cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valerii Lobanovskyi
Terceira etapa no Dynamo de Kíiv (1997–2002)
Lobanovskyi foi nomeado adestrador da selección de Ucraína en marzo de 2000. Unha vez máis compaxinou o seu traballo no Dynamo de Kíiv e na selección nacional. Deixou a selección despois de que o equipo non se clasificara para o Mundial de 2002, perdendo ante Alemaña na repesca. miniatura|Monumento a Lobanovskyi en [[Kíiv.]]
Morte
Lobanovskyi tivo que facer fronte a problemas de saúde desde 1988, cando sufriu o seu primeiro ataque cardíaco. No outono de 2001 sufriu un segundo infarto, que requiriu unha intervención cirúrxica. En 2001, perdeu todos os partidos como visitante do Dynamo de Kíiv na Liga de Campións debido á hipertensión e a que lle prohibiron viaxar en avión.
O 7 de maio de 2002 durante o partido do Dynamo de Kíiv contra o FC Metalurh Zaporizhzhya, desmaiouse e foi hospitalizado cun derramamento cerebral, pasando por unha cirurxía cerebral. O seu corazón detívose o 13 de maio ás 20:35. Na final da Liga de Campións en Glasgow dous días despois, a UEFA gardou un minuto de silencio na súa honra.
Ao seu funeral o 14 de maio de 2002 asistiron ducias de milleiros de persoas, entre elas políticos como o presidente de Ucraína Leonid Kuchma ou o primeiro ministro Anatoliy Kinakh, e futbolistas como Andriii Shevchenko, Oleg Blokhin, Igor Belanov, Oleksandr Zavaro etc.
Foi enterrado no cemiterio de Baikove de Kíiv. A lápida está adornada cunha columnata coa inscrición en ruso Estamos vivos mentres se nos recorde (en ruso: Мы живы до тех пор, пока нас помнят).
Estilo e influencia
Xunto con Rinus Michels, Lobanovskyi está considerado o inventor do estilo de xogo de fútbol coñecido como "fútbol total" na década de 1970. Segundo el, o "proceso revolucionario" no fútbol rematou en 1974 co descubrimento do fútbol total, e, no fútbol moderno, todos os xogadores deben poder xogar en ataque e defensa con igual eficacia. Por Lobanovskyi, "Agora estamos a falar da chamada universalización "intelixente". Que quero dicir? Ben, por exemplo, non queremos que Andriy Shevchenko, o dianteiro, xogase ao defensor dereito . Pero se entra nesta zona, debe poder actuar alí. E no futuro, o fútbol pasará gradualmente da universalización "intelixente" á universalización total".
Lobanovskyi vía o fútbol como un sistema de 22 elementos, dividido en dous subsistemas formados por 11 elementos: se os dous subsistemas son iguais, o xogo remata en empate. O matiz que Lobanovsky considerou o máis interesante e importante foi que a eficiencia do subsistema sempre será superior á suma das eficiencias dos seus elementos individuais. Lobanovskyi insistiu en que se debe modelar o proceso de formación e practicar fragmentos de accións futuras sobre o terreo. Segundo Lobanovskyi, a coordinación do equipo era un concepto obsoleto: cada xogador sae e fai o que fai falta neste momento, e como fai isto depende da súa habilidade, adestramento e capacidade de expresarse. Pero a estrutura do xogo, as tácticas non deben sufrir de quen actúa como intérprete nese momento en particular.
Tamén foi descrito en numerosas ocasións como un gran psicólogo. Foi eloxiado pola súa capacidade para seguir mellorando e evolucionando. O "manterse en contacto" coas tendencias modernas foi descrito como unha das razóns polas que puido construír tres grandes equipos de fútbol nun período de tres décadas diferentes: os anos 70, 80 e 90.
Tácticas
Lobanovskyi facía fincapé no colectivo ou "o sistema". Todo era minuciosamente planificado, estando a preparación do equipo dividida en tres niveis. Os xogadores debían ter un adestramento técnico individual para equipalos mellor para cumprir as tarefas que Lobanovskyi lles encomendara durante un partido; elaborábanse tácticas e tarefas específicas para cada xogador en función dos adversarios; e por último desenvolvíase unha estratexia para unha competición no seu conxunto, situando cada partido no seu contexto e recoñecendo que é imposible que un equipo manteña o máximo nivel durante un período prolongado. Para Lobanovskyi e Zelentsov era importante tomar novas traxectorias que non permitisen ao rival adaptarse ao seu estilo de xogo. Se un opoñente se axustaba ao estilo de xogo de Lobanovskyi e atopaba un contra-xogo, entón este precisaba buscar unha nova estratexia. esquerda|miniatura|Durante os cuartos de final da [[Liga de Campións da UEFA|Copa de Europa 1975/76 contra o Saint-Étienne, Lobanovskyi non introduciu ningún dianteiro no centro. Os dianteiros Blokhin e Onyshchenko xogaron constantemente nos flancos, mentres que os centrocampistas Leonid Buryak, Viktor Kolotov e Volodymyr Veremeyev explotaban o espazo central como se fosen segundos dianteiros, anticipando a posición de falso nove.]] A formación preferida de Lobanovskyi era o 4–1–3–2. Todos os seus equipos utilizaban o talento de dous dianteiros: en 1975 Oleg Blokhin e Volodymyr Onyshchenko, en 1986 Blokhin ou Oleh Protasov e Igor Belanov, e en 1999 Andrii Shevchenko e Serhiy Rebrov. Os dianteiros de Lobanovskyi eran moi versátiles, sendo capaces de desprazarse aos laterais, organizar ataques como creadores de xogo, unirse ao medio campo en formacións defensivas e incluso retroceder para axudar aos laterais durante períodos de presión do rival. Esta versatilidade dos dianteiros foi clave para desorganizar as defensas rivais e crear espazos para os xogadores que atacaban dende atrás.
