cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Teresa Barge
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2003 presentouse co partido Iniciativa por A Bola, obtivo 4 escanos e foi elixida alcaldesa grazas ao apoio do BNG. Nas municipais de 2007 presentouse polo BNG e acadou a maioría absoluta con 7 escanos, converténdose na primeira muller alcaldesa nacionalista na provincia de Ourense. Nas municipais de 2011 volveu gañar cos mesmos resultados.
Nas eleccións municipais de 2015 preséntase de novo, pero volvendo a trocar de partido, do Bloque Nacionalista Galego ó Partido Popular, e consegue unha nova vitoria, desta volta con seis concelleiros. Nas eleccións municipais de 2019 consegue unha cuarta maioría absoluta, con 7 escanos.
Aeroporto de Perth
O aeroporto de Perth é un aeroporto que serve a Perth, a capital e cidade máis grande do estado de Australia Occidental. Está situado nun suburbio do mesmo nome dentro dos límites da Cidade de Swan.
Dende o ano 1997 ven sendo operado por Perth Airport Pty Limited, unha compañía privada, baixo unha concesión de 99 anos por parte do goberno australiano. Perth está considerado o aeroporto máis versátil de Australia.
É o cuarto aeroporto máis concorrido de Australia e opera voos cara destinos en Australasia e o océano Índico, ademais de Xohanesburgo, Doha, Dubai, Abu Zabi, Cantón e Hong Kong.
O número de pasaxeiros medrou fortemente nos primeiros 12 anos do século XXI, principalmente debido ao auxe da minería no estado e a un incremento do tráfico de aeroliñas de baixo custo internacionais. Dende o ano 2012, co fin do auxe da minería, o número de pasaxeiros domésticos descendeu. O aumento nas cifras mantívose nestes anos grazas aos servizos internacionais.
Tumba do soldado descoñecido
miniatura|dereita|Monumento ao landsoldaten, en Fredericia, Dinamarca A tumba do soldado descoñecido é o nome que reciben os monumentos erixidos polas nacións para honrar os soldados que morreron en tempo de guerra sen poder seren identificados. Tratase ás veces dunha tumba simbólica, evocando a todos os habitantes dun país que morreron nun determinado conflito sen identidade coñecida, aínda que nalgúns casos estas foxas conteñen os restos de soldados falecidos durante os conflitos bélicos en cuestión.
Véxase tamén
Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη (Ελλάδα)
Friedrich Reinhold Kreutzwald
Friedrich Reinhold Kreutzwald (Jömper/Jõepere preto de Sankt Katharinen/Kadrina, Condado de Lääne-Viru, 26 de decembro de 1803 - Tartu, 25 de agosto de 1882) escritor e médico estoniano autor do poema épico Kalevipoeg (O fillo de Kalev), primeiro libro en lingua estoniana.
De orixes humildes, licenciouse en medicina na Universidade de Tartu en 1833, e practicou a profesión de médico en Võru, no sur de Estonia, entre 1833 e 1877.
Paralelamente, foi autor de diversas obras literarias, principalmente de contos populares e poemas. Foi membro da Sociedade Estoniana de Intelectuais fundada en 1838. Esta sociedade, que operaba dende a Universidade de Tartu foi unha grande promotora e defensora da cultura vernácula de Estonia.
Sebastian Coe
miniatura|dereita|Sebastian Coe
Sebastian Newbold Coe, nado en Chiswick, Londres, o 29 de setembro de 1956, é un atleta británico, xa retirado, especialista en probas de medio fondo.
Traxectoria
Campión olímpico, bateu diversas marcas mundiais, sendo considerado un dos mellores atletas da historia. Despois da súa retirada foi membro do parlamento británico e presidente do Comité Organizador dos Xogos Olímpicos de 2012 que se disputaron en Londres. Dende 2015 é o presidente da Asociación Internacional de Federacións de Atletismo. En 1988 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes, na súa primeira edición.
Récords do Mundo
1.000 metros:
1.500 metros:
A milla:
4x800 metros:
A Curuxa
O topónimo galego A Curuxa pode referirse a:
Empeza o espectáculo
Empeza o espectáculo (en All That Jazz) é un filme musical estadounidense de 1979 dirixido por Bob Fosse. O guión, de Robert Alan Aurthur e Fosse, é unha semiautobiografía fantástica baseada en aspectos da vida e a carreira de Fosse como bailarín, coreógrafo e director. O filme foi inspirados polos esforzos de Fosse en editar o seu filme Lenny mentres actuaba simultaneamente no musical de Broadway Chicago. Leva o nome do tema de Kander and Ebb "All That Jazz". O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes.
En 2001, Empeza o espectáculo foi considerado "cultural, histórico ou esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e foi escollido para a súa preservación na National Film Registry.
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG.
Morgallón, Taboexa, As Neves
Morgallón é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Buxo
Distribución
Hai dúas especies indíxenas en Europa. A primeira é Buxus balearica, ás veces chamado buxo de Maó, atópase aínda en estado salvaxe en Andalucía nas serras de Segura e Cazorla, así como nas Illas Baleares e Sardeña.
A outra especie, mellor coñecida, é o Buxus sempervirens, que se estende desde Marrocos a Portugal e a Galiza, pasando polo Norte de España e Francia, ata Alemaña, Inglaterra, Luxemburgo e Suíza. Debeu formar parte da flora belga ata o século pasado, pero nunca o formou da de Italia (a pesar dos textos de Plinio o Vello e doutros autores antigos). Atópase nos Balcáns (antiga Iugoslavia, Grecia, Kosovo etc.) ata Bulgaria e Suroeste de África.
Descrición
Produce en primavera flores axilares, abrancuxadas, de pequeno tamaño, sen interese decorativo, mais apreciadas polas abellas.
