cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serafín Martínez Acevedo
Traxectoria
Antes de ser profesional conseguiu o 3º posto no Campionato de España de ciclocross, en categoría pre-xuvenil no 2000; e 3º no Campionato de España de ciclismo en ruta sub-23. Na Vuelta a España 2007 liderou a clasificación da montaña durante 11 días. Na edición de 2009, que rematou en 39ª posición, logrou a vitoria xeral do Maillot Solidario, amais de contribuír á vitoria por equipos do Xacobeo Galicia.
César Barja
César Barja Carral, nado en Trasparga (Guitiriz) o 1 de outubro de 1890 e finado nos Ánxeles o 17 de xuño de 1951, foi un escritor e crítico literario galego.
Obra
Escribiu tres libros de crítica literaria que constitúen, de feito, unha historia da literatura española en tres tomos desde os seus inicios: Libros y autores clásicos (1922), Libros y autores modernos (1925) e Libros y autores contemporáneos (1935). En 1926 publicou En torno al lirismo gallego del siglo XIX. Tamén colaborou en revistas con numerosos artigos e dirixiu a revista Modern Language Forum de 1934 a 1937. Publicou dous modestos volumes de poesía. Tamén traduciu obras de dereito de alemán, por exemplo de Viktor Cathrein.
José Luis Varela Iglesias
José Luis Varela Iglesias, nado en Ourense o 10 de xuño de 1924, é un profesor e escritor galego. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 1950.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Ourense, onde fundou e dirixiu a revista literaria Posío. Foi discípulo de Vicente Risco. Estudou Letras na Universidade de Santiago de Compostela, que acabou en Madrid en 1946. É doutor en Filoloxía Románica pola Universidade Complutense de Madrid (1948) e pola Universidade de Colonia (1956) e doutor honoris causa pola Universidade Nacional del Sur (Arxentina, 1997).
Foi catedrático de Literatura Española en La Laguna, Valladolid e Madrid, decano de Filosofía e Letras en La Laguna, de Ciencias da Información en Madrid, secretario xeral da Universidade Internacional das Canarias (As Palmas), vicerreitor da Universidade Complutense (Madrid), Gastprofessor das Universidades de Colonia, Innsbruck e Salzburg e visiting professor (California, Virxinia e Texas). Foi lector de español na Universidade de Colonia e secretario xeral do Instituto de España en Múnic (1956-1957). É catedrático emérito da Universidade Complutense de Madrid (desde 1989) e catedrático da University of Texas en Austin (desde 1990).
Premios
Medalla de Prata de Galicia en 2001.
Edward Jenner
Traxectoria
Fillo do párroco da súa vila, comezou a súa carreira como aprendiz de cirurxián á idade de trece anos, pasando aos vinte e un a Londres para estudar medicina. Bo estudante, foi discípulo do eminente cirurxián Jonh Hunter, de quen foi o alumno favorito até a morte do seu mestre. Ben podería ter continuado, se quixese, ao rematar a carreira, as súas actividades na capital, pero preferiu volver ao seu pobo, en 1773, para establecerse alí como médico.
A varíola era no século XVIII unha terríbel enfermidade. As epidemias sucedíanse con frecuencia e a mortaldade era moi alta (sobre o 20 % dos afectados), quedando os superviventes desfiguarados, aínda que inmunizados, é dicir, sen posibilidade de contraeren de novo o temido mal. O pavor que ocasionaba a varíola fixo que en Turquía, no século XVII, moita xente se infectase voluntariamente coa esperanza de facérense inmunes; algúns pasaban cunha lixeira infección, pero outros quedaban repugnantemente marcados e non poucos sucumbían á morte que trataban de evitar.
Nas aldeas de Gloucestershire existía daquela a crenza popular de que a xente que sufría cow-pox, enfermidade benigna e pouco frecuente dos ubres das vacas, que podía transmitirse ao ser humano —e que causa nel só síntomas de pouca importancia—, e que nós coñecemos como varíola das vacas, quedaba inmunizada non só fronte a ela, senón tamén contra a varíola humana. Jener debeu pensar, non haberá algo de certo nesta superstición dos campesiños? E comezou a observar. Decatouse de que as leiteiras tiñan especial predisposición a contraeren a varíola vacúa e tamén, segundo parecía, a non sufriren as marcas da varíola. Sería posíbel que a varíola das vacas e a humana fosen tan semellantes que unha defensa producida no organismo contra a primeira protexera tamén contra a segunda? O doutor Jenner comezou a investigar nesta dirección e, en 1796, arriscouse a realizar a proba decisiva.
Los Millares
miniatura|dereita|Recreación de Los Millares. Los Millares é un asentamento prehistórico da Idade do Cobre (3200-2200 a. da era actual), formado por un poboado e a súa necrópole cunha extensión de 6 e 13 hectáreas respectivamente. Está situado no municipio de Santa Fe de Mondújar, Almería. Forma un esporón chairo na foz do río Andarax e a rambla de Huéchar. O asentamento ten catro liñas de muralla, unha necrópole formada por unhas 80 tumbas colectivas e unha dobre liña de fortines que controlan visualmente a contorna. Calcúlase que na época de maior esplendor vivían unhas mil persoas nos Millares.
Edward Jenner
Traxectoria
O 14 de maio dese ano extraeu pus dunha pústula da man de Sarah Nelmes, unha munxidora que contraera varíola vacúa da súa vaca leiteira, e inoculouno a James Phipps, un neno saudábel de oito anos, mediante dúas incisións superficiais. O neno desenvolveu unha leve enfermidade que desapareceu sen a menor complicación. O 1 de xullo, inoculoulle ao neno a temida varíola mediante varias picadas e incisións leves, pero non enfermou, iniciando deste xeito a era da inmunoloxía.