A presión foi sempre un elemento fundamental dos equipos de Lobanovskyi. O principal obxectivo desta era crear situacións de superioridade numérica onde estaba o balón, e negarlle espazo e tempo aos contrarios para as decisións acertadas, obrigando así a xogar o partido sempre ao ritmo do Dynamo. Os contraataques característicos do Dynamo comezaban cun xogador roubando no medio campo, e inmediatamente xogando un balón longo rápido aos dianteiros ou aos laterais que avanzan, para atrapar ao rival desorganizado. Lobanovskyi sempre salientou a importancia dos primeiros segundos dun ataque tras gañar o balón, xa que é nestes segundos nos que o rival está menos preparado para defender de forma organizada. A presión era un esforzo colectivo, e cada vez que un xogador subía ao terreo de xogo, un compañeiro cubría a súa posición. Deste xeito o Dynamo minimizou a ameaza de ter que afrontar un contragolpe do rival no caso de perder o balón.
Lobanovskyi puxo unha esmerada atención nos balóns parados tanto en ataque como en defensa. En defensa, o Dynamo adoitaba utilizar a falta táctica para evitar que os opoñentes tiveran boas ocasións de tirar a portería, e concedían frecuentemente faltas xusto na bordo da área. O motivo era que consideraba máis fácil para o porteiro deter os tiros libres que os tiros en xogo aberto. Tamén utliizaban a miúdo a falta táctica para evitar contraataques: ao facer falta na liña media o medio campo do Dynamo podía poñerse detrás do balón para defender. En ataque, os equipos de Lobanovskyi tamén souberon sacar proveito das faltas. Durante a década de 1990, a maioría dos equipos sacaban as faltas habitualmente en longo, para poder avanzar no campo o máis rápido posible. O Dynamo asumía que os adversarios se prepararían para iso e se retirarían en consecuencia. Polo tanto, xogaban habitualmente en curto, e durante un tempo non se lle aplicaba presión ao xogador que levaba o balón, permitindo que se producisen carreiras. Os dous primeiros goles do Dynamo na vitoria por 3-0 ante o Barcelona en 1997 proviñan destas situacións. O alto grao de resposta e as rápidas velocidades de reacción foron características dos equipos de Lobanovskyi, xa que con frecuencia buscaban aumentar o ritmo e aproveitarse dos equipos que tentaban tranquilizar o xogo. Cando o Dynamo conseguía unha falta preto da área rival, o centrocampista máis alto (habitualmente Andriy Husin) adoitaba colocarse dentro da área para recibir o balón e facer un pase de cabeza a un dos dianteiros. Deste xeito o Dynamo marcou o 2-0 ante o Bayern de Múnic no 2000, cando Ramiz Mamedov mandou un balón directo á cabeza de Husin, e este o enviou de cabeza a Giorgi Demetradze, que marcou dende o punto de penalti.
Na formación de "rombo estirado", que se diferenza dun rombo típico en que un xogador opera nunha posición moito máis ampla que os outros, Lobanovskyi puido aproveitar ao máximo o talento do polivalente centrocampista Vitalii Kosovskyi, que xogaba tanto como centrocampista esquerdo no 4–1–3–2 "estándar", como de extremo esquerdo xunto a Shevchenko e Rebrov cando se despregaban os ataques, o que practicamente convertía a formación nun 4–3–3. Na defensa, a velocidade de Kosovskyi fíxoo útil tamén como lateral esquerdo, o que permitiu ao lateral esquerdo Kakha Kaladze caer cara a dentro como terceiro defensa central, convertendo a formación nun 5–3–2. Ante a ausencia de Kosovskyi debido a unha lesión durante a segunda metade da tempada 1999-2000, Lobanovskyi utilizou a Giorgi Demetradze como dianteiro de banda. Ante o Real Madrid no Bernabéu, Demetradze recibiu instrucións para explotar o espazo da defensa madridista que deixaba libre o lateral Roberto Carlos cando atacaba. Neste partido, Demetradze conseguiu un penalti (que Rebrov fallou), un córner para o empate do Dynamo, e finalmente centrou para o segundo gol do Dynamo que fixo o 1–2.miniatura|250x250px| Retrato de Lobanovskyi nun partido do [[FK Dynamo Kyiv|Dynamo Kyiv, o 2 de marzo de 2008]]
A defensa do Dynamo adoitaba organizarse como un sistema mixto de marcación zonal e persoal. Os xogadores adoitaban defender zonalmente, aínda que o mellor xogador do outro equipo era case sempre marcado por un home do Dynamo que o perseguía por todo o terreo de xogo. Quizais a aplicación máis significativa de marcaxe persoal foi contra o Real Madrid nos cuartos de final da Liga de Campións 1998/99 no Santiago Bernabéu. O papel de Aleksandr Khatskevich foi defender a banda dereita e tamén a parte central cando Predrag Mijatović se desprazase cara a dentro. Tamén puxo a Oleksii Mykhailychenko a marcar a Ruud Gullit na final da Eurocopa de 1988.
Lobanovskyi era tácticamente versátil e adoitaba facer cambios arriscados durante os partidos para alterar o curso do xogo. En decembro de 1998, o Dynamo xogaba fóra contra o RC Lens, necesitando como mínimo un empate para clasificarse como primeiro do seu grupo da Liga de Campións. Lobanovskyi escolleu un plan defensivo, con Rebrov na banda esquerda e o mediocampo formado por xogadores de corte defensivo, sendo na práctica un 4–5–1 con Shevchenko como único dianteiro. Non obstante, despois de que o capitán de Lens Frédéric Déhu fose expulsado co marcador 0-0, o adestrador ucraíno realizou rapidamente dous cambios ofensivos, metendo a Vitalii Kosovskyi polo defensa Yurii Dmytrulin e a Valentin Belkevich por Vasyl Kardash e emparellando a Rebrov con Shevchenko na dianteira, cambiando así o sistema a un 3–2–3–2. O Dynamo gañou o partido por 3-1, clasificándose así pasar aos cuartos de final como líder do grupo.
Insistía en que un xogador debería poder xogar en máis dunha posición. Converteu ao dianteiro Aleksei Gerasimenko, que viña de marcar 46 goles en 71 partidos co Kuban Krasnodar, en centrocampista dereito, lateral dereito, e ata líbero. Así mesmo, o defensa central Oleksandr Holovko tamén realizou un bo papel no centro do campo, e Kakha Kaladze foi igualmente hábil como lateral esquerdo, mediocentro defensivo e central.
