cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish
O episodio foi escrito por Sam Simon e John Swartzwelder, e dirixido por Wes Archer. Foi o primeiro episodio producido para a segunda tempada e pretendíase emitir como estrea desta, pero foi substituído por "Bart Gets an "F"" debido á popularidade de Bart a principios dos anos noventa. O episodio inclúe referencias culturais a varias películas americanas, principalmente Cidadán Kane de 1941, con Burns no papel do personaxe Charles Foster Kane. Mary Bailey comparte o seu nome coa muller de George Bailey na película de 1946 Que fermoso é vivir.
Sinopse
Bart e Lisa pescan río abaixo da central nuclear de Springfield. O reporteiro de Springfield Shopper, Dave Shutton, chega xusto cando Bart colle un peixe de tres ollos. Despois de que o peixe, alcumado Blinky polos medios de comunicación, aparecese nos titulares, a gobernadora en funcións Mary Bailey envía un equipo de inspección do goberno á planta, sospeitando que os residuos nucleares poden causar a mutación. O propietario da planta, Señor Burns, presenta unha lista de 342 infraccións que custará corrixir 56 millóns de dólares. Desconcertado, Burns acepta a suxestión de Homer de que se presentar a gobernador para evitar que a planta sexa pechada.
Os asesores políticos de Burns infórmano de que a maioría da xente o despreza, mentres que Bailey é querida por todos. Para sufocar a polémica sobre Blinky, Burns aparece na televisión cun actor que interpreta a Charles Darwin que afirma que Blinky é un salto evolutivo, non unha "horrible mutación xenética". Despois de que Burns prometa baixar os impostos e leve a cabo unha campaña de desprestixio contra Bailey, ambos os candidatos están empatados nas enquisas. Os asesores de Burns suxiren que cee na casa dunha familia de clase media a noite anterior ás eleccións. Despois de revisar os monitores de vídeo da planta na procura do home máis na media que poida atopar, Burns escolle a Homer.
A inminente cea con Burns divide os Simpson. Homer apóiao pragmaticamente, mentres que Marge e Lisa se opoñen. Antes da cea, os asesores de Burns preparan a familia dándolles preguntas por escrito para que as fagan durante a cea. Lisa está desencantada pola farsa política, pero Marge dille que non se preocupe. Todo o mundo queda sorprendido cando Marge serve a Blinky para cear, colocando a cabeza do peixe no prato de Burns. Incapaz de tragar o peixe, cúspeo. As cámaras recollen o momento en que o bocado é expulsado polo aire e golpea o chan, condenando a campaña gobernamental de Burns. Bailey gaña as eleccións. Despois de destruír o mobiliario dos Simpson nun ataque de rabia, Burns advirte de que os soños de Homer quedarán sen cumprir mentres viva.
370
Outros
Historia ano a ano
El practicante
El practicante é un filme español de 2020 dirixido por Carles Torras, escrito por David Desola e Hèctor Hernández Vicens. Está protagonizado por Mario Casas, Déborah François e Celso Bugallo.
El practicante estreouse o 16 de setembro de 2020 a través de Netflix.
Convenio sobre a diversidade biolóxica
O Convenio sobre a diversidade biolóxica foi adoptado o 22 de maio de 1992 en Nairobi. Posteriormente, o 5 de xuño de 1992 e dentro da Conferencia das Nacións Unidas sobre Medio Ambiente e Desenvolvemento (CNUMAD), que tivo lugar no Río de Xaneiro, Brasil, máis de 150 países asinaron este convenio xunto coa Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (UNFCCC). Constitúe un dos instrumentos ambientais internacionais máis importantes que entrou en vigor o 29 de decembro de 1993.
Partes
O Convenio sobre a diversidade biolóxica foi asinado por 190 Estados parte, dos cales 168 o ratificaron, incluída España que o ratificou o 16 de novembro de 1993 , e onde entrou en vigor tamén o 29 de decembro de 1993.
Obxecto
O Convenio aborda a diversidade biolóxica de xeito integral, definíndoa no artigo 2 como:
Un dos avances máis importantes foi o recoñecemento por vez primeira de que a conservación da biodiversidade é un interese común, é dicir, de toda a humanidade, e unha parte importante no proceso de desenvolvemento do planeta, no que a muller desempeña unha importante función polo que debe participar plenamente na formulación e execución das políticas e medidas de conservación.
Ademais, o Convenio propón regras para asegurar o uso sustentábel da biodiversidade, unha distribución xusta dos beneficios procedentes do uso de recursos xenéticos, a expansión da biotecnoloxía, acceso á transferencia da tecnoloxía, avaliación do impacto ambiental, subministración de recursos financeiros...
Funcionamento
Para o seu funcionamento, o convenio prevé a existencia dos seguintes órganos:
Aplicación na UE
A UE aprobou a aplicación do Convenio mediante a Decisión do Consello de 25 de outubro de 1993, relativa á celebración do Convenio sobre a diversidade biolóxica.
Co obxectivo de aplicar o artigo 6 do Convenio, a UE o 4 de febreiro de 1998 aprobou un plan con medidas xerais para impulsar a conservación e a utilización sostíbel da biodiversidade.
O Proceso de Cardiff, iniciado en 1998, ofrece un mecanismo para a integración dos factores medioambientais en sectores clave da política da UE. No ano 2001 se iniciaron catro importantes Planes de acción de biodiversidade, sobre a conservación dos recursos naturais, agricultura, pesca e cooperación económica e desenvolvemento. Nese ano, os Xefes de Estado e de Goberno aprobaron en Gotemburgo (Suecia) unha estratexia de desenvolvemento sostíbel: Deter o declive da biodiversidade na UE en 2010.
