cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galaxia Seyfert
Evolución
A maioría das galaxias activas son moi distantes e mostran un gran desprazamento Doppler. Isto suxire que as galaxias activas apareceron nas etapas iniciais do Universo e, debido á inflación cósmica, están afastándose da Vía Láctea a velocidades moi altas. Os quásares son as galaxias activas máis distantes, algunhas das cales están a distancias de 12 mil millóns de anos luz de nós. As galaxias Seyfert están moito máis próximas á Terra que os quásares. Como a luz ten unha velocidade finita, ver obxectos a grandes distancias no Universo é o equivalente de ver o pasado do Universo. Por tanto, a observación de núcleos galácticos activos situados a grandes distancias e a súa escaseza na zona próxima a nós do Universo indica que eran moito máis comúns no Universo temperán, o que implica que os núcleos galácticos activos poderían ser etapas iniciais da evolución galáctica. Isto leva a preguntarse que obxectos son no Universo local (de hoxe en día) os correspondentes aos núcleos galácticos activos que atopamos a grandes desprazamentos ao vermello. Propúxose que as Seyfert I de liña estreita (NLSy1) poderían ser os obxectos de pequeno desprazamento ao vermello correspondentes cos quásares atopados a grandes desprazamentos ao vermello (z>4). Ambos os dous tipos de obxectos teñen moitas propiedades similares; por exemplo: altas metalicidades ou padróns de liñas de emisión similares (forte Fe [II], feble O [III]). Algunhas observacións indican que a emisión dos núcleos galácticos activos desde o seu núcleo non é esfericamente simétrica e que o núcleo mostra con frecuencia simetría axial, e a radiación escapa nunha rexión cónica. Baseándose nesta observación, elaboráronse modelos para explicar as diferentes clases de núcleos galácticos activos considerándoos orixinados polas diferentes orientacións destes con respecto á liña observacional na que os vemos. Ditos modelos denomínanse modelos unificados. Os modelos unificados explican a diferenza entre as galaxias Seyfert I e Seyfert II como o resultado de que as Seyfert II están rodeadas por toros que as escurecen e impiden que os telescopios vexan a rexión de liña ancha. Os quásares e blázares poden axustarse moi facilmente a este modelo. O principal problema de tal esquema de unificación é tratar de explicar por que algúns núcleos galácticos activos teñen altas emisións de radio (radio-intensos) mentres que outros son radio-silenciosos. Suxeriuse que estas diferenzas poden deberse a diferenzas no xiro do burato negro central.
Exemplos
miniatura|Galaxia Seyfert Messier 51 miniatura|Galaxia Seyfert Messier 87 miniatura|Galaxa Seyfert Messier 88 miniatura|Galaxia Seyfert Centaurus A Valaquí algúns exemplos de galaxias Seyfert:
Pertegueiro maior de Santiago
miniatura|Retrato do século XVII de Pedro Fernández de Castro, foi pertegueiro maior de Santiago. O pertegueiro maior de Santiago é unha dignidade da arquidiocese católica latina de Santiago de Compostela.
Descrición
O cargo de pertegueiro maior de Santiago era desempeñado por membros da alta nobreza e tiña funcións militares, policiais e xudiciais así como rendas provenientes das terras do arciprestado, razón pola cales foi un cargo moi codiciado a finais da Idade Media, tanto en terras compostelás como nas dos mosteiros, onde os nobres locais pelexaban entre si por acceder ao cargo co fin de cobrar substanciosas rendas. Entre as funcións militares contábanse a de acaudillar as milicias episcopais compostelás e socorrer coas mesnadas propias o arcebispo de Santiago de Compostela e o seu territorio.
Pobo rapanui
Os rapanui son unha etnia habitante da illa de Pascua. A denominación de rapanui fíxose posteriormente extensiva para nomear tanto ó pobo aborixe como ó seu idioma (rapanui) e á illa que habitan.
Descrición
miniatura|200px|[[Moais.]] O pobo rapanui descende dos primeiros poboadores procedentes da Polinesia.
A sociedade rapanui, era gobernada polo ariki, con ascendencia atribuída directamente dos deuses; e estaba dividida en tribos e con clases moi estratificadas. Cada tribo ocupaba unha zona, sempre con franxa costeira. A maior parte da poboación vivía cara o interior, xunto ás áreas de cultivo. No litoral establecían centros relixiosos, políticos e cerimoniais (Anakena, Akahanga) e adoraban ós antergos case deificados representados polos moai.
Estímase que a poboación de Rapa Nui, sufriu unha crise de superpoboación nos séculos XVII e XVIII, o que tería provocado guerras entre as tribos, coa conseguinte destrución dos lugares cerimoniais e o abandono das canteiras nas que tallaban os moai. Os nativos comenzaron a vivir en covas e deberon padecer a escaseza de alimentos. Xorde un novo cerimonial: o do Tangata Manu (home-paxaro).
O primeiro contacto dos rapanui con algún occidental tivo lugar o 5 de abril de 1722, cando o navegante neerlandés Jacob Roggeween chegou á illa.
Censo do 2002
250px|miniatura|Bandeira (en [[lingua rapanui|rapanui "Reimiro") dos rapanui.]] A poboación da Illa de Pascua no censo realizado no 2002 era de 3.791. O 60% eran rapanui, a poboación chilena e a procedente de Europa era do 39%, e o restante 1% eran amerindios de Chile.
A Barca, Logrosa, Negreira
A Barca é un lugar da parroquia de Logrosa no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 80 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 38 eran homes e 42 eran mulleres.
Casa Museo de Emilia Pardo Bazán
A Casa Museo de Emilia Pardo Bazán é unha casa museo localizada na vivenda familiar da condesa na Coruña. Hoxe comparte dependencias coa Real Academia Galega, da que depende, e foi legada polas súas herdeiras. miniatura|Casa Museo Pardo Bazán. Mostra a vivenda e fai fincapé na faceta literaria da autora unindo salas de ambiente historicista con outras de posta en escena actual. O museo está situado na rúa Tabernas número 11, na Cidade Vella da Coruña e inaugurouse o 22 de marzo do 1979.
