.
Piñeiro Hachado posúe lugares de interese dentro da mesma localidade, como a estatua do Cóndor, realizada en obsidiana, o antigo fortín histórico, o Museo Municipal e o centro histórico, formado polo Palacio Municipal, a comisaría, o xulgado, o rexistro civil e vivendas antigas.
Economía
A principal fonte de ingresos está representada por empregos xerados polo estado Nacional, Provincial e Municipal: o Exército Arxentino ten destacado alí o Rexemento de Infantaría de Montaña 21, a Gendarmería Nacional conta cunha comandancia rexional, o Estado Provincial a través do Banco da Provincia, o Ente Provincial de Enerxía, oficinas de Produción e escolas que xeran postos de traballo con mestres e profesores, e o Hospital provincial, son as súas principais actividades laborais, ademais instaláronse algúns puntos de moenda de minerais que exportan o produto a Chile polo Paso de Piñeiro Hachado, que se atopa moi preto e ademais hai un gran movemento de transporte, que deixa beneficios aos servizos que presta a cidade.
A produción de pasto
A calidade dos pastos é excelente, cun interesante traballo en pos de lograr cada vez mellores resultados no cultivo, principalmente de alfalfa, experimentando coas diversas variedades da mesma buscando a que mellor se adapte ao clima e composición do terreo. A produción de fardos de alfalfa como forraxe, foi e segue sendo unha das principais actividades agropecuarias desenvolvidas na zona. En honra a esta actividade realízase anualmente a Festa do Pasto.
Esta festividade ten lugar o segundo fin de semana do mes de abril de cada ano e reúne a expositores, artesáns e produtores que venden os seus produtos. Comeza cun desfile polas avenidas céntricas de institucións e gauchos a cabalo. Tamén se desenvolven actividades de destreza, como doma de tenreiros e años e outras. En contraste coas actividades diúrnas, realízase na noite do venres un baile crioulo, e na do sábado, o festival central que reúne a artistas locais, rexionais e nacionais.
Centro de Kamppi
O Centro de Kamppi (en finés Kampin keskus), en sueco Kampens centrum) é un centro de servizos situado na praza Narinkka do barrio de Kamppi en Helsinqui. A súa superficie total alcanza os 37.000 m2.
Cayetano Hilario Abellán
miniatura|Miguel de Cervantes, por Cayetano Hilario Cayetano Hilario Abellán, nado en Argamasilla de Alba (Castela-A Mancha) o 21 de maio de 1916 e finado en 1997, foi un escultor autodidacta español que produciu esculturas de diferentes temáticas. O seu traballo máis coñecido é o conxunto escultórico de personaxes da novela Don Quixote da Mancha de Miguel de Cervantes.
Centro de Kamppi
Características
Deseñado por varios arquitectos, aínda que o deseñador principal foi Juhani Pallasmaa, é o novo centro comercial e residencial de Helsinqui.
Inaugurado o 2 de marzo de 2006, a súa construción levou catro anos, e foi a máis grande obra singular na historia de Finlandia, que implicou ademais a reconstrución, extensa e difícil do distrito de Kamppi, no centro de Helsinqui.
Cayetano Hilario Abellán
Traxectoria
Fillo de Cayetano Hilario, alcalde de Argamasilla de Alba durante a II República e a guerra civil española e Juliana Abellán, Cayetano foi o terceiro de seis irmáns. Afiliouse ao partido comunista durante a ditadura de Franco. Cayetano, como moitos outros que loitaron contra os fascistas da guerra civil española foi enviado a unha prisión durante os anos 1944—1945. Perdeu un dos seus irmáns durante a guerra, Julián Hilario.
Centro de Kamppi
Características
O estilo do complexo é o resultado do interese de Juhani Pallasmaa polos enfoques aruitectónicos construtivista e estruturalista onde o edificio funciona como unha máquina.
