cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Cars
A banda separouse no ano 1988, e Ocasek nunca quixo falar dunha reunión dende entón. No ano 2005, Easton e Hawkes uníronse a Todd Rundgren para formar The New Cars, que interpretou temas clásicos de The Cars e de Rundgren xunto con material novo. O 21 de outubro do 2010, The Cars confirmou que se reuniran novamente e estaban gravando o seu primeiro álbum en 24 anos. Greg Hawkes ocupou o posto do baixista Benjamin Orr, que morreu no ano 2000.
Andrade (apelido)
miniatura|Castelo Medieval de Andrade en [[Naraío, San Sadurniño|Naraío, no concello de San Sadurniño.]]
Andrade é un apelido galego, probabelmente orixinario da vila de Andrade en Pontedeume, que tamén aparece rexistrado en ocasións como Andrada e aparece por primeira vez en documentos galegos do século XII.
Familia aristócrata de Andrade
A finais do século XII, comeza a tomar importancia unha familia orixinaria de Andrade cuxas vilas o rei D. Henrique II fixo mercede a seu privado Fernán Pérez de Andrade, descendente de Bermudo Peres de Traba Freire de Andrada que, segundo os xenealoxistas, proviña dos antigos condes de Traba e Trastámara. Esta familia chegaría a dominar as terras de Ferrol, Pontedeume, Betanzos e Vilalba.
Os mesmos xenealoxistas sosteñen que os Andrades - ou Andradas - ligáronse por diversas veces aos Freires, razón por que os dous apelidos pasaron a considerarse indisociábeis, usando uns Andrade Freire, outros Freire de Andrade.
Segundo parte da historiografía actual, a familia Andrade non descende dos condes de Traba e Trastámara, e a orixe dos Freire de Andrade débese a un dictus (alcume) dun dos seus membros.
miniatura|Sepulcro de [[Fernán Peres de Andrade, O Boo na igrexa de San Francisco de Betanzos.]]
A día de hoxe, as propiedades que no seu día pertenceron aos Condes de Andrade e Vilalba, forman parte das moitas outras posesións da Casa de Alba.
A esta familia pertenceron algúns personaxes importantes da historia de Galiza, como:
Os Andrade en Portugal e no Brasil
As principais ramas portuguesas proveñen de Rui Freire de Andrade (1295-1362), que se foi a Portugal cos seus dous fillos D. Nuno Rodrigues Freire de Andrade (c. 1300-1372), máis tarde 6º mestre da Orde de Cristo, e Vasco Freire.
Xoán Fernandes de Andrade, fillo de Fernán Dias de Andrade e de D. Beatriz da Maia, serviu aos reis D. Afonso V e D. João II nas tomas de Arzila e de Tánxer e en recompensa dos seus servizos tivo mercede nova de armas (28 de febreiro de 1485), alén da doazón, na illa de Madeira, das terras do Arco da Calheta.
Distribución do apelido na actualidade
Andrade é un apelido relativamente frecuente en España, Portugal, Iberoamérica, os Estados Unidos de América e as ex-colonias portuguesas en África.
Silván
O topónimo galego Silván pode referirse a:
Phyllomedusa sauvagii
Phyllomedusa sauvagii é unha especie de ra da familia Phyllomedusidae. É orixinaria de América do Sur, onde habita na Arxentina, Bolivia, Paraguai e o Brasil. Esta especie é arbórea, vivindo na vexetación do Gran Chaco. A súa época de cría é durante a estación chuviosa. Pon ovos ao longo do medio dunha hoja e despois dobra a folla, quedando os ovos no seu interior. O seu niño está suxeito a unha póla suspendida sobre un regato, polo que os cabezolos que nacen caen na auga.
Debut (filme)
Debut (en Дэбют) é un filme belaruso de 2017 dirixido por Anastasiya Miroshnichenko. Foi escollido como candidato de Belarús para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Once mulleres convictas nun cárcere belaruso participan nunha obra de teatro.
Belén Cuesta
Belén Cuesta Llamas, nada en Sevilla o 24 de xaneiro de 1984, é unha actriz andaluza.
Traxectoria
Aínda que é maiormente coñecida coma actriz teatral, ten participado tanto en producións de cinema, televisión ou incluso anuncios de televisión.
No filme Ocho apellidos catalanes (2015) interpreta a unha moza galega de Cangas (Maruxiña) que se fai pasar por catalá.
Na actualidade reside e traballa en Madrid.
Airas Bispo
Traxectoria
Comezou facendo teatro como actividade extraescolar na súa escola e con nove anos participou na súa primeira curtametraxe como actor, Amelia e as sereas, dirixido por Ghaleb Jaber Martínez. Posteriormente actuou en diversas series de televisión, como Amar en tiempos revueltos no papel dun neno salvaxe, Os Atlánticos durante dúas temporadas ou Maridos e mulleres. En 2011 participou nun papel xa de protagonista no filme Los muertos no se tocan, nene, a adaptación da novela homónima de Rafael Azcona, dirixida por José Luis García Sánchez.
The Trial of the Chicago 7
The Trial of the Chicago 7 é un filme estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Aaron Sorkin. Baseado en feitos reais, o filme conta a historia dos Chicago Seven, un grupo de activistas contra a guerra de Vietnam acusados de conspiración e de cruzar fronteiras estatais co obxectivo de incitar disturbios na Convención Demócrata de 1968 que se celebrou en Chicago. Está protagonizado por Yahya Abdul-Mateen II, Sacha Baron Cohen, Daniel Flaherty, Joseph Gordon-Levitt, Michael Keaton, Frank Langella, John Carroll Lynch, Eddie Redmayne, Noah Robbins, Mark Rylance, Alex Sharp e Jeremy Strong.
Sorkin escribiu orixinalmente o guión en 2007, coa intención de que Steven Spielberg dirixise o filme cun elenco de actores descoñecidos. Despois da folga de guionistas de 2007 e por mor de problemas orzamentarios, Spielberg abandonou o proxecto e o propio Sorkin foi anunciado como director en outubro de 2018. A maioría do elenco uniuse ao proxecto ese mesmo mes. A rodaxe comezou no outono de 2019 en Chicago e nos arredores de Nova Jersey.