Usos
A súa madeira, compacta, dura, flexible e duradeira, foi moi demandada e empregada para elaborar ferramentas. Tamén se utiliza na elaboración da gaita galega. Nos xardíns o buxo emprégase a miúdo a xeito de sebe, mesmo tallado e en figuras. É a base da chamada arte topiaria.
Toxicidade
O contacto co zume de buxo pode provocar irritacións cutáneas. A cortiza, as follas e os froitos son tóxicas e a súa inxesta pode, en fortes doses, provocar vómitos, vertixes, tremores e parálise espiñal.
Enfermidades
300px|right|thumb|[[Sebes de buxos no parque de Castrelos en Vigo.]]. O buxo padece o ataque do fungo Pseudometria rousseliana, que produce o chamado cancro do buxo, caracterizado por manchas de cor rosada ou vermella en follas e pólas; diminúe marcadamente o vigor da planta e pode aínda chegar a matala. Utilízanse preparados de cobre para combatelo.
Outros fungos que o afectan son o Mycosphaerella patouillardi, que provoca a caída das follas, manifestándose con pintas brancas persistentes. O Phyllosticta buxina produce síntomas similares á cancrose dos cítricos e o Phytophthora cinnamomi afecta a raíz de maneira incurábel.
O Ulleiro, Vilaúxe, Chantada
O Ulleiro é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 2 habitantes segundo datos do INE e do IGE 1 home e 1 muller.
Adro
miniatura|Adro de Santo André de Vea.
O adro, ou adral, é o patio principal ou o terreo arredor das igrexas e a súa orixe está no atrium das casas romanas. Engloba calquera terreo co que delimite unha igrexa ou un cemiterio, xa sexa de propiedade eclesiástica ou particular.
Nas parroquias galegas o adro era o lugar tradicional de reunión semanal dos veciños para tratar os asuntos da parroquia. Nas igrexas máis antigas é común a existencia de cemiterios situados no adro.
Escribenta común
A escribenta común, escribente paponegro, escribidora ou liñaceira é unha ave da familia das Emberizidae.
Morfoloxía e hábitos
É unha especie de 15–16 cm de lonxitude, peso de 25 gramos e envergadura de 22–26 cm. Lombo, cola e parte superior da cabeza son pardos, namentres a parte inferior do corpo, gorxa e fazulas son amarelos. Salientar a careta característica dos machos da especie, cunha liña ocular negra. As femias e os xoves non presentan este deseño facial e teñen cores máis esluídos. Ave frecuente nas zonas con matogueiras ou con cultivos. No sur da súa área de distribución é frecuente en bosques de aciñeiras e nas viñeiras. Aliméntase de insectos e sementes. Acostuma cantar dende lugares elevados ou prominentes
Reprodución
O período de cría vai de maio a xullo, podendo facer dúas postas no ano. O niño adoita estar preto do chan. Cada posta consta entre 3 e 5 ovos, cun tempo de incubación de 13 días. Os polos permanecen no niño entre 10 e 13 días trala eclosión.
Distribución
Presente todo o ano no Norte e Sur da Península Ibérica, Oeste e Sur de Francia, nos Balcáns e nas zonas litorais de Marrocos, Alxeria e Turquía. Presente na cría ou de maneira esporádica no leste de Francia e Interior de Turquía.
Alessandro Cagliostro
miniatura|dereita|Alessandro Cagliostro Alessandro di Cagliostro, alcume de Giuseppe Balsama, nado o 2 de xuño de 1743 e finado o 26 de agosto de 1795, foi un personaxe que acadou sona no século XVIII. Foi un viaxeiro, ocultista e masón siciliano.
Traxectoria
Nado nunha familia humilde de Palermo. A infancia de Cagliostro non se coñece ben, estudou nun mosteiro e viviu nun mosteiro, escapou de alí e viaxou por Europa e o norte de África, e interesouse pola alquimia. En Roma estableceuse como médico e casou, o conde de Saint-Germain iniciouno na francmasonería en Londres e Cagliostro fundou o rito exipcio da masonería na Haia, viaxou por Rusia, Alemaña e Francia esparexendo o novo rito. Establecido en París en 1722 foi favorito do rei Luís XVI, envolto no caso do colar da raíña, que desacreditou aínda máis á raíña María Antonieta, estivo encerrado na Bastilla durante seis meses e logo foi expulsado do país. De volta en Roma foi encarcerado pola inquisición e morreu nunha das súas prisións.
Na ficción
A súa vida é contada de forma tanxencial no libro Claro de lúa de Puri Ameixide.
Ramón García Vázquez
José Ramón García Vázquez, nado en Betanzos o 18 de marzo de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Incorporouse á política brigantina nas eleccións municipais de 1987, como número 8 da lista do PSdeG-PSOE encabezada por Manuel Lagares Pérez. A vitoria do seu partido permitiulle ser investido como concelleiro e facerse cargo da área de acción rural. Volveu ser elixido concelleiro en todas as eleccións municipais, sempre nas listas do partido socialista, e ocupou diversos cargos na administración local.
Logo da perda da alcaldía polos socialistas nas municipais de 2007, e a posterior dimisión do seu cabeza de lista en novembro dese ano, asumiu a función de portavoz do seu partido na oposición, para posteriormente concorrer ás municipais de 2011 como cabeza de lista e candidato a alcalde. Os seis concelleiros obtidos, unidos aos dous do BNG e ao único logrado polos independentes Cidadáns por Betanzos, permitíronlle formar goberno en minoría e ser investido alcalde o 11 de xuño. Revalidou a alcaldía nas municipais de 2015, subindo a 7 concelleiros e gobernando en minoría.
O 17 de xullo de 2018 presentou a súa dimisión por motivos de saúde, polo que foi substituído pola súa número 2 María Barral Varela.
Cartel (1945)
Cartel foi unha revista editada en Vigo entre 1945 e 1946.
