cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esquema Ponzi
Nos Estados Unidos de América, na década de 2000, o financeiro Bernard Madoff ofrecía un fondo de investimento con xuros mensuais do 1% no mercado norteamericano a través dun esquema en pirámide do tipo Ponzi. A pesar da taxa de xuros de mensuais do 1% non ser totalmente absurda, era moi elevada respecto ao patróns da economía norteamericana (da orde do 1% ao ano) e só foi posible a través de depósitos de novos investidores. A partir da crise financeira mundial de 2007 os investidores dos fondos de Madoff foron sorprendidos ao non conseguir rescatar os seeus depósitos, un esquema de fraude estimado en US$ 65 millóns de dólares. En 2008, Bernard Madoff, entón con 71 anos, foi acusado e condenado a 150 anos de prisión.
Ligazóns externas
Международный ответный купон
Lucho Barrios
Luis Barrios Rojas, máis coñecido como Lucho Barrios, nado en Callao en 1935 e finado en Lima en 2010, foi un popular cantante peruano de boleros, que chegou a ser moi popular en varios países de Latinoamérica, especialmente en Chile. Tamén foi coñecido como Mr. Marabú.
Calibre
O termo emprégase principalmente referíndose a armas de fogo.
Massospondylus
O Massospondylus foi unha especie de dinosauro duns 4-6 metros de lonxitude que viviu no África hai uns 200 a 183 millóns de anos, no período Xurásico.
Roger Moore
Sir Roger George Moore, nado en Stockwell (Londres) o 14 de outubro de 1927 e finado en Suíza o 23 de maio de 2017, foi un actor inglés. É coñecido por ser un dos actores que encarnou o personaxe de James Bond.
Puerto Varas
miniatura|300px|Panorama do centro da cidade desde a Igrexa do Sagrado Corazón de Xesús. Puerto Varas é un municipio, comuna e cidade de Chile, localizada na Rexión de Los Lagos, con 32.912 habitantes (INE 2002). Foi fundada en 1854 como municipio e ten unha superficie de 4.065 km².
Dalmacio Bragado
Dalmacio Bragado Ruiz, nado en Villalonso (provincia de Zamora) en 1893 e finado en Vigo o 4 de abril de 1986, foi un sindicalista e escritor anarquista galego.
Traxectoria
Fillo dos labregos zamoranos Urbano Bragado e Fulgencia Ruiz, ao chegar á idade adulta foi chamado para facer o servizo militar no norte de África, onde aprendeu a ler e escribir. Posteriormente emigrou cara a Bilbao, onde tomou contacto co anarcosindicalismo e integrouse na CNT.
Etapa en Bilbao
O 23 de febreiro de 1921 era membro do obreiro e anarquista Sindicato Único. Ese día o alcalde de Reus, Manuel Sardà Martí, foi asasinado fronte ao seu domicilio polos disparos de dous individuos. Críase que o atentado era consecuencia de ter o alcalde favorecida a chegada de pistoleiros dos Sindicatos Libres, apoiado pola patronal. Como Bragado cobraba dietas do sindicato polos seus frecuentes desprazamentos a Barcelona, a policía sospeitou del e dous días despois foi detido, xunto a outros anarquistas. Non se demostrou a súa participación no atentado e foi posto en liberdade.
Poucos meses despois Bragado viuse involucrado noutro asunto delitivo. Nesta ocasión caeron sobre el as sospeitas de ter participado nunha onda de roubos durante o mes de outubro do mesmo ano. A mañá do día 15 o pagador dos obreiros da fábrica manufacturera de xute de "Rica Hermanos" en Arbuio (Alonsotegi, Biscaia) foi atracado por catro persoas, que levaron unhas dez mil pesetas en billetes e moedas de prata. A policía de Gordexola capturou a un deles chamado Doroteo del Cura, que levaba parte do botín e recoñeceu os feitos, así como inculpou tamén a Valeriano Gómez Sáiz, Casimiro Sarasola e a «un tal Bragado». No mesmo día, pero polo serán, outros dous atracadores ameazaron ao pagador das obras da Casa Lezama-Leguizamón en plena Gran Vía bilbaína e roubáronlle case tres mil pesetas. Outra persoa viu precisamente a dous sospeitosos enterrar en Indautxu o saco co diñeiro e dúas pistolas Star, que foron recuperados pola policía. Dous dos asaltantes do primeiro atraco foron detidos na chamada «mina de Zumaya» en Gordexola e, por fin, Dalmacio Bragado foi detido ao día seguinte na bilbaína rúa de Bailén. A teoría da policía era que estaban organizados polo sindicalismo local, e así cualificaron a Bragado de «individuo perigoso» e de instigar a un desempregado (o tal Del Cura) a colaborar no asalto. Ademais, tamén foron detidos outros sete sindicalistas como colaboradores. Poucos días despois a fábrica de Rica Hermanos sufriu un grande incendio, o que parecía confirmar as sospeitas policiais ao semellar un acto de vinganza dos compañeiros anarquistas. É posible que como consecuencia da detención, fose este o momento no que o escritor Antón Briallos sinala que Bragado foi levado en «condución forzosa» ata Valdepeñas nunha corda de presos.
O xuízo polo atraco ao pagador da fábrica de "Rica Hermanos" tivo lugar en Bilbao a finais de febreiro e principios de marzo de 1923. Na causa, Bragado foi declarado non culpable e só resultou condenado «como encubridor» Doroteo del Cura con mil pesetas de multa e outras seis mil de indemnización á familia De la Rica, propietaria da fábrica.
