cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cimícidos
Evolución
A análise molecular de cinco xenes mitocondriais e nucleares mostrou que os Cimicidae forman un clado. Os Primicimicinae son un grupo irmán do clado que contén todas as outras especies existentes. A análise, datada usando fósiles, dá unha data estimada de 115 millóns de anos no Cretáceo para a evolución dos primeiros Cimicidae. Cando apareceron os morcegos hai uns 50 millóns de anos, os parasitos cambiaron de hóspede, pasando a alimentarse de morcegos e aves a partir de entón. O grupo colonizou os humanos en tres ocasións. O xénero Cimex considérase polifilético.
Os Afrocimicinae, Haematosiphoninae e Latrocimicinae non foron incluídos na análise.
Bugatti Type 50
O Bugatti Type 50 foi un coche de luxo producido entre 1930 e 1934 polo fabricante francés Bugatti.
As orixes
As orixes do Tipo 50 pódense comparar coas do Tipo 51 de carreiras e remóntanse ao momento no que captaron a atención de Ettore Bugatti dous coches Miller traídos a Monza polo piloto estadounidense Leon Duray para presentalos. O propietario da casa Molsheim quedou tan impresionado polo rendemento destes coches que se achegou a Duray e ofreceulle un intercambio igualitario, os dous deportivos Miller a cambio de tres exemplares de Tipo 43] ]. Duray aceptou e Ettore Bugatti conseguiu así levar os dous coches á súa fábrica alsaciana para que puidesen ser desmontados e analizados . Así descubriu que en realidade estaban equipados con contidos tecnolóxicos de absoluta importancia para a época: [[tracción dianteira, sobrealimentación mediante compresor volumétrico e distribución de tipo DOHC. Descartada a tracción dianteira, que daquela aínda presentaba diversos problemas de construción, e a sobrealimentación mediante un compresor volumétrico, que xa fora probado con éxito por Bugatti, centráronse na distribución DOHC. Aínda que os proxectos máis urxentes de Ettore Bugatti incluían a aplicación da distribución de dobre leva aos seus coches de carreiras, ao mesmo tempo tamén se lanzou un proxecto que podería transferir rapidamente esta tecnoloxía tamén á produción de coches de estrada. O resultado foi o Tipo 50, presentado en 1931 xunto co Tipo 51 de carreiras.
Características
O Tipo 50 naceu oficialmente para substituír ao Tipo 46S, do cal tomou o chasis e diversas solucións estilísticas no caso dos exemplares con carrozaría directamente da casa Molsheim. Era un cupé moi luxoso e elegante (pero tamén se fixeron algúns exemplares con carrozaría diferente), cunha liña estilizada, segundo os criterios estilísticos propostos facía uns anos polo fillo de Ettore Bugatti, Jean, nos modelos da empresa Molsheim, e que incluía, entre outras cousas, as notables pinass de aliaxe xa utilizadas no propio Tipo 46. Basicamente o Tipo 50 era un Tipo 46S equipado cun novo motor, de 8 cilindros en liña sobrealimentado mediante un sobrealimentador volumétrico Roots. Este motor tiña un desprazamento de 4972 cm³, pero a verdadeira novidade estivo representada pola distribución, encomendada (por primeira vez nun Bugatti) a dous árbores de levas na cabeza, sendo esta última a principal solución tomada da análise dos coches Miller. Por outra banda, volveuse en cambio á culata con dúas válvulas por cilindro, pero grazas á sobrealimentación dun motor de cilindrada tan xenerosa, ata 225 cv. O Type 50 produciuse en dúas versións, a primeira tiña unha distancia entre eixes curta (3.099 mm), máis deportiva e tamén máis potente, mentres que a segunda, chamada 'Tipo 50T, utilizaba unha plataforma alongada cunha distancia entre eixes de 3.505 mm, pero, sobre todo, estaba equipada cunha variante aspirada do xa descrito motor de 5 litros, variante que en todo caso alcanzaba a considerable potencia de 200 CV. En calquera caso, para ambas as versións, a base mecánica consistía nun chasis con largueiros e traveseiros de aceiro, con suspensión de bésta equipado con amortecedores de fricción axustable polo condutor mediante un control de cable. As rodas, como no Tipo 41, eran unha fundición en aliaxe lixeira de aliaxes de aluminio que tamén incluía os tambores, con aletas para arrefriar os freos. Estes últimos eran de tipo tambor nas catro rodas. O rendemento tamén foi de absoluta importancia para un coche de estrada daqueles anos, o "Tipo 50" de curta distancia entre eixes e motor sobrealimentado alcanzaba unha velocidade máxima duns 180 km/h, mentres que o "Tipo 50T" máis longo, máis pesado e menos potente, acadaba á considerable velocidade de 165 km/h.
O éxito sorriu ao Tipo 50 de estrada, visto como un auténtico coche de prestixio, luxoso, elegante e deportivo e aínda hoxe considerado como un dos coches de estrada máis fascinantes d década de 1930. Cos 150.000 francos necesarios só para o chasis da versión sobrealimentada, o Tipo 50 era sen dúbida un coche moi caro, reservado para poucos afortunados e isto explica a razón do feito de que só se produciran 65 exemplares. Deles, algúns construíronse cunha configuración roadster, outros eran convertibles de dúas prazas con asento da sogra na parte traseira.
Actividade deportiva
O motor sobrealimentado do Tipo 50 convenceu tanto á alta dirección da empresa francesa como ao público tanto que tamén foi desenvolvido para o seu uso no campo das carreiras e montado nos Bugatti Tipo 53 e 54, aínda que con resultados fluctuantes. Durante 1931, o primeiro ano de comercialización do Tipo 50, instaláronse e preparáronse tres chasis para participar nas 24 Horas de Le Mans dese ano. Os tres Type 50S usados ​​na maratón de Sarthe eran todos negros en lugar do azul claro habitual usado como cor nacional nas carreiras de motor. Isto debeuse a unha protesta persoal de Ettore Bugatti contra o Goberno francés que non tiña asignado fondos para o equipo. Non obstante, debido a fallos técnicos, os tres coches víronse obrigados a retirarse, e as cousas non melloraron nos anos seguintes. .