Cayetano Hilario Abellán
Traxectoria
A súa paixón pola escultura viña de neno, cando tallaba pedras e madeira para entreterse. Comezou a súa carreira como albanel e nos seus tempos libres aprendeu por si só a arte da escultura, aínda que non foi ata o final da guerra civil cando puido cambiar a súa profesión á escultura. A súa obra, de temática quixotesca, relixiosa ou costumista, pode ser vista en Argamasilla de Alba e outros lugares dos arredores. A súa fonte principal de inspiración era o libro Don Quixote da Mancha, o que foi escrito inicialmente en Argamasilla de Alba. Cayetano axudou na restauración da Cova-prisión de Medrano, a prisión onde se supón que Cervantes comezou a escribir o libro mentres estaba preso.
Centro de Kamppi
Infraestuturas
miniatura|300px|A praza central do Centro Comerial.
Galería
miniatura|800px|Vista panorámica da [[Narinkka|praza Narinkka.]]
Cayetano Hilario Abellán
Traxectoria
Debido aos seus ideais políticos, durante a ditadura franquista foille negado nunha ocasión o premio dun concurso no que foi gañador, pero Cayetano, como moitos outros en Argamasilla de Alba que sufriron a guerra e a posguerra, era un home pacífico que respectaba as opinións dos demais; nas súas palabras propias:
Debido á súa carreira artística, o concello nomeouno Fillo Predilecto da cidade o 7 de setembro de 1979. Casou con Cristina Torres, coa que tivo catro fillos, e faleceu en 1997.
En 2016 erixíronse dúas placas conmemorativas nos lugares onde Cayetano Hilario viviu e traballou en Argamasilla de Alba.
Obra
A obra de Hilario está na súa maioría en lugares públicos de varias cidades e xente na rexión manchega. O resto das súas pezas están en mans privadas. Sendo un admirador de Auguste Rodin e das esculturas de Michelangelo, así como un lector insaciable das novelas de Cervantes, Cayetano Hilario baseou a súa creación artística na materialización dos personaxes principais do libro de Cervantes, que esculpiu a tamaño natural. Para facer tal traballo, usou como modelos persoas próximas, como os seus amigos ou familiares.
Gurpo de Don Quixote
Este grupo escultórico, inspirado no libro Don Quixote da Mancha, consta de catro pezas: Don Quixote, Sancho Panza, Dulcinea do Toboso e o escritor Miguel de Cervantes. Estas esculturas foron colocadas en prazas e lugares públicos no lugar natal do autor.
Outras esculturas en homenaxe a escritores e traballos do campo
Outras esculturas creadas polo mesmo artista foron feitas en homenaxe a coñecidos escritores como Azorín ​​​ e os poetas Miguel Hernández e Vicente Cano, e outras pezas feitas en recoñecemento de varias profesións típicas do país, como "O pastor", "O segador"​ ou "A colleita da uva", "A profesora nacional"  ​​ e "Músicos".
Arciprestado do Páramo-Farnadeiros
O Páramo-Farnadeiros foi un arciprestado da diocese de Lugo, formado en 2006 logo da fusión dos antigos arciprestados de Farnadeiros e O Páramo, que desapareceu logo da reestruturación levada a cabo en 2010. Incluía as seguintes parroquias:
Concello do Páramo
Adai, Friolfe, Santa María de Gondrame, San Vicente de Gondrame, Grallás, Moscán, Piñeiro, Reascos, Ribas de Miño, A Ribeira, Sa, A Torre, Vilafiz, Vilarmosteiro, Vilasante e Vileiriz.
Concello do Corgo
Anseán, Cela, Cerceda, Santo André de Chamoso, Escoureda, San Pedro de Farnadeiros, Santo Estevo de Farnadeiros, Lapío, Maceda, San Cosme de Manán, Santa María Magdalena de Manán, Marei, Quinte e Sabarei.
Concello de Láncara
Bande, Carracedo, Lama, Láncara, Muro, Neira de Cabaleiros, A Pobra de San Xiao, Toirán, Toubille, Trasliste e Vilaleo.
Concello de Paradela
Paradela.
Delio Fernández
Delio Fernández Cruz, nado en Moaña o 17 de febreiro de 1986, é un ciclista profesional galego.