Chegada a Vigo
Sobre o mes de abril Dalmacio Bragado decidiu abandonar o País Vasco e asentarse en Vigo, pouco antes de instaurarse a ditadura de Primo de Rivera. O primeiro emprego que tivo foi na fábrica de La Electra, que xusto nese momento estábase a fusionar con outras compañías eléctricas galegas para crear a Sociedad General Gallega de Electricidad. Case inmediatamente entrou en contacto co anarquismo local, particularmente con José Villaverde Velo, fundador e director do xornal Solidaridad Obrera, que acababa de deixar de publicarse un ano antes, e con Manuel Montes Don. Con eles a organización anarquista na ría de Vigo obtivo un novo pulo e converteríanse en figuras senlleiras do sindicalismo galego. Non obstante, a chegada de Bragado coincidiu cun acrecentamento da violencia como método para acadar os obxectivos da loita sindical. Así, o 26 de abril, no contexto dunha folga que os obreiros carpinteiros levaban a cabo desde principios de ano, estourou un artefacto explosivo na rúa Marqués de Valladares, no domicilio de José Sánchez Puga, presidente da Asociación de madeireiros. Non foron moitos os danos, pero a acción chamou a atención pola súa anormalidade. E á esta engadiuse outra tentativa de atentado apenas dous días despois. Sucedeu na rúa das Travesas, no serradoiro de Adolfo Alonso, onde uns obreiros atoparon unha bomba similar que non chegou a estalar por mor da choiva que caera ese día e asolagara en parte o local. Enseguida relacionouse co conflito dos carpinteiros. Por outra banda, neses días a loita sindical estendeuse tamén a outros colectivos, como os albaneis e os canteiros vigueses.
O 19 de xullo, ás seis menos cuarto da tarde, produciuse un estouro na sede da Casa do Pobo de Vigo, na rúa García Barbón. Tras a confusión inicial comprobouse que, ademais dos danos producidos no inmoble (que posteriormente foron taxados en apenas dez pesetas), había dúas persoas gravemente feridas, os albaneis Valentín Iglesias Pérez e Ángel Rial Estévez, veciños de Sárdoma. Coas primeiras pescudas comprobouse que os dous estaban fabricando unha bomba nun tubo de ferro , seguindo as instrucións contidas nun papel que tiña o primeiro no peto, e que por unha incorrecta manipulación acabou por estoupar. Esta nota conduciu case inmediatamente á detención de Dalmacio Bragado como indutor da súa fabricación. Atoparon no seu poder «dous folletos comunistas, carnés estendidos a nomes distintos e varias fórmulas para fabricar bombas e explosivos». Enseguida comezaron a relacionar a chegada de Bragado coa campaña de bombas que case tres meses antes azoutou Vigo. Os tres, Valentín, Ángel e Dalmacio, foron presos e sometidos a acareos e interrogatorios, quedando nesta situación até o xuízo.
A vista tivo lugar o día 29 de outubro na Audiencia provincial de Pontevedra e a fiscalía foi especialmente rigorosa con Valentín e Dalmacio, mentres que Ángel conseguiu un trato a cambio da confesión. Polo seu lado, a defensa argüía que a bomba estaba sendo fabricada para a pesca da troita, polo que pedía a absolución. Finalmente, o día 2, a sentenza foi liviá para Rial e Iglesias, que foron condenados a dous meses e un día de prisión e foron postos en liberdade por tela xa cumprida ao longo da prisión provisional. Porén, Bragado foi sentenciado á «pena de catro anos de presidio correccional».
Ao longo dos inmediatos anos seguintes non aparecen máis novas de Dalmacio Bragado, coincidindo co tempo de condena, que, de ter sido cumprida completamente, levaría á súa posta en liberdade en xullo de 1927. Non obstante, nese tempo naceron polo menos dous dos seus fillos, María e a primeira Emma, que faleceu en 1928.
A súa loita sindical ata o golpe de estado de 1936
Secretario do comité local da CNT de Vigo en 1930.
Colaborou en La Tierra, ¡Despertad! e Mar y Tierra.
Lola Herrera
Lola Herrera, nada en Valladolid o 30 de xuño de 1935, é unha actriz de teatro e cine española.
Traxectoria
Os seus inicios son musicais pero a mediados dos cincuenta viaxa a Madrid e comeza a súa andaina como actriz. Participa en El pórtico de la gloria a súa primeira película no ano 1953. Intervén en multitude de obras de teatro filmadas para RTVE durante toda a súa carreira. En 1978 realiza Arriba Azaña, onde comparte protagonismo con Fernando Fernán Gómez e Héctor Alterio entre outros. En 1981 protagoniza Función de noche unha innovadora proposta da directora Josefina Molina e que narra as desventuras dun matrimonio de actores na vida real, Herrera e Daniel Dicenta, e as relacións cos seus fillos. Lola Herrera sempre se sentiu orgullosa deste papel e denomina o filme como "unha terapia". En 1982 coprotagoniza xunto a Alfredo Landa La próxima estación de Antonio Mercero e que narra a problemática xuvenil.
En 1996 participa en El amor perjudica seriamente la salud onde dá vida á suegra de Juanjo Puigcorbé. Nestes últimos anos participou en numerosas series de televisión, entre as que destacan La casa de los líos xunto a Arturo Fernández, El grupo na cal interpretaba á nai dunha das pacientes do grupo levado polo psicólogo Héctor Alterio e Un paso adelante onde daba vida á directora da academia de baile e interpretación onde transcorría a acción.
Moito máis vencellada ó teatro que ó cine ou á televisión, está considerada unha das grandes damas da escena española por crítica e público. Entre as súas interpretacións teatrais máis lembradas cómpre salientar as de Las amarga lágrimas de Petra von Kant ou Cinco horas con Mario, monólogo desenvolvido a partir da obra de Miguel Delibes e que leva representando máis de 25 anos. Entre os seus últimos éxitos esta Solas adaptación teatral da película do mesmo nome.
Premios
Lola Herrera recibiu entre outros premios, o Max das artes escénicas por Solas en 2006, Fotogramas de Prata en 2005 e 2006 por Cinco horas con Mario e Solas respectivamente e o Premio Ercilla de Teatro a toda unha vida dedicada ó teatro.
Vida persoal
Casada co actor Daniel Dicenta, divorciouse, tendo dous fillos en común, Natalia e Daniel. Natalia Dicenta, compartiu cartel coa súa nai en varias ocasións, entre elas en "Eva al desnudo", e a última ocasión en Solas onde interpretaba a súa filla na ficción. Por este papel foi candidata ós Fotogramas de Prata e ós Premios Max.
