cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teodoro II, antipapa
Teodoro foi un antipapa, oposto aos papados de Conón e Serxio I. Teodoro gobernou no 687, con outro antipapa, Pascual. Ambos tiveron que ceder o seu posto ao seguinte papa elixido: Serxio.
Traxectoria
Tras a morte de Conón, Pascual foi apoiado polo clero, mentres que Teodoro o foi polos militares. Tras a elección de Serxio, ambos foron proclamados, se ben Teodoro renunciou ás súas pretensións ao saber que Serxio fora confirmado por Xoán II, exarca de Rávena.
Eric Maynor
Eric Demarqua Maynor, nado o 11 de xuño de 1987 en Raeford, Carolina do Norte, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Orlandina Basket da Lega Basket Serie A.
Traxectoria profesional
Maynor foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Utah Jazz. Asinou un contrato por dous anos con Utah o 1 de xullo de 2009 cun valor de 1.3 millóns de dólares na súa tempada coma rookie.
O 22 de decembro de 2009, Maynor foi traspasado xunto con Matt Harpring aos Oklahoma City Thunder a cambio dos dereitos de Peter Fehse.
O 21 de febreiro de 2013, Maynor foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio dos dereitos NBA do grego Giorgos Printezis.
O 10 de xullo de 2013, Maynor asinou cos Washington Wizards.
O 20 de febreiro de 2014, Maynor foi traspasado ós Philadelphia 76ers nun traspaso entre tres equipos, que tamén incluía ós Wizards e ós Denver Nuggets.
Wendy and Lucy
Wendy and Lucy é un filme independente, estreado no Festival de Cine de Cannes do 2008. Está dirixido por Kelly Reichardt e protagonizado pola actriz Michelle Williams. O director creou o guión baseándose nun relato curto chamado Train Choir, de Jonathan Raymond.
Argumento
Wendy Carroll é unha rapaza nova que se dirixe a Alasca buscando unha oportunidade laboral. A súa única compaña é o seu can, Lucy. A rapaza queda tirada en Oregon, lonxe do seu destino. Estrágaselle o coche e non o dá reparado, extravía o can co cal estaba moi unida; e a súa situación económica non lle permite tomar moitas opcións.
Basoñas, San Pedro de Muro, Porto do Son
Basoñas é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 136 habitantes (72 homes e 64 mulleres).
Galería de imaxes de cangrexos de Galicia
Galería de imaxes de cangrexos de Galicia.
O cangrexo ou caranguexo é un crustáceo da infra-orde Brachiura.
Arda
Arda é un territorio ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, no que se desenvolven a meirande parte dos acontecementos narrados na súa obra de ficción. Arda forma parte de Eä (o universo de Tolkien), é o equivalente ficticio da Terra e está formada á súa vez por varios mares, océanos e continentes, entre os que se inclúen a Terra Media e Aman. Arda foi creada, xunto co resto de Eä, coa música dos Ainur para os fillos de Ilúvatar (isto é, elfos e humanos).
Visión xeral
Orixinalmente era un mundo plano, cuxos continentes estaban rodeados por un poderoso océano, Ekkaia ou Mar Circundante, e separados por Belegaer, chamado o Gran Mar. Na Primeira Idade, na área do noroeste da Terra Media estendíase o país de Beleriand, mais este foi destruído durante a Guerra da Cólera. Ao sur e ao leste da Terra Media estaba o continente da Terra Escura e ao leste o da Terra do Sol.
Na Segunda Idade, Númenor foi levantado no Gran Mar para os Edain. Esta illa existiu durante a maior parte da Segunda Idade, mais foi destruída como resultado do orgullo dos numenorianos ao desafiaren a Prohibición dos Valar de navegar a Aman no oeste.
Despois da destrución de Númenor, Arda foi feita redonda. Aman foi extraído do mundo, de maneira que só o podían atinxir os elfos, seguindo o camiño recto que lles foi concedido. Ao tempo, novas terras e continentes foron creados.
A fin da Terceira Idade ocorreu pola caída de Sauron e a destrución do Anel no Monte do Destino. A Cuarta Idade comezou con grande esperanza de man dos dúnedain que vían a Aragorn, o novo rei de Gondor, como o fundador da Era dos homes.
Co devir dos séculos, Arda chegaría a ser o planeta Terra tal cal o coñecemos hoxe.
Jan Saudek
Jan Saudek, nado en Praga (daquela Checoslovaquia) o 13 de maio de 1935, é un fotógrafo e artista plástico checo. Foi distinguido como Cabaleiro da Artes e das Letras de Francia en 1990 e recibiu o Premio Artis Bohemiae Amicis en 2006. É coñecido por colorear á man fotografías de temática onírica, decote con figuras espidas ou semiespidas.
Artatama II
Artatama II ("o máis recto") foi rei de Mitanni.
Traxectoria
Era seguramente fillo de Artashumara e, despois do asasinato do seu pai, conseguiu a axuda da parte oriental do reino, onde unha revolta o había acabar proclamando rei.
Foi imposto como único rei por un exército hitita sobre o -1340, cando xa era moi vello e asociara ao goberno ao seu fillo Shuttarna III. O seu título no tratado cos hititas foi o de "rei dos hurritas" (os antecesores serían "reis de Mitanni", 'título reservado seguramente aos reis da parte occidental). A rexión de Washukanni foille entregada polos hititas.
Neste momento o país foi invadido polos asirios, aliados co reino de Alshe, pero o seu fillo Shuttarna III fixo un tratado con Asiria devolvendo os trofeos e aceptando pagar imposto.
O poder de Artatama non se debilitou coa retirada dos hititas ao cabo da campaña e vai plantar cara a Tushratta e aos seus fillos, que tiñan a axuda da parte occidental do reino. Tushratta morreu, o seu fillo máis vello de nome descoñecido foi derrotado, e o segundo fillo, o futuro Mattiwaza, tivo que fuxir a territorio babilonio e despois hitita, de onde volveu coa axuda hitita (e casado cunha filla de Suppiluliumas I e conquistou o poder (ver Mattiwaza). Artatama II crese que foi respectado ata a súa morte, que debeu ser pouco despois, seguramente en Taite, con 80 anos ou máis, debido a que era un antigo aliado hitita.
