cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bell YAH-63
Helicóptero de ataque avanzado
Entre as características distintivas incluía un tren de aterraxe en triciclo, fistras chas da cabina, unha cola en T pouco común, unha gran deriva ventral,e un canón de tres canos General Electric XM-188 de 30 mm. O rotor do YAH-63 podería baixarse e o tren de aterraxe axeonllarse para reducir a altura do aparello para o seu transporte. Unha característica menos perceptible era que o piloto ocupaba o asento da fronte en vez do traseiro, ao contrario que no AH-1. Crese que era o máis prudente xa que pretendíase que o YAH-63 voase sobre as copas das árbores durante operacións adaptadas ao perfil do terreo e o piloto necesitaba ter unha visión clara do que rodeaba ao aparello.
O primeiro prototipo do YAH-63 (número de serie 73-22246) realizou o seu voo de estrea a 1 de outubro de 1975. Este aparello esnafrouse en xuño de 1976 pero un dos prototipos das probas estáticas foi preparado para voar e, xunto co segundo prototipo (73-22247), entrou na competición contra a proposta de Hughes, o Model 77 (YAH-64).
Cancioneiro de Uppsala
miniatura|275px|Portada do Cancioneiro de Uppsala
O Cancioneiro de Uppsala, tamén coñecido como Cancioneiro do Duque de Calabria ou Cancioneiro de Venecia, é un libro que contén vilancicos españois da época renacentista.
O vilancico 54, Falai meus olhos, a cinco voces, está en galego-portugués.
O libro
O nome real co cal o libro foi impreso é: "Villancicos de diversos autores, a dos, y a tres, y a quatro, y a cinco bozes, agora nuevamente corregidos. Ay mas ocho tonos de Canto llano, y ocho tonos de Canto de Organo para que puedam aprovechar los que a cantar començaren."
Exemplos de canto de órgano
Concordancias con outros manuscritos:
Libros con transcricions para vihuela ou vihuela e canto:
Discografía
A seguinte discografía ordenouse por ano de gravación, pero a referencia é a da edición máis recente en CD. Non se inclúen as recopilacions, só os discos orixinais.
The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring
The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring é o primeiro filme da triloxía cinematográfica d'O Señor dos Aneis, baseada no primeiro tomo da novela homónima do escritor británico de literatura fantástica J. R. R. Tolkien; adaptado ó cine polo neozelandés Peter Jackson. En galego pódese traducir como: O Señor dos Aneis: A Irmandade do Anel.
Sinopse
A Irmandade do Anel comeza narrando a existencia da creación dos Aneis de Poder. "Tres aneis para os reis elfos baixo o ceo. Sete para os Señores Ananos nas súas salas de pedra. Nove para os Homes Mortais condenados a morrer. Un para o Señor Escuro no seu escuro trono. "Sauron, o Señor Escuro, foi o creador da maioría deles grazas á súa ciencia é tamén creou tres que tiveron os Elfos, pero nunca os chegou a posuír. Pero o resto dos aneis foron subxugados polo poder Anel Único, no que Sauron o Maiar, pretendía dominar a Terra Media. A través destes aneis Sauron corrompeu ós seus propietarios, facendo que os seus exércitos conquistaran a Terra Media. Pero unha derradeira alianza de Elfos e Homes derrotou ás tropas de Sauron, o mal. É o cerco final á Torre Negra de Mordor, onde Sauron perde o anel a mans do fillo do rei de Gondor, Isildur. Este podería destruír o Anel botándoo ó lume no Orodruin (O Monte do Destino), pero antes de facelo, cambiou de idea e decidiu conservalo para si mesmo. En realidade, exponse que o anel ten vontade propia e pode corromper ó seu dono. Isildur foi morto por orcos nun río, e o anel perdeuse no fondo do mesmo, ata que a criatura Gollum o atopou 2.500 anos máis tarde e o levou a nunha montaña, gardándoo por 500 anos. Pero ao final o Anel abandonouno para ser atopado (aparentemente iso non foi a "intención" do Anel) por Bilbo Bulseiro da Comarca, un hobbit que se dirixía cara a Montaña Solitaria, como dixo na novela "O Hobbit", publicado antes d´"O Señor dos Aneis".
Bilbo mantivo o Anel por case 60 anos sen coñecer a súa verdadeira natureza, xa que pensaba nel como unha mera curiosidade que lle permitía converterse en invisíbel cando o usaba. Ademais, aínda que non sabía, o anel deulle unha gran lonxevidade. Durante a celebración do seu aniversario de número 111, Gandalf o Gris convence a Bilbo a deixar o anel, xa que coa actitude anormal e agresiva de Bilbo comeza a sospeitar sobre a verdadeira natureza do Anel. Gandalf convence Bilbo a entregar o anel para o seu sobriño favorito, Frodo Bulseiro. Gandalf, entón aconsella a Frodo que garde e manteña o segredo do anel, mentres viaxa a Minas Tirith para investigar.
Gandalf pasou varios anos buscando e descubriu que o Anel debe ser nada menos que o Anel de Sauron. Volta cara A Comarca e envía a Frodo e Samsagaz Gamllí (os que despois se lles unirían Meriadoc Brandigamo e Peregrin Tuc) nunha viaxe fóra dos límites da provincia para impedir que o anel sexa atopado polo inimigo. Frodo diríxese cara a Prebe mentres Gandalf vai apresuradamente cara Isengarda para consultar co xefe da súa orde (os Istari) Saruman. Frodo chega a Bree co seus amigos e descobre que Gandalf aínda non chegou. Máis tarde revélase que Saruman o traizoou e mantivo prisioneiro na súa torre, pero Gandalf foxe coa axuda de Gwaihir (Señor das Grandes Aguias). En Bree, Frodo e os seus compañeiros atopan a Aragorn, o herdeiro do reino humano de Gondor, pero que se presenta ante eles como un montaraz Dúnadan chamado Alancadas. Coa súa axuda evadiron ós espectros do anel ou Nazgûl e continuaron a súa viaxe ata Valfendido. Despois de moitas aventuras nas que Frodo foi atacado por un Nazgûl, que case o mata chegan a Valfendido, onde Gandalf, o Gris o estaba agardando e onde grazas á maxia de Elrond, señor de Imladris, Frodo é curado (aínda que non totalmente) do veleno da folla do Nazgûl que o atacou.