Consecuencias
O descubrimento de Jenner publicouse no seu libro An Inquiry into the Causes and Effects of the Variolae Vaccinae, a Disease Known by the Name of Cow Pox (Investigacións sobre as causas e efectos das vacinas da varíola, enfermidade coñecida polo nome de Cow Pox) en 1798, onde tamén cuñou o termo virus. O éxito da vacinación, nome co que Jenner batizou o seu procedemento, derivado do nome latino variola vaccinae co que se coñecía o cow-pox entre os médicos da época, foi enorme, estendéndose con gran rapidez por todo o mundo civilizado grazas ao labor dalgúns entusiastas médicos convencidos da bondade da técnica, e tamén da necesidade que tiña a xente dun remedio eficaz contra a varíola1.
E tamén en contra da medicina oficial, que non vía con bos ollos a nova práctica, de tal maneira que cando en 1813 se propuxera a candidatura de Jenner para formar parte do Real Colexio de Médicos de Londres, denegóuselle a admisión coa escusa de que "non posuía coñecementos suficientes sobre Hipócrates e Galeno". Menos mal que o goberno, para compensar, ofreceulle un premio de 30 000 libras polo seu descubrimento.
Grazas a Jenner e á súa vacina a varíola foi a primeira enfermidade infecciosa que se logrou facer desaparecer do mundo. O último caso coñecido rexistrouse en Somalia en 1977, de modo que a Organización Mundial da Saúde puido declarar, en maio de 1980, oficialmente erradicada a doenza.
Nota
1. Un moi bo exemplo dun destes entusiastas seguidores, e propagadores, da vacina ofrécenelo Francisco Xavier Balmis.
Sistema de numeración decimal
O sistema de numeración decimal ou sistema decimal é un sistema de numeración posicional no que as cantidades se representan utilizando como base o número dez polo que se compón de dez cifras diferentes: cero (0); un (1); dous (2); tres (3); catro (4); cinco (5); seis (6); sete (7); oito (8) e nove (9). Este conxunto de símbolos denomínase números árabes, e é de orixe hindú.
Así:
Polo tanto, e contrariamente á numeración romana, a cifra árabe ten un valor diferente segundo a súa posición no número: así, en 111, a primeira cifra significa 100, a segunda 10 e a terceira 1, mentres que en VIII (oito en numeración romana) os tres I significan todos 1.
Excepto en certas culturas, este sistema de posición úsase habitualmente en todo o mundo e en todas as áreas que requiren dun sistema de numeración. Non obstante hai certas técnicas, como por exemplo na informática, onde se utilizan sistemas de numeración adaptados ao método de traballo como o binario ou o hexadecimal. Tamén poden existir nalgúns idiomas vestixios do uso doutros sistemas de numeración, como o quinario, o duodecimal e o vixesimal. Por exemplo, cando se contan cousas por ducias, ou cando se empregan palabras especiais para designar certos números; en francés, por exemplo, o número 80 exprésase "quatre-vingt", "catro vintenas", en galego.
No sistema decimal o símbolo 0 (cero) posicionado á esquerda do número escrito non altera o seu valor representativo. Así: 1; 01; 001 ou 0001 representan a mesma magnitude, neste caso a unidade. O símbolo cero posto á dereita implica multiplicar a magnitude pola base, ou sexa, por 10 (dez).
Historia
miniatura|dereita|145px|Forma e secuencia da grafía medieval das cifras árabes que aparecen na páxina do título do Libro Intitulado Arithmetica Practica, por [[Juan de Yciar.]] Algúns antropólogos e historiadores supoñen que o sistema foi adoptado polo ser humano primitivo por compatibilidade co número de dedos das mans, artificio usado en principio para contar as cousas do mundo, como os seus bens, rabaño e diñeiro.
Cucurbitáceas
As cucurbitáceas (Cucurbitaceae) son unha familia de plantas orixinarias na súa meirande parte das Américas, normalmente herbáceas, das cales moitas posúen grande importancia etnobotánica; inclúe entre outros hortalizas tan importantes coma a cabaceira (Cucurbita), o meloeiro (Cucumis melo), a cabaciña (Cucurbita pepo), o cogombro (Cucumis sativus), a sandía (Citrullus lanatus) e as cabaceiras porongo (Lagenaria siceraria).
Sistema de numeración decimal
Historia
O sistema de base 10 competiu, para chegar a ser o sistema patrón, durante unha longa fase da historia da humanidade co sistema de numeración de base 60, do que aínda algunhas físgoas se manteñen no sistema de división do tempo: 1 minuto de sesenta segundos, e 1 hora de sesenta minutos, e na trigonometría, onde o círculo se divide en 360 graos (6\times60).
Cucurbitáceas
Descrición
Son caracteristicamente herbas rastreiras ou rubideiras grazas aos seus gabiáns nos talos (caulinares); amosan follas alternas, en xeral simples, máis ou menos lobadas, carnosas, escabras; posúen cistolitos. As flores son unisexuais, as masculinas con vestixio de xineceo, xeralmente monoicas (Bryonia craetica excepcionalmente é dioica), regulares, gamopétalas, pentámeras, con periantio duplo e estames atípicos: filamento sigmoide rematado por unha antera cunha única teca, estames ceibos ou soldados en 3 grupos: (2)+(2)+1. Nas formas primitivas amósanse pétalos ceibos, e o ovario ínfero; algunhas presentan inflorescencias en cima. Os froitos son moi variábeis; case sempre son bagas (Bryonia) ou bagas modificadas (pepónides), mais ás veces se presentan como cápsulas (Momordica), ás veces no cogombro do demo (Ecballium elaterium). A maioría das plantas desta familia son anuais, ou sexa, morren despois de se reproduciren.
Sistema de numeración decimal
Historia
Nesta figura podemos ver o formato e secuencia correctas da grafía manuscrita medieval dos números ou cifras árabes do sistema decimal que aparecen no título do libro Libro Intitulado Arithmetica Practica por Juan de Yciar, matemático e calígrafo vasco (impreso en Zaragoza en 1549).
No inicio dos anos 1600, ocorreu unha importante modificación no formato da grafía do décimo número ou do cero, que inicialmente tiña o formato pequeno e circular "o". Posteriormente, evolucionou para o formato oval actual "0", e desta forma foi posíbel a súa distinción da letra "o" do noso alfabeto.
