cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tour de Francia 2009
O gañador final do Tour de Francia foi Alberto Contador. Nas outras clasificacións secundarias impuxéronse Franco Pellizotti (montaña e combatividade), Andy Schleck (mozos), Thor Hushovd (puntos) e Astana (equipos). O corredor que acadou un maior número de vitorias de etapa foi Mark Cavendish con 6 vitorias, todas elas ó sprint.
Interpretación (comunicación)
miniatura|Intérpretes simultáneos nos [[Xuízos de Nuremberg]]
A interpretación é a actividade de mediación lingüística oral ou intersemiótica (mediante lingua de signos) que permite a comunicación entre persoas que falan linguas diferentes.
Esta modalidade de comunicación consiste en trasladar un discurso dunha lingua de partida a unha lingua meta, de xeito que a mensaxe sexa equivalente á orixinal. A diferenza da tradución, que traballa sobre a lingua escrita, na interpretación trabállase coa lingua oral. Na interpretación, amais, cómpre tamén ter en conta os elementos emocionais ou o rexistro de voz e o ton empregados, polo xeral con pouco tempo para a reflexión e a procura de estilo. O estudo sistemático da teoría, descrición e aplicacións da interpretación e da tradución coñécese como tradutoloxía.
Interpretación simultánea
Consiste en traducir a mensaxe á lingua meta o máis rápido posíbel, mentres o orador continúa a falar. A interpretación realízase nunha cabina insonorizada desde onde se pode ver o orador, a quen se escoita mediante auriculares. A mensaxe na lingua meta transmítese a través dun micrófono, e recíbese tamén mediante auriculares. A IS é a técnica comunmente empregada na interpretación de lingua de signos.
Agás na lingua de signos, na IS adoita traballarse por parellas da mesma combinación lingüística e por quendas.
Ás veces non é posíbel utilizar cabinas. Isto pode deberse, por exemplo, a cuestións de espazo ou á necesidade de desprazamento. Unha alternativa son os Infoports, un sistema de interpretación portátil e inalámbrico. A IS realízase mediante un emisor cun micrófono e a mensaxe escóitase a través duns receptores.
Interpretación consecutiva
O discurso, neste caso, divídese en partes. A técnica consiste en escoitar o discurso na lingua de partida e tomar notas deste. Nunha pausa ou ao remate, transmítese a mensaxe completa na lingua meta. A IC adoita empregarse en discursos curtos, como declaracións, comunicados gravados, testemuños nun tribunal ou entrevistas médicas ou de traballo.
Interpretación de enlace ou bilateral
Consiste en transmitir as mensaxes entre dúas ou máis persoas, que son emisoras e receptoras ao mesmo tempo. Pode realizarse tras un breve discurso, de forma consecutiva o por chuchotage, con ou sen toma de notas.
Interpretación por relé (relay interpreting)
Esta técnica pode empregarse cando non é posíbel traballar nunha combinación lingüística concreta, mais pódense enlazar as linguas cunha terceira. É común que esta lingua relé sexa o inglés ou outra lingua franca.
Escudo de Ucraína
miniatura|dereita|150px|Versión oficial do escudo de Ucraína
O escudo de Ucraína (en Державний Герб України) está formado por un campo único, de azur, no que aparece de cor ouro representado un motivo que é unha síntese simbólica dunha composición pre-heráldica vinculada coa dinastía gobernante durante o século X e dos elementos heráldicos ucraínos máis antigos que se remontan ó século XII.
Interpretación (comunicación)
Interpretación de conferencias
A interpretación de conferencias realízase en xuntanzas entre profesionais dun mesmo sector, como congresos, reunións políticas internacionais ou outras situacións.
Divídese en dous ámbitos: o institucional e o privado. As institucións internacionais, como a Unión Europea ou a ONU, que celebran encontros multilingües, adoitan favorecer a interpretación de varias linguas estranxeiras. O mercado privado local tende a concentrarse en reunións bilingües. Estes dous ámbitos non se exclúen un ao outro.
A Asociación Internacional de Intérpretes de Conferencias (AIIC) é a única entidade mundial desta modalidade. Fundada en 1953, reúne máis de 2800 profesionais procedentes de máis de 90 países.
Interpretación no ámbito xudicial
Mentres que a interpretación xurídica se refire simplemente ao contido do discurso e a interpretación xurada implica unha responsabilidade regulada por lei, a interpretación judicial dáse necesariamente en tribunales de xustiza ou administrativos. Ás veces utilízase a técnica de interpretación consecutiva, se se presenta ante un tribunal unha única persoa de fala estranxeira. Pola súa parte, emprégase a interpretación simultánea en procesos xudiciais cun maior número de participantes de fala estranxeira. Foi o caso dos Xuízos de Núremberg e nos xuízos polos Atentados do 11M.
Considérase fundamental na xustiza o dereito a contar cunha mediación lingüística competente para as persoas que non entendan a lingua empregada no tribunal. Este dereito garántese acotío nas constitucións nacionais, declaracións de dereitos, leis fundamentais que estabelecen un sistema xudicial ou a través de xurisprudencia.
Amás dun dominio práctico das linguas, requírese un amplo coñecemento das lexislacións. A interpretación adoita ser considerada unha parte esencial do testemuño. De feito, unha interpretación incompetente pode provocar que o xuízo sexa declarado nulo.
Interpretación de acompañamento
Nesta modalidade realízase unha interpretación de enlace mentres se acompaña a unha persoa ou un grupo durante unha visita, unha reunión ou unha entrevista.
Interpretación comunitaria
Dáse en ámbitos como os servizos sociais, a vivenda, a saúde ambiental e a educación. Existen varios factores que condicionan a comunicación. Algúns deles son o contido emocional do discurso, a contorna social ou o grao de responsabilidade que pode chegar a adquirir a mediación.
