cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filipe V de España
Política exterior (1725–1746)
miniatura|Perdas territoriais como consecuencia do [[Tratado de Utrecht.]]En 1725 asínanse tratados de paz e alianza con Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e ao ano seguinte comeza a guerra hispano-británica. Esta rivalidade, orixinada nas vantaxes que obtivera Inglaterra no Tratado de Utrecht, marcará o resto do reinado con incesantes incidentes marítimos (dende 1739 a coñecida co nome de Guerra da orella de Jenkins). A organización da Liga de Hannover entre as potencias europeas receosas do tratado hispano-austríaco obrigou a denuncialo e a asinar o Convenio de El Pardo (1728) que recoñeceu definitivamente a vixencia do Tratado de Utrecht. Baixo a dirección de Patiño reorientouse a política exterior, buscando a alianza con Francia a través do primeiro Pacto de Familia 1733), no contexto da Guerra de Sucesión Polaca. A ambivalente posición fronte a o tratado de Utrecht e a política europea de Francia tamén tivo como obxectivo a recuperación dos territorios italianos para situar neles os fillos de Isabel de Farnesio e crear estados satélites de España. A tarefa foi encomendada a Carlos, o futuro Carlos III de España, que empezou por Piacenza, Parma e Toscana (1732) para logo ocupar o trono de Nápoles (1734) (os tres ducados houberon de ser devoltos a Austria, para ser máis tarde recuperados, menos Toscana, polo infante Filipe).España volveu ser unha potencia naval dominando o Atlántico, e a ter en conta no Mediterráneo Occidental (aínda que Inglaterra segue controlando Xibraltar e Menorca). O novo ministro José del Campillo e Cossío, no contexto da Guerra de Sucesión Austríaca levou ao Segundo Pacto de Familia (1743).
O rei favoreceu o comercio de España coas súas posesións americanas. Durante este comercio atlántico xurdiron importantes figuras da historia naval de España, entre as que figura Amaro Pargo. O monarca frecuentemente beneficiou ao corsario nas súas incursións comerciais e corsarias.
Sacro Imperio Romano Xermánico
O tratado de Viena de 1725 foi asinado por Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e Filipe V de España. Segundo os termos do acordo Carlos VI renunciaba ás súas aspiracións ao trono español mantidas durante a guerra de sucesión española, mentres Filipe V renunciaba aos territorios do imperio en Italia e os Países Baixos.
Na sinatura do tratado compareceron Uxío de Savoia, Filipe Ludovico e Gundavaro Thomas en nome de Carlos VI e Juan Guillerme Ripperdá, en representación de Filipe V.
Dinamarca
O tratado de Santo Ildefonso Ildefonso de 1742, asinado entre Filipe V de España (España) e Cristián VI de Dinamarca (Dinamarca), foi un tratado de amizade, navegación e comercio polo que se establecían as condicións polas que se rexerían as relacións comerciais entre ambos os dous países.
Lugares de Cartelle
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cartelle.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cartelle
Filipe V de España
Francia, Nápoles e a República de Xénova
O Tratado de Aranjuez de 1745 foi unha alianza militar pactada entre os reinos de España, Francia e Nápoles coa República de Xénova, para apoiar a esta última fronte aos ataques de Sardeña e Austria, no marco da Guerra de Sucesión Austríaca.
Á redacción e sinatura do tratado, concluído en Aranjuez o 1 de maio de 1745, asistiron Sebastián de la Cuadra, en nome de Filipe V de España, Luís Guido Guerapin Baureal, en representación do rei Luís XV de Francia, Esteban Reggio e Gravina, enviado de Carlos VII de Nápoles, e Jerónimo Grimaldi en nome da república de Xénova.
Pactos de Familia
miniatura|Sepulcro de Filipe V na Real Colexiata da Santísima Trindade, anexa ao Palacio Real da Granja de San Ildefonso (Segovia).
Morte
Os restos do primeiro monarca Borbón de España repousan nun mausoleo situado na chamada Sala das Reliquias, así como Cenotafio Real, á súa vez situada na Real Colexiata da Santísima Trindade, templo inserido no Palacio Real da Granxa de San Ildefonso, cerca de Segovia.
Hedwig and the Angry Inch
Hedwig and the Angry Inch é unha película musical do ano 2001 feita nos EUA, baseada no musical do mesmo título sobre a vida ficticia dunha banda de rock and roll liderada por unha cantante transexual nada en Alemaña Oriental. A película foi adaptada e dirixida por John Cameron Mitchell, que tamén interpretou o papel principal. A música e as letras son de Stephen Trask. O musical logrou un seguimento de cult following similar ao de The Rocky Horror Picture Show.
No ano 2001 gañou o premio ao mellor director e o premio da audiencia no Festival de Cinema de Sundance, así como o de mellor director novel da National Board of Review, os Gotham Awards, e a Los Angeles Film Critics Association. Mitchell recibiu un nomeamento para o Globo de Ouro ao mellor actor e o premio "Performance of the Year Award" da revista Premiere.
Trama
Hansel Schmidt (John Cameron Mitchell) é un "slip of a girlyboy" (especie de moza-mozo) nado en Berlín antes da construción do muro, fillo dunha artista e dun sarxento do exército dos EUA. A Hansel gústalle a filosofía e a música rock, pero non é feliz en Alemaña Oriental até que coñece a Luther Robinson (Maurice Dean Wint), un soldado estadounidense. Luther namórase de Hansel e deciden casar. O plan permitiría a Hansel deixar a Alemaña comunista pola capitalista do oeste, pero para casar a parella ten que estar formada por unha muller e un home. A nai de Hansel, Hedwig (Alberta Watson), dálle ao fillo o seu pasaporte e atopa un médico que lle faga a operación de cambio de sexo. Esta operación non sae de todo ben, e déixalle a Hansel –agora Hedwig– un anaco de carne disfuncional dunha polgada de tamaño entre as pernas.
Hedwig e Luther van vivir a Junction City (Kansas), pero Luther déixaa por un rapaz no seu primeiro aniversario de voda, xusto o día en que se anuncia a caída do muro de Berlín e a reunificación de Alemaña.
