cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leslie Howard
Traxectoria
miniatura|Monumento en memoria de Howard e dos seus compañeiros en [[Cedeira, fronte ao lugar onde foron derribados.]] O seu personaxe mais popular foi o de Ashley Wilkes en Foise co vento.
Durante a segunda guerra mundial o avión no que viaxaba foi derribado por aparatos alemáns no océano Atlántico, a uns 300 km ao norte da Coruña.
Touro (homónimos)
O termo touro pode referirse a:
Como topónimo, Touro pode referirse a:
Evasión da motora San Adrián
A evasión da motora San Adrián foi a fuxida de republicanos galegos desde Malpica de Bergantiños en xuño de 1938 rumbo a Audierne, no departamento de Finistère, Bretaña francesa.
Historia
A noite do 26 de xuño de 1938, un grupo de republicanos acudiron ao monte Atalaia para ultimar os detalles da fuxida. A tardiña do 27 de xuño embarcaron na lancha Estrella Polar no porto de Malpica e foron ata as illas Sisargas; alí estaba a motora San Adrián, que capitaneada por Francisco Fariña Chouciño partiu de Malpica con 26 pasaxeiros a bordo, entre os que se atopaban o exalcalde José Sande Lois e varios sindicalistas que levaban máis dun ano agachados: Celestino Garrido Carrillo, Luís Garrido Carrillo e Manuel Alfeirán Carrillo. Tamén fuxiron Miguel Garrido Blanco, Jesús Garrido Garrido, Pedro Garrido Varela, Benigno Novo Alfeirán, Jesús Castro Amigo, José Castro Amigo, Luciano Rodríguez Alfeirán, Luís Rodríguez Villar, Manuel Rodríguez Verdes, Manuel Villar Novo e Cándido Carrillo Cousillas.
Á altura do golfo de Biscaia un temporal fixo que case perderan o rumbo. Ao cabo de día e medio atoparon o mercante Ciudad de Panamá que lles ofreceu pan e latas de conserva. Despois atoparon un bou alemán que lles deu unha carta de navegación. Ao cabo de tres días de travesía arribaron a vinte millas á esquerda de Brest, case no canal da Mancha. Seguiron un mercante e cando estaban cerca apareceu o bote dos carabineiros que os levou ante as autoridades do porto. Déronlles a escoller: regresar a Malpica ou pasar a zona leal. Catro hombres optaron por volver a casa e o resto marchou a Barcelona.
Nepal
Xeografía
Desde unha perspectiva fisiográfica, Nepal pode ser dividido en tres zonas, que dun xeito groseiro, están orientadas de leste a oeste: a zona montañosa, a zona dos outeiros e a rexión do Terai. Estas tres zonas están irrigadas polos maiores cursos de auga do país. A altitude varía desde os 60 metros no Terai, até os 8.848 metros na cima do Everest. Este gradiente tan enorme entraña unha diversidade de climas e de terras.
Climas
A grandes trazos hai tres variedades climáticas básicas:
Soamente un 20 % da superficie total do país é cultivábel, de xeito que as necesidades acrecentadas unha poboación que medra, tanto en combustíbel como en arroz, o alimento básico, arrastran a unha deforestación preocupante.
Terremoto de 2015
O 25 de abril de 2015 produciuse o devastador terremoto de magnitude 7,8 na escala de Richter. O terremoto rexistrouse ás 06:11 GMT, e o seu epicentro localizouse no distrito de Lamjung, a 81 quilómetros ao noroeste da capital, Katmandú, e a unha profundidade de 15 quilómetros. O número de mortos superou os 8.700 e o total de feridos foi de 20.000, sen incluír o total de desaparecidos, que ascendeu a 273 persoas, entre elas 80 estranxeiros. A maioría dos falecidos concentráronse nos distritos de Sindhupalchowk, ao norte da capital nepalesa, e no distrito administrativo de Katmandú, mentres que outras persoas morreron en Nuwakot.
O Centro Nacional de Operacións de Emerxencia de Nepal indicou que o terremoto destruíu totalmente 10.744 edificios e causou danos parciais en 14.741. As vivendas irrecuperables superan as 191.000, mentres que outras 175.000 sufriron graves danos. O Goberno considerou que se necesitarían uns 2.000 millóns de dólares para a reconstrución. O terremoto causou unha destrución xeneralizada en todo o país e cuantiosos danos materiais. Unha parte importante dos edificios máis emblemáticos e históricos do chamado Val de Katmandú, declarado Patrimonio da Humanidade, quedaron reducidos a cascallos.
Relixión
Segundo o censo do ano 2001, o 80,6 % dos habitantes do Nepal son hinduístas. Os budistas constitúen o 10,7 %, os musulmáns o 4,2 % e outras relixións o 3,5 %, tamén existen minorías de ateos e cristiáns.
Linguas
Segundo o censo do 2001, fálanse 92 linguas no Nepal. As principais (porcentaxes como lingua nai) son: nepalés (49%), maithili (12%), bhojpuri (8%), Tharu (6%), Tamang (5%), Newari/Nepal Bhasa (4%), Magar (3%), awadhi (2%), Bantawa (2%), Limbu (1%), e Bajjika (1%). As restantes 81 son faladas por menos do 1%.miniatura|350px|centro|Evolución da demografía entre 1960 e 2010 (cifra da [[Organización das Nacións Unias pola alimentación e a agricultura|FAO, 2012). Poboación en milleiros de habitantes.]]
Estevo Vladislav I
Estevo Vladislav I, Estevo III Vladislav I Nemanjić ou Stefan Vladislav I, en serbio latino Stefan Vladislav I, en serbio cirílico Стефан Владислав I, nado contra 1200 e finado en 1269), foi rei de Serbia desde 1233 até 1243.
