cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conquista de Navarra
Monumento ao Resistente Descoñecido
150px|miniatura|esquerda|Monumento ao Resistente Descoñecido Ao pé do monte Gaztelua, onde se atopaba o castelo de Maya, o 21 de xullo de 2007 inaugurouse un Monumento ao Resistente Descoñecido, realizado por Pello Iraizoz. Está tallado na pedra avermellada do Baztán, e na que se inscribiu o lema Pro libertate patriae, gens libera state ("De pé a xente libre a favor da liberdade da patria"), dos Infanzones navarros, e que tamén figura en éuscaro. Na parte superior do mesmo está o carbunclo (figura estrelada), simboloxía de arte popular que foi orixe do escudo de Navarra. Máis abaixo vese este símbolo ao que se lle engadiron uns debuxos esféricos nos seus brazos, que en séculos posteriores convertéronse en cadeas. Na parte inferior aparecen imaxes relacionadas cos distintos soberanos navarros e que figuraron na numismática navarra.
Călin Popescu-Tăriceanu
Călin Constantin Anton Popescu-Tăriceanu, nado o 14 de xaneiro de 1952 foi o primeiro ministro de Romanía dende o 28 de decembro de 2004. Presidente do Partido Nacional Liberal.
Alvidrón
O topónimo galego Alvidrón pode referirse a:
Drevlianos
miniatura|280px|Os pobos eslavos entre os séculos VIII e IX. A tribo dos drevlianos (en ucraíno: Деревляни, en ruso: Древляне) foi un pobo eslavo oriental, veciño de Kíiv, que existiu entre os séculos VI e X.
Etimoloxía
O nome da tribo deriva do eslavón (ou eslavo meclesiástico antigo) древо ou дерево, que significa "árbore". Déuselles este nome porque vivían habitualmente nos bosques.
Arqueoloxía
miniatura|[[Ígor de Kíiv cobrando o tributo aos drevlianos, por Klavdiy Lebedev (1852-1916).]] miniatura|[[Olga de Kíiv|Olga vingándose do asasinato do seu marido.]] Os drevlianos deixaron numerosas pegadas arqueolóxicas, de plantacións agrócolas, restos de habitáculos (covas), túmulos, vilas fortificadas (como Ovruch), restos dun asentamento en Gorodsk, cerca de Malyn, que sería a suposta residencia do príncipe drevliano Mal.
Historia
A capital dos drevlianis era Iskorosten (hoxe Korosten), onde os restos arqueolóxicos son aínda visíbeis. Contra a fin do primeiro milenio, os drevlianos vivían da agricultura e do artesanado.
Os drevlianos sempre opuxéronse firmemente a toda tentativa de inclusión na Rus de Kíiv. Segundo as crónicas do tempo dos fundadores lendarios de Kíiv, Kij, Scek e Khoriv, os drevlianos tiñan as súas propias leis principescas e estabam frecuentemente en guerra cos polanos orientais.
Foron sometidos en 883 polo príncipe varego da Rus de Kíiv Oleg o Sabio, pero frecuentemente se rebelaban. Despois da súa conquista polos rus', a cidade foi queimada e a capital transferida a Ovruch.
En 907 tomaron parte na guerra entre a Rus' e os bizantinos.
Tras da morte de Oleg en 912, os drevlianos deixaron de pagar tributo á Rus. O señor varego Sveneld lles facía pagar tributo para el mesmo. O sucesor de Oleg, Ígor, tratou de aparatar a tribo de Sveneld no seu propio beneficio, pero foi morto cando os drevlianos se rebelaron en 945.
A súa viúva e sucesora, Olga, vingou a morte do seu esposo matando a varios embaixadores e nobres drevlianos, e incendiou varioas cidades, etre elas a capital Iskorosten. O territorio foi de contado transformado nun apanaxio (especie de feudo de Kíiv. Os drevlianos foron case exterminados no século X.
A derradeira mención ao seu nome corresponde ao ano 990, na Crónica de Néstor. , escrita contra 1120.
Robert Merton
O nome Robert Merton pode referirse a:
Manuel Caamaño Devesa
Manuel Caamaño Devesa, nado en Laxe en 1879 e finado en Montevideo en maio de 1928, foi un poeta galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina e a Uruguai. Foi mariñeiro e pesador de carbón no porto de Buenos Aires. Publicou en La Voz de Galicia (de Buenos Aires), Alborada, El Despertar Gallego e Céltiga.
Foi soterrado o 13 de maio de 1928 no cemiterio do Cerro (Montevideo).
Deseño de experimentos
miniatura|Deseño de experimentos con deseño factorial completo (esquerda) e superficie de resposta polinómica de segundo grao (dereita) O deseño experimental é unha técnica estatística que permite identificar e cuantificar as causas dun efecto dentro dun estudo experimental. Nun deseño experimental manipúlanse deliberadamente unha ou máis variables, vinculadas ás causas, para medir o efecto que teñen noutra variable de interese. O deseño experimental prescribe unha serie de pautas relativas que variables hai que manipular, de que maneira, cantas veces hai que repetir o experimento e en que orde para poder establecer cun grao de confianza predefinido a necesidade dunha presunta relación de causa-efecto.
O deseño experimental atopa aplicacións na industria, a agricultura, a mercadotecnia, o medicamento, a ecoloxía, as ciencias da conduta etc. constituíndo unha fase esencial no desenvolvemento dun estudo experimental.
Żory
Żory é unha cidade-condado de Polonia, pertencente ao voivodato de Silesia. Sitúase a aproximadamente 30 km ao suroeste de Katowice, a capital do voivodato.
Deseño de experimentos
Perspectiva histórica
Ronald Fisher é considerado o pai do deseño experimental nos seus estudos de agronomía no primeiro terzo do século XX. Á lista dos pioneiros do seu uso hai que engadir os de Frank Yates, W.G. Cochran e G.E.P. Box. Moitas das aplicacións orixinarias do deseño experimental estiveron relacionadas coa agricultura e a bioloxía, disciplinas das que procede parte da terminoloxía propia de dita técnica.
