cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Democracia (Madrid)
Traxectoria
A súa publicación estivo suspendida por causas políticas desde o 13 de xaneiro até o 18 de marzo de 1866, e cesou definitivamente o 21 de xuño de 1866.
Entre os seus redactores atopáronse persoas como Eusebio Blasco, Roque Barcia Martí, José María Carrascón, Rafael Coronel e Ortiz, José Fernando González, Manuel Grajales, José Güell i Mercader, José Martínez Soler, José María Ourense, Pedro Pruneda, Javier de Ramírez, Antonio Ramos Calderón, Francisco Rodríguez García, Julián Sánchez Ruano, Juan Uña, Antonio del Val i Ripoll, e, posiblemente, Francisco Salmerón e Alonso e Salvador Saulate.
O Olmo, Piñeiro, Cedeira
O Olmo é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
San Bartolomeu, Pravio, Cambre
San Bartolomeu é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 119 habitantes (56 homes e 63 mulleres).
Francisco Javier López Aguilera
Francisco Javier López Aguilera, coñecido como Javi López, nado en Barcelona o 24 de agosto de 1973, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Noalla, San Cibrao das Viñas
San Salvador de Noalla é unha parroquia do concello de San Cibrao das Viñas. En 2011, segundo o IGE, tiña 1198 habitantes (609 homes e 589 mulleres). miniatura|Igrexa parroquial.
Patrimonio histórico-artístico
Existe unha talla policromada do século XVI de Santa Rita na igrexa nova de Noalla e un pazo lindando coa estrada N-525, así como unha ponte, de orixe romana, sobre o río Barbaña, afluente do Miño. Pola parroquia discorre a Vía da Prata do Camiño de Santiago.
Festas
O patrón é San Salvador, celebrado o 6 de agosto. Outras festas da parroquia son a Virxe dos Remedios, en Reboredo o 8 de setembro e Santa Rita, tamén en Noalla, o 22 de maio.
Autopsia alieníxena
Autopsia alieníxena (en Alien Autopsy) é un filme británico dirixido por Jonny Campbell que foi estreado en 2006. Escrito por William Davies, conta os eventos arredor da famosa "autopasia dun alien" filmada por Ray Santilli en 1995. Está protagonizado por Ant McPartlin e Declan Donnelly.
Henning Larsen
miniatura|dereita|Edificio da Ópera de Copenhaguen. Henning Larsen, nado en Opsund o 20 de agosto de 1925, é un arquitecto dinamarqués. É internacionalmente coñecido por deseñar o edificio do Ministerio de Relacións Exteriores de Riad e a Ópera de Copenhaguen. En 1989 recibiu o premio Aga Khan de Arquitectura.
Borgoña
Borgoña  (francés: Bourgogne, en borgoñón: Bregogne) é unha rexión administrativa da Francia, situada ao leste do país e que agrupa aos departamentos de Yonne, Côte-d'Or, Nièvre e Saona e Loira.
Habitada en tempos por celtas, galos, romanos e galo-romanos, e varios pobos xermánicos, de entre os cales os máis importantes foron os burgundios (de onde deriva o seu nome actual, a través dunha forma medieval Burgundia) e os francos. Convén, porén, distinguir entre Burgundia e Borgoña. Burgundia é o nome dun reino xermánico que durou até o ano 534, mentres que Borgoña aplícase a unha provincia do reino dos francos que ocupaba aproximadamente o mesmo territorio que Burgundia, polo que este mesmo nome é o utilizado para denominar á rexión de Francia na actualidade.
Historia
230px|Templo adicado ao Deus romano [[Xano (deus)|Xano|miniatura|esquerda]] Os burgundios eran un dos pobos xermánicos que encheron o baleiro de poder deixado tras a caída do Imperio Romano de Occidente. En 411, cruzaron o Rin e estableceron un reino en Worms. No medio das loitas entre romanos e hunos, o reino burgundio ocupou as terras nas que hoxe se atopan as fronteiras de Suíza, Francia e Italia. En 534, os francos derrotaron a Gundemaro, o último rei burgundio, e anexaron o seu territorio.
Durante a Idade Media, Borgoña foi a sede dalgúns dos máis importantes mosteiros, entre eles Cluny, Citeaux e Vézelay. A comezos do século XV a Borgoña era unha das máis importantes provincias semi-independentes do Reino de Francia. Encóntrase na zona oriental do país e parte dela xacía fóra das fronteiras francesas, o denominado Franche-Comté, ou Condado Libre. O ducado tamén incluía Artois, Flandres e o Brabante, nas actuais Bélxica e Países Baixos.
Borgoña foi unha provincia de Francia até 1790. É hoxe unha rexión administrativa de Francia, englobando os departamentos de Côte-d'Or, Nièvre, Saône-et-Loire e Yonne.
Xeografía
Ao norte, a baixa Borgoña é unha rexión de chairas sedimentarias: engloba o Sénonais agrícola e a rexión de Othe forestal, que domina os vales do Yonne e do Armançon. Ao leste, as rexións do Saône corresponden a chairas de afundimento cubertas de pradarías e campos (trigo, millo, cultivo de hortalizas).
No centro, as mesetas borgoñoas, calcarias, inclínanse cara ao noroeste, mais descenden bruscamente cara ao sueste. Comprenden o Auxerrois, plataforma pedregosa onde se estableceu a vide (Chablis), o Tonnerrois, de altitude máis baixa, o Châtillonais, rexión pobre onde a agricultura coñece dificultades, a encrucillada dijonesa e a Côte-d'Or, última pendente abrupta da montaña, que alberga un dos viñedos máis famosos de Francia.
O Morvan, antigo macizo forestal, está rodeado de chairas arxilosas onde se practica a gandaría, cortadas pola depresión da Dheune-Bourbince. Ao sur finalmente, o Mâconnais, rexión de policultivo, gandaría e viñedo, descansa nas primeiras estribas do Macizo Central. O punto máis alto da rexión é o Haut-Folin, con 901 msnm no Morvan.
