cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Didesoxinucleótido
Como o seu nome indica, están desoxixenados (sen grupo hidroxilo) en dous carbonos do azucre do nucleótido, o 2' e o 3'. A desoxixenación en 2' é a normal nos desoxinucleótidos do ADN, pero estas moléculas caracterízanse porque carecen ademais de grupo 3'-hidroxilo. A ausencia deste hidroxilo nestas moléculas significa que, despois de que son engadidos por unha ADN polimerase a unha cadea nucleotídica en crecemento, xa non poden ser engadidos máis nucleótidos esa cadea, xa que non se pode formar o enlace fosfodiéster debido a que os desoxirribonucleótidos trifosfato (que son o material de construción que constrúe o ADN) sintetizan a cadea de ADN por medio dunha reacción de condensación entre o 5'-fosfato (despois da separación dun pirofosfato) do nucleótido entrante co grupo 3'-hidroxilo do nucleótido previo. Os desoxirribonucleótidos non teñen o grupo 3'-hidroxilo e non se pode producir esta reacción nin alongar máis a cadea, o que leva á terminación da secuencia de ADN. Así, estas moléculas son a base do método de terminación da cadea didesoxi de secuenciación do ADN, que foi desenvolvido por Frederick Sanger en 1977.
Os didesoxinucleótidos son útiles na secuenciación do ADN en combinación con electroforese. Unha mostra de ADN á que se lle aplique a PCR (reacción en cadea da polimerase) nunha mestura que conteña os catro desoxinucleótidos normais e un didesoxinucleótido producirá febras de ADN de lonxitude igual á posición de cada base do tipo que complementa o tipo do desoxinucleótido presente. Así, se despois se fai unha electroforese da mostra, haberá unha banda por cada lonxitude á que o complemento dun desoxinucleótido está presente. Agora é común utilizar didesoxinucleótidos fluorescentes de modo que cada un dos catro teña unha fluorescencia diferente que se poida detectar nun secuenciador; así só é necesario facer unha reacción.
Club Polideportivo Granada 74
O Club Polideportivo Granada 74 é un club de fútbol de España, da cidade de Granada. Foi fundado en 1974 e actualmente só ten en competición aos seus equipos de fútbol base.
Historia
O CP Granada 74 fundouse en 1974 no popular barrio de La Chana de Granada, pasando despois a Almanjáyar. Historicamente foi o segundo equipo da cidade, á sombra do Granada CF. Iniciou a súa traxectoria deportiva na tempada 1974-75 e tras 20 anos nas categorías rexionais, debutou en Terceira División na tempada 1994-95. Mantívose en devandita categoría 10 tempadas consecutivas, sendo campión en 2003 e disputando sen éxito varias promocións de ascenso a Segunda División B.
Volveu descender ás categorías rexionais na tempada 2004/05, aínda que conseguiu retornar a Terceira na tempada 2006/07.
En 2007, Carlos Marsá comprou o CF Ciudad de Murcia, que xogaba na Segunda División. Tras a compra, cambiou o nome de Ciudad de Murcia polo de Granada 74 Club de Fútbol, ocupando a praza en Segunda División, quedando o CP Granada 74, como equipo filial do "novo Granada 74".
Escudo
O escudo do club está formado por un círculo, co fío cheo de puntos vermellos e o interior branco. No interior do círculo, está a inscrición Granada 74, escrita en tres liñas, de maneira que se pode ler GRAN-ADA-74..
A-72
A autovía Monforte de Lemos - Chantada ou A-72 é unha autoestrada en proxecto, para conectar as dúas autovías A-56 e A-76 entre a cidade de Monforte de Lemos, pola que transcorre a A-76, e a vila Chantada, pola que transcorre a A-56, na provincia de Lugo.
Trazado
Está planificada no novo plan PITVI (2012-2024) para conectar as futuras autovías A-76 (Autovía Ponferrada-Orense) e A-56 (Autovía Lugo-Orense), desdobrando parte do percorrido do actual corredor galego CRG-2.1 (Lalín-Chantada-Monforte), para unha vez posta en servizo, transferir a titularidade ao Ministerio de Fomento.
O tramo supón unha redución de combustible, debido a que o proxecto evita grandes desniveis como o porto de Pedrafita do Cebreiro, nos traxectos A Coruña/Ferrol/Lugo ↔ Ponferrada/Xixón/Madrid, vía Monforte (A-54, A-56 e A-76), o que fai unha alternativa ideal á Autovía do Noroeste para o transporte de mercancías.
Eixe loxístico europeo
Esta infraestrutura é prioritaria nos plans loxísticos do Ministerio de Fomento e a Unión Europea para a interconexión de portos marítimos e o complemento da Autoestrada do Mar (Huelva-Ruta da Prata/Madrid/Cornixa Atlántica ↔ Xixón ↔ Nantes/Portsmouth), xa que supón parte do percorrido entre o porto da Coruña e o porto de Ferrol cara ao porto de El Musel en Xixón, dando sentido aos proxectados portos Secos de Monforte de Lemos e Ponferrada.
Buraco das Araras, Goiás
dereita|miniatura|300px Buraco das Araras é unha dolina do estado brasileiro de Goiás
Con 105 m de profundidade e 295 de ancho é unha das maiores dolinas do Brasil e a segunda maior do Centro-Oeste, tendo no seu medio unha densa foresta húmida con fentos xigantes típicos da idade primitiva, da formación xeolóxica e ecohistoria do lugar.
Posúe tamén accesos a varias cavernas con estalactitas, estalagmitas e ríos subterráneos apropiados para a práctica da inmersión.
Omar Bravo
Omar Bravo Tordecillas, nado en Los Mochis (Sinaloa) o 4 de marzo de 1980, é un futbolista mexicano. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o CD Guadalajara.
Traxectoria
Inicialmente comezou na súa nenez xogando ao béisbol para o equipo municipal de Los Mochis e ademais practicou de maneira non profesional o boxeo, deporte que non foi do agrado dos seus pais; aínda que en realidade sempre lle apaixonou o fútbol e sempre soñou con converterse en futbolista profesional. Á idade de 12 anos comezou a meterse de cheo no mundo fubolístico.