As aplicacións á industria téxtil comezaron na década de 1930 en Inglaterra e popularizáronse e estendéronse ás industrias química e manufactureira de Europa e dos Estados Unidos tras a segunda guerra mundial. É de notar o seu uso actual na industria da electrónica e os semiconductores.
Żory
A cidade-condado ten unha superficie de 65 km2, e unha poboación total de 59.960 habitantes (2013).
Deseño de experimentos
Historia
Os deseños factoriais foron empregados no século XIX por Jhon Bennet Lawes e Henry J. Gilbert da Estación experimental de Rothamsted.
Ronald Fisher discutiu en 1926 que os deseños «complexos», como deseños factoriais, eran máis eficientes que estudando un factor á vez. Fisher escribiu: «ningún aforismo se repite tan frecuentemente respecto das probas de campo, que aquel de que á Natureza debemos facerlle poucas preguntas, ou, idealmente, facerllas dunha nunha. Quen escribe é un convencido de que este punto de vista está totalmente equivocado.» Un deseño factorial permite o efecto de varios factores e mesmo interaccións entre elas que se determinarán co mesmo número de ensaios que son necesario determinar dos efectos en por si co mesmo grao de exactitude.
Yates realizou importantes contribucións significativas feitas, particularmente na análise de deseños, por análises de Yates. O termo factorial non se puido utilizar na impresión antes de 1935, cando Fisher utilizouna no seu libro O deseño de experimentos.
Análise de Yates
Os graos de liberdade pódense repartir de maneira similar e especifican distribucións χ² que describen as sumas asociadas de cadrados.
O Outeiro, Figueroa, Abegondo
Outeiro é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 8 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Condado de Ialomița
O condado de Ialomița (en romanés Județul Ialomița) é unha provincia de Romanía con capital en Slobozia.
Divisións administrativas
O distrito conta con 3 municipios, 4 cidades e 57 comunas.
Mikhail Fradkov
miniatura|dereita|Mikhail Fradkov.
Mikhail Efimovich Fradkov (en Михаил Ефимович Фрадков), nado o 1 de setembro de 1950, é un político ruso. Foi Primeiro ministro dende o 5 de marzo de 2004 até o 12 de setembro do 2007.
Telésforo, papa
miniatura|dereita|Papa Telésforo Telésforo, nado probablemente en Terranova da Sibari e finado seguramente en Roma en 136, foi bispo cristián de Roma entre 126 e 136 ou quizais 138.
Vida e pontificado
Aínda que, como ao resto dos primeiros papas, pouco se sabe da súa vida, crese que a súa familia era grega, e que antes de chegar a Roma viviu como ermitán en diversos lugares, entre eles o Monte Carmelo e por iso é recoñecido pola Orde carmelita entre os seus santos. Debeu comezar como papa en tempos de Hadrián e rematar baixo o imperio de Antonino Pío.
O Liber pontificalis afirma que Teléforo foi o instituidor da misa do galo na medianoite do Nadal, que compuxo o canto Gloria in excelsis Deo, que fixou que a Pascua tiña que celebrarse en domingo e que ademais implantou as normas sobre o xaxún na Coresma. Debeu combater as herexías gnósticas.
Morte e santidade
Como todos os papas romanos anteriores ao Edicto de Milán foi considerado santo. Telésforo é o primeiro que no catálogo papal elaborado por Ireneo de Lión aparece sinalado como mártir, feito que despois repite Eusebio de Cesarea, pero é moi posíbel que se producise unha confusión entre el e outro romano de nome Telésforo asasinado nas persecucións alentadas polo emperador romano Hadrián. Foi soterrado na Basílica de San Pedro.
O seu martirio celébrao a igrexa católica o 5 de xaneiro e a igrexa ortodoxa o 22 de febreiro.
Pío I, papa
miniatura|Papa Pío I
Vida e pontificado
O Fragmento de Muratori sinala que Pío I era irmán do Hermas que escribiu o tratado O pastor; polo tanto, se o que nese documento se conta é verídico, Pío I debeu nacer como escravo. Outras fontes din que quen foi escravo foi seu pai, pero que tanto el como seu irmán xa naceron como homes libres.
A Pascua, que xa se celebraba en domingo dende Telésforo, crese que foi colocada por Pío I o domingo despois da lúa chea de marzo. Autorizou o bautismo dos xudeus conversos ao cristianismo
Pío I seguiu facendo fronte ao gnosticismo e foi el quen decidiu a excomuñón de Marción e de Valentiño de Exipto.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, se ben isto non está demostrado. A súa festa é o 11 de xullo.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia en Galicia baixo a advocación de san Pío.
Quique Sánchez Flores
Enrique "Quique" Sánchez Flores, nado en Madrid o 2 de febreiro de 1965, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Xogaba de defensa e actualmente está sen equipo.
Tirantes
miniatura|Neno con tirantesOs tirantes son correas elásticas de tea que viran sobre os ombreiros para soster o pantalón.
Quique Sánchez Flores
É fillo do exfutbolista Isidro Sánchez e da cantante de coplas Carmen Flores. Igualmente é parente de numerosos artistas, sobriño da mítica Lola Flores e curmán dos seus fillos Lolita, Antonio e Rosario.
Tirantes
Características
Toda a correa dos tirantes pode ser elástica ou só ao final do accesorio. A maioría dos tirantes son de tea tecida cuns remates finais de coiro. As abrazadeiras engánchanse habitualmente ao pantalón con clips ou, menos comunmente hoxe día, con botóns.
Os tirantes leváronse case de forma mundial debido ao talle alto do pantalón de mediados do século XIX e comezos século XX. Esta figura fixo ao cinto pouco práctico posto que non se deseñou para que o pantalón descansase sobre as cadeiras. As pezas modernas con mellores elásticos e mellor aparencia poden xogar un papel en que os tirantes acabasen pasando de moda. Con todo, nalgúns países como Estados Unidos, moitos homes de negocios, locutores (o máis destacado, Larry King) e avogados, aínda levan tirantes, ben por imaxe, ben por comodidade, e considérase que van á moda por parte da maioría de expertos en Norteamérica. Tales tirantes polo xeral son consideradas como unha peza prestixiosa e son de alta calidade, o que significa que foron feitos para ser abotoados ao pantalón.