Día Mundial da Alimentación
O 16 de outubro de cada ano, celébrase o Día Mundial da Alimentación, proclamado en 1979 pola Conferencia da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación, (FAO) e desde 1981 decidiu centrarse nun tema diferente cada ano.
A súa finalidade é concienciar ós pobos do mundo sobre o problema alimentario mundial e fortalecer a solidariedade na loita contra a fame, a desnutrición e a pobreza. O Día coincide coa data de fundación da FAO en 1945.
Segundo a FAO, a cifra de famentos no mundo no ano 2008 podía estimarse en case mil millóns de persoas.
Charles Jenkins
Charles T. Jenkins, nado o 28 de febreiro de 1989 en Brooklyn, Nova York, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
Jenkins foi elixido na 44ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Golden State Warriors. Durante o lockout da NBA, Jenkins asinou co Teramo Basket da Lega Basket Serie A un contrato de dous meses. Cando rematou o lockout, Jenkins deixou o Teramo sen chegar a debutar e asinou cos Warriors o 9 de decembro de 2011. O 21 de febreiro de 2013, Jenkins foi traspasado aos Philadelphia 76ers a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft. O 10 de abril de 2021, anunciouse a súa fichaxe ata final de tempada polo CB Canarias da Liga ACB. En 2022 asinou co FMP Meridian serbio.
Abades, Abades, Silleda
Abades é un lugar da parroquia de Abades no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 36 habitantes (14 homes e 22 mulleres). En 1846 tiña 48 habitantes
Neste lugar está a igrexa parroquial de Santa María.
Chișinău
miniatura|O parque central «Ștefan cel Mare» Chișinău (pronúnciase /ki.ʃi.'nəǔ/, quixinau) é a capital e a maior cidade da Moldavia, antigamente coñecida como Kishinev. É tamén considerada unha das capitais máis arborizadas da Europa e é a máis grande da república. Localízase no centro xeográfico do país, ás marxes do río Bîc.
Economicamente, a cidade é o maior centro comercial e industrial da área, así como o maior nó de comunicacións. A cidade de Chisinau é un dos centros culturais de Moldavia e é unha das capitais europeas con maior proporción de zonas verdes.
Cunha poboación de 592.900 habitantes (2007) que chega aos 911.400 coa súa area metropolitana, Chișinău considérase a segunda maior cidade de lingua romanesa do mundo, despois de Bucarest.
Do total da súa poboación, cerca do 73% son de etnia moldava/romanesa, en canto que un 13% son rusos, un 8,5% de ucraínos e 1,2% de búlgaros. O restante está composto de diversos grupos étnicos, como os gagauz.
Durante a época soviética, Chișinău oficialmente chamábase Kishinev (Кишинёв) e así aínda é coñecida en moitos países, como un dos vestixios da era comunista.
EMZ
.EMZ, referido a Windows Compressed Enhanced Metafile é a extensión dun arquivo de gráficos empregado polo software Microsoft Office e Microsoft Visio. É similar a "Enhanced Metafiles (.EMF) pero está construído empregando o algoritmo de compresión GZIP.
Para visualizalo, abonda con abrir un dos programas do paquete Microsoft Office e calcar en inxerir imaxe.
Matalobos (serie de televisión)
Matalobos é unha serie de suspense, acción e drama galega, emitida na TVG entre o 13 de abril de 2009 e o 15 de xaneiro de 2013, producida por Voz Audiovisual, que xira ao redor de varias familias relacionadas co narcotráfico, cuxa acción se desenvolve na vila ficticia de Sardiñeira. Os exteriores foron gravados na cidade da Coruña e arredores, como a parroquia de Sigrás (Cambre) ou o centro penitenciario de Teixeiro.
Características
Os capítulos están dirixidos por Toño López e Jorge Saavedra, con guións de Carlos Portela, Víctor Sierra, Jose Rubio, Alberto Guntín, Diego Ameixeiras, Denís López, Daniel D. García, Benigno López Moure, Roberto G. Méndez, Alba Varela e Cheché Carmona e con Luís Iglesia e Antonio Mourelos entre os protagonistas.
Nun inicio emitiuse nas noites dos luns (en substitución de Padre Casares), e dos martes.
A primeira tempada, de 22 episodios, emitiuse entre xaneiro e xuño de 2009, logrando situarse no terceiro posto da Clasificación dos programas galegos máis vistos, por detrás de Padre Casares e Libro de familia, posto que repetiu coa 2ª tempada (2009-10), de 26 capítulos, e que se emitiu entre xaneiro e xuño de 2010, aparecendo os martes pola noite.
Capítulos e audiencias
A media total dos 87 capítulos é de 185.000 espectadores e un 17,4% de share. Desagregado por tempada:
John Wayne Gacy
John Wayne Gacy, nado o 17 de marzo de 1942 e finado o 10 de maio de 1994, coñecido tamén como "o pallaso asasino", foi un asasino en serie estadounidense que violou e matou a 33 mozos novos entre 1972 e 1978. Vinte e seis das súas vítimas foron enterradas no rocho subterráneo da súa propia casa, outros tres noutros lugares da casa e outros catro foron lanzados a un río próximo.
Historia de Shantou
Inda que propiamente a historia urbana de Shantou non comeza ata a metade do século XIX, a existencia dunha aldea de pescadores nos areais do extremo suroeste do Delta do Han na súa desembocadura no río Rong, data do século XII co nome de Ha Ling. Precisamente polos bancos de area no século XVI comeza a coñecerse coma Shashan Ping (1574). No século XVIII a dinastía Qing construíu na zona fortalezas e tamén un templo eríxese no lugar (Tin Hau). Arredor pronto xorde un mercado e un pequeno porto con estaleiro de reparacións (1809).
Taxa de fertilidade
miniatura|dereita|300px|Mapa de países e territorios segundo a súa taxa de fertilidade A taxa de fertilidade é un termo que se usa en demografía para designar o número proporcional de nacementos con vida, referidos a unha poboación de mulleres e un tempo determinados.
