cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interahamwe
Organización e historia
Durante a guerra, millóns de refuxiados hutus ruandeses fuxiron a Zaire (actual República Democrática do Congo), xunto con moitos membros da Interahamwe, a Garda Presidencial e as Forzas Gobernamentais Ruandesas (RGF). Tras o recrutamento dun número significativo de hutus congoleses, a organización adoptou o nome de Armée de Liberation de Rwanda. Co réxime de Kagame aínda no poder, os seus membros seguen participando en incursións fronteirizas dende os campos de refuxiados.
Despois do xenocidio ruandés
En 1999, os Interahamwe atacaron e secuestraron a un grupo de 14 turistas no Parque Nacional de Bwindi, Uganda. Oito dos turistas foron asasinados. A historia foi cuberta nun documental de National Geographic.
Prosecución xudicial
Os líderes dos Interahamwe foron procesados principalmente a través do Tribunal Penal Internacional pra Ruanda en Arusha, Tanzania. O tribunal condenou polo menos a 41 persoas, xeralmente con penas de cadea perpetua, incluídos o ex primeiro ministro interino Jean Kambanda e Georges Rutaganda. Capturouse e procesouse a fuxitivos noutros países, como Jean-Marie Vianney Mudahinyuka (alias "Zuzu"), un líder das Interahamwe que se atopou agochado en Chicago, Illinois, en xaneiro de 2011.
Irmás de Santa Dorotea
As Irmás de Santa Dorotea de Paola Frassinetti, tamén chamadas simplemente doroteas, son unha institución relixiosa feminina, orientada fundamentalmente á educación, e que foi fundada pola freira Paola Frassinetti en 1835. É unha institución do dereito pontificio: as participantes desta congregación completan o nome coas siglas dos institutos de perfección católica S.S.D. (do latín Sorores Sanctae Dorotheae).
Historia
Paola Frassinetti reunira en Quinto al Mare, unha vila nos arrabaldes de Xénova, unha pequena comunidade de mulleres que tiñan como misión educaren as nenas, principalmente orfas e pobres, da vila. Esa comunidade reuníase nunha igrexa inicialmente, e despois nunha casa alugada. Ese pequeno grupo de mulleres chamouse as Fillas da Santa Fe.
Pero en 1835 o sacerdote Luca Passi, que xa tiña un proxecto en Bérgamo de escola para mozas chamado Irmás de Santa Dorotea, encargoulle a Frassinetti que o levase ela, coas súas compañeiras, e que lle dese outra dimensión, pero na cidade de Xénova. Aí empeza a congregación como tal, que pasa a chamarse Irmás de Santa Dorotea. Axiña virá a expansión das escolas doroteas, que empezan por abrir novos centros en Xénova e chegan en 1841 a Roma. É precisamente en Roma, á Igrexa de Santo Onofre (a menos dun quilómetro do Vaticano), onde establece Frassinetti a sé xeral da congregación seguindo o mandado do papa Pío IX, e onde falecerá ela mesma en 1882.
Expansión
En 1866 as Irmás de Santa Dorotea abriron casas en Portugal e no Brasil; en 1911 en Malta, España (en Tui), Suíza e os Estados Unidos, e en 1934 en Angola; na década de 1960 estenderon o seu radio de acción ao Perú, Mozambique e Inglaterra. Nos últimos anos do século XX abriron casas en Taiwán, Arxentina, Albania, San Tomé, Camerún e Filipinas.
En 2016 a congregación contaba con 837 relixiosas entre todas as 123 casas que tiña, o que supuxo unha redución do 20% en pouco máis dunha década.
Ademais das casas relixiosas, onde viven freiras doroteas, tamén existen centros de ensino vinculados á orde, ben porque as monxas sexan as docentes, ben porque o fosen no pasado.
En Galicia e España
A Galicia as Irmás de Santa Dorotea chegaron en 1911 fuxindo da expulsión que se decretara contra delas en Portugal logo da Revolución de outubro de 1910 e a proclamación da I República.
Tui
Aínda antes de empezaren as obras do convento, a comunidade das relixiosas doroteas de Tui recibiu en 1925 a Lúcia dos Santos, a irmá Lucía das aparicións de Fátima. Instalouse en Pontevedra ata 1926, volveu a Tui onde se ordenou como monxa dorotea e permaneceu ata 1934, regresou a Pontevedra durante tres anos, onde tivo unha aparición mariana, e en 1937 partiu para Tui. Quedou alí vivindo nove anos, ata que regresou a Vila Nova da Gaia (Portugal).
En 1943 a casa tudense foi recoñecida como escola de primaria, e tamén como residencia para mozas da bisbarra que estudaban no Instituto de Tui. O ensino oficial de ensino infantil de Tui permaneceu ata 1990. Logo foi unicamente convento, e na actualidade acolle 20 freiras.
Pontevedra
A construción da primeira residencia de Pontevedra fíxose sobre todo para acoller estudantes internas que facían Maxisterio na cidade. A primeira sede foi na rúa de Santa Clara e nunhas casiñas da praza da Leña, e de aí trasladáronse, en 1918 , á daquela chamada travesa de Isabel II e hoxe precisamente rúa de sor Lucía, dado que alí teñen lugar as aparicións de Pontevedra de Lúcia dos Santos. En 1957 mudáronse á rúa Afonso XIII, onde constrúen un colexio (o Colexio Doroteas), un internado e unha residencia para freiras. En 1972 péchase o internado e as monxas trasládanse a Vila Paula, un edificio anexo que, na actualidade, é unha escola de infantil. Tamén nesa década o colexio deixa de ser só feminino e pasa a ser mixto.
Outras casas
Na provincia da Coruña, teñen unha residencia en Santiago de Compostela. Precisamente foi nesa residencia compostelá onde se hospedaba Rosario Linares-Rivas, que pasaba alí as súas vacacións estivais cando viña de Madrid. Rosario Linares-Rivas era filla do antigo alcalde coruñés Maximiliano Linares Rivas, e en gratitude ás monxas cedeulles, ao non ter máis herdeiros, primeiro en uso, e despois en titulariedade, un pazo familiar en Galegos (Frades). Nese pazo, o Pazo de Galegos, puxeron clase as monxas durante décadas, e chegaron a ter máis dun cento de alumnos, mais en 2021 vivían xa unicamente tres freiras.