O mecanismo de suxeición dos tirantes foise perfeccionando ao longo do século XIX, sendo suxeitos por corchetes ou botóns. Na década de 1930 o migrante galego residente en Nova York Manuel Rodríguez-Arijón Pallas creou un mecanismo de pinzas para a súa suxeición.
Anel
miniatura|230px|Intercambio de aneis entre os noivos O anel é un símbolo que se utiliza na celebración dunha voda. Simboliza o compromiso entre os noivos. Tamén recibe o nome de Alianza.
Rito matrimonial
Con todo, trátase simplemente dun costume que non é esencial na celebración do matrimonio: a súa ausencia non invalida o consentimento dado na cerimonia e, polo tanto, o matrimonio celebrado sen o intercambio dos aneis sería perfectamente válido.
Outros artigos
Wedding ring Alliance (bijou) Fede nuziale Obrączka ślubna Aliança (anel) Vigselring
AP-15
A AP-15 ou Autoestrada de Navarra é unha autoestrada do norte de España. que percorre a Comunidade Foral de Navarra de norte a sur. Comeza no enlace 17 da AP-68 á altura de Tudela, e finaliza en Irurtzun, onde continúa baixo a denominación de A-15 cara a Donostia, tendo unha lonxitude total de 112,15 km. En Irurtzun comeza tamén a A-10 en dirección a Vitoria.
A autovía foi construída entre 1974 e 1980. Está dividida en dous tramos (Tudela-Pamplona e Pamplona-Irurtzun) ambos os dous unidos por un tramo de autoestrada libre de peaxe, a rolda de Pamplona Oeste (A-15).
A Sociedade Concesionaria da autoestrada é a empresa Autoestradas de Navarra, S.A., máis coñecida polo seu acrónimo «Audenasa» cuxo 50% pertence ao grupo Itínere e o outro 50% restante ao Goberno de Navarra.
Oseja de Sajambre
Historia
miniatura|Igrexa parroquial da Asunción da Nosa Señora A igrexa de Santa María de Oseja dependeu durante a Idade Media do mosteiro de San Facundo e Primitivo de Sahagún. A inexistencia dun desenvolvemento industrial no século XX permitiulle conservar unha das masas forestais de especies autóctonas máis importantes e valiosas de España, que serve de hábitat a unha gran biodiversidade.
Herman Georges Berger
Herman Georges Berger, nado en Bassens o 1 de agosto de 1875 e finado en Niza o 13 de xaneiro de 1924, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Membro do equipo francés de espada, particiou nos Xogos Olímpicos de 1908 co equipo composto por Gaston Alibert, Charles Collignon e Eugène Olivier, gañador da competición e merecedor da medalla de ouro.
Castro do Porto de Baixo
O castro do Porto de Baixo é un poboado castrexo situado no lugar de Anquieiro na parroquia de Carreira, no concello de Ribeira. Está a carón dunha pequena cala na parte sur do Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán.
Morfoloxía
O castro consta dunhas pequenas construcións totalmente soterradas, e rodeadas dunha muralla que as protexe aproveitándose da morfoloxía do terreo. Mide uns 90 x 40 m e ten forma ovalada. Pola súa cara oeste, o mar faille de defensa natural a este recinto. Segundo os expertos, este poboado posiblemente estivo habitado entre os séculos IV ou II antes da nosa era. En decembro do 2004 fixéronse nel unhas pequenas escavacións para sacar á luz a súa gran muralla defensiva.
Estado
Este castro foi descuberto por casualidade no ano 1978, cando se facían sobre el unhas tarefas ilegais de extracción de area. Poucos anos despois extraéronse pedras da súa muralla para ornamentar as paredes de vivendas particulares.
A mediados do ano 2004 o seu estado era lamentable, e podíase ver o cacho de muro descuberto totalmente desfeito. Ningunha administración local nin central puxo interese en sacar á luz este antigo poboado, que estaba a carón dun camiño de pés desfacéndose paseniñamente.
A Aldea de Arriba, Folgoso, Abegondo
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Folgoso no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
Nahum Sokolow
Nahum Sokolow (en נחום ט' סוקולוב e en סאָקאָלאָוו), nado en Wyszogród, preto Plock, Tsarato de Polonia, o 10 de xaneiro de 1859 e finado en Londres o 17 de maio de 1936, foi un líder sionista, escritor, tradutor e pioneiro do xornalismo en hebreo.
Traxectoria
Nado no seu dunha familia rabínica en Wyszogrod (entón parte do Imperio Ruso), Sokolow empezou a escribir para os periódicos locais hebreos, HaTzefirah, cando só tiña dezasete anos. Rapidamente gañou un gran número de seguidores que cruzaron os límites da afiliación política e relixiosa entre os xudeus de Polonia, intelectuais laicos e antisionistas. Co tempo converteuse no principal editor dos periódicos hebreos.
En 1906 pediuse a Sokolow que asumise o cargo de secretario xeral da Organización Sionista Mundial. Nos anos seguintes, percorreu Europa e América do Norte para promover a causa sionista. Durante a primeira guerra mundial, viviu en Londres, onde foi un destacado defensor da Declaración Balfour de 1917, na que o goberno británico declarou o seu apoio a unha patria xudía en Palestina. En 1931 foi elixido presidente da Organización Sionista Mundial, e serviu neste cargo ata 1935, cando foi sucedido por Chaim Weizmann. Tamén se desempeñou como Presidente da Axencia Xudía para Palestina entre 1931 e 1933 e foi sucedido por Arthur Ruppin.
Sokolov marchou a Francia e Italia entre abril e maio de 1917 para obter o apoio para o plan dun estado xudeu en Palestina. En Roma falou a Monseñor Eugenio Pacelli, futuro papa Pío XII, e incluso hai rexistros de que chegou a expoñer as aspiracións sionistas co propio Bieito XIV. Ao seu regreso a Francia, Sokolow conseguiu obter o compromiso francés por escrito, a carta de Cambon, aínda que quedou sen publicar nese momento.