PCR en tempo real
A reacción en cadea da polimerase en tempo real (ou PCR en tempo real, do inglés real-time PCR), tamén chamada PCR cuantitativa (en inglés, quantitative PCR; qPCR ou Q-PCR) ou PCR en tempo real cuantitativa é unha variante da reacción en cadea da polimerase (PCR) utilizada para amplificar e simultaneamente cuantificar de forma absoluta o produto da amplificación de ácidos desoxirribonucleicos (ADN). Nela emprégase basicamente o mesmo procedemento que na PCR convencional (de punto final), un molde de ADN, polo menos un par de cebadores específicos, dNTPs, un tampón químico de reacción adecuado, e un encima ADN polimerase termoestable; a dita mestura adiciónase unha substancia marcada cun fluoróforo que, nun termociclador que conteña sensores para medir a fluorescencia producida tras excitar o fluoróforo á lonxitude de onda axeitada, permita medir a taxa de xeración dun ou máis produtos específicos. Dita medición, realízase logo de cada ciclo de amplificación e esa é a razón de que se chame PCR en tempo real (é dicir, PCR inmediata, simultánea).
Estevo Vladislav I
Vida
Era fillo de Estevo II Nemanjić Prvovenčani e neto do gran príncipe Estevo Nemanja e Ana, a neta de Enrico Dandolo, dux de Venecia. miniatura|esquerda|200px|Mosteiro de Mileševa, construído polo rei Vladislav entre 1234 e 1236.
PCR en tempo real
A PCR cuantitativa xunto aos chips de ADN son modernas metodoloxías para o estudo da expresión xénica, aínda que outros métodos tradicionais como o northern blot, que non teñen tanta precisión, tamén se utilizan moito. A variabilidade que se introduce na cuantificación usando este tipo de PCR, e que sempre supón un erro na estimación, deriva da integridade do ADN, eficiencia encimática e outros moitos factores, polo que se desenvolveron numerosos sistemas de estandarización. Hainos para cuantificar de forma absoluta a expresión xénica, pero, de forma máis común, oriéntanse á cuantificación relativa do xene de estudo respecto doutro, denominado «normalizador», que se selecciona debido á súa expresión case constante; estes genes adoitan denominarse, en inglés, house-keeping genes (~xenes de mantemento) debido a que adoitan estar implicados en funcións básicas para a supervivencia celular, e xeralmente teñen unha expresión constitutiva (continua). Desta maneira, efectuando en cada experimento a medición dos xenes de interese e dividíndoos pola expresión do xene normalizador seleccionado é posible comparar os xene de interese aínda sen coñecer en termos absolutos o seu nivel de expresión. Os xenes normalizadores máis empregados son aqueles que codifican as seguintes proteínas: tubulina, gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase, albumina, ciclofilina, e tamén os dos ARNs ribosómicos etc.
Terminoloxía e siglas
En moitos casos o molde que se emprega para a PCR cuantitativa non é desde o principio ADN, senón que pode ser ADN complementario (ADNc) monocatenario, obtido por retrotranscrición a partir dun ácido ribonucleico (ARN); neste caso, a técnica é unha "PCR cuantitativa (en tempo real) tras reversotranscriptase" (ou RT-Q-PCR ou RT-qPCR ou qRT-PCR). Nesta técnica combínase a qPCR coa RT-PCR. Debe evitarse a confusión coa técnica denominada "PCR tras reversotranscriptase" (RT-PCR, do inglés reverse transcriptase PCR), na cal existe un paso de retrotranscrición de ARN a ADN pero que non cuantifica o produto en tempo real (a non ser que se combine coa qPCR como se indicou).
Estevo Vladislav I
Vida
Con este cambio substituiuse a influencia do Despotado de Epiro que caracterizou o reinado de Radoslav por unha maior presenza búlgara na política serbia.
PCR en tempo real
Fundamento
O proceso da PCR xeralmente consiste nunha serie de cambios de temperatura que se repiten de 25 a 40 veces, chamados ciclos, onde cada un posúe un mínimo de tres etapas: a primeira, realizada a unha temperatura de arredor dos 95 °C, permite a separación dos ácidos nucleicos bicatenarios en febras separadas; o segundo, a unha temperatura duns 50-60 °C, permite o aliñamento (annealing) dos cebadores ao ADN molde (hibridación cebador-ADN molde); o terceiro, a 68-72 °C, facilita a polimerización por parte da ADN polimerase. Debido ao pequeno tamaño dos fragmentos amplificados usualmente neste tipo de PCR pode omitirse o último paso, porque o encima pode amplificar durante a rampla (na gráfica) entre a temperatura de aliñamento e a de desnaturalización. Ademais, algúns termocicladores engaden a cada ciclo uns segundos máis a outra temperatura, por exemplo a 80 °C, a fin de reducir o ruído pola presenza de dímeros de cebadores cando se utiliza un colorante inespecífico. As temperaturas usadas e o tempo aplicado en cada ciclo dependen de gran variedade de parámetros, como: o encima usado para a síntese de ADN, a concentración de ións divalentes e desoxirribonucleótidos (dNTPs) na reacción e a temperatura de unión dos cebadores.
Estevo Vladislav I
Vida
Estevo Vladislav asumiu o trono de Serbia tras de ser coroado polo seu tío Sava de Serbia, arcebispo de Serbia (San Sava).
PCR en tempo real
Clasificación
Podemos clasificar as técnicas de PCR cuantitativa segundo o emprego de fluorocromos non específicos ou ben de sondas moleculares dependentes da secuencia.
Estevo Vladislav I
Vida
En 1237, Vladislav trasladou o corpo de San Sava desde Tarnovo, lugar no que morrera, ao mosteiro de Mileševa.
PCR en tempo real
Análise de temperatura de fusión
miniatura|Distintas curvas de [[temperatura de fusión do ADN|fusión de varias produtos de PCR (en cores distintas). Obsérvanse reaccións con amplificación dun produto específico (rosa, azul) e outras con resultado negativo (verde, laranxa); sinálase cunha frecha o pico de fusión dado para os dímeros dos cebadores, diferente ao agardado para o produto de amplificación en cuestión. ]]
Estevo Vladislav I
Vida
Despois da morte do seu sogro Iván Asen II, durante a invasión de Batu Kan en Europa Central, e durante a primavera de 1243, Estevo Vladislav foi derrocado polo seu irmán máis novo, Estevo Uroš.
