cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Freud
Os anos londinienses
Coa chegada ao Reino Unido, Freud comezou a dar conferencias sobre análise infantil. Nese momento en Londres, o campo da análise infantil estaba amplamente dominado por Freud e Melanie Klein, rival teórica e clínica de Freud. A chegada a Londres provocou a separación da psicanálise británica en tres escolas: freudiana, kleiniana e independente. A idea kleiniana difería da freudiana en varias técnicas metodolóxicas e teóricas sobre a infancia. Por exemplo, os freudianos non crían que os nenos experimentasen o superego, e o terapeuta debería partir das súas transferencias e figuras significativas. En contraste, Klein cría que os nenos tiñan superego e necesitaban ser tratados coas mesmas técnicas que os adultos. Estas diferenzas inicialmente ameazaron a disciplina das técnicas de Freud en Inglaterra, mais ao final da segunda guerra mundial, o conflito resolveuse coa aceptación en paralelo de ambas as escolas.
Cachamuíña
O topónimo galego Cachamuíña pode referirse a:
Anna Freud
Os anos londinienses
Freud nacionalizouse como británica o 22 de xullo de 1946.
Cachamuíña
Amais, Cachamuíña foi o alcume do militar galego Bernardo González del Valle (1771 - 1848), nado nesta última aldea.
Cala Tuent
A cala contou cun proxecto de urbanización dos anos 60 que incluía dous hoteis, finalmente converteuse en chan rústico protexido polo Plan Territorial de Mallorca, quedando como a maior das calas da Serra de Tramuntana que non foi gravemente transformada, a pesar de ter acceso por estrada, diversas edificacións unifamiliares e gran parte dos viais previstos.
Anna Freud
Os anos londinienses
Dende a década de 1950 e ata o final da súa vida, viaxou regularmente aos Estados Unidos para dar conferencias, impartir clases e visitar amigos. Foi elixida vicepresidenta da International Association of Psychoanalysts e Membro Estranxeiro Honorario da American Academy of Arts and Sciences en 1959. En 1973 foi elixida presidenta da International Association of Psychoanalysts.
Durante a década de 1970 estivo interesada nos problemas dos nenos desfavorecidos emocional e socialmente, e estudou desvíos e retardos no desenvolvemento. Na escola de leis de Yale, impartiu seminarios sobre delitos e famlia, o que a levou a colaboracións transatlánticas con Joseph Goldstein e Albert J. Solnit sobre as necesidades infantís e a lei, publicadas en tres volumes como Beyond the Best Interests of the Child (1973), Before the Best Interests of the Child (1979) e In the Best Interests of the Child (1986).
Ábaco
miniatura|Ábaco chinés O ábaco é un instrumento de cálculo que consiste nun cadro de madeira, mármore ou pedra calcaria que leva bólas enfiadas en arames. Empregado antes da introdución do sistema numeral árabe, utilizado aínda polas persoas con problemas visuais.
Anna Freud
Os anos londinienses
Freud faleceu en Londres o 9 de outubro de 1982. Foi incinerada en Golders Green Crematorium e as súas cinsas colocáronse nun estante de mármore xunto á urna funeraria da antiga Grecia dos seus pais. A súa compañeira Dorothy Tiffany-Burlingham e outros membros da familia Freud tamén descansan alí.
Ábaco
Ábaco romano
O ábaco romano levaba dúas series de oito arames na que enfiaban as bólas, representando de dereita a esquerda as onzas, as unidades, as decena, os os centos, seguindo ata o millón.
Anna Freud
Os anos londinienses
Un ano despois da súa morte publicáronse as súas obras completas. Foi descrita como "unha profesora apaixonada e inspiradora" e en 1984 a Hampstead Clinic foi rebautizada como Anna Freud Centre. En 1986 a súa casa londiniense durante corenta anos foi transformada, seguindo os seus desexos, no Freud Museum, dedicado ao seu pai e á British Psychoanalytical Society.
Ábaco
Ábaco chinés
O ábaco chinés (算盤 ou 筭盤, suànpán), antecedente do ábaco moderno, apareceu arredor do 2500 a.C.. En cada arame conten dúas bolas na parte superior e cinco na inferior.
Commonwealth
O termo Commonwealth pódese referir a:
O Castro, Cabreiros, Xermade
O Castro é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Imperio Portugués
O Imperio Portugués foi o primeiro imperio global e o máis duradeiro imperio colonial europeo, abranguendo case seis séculos, desde a toma de Ceuta no 1415 á cesión de Macau en 1999. O imperio espallouse ao longo dun amplo número de territorios que hoxe forman parte de 53 países diferentes.
Historia
Os exploradores portugueses comezaron a explorar a costa de África no 1419, coa axuda das máis modernas técnicas de navegación, cartografía e tecnoloxía marítima como a carabela, coa intención de encontraren unha ruta marítima á fonte do lucrativo comercio de especias. En 1488, Bartolomeu Dias deu a volta ao Cabo de Boa Esperanza, e en 1498, Vasco da Gama chegou á India. En 1500, de forma accidental segundo uns, ou polos plans segredos da coroa segundo outros, Pedro Álvares Cabral atoparía a costa suramericana e dirixiría o establecemento dunha colonia no Brasil. Durante as seguintes décadas, os mariñeiros portugueses continuaron a explorar as costas e illas de Asia Oriental, establecendo fortes e postos de comercio. Para o 1571, unha cadea de bases militares conectaba Lisboa con Nagasaki: o imperio viña de converterse verdadeiramente global, e no proceso trouxo grandes riquezas a Portugal.
Árbitro
O termo árbitro pode ser empregado en varios ámbitos. O seu uso máis frecuente dáse en situacións xurídicas e deportivas:
Imperio Portugués
Historia
A repartición de África que comezou a finais do século XIX deixou a Portugal cun puñado de colonias no continente. Despois da segunda guerra mundial, o ditador António de Oliveira Salazar intentou desesperadamente manter o Imperio Portugués intacto nun tempo no que outros países europeos estaban comezando a desligarse das súas colonias. En 1961 as poucas tropas portuguesas estacionadas na Goa foron incapaces de evitar que as tropas indias entrasen na colonia, pero Salazar comezou unha longa e sanguenta guerra para esmagar as forzas anticoloniais nas colonias africanas. A impopular guerra durou até o derrocamento do réxime ditatorial portugués en 1974, coñecido como a Revolución dos Cravos. O novo goberno cambiou inmediatamente a política e recoñeceu a independencia de todas as súas colonias, incluíndo Timor Oriental, e exceptuando Macau, que foi finalmente devolta á China en 1999, marcando o final do Imperio Portugués de ultramar.