Úrbel del Castillo
Úrbel del Castillo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 172 habitantes (INE 2012).
Factor activador das plaquetas
O factor activador das plaquetas, abreviado polas súas siglas en inglés como PAF, PAF-acéter ou AGEPC (acetil-gliceril-eter-fosforilcolina), é un fosfolípido que é un potente activador e mediador de moitas funcións dos leucocitos, agregación e desgranulación das plaquetas, inflamación e anafilaxe. Tamén está implicado en cambios na permeabilidade vascular, a explosión oxidativa, quimiotaxe de leucocitos e o aumento do metabolismo do ácido araquidónico en fagocitos.
O PAF prodúcese en varios tipos de células, pero especialmente nas que están implicadas na defensa do hóspede, como as plaquetas, células endoteliais, neutrófilos, monocitos e macrófagos. Estas células producen continuamente o PAF, mais en baixas cantidades e a produción está controlada pola actividade de PAF acetilhidrolases. Prodúceno en maiores cantidades as células inflamatorias en respostra a estímulos específicos.
Historia
Foi descuberto polo inmunólogo francés Jacques Benveniste na década de 1970. O PAF foi o primeiro fosfolípido coñecido que tiña funcións de mensaxeiro. Jacques Benveniste fixo signifitativas contribucións ao coñecemento das funcións e características do PAF e da súa importancia na resposta e mediación inflamatoria. Usando ratas e ratos como animais experimentais, Jacques Benveniste encontrou que o ionóforo A23187 (un ión transportador móbil que permite o paso de Mn2+, Ca2+ e Mg2+ e ten propiedades antibióticas contra bacterias e fungos) causaba a liberación do PAF. Estes desenvolvementos levaron ao descubrimento de que os macrófagos producen PAF e que estas células xogan unha importante función na agregación das plaquetas e a liberación das súas substancias inflamatorias e vasoactivas.
Posteriores estudos sobre o PAF dirixiunos Constantinos A. Demopoulos en 1979. Demopoulos atopou que o PAF xoga un papel crucial nas enfermidades cardíacas e ictus. Descubriu que a aterosclerose (endurecemento das paredes arteriais) pode atribuírse ao PAF e lípidos similares ao PAF e unha dieta con lípidos que teña propiedades antagonistas co PAF pode impedir o desenvolvemento de enfermidades cardíacas. Tamén determinou a estrutura química do composto.
Evolución
A produción de PAF pode detectarse en protozoos, lévedos, plantas, bacterias e mamíferos. O exemplo máis antigo do uso do PAF con función reguladora atopouse en protozoos. Durante a evolución, as funcións do PAF na célula foron cambiando e ampliándose.
O PAF atopouse tamén en plantas, pero a súa función nelas aínda non foi determinada.
Alteración da homeostase do calcio
A proteína antifúnxica PAF procedente do tamén fungo Penicillium chrysogenum mostra unha actividade inhibitoria do crecemento contra un ampla variedade de fungos filamentosos. As probas obtidas suxiren que a disrupción da sinalización por Ca2+/homeostase xoga un importante papel no mecanismo de actuación do PAF como inhibidor do crecemento.
O PAF tamén causa hiperpolarización da membrana plasmática e a activación de canles iónicas, seguido dun incremento das especies reactivas do oxíxeno na célula e a indución dun fenotipo de tpo apoptótico.
Aldaia
Aldaia (en valenciano e oficialmente Aldaia) é un concello da Comunidade Valenciana. Situado na zona oeste da área metropolitana de Valencia, na provincia de Valencia. Ten 29.173 habitantes (INE 2008).
Factor activador das plaquetas
Alteración da homeostase do calcio
As evidencias acumuladas revelan que a diabetes é unha condición na cal a homeostase do Ca2+ celular está alterada. Atopáronse defectos na regulación do Ca2+ da célula en eritrocitos, músculo cardíaco, plaquetas, músculo esquelético, riles, aorta, adipocitos, fígado, osteoblastos, arterias, cristalino do ollo, nervios periféricos, sinaptosomas cerebrais, tecido da retina e células beta pancreáticas, o que confirma que este defecto no metabolismo do Ca2+ é unha patoloxía básica asociada co estado diabético.
Entre os defectos identificados na actividade mecánica do corazón de animais con diabetes tipo 1 está a alteración da sinalización por Ca2+ por cambios en procesos esenciais.
Función
O PAF utilízase para transmitir sinais entre células veciñas e actúa de maneira similar a unha hormona, citocina ou outra molécula sinalizadora. O sistema de sinalización do PAF pode desencadear fervenzas inflamatorias e trombóticas, amplificando estas fervenzas cando actúa con outros mediadores, e funciona como mediador en interaccións moleculares e celulares (intercomunicación ou crosstalk) entre as vías da inflamación e a trombose. A sinalización por PAF non regulada pode causar a inflamación patolóxica como se observa na sepse, shock circulatorio e lesións traumáticas. A PAF pode utilizarse como molécula de sinalización local e viaxar só a curtas distancias ou pode circular por todo o corpo e actuar de modo endócrino.
Aldaia
Xeografía
Pertencente á Horta Oest, a vila está situada na zona de contacto entre L'Horta de Valencia e a chaira de Quart, até os contrafortes da Serra Perenxisa. O termo é completamente chan. O clima é temperado. Cruza o termo a canle de rega de Manises, que trae auga do río Turia, distribuídas despois pola canle de rega chamada do Comuner d´Aldaia.
Factor activador das plaquetas
Función
O PAF tamén induce a apoptose de maneira diferente e independente do receptor de PAF. A vía da apoptose pode ser inhibida por retroalimentación negativa pola PAF acetilhidrolase (PAF-AH), un encima que cataboliza o factor activador das plaquetas.
É un importante mediador da broncoconstrición.
Causa que as plaquetas se agreguen e os vasos sanguíneos se dilaten. Así, é importante no proceso de hemostase. A unha concentración de 10−12 mol/L, o PAF causa unha inflamación que pode ser mortal das vías respiratorias que induce síntomas similares aos da asma.
