cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda cruzada
Ruta alemá
miniatura|Chegada dos cruzados á Constantinopla Os cruzados alemáns, acompañados polo legado papal, o cardeal Theodwin, tentaron encontrárense cos franceses en Constantinopla. Ottokar III de Estiria uniuse a Conrado en Viena, e o inimigo de Conrado, Geza II de Hungría, permitiulles pasar indemnes. Cando o exército alemán de 20.000 homes chegou ao territorio bizantino, o emperador grego Manuel I Comneno temeu que foran para atacalo, e apostou tropas para garantir que non houbese problemas. Producíronse unhas breves escaramuzas con algúns dos alemáns máis indisciplinados preto de Filipópolis e en Adrianópolis, onde o xeneral bizantino Prosouch loitou co sobriño de Conrado, o futuro emperador Federico. Para empeorar a situación, algúns dos soldados alemáns morreron nunha riada a principios de setembro. O 10 de setembro, porén, chegaron a Constantinopla, onde as relacións con Manuel non eran boas, o que desencadeou unha batalla, tras a cal os alemáns ficaron convencidos de que debían cruzaren a Asia Menor o máis rápido posible. Manuel quería que Conrado deixara algunhas das súas tropas para auxilialo na defensa contra os ataques de Roxerio II, quen aproveitara a oportunidade para saquear as cidades gregas, mais Conrado, pese a ser inimigo de Roxerio, non estivo de acordo,. En Asia Menor, Conrado resolveu non esperar os franceses, e marchou para Iconio (hoxe Konya, Turquía), capital do Sultanato Selxúcida de Rum. Conrado separou o seu exército en dúas divisións. Gran parte da autoridade do Imperio Romano de Oriente nas provincias occidentais de Asia Menor era máis nominal que real, con moitas das provincias convertidas en terra de ninguén controladas por nómades turcos. Conrado subestimou a duración da marcha para Anatolia e supuxo que a autoridade do emperador Manuel era maior alí do que de feito era. Levou os cabaleiros e as mellores tropas consigo mesmo para marchar por terra e mandou os seguidores civís con Otón de Frisinga a seguir o camiño da costa. A tropa conducida por Conrado foi destruída case totalmente polos selxúcidas o 25 de outubro de 1147 na segunda batalla de Dorylaeum.
Primeira división española 1977/78
A tempada 1977/78 da Primeira división española de fútbol, que foi a 47ª edición do campionato, comezou o 3 de setembro de 1977 e rematou o 7 de maio de 1978.
Segunda cruzada
Ruta alemá
Na batalla, os turcos usaron a súa táctica típica: finxir recuar, e, a continuación, volver para atacar a pequena forza de cabalaría alemá que se separara do exército principal para perseguilos. Conrado comezou unha lenta retirada de volta a Constantinopla, e o seu exército foi acosado diariamente polos turcos, que atacaron os atrasados e derrotaron a retagarda. Mesmo Conrado foi ferido nunha desas batallas. A outra división, liderada polo medio irmán do rei, o bispo Otón de Frisinga, marchou cara ao sur pola costa do Mediterráneo e tamén foi derrotada a primeiros de 1148. A forza liderada por Otón quedou sen alimentos mentres cruzaba territorio inhóspito e acabou emboscada polos turcos selxúcidas preto de Laodicea o 16 de novembro de 1147. A maioría dos seguidores de Otón morreron en batalla ou foron capturados e vendidos como escravos.
Primeira división española 1977/78
O Real Madrid proclamouse campión.
Segunda cruzada
Ruta francesa
Os cruzados franceses partiran de Metz en xuño de 1147 comandados por Luís, Thierry de Alsacia, Renaut I de Bar, Amadeo III, conde de Savoia e o seu medio irmán Guillerme V de Monferrato, Guillerme VII de Auvernia e outros, xunto con exércitos de Lorena, Bretaña, Borgoña e Aquitania. Un exército de Provenza, liderado por Afonso de Tolosa, optou por esperar ata agosto, e ir por mar. En Worms, Luís uniuse aos cruzados de Normandía e Inglaterra.
Primeira división española 1977/78
Trofeo Pichichi
Con doce goles nas dez últimas xornadas, Mario Kempes desbancou a Carlos Santillana na cabeza da táboa de goleadores, revalidando o Trofeo Pichichi obtido a tempada anterior. O Matador é o único xogador valencianista, xunto a Mundo, en proclamarse Pichichi en dúas ocasións.
Segunda cruzada
Ruta francesa
Andaron pola ruta de Conrado bastante en paz, aínda que Luís entrou en conflito co rei Geza de Hungría cando este rei descubriu que Luís permitira un pretendido usurpador húngaro sumarse ao seu exército. As relacións dentro do territorio bizantino tamén foron mas, e os de Lorena, que marchaban á fronte do resto dos franceses, tamén entraron en conflito cos alemáns máis atrasados que atoparon no camiño.
Sucesos de maio
Os sucesos de maio foron unha serie de enfrontamentos acontecidos principalmente entre o 3 e o 8 de maio de 1937 en diversas localidades de Cataluña, con epicentro en Barcelona, entre os sectores propicios ó mantemento da Revolución (boa parte da CNT, a Federación Anarquista Ibérica, o POUM e outros grupos menores como a Agrupación de los Amigos de Durruti ou a trotskista Sección Bolchevique-Leninista de España) e os proclives a un regreso á legalidade da República (principalmente as autoridades e os partidos PSUC, extensión do Partido Comunista en Cataluña, Esquerra Republicana de Catalunya e Estat Català). Un terceiro sector estaba composto pola parte máis "posibilista" da CNT, partidaria do cesamento inmediato das hostilidades entre os sectores anteriores.
Preliminares
O clima de tensión ía en aumento desde que o 18 de febreiro fora detido e condenado a morte en Almería Francisco Maroto del Ojo, dirixente libertario, tras criticar ó gobernador de Almería, o socialista Monzón (a súa condena a morte foi posteriormente anulada, pero non foi liberado ata marzo de 1938, e morreu a mans dos falanxistas en Alacant en 1939). Por outra parte o 17 de abril unha forza de carabineiros en Puigcerdà obrigou ás patrullas obreiras da CNT a que lles entregasen o control das aduanas; simultaneamente a Garda Civil e de Asalto enviada a Figueres e outras cidades por toda a provincia de Xirona para acabar co control exercido ata entón polas organizacións obreiras, principalmente a CNT, disolveron o Consello da Cerdaña.