Hedwig recupérase da separación formando unha banda de rock canda a coreanas esposas de soldados do exército estadounidense (unha delas, a guitarrista, interpretada por Sook-Yin Lee). Hedwig coñece ao adolescente cristián Tommy Speck (Michael Pitt), co que escribe varias cancións. Hedwig dálle o nome artístico de "Tommy Gnosis", pero máis tarde el déixaa e logra converterse nunha estrela nos medios do rock grazas ás cancións que compuxeran xuntos. "Internacionalmente ignorada" Hedwig e maila súa banda de europeos do leste, the Angry Inch, (a polgada amolada), vense obrigados a manterse tocando en cafeterías e locais de striptease.
Ao longo da película Hedwig menciona o texto de Aristófanes no Symposium de Platón, onde se explica, como fai Hedwig na canción "The Origin of Love", as orixes do ser humano, pasando de ser unha esfera, a ter dúas caras, catro brazos e catro pernas. Os deuses enfadados dividen ester ser en dous, deixando ás persoas separadas con saudade da outra metade. Hedwig segue a Tommy na súa xira.
Números musicais
Para a banda sonora da película, as cancións de Hedwig foron gravadas por John Cameron Mitchell (voz), Stephen Trask, Miriam Shor, Bob Mould (de Hüsker Dü), Ted Liscinski, Perry L. James, Alexis Fleisig, e Eli Janney.
As cancións de Tommy Gnosis foron gravadas por Stephen Trask (voz), Miriam Shor, Bob Mould, Ted Liscinski, Perry L. James, Scott McCloud, Eli Janney, Alexis Fleisig, e Johnny Temple.
Produción
Segundo se menciona nos extras do DVD, a maior parte das voces principais foron gravadas durante a propia rodaxe das escenas, para capturar a intensidade dunha actuación en directo.
A versión en DVD da película inclúe numerosas escenas suprimidas, coma cando coñece en Croacia a Yitzhak (que fora drag queen co nome de "Krystal Nacht").
Manuel Álvarez
Co nome de Manuel Álvarez podemos referirnos a:
Crisol (periódico)
Crisol foi un xornal publicado en Madrid entre 1931 e 1932.
Historia
Fundouno Nicolás María de Urgoiti so a dirección de Félix Lorenzo, e contou con colaboracións do filósofo José Ortega y Gasset. Ao primeiro aparecía tres veces por semana aínda que logo pasou a ser diario. Foi neste periódico no que o 9 de setembro de 1931 Ortega publicou o artigo «Un aldabonazo», no que atacaba o devir da República e no que manifestaba «No é isto, non é isto!».
Outros colaboradores foron o debuxante Luis Bagaría,, Ogier Preteceille, Salvador de Madariaga, Ramón Pérez de Ayala, Azorín, Corpus Barga ou Benjamín Jarnés, entre moitos outros. Tras o fracaso do proxecto e o cesamento na súa publicación, Urgoiti pasou por un momento de forte depresión. O seu sucesor foi  Luz.
Vimieiro, Pígara, Guitiriz
Vimieiro é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 24 habitantes.
Bandeira de Indonesia
Historia
Está baseada no estandarte do século XIII do Imperio Majapahit no Leste de Xava. A mesma bandeira ("Bendera Pusaka" foi izada e presentouse ao público na cerimonia do día da independencia de Indonesia o 17 de agosto de 1945. O deseño mantívose igual dende entón.
Esta bandeira empregouse durante algúns anos nos actos conmemorativos da independencia, izándose fronte ao pazo presidencial de Iacarta. Esta bandeira deixou de ondear o 17 de agosto de 1968, cando foi substituída nos actos mencionados por unha réplica con obxecto de facilitar a súa preservación.
N-nucleótido
Os N-nucleótidos, ou nucleótidos non incluídos na cadea molde (nontemplated nucleotides) son nucleótidos do ADN dos linfocitos que non forman parte da secuencia orixinal do ADN pero que se introducen encimaticamente durante o desenvolvemento dos linfocitos para crear diversidade nas unións dos segmentos xénicos V(D)J dos xenes das inmunoglobulinas e do receptor TCR. A perda ou adición de nucleótidos nas unións xeradas pola recombinación V(D)J aumenta significativamente o repertorio antíxeno-receptor, polo que a adición destes nucleótidos contribúe a incrementar a súa diversidade.
Na adición destes nucleótidos intervén un encima chamado desoxinucleotidil transferase terminal (TdT), que é unha ADN polimerase especial, cuxa única misión coñecida é esa. A TdT só se expresa durante o breve período de ensamblaxe da cadea pesada da inmunoglobulina na célula B. Neste proceso parece que é necesaria a intervención do factor Ku80, aínda que non se coñece en detalle como actúan as TdT.
Mulleres nas Matemáticas
Historicamente as mulleres tiveron que loitar para abrirse paso no campo das ciencias, unha contorna tradicionalmente masculina e vetada para elas. A contribución destas mulleres tivo un grande impacto no desenvolvemento das matemáticas.
Contexto histórico
As matemáticas sempre estiveron presentes na vida dos seres humanos dende a máis remota antigüidade. A necesidade de contar, medir e rexistrar eses resultados están presentes en multitude de achados arqueolóxicos datados hai miles de anos. Un dos máis famosos é o óso de Ishango, descuberto en 1960 no Lago Eduardo (situado entre a República Democrática do Congo e Uganda). Pertence ao Paleolítico Superior e os últimos estudos o sitúan cunha antigüidade de máis de 20.000 anos. Este óso non só ten marcas, tamén ten agrupacións delas, o que pon de manifesto un coñecemento matemático dun grado superior de abstracción ao da simple marca. Este óso foi descrito alt=Muller ensinando xeometría. Detalle dunha ilustración medieval|miniatura|Muller ensinando xeometría. orixinalmente como un rexistro de números primos e duplicación. Posteriormente, Alexander Marshack concluíu que representaba un calendario lunar de seis meses. Pero, como indica a etnomatemática Claudia Zaslavsky no seu artigo "As mulleres como primeiras matemáticas", a natureza cíclica da menstruación ten xogado un papel importante no desenvolvemento do conteo, as matemáticas e a medición do tempo. As marcas lunares atopadas en fragmentos de ósos prehistóricos mostran como as primeiras mulleres marcaron os seus ciclos e así comezaron a marcar o tempo. Agora ben, quen salvo unha muller que faga un seguimento dos seus ciclos necesitaría un calendario lunar? pois probablemente as primeiras persoas que se adicaron á agricultura poderían ter gardado tamén eses rexistros. Pero resulta que as mulleres foron, probablemente, as descubridoras da agricultura. Entón, calquera que sexa a mirada, sen dúbida as mulleres foron as primeiras matemáticas, conclúe Zaslavsky no seu artigo.