A énfase de Lobanovskyi no sistema máis que no individuo facía que os seus equipos seguisen obtendo bos resultados aínda que faltasen os seus mellores xogadores, ben por fichaxes, lesións ou amoestacións. Na tempada 1997–98, os dous centrocampistas máis importantes do Dynamo eran Yurii Kalitvintsev e Yurii Maksymov, que deixaron o equipo a finais de ano. Lobanovskyi xa atopara os seus substitutos en Aleksandr Khatskevich e Valentin Belkevich, e o equipo fixo unha campaña aínda máis espectacular na seguinte tempada. Na segunda metade da tempada 1999-2000, o equipo sufriu as lesións dalgúns dos seus principais xogadores como Vladyslav Vashchuk, Yurii Dmytrulin e Vitalii Kosovskyi, e viuse obrigado a xogar importantes partidos da Liga de Campións contra o Real Madrid, o Bayern de Múnic e o Rosenborg BK cunha liña defensiva formada polos mozos Andrii Nesmachniy e Serhiy Fedorov e con Gerasimenko xogando como líbero, fóra da súa posición natural. A pesar de todo isto, o Dynamo conseguiu sumar 10 puntos neses 4 partidos, vencendo dúas veces ao Rosenborg, unha ao Bayern e empatando 2-2 co Real no estadio Santiago Bernabéu.
Legado
Despois da súa morte, Lobanovskyi foi condecorado postumamente como Heroe de Ucraína, a máis alta honra do país, e recibiu tamén a Orde do Mérito da UEFA en Rubí. O estadio do Dynamo de Kíiv pasou a chamarse Estadio Lobanovsky na súa honra. En 2003, recibiu a Orde do Mérito da FIFA, a máxima honra concedida pola FIFA. O 11 de maio de 2003, antes do primeiro aniversario da súa morte, inaugurouse un monumento na súa memoria preto do estadio Lobanobsky. miniatura| Lobanovskyi nun selo ucraíno de 2019Despois da súa morte, o AC Milan gañou a Liga de Campións 2002/03 con Andrii Shevchenko no equipo. Trala vitoria, Shevchenko voou a Kíiv para poñer a súa medalla na tumba do seu antigo adestrador. En 2003 fundouse o Torneo Memorial Valerii Lobanovskyi.
Vida persoal
Era fillo de Vasyl Mykhailovych Lobko-Lobanovsky e Oleksandra Maksymivna Boichenko. Casou con Ada Lobanovska, coa que tivo unha filla chamada Svitlana. É filóloga da lingua rusa e posúe un restaurante en Kíiv chamado "U metrá". "Metr" (en ucraíno: Метр ) foi un dos moitos alcumes de Lobanovskyi).
Como futbolista
Dynamo de Kíiv
Como adestrador
Dnipro Dnipropetrovsk
Dynamo de Kíiv
Unión Soviética
RSS de Ucraína
Kuwait
Selección de fútbol de Chipre
A selección de fútbol de Chipre (en grego: Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κύπρου, Ethnikí omáda podosfaírou tis Kýprou) é o equipo que representa a Chipre nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Chipre (Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, Kypriakí Omospondía Podosfaírou), pertencente á UEFA.
The Batman (filme)
The Batman é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Matt Reeves, quen tamén escribiu o guión xunto con Peter Craig. É un filme de superheroes baseado no personaxe de DC Comics Batman. Producido por Warner Bros. Pictures, DC Films, 6th & Idaho e Dylan Clark Productions, foi distribuíudo por Warner Bros. Pictures, sendo un "reboot" da franquía cinematográfica de Batman. Está protagonizado por Robert Pattinson como Bruce Wayne / Batman, xunto con Zoë Kravitz, Paul Dano, Jeffrey Wright, John Turturro, Peter Sarsgaard, Andy Serkis e Colin Farrell. Conta a historia de como Batman, que leva dous anos loitando contra o crime en Gotham City, descobre a corrupción mentres persegue a Riddler (Dano), un asasino en serie que ten como obxectivo a elite de Gotham.
Cabo de Vila, Xuances, Xove
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Placa (estrutura)
Os efectos das cargas que se prevén aplicar sobre el só xeran esforzos cuxos resultantes son, na práctica, exclusivamente normais ao espesor do elemento. A súa mecánica é o tema principal da teoría de placas.
As placas delgadas son inicialmente elementos estruturais planos limitados por dous planos paralelos, chamados caras, e unha superficie cilíndrica, chamada bordo ou límite. Os xeradores da superficie cilíndrica son perpendiculares ás caras planas. A distancia entre as caras planas chámase grosor (h) da placa. Suporase que o grosor da placa é pequeno en comparación con outras dimensións características das caras (lonxitude, ancho, diámetro etc.). Xeometricamente, as placas están limitadas por límites rectos ou curvos. As cargas estáticas ou dinámicas que soportan as placas son predominantemente perpendiculares ás caras das placas.
Panela
O topónimo galego Panela pode referirse a:
Cibrisqueiros, Pombeiro, Pantón
Cibrisqueiros é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Bargo, Xuances, Xove
O Bargo é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Emanuel Insúa
Emanuel Mariano Insúa Zapata, nado o 10 de abril de 1991 en Buenos Aires, é un futbolista arxentino que xoga como lateral esquerdo no Vélez Sársfield da Primeira División arxentina. É irmán do tamén futbolista Emiliano Insúa.
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires, sendo neto de emigrantes galegos, procedentes do concello de Carral e do lugar de Vilarbetote, no concello lucense de Trabada.
Formouse nas categorías inferiores do Boca Juniors, subindo ao primeiro equipo en xullo de 2011 para facer a pretemporada co club no Brasil. O 25 de abril de 2012 debutou oficialmente co primeiro equipo ante o Olimpo de Bahía Blanca, nun encontro correspondente á Copa Arxentina, no que o Boca Juniors gañou nos penaltis tras igualar 1 a 1. Con Julio César Falcioni como adestrador, Boca acabou gañando a Copa en agosto dese mesmo ano. Na tempada seguinte, para gañar experiencia e minutos de xogo, foi cedido ao Godoy Cruz de Mendoza, onde tivo grandes actuacións e consolidouse na titularidade. En total, xogou 34 partidos e marcou un gol.
