cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movistar
Expansión internacional de Telefónica Móviles, baixo a marca Movistar
No ano 2000, Telefónica Móviles continuou a súa expansión implantándose no mercado mexicano, mediante a adquisición de catro operadores pertencentes a Motorola que operaban no norte de México e creando unha filial local con sede en Monterrey. Posteriormente, en maio de 2002, adquiriu o operador Pegaso e fusionouno coa operadora que xa controlaba, converténdose nun operador de ámbito nacional e movendo a sede da compañía a México D.F.
Finalmente en 2004, Telefónica Móviles compra os activos latinoamericanos do operador estadounidense BellSouth. A través desta adquisición, ampla a súa implantación continental en Centroamérica e en varios países nos que non operaba como Colombia, Venezuela, Ecuador e o Uruguai, ademais de reforzar a súa presenza nos que xa tiña operacións, consolidándose como a compañía telefónica líder da rexión iberoamericana.
A unificación da marca Movistar
Durante a súa expansión internacional, os negocios de Telefónica Móviles no mundo seguiron unha política de marca dispar, e en cada territorio a multinacional combinaba as marcas dos operadores absorbidos con ensínalas «Telefónica», «Movistar» ou ambas, aínda que nalgúns territorios directamente prescindía das marcas locais e implantaba as súas.
En 2006, baixo unha política de reorganización dos negocios globais do grupo, "Telefónica Móviles" é absorbida pola súa matriz "Telefónica" e as súas operacións internacionais son absorbidas pola nova organización do Grupo Telefónica en torno a zonas xeográficas. A filial española queda baixo «Telefónica de España, S.A.U.», as filiais iberoamericanas quedan integradas en «Telefónica Iberoamérica» e as europeas salvo a española, baixo «Telefónica Europe, Plc». Por outra banda, o servizo de telefonía móbil en España e Hispanoamérica, quedaba unificado baixo ensínaa comercial Movistar, mentres que os servizos de telefonía e internet fixos, seguían denominándose co nome comercial «Telefónica».
En 2010, a reestruturación completa a nivel global de todo o portafolio de marcas do grupo Telefónica levou a prescindir de ensínaa «Telefónica» en servizos comerciais, e todos os servizos deste tipo pasaron a denominarse baixo a marca «Movistar», xa fosen móbiles ou fixos. En consonancia, a imaxe da marca renovouse en España, presentando un redeseño do logotipo, e posteriormente implantou a mesma imaxe en todas as filiais do territorio latinoamericano.
Imaxe e estratexia de marca
miniatura|260px|Ciclista [[Jesús Herrada, do equipo Movistar Team.]] miniatura|260px|Veleiro Movistar, na [[Volvo Ocean Race, Vigo (ano 2005).]]
Desde o seu nacemento, o logotipo da marca Movistar presentábase como un anexo da logomarca de Telefónica, a cal representaba unha letra "T" formada por varios puntos. Moviline lucía unha imaxe moi similar que reflectía a súa pertenza ao mesmo grupo empresarial. O "i" da palabra Movistar distinguíase por ter unha estrela de cor dourada no punto da grafía.
En 2005, debido ao auxe da telefonía móbil, Movistar presentou o seu primeiro logotipo propio independente da marca Telefónica. Unha versión particular da letra "M" en cor verde lima e con efectos tridimensionales que aparentaban dar volume. As cores características da marca continuaron sendo o verde lima e o azul, herdados do seu matriz Telefónica.
En 2010, debido a que Movistar deixou de ser unha ensina centrada na telefonía móbil e pasou a ser a única ensina comercial de todos os produtos do grupo en España e Latinoamérica o logotipo e a imaxe corporativa retocáronse para ser acordes a esta nova realidade. As formas da "M" suavizáronse e a paleta de cores cambiou as tonalidades de azul, tamén a marca acolleuse como recurso visual característico o concepto do ceo e as nubes. De igual xeito estreou por primeira vez un eslogan a nivel mundial, «Compartida a vida é máis».
Movistar anunciou o 14 de setembro de 2012 a súa nova oferta combinada: Movistar Fusión, primeira en España que integraba nunha factura servizos de ADSL, telefonía móbil, telefonía fixa e televisión. Deste xeito, os usuarios podían -obter un aforro de ata o 50% na súa factura mensual-, segundo anunciou o presidente de Telefónica España, Luís Miguel Gilpérez.
Oficialmente o servizo Movistar Fusión saíu ao mercado español o 1 de outubro, con catro paquetes distintos que combinaban servizos de liña fixa, liña móbil (500 minutos-1GB), banda larga (ADSL de 10 megas ou fibra óptica de 100 megas) e televisión.
Operadores móbiles virtuais
Movistar conta en España cunha OMV propia, que controla a través da súa filial Tuenti, chamada Tuenti Móbil e que comercializa como un produto ligado á popular rede social.
Movistar tamén ten varios acordos subscritos co operador móbil Yoigo para que este operador poida acceder á rede de Movistar naqueles puntos nos que a súa rede propia aínda non está despregada.
Adicionalmente, a rede de Movistar tamén dá servizo ás seguintes operadores móbiles virtuales (OMV) en réxime de alugamento:
Premios e recoñecementos
Ano 2014
Ano 2013
Ano 2011
Críticas e denuncias en España
Movistar recibiu fortes críticas por parte dalgúns dos seus clientes en España. Concretamente, algunhas das críticas que recollen as asociacións de consumidores como as máis habituais son o ofrecer tarifas enganosas ou imprecisas, o non ter unha política de prezos transparente ou un servizo de atención ao cliente deficiente.
Por mor disto, a organización de consumidores Facua outorgou o título ao peor operador de telefonía durante os anos 2009, 2010, 2011 e 2012
Susloureiros, A Barqueira, Cerdido
Susloureiros é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 23 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 24 habitantes.
Susavila, Noche, Vilalba
Susavila é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Kouritenga
Kouritenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Koupéla.