Bravo sempre destacou neste deporte. Iniciouse xogando no equipo da súa escola, pero constantes participacións destacadas levárono a xogar co equipo do municipio e máis adiante co do Estado.
En 1994 foi visitado por visores do equipo Santos Laguna da cidade de Torréon, pero os estudos impediron o seu pase. Ao final decidiu aceptar a oferta e foi contratado polo Club Deportivo Guadalajara, indo visitar as instalacións do club e acordando que se lle convencía o que vía puidese asinar con eles, cousa que finalmente fixo. Finalmente, o 17 de febreiro de 2001 debutou co primeiro equipo do "Chivas" de Guadalajara nun partido contra o Tigres de la UANL que rematou en empate (0–0). De aí en diante Bravo consolidouse como un dos mellores goleadores do fútbol mexicano e da historia de Las Chivas.
Despois do Mundial 2006
No torneo de Clausura 2007, Omar Bravo obtivo o título de goleador do torneo con 11 dianas, superando ao arxentino dos Jaguares de Chiapas Javier Cámpora, o cal obtivo 1 gol menos que o mochiteco.
Ateísmo
miniatura|Símbolo deseñado pola [[Alianza Atea Internacional en 2007.]] miniatura|[[Richard Dawkins, importante impulsor do ateísmo.]] O ateísmo é o rexeitamento á crenza na existencia dunha ou máis deidades. En sentido estrito, é a postura expresa na que non existe ningún deus. Nun sentido máis amplo, é a ausencia de crenza en que exista algunha deidade. Oponse o teísmo, que na súa forma máis xeral é a crenza na existencia de polo menos unha deidade.
Omar Bravo
Despois do Mundial 2006
Ningún xogador nacional gañara o título de goleador desde que o fixese Jared Borgetti no torneo Verán 2001, ademais de que ningún xogador do Guadalajara o fixera desde 1961, cando o mítico Salvador Reyes alzouse co título de goleo con 21 anotacións.
Ateísmo
O termo ateo provén etimoloxicamente do latín athĕus e este do grego ἄθεος, que significa 'sen deus(es)' e foi empregado de forma pexorativa para referirse a quen rexeitaba aos deuses adorados pola súa sociedade. Co xurdimento e a difusión do librepensamento, o escepticismo científico e o subsecuente incremento da crítica da relixión, diminuíu o alcance do termo. As primeiras persoas en identificarse a si mesmas coa palabra «ateo» viviron na Ilustración durante o século. A revolución francesa, notable polo seu "ateísmo sen precedentes", presenciou o primeiro gran movemento político da historia en avogar pola supremacía da razón humana.
Os argumentos a favor do ateísmo abarcan desde aspectos filosóficos a perspectivas sociais e históricas. As razóns para non crer en deidades inclúen argumentos de ausencia de evidencia empírica, o problema do mal, o argumento das revelacións inconsistentes, o rexeitamento a conceptos infalsables e o argumento da non crenza, entre outros. Aínda que algúns ateos adoptaron filosofías seculares (como o humanismo e o escepticismo), non existe unha ideoloxía ou conxunto de conduta único ao que todos os ateos se adhiran. Moitos deles sosteñen que o ateísmo é unha cosmovisión máis parsimoniosa que o teísmo e que por tanto a carga da proba non recae en quen non cre na existencia de deuses, senón que é o crente quen debe xustificar o seu teísmo.
Omar Bravo
Despois do Mundial 2006
O día 26 de abril de 2008 alcanzou o seu gol número 100 ante a goleada ao Puebla de 4-0, converténdose no segundo mellor goleador da historia de Chivas, a 22 goles de Salvador Reyes.
Ateísmo
Dado que as nocións de ateísmo varían, as estimacións precisas de cantos ateos existen no globo son unha tarefa complexa. Segundo unha estimación feita en 2007, os ateos representaban o 2,3 % da poboación mundial, ademais dun 11,9 % de non relixiosos (ateos non incluídos). Nunha enquisa de WIN/GIA de 2012 preguntouse «Independentemente de se asiste a un lugar de culto ou non, diría vostede que é unha persoa relixiosa, non relixiosa ou un ateo convencido?». O 59 % da poboación mundial identificouse como relixiosa, un 23 % non relixiosa e un 13 % declarouse atea convencida. Os ateos están concentrados principalmente en Asia Oriental, especialmente a China (47 %) e o Xapón (31 %), e en Europa Occidental (cunha media do 14 %), onde sobresae Francia (29 %). En comparación co mesmo estudo realizado no 2005, en sete anos a relixiosidade diminuíu nove puntos porcentuais mentres que os ateos aumentaron tres nos países en común.
Definicións e distincións
miniatura|Diagrama que mostra as relacións entre as definicións entre o ateísmo [[ateísmo débil|débil/forte e implícito/explícito. Os ateos explícitos positivos/fortes (na ) afirman que «ao menos existe unha deidade» é unha afirmación falsa. Os ateos explícitos negativos/débiles (na ) rexeitan ou rehúyen a crenza que existe algunha deidade, sen afirmar en efecto que «ao menos unha deidade existe» é falso. Os ateos implícitos negativos/débiles (na ) inclúen a persoas que non cren nunha deidade, pero non rexeitaron conscientemente tal crenza: nenos pequenos, persoas que non foron expostas a ideas teístas e algúns agnósticos.
Os tamaños no diagrama non indican os tamaños relativos dentro dunha poboación. ]] Non existe consenso sobre cal é a mellor maneira de definir e dividir ao ateísmo. Entre os aspectos en disputa atópase a pregunta a que entidades sobrenaturais se opón, se é unha afirmación per se ou só a ausencia dela e se require un rexeitamento explícito e deliberado ou non. Considerase compatible co agnosticismo,      pero tamén diferente.
Omar Bravo
Deportivo da Coruña
O xoves 22 de maio do 2008 fíxose oficial o traspaso de Omar ao Deportivo da Coruña. O xogador asinou un contrato de tres anos co equipo español uníndose ao seu compatriota Andrés Guardado. .
Ateísmo
Definicións e distincións
O termo ateísmo, na súa noción etimolóxica refírese á falta de crenza na existencia de calquera deus, que é a definición máis aceptada no ámbito filosófico. Con todo, existen outras definicións máis ou menos amplas do termo, na súa maioría xurdidas da cultura popular.