Orixinalmente, a súa distribución nos cinemas estaba xestionada por Paramount Pictures, mais os dereitos de distribución foron vendidos a Netflix por mor da pandemia por coronavirus. Estreouse nalgúns cinemas escollidos dos Estados Unidos o 25 de setembro de 2020, e dixitalmente en Netflix o 16 de outubro de 2020. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica.
Francisco Nogueira Fraguas
Francisco Nogueira Fraguas, nado en Bueu en 1850 e finado no mesmo concello o 18 de setembro de 1923, foi un empresario e filántropo galego.
Traxectoria
Irmán de Miguel Nogueira Fraguas. Emigrou aos 17 anos á Arxentina. Estableceuse na cidade de Concepción del Uruguay (Entre Ríos). Fixo fortuna coas súas actividades comerciais. Logo de 55 anos e xa ancián, retornou a Galicia, onde morreu. No seu testamento datado o 18 de setembro de 1922, legou cartos e terras por valor de 30.000 pesos (72.000 pesetas) para a construción dun centro de ensino en Bueu. A súa intención era construír un centro de ensino profesional que levase o nome da súa nai, Escola de Artes e Oficios Manuela Fraguas. O proxecto non chegou a desenvolverse pola desidia das autoridades e a desaparición dos cartos do legado.
Ricardo Beiras
Ricardo Beiras García-Sabell, nado en Santiago de Compostela en 1965, é un escritor e biólogo galego.
Dinard
Dinard (en Dinarzh, e en galó: Dinard) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Raymond Cattell
Raymond Bernard Cattell, nado en Hill Top o 20 de marzo de 1905 e finado en Honolulu o 2 de febreiro de 1998 foi un psicólogo británico-estadounidense, coñecido pola súa investigación psicométrica das estruturas psicolóxicas intrapersoais. A súa obra explorou tamén as dimensións básicas da personalidade e o temperamento, o rango das capacidades cognitivas, as dimensións dinámicas da motivación e da emoción, as dimensións clínicas da personalidade anormal, os padróns da sintalidade de grupo e do comportamento social, aplicacións da investigación da personalidade á psicoterapia e a teoría da aprendizaxe, preditores da creatividade e do éxito, e moitos métodos de investigación multivariable, incluído o refinamento dos métodos de análise factorial para explorar e medir eses campos. Cattell escribiu, coescribiu e editou case sesenta libros, máis de cincocentos artigos e máis de trinta probas psicométricas estándar, cuestionarios e índices. Segundo unha clasificación citada habitualmente, Cattell foi o 16.º máis eminente, o 7.º máis citado na literatura científica e un dos máis produtivos e tamén controvertidos psicólogos do século XX.
Cattell foi un dos primeiros en propoñer o uso dos métodos da análise factorial en lugar do que chamaba "teorías verbais subxectivas" para explorar empiricamente as dimensións básicas da personalidade, da motivación e das capacidades cognitivas. Un dos resultados das aplicacións de Cattell da análise factorial foi o descubrimento de dezaseis factores separados de características primarias na esfera da personalidade normal (baseado no léxico característico). Denominou estes factores "características fonte". Esta teoría dos factores da personalidade e do instrumento de autoinforme empregado para medilos coñecidos como o modelo das dezaseis personalidade e o 16PF Questionnaire (16PF).
Cattell tamén iniciou unha serie de estudos empíricos das dimensións básicas doutros campos psicolóxicos: a intelixencia, a motivación, a avaliación da carreira e os intereses vocacionais. Cattell teorizou a existencia das intelixencias fluída e cristalizada para explicar a capacidade da cognición humana, investigou os cambios no Gf e no Gc durante a vida, e construíu o Culture Fair Intelligence Test para minimizar o nesgo da linguaxe escrita e do contexto cultural nos tests de intelixencia.
Publicacións
Os artigos e os libros de Cattell son os sétimos máis frecuentemente referenciados en revistas de psicoloxía do século XX. As súas vinte e cinco publicacións máis citadas son:
Vecindario
250px|miniatura|Igrexa Vecindario é unha localidade costeira do concello de Santa Lucía de Tirajana, no sueste da illa de Gran Canaria. Tiña unha poboación de 14.910 habitantes segundo o INE en 2015, pero xunto con outros barrios limítrofes acada unha poboación duns 60.000 habitantes.
A agricultura foi a principal actividade económica de Vecindario ata o último cuarto do século XX, cando o sector dos servizos (sobre todo, o comercio) converteuse en predominante.
Acoirazado España
300px|miniatura|O Alfonso XIII que logo ía ser España coa chegada da República O acoirazado España foi o primeiro dunha serie de tres acoirazados construídos por España a principios do século XX.
Historia
Os tres acoirazados recibiron o nome xenérico do cabeza de serie, polo que se lles chamou os acoirazados España. As súas construcións tiveron lugar en Ferrol pola SECN (Sociedad Española de Construcciones Navales), foron os primeiros e os últimos acoirazados monocalibre construídos en España. Estes foron:
O acoirazado España empezouse a construír o 23 de febreiro de 1910, foi botado o 7 de maio de 1913 e entregado á Armada o 16 de agosto de 1915 á vez que o «España» e o «Jaime I», recibiu na súa botadura o nome de «Alfonso XIII», pero tras perderse o primeiro «España» en augas do Protectorado Marroquino en agosto de 1923, coa chegada da IIª República decidiuse rebautizalo co nome do seu xemelgo perdido.
Historial do ex-acoirazado Alfonso XIII
miniatura|O rei pasando revista á dotación do Alfonso XIII, ano 1915. As súas primeiras misións, do mesmo xeito que as do acoirazado España, foron basicamente de vixilancia das costas españolas durante a I guerra mundial; destinado habitualmente en Santander durante os meses de verán. En 1920 efectuou unha viaxe de boa vontade para mostrar o pavillón, con entrada na Habana onde tivo un gran recibimento, xa que era o primeiro barco de guerra español que visitaba Cuba logo da súa independencia - coa excepción do buque escola de vela Nautilus, que entrara en 1908. A continuación entrou en San Juan de Porto Rico onde tivo outro gran recibimento, e para rematar fíxoo en Nova York. En 1923, xunto co Jaime I realizou unha viaxe a Italia cos reis e Primo de Rivera a bordo.
