cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mario Chalmers
Tempada 2009-10
Chalmers xogou todos os partidos ata o 31 de xaneiro contra os Milwaukee Bucks. Foi o primeiro partido que se perdeu nos seus dous anos de carreira. Fixo 7.1 puntos e 3.4 asistencias por partidos. O 31 de xaneiro de 2010, Chalmers lesionouse un ligamento no dedo polgar do pé. Chalmers volveu ao equipo semanas despois, e xogou o resto de partidos da tempada e dos playoffs.
Tempada 2010-11
O 8 de xullo de 2010, cando LeBron James anunciou que ía xogar nos Miami Heat, Chalmers cambiou o seu número, e escolleu o 15, o número que usaba na Universidade. James fíxose co número 6 que antes tiña Chalmers.
El Lloar
El Lloar é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Selección de atletismo de España
A Selección de atletismo de España é o conxunto de atletas (homes e mulleres) de nacionalidade española que representan, de forma individual e colectiva, á Real Federación Española de Atletismo (RFEA) nas competicións internacionais organizadas pola Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF), a Federación Europea de Atletismo, o Comité Olímpico Internacional (COI) ou outras organizaciones atléticas: Campionatos de Europa de atletismo ao aire libre, Campionatos de Europa de atletismo en pista cuberta, Campionatos do Mundo de atletismo ao aire libre, Campionatos do Mundo de atletismo en pista cuberta, os Xogos Olímpicos, os Xogos do Mediterráneo, etc.
Gran Premio do Canadá de 1989
Foi a primeira vitoria de Fórmula 1 para o piloto belga Thierry Boutsen, quen gañou tres carreiras de Fórmula Un en total, todo durante o seu período de dous anos con Williams-Renault, e foi a primeira vitoria para a asociación Williams-Renault, que durou ata o final da tempada e chegou a gañar catro Campionatos de Pilotos e cinco Campionatos do Mundo de Construtores nese momento.
Alain Prost (McLaren) logrou a súa primeira pole position desde o Gran Premio de Portugal de 1988, parando a carreira do seu compañeiro de equipo Ayrton Senna de 8 poles consecutivas ata esa carreira.
Carreira
A carreira suscitábase interesante desde o punto de vista da grella de saída. Alain Prost rompera a racha de oito pole position seguidas de Ayrton Senna, co que o duelo entre ambos pilotos de McLaren podía ser espectacular. Máis aínda co engadido da choiva que caera o domingo pola mañá que deixou o asfalto húmido para o momento da saída. A maioría de pilotos partiron con pneumáticos intermedios.
Nigel Mansell e Alessandro Nannini pasaron polo carril de boxes trala volta de formación para cambiar a gomas lisas pero no momento da saída arrincaron demasiado pronto, o que resultou na súa descualificación da carreira. Na cabeza, Prost tomou o liderado e empezou a tirar. Era unha oportunidade fantástica para o francés, que malia todo tivo que abandonar na segunda volta por unha rotura de suspensión.
Pero cando parecía que a carreira ía camiño a un final de seco, empezou a chover de novo. Unha vez máis, carril de boxes ocupouse con moitas paradas a boxes. A todo isto, Patrese mantivera pneumáticos de auga, polo que gañou unha gran vantaxe sobre os rivais, sendo os seus perseguidores máis próximos Derek Warwick co Arrows e Nicola Larini co Osella. Por detrás, Senna viña desatado, quitándose a rivais de encima cunha facilidade pasmosa.
A 30 voltas do final, Warwick perdeu o liderado en favor de Senna. Patrese parara a boxes para cambiar uns pneumáticos que estaban demasiado desgastados e perdera a cabeza de carreira. O brasileiro parecía lanzado cara a unha vitoria segura mentres os dous Williams ocupaban as posicións de podio con Boutsen por diante de Patrese, grazas á recente parada en boxes deste último.
A tres voltas do final, o motor de Senna rompeu e o piloto de McLaren tivo que retirarse do gran premio. Isto deixou a vitoria en bandexa de prata a Thierry Boutsen, que non só conseguiu o seu primeiro triunfo na Fórmula 1 senón que tamén lle deu a Williams a súa primeira vitoria desde e o primeiro éxito da asociación Williams-Renault.