Historia e características
Subtitulada Revista de la vida gallega (Panorama mensual de literatura y arte), apareceu en decembro de 1945. Revista cultural quincenal, pódese considerar como a continuación dunha publicación que saíra en 1937 baixo o mesmo título e dirixida por Antonio Otero Coira. Dirixida por Xulio Sigüenza, entre os seus colaboradores estaban Victoriano Taibo, Ánxel Fole, Noriega Varela, Amado Carballo e Xosé Outeiriño Blanco. Aparecían fotografías de Cameselle e Pacheco, artigos sobre música, xeografía, pintura e cine, e seccións dedicadas aos ecos de sociedade, ás estreas de cine e teatro ou ás actividades dos galegos no estranxeiro, como a estrea en París de Divinas palabras de Valle-Inclán ou as exposicións de Laxeiro en Madrid.
James D. Davidson
James D. Davidson, nado en 1942, é un sociólogo estadounidense especializado en socioloxía da relixión, gran parte do seu traballo abrangue a identificación relixiosa das elites, a estratificación e tendencias entre os católicos estadounidenses.
Traxectoria
Davidson estudou na Universidade de Notre Dame e comezou a dar clases na Universidade Purdue en 1968. Foi editor de Review of Religious Research (1977-1980) e presidente da Association for the Sociology of Religion (2005)
Ivor Bueb
Ivor Léon John Bueb, nado en East Ham (Essex) o 6 de xuño de 1923 e finado en Clermont-Ferrand o 1 de agosto de 1959, foi un piloto profesional de automobilismo inglés.
Traxectoria
Bueb comezou a competir seriamente en 1953 nun Cooper de Fórmula Tres de 500cc, graduouse nun Cooper oficial en 1955 cando terminou segundo no Campionato británico. Fixo saídas ocasionais en Grandes Premios de cun  Connaught e un Maserati correndo para  Gilby Engineering. Ao ano seguinte pilotou un Connaught de Bernie Ecclestone en Mónaco e pilotou un Lotus de Fórmula 2 no Gran Premio de Alemaña de 1958.
Foi a morte de Ivor Bueb, xunto co falecemento de Archie Scott Brown, o que finalmente levou a Brian Lister a pechar o seu exitoso intento nas carreiras de coches deportivos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Participou cun Fórmula 2.
Artigas
Artigas pódese referir a:
Villalba
O topónimo Villalba pode referirse a:
Curuxeira
O topónimo galego Curuxeira pode referirse a:
Errico Malatesta
Biografía
O seu pensamento post-materialista abre unha corrente ata o momento inexistente na teoría anarquista, o que lle creará un conflito ideolóxico con Kropotkin, ó que considera próximo ó positivismo. As súas teorías influirán nas novas correntes filosóficas que xorden a finais do século XIX e comezos do XX en torno ó neokantismo e neoidealismo.
En 1907, no Congreso Internacional Anarquista de Amsterdam (Actas do Congreso (en castelán)), volve a verse envolto en pugnas contra os anarquistas individualistas. Ese mesmo ano publicará polémicos artigos atacando o sindicalismo como cumio do anarquismo. Non prefería a participación dos anarquistas en sindicatos, senón a fusión dos mesmos. Sostiña a necesidade da participación nos sindicatos (e outras organizacións populares de loita), pero á vez que a necesidade da organización política dos anarquistas.
En 1914 interveu no Congreso do Fascio Comunista Anarchico, e participa nunha campaña insurreccional dirixida contra a monarquía de Savoia e o Vaticano. Coa chegada da primeira guerra mundial, Malatesta amósase absolutamente partidario da oposición activa ó esforzo de guerra en tódolos países, por considerala unha guerra fratricida en proveito dos intereses de minorías explotadoras. Isto producirá a separación ideolóxica con Kropotkin (partidario da aliñación con Francia e Inglaterra). A separación exemplifícase coa oposición de Malatesta ó "Manifesto dos 16" de Kropotkin.
En 1920 ten lugar unha serie de ocupacións de fábricas por parte dos traballadores, onde Malatesta participa como inspirador do movemento desde a Unione Sindicale Italiana. Coa chegada de Mussolini, Malatesta é procesado pola súa participación antifascista en varias revistas. Prisioneiro no seu domicilio, illado e reprimido polo fascismo, morre o 22 de xullo de 1932 en Roma.
As súas teorías foron desenvoltas basicamente nun gran número de revistas e periódicos que fundou e nos que participou activamente.
Alonxamento ideolóxico con Kropotkin
esquerda|200px|miniatura As teorías de Malatesta teñen unha base e unha orixe en Kropotkin, malia as diferenzas en certos puntos, aumentando este distanciamento ó longo das súas vidas. Estas diferenzas poden resumirse en catro puntos:
Visión sobre o sindicalismo
Seguindo co seu pensamento, cabe destacar a súa particular visión sobre o sindicato e a súa función dentro do movemento anarquista. Malatesta parte da premisa de que o sindicato é necesario, e que os anarquistas deben participar nel ou fundalo se non existe. Malia isto, afirma que o sindicato é un medio e non un fin. Esta idea baséase nas súas sospeitas sobre o feito de que o sindicato, se non se ten clara a súa función e é confundido cunha organización política, pode converterse nun pseudopartido, con tendencias xerarquizantes e autoritarias cara á maioría dos participantes que se acercan polo seu carácter reivindicativo. Á vez, cre que o sindicalismo non debe caer no erro do oportunismo e conformismo social, nin na pura defensa dos intereses particulares, se ben recoñece que hai unha tendencia no propio sindicalismo que o leva a caer niso (de aí a necesidade da organización anarquista separada). Moitos anarquistas vían na experiencia da CGT francesa e no declinamento do sindicalismo revolucionario ante a represión dos Estados e as concesións dos mesmos cara sectores moderados e negociadores, un claro exemplo das teses de Malatesta.
