cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958
Resumo
O Cooper-Climax de motor traseiro, do equipo privado Rob Walker, conmocionou á fórmula 1 gañando as dúas primeiras carreiras da tempada: Moss, que conducía para Walker en Arxentina xa que Vanwall non participou, e Maurice Trintignant en Mónaco.
O compañeiro de equipo de Moss en Vanwall, Tony Brooks gañou tres carreiras, o seu éxito na carreira italiana, superando a Hawthorn despois de que Moss se retirara, aseguraron que o título se decidira na carreira final en Marrocos. Moss necesitaba gañar, cunha volta rápida e que Hawthorn fose terciro ou inferior para gañar o título. Con Moss líder, Brooks e o seu compañeiro de equipo Stuart Lewis-Evans intentaron axudalo, con todo, os seus motores fallaron, resultando Lewis-Evans con graves queimaduras das que non se recuperou. Hawthorn terminou en segundo lugar gañando o seu primeiro título, a súa maior consistencia e fiabilidade, xunto cos puntos cruciais das voltas rápidas, déronlle o título por un só punto. Vanwall gañou o primeiro Campionato de Construtores.
Hawthorn retirouse logo de gañar o Campionato, pero morreu nun accidente de tráfico a principios de 1959. A súa morte tráxica agravou unha triste tempada da Fórmula 1, logo da morte de Luigi Musso no Gran Premio de Francia, Peter Collins un mes despois no GP de Alemaña, e Lewis- Evans no hospital tras o seu incendio en Marrocos.
María Teresa de Filippis converteuse na primeira muller en conducir nun campionato mundial. O cinco veces campión do mundo Juan Manuel Fangio, o condutor dominante da década de 1950 e un dos máis grandes de todos os tempos, competiu nas dúas primeiras carreiras como piloto privado, e retirouse logo do Gran Premio de Francia.
Calendario de Grandes Premios
Nota: As 500 Millas de Indianápolis, execútanse con outras normas e non contan para a Copa Internacional de Construtores de F1
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1958
Os puntos concédense sobre a base 8-6-4-3-2 aos cinco primeiros clasificados en cada carreira. Con todo, un único fabricante só recibía puntos polos seis mellores resultados das dez carreiras. Puntos anotados por carreira:
Provincia de Vibo Valentia
Vibo Valentia é unha provincia da rexión italiana de Calabria. A súa capital é a cidade de Vibo Valentia.
Rebusco
miniatura|Des glaneuses. [[Jean-François Millet (1857).]] Rebusca, rebusco ou rabuña é o acto de apañar produtos agrarios nas leiras despois de seren colleitadas ou en campos que non son economicamente rendibles. Algunhas culturas usaron o rebusco como método de beneficencia ou seguridade social. O verbo rebuscar aplícase tamén cando se volve colleitar un campo no que se deixaron algúns dos seus froitos por estaren verdes. Un significado diferente é o de rebuscado e rebuscamento ("entrambilicado").
Vello testamento
Segundo o código de santidade e o código deuteronómico da Torah, os propietarios deben deixar os recantos das leiras sen colleitar e non deben recoller ningún resto que quedase esquecido unha vez apañasen a maior parte dun campo. Nunha das veces que se menciona no código de santidade, engádese que nas viñas deben deixarse algúns acios na vide, referido así tamén no código deuteronómico.
Estes versículos argumentan tamén que non se poden baloirar as oliveiras máis dunha vez, e o que reste desde o primeiro varexo debe deixarse. Segundo o código de santidade debe deixarse para os pobres e forasteiros, mentres que o código deuteronómico o destina para viúvas, foráneos e orfos de pai. O libro de Ruth conta que andaban ó rebusco Ruth para buscarse o seu sustento e o de Naomi, tamén viúva.
Novo testamento
miniatura|esquerda|Gleaning. [[Arthur Hughes.]] Xesús e os seus discípulos practicaron unha sorte de rebusco cando camiñaban polas searas rompendo as puntas de trigo para comer.
A perspectiva de rebuscar máis ca esmolar, roubar ou cobizar é o fundamento para que san Pablo declare nunhas palabras aparentemente duras en II Tesalonicenses 3:10: "O que non traballa, que non coma".
Idades clásica e escura
Na literatura rabínica clásica, arguméntase que as regras bíblicas referidas ós restos se aplican só a campos, pomares e viñas, non ós xardíns; os escritores foron máis estritos respecto a quen podía recibir os restos. O propietario non podía beneficiarse do rebusco, escoller entre os pobres, espantalos con cans ou leóns ou axudalos. Con todo, defendeuse que esta lei só se aplicaba en Qanaan, aínda que algúns residentes en Babilonia tamén a aplicaban alí. Aplicábase só ós pobres xudeus, aínda que tamén se lles permitía ós non xudeus para que non houbese problemas sociais.
Idade moderna
miniatura|Les glaneuses. [[Léon Augustin Lhermitte (1898).]] Aínda que algúns xudeus afirman que xa non se aplica hogano, outros ortodoxos insisten que o seu uso se estende ó Israel moderno nos anos sabáticos.
Na Inglaterra do século XVIII era un dereito para os que vivían en cabanas, que rematou cun xuízo en 1788. Nas aldeas o sancristán tocaba a campá ás oito da mañá e ás sete da tarde para avisar que o rebusco comezaba e remataba.
Na actualidade úsase por parte de grupos humanitarios, que recollen e distribúen comida para pobres e famentos, o cal pode incluír a comida dos supermercados que se desbotaría ó final do día. Rebuscar ou repartir pode traer problemas legais: na época soviética estaba criminalizada con penas de morte ou traballos forzados durante vinte anos. Nos Estados Unidos de América, limitouse a responsabilidade dos propietarios en 1996 a neglixencias graves ou conduta malintencionada, aliviando as cargas legais, para poder doar o superávit de restaurantes ou centros de alimentación como comida de emerxencia.
miniatura|[[Jules Breton (1859) Le rappel des glaneuses.]]