PCR en tempo real
Análise de temperatura de fusión
A Q-PCR permite, empregando un fluorocromo que se une inespecificamente á dobre hélice do ADN, xeralmente SYBR Green, identificar fragmentos amplificados de DNA concretos a partir da temperatura de fusión (tamén denominada valor Tm, do inglés melting temperature), que é específica para o fragmento amplificado que se está a buscar; e cuxos resultados se obteñen a partir da observación da curva de disociación das mostras de ADN analizadas.
Estevo Vladislav I
Vida
Crese que este permitiulle a Vladislav gobernar o Principado de Zeta ou, en calquera caso, non o apartou completamente dun papel activo no goberno.
PCR en tempo real
Análise de temperatura de fusión
Isto permite, a diferenza da PCR convencional, prescindir do emprego posterior de técnicas de electroforese para a visualización dos resultados de todas as mostras. Porque, malia que a PCR cuantitativa é unha técnica cinética, adoita ser avaliada a punto final. Así, con esta técnica poden obterse resultados máis rápidos, e cun menor gasto de reactivos ao aforrar os que se terían empregado na electroforese; se, segundo o criterio do investigador, posteriormente é necesario correr en xeles só aquelas mostras cuxos resultados previos na PCR en tempo real se poden considerar dubidosos ou para ratificar resultados en mostras positivas.
Estevo Vladislav I
Vida
Do seu matrimonio con Beloslava de Bulgaria, filla de Iván Asen II, Estevo Vladislav tivo tres fillos:
PCR en tempo real
Cuantificación da expresión xénica
A cuantificación pode realizarse en termos absolutos ou relativos. No primeiro caso, a estratexia é relacionar o sinal de amplificación obtido co contido en ADN empregando unha curva de calibrado; para este enfoque é vital que a PCR da mostra e dos elementos da recta de calibrado posúan unha mesma eficiencia de amplificación. No segundo caso, exprésase o cambio nos niveis de expresión do ARN mensaxeiro (ARNm) interpretado en forma de ADN complementario (ADNc), xerado por retrotranscrición a partir do ARNm; esta cuantificación relativa é máis doada de realizar, xa que non require curva de calibrado, e consiste na comparación entre o nivel de expresión do xene a estudar e a dun xene control (tamén chamado de referencia, interno ou normalizador ou, en inglés, housekeeping gene ou xene de mantemento).
Por tanto, na cuantificación relativa é irrelevante en que unidades se expresa, e os seus resultados son comparables entre múltiples experimentos de RT-Q-PCR. De feito, o propósito de empregar un ou máis xenes de normalización é corrixir a variación non específica, como as diferenzas na cantidade e calidade do ARN utilizado, que poden afectar ás eficiencias de retrotranscrición e de PCR. Con todo, o aspecto fundamental é que a estabilidade do xene de referencia sexa unha realidade.
Estevo Vladislav I
Vida
Tras a súa morte, acontecida non antes de 1264, os seus restos foron depositados no mosteiro de Mileševa, a onde levara os do seu tíuo San Sava.
PCR en tempo real
Cuantificación da expresión xénica
A selección dos xenes internos realizouse clasicamente en bioloxía molecular analizando a estabilidade da expresión en estudos cualitativos ou de baixa sensibilidade, como o exame visual de xeles de ARN, densitometría de northern blots ou PCR semicuantitativa (PCR mimic). En plena era da xenómica, é posible realizar unha aproximación rápida a grande escala empregando chips de ADN para moitos organismos. Porén, describiuse que a maioría dos xenes usados como normalizadores na cuantificación da expresión de ARN mensaxeiro varían segundo as condicións experimentais. Por todo isto, cómpre realizar un estudo metodolóxico previo sobre cal empregar coa finalidade de seleccionar, con axuda de ferramentas estatísticas, os máis axeitados.
Estevo Vladislav I
A bandeira de Serbia
esquerda|miniatura|Reconstrución da bandeira de Serbia tal como a describe un documento de 1281. A descrición máis antiga coñecida dunha bandeira de Serbia é a que se fai en 1281 dunha bandeira no tesouro do rei Estevo Vladislav (1233–1243), que se encontrou na República de Dubrovnik.
PCR en tempo real
Cuantificación da expresión xénica
Desenvolvéronse varios algoritmos estatísticos que detectan que xene ou xenes son os máis apropiados para a normalización dun conxunto de tecidos nunhas condicións dadas: algúns, como geNORM ou BestKeeper, actúan sobre unha matriz de expresión de xenes de referencia para diversos tecidos, realizando comparacións por pares e medias xeométricas.
Modelización
A diferenza da PCR de punto final (ou PCR convencional), a PCR en tempo real permite cuantificar o nivel de produto obtido en calquera momento da amplificación mediante o sinal de fluorescencia (en realidade, mediante o seu nivel sobre un limiar). Os valores de fluorescencia, expresados como logaritmos para estudar doadamente a fase exponencial de amplificación, que aparece como unha liña recta ao representar graficamente o logaritmo da fluorescencia fronte ao número de ciclos; este segmento, denominado segmento cuantificable, permite valorar a cantidade de ADN inicial.
Estevo Vladislav I
A bandeira de Serbia
A descrición é: "vexillum unum de zendato rubeo et blavo", unha bandeira de tea vermella e azul (zendato-čenda un tipo de tea lixeira, sedosa),
Porén non se sabe como era o padrón das cores; a bibanda horizontal que se mostra á esquerda ás veces utilízase en conmemoracións de eventos medievais en Serbia.
Como Vladislav reinou desde 1233 até 1243 e morreu despois de 1264, a bandeira é anterior á data en que se describiu, polo tanto probabelmente se utilizara xa ao redor de mediados do século XIII.
Esta bandeira utilizouse até o ano 1918, en que se substituíu pola actual tricolor eslava.