Amadou Hampâté Bâ
Traxectoria
Naceu no seo da aristocracia peul, foi discípulo do mestre sufí. Tierno Bokar. Entre 1922 e 1932 traballou na administración colonial de Alto Volta e ata 1942 en Bamaco, ano no que entrou no Instituto Francés da África Negra en Dakar. Logo da independencia de Malí fundou o Instituto de Ciencias Humanas de Bamaco (1960) e foi membro do Consello Executivo da UNESCO (1962-1970). En 1966 participou na elaboración dun sistema unificado para a transcrición das linguas africanas.
Mulleres nas Matemáticas
Contexto histórico
Despois deses primeiros tempos, ao longo da historia as mulleres foron relegadas da educación, da política, da participación social… da cidadanía, a sociedade impuxo ás mulleres o exercicio duns roles moi definidos, relacionados normalmente có coidado, a educación de fillos e fillas, a alimentación, a familia… é dicir, as tarefas do ámbito privado, doméstico. Un ámbito importante -sen o que non existiría todo o demais- pero desvalorizado socialmente. Pero dende os inicios da civilización atopamos a mulleres que loitaron por saír da esfera do privado e ser recoñecidas no ámbito público. Foi unha tarefa moi complicada na que participaron mulleres de tódalas épocas e clases sociais.
Séculos XXIII (a. n. e.) - V ( n. e.)
A historia escrita da ciencia empeza en Exipto durante o Imperio Antigo (2778-2263 a.n.e.), nos tempos das pirámides. A eles interesábanlles os aspectos máis prácticos da ciencia, alt=Enheduanna, daughter of Sargon of Akkad|miniatura|En Hedu'anna|318x318px polo que desenvolveron as partes das matemáticas e a astronomía máis aplicables aos problemas do momento: reservas de trigo para o comercio, ou como cortar os bloques de pedra que se necesitaban para as súas xigantescas edificacións. O cálculo do tempo foi o que deu o impulso inicial á observación astronómica sistemática, actividade na que foron os pobos de Mesopotamia -sumerios, babilonios e asirios- os que lograron os maiores adiantos científicos. Nestas culturas o coñecemento estaba en mans de sacerdotes e sacerdotisas. A cultura sumeria -adoptada polos sucesivos invasores da rexión- concedía á muller unha posición e unha autonomía relativamente altas; e é precisamente aí onde atopamos a En Hedu'anna, ou Enheduana, primeira persoa en firmar os seus escritos e destacada matemática.
Anos máis tarde a lenda asocia a fundación da cidade de Cartago, no ano 814 a. n.e., coas matemáticas e coa princesa fenicia Elisa de Tiro (s. IX a.n.e), convertida por Virxilio nun dos persoeiros da Eneida co nome de Dido, fundadora e primeira raíña de Cartago. Dido resolveu o problema isoperimétrico de delimitar, no norte de África, o terreo de superficie máxima que podía abarcar coa pel dun touro, onde lle permitían establecerse co seu séquito. Para conseguir o seu obxectivo, elixiu un terreo na costa que circunvalou cunha semicircunferencia cuxa lonxitude era a da corda elaborada coa pel do touro, que cortou en tiras finísimas, atando os extremos.
Xa entrando na nosa era, e baixo o dominio do Imperio Romano, iniciouse unha época de decadencia científica. A crenza xeneralizada era que todo o coñecemento importante atopábase nas obras dos "antigos" -os gregos clásicos- e que era imposible formular novas ideas ou descubrir algo que non coñeceran xa os seus predecesores. Pero pouco antes da caída do Imperio Romano de Occidente, no século IV en Alexandría, deuse un pequeno renacemento científico alumeado pola máis famosa das mulleres de ciencia ata Marie Curie, Hipatia de Alexandría. Foi a última científica pagá do mundo antigo, destacada Astrónoma, Filósofa e Matemática, que se negou a traizoar os seus ideais e converterse ao cristianismo. Como pagá, partidaria do racionalismo científico grego e personaxe político influínte, Hipatia estaba nunha situación moi perigosa nunha cidade que era cada vez máis cristiá. O seu brutal asasinato marcou o final da ensinanza platónica en Alexandría e en todo o Imperio Romano, chegando a simbolizar o fin da ciencia antiga, ou clásica.
A Querela das Mulleres
alt=Cassandra Fedele|dereita|senmarco|228x228px alt=Sophie Brahe portrait|miniatura|[[Sophia Brahe|Sophie Brahe |esquerda|153x153px]] A exclusión das mulleres dos centros oficiais do saber, e da educación en xeral, levou a que dende principios do século XV xurdira unha corrente, primeiro en Francia, pero que rapidamente se estendeu por toda Europa, coñecida como a “Querela das Mulleres” na que mulleres cultas e con influencia na sociedade da súa época manifestaban publicamente as súas queixas pola discriminación á que as sometía a sociedade, sendo o eixe central das súas reivindicacións o dereito á educación. Desta corrente formaron parte algunhas personaxes importantes como a italiana Cassandra Fedele (Venecia, 1465-1558), que se formou en literatura clásica, filosofía, ciencias e dialéctica; e con 22 anos, logrou un grande éxito en Italia e no estranxeiro cun discurso en eloxio das artes e as ciencias na gradación dun curmán en Padua. Ou a danesa Sophia Brahe (Dinamarca, 1556 − 1643) coautora do catálogo onde se detallaba a posición dos planetas e o fondo estelar, que serviu a Johannes Kepler para enunciar as súas leis astronómicas.