O comezo do imperio (1415-1494)
A reconquista portuguesa rematou no 1249 coa conquista do Algarve por Afonso III, establecendo as fronteiras de Portugal, que perduraron case sen cambios até os nosos días. Ao longo do século XV, as Coroas de Aragón e Portugal se expandiron territorialmente alén dos mares. O Imperio Aragonés, que culminara a súa reconquista en 1266, se centrou no Mar Mediterráneo mentres que o Imperio Portugués se tornou cara o Océano Atlántico e África do Norte. O Reino de Castela non completou a conquista do último bastión musulmán de Granada até 1492.
Houbo varias razóns para que Portugal se decidira a explorar as descoñecidas augas do sur e oeste. Como reino católico, os monarcas portugueses viron como a súa obriga a expansión do cristianismo e a destrución do islam no proceso. A lenda do reino cristián de Preste Xoán situado nalgún lugar do Oriente daba esperanza de que, se podía ser alcanzado, o islam podería ser rodeado por forzas cristiás. Ao mesmo tempo, alcanzar o Oriente permitiría a Portugal botar man no comercio de especias, evitando a longa ruta terrestre que os venecianos mantiñan para seren o seu punto de entrada en Europa. A longa costa portuguesa e a súa posición xeográfica no extremo de Europa Occidental, rodeado polos reinos españois ao leste, e a súa experiencia marítima, significaban que o camiño máis prometedor para conseguiren este obxectivo era encontrar unha ruta oceánica cara o Oriente.
Portugal comezou en 1415 cruzando o Estreito de Xibraltar e capturando Ceuta aos Mouros, que intentaron sen éxito retomala en 1418. En 1419 dous capitáns do Príncipe Henrique o Navegador, João Gonçalves Zarco, Tristão Vaz Teixeira e Bartolomeu Perestrelo foron levados a Madeira por unha tormenta. En 1427, outro capitán portugués descubriu os Azores.
O Tratado de Tordesillas (1494)
miniatura|260px|dereita|Un mapa anacrónico do Imperio Portugués (1415-1999). Vermello - posesións reais; Rosa - exploracións, áreas de influencia e reclamacións de soberanía; Azul - principais exploracións e rutas marítimas, e áreas de influencia. A posibilidade dunha ruta marítima ao redor de África até a India e o resto de Asia daríalle a Portugal enormes oportunidades para comerciar, así que buscou de forma agresiva o esteblecemento tanto de postos comerciais como de bases fortificadas.
Sabendo que o océano Índico conectaba co océano Atlántico (grazas ao viaxe de Bartolomeu Dias en 1488), o rei Xoán II de Portugal negouse a apoiar a oferta de Cristovo Colón para alcanzar a India navegando cara o oeste cruzando o océano Atlántico. Colón a continuación optou con éxito pola raíña Isabel de Castela, e o seu descubrimento non intencionado das Indias Occidentais levou ao establecemento do imperio español nas Américas.
O imperio portugués foi recoñecido pola bula papal de 1493 e o Tratado de Tordesillas do 6 de xuño de 1494. Estas dúas accións (e bulas e tratados relacionados) dividiron o mundo fóra de Europa nun duopolio exclusivo entre os portugueses e os españois. A liña divisoria no hemisferio occidental foi establecida ao longo dun meridiano norte-sur a 370 leguas (1550 km) ao oeste das illas de Cabo Verde (na costa oeste africana) (e o meridiano oposto se estendía ao redor do globo dividindo o hemisferio oriental). Como resultado, toda África e case toda Asia pertencerían a Portugal, mentres que case todo o novo mundo pertencería a España.
A liña da proposta inicial do Papa Alexandro VI foi movida un pouco ao oeste por Xoán II, e foi aceptada. Porén, a nova liña concedía Brasil e (se pensaba na época) Terra Nova a Portugal no ano 1500. Como a distancia proposta por Xoán II non era "redonda" (370 ligas), algúns ven evidencia nisto de que Portugal sabía da existencia desas terras antes do Tratado de Tordesillas (1494). Xoán II morreu un ano máis tarde, en 1495.
Imperio portugués en 1573
miniatura | 500x500px | Canadá durante máis de 100 anos baixo o dominio portugués ata a chegada doutros pobos, este mapa tamén ten outras reivindicacións como as 3 bandeiras portuguesas en Australia e noutros lugares do mundo.
Este mapa representa o Imperio portugués en 1573, descubrimentos e primeiras colonizacións, especialmente varios descubrimentos que se fixeron en 1500, descubrimentos que deron lugar a provincias, que pertenceron ao Reino de Portugal ata finais do século XVI e algúns duraron ata mediados do século  século XVII, e outros que hoxe coñecemos que duraron ata o século  XIX e ata finais do século  XX. Tamén podemos ver outras reclamacións como as 3 bandeiras portuguesas en Australia e noutros lugares do mundo.
miniaturadaimagem | Este mapa de (1821) representa a dimensión do Brasil na época baixo o reinado do Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves, Orixe: Biblioteca Nacional de Portugal, República Portuguesa " Exposición ": http://purl.pt/880/3/ Sitio xeral: http://www.bnportugal.gov.pt
thumb|upright=1.2|Versão original do Mapa Cor-de-Rosa
thumb|Imperio portugués
Kontiolahti
Kontiolahti é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 14 841 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 029,82 km2, dos cales 230,63 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 18,57  hab./km².
Limita cos concellos de Joensuu, Juuka, Lieksa, Liperi e Polvijärvi, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Esterco
miniatura|dereita|300px|Esterco nun campo dinamarqués. O esterco, cuito ou argueiro é o resultado da mestura dos excrementos dos animais domésticos e mais da cama de palla ou molime que estra a corte. Utilízase para fertilizar os cultivos, sobre todo nos cultivos tradicionais e na agricultura ecolóxica.