Historial baixo o nome do España coñecido como O Avó
miniatura|300px|Perfil do España (ex-Alfonso XIII) co seu aspecto en 1937. Tras varios anos de amarre e ao estalar a guerra civil española, O Avó, sobrenome co que popularmente era coñecido o España, atopábase no Ferrol como depósito de mariñeiria, foi tomado polas forzas sublevadas. Malia o seu mal estado o buque, foi alistado rapidamente para efectuar o bombardeo de posicións costeiras no Cantábrico.
O 19 de xaneiro de 1937 foi nomeado comandante do buque o capitán de navío Joaquín López Cortijo, quen será asistido como segundo polo capitán de corveta Pedro Neto Antúnez, este sería máis tarde, ascendido a almirante e que logo ocuparía o cargo de ministro baixo a ditadura.
O día 28 de abril recibe a orde de protexer ao destrutor Velasco o cal ten asignada a tarefa de proceder ao minado da baía bilbaína. A mañá do 30 avistaron un vapor - resultaría ser o británico Knitsley - intentando romper o bloqueo imposto polos nacionais para entrar en Santander. Ambos buques ao unísono puxeron proa ao intruso, pero a maior velocidade do destrutor pronto lle permitiu deixar atrás ao España. De súpeto, unha explosión puido oírse a varias millas á redonda seguida de inmediato polos gritos do serviola do destrutor Velasco alertando que O Avó chocou ao parecer cunha mina fronte a Santander que destruíu os dobres fondos do casco e abriu un gran burato.
O estrondo non só alertou ao Velasco que acudiu na súa axuda senón que tamén aos vixías de Cabo Mayor que fixeron eco do suceso na base aérea situada na Albericia. Os avións republicanos apremáronse a rematar o que o accidente provocara, con todo iso, case toda a tripulación foi evacuada, producíndose só cinco baixas.
Nunca se soubo se a mina fora instalada polos republicanos ou se se trataba dun artefacto propio arrastrado polas correntes, pero o ocorrido era que o acoirazado rozou unha mina submarina e esta, coa súa explosión, abrira un enorme burato no casco inundando con gran rapidez a sala de caldeiras e escorando o buque.
O España actualmente descansa mergullado a unhas tres millas ao norte do Cabo Galizano por fóra do Cabezo, a 75 m de profundidade, coa quilla ao sol.
Tres versións do naufraxio
Ás once menos vinte da mañá do 30 de abril de 1937, o España vaise a pique mentres participaba co destrutor Velasco no bloqueo do porto de Santander, controlado polos republicanos. Máis de oitenta anos despois, o motivo real do seu afundimento aínda xera controversias.
Unha carga explosiva fondeada días antes polo minador Júpiter causou o afundimento. Este produciuse cando o España acudía a interceptar ao cargueiro inglés Knitsley, que navegaba rumbo a Santander pola zona minada. Trala explosión, afundiuse en menos de tres horas.
O piloto republicano Antonio García Borrajo sempre se reclamou el só o éxito. Segundo a súa versión, foi un proxectil lanzado por el desde un avión Gourdou Leseurre GL-32 o que tradeou a cuberta do acoirazado e provocou o seu afundimento, pero a maioría das testemuñas dubidan desta versión.
Calvo
Calvo é un home que ten calvicie.
Como topónimo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Premio José Couso de Liberdade de Prensa
O Premio José Couso de Liberdade de Prensa é un galardón concedido polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia e o Club de Prensa de Ferrol en recoñecemento ao traballo de individuos e organizacións comprometidos co dereito á liberdade de información. Creouse en homenaxe ao reporteiro gráfico José Couso, que morreu durante a invasión de Iraq de 2003 polos disparos dun carro de combate estadounidense contra o Hotel Palestine da capital iraquí no que se atopaba.
Strix nebulosa
Strix nebulosa é unha especie da familia das Estríxidas.
Roxa (peixe)
A roxa (Scyliorhinus stellaris) é unha especie de peixe cartilaxinoso elasmobranquio da orde dos carcarriniformes (Carcharhiniformes) e familia dos esciliorrínidos (Scyliorhinidae), común no litoral europeo e do norte de África.
Strix nebulosa
Morfoloxía
Estríxida moi grande. Disco facial grande e cun raiado fino moi característico. Ollos negros moi contrastados co iris amarelo. A plumaxe é estriada e con matices marróns, brancos e grises.
Roxa (peixe)
Características
É un pequeno tiburón de pel relativamente áspera e coloración amarelada con manchas circulares de cor parda escura.
O seu corpo alongado, que pode superar o metro de lonxitude (máximo 162 cm), estréitase cara á cola.
O fociño é curto e estreitamente arredondado; as dúas pregas nasais non alcanzan a boca, o que o diferencia do melgacho.
Strix nebulosa
Nutrición
Roedores e aves, podendo cazar especies de gran tamaño, coma lebres ou perdices nivais.
Distribución
Presente no norte de Escandinavia, Norte de Rusia, Siberia, illa de Saxalín e en Norteamérica.
Roxa (peixe)
Historia natural
Animal de hábitos nocturnos, vive en fondos areosos e rochosos con algas, a profundidades de 20 a 70 m, alimentándose de crustáceos, moluscos e cefalópodos.
Ovíparo, as petacas (cápsulas dos ovos) miden de 10 a 13 cm e son depositadas sobre as algas en primavera e verán, durando a xestación nove meses.
Distribución
Nordeste do Atlántico, desde o sur de Escandinavia e as illas Británicas até Marrocos (ou aínda máis aos sur), incluíndo o Mediterráneo. A distribución cara ao sur é incerta.
Estado de conservación
Segundo a Lista Vermella da IUCN o seu status é non preocupante.