Panorama do Morvan|miniatura|centro|500px
Demografía
miniatura|Praza do Miroir en [[Dijon|263px]] Borgoña conta con 1 628 837 habitantes e unha densidade de 52 hab/km2, o que é unha das densidades máis baixas de Francia. Ademais a poboación de Borgoña está moi desigualmente repartida, concentrándose preto das grandes vías de comunicación, mentres que o Morvan (zona montañosa do oeste da rexión) está practicamente despoboado. Actualmente, Borgoña está menos poboada que en 1881.
Dende 1990, o desequilibrio demográfico acentuouse entre Borgoña e as rexións dominantes que a rodean (Illa de Francia e Ródano-Alpes). En tanto que estas dúas experimentan uns fortes crecementos demográficos, Borgoña cae no estancamento e envellecemento, dado que a rexión atrae máis aos xubilados que aos mozos.
Economía
A industria, que se desenvolveu desde o século XIX (carbón de Montceau-míneslles, siderurxia do Creusot, minas da Machine), coñeceu un novo auxe despois de 1945, particularmente no val do Saône (Mâcon, Chalon-sur-Saône), Dijon e o departamento de Yonne. En cambio, o norte da rexión, pobre en grandes empresas, viu como se instalaban industrias menos pesadas, máis diversificadas e menos vulnerables: química, industria farmacéutica, electrónica, transformación do plástico, papelaría, industrias mecánicas e de automóbiles e industrias agro-alimentarias.
Finalmente, o comercio exterior e o turismo (gastronomía, historia, cultura, turismo verde no parque natural do Morvan) proporcionan á rexión importantes recursos complementarios.
Administración
miniatura|230px|[[Dijon, capital de Borgoña]] O presidente do Consello Rexional de Borgoña é o socialista François Patriat, que ocupa este cargo dende as eleccións rexionais de 2004. A coalición progresista que encabeza François Patriat estaba formada polo Partido Socialista, o Partido Comunista Francés, Os Verdes e o Partido Radical de Esquerda. Esta coalición obtivo o 52,49% dos votos emitidos na segunda volta e 37 dos 57 escanos en xogo.
Esta lista foi a máis votada en tódalas circunscricións electorais. O mellor resultado conseguiuno no departamento de Nièvre co 58,22% dos votos emitidos. Por contra, o peor resultado foi o conseguido no departamento de Yonne con só o 44,62%.
A lista do presidente saínte, Jean-Pierre Soisson, da conservadora UMP, obtivo un 32,14% dos votos e 14 escanos. A candidatura do ultraconservador Fronte Nacional foi a menos votada na segunda volta cun 15,37% dos votos e 6 escanos. A Unión pola Democracia Francesa, que obtivera un 12,98% dos votos na primeira volta das eleccións, retirouse da segunda volta sen dar ningunha recomendación de voto.
División administrativas
A rexión de Borgoña está dividida en catro departamentos, quince distritos, 174 cantóns e 2.045 concellos. Os catro departamentos da rexión son (entre paréntese número de habitantes):
Placa tectónica
miniatura|400px|dereita|Placas tectónicas principais e menores da [[Terra.]] miniatura|300px|Tectonics plates (preserved surfaces)
Unha placa tectónica é unha porción de litosfera limitada por zonas de converxencia e/ou zonas de subdución. Actualmente, a Terra ten sete placas tectónicas principais e moitas máis sub-placas de menores dimensións. Segundo a teoría da Tectónica de placas, as placas tectónicas son criadas nas zonas de diverxencia, ou zonas de rift, e son consumidas en zonas de subdución. É nas zonas de fronteira entre placas que se rexistran a gran maioría dos terremotos e erupcións volcánicas.
Jorge Guillén
Traxectoria
Estudou en España, Suíza e Alemaña, doutorouse en letras pola Universidade de Madrid e foi profesor nas Universidades de Murcia e Sevilla e lector na Sorbona e Oxford.
Considerado o discípulo máis directo de Juan Ramón Jiménez, pola súa inclinación á poesía pura. Publicou a súa primeira colección de poemas en 1928, Cántico (edición definitiva 1950).
En 1938 por mor da guerra civil española exiliouse e viviu en Colombia, México, Porto Rico e sobre todo nos Estados Unidos. En 1976 recibiu o primeiro Premio Cervantes.
Mesa
miniatura|dereita|230px|Mesa típica de madeira
Jorge Guillén
Traxectoria
Clamor é unha obra pesimista, observa a miseria, guerra, dor e morte, consta de tres volumes: Maremágnum (1957), Que van a dar en el mar (1960) e A la altura de las circunstancias (1963).
Mesa
Unha mesa (máis raramente denominada táboa ) é un moble con un número variable de patas e un taboleiro plano que se utiliza para pousar os obxectos. Xeralmente ten catro patas pero pode ter tamén tres ou incluso un só pe cunha base ancha. O taboleiro determina a súa forma e dimensións, podendo ser cadrada, rectangular, ovalada, triangular etc. Por extensión, tamén se coñece como mesa a unha tertulia ou debate desenvido ao redor de dito moble.
Materiais
A mesa pode estar fabricada con diferentes materiais: madeira, ferro, plástico ou unha combinación deles. Por exemplo, as patas poden ser de metal e a superficie de madeira ou mesmo cristal. Segundo o seu destino, fabrícase nun ou noutro material, pero tendo en conta certos criterios básicos. Velaquí uns exemplos:
Historia
A mesa típica e primitiva atópase por primeira vez na época das antigas dinastías de Exipto, ao menos dende a dinastía XVIII, uns quince séculos antes de Cristo. Teñen forma rectangular, con patas verticais nos seus catro ángulos.
As mesas de tesoira con pés cruzados e articulados estivo así mesmo en uso entre os exipcios e pobos antigos, sendo moi frecuente nunhas e outras o remate dos pés na súa parte inferior a maneira de garra de tigre ou pezuño de ruminante.
A mesa de tres pés e a redonda dun só pé foron coñecidas polos exipcios e outros pobos orientais. Non obstante, foron os gregos e romanos os que as utilizaron en maior medida.
Os trípodes ou mesas délficas empregábanse principalmente para realizar os augurios e sacrificios pagáns.
