cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glauber Rocha
Traxectoria
No 1967, a película Eldorado fai unha reflexión sobre os diversos problema da América Latina. O filme foi inicialmente prohibido pola censura e posteriormente distribuída só para os maiores de 18 anos. Nela nárrase os conflitos internos dun periodista entre o compromiso social e a realización persoal coma poeta. O seu seguinte traballo, Câncer (1968-1972) reflexiona sobre os diversos problemas que padece a clase media urbana do Brasil.
No 1968 o autor estrea a súa primeira longametraxe en cor O Dragão da Maldade Contra o Santo Guerreiro. Por esta película gaña a Palma de Ouro ó mellor director no Festival de Cannes, feito que lle proporcionou prestixio internacional mais que fixo empeorar as súas relacións coa ditadura militar brasileira da época. Esta situación, fai que o cineasta comece unha nova etapa profesional rodando novas producións en Europa. Así dirixe O Leão de Sete cabeças (produción italiana de 1969 e rodada en Brazzaville, no Congo), Cabeças cortadas (produción española de 1970) e Claro (de 1975 e rodada en Roma). Finalmente volta ó Brasil no 1976. O seu derradeiro filme estreouse en 1980 e titulouse A idade da Terra.
Antón Patiño
Antón Patiño pode referirse a:
Ilyushin
A sociedade anónima pública Ilyushin Aviation Complex, que opera como "Ilyushin" (en ruso: Илью́шин) ou como "Ilyushin Design Bureau", é un fabricante ruso de aeronaves e oficina de deseño fundado en 1933 por Sergey Vladimirovich Ilyushin. A nomenclatura soviética/rusa identifica os avións de Ilyushin co prefixo "Il-" (en ruso: Ил-). Ilyushin ten a súa sede no distrito de Aeroport, en Moscova.
El Pensamiento de Galicia (Ferrol)
El Pensamiento de Galicia foi unha revista editada en Ferrol entre 1865 e 1866.
Historia e características
Subtitulada Revista de ciencias, literatura, marina, agricultura, comercio, administración, marina, artes e industria, noticias, hechos, descuentos, modas etc. tomadas de las mejores publicaciones del estranjero y protegida con la cooperación de los principales hijos de Galicia notables en las ciencias y en las letras, apareceu o 1 de setembro de 1865. Revista bisemanal fundada e dirixida por Ventura Pueyo, editábase no obradoiro de Ricardo Pita. Entre os seus colaboradores figuraron Benito Vicetto e Leandro de Saralegui. Cesou a súa publicación co número 14, o 15 de marzo de 1866.
Brno
Brno é unha cidade do sueste da República Checa, situada na rexión de Moravia Meridional, na unión dos ríos Svitava e Svratka, a 40 km de Austria e 60 km de Eslovaquia. No ano 2019 tiña 406.878 habitantes, sendo a segunda cidade máis poboada do país despois da capital, Praga.
Historia
Aínda que os asentamentos na conca de Brno remontan ós tempos prehistóricos, a data oficial de fundación é 1243, cando o rei de Bohemia outorga privilexios a esta aldea, permitindo o seu desenvolvemento. Na segunda metade do século XIII chegan alemáns, flamengos e valóns, e despois xudeus.
A inicios do século XVI integrase ao imperio austríaco. A mediados deste século inclínase pola reforma (protestantismo). Para contrarrestar instálanse na cidade varias ordes relixiosas, entre elas os Xesuítas e os Capuchinos.
Como praza forte, Brno destacou con éxito na súa resistencia contra os suecos en 1643 e 1645, e contra os prusianos en 1742.
No século XVIII Brno alberga industria téxtil e de enxeñaría. Chega o primeiro tren en 1839. Ós poucos perde as súas fortificacións e en 1850 deciden formar parte da cidade 32 municipios limítrofes. Convértese nun dos principais centros industriais de Austria cara o final do século XIX.
O problema dos nacionalismos alemáns e checos agudízase a inicios do século XX. A maioría alemá no concello finaliza en 1919. Ao disolverse o imperio austro-húngaro, como consecuencia da primeira guerra mundial, Brno queda en Checoslovaquia. En 1992, cando se divide o estado, Brno permanece na República Checa. A anexión de parte de Checoslovaquia por Alemaña e as accións da segunda guerra mundial provocan a expulsión dos habitantes alemáns da cidade en 1945.
Patrimonio
Aínda conserva Brno factorías do comezo da revolución industrial, o que lle val o sobrenome de Manchester checo. Outro interese turístico é a Vila Tugendhat, obra de Ludwig Mies van der Rohe, mostra sobranceira de arquitectura contemporánea, construída nos anos 1920 por encargo da familia dun importante empresario da vila, e declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2002.
Zama
Zama (座間市, ざまし, Zama-shi) é un concello da Prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 17,58 km² de superficie e unha poboación de 128.313 habitantes (2009). Máis ou menos 3 por cento do territorio do concello de Zama está ocupado pola base militar de Camp Zama dos EE.UU.
Bórax
O bórax (do persa bürah) é un mineral da clase dos boratos cuxa fórmula química é Na2B4O7·10H2O e que é soluble facilmente na auga.
Aspecto
Preséntase en cristais xeralmente brancos e opacos de crecemento desordenado.
Lugares onde se atopa
O bórax atópase en lagos de borato, especialmente en climas secos. Orixínase de forma natural nos depósitos de evaporita producidos pola evaporación dos lagos de borato. Os depósitos máis importantes atópanse cerca de Boron (California) e noutros lugares do suroeste americano, nas lagoas salinas de Bolivia e no deserto de Atacama (Chile). O bórax pode sintetizarse a partir doutros compostos do boro.
Pode aparecer asociado á halita e á sodalita.
Usos do bórax
O bórax emprégase en deterxentes, suavizantes, xabóns, desinfectantes e pesticidas. Utilízase na fabricación de esmaltes, cristal, cerámica, pinturas, soldaduras e preservantes de madeiras.
É frecuente o seu uso para a adulteración da heroína.
Propiedades
É un mineral perigoso pois pode producir irritacións na pel e nos ollos ó contacto con estes. A inxesta de grandes dosis pode ser mortal.