No tema tamén se centra o documental experimental Les glaneurs et la glaneuse; "Os rebuscadores e a rebuscadora"), rodado no ano 2000 por Agnès Varda, ela mesma tamén rebuscadora.
En Galicia o rebusco aparece tamén no refraneiro (Os palotes do rebusco teñen dobre gusto: refírese a que uns días despois das vendimas, cando se lle permitía ir rebuscar as uvas que quedaban nas viñas a quen quixera e se, ademais das uvas atopaban palotes, a satisfacción era dobre) e na literatura (no relato "A rapaza do circo", na obra Vento ferido (1967) de Carlos Casares).
León IV
León IV pode referirse a:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987 foi a 38ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 30ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que comezaron o 12 de abril e finalizaron o 15 de novembro. Este campionato tamén incluíu o Trofeo Jim Clark e o Trofeo Colin Chapman Trophy que se disputaron, respectivamente, por pilotos e construtores de Fórmula Un para coches propulsados por motores de aspiración atmosférica.
O Campionato do Mundo de 1987 viu un longo duelo toda a tempada entre os dous pilotos de Williams, o brasileiro bicampión mundial Nelson Piquet e o piloto británico Nigel Mansell. A parella gañou nove das dezaseis carreiras da tempada nos seus Williams FW11B, aínda que só lograron unha vitoria nas cinco primeiras carreiras. O seu dominio a metade de tempada eliminara toda competencia. Mansell logrou seis vitorias en comparación co máis consistente Piquet con tres. O duelo cada vez máis antagónica tivo un final prematuro no Gran Premio do Xapón cando Mansell estrelouse con forza na práctica sufrindo unha lesión nas costas que o deixou fóra nas dúas últimas carreiras da tempada.
Renée Estevez
Renée Pilar Estevez, nada o 2 de abril de 1967, é unha actriz e escritora estadounidense de ascendencia galega.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987
A batalla polo terceiro lugar no campionato tamén se resolveu a finais da tempada, co piloto brasileiro Ayrton Senna que pilotaba un Lotus 99T terminando con nove puntos de vantaxe sobre o campión do mundo da tempada anterior, o francés Alain Prost (McLaren MP4/3).
Renée Estevez
Traxectoria
Estevez naceu na cidade de Nova York, sendo a cuarta de catro irmáns e a única filla de Janet (nada como Templeton) e do actor Martin Sheen (nado Ramón Estevez). O seu pai é de orixe irlandesa e galega. Os seus tres irmáns son os actores Emilio Estevez, Ramon Estevez e Charlie Sheen (nado como Carlos Estevez). O seu home, Jason Thomas Federico, foi golfista profesional e é un chef de Nova York. Coñecéronse na California Culinary Academy, e casaron o 11 de outubro de 1997.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987
Williams-Honda dominou o Campionato de Construtores, logrando 137 puntos respecto de McLaren-TAG con 76 puntos. Lotus-Honda logrou o terceiro lugar nos puntos logo de resistir a carga de final de tempada de Ferrari liderado polo piloto austríaco Gerhard Berger que gañou as dúas últimas carreiras do ano no Xapón e Australia.
Dous novos sub-campionatos creáronse para a tempada de 1987. O Trofeo Jim Clark para os pilotos dos coches propulsados por motores de aspiración natural e o seu campionato paralelo para construtores, o Trofeo Colin Chapman, axudou a animar aos equipos que non tiñan acceso aos motores turbo, mentres que ao mesmo tempo recoñecía a próxima prohibición dos turbos para a tempada de Fórmula Un. O piloto británico Jonathan Palmer (Tyrrell DG016) gañou o campionato, conseguiuno no Xapón e terminou con 21 puntos por diante do seu compañeiro de equipo, o francés Philippe Streiff. Como Tyrrell foi o único equipo con dous autos no trofeo de Colin Chapman, dominou o campionato. Os resultados de Philippe Alliot no Larrousse para ser terceiro no Trofeo Jim Clark, e o Lola LC87 foi segundo no Trofeo Colin Chapman.
Transteísmo
Transteísmo provén de Transteísta, termo acuñado polo folósofo Paul Tillich e o estudoso Heinrich Zimmer para referirse ao sistema de pensamento ou filosofía relixiosa que transcende ao teísmo, e que, por tanto, non é teísta nin ateísta.
Características
Zimmer aplica o termo ao sistema teolóxico do xainismo, que é teísta no sentido de que pensa que os Deuses existen, pero que se converten en inmateriais cando son trascendidos por Moksha (isto é, un sistema que non é ateísta, pero no cal os Deuses non son a instancia espiritual máis alta). Zimmer usa o termo para describir a posición dos Tirthankaras tendo traspasado máis aló das divindades gobernantes da orde natural.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1987
Os puntos para o Campionato de pilotos de 1987 concédense sobre unha base 9-6-4-3-2-1 aos seis mellores pilotos colocados en cada carreira. Con todo, só os once mellores resultados do campionato contan para o total final.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1987
Os puntos para o Campionato de construtores de 1987 concédense sobre unha base 9-6-4-3-2-1 aos seis mellores pilotos colocados en cada carreira. Todos os resultados do campionato contan para o total final.
Colin Chapman Trophy (para os construtores de vehículos equipados con motores de aspiración atmosférica)
{|
Transteísmo
Características
Nathan Katz, en Buddish and Western Philosophy, anota que o termo "transpoliteísta" sería máis adecuado, xa que este indica que as deidades politeístas non son negadas ou rexeitadas aínda despois da noción do Brahman absoluto que os transcende, pero critica a clasificación por categorizar o principal pola periferia. "Como categorizar o Catolicismo Romano como un bo exemplo de non-Nestorianismo".
Sonsoles Espinosa
Biografía
Filla de militar, licenciada en dereito pola Universidade de León, coñeceu nesta cidade a José Luis Rodríguez Zapatero en 1981. A parella contraeu matrimonio o 27 de xaneiro de 1990. Froito deste son dúas fillas, Laura e Alba.