A segunda posición foi para Riccardo Patrese e para sorpresa xeral, o terceiro home no podio foi Andrea de Cesaris. O italiano conseguía o impensable co Dallara da Scuderia Italia. Mentres tanto, Nelson Piquet celebraba un cuarto posto que era de feito a súa primeira posición nos puntos de todo 1989. Por detrás, René Arnoux finalizou nunha quinta posición que supuxo a súa última vez nos puntos no ano da súa retirada da Fórmula 1.
O chamado, punto de honra, foi para Alex Caffi co outro Dallara, dándolle ao equipo o seu mellor día na Fórmula 1. Como curiosidade, Jonathan Palmer, pai de Jolyon Palmer obtivo a súa única volta rápida neste gran premio, ao volante dun Tyrrell no que tamén foi o seu último ano na máxima categoría. Mentres tanto, a loita polo campionato entre Senna e Prost non fixera máis que empezar.
Provincia de Hizen
300px|miniatura|Antiga provincia de Hizen Hizen (肥前国, ひぜんのくに, Hizen-no-kuni ou 肥前, ひぜん) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte da prefectura de Nagasaki excepción das illas de Tsushima e de Iki, e a prefectura de Saga, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
A capital estaba situada na cidade actual de Saga da prefectura de Saga.
Hizen limitaba coas provincias de Chikuzen (筑前) e de Chikugo (筑後).
Casa de Alba
A casa de Alba de Tormes, coñecida habitualmente como casa de Alba, é unha casa nobiliaria española, orixinaria da coroa de Castela, cuxas orixes se remontan ao século XIV.
O seu nome provén do ducado de Alba de Tormes, título con Grandeza de España, que ostenta o seu xefe ou cabeza.
Tradicionalmente o herdeiro do ducado de Alba ostenta o ducado de Huéscar. A súa actual titular é Cayetana Fitz-James Stuart, XVIII duquesa de Alba de Tormes.
Historia
miniatura|160px|O escudo dos Álvarez de Toledo foi o da casa de Alba de Tormes até a morte da XIII duquesa, en [[1802.]] miniatura|160px|esquerda|[[Fernando Álvarez de Toledo e Pimentel, III duque de Alba, por Tiziano.]]
A casa de Alba está na liñaxe dos Álvarez de Toledo, e nela se mantivo até que á morte sen descendencia de María do Pilar Teresa Caietana de Silva e Álvarez de Toledo, XIII duquesa, pasou á liñaxe dos Berwick, na persoa de Carlos Miguel Fitz-James Stuart, sobriño-bisneto de Fernando de Silva e Álvarez de Toledo, XII duque Alba de Tormes e avó da XIII duquesa. A casa de Berwick era unha rama ilexítima da casa de Estuardo de Escocia, que eran duques de Berwick en Inglaterra e duques de Liria e Jérica en España.
A familia dos Álvarez de Toledo (orixinaria de Alba de Tormes) xorde na historia nobiliaria española ao obteneren no século XIV os señoríos de Oropesa e Valdecorneja como recompensa polos servizos prestados ao rei Henrique II de Castela, aínda que o ascenso da familia produciuse, fundamentalmente, a partir do século XV, grazas ao apoio prestado á coroa de Castela nos seus conflitos coa nobreza.
En 1429 Gutierre Álvarez de Toledo, bispo de Palencia e arcebispo de Sevilla e de Toledo, obtén de Xoán II o señorío de Alba de Tormes, localidade próxima a Salamanca (España), herdado polo seu sobriño Fernando Álvarez de Toledo, ao que Xoán II converte en conde de Alba de Tormes en 1438, e sería co seu fillo García Álvarez de Toledo, marqués de Coria e conde de Salvaterra, cando o título se eleve a ducado, converténdose, por tanto, no primeiro duque de Alba, en 1472, por concesión de Henrique IV de Castela.
O segundo Duque Alba de Tormes, Fadrique Álvarez de Toledo y Enríquez, e o terceiro, Fernando Álvarez de Toledo, coñecido como o Gran Duque de Alba, foron os que tiveron maior notoriedade histórica.