Valfendido tamén foi onde se realizou o Consello de Elrond, que foi a reunión dos representantes das razas e pobos da Terra Media, onde se decidiu que o Anel debía ser destruído, aínda que facelo implicase aventurarse nas profundidades de Mordor e no Monte do Destino para arroxalo nos seus lumes, a única forma da que pode ser destruído. Frodo asumiu a misión, e prometeron axudalo nela o mago Gandalf, Aragorn o herdeiro ó trono, o elfo Legolas, o anano Gimli, Boromir o capitán de Gondor, e os hobbits Sam, Merri e Pipin. Xuntos, eles formaron a Irmandade do Anel.
Despois de pasar polo bosque de Lothlórien, onde Galadriel, señora do bosque lles deu agasallos para todos e os deixou estar no seu pazo.
Frodo foi atacado por Boromir, que foi corrompido polo anel, e decidiu que era mellor continuar a viaxe só grazas ós ánimos de Aragorn. Ao tentar fuxir os orcos atacárono, polo que Merri e Pipin chamaron a súa atención lonxe de Frodo. Os orcos levaron a Merri e Pipin despois de matar a Boromir que tentara protexelos. Aragorn, Legolas e Gimli partiron na súa persecución. Frodo foi nun dos barcos, pero Sam sorprendeuno ó marchar, e pediulle que lle deixase acompañalo. Finalmente parten xuntos, e os outros van en busca de Merri e Pipin. Boromir morre a mans de Lurtz, o xefe dos Uruk-hai. Logo, Sam e Frodo viaxan sós, e a película remata.
Théophile Gautier
miniatura|dereita|200px|Théophile Gautier por [[Nadar (1856)]] Pierre Jules Théophile Gautier, nado en Tarbes o 30 de agosto de 1811 e finado en París o 23 de outubro de 1872, foi un poeta, dramaturgo, novelista, xornalista, pintor e crítico de arte francés. Defensor do romanticismo o seu traballo é de difícil clasificación e serviu de referencia para movementos literarios posteriores como o parnasianismo, o simbolismo, o decadentismo e o modernismo.
Traxectoria
Théophile Gautier naceu o 30 de agosto de 1811 en Tarbes, capital do departamento de Hautes-Pyrénées, no suroeste de Francia. O pai, Pierre Gautier, era un pequeno funcionario bastante culto. A mai foi Antoinette-Adelaïde Concarde. A familia trasladouse a París en 1814, onde residiron no distrito de Marais.
Gautier comezou a súa educación como interno no prestixioso Collège Louis-le-Grand en París (entre os seus alumnos estiveran Charles Baudelaire e Voltaire). A estancia durou tres meses e tivo que ser levado á casa a causa dunha doenza e da súa falta de adaptación. Acabou a instrución no Collège Charlemagne, pero o seu principal educador foi seu pai que o empurrou cara o estudo do latín. Na escola coñeceu a Gérard de Nerval que se converteu nun amigo para toda a vida e que lle presentou a Victor Hugo, xa establecido como poeta e dramaturgo e que tería unha importancia definitiva en apartar a Gautier da carreira de pintor coa que daquela soñaba e inclinalo cara á literatura. Gautier estivo presente na tumultuosa estrea da obra de Hugo Hernani, onde se fixo notar polo seu chaleco vermello.
Pouco despois da revolución de 1830 a familia Gautier pasou por dificultades económicas e tiveron que trasladarse ás aforas de París. Téophile decidiu ficar cos seus amigos no distrito de Doyenné, onde levou unha vida bohemia. A finais de 1830, Gautier comezou a frecuentar as reunións en Le Petit Cénacle, un grupo de artistas que se reunía no estudio de Jehan Du Seigneur, unha versión irreverente do "Cénacle" de Victor Hugo, e no que se xuntaban Gérard de Nerval, Alexandre Dumas pai, Petrus Borel, Alphonse Brot, Joseph Bouchardy e Philothée O’Neddy. Le Petit Cénacle gañou axiña sona de extravagante e excéntrico, pero tamén de punto de encontro único.
Gautier comezou a escribir poemas en 1826 pero o máis do seu tempo dedicouno a escribir para varios xornais, especialmente para La Presse, o que lle deu a oportunidade de viaxar polo estranxeiro e ter contactos con xente influente na alta sociedade e no mundo artístico. Gautier viaxou por España, Italia, Rusia, Exipto e Alxeria e as viaxes inspiraron moitos dos seus libros: Voyage en Espagne (Viaxe en España) de 1843, Trésors d’Art de la Russie (Tesouros da arte de Rusia) de 1858, e Voyage en Russie (Viaxe en Rusia) de 1867. A súa literatura de viaxe é considerada por moitos coma unha das mellores do século XIX, está escrita nun estilo moi persoal e dá unha idea dos gustos artísticos e culturais do autor. Gautier era moi afeccionado ó ballet romántico e escribiu guións para varios deles. O máis famoso é Giselle, que foi estreado pola bailarina Carlotta Grisi, á que Gautier amou toda a súa vida. A falta de correspondencia de Carlotta acabou por decidir casar con Ernestina Grisi, cantante e irmá de Carlota.
Despois da revolución de 1848 Gautier escribiu case cen artigos en nove meses. O seu momento de prominencia coincidiu co tempo no que os antigos líderes do romanticismo Hugo, François-René de Chateaubriand, Alphonse de Lamartine, Alfred de Vigny e Alfred de Musset non estaban xa participando activamente no mundo. O seu prestixio foi confirmado polo seu posto de director da Revue de Paris entre 1851 e 1856. Durante estes anos deixou La Presse e comezou a traballar para Le Moniteur universel canso do traballo do xornalismo regular que atopaba humillante. Malia esa opinión comprou a editora da revista L’Artiste en 1856. Foi nesa revista onde publicou as súas teorías da arte pola arte.