O valor do esterco débese á achega de materia orgánica para recupera-los nutrientes da terra extraídos polos cultivos.
Na agricultura emprégase principalmente o esterco procedente das cortes de gando vacún, pero tamén o de cabalo ou outras bestas, de ovella, de galiña etc. O esterco de porco proveniente de granxas ten consistencia líquida e denomínase zurro. En tempos, mesmo os excrementos humanos aproveitábanse para formar esterco:
Cos fertilizantes sintéticos, o esterco deixou de empregarse bastante na agricultura intensiva, manténdose o seu uso nas leiras pequenas. A agricultura ecolóxica recuperouno porque ese enriquecemento da terra se fai sen o uso de produtos químicos. O esterco, e igualmente a compostaxe, é a base do chamado humus na agricultura ecolóxica.
Chámase esterqueira o lugar onde se deposita o esterco ata o momento de botalo nas terras; e estercadura a acción e efecto de estercar.
O esterco na cultura popular galega
miniatura|300px|Montes de esterco preparado para estendelo nas terras
CIE-10
A CIE-10 é o acrónimo da décima edición da Clasificación Internacional de Doenzas (en inglés, ICD, International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems). Determina a clasificación e codificación das doenzas e unha ampla variedade de signos, síntomas, feitos anormais, denuncias, circunstancias sociais e causas externas de danos e/ou enfermidade.
Historia
A CIE foi publicada pola Organización Mundial da Saúde (OMS). Emprégase a nivel internacional para fins estadísticos relacionados con morbilidade e mortalidade, os sistemas de reintegro e soportes de decisión automática en medicina. Este sistema está deseñado para promover a comparación internacional da recolección, procesamento, clasificación e presentación destas estadísticas. A CIE é a clasificación central da WHO Family of International Classifications (WHO-FIC) (en galego, a Familia de Clasificacións Internacionais da OMS).
Benetice, Havlíčkův Brod
Historia
Anteriormente había unha fábrica de vidro en Benetice. Aínda que a fábrica pechou, os nomes dalgúns lugares proveñen desa fábrica como na sušírnách ou o lago coñecido como Sklárenský rybník.
Existe unha área recreativa en Benetice, que foi antigamente utilizado como campamento pioneiro (pioneiro eran os membros dunha organización semellante ao movemento Scout na época comunista na República Checa e outros países do leste) e era utilizado polos mozos que chegaran desde Hungría, Polonia e Alemaña.
CIE-10
Historia
A CIE-10 desenvolveuse en 1992 e o seu propósito foi rastrexar estadísticas de mortalidade. A OMS publica actualizacións menores anuais e actualizacións maiores cada tres anos.
Posteriormente, algúns países teñen creado as súas propias extensións do código CIE-10. Por exemplo, Australia presentou a súa primeira edición, a «CIE-10-AM» en 1998; Canadá publicou a súa versión no 2000, a «CIE-10-CA». Alemaña tamén ten a súa propia extensión, a «CIE-10-GM».
Nos Estados Unidos de América, engadiuse o anexo co sistema de clasificación de procedementos, o ICD-10-PCS. A pesar de que xa utilizan o manual de procedementos, os Estados Unidos e Porto Rico estanse a preparar para a posta en funcionamento do Sistema de Clasificación de Enfermidades para comezar en outubro de 2015.
Codificación
Cada afección pode ser asignada a unha categoría e recibir un código de até seis caracteres de lonxitude (en formato de X00.00). Cada unha de tales categorías pode incluír un grupo de doenzas similares. Os seguintes códigos empréganse pola Clasificación Estadística Internacional de Doenzas e Problemas Relacionados coa Saúde.
Cidade de Panamá
miniatura|dereita|350px|Vista aérea da cidade de Panamá A cidade de Panamá (en español Panamá) é a capital administrativa e gobernativa do estado centroamericano de Panamá e a cidade máis importante do país, cunha poboación de máis de 800.000 habitantes, o que representa máis dun cuarto da poboación total de Panamá.
Benetice, Havlíčkův Brod
Historia
Un tileiro medra nos campos da aldea Benetice, plantado en 1945. Desde a aldea pódese ver o castelo de Lipnice.
Cidade de Panamá
Está situada no sur do territorio, na provincia de Panamá, sobre a costa do Océano Pacífico e na entrada leste do Canal de Panamá. É o centro cultural, político e turístico da nación, e desde un punto de vista económico é, realmente, unha cidade de categoría mundial, pois é seguramente a capital financeira de Latinoamérica. Historicamente é tamén unha das máis antigas do continente de fundación europea, pois foi levantada en 1519.
Penélope
miniatura|250px|Odiseo e Penélope. miniatura|Estatua de Penélope no Vaticano.
Penélope (en grego Πηνελόπη) é unha personaxe da Odisea, un dos dous grandes poemas épicos atribuídos a Homero (o outro é a Ilíada).
Penélope é a esposa do personaxe principal, o rei de Ítaca Odiseo (ou Ulises). Ela espera durante vinte anos o retorno do seu home da Guerra de Troia. Por esta razón considérase como un símbolo da fidelidade conxugal. Era filla de Icario e a súa esposa Periboea
Mentres o seu esposo está fóra, Penélope é pretendida por múltiples homes. Para manter a súa castidade ante a ausencia do seu marido, esta idea un gran plan. Dilles aos pretendentes que aceptará a desaparición de Odiseo, coa consecuente promesa dun novo enlace, cando remate de tecer un sudario, para cando falecese o ex rei Laertes, no que estaba traballando. Para manter o maior tempo posible este tecido en elaboración, procura desfacer pola noite o que creou durante o día, e desta xeito soporta os 20 anos, até que unha das súas servas a descobre e conta a verdade.
Os cabaleiros prefírenas loiras
Os cabaleiros prefírenas loiras (en Gentlemen Prefer Blondes) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Howard Hawks. Trátase dunha comedia musical baseada e foi estreada por 20th Century Fox. Está protagonizado por Jane Russell e Marilyn Monroe, xunto con Charles Coburn, Elliott Reid, Tommy Noonan, George Winslow, Taylor Holmes e Norma Varden nos papeis secundarios.