PCR en tempo real
Modelización
800px|center
Gráfica da esquerda (A)
As cinéticas de tres PCR de tres mostras distintas (K, L e M) de concentracións de ADN inicial decrecentes (concretamente, redúcense á décima parte cada vez) represéntanse nun gráfico do logaritmo da fluorescencia (en ordenadas) fronte ao ciclo de PCR (en abscisas). Non se representan as fases previas á exponencial.
Rectas de calibrado
Os rendementos representados corresponden a «n» reaccións, cuxa fiabilidade se debe á existencia de réplicas independentes na reacción, persoal e reactivos. A fluorescencia móstrase en unidades arbitrarias e o ruído de fondo foi limpado. Hai que salientar que a mostra Nn non se amplificou en absoluto.
Os valores CT medios en función da cantidade de ADN inicial de todas as réplicas poden representarse nun gráfico semilogarítmico. Deste xeito, a recta de calibrado para estes valores medios pode definirse grazas a unha regresión linear cun determinado coeficiente de correlación (r2) que, para ser considerado de calidade, debe ter un valor de 0,9999. Porén, han de representarse os erros, xeralmente definidos segundo o rango de valores obtidos para un punto.
Con estes datos, é posible estudar:
A recta de calibrado permite unha cuantificación para un protocolo experimental dado pero hai que ter en conta que existen multitude de fontes de erro potenciais, como diferenzas de composición química do tampón de reacción, das mostras (presenza de proteínas, ARN etc) e mesmo do diluínte (xeralmente auga).
Enfoques
Como se indicou anteriormente, é posible cuantificar a expresión xénica tanto en termos absolutos coma en relativos (é dicir, por comparación coa expresión doutro xene). No segundo caso, é de vital importancia seleccionar como xene estándar un cuxa expresión realmente non varíe cando se somete ao individuo ao tratamento experimental cuxo efecto na transcrición se desexa estudar (por exemplo, un estrés ambiental, biótico ou tipo de tecido ).
Baséase nas características da fase exponencial da curva sigmoide de emisión de fluorescencia. Responde á ecuación:
Q_n=Q_o.E^n
(1)
Establece unha relación R entre a cantidade de ADN inicial dunha mostra respecto da dunha testemuña, que se asume se expresa de forma invariable e independente do tratamento. Na súa detección temos que:
o:
Desde 2002 existe unha tendencia a empregar varios xenes normalizadores para realizar unha cuantificación relativa fiable; deste modo, xéranse factores de normalización que ponderan dalgún modo o impacto de cada xene interno; unha aproximación común baséase no emprego de medias xeométricas destes xenes normalizadores.
Selección de xenes de normalización
A análise estatística que permite a detección dos xenes expresados de forma máis estable na serie de tecidos estudada é crucial, porque del depende a elección dos xenes que se usarán como control interno durante os ensaios de cuantificación relativa. Co fin de avaliar esta estabilidade, nalgúns casos compáranse os seus valores CT; noutros, as súas cantidades relativas utilizando a mostra cuxo CT é menor como elemento normalizador.
Como primeira aproximación o algoritmo geNorm permite o cálculo dun valor de estabilidade M inversamente proporcional á estabilidade do xene en cuestión, e dunha serie de valores "PV" que definen o número mínimo de xenes adecuado para efectuar unha normalización fiable. O cómputo do valor M baséase en definir a variación media, calculada comparando pares dous a dous, dun xene fronte a todos os demais xenes presentes no estudo. O algoritmo realízase en varios pasos, xa que en cada rolda de comparacións se suprime o xene que obtivo un peor valor; deste modo, pode adxudicarse un valor M a cada xene agás para os máis estables, que comparten o mesmo. En canto aos valores PV, o seu cómputo baséase no deseño dun factor de normalización óptimo; ao principio, este realízase cos dous xenes máis estables pero, secuencialmente, vánselle engadindo outros ata que dita adición non mellora significativamente a precisión daquel. Así, defínese un valor PV para as comparacións entre Vn/n+1, estimado como a desviación estándar dos ratios transformados logaritmicamente de.
Outro algoritmo, denominado NormFinder, aproveita os valores CT para axustar un modelo matemático da expresión xénica que pode avaliar as variacións presentes dentro e entre os grupos (tipo de órganos, tratamentos químicos...) definidos polo investigador. Deste modo, os xenes cunha variación inter e intragrupo mínima son os considerados máis estables, e posúen un valor de estabilidade S mínimo.
Tamén é posible avaliar non xa a estabilidade mediante comparacións dous a dous, senón analizar o coeficiente de variación dos niveis de expresión relativos normalizados. Esta aproximación, propia de qBase ou qBasePlus, require da transformación dos valores CT iniciais en cantidades relativas tendo en conta os valores de eficiencia da PCR e usando como calibrador o xene con menor CT; tras isto, calcúlase un factor de normalización para cada mostra empregando a media xeométrica dos valores relativos estimados para todos os xenes candidatos.
Controis
Débense realizar varios tipos de controis:
Emprego de sondas específicas
A PCR en tempo real pode realizarse marcando de maneira fluorescente oligonucleótidos que detectan especificamente a aparición do produto desexado. O fundamento desta técnica baséase no uso do FRET ou transferencia de enerxía de resonancia de Förster, que é un mecanismo de transferencia de enerxía entre cromóforos. O FRET fundaméntase en que a excitación dun cromóforo pode transferirse a outro próximo, xeralmente cando ambos os dous se sitúan na mesma molécula, mediante un mecanismo acoplador dipolo-dipolo. No caso de que os cromóforos sexan fluorescentes (isto é, fluorocromos), o mecanismo subxacente continúa sendo o mesmo: a enerxía transfírese, o que desemboca na aparición de fluorescencia (hai que salientar que non é a fluorescencia a transferida) As sondas empregadas en PCR en tempo real existentes son:
miniatura|center|500px|Sondas tipo Taqman.
miniatura|350 px|Sondas tipo molecular beacons.
miniatura|esquerda|350 px|Sondas tipo scorpion.