Departamentos
A provincia divídese en nove departamentos: miniatura|esquerda|Departamentos de Kouritenga.
Mi general
Mi general é unha película dirixida por Jaime de Armiñán, producida e rodada en España; estreada en 1987.
Sinopse
A cúpula de xenerais das Forzas Armadas Españolas son internados nun centro educativo para ser instruídos nun curso sobre novas tecnoloxías de guerra espacial; por parte dun grupo de xoves capitáns do exército. Os xenerais ante a obriga de cumprir ordes de rangos inferiores compórtanse como auténticos colexiais infantís facendo travesuras.
Mitílidos (homónimos)
O termo mitílidos pode referirse a:
Xunta de Goberno Republicana de Santiago
Traxectoria
Nas horas seguintes, os compoñentes da Xunta recorreron as rúas coa comparsa que adoitaba tocar na cidade, ondeando a bandeira encarnada da República, para chegar ata a Praza do Hospital onde fixeron unhas proclamas e presentaron aos membros da Xunta ao pobo. A tranquilidade foi absoluta, ata o punto de que estiveron "as tendas e comercios abertos como sempre".
A Xunta estivo constituída por Esteban Quet Puigvert (quen ocupou a presidencia), Marcial Moure González (vice-presidente 1º), Manuel Ozores Fernández (vice-presidente 2º), José Servino Ballesteros-del Mazo, Miguel Vilaseco, Nicolás Quintela Lago, Fortunato Rodríguez Arizmendi, Benito Sánchez (todos eles vogais), Pablo González Munín (secretario) e Julio Urrabieta Ortiz (vice-secretario). Non hai que esquecer que, malia que non pertenceu á Xunta, José Sánchez Villamarín estivo moi presente nos sucesos da chegada da República a Santiago e ocupou varios cargos relevantes nos meses seguintes.
Unha vez que o Goberno republicano quedou asegurado no Estado, a Xunta resignou o poder municipal o día 14 de febreiro de novo no alcalde Antonio Pérez Dávila e a súa antiga Corporación. Logo despois, disolveuse.
Os membros da Xunta de Goberno Republicana de Santiago
A extracción social e a traxectoria dos membros da Xunta foi diversa. Dentro dos que dedicáronse á ensinanza, temos a Quet Puigvert (profesor de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela), González Munín (profesor de Medicina) e a Rodríguez Arizmendi (mestre nacional e profesor na Escola Normal de Mestres de Santiago). Ademais, Moure González foi, o mesmo que Quet, farmacéutico. Non obstante, o segmento máis representado é o de propietarios ou facendados, aínda que non todos co mesmo grao de solvencia. Neste caso estarían Servino (fidalgo, con propiedades en Galicia e Andalucía), Urrabieta (a través da herdanza da súa dona, pola que tivo que loitar nos tribunais) e Vilaseco (en menor contía). No caso de Quintela tiña o oficio de paraugueiro, e Urrabieta era oficial da Gobernación. Por último, Sánchez-Villamarín era avogado e industrial dos curtidos.
Ademais da súa innegable pertenza ao Partido Republicano Federal de Santiago, hai que salientar que Quet Puigvert, Moure, Vilaseco e González Munín pertenceron a diferentes Comités directivos do partido. Pero, como dato sobranceiro, temos tamén que catro dos seus membros, Marcial Moure, Fortunato Rodríguez, Pablo González Munín e José Sánchez-Villamarín, foron membros desde 1870 da loxa masónica Luz Compostelana nº 13.
Finalmente, a meirande parte do membros da Xunta pasaron a ter os graos militares máis importantes do recentemente formado Batallón de Voluntarios Republicanos da Milicia Nacional de Santiago. Das catro compañías, tres foron dirixidas por algún deles co posto de capitán (Quet, Servino e Sánchez-Villamarín), dous foron tenentes (Vilaseco e Rodríguez) e un sarxento primeiro (Benito Sánchez).
I cento passi
I cento passi é un filme italiano de 2000 dirixido por Marco Tullio Giordana.
Sinopse
miniatura|esquerda|upright=1.4|A casa de [[Gaetano Badalamenti, a cen pasos (cento passi) da de Peppino]] O mozo Peppino Impastato vive en Cinisi intentando fuxir do vínculo inexorable co ambiente mafioso que o seu pai Luigi, en parte por inercia, en parte porque ten unha familia que protexer e dous fillos que criar, non ten a forza de romper. Mesmo ante a vulnerabilidade da súa propia e da súa propia familia, Peppino, animado por un espírito cívico imparable, non dubida, coa complicidade involuntaria do seu irmán Giovanni, en atacar os mafiosos de Cinisi e denunciar publicamente as súas maldades.
O camiño "contracorrente" de Peppino naceu cando, de neno, viu como xurdía a loita política contra a mafia e o seu poder coludido, unha loita en que entón participou activamente, primeiro de adolescente e despois de adulto. Despois da morte violenta do seu tío Don Cesare Manzella, nun Alfa Romeo Giulietta en que se colocara un artefacto explosivo, o encontro co pintor comunista Stefano Venuti, a negativa do seu pai e familia (entendida no sentido mafioso) e a súa formación co pintor idealista, o seu verdadeiro "pai ético", son os momentos decisivos na vida de Peppino, que o marcarán o resto da súa vida.
Ulfe de Chao, A Barqueira, Cerdido
Ulfe de Chao é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 13 habitantes.
José Calviño Ozores
José Calviño Ozores, nado en Lalín o 31 de decembro de 1895 e finado en Madrid o 24 de outubro de 1987, foi un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Fillo de Benito Antonio Calviño Mejuto. Estudou enxeñería industrial en Madrid e Bélxica. Foi xefe de negociado do Ministerio de Facenda en Madrid e incorporouse á Agrupación Socialista da capital entre xullo de 1934 e febreiro de 1936. Durante a Guerra Civil foi un dos encargados de xestionar a compra de armas para a República como xefe de negociado do Ministerio de Facenda. Foi director da sociedade española CAMPSA-Gentilbus. Foi un dos fundadores da Casa de Galicia de París en 1956. Vinculado ao PSOE, rompeu con el para apoiar ao Partido Socialista Galego, financiando a publicación do seu voceiro Adiante, impreso en Perpiñán en 1965.
