cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toxina diarreica dos moluscos
Síntomas da intoxicación
Tamén se lle recoñece un claro efecto como promotor tumoral, pero sen afectar a un órgano diana específico.
Análise
O método oficial para a súa determinación é o bioensaio en rato, desenvolvido por Yasumoto en 1978. Tamén se pode determinar por procedementos químicos, como a cromatografía líquida de alta eficacia (CLAE) pero este método, aínda sendo máis sensible non está oficialmente recoñecido. O método de bioensaio en rato consiste en inxectar intraperitonealmente un filtrado obtido do molusco a tres ratos, e considérase positivo cando produce a morte de dous dos ratos inxectados, antes das 12 horas.
A normativa vixente (Regulamento CE nº 853/2004 polo que se establecen normas específicas de hixiene dos alimentos de orixe animal) fixa un límite máximo para o ácido ocadaico, as dinofisistoxinas e as pectenotoxinas de 16 microgramos de equivalente do ácido ocadaico por 100 gramos de vianda (corpo enteiro do molusco ou calquera parte consumible por separado). No caso das xesotoxinas, o límite máximo está establecido en 1 microgramo por gramo de vianda.
Control
A única medida de control contra a intoxicación por biotoxinas é a vixilancia da evolución dos dinoflaxelados na auga de mar e as mostraxes periódicas de moluscos nas distintas zonas de produción. Cando os resultados destes controis indican que os niveis de toxina alcanzan os límites considerados seguros, dítase a prohibición de extracción de moluscos ata que sucesivos controis analíticos demostren o descenso da toxina nos moluscos e garanten a súa aptitude para o consumo.
O Castro, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
O Castro é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller.
Imadaddin Nasimi
‘Alī ‘Imādu d-Dīn Nasīmī ( Seyid Əli İmadəddin Nəsimi عمادالدین نسیمی عمادالدین نسیمی ع,), Imaddadin Nasimi, ou Nesimi, nado en 1369 e finado en 1417 en Alepo foi un poeta turcomán  ou azarí. Compuxo un diwan en azarí, outro en persa e varios poemas en árabe. Considerado un dos grandes poetas místicos islámicos de fins do XIV e primeiros do XV.
Traxectoria
Pouco é o que se sabe con certeza da súa vida. A maioría das fontes indican que o seu nome era Imadaddîn pero tamén se afirmou que se podía chamar Alî ou Omar.
Tampouco se sabe o seu lugar de nacemento, puido nacer preto de Alepo na actual Siria, ou preto de Bagdad na actual Iraq, tamén se propuxo a cidade de Shamakhi (Acerbaixán), onde está soterrado seu irmán. miniatura|150x150px|A morte de Nisimi por Azim Azimzade. O feito de que o autor utilizase o título de sayyid levou a pensar que descendese do profeta Mahoma, xa que ese título está reservado para os seus descendentes.
Nesîmî foi un dos máis influentes defensores da doutrina ḥurūfī, espallando as ideas do movemento en gran medida, a través da súa poesía. Mentres Fażlullāh cría que el mesmo era a manifestación de Deus, para Nesîmî, no centro da creación estaba Deus, que concedeu a súa luz á humanidade, mais por medio do sacrificio e a autoperfección, o home podía chegar a ser un con Deus .Arredor de 1417 como resultado directo das súas crenzas, consideradas blasfemas polas autoridades relixiosas contemporáneas, detivérono e, segundo a maioría das fontes, esfolárono vivo en Alepo.
Posteriormente xurdiron lendas arredor da súa execución, como como ás burlas os seus verdugos con versos improvisados, e que, tras a execución, fixo un rolo coa súa pel, cargouna sobre os seus ombreiros e partiu. Un raro relato histórico do evento — o Tarih-i Heleb de Akhmad ibn Ibrahim al-Halabi — relata que o tribunal, que era da escola relixiosa maliki estaba disposto a condenar a Nesîmî por apostasía, e que a orde de execución deuna o emir de Alepo, que quería evitar unha rebelión aberta.
Poesía
Editouse en 1881 pero a edición difire considerablemente do manuscrito e non se realizou ningunha edición académica.
A obra de Nesîmî representa un paso importante no desenvolvemento da poesía non só en azarí pero tamén na tradición poética otomá. Despois da súa morte, a súa obra continuou a exercer unha grande influencia sobre moitos poetas turcófonos como Fuzûlî (1483?-1556), Khata ' i (1487-1524), e Pir Sultan Abdal (1480-1550)
Fabian (filme)
Fabian é un filme alemán de 1980 dirixido por Wolf Gremm. Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Spetses
De 1821 a 1822 Spetses desempeñou un papel importante na guerra de liberación do Imperio Otomán: o 8 de setembro 1822 os turcos, que querían queimar a base naval desta illa e así impor a súa hexemonía nese tramo do mar Exeo sufriron, a pesar da disparidade de forzas, a derrota da súa frota a través da acción da heroína spetsiota Laskarina Bouboulina, temeraria "capitá" que puxo todas as súas posesións ao servizo do seu país na loita contra os turcos combatendo en primeira persoa. A súa estatua domina o campo cerca do porto de Dapia, no que cada ano celébrase a "festa da armada". Foi odiada e asasinada polos seus familiares, os seus ósos están agora expostos no museo local.
A cidade de Spetses (tamén coñecida como Dapia) é o único lugar habitado da illa, típico é o transporte público, fornecido por carruaxes de cabalos, na illa (polo pequeno tamaño da mesma), non circulan vehículos, só ciclomotores. Con todo, hai un servizo de autobús para chegar ás diversas praias diseminadas por todo o perímetro da costa.
Ligazóns externas
miniatura|Spetses miniatura|Laskarina Bouboulina
Pescada á galega
Características
Adóitase servir de xeito que no prato teñamos un toro de peixe por persoa. A pescada adoita cocerse xunto coas patacas (cortadas en cachos) en auga axeitadamente salgada, cunha concentración salina semellante á da auga mariña (é dicir uns 36 gramos de sal por litro de auga). Mentres se prepara a pescada faise unha allada, mollo que se prepara frixindo allos na tixola cun chisco de aceite de oliva até ficaren dourados, ao final engádesele un pouco de pemento en po. A allada sérvese deitándoa sobre o peixe xa no prato.