A finais dos trinta, cando o Tipo 50 xa levaba tempo fóra do mercado, creouse unha versión de carreiras, chamada Tipo 50B, que o chasis do Tipo 59 estaba equipado co mesmo motor de 5 litros que o Tipo 50 sobrealimentado, pero aumentaba ata 280 CV de potencia máxima. Unha boa idea dende o punto de vista técnico, pero que de feito non tivo éxito.
Cacao en po
dereita|miniatura|Cacao en po. O cacao en po é a parte do cacao desprovista da súa manteiga e elaborado por medio da redución da manteiga mediante o uso de prensas hidráulicas e disolventes alimentarios especiais, que adoitan ser álcalis, até lograr unha textura pulverulenta. O cacao en po adoita ter contidos graxos por debaixo do 20 % de manteiga de cacao.
Elaboración
O cacao en po elabórase mediante a moenda dos grans de cacao. Unha vez que se moeu, o tamaño medio dos grans non supera os tres milímetros. A moenda sométese a unha disolución alcalina que disolve a relativamente baixa temperatura a graxa do cacao, aínda que iñantes do século XIX esta operación de separación de graxas facíase co chocolate quente. Algunhas propiedades fisicoquímicas do cacao en po son unha actividade acuosa (aW) que vai de 0,1 a 0,35; un pH de entre 5 e 5,6 que depende do contido de cacao; unha porcentaxe de humidade de entre 1 e 1,8 % e unha temperatura de conservación en anaquel de 30 a 39 °C.
Propiedades do proceso
dereita|miniatura|Lata de cacao en po.
O cacao en po non é facilmente solúbel en auga ou leite. Canto menor sexa o seu contido en graxas, menor será a súa solubilidade. Ás veces o cacao en po mestúrase con aceites vexetais co obxecto de mellorar a súa solubilidade en leite ou auga. O cacao en po adoita conter na súa masa pulverulenta certas cantidades de cafeína e de teobromina. Existen dous tipos de procesos na elaboración do po de cacao:
Usos
O cacao en po adóitase empregar na industria chocolateira como un paso intermedio na elaboración de confituras de chocolate e produtos para untar (Nocilla, Nutella, siropes de chocolate etc.). A versión máis popular inclúe a elaboración de bebidas baixo diferentes marcas comerciais nas que adoita mesturarse con leite (batidos) coa intención de dar sabor de chocolate ao leite. En repostaría emprégase en diferentes decoracións, unha das máis famosas é o tiramisú, decoracións de bebidas como o café moca, o cappuccino etc.
Horda de Ouro
A Horda de Ouro, autodenominada como Ulug Ulus, lit. 'Grande Estado' en turco, foi un khanato orixinalmente mongol, e despois turquificado, que se estabeleceu no século XIII e deu orixe ao sector máis occidental do Imperio Mongol. Coa división do Imperio Mongol en 1259 converteuse nun khanato funcionalmente separado. Tamén é coñecido como o Khanato Kipchak ou como o Ulus de Jochi.
Despois da morte de Batu Khan (o fundador da Horda de Ouro) en 1255, a súa dinastía floreceu durante todo un século, até 1359, aínda que as intrigas de Nogai provocaron unha guerra civil parcial a finais da década de 1290. O poder militar da Horda alcanzou o seu máximo durante o reinado de Uzbeg Khan (1312–1341), quen se converteu ao islam. O territorio da Horda de Ouro no seu cumio estendíase dende Siberia e Asia Central até Europa Oriental dende os Urais até o Danubio polo leste, e dende o mar Negro até o mar Caspio polo sur, mentres limita coas montañas do Cáucaso e os territorios da dinastía mongol coñecida como Ilkanato.
Red Dead Redemption 2
Red Dead Redemption 2 é un videoxogo de acción e aventura do 2018 desenvolvido e publicado por Rockstar Games. O xogo é a terceira entrada na saga de videoxogos Red Dead e un precuela do xogo do 2010 xogo Red Dead Redemption. A historia é unha representación ficticia dos Estados Unidos en 1899 e segue as proezas do proscrito Arthur Morgan, un membro da banda de Van der Linde, e teñen que lidiar co decline Vello Oeste mentres tentan sobrevivir contra forzas de goberno, bandas rivais, e outros adversarios. O xogo é presentado por perspectivas en primeira e terceira persoa, e o xogador pode deambular libremente no seu interactivo mundo aberto. Os elementos do xogo inclúen tiroteos, atracos, caza, paseos a cabalo, interactuar con personaxes non xogadores (NPCs), e mantendo o índice de honra do personaxe por eleccións e accións morais. Un sistema de recompensa rixe a resposta dos executores da lei e cazadores de recompensa aos delitos cometidos polo xogador.
Historia
O desenvolvemento do xogo durou máis de oito anos, empezando pouco despois do lanzamento de Red Dead Redemption, e converteuse nun dos videoxogos feitos máis caros. Rockstar recrutou a todos os seus estudios nun equipo para facilitar o desenvolvemento. Inspiráronse en lugares reales en lugar de películas ou arte, centráronse en crear un reflexo preciso da época dos personaxes e do mundo. O xogo de Rockstar foi creado para a oitava xeración de consolas, despois de probar as súas capacidades técnicas mentres adaptaba Grand Theft Auto V a esas plataformas. A música do xogo presenta unha partitura orixinal composta por Woody Jackson e varias pistas vocais producidas Daniel Lanois. O desenvolvemento incluíu un intenso período de traballo de 100 horas semanais, o que xerou informes de horas extras obrigatorias e non pagadas. Red Dead Online, o modo multixogador online do xogo, permite participar que ata 32 xogadores participen en unha variedade de xogos cooperativos e competitivos.