Gastronomía
Segundo José Carlos Capel, tanto a roxa como os seus parentes o melgacho (Scyliorhinus canicula) e a zapata (Galeus melastomus) son especies comestíbeis que requiren cociñarse nun perfecto estado de frescura porque, do contrario, denotan un sabor desagradábel. Os lombos, unha vez limpos, poden presentarse en distintas preparacións, harmonizando ben coas salsas de tomate e verde, ou en guisos amarelos, e resultan excelentes en fritura coa fórmula do adobo andaluz, a dicir deste gastrónomo.
En Galicia é frecuente comela guisada, con patacas, pementos e tomates (o "guiso amarelo", que diría Capel) e, menos, como un ingrediente máis das caldeiradas mixtas.
Francisco Domínguez Cabanillas
Francisco Domínguez Cabanillas, nado en Bueu, foi un político galego.
Traxectoria
Logo da renuncia do alcalde Camilo Davila Davila xunto con toda a corporación municipal, foi nomeado alcalde de Bueu en febreiro de 1930. Cesou no cargo en xaneiro de 1931.
Vida persoal
Casou con Amancia Sobral Sobral en outubro de 1916.
Distrito de Písek
O distrito de Písek é un do sete distritos que forman a rexión de Bohemia Meridional, República Checa, cunha poboación estimada a principio do ano 2018 de 71 067 habitantes. Atópase situado ao suroeste do país, ao sur de Praga, preto da fronteira con Alemaña e Austria. A súa capital é a cidade de Písek.
Liga Árabe
A Liga Árabe (en árabe:الجامعة العربية al-Jāmiʻa al-ʻArabiya), oficialmente chamada Liga de Estados Árabes (جامعة الدول العربية Jāmiʻat ad-Duwal al-ʻArabiya), é unha organización política internacional de estados árabes da África do Norte, o Corno de África e Asia Occidental.
Foi fundada no Cairo o 22 de marzo de 1945 por seis estados, Exipto, Iraq, Transxordania (renomeada posteriormente como Xordania), Líbano, Arabia Saudita e Siria. O Iemen uniríase o día 5 de maio de 1945. Na actualidade ten 22 membros (incluíndo Siria, aínda que a súa participación quedou en suspenso en novembro de 2011 como consecuencia da represión do goberno durante a insurrección en curso e a guerra civil. ) e catro observadores.
O seu obxectivo principal é:
A través de institucións como a Organización da Liga Árabe para a Educación, a Cultura e a Ciencia (ALESCO do inglés Arab League Educational, Cultural and Scientific Organization) e o Consello Económico e Social do Consello da Unidade Económica Árabe (CUEA do inglés Council of Arab Economic Unity), a Liga Árabe facilita programas políticos, económicos, culturais, científicos e sociais destinados a promover os intereses dos países árabes. A organización serviu aos Estados membros como un foro para coordinar as súas posicións políticas, para deliberar sobre asuntos de interese común, para resolver algúns conflitos árabes e para limitar outras, como a crise do Líbano de 1958. A Liga serviu como plataforma para a elaboración de documentos históricos promovendo a integración económica. Un exemplo é a Carta Árabe de Acción Económica Conxunta, que establece os principios para as actividades económicas na rexión.
Cada estado membro ten un voto no Consello da Liga, mentres que as decisións só obrigan a aqueles estados que votaron a favor. Os obxectivos da Liga en 1945 eran reforzar e coordinar os programas políticos, culturais, económicos e sociais dos seus membros, e mediar nas disputas entre eles ou con terceiras partes. Ademais, a sinatura dun acordo sobre cooperación mutua en defensa e economía o 13 de abril de 1950, comprometeu aos asinantes a tomar medidas de coordinación en defensa militar. En marzo de 2015, o Secretario Xeral da Liga Árabe anunciou o establecemento dunha Forza Militar Conxunta co obxectivo de contrarrestar o extremismo e outras ameazas nos estados árabes. A decisión tomouse mentres a Operación Tormenta Decisiva estaba intensificándose no Iemen. A participación no proxecto é voluntaria e o exército intervén só a petición dun dos estados membros. A crecente militarización da rexión e o incremento dos movementos terroristas son as razóns detrás das cales está a creación desta forza militar conxunta, ou JAF (do nome en inglés: Joint Arab Force), financiada polos países ricos do Golfo Pérsico.
Nos primeiros anos da década dos setenta do século, o Consello Económico da Liga dos Estados Árabes suxeriu a creación de Cámaras de Comercio conxuntas árabes e europeas. Isto levou, baixo o decreto K1175/D52/G da Liga de Estados Árabes, á decisión dos gobernos árabes de establecer a Cámara de Comercio Anglo Árabe co mandato de "promover, impulsar e facilitar o comercio bilateral" entre o mundo árabe e o seu maior socio comercial, o Reino Unido.
A Liga Árabe xogou un rol similar no deseño de currículos escolares, no avance do papel da muller nas sociedades árabes, promovendo a saúde infantil, fomentando programas para a mocidade e deportivos, preservando o legado cultural árabe e impulsando intercambios entre os estados membros. Establecéronse campañas de alfabetización, producíronse obras intelectuais e a moderna terminoloxía técnica trasladouse aos estados membros. A Liga fomenta medidas contra o crime e o abuso das drogas, e implícase en temas laborais, especialmente entre os traballadores árabes emigrantes.
Historia
miniatura|dereita|220px| Evolución dos membros da Liga Árabe O espírito que levou á creación da Liga árabe empezouse a perfilar durante o século co xurdimento de varios movementos nacionalistas árabes co desexo expreso de poñer fin á dominación turca, estes movementos tomaron a antiga herdanza común como base da súa vontade de constituír unha comunidade árabe libre do control estranxeiro.
Crispin Glover
Crispin Hellion Glover, nado o 20 de abril de 1964 en Nova York, é un actor estadounidense de cinema e televisión, así como autor, músico e directo. Glover por interpretar personaxes excéntricos, como George McFly en Back to the Future (1985), Layne en River's Edge (1986), Andy Warhol en The Doors (1991), Bobby McBurney en What's Eating Gilbert Grape (1993), Train Fireman en Dead Man (1995), Thin Man in Charlie's Angels (2000) e a súa secuela (2003), Willard Stiles en Willard (2003), Grendel en Beowulf (2007), The Knave of Hearts en Alice in Wonderland (2010) e Mr. World na serie de televisión American Gods (2017–).