Profesional da música, impartiu clases desta disciplina nun colexio privado de León, o Colegio Leonés. Foi membro do coro universitario desta cidade. Ao ser elixido Rodríguez Zapatero secretario xeral do PSOE ambos trasladaron o seu domicilio a Madrid, a capital de España. Grazas á práctica da música vocal tamén en Madrid permanece en contacto co mundo artístico. No coro do Teatro Real desempeñou funcións de soprano substituta. Con posterioridade, foi tamén contratada polo coro de RTVE.
August Bebel
August Ferdinand Bebel, nado en Deutz o 22 de febreiro de 1840 e finado o 13 de agosto de 1913, foi un político alemán, un dos fundadores do Partido Socialdemócrata de Alemaña.
Traxectoria
Bebel naceu a carón de Colonia, fillo de Johann Gottlob Bebel e Wilhelmine Johanna Bebel, despois da morte de seu pai de tuberculose en 1844 a súa nai volveu casar pero o seu padrasto morreu aos dous anos e a familia pasou serios apuros económicos, trasladándose a Wetzlar, onde August comezou a escola primaria. En 1853 morreu súa nai, August pouido seguir estudando grazas a unha pensión para orfos pero tivo que deixalo para entrar a traballar no obradoiro dun mestre torneiro, sen deixar de ler todo o que podía. Tras recibir o título de compañeiro (Gesellen) en 1858 emprendeu unha viaxe como era tradición nos gremios alemáns, exercendo o seu oficio en cidades e vilas do sur de Alemaña e Austria. Estableceuse en Leipzig traballando nun grande obradoiro, ingresando en 1861 na recentemente creada asociación local de artesáns, de ideoloxía liberal, en 1864 estableceuse como mestre no seu propio obradoiro. Participara xa na creación da Asociación Xeral de Traballadores Alemáns de Ferdinand Lassalle en 1863 e en 1867 fundou o Partido Popular Saxón xunto a Wilhelm Liebknecht, quen o introducira nas ideas marxistas, e o Partido Socialdemócrata dos Traballadores de Alemaña en 1869, que se acabou integrando na "Asociación Xeral de Traballadores Alemáns") en 1875 para formar o Partido Socialista dos Traballadores de Alemaña, o cal mudou de nome en 1890 para denominarse Partido Socialdemócrata de Alemaña en 1890.
En 1872, Bebel viuse implicado nun proceso xudicial coñecido como Leipziger Hochverratsprozess e sentenciado a dous anos de cárcere en Festungshaft ("prisión nunha fortaleza"), que pasou na Fortaleza de Königstein. Bebel foi máis tarde presidente do SPD e membro do Reichstag.
Boner Records
Boner Records é un selo discográfico independente estadounidense baseado en Berkeley (California) e dirixido por Tom Flynn. Bone leva editados traballos de Fang (a propia banda de Flynn), Verbal Abuse, MDC, Boneless Ones, Duh, Steel Pole Bath Tub, The Melvins, The Warlock Pinchers, Hell's Kitchen e Superconductor, entre outras bandas.
Fitoplancto
miniatura|dereita|250 px|[[Diatomeas a través do microscopio]] O fitoplancto é un grupo diverso e polifilético de microorganismos planctónicos unicelulares e coloniais fotoautótrofos. Fórmano protistas fotosintetizadores (dominio Eukarya) e cianobacterias (domino Bacteria). O nome provén das palabras gregas φυτόν fitos 'planta' e πλαγκτός planctos 'o que vai á deriva'.
A meirande parte das especies son unicelulares e microscópicas. Mostran un amplo rango de formas e tamaños: van dos 0,4 aos 200 μm. Algunhas especies forman colonias de ata 1 cm, como o fai a cianobacteria filamentosa Trichodesmium. Os principais grupos eucaríoticos do fitoplancto son as diatomeas, os dinoflaxelados e os haptófitos, xa que son os responsables das floracións nas augas polares e temperás. Grazas a posuír clorofila e outros pigmento biolóxico|pigmentos]] accesorios, como ficobiliproteínas ou xantofilas, o fitoplancto dálle cor ás augas que ocupan. Caracterízaos o ciclo de vida parcial ou totalmente adaptado aos ambientes peláxicos de océanos e de lagos, así como doutras augas doces continentais.
A aparición evolutiva do fitoplancto supuxo a osixenación da atmosfera terrestre e unha mudanza dos ciclos bioxeoquímicos dos océanos e da atmosfera. Son unha peza fundamental dos actuais ciclos do carbono, o nitróxeno e o fósforo, entre outros, e das redes tróficas acuáticas.
Ecoloxía
O fitoplancto son organismos microscópicos fotosintetizadores que habitan nas capas superficiais das augas dos océanos, mares e rías, ou augas doces, como estuarios e ríos. Son os principais responsable da produción primaria, ou creación de compostos orgánicos a partir de dióxido de carbono disolto nas augas. Este proceso sustenta todas as redes tróficas acuáticas. O fitoplancto obtén a súa enerxía polo proceso biolóxico da fotosíntese. Así que precisa de habitar as capas superficiais da auga onde chega a suficiente irradiación solar (a zona fótica). Malia que só ocupan o 3% da superficie oceánica e son só o 2% da biomasa fotosintetizadora, o fitoplancto é o responsable da metade (~48%) de toda a fotosíntese do planeta. Desta, a metade da produción primaria realízana as cianobacterias.
Agás naqueles ecosistemas que se sustentan sobre da quimiosíntese, a fixación de carbono (isto é, a produción primaria) que realiza o fitoplancto é a base das redes tróficas oceánicas e das augas doces. Na capacidade de produción do fitoplancto inflúe a achega dos principais macronutrientes, que son o nitrato, o fosfato e o xofre; e micronutrientes, metais traza limitantes como o ferro. O fitoplancto depende ademais doutros compostos para vivir. As vitaminas B (como a tiamina ou B1, biotina ou B7 e a cobalamina ou B12) son cofactores implicados en múltiples procesos celulares: como a síntese de metionina, a descarboxilación do ácido pirúvico e a síntese de ácidos graxos. Por iso, as vitaminas B son importantes limitadores do seu proceso de crecemento. Hai áreas oceánicas que se coñece que teñen falta de vitaminas B e, polo tanto, son áreas onde escasea o fitoplancto.