Concepción económica
A postura de Malatesta respecto á concepción económica vai mudando co tempo. Nun primeiro período coincide con Kropotkin ó considerar o comunismo como un sistema económico ideal. Para el, comunismo significa que "todos traballan e todos gozan de todo. Basta só saber cales son as cousas que se necesitan para satisfacer a todos e facer de modo que todas estas cosas sexan abundantemente producidas". Segundo o autor, non tería que existir nin a moeda nin nada que a substituíse, aínda que si un rexistro das cousas pedidas e as producidas a fin de ter a produción á altura das necesidades. Di que "o que queremos facer pola forza é pór en común os terreos, materias primas, instrumentos de traballo, edificios e tódalas riquezas que actualmente existen" non se refire ó establecemento do comunismo, senón á toma dos medios de produción por parte dos traballadores que os poñen en funcionamento.
Malia esta afirmación, nunha segunda etapa da súa vida substitúe este dogmatismo económico por outra idea: a de que cada localidade de persoas experimente o seu sistema económico (mutualismo, cooperativismo, colectivismo ou comunismo). Aínda que Malatesta está aberto a que as comunidades asuman o sistema económico que prefiran, ten a certeza de que todas acabarán asimilando o comunismo como sistema económico ideal. Deste modo afirma que "Referente ó modo de organizarse e de distribuír a produción o pobo fará o que queira, tanto máis canto que na práctica pode verse cal é o mellor sistema. (...) Cando se vexa que sistema é o mellor, os demais irano adoptando".
Organización política e social
Sobre a organización política Malatesta segue un método moi didáctico: en primeiro lugar define a orixe do Estado e do goberno, posteriormente fai unha crítica ó sistema de estado e de goberno na actualidade, e finalmente propón a alternativa do anarquismo como organización social e política.
Para Malatesta a palabra Estado significa o conxunto de institucións que subtraen ó pobo a xestión dos seus propios asuntos, para, mediante a delegación, confiar a algúns individuos a facultade de facer leis sobre todos e para todos. Ademais, Malatesta insiste no feito de entender como sinónimos Estado e goberno. A abolición do estado será, segundo el, a abolición de organización política que se apoia na autoridade, e á vez, a construción dunha sociedade libre e anti-autoritaria cos motores da harmonía e o concurso voluntario, para satisfacer tódalas necesidades sociais.
Á vez, rexeita dous tipos de definicións de Estado: A que o define como vínculo de conexión social, xa que por conseguinte, anarquía se podería entender como disgregación social. E a que o define soamente como poder central, xa que consecuentemente anarquía se podería entender como cantonalismo e comunalismo. Por estas dúas razóns, Malatesta propón evitar a frase "abolición do estado" e substituíla por "abolición do goberno".
Sobre o concepto de goberno, Malatesta apunta que este se constituíu historicamente a partir dun feito de forza (usurpación) ou da imposición por parte dun grupo social (predominio da minoría sobre a maioría). Respecto a este concepto, o autor dános dous definicións contrapostas. A primeira (segundo Malatesta a dada polo Goberno) consiste en entender goberno como unha entidade moral que contén atributos de razón, xustiza e independencia, cun poder social abstracto. A segunda definición, (segundo Malatesta a dada polos anarquistas) define o goberno como un conxunto de gobernantes que lexislan para regulamentar as relacións do home, que decretan, que forzan ó servizo militar, que castigan, que monopolizan, que declaran a guerra e que obrigan a todo o mundo coa finalidade de designios particulares. A súa crítica ó goberno baséase no feito de que os gobernantes non poden estar excepcionalmente dotados para apartar os propios individuos das súas deliberacións.
Unha vez rexeitado por amplas razóns o concepto de Estado e goberno, Malatesta propón a anarquía como modelo social e político en substitución do modelo que impera na actualidade.
Segundo Malatesta, o anarquismo ten unha única razón de ser, e é a rebelión moral contra a inxustiza. O anarquismo nace cando alguén ve que as causas de todo mal son as loitas entre os homes co dominio dos vencedores e a explotación dos vencidos; a submisión duns ante os outros ó longo da historia, co consecuente nacemento do capitalismo, o estado e a propiedade privada.
Para Malatesta, a base fundamental do método anarquista é a liberdade. Para el anarquía significa "non goberno", sendo o pobo mesmo o que debe decidir que facer e cando facelo. No caso de darse situacións que non se poidan resolver de manera instantánea deberíase elixir delegados, que serían persoas escollidas entre as máis intelixentes pero sen ningunha autoridade sobre os demais. Engade que a organización debe empezarse desde abaixo e ir subindo gradualmente (do simple ó composto). A súa concepción organizativa baséase na existencia de moitas agrupacións, dentro das que existen os diferentes oficios, cos seus respectivos delegados. Estes serían responsables de levar as inquedanzas da agrupación ás asembleas, sendo as súas conclusións devoltas ás agrupacións. A finalidade da anarquía pódese resumir na necesidade de que xurda unha organización social que teña por obxectivo o benestar e a liberdade, a reunión e a fraternidade humana.
A súa pequena crítica ó movemento anarquista é que, segundo el, aínda que non se debe ver a anarquía como algo utópico e afastado, descoidouse moito o debate sobre como se chega a ela, despreocupándose dos medios e camiños para implantala. Á vez, fai algunhas aclaracións sobre o concepto de "anarquista" e critica ó pseudoanarquista. Segundo Malatesta, non basta para ser anarquista crer no ideal da anarquía, senón que hai que loitar para acadala, reclamando sempre liberdade e xustiza. Tamén rexeita o feito de aparellar o concepto de rebelde ó de anarquista. Define ós rebeldes como individuos pertencentes á clase oprimida que non rexeitan converterse en opresores; individuos con mentalidade e sentimentos dun burgués frustrado. Por todo isto, rexeita a confusión entre rebelde e anarquista.