Historia de Shantou
Todo estaba preparado para que en 1858, tralas Guerras do Opio e a firma do tratado de Tianjin, un dos portos elixidos para abrírese ao tráfico occidental fora o de Shantou (ou Swatow), con excelentes condicións naturais de augas profundas e protexidas na súa baía con vantaxe sobre do histórico de Chaozhou, augas arriba do río Han.
Taxa de fertilidade
Adóitanse utilizar os seguintes índices:
Historia de Shantou
Desafortunadamente en 1922 un catastrófico tifón arrasouna (morreron 50.000 dos seus 65.000h) e o porto quedou entupido o que supuxo o seu atraso no desenvolvemento posterior. Inda así, nos anos trinta recuperou unha posición importante entre os portos do país, e en 1958 foi designada capital do distrito.
Festival Internacional do Mundo Celta 2012
O Festival Internacional do Mundo Celta do ano 2012 trascurriu entre os días 12 e 15 de xullo, e contou ademais de moitas outras actividades cunha ampla programación de concertos.
Ligazóns externas
Páxina oficial do festival
Historia de Shantou
En1981 foi elixida unha das Zonas Económicas Especiais de apertura aos investimentos estranxeiros. O crecemento, aínda que no tan explosivo como no veciño Río das Perlas, está a conformar unha rexión metropolitana (chamada Chaoshan, con Jieyang e Chaozhou) de máis de dez millóns de habitantes.
En 1999 tendeuse unha das pontes colgantes maiores do mundo no seu tipo, entre as dúas beiras do río Rong (a Ponte Queshi).
Lingua baixo saxoa
O baixo saxón é unha varidedade do baixo alemán, que conta con 5 millóns de falantes. É lingua rexional cooficial de 8 estados federados: Baixa Saxonia, Renania do Norte-Westfalia, Hamburgo, Schleswig-Holstein e Bremen. (A poboación do estado federado de Saxonia de hoxe en día non é realmente da pendente saxoa. Esta zona recibiu ese nome no século XVI debido a un matrimonio aristocrático para desgusto dos verdadeiros saxóns.)
O baixo saxón polo mundo
Os enclaves non europeos máis grandes do baixo saxón atópanse en América do Norte, sobre todo nos estados do medio oeste dos Estados Unidos. Tamén en América Latina, en Rusia e en Asia Central.
Historia
Despois da cristianización e da subxugación por parte Carlomagno, nación saxoa atopou a riqueza e o poder grazas ao comercio, sobre todo ao comercio marítimo. A extensión comercial da Liga Hanseática saxoa ao redor do Mar Báltico e na costa norueguesa, con representacións diplomáticas en Inglaterra, nos Países Baixos, en Bélxica e en Rusia, provocou unha extensión da lingua saxoa ao longo da maior parte da Idade Media. O saxón medio usábase como unha lingua franca internacional durante aquel período, e as súas influencias transformaron as linguas escandinavas. Ademais, durante e despois daquel período influíu o saxón medio no caxubio, o estoniano e as linguas bálticas.
Actualidade
O baixo saxón é unha lingua fortemente fragmentada, recoñecida e protexida pola Unión Europea dende 1994. Actualmente, mesmo se pode utilizar como lingua administrativa en varios dos estados federados nos que goza de maior difusión. O seu código ISO segundo a norma ISO 639-2 é nds.
A pesar da súa oficialidade e debido ao predominio do idioma alto alemán, o baixo saxón estase a extinguir, sobrevivindo case unicamente na contorna rural.
Al final del camino
Al final del camino é unha produción cinematográfica española estreada en 2009 e protagonizada por Malena Alterio e Fernando Tejero. Ambientada no Camiño de Santiago, a maioría das escenas foron rodadas en Galicia e no elenco atópase tamén o actor galego Javier Gutiérrez.
Sinopse
Nacho (Fernando Tejero) e Pilar (Malena Alterio) son un fotógrafo e unha reporteira que non se aturan, pero vense obrigados a facerse pasar por parella. Deste xeito introdúcense no grupo de pacientes dun psicoterapeuta que, realizando o Camiño de Santiago, axuda a parellas en crise.
Burlington Books
Burlington Books é unha editorial especializada na publicación de libros de texto e outros materiais audiovisuais para o ensino do inglés.
Estabeleceuse en España no ano 1994, e dispón dunha delegación na cidade da Coruña desde o ano 2002.
Crebaxeos
miniatura|250px|Crebaxeos da Garda Costeira dos Estados Unidos na [[Antártida]] Un crebaxeos ou quebraxeos é un navío construído especialmente para navegar entre augas cubertas de xeo. Para que un barco poida ser considerado como crebaxeos precisa tres compoñentes: un casco especial reforzado, que a forma do casco lle posibilite esparexir o xeo e que teña forza suficiente para abrise paso.
Nas primeiras expedicións polares utilizáronse navíos baseados nos xa existentes aos que se reforzaba con dobre casco e bandas de ferro no exterior, sobre a popa, a proa e a quilla. O primeiro crebaxos equipado con máquina de vapor foi o Pilot construído en Kronstadt en 1864.
1820
Outros
Historia ano a ano
Bazar, Abades, Silleda
Bazar é un lugar da parroquia de Abades no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 62 habitantes, 26 homes e 36 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2000.
Praia da Ameixida
A praia da Ameixida está situada na comarca da Barbanza, no suroeste da provincia da Coruña, no concello de Ribeira, no lugar de Mosqueiros da parroquia de Castiñeiras. Atopámola na estrada que vai de Ribeira a Aguiño pola costa, a 4 quilómetros da vila, situada na marxe esquerda da calzada.
Características
Trátase dunha praia resgardada, con forma de enseada, de condicións adecuadas para o baño que conta cun embarcadoiro de recreo ao seu carón. A area branca é de gran medio-fino. As súas augas tranquilas presentan unha temperatura media de 16/17 °C. Na temporada estival presenta unha ocupación media. As dornas preto da beira ou mesmo fondeadas outórganlle un aire enxebre e mariñeiro. Praia con bandeira azul en 2010. Conta con aparcadoiro, duchas, retretes, pasarenas, vixilancia e socorristas.