Dalmacio Bragado
Vida persoal
Coa súa compañeira tivo polo menos cinco fillos: María (Vigo, 16-2-1925), Emma (Vigo, 19-5-1926—id., 28-2-1928) , Blanca († Vigo, agosto 1927) , Dalmacio Florear (Vigo, 13-4-1928) e Emma Bragado Doyague (Vigo, 14-4-1930—id., 25-10-2016).
Graveyard
Graveyard é unha banda sueca de hard rock procedente de Gotemburgo e formada no ano 2006. Ata a data levan publicados catro traballos de estudio.
San Pedro, Canduas, Cabana de Bergantiños
San Pedro é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Nestlé
Nestlé (Nestlé S.A. ou Société des Produits Nestlé S.A.) é unha empresa suíza de alimentación con sede en Vevey. Nestlé é a maior empresa alimenticia do mundo por volume de vendas, ten unhas 461 fábricas en 83 países.
Historia
miniatura|esquerda|Henri Nestlé. A empresa foi fundada polo farmacéutico de orixe alemá Henri Nestlé (10 de agosto de 1814 – 7 de xullo de 1890) en 1866. A orixe da empresa foi a fabricación de leite en po para bebés. Daniel Peter traballou en perfeccionar a fabricación de chocolate con leite, e Nestlé colaborou con el para amañar o problema da eliminación da auga do leite engadido ao chocolate e evitar así que o produto balorecese. Henri Nestlé retirouse do negocio en 1875 pero a empresa, cun novo propietario, conservou o seu nome como Société Farine Lactée Henri Nestlé. En 1905 fusionouse coa empresa Anglo-Swiss Condensed Milk Company que aínda sendo máis grande adoptou o nome de Nestlé. En 1947 a empresa troca o nome a Nestlé SA despois da adquisición de Fabrique de Produits Maggi SA fundada en 1884.
Ata a primeira guerra mundial a empresa tivo un rápido crecemento coa comercialización de leite condensado. Despois da guerra os clientes volveron a preferir o leite fresco e a empresa diversificouse producindo outros produtos. Durante a segunda guerra mundial Nestlé sacou un novo produto: Nescafé, un café soluble instantáneo. Dende entón a Nestlé medrou mercando outras empresas e ampliando o negocio a outros sectores da alimentación e a cosmética.
Nestlé en Galiza
miniatura|esquerda|Acceso á fábrica de Nestle La Lechera en Ponteceso. En España Nestlé instalouse en 1905 en La Penilla, Cantabria para a produción de leite infantil e despois leite condensado baixo a marca La Lechera. A sede en España estableceuse en 1920 en Barcelona. En España ten unhas vendas de 2.085 millóns de euros dando traballo a 5.910 persoas de xeito directo.
As orixes da fábrica de Nestlé en Pontecesures están en ILEPSA (Industria Lechera Peninsular, Sociedad Anónima) o 1 de febreiro de 1938. Iníciase a produción de leite condensado en probas o 16 de agosto de 1939, baixo a dirección de Arnaldo Semanedi. Elíxese Pontecesures como lugar para a fábrica por estar ben comunicado pola estrada Vigo-Santiago e polo seu porto polo que chega a folladelata para a fabricación dos botes e ao que chegaban os barcos cargados de leña empregada como combustible nas caldeiras da fábrica. Polo porto tamén saía parte da produción que era levada en barco ata o porto de Vilagarcía onde pasaba a buques máis grandes. Nestlé foi pioneira na recollida de leite en Galiza primeiro nas comarcas de Caldas de Reis e Moaña, e máis tarde a Lalín e Allariz. Nesas zonas creáronse centrais de frío para a recollida de leite e o seu transporte a Pontecesures.
A finais de 1978, a fábrica pasou a producir baixo a marca La Lechera, ata entón fabricada en La Penilla de Cayón (Cantabria). En 1983 a fábrica de Pontecesures pasou a ser a única en España que producía coa marca Nestlé leite condensado, ata entón a produción repartíase en seis fábricas. En 1985, ILEPSA disolveuse e a fábrica pasou a integrarse en Sociedad Nestlé, Anónima Española de Productos Alimenticios actual Nestlé España S.A.
A fábrica de Pontecesures ten 35.000 m² de superficie, 13.800 m² construídos cunha capacidade de produción de 22.000 toneladas de leite condensado envasado baixo as marcas: La Lechera, Aly, El Castillo ou NUTRICIA. O 35% da súa produción expórtase a uns 12 países de Europa, África e Asia. A fábrica de Pontecesures ten certificacións ISO 9002 de calidade e ISO 14001 de xestión medioambiental. Na fábrica traballan 149 persoas.
Nestlé España foi multada xunto con outras dez empresas lácteas con 10,6 millóns de euros en 2015 pola Comisión Nacional de Mercados e Competencia por intercambiar información sobre prezos de compra de leite de vaca cru.
Marcas da empresa
Algunhas das marcas máis coñecidas de Nestlé son:
Cromosoma 15
dereita|frame|Cromosoma 15 humano. O cromosoma 15 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Nas nosas células diploides temos dúas copias (un par) deste cromosoma, e nas haploides só unha. Pola posición do seu centrómero este cromosoma clasifícase como acrocéntrico. É un cromosoma con constrición secundaria no seu brazo pequeno, e con satélite (cromosoma satélite ou cromosoma SAT). O cromosoma 15 comprende uns 106 millóns de pares de bases, o que representa entre o 3 e o 3,5% do total do ADN da célula.
A identificación de xenes é unha área moi activa de investigación en xenética. Como se utilizan diversos métodos para identificar xenes, as cifras de xenes totais varían algo dependendo do método utilizado, pero estímase que o cromosoma 15 probablemente contén entre 700 e 900 xenes.
Enfermidades e trastornos relacionados co cromosoma 15
Os seguintes trastornos están relacionados con cambios no número ou a estrutura do cromosoma 15 e deles falarase máis extensamente máis abaixo:
Os seguintes trastornos están relacionados con xenes localizados no cromosoma 15:
Principais trastornos cromosómicos
As seguintes condicións están causadas por mutacións no cromosoma 15. Dúas destas condicións (síndrome de Angelman e síndrome de Prader-Willi) implican a perda de actividade xénica na mesma parte do cromosoma 15, a rexión 15q11-q13. Este descubrimento proporcionou a primeira evidencia en humanos de que algo ademais dos xenes podía determinar a expresión xénica (epixenética).
