cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Sanmartín Serna
Juan Sanmartín Serna, nado en Santiago de Compostela o 21 de abril de 1830 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1898, foi un escultor galego.
Traxectoria
miniatura|225px|[[Felipe de Castro, busto en bronce de Juan Sanmartín, 1883.]] De familia humilde, traballou como aprendiz de carpinteiro nun taller compostelán. Un arquitecto levouno para a súa casa e ensinoulle debuxo. Marchou a Ferrol e Coruña para buscar traballo e finalmente retornou a Santiago. Finalmente marchou a Madrid onde logrou sobrevivir grazas cun traballo nunha ebanistería. Alí coñeceu a Diego López Ballesteros, ministro de Facenda de Fernando VII, que o protexeu e que, antes de morrer, o encomendou ó seu fillo Nicolás, auditor da Rota. Nicolás López matriculouno na Real Academia de Belas Artes de San Fernando e, pola súa mediación, Piquer aceptouno como discípulo no seu estudio. En 1857, cando levaba tres anos na academia de San Fernando, era un dos dous alumnos que gozaba dunha bolsa de estudos en Roma e, en 1888, esculpiu a estatua do padre Feijoo para a Biblioteca Nacional. Regresou a Compostela, onde realizou a súa obra máis recoñecida, a Sagrada Cea, que a corporación municipal lle encargou para substituír a vella Mesa dos apóstolos que o Xoves Santo saía en procesión baixo os auspicios do Concello.
Esculpiu tres estatuas de Colón, unha para o Ministerio de Ultramar, outra para o Senado e a terceira para o arsenal de Cartaxena. Outra das súas facetas foi a dos medallóns, relevos e bustos; na casa de Cándido Varela (na praza da Quintana) hai un relevo de escaiola firmado por Sanmartín en 1887 e un busto retrato tamén da súa autoría.
Foi nomeado membro da Academia de San Lucas e da Academia de Belas Artes de Carrara e fillo adoptivo de Cartaxena e de Noia. Recibiu a Cruz de Isabel a Católica.
Luís Figo
Traxectoria
Figo comezou a súa carreira no Sporting Clube de Portugal. Gañou o seu primeiro título internacional coma profesional no ano 1991. Antes deste título gañara o Campionato do Mundo sub-20 e o sub-16 Europeo coa selección xuvenil de Portugal. Xunto ao seu compatriota Rui Costa forman parte da chamada "Xeración Dourada" do fútbol portugués. En 1995, Figo foi reclamado para unirse a un dos grandes clubs de Europa, mais por unha disputa entre os clubs Italianos, a Juventus F.C. e o Parma, cos que Figo tiña asinado ao mesmo tempo, deu como resultado a prohibición de fichar por dous anos en calquera club de Italia. Con todo, a situación foi finalmente resolta por Figo, sendo transferido ao FC Barcelona, baixo as ordes de Johan Cruijff, converténdose durante catro anos nun emblema dos seguidores azulgranas, en símbolo do equipo catalán.
No ano 2000, o seu traspaso ao maior inimigo do Barça, o Real Madrid, foi récord mundial de traspaso (60 millóns de € + IVE), o que intensificou o enfrontamento entre os dous clubs. O traspaso foi considerado unha ofensa polos seguidores azulgranas, ao ter asegurado que endexamais mudaría cara o club madrileño. Figo pasou de ser un dos xogadores de fútbol máis queridos de Cataluña a un dos máis odiados. Durante un tempo houbo un portal web,AntiFigo.com, que o insultaba chamándolle "Xudas". Figo non participou no que sería o seu regreso, ao Nou Camp, debido a unha lesión no 2002. Máis tarde o campo do Barcelona estivo a piques de ser clausurado, logo de que varios obxectos (incluíndo unha testa de porco, botellas de whisky etc.) fosen lanzadas a Figo, mentres os seareiros coreaban Pesetero; e finalmente, durante a final da Euro 2004 entre Grecia e Portugal, un fan do Barça coñecido coma Jimmy Jump correu polo terreo de xogo e tiroulle unha bandeira do FC Barcelona. miniatura|200px|Luís Figo: Capitán de Portugal. No Real Madrid erixíuse nun dos piares de xogo, canda xogadores coma Zinedine Zidane, Steve McManaman, Fernando Hierro, Roberto Carlos, Ronaldo ou Raúl González, considerándoo como 'Mellor Club do Mundo' primeiro, e máis tarde, coroado como 'Club do Século' pola FIFA no ano da súa incorporación. O Real Madrid acadou varios títulos durante os tres anos seguintes baixo as ordes do adestrador Vicente Del Bosque.
O 18 de agosto de 2004, Figo anunciou o seu retiro da Selección nacional portuguesa. En abril de 2005 anunciou a súa volta á selección, sendo chamado por Scolari para o partido entre Portugal e Eslovaquia do 4 de xuño. Os seareiros portugueses dividíronse entre os que viron esta volta como algo que non tiña razón de ser e os que crían que Scolari fixera demasiadas concesións para recuperalo.
Figo capitaneou o equipo portugués durante o Campionato do mundo de 2006, acadando as semifinais, a onde non chegaba dende 1966. Francia eliminounos por 1-0. Ricardo Carvalho fixo un penalti dubidoso, que o capitán francés Zinedine Zidane converteu no silandeiro gol que habería de subir ao marcador. O mesmo Figo dispuxo dunha grande oportunidade de bater ao gardammalla galo Fabien Barthez, máis o seu testarazo marchou por riba do traveseiro. Ao remate do partido, Zidane e Figo, antigos compañeiros de equipo no Real Madrid, trocaron as camisetas. Luís Figo non saíu de inicio no partido polo terceiro e cuarto postos; Pauleta foi o encargado de capitanear ao equipo no canto deste. Así e todo, Portugal caeu por 0-2 fronte a anfitrioa Alemaña e Figo substituíu a Pauleta no minuto 77 de xogo.