Na década de 1860 aínda que viu a súa candidatura á Academia francesa rexeitada tres veces, asentouse literariamente. Charles-Augustin Sainte-Beuve, o crítico literario de máis sona da época dedicou tres artigos a examinar eloxiosamente toda a obra de Gautier publicada ata 1863. En 1865 Gautier foi admitido no salón literario da princesa Mathilde Bonaparte, curmá de Napoleón II e sobriña de Napoleón Bonaparte. A princesa ofreceulle a Gautier a sinecura de ser o seu bibliotecario en 1868, posto que lle deu acceso á corte de Napoleón III.
Durante a guerra franco-prusiana Gautier volveu a París ó saber que os prusianos avanzaban cara á capital francesa. Ficou coa familia durante a invasión e o tempo da Comuna. Morreu o 23 de outubro de 1872 dunha enfermidade cardíaca crónica. Foi enterrado no cemiterio de Montmartre en París.
Primeiros poemas
Poésies, publicada en 1830, é unha colección de corenta e dous poemas que compuxo ós 18 anos. O libro foi publicado durante a revolución de xullo, non se vendeu e foi retirado. É unha colección de 42 poemas. En 1832 os poemas foron de novo editados, coa adición doutros 20, baixo o nome de Albertus. Outra edición viu a luz en 1845 con revisións dalgúns dos poemas. Estes poemas de xuventude están escritos nunha gran variedade de formas e seguen os modelos de poetas románticos coma Sainte-Beuve, Alphonse de Lamartine e Hugo.
Albertus, publicado en 1832, é un longo poema narrativo de 122 estrofas de 11 alexandrinos e un verso final de 9 sílabas cada unha. Albertus é unha parodia da literatura romántica, especialmente dos contos macabros e sobre o sobrenatural. Conta o historia dunha meiga fea que se transforma nunha moza fermosa e namora ó protagonista, Albertus, que acepta vende-la súa alma.
Les Jeunes-France: romans goguenards (“Os Jeunes-France: contos burlóns) saíu do prelo en 1833, era unha sátira do romanticismo. En 1831, o xornal Le Figaro fixo aparecer unha serie de traballos da nova xeración de artistas románticos e publicounos no Jeunes-France.
La Comédie de la Mort, publicada en 1838 é unha peza de ton similar a Albertus. Nesta obra Gautier incide sobre o tema da morte. Neses anos, Gautier frecuentaba os cemiterios, que estaban a expandirse por causa dos andazos que se sucedían no país. O escritor transforma a morte nunha experiencia embriagadora, voluptuosa, case humorística que o distrae da realidade cruel e expresa a súa necesidade de atopar luz entre as tebras e vida por sobre da morte.
Poesía da madureza
España, de 1845 adoita considerarse unha obra de transición. É un volume de 43 poemas de temas variados inspirados polas súas viaxes por España no verán de 1840. Neses poemas Gautier escribiu sobre aspectos diversos, deles algúns convencionais, da cultura e as tradicións españolas.
Émaux et Camées (Esmaltes e Camafeos) de 1852 foi publicado durante unha viaxe polo Oriente Próximo e tense pola mellor obra do seu autor. O título reflicte o abandono da ambición romántica de crear a obra de arte "total" que inclúa a participación emocional do lector, en favor dun punto de vista máis moderno, máis centrado en aspectos formais. A obra empezou como colección de 18 poemas en 1852, e chegou os 37 en anos posteriores.
Dernières Poésies (Derradeiros poemas) de 1872 é unha colección de poemas que van de pezas dos seus primeiros anos a fragmentos inacabados de pouco antes da morte do autor. Dominan os sonetos dedicados a amigos do poeta.
Obras teatrais
Entre 1839 e 1850, Gautier escribiu ou colaborou en varias obras dramáticas. Théophile Gautier non se consideraba autor senón poeta e narrador. O seu estilo non casaba co teatro da época, convencional e pequenoburgués e as obras de Gautier foron mal aceptadas ou mesmo non publicadas.
Une Larme du diable (Unha bagoa do demo) de 1839 foi escrita despois da viaxe de Gautier por Bélxica en 1836. A peza é considerada imitación dun misterio medieval, forma dramática popular no século XIV, que era interpretada, en xeral, en igrexas polo seu contido relixioso. A obra fala dunha aposta entre Deus e o diaño e é de ton humorístico.
Le Tricorne enchanté (O tricornio embruxado) sitúase no século VII. Nela un vello, Géronte, que quere casar cunha muller fermosa namorada doutro é enganado e ve como os dous amantes cavan xuntos. Ë unha obra leda con final feliz.
Pierrot Posthume é unha breve comedia de fantasía inspirada na “comedia dell’arte”, que desenvolve unha vez máis o tema do triángulo amoroso e acaba ben.
Outras obras súas son Un Voyage en Espagne (1843), La Juive de Constantine (1846), Regardez mais ne touchez pas (1847) (só nunha pequena parte de Gautier), Pierrot en Espagne (1847) -de atribución dubidosa- e L’Amour souffle où il veut (1850), inconclusa.
Santa Cruz del Comercio
Santa Cruz del Comercio (ou simplemente Santa Cruz) é unha localidade española pertencente a provincia de Granada, na comunidade de Andalucía. Está situado na parte centro-norte da comarca de Alhama, a uns 51 km da capital granadina. O concello é un enclave en Alhama de Granada.
O concello santacruceño está formado polos núcleos de Santa Cruz del Comercio e Valenzuela, tamén chamado Seco de Lucena.
Historia
A localidade denominouse "Santa Cruz de Alhama" ata 1884, ano no que cambiou o apelido por "del Comercio" en agradecemento ao gremio dos comerciantes de Madrid que financiaron parte da súa reconstrución tralo fatídico terremoto de 1884 que asolou boa parte da provincia de Granada, especialmente na comarca alhameña.
Política
Os resultados en Santa Cruz del Comercio nas últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, son:
Centaurus A/Grupo M83
Centaurus A/Grupo M83 é un complexo cúmulo de galaxias situado nas constelacións de Hydra, Centaurus, e Virgo. O grupo pode ser dividido en dous subgroupos. O subgrupo Cen A, a unha distancia de 11,9 Mal (3,66 Mpc), que está centrado sobre Centaurus A, unha radiogalaxia próxima. O subgrupo M83, situado a unha distancia de 14,9 Mly (4,56 Mpc) e que está centrado sobre Messier 83 (M83), unha galaxia en espiral que está de canto (vista dende a Terra), amosándose así en todo o seu esplendor.