Ministerio para a Transición Ecolóxica
O Ministerio para a Transición Ecolóxica é un departamento ministerial do Goberno de España encargado do desenvolvemento das políticas gobernamentais en materia de medio ambiente, enerxía, minería, desenvolvemento sustentable, protección do patrimonio natural, da biodiversidade e do mar, auga, loita contra o cambio climático e a dirección dun modelo produtivo e social máis ecolóxico.
Funcións
O presidente do Goberno, Pedro Sánchez, xustificou a creación da carteira de Transición Enerxética pola necesidade de concentrar as políticas encamiñadas a construír un futuro sustentable. Neste sentido, este novo ministerio aglutinará todas as competencias enerxéticas e ambientais coas que se pretende, entre outros, acelerar a descarbonización en España.
Segundo o Real Decreto 864/2018, de 13 de xullo, polo que se desenvolve a estrutura orgánica básica do Ministerio para a Transición Ecolóxica, corresponde ao Ministerio para a Transición Ecolóxica:
Estrutura
1. O Ministerio para a Transición Ecolóxica estrutúrase nos seguintes órganos superiores e directivos:
Organismos adscritos
Quedan adscritos directamente ao Ministerio para a Transición Ecolóxica os seguintes organismos:
As relacións entre o Goberno e o Consello de Seguridade Nuclear fanse a través deste Ministerio.
Ziro
Ziro é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Sapouy.
Boulgou
Boulgou é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Tenkodogo.
Ulfe de Malados, A Barqueira, Cerdido
Ulfe de Malados é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Yagha
Yagha é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Sahel. A súa capital é a cidade de Sebba.
Eileen Heckart
Anna Eileen Herbert, nada en Columbus (Ohio) o 29 de marzo de 1919 e finada en Norwalk (Connecticut) o 31 de decembro de 2001 foi unha actriz estadounidense coñecida como Eileen Heckart.
Traxectoria
Tras estudar arte dramática na Universidade de Ohio comezou a súa carreira en Broadway como axudante de escena en 1943. Continuou no teatro toda a súa vida, e en 2000, con 81 anos apareceu na obra The Waverly Gallery, de Kenneth Lonergan, no off-Broadway, gañando varios premios.
En 1972 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por Butterflies Are Free.
ATP Recordings
O selo finalmente pasou de realizar recompilatorios do festival a asinar con bandas como Threnody Ensemble, Bardo Pond, The Magic Band, Jackie-O Motherfucker, Deerhoof e White Out (con Jim O'Rourke). Nos últimos anos ATP Recordings medrou e agora tamén ten no seu catálogo a Apse, Alexander Tucker, Death Vessel, The Drones, Fuck Buttons, Fursaxa, The Scientists, Sleepy Sun, Built To Spill e Autolux.
Máis recentemente, cara finais do ano 2007, anunciaron plans de publicar unha nova serie de sinxelos dobre de 7" chamada Custom Made, onde os artistas poderían elixir catro cancións: unha algo antiga, unha nova, unha versión e outra a súa elección. Os priemiros artistas en lanzar os seus sinxelos con este formato foron The Drones, Alexander Tucker and Deerhoof.
Cazuza – O Tempo Não Pára
Cazuza – O Tempo Não Pára é un filme brasileiro dirixido por Walter Carvalho e Sandra Werneck que foi estreado no 2004. O filme conta a vida do cantante Cazuza, interpretado por Daniel de Oliveira, e o argumento baséase no libro escrito pola nai de Cazuza, Lucia Araujo. Daniel de Oliveira gañou o premio ó mellor actor da Asociación de Críticos de Arte de São Paulo.
Sinopse
O filme retrata a vida do compositor e cantante Cazuza, dende que comezou a carreira, actuando na obra Pára-quedas do Coração, no Circo Voador, o seu éxtio con Barão Vermelho e a súa carreira en solitario até a súa morte en 1990, por mor das complicacións xurdidas pola SIDA.
Personaxes
200px|miniatura|[[Daniel de Oliveira no papel de Cazuza.]]
A Veigalonga, Noche, Vilalba
A Veigalonga é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres).
Kosovo do Norte
miniatura|Situación de Kosovo do Norte (cor laranxa) con respecto ao resto de [[Kosovo (amarelo) e de Serbia (branco). |265px]] Kosovo do Norte (en serbio: Северно Косово, Severno Kosovo; en albanés: Kosova Veriore) é a denominación non oficial dunha rexión situada ao norte de Kosovo, e que está habitada principalmente por persoas de etnia serbia, a diferenza do resto do territorio, que posúe na súa gran maioría poboación de orixe albanesa. A zona tamén se coñece como Ibarski Kolašin (albanés: Kollashini i Ibrit), un topónimo que precede á partición política.
Kosovo do Norte comprende principalmente os municipios de Leposavić, Zvečan e Zubin Potok e parte do territorio de Kosovska Mitrovica situado ao norte do río Ibar. A súa principal cidade es Kosovska Mitrovica, que está dividida entre ambos os grupos étnicos. Contén a maior proporción de serbios dentro de Kosovo, territorio disputado que declarou a súa independencia sen ser recoñecido por Serbia, que reclama a soberanía sobre o mesmo. Debido, entre outras moitas razóns de natureza política, económica, social, cultural etc., ademais da xeográfica, no sentido de que é o único territorio con maioría serbia contigua a este país, funciona con estruturas políticas paralelas dependentes do goberno de Belgrado e non recoñece ás instaladas por Pristina. As autoridades de orixe serbia coordínanse a través da Asemblea Comunitaria de Kosovo e Metohija. A policía, en tanto, segue a cargo das forzas multinacionais de EULEX e KFOR.