Resto de España
Ademais das casas galegas neste momento en España as Irmás de Santa Dorotea teñen casas en Almería, Avilés, Guadix, Leganés, Madrid, Villafranco de Guadalhorce (Alhaurín el Grande) e Venta de Baños.
Turntablism
O turntablism é a arte de manipular e mesturar cancións xa feitas para crear novas músicas, efectos sonoros e outros sons e ritmos creativos, normalmente usando dous ou máis tocadiscos e un mesturador de DJ equipado con cross fader.
Os turntablists (disc-jóckeis, DJ ou pinchadiscos) manipulan os discos movendo o disco coa man para poñer o estilete nos puntos desexados do disco, e tocando ou movendo o disco para deter, diminuír, acelerar ou facer xirar o disco cara atrás. Ademais moven o prato do tocadiscos cara atrás e cara adiante rápidamente que sería o popular efecto de "scratching" que é unha parte fundamental da música hip hop, todo mentres se mestura entre dous ou máis tocadiscos e os controis de ganancia e ecualización do mesturador para axustar o son.
Xeralmente prefírense os tocadiscos de accionamento directo fronte aos accionados por correa ou doutros tipos, xa que a correa pode estirarse ou danarse ao facer "scratching" ou outras manipulacións de tocadiscos. Mentres que un tocadiscos de accionamento directo pódese deter, ralentizar ou xirar cara atrás sen danar o motor eléctrico. centro|miniatura|499x499px|Equipo de [[disc-jóckey: tocadiscos e mesturador, fotografía de raios X.]]
= Historia = miniatura|[[DJ Babu no 2010.]] A palabra turntablist dise que foi orixinada por Luis "DJ Disk" Quintanilla (Primus, Herbie Hancock, Invisibl Skratch Piklz). Despois dunha conversación telefónica con Disk, máis tarde foi popularizado en 1995 por DJ Babu para describir a diferenza entre un disc-jóckey que simplemente reproduce e mestura discos e un que actúa manipulando fisicamente os discos, o estilete, os tocadiscos, os controis de velocidade do mesturador para producir novos sons. O novo termo coincidiu co rexurdir do hip hop DJ na década de 1990.
Segundo a maioría dos historiadores, está documentado que DJ Babu (Beat Junkies, Dilated Peoples) foi quen acuñou orixinalmente o termo "turntablist". En 1995, mentres traballaba na innovadora "Comprehension", DJ Babu escribiu a man o nome "Babu The Turntablist" en centos de copias desta mixtape para describir o seu estilo de DJ, mentres traballaba na canción "Turntablism" con D-Styles e DJ Melo-D, Babu dixo que "se alguén toca o piano, chamámoslle pianista, se alguén toca a guitarra, chamámoslle guitarrista, por que non nos chamamos Turntablists?" atopado no documental Scratch que se estreou en 2001.
John Oswald describiu a arte: "Un fonógrafo nas mans dun artista 'hip hop/scratch' que toca un disco como unha táboa de lavar electrónica cun estilete como púa, produce sons que son únicos e non reproducidos: o tocadiscos convértese nun instrumento musical." Algúns turntablists buscan ser recoñecidos como músicos tradicionais capaces de interactuar e improvisar con outros intérpretes. Dependendo dos discos e pistas seleccionados polo DJ e do seu xénero (por exemplo, música hip hop), un turntablists pode crear acompañamento rítmico, pausas de percusión, liñas de baixo ou bucles, etc.
= Notas =
Jack Dongarra
Jack J. Dongarra, nado en Chicago (Illinois) o 18 de xullo de 1950, é un profesor emérito de Enxeñaría Informática no Departamento de Enxeñaría Eléctrica e Informática na Universidade de Tennessee. É membro investigador distinguido na división de Enxeñaría informática e matemáticas no Laboratorio Nacional de Oak Ridge, e é profesor adxunto no departamento de Enxeñaría informática da Universidade Rice. Dongarra é asociado do programa Turing nas escolas de Informática e Matemática na Universidade de Mánchester. É profesor asociado na Texas A&M University. Dongarra é o director e fundador do Innovative Computing Laboratory (Laboratorio de Informática Innovadora) da Universidade de Tennessee.
Educación
Dongarra recibiu un Bachelor of Science en Matemáticas da Universidade Estatal de Chicago en 1972 e un máster en Enxeñaría informática no Instituto de Tecnoloxía de Illinois en 1973. Recibiu o seu doutoramento en Matemática Aplicada da Universidade do Novo México en 1980 baixo a supervisión de Cleve Moer. Traballou no Argonne National Laboratory até 1989.
Un dos seus referentes foi Juan Viaño, profesor da Universidade de Santiago de Compostela, que o introduciu aos métodos de resolución de sistemas máis novos.
Investigación
Especialízase en algoritmos numéricos en álxebra lineal, computación paralela, o uso de arquitecturas de computación avanzadas, metodoloxías de programación, e ferramentas para a computación paralela. A súa procura inclúe o desenvolvemento, proba e documentación de software matemático de alta calidade.
Deseño de software
Contribuíu ao deseño e implementación dos seguintes paquetes e sistemas de software de código aberto:
Con Eric Grosse, Dongarra foi pioneiro na distribución por correo electrónico e na web de código numérico de código aberto recollido en Netlib.
Publicacións
Jack Dongarra publicou aproximadamente 300 artigos, papers, informes e memorandos técnicos, e é coautor de varios libros. Mantén cargos no Laboratorio Nacional de Oak Ridge e na Universidade de Manchester, onde exerceu como Turing Fellow desde 2007.
Recoñecementos
En 2004 recibiu o premio IEEE Sid Fernbach polas súas contribucións na aplicación de ordenadores de alto rendemento mediante enfoques innovadores. En 2008, recibiu a primeira Medalla de Excelencia IEEE en Computación escalable. En 2010, Dongarra foi o primeiro destinatario do premio SIAM Activity Group on Supercomputing Career Prize. En 2013, recibiu o Premio ACM/IEEE Ken Kennedy polo seu liderado no deseño e promoción de estándares para software matemático utilizado para resolver problemas numéricos comúns á computación de alto rendemento. En 2019, Dongarra recibiu o Premio SIAM/ACM en Ciencia Computacional. En 2020, recibiu o IEEE Computer Pioneer Award polo liderado na área de software matemático de alto rendemento.
