cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mar de ardora
Etimoloxía
En lingua galega tanto ardora como ardentía proveñen da raíz latina ardor/ardere (lume, calor, queima), o mesmo que en portugués e castelán. miniatura|350x350px|Ardora producida ao romper as ondas
Na literatura
Os mares de ardora pareceron moitas veces en relatos históricos dos mariñeiros, incluído o da primeira viaxe de Cristovo Colón. Despois foron incorporados á ficción, por exemplo en Vinte mil leguas baixo dos mares de Jules Verne.
No libro infantil Jim Knopf und die Wilde 13 de Michael Ende (publicado en 1962), o resplandor do mar xoga un papel fundamental: Jim Button debe axudar a reparar o brillo do mar para iluminar o reino das sereas e dos humanos. No libro de Ende, con todo, a ardora créase ao acender o gran imán de Gurumusch.
Josep Piqué
miniatura|Josep Piqué en 2008 Josep Piqué i Camps, nado en Vilanova i la Geltrú, o 21 de febreiro de 1955 e finado en Madrid, o 6 de abril de 2023, foi un político, economista e empresario catalán, ministro de distintas carteiras durante os gobernos de José María Aznar, entre 1996 e 2003. Entre decembro de 2007 e agosto de 2013, foi o presidente da compañía aérea Vueling. O 1 de outubro de 2013 foi nomeado conselleiro delegado e vicepresidente segundo da construtora OHL. Foi o director executivo de Política Exterior, grupo editorial centrado na análise das relacións internacionais cuxo consello asesor está composto por todos os que foron ministros de Asuntos Exteriores de España.
Traxectoria
Josep Piqué naceu o 21 de febreiro de 1955 en Vilanova i la Geltrú, cabeceira comarcal do Garraf, fillo de José Piquei i Tetas, último alcalde franquista de Vilanova i la Geltrú, máis tarde afiliado a UCD. Era licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona. Nesta institución gañou o doutoramento en Ciencias Económicas e Empresariais coa tese Política monetària, estabilització econòmica i expectatives racionals: especial consideració dels shocks dʼoferta, dirixida por Joan Hortalà e unha das primeiras en ser escrita en lingua catalá na Facultade de Economía e Empresa. Na Universidade de Barcelona tamén foi profesor titular de Teoría Económica.
Na década de 1980 iniciouse en actividades empresariais canda a Macià Alavedra, quen o introduciu no grupo KIO, parte do fondo soberano de investimento de Kuwait. Ademais, Josep Piqué chegou a presidir as empresas químicas Erkimia (1989), Fesa-Enfersa (1991) e Ercros (1992).
Actividade política
Na súa mocidade militou en organizacións políticas de esquerda, como o Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC), de ideoloxía comunista, e de extrema esquerda, como Bandeira Vermella. Foi compañeiro de promoción de Anna Birulés, ministra de Ciencia e Tecnoloxía no goberno de Aznar, coa que tamén coincidiu no PSUC.
A súa primeira responsabilidade pública foi no goberno de Jordi Pujol en Cataluña, pois entre 1986 e 1988 foi Director Xeral de Industria da Generalitat.
Ministro nos gobernos de José María Aznar (1996-2003)
Cando José María Aznar, do Partido Popular (PP), formou goberno en España en 1996, Josep Piqué foi nomeado Ministro de Industria, malia a non ser militante do partido ata 1999. Á fronte deste ministerio, xestionou a privatización de grandes empresas públicas como Repsol, Telefónica e Endesa. A finais de 1998 compaxinou a carteira de Industria e a condición de voceiro do Goberno.
Na seguinte lexislatura, ocupou os cargos de Ministro de Asuntos Exteriores de 2000 a 2002, e Ministro de Ciencia e Tecnoloxía de 2002 a 2003. Ademais, entre outubro de 2002 e xullo de 2007 foi o presidente do Partido Popular de Cataluña (PPC).
Durante a súa etapa como ministro, Piqué foi acusado de fraude polas súas actividades como presidente da empresa Ercros en 1992. Con todo, foi exculpado e a Audiencia Nacional arquivou definitivamente o caso en 2004.
Sendo Ministro de Asuntos Exteriores, España recibiu unha visita oficial do Presidente dos Estados Unidos, George W. Bush, e reforzáronse as relacións bilaterais. Durante o seu exercicio, sucedéronse os atentados do 11 de S, formando parte do gabinete de crise formado en España. Polémica foi a posición española ante o golpe de Estado do 11 de abril de 2002 en Venezuela que pretendía derrocar a Hugo Chávez e levar ao poder a Pedro Carmona Estanga. A posición do goberno español foi interpretada como favorable ao golpe, seguindo neste punto á administración Bush, algo que Piqué negou posteriormente. Logo do golpe, o embaixador español en Caracas recibiu instrucións de Josep Piqué de asistir canda o seu par dos Estados Unidos a unha reunión con Pedro Carmona onde, segundo a información oficial, amosaron a inquietude dos seus gobernos ante as medidas anunciadas. Ademais, a diplomacia española buscaba a autorización para saída de Hugo Chávez do país. Unha vez o golpe fracasou, Josep Piqué declarou que o regreso de Chávez ao poder era unha oportunidade para a democracia.
Presidente do Partido Popular de Cataluña (2003-2007)
Josep Piqué presentouse como candidato do Partido Popular de Cataluña ás eleccións de 2003 á presidencia da Generalitat de Cataluña, aínda que só puido conseguir un cuarto posto en número de deputados, tras outros partidos como CiU, PSC e ERC, mellorou o resultado do PPC ata os 15 deputados. Na convocatoria de 2006, volveu liderar as listas do partido mais perdeu un deputado.