Aplicacións tecnolóxicas
Aínda que o uso máis amplamente difundido da Q-PCR consiste na avaliación da expresión xénica de xenes concretos de forma relativa (empregando ARNm da mostra e retrotranscribíndoo a ADNc, que é medido mediante a técnica), desenvolvéronse outras aplicacións fóra do ámbito puramente académico. As aplicacións de impacto na industria inclúen a cuantificación de carga microbiana en alimentos ou en material vexetal, a detección de OMX (organismos modificados xeneticamente) e a cuantificación e xenotipificación de patóxenos virais en humanos.
Diagnósticos
A PCR cuantitativa diagnóstica aplícase para detectar rapidamente ácidos nucleicos que serven para diagnosticar doenzas infecciosas,, cancros e anormalidades xenéticas. A introdución de ensaios de PCR cuantitativa nos laboratorios de microbioloxía clínica supuxo unha mellora na diagnose das doenzas infecciosas, e utilízase como ferramenta para detectar novas doenzas emerxentes, como novas cepas de virus da gripe.
Usos microbiolóxicos
A PCR cuantitativa utilízana tamén os microbiólogos que traballan no campo da seguridade alimentaria, deterioración dos alimentos e fermentación e para avaliar o risco microbiano na calidade da auga (para beber ou uso recreativo) e na protección da saúde pública.
O ensaio antibacteriano de reconto de colonias virtual utiliza unha técnica de cuantificación de datos chamada Cinética de crecemento cuantitativa (QGK, ou Quantitative Growth Kinetics) que é matematicamente idéntica á Q-PCR, excepto que que son as células bacterianas, en vez das copias de produtos de PCR, as que se incrementan exponencialmente. O equivalente na QGK do ciclo limiar denomínase "tempo limiar".
Usos en investigación
Nas instalacións para investigación, a PCR cuantitativa úsase principalmente para facer medicións cuantitativas da transcrición xenética. A tecnoloxía pode utilizarse para determinar como a expresión xenética dun xene particular cambia co tempo, como ocorre na resposta dos cultivos celulares e tecidos á administración dun fármaco, na progresión da diferenciación celular, ou na resposta a cambios nas condicións ambientais. Tamén se utiliza para a determinación da cigosidade dos animais transxénicos usados en investigación.
Detección de fitopatóxenos
A produción de propágulos vexetais ou plántulas libres de patóxenos é unha constante na industria agronómica por cuestións económicas e de sanidade. No caso de Phytophthora ramorum, un fungo que causa a morte súbita en carballos e outras especies, desenvolvéronse sistemas baseados en sondas Taqman que poden detectar unha cantidade de 10 a 100 fg de ADN mesturados no ADN da planta hospedadora. A discriminación entre o ADN do patóxeno e o da planta faise amplificando secuencias ITS, que son uns espazadores situados na zona codificante dos xenes de ARN ribosómico, que son característicos para cada taxon. Existen variantes con sondas scorpion, molecular beacon e LAMP para o mesmo patóxeno que, ademais, poden aplicarse no campo.
Detección de OMX
A Q-PCR (precedida de retrotranscrición) emprégase na detección de OMXs debido á alta sensibilidade e rango dinámico de detección de ADN; as súas alternativas, como son a análise do ADN ou das proteínas adoitan posuír menos sensibilidade. Para iso empréganse cebadores específicos que amplifiquen non xa o propio transxene, senón o seu promotor, terminador e mesmo as súas secuencias intermedias, empregadas durante o proceso de enxeñaría do vector. Ademais, como o proceso de creación dunha planta transxénica adoita levar á inserción de máis dunha copia do transxene, cómpre avaliar a súa cantidade; para iso, efectúasse unha cuantificación relativa utilizando como xene control un xene, propio da especie tratada, que se encontre en copia única.
Cuantificación e xenotipificación en clínica
As viroses en humanos poden deberse a infeccións por parte de patóxenos concretos ou a coinfeccións, e este feito non só pode dificultar o diagnóstico mediante as técnicas clásicas, senón que pode causar un distinto prognóstico e a necesidade de usar unha determinada quimioterapia. O uso da Q-PCR posibilita tanto a cuantificación coma a xenotipificación (ou xenotipado, é dicir, a caracterización da cepa, que se fai mediante curvas de fusión) de virus como o HBV (virus da hepatite B). O grao de infección, cuantificado como as copias de xenoma viral por unidade de tecido do paciente, é relevante en moitos casos; por exemplo, a probabilidade de que o virus do herpes simple de tipo 1 se reactive está relacionada co número de neuronas infectadas nos ganglios. Esta cuantificación realízase mediante retrotranscrición ou sen ela, en caso de que os virus se integren no xenoma humano nalgún momento do seu ciclo, como no caso do HPV (virus do papiloma humano), algunha de cuxas variantes está asociada coa aparición de cancro de cérvix.
Seisidre, Louro, Muros
Seisidre é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Mónaco nos Xogos Olímpicos
Ningún deportista de Mónaco conseguiu gañar unha medalla olímpico, sendo o país que máis veces participou nas olimpíadas sen gañar unha medalla.
O Comité Olímpico Nacional de Mónaco foi creado en 1907, mais non foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional até 1953.
Confederación Asiática de Fútbol
A Confederación Asiática de Fútbol (en inglés: The Asian Football Confederation), tamén coñecida como AFC, é a confederación de asociacións nacionais de fútbol en Asia e Australia. É o máximo ente deste deporte no continente e é unha das seis confederacións pertencentes á FIFA. Foi fundada en 1954 e a súa sede central atópase na cidade de Kuala Lumpur, en Malaisia.
Tamén opera a Liga de Campións da AFC (AFC Champions League), unha competición anual dos clubs campións e gañadores de copas das catorce federacións asiáticas de fútbol máis fortes; a Copa AFC unha competición anual dos clubs campións e gañadores de copas das seguintes catorce federacións asiáticas de fútbol máis fortes; e a Copa do Presidente AFC para os campións das federacións asiáticas máis débiles. Devandito torneo formouse nos anos 2002 e 2003 coa *amalgamación da Copa Asiática de Campións e a Copa de Gañadores da Copa Asiática. E desde hai poucos anos tamén se xoga a Supercopa da AFC (Asian Super Cup), unha copa adicional ao estilo da Copa da UEFA, pero con formato de clasificación diferente.