Nas mesas dun só pé, este representa ás veces a figura dun escravo e noutras remata en tres pequenos pés pola súa parte inferior. Estas mesas servían principalmente nos triclinios ou comedores. Entre os gregos e romanos tamén foron utilizadas as de dous pés, constituídas por un taboleiro rematado nos extremos en dúas figuras de animais. Os exipcios, e máis aínda os gregos, fabricaban as mesas con pés encorvados, uso que moitos séculos máis tarde seguiu o estilo barroco e, sobre todo, o rococó de Luís XV.
Nas antigas civilizacións non se destinaba a mesa a escritorio, pois os escribas exercían o seu oficio no chan, sobre os seus xeonllos. Pero dende os primeiros séculos da Idade Media, úsanse mesas tamén para este fin aínda que sempre revisten formas moi sinxelas.
Potemkin (acoirazado)
O Potemkin (en Князь Потёмкин-Таврический Kniaz Potemkin Tavricheskii, «Príncipe Potiomkin de Táurica») foi un acoirazado pre-dreadnought ruso que se construíu para a Frota do Mar Negro da Armada Imperial rusa. O buque fíxose famoso polo motín dos seus mariñeiros contra os oficiais en xuño de 1905, durante a Revolución Rusa de 1905. Tempo despois este motín considerouse un primeiro paso cara á Revolución Rusa de 1917 e converteuse nun símbolo revolucionario grazas á película muda O acoirazado Potemkin, dirixida por Sergei Eisenstein en 1925.
Despois de que os amotinados buscasen refuxio no porto romanés de Constanza, a armada rusa recuperou o buque e renomeouno Panteleimón. En 1909 o acoirazado afundiu accidentalmente un submarino ruso e en 1911 encalou e resultou gravemente danado. Iniciada a primeira guerra mundial, a finais de 1914 o Panteleimón participou na batalla do cabo Sarych contra buques de guerra do Imperio otomán. A principios de 1915 bombardeou en varias ocasións fortificacións no Bósforo e nunha delas foi atacado polo cruceiro de batalla turco Yavuz Sultán Selim, aínda que o Panteleimón e outros acoirazados rusos que o acompañaban conseguiron poñelo en fuga antes de que causase danos. O antigo Potemkin quedou obsoleto trala entrada en servizo de novos acoirazados tipo dreadnought a finais de 1915 e en 1918 foi posto na reserva e estacionado en Sebastopol.
O Panteleimón foi capturado cando os alemáns tomaron Sebastopol en maio de 1918 e entregado aos Aliados tralo armisticio, en novembro dese mesmo ano. As súas máquinas foron destruídas en 1919 polos británicos cando se retiraban de Sebastopol, co que querían impedir que os bolxeviques usasen o acoirazado na súa guerra contra os rusos brancos. O buque foi abandonado cando estes últimos evacuaron Crimea en 1920, e finalmente foi desmantelado polos soviéticos en 1923.
Deseño e construción
O vicealmirante K. P. Pilkin, xefe do Estado Maior da Armada rusa e comandante da Frota do Mar Negro, quería construír un novo acoirazado da clase Peresvet. Con todo, o seu criterio quedou relegado en favor da idea do gran duque Aleksei Aleksandrovich, almirante xeral da armada tsarista, quen opinaba que os canóns de 250 mm de longo alcance dos buques da clase Peresvet eran pouco potentes para o mar Negro. Por iso ordenou construír unha versión mellorada do acoirazado Tri Sviatitelia que incorporase blindaxe de aceiro cementado Krupp, caldeiras Belleville e un castelo de proa máis alto para incrementar a navegabilidade do buque. O deseño do acoirazado comezou en 1895 e a configuración final resultou aprobada o, logo dun proceso complicado por mor dos numerosos cambios demandados por varios departamentos do Comité Técnico da Armada.
A construción do buque iniciouse o no estaleiro de Nikolaiev, actual Mykolaiv, nas beiras do mar Negro, e a súa quilla púxose en grada o. Durante a fase construtiva incorporáronse modificacións que atrasaron o final dos traballos. O novo buque foi bautizado en honor do príncipe Grigorii Potemkin, militar e estadista ruso. O casco do acoirazado foi botado o 9 de outubro de 1900 e trasladado ao porto de Sebastopol o 4 de xullo de 1902 para completar o seu acondicionamento. As probas de mar arrincaron en setembro de 1903 e estendéronse de forma intermitente ata principios de 1905, cando as torretas dos seus canóns principais estiveron terminadas.
Descrición
O Potemkin tiña unha lonxitude de 113,2m na liña de flotación e a súa eslora total era de 115,4 m. A súa manga era de 22,3 m e o calado máximo de 8,2 m. O seu desprazamento chegaba ata as 13 100 toneladas, unhas 400 máis das previstas no seu deseño. A tripulación do buque eran 26 oficiais e 705 mariñeiros.
Propulsión
O acoirazado contaba con dúas máquinas verticais de tres cilindros de tripla expansión, cada unha das cales movía unha hélice e que xeraban en total 10 600 CV de potencia (7900 kW). O vapor para estas máquinas producíase en 22 caldeiras tipo Belleville a unha presión de 15 atm (1520 kPa; 220 psi). As oito caldeiras da sala de proa queimaban fueloil e as catorce restantes carbón. Durante as probas de mar do o acoirazado Potemkin alcanzou unha velocidade máxima de 16,5 nós (30,6 km/h). O unha fuga de combustible provocou un importante incendio, motivo polo cal a armada rusa decidiu prescindir das caldeiras de fueloil e substituír por outras de carbón, unha modificación que tivo un custo de 20000 rublos. O buque podía almacenar un máximo de 1100 t de carbón que lle proporcionaban unha autonomía de 3200 millas náuticas (5900 km) a unha velocidade de cruceiro de 10 nós (19 km/h).
Armamento
miniatura|O Potemkin, xa renomeado Panteleimón, nalgún momento entre 1906 e 1910. O armamento principal do acoirazado Potemkin consistía en catro canóns de 305 mm montados en dous torretas xemelgas, unha colocada diante da superestrutura e a outra detrás. Eran torretas operadas electricamente cuxo deseño derivaba das montadas nos acoirazados da clase Petropavlovsk. Eses canóns podíanse elevar como máximo 15 graos e a súa cadencia de tiro era baixa, de só un disparo cada catro minutos, como se puido comprobar durante as probas de mar. Disparaban proxectís de 337,7 kg a unha velocidade de saída de 851 m/s. Cunha elevación de 10 grados, estes canóns tiñan un alcance máximo de 12 km. O Potemkin portaba 60 proxectís para cada un dos seus canóns principais.