A Nosa Terra
A Nosa Terra é o nome de varias publicacións periódicas:
Tamén foi o nome dunha empresa editorial galega: Edicións A Nosa Terra.
Avranches
miniatura|dereita|Praza Patton en Avranches. Avranches é unha comuna francesa de 9.226 habitantes do departamento de Mancha, localízada no sueste da península de Cotentin. A súa ocupación polos aliados en 1944 foi decisiva para o éxito do desembarco de Normandía.
A Costa, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
A Costa é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres.
A Silva
O topónimo A Silva pode referirse a varios lugares de Galicia:
Australian Broadcasting Corporation
Australian Broadcasting Corporation (en galego, Corporación de Radiodifusión australiana) é un grupo audiovisual público de radio e televisión de Australia. Os servizos de radio comezaron en 1923 e a televisión iniciouse en 1956.
O propietario da cadea é o Goberno de Australia. Con todo, ABC non é o único organismo público de radiotelevisión en Australia, xa que ese status tamén o posúe a canle multicultural Special Broadcasting Service (SBS).
Historia
As primeiras emisións de radio por parte do organismo público fixéronse en Sydney o 15 de novembro de 1923, baixo a emisora local 2SB, e á que máis tarde seguirían outras emisoras locais en Perth, Brisbane e Adelaida. En 1927 o goberno estableceu a National Broadcasting Service (NBS).
Finalmente o 1 de xullo de 1932 nace a Australian Broadcasting Commission, que levaría a cabo as operacións de NBS. Durante os seguintes anos produciuse a unha centralización das emisoras, que malia manter a programación local terían agora programas nacionais coordinados.
A televisión pública empezou a emitir en Sydney e Melbourne en novembro de 1956, e aos poucos comezaron a sumarse outras emisoras. Con todo, este non foi a primeira canle de televisión australiano, honor que corresponde a TCN-9 (Nine Network). A TV non se estableceu totalmente ata a mellora de cobertura nos anos 60, polo que non había un informativo a nivel nacional en TV, senón que cada cadea local emitía os mesmos contidos pero con distinta presentación. Isto non pasaba na radio.
En 1974 establécese o departamento comercial e en 1975 a ABC TV comezou a emitir en cor, ano no que tamén poñen en marcha unha emisora de rock (a futura "Tripla J"). Un ano despois lanzaría unha emisora de música clásica.
En 1983 a compañía cambiou a súa denominación, pasando a ser "Australian Broadcasting Corporation", na que se reestruturou gran parte do funcionamento do grupo ata entón, chegando a triplicarse a produción propia nos seguintes anos. Tamén se reestruturou a radio en 1985 cando Radio 1 pasou a ser a rede de emisoras locais e Radio 2 a rede nacional. En 1989 nace a radio internacional, Radio Australia.
Na década dos anos 90 prodúcense outros feitos significativos como a creación do departamento de multimedia en 1995, a ABC NewsRadio en 1996. Con todo tamén houbo problemas co orzamento que afectaron ás canles internacionais. A radio internacional perdeu varios programas e Australia Television, emisora creada en 1993 acabaría desaparecendo. (Aínda que en 2002 volvésese a crear outro internacional co nome de ABC Asian-Pacific)
No 2001 creouse unha segunda canle específica de Televisión Dixital Terrestre chamado "ABC Kids", que tivo que pechar 2 anos despois por problemas económicos. Á súa vez mantívose a canle internacional ABC Asia-Pacific, que en 2006 pasou a chamarse Australian Network. En 2005 retomouse a idea da canle exclusiva por TDT, nacendo así "ABC2".
Radio
Existe unha rede principal de emisoras locais chamada ABC Local Radio, que ten emisoras dispersas por todo o país, repartidas segundo demarcacións. Son 8 en total.
Dentro da radio dixital a ABC ten un servizo chamado ABC DiG, consistente en emisoras dixitais especializadas: DiG Radio (para mozos, música), DiG Jazz (especializada en jazz) e DiG Country (especializada en country).
Ademais, ABC conta cunha emisora internacional de onda curta, Radio Australia
Televisión
ABC posee cinco cadeas de televisión nacionais:
Temuco
miniatura|A situación de Temuco na IX rexión. miniatura|A cidade de Temuco.
Temuco é unha cidade chilena, comuna e municipio da provincia de Cautín, na IX rexión de Araucanía. Tamén é capital da rexión e da provincia. Segundo o censo INE de 2002, a comuna tiña un total de 245.347 habitantes, unha superficie de 464 km² e unha densidade de poboación de 529 hab/km². A distancia en liña recta entre a cidade de Santiago de Chile e Temuco é de 619,50 km, pero a distancia de ruta é de 675 quilómetros.
Descrición
Temuco fundouse como forte no 1881 por Manuel Recabarren, debido á súa configuración de contorna e localización na zona central do val da actual rexión, isto levou á creación posterior dunha estación ferroviaria. Ten tamén unha das áreas protexidas máis importantes do val da Araucania, o Monumento Natural Cerro Ñielol que se topa nas proximidades da Praza de Armas da cidade, onde son visibles algúns dos últimos bosques do val central da Araucania.
En termos de educación, a comuna ten colexios e tres universidades, a Universidade da Frontera, a Universidade Católica de Temuco e a Universidade Autónoma de Chile.
PirateBox
miniatura|Logo da PirateBox. Unha PirateBox é un dispositivo electrónico portátil, a miúdo formado por un router Wi-Fi  e un dispositivo para almacenar información, creando unha rede sen fíos  que permite ós usuarios que se conectan compartir ficheiros anonimamente e localmente. Por definición, este dispositivo está desconectado de Internet.
A PirateBox foi deseñada orixinalmente para intercambiar libremente datos en dominio público ou cunha licenza libre.