Membros asociados
miniatura|200px|Asia.
Un total de 46 asociacións nacionais de fútbol pertencen á AFC. Na actualidade está subdividida en 4 rexións. A continuación están os equipos nacionais distribuídos por zona (pero os de centro e sur non están segundo a súa federación rexional):
Xosé María Brea
Xosé María Brea Segade, nado en Iñobre (Taragoña, Rianxo) o 2 de agosto de 1904 e finado o 7 de xaneiro de 1934, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Foi poeta e narrador, seguindo a liña de Luís Amado Carballo. En vida só publicou un poema en El Ideal Gallego, pero en 1984 foi compilada a súa obra no volume "Poesía e prosa". Inclúese, ademais, no volume unha mostra da súa correspondencia. Poucos destes textos foron publicados en vida do autor. Só dous dos poemas están escritos en castelán.
Procura un galego culto e literario e hai que enmarcalo na vangarda galega. Fundou en Marrocos, durante o seu servizo militar, na compaña de Rafael Dieste e Jesús Romero Suárez, a revista Charamuscas, manuscrita, que foi reeditada en facsímile en 1995. Xesús Santos Suárez dedicoulle un soneto, contido no seu volume Balada do vento na Ría, que leva por título "A Brea". Deixou inéditas as obras Arumes de beiramar e Responsos líricos no día e na noite. Logo de 2004, ano do centenario do seu nacemento, a personalidade de Brea e a súa obra literaria comezan a ser coñecidos no ámbito literario galego. Contribuíu a esta realidade a publicación dun novo libro, "Un reiseñor canta lonxe. Xosé María Brea Segade: o home e a obra" da autoría de Xosé Ramón Brea Rei, pola deputación de A Coruña e os numerosos actos impulsados polo Concello de Rianxo.
Obra
Escritor vinculado á literatura galega de comezos do século XX, na etapa dos novecentistas ou vangardistas. O pai, tenente na guerra de Cuba, foi a influencia decisiva na formación intelectual de Xosé María, quen aos 16 anos decide alistarse voluntario no Exército, coa idea de facer a carreira militar. En Santiago combina o cuartel cos estudos de Maxisterio. A guerra de África, coa derrota de Annual (1921), fai que deba partir cun batallón expedicionario cara territorio marroquí. Vai ser aquí onde coñece a Rafael Dieste e onde agroma a inspiración literaria, chegando a editar unha revista literaria, Charamuscas. Retorna en 1924 e neste tempo, seu pai participa na política local rianxeira, sendo concelleiro con Mariano Rodríguez Dios, pai de Castelao, durante a ditadura de Primo de Rivera. De contado, comeza o traballo de mestre na escola do Pósito de Pescadores, ao tempo que cultiva a música, o debuxo e a creación literaria. Unha doenza pulmonar vai marcar traxicamente os seus anos de mocidade, falecendo o 7 de xaneiro de 1934.
Poesía
Non chegou a publicar ningún libro en vida e permaneceu esquecido ata os anos 50 en que outro creador rianxeiro, Faustino Rey, acomete a idea de dar a coñecer a Brea. En 1962 tiña preparada a edición, da que se ía encargar o Concello de Rianxo; pero esta nunca viu a luz. Haberá que agardar a 1984, ano en que outra rianxeira, a profesora Carme García, editará a obra do poeta.
Destrúe a meirande parte da creación literaria nos momentos máis depresivos da doenza, velaí que os poemas e relatos en prosa se conserven fragmentarios e con grandes dificultades de datación. Malia iso, coñécense os títulos dos seus poemarios: Poemiñas, Arumes de beiramar, Responsos líricos no día e na noite e Caraveleira das horas sentidas: libro da cantiga descoñecida. Evoluciona dende a pegada rosaliana ata o animismo de Amado Carballo, pasando polo modernismo e o vangardismo manuelantoniano.
A influencia de Rosalía de Castro vai estar moi presente na primeira etapa de Brea, en composicións como "A orfiña", "¡Rianxo, Rianxo!", "De festa ó Araño" ou "A miña nai". Hai nel un sentimento de veneración á poeta, como demostra que a primeira composición que del se conserva, feita ós 14 anos, se titule "A Rosalía Castro":
Brea vai cambiando o seu canon estético e escribe varios poemas que presentan xa claros trazos modernistas. Así, o datado en Nador, o ano 1921, titulado "Señora Rosa" que presenta un escenario idealizado:
Hai unha terceira etapa, a animista, onde a paisaxe se enche de vida e Brea encontra a auténtica inspiración, na liña da escola imaxinista de Amado Carballo. A procura do amor é o eixo temático de todas estas composicións, nas que o poeta se alía cos elementos da natureza (o vento, os piñeiros, a chuvia, os paxaros,...) tratando de atopalo:
Xosé María experimenta unha notable evolución desde aqueles primeiros momentos de admiración rosaliana. "A noiva roiba da tarde", é unha composición desta etapa na que se observa como segue a avanzar no dominio da expresión, mentres se deixa sentir a pegada innovadora, en atrevidas imaxes, camiño do vangardismo:
É a súa a poesía da paisaxe chea de vida, e por ela desfilan os ambientes das romarías, o mar cos barcos e os mariñeiros, a lúa e a noite, a flora e fauna de beiramar, o vento e a chuvia, o fogar co lume na lareira e a ausencia da muller, motivo da queixa amorosa.
Escritor adscrito a unha literatura de raigame tradicional, Xosé María amosa un estilo sinxelo cunha forte presenza do símil, as construcións paralelísticas e a metáfora inspirada na súa contorna. Logo, cando descobre a poética de Amado Carballo, a prosopopea será o recurso máis empregado.