Historia
No 1855 José Pardo Bazán e Amalia Rúa-Figueroa y Somoza, pais de Emilia Pardo Bazán, mercaron a casa localizada na Rúa de Tabernas, 11 a Antonio Rivadeira Acebedo e á súa noiva, María Josefa Quiroga y Quindós, para servir de residencia familiar. Nesta casa viviu a escritora Emilia Pardo Bazán. miniatura|Retrato de Emilia Pardo Bazán (1897). O 4 de maio do 1956 as dúas últimas herdeiras de Emilia Pardo Bazán, María de las Nieves Quiroga y Pardo Bazán, viúva do marqués Jose Calvanti e Manuela Esteban Collantes y Sandoval, condesa viúva de Torre Cela fixeron doazón dos seus bens en Madrid, na casa de Blanca Quiroga localizada na rúa Goya 23. Como representantes da Real Academia Galega compareceron Sebastián Martínez Risco y Macías, Ángel del Castillo López e Julio Rodríguez Yordi. En devandita acta especificouse a creación do Museo Emilia Pardo Bazán, a asignación da casa localizada na Rúa de Tabernas, 11 á Real Academia Galega, a cambio de que esta se ocupase da conservación do museo.
O 25 de setembro do 1959 constituíuse o Padroado do Museo Emilia Pardo Bazán.
O 9 de xullo do 1963, trala morte en Madrid de Manuela Esteban Collantes o 8 de xullo do 1959, María de las Nieves Quiroga y Pardo Bazán emitiu un testamento aberto. Nesta vontade especificáronse os obxectos e bens da familia Pardo Bazán, así coma o seu paradoiro. Os seus activos foron liquidados e distribuídos entre os parentes de pólas secundarias, xa que non ficaban herdeiros directos e a institucións con fins de caridade: a igrexa parroquial de Santiago na Coruña, a delegación da Cruz Vermella e o “Refuxio da Caridade” dirixido polo padre Rubinos.
O 2 de decembro do 1970 morreu María de las Nieves Quiroga y Pardo Bazán.
O 13 de agosto do 1971 emitiuse o documento notarial no que se tomaba posesión do edificio verificando as existencias e seleccionando os móbeis, obxectos e demais artigos localizados no primeiro andar da casa. En 20 días habilitáronse dúas salas do Concello da Coruña para albergar de xeito provisional o museo Emilia Pardo Bazán. Entre ese mesmo ano e 1979 emprendéronse as reformas do edificio localizado na rúa Tabernas. Inaugurouse o 22 de marzo do 1979 coa asistencia dos reis de España. Reinaugurouse o 16 de maio de 2003.
As salas
O museo divídese nas seguintes salas:
Sala I. O recibidor
Esta sala está adicada ós tapices e móbeis de estilo Isabella e outros de estética neoclásica. Tamén pódense atopar os retratos da familia Pardo Bazán así coma libros escritos por varios membros da familia, coma o pai da escritora, José Pardo Bazán e polo seu fillo Jaime.
Sala II. A sala de estar
Nesta sala celebrárose importantes reunións literarias e grandes celebracións, entre as que destaca a celebrada no 1903 para homenaxear a Miguel de Unamuno.
Sala III. Produción literaria
Esta sala divídese en cinco espazos. miniatura| No primeiro atópanse expostas as publicacións procedentes da biblioteca persoal da escritora e os libros adicados á autora.
O segundo espazo fala da “Cuestión Feminista”, sobre a loita da escritora nun mundo preferentemente masculino así coma os logros conseguidos por outras mulleres.
O terceiro espazo está adicado á faceta periodística da autora.
O cuarto espazo está adicado a Marineda, que é o alcume empregado pola escritora para nomear á Coruña.
Sala IV. O gabinete de traballo
Áchanse retratos familiares, fotografías, obras literarias, notas autobiográficas, un prólogo á primeira edición de Os pazos de Ulloa entre outros documentos.
El Eco del Liceo
El Eco del Liceo foi un periódico editado en Ourense entre 1870 e 1871.
Traxectoria
Subtitulado Revista semanal de literatura y ciencias, apareceu o 1 de abril de 1870. Publicado en principio cun fin cultural, dende o número 11 cambiou o subtítulo por Revista de literatura, ciencias y política e sostivo unha ideoloxía liberal, mantendo polémica con La Nacionalidad. A dirección corría a cargo da Xunta Directiva da Academia de Literatura e Ciencias do Liceo de Ourense, presidida por Juan Sieiro, que era o director real da revista. Entre os seus colaboradores figuraron Antonio Valcárcel Quiroga, Cesareo Fernández Losada, Arturo Soria, Juan Manuel Paz, Manuel Costa Pérez, Ramón Quesada, Alejandro Quereizaeta, Enrique Trompeta, M. M. Puga, Constancio López Corona e José García Mosquera. Tirábase na imprenta Moldes e despois na de Francisco Paz. Cesou a súa edición co número 26, o 2 de outubro de 1871.
A Esfarrapa, Seixas, As Somozas
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
La Brabançonne
La Brabançonne (do francés: Canto do Brabante) é o himno nacional de Bélxica. Existen tres versións do himno, unha por cada lingua oficial do estado: o alemán, o francés e o neerlandés. Recibe o nome pola rexión do Brabante.
Gregorio Pedro VI Cheranean
Gregorio Pedro VI Cheranean (en Գրիգոր Պետրոս Զ. Ճերանեան, Grigor Petros Z. Č̣eranean (ISO 9985) ), finado o 22 de setembro de 1840, foi o 6º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 23 de xuño de 1812 até o seu pasamento.
Riano de Creta
Riano de Creta (en grego Ῥιανὸς ὁ Κρής), nado en Creta en -275 e finado en -195, foi un poeta e gramático grego nado en Creta, amigo e contemporáneo de Eratóstenes.