Penélope
Ela entón propúxolle outra condición ao seu pai, que quería que casase. Coñecendo a dureza do arco de Odiseo, afirmou que casaría co home que o conseguise encordoar. De entre todos os pretendentes, apenas un labrego humilde conseguiu realizar a proeza. Inmediatamente este labrego revelou ser Ulises, disfrazado despois do seu retorno, e así Odiseo mata e espanta aos pretendentes e queda con ela. Penélope e Ulises tiveron só un fillo chamado Telémaco.
Outras lendas sobre Penélope
Hai diversas lendas que contan o que ocorreu despois do retorno de Odiseo a Ítaca, recopiladas en breves resumos na Biblioteca mitolóxica de Apolodoro (Epítome vii.34).
Segundo Cotovad Díaz
Segundo Cotovad Díaz foi un comerciante e político galego.
Os cabaleiros prefírenas loiras
O guión é obra de Charles Lederer e está baseado no musical homónimo de Broadway de 1949, dirixido por John C. Wilson. Á súa vez, o musical está baseado na novela Gentlemen Prefer Blondes: The Intimate Diary of a Professional Lady de 1925.
Gastróporo
En zooloxía, denomínase gastróporo a un pequeno orificio (poro) aberto no exoesqueleto dunha colonia de cnidarios hidrozoos, ou cenósteo, como, por exemplo, nas especies da familia dos milepóridos, que alberga un gastrozoide, pólipo e que se ocupa da dixestión dos alimentos, que lles achega un dactilozoide situado na súa proximidade.
Os cabaleiros prefírenas loiras
Estreouse en galego o 2 de maio de 1987 a través da TVG.
Gastróporo
Etimoloxía
O nome gastròporo está fomado pola unión dos elementos gastro- e -poro. O primeiro elemento deriva do grego antigo γαστήρ -στρός gastḗr, -strós, "estómago", e -poro, do latín porus, derivado do grego antigo πόρος póros, "paso", "pasaxe"
Love ~Destiny~
"Love ~Destiny~" é o sétimo single da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado o 14 de abril do ano 1999 baixo o selo avex trax. Este single sería o primeiro da artista en chegar o primeiro lugar das listas de vendas de Oricon.
Waiting for the Sirens' Call
Waiting for the Sirens' Call é o oitavo álbum da banda inglesa New Order, publicado o 28 de marzo de 2005 no Reino Unido e o 25 de abril nos Estados Unidos a través do selo London Records. O disco foi precedido polo sinxelo "Krafty" no mes de febreiro, e editáronse dous máis posteriormente: "Jetstream", que conta coas voces de Ana Matronic de Scissor Sisters, e "Waiting for the Sirens' Call". O trabalo foi lanzado nun momento no que a anda estaba experimentando un recoñecemento sen precedentes nos medios.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por New Order, agás "Jetstream" escrito por New Order, S. Price e A. Lynch.
Love ~Destiny~
Información
A canción que da título o single foi encargada especialmente como tema para a serie dramática SemiDouble. Esta canción iría acompañada dunha cara B que levaría como nome "Love ~since1999~," e que é un dueto con Tsunku,, o vocalista da banda Sharan Q e produtor de Morning Musume. Sinalar tamén, que o single sería reeditado o 28 de febreiro de 2001 con tres novas cancións (todas elas remixes de cancións publicadas previamente).
Segundo Cotovad Díaz
Vida persoal
Casou con Evangelina García Luaces, que morreu en 1933.
Dirham
O dírham (en árabe درهم, pl.: درهمان, دراهم ou درهما‎) é a moeda oficial do Reino de Marrocos. A forma plural é darahim, aínda que en francés emprégase a forma dirhams. O seu código ISO 4217 é MAD. Divídese en 100 céntimos (santimat, en árabe سنتيما o سنتيمات) (sing. santim, en árabe سنتيم). O Bank Al-Maghrib encárgase de emitir os billetes e as moedas. Segundo as leis marroquís, está prohibido sacar moedas e billetes do país.
Historia
Antes da introdución do novo sistema monetario en 1882, Marrocos acuñou moedas de cobre (felus), dirhams de prata e benduqi de ouro. Dende 1882, o dirham foi unha división do rial marroquí (10 dirhams = 1 rial)
Logo dos protectorados español e francés, Marrocos volveu introducir o dirham en 1960, substituíndo ao franco, aínda que non deixou de circular totalmente ata 1974.
Moedas
En 1960 acuñáronse moedas de 1 dirham de prata, seguidas por denominacións de 1 e 5 dirhams de níquel en 1965. En 1974, coa aparición do santim, iniciouse un novo sistema monetario en denominacións de 1, 5, 10, 20 e 50 santimat e 1 dirham. As moedas de 1 santim eran de aluminio, as de 5, 10 e 20 santimat de bronce-aluminio e as demais de cuproníquel. En 1980 engadiuse un novo tipo de moeda de 5 dirhams que foi substituído por unha moeda bimetálica do mesmo valor en 1987. En 1995 engadiuse outra moeda bimetálica de 10 dirhams.
A serie de moedas actualmente en circulación foron acuñadas no 2002, substituíndo progresivamente á anterior serie emitida co busto do rei Hassan II. As moedas de 5 e 10 Dirhams son bimetálicas e as moedas de 1 santimat deixaron de ser acuñadas aínda que non foron retiradas oficialmente da circulación. Tamén en 2002 se introduciu un novo valor correspondente a 2 dirhams. Estas son as características da última serie de moedas que se encontran en circulación:
Billetes
Os primeiros billetes impresos con denominacións en dirhams eran sobreimpresións dos primeiros billetes en francos, con denominacións de 50 dirhams (sobre os antigos 5.000 francos) e 100 dirhams (sobre os antigos 10.000 francos). En 1965 emitíronse novos billetes de 5, 10 e 50 dirhams. En 1970 introducíronse os billetes de 100 dirhams, seguidos das denominacións de 200 dirhams en 1991 e 20 dirhams en 1996. Os billetes de 5 dirhams substituíronse por moedas en 1980, e o mesmo pasou en 1995 cos de 10 dirhams.