Rede Natura 2000: Se coñece con este nome a participación da UE na rede global de áreas protexidas (terrestres e mariñas) que poidan ser xestionadas de forma eficaz e que se establecera no ano 2004 como un programa de traballo da Conferencia. Se basea na Directiva europea de Hábitats (1992) que esixía o establecemento de ZEC (zonas especiais de conservación) e na Directiva europea de Aves (1979) que esixía o establecemento de ZPE (Zonas de protección especial), co fin de incorporar os lugares máis destacados de Europa en canto a biodiversidade e garantir a conservación das especies e dos hábitats.
Efeméride
As Nacións Unidas fixaron o 22 de maio como o día Internacional da biodiversidade.
Pardiñas, Lagostelle, Guitiriz
Pardiñas é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 104 habitantes (52 homes e 52 mulleres), tres menos ca en 2000.
Neste lugar celébrase o Festival de Pardiñas, de moita sona en Galicia.
La Voz Amiga
La Voz Amiga foi o nome de varias publicacións:
Callo
miniatura|Callo animal para ser usado na manufactura de queixo [[Cheddar (queixo)|cheddar.]] O callo ou presoiro é unha substancia empregada para calla-lo leite na fabricación do queixo. Pode ter orixe vexetal (plantas callaleite, entre as que destacan certas especies de cardos), animal (o estómago glandular dos animais lactantes: porco ou becerro) ou sintético. Deste uso como callante dado ao estómago de becerro provén o nome de callos para o prato cociñado con anacos do mesmo.
Proceso e características
A súa función é separar a auga do leite, chamada soro, da callada, a partir da que se fabrican os queixos. O callo é coñecido desde tempos moi antigos, pero o seu compoñente activo e puro, a quimosina, só se coñece desde hai unhas cantas ducias de anos.
O callo obtido do estómago de animais lactantes, da parte do estómago que se denomina calleiro, preparábase mergullando este calleiro en salmoira, deixándoo repousar, e logo usando o líquido resultante. O inconveniente deste método antigo radica na dificultade para obter doses precisas de enzima, e na variabilidade de concentración ao longo do tempo de uso. O callo químico, a quimosina pura (EC 3.4.23.4 ou renina), non ten esa pexa, polo que é máis doado estandarizar os tempos de callado.
É ben coñecido como actúa a quimosina sobre a caseína (unha das proteínas maioritarias no leite). Ao romper a molécula de caseína iníciase a formación dun xel que atrapa a maioría dos compoñentes sólidos do leite; este xel contráese aos poucos axudado pola acidificación previa do leite por medio de bacterias acidolácticas, e ao contraerse vai expulsando soro. Ao cortar o xel en cubiños, lógrase separar entre un 50 e un 90% do contido inicial da auga do leite.
Diogo Salomão
Traxectoria
Formado na canteira do Estrela Amadora e Casa Pia, debutou con este último na tempada 2008–09 na Terceira División de Portugal. Na tempada 2009–10 foi contratado polo Real Massamá da Segunda División portuguesa, participando en 26 encontros. Na tempada 2010–11 foi contratado polo Sporting de Lisboa, debutando na Primeira División de Portugal e participando na UEFA Europa League, onde xogou 6 encontros e conseguiu dous goles.
Na tempada 2011–12 foi cedido, sen opción de compra, ao Deportivo da Coruña por unha campaña. En xuño de 2012 renovouse a cesión por unha tempada máis.
Selección nacional
Salomão debutou como internacional coa Selección de Portugal sub-21 no ano 2010.
São João, Santa Maria
São João é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: São João, Vila São João, Vila Schimidt.
Foofur
Foofur é unha serie de animación estadounidense creada e producida por Hanna-Barbera Productions. Estreada na NBC dende 1986 a 1988, contaba as aventuras dun can azul e delgado. Foi producido en parte por William Hanna. Unha serie de banda deseñada, baseada na serie de televisión, foi producido e estreado por Star Comics.
Laura Harring
Laura Harring, nada como Laura Elena Martínez Herring en Los Mochis o 3 de marzo de 1964, é unha actriz mexicana. En 1985, Harring converteuse na primeira muller hipana en ser coroada Miss USA. Posteriormente comezou a súa carreira de actriz no cine e na televisión. É coñecida polo seu papel dobre como Rita e Camilla Rhodes no filme neonoir Mulholland Drive. Tamén apareceu noutros filmes de sona como The Forbidden Dance (1990), John Q (2002), Willard (2003), The Punisher (2004), The King (2005) e Love in the Time of Cholera (2007).
Vida privada
En 1987, casou con Carl-Eduard von Bismarck-Schönhausen, tatara-tatara-neto de Otto von Bismarck. Durante a súa relación tivo o título de Condesa von Bismarck-Schönhausen, mais a parella divorciouse en 1989.
Bandeira de Guadalupe
A bandeira de Guadalupe, un departamento de ultramar francés é a bandeira tricolor de Francia.
miniatura|dereita|150px|Escudo de Pointe-à-Pitre, estendido como símbolo non oficial de toda a illa
Existe unha bandeira, de uso non oficial que é un estandarte no que figuran os elementos do escudo de armas de Pointe-à-Pitre, unha das cidades máis importantes da illa, como símbolo que representa a toda a illa. Consiste nun pano de cor negra (en ocasións vermello) no que aparece representado o sol de cor dourada, acompañado por unha cana de azucre verde. Na parte superior figura unha franxa horizontal de cor azul que contén tres flores de lis.
Wu Yi
Wu Yi (en 吴仪), nada en Wuhan en novembro de 1938, é unha política chinesa que dende 2004 é un dos catro vicepresidentes do Consello de Estado da República Popular Chinesa.
É recoñecida como unha hábil diplomática nas complexas relacións do seu país coas demais nacións do sueste asiático, ademais de realizar frecuentes viaxes de inspección ás provincias do sur da China.