Traxectoria
A Suda di que primeiro foi escravo e capataz dunha palestra, pero que máis tarde recibiu educación e dedicouse aos estudos de gramática, probabelmente en Alexandría. Preparou unha nova edición comentada da Iliada e a Odisea; os escoliastas adoitan recoller as súas atéteses. Escribiu epigramas, once dos cales se conservan na Antoloxía grega e Ateneo. Pero fíxose coñecido sobre todo por escribir poemas épicos (mitolóxicos e etnográficos), o máis celebrado dos cales foi Meseniaca en seis libros. Nela narraba a Segunda Guerra Mesenia e as fazañas da súa figura central Aristómenes; Pausanias usouno como unha fonte autorizada para escribir o libro cuarto da súa obra. Outros poemas similares foron Acaica, Elíaca e Tesálica. A Heraclea era un poema mitolóxico longo, probabelmente unha imitación do poema do mesmo nome escrito por Paniasis, en catorce libros.
Riano escribiu tamén algúns poemas homoeróticos, como o fragmento 2D:O poeta foi mencionado nun poema do poeta Constantino Kavafis titulado «Home novo de Sidón (A.D. 400)».
Pallene (lúa)
Pallene ( en grego Παλλήνη)é unha lúa moi pequena de Saturno que descansa entre as órbitas de Mimas e Encelado.
Foi vista por primeira vez durante a misión da Cassini-Huygens polo Equipo de imaxes da Cassini no ano 2004, e recibiu a designación temporal de S/2004 S 2. En realidade foi vista por primeira vez o 23 de agosto de 1981 pola Voyager 2 nun única fotografía e recibiu a designación provisional de S/1981 S 14 e a súa distancia respecto de Saturno foi estimada en 200.000 km. Dende entón non fóra vista en máis imaxes e a súa órbita non puido ser calculada pero recentes comparacións deron coma resultado que aquel corpo non identificado é en realidade Pallene. Pallene tamén é coñecida coma Saturno XXXIII.
Os nomes de Methone e Pallene foron provisionalmente aprobados pola 3ª División do Grupo de Traballo para o Sistema de Nomenclatura Planetaria da UAI no ano 2005 e foron ratificados pola Asemblea Xeral de UAI no ano 2006. Pallene era unha das sete fillas do xigante Alcioneo.
O Anel de Pallene, é un feble anel de po, descuberto tamén polo Equipo de Imaxes da Cassini, o cal comparte a órbita de Pallene, coma así revelan a imaxes tomadas pola Cassini da luz dispersa deste anel no 2006. O anel ten unha extensión radial duns 2.500 km. A fonte do son as partículas arrincadas de Pallene polo impacto de micrometeoritos, o cal forma un anel moi difuso ó redor e o longo da ruta da órbita de Pallene.
Contido libre
miniatura|Logo de [[Free Cultural Works.]] O contido libre ou información libre é un concepto que abarca calquera obra funcional, de arte ou outro contido creativo que non posúe restricións legais significativas en relación co dereito de uso, a redistribución e a creación de versións modificadas ou derivadas por parte de terceiros.
O contido libre abarca todas as obras no dominio público e aquelas que teñen dereitos de autor pero que están suxeitas a unha licenza que outorga e protexe as liberdades mencionadas. Dado que, por omisión, a lei outorga aos propietarios de dereitos un control total sobre as súas creacións (todos os dereitos reservados), é necesario declarar de forma explícita que unha obra é libre, xeralmente por medio da referencia ou inclusión de cláusulas de licenza que acompañan a obra.
Con todo, se os dereitos de autor expiraron, unha obra que estea no dominio público pode en certos casos deixar novamente de ser libre, e a consecuencia as obras derivadas tamén deixarán de selo, se a lei de dereitos cambia.
Definición
A cultura libre é unha corrente de pensamento que promove a liberdade na distribución e modificación de traballos creativos baseándose no principio do contido libre para distribuír ou modificar traballos e obras creativas, usando Internet así como outros medios.
Dentro desta filosofía declarouse que os traballos culturais libres (contido libre) son, e segundo a Definición de traballos culturais libres, aquelas obras ou traballos que non privan da vontade de  :
O concepto de contido libre ampara a todos os traballos e obras no dominio público e o traballo con dereitos de autoría no que as súas licenzas outorgan a liberdade á obra de ser compartida cumprindo os anteriores requirimentos. Por mor da Convención de Berna a meirande parte dos estados do mundo danlle aos autores por defecto un control ás súas obras desde a súa creación. É por isto que é necesario que cando se crean as obras os autores teñan que declarar dun xeito explícito cales son as licenzas que lle garante as liberdades de uso libre.
O contido libre, inda que coas súas diferenzas no uso das obras, é similar en canto a lexislación ao concepto de contido aberto (en inglés "open content"), que describe que o traballo coas súas licenzas se pode copiar, distribuír e modificar libremente sen precisar de permisos. Isto é similar ao caso do software libre e ao software de código aberto.
A definición do contido libre da Open Knowledge Foundation define o concepto de aberto como sinónimo de libre dentro da Definición de traballos culturais libres. Todos os movementos libres ou abertos anteriores recomendan as mesmas tres licenzas: a licenzas Creative Commons CC BY, CC BY-SA e CC0.
Dereito de autoría ou Copyright
miniatura|100px|[[copyright]]
O dereito de autoría, ou copyright (en inglés traducido literalmente como "dereito de copia"), é un termo legal que define como o creador dunha obra ou traballo ten dereito a conservar o seu control e a duplicala e obter beneficios fiscais e sociais pola súa explotación. Na meirande parte das xurisdicións este dereito está reservado a varias décadas antes de que pase ao dominio público e sexa patrimonio da cultura libre. As leis dos dereitos de autoría buscan o balance entre os dereitos dos autores dos seus traballos intelectuais e artísticos e os dereitos dos demais de beneficiarse deles. Porén, durante o período de vixencia dos dereitos a explotación do traballo ou obra está baixo o control do autor, ao que se lle hai que pedir permisos para facer copias, modificacións ou exposicións públicas do traballo. O dereito de autoría tamén restrinxe o uso daquelas obras das que se descoñece quen é o autor.