Centaurus A/Grupo M83 é algunhas veces visto coma un só grupo, e algunhas veces é visto coma dous subgrupos. Por iso, algunhas referencias citan a dous obxectos nomeados coma o Grupo Centaurus A e o Grupo M83. Con todo, as galaxias arredor Centaurus A e as galaxias arredor de M83 están fisicamente preto as unhas das outras, e ambos subgrupos parecen non estar achegándose ou afastándose entre si.
Centro Galego de Tecnificación Deportiva
miniatura|dereita|Vista interior. miniatura|dereita|Vista exterior. derecha|miniatura|[[BM Cisne - Córdoba Cajasur de División de Prata 2019-20.]] dereita|miniatura|Arxil - Miravelle, 2022-23. O Centro Galego de Tecnificación Deportiva (CGTD) é un centro de ensino público xestionado pola Secretaría Xeral para o Deporte, dependente da Presidencia da Xunta de Galicia. Asume as competencias vinculadas ó fomento e promoción da cultura física e o deporte en Galicia. Foi fundado en 1987.
Centaurus A/Grupo M83
Identificación dos membros
thumb|Imaxe das galaxias NGC 5011B e NGC 5011C rodeadas de estrelas. Os membros máis brillantes do grupo foron identificados en vellas investigacións para a identificación de grupos galácticos. Pero moitas das galaxias ananas do grupo só foron identificadas tras intensos estudos. Unha das primeiras identificacións destes 145 febles obxectos en imaxes ópticas, foi feita co UK Schmidt Telescope e foi seguida de pescudas na liña de hidróxeno feitas co Parkes Radio Telescope e pescudas na liña espectral alfa-hidróxeno feitas co telescopio de 2,3 m do Observatorio de Siding Spring. Isto axudou a identificar 20 galaxias ananas coma membros do grupo. A procura HIPASS, a cal foi unha procura de radio na liña de emisión espectral do hidróxeno, atopou cinco galaxias sen catalogar no grupo e identificou cinco galaxias (xa catalogadas previamente coma tales) coma membros do grupo. Ademais foi identificada unha galaxia anana adicional coma membro do grupo durante a investigación HIDEEP, que era unha investigación de radio máis exhaustiva da emisión do hidróxeno dentro dunha porción de ceo menor. Varias investigacións ópticas posteriores identificaron 20 posibles candidatos máis do grupo. No 2007, NGC 5011C foi confirmada coma membro do Grupo Cen A. Esta galaxia en si é un sistema estelar ben coñecido, catalogado e co seu número NGC, pero a súa verdadeira identidade permaneceu oculta por mor dunha confusión coas súas coordenadas e erros nos rexistros dos datos dos corrementos cara o vermello da citada galaxia.
Lista dos membros
A táboa que aparece a continuación é unha lista das galaxias que foron identificadas coma asociadas á Centaurus A/Grupo M83 por I. D. Karachentsev e os seus colaboradores. Fágase notar que Karachentsev divide este grupo en dous subgrupos centrados sobre Centaurus A e Messier 83.
Centro Galego de Tecnificación Deportiva
Características
Está dirixido por Xulio Ventín Rivas, atleta e adestrador e responsable do sector de probas combinadas da Federación Galega de Atletismo. A subdirectora é Pilar López Graña, doutora en Educación Física e profesora de Educación Física no IES de Poio e adestradora da SD Teucro na tempada 2005-06.
Centaurus A/Grupo M83
Lista dos membros
Ademais, ESO 219-010, PGC 39032 e PGC 51659 son listadas coma posibles membros do Subgrupo Centaurus A, e ESO 381-018, NGC 5408 e PGC 43048 son listadas coma posibles membros do Subgrupo M83. Aínda que HIPASS J1337-39 só é listada coma un posible membro do subgrupo M83 na última lista publicada por Karachentsev, análises posteriores indican que esta galaxia está dentro do subgrupo. Saviane e Jerjen descubriron que NGC 5011C ten un corremento óptico cara o vermello de 647 km/s, e polo tanto é un membro do Grupo Cen A, ó contrario do que se cría dende 1983, que era unha galaxia separada do cúmulo de galaxias Centaurus A/Grupo M83.
Centro Galego de Tecnificación Deportiva
Características
Oferta 170 prazas, 90 delas con servizo de aloxamento (aínda que ten capacidade para 104 persoas residentes). Imparte 9 modalidades deportivas: atletismo, loita, judo, natación, piragüismo, remo, taekwondo, tenis e tríatlon.
Hai tres grupos: o de tecnificación, con 100 prazas, está destinado a novas promesas menores de 19 anos. O grupo de rendemento, con 40 prazas, oriéntase a deportistas de 19 anos en adiante. Outras 30 prazas están destinadas a deportistas de elite galegos que precisan dos servizos ou instalacións do CGTD.
Achega a formación integral aos mozos e mozas galegas con potencial para a práctica do deporte de alto nivel, facilitando a integración no sistema educativo (desde 3º da ESO a 2º de Bacharelato) e no contorno social ao tempo que contan cos medios necesarios para poderen desenvolver as súas preparacións específicas conforme a criterios científicos.
En colaboración coas diferentes federacións deportivas galegas, o centro prepara os programas de tecnificación deportiva, dirixidos fundamentalmente á formación de deportistas de entre 14 e 18 anos.
Instalacións
O Centro Galego de Tecnificación Deportiva ten a súa sede en Pontevedra, nos terreos do Estadio da Xuventude e adxacentes. Conta con 7 edificacións.
O pavillón polideportivo cuberto conta cun tatami e un ximnasio auxiliar. A piscina climatizada, de 6 rúas, mide 25 x 12 m. A pista de atletismo, de 8 rúas, é de material sintético (esta pista foi remodelada no ano 2015). O campo é de herba natural, e posúe bancadas para 300 persoas e sistema de videofinish. No edificio multiúsos sitúanse a balsa climatizada de piragüismo, os hangares de piragüismo e remo, o ximnasio, a zona de remoergómetros, a sala para medicina do deporte, sala de fisioterapia, sala de loita e a sauna.