Josep Piqué foi responsable de que PPC dese un xiro cara ao catalanismo e o centrismo a principios da década de 2000. Tamén intentou buscar puntos de acordo co resto de forzas catalanas durante a redacción do novo Estatuto de Autonomía para Cataluña. Mais esta estratexia non foi compartida pola dirección do Partido Popular a nivel estatal. Piqué buscou a posibilidade dunha abstención do grupo popular no Parlament, algo que non foi posible pola forte oposición da dirección nacional. A súa andaina á fronte do PPC rematou o 19 de xullo de 2007, cando presentou a súa dimisión irrevogable como presidente do partido e como deputado do Parlamento de Cataluña despois de facerse pública a decisión do secretario xeral nacional do partido, Ángel Acebes, de non contar cos homes de confianza de Piqué como responsables do comité de campaña do PP catalán para as eleccións xerais de 2008.
Volta á empresa privada
O 12 de novembro de 2007, Josep Piqué foi nomeado presidente da aeroliña de baixo custo Vueling en substitución de Barbara Cassani. Participou no consello de administración de Applus e ostentou a presidencia do Círculo de Economía de Cataluña.
En febreiro de 2012, o Presidente do Goberno de España, Mariano Rajoy, nomeou a Piqué representante do Estado no consello de administración do xigante aeronáutico europeo EADS, dono de Airbus e Eurocopter entre outros.
O 12 de agosto de 2013, deixou de ser presidente de Vueling cando se completou a súa integración en IAG e un mes despois sufriu unha 'leve hemorraxia cerebral'. O 1 de outubro de 2013, foi nomeado conselleiro delegado e vicepresidente segundo de OHL. Deixou o posto en 2016. Desde o 19 de xaneiro de 2017 foi membro do consello de administración de SEAT, e presidiu a súa comisión de auditoría.
O 13 de xullo de 2017 foi nomeado conselleiro independente de Abengoa e uns meses despois de Aena. O 19 de decembro de 2017 foi designado presidente da compañía aeronáutica ITP Aero (Grupo Rolls-Royce), cargo que mantivo ata 2022.
En xullo de 2021 foi multado, xunto co resto do consello de administración de Abengoa, pola CNMV (Comisión Nacional do Mercado de Valores) por infracción moi grave ao non presentar as contas do exercicio 2019, feito que supuxo a suspensión da cotización das accións da compañía sevillana.
Faleceu o 6 de abril de 2023, no Hospital 12 de Outubro de Madrid, á idade de 68 anos.
Vida privada
Desde o 22 de maio de 2009 até o seu falecemento estivo casado con Gloria Lomana, exdirectora de informativos de Antena 3. Josep Piqué tiña dous fillos dun matrimonio anterior.
NAL Saras
O NAL Saras é o primeiro avión civil multipropósito indio na categoría de transporte lixeiro como foi deseñado por National Aerospace Laboratories (NAL).
En xaneiro de 2016 informouse de que o proxecto fora cancelado, pero en febreiro de 2017 revivíuse. En febreiro de 2019 o ministerio de finanzas indio aprobou un orzamento de ₹6 000 crore (US$790 million) para a produción do avión.
Corey Feldman
Corey Scott Feldman, nado nos Ánxeles o 16 de xullo de 1971 é un actor estadounidense. Alcanzou o estrelato moi novo na década de 1980, con papeis en películas como Gremlins (1984), Os Goonies (1985) e Conta comigo (Stand by Me, 1986). En 1987, Feldman protagonizou a película de terror The Lost Boys xunto con Corey Haim; os dous foron coñecidos como "The Two Coreys" e apareceron xuntos noutros filmes, incluíndo License to Drive (1988) e Dream a Little Dream (1989).
Traxectoria
Corey Scott Feldman é o segundo dos cinco fillos que naceron de Sheila e Bob Feldman, un músico que finalmente posuía a súa propia axencia de talentos. miniatura| Corey Feldman nos [[Premios da Academia de 1989.|esquerda]] Comezou a súa carreira aos seis anos no programa de televisión Mickey Mouse Club, nos anos 70. No cine, debutou na película Friday the 13th - The Final Chapter. Nesta película interpretou o papel de Tommy Jarvis, irmán da protagonista Trish Jarvis, interpretada por Kimberly Beck. Tamén traballou no vídeo musical Last Friday Night (TGIF) de Katy Perry, no que interpretou o papel de Kirk Terry, pai da protagonista Kathy Beth Terry (álter ego da cantante). En 2015, interpretou o papel de Magnus no Story Mode do videoxogo Minecraft de Telltale Games.
En marzo de 2018, o actor sufriu un ataque, ao ser apuñalado por unha persoa descoñecida, só unha semana despois de prestar testemuño á policía sobre os casos de pederastia que sufriu entre bastidores das películas que realizou nos anos 80 e de ameazas nas redes sociais.
Listenbourg
Listenbourg é un país ficticio creado como un meme de internet en outubro de 2022, que o representa como unha extensión da Península Ibérica. O usuario francés de Twitter Gaspard Hoelscher compartiu un mapa manipulado de Europa cunha frecha vermella que apuntaba ao contorno dun territorio situado en Galiza, Asturias e Norte de Portugal, coa forma virada do mapa de Francia, e bromeou dicindo que os estadounidenses non poderían nomear ese Estado europeo membro da UE. O tal país fíxose viral nas redes sociais, con algunhas marcas, políticos e organizacións seguindo a broma.
Orixe
Os usuarios crearon datos, fotografías e historia para este país ficticio, e mesmo inventaron unha capital, bandeira e himno. A tendencia tivo unha grande repercusión e organizacións e marcas como as Olimpíadas de París 2024 ou Amazon Prime Video, fixeron referencia a ela. esquerda|miniatura|300x300px|Europa con e sen Listenbourg. A tendencia comezou como un meme para probar o estereotipo dos estadounidenses que non coñecen a xeografía europea.
O 30 de outubro de 2022, Gaspard Hoelscher, coñecido como @gaspardooo en Twitter, compartiu un mapa de Europa modificado cun programa de deseño gráfico, cunha masa terrestre adicional anexa á península Ibérica. O subtítulo da publicación: "Je suis sûr que les américains ne connaissent même pas le nom de ce pays ptdrrr" (tr. "Estou seguro de que os estadounidenses nin sequera saben o nome deste país lol" ). Outro usuario respondeu coa pregunta retórica "Qui ne connaît pas le listenbourg?" (tr.  "Quen non coñece Listenbourg?" ), dándolle o nome ao engano.