Traxectoria
miniatura|300px|Wu Yi xunto co ex-[[Secretario de Estado dos Estados Unidos de América|secretario de Estado estadounidense Colin Powell]] A súa historia política comezou en abril de 1962 cando se afiliou no Partido Comunista da China. En agosto do mesmo ano, despois de cursar estudos no Instituto do Petróleo de Pequín, licenciouse como enxeñeira. Exerceu a súa profesión durante moitos anos, ascendendo regularmente ata chegar a converterse en xerente xeral da refinaría de Pequín Dongfang Hong e xerente-axudante e secretaria do partido na Corporación Petroquímica Yanshan da capital.
Foi elixida vicealcaldesa da cidade de Pequín en 1988, cargo que conservou ata 1991. Despois da represión das protestas da Praza Tian'anmen de 1989, conseguiu convencer aos mineiros do carbón de iren á folga, despois de que varios dos seus colegos morresen. Dende 1991 ata 1998 exerceu os cargos de viceministra do Ministerio de Relacións Económicas e Comercio Exterior, ministra de Comercio Internacional e Cooperación Internacional e membro o XIV e XV Comité Central do PCCh. Como protexida de Zhu Rongji converteuse en conselleira de estado en 1998, e foi designada vicepresidenta do Consello en marzo de 2003. Axudou a negociar o ingreso da China na Organización Mundial do Comercio e a colaboración chinesa ante a protesta norteamericana polas masivas violacións dos dereitos de propiedade intelectual.
Durante a crise provocada pola síndrome respiratoria aguda severa (SARS), substituíu a Zhang Wenkang que foi destituído pola incapacidade, ocultismo e ineficacia ao responder á urxencia da crise. Dirixiu o Ministerio de Saúde e o comité nacional encargado de xestionar a crise, o que lle valeu ser denominada "deusa da transparencia" pola revista Time polo seu liderado, ademais de considerala unha das 100 persoas máis influentes do mundo.
Imaxe pública e vida privada
Denominada polos medios de comunicación chineses como a "Dama de Ferro da China", Wu foi considerada como unha muller firme e directa que, ao contrario que a maioría dos seus colegas masculinos, escolleu non tinxir os seus encanecidos cabelos negros. Wu non casou nunca, e preguntada polo asunto contestou "non é que sempre quixese estar soa, é só que a vida non me deu a oportunidade (para o romance); ninguén entrou na miña vida dese xeito".
A revista Forbes considerouna a segunda muller máis poderosa do mundo en 2004, 2005 e 2007 e a terceira en 2006.
The Ventures
The Ventures son unha banda estadounidense de rock instrumental formada en 1958 en Tacoma, Washington. Fundada por Don Wilson e Bob Bogle, nas súas distintas encarnacións o grupo tivo un impacto duradeiro no desenvolvemento da música en todo o mundo. Con ao redor de 100 millóns de discos vendidos, é a banda instrumental con máis vendas de todos os tempos. No ano 2008 The Ventures foron introducidos no Rock and Roll Hall of Fame.
A súa virtuosidade instrumental, experimentación e efectos de guitarra, e son único sentaron as bases para innumerables grupos, gañándose o alcume de "The Band that Launched a Thousand Bands" (en galego, a banda que lanzou a un mulleiro de bandas). Mentres que a súa popularidade nos Estados Unidos diminuíu nos anos 70, o grupo segue sendo venerado no Xapón, onde aínda realiza xiras con regularidade na actualidade.
Senande, Lagostelle, Guitiriz
Senande é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Intestino
Presenta formas e estruturas diferentes segundo a especie animal, pero en xeral adopta a forma dun longo tubo con numerosas curvaturas ou asas intestinais. Nos vertebrados superiores (réptiles, aves e mamíferos) divídese en dúas estruturas morfolóxica e funcionalmente diferenciadas que, á súa vez, subdivídense en segmentos ou tramos con funcións específicas:
Características
A lonxitude e estrutura do intestino, así como as partes en que se divide e o tamaño proporcional destas, son factores moi variables segundo a complexidade evolutiva da especie animal que se considere, pero tamén segundo a raza e o individuo.
As cifras aproximadas para o home e as especies domésticas son as seguintes:
Como pode observarse, o intestino dos animais carnívoros é proporcionalmente máis curto có dos animais herbívoros: mentres que no can e o gato vén sendo unhas 5 veces a lonxitude corporal, nos ruminantes é 20-25 veces maior có longo do corpo.
No período embrionario, o intestino é un tubo indiferenciado que comprende tres partes: o intestino anterior (ou porción cefálica, desde a membrana bucofarínxea ata o futuro duodeno), o intestino medio (do que se formarán o íleo e o xexuno) e mailo intestino caudal (posterior, desde o que será o colon transverso ata a membrana cloacal). O intestino medio está en comunicación co saco vitelino mediante o conduto onfalomesentérico.
Aproveitamento
Salvo usos locais, o intestino dos animais de abasto non ten outro aproveitamento có de servir de continente para a elaboración de embutidos. Constantino García recolleu o nome de crespóns para as “tripas debidamente preparadas para comer, es decir, lavadas y saladas”, en Crecente e Pereiramá (Castroverde) aínda que outros lexicógrafos dan este nome á graxa que rodea os intestinos.
O conxunto dos intestinos quitados dos animais de abasto recibe o nome popular de tripas e tripaxe, coas variantes de tripada, tripadela, tripallada, tripoiro ou triporio. Eladio Rodríguez recolle o nome colectivo de tripicallada para o conxunto das tripas e mailos callos; e tripicalleiro para a persoa que o vende.
O uso das tripas do porco para facer embutidos, especialmente as correspondentes ó intestino recto, deu lugar a un alto número de denominacións populares: cagadeiro, cagadoiro, cagueira, cagueiro (que funcionan tamén como adxectivo: tripa cagadeira, tripa cagueira, tripa do cagar ); tripa das morcillas, tripa morcilleira. Tamén se chama pedro, pedro péres e pedro pérez, nomes que pasan a designa-lo embutido que se fai con esta tripa.