A nova serie de billetes emitida baixo o actual reinado de Mohamed VI convive coa do seu pai, o anterior rei Hassan II, ámbalas dúas poden verse en circulación con relativa facilidade, aínda que os billetes emitidos polo monarca predecesor están sendo retirados polos bancos e substituídos polos novos paulatinamente. As cores das dúas series permanecen invariables, tan só os deseños se alteraron coa efixie do novo monarca ademais de estar impresos cun deseño gráfico máis actual e cunhas novas medidas de seguridade máis modernas.
Cinolacepam
O cinolacepam (tamén coñecido polo nome comercial Gerodorm®) é unha droga derivada das benzodiacepinas. Posúe propiedades ansiolíticas, anticonvulsionantes, sedativas e é un relaxante muscular do esqueleto.
Destilación
miniatura|dereita|200px|Destilador.
A destilación é un proceso físico que consiste en quentar un material ata que os seus compoñentes máis volátiles pasan á fase de vapor e, a continuación, arrefrían o vapor para recuperar ditos compoñentes en forma líquida por medio da condensación. O obxectivo principal da destilación é separar unha mestura de varios compoñentes aproveitando as súas distintas volatilidades, ou ben separar os materiais volátiles dos non volátiles.
Na evaporación e no secado, normalmente o obxectivo é obter o compoñente menos volátil; o compoñente máis volátil, case sempre auga, rexéitase. Porén, a finalidade principal da destilación é obter o compoñente máis volátil en forma pura. Por exemplo, a eliminación da auga da glicerina evaporando a auga, chámase evaporación, pero a eliminación da auga do alcohol evaporando o alcohol, chámase destilación, aínda que se usan mecanismos similares en ámbolos dous casos.
Teoría da destilación
Na mestura simple de dous líquidos solubeis entre si, a volatilidade de cada un é perturbada pola presenza do outro. Neste caso, o punto de ebulición dunha mestura ó 50%, por exemplo, estaría a metade de camiño entre os puntos de ebulición das substancias puras, e o grao de separación producido por unha destilación individual dependería soamente da presión de vapor, a volatilidade dos compoñentes separados a esa temperatura.
Esta sinxela relación foi anunciada por vez primeira polo químico francés François Marie Raoult (1830-1901) e chamouse lei de Raoult. Esta lei só se aplica a mesturas de líquidos moi similares na súa estrutura química, como o benceno e o tolueno. Na maioría dos casos prodúcense amplas desviacións desta lei. Se un compoñente só é lixeiramente soluble no outro, a súa volatilidade aumenta anormalmente.
No exemplo anterior, a volatilidade do alcohol en disolución acuosa diluída é varias veces maior que a predita pola lei de Raoult. En disolucións de alcohol moi concentradas, a desviación é aínda maior: a destilación de alcohol de 99% produce un vapor de menos de 99% de alcohol. Por esta razón o alcohol non pode ser concentrado por destilación máis dun 97%, aínda que se realice un número infinito de destilacións.
O aparello utilizado para a destilación no laboratorio, é o alambique, que consta dun recipiente onde se almacena a mestura, á que se lle aplica calor, un condensador onde se arrefrían os vapores xerados, levándoos de novo ao estado líquido e un recipiente onde se almacena este líquido concentrado.
Na industria química utilízase a destilación para a separación de mesturas simples ou complexas. Unha forma de clasificar a destilación pode ser a de que sexa descontinua ou continua.
Aparato de destilación simple
Un Aparello de destilación simple é un aparello empregado en laboratorios de química para producir unha destilación simple.
No esquema situado á dereita pode observarse un aparello de destilación simple básico:
Rexemento de Patricios
miniatura|dereita|220px|Rexemento de Patricios en 2012. O Rexemento de Infantería de Patricios foi creado por mor das Invasións inglesas, en setembro de 1806. O seu primeiro xefe foi Cornelio Saavedra. Este rexemento formouse en resposta ao pedido de Santiago de Liniers que pedía aos veciños que se armasen para defender a cidade de Bos Aires, na Arxentina, contra os invasores británicos. Os Patricios tiveron unha importante participación durante a Revolución de Maio de 1810. En 1812, o xeneral Manuel Belgrano estivo ao mando deste rexemento, sendo estes os primeiros en xurar á Bandeira Nacional. Interviñeron en numerosas accións bélicas na defensa da patria, por exemplo, na Campaña do Deserto, a Guerra contra Brasil (1826/27), na Volta de Obrigado (1845), e na Guerra de Paraguai (1865/70). A súa última participación foi na Guerra das Malvinas en 1982.
Bautismo de fogo
O 5 de xullo de 1807 produciuse o bautismo de fogo dos Patricios, durante a Defensa de Bos Aires ante as Invasións Inglesas.
Actualidade
Actualmente custodia ao Estado Maior do Exército, resgarda o Cabido de Bos Aires e o Palacio de Goberno da Cidade de Bos Aires. Participa en tódalas cerimonias patrias.
Au
A abreviatura AU ou Au pode referirse a:
María Paleóloga (raíña de Serbia)
María Paleóloga (en serbio: Марија Палеолог, Marija Paleolog), finada o 7 de abril de 1355, foi a raíña consorte de Estevo Uroš III Dečanski de Serbia. Era a filla do panipersebasto Xoán Paleólogo, e sobriña neta do emperador Andrónico II Paleólogo. O seu avó materno foi o gran logóteta Teodoro Metoquites.
Traxectoria
O seu pai era o gobernador de Tesalónica a principios dos anos 1320. Estevo Uroš III anteriormente estivera casado con Teodora de Bulgaria, pero o matrimonio terminou na morte de Teodora o 20 de decembro de 1322. Uroš III casou con María en 1324. O matrimonio da parella real durou até a morte do seu esposo. Estevo Uroš III foi derrotado polo seu fillo Estevo Uroš IV Dušan (do matrimonio con Teodora) en 1331, e pouco despois morreu en Zvečan (1332). A relación entre o pai e o fillo fora mala, a usurpación foi incitada pola «nova» nobreza. María tratou de reafirmar o trono para o seu fillo Simeón, mediante a axuda bizantina, pero isto non tivo éxito. María tomou os votos monásticos como Marta, e en 1348, Simeón converteuse no gobernador das provincias do sur do Imperio serbio. María morreu o 7 de abril de 1355, e foi enterrada en Skopje.