Namentres que a maioría de todas as especies de fitoplancto son fotoautótrofos obrigados, hai especies mixótrofas e especies non-pigmentadas e heterótrofas. Para os protistas do plancto, a mixotrofia refírese á súa capacidade fagotrófica. As especies que son mixótrofas obteñen o carbono orgánico inxerindo a outros organismos ou material detrítico. A mixotrofia está presente, dun xeito consistente, na meirande parte grupos filoxenéticos que forman o fitoplancto. Lévana a cabo dinoflaxelados, alveolados, crisofíceas, rafidofíceas, criptofíceas, xantofíceas e haptófitas. Exemplos entre os dinoflaxelados son Noctiluca e Dinophysis. As especies mixotróficas "bacteríovoras" (consumidores de baterías do tamaño pico-) compiten mellor que os heterótrofos nas capas fóticas dos océanos oligotróficos, xa que tamén poden obter enerxía por fotosíntese. Estas estratexia ecolóxica que se observa no fitoplancto rompe a clásica visión dos protistas como dous grupos separados: o das algas e os protozoos.
O fitoplancto é un grupo filoxenéticamente diverso, xa que abrangue tanto a eucariotas protistas como a bacterias. Hai máis de 275 mil especies (250 mil mariñas e 25 mil de augas doces) de fitoplancto catalogadas. Como é posible que xorda e se sustente tal diversidade taxonómica, malia aos escasos recursos das augas (e que restrinxirían a diferenciación de nichos), é o denominado paradoxo do plancto
En abundancia, os grupos principais do fitoplancto son as diatomeas, as cianobacterias e os dinoflaxelados, malia que existen máis grupos que son determinantes en varios procesos bioxeoquímicos. Os cocolitofóridos son responsables, parcialmente, da liberación de dimetil sulfuro (DMS) á atmosfera. O DMS oxídase formando sulfato. Segundo a hipótese CLAW, nas áreas onde o aerosol no ambiente ten concentración baixas, esta liberación podería contribuír a formación de núcleos de condensación de nubes e a dar lugar a néboas.
Segundo o ecosistema, cada un dos grupos do fitoplancto ocupa diferentes niveis tróficos. Nos ambientes oligotróficos, como mar dos Argazos ou o xiro do Pacífico Sur, o fitoplancto esta dominado por especies de pequeno tamaño: o picoplancto e o nanoplancto. As especies dominantes aí, en biomasa e produción primaria, son as cianobacterias Prochlorococcus, Synechococcus e os picoeucariotas, como Micromonas. Tamén dominan na fracción de picofitoplancto dos sistemas costeiros. En ecosistemas máis produtivos, que son as zonas costeiras dominadas polos procesos de afloramento de augas ou cunha alta achega continental, as diatomeas e os dinoflaxelados son os grupos dominantes e os principais compoñentes da biomasa. Un exemplo desta estrutura da comunidade son as Rías Baixas galegas: as diatomeas están presentes continuamente no interior das rías e os os dinoflaxelados seguen un ciclo estacional de entrada e saída das rías, sendo a súa biomasa significativa máis aló da boca das rías.
As diatomeas, os dinoflaxelados e as cianobacterias teñen unha maior capacidade fotosintetizadora a niveis de irradiación solar menores que outros grupos de fitoplancto. Ao seren máis eficientes en condicións de menos luz, as diatomeas teñen condicións de crecemento máis favorables cando se producen mesturas da auga e as cianobacterias cando a densidade celular de algas é elevada.
Para as especies de fitoplancto o seu tamaño celular é determinante porque dita a súa taxa de crecemento, o metabolismo e o acceso a recursos. Así, hai especies de micróns (como as picocianonacterias) a especies de varios milímetros (como algunhas diatomeas). As especies de tamaño celular pequeno duplícanse máis rapidamente, teñen menos probabilidade de afundir na auga e teñen unha maior taxa de adquisición de nutrientes, xa que a taxa superficie/volume é maior. Porén, son dixeridas máis facilmente polos heterótrofos. Outras especies, como as diatomeas, teñen tamaños maiores e forman grandes colonias polo que poden acumular maior cantidade de alimento nas súas células e resistir a predación.
No fitoplancto existen estratexias de reprodución sexual e asexual. Algúns, como diatomeas e dinoflaxelados, seguen ambas estratexias. Outros, como as cianobacteria e case todos os criófitos, só se reproducen asexualmente. A presión selectiva favorece aos grupos que seguen a reprodución sexual xa que aumenta a variación xénica intra-específica. Para as diatomeas, significa tamén recuperar o tamaño inicial pois coa reprodución asexual reducen progresivamente o seu tamaño. Moitas especies, en particular as diatomeas, mostran estados de letargo. Isto permítelle subsistir en longos períodos desfavorables. A xerminación adóitase producir por re-suspensión dos solos en momentos de mestura vertical das augas.
Riqueza de especies
Se no 2015 había 11 mil especies catalogadas como plancto, campañas de mostraxe recentes cuantificaron que a riqueza ou número de especies está arredor das 110 mil. Dentro dese conxunto, a riqueza taxonómica do fitoplancto estímase que é de 4,390 especies. Porén, a riqueza real, cuantificada a través de OTUs, estímase que chegaría as 29 mil. Detallado segundo os grupos taxonómicos, a súa riqueza distribúese así  :
Diversidade funcional
O tamaño celular é unha característica morfolóxica determinante nas súas taxas de crecemento, ritmo metabólico e de capacidade de acceso a recursos. A distribución de tamaños no fitoplancto vai desde 0.1 μm das cianobacterias máis cativas aos > 108 μm das diatomeas máis grandes. Unha clasificación por tamaños, establece os seguintes grupos :
Case todas as comunidades de fitoplancto mostran un amplo abano de tamaños. Os organismos máis pequenos teñen menor probabilidade de afundimento e son máis eficientes na absorción de nutrientes (xa que dispoñen un maior taxa de superficie fronte a volume) e maiores taxas de crecemento. Porén, son máis facilmente consumidos por depredadores.