Red Dead Redemption 2 lanzouse para a PlayStation 4 e Xbox One en outubro de 2018, e para Windows e Stadia en novembro de 2019. Rompeu varios récords e tivo o segundo mellor lanzamento na historia do medio, xerando 725 millóns de dólares estadounidenses en vendas no seu primeiro fin de semana e excedendo as vendas de Red Dead Redemption de toda a súa vida en dúas semanas. O xogo recibiu a aclamación da crítica, con eloxios a súa historia, personaxes, mundo aberto, gráficos, música e o alto nivel de detalle; algunhas criticas foron dirixidas ao esquema de control e o énfase no realismo na liberdade de xogo. Gañou eloxios e premios, incluíndo o premio de Xogo do Ano por varias publicacións de videoxogos, e é considerado un exemplo de videoxogos como forma de arte, e tamén como un dos videoxogos mellor feitos. É un dos videoxogos máis vendidos con máis de 50millóns de copias vendidas.
Wikipedia en santali
A Wikipedia en santali (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua santali. Foi creada o 2 de agosto de 2018. A lingua santali ten o seu propio alfabeto, ol chiki, o cal é usado nesta Wikipedia. Santali é unha lingua da subfamilia munda das linguas austroasiáticas, falada por preto de 7,4 millóns de persoas en Bangladesh, a India, Bután e o Nepal.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Apis (xénero)
Apis é un xénero de insectos da orde dos himenópteros, suborde dos apócritos, superfamilia dos apoideos, familia dos ápidos e subfamilia dos apinos, o único que integra a tribo dos apini.
Descrición
O xénero foi descrito por Linneo na décima edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome Apis Linneo tomouno do latín apis, -is, "abella".
Especies
O xénero inclúe entre 7 e 9 especies, segundo os autores. O ITIS considera as seguintes:
Grupos de especies do xénero Apis
Polo tipo de niño de cría pódense dividir as especies de Apis en dous grupos:
Orixe e distribución
O xénero Apis parece ter a súa orixe no sur e o sueste de Asia, incluíndo as Filipinas. Todas as especies actuais, excepto Apis mellifera son nativas desa rexión. Os representantes viventes das primeiras liñaxes en diverxer, (Apis florea e Apis andreniformis) teñen o seu centro de dispersión nesta rexión.
As primeiras abellas fósiles de Apis apareceron no límite Eoceno-Oligoceno (hai 34 millóns de anos) en xacementos europeos. A orixe destas abellas non indica que o lugar de orixn do xénero sexa Europa, só que xa estaban presentes nesa rexión nesa época. Coñécense moi poucos xacementos fósiles e están moi pouco estudados, así que a falta de fósiles non é de estrañar.
Non había especies de Apis no Novo Mundo antes da introdución da abella doméstica en Norteamérica polos colonos europeos a principios do século XVII.
Soamente un fósil está documentado no Novo Mundo, Apis nearctica, coñecido por un só espécime de 14 millóns de anos de antigüidade, encontrado no estado de Nevada.
Genesis (grupo musical)
Genesis é unha banda inglesa de rock progresivo formado no Charterhouse School, en Godalming, Surrey, no ano 1967. A formación máis exitosa do grupo estivo formada polo teclista Tony Banks, o baixista/guitarrista Mike Rutherford e o batería/vocalista Phil Collins. A formación dos anos 70, co vocalista Peter Gabriel e o guitarrista Steve Hackett, estivo entre as pioneiras do rock progresivo.
O grupo foi formado por cinco alumnos de Charterhouse, Banks, Rutherford, Gabriel, e Anthony Phillips, e bautizado polo antigo alumno da escola Jonathan King, quen conseguiu que gravasen varios sinxelos e o seu álbum de estrea From Genesis to Revelation en 1968. Tras separarse de King, a banda comezou a xirar, fichou por Charisma Records e converteuse nun grupo de rock progresivo co álbum Trespass (1970). Tras a marcha de Phillips, Genesis recrutou a Collins e a Hackett e gravou Nursery Cryme (1971). Os seus concertos comezaron a mostrar os disfraces e interpretacións teatrais de Gabriel. Foxtrot (1972) foi o seu primeiro éxito no Reino Unido e Selling England by the Pound (1973) acadou o número 3 nese país, contando co seu primeiro sinxelo en entrar nas listas británicas, "I Know What I Like (In Your Wardrobe)". O álbum conceptual The Lamb Lies Down on Broadway (1974) foi promocionado cunha xira transatlántica e unha elaborada escenografía, antes de que Gabriel deixase o grupo.
Collins asumiu as tarefas de vocalista principal, e o grupo publicou A Trick of the Tail e Wind & Wuthering (ámbolos dous en 1976) cun grande éxito. Hackett deixou Genesis en 1977, reducindo a banda a Banks, Rutherford, e Collins. O seu noveno álbum de estudio, ...And Then There Were Three... (1978), contén o primeiro grande éxito de Genesis, "Follow You Follow Me". Os seus seguintes cinco traballos tamén foron exitosos. Collins deixou Genesis en 1996, e Banks e Rutherford substituírono por Ray Wilson, que apareceu no seu derradeiro álbum, Calling All Stations (1997). O fracaso comercial do álbum levou a que a banda entrase en hiato. Banks, Rutherford e Collins reuníronse para a xira Turn It On Again Tour en 2007, e novamente en 2021 para a ''The Last Domino? Tour''.
Con entre 100 e 150 millóns de álbums vendidos en todo o mundo, Genesis é un dos artistas musicais con máis vendas. A súa discografía inclúe 15 álbums de estudio e 6 álbums ao vivo. A banda gañou numerosos premios (incluído un Grammy a mellor video musical conceptual por "Land of Confusion") e inspirou a moitas bandas tributo que recrean os espectáculos de Genesis de varias etapas da súa carreira. En 2010, Genesis foi incluído no Salón da Fama del Rock and Roll.
Universidade Kore de Enna
A Universidade de Kore Enna (UKE) (en Università degli Studi di Enna “Kore”; en Studiorum Universitas Hennae), é unha universidade de Enna, no centro de Sicilia.
Historia
A Universidade naceu dunha iniciativa da Fundación Kore en colaboración coas Universidades de Catania e Palermo, que tamén realizaran cursos en Enna en 1995. Desde o día 15 de setembro de 2004, a Universidade de Enna foi establecida como institución independente por decreto do Ministerio de Educación, Universidades e Investigación italiano.
Alumnado
De 140 estudantes no primeiro ano, o número de estudantes aumentou até os 7000.