Traxectoria
Fíxose ciclsita profesional no ano 2008, con 21 anos. Practica o ciclismo de estrada e de ruta.
A súa mellor carreira foi a Volta a España no ano 2010.
En categorías inferiores destacou como ciclista de ciclocrós, chegando a participar nos mundiais da especialidade. En categoría Sub23 pasouse definitivamente ao ciclismo en estrada obtendo algúns postos de mérito que lle valeron para dar o salto ao profesionalismo da man do Xacobeo Galicia, en 2008. Desde o seu debut, desempeñouse como gregario e tivo opción de participar nas carreiras máis importantes que disputaba o seu equipo.
En 2010, trala desaparición do Xacobeo Galicia, foi dos poucos compoñentes do equipo que puido manterse en categoría de afeccionados, nas filas do equipo luso Onda, equipo onde permaneceu até 2012 sendo un dos ciclistas máis destacados da formación. Na tempada 2013 fichou polo equipo continental de Portugal OFM-Quinta da Lixa.
Exposición Internacional de Zaragoza de 2008
miniatura|250px|Exposición Internacional de Zaragoza. A Exposición Internacional de Zaragoza foi unha exposición internacional recoñecida que se celebrou en Zaragoza (España) desde o 14 de xuño ao 14 de setembro de 2008 e cuxo eixo temático foi «Auga e desenvolvemento sostible». A localización do recinto da Exposición formou parte da mesma: na ribeira do meandro de Ranillas, unha curva que o río Ebro fai ao seu paso pola cidade.
A Expo 2008 foi regulada pola Oficina Internacional de Exposicións (organización responsable de asignar as Exposicións). Zaragoza impúxose a outras cidades candidatas para ser sede dunha Exposición Internacional en 2008, como Tesalónica (Grecia) e Trieste (Italia), o 16 de decembro de 2004.
Zaragoza tamén conmemorou en 2008 o bicentenario dos Sitios de Zaragoza da Guerra da Independencia contra a invasión napoleónica (1808) e o centenario da Exposición Hispano-Francesa de 1908 que supuxo un salto cualitativo de modernidade na cidade.
A mascota da Expo 2008 foi unha pinga de auga. A mascota chámase Fluvi, acrónimo de flumen vitae (en latín, "río da vida").
Primeira división española 2002/03
A tempada 2002/03 da Primeira división española foi a edición número setenta e dúas da mesma. Comezou o 27 de agosto do 2002 e rematou o 26 de xuño do 2003.
O Real Madrid logrou a súa 29ª liga da historia.
Participantes e estadios
Tomaron parte 20 equipos na competición esta tempada.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Trofeo Pichichi
Con 29 goles, Roy Makaay, do Deportivo da Coruña, foi o máximo goleador do campionato e tamén do continente, logrando a Bota de Ouro.
miniatura|150px|dereita|[[Roy Makaay|Makaay, Pichichi e Bota de Ouro]]
Trofeo Zamora
Pablo Cavallero contribuíu, como gardameta menos goleado do campionato, á histórica clasificación do Celta de Vigo para a Liga de Campións. Para optar ao Trofeo Zamora entregado polo Diario Marca foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Extensible Authentication Protocol
Extensible Authentication Protocol (EAP) é unha autenticación framework usada habitualmente en redes WLAN Point-to-Point Protocol. Aínda que o protocolo EAP non está limitado a LAN inalámbricas e pode ser usado para autenticación en redes cableadas, é máis frecuentemente o seu uso. Recentemente os estándares WPA e WPA2 adoptaron cinco tipos de EAP como os seus mecanismos oficiais de autenticación.
É unha estrutura de soporte, non un mecanismo específico de autenticación. Prové algunhas funcións comúns e negociacións para o ou os mecanismos de autenticación escolleitos. Estes mecanismos son chamados métodos EAP, dos cales coñécense actualmente uns 40. Ademais dalgúns específicos de provedores comerciais, os definidos por RFC da IETF inclúen EAP-MD5, EAP-OTP, EAP-GTC, EAP-TLS, EAP-IKEv2, EAP-SIM, e EAP-AKA.