Difusión viral
Observouse que o modelo de texto a imaxe DALL-E xerou edificios, de estilo centroeuropeo ou similar, cando se lle introducía a palabra "Listenbourg".
En novembro, era tendencia en Twitter e o hashtag de TikTok #Listenbourg tivo máis de 75 millóns de visitas.
Respostas
As principais organizacións e canles de noticias xogaron xunto co engano, aínda que a maioría deixaba claro que non estaban a falar en serio. miniatura| Fotomontaxe publicada polo Grupo RATP reclamando a inauguración dunha nova estación de metro. miniatura| [[Hoax|Engaño compartido por La Clusaz que anuncia o seu irmandamento con Osatri en Listenbourg. ]] O 31 de outubro de 2022, a canle oficial dos Xogos Olímpicos de París 2024 tuiteou: "O número de delegacións olímpicas pasou de 206 a 207 coa chegada de Listenbourg".
Amazon Prime Video anunciou que un informe sobre a historia de Listenbourg sairía na data do "31 de febreiro".
A cadea de televisión francesa TF1 presentou un informe meteorolóxico realista para o país imaxinario.
Toulouse Football Club dixo que o seu equipo ía a un campo de adestramento listemburgués. A broma tamén chegou ao Gran Premio de Fórmula 1, co Canal+ Sport apoiando o Estado de ficción.
O 1 de novembro de 2022, a empresa de software de navegación GPS Waze publicou en francés un tuit de "Le Listenbourg, nous au moins on sait comment y aller!" (tr.  "Escoita, polo menos sabemos como chegar!" ).
A cidade francesa de Niza anunciou un irmandamento coa capital de Listenbourg, mentres que o seu aeroporto oficial inaugurou un novo enlace aéreo co anaco extra de terra.
Outras marcas e organizacións que publicaron sobre Listenbourg inclúen a estación de esquí de La Clusaz, a compañía británica Deliveroo, a cadea de restaurantes Buffalo Grill, o operador de transporte parisino RATP Group, os trens TGV de alta velocidade da SNCF e a selección francesa de hóckey.
Santianes de Pravia
Santianes é unha parroquia e lugar do concello de Pravia, no Principado de Asturias. Abrangue unha poboación de 172 habitantes (INE 2021) e ocupa unha extensión de 14,16 km².
Situada na zona nordés do concello, limita ao norte coas parroquias de Somado e de Muros (esta última no concello homónimo), ao leste con Sotu'l Barcu, ao sueste coa de Riberas, no concello anterior; ao sur con Fenoyeda (Candamu) e Pronga, ao suroeste coa de Pravia e ao oeste coas de Escureu e Villafría.
Ademais, os núcleos de Santianes, Bances e Los Cabos, constituíronse como parroquias rurais conforme o artigo 6 do Estatuto de Autonomía de Asturias, desenvolvido na Lei 11/1986, de 20 de novembro.
Historia
O nome Santianes deriva do latín Sancti Ioannis (San Xoán), a quen se lle dedica o templo prerrománico da localidade. Unha das teorías está vencellada co nacemento de Pravia, a Flavium Avia romana. Nos arredores de Pravia e Santianes consérvase unha vila romana en La Magdalena de la Llera e o ronsel dun personaxe togado en Los Cabos. Atopáronse moedas romanas e outros obxectos na contorna do castro de Doña Palla.
Poboacións
Segundo o nomenclátor de 2009 a parroquia está formada polos núcleos de:
Lugares de interese
centro|miniatura|640x640px|Igrexa prerrománica de Santianes Amais de destacaren os hórreos e paneiras asturianos de madeira de castiñeiro, outros lugares de interese son:
miniatura|200x200px|Museo de Santianes
Antonio Dopazo Fernández
Antonio Dopazo Fernández, nado no Pereiro de Aguiar o 15 de febreiro de 1908 e finado en Ribadavia o 14 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Veciño de Sobrado (Triós). Foi nomeado mestre interino de Froufe (O Irixo) en marzo de 1931, e de Vilouxe (Cerreda, Nogueira de Ramuín) en novembro dese ano. Logo de aprobar as oposicións foi nomeado mestre en propiedade de Triós en novembro de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Estivo preso en Celanova, de onde o sacaron para asasinalo no río Miño, en Codesal (Ribadavia).
Robert Moses
Robert Moses, nado en New Haven o 18 de decembro e finado o 29 de xullo de 1981, foi un enxeñeiro estadounidense.
Traxectoria
Durante a década de 1920, enfrontouse con Franklin D. Roosevelt, entón xefe da Comisión de Parques Estatais de Taconic que favorecía a construción dunha estrada a través do Val de Hudson. Moses tivo éxito ao desviar as fontes para os seus proxectos de estradas en Long Island (a Northern State Parkway, a Southern State Parkway e a Wantagh State Parkway), e a Taconic State Parkway tamén se completou máis tarde. Axudou a construír a Meadowbrook State Parkway en Long Island, que foi a primeira estrada totalmente segregada e de acceso limitado do mundo.
Moisés foi unha figura moi influente ao iniciar varias das reformas que reestruturaron o goberno do Estado de Nova York durante os anos 1920. Unha "comisión de reconstrución" dirixida por Moses elaborou varios informes influentes que levaron a recomendacións que foron adoptadas na súa maioría, incluíndo a consolidación de 187 existentes. axencias con menos de 18 departamentos, un novo sistema orzamentario executivo e un límite de catro anos para o gobernador.
Participou con Walt Disney no deseño de pabillóns da Feira Mundial de Nova York de 1964.
Presentou un proxecto para a construción do Metro de São Paulo.
Está enterrado no cemiterio de Woodlawn.
Formas da poesía clásica chinesa
miniatura|Monumento á poesía chinesa no lugar da escola de poetas Hara Saihin en [[Chikushino, Fukuoka, Xapón. ]]
As formas de poesía chinesa clásica, son formas ou modos de poesía escrita en chinés literario ou clásico, posúe formas características que se remontan até a publicación do "Clásico da Poesía" arredor do século VII a. C. Estas "formas" engloban características como métrica (a lonxitude da liña e o número de liñas), ritmo (por exemplo, a presenza de cesuras, a parada final e o ton de contorno), vocabulario e estilo, desenvolvéndose activamente desde a dinastía Tang até o Movemento do Catro de Maio, continuando até o século XXI.