Os dezaseis canóns de 152 mm e 45 calibres de disparo rápido modelo Canet de 1891, ían montados en casamatas. Doce deles estaban situados nas bandas do buque e os outros catro nunha esquina da superestrutura. Disparaban proxectís de 41,46 kg a unha velocidade de saída de 792 m/s e tiñan un alcance de 11 523 m cunha elevación de 20 graos. No buque almacenábanse 160 proxectís para cada un destes canóns.
O Potemkin contaba tamén con canóns de menor calibre para defensa próxima contra buques torpedeiros, caso dos 14 canóns de 75 mm e 50 calibres de disparo rápido, catro dos cales dispuxéronse en portas no casco e o resto na superestructura. Había 300 proxectís por cada canón, que pesaban 4,9 kg, disparábanse a 820 m/s e chegaban a unha distancia máxima de 6405 m. Así mesmo, o acoirazado tiña seis canóns Hotchkiss de 47 mm, catro deles situados na cofa e dúas na superestrutura. Os seus proxectís pesaban 1 kg e saían disparados a 430 m/s.
O acoirazado tamén foi armado con cinco tubos lanzatorpedos de 381 mm baixo a liña de flotación, un deles en proa e dous en cada banda. Cada tubo dispoñía de tres torpedos, os cales foron cambiando de modelo co paso do tempo. O primeiro tipo de torpedo usado polo acoirazado debeu ser o M1904, que tiña unha oxiva de 70 kg de peso e unha velocidade de 33 nós (61 km/h) cun alcance máximo de 800m.
En 1907 os canóns de 305 e 152 mm do acoirazado ruso foron equipados con miras telescópicas e cara a 1908 dotouse ao buque de telémetros. O tubo lanzatorpedos de proa e os canóns da cofa foron retirados en 1910-11. Ao ano seguinte modernizouse a maquinaria das torretas principais e os canóns de 305 mm modificáronse para alcanzar unha cadencia de tiro dun disparo cada corenta segundos. En xuño de 1915 colocáronse dous canóns antiaéreos de 57 mm á nave e ao ano seguinte outros dous de 75 mm, un sobre cada torreta. En febreiro de 1916 quitáronse os catro tubos lanzatorpedos que tiña o acoirazado e, nalgún momento durante a primeira guerra mundial, tamén se retiraron os canóns de 75 mm.
Blindaxe
miniatura|A [[popa do acoirazado en 1905, co seu nome Potemkin (en ruso, Потёмкин).]] O grosor máximo do cinto blindado tipo Krupp na liña de flotación do Potemkin era de 229 mm, o cal reducíase a 203 mm na zona da santabárbara. Este cinto blindado abarcaba 72 m da eslora do acoirazado, mentres que os extremos da nave tiñan placas de 51 mm de grosor na liña de flotación. Este cinto tiña 2,3 m de altura, dúas dos cales estaban baixo a liña de flotación, e estreitábase ata 127 mm no seu bordo inferior. A parte principal do cinto terminaba nuns mamparos transversais de 178 mm de espesor.
Encima do cinto blindado estaba a traca blindada de 152 mm de grosor e 47,5 m de lonxitude flanqueada a proa e a popa por tabiques de igual espesor. A casamata superior protexía os canóns secundarios de 152 mm con pranchas de aceiro de 127 mm. As torretas principais tiñan un grosor de 254 mm nos seus laterais e de 51 mm no seu teito. A ponte de mando estaba protexido por pranchas de aceiro de 229 mm. A blindaxe de cuberta tiña 51 mm, aínda que se ensanchaba ata os 64 mm na zona na que se unía co cinto blindado. Na proa e a popa da cidadela blindada, a blindaxe da cuberta se ensanchaba ata os 76 mm, unha zona que foi reforzada con pranchas de 25 mm cara a 1910 – 1911.
O motín
miniatura|dereita|Representación do motín dos mariñeiros do acoirazado Potemkin. Durante a guerra ruso-xaponesa de 1904 – 1905 moitos dos oficiais e mariñeiros máis experimentados da frota rusa do Mar Negro foron trasladados a buques no Pacífico para cubrir as baixas do conflito. Por iso esta frota quedou composta por recrutas recentes e oficiais menos capaces. Cando chegou a noticia da desastrosa derrota rusa na batalla de Tsushima en maio de 1905 a moral viuse moi afectada e só necesitaba unha faísca para que se desencadease unha catástrofe maior. Aproveitando a situación, o Comité Central da Organización Socialdemócrata da Frota do Mar Negro, chamado «Tsentralka», comezara os preparativos para un motín simultáneo en todos os buques da frota, aínda que aínda non decidira o momento idóneo.
O comité decidiu navegar a Odesa ondeando unha bandeira vermella, a cuxo porto arribaron ás 22:00 horas dese mesmo día. Na cidade declarouse unha folga xeral e estábanse producindo algúns disturbios mentres a policía trataba de acougar aos manifestantes. Ao día seguinte os amotinados do Potemkin rexeitaron desembarcar mariñeiros armados para axudar aos folguistas a facerse co control da cidade, pois preferían esperar a chegada doutros acoirazados da Frota do Mar Negro. Máis tarde ese mesmo día capturaron un transporte militar que chegara á cidade. As revoltas en Odesa continuaron e gran parte do porto da cidade foi arrasado polo lume. Na tarde do o enterro de Vakulinchuk converteuse nunha manifestación política en toda regra e o exército tratou de emboscar aos mariñeiros que asistían ao funeral. En represalia por iso o acoirazado disparou dous proxectís de 152mm contra un teatro no que se ía a celebrar unha reunión de militares tsaristas de alto nivel, pero ningún fixo branco.
miniatura|esquerda|160px|[[Afanasi Matushenko|Matushenko, o líder do motín (con gorra branca no centro da imaxe). Imaxe tomada en xullo de 1905 trala chegada ao porto de Constanza, Romanía.]]