Bibliografía
Universidade Johns Hopkins: Atlas de anatomía funcional. Merck, Sharp & Dohme, Edilerner Internatyional, sen data.
División de Honra de Rugby 1992-1993
A tempada 1992-1993 da Liga Española de rugby foi a vixésimo sexta edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 16 xornadas. Trala liga regular, os dous primeiros equipos da táboa disputaron a final polo título, con encontros de ida e de volta. Ó remate do campionato o Getxo Rugby Taldea saíu campión por primeira vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Final
O encontro de ida xogouse o 28 de marzo e o encontro de volta o 4 de abril.
Descenso
As eliminatorias pola permanencia xogáronse nas mesmas datas que a final do campionato.
Charo Lopes
María del Rosario López Sánchez, coñecida como Charo Lopes, nada en Boiro en 1988, é unha activista e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela e con estudos de fotografía na Escola de Artes Antonio Failde, onde formou parte da creación da revista caleidoscopica.gal. Dedícase á fotografía. Militou en AMI. Na actualidade traballa como xornalista freelance, alén de coordenar o Portal Galego da Lingua e a imaxe no xornal Novas da Galiza.
Obra
Ten publicado dous libros de poesía: De como acontece a fin do mundo, que obtivo o Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño en 2015, e Álbum premiado co Premio de poesía Cidade de Ourense en 2019.
A crueldade de abril
A crueldade de abril é unha novela negra de Diego Ameixeiras editada en 2018 por Edicións Xerais de Galicia. O título do libro deriva duns versos da obra A terra baldía de T. S. Eliot.
Trama
Elvira é unha muller de vinte anos que escribe poesía. Ten tendencias depresivas, e di que desexa morrer. Gústalle a Fara, un home alcohólico que pide esmola á porta dun supermercado, e este dálle a Elvira refuxio nunha vivenda abandonada. Esa noite, Elvira e outro home morren nesa vivenda por mor dun incendio. Fara consegue sobrevivir, e marcha da cidade. Cinco anos despois, antes de morrer, cóntalle a Gonzalo -o irmán de Elvira- o que pasou aquela noite. Dúas persoas entraran na vivenda abandonada e déranlle unha malleira a el, á súa irmá e ao outro home. Gonzalo decide vingar a morte da súa irmá e vai á procura das persoas que entraron á vivenda e dun terceiro que agardaba no coche.
Narración
A novela, de 45 capítulos, está estruturada en tres partes: «O amor», «A vinganza» e «O odio». O autor emprega un narrador omnisciente en terceira persoa.
Manuel Ramón Barros Torres
Manuel Ramón Barros Torres, coñecido como Rancheiro, nado en Meis o 28 de abril de 1881, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina. Ao seu regreso participou no movemento agrarista polo que sufriu represaliado do alcalde Salustiano Vidal. Coa proclamación da República, e logo da repetición das eleccións municipais o 31 de maio, foi elixido concelleiro, e nomeado segundo tenente alcalde na corporación presidida por Ramón Abal Sabarís. Integrouse en "La Fraternidad Obrera de Agricultores de Meis". Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por auxilio á rebelión o 17 de marzo de 1938 con Benito Güimil Prado, José Vidal Fernández, Camilo Abal López e Nemesio Outeda, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Internado no campo de concentración da illa de San Simón. Conmutáronlle a pena a dou anos de prisión menor e pasou a prisión atenuada, extinguindo a pena o 12 de xuño de 1939. Sufriu expediente de responsabilidades políticas en 1939. Nos anos corenta agochou ao seu fillo Manuel Barros Chantada para evitar que fose detido.
Vida persoal
Casou con Carmen Chantada e foi pai de Manuel Barros Chantada.
Marián López Fernández-Cao
Marián López Fernández Cao, coñecida tamén como Marián Cao, nada en Vigo o 5 de febreiro de 1964, é profesora e investigadora galega, especializada en arte, feminismo, arteterapia e inclusión social. Investigou os desequilibrios de xénero na arte e os museos e é impulsora do proxecto Museos en Feminino. Desde 2019, é Catedrática de Educación Artística da Universidade Complutense de Madrid. Ademais, é experta na artista Sonia Delaunay.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Marián López Fernández-Cao no 20 aniversario do Curso de Teoría Feminista dirixido por [[Celia Amorós e Ana de Miguel. Madrid, 2011.]]
Marián Cao estudou na Facultade de Belas Artes de Madrid onde se licenciou no ano 1987, e doutorouse no 1991 na Universidade Complutense de Madrid.
Posteriormente obtivo o Mestrado en Intervención Psicoterapéutica (2009) na UCM e unha Bolsa Fulbright posdoutoral.
Foi membro do colectivo de redacción da revista En Pie de Paz desde 1988 até a súa disolución en 2001 Imparte clases desde 1992 na Facultade de Educación na UCM e tamén no Mestrado de Estudos de Xénero e no Mestrado Erasmus Mundus Gemma, da Universidade de Granada.
Representa a UCMN no Europeam Consortium of Art Therapy Education (ECArTE) desde 2000 e tamén exerce de vicepresidenta desde 2017.
Cao foi directora do Instituto de Investigacións Feministas (2007-2011), impulsora e directora do mestrado en Arteterapia e educación Artística para inclusión social (2010-2014) do Servizo de Publicacións da Universidade Complutense.
Entre os anos 2012 e 2017 foi presidenta da Asociación Nacional Española Mulleres nas Artes Visuais (MAV).
Investigación
Marián Cao dirixe o grupo de investigación Research Group EARTDI con quen firmou convenios con diferentes organismos e institucións en axuda a grupos vulnerables a través da arteterapia e a mediación cultural.