As Damas de Ciencia
alt=Margaret Cavendish, Duchess of Newcastle, by Peter Lely|miniatura|[[Margaret Cavendish|280x280px]] A gran Revolución Científica do século XVII, iniciada con Galileo Galilei (1564 − 1642) e René Descartes (1596−1650), e culminada con Newton (1643−1727) e Leibniz (1646−1716), xa entrado o século XVIII, tivo o seu xerme na nova astronomía de Nicolás Copérnico (1473−1543), e alt=Anne Finch Conway|miniatura|[[Anne Conway|esquerda]]cambiou a forma en que mulleres e homes instruídos vían o mundo. Os membros ilustrados da alta burguesía e da aristocracia convertéronse en científicos afeccionados e contribuíron a abrir portas á aparición de novas investigacións e novos descubrimentos. As súas esposas, fillas e
irmás, uníronse tamén a esta corrente, recibindo o nome de “Damas de Ciencia” e tiveron un destacado papel na ciencia e na sociedade do momento. Eran mulleres que, con poder e coñecementos, influíron no pensamento dos grandes protagonistas. A dama de ciencia encontrou o seu oco en sociedades como a inglesa e, como resultado diso, varias mulleres de ciencia alcanzaron a fama. alt=Lady Mary Wortley Montagu|miniatura|[[Lady Mary Montagu|esquerda|203x203px]] alt=Elena Cornaro Piscopia|miniatura|215x215px|[[Elena Cornaro Piscopia]] Como a inglesa Margaret Cavendish (1623-1673) interesada en todo tipo de ciencias, que chegou a escribir dez libros de filosofía natural e empeñouse en poñer o seu nome e retrato en cada unha das súas obras publicadas. Quería deixar constancia de que era ela, unha muller, a autora da obra. Isabel de Bohemia (1618 − 1680), a Princesa Palatina, influíu significativamente no seu mestre Descartes −quen lle dedicou os seus Principios filosóficos en 1644−. As cartas de Descartes a Isabel de Bohemia, publicadas en 1644, serven para transmitir as súas ideas sobre problemas de matemáticas, física e astronomía. Descartes tamén foi instrutor da raíña Cristina de Suecia (1626-1689), con quen discutía de problemas filosóficos e científicos. Sofía de Hannover (1630− 1714), inspirou o traballo de Leibniz e foi, tanto política como intelectualmente, a colaboradora máis próxima de Leibniz, con quen mantivo unha extensa correspondencia filosófica dende a década de 1670 ata a súa morte. Pero a que máis influíu na filosofía de Leibniz foi Anne Finch Conway (1631−1679) fonte da que bebeu Leibniz para a súa filosofía vitalista, xa que esta se basea nas “mónadas” de Conway. Anne Conway foi unha filósofa naturalista de primeiro nivel; pero de ningunha maneira foi a única, a súa obra influíu na doutras e outros filósofos, e recibiu influencia delas. A Revolución Científica tivo que ver ante todo coa natureza da materia, o movemento e a relación entre eles; e ese é precisamente o traballo que desenvolveu Anne Conway. Carolina Brandenburg-Ansbach (1683−1737) estudou con Leibniz en 1696, pouco antes de converterse en Princesa de Gales. Máis tarde, cando xa era raíña, Newton, Samuel Clarke e Lady Mary Montagu visitaban frecuentemente a súa corte. A raíña Carolina foi intermediaria da famosa correspondencia de 1716 entre Leibniz e Clarke sobre o conflito entre a filosofía mecanicista de Newton e a vitalista de Leibniz. Desta época tamén é Elena Cornaro Piscopia (1646-1684) filósofa, música e matemática veneciana. No ano 1678  converteuse na primeira muller en recibir un doutoramento na universidade. Posteriormente exerceu de profesora de matemáticas na Universidade de Padua.
As Astrónomas
Pero se hai unha rama da ciencia na que as mulleres matemáticas sempre tiveron moito peso, dende a antigüidade, esa é a Astronomía. E neste tempo podemos atopar, por alt=Aspect of Saturn Pastel by Maria Clara Eimmart|miniatura|Maria Clara Eimmart. Saturno|258x258pxexemplo á polaca Elisabeth Hevelius (1647 − 1693) que publicou un catálogo recollendo a posición de arredor de 1600 estrelas que non só foi o maior catálogo de estrelas xamais compilado ata ese momento, senón que foi o último que se fixo sen o uso dun telescopio. Está considerada unha das primeiras mulleres astrónomas e a nai dos mapas lunares. As observacións a través de telescopios fixéronse cada vez máis habituais e as ilustracións volvéronse un complemento importante nos tratados de astronomía. A xermana Maria Clara Eimmart (1676−1707) foi unha das primeiras artistas especializadas en astronomía. Filla dun importante pintor e astrónomo afeccionado, no seu taller-observatorio de Nüremberg reuníanse importantes astrónomos do momento para contemplar e admirar as súas dotes de gravadora para a representación de cometas, manchas solares, eclipses ou as montañas da Lúa. Observacións e representacións que acabaron para sempre co “ceo inmutable e perfecto” de Aristóteles. Maria Winckelmann Kirch (1670-1720) formouse en astronomía no seu Leipzig natal co chamado “campesiño astrónomo”, ata que se traslada co seu esposo Gottfried Kirch (1639–1710) a Berlín e prosegue alí a súa formación como astrónoma.
Esta abundancia de mulleres na elite da astronomía en Europa levou ao astrónomo sueco Andreas Celsius -que coñeceu ás Kirch, nai e filla, cando estudaba en Berlín, que en París topouse con outra gran astrónoma, a irmá de Joseph Delisle, e que cando chegou a Boloña a estudar co director do observatorio atopou que este tamén tiña dúas irmás, Teresa e Maddalena Manfredi, ambas ben preparadas e que colaboraban con el na preparación das efemérides solares, lunares e planetarias de Boloña- a escribir, nunha carta dirixida a Kirch:
Empezo a crer que ter irmás doutas é o destino de tódolos astrónomos, xa que polo menos iso foi o que me topei nos que tiven a honra de coñecer durante a miña viaxe.