O goberno ruso ordenou o envío de dous escuadróns navais a Odesa para forzar a rendición dos rebeldes ou afundir a nave. O Potemkin partiu a mañá do para reunirse cos tres acoirazados que compoñían o primeiro escuadrón, Tri Sviatitelia, Dvenadtsat Apostolov e Georgii Pobedonosets, pero todos déronse a volta. O segundo escuadrón, formado polos acoirazados Rostislav e Sinop, chegou máis tarde esa mesma mañá ao mando do vicealmirante Aleksandr Krieger, comandante da Frota do Mar Negro, que ordenou a todas as naves regresar a Odesa. O Potemkin partiu de novo e navegou entre os buques do escuadrón negándose a renderse. Malia as ordes de Krieger, os mariñeiros dos acoirazados do escuadrón gobernamental non quixeron abrir lume contra os seus camaradas do Potemkin. O capitán Kolands do Dvenadtsat Apostolov quixo golpear ao buque rebelde e logo facer estalar a santabárbara, pero os seus tripulantes impedíronllo. Krieger ordenou ás súas naves retirarse, malia o cal os mariñeiros do Georgii Pobedonosets se amotinaron e uníronse ao Potemkin.
O Potemkin alcanzou o seu destino ás 23:00 horas do e os romaneses aceptaron darlles asilo se depoñían as armas e rendían o acoirazado. Os tripulantes do Ismail regresaron a Sebastopol á mañá seguinte para entregarse ás autoridades. Antes de desembarcar, Matushenko ordenou abrir as válvulas Kingston do Potemkin para afundilo no porto.
Servizo posterior
O acoirazado foi reflotado con facilidade, pero a auga salgada danara as súas máquinas e caldeiras. Foi remolcado a Sebastopol, a onde chegou o. O foi renomeado Panteleimón (en Пантелеймон) en honra a San Pantaleón. Algúns tripulantes do Panteleimón sumáronse en novembro a un motín que comezou a bordo do cruceiro Ochakov pero que foi rapidamente reprimido porque ambos buques foran previamente desarmados.
En febreiro de 1909 o buque recibiu un equipo experimental de comunicacións submarinas. Máis tarde ese mesmo ano, na noite do, golpeou accidentalmente e afundiu o submarino Kambala provocando a morte dos seus dezaseis tripulantes. Mentres regresaba para facer unha visita ao porto de Constanza, en Romanía, o Panteleimón encallou o e tardáronse varios días en reflotalo. Realizáronlle reparacións temporais, pero os importantes danos que sufrira a súa quilla non foron evidentes durante varios meses. O acoirazado tomou parte en manobras de tiro durante o resto daquel ano e vixiouse coidadosamente que os seus canóns non sufrían danos ao abrir lume. Entre o e o  o Panteleimón foi sometido a reparacións de gran calado que incluíron a renovación de moitas pranchas do seu casco e a substitución das bases das caldeiras. A armada rusa aproveitou estas intervencións para revisar a fondo as súas máquinas e caldeiras.
Primeira guerra mundial
Despois de que Rusia declaráselle a guerra ao Imperio otomán durante a primeira guerra mundial o Panteleimón, buque insignia da 1.ª Brigada de Acoirazados, e os acoirazados pre-dreadnought Evstafi, Ioann Zlatoust e Tri Sviatítelia, cubriron ao acoirazado Rostislav mentres este bombardeaba a cidade turca de Trebisonda na mañá do 17 de novembro de 1914. Ao día seguinte, mentres regresaban a Sebastopol, a formación rusa foi interceptada polo crucero de batalla turco (ex Goeben alemán) e o cruceiro lixeiro  (ex Breslau), un enfrontamento que se coñece como a batalla do cabo Sarych. Malia que era mediodía había néboa e os buques inimigos non se avistaron uns a outros ata que estiveron moi preto. Varios acoirazados rusos abriron lume contra o Yavuz Sultán Selim e fixéronlle algúns impactos, pero desde o Panteleimon non viron á nave otomá e non puideron abrir lume contra ela. miniatura|O Panteleimón fotografado desde o acoirazado Ioann Zlatoust (c. 1915-16).
O os acoirazados Tri Sviatítelia e Rostislav bombardearon fortificaciones otomás no Bósforo, o primeiro de varios ataques que pretendían desviar tropas e atención da batalla de Galípoli, pero tan só efectuaron 105 disparos antes de regresar ao norte para reunirse co Panteleimón, o Ioann Zlatoust e o Evstafi. O o Yavuz Sultán Selim e outros buques da armada turca atacaron o porto de Odesa e os acoirazados rusos partiron na súa persecución sen éxito. O e o  o Tri Sviatítelia, o Rostislav e o Panteleimón bombardearon de novo os fortes do Bósforo, efectuando nesa ocasión 337 disparos cos canóns principais e outros 528 dos secundarios de 152 mm entre os tres acoirazados.
O o Tri Sviatitelia e o Panteleimón regresaron ao Bósforo coa cobertura do resto de naves da súa escuadrón, pero o Yavuz Sultán Selim interceptou aos tres acoirazados de apoio. Ningunha das naves conseguiu inflixir danos ao inimigo, pero cando regresaron o Tri Sviatitelia e o Panteleimón, o segundo conseguiu acertar dous proxectís á nave alemá antes de que esta retirásese. As unidades rusas perseguiron o crucero inimigo durante seis horas de xeito infrutuoso. O todos os acoirazados pre-dreadnought do mar Negro foron transferidos á 2.ª Brigada de Acoirazados trala entrada en servizo dun acoirazado máis moderno tipo dreadnought, o Imperatritsa Mariya. O este novo buque realizou tarefas de cobertura mentres o Ioánn Zlatoust e o Panteleimón bombardeaban Zonguldak e o Evstafi facía o propio na próxima localidade de Kozlu, en Turquía. O Panteleimón tamén atacou a localidade búlgara de Varna en dúas ocasións en outubro de 1915. No segundo destes ataques, o, penetrou na baía de Varna e foi atacado sen éxito por dous submarinos alemáns.