Carreira futbolística
A súa carreira con maisculas comeza coa Selección xuvenil de Portugal onde Figo gañou o Campionato Xuvenil da FIFA no 1991, o mesmo ano que debutou coma profesional perante Luxemburgo, o 16 de outubro de 1991, nun partido amigábel, que rematou 1-1, cando tan só tiña 18 anos. Figo mantense na elite do fútbol polas súas participacións nas Eurocopas do 96, 2000 e 2004 e na Copa do Mundo do 2006. Anunciou a súa retirada da competición internacional, logo da final da Eurocopa 2004 onde perdeu contra Grecia, tendo gañado 117 copas e marcado 31 goles. Aínda que pola contra, en xuño do 2005, cambiou a súa decisión e volveu a xogar na fase de clasificación para a Copa do Mundo 2006, conseguindo vitorias perante Eslovaquiae Estonia. De novo, volveu anunciar a súa retirada do deporte internacional despois da Copa do Mundo 2006. Tan só fixo unha pequena aparición de 10 minutos no terreo de xogo no último partido do torneo, no cal asistiu no único gol de Portugal a Nuno Gomes.
Foi no FC Barcelona dende 1995 cando a súa carreira colle pulo: Figo gaña a Copa da UEFA en 1996/97, varios títulos ligueiros da Primeira División española; xogou 172 veces neste equipo, marcando 30 goles. Figo incluso foi requirido por Sir Alex Ferguson, para militar no Manchester United antes da Eurocopa 2000 nun intercambio por David Beckham.
No ano 2000 chegou o seu controvertido traspaso (récord mundial monetario) ao Real Madrid CF. O traspaso causou a xenreira dos seguidores do Barcelona. Figo xustificou o investimento gañando para o Madrid o título ligueiro e a chegada ata semifinais da UEFA Champions League, e tamén gañando o premio do mellor futbolista do ano FIFA. En 2001/02, volve ao seu mellor nivel, xogando novamente tras a lesión fronte o Bayer Leverkusen. Figo foi un dos piares do Madrid que gañou a Liga no 2003, marcando dez goles. A decepción chegou coa eliminación en semifinais da Champions contra a Juventus, na tempada seguinte, a pesar dos seus nove goles, o Madrid rematou cuarto na liga, foi eliminado en oitavos de final da Champions e perdeu a final da Copa do Rei.
Logrou catro goles na fase de grupos da Liga de Campións na tempada 2004/2005 mais foi outro ano convulso para o Madrid, Vanderlei Luxemburgo, adestrador do conxunto branco mantivo diferenzas co portugués logo de ser relegado á suplencia na selección de Portugal na segunda metade da tempada 2004/2005 e David Beckham comezou a ser aliñado na banda dereita do Real Madrid. Era xeral a opinión de que Figo deixaría o Real Madrid. Na pretempada, barallouse o seu traspaso ao Liverpool ou ao Inter de Milán. Cun acordo co Real Madrid, foi traspasado ao Inter o 5 de agosto de 2005 coa carta de liberdade.
En decembro de 2006, o equipo saudita Al-Ittihad informa do seu traslado ó club en xaneiro de 2007. Figo marcha co gallo de asinar un contrato en Arabia Saudita, mais tras das conversacións co propietario e Presidente do Inter de Milan, Massimo Moratti, fica no club milanés e renova até o final da tempada 2007-08. Así, na páxina web oficial do Inter, de 3 de xaneiro de 2007, declara: "Non hai ningunhas negociacións para a transferencia de Luis Figo a outro club. As noticias recentes dunha posible transferencia do centrocampista portugués son, xa que logo, completamente infundadas. "A pesar desta declaración, o 5 de xaneiro de 2007, o sitio web de La Gazzetta dello Sport, informa dun contrato asinado en Arabia Saudita, para comezar o 1 de xullo de 2007.
O día 16 de maio de 2009 anuncia o seu retiro do fútbol profesional coincidindo coa conquista do Scudetto por parte do Inter de Milán.
Lonxe do fútbol
Xunto co seu paisano, o adestrador de fútbol, Carlos Queiroz, apadriñaron o equipo automobilístico A1 Team Portugal, no campionato do ano 2005-06 do A1 Grand Prix, (O A1 Team Portugal deixou de competir despois desta temporada por falta de apoios económicos principalmente).
Luís Figo é hoxe en día un dos principais símbolos e embaixador de Portugal.
Vida familiar
Luís Figo está casado coa modelo sueca Helen Svedin. Coñecéronse nun programa de televisión e actualmente teñen tres fillas, Daniela (nada en marzo de 1999), Martina (nada en abril de 2002) e Stella (nada en decembro de 2004).
Ó igual que varios dos seus compañeiros do Real Madrid como Steve McManaman e Roberto Carlos, Luís é practicante católico romano e apostólico, e coñeceu o Papa cos seus compañeiros no 2002.
Hormona liberadora da gonadotropina
Produción
O xene GNRH1 codifica o precursor da GnRH e está localizado no cromosoma 8. Nos mamíferos, o produto final, un decapéptido liñal, sintetízase a partir dunha preprohormona de 92 aminoácidos no hipotálamo preóptico anterior.
Estrutura
A identidade da GnRH foi determinada en 1977 polos gañadores do premio Nobel Roger Guillemin e Andrew V. Schally. A súa secuencia é:
piroGlu-His-Trp-Ser-Tyr-Gly-Leu-Arg-Pro-Gly-NH2
A GnRH como neurohormona
A GnRH é considerada unha neurohormona, unha hormona producida en células neuronais específicas e liberada por unha terminación neuronal. Unha área fundamental para a produción de GNRH é a área preóptica do hipotálamo, a cal contén a maioría das neuronas que segregan a GnRH. As neuronas secretoras de GnRH orixínanse na rexión nasal e migran ao cerebro, onde están dispersas entre o septo medio do hipotálamo e conectadas por dendritas moi longas, de máis de 1 milímetro. Estas agrúpanse todas xuntas, polo que reciben impulsos sinápticos compartidos, un proceso que lles permite sincronizar a súa liberación de GnRH.