Século das Luces (s. XVIII)
Nos últimos anos do século XVII iníciase un movemento filosófico, cultural e científico que se prolongará ata a Revolución Francesa e será coñecido como A Ilustración, e converterá ao século XVIII no Século das Luces. Nel enfrontouse a razón á superstición, combateuse a ignorancia e impúxose unha ideoloxía de liberdades e recoñecmento de dereitos. É tamén un momento de cambio na mentalidade feminina con grandes avances nas reivindicacións de dereitos das mulleres. Foi unha época crucial, porque nela iniciouse o debate en torno á igualdade entre ambos sexos. Como consecuencia das novas correntes de pensamento que comezaban a estenderse, nas que os máis conspicuos pensadores constituíanse en defensores dos dereitos dos cidadáns, dos escravos, os indios e os nenos, moi poucos aceptaban e moito menos defendían eses dereitos para as mulleres. Pola súa parte moitas mulleres cultivaron un sentimento igualitario e loitaron por non quedar excluídas dos dereitos e liberdades que se ían conquistando, sobre todo o acceso á educación.
Os Salóns Científicos en Francia
A revolución científica tiña cambiado a forma na que as persoas se relacionaban coa ciencia. Homes adiñeirados e ociosos tíñanse convertido en científicos afeccionados e aberto a novas posibilidades para facer ciencia. As súas esposas e irmás convertéranse en damas de ciencia -etiqueta que foi utilizada como un insulto polos seus detractores-, o que lles permitiu alcanzar un nivel de competencia científica moi superior as súas predecesoras. Pero ao marxe da polémica sobre se a ciencia considerábase ou non apropiada para as mulleres, un amplo estrato da poboación feminina comezou a interesarse por ela, a estudala e realizar achegas. As mulleres dos salóns do Século das Luces apoiaron e divulgaron as novas teorías de Descartes, Newton e Leibniz. alt=Retrato de una dama (Marquise du Châtelet) realizado por Largillière|miniatura|Marquise du Châtelet O libro de Isaac Newton (1643-1727) Philosophiae naturalis principia mathematica [1687] é unha das obras básicas do novo pensamento científico. Substituíu á mecánica de Descartes –na que as forzas actúan por contacto– pola lei da gravitación universal –na que as forzas actúan a distancia–; o que supuxo un avance cualitativo importante, porque permitiu explicar o movemento dos astros e fenómenos terrestres cunha formulación matemática. O conde Francesco Algarotti (1712-1764), que era un admirador da obra de Newton, en 1735 realizou unha estancia de seis semanas no castelo de Cirey, residencia da Marquise du Châtelet e sede dun dos Salóns de Ciencia mellor dotados do momento. Algarotti aproveitou a súa estancia en Cirey para escribir parte do seu libro Il neutonianismo per le dame (1737); no que, por medio do diálogo entre un filósofo e unha dama, explica parte das ideas de Newton. Nese mesmo lugar, os dous volumes dos Principia de Newton foron traducidos do latín ao francés e comentados por Emilie de Breteuil, Marquise du Châtelet, o que permitiu que se difundiran na Francia cartesiana as ideas de Newton. Esta muller fixo importantes contribucións ao desenvolvemento do pensamento científico francés, ademais de ser fundamental na introdución e difusión das teorías de Newton e Leibniz en Francia. Pero ademais foi unha das que con máis ardor e vehemencia alzaron a súa voz para defender os dereitos das mulleres, sobre todo o dereito das mesmas á educación. Así, no seu Discours sur le bonheur mantén que: A sabeduría sempre debe facer ben os seus cálculos, porque quen di sabio di feliz, polo menos no meu dicionario. Ou máis adiante: Mentres que na tradución que realizou de "A fábula das abellas", de Bernard Mandeville, di no seu prefacio: Sinto todo o peso do prexuízo que nos exclúe universalmente das ciencias, e é unha das contradicións deste mundo que sempre me sorprendeu moitísimo, dado que hai grandes nacións nos que a lei nos permite regular os seus destinos, pero non hai ningún no que sexamos educadas para pensar. Ou nunha carta a Frederico de Prusia:
Italia como pioneira
esquerda|miniatura|214x214px alt=Laura Bassi|miniatura|[[Laura Bassi|253x253px]] alt=María Gaetana Agnesi|esquerda|miniatura|[[Maria Gaetana Agnesi|María Gaetana Agnesi]] Italia, que xa en séculos anteriores destacou polo maior respecto ás súas mulleres, foi outro dos lugares nos que floreceron nesta época os Salóns, tanto literarios como científicos, sobre todo no norte do país; onde ademais empezaron a abrirse algunhas das súas universidades á incorporación das mulleres, tanto como alumnas como profesoras, nas mesmas. Nesta época pódese destacar á matemática napolitana Faustina Pignatelli Carafa (1705-1785), que foi fundamental na introdución das teorías de I. Newton en Nápoles. Ou á veneciana Cristina Roccati (1732-1797), que se graduou na Universidade de Boloña en Filosofía Natural (Ciencia), onde tamén tiña estudado literatura, lóxica, metafísica, moral, meteoroloxía e astronomía. Posteriormente foi nomeada membro da Academia Concordi de Rovigo (Véneto) en 1749, onde ensinou física newtoniana durante décadas; sendo ademais unha destacada e afamada poeta. Tamén da mesma época é Diamante Medaglia Faini (1724-1770), que destacou dende moi nova como poeta, pero que xa na súa idade adulta "buscando novas fronteiras intelectuais" descubriu o seu interese pola filosofía natural, especialmente polas matemáticas, a astronomía e a física, que se converteron na súa nova paixón. Abertamente admiradora de Cristina Roccati, foi tamén unha gran loitadora polo dereito das mulleres á educación; tema no que disentiu publicamente de divulgadores como Francesco Algarotti -autor do Newtonianismo para as damas-, quen consideraba que existían conceptos adecuados e non adecuados para as mulleres, o que o levou a excluír ás matemáticas do seu famoso libro, co argumento de que non eran adecuadas para a mente feminina. Para rebater todos estes prexuízos, ela escribiu e publicou unha disertación sobre a importancia do estudo das matemáticas para as mulleres. Pero se hai unhas científicas que brillaron especialmente na Italia do momento foron Laura Bassi (1711-1778) e María Gaetana Agnesi (1718-1799), dúas grandes figuras enciclopédicas. Bassi brillou con luz propia na Boloña ilustrada. No seu ano de gloria, en 1732, despois de ter participado en varios debates públicos con notables académicos, primeiro é nomeada membro da Academia de Ciencias de Boloña, a continuación a Universidade de Boloña concedeulle un doutoramento honorario, e finalmente, nese mesmo ano, despois dun exame público, conseguiu unha praza de profesora na Universidade de Boloña. Tanto na Academia como na Universidade de Boloña “pelexa” por defender os seus dereitos e conseguir un salario -xusto e equiparable ao dos seus colegas- polo seu traballo. Os seus potentes coñecementos de física e matemáticas, xunto coa súa formación pioneira nas teorías de Newton, que contrastaba cos enfoques tradicionais dos seus colegas, fixeron de Bassi unha figura clave na difusión da ciencia newtoniana en Italia.