O edificio principal alberga a conserxería, aulas, a aula multimedia, as oficinas e a cafetaría. A residencia ten 48 habitacións dobres e 8 individuais (104 prazas), todas elas con baño. Conta con comedor para 140 persoas, biblioteca e diversas salas. O IES conta con laboratorio e diversas aulas.
Deportistas de sona
Polo centro pasaron figuras galegas do deporte como David Cal, Javier Gómez Noya ou Teresa Portela.
Comité Olímpico Mexicano
thumbnail|Logo do Comité Olímpico Mexicano. O Comité Olímpico Mexicano (COM) é a organización que representa os deportistas mexicanos no Comité Olímpico Internacional (COI), nos Xogos Panamericanos e nos Xogos de América Central e o Caribe. Foi creado e formalmente recoñecido polo COI en 1923. A organización é dirixida por Carlos Padilla Becerra. O Comité Olímpico Mexicano ten a súa sede en Cidade de México.
100 Galicia cen. Obxectos para contar unha cultura
'100 Galicia cen. Obxectos para contar unha cultura' foi unha exposición temporal itinerante do Consello da Cultura Galega. Inaugurada en maio de 2016 en Santiago de Compostela, en outubro pasou á Coruña e en xaneiro de 2017 a Vigo, onde rematou no mes de abril.
Descrición
Inspirada en A History of the World in 100 Objects do British Museum, estivo comisariada por Manuel Gago Mariño e contou coa colaboración de Afundación e ABANCA.
O libro-catálogo, editado e presentado por Ramón Villares Paz e coordinado por Manuel Gago, inclúe unha fotografía de cada peza e un artigo sobre cada unha delas, de varios autores, entre eles: Felipe Criado Boado, Xurxo Ayán, Ermelindo Portela Silva, Henrique Monteagudo, Alfredo Erias, Anselmo López Carreira, Pegerto Saavedra, Francisco Díaz-Fierros, Anxo Angueira, Olivia Rodríguez, Pilar Cagiao, Henrique Alvarellos, Comba Campoy, Miguel Anxo Seixas Seoane, Xavier Queipo, María Luisa Sobrino, Xusto Beramendi, Lourenzo Fernández Prieto, Xosé Manoel Núñez Seixas, Ramón Máiz, Manuel Gago, Víctor Freixanes, Ramón Villares, Xosé Ramón Pousa, Emilio Pérez Touriño e María Xosé Porteiro.
Polgada
A polgada (en inglés inch) é unha unidade de lonxitude que foi, con distintos valores, case universal, e que agora se utiliza aínda e principalmente en países anglosaxóns (Estados Unidos, Gran Bretaña etc.). En case todos os demais países utilízase o metro como medida de lonxitude (os países mencionados están en proceso de transición).
Orixinalmente a polgada foi unha unidade de lonxitude antropométrica que equivalía ao ancho da primeira falanxe do polgar, e máis especificamente á súa falanxe distal. Foi utilizada en moitos países, con diferentes equivalencias (moi probablemente dependendo da anchura da falanxe do gobernante que fixou a medida ou, máis ben, do tamaño desa falanxe que quería ter o gobernante para que os súbditos o tivesen por alguén moi grande). Pero tras a introdución do sistema métrico decimal no século XIX, foise abandonando en case todo o planeta, salvo nos países da angloesfera (aínda que tamén neles estase empezando a adoptar o Sistema Internacional de Unidades).
Como exemplo, unha polgada castelá equivalía a 23,22 milímetros, mentres que a anglosaxoa actual equivale a 25,4 mm. A polgada é unha medida de lonxitude antropométrica que equivalía á lonxitude dun polgar. En inglés chámase inch.
A polgada no mundo
A polgada foi substituída en gran parte do mundo por unidades do SI. As equivalencias son:
A polgada imperial segue en uso, aínda que confinada sobre todo a Estados Unidos. En 1958 definiuse que a polgada imperial equivalería a exactamente 2,54 centímetros.
centro
Equivalencias
Nota: Cando se fala de roscas de gas en polgadas, esta medida non se refire directamente ao diámetro da rosca. Para coñecer a medida exacta do diámetro o mellor é acudir a un prontuario mecánico. Buscar como rosca "Briggs" americana para tubos de gas, auga e vapor. Por exemplo rosca G1/4 --> Diámetro exterior medio = 12,12 mm
Ilya Ehrenburg
Ilya Ehrenburg, nado en Kíiv o 26 de xaneiro de 1891 e finado en Moscova o 31 de agosto de 1967, foi un escritor ruso.
Primeiros anos
Naceu nunha familia xudía na capital de Ucraína. Involucrado cos movementos revolucionarios que actuaban no Imperio tsarista, foi detido durante uns meses mentres realizaba os seus estudos de secundaria en Moscova. Desde a Revolución Rusa de 1905 involucrouse en actividades bolxeviques. En 1908 emigrou a París, alí entrou en contacto co mundo literario e compuxo as súas primeiras poesías. Correspondente na fronte de guerra durante a primeira guerra mundial. Trala guerra volveu ó seu país e estableceuse en Kíiv como profesor.
Despois da revolución de 1917
Descontento co rumbo que tomaba o réxime soviético en 1921 marchou do país, pasou por Berlín e Bruxelas antes de establecerse en París en 1925. Unha vez proclamada a república en España realizou varias viaxes alí e escribiu o libro España, república de traballadores (1932), foi correspondente de guerra en España durante a Guerra civil española. Na Segunda guerra mundial as súas alocucións na radio foron das máis escoitadas polas tropas soviéticas e a poboación en xeral, axudando a manter a moral. Unha das súas obras máis coñecidas, sobre a caída de París, escribiuna durante a guerra, en 1942.
Rasp díxolle ao crítico soviético Alexander Dymshitz, membro da Academia das Artes da RDA, que cando veu chegar aos soldados do exército roxo en 1945, desenterrou libros Ilya Ehrenburg do seu xardín con dedicatorias por ter participado nun filme con guión do escritor. Os soldados víronos, pediron un intérprete, leváronlle comida e puxeron unha inscrición na porta da casa: "O amigo de Ilya Ehrenburg vive aquí. A casa está custodiada por tropas soviéticas". Cando lle contaron iso a Ehremburg, dixo que "Raps era un bo tipo", e continuaron a súa amizade ao longo dos anos.