Ao longo da súa historia, a casa entroncou coa dinastía portuguesa e con importantes casas nobiliarias españolas, tendo como antepasados ao Conde-Duque de Olivares e aos duques de Veragua e, con estes últimos, a Cristovo Colón.
Os títulos nobiliarios da casa de Alba propiamente dita son o ducado de Alba de Tormes e o ducado de Huéscar. Porén, o xefe da casa ostenta outros moitos títulos por incorporación doutras casas nobiliarias debido a casamentos e heredanzas como, por exemplo, a casa de Olivares, a de El Carpio e a de Villanueva del Río, converténdose a casa de Alba na casa nobre europea con maior cantidade de títulos no seu haber.
O seu importante papel histórico e gran fortuna fan á casa de Alba propietaria dunha das mellores coleccións privadas de arte de España, conservada en máis de vinte palacios e castelos repartidos por todo o país, algúns dos cales están cedidos a institucións públicas para a súa mellor conservación e uso.
Ortografía de antigo nórdico
200px|miniatura|dereita|A [[Pedra de Rök, en Östergötland, Suecia.]] A ortografía do antigo nórdico foi diversa, sendo escrita nos alfabetos rúnico e latino, con moitas convencións de ortografía, variantes de letras, letras únicas e sinais. En tempos modernos, os estudosos estableceron unha ortografía estandarizada para a linguaxe. Cando os nomes en nórdico antigo son usados ​​en textos noutras linguas, moitas veces realízanse modificacións nesta ortografía. En particular, os nomes dos personaxes da mitoloxía nórdica moitas veces teñen varias grafías diferentes.
Casa de Alba
Historia
O seu importante patrimonio cultural levou á familia a establecer a Fundación Casa de Alba, dedicada á súa administración e xestión, con sede no Palacio de Liria, en Madrid.
Ortografía de antigo nórdico
Ortografía no alfabeto latino
A táboa seguinte contén varias grafías atestadas de sons e as súas transcricións no IPA. No uso xeral, a distinción ortográfica de sons ou fonemas non é necesariamente realizado por cada escritor. Por exemplo, un autor só pode distinguir algunhas vogais pola súa lonxitude, polo que as convencións ortográficas poden ser mesturadas e combinadas. Cando a táboa relaciona un fonema longo ou curto- /(ː)/, especificamente un curto // ou longo /ː/ represéntanse grafías adicionais non previstas nas regras de lonxitude marcada.
Lenda:
As vogais baixa / baixa-media poden ser indicadas de forma diferente:
Sons de dialectos específicos:
Ortografía no alfabeto rúnico
A táboa seguinte asocia os fonemas da lingua coas súas representacións ortográficas. A nasalización e a duración das vogais non son distinguidos na táboa nin en ningunha ortografía. Non se distingue entre e.
Nomes comúns
Nomes comúns en antigo nórdico con diferentes formas de escrita.
Bubela
Aspecto externo
O seu voo ondulante lembra o dunha bolboreta. A golpes de á longos seguen outros curtos, o que dá a impresión de inestabilidade e desequilibrio.
Voz
O canto típico dos machos, composto en xeral de tres sílabas, é inconfundible e podería describirse coma u pu, pu, pu, repetido a intervalos non máis longos de 5 segundos. Ademais deste e outros sons utilizados como sinal de alarma ou cando están no niño, usan tamén o bico ó xeito dunhas castañolas para producir sons cando están excitados.
Hábitat
Atópanse en paisaxes chas ou onduladas en áreas temperadas, secas, con zonas arboradas non moi mestas ou vexetación rara. Aparece a miúdo en terras cultivadas e zonas con plantas ruderais, tamén en bosques moi claros e claros de bosque. Na zona mediterránea é relativamente habitual nos cultivos de oliveiras e sobreiras. Viven tamén en áreas de estepa e en áreas pedregosas con plantas baixas. Evitan os bosques mestos, a selva chuviosa e os desertos.