Interpretación sanitaria
Constitúe un subtipo da interpretación comunitaria. Normalmente, a situación comunicativa reúne unhas condicións e requirimentos concretos. Nalgunhas situacións, o persoal sanitario multilingüe pode colaborar en bancos lingüísticos internos. Cómpren amplos coñecementos de medicina: as prácticas médicas máis comúns, o recoñecemento médico e as tarefas diarias do hospital ou centro médico. Amais, a interpretación sanitaria acotío implica un enlace cultural.
Interpretación nos medios de comunicación
Por natureza, esta interpretación ten que ser simultánea. Emprégase en particular nas coberturas televisivas en directo, como conferencias de prensa ou entrevistas gravadas ou en directo. A interpretación faise dende unha cabina insonorizada, de ser posíbel cunha pantalla.
Pontikos
Pontikos (en grego: Ποντικός) é unha illa da Illas Equínadas, no grupo das Illas Xónicas en Grecia. En 2011 non tiña poboación residente.
Rede de computadoras
Denomínase rede de computadores a unha serie de host autónomos e dispositivos especiais intercomunicados entre eles. Os diferentes compoñentes que van formar unha rede pódense conectar de diferente forma. A disposición dos diferentes compoñentes dunha rede coñécese co nome de topoloxía de rede.
Santa Baia, Santa Baia de Castro, Coristanco
Santa Baia é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres.
Luís Cornide Quiroga
Luís Cornide Quiroga, nado en Monforte de Lemos en 1884 e finado en Madrid o 6 de novembro de 1946, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Candidatura dereitista da provincia da Coruña para as eleccións de febreiro de 1936. Destacado no sector eléctrico, foi presidente da sociedade Fábricas Coruñesas Gas y Electricidad e conselleiro da Sociedad General Gallega de Electricidad. Tamén foi representante da Región Noroeste na Cámara Oficial de Productores y Distribuidores de Electricidad. En 1903 foi secretario da Liga de Amigos de La Coruña. Foi o primeiro presidente do Deportivo de La Coruña de 1906 a 1908 e líder da Asociación Popular Coruñesa. Foi tamén membro correspondente da Real Academia Galega.
Enoplometópidos
A dos enoplometópidos (Enoplometopidae) é unha familia de crustáceos decápodos da suborde dos pleociemados e infraorde dos astacideos, a única integrante da superfamilia monotípica dos enoplometopoideos.
Segundo o Catalogue of Life, a familia comprende apenas un xénero vivente coñecido, Enoplometopus, con polo menos 12 especies validamente descritas distribuídas polos arrecifes das rexións de augas cálidas do Indo-Pacífico, do Atlántico tropical e do mar Caribe.
Taxonomía
A taxonomía da infraorde dos Astacidea, incluíndo o agrupamento taxonómico ao que pertence a familia dos Enoplometopidae é complexa e está a ser constantemente revisada. É xeralmente discutida a subdivisión taxonómica deste grupo de organismos no que diferentes autores a consideran un número diferente de familias e mesmo de xéneros. O xénero Hoplometopus foi considerado sinónimo do xénero Enoplometopus A. Milne-Edwards, 1862, pasando así a familia a ser considerada como monotípica.
A clasificación sistemática aquí presentada ten como referencia a base de datos taxonómicos WoRMS na súa actualización de 2013.
Lingua lobi
A lingua lobi (tamén coñecida como miwa e lobiri) é unha lingua da familia gur falada polo pobo lobi que habita en Burkina Faso, Costa do Marfil e Ghana.
O rapto de Europa (Oliveira)
O rapto de Europa é unha escultura-monumento de bronce de Juan Oliveira Viéitez ergueito en 1991 e situado ao final da avenida de Europa, no medio dunha rotonda á beira da mesma praia de Samil, en Samil (Vigo).
Características
Representa a princesa fenicia Europa da mitoloxía grega da cabalo dun touro, todo en bronce. Ten 7 metros de alto e pesa 1500 quilos. A escultura érguese sobre unha rocha de granito que fica no medio dun pequeno encoro con chafarices. A obra supón tecnicamente un logro, xa que consegue unha sorprendente sensación aérea a través das cavidades e baleirados das figuras.
A figura simboliza o rapto de Europa. Aparece o deus Zeus transformado en touro e sobre el a deusa da mitoloxía grega, Europa, coa bandeira da Unión Europea. Europa era unha princesa fenicia, á que Zeus raptou convertido nun touro branco. Esta lenda foi moi representada na arte ao longo da historia.
Pastoriza a Nova, Lema, Arzúa
Pastoriza a Nova é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 21 eran mulleres.
Segunda división B española 2016/17
A tempada 2016–17 da Segunda División B foi a 40ª edición do terceiro nivel do fútbol español. Empezou en agosto de 2016 e finalizou en xuño de 2017 coas eliminatorias de ascenso finais.
Conforto, Conforto, A Pontenova
Lugares e parroquias
esquerda|miniatura|Teixo centenario da igrexa parroquial.
Segunda división B española 2016/17
Resumo antes da tempada 2016–17
Playoffs de Ascenso:
Descendidos de Segunda División:
Ascendidos de Terceira División:
Campións de grupo
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores ascenderon directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.
Ademais, os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.
Cuartos de final
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.
Semifinais
Os seis gañadores de cuartos de final e os dous perdedores da eliminatoria de campións xogaron as semifinais a dobre partido. Os vencedores pasaron ás finais.
Finais
Os catro gañadores de semifinais xogaron as finais a dobre partido. Os vencedores ascenderon a Segunda División.
Promoción de permanencia
Os catro décimo sextos clasificados xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os perdedores descenderon directamente a Terceira División, mentres que os gañadores mantiveron a categoría.