Nome
O seu homónimo é a deusa grega Kore, tamén coñecida como Perséfone, filla da deusa da fertilidade Deméter (en latín Ceres). O nome foi elixido porque o Consorcio Municipal Libre de Enna da Sicilia Central recibe o alcume de "Provincia de Ceres" (Provincia di Cerere) debido ao seu solo fértil e á importancia da agricultura.
Centros
A universidade ten cinco facultades:
Lamas de Ríos, Caborrecelle, Portomarín
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Mummers
miniatura|Produción de St Albans Mummers de [[Xurxo de Capadocia|San Xurxo e o dragón, Boxing Day de 2015.]] As pezas de mummers son obras populares interpretadas por grupos de actores afeccionados, tradicionalmente todos masculinos, coñecidos como mummers ou guisers (tamén por nomes locais como rhymers, pace-eggers, soulers, tipteerers, wrenboys e galoshins). Historicamente, as obras de teatro dos mummers consistían en grupos informais de membros da comunidade disfrazados que visitaban de casa en casa durante varios días de festa. Hoxe en día o termo refírese especialmente a unha obra de teatro na que se chaman varios personaxes no escenario, dous dos cales participan nun combate, sendo o perdedor revivido por un personaxe médico. Esta obra ás veces atópase asociada cunha danza de espadas, aínda que ambas tamén existen en Gran Bretaña de forma independente.
Os mummers, ou derivado do verbo, o mumming, estendeuse desde as illas británicas a varias antigas colonias británicas. Ás veces realízase na rúa pero máis habitualmente durante as visitas a casas e pubs. Realízase xeralmente de forma estacional ou anual, moitas veces en Nadal, Pascua ou no Plough Monday, máis raramente en Halloween, Samaín ou Día dos Fieis Defuntos, e moitas veces cunha colección de diñeiro, na que a práctica pode compararse con outros costumes como os de Noite de Halloween, noite das fogueiras, wassailing, pace egging, e first-foot de ano novo.
Aínda que o termo mummer estivo en uso desde a Idade Media, non sobrevive ningún guión ou detalle daquela época e o termo pode ser usado de forma vaga para describir a intérpretes de varios tipos diferentes. A evidencia máis antiga das obras de teatro de momias tal e como se coñecen hoxe data de mediados e finais do século XVIII. As obras de teatro de Mummers non deben confundirse coas obras de misterio anteriores.
Diversas obras literarias, como a novela de León Tolstoi Guerra e paz ten unha representación de mummers, e diversas cancións, como "The Mummers' Dance", do álbum The Book of Secrets de Loreena McKennitt, fan referencia ao mummer.
Etimoloxía
Ás veces explícase que a palabra mummer deriva do inglés medio mum ("silencioso") ou do grego mommo ("máscara"), pero é máis probable que se asocie ao inicio do novo alto alemán mummer ("persoa disfrazada", atestiguado en Johann Fischart) e vermummen ("envolver, disfrazar, enmascarar a cara"), que se deriva ou chegou a asociarse con mummen (testemuñado xa no alto alemán medio por unha prohibición en Mühlhausen, Turinxia, 1351). e mum(en)schanz, ( Hans Sachs, Nuremberg, século XVI), estas últimas palabras referíndose orixinalmente a un xogo ou lanzamento (schanz) de dados. Ingrid Brainard argumenta que a palabra inglesa "mummer" deriva en última instancia do nome grego Momo / Momus, o mesmo que o personaxe do entroido galego e o carnaval brasileiro Momo, un deus da burla e o escarnio.
Visión xeral
miniatura| The Armagh Rhymers actuando en [[Aonach Mhacha en marzo de 2023. Todos os guións de mummers irlandeses coñecidos están en inglés aínda que os costumes e tradicións irlandesas impregnaron a tradición con personaxes famosos da historia irlandesa: Colm Cille, Brian Boru, Art MacMorrough, Owen Roe O'Neill, Sarsfield e Wolfe Tone; os personaxes principais adoitan ser o capitán, Belcebú, San Patricio, o príncipe Xurxo, Oliver Cromwell, o doutor e a Miss Funny. ]]
As obras de mummers e guisers foron representadas anteriormente por gran parte da Gran Bretaña e Irlanda de fala inglesa, estendéndose por outras partes do mundo de fala inglesa, incluíndo Terranova e Saint Kitts e Nevis. Hai algúns equipos tradicionais de mummers que sobreviven en Inglaterra e Irlanda, pero houbo moitos revivals de mumming, moitas veces asociados hoxe en día con grupos de danza de morris e espada. Estas actuacións son comparables nalgúns aspectos con outras en toda Europa.
O 4 de novembro de 2017, tras un anuncio similar do Lewes Bonfire Council, a Asociación de Mummers de Inglaterra e Gales (AMEW) anunciou que os Mummers deixarían inmediatamente a práctica de "black-facing" (o feito de pintar a cara de negro representando unha persoa racializada, en vez de contratar un actor ou actriz con ese ton de pel).
As actuacións en xeral cómicas, o tipo máis común presenta un médico que ten unha poción máxica capaz de resucitar ao personaxe vencido. Os primeiros estudosos do drama popular, influenciados por The Golden Bough de James Frazer, tendían a ver estas obras como descendentes do ritual de fertilidade precristián, pero os investigadores modernos someteron esta interpretación a críticas.
Os personaxes poden presentarse nunha serie de breves discursos (xeralmente en coplas rimadas) ou poden presentarse no transcurso da acción da obra. Os personaxes principais, presentados dunha gran variedade de xeitos, son un heroe, máis comunmente San Xurxo, o Rei Xurxo ou o Príncipe Xurxo (pero tamén Robin Hood nos Cotswolds e Galoshin en Escocia), e o seu principal opoñente (coñecido como o Cabaleiro Turco) no sur de Inglaterra, pero chamado Slasher noutro lugar), e un médico charlatán que vén para devolver a vida ao morto. Outros personaxes son: Old Father Christmas, que presenta algunhas obras de teatro, The Fool and Belzebub ou Little Devil Doubt (que esixe cartos ao público).