Síndrome de Angelman
A síndrome de Angelman orixínase pola perda de actividade xénica nunha parte específica do cromosoma 15, a rexión 15q11-q13. Esta rexión contén un xene chamado UBE3A que, cando está mutada ou ausente, probablemente causa as características distintivas desta condición. A xente normalmente ten dúas copias do xene UBE3A, unha procedente de cada proxenitor (como ocorre en xeral con todos os xenes nas células diploides). As dúas copias deste xene están activas en moitos tecidos corporais. Porén, no cerebro só é activa a copia herdada da nai (a copia materna). Isto chámase impronta xenética. Se a copia materna se perde a causa dun cambio cromosómico ou unha mutación xénica, o individuo carecerá de copias funcionais do xene UBE3A no cerebro.
Na maioría dos casos (un 70%), as persoas con síndrome de Angelman teñen unha deleción na copia materna do cromosoma 15. Este cambio cromosómico deleciona a rexión do cromosoma 15 que inclúe o xene UBE3A. Como a copia do xene UBE3A que se herda do pai (a copia paterna) é normalmente inactiva no cerebro, unha deleción no cromosoma 15 materno dá lugar a que non haxa ningunha copia activa do xene UBE3A no cerebro.
No 3% ao 7% dos casos, a síndrome de Angelman aparece cando unha persoa ten dúas copias do cromosoma 15 paterno en lugar de ter unha copia de cada proxenitor. Este fenómeno chámase disomía uniparental paterna (UPD). As persoas con UPD no cromosoma 15 teñen dúas copias do xene UBE3A, pero ambas as dúas foron herdadas do pai e son, por tanto, inactivas no cerebro.
Arredor do 10% dos casos de síndrome de Angelman son causados por unha mutación no xene UBE3A, e outro 3% orixínase por un defecto na rexión do ADN que controla a activación do xene UBE3A e outros xenes da copia materna do cromosoma 15. Nunha pequena porcentaxe dos casos, a síndrome de Angelman pode ser causada por un rearranxo cromosómico chamado translocación cromosómica ou por unha mutación noutro xene distinto do UBE3A. Estes cambios xenéticos poden inactivar anormalmente o xene UBE3A.
Síndrome de Prader-Willi
Nun 70% dos casos a síndrome de Prader-Willi prodúcese cando a rexión 15q11-q13 do cromosoma 15 paterno sufriu deleción. Os xenes nesta rexión son normalmente activos na copia paterna do cromosoma e son inactivos na materna (impronta xenética). Por tanto, unha persoa cunha deleción no cromosoma 15 paterno non terá xenes activos nesa rexión.
En arredor do 25% dos casos, unha persoa coa síndrome de Prader-Willi ten dúas copias maternas do cromosoma 15 en cada célula en vez dunha copia de cada proxenitor. Este fenómeno chámase disomía uniparental materna. Como normalmente algúns xenes están activos só na copia paterna deste cromosoma, unha persoa con dúas copias maternas do cromosoma 15 non terá ningunha copia activa destes xenes.
Nunha pequena porcentaxe dos casos a síndrome de Prader-Willi está causada por un rearranxo cromosómico chamado translocación. Raramente, a condición é causada por unha anormalidade na rexión do ADN que controla a actividade dos xenes no cromosoma 15 paterno. A síndrome de Prader Willi é hereditaria.
Cromosoma 15 isodicéntrico
Un cambio cromosómico específico chamado cromosoma 15 isodicéntrico (antes chamada duplicación invertida 15 ) pode afectar ao crecemento e o desenvolvemento. O paciente posúe un cromosoma "extra" ou "marcador". Este pequeno cromosoma extra está feito de material xenético do cromosoma 15 que foi duplicado anormalmente (copiado) e unido extremo con extremo. Nalgúns casos, o cromosoma extra é moi pequeno e non ten efectos sobre a saúde da persoa. Pero un cromosoma 15 isodicéntrico máis grande pode orixinar debilidade no ton muscular (hipotonía), atraso mental, ataques epilépticos e problemas de comportamento. Foron asociados coa presenza dun cromosoma 15 isodicéntrico certos síntomas de autismo (un trastorno do desenvolvemento que afecta á comunicación e interacción social).
Aldea de Abaixo, Ponte, Silleda
Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Ponte no concello pontevedrés de Silleda na comarca do Deza. No ano 2017 tiña 7 habitantes, deles 4 eran homes e 3 eran mulleres. Isto supón un aumento no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Situación
A Aldea de Abaixo forma parte da zona chamada "San Miguel", que reúne os núcleos de poboación situados mais ao norte. Este lugar está considerado un dos mais antigos desta parroquia, xunto con Trasfontao e Casderrei. Conta cunha fonte e cun lavadoiro anexo de titularidade pública, na actualidade en desuso.
Poboación
Evolución da poboación:
Alpes Cotios (provincia romana)
Alpes Cottiae foi unha provincia romana do Imperio romano, unha das tres pequenas provincias que se atopan a carón dos Alpes, entre as actuais Francia e Italia. O seu nome sobrevive nos modernos Alpes cocios. Na antigüidade, a misión máis importante da provincia era a salvagarda das comunicacións sobre os pasos alpinos.
Alpes Cottiae estaba rodeada por Gallia Narbonensis cara ao oeste, Alpes Maritimae ao sur, Italia ao leste e Alpes Graiae cara ao norte. A capital provincial estaba en Segusio (moderna Susa en Piemonte).
Historia
A provincia tiña a súa orixe no reino controlado por Donnus, gobernante das tribos ligures locais da zona a mediados do século I a.C., e recibiu o nome do seu fillo e sucesor Marcus Julius Cottius,, cuxo reino foi integrado ao sistema imperial romano baixo Augusto.
Inicialmente, Cottius e os seus sucesores Gaius Julius Donnus II (reinou do 3 a.C. ao 4 d.C.) e Marcus Julius Cottius II (reinou entre o 5 e o 63 d.C.) continuaron a manter o poder como gobernantes dun estado cliente, despois, baixo Nerón nomeouse un procurador e converteuse oficialmente nunha provincia romana. Os gobernadores da provincia eran prefectos da orde ecuestre.
