cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voivod
Dende o seu álbum de estrea en 1984, Voivod leva editados 11 discos de estudio ademais dun EP, un álbum ao vivo, dous recompilatorios, sete demos e un DVD. O grupo acadou o éxito entre o gran público a finais dos 80 co seu álbum máis famosos, Nothingface, que foi o primeiro traballo de Voivod en entrar na lista Billboard 200, acadando o número 114. O seu álbum máis recente é Infini, editado en 2009, que contén temas que foron gravados antes da morte do seu guitarrista Denis D'Amour no ano 2005.
Leopoldo García Ortega
Leopoldo García Ortega, nado en Traspinedo (provincia de Valladolid) o 15 de novembro de 1919 e finado en Vigo o 17 de xullo de 2008, foi un industrial e político español.
Traxectoria
Aos 5 anos trasladouse coa familia a Valladolid, onde se afiliou ás Juventudes Libertarias e á Confederación Nacional do Traballo. En 1933 marchou traballar a Madrid como albanel, militando no Sindicato da Construción da CNT. Trasladouse a Oviedo e despois a Sama de Langreu. Foi detido durante a folga xeral revolucionaria de 1934 e internado no Hospicio Provincial de Valladolid por ser menor de idade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22, ingresando nas cocheiras de tranvías de Valladolid, habilitadas como prisión. Permaneceu alí ata outubro de 1938, cando foi enviado á fronte de Teruel encadrado nun Batallón de Recuperación. Finalizada a guerra permaneceu no exército franquista cumprindo o servizo militar, licenciándose a finais de 1944. En 1945 interveu na reorganización do Sindicato da Construción e Oficios Varios da CNT de Valladolid. En 1955 trasladouse a Vigo por motivos laborais. Foi xerente dunha empresa da construción e participou nas actividades clandestinas anarquistas. En xullo de 1960 foi detido con Víctor Francisco Cáceres e Dalmacio Bragado. Estableceu o colexio mixto Curros Enríquez en Candeán, no que estiveron refuxiados Joaquín Delgado e Francisco Granados, anarquistas que foron executados en Madrid o 18 de agosto de 1963 acusados de poñer unha bomba na Sección de Pasaportes da Dirección Xeral de Seguridade en Madrid. Foi candidato a procurador en Cortes polo terzo familiar pola provincia de Pontevedra con Indalecio Tizón Covelo en 1967, aínda que finalmente retiraron as súas candidaturas ao non admitir a Xunta provincial do Censo os seus folletos de propaganda. Polos contactos que mantivo cos socialistas do interior en Madrid e do exilio en Tolosa, incorporouse á organización socialista clandestina en Vigo en 1972, participando na creación de grupos socialistas pola provincia de Pontevedra. Restablecida a democracia foi presidente das Comisiones Executivas do PSOE e da UGT de Vigo, presidindo tamén o Congreso fundacional do Partido dos Socialistas de Galicia. En xuño de 1977 abandonou o PSOE por discrepancias coa estratexia da dirección do PSdeG, participando desde ese momento só na UGT. Nos últimos anos colaborou coa recuperación da memoria histórica colaborando coa Asociación Viguesa pola Memoria do 36 da que foi vicepresidente en 2006.
.ng
.ng é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Nixeria.
.nl
.nl é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) para a Países Baixos.
Per Petterson
Per Petterson, nado o 18 de xullo de 1952 en Oslo, é un escritor noruegués.
Traxectoria
O seu primeiro libro foi Aske i munnen, sand i skoa (1987), unha colección de relatos curtos. Dende entón, publicou varias novelas con boa acollida crítica. Til Sibir (1996), ambientada na Segunda Guerra Mundial, foi publicada en 1996 e ficou nomeada para o Premio de Literatura do Consello Nórdico. Em kjølvannet (2002) é o relato dun mozo que perdeu a súa familia no naufraxio do Scandinavian Star en 1990 (Petterson perdeu a súa nai, pai, irmán máis novo e mais a súa sobriña no desastre). Este traballo gañou o Premio Brage 2000. A súa novela Jeg forbanner tidens elv (2008) gañou o Premio de Literatura do Consello Nórdico, un ano despois da súa aparición.
Antes diso, porén, publicara Ut og hester stjæle (2003), unha novela que gañou dous dos principais premios literarios de Noruega, o de crítica e mais o de libreiros ao mellor libro do ano.
Traballou como dependente dunha librería, tradutor e crítico literario antes de converterse en escritor a tempo completo. Cita como influencia a Knut Hamsun e Raymond Carver.
Sear
Co topónimo Sear podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Duke Nukem: Time to Kill
Duke Nukem: Time to Kill é un videoxogo de tirador en terceira persoa desenvolvido por n-Space para PlayStation. Unha versión Nintendo 64 estaba prevista para o seu lanzamento, pero foi cancelada.
Bismarck, Dacota do Norte
Bismarck, cidade capital do estado de Dacota do Norte,un dos estados que conforman os Estados Unidos. Os colonos de orixe alemán foron maioría a finais do século XIX, polo que bautizaron á cidade en homenaxe ao chanceler alemán Otto von Bismarck, aínda hoxe o 57.9% é desa orixe, mais só un 4.3% da poboación pode falar a lingua alemá.
Orixe étnica da poboación: Alemaña (57.9%), Noruega (18.2%), Rusia (7.7%), Irlanda (7.2%), Inglaterra (5.0%), Suecia (4.3%), Afroamericanos (3.40%).
Ten aproximadamente 60.000 habitantes.
Evaristo de Sela
Evaristo González Fernández, coñecido como Evaristo de Sela, nado na Graxa (Sela, Arbo) o 2 de marzo de 1917 e finado en Vigo o 28 de xuño de 1994, foi un catedrático de grego, poeta e tradutor galego.