O Panteleimón apoiou ás tropas rusas a comezos de 1916 na súa captura de Trebisonda e tomou parte nunha redada contra o comercio no noroeste da costa de Anatolia en xaneiro de 1917 na que se destruíron trinta e nove barcos mercantes turcos. O o acoirazado foi renomeado Potemkin-Tavricheski (en Потёмкин-Таврический) e o  Borets za svobodu (en Борец за свободу - Loitador pola Liberdade).
Reserva e baixa
O acoirazado foi posto na reserva en marzo de 1918 e os alemáns capturárono en Sebastopol en maio. Foi entregado aos Aliados en decembro de 1918 trala firma do armisticio alemán. Os británicos destruíron as súas máquinas o 19 de abril de 1919 cando deixaban Crimea para evitar que os bolxeviques o utilizasen contra os rusos brancos. Durante a Guerra Civil Rusa (1917-23) o buque estivo en mans de ambos bandos, pero foi abandonado polos «brancos» cando se retiraron de Crimea en novembro de 1920. O Borets za svobodu foi desmantelado a comezos de 1923, aínda que non desapareceu da lista de buques da armada rusa ata o 21 de novembro de 1925.
Legado
Os efectos inmediatos do motín son difíciles de avaliar. Puido influír na decisión do tsar Nicolao II de poñer fin á guerra ruso-xaponesa e aceptar o Manifesto de Outubro (1905), pois o motín demostrou que o seu réxime xa non tiña a lealdade incuestionable dos militares. O fracaso do motín do Potemkin non detivo outros revolucionarios para incitar insurreccións moi pouco despois, caso do levantamento de Sebastopol en outubro dese mesmo ano. Lenin, líder do partido comunista bolxevique, cualificou o motín como un «ensaio xeral» da súa vitoriosa revolución en 1917. Os comunistas apropiáronse dos sucesos no Potemkin para convertelo nunha icona da súa propaganda, destacando o seu papel no motín. A realidade foi que Matushenko, líder dos amotinados, rexeitou explicitamente os bolxeviques porque tanto el como outros mariñeiros rebeldes eran socialistas de diversos tipos aos que non lles importaba nada o comunismo. miniatura|upright|esquerda|Cartel da película muda [[O acoirazado Potemkin, dirixida por Sergei Eisenstein en 1925.]]
O primeiro filme que recreou o motín foi a película muda francesa La Révolution en Russe, dirixida por Ferdinand Zecca ou Lucien Nonguet (ou ambos) en 1905. Con todo, se o motín no acoirazado ruso é recordado hoxe en día é pola soada película muda O acoirazado Potemkin, dirixida por Sergei Eisenstein en 1925 e considerada unha obra mestra do cine. Filmada pouco despois do triunfo bolxevique na Guerra Civil Rusa (1917-23), os cineastas usaron os acoirazados abandonados Dvenadtsat Apostolov e Rostislav para simular o xa desmantelado Potemkin, mentres que as escenas de interiores se rodaron no cruceiro Komintern. Eisenstein transformou o motín nun precedente directo da Revolución de novembro de 1917 que levou os bolxeviques ao poder en Rusia destacando o seu papel no mesmo e suxerindo que a súa rebelión fracasou porque Matushenko e o resto de líderes non eran bos bolxeviques. O director realizou outros cambios para dramatizar o relato, como ignorar o incendio que arrasou o porto de Odesa mentres o Potemkin estaba alí fondeado, combinar os moitos enfrontamentos entre manifestantes e soldados na xa mítica escena do masacre perpetrado polos soldados tsaristas na escalinata de Odesa –hoxe coñecida como Escaleira Potemkin– e mostrando como os oficiais lanzan unha lona sobre os mariñeiros para executalos.
De acordo coa doutrina marxista de que a historia a fan as accións colectivas, Eisenstein non deu protagonismo a ningún personaxe en particular e centrouse en enxalzar un «xentío protagonista». Os críticos de cine soviéticos encomiaron a película, caso do dramaturgo Adrian Piotrovskii, que escribiu o seguinte no xornal de Leningrado Krasnaia gazeta: miniatura|Fotograma de [[O acoirazado Potemkin (1925), considerada unha obra mestra do cine.]]
Nesta liña o crítico teatral Aleksei Gvozdev escribiu no xornal Zhizn ikusstva: «En Potemkin non hai heroes individuais como si os había no teatro antigo. É o xentío o que actúa: o acoirazado e os seus mariñeiros, a cidade e os seus habitantes cun espírito revolucionario». Finalmente, Nikolai Aseev afirmou na revista Sovetski ekran:
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Montederramo
Montederramo é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Terra de Caldelas e parte da Ribeira Sacra. Segundo o Padrón municipal, en 2018 tiña 722 habitantes (1.188 en 2003), cunha poboación menor de 15 anos do 2,08%.
Patrimonio histórico e artístico
Na parroquia de Santa María atópase o mosteiro de Santa María de Montederramo. Trátase dun mosteiro medieval posiblemente fundado no século X e que chegou a se converter nun dos mosteiros de maior poderío económico e social durante moitos anos en Galicia. Na actualidade o seu templo é un dos mellores exemplos do estilo arquitectónico herreriano.
Montederramo na cultura popular
Conta a lenda que San Mamede era un ermitán que vivía no alto da serra que, co tempo, tomaría o seu nome. Alí levantou unha ermida. hoxe derruída, utilizando para traer a pedra un carro no que xunguía dous corzos que tiña amestrados. Pero o caso é que dunha volta veu un lobo e comeulle un dos corzos. Como castigo, San Mamede xunguiu o lobo co outro corzo e tivo que turrar do carro ata rematar a construción da capela.
Lugares de Montederramo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Montederramo vexa: Lugares de Montederramo.
Monte da Guía
Desde o alto do promontorio hai unha vista bastante completa da cidade de Vigo, así como da ría, as illas Cíes, a cara sur da península do Morrazo e a ponte de Rande. Antigamente, as mulleres dos pescadores subían a este monte para facer fogueiras e así poder orientar os seus maridos de regreso ao peirao.
Está coroada por unha pequena ermida erixida na honra da Nosa Señora das Neves: Nosa Señora da Guía, obra do arquitecto Manuel Gómez Román.