Campo de Rañestras, Álceme, Rodeiro
Campo de Rañestras é un lugar da parroquia de Álceme, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
A Igrexa, Entenza, Salceda de Caselas
A Igrexa é un barrio da parroquia de Entenza no concello de Salceda de Caselas.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa, debido a que aquí se sitúa o templo dos Santos Xusto e Pastor.
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial, na aldea hai unha casa señorial, dous cruceiros e varios petos de ánimas ademais da abadía que pertence ao bispado. O 6 de agosto celébranse as festas patronais da parroquia.
Ponta Grossa
Ponta Grossa é unha cidade do estado brasileiro de Paraná. A súa poboación estimada o 2007 era de 309 909 habitantes. A súa superficie total é 2 067 km². A cidade ten o principal parque industrial do interior do estado, é a 4ª máis populosa do estado e a segunda en exportacións para o mercado externo. É coñecida coa denominación Princesa dos Campos.
Cidades irmás de Ponta Grossa
20px Leiria, Portugal.
20px Guadalaxara, Xalisco, México.
20px Asunción, Paraguai.
miniatura|esquerda|260px|Ponta Grossa
Rebordelo, San Fiz de Monfero, Monfero
Rebordelo é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 25 eran mulleres.
Gran Premio de Motociclismo de España
O Gran Premio de Motociclismo de España é unha proba de motociclismo de velocidade que se celebra desde o ano 1950 en España. Agás na primeira edición e entre os anos 1956 e 1960, sempre formou parte do Campionato do Mundo de Motociclismo. Desde a edición 1989, a competición ten lugar de xeito ininterrompido no Circuíto Permanente de Xerez, que tamén foi sede da edición de 1987. Os outros dous circuítos utilizados foron o circuítos do Jarama (1969, 1971, 1973, 1975, 1977-1986 e 1988) e o Montjuïc.
Gañadores
(1) Única carreira da historia do Campionato do Mundo de Motociclismo onde gañou unha moto de serie (a Mondial 125 Monoalbero).
Caracará do norte
O caracará do norte  (Caracara cheriway) é unha especie de ave de rapina que pertence á familia Falconidae. É nativo de América do Sur, o Caribe, América Central, e América do Norte até o sur dos Estados Unidos. Outrora, estivo considerado conespecífico con C. plancus e C. lutosa.
Descrición
C. cheriway ten unha lonxitude de 49-58 cm, unha envergadura de 120 cm, e pesa 1050-1300 g. Ten unha cola longa, e ás anchas. As súas patas son longas, e camiña e corre a miúdo no chan. Os adultos teñen o corpo, as ás, a crista e a coroa de cor negro. Teñen manchas brancas no pescozo, rabadilla e as ás. A cola é de cor branca con negro e unha franxa terminal. O peito é de cor branca, finamente barrado con negro. O peteiro é groso, de cor agrisada, e as patas son de cor amarelo. A cera e a pel da faciana son de cor amarela escura a laranxa-vermella, dependendo da idade e o estado de ánimo.
Non hai dimorfismo entre os sexos, pero as aves inmaturas son de cor marrón, co peito pálido con manchas de cor café, pernas de cor branca agrisada, e a cera e a pel da faciana é agrisada ou rosada-púrpura opaca.
Lista de países por PIB nominal
miniatura|300px|Países segundo o seu [[Produto Interior Bruto (nominal). Fonte: FMI (2005)]] miniatura|300px|Países segundo o seu [[Produto Interior Bruto (nominal) estimado 2006. Fonte: FMI (2006)]] Países do mundo ordenados segundo o seu Produto Interior Bruto (PIB) a prezos nominais, a suma de tódolos bens e servizos finais producidos por un país nun ano.
Georgi Dimitrov
Georgi Dimitrov Mijáilov (en búlgaro, Георги Димитров Михайлов), tamén coñecido como Georgi Mijáilov Dimitrov (Георги Михайлов Димитров), e igualmente pola forma rusa do seu nome, Georgy Mijáilovich Dimítrov (Георгий Михайлович Димитров) nado en Pernik o 18 de xuño de 1882 e finado en Moscova (URSS) o 2 de xullo de 1949, foi un político búlgaro, secretario xeral da Internacional Comunista entre 1934 e 1943 e Secretario Xeral do Partido Comunista de Bulgaria e Primeiro Ministro entre 1946 e 1949.
Traxectoria
Militante comunista dende a súa xuventude, foi un dos dirixentes da infrutuosa insurrección revolucionaria en Bulgaria de 1923. Exiliouse do seu país e traballou para a Komintern en varios países, o que fixo que o detiveran en 1933 en Alemaña trala toma de poder por parte dos nazis, acusado da queima do Reichstag(esta acción serviu de pretexto aos nazis para encarcerar e perseguir aos militantes e activistas comunistas).
Tras ser encarcerado en Alemaña, estudou o dereito e as leis xermanas para expor a súa defensa perante un tribunal, finalmente absolvérono de todos os cargos e repatriárono á URSS, que lle concedeu a nacionalidade soviética. En 1934 foi elixido secretario xeral da Internacional Comunista e, como tal, presidiu o seu último Congreso en 1935, no que se aprobou a táctica das frontes populares, levada a cabo en países como Chile, Francia ou España.
Tras unha longa enfermidade, foi enviado a un hospital á URSS, onde faleceu en xullo de 1949. Na súa honra construíuse un mausoleo en Sofía, onde permaneceu ata a caída da República Popular de Bulgaria en 1990. Tamén se denominou na súa honra o Batallón Dimitrov a unha unidade das Brigadas Internacionais durante a Guerra Civil Española, formada por voluntarios procedentes dos Balcáns, Grecia e Europa Central.