Dominio público
miniatura|100px|[[Dominio público]]
Copyleft
miniatura|100px|[[copyleft]]
Copyleft é un xogo de palabras que se creou a partir de "copyright" e que describe como se empregou a lei vixente para eliminar das obras as restricións que impón a lexislación e que limitaría a distribución de copias e versións súas modificadas. O obxectivo do copyleft é empregar o marco legal vixente nos estados para permitir que a parte que non é autora da obra poida empregala e, en case todas as súas licenzas, modificar o seu contigo sen restricións. Á contra das obras no dominio público, o autor aínda conserva os dereitos de autoría sobre da obra, malia que garantiu unha licenza non-exclusiva para as demais persoas dándolle poder para distribuír, e case sempre, modificar a obra ou traballo. As licenzas de copyleft obrigan a que o traballo que resulte das modificacións se distribúa coas mesmas restricións e que as notas do copyright orixinal se manteñan cando se distribúa o material. O símbolo que representa ao copyleft é un símbolo de dereito de autoría invertido: os puntos da C miran cara a esquerda e non á dereita.
Uso
Os proxectos que ofrecen ou producen contido libre están presentes en múltiples áreas de interese, como é a do software, o sistema educativo e na investigación, na literatura, na música, na edición de música, imaxe e vídeos e na enxeñaría. As tecnoloxías reduciron os custos de publicación e facilitaron a publicación de material por parte de persoas e pequenos grupos. Os avances nas ciencias da computación facilitaron a diseminación de moitos tipos de obras e materiais, e iso facilitou que a produción literaria e multimedia se difunda facilmente.
Medios
Hai repositorios que compilan material exclusivamente libre: fotografías, imaxes dixitais, música e literatura. A Wikipedia está entre as bases de datos que teñen a maior cantidade de contido libre na web.
Software
miniatura|right|100px|Logo da [[Open Source Initiative|OSI]] miniatura|right|100px|Logo da [[Free Software Foundation|FSF]]
Mark Webber
Traxectoria
Un gran construtor da Fórmula Ford, Van Diemen, quedou asombrado ao ver as capacidades de competición de Mark e levouno a competir a Inglaterra, pero sen cambiar de categoría. O seu primeiro ano alí foi brillante, de feito quedou segundo na clasificación xeral grazas ás catro vitorias sumadas nesa tempada.
Contido libre
Software
O software libre produce material maduro a nivel tecnolóxico e préstalle servizo a empresas, para servirse e prestar servizos a clientes, e usuarios finais.O software libre é modular e está moi diseminado grazas a súa modularidade, que lle permite a pequenos grupos contribuír nel e melloralo. O modelo de desenvolvemento do software libre foi clasificado como un modelo similar de traballo colaborativo entre parceiros, que se benefician mutuamente, e que é similar ao traballo que se realiza na investigación científica a través das súas estruturas sociais dispersas entre miles de entidades e todos os países.
Mark Webber
Traxectoria
Na tempada de 1997 comezou na Fórmula 3000 na escudería Alan Docking, ese ano rematou en cuarta posición, ao igual que en Macau, e en Zandvoort fíxoo cun merecedor terceiro posto.
Contido libre
Enxeñarías e tecnoloxías
miniatura|100px|Logo de [[Hardware libre]]
Os principios dos contidos libres trasladáronse aos campos das enxeñarías. Arestora estanse a compartir os coñecementos da enxeñaría e dos deseños de hardware coa finalidade de reducir as problemáticas do desenvolvemento de proxectos. Os principios do deseño aberto estanse aplicando nos campos das enxeñarías e das aplicacións tecnolóxicas, con proxectos para a telefonía móbil, a manufactura de pequena escala, a industria da automoción, e mesmo na industria da agricultura. As tecnoloxías como as da manufacturación distribuída de tecnoloxías poden facer que a manufactura asistida por computadores e o deseño por técnicas de computación dean resultado na hora de producir compoñentes a pequena escala e novos desenvolvementos ou na reparación de dispositivos.
Mark Webber
Traxectoria
En 1998 fixo unha estupenda actuación no campionato de GT da FIA, baixo o mando do equipo AMG. Estivo trala pisto do campión, que era Bernd Schneider e perdeu o campionato por só oito segundos no último circuíto da tempada.
Contido libre
Comunidade científica
miniatura|100px|[[Acceso libre na investigación científica.]]
No campo da investigación científica a meirande parte das publicacións non se publican dun xeito gratuíto, senón que obrigan a un pago. O número de editoriais que mudou a política de acceso as súas edición está mudando e cada vez son máis as que permiten o acceso completo do lector a todo o contido científico. O termo de acceso libre refírese á publicación dos resultados científicos das investigacións en liña e ou ben sen ningunha restrición de acceso ou libre da meirande parte das restricións de acceso ao material, só con algunhas puntualizacións sobre dos dereitos de autoría e restricións por licenzas.
Mark Webber
Traxectoria
Ao ano seguinte continuou en AMG Mercedes pero como piloto oficial. Á metade da tempada a FIA cancelou o campionato por falta de interesados nel e Mercedes retirouse polos dous accidentes consecutivos de Mark, un durante os adestramentos e outro durante a carreira. Dos dous saíu ileso.
Contido libre
Comunidade científica
Os autores das publicacións científicas adoitan apoiar este movemento por ser un método para difundir mellor as súas investigacións ou polas razóns ideolóxicas,   como que os fondos invertidos na investigación fan chegar coñecemento á sociedade xeral e sen restricións. Editoriais científicas como a PLOS e Biomed Central están a liderar este campo e permiten a revisión e publicación de ciencia dun xeito libre. Isto é algo que predomina dun xeito importante en ciencias, máis ca nas humanidades. Múltiples proxectos de institucións e gobernos están introducindo e forzando que o mundo académico mude a un sistema de publicación de contido totalmente libre e de acceso sen restricións. A Unión Europea ten promovido a publicación en revistas de acceso libre e a publicacións datos asociados á investigación; e marcou o 2020 como data na que todas as publicacións científicas deberán ser por defecto de libre acceso. As publicacións de libre acceso son vistas como un método para reducir os custos asociados ao acceso da información necesaria para avanzas nas investigacións que as universidades precisan, que polo xeral deben pagan a editoriais por acceder a contido científico.