Pola súa parte Agnesi foi famosa no seu tempo pola súa obra “Instituzioni analítiche ad uso della gioventú italiana”, libro que escribe aos 30 anos pola necesidade de ocuparse da educación matemática das súas 20 irmás e irmáns. A este tratado atribúeselle ter sido o primeiro libro de texto que acometeu o tratamento conxunto do cálculo diferencial e o cálculo integral, facendo explícita ademais a súa natureza como problemas inversos. Tralo éxito deste libro, María Gaetana Agnesi foi elixida membro da Academia de Ciencias de Boloña e nomeada, por orde papal, profesora de matemáticas da Universidade de Boloña. alt=woman's almanack, for the year of our Lord 1789|miniatura|263x263px|The ladies' diary
A situación en Inglaterra
Entre 1704 e 1840 publicouse anualmente, en Londres, un almanaque destinado ao público feminino: The Ladies’ Diary or Woman’s Almanack, subtitulado: “Containing New
Improvements in Arts and Sciences, and many Entertaining Particulars: designed for the Use and Diversion of the Fair-Sex”. Ademais das seccións propias sobre o calendario, esta publicación incluía regularmente seccións con adiviñas, preguntas científicas e problemas matemáticos. En cada número incluíanse solucións aos problemas do ano anterior, enviadas polas lectoras, e propúñanse problemas novos, suxeridos tamén por elas. Tanto a redacción dos problemas como a súa solución adoitaban versificarse. Na introdución do número de 1718 o seu editor escribía: “[...] os estranxeiros asombraríanse se lles mostrase non menos de catrocentas ou cincocentas cartas de outras tantas mulleres, con solucións xeométricas, aritméticas, alxébricas, astronómicas e filosóficas”. No século XVIII hai tantas publicacións de carácter científico dirixidas a mulleres –xa sexa en forma de epístolas, periódicos ou textos divulgativos–, que o feito non fai máis que corroborar o anhelo das mulleres pola educación e o seu alto interese polas manifestacións culturais e científicas de toda índole. As mulleres do Século das Luces apoiaron nos seus salóns a difusión das ideas de Descartes, Newton e Leibniz. Posteriormente, a ciencia pasaría dos salóns ás universidades e ás academias, das que as mulleres se verían excluídas durante moitos anos.
As Astrónomas
As francesas foron aproximándose á astronomía da man de Nicole-Reine Lepaute (1723-1788). A súa primeira investigación importante foi sobre as oscilacións de péndulos de lonxitudes variables, o que a levou a gañarse a fama de ser unha das mellores computadoras astronómicas da súa época. Para a chegada do cometa Halley, en 1757, o director do Observatorio de París, Jéröme Lalande, contratou ao matemático Clairaut para predicir a data exacta do retorno do cometa, determinando a súa órbita; e este recorreu a Mme. Lepaute pare que lle axudara na tarefa. O 14 de novembro de 1758 informaron á Academia de Ciencias das datas de regreso do cometa. Foi un gran triunfo da ciencia newtoniana e Clairaut recoñeceu, na súa obra Comets, o traballo de Lepaute; aínda que máis adiante retractouse e hoxe en día todo o mérito da predición se lle atribúe a el. Pola súa parte ela continuou dedicándose ao estudo dos eclipses e publicou varias memorias astronómicas baseadas nas súas observacións, pero tamén colaborou con Lalande noutros moitos traballos. Pero ela non foi a única que colaborou con Lalande; Louise du Pierry (1746-1789), que relevou a Lepaute como colaboradora de Lalande, foi quen fixo os cómputos da maioría das eclipses que utilizou Lalande para o seu estudo do movemento lunar. Tamén colaborou con Lalande a súa sobriña política Marie-Jeanne-Amélie Harlay Lefrançais de Lalande (1768-1832) que deu clases de astronomía en París e traballou tanto en forma independente como con seu esposo. alt=Retrato de María Andresa Casamayor realizado por Eulogia Merle.|miniatura|María Andresa Casamayor |464x464px
A situación en España
Na España do século XVIII existiron unhas institucións, as Sociedades Económicas de Amigos do País, defensoras do pensamento ilustrado, que pretendían a recuperación de sectores marxinados, como vagabundos, pobres ou hospicianos, argumentando que podían ser útiles para o progreso do país. Tamén defendían a incorporación da muller a traballos produtivos, pero á hora de valorar a súa capacidade intelectual mostrábanse retrógradas. Proba diso é que a finais do século XVIII produciuse unha fortísima polémica en resposta á demanda dun grupo de mulleres que pretendían pertencer ás Sociedades Económicas, alegando que seus estatutos non o impedían. Un claro exemplo da posición maioritaria destas institucións, respecto ao papel das mulleres nelas, é o da Sociedade Matritense, na que se opoñían a súa admisión argumentando que tal feito puña en cuestión "o pudor e o recato" e que a súa incorporación levaría o caos á institución pola "natureza anárquica" das mulleres e a súa incapacidade para pregarse ás leis e normas establecidas, así como pola súa natureza frívola e inestable. Non obstante outro sector minoritario das sociedades, no que estaba por exemplo Jovellanos, era partidario da incorporación das mulleres, recoñecendo as súas capacidades intelectuais e a