As toxinas como os fragmentos de bacterias destruídas inducen a síntese de PAF, o cal causa unha caída na presión arterial e unha redución no volume de sangue bombeado polo corazón, que orixina shock circulatorio e probablemente a morte.
Estrutura
Identificátonse varias especies moleculares de PAF que varían na lonxitude da cadea lateral O-alquilo.
Atopouse que o PAF non pode ser modificado sen que perda a súa actividade biolóxica. Así, mesmo pequenos cambios na estrutura do PAF poden eliminar a súa capacidade de sinalización. A resposta das plaquetas e da presión arterial dependen do análogo sn-2 propionil. Se o sn-1 é eliminado o PAF deixa de ter ningún tipo de actividade biolóxica. Finalmente, fixéronse experimentos na posición sn-3 do PAF eliminando grupos metilo secuencialmente. A medida que se lle retiraban canda vez máis grupos metilo, a actividade biolóxica ía diminuído ata desaparecer de vez.
Biosíntese
O PAF prodúceno basófilos estimulados e monocitos, neutrófilos polimorfonucleares, plaquetas, e células endoteliais principalmente por medio da remodelación de lípidos. A síntese de PAF pode iniciarse por diversos estímulos. Estes estímulos poden ser, por exemplo, a fagocitose realizada por macrófagos ou a captación de trombina por células endoteliais.
O PAF pode sintetizarse por dúas vías: a vía de novo e a da remodelación. A vía da remodelación é activada por axentes inflamatorios e pénsase que é fonte primaria de PAF baixo condicións patolóxicas. A vía de novo utilízase para manter os niveis de PAF durante a función celular normal.
A vía máis común é a da remodelación. O precursor da vía da remodelación é un fosfolípido, que é tipicamente a fosfatidilcolina (PC). O ácido graxo elimínase da posición sn-2 do esqueleto de tres carbonos do fosfolípido pola fosfolipase A2 (PLA2) para producir o intemediario liso-PC (LPC). Despois engádese un grupo acetilo pola LPC acetiltransferase (LPCAT) para producir o PAF.
Usando a vía de novo, o PAF prodúcese a partir de 1-O-alquil-2-acetil-sn-glicerol (AAG). Os ácidos graxos están unidos á posición sn-1, e o 1-O-hexadecil é o mellor para a actividade do PAF. A fosfocolina engádese seguidamente ao sitio sn-3 do AAG xerando o PAF.
Regulación
A concentración de PAF está controlada pola síntese do composto e polas accións das PAF acetilhidrolases (PAF-AH). As PAF-AH son unha familia de encimas que teñen a capacidade de catabolizar e degradar o PAF e convertelo nun composto inactivo. Os encimas desta familia son a fosfolipase A2 asociada a lipoproteína, a PAF acetilhidrolase 2 citoplásmica e a PAF acetilhidrolase 1b.
Os catións son unha forma regular a produción do PAF. O calcio ten un importante papel na inhibición dos encimas que producen o PAF na vía biointética de novo.
A regulación do PAF aínda non se comprende completamente. Os encimas que están asociados coa produción do PAF están contralados por ións metálicos, compostos tiol, ácidos graxos, o pH, a compartimentalización e a fosforilación e desfosforilación. Estes controis sobre os encimas produtores do PAF crese que funcionan en conxunto, pero a vía completa e a explicación non se comprenden ben.
Inhibición
Os antagonistas do PAF é un tipo de ligando de receptor ou fármaco que non provoca unha resposta inflamatoria cando se une, senón que bloquea ou diminúe o efecto do PAF. Exemplos de antagonistas do PAF son:
Kyrönmaa
miniatura|200px|Localización da Kyrönmaa. Kyrönmaa (en sueco Kyroland) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 12 835 habitantes.
Factor activador das plaquetas
Importancia clínica
Os niveis altos de PAF están asociados con diversas condicións médicas. Algunhas son:
•Reaccións alérxicas
Kyrönmaa
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Aldaia
Xeografía
200px|miniatura|esquerda|Límite municipal entre Aldaia e Alaquàs. O termo municipal de Aldaia limita coas localidades de Alaquàs, Quart de Poblet, Xirivella, Xiva e Torrent, todas elas da provincia de Valencia.
A poboación de Aldaia atópase dividida pola liña férrea de Madrid-Valencia. O pobo está moi preto de Alaquàs, co que case forman un só núcleo urbano.
Accesos
200px|miniatura|esquerda|Estación de ferrocarril. Dende a Cap i Casal, accédese a esta localidade por estrada a través da CV-409 e a CV-410. Ten estación de ferrocarril na liña Valencia a Madrid (por Cuenca).
Historia
Esta comarca estivo ocupada en época romana, como o testemuñan os restos atopados no Bovalar e na Punja.
Aldaia foi unha alquería musulmá (o seu nome significa aldea) que, trala reconquista, pasou a poder do Mosteiro de Sant Vicent de la Roqueta, dependente dos monxes beneditinos de Poblet; a parroquia dependeu de Quart de Poblet até o século XVI, en que foi declarada independente, continuando rexida polos monxes de Poblet ata o comezo do século XIX.
Consérvase a carta de poboación outorgada, xunto á de Quart, por privilexio do rei Alfons II de Valencia ao abade do mosteiro de Poblet, no ano 1334. Por este documento poboacional, o abade de Poblet e prior do mosteiro de San Vicent de la Roqueta, expulsou aos musulmáns, que non habitaban o lugar ao tempo da conquista, e poboouno con cristiáns. En 1798 concedéuselle termo municipal.
Demografía
Aldaia ten 29.173 habitantes (INE 2008).
Economía
Na zona de regadío cultívanse laranxeiras, hortalizas, algodón, tabaco, alfalfa etc. No secaño colléitase trigo, alfarrobeiras, oliveiras e vide.
A actividade industrial recibiu un grande impulso na segunda metade do século XX. No século XIX había xa varias fábricas de abanicos e xoguetes. Nos primeiros anos da segunda metade do século XX, Aldaia rexistrou unha forte corrente migratoria, aumentando a poboación nun 104 %.