Foi directora dos seguintes proxectos de investigación:
El Radical
El Radical foi o nome de varias publicacións:
Mab (lúa)
Mab é unha lúa interior do planeta Urano. Foi descuberta por Mark R. Showalter e Jack J. Lissauer no 2003 usando o Telescopio Hubble. Recibiría máis tarde o nome da Raíña Mab, unha raíña do folclore inglés que é mencionada na obra de William Shakespeare, Romeu e Xulieta. Mentres non foi bautizada co seu nome oficial, Mab recibiu a designación temporal de S/2003 U 1'. Tamén foi designada coma Urano XXVI.
Debido a que a lúa é pequena e escura, non foi detectada nas imaxes tomadas pola Voyager 2 durante o seu sobrevoo de Urano no 1986. Pero Mab é máis brillante cá lúa Perdita, a cal foi atopada no ano 1997 a partir de imaxes da Voyager. Isto levou ós astrónomos a revisa-las vellas imaxes da Voyager, e finalmente o satélite foi recuperado.
Tamaño e órbita
O tamaño de Mab está pouco definido. Se é tan escuro coma Puck, o seu diámetro sería aproximadamente de 24 km. Pero se é o seu albedo é parecido á súa veciña lúa Miranda, entón podería ser máis pequena que Cupido e comparable en tamaño ós satélites exteriores máis pequenos.
A órbita de Mab está fortemente perturbada. A fonte desta perturbación aínda é confusa, pero presumiblemente proceda dunha ou de varias das lúas da súa veciñanza. Mab orbita a mesma distancia de Urano có recentemente descuberto anel de po R/2003 U 1. A lúa está preto de te-lo tamaño óptimo para a produción de po, se fose máis grande podería atrapa-lo po e se fose máis pequena, non tería suficiente superficie para produci-lo po necesario para mante-lo anel, xa fose mediante partículas ou colisións de pequenos meteoritos. Non se atoparon aneis asociados con Perdita e Cupido, probablemente por que Belinda limita o tempo de vida do po que estas dúas lúas xeran.
Bandeira das Illas Virxes Estadounidenses
A bandeira de Illas Virxes Estadounidenses, un territorio ultramarino baixo dependencia estadounidense, é un pano de cor branca na que aparecen as iniciais do territorio: "V" "I" en cor azul; no centro, a aguia estadounidense representada en amarelo co escudo das barras e as estrelas dos Estados Unidos; na súa gadoupa dereita sostén unha póla de loureiro e na esquerda terma de tres frechas azuis.
Fahrenheit 9/11
Fahrenheit 9/11 é unha película documental estadounidense dirixida por Michael Moore e estreada en 2004. Fala sobre as causas e consecuencias dos atentados do 11 de setembro de 2001 en Estados Unidos, facendo referencia á posterior invasión de Iraq liderada por ese país e Gran Bretaña. Ademais, intenta determinar o alcance real dos supostos vínculos entre as familias do presidente dos Estados Unidos no momento dos atentados, George W. Bush, e os Bin Laden, adiñeirada familia de Osama bin Laden.
Características
O título da película fai referencia ao libro Fahrenheit 451 (233 °C, temperatura á que arde o papel), escrito en 1953 por Ray Bradbury, e tamén ós atentados do 11 de setembro de 2001 (en Estados Unidos a convención para representar día e mes consiste en colocar primeiro este último, polo que "11 de setembro" adóitase escribir como "9/11").
Suxerindo "a temperatura á que arde a liberdade", este documental fai fincapé na relación entre a familia Bush e persoas próximas a ela, con eminentes membros de familias de Arabia Saudita (incluída a familia de Bin Laden) nunha relación que se estende durante máis de trinta anos, así como a evacuación de familiares de Osama bin Laden organizada polo goberno de George W. Bush logo dos ataques do 11 de setembro. Aínda que devandita relación de negocios entre os clans Bush e Bin Laden non é discutida, a mesma non é amplamente coñecida.
A partir de aí, a película dá pistas sobre as verdadeiras razóns que impulsaron ó goberno Bush para invadir Afganistán en 2001 e Iraq en 2003, accións que, segundo Moore, corresponden máis á protección dos intereses das petroleiras norteamericanas que ó desexo de liberar ós respectivos pobos ou evitar potenciais ameazas. O documental insinúa que a guerra con Afganistán non tiña como principal obxectivo capturar ós líderes de Al Qaeda senón favorecer a construción dun oleoduto, e que Iraq non era no momento da invasión unha ameaza real para Estados Unidos senón unha fonte potencial de beneficios para as empresas norteamericanas.
Premios e vicisitudes
A película foi premiada no Festival Internacionl de Cine de Cannes de 2004, obtendo a Palma de Ouro, o galardón de maior relevancia entregado por aquel festival. O último documental en recibir este premio fora The Silent World de Jacques Cousteau e Louis Malle fai 48 anos.
Nun principio, esta película ía ser distribuída por Icon Productions. Con todo, Fahrenheit 9/11 foi máis adiante acollida por Miramax cando Icon renunciou ós dereitos de distribución do filme en maio de 2003, alegando conflitos de imaxe aínda que aseguraba que a súa decisión non estaba influída por motivos políticos. Miramax distribuíra anteriormente outra película de Moore, The Big One, en 1997.
Huun-Huur-Tu
Huun-Huur-Tu (en Хүн Хүртү, Khün Khürtü, en Хуун-Хуур-Ту) é un grupo de música orixinario da República dos Tuva, unha república federal de Rusia que se atopa na fronteira con Mongolia. A característica máis salientable da música de Huun Huur Tu é o Xöömej ou canto de gorxa, no cal cada cantante pode cantar á vez dúas ou tres voces. O ton máis agudo pode soar como unha frauta, un asubío ou o chío dun paxaro.
O grupo toca instrumentos tradicionais tuvas, como o igil, o khomus, o doshpuluur e o dünggür. Porén, tamén fixeron unha incorporación selectiva de instrumentos occidentais, como a guitarra.