Historia
Gao Bing é o autor do Compendio graduado de poesía Tang (Tangshi Pinhui), a primeira obra que clasifica poesía baseándose en principios prosódicos. Este método foi precedido por enfoques menos sistemáticos, como o de Yan Yu.
Escansión
Varios factores son considerados ao escanear versos chineses clásicos para determinar o metro.
Métrica
Baseado nunha correlación directa entre carácter, sílaba e palabra. Cada sílaba ou carácter pode ser considerado como un pé métrico. A estrutura métrica tamén comprende cesuras ou pausas e paradas dentro da liña. Os caracteres (ou sílabas) entre as caesuras ou paradas poden ser considerados como un pé métrico. Estes pés métricos, dependendo das regras formais do tipo de poema, adoitan coincidir co ritmo natural da fala baseado en unidades de significado que abarcan os caracteres.
Lonxitude da liña
Pode ser fixa ou variable. As formas típicas inclúen tres, catro, cinco, seis, sete ou oito caracteres por liña. Algúns poemas combinan lonxitudes de liña variable. Especificar a lonxitude da liña dun poema chinés equivale a especificar tanto o tipo de pés como o número de pés por liña en poesía utilizando un metro cuantitativo.
Parellas
A maioría dos versos en chinés clásico consisten en varias coplas ou pares de liñas (chinés simplificado 对 联, chinés tradicional 對 聯, pinyin duìlián), que se consideran dalgún xeito especialmente relacionados entre si por consideracións como o significado, a estrutura do ton ou o paralelismo. Un esquema de rima común é a copla rimada, polo que xeralmente na poesía rimada, as liñas pares riman. Ás veces estas coplas aparecen soas, por exemplo a metade a cada lado dunha porta.
Lonxitude do poema
A maioria dos versos clásicos chineses consta de parellas de liñas que riman entre si e se relacionan en significado e ton. Xeralmente considerábanse catro liñas (dúas coplas) como a lonxitude mínima dun poema (como no caso do verso reducido jueju). Outros poemas limitábanse a oito liñas (catro coplas). Se a lonxitude total non fose limitada, os poemas tendían a usar estrofas de catro ou oito liñas, polo que a lonxitude do poema sería múltiplo de catro ou oito. A lonxitude dos poemas baseados en formas específicas de cancións e baladas dependía da melodía ou forma específica seleccionada como modelo. O tipo de poema fu, que ás veces incorporaba seccións de prosa, tiña poucas limitacións na lonxitude das liñas, agás que, dentro dunha sección de verso, as lonxitudes dos versos tendían a ser iguais. A lonxitude dun poema específico para aquelas formas nas que esta era unha restrición, é outro criterio básico de clasificación (como no verso de oito liñas de sete caracteres).
Antigo, novo, regulado, non regulado
Os poemas da mesma lonxitude en termos de lonxitude de verso e poemas e/ou poemas dentro do mesmo tipo xeral distinguíanse a miúdo empregando os conceptos "novo", "vello", "regulado" ou "non regulado".
"Vello" versus "novo"
"Vello" e "novo" usáronse xeralmente para denotar un cambio básico de forma dentro dun modo ou forma, como "vello" yuefu e "novo" yuefu. Non obstante, o uso destes termos pode resultar confuso, xa que algo chamado "novo" podería ter séculos de antigüidade no momento actual.
"Regulado" versus "non regulado"
O verso "regulado", ou a poesía shi de novo estilo, ten limitacións formais moi estritas e moitas veces complexas, como alteracións tonais obrigatorias entre posicións adxacentes dentro dunha liña, ou no que se refire ás mesmas posicións de liña entre coplas.
Ritmo
O ritmo era principalmente unha cuestión de variación tonal, lonxitude da liña, cesuras dentro das liñas e parada final. As variacións de ritmo tocaban sutilmente entre as distintas liñas dun poema.
Vocabulario
Certas restricións ou asociacións de palabras concretas eran moitas veces típicas de certas formas poéticas, e para algunhas formas de poesía había regras que restrinxiron ou fomentaban a repetición da mesma palabra dentro dun poema, unha estrofa ou unha liña ou copla. Ás veces utilizábase un vocabulario poético deliberadamente arcaico ou tradicional. Moitas veces, o uso de palabras comúns como pronomes e "palabras baleiras" como partículas e palabras de medida estaba en desuso. Algunhas substitucións de vocabulario estándar eran estándar cando unha determinada palabra non encaixaría no patrón métrico.
Tipos formais
A poesía clásica chinesa segue estruturas formais específicas. Algúns poemas pertencen a coleccións fixas, como o Shi jing ou Chuci, ás que non se podían engadir novos poemas. Aínda así, os poetas podían imitar estes estilos ou crear novos, dependendo das tendencias de cada dinastía. As tres principais formas literarias desta poesía son "shi", "fu" e "cí".
Shi
En chinés a palabra shi pode significar "poesía" de forma máis ou menos xenérica; nun sentido máis técnico refírese a unha tradición máis específica que fai referencia aos poemas recollidos no Shi jing e nos seus desenvolvementos posteriores. Hai varios tipos de poesía shi, como o gushi de "estilo vello" e jintishi de "estilo novo".
Clásico de poesía (Shijing)
Os poemas da colección Shijing ou Shi Jing tamén coñecidos como O Libro das Cancións, Clásico da Poesía, Libro das Odas ou As Odas, están asociados á dinastía Zhou, en particular á occidental, e teñen orixes temporais variados. Aínda que a crenza é que Confucio editou esta colección seleccionando arredor de 300 poemas dun conxunto maior, as partituras musicais e coreografías orixinais están perdidas. Co paso do tempo, especialmente durante a dinastía Han, estes poemas foron reinterpretados con significados morais e simbólicos. A interpretación contemporánea destes poemas difiere das anteriores, especialmente en cuestións de sexualidade, tendo reinterpretacións moralistas. Caracterizan-se polo seu formato regular, con liñas de catro caracteres, rima e uso de estruturas métricas e paralelismo. Todos os poemas son anónimos.