É membro do AAAS, do ACM, do SIAM, do IEEE, da Academia Nacional de Enxeñaría dos Estados Unidos, e membro externo da Academia de Ciencias de Rusia.
Dongarra recibiu o Premio Turing 2021 "por conceptos e métodos pioneiros que resultaron en cálculos que cambiaron o mundo". Considérase que os seus algoritmos e software impulsaron o crecemento da computación de alto rendemento e tiveron impactos significativos en moitas áreas da ciencia computacional como a intelixencia artificial.
Óxido de trimetilamina
O óxido de trimetilamina ou N-óxido de trimetilamina (TMAO, TMANO) é un composto orgánico coa fórmula (CH3)3NO. Pertence á clase dos óxidos de aminas. Aínda que se coñece o composto anhidro, o óxido de trimetilamina encóntrase habitualmente como dihidrato. Tanto os materiais anhidro coma os hidratados son sólidos brancos e hidrosolubles.
O TMAO encóntrase nos tecidos de crustáceos e peixes mariños, onde impide que a presión da auga altere as proteínas e mate o animal. A concentración de TMAO aumenta coa profundidade á que vive o animal; o TMAO atópase en altas concentracións na especie que vive a máis profundidade, Pseudoliparis swirei, peixe que mora na fosa das Marianas, a unha profundidade rexistrada de 8076 m.
O TMAO é un produto da oxidación da trimetilamina, un metabolito común da colina en animais.
Animais mariños
O óxido de trimetilamina é un osmólito que se encontra en moluscos, crustáceos e todos os peixes mariños e peixes óseos. É un estabilizador de proteínas que serve para contrarrestar os efectos desestabilizantes das proteínas causados pola presión. En xeral, os corpos dos animais que viven a grandes profundidades están adaptados a ambientes de altas presións ao teren biomoléculas resistentes á presión e pequenas moléculas orgánicas presentes na súas células, chamadas piezolitos, dos cales o TMAO é o máis abondoso. Estes piezolitos danlle ás proteínas a flexibilidade que lles cómpre para funcionar correctamente a grandes presións.
O TMAO decomponse en trimetilamina (TMA), que é o principal composto oloroso característico dos alimentos mariños en degradación.
Algúns animais mariños, como o tiburón de Groenlandia ou peixe momo (Somniosus microcephalus), teñen unha concentración tan alta de trimetilamina nos seus tecidos que a súa carne é tóxica.
Química
O TMAO pode sintetizarse a partir da trimetilamina por tratamento con peróxido de hidróxeno:
O dihidrato é deshidratado por destilación azeotrópica a partir da dimetilformamida.
Aplicacións de laboratorio
O óxido de trimetilamina utilízase en experimentos de pregamento de proteínas para cotrarrestar os efectos desnaturalizantes da urea.
Na reacción de química organometálica de abstracción nucleofílica emprégase Me3NO como un axente de descarbonilación segundo a seguinte estequiometría:
Esta reacción utilízase para descomplexar ligandos orgánicos de metais cos que forman complexos, por exemplo descomplexar (dieno)Fe(CO)3.
Utilízase en certas reaccións de oxidación, por exemplo a conversión de ioduros de alquilo nos seus correspondentes aldehidos.
Efectos sobre a estabilidade das proteínas
Os efectos do TMAO no esqueleto peptídico e residuos cargados de péptidos estabilizan conformacións compactas, mentres que os efectos do TMAO sobre os residuos non polares orixinan o inchamento dipéptido. Isto suxire a existencia de mecanismos competitivos do TMAO sobre as proteínas, o cal explica o inchamento hidrofóbico, o colapso do esqueleto peptídico e a estabilización de interaccións entre cargas. Estes mecanismos son observados na gaiola Trp.
Asociacións microbióticas
A orde bacteriana Clostridiales, o xénero Ruminococcus, e o taxon Lachnospiraceae están asociados positivamente cos niveis de TMA e TMAO. En contraste, as proporcións de S24-7, unha familia abundante dos Bacteroidota, están inversamente asociadas cos niveis de TMA e TMAO.
Trimetilaminuria
A trimetilaminuria é un trastorno pouco común na produción do encima monooxixenase que contén flavina 3 (FMO3). As persoas que sofren trimetilaminuria non poden converter a trimetilamina derivada de colina en óxido de trimetilamina. A trimetilamina acumúlase entón e libérase pola suor, urina e alento, desprendendo un cheiro a peixe.
Doenzas cardiovasculares
Nalgúns estudos atopouse unha asociación entre os niveis altos de TMO e as doenzas vasculares. Un estudo publicado en 2013, no que se avaliou a 8000 adultos cunha historia clínica de episodios cardiovasculares adversos graves, unha media de idade de 68 anos e un 69% dos cales fumaban previamente ou seguían fumando naquel momento, pareceu indicar que os altos niveis sanguíneos de TMAO están asociados cun aumento do risco de sufrir episodios cardiovasculares adicionais.
Resumo
A concentración de TMAO no sangue increméntase ao comer alimentos que conteñan carnitina ou lecitina se están presentes no intestino as bacteria que converten estas substancias en TMAO. Hai altas concentracións de carnitina na carne vermella, algunhas bebidas enerxéticas e certos suplementos dietéticos. Algúns tipos de bacterias intestinais normais (por exemplo especies de Acinetobacter) do microbioma humano converten a carnitina da dieta en TMAO. O TMAO altera o metabolismo do colesterol nos intestinos, no fígado e nas paredes arteriais. En presenza de TMAO hai un aumento da deposición de colesterol e unha diminución da retirada do colesterol das células periféricas como as células das paredes arteriais. A lecitina encóntrase na soia, os ovos como ingrediente en comida procesada, é vendida como suplemento dietético, usada como emulsionante e utilizada para impedir que se peguen os alimentos (por exemplo en sprays de cociña antiadherentes).
Controversia
Clouatre et al. argumenta que as fontes de colina e a L-carnitina da dieta non contribúen a producir unha elevación significativa do TMAO en sangue. Porén, o estudo utilizado para iniciar esta disputa foi patrocinado por Lonza, Inc., compañía que fabrica e vende un suplemento de L-carnitina, polo que podería estar nesgado. En realidade, a principal fonte de TMAO na dieta é o peixe. Ademais, a ligazón entre as doenzas cardiovasculares e o TMAO é tamén posta en dúbida nun estudo feito en ratos, nos que se observaron os efectos contrarios.