Tivo un fillo e dúas fillas polo seu matrimonio con Estevo Uroš III:
Fernando González Gómez
Fernando González Gómez, coñecido como Rey Chiquito, nado en Tolosa o 25 de marzo de 1868 e finado en Redondela o 22 de decembro de 1947, foi un xornalista e político vasco.
Traxectoria
Fillo de Antonio González (militar) e Ramona Gómez Paz, filla do xeneral Gómez (militar carlista). Educouse en Cataluña cunha irmá monxa e despois desprazouse a Redondela onde pasou a maior parte da súa infancia. Con trece anos cruzou o Atlántico rumbo a Buenos Aires, pasando despois a Chile, o Uruguai, México, Cuba e o Brasil, colaborando en varios periódicos. No Brasil fundou e dirixiu Unión Española e Noticiario Español, de Belém, Heraldo Español de Río de Xaneiro e El Hispano Americano de Salvador. Foi redactor de El Peninsular de Mérida (Estado do Iucatán), La Unión Española da Habana, Nueva Galicia, La Voz de Galicia e La Unión de Bos Aires, Los principios de Córdoba, La Provincia, de Concordia, La Tarde de Tandil, Diario Español, de Montevideo, Jornal do Brasil e Diario de Notizias de Río de Xaneiro. Foi tamén secretario de redacción de La Voz de la Patria. Dirixiu La Propaganda de Redondela en 1895. En 1896 presentouse voluntario para ir á Guerra de Cuba.
En 1913 foi nomeado oficial do Centro Galego de Río de Xaneiro.
Dirixiu o periódico Pimienta y Mostaza e fixo campaña polo deputado José Barreras Massó fronte ao melquiadista Luis de Zulueta en 1920. Dirixiu despois Ecos del Distrito sufragado por Barreras. En abril de 1925, despois de regresar da súa derradeira viaxe a Brasil, estableceu unha academia para preparar alumnos para o comercio. Posteriormente colaborou en Tramancazos e El Soplete. Tamén colaborou en Faro de Vigo e foi correspondente de Ahora e Semana Gráfica de Madrid. Na Segunda República foi membro do Partido Radical, e foi concelleiro na Comisión Xestora do Bienio Negro. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 pasou a colaborar en El Pueblo Gallego. Ao final da súa vida viviu en Ferrol, aínda que morreu en Redondela en 1947.
Vida persoal
Casou en dúas ocasións, a segunda con María Cardama e foi pai de Amado González Cardama.
Egatel
Egatel fabrica, deseña, instala e mantén infraestruturas de telecomunicacións profesionais para televisión e radio analóxico e dixital terrestre DVB-T tanto en España como fóra, principalmente para Abertis.
En Galiza, Retegal emprega os seus equipos para distribuír os sinais da CRTVG a toda Galiza.
Historia
Egatel fúndase en 1992 primeiro como fabricante de aparellos de recepción de tv satélite domésticos e despois como fabricante de microrepetidores analóxicos. En 1994, trasládase á súa localización actual. En 1995 consegue as primeiras homologacións para traballar en equipamento profesional para Abertis. En 1996 entra no accionariado Unión Fenosa con IPT. En 1996 é o principal subministrador de equipamento dixital para AbertisTelecom en España. En 1999 inaugura a sede actual. En 2002 subministra o equipamento dixital para Quiero TV. En 2004 entra no mercado internacional subministrando equipamento de transmisión de 10KW de potencia analóxica. En 2005 entra a formar parte de Emte. En 2008 abre en Madrid departamento comercial propio. En 2009 Emte e Comsa fusiónanse. En 2010 subministra máis de 800 transmisores dixitais de media potencia e máis de 3000 microtransmisores e microreemisores dixitais de baixa potencia de televisión dixital.
Lista de automóbiles Ferrari
right|miniatura|Modelo [[Ferrari Enzo, pintura de Tamás Kádár, 2007.]]
Os Ferrari son os coches construídos polo fabricante italiano Ferrari. Fundada en 1947 por Enzo Ferrari con sede en Maranello, na provincia de Módena, a empresa do "Cavallino Rampante" produciu desde o seu inicio moitos modelos tanto para estrada como para competición. Os resultados da súa escudaría de carreiras, no Campionato Mundial de Fórmula 1, na que participou desde a súa creación en 1950 a marca Ferrari sempre foi punteira no sector.
Neste artigo se enumeran os diferentes modelos de produtos de Ferrari nos últimos anos en cada categoría.
Modelos de estrada
+ Ferrari SF90 Stradale (2019-)
Árbitro (deporte)
miniatura|dereita|Árbitro de [[hóckey sobre xeo.]] Un árbitro é a persoa que exerce de xuíz nunha competición deportiva, coidando do correcto cumprimento das normas segundo o regulamento establecido para cada deporte. O seu cometido é dirimir todos e cada un dos lances do xogo de forma que non se converta nunha discusión interminable entre os participantes.
Liga Galega de Fútbol Gaélico 2017/18
A Liga Galega de Fútbol Gaélico 2017/18 é a quinta edición da Liga Galega de Fútbol Gaélico, organizada pola Real Federación Galega de Fútbol e a Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Na categoría masculina participan once equipos logo de que o Mecos e o Pontevedra tivesen que renunciar a competición a última hora por falta de fichas. Na categoría feminina participan oito equipos logo das baixas de Mecas e Bráithreachas.
A liga masculina consta dunha primeira volta onde os once equipos se efrontan entre si e unha segunda onde se divide a liga en dous grupos A e B, os primeiros pelexan polo título de liga e os segundos pola copa Shield. A liga feminina disputase a dúas voltas no formato tradicional.
Arquipélago das illas do Canal
Está formado por oito illas —San Miguel, Santa Rosa, Santa Cruz, Anacapa, Santa Bárbara, San Clemente, San Nicolás e Santa Catalina—, dous illotes —Prince e Sutil—, ademais de numerosos farallóns que se estienden ao longo da costa, desde San Diego até San Francisco. As illas setentrionais do grupo están separadas do continente polo canal de Santa Bárbara, e as meridionais polo canal de San Pedro.
Desde 1980, cinco das illas integran o Parque Nacional Illas del Canal (Channel Islands National Park): San Miguel, Santa Rosa, Santa Cruz, Anacapa e Santa Bárbara.