Historia
Despois da declaración de independencia que proclamou a República de Kosovo o 17 de febreiro de 2008, maioritariamente de etnia albanesa, Kosovo do Norte mantívose baixo administración da República de Serbia e non recoñeceu a autoproclamación do novo Estado. Na actualidade, Kosovo do Norte mantense baixo disputa por ambos os gobernos e, aínda que ambos rexeitan a partición da rexión, algíns políticos lanzaron diita posibilidade como forma de superar o conflito serbio-kosovar. Pouco antes da declaración de independencia albanokosovar, representantes de Kosovo do Norte declararon que se Kosovo proclamaba a súa independencia, Kosovo do Norte tamén o faría.
A declaración de independencia, aínda que non motivou a proclamación de secesión, si que xerou o nacemento de organismos locais para administrar o territorio naqueles lugares onde non se recoñeceu ao goberno da nova República (o goberno de Pristina)). Así, o 11 de maio de 2008 creouse a Asemblea Comunitaria de Kosovo e Metohija, organismo que representa e coordina ás diversas comunidades serbias no territorio de Kosovo, incluíndo a representantes dos municipios de Kosovo do Norte.
En maio de 2010 celebráronse eleccións en diversas partes de Kosovo para elxir representantes locais da comunidade serbia. En dita oportunidade producíronse diversos enfrontamentos na ponte que divide a cidade de Kosovska Mitrovica, con manifestantes albaneses que protestaban contra esa convocatoria, polo que deberon intervir tropas de KFOR e EULEX. Ese mesmo ano, as eleccións parlamentarias do goberno kosovar foron amplamente boicoteadas pola comunidade serbia, rexistrándose moi poucos votos no sector de Kosovo do Norte.
Xeografía
miniatura|Mapa étnico de Kosovo contra 2005. Aínda que non existe unha definición precisa de Kosovo do Norte, usualmente considérase o territorio correspondiente aos municipios de Leposavić, Zvečan e Zubin Potok máis o sector ao norte do río Ibar na municipalidade de Kosovska Mitrovica, todas situadas no distrito de Mitrovica.
Os tres municipios anteriores considerados parte de Kosovo do Norte teñen unha superficie de 1.189 km²; e sumando o territorio ao norte do Ibar en Kosovska Mitrovica, totaliza cerca de 1.200 km², un 11,1 % aproximadamente do territorio total de Kosovo.
Demografía
No ano 2006, a poboación dos tres municipios de Leposavić, Zvečan e Zubin Potok estimábase en 46.000 habitantes, dos cales o 95,5 % eran serbios, o 3 % albaneses e o restante 1,5 % estaba constituído por outras etnias.
Economía
A economía da rexión foi devastada pola guerra: en 2006, a taxa de desemprego alcanzara o 77 % no municipio de Kosovska Mitrovica. O maior polo industrial é o complexo mineiro de Trepca, en Zvečan, composto por 40 minas e plantas de produción dunha gama de metais como zinc, chumbo, cadmio e prata. O complexo empregaba a 4.000 persoas a pleno funcionamento, pero foi pechaso pola UNMIK en agosto de 2000 debido ao seu alto índice de contaminación ambiental. Os plans para a súa reapertura xurdidos desde 2002 non culminaron na reactivación de ningunha da súas actividades.
A situación económica deteriorouse significativamente nos últimos anos debido á falta de investimento de capital, agravada pola incerteza causada pola disputa política sobre o futuro da rexión. Gran parte da comunidade serbia utiliza o dinar serbio, en lugar do euro, moeda de curso legal en Kosovo.
Arturo Carril
Arturo Patricio Carril Amigo, nado en Corcubión o 13 de xullo de 1902 e finado en Buenos Aires o 13 de xullo de 1990, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Marchou novo a Montevideo para librar do servizo militar, e alí comezou a traballar como linotipista. Introduciuse no mundo sindical e político, fundamentalmente anarquista e tamén nacionalista, participando da Irmandade Nacionalista d’América do Sul. Na década dos anos vinte exerceu como correspondente de Correo de Galicia no Uruguai, foi redactor de Terra e colaborou en Céltiga, formando parte da Peña Céltiga. Fundou en 1920 a revista Mundo Teatral e en 1935 La Lectura. Creou a Editorial Mar, na que apareceu a primeira tradución ao castelán da novela de Castelao Os dous de sempre, feita por el en 1937. Na década dos corenta trasladouse a Arxentina, onde continuou co seu labor cultural, e vencellourse á Federación Libertaria Argentina.
Cultivou a poesía, a novela e o ensaio, pero destacou como dramaturgo. Estreou moitas obras no Uruguai e Arxentina, algunhas premiadas como Estoy sola y te espero, Premio de la Sociedad de Autores Teatrales del Uruguay en 1942. Algunhas obras fixéronse famosas pola censura dos gobernos ditatoriais arxentinos, como Argentina, hora cero. A obra Las viudas de los vivos trata o tema da emigración e desenvólvese en Malpica de Bergantiños. Tamén escribiu ensaios dedicados ao mundo teatral como El Teatro (ayer, hoy y mañana) e de tema político, Teoría del Estado de Transición.
Partido Socialista
Partido Socialista é o nome de moitos partidos do Mundo. Algúns deles incorporan o nome do país no seu nme, outros non, e outros teñen nomes máis complexos:
Outros
Socialist Party 사회당 Socialistische Partij Социалистическая партия (значения)
Linex
Está impulsada pola Consellería de Infraestruturas e Desenvolvemento Tecnolóxico da Comunidade Autónoma de Estremadura (España), sendo pioneiro e secundado por outros organismos públicos e privados do resto de España. Durante un período considerable de tempo, a comunidade estremeña ofreceu tamén apoio á de Andalucía (a cal se inspirou en GnuLinex para desenvolver Guadalinex) na implantación de solucións abertas en colexios, administración etc.