Batalla de Pichincha
A Batalla de Pichincha ocorreu o 24 de maio de 1822, nas ladeiras do volcán Pichincha, a máis de 3 000 metros sobre o nivel do mar, xusto enriba da cidade de Quito, no Ecuador actual.
O encontro, que ocorreu no contexto das guerras de independencia de Suramérica, enfrontou ao exército independentista baixo o mando do xeneral Antonio José de Sucre e ao exército realista comandado polo mariscal de campo Melchor Aymerich. A derrota das forzas realistas leais a España conduciu á liberación de Quito e asegurou a independencia das provincias que pertencían á Real Audiencia de Quito, tamén coñecida como a Presidencia de Quito, a xurisdición administrativa colonial española da que eventualmente emerxeu a República do Ecuador.
Sesulfe, Lagostelle, Guitiriz
Sesulfe é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 43 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 21 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 45 habitantes.
Rautavaara
Rautavaara é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 1 652 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 235,26 km2, dos cales 84,30 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,44 hab./km².
Limita cos concellos de Kuopio, Lapinlahti e Sonkajärvi na súa mesma rexión, Juuka, Nurmes e Valtimo na rexión veciña de Carelia do Norte, e Sotkamo, pertencente a Kainuu.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1936
Os IV Xogos Olímpicos de Inverno, celebráronse en Garmisch-Partenkirchen en Baviera (Alemaña). A outra candidata para estes Xogos Olímpicos foi a cidade de Sankt-Moritz (Suíza) que xa acollera os Xogos na edición de 1928. A cidade alemá foi escollida por que ese ano celebraríanse os Xogos Olímpicos de Verán en Berlín.
Rautavaara
O concello é unilingüe en finés.
Asunta Rodríguez
María Asunción Rodríguez Rodríguez, máis coñecida como Asunta Rodríguez, nada en Sober en 1965, é unha galerista galega especialista en arte moderna. Dende 2016, é membro da Real Academia Galega de Belas Artes como membro numerario na sección de expertos en artes e da Sección de Creación e Artes Visuais do Consello da Cultura Galega.
Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse en arte moderna. Foi colaboradora da Enciclopedia Galega Universal e traballou como crítica de arte para un xornal local. No ano 1988, empezou a traballar como asistente do director da galería Trinta de Santiago de Compostela, que en 1993 acabou adquirindo cun socio.
Mac Pro
O Mac Pro, comparado con outras máquinas da época, é de rendemento Alto-Medio. Posúe 2 tabletas de 2 Núcleos de CPU cada unha, 4 compartimentos para disco duro, 2 Unidades de Disco óptico e 8 baías para memoria RAM (soportando un máximo de 32 GB). Existen PC HE(HIGH-END) con placas madre asus (amd2+) que soportan 4 procesadores amd phenom x4 de 4 Núcleos reais, con tecnoloxía de 64 bits e que soportan ata 64gb de memoria ram (DDR3) e un HT (Hyper transport) de máis de 5200MT/s.
O chip de Intel trouxo leves pero notorias melloras a nivel de velocidade. A memoria do sistema es FB-DIMM con dous buses independentes a 800 MHz, 4 baías de PCI express (PCIe), e con 4 portos de SATA para Disco duro a 300 MB/s (comparados cos 3.2gb/s dos SATA II dos PC. O modelo anterior usaba memoria DDR2 a 600 MHz e discos SATA a 150MB/s.
A carcasa do Mac Pro é de aluminio, e é case idéntica á do seu antecesor. As diferenzas radican na nova unidade para CD e a forma de como están organizados os portos I/O, tanto na parte dianteira como na traseira.
O novos Xeon xeran moito menos calor que os G5 que se utilizaban anteriormente, polo cal o tamaño dos ventiladores baixou considerablemente. Isto permitiu deixar máis espazo no gabinete, duplicando o número de unidades de disco duro. A diferenza dos outros modelos de Mac actuais, o Mac Pro non inclúe o receptor de infrarvermellos que teñen os outros modelos, por isto o software como Front Row non pode ser empregado aquí.
Balduíno I de Flandres
Balduíno I de Flandres, tamén chamado Balduíno I Brazo de Ferro, ou Balduíno I o Bo, nado en Laon e finado na Abadía de Saint-Bertin en 879, foi marqués ou conde de Flandres de 863 a 879. Segundo a tradición, Balduíno era o fillo do "forestier" Odacro (Odoacro, Odoscer, Audacer) á súa vez fillo de Ingelram (Enguerrando). Sucedeu ao seu pai como "forestier" á súa morte en 837, e distinguiuse como un formidábel guerreiro, o que lle valeu o seu alcume.
Traxcetoria
Non se coñece ben a súa traxectoria. Participou na batalla de Fontenoy-en-Puisaye no 841, no campo do emperador Lotario, que foi derrotado polo seu irmán Luís o Xermánico e polo seu medio irmán Carlos o Calvo. Conde do Flandrensis Pagus, loitou activamente contra os normandos, que arrasaron a rexión da que estaba ao cargo desde 810. Dise que era de boa altura, de pel morena, de corpo e extremidades fortes e nerviosas, áxil a cabalo. A tradición faino, de novo, gañador dunha loita contra un oso da que saíu vitorioso; esta proeza fíxoo destacar ante o rei Carlos o Calvo. esquerda|miniatura| A investidura de Balduíno Brazo de Ferro, primeiro conde de Flandres, por Carlos o Calvo. Durante unha estancia na corte real en Senlis no 862, Balduíno levou consigo a princesa Xudit (c. 843 - 870), filla do rei Carlos o Calvo e de Ermentruda de Orleáns. Xudit non tiña aínda vinte anos, pero era a viúva de dous reis anglosaxóns: de Aethelwulf (m. 858) e do fillo deste Aethelbald de Wessex (m. 860), reis de Wessex. Para cometer o secuestro, Balduíno conseguiu a axuda do irmán de Xudit, o príncipe Luís, o futuro Luís o Tatexo. Non se sabe se foi por amor ou por cálculo político. O certo é que Xudit parece que o seguiu voluntariamente, convenientemente disfrazada. Balduíno casou en segredo con ela en Harelbeke e por medo ás consecuencias das súas accións, buscou refuxio con Luís II o Mozo, mentres que Luís O Tatexo buscou seguridade en Bretaña (?). Antes, o rei opúxose ao matrimonio, polo que enviou cartas ao xefe viquingo Rorik de Dorestad e ao bispo Hunger, pedíndolle que non lles desen asilo e mesmo persuadiu aos seus bispos para excomungalos. A excomuñón foi pronunciada por unha asemblea de bispos celebrada en Soissons. Balduíno e Xudit foron despois a Roma para defender a súa causa ante o papa Nicolao I. O pontífice intercedeu moito co rei de Francia occidental, ao que finalmente convenceu. O matrimonio foi ratificado en Auxerre, segundo as fontes 862 ou 863, pero en ausencia do rei.