Traxectoria
De pai reloxeiro e nai labrega, foi o cuarto e derradeiro fillo do matrimonio. Aos doce anos conseguiu unha bolsa para estudar no Seminario de Tui onde estivo catro anos. Despois pasou dous anos cos Xesuítas de Marquain (Tournai, Bélxica) e antes de facer os votos dubidou e regresou á súa aldea en 1935. Ao ano seguinte alistouse como voluntario no Rexemento de Artillaría Lixeira nº 15 de Pontevedra. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e espantado pola represión dos franquistas, desertou xunto co soldado Manuel Rincón Álvarez e o cabo Manuel Quinteiro Segade. Colleron un tren, baixaron nas Neves e atravesaron o río Miño. Foron capturados pola policía portuguesa e entregado á Garda Civil en Salvaterra de Miño. Xulgados por deserción en consello de guerra o 19 de setembro de 1936, Evaristo e Manuel Rincón foron condenados a cadea perpetua e Manuel Quinteiro, considerado o indutor, a pena de morte. Estivo preso en Caldas de Reis e na Illa de San Simón. Ingresou na prisión do Forte de San Cristovo de Pamplona o 11 de outubro de 1937, de onde saíu en prisión atenuada o 1 de xuño de 1941. Despois enviárono ao Campo de concentración de Miranda de Ebro e de alí pasou ao Batallón Disciplinario de Soldados Traballadores número 91 en Fuerteventura, de onde saíu en liberdade condicional o 23 de xullo de 1942. Autodidacta, licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor no ensino medio. Finou en Vigo o 28 de xuño de 1994.
Tradución
É autor das tradución ao galego dende a lingua orixinal dos clásicos a Ilíada e a Odisea, editadas polo Consello da Cultura Galega en 1990 e distribuídas pola Editorial Galaxia como parte da colección "Clásicos Greco-Latinos".
Tamén verteu obras de autores contemporáneos como Kavafis, Giorgos Seferis ou Odiseas Elytis (Poesía Neohelénica, 1708-1977. Xunta de Galicia, 2001).
Río Branco, Acre
Rio Branco é a capital e cidade máis importante do estado brasileiro do Acre, situado na Rexión Norte do Brasil. Orixinouse a partir dun pequeno poboado creado para extracción de caucho na rexión, o Seringal Empresa, en 28 de decembro de 1882.
O seu nome débese a unha homenaxe a José Maria Paranhos Junior, Barón do Río Branco, diplomático brasileiro que negociou coa Bolivia o Tratado de Petrópolis, o cal garantiu a pose da rexión para o Brasil. En 1920 a cidade pasou a ser capital do entón Território do Acre.
miniatura|esquerda|Construcións históricas de Rio Branco.
miniatura|esquerda|Antigo Mercado de Rio Branco. Rio Branco é a capital de estado situada máis a oeste do Brasil, non moi distante das fronteiras co Perú e Bolivia. Ligase ós puntos de fronteira e tamén a Brasilia por estradas asfaltadas. A cidade vive principalmente do comercio e servizos, e ten unhas poucas industrias. Non é moi coñecida polas persoas do sueste e do sur do Brasil (principais orixes dos turistas brasileiros, por seren tamén as rexións economicamente máis ricas) debido á súa grande distancia destas rexións (ata São Paulo, por exemplo, son 3.642 km), e a non constar de grandes itinerarios turísticos do país. Espérase que terá un gran crecemento cando conclúa a ligazón por estrada asfaltada entre o Brasil e o Perú, dando acceso ós portos peruanos no océano Pacífico.
Suso de Toro
miniatura|Suso de Toro asinando as súas obras na Feira do Libro de Vigo 2006.
Xesús Miguel de Toro Santos, máis coñecido como Suso de Toro, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1956, é un escritor galego.
Traxectoria
O seu pai é de Formariz (provincia de Zamora) e a súa nai de Falapaso (Camboño, Lousame). Seu irmán, Xelís de Toro, tamén é escritor.
É licenciado en Arte Moderna e Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. É guionista para televisión e colaborador habitual na prensa e na radio, publicou en galego máis de vinte libros de narrativa, teatro e ensaio. A súa obra, ademais de ser traducida a varias linguas, foi obxecto de estudo en diversas universidades europeas.
En abril de 2010 anunciou a súa retirada como escritor profesional, retomando a súa carreira de profesor de secundaria.
Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 concorreu na lista Os Pobos Deciden. En abril de 2014 foille concedida a Creu de Sant Jordi.
Xornalismo e ensaio
miniatura|Presentando, con [[Ana Cabaleiro, Dentro da literatura na Libraría Paz de Pontevedra o 6/4/2019]]
Coautor
A finais dos 90 publicou en Internet Botelha ao mar, un diario de aforismos que ollado en retrospectiva pode considerarse o primeiro blog escrito en lingua galega, primeiro en Blogspot e logo en Blogaliza. Non quedan capturas dos arquivos orixinais do blog en Blogspot, pero si algunhas copias grazas ás capturas de Internet Archive no caso dos posts na desaparecida comunidade de blogs en galego Blogaliza.
Szczeliniec Wielki
miniatura Szczeliniec Wielki é a o maior cumio (919 m) dos Góry Stołowe, Polonia, un dos típicos pequenos macizos da Europa central. Na aba do cumio están os lugares de Karłów e Pasterka
Galez, Entrimo
San Fiz de Galez é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 264 habitantes, dos cales 127 eran homes e 137 mulleres.
Galez na literatura popular
/ pasa por baixo da ponte;/ as mozas de Paradela/ deixan o gado no monte''.
Bisemia
A bisemia é un tipo de polisemia. Dáse en palabras con dous sentidos diferentes, segundo os contextos. Por exemplo, o verbo alugar é bisémico, pois ten dous sentidos, ademais practicamente opostos: "dar / tomar algo de alugueiro".
The Secret Life of Words
The Secret Life of Words é un filme hispano-irlandés de 2005 escrito e dirixido por Isabel Coixet. Está protagonizado por Sarah Polley, Tim Robbins, Javier Cámara e Julie Christie.
Acquaviva Platani
miniatura|275px|Situación de Acquaviva Platani Acquaviva Platani (en Acquaviva Plàtani) é un concello italiano da provincia de Caltanissetta, na rexión de Sicilia. Ten 1 231 habitantes (2001) e unha superficie de 14 km².