A pigmentación con clorifila-a, -b, -c ou -d permítelles capturar calquera franxa do espectro visible de luz. Mais, algúns grupos posúen pigmentos accesorios, como ficobilinas ou carotenoides, que lles proporciona un maior rango de absorción de luz. As diatomeas, os dinoflaxelados e as cianobacterias teñen unha maior capacidade de absorción de luz en lugares de menor incidencia, namentres que os grupos de algas verdes non o son. Os grupos con capacidade de mobilidade, como o son os dinoflaxelados por teren flaxelos, poden nadar e posicionarse en lugares onde a radiación da luz é óptima ou, nalgún momento do día, evitar determinados rangos de irradiación.
Hai grupos, como parte dos dinoflaxelados, que teñen capacidade de mixotrofia. Son quen, ademais de fotosintetizar, de alimentarse heterotroficamente atrapando e engulindo ás súas presas. Pola contra, outras especies teñen a capacidade de liberar toxinas nocivas para outros organismos competidores seus e depredadores.
A fixación de nitróxeno é outra das características determinante para ocupar certos hábitats, como as augas doces de lagos e estuarios. A fixación de nitróxeno atmosférico realízana só os heterocistes das cianobacterias filamentosas. Semella que océanos abertos se podería estar fixando nitróxeno por cianobacterias en simbiose con diatomeas.
Taxonomía
Os grupos taxonómicos que compoñen o fitoplancto, e as súas principais características, son :
As floracións de algas
miniatura|250 px|Florecemento de fitoplancto no [[mar Báltico.]] En determinados períodos o fitoplancto medra rápido e acumúlase nalgunhas áreas de costas (coma nas rías, estuarios, lagoas de costa, baías ou en canles de ríos) ou en lagos. Isto son momentos de floración que os favorecen os cambios na dirección da auga no océano, as condicións atmosféricas ou aumentos de temperatura, a choiva ou as descargas de augas dos ríos. A floración prodúceno aquelas especies de microalgas ou cianobacterias que teñen condicións de nutrientes, luz ou salinidade como para medrar rápido, reproducirse e acumularse. As floracións de algas poden ser curtos no tempo e ocupar unha pequena masa da auga, ou ser procesos recorrentes e estacionais.
Centro de investigación de Langley
O Centro de investigación de Langley (en inglés: "Langley Research Center") (LaRC), é o máis antigo dos centros da NASA, atópase en Hampton, Virxinia, nos Estados Unidos de América. Está situado preto de Poquoson, Virxinia e da Base aérea de Langley. Aínda que o LaRC especialízase en investigacións aeronáuticas, o Módulo lunar do Apolo foi ensaiado en canto á súa capacidade de voo neste centro e varias misións espaciais de importancia foron planificadas e deseñadas neste centro.
Historia
Fundado en 1917 polo Comité Asesor Nacional para a Aeronáutica, dous terzos dos programas do centro concéntranse na aeronáutica, e o resto no espazo exterior. Os investigadores do LaRC dispoñen de máis de 40 túneles de vento para estudar deseños de avións e naves espaciais máis seguros, con mellor eficacia e eficiencia. Entre 1958 e 1963, cando a NASA comezou o Proxecto Mercury, no LaRC atopábase a oficina principal do Space Task Group, dita oficina trasladouse entre 1962-63 ao Manned Spacecraft Center (actualmente o Lyndon B. Johnson Space Center) en Houston.
Fitoplancto
As floracións de algas
miniatura|esquerda|200 px|[[Marea vermella na Jolla, California.]] Un caso particular de floración son as mareas vermellas. Débese ao aumento da biomasa de especies de dinoflaxelados. Só nalgúns casos, cando existen altas concentracións en puntos locais como baías ou estuarios, poden ter efectos nocivos no consumo humano.
As floracións de algas, visibles ou non, pódenos xerar diferentes especies. Hai algunhas microalgas que conteñen compostos tóxicos para humanos ou outros animais e outras que non. As floracións de algas que derivan en efectos prexudiciais para animais ou para o consumo humano denomínanse floración de algas nocivas. Non todas as floracións de algas nocivas mostran unha coloración das augas. Cando o teñen, adoitan aparecer como un caso máis das mareas vermellas.
1518
Outros
Historia ano a ano
Fitoplancto
As floracións de algas
As floracións poden estar asociados a procesos de eutrofización das augas costeiras. Unha alta achega de nitrato e fosfato estimula as floracións de algas. Estimula, consecuente, a redución de osíxeno na capa fótica e aumenta o a cantidade de materia orgánica disolta que afunde. Por iso, en lugares como rías e estuarios poden xerar capas de aguas afóticas (pobres en osíxeno) ou anóxicas (sen osíxeno). Isto pode estresar ou erradicar a presenza dalgunhas especies bentónicas. Obsérvase ademais que a descarga de nutrientes nas augas favorece a aparición de floracións de algas nocivas.
Algunhas floracións de cianobacterias están favorecidos pola entrada de nitróxeno, e pode ser tamén por un proceso de eutrofización. Forman masas superficiais e visibles dunha cor vede-azulada. Estas floracións de cianobacterias bloquean a entrada de osíxeno nas capas de auga inferiores e poden producir toxinas que afecten o sistema nerviosos de humanos e outros animais. Con isto, as floracións de cianobacterias forman parte dos casos de floración de algas nocivas.
Ciclos estacionais
Dependendo da rexión oceanográfica ou continental e da latitude, o fitoplancto mostra varios patróns de floracións, e polo tanto de aumento da súa biomasa e da súa produción primaria no ecosistema.