Este episodio é a orixe dunha lenda de Artois, apoiada nas crónicas da abadía de Mont Saint-Eloi, que atribúe a Balduíno a presenza de dous megálitos chamados "As pedras xemelgas" ou "Pedras de Acq" na aldea de Écoivres, preto de Arras.
Ademais dos bosques, Carlos o Calvo atribuíu a Balduíno a marca de Flandres (é dicir, o territorio entre o Escalda occidental e o Yser do sur, que defendía o norte do territorio franco) nunha doazón de 866. En 870 adquiriu o territorio correspondente á Abadía de Sankt Peter de Gante; defendeu os seus territorios contra as incursións dos viquingos. Balduíno I fortificou Gante, Arras e Bruxas, a capital, onde fundou, segundo lenda, a igrexa de San Donato, no lugar dunha antiga capela dedicada á Virxe. O corpo de Donato, oitavo bispo de Reims, foi levado alí. En 870, o marqués tamén construíu un convento beneditino en Furnes, que recibiu as reliquias de Santa Walburga (Walpurgis).
Balduíno Brazo de Ferro foi de feito o último conde funcionario da provincia de Bélxica Segunda (Belgica Secunda). En 877 (á morte de Carlos o Calvo), apoiou a Luís II de Francia; o cargo volveuse hereditario na casa de Balduíno e o condado de Flandres entrou no período feudal, sendo un dos principais señores de Francia Occidentalis.
Balduíno I morreu en 879 en Sithiu (despois Saint-Omer), despois de tomar o hábito monástico na abadía de Saint-Bertin. Está enterrado na abadía, mentres o seu corazón e os seus intestinos foron levados á igrexa de San Pedro en Gante.
A Torre, Lagostelle, Guitiriz
A Torre é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 25 habitantes.
Salgado Filho, Santa Maria
Salgado Filho é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Salgado Filho, Vila Brasília, Vila Kennedy, Vila Norte, Vila Nossa Senhora do Trabalho, Vila Salgado Filho.
Pepín
O topónimo galego Pepín pode referirse a:
Lingua sundanesa
O sundanés (Basa Sunda, en alfabeto sundanés ᮘᮞ ᮞᮥᮔ᮪ᮓ , literalmente "lingua dos Sunda") é unha lingua falada por 39 millóns de persoas do terzo oeste da illa de Xava, un 15% da poboación de Indonesia. Existe produción literaria en sundanés, aínda que reducida, 68 títulos en 2012 e 25 en 2015.
MacBook
250px|miniatura|dereita|MacBook branco tradicional O MacBook é un ordenador portátil deseñado por Apple. Foi introducido ó mercado en maio de 2006, e substituíu o iBook e o Powerbook de 12". Pertence a familia de MacBook. O MacBook é empregado sobre todo no sector da educación e servizos. É ademais o ordenador Macintosh máis vendido na historia da empresa.
Hai tres deseños diferentes de MacBook: o modelo orixinal que é de policarbonato e que substituíu o iBook. O segundo modelo, foi introducido en outubro de 2008 xunto co MacBook Pro de 15", empregando unha carcasa de aluminio similar á do Mac Pro, e foi renomeado como o MacBook Pro de 13".
Primeiro ministro da República Popular da China
{{Cargo político|insignia=People's Republic of China National Emblem.svg|cargo=Primeiro ministro da República Popular da China 中华人民共和国国务院总理|tam_imaxe=200px|titular=Li Qiang|primeiro=Zhou Enlai|creación=27 de setembro de 1954 (Consello de Estado da RPC) 1 de outubro de 1949 (Consello de Administración do Goberno Popular Central)) }|inicio=11 de marzo de 2023|imaxe=Li Qiang 2022.jpg|pé_insignia=Escudo da República Popular da China|nomeado_por=Presidente|designado_por=Asemblea Popular Nacional}} O primeiro ministro do Consello de Estado da República Popular da China, é o xefe do Consello de Estado da China, e por tanto, xefe de goberno da República Popular da China.
O primeiro ministro é nomeado polo presidente e votado pola Asemblea Popular Nacional. Tanto o presidente como o primeiro ministro son elixidos cada cinco anos. O primeiro ministro ten un límite de dous mandatos e ata o de agora foi sempre un membro do Comité Permanente do Buró Político do Comité Central do Partido Comunista da China.
O actual primeiro ministro é Li Qiang, tomou posesión do cargo o 11 de marzo de 2023 sucedendo a Li Keqiang.
Poderes e deberes
O primeiro ministro é o cargo administrativo máis alto no Goberno da República Popular da China. É responsable de organizar e administrar a burocracia civil chinesa. Por exemplo, o primeiro ministro ten a que xestionar a ordenación e aplicación do desenvolvemento económico e social nacional e o orzamento estatal. Isto inclúe supervisar os diferentes ministerios, departamentos, comisións e axencias estatais e anunciar as súas candidaturas á Asemblea Popular Nacional para viceprimeiros ministros, conselleiros estatais e cargos ministeriais. Os poderes do primeiro ministro e as súas responsabilidades están especificados na Constitución.