Omar Bravo
Deportivo da Coruña
O dianteiro recibirá 1 millón de €|euros do Deportivo da Coruña, máis 1 millón 295 anuais, rexeitando a oferta de 8 millóns de dólares en catro anos polo Club Deportivo Guadalajara.
Ateísmo
Definicións e distincións
O termo provén do adxectivo grego ἄθεος (transliteración: atheos), que significaba ‘sen deus’ (en calquera dos deus sentidos, de non crer nun ou máis deuses ou de non veneralos debidamente); sendo ἀ- a a partícula negativa ‘non’ ou ‘sen’; e θεός (transliteración theós: ‘deus’).
Dentro desta definición son ateístas tanto as persoas que negan a existencia de deuses, como as que sen creren en deus ningún, non negan a súa existencia. Porén, unha noción frecuente da palabra exclúe a estes últimos, diferenciándoos como agnósticos, e considerando ateísta só a quen negan explicitamente a existencia de todo deus. Moitos autodenominados agnósticos néganse a recoñecérense como ateístas.
Omar Bravo
Deportivo da Coruña
No Deportivo levou o número 9 e anotou 3 goles, 1 na liga, e outros 2 na Copa do Rei contra o Elche e o Sevilla. O seu paso polo fútbol europeo rematou cedo, xa que non cumpriu coas expectativas ao participar en poucos partidos e anotando poucos goles, polo que a partir do 27 de febreiro de 2009 regresou ao fútbol mexicano para xogar cos Tigres de la UANL en calidade de cedido.
Cruz Azul
O 2 de decembro de 2011 anunciouse que Bravo non volvería ao Kansas City in 2012, e no seu lugar firmaría co Cruz Azul no seu México natal. Bravo anotou dous goles na vitoria contra San Luis FC (3–1).
Selección nacional
O seu debut coa Selección mexicana, foi o 13 de marzo de 2003 no encontro amigable entre as seleccións de México e Bolivia, onde o cadro mexicano impúxose 2-0 en Dallas, Texas, EE.UU.
Foi convocado ao Mundial de Alemaña 2006 para xogar coa selección mexicana dirixida naquel entón por Ricardo A Volpe. No partido inicial anotou 2 goles na vitoria do 'Tri' 3-1 sobre Irán. Nos seguintes dous partidos ante Angola e Portugal non tivo tanta sorte, ao non marcar ningunha anotación, ademais de fallar un tiro penal no último partido. Non participou no encontro de oitavos de final ante Arxentina.
En 2007, Bravo foi seleccionado polo adestrador Hugo Sánchez Márquez para representar ao seu país e xogar unha serie de partidos amigables internacionais, así como a Copa de Ouro 2007 (perdendo na final ante Estados Unidos), e a Copa América 2007 (perdendo en semifinais contra Arxentina), e gañando o 3er. lugar tras vencer ao Uruguai 3-1, na Copa América meteu 3 goles.
Co actual adestrador da selección Sven-Göran Eriksson, Omar foi chamado para xogar o México-Xamaica, partido de clasificación para o Mundial de Suráfrica 2010, onde o resultado foi de 3-0 a favor de México, Omar non xogou. Tivo participación no encontro contra Canadá, nas mesmas eliminatorias, partido no cal Omar Bravo entrou de cambio e anotou un gol; terminando o partido cun marcador de 2-1, favorable para México.
Estatísticas en partidos oficiais
*Datos a 20 de febreiro de 2008
Ateísmo
Definicións e distincións
No seu sentido filosófico máis estrito, o ateísmo inclúe aquelas persoas que declaran non creren en ningún deus determinado (como Brahma ou Alá) pero cren no sobrenatural, como o Qi chinés ou a astroloxía.
É importante distinguir o ateísmo da falta de relixión, xa que existen relixións que negan ou non mencionan a existencia de deus algún, e que por conseguinte, son ateas. Coma exemplo podemos citar o xainismo, o budismo, o taoísmo ou o confucianismo. No entanto, no uso popular da palabra estas persoas están excluídas, xa que a cultura popular considera ás veces o ateísmo como sinónimo de escepticismo científico.
Como os conceptos sobre a definición do ateísmo varían, é difícil determinar cantos ateos existen no mundo actualmente con precisión. Segundo unha estimación, ao redor do 2,3% da poboación mundial descríbese coma atea, porén, o 11,9% descríbese coma non-relixiosa. De acordo con outra estimación, as taxas de persoas que se autodeclaran coma ateas son máis altas nos países occidentais, aínda que tamén varíe abondo en grao nese grupo: Estados Unidos (4%), Italia (7%), España (11%), Reino Unido (17%), Alemaña (20%) e Francia (32%). Segundo unha enquisa do 2015 do Gallup, os países coas maiores porcentaxes de ateos son: China (61%), Xapón (31%) e República Checa (30%).
Propúxose unha variedade de categorías para diferenciar as súas diferentes formas.
Alcance
Parte da ambigüidade e controversia existente en definir ateísmo xorde da dificultade de lograr un consenso na definición de palabras como deidade ou deus. A pluralidade extrema de diferentes concepcións de deus e deidade levou a diferentes ideas respecto a súa aplicación. Na Antigüidade clásica, os romanos acusaron os cristiáns de ser ateos por non adorar ás súas deidades pagás. De forma gradual e a medida que este uso diminuía, empezouse entender ao teísmo como a crenza en calquera divindade, sexa a propia ou non.
Galicia Moderna
Galicia Moderna foi o título de varias publicacións:
Ateísmo
Alcance
Con respecto ao rango dos fenómenos rexeitados, o ateísmo pode rexeitar desde a existencia das deidades, ata a existencia de calquera concepto espiritual, sobrenatural ou transcendente, tales como aqueles do budismo, hinduísmo, xainismo e taoísmo.