Mark Webber
Traxectoria
Despois da súa experiencia en AMG entrou na Fórmula 3000 europea, na cal rematou terceiro e grazas a ese resultado recibiu unha oferta dun equipo de Fórmula 1 pero rechazouno. Logo diso participou nunha sesión de probas con Benetton e superou as marcas de Giancarlo Fisichella e Ralf Schumacher. Así foi como conseguiu o seu posto como piloto de probas en Benetton para a seguinte tempada. Ademais, quedou segundo no campionato de F3 internacional co equipo Supernova.
Contido libre
Lexislación
Cada estado ten os seus propio sistemas lexislativos e as súas leis recollidas nun conxunto de documentos legais, tanto estatutarios como de regulación. Nos estados democráticos as leis sen ser de acceso fácil e sen unha licenza explícita, polo que se entende que son implicitamente de libre acceso grazas á regulación constitucional ou estatutaria. Só uns poucos países teñen un sistema lexislativo onde as leis se publican explicitamente con licenzas abertas, como é o caso do Reino Unido e as súas "licenzas de Goberno Aberto" (compatibles coa CC-BY). A Convención de Berna non é aplicable á lexislación, que as exclúe no seu artigo 2.4 da protección automática. Nalgúns países a lexislación está dispoñible en repositorios abertos, como é o LexML Brasil, Legislation.gov.uk do Reino Unido ou a a N-Lex da Unión Europea.
Mark Webber
Fórmula 1
En, Webber foi piloto de probas do equipo Arrows, nesa tempada tamén competía no campionato europeo de Fórmula 3000.
Minardi (2002)
Webber fixo a súa estrea na Fórmula no gran Premio da Australia de 2002 co equipo Minardi. O seu contrato inicial era para só tres carreiras, mais foi prorrogado até o final da temporada tras conseguir o quinto lugar na súa primeira carreira. Co feble deseño do modelo PS02, ese acabou sendo o mellor resultado do autraliano e do equipo durante toda a temporada.
Jaguar (2003-2004)
En novembro de 2002, anunciouse que Webber iría para o equipo Jaguar na temporada seguinte, ao lado do brasileiro Antonio Pizzonia.
En, correndo co equipo inglés, cun coche bastante limitado, conseguiu pontuar en 7 carreiras, terminando o campeonado 10º e sendo elixido pola revista Autosport co título de "Piloto do ano".
Williams (2005-2006)
En correndo para Williams subiu por primeira vez ao podio, no terceiro posto, no Gran Premio de Mónaco e puntuou na maioría dos grandes premios que disputou (10 de 18).
En, coa saída dos motores BMW de Williams e sen conseguir manter o mesmo rendemento do ano anterior, abandonou a maioría das carreiras, puntuando en só tres carreiras durante todo o campionato.
220px|miniatura|Webber test en Jerez con Red Bull en 2009.
Red Bull (2007-2013)
En, xa co equipo Red Bull, volveu a subir ao podio co terceiro lugar no Gran Premio de Europa.
En 2009 conquistou a súa primeira pole position no GP de Alemaña, no que tamén chegou a súa primeira vitoria, vinte e oito anos despois da última vitoria dun australiano: o campión mundial Alan Jones. A súa segunda vitoria foi conquistada na penúltima proba do ano, no Gran Premio do Brasil. En, no Gran Premio de Malaisia, o piloto australiano conseguiu a segunda pole position da súa carreira. Porén foi superado polo seu compañeiro de equipo Sebastian Vettel, terminando segundo na carreira. No Gran Premio de España volveu a conquistar a primeira posición na grella, e tamén a primeira vitoria da tempada. Na carreira seguinte, o Gran Premio de Mónaco, novamente o australiano conseguiu a pole e a vitoria, asumindo o liderado do campionato. No Gran Premio de Turquía, Mark Webber volveu a realizar pole-position, porén durante a carreira, envolveuse nun polémico accidente con Sebastian Vettel onde o piloto alemán se enroscou con vehículo de Webber nun adiantamento, abandonando o GP. Como consecuencia Mark Webber perdeu dúas posicións, chegando en 3º lugar.
Retirouse da Fórmula Un ao final da tempada para unirse a Porsche no Campionato Mundial de Resistencia.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. ‡ Concedéronse a metade dos puntos ó completar o 75% da carreira.
Porto Covo
Porto Covo é unha freguesía do concello portugués de Sines. No ano 2011 contaba con 1.038 habitantes e unha densidade de poboación de 21,3 hab/km². A illa do Pessegueiro, co seu forte, tamén forma parte do territorio da freguesía.
Praias de Porto Covo
esquerda|300px|miniatura|Praia Grande. En Porto Covo atópase a Praia Grande, unha famosa praia moi apreciada por locais e turistas. Sitúase xunto a saída norte de Porto Covo. Con bos accesos, é unha das máis concorridas durante os meses de verán. Tamén ostenta a categoría de bandeira azul e é bastante frecuentada por surfistas.
Galería de imaxes
miniatura|esquerda|1000px|Praza Marquês de Pombal.
Oria
O topónimo Oria pode referirse a:
A Esfarrapada
O topónimo galego A Esfarrapada pode referirse a:
O Albarido, Ansemar, Castro de Rei
O Albarido é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Morgan Robertson
Morgan Robertson nado o 30 de setembro de 1861 e finado en Nova Jersey o 24 de marzo de 1915, foi un escritor estadounidense de pequenos relatos e novelas, amais de estar considerado como o posible inventor do periscopio.
Traxectoria
É coñecido por ser o autor da novela O afundimento do Titán, publicada en 1898. A historia mostra a un barco de pasaxeiros inglés o Titan, do que se dicía que era insomerxible, polo que levaba poucos botes salvavidas. Nunha viaxe no mes de abril, o Titan choca contra un iceberg e afunde no océano Atlántico norte coa perda da maioría da pasaxe.