O primeiro ministro non ten o mando supremo do Exército Popular de Liberación, mais é o xefe da Comisión de Mobilización da Defensa Nacional da China e xefe da Comisión de Seguridade Nacional, que son departamentos das forzas armadas. Dende a década de 1980, houbo unha división de responsabilidades entre o primeiro ministro e o Secretario Xeral do Partido Comunista na que o primeiro ministro quedou como responsábel dos detalles técnicos da aplicación da política de goberno mentres o Secretario Xeral reúne o apoio político necesario para a política de goberno.
O primeiro ministro está apoiado por catro viceprimeiros ministros dende a reforma de Deng Xiaoping en 1983. O primeiro deles actuará no lugar do primeiro ministro en caso de ausencia.
San Esteban de Gormaz
250px|miniatura|dereita|Igrexa románica de San Miguel San Esteban de Gormaz é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 3.223 (INE 2012) repartidos en máis de 20 localidades.
Foi declarada Conxunto Histórico-Artístico. Debido ao influxo romano, conserva nos muros restos de epigrafía romana, funeraria e relixiosa e restos medievais de igrexas e fortificacións. Foi repoboada en 912, en 917 o rei de Galiza Ordoño II venceu unha incursión árabe nesta localidade. Foi considerada unha das portas de Castela e durante o século X, un campo de batalla pola súa importancia estratéxica na liña defensiva do río Douro.
Os monumentos
San Esteban ten dous edificios de Ben de Interese Cultural:
A Plaza Mayor da vila ten forma cadrada e está formada por un conxunto de edificacións portificadas.
Na fachada occidental está o concello. O inmoble foi levantado a imitación doutro que ocupou o mesmo lugar dende 1629 a 1966, ano no que foi substituído.
En 1994 a duquesa de Alba (condesa de San Esteban) inaugurou o actual concello.
O Penedo, Coruxou, Irixoa
O Penedo é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Karyorelictea
Os Karyorelictea son unha clase de protozoos ciliados caracterizados pola súa incapacidade de replicar o seu macronúcleo, un proceso chamado amitose que realizan outros ciliados. O macronúcleo debe ser resintetizado a partir do micronúcleo en cada división celular. Todos os ciliados posúen varios núcleos dimórficos que teñen diferentes funcións, uns utilízanse para expresar as proteínas e denomínanse macronúcleos ou núcleos somáticos, e outros teñen a función de replicar o ADN herdable e denomínanse micronúcleos ou núcleos da liña xerminal. A maioría dos Karyorelictea non se poden cultivar, aínda que se desenvolveron liñas clonais de Loxodes. A clase está dividida en tres ordes, que son: Protostomatida, Loxodida e Protoheterotrichida, os cales foron inicialmente definidos polas súas características morfolóxicas, pero despois esta división foi confirmada pola filoxenética molecular.
Montserrat Boix
Montserrat Boix Piqué, nada en Polinyà o 26 de xaneiro de 1960, é unha xornalista catalá coñecida por desenvolver conceptos como o ciberfeminismo social ou o hacktivismo feminista. As súas áreas de traballo habituais son a violencia de xénero e os dereitos de comunicación e cidadanía para as mulleres.
Carreira profesional
Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. A comezos dos anos 80 comezou a súa carreira profesional en Radio Miramar en Barcelona. Máis tarde ingresou no programa Encarna de noche dirixido por Encarna Sánchez, na COPE Madrid. En 1984 asumiu a prefectura da Unión Federal de Consumidores de España.
Desde 1986 é xornalista dos Servizos Informativos da Televisión Española na sección Internacional, onde se especializou en asuntos exteriores e no mundo árabe: o Magreb, o Sahel, os movementos islámicos e o terrorismo xihadista. Foi enviada especial a principios dos anos 90 en Alxeria, cubrindo a información sobre os asasinatos do Grupo Islámico Armado e a súa guerra civil, nos campos de refuxiados saharauís, en Marrocos, Exipto , Afganistán, Guatemala e Bangladesh.
Tamén traballou como profesora en diferentes mestrados universitarios en igualdade, tecnoloxías, comunicación e desenvolvemento con perspectiva de xénero, entre outros na Universidade Internacional de Andalucía e na Universidade do País Vasco. É secretaria de Igualdade e Dereitos Civís da UGT RTVE e membro do Observatorio da Igualdade de RTVE.
Ciberfeminismo social
En 2006, no número 10 da publicación Labrys, formulou o concepto de "hacktivismo feminista " no texto ''Hackeando el patriarcado: La lucha contra la violencia hacia las mujeres como nexo. Filosofía y práctica de Mujeres en Red desde el ciberfeminismo social''.
Premios e recoñecementos
2016 foi seleccionada entre as 100 mulleres máis influentes de España, e o xornal El Mundo incluíuna na lista de 500 mulleres máis influentes de España.
La Voz Campesina
La Voz Campesina foi un periódico editado en Vilalba entre 1913 e 1914.
Historia e características
Apareceu en maio de 1913. Cesou a súa publicación en 1914.
Cloruro de magnesio
O  cloruro de magnesio componse de magnesio e cloro e é un composto iónico haloide típico. É un ácido de Lewis débil; o hexahidrato cando se quenta pode experimentar unha hidrólise parcial. O cloruro de magnesio pode extraerse de salmoiras ou da auga do mar, e é unha fonte do metal magnesio, que se pode obter por electrólise do MgCl2.
Características químicas
O cloruro de magnesio  pode servir como unha fonte dos compostos de magnesio, por exemplo podemos obter hidróxido de magnesio, por precipitación, a partir do cloruro de magnesio:
MgCl2 (aq) + Ca(OH) 2 (aq) → Mg (OH) 2 (s) + CaCl2 (aq)