Versos de Chu (Chuci)
Chuci, tamén coñecido como Cancións do Sur e como Ch'u Tz'u, fai referencia aos poemas e ao estilo daqueles poemas que compoñen esta colección. O nome refírese literalmente ao estado de Chu, que estaba ao sur da zona da que se recolleron os poemas do Clásico de Poesía, e ao sur da principal área poboada por persoas de cultura chinesa en China no momento da súa composición. e durante moitos séculos despois (de feito, ata o gran cambio de poboación na época da dinastía Song, ou, quizais con máis precisión, a época da transición Tang-Song). A colección inclúe o Li Sao, atribuído a Qu Yuan, así como as Nove Cancións.
Historia
Asociado á literatura de Chu, o "fu" experimentou un período de florecemento durante o comezo da dinastía Han. Durante o renacemento fu da dinastía Tang, a forma fu foi utilizada por Li Bai, entre outros.
Exemplos e autores destacados
Un exemplo renomeado é "Retorno ao Campo" de Zhang Heng. Outros autores prominentes inclúen Jia Yi, Ban Gu, Yang Xiong e Wang Can.
Poesía de estilo antigo (Gushi)
Gushi é o estilo baseado en formas máis antigas de shi, pero que permite novas adicións ao corpus (a diferenza do corpus fixo do "shi clásico" do Shijing). Un tipo de poesía que imita as formas poéticas "vellas" é o Yuefu Literario. Os yuefu literarios inclúen imitacións ao estilo das letras orixinais das baladas da dinastía Han ou imitacións das letras orixinais das baladas "estilo do sur" das seis dinastías.
Dezanove poemas antigos
Estas poesías, no estilo balada ou yuefu antigo, foron recollidas durante a Dinastía Han.
Yuefu
Os "Yue fu" son un desenvolvemento das formas poéticas recollidas pola Oficina de Música da dinastía Han. Máis tarde, o termo foi usado para identificar estas poesías de estilo balada e tamén como descritor de poemas neste estilo.
Verso regulado (jintishi)
O "jintishi" inclúe tres subformas que, a pesar de ter unha estrutura externa similar ao yuefu, internamente teñen un conxunto de regras novas, por exemplo, en relación con patróns tonais ou paralelismo.
Verso regulado de oito liñas (lushi)
Referíndose ás regras formais estritas desta poesía, está asociado principalmente co estilo de oito liñas, pero tamén se aplica a formas curtas e expandidas.
Forma curta (jueju)
É unha versión reducida da forma de oito liñas, polo que pode ser máis desafiante ao transmitir unha idea poética completa.
Forma expandida (pailu)
Mentres segue a maioría das regras do "lushi", o "pailu" permite varios pareados conectados sen límite máximo.
Poesía con patrón de ton fixo
Estas poesías, baseadas en estruturas tradicionais, destinábanse orixinalmente a acompañar melodías musicais específicas. Inclúen as formas cí, qu e yuanqu.
Cí
Poesías baseadas en estruturas tradicionais destinadas a acompañar música.
Qu e Yuanqu
Mentres que Qu se refire a unha forma de poesía con patrón de ton fixo distinto de Cí, Yuanqu deriva dos dramas da dinastía Yuan.
Manuel Bugallo Bouzada
Manuel Bugallo Bouzada, nado en Trabanca Sardiñeira (Vilagarcía de Arousa) o 17 de xullo de 1966, é un exfutbolista galego.
Traxectoria
Nado en Trabanca Sardiñeira, comezou a xogar ao fútbol aos 13 anos nas filas do Tótem FC vilagarcián, ata que en 1981 pasou ao Arousa, club co que o Tótem mantiña un convenio de colaboración. En xaneiro de 1982, con só 15 anos, debutou co primeiro equipo na Terceira División da man do adestrador Juan Manuel Tartilán, afianzándose rapidamente na titularidade. Na seguinte tempada, 1982/83, o equipo rematou segundo e logrou o ascenso á Segunda División B.
En 1983 fichou polo equipo xuvenil do Real Madrid, onde coincidiu cos tamén galegos Rey e Iglesias. No equipo madrileño comezou a xogar como extremo, en vez de centrocampista, posición na que xogaba en Galicia. Na segunda xornada da tempada 1984/85, sendo aínda xuvenil, debutou co primeiro equipo do Real Madrid na Primeira División, nun encontro ante o Sporting de Gijón no Molinón, durante a histórica folga de futbolistas convocada naqueles días. Non volveu vestir a camiseta do primeiro equipo branco e na tempada seguinte foi cedido ao Leganés, co que disputou 29 encontros en Terceira, marcando tres goles e proclamándose campión do Grupo VII. Na tempada 1987/88 volveu saír cedido, desta vez á Cultural Leonesa, coa que logrou o ascenso a Segunda B, ao tempo que realizaba o servizo militar.
Para a campaña 1987/88 regresou ao Arousa, cedido polo Real Madrid. Ao remate da campaña recibiu a carta de liberdade do equipo branco e militou no club da súa vila outro ano máis, sumando 80 partidos oficiais neses dous anos, case todos como titular. Pouco despois do comezo da tempada 1989/90 foi traspasado por seis millóns de pesetas ao Leixões da Segunda División portuguesa. Con todo, apenas puido xogar no país luso debido a unha lesión de pube, e volveu ao Arousa, co que disputou a tempada 1990/91.
Praia de Praceres
A praia de Praceres ou praia da Posta é unha praia galega situada no municipio de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. É unha praia marítima semiurbana cunha lonxitude de 50 metros.
Manuel Bugallo Bouzada
Traxectoria
A continuación rexeitou ofertas de varios equipos e asinou como novo xogador do Cacereño, seguindo ao seu antigo adestrador José Ramón Segura. Tras unha campaña en Estremadura volveu a Galicia, onde xogou dous anos no Xove Lago e cinco no Mosteiro. En 1999 fichou polo Céltiga, no que militou ata o 2003, antes de pechar a súa carreira en 2004, xogando como defensa central nas filas do Boiro.