Concepción da democracia representativa
A súa crítica á democracia representativa céntrase no sufraxio universal. Este baséase soamente na cantidade, feito que non contempla a equidade. Afirma que o sufraxio universal non é máis que a capacidade de saber enganar ás masas, e que xera vencedores (co cinismo da metade máis un) e vencidos. Ademais, o feito de que o goberno sexa escollido por unha maioría non garante que sexa racional e xusto, nin que obre en favor dos intereses comúns. E ademais dos problemas estruturais do sufraxio universal, os mecanismos electorais non son capaces de representar autenticamente ás maiorías.
Para entender a orixe do parlamentarismo, Malatesta fala de dous tipos de opresións históricas: a opresión directa mediante a forza, ou a indirecta, que será a orixe do parlamentarismo. Así, o parlamentarismo moderno é a dominación da clase capitalista mediante a forza aplicada sutil e indirectamente. O autor exemplifica este engano afirmando que o proletariado, en moitos países, obtén maiorías nas eleccións do goberno, se ben isto non é máis que unha concesión da burguesía para evitar a emancipación absoluta do pobo. Así, o dereito de sufraxio concedido ó pobo non é máis que algo ilusorio e que só serve para consolidar o poder da burguesía, enganando de forma descarada ó proletariado. Por todo isto, Malatesta afirma que "aínda co sufraxio universal, o goberno continúa sendo o xendarme da burguesía."
Crítica ó marxismo e o bolxevismo
Esta crítica pode resumirse en catro puntos:
O concepto de solidariedade
Este concepto foi amplamente estudado por Malatesta. Dicía que o principio básico da anarquía é a solidariedade voluntaria. A súa extensa teoría sobre a solidariedade empeza coas orixes desta. O ser humano, dentro do seu contorno natural, necesita asegurarse a existencia dun modo necesario, instintivo e inconsciente, mediante dous tipos de loita. A primeira, de carácter individual contra o seu contorno e contra outros individuos. A segunda, moito máis importante, mediante a cooperación, o apoio mutuo e a asociación contra factores naturais que negan o desenvolvemento e o benestar. Así pois, a conclusión é obvia: a cooperación é a única saída que o home ten para progresar. O home puido saír do estado de animalidade facendo uso do seu instinto de sociabilidade cooperativa, facendo que a conservación da especie mediante a solidariedade chegue a ser o fondo da natureza moral do home. Malatesta destaca a adquisición da linguaxe como factor vital para chegar á sociabilidade.
O home ten a capacidade de asociarse de modo extensivo. Isto distíngueo dos animais, pois a súa capacidade asociativa non chega máis alá dunha comunidade. Pola contra, as formigas poden asociarse dentro dun formigueiro, pero nunca coas formigas doutro formigueiro.
Malatesta coincide con Bakunin ó afirmar que a emancipación individual non é posible sen a emancipación colectiva, mediante a solidariedade.
O autor ve a solidariedade como un concepto natural e evolutivo ligado ó home. Malia isto, ve unha ruptura entre solidariedade e humanidade nun determinado momento da historia. Desde o momento en que algúns homes descubriron que podían aproveitarse da cooperación e solidariedade de tódolos outros, sometéronos baixo a súa dominación. Así, a solidariedade que debería ter chegado a tódalas relacións humanas, sufriu un cambio de dirección que comportou o nacemento da propiedade privada e o goberno. Deste modo desviouse a loita de todos para o benestar da humanidade pola loita de todos contra todos. Esta situación non pode mudar ata que os explotados de todo o mundo non se decaten de que a súa liberdade pasa pola posesión dos medios de produción, da terra e dos instrumentos de traballo, coa abolición da propiedade individual. Así, o goberno, principal defensor da propiedade privada, tamén debería desaparecer, de tal modo que a cooperación e a solidariedade volverían ser libres, voluntarias e directas, desenvolvéndose no seu máis alto grao.
Chegado o estado de anarquía a solidariedade expresaríase na libre organización do traballo, na distribución igualitaria de toda a produción, e o traballo polo benestar de todos (sendo este unha diversión desexada, xa que cada un podería escoller aquel traballo que se adaptase ás súas inclinacións).
Así pois, resumindo o amplo concepto de Malatesta sobre a solidariedade, debe dicir que esta é natural no home, que en determinado momento sofre un brusco cambio para ser aproveitada en beneficio duns poucos, sendo a proposta do autor a reubicación da solidariedade cara ao ben da humanidade chegando a un estado de anarquía, mediante a supresión da propiedade privada e do goberno.
Como conclusión, cabe destacar o aporte de Malatesta abrindo novos camiños no anarquismo do século XX. Este feito custoulle o distanciamento cos grandes clásicos, como Kropotkin.
É interesante rescatar a súa concepción sobre o sistema de estado e de goberno, a súa teoría sobre a solidariedade humana, o seu afastamento do positivismo e a súa particular visión experimentadora en relación ó modelo económico anarquista.
Glenn Gould
miniatura|dereita|Glenn Gould. Glenn Herbert Gould, nado en Toronto o 25 de setembro de 1932 e finado o 4 de outubro de 1982, foi un pianista canadense, especialmente recoñecido como intérprete das sonatas e das Variacións Goldberg de Johann Sebastian Bach, así como das obras pianísticas de Arnold Schönberg.
Traxectoria
Nacido no seo dunha familia de músicos (o pai era afeccionado; a nai profesional), Gould aprendeu a tocar o piano con esta última, que tocaba ademais o órgano. O seu avó era curmán de Edvard Grieg. Foi á escola Royal Conservatory of Music cando tiña dez anos de idade, converténdose no discípulo máis famoso do pianista chileno Alberto Guerrero.
O 10 de abril de 1964 tocou en público por última vez nos Ánxeles e anunciou que se retiraba dos escenarios cando era unha auténtica figura internacional. A razón é que empezou a sentir hastío pola interpretación en directo e creu que servía mellor á música nun estudo de gravación que na sala de concertos. Pensaba ademais que a música se preservaba mellor na intimidade.