San Lourenzo de Siabal, Paderne de Allariz
Patrimonio arquitectónico
Nesta zona hai moitos elementos de interese: a igrexa de San Lourenzo, a capela da Vacariza, a capela de Siabal, o cruceiro de Siabal e o conxunto de cabaceiros do pobo de Siabal.
Ilya Ehrenburg
Despois da Segunda guerra mundial
A súa novela curta Ottepel, en alfabeto cirílico Оттепель, publicada por primeira vez no número de primavera de 1954 de Novy Mir. Acuñou o nome do "Desxeo" o período de liberalización posterior á morte de Stalin en 1953 e a desestalinización de Nikita Khrushchev. A novela supuxo unha ruptura tanto co traballo anterior prosoviético de Ehrenburg como con ideas anteriores sobre o realismo socialista. A novela tivo moito éxito, vendendo os 45.000 exemplares da primeira edición nun só día. Recibiu críticas das autoridades por mencionar a Gran Purga e outros aspectos negativos do estalinismo; a finais de 1954 o Congreso de Escritores Soviéticos criticouno con dureza. Konstantin Simonov, entón secretario da Unión de Escritores da URSS, acusou a Ehrenburg "de caricaturizar... a vida artística". Con todo, Ehrenburg tivo a oportunidade de defenderse na Literaturnaya Gazeta.
San Lourenzo de Siabal, Paderne de Allariz
Patrimonio arquitectónico
A igrexa de San Lourenzo é un templo barroco do século XVIII, destaca pola súa magnífica torre de campás que loce na traseira da súa fachada e vese dende case todos os puntos do concello. Está construída sobre unha igrexa anterior de arquitectura románica. Está dedicada a San Lourenzo, como o nome da parroquia, e a festa celébrase o 10 de agosto, que é o día do santo.
Ilya Ehrenburg
Despois da Segunda guerra mundial
Ehrenburg foi un dos primeiros en escribir sobre o Holocausto, en particular o sufrido polos xudeus soviéticos a mans dos nazis.
San Lourenzo de Siabal, Paderne de Allariz
Patrimonio arquitectónico
A Vacariza destaca pola súa capela que está dedicada a San Pablo, a súa festa celébrase o 6 de xaneiro.
Ilya Ehrenburg
Despois da Segunda guerra mundial
A publicación das memorias de Ehrenburg foron criticadas pola facción máis conservadora entre os escritores soviéticos, concentrada arredor da revista Oktyabr.
San Lourenzo de Siabal, Paderne de Allariz
Patrimonio arquitectónico
A capela de Siabal está dedicada á Virxe dos Remedios, e a súa festa celébrase o 8 de setembro. Nesta vila pódese apreciar un precioso conxunto de cabaceiros no centro do pobo nos que antigamente gardaban o millo para secar. Ademais tamén conta cun cruceiro de data indefinida e composto por unha base a modo de peaña e unha columna que suxeita a cruz.
Ilya Ehrenburg
Despois da Segunda guerra mundial
Para o lector contemporáneo, porén, a obra parece ter un sabor ideolóxico claramente marxista-leninista característico dun escritor oficial da época soviética.
San Lourenzo de Siabal, Paderne de Allariz
Patrimonio arquitectónico
Ermide, debido a que non ten capela, non ten santo e a festa celebrábana na honra de San Antonio, aínda que non o día dese santo, senón o primeiro domingo do mes de maio. Hoxe en día xa non celebran a festa.
Ilya Ehrenburg
Despois da Segunda guerra mundial
Tamén participou activamente na publicación das obras de Osip Mandelstam cando este último fora rehabilitado postumamente, pero aínda en gran parte inaceptable para a censura. Ehrenburg tamén estivo activo como poeta até os seus últimos días.
Parque de Oza
miniatura|Parque de Oza
O parque de Oza é un espazo verde cunha extensión de 55 000 metros cadrados situado na cidade da Coruña, no barrio do Castrillón, o que o converte nun espazo verde urbano e un pulmón para a cidade.
Historia e situación xeográfica
Ao redor do parque pódense atopar numerosos servizos a disposición dos usuarios, tales como colexios de educación primaria e infantil, educación secundaria, polideportivos, centro comercial, a igrexa de Oza e as estacións de bus e de tren.
Número de Sherwood
O número de Sherwood, \mathrm{Sh} (tamén denominado  número de Nusselt másico) é un número adimensional utilizado en operacións de transferencia de materia. Representa a relación entre o transporte difuso-convectivo e o transporte difusivo. Recibe o seu nome do enxeñeiro americano Thomas Kilgore Sherwood.
Defínese como:
onde
Existen numerosas correlacións empíricas ou semiempíricas que permiten determinar o número de Sherwood a partir do número de Reynolds e do número de Schmidt. A importancia da determinación do número de Sherwood é que dá acceso ao coeficiente de transferencia de materia. O número de Sherwood ten a mesma forma que o número de Biot másico. Porén, representan fenómenos físicos diferentes. No caso do número de Sherwood, a difusividade que aparece no denominador é a da substancia que se transfire nun fluído. Pola contra, no número de Biot, é a difusividade nun sólido. Deste xeito, o número de Biot compara o transporte externo (no fluído) co transporte interno (no sólido).
Alcume
miniatura|O [[Metro de Londres ten o alcume de The Tube.]] O alcume ou alcuño é un sobrenome, usado en troques do nome e, moitas veces, máis coñecido que o mesmo nome. En Galicia hai unha longa tradición de alcumes, e poucas deben ser as familias que non o tiveron; moitas veces está referido a unha particularidade da persoa ou da familia, sendo posible un derivado do lugar de nacemento, un defecto facial, a profesión do pai etc.
Mestre
Mestre (do latín ) pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
El Eco Popular (Noia)
El Eco Popular foi un periódico editado en Noia entre 1896 e 1898.
Historia e características
Subtitulado Defensor de intereses generales y locales, apareceu en novembro de 1896. Publicábase os días 8 e 22 de cada mes e imprimíase nos obradoiros de López Alende en Santiago de Compostela. Entre os seus colaboradores figurou Eladio Oviedo Arce. A principios de 1898 cambiou o seu título por El Eco de Noya e converteuse en semanario tradicionalista. Cesou a súa publicación en maio de 1898.