Praia de Praceres
Localización e acceso
A praia está localizada na parroquia civil de Lourizán na marxe esquerda da ría de Pontevedra, a 4 quilómetros da cidade e a menos dun quilómetro do barrio de Estribela. Atópase entre os estaleiros do porto e o cabo dos Praceres.
Historia
A finais do século XIX durante o verán a vida social de Pontevedra víase animada por turistas e veraneantes que se trasladaban ás praias dos arredores da cidade, e en especial á praia dos Praceres que foi a praia de moda no período da Restauración e que estaba unida á cidade por tranvía.
A principios do século XX á dereita da praia na punta do Cabo no istmo dos Praceres inaugurouse en 1902 o Gran Hotel de Baños de Mar de Los Placeres, propiedade de Eugenio Montero Ríos que acollía a invitados e veraneantes e que en 1918 tras a súa morte, foi doado polo seu fillo Avelino Montero ás relixiosas do Sagrado Corazón e que se converteu no Colexio Sagrado Corazón de Praceres.
Na primavera de 1936 os anuncios de prensa centrábanse en publicitar para o turismo hoteis, restaurantes, casas de baño e a praia dos Praceres, para a que o servizo de tranvía ofertaba bonos de 10 viaxes de ida e volta a 4,25 pesetas. Na sociedade clasista da época no verán eran famosos os baños na praia de Praceres. Ata mediados de século XX a praia presentou un aspecto salvaxe.
O 19 de maio de 1947 aprobouse o proxecto de construción dunha estrada ao longo da ría de Pontevedra, entre Pontevedra e Os Praceres. As obras desta estrada, que comezaron en 1949 e finalizaron en 1955, modificaron totalmente a zona ateigándoa con recheos, o que afectou tamén á praia que quedou reducida. En 1969 completouse a estrada con catro carrís de circulación e inaugurouse como autovía o 8 de agosto de 1969.
O 28 de xuño de 2023 o Estado desafectou a praia do porto xa que era innecesaria para a actividade portuaria e incorporouse ao réxime xeral de dominio público marítimo-terrestre.
Descrición
É unha praia practicamente rectilínea e chaira situada nunha contorna semiurbana. Trátase dunha praia marítima de area branca e fina con fronte á ría de Pontevedra. Ten unha orientación noroeste.
Atópase situada moi preto da autovía PO-11 e é unha praia de augas tranquilas que ten vistas á ría e á illa de Tambo. Dispón de duchas e establecemento de bebidas.
Romolo Alzani
Romolo Alzani, nado en Roma o 6 de marzo de 1921 e finado na mesma cidade o 3 de outubro de 2002, foi un futbolista italiano. Xogaba como defensa e centrocampista e desenvolveu a maior parte da súa carreira na Lazio.
Como xogador
Formouse como futbolista no Alba da súa Roma natal e durante a Segunda guerra mundial xogou no campionato romano, primeiro nas filas do Ala Littoria e despois no MATER.
Por recomendación de Fulvio Bernardini, foi adquirido pola Lazio no verán de 1945 e debutou co equipo capitolino o 21 de outubro dese ano nun partido na casa ante o Pro Livorno que rematou cun resultado de 0-2. Formou a defensa da Lazio durante os seguintes anos xunto aos irmáns Sentimenti (III e IV), Antonazzi, Furiassi e Malacarne.
Militou durante unha década no club, co que disputou 263 partidos de liga, marcando 7 goles. Retirouse en 1956, despois dunha última campaña no Foligno.
Como adestrador
Tras a súa retirada traballou como adestrador e tivo un posto no Sector Técnico Federal, primeiro como seleccionador da selección semiprofesional e despois na de afeccionados.
A finais dos anos sesenta pasou a ser coordinador do sector xuvenil do sector futbolístico do CONI.
Hidrólise do ATP
200px|miniatura|Estrutura do ATP 200px|miniatura|Estrutura do ADP 350px|miniatura|Catro posibles estruturas de resonancia do fosfato inorgánico
A hidrólise do ATP é a reacción catabólica por medio do cal a enerxía química que estaba almacenada nos chamados enlaces fosfoanhidro de alta enerxía do adenosín trifosfato (ATP) libérase ao romper estes enlaces, por exemplo para producir traballo en forma de enerxía mecánica (como no músculo), ou impulsar reaccións químicas ou outros trqanballos celulares ou producir calor. Os produtos desta hidrólise son o adenosín difosfato (ADP) e un fosfato inorgánico (Pi). O ADP pode despois ser hidrolizado para producir enerxía a adenosín monofosfato (AMP) e outro fosfato inorgánico (Pi). A hidrólise do ATP é a ligazón final entre a enerxía derivada dos alimentos ou da luz do sol e o traballo útil como a contracción muscular, o establecemento de gradientes electroquimicos a través de membranas e os procesos biosintéticos que cómpren para manter a vida.
Na descrición e nos libros de texto habituais denomínanse os enlaces anhidro como "enlaces de alta enerxía". Os enlaces P-O son bastante fortes (~30 kJ/mol máis fortes que os enlaces C-N) e non son especialmente fáciles de romper. Como se indica máis abaixo, a enerxía que se libera procede da hidrólise do ATP. Porén, cando rompe un enlace P-O, necesítase unha aportación de enerxía. É a formación de novos enlaces e fosfatos inorgánicos de enerxía máis baixa que realizan unha liberación dunha cantidade maior de enerxía o que rebaixa a enerxía total do sistema e faino máis estable.
A hidrólise dos grupos fosfato do ATP é especialmente exergónica, porque o ión molecular de fosfato inorgánico resultante está moi estabilizado por múltiples estruturas de resonancia, facendo que os produtos (ADP e Pi) teñan unha enerxía máis baixa que o reactante (ATP). A alta densidade de carga negativa asociada coas tres unidades fosfato adxacentes do ATP tamén desestabiliza a molécula, facéndoa de maior enerxía. A hidrólise alivia algunhas das repulsións electrostáticas que se establecen, liberando enerxía útil no proceso ao causar cambios conformacionais na estrutura do encima.