Como preludio inmediato, na tarde do 2 de maio de 1937 tiveron lugar tiroteos en Barcelona entre membros de Estat Català e a FAI, resultando morto un membro desta última.
Tres de maio
Un corpo de 200 policías mandados polo conselleiro de Orde Pública da Generalitat de Cataluña, Rodríguez Salas, intentou tomar pola forza o control do edificio da central de Telefónica de Barcelona. A central estaba controlada desde o comezo da guerra pola CNT. Salas obtivo esta orde do responsable de asuntos interiores do goberno autonómico, Artemio Ayguadé.
As compañías de gardas de asalto irromperon no edificio cara ao mediodía. Os anarquistas puideron resistir os ataques e manter o control dos pisos superiores da Central.
A partir desta escaramuza iniciáronse combates en diferentes puntos da cidade. Construíronse varios centos de barricadas, e as unidades de policía ocuparon azoteas e torres de igrexas. Malia que foron arrestados numerosos membros da CNT e do POUM, as emisoras de radio da CNT e a FAI chamaron ós seus membros ó cesamento das hostilidades.
Tenacious D
Tenacious D é unha banda de heavy metal estadounidense formada por Jack Black e Kyle Gass en 1994, nos Ánxeles (California). A banda en estudio, e máis recentemente nas súas actuacións ao vivo, presenta unha formación de banda completa, incluíndo músicos como o guitarrista John Konesky, o baixista John Spiker e o batería Brooks Wackerman.
Sucesos de maio
Tres de maio
As baterías costeiras, baixo o mando da CNT, apuntaban cara o edificio da Generalitat.
Segunda cruzada
Ruta francesa
Debido as negociacións orixinais entre Luís e Manuel I, Manuel interrompeu a súa campaña militar contra o Sultanato Selxúcida de Rum e asinou unha tregua co seu inimigo o sultán Mesud I. Con isto procuraba ficar libre para concentrarse en defender o seu imperio dos cruzados, que desde a primeira cruzada gañaran reputación de ladróns e traidores e eran sospeitosos de abrigar proxectos sinistros contra Constantinopla. Con todo, as relacións de Manuel co exército francés eran un pouco mellores que cos alemáns, e Luís entretívose fastosamente en Constantinopla. Algúns dos franceses indignáronse coa tregua de Manuel cos selxúcidas e reclamaron unha alianza con Roxerio II e atacar Constantinopla, mais foron contidos por Luíse
Sucesos de maio
Catro de maio
Proseguía a construción de barricadas nas rúas. O Pazo de Xustiza foi ocupado pola policía, ó igual que algúns centros da CNT. Ás once da mañá, os delegados dos sindicatos da CNT reuníronse e acordaron facer todo o posible para restablecer a tranquilidade. Elixiuse un comité especial para negociar co goberno unha solución para o conflito. Sobre as cinco da tarde foron abatidos pola policía varios anarquistas cerca da Vía Durruti (hoxe Vía Laietana). O POUM apoiou publicamente a resistencia. Nos tiroteos que tiveron lugar ó longo deste día faleceu o coñecido libertario Domingo Ascaso, familiar de Francisco e de Joaquín Ascaso Budría.
Tenacious D
Tenacious D formouse 1994 cando os membros tocaban como un dúo acústica. A banda gañou popularidade en 1999 cando se estrelou a serie de televisión homónima e comezou a apoiar grandes bandas de rock. No 2001, foi cando editaron Tenacious D, seu primeiro álbum como banda completa. No 2006, fixeron, e musicaron, o filme Tenacious D in The Pick of Destiny. Grazas ao filme, a banda saíu de xira mundial, aparecendo como banda completa.
Tenacious D presenta músicas de forma teatral, facendo comedia co rock.
Sucesos de maio
Catro de maio
A Sección Bolchevique-Leninista de España, grupo oficial da IV Internacional, distribuíu nas barricadas de Barcelona panfletos titulados "Viva a ofensiva revolucionaria", que incluían o seguinte texto:
DAFO
Matriz DAFO.|alt=Matriz DAFO|miniatura DAFO é o acrónimo de Debilidades, Ameazas, Forzas e Oportunidades. É unha técnica para analizar e mellorar a realidade. Pode aplicarse a todo tipo de contextos, persoas, grupos, fenómenos, obxectos e ideas. Baséase no uso de matrices ou táboas para analizar a realidade e reflexionar sobre as posibilidades de mellora ou acción que proporciona. Por exemplo, pódese aplicar o DAFO para reflexionar sobre os problemas que ten unha escola e como se pode mellorar a súa situación e o seu funcionamento. Do mesmo xeito, pódese aplicar á acción política, social, cultural, lingüística, ideolóxica, empresarial, etc.
Segunda cruzada
Ruta francesa
Cando os exércitos de Savoia, Auvernia e Monferrato, collendo a ruta terrestre a través de Italia e cruzando de Brindisi a Durrës, se xuntaron con Luís en Constantinopla, todo o exército xunto cruzou o Bósforo cara a Asia Menor. Os gregos foron incentivados con rumores de que os alemáns capturaran Iconio pero Manuel rexeitou dar a Luís ningunha tropa bizantina. Bizancio acababa de ser invadida por Roxerio II de Sicilia, e todo o exército de Manuel era necesario no Peloponeso. Ambos os alemáns e franceses, por tanto, entraron en Asia sen asistencia de Bizantino, a diferenza dos exércitos da primeira cruzada. Seguindo a tradición definida polo seu avó Aleixo I, Manuel tamén fixo os franceses xuraren devolver ao Imperio calquera territorio que capturasen.
DAFO
Definición
O DAFO é un heurístico que permite analizar unha realidade para apreciar os factores, tanto internos como externos, que facilitan ou atrapallan o desenvolvemento dos procesos ou a consecución dos obxectivos. Crúzanse dúas dimensións de análise :
Segunda cruzada
Ruta francesa
Os franceses atoparon os restos do exército de Conrado en Nicea, e Conrado uniuse as forzas de Luís. Seguiron a ruta de Otón de Frisinga, aproximándose á costa do Mediterráneo, e chegaron a Éfeso en decembro, onde descubriron que os turcos se preparaban a atacalos. Ademais Manuel enviou embaixadores para reclamar polo saqueo e pillaxe que Luís fixera ao longo do camiño, e non había ningunha garantía de que os bizantinos os axudarían contra os turcos. Mentres tanto, Conrado enfermou e volveu para Constantinopla, onde Manuel o atendeu en persoa, e Luís, sen prestar atención ás advertencias dun ataque turco, saíu de Éfeso cos sobreviventes franceses e alemáns. Os turcos realmente esperaban para atacar, pero nunha pequena batalla fóra de Éfeso, os franceses gañaron, e tamén rexeitaron outra emboscada turca no Río Meandro.