No seu regreso ao Boca Juniors para a tempada 2012/13, consolidouse como titular. Porén, poucos días despois de marcar o seu primeiro gol, sufriu unha espondilose lumbar que o deixou fóra de competición durante 75 días. Volveu ao once inicial o 1 de decembro ante o Lanús na xornada 18 do Torneo Inicial 2014. Comezou o Torneo Final 2014 por detrás do xuvenil Nahuel Zárate, ao que lle quitou rapidamente a titularidade, converténdose de novo no principal lateral esquerdo do equipo.
Trala marcha de Carlos Bianchi, o novo adestrador, Rodolfo Arruabarrena, decidiu colocar a Nicolás Colazo na posición de lateral esquerdo, relegando a Insúa ao banco de suplentes. En total, xogou 15 partidos e marcou un gol ese semestre. A principios de 2015, tendo en conta que o club buscaba un lateral esquerdo, Insúa aceptou abandonar o club e emigrar ao fútbol europeo.
Fichou en xaneiro de 2015 polo Granada CF, co que debutou na Primeira División de España na xornada 20 da tempada 2014/15, fronte o Deportivo da Coruña en Riazor. Sen sitio no equipo para a tempada seguinte, foi traspasado ao Udinese italiano, a cambio de 2,5 millóns de euros. Xogou só un partido da Copa Italia antes de marchar cedido en xaneiro ao Newell's Old Boys, co que disputou 15 partidos da Primeira División Arxentina, marcando dous goles. En xullo de 2016, volveu saír cedido, desta vez ao Racing Club, onde disputou 20 partidos de liga e un da Copa Suramericana fronte ao Águilas Doradas. Ao final da tempada, regresou a Europa e en agosto de 2017 asinou por tres tempadas co Panathinaikos FC.
En 2020, tras tres tempadas no Panathinaikos, fichou polo AEK de Atenas, co que debutou na Europa League nun partido contra o Leicester. Disputou un total de 19 partidos co club grego. En febreiro de 2021 foi cedido ao Aldovisi arxentino, e asinou contrato xunto co seu irmán Emiliano, coincidindo por primeira vez ambos no mesmo equipo. Xogou un total de 28 partidos co club adestrado por Fernando Gago, e en xaneiro de 2022 fichou por Vélez Sársfield.
Mación, Pombeiro, Pantón
Mación é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Die Kaiserin
Die Kaiserin é unha serie de televisión alemá de 2022 baseada na vida da emperatriz Sissi de Austria. Está protagonizada por Devrim Lingnau no papel da emperatriz e Philip Froissant como Emperador Francisco Xosé. Estreouse en Netflix o 29 de setembro de 2022. Foi a segunda serie de Netflix máis vista en todo o mundo durante dúas semanas, e a sétima en lingua non inglesa máis popular de 2022, con máis de 150 millóns de horas reproducidas. O 8 de novembro de 2022, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada. Netflix tamén encargou unha novela, The Empress: A Novel, escrita por Gigi Griffis, a cal publicouse dous días antes da estrea en liña da serie.
Camba, Xuances, Xove
Camba é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Moredo, Pombeiro, Pantón
Moredo é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Soylent Green
Soylent Green é unha película estadounidense de 1973, de xénero suspense distópico, dirixida por Richard Fleischer e protagonizada por Charlton Heston e Leigh Taylor-Young. Edward G. Robinson aparece no seu último filme. Baseado libremente na novela de ciencia ficción de 1966 Make Room! (en galego, Fai sitio!) de Harry Harrison, que combina dous xéneros: policial procesual e ciencia ficción; a investigación sobre o asasinato dun home de negocios e un futuro distópico de océanos extintos debido ao efecto invernadoiro, que orixina contaminación, pobreza, superpoboación, eutanasia e recursos esgotados.
Sinopse
No ano 2022, a cidade de Nova York ten 40 millóns de habitantes. Para alimentar as innúmeras persoas pobres e desempregadas, existen tabletas verdes chamadas Soylent Green, producidas nun principio grazas á industrialización das algas. Só os ricos teñen acceso a alimentos raros como carnes, froitas e verduras.
Cando un rico empresario da Soylent Corporation Industries é asasinado no seu luxoso apartamento, o detective Robert Thorn comeza a investigar. De inmediato sospeita do seu garda-costas, quen asegura ter saído no momento do crime. Despois de interrogalo, Thorn vai ao seu apartamento e atopa cousas sospeitosas, como unha culler cos restos do carísimo amorodo. Mentres Thorn persegue o garda-costas, a súa parella Sol comeza a investigar os rexistros e papeis do empresario morto. Acaba descubrindo unha verdade sorprendente sobre a tableta verde.
Impacto na cultura popular
O filme gañou fama por ser unha das primeiras producións que tratou o tema da ruptura do equilibrio ecolóxico e que ofrece a súa particular visión sobre o desenvolvemento tecnolóxico e as súas interconexións coa política. Expresou as preocupacións dos anos 70, cando comezou a aparecer na mente da xente a idea dun futuro negativo, o que tamén se reflectiu en filmes posteriores como Blade Runner (1982) ou Terminator (1984).
"Soylent Green" é mencionado en varias series de televisión, cancións, videoxogos, curtas e películas, tanto para efectos dramáticos como cómicos<
Mia Bardolet
Inicios
Comezou a competir a principios da década dos 80, primeiro no Campionato Zanini-Racing e logo no Campeonato Catalán de Rally. En 1985 gaña Volant RACC con un Renault 5 Copa. En 1986 pasa a ser piloto semioficial de Citroën, e a bordo de un Citroën Visa GTI, gañou o Campeonato Catalán en 1986 logo de conseguir 2 vitorias. En 1987 repetiu titulo, e disputou por primeira vez unha proba do nacional, fóra de Cataluña, o Rallye Valeo. En 1988 disputou o Campeonato de España de Asfalto, como piloto semioficial de Citroën, cambiando a un Citroën AX Sport, a partir do 4º rallye.