Implícito vs. explícito
As definicións de ateísmo varían segundo o grao de reflexión que unha persoa debe ter respecto dos deuses para ser considerada atea. Algunhas definicións inclúen á simple ausencia de crenza en que algún deus exista. Esta definición extensa incluiría aos recentemente nados e aquelas persoas que non foron expostas a ideas teístas. Xa en 1772, o barón de Holbach dixo que «Todos os nenos nacen ateos; non teñen nin idea de Deus». Similarmente, George H. Smith (1979) suxeriu que: «O home que non coñece ao teísmo é un ateo porque non cre nun deus. Esta categoría tamén incluiría ao neno que ten a capacidade conceptual para aprender os problemas implicados, pero que aínda non é consciente deles. O feito de que este neno non crea nun deus cualifícao como ateo». Smith acuñou o termo ateísmo implícito para referir a «a ausencia de crenza teísta sen un rexeitamento consciente» e ateísmo explícito para a definición máis común da incredulidade consciente. Ernest Nagel contradí a definición de Smith como simple «ausencia de teísmo», recoñecendo só o ateísmo explícito como o verdadeiro «ateísmo».
Positivo vs. negativo
Filósofos como Antony Flew e Michael Martin diferenciaron o ateísmo positivo (forte) co ateísmo negativo (débil). O ateísmo positivo é a afirmación consciente que os deuses non existen. O ateísmo negativo inclúe todas as outras formas do non teísmo. De acordo a esta clasificación, quenquera que non sexa teísta é un ateo negativo ou positivo. Os termos forte e débil son relativamente recentes, mentres que os termos positivo e negativo teñen unha orixe anterior e usáronse (de maneiras lixeiramente diferentes) na literatura filosófica e en apoloxéticas católicas. Baixo esta división do ateísmo, a maioría dos agnósticos serían ateos negativos.
Mentres que hai quen afirma, como Michael Martin, que o agnosticismo implica un ateísmo negativo, varios agnósticos consideran que a súa postura é distinta ao ateísmo, pois poden considerar a este último non máis xustificado que o teísmo ou que require de igual convicción. A declaración que o coñecemento, xa sexa a favor ou en contra, da existencia dos deuses é inalcanzable, enténdese ás veces coa implicación que o ateísmo tamén require un salto de fe. As respostas comúns inclúen que as proposicións relixiosas non demostradas merecen tanta incredulidade como todas as proposicións sen probas e que a improbabilidade da existencia divina non implica que a posibilidade contraria teña a mesma probabilidade de ser certa. O filósofo escocés J. J. C. Smart argumentou que «en ocasións unha persoa autenticamente atea pode describirse a si mesma, mesmo apaixonadamente, como agnóstica debido á xeneralización irracional do escepticismo filosófico que nos prohibe dicir que sabemos algo sobre calquera cousa, a excepción quizais das verdades das matemáticas e a lóxica formal». Para algúns ateos, como o filósofo Fernando Savater, o agnosticismo é unha forma covarde e inconsecuente de ateísmo. Por conseguinte, algúns autores ateos como Richard Dawkins prefiren diferenciar ás posturas teístas, ateas e agnósticas de acordo á súa posición dentro dun espectro de probabilidade teísta, é dicir, a probabilidade de verdade que cada quen asigna á afirmación «Deus existe». No persoal declárase «agnóstico na mesma medida en que o son respecto das fadas no fondo do xardín».
Definición como imposible ou transitorio
Ademais existe a crenza de que os ateos rapidamente cren en Deus en momentos de crises, se converten in artigo mortis (xusto antes de morrer) ou que «non hai ateos nas trincheiras». Con todo, existiron contraexemplos, entre eles casos de ateos literalmente nas trincheiras.
Mesmo se cuestionou a necesidade da palabra ateísmo:
Conceptos
miniatura|[[Barón de Holbach|Paul Henri Thiry, Baron d'Holbach, un defensor do ateísmo do século XVIII. <blockquote class="templatequote">A fonte da desdita do home é a ignorancia da natureza. A pertinacia con que se aferra a opinións cegas imbuídas na súa infancia, as que se entretexen coa súa propia existencia, o consecuente prexuízo que deforma a súa mente, que prevén a súa expansión, que o somete á escravitude da ficción, xorde para condenalo ao erro incesante. —Système de la Nature ]]
A clasificación máis ampla do fundamento ateo é a súa división entre ateísmo práctico e teórico.
Ateísmo práctico
Considérase ao ateísmo práctico como unha forma de actuar na que os ateos prácticos ou pragmáticos viven coma se non existisen deuses, de ser posible explicando fenómenos naturais sen necesidade de referencias divinas. Aínda que nesta postura non se nega explicitamente a existencia de ningún deus, si pode considerarse innecesaria ou inútil; para os ateos prácticos de existir algunha deidade esta non provería sentido á vida nin influenciaría na vida cotiá.
Unha forma de ateísmo práctico con implicacións para a comunidade científica é o naturalismo metodolóxico: segundo o xeólogo Steven Schafersman, a «tácita adopción ou suposición do naturalismo filosófico dentro do método científico con ou sen a plena aceptación ou crenza en el».
O ateísmo pragmático pode tomar diversas formas:
Argumentos ontolóxicos
O ateísmo teórico explicitamente expón argumentos contra a existencia de deuses e refuta os argumentos teístas comúns, tales como o argumento do deseño ou a aposta de Pascal. É principalmente unha ontoloxía, concretamente unha ontoloxía física.
Argumentos epistemolóxicos
O ateísmo epistemolóxico sostén que as persoas non poden coñecer a Deus ou determinar a súa existencia. Fundaméntase no agnosticismo, que toma unha variedade de formas. Na filosofía da inmanencia, a divindade é unha entidade inseparable do mundo, que inclúe á mente propia, e cada conciencia individual está contida no suxeito. De acordo a esta forma de agnosticismo, a limitación na perspectiva humana prevén calquera inferencia obxectiva desde a crenza nun deus á afirmación da súa existencia independente do crente. O agnosticismo racionalista de Immanuel Kant e os pensadores da Ilustración só aceptan o coñecemento deducido a través da razón humana; esta forma de ateísmo afirma que os deuses non son identificables por medio algún, polo que a súa existencia xamais poderá chegarse a coñecer. O escepticismo, baseado nas ideas de David Hume, afirma que a certeza sobre calquera asunto é imposible, polo que nunca ninguén poderá saber de forma segura se un deus existe ou non. Hume, con todo, sostivo que tales conceptos metafísicos imperceptibles deben rexeitarse como un «sofismo e unha ilusión». Existe debate respecto se o agnosticismo debese clasificarse dentro do ateísmo, xa que tamén pode considerarse como unha cosmovisión independente e fundamental.