Asentamentos
Asentamentos dos Alpes Cottiae:
Adolfo Víctor Calveiro
Adolfo Víctor Calveiro Couto, nado en Dornelas (Silleda) o 29 de marzo de 1902 e finado en Newark (Nova Jersey) o 17 de agosto de 1977, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba en 1919, onde viviu ata 1969, agás tres anos (1931-1934) que estivo en Galicia. O seu irmán José María Calveiro tamén marchou a Cuba. Traballou no que puido na Habana ao tempo que estudaba polas noites. Chegou a ser xefe de redacción da revista Eco de Galicia. En 1936 fundou, coa colaboración do seu veciño emigrado Eladio Vázquez Ferro, Cultura Gallega. Mantivo a revista durante catro anos, mentres alternaba con traballos administrativos.
Despois de Cultura Gallega botou a andar Cultura Hispánica, que durou uns catorce meses. Logo, nos anos da segunda guerra mundial, editou a publicación Cuba y España, e despois traballou nunha oficina bancaria ao tempo que colaboraba esporadicamente na prensa. Incorporouse á Agrupación Artística Gallega da que formou parte da directiva, traballou como Secretario de Actas e atendía toda a actividade cultural e administrativa. A sociedade patrocinou unha nova xeira de Cultura Hispánica da que chegaron a saír 18 números.
Ao seu paso por Galicia en 1969 entregou na Universidade de Santiago de Compostela traballos inéditos, manuscritos diversos e cartas.
Vida persoal
Casou en Cuba coa galega Ramona Alonso en 1928 e foi pai de Carmen, Isauro e Alicia Calveiro Alonso.
Sinde, Canduas, Cabana de Bergantiños
Sinde é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 102 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 50 eran homes e 52 mulleres.
Contos Estraños
Contos Estraños é unha empresa editora en lingua galega con sede en Santiago de Compostela.
Historia
Creada no ano 2011 coa intención de promover a literatura de fantasía, terror e ciencia ficción. Os seus fundadores foron Fernando M. Cimadevila e Tomás González Ahola e o proxecto púxose en marcha cunha chamada en Internet á que acudiron diversos autores.
O proxecto editorial foi enfocado en tres liñas diferenciadas. Unha revista periódica onde se reunirían en volumes colectivos as creacións dos numerosos escritores e ilustradores, a publicación de novelas individuais e unha liña infantil que, segundo as palabras dos seus propios creadores, "servise para ir frikizando ás xeracións máis novas".
Durante dous anos, entre xuño de 2015 e xuño de 2017 foi un selo da editorial Urco.
Resurs
miniatura|250px|Un satélite Resurs-O1-N4 antes do lanzamento. Resurs é unha familia de satélites de observación da Terra soviéticos e rusos.
Características
Os satélites Resurs comezaron sendo satélites derivados dos satélites de recoñecemento Zenit para fins civís. O seu obxectivo era a busca e investigación de recursos naturais de interese para a Unión Soviética e como forma de cooperación internacional. O primeiro satélite Resurs foi lanzado en 1979. Os primeiros Resurs usaban cápsulas para devolver a película fotográfica a terra para ser revelada e examinada. Versións máis avanzadas xa enviaban as imaxes por radiocomunicacións.
Resurs-F1 (GRAU 17F40, 17F41 e 17F43)
Os primeiros satélites Resurs usaban a denominación F1, da que houbo tres series, cada unha cun índice GRAU distinto (17F40, 17F41 e 17F43). A diferenza entre as tres series non está clara. Os Resurs-F1 17F40 foron os primeiros satélites Resurs e, ao igual que os Zenit, usaban o método de devolver a terra a película fotográfica despois de tomar imaxes das zonas de interese. Funcionaban usando unha batería en vez de paneis solares, o que lles daba unha autonomía de 14 días aínda que podían aguantar dez días adicionais en modo de baixo consumo. Usaban o sistema fotográfico Priroda-4, que consistía nun sistema con tres canais multiespectrais usando dúas cámaras KFA-1000 e tres KATE-200. A resolución máxima conseguida era de 5 metros. Lanzáronse 53 Resurs-F1 entre 1979 e 1993, con só dous fallos.
Resurs-F1M
Os Resurs-F1M eran unha versión mellorada dos Resurs-F1M. Seguían usando o método de retorno mediante cápsula e so se lanzaron dúas unidades, en 1997 e 1999.
Resurs-F2
Os Resurs-F2 estaban baseados nos Resurs-F1 e usaban paneis solars como fonte de enerxía, o que lles permitía permanecer ata 30 días en órbita. Usaban o sistema de imaxe SA-M, consistente en catro cámaras MK-4 cunha resolución de ata 5 metros e cunha capacidade de xeolocalización superior ao relacionarse co sistema de indización estelar SA-3R de a bordo. Lanzáronse dez Resurs-F2, todos a bordo de foguetes Soiuz U, entre 1987 e 1995.
Resurs-OE
Resurs-OE foi un prototipo para dos satélites Resurs-OE. Foi lanzado o 24 de xullo de 1983 mediante un foguete Vostok 2M. Usaba o mesmo bus que os satélites meteorolóxicos Meteor 2 en lugar de basearse nos satélites Zenit. Reentrou na atmosfera terrestre o 28 de xaneiro de 2013.
Explorer 28
Explorer 28, tamén coñecido como IMP-C ou IMP-3 (acrónimo de Interplanetary Monitoring Platform C ou 3), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 29 de maio de 1965 mediante un foguete Delta C desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Traxedia grega
miniatura|right|250px|Máscara de [[Dioniso conservada no Louvre]] A traxedia grega é un xénero teatral orixinario da Antiga Grecia. Inspirado nos ritos e representacións sagradas que se facían en Grecia e Asia Menor, alcanza o seu apoxeo na Atenas do século -V. Chega sen grandes modificacións ata o Romanticismo, época na que se abre a discusión sobre os xéneros literarios, moito máis do que o fixo durante o Renacemento.