Propiedades físicas
Disólvese con facilidade na auga.
Propiedades químicas
O boráx ten a capacidade de poder actuar, ben coma un ácido o ben coma unha base, dependendo no medio no que se encontre o que lle permite regular o pH das disolucións e dos produtos químicos.
Wolfram von Eschenbach
miniatura|200px|Monumento a Wolfram von Eschenbach.
Wolfram von Eschenbach, nado en Eschenbach, na actual Alemaña, cara a 1170 e finado cara a 1220, foi un cabaleiro e poeta alemán, recoñecido como un dos maiores poetas épicos do seu tempo. Como Minnesinger, tamén compuxo poesía lírica.
Biografía
Compuxo diversas poesías líricas de tradición cortesá, así como dúas epopeas máis, ambas as dúas non rematadas; 'Titurel', adicada ao tema da fidelidade, e 'Willehalm', sobre o personaxe de Guillerme de Aquitania. Na súa obra obsérvase unha grande admiración ao coñecemento baseado na experiencia e unha crítica á erudición obtida só a través da lectura.
Wolfram von Eschenbach non sabía nin ler nin escribir, ao parecer facíase ler as obras e posuía unha prodixiosa memoria. Era unha mestura de cabaleiro medieval, de poeta, de monxe e guerreiro, "reunía na súa persoa elementos cabaleirescos, e populares, laicos e eclesiásticos; tiña por única riqueza a arte que lle deu Deus por única fonte de sustento, o canto; respirando os seus poemas a fresca atmosfera do bosque e das montañas".
Consideracións
Suponse que concibiu "Parzival" a comezos do século XIII, na Wartburg, mítico castelo, berce de poetas e trobadores; e rematouno en 1215. Neste castelo, onde estes Mestres Cantores, cuxas tres regras principais eran, Deus, o seu señor e a muller amada, constituían a fonte da súa inspiración, Eschenbach compuxo a súa obra. Pois el foi o príncipe dos trobadores, xunto a Walter von der Vogelweide e Heinrich Tannhäuser. Richard Wagner inmortalizouno na súa obra "Tannhäuser", mostrándoo como piadoso e compasivo, cabaleiresco e máximo expoñente da Renuncia.
Algúns viron na súa obra visións máxicas e lazos esotérico-místicos, dise que Parzival revela grande control intelectual, unha tendencia cognoscitiva, alquímica e máxica. Eschenbach é un guerreiro nato, un guerreiro Minnesänger da guerra esotérica.
Eschenbach fala do Santo Graal como fonte de poder da que emana riqueza e abundancia sen límites, un obxecto tan solemne, que no Paraíso non hai nada máis fermoso, o todo perfecto onde nada falta e que era ao mesmo tempo acio e flor.
Qatar no Festival de Eurovisión
Qatar nunca participou no Festival de Eurovisión. Qatar Radio é na actualidade un membro asociado da UER, mentres que tódolos participantes son membros de pleno dereito da UER. A canle fixo público o seu desexo de ser membro de pleno dereito o 12 de maio de 2009, para poder facer de Qatar un país participante no festival.
Qatar participou de forma pasiva no Festival de Eurovisión 2009, onde a canle Qatar Radio enviou unha delegación ao festival e creou un espectáculo semanal chamado "12pointsqatar" adicado a Eurovisión.
José Joaquín Barreiro Ferro
José Joaquín Barreiro Ferro, nado en Santiago de Compostela en 1814 e finado en Madrid o 6 de xuño de 1870, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando María Barreiro Moscoso, casou en primeiras nupcias en 1846 con Luisa María Taboada de Losada, filla dos Señores de Tor, e en segundas con Alejandra de la Riva. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Arzúa en 1846, 1850, 1853, 1857, 1858, 1863 e 1864 e polo de Santiago de Compostela en 1869. Foi gobernador civil da provincia da Coruña en 1865.
O Outeiro de Arriba, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Outeiro de Arriba é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Portumno
Portumno era o nome dun deus mariño adorado nas costas de Italia, principalmente entre os etruscos e romanos.
Identificábano con Palemón ou Melicertes e algunhas veces con Neptuno. Presidía as entradas principalmente dos portos e por iso representábano empuñando unha chave. Esta divindade mariña pertence á mitoloxía da antiga Italia e no porto do Tíber tiña un templo no cal o 17 de agosto de cada ano se celebraban as festas chamadas Portumnalia.
A Hora da Estrela
A Hora da Estrela é un filme brasileiro de 1985 dirixido por Suzana Amaral. O filme é a adaptación do libro homónimo escrito por Clarice Lispector. En 1986, a actriz Marcélia Cartaxo gañou o Oso de Prata á mellor actriz na 36ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín pola súa interpretación como Macabea. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Iran Air
A división de carga da aeroliña, Iran Air Cargo, opera servizos regulares internacionais usando tres avións.
Frota
En febreiro de 2018 a frota de Iran Air estaba formada polos seguintes avións:
Pereira, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
Pereira é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Porto de Sagunto
miniatura|300px|Porto de Sagunto O Porto de Sagunto (en valenciano El Port de Sagunt, en castelán Puerto de Sagunto) é un porto marítimo industrial e comercial, ademais de se-lo meirande núcleo poblacional do concello de Sagunto. Sitúase a 5 km do núcleo antigo, e limita co concello de Canet d'en Berenguer.
Dima Slobodeniouk
Dmitri "Dima" Slobodeniouk, nado en Moscova en 1975, é un director de orquestra ruso residente en Finlandia. Dende 2013 é o director titular da Orquestra Sinfónica de Galicia, e dende 2016 da Sinfonia Lahti. O seu estilo caracterízase pola fusión das tradicións musicais da súa Rusia natal e Finlandia.