Nos humanos aproximadamente o 60% da enerxía liberada na hidrólise do ATP produce calor metabólica en vez de impulsar as reaccións que están tendo lugar. Debido ás propiedades ácido-básicas do ATP, ADP e fosfato inorgánico, a hidrólise do ATP ten o efecto de rebaixar (acidificar) o pH do medio de reacción. Baixo certas condicións, altos niveis de hidrólise de ATP poden contribuír a que se presente acidose láctica.
Cantidade de enerxía producida
A hidrólise do enlace fosfoanhidro terminal é un proceso altamente exergónico. A cantidade de enerxía liberada depende das condicións de cada célula. Concretamente, a enerxía liberada depende das concentracións de ATP, ADP e Pi. A medida que as concentracións destas moléculas se desvían dos valores no equilibrio, os cambios nos valores da enerxía libre de Gibbs (ΔG) serán cada vez máis diferentes. En condicións estándar (con concentracións de ATP, ADP e Pi iguais a 1M, e concentración da auga de 55 M) o valor de ΔG está entre -28 e -34 kJ/mol.
Este rango de valores de ΔG existe porque esta reacción depende da concentración de catións Mg2+, o cal estabiliza a molécula de ATP. O ambiente celular tamén contribúe ás diferenzas no valor de ΔG, xa que a hidrólise do ATP depende non só da célula estudada, senón tamén do tecido que a rodea e mesmo do compartimento dentro da célula de que se trate. A variabilidade nos valores de ΔG é, por tanto, o que se debe esperar.
As relacións entre o cambio ou incremento na enerxía libre de Gibbs estándar ΔrGo e o equilibrio químico son reveladoras. Esta relación defínese pola ecuación ΔrGo = -RT ln(K), onde K é a constante de equilibrio, que é igual ao cociente de reacción Q en equilibrio. O valor estándar de ΔG para esta reacción está, como xa se mencionou, entre -28 e -34 kJ/mol; porén, as concentracións determinadas experimentalmente das moléculas implicadas indican que a reacción non está en equilibrio. Dado isto, unha comparación entre a constante de equilibrio, K, e o cociente de reacción, Q, proporciona moita información. K ten en consideración as reaccións que están tendo lugar en condicións estándar, pero no ambiente celular as concentracións das moléculas que interveñen (concretemente, ATP, ADP e Pi) están lonxe das estándar de 1 M. De feito, as concentracións mídense máis axeitadamente en mM, o cal é mil veces menor que o M. Usando estas concentracións non estándar o valor calculado de Q é moito menor que 1. Relacionando Q con ΔG usando a ecuación ΔG = ΔrGo + RT ln(Q), onde ΔrGo é o cambio estándar na enerxía libre de Gibbs para a hidrólise do ATP, atópase que a magnitude de ΔG é moito maior que o valor estándar. As condicións non estándar da célula en realidade teñen como resultado que a reacción sexa máis favorable.
Comparando o valor estándar de ΔG e o valor experimental de ΔG, pode verse como a enerxía liberada pola hidrólise do ATP, medida en humanos, é case o dobre que a enerxía producida en condicións estándar.
Thomas Bewick
Thomas Bewick, nado en Ovingham o 12 de agosto de 1753 e finado en Gateshead o 8 de novembro 1828) foi un gravador inglés.
Traxectoria
Bewick naceu en Ovingham, preto de Newcastle upon Tyne, nunha familia de orixes humildes.
Bewick demostrou un bo talento para debuxar dende pequeno, e aínda que non recibiu clases de arte, aos 14 anos, converteuse en aprendiz de Ralph Beilby, un artesán gravador de produtos de madeira. Neste obradoiro desenvolveu tanto os seus coñecementos e habilidades que en 1775 obtivo un premio da Royal Society of Arts por unha obra titulada Huntsman and the Old Hound. Ao ano seguinte, asumiu o papel de socio no negocio de Beilby.
Non só se limitou a reproducir as técnicas de gravado dos adornos tradicionais de madeira, senón que tamén introduciu novos métodos de gravado como o de achegar a elaboración á dos metais en canto a refinamento e rendemento. Unha das súas técnicas favoritas era a xilografía sobre veta de punta que estendeu e fixo famosa. esquerda|miniatura| Unha caricatura da Historia das aves británicas de Bewick citada por [[Charlotte Brontë en Jane Eyre]] miniatura| Imaxe tomada da History of British Birds de Bewick|esquerda Grazas a esta actividade innovadora, Bewick abriu un laboratorio en Newcastle upon Tyne xunto co seu irmán, o seu fillo e un gran número de axudantes e estudantes, entre eles William Harvey, que é considerado o seu digno "herdeiro" profesional.
Bewick fixo e publicou numerosos libros de ilustracións, en branco e negro, nos que mostraba un gran respecto pola natureza.
En 1790 apareceu unha Historia xeral dos cuadrúpedes (A General History of Quadrupeds), na que describiu os mamíferos como o ensaio xeral do gran arquivo da natureza, publicado sete anos despois, que permaneceu indisolublemente ligado ao nome do seu autor: History of British Birds, unha obra valiosa aínda que vinculado ao territorio e á fauna inglesa, dividido en dous volumes, Land Birds e Water Birds, cun suplemento en 1821. Para este último traballo, Bewick utilizou o coñecemento obtido das súas excursións, así como a información obtida de veciños e historiadores da natureza da súa época, como Thomas Pennant e Gilbert White.
As outras obras que fixeron famoso a Bewick foron as coleccións das súas Viñetas (Vignettes), impresas postumamente en 1877, que se converteron en fonte de inspiración para xeracións enteiras de ilustradores e gravadores, tanto polo seu estilo inconfundible como pola súa riqueza e precisión iconográfica.
Ademais, Bewick contribuíu ao libro Traveller de Oliver Goldsmith, Deserted Village de Thomas Parnell, Ermitaño de William Somervile e á colección de fábulas de Esopo.