DAFO
Orixe
A pesar de ser bastante difundida e citada por autores, é difícil atopar unha literatura que aborde directamente o DAFO e que indique a súa orixe. Tarapanoff (2001: 209) recolle unha sorprendente cita de Sun Tzu (500 aC) que describe esta técnica tal como a coñecemos: "Concéntrate nos puntos fortes, recoñece as fraquezas, agarra as oportunidades e protéxete contra as ameazas".
Segunda cruzada
Ruta francesa
Chegaron a Laodicea a primeiros de xaneiro de 1148, máis ou menos pola época na que o exército de Otón de Frisinga fora destruído na mesma zona. Retomada a marcha, a vangarda baixo Amadeo de Savoia separouse do resto do exército no Monte Cadmo, e os turcos inflixiron grandes perdas nas tropas de Luís. O propio Luís, segundo Eudes de Deuil, escalou unha rocha e os turcos ignorárono pois non o recoñeceron. Os turcos non se preocuparon en atacar máis e os franceses marcharon sobre Adalia, sempre asediados de lonxe polos turcos, que tamén queimaran a terra para evitaren que os franceses se reabastecesen de alimentos para si mesmos e para os seus cabalos. Luís non quería máis continuar por terra, e decidiuse a reunirse unha frota en Adalia e navegar ata Antioquía. Despois de ser adiados durante un mes por tormentas, a maioría dos barcos prometidos nunca chegaron. Luís e os seus socios aseguráronse os buques para si, mentres que o resto do exército tivo que retomar a longa marcha cara a Antioquía. O exército foi case enteiramente destruído, quer polos turcos, quer por enfermidades.
DAFO
Orixe
Pódense encontrar diversas atribucións, que remontarían a orixe aos anos sesenta e que recollemos:
Mecanismo
O procedemento aplicado é o dunha matriz ou táboa. Miles e Huberman (1984) describiron como as táboas posibilitan a análise da realidade desde unha perspectiva cualitativa. Debido a que están compostas de filas (horizontais) e columnas (verticais), as táboas permiten a organización en dúas dimensións de datos. Nunha táboa, pódense clasificar círculos e triángulos de acordo coa súa forma e cor. Pero tamén podería servir para xerar esas novas figuras a partir dos cabezallos das filas e columnas. Deste xeito, combinando as formas coas cores, aparecerían novas figuras (Táboa 1). Por tanto, se se colocan unha serie de factores nos cabezallos das columnas (por exemplo, letras) e outra serie de factores nos cabezallos das filas (por exemplo, números), obteranse as combinacións entre elas nas encrucilladas de cada fila e columna: A1, A2, B1, B3 (Táboa 2). Este é o mecanismo básico da utilización das táboas ou matrices para a análise da realidade. O DAFO analiza dúas dimensións específicas dos factores: localización e incidencia. Combinando as variábeis de cada dimensión, posibilita a análise organizada e sistemática da realidade que se someta a investigación. Trátase de combinar estes factores co gallo de observar como inciden, se relacionan ou afectan aos demais (Táboa 3).
Sucesos de maio
Catro de maio
"Viva a Ofensiva revolucionaria - Nada de compromisos - Desarme da GNR e Garda de Asalto reaccionarias - O momento é decisivo - A próxima vez será demasiado tarde - Folga xeral en tódalas industrias que non traballen para a guerra, ata a dimisión do goberno reaccionario - Só o Poder Proletario pode asegurar a vitoria militar - Armamento da clase obreira – Viva a unidade de acción CNT-FAI-POUM – Viva a Fronte Revolucionaria de Proletariado – Nos talleres, fábricas, barricadas etc.: Comités de defensa Revolucionaria."
Segunda cruzada
Viaxe a Xerusalén
Luís finalmente chegou a Antioquía o 19 de marzo tras ser adiado polas tormentas; Amadeo de Savoia morrera en Chipre ao longo do camiño. Luís foi recibido polo tío de Leonor, Raimundo de Poitiers. Raimundo esperábao para xuntos efectuar a defensa contra os turcos e facer expedición contra Alepo, a cidade musulmá que era a porta de entrada en Edesa, mais Luís rexeitouno, preferindo rematar a súa peregrinación a Xerusalén en vez de centrarse no aspecto militar da cruzada. Leonor gozaba de permanecer en Antioquía e o seu tío suplicoulle ficar para ampliar as terras da familia e divorciarse de Luís se o rei refusaba axudar na indubidable causa militar da cruzada. Durante este período, houbo rumores dun amorío entre Raimundo e Leonor, o que provocou tensións no matrimonio de Luís e ela. Luís rapidamente partiu de Antioquía para Trípoli con Leonor prisioneira.
A Abelosa, Morgadáns, Gondomar
A Abelosa é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 46 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 22 eran homes e 24 mulleres.
Francisco Martínez González-Bengoechea
Francisco Martínez González-Bengoechea, finado en París en novembro de 1900, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Banqueiro en Ribadeo. Militante do Partido Liberal, foi elixido deputado polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1893. Nas eleccións de 1896 volveu presentarse, pero foi derrotado polo candidato conservador Manuel Baamonde Guitián. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito nas eleccións de 1898 e 1899. Finou en novembro de 1900, durante unha viaxe a París, debido a febre tifoide.
Sucesos de maio
Cinco de maio
O presidente autonómico Lluís Companys chegou a unha fráxil tregua cos diferentes grupos, dimitindo o anterior goberno autonómico e formándose novamente outro, se ben o inmediato asasinato dun dos seus membros, Sesé, é indicador da situación.
Ás nove e media da mañá, a Garda de Asalto atacou a oficina central do sindicato médico, na Praza de Santa Ana, no centro da cidade, e a sede central da Federación Local da FIJL.
Un grupo anarquista chamado Agrupación de los Amigos de Durruti publicou varios panfletos, esixindo a liberación de Maroto e chamando á poboación á resistencia. Nun deles declaraba que "Foi constituída unha Xunta Revolucionaria en Barcelona. Tódolos responsables do golpe de estado, que manobran baixo protección do gobierno, serán executados. O POUM será membro da Xunta Revolucionaria porque eles apoiaron ós traballadores". Tanto a CNT como a FIJL rechazaron participar na iniciativa da agrupación.