Morreu en Londres en 1936.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
José Sócrates
José Sócrates Carvalho Pinto de Sousa, nado en Vilar de Maçada (Alijó) o 6 de setembro de 1957, é un político portugués, secretario xeral do Partido Socialista e primeiro ministro de Portugal dende o 12 de marzo do 2005, cando herdou o cargo de Pedro Santana Lopes ata xuño de 2011, cando foi substituído por Pedro Passos Coelho. José Sócrates é membro do Partido Socialista dende 1981 e membro da Asemblea da República dende 1987. En 1995, formou parte do primeiro goberno de António Guterres como secretario de estado do ambiente e dous anos despois, Sócrates foi nomeado ministro de xuventude e deportes, sendo así un dos organizadores da Eurocopa 2004 en Portugal. Entre 1999 e 2001 foi ministro de ambiente do goberno de Guterres. Trala dimisión de Ferro Rodrigues como líder do partido no 2004, Sócrates gañou as eleccións cun 80% do apoio do partido.
En 2009 conseguiu unha vitoria nas eleccións lexislativas, se ben perdeu unha parte importante de votos e de escanos.
O 23 de marzo de 2011 presentou a súa dimisión, logo de que o seu plan económico fose rexeitado por todos os demais partidos do Parlamento portugués, onde o PS non tiña a maioría absoluta.
Aurora (cantante)
Aurora Aksnes, nada en Stavanger o 15 de xuño de 1996, é máis coñecida como AURORA, é unha cantante, compositora, e produtora norueguesa. Aurora lanzou o seu primeir EP, Running with the Wolves, en 2015 co selo Decca Records. Máis tarde ese mesmo ano, cantou a canción dun anuncio de John Lewis & Partners Christmas, facendo un cover da canción "Half the World Away" de Oasis. Aurora lanzou o seu primeiro álbum, All My Demons Greeting Me as a Friend, en 2016. En 2018, lanzou o seu segundo EP, Infections of a Different Kind (Step 1), seguido do seu segundo álbum de estudio, A Different Kind of Human (Step 2).
Ken Thompson
miniatura|dereita|Ken Thompson (á esquerda) en compaña de [[Dennis Ritchie.]] Ken Thompson, nado en Nova Orleáns (Luisiana) o 4 de febreiro de 1943, é un informático estadounidense e dos creadores do sistema operativo Unix.
¡Forward, Russia!
¡Forward, Russia! foi unha banda inglesa de música alternativa formada na cidade de Leeds, activa entre os anos 2004 e 2008 e refundada no 2013 para disolverse no 2014. O álbum de debut da banda, Give Me a Wall, foi gravado no 2006. Até o 2006, o grupo só titulaba os seus temas con números, seguindo a orde na que foron compostos. A banda usou en ocasións na tipografía do seu nome o chamado pseudocirílico, escribindo ¡FФЯWДЯD, RUSSIД!. Tivo unha paréntese na súa actividade despois de gravar o seu segundo álbum, Life Processes, en 2008, pero foi refundada para ofrecer un concerto o 30 de novembro de 2013 no Brudenell Social Club de Leeds, co gaio de celebrar o centenario do auditorio. Tras isto, decidiron continuar xuntos para preparar un novo concerto no Live at Leeds Festival, organizado polo concello de Leeds, que foi a súa derradeira actuación.
Ken Thompson
Traxectoria
Traballou na empresa Bell Labs onde creou no 1969 xunto con Dennis Ritchie o sistema operativo Unix. Creou tamén a Linguaxe de programación B.
¡Forward, Russia!
Formación e primeiros sinxelos
¡Forward, Russia! formouse a principios do 2004 por Tom Woodhead e Rob Canning, antigos membros da banda de Leeds The Black Helicopters, máis os irmáns Katie Nicholls e Sam Whiskas Nicholls, que estiveran entre outras na banda de Leeds les Flames!. A banda deu o seu primeiro concerto en abril, continuando con demos que tiveron comentarios en importantes revistas musicais como Drowned in Sound e NME, que referiuse a eles como un "resplandor dun axitado punk-funk desde Leeds".
Teodoro Morgade
Teodoro Morgade Varela, nado en Baio o 2 de xuño de 1915 e finado na Coruña o 23 de xullo de 1935, foi un escritor galego.
¡Forward, Russia!
Formación e primeiros sinxelos
No verán de 2005, Nicholls rematou os seus estudos no instituto e os demais deixaron os seus traballos para dedicarse á banda a tempo completo.
Teodoro Morgade
Traxectoria
Comezou a estudar farmacia en Santiago de Compostela, onde se integrou en grupos galeguistas como Federación de Mocedades Galeguistas.
Obra
Publicou en Alba. Hojas de poesía.
¡Forward, Russia!
Formación e primeiros sinxelos
O seguinte traballo da banda, "Twelve", apareceu en xaneiro de 2006, no selo Dance To The Radio, ocupando o 36º posto en UK Top 40.
Teodoro Morgade
Obra
Os seus poemas foron recollidos polos seus amigos Jenaro Marinhas del Valle e Marino Dónega no libro Cartafol (El Ideal Gallego, 1963).
¡Forward, Russia!
Give Me a Wall
O seu seguinte sinxelo, unha nova versión de "Nine", foi realizada en maio e precedeu ao álbum de debut Give Me a Wall, producida por Paul Tipler e presentada no Reino Unido o 15 de maio de 2006. Neste tempo fixeron unha xira con We Are Scientists, tocaron xunto a The Automatic, The Long Blondes, Howling Bells e Boy Kill Boy no New Music Tour de 2006 organizado pola revista NME.
A banda asinou co selo Mute Records en Norte América, onde Give Me A Wall lanzouse o 19 de setembro de 2006. Un sinxelo dixital de "Thirteen", así como dous EPs cos principais temas de "Nine" e "Eighteen" foron publicados para apoiar o álbum. ¡Forward, Russia! visitou América catro veces, todas no 2006, para tocar no South by Southwest, no CMJ Music Marathon e en xiras con Scanners e Snowden. No Xapón a banda asinou co selo Vinyl Junkie Recordings. Ademais, Dance to the Radio distribuíu Give Me a Wall para o resto do mundo a través dun acordo con Cooperative Music. O álbum foi realizado na súa maior parte a finais de setembro e principios de outubro, mentres a banda facía unha xira por Europa.