Great Thatch
Gran Thatch (inglés Great Thatch) é unha illa deshabitada do arquipélago das Illas Virxes Británicas no Mar Caribe pertencentes ao Reino Unido. É unha das illas máis occidentais do Territorio. Crese que toma o nome do famoso pirata, Edward Teach (máis coñecido como "Barbanegra"), aínda que hai poucas evidencias que Barbanegra navegara nunca polas Illas Virxes.
Xeografía
Gran Thatch (teito de palla) sitúase no Mar Caribe a 1 km ao oeste da illa principal de Tórtola e aproximadamente a 1 km ao norte de San Xoán nas Illas Virxes Británicas.
Anna Abreu
Anna Eira Margarida Heiskari, nada en Vantaa o 7 de febreiro de 1990 co nome de  Anna Eira Margarida Mourão de Melo e Abreu, é unha cantante pop-dance luso-finlandesa de ascendencia portuguesa, máis coñecida co nome artístico de Anna Abreu.
Great Thatch
Xeografía
A illa é de orixe volcánico e ten unha superficie duns 2 km², cunha lonxitude duns 2,5 km e ao redor de 0,8 km de ancho. Máis aló da illa atópase Little Thatch.
A illa non ten poboación permanente e só se pode acceder por barco.
Historia
Gran Thatch descubriuna Cristovo Colón en 1493 durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo. a lenda di que o nome deriva probablemente do pirata Edward Thatch (Barbanegra) que se di utilizou a illa coma súa base de 1715 a 1718. En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga, en 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.
Aínda que actualmente está deshabitada, antigamente estivo ocupada, contaba cunha casa de aduanas e unha oficina de correos onde o correo era enviado desde Charlotte Amalie por skiff despois de que un paquebote o houbera deixado alí.
A illa foi o lugar dun importante acto de desobediencia civil en 1856, tres anos despois de que a comunidade británica das Illas Virxes Británicas fuxira en gran parte durante a insurrección de 1853. O 24 de novembro de 1856, o sub-tesoureiro de Tórtola buscou apoderarse dun barco que pertencía a un habitante da illa de Thatch, que era coñecido, por operar sen licenza. Foi agredido e a súa tripulación golpeada duramente. Dous días despois, envíouse unha forza de catro condestables para arrestar aos delincuentes, pero ao seu desembarco foron bloqueados por unha multitude de 40 a 50 persoas. Persistiron en facer o arresto e tamén foron duramente golpeados. Ao día seguinte, unha forza duns 30 homes, principalmente condestables rurais, 12 deles armados, desembarcou na illa para sufocar a insubordinación e aprehender aos seus violentos autores. No caso, foi só a intervención dos influentes misioneiros metodistas entre os habitantes o que permitiu as detencións sen máis violencia. Isaac Dookhan cita isto como un exemplo do espírito xeral de disturbios que prevalecía no territorio durante a década de 1850.
A illa estivo en mans privadas, pero foi volta a comprar polo Goberno do Territorio en setembro de 1997, e agora é un Parque Nacional.
Factor activador das plaquetas
Importancia clínica
•Ictus
Anna Abreu
Traxectoria
Acadou sona en 2007 por quedar segunda na terceira tempada do concurso de televisión Idols (ó estilo de Operación Triunfo). Foi a concursante que máis discos vendeu ata 2012, por riba do gañador de calquera edición. Gañou tres premios Emma da industria musical finlandesa e publicou seis discos:
O Campo de Patas, San Pedro de Muro, Porto do Son
O Campo de Patas é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Anna Abreu
Traxectoria
Ten un irmán máis vello, Emil, e vive coa súa nai en Vantaa, mentres que o seu pai dá clases no Instituto Superior de Agronomia da UTL de Sintra.
Factor activador das plaquetas
Importancia clínica
•Sepse
•Infarto de miocardio
•Esclerose múltiple
Aínda que os efectos do PAF sobre a resposta inflamatoria e condicións cardiovasculares son ben coñecidos, o PAF aínda suscita moitas controversias e está sendo moi investigado. Nos últimos 15 anos, os artigos publicados sobre o PAF case se duplicaron desde aproximadmente 7 500 en 1997 a 13 000 en 2012.
Fármacos antiPAF
Os fármacos antiPAF son utilizados actualmente en seguimentos de rehabilitación cardíaca. Estes fármacos utilízanse para bloquear os receptores de anxiotensina II tipo 1 para diminuír o risco de fibrilación auricular en individuos con fibrilación paroxísmica. Tamén se usan para diminuír os efectos das alerxias.
Netaji (filme de 2019)
Netaji é un filme indio de 2019 dirixido por Vijeesh Mani e rodado en lingua irula. Está protagonizado por Gokulam Gopalan, no seu primeiro papel principal, e por Master Alok. A fotografía é obra de M. J. Radhakrishnan e o deseño de son de Harikumar Madhavan Nair. Foi rodado en Attappadi.
Bubble Bobble
Bubble Bobble (バブルボブル) é un videoxogo de acción e plataformas desenvolvido por Taito. Lanzado por vez primeira para arcade en 1986, máis tarde foi adaptado a outros sistemas. O xogo, protagonizando polos Dragóns xemelgos Burbulla, Bub e Bob, transportan ó xogador por cen etapas, soprando e estalando burbullas, superando tódolos obstáculos en cada nivel. O xogo fíxose moi popular e tivo numerosas secuelas e spin-offs. O principal obxectivo do xogo e rescatar as mozas de Bub e Bob que se atopan na Cova dos Monstros. Ten numerosos finais, que dependen do rendemento do xogador e do descubrimento de segredos.
Jacqueline Emerson
Jacqueline "Jackie" Bonnell Marteau Emerson, nada o 21 de agosto de 1994 en Washington, D.C., é unha actriz e cantante estadounidense.
O Canido, San Pedro de Muro, Porto do Son
O Canido é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Costa-Gavras
miniatura|260px|Costa-Gavras en 2005 Konstantinos Gavras, coñecido como Costa-Gavras, nado en Lutra-Iraias, Atenas, o 13 de febreiro de 1933, é un director de cine franco-grego.
Traxectoria
Na súa primeira época dedicouse ao thriller político e o drama sentimental e nos últimos aos dedícase máis á ficción social.