Pola súa parte, en Tarragona a Garda de Asalto procedeu igualmente a intentar desaloxar os edificios de comunicacións ocupados pola CNT. O mesmo aconteceu noutras localidades, como Tortosa e Vic.
Segunda cruzada
Viaxe a Xerusalén
Mentres tanto, Otón de Frisinga e o resto das súas tropas chegaron a Xerusalén a comezos de abril, e Conrado pouco despois. Fulque, patriarca latino de Xerusalén, foi enviado a invitar a Luís unirse a eles. A frota que parara en Lisboa chegou por esa época, así como os provenzais que deixaran Europa baixo o mando de Afonso Xordán, conde de Tolosa. Mais Afonso non chegou pois morreu en Cesarea, presuntamente envelenado por Raimundo II de Trípoli, o sobriño que temía as súas aspiracións políticas no condado. A acusación de que Raimundo envelenara Afonso fixo que gran parte das forzas provenzais volvese a casa. O foco orixinal da cruzada era Edesa, pero o destino preferido do rei Balduíno III e os Cabaleiros Templarios foi Damasco.
Cefalocordados
Os cefalocordados (Cephalochordata; do grego κεφαλή kephalé, "cabeza" e χορδή chordé, "corda"), tamén chamados acranios e anfioxos, e ás veces leptocardios, son un subfilo de cordados que habitan en zonas costeiras, nadando libremente nos fondos areosos.
Segunda cruzada
Viaxe a Xerusalén
En resposta á chegada dos cruzados, o rexente de Damasco, Mu'in ad-Din Unur, comezou a facer febriles preparativos para a guerra, reforzando as fortificacións de Damasco, chamando tropas para a súa cidade e destruíndo ou desviando as fontes de auga ao longo da estrada para Damasco. Anur buscou a axuda dos gobernantes zangidas de Alepo e Mosul (que normalmente eran os seus rivais), aínda que ningunha forza destes estados chegaron a tempo de ver o combate fóra de Damasco. É case seguro que os gobernantes zangidas atrasaran o envío de tropas a Damasco coa esperanza de que o seu rival Anur perdese a súa cidade en mans dos cruzados.
Sucesos de maio
Seis de maio
Durante a madrugada a CNT apelou unha vez máis ós traballadores á volta ó traballo. Unha forza de aproximadamente 5.000 membros, a maioría deles Gardas de Asalto, e dous buques de guerra foron mandadas cara a Barcelona desde Valencia e Madrid, ante o que a maior parte dos traballadores en folga abandonan a resistencia, e a Central de Telefónica foi entregada ó goberno.
En Tarragona milicianos de Estat Català, ERC e PSUC atacaron a sede local da FIJL local, conseguindo tomala ó asalto tras un duro enfrontamento armado.
Sete de maio
Ás oito e vinte da mañá chegou a expedición dos Gardas de Asalto a Barcelona, ocupando distintos puntos neurálxicos da cidade. Producíronse os últimos enfrontamentos, dando unha cifra total de entre 500 e 1.000 mortos e arredor de 1.500 feridos ó longo das Xornadas.
Segunda cruzada
Consello de Acre
miniatura|Consello preto de Xerusalén A nobreza de Xerusalén saudou a chegada das tropas de Europa, e anunciouse que se reuniría un consello para decidir sobre o mellor obxectivo para os cruzados. Isto ocorreu o día 24 de xuño de 1148, cando a Alta Corte de Xerusalén reuniuse cos cruzados recentemente chegados de Europa en Palmarea, preto de Acre, unha cidade importante do Reino Cruzado de Xerusalén. Esta foi a reunión máis espectacular da Corte en toda a súa existencia. "parece que ben paga a pena e é moi en harmonía coa historia presente que os nomes dos nobres que estaban presentes no consello ... se rexistren aquí para o beneficio da posteridade." El enumera estes e moitos outros; "nomear cada un individualmente levaría moito tempo."
Sucesos de maio
Sete de maio
Os Gardas de Asalto nas cidades de Barcelona e Tarragona e moitas outras localidades, procederon a desarmar e deter a numerosos membros da CNT, FAI, FIJL e POUM.
Wasashatta
Wasashatta foi rei de Mitanni, fillo e sucesor de Shattuara I.
Sucesos de maio
Oito de maio
As rúas volveron á normalidade, con algúns incidentes illados, e empezáronse a desmontar as barricadas.
Cefalocordados
Son un grupo reducido (33 especies), caracterizados por posuíren unha notocorda que chega até a parte anterior do corpo (ao que percorre dorsalmente en sentido lonxitudinal), por riba da cal se acha un cordón nervioso que finaliza nun avultamento ou vesícula cerebral; de ambos os lados deste cordón parten pares de nervios cara aos segmentos musculares do corpo.
Wasashatta
Traxectoria
Reinaba sobre o -1290. Sublevouse contra Asiria e pediu a axuda hitita, pero os hititas tiñan pendentes asuntos internos e non lle proporcionaron ningún auxilio e limitáronse a recibiren a cantidade que o rei ofrecía pola axuda (como fai constar Adadnirari de Asiria nunha inscrición).
Os asirios conquistaron a capital real, establecida en Taidu, e despois Washukanni, Amasakku, Kahat, Shuru, Nabula, Hurra e Shuduhu. Finalmente conquistaron Irridu que foi tomada, destruída e cuberta de sal; a muller, fillos e fillas do rei serían levados a Asur xunto co botín e outros prisioneiros. O rei seguramente puido escapar, xa que non se menciona a súa captura nas inscricións asirias, e os eruditos pensan que se converteu no gobernante dun pequeno estado hurrita formado cos restos de Mitanni, chamado Shubria (Subria), mentres que a parte principal de Mitanni, entre o Balikh e o Khabur, pasou a Asiria como un feudo baixo un rei designado polo rei de Asiria, cargo que correspondeu a Shattuara II, fillo ou sobriño de Wasahatta.
Cefalocordados
Historicamente ténselles dado unha grande importancia, xa que nalgún momento foron considerados como a transición evolutiva entre os tunicados (ascidias) ou cordados inferiores e os vertebrados ou cordados superiores.