Traxectoria
Entre 2005 e 2008 foi director titular da Oulu Sinfonia, dirixindo concertos e producións operísticas como Les Contes d'Hoffmann, Don Giovanni ou Orfeo ed Euridice de Gluck. Na tempada 2009-10 debutou coa Orchestre de Paris, e ten dirixido tamén orquestras como a Orchestra della Svizzera Italiana de Lugano (Suíza), a Orchestre Philharmonique de Monte-Carlo (Francia), a City of Birmingham Symphony Orchestra e a Philharmonia Orchestra de Londres no Reino Unido, a Cincinnati Symphony Orchestra (Estados Unidos), a Oslo-Filharmonien e a Bergen Filharmoniske Orkester de Noruega, ,ou as reinvitacións da Orchestre de Paris, a Orquestra Filharmónica de Holanda, ou a Koninklijk Concertgebouworkest de Ámsterdan (Países Baixos).
Ten obtido gran recoñecemento pola súa colaboración con compositores contemporáneos. Como froito desta colaboración con compositores contemporáneos, en 2009, sendo director artístico do Festival de Música 2009 Korsholm, presentou as obras de Sebastian Fagerlund nunha gravación realizada coa Göteborgs Symfoniker para o selo BIS. Tamén ten estreado obras de Miriam Tally, Olli Kortegangas, e ten dirixido a Stavanger Symfoniorkester con obras de Steve Reich. En maio de 2010 volveu dirixir na Kungliga Operan de Estocolmo, dirixindo a ópera de Puccini Tosca, logo de ter debutado na ópera sueca con Ognenny angel de Prokofiev.
O 2 de novembro de 2012 debutou á fronte da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) cun concerto no Palacio da Ópera da Coruña. O 13 de febreiro de 2013 foi presentado polo alcalde da Coruña, Carlos Negreira, como director titular da OSG, sucedendo no cargo a Víctor Pablo Pérez. O nomeamento de Slobodeniouk pola orquestra galega supón un impulso á presenza da OSG no ámbito internacional, así como unha aposta pola renovación do repertorio e a captación de novos públicos. O 4 de outubro de 2013 dirixiru o seu primeiro concerto coa orquestra coruñesa.
Dende setembro de 2016 compaxina os postos de director artístico na Orquestra Sinfónica de Galicia e na Sinfonia Lahti en Lahti, Finlandia.
Constitución de Andorra
A Constitución de Andorra (en catalán: Constitució d'Andorra) é a lei fundamental do Principado de Andorra. Foi aprobada o 2 de febreiro de 1993 e foi ratificada polo pobo andorrano mediante referendo o 14 de marzo do mesmo ano. De acordo coa mesma constitución, entrou en vigor o día da súa publicación no Butlletí Oficial del Principat de Andorra, o 28 de abril de 1993.
A constitución foi firmada polos dous co-príncipes, o presidente da República Francesa e o bispo de Urgell, cargos que naquela época ostentaban François Mitterrand e Joan Martí Alanis respectivamente. A nova constitución estipulaba que estes dous cargos serían a figura de xefe do estado. Non obstante, a figura do coprincipado existiu dende hai moitos séculos coa única diferenza que a figura do copríncipe francés estaba representada no pasado polo rei de Francia ou polo conde de Foix.
O xefe do executivo é o Cap de Govern d'Andorra.
Franco belga
O franco belga (con código BEF segundo a norma ISO 4217) foi a moeda oficial en Bélxica ata a entrada en vigor do euro no ano 2002. A taxa de conversión é 1 € = 40,3399 Francos Belgas.
Historia
A conquista de moitos países da Europa Occidental polas tropas napoleónicas fixo que o franco francés circulase amplamente por estes territorios. En Flandres o franco substituíu ao thaler, que á súa vez foi substituído polo florín holandés cando se formou o Reino Unido dos Países Baixos.
Liiga
A Liiga (anteriormente denominada Suomen Mestaruus Liiga ou SM-liiga en finés) é a máxima liga profesional de hóckey sobre xeo de Finlandia, e unha das ligas máis famosas nesa modalidade en Europa, sendo catalogada pola IIHF como a segunda mellor liga nacional máis importante do continente por detrás da Svenska hockeyligan (SHL), e a cuarta mellor do mundo por detrás das ligas internacionais National Hockey League (NHL) e Kontinental Hockey League (KHL).
Creada en 1975 para desenvolver a profesionalización do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga substituíu o campionato de afeccionados (na práctica, semiprofesional), a SM-sarja, e na súa tempada inaugural competiron dez equipos, número que foi progresivamente aumentando ata os 15 que a conforman dende a tempada 2015-16. A SM-Liiga ten un acordo coa Federación Finesa de Hóckey sobre xeo, polo que está considerada coma o campionato principal do país. Ademais, o hóckey sobre xeo está considerado un dos deportes nacionais de Finlandia.
O equipo campión recibe a Kanada-malja (Copa Canadá). Dende a súa creación, a liga estivo dominada principalmente por tres equipos: Tappara (10 títulos e 9 subcampionatos), TPS (10 títulos e 7 subcampionatos) e Kärpät (8 títulos e 2 subcampionatos), que suman un total de 28 títulos ao inicio da tempada 2019-20.
Franco belga
Historia
En 1865, Francia, Bélxica, Suíza e Italia crearon a Unión Monetaria Latina, á que se unirían Grecia e España en 1868. Cada país tería a súa propia moeda cun valor de 4,5 g de prata ou 290,322 mg de ouro, todas intercambiables entre si. Na década dos 70 o valor do ouro fixo que a situación mantivésese estable ata 1914.
Liiga
Inicios do hóckey sobre xeo en Finlandia
miniatura|250px|dereita|Completado en xaneiro de 1965, o [[Tampereen jäähalli foi o primeiro pavillón cuberto de hóckey sobre xeo de Finlandia e acolleu o Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo masculino de 1965, a primeira cita mundialista desta modalidade celebrada no país nórdico.]] A pesar da popularidade da que goza actualmente no país, o hóckey sobre xeo chegou a Finlandia a finais da década de 1920, de feito o país non se converteu en membro da Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (coñecida polas súas siglas en inglés IIHF) ata 1928, cando creou a súa propia federación.