Ricardo Barros Pintos
Ricardo Barros Pintos, nado en Pontevedra cara a 1865 e finado na mesma cidade o 13 de xullo de 1938, foi un xornalista e poeta galego.
Ateísmo
Argumentos epistemolóxicos
Outras formulacións ateas poden clasificarse como epistemolóxicas ou ontolóxicas, como o positivismo lóxico e o ignosticismo, que afirma que termos elementais tales como «Deus» e frases como «Deus é todopoderoso» carecen de significado ou intelixibilidade. O non cognitivismo teolóxico sostén que a afirmación «Deus existe» non expresa unha proposición, senón unha frase sen sentido ou cognitivamente baleira. De maneira similar, existe debate se tal postura pode clasificarse como unha forma de ateísmo ou agnosticismo. Os filósofos A. J. Ayer e Theodore M. Drange rexeitan ambas as categorías, declarando que ambas as correntes aceptan que «Deus existe» é unha proposición, polo que separan ao non cognotivismo nunha categoría propia.
Argumentos metafísicos
A autora Zofia Zdybicka escribiu:
Ricardo Barros Pintos
Traxectoria
Funcionario do concello de Pontevedra, do que chegou a ser arquiveiro. Colaborou no semanario O Novo Galiciano e publicou os seus poemas en El Eco de Santiago, Lar Galicián, Suevia e Aires d'a Miña Terra da Arxentina e Cultura Gallega de Cuba. En 1888 apareceu como folletín en Crónica de Pontevedra un Vocabulario español de las voces más usuales da súa autoría. A súa obra poética aparece recollida no volume Ventureiras (1909). Tamén se lle atribúe a obra Fabas e Castañas.
Finou como consecuencia de recibir un disparo accidental no edificio do concello de Pontevedra o 8 de xullo de 1938.
Golden Horse Film Festival
O Taipei Golden Horse Film Festival and Awards (en chinés 台北金馬影展 Táiběi Jīnmǎ Yǐngzhǎn) é un festival de cinema e cerimonia de premios que se celebra anualmente en Taiwán, establecida en 1962 pola Oficina de Información do Goberno da República da China. A cerimonia de entrega de premios realizouse tradicionalmente en novembro ou decembro en Taipei, non obstante nos últimos anos rota por diversas cidades da illa.
En 1990 a organización pasou á Fundación para o Desenvolvemento do Cine que estableceu un Comité Executivo encargado de organizar o festival e a cerimonia de premios, e que se converteron no equivalente aos Premios Oscar para filmes de lingua chinesa xunto cos Hong Kong Film Award, Golden Rooster Awards e Hundred Flowers Awards. Tamén é un dos principais premios en Taiwón cos Golden Bell Awards para a produción televisiva e os Golden Melody Awards para a música.
O período de remisión de filmes é en xullo e agosto de cada ano e os nomeamentos coñécense en outubro, os gañadores son seleccionados por un xurado e os premiados reciben unha estatuíña dun cabalo dourado durante a cerimonia.
Física moderna
A física moderna comeza a principios século XX, cando o alemán Max Planck, investiga sobre o "cuanto" de enerxía, Planck dicía que eran partículas de enerxía indivisibles, e que estas non eran continuas como o dicía a física clásica, por iso nace esta nova póla da física que estuda as manifestacións que se producen nos átomos, os comportamentos das partículas que forman a materia e as forzas que as rexen. (Tamén se lle chama física cuántica).
Ateísmo
Argumentos metafísicos
[[Ficheiro:Epikouros BM 1843.jpg|miniatura|left|É que Deus quere previr o mal, pero non é capaz? Entón non é omnipotente.
Física moderna
Nos temas anteriormente tratados, a física clásica non servía para resolver os problemas presentados, xa que estes baseábanse en certezas e a física moderna en probabilidades, o cal lle custou adaptarse aos físicos da época.
En 1905, Albert Einstein, publicou unha serie de traballos que revolucionaron a física daquel entón, que trataban de "A dualidade onda-partícula da luz", "A teoría da relatividade" entre outros, ademais, anos máis tarde descóbrese por medio de telescopios a existencia doutras galaxias, a superconductividade, o estudo do núcleo do átomo, e outros, logran que anos máis tarde, xurdisen avances tecnolóxicos, como a invención do televisor, os raios X, o radar, a fibra óptica, o computador etc.
A misión final da física actual, é comprender a relación que existe entre as forzas que rexen a natureza: a gravidade, o electromagnetismo, a enerxía nuclear forte e a nuclear feble. Comprender e lograr unha teoría de unificación, para así poder entender o universo e as súas partículas.
Case todo o suscitado no século XIX, foi posto en dúbida e ao final foi substituído durante o século XX, deste mesmo xeito pode acontecer actualmente ao existiren investigacións máis complexas, e novos coñecementos que se irán adquirindo ao longo do presente século.
Ateísmo
Argumentos metafísicos
É capaz, pero non desexa facelo? Entón é malévolo.
É capaz e desexa facelo? De onde xorde entón o mal?
É que non é capaz nin desexa facelo? Entón por que chamalo Deus?
Argumentos lóxicos
O ateísmo lóxico afirma que varias das concepcións dos deuses, tales como o Deus persoal das relixións abrahámicas como o cristianismo, posúen calidades loxicamente inconsistentes entre si. Tal ateísmo presenta argumentos dedutivos contra a existencia de Deus, que sinalan a incompatibilidade entre os atributos divinos, tales como perfección, creador do mundo, inmutabilidade, omnisciencia, omnipresenza, omnipotencia, omnibenevolencia, transcendencia, personalidade, sobrenatural, xusto e misericordioso.
O ateísmo teodiceo afirma que o mundo como o coñecemos non pode reconciliarse coas calidades comunmente atribuídas a Deus ou os deuses polos teólogos. Argumentan que a existencia dunha deidade omnisciente, omnipresente, omnipotente e omnibenevolente non é compatible cun mundo no que existe o mal e o sufrimento (argumento do mal), e no que o amor divino está oculto a tantas persoas (argumento do ocultamento divino).