Explorer 28
Características
Explorer 28 foi lanzado coa misión de estudar o medio interplanetario no relativo ós campos magnéticos, as partículas enerxéticas, os raios cósmicos e os plasmas. A alimentación eléctrica do satélite era proporcionada por paneis solares e baterías. A telemetría emitíase en refachos de 81,9 segundos de duración, contendo 795 bits de datos. Tras tres secuencias de datos transmitíanse 81,9 segundos de datos analóxicos do magnetómetro de vapor de rubidio.
Resurs
Resurs-O1
Os Resurs-O1 foron os primeiros Resurs en usar un bus diferente ao dos satélites Zenit, usando o mesmo bus que os Meteor 2. Transmitían as imaxes directamente a terra en lugar de usar unha cápsula co material fotográfico. Como instrumentos levaban a bordo dous exploradores multiespectrais de alta resolución e dous de media resolución (só un no Resurs-O1 número 2). Lanzáronse tres Resurs-O1, os dous primeiros mediante foguetes Vostok 2M e o terceiro mediante un Zenit 2, en 1985, 1988 e 1994.
Traxedia grega
Debido á longa evolución da traxedia grega a través de máis de dous mil anos, resulta difícil dar unha definición unívoca ao termo traxedia, xa que o mesmo varía segundo a época histórica ou o autor do que se trate.
Explorer 28
Características
IMP-C funcionou sen problemas ata finais de abril de 1967 e logo intermitentemente ata o 12 de maio de 1967 en que se perdeu todo contacto. IMP-C foi inxectado nunha órbita inicial de 264.244 km de apoxeo e 195 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 33,86 graos e un período de 8558,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 4 de xullo de 1968.
Resurs
Resurs-O1 4
Resurs-O1 4 estaba baseado no bus dos satélites Meteor-3. Levaba máis instrumentación que os seus antecesores: un explorador multiespectral de alta resolución, un de media resolución, unha cámara de televisión para estudar a luz reflectida pola superficie e atmosfera terrestres, un medidor de radiación, un medidor de irradiación solar, un telescopio de partículas cargadas e un radiómetro. Foi lanzado o 10 de xullo de 1998 mediante un foguete Zenit 2.
Traxedia grega
Na Idade Media, cando se sabía pouco ou nada do xénero, o termo asume o significado de "obra de estilo tráxico", e estilo tráxico devén nun sinónimo bastante xenérico de poesía ou estilo ilustre, como De vulgari eloquentia, de Dante Alighieri.
Resurs
Resurs-DK
Resurs-DK ou Resurs-DK 1 foi un satélite da familia Resurs lanzado para a busca de recursos naturais, facer estudos ecolóxicos, servir de baliza para emerxencias mariñas, estudar a superficie do mar e do xeo, as condicións meteorolóxicas nas zonas polares e para servir de ligazón entre estacións terrestres. Estaba baseado nos satélites Yantar-4KS1M e levaba unha cámara pancromática de barrido cunha resolución de 0,9 m. Levaba acaroado o experimento rusoitaliano PAMELA para o estudo dos raios cósmicos e o experimento ARINA para a investigación de electróns e protóns de alta enerxía. Cunha masa de 6570 kg, foi lanzado o 15 de xuño de 2006 mediante un foguete Soiuz U. Deixou de funcionar en 2016.
Traxedia grega
O argumento da traxedia é a caída dun personaxe importante. O motivo da traxedia grega é o mesmo que o da épica, é dicir o mito, pero desde o punto de vista da comunicación, a traxedia desenvolve significados totalmente novos: o mythos (μύθος) fúndese coa acción, é dicir, coa representación directa (δρᾶμα, drama). Onde o público ve cos seus propios ollos personaxes que aparecen como entidades distintas que actúan en forma independente, a escena (σκηνή), provisto, cada un, da súa propia dimensión psicolóxica.
Os máis importantes e recoñecidos autores da traxedia foron Esquilo, Sófocles e Eurípides que, en diversos momentos históricos, afrontaron os temas máis sensíbeis da súa época.
Canción do bode
miniatura|right|Sacerdotisas danzantes, que levan un año ou bode para sacrificios. A orixe da traxedia grega é un dos tradicionais problemas non resoltos pola filoloxía clásica. A fonte primaria deste debate atópase na Poética de Aristóteles. Nesta obra, o autor recolle documentación de primeira man sobre as etapas máis antigas do teatro en Ática. A súa obra, polo tanto, é unha contribución imprescindíbel para o estudo da traxedia antiga.
Respecto da orixe da traxedia os antropólogos indicaron, tal como o confirma a etimoloxía da palabra, que se trata dun ritual de sacrificio, no que se ofrecían animais aos deuses. Isto facíase sobre todo para obter boas colleitas e boa caza. Momentos cruciais que determinaban a vida dos antigos eran os de cambios astrais (equinoccio e solsticio, que marcan o cambio dunha estación a outra). Os sacrificios dábanse, polo tanto, nestes momentos, por exemplo, pouco despois do solsticio de primavera para asegurarse o advento desta boa estación para a agricultura. Como noutras relixións, mesmo na cristiá, o momento dos sacrificios coincidía coa primavera en razón de que a difusión debeu adaptarse ás festas pagás preexistentes, como o 25 de decembro que cae próximo ao solsticio de inverno. Nunha época prehistórica recente, tales sacrificios tiveron que ser transformados en danzas rituais, nas cales a loita primordial era do bo (representada polo día, a luz, a primavera) contra o malo (a noite e o inverno). Triunfaba finalmente o bo contra o malo.
Quedan aínda moitos puntos escuros sobre a orixe da traxedia. O primeiro refire á etimoloxía de traxedia (τραγῳδία). Distínguense nesta a raíz de "bode" (τράγος / trágos) e cantar (ῳδία), sería polo tanto "o canto do bode", quizais en referencia ao premio que era dado ao vencedor do certame tráxico (un bode); ou o sacrificio deste animal sagrado a Dioniso, que frecuentemente acompañaba a festa en honor ao deus. Unha teoría máis recente de J. Winkler fai derivar o termo traxedia do vocábulo raro traguízein (τραγὶζειν) que significa "cambiar de voz, asumir unha voz de beo como as cabras", en referencia aos actores. A menos que, suxire D'Amico, tragoidía non signifique máis que simplemente "canto do bode" dos personaxes satíricos que integraban o coro das accións sagradas a Dioniso. Outras hipóteses tentativas, sinalaron unha etimoloxía que refire á traxedia como unha oda á cervexa.