Liga Árabe
Historia
En 1944 o goberno exipcio, que buscaba unha federación entre os países árabes, puxo en marcha un grupo de estudo encargado da elaboración dun proxecto. Coa axuda de Gran Bretaña, o 25 de setembro de 1944 constituese a Conferencia de Alexandría coa redacción do Protocolo de Alexandría que serviría como base da futura asociación.
O que estaba fóra de toda dúbida era o feito de que a guerra contribuíra notablemente a consolidar o sentimento de unidade entre todos os árabes. Este estreitamento de lazos desembocou nun primeiro intento de creación dunha Liga de Estados Árabes, favorecido ademais, polo impulso británico, que se aseguraba así a influencia na zona.
O primeiro borrador, desenvolvido polo primeiro ministro de Iraq e por Gran Bretaña, estabelecía cinco puntos polos que se habería de rexer a unión:
Tamén se estabelecía que esta unión estaría dirixida pola familia haxemita. Con todo, este primeiro proxecto contou cunha importante oposición; claramente en contra manifestáronse a comunidade xudía, gran parte da opinión pública libanesa, unha parte dos sirios que defendían a súa propia nacionalidade á marxe do resto de pobos árabes, Exipto (que aspiraba a unha unidade baixo a súa hexemonía) e o rei de Hexaz, que non vía con bos ollos que se forxase na súa fronteira norte unha unión tan forte dominada pola familia haxemita. Esta forte oposición abocou o proxecto ao seu fracaso. Ante o pouco éxito dos haxemitas no proceso de unidade, o presidente exipcio Nabas, lanzou un segundo proxecto que supoñía un menor grado de integración pero que contaba cun maior apoio, especialmente por parte dos ingleses. Logo de dúas conferencias (Alexandría en 1944 e O Cairo en 1945) e unha intensa labor diplomática conseguiuse o, presionando aos países máis reticentes, crear a Liga dos Estados Árabes. Esta unio a sete países con relativa capacidade de acción: Exipto, Siria, Líbano, Xordania (entón chamada Transxordania), Iraq, Arabia Saudita e Iemen do Norte, xunto cun representante dos árabes palestinos, deixando as portas abertas á posible entrada do resto de países árabes que quixesen unirse a eles unha vez lograsen a súa independencia. Foi a finalización da segunda guerra mundial cando diferentes estados árabes logrando a súa independencia. miniatura|esquerda|Sede da Liga Árabe no [[O Cairo|Cairo.]] Estableceuse a súa sede fixa no Cairo. Aínda que se prohibía a inxerencia en asuntos internos doutros países, si se marcaron unha serie de obxectivos: fortalecer as relacións entre os estados membros, coordinar as súas políticas para salvagardar a súa independencia e soberanía, e en xeral, todo canto afectaba aos asuntos e intereses dos países árabes. Tamén se estreitaba a cooperación en materia económica, en comunicacións, en asuntos culturais e nas políticas de benestar social. Alcanzouse o acordo de non recorrer á forza para resolver conflitos entre os membros da Liga.
Xeografía
A superficie dos estados membros da Liga Árabe abarca ao redor de 14 000 000 quilómetros cadrados entre os continentes de África e Asia. A zona componse de grandes desertos áridos, principalmente o Sáhara. Non obstante, tamén contén varias terras moi fértiles, como o val do Nilo, a Cordilleira do Atlas e o Crecente Fértil que se estenden dende Iraq a Siria e o Líbano, Palestina e Israel. A área comprende tamén bosques como os do sur de Arabia e o sur do Sudán, así como a maior parte do río máis longo do mundo, o Nilo.
Economía
Os propósitos da Liga non son económicos, xa que cada país pertence a outras organizacións máis eficaces e ademais hai fortes diferenzas de PIB entre os integrantes, pero a riqueza en recursos naturais e petróleo dos seus membros fai que sexa un organismo rico e con poder de decisión. O gasoduto árabe que unirá Exipto e Turquía pasando por Xordania ou a axuda en Darfur son dous exemplos de iniciativas económicas promovidas por este organismo.
Estados membros
miniatura|300px|Dispersión da [[lingua árabe.]] Membros da Liga Árabe (e data da súa admisión):
Membros suspendidos temporalmente
Exipto foi suspendido en 1979 logo de asinar o Tratado de Paz Exipcio-Israelí, e a sede da Liga trasladouse do Cairo a Tunes. En 1987, os Estados da Liga Árabe restableceron relacións diplomáticas con Exipto, o país foi readmitido na Liga en 1989, e a sede da Liga trasladouse de novo ao Cairo.
A Yamahiriya Árabe Libia foi suspendida da Liga Árabe o 22 de febreiro de 2011. O 27 de agosto de 2011, a Liga Árabe votou a favor de restablecer a membresía de Libia pola acreditación dun representante do Consello Nacional de Transición, que está parcialmente recoñecido como o goberno interino do país a raíz do derrocamento de Gaddafi da capital, Trípoli.
O 12 de novembro de 2011, a Liga aprobou un decreto que suspendería a membresía de Siria se o goberno non detiña a violencia contra manifestantes civís o 16 de novembro no medio do conflito que vive o país. Malia iso, o goberno non cedeu ás demandas da Liga e empeoró a situación. Para o 2012, a crise volveuse unha cruel guerra civil, o que afastou aínda máis a Siria da organización.
Malia que Exipto sufriu un golpe de Estado o pasado 3 de xullo do 2013 destituíndo así ao único presidente elixido democráticamente, Mohamed Morsi, a Liga Árabe considerou este acto como non-antidemocrático e polo tanto decidiron non suspendelo das súas funcións. Hoxe en día está baixo un goberno provisional civil en mans de Adli Mansur como Presidente interino de Exipto, ata que se convoquen eleccións presidenciais e democráticas. As eleccións presidenciais colocaron a AbdelFatah Al-Sisi, quen tamén nomeou como novo primeiro ministro (interino) a Ibrahim Mahlab, como novo presidente constitucional da República Árabe de Exipto.