Historia
A PirateBox foi deseñada en 2011 por David Darts, un profesor da Escola Steinhardt de Cultura, Educación e Desenvolvemento Humano na Universidade de Nova York baixo Licenza de Arte Libre. Fíxose moi popular en Europa Occidental, particularmente en Francia por Jean Debaecker, e o seu desenvolvemento é en gran parte mantido por Matthias Strubel. O uso do concepto da  PirateBox cambiou pouco a pouco dende compartición local de ficheiros a propósitos educativos, implicando a escolas públicas ou acontecementos privados como CryptoParties, sendo tamén un punto crucial para evitar a censura xa que pode ser usado detrás de barreiras físicas fortes.
Instalación
Na versión 1.0, hai unha páxina de instalación mellorada, con só uns poucos pasos seguidos dunha instalación automática.
Configuración en Raspberrypi
miniatura|Cando en liña é fóra de liña. A PirateBox pode ser configurada en Raspberrypi. Os pasos poden atoparse no artigo de referencia.
Usos
Os usuarios conéctanse á PirateBox vía Wi-Fi (utilizando un portátil, por exemplo) sen tenr que saber o contrasinal. Entón poden acceder á páxina de web local da PirateBox para descargar ou subir ficheiros, ou acceder unha sala de charla anónima ou foro. Todos estes intercambios de datos están confinados na rede local da PirateBox e non están conectados a Internet.
Varios proxectos educativos utilizan os dispositivos para entregar contido aos estudantes permitíndolles compartir por charla ou foro. A PirateBox tamén é utilizada en sitios onde o acceso de Internet é raro ou impracticable.
Illa Bolshoy Begichev
Bolshoy Begichev (Большой Бегичев) é unha illa no mar de Laptev, Rusia.
Xeografía
A superficie da illa é de 1764 km². Bolshoy Begichev localízase dentro do Golfo de Khatanga (Хатангский залив), dividindo o golfo en dous estreitos.
Maliy Begichev
Soamente 8´5 km ao oeste de Bolshoy Begichev atópase a illa moito máis pequena coñecida como illa Maliy Begichev. A fronteira entre as divisións administrativas da Federación Rusa corre entre as dúas illas Begichev, de modo que mentres que Maliy Begichev está no Krai de Krasnoyarsk, Bolshoy Begichev está na república de Sakha. Tanto Bolshoy Begichev como Maliy Begichev reciben o nome do explorador polar ruso Nikifor Begichev.
Preobrazheniya
Ao norte de Bolshoy Begichev atópase a pequena illa Preobrazheniya. Esta illa granítica alargada era útil como punto de referencia para os barcos que pasaban pola Ruta Marítima do Norte no pasado.
Historia
Unha estación costeira NAVTEX adoitaba estar situada na illa a. Con todo, de acordo coa lista NAVTEX actual, a estación xa non se atopa na lista.
Organismo unicelular
Un organismo unicelular é aquel organismo que está constituído por unha soa célula, como son todas as bacterias, os protozoos, paramecios, amebas, ciliados etc. Representan a inmensa maioría dos seres vivos que poboan actualmente a Terra. Porén, os seres vivos que nos resultan familiares están constituídos por un conxunto de células, son os chamados organismos pluricelulares, aínda que na súa orixe tamén estes organismos proceden dunha única célula. Todos os organismos pasan nun momento inicial da súa existencia por ser unha soa célula. Por exemplo as bacterias, protistas, arqueas e certas algas e fungos, malia que hai un bo número de casos de algas e fungos pluricelulares.
Catedrático
Catedrático ou catedrática é a persoa docente que ocupa unha cátedra.
Psychocandy
Psychocandy é o álbum de estrea da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado en novembro de 1985 a través do selo Blanco y Negro Records. O disco está considerado un punto de referencia: a súa combinación de guitarras retroalimentadas con estruturas tradicionais de pop demostrou ser moi influente no posterior movemento shoegaze e no rock alternativo en xeral. A banda alonxaríase do seu son abrasivo co lanzamento do seu segundo traballo Darklands.
Antecedentes e gravación
Despois de deixar os seus traballos en 1980, os irmáns Jim e William Reid formaron The Jesus and Mary Chain co baixista Douglas Hart. Inspirándose en Einstürzende Neubauten, The Shangri-Las e The Velvet Underground & Nico, mercaron un gravador de catro pistas Portastudio e 1983 cando o seu pai perdeu o traballo nunha fábrica local e deulle aos irmáns 300 libras da súa indemnización. A banda gravou unha cinta demo que contiña as cancións "Upside Down" e "Never Understand" e que foi escoitada polo músico de Glasgow Bobby Gillespie, que á súa vez pasoulla ao seu amigo Alan McGee de Creation Records. McGee quedou impresionado coa cinta e invitou ao grupo a tocar nun evento de mostra de Creation Records en Londres, converténdose no seu representante pouco despois.
Despois de máis concertos en Londres, The Jesus and Mary Chain entraron en Alaska Studios, en Waterloo, e gravaron o seu sinxelo de estrea, "Upside Down". Publicado por Creation Records en novembro de 1984 e contando cunha cara-b producida por Slaughter Joe, o sinxelo esgotou a súa primeira edición e rematou o ano no número 37 da lista Festive Fifty de John Peel. Tras recrutar a Gillespie como batería a finais de 1984, The Jesus and Mary Chain asinaron coa subsidiaria de WEA Blanco y Negro Records, que fora creada polo fundador de Rough Trade Geoff Travis. A banda entrou nos Island Studios para gravar co enxeñeiro Stephen Street, pero as sesións demostraron ser infructuosas volvendo a Alaska Studios para rexistrar o seu segundo sinxelo, "Never Understand". Blanco y Negro editou o sinxelo en febreiro de 1985, e en marzo dese ano comezarían a gravar o seu álbum de estrea co enxeñeiro John Loder en Southern Studios. Psychocandy gravaríase en seis semanas gastando 17 000 libras en custos de gravación e produción.