Monster Magnet
Monster Magnet é unha banda estadounidense de stoner rock procedente de Red Bank, Nova Jersey. Foi fundado por Dave Wyndorf (voces e guitarra), John McBain (guitarra), Tom Diello (batería) e Tim Cronin (voces e baixo) en 1989. O grupo tivo primeiro o nome de "Dog of Mystery" e posteriormente "Airport 75" antes de quedar co definitivo "Monster Magnet", collido dun xoguete dos anos 60 que lle gustaba a Wyndorf cando era neno.
Historia
En 1989 Monster Magnet editou dúas casetes demo: Forget About Life, I'm High on Dope e I'm Stoned, What Ya Gonna Do About It?. O primeiro lanzamento "oficial" da banda sería un EP auto-titulado publicado polo selo alemán Glitterhouse Records. O EP contiña os temas "Snake Dance" e "Nod Scene" (que aparecerían despois en Spine of God) e "Tractor" (re-gravado posteriormente para Powertrip).
En 1991 a banda asinou un contrato con Caroline Records e lanzou o seu primeiro álbum, Spine of God, en 1992. O álbum é considerado como un dos clásicos do xénero stoner rock. O traballo contén o sinxelo "Medicine" (que sería regravado anos máis tarde en God Says No), que tamén foi o primeiro videoclip do grupo. A banda comezou unha xira xunto con Soundgarden, e esta permitiu que Monster Magnet asinase un contrato co selo A&M Records.
A súa última edición con Caroline Records foi un EP titulado Tab que incluía, entre outras dúa longas cancións, un tema de 32 minutos chamado "Tab...". McBain deixou a banda pouco despois e foi substituído polo guitarrista de Atomic Bitchwax Ed Mundell.
Copenhague
Poboación
A poboación dinamarquesa da rexión metropolitana de Copenhague é de 1 800 000 habitantes, dos que un terzo habita no concello de Frederiksberg e outro tanto no Condado de Copenhague, repartíndose o resto nos outros concellos da rexión. A rexión de Øresund, que comprende a parte oriental de Sjælland e a occidental de Escania (en Suecia), ten unha poboación de 2 800 000 persoas.
Monster Magnet
Historia
En 1993 apareceu o álbum Superjudge a través de A&M Records, pero non tivo moito éxito comercial. As cancións "Twin Earth" e "Face Down" foron lanzadas como sinxelos (acompañadas dos seus respectivos videoclips), pero pouco fixeron para axudar a promocionar o álbum.
Copenhague
Ciencias
A escola de Copenhague designa unha das correntes filosóficas sobre a interpretación da mecánica cuántica.
Monster Magnet
Historia
Despois da xira de Dopes to Infinity, Wyndorf mudouse a Las Vegas, Nevada para comezar a traballar en Powertrip. O álbum lanzouse en 1998 e foi un éxito que lle deu á banda un disco de ouro. O guitarrista Phil Caivano uniuse ao grupo nese mesmo ano. "Space Lord", o primeiro sinxelo do novo traballo, foi un hit nas radios e a banda saíu de xira con Aerosmith, Metallica, Rob Zombie e Marilyn Manson. As cancións "Powertrip", "Temple of Your Dreams" e "See You In Hell" tamén foron emitidas frecuentemente en radios de rock. O álbum acadou o posto 97 na lista Billboard 200.
Despois de dous anos de xira para promocionar Powertrip, a banda editou God Says No no ano 2000, acadando o número 153 da Billboard. Porén, non tivo o mesmo éxito comercial que o anterior traballo do grupo. Despois do lanzamento, Joe Calandra e Jon Kleiman deixaron Monster Magnet. Estes serían substituídos por Jim Baglino e Michael Wildwood, que gravaron Monolithic Baby!. Despois dun breve período Wildwood foi substituído polo antigo batería de Love Among Freaks Bob Pantella. O grupo tamén deixou A&M Records durante este tempo.
Monster Magnet compuxo e interpretou "Live For The Moment", que ven sendo o tema oficial da estrela da WWE Matt Hardy dende 2002. A canción tamén apareceu no recompilatorio WWF Forceable Entry.
En 2003, Monster Magnet editou Greatest Hits, un dobre álbum cos seus mellores temas, algunhas rarezas, e vídeos musicais da súa etapa con A&M. Entón asinaron co selo europeo SPV, e a principios do 2004 publicaron Monolithic Baby! en Europa. A edición estadounidense foi no mes de maio a través de SPV America. A banda tivo un éxito menor coa canción "Unbroken (Hotel Baby)".
En marzo do 2005 Caivano marchou despois de sete anos no grupo. Para marzo do 2006 agardábase a continuación de Monolithic Baby!, para coincidir coa súa xira europea, xunto coas re-edicións de Spine of God e Tab, porén, a xira e as edicións non se levaron a cabo.
O 27 de febreiro do 2006 Dave Wyndorf tivo unha sobredose de medicamentos recetados.
En 2007 anunciouse que Monster Magnet lanzaría un novo álbum, 4-Way Diablo, que se atrasou un ano debido á sobredose de Wyndorf. O disco foi gravado posteriormente ese mesmo ano. Tamén en 2007 apareceu un nomo recompilatorio de grandes éxitos, 20th Century Masters - The Millennium Collection: The Best of Monster Magnet.
Antes da xira europea de Monster Magnet do 2008, Caivano regresou á banda.
O 24 de novembro do 2009 anunciouse que Monster Magnet asinara un novo contrato con Napalm Records. A banda tamén anunciou que entraría no estudio en xaneiro do ano seguinte para gravar un novo disco que sería editado cara o verán.
O novo traballo, titulado Mastermind, foi publicado no mes de outubro do 2010. A banda iniciou unha xira europea en agosto, e que continuou en novembro e decembro, para promocionar o novo disco.
O 3 de novembro Dave Wyndorf anunciou que Ed Mundell deixara a banda por razón persoais e que Garrett Sweeny sería o encargado de ocupar o seu lugar na xira.