Relixión
A gran maioría dos cidadáns da Liga Árabe son musulmáns mentres que o cristianismo é a segunda relixión en importancia polo seu volume de practicantes. Antes da creación do Estado de Israel tamén vivían nos países árabes un número significativo de xudeus. Os membros da Liga Árabe acollen diversas cidades santas e outros lugares relixiosos importantes por exemplo Belén, Alexandría, A Meca, Medina, Najaf, Kirkuk, Arbil ou Bagdad. Os musulmáns suníes constitúen a maioría dos cidadáns da Liga Árabe, pero os musulmáns xiítas son maioritarios nalgunhas zonas do Líbano, Iraq, Bahrein e Kuwait.
Consello
As decisións adoptaranse por maioría e son vinculantes só para os estados que as acepten.
Pódese decidir sobre a adhesión de novos membros, así como sobre a introdución de emendas á Carta. Debe tamén servir de mediador en caso de conflitos entre estados membro.
O Consello realiza dúas reunións anuais, unha en maio e outra en setembro. Está prevista a posibilidade dunha reunión extraordinaria a petición de dous estados membro. A sede da liga árabe está na cidade do Cairo, República Árabe do Exipto.
Consello de Defensa Conxunta
Constituído polos ministros de Asuntos Exteriores e de Defensa dos Estados membros, poderá adoptar as medidas que entenda necesarias ao mantemento da defensa dos estados da Liga, incluíndo o uso da forza contra estados que atacaron un membro da Liga.
Consello Económico e Social
O seu obxectivo é garantir a prosperidade económica e social dos membros. Esta constituído polos ministros de economía dos estados membro.
Secretaría Xeral
É o órgano administrativo e executivo da Liga, sendo independente dos estados que a compoñen. Esta composta polo Secretario Xeral, secretarios asistentes e outros funcionarios.
Unha das funcións da Secretaría é preparar o orzamento da Liga, que envía ao Consello para a súa aprobación. Ten tamén como responsabilidade a axenda das reunións do Consello.
O secretario xeral é elixido para un mandato de cinco anos, renovable. Desde maio de 2011 o secretario xeral da Liga Árabe é o exipcio Nabil el-Arabi.
Secretarios xerais
miniatura|150px|Amr Moussa secretario xeral desde 2001 ata 2011
Cumes
dereita|miniatura|350px|Logo do Encontro da Liga Árabe de 2013.
Yaruki! It's Easy
"Yaruki! It's Easy" (やる気！IT'S EASY) é o cuarto single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 21 de agosto do ano 2002 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
César Oro García
César Oro García, nado na Veiga (Lalín) en 1924 e finado en Washington, D.C. o 16 de marzo de 2013, foi un lingüista galego.
Traxectoria
En Miami desempeñou varios oficios e seguiu estudando na Florida Atlantic University. Na década de 1970 comenzou a publicar traballos sobre lingua española. Despois de pasar pola Universidade de Maryland rematou a súa tese, e converteuse en profesor da Universidade de Howard.
Na Howard University foi profesor e investigador do departamento de Linguas Romances, chegando a ser un dos máis importantes especialistas en literatura medieval española e galego-portuguesa. Foi membro da Sociedad Nacional Hispánica e The American Association of Teachers of Spanish and Portuguese (AATSP). En 1985 participou no Congreso Internacional sobre Rosalía e no II Congreso de Estudos Galegos da Brown University, en 1988.
Coanoflaxelados
Os coanoflaxelados (clasificados modernamente como Choanoflagellatea) son un grupo de organismos unicelulares eucariotas flaxelados de vida libre ou coloniais considerados xeralmente como o grupo máis emparentado cos animais. Os coanoflaxelados teñen unha morfoloxía celular peculiar caracterizada por unha forma ovoide ou esférica e un diámetro de 3–10 µm cun só flaxelo apical rodeado por un colar de 30–40 microvilosidades ou microvilli (ver a figura). O movemento do flaxelo crea correntes de auga que por unha parte impulsan empuxando aos coanoflaxelados na súa natación libre a través da columna de auga, e ademais xeran correntes nas que atrapan bacterias e detritos contra o seu colar de microvilli, onde este material alimenticio é fagocitado. Son importantes no ciclo do carbono global nos niveis tróficos do mar. Ademais do seu papel ecolóxico, os coanoflaxelados son especialmente interesantes para os biólogos evolutivos que estudan a orixe da multicelularidade en animais. Como os coanoflaxelados se consideran os parentes vivos máis próximos dos animais, serven como modelos útiles para facer a reconstrución do antepasado unicelular último do que desceden os animais.
Aspecto e crecemento
Os coanoflaxelados teñen un só flaxelo rodeado por un anel de protrusións cheas de actina chamadas microvilli, que forman unha coroa ou colar cilíndrico ou cónico (choanos en grego significa "funil"). O movemento do flaxelo impulsa auga cara ao colar, e as bacterias e detritos que van coa auga son capturados polos microvilli e inxeridos por fagocitose. As correntes de auga xeradas polo flaxelo tamén impulsan empuxándoas ás células nadadoras libres pola auga (igual que un espermatozoide é empuxado polo seu flaxelo), o que os diferencia da maioría dos outros flaxelados que son arrastrados polo seus flaxelos. É dicir, nos coanoflaxelados a célula desprázase cara adiante co flaxelo por detrás, o que fai que se clasifiquen como opistocontos.
Os coanoflaxelados crecen vexetativamente, e moitas especies experimentan fisión lonxitudinal; porén, o ciclo de vida reprodutivo dos coanoflaxelados aínda ten que ser máis estudado. Actualmente, non está claro se hai unha fase sexual no seu ciclo de vida e o seu nivel de ploidía non se coñece; non obstante, o descubrimento no seu xenoma de retrotransposóns e de xenes clave implicados na meiose suxire que deben ter unha sexuallidade críptica. Algúns coanoflaxelados poden sufrir enquistamento, o cal implica a retracción do flaxelo e o colar e o seu envolvemento dentro dunha parede fibrilar densa aos electróns. Ao transferilos a un medio fresco prodúceso o exquistamento (saída da fase de quiste), pero aínda non foi directamente observado en detalle. Un exame máis detido do ciclo de vida dos coanoflaxelados podería dar moita información sobre os mecanismos de formación de colonias e os atributos presentes antes de que evolucionase a multicelularidade nos animais.