Música e letras
Psychocandy contén catorce temas cunha duración total de 39 minutos. A súa música foi descrita como "pop bubblegum afogado na retroalimentación", que fusiona "melodía con desagradables estoupidos de ruído branco". Os críticos destacaron a influencia de grupos de pop clásico dos 60 como The Beach Boys e The Rolling Stones xunto co traballo das bandas de rock The Velvet Underground, The Stooges e Suicide no álbum.
Jim Reid encargouse das voces principais neste álbum, coa excepción do tema "It's So Hard", cantado por William Reid.
Listaxe de cancións
Nota: a edición en CD de 1986 contén a canción extra "Some Candy Talking", entre "Taste of Cindy" e "Never Understand".
Estatua
miniatura|dereita|[[Estatua de Valle-Inclán (Pontevedra)|Estatua do escritor Valle-Inclán, na cidade de Pontevedra]] Unha estatua é a obra escultórica elaborada, polo xeral, a imitación do natural. A escultura é considerada unha das Belas Artes.
As estatuas teñen sido un elemento constante en moitas culturas e sociedades. Con elas, imitando modelos reais, inténtase evocar deuses, personaxes ou conceptos como a liberdade, a xustiza etc. Agrupadas, formando conxuntos escultóricos, poden representar escenas que conmemoran acontecementos históricos, mitolóxicos, relixiosos, ideas simbólicas ou escenas costumistas. Algunhas son creadas para embelecer lugares frecuentados polo público. O que o concepto da estatua inspira, foi incluído en obras creativas, dende o xogo infantil as estatuas de marfíl, até a ópera Don Giovanni de Mozart.
Delwenn Statue Statue Άγαλμα Statue Statuo fa:تندیس Patsas Statue פסל Statuo Statua 像 სტატუა Standbeeld Statue Estateue Posąg Estátua Статуя Statue Staty
A Chá, Borrés
A Chá (en castelán e oficialmente: La Chana) é unha localidade do concello de Borrés, na comarca do Bierzo.
Limita ao norte con Borrés, ao leste con Paradela de Muces, ao sur con Voces e ao oeste con Carucedo. Tiña en 2013 unha poboación de 33 habitantes. As festas son o 15 de agosto, na honra á Virxe da Encina.
Santiago Losada Amor
Santiago Losada Amor, nado en 1910 en Pontevedra e finado en xaneiro de 1977 na mesma cidade, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente no Eiriña CF a comezos dos anos vinte e pronto fichou polo Celta de Vigo, cando este disputaba a primeira edicións da Liga española na Segunda División, na tempada 1929/30 con Ramón Encinas como adestrador, esa tempada marcou 5 tantos.
A finais de 1930 o Celta decide traspasalo para facer caixa, polo que se trasladaron a Vigo representantes do Atlético de Madrid e do RCD Espanyol, porén o fichaxe conseguiuno o Atlético a cambio de 30.000 pesetas. O Espanyol tentou fichar ao capitán José Vega pero este declinou a oferta e conseguiron a fichaxe de Edelmiro, recentemente chegado de Cuba.
En Madrid xogou a moi bo nivel, chegando a ser convocado coa Selección do Centro de España. Na tempada 1931-32 tivo un importante conflito co Atlético ao lesionarse nun amigábel co Celta contra o FC Porto sen o permiso do club madrileño.
Tras varios anos co Atlético en Segunda División na tempada 1934/35 ficha polo Real Madrid co que xogaría só un ano, marcando 3 goles en catro encontros.
Granxa de Briz
A Granxa de Briz, tamén coñecida como Finca de Briz ou Parque dos Sentidos, é un gran parque situado no concello de Marín. Conta cunha zona de tobogáns e xogos integrados na natureza, unha pequena lagoa natural e outra artificial. Tamén dispón dun auditorio ao ar libre e unha superficie total de 23.690 m².
O terreo consta de tres edificacións. A primeira delas é unha casa que se coñece como "chalé principal", convertido hoxe en oficinas municipais nas que se realizan diversos obradoiros de emprego. A segunda edificación coñécese como "casa adega", que na actualidade alberga os servizos sociais do concello e na que se imparten cursos e charlas. A última construción, denominada como "casa dos caseiros" está rodeada por unha muralla cunha lagoa no seu interior e na que se poden atopar árbores froiteiras, especies autóctonas e vides.
Historia
O parque ten orixe como Granxa da Costa dos monxes do mosteiro de Oseira, e trala súa desamortización mercouna Roberto Munaiz en 1838. A familia Munaiz levantou unha vivenda que se coñecería co denominación de Villa Paula, nome que compartían tanto a muller do propietario coma unha neta. En 1942, unha descendente, Ana Mª Saraiva Munaiz, casada con Marcelino Briz, decidiu edificar un chalé, que se converteu na súa residencia de verán e na que se realizaban bailes de sociedade, coa asistencia de destacadas personalidades da época: militares, políticos, empresarios, e amizades da familia.
Gran Premio de Abu Zabi de 2016
O Gran Premio de Abu Zabi de 2016 (oficialmente coñecido como 2016 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 27 de novembro de 2016 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a sétima edición do Gran Premio de Abu Zabi e a sétima vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Antecedentes
O Gran Premio de Abu zabi foi a carreira número 250 e última de Felipe Massa na Fórmula 1. Tamén foi a última carreira de Jenson Button ata o momento, o seguinte ano continuou en McLaren pero como piloto de probas. Foi a última carreira de Nico Hülkenberg con Force India que pasou a Renault, de Kevin Magnussen con Renault, que pasou a Haas e de Esteban Ocon con Manor que pasou a Force India en.