Ademais das gravacións de piano, ás que se dedicou con afán durante o resto da súa vida, dedicouse tamén á escritura e á radio, que lle apaixonaba. Morreu en Toronto o 4 de outubro de 1982 despois de sufrir un infarto cerebral.
Compañía Holandesa das Indias Orientais
miniatura|400px|dereita|[[Colonia administrativa|Territorios de VOC]] A Compañía holandesa das Indias Orientais (Verenigde Oostindische Compagnie ou VOC en holandés, literalmente Compañía das Indias Orientais Unidas). Estableceuse o 20 de marzo do 1602, cando o Estado Xeral dos Países Baixos lle concedeu un monopolio de 21 anos para realizar actividades coloniais dentro de Asia. Era a primeira corporación multinacional no mundo e era a primeira compañía que publicaba as súas ganancias. Foi unha compañía de grande importancia e volume de negocios por case dous séculos, ata que chegou á bancarrota e foi disolta en 1798. As posesións e a débeda pasaron a ser asumidas polo goberno da República Bátava.
Historia
[[Logotipo da Compañía|miniatura|220x220px]] Constrúese o cuartel xeral da compañía en Batavia (a actual Iacarta) na illa de Xava. Outros postos comerciais xorden nas Indias Orientais Holandesas (a futura Indonesia), por exemplo nas Molucas onde a VOC terá o monopolio da noz moscada e de cravo.
Durante moito tempo, o lugar da VOC en Deshima, un illote artificial en Nagasaki, era o único lugar onde se permitía aos europeos comerciar cos xaponeses. En 1652, Jan Van Riebeeck establece un posto no Cabo de Boa Esperanza no extremo meridional de África como punto de escala para os buques de paso da VOC. Esta colonia (chamada Colonia do Cabo) estará na xénese do pobo afrikaans. Outros establecementos da VOC atópanse en Irán, en Bangladesh, en Sri Lanka, en Malaisia, en Tailandia, na China, e na India. No seu cénit en 1669, a VOC é a compañía máis rica da historia do mundo: conta con 150 buques comerciais, 50.000 empregados, un exército de 10.000 homes e unha mariña de 40 barcos de guerra. O VOC estaba baixo a xestión dos Estados Xerais dos Países Baixos. miniatura|[[Moedas da Compañía Neerlandesa das Indias Orientais|Moeda da Compañía Holandesa das Indias Orientais (1735).]] A compañía tivo frecuentes conflitos cos británicos. Logo da cuarta guerra angloneerlandesa (1780-1784), o VOC atopábase en dificultade financeira, e en 1798 tras unha crise financeira, era disolta.
No Congreso de Viena en 1815, as Indias Orientais neerlandesas corresponderon aos Países Baixos, pero a Gran Bretaña adxudicáronlle a Colonia do Cabo.
O Mouro, Taboexa, As Neves
O Mouro é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 está deshabitado.
Piñeiros, San Sadurniño, San Sadurniño
Piñeiros é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres).
Primeiro ministro de Dominica
thumb|250px|Bandeira de Dominica. O primeiro ministro de Dominica é o xefe de goberno de Dominica. Nominalmente o cargo foi creado o 3 de novembro de 1978 cando o país tornouse independente. Antes diso, o país tivo dous ministros-xefes: Edward Oliver LeBlanc (1961-1974) e Patrick John (1974 ata a independencia).
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Dominica despois de 1978.
Eleccións municipais na Cañiza
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Cañiza dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Cañiza]]
Ecgberht de Wessex
miniatura|270x270px|Ecgberht: retrato imaxinario, realizado por un artista descoñecido. Descoñécese a súa aparencia verdadeira. Ecgberht (Egbert, Egberto Ecgbert), nado c. 770 e finado en xullo de 839, foi rei de Wessex desde 802 até a súa morte. Baixo o seu reinado, Wessex converteuse no máis poderoso dos reinos anglosaxóns, derrocando a supremacía de Mercia. Foi chamado Bretwalda ("gobernante de Britania"). O seu neto Alfredo o Grande foi o primeiro en usar o título de "rei dos anglosaxóns".
Familia
Os historiadores discrepan sobre a ascendencia de Ecgberht. A primeira versión da Crónica anglosaxoa, a Crónica de Parker, comeza cun limiar xenealóxico que rastrea a ascendencia do fillo de Ecgberht, Æthelwulf, a través de Ecgberht, Ealhmund (que se cre que es Ealhmund de Kent), e os descoñecidos Eoppa e Eafa até Ingild, irmán do rei Ine de Wessex, quen abdicou do trono no 726 e continúa até Cerdic, fundador da Casa de Wessex.
A descendencia de Ecgberht dende Ingild foi aceptada por Frank Stenton aínda que non a continuidade da xenealoxía anterior de, pero no la genealogía anterior até Cerdic. Por outra banda, Rory Naismith consideraba que a orixe de Kent era pouco probable, e que é máis probable que "Ecgberht nacese dunha poboación real de Wessex".
O ano 825, a Crónica anglosaxoa afirma que Ecgberht enviou ao seu fillo Aethelwulf a Kent para recuperar os territorios que lle correspondían por dereito familiar. O pai de Ecgberht chamábase Ealhmund e atópase un homónimo Ealhmund, rei de Kent, nunha carta datada o ano 784, que é identificado co pai de Ecgberht, nun anexo posterior á Crónica datado no ano 784. É posíbel, con todo, que a Crónica de 825 se refira a algunha reclamación por Ine de Wessex, de cuxo irmán Ingeld, Ecgberht foi descendente.
Despois do asasinato do rei Cynewulf de Wessex en 786, Ecgberht pode disputar a sucesión, pero o trono foi para Beorhtric, un aliado de Offa de Mercia. Ecgberht marchou ao exilio ao ser expulsado por Offa e Beorhtric, probabelmente en 789. Durante este período viviu cos francos no continente, e aínda que se di que durou tres anos, algúns historiadores suxeriron que este lapso realmente pode durar trece anos (789-802), co que se explicaría o paradoiro de Ecgberht durante todo o período que precedeu á morte de Beorhtric.