Actualmente, continúa en pé unha estatua de Dimitrov na Place Bulgarie de Cotonou, no país africano de Benín. Tamén existe unha avenida co nome do político búlgaro en Phnom Penh, a capital de Camboxa. Ambos feitos sucederon nos anos nos que estes países eran repúblicas socialistas.
Montenegro Airlines
Montenegro Airlines a.d. (montenegrino: Монтенегро ерлајнс / Montenegro erlajns) é a aeroliña nacional de Montenegro, con sede en Podgorica. Opera servizos regulares e chárter cara Europa dende o seu centro de conexións no aeroporto de Podgorica cunha segunda base no aeroporto de Tivat.
Gateway
Un gateway ou pasarela é un dispositivo que permite interconectar redes que utilizan arquitecturas diferentes, é unha porta de enlace cunha rede. Os gateway actúan no nivel 4 (de transporte) e superiores do modelo OSI. A maioría dos gateways implementanse por software.
Montenegro Airlines
Historia
A aeroliña fundouna o goberno da República Federal de Iugoslavia o 24 de outubro de 1994. O primeiro avión, un Fokker 28 Mk4000 (alcumado "Lovćen"), foi mercado case dous anos despois, en 1996. O primeiro voo comercial da aeroliña foi o 7 de maio de 1997, entre Podgorica e Bari, Italia.
Gateway
Resolven incompatibilidades como estas:
Montenegro Airlines
Historia
En abril de 2000 Montenegro Airlines converteuse en membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional (IATA). No mes de xuño dese ano recibiu o primeiro de cinco avións Fokker 100. A aeroliña uniuse a Amadeus CRS o 5 de marzo de 2003. En 2004 os seus pilotos foron os primeiros da rexión e conseguir o certificado IIIA. O 2 de xullo dese anos a compañía transportou ao seu pasaxeiro 1 millón.
O 23 de xullo de 2007 Montenegro Airlines pediu 2 Embraer 195 para aumentar a súa frota e a súa rede de destinos. Os avións foron alugados a GECAS por un período de 8 anos. O primeiro dos aparellos chegou ao aeroporto de Podgorica o 5 de xuño de 2008. Tras a entrega do primeiro Embraer a compañía comezou a voar regularmente aos aeroportos de Londres-Gatwick e de Milán-Malpensa.
O 17 de abril de 2009 El Al e Montenegro Airlines emitiron unha declaración conxunta reiterando o intereses da aeroliña israelí de mercar o 30% das accións, pero os plans non saíron adiante. Montenegro Airlines permaneceu como unha compañía estatal e goza de apoio financeiro do goberno.
Tras a chegada dos dous primeiros Embraer 195 da aeroliña, Montenegro Airlines pediu a Embraer cambiar o resto do pedido polo modelo E-175. Porén, un terceiro E-195 foi entregado de todas formas, pero o cuarto aparello restante sería un E-175. O 6 de xullo de 2012 medios locais informaron de que Montenegro Airlines cambiara novamente o cuarto pedido, desta vez pedindo o modelo E-190LR. Este avión foi entregado en maio de 2014. En novembro de 2014 Montenegro Airlines puxo os seus dous Fokker 100 en venda. Porén, en xuño de 2005 aínda non atopara comprador polo que probablemente os aparellos sexan desguazados.
Frota
thumb|[[Embraer 195]] thumb|[[Fokker 100]] En abril de 2018 a frota de Montenegro Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Joaquín Yebra-Pimentel Vidal
Joaquín Yebra-Pimentel Vidal, nado en Pesqueiras (Chantada) e finado en Santiago de Compostela o 29 de marzo de 2010, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Casou con Joaquina Rodríguez López.
Txarango
Txarango é un grupo de música formado en Barcelona no 2010 por músicos de Ripollès, Osona e Garrotxa. A banda está integrada por Alguer Miquel (voz), Marcel Lázara Tito (voz e guitarra), Sergi Carbonell Hipi (piano), Joaquim Canals (batería), Àlex Pujols (baixo), Pau Puig (percusión), Ivan López (saxofón) e Jordi Barnola (trompeta). A súa é unha proposta de fusión musical, con reggae como eixo vertebral, que tamén ten elementos dub, latino ou pop. Nas letras das súas cancións incorporan un imaxinario vencellado ó mundo do circo e dos pallasos.
A dilixencia
O filme foi recoñecido como unha obra importante que transcende o xénero do western. O filósofo Robert B. Pippin observou que a colección de personaxes e a súa viaxe "son arquetipos máis que simplemente individuos" e que o filme é unha "representación mítica das aspiracións estadounidense cara a unha forma de igualdade politicamente sifnificativa". Con todo, A dilixencia tamén é controvertida, xa que, como en moitos westerns da época, a súa descrición dos Nativos Americanos como simples salvaxes foi criticada como proba clara de racismo.
Foi emitido na TVG o 20 de outubro de 2007.
Argumento
Nun lugar de Arizona, a "liga polos bos costumes e a decencia" decide expulsar da localidade a Dallas, unha prostituta, e o doutor Josiah Boon, médico borrachón. Ambos son obrigados a subir á dilixencia que ía saír con destino a Lordsburg, Novo México. No vehículo únense Lucy Mallory, muller dun capitán de cabalaría embarazada e que quere reunirse co seu home; Ellsworth Gatewood, un banqueiro que supostamente ten que pechar un negocio (mais que en realidade se apropiou dos cartos do seu bando); Hatfield, antigo soldado confederado que se dedicaba a ser un xogador de vantaxe e pistoleiro, antigo amigo da familia Mallory e que decidiu pórse ao servizo da señora Mallory; e Samuel Peacock, un comerciante de alcohol, que non tarda en ter o doutor Boone como un dos seus mellores amigos.