Relacións filoxenéticas
Os coanoflaxelados estiveron incluídos nas Chrysophyceae ata 1975. As reconstrucións filoxenéticas moleculares recentes das relacións internas dos coanoflaxelados permiten estudar a evolución dos caracteres dentro do clado. Fixéronse exames dos xenes que codifican os ARNr de 18S e 28S, a alfa tubulina, e a proteína de choque térmico 90 para resolver as relacións internas e polaridade de caracteres dentro do grupo dos coanoflaxelados. Os catro xenes mostraron resultados similares independentemente, e as análises dos datos combinados xunto con secuencias doutras especies estreitamente relacionadas de animais e fungos, demostraron que os coanoflaxelados son monofiléticos e confirmaron a súa posición como os parentes unicelulares vivos coñecidos máis próximos dos animais.
Anteriormente, os Choanoflagellida dividíanse en tres familias baseándose na composición e estrutura do seu periplasto, que eran: Codonosigidae, Salpingoecidae e Acanthoecidae. Algúns membros da familia Codonosigidae parecía que carecían de periplasto cando se examinaban con microscopio óptico, pero, en realidade, poden ter unha fina cuberta externa visible só con microscopio electrónico. A familia Salpingoecidae consta de especies con células encerradas nunha fina teca que é visible con microscopio óptico. A teca é unha cuberta segregada composta predominantemente de celulosa ou outros polisacáridos (Adl, et al., 2005). Hoxe sabemos que estas divisións son parafiléticas, e presentan evolución converxente. A terceira familia de coanoflaxelados, os Acanthoecidae considéranse un grupo monofilético. Este clado posúe unha sinapomorfia nas células, que teñen unha loriga con forma de cesta, polo que se lles dá o nome alternativo de "Coanoflaxelados lorigados". A loriga dos acantoécidos está composta por unha serie de bandas costais silíceas dispostas formando un patrón de loriga específico da especie.
A árbore dos coanoflaxelados baseada na filoxenética molecular divídeos en tres clados ben apoiados polos datos. Os clados 1 e 2 constan ambos os dous dunha combinación de especies tradicionalmente atribuídas aos Codonosigidae e Salpingoecidae, mentres que o clado 3 comprende especies do grupo que taxonomicamente se denomina Acanthoecidae. O mapado dos trazos de caracteres nesta filoxenia indica que o último antepasado común dos coanoflaxelados era un organismo mariño cun ciclo de vida diferenciado en fase sedentaria (sésil) e fase móbil.
Comportamento colonial
Varias especies como as do xénero Proterospongia forman colonias simples, masas planctónicas que lembran un acio de uvas en miniatura no cal cada célula da colonia é flaxelada, ou grupos de células sobre un talo común. miniatura|400px|center|Esferoteca, unha colonia de coanoflaxelados (aproximadamente 230 individuos).
Uz branca
A uz branca, uz bornal, uz brancal (tamén chamada breixo branco, torgueira, urce brancal ou urrigata) (Erica arborea) é un arbusto de moita rama, dereito, que acostuma medir de 1 a 4 m de altura, mais ás veces pode chegar aos 7 metros (en Andalucía occidental) ou mesmo os 20 (Canarias). Ten as pólas abrancazadas e peludas; as follas agrúpanse en verticilos de 3 ou 4 e son moi estreitas, lineares case aciculares, glabras e lisas, de entre 3 e 9 milímetros. As flores, que se producen en gran número formando unha gran panícula piramidal son de cor branca ou rosada, pediceladas, con pedicelo provisto de 2 ou 3 pequenas brácteas; corola acampanada fendida de 4 (5) lóbulos anchos, con 8 estames. A cápsula é lisa, abrideira en 4 valvas.
Coroloxía
Florece desde febreiro ou marzo até xullo, segundo a localidade.
Hábitat
Nos bosques aclarados e matagueiras algo frescas e umbrosas, sobre todo nos solos desprovistos de cal (granitos, cuarcitas, arenitas etc); desde case o nivel do mar até uns 1300-1600 m de altitude; prefire as valgadas, barrancos, corgos e ladeiras con solo fresco e algo húmido.
Distribución
De forma ampla en torno á rexión mediterránea, estendéndose até as Canarias, a Europa occidental e a África oriental. Nas illas Baleares, en Mallorca, Menorca e Cabrera. En Galicia atopámola no sueste.
Etimoloxía
Crese que Erica deriva do grego ἐρείκειν ereikein: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles.
Coanoflaxelados
Biomineralización de sílice
Os coanoflaxelados acantoécidos, producen unha estrutura en cesta extracelular coñecida como loriga. A loriga está composta de bandas costais separadas, feitas de biocompostos de sílice-proteína. Cada banda costal fórmase na célula dos coanoflaxelados e é despois segregada á superficie celular. Nos coanoflaxelados nudiformes, a ensamblaxe da loriga ten lugar utilizando varios tentáculos unha vez que se producen suficiente número de bandas costais para formar unha loriga completa. Nos coanoflaxelados tectiformes, as bandas costais acumúlanse nun conxunto debaixo do colar. Durante a división celular a nova célula toma estas bandas costais como parte da citocinese e ensambla a súa propia loriga utilizando só estas bandas previamente producidas.
A biosilicificación de coanoflaxelados require a concentración de ácido silícico dentro da célula. Isto é levado a cabo polas proteínas de transporte de silicio (SIT). A análise de SITs de coanoflaxelados mostrou que son similares aos transportadores de silicio tipo-SIT das diatomeas e outras Stramenopiles formadoras de silicio. A familia do xene SIT mostra pouca ou ningunha homoloxía con calquera outros xenes, mesmo con xenes de coanoflaxelados non silíceos ou Stramenopiles. Isto suxire que a familia dos xenes SIT evolucionou por medio dun evento de transferencia horizontal de xenes acontecida entre os acantoécidos e os Stramenopiles. Este é un caso salientable de transferencia horizontal de xenes entre dous grupos de eucariotas só relacionados moi distantemente, e proporcionou pistas da bioquímica e as interaccións entre as silicio-proteínas da familia de xenes SIT.