Os métodos modernos capaces de operar en ambientes inalámbricos inclúen EAP-TLS, EAP-SIM, EAP-AKA, PEAP, LEAP e EAP-TTLS. Os requirimentos para métodos EAP usados en LAN inalámbricas son descritos na RFC 4017. Cando EAP é invocada por un dispositivo NAS (Network Access Server) capacitado para 802.1X, por exemplo un punto de acceso 802.11 a/b/g, os métodos modernos de EAP provén un mecanismo seguro de autenticación e negocian un PMK (Pair-wise Master Key) entre o dispositivo cliente e o NAS. Nesas circunstancias, a PMK pode ser usada para abrir unha sesión inalámbrica cifrada que usa cifrado TKIP ou AES.
José Manuel González Álvarez
José Manuel González Álvarez, nado o 22 de setembro de 1952 en Bande, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e ao terminar a carreira exerceu como médico en Lugo e Vilagarcía de Arousa
Fixo un mestrado en Administración Sanitaria e cando o Goberno central transferiu o SERGAS, o conselleiro Manuel Montero Gómez designouno subdirector xeral de Atención Especializada. Era o ano 1990 e comenzaba para González unha carreira de fondo na Administración. No ano 1991 foi designado xerente do Hospital do Meixoeiro de Vigo. José Manuel Romay Beccaría mantívoo á fronte do hospital, onde permaneceu até 1996. Dous anos despois houbo alí seis mortos por aspergillus. González foi imputado no caso, acusado polos familiares das vítimas. O fiscal non formulou cargos. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia acordou anos máis tarde arquivar as dilixencias abertas contra el.
A xestión de José Manuel González á fronte do Meixoeiro foi ben valorada polos sucesivos responsables de Sanidade, e asumiu despois a xerencia do Xeral-Cíes de Vigo, de onde pasou á dirección do Sergas en Pontevedra en xaneiro de 2002. En abril de 2003 foi chamado por Alberto Núñez Feijóo para facerse cargo da dirección provincial de Política Territorial.
Tralas eleccións autonómicas de 2005, cando comezaron a gobernar PSOE e BNG, marchou á Comunidade de Madrid onde foi Director xerente da Fundación Hospital Alcorcón. Nomeado en 2009 xerente do Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP).
É pai de Manuel González Sanchidrián.
Eustaquio Ilundáin
Traxectoria
Durante o seu período na diocese de Ourense prestou especial atención á formación dos seminaristas e promoveu os seus coñecementos científicos. Realizou importantes investimentos para subministrar aparellos ao gabinete de Física e Historia natural que el mesmo fundou.
En 1914 suspendeu a divinis ao crego e líder agrarista Basilio Álvarez pola campaña xornalística e política que este emprendera en defensa do campesiñado e contra os poderes conservadores. Eustaquio Ilundáin viviu tamén mentres foi bispo de Ourense a aceptación por parte da poboación de novas formas de ocio, entre elas o cinematógrafo, que foi visto como unha ameaza á doutrina da Igrexa e aos seus valores morais, visión esta que retratou Carlos Casares na novela Ilustrísima.
As Modias
O topónimo galego As Modias pode referirse a:
Explorer 48
Explorer 48, tamén coñecido como SAS 2 (acrónimo de Small Astronomy Satellite 1), foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 15 de novembro de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde a plataforma de lanzamento San Marco.
Características
Explorer 48 foi o segundo, tras Uhuru, da serie de observatorios espaciais SAS para o estudo do ceo en lonxitudes de onda enerxéticas. A misión principal do observatorio foi rexistrar a fontes celestes en raios gamma no rango entre 20 e 300 MeV. Como instrumentos levaba un detecetor de centeleo, unha cámara de chispas e un telescopio de partículas cargadas.
O observatorio tiña forma de cilindro duns 59 cm de diámetro e 135 cm de longo. Do cilindro saían catro paneis solares que alimentaban unha batería de níquel-cadmio de 6 A-h de capacidade. Explorer 48 estabilizábase mediante un volante de inercia interno e un sistema de control por torque magnético co que poder apuntar o eixo da nave a calquera punto do ceo. O observatorio reentrou na atmosfera terrestre o 16 de abril de 1979.