Vinculina
A vinculina é unha proteína membrano-citoesquelética das células de mamíferos que se encontra nas placas de adhesión focal que está implicada na unión de moléculas de adhesión de tipo integrina ao citoesqueleto de actina. É unha proteína das varias proteínas citoesquelética asociadas coas unións célula-célula e célula-matriz extracelular que están implicadas na ancoraxe da actina F á membrana. Descubrírona independentemente Benny Geiger e Keith Burridge. A súa secuencia é un 20%-30% similar á da α-catenina, que tamén realiza unha función parecdia.
Victoriano Fernández Asís
Victoriano Fernández Asís, tamén coñecido polo pseudónimo Luis de Salazar, nado na Coruña en xullo de 1906 e finado en Madrid o 14 de maio de 1991, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fixo os estudos de bacharelato na Coruña e colaborou no periódico El Orzán. Licenciado en Dereito pola Universidade de Salamanca. Colaborou en Galicia Nueva e dirixiu os diarios El Orzán e El Día. A finais de 1933 instalouse en Madrid e ao ano seguinte comenzou a colaborar no diario El Sol.
Vinculina
Ao unirse alternativamente á talina ou á α-actinina, a forma da vinculina cambia e, en consecuencia, as súas propiedades de unión tamén cambian. O xene da vinculina ten unha soa copia e parece non ter ningún xene moi emparentado no xenoma. Atopáronse moitos transcritos de splicing alternativo para este xene, pero a validez biolóxica dalgunhas variantes non foi determinada. A súa variante de empalme, a metavinculina (ver máis abaixo) tamén necesita a presenza de vinculina para heterodimerizarse e funcionar de modo independente.
Victoriano Fernández Asís
Traxectoria
Ingresou en TVE en 1956, o ano da súa inauguración, para moderar un debate sobre a rebelión de Hungría, da que fora testemuña. Continuou participando en programas de debate e entrevistas, como La hora Philips. En 1959 foi nomeado Xefe de Programas, incluídos os informativos, cargo que desempeñou até 1962. Puxo en marcha varios programas de entrevistas, debate e información política, como La figura de la semana, dentro do programa Festival Marconi (1956-1957), Imagen de una vida (1956), Foro TV (1963-1964), Rueda de prensa (1965-1966), Llamada al diálogo (1966), Tribuna TV (1967-1968), Hora punta (1969) e ...Y siete (1971). Posteriormente dirixiu o Telediario a principios dos anos setenta. En 1974 presentou brevemente o Telediario, pero tralo cesamento de Pío Cabanillas, ese mesmo ano, abandonou o medio. Foi director do Instituto Oficial de Radio y Televisión (1978-1980).
Impartiu clases de xornalismo na Escola Oficial Xornalismo e na Escola de Radio e Televisión e na Facultade de Ciencias da Información, da que foi nomeado vicedecano en 1972.
Nacionalismo bretón
miniatura|[[Bandeira da Bretaña.]] O nacionalismo bretón (en roadelouriezh brezhoneg) é un movemento nacionalista que defende o recoñecemento dos bretóns como unha nación e procura unha maior autonomía, ou mesmo a independencia da Bretaña. Existe un grande número de asociacións que defenden a cultura e a lingua bretoas sen adherirse ó nacionalismo bretón.
Fame
miniatura|200px|Nena experimentando a sensación de benestar despois de comer A fame é a sensación que indica a necesidade de alimento. En condicións de normal alimentación, adoita aparecer unhas 14 horas logo da última comida, aínda que este tempo pode variar moito.
Fisioloxía
Fisioloxicamente a fame está producida polos estímulos que exercen certas substancias sobre o noso cerebro. Así por exemplo a hipoglicemia, estimula ó hipotálamo lateral e produce estímulos vagais que nos obriga a comer, mentres que os ácidos graxos, a colecistoquinina e a serotonina estimulan ó hipotálamo ventromedial e prodúcennos a sensación contraria do fame: a saciedade.
Alberto Rodríguez Raposo
Alberto Rodríguez Raposo, nado en Lugo en 1965, é un enxeñeiro e político galego do Partido Popular.
Vinculina
Estrutura
Esencialmente, a porción da cabeza N-terminal de 835 aminoácidos está subdividida en catro dominios. Esta está unida coa porción C-terminal por unha rexión enlazadora (linker).
Alberto Rodríguez Raposo
Traxectoria
Obtivo a enxeñería en Telecomunicacións, que completou con estudos de Económicas. Con 27 anos aproba unhas oposicións e accede ao corpo de funcionarios do estado en 1992. Desempeñou distintos traballos ata que recalou na Secretaría de estado de Telecomunicacións durante o primeiro goberno de José María Aznar.
Vinculina
Estrutura
A proteína vinculina humana mostra unha identidade de secuencia maior do 95% coa vinculina de polo.
Alberto Rodríguez Raposo
Traxectoria
En 2000 foi nomeado director xeral da entidade pública Red.es, que durante comezos do século XXI se encargou do desenvolvemento e fomento da sociedade da información en España. Coa derrota electoral do PP nas Eleccións xerais de 2004, abandonou ese posto e reincorporouse como funcionario ao ministerio de Economía. En 2012, uns días despois do nomeamento de José Manuel Soria como ministro de Industria, Turismo e Comercio, é designado director xeral de Telecomunicacións e Tecnoloxías da Información.
Vinculina
Conformación
A recente obtención da estrutura 3D desta proteína esclareceu en parte como esta proteína modela a súa forma para realizar variadas funcións. Por exemplo, a vinculina pode controlar a mobilidade celular simplemente alterando a súa forma de activa a inactiva. Cando está no seu estado inactivo, a conformación da vinculina caracterízase pola interacción entre a súa cabeza e os dominios de cola. E cando se transforma á súa forma activa, como ocorre cando a talina desencadea a unión, córtase a interacción intramolecular entre a cola e a cabeza. Noutras palabras, cando os sitios de unión á vinculina (VBS) da talina de hélices α se unen a unha estrutura de feixes helicoidais do dominio de cabeza da vinculina, iníciase a "conversión do feixe helicoidal", o que orixina a reorganización das hélices α (α1- α-4), o que dá,lugar a unha estrutura completamente nova de feixe de cinco hélices. Esta función tamén a realiza en células cancerosas, nas que regula a o movemento e proliferación de ditas células a outras partes do corpo.