O que é posíbel afirmar con certeza é que a raíz trag- (τραγ-), mesmo antes de referirse ao drama tráxico, foi utilizada para significar o estado "similar ao dun bode", pero tamén á aspereza, a luxuria, o pracer da comida, nunha serie de palabras derivadas que gravita en torno ao ámbito lingüístico do rito dionisíaco.
Do ditirambo ao drama
miniatura|200px|Dioniso en torno aos sátiros Sinala Aristóteles que a traxedia nace ao comezo como improvisación, precisamente "do coro que entoaba o ditirambo" (ἀπὸ τῶν ἐξαρχόντων τὸν διθύραμβον, apò tōn exarchòntōn tòn ditýrambon), un canto coral en honor a Dionisio. Ao comezo estas manifestacións eran breves e dun ton burlesco porque contiñan elementos satíricos; daquela a linguaxe faise máis grave e cambia mesmo a medida, que de verso trocaico devén en iámbico.
O ditirambo, orixinalmente improvisado, asume logo, unha forma escrita e preestablecida. O primeiro ditirambo escrito foi a obra de Arión. O coro dirixíase ao thymele (θυμέλη), o altar dos sacrificios e cantaba en círculo dispoñéndose en torno ao mesmo.
Pódese supoñer que en determinado momento no que o coro entoaba este canto en honor a Dioniso, o corifeo, é dicir o portavoz do coro, sería separado e comezaría a dialogar co coro, converténdose así nun verdadeiro personaxe. Posteriormente o mesmo coro, desdobrándose en dous semicírculos, daría vida a un diálogo entre os dous corifeos, e introdúcese un hypocritès (ὑποκριτής, un contestador, posteriormente significará actor), que pronunciaba as palabras de Dioniso, mentres o coro movíase ao seu ao redor, dando así nacemento ao drama. Do canto épico-lírico, o ditirambo transfórmase en teatro.
Mentres nacía e se estruturaba a traxedia propiamente, o espírito máis popular dos ritos e das danzas dionisíacas sobrevivía no drama satírico.
As primeiras traxedias
A tradición atribúe a Tespis a primeira composición tráxica. Desta traxedia sábese pouco, salvo que o coro estaba formado aínda por sátiros e que foi a primeira traxedia ganadora dun concurso dramático. Outros dramaturgos da época foron Frínico, Quérilo, autor probabelmente de cento setenta traxedias (con trece vitorias) e Prátinas autor de trinta e dous dramas satíricos, que naquel momento afianzaron a representación da traxedia.
De Frínico tense maior información. Máis aló de introducir nos diálogos o verso iámbico, invento o xénero da traxedia con argumento histórico (A Toma de Mileto), introducindo unha segunda parte: a traxedia encamiñábase así á triloxía, que será introducida por Esquilo. A súa primeira vitoria en competencia dáse no ano -510
Esquilo: a codificación
No seu traballo, se se confrontan as primeiras traxedias cos de anos sucesivos, nótase unha evolución e un enriquecemento dos elementos propios do drama tráxico: diálogos, contrastes, efectos teatrais. Isto débese tamén á rivalidade que o vello Esquilo debe soster nos concursos dramáticos: cun mozo rival, Sófocles, que aumenta en popularidade e que introduciu un terceiro actor, complicou as tramas, desenvolvendo caracteres máis humanos, cos cales o público vese identificado.
Esquilo acepta as innovacións, aínda que sendo sempre fiel a un rigor extremo, a unha relixiosidade case monoteísta cuxa divindade suprema, Zeus, aparece representado ás veces como un tirano, ás veces como un deus omnipotente. En canto aos personaxes, son sempre heroes; case todos teñen características superiores ás humanas. Esquilo non busca neles o realismo, a naturalidade, ou unha cotidianeidade que chegará con Eurípides, senón unha sublimación suprema.
A reforma de Sófocles
Plutarco, na Vida de Cimón relata o primeiro triunfo do novo e talentoso Sófocles contra o soado e ata ese momento invicto Esquilo, concluído de modo insólito, sen o avezado sorteo dos árbitros, que provocou o exilio de Esquilo a Sicilia. As innovacións que Sófocles introduciu e que lle mereceron polo menos vinte triunfos, referían a moitos aspectos da representación tráxica, desde os detalles máis insignificantes (como os calzados brancos e os bastóns curvados) ata cambios de máis peso.
Introduciu un terceiro actor, que permitiu que a traxedia multiplicase o número de personaxes posíbeis, aumentou a quince o número de coreutas, interrompeu a ata entón obrigatoria triloxía, facendo posíbel a representación de dramas independentes, introduciu o uso da escenografía. Con respecto a Esquilo, os coros tráxicos de Sófocles tiveron cada vez menos participación na acción e comezaron a ser espectadores da escena e comentaristas dos feitos. Pertence a Sófocles a introdución do monólogo (por exemplo, Áiax ou Edipo), cuxa duración permitía ao actor demostrar a súa capacidade, e ao personaxe expresar completamente o seu pensamento. A psicoloxía do personaxe profúndase e emerxe unha análise descoñecida da verdade e do home. Sófocles intentou quitar a énfase nese estilo ampuloso, recargado e espectacular (ónkos/ὄγκος) dos seus personaxes e da propia acción, para restituílos totalmente á súa función dramática. En Edipo en Colono o coro repite "a sorte maior non nace". As peripecias que sofren os heroes non son consecuencia dunha culpa e nisto podemos ver o principio dunha reflexión sobre o sufrimento como elemento central da condición humana.
O realismo de Eurípides
miniatura|right|300px|Relevo que celebra probabelmente o triunfo das Bacantes As particularidades que distinguen a Eurípides dos outros dous dramaturgos son, por unha banda, a procura da experimentación técnica efectuada en case todos os seus traballos e, por outro, a maior atención que pon na descrición das emocións dos personaxes, analizando a súa evolución durante o desenvolvemento dos acontecementos que narra.