A GnRH segrégase ao sistema portal hipofisario de vasos sanguíneos na eminencia media. O sangue portal leva a GnRH á glándula hipófise ou pituitaria, a cal contén células gonadotropas, nas cales a GnRH activa o receptor da hormona liberadora da gonadotropina (GnRHR), un receptor transmembrana acoplado á proteína G que estimula a isoforma beta da fosfoinosítido fosfolipase C, a cal mobiliza calcio e a proteína quinase C. Isto dá lugar á activación de proteínas implicadas na síntese e secreción das gonadotropinas LH e FSH. A GnRH é degradada por proteólise en só cinco minutos.
Control da produción de FSH e LH
Na hipófise, a GnRH estimula a síntese e secreción das gonadotropinas hormona estimulante dos folículos (FSH), e hormona luteinizante (LH). Estes procesos están controlados pola intensidade e frecuencia dos pulsos de GnRH, e pola retroalimentación exercida polos andróxenos e estróxenos. Os pulsos de baixa frecuencia de GnRH levan á liberación de FSH, entanto que os pulsos de alta frecuencia estimulan a liberación de LH.
Hai diferenzas entre machos e femias na secreción de GnRH. Nos machos, a GnRH segrégase en pulsos de frecuencia constante, pero nas mulleres a frecuencia dos pulsos varía durante o ciclo menstrual, e hai unha gran ondada de GnRH xusto antes da ovulación.
A secreción de GnRH é pulsátil en todos os vertebrados, e é necesaria para a función reprodutiva. Así, unha soa hormona, GnRH1, controla o complexo proceso do crecemento dos folículos ováricos, a ovulación, e o mantemento do corpo lúteo nas femias, e a espermatoxénese nos machos.
Actividade
A actividade da GnRH é moi baixa durante a nenez, e actívase na puberdade. Durante os anos reprodutivos, os pulsos desta hormona son fundamentais para que o proceso reprodutivo funcione correctamente e se controle polos bucles de retroalimentación. Porén, unha vez que se establece o embarazo, xa non se require a actividade da GnRH. A actividade pulsátil pode ser interrompida por doenzas hipotalámico-hipofisarias, xa sexan disfuncións (por exemplo, supresión hipotalámica) ou lesións orgánicas (trauma, tumor). Os niveis elevados de prolactina fan diminuír a actividade da GnRH. Polo contrario, a hiperinsulinemia incrementa a actividade pulsátil, o que altera a actividade da LH e FSH, como se pode ver na síndrome de ovario poliquístico (PCOS). A produción de GnRH está ausente conxenitamente na síndrome de Kallmann.
As neuronas secretoras de GnRH están reguladas por diversas neuronas aferentes, que utilizan varios neurotransmisores (como norepinefrina, GABA, glutamato). Por exemplo, a dopamina parece estimular a liberación de LH (a través da GnRH) en femias estimuladas con estróxeno e proxesterona; e a dopamina parece inhibir a liberación de LH en femias ás que se estirpou o ovario. A kisspeptina (proteína ligando de receptores asociados á proteína G) parece ser un importante regulador da liberación de GnRH. A liberación de GnRH pode tamén ser regulada polo estróxeno. Informouse de que hai neuronas produtoras de kisspeptina que tamén expresan o receptor do estróxeno alfa.
Agonistas e antagonistas
Aínda que a GnRH foi sintetizada nos laboratorios e está dispoñible, a súa curta vida media no corpo require a súa infusión continua para un uso clínico. Fármacos con modificacións da estrutura do decapéptido da GnRH son análogos da GnRH que estimulan (agonistas da GnRH1) ou suprimen (antagonistas da GnRH) as gonadotropinas. Os agonistas poden exercer un efecto supresor prolongado.
Miguel Celdrán
Miguel Ángel Celdrán Matute, nado en Badaxoz o 4 de marzo de 1940 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2021, foi un político español do Partido Popular, alcalde de Badaxoz, desde 1995 até 2013. Era enxeñeiro técnico industrial e desenvolveu a súa vida laboral como perito taxador. Antes de dedicarse profesionalmente á política era funcionario, enxeñeiro técnico do Gabinete de Seguridade e Hixiene no Traballo. Director e profesor titulado de autoescolas de condutores. Foi senador polo Partido Popular (PP) e deputado na Asemblea de Estremadura polo mesmo partido.
Traxectoria política
Foi presidente da Asociación de Antigos Colexiais do colexio dos Maristas de Badaxoz e empezou a interesarse pola política a principios dos 80, cando ingresou na extinta Unión de Centro Democrático, onde se integrou o Partido Liberal de Joaquín Garrigues Walker. En 1990 afiliouse ao Partido Popular (PP). Foi Portavoz do Grupo Popular no concello de Badaxoz desde 1991. Nas eleccións de 1995 foi elixido como alcalde por maioría absoluta, maioría que repetiu en 1999, 2003, 2007 e 2011. Senador pola Provincia de Badaxoz desde marzo de 2000, cargo que abandonou ao ano seguinte retomándoo en 2004 para abandonalo definitivamente en 2006. Nas eleccións de 2007 foi elixido Deputado por Badaxoz na Asemblea de Estremadura, onde forma parte da Mesa de Idade. Consolidouse como o alcalde co mandato de maior duración de toda a historia de Badaxoz.
Vicepresidente da Executiva Rexional do Partido Popular (PP) en Badaxoz desde outubro de 2000 e Presidente Provincial do Partido Popular (PP) en Badaxoz desde outubro do 2000 até 2004. Membro do Consello Xeral da Federación Española de Municipios e Provincias. A súa xestión caracterizouse pola pugna coa Deputación Provincial e a Xunta de Estremadura, instancias dominadas polos socialistas, sendo o seu mellor acerto sanear a situación económica herdada e ordenar o funcionamento político e administrativo municipal.
Declaracións homófobas
En 2007, declarou que non casaría dous homes ou dúas mulleres. Ás lesbianas, dixo que había que chamalas "mariconas".
En marzo de 2011 protagonizou unhas polémicas declaracións homofóbicas nas que aseguraba que en Badaxoz non hai "palomos cojos y si los hubiese los echarían para fuera". Cabe destacar a reacción protagonizada polo programa presentado polo Gran Wyoming, El Intermedio, da cadea La Sexta, que promoveu unha iniciativa que chamaron "Caravana de palomos" na que homosexuais de toda España foron a Badaxoz manifestarse en contra das declaracións de Miguel Celdrán.