Beorhtric gobernou suxeito aos reis mercianos (Offa e, desde 796, Coenwulf) e Ecgberht, probabelmente, buscou maior independencia para Wessex.
Reinado
Recoñecido este como rei polos saxóns occidentais á morte de Beorhtric en 802, pero o mesmo día do seu ascenso ao trono, Æthelmund, conde de Hwicce, conduciu unha incursión a Wessex. Æthelmund foi derrotado e asasinado por Weoxtan, conde de Wiltshire, quen tamén perdeu a vida nesta batalla.
O seguinte acontecemento importante no reinado foi a derrota de Beornwulf de Mercia nun lugar chamado Ellandun en 825. Despois desta vitoria, Kent, Surrey, Sussex e Essex sometéronse a Wessex, mentres os anglos do leste, quen se levantaron contra o reinado dos mercianos e volvéronse bruscamente cara a Beornwulf pouco despois, recoñeceron a Ecgberht como señor. Para consolidar estas conquistas, en 827 fundábase o reino de Inglaterra.
En 829 o rei conquistou Mercia e Eanred de Northumbria aceptouno como señor despois de rexeitarse a pelexar contra el en Dore (hoxe un suburbio de Sheffield). En 830 liderou unha exitosa expedición contra os galos e ese mesmo ano, Mercia recobrou a súa independencia baixo a rexencia de Wiglaf, aínda que non existe certeza sobre a orixe desta independencia, unha rebelión ou resultado dunha concesión de Ecgberht a Wiglaf. En 836 Ecgberht foi derrotado polos daneses, pero en 838 gañou unha batalla contra eles e os seus aliados, os galeses do oeste en Hingston Down en Cornualla.
Matrimonio e descendencia
Ecgberht casou con Redburga, unha princesa franca (posibelmente unha irmá ou cuñada do emperador Carlomagno) e tiveron dous fillos e unha filla, Milia de Wessex que casou con Rogrigo Romaes, neto de Froila I e sobriño de Afonso II.
Falecemento
Morreu aproximadamente no ano 839 e foi sepultado na antiga igrexa de Winchester. Varios cofres mortuorios que contiñan os ósos dos reis de Wessex e Inglaterra foron transferidos á súa nova localización na Catedral de Winchester o século XI. Durante a Guerra civil inglesa, os soldados parlamentarios vertieron os ósos de Ecgberht e outros reis e utilizáronos para crebar as xanelas da igrexa. Os ósos revoltos foron recolocados nos cofres. Pero é imposíbel distinguilos sen un exame forense (agora hai catro cranios no cofre de Ecgberht xunto a outros ósos).
Héctor Cámpora
Héctor José Cámpora, chamado afectuosamente El Tío, nado en Buenos Aires o 26 de marzo de 1909 e finado en Cidade de México o 18 de decembro de 1980, foi un odontólogo e político arxentino, que chegou a ser Presidente da Nación.
Formación e primeiros contactos coa política
A súa vocación política levouno a converterse en dirixente estudantil, aínda que sen adherirse a ningún partido. Radicouse en San Andrés de Giles, onde formou unha familia, exerceu a súa profesión e presidiu un club deportivo de extracción popular. En 1944 foi designado comisionado municipal e coñeceu a Juan Domingo Perón. Logo integrou unha agrupación independente que, xunto ao laborismo e os radicais "renovadores", contribuíu ao triunfo electoral de 1946.
Entrada na Cámara de Deputados
Foi elixido deputado nas eleccións xerais de 1945 e presidiu a Cámara de Deputados entre 1946 e 1952. O motivo do seu afastamento foi a súa amizade persoal e política con Evita; tras a morte desta, sectores reaccionarios e nacionalistas desprazaron aos moderados e esquerdistas, tanto no Estado como na contorna do presidente Perón.
En 1955, tras a chamada Revolución Libertadora, presentouse ante a xustiza para limpar o seu nome. Con todo, foi acusado falsamente de corrupción e malversación de fondos, polo cal foi confinado ao penal de Ushuaia xunto a outros presos políticos. En 1956, el e un grupo de peronistas fuxiron da prisión e lograron exiliarse en Chile con éxito. Máis tarde volveu á Arxentina, unha vez pechadas as súas causas xudiciais, e dedicouse a diversas ocupacións para manter á súa familia, tras as perdas sufridas.
En 1971 foi designado delegado persoal de Juan Domingo Perón, en substitución de Jorge Daniel Paladino. En dito posto levou a cabo con éxito o plan de Perón para o retorno ao poder en 1973, tras o fracaso da Revolución Arxentina e coa apertura que propuña o entón presidente Xeneral Alejandro Agustín Lanusse. Este buscaba unha concertación cívico militar que integrase ao pobo e ás masas peronistas coas Forzas Armadas, nun goberno conducido por militares, idea que levaba o nome de Gran Acordo Nacional (GAN) e que non prosperou.
Cámpora traballou duramente e logrou todos os obxectivos que permitiron as condicións para o retorno triunfal do peronismo e de Perón á legalidade e á escena política. Reorganizou o movemento, creando a rama xuvenil (que representaba o crecente peso da esquerda peronista, en particular a organización político-militar Montoneros) e logrando a afiliación masiva en todos os sectores. Logrou acordos con outros partidos políticos máis pequenos, para levar o Frente Justicialista para la Liberación (FreJuLi) aos comicios; aínda que fallou en convencer ao segundo partido maioritario, o radicalismo, isto debeuse máis á intransixencia tradicional e da súa condución (manexada por Ricardo Balbín) que a unha falta de persuasión política. Aceptou acordos co sector empresarial, a través da Confederación General Económica, dirixida por José Ber Gelbard. Ademais, logrou o primeiro retorno de Perón en 17 anos con total éxito, protexendo a seguridade física de O xeneral e inclusive encargouse de axenciarlle unha residencia no país.