Anos en Ford
En 1989 chegoulle a grande oportunidade e ficha por Ford España, para pilotar un Ford Sierra Cosworth Gr:N, co reto de reeditar para Ford, o titulo Nacional do Gr:N, conquistado un ano antes polo seu compañeiro Jesús Puras. Bardolet domina o campionato, e faise co titulo a falta de unha proba, finalizando cuarto na clasificación Xeral Absoluta.
​En 1990 pasa a ser o piloto Nº1 de Ford España, e pilota o Ford Sierra RS Cosworth Gr:A, no Nacional de Asfalto. Consegue dúas vitorias no apartado Nacional, Rallye Cataluña e Rallye Valeo, pero con 4 abandonos, e cun coche en clara desvantaxe con respecto o Lancia Delta de Jesús Puras, finalizou de novo cuarto o final da tempada. Ese mesmo ano participou no Campeonato de Rallyes de Terra, co novo Ford Sierra Cosworth 4X4, conseguindo gañar no primeiro rallye, o Rally de Alicante, e tamén no Rallye de Talavera, esta coa futura arma de Ford Motorsport, o  Ford Escort RS Cosworth, sendo esta a 1ª carreira e a 1ª vitoria do Escort Cosworth a nivel mundial.
En 1991 Ford, centrouse no Campeonato de Terra, e con un inicio moi forte, conseguiu manterse líder, para finalmente proclamarse Campión de España de Rallyes de Terra. Ese mesmo ano tamén correu dúas probas de asfalto, Osona con Ford España e no Cataluña-Costa Brava co equipo oficial Ford Motorsport Q8 Team, sendo esta o seu debut no Mundial de Rallyes.
1992 tivo un inicio prometedor. Coa participación en terra co novo Escort RS Cosworth, gañou as dúas primeiras carreiras, pero estando en fase de preparación do novo coche, Ford Motorsport, preferiu centrarse en usar especificacións de Grupo A, sendo esta unha clara desvantaxe, fronte os seus rivais que usaban especificacións Proto, finalizando o final de ano Subcampeon detrás de Gustavo Trelles. O final de ano, Ford decide centrarse en circuítos, ofrecéndolle un volante, cousa que el declina, polo que termina a súa relación con Ford.
Opel
1993 foi o ano do regreso o Nacional de Asfalto. Tras dous rallyes celebrados, ficha por Opel para pilotar o novo Opel Astra GSI 16V F2. Rapidamente se adapta o coche e encadea 3 vitorias seguidas, o que fai que se xogue o titulo co seu compañeiro Climent na ultima proba, Rallye de A Coruña, vencendo o rallye e conseguindo o titulo de Campión de España de Rallyes de Asfalto. Ese titulo valeulle para,neses intres, ser o 2º piloto tras Antonio Zanini, en conseguir o titulo nos dous Campeonatos de Rallye en España.
En 1994 sigue con Opel, pero ese ano dada a superioridade do seu rival Oriol Gomez a bordo dun Renault Clio Willians, e o baixo rendemento das súas rodas Dunlop, solo puido gañar unha carreira, e finalizou en 3ª posición. O final de ano Opel, decide abandonar os rallyes, e pasarse a circuítos, ofrecéndolle ser piloto de circuítos para 1995, e volve a declinar outra vez a oferta, xa que el se sinte piloto de rallyes, polo que o final de ano queda sen asento, e empeza a pensar na retirada.
Os anos seguintes participou en algunha proba de terra cun Citroen ZX de Zanini Racing, e tamén no Rallye de Cataluña 1996, a bordo dun Seat Ibiza Kit Car de Seat Sport, para axudar a Seat a conseguir o titulo do Mundial de 2 Litros F2
Nos seguintes anos continua a súa relación con Seat, participando en Rallyes de Regularidade, dentro do equipo SEAT Coches Historicos.
Penaveada, Pombeiro, Pantón
Penaveada é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Ceranzos, Xuances, Xove
Ceranzos é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Castelo, Xuances, Xove
Castelo é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
A Presa, Pombeiro, Pantón
A Presa é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Piúca, Pombeiro, Pantón
A Piúca é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Lamia textor
Lamia textor é unha especie de escaravellos da subfamilia Lamiinae da familia dos cerambícidos. As súas larvas desenvólvense en salgueiros, raramente en bidueiros e chopos.
Está distribuído por toda Europa occidental, excepto no extremo norte, tamén en Europa central e oriental, Siberia (encóntrase en territorios apropiados para as especies de plantas das que se alimenta, empezando desde a parte sur da tundra cara ao sur), Cáucaso, sur do Cáucaso (raro), Sakhalin, no norte e oeste de Casaquistán, Xapón, Corea e noroeste da China.
O imago ten 15–32 mm de longo. O seu ovo é de 4,5–5 mm de lonxitude e 1,2–1.4 mm de diámetro. miniatura|Vista frontal con gran detalle da cabeza|alt=|none|400x400px
Fontao, Xuances, Xove
Fontao é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Priorato, Pombeiro, Pantón
O Priorato é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Illade, Xuances, Xove
Illade é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
La Época (Madrid)
La Época fi un xornal conservador vespertino, publicado en Madrid entre 1849 e 1936.
1849-1870
Editado en Madrid, imprimise inicialmente no establecemento tipográfico de Aguirre y Compañía. Contra o ano 1870 pasou a imprimirse na imprenta de J. Juanes y Compañía. o primeiro número do xornal, fundado por Diego Coello y Quesada, apareceu o 1 de abril de 1849, con catro páxinas. O 4 de maio de 1852 deixou de publicarse, mais na súa reaparición, o 18 de xuño do mesmo ano, mudou o seu título polo de La Época Actual, que conservaría ata o 30 de xuño, período durante o cal non se ocupou de asuntos políticos. Volveu deixar de publicarse entre o 27 de xuño e o 4 de xullo de 1854.