Universidade de Berlín
Universidade de Berlín pode referirse a unha das oito universidades públicas existentes na cidade-estado de Berlín:
Ademais, existen na cidade varias Universidades privadas.
1105
Mortes
Historia ano a ano
Air Transat
Air Transat é unha aeroliña de baixo custo de vacacións canadense baseada en Montreal, Quebec. A compañía opera voos regurares e chárter, servindo a 63 destinos en 30 países. A aeroliña é propiedade e está operada por Transat A.T. Inc. No presente Air Transat transporta a uns 3,5 millóns de pasaxeiros anualmente.
Air Transat é unha das aeroliñas máis grandes do Canadá, tras Air Canada e WestJet. Air Transat ten 5 000 empregados. A aeroliña gañou varios premios, incluído o premio Skytrax á mellor aeroliña de vacacións do mundo en 2012.
Primeiros anos
Air Transat realizou o o seu voo inaugural o 14 de novembro de 1987, dende Montreal a Acapulco. Seis anos despois Air Transat asmíu a base de mantemento e os avións da defunta Nationair.
Asociación con CanJet
O 13 de febreiro de 2009 Transat A.T. anunciou unha asociación de cinco anos con CanJet. Dende o 1 de maio dese ano Transat Tours Canada usou oc Boeing 737 de CanJet para voos chárter operando dende cidades do Canadá a varios destinos. Esta asociación foi substituída por un acordo con Westjet.
Asociación con Transavia France
O 13 de setembro de 2013 Air Transat asinou un contrato estacional de arrendamento coa aeroliña do grupo Air France-KLM Transavia France, acordando o alugamento de ata nove Boeing 737-800 ata 2019. O acordo, que ampliaba un previo de 2010 para a estación de inverno, solicitaba o alugamento de catro 737-800 durante o inverno de 2014, cinco en 2016, seis en 2017, sete en 2018 e oito en 2019.
Frota
miniatura|[[Airbus A310|Airbus A310-300 de Air Transat]] miniatura|[[Airbus A330|Airbus A330-200 de Air Transat]] En marzo de 2018 a frota de Air Transat estaba formada polos seguintes avións:
Parlamento da Rioxa
miniatura|right|250px|Fachada do antigo Convento da Mercé, sede do actual Parlamento da [[A Rioxa|Rioxa.]] O Parlamento da Rioxa (en castelán: Parlamento de La Rioja) é, xunto ao presidente e goberno rexionais, un dos tres órganos institucionais da comunidade autónoma da Rioxa, en España.
É o órgano supremo de representación da Rioxa, segundo recolle o Estatuto de Autonomía da Rioxa. Os seus membros son elixidos polos cidadáns de forma democrática nas Eleccións ao Parlamento da Rioxa e desempeña o papel lexislativo.
Elección
O parlamento consta de 33 escanos que se elixen nunha circunscrición única formada polo territorio da comunidade. Á hora de distribuír os escanos só se teñen en conta as candidaturas que superen o 5% dos votos; estes escanos repártense de forma proporcional en base ao método D'Hondt.
Funcións
O parlamento representa ao pobo da Rioxa, exerce a potestade lexislativa, aproba os orzamentos e as contas da Rioxa, impulsa e controla a acción política e de Goberno así como calquera outra competencia que lle corresponda dentro do marco legal no que se atopa (constitución, ordenamento xurídico etc).
As súas funcións detállanse no artigo 19 do Estatuto de Autonomía.
Sede
miniatura|right|200px|Vista da fachada principal. O edificio onde se atopa o Parlamento da Rioxa data do século XIV, aínda que sufriu importantes reformas durante o século XVI. Destaca a súa fachada barroca, que data de 1685.
Durante o século XIX é utilizado como cuartel, hospital militar, almacéns, prisión... ata que en 1889 establécese nela unha Fábrica de Tabacos, realizándose importantes reformas.