posibilidade de admitilas polos seus méritos e non pola súa extracción social. Pero incluso estes crían que, por recato, as mulleres non acudirían ás Sociedades Económicas, polo que propuñan que puidesen facer as achegas dende as súas casas. En 1787 Carlos III pon fin á disputa decretando a admisión das mulleres nas Sociedades Económicas. Pero a sociedade ilustrada empezou a chamar "bachilleras", de maneira despectiva, ás mulleres intelectuais, e poucas ousaron desafiar tal crítica, coa excepción dun pequeno grupo pertencente á nobreza e á burguesía, que desempenou unha importante labor nas Sociedades Económicas. E nesta España ilustrada atopamos en Zaragoza a unha ilustre matemática: María Andresa Casamayor y de la Coma (1720-1780) que a pesar de ter pechadas as institucións oficiais relacionouse coa elite científica da época e legounos dous tratados, escritos baixo pseudónimo: “El tirocinio aritmético” e “El para sí solo“, exemplos de innovación e pioneiros en matemática aplicada. Neles ofrecía ferramentas para mellorar a produtividade, expoñendo dunha maneira clara e accesible as regras de sumar, restar, multiplicar e dividir, buscando exemplos da vida diaria e cun grande interese na súa aplicación práctica. Estes libros obtiveron grande importancia na época, pola necesidade de aplicar estas operacións á agricultura, á gandaría ou ao comercio.
Unha matemática chinesa
Tamén nesta época atopamos no afastado leste a unha científica da dinastía Qing, Wang Zhenyi (1768-1797) que destacou sobre todo en matemáticas e astronomía, pero que tamén sobresaíu en poesía, xeografía e medicina.​​ A pesar da súa curta vida, faleceu aos 29 anos, os seus traballos científicos foron recopilados nun libro titulado Shusuan jiancun (Simples Principios do Cálculo) onde se poden atopar artigos como "A explicación do Teorema de Pitágoras e a trigonometría", "Sobre a lonxitude e as estrelas", "Sobre a explicación dos eclipses lunares", "A explicación do eclipse Solar" ou "Sobre a procesión dos equinoccios". Tamén reescribiu o libro do matemático Mey Wending (1633-1721) titulado "Principio do Cálculo", cunha linguaxe máis sinxela e o titulou "As bases do Cálculo"; e con 24 anos escribiu outro libro chamado "Os simples principios do cálculo" no que simplificou as multiplicacións e as divisións para facer que as matemáticas foran máis fáciles, e polo tanto máis divertidas.​ En 1994, a Unión Astronómica Internacional nomeou a un cráter de Venus no seu honor.​
A situación das mulleres: "o anxo do fogar"
alt=A Liberdade guiando ao pobo. adro de Eugène Delacroix|miniatura|320x320px|A Liberdade guiando ao pobo. Ao tempo comprendido entre 1789, comezo da Revolución Francesa, e 1914 comezo da primeira guerra mundial, se lle denomina “Século da Ciencia”, por ser cando a ciencia alcanzou o que se podería considerar a súa maioría de idade. A Revolución Francesa encádrase no ciclo de transformacións políticas e económicas que marcaron o fin da Idade Moderna e o comezo da Idade Contemporánea. Abarca un período de 10 anos (1789-1799), nos que se estableceron en toda Europa novas formas de organización política, social e económica, xurdiron novos usos e costumes, triunfaron novos modos de pensamento e novas tendencias espirituais. Este foi un momento decisivo na historia das mulleres. A condición da muller iniciou un cambio debido a que a Revolución creou ilusión de que a situación das mulleres se inscribira no mesmo núcleo de cuestionamento político do resto da sociedade. O lugar da muller na sociedade e non só na orde doméstica, foi un tema que estivo presente. Considerar que a muller puidera ocupar un lugar na sociedade, constituíu todo un descubrimento para a civilización occidental. Non obstante este descubrimento non se converteu en solucións revolucionarias, nin se experimentaron cambios na perspectiva da vida das mulleres. Durante gran parte do século XIX a educación das nenas continuou sometida aos modelos establecidos pola costume. Os varóns tiñan como destino a vida pública, os traballos das armas e das leis. As mulleres seguían a ser educadas para o fogar e a vida conxugal. A sociedade pasaba de ser rural a industrial, o que derivaba en ser científica e tecnolóxica. Profesionalizouse a ocupación científica, con tódolos requisitos que iso implica: formación institucionalizada e regulamentada, postos de traballo remunerados, avaliación e recoñecemento social. A ciencia dividiuse e organizouse por especialidades, conformando unha estrutura que en grande medida prefiguraba a que adoptaría no século XX. Os científicos tomaron conciencia de seu como clase profesional, reclamaron postos remunerados no ensino e na industria. Xunto a seu crecemento e desenvolvemento, a ciencia gañou prestixio e influencia. Retomou a súa imaxe clásica de obxectividade, veracidade e motor de progreso, virtudes que en boa medida estendéronse tamén aos científicos. No século XIX configuráronse e comezaron a adquirir peso académico disciplinas dedicadas ao estudo do ser humano e da sociedade: Psicoloxía, Socioloxía e Antropoloxía. O século vería tamén o nacemento da Estatística Social e da Xeografía Humana.