Durante as súas primeiras dúas décadas de existencia foi dirixido por Ramón de Navarrete, Diego Coello y Quesada, Francisco de Paula Madrazo e Ignacio Escobar. Nestes primeiros anos colaboraron como redactores Agustín Aguirre, Pedro Antonio de Alarcón, José Bisso, Diego Bravo y Destouet, Aquiles Campuzano, Zacarías Casabal, Manuel Fernández Manrique, José Lorenzo Figueroa, Antonio Flores, José Girón, José María Goizueta, Salvador López Guijarro, Francisco de Paula Madrazo, Joaquín Maldonado Macanaz, Carlos Navarro Rodrigo, Julio Nombela, Juan Pérez de Guzmán, Jacobo Rebollo e Manuel María de Santa Ana.
1870-1936
A propiedade quedou por completo en mans do amigo de Coello Ignacio José Escobar y López Hermoso (1823-1887), que o dirixiu ata 1887, quedando definitivamente esta cabeceira en mans da súa familia. Os seus xefes de redacción foron Manuel Tello (1866-1884), o crítico Eduardo Gómez de Baquero, "Andrenio" (1884-1893), o diplomático Jerónimo Bécker (1893-1923) e Francisco Pérez Mateos, coñecido como León Roch (1923-1927). Este último escribiu a historia do xornal en 75 años de periodismo (Madrid, 1922). Mariano Marfil exerceu a continuacióon e ata 1933 como xefe de redacción e director en efectivo. Logo do estalido da guerra civil en 1936, foi incautado e nos seus talleres pasouse a imprimir con periodicidade diaria El Sindicalista, órgano de expresión do Partido Sindicalista de Ángel Pestaña.
Ideoloxía
Vencellado ao conservadorismo, Eugenio Hartzenbusch e Hiriart describe a súa filiación política nas súas primeiras dúas décadas en clave de «xornal da Unión Liberal», posteriormente afín ao Partido Moderado e, logo da Revolución de Setembro, afonsino.
Calibio
miniatura|[[Froito do castiñeiro, con dúas castañas no seu calibio ou cúpula.]] En botánica, un calibio é unha formación de natureza axial que rodea e protexe, máis ou menos totalmente, os froitos ou as infrutescencias dos representantes da familia das fagáceas, como as landras ou belotas das especie do Xénero Quercus, as castañas do xénero Castanea e os das do xénero Faia. Chámase tamén cúpula.
Etimoloxía
O termo é unha adaptación do latín científico calybium, derivado do grego antigo χαλύβιον kalýbion, diminutivo de χαλύβη kalýbē, "cabana", "choupana", aludindo á súa función protectora.
Os Loureiros, Xuances, Xove
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Ribas de Sil, Pombeiro, Pantón
Ribas de Sil é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Pena, Xuances, Xove
Pena é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Habilidade excepcional de cálculo
A habilidade excepcional de cálculo é unha condición específica de desenvolvemento mental, na que a capacidade de realizar cálculos matemáticos é significativamente superior á capacidade de aprendizaxe xeral e ao rendemento escolar en matemáticas. Un estudo de neuroimaxe realizado en 2002 nun neno con hipercalculia suxeriu un aumento do volume cerebral no lobo temporal dereito. As exploracións SPECT en serie revelaron hiperperfusión sobre as áreas parietais do lado dereito durante as tarefas aritméticas.
Termo
O termo "hypercalculia" en lingua inglesa é unha combinación do prefixo grego antigo hyper- ("ὑπέρ", que significa "sobre" ou "máis que") e -calculia, deriva do latín "calculus", que significa "pedra" (da mesma raíz son os cálculos renais ou nefrólitos), polas pedras dos ábacos.
O termo ten equivalentes noutras linguas, como en castelán ("hipercalculia") ou na lingua rusa ("Гиперкалькулия"). En galego, "hipercalculia" non aparece no DRAG, no DGTM nin no bUSCatermos, e tampouco "hipercalcúlia" en dicionarios de galego reintegrado ou de portugués; con todo, neste artigo son empregados os termos 'hipercálculo' e 'hipercalculia' como sinónimo de habilidade excepcional de cálculo nas condicións descritas.
Perfís de habilidades matemáticas e lectoras en persoas autistas
Algúns nenos teñen habilidades lingüísticas ou matemáticas excepcionais, pero raramente en ambas á vez. Os nenos autistas tamén poden ter estas habilidades, algúns son chamados 'sabios' ou savant. Un exemplo destacado é unha nena de trece anos estudada por Pacheva, Panoy, Gillberg e Neville, que demostrou habilidades excepcionais de hipercálculo e tamén de hiperlexia (habilidade sobresaínte para a lectura) e de hiperemnesia (para a memorización).
Segundo Wei, Christiano, Yu, Wagner e Spiker, a investigación sobre o perfil de rendemento do TEA en relación á hipercalculia é ás veces ignorada nos ámbitos académicos. Ás veces, este descoido é o resultado de máis recursos destinados a comprender as capacidades dos nenos con hiperlexia. Os nenos con TEA mostraron resultados moi diferentes durante as probas de hipercalulia con respecto ás 'medidas estandarizadas de rendemento en matemáticas', obtendo resultados situados tanto "por debaixo da media en tarefas matemáticas e resolución de problemas", como "aptitude media" e como situados entre os "estudantes de alto rendemento, superando o percentil 99".
Hai un debate en curso sobre a causa da hipercalculia asociada a outras habilidades dos nenos sabios ou savant. Algúns investigadores teorizan que as tendencias obsesivas poden provocar que os individuos afectados presten máis atención a certos aspectos das súas vidas. As persoas con autismo ás veces concentran gran parte do seu tempo, enerxía e atención en horarios ou rutinas, cálculos do calendario, números ou contas e/ou música.
Investigación do comportamento dos nenos con capacidades intelectuais de maior rendemento
Nun estudo de 2013 observouse o comportamento dos nenos do espectro autista que presentaban capacidades intelectuais altas. Comparouse o comportamento destes nenos co dos nenos cun estado intelectual normal. A investigación mostra que estes nenos tenden a interiorizar os seus problemas. Investigacións posteriores suxiren que esta interiorización débese a trastornos lingüísticos e sociais. Moitos nenos do espectro autista con diferentes habilidades sabias ou savants, como hipercalculia, hiperlexia e hipermnesia semántica, tendían a interiorizar os seus problemas. Estes nenos tiñan máis probabilidades de experimentar ansiedade, baixa autoestima, perfeccionismo e disputas nas súas vidas sociais. Os seus problemas sociais derivan da retirada en circunstancias sociais e da falta de vontade de compartir. Moitos destes nenos caeron en dous tipos de trastornos do espectro, o PPD e o trastorno de Asperger. Os resultados mostran que hai pouca diferenza no comportamento dos nenos que se consideran con altos logros nas súas capacidades intelectuais en comparación cos nenos que non son tan dotados intelectualmente.