As semellanzas entre o afundimento do Titan e o afundimento do RMS Titanic en 1912 atraen aínda hoxe a atención aínda que haxa algunhas diferenzas: por exemplo, o Titan afunde case ó momento de chocar mentres que o Titanic tarda case tres horas.
En 1905, o libro de Robertson titulado The Submarine Destroyer saíu á venda. Describía como un submarino que empregaba un obxecto chamado periscopio. Malia coas reclamacións por parte de Roberson de ter inventado o prototipo de periscopio, Lake e Grubbs perfeccionárono empregándoo no U.S Navy no ano 1902, 3 anos antes da novela de Robertson.
O 24 de marzo de 1915, Morgan Robertson foi atopado morto no Hotel Alamac de Atlantic City en Nova Jersey.
Diocese católica latina de Périgueux
A diocese de Périgueux-Sarlat (en Dioecesis Petrocoricensis) é unha diocese da Igrexa Católica Latina, sufragánea da arquidiocese de Bordeos. En 2013 contaba con 355.900 bautizados sobre unha poboación total de 412.082 habitantes. O seu bispo dende 2014 é Philippe Mousset.
Territorio
A diocese abrangue o departamento da Dordoña. A sé episcopal é a cidade de Périgueux, onde está a Catedral de Sant Front. O territorio está organizado en 28 parroquias.
Folgoso, Abegondo
Topónimo
Folgoso é fitónimo latino que indica a presenza de moitos fieitos, isto é, unha filgueira. A súa orixe acontece entre o século X e XIII.
Igrexa de Santa Dorotea
A igrexa de Folgoso está entre o lugar da Cancela e da Igrexa. É dun estilo barroco do século XVIII. E da tipoloxía rural habitual na bisbarra, cunha planta rectangular e unha soa nave. Ten no seu interior un retablo barroco, mais o resto da decoración é sobria. A fachada principal está rematada por unha espadana dobre cun cume en pináculos.
Cruceiro de Folgoso
O cruceiro áchase preto da igrexa, fóra do muro perimetral da igrexa de Santa Dorotea. É unha obra pedesta de base cadrada e un arranque de fuste de sección cadrada. O último terzo do cruceiro faise con esquinas biseladas e mostrando un capitel con volutas e follas de acanto. Os laterais do cruceiro está decorados con rostros de querubíns. Na cruz atopa polo anverso a imaxe de Cristo e polo reverso a imaxe da Virxe, ambas as dúas figuras realizadas nun talle primitivo.
O pazo de Folgoso
O Pazo de Folgoso describiuse por primeira vez no ano 1700 e encrávase na Aldea de Abaixo. Aparecía daquela como unha torre e un escudo. Nese templo parroquial tiñan os señores do pazo as súas sepulturas brasonadas que no escudo da torre apenas podíanse ler "Martínez Barbeito". Arestora o pazo asemellase a unha casa labrega tradicional, inda que a parte en forma de "torre" se lle segue a dar ese nome, e como mostran as pegadas nos muros indicando seren unha construción militar.
Jacky Ido
Jacky Ido, nado en Uagadugú o 14 de maio de 1977, é un actor burquinés radicado en Francia.
Illa Clarión
Illa Clarión, antigamente chamada "Illa de Santa Rosa" é a segunda illa máis extensa e a máis occidental das Illas Revillagigedo (pertencentes a México), 314 km ao oeste da Illa Socorro, nas coordenadas. A illa ten 8,544 km por 3,686 km de tamaño, cun área de 19,80 km². Ten tres picos prominentes, o máis alto, o Monte Galegos, mide 335 metros sobre o metros sobre o nivel do mar. O pico central é chamado Monte da Mariña (280 m), e o leste Pico da Tenda (292 m). As costas están bordeadas por despenadeiros que van de 24 a 183 metros de alto, coa excepción da parte media da costa cara ao sur, na veciñanza da Baía Xofre, que é a única localidade cunha pequena guarnición militar de 9 mariños.
Jacky Ido
Traxectoria
No ano 2005 protagonizou o filme alemán Die weiße Massai que está baseado na novela de Corinne Hofmann. Porén, é recoñecido internacionalmente por interpretar a Marcel no filme Inglourious Basterds de Quentin Tarantino no ano 2009.
Escribiu e dirixiu a curtametraxe Descente (2005), rodado en París, onde reside actualmente. Como músico, adícase ó rap e ó hip hop.
Folgoso, Abegondo
Os Ullos
No lugar de San Bartolomé foron descubertas por obras de oleoduto, nun 450 metros de cavadas, 24 anacos de cerámica medieval e un lítico do Calcolítico-Idade de Bronce. Porén, nesa zona non foi descuberta ningunha estrutura arqueolóxica asociada a ese material. A construción do oleoduto destruíu parcialmente o xacemento.
Illa Clarión
Desde o seu punto máis alto, o Monte Galegos, pódese admirar a maxestosidade do Océano Pacífico ademais de que, segundo o investigador Harry Moller, pódense observar de 600 a 700 baleas que cada ano, de novembro a febreiro, chegan a estas costas a reproducirse.
NGC 3603-A1
NGC 3603-A1 é unha estrela binaria eclípsante masiva localizada no cúmulo estelar NGC 3603, a unha distancia duns 20.000 anos luz respecto da Terra. As súas dúas compoñentes tardan en orbitar entre si mesmas 3,77 días. A masa de NGC 3603-A1a é de 116 ± 31 masas solares e a masa de NGC 3603-A1b é de 89 ± 16 masas solares. Isto fai destas dúas estrelas as máis masivas das que se ten coñecemento, usando métodos de medición directos. Ambas amosan a mesmas liñas de emisión no espectro, que se corresponde co tipo espectral WN6h. Un estudo separado certificou a súa dualidade e asignoulles unhas masas individuais de 120 e 92 M ☉.
Folgoso, Abegondo
Casarío de San Bartolomé
No lugar de San Bartolomé localizouse un xacemento de fragmentos líticos e cerámica durante as obras de construción dun oleoduto dende A Coruña a Vigo. En 240 metros da vía do oleoduto recolléronse fragmentos de cerámica, no que 68 restos pertencen á Idade Media e dous ao Calcolítico e Idade de Bronce. Nese mesmo tramo tamén se atoparon oito obxectos líticos do Calcolítico/Idade de Ferro. O xacemento foi alterado polas obras do oleoduto e de naves industriais próximas.