"Eighteen", o cuarto tema sacado do álbum no Reino Unido, foi lanzado en xullo en CD e en dous formatos de 7" para sinxelo, acadando o número un na UK Indie Chart. O vídeo de "Eighteen" incluíu cameos de membros de The Pigeon Detectives, This Et Al e The Playmates.
No ano 2006 tiveron unha curta xira no Reino Unido e aparicións en numerosos festivais británicos e europeos, así coomo actuacións nos Estados Unidos. O grupo tocou nos festivais de Reading and Leeds Festival e Carling Weekend, aparecendo na NME/BBC Radio One Stage. A banda tamén tocou en novembro de 2006 no Spanking New Music Tour da MTV2 xunto a Wolfmother, The Maccabees e Fields. "Nineteen" foi lanzado como o derradeiro sinxelo do álbum para dar apoio a esta xira.
No festival belga Pukkelpop Festival, a banda estreou o seu primeiro material post-Give Me A Wall, "Don't Be A Doctor", que foi así mesmo a primeira canción sen título numérico. "Doctor..." foi gravado polo produtor de "Give Me A Wall" Paul Tipler en setembro de 2006 e publicado como un white label (traballo sen a etiqueta de selo discográfico) dunha soa cara gravado nun sinxelo de 10" o 12 de febreiro de 2007 . A gravación realizouse por vez primeira dixitalmente como unha parte da compilación do selo Dance To The Radio que levaba o título xenérico de "Out Of The Woods and Trees". Esta compilación ademais incluía rarezas de Howling Bells e The Pigeon Detectives.
O conxunto encabezou unha breve xira polo Reino Unido e Irlanda entre febreiro e marzo de 2007 a fin de mellorar a promoción neste área do seu álbum de debut.
Life Processes
Despois dun secret show (actuación sorpresa) no que presentaron novo material, a banda procedeu a gravala en Seattle co produtor Matt Bayles. No diario do seu blog de estudio foron mencionados numerosos títulos das novas cancións, incluíndo tres que habían sido presentadas na xira de principios do 2007. Un sinxelo tomado do álbum, titulado "Breaking Standing", foi o primeiro material desas sesións de estudio en ser publicado. O álbum titulouse Life Processes e foi publicado no Reino Unido por Cooking Vinyl o 14 de abril de 2008, por Mute Records en Norte América en xuño e por Vinyl Junkie no Xapón o 26 de marzo do mesmo ano. A edición xaponesa incluíu os exclusivos temas extra "Reflection Symmetry" e "Don't Be A Doctor". O álbum, que de acordo ao escritor da revista SPIN Josh Modell exploraba "máis expansivos, máis progresivos territorios" que o seu predecesor, tivo unha recepción positiva pola crítica, como a de Drowned in Sound que o describe como un traballo "salpicado de momentos brillantes", e a de The Independent que sinala que o álbum "habilmente combina a ferocidade do punk-rock melódico co enxenio".
Dobre disolución
No 2008, a banda anunciou que tomaban a "decisión de descansar da súa actividade en ¡Forward, Russia!" e que non volverían a tocar ou gravar "nun futuro inmediato". O seu comunicado sinalaba que "''a idea de facer outra xira sen nada novo que ofrecer era algo que non nos estusiasmaba a ninguén de nós".
Estilo musical
A música da banda foi descrita como "art rock", "agit-punk contemporáneo" e "dance-punk de alto voltaxe". Cando foi publicado "Give Me a Wall", a banda foi comparada con Bloc Party, mentres NME describiu o seu son "como unha peculiar versión inglesa do estilo emo". O segundo álbum da banda foi descrito por Pitchfork Media como "unha curiosa mestura de estudiado dance-punk e frenético hardcore"
Jon Pareles, relatando unha actuación en directo do 2006 en The New York Times, manifestaba que "(as súas) cancións non se limitan a un pé e un refrán; están repletas de peculiaridades, e están impulsadas pola infatigable batería de Katie Nicholls. Os instrumentos únense para muscular, un funk bailable, e entón sepáranse como un puño que se abre de repente".
A voz de Woodhead foi descrita como un "chío operístico post-hardcore".
Traballos fóra da banda dos seus membros
Katie remesturou o tema de I Was a Cub Scout titulado "I Hate Nightclubs"; a súa remestura gravouse coma un sinxelo extra que podía acadarse só online. Foi tamén nomeada ao premio de "Vexetariano Máis Sexy do Mundo" nos anos 2007, 2008 e 2009 polo Peta 2 (People for the Ethical Treatment of Animals), pero non gañou nunca.
Whiskas remesturou o tema "Long Happening" de Howling Bells baixo o nome de ¡Constructicons Form Devastator!, sendo presentado como un sinxelo extra dispoñible online e en 7".
Woodhead tivo un proxecto electrónico paralelo chamado AnteAter, cunha soa gravación ata o momento: "Final Lekky", incluído na terceira compilación de Dance to the Radio titulada "Something I Learned Today", publicada en marzo de 2007. Ademais interpretou os coros vocais na canción de Yes Boss titulada "Tongues In Knots", contido no seu álbum "Look Busy".
Gilbert Bougnol
Gilbert Bougnol, nado en Saint-Myon o 31 de agosto de 1866 e finado en Rueil-Malmaison o 20 de outubro de 1947, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Bougnol participou nos Xogos Olímpicos de 1900 na categoría de espada profesional quedando en segundo lugar tras o tamén francés Albert Robert Ayat, levando a medalla de prata. En espada afeccionado-profesional quedou no quinto lugar.
Praia de Patos
Sitúase entre a península de Monteferro e a praia do Caranquexo, tamén coñecida como praia das Canas. Esta praia é moi frecuentada por afeccionados e seguidores do mundo do surf, grazas ás súas ondas provocadas pola súa orientación cara a mar aberto.
No ano 2014 tiña Bandeira Azul.
Arantzadi
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade de Pamplona Arantzadi (en castelán: Aranzadi) é un barrio de Pamplona (Navarra) situado ao norte da cidade, nun meandro do río Arga, entre os barrios da Arrotxapea e a Txantrea.