Dimisión
O 4 de marzo de 2013, coincidindo co seu aniversario, anunciou nunha comparecencia pública a súa renuncia á alcadía tras 18 anos, e á acta de concelleiro. Foi sucedido polo primeiro tenente de alcalde Francisco Javier Fragoso.
Magda Apanowicz
Magda Apanowicz, nada o 8 de novembro de 1985, é unha actriz canadense.
Traxectoria
É coñecida polo seu papel como Andy Jensen na serie de televisión Kyle XY. Apanowicz estudou na Escola de Cine de Vancouver. Foi nomeada aos Gemini Awards (os globo de ouro canadenses), na categoría de "Mellor actuación nun programa ou serie infantil/xuvenil" en setembro de 2007, polo seu papel en "Renegadepress.com". O devandito premio foi outorgado a Shenae Grimes.
Genève Rink Hockey Club
O Genève Rink-Hockey Club é un equipo de hóckey a patíns suízo da cidade de Xenebra fundado en 1939. Actualmente compite na LNA e na Copa CERS.
É un dos clubs suízos máis antigos desta modalidade deportiva.
Primeira división española 2003/04
A tempada 2003/04 da Primeira división española foi a edición número 73 da mesma. Comezou o 30 de agosto do 2003 e rematou o 23 de maio do 2004.
O Valencia proclamouse campión por sexta vez na súa historia, logrando dous títulos ligueiros nas últimas tres tempadas.
Participantes e estadios
Vinte equipos tomaron parte na competición esta tempada.
Trofeo Pichichi
O brasileiro Ronaldo, agora nas filas do Real Madrid, logrou por segunda vez o trofeo outorgado por Diario Marca ao máximo goleador da Primeira División, sete anos logo de obter o galardón xogando co FC Barcelona.
miniatura|180px|dereita|Ronaldo logrou o seu segundo Pichichi
Vilaplana
Vilaplana é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Universidade Nacional de Colombia
A Universidade Nacional de Colombia é unha universidade pública colombiana da orde nacional, fundada baixo o goberno de Santos Acosta o 22 de setembro de 1867 e rexentada pola Lei 66 de 1867. É a universidade máis importante e representativa de Colombia pola súa tradición, prestixio, calidade e selectividade. Está vinculada á historia e produción académica de América Latina. O seu campus insignia, a Cidade Universitaria de Bogotá, é o máis grande do país e conta con 17 edificios declarados monumento nacional. Ten sedes en Medellín, Manizales, Palmira, Arauca, Leticia, Tumaco, San Andrés e La Paz (Cesar).
A súa poboación estudantil é de 49 890 estudantes, dos cales 41 340 son de pregrao e 8550 de posgrao; este feito convértea na academia colombiana con maior número de estudantes. Conta tamén cun total de 2939 docentes activos de planta, a metade con doutoramento. Posúe 94 programas de pregrao, 97 especializacións, 38 especialidades médicas e odontolóxicas, 148 mestrados e 54 doutoramentos distribuídos nas súas 8 sedes.
O 9 de abril de 2010, o Ministerio de Educación Nacional outorgoulle a Acreditación Institucional de Alta Calidade por 10 anos en todas as súas sedes. Numerosas clasificacións sitúana como a mellor do país. É membro da Asociación Colombiana de Universidades, a Asociación Universitaria Iberoamericana de Posgrao (AUIP) e a rede iberoamericana de universidades Universia.
Albor Tholus
Albor Tholus é un volcán inactivo da rexión volcánica de Elysium, situada no planeta Marte. Fica ó sur dos volcáns próximos, Elysium Mons e Hecates Tholus. Albor Tholus ten 4,5 km de altitude e ten un diámetro duns 160 km na súa base. A súa gran caldeira ten uns 30 km de diámetro e unha profundidade de 3 km, moi profunda en comparación coas caldeiras que se poden atopar na Terra. A altitude do nivel máis baixo da caldeira é a mesma cá da base do volcán; con todo, as pendentes orixinais de Albor Tholus puideron ser cubertas polos fluxos de lava do seu veciño máis grande, Elysium Mons. As avaliacións realizadas pola sonda Mars Express descubriron que os volcáns da rexións de Elysium estiveron activos durante longos períodos de tempo.
Henrique Guedes da Silva
Henrique Guedes da Silva, nado o 6 de marzo de 1972 en Recife (Brasil) é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro centro.
Traxectoria
Comezou a xogar nas categorías inferiores do Fluminense, porén ante a falta de oportunidades fichou polo São Cristovão, onde coincidiu con Vagner e Ronaldo, e despois polo CSA de Maceió, onde militou dous anos proclamándose pichichi do campionato.
Tras xogar no União São Jorge ficha polo Os Belenenses de Portugal e ao ano seguinte polo UD Salamanca, tras unha mala tempada en Salamanca é cedido ao CD Leganés, e tras un bo ano no que marca 14 goles ficha polo Málaga CF, onde pasa os seus mellores anos.
Xoga en Málaga dúas tempadas, na primeira delas proclámase pichichi de Segunda División axudando ao equipo a ascender a Primeira, e ao ano seguinte queda na segunda posición na clasificación de máximo goleador so despois de Salva Ballesta.
Estas boas actuacións fan que fiche polo Celta de Vigo por un prezo de 2300 millóns de pesetas, converténdose na fichaxe máis cara da historia do club. En Vigo comeza cuns números aceptabeis pero as súas cifras anotadoras e peso no equipo van diminuíndo ata que na tempada 2004/05 é cedido ao CF Estrela Amadora e no mercado de inverno definitivamente traspasado ao Krylia Sovietov ruso.
En Rusia non dura moito e ese mesmo ano é traspasado ao Os Belenenses, onde tampouco ten fortuna e en 2005 volve ao seu país, ao Clube Atlético Mineiro. Porén en 2006 volve a España, ao CD Linares da Segunda División B, onde xoga ata mediada a tempada 2007/08. Deixa o club a causa dos problemas económicos que o levan á disolución e ficha polo Unión Estepona CF, onde permanece ata 2010 despois de acadar o ascenso á Segunda División B.