Outra fonte de TMAO é a fosfatidilcolina dietaria, de novo debido á acción bacteriana no intestino. A fosfatidilcolina está presente en altas concentracións na xema de ovo e nalgunhas carnes. As probas máis fortes que contradín a aparente relación causal entre o TMAO e as doenzas caediovasculares proceden dun estudo de aleatorización mendeliana que non conseguiu detectar unha asociación significativa entre os niveis de TMAO circulantes e o infarto de miocardio e as enfermidades coronarias. Un novo estudo mostra que a dieta de colina que inducía altos niveis séricos de TMAO incrementaba a neuroinflamación. Porén, non agravaba as lesións cerebrais nin empeoraba os déficits neurolóxicos a longo prazo, o que suxire que o TMAO podería non ser unha diana moi prometedora na terapia das hemorraxias intracerebrais.
Hipertensión e trombose
Suxeriuse que o TMAO pode estar implicado na regulación da presión arterial e na etioloxía da hipertensión arterial e a trombose (coágulos no sangue) na aterosclerose. Unha metaanálise do ano 2017 atopou que os niveis máis altos de TMAO circulante estaban asociados cun aumento do 23% no risco de episodios cardiovasculares e dun 55% no de mortalidade.
En concreto, describíronse efectos tóxicos do trimetilamina (TMA) en varios artigos experimentais e clínicos da metade do século XX e estudos moi recentes mostran efectos deletéreos da TMA sobre o sistema circulatorio. Ademais, debido á toxicidade obvia e, ao mesmo tempo, o seu amplo uso na industria, disponse de varias directrices sobre límites de exposición a esta substancia como as “Recomendacións do Comité Científico sobre Límites de Exposición Laboral” da Comisión da Unión Europea. Por tanto, parece que é a TMA e non o TMAO a que pode ser un marcador e mediador do risco cardiovascular.
Al-Iqtisād fī al-iʿtiqad
Al-Iqtisād fī al-iʿtiqad (en árabe: الاقتصاد في الاعتقاد), ou A moderación na crenza é unha obra teolóxica importante de Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazali. George Hourani indicou que o Iqtisad e Mizan al-amal foron completados antes ou durante a crise de fe de Ghazali. Levou o seu posto na escola Niẓamiyya de Bagdad e entrou no camiño do sufismo. Nela, ofrece o que os estudosos consideran a mellor defensa da escola ash'arita de teoloxía islámica. Tamén expresou fortes reservas sobre unha teoloxía baseada no taqlid e marcada pola polémica. Neste libro, Ghazali fai un intento de responder aos literalistas extremos e aos muʿtazilitas. É o equilibrio entre a razón e a revelación o que levou ao título do libro A moderación na crenza.
LCROSS
LCROSS, acrónimo de Lunar Crater Observation and Sensing Satellite, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 18 de xuño de 2009 mediante un foguete Atlas 5 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
LCROSS foi lanzada xunto á sonda Lunar Reconnaissance Orbiter cara a Lúa coa misión de impactar preto do polo sur lunar en busca da auga en forma de xeo que se atopa baixo a superficie. LCROSS estaba formada por dúas partes que permaneceron unidas ata chegar á proximidade da Lúa:
Tras seguir unha órbita complexa e aproximarse á Lúa e separarse, EDUS impactou na superficie lunar a 2,5 km/s, no cráter Cabeus, un cráter de 98 km de diámetro. O impactou xerou unha nube de restos que S-SC cruzou pouco despois, analizandoos en busca de auga e outros compoñentes e obtendo imaxes do impacto, que foi seguido tamén por telescopios desde a Terra. Tras quince minutos, S-SC tamén impactou contra a Lúa, finalizando a súa misión.
Rinus Michels
Marinus Jacobus Hendricus Michels, máis coñecido como Rinus Michels, nado en Ámsterdam o 9 de febreiro de 1928 e finado en Aalst o 3 de marzo de 2005, foi un futbolista e adestrador neerlandés. Foi un dos maiores símbolos da historia do Ajax, club no que militou durante toda a súa carreira como futbolista, e ao que adestrou en dúas etapas, levándoo a gañar varios títulos, entre eles catro ligas e a Copa de Europa 1970/71. Internacional coa selección dos Países Baixos, foi tamén o seu seleccionador en catro etapas diferentes, durante as cales gañou a Eurocopa de 1988 e acadou a final do Mundial de 1974.
LCROSS
Características
A nave S-SC foi construída usando o adaptador de carga secundaria do Atlas 5, un anel de 158 cm de diámetro cunha masa seca de 534 kg ao que se lle engadiron 300 kg de hidracina como propelente. A nave xeneraba ata 600 W de potencia mediante un panel solar que cargaba unha batería de ións de litio de 40 A-h de capacidade. A propulsión corría a cargo de dous conxuntos de oito propulsores consumindo hidracina, mentres que o control de actitude estaba controlado por un sistema de seguidores estelares e dez sensores solares xuntamente cunha unidade de medición inercial e as comunicacións tiñan lugar en banda S mediante dúas antenas omnidireccionais e dúas antenas de corno de media ganancia. Como instrumentos, S-SC levaba a bordo dúas cámaras para lonxitudes de onda visible, tres para o infravermello, tres espectrómetros e un fotómetro.
Os datos recollidos por LCROSS indicaron a presenza de auga nos restos do impacto, ademais de elementos como mercurio, magnesio, calcio, prata, sodio e outros. Tamén se descubriu que a Lúa é quimicamente activa e ten un ciclo da auga e que nalgúns sitios do polo sur lunar a auga está en forma de cristais de xeo puro.
Rinus Michels
Dirixiu tamén clubs de España, Alemaña e os Estados Unidos, conquistando unha liga española e unha Copa do Rei co FC Barcelona e unha Copa de Alemaña co FC Köln.
Como xogador
esquerda|miniatura|Rinus Michels saltando por un balón en [[1950.]] Naceu en Amsterdam e creceu en Olympiaweg, unha rúa preto do Estadio Olímpico. A través de Joop Köhler, un amigo da familia que era directivo do Ajax, ingresou no equipo infantil do club en 1940.