Prosa
Xosé María foise afianzando coma un prosista cun grande dominio do relato curto tralo seu regreso da guerra de África, publicando na prensa viguesa. Na correspondencia de África, explícalle a súa irmá Rosa, con detalle, os libros que está a escribir:
Os dous seguintes relatos, publicados en xornais vigueses, quizais sexan a mellor mostra do quefacer prosístico do taragoñés. "Malvís", no diario Galicia en 1925, está narrado en primeira persoa, cheo de remorsos, contando a estraña morte do seu amigo Malvís, nun clima de supersticións e agoiros:
O segundo é o conto "O vello patrón", publicado en El Pueblo Gallego, de Vigo, en 1927. Cadro mariñeiro coa escaseza do peixe, e a fame a rondar. O protagonista é un vello lobo de mar, o Fernandes, sabedor do sufrimento e cun fondo respecto pola muller e a familia:
A partir da década dos 50, logo do entusiasmo amosado por Faustino Rey Romero, o profesor Ricardo Carballo Calero acometerá o labor de difusión do poeta taragoñés, coa inclusión de Brea nos estudos literarios galegos. Seguirá o artigo na revista Grial, do xornalista e escritor, Xosé Fernández Ferreiro, a edición da obra pola profesora Carme García, os artigos de Xesús Santos Suárez, a inclusión na Gran Enciclopedia Gallega, artigos xornalísticos e monográficos.
Coa celebración do Día das Letras Galegas, dedicadas a Rafael Dieste, en 1995, Brea volta á actualidade a través da revista literaria que os dous rianxeiros fixeran na guerra de África: Charamuscas ve a luz nunha edición facsímile, a cargo do Consello da Cultura Galega. Os seguintes traballos de edición da obra de Dieste, a cargo de Xosé Luís Axeitos, volven pór de actualidade a biografía de Brea Segade.
Na actualidade, os manuais de literatura galega inclúen a Xosé María dentro das vangardas, na etapa animista, relacionándoo co pontevedrés Luís Amado Carballo. Mostra ben patente é a edición da Historia da Literatura Galega, realizada pola AS-PG e Edicións A Nosa Terra. Asemade, no ano 2004, coincidindo co centenario do nacemento do poeta, vén de ser publicada pola Deputación da Coruña, en colaboración co concello de Rianxo, a edición crítica de toda a obra coñecida, baixo o título, ''Un reiseñor canta lonxe. Xosé Mª Brea Segade: o home e a obra'', da autoría do profesor Xosé Ramón Brea Rei.
Escudo das Cortes Valencianas
miniatura O Escudo das Cortes Valencianas está definido polas Normes sobre blasons, etiqueta i formulari de les Corts Valencianes (Normas sobre brasóns, etiqueta e formulario das Cortes Valencianas), que acompañan o regulamento, aprobado no Pazo da Generalitat de Valencia, o 9 de marzo de 1983:
Liñares, Montoxo, Cedeira
Liñares é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Tempadas do Hockey Club Liceo da Coruña
O Hockey Club Liceo da Coruña é un club profesional de hóckey a patíns da cidade da Coruña. Foi fundado en 1972 e na tempada 1979-80 debutou na División de Honra (denominada dende 2002 OK Liga), a máxima categoría do hóckey a patíns español, categoría na que compite dende aquela. Trátase dunha icona dentro do hóckey galego, historicamente é o club deportivo máis laureado de Galiza cun total de 40 títulos (18 a nivel estatal, e 22 títulos internacionais).
A seguinte táboa amosa todos os resultados nas distintas competicións estatais e internacionais dende a creación do club:
Lista de cuncas hidrográficas por superficie
Este artigo trata sobre as cuncas hidrográficas máis grandes do mundo e intenta recoller na táboa as cuncas da Terra de máis de 400.000 km², xa sexan de ríos —principais ou afluentes—, lagos ou mares interiores —endorreicos ou non—, excluíndo os océanos e os seus mares conectados.
Político, política
Un político ou unha política, é unha persoa activa na política de partidos, ou unha persoa que ostenta ou busca un cargo nun goberno. Os políticos propoñen, apoian e crean leis ou políticas que rexen un territorio e, por extensión, o seu pobo. En termos xerais, un "político" pode ser calquera que busque o poder político en calquera institución burocrática.
Identidade
miniatura|300px| Pintura do século XIX de Philipp Foltz que representa ao político ateniense [[Pericles entregando a súa famosa oración funeraria diante da Asemblea. ]] Os políticos son persoas politicamente activas, especialmente na política de partidos ou que se interesa nos asuntos de goberno. Os cargos van desde cargos locais ata os cargos executivos, lexislativos e xudiciais dos gobernos rexionais e nacionais. Algúns policías elixidos, como os shériffs, son considerados políticos.
Medios de comunicación e retórica
Os políticos son coñecidos pola súa retórica, como nos discursos ou anuncios de campaña. Son especialmente coñecidos por usar temas comúns que lles permiten desenvolver as súas posicións políticas en termos familiares para os electores. Os políticos habitualmente necesitan converterse en usuarios expertos dos medios de comunicación. Os políticos do século XIX fixeron uso intensivo de xornais, revistas e panfletos, así como carteis. No século XX, sumáronse a radio e televisión, facendo que os anuncios de televisión foran a parte máis cara dunha campaña electoral. No século XXI, fóronse implicando cada vez máis nas redes sociais de Internet e os teléfonos intelixentes.
Críticas
Moitos críticos atacan aos políticos por estar fóra de contacto co público. As críticas inclúen a forma na que falan os políticos, que se describiu como excesivamente formal e chea de moitas expresións eufemísticas e metafóricas e comunmente percibidas como un intento de "escurecer, enganar e confundir".
Na imaxe popular, os políticos son a miúdo percibidos como descoñecidos, egoístas, incompetentes e corruptos, recibindo diñeiro a cambio de bens ou servizos, en vez de traballar para o ben público en xeral. Os políticos de moitos países son considerados os "profesionais máis odiados".
Xosé Barreiro Prado
Xosé Xoán Barreiro Prado, nado en Foz en 1958, é un maxistrado galego.