Chegan dúas noticias antes de que o telégrafo fose cortado polos indios. Unha é que Gerónimo e os seus apaches chiricauas estaban na rexión. A segunda é que o pistoleiro recluso Ringo Kid escapara e había unha forte recompensa pola súa captura. Para lograla, o shériff da cidade, Curly Wilcox, sobe á dilixencia como vixilante, a pesar de que é amigo de Ringo e da súa familia dende cativo. Cando aparece Ringo Kid, ignorando que o shériff vai na dilixencia coa intención de capturalo, para o vehículo para dirixirse cara a Lordsburg, onde viven os irmáns Plummers, responsables da morte de seu pai e seu irmán. A presenza do alguacil fai que ringo se rinda e entregue as armas.
A viaxe continúa, a dilixencia sen escolta vai pasando de posta en posta, mentres a tensión entre as personaxes vai medrando. Nace o amor entre Dallas e Ringo, ignorante da condición desta e o doutor Boone, cada vez máis borracho, bebe as mostras do representante de bebidas alcohólicas.
Elenco
miniatura|Bert Glennon (esquerda) e John Ford na rodaxe de A dilixencia
Recoñecemento
O filme gañou dous premios Oscar, ao mellor actor secundario (Thomas Mitchell) e á mellor banda sonora. Ademais tivo outras cinco candidaturas (filme, direcotr, dirección artística, fotografía e montaxe). Ademais, John Ford gañou o premio ao mellor director do New York Film Critics Circle Awards.
Forma parte do AFI's 10 Top 10 na categoría "Western". En 1995 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Pastoriza a Vella, Lema, Arzúa
Pastoriza a Vella é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 14 eran mulleres.
O Rego do Eixo, San Fiz de Monfero, Monfero
O Rego do Eixo é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
One contra Olesen
One contra Olesen foi un caso xudicial que chegou ao Tribunal Supremo dos Estados Unidos de América e que foi sentenciado o 13 de xaneiro de 1958, e que supuxo un fito para o recoñecemento da homosexualidade nos Estados Unidos.
Desenvolvemento
One, asociada á Mattachine Society, publicaba a revista "ONE: The Homosexual Magazine" desde 1953. Logo dunha campaña de acoso por parte de Correos e o FBI, o xefe de correos dos Ánxeles declarou o número de outubro de 1954 da revista obsceno e xa que logo segundo a lei Comstock era ilegal enviala polo correo.
A revista demandou nos tribunais á oficina postal, a primeira sentenza, ditada en marzo de 1956, dáballe a razón a Correos, como tamén fixo o tribunal de apelación en febreiro de 1957. Pero para sorpresa xeral, o Tribunal Supremo non só aceptou a apelación senón que con base na recente sentenza do caso Roth contra os Estados Unidos, que sentaba xurisprudencia, o tribunal nunha decisión per curiam, revogou a decisión do tribunal de apelación sen mesmo esperar pola vista oral. . Foi a primeira vez que o Tribunal Supremo explicitamente garantía a liberdade de prensa en relación á homosexualidade. , aínda que por ser unha sentenza moi curta, houbo incerteza sobre o grao real desa garantía.
Lume de Suso, Santa Baia de Castro, Coristanco
Lume de Suso é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 70 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 37 homes e 33 mulleres.
A lei de Santos
A lei de Santos é unha serie de televisión galega producida por Voz Audiovisual e emitida na Televisión de Galicia dende o 1 de novembro de 2020 en horario de máxima audiencia. Está protagonizada por Monti Castiñeiras, no papel de Santos, un criminal bastante hábil que adoita saír impune dos seus delitos, que recibiu 3 medallas ao mérito civil e acostuma ser o líder dos golpes ou “traballos nos que se mete”. Esta serie deriva de Serramoura.
Argumento
A “vinganza” persoal de Santos ao seu mellor amigo que o inculpou nun roubo e lle roubou a moza, un problema económico dunha cooperativa que acaba en asasinato e se relaciona coa historia de Santos por varias canles, unha trama de corrupción mafiosa que se desenvolve durante a serie desembocando dunha forma moi curiosa nun enfrontamento entre Santos e os mafiosos por casualidades do destino e o descubrimento da filla de Santos que se acaba metendo no resto das historias.
Tempada 1
Na súa primeira tempada A Lei de Santos obtivo unha cota de pantalla media do 10% e alcanzou o 12,4%. A serie comezou a emitirse o 1 de novembro de 2020 e rematou o 13 de decembro de 2020. Esta tempada ten 7 episodios dunha duración de 45 minutos cada un.
Tempada 2
A segunda tempada comezouse a emitir o 19 de setembro de 2021 e rematou a súa emisión o 31 de outubro. Só se coñece a cota de pantalla do episodio 5 da tempada 2, que foi dun 5,4%. Esta tempada tamén ten 7 episodios e estes duran 45 minutos cada un.
O Carballo, Álceme, Rodeiro
O Carballo é un lugar da parroquia de Álceme, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Thomas Cook Airlines Scandinavia
Thomas Cook Airlines Scandinavia é unha aeroliña chárter dinamarquesa con sede en Copenhague que forma parte do Thomas Cook Group. Opera voos a destinos de vacacións principalmente no Mediterráneo ademais de servizos de longo alcance dende varias bases nos países nórdicos.
Historia
As raíces de Thomas Cook Airlines Scandinavia atópanse en dúas aeroliñas: Conair of Scandinavia do grupo dinamarqués Spies Group, e Scanair do grupo sueco SLG - Scandinavian Leisure Group. Cando as dúas compañía se fusionaron o 1 de xaneiro de 1994 formaron Premiair. Ese mesmo ano SLG foi mercada por Airtours, e a frota da aeroliña repintouse para que coincidíuse coa de Airtours International, aínda que mantivo o nome de Premiair. En 1996 SLG Group mercou Spies Group.