Trala Segunda guerra mundial, debutou co primeiro equipo o 9 de xuño de 1946, substituíndo ao lesionado Han Lambregt nun partido contra o ADO. O Ajax gañou por 8-3, sendo Michels autor de cinco dos goles do seu equipo. Esa tempada o Ajax gañou o título de liga.
Titular habitual do equipo entre 1946 e 1958 disputou un total de 257 partidos oficiais, nos que marcou 120 goles. En 1958, un ano despois de conseguir o seu segundo título de liga, viuse obrigado a colgar as botas por mor dunha lesión nas costas.
Selección nacional
Internacional en cinco ocasións coa selección dos Países Baixos, debutou con esta o 8 de xuño de 1950, nunha derrota por 4-1 ante Suecia. Contou por derrotas os outros catro partidos: 4-1 contra Finlandia, 4-0 contra Bélxica, 6-1 contra Suecia e 3-1 contra Suíza.
Inicios
Trala súa retirada traballou un tempo como profesor de ximnasia nunha escola para nenos xordos. Máis tarde iniciou a súa carreira como adestrador nos modestos Asser Boys, JOS Watergraafsmeer e AFC, ata que en 1965 regresou ao Ajax, como novo adestrador do club, substituíndo a Vic Buckingham.
Barcelona
O 13 de xullo de 1971 asinou contrato como novo adestrador do Barcelona, ao que dirixiu durante as seguintes catro campañas. Nas dúas primeiras obtivo un terceiro e un segundo postos en liga, e conseguiu para o club o trofeo da Copa de Feiras en propiedade, tras gañar contra o Leeds un partido organizado para decidir quen quedaría co trofeo trala abolición da competición. Na tempada 1973/74 fichou a Johan Cruyff, que contribuíu de xeito destacado a que o club conseguise o seu primeiro título de liga nos últimos 14 anos, cunha ampla renda sobre o segundo clasificado, o Atlético de Madrid. Logrou varias goleadas, entre elas un histórico 0-5 sobre o Real Madrid no Santiago Bernabéu.
Mundial de 1974
No verán de 1974 a Real Federación de Fútbol dos Países Baixos (KNVB) nomeouno seleccionador do equipo nacional neerlandés. Dirixiu a selección no Mundial de 1974, impresionando ao mundo do fútbol polo seu vistoso estilo de xogo, respaldado polos bos resultados. Na primeira fase conseguiu o primeiro posto no seu grupo e na segunda quedou encadrado nun grupo coa Arxentina, o Brasil (vixente campión) e Alemaña Oriental. O equipo neerlandés venceu con facilidade aos outros tres, acadando así a primeira final da súa historia, con 14 goles a favor no torneo e só un en contra. No encontro polo título, disputado no estadio Olímpico de Múnic ante a selección anfitrioa, Alemaña Occidental, o equipo de Rinus Michels adiantouse cun penalti transformado por Johan Neeskens ao pouco de comezar, pero dous goles de Breitner e Müller déronlle a volta ao marcador e permitiron que o Mundial fose para a selección dirixida por Helmut Schön.
Segundas etapas no Ajax e no Barcelona
En agosto de 1975 regresou ao Ajax, ao que dirixiu ata o remate da tempada 1975/76, acabando a liga na terceira posición e caendo nos oitavos de final da Copa da UEFA contra o Levski Sofia. esquerda|miniatura|Rinus Michels en [[1966.]]A continuación iniciou a súa segunda etapa no Barcelona. Na tempada 1976/77 ocupou o liderado da liga durante varias xornadas no ecuador da competición, pero acabou sendo superado por un punto polo Atlético de Madrid de Luis Aragonés. Obtivo o subcampionato tamén na campaña seguinte, na que o título de liga foi para o Real Madrid de Luis Molowny, e chegou ás semifinais da Copa da UEFA, sendo eliminado polo PSV. Con todo, conseguiu proclamarse campión da Copa do Rei, despois de derrotar na final á UD Las Palmas de Miguel Muñoz.
Estados Unidos e Alemaña
Entre novembro de 1978 e outubro de 1980 adestrou ao Los Angeles Aztecs na North American Soccer League dos Estados Unidos. Trala súa chegada renovou case completamente o cadro de xogadores, mantendo só catro futbolistas da tempada anterior, e en maio de 1979 conseguiu a fichaxe de Johan Cruyff, ao que xa tivera ás súas ordes anteriormente no Ajax e no Barcelona durante 10 tempadas, ademais de na selección. Entre o resto das súas fichaxes estivo tamén a do seu expupilo Wim Suurbier. O equipo acabou de segundo na Conferencia Oeste e acadou as semifinais da Conferencia, onde caeu eliminado ante o Vancouver Whitecaps, dirixido polo inglés Tony Waiters. Na tempada 1980 volveu ser segundo na Conferencia Oeste e acadou a final da Conferencia despois de eliminar nas semifinais ao Seattle Sounders, grazas aos goles de Leo van Veen e Javier Aguirre na quenda de penaltis. Con todo, o equipo californiano foi derrotado na final polo New York Cosmos, liderado polo goleador italiano Giorgio Chinaglia. A continuación deixou o equipo para regresar a Europa.
O 17 de outubro de 1980 asinou contrato como novo adestrador do FC Köln alemán. Durante a súa primeira tempada só puido ser oitavo na Bundesliga, pero realizou destacadas actuacións na Copa UEFA. O seu predecesor no cargo viña de perder no partido de ida da segunda rolda contra un dos seus antigos equipos, o Barcelona, no Müngersdorfer Stadion de Colonia. No encontro de volta, xa con Rinus Michels, o equipo alemán deu a sorpresa ao remontar no Camp Nou cunha contundente vitoria por 0-4, con goles de Strack, Engels, Littbarski e Dieter Müller. A continuación eliminou a Stuttgart e Standard de Liexa, ata que nas semifinais caeu eliminado diante do Ipswich Town de Bobby Robson, equipo que se acabou proclamando campión. miniatura|Michels (esquerda) xunto ao [[Primeiro ministro dos Países Baixos|primeiro ministro Joop den Uyl trala disputa do Mundial de 1974.]]