Fai fronteira cos concellos de: Cammarata (AG), Casteltermini (AG), Mussumeli e Sutera.
Historia
As primeiras noticias da comuna remóntanse á época da conquista normanda (1086).
Kumquat
O kumquat, laranxeira anana ou laranxeira chinesa (Fortunella spp.) é un xénero de árbores froiteiras e arbustos da familia das rutáceas, estreitamente emparentado cos cítricos (Citrus spp.). De feito moitas veces inclúese neste xénero coma Citrus japonica, e son quen de hibridar nel. É orixinario da China.
Nome vulgar
O nome kumquat provén da latinización (kumquat) do seu nome orixinal en cantonés gam1 gwat1 (金|金, 橘|橘, "laranxa dourada"). En portugués recibe os nomes de kinkan ou xinxim. En castelán ademais de kumquat, emprégase quinoto. En francés emprégase kumquat e en inglés emprégase cumquat e kumquat indistintamente.
Xaspe
miniatura|200px|Seixo do xaspe, cunha polgada (2,5 cm) de tamaño miniatura|200px Xaspe (do inglés medio jaspre, polo francés medio, que á súa vez vén do latín jaspis e do grego iaspis, de orixe semítica) é un mineral opaco, unha variación impura do cuarzo de coloración vermella, amarela ou variada. Quebra deixando unha superficie lisa, que é usada para a ornamentación ou como xema. Pode ser puído, e é usado para vasos, selos, e en caixas de tabaco.
Caixa de Hockett
Unha caixa de Hockett é unha representación gráfica da estrutura dunha frase en constituíntes inmediatos. Ideouna Charles F. Hockett para o seu Curso de Lingüística Moderna (A Course in Modern Linguistics, 1958).
Kumquat
Historia
Os kumquats introducíronse en Europa en 1846 por Robert Fortune, pertencente á Royal Horticultural Society inglesa, e pouco despois en América do Norte. Inicialmente incluído no xénero Citrus, foron transferidos ao xénero Fortunella en 1915. Nos estudos de Burkill 1931 e Mabberley 1998, favorécese o seu retorno ao seo do xénero Citrus.
Hoxe cultívanse no sur de Europa e nalgunhas rexións dos Estados Unidos, a Arxentina, e o Brasil como froiteira, ademais de na súa zona de orixe.
Descrición
esquerda|200px|Dous cumquats. As laranxeiras chinesas son árbores ou arbustos perennifolias, que medran amodo, e que acadan os 5 m de altura. Están densamente ramificados; as pólas son angulosas, lisas ou ás veces espiñentas. As follas son lanceoladas, alternas, finamente dentadas preto do ápice, verdes escuras pola face e un chisco máis claras polo envés, coriáceas, alternas, de entre 4 e 9 cm de longo. As flores son axilares, solitarias ou en acios de 1 a 4, pentámeras, recendentes, de cor branca, hermafroditas.
O froito é un hesperidio oblongo ou ovoide, de até 5 cm de longo, cuberto por unha magra e recendente pela amarela, alaranxada ou arroibada con glándulas oleicas claramente visíbeis, comestíbel. A polpa está segmentada, e é lixeiramente aceda, de cor roxa. As sementes son escasas, oblongas ou esferoidales, abrancazadas, co miolo averdado. Aparece a comezos do outono e madurece cara finais deste ou comezos do inverno segundo a especie.
Hábitat e distribución
miniatura|Floración de [[Fortunella margarita.]] Non se coñece o kumquat bravo. Seica é orixinario da China, onde hai rexistros do seu cultivo dende o século XII; no Xapón era xa unha cultura asentada contra o século XVIII. As primeiras referencias en Europa datan de 1646, cando foron descritos por misioneiros portugueses que souberan deles na China. Non foron importados até mediados do século XIX, cando o coleccionista Robert Fortune, da London Horticultural Society levou os primeiros exemplares ao Reino Unido e despois aos Estados Unidos.
Hoxe os principais focos de cultivo fóra do Extremo Oriente son o sur dos Estados Unidos (California, Texas e Florida), algúns países da conca Mediterránea (en especial Grecia), Brasil, Colombia, Suriname, Arxentina, Guatemala, Australia e Suráfrica. En ocasións úsase coma planta ornamental pola beleza do seu froito e a súa flor, de bo recendo. Cultívase tamén coma bonsai.
Cultivo
miniatura|upright=0.70|esquerda O kumquat rara vez se cultiva de semente para o uso coma froiteira, pola lentitude do seu desenvolvemento e o seu escaso vigor. Adoita reproducirse por enxerto sobre base de laranxeira trifoliada (Poncirus trifoliata), laranxeira amarga (Citrus × aurantium) a toronxeira (Citrus × paradisi). Plántanse en cadros ou en fileira, cunha separación de arredor de 3,5 m. Nesas condicións, atura ben solos relativamente pobres, mais require de boa humidade constante, e bastante sol. É lixeiramente acidófila.
Malia preferir un verán cálido, atura as xeadas moito mellor ca os Citrus; Fortunella margarita atura até 10 °C baixo cero en inverno, máis aínda que a satsuma ou mikan (Citrus x unshiu), polo que se cultiva coma froiteira nas rexións setentrionais da China. A hibernación é profunda; durante varias semanas ao comezo da primavera a árbore fica aínda retraída, e non bota flores nin gromos durante este período. As xeadas da primavera poden resultarlle moi daniñas.
O kumquat é resistente á cancrose, mais outras pragas dos cítricos aféctanlle, en especial Elsinoë fawcetti, Cephaleuros virescens, Cercospora citri-grisea, Colletotrichum gloeosporioides, Diaporthe citri e Physalospora rhodina.