Un argumento similar ao do mal atribúeselle a Siddhartha Gautama (véxase duḥkha), sabio de cuxas ensinos se fundou o budismo.
Redución da relixión
Karl Marx e Friedrich Engels, influenciados por Feuerbach, argüíron que estas crenzas cumpren funcións sociais utilizadas por quen está no poder para oprimir á clase traballadora. De acordo con Mikhail Bakunin, «a idea de Deus implica a abdicación da razón e da xustiza humana; é a negación máis decisiva da liberdade humana, e leva necesariamente á escravitude dos homes, tanto na teoría como na práctica». Bakunin investiu o soado aforismo de Voltaire «Se Deus non existise, sería necesario inventalo», escribindo en resposta: «se deus existise realmente, habería que facelo desaparecer».
Ateísmo nas relixións
O ateísmo é aceptable dentro dalgúns sistemas de crenzas relixiosas e espirituais, como o hinduísmo, o xainismo, o budismo, o sinteísmo e o raelismo, os movementos neopagáns, como o wicca, e as relixións non teístas. As escolas āstikas do hinduísmo sosteñen que o ateísmo é un camiño válido cara á moksha, pero extremadamente dificultoso, xa que os ateos non poden esperar ningunha axuda da divina providencia na súa viaxe. O xainismo cre que o universo é eterno e non ten necesidade dun creador, con todo venérase aos tirthankaras, que poden transcender o tempo e o espazo e teñen maior poder que o deus Indra. O budismo secular non defende a crenza en deuses. O budismo temperán era ateo, pois o camiño de Buda Gautama non supón deuses. Concepcións posteriores do budismo consideran ao propio Buda unha divindade, o que suxire que os seus seguidores poden obter a divindade, e reverencian aos bodhisattvas e o Buda eterno.
Golden Horse Film Festival
Desenvolvemento
A cerimonia de premios celébrase despois do festival que dura un mes no que se exhiben algúns dos filmes nomeados para os premios, a maioría dos filmes gañadores na historia dos premios foron producións de Hong Kong.
Poden participar filmes realizados en mandarín ou outra variedade chinesa e desde 1996 permítense aos filmes da República Popular da China participaren nos premios.
Ateísmo
Filosofías ateas
miniatura|200px|[[Jean-Paul Sartre (1905-1980), filósofo e literato francés.]] O ateísmo axiolóxico ou construtivista rexeita a existencia de deuses en favor dun «absoluto máis elevado», tales como a humanidade. Esta forma de ateísmo favorece ao home como a fonte absoluta da ética e os valores, e permite aos individuos resolver os seus problemas morais sen recorrer a seres sobrenaturais. Karl Marx e Sigmund Freud usaron este razoamento para comunicar mensaxes de liberación, desenvolvemento pleno e felicidade liberada. Unha das críticas ao ateísmo máis comúns foi a idea contraria, que negar a existencia dun deus conduce ao relativismo moral, o que deixaría ao ateo sen fundamento moral ou ético e volvería o súa vida en absurda e miserable. Blaise Pascal argüíu esta postura no seu Pensées.
Jean-Paul Sartre identificouse a si mesmo como «existencialista ateo», menos preocupado en negar a existencia de Deus que en demostrar que «é necesario que o home se atope a si mesmo e convénzase de que nada pode salvalo de si mesmo, así sexa unha proba valedoira da existencia de Deus». Para Sartre, este ateísmo «declara que se Deus non existe, hai polo menos un ser no que a existencia precede á esencia, un ser que existe antes de poder ser definido por ningún concepto, e que este ser é o home ou, como di Heidegger, a realidade humana». A consecuencia práctica deste ateísmo foi descrita por Sartre como a inexistencia de mandatos a priori ou valores absolutos que poidan ser invocados para gobernar a conduta humana, e que os humanos están «condenados» a inventalos por si mesmos, o que fai ao home absolutamente «responsable de todo o que fai».
Crenzas e comportamentos sociais
O sociólogo Phil Zuckerman analizou en 2009 os estudos sociolóxicos existentes sobre a irrelixiosidade e concluíu que o benestar social está correlacionado positivamente coa irrelixión. Descubriu que hai unha menor taxa de ateísmo e irrelixiosidade en nacións pobres e menos desenvolvidas (especialmente en África e Suramérica) que nas democracias ricas e industrializadas. Os seus descubrimentos en relación ao ateísmo nos Estados Unidos foi que, comparados cos seus compatriotas relixiosos, «as persoas ateas e irrelixiosas» son menos nacionalistas, prexuiciosas, antisemitas, racistas, dogmáticas, etnocéntricas, pechadas de mente e autoritarias, e nos estados coas maiores porcentaxes de ateos, a taxa de asasinatos está baixo á media; pola contra, nos estados máis relixiosos, esta é superior á media.
Ateísmo e irrelixión
miniatura|left|upright|O [[budismo é descrito ás veces como non teísta debido a a súa ausencia dunha deidade creadora, pero esa pode ser unha opinión demasiado simplista. ]] Asúmese a miúdo que as persoas que se autoidentifican como ateas son irrelixiosas, pero de feito algunhas seitas das relixións principais rexeitan a existencia dunha deidade persoal e creadora. Nos anos recentes, certas denominacións relixiosas acumularon un número crecente de seguidores abertamente ateos, tales como o xudaísmo ateo e humanista e o ateísmo cristián.
O sentido estrito do ateísmo positivo non leva ningunha crenza particular á parte de afirmar a inexistencia dos deuses; deste xeito, os ateos poden albergar calquera número de crenzas espirituais. Pola mesma razón, os ateos poden soster unha ampla variedade de crenzas éticas, que van desde o universalismo moral do humanismo, que afirma que un mesmo código moral debese aplicarse consistentemente a todos os humanos, ata o nihilismo moral, que sostén que a moralidade carece de sentido.
Filósofos como Slavoj Žižek, Alain de Botton, Alexander Bard e Jan Söderqvist defenderon que os ateos deben recuperar a relixión como un acto de resistencia contra o teísmo e non permitir que a relixión sexa precisamente un inxusto monopolio dos teístas.