En 2010 volve ao Brasil ao CSA de Maceió, onde seguía xogando no 2011 á idade de 40 anos.
Coa selección de fútbol
O seu bo papel no Málaga levouno a ser convocado coa Selección de fútbol de España en tres ocasións, debutou o 7 de outubro de 2000 ante Israel.
Irina Shayk
Irina Valerevna Shayjlislamova (en Ирина Шайхлисламова) máis coñecida como Irina Shayk (en Ирина Шейк), nada o 6 de xaneiro de 1986 en Yemanzhelinsk (Unión Soviética) é unha modelo rusa.
Traxectoria
No ano 2004 gañou o Miss Cheliabinsk e comezou a carreira de modelo e un ano despois xa se adicaba a iso profesionalmente, asinando un contrato coa axencia Traffic e no ano 2007 converteuse nunha nova debutante da revista Sport Illustrated Swimsuit.
Dende entón ten protagonizado varias portadas e campañas publicitarias para Guess, Lacoste, La Perla ou Intimissimi, sendo a imaxe e embaixadora desta última.
No ano 2011 saltou á fama ao saberse que sería a primeira modelo rusa en ser portada da Sport Ilustrated Swimsuit.
Ligazóns externas
Páxina oficial
Tódolos homes do presidente
Tódolos homes do presidente (en 'All the President's Men') é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Alan J. Pakula e protagonizado por Robert Redford, Dustin Hoffman, Jack Warden, Jason Robards, Martin Balsam, Hal Holbrook e Jane Alexander nos papeis principais.
Baseada no libro homónimo de Bob Woodward e Carl Bernstein publicado en 1974, relata a historia da investigación xornalística que conduciuo ao famoso "escándalo Watergate", que obrigou a Richard Nixon a dimitir como presidente dos Estados Unidos de América.
En 2010 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 20 de marzo de 1992.
Argumento
Os xornalistas de The Washington Post, Carl Bernstein e Bob Woodward investigan un asunto de carácter político que aparentemente ten pouca importancia. Ao ver que nomeados avogados están traballando no caso, danse de conta de que detrás de todo iso pode haber algo moito máis importante. Intensifican as súas averiguacións seguindo todas as pistas que se van abrindo ante eles, ata que consegue a colaboración dun confidente. Ao final destapan un asunto sucio que implica a Casa Branca, e con iso ao mesmo presidente da nación.
A trama abrangue ademais dos sucesos políticos acontecidos durante o escándalo Watergate as discusións dos xornalistas cos seus xefes sobre a forma en que deben tratar as novas, as consecuencias de revelar graves actos ilegais dos asesores presidenciais, e as peripecias vividas por Bernstein e Woodward para sustentar os sseus informes e artigos.
A narración acaba abruptamente co xuramento de Nixon como presidente reelecto o 20 de xaneiro de 1973. Para non omitir a verdadeira conclusión da historia (a renuncia de Nixon en agosto de 1974), os sucesos posteriores en xaneiro de 1973 nárranse mediante notas mecanografadas de estilo xornalístico, filmados nas escenas finais. A última nota redúcese a dar conta da renuncia de Richard Nixon o 9 de agosto de 1974 e a asunción ao mando de Gerald Ford esa mesma data.
Diferenzas entre o libro e o filme
A diferenza do libro, o filme só cobre os primeiros sete meses do escándalo de Watergate, dende o momento da incursión no edificio Watergate (xullo de 1972) ata a toma de posesión de Richard Nixon en 1973. Pola contra, o libro cobre os sucesos dende a incursión no edificio Watergate ata xuño de 1973, cando se revela a existencia dun sistema de gravacións secretas dentro da Casa Branca en abril de 1973.
Nin o libro nin o filme relatan os acontecementos posteiores ocorridos durante a investigación do Senado contra o presidente Nixon nin a renuncia deste. Non obstante, no filme sálvanse estas omisións nunhas poucas escenas, revelando o efecto "bóla de neve" provocado por Woodward e Bernstein, e describindo de forma breve pero directa a forma en que terminou o escándalo Watergate.
Ian Raby
Ian Ewart Raby, nado en Woolwich (Londres) o 22 de setembro de 1921 e finado en Lambeth o 7 de novembro de 1967, foi un piloto de carreiras inglés.
Traxectoria
Raby comezou a correr cara a 1953 e pilotou unha variedade de autos, moitos co nome "puddle jumper" (avioneta) escrito nun lado. É lembrado polo coche I.E.R. Midget F3 de 1954. Gañou na clase de automóbiles de carreiras de 500 c.c. nun Cooper na Brighton Speed ​​Trials en 1955. Raby terminou 15º nas 24 Horas de Le Mans de 1957, compartindo un Cooper-Climax T39 con Jack Brabham. Gañou a primeira carreira de Fórmula Júnior celebrada en Gran Bretaña, en Brands Hatch o 3 de agosto de 1959, pilotando o auto de Moorland. O 12 de xuño de 1960 gañou unha eliminatoria e terminou segundo na xeral no Gran Premio de Albi, Francia, para os coches de Fórmula Júnior. Máis tarde ese ano gañou unha carreira de Fórmula Libre en Mallory Park nun Cooper-Climax F2. O 9 de maio de 1963 logrou o terceiro lugar na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Vallelunga en Roma nun Gilby-B.R.M. V8. No Solitude Grand Prix aínda que correu ata ao final non clasificou. e retirouse na Oulton Park Gold Cup.
Cando a Fórmula Un cambiou a 3 litros para 1966, Ian Raby optou por correr na Fórmula 2. Nun Brabham-Ford Lotus de F2 de 1967 logrou un oitavo lugar en Snetterton o 24 de marzo. Fixo outro oitavo lugar en Hockenheim en xuño. De volta a Hockenheim o 9 de xullo, Raby conseguiu o quinto lugar contra os seus rivais máis potentes.
FLOPS
En computación FLOPS, é o acrónimo de Floating point Operations Per Second (operacións de punto flotante por segundo). Úsase como medida do rendimiento dunha computadora, especialmente en cálculos científicos que requiren un grande uso de operacións de punto flotante. FLOPS, ó ser unha sigla, non debe nomearse en singular como FLOP, xa que a S final alude a second (segundo) e non ó plural.