Segunda cruzada
Consello de Acre
Ao final, decidiuse atacar a cidade de Damasco, un ex-aliado do Reino de Xerusalén que cambiara a súa fidelidade pola dos zengidas, e en 1147 atacara Bosra, cidade aliada do Reino. Os historiadores durante moito tempo veron a decisión de cercar Damasco en vez de Edesa como "un acto de tolemia inexplicable". Observando as tensións entre Anur, o atabeg de Damasco, e o poder crecente dos zangidas, moitos historiadores argumentaron que fora mellor para os cruzados concentrar a súa enerxía contra os zangidas. Máis recentemente, historiadores como David Nicolle defenderon a decisión de atacar Damasco argumentando que Damasco era o estado musulmán máis poderoso no sur de Siria, e que se os cristiáns posuíran Damasco, estiveran en mellor posición para resistir o poder crecente de Nur al-Din. Como Anur era claramente o máis débil dos dous gobernantes musulmáns, críase que era inevitable que Nur al-Din tomaría Damasco nalgún momento no futuro próximo, e entón era mellor para os cruzados posuir eles esa cidade no canto dos zangidas. En xullo os seus exércitos reuníronse Tiberíades e marcharon para Damasco, contornado o Mar de Galilea e atravesando Banias. Había quizais 50.000 soldados en total.
Cefalocordados
Aínda que esta idea foi descartada, non hai outros organismos que presenten dunha maneira tan clara as catro características distintivas dos cordados (notocorda, cordón nervioso dorsal oco, fendeduras farínxeas, cola postanal).
Viven nos mares temperados e cálidos, enterrados na area de fondos pouco profundos, de onde asoma ao exterior soamente a parte anterior do corpo.
Sucesos de maio
Oito de maio
Os sucesos de maio tiveron tamén un campo de actuación secundario en moitas vilas, principalmente das provincias de Barcelona e Tarragona. Tralos sucesos, caeu o Goberno da Victoria de Largo Caballero, cos seus dous ministros membros da CNT, Federica Montseny e Joan García Oliver, que se desprazaran a Barcelona durante os incidentes tratando de pacificar a situación.
Cefalocordados
Características
Os cefalocordados son de reducido tamaño (non máis de 8 cm), alongados, transparentes, lateralmente comprimidos e afiados no seus dous extremos, con forma lanceolada. Dispoñen dunha longa aleta dorsal, ensanchada na rexión posterior para formar a aleta caudal. A boca está rodeada de cirros móbiles.
Segunda cruzada
Asedio de Damasco
miniatura|O Cerco de Damasco Os cruzados trataron de atacar Damasco desde o oeste, onde os hortos lles provirían dun abastecemento alimentario constante. Chegaron a Daraiya o 23 de xullo. O día seguinte, os musulmáns estaban prontos para a ofensiva e atacaban constantemente o exército avanzando a través dos hortos das aforas de Damasco. Os defensores demandaran axuda a Saif ad-Din Ghazi I de Mosul e Nur ad-Din de Alepo, que conduciu persoalmente un ataque contra o campamento cruzado. Os cruzados foron empurrados alén dos muros cara aos hortos, onde ficaban propensos a emboscadas e ataques de guerrilla.
Segundo Guillerme de Tiro, o 27 de xullo os cruzados decidiron pasar á chaira do lado oriental da cidade, que estaba menos fortificada, aínda que tiña moito menos comida e auga. Algúns rexistraron que Unur subornara os xefes a moverse cara a unha posición menos defendible, e que prometera romper a súa alianza con Nur ad-Din, se os cruzados se ían a casa. Mentres tanto, Nur ad-Din e Saif ad-Din por agora chegaran. Con Nur ad-Din no campo foi imposible para os cruzados volveren á aquela mellor posición. Os señores cruzados locais rexeitáronse a continuar co cerco, e os tres reis non tiveron máis opción que abandonar a cidade. O 28 de xullo, primeiro Conrado e logo o resto do exército, decidiron retirarse a Xerusalén, aínda que durante toda a retirada os arqueiros turcos os seguiron e asediaron constantemente.
Cefalocordados
Características
O aparello excretor destes animais é exclusivo dentro dos cordados, pois consta de órganos moi primitivos cuxo parangón só se encontra nos vermes anélidos.
Segunda cruzada
Consecuencias
Cada unha das forzas cristiás sentiuse traizoada pola outra. Elaborouse un novo plan para atacar Ascalón e Conrado levou as súas tropas alí, pero non chegou máis axuda, debido á falta de confianza que seguiu ao fracaso do asedio. Esta desconfianza mutua duraría unha xeración debido á derrota e a ruína dos reinos cristiáns da Terra Santa. Despois de saír de Ascalón, Conrado retornou a Constantinopla para ampliar a súa alianza con Manuel. Luís ficou atrás en Xerusalén ata 1149. A discordia tamén estendeuse ao matrimonio de Luís e Leonor, que se foi esborralando durante o curso da cruzada. En abril de 1149 Luís e Leonor, que entón apenas se falaban, deliberadamente embarcaron en buques separados que os levarían de volta a Francia.
Cefalocordados
Características
A reprodución é por sexos separados, con fecundación externa. As larvas, que son nadadoras, nacen asimétricas e non adquiren até que o animal é adulto adulto a simetría bilateral.
Segunda cruzada
Consecuencias
De volta en Europa, Bernardo de Claraval ficou humillado pola derrota. Bernardo considerou o seu deber enviar unha petición de desculpas ao Papa e está inserido na segunda parte do seu Libro de Consideración. Alí, explica como os pecados dos cruzados foron a causa do seu infortunio e fracasos. Cando a súa tentativa de chamar unha nova cruzada fallou, intentou disociarse completamente do fiasco da segunda cruzada. Morrería en 1153.
Cefalocordados
Características
Unha serie de sinapomorfias indican que os vertebrados (outro subfilo de cordados) e cefalocordados están estreitamente relacionados: músculos axiais segmentados e organización metamérica dos arcos viscerais (farínxeos).
Segunda cruzada
Consecuencias
En Alemaña a Cruzada considerouse un enorme desastre e moitos monxes escribiron que só podía ser a obra do Diaño. O monxe anónimo que escribiu a crónica Annales Herbipolenses en Würzburg mencionou que durante décadas, familias nobres en Alemaña foron a rescatar os cabaleiros que foran feitos prisioneiros en Anatolia usando medianeiros armenios. Os seguidores civís que foran tomados prisioneiros e vendidos como escravo polos turcos non tiveron tanta sorte. Dos 113 individuos que formaron parte da cruzada e coñecidos por nome, 22 morreron, 42 volveron a casa mentres que o destino dos últimos 49 é un misterio. Pese ao desgusto da memoria da segunda cruzada, a experiencia tivo un impacto notable na literatura alemá, e moitos poemas épicos de finais do século XII que presentan escenas de batalla están claramente inspirados nos combates da cruzada.