Traxectoria
Durante as súas primeiras etapas como xuíz, estivo ao cargo do Xulgado do Social número 2 de Pontevedra, órgano que recibiu o primeiro Premio Lois Peña Novo, en 1995, por ser un dos primeiros xulgados que traballou integramente en galego. É maxistrado presidente da Sección Segunda da Audiencia Provincial de Pontevedra e profesor na UNED.
Participa activamente en movementos asociativos. É membro fundador da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, e da Irmandade Xurídica Galega. Tamén pertence ao consello de redacción da Revista Xurídica Galega.
Vai Peua
Tamaiti Vai Peua, nado o 10 de decembro de 1950 en Rarotonga, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
Peua é orixinario da illa de Pukapuka, onde comezou os seus estudos, traballou para a administración pública. En 2006 comezou a súa carreira política presentándose para o Parlamento pola circunscrición de Pukapuka-Nassau coa etiqueta do Partido das Illas Cook, aínda que en 2007 deixou o partido declarándose independente.
En agosto de 2010 o Partido das Illas Cook non o seleccionou como candidato para as eleccións dese ano polo que buscou presentar a súa candidatura como demócrata, pero finalmente foi como independente, perdendo o escano.
The Baltic Times
The Baltic Times é un periódico mensual en lingua inglesa que cobre o conxunto dos  países bálticos: Estonia, Letonia e mais Lituania.
Características
A publicación orixinouse en 1996 como resultado da fusión de dous periódicos anteriores: The Baltic Independent ( fundado en 1991 como The Estonian Independent ) e The Baltic Observer que operaban dende 1992. Ata o ano 2012 publicábase unha vez á semana, logo pasou a se publicar dúas veces ao mes e dende setembro de 2013 sae unha vez ao mes. Conta con oficinas en Talín e Vilnius e a súa sede central está en Riga e constitúe o único periódico en papel de lingua inglesa que cobre os tres estados bálticos.
O que arde
O que arde é un filme dramático galego de 2019 dirixido por Óliver Laxe e coescrito por Laxe e Santiago Fillol. Está ambientado na Galicia rural e aborda a problemática da desaparición do rural e dos lumes forestais. O elenco está composto por actores non profesionais da zona da serra dos Ancares, e está protagonizado por Amador Arias no papel de Amador Coro, un pirómano que sae do cárcere logo de ser condenado como o responsable dun incendio, e Benedicta Sánchez no papel de Benedicta, a súa nai.
Estreouse na sección "Un Certain Regard" do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019, onde gañou o premio do Xurado, sendo a terceira vez que un filme de Laxe participa no concurso do certame francés e a primeira que un filme en galego é proxectado na sección oficial. É o filme en galego con maior recadación e o máis visto da historia, con máis de 104.000 espectadores nos cinemas logo da súa estrea, e máis de 564.854,21 € recadados, superando a Sempre Xonxa de Chano Piñeiro (1989).
Sinopse
A historia desenvólvese nos Ancares lucenses e conta a historia de Amador Coro (interpretado por Amador Arias), un veciño pirómano que sae do cárcere e regresa á súa casa, coa súa nai Benedicta (intepretada por Benedicta Sánchez), a súa cadela Luna e as súas vacas. As súas vidas transcorren con normalidade no medio da natureza da súa aldea até que un día un lume arrasa a rexión.
Produción
esquerda|miniatura|180px|[[Óliver Laxe na XII edición dos Premios Gaudí (2020).]] En maio de 2017, logo de que Óliver Laxe recibise o Premio da Semana da Crítica de Cannes por Mimosas, deuse a coñecer cal sería o seu seguinte proxecto cinematográfico. O filme está motivado polos moitos incendios ocorridos durante varios anos en Galicia. Nas primeiras fases do proxecto, o filme recibiu o título provisional de "Aquilo que arde". A idea orixinal era a de crear un falso documental sobre os incendios, mais o proxecto evolucionou a un filme de ficción. Trátase dunha coprodución entre Galicia, Francia e Luxemburgo, onde os incendios e a piromanía teñen unha grande importancia para o argumento e os personaxes, mais segundo o propio director é en realidade un filme sobre a desaparición do rural, que moitas veces é acelerado polos lumes. O equipo de produción do filme comezou a buscar actores non profesionais en Navia de Suarna e escolleron a Amador Arias, garda forestal de profesión, e a Benedicta Sánchez, unha muller de 83 anos no momento da rodaxe, como protagonistas.
Rodaxe
O filme comezou a rodaxe en marzo de 2018, e entre as súas localizacións están varios lugares dos concellos lucenses de Cervantes e Navia de Suarna. O verán dese ano foi un dos que menos incendios sufriu na historia recente de Galicia, en contraposición coa vaga de incendios forestais de 2017.
Para poder gravar preto do lume, o equipo de rodaxe tivo que recibir adestramento físico e teórico como bombeiros. Acompañaron a bombeiros profesionais nos labores de extinción formando unha pequena unidade baixo a responsabilidade do xefe de brigada. En ocasións, o equipo tivo que deixar de rodar para axudar a extinguir o lume. Todas as escenas dos incendios foron filmadas cunha cámara Super 16 e sen ningunha manipulación da imaxe, decidindo rodar moitas escenas durante a noite para salientar a "beleza" do incendio.
Banda sonora
Laxe emprega o son e a música para amplificar a agonía da natureza, cunha combinación de música clásica que substitúe a banda sonora tradicional. Empréganse composicións de Antonio Vivaldi, como o "Cum dederit" de Nisi Dominus, salmo 126, interpretada por Sara Mingardo, ou composicións de Georg Friedrich Händel.
Estrea
Estreouse en 19 cinemas de toda Galicia o 11 de outubro de 2019 a través de NUMAX Distribución, nas sete cidades galegas e nas vilas de Carballo, Monforte de Lemos, Vilagarcía de Arousa, Viveiro, A Rúa, Verín, As Pontes, A Estrada e Caldas de Reis, así como no resto do estado noutras 30 salas en versión orixinal con substítulos en castelán e catalán. É un dos filmes galegos con máis estreas en cinemas comerciais da historia.