Malia seren preferentemente habitantes de terras baixas, crían tamén nalgunhas montañas coma o Altai, onde acadan alturas duns 3.000 m sobre o nivel do mar.
esquerda|miniatura|300px| laranxa: áreas de cría azul: cuarteis de inverno verde: Sedentarias raias azuis: zona de invernada da subespecie U. e. longirostris e de cría de U. e. ceylonensis.
Distribución das subespecies
En África aparecen catro membros máis do xénero Upupa que son clasificados ben como subespecies de Upupa epops ou ben como especies separadas:
Alimentación
Son aves carnívoras estritas, que prefiren sobre todo insectos grandes, coma grilos, escaravellos e distintos tipos de larvas de bolboreta. Máis ó raro comen arañas, miñocas ou miriápodos. Moi ocasionalmente poden atrapar ras ou lagartos pequenos, ovos ou polos dos niños doutras aves. A captura das presas faise no chan. É pouco común que atrapen insectos en voo. A localización da presa faise visualmente, pero tamén de xeito táctil e se cadra tamén polo oído.
Reprodución
miniatura|Ovos de Upupa epops. miniatura|Bubela coa crista aberta. As bubelas forman parellas estacionais. O período de cortexo está marcado por series longas de chamadas por parte dos machos, emitidas dende un lugar a cuberto, mentres manteñen a crista despregada e as plumas da gorxa ourizadas. Cando atraen unha femia, tentan impresionala ofrecéndolle alimento, operación que é seguida por longos voos de persecución. A miúdo o macho indica á femia con berros altos un furado para face-lo niño. A aceptación deste pola femia marca o establecemento definitivo da parella. As cópulas realízanse polo común no chan. As bubelas fan os niños en furados, sexa nas árbores, entre as raíces destes, nas paredes ou na terra. En ocasións aproveitan caixas artificiais para niños, se son grandes de abondo. Nas árbores utilizan furados de diversos tipos, aproveitando tanto ocos naturais coma os construídos polos petos. Prefiren árbores froiteiras vellas e altas, en especial as maceiras. Adoitan situa-los niños ata alturas duns cinco metros.
En xeral fan unha posta ó ano (aínda que as poboacións máis meridionais fan frecuentemente unha segunda) composta por entre 5 e 7 ovos, en forma de elipse moi alongada, de cor azulada ou verdosa con puntos de cores variadas e cunhas dimensións medias de 26 x 18 mm. Poñen os ovos pola mañá cedo, un por día. A incubación, que fan exclusivamente as femias, comeza en poñendo o primeiro ovo. Os ovos precisan uns 16 días para abrirse, pero poden ser necesarios ata 25 días de incubación para que eclosionen todos, o que causa diferenzas notables de desenvolvemento entre polos da mesma niñada. Os polos tardan ata 30 días en abandona-lo niño. Durante a incubación e os primeiros 10 días da cría dos polos son os machos os que se ocupan en exclusiva da alimentación da femia e as crías. A nai comeza a colaborar cando os polos non teñen xa que seren embicadados. Despois de deixaren o niño, os polos son alimentados aínda algúns días polos pais, antes de abandonaren o territorio de cría para dispersárense, voando a miúdo grandes distancias.
Condutas defensivas
As bubelas desenvolven técnicas particulares para facer fronte ós inimigos. Perante a aparición inesperada dunha ave de rapina, que non fai posible fuxir voando para agacharse, adoptan unha posición do corpo que lles permite mimetizarse todo o posible co contorno, aproveitando a súa coloración contrastada. Para isto déitanse no chan coa cabeza, o pescozo e o bico erguidos verticalmente cara arriba. Con esta posición conseguen as máis das veces non ser detectadas. Algúns estudosos relacionan esta posición non con técnicas de camuflaxe, senón cunha expresión de confort durante os baños de sol.
Os polos ameazados no niño producen sons que imitan os dunha serpe e, cando son algo meirandes, zarriscan cos seus excrementos o exterior do niño, reacción que teñen mesmo cando son atrapados. Teñen ademais unha glándula situada na base da cola que produce unha secreción dun cheiro moi desgradable. Esta glándula, con xeito de bolsa dobre, ten saída á cloaca, e está particularmente desenvolvida nas femias durante a época reprodutora e nos polos. A secreción