Non foi ata a década de 1950 cando o hóckey sobre xeo comezou a mellorar as súas condicións e iniciou a súa modernización, coa construción depistas primeiro en Tampere (1956) e logo en Helsinqui (1958). Un factor decisivo na modernización da modalidade foi a súa conversión nun deporte interior a partir da década de 1960, e que finalizaría en 1973 coa cobertura da pista de Kupittaa en Turku. A conversión en deporte interior producir un incremento no número de partidos do campionato, pasando de sete encontros na tempada 1949-50 a 32 nos primeiros anos da década de 1970, feito que sumado á mellora nas condicións de visualización provocou un aumento nos ingresos, se ben o deporte continuou a ser semiprofesional nestes anos.
Franco belga
Historia
En 1926 Bélxica, do mesmo xeito que Francia, experimentou unha depreciación e un descenso do consumo, seguidos da introdución dunha nova divisa de ouro para transaccións internacionais, o belga, equivalente a 5 francos, polo que o país abandonou a unión monetaria que deixou de existir a finais do mesmo ano. O belga fixou a súa paridade coa libra esterlina cunha taxa de cambio de 35 belgas (175 francos) por libra, polo tanto creouse un novo patrón de ouro de 1 belga = 209,211 mg de ouro. Con todo a unión belga-luxemburguesa mantívose en 1921, establecendo as bases para unha unión económica plena en 1932. En 1935 o franco belga depreciouse un 28% ata os 150,632 mg de ouro e a paridade entre os francos belga e luxemburgués revisouse a 1 LUF = 1¼ BEF.
Liiga
Inicios do hóckey sobre xeo en Finlandia
Outro feito importante no desenvolvemento do hóckey sobre xeo finlandés tivo lugar en 1965, cando o país foi sede do Campionato do Mundo. Se ben inicialmente o torneo se ía disputar en Helsinqui, as dificultades para ter finalizado o pavillón para a data de inicio da competición levaron a que esta se disputara en Tampere.
Creación da SM-liiga
Malia os avances na modernización do hóckey sobre xeo finlandés que se levaron a cabo a principios da década de 1970, a súa organización non se topaba ao mesmo nivel. O sistema de toma de decisións dentro da Suomen jääkiekkoliitto (a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo), que daquela organizaba todas as competicións do país, e outros aspectos como a volatilidade da toma de decisións ou os horarios, motivaron o descontento dos clubs máis fortes, daquela xa organizados na súa propia organización, a Sarjaseurat ry., que non tiña poder nas reunións federativas. miniatura|esquerda|225px|[[Kalervo Kummola foi o primeiro presidente da SM-liiga en 1975, permanecendo no cargo ata 1987.]] Deste xeito, en 1974, o daquela presidente da federación finlandesa Harry Lindblad creou un comité liderado por Markku Mäenpää para considerar unha mudanza organizativa. Este comité propuxo a separación da SM-liiga (a máxima categoría) do outras actividades da federación. Finalmente o día 2 de maio de 1975 a Sarjaseurat ry. fundou a SM-liiga na súa reunión anual celebrada en Tampere.Se ben producíronse mudanzas organizativas importantes, a creación da SM-liiga foi o maior logro, xa que os clubs gañaron independencia, unha independencia enfatizada polo feito de que a súa sede estaba en Tampere, mentres que a federación a tiña en Helsinqui.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
O Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España, tamén coñecido ao longo da súa historia como Ministerio de Administracións Públicas, de Política Territorial ou de Administración Territorial, é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado de España encargado da preparación e execución da política do Goberno en materia de política territorial e de relacións e cooperación coas Comunidades Autónomas e coas entidades que integran a Administración Local, así como da xestión dos pagamentos e das contas básicas do estado.
Liiga
Creación da SM-liiga
Organizativamente a liga contaba cun presidente, un representante de cada club e un representante da federación. Kalervo Kummola foi votado como o primeiro máximo responsable do organismo, posto que ocupou ata 1987 co alcume de "Rautakansleri" (en galego "Chanceler de ferro").
Franco belga
Linguas
Inicialmente as moedas e os billetes tiñan a súa denominación en francés. Con todo, as moedas coa denominación en holandés apareceron en 1869. Algunhas cuñaxes posteriores levan as lendas en ambas as linguas. Cando os dous idiomas aparecían na mesma cara dunha moeda, cuñábanse dúas versións distintas: unhas coa denominación en francés na dereita e en holandés á esquerda, e viceversa. Os primeiros billetes bilingües apareceron ao redor de 1880, e ata 1992 introduciuse o alemán nas denominacións. Algunhas cuñaxers de moedas conmemorativas levan tamén o idioma alemán na denominación.
Liiga
Creación da SM-liiga
Nun principio, a liga comezou con 10 equipos en setembro dese mesmo ano, dos cales os 4 mellores xogarían os playoffs, e había un sistema de promoción entre os peor clasificados da SM-Liiga e os mellores da I-divisioona (a que daquela era a segunda categoría), que promovía os trocos de clubs na clasificación. Os dez equipos que participaron na primeira edición foron os oito mellor clasificados da derradeira edición da SM-sarja, que foron acompañados polos dous mellores equipos da I-divisioona, Sport e FoPS, que ascenderon á máxima categoría.
O primeiro gol da nova SM-liiga anotouno Raimo Brax no partido inaugural de Sport fronte a HIFK. Nesta primeira tempada os dous últimos clasificados xogaron unha ligniña de permanencia fronte aos dous mellores equipos da segunda categoría, a I Divisioona, na que Sport perdeu a categoría en favor do Kiekkoreipas de Lahti, mentres que FoPS conseguiu a permanencia.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
Correspóndelle tamén a este ministerio a promoción das relacións institucionais da Administración Periférica do Estado coas comunidades autónomas e cidades con Estatuto de Autonomía, así como a preparación e seguimento da Conferencia de Presidentes. Naceu como fusión dos departamentos de Política Territorial e Administracións Públicas, dunha banda, e de Facenda doutra, que anteriormente formara parte do ministerio de Economía.