En 1978 volve a mans municipais. Trala creación do Estatuto de Autonomía, o edificio é restaurado en 1988, e o claustro do convento convértese no hemiciclo do Parlamento. O resto do antigo convento foi reutilizado como sala de exposicións (Sala Amós Salvador) e como Biblioteca Pública do Estado.
Gran Premio de Alemaña de 1994
miniatura|Grella de saída miniatura|[[Gerhard Berger e os dous Ligiers]] miniatura|[[Michael Schumacher saíu cuarto pero retirouse da carreira.]]
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o LVI Grosser Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 31 de xullo de 1994. Foi a novena rolda da tempada de, o 56º Gran Premio de Alemaña e o décimo oitavo que se celebrou no circuíto de Hockenheim. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 307 quilómetros e gañouna Gerhard Berger, pilotando un Ferrari, cos pilotos de Ligier Olivier Panis e Éric Bernard segundo e terceiro respectivamente.
Informe
O rápido circuíto de Hockenheim fora modificado desde o ano anterior, convertendo a veloz chicana de Senna en algo máis lenta.
Os Ferraris cualificaron primeiro e segundo, con Gerhard Berger na pole position e Jean Alesi aliñándose ao seu carón.
A carreira foi notable pola súa alta taxa de desgaste, con 11 retiradas na volta inicial. Dez segundos despois do comezo Alex Zanardi e Andrea de Cesaris engancháronse na parte posterior do grupo, sacando a Michele Alboreto e Pierluigi Martini antes de chegar á primeira curva. Mika Häkkinen e David Coulthard engancháronse chegando á primeira curva, o finlandés derrapou diante dun grupo de autos contra o muro no exterior do circuíto mentres que o escocés continuou cara aos boxes para substituír a súa á frontal. Mark Blundell freou con forza para evitar que o McLaren fora golpeado por detrás por Eddie Irvine, mentres que Rubens Barrichello non tiña a onde ir agás a grava. No tumulto detrás deste incidente, Johnny Herbert e Martin Brundle engancháronse, o Lotus abandonou mentres o segundo McLaren continuou. Heinz-Harald Frentzen tamén foi empuxado á grava e logrou continuar, pero detívose cara ao final da volta coa suspensión rota e un pneumático picado. Damon Hill tamén danou a súa suspensión nun contacto na primeira volta con Ukyo Katayama e, como resultado, circulou fóra dos puntos polo resto da carreira. Este resultado tería consecuencias significativas para Hill ao final da tempada. Nunha carreira na que os Ligiers cualificados 12º e 14º acabaron no podio, e os puntos restantes foron aos equipos con motor Ford HB, nun circuíto onde a potencia era unha clara vantaxe. Estaba claro que calquera final nos puntos para Hill podería levar a un resultado moi diferente no Campionato Mundial de Pilotos. Mentres tanto, Jean Alesi clasificara en segundo lugar, só para que o seu Ferrari detivésese con problemas eléctricos na carreira cara á primeira chicana.
Ademais de que Ferrari gañou a súa primeira e única carreira na tempada de Fórmula 1 de 1994, a carreira foi especialmente boa para Ligier con Olivier Panis terminando segundo e Éric Bernard terceiro.
Botafumeiro (homónimos)
Co nome de botafumeiro coñécese:
Bupropion
Estrutura química
Quimicamente é unha fenetilamina, emparentada estruturalmente tanto coas aminoketonas como coas anfetaminas. É un derivado da droga dietilpropión, un anorexíxeno anfetamínico. As accións desinhibitorias ou estimulantes do bupropion probablemente estean relacionadas coa súa analoxía estrutural con moléculas psicoestimulantes potentes como a metcatinona e a metanfetamina.
Depresión
Como tratamento da depresión (a súa efectividade máis aló das 8 semanas non foi avaliada en ensaios controlados) e como fármaco de segunda liña no trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH). Particularmente, é de elección naqueles pacientes que padecen disfuncións sexuais inducidas por outros antidepresivos, posto que se vincula cun incremento da libido. Ademais, mostra vantaxes comparativas respecto dos axentes convencionais no tratamento dos episodios depresivos comórbidos á enfermidade de Parkinson e da depresión con retardo psicomotor.