En Ynysmeudwy, preto de Swansea, grupos de catro rapaces vestidos como Crwmpyn (chepudo) John, Indian Dark, Robin Hood e o doutor Brown levaban a obra de casa en casa na Noite das fogueiras e eran recompensados con diñeiro.
A pesar da presenza frecuente de San Xurxo, o dragón aparece en poucas ocasións aínda que se menciona a miúdo. Parece que apareceu un dragón nunha obra de Revesby Ploughboys en 1779, xunto cun "verme salvaxe" (posibelmente mecánico), pero non falaba. Nos poucos casos en que o dragón aparece e fala as súas palabras pódense remontar a un guión de Cornualles publicado por William Sandys en 1833.miniatura| Mummers de vacacións en Koleda no [[Óblast de Belgorod, Rusia, 2012]]
Os grupos de mumming adoitan usar sombreiros para ocultar a cara ou outro tipo de sombreiros e máscaras. En 1418 aprobouse en Londres unha lei que prohibía na cidade "mumming, obras de teatro, interludios ou calquera outro disfraz con barbas finxidas, viseiras pintadas, rostros deformes ou coloreados en calquera sentido, baixo pena de prisión". Porén, moitos mummers e guisers non teñen ningún disfrace facial.
Ligazóns externas
Obras de mummers propiamente ditos
Outros costumes relacionados
Talmud
dereita|miniatura| O Talmud, nunha edición impresa moderna O Talmud ou talmud (en hebreo: תַּלְמוּד, transl. ṯaləmūḏ, que significa estudo) é unha obra literaria e relixiosa, feita a partir da obra básica do dereito relixioso xudeu; é unha colección dos libros sagrados dos xudeus, un rexistro de discusións rabínicas relativas á lei xudía e á ética xudía, e os costumes e historia dos xudeus. É un texto central do xudaísmo rabínico.
O Talmud ten dous compoñentes: a Mishná, o primeiro compendio escrito da Lei Oral Xudía; e a Guemará, unha discusión sobre a Mishná e os escritos tannaíticos que adoitan tocar outros temas.
A Mishná foi composta por profesores tanaítas (Tannaim), termo que deriva da palabra hebrea que significa "ensinar" ou "transmitir unha tradición". Os tanaitas viviron entre os séculos I e III. A primeira codificación atribúese a Aquiba ( 50 d. C. – 130 d. C. ), e un segundo, ao rabino Meir (entre 130 d. C. e 160 d. C. ), ambas as dúas versións están escritas na lingua aramea actual, aínda en uso no interior de Siria.
Os termos Talmud e Gemara úsanse a miúdo indistintamente. A Gemara é a base de todos os códigos da lei rabínica, e a miúdo cítase no resto da literatura rabínica; o Talmud tamén se refire a miúdo como Shas (en hebreo: ש"ס), unha abreviatura hebrea de shisha sedarim, as "seis ordes" da Mishnah.
Dereito oral
Orixinalmente, o estudo académico do xudaísmo era oral. Os rabinos expuxeron e debateron a lei (é dicir, a Torá) e discutiron sobre o Tanaj sen o beneficio de obras escritas (agás os propios libros bíblicos), aínda que algúns puideron ter feito notas privadas (megilot setarim), por exemplo, sobre as decisións xudiciais. A situación cambiou drasticamente, con todo, principalmente como resultado da destrución da comunidade xudía no 70 d. C., e as consecuentes perturbacións nas normas xurídicas e sociais xudías. Cando os rabinos se viron obrigados a enfrontarse a unha nova realidade — a dun xudaísmo sen templo (para servir de estudo e ensino) e unha Xudea sen autonomía — xurdiu unha enxurrada de discursos legais e o vello sistema de estudos orais non se puido manter. Foi durante este período cando o discurso rabínico chegou a ser rexistrado por escrito. A primeira lei oral rexistrada puido ter a forma do Midrash, no que a discusión halájica se estrutura como comentarios exexéticos sobre o Pentateuco. Non obstante, unha forma alternativa, organizada por temas temáticos en lugar de versos bíblicos, tornouse dominante ao redor do ano 200 d. C., cando o rabino Judah HaNasi escribiu a Mishná (en hebreo, משנה).
Mishná
A Mishná ou Mishnah, tamén chamada Míxena, é unha compilación de opinións e debates sobre a Lei. As declaracións contidas na Mishnah adoitan ser concisas, rexistrando as breves opinións dos rabinos que debaten sobre algún tema, ou rexistran só un veredicto anónimo, que aparentemente representaba unha opinión de consenso. Os rabinos rexistrados na Mishná chámanse Tannaim.
Como as súas leis están ordenadas por materia en lugar de contido bíblico, a Mishná discute cada tema individualmente máis extensamente que o Midrash, e inclúe unha selección moito máis ampla de temas halájicos. A organización da Mishná converteuse así na estrutura do Talmud no seu conxunto; porén, non todos os tratados de Mishná teñen unha Guemará correspondente. Ademais, a orde dos tratados do Talmud difire en moitos casos da da Mishná.
Baraita
Ademais da Mishnah, outras ensinanzas tannaíticas estaban vixentes ao mesmo tempo, e durante algún tempo despois. A Guemará refírese frecuentemente a estas declaracións tanaíticas, para comparalas coas contidas na Mishná e para apoiar ou refutar as proposicións dos Amoraim. Todas estas fontes tannaíticas non misnaicas chámanse baraitot — baraita (ברייתא) en singular, lit. "material de fóra", referíndose a obras externas á Mishná).
Guemará
Nos tres séculos que seguiron á escritura da Mishná, os rabinos de Israel e Babilonia analizaron, debateron e discutiron esa obra. Estas discusións foron para Gemara (גמרא). A palabra significa "completude", en arameo, do verbo gamar (גמר), "completar", "aprender". A Gemara céntrase principalmente en dilucidar e elaborar as opinións dos Tannaim. Os rabinos de Guemará foron coñecidos como os Amoraim — Amora (אמורא) en singular.