Sofia Kenin
Sofia "Sonya" Kenin, nada en Moscova o 14 de novembro de 1998 é unha tenista estadounidense, clasificada como a xogadora 139 do mundo en agosto de 2017. miniatura|Sofía Kenin, 2015
Júnior
En 2014 gañou a Fed Cup Júnior como membro do equipo dos Estados Unidos e nese ano tamén representou ao seu pais nos Xogos Olímpicos Júnior de Nanjing En 2015 gañou o Campionato Nacional do USTA feminino e chegou á final do US Open Júnior, clasificándose como a número 2 do ITF júnior.
Profesional
En 2016 gañou os seus dous primeiros títulos como profesional da ITF en Wesley Chapel (Florida) e Sacramento (California). No US Open de 2017 superou a primeira rolda por vez primeira, derrotando a Lauren Davis e Sachia Vickery, antes de perder coa campioa de 2006, Maria Sharapova, na terceira rolda.
Micrópilo
miniatura|300px|Esquema dun óvulo en ximnospermas e anxiospermas amosando a posición da micrópilo. En botánica, o micrópilo é unha abertura ou orificio, a modo de canle, que se acha na porción apical dos óvulos ou rudimentos seminais. Este canal áchase delimitado por un ou polos dous tegumentos do óvulo. Neste último caso, a abertura limitada polo tegumento interno chámase «endóstoma», e a abertura deixada polo tegumento externo é o «exóstoma» e a micrópilo dise «biestomática». Ambas as aberturas poden coincidir perfectamente ou estar lixeiramente desprazadas. Neste último caso, cando se observa o óvulo en corte lonxitudinal, a micrópilo descríbese como «micrópilo en zig-zag».
Ribulosa 1,5-bisfosfato
A ribulosa 1,5-bisfosfato (tamén ribulosa 1,5-bifosfato ou ribulosa-1,5-bifosfato ou ribulosa-1,5-difosfato, abreviadamente RuBP) é un azucre fosfatado de 5 carbonos, que é un importante substrato implicado na fixación do carbono durante o ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese.
Trátase dunha pentosa que leva dous fosfatos esterificados nos carbonos 1 e 5 e un grupo cetona (é unha cetosa) no carbono 2. Na fotosíntese funciona o estereoisómero D.
O 3-fosfoglicerato seguirá as reaccións do ciclo de Calvin rexenerando a ribulosa 1,5-bisfosfato, que recomezará outro ciclo, e orixinando unha molécula de glicosa que sae do ciclo.
Na última reacción do ciclo de Calvin, recíclase a ribulosa 1,5-bisfosfato a partir da fosforilación no carbono 1 con gasto de ATP da ribulosa 5-fosfato.
Carboxilación e oxidación da ribulosa 1,5-bisfosfato
Normalmente o encima rubisco carboxila a ribulosa 1,5-bisfosfato tal como se explicou antes. Pero en determinadas circunstancias, cando a concentración de CO2 é baixa, a de O2 alta e hai altas temperaturas o encima rubisco, en vez de carboxilar, mostra unha actividade de oxixenase e oxida a ribulosa 1,5-bisfosfato, orixinando unha molécula de 3-fosfoglicerato (en vez de dúas) e unha molécula de fosfoglicolato. o fosfoglicolato inicia un ciclo de reaccións chamado fotorrespiración, que malgasta ATP e poder redutor, polo que supón un menor rendemento da fotosíntese. As plantas tropicais e de climas áridos, nas condicións indicadas, teñen pouca fotorrespiración comparadas coas plantas de climas temperados ou fríos.
Alanis Morissette
Alanis Nadine Morissette, nada en Otava o 1 de xuño de 1974, é unha cantautora, actriz e produtora canadense, nacionalizada estadounidense.
Ten voz de mezzosoprano. É unha das artistas de maiores vendas na historia, debido en gran parte a Jagged Little Pill, o álbum debut máis vendido da historia, o primeiro máis vendido por parte dunha artista femenina, e o sétimo máis vendido de todos os tempos. Sumando a súa discografía, superou os 65 millóns de copias vendidas en todo o mundo.
Recibiu sete Premios Grammy, incluíndo o Álbum do ano en 1996, e doce premios Juno. En 2002 a ONU otorgoulle o "Global Tolerance Award" pola súa "grande labor en promover a tolerancia".
Traxectoria
Alanis Morissette naceo o 1 de xuño de 1974 eno hospital Riverside en Otava. É filla de dous profesores dunha escola militar: Alan Morissette, de orixe franca-canadense, e Georgia Feverstein, de orixe húngara-alemá. Ten dous irmáns, o seu xemelgo Wade Morissette que tamén é músico, e o seu irmán maior Chad Morissette que é empresario. .
De nena gustáballe o ballet e a música, e con 6 anos comezou a recibir clases de piano. Con 11 anos participou nunha emisión de televisión para nenos chamada You can't do that on television, de Nickelodeon. Ese mesmo ano escribiu a súa primeira canción, posteriormente lanzada como sinxelo: "Fate stay with me", producida cos cartos gañados no programa de TV.
En 1991 editouse o seu primeiro disco, Alanis, e en 1992 editouse Now is the Time, pero o éxito chegoulle en 1995.
Jagged Little Pill (1995)
Morissette debutou mundialmente en 1995 con Jagged little pill ("pequena pílula áceda"). Deste primeiro traballo, con bases de rock post-grunge, guitarras distorsionadas, baterías de rap e programacións, tirouse o primeiro sinxelo: "You oughta know".
Se ben con este single agardábanse unhas vendas de apenas 250.000 copias, "You oughta know" comezouse a escoitar nas radios e discotecas dos EUA e superou os 20 millóns de copias, o cal levou a que a MTV comezara a pasar o videoclip da canción con moita frecuencia. Posteriormente editáronse "All I really want" e "Hand in my pocket", e máis tarde o seu maior éxito: "Ironic". A expresividade da súa música espertou eloxios por unha parte da crítica e deu lugar a un movemento de seguidores repartidos por varios países.