Illa Clarión
A illa conta con doce especies endémicas de aves, así como tamén é endémica a lagarta azul fluorescente. Tamén se atopan réptiles, serpes endémicas, como a Hypsiglena unaocularus, arácnidos e insectos que están adaptados ás condicións extremas da illa; debido a que en 7 meses caen fortes choivas e o resto do ano escasea a auga. Con tan severa condición de carencia e exceso de auga, resulta natural que a vexetación sexa escasa. Consiste só en pastos ralos, gramíneas, arbustos e un que outro escuálido árbore. Todo o contrario ocorre coa vida mariña, que é abundante en quenllas, mantarraias, lagostas, polbos e caranguexos.
Folgoso, Abegondo
Mámoas
Existen varias mámoas descubertas :
Illa Clarión
O home introduciu o coello branco na illa, o que danou gravemente o ecosistema, pero tamén chegou á illa unha bandada de corvos corvux que manteñen un equilibrio ecolóxico ao devorar as crías de coellos ou aos demasiado vellos.
A Illa Clarión conta con magníficos peñons que asemellan grandes castelos e que chegan ata os 90 metros de altura. É sen dúbida un dos tesouros pouco coñecidos do país.
Paul Keating
Paul John Keating (n. 1944) político, foi o primeiro ministro de Australia entre 1991 e 1996. Keating creceu no suburbio de Bankstown, en Sydney. Nos anos 1960 el fixo parte do grupo de rock The Ramrods. El estudou en escolas católicas e deixou os seus estudos antes de ingresar na universidade, e ingresando nun sindicato e despois na Xuventude do Partido Laborista.
Como Xefe do Goberno destacou polos seus moitos logros legislativos e pola súa inesperada vitoria nas eleccións de 1993. Con todo, durante o seu segundo mandato as súas políticas non conseguiron atraer a un electorado cada vez máis descontento co compromiso con Asia e preocupado polos problemas económicos. Keating foi derrotado nas eleccións de 1996.
Rankings FIBA de seleccións
Os Rankings FIBA de seleccións son unhas clasificacións de seleccións nacionais feitas pola FIBA. Hai dous tipos de clasificacións, a masculina, a feminina e o combinado.
Cálculo
Para o cálculo das clasificacións tan só se teñen en conta torneos FIBA con partidos de cinco contra cinco. Non se teñen en conta amigables, torneos rexionais, ou torneos de baloncesto tres contra tres.
O 11 de outubro de 2017, a FIBA mudou radicalmente o sistema de clasificación para as seleccións masculinas, trocando un sistema baseado previamente nas competicións, a un sistema baseado nos partidos. Nos cálculos inclúense todos os partidos xogados por unha selección nos últimos oito anos, incluíndo o Campionato do Mundo, Olimpíadas, campionatos continentais, e roldas de clasificación para estes eventos.
Puntos por encontro
Cada partido dun torneo incluído no cálculo da clasificación está valorado en 1000 puntos base, que se dividen entre os dous equipos da seguinte maneira:
Ponderación dos eventos
Dende 2017, a ponderación é a seguinte:
Clasificación das seleccións femininas
Para o cálculo da clasificación das seleccións femininas, a FIBA segue utilizando o sistema baseado en competicións, usado ata 2016 para a clasificación masculina. A FIBA anunciou que nun futuro indeterminado a clasificación feminina calcularase dunha forma similar á clasificación masculina.
A Revolta, Castrelo, Cambados
A Revolta é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 100 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 57 eran mulleres e 43 homes, o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2010, cando tiña 110 veciños, e o ano 2005, cando eran 128.
Illas Revillagigedo
miniatura|dereita|250px|Localización do Arquipélago O Arquipélago de Revillagigedo ou Illas Revillagigedo son un grupo de illas no Océano Pacífico. Forman parte do estado mexicano de Colima e localízanse entre 720 e 970 km ao oeste de Manzanillo (Colima) e a 386 km ao sur de Cabo San Lucas Baixa California Sur. As illas foron nomeadas en honra do Conde de Revillagigedo Dn. Juan Vicente de Güemes Pacheco de Padilla, 53er vicerrei da Nova España.
O arquipélago consiste de catro illas volcánicas: Illa Socorro, Illa Clarión, Illa San Benedito e Illa Roca Partida. Socorro é a illa máis grande cun área de 132 km² e o seu cume volcánica, Monte Evermann, alcanza os 1130 msnm.
Historia
Non existe evidencia de asentamentos humanos antes do descubrimento das illas por parte dos exploradores españois. Hernando de Grijalva e a súa tripulación descobren unha illa deshabitada o 21 de decembro de 1533 á cal chamaron Santo Tomás. Catro días despois descubriron outra, á cal chamaron Inocentes.
En 1542, mentres exploraba novas rutas no Pacífico, Ruy López de Villalobos redescubriu a illa Inocentes á cal renomeou como Anublada, actualmente coñéceselle como San Benedito. En 1608, Martín Yañez de Armita, a cargo doutra expedición, visitou a illa de Santo Tomás e cambiou o seu nome polo de Socorro en honra á súa esposa.
As outras dúas illas foron descubertas en 1779 por José Camacho, nomeando Roca Partida ao pequeno illote rochoso localizada no medio do arquipélago e Santa Rosa á máis occidental. Santa Rosa foi despois renomeada como Clarión.
As Illas de Revillagigedo foron despois visitadas por un gran número de exploradores: Domingo do Castelo (1541), Miguel Pinto (1772), Alexander von Humboldt (1811), Benjamín Norell (1825), Sir Edward Belcher (1839), quen fixo a primeira colección botánica das illas, e Reeve (1848) quen foi testemuña da erupción do Volcán Evermann. En 1865, a illa foi explorada polo ornitólogo Andrew Jackson Grayson, quen describiu á pomba de Socorro e ao bufo anano de Socorro. O 25 de xullo de 1861, o Presidente de México, Benito Juárez asinou un decreto que outorgaba o control territorial do arquipélago ao estado de Colima. O seu plan era construír unha colonia penal na Illa Socorro, o cal nunca ocorreu.