Gran parte da Guemará consiste en análises xurídicas. O punto de partida para a análise adoita ser unha declaración legal existente nunha Mishná determinada. Despois analízase o enunciado e compárase con outros enunciados, nun intercambio dialéctico entre dous disputantes (moitas veces anónimos, ás veces metafóricos), aos que se lles chama makshan ("interrogador") e tartzan ("respondedor"). Outra función importante da Guemará é identificar a base bíblica correcta para unha determinada lei presentada na Mishná, así como o proceso lóxico que a conecta con outra: esta actividade era coñecida como talmud, moito antes da existencia do Talmud como un texto.
En certos sugya, as declaracións bíblicas, tanaíticas e amoraicas, son introducidas para reforzar as diversas opinións. Ao facelo, a Guemará suscita desacordos semánticos entre os Tannaim e os Amoraim (moitas veces dirixindo o punto de vista a unha autoridade máis antiga sobre como respondería á pregunta) e comparando as opinións misnaicas coas pasaxes de Baraita. Os debates raramente se pechan formalmente; en moitos casos, a última palabra determina a lei práctica, aínda que existen varias excepcións a este principio.
Bandeira de Udmurtia
A bandeira de Udmurtia (en Удмуртилэн флагез) é un dos símbolos oficiais desta república federal rusa. A proporción de ancho e lonxitude da bandeira é de 1:2. Trátase dun pano rectangular tricolor formado por franxas verticais iguais de negro, branco e vermello (de esquerda a dereita) cunha cruz vermella de oito puntas. A cor negra da bandeira é un símbolo da terra e da estabilidade, o vermello significa o Sol e a vida e o branco significa un espazo e pureza moral. O deseñador da bandeira foi Y. Lobanov. A lei N26-РЗ "Na bandeira nacional da República dos Udmurtos" apareceu o 30 de abril de 2002.
Marylène Patou-Mathis
Marylène Patou-Mathis, nada o 16 de xuño de 1955 en París, é unha prehistoriadora francesa, especialista no comportamento dos neandertais e do pobo san. Directora de Investigación do Centro Nacional de Investigacións Científicas (CNRS), está adscrita ao Departamento de Prehistoria do Museo Nacional de Historia Natural (MNHN).
Formación
Marylène Patou-Mathis obtivo un mestrado en xeoloxía na Universidade Pierre-et-Marie-Curie (París VI), despois especializouse en prehistoria cun diploma de estudos avanzados (DEA) en xeoloxía da Era cuaternaria paleontoloxía humana e prehistoria, na Universidade París VI en 1981. Defendeu a súa tese de doutoramento en prehistoria, na mesma universidade, en 1984.
Antes de entrar no Centro Nacional de Investigacións Científicas (CNRS) en 1989, foi vivir tres meses cos San, cazadores-recolectores no deserto do Kalahari (Botswana).
Formación académica
Dentro do departamento de Prehistoria do Museo Nacional de Historia Natural (MNHN), foi vicepresidenta do consello científico de 2011 a 2014. Directora, de 2013 a 2018, do equipo Comportements des Néandertaliens et des Hommes anatomiquement modernes replacés dans leur contexte paléo-écologique (Comportamentos de neandertais e humanos anatomicamente modernos situados no seu contexto paleoecolóxico) da UMR 7194 do CNRS, é desde xaneiro de 2019 subdirectora da UMR 7194. Durante a súa carreira profesional, traballou no comportamento da especie neandertal e preguntouse sobre o lugar das mulleres na Prehistoria.
Teoría da cor
miniatura|Ilustración da Teoría das cores do poeta e científico alemán [[Johann Wolfgang von Goethe, 1809.]] Na arte da pintura, deseño gráfico, deseño visual, fotografía, impresión e televisión, a teoría da cor é un conxunto de regras básicas na mestura de cores para lograr o efecto desexado combinando cores de luz ou pigmento.
A luz branca pódese producir combinando a luz vermella, o verdee o azul, mentres que se combinamos pigmentos cian, maxenta e amarelo prodúcese a cor negra. Desde a Idade Moderna diversos estudiosos e científicos desenvolveron teorías sobre as regras de mestura e composición do espazo cromático, mesmo antes, na Baixa Idade Media, Robert Grosseteste teorizou sobre os espazos de cor.
Modelos de cor
No seu libro Zur Farbenlehre, o poeta e científico alemán Johann Wolfgang von Goethe propuxo un círculo de cor simétrico, que inclúe o establecido polo matemático e físico inglés Isaac Newton e os espectros complementarios. Pola contra, o círculo de cor de Newton, con sete ángulos de cor subtendidos e desiguais, non expuxo a simetría e complementariedade que Goethe consideraba unha característica esencial da cor. Para Newton, só as cores espectrais poderían considerarse fundamentais. O enfoque máis empírico de Goethe permitiulle admitir o papel esencial da cor maxenta, que non é espectral, nun círculo de cores. Nas súas reflexións, estudos literarios e experimentos sobre a natureza da cor, Goethe non quería xulgar e explicar o fenómeno da cor unilateralmente fisicamente ou simplemente desde un punto de vista estético ou práctico, senón entendelo e describilo na súa totalidade.
O propio Goethe valorou os resultados da súa investigación sobre a cor por riba dos de toda a súa obra literaria. Incluso na vellez, díxolle a Johann Peter Eckermann: ''“Non me enorgullezo de todo o que fixen como poeta. […] Pero estou orgulloso do feito de que no meu século son o único que sabe o que está ben na difícil ciencia da teoría da cor”. ''
Teoría de Ostwald
miniatura|145x145px|Círculo cromático CMY
Outra teoría da cor foi proposta polo químico e filósofo alemán Wilhelm Ostwald. Consta de catro sensacións cromáticas elementais (amarelo, vermello, azul e verde) e dúas sensacións acromáticas intermedias. Máis tarde, estudos de percepción da cor definiron o estándar CIE 1931, que é un modelo perceptivo que permite representar as cores primarias con precisión e convertelas a cada modelo de cor de xeito adecuado.