Orquestra Filharmónica Coruñesa
A Orquestra Filharmónica Coruñesa foi unha orquestra filharmónica da cidade da Coruña, vinculada á sociedade filharmónica da cidade herculina. Foi fundada en 1934 e desapareceu en 1947 logo de que o Concello da Coruña decidise crear a Banda-Orquestra Municipal. Ao longo da súa traxectoria estivo dirixida por Alberto Garaizábal Macazaga, acompañou a solistas notables e colaborou co conservatorio da cidade.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
miniatura|300px|Palacio de Villamejor ([[Madrid), sede principal do Ministerio de Política Territorial.]]
Orquestra Filharmónica Coruñesa
A súa actividade non se limitou á cidade da Coruña, tendo ofrecido concertos noutras cidades galegas, e o seu éxito fixo que outras sociedades filharmónicas creasen as súas propias orquestras.
Liiga
Creación da SM-liiga
Aínda que se pensaba que a primeira tempada da nova competición se disputara sobre a base da antiga SM-sarja, decidiuse que esta adoptara de xeito inmediato un sistema de play-offs a semellanza das ligas norteamericadas, aínda que por motivos de calendario as eliminatorias disputáronse ao mellor de tres encontros. Ao finalizar esta primeira tempada o TPS de Turku proclamouse campión grazas a un gol de Seppo Repo a falta de 21 segundos para o final do segundo partido da final disputada fronte a Tappara.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
Órganos superiores
Os órganos superiores e directivos dos que dispón o Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España, dependentes directamente do ministro son :
Orquestra Filharmónica Coruñesa
Antecedentes
Anteriormente á creación da Orquestra Filharmónica Coruñesa existira na cidade herculina unha orquestra creada pola Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos en 1847, e téñense novas da existencia dunha orquestra na década de 1820 no vello Teatro de Ópera da rúa da Franxa.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
Estrutura orgánica básica
A estrutura orgánica básica é:
Liiga
A primeira expansión
A liga profesional tivo éxito entre a afección, sumado aos éxitos da selección nacional de hóckey sobre xeo, e o número de clubs aumentouse a 12 na tempada 1988-89, materializando a decisión que a liga tomara xa en marzo de 1986. Deste xeito HPK e SaiPa pasaron a disputar a máxima categoría ao ser os dous mellores equipos da I-divisioona, mentres que o peor equipo da SM-liiga ese ano, o KooKoo de Kouvola, tivo que disputar unha eliminatoria fronte ao terceiro mellor equipo da segunda categoría, o Kiekkoreipas de Lahti, ao cal derrotou en cinco partidos (3-2).
Orquestra Filharmónica Coruñesa
Antecedentes
Dende o seu nacemento en 1904, unha das principais preocupacións da Sociedade Filharmónica da Coruña foi a creación dunha orquestra. Este traballo foi realizado en varias etapas, chegando mesmo a crearse unha orquestra infantil dirixida por José Doncel. Se ben a perda de documentación anterior ao ano 1936 dificulta a reconstrución da historia da sociedade coruñesa, sábese que en 1916 constituíuse unha orquestra de cámara denominada "Agrupación de Instrumentos de Arco da Sociedade Filharmónica da Coruña" baixo a dirección de Canuto Berea Rodrigo, e que tres anos máis tarde pasaría a dirixir Doncel entre 1919 e 1920. A orquestra de cámara reapareceu en 1932 da man do arquitecto e compositor coruñés Eduardo Rodríguez-Losada, que non a chegou dirixir publicamente. O paso definitivo cara á conversión da orquestra de cámara na Orquestra Filharmónica Coruñesa produciuse en 1933 coa chegada de Alberto Garaizábal, que ampliou o número de instrumentistas ata os 34.
Liiga
A primeira expansión
Na tempada 1994-95 a SM-liiga viu a chegada de 16 xogadores da National Hockey League (NHL), con Teemu Selänne e Jari Kurri (Jokerit), Christian Ruuttu e Esa Tikkanen (HIFK), Michael Nylander (JYP HT), ou Theo Fleury (Tappara) entre outros. Isto produciuse polo bloqueo da liga norteamericana, o que motivou que os xogadores das franquías da NHL procuraran outras competicións en Europa. Este feito supuxo un aumento na asistencia aos partidos e unha motivación para os xogadores dos equipos finlandeses, que cada noite se medían aos xogadores da NHL.
Na década dos '90 a afluencia de público nos estadios chegou a 1.8 millóns de espectadores, polo que se iniciou o camiño á profesionalización total: a mediados dos '90 tódolos xogadores tiñan contrato a tempo completo, e no 2000 permitiuse o troco de estatuto dos clubs a sociedade limitada.
Dende a tempada 2000-01 e en base á profesionalización total das sociedades deportivas eliminouse o sistema de promoción, pechando a liga, polo que ningún equipo podería ascender dende a Mestis sen a aprobación da SM-liiga. Ese mesmo ano ascendeu á liga Kärpät, que conseguiu o ascenso na tempada anterior no play-out fronte a Pelicans, que mantiveron a súa praza na liga grazas ao aumento do número de equipos, que na tempada 2000-01 pasouse de doce a trece equipos na liga.
Orquestra Filharmónica Coruñesa
A Orquestra Filharmónica Coruñesa
O día 15 de febreiro de 1935 realizou o seu primeiro concerto xunto coa Coral Polifónica El Eco no Teatro Rosalía, e ese mesmo mes participou nunha homenaxe a Eduardo Pondal na que acompañou a Carmen Colina, que interpretou Maruxiña unha obra da compositora coruñesa Pilar Castillo sobre un texto de Pondal.