Sistemática
Clasificadas inicialmente e hoxe doutra volta entre os Citrus, Walter Tennyson Swingle trasladounas ao xénero Fortunella en 1915. Recoñécense hoxe catro especies:
Uso
A laranxa anana, kumquat, en especial o cultivar 'Meiwa' consómese coma froita fresca; noutras especies a polpa é demasiado aceda, e se come só a pela. Máis frecuente é a preparación en almibre, para o cal se deixan enxugar lixeiramente, macéranse con bicarbonato de sodio ou cal e se cocen a moi baixa temperatura nun almibre mesto; o cumquat nesta preparación é unha sobremesa típica da cociña de Hong Kong. Arránxanse tamén en salgadeira, sexan acedos —conservados nunha mestura de vinagre e salmoira durante unhas 8 semanas— ou doces, nunha base líquida de vinagre, almibre, cravo (Syzygium aromaticum) e canela (Cinnamomum verum).
Empréganse tamén para a elaboración de marmelada e un mollo semellante ao chutney, con cumquat, laranxa, mel, sal, manteiga e especias. Algúns produtos modernos inclúen o licor de kumquat.
En Guangdong os kumquats consérvanse en sal, obtendo unha froita reducida e engurrada que se emprega coma menciña para as dores de gorxa, antitusivo e estimulante unha vez rehidratada.
Romanceiro popular galego de tradizon oral
miniatura|Romanceiro popular galego de tradizon oral. O Romanceiro popular galego de tradizon oral é unha colección de romances galegos recollidos polo etnógrafo Lois Carré Alvarellos, publicada pola Junta de Provincia do Douro Litoral, Porto, en 1959. Este romanceiro agrupa distintos romances escritos en galego recollidos por toda a xeografía galega. Está composto por 147 romances que abarcan temas moi variados.
Contido e estrutura
A obra divídese en 147 textos pertencentes a 73 temas e seis fragmentos. Entre estes temas pódense atopar historias de amor e sacrificio, dramáticas, narrativas de aventuras, o coñecemento da vida cotiá e, en menos número, asuntos históricos.
Prólogo
Está escrito por Fernando de Castro Pires de Lima, un bo amigo de Lois Carré. Neste prefacio, Pires de Lima mostra unha admiración por esta obra xa que di que as tradicións portuguesa e galega son moi semellantes, como irmás. Tamén fala da relación que hai entre Coruña e Porto. Celebrouse en Braga os días 29 e 30 de outubro de 1955 unha asemblea lusitano-galega, na que se querían expor os puntos en común entre galegos e portugueses nos temas culturais. Alí estiveron as figuras máis importantes e destacadas das ciencias e das artes de Portugal e Galicia. A conclusión desta asemblea foi que era necesario facer estes encontros máis a miúdo para afianzar a amizade entre os pobos.
Pires de Lima afirma que os romances portugueses foron dos primeiros en aparecer e que os romances peninsulares chegaron ata América do Sur. Agradece a Carré por amosar que grazas a esta colección de romances vese a semellanza entre os dous romanceiros. Fai unha mención especial a Xoán Rodríguez de Padrón e a Almeida Garrett por seren os que primeiro amosaron a importancia dos romances populares, tanto galegos como portugueses.
Introdución á obra
Lois Carré di que fixeron este traballo para dar a coñecer os poemas ao público. Sempre que é posíbel, din a fonte da que provén o romance e se foi composto con música ou non. Prescindiron de publicar romances bilingües ou en castelán, así como os que tiñan unha temática de mal gusto ou pouco literaria (pensaban que non era correcto poñelo como literatura tipicamente galega). Arriscáronse a dar este primeiro paso porque entendían que era preciso non demoralo máis para darlle ao noso romanceiro todo o relevo que merecía.
Carré quería, con este romanceiro, reafirmar que existían máis romances galegos dos que Manuel Murguía engadiu no seu primeiro traballo Consideraciones e do que máis tarde rectificou dicindo que se equivocara. Algúns dos temas máis salientables están divididos nos seguintes apartados: "que é o romance", "o metro", "a rima", "o chamado é paragóxico", "posibre orixe do noso romanceiro", "contaminazón dos romances entre sí", "custión incidental", "antiguedade do romance", "temas do noso romanceiro", "o romance e a música", "quén dicía os romances e quen os dí", e "os nomes dos romances".
Os romances estaban compostos cunha irregularidade métrica xunto con acento libre e rima múltiple; esta combinación facíase desta maneira para crear unha diferenza coa lírica castelá.
Consiste no emprego dun e final nos versos agudos que lles engade unha dozura xa que o acento orixinal é máis ríxido. Nalgunhas modalidades do galego-portugués úsase esta técnica. Lois Carré di que este e paragóxico non foi consecuencia dunha moda poética senón que era unha realidade da lingua galega dese tempo.
Lois Carré di que hai unha posíbel existencia do romanceiro galego no século XII, o cal era de tema histórico, xa que non había guerras, era un país que estaba en paz. Por outra banda, a produción de romances dedicados aos heroes non era moi grande. Unha característica era que a poesía épica galega era narrativa e impersoal xa que o autor facía algunhas apreciacións propias, mais a nome doutra persoa. As formas típicas da muiñeira e do cantar de pandeiro están presentes no romanceiro, xa que estas composicións cantábanse para acompañar ao baile.
Os trobadores cambiaban partes dos romances, algunhas veces confundíndoas, ou simplemente non as dicían; non seguían ningunha pauta para facer isto. Se estes cambios no romance aparecían sempre no mesmo lugar ou feitos polo mesmo trobador, non eran accidentais, senón que era o trobador quen os cambiaba para formar figuras poéticas.
Había unha dependencia dos romances galegos aos casteláns, colleron a imprenta castelá do século XVI como modelo. Ambos romances teñen unha orixe común, mais se desenvolven de forma diferente. Lois Carré di que o romanceiro galego non é unha imitación do castelán, mais poden aparecer partes del xa que algúns romances galegos teñen relación con Castela.
Os romances máis antigos de autor coñecido son de Carvajal, do ano 1442, aínda que se descubriron 3 novos romances que poden ser máis antigos que estes, do autor Xoán Rodríguez de Padrón. En canto ás composicións épico-líricas de asunto novelesco, di Ramón Menéndez Pidal que nos seus inicios como colector non recollía este tipo de romances, xa que non eran considerados nobres.