Eugène Delacroix
miniatura|220px|dereita|Mademoiselle Rose miniatura|dereita|Eugène Delacroix. Fotografía de [[Félix Nadar]] Ferdinand Victor Eugène Delacroix, nado o 26 de abril 1798 e morto o 13 de agosto de 1863, foi un pintor francés, o máis importante dos pintores románticos.
Familia
Ao morrer o seu pai, en 1805, sendo nese momento prefecto de Xironda, Eugène trasládase coa súa familia a París. , a un apartamento da súa irmá máis vella Henriette e de Raymond de Verninac. Ao ano seguinte inscríbese no Liceo Imperial (actual Liceo Louis-le-Grand) onde recibe unha boa educación. As súas lecturas son clásicas: Horacio, Virxilio, pero tamén Racine, Corneille e Voltaire. Aprende grego e latín. Os numerosos debuxos e bosquexos escritos nos seus cadernos xa dan fe dos seus dons artísticos. Coñeceu aos seus primeiros confidentes no Lycée Impérial: Jean-Baptiste Pierret (1795-1854), Louis (1790-1865) e Félix (1796-1842) Guillemardet e Achille Piron (1798-1865). Compartiron a súa vida bohemia e permaneceron fieis a el ata o final da súa vida.
Estudos e formación
Aos 18 anos ingresou na escola superior de belas artes, no estudo de P. Guérin, onde Théodore Géricault e Gros foron os seus mestres. Visita frecuentemente o Louvre, estudando e copiando aos grandes pintores que admira: Rubens, Velázquez, Rembrandt, Paolo Veronese, e debátese entre a tradición e o clasicismo e o desexo de achar, tralas aparencias, a realidade. O pintor paisaxista Bonington ensinoulle a pintar a natureza. Raymond Soulier iniciouno na acuarela.
O artista frecuenta os salóns literarios onde coñece a Stendhal, Mérimée, Victor Hugo, Alexandre Dumas, Baudelaire. Melómano apaixonado, relaciónase con Paganini, e Frédéric Chopin, e outros, dos que fai os seus retratos. Delacroix prefire a amizade de músicos, escritores e poetas á dos pintores da súa época.
En 1822, Delacroix expón, por primeira vez, Dante e Virxilio nos infernos, unha obra chea de forza, dunha composición ambiciosa e cores moi traballadas: a luz deslízase sobre as musculaturas inchadas, un incendio consome unha cidade (en segundo plano), as capas ondean ao vento. A fantasía, o macabro e o erotismo mistúranse. Dous anos máis tarde pinta As matanzas de Quíos, unha obra enérxica e cun colorido moito máis vivo. Ambos cadros concretizan a súa ambivalencia interior que se debate entre o romanticismo e o clasicismo, entre deseño e cor, polémica interna que o acompañará durante toda a súa vida.
En 1827 expón A morte de Sardanápalo, un cadro no que fai gala dunha das súas máis espléndidas combinacións de cor, e cun trazado cheo de vigor, tras un esbozo ao temple fixo unha serie de estudos parciais ao pastel e, despois, ao natural. O cadro foi vendido en 1847 a M. Wilson, que o instala no seu castelo de Brie, o que provocou unha grave deterioración do cadro, e unha difícil restauración.
Villena
miniatura|dereita|290px|Castelo de Villena miniatura|dereita|290px|Plano esquemático da cidade, cos accesos e os principais monumentos Villena é unha cidade do País Valenciano situada no noroeste da provincia de Alacant que limita con Castela-A Mancha e Murcia polo oeste. É cabeza de partido xudicial e da comarca do Alto Vinalopó. Está a unha altitude de 504 msnm e o seu termo municipal abrangue unha superficie de 345,6 km², polo que é o segundo concello máis extenso da provincia. Con 34.155 habitantes (INE 2020) é o décimo municipio máis poboado de Alacant e o vixésimo primeiro da Comunidade Valenciana.
Historia
Tense constancia de poboacións na zona desde o Paleolítico medio. Non obstante, está en discusión se a cidade actual data da época visigoda ou é anterior, aínda que con total seguridade existía no século XI, durante a dominación musulmá. Tras a conquista cristiá, pasa a ser señorío, principado, ducado e finalmente marquesado, até que o pobo, alentado polos Reis Católicos, se rebela contra o marqués. En 1525 Carlos V concédelle o título de cidade. Este é o momento de maior prosperidade económica, como mostran os monumentos que chegaron até os nosos días. A partir do século XVI ábrese un período de tranquilidade, só roto polas guerras nas que se verá envolta esta zona de España. Pese a que en 1858 se inaugurou unha estación de ferrocarril, a economía seguiu sendo esencialmente agrícola até o éxodo rural dos anos 1960. A partir de entón, o modelo económico cambiou rapidamente e na actualidade a economía baséase principalmente no sector servizos e a industria, destacando a do calzado, a construción e os mobles.
A cidade conserva un importante conxunto histórico, composto polos seus dous castelos e varias igrexas, ermidas, palacios e prazas, así como un importante patrimonio museístico, no que destaca o museo arqueolóxico José María Soler. Entre os principais eventos culturais atópanse as festas de Mouros e Cristiáns e o concurso de Novos Intérpretes «Ruperto Chapí».
Toponimia
O primeiro topónimo do que se ten constancia é o «Ad Turres» que aparece nos Vasos Apolinares, que foi identificado con algunha das vilas romanas ou postas do itinerario da Vía Augusta, nalgún punto entre Villena e La Font de la Figuere. Cerca desta última tense constancia dunha torre citada como xa en ruínas no século XIV. En canto á orixe do termo «Villena», hai certa polémica. Menéndez Pidal propón que tería evolucionado dun hipotético antropónimo Bellius ou Vellius e o sufixo -ana, tal como Lucena (Lucius + -ana) ou Maracena (Marcus + -ana), que darían a forma romana «Belliana» ou Velliana. Mais nin Belliana nin Bellius se documentaron na época romana, amén de que a evolución de «Belliana» a «Villena» comporta certas dificultades fonéticas. Polo tanto, Domene Verdú indica que a orixe do topónimo sería o termo بليانة «Bilyāna», netamente árabe, e significaría «a enchida (por Alá)». Esa forma árabe, documentada a partir do século XI, tería evolucionado de dúas maneiras distintas. Dun lado, seguindo as normas do castelán medieval, a «Belliena», tal cal aparece na Historia Roderici (sobre 1180). Esta forma, non obstante, desaparecería a raíz da conquista cristiá de 1241 a favor da forma Billena, segundo as regras fonéticas propias do aragonés, que falarían a maior parte dos repoboadores cristiáns. A partir do século XV, e atraída a grafía pola palabra villa debido á xa maioritaria confusión do b ev entre os falantes de español, consolídase a forma «Villena», que permaneceu inalterada até o momento.