Liiga
A primeira expansión
Na tempada 2003-04 o sistema de play-offs aumentouse aos 10 mellores clasificados ao final da liga regular, xogando os equipos clasificados do posto 7 ao 10 unhas series eliminatorias previas para decidir que dous equipos acompañan aos seis mellores. En 2005 foi admitido na liga o KalPa de Kuopio, aumentando o número de equipos ata os 14 clubs. Na tempada 2008-09 recuperouse o sistema de promoción, polo que o equipo campión da Mestis pode acceder á máxima categoría se derrota nos play-out ao equipo peor clasificado da SM-liiga ao finalizar a liga regular, se ben na primeira tempada que se restableceu o sistema de promoción os catro peores clasificados xogaron unhas series eliminatorias das cales o perdedor xogouse a promoción contra o campión da Mestis. miniatura|300px|esquerda|O Olympiastadion durante o Talviklassikko de [[2011.]] Na tempada 2010-11 introduciuse o Talviklassikko (en galego Clásico de Inverno), un partido xogado ao aire libre no Estadio Olímpico de Helsinqui no que se enfrontan os dous equipos da cidade, o HIFK e o Jokerit. Na primeira edición o HIFK derrotou ao Jokerit por 4 goles a 3. O éxito do derbi da capital levou a reeditar os duelos ao aire libre entre os dous principais equipos da cidade de Tampere, o Tappara e o Ilves, que o 9 de abril de 2013 se enfrontaron no Tampereen stadion, no que foi a primeira edición do Open Ice Winter Classic Tampere, con todo, o partido ao aire libre entre os dous equipos máis laureados do hóckey sobre xeo finlandés non volveu disputarse nas tempadas seguintes.
A Igrexa, A Ramallosa, Nigrán
A Igrexa é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 54 habitantes (23 homes e 31 mulleres).
Orquestra Filharmónica Coruñesa
A Orquestra Filharmónica Coruñesa
A nova orquestra contaba con 60 músicos e o seu éxito fixo que outras sociedades filharmónicas como a de Vigo crearan as súas propias orquestras. A Filharmónica Coruñesa non limitaba a súa actividade á cidade da Coruña, tendo actuado en numerosas ocasións noutras cidades galegas como Ferrol, onde a orquestra realizou o seu primeiro concerto fóra da cidade herculina pouco despois do seu debut nun Teatro Jofre ateigado de xente, Lugo, Pontevedra, onde en 1935 encheu o Teatro Principal tocando un programa en tres partes, ou Santiago de Compostela, onde se poden atopar na prensa contemporánea comentarios sobre a calidade da agrupación, como na crítica ao concerto que ofreceu o 26 de xullo de 1941 xunto a un coro da capital galega, na que salientaba a limpeza das pasaxes a pesar de posibles "deficiencias técnicas", e sinala que a orquestra integrada maioritariamente por "elementos amateur".
Entre as actividades que realizou salientan a súa colaboración con centrais sindicais para conseguir que a cidadanía sentise a orquestra como algo propio. Tamén salientou polos seus concertos matinais para o alumnado de centros de formación. E realizou concertos especiais como o celebrado na igrexa de San Nicolao con motivo do día de Santa Icía, e no que a orquestra tocou unha misa cantada.
Desaparición
Durante a guerra civil a orquestra mantivo a súa actividade. Con todo, a partir de 1943 esta foi reducíndose pola deterioración do estado de saúde de Garaizábal, entre outros motivos. Finalmente, a orquestra desapareceu en 1947, cando o Concello da Coruña decidiu crear unha Banda-Orquestra Municipal que, aínda que garantía salarios para os músicos de vento e percusión, non o facía para os de corda.
Ao longo da súa historia participou en concertos con diversas agrupacións corais afeccionadas e co alumnado do Conservatorio.
Repertorio
O repertorio da Orquestra Filharmónica Coruñesa incluía obras de todas as épocas; obras barrocas de compositores como Johann Sebastian Bach, Arcangelo Corelli, Georg Friedrich Händel ou Antonio Vivaldi, clásicos como Ludwig van Beethoven, Wolfgang Amadeus Mozart ou Joseph Haydn, ou románticos como Johannes Brahms, Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Carl Maria von Weber ou Richard Wagner, así como contemporáneos tal que Jean Sibelius. Tamén interpretaba música de compositores españois como Isaac Albéniz, Tomás Bretón, Ruperto Chapí, Manuel de Falla ou Enrique Granados entre outros.
Ademais do repertorio canónico, a orquestra coruñesa interesouse por estrear novas obras como a impresión sinfónica de Eduardo Rodríguez-Losada Los Caneiros, que se estreou no Teatro Rosalía o 24 de febreiro de 1937.
O 22 de xuño de 1939 a orquestra incluíu por primeira vez un espectáculo con música popular na súa segunda parte coa presenza de Cántigas da Terra e Toxos e Froles. Segundo parece, este tipo de repertorio non agradaba a Garaizábal, e, segundo Carreira, a participación de corais afeccionadas "aparece condicionada á interpretación de obras do gran repertorio internacional e non se interpretan pezas populistas neses concertos".
A orquestra coruñesa tocou acompañando a diversos solistas salientables como o violinista coruñés Horacio Rodriguez Nache, o tamén violinista asturiano Marino de Villalaín, José Béjar Gómez. ou a pianista Pilar Cruz.
A Igrexa, A Ramallosa, Nigrán
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Robert Neelly Bellah
Robert Neelly Bellah, nado en Altus o 23 de febreiro de 1927, é un sociólogo estadounidense, profesor emérito da Universidade de California, Berkeley e coñecido polo seu traballo sobre a "relixión civil americana", termo que empregou por primeira vez nun artigo de 1967. A súa magnum opus, Religion In Human Evolution, traza as orixes biolóxicas e culturais da relixión e a súa evolución. Na súa obra ofrece procesos innovadores para reconciliar as sociedades relixiosas tradicionais co cambio social.
Ministerio de Facenda e Administracións Públicas de España
Estrutura orgánica básica
Ministro de Facenda e Administracións Públicas de España: Cristóbal Montoro.
Liiga
Unha nova denominación: nace a Liiga
Na tempada 2013-14 a competición mudou o seu nome e imaxe, pasando a denominarse simplemente Liiga, ademais a principios desa mesma tempada anunciouse que o Jokerit deixaría a competición para pasar a xogar na Kontinental Hockey League (KHL) a partir da tempada 2014-15. O equipo de Helsinqui foi substituído na tempada 2014-15 polo Sport de Vaasa logo de ter sido aceptado pola Liiga. A principios desa mesma tempada, a competición anunciou unha nova incorporación á liga logo de admitir ao KooKoo de Kouvola a partir da tempada 2015-16, pasando dunha liga de 14 equipos a unha de 15. A expansión da liga continuou na tempada seguinte, cando se incorporou o Jukurit de Mikkeli, que substituíu aos Espoo Blues, que cesaron as súas operacións ao declararse en bancarrota logo da tempada 2015-16.