Modelo de cor RGB
A mestura das cores primarias da luz, que son o vermello, o verde e o azul (RGB, polas siglas en inglés para as cores-luz primarias, Red, Green, Blue), faise mediante o sistema de cores aditivo, tamén coñecido como modelo RGB ou espazo de cor RGB. Todas as cores posibles que se poden crear mesturando estas tres luces de cores denomínanse espectro de cores destas luces en particular. Cando non hai cor clara, percíbese o negro. As cores primarias da luz teñen aplicación en monitores de ordenador, televisores, proxectores de vídeo e todos aqueles sistemas que empregan combinacións de materiais que emiten luz en vermello, verde e azul.
Débese ter en conta que só cunhas cores «primarias» ficticias se pode chegar a conseguir todas as cores posibles. Estas cores primarias son conceptos idealizados utilizados en modelos de cor matemáticos que non representan as sensacións de cor reais ou mesmo os impulsos nerviosos reais ou procesos cerebrais. Noutras palabras, todas as cores «primarias» perfectas son completamente imaxinarias, o que implica que todas as cores primarias que se utilizan nas mesturas son incompletas ou imperfectas.
O círculo cromático
A roda de cores preséntase normalmente como unha roda dividida en doce partes. As cores primarias colócanse de xeito que unha delas está na porción central superior e as outras dúas na cuarta parte a partir desta, de xeito que se unimos as tres cunhas liñas imaxinarias formarían un triángulo equilátero coa base horizontal. Entre dúas cores primarias, colócanse tres tons secundarios de xeito que na parte central entre eles correspondería a unha mestura de cantidades iguais de ambas primarias e a cor máis próxima a cada primaria sería a mestura do secundario central máis o primario adxacente.
Os círculos de cor actuais empregados polos artistas baséanse no modelo CMYK, aínda que as cores primarias empregadas na pintura difiren das tintas do proceso de impresión na súa intensidade. Os pigmentos empregados na pintura, tanto en óleo como en acrílico e outras técnicas de pintura adoitan ser azul de ftalocianina (PB15 na notación Color Index) como o cian, a maxenta quinacridona (PV19 na Color Index) e algúns amarelos de arilida ou cadmio que teñen un ton neutro de amarelo neutro ton (hai varios pigmentos ou mesturas válidos deles que se poden empregar como primarios amarelos). Varias casas teñen conxuntos de cores primarias recomendadas que a miúdo véndense xuntas e reciben nomes especiais nos catálogos, como "azul primario" ou "vermello primario" xunto con "amarelo primario", aínda que nin o azul nin o vermello son realmente cores primarias baseadas no modelo CMYK usado hoxe.
No entanto, como os propios nomes dados polos fabricantes ás súas cores primarias evidencian, existe unha tradición aínda ancorada no modelo RYB (polas siglas en inglés red - yellow - blue) e que ocasionalmente se atopa aínda en libros e en cursos orientados a afeccionados á pintura. Pero o ensino regulado, tanto en escolas de arte como na universidade, e os textos de referencia importantes xa abandonaron tal modelo hai décadas. A proba témola nas cores orientadas ao ensino artístico de diferentes fabricantes, que sen excepción utilizan un modelo de cor baseado en CMYK, que ademais das tres cores primarias inclúen negro e branco como xogo básico para o estudante (Cyan-Magenta-Yellow-blacK).
Combinación da cor
No libro The Color ("A cor") de Betty Edwards, fai unha estrutura da linguaxe da cor a partir de principios e conceptos que se foron formando ao longo do tempo, para explicar como se forman as cores do círculo cromático e os seus posibles usos e aplicacións a través de diferentes conxuntos de cores.
As tres cores primarias
As cores primarias do espectro son o amarelo, o vermello e o azul, aceptando esas denominacións dun xeito amplo.
Considéranse primarias xa que non se poden obter a partir da combinación doutras cores. Mesturando estas tres cores espectrais poderás obter todas as demais. Estas son equidistantes na roda de cores.
As tres cores secundarias
O laranxa, o violeta e o verde chámanse cores secundarias. Do mesmo xeito que as primarias, estas tres cores son equidistantes entre si na roda de cores. Chámanse secundarias porque teoricamente nacen das cores primarias: laranxa, provén do vermello e amarelo, violeta, do vermello e do azul e verde, do azul e do amarelo.
Cores terciarias
As cores da terceira xeración chámanse terciarias. Cada unha obtense combinando unha cor primaria cunha secundaria. Estas seis cores intermedias teñen nomes compostos que indican as cores de orixe. : amarelo-laranxa, vermello-laranxa. vermello-violeta, azul-violeta, azul-verde e amarelo-verde.
Cores análogas
As cores análogas son as contiguas na roda de cores, como o laranxa, o vermello-laranxa e o vermello. Son naturalmente harmoniosos, porque reflicten ondas de luz similares. Normalmente limítanse a tres, por exemplo o azul, o azul-verde e o verde.
As cores análogas considéranse pequenos sectores da roda da cor, tres, catro ou cinco cores da roda.
Cores complementarias
Os complementos ou complementarios chámanse pares de cores que están opostos na roda de cores. O que significa que completan o papel fundamental das cores primarias, como proxenitores teóricos de todas as demais. Calquera par de complementos contén o trío complemento de primarias.
O amarelo e o seu complementario, o violeta (feito con vermello e azul) complementa o trío primario, amarelo, vermello e azul.
O vermello e o seu complemento, verde (feito con amarelo e azul) complementan as 3 primarias.
O azul e o seu complementario, o laranxa (feito con amarelo e vermello) completan os primarios.
Atributos da cor
Todos os matices ou cores que percibimos posúen tres atributos básicos:
É o grao en que unha ou dúas das tres cores primarias RGB predominan nunha cor (esta clasificación refírese ás cores básicas na composición luminosa dunha pantalla de ordenador R = (Red) Vermello, G = (Green) Verde, B = (Blue) Azul, con aquelas que se compoñen mediante adición de luz, diferentes da clasificación das cores básicas ou primarias da pintura, nas que se mesturan engadindo material ou pigmentos físicos).
A medida que as cantidades RGB se igualan, a cor perde saturación en gris ou branco.
Teorías do uso da cor
As teorías modernas do uso da cor determinan que as súas propiedades son dúas: matiz e luminosidade.
O matiz ten que ver co tipo de cor: terra siena torrada, verde vexiga, negro titanio, branco marfil, rosa mexicano, etc.