Dende a Ilustración, as sucesivas revolucións liberais ampliaron a categoría de cidadanía a sectores sociais excluídos do seu exercicio, pero fundamentaron a conceptualización dos dereitos políticos e de cidadanía na exclusión feminina e na universalización da norma masculina. Ademais, o discurso de xénero consolidou como valor cultural da modernidade a idea de separación entre o espazo público, asignado aos homes, e o privado, ás mulleres. O home quedaba adscrito ao mundo público, é dicir ao ámbito do laboral, do político, da ciencia; mentres que a muller, presentada como “o anxo do fogar”, quedaba relegada ao ámbito doméstico e era sometida a un ríxido sistema patriarcal de valores orientado a sometela á submisión e obediencia ao marido. Este ideal constituía un modo de preservar a institución burguesa máis prezada: a familia. Este modelo correspondeuse co novo modelo social, o da burguesía e o da muller burguesa: nai e esposa.
As Academias
Outro dos motivos que permiten entender o proceso de expulsión das mulleres do ámbito científico é a fundación das academias durante os séculos XVIII e XIX. A formación das primeiras persoas científicas -tanto homes como mulleres- non dependía das universidades, senón da práctica directa e do intercambio de ideas, que tiñan lugar nos talleres, salóns, observatorios e laboratorios caseros. Durante o arranque da modernidade, elas fixeron achegas destacadas aos saberes clásicos das matemáticas, a alquimia, a herboristaría ou a filosofía, e participaron na fundación de disciplinas nacentes como a astronomía, a entomoloxía, a botánic a ou a xeoloxía. Antes da profesionalización das vellas e novas especialidades, a participación epistemolóxica e práctica no desenvolvemento do saber non requiría a ostentación de credenciais; a maioría dos homes e mulleres que lideraron a revolución científica eran amateurs e diletantes que aproveitaban os seus pequenos talleres produtivos para instalar laboratorios improvisados, ou armaban os seus propios instrumentos ópticos nas azoteas das súas vivendas, ou emprendían expedicións de descubrimento por terras ignotas. Todo pola súa conta, sen a subvención de institucións académicas e coa liberdade suficiente para permitir que irmás, fillas, esposas e nais estiveran presentes no proceso de traballo desas empresas, ou que as viúvas e orfas proseguiran cos esforzos familiares.
Pero o impulso determinante da investigación científica radicou na conformación de institucións formais: por unha banda, as academias, por outra, a aparición das profesións. Ambas instancias funcionaron como mecanismos decisivos para a exclusión feminina. O paradoxal é que, no momento de fundación das academias de ciencias ao longo e ancho de Europa, había unha cantidade importante de mulleres que deberían ter pertencido por mérito propio a estes organismos -e terían entón gozado dos emolumentos que tales institucións aportaban-, pero que non foron admitidas polo feito de ser mulleres. Por exemplo, Maria Winckelmann non ingresou na Academia de Ciencias de Berlín a causa de argumentos como o que expón Jablonski nunha carta dirixida a Leibniz en 1710: "Debe vostede ser consciente de que a decisión que pronto haberá de tomar podería ser tomada como precedente. En principio somos da opinión de que este caso debe ser xulgado non só polos seus presentes méritos senón tamén como puidera selo en adiante, pois o que lle concedamos a ela podería servir de exemplo para o futuro". Neste contexto, a profesionalización das disciplinas e a institución das primeiras academias científicas deuse á par coa expulsión explícita e flagrante das mulleres. É dicir, a orixe da ciencia, como momento cardinal da modernidade, testemuña a participación dunha importante cantidade de mulleres que deberon ser activamente expulsadas ou marxinadas a partir da aplicación das políticas de institucionalización das academias e das profesións. Foi a institucionalización do proxecto científico a que instaurou as regulacións que permitiron a expulsión das primeiras científicas dos espazos académicos e universitarios.
A orixe do home: resposta feminista
alt=Emilia Pardo Bazán|esquerda|miniatura|Emilia Pardo Bazán|311x311px O século XIX foi tamén testemuña dos comezos dunha pseudociencia que intentaba "probar" a inferioridade intelectual das mulleres, e especialmente que as mulleres eran intelectual e moralmente incapaces do traballo científico. Probablemente isto tivo moito que ver coa aparición en 1859 da teoría da evolución de Charles Darwin (1809−1882), xa que un aspecto destacado da mesma foi o profundo nesgo sexista -aplicado ao ámbito do xénero humano, do que carecía nos estudos evolutivos doutras especies- que impregnaba a esta teoría. Como recolle a profesora Carolina Martínez Pulido no seu artigo “Respuesta femenina a El origen del hombre de Charles Darwin”, o contido androcéntrico dos argumentos esgrimidos polo célebre naturalista fixo que algunhas notables mulleres estudosas reaccionaran publicamente presentando obxeccións ante tanto insulto; como por exemplo as norteamericanas Antoinette B. Blackwell (1825 − 1920) e Eliza B. Gamble (1841 − 1920). Catro anos máis tarde da publicación de “A orixe do home e a selección en relación ao sexo” (1871) de C. Darwin, Antoinette B. Blackwell publica “Os sexos a través da natureza”, onde analiza a obra do británico converténdose na primeira muller en responder con argumentación científica sólida ao célebre científico. Case que vinte anos máis tarde de que Antoinette B. Blackwell reivindicara a igualdade entre os sexos, a tamén estadounidense Eliza B. Gamble asumiu unha postura moito máis radical. En 1893 Gamble publicou un libro titulado “A evolución da muller: unha investigación sobre o dogma da súa inferioridade ante o home”, onde defendía sen ambaxes a superioridade do sexo feminino sobre o masculino. Outras destacadas personalidades que realizaron achegas a este debate foron, entre outras, a escritora galega Emilia Pardo Bazán (1851−1921), quen sostiña en 1877 que “a lei do máis forte é nefasta para o sexo feminino”; ou a francesa Clèmence Royer (1830−1902), primeira tradutora ao francés e prologuista da obra de Darwin “A orixe das especies”. Todas estas estudosas, claramente por diante do tempo que lles tocou vivir, atrevéronse a expresar en público comentarios críticos sobre o papel concedido ás mulleres nunha obra tan valorada e respectada como “A orixe do home”.