O 19 de xuño de 2006 liberouse GNULinex 2006, co Gnome 2.14.1, Xorg 6.9, e Kernel 2.6.16.
Linex Colexios
É unha variación de GnuLinex orientada aos educadores. Componse de tres perfís de usuario, cada un deles para un ciclo de primaria. Todos están personalizados e cheos de contidos e software educativo para cada alumno.
Usuarios
En maio de 2003, distribuíranse 200.000 CDs de LinEx gratuitamente mediante os diarios locais, descargáronse 70.000 imaxes do sistema operativo desde o sitio web da distribución. Ao arredor do 10% dos habitantes de Estremadura poderían utilizar LinEx.
Illa Mitkof
miniatura|Petersburg en 2005, con Petersburg Mountain (Illa Kupreanof) no fondo A illa Mitkof é unha illa no Arquipélago Alexander no sueste de Alasca, entre Illa Kupreanof ao oeste e Alasca continental ao leste. Ten 16 km de largo e 28 km de longo cunha superficie de 539´7 km², o que o converte na trixésima illa máis grande dos Estados Unidos. Gran parte da illa forma parte do Bosque Nacional Tongass. miniatura|Petróglifos preto de Petersburg, Illa Mitkof, Alasca. A illa é relativamente plana con numerosos muskegs. O punto máis alto é Crystal Mountain con 1.011 metros.
A cidade de Petersburg está no extremo norte da illa. A poboación total da illa era 3.364 habitantes no censo de 2000, case todos na cidade de Petersburg.
O primeiro europeo que viu a illa foi James Johnstone, un dos oficiais de George Vancouver durante a súa expedición 1791-95, en 1793. A illa móstrase separada da illa Kupreanof nun mapa ruso de 1844, mentres que o nome publicouse en 1848 nun gráfico do Departamento Hidrográfico de Rusia como "Os(trov) Mitkova" polo almirante Prokofy Mitkov.
La Roda
miniatura|Vista da rúa Pedro Carrasco, con Alcañabate en primeiro plano e a igrexa do Salvador ao fondo.
La Roda é un municipio da provincia de Albacete (España) pertencente á Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha. Está situada a 39 km da capital provincial, a 112 km. de Cuenca e a 185 km de Murcia. É un punto estratéxico na comunicación entre o centro e o levante da Península. O municipio inclúe a actual pedanía de Santa Marta, e o antigo Señorío da Vila do Cerro.
Artal de Foces II
Artal de Foces II foi un cabaleiro aragonés, que era señor de Foces, liñaxe nobre de Aragón oriúnda da localidade de Foces de Ibieca e que xa figura documentada no século XI,
Traxectoria
miniatura|150px|[[Sibila de Fortià, esposa de Artal de Foces.]] En 1371 casou en segundas nupcias coa nobre empordanesa Sibila de Fortià. Artal foi conselleiro de Leonor de Sicilia, a terceira esposa do rei Pedro IV de Aragón, e foi armado cabaleiro polo rei en recoñecemento aos seus servizos; foi así como a xove e bela Sibila entrou no contorno real, pasando desde a súa escuridade provincial á Corte do reino. Aos poucos anos a raíña Leonor e Artal faleceron, e ambos os viúvos, Pedro e Sibila, fixéronse amantes e, finalmente, casaron en 1377..
Delio Rodríguez
Delio Rodríguez Barros, nado en Moreira (Ponteareas) o 19 de abril de 1916 e finado en Vigo o 14 de xaneiro de 1994, foi un ciclista galego, profesional entre 1936 e 1950. É o corredor que obtivo máis vitorias de etapa na Vuelta Ciclista a España, con 38 vitorias no conxunto das súas participacións e con 32 días como líder de proba.
Após a súa retirada do ciclismo de elite, instalou en Vigo un establecemento de venda de material deportivo que prestaba grande atención ao ciclismo. Faleceu na súa casa de Vigo por mor dun cancro de próstata e foi soterrado en Ponteareas.
Traxectoria
Na súa primeira Vuelta a España, en 1936, rematou na posición 24. En 1941 participou de novo na proba como membro do Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona. Conseguiu imporse en doce etapas, seis delas consecutivas, das vinte e dúas que tiña a proba.
Contraband
Contraband é o álbum de estrea da banda estadounidense de hard rock Velvet Revolver, editado o 8 de xuño do 2004 a través do selo RCA Records. Foi un éxito comercial e estreouse no número 1 da lista ''Billboard 200, chegando a ser dúas veces disco de platino nos Estados Unidos.
Delio Rodríguez
Traxectoria
En 1942 militou na sección de ciclismo do Real Club Deportivo de La Coruña canda Julián Berrendero, gañador final da proba, e con quen deixaría o club herculino en segundo posto na clasificación por equipos.
Contraband
Listaxe de cancións
Todo sos temas foron compostos por Velvet Revolver, agás "Dirty Little Thing", escrito por Velvet Revolver e Keith Nelson.
Delio Rodríguez
Traxectoria
Na etapa seguinte (Salamanca - Cáceres), baixo unha fina chuvia e nunha estrada en malas condicións, pouco despois da saída destacáronse Rebelo, Olmos, Bailón, Antonio Montes e Delio. Pouco despois descolgáronse Montes e Rebelo, por picadas, e Olmos, por rotura de cadea. Delio e Bailón pasaron o alto de Béjar con 2' 43" sobre o pelotón. Ao final do descenso dobraron a súa vantaxe, sorprendidos da apatía do pelotón. A partir de aí, ambos corredores viron medrar a súa vantaxe até chegar aos 35" en Plasencia. A 30 km da meta, Bailón desfaleceu e Delio continuou só e gañou a etapa con 15" sobre Bailón e 30" sobre os outros favoritos. Así, Delio gañou a Vuelta desde a 2ª etapa e Berrendero focalizouse en bater a Rebelo no premio da montaña, feito que acadou. Ficou na xeral final en 2º posto, a 15" de Delio.