Ata o ano 2000 estivo situada na súa ladeira máis protexida, cara ao mar, a Escola de Transmisións da Armada, localización militar que tivo relevancia na segunda guerra mundial, ó ser usada como lugar de aprovisionamento por submarinos alemáns, o que se evidencia nalgunha película bélica. Naquela época fíxose un túnel baixo o monte para que o tren chegase ás instalacións militares para levar provisións. Tempo despois, ó ser innecesario o transporte ferroviario, o túnel foi usado como almacén militar.
Na súa aba, hai pequenas praias como a da Lagoa ou a da Punta, e un paseo a través dunha senda botánica sinalada. Conta cunha carballeira e distintas especies ornamentais de interese, entre as que ademais dos carballos, destacan os piñeiros.
You're Living All Over Me
You're Living All Over Me é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., editado o 14 de decembro de 1987 a través do selo SST Records. O disco foi chamado así por unha frase que pronunciou o líder J Mascis mentres estaba de xira coa banda.
No ano 2005 foi colocado no posto 31 da lista da revista Spin dos 100 mellores álbums entre 1985 e 2005. O traballo foi lanzado orixinalmente cando a banda aínda era coñecida como Dinosaur, antes de que unha demanda obrigase a cambiar o nome por Dinosaur Jr. O álbum foi relanzado por SST poucos meses despois da súa publicación, e as novas copias foron impresas xa co nome Dinosaur Jr.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por J Mascis, agás onde se indique.
Guntín de Pallares, Guntín
San Salvador de Guntín de Pallares é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 294 habitantes (153 homes e 141 mulleres), 51 máis ca en 1999.
Eleccións xerais de España de 1936
Os días 16 e 23 de febreiro de 1936 celebráronse en España as terceiras e derradeiras eleccións xerais da Segunda República Española. As eleccións deron o triunfo á coalición de esquerdas denominada Fronte Popular (Front d'Esquerres en Cataluña e Valencia), que, con máis do 60% dos deputados electos, agrupaba a PSOE, Izquierda Republicana, Unión Republicana, ERC, PCE, Acció Catalana, POUM, Partido Sindicalista e outros. Con todo, non obtiveron o 50% en canto a voto se refire. É difícil calcular cantos votos recibiu cada partido, xa que a lei electoral era por listas abertas, e non é posible dicir cantos votos obtivo cada candidatura, xa que os votantes podían elixir candidatos de distintas listas para cada un dos escanos da súa circunscrición. O certo é que o goberno nunca publicou os resultados na súa integridade.
Segundo dispoñía a Lei electoral vixente daquela, a mecánica de adxudicación das actas de deputados era complexa e necesitaba de tempo para levar a cabo o escrutinio xeral, unha segunda volta onde fose necesario e a discusión das Actas no Parlamento. En 1933 o presidente do Goberno dirixiu a segunda volta presentando ao Parlamento os resultados. A dimisión de Portela Valladares o 19 de febreiro vai permitir á Fronte Popular a ocupación do Goberno para, desde el, acabar de redondear os resultados e forzar a maioría. A dimisión de Portela arrastrou a de moitos gobernadores provinciais que dimitiron aterrados sen esperar a chegada duns substitutos adecuados.
As coalicións electorais
miniatura|200px|[[José Antonio Primo de Rivera, fundou a Falange Española de las JONS no 1934.]] miniatura|150px|[[Diego Martínez Barrio.]] En abril de 1935, Manuel Azaña alcanzou un pacto de "Conjunción Republicana" entre o seu propio partido Izquierda Republicana, a Unión Republicana de Diego Martínez Barrio e o Partido Nacional Republicano de Felipe Sánchez-Román. A mediados de novembro de 1935 Azaña ofreceu ao PSOE a formación dunha coalición electoral en base a ese acordo, pero mentres que o sector socialista encabezado por Indalecio Prieto apoiábao, o sector encabezado por Francisco Largo Caballero era reticente ao mesmo e para reforzar a parte obreira da coalición impuxo a inclusión do Partido Comunista de España (PCE) no mesmo, o que motivou a saída da Conjunción Republicana do partido de Sánchez Román. A firma do pacto da coalición electoral entre os republicanos de esquerda e os socialistas tivo lugar o 15 de xaneiro de 1936. O PSOE cando o asinou fíxoo tamén en nome do PCE e doutras organizacións obreiras (o Partido Sindicalista de Ángel Pestaña e o POUM).
Fronte á coalición electoral das esquerdas, as dereitas non puideron opoñer como en 1933 unha fronte homogéneo, porque a CEDA, no seu intento de obter o poder e evitar o triunfo da esquerda, aliouse nunhas circunscricións coas forzas antirepublicanas (monárquicos afonsinos, carlistas) e noutras co centro-dereita republicano (radicais, demócrata-liberais, republicanos progresistas), polo que foi imposible presentar un programa común. O que pretendía formar Gil-Robles era unha "Fronte Nacional Antirrevolucionario" ou unha Fronte da Contrarrevolución, baseado máis en consignas anti que nun programa concreto de goberno, para sumar o maior número de forzas políticas e impedir o triunfo da esquerda (Contra a revolución e os seus cómplices, foi un dos seus slogans; ¡Por Deus e por España! foi outro; e suscitou a campaña como unha batalla entre a España católica... e a revolución espantosa, bárbara, atroz). Non se reeditou, pois, a Unión de Dereitas de 1933 como esixían os monárquicos, polo que os afonsinos de Renovación Española presentáronse en varias circunscricións en solitario co nome de Bloque Nacional, cuxo líder era José Calvo Sotelo.
Candidatos proclamados
O 9 de febreiro faise a proclamación de candidatos. En total 1.025 para cubrir os 473 postos.
O distrito que aportaba o maior número de deputados era o correspondente á cidade de Barcelona con 20 deputados, 16 asignados á maioría e 4 á minoría. Á candidatura do Fronte Popular de Lluís Companys enfróntase o Fronte Catalana de Orden de Juan Ventosa Calvell.