Mecanismo e función
miniatura|dereita|Situación da vinculina nas unións adherentes. O movemento e dispersión das células ocorre por un proceso consistente na unión de receptores integrina da superficie celular a moléculas de adhesión da matriz extracelular. A vinculina está asociada con unións adherentes e adhesións focais, que son complexos que nuclean os filamentos de actina e establecen enlaces cruzados entre o medio externo, a membrana plasmática, e o citoesqueleto de actina. O complexo nas adhesións focais consta de varias proteínas como a vinculina, α-actinina, paxilina, e talina, na cara intracelular da membrana plasmática.
Nacionalismo bretón
Diferenzas con outros nacionalismos
Os autonomistas son sobre todo membros da UDB, o único partido que ten cargos electos na rexión, pero cómpre mencionar tamén a algúns grupos con menor apoio electoral, como o Partido Bretón, así como distintos grupos que decláranse federalistas, ou incluso círculos anarquistas, como Treger Disuj.
Fame
Fisioloxía
Nesta situación, actívanse os procesos necesarios para a consecución de alimento: Actividade do sistema dopaminérxico, dota ó sistema nervioso central dunha claridade no pensamento e na percepción do medio (similar á que a estimulación por drogas poida causar), aumentando a neuroactividade (nalgúns casos rozando a precognición: O depredador adiántase ós movementos da súa presa). Cando a fonte de alimento está localizada, entran en funcionamento as catecolaminas (en concreto a adrenalína), que dotará ó organismo de enerxías de reserva para poder conseguir a fonte de enerxía necesaria.
Vinculina
Mecanismo e función
Máis especificamente, a parte amino terminal da vinculina únese á talina, a cal, á súa vez, se une a β-integrinas, e a parte carboxilo terminal únese á actina, fosfolípidos, e homodímeros formadores de paxilina. A unión da vinculina á talina e actina está regulada por polifosfoinosítidos e é inhibida por fosfolípidos ácidos. O complexo serve despois para ancorar os filamentos de actina á membrana.
Fame
Síntomas
A fame pode causar dor no estómago ou punzadas de fame. Esta dor, que dura entre dúas e tres minutos, é causado por unha alteración nos movementos peristálticos gástricos, os que axudan ó tránsito dos alimentos polo aparello dixestivo. Aparecen entón unhas contraccións intensas e rítmicas (contraccións do fame) que causan a sensación de dor.
Nacionalismo bretón
Actualidade do movemento e do nacionalismo bretón
Un partido nacionalista, demócrata e reformista, apareceu en 2002 e reuniu arredor de 250 persoas baixo o nome de Partido Bretón así como uns cincuenta deles e antigos cargos electos reuníronse na Askol.
Vinculina
Mecanismo e función
A perda da vinculina afecta a diversas funcións celulares; altera a formación do complexo, e impide a adhesión celular e espallamento celular. A ausencia desta proteína causa un decrecemento na dispersión das células, acompañado da redución da formación de fibras de estrés, formación de poucas adhesións focais, e inhibición da extensión de lamelipodios. Descubriuse que as células que son deficientes en vinculina teñen conos de crecemento que avanzan máis lentamente, e de filopodios e lamelipodios que son menos estables que nas células normais. Postulouse que a falta de vinculina pode diminuír a adhesión celular ao inhibir a ensamblaxe das adhesións focais e impedir a polimerización da actina. Por outra parte, a sobreexpresión da vinculina pode restaurar a adhesión e o espallamento celular ao promover o recrutamento de proteínas citoesqueléticas nos complexos de adhesión focal no sitio de unión de integrinas. A capacidade da vinculina de interaccionar con integrinas do citoesqueleto nas adhesións focais parece ser fundamental para o control da mecánica do citoesqueleto, dispersión celular, e formación de lamelipodios. Así, a vinculina parece xogar un papel clave no control da forma baseado na súa capacidade de modular a estrutura e función das adhesións focais.
Sitio de unión á vinculina
Encóntranse sitios de unión á vinculina (VBS) predominantemente na talina e nas moléculas similares á talina, o que permite que a vinculina se una á talina, estabilizando unións célula-matriz mediadas pola integrina. A talina, á súa vez, liga as integrinas ao citoesqueleto de actina. A secuencia consenso para o sitio de unión á vinculina é LxxAAxxVAxxVxxLIxxA, na que se predí unha estrutura secundaria de catro hélices anfipáticas. Os residuos hidrofóbicos que definen o sitio de unión á vinculina están "enmascarados" e enterrados no centro dunha serie de feixes helicoidais que constitúen o bastón da talina.
TV on the Radio
TV on the Radio é unha banda estadounidense de rock experimental, formada no ano 2001 en Brooklyn, Nova York, que abrangue unha ampla gama de xéneros musicais, dende o post-punk ata o electro e o soul. O grupo editou varios EPs e tres álbums, Desperate Youth, Blood Thirsty Babes, Return to Cookie Mountain e Dear Science.
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
O Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais é un tratado multilateral xeral que recoñece dereitos de segunda xeración e establece mecanismos para a súa protección e garantía. Foi adoptado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas mediante a Resolución 2200A (XXI), de 16 de decembro de 1966 e entrou en vigor o 3 de xaneiro de 1976.
A data de 11 de outubro de 2007, 157 Estados son parte no Pacto.
Foi adoptado ao mesmo tempo que o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos e faise referencia a ambos co nome de Pactos Internacionais de Dereitos Humanos ou Pactos de Nova York. Á súa vez, estes, xunto coa Declaración Universal dos Dereitos Humanos, comprenden o que algúns chamaron Carta Internacional de Dereitos Humanos.