De finais do verán ao inicio do outono pódense producir outros aumentos de biomasa por decaemento da intensidade da depredación, rexeneración de nutrientes polo loop microbiano, ou (como se dá nas rías galegas) polo proceso de relaxación do afloramento de augas e o inicio da mestura vertical da auga.
En estuarios túrbidos poden darse floracións de inverno favorecidos pola deposición de sedimentos. Se a entrada de auga fluvial ou o estrés dos ventos na superficie da auga se reduce as augas cálmanse, os sedimentos caen aos fondos do estuario e a luz chega mellor á capa fótica.
Na costa antártica, as floracións de algas teñen tamén unha tendencia estacional. Están ligados á primavera austral, cando hai maior entrada de luz por irradicación, e rematan co esgotamento dos metais trazas da zona, como é o ferro.
A bomba biolóxica do carbono
A comunidade de fitoplancto cando fixa por fotosíntese, ou asimila, o atmosférico vai aumentando a súa biomasa. A continua morte de individuos na comunidade deriva nunha deposición nos fondos oceánicos de materia orgánica disolta, procedente da biomasa degradada. A fixación impón unha redución da presión parcial do nas capas fóticas (a capa de auga da superficie onde vive o fitoplancto). Isto facilita que siga habendo unha entrada, ou "secuestro", do atmosférico a través das augas superficiais do océano. Este proceso é a denominada bomba biolóxica. Cada organismo fitoplanctónico, que só ten uns ~3Pg de C, chega a producir ata ~700 Pg de C en forma de carbono orgánico disolto en só uns días ou semanas. Parte deste carbono fixado sustenta as cadeas tróficas superiores, ben polo consumo do zooplancto ben por bacterias heterótrofas. Mais unha fracción do carbono deposítase nos fondos oceánicos (arredor de 10.000 millón de toneladas de carbono anuais) e sae do ciclo do carbono por moito tempo. Así, o proceso de fixación, o afundimento de carbono e os procesos de oxidación producen un gradiente, tal que canto maior sexa a profundidade maior é a concentración de carbono.
O fitoplancto contribúe a fixar o 25% das emisións de carbono antropoxénicas á atmosfera. Grazas a iso, sen este proceso a concentración de atmosférico sería o dobre do que o era na época pre-industrial.
Produción de osíxeno
Durante a fotosíntese, o fitoplancto libera osíxeno molecular á atmosfera. Estímase que entre o 50% e o 80% do osíxeno atmosférico do planeta o produciu o fitoplancto O resto foi producido pola flora terrestre. Ademais, controla a taxa de / da atmosfera desde o Precámbrico.
Limitacións por macro- e micronutrientes
O fitoplancto depende de varios minerais (macronutrientes) claves para o seu metabolismo. Estes limitan o seu crecemento e biomasa das súas poboacións. Os principais macronutrientes son o nitrato, o fosfato, o xofre e o silicato. As concentracións destes compostos nas augas dependen do balance entre a bomba biolóxica e o afloramento de augas profundas, que son ricas en nutrientes. Cando a comunidade do fitoplancto chega a consumir de todos estes nutrientes limitantes do medio a súa biomasa chega a un límite. A baixas latitudes, o nitróxeno e o fósforo son os principais elementos limitantes. Considerando a taxa de N:P que a comunidade precisa para medrar sen limitación, o fósforo adoita abundar máis que o nitróxeno. Porén, en rexións como os xiros oligotróficos do hemisferio norte non é o nitróxeno o principal limitante senón que pasa a ser o fósforo.
Porén, nalgunhas rexións oceánicas hai ademais micronutrientes, e que son metais traza limitantes, que escasean e que alí se converten en limitantes. Actúan como micronutrientes en diferentes rexións o Fe, Co, Zn, Cu, Ni e o Cd. A rexión da Corrente Circumpolar Antártica é un caso no que os principais macronutrientes, o N e P, abundan e non son limitantes para as poboacións de fitoplancto. Isto é porque nesta rexión prodúcese o maior afloramento de augas ricas en nutrientes. Por iso o que máis escasea aí son aqueles metais que teñen baixas taxas de residencia no océano. O principal micronutriente limitante nesta rexión é o ferro. Aí escasea por estar lonxe de puntos de deposición atmosférica, como a costa sahariana de África, e non haber un substrato importante de ferro preto. Noutras rexións o silicio actúa como micronutriente, e faino porque ser a principal peza coa que as diatomeas constrúen as súas frústulas.
Algunhas especies de fitoplancto téñense adaptado á limitación de nutrientes con cambios na composición de determinadas biomoléculas. Así, a picocianobacteria Prochlorococcus, que habita os océanos oligotróficos, usa xofre no canto de fósforo nos seus lípidos das membranas celulares.
Orixe evolutiva
Hai 3.800 millóns de anos, no eón Arcaico, apareceron os primeiros fotoautótrofos nos océanos. As cianobacterias terían aparecido entre os eóns Arcaico e Proterozoico, hai 2.700 millóns de anos. O seu sistema fotosintético é modular polo que se postula que os seus fotosistemas I e II terían evolucionado previamente en grupos de pro-cianobacterias anosixénicas. Estes fotoautótrofos espalláronse polos océanos, e levaron a cabo a osixenación da superficie dos océanos e a terrestre, ata hai ~2.400 millóns de anos. A fotosíntese osixénica semella que só xurdiu unha vez. Por iso, considérase que esta se espallou por endosimbiose entre células hóspede con mitocondrias e cianobacterias cocoidais.