Ian Raby
Traxectoria
O 30 de xullo de 1967, Ian Raby estrelouse co seu Brabham na carreira de F2 do Trofeo Zandvoort (Grote Prijs van Zandvoort) e resultou gravemente ferido. Sucumbiu ás súas feridas o 7 de novembro de 1967.
Jamón beibe
A edición consiste nun disco-libro de 96 páxinas.
FLOPS
As computadoras exhiben un amplo rango de rendementos en punto flotante, polo que a miúdo se usan unidades maiores que o FLOPS. Os prefixos estándar do SI (Sistema Internacional de Unidades) poden ser usados para este propósito, dando como resultado megaFLOPS (MFLOPS, 106 FLOPS), xigaFLOPS (GFLOPS, 109 FLOPS), teraFLOPS (TFLOPS, 1012 FLOPS) e petaFLOPS (PFLOPS, 1015 FLOPS).
Ian Raby
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Copago
O copago (eufem. de "repago"), é en xeral, é o deducible ou a vía de financiamento dun servizo de saúde pola cal o usuario paga unha cantidade cada vez que o utiliza. Denomínase «copago» porque se complementa este pago con outra vía de financiamento - os impostos (por exemplo, para financiar o sistema público de saúde) ou unha cota periódica (por exemplo, no caso dun seguro médico privado). Os obxectivos do copago son contribuír a financiar o sistema e conter o seu uso innecesario. O copago tamén pode servir para reducir o custo social das listas de espera.
Unha desvantaxe potencial dun sistema de copago é que, se o seu importe é moi alto, córrese o risco de disuadir do uso do servizo a persoas que necesitan usalo pero teñen poucos ingresos. Para mitigar esta desvantaxe, pode haber niveis maiores de cobertura (e xa que logo un copago menor) en determinados casos. Por exemplo, nun sistema de copago sanitario, pode haber reducións en grupos máis vulnerables, como pícaros ou anciáns, ou para enfermidades cuxo tratamento sexa especialmente custoso.
Gran Premio do Brasil de 1980
O Gran Premio do Brasil de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 27 de xaneiro de 1980 no circuíto de Interlagos. Foi a segunda carreira da tempada de e tamén foi o noveno Gran Premio do Brasil. Foi o oitavo que se celebrou en Interlagos e sería o último ata que o circuíto foi reconstruído substancialmente para o Gran Premio do Brasil de 1990. A carreira disputouse sobre 40 voltas ao circuíto de 7´87 quilómetros para unha distancia total de carreira de 315 quilómetros.
Resumo da carreira
A carreira foi gañada polo piloto francés René Arnoux pilotando un Renault RE20. Foi a primeira vitoria no Campionato Mundial de Arnoux e a segunda do Equipe Renault, tamén a segunda dun coche turbo. Arnoux gañou por 21 segundos sobre o piloto italiano Elio de Angelis pilotando un Lotus 81. Líder nos puntos do campionato, o piloto australiano Alan Jones terminou terceiro no seu Williams FW07B.
Grazas á elevada altitude do circuíto de Interlagos, os Renault turbo de Jean-Pierre Jabouille e René Arnoux foron os dominadores, correndo 1-2 durante gran parte da carreira ata que o turbo de Jabouille fallou na volta 25. O pole Jabouille fixo unha mala saída e caeu ao cuarto lugar, pasándoo os dous Ligier JS11/15 e Gilles Villeneuve no seu Ferrari 312T5. Pero, a vantaxe da potencia de Jabouille no elevado circuíto significou que axiña adiantou aos dous Ligiers, a Jacques Laffite de inmediato na recta Retao, e a Didier Pironi en Arquibacanas ao final da primeira volta e arrebatou o liderado a Villeneuve ao final da Recta Oposta á Curva do Sol. Arnoux púxose segundo, e cando se retirou Jabouille, Arnoux tomou o liderado e mantívoo ata a bandeira a cadros.
Alain Prost (McLaren M29) e Riccardo Patrese (Arrows A3) loitaron durante gran parte da segunda metade da carreira polo quinto posto, con Prost tendo a vantaxe nas curvas mentres Patrese era máis rápido nas rectas. Ricardo Zunino (Brabham BT49) bateu con John Watson (McLaren M29) na curva 3 e trompeou. Con todo, foi capaz de recuperarse e terminar a carreira.
Pironi tivo que facer unha parada en boxes cedo, e reincorporouse na parte posterior da pista, pero, el comezou unha remontada e foi capaz de terminar cuarto. Este esforzo foi suficiente para que Enzo Ferrari tomara un interese nos servizos de Pironi, que asegurou para a tempada de Fórmula 1 de.
Austin Powers: International Man of Mystery
Austin Powers: International Man of Mystery é un filme estadounidense dirixido por Jay Roach que foi estreado en 1997.
Sinopse
Austin Powers (Mike Myers) é un peculiar e atractivo espía dos anos sesenta, cuxo principal inimigo é o doutor Maligno (interpretado tamén por Myers). Tras ser ambos sometidos a un proceso de conxelación, espertan trinta anos despois nunha sociedade completamente distinta á que coñecían. Porén, eles seguen a ser os mesmos.
Inmunidade pasiva
A inmunidade pasiva é a transferencia dunha inmunidade humoral activa en forma de anticorpos xa formados e funcionais. Na inmunidade pasiva o individuo non fabrica os seus propios anticorpos nin xera linfocitos con memoria; simplemente recibe os anticorpos producidos por outros individuos. A inmunidade pasiva pode producirse de forma natural cando os anticorpos maternos son transferidos ao feto a través da placenta ou do leite materno ou pode ser inducida artificialmente cando se transfiren altos niveis de anticorpos específicos contra un patóxeno ou toxina (obtidos doutro ser humano, cabalo ou outro animal) a persoas non immunizadas por medio de produtos sanguíneos que conteñen ditos anticorpos, como na terapia de inmunoglobulinas ou terapia de antisoro. A inmunización pasiva utilízase cando hai un alto risco de infección e un tempo insuficiente para que o corpo desenvolva a súa propia resposta inmune, ou para reducir os síntomas de doenzas inmunosupresoras xa en marcha. A inmunización pasiva pode proporcionarse cando unha persoa non pode sintetizar os seus propios anticorpos ou cando foi exposta a unha enfermidade contra a que non está inmunizado.