Títulos
Villena ostenta a categoría histórica de cidade, cos títulos de «Moi Nobre, Moi Leal e Fidelísima». Dos Manueis obtivo o título de «vila» e os de «Moi Nobre e Moi Leal» non se sabe. Foi Carlos V quen lle concedeu o título de «cidade» en 1525, como agradecemento á axuda que prestara a entón vila aos seus avós, os Reis Católicos. Tras a guerra de sucesión, na que Villena loitou a favor de Filipe V, este outorgoulle o título de «Fidelísima».
Escudo
O escudo de Villena lévase utilizando de maneira tradicional desde, polo menos, 1477, aínda que non tivo a consideración de oficial até o 27 de novembro de 2010. O deseño oficial, realizado por profesores en heráldica e catedráticos encabezados por Inocencio Galindo, ten a seguinte descrición:
Tales símbolos teñen a súa orixe en diversos acontecementos históricos. O castelo do primeiro cuartel recorda a súa pertenza histórica á Coroa de Castela, mentres que o león do segundo cuartel e a man alada do terceiro son herdanza do infante don Xoán Manuel, señor da cidade. Os tres piñeiros do cuarto cuartel e o estanque do quinto fan referencia á lagoa de Villena ou á Fonte do Chopo, antigamente as maiores fontes de riqueza da cidade, a primeira como salina e a segunda como fonte de auga doce. A coroa é en lembranza do marquesado de Villena.
Até que se fixo oficial, existiron distintas versións segundo as lexislaturas, así como certa polémica en canto á posición e a onde tiñan que mirar os cuarteis segundo e terceiro.
Situación xeográfica
Villena está situada no noroeste da provincia de Alacant, na comarca do Alto Vinalopó. Atópase nunha importante encrucillada de camiños entre o País Valenciano, Murcia e Castela A Mancha, ás que se accede en poucos minutos. O seu singular enclave xeográfico, en torno a pobos como Biar, Sax, La Font de la Figuera, Yecla (Murcia) e Caudete (Castela A Mancha) fixo que, dende a antigüidade, Villena sexa un importante nó de comunicacións coñecido como o "Corredor de Villena", de importancia capital desde época prehistórica (aquí accedía a Vía Heráclea ao interior da Meseta). Tamén conta o seu amplo termo municipal (345,6 km²), o segundo concello con maior superficie da provincia de Alacant.
Localidades limítrofes
miniatura|200px|[[Serra da Vila, en primeiro plano un piñeiral, arriba á dereita, as ruínas do Castelo de Salvatierra.]]
O relevo
A zona pode encadrarse dentro das áreas dos corredores intermontanos ou corredores prebéticos. Pola súa situación e configuración, considérase un altiplano con trazos de transición entre a paisaxe manchega e a levantina.
Polo que respecta á súa xénese, o relevo presente no termo de Villena e comarca está relacionado con dous factores: as condicións climáticas e a tipoloxía do rochedo. A zona está sometida á acción dun sistema erosivo mediterráneo posto de manifesto no ritmo das precipitacións e nas temperaturas, que favorece a formación de glaciares, ramblas e cantís, potenciados pola escasa cobertura vexetal que existe nalgunhas zonas. O predomino de calcarias, margas e arxilas maniféstase nos cumes como o dos Cabezos.
Romance (métrica)
miniatura|268x268px|Portada do Libro dos cincuenta romances (c. 1525), primeira colección de romances coñecida. Os romances son unha combinación métrica orixinaria de España que consiste nunha serie indefinida de versos de oito sílabas ("octosílabos"), na cal os pares presentan rima asoante escrita por autores en poemas e os impares quedan soltos.
Estrutura e evolución
Pode agruparse en cuartetas asonantadas de romance, chamadas tamén "tiranas" (8-,8a,8-,8a) ou en series indefinidas de octosílabos.
Villena
O clima
Aínda estar preto da costa, as montañas representan un obstáculo para recibir a influencia do mar, e dado que a altitude media está por riba dos 500 metros, dáse un peculiar clima duro. Villena presenta unhas temperaturas extremas que poden oscilar entre os -3 °C e os 35 °C. En xaneiro de 1915 rexistráronse -17,5 °C, mentres que o 3 de agosto de 1932 rexistráronse 42 °C. Pola súa banda, a temperatura media sitúase nos 6 °C no mes de xaneiro, mentres que en xullo e agosto está en torno aos 24 °C. Termicamente Villena presenta as características propias do clima continental da meseta, que se manifesta na existencia dun verdadeiro inverno, e un verán no que se constata un aumento das temperaturas nas horas centrais do día con noites moi refrescantes.
Romance (métrica)
Estrutura e evolución
A primeira opción é propia dos poetas do Romanceiro novo (séculos XVI ao XXI), autores cultos e individualizados, raramente anónimos, que compuñan imitando o estilo dos romances vellos e divulgaban os seus textos en forma escrita, ben manuscrita, ben impresa como pregos soltos. Estes romances agrupábanos logo diversos coleccionistas en cancioneiros manuscritos (formados por cadernos pequenos cosidos) que ás veces eran impresos.
Villena
O clima
O período de máximas choivas rexístrase durante os meses de primavera e outono con cotas moi baixas: entre 350 e 380 mm. O período entre 1943 e 1962 deu unha media de precipitacións anuais de 348'4 mm. Así, o número de días de choiva no outono en Villena é, máis ou menos, de 11, mentres que a primavera caracterízase por unhas precipitacións de ton máis débil ou moderado. As altas temperaturas e a escaseza de precipitacións, xunto coa irregularidade destas, ilustran a aridez da chaira villaneira, que vai superándose a medida que nos aproximamos cara á parte oriental do Alto Vinalopó.