Os romances poucas veces son creados para ser cantados; cando un xograr os interpretaba, poñíalle un son distinto.
Ao principio os mesmos compositores cantábanos en tabernas, nas rúas, festas, romarías etc. Os instrumentos que utilizaban eran a zanfona e a gaita, e algunha vez o pandeiro. Máis tarde xa non eran só os xograres nin os seus sucesores os que os interpretaban, senón tamén a xente do campo que acompañaba os bailes. Algúns romances foron utilizados en distintas situacións, como pode ser para expresar un estado de ánimo, acompañar co ritmo unha labor ou para durmir a un neno.
O título non ten moita importancia nos romances, pode haber varios co mesmo título. Levan o nome do heroe e mesmo podían ter o mesmo nome mais non tiñan ningunha semellanza.
Edición
Esta obra foi unha comisión para o departamento de Etnografia e Historia da Junta de Provincia do Douro Litoral, dirixida por João de Espregueira Mendes. O romanceiro pertencía a unha serie na que hai un total de 17 traballos. Outros cancioneiros que tamén foron comisionados son o Cancioneiro de Arouca e Cancioneiro de Resende.
Crítica
José Luís Forneiro Pérez na súa tese El bilingüismo en el romancero tradicional gallego dicía que Lois Carré sostiña a existencia dun romanceiro galego anterior ao castelán, e acusaba a uns supostos investigadores de ocultar romances en lingua galega. Jesús Antonio Cid en ''Nacionalismo y poesía popular. Manuel Murguía y la creación de un romancero apócrifo'' explicaba que a pesar de ter un premio “Padre Feijóo” e de ter un prefacio feito por un recoñecido etnógrafo portugués, esta obra ten xunto con romances auténticos (aínda que demasiado editados como para ser recoñecíbeis), romances falsificados que nunca existiron na literatura galega.
En Romanceiro en lingua galega, os autores sinalaban que Carré retocaba e manipulaba os textos para evitar castelanismos e outras veces por razóns estilísticas. Por último, en El romancero tradicional de galicia: una poesía entre dos lenguas dise de novo que Carré, no canto de centrarse en obras exemplares como as de Said Armestro ou Aníbal Otero, interesábase máis polos “falsificadores” do romanceiro galego, e afirmaba que a orixe do xénero era galega.
Relacións
Hoxe en día a recompilación de Carré segue sendo citada como a obra clásica sobre o romanceiro en Galicia, mais carece de validez xa que se publicaron máis versións nos volumes do Cancioneiro popular galego, preparado pola musicóloga Dorothé Schubarth e polo profesor de galego da Universidade de Santiago de Compostela, Antón Santamarina. Tamén son relevantes para a creación do romanceiro Manuel Murguía, Teófilo Braga, Antonio de la Iglesia, Xoán Rodríguez de Padrón e Almeida Garrett.
Poesía popular galega de Said Armesto é unha das recompilacións máis importantes da literatura galega. Said Armesto foi recoñecido por recoller tantos poemas espallados por todas as aldeas de Galicia nas malas condicións que se sufrían nese tempo. Tamén tivo moito mérito porque a súa obra non se chegou a completar, e non foi por falta de material, senón pola morte do autor.
Premios
“Padre Feijóo” do Concurso Anual do Centro Gallego de Buenos Aires no ano 1955.
L.A. Woman
L.A. Woman é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock The Doors, publicado o 19 de abril de 1971 a través do selo Elektra Records. Foi o derradeiro disco do grupo gravado co seu vocalista Jim Morrison, que morreu en xullo de 1971. Este traballo trátase do máis orientado cara o blues rock do catálogo da banda.
Bouzoa, Grandal, Vilarmaior
Bouzoa é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
A Pereira, Entrimo
San Facundo da Pereira é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 126 habitantes (54 homes e 72 mulleres).
HMS Galatea (1914)
Foi asignado como líder do 2 escuadrón de destrutores da Harwich Force, protexendo as aproximacións do leste da canle da Mancha. O 4 de maio de 1916 tomou parte do derribo do cepelín L 7. Na batalla de Xutlandia foi o buque insignia do 1º escuadrón de cruceiros lixeiros baixo o mando do comodoro E.S. Alexander-Sinclair. Foi o primeiro barco en informar da presenza de buques alemáns, iniciando a batalla. O Galatea foi tamén o primeiro en recibir un impacto no enfrontamento, por un disparo realizado dende o cruceiro lixeiro SMS Elbing que non produciu ningún estoupido.
O Galatea foi parte da pantalla de barcos organizada ao redor da forza de cruceiros de batalla baixo o mando do almirante Beatty. Foi enviado na compañía do seu irmáns HMS Phaeton para investigar a un barco mercante parado, o danés N J Fiord. Ao mesmo tempo, dous destrutores, os B-109 e B-110 dos grupos alemáns de exploración baixo o mando do almirante Franz von Hipper, foron enviados a investigar o barco. As dúas pequenas frotas eran conscientes de que estaban a menos de 80 quilómetros de distancia.
Cobra rateira
A cobra rateira ou cobregón (Malpolon monspessulanus) é unha especie de réptil escamoso da familia Colubridae. É unha cobra velenosa opistoglifa (cos dentes inoculadores de veleno situados na parte posterior da boca) que non é perigosa para o ser humano.
.np
.np é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Nepal.
Terceira idade (homónimos)
O termo Terceira idade pódese referir a:
The Cornelius
The Cornelius (anteriormente coñecido como Cornelius e Cornelius 1960) é un grupo galego de música entre funk, disco e rock.
Está composto por David Chiquillo, Antonio Casado, Toni B. Willisch, Andoni Arcos, José Vilas e Miki Meixús. As súas cancións teñen as letras en inglés.
.no
.no é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Noruega.
Benigno Díaz González
Traxectoria
Veciño de Samos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi xulgado en consello de guerra en Lugo por atraco na causa 143/37 e por rebelión na causa 405/38 e declarado en rebeldía. Agochado con Enrique de Vigo na casa de Carmen Maceda Macía en Eirexalba, foron descubertos e tiroteados pola Garda Civil o 11 de maio de 1939. No enfrontamento morreu o tenente Manuel Castro Lebón, xefe de liña da benemérita de Sarria; Carmen Maceda tamén resultou morta horas despois e os seus fillos Antonio e Anuncia, detidos.