Cefalocordados
Características
O notocordio dos cefalocordados esténdese até ao extremo da zona anterior, as gónadas están segmentadas, os adultos teñen un alto número (máis de 50) de arcos branquiais e posúen un atrio en forma de carapucha cubrindo a zona farínxea.
Segunda cruzada
Consecuencias
O impacto cultural da segunda cruzada foi aínda maior en Francia, onde moitos trobadores fascináronse cos supostos amores entre Leonor e Raimundo, o que contribuíu a alimentar o tema do amor cortés. A diferenza de Conrado, a imaxe de Luís mellorou coa cruzada e moitos franceses vérono como un rei peregrino e sufrinte que soportou en silencio os castigos de Deus.
Cefalocordados
Características
[[Ficheiro:BranchiostomaLanceolatum PioM.svg|600px|miniatura|center|
1 - vesícula cerebral; 2 - notocorda; 3 - cordón nervioso; 4 - aleta caudal; 5 - ano; 6 - tubo dixestivo; 7 - sistema circulatorio; 8 - poro abdominal; 9 - cavidade suprafarínxea; 10 - abertura branquial; 11 - farinxe; 12 - cavidade bucal; 13 - mimosa; 14 - abertura bucal; 15 - gónadas; 16 - sensor de luz; 17 - nervios; 18 - prega abdominal; 19 - bolsa hepática]]
Ligazóns externas
Anfioxo 文昌鱼
Morcego das hortas
O morcego das hortas (Eptesicus serotinus) é unha especie de morcego da familia Vespertilionidae.
Descrición
Morcego de talle grande e pelo monocor co lombo pardo escuro e o bandullo máis claro, os máis novos son de cor agrisada. Orellas triangulares e curtas, as membranas das ás insérense na base dos pés. As femias son maiores cós machos, teñen unha medida de corpo entre 46 e 55 mm e un peso entre 17 e 28 gramos. A súa fórmula dentaria é.
Distribución
miniatura|esquerda|Distribución Preséntase na maior parte de Europa, da Península Ibérica, no sur de Inglaterra, sur de Suecia e nos Países Bálticos, no centro de Rusia, sur dos Urais e no Cáucaso, Noroeste de África, Cirenaica, Illas Mediterráneas, Turquía, o Líbano, Israel, Siria, Irán, Afganistán, Casaquistán, Turkmenistán, Uzbekistán, Kirguizistán, Mongolia, a China, Península de Corea, Taiwán, Himalaia do noroeste da India, Tailandia até Laos polo leste; e talvez na África subsahariana. En España localízase en Castela e León, no norte de Castela-A Mancha, Val do Ebro e País Vasco. No resto tras unha diferenciación recente, utilizando técnicas moleculares, comprobouse a existencia da nova especie, Eptesicus isabellinus, antes unha subespecie de E. serotinus, e que ocuparía as zonas máis termofilas da Península e norte de África.
Ameazas
A selaxe inaxeitada das xuntas de dilatación das infraestruturas e edificios utilizados como refuxio levan a desaparición das colonias. Nalgúns países poténcianse as poboacións dispondo fendas axeitadas en obras públicas (pontes, viadutos etc.).
Patoloxías
Os casos de transmisión da enfermidade da rabia a mamíferos non morcegos, incluído o home, son moi raros, malia iso débese evitar o contacto coa especie.
Segunda cruzada
Consecuencias
As relacións entre o Imperio Romano de Oriente e os franceses danáronse seriamente coa cruzada. Luís e outros líderes franceses acusaron abertamente o emperador Manuel I de colución nos ataques turcos sobre eles durante a marcha por Asia Menor. A memoria da segunda cruzada coraría a imaxe que os franceses terían dos bizantinos o resto dos séculos XII e XIII. No imperio, a cruzada foi recordada como un triunfo da diplomacia. O eloxio fúnebre que o arcebispo de Tesalónica Eustacio fixo para o emperador Manuel, declaraba: "Era capaz de manexar os seus inimigos con envexable capacidade, enfrontando un contra o outro co obxectivo de traer paz e tranquilidade".
A preliminar cruzada dos wendos obtivo resultados mixtos. Mentres os saxóns afirmaron a súa posesión de Wagria e Polabia, os pagáns mantiveron o control das terras obodritas a leste de Lübeck. Os saxóns tamén recibiron tributo do xefe Niklot, obtiveron a posibilidade de colonizar o bispado de Havelberg e liberaron algúns prisioneiros daneses. Con todo, os diferentes líderes cristiáns veron con sospeita os seus homólogos e acusáronse mutuamente de sabotar a campaña.
Na Península Ibérica, as campañas en España, xunto co cerco de Lisboa, foron algunhas das poucas vitorias cristiás duradeiras da segunda cruzada. Considéranse batallas cruciais na Reconquista máis ampla que concluiría en 1492.
En Oriente, a situación era moito máis sombría para os cristiáns. Na Terra Santa, a segunda cruzada tivo consecuencias desastrosas a longo prazo para Xerusalén. En 1149, o atabeg Anur morreu, momento no que o emir Abu Sa'id al-Din Mujir Abaq Ibn Muhammad finalmente comezou a gobernar. O ra'is de Damasco, e comandante da milicia ahdath, Mu'ayad al- Dawhal Ibn al-Sufi sentiu que coa súa ahdat desempeñara un papel importante na derrota da segunda cruzada e que merecía unha maior participación no poder, e dous meses após a morte de Anur liderou unha rebelión contra Abaq. A loita interna en Damasco poría fin ao estado burida en cinco anos. Damasco xa non confiaba no reino cruzado e Nur ad-Din tomouna tras un curto asedio en 1154.