Na tempada 1981/82, liderado polos goles de Littbarski e Woodcock, o Köln proclamouse subcampión de liga, rematando só por detrás do Hamburgo. Na seguinte campaña acabou quinto e chegou ata os oitavos de final da Copa da UEFA, onde foi derrotado pola Roma. O seu maior éxito co Köln chegou esa tempada, ao proclamarse campión da Copa de Alemaña tras derrotar na final ao Fortuna Köln, da mesma cidade. Deixou o equipo ao comezo da seguinte tempada, sendo substituído por Hannes Löhr.
Regreso á selección
A finais de 1984 dirixiu de novo a selección neerlandesa en dous encontros de clasificación para o Mundial de 1986, contra Austria e Chipre, ata que Leo Beenhakker se fixo cargo do equipo. Beenhakker non conseguiu o pase ao Mundial e en abril de 1986 foi substituído por Rinus Michels, que iniciou así a súa terceira etapa como seleccionador neerlandés. Despois de varios amigables, comezou a fase de clasificación para a Eurocopa cunha vitoria sobre Hungría en Budapest e finalizouna como campión de grupo, sen ter perdido ningún encontro.
Eurocopa de 1988
esquerda|miniatura|Rinus Michels en [[1987, durante un adestramento da selección neerlandesa.]] Despois de perder o primeiro partido da fase de grupos contra a Unión Soviética (1–0), clasificouse para as semifinais ao derrotar a Inglaterra por 3–1 (cun triplete do máximo goleador do torneo, Marco van Basten), e a Irlanda (1–0). A semifinal contra a RFA foi considerada nos Países Baixos como unha vinganza pola final perdida da Copa do Mundo de 1974. Aínda que os alemáns comezaron gañando cun gol de Lothar Matthäus, o equipo de Michels acabou remontando con dous tantos de Koeman e Van Basten, clasificándose así para a primeira final europea da súa historia. Nesta, os Países Baixos conquistaron o primeiro e único título da súa historia cunha contundente vitoria ante a Unión Soviética, vingándose da derrota do primeiro encontro, mediante unha cabezada de Ruud Gullit e unha espectacular volea de Van Basten. Michels dixo despois de conquistar o título: "Gañamos o torneo, pero todos sabemos que a semifinal foi a verdadeira final".
Bayer Leverkusen
En 1988 volveu á Bundesliga como novo adestrador do Bayer Leverkusen, pero non chegou a rematar a tempada 1988/89, sendo despedido en abril despois dunha mala serie de resultados que deixaron o equipo no 12º posto na liga.
Cuarta e última etapa na selección
En 1990 volveu coller as rendas da selección neerlandesa, substituíndo de novo a Leo Beenhakker, que viña de completar unha mala actuación no Mundial dos Estados Unidos con tres empates e ningunha vitoria. Comezou a fase de clasificación para a Eurocopa de 1992 cunha derrota diante de Portugal, pero a continuación sumou seis vitorias e un empate nas restantes sete xornadas, clasificándose como primeira de grupo.
Dirixiu a selección taméRinusn na propia Eurocopa, disputada en Suecia, e rematou a fase de grupos no primeiro lugar, despois de vencer a Escocia e Alemaña e de empatar coa selección da Comunidade de Estados Independentes. Nas semifinais enfrontouse a Dinamarca, e mediante Bergkamp e Rijkaard empatou por dúas veces os goles de Henrik Larsen, forzando unha prórroga que acabou sen goles. Na posterior quenda de penaltis todos os lanzamentos acabaron en gol agás un, o realizado pola estrela do equipo neerlandés, Marco van Basten, que foi detido polo gardameta Peter Schmeichel. Foi o derradeiro partido dirixido por Rinus Michels, que trala eliminación deixou o fútbol. O seu balance total á fronte da selección dos Países Baixos foi de 53 partidos, con 30 vitorias, 14 empates e 9 derrotas.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/EK_voetbal_in_West_Duitsland_Nederland_tegen_Ierland_1_bondscoach_Rinus_Michel%2C_Bestanddeelnr_934-2693.jpg/240px-EK_voetbal_in_West_Duitsland_Nederland_tegen_Ierland_1_bondscoach_Rinus_Michel%2C_Bestanddeelnr_934-2693.jpg|miniatura|240x240px| Michels (dereita) co seu axudante [[Nol de Ruiter na Eurocopa de 1988.]]
Estilo
Considerado como un dos mellores adestradores de todos os tempos,  as tácticas de Rinus Michels e a filosofía do fútbol total foron influenciadas polo seu adestrador no Ajax, Jack Reynolds, cuxo equipo practicaba un estilo de xogo similar. Cando o propio Michels se converteu no adestrador do Ajax en 1965, desenvolveu aínda máis este estilo arredor de Johan Cruyff. Aínda que Cruyff estaba aparentemente colocado como dianteiro centro, Michels animábao a vagar libremente polo terreo de xogo, facendo uso da súa notable técnica, a súa creatividade e a súa intelixencia para explotar as debilidades dos rivais e crear espazos e ocasións, ademais de facer goles. Os compañeiros de Cruyff apoiábano xogando con el dun xeito similar, cambiando continuamente de posición para asegurarse de que os papeis tácticos do equipo estivesen constantemente cubertos. Este papel foi retroactivamente comparado coa posición e "falso 9" do fútbol contemporáneo.
O fútbol total tamén tiña algunhas debilidades, as cales foron notablemente explotadas por Alemaña Occidental na final do Mundial de 1974. A capacidade de creación de xogo do equipo viuse anulada na segunda metade do partido pola efectiva marcaxe de Berti Vogts. Isto permitiu a Franz Beckenbauer, Uli Hoeneß e Wolfgang Overath facerse co control do medio campo, o que desembocou na vitoria alemá por 2-1. Ademais, como a marcaxe home a home era insuficiente para facer fronte á fluidez do fútbol total, os adestradores italianos comezaron a idear un novo sistema táctico que mesturaba ese tipo de marcaxe coa defensa zonal, o que foi coñecido como zona mista, xa que mesturaba elementos do catenaccio italiano con elementos do fútbol total. Giovanni Trapattoni foi un dos seus principais impulsores a partir dos anos 70.
Debido ao seu estilo autoritario como adestrador, Rinus Michels era alcumado "o xeneral". Unha das súas frases máis célebres foi: "O fútbol profesional é algo así como a guerra. Quen se comporta demasiado correctamente, está perdido.