Xema (mineraloxía)
miniatura|330px|Xemas: [[turquesa, hematita, crisocola e ollo de tigre (primeira fila), cuarzo, turmalina, cornalina, pirita e suxilita (segunda fila), malaquita, cuarzo rosa, obsidiana, rubí e ágata (terceira fila), xaspe, ametista, ágata azul e lapislázuli (cuarta fila).]]
miniatura|300px|Algúns tipos de corte de xemas.
Unha xema ou pedra preciosa é un mineral, rocha ou material petrificado que se usa na xoiaría, tras ser cortado e puído. Outras xemas son orgánicas, como o ámbar, resina de árbore fosilizada. Algunhas xemas belas son demasiado fráxiles para seren usadas na xoiaría, debendo ser expostas só nos museos.
Xeneralidades
Algunhas son manufacturadas para imitaren outras xemas. As imitacións copian a forma e a cor da pedra pero non posúen as súas características físicas ou químicas. Porén, as xemas sintéticas non son necesariamente unha imitación. Por exemplo, o diamante, o rubí, o zafiro e a esmeralda creadas en laboratorio posúen as mesmas características físicas e químicas que o artigo orixinal. Pequenos diamantes artificiais foron manufacturadas masivamente por varios anos, aínda que só recentemente foron creados grandes diamantes de calidade, especialmente os de cor.
Unha xema é avaliada principalmente pola súa beleza e perfección. De feito, a aparencia é o máis importante. A beleza tamén debe ser duradeira; se unha xema se estraga, perde o seu valor instantaneamente. As características que fan a unha pedra fermosa son a súa cor, un fenómeno óptico raro, unha incrustación como cun fósil, a súa rareza e, algunhas veces, a forma peculiar do cristal.
Tradicionalmente as xemas eran divididas en dous grandes grupos, as preciosas e as semi-preciosas. Considerouse que había cinco tipos de xemas preciosas:
Actualmente todas as pedras son consideradas valiosas, aínda que as cinco "xemas cardinais" son consideradas usualmente, pero non sempre, as máis caras. Hai aproximadamente 130 especies de minerais, entre as que podemos destacar:
As xemas son descritas e diferenciadas polos especialistas por certas especificacións técnicas. Os diamantes, por exemplo, son de carbono (C). Por outro lado, moitas xemas e cristais son clasificados pola súa forma.
As xemas son clasificadas en distintos grupos, especies e variedades. Por exemplo, a esmeralda é da variedade verde, augamariña (azul) e a morganita (rosado), estas variedades son todas da especie do berilio.
Luís III de Provenza
Luís III de Provenza, coñecido como Luís de Calabria ata a morte do seu pai, para diferencialo deste, tamén chamado Luís de Anjou, nado en 1403 e finado en Cosenza, Italia, en 1434, foi conde de Provenza, duque de Anjou e rei titular de Nápoles (1417 - 1434), e duque de Calabria (1426 - 1434).
Orixes familiares
Primeiro fillo de Luís II de Provenza e Iolanda de Aragón, herdou o condado de Provenza así como os dereitos sobre o reino de Nápoles á morte do seu pai.
Ascenso ao trono
O 4 de decembro de 1419 foi coroado rei de Nápoles polo papa Martíño V, coa oposición dos seus parentes Anjou-Durazzo.
As disputas entre as dúas ramas familiares sobre os dereitos dinásticos do Reino de Nápoles remóntanse á morte da raíña Xoana I de Nápoles sen descendencia directa. A adopción de Luís de Anjou por parte de Xoana I como herdeiro do trono de Provenza e Nápoles non satisfixo as aspiracións do seu curmán Carlos de Durazzo, o futuro Carlos III de Nápoles, e durante cincuenta anos houbo dúas liñas reais en Nápoles.
En alianza con Milán e Venecia, Luís III conseguiu a reconciliación con Xoana II de Nápoles e en 1423 nomeouno herdeiro directo. Pero este feito provocou unha nova disputa, xa que anteriormente (1421) a raíña Xoana adoptara a Afonso IV o Magnánimo como o seu sucesor. Esta disputa co Conde-Rei catalán trasladouse ata a veciña Provenza.
Nupcias
En 1432 casou con Margarida de Savoia, filla de Amadeu VIII de Savoia. Non houbo fillos deste matrimonio, xa que Luís III morreu o 12 de novembro de 1434 vítima da malaria. Sen descendencia, o seu irmán Renato de Anjou foi nomeado herdeiro.
Acetímetro
O acetímetro é un aparello para medi-la forza do vinagre e determinar se é apto para a súa comercialización ou a porcentaxe de ácido acético contido en calquera líquido.
Articulación calcaneocuboide
A articulación calcaneocuboide humana é unha das articulacións que atopamos no tarso. É fundamental coñecer que esta articulación non forma parte do nocello.
Mecánica funcional
É un encaixe recíproco perfecto.
Alvito
Alvito pódese referir a:
Como topónimo pode referirse a:
Cima de Vila, Calvos, Fornelos de Montes
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Calvos, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo. Tiña 97 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 44 eran homes e 53 eran mulleres.
.nu
.nu é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Niue.
Constanza de Sicilia (filla de Roxerio I de Sicilia)
miniatura|260px|Brasón dos [[Hauteville]]
Era filla do Gran Conde de Sicilia Roxerio I e de Eremburga de Mortain, e irmá de Malxerio de Hateteville, conde de Troina, e media irmá máis vella, por parte do pai, do rei Roxerio II de Sicilia.
Matrimonio
En 1095, Costanza casou con Conrado de Italia, fillo e herdeiro do emperador Henrique IV e da súa primeira esposa Berta de Savoia. O matrimonio foi promovido polo papa Urbano II que, nese tempo, buscaba unha alianza co conde de Sicilia. Esta unión non tivo fillos.