Carreira
Na saída Lewis Hamilton mantivo a primeira posición. Nico Rosberg, pegado, consciente de que a segunda praza outorgaríalle o título. Por detrás, Kimi Räikkönen. Daniel Ricciardo marchaba cuarto, mentres o seu compañeiro de equipo trompeou e caeu ata a última praza. Na sexta volta Kevin Magnussen retirouse por problemas no seu Renault, seguido por Bottas unha volta máis tarde con problemas no seu Williams. Cando os líderes comezan a entrar en boxes, Ricciardo queda primeiro provisionalmente. Na 10ª volta a clasificación era Ricciardo, Pérez, Hamilton, Verstappen, Rosberg, Raïkkönen, Vettel, Button, Hulkenberg e Grosjean. Na volta 13 Jenson Button abandonou coa suspensión dianteira rota, na 15 o seguía Daniil Kvyat que rompeu a caixa de cambios do Toro Rosso, mentres Hamilton se queixaba dos seus pneumáticos.
Na volta 20 a clasificación provisional do GP de Abu Zabi de Fórmula 1 era Hamilton, Verstappen, Rosberg, Räikkönen, Ricciardo, Vettel, Hulkenberg, Pérez, Massa e Alonso (10º), na seguinte volta Rosberg adiantou a Verstappen que ao entrar en boxes e caeu a oitava posición, coa esperanza de chegar ata o final sen volver a cambiar pneumáticos. Na volta 29 Hamilton entra en boxes e na volta 30 a situación era Vettel, Hamilton, Rosberg, Verstappen, Räikkönen, Massa, Alonso (8º), Hulkenberg e Pérez. Hamilton ralentizou a carreira para permitir que se acercara o dúo de Christian Horner a Nico Rosberg. A situación na volta 40 era Hamilton, Rosberg, Verstappen, Ricciardo, Räikkönen, Vettel, Hulkenberg, Pérez, Massa e Alonso (10º). Na Jvolta 44 Jolyon Palmer golpeou o difusor do F1 de Carlos Sainz ao apartarse para ser dobrlado. Dirección de carreira decidiu abrir unha investigación, pero o golpe afectou a Sainz e non podía pasar de segunda velocidade, tendo que abandonar.
Os 10 primeiros na volta 50 eran Hamilton, Rosberg, Verstappen, Vettel, Ricciardo, Räikkönen, Hulkenberg, Pérez, Massa e Alonso (10º). Na volta 53 Lewis Hamilton se escapa, pero logo de liala detrás. Sebastian Vettel se lanza sobre o Red Bull e adianta a Max Verstappen. Vettel era terceiro e foi a por Nico Rosberg. Por detrás, tócanse os Manor, Ocon e Wehrlein, Ocon voou sobre o piano. Na última volta Nico Rosberg aguantou as turradas de Sebastian Vettel. Max Verstappen estaba á caída. Todos contra Nico Rosberg pero o alemán aguantou e aínda que Vettel o intentou, non o conseguiu. Hamilton no podía ir máis lento. Nico Rosberg proclamouse campión do mundo de Fórmula 1 por primeira vez na súa traxectoria deportiva. Na carreira Hamilton foi primeiro seguido de Rosberg, Vettel, Verstappen, Daniel Ricciado, Kimi Räikkönen, Nico Hulkenberg e Sergio Pérez. Felipe Massa retirouse da Fórmula 1 na novena praza. Fernando Alonso foi décimo.
Fawzia de Exipto
Fawzia de Exipto ou Princesa Fawzia Fuad de Exipto (en árabe: فوزية بنت الملك فؤاد, en persa: فوزیه فؤاد) nada en Alexandría, Exipto, o 5 de novembro de 1921 e finada na mesma cidade o 2 de xullo de 2013, pertencente á dinastía de Mehmet Alí, foi filla do rei Fuad I de Exipto (entón sultán) e da raíña Nazli. Foi irmá do rei Faruq de Exipto, así como a primeira esposa e raíña consorte de Mohammad Reza Pahlavi, último xa ou emperador de Irán.
Saxifragaceae
Saxifragaceae (as saxifragáceas ) é unha familia de plantas da clase das dicotiledóneas cunhas 775 especies incluídas en 48 xéneros.
A familia noutrora incluía especies moi coñecidas coma as hortensias ou as groselleiras, hoxe incluídas nas familias Hydrangeaceae e Grossulariaceae respectivamente.
Parnassiaceae incluíuse ás veces nesta familia, malia seren xeneticamente distantes.
Xéneros
En decembro de 2014, The Plant List aceptaba 48 xéneros dentro da familia:
(Algúns nomes comúns en inglés)
Evolución
A familia divídese en dúas liñaxes principais – os saxifragoides, o cal inclúe os xéneros Saxifraga e Saxifragella, e os heucheroides, que inclúen o resto dos xéneros. Os heucheroides están compostos de oito tribos: Darmera (Astilboides, Bergenia, Darmera, Mukdenia, Orestitrope, e Rodgersia), Heuchera (Bensoniella, Conimitella, Elmera, Heuchera, Mitella, Tellima, Tiarella, e Tolmiea), Peltoboykinia (Chrysosplenium e Peltoboykinia), Micranthes (Micranthes), Boykinia (Boykinia, Bolandra, Hieronymusia, Jepsonia, Lithophragma, Sullivantia, Suxdorfia e Telesonix), Saniculphyllum (Saniculphyllum), Leptarrhena (Leptarrhena e Tanakaea), Astilbe (Astilbe e Saxifragopsis), e Cascadia (Cascadia e Saxifragoides).
Alta Normandía
A Alta Normandía (en francés: Haute-Normandie, en normando: Ĥâote-Normaundie) é unha rexión de Francia creada en 1956, cando Normandía se dividiu en Baixa Normandía e Alta Normandía. Esta división segue sendo algo polémica, con algunha petición de reagrupamento. Abarca dous departamentos: o de Seine-Maritime e o de Eure. Corresponde á parte oriental da antiga provincia de Normandía. A súa capital é Ruán.
Historia
Foi creada na Francia do 1956. Corresponde á parte oriental da antiga provincia de Normandía. As súas principais cidades son Rouen, Évreux, Bernay, Le Havre e Les Andelys.
Poboada inicialmente por tribos celtas, a Provincia foi conquistada en 51 a.C. polas lexións romanas. Coa caída de Roma, os pobos francos instaláronse alí e foron, máis tarde integrados ao Imperio Carolinxio.