En efecto, as protagonistas femininas dos dramas, como Andrómaca, Fedra, Medea, son as novas figuras tráxicas de Eurípides, que presenta sabiamente como mulleres atormentadas e con impulsos irracionais que chocan co mundo da razón.
Estrutura da traxedia
A traxedia grega está estruturada seguindo un esquema ríxido, cuxas formas poder definir con precisión. Iníciase xeralmente cun prólogo, que segundo Aristóteles é o que antecede á entrada do coro. As características xerais son que se dá a situación temporal e únese o pasado do heroe co presente, poden participar ata tres actores, pero só falan dous e o outro intervén ou pode recitar un monólogo. Infórmase ao espectador do porqué do castigo que vai recibir o heroe e nesta parte non intervén o coro.
Logo comezan os episodios que poden ser ata cinco. Neles hai diálogo entre o coro e os personaxes ou entre personaxes; é a parte máis importante por ser a dramática por excelencia e expresa o pensamento e ideas do personaxe. Entre os episodios áchanse os estásimos, que son intervencións do coro nas que se expresan as ideas políticas, filosóficas, relixiosas ou morais do autor.
Para rematar, o éxodo é a parte final da traxedia, hai cantos líricos e dramáticos; o heroe recoñece o seu erro. Ás veces é castigado coa morte polos deuses e é alí onde aparece o ensino moral.
Mímese e catarse
Como xa se dixo, o primeiro estudo crítico da traxedia atópase na Poética de Aristóteles. Nela atopamos os elementos fundamentais para a comprensión do teatro tráxico, sobre todo os conceptos de Mímese (μίμησις, do verbo μιμεῖσθαι, imitar) e de catarse (κάθαρσις, purificación). Escribe na Poética:
Petelos, Mos
San Mamede de Petelos é unha parroquia do concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.373 habitantes (716 mulleres e 657 homes). Están distribuídos en 8 entidades de poboación.
Traxedia grega
Mímese e catarse
En poucas palabras, as accións que a traxedia representa non son outra cousa que as accións máis torpes que os homes poidan realizar: a súa contemplación fai que o espectador se introduza nos impulsos que os xeran, por unha banda simpatizando co heroe tráxico a través das súas emocións (pathos), doutra banda condenando a desmesura ou o defecto a través da hýbris (ὕβρις - “soberbia” ou “malversación”, é dicir actuación contra as leis divinas, que leva ao personaxe a cometer o crime). A mímese final representa a "retribución" polo crime. O castigo recibido fai nacer no individuo que asiste á representación sentimentos de piedade e terror que permiten que a mente se purifique das paixóns negativas que cada home posúe. A catarse final para Aristóteles representa a toma de conciencia do espectador, que, comprendendo aos personaxes, alcanza este estado final de conciencia, distanciándose das súas propias paixóns e alcanzando un avanzado nivel de sabedoría. O defecto ou a debilidade do personaxe comporta necesariamente a súa caída en canto predestinada (a concatenación das accións parece en certo xeito inducido polos deuses, que non actúan directamente, senón como deus ex máchina). A caída do heroe tráxico é necesaria, porque dun lado podemos admirar a grandeza (trátase case sempre dun personaxe ilustre, e poderoso) e por outro podemos, como espectadores, obter un beneficio a partir da historia. Citando as palabras dun grande estudoso da antiga Grecia, a traxedia “é unha simulación”, no sentido usado en campo científico, case un experimento do laboratorio:
Petelos, Mos
Desde 1935 alberga a casa consistorial de Mos, situada a carón da igrexa parroquial.
Estaba atravesada polo camiño histórico de Vigo a Ourense e Castela. Posteriormente sobre esa vía construíuse a estrada N-120 e a autovía A-55.
1532
Outros
Historia ano a ano
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013
miniatura|upright|[[Sebastian Vettel, Campión do mundo da tempada 2013.]] O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013 é o campionato anual número 64 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Nel están inscritos para competiren once equipos e vinte e dous pilotos. A tempada comezará en Australia o 17 de marzo e finalizará no Brasil o 24 de novembro.
Este ano será o último ano en que se utilizarán os motores V8 de 2,4 litros, sendo substituídos en 2014 por un motor de 1,6 litros V6 turboalimentado máis ecolóxico e máis eficiente.
Vettel logrou o seu cuarto Campionato Mundial consecutivo no Gran Premio da India de 2013, converténdose no piloto máis novo en consguilo e o terceiro logo de Juan Manuel Fangio e Michael Schumacher. Tamén Red Bull Racing volveu a renovar o campionato de construtores no Gran Premio da India de 2013.
Escuderías e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos están contratados para pilotar na tempada de 2013, suxeitos á ratificación do novo Acordo da Concordia. No Gran Premio de Malaisia de 2012, Bernie Ecclestone anunciou que a "maioría" dos equipos que compiten na tempada acordaran competir na, aínda que non indicou que equipos, no seu caso, ofrecían resistencia ao novo Acordo da Concordia. No Gran Premio do Reino Unido de 2012, Ecclestone anunciou que todos os equipos acordaran "en principio" os termos do novo Acordo da Concordia.
A FIA publicou unha lista provisional de inscritos, que foi presentada o 1 de decembro de 2012.
miniatura|right|Cinco pilotos fixeron o seu debut na Fórmula 1 no 2013, foron (de esquerda a dereita): [[Valtteri Bottas (Williams), Max Chilton (Marussia), Giedo van der Garde (Caterham), Esteban Gutiérrez (Sauber) e Jules Bianchi (Marussia). ]]
Sucre (homónimos)
Sucre pode ser:
Traxedia grega
Mímese e catarse
Diferente foi, no entanto, a posición anticlasicista, froito da polémica romántica contra a poética neoaristotélica, que consideraban privada de sentimentos e distante dos tempos modernos: sucede entón que o elemento do pathos é exaltado, ás veces en exceso, e que o personaxe tráxico aparece como vítima dunha sorte inxusta. O heroe tráxico, neste punto tende a achegarse ás clases sociais medias e baixas e polo tanto a asumir o ton de denuncia política.
Sucre (homónimos)
Xeografía
🇧🇴
🇵🇪