Eses novos eucariotas fotoautótrofos oxixénicos deron lugar a dúas liñaxes que xurdiron nos océanos do Neoproteozoico e Paleozoico, hai 1.600-1.200 millón de anos. Unha liñaxe tería a clorofila-b como pigmento accesorio (as "algas verdes" e os seus descendentes). A outra conservaría a meirande parte da pigmentación cianobacteriana, en especial a clorofila-c, e deu orixe ás algas "vermellas", as rodófitas. Porén, estes grupos taxonómicos que xorden no Paleozoico non dominaron as comunidades fitoplanctónicas ata o Mesozoico, hai 250-65 millóns de anos. Do Triásico á metade do Mesozoico, os eucariotas con clorofilas-c comezaron a gañar un súa posición ecolóxica dominante: xurdiron os dinoflaxelados, os cocolitofóridos e as diatomeas. Isto é, xorden as comunidades de fitoplancto eucariota actuais. Esta radiación de clados produciuse durante aumentos do nivel do mar, que deu froito a un incremento das áreas mariñas sobre das plataformas continentais. Un impacto de meteorito durante a transición do Cretáceo e Terciario, hai 65 millóns de anos, reduciu moita da diversidade do fitoplancto que xurdira anteriormente, en especial, a dos cocolitofóridos. Aínda que estaban mostrando un aumento na súa diversidade, os dinoflaxelados e os cocolitofóridos desde aquela víronse nunha continua extinción de especies. A diversidade das diatomeas, pola contra, foi aumentando desde a transición do Eoceno-Oligoceno ata o Mioceno.
O fitoplancto e o cambio climático actual
O papel do fitoplancto no actual quecemento global, como consecuencia da actividade antropoxénica, é unha área de interese de estudo. Considérase que os cambios na produtividade do fitoplancto estará ligada aos cambios na estratificación das columnas de auga do mar, xa que hai múltiples procesos biolóxicos que teñen unha eficiencia que está determinada pola temperatura e pola cantidade de achega atmosférica de nutrientes. Tamén poderían ser importantes as taxas de mortalidade do fitoplancto por "herbivorismo" de zooplancto.
Espérase que o aumento da temperatura da terra provoque unha estratificación das augas dos océanos, un aumento das concentracións de na atmosfera e un aumento na profundidade das augas oceánicas con osíxeno. A maior estratificación das augas limitaría a entrada de nutrientes dos fondos ás capas superficiais do océano e daría pé a que as rexións oceánicas onde o nitróxeno sexa un factor limitante aumenten en extensión. O aumento das capas de auga con osíxeno reduciría as rexións onde poden vivir as especies microbianas desnitrificadores e os anaeróbios que oxidan amonio. Isto tería un efecto no loop microbiano. O aumento de osíxeno no océano favorecería a liberación de nutrientes xa depositados nos sedimentos das plataformas oceánicas.
Existen propostas de fertilizar con ferro os océanos para contrarrestar a acumulación na atmosfera de xerado por actividades humanas Houbo varias campañas experimentais en océano aberto nas que se fertilizaron extensións do océano con ferro e nelas observouse como as poboacións de fitoplancto aumentan.
A Cruz, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Cruz é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños.
Frédéric Pierrot
Frédéric Pierrot, nado o 17 de setembro de 1960 en Boulogne-Billancourt, Altos do Sena, é un actor francés de cine, televisión e teatro.
Cantigueiro galego da muller
miniatura|250px|O mar tamén é casado, o mar tamén ten muller, é casadiño coa area, dálle bicos cando quer.
Mosonmagyaróvár
miniatura|Castelo de Mosonmagyaróvár
Mosonmagyaróvár (en alemán, Ungarisch-Altenburg, en latín, Ad Flexum) é unha localidade do noroeste de Hungría, no condado de Győr-Moson-Sopron. A vila áchase próxima a fronteira con Eslovaquia e Austria e tiña unha poboación de 30,200 habitantes no 2004.
Mosonmagyaróvár é a unión das vilas de Magyaróvár e Moson (alemán: Wieselburg). A vila de Moson foi a capital orixinal do Condado de Moson no Reino de Hungría, mais a capitalidade trasladouse para Magyaróvár na Idade Media. As dúas vilas fusionáronse en 1939. Debido ao longo do seu nome é adoito referirse á vila como Móvár ou Moson.
O Bernaldo, Labrada, Guitiriz
O Bernaldo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2012 tiña cinco habitantes (catro homes e unha muller), un menos ca en 2000.
EDAR de Bens
A EDAR de Bens é unha estación depuradora de augas residuais xestionada polo Concello da Coruña que trata as augas residuais dos concellos da Coruña, Arteixo, Oleiros e Culleredo.
Descrición
Construída preto da cala de Bens, entre o océano e o monte, escaváronse dous millóns de metros cúbicos de rochas e terra.
O seu funcionamento está baseado en varias etapas e procesos : Para a eliminación de bacterias a planta emprega luz ultravioleta. Tamén se fai un aproveitamento do bio gas que se xera durante os procesos.
O custo da EDAR foi de 97 millóns de euros máis outros 18 millóns de euros para construír o emisario submarino. A obra foi pagada nun 85% pola Xunta de Galicia (Augas de Galicia) e o outro 15% pola Unión Europea. Ten pola liña costeira un paseo peonil e polo lado do monte construirase a ampliación do paseo marítimo. Nos primeiros recibos do ano 2013 pasouse a cobrar aos veciños polo servizo da depuradora.
Emisario submarino
O emisario submarino mide 810 metros, 560 m baixo terra e outros 250 m baixo o fondo mariño. Na parte final, en contacto co océano, as augas tratadas saen por 14 bocas situadas a unha profundidae de 32 metros. A obra do emisario custou 18 millóns de euros.
Sanna Marin
Sanna Mirella Marin, nada o 16 de novembro de 1985 en Helsinqui, é unha política finlandesa que exerce como Primeira ministra de Finlandia 10 de decembro de 2019 até o 20 de xuño de 2023. Marin foi a primeira vicepresidenta dos socialdemócratas finlandeses.
Traxectoria
Forma parte do Parlamento de Finlandia desde o ano 2015 e foi Ministra de Transportes e Comunicacións entre o 6 de xuño de 2019 e o 10 de decembro de 2019. Despois de que Antti Rinne deixase o seu cargo como Primeiro ministro, o Partido Socialdemócrata elixiu a Marin como a súa nova candidata o 8 de decembro de 2019. Con 34 anos, Marin converteuse na líder de estado máis nova do mundo nese momento (aínda que o austríaco Sebastian Kurz lle arrebatou o posto ao mes seguinte) e tamén na primeira ministra máis nova do seu país.