Mandamentos divinos e ética
De acordo ao dilema de Eutifrón de Platón, o papel dos deuses en diferenciar o bo do malvado é innecesario ou arbitrario. O argumento de que a moral debe provir de Deus e que non pode existir sen un sabio creador, usouse persistentemente no debate político, mais non no ámbito filosófico. Consideráronse principios morais tales como «Matar é malo» como leis divinas que requiren un lexislador e xuíz divino. Con todo, moitos ateos argumentan que tratar lexislativamente á moralidade constitúe unha falsa analoxía e que esta non depende dun lexislador da mesma maneira que as leis o fan. Friedrich Nietzsche defendeu a existencia dunha moral independente das crenzas teístas e afirmou que a moral baseada en Deus «posúe verdade só se Deus é verdadeiro: mantense ou esborrallase xunto á crenza en Deus».
Existen sistemas éticos normativos que non requiren de principios ou mandamentos dados por unha deidade. Entre eles están a ética das virtudes, o contrato social, a ética kantiana, o utilitarismo e o obxectivismo. Sam Harris propuxo que a prescrición moral (procura de regras éticas) non é un asunto exclusivo da filosofía, senón que tamén pode ser abordada significativamente pola ciencia da moral. Con todo, como calquera corpo científico esta debe responder á crítica encarnada pola falacia naturista.
Os filósofos Susan Neiman e Julian Baggini, entre outros, sosteñen que comportarse eticamente unicamente debido a un mandato divino non é unha conduta ética auténtica, senón soamente unha obediencia cega. Baggini argüe que o ateísmo é un fundamento superior para a ética e afirma que é necesario un marco moral externo a imperativos relixiosos para avaliar a moralidade dos imperativos per se: ser capaz de discernir, por exemplo, que «Debes roubar» é inmoral incluso cando a relixión propia o ordena; e sostén que os ateos, por tanto, teñen a vantaxe de estar máis inclinados a realizar tales cuestionamentos éticos que os relixiosos.
O filósofo político contemporáneo inglés Martin Cohen ofreceu o exemplo histórico do uso dos mandatos bíblicos en favor da tortura e a escravitude como evidencia de que as ordes relixiosas seguen os costumes políticos e sociais, e non ao revés; pero tamén observou que a mesma tendencia parece replicarse nos supostamente fríos e obxectivos filósofos. Cohen ampla este argumento con máis detalle en Filosofía política: desde Platón a Mao, onde argumenta que o Corán desempeñou un papel en perpetuar os códigos sociais de principios do século VII a pesar dos cambios posteriores na sociedade segrar.
Crítica da relixión
Algúns ateos prominentes, recentemente Christopher Hitchens, Daniel Dennett, Sam Harris e Richard Dawkins, precedidos por pensadores como Bertrand Russell, Robert G. Ingersoll, Voltaire e o novelista José Saramago, criticaron as relixións denunciando aspectos nocivos das prácticas e doutrinas relixiosas.
miniatura|170px|[[Karl Marx (1818-1883), teórico político e sociólogo prusiano (Alemaña).]] Karl Marx escribiu: «A miseria relixiosa é á vez a expresión da miseria real e a protesta contra a miseria real. A relixión é o suspiro da criatura oprimida, o sentimento dun mundo sen corazón, así como o espírito dunha situación sen alma. É o opio do pobo. Necesítase a abolición da relixión entendida como felicidade ilusoria do pobo para que poida darse a súa felicidade real. A esixencia de renunciar ás ilusións sobre a súa condición é a esixencia de renunciar a unha condición que necesita de ilusións. A crítica á relixión é, por tanto, en xerme, a crítica do val de bágoas, cuxo halo o constitúe a relixión». Vladimir Lenin dixo que «cada idea relixiosa e cada idea de Deus é vileza indescritible [...] do tipo máis perigoso, 'contaxio' da clase máis abominable. Millóns de pecados, accións noxentas
, actos de violencia e contaxios biolóxicos [...] son por lonxe menos perigosos que a sutil e espiritual idea de Deus ataviado dos máis intelixentes disfraces ideolóxicos».
Existe correlación entre o fundamentalismo relixioso, a relixión extrínseca (cando se fomenta a relixión porque serve a intereses ocultos), o autoritarismo, o dogmatismo e os prexuízos. Sam Harris critica a dependencia da relixión occidental da autoridade divina, que ve como unha guía cara ao autoritarismo e o dogmatismo. Utilizáronse estas razóns xunto a feitos históricos, tales como as cruzadas, a inquisición, a caza de bruxas e os numerosos atentados terroristas, como probas dos perigos da relixión e réplica aos supostos efectos positivos da crenza na relixión. Os crentes contraargumentan dicindo que os réximes que apoiaron ao ateísmo, tales como a Unión Soviética, tamén foron culpables de asasinatos en masa. En resposta, ateos como Sam Harris e Richard Dawkins manifestaron que as atrocidades de Stalin non foron influenciados polo seu ateísmo, senón o marxismo dogmático, e que aínda que Stalin e Mao casualmente eran ateos, eles non actuaron no nome do ateísmo; a diferenza das primeiras, que foron xustificadas pola relixión.
Etimoloxía
miniatura|esquerda|A palabra grega αθεοι (atheoi), tal e como aparece na [[Epístola aos efesios (2:12 ) do papiro 46 de comezos do século III. Polo xeral, traducida como «[aqueles] sen Deus». ]] Na antiga Grecia temperá, o adxectivo atheos (ἄθεος, do prefixo negativo ἀ- + θεός «deus») significaba «sen deus(es)». Foi usado ao principio como un termo censurador que aproximadamente quería dicir «malvado» ou «impío». No século V antes da nosa era, a palabra comezou a indicar unha irrelixiosidade máis deliberada e activa no sentido de «cortar lazos cos deuses» ou «negar aos deuses». Logo, o termo ἀσεβής (asebēs) empezou a ser aplicado contra aqueles que blasfemamente negaban ou faltaban o respecto aos deuses locais, mesmo se eles crían noutros deuses. É por iso que as traducións modernas de textos clásicos ás veces reproducen atheos como ateo. Como substantivo abstracto, estaba tamén o termo ἀθεότης (atheotēs), «ateísmo». Cicerón transliteró a palabra grega pola latina átheos. Usouse frecuentemente o termo no debate entre os primeiros cristiáns e os helenistas, cada lado aplicándoo, en sentido pexorativo, ao bando contrario.