En novembro de 2001 Airtours converteuse en MyTravel Group, e en 2002 Airtours International e Premiair pasaron a chamarse MyTravel Airways e MyTravel Airways A/S, respectivamente. O 12 de febreiro de 2007 anunciouse que MyTravel Group fusionaríase co Thomas Cook Group, integrándose MyTravel Airways en Thomas Cook Airlines na estación de inverno de 2007-2008. MyTravel Airways A/S pasou a chamarse Thomas Cook Airlines Scandinavia o 8 de maio de 2008. A día de hoxe a compañía ten varias aeroliñas irmás: Thomas Cook Airlines, Thomas Cook Airlines Belgium e Condor Flugdienst.
A lei de Santos
Tempada 3
Nunhas declaracións, Monti Castiñeiras afirmou que A Lei de Santos estrearía a súa terceira parte con posterioridade ó día dos Reis Magos de 2022.
Equipo de produción
O equipo que empregou para producir a película Voz Audiovisual contaba con Ozo Perozo como director, Lidia Fraga, Carlos Portela e Alberto Guntín como equipo de guionistas, Paula Fernández coma directora de produción, Fernanda Tabarés e Alberto Guntín (tamén guionista) coma produtores executivos.
Rodaxe e localizacións
Na rodaxe da serie empréganse todo tipo de planos e de recursos, pero os que máis destacan pola súa abundancia son os planos medios (longos e curtos), os travellings de seguimento e os planos estáticos nos que se aproveita o movemento interno para cambiar a forma do que vemos sen cambiar de plano. Un recurso moi curioso que se emprega ás veces son os planos voyeur, para dar intimidade e ao mesmo tempo crear a sensación de que vemos algo que non vería pasar, emprégase por exemplo no primeiro encontro sexual entre Rafael e Antonia que vemos. O punto de vista case sempre é de 3ª persoa mais nalgunha situación excepcional vemos puntos de vista subxectivos, a angulación da cámara tamén adoita ser normal máis segundo a acción a requira pode ser picada ou contrapicada, ás veces este recurso tamén se emprega para engadir dramatismo e forza á acción.
A historia moitas veces cando a cambia de “tema” recorre a planos de recurso para facer o cambio menos brusco e dar contexto do lugar ao espectador, por exemplo, se pasamos dun bar á cooperativa, antes vemos un plano xeral do edificio da cooperativa cun tractor en marcha.
A historia ten lugar no concello ficticio de Viladesantos. Os exteriores da serie foron gravados nos concellos coruñeses de Oza-Cesuras, Culleredo, Cerceda, Carral e Abegondo.
Crítica
A Lei de Santos causou unha moi boa impresión no público galego, sendo unha serie moi vista, é que divertiu e entretivo a moita xente, as críticas foron moi positivas, a pesar do seu humor que podería ofender a moita xente, este trazo atrae moito a audiencia e a crítica lóuvao, todo o mundo que falou deste spin-off de Serramoura fíxoo en positivo, xa que sen dúbida o equipo de A Lei de Santos fixo un moi bo traballo.
Premios
Coa súa primeira tempada A Lei de Santos recibiu o nomeamento aos Mestre Mateo de dous dos seus protagonistas. Un para Lidia Veiga como a mellor actriz de soporte, polo seu papel como Uxía, e outro nomeamento para Monti Castiñeiras como mellor actor principal, polo seu papel como Mario Piñeiro alias ‘Santos’.
Distribución
A distribuidora é a TVG que retransmite a serie a través da canle televisiva da propia TVG, tanto a nivel autonómico, como a nivel internacional co seu canal internacional e a través da páxina crtvg.es onde se poden ver todos os capítulos en streaming. Ver esta serie é completamente gratuíto xa sexa en directo na TVG ou en streaming na crtvg.es.
Herba moura
Herba Moura é unha novela escrita pola autora galega Teresa Moure. A recepción por parte da crítica foi, en xeral, moi positiva, pois a obra recibiu numerosos premios e aclamacións. A propia autora tivo moitas aparicións en medios de comunicación e entrevistas nas que se gaba o seu traballo. Foi publicada no ano 2005 por Edicións Xerais de Galicia en Vigo. A obra está formada por catro capítulos principais conformados, á súa vez, por seleccións de cartas, diarios e poemas escritos por ela mesma.
Argumento
Esta novela trata de tres mulleres, a raíña Cristina de Suecia e Hélène Jans, cuxas vidas son contadas por Einés Andrade, un personaxe contemporáneo que decide escribir a súa tese de doutoramento sobre estas dúas mulleres que teñen en común o seu amorío co filósofo René Descartes.
Personaxes
miniatura|[[Cristina de Suecia.]] Herdou o trono de Suecia trala morte do seu pai aínda sendo adolescente. Recibiu a educación necesaria para reinar un pouco máis adiante. Desde que foi coroada raíña, rexeitou a idea de ter fillos, aínda que supuxera cortar a liña de descendentes para o trono. Recibiu moitas presións por parte dos conselleiros e gramáticos que a educaron. Aínda así, seguía firme na súa opinión. Christina sempre se interesou polo coñecemento xeral e pola filosofía e acostumaba convidar estudosos e intelectuais á corte. Un destes invitados foi René Descartes, que acudiu a Estocolmo coa esperanza de que a coroa sueca respaldase os seus estudos. En Suecia, a raíña reuníase co filósofo moi cedo polas mañás, o que alteraba moito a rutina de Descartes. Christina comezou a namorarse do filósofo mais nunca llo fixo saber. Descartes sentía algo parecido por Christina. Considerábaa unha muller moi atractiva mais non tanto desde o punto de vista físico senón desde o intelectual. Tiña algo que a facía moi interesante para el. Descartes contraeu unha enfermidade que en poucos días acabou coa súa vida. Christina, lamentándose de non ter podido confesarlle os seus sentimentos, decidiu acabar co seu reinado e abdicou en favor do seu primo e marchou de Suecia para viaxar por toda Europa. Morreu en Roma, o lugar onde se estableceu por última vez.