Ao principio do século vinte, o Dr. Barton Warren Evermann, director da Academia de Ciencias de California en San Francisco, promoveu a exploración científica das illas. A máis extensa colección biolóxica foi obtida nesa ocasión. O volcán na illa Socorro foi rebautizado na súa honra.
Ecoloxía
A ecoloxía única das illas atópase ameazada por especies importadas. Os cordeiros foron introducidos á illa Socorro en 1869. Varias especies endémicas atópanse agora ao bordo da extinción. Do paxaro burlón de Socorro (Mimodes Graysoni) só quedan 400 individuos, mentres que o perico de Socorro e o bufo anano de Socorro (Micrathene whitneyi graysoni) atópanse tamén ameazados. A pomba de Socorro (Zenaida graysoni) extinguiuse no seu medio, pero se puido criar en cativerio exitosamente.
Varias organizacións están dedicadas a deter a destrución dos ecosistemas nativos das illas. Desde 1988, o Dr. Harmunt Walter da Universidade de California en Los Ángeles UCLA e o Dr. Luís F. Baptista da Academia de Ciencias de California coordinaron a cría e reintroducción da pomba Socorro nas illas. O Comité Científico para a Conservación e Restauración do Arquipélago Revillagigedo foi fundado en 1996 e está formado por representantes de diversas organizacións, incluíndo a Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM), a Universidade de Missouri en San Luís (UMSL), a Universidade de Colima e por suposto, a UCLA, entre outras. O comité dedicouse a expulsar as especies importadas ás illas, especialmente os 2000 cordeiros que habitan na illa Socorro, para permitir a recuperación do ecosistema das illas.
Concello de Bouzas
Bouzas foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1836 e 1904.
Xeografía
Comprendía as parroquias de Alcabre, Bouzas, Coia, Santo André de Comesaña, Coruxo, Matamá, Navia e Oia.
Abertillery - Abertyleri
Abertillery, en galés Abertyleri, é unha cidade do condado de Monmouthshire, en Gales. En 2000 tiña 18 000 habitantes.
Características
En 1779 o lugar estaba composto por 180 casas e 500 habitantes. En 1850 perdeu o seu carácter rural, ao se abrir a primeira mina, e sobre todo a partir de 1870, coa emigración masiva de man de obra dende outras partes de Gales e de Inglaterra. A poboación pasou de 6 000 persoas en 1881 a 40 000 en 1921. O 10% da poboación pode falar galés. A Igrexa de St.Illtyd de 1213 é a construción máis antiga.
Incretina
miniatura|350px|dereita|GLP-1 e inhibidores DPP-4.
As incretinas son un grupo de hormonas gastrointestinais que causan un incremento na liberación de insulina por parte das células beta dos illotes de Langerhans despois dunha comida, mesmo cando os niveis de glicosa sanguínea aumentaron. Tamén fan máis lento o grao de absorción de nutrientes ao sangue ao reduciren o baleiramento gástrico e poden reducir directamente o consumo de comida ao causaren saciedade. Tamén inhiben a liberación de glicagón nas células alfa dos illotes de Langerhans. As dúas moléculas principais que cumpren plenamente os requisitos para ser consideradas incretinas son o péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1) e o péptido inhibidor gástrico (GIP, tamén chamado polipéptido insulinotrópico dependente da glicosa). Tanto o GLP-1 coma o GIP son inactivados rapidamente polo encima dipeptidil peptidase-4 (DPP-4).
As incretinas foron probadas para o tratamento da diabete. O GLP-1 (7-36) amida non é moi útil para o tratamento da diabetes mellitus tipo 2, xa que debe ser administrado por infusión subcutánea continua. Foron desenvolvidos varios análogos de maior duración no corpo con actividade insulinotrópica para uso terapéutico. A principal desvantaxe destes análogos do GLP-1 é que deben administrarse por inxección subcutánea.
Outra aproximación terapéutica é inhibir o encima DPP-4 que inactiva o GLP-1 e GIP. Foron desenvolvidos varios inhibidores do DPP-4 que se poden tomar por vía oral.
Historia
En 1902, Bayliss e Starling propuxeron que a mucosa intestinal contén unha hormona, a secretina, que estimula a secreción exócrina do páncreas.
Porén, a administración oral de extractos da mucosa intestinal non foron útiles no tratamento da diabetes tipo 1. En 1932, La Barre propuxo o nome de incretina para unha hormona extraída da mucosa do intestino superior, que causaba hipoglicemia, e propuxeron unha posible terapia para a diabete. En 1939–1940, Leow et al. tiraron a conclusión que a existencia das incretinas era "cuestionable". Non se fixeron máis investigacións nesta área ata uns 30 anos máis tarde.
Investigacións máis recentes
En 1970, illouse e secuenciouse o GIP da mucosa intestinal (JC Brown). Chamouselle orixinalmente péptido inhibidor gástrico, despois, en 1973, o GIP foi renomeado péptido insulinotrópico dependente da glicosa despois de que Brown e Dupre mostrasen que o GIP estimulaba a secreción de insulina. Porén, as investigacións iniciais non puideron establecer a súa utilidade como tratamento da diabete. Do péptido proglicagón deriva o o GLP-1. O proglicagón do peixe sapo foi secuenciado en 1982 por Lund et al. O xene do proglicagón humano foi clonado en 1983 por G. Bell et al., e a secuencia do proglicagón humano foi deducida seguidamente. Porén, a molécula de GLP-1 completa non ten efecto sobre os niveis de insulina. Só unha fragmento de secuencia específico do GLP-1 ten efecto insulinotrópico: a GLP-1 (7-36) amida. É inactivado rapidamente pola DPP-4 orixinándose GLP-1 (9-36) e ten unha vida media no plasma de só 1–2 minutos. O GIP é tamén inactivado rapidamente pola DPP-4 formándose GIP (3-42).