En 1947 sumou oito etapas e foi líder os once primeiros días da carreira. Rematou no terceiro posto na xeral final.
Martirio (cantante)
María Isabel Quiñones Gutiérrez, nada en Huelva o 21 de marzo de 1954, é unha cantante andaluza.
Recoñecementos
En 2016 o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España galardoouna co Premio Nacional das Músicas Actuais.
Mario Orjales Pita
Mario Orjales Pita, nado na Coruña o 1 de abril de 1937 e finado en Pontevedra o 8 de xullo de 2020, foi un xurista, sociólogo e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Ingresou no Instituto Nacional de Reforma y Desarrollo Agrario e ampliou coñecementos en Italia sobre a reforma agraria. Foi fundador das agrupacións culturais O Galo (1961) e O Facho (1963), e do Partido Socialista Galego (1963). Foi o candidato número dous do PSG pola provincia de Pontevedra nas eleccións xerais de 1977. O 7 de agosto de 2020 celebrouse unha homenaxe póstuma, onde participaron Xosé Manuel Beiras e Guillermo Corral entre outros.
Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social
O Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social de España é o  actual departamento ministerial con competencias en política sanitaria, política social e consumo. O seu titular é María Luisa Carcedo. O Ministerio ten a súa sede central no Paseo do Prado de Madrid, fronte ao Museo do Prado.
Historia
A historia do ministerio de sanidade remóntase á primeira lexislatura, tendo tamén outros predecesores na etapa predemocrática española. Desde a súa aparición, centrouse na política sanitaria do goberno e, desde o traspaso da competencia en materia de sanidade ás Comunidades Autónomas, encárgase da regulación do marco xeral e as bases do a sanidade, dirixindo o Sistema Nacional de Saúde.
Tivo numerosas variantes, incluíndo dentro da súa estrutura ámbitos materiais diversos como a Igualdade ou os servizos sociais. Na súa estrutura actual, o Ministerio de Igualdade adquiriu autonomía propia, engadindo ao Ministerio de Sanidade as competencias en Consumo.
Funcións
Segundo o Real Decreto 355/2018, de 6 de xuño, polo que se reestruturan os departamentos ministeriais, corresponde ao Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social:
Estrutura
Este Ministerio dispón, como órgano superior:
Casaldaia de Arriba, A Barqueira, Cerdido
Casaldaia de Arriba é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 23 habitantes.
Barbelas
O topónimo Barbelas pode referirse a:
Gilbert Thomas Burnett
Traxectoria
Burnett foi, desde 1831 a 1835, o primeiro profesor de Botánica do King's College de Londres.
En 1840 publicouse postumamente a súa obra Plantæ Utiliores or Illustrations of Useful Plants employed in the Arts & Medicine, na que as ilustracións son da súa irmá M. A. Burnett.
Burnett tamén escribiu sobre zooloxía, como Illustrations of the Manupeda or apes & their allies, de 1828.
Abreviatura
A abreviatura Burnett emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica e zooloxía.
Xogos Olímpicos de 1972
Os Xogos Olímpicos de 1972 foron realizados en Múnic entre o 26 de agosto e o 10 de setembro de 1972 e até o comezo de setembro estaban a ser considerados os mellores, máis pacíficos e tecnicamente perfectos de todos os tempos, cando foron transformados no maior pesadelo ocorrido na historia das Olimpíadas.
Coa participación récord de 121 estados e 7.134 atletas, foron organizados polos alemáns para celebrar a paz e nos seus primeiros dez días a competición deportiva de alto nivel alí realizada marabillaba ó mundo. Mais na madrugada do día 5 de setembro, cinco palestinos do grupo terrorista Setembro Negro invadiron a Vila Olímpica, mataron a dous membros do equipo de Israel e tomaron a nove reféns. O que se seguiu, coa paralización temporal dos Xogos e a morte de todos os reféns israelís, ficou coñecido como o Masacre das Olimpíadas de Múnic.
Con todas as bandeiras dos países participantes a media hasta e unha misa no estadio olímpico en honra das vítimas, após 34 horas de interrupción os Xogos volveron a reanudarse, despois da insistencia e a célebre frase do Presidente do COI, Avery Brundage: “Os Xogos deben continuar!”
Fitos
miniatura|250px|dereita|Vista da torre do complexo olímpico de Múnic
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
O tiro con arco e o balonmán foron reintroducidos no programa olímpico.
Don Ameche
Dominic Felix Amici, nado en Kenosha (Wisconsin) o 31 de maio de 1908 e finado en Scottsdale (Arizona) o 6 de decembro de 1993 foi un actor estadounidense coñecido como Don Ameche ([əˈmiːtʃi]).
Traxectoria
Ameche naceu en Wisconsin, fillo de Felice Amici, camareiro italiano e de Barbara Etta Hertel, de orixe escocesa, irlandesa e alemá.
Ameche tiña a intención de estudar dereito, mais atopou máis interesante o teatro e decidiu seguir unha carreira coma actor. Ameche comezou a súa carreira no vodevil e debutou no cinema en 1935. A finais da década xa tiña un nome como actor en Hollywood. Apareceu en filmes como Alexander's Ragtime Band (1938) e The Story of Alexander Graham Bell (1939). Este último fixo que se empregase a palabra "ameche" en argot. No filme de 1940 Go West Groucho Marx di "Teléfono? Estamos en 1870, Don Ameche aínda non inventou o teléfono". Interpretou tantos papeis baseados en personaxes reais que o presentador radiofónico Fred Allen bromeou dicindo que "Moi pronto, Don Ameche interpretará a Don Ameche." Pouco despois, en It's in the Bag! (1945), protagonizado polo propio Allen, efectivamente se interpretou a el mesmo.