Ecoloxía
miniatura|150px|Sinalización da Microrreserva de flora Cabecicos de Villena. Debido á súa gran diversidade fisiográfica e faunística, o patrimonio natural de Villena é de grande importancia no contexto da provincia de Alacant.
Romance (métrica)
Estrutura e evolución
A segunda é máis ben propia do Romancero vello (séculos XIV e XV): romances anónimos e elaborados pola colectividade que proveñen da descomposición de cantares de xesta medievais e difundíanse de forma oral e cantada. Nestes últimos pode aparecer unha licenza métrica que ten orixe nunha arcaísm e da lingua: a chamada e paragóxica, e tamén é propio dos romances vellos que non teñan unha soa versión, senón que existan moitas que difiren en versos e detalles, con moitas variantes.
O Romancero novo enriqueceu a métrica do romance adaptándoos ás veces á forma de letrilla, que contén un refrán ou bordón. Desde as súas orixes aparecen modificados mediante procedementos como a glosa e o contrafactum. Enseguida incluíranse en libros de música, como os manuais de vihuela de Luís Milán ou Alonso de Mudarra, que puideron modificalos oportunamente. Por outra banda, pódense compor tamén romances con versos de menos sílabas (sete, seis ou cinco sílabas) nese caso denomínanse romancillos ou endechas. Nos séculos XVII, XVIII e XIX os autores cultos empezaron a usar tamén o romance hendecasílabo (isto é, de versos de once sílabas), que se denominou romance heroico.
Villena
Flora
Na serra de Salinas é onde máis abunda a vexetación boscosa –bosque mediterráneo–, conservando amplas zonas de carrascal e densos piñeirais. Noutras serras, de menor vexetación arbórea como son o Morrón e Peña Rubia, predomina a matogueira dominada polo romeu, o cimbro, a sabina, o tomiño, a aliaga etc., plantas que están amplamente representadas nestas latitudes. Dentro do termo de Villena atópanse tamén ambientes subesteparios –zonas de vexetación moi baixa e aclarada–, acompañando normalmente aos cultivos de cereais, como sucede na paraxe de Los Alhorines.
Romance (métrica)
Estrutura e evolución
O máis antigo dos romances vellos que conservamos hoxe, Gentil dona, gentil doa, copiouse cara a 1421 no cartapacio do estudante mallorquín Jaume de Olesa e consérvase na Biblioteca Nacional de Florencia, pero é mesmo máis antigo un romancillo hexasílabo ou de seis sílabas, pertencente ao xénero literario da serranilla, a Serranilla da Zarzuela, que é un pouco anterior. De finais desa década sería O arcebispo de Zaragoza (1429), ambientado en tempos de Alfonso V de Aragón, e algo posterior Alfonso V e a conquista de Nápoles (anterior a 1448), ambos os atopados en cartapacios notariais.
Villena
Flora
Existen en Villena tres microrreservas de flora: desde 1994 a microrreserva Cabecicos de Villena e a microrreserva Cova do Lagrimal e desde 2002 a microrreserva Miramontes.
Fauna
miniatura|150px|[[Sisón.]] A serra de Salinas é a zona de maior diversidade faunística de Villena, destacando a xineta, o gato montés e o xabarín e, entre os animais de caza que habitan o campo, atópanse o coello e a perdiz. Completan esta relación as aves rapaces diúrnas e nocturnas. Na paraxe dos Alhorines reintroduciuse o lagarteiro das torres. Noutras zonas do concello atópanse dúas especies de aves únicas na provincia de Alacant: a ortega e o sisón. É moi abundante a presenza da calandria común, e de diversos tipos de picas, mentres que o alcaraván é máis difícil de encontrar. Existen tamén zonas húmidas na horta de Villena, onde aparecen anfibios e un peixe coñecido como fartet –moi escaso– cuxo único hábitat é Marrocos e o sueste de España.
Romance (métrica)
Exemplo de romance
Romance do Conde Olinos.
Luís Carrera Pásaro
Luís Carrera Pásaro, nado en 1949 en Castro de Rei e finado en Vigo en 2014, foi un economista e político galego.
Villena
Prehistoria
miniatura|250px|O [[Tesouro de Villena está formado por 59 obxectos de ouro, prata, ferro e ámbar que totalizan un peso de case 10 quilos e que está datado darredor do ano 1000 a. C. Descubriuse en 1963 nunha rambla próxima a Villena, e trátase con moita seguridade dunha ocultación, quizais dun reiciño do Cabezo Redondo. O conxunto está composto por brazaletes, concos, frascos e outros pequenos obxectos. Os brazaletes foron usados, xa que están desgastados, pero non se sabe se a vaixela foi de uso cotiá, ritual ou votivo. Se ben o seu autor puido ser local, dada a súa similitude co Tesouro do Cabezo Redondo, non hai acordo respecto a este punto. ]] Os vestixios máis antigos atopados no termo municipal de Villena remóntanse ao Paleolítico Medio, hai aproximadamente 50 000 anos, e encontráronse na cova do Cochino. A continuación do proceso humano atópase na paraxe da Huesa Tacaña (ao oeste da Peña Rubia), podéndose observar a evolución cultural en xacementos como a cova do Lagrimal. Da revolución neolítica encontráronse importantes restos na Casa de Lara, representante do poboamento neolítico en chaira, aínda que os vestixios desta época inundan toda a comarca: covas, as socalcos do Vinalopó, as ribeiras da antiga lagoa de Villena etc. Non obstante, o neolítico tal cal foi curto e nos estratos considerados eneolíticos xa se atopan sinxelos obxectos metálicos, que caracterizan a chegada da Idade de Bronce, onde os asentamentos xa non se atopan en chairas senón en estratéxicos altos facilmente defendibles. As covas que até aquela foran lugar de habitación, empezaron a reservarse para fins sepulcrais. Entre os xacementos destaca, pola definitiva irrupción do urbanismo, unha das principais cidades do Mediterráneo occidental: o Cabezo Redondo, que constituía a fronteira entre a cultura argárica e o bronce valenciano. O desenvolvemento alcanzado nesta etapa outorgoulle a Villena un lugar privilexiado neste período da historia, xa que a esta cultura pertence o conxunto coñecido como Tesouro de Villena.