Balduíno III de Xerusalén en 1153 finalmente apoderouse de Ascalón, a maior fortaleza fronteiriza do Exipto fatimida, o que fixo Exipto ingresar no conflito. Xerusalén foi capaz de facer novos avances en Exipto, ocupando brevemente O Cairo na década de 1160. Con todo, as relacións co Imperio Bizantino foron mixtas, e os reforzos desde Europa escasearon despois do desastre da segunda cruzada. O rei Amalarico I de Xerusalén aliouse cos bizantinos e participou dunha invasión combinada de Exipto en 1169, pero a expedición fracasou. En 1171, Saladino, sobriño dun dos xenerais de Nur ad-Din, foi proclamado sultán de Exipto, unindo o Exipto e Siria e cercando completamente o reino cruzado. Mentres tanto, coa morte do emperador Manuel I en 1180 terminou a alianza bizantina, e en 1187 Xerusalén capitulou ante Saladino. As súas forzas entón estendéronse cara ao norte para conquistar todo, agás as capitais dos estados cruzados, o que precipitou a terceira cruzada.
Camilo Cancio Quindós
Camilo Cancio Quindós, que asinaba como Camilo C. Quindós, nado en Vilaseca (Negueira, Negueira de Muñiz) o 6 de xaneiro de 1884 e finado en Vigo o 20 de maio de 1918, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Criouse en Navia, colaborou en Las Riberas del Eo. Fixo o servizo militar en Ferrol, publicou poemas e artigos en El Correo Gallego. Instalouse en Ribadeo en 1907, participou na fundación do Ateneo e colaborou con Francisco Lanza e Celestino Pérez Andrade en La Voz del Pueblo e en 1912 en El Eco Mercantil. Estivo en Madrid, onde frecuentou os círculos literarios. Pasou unha tempada na Arxentina. Posteriormente regresou a España e ingresou no corpo de Policía. Colaborou en Galicia e Suevia. Deixou inéditas e en preparación varias obras.
DAFO
Exemplo de DAFO
Trátase de analizar o caso dunha nena xorda que vai integrarse nunha escola. Pódese realizar esta análise:
Aplicacións
O DAFO aplícase en diversos ámbitos: político, social, educativo, empresarial etc. En realidade, non ten límites no contido ao que se aplique posto que marca un procedemento de análise e reflexión. O que pode cambiar é a finalidade da súa aplicación. Pode aplicarse con diferentes finalidades: O DAFO pode considerarse unha ferramenta de intervención para deseñar unha estratexia de transformación da realidade. Ten, por tanto, todo tipo de usos e aplicacións en multitudes de campos de traballo e reflexión.
Malaita, Illas Salomón
A Provincia de Malaita é a máis poboada e unha das máis grandes das nove provincias das Illas Salomón. Leva o nome da súa illa máis grande, Malaita (tamén coñecida como "Big Malaita" ou "Maramapaina"). A provincia inclúe outras illas como Malaita Sur, (tamén chamada "Small Malaita" ou "Maramasike"), Sikaiana e o atol Ontong Java (tamén chamada illa Lord Howe). Gran Bretaña definiu a súa área de interese nas Salomón, incluíndo Malaita, e comezou o control do goberno central de Malaita. En 1893, cando o capitán Gibson R.N., do HMS Curacoa (1878), declarou o sur das Illas Salomón como Protectorado Británico coa proclamación do Protectorado Británico das Illas Salomón.
A capital provincial e o maior centro urbano é Auki, que foi establecido como o centro administrativo da provincia de Malaita en 1909. O turismo está moi pouco desenvolvido en Malaita; Auki está preto da Lagoa Langa Langa, que ofrece oportunidades para facer snorkel, e os veciños fan demostracións de fabricación de cunchas.
A poboación da provincia era de 122.620 habitantes (1999). A superficie da provincia é 4225 km². A poboación melanesia de Malaita ten tradicións culturais únicas en aspectos sociais da vida. Brideprice é unha tradición única de Malaita en comparación coas outras illas das Illas Salomón. Nesta práctica os pais do noivo entregan o diñeiro habitual de cunchas e comida aos pais da noiva.
Etnia
Os habitantes da illa principal son de etnia melanesia, pola súa situación xeográfica no arquipélago das illas Salomón. As illas de Ontong Java e Sikaiana, situadas máis ao leste e de poboamento máis tardío, pertencen á Polinesia desde un punto de vista etnolóxico.
Prácticas tradicionais
O Malaitan Diñeiro de cunchas, fabricado na Lagoa Langa Langa, é a moeda tradicional utilizada en Malaita e en todas as Illas Salomón. O diñeiro consiste en pequenos discos de casca puída que se perforan e se colocan en cordas. Pódese usar como pago para o prezo da noiva, festas fúnebres e compensación, tendo o diñeiro de cuncha un valor equivalente en efectivo. Tamén se usa como adorno e símbolo de estado. A unidade estándar, coñecida como tafuliae, son varios fíos de 1,5 m de lonxitude. Os cartos de cuncha aínda son producidos pola xente da lagoa Langa Langa, pero moito se herda, de pai a fillo, e as antigas cordas tradicionais son agora raras.
A violación de tabús e prácticas culturais, así como causar ofensas persoais, considérase unha afronta cultural. A cultura Malaita reclama o intercambio de obxectos de valor para aliviar e resolver a alienación que así poida xurdir. Isto chámase fa abua ou fa okae (compensación).
Illas do arrecife
dereita|thumb|350px|Illas offshore.
Os habitantes de Lagoa Langa Langa e Lagoa Lau en Malaita, Illas Salomón construíron unhas 60 illas artificiais no arrecife, incluíndo Funaafou, Foueda, Sulufou, Saua, Ferasubua e Adagege.
Os habitantes destas lagoas chámanse a se mesmos wane i asi 'xente do mar' a diferenza de wane i tolo 'xente do interior' que viven no interior da illa. Houbo unha historia de conflitos entre a xente do monte e a da auga salgada. A xente da lagoa Lau construíu illas no arrecife xa que estas proporcionaban protección contra ataques. Estas illas formáronse literalmente rocha a rocha. Unha familia levaría a súa canoa ao arrecife que protexe a lagoa e despois mergullariase en busca de rochas, traíaas á superficie e despois volvía ao lugar seleccionado e deixaba caer as pedras á auga. Vivir no arrecife tamén era máis saudable xa que os mosquitos, que infestaban os pantanos costeiros, non se atopaban nas illas do arrecife. O pobo Lau segue vivindo nas illas dos arrecifes.
Federico Pérez
Federico Pérez Rey, nado en Alemaña o 11 de setembro de 1976, é un filólogo, humorista, guionista e actor galego.