Era unha sandadora e meiga que residía en Ámsterdam. Estaba axudando a unha muller a ter un fillo e non paraba de repetirlle que gardase as forzas para cando chegara o momento de parir. Mentres tanto, para distraela, Hélène contoulle a historia da súa filla. Ela vivía nunha casa na que servía como criada. Ocupábase de diversas tarefas do fogar e no seu tempo libre gustáballe ler. Os señores da casa adoitaban ter invitados, e unha destas persoas foi o filósofo René Descartes, quen propuxo que os xoves se fixeran reunións na casa nas que todas as persoas que alí vivían puideran expoñer os seus puntos de vista sobre temas filosóficos e demais. Hélène foille collendo o gusto á filosofía e comezou a traballar pola súa conta nun dos temas expostos nas reunións, o dunha lingua universal. Descartes interesouse nas ideas de Hélène e traballaron xuntos na creación dunha lingua global. O interese de Descartes foi máis alá do filosófico e comezaron unha relación amorosa da que naceu unha nena, chamada Francine, moi querida polos seus pais. A pequena Francine morreu aos cinco anos de idade e deixou un baleiro enorme, imposible de encher de novo, nin para Hélène nin para Descartes.
Tras abdicar, Christina fixo unha parada en Ámsterdam para visitar o antigo amor de René Descartes, Hélène. A que foi raíña dunha potencia europea e unha das nacións máis avanzadas da época encontrábase na casa dunha meiga para darlle uns papeis que lle pertencían. Estiveron falando e rindo durante horas, chorando ás veces e recordando o que sentiron polo filósofo e o que significou para as súas vidas. Tralo encontro, Christina marchou e viaxou por toda Europa e mantivo o contacto con Hélène por carta. Nelas, tentábaa convencer para retomar o seu traballo e construír unha lingua universal coa que todas as nacións puideran entenderse. Hélène repetía que non quería facer iso senón ser ela mesma e axudar ás mulleres que o necesitaran coas súas receitas e herbas.
Esta rapaza procede dunha casa na que vivían mulleres nada máis, a súa nai, as súas tías e a bisavoa. Non sabe nada do seu pai xa que ela naceu froito dunha violación por parte dun home que crían que era un funcionario. A súa tía dedicábase a cociñar doces e Livia, a súa nai, foi expulsada da Sección Femenina. A bisavoa marchou a principios do século XX para Cuba onde coñeceu o seu marido co que tivo catro fillos, dous homes e dúas mulleres. Cando volveu a Galiza, integrouse na loita obreira e tivo que esconderse cando estalou a Guerra civil española. Deixou a súa filla pequena coa súa outra filla. A nena morreu e os seus fillos tamén. A primeira dunha enfermidade e os fillos combatendo. Trala guerra viviu coa única filla que lle quedaba. Einés ten vinte e sete anos e está a facer a súa tese de doutoramento e mantén correspondencia habitualmente co seu titor. A tese trata de Descartes e as súas ideas, mais ela considera moito máis interesante a información que se poida extraer das mulleres que formaron parte da vida do filósofo, tanto Hélène como Christina de Suecia, aínda que o profesor que dirixe a súa tese non o vexa moi claro.
Estilo
A obra está constituída en forma de patchwork ou “mosaico” a base de cartas, receitarios e diarios cos que a autora vai construíndo a novela.
Temática
Nunha entrevista en xuño de 2010, Teresa afirma:
O que pretende a autora é facer protagonistas ás mulleres e non a Descartes, aínda que a relación entre as tres sexa o filósofo. De feito, na novela, o nome de Descartes non aparece até case as cen páxinas.
Magolán, Lema, Arzúa
Magolán é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Catedral Nova de Lleida
250px|miniatura|A Catedral Nova A Catedral Nova de Lleida foi construída entre os anos 1761 e 1781 grazas ás achegas do rei Carlos III, ás achegas económicas dos propios ilerdenses e tamén á do bispo Joaquín Sánchez. Chámase "Nova" porque xa había na cidade de Lleida outra catedral, coñecida como Seu Vella, do século XIII.
A Catedral Nova é de estilo barroco con gran tendencia ao clasicismo academicista francés. Está situada en pleno eixe comercial de Lleida e fronte ao antigo Hospital de Santa María.
As escalinatas que dan acceso ao interior dan a tres portas de ferro de medio punto e torres laterais. Estas escalinatas dan acceso á porta principal onde loce o escudo dos borbóns.
O interior presenta unha planta de tres naves; o coro, obra de Lluís Bonifaç i Massó, de estilo barroco, foi destruído durante a Guerra Civil.
Tamén se venera na Catedral á Virxe do Blau, que segundo conta a lenda, debe o seu nome do "blau" (en catalán morado ou mazadura) ao hematoma que lle deu o escultor ao lanzarlle un martelo que lle pegou na fronte, ao ver que durante unha das súas viaxes, un discípulo seu finalizara sen problemas a escultura, con máis facilidades ca el.