Negociacións pola OTAN
No programa electoral de 2015 Sanna Marin era contraria a solicitar a pertenencia de Finlandia á OTAN. En marzo de 2022 anunciouse que Finlandia e Suecia solicitarían o ingreso na OTAN a raíz da invasión rusa de Ucraína. En maio de 2022 Sanna Marin confirmou que chegaran a un acordo con Turquía para levantar o veto ao ingreso. As cesións incluían a extradición de kurdos e a clasificación do PKK como grupo terrorista.
Vida nocturna
En decembro de 2021 acudiu a un local nocturno despois de ter estado en contacto cun positivo por COVID-19. Marin recoñeceu que tiña actuado de forma errada e que debía ter máis coidado naquela situación.
En agosto de 2022 foi acusada de ter consumido "algún tipo de narcóticos", despois de filtrarse un vídeo na web iltalehti.fi onde aparece cantando e bailando nunha festa privada durante as súas vacacións cun grupo de amigos, entre eles algunhas celebridades finlandesas. A oposición pediu que se realizase un test de drogas, xa que no vídeo se escoita a unha persoa berrar, pero comentouse que poderían ter confundido "jauhojengi" (cocaína en argot) con "jallujengi", unha referencia a un brandy finés chamado Jaloviina. Ela fixo unhas declaracións públicas lamentando a publicación, negando que tivese tomado drogas, "salvo bebidas alcohólicas de baixa gradación" e dicindo que non era nada do que arrepentirse, que era "unha persoa normal" e que esas cousas se dirimen nas votacións das eleccións. Previamente fora acusada de ter saído a un festival sen levar o teléfono gobernamental, pero ela dixo que levara o seu teléfono persoal e que de acontecer calquera urxencia podería ser contactada.
O 23 de agosto de 2022 deuse a coñecer que o test de drogas ao que se sometera deu negativo e deu explicacións sobre unha nova polémica por dúas amigas súas fotografadas beixándose semi-espidas na residencia oficial da Primeira Ministro. Sanna Marin disculpouse pero dixo que en ningún momento a seguridade do Goberno se veu ameazada.
Vida persoal
Os seus pais divorciáronse cando ela aínda era unha nena debido ao alcoholismo do seu pai, entre outras cousas. A familia era traballadora de clase baixa. Despois creceu nunha familia homoparental coa nai e a súa amiga.
Sanna afirmou que é vexetariana. Vive en Tampere co seu marido Markus Räikkönen e a súa filla, nada o 28 de xaneiro de 2018.
Os Xiros, Labrada, Guitiriz
Os Xiros é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Heart On
Heart On é o terceiro álbum da banda estadounidense de garage rock Eagles of Death Metal, publicado o 28 de outubro de 2008 a través do selo Downtown Recordings.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jesse Hughes e Josh Homme.
Gregorio IV, papa
Gregorio IV (Roma, (¿?) — 25 de xaneiro de 844). Papa da Igrexa católica de 827 a 844. Fillo dun patricio romano, exercía as funcións de presbítero en Roma cando ocupou o solio pontificio. Elixido papa pouco despois da morte de Valentino, non foi ordenado bispo ata o 5 de xaneiro de 828 por agarda-la confirmación imperial.
Xosé Castro (fotógrafo)
Traxectoria
Comeza a traballar na empresa local Foto Blanco e a partir da década dos sesenta publica e colabora con distintos medios, e principalmente La Voz de Galicia. En 1981 participou na viaxe do Xurelo á Foxa Atlántica, onde realizou un traballo fotográfico que axudou na paralización das verteduras radioactivas. En 1986 entrou a traballar no xornal coruñés, ao que segue vencellado laboralmente.
Realizou diversas exposicións colectivas e individuais, e recibiu premios en Galicia e Corea do Sur.
Vilaseco, Borneiro, Cabana de Bergantiños
Vilaseco é un lugar da parroquia de Borneiro no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 116 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 56 eran homes e 60 mulleres.
Por este lugar pasa a 3ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Valentino, papa
Valentino I, nado en Roma e morto o 16 de novembro de 827, foi o papa nº 100 da Igrexa católica, que ocupou o seu cargo no ano 827.
Traxectoria
A diferenza do seu antecesor, a súa elección contou co apoio tanto da nobreza como do pobo. Non se teñen novas do seu breve pontificado, que durou corenta días segundo o Liber Pontificalis e trinta segundo os Anais de Einhart, converténdose no papa número cen.
Soraya Sáenz de Santamaría
María Soraya Sáenz de Santamaría Antón, nada en Valladolid o 10 de xuño de 1971, é unha política española pertencente ao Partido Popular. Entre 2011 e 2018 foi a vicepresidenta e ministra da Presidencia do Goberno de España, presidido por Mariano Rajoy.
Traxectoria
Naceu en Valladolid en 1971 e estudou secundaria no Instituto Zorrilla. Obtivo a licenciatura en Dereito na Universidade de Valladolid cando tiña 23 anos, quedando primeira da súa promoción. Con 27 anos, ingresou por oposición no corpo de avogados do Estado, sendo destinada inicialmente a León. Foi profesora asociada de Dereito administrativo na Universidade Carlos III de Madrid.
Casou, polo civil e no Brasil, co avogado do Estado José Iván Rosa *Vallejo no ano 2005 e é nai de Iván, nacido o 11 de novembro de 2011. O seu esposo foi contratado por Telefónica como asesor xurídico da súa división internacional (TISA).
Carreira política
En 2000, logo de exercer como avogada do Estado en León, iniciouse en política como asesora do entón ministro Mariano Rajoy, ás ordes directas do seu director de gabinete Francisco Villar García-Moreno.
É especialista en política territorial, motivo polo cal ocupou o cargo de secretaria executiva de Política Autonómica e Local do Partido Popular. Ademais, é membro do Comité Executivo Nacional do Partido Popular.