Estrutura
O Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais comprende un Preámbulo e cinco partes:
Obrigacións asumidas polos Estados
En relación cos dereitos recoñecidos no Pacto e de acordo co seu artigo 2.1, cada un dos Estados parte obrígase a "adoptar medidas, tanto por separado como mediante la asistencia y la cooperación internacional, especialmente económicas y técnicas, hasta el máximo de los recursos de que disponga, para lograr progresivamente, por todos los medios apropiados, inclusive en particular la adopción de medidas legislativas, la plena efectividad de los derechos aquí reconocidos". A lectura tradicional deste artigo céntrase en tres aspectos: que se contraen obrigacións de comportamento ("adoptar medidas") e que están suxeitas en todo caso aos principios de factibilidade e progresividade, recoñecendo ampla discrecionalidade aos Estados. Fronte a isto, o Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais, na súa Observación Xeral número 3, sostivo unha opinión que restrinxía esta discrecionalidade de xeito considerable.
Carácter das obrigacións
O Comité afirmou que aínda que os Estados obríganse a adoptar medidas para a aplicación paulatina do Pacto, existen determinadas obrigacións cuxo cumprimento debe ser inmediato. Por unha banda, garantir que os dereitos exerceranse sen discriminación; por outro, o compromiso en si mesmo de adoptar medidas non pode diferirse nin condicionarse. Aínda que a realización dos dereitos non deba ser inmediata, debe comezarse a adoptar medidas "dentro de un plazo razonablemente breve tras la entrada en vigor del Pacto". Estas medidas deberán ser "deliberadas, concretas y orientadas lo más claramente posible hacia la satisfacción de las obligaciones reconocidas en el Pacto". Como exemplo de medidas que deberían adoptarse, o Comité destaca as medidas lexislativas, sen prexuízo doutras como as administrativas, financeiras, educativos, sociais ou xudiciais: en relación con isto último, considera o Comité que algúns dereitos poden ser executados inmediatamente e a súa efectividade controlada polos Tribunais:
Factibilidade e obrigacións mínimas
A tese tradicional recollía o principio de factibilidade, en virtude do cal as obrigacións dos Estados condiciónanse aos súas posibilidades económicas. O Comité afirma que existe, en todo caso, "una obligación mínima de asegurar la satisfacción de por lo menos niveles esenciales de cada uno de los derechos" e que corresponde aos Estados demostrar que realizaron todos os esforzos posíbeis para utilizar os recursos dispoñíbeis nestes niveis básicos. O Pacto entende por recursos dispoñíbeis tanto os existentes no Estado como os que pon á súa disposición a comunidade internacional mediante a asistencia e cooperación internacionais, polo que afirma o Comité que a cooperación internacional é unha obrigación dos Estados.
TV on the Radio
TV on the Radio está formada por Tunde Adebimpe (voces/loops), David Andrew Sitek (guitarras/teclados/loops), Kyp Malone (voces/guitarras/baixo/loops) e Jaleel Bunton (batería/voces/loops/guitarras). Desde o 2003 e ata o seu falecemento en 2011 tamén formou parte da banda Gerard Smith (baixo/teclados).
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Progresividade
Finalmente, o Comité afirma que o feito de que os dereitos económicos, sociais e culturais sexan de carácter progresivo non implica que se "prive a la obligación de todo contenido". Trátase dun "dispositivo de flexibilidad" que atende ao feito de que é imposíbel a realización destes dereitos nun breve período de tempo, pero que debe interpretarse á luz do obxectivo xeral do tratado, que é a plena efectividade dos dereitos que recolle. Polo tanto, os Estados están obrigados a "proceder lo más expedita y eficazmente posible con miras a lograr ese objetivo", baixo control do Comité.
TV on the Radio
Entre os seus colaboradores inclúense David Bowie (voces), Nick Zinner de Yeah Yeah Yeahs (guitarra), Kazu Makino de Blonde Redhead (voces), Martin Perna de Antibalas (saxofóns, frauta) e Katrina Ford de Celebration (voces).
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Dereitos recoñecidos
A seguinte táboa recolle os dereitos humanos plasmados en cada artigo do Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais.
TV on the Radio
Historia
O primeiro lanzamento de TV on the Radio (inicialmente só cos fundadores Adebimpe e Sitek) foi o autoeditado OK Calculator en 2002 (título que fai referencia ao álbum de Radiohead OK Computer). Posteriormente uniúselles Kyp Malone, e editaron o EP Young Liars no ano 2003. A este seguiulle o álbum Desperate Youth, Blood Thirsty Babes, que fixo que a banda gañase no ano 2004 o Shortlist Music Prize. Posteriormente lanzaron un segundo EP, titulado New Health Rock, ese mesmo ano.
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
miniatura|dereita|300px|Sede do Consello Económico e Social da ONU O Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (CDESC) é o órgano que supervisa o cumprimento do Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais. Non está previsto no Pacto, senón que foi creado pola resolución 1985/17, de 28 de maio de 1985, do Consello Económico e Social das Nacións Unidas para o desempeño das funcións recollidas na parte IV do Pacto.
O CDESC está formado por 18 expertos independentes elixidos por un período de catro anos. Reúnese en períodos de sesións, normalmente dúas ao ano, que teñen lugar en Xenebra. Estes períodos de sesións comprenden unha sesión plenaria de tres semanas precedida por un grupo de traballo que se reúne durante unha semana.
Fame
Anorexia Metabólica
Cando o depredador falla na consecución do obxectivo, o metabolismo reduce os seus procesos, minguando a actividade resultante do depredador e empeorando as súas condicións para un novo intento de conseguir comida. Isto ponlle nunha situación selectivamente desvantaxada. Para recuperarse necesitará atopar unha presa aínda máis débil que a anterior, menos capacitada para sobrevivir, quizais enferma ou ferida. A calidade do alimento que inxere, tamén repercute na súa saúde final. É complicado que as enfermidades entre diferentes especies se contaxien, pero ben temos o caso da gripe aviaria. Nos animais que se alimentan de fontes enfermas ou de baixa calidade, aumentan as posibilidades de ser seleccionados de forma natural á extinción do individuo por enfermidade ou intoxicación.