Ecoloxía
Coñécense unhas 125 especies existentes de coanoflaxelados distribuídas globalmente en ambientes mariños, de augas salobres ou doces desde o Ártico aos trópicos, que viven en zonas peláxicas ou bentónicas. Aínda que a maioría das mostras de coanoflaxelados recóllense entre 0 m e 25 m de profundidade, foron tamén recollidas ata profundidades de 300 m en augas abertas e a 100 m baixo os casquetes de xeo antárticos. Moitas especies crese que son cosmopolitas a escala global [por exemplo, Diaphanoeca grandis foi atopada en Norteamérica, Europa e Australia (OBIS)], mentres que outras especies parecen estar restrinxidas a distribucións rexionais. As especies de coanoflaxelados codistribuídas poden ocupar microambientes bastante diferentes, pero en xeral, os factores que inflúen na distribución e dispersión dos coanoflaxelados aínda teñen que ser esclarecidos.
Os coanoflaxelados aliméntanse de bacterias e serven como elo na cadea trófica que pon a disposición doutros organismos de niveis tróficos superiores fontes de carbono que doutra forma serían totalmente inaccesibles. Mesmo hoxe son importantes no ciclo do carbono e na rede trófica microbiana.
Xenomas e transcritomas
Secuenciáronse por completo os xenomas de dúas especies de coanoflaxelados, e doutras dúas especies publicáronse datos dos seus transcritomas.
Xenoma de Monosiga brevicollis
O xenoma de Monosiga brevicollis, de 41,6 millóns de pares de bases, é similar en tamaño ao dos fungos filamentosos e outros eucariotas unicelulares de vida libre, pero é moito máis pequeno que os típicos de animais. Recentemente, un estudo filoxenético revelou que no xenoma de Monosiga brevicollis están presentes varios xenes de algas. Isto pode deberse ao feito de que na historia evolutiva recente, os coanoflaxelados consumían algas como alimento por medio da fagocitose.
Xenoma de Salpingoeca rosetta
O xenoma desta especie é de 55 megabases. No xenoma están presentes xenes homólogos para a adhesión celular, e o metabolismo de glicoesfingolípidos e neuropéptidos que anteriormente só se coñecían en metazoos.
Transcritoma de Monosiga ovata
Publicouse un conxunto de datos EST de Monosiga ovata en 2006. O principal descubrimento feito neste transcritoma foi o dominio Hoglet de coanoflaxelados, e axudou a esclarecer o papel do intercambio de dominios na evolución da vía de sinalización Hedgehog.
Tholos del Romeral
miniatura|dereita|Lousa do teito. O tholos del Romeral é unha construción megalítica do 1800 antes da era actual situada en Antequera. Forma parte do conxunto megalítico xunto co dolmen de Menga e dolmen de Viera. Está situado a uns 4 km deles. Todos foron construídos cunha diferenza duns 700 anos.
Descrición
miniatura|esquerda|Planta da cámara. Foi descuberto polos irmáns Viera a principios do século XX, o dolmen del Romeral non era coñecido ata entón. Ten un corredor con 11 grandes lousas no teito. O corredor de 26,3 m de lonxitude, 1,5 metros de anchura e unha altura de menos de dous metros ata unha cámara final seguida doutra máis pequena. O teito da cámara de base circular é unha falsa bóveda, constituída con pequenas pedras superpostas en capas sucesivas ata case pechar o teito que ten sobre el unha lousa. O diámetro inicial é de 5,20 metros no chan e no teito 2,20 metros. A altura total da cámara é duns catro metros. Na pequena cámara final atopáronse restos humáns. Está elevada 70 cm sobre a primeira e desviada uns 10 grados dela. Esta pequena cámara ten 2,34 metros na base e un metro no alto, tamén pechado o teito cunha lousa. A altura máxina é de 2,40 metros. A orientación é acimut de 199º, octante S-SO do horizonte. O dolmén está baixo un túmulo duns 80 metros de diámetro e 10 metros de altura.
Steve Schirripa
Steven Ralph "Steve" Schirripa, nado en Bensonhurst (Brooklyn, Nova York) o 3 de setembro de 1957, é un actor de voz estadounidense de cinema e televisión, así como produtor e autor. É máis coñecido por interpretar o papel de Bobby Baccalieri en The Sopranos e ó detective Anthony Abetemarco en Blue Bloods. Schirripa é produtor e presenta dúas series de Investigation Discovery: Karma's A B*tch! e Nothing Personal. Forma parte do elenco de The Secret Life of the American Teenager e é a voz de Roberto na franquía cinematográfica Open Season. Schirripa tamén apareceu como imaxe de marcas como Lamisil, Dick's Sporting Goods e McDonald's.
Xosé Antón Gaciño
Xosé Antón Gaciño Barral, nado en Cádiz o 4 de abril de 1945, é un editor e xornalista galego.
Traxectoria
Foi editor adxunto do Diario 2 de Canal Sur. Colaborou nos semanarios Signo, El Euorpeo, Actualidad Económica e Triunfo, e nos xornais Diario SP, El Ideal Gallego (1972-1982), La Voz de Galicia (1982-1987), A Nosa Terra e na Axencia Galega de Noticias (AGN). Foi director da revista Man Común (1980-1981) e do Diario de Galicia (1988).
Faye Dunaway
Dorothy Faye Dunaway, nada en Bascom (Florida) o 14 de xaneiro de 1941, é unha actriz estadounidense de cinema.
Gañou o Óscar de mellor actriz en 1976 co filme Network. Tamén gañou un Premio BAFTA o 1967 polos filmes Bonnie e Clyde e Hurry Sundown Emmy polo filme Columbo: It's All in the Game, de 1994.