Está zona está dedicada a hortas e zonas verdes e de esparexemento, como a Cidade Deportiva de Arantzadi. Arantzadi esta integrado no Parque fluvial do río Arga.
Onzonilla
miniatura|Localización do concello na provincia de León Onzonilla é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.857 habitantes (INE, 2021).
Hawker Siddeley Harrier
miniatura|Harrier levantando o voo do [[Portaavións HMS Invencible.]]
O Hawker Siddeley Harrier, coloquialmente chamado jump jet, foi un avión de ataque a terra e recoñecemento desenvolvido na década de 1960 e que formou a primeira xeración da serie Harrier. Foi o primeiro avión operacional con capacidade V/STOL (engalaxe e aterraxe verticais/curtas) e o único deseño V/STOL realmente exitoso dos moitos que xurdiron neses anos.
O Harrier produciuse a partir dos prototipos Hawker Siddeley Kestrel, despois da cancelación dun modelo supersónico máis avanzado, o Hawker Siddeley P.1154. A Royal Air Force (RAF) encargou as variantes Harrier GR.1 e GR.3 a finais da década de 1960. Na década de 1970 foi exportado ós Estados Unidos, onde recibiu a designación AV-8A, para ser usado polo Corpo de Marines dos Estados Unidos, e tamén a España baixo o nome de AV-8S Matador, para ser embarcado no portaavións Dédalo da Armada Española.
O turborreactor de empurre vectorial do Harrier permítelle operar dende pistas semipreparadas e despregalo en zonas avanzadas, lonxe dos vulnerábeis aeródromos. Tres escuadróns da RAF Germany recibiron o Harrier, inda que un foi disolto polo elevado índice de accidentes. Os Harrier foron despregados en diversas áreas da OTAN e combateron nas Malvinas. O GR.Mk 3, coa súa limitada carga útil e aviónica primitiva, foi substituído polo BAe/McDonnell Douglas AV-8B, chamado Harrier GR.Mk 5 pola RAF.
O Harrier foi un avión autenticamente decisivo que marcou a aparición do primeiro avión de combate STOVL, instancia para a que emprega un só turborreactor cun cuarteto de tobeiras vectoriais para a distribución equilibrada do pulo. O Harrier apareceu como resultado do prototipo P.1127 que voou por primeira vez en outubro do ano 1960. Fixéronse plans para desenvolver o P.1154 capaz de acadar Mach 2, pero este foi cancelado a favor do transónico pero máis barato Harrier GR.Mk 1 con motor Pegasus Mk 101 de 8.618 kg, posteriormente mellorado no Harrier GR.Mk 1A có Pegasus Mk 102 de 9.072 kg. O GR.Mk 1 comezou a entrar en servizo no ano 1969 e os 92 aparellos superviventes foron mellorados ó estándar GR.Mk 3 con maior potencia e proa revisada para instalar un telémetro láser e un procurador de brancos marcados.
O Escuadrón 1 da RAF converteuse na primeira unidade mundial equipada operativamente con cazas VTOL ó converterse ó Harrier en abril de 1969.
Accións de combate
A maior experiencia de combate dos Harrier foi ó servizo Británico. Isto aconteceu durante a Guerra das Malvinas, onde se empregou tanto o Sea Harrier como o Harrier GR.Mk 3. O Sea Harrier, baseado no GR.Mk 3, tivo unha grande importancia nas actividades navais. Vinte Sea Harrier operaron dende os portaavións HMS Hermer e Invencible, principalmente para a defensa da frota. Inda que derrubaron 23 cazas arxentinos en combate aéreo (en parte por mor do emprego da novidosa variante do mísil americano Sidewinder e que os cazas arxentinos operaban en condicións extremas) non podían establecer unha superioridade completa e previr os ataques durante o día ou a noite, ou parar os voos diarios dos transportes dos C-130 Hercules ás illas. Tres Sea Harrier foron derrubados por fogo antiaéreo terrestre e outros tres por mor de accidentes. Ningún foi derrubado por avións inimigos.
Sistema de clasificación de Engler
Características
Debido ás lagoas de coñecementos en anatomía e bioloxía molecular das plantas nesa época, o sistema está baseado principalmente en trazos morfolóxicos de acceso relativamente sinxelo a través dunha lupa e un microscopio.
Este sistema concibe unha circunscrición tradicionalista do reino Plantae. Nunha época en que todos os seres vivos eran ou plantas ou animais, o sistema de clasificación acolleu como plantas a todos os organismos con capacidade de fotosintetizar e aos organismos sen motilidade, a saber:
Cada sistema de clasificación filoxenético reflicte as teorías evolutivas da época, e o sistema de Engler non é a excepción. Engler concibiu ao reino das Plantas como composto por Divisións de organismos fotosintéticos ou sen motilidade cada vez máis complexos, sendo os máis complexos descendentes dos máis sinxelos.
Aínda que os coñecementos da época non lle permitiron ter moitos acertos nas divisións "inferiores" do reino Plantae (divisións cuxo uso tal como concibiuno Engler está practicamente descartado hoxe en día), os estudos moleculares actuais acordaron a monofilia de varias divisións. Tamén os estudos moleculares acordaron a parafilia doutras divisións, aínda que Engler concibiunas como monofiléticas, as agrupacións parafiléticas son consideradas útiles e son validadas por moitos autores. No caso particular da división Gymnospermae, cuxa monofilia foi moi discutida nos últimos anos e de feito descartada por outros sistemas posteriores como o de Cronquist, á data de edición deste artigo (decembro do 2006) está practicamente acordado que é monofilética. Tamén a súa división Anxiospermae foi acordada como monofilética practicamente en todos os sistemas de clasificación filoxenéticos, hoxe en día confirmada polos estudos moleculares, aínda que hoxe é máis utilizado nalgunhas áreas o seu sinónimo Magnoliophyta. Dentro da división Anxiospermae, é interesante a súa hipótese sobre a evolución da flor. Engler concibiu ás Gnetopsidas (unha clase de ximnospermas con moitos trazos derivados parecidos aos das anxiospermas) como posuidoras da flor ancestral, polo que fixo a hipótese que a anxiosperma ancestral tiña flores en inflorescencias, que non tiñan perianto, cheiro nin cor, e que se polinizaban a través do vento. Por tanto, as flores con perianto serían máis recentes que as aperiantadas (en particular as flores que só teñen sépalos serían máis antigas que as que teñen sépalos e pétalos), e a unión dos pétalos entre si sería un suceso evolutivo posterior. Por tanto a cantidade de pétalos e sépalos nas flores, e se están unidos entre si ou non, serían trazos que reflicten a posición da planta na árbore filoxenética. Aínda que hoxe en día están descartadas todas estas hipóteses da orixe e a evolución da flor, esta clasificación utiliza un carácter moi conspicuo para a determinación (cantidade de pétalos e sépalos), polo que segue resultando "cómoda" para varios investigadores.