Educación de nenos con habilidades sabias
A finais do século XX aumentou a concienciación no sistema educativo sobre o cribado dos nenos autistas, incluídos os nenos autistas con habilidades savant.
Acuñáronse algúns termos principais para os nenos sabios. A primeira categoría de sabios foi descuberta en Londres en 1887 polo doutor John Langdon Down, quen acuñou o termo "sabio idiota" (idiot savant, idiot sage). Este termo aplicouse ás persoas cun cociente intelectual inferior a 25, que mostraban unha intelixencia inferior á media na maioría das áreas, pero posuían unha habilidade excepcional en áreas como a música, a aritmética, a lectura, a escritura ou a arte, por citar algunhas. Idiot sage xa non é un nome de categorización aceptable, xa que non se usa principalmente despois do primeiro século desde o seu descubrimento. Case todas as persoas diagnosticadas con aptitudes sabias alcanzan un cociente intelectual de 40 ou superior.
O segundo nome que se usa a miúdo para estes nenos é "sabio autista". Como o termo de Down, o sabio autista non sempre é apropiado para todos os casos. Só a metade das persoas con síndrome do sabio son autistas. A outra metade da poboación sabia padece outras deficiencias do sistema nervioso central causadas por lesións ou outros trastornos.
A síndrome do sabio é o nome máis amplo e preciso para identificar aos nenos con algunha destas capacidades cognitivas superiores.
A concienciación sobre a síndrome do savant aumentou, pero o escaso número de afectados dificultou a busca de recursos educativos para cubrir as súas necesidades. As ferramentas de diagnóstico melloradas ao longo dos anos axudaron a identificar estes nenos e as súas necesidades. Para o beneficio dos estudantes, os educadores deben ter en conta que, aínda que estes nenos teñen habilidades en determinadas áreas e mesmo son capaces de realizar cursos para superdotados, poden parecer groseiros e quizais irrespectuosos cos compañeiros e profesores porque non sempre dominan as regras de comunicación básicas e claves sociais.
Outros conceptos a ter en conta no sistema educativo son as debilidades e fortalezas de cada neno. Nalgúns casos, os nenos con talento matemático poden exhibir unhas capacidades de cálculo mental sobresalientes, pero non son capaces de canalizalas cara á súa vida diaria, o que provoca unha desconexión entre as súas habilidades sabias e situacións prácticas.
Adestramento en hipercalculia en individuos non afectados por autismo
A hipercalculia pode non ser sempre só para aqueles con habilidades sabias. Usando intelixencia artificial inversa, os teóricos suxiren unha forma de emular as computadoras nos cálculos matemáticos.
Krazy Kat
Krazy Kat é unha tira de prensa creada por George Herriman que apareceu nos diarios estadounidenses entre 1913 e 1944. Publicouse por primeira vez no New York Evening Journal de William Randolph Hearst. Ambientada nunha escena idealizada do lugar de vacacións de Herrmiman no condado de Coconino, Arizona, Krazy Kat é unha mestura de surrealismo, brincadeira inocente e linguaxe poética que fixo que estes cómics se convertesen nun dos favoritos dos fans ao longo das décadas.
O argumento céntrase nas relacións entre tres personaxes: Krazy, un gato inocente de sexo indefinido, o antagonista e amor non correspondido, o rato Ignatz Mouse, e Officer Bull Pupp, un bulldog policía, inimigo de Ignatz e namorado en segredo de Krazy Kat. Todas as historias son autoconclusivas. Unha boa parte das tiras segue un esquema similar: Ignatz lanza un lladrillo a Krazy Kat, por razóns descoñecidas, o que el/ela interpreta como unha proba de amor; logo aparece Officer Pupp, administrador da lei no Condado, e cunha misión persoal que pon fin aos plans de Ignatz, que acaba sempre no cárcere. Neste esquema sinxelo hai toda unha serie de variacións.
A pesar da sinxeleza das pallasadas da trama xeral, foi a caracterización detallada dos personaxes, xunto coa creatividade verbal e visual de Herriman, o que fixo que Krazy Kat fose un dos primeiros cómics louvados por intelectuais e considerados como un arte serio. Gilbert Seldes, un crítico moi apreciado da época, escribiu un longo eloxio da tira en 1924, calificándoa como "a obra de arte máis deliciosa, fantástica e satisfactoria producida na actualidade en América". O famoso poeta E. E. Cummings, outro admirador, escribiu a introdución da primeira colección en formato libro. En tempos recentes, algúns debuxantes modernos citaron a Krazy Kat como unha grande influencia.
Krazy Kat
miniatura|260px|Páxina a cor dunha aventura de Krazy Kat e Ignatz Inxenuo e curioso, o personaxe principal da tira deambula por Coconino County despreocupado. Os diálogos de Krazy empregan un argot ("A fowl konspirissy - is it pussible?") que se asemella a unha mestura de inglés, francés, castelán, yiddish e outros dialectos e expresións inventadas. A miúdo cantan ou bailan expresando a súa alegría, Krazy, coa súa paixón cega por Ignatz cre que os ladrillos que lle lanza o rato son un xeito de devolverlle ese amor. Non é consciente da rencorosa rivalidade entre Ignatz e o oficial Pupp e confunde os frecuentes encarceramento do can ao rato cun xogo inocente de policías e ladróns. Naquelas ocasións nas que Ignatz é cazado antes de lanzar o lladrillo, Krazy solta un suspiro e pregúntase onde se meteu o seu querido rato.