Luís Carrera Pásaro
Carreira
Licenciouse en Económicas na Universidade Complutense de Madrid. En 1971 empeza a traballar para o Banco Hispano Americano, co que é destinado a oficinas en Madrid, Barcelona e A Coruña. En 1979 pasa á Banca Mas, e en 1982 á Caja de Ahorros de Extremadura, onde xa acada un posto de subdirector da compañía. En 1987 dá o salto á empresa pública, e convértese en presidente da Sociedad para el Desarrollo Industrial de Extremadura (o equivalente estremeño de Sodiga), cargo que ocupará ata 1989.
Villena
Antigüidade
Tras a Idade de Bronce produciuse na zona unha perda de poboación que non tivo recuperación até a Idade Moderna. Non obstante, a continuidade do proceso humano está constatada pola presenza de xacementos ibéricos, que tiveron asentamentos no puntal de Salinas, o Zaricejo e a serra da Villa. Non obstante, ditos asentamentos non foron realmente moito maiores que unha aldea. Tamén os celtas deixaron a súa pegada na necrópole de incineración do peñón do Rei (nos Picachos de Cabrera). Non se encontrou ningún núcleo de poboación estable durante a época romana, pero apareceron restos de polo menos catro vilas repartidas por todo o territorio, nas que se cre que a poboación se distribuíu, xa que os poboados ibéricos destruíronse ou abandonáronse. Estas vilas, xunto cos achados monetarios, cerámicos e de centuriación (división da terra en lotes), demostran que a romanización foi intensa na zona, sobre todo debido a que polo val do Vinalopó circulaba a vía Augusta. Se ben estas vilas sufriron en certo modo a crise do século III, tiveron un período de florecemento durante os séculos IV e V, o que non se corresponde coas terroríficas descricións da época que nos brindan Hidacio e Osorio.
Idade Media
miniatura|250px|Extensión aproximada do iqlim de Villena no século XII. Durante a dominación visigoda, a comarca de Villena formou parte dunha provincia que se correspondía aproximadamente coa antiga Cartaxinense. Cando os musulmáns invadiron a península ibérica en 711, encontráronse cun duque visigodo chamado Teodomiro, que dominaba unha ampla comarca que tiña por centro a cidade de Orihuela. Adóitase considerar que a primeira noticia que se ten de Villena como núcleo de poboación estable na súa localización actual é a do tratado dos musulmáns con Teodomiro no ano 713. Nel noméase, entre outras, a cidade de بلنتلة Blntla ou a súa variante بلنتية Blntya, que foi identificada por algúns investigadores con Villena, aínda que outros relaciónana con Valencia, Valentula (Elx) ou outras localizacións. O primeiro testemuño que con total seguridade se refire a Villena é un documento do século XI no que se menciona بليانة Bilyāna, nome que deu lugar ao actual en boca dos repoboadores cristiáns.
O territorio de Teodomiro pasou a denominarse cora de Tudmir, e o pacto respectouse até os tempos de Abderramán I, quen o rescindiu unilateralmente. Segundo a Historia Roderici, en Villena citou Afonso VI ao Cid para que o apoiara na conquista de Aledo, aínda que esta narración garda varias incoherencias e o feito en si está discutido, xa que é probable que o Cid nunca saíra de Ontinyent, onde estaba acampado. O domingo 13 de agosto de 1172 o califa Yusuf I acampou no castelo de Villena, camiño de Huete a Murcia. De entre as circunscricións menores chamadas aqalim (singular iqlim), sábese que polo menos desde o século XII Villena foi cabeza dunha delas, non aparecendo como tal nas crónicas anteriores, o cal, para algúns autores, indica que Villena se converteu nun núcleo de importancia a partir desta data. Este iqlim exercería a súa xurisdición sobre Hisn Yakka (Yecla), Bogarra (Caudete), Beneixama e Sax. Segundo Ibn Said al Maghribi, Villena era unha cidade con xardíns nos que a auga da antiga lagoa e de numerosos mananciais xogaría un papel predominante. Ademais, sábese da existencia dunha madrasa da que foi profesor de retórica o xienense Mohamad ben Ahmad ben Hassan arredor do ano 1200 ao fuxir da persecución dos Almorábides. Sitúanse dous cemiterios musulmáns na cidade. miniatura|255px|Extensión do [[señorío de Villena en tempos de don Xoán Manuel, darredor de 1340.]] O primeiro intento serio de conquista por parte dos cristiáns foi en 1238, aínda que a conquista definitiva tivo lugar en 1240, con Xaime I e a Coroa de Aragón. Así pois, incumpríronse pactos anteriores que deixaban na órbita castelá esta praza. O tratado de Almizra en 1244 devolveuna a Castela, e fixaba a fronteira entre Castela e Aragón. Entre 1252 e 1256 creouse o señorío de Villena a favor de Manuel de Borgoña e Suabia. En 1264 Xaime I tivo que volver a intervir para sufocar unha sublevación mourisca promovida polo rei granadino Alhamar. Manuel de Borgoña e Suabia, que posuíu o señorío a maneira de rei, outorgou en 1270 o foro e privilexio de Murcia e Elx e, en 1276, o de Lorca. { Estes outorgamentos dan fe do forte interese do señor de Villena en repoboar a zona. Tras a morte de Manuel de Borgoña e Suabia, o señorío foi herdado polo seu fillo, don Xoán Manuel, segundo señor, príncipe e primeiro duque de Villena. Este concedeulle en 1305 unha feira aos moradores da vila, e xa en 1308 comezou a amurallar o barrio dos cristiáns vellos. O señorío pasou a ser principado en 1333 e en 1336 ducado. O ducado pasou finalmente a marquesado, o máis antigo da Coroa de Castela, baixo control de Afonso de Aragón e Foix. Estendíase por parte das actuais provincias de Almería, Murcia, Albacete, Alacant, Valencia e Cuenca, e comprendía vinte e tres localidades.