O seu marido foi rei corexente de Alemaña de 1087 a 1098 e rei corexente de Italia de 1093 a 1098. No conflito entre Herique IV e Urbano II, Conrado aliouse c o papa en contra do seu propio pai. Pouco despois do Concilio de Piacenza, Conrado xurou lealdade a Urbano II en Caemona e serviu como palafreneiro pontificio, guiando o cabalo do papa como signo de humildade.
Deposición
En abril de 1098, despois de tres anos de conflitos co seu fillo, Henrique IV reaccionou retractándose das súas posicións diante do Parlamento imperial, o Reichstag ou Dieta Imperal, en Maguncia, depoñendo a Conrado e designando ao seu fillo máis novo Henrique V como su sucesor.
Despois da súa deposición, Conrado II xa non tiña case ningunha influencia na política italiana. O seu máis importante aliado, Urbano II, morreu o 29 de xullo de 1099 e, con el, desapareceu a esperanza da súa restauración.
Conrado faleceu o 27 de xullo de 1101. Constanza nunca volveu a casar, e pasou os anos seguientes, até a súa morte despois de 1135, en relativa escuridade.
GNU
O termo GNU pode facer referencia:
Os Charlíns
Historia
Os inicios do clan están no estraperlo, o contrabando de alimentos e outros produtos durante o franquismo. Xa en democracia o clan mantivo negocios traendo chatarra e penicilina dende Portugal. Máis tarde pasaron ao contrabando de tabaco, o rubio de batea era vendido en bares na década de 1980 e comezos da de 1990. De barcos empregados para o contrabando de tabaco, en moitos casos pesqueiros, pasaron a lanchas planadoras e con elas ao tráfico de haxix.
Na década de 1980 Manuel Charlín estivo no cárcere por intentar matar a un empresario do que dicía lle debía cartos do tabaco. No cárcere Modelo de Barcelona coñece a narcotraficantes colombianos. Nos inicios dos anos 1990 o negocio estaba dividido en dúas bandas: dunha parte os clans partidarios de seguir co tabaco e o haxix, e por outra os que se pasaron ao tráfico de cocaína.
O grupo finalmente foi desartellado polo xuíz Baltasar Garzón na Operación Nécora contra o narcotráfico en 1990. En 1994 foi asasinado Manuel Baúlo, xefe do clan dos Caneos, que colaborara con Garzón pasando información. Foi tiroteado por sicarios colombianos na súa casa de Cambados. A súa muller quedou en cadeira de rodas. Uns meses despois Manuel Charlín volveu ao cárcere. O grupo foi perdendo pulo polo acoso policial e xudicial sendo o tráfico de heroína o último negocio do que foron acusados.
A Audiencia Nacional ten condenado ao matrimonio Charlín e a tódolos seus fillos a 104 anos de prisión por branqueo dos cartos obtidos coa droga. Tres anos despois o Tribunal Supremo revogou parcialmente o fallo, rebaixando a condena de Manuel Charlín e absolvendo a súa filla Teresa. O patriarca do clan pasou 20 anos no cárcere saíndo con 78 anos.
Aureliano
Dende moi novo serve no exército como simple soldado, e pouco a pouco vai ascendendo, desempeñando diversos postos ata chegar a ser comandante en xefe da cabalaría do Imperio. No 256, foi vicario de Ulpicio Crimito, casando coa súa filla Severina, coa que tivo unha filla.
No 268, sendo Galieno emperador, Aureolus rebélase e toma Milán.
Galieno acode para rematar coa rebelión e vence a Aureolo, quen se refuxia en Milán. Pero unha conxura remata co asasinato do emperador, sendo nomeado Claudio II. Este nomea a Aureliano, xefe da cabalería do Imperio.
Á morte de Claudio II pola peste, o elixido é Aureliano. Pero Quintilo, irmán do emperador, é recoñecido polo Senado. Aureliano ponse en camiño cara á Roma para se enfrontar as tropas de Quintilo. Este, vendo a súa inferioridade, suicídase, deixando o trono en mans de Aureliano, que axiña é recoñecido polo Senado
O seu reinado
A Loita contra os Bárbaros
Aureliano atopa o imperio do mesmo xeito cós seus dous antecesores, dividido en tres partes, e a parte central onde el gobernaba estaba arruinada e en constantes loitas polas invasións e incursións dos bárbaros de alén das fronteiras.
Xa dende un primeiro intre, entregouse ó labor de loitar, e asegurar as fronteiras, trasladándose constantemente dunha fronteira a outra para rematar coa situación. Grande estratego, os seus soldados dicían del que tiña man de "ad ferrum", foi vencendo pouco a pouco os seus inimigos e fortalecendo as fronteiras do Imperio.
A primeira gran loita á que tivo que facer fronte foi contra dos Xutungos, un pobo alamán, que invade Italia, e venceu os romanos. Aureliano deixou pasar o tempo para que volvesen sobre as súas costas, e así foi, fóronse desfacendo en pequenos grupos, o que levou ós romanos á tarefa de vencelos un a un. Unha vez rematada a tarefa, foi a Roma e rodeou a cidade cunha impresionante muralla de máis de 18 Km de lonxitude, con alturas que van dende os 10 aos 20 m, mais de 56 torres de vixilancia e unha anchura de preto de seis metros. Era a primeira vez en 5 séculos que Roma tiña muralla, un bo sinal da mudanza dos tempos. Esta muralla, da cal aínda quedan pegadas na cidade eterna, coñécese polo nome de muralla de Adriano, inda que foi rematada polo emperador Probo.
Xuntanza territorial do Imperio
Aureliano, unha vez rematado o problema dos bárbaros, e asegurando as súas fronteiras, quere rematar co problema de Zenobia. Prepara a súa expedición e toma Antioquía con menos oposición da suposta para as armas romanas. Zenobia e o seu exército permanecen en Emesa, onde a cabalaría romana é rexeitada, pero a infantería dálle a volta á batalla, fuxindo Zenobia e o seu fillo cara a Palmira. Alí chega Aureliano, que pon sitio á cidade, e conquístaa despois de grandes perdas. Zenobia foxe para Persia, pero é apresada pola cabalaría.