Durante a tempada 2019-20, por primeira vez na súa historia, a Liiga non decidiu ningún campión, xa que o día 13 de marzo de 2020 a competición foi suspendida para frear a pandemia por coronavirus, o que deixou sen disputar a derradeira xornada da liga regular e todos os partidos dos play-offs. O campionato de hóckey sobre xeo finlandés non se suspendía dende a tempada 1943-44, cando se cancelou a tempada por mor da guerra de continuación. Con todo, a Liiga entregou o Harry Lindbladin muistopalkinto a Kärpät, que xa tiñan asegurado o trofeo antes da suspensión da tempada.
Xogadores participantes
Fonte: www.eurohockey.com
Estrutura da tempada
miniatura|Encontro entre Ilves e SaiPa|220px A SM-Liiga posúe unha tempada regular e playoff polo título. A tempada regular comeza a mediados de setembro e remata a mediados de marzo. Hai paróns ao longo do ano dependendo dos compromisos internacionais de Finlandia e un parón polo Nadal de 2 semanas. Os playoff comezan inmediatamente logo do fin da tempada regular e a competición remata a mediados de abril.
Tempada regular
Na tempada regular tódolos equipos disputan 60 encontros nos que cada equipo xoga 4 partidos contra calquera outro máis outros 2 con rivais definidos, xeralmente próximos entre eles. Cada partido dura 60 minutos divididos en 3 tempos de 20 minutos e, en caso de prórroga, xógase un tempo extra con morte súbita de 5 minutos. No caso de que o empate persista, o gañador decídese tras unha rolda de penaltis.
O sistema da liga regular baséase en torno a unha clasificación na que só vale a vitoria para puntuar. O sistema de puntuación está determinado por como concluíu o partido: se o equipo vence no tempo regulamentario gaña 3 puntos, se vence na prórroga 2 e se vence nos penaltis 1. Se un equipo está empatado a puntos con outro na táboa, o equipo que teña unha meirande diferenza de goles estará nun posto máis alto na clasificación, e se se chegara ao extremo de que houbese tamén un empate, a diferenza será polo número de goles anotados.
Playoffs
Ao final da tempada regular, os 6 equipos mellor clasificados na liga regular pasan directamente aos cuartos de final, mentres os equipos entre a sétima e décima posición xogan uns playoff preliminares ao mellor de 3 partidos, nos que os 2 vencedores encherán as 2 posicións vacantes.
Dende a tempada 2007-08 tódalas roldas son ao mellor de 7 partidos e os equipos son colocados segundo a súa posición na liga regular, de tal xeito que o primeiro clasificado xogaría contra o oitavo, o segundo contra o sétimo, e así sucesivamente, sendo o primeiro campo no que se disputa o partido o do mellor equipo na fase regular. O gañador dos playoff gaña a Kanada-malja (Copa Canadá) mentres que os perdedores da semifinal xogan un partido pola "medalla de bronce".
Palmarés
300px|miniatura|Celebración do título conseguido por [[HC Turun Palloseura|TPS en 2010.]]
A seguinte táboa amosa os campións da Kanada-malja, é dicir, os campións nos play-offs. Os campións da liga regular reciben tamén un trofeo, o Harry Lindbladin muistopalkinto, aínda que é menos prestixioso que a medalla de bronce nos playoff, esta relación entre títulos é similar á que existe na NHL americana entre a Stanley Cup e o Presidents' Trophy.
Antes da creación da SM-liiga, en Finlandia existía outro campionato nacional de hóckey sobre xeo creado en 1928 denominado SM-sarja, que pasou por varios formatos de competición, dende eliminatorias directas, a liga única sen eliminatorias, a varios grupos de liguiña etc. Na seguinte lista amósase o palmarés de campións dende 1928 até 1975: 160px|miniatura|dereita|Encontro [[Tampereen Ilves|Ilves-HJK da tempada 1949-50.]] A seguinte táboa amosa o número total de campionatos acadados por cada club dende 1928. En letra grosa o títulos de SM-liiga, é dicir, os acadados dende 1976:
Trofeos
Como ocorre con moitas outras ligas de hóckey sobre xeo, a SM-liiga entrega cada ano distintos trofeos a equipos e persoas que destacaron en cada tempada, tanto xogadores, como adestradores ou árbitros. Tamén existen trofeos entregados pola Asociación de Xogadores. A meirande parte dos galardóns posúen nomes de xogadores fineses históricos.
Trofeos a equipos
miniatura|250px|A Kanada Malja, trofeo entregado ao equipo campión da liga finesa.
Trofeos individuais
miniatura|250px|O Trofeo Lasse Oksanen, entregado ao mellor xogador da liga regular.
miniatura|O [[Kultainen kypärä (casco dourado) é entregado ao mellor xogador por votación da Asociación de Xogadores.]]
Dereitos de emisión
miniatura|250px|Retransmisión dun partido en Oulu. Dende a tempada 2007-08 os dereitos de emisión en Finlandia pertencen á canle en aberto privada Nelonen. Canal+ Suomi ofrece tamén varios partidos en modalidade de PPV.
Actualmente a liga finlandesa non pode verse noutros países, aínda que Canal+ Suomi ofreceu partidos on-line por PPV tanto para Finlandia como para o resto de países.
Datos de asistencia
miniatura|dereita|400px|Seareiros celebrando un gol do Ilves en [[2007.]] Na tempada 2018-19 a SM-liiga foi a sexta liga europea en termos de asistencia cun total de 4.232 espectadores de media. O equipo da liga cunha mellor media ese ano foi o HIFK de Helsinqui, que cunha media de 7.100 espectadores foi o 20º equipo en canto a media de asistencia en Europa.
Líderes históricos
200px|miniatura|Janne Ojanen, o xogador con máis puntos e asistencias na historia da liga.
miniatura|200px|Kari Jalonen, o máximo goleador, asistente e o xogador con máis puntos dos play-offs.
Porteiros
250px|miniatura|Jussi Markkanen é o porteiro con máis minutos disputados na liga.