Traxectoria
Naceu en Alemaña de pais galegos e criouse en Mazaricos, de onde é orixinaria a súa familia. Comezou a facer teatro na súa xuventude e estudou Filoloxía galega en Santiago de Compostela. Ao rematar a carreira traballou como asesor lingüístico na serie Mareas vivas, na que tamén apareceu como actor nalgún capítulo. Pasou logo a traballar en Terra de Miranda como asesor lingüístico e tamén como guionista, tarefa esta última que tamén realizou en Pequeno Hotel, O rei da comedia, As leis de Celavella, Máxima Audiencia, Zapping Comando e O show dos Tonechos. A súa faceta como actor cobrou máis importancia a partir de 2003 aparecendo como secundario en series de televisión e filmes como Un paso adelante, Pepe Carvalho, Libro de familia, As leis de Celavella, O show dos Tonechos, Los hombres de Paco, Pepe o inglés ou a gañadora do Óscar Mar adentro, da que foi tamén asesor lingüístico.
Entre 2007 e 2009 foi un dos actores do programa de sketchs Air Galicia, polo que foi nomeado por primeira vez aos Premios Mestre Mateo na categoría de Mellor actor protagonista, e desde 2008 e ata 2014 interpretou a Josito Raña na serie de éxito Padre Casares. Durante ese tempo tivo tamén outros papeis en numerosas series e filmes, en Galicia e fóra dela, como 18 comidas (traballo polo que foi nomeado ao Mestre Mateo a mellor actor secundario), Retornos, Piratas, Matalobos, Outro máis, Encallados ou Os fenómenos. Fóra da pantalla representou a obra de teatro O florido pénsil, de Andrés Sopeña Monsalve, xunto aos actores Alfonso Agra, Josito Porto, Morris e Pico, e percorreu Galicia co seu monólogo titulado Ración de Breogán.. Dende 2011 a 2019 deu vida a Moncho en Era visto!, papel polo que foi nomeado seis anos consecutivos ao Mestre Mateo ao Mellor actor protagonista.
Vida persoal
É irmán da historiadora Nancy Pérez, que foi parella sentimental do mito da Nova Trova Cubana Pablo Milanés durante os últimos anos da vida deste.
Antonio García Hermida
Antonio García Hermida, nado en Vilalba o 7 de abril de 1885 e finado na mesma vila o 4 de setembro de 1939, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
alt=Placa en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba|miniatura|Placa en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba En 1902 editou en Vilalba o xornal manuscrito Ideal Villalbés, colaborou en El Eco de Villalba e fundou e dirixiu os periódicos Azul y Blanco e Heraldo de Villalba. Tamén colaborou en Ilustración Gallega. Asinou os seus escritos cos pseudónimos D'Aponte, Garcimida e Ragrech. Militou nas Irmandades da Fala, sendo secretario da Irmandade de Vilalba.
Foi pai do escritor Xosé Luís García Mato, que recolleu os seus poemas e contos e os publicou en 1973 co título Charetas.
Eadbald
Eadbald é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Bocadillo de salchicha
dereita|thumb|300px|Un bocadillo de salchicha con [[Mostaza (condimento)|mostaza.]] O bocadillo de salchicha (en inglés: hot dog, ‘can quente’) é un bocadillo quente feito cunha salchicha cociñada, que adoita servirse con mostaza ou ketchup. A salchicha adoita ser do tipo Frankfurt (frankfurter), ou vienesa (wiener) fervida, ou fritida; o pan é mol e con forma alongada.
El Pensamiento Galaico
Historia e características
Subtitulado Diario católico-tradicionalista, apareceu o 3 de abril de 1888. Foi continuación de El Pensamiento Gallego consignando na súa cabeceira Segunda Época e na numeración o número 380. Continuou defendendo a causa carlista. Dirixido por Juan Vázquez de Mella e Constantino Moreira Martínez. A partir de outubro de 1888 a redacción de El Pensamiento Galaico publicou unha revista co título El Pensamiento Gallego. O 11 de outubro de 1889 cederon a propiedade e a dirección a Antonio García Mosquera. Logo da marcha de Vázquez de Mella o director foi Mariano Jamardo, continuando Antonio García Mosquera como administrador. Entre os seus redactores estaban Carlos Adrán Botana e Jesús Fernández Suárez. Publicou artigos de dereito penal, historia ou relixión, ademais de folletíns como as novelas A tecedeira de Bonaval e O castelo de Pambre, de Antonio López Ferreiro. Foi substituída en novembro de 1895 por El Pensamiento Gallego. En 1898 apareceu El Pensamiento de Galicia como continuador dos dous anteriores.
Boubou Hama
miniatura|O [[museo nacional Boubou-Hama, en Níxer, leva o seu nome na súa honra.]] Boubou Hamar, nado en 1906 en Niamey e finado en 1982, foi un escritor e político nixerino.
Traxectoria
Estudou na escola William Ponty, profesor dende 1935, transcribiu epopeas songai en Manta mantaari (1969), ademais de textos hausas, peul, zarmas e bámbaras. Recibiu o Premio Literario da África Negra por Kotia-Nima (1972). Foi presidente da Asemblea Nacional do Níxer entre 1960 e 1974, logo dun golpe de estado permaneceu arrestado un tempo.
Tectónica
miniatura|300px|Deformación mesotectónica dos [[Estratigrafía|estratos ordovícicos de cuarcita no Parque Nacional de Monfragüe, Cáceres.]]
A tectónica é a rama da xeoloxía que estuda as estruturas xeolóxicas producidas pola deformación da codia terrestre, as estruturas que as rochas adquiren despois de se formar e os procesos que as orixinan.
O termo é a adaptación do latín científico tectŏnicus, -a, um, derivado do grego antigo τεκτονικός tektŏnikós, "referente á construción", "referido ao edificio"; e este de τέκτων téktōn (xenitivo τέκτονος téktonos), "construtor", "carpinteiro", "canteiro", "mestre en calquera arte". No sentido xeolóxico de "referente á estrutura da codia terrestre" rexistrouse por primeira vez en 1887.
Tectónica e xeoloxía estrutural
A forma do relevo terrestre depende en boa medida das estruturas xeolóxicas, é dicir, de como están dispostos os materiais e que o compoñen. As estruturas das formacións rochosas son de dúas clases:
De acordo con estes conceptos, a tectónica é unha parte da xeoloxía estrutural: aquela que se centra nas estruturas de deformación sen situar no seu centro as estruturas de tipo orixinal. Na práctica, tectónica e xeoloxía estrutural son frecuentemente tratadas como sinónimas.