Adquirida de forma natural
A inmunidade pasiva materna é un tipo de inmunidade pasiva adquirida natural e consiste na inmunidade mediada por anticorpos recibida polo feto ou meniño procedente da súa nai. Pode recibirse durante o embarazo ou durante a lactación materna. Nos humanos, os anticorpos maternos atravesan a placenta para chegar ao feto por medio dun receptor FcRn situado nas células placentarias. Isto ocorre predominantemente durante o terceiro trimestre do embarazo, polo que esta inmunidade está a miúdo reducida en meniños que nacen prematuros. O único isotipo de anticorpo que pode atravesar a placenta humana é a inmunoglobulina G (IgG), a cal é o tipo máis común de anticorpo dos cinco tipos que se encontran no corpo. Os anticorpos IgG protexen o feto contra as infeccións bacterianas e virais. A inmunización é necesaria a miúdo pouco despois do nacemento para previr enfermidades nos neonaos como a tuberculose, hepatite B, polio e pertussis; porén, as IgG maternas poden inhibir a indución de respostas a vacinas protectoras durante o primeiro ano de vida. Este efecto xeralmente é superado por respostas secundarias que impulsan a inmunización.
A inmunidade pasiva tamén a proporciona o costro e o leite materno, os cales conteñen anticorpos IgA que son transferidos ao tracto dixestivo do neno, proporcionándolle unha protección local contra doenzas causadas por bacterias e virus ata que os neonatos adqiren a capacidade de sintetizar os seus propios anticorpos, xa que inicialmente o seu sistema inmunitario non está desenvolvido. Os anticorpos maternos protexen mellor contra algunhas enfermidades como o sarampelo, rubéola e tétano que contra outras como a polio e pertussis. A inmunidade materna pasiva ofrece protección inmediata, aínda que a mediada polas IgG maternas normalmente só dura de catro a seis meses despois do nacemento. A protección mediada polas IgA depende do período de tempo durante o cal se lle dá ao meniño o peito materno, o cal é unha das razóns de que a Organización Mundial da Saúde recomende a lactación materna durante polo menos os dous primeiros anos de vida.
Ademais dos humanos só unhas poucas especies máis transfiren anticorpos maternos antes do nacemento, incluíndo os primates e lagomorfos (coellos e lebres). Nalgunhas desas especies poden transferirse IgM a través da placenta xunto con IgG. Todas as outras especies de mamíferos transfiren predominantemente ou exclusivamente os anticorpos maternos despois do nacemento a través do leite. Nesas especies, o tracto dixestivo neonatal pode absorber IgG durante algunhas horas ou días despois do nacemento. Porén, pasado un período de tempo, os neonatos xa non poden absorber as IgG maternas a través do seu tracto dixestivo, un evento que se denomina "peche intestinal". Se un animal neonato non recibe as cantidades adecuadas de costro antes do seu peche intestinal, non terá IgG maternas dabondo no seu sangue para loitar contra as doenzas comúns. Esta condición denomínase insuficiencia de transferencia pasiva. Pode ser diagnosticada medindo a cantidade de IgG no sangue do neonato e este é tratado con administración intravenosa de inmunoglobulinas. Se non for tratado pode morrer.
Adquirida artificialmente
A inmunidde pasiva adqirida artificialmente é unha inmunización a curto prazo adquirida por transferencia de anticorpos, a cal pode ser administrada de varias formas; como plasma sanguíneo humano ou animal ou soro sanguíneo, como a inmunogloblina acumulada humana para uso intravenoso (IVIG) ou intramuscular (IG), como a IVIG humana de alta titulación ou IG procedente de doantes inmunizados ou de doantes que se recuperan dunha doenza, e como anticorpos monoclonais (MAb). A transferencia pasiva utilízase para previr enfermidades ou úsase profilacticamente no caso de inmunodeficiencias, como a hipogammaglobulinemia. Tamén se usa no tratamento de varios tipos de infección aguda, e para tratar envelenamentos. A inmunidade derivada dunha inmunización pasiva dura dunhas poucas semanas a tres ou catro meses. Hai tamén un risco potencial para reaccións de hipersensibilidade, e a enfermidade do soro, especialmente co uso de gammaglobulinas de orixe non humana. A inmunidade pasiva proporciona protección inmediata, pero o corpo non desenvolve memoria inmunolóxica, polo que o paciente está en risco de ser infectado polo mesmo patóxeno máis tarde a non ser que adquira unha inmunidade activa ou sexa vacinado.
Historia e aplicacións da inmunidade pasiva artificial
miniatura|150px|Vial de [[antitoxina da difteria do ano 1895]]
En 1888 Emile Roux e Alexandre Yersin demostraron que os efectos clínicos da difteria eran causados pola toxina diftérica e, despois do descubrimento en 1890 da inmunidade baseada en antititoxinas para a difteria e tétano feito por Emil Adolf von Behring e Kitasato Shibasaburō, a antitoxina converteuse no primeiro grande éxito da inmunoloxía terapéutica moderna. Shibasaburo e von Behring inmunizaron coellos de Indias con produtos sanguíneos procedentes de animais que se recuperaran da difteria e déronse conta de que o mesmo proceso de tratamento con calor de produtos sanguíneos doutros animais podía servir para tratar a difteria humana. En 1896, a introdución da antitoxina diftérica foi gabada como "o avance máis importante do século [XIX] no tratamento médico de enfermidades infecciosas agudas".
Antes do advimento das vacinas e antibióticos, as antitoxinas específicas adoitaban ser o único tratamento dispoñible contra infeccións como a difteria e o tétano. A terapia de inmunoglobulinas continuou sendo a terapia de primeira liña no tratmento de doenzas respiratorias graves ata a década de 1930, incluso despois de que se empezasen a usar as sulfamidas. miniatura|Esta imaxe procede da Biblioteca Médica Histórica do College of Physicians de Filadelfia. Mostra a administración de antitoxina diftérica de soro de cabalo a un neno e está datada en 1895.