A partir do final do século VIII, piratas viquingos devastaron a rexión, alí se estabeleceron e fundaron, en 911, o Ducado de Normandía. Despois dun século de expansión, as fronteiras da Normandía se tornaron estables, a tal punto de se aproximaran as actuais.
Integrada ao Reino de Francia, a rexión foi particularmente marcada polos efectos da Guerra dos Cen Anos, e polas Guerras de Relixión, os normandos foron moi máis convertidos ao Protestantismo que os doutras rexións de Francia.
No século XX, o desembarque das tropas Aliadas na Normandía trouxo destrución para as cidades normandas, principalmente Saint-Lô, Le Havre e Caen. Separada en dúas rexións en 1956, os proxectos de restauración da unidade da Normandía están en estudos.
Xeografía
A rexión da Alta Normandía limita coas rexións da Picardía, a Illa de Francia, o Centro e a Baixa Normandía. Integran esta rexión só dous departamentos: Sena Marítimo e Eure.
Ten 12.317 km² (2 % do territorio nacional) e 1,74 millóns de habitantes (3 % da poboación francesa). É a rexión máis nova de Francia cun 36,5% da poboación menor de 25 anos.
Política
O presidente do Consello Rexional da Alta Normandía é o socialista Alain Lle Vern, que ocupa este cargo dende 1998. Nas eleccións rexionais de 1998, a coalición formada polo Partido Socialista e o Partido Comunista Francés, e que encabezaba Alain Lle Vern obtivo a maioría relativa ao Consello Rexional. Os socialistas conseguiron 14 escanos e os comunistas 6, que sumados aos 3 dos Verdes e aos 2 de Loita Obreira permitiron á esquerda gobernar esta rexión dado que a dereita republicana non pactou coa ultradereita, que obtivera 10 escanos.
A esquerda tivo que esperar ás eleccións rexionais do 2004 para poder gobernar a rexión con maioría absoluta. Cunha candidatura unitaria dende a primeira volta das eleccións, a esquerda conseguiu na segunda volta o 52,69% dos votos e 36 escanos. Integraron esta coalición electoral o Partido Socialista, o Partido Comunista Francés, Os Verdes e o Partido Radical de Esquerda. Non así, Loita Obreira, que preferiu presentarse coa Liga Comunista Revolucionaria. Esta candidatura, con só o 5,59% dos votos emitidos na primeira volta, non conseguiu entrar ao Consello Rexional.
Con respecto a dereita, esta padeceu un forte retroceso, pasando de 20 a 13 escanos. A dereita presentouse dividida na primeira volta das eleccións, por unha banda a lista formada pola UMP, o Reagrupamento por Francia e o Movemento por Francia, e a outra lista formada pola Unión para a Democracia Francesa e Cidadanía, Acción, Participación para o Século XXI. As dúas listas fusionáronse de cara a segunda volta. Esta unión non deu os resultados previstos inicialmente, posto que na segunda volta obtiveron case un punto menos que a suma das dúas listas na primeira volta.
Forte retroceso tamén o vivido pola ultradereita. No ano 1998, había parlamentarios pertencentes a diferentes partidos políticos de ultradereita: sete parlamentarios eran da Entendida Nacional e Identitària, dous da Fronte Nacional e un do Movemento Nacional Republicano. Destes tres partidos só a Fronte Nacional conseguiu entrar ao Consello Rexional no ano 2004, co 14,59% dos votos emitidos na segunda volta e 6 escanos.
Abella
As abellas son insectos himenópteros da familia dos ápidos, voadores, eusociais, emparentados coas avespas e as formigas. As abellas xogan un papel importante no proceso de polinización, e son produtoras do mel e cera. As abellas son unha liñaxe monofilética dentro da superfamilia Apoidea, e actualmente están clasificadas baixo o nome taxonómico Anthophila (un clado). Existen preto de 20.000 especies coñecidas clasificadas en diferentes familias, aínda que moitas especies están aínda sen describir e o seu número é probablemente maior. Poden ser atopadas en tódolos continentes, agás na Antártica, é dicir en calquera hábitat do planeta que teña plantas con flor que poidan ser polinizadas por insectos.
As abellas están adaptadas para alimentárense do néctar e do pole, o primeiro como principal fonte de enerxía e o segundo para obter proteínas e outros nutrientes. O pole tamén é usado como comida para as larvas.
Teñen unha longa probóscide (unha sorte de "lingua") que lles permite obter o néctar das flores. Tamén teñen antenas compostas de 13 segmentos nos machos e 12 nas femias, así como dous pares de ás, sendo o par posterior o máis pequeno dos dous. Nunhas poucas especies, un dos sexos ou castes ten as ás relativamente máis curtas que lle fan que voar sexa dificultoso ou imposible, pero todas as especies as teñen.
A especie coñecida máis pequena é a Trigona minima, unha abella sen aguillón cuxas obreiras miden 2.1 mm de longo. A meirande é a Megachile pluto, cuxas femias poden acadar unha lonxitude de 39 mm. Os membros da familia Halictidae son as abellas máis comúns do Hemisferio norte, aínda que son pequenas e moitas veces son confundidas con avésporas ou moscas.
A especie máis coñecida é abella do mel, que como suxire o seu nome, produce mel, ó igual que outros tipos de abellas. A xestión humana desta especie é coñecida como apicultura.
Descrición
miniatura|Pezas bucais dunha abella doméstica, [[Beizo (artrópodos)|beizo e maxila.]] miniatura|Vista frontal da cabeza dun [[Xylocopa, mostrando as antenas, ollos compostos e ocelos, ademais dos cogomelos sensoriais das pezas bucais.]]
As abellas distínguense das avespas apoideas polos cogomelos ou pelos que cobren o seu corpo que, no caso das abellas, son plumosas e ramificadas. As femias da maioría das abellas teñen órganos para transportar o pole, chamados escopas ou corbículas, xeralmente nas patas posteriores ou na rexión ventral do abdome. Tamén hai diferenzas na distribución das veas das ás posteriores. Nas femias, a sétima lámina abdominal dorsal está subdivida en dúas.