Zopilote rei
O zopilote rei  ou urubú rei (Sarcoramphus papa) é un paxaro grande que habita en América do Sur e Central. Pertence á familia Cathartidae, que vive predominantemente nos bosques tropicais de terras baixas, dende o sur de México até o norte da Arxentina. É o único membro sobrevivente do xénero Sarcoramphus, que inclúe tamén membros fósiles. Non se reconñeen subespecies. É unha ave preeira que a miúdo fai o corte inicial nos cadáveres de animais grandes. Polo seu tamaño, despraza ás especies de voitres americanos máis pequenos cando se atopan preto dun cadáver. Pode vivir até 30 anos en cativerio.
Langenbieber, Hofbieber
Langenbieber é o segundo asentamento máis poboado do concello alemán de Hofbieber, que se atopa no distrito de Fulda, no estado de Hessen.
Seychelles nos Xogos Olímpicos
As Seychelles participaron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980, e dende entón enviou deportistas para participar na maioría das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán, perdendo só os Xogos de 1988, cando as Seychelles non responderon á invitación enviada polo COI. O país non participou nunca nos Xogos Olímpicos de Inverno. Ningún deportista das Seychelles conseguiu gañar unha medalla olímpica.
O Comité Olímpico Nacional das Seychelles foi creado en 1979 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Jose Luís Fernández Pedreira
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Chantada o 25 de marzo de 1975. Cesou en 1977. Dedicouse ao exercicio da avogacía.
Vida persoal
Casou con María Fe Montes Varela.
Arabidopsis arenosa
Arabidopsis arenosa é unha especie de plantas do xénero Arabidopsis (antes no xénero Cardaminopsis) que vive principalmente en Centroeuropa. Constitúe un complexo de especies con diferentes ploidías, que xeralmente se trata como unha soa especie con dúas subespecies que solapan en parte das súas áreas de distribución en Centroeuropa. A subespecie principal é a arenosa, que é tetraploide (2n = 16/32) e de flores brancas, que tamén vive no norte de Europa e está adaptada a solos silíceos e areentos. A outra subespecie é a borbasii (Zapał.) O'Kane & Al-Shehbaz (2n = 32), de flores lilas, adaptada a chans calcarios, que viven en Centroeuropa e Cárpatos.
A. arenosa hibridouse de forma natural con Arabidopsis thaliana creando a especie alopoliploide Arabidopsis suecica. Esta última ten unha dotación de 26 cromosomas, dos cales 16 proceden da A. arenosa tetraploide.
LNFA 2017
A LNFA 2017 foi a 23ª edición da Liga Nacional de Fútbol Americano. Contou con 6 equipos participantes na súa máxima categoría, chamada Serie A. O torneo comezou o 14 de xaneiro e rematou o 4 de xuño coa final disputada en Reus. Os Badalona Dracs saíron campións por segundo ano consecutivo, acadando o seu oitavo título de liga.
A Ermida, Conforto, A Pontenova
A Ermida é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Tritón do Montseny
O tritón do Montseny (Calotriton arnoldi) é unha especie de anfibio descrita a finais do 2005. Trátase da única especie vertebrada endémica de Cataluña e o único urodelo endémico da península Ibérica. Atópase en perigo de extinción.
Morfoloxía
Dun tamaño aproximado de 10 cm de longo e co lombo de cor marrón, e ás veces con manchas amarales. O ventre é pálido, cunha mancha branca na gorxa. Por toda a pel presenta pequenas rugosidades, coroadas por pequenas manchas negras. Está estreitamente relacionado co tritón pirenaico (C. asper). O tritón do Montseny foi observado por vez primeira no macizo do Montseny en 1979 e durante moitos anos foi considerada a mesma especie que o tritón pirenaico. No 2005, estudos científicos confirmaron a separación de ambas especies. Coma outros urodelos, o seu ciclo vital transcorre totalmente dentro da auga.
Hábitat
Resulta moi difícil de atopar, vive nos cursos de auga nas partes máis remotas e de difícil acceso do Montseny. Require dunhas condicións ambientais excelentes: augas frescas e osíxenadas, limpas e con fondos pedregosos. Habitualmente rodeado por forestas de aciñeiras, faias ou especies típicas das riveiras dos ríos.
Romarís, Bastavales, Brión
Romarís é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 36 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 18 eran mulleres.
Madge Sinclair
Madge Dorita Sinclair, nada en Kingston o 28 de abril de 1938 e finada nos Ánxeles (California) o 20 de decembro de 1995, foi unha actriz xamaicana radicada nos Estados Unidos.
Traxectoria
É principalmente coñecida polo seu traballo en filmes como Convoy, Coming to America e The Lion King.
A Granxa, Cadós, Bande
A Granxa é un lugar da parroquia de Cadós no concello de Bande, na comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2009 era de 18 persoas (9 homes e 9 mulleres) o que supón unha diminución de 8 habitantes respecto de 2000.
Neste lugar naceu e criouse o gaiteiro Faustino Santalices.
Lumián, Santa Baia de Castro, Coristanco
Lumián é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 10 mulleres.
Centenario (moeda)
O Centenario amoedouse por primeira vez en 1921 como moeda de cuño corrente para conmemorar o primeiro Centenario da Independencia Mexicana. En 1931 suspendeuse a súa cuñaxe e houbo de esperar até 1943 para poder tornar a amoedar a moeda. O anverso presenta un antigo escudo nacional e o seu reverso amósanos o monumento do Anxo da Independencia cos volcáns Iztaccíhuatl e Popocatépetl ao fondo.
Esta moeda ten un contido de ouro puro de 1,20565 onzas, e unha pureza de 0,900, polo que é unha das moedas de máis calidade de todo o mundo.
Nesta moeda baséase o deseño orixinal das moedas serie Liberdade.
miniatura|500px|centro|Centenario de 1947, 1 onza de ouro serie Liberdade e 1 onza de ouro nova serie Liberdade (se esquerda a dereita)
== Cantidade de Centenarios amoedados ==