A luminosidade é a cantidade de luz que cada cor ten e é posible de ser diferenciada en oposición a outras cores, por exemplo, un amarelo é máis claro que un azul ou un verde máis claro que un marrón.
A saturación ten que ver coa cantidade de materia que se aplica a unha superficie, polo tanto, saturar significa encher unha superficie de pigmento. A adición de gris ás cores non fai outra cousa que obter un novo produto de cor da mestura. Polo tanto, unha cor, incluso á que se lle engade gris, pode saturar unha superficie con maior ou menor eficacia en función da técnica empregada e da calidade dos materiais cos que foi fabricado. Este significado de saturación é distinto ao antedito (unha cor saturada é unha cor con pouco gris). Por exemplo, a técnica da acuarela ten menos capacidade de saturación que a do acrílico.
Harmonías de cor
As cores harmónicas son as que funcionan ben xuntas, é dicir, producen un esquema de cores sensible ao mesmo sentido (a harmonía nace da percepción dos sentidos e, ao mesmo tempo, esta harmonía retroalimenta o sentido, facéndoo alcanzar o máximo equilibrio que é ter sentido). A roda de cores é unha ferramenta útil para determinar harmonías de cores. As cores complementarias son as que se opoñen no dito círculo e que producen un forte contraste. Así, por exemplo, no modelo RGB o verde é complementario ao vermello, mentres que no modelo CMY o verde é complementario ao maxenta.
Steven Enoch
Steven Coy Enoch, nado o 18 de setembro de 1997 en Norwalk, Connecticut, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no Türk Telekom da Basketbol Süper Ligi turca.
Teoría da cor
Espazos de cores
Un espazo de cor define un modelo de composición da cor. Polo xeral un espazo de cor defíneo unha base de N vectores (por exemplo, o espazo RGB fórmano 3 vectores: vermello, verde e azul), cuxa combinación lineal xera todo o espazo de cor. Os espazos de cor máis xerais tentan englobar a maior cantidade posible das cores visibles polo ollo humano, aínda que existen espazos de cor que tentan illar tan só un subconjunto deles.
Steven Enoch
Traxectoria
O 25 de xullo de 2020, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 19 de agosto de 2021, Enoch asinou por dúas tempadas co Saski Baskonia da Liga ACB.
Teoría da cor
Espazos de cores
Existen espazos de cor de:
Steven Enoch
Traxectoria
O 2 de xullo de 2023, Enoch asinou co Türk Telekom BK da Basketbol Süper Ligi turca.
Teoría da cor
Espazos de cores
Dos cales, os espazos de cor de tres dimensións son os máis estendidos e os máis utilizados. Entón, unha cor especifícase usando tres coordenadas, ou atributos, que representan a súa posición dentro dun espazo de cor específica. Estas coordenadas non nos din cal é a cor, senón que mostran onde se atopa unha cor dentro dun espazo de cor en particular.
Espazo RGB
Existe tamén o espazo derivado RGBA, que engade a canle alfa (de transparencia) ao espazo RGB orixinal.
Espazo CMYK
dereita|miniatura|400x400px|Representación das cores CMYK CMY traballa mediante a absorción da luz (cores secundarias).
As cores que se ven son a parte de luz que non é absorbida. En CMY, maxenta máis amarelo producen vermello, maxenta máis cian producen azul, cian máis amarelo xeran verde e a combinación de cian, maxenta e amarelo forman negro. O negro xerado pola mestura de cores primarias sustractivas non é tan densa como a cor negra pura (unha que absorbe todo o espectro visible). É por isto que ao CMY orixinal engadiuse unha canle clave (key), que normalmente é a canle negra (black), para formar o espazo CMYK ou CMYB. Actualmente as impresoras de catro colorees utilizan un cartucho negro ademais das cores primarias deste espazo, o cal xera un mellor contraste. Con todo a cor que unha persoa ve nunha pantalla de computador difire da mesma cor nunha impresora, debido a que os modelos RGB e CMY son distintas. A cor en RGB está feita pola reflexión ou emisión de luz, mentres que o CMY, mediante a absorción desta.
Espazo YIQ
Foi unha recodificación en cor feita para o estándar americano de televisión en cor NTSC, que tiña que ser compatible coa televisión en branco e negro. Os nomes dos compoñentes deste modelo son Luminancia Y (luminancia), fase I (en fase) e cuadratura Q (cuadratura). O primeiro é o sinal de televisión monocromo en branco e negro e os dous últimos xeran o ton e a saturación da cor. Os parámetros I e Q noméanse en relación ao método de modulación usado para codificar o sinal portador. Os valores dos sinais RGB súmanse para producir un único sinal Y 'que representa a iluminación ou o brillo global dun punto concreto. O sinal I créase restando a Y 'do sinal azul dos valores RGB orixinais e entón o Q faise restando o sinal Y' do vermello.
Espazo HSV
dereita|miniatura|160x160px|Eixos HSV É un espazo cilíndrico, pero normalmente asociado a un cono ou cono hexagonal, debido a que é un subconxunto visible do espazo orixinal con valores válidos de RGB.
Modelo de cor RYB
miniatura|145x145px|Círculo cromático RYB No modelo de cor RYB, o vermello, o amarelo e o azul considéranse cores primarias e, en teoría, o resto das cores puras (cor da materia) pódense crear mesturando pintura vermella, amarela e azul. A pesar da súa obsolescencia e imprecisión, moita xente aprende algo sobre este modelo nos estudos de primaria mesturando pintura ou lapis de cores con estas cores primarias.
O modelo RYB aínda se usa moito nos conceptos de arte e pintura tradicionais, pero foi totalmente abandonado na mestura industrial de pigmentos de pintura. Aínda que se usa como guía para a mestura de pigmentos, o modelo RYB non representa con precisión as cores que resultan da mestura das tres cores primarias RYB, xa que o azul e o vermello son verdadeiramente matices secundarios. A pesar da imprecisión deste modelo (a súa corrección é o modelo CMYK ), aínda se usa nas artes visuais, o deseño gráfico e outras disciplinas relacionadas, na tradición do modelo orixinal de Goethe de 1810.