No que se refire ó comportamento, a característica dominante é que coleccionan pole e néctar para alimentar ás súas larvas e teñen adaptacións anatómicas e fisiolóxicas para realizar esta función. Algunhas avespas, como as Masarinae, as Brachygastra e as avespas Polybia tamén realizan algunhas destas actividades. Tamén hai especies de abellas que alimentan ás súas crías con prea.
A abella Megachile pluto é a especie de maior tamaño. As femias alcanzan 39 mm. A especie de menor tamaño debe ser unha abella sen aguillón da tribo Meliponini cuxas obreiras son de 2 mm de lonxitude.
Unha abella ten un par de ollos compostos, que ocupan gran parte da cabeza. Entre eles hai tres ocelos ou ollos simples, cuxa función é determinar a intensidade da luz. As antenas teñen xeralmente trece segmentos no macho e soamente doce na femia. Forman un cóbado, ou sexa que son xeniculadas. Levan un gran número de órganos dos sentidos: quimiorreceptores, órganos do olfacto e o gusto. Tamén poden percibir os movementos do aire, o cal lles permite escoitar algúns sons de baixa frecuencia. As pezas bucais son chuchadoras-mastigadoras. A longa lingua ou probosce (composta de varias partes) permítelles libar o néctar e as mandíbulas serven para triturar.
O tórax ten tres segmentos, cada un cun par de patas. Ademais o segundo e terceiro segmento teñen un par de ás cada un. As patas dianteiras das Apinae teñen peites para limpar as antenas. As patas posteriores das femias de moitas especies levan cepillos ou canastras para transportar o pole. As ás móvense en forma sincronizada durante o voo. As ás anteriores e as posteriores conéctanse por medio dunha serie de pequenos ganchos no bordo posterior da á anterior e sucos na á posterior.
Do mesmo xeito que noutros himenópteros apócritos o abdome está moi modificado; o primeiro segmento está fusionado co segmento final do tórax e chámase propodeo. Nas femias os últimos segmentos están modificados nun aguillón. Na abella doméstica o abdome ten sete segmentos.
Bioloxía
miniatura|Niño de [[Osmia rufa.]]
Ciclo vital
miniatura|esquerda|Niño de [[Bombus|abellón.]]
O ciclo vital das abellas, xa sexa das especies solitarias ou sociais consiste de varias etapas, comezando polo ovo. A larva carece de patas e pasa por varias mudas. Cando chega ó tamano final convértese en pupa. Durante este período ten lugar a metamorfose. O adulto alado emerxe da pupa. A maioría das abellas solitarias e semi sociais de climas tépedos pasan o inverno no estadio adulto ou o de pupa e emerxen na primavera, cando numerosas plantas están a florecer. Xeralmente, os machos emerxen primeiro e proceden a buscar femias con quen aparearse. No caso das do xénero Bombus e algunhas outras especies só as femias apareadas pasan o inverno. Os machos da xeración anterior todos morren á chegada do inverno.
O sexo das abellas é determinado polo sistema de haplodiploidía en que os ovos fertilizados son femias e os non fertilizados son machos. Despois do apareamento a femia almacena o esperma e pode controlar que ovos son fecundados e cales non. As abellas tropicais poden ter varias xeracións ó ano e non pasar por diapausa, como o fan a maioría das especies de abellas doutros climas.
miniatura|Panal de abellas domésticas con ovos e larvas nas celas. O ovo é xeralmente oblongo, lixeiramente curvado e cun extremo máis afiado que o outro. No caso de abellas solitarias cada ovo é depositado nunha cela que foi aprovisionada cunha mestura de pole e néctar. Nas abellas sociais hai alimentación progresiva, é dicir que a larva segue recibindo alimento durante o seu desenvolvemento. O niño pode ser un buraco no chan ou en madeira nas abellas solitarias ou ter unha estrutura complexa con panais como os dos abellóns, abellas sen aguillón e abellas domésticas.
Navegación, comunicación, e procura de comida
miniatura|[[Karl von Frisch (1953) descubriu que as obreiras da abella doméstica poden usar navegación e indican a localización de comida ás súas compañeiras por medio da danza das abellas.]]
O etólogo Karl von Frisch estudou a navegación da abella doméstica. Demostrou que as abellas comunícanse por medio da danza da abella, en que unha obreira indica a localización dunha fonte de alimentos. Demostrou que as abellas poden orientarse en tres formas diferentes: por medio do sol, pola polarización dos raios de luz e polo campo magnético da terra. Demostrou que prefiren a información fornecida polo sol. Recorren ós outros mecanismos cando o ceo está nubrado. A danza adquire dúas formas: unha circular, se a fonte de alimentación se atopa a menos de cincuenta metros, e outra en forma de oito, que indica a dirección se o alimento está máis lonxe.
Haplodipoidía e a determinación do sexo
As abellas, do mesmo xeito que outros himenópteros teñen un sistema de determinación do sexo, chamado haplodipoidía, en que os machos son haploides e as femias diploides. Esta situación fai que as femias fillas dunha mesma nai compartan unha maior proporción de xenes que noutras situacións. Isto predispón á socialidade en que os membros dun mesmo niño benefícianse xeneticamente da axuda mutua máis que se compartisen unha proporción menor de xenes.
Nas especies haplodiploides, as femias desenvólvense de ovos fertilizados ou diploides e os machos de ovos haploides (cunha soa copia de cada xene). As fillas comparten o 100% dos xenes do pai e 50% da nai. Así é que as irmás comparten o 75% dos seus xenes. É esta relación xenética máis próxima que noutros casos que predispón á eusocialidade. As obreiras non se reproducen pero pasan os seus xenes á seguinte xeración cando axudan a criar ás súas irmás. A eusocialidade xurdiu independentemente polo menos nove veces en Hymenoptera.