Haiku
miniatura|Haiku gravado en pedra O haiku (俳句) é unha das formas de poesía tradicional xaponesa máis estendidas.
Antes do haiku, o hokku foi o primeiro verso do haikai non renga. A finais do século XIX, Masaoka Shiki (1867-1902) separou o hokku e creou o haiku por primeira vez. O primeiro escritor de haiku é Shiki, reformador do hokku.
O haiku consiste de tres versos de 5, 7 e 5 sílabas, sen rima. Non obstante, algúns autores son críticos coa distribución de sílabas, como Vicente Haya ou Jaime Lorente. Acostuma conter unha palabra clave denominada kigo (季語) que indica a estación do ano á que se refire. Algúns consideran que o haiku debe combinar dúas imaxes distintas que se relacionan no terceiro verso e debe estar escrito en presente e ter unha pausa (kireji) ao final dun dos dous primeiros versos. Todas estas regras son algo arbitrarias e moitos poetas non as seguen, especialmente cando adaptan o haiku a outros idiomas.
Tradicionalmente o haiku, así como outras composicións poéticas, buscaba describir os fenómenos naturais, o cambio das estacións, ou a vida cotiá da xente. miniatura|Matsuo Bashō Na actualidade, acostúmase ensinar a escribir estes poemas curtos en escolas occidentais, aínda que dunha forma moito menos estrita, respectándose unicamente o formato silábico.
Haiga
Pintura sen demasiada perfección realizada na antigüidade polo autor do haiku para acompañar ao deu poema. Matsuo Basho foi o primeiro poeta en adoptar esta forma do haiku que hoxe domina nas grandes esferas do haiku.
Haijin
É o nome como se denomina ao autor dun haiku. Os Haijin máis importantes da historia do Xapón son Matsuo Basho, Yosa Buson, Kobayashi Issa, Usuda Arô, Masaoka Shiki, Uejima Onitsura, Ritsurin Issekiro, Arakida Morikate e Yamasaki Sokan, entre outros.
Bernardo González del Valle
Traxectoria
Era fillo de Ignacio González, capitán do rexemento militar de Ourense. En 1791 foi designado subtenente das Milicias Provinciais, tralo cal incorporouse ao rexemento con base en Ferrol. As súas primeiras accións bélicas tiveron lugar no exército do Bidasoa contra os ingleses. Alí, levou a cabo varios actos heroicos, polo que foi ascendido a tenente. En 1800, xa de regreso en Ferrol, distinguiuse na batalla contra os ingleses, polo que foi ascendido a capitán.
No inicio da Guerra da Independencia participou nas batalla de Rioseco, Valmaseda e Espinosa de los Monteros, retirándose despois a León coa súa compañía de granados. Tras contactar co Marqués de la Romana, tomou o mando sobre as guerrillas da zona de Ourense. Xunto con outros granados dispersos que foi incorporando, a súa compañía levou a cabo importantes accións en Ourense e na comarca do Deza. Trala reconquista de Vigo, onde foi ferido cando derribaba a porta da Gamboa a machadazos, foi designado gobernador da vila.
En 1811 pediu a xubilación como inválido de guerra, séndolle concedida unha pensión mensual de 1800 reais, se ben non comezou a cobrar até 17 anos despois, logo de moitas instancias de protesta.
En 1829 cobraba décimos para o bispado de Lugo, e finalmente regresou á súa aldea natal. Estaba casado con Xosefa Ballesteros Carasa, sobriña do liberal Luís López Ballesteros e da que o rei Fernando VII estaba namorado.
En 1932 os seus restos mortais foron trasladados ao camposanto vigués de Pereiró.
A Fraga, Cabreiros, Xermade
A Fraga é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Fenicopteriformes
Posición taxonómica
En anos recentes, os estudos de ADN tiveron os resultados insospeitados: Sibley & Monroe puxo os flamengos dentro de Ciconiiformes. Máis recentemente, clasificáronos preto dos Podicipedidae, indicándoos como os parentes máis íntimos dos flamengos nos estudos de ADN. Se as dúas familias vanse poñer xuntas nunha orde ou se van ficar separadas é incerto.
A cor
miniatura|Flamengos e Capibaras en [[Caracas, Venezuela]] Os flamengos novos saen das casca coa plumaxe branca, sendo as plumas dun adulto rosa a vermello luminoso, debido a carotenoides obtidos da súa subministración de comida. Un flamengo que se alimenta ben e saudable é rosa luminoso ou vermello. O flamengo máis rosa é o máis desexable como un compañeiro. Un flamengo branco ou pálido, está normalmente enfermo ou sufrido de falta de comida.
Especies
As especies seguintes clasificadas todas no xénero Phoenicopterus que compoñen a familia Phoenicopteridae, a única da orde:
Telémaco
Na mitoloxía grega, Telémaco (en grego antigo Τηλέμαχος Têlémakhos, traducido literalmente como ‘o loitador a distancia’) é o fillo de Odiseo (tamén coñecido como Ulises) e de Penélope, sendo un personaxe que aparece na Odisea de Homero.
Telémaco era cativo cando seu pai foi á Guerra de Troia, e nos seus case vinte anos de ausencia, creceu sen el. Despois de que os deuses en asemblea decidiran que Odiseo debía volver á súa casa desde a illa de Oxixia, Atenea, adoptando a aparencia de Mentes, rei dos tafios, foi a Ítaca e advertiulle a Telémaco que expulsase da súa casa aos molestos pretendentes de súa nai e se dirixise a Pilos e a Esparta co fin de reunir información sobre o seu pai.
Telémaco seguiu o consello, pero os pretendentes negáronse a abandonar a súa casa e Atenea, aínda coa forma de Mentes, acompañouno a Pilos. Alí foron recibidos hospitalariamente por Néstor. Unha filla de Néstor, Policasta, bañou a Telémaco, e o seu fillo Pisístrato durmiu con el e logo guiouno a Esparta. De novo Menelao recibiuno amablemente e comunicoulle a profecía de Proteo sobre Odiseo: que estaba sendo retido contra a súa vontade pola ninfa Calipso.