Eleccións arxentinas de 1973
Héctor Cámpora presentouse nas eleccións de marzo de 1973 como candidato a presidente da Arxentina polo FreJuLi, dado que unha proscripción imposta polo xeneral Alejandro Agustín Lanusse prohibíallo a Juan Domingo Perón. Levou como vicepresidente a Vicente Solano Lima, do Partido Conservador Popular, rompendo o antigo conservadorismo da Provincia de Buenos Aires.
Gañou as eleccións con máis do 49,5 % dos votos. O líder radical, Ricardo Balbín, saíra segundo cun 25 %, e, como o FreJuLi non obtivera máis do 50% dos votos, tiña dereito ao ballotage. Con todo, querendo evitar maiores crises políticas e en busca da normalización institucional, renunciou ao seu dereito e recoñeceu a vitoria de Cámpora. O delegado de Perón asumiu o 25 de maio de 1973, dándose así por finalizado o período ditatorial da autoproclamada Revolución Arxentina. Acudiron ao acto de investidura entre outros o entón presidente socialista de Chile, Salvador Allende, e o de Cuba, Osvaldo Dorticós. Na tradicional Praza de Maio, concentráronse para recibilo máis dun millón de persoas. É considerado o unico presidente de esquerda que tivo Arxentina na súa historia.
No seu discurso inaugural do 25 de maio de 1973 dicía:
En consonancia coa súa promesa electoral e o desexo do pobo, a súa primeira medida foi amnistiar aos presos políticos. Con todo, a euforia e a presión popular (houbo marchas xeneralizadas), máis o feito de que os presos tomaran distintos centros de reclusión ao longo do país, obrigaron ao recentemente electo presidente a liberar aos reclusos masivamente aínda antes da aprobación da amnistía. O 28 de maio Arxentina renovou as relacións diplomáticas con Cuba, cortadas polo goberno militar, e comezou a prover a ese país de produtos alimenticios e industriais para romper o bloqueo estadounidense.
Como Ministro de Economía nomeou a José Ber Gelbard, presidente da Confederación General Económica, que procurou establecer un pacto social entre a Confederación General del Trabajo, o empresariado nacional e o Estado, o que incluía un aumento de salarios e o conxelamento de prezos. Retornouse aos aliñamentos económicos dos anteriores gobernos de Perón, cunha política nacionalista, estadista e distribucionista.
Retirada e pasamento
Finalmente, o 13 de xullo de 1973 e tras lle retirar Perón o apoio ao seu goberno, Cámpora renunciou ao seu cargo para permitir a realización de novas eleccións, onde habería de gañar Perón con máis do 60% dos votos. Ao asumir o cargo, nomeouno embaixador en México. Logo do golpe de estado de 1976 debeu refuxiarse na embaixada de México na Cidade de Buenos Aires, onde houbo de permanecer por máis de tres anos. Finalmente permitíuselle voar a México, onde morreu pouco despois.
Pirelli
miniatura|Pirelli Cinturato Winter 195/55 R 16 91 H Pirelli & C. SPA é unha empresa multinacional con sede en Milán, Italia. A compañía, o quinto fabricante maior do mundo de pneumáticos, está presente en máis de 160 países, conta con 20 plantas de fabricación en todo o mundo e unha rede de ao redor de 10.000 distribuidores e comerciantes polo miúdo.
Fundada en Milán en 1872, Pirelli é hoxe o quinto operador no mundo no sector dos pneumáticos en termos de vendas e líder na modalidade "Premium" do sector cun alto nivel de contido tecnolóxico.
A compañía cotiza na Bolsa de Milán desde 1922, distínguese por unha longa tradición industrial e tamén se asocia coa capacidade de innovación, a calidade do produto e a fortaleza da marca. Hoxe en día hai 19 plantas de Pneumáticos Pirelli no mundo en catro continentes e o grupo opera en máis de 160 países e ten preto de 30.000 persoas empregadas en todo o mundo. En 2010, os ingresos, dos que o 90% xéranse fóra de Italia, ascenderon ao redor de 4 800 millóns de euros.
Pirelli é hoxe unha das marcas máis coñecidas no mundo. A súa reputación viuse reforzada cando gañou o contrato en exclusiva para a Fórmula 1 para os tres anos -, ademais da presenza do grupo no automobilismo é o único provedor de Superbike. Comprometida co mundo do deporte, Pirelli foi desde 1995 o principal patrocinador do FC Internazionale Football Club e este ano converteuse en patrocinador oficial da Copa de Rusia de Fútbol 2011-2012.
No ano 2009, para salvagardar e valorizar o patrimonio cultural e histórico de Pirelli, e a promoción da cultura empresarial como unha parte do amplo patrimonio cultural dun país, Pirelli creou a Fundación Pirelli, que coida o vasto arquivo da empresa e promove iniciativas que representan a cultura corporativa da empresa. A Fundación foi aberta ao público desde 2010 e atópase na sede de Pirelli en Milán.
Historia
Durante os anos de auxe económico de Italia, precisamente en 1965, o fillo do fundador, Alberto Pirelli convértese en presidente honorario do grupo á idade de 83 anos e pasa á dirección executiva ao seu fillo Leopoldo, que guiará á compañía por 25 anos. Estes son os anos do acordo entre Pirelli e Dunlop a través do cal as actividades dos dous grupos industriais integranse e levan a cabo un novo salto tecnolóxico, co Cinturato con cinto de metal, que leva ao nacemento do P6, P7 e P8, pneumáticos radiais para vehículos con baixa resistencia ao rozamento. En 1978, Pirelli vende o rañaceos Pirelli ao goberno rexional da Lombardía, mentres que na década a mediados de 1980 é adquirido polo grupo alemán Metzeler, un especialista en pneumáticos de moto.