En 1890 a terapia de anticorpos foi utilizada para tratar o tétano, cando se inxectou soro de cabalos inmunizados a pacientes humanos con tétano grave nun intento de neutralizar a toxina tetánica e impedir a diseminación da enfermidade. Desde a década de 1960, utilizouse a inmunoglobulina para o tétano humano (TIG) nalgúns países, como nos Estados Unidos, en pacientes non inmunizados, non vacinados ou incompletamente inmunizados que sufriran feridas que podían orixinar o tétano. A administración de antitoxina de cabalo continúa sendo o único tratamento farmacolóxico específico dispoñible para o botulismo. As antitoxinas tamén se coñecen como soro hiperinmune heterólogo, que se administra profilacticamente a individuos que se sabe que inxeriron comida contaminada. O tratamento con IVIG foi tamén útil para tratar varias vítimas da chamada síndrome de choque tóxico (causado por toxinas bacterianas) na década de 1970.
A terapia de anticorpos tamén se utiliza para tratar infeccións virais. En 1945, as infeccións de hepatite A, epidémicas en campos de verán, foron previdas con éxito mediante o tratamento con inmunoglobulinas. De xeito similar, a inmunoglobulina para a hepatite B (HBIG) prevén de forma efectiva a hepatite B. A profilaxe de anticorpos para as hepatites A e B foi en gran medida substituída pola introdución das vacinas contra esas doenzas; porén, aínda está indicada despois da exposición e antes de viaxar a áreas onde estas infeccións son endémicas.
En 1953, utilizouse a inmunoglobulina contra a vaccinia humana (VIG) para previr o espallamento da varíola durante un gromo en Madrás, India, e continúa utilizándose para tratar as complicacións orixinadas pola vacinación contra a varíola. Aínda que a prevención do sarampelo é normalmente inducida pola vacinación, a doenza trátase ás veces inmunoprofilacticamente despois da exposición. A prevención da rabia aínda require o uso conxunto tanto da vacina coma de tratamentos con inmunoglobulinas.
Durante o gromo de ébola de 1995 na República Democrática do Congo, utilizouse sangue completo de pacientes que se recuperaron que contiña anticorpos antiébola para tratar oito pacientes, xa que non había daquela un medio efectivo de prevención, aínda que no posterior gromo de ébola de 2013 en África xa se descubriran algúns tratamentos. Só un deses oitos pacientes infectados tratados morreu, en comparación coa mortalidade típica do 80% do ébola, o que suxire que o tratamento con anticorpos pode contribuír á supervivencia. As inmunoglobulinas foron utilizadas tanto para previr coma para tratar a reactivación do virus herpes simplex (HSV), virus da varicela-zóster, virus de Epstein-Barr (EBV) e citomegalovirus (CMV).
Exemplos de inmunoglobulinas utilizadas en inmunización pasiva
Exemplos de inmunoglobulinas utilizadas actualmente como profilaxia e inmunoterapia contra enfermidades infecciosas son os da táboa:
Transferencia pasiva da inmunidade mediada por células
A inmunidade pasiva é xeralmente humoral. A única excepción a isto é a transferencia pasiva de inmunidade mediada por células, tamén chamada inmunización adoptiva, que implica a transferencia de linfocitos circulantes maduros. Raramente se usa en humanos e require doantes histocompatibles, que son xeralmente difíciles de encontrar, e supón un grave risco de rexeitamento, orixinándose ás veces a enfermidade de enxerto contra hóspede. Esta técnica foi utilizada en humanos para tratar certas doenzas como algúns tipos de cancro e inmunodeficiencias. Porén, esta forma especializada de inmunidade pasiva utilízase máis frecuentemente en laboratorios de inmunoloxía para transferir inmunidade entre cepas de ratos "conxénicas" ou deliberadamente endogámicas, que son histocompatibles.
Vantaxes e desvantaxes
A resposta de inmunidade pasiva nun individuo é "máis rápida que unha vacina" e pode infundir inmunidade a un individuo que "non responde á inmunización", a miúdo en horas ou uns poucos días. Outra vantaxe da inmunidade pasiva é que os anticorpos maternos que pasan ao neonato durante a lactación impulsan que o sistema inmunitario do neno teña efectos duradeiros sobre a saúde do meniño, como unha diminución do risco de obesidade.
Unha desvantaxe da inmunidade pasiva é que obter anticorpos no laboratorio é caro e difícil. Para producir anticorpos contra enfermidades infecciosas cómpre utilizar posiblemente miles de doantes de sangue humanos ou sangue de animais inmunizados de onde se extraerán os anticorpos. Os pacientes que son inmunizados con estes anicorpos procedentes de animais poden desenvolver a enfermidade do soro debido a que as proteínas de procedencia animal poden orixinar graves reaccións alérxicas no organismo humano. Os tratamentos con anticorpos poden levar moito tempo e adminístranse por inxección intravenosa ou IV, mentres que unha vacina se administra en menos tempo e ten menos riscos de complicacións. A inmunidade pasiva é efectiva, pero efémera (dura un curto período de tempo) e non xera memoria inmunitaria.
Francisco Castro Veloso
Francisco Castro Veloso, nado en Vigo o 27 de outubro de 1966, é un escritor e editor galego. En decembro de 2016 sucedeu como director a Víctor Freixanes á fronte da Editorial Galaxia.
Traxectoria
É autor do libro de relatos eróticos Xeografías, de A canción do náufrago, ambos de 2001, e do relato histórico Memorial do infortunio. En 2004 publicou Xeración perdida, novela que trata o mundo das drogas, e Un bosque cheo de faias, que gañou o Premio Frei Martín Sarmiento. Recibiu en 2006 o Premio Blanco Amor de novela longa con Spam, que publicou Galaxia. En 2007 resultou gañador do Premio de Novela Manuel García Barros, concedido polo Concello da Estrada, coa novela As palabras da néboa, publicado por Editorial Galaxia. No mesmo ano publicou O ceo dos afogados que foi finalista do premio Fundación Caixa Galicia e que recibiría o Frei Martín Sarmiento como mellor libro do ano.