Recoñecementos e legado
En 1999 foi nomeado mellor adestrador do século XX pola FIFA. Na tempada 2002/03 creouse o premio Rinus Michels, que se concede cada ano ao mellor adestrador do fútbol neerlandés. En 2007 foi elixido por The Times como o mellor adestrador de tódolos tempos, por diante de Matt Busby (segundo) e Ernst Happel (terceiro). En 2019 France Football elixiuno tamén como o mellor adestrador da historia.
Tara Basro
Andi Mutiara Pertiwi Basro, máis coñecida como Tara Basro e nada en Iacarta o 11 de xuño de 1990, é unha modelo, actriz e presentadora de televisión indonesia.
Traxectoria
Tara comezou a súa carreira na industria do entretemento ao participar no concurso de modelos para adolescentes Gadis Sampul en 2005. Posteriormente, mudouse para coa súa familia a Australia e alí continuou os seus estudos graduándose en TAFE NSW.
Ao volver a Indonesia participou en varias probas de selección de actores para filmes sen lograr ningún papel relevante ata 2011 ao acudir a unhas probas para un musical de teatro e coñecer o director de repartición do filme Catatan (Harian) Si Boy e pola súa interpretación nesa película foi candidata ao premio á mellor actriz novel nos Indonesian Movie Awards. En 2012 protagonizou o segmento "Pasar Setan" na película de terror antolóxica Hi5teria e nese ano participou tamén na rodaxe de Rumah dan Musim Hujan, aínda que a súa estrea foi 2018 so o título Hoax. En 2013 interpretou a moza materialista de Pandji Pragiwaksono no filme Make Money.
En 2014 actuou en catro filmes, a súa primeira aparición foi na películas de artes marciais (estilo silat) Pendekar Tongkat Emas, logo tivo un pequeno papel no filme de acción indonesio-nipón Killers. Protagonizou, como bióloga mariña, o drama romántico The Right One e finalizou o ano co filme familiar antolóxico Princess, Bajak Laut & Alien -
Outro dos filmes que protagonizou en 2015, A Copy of My Mind dirixido por Joko Anwar, exhibiuse no Festival Internacional de Cinema de Toronto e no de Venecia e pola súa actuación gañou o premio Citra á mellor actriz. En 2015 participou en dúas series de televisión, Halfworlds de HBO e   The East de NET.
Tras o éxito de A Copy of My Mind Tara deu vida en 2016 a Kusuma Wardhani en 3 Srikandi con Reza Rahadian nun filme que narra a historia do equipo indonesio de arco nos Xogos Olímpicos de 1988. Tamén protagonizou a película musical Ini Kisah Tiga Dara, un remake do filme de Usmar Ismail Tiga Dara (1957). Nese ano presentou The Amazing Race Asia 5 con Allan Wu.
En 2017 protagonizou outro filme de Joko Anwar, Pengabdi Setan, unha precuela do filme homónimo dirixido en 1980 por Sisworo Gautama Putra, o filme foi todo un éxito de público en Indonesia, con 4 200 000 espectadores, foi o filme nacional con maior recadación de 2017. Na obra de teatro, Perempuan-Perempuan Chairil, foi Sumirat, unha das compañeiras do poeta Chairil Anwar
En 2018 intrepretou a Kanti, unha exitosa banqueira na serie Halustik da plataforma Viu e en 2019 participou en dous filmes de Anwar, Perempuan Tanah Jahanam e Gundala.
John McNally (boxeador)
John McNally, nado en Belfast o 3 de novembro de 1932 e finado na mesma cidade o 4 de abril de 2022, foi un boxeador irlandés. Gañou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1952 celebrados en Helsinqui na categoría de peso galo. Na final, McNally perdeu contra Pentti Hämäläinen, de Finlandia.
Traxectoria
McNally naceu e criouse na área de Pound Loney do oeste de Belfast e converteuse na primeira persoa de Belfast en gañar unha medalla olímpica, e o primeiro boxeador irlandés en conseguir unha.
Fintan McCarthy
Fintan McCarthy, nado en Skibbereen, no condado de Cork, o 23 de novembro de 1996, é un remeiro irlandés. É un campión nacional irlandés, mundial e olímpico. Gañou o Campionato do Mundo de Remo de 2019 na categoría de sculls dobres lixeiros xunto con Paul O'Donovan, e nos Xogos Olímpicos de 2020 celebrados en Toquio, McCarthy e O'Donovan conseguiron a medalla de ouro e estabeleceron unha nova marca mundial na proba. Tamén gañou a medalla de bronce en sculls individuais lixeiros no Campionato de Europa de Remo de 2020.
Charles Frédéric Gerhardt
Charles Fréderic Gerhardt, nado en Estrasburgo o 21 de agosto de 1816 e finado na mesma cidade o 19 de agosto de 1856, foi un químico alsaciano.
Formación
Naceu en Estrasburgo, onde estudou na escola secundaria (gymnasium) e despois continuou estudos en Karlsruhe, Leipzig e Gießen (Hesse).
Volvendo a casa en 1834, entrou na fábrica de chumbo branco do seu pai, pero o negocio non era do seu gusto, e aos 20 anos alistouse nun rexemento de cabalería. En poucos meses a vida militar tornouse igualmente desagradable, e comprou a súa baixa coa axuda do químico alemán Justus von Liebig. Despois dun curto período de vida en Dresde, foi á Universidade de Gießen no centro de Alemaña en 1836 para estudar e traballar no laboratorio de von Liebig. A súa estancia en Giessen durou 18 meses, e en 1837 volve entrar na fábrica. Con todo, pelexou co seu pai, e en 1838 foi a París con recomendacións de Liebig.