Divisións do reino Plantae
De acordo con Engler, no seu libro Syllabus der Pflanzenfamilien (1924), os grupos principais de plantas son
Castro do Monte da Cidá
O castro do Monte da Cidá é un poboado castrexo situado no monte da Cidá, entre as parroquias de Carreira e Artes, no concello coruñés de Ribeira.
Sistema de clasificación de Engler
Divisións do reino Plantae
As relacións das embriófitas cos grupos monofiléticos están explicitadas no seguinte cadro:
Castro do Monte da Cidá
Morfoloxía
Os restos do castro do monte da Cidá atópanse no cumio do monte, a carón do vértice xeodésico. Estrutúrase arredor dun pequeno adro de forma oval duns 98 x 65 m. Está moi ben protexido de ataques externos, xa que nas súas caras norte e oeste hai uns terrapléns que fan moi difícil a ascensión á acrópole. Polas ladeiras este e sur está protexido por rochas naturais a xeito de muralla defensiva.
Sistema de clasificación de Engler
Pteridophyta
A clasificación da clase Filicopsida das pteridófitas sensu Engler aceptada é (nota: a lista pode estar incompleta):
Castro do Monte da Cidá
Morfoloxía
No ano 1927, segundo escribiron Florentino López Cuevillas e Fermín Bouza Brey na súa obra Prehistoria e folklore da Barbanza, un veciño de Carreira chamado Lampón contaba a seguinte historia: «''Aiquí houbo casas, unha aboa do meu veciño inda se lembraba de ver algunha en pé. Dende aiquí vixiábase antigamente a mar cando os mouros vivían no monte. Despois os mouros foron botados para África e atrás de iles viñeron os godas e despois nós''».
Sistema de clasificación de Engler
Angiospermae
A clasificación das anxiospermas conforme á última edición do Syllabus der Pflanzenfamilien (12ª edición, 1964), tamén considerado como "sistema Melchior" ou "sistema Engler modificado", é a seguinte:
O Vao, Folgoso, Abegondo
O Vao é un lugar da parroquia de Folgoso no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 6 mulleres.
Castro do Monte da Cidá
Estado
En 1915 acháronse restos cerámicos logo dunha escavación. A comezos da década de 1980, logo doutra prospección, o corte de árbores e a extracción ilegal e incontrolada de pedra fixeron que se derrubaran moitos dos restos do castro, incluíndo a magnífica escaleira de aceso.
A falta dunha escavación arqueolóxica axeitada que os desenterrase por completo, os restos do castro permaneceron case por completo tapados polas toxeiras, agás unha pequena construción circular que se pode ver libre de maleza. Foi escavado en 2014 e en 2015 baixo a dirección de Miguel A. Vidal. Na intervención de 2014 exhumáronse un total de 14 estruturas, trece delas da idade de ferro e unha de comezos da idade contemporánea.
Nas ladeiras deste monte tamén pódense achar varios restos de mámoas expoliadas polas escavacións incontroladas de séculos pasados, así como polas cortas de árbores logo dos incendios de agosto de 2006.
Janez Janša
miniatura|Janez Janša (2011) Janez Janša, nado o 17 de setembro de 1958 como Ivan Janša, foi o primeiro ministro de Eslovenia dende 2004 ata 2008. Pertence ao Partido Democrático Esloveno.
José María Sánchez Rivas
José María Sánchez Rivas, finado en Pontevedra o 27 de outubro de 1991, foi un empresario galego.
Traxectoria
Foi fundador de Constructora San José en 1962, da que despois se converteu en presidente vitalicio. Casou con Julia Ávalos Pérez coa que tivo tres fillas: Virtudes, Julia e María José Sánchez Ávalos.
Crepúsculo
miniatura|Crepúsculo. miniatura|Primeira luz sobre a Baía Plácida, Florida O crepúsculo ou entre lusco e fusco é o momento antes da saída ou logo da posta do Sol en que se pode ver a súa luz, debido á refracción pola atmosfera dos raios luminosos do Sol. Devandita difusión alarga o día, tanto pola mañá antes do amencer, como pola tarde despois do ocaso:
Fases de crepúsculo
O crepúsculo sucédese en tres fases:
Заря Зоря (заграва)
Reino de Serbia
O Reino de Serbia foi un estado balcánico que creado a partir do Principado de Serbia o 23 de marzo de 1882. Despois de loitar contra o Imperio otomán para lograr a súa su independencia, tamén tivo que loitar contra o Reino de Bulgaria.
O pequeno reino foi ocupado finalmente polas Potencias Centrais durante a primeira guerra mundial e, ao finalizar esta, uniuse ao Reino de Montenegro e ao Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios para formar o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos o 1 de decembro de 1918.
Comprendía territorios dos actuais estados de Serbia e a Macedonia do Norte.
Historia
Desde 1878 a política do Principado de Serbia dividírase en dúas correntes principais: a dos austrófilos e a dos rusófilos. O reino de Serbia tras o [[Congreso de Berlín de 1878.|miniatura|esquerda]]
Ambas as dúas tiñan influencias da política europea do momento e distinguíanse principalmente pola súa orientación en política exterior. Estas correntes continuaron no seu estado sucesor, o reino de Serbia.