Mateo Díaz
Mateo Díaz, nado o 6 de marzo de 2002 en Gualeguaychú, Entre Ríos, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con nacionalidade italiana. Cunha altura de 1,96 m xoga na posición de base. Actualmente xoga para o CB Almansa cedido polo Río Breogán.
Xesús Ferro
Xesús Ferro é o nome de dous intelectuais galegos.
Flandres
Flandres  (en neerlandés, Vlaams Gewest ou Vlaanderen) é un territorio histórico que constitúe unha das tres rexións oficiais do Reino de Bélxica, xunto coas de Valonia e a Rexión de Bruxelas-Capital. A rexión atópase no norte do país e ten unha superficie de 13.522 km² (44.29% da Bélxica).
Divisións administrativas
A rexión de Flandres está dividida en 5 provincias (as provincias posúen un total de 308 concellos): A cidade de Bruxelas forma parte da rexión de Flandres, máis só para os habitantes flamengos e as institucións locais (os cales viven en ambas as dúas rexións, a rexión da Valonia e a de Flandres). A cidade constitúe tamén a capital da rexión.
Cidades
As principais cidades da rexión son (censo do 2007):
Viúxe, Piadela, Betanzos
Viúxe é un lugar da parroquia de Piadela no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 43 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 23 eran homes e 20 eran mulleres.
Guano
miniatura|. [[Reserva Nacional de Paracas, Perú.]] miniatura|Illas guaneras en [[Chincha, Perú. 21.2.1863]] miniatura|Guano de morcego nun hotel abandonado en [[Cacahuamilpa, México.]] Guano (quechua: wanu) é o nome que se lle dá aos excrementos de morcegos e aves mariñas cando estes se acumulan. Para iso requírese tamén dun clima árido ou de escasa humidade.
Está composto de amoníaco, ácido úrico, fosfórico, oxálico e ácidos carbónicos, sales e impurezas da terra. Ten cor avermellada cando provén dos xacementos do plioceno e o plistoceno, e é amarelado cando é de formación recente.
Pode ser utilizado como un fertilizante efectivo debido aos seus altos niveis de nitróxeno e fósforo. A partir da concentración de devanditos compoñentes tamén se pode elaborar o superfosfato.
O guano colléitase de varias illas e illotes do océano Pacífico, particularmente do Perú e noutros océanos (por exemplo a illa Juan de Nova). Estas illas foron o fogar de colonias de aves mariñas por séculos, e o guano acumulado ten moitos metros de profundidade.
O guano das illas, particularmente o das illas Chincha no Perú, foi explotado no século XIX e principios do século XX e foi o seu gran produto de exportación durante moito tempo.
A partir do ano 1845 comezouse a explotarse, e polas súas propiedades como fertilizante era importado por países como Inglaterra e os Estados Unidos.
O guano peruano segue tendo gran demanda por ser un fertilizante natural e pola tendencia a efectuar "boas prácticas agrícolas", ao ir eliminando da agricultura moderna, pesticidas e fertilizante sintéticos e substituílos por outros biodegradables, dentro dos cales está o guano das illas.
John Fitch
John Cooper Fitch, nado o 4 de agosto de 1917 en Indianápolis, Indiana, e finado o 31 de outubro de 2012, foi un piloto de carreiras e inventor estadounidense. Foi o primeiro estadounidense en competir con éxito en Europa na posguerra.
Durante a súa carreira de piloto, que durou 18 anos, Fitch gañou carreiras de coches deportivos tan notables como o Gran Premio de Eva Duarte Perón - Sport, 12 Horas de Sebring de 1953, Mille Miglia de 1955 (clase de automóbiles de produción), e o RAC Tourist Trophy de 1955, así como numerosas carreiras do SCCA National Sports Car Championship. Tamén estivo involucrado nos ambiciosos proxectos de Briggs Cunningham para Le Mans a comezos dos anos 50, e máis tarde foi membro do equipo de coches deportivos Mercedes-Benz. Tamén participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial.
Despois da súa retirada en 1964, Fitch foi xerente do circuíto de Lime Rock Park e xefe do equipo de carreiras de Chevrolet Corvette. O seu maior legado é a seguridade nos deportes de motor, así como o traballo pioneiro para mellorar a seguridade dos vehículos de estrada, isto axudou a salvar innumerables vidas. Traballou en sistemas avanzados de cápsulas de seguridade do condutor. Tamén foi consultor en deseño de circuítos, ademais de inventar moitos outros dispositivos de automoción. Ata os 90 anos, Fitch seguiu sendo consultor e apareceu en eventos históricos.
Inicios
John Fitch naceu en Indianápolis, Indiana, en 1917. Era descendente do inventor do barco de vapor, John Fitch. O padrasto de Fitch era un executivo da Stutz Motor Company, que o introduciu nos coches e ás carreiras desde unha idade temperá. A finais dos anos trinta, Fitch asistiu ao Kentucky Military Institute e logo estudou enxeñería civil na Lehigh University. En 1939, viaxou a Europa e viu a última carreira de automóbiles en Brooklands antes do estalido da segunda guerra mundial. Regresou aos Estados Unidos e navegou ao redor do golfo de México nunha goleta de 10 metros desde Sarasota a New Orleans.
Segunda Guerra Mundial
A súa primeira paixón non foron os coches, senón os avións, polo que non foi de estrañar que cando estalou a guerra se ofrecese voluntario para ser piloto, mentres estaba en Inglaterra nunha longa viaxe ao redor do mundo (1939). Na primavera de 1941, presentouse voluntario para o United States Army Air Corps. O seu servizo levouno ao norte de África, onde voou co A-20 Havoc e logo a Inglaterra. En 1944, o capitán Fitch era piloto dun P-51 Mustang co cuarto grupo de caza en misións de escolta de bombardeiros e converteuse nun dos estadounidenses que derrubou un avión de combate alemán Messerschmitt Me 262. Tan só dous meses antes do final da guerra, foi abatido mentres facía un terceiro pase de ametrallamento a un tren do Eixo e pasou o resto da guerra como prisioneiro de guerra.