Aureliano deixa 600 romanos para a vixilancia de Palmira e vaise cara a Exipto. Aló, o rico comerciante Firmo, capitaneaba unha revolta para facer independente a cidade de Alexandría. O exército toma Exipto sen loita, e Firmo suicídase, despois dunha forte resistencia, que rematou co Museo de Alexandría, inda que non coa súa biblioteca. Alexandría é castigada, derrúbase a súa muralla e grávase con novos impostos de gran. Aureliano acuartela dúas lexións permanentes en Exipto.
Mentres tanto en Palmira, Antioco, parente de Zenobia, proclámase rei coa axuda dos persas. Tódolos romanos da guarnición son asasinados. Aureliano volta a Palmira, pero esta vez non perdoa a cidade, que queda arrasada e nunca máis recuperou o seu antigo esplendor. Deixa a cabalaría gala para coidar da zona, mentres Antíoco logrou fuxir cara a Persia.
Agora, coa situación en Oriente xa dominada, só quedaba o imperio galo, co seu emperador Tetrico I en moitas dificultades co seu exército e sublevacións internas. No 273, Aureliano preséntase en Lión, e a batalla ten lugar nos campos Cataláunicos, onde Tetrico I foi vencido, e pasouse ó bando romano, xa canso da súa situación persoal e maila do seu fillo. Entrégase no 274 en Treveris e tódalas provincias occidentais pasan de novo ás mans dos romanos, excepto a Britania que pasaría pouco despois.
No 274, volta a Roma onde fai unha entrada triunfal, acompañado de Zenobia, Tetrico I e Tetrico II coma reféns. O Senado noméao Restitutor Orbis, e á súa esposa Ulpia Severa concédelle o título de Augusta e Mater Castrorum.
A súa fin
Estas reformas monetarias levaron o gremio dos acuñadores a se levantar e tratar de rematar coa reforma, apoiada por algúns senadores, pero Aureliano acabou coa mesma dun xeito militar, con máis de 7000 mortes en ámbolos dous bandos en loita, incluíndo algúns senadores.
No aspecto social importou un costume do antigo Exipto, os labregos estaban obrigados a estar xunguidos á terra e cultivar as terras adxacentes as súas sempre e cando non as cultivasen outros, ou polo menos pagar os impostos das mesmas.
Trocou os institutos libres profesionais (collegia), noutros de carácter obrigatorio estatalizado, o que na práctica levou a aumentar a presión fiscal a favor dos máis ricos, o que lle permitiu condonar a débeda do Estado dos máis pobres.
Reorganizou a Italia administrativamente como unha provincia máis do Imperio, nomeou gobernadores procedentes da orde ecuestre, e non senatorial, o que lle granxeou a inimizade do Senado. Para compensar, trata de gañar o pobo de Roma coa distribución masiva e gratuíta de pan e aceite a 200 000 pobres de Roma. A Historia Augusta fala incluso da repartición de roupa entre a xente.
Pero sen dúbida, unha das súas máis importantes medidas, foi despois do abandono da Dacia e o traslado dos romanos desa provincia, foi a creación da Dacia Ripensis, fortemente militarizada e da Dacia Mediterranea, na outra beira do río Danubio e o asentamento de diversas tribos bárbaras nos limes defensivos para mellor asimilación da cultura romana
A relixión dentro do imperio estaba en plena crise. Estábase a impoñer un modelo mitraísta da relixión, no cal o Sol Invictus estaba a dominar e conciliar tódolos cultos pagáns, e Aureliano convérteo en relixión estatal, levantando un templo ó sol en Roma e acuñándose numerosas moedas co simbolismo solar. Este monoteísmo relixioso tivo unha grande raigame entre o exército.
Aureliano fíxose chamar Deus, feito sen precedentes dende Caracalla, e presentábase en público vestido de ouro e cunha coroa, pero suponse que o facía como estratexia para aumentar e agrandar o prestixio e autoridade do Emperador, practicamente desaparecida, polo que lle conviña presentarse coma Deus et Domini
Para aumentar as defensas do Imperio, reforzou as fronteiras, e construíu moitas murallas en cidades da Galia, reparando calzadas e vías.
Ulpia Severina puido ter reinado un curto espazo de tempo ata a elección de Tácito, xa que parece que hai algunhas moedas acuñadas que así o indican, o que si está claro é que houbo un interregno entre a morte de Aureliano e o novo emperador Tácito
Manuel Guitián Somoza
Manuel Guitián Somoza, nado no Incio cara a 1910 e finado o 20 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre nacional, afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 6 de agosto e permaneceu no Depósito de Sarria até o 19, de onde o sacaron coa desculpa de realizar unha dilixencia para asasinalo. A súa morte foi rexistrada no Hospital de Lugo a causa de shock traumático o 20 de agosto.
Campo da Pedreira
O Campo da Pedreira é un campo de fútbol situado na parroquia de Meá, e que é o feudo do Galicia de Mugardos.
.nz
.nz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Nova Zelandia.
Campo da Pedreira
Datos técnicos
Cunha capacidade máxima para 2000 espectadores (1000 en tribuna e outros 1000 a pé de campo), o recinto atópase situado na marxe esquerda da estrada que comunica Mugardos con Ferrol, no lugar da Pedreira, na parroquia mugardesa de Meá.
Historia
O campo anterior do Galicia de Mugardos non estaba pechado e os vestiarios estaban moi afastados do terreo de xogo, polo que na década dos sesenta comeza a verse a necesidade da construción dun novo campo. A directiva daquela, presidida por Alfredo Díaz Bravo, adquiriu o campo e os traballos de construción fixéronse de forma mancomunada entre os veciños. Os traballos comezaron en 1968 e finalizaron en 1972. Os cartos necesarios para os materiais de construción foron fornecidos pola Federación Española de Fútbol (250.000 pesetas), a Deputación da Coruña (50.000), o concello de Mugardos (15.000) e os socios e socias do club coas súas achegas.