Hai excepcións, as térmites son eusociais pero non haplodiploides e moitas especies de abellas carecen de socialidade aínda que teñan o sistema haplodiploide. Ademais no caso en que unha raíña se aparea con varios machos, as fillas de diferentes pais comparten soamente o 25% dos seus xenes. En conclusión a haplodiploidía non é nin necesaria nin suficiente para conducir á eusocialidade.
Eusocialidade
miniatura|Un [[enxame de abellas melíferas nunha árbore caída.]]
Aproximadamente: 75% das especies son solitarias, 15% parasíticas (incluíndo cleptoparasitas, ladroas e parasitas sociais) e 10% son sociais (incluíndo eusociais).
A división do traballo crea grupos especializados dentro da sociedade eusocial chamados castes. Nalgunhas especies, os grupos de femias que cohabitan son irmás e se hai división do traballo dentro do grupo, son consideradas semisociais. O grupo é chamado eusocial, se ademais disto, consiste dunha nai e as súas fillas, as obreiras. Cando a única diferenza entre as castes é de comportamento como nalgunhas avespas polistinas, a sociedade é considerada eusocial primitiva. Se ademais hai diferenzas morfolóxicas entre as castes, o sistema é considerado altamente eusocial.
As verdadeiras abellas melíferas, xénero Apis, con sete especies recoñecidas actualmente, son de alta eusocialidade. Son algúns dos insectos máis coñecidos. As súas colonias establécense por medio de enxames que consisten dunha raíña e centenares de obreiras. Hai 29 subespecies de Apis mellifera nativas de Europa, Oriente Medio e África.
Os meliponinos ou abellas sen aguillón son eusociais. Almacenan alimentos, constrúen niños complexos e teñen colonias permanentes establecidas por medio de enxames.
miniatura|esquerda|Un abellón con pole na súa corbícula.
As abellas das orquídeas (tribo Euglossini da familia Apidae) inclúen especies primitivamente eusociais. Algunhas abellas Allodapini (da subfamilia Xyloxocopinae) tamén forman colonias primitivamente eusociais. Alimentan ás larvas en forma progresiva como as abellas melíferas e os abellóns.
Abellas solitarias e sociais
miniatura|Unha abella megaquílida cortadora de follas, [[Megachile rotundata cortando círculos de follas de acacia.]]
Moitas especies de abellas, incluíndo algunhas familiares como os abellóns carpinteiros, as abellas cortadoras de follas e as abellas albaneis, son solitarias no sentido que cada femia é fértil e xeralmente habita un niño construído por ela. Non hai división do traballo, ou sexa que non hai raíñas e obreiras. As abellas solitarias non producen mel nin cera.
Recadan pole para aprovisionar os seus niños. A miúdo mestúrano con néctar e forman unha masa de consistencia pastosa. A maioría das abellas solitarias teñen equipo para transportar pole nos seus corpos (escopa). As da familia Colletidae transportan pole no seu aparello dixestivo. Unhas poucas especies solitarias úsanse para a polinización comercial, por exemplo as Nomia melanderi e varias especies de abellas Osmia.
esquerda|miniatura|Abella solitaria, [[Anthidium florentinum (familia Megachilidae), visitando Lantana.]]
miniatura|Abella [[Osmia cornifrons nun niño artificial. Estes niños a miúdo véndense.]]
A maioría das abellas solitarias fan os seus niños no chan. Fan uso dunha variedade de texturas e condicións. Outras abellas aproveitan as cavidades de talos ocos, tales como Phragmites. Polo xeral a femia crea compartimentos separados, chamados celas. Deposita un ovo en cada cela despois de aprovisionala cunha mestura de pole e néctar e a súa propia saliva. Cando completa o niño péchao con algo de barro. Xeralmente as primeiras celas conteñen femias e as últimas, que se atopan máis preto da entrada do niño, conteñen machos. Así, na seguinte primavera, os machos emerxen primeiro e están listos para buscar femias e aparearse, cando lles toca a quenda a elas. Os adultos non proporcionan coidado maternal á cría fóra de fornecerlles unha provisión de alimentos. Raramente pican e se o fan é só en defensa propia e o seu veleno é moi suave.
esquerda|miniatura|Niño artificial de abella [[Osmia bicornis.]] miniatura|Niño de [[Andrena fulva.]]
Aínda que as abellas solitarias constrúen niños individuais, algunhas especies como a abella Hoplitis anthocopoides, e Amegilla dawsoni, son gregarias construíndo os seus niños preto doutros da mesma especie. Nalgunhas especies, varias abellas comparten a mesma entrada, pero cada unha coida a súa propia sección do niño e as súas propias crías. Este tipo de agrupacións chámase comunal e ocorre con certa frecuencia. A súa principal vantaxe é que debe ser máis fácil protexer unha soa entrada contra depredadores e parasitos.
Todas as abellas parasitas son solitarias. Algunhas parasitan a outras abellas solitarias e as que parasitan abellas sociais (como os abellóns do subxénero Psithyrus) non necesitan obreiras senón que usurpan os niños doutras especies.
Polinización
miniatura|Escopa na pata traseira de abella [[Halictidae|Halicitidae.]] miniatura|[[Corbícula na pata traseira de abellón.]]
As abellas son os polinizadores máis importantes das plantas con flores ou magnoliófitas. Calcúlase que a terceira parte dos alimentos humanos son polinizados por insectos, fundamentalmente abellas.
A maioría das abellas son de corpo veludo con pelos plumosos; levan unha carga electrostática. Todo isto axuda a que o pole se adhira ó seu corpo. Coas súas patas transfiren o pole ás canastras de pole que poden ser de dous tipos: escopas ou corbículas. Algunhas especies de abellas son moi especializadas e recadan pole dunhas poucas especies de plantas, outras son xeneralistas e visitan moitos tipos de flores diferentes. Pero en xeral visitan flores dunha soa especie por un período de tempo antes de ir a outra especie, o cal é beneficioso para as plantas que requiren pole da mesma especie para a súa fecundación. A abella posúe dúas antenas (órganos do olfacto), que lle serven para localizar as flores, e dous pares de ás, moi delgadas, que permiten a algunhas especies, longos voos de até 12 km.