Desde Esparta, Telémaco regresou a casa, e unha vez alí, encontrou ao seu pai co seu fiel porqueirizo Eumeo. Non obstante, Atenea metamorfoseara a Odiseo en mendigo, así que Telémaco non recoñeceu ao seu pai senón máis tarde, até revelarlle este a súa identidade. Pai e fillo acordaron entón castigar aos pretendentes; e cando acabaron con eles ou os dispersaron, Telémaco acompañou ao seu pai a ver ao seu ancián avó Laertes.
Nas tradicións posteriores a Homero, recóllese que Palamedes, cando intentaba persuadir a Odiseo para que se unise aos gregos contra Troia e este finxía imbecilidade, puxo ao mozo Telémaco ante o arado co que Odiseo se afanaba. Segundo algunhas fontes, Telémaco foi o pai de Persépole e do poeta Homero con Policasta (ás veces chamada Epicasta), filla de Néstor, e de Ptoliportes con Nausícaa, filla de Alcínoo. Outros contan que foi inducido por Atenea para casar con Circe, e que con ela foi pai de Latino, ou que casou con Casífone, unha filla desta, pero nunha disputa coa súa sogra matouna, polo que á súa vez Casífone matouno a el. Unha versión afirma que Odiseo, debido a unha profecía sobre que o seu fillo era perigoso para el, desterrouno de Ítaca. Servio fai a Telémaco o fundador da cidade de Clusium en Etruria.
Logorama
Logorama é unha curtametraxe francesa de animación escrita e dirixida por H5/François Alaux, Hervé de Crécy e Ludovic Houplain, e producida por Autour de Minuit. O filme representa unha historia ambientada nos Ánxeles, e faino a través de máis de 2,500 logos e mascotas de marcas contemporáneos e históricos. Gañou o Prix Kodak no Festival de Cine de Cannes de 2009 e o Oscar á mellor curtametraxe animada na 82ª edición dos premios.
IAR 316
O IAR 316 é un helicóptero Aérospatiale SA 316B Alouette III fabricado baixo licenza en Romanía por Industria Aeronautică Română (IAR).
Desenvolvemento
IAR comezou a fabricar o IAR 316 en 1971 na súa planta preto de Brașov, Romanía. A produción rematou en 1987. Fabricáronse 250 unidades, 125 das cales foron para as forzas armadas romanesas que aíndan as usan no presente como adestradores. Algúns IAR 316 foron operados en roles civís tanto e Romanía como noutros países a onde se exportou o modelo, como Paquistán, Angola e Guinea. O IAR 316 foi modificado para poder levar armas máis comúns no bloque oriental, como foguetes de 57 mm, metralladoras de 7,62 mm, e mísiles anti-carro. Un dos primeiros exemplares foi exhibido no Paris Air Show en xuño de 1973.
IAR 317
O 317 foi un intento de IAR de facer un helicóptero de ataque á parte do IAR 316. Equipado co mesmo motor turboeixo Turbomeca Artouste IIIB fabricado baixo licenza, o IAR 317 contaba cunha cabina blindada en tándem para o piloto e o artilleiro. A pluma de cola e a fuselaxe traseira eran case idénticas ás do 316. Montáronse píos nos dous lados da fuselaxe para levar armas como foguetes, metralladoras ou mísiles. Foi chamado Airfox aínda que finalmente só se construíu un prototipo que participou no Paris Air Show de 1985.
Transcrición
A transcrición é a acción e resultado de plasmar nalgún sistema de escrita o expresado doutro xeito, tanto oralmente coma noutro sistema de escrita no orixinal. A transcrición esixe a existencia dun sistema de escrita, pero non implica necesariamente que deba ser de ningún xeito determinado (alfabeto, silabario, rasgal, pictográfico ou outros). Normalmente, o termo úsase para o primeiro dos casos descritos, mentres que para o segundo se utiliza a denominación de transliteración.
Transcrición fonética
A fonética céntrase no estudo de tódolos sons que o ser humano é capaz de producir para comunicarse. Para iso debería contar cun sistema de rexistro da voz exacto: dado que nos inicios desta disciplina lingüística non existían gravadoras, ideouse un sistema de transcrición que busca ser quen de recoller inequivocamente o que se pronuncia. Un destes sistemas de transcrición fonética, o máis utilizado internacionalemnte é o alfabeto da Asociación Fonética Internacional ou AFI (en inglés International Phonetic Association, abreviada IPA), que utiliza símbolos para reflectir os sons producidos. Moitos destes símbolos proceden do alfabeto latino, pero para distinguilos dos grafemas deben ir sempre pechados por parénteses rectas (tamén chamadas corchetes). O sistema clasifica os sons segundo un patrón de fonética acústica. Ademais, utiliza certos signos diacríticos que permiten matizar moito máis o limitado número de símbolos. Outros símbolos auxiliares poden marcar trazos coma o ton, o acento de intensidade, a entoación ou certas características menos estendidas (retroflexión, chasquidos ou clics, obstrucións ou stops etc.).
Outro sistema, xa en desuso, é o alfabeto da Revista de Filoloxía Española ou RFE.
Belarús no Festival de Eurovisión Júnior
Belarús participa no Festival de Eurovisión Júnior desde a súa primeira edición no ano 2003, un ano antes de facer o seu debut no Festival de Eurovisión. É un dos dous países que lograron gañar o festival en dúas ocasións, 2005 e 2007, sendo o outro Xeorxia, e un dos dous países que participaron ininterrompidamente no certame desde a súa primeira edición, sendo o outro os Países Baixos.
Belarús foi o encargado de organizar o Festival de Eurovisión Júnior 2010, no Minsk-Arena de Minsk. A cadea BTRC escolleu a Danii Kozlov para representar ao país ese ano coa canción "Muzikyi svet".
O interese polo festival é moi alto neste país. Segundo o antigo Supervisor Executivo da Unión Europea de Radiodifusión, Svante Stockselius, o Festival de Eurovisión Júnior é un dos programas de televisión máis populares do país.
O Rego, Cabreiros, Xermade
O Rego é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Belarús no Festival de Eurovisión Júnior
Participantes
{{legend|gold|Gañador}} {{legend|silver|Segundo lugar}} {{legend|#cc9966|Terceiro lugar}} {{legend|#FE8080|Último lugar}}