Traballos, investigación e docencia
En París traballou no laboratorio de Michel Eugène Chevreul e con Auguste Cahours facendo aceites esenciais, especialmente con comiño; mentres tanto gañaba a vida precariamente ensinando e facendo traducións dalgúns escritos de Liebig. En 1841, por influencia de Jean Baptiste Dumas foi encargado das funcións de profesor de Química na facultade de ciencias de Montpellier, converténdose en profesor titular en 1844. Obtivo unha excedencia en 1848 para proseguir sen interrupción as súas investigacións, e desde ese ano até 1855 residiu en París. Durante ese período estableceu unha École de chimie pratique ("Escola de química práctica") na que tiña grandes esperanzas. Non obstante, estas esperanzas quedaron decepcionadas, e en 1855, despois de rexeitar a oferta dunha cátedra de química na nova Politécnica de Zúrich en 1854, aceptou as cátedras de química na Facultade de Ciencias e na École Polytechnique de Estrasburgo, onde morreu ao ano seguinte, acabando de comprobar as probas para o volume final do seu Traité de chimie organique (4 vols., París, 1853–56), a súa obra mestra. Esta última obra encarna todas as súas ideas e os seus descubrimentos.
Gerhardt é coñecido polo seu traballo na reforma da notación de fórmulas químicas (1843 - 1846). Tamén traballou con anhídridos carboxílicos e sintetizou ácido acetilsalicílico, aínda que nunha forma inestable e impura.
Teodorico Estrabón
Teodorico Estrabón (en latín, Theodoricus Estrabo) morto no 481 foi un líder militar godo que estivo involucrado na política do Imperio Bizantino durante os reinados dos emperadores León I, o Tracio (reinado entre 457-474), Zenón ( r. 474-475) / (476-491) e Basilisco (r. 475-476).
Fillo do oficial Triario, apareceu por primeira vez no 459, cando recibiu subsidios dos bizantinos. No 471, entrou en conflito co imperio para vingar o asasinato do alano Aspar, con quen tiña relacións familiares (Aspar casou coa súa irmá), e porque as súas afirmacións non foron atendidas por León I. O conflito durou ata o 473, cando León I cedeu as demandas de Estrabón, nomeándoo magister militum e recoñecéndoo como un gobernante independente dos godos de Tracia.
Coa morte de León I en xaneiro, Estrabón axudou ao xeneral Basilisco contra o recentemente nomeado emperador Zenón. Baixo Basilisco, recibiu varios honores e a confirmación do seu nomeamento como magister militum, aínda que pronto entrou en conflito coa figura imperial. No 479, tres anos despois da caída de Basilisco e o ascenso de Zenón, Teodorico enviou emisarios a Constantinopla en busca da paz, pero as súas propostas foron rexeitadas e foi moi criticado e considerado un inimigo público. Co fracaso da embaixada, preparouse para a guerra, pero pronto foi convencido de retomar as negociacións, logrando obter varios beneficios do emperador.
Durante o mesmo 479, apoiou aos rebeldes Procopio Antemio e Marciano, garantíndolles o santuario despois da súa derrota polas tropas imperiais, o que levou a Zenón a revogar o seu nomeamento como magister militum. Isto levou a Estrabón a aliarse con Teodorico, o Amalo (reinado 474-526) e ambos comezaron a saquear Tracia. No 481, Estrabón levou a cabo unha invasión de Grecia, pero morreu durante a expedición, cando caeu do seu cabalo nunha lanza. Sucedeuno no mando o seu fillo Recitacus.
Familia
miniatura|Prato de [[Ardaburio, fundido en prata, no que aparecen Ardaburio e seu pai, Aspar. Realizado sobre o 434.]]Teodorico Estrabón era fillo de Triario, un oficial bizantino,e apareceu por primeira vez mencionado no 459, cando recibe subsidios dos bizantinos. Sábese que tivo dous irmáns e que, posiblemente, era cuñado do magister militum bizantino, de orixe alana, Aspar; porén, autores como Martindale, opinan que era sobriño da muller de Aspar. Tiña unha muller chamada Sixilda e un fillo chamado Recítaco.
Foi contemporáneo de Teodorico, o Grande, con quen tivo unha gran rivalidade polo mando sobre os ostrogodos. Mentres que Teodorico pertencía á dinastía amala, non se sabe con exacitude no caso de Teodorico Estrabón. Así, mentres Martindale e outros desbotan a posibilidade de parentesco entre eles, Herwig Wolfram e outros autores suxiren que podería ser posible, baseándose no feito de que Aspar nomeou o seu fillo coa irmá (ou tía de Teodorico Estrabón) Hermenerico, nome inspirado no famoso rei amalungo dos grutungos de Oium e pola afirmación de Xoán de Antioquía de que Teodorio, o Amalo e máis Reciítacus eran curmáns. Segundo Wolfram, a longa disputa entre Estrabón e Teodorio o amalo, sería a razón pola que o primeiro non fose mencionado como membro da dinastía. miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólidus de León I.]]
Feitos baixo o reinado de León I
Teodorico aparece citado por primeira vez, ao redor do 459, cando se refiren a el os emisarios enviados polo rei ostrogodo Valamiro (reinado 447–465) á corte do emperador León I (reinado 457–474). Segundo as informacións, mantiveron relacións de amizade co Imperio bizantino, posiblemente como federados, recibindo unha subsidio anual dos bizantinos, o que abriu espazo a Valamiro para comezar unha guerra.
En 471, Teodorico estaba en Tracia e era o gobernante dos ostrogodos da rexión e cando, ese mesmo ano, se produciu o asasinato ordenado por León I de Aspar, con quen estaba emparentado, os partidarios do asasinado comezaron a provocar disturbios na capital. Así, Estrabón e Ostris intentaron vingalo, pero foron derrotados nos arredores de Constantinopla polos excubitores dirixidos por Zenón e Basilisco. Como resultado, Estrabón regresou no 473 a Tracia, onde reuniu un grande exército, que os historiadores suxiren que estaba formado por uns 10.000 soldados. Os seus seguidores creceron rapidamente en número, e foi aclamado rei. Coa nova titulación, formulou varias esixencias a León I: que o recoñecese como o único rei dos ostrogodos, que se lle entregasen tódolos desertores, que o seu pobo se asentase en Tracia, que se lle entregase o patrimonio institucional e material que Aspar lle legara e ser nomeado magister militum. O emperador intentou negarse a aceptar as demandas aceptando soamente o nomeamento como magister militum e esixindo un xuramento de fidelidade como un fiel aliado. Estrabón, para aumenta-la presión e consegui-las súas pretensións, moveu aos seus soldados polas cidades da Vía Egnacia, enviando unha parte deles a atacar Filipos (ou Filipópolis), mentres levaba aos homes restantes a atacar e ocupar Arcadiópolis.