Cos lanzamentos do quinto e sexto sinxelos, "You learn" e "Head over feet", Jagged little pill logrou manterse dentro dos primeiros 10 postos do Top 200 da Billboard durante máis dun ano.
Morissette realizou unha xira mundial con máis de 300 concertos, logrando situar o Jagged little pill como o 12.° disco máis vendido da historia e o segundo máis vendido por parte dunha artista femenina, superado por Come on Over de Shania Twain.
O éxito de Morissette é considerado como o disparador do crecemento de moitas artistas femininas, como Tracy Bonham, Meredith Brooks, Patti Rothberg, Avril Lavigne ou Pink.
Ao rematar a xira viaxou á India, onde visitou o hospital de Tareixa de Calcuta. Nesa viaxe obtivo a inspiración necesaria para a gravación do seguinte disco. Ao seu regreso colaborou nos novos discos de Dave Matthews Band e Ringo Starr, participou no festival pola liberación do Tíbet e formou parte da BSO da película City of Angels, coa canción "Uninvited", que lle levou a gañar dous novos premios Grammy.
Supposed Former Infatuation Junkie (1998)
En novembro de 1998 saíu do prelo o seu cuarto disco, Supposed former infatuation junkie. Presentaba un estilo rockeiro, post-grunge e máis introspectivo, servíndose nas novas composicións de arranxos orquestrais, bases electrónicas, pianos e sintetizadores, amosando unha inclinación por sons folk e orientais. Neste disco, ademais da harmónica, Morissette tocou o piano e a frauta.
Algúns dos seus sinxelos acadaron novamente os primeiros postos das listas de éxitos, como "Thank U" e "So pure". Outros sinxelos editados foron "Unsent" e "Joining you". Se ben non logrou o éxito do seu predecesor, o disco vendeu uns 9 millóns de copias arredor do mundo.
Durante 1999 Morissette estivo de xira, e dedicou tamén parte do seu tempo a participar na película Dogma, interpretando a Deus, e colaborando na BSO coa canción "Still". Tamén colaborou no proxecto The Prayer Cycle, de Jonathan Elias.
Alanis Unplugged (1999)
A finais de 1999 produciu un disco acústico, Alanis unplugged, presentando un percorrido íntimo por toda a súa produción. Incluía cancións novas como "No pressure over cappuccino" e a versión de The Police "King of pain", no concerto realizado na Academia de Música de Nova York.
Under Rug Swept (2002)
En 2002 editouse Under Rug Swept, composto e producido totalmente por Morissette, sen a habitual colaboración de Glen Ballard, quen producira os seus primeiros dous discos.
Incluía once cancións, escollidas por ela mesma entre os 30 temas que compuxera, dos cales chegara a gravar 25. Editáronse os singles "Hands clean", "Precious illusions", "Flich" e "Surrendering". Contou coas colaboracións de Flea (Red Hot Chilli Peppers), Dean DeLeo (Stone Temple Pilots) e Eric Avery (Jane's Addiction). Me'shell Ndegeocello participou tamén tocando o baixo en "You owe me nothing in return" e "So unsexy".
Feast on Scraps (2002)
En decembro de 2002 editouse o documental Feast on scraps, nunha edición especial dupla cun CD con cancións inéditas e un DVD con imaxes exclusivas da xira.
O primeiro CD incluía cancións gravadas para Under rug swept como "Purgatorying", "Simple together" e "Sister blister", e unha versión acústica de "Hands clean". O segundo CD contiña extractos da xira de Under rug swept, con imaxes dos concertos e os backstages. O álbum obtivo o premio Juno de DVD do ano.
So-Called Chaos (2004)
En 2004 editouse So-called chaos, con 10 cancións con letras menos contestatarias e máis poéticas que anos atrás, se ben con momentos de rock ao máis puro estilo Morissette.
Tamén contén unha certa faceta experimental, desenvolvendo desde melodías dance até influencias da música hindú. Editáronse os sinxelos "Everything", "Out is through" e "Eight easy steps". Debutou no número 1 do Billboard 200 chart, e "Everything" acadou os primeiros postos do Adult Top 40. Posteriormente unha remezcla de "Eight easy steps" acadou o top ten do Hot dance music/club play chart.
Nese mesmo ano Morissette colaborou coa banda sonora da película De-Lovely, coa canción "Let's do it, let's fall in Love".
Jagged Little Pill Acoustic (2005)
Coa base do material recolectado nos mesmos lanzouse Jagged little pill acoustic a principios de 2005, recreando o conxunto de cancións do orixinal en formato acústico, editándose o sinxelo "Hand in my pocket".
Para promocionalo, Morissette realizou a xira por teatros pequenos, coa intención de manter a intimidade e mística do acústico.
Ese mesmo ano ingresou no Walk of fame do Canadá e compuxo "Wunderkind" para a BSO da película de Disney The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, coa que obtivo unha candidatura aos Globos de Ouro na categoría de Mellor canción.
The Collection (2005)
O álbum inclúe unha selección das súas cancións máis recoñecidas, como "Ironic", "You oughta know" ou "Hand in my pocket", así como temas pertencentes a BSO como "Uninvited" (City of Angels), "Still" (Dogma) e "Let's do it, let's fall in Love" (De-Lovely). Tamén inclúe parcialmente un videoclip inédito, da canción "Joining you", do Supposed former infatuation junkie, que non fora editado con anterioridade.
Flavors of Entanglement (2008)
En setembro de 2007 Morissette declarou que tiña escritas 25 novas cancións, das que seleccionaría 11 para incluílas en Flavors of Entanglement.
O disco lanzouse ao mercado a mediados de 2008 en dúas edicións: a estándar, con once cancións, e a de luxo, cun CD adicional con cinco temas máis. O primeiro sinxelo do disco foi "Underneath", e o segundo foi "In praise of the vulnerable man" en Europa, e "Not as we" (do que fixo un videoclip) nos EUA.
Vida privada
Entre 1991 E 1992 Morissette mantivo unha relación sentimental co actor Dave Coulier. En 1996 foi parella do cantante Ryan Adams, co que escribiu a canción "1974". En 1998 Morissette comezou unha relación con Dash Mihok, quen aparece con ela no videoclip da canción "So pure". Esta relación terminou antes de empezar a xira de veráno en 2001.