Os austrófilos admiraban a cultura europea occidental e sostiñan que o desenvolvemento de Serbia requiría un acercamento ao Imperio austrohúngaro, que detería o avance ruso nos Balcáns. Agrupábanse en torno ao Partido Progresista e o seu principal representante foi o rei Milan I de Serbia.
Os rusófilos concentrábanse nos Partidos Radical e Liberal. Orixinariamente moi influídos por anarquistas e socialistas rusos e, teoricamente representantes dos intereses dos campesiños, os primeiros fóronse convertendo simplemente nun partido nacionalista e monárquico.
Defensores do goberno constitucional, non dubidaron en aliarse con elementos reaccionarios en ocasións. Compartían cos liberais a preferencia por Rusia como referente exterior e unha ideoloxía paneslava. Os seus ideais de expansión requirían a axuda da gran potencia eslava, o Imperio ruso.
Política exterior
O período comezou coa desilusión nacional polos resultados do conflito de 1875-1878, que terminara coa ocupación austrohúngara de Bosnia e Hercegovina e a perda do apoio ruso, que defendera as ambicións búlgaras. O rei Milan I de Serbia, anterior príncipe. Aliñou ao su país coa veciña Austria-Hungría e debilitou á dinastía Obrenović polas súas disputas matrimoniais.|miniatura|esquerda
Tras o acordo comercial de 1881 con Austria-Hungría os dous países subscribiron unha convención secreta que converteu ao país practicamente nun protectorado austrohúngaro. O pacto tiña unha duración de 10 anos e foi renovado en 1889 antes da abdicación do rei Milan, aínda que en 1899 caducou. Milan rubricouno convencido de que o futuro do seu país estaba unido ao do Imperio Austrohúngaro. Tomada Bosnia polos austrohúngaros e con Rusia apoiando a Bulgaria, Serbia necesitaba o apoio dunha gran potencia para expandirse cara a Macedonia. Unha das cláusulas do tratado con Austria obrigaba a Serbia a limitar a propaganda nacionalista en Bosnia e Hercegovina, recentemente ocupada polo Imperio, co consentimento ruso. A cambio, os austrohúngaros comprometíanse a axudar a Milan contra as actividades dos seus rivais, os Karadjordjević. O Imperio tamén se prometía en axudar a Milan a coroarse como rei e a non opoñerse á expansión de Serbia cara ao sur. En contrapartida, Serbia debía someter os seus tratados con outras nacións ao consentimento austrohúngaro. A alianza austro-serbia era a única alternativa para o país, que necesitaba o apoio dunha gran potencia nas súas relacións internacionais.
O acordo foi xestionado practicamente polo rei e o goberno, ao coñecelo, dimitiu en protesta. Oficialmente emendaríanse os artigos sobre a política exterior serbia, pero o soberano comprometeuse en segredo a mantelos. En marzo de 1882 o Estado converteuse en reino.
Política interna
En Serbia, ao igual que na veciña Romanía, a pesar der seren formalmente monarquías constitucionais, o monarca tiña un gran poder político: nomeaba aos ministros. Estes, á súa vez, podían influír nos resultados das eleccións que convocaban. Milan, porén, non tiña o control do poder político. Débil, folgazán, corrupto e insignificante, tiña facilidade para crearse inimigos. Non contaba coas calidades necesarias para reunir en torno a si ás distintas faccións políticas nin para converterse en caudillo do país, por entón débil e atrasado.
miniatura|Cedomilje Mijatović, destacado dirixente político dos Progresistas, un dos dous partidos máis achegados aos Obrenović, que foron perdendo respaldos paulatinamente fronte aos seus rivais Radicais a finais do século XIX e comezos do XX.
Durante o seu reinado, ademais do Partido Liberal, no goberno ao comezo do período, xurdiron outras dúas agrupacións políticas destacábeis: o Partido Progresista e o Partido Radical. Os progresistas proviñan da ala esquerda do Partido Conservador. Partidarios de seguir o modelo da Europa occidental, consideraban a Rusia atrasada e primitiva. Formado en xeral por persoas de cultura e cosmopolitas, defendían o habitual ideario liberal do século XIX: dereitos civís, incluíndo a liberdade de prensa e asociación, xustiza independente e gobernos locais. O seu obxectivo era o das clases medias de Europa occidental.
Os radicais tiñan unha orixe popular, de raíces marxistas, populistas e anarquistas. Ao comezo situábanse ideoloxicamente moi á esquerda dos progresistas. Defendían o sufraxio universal masculino, un goberno baseado no parlamento, impostos graduais e directos, dereitos civís e gobernos locais autónomos. Opoñíanse en especial ao control policial das eleccións, que impedía a súa vitoria. Aínda que inicialmente non se dirixía ao campesiñado, posteriormente si que intentou gañar o seu favor.
Desde 1880, tras doce anos de gobernos liberais, a crise polas negociacións comerciais con Austria-Hungría deu paso a un novo goberno progresista. Os progresistas controlaron a política serbia durante os seguintes 7 anos e asinaron un acordo co Imperio Austrohúngaro en abril de 1881. O acordo foi favorábel para a agricultura serbia a cambio de permitir a entrada preferente de produtos industriais austrohúngaros, que non supoñían competencia aos serbios xa que estes non existían. Austria-Hungría pasou a controlar o 77 % das importacións serbias e o 82 % das súas exportacións.
Os gobernos progresistas, aínda que non democráticos, comezaron a aprobar medidas modernizadoras, como as leis de liberdade de prensa, independencia do poder xudicial, obrigatoriedade da ensinanza primaria... En 1883 estableceuse o servizo militar obrigatorio e fundouse o Banco Nacional. Os antigos funcionarios, favorábeis aos liberais, deron paso aos partidarios dos progresistas. Estes defendían os intereses da clase media, ignorando os da maioría campesiña do país. En xeral, o seu período de goberno destacou polos continuos escándalos internos e os desastres en política internacional.
En 1883 os progresistas perderon as eleccións ante os radicais, pero Milan negouse a encargarlles formar goberno e chamou aos conservadores, que tiveron que reprimir en novembro a revolta de Timok na que os radicais participaron e que levou ao exilio a algúns dos seus dirixentes. En 1884 os progresistas regresaron ao goberno.