No distrito de Madrid, capital elixíanse 17 deputados, correspondendo 13 á maioría e 4 á minoría. Optaban á maioría dúas candidaturas, a do Fronte Popular encabezada por Francisco Largo Caballero e a do autodenominado Frente Nacional Contrarrevolucionario de José María Gil-Robles. A terceira, Falange Española, de José Antonio Primo de Rivera, era testimonial e estaba formada por só catro candidatos.
O Frente Nacional Contrarrevolucionario denunciou o roubo e desaparición de actas electorais favorables en nove provincias, aínda que non proporcionou probas ás súas denuncias.
Voto popular
miniatura|right|310px| Mapa do resultado das eleccións de febreiro de 1936 por provincias: nas que gañou a esquerda marcadas en vermello, nas que gañou a dereita en azul e nas que gañou o centro en verde
A participación foi do 76% do censo, aínda que outros historiadores dan a cifra do 72,9%. De todos os xeitos foron as eleccións que rexistraron a participación máis alta das tres que tiveron lugar durante a Segunda República, o que se atribuíu ao voto obreiro que non seguiu as habituais consignas abstencionistas dos anarquistas.
O sistema electoral de listas abertas en vigor durante a Segunda República permitía a cada elector repartir os seus votos entre candidatos de todas as tendencias políticas. Por iso, aínda que se coñecen con exactitude os votos obtidos por cada candidato individualmente, é difícil cuantificar o apoio popular recibido por cada partido ou coalición. No entanto realizáronse cálculos que tratan de estimar cantos electorais votaron a esquerdas, a dereitas ou a centro. A primeira estimación foi realizada pola Secretaría Xeral da Presidencia da República
O estudo máis completo sobre os resultados e en xeral sobre as eleccións de 1936, que segue sendo o que realizou nos anos 70 o historiador Javier Tusell, dá unhas cifras similares, é dicir, unha repartición moi equilibrada de votos cunha leve vantaxe das esquerdas (47,1%) sobre as dereitas (45.6%), mentres o centro limitouse ao 5,3%. Pero como o sistema electoral republicano primaba aos ganadores isto traduciuse nunha folgada maioría para a coalición da Fronte Popular.
Composición do Congreso dos Deputados
A segunda volta electoral efectuouse naqueles sitios onde a lista electoral máis votada recibira menos do 40% dos votos: Áraba, Guipúscoa, Biscaia, Castelló e Soria. As coacciones provocaron a retirada dos candidatos dereitistas ou a súa derrota ata naqueles lugares en que se obtivo a vitoria parcial na primeira volta. Así, nas provincias vascongadas o doutor Berástegui, vicario xeral do bispado de Vitoria, declarou que os reaccionarios eran tan católicos como as chamadas dereitas e que lícitamente podíaselles votar. Ante esta declaración o Frente Nacional Contrarrevolucionario retira as súas candidaturas recomendando que votasen a candidatura nacionalista.
Por fraudes atribuídas ás dereitas durante a emisión dos votos, declaráronse nulas as eleccións de Cuenca e Granada. O 3 de abril quedaba constituidan as Cortes Españolas con 21 postos vacantes. A comezos de maio repetíronse as eleccións en Cuenca e Granada. En Granada as dereitas retiráronse e, en Cuenca rexistrouse un triunfo da Fronte Popular. Trala segunda volta, os recortes da Comisión de Actas e a repetición das eleccións en Granada e Cuenca, a composición da Cámara quedaba así:
Anulacións
Cando os teóricos vencedores poñen o grito no ceo e presentan unha serie de recursos, os distintos grupos parlamentarios crean unha Comisión de Validez das Actas Parlamentarias presidida por Indalecio Prieto. A partir deste momento comeza o exame de actas protestadas, cuxo número supera as duascentas, a maioría das cales correspondían a deputados de dereitas adiante, o que supuxo a anulación de escanos á dereita.
Das 456 actas presentadas, unicamente 187 son sen protesta. Así no primeiro reconto a CEDA obtivo 101 deputados; ao final obtivo 88. A Comisión retira a condición de deputado a 12 electos (once deles da oposición parlamentaria e un do PSOE), proclamando ao seguinte máis votado no seu lugar (sete deles da Fronte Popular, 2 de dereitas e 3 de centro). Tamén anula o resultado nalgunhas mesas da provincia de Cuenca e ordena repetir na provincia de Granada.
Ditame franquista
A ditadura franquista tratou de xustificar retrospectivamente o golpe de Estado que acabou coa República. Un dos elementos do Ditame da Comisión sobre ilexitimidade de poderes actuantes o 18 de xullo de 1936, que se fixo público a principios de abril de 1939, é que houbera fraude nestas eleccións, xa que os resultados serían falseados para favorecer ao Fronte Popular: falsificacións de votos, violencias, novo goberno formado antes da segunda volta electoral e á arbitraria revisión posterior de actas en prexuízo das dereitas, porén, nun primeiro momento anterior ao golpe do 18 de xullo os partidos de dereitas aceptaron os resultados.
Alcalá Zamora
miniatura|Estandarte Presidencial de Niceto Alcalá-Zamora. Para o entón presidente da república, Niceto Alcalá Zamora, os resultados sufriron alteracións fundamentais no transcurso das horas, e nos días seguintes á elección pola fuxida dos gobernadores, intromisión dos Comités da Fronte Popular na falsificación de actas, por amaños nas votacións e por outras fraudes.
Porén, o presidente do goberno da República, nomeado polo propio Alcalá Zamora coa pretensión de que este crease unha forza política de centro que puidera competir coas dereitas ou esquerdas declarou:
1093
Mortes
Historia ano a ano
Secuencia consenso
En bioloxía molecular e bioinformática, unha secuencia consenso é unha secuencia de nucleótidos ou aminoácidos que se encontra en ácidos nucleicos ou proteínas, que indica a orde calculada dos residuos de nucleótidos ou aminoácidos máis frecuentes que se encontran en cada posición nun aliñamento de secuencias. Representa os resultados dun aliñamento de secuencia múltiple na cal as secuencias relacionadas se comparan unhas con outras e calcúlanse as secuencias motivo similares. Dita información é importante cando se consideran encimas dependentes de secuencia como as ARN polimerases.
A Fontenova, Pravio, Cambre
A Fontenova é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).