A súa autobiografía, Memoirs of Thomas Bewick, by Himself, publicouse en 1862.
Para honrar a súa memoria un establecemento educativo de Newcastle foi nomeado Thomas Bewick Primary School.
Vitiza
O nome Vitiza pode referirse a:
Vidago Palace
Vidago Palace foi unha serie de televisión portuguesa - galega emitida en 2017 por RTP1 e TVG e producida por Hop! e Portocabo. En 2021 foi emitida por HBO Max.
Foi a primeira coprodución conxunta da TVG e RTP. A acción é no hotel e spa aberto en Vidago a comezos no século XX para recibir os persoeiros máis notábeis da sociedade europea, cun fondo dos Xogos Olímpicos de Berlín, a ditadura de Salazar en Portugal, o inicio da Guerra Civil española.
Foi rodada entre Vidago e o Couto Mixto, destacando o grande edificio do Hotel Vidago Palace.
Resumo
A serie xira arredor de Carlota, filla dos condes de Vimieiro, nobre pero en quebra, que cada ano pasan as súas vacacións no hotel Palace Vidago. Carlota está prometida con César Augusto, fillo duns emigrantes portugueses moi ricos, pero non nacidos, no Brasil. A voda está prevista para o 15 de agosto. O problema é que Carlota non quere a César Augusto, senón a Pedro, fillo da recepcionista do Palacio Vidago, que mentres tanto, por causas descoñecidas para todos agás a nai de Carlota, abandonou Portugal e agora loita na Guerra Civil española ao lado da Fronte Popular. Só o destino fai que Carlota se atope de novo con Pedro en agosto de 1936, en situacións dramáticas, e por fin descubra toda a verdade.
Trama
Capítulo 1: A historia central é unha fermosa historia de amor. É a historia de Carlota, filla dos quebrados Condes de Vimieiro, que cada ano pasan as súas vacacións no Pazo de Vidago. O ano anterior, Carlota foi prometida en casamento con César, fillo duns moi ricos emigrantes portugueses no Brasil que tamén pasaban as vacacións no Palacio de Vidago. A voda está programada para o último día de vacacións dese mesmo ano. O problema é que Carlota non quere a César, senón a Pedro, fillo da recepcionista do Palacio de Vidago, a quen tamén coñeceu nas mesmas vacacións do ano anterior e que mentres tanto, por motivos descoñecidos para todos agás a nai de Carlota, deixou Portugal para loitar na Guerra Civil española ao lado da Fronte Popular. Pero o destino fai que Carlota se atope de novo con Pedro en agosto de 1936, en situacións dramáticas, e por fin descubra a verdade.
Capítulo 2: 2 de agosto de 1936. Ante un elegante público inaugúrase o campo de golf Vidago Palace polo presidente da República, Óscar Carmona. Pedro permanece sen vida no lugar onde foi atropelado a noite anterior pola Garda Civil española. Os seus compañeiros de fuga, Pepe, Dolores e Xoán, están convencidos de que está morto. Antes de regresar a España deciden ir a Vidago para informar a familia de Pedro do sucedido. Carlota, que ignora todos estes feitos recentes, acaba confesándose coa súa mellor amiga, São. Ela cóntalle todo: que ela e Pedro están namorados, pero que marchou á guerra de España sen despedirse. Alberto recibe a visita de Pepe, Dolores e Xoán. Dinlle que morreu Pedro. Pero sen darse conta, son observados por unha fiestra polo inspector Lopes. Esa mesma noite, durante a gala, César Augusto tenta convencer a Carlota para que adiante a noite de vodas, pero é interrompido por Rosinha, a irmá máis nova de Pedro, que aparece chorando e revela a Carlota que Pedro morreu. Carlota está en estado de shock. Incapaz de pensar, corre sen rumbo...
Capítulo 3: Carlota descobre que Pedro non morreu. Está deitado na cabana, ferido e delirante, semiconsciente. Apenas consegue dicir: "Axúdame, Dolores". Carlota leva inmediatamente a Pedro con gran esforzo á casa dos seus pais, que se sorprenden ao descubrir que Pedro está vivo. Mentres os seus pais o axudan a meterse na cama, Carlota volve ao Palacio de Vidago e pídelle axuda a un médico que coñece. Lévao á casa de Pedro. Carlota queda coa familia ata que o médico os tranquiliza: Pedro recuperarase, pero necesita moito descanso e coidados. Antes de que Carlota volva ao Hotel, soa a porta: son Xoán e Dolores, que conseguiron escapar dos gardas fronteirizos. Carlota está intrigada ao escoitar o nome de Dolores. Decátase de que é ela a que Pedro chamaba no seu delirio. Alberto dilles aos dous fuxidos que Pedro está vivo. Están contentos, pero a noticia que traen é outra: sospeitan que Pepe foi feito prisioneiro, o certo é que Pepe si que foi preso e enfróntase ao frío e implacable comisario Lopes. Baixo tortura, o neno acaba confesando que Dolores Câncio, a coñecida republicana, formaba parte do grupo que intentou fuxir de España cara a Portugal, grupo que o Comisario viu falando con Alberto no Palacio de Vidago sobre Alberto e interrógao. Alberto mantén a súa aparente serenidade. Está aterrorizado ante a idea de que o comisario saiba de Pedro e pídelle a Carlota que o manteña en segredo. Carlota acepta. Aínda quere o mellor para Pedro, pero agora está convencida de que Pedro a deixou por Dolores. Sofre en silencio e só comparte con São que non quere saber máis de Pedro. Mentres, Pedro está recuperando fisicamente, pero aínda lle doe o corazón polo que cre que foi a traizón de Carlota. Estaban namorados e decidiron fuxir xuntos, pero de súpeto, ela volveu a Lisboa sen previo aviso, deixándolle, como despedida, só unha carta na que poñía fin á relación. É a nai de Pedro, Júlia, quen lle conta que se está vivo grazas a Carlota. Peter está asustado. Se non o quere, por que se preocupaba tanto por el? Pedro toma unha decisión...