Ignatz
A Ignatz nada lle presta máis que lanzar ladrillos á cabeza de Krazy Kat. Para protexer os seus plans do Officer Pupp, Ignatz esconde os ladrillos, enmascárase, ou alístase de axudante en Coconino County. Facendo máis levadeiras as tarefas de Ignatz está a boa vontade de Krazy Kat, ansiando recibir un afectuoso agasallo en forma de golpe na cabeza.
Historia
Krazy Kat evolucionou a partir dunha tira de Herriman, The Dingbat Family, estreada en 1910, e que máis tarde pasaría a chamarse "The Family Upstairs", un nome máis popular para o cómic dos Dingbats que trataba de evitar as bromas da familia misteriosa do apartamento de enriba. Herriman quixo completar as aventuras dos Dingbats e no tempo que lle sobraba da súa xornada laboral- engadiu, ao fondo da tira, unha serie de pequenas viñetas que narraban os acontecementos dun gato e un ratiño.
A pesar de que a serie era pouco apreciada polo grande público, Krazy Kat xuntou un bo grupo de seguidores ente os intelectuais, pero foi preciso o apoio do editor Willam Randolph Hearst para que a serie conseguise independencia.
O 17 de agosto de 1910, o gato recibiu o nome de "Krazy Kat" por primeira vez. En 1911, a primitiva tira de Krazy Kat substituíu a The Family Upstairs durante unhas semanas, antes de volver ao seu papel subsidiario. Pasou a ser unha tira habitual a partir do 28 de outubro de 1913 e a súa publicación estendeuse a outras cabeceiras, a través do King Features Syndicate. O 23 de abril de 1916, Herriman converte a Krazy Kat nunha sunday strip (tira dominical de páxina completa), primeiro en branco e negro e despois a cor. Herriman continuou debuxando bandas deseñadas até o seu pasamento, en 1944.
Adaptacións ao cine e televisión
miniatura|260px|Ignatz e Officer Pupp
Krazy Kat foi introducida no campo da animación moitas veces. Nestas adaptacións o sexo do gato xa non era dubidoso, era macho ou femia, e era o protagonista, en detrimento do rato Ignatz. As primeiras curtametraxes foron producidas por William Randolph Hearst en 1916, coa compañía Hearst-Vitagraph News Pictorial e, máis tarde, co International Film Service (IFS) en 1918. En ningunha destas obras participou o autor orixinal, George Herriman. Despois dun lapso de dous anos en 1920, John R. Bray, propietario de "Bray Productions", comezou a producir unha serie de curtas "Krazy Kat". Eran tempos do cine mudo e recurrían aos globos para mostrar os diálogos.
thumb|200px|left|En 1925, o pioneiro da animación Bill Nolan quixo traer a tira de volta á pantalla. Despois dun primeiro intento de acordo cos Animadores Asociados, tras a súa disolución, conseguiu que Margaret J. Winkler aceptase distribuír o seu traballo. A diferenza das adaptacións anteriores, Nolan non se baseou nas historias, personaxes e situacións orixinais da tira. O gato de Nolan era explicitamente masculino, e o seu deseño e personalidade achegárono moito a Félix, o gato. É moi probable que iso fose debido a que Nolan estivo a traballar un tempo no estudo de Pat Sullivan, un dos creadores de Felix. thumb|200px| O [[Checoslovaquia|chechoslovaco Gene Deitch produciu a serie de animación de Krazy Kat nos anos 60s]]O marido de Winkler, Charles B. Mintz, decidiu facerse co control da operación. Despois de crear o seu propio estudo, "Charles Mintz Screen Gems", comezou a producir as primeiras curtas sonoras de Krazy Kat, sendo o primeiro "Ratskin", lanzado en 1929. En 1930, decidiu trasladar todo o seu equipo a California, e alí redeseñaron os personaxes. A súa estética era distante da tira, e Krazy Kat de Mintz era, como moitos outros personaxes de debuxos animados de principios dos anos 30, unha versión do Mickey Mouse personaxe de Disney, e as súas aventuras limitáronse ao sinxelo slapstick  coa súa moza (como Mickey e Minnie Mouse) e a súa fiel mascota, un can. En 1936, o animador Isadore Klein foi o responsable de "Lil 'Ainjil", a única curta de Mintz que tentou reflectir a banda deseñada orixinal. Con todo, Mintz estaba tan "terribelmente decepcionado" co resultado que ordenou continuar o "Krazy-Mickey". En 1939, Mintz tivo que venderlles o estudo debido a débedas coa súa distribuidora Columbia Pictures. A última curta de Krazy aínda producida baixo o nome de Screen Gems, Mouse Exterminator, lanzouse en 1940. thumb|200px|left|O director de animación Gene Deitch, da produtora Rembrandt Films de Praga, Checoslovaquia (agora República Checa) produciu unha serie de Krazy Kat entre 1962 e 1964, que axudou a coñecer o personaxe entre a xeración Baby boom. A diferenza das adaptacións anteriores, as curtas de Deitch foron feitas para televisión e esteticamente estaban moi próximas á tira orixinal; dende o uso dos escenarios e os fondos, até a presenza do rato Ignatz. Porén, como nos anos 30, o xénero de Krazy estaba definido, neste caso era un gato. Nas curtas anteriores, a adaptación estaba tan afastada da obra orixinal que o sexo do gato era indiferente; pero as curtas de Deitch tentaron ser fieis á tira de Herriman. Jay Livingston e Ray Evans compuxeron a música da maioría dos episodios. Por desgraza, a animación desigual e a mala sincronización das voces é común nesta serie. O Oficial Bull Pup tamén tiña a súa propia serie de curtas.
Edicións en inglés
Eclipse Comics comezou a publicar a obra completa, en colaboración con Turtle Island, mais a desaparición da editorial deixou a edición inconclusa.
Fantagraphics Books está publicando hoxe reedicións de Krazy Kat en volumes deseñados por Chris Ware.
Marek Blaževič
Marek Blaževič, nado o 1 de setembro de 2001 en Vilnius, é un xogador profesional de baloncesto lituano. Cunha altura de 2,11 m xoga na posición de pivote para o Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 15 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Blaževič por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Dolores García Caramés
Dolores García Caramés, nada en Suíza en 1982, é unha política galega do PPdeG.