O termo en inglés atheist (ateo, do francés athée), no sentido de «aquel [...] que nega existencia en Deus ou deuses», precede a atheism (ateísmo en inglés), achándose o seu primeiro uso en 1566 e logo en 1571. O uso de atheist como etiqueta de falta de relixiosidade pode rastrexarse ata 1577. Atheism provén da adopción do francés athéisme e aparece ao redor de 1587. Un traballo anterior, de ao redor de 1534, usou o termo atheonism (equivalente a ateonismo). Posteriormente xurdiron palabras relacionadas: deist (deísta) en 1621, theist (teísta) en 1662, deism (deísmo) en 1675 e theism (teísmo) en 1678. Desde o comezo deist e deism levaron os seus sentidos modernos. En cambio, o termo theism contrastouse con deism (teísmo e deísmo respectivamente).
Karen Armstrong escribe que «Durante os séculos XVI e XVII, a palabra “ateo aínda era reservada exclusivamente para xerar polémica. [...] O termo “ateo” era un insulto. Ninguén soñaría con chamarse a si mesmo ateo». A metade do século XVII supoñíase aínda que era imposible non crer en Deus; ser ateo significaba non aceptar a concepción do divino daquel momento.
A palabra «ateísmo» foi empregada orixinalmente para describir unha crenza autodeclarada na Europa de finais do século XVIII, que denotaba especificamente o descreemento no deus monoteísta abrahámico. No século XX, a globalización contribuíu á expansión do termo para referirse ao rexeitamento de todas as deidades, aínda que é común nas sociedades occidentais describilo simplemente como a «non crenza en Deus [deus abrahámico]».
Historia
Aínda que o termo ateísmo orixinouse en Francia no século XVI, ideas que hoxe poden recoñecerse como ateas documéntanse desde o período védico e a Antigüidade clásica.
Relixión índica temperá
Outras filosofías indias xeralmente consideradas como ateas inclúen o samkhya clásico e o purva mimamsá. O rexeitamento a un Deus persoa e creador tamén se observa no xainismo e no budismo da India.
Antigüidade clásica
miniatura|upright|Na [[Apoloxía (Platón)|Apoloxía de Platón, Sócrates (na imaxe) foi acusado por Meleto de non crer nos deuses.]] O ateísmo occidental ten as súas raíces na filosofía grega presocrática, pero non xurdiu como unha visión do mundo declarada senón ata finais da Ilustración. O filósofo grego Diágoras do século V a. C. coñéceselle como o «primeiro ateo» e é sinalado como tal en De natura deorum por Cicerón. Os atomistas como Demócrito tentaron explicar o mundo dunha maneira puramente materialista, sen facer referencia ao espiritual ou o místico. Critias considerou á relixión como unha invención humana usada para asustar ás persoas co fin de que seguisen ordes morais e Pródico tamén parece facer declaracións ateas na súa obra. Filodemo relatou que Pródico cría en que «os deuses da crenza popular non existen nin saben nada, pero o home primitivo [deidificou por admiración] os froitos da terra e practicamente todo o que contribuía á súa existencia». En ocasións considerouse ateo a Protágoras, pero realmente sostivo posturas agnósticas: «Con respecto aos deuses, non teño medios para saber se existen ou non ou que clase de seres poden ser. Moitas cousas preveñen o coñecemento, incluíndo a escuridade do tema e a brevidade da vida humana». No século III a.C. os filósofos gregos Teodoro o Ateo e Estratón de Lámpsaco non crían que existiran os deuses.
Os compatriotas de Sócrates (470-399 a. C.) asociárono coas tendencias da filosofía presocráticas cara á investigación natural e o rexeitamento das explicacións divinas dos fenómenos. Aínda que esta impresión malinterpreta o seu pensamento, así foi caracterizado na comedia Nubes de Aristófanes e logo foi acusado e executado por impiedad e corromper á mocidade. No xuízo Sócrates negou vehemente que fose ateo e a academia contemporánea prové poucas razóns para dubidar desta declaración. miniatura|esquerda|170px|[[Epicuro, filósofo grego.]] Evémero (c. 300 a. C.) publicou a súa idea de que os deuses só eran as deificacións de antigos gobernantes, conquistadores e fundadores do pasado e que os seus cultos e relixións eran en esencia a continuación de reinos desaparecidos e estruturas políticas pasadas. Aínda que non era estritamente ateo, criticóuselle posteriormente por propagar « o ateísmo en todo o mundo habitado ao arrasar aos deuses».
miniatura|170px|[[Sexto Empírico, médico e filósofo grego.]] Epicuro (341-270 a. C.) tamén foi un personaxe importante na historia do ateísmo. Apoiándose nas ideas atomistas de Demócrito, avogou por unha filosofía materialista segundo a cal o universo está gobernado por leis de causalidade sen ningunha necesidade de intervención divina (véxase determinismo científico). Aínda que afirmou que as deidades existían, cría que eran indiferentes á existencia humana. O fin dos epicúreos era obter a paz mental e un importante medio para logralo era expoñer o medo á ira divina como un sentimento irracional. Tamén negaban a existencia despois da morte e a necesidade de sentir medo polos castigos do Hades.
O filósofo romano Sexto Empírico (s. III) sostivo que se debe suspender o xuízo (epojé) acerca de case todas as crenzas (unha forma de escepticismo coñecida como pirronismo), que non había nada inherentemente malvado e a ataraxia («paz mental») é posible mediante a abstención do xuízo. A cantidade relativamente grande das súas obras sobreviventes tivo unha influencia duradeira nos filósofos posteriores.
O significado de «ateo» cambiou ao longo da Antigüidade clásica. Os primeiros cristiáns foron etiquetaxes como ateos polos non cristiáns por mor da súa falta de fe nos deuses pagáns. Durante o Imperio Romano, os cristiáns foron executados pola súa negación dos deuses romanos e o culto ao emperador. Teodosio I no ano 381 converteu ao cristianismo na relixión oficial do Imperio e a herexía converteuse nun crime punible.