Entre 1946 e 1949 foi o propietario do equipo dos Los Angeles Dons da All-America Football Conference, xunto con outros artistas como Bing Crosby e Bob Hope.
En 1983 participou co tamén veterano actor Ralph Bellamy en Trading Places, de John Landis. Isto levounos a volver a triunfar en Hollywood, e co seu seguinte papel, en Cocoon (1985), gañou o Oscar ao mellor actor secundario.
Ameche foi especialmente coñecido tamén polas súas interpretacións na radio, chegando a ter o seu propio programa, The Old Gold Don Ameche Show, na NBC Red a principios da década de 1940.
Moutillón
O topónimo galego Moutillón pode referirse a:
A Storm in Heaven
A Storm in Heaven é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo The Verve, editado o 21 de xuño de 1993 a través do selo Hut Recordings. O disco chegou ao número 27 nas listas do Reino Unido.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 6 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
AC-552
A AC-552 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas da Coruña e Cee, logo de 91 quilómetros.
Percorrido
A estrada inicia o seu percorrido na Coruña, proseguindo por Arteixo, A Laracha, Carballo, Coristanco, Zas, Vimianzo, Dumbría e finalmente Cee. Atravesa os seguintes núcleos urbanos: Vilarrodís, Arteixo, Paiosaco, A Laracha, Carballo, Coristanco, A Agualada, Nantón, Baio, Vimianzo e Cee.
Lei de illas de guano
A Lei de Illas de Guano (Guano Islands Act) foi unha lei aprobada polo Congreso dos Estados Unidos o 18 de agosto de 1856 que autorizaba á cidadanía dos EUA a tomar posesión das illas con depósitos de guano. Estas illas poden estar en calquera parte do mundo, sempre que non estean ocupadas ou baixo xurisdición doutros gobernos. Tamén permite que dende a presidencia dos Estados Unidos se poida facer uso da forza militar co fin de protexer estes dereitos.
En galego:
A Acta de Illas Guaneras atópase en estatutos federais tales como o Código dos Estados Unidos, Título 48, Capítulo 8, Seccións 1411-1419.
Historia
A principios do século XIX, o guano era cobizado por ser un excelente fertilizante. En 1855, dende os EUA sóubose dos depósitos de guano do Océano Pacífico. O Congreso aprobou o Acta de Illas Guaneras para aproveitar eses xacementos.
A acta permitía especificamente que as illas debesen ser consideradas como parte dos Estados Unidos, aínda que tal posesión podía ser anulada se os depósitos de guano esgotábanse.
Baixo esta lei, máis de 100 illas foron reclamadas. Algunhas aínda seguen baixo dominio estadounidense, como as illas Baker, Jarvis, Howland, o arrecife Kingman ou os atois Johnston, Palmyra e Midway. A posesión da illa Navassa, pola súa parte, é disputada con Haití. Os bancos Serranilla e Baixo Novo son reclamados por múltiples países. En 1971, os EUA e Honduras asinaron un tratado no que recoñecían a soberanía hondureña sobre as illas Swan.
Minokamo
O concello de Minokamo limita cos concellos de Sakahogi, Seki, Tomika, Hichisō, Kawabe, Yaotsu, Mitake e Kani.
The I.L.Y's
The I.L.Y's é un dúo estadounidense de rock experimental procedente de Sacramento, California. O grupo formouse no ano 2015 como un proxecto paralelo dos membros de Death Grips Zach Hill (voces, batería, guitarra e teclados) e Andy Morin (guitarra e baixo). A banda publicou dous álbums dixitais a través do selo de Death Grips, Third Worlds, I've Always Been Good at True Love en 2015, e Scum with Boundaries en 2016, os dous editados sen ningunha publicidade previa. The I.L.Y's nunca actuou ao vivo máis que como parte de Death Grips. No presente están fichados polo selo Castle Face Records, co cal publicaron o álbum Bodyguard en 2017.
Historia
A existencia de The I.L.Y's revelouse o 4 de xuño de 2015, cando unha conta de Twitter asociada ao grupo de hip hop experimental Death Grips compartiu unha ligazón de descarga do álbum I've Always Been Good at True Love, aloxado na web de Third Worlds de Death Grips, sen ningunha información sobre o traballo e os artistas implicados. Fans e críticos especularon que That the I.L.Y's era un proxecto paralelo formado por membros de Death Grips co guitarrista de Tera Melos Nick Reinhart, ou unha banda de apertura para a súa xira de verán. Dez días despois, Death Grips confirmou que The I.L.Y's era un proxecto paralelo formado por Zach Hill e Andy Morin, e insinuou que planeaban lanzar o álbum en formato físico.
O 16 de xullo de 2016 The I.L.Y's publicou o seu segundo álbum de estudio, titulado Scum with Boundaries, a través de YouTube e SoundCloud, novamente sen un anuncio previo.
O 25 de marzo de 2017 anunciouse un terceiro álbum, titulado Bodyguard, coa lista de cancións completa e a portada, previsto para ser publicado ese meso ano. Posteriormente a banda compartiu un video musical dobre para dous temas do álbum, "Gargoyle" e "Bobo". O disco foi lanzado dixitalmente o 16 de maio, cunha edición física chegando o 16 de xuño a través de Castle Face Records.
Lista de gañadores de grandes premios de Fórmula 1
A Fórmula Un, abreviado F1, é a clase máis alta do automobilismo de rodas abertas definido pola Federación Internacional do Automóbil (FIA), órgano de goberno o mundo dos deportes de motor. O termo "fórmula" no nome refírese a un conxunto de normas ás que todos os participantes e os vehículos deben axustarse. A tempada do campionato do mundo de F1 consiste nunha serie de carreiras, coñecidos como Grandes Premios, disputados polo xeral en circuítos construídos a propósito, e nuns poucos casos en rúas pechadas nas cidades. O máis famoso é o Gran Premio de Gran Premio de Mónaco en Monte Carlo. Cada gañador é agasallado cun trofeo e os resultados de cada carreira combínanse para determinar dous campionatos anuais, un para pilotos e outro para construtores.