A eficacia terapéutica do bupropion baséase na súa acción como inhibidor selectivo da recaptación de dopamina (DÁ) e noradrenalina (NA). Postúlase que os efectos clínicos só parcialmente se deben á actividade da droga, xa que o bupropion é ademais, un prol-droga. Como produto do metabolismo da droga nai, sintetízanse no organismo polo menos tres metabolitos activos, un dos cales sería o responsable de boa parte dos efectos clínicos. A biotransformación do bupropion no fígado dá como produto ao composto hidroxibupropion, un inhibidor de recaptación de DÁ e NA equipotente. A vida media da droga nai e dos metabolitos activos é de 20 a 37 horas.
Un metabolito do bupropion, a radafaxina (GW353162), está a iniciar a fase III de ensaios clínicos para o tratamento tanto da depresión como da obesidade.
Tabaquismo
Un dos usos máis comúns do bupropion é como axuda para deixar de fumar. É comercializado por GlaxoSmithKline baixo o nome comercial Zyban, ou por outros fabricantes como un equivalente xenérico.
Numerosos estudos proporcionaron probas de que o bupropión reduce substancialmente a gravidade dos síntomas de abstinencia á nicotina.
A administración crónica do bupropion non produce aumento de peso, o que resulta útil no tratamento da deshabituación tabáquica. A súa acción terapéutica no tabaquismo podería deberse en particular ao incremento que induce nos niveis extracelulares de dopamina, neurotransmisor implicado nos mecanismos de recompensa e gratificación. A nicotina, do mesmo xeito que o bupropion, tamén produce unha liberación de dopamina no núcleo accumbens (vía de pracer común de opiáceos, anfetamina e cocaína); así mesmo, aumenta tamén os niveis de noradrenalina nas sinapsis neuronais, o que amortecería os síntomas de abstinencia.
Fobia social
Tamén se utiliza en determinados casos para tratar o trastorno de ansiedade social.
Efectos secundarios
Pouco antes do seu lanzamento comercial, en 1986, reportáronse convulsións nun pequeno grupo de pacientes bulímicos. Con todo, continuouse coas investigacións clínicas e aprobouse o seu uso nos Estados Unidos. A indución de convulsións é un efecto adverso raro pero grave, e asóciase con incrementos rápidos nas doses ou ben con cantidades superiores aos 450 mg/día. De calquera xeito, son factores de risco para a aparición destes episodios os seguintes: historia previa de convulsións, abstinencia recente de alcol ou benzodiazepinas, tratamento concomitante con outras drogas (que diminúan o limiar convulsivo), trastornos orgánicos cerebrais, anormalidades electroencefalográficas e bulimia.
Pola súa propiedade activante (estimulación do sistema dopaminérxico), pode producir axitación e insomnio. Outras reaccións adversas comúns son: sequidade de boca, cefaleas, tremor, inhibición do apetito, nerviosismo, euforia, mialgias, palpitaciones, redución de peso. En xeral, o perfil de efectos secundarios é moi diferente ao dos antidepresivos convencionais (non posúe efectos anticolinérxicos nin sedativos) e máis afín ao dos psicoestimulantes.
Sinaptotagmina 1
miniatura|360px|Maquinaria molecular que impulsa a exocitose na liberación de neurotransmisores: o complexo [[SNARE central ou core (formado por 4 hélices α procedentes da sinaptobrevina, sintaxina e SNAP-25) e o sensor de Ca2+ sinaptotagmina. ]]
A sinaptotagmina 1, ou ás veces simplemente sinaptotagmina (aínda que hai varias sinaptotagminas), é unha proteína sensora de Ca2+ situada na membrana do axón terminal presináptico, codificada en humanos polo xene SYT1 (antes chamado SYT) do cromosoma 12 (12q21.2), que actúa durante a exocitose de vesículas sinápticas cargadas de neurotransmisores.