Lewis Hamilton ten a marca da maior cantidade de vitorias en grandes premios, gañando 94 veces, seguido de Michael Schumacher con 91 vitorias. Alain Prost esta no terceiro lugar con 51 vitorias. Michael Schumacher ten a distinción de ter o tempo máis longo entre a súa primeira vitoria e a última. Gañou o seu primeiro Gran Premio en no Gran Premio de Bélxica, e o seu último en  no Gran Premio da China, un lapso de 14 anos, 1 mes e 1 día. Sebastian Vettel ten a marca de máis triunfos consecutivos, logo de gañar nove Grandes Premios seguidos do Gran Premio de Bélxica de 2013 ao Gran Premio do Brasil de 2013. É tamén o gañador máis novo dun Gran Premio; tiña 21 anos e 73 días de idade cando gañou o Gran Premio de Italia de 2008. Luigi Fagioli é o gañador máis vello dun Gran Premio de Fórmula Un, tiña 53 anos e 22 días de idade cando gañou o Gran Premio de Francia de 1951.
Ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2020, dos 767 pilotos que iniciaron un Gran Premio, houbo 110 gañadores dun Gran Premio de Fórmula Un. O primeiro gañador dun Gran Premio foi Giuseppe Farina no Gran Premio do Reino Unido de 1950, e o piloto máis recente que obtivo a súa primeira vitoria nun Gran Premio é Sergio Pérez que obtivo a súa primeira vitoria no Gran Premio de Sakhir de 2020. Tres Grandes Premios, o Francés de 1951, o  Arxentino de 1956 e o  Británico de 1957 gañ´rono dous pilotos que compartían coche.
Esta lista inclúe ós gañadores da carreira das 500 Millas de Indianápolis entre 1950 e  1960, xa que formaron parte do Campionato Mundial, aínda que non se disputaron pola normativa da Fórmula Un, nin se chamaban Gran Premio.
Por piloto
Todas as cifras son correctas ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2022
* = Número de títulos mundiais
Por nacionalidade
A seguinte táboa rexistra o número total de vitorias en grandes premios desglosados pola nación dos pilotos. Tamén mostra o número de pilotos que as acadaron en cada caso para a súa nación, así como os nomes dos tres maiores gañadores de GP dun país.
Todas as cifras son correctas ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2022 subliñados = Pilotos activos na tempada
Por construtor
Todas as cifras son correctas ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2022
* Vitorias compartidas
Illa de San Cristóbal
San Cristóbal é a illa máis oriental do arquipélago das illas Galápagos, en Ecuador.
O seu nome oficial e en español, 'San Cristóbal', provén do patrón dos mariños, San Cristóbal (Christopher). O seu antigo nome en inglés, Chatham, proviña de William Pitt (o Vello), primeiro conde de Chatham; mentres que en 1832, cando Ecuador tomou posesión do arquipélago, recibiu o de «illa Mercedess» na honra da esposa do presidente Juan José Flores: Mercedes Jijón de Vivanco.
San Cristóbal ten unha superficie de 558 km² e o seu punto máis alto elévase a 730 metros sobre o nivel do mar. A capital do arquipélago, Puerto Baquerizo Moreno, atópase no extremo suroccidental da illa. Dúas liñas aéreas voan directamente ao Aeroporto de San Cristóbal desde Guayaquil, Ecuador; os voos desde Quito fan escala en Guayaquil.
Esta illa alberga fragatas, lobos mariños, tartarugas das Galápagos, alcatraces patirroxos, alcatraces patiazules, iguanas mariñas, delfíns e gaivotas das Galápagos. A súa vexetación inclúe Calandrinia galapagosa, Lecocarpus darwinii e árbores como Lignum vitae ou Matazarna. Nas augas próximas hai tiburóns, raias e lagostas.
O maior lago de auga doce no arquipélago, Lagoa El Junco, está situado nun cráter na serra de San Cristóbal, na metade sur da illa. Alberga unha gran poboación de aves, pero chegar ao lago require unha curta camiñada costa arriba. Preto de alí está La Galapaguera, unha estación de cría e refuxio das tortugas xigantes.
Preto da cidade de Puerto Baquerizo Moreno hai lugares turísticos, como Cerro Tijeretas, unha colonia de aniñación para fragatas e unha estatua de Charles Darwin, que marca o sitio orixinal onde desembarcou por primeira vez nas illas Galápagos durante a segunda viaxe do HMS Beagle, o 16 de setembro de 1835. La Lobería, unha colonia de lobos mariños, atópase a uns dez minutos en autobús da cidade.
Na parte alta da illa atópase a Estación Biolóxica San Cristóbal, manexada pola Fundación Jatun Sacha, unha organización ecuatoriana sen fins de lucro que se dedica á conservación dos bosques en todo o Ecuador. Jatun Sacha mantén facilidades para recibir investigadores, voluntarios e cursos. Todos os visitantes involúcranse co traballo que fai Jatun Sacha en prol da conservación da illa: erradicación de especies invasoras, traballo co Parque Nacional Galápagos na Galapaguera, traballo cos finqueros da zona en reforestación e control de especies introducidas, entre outras cousas.
Tamén hai excursións en barco que levan aos visitantes a dous sitios próximos de mergullo. "León Dormido" representa os restos dun cono de lava, agora dividido en dous. "Isla Lobos" é tamén un sitio de aniñación do alcatraz patiazul.
Historia
As illas Galápagos foron descubertas o 12 de marzo de 1535 por frei Tomás de Berlanga, quen deixou unha descrición das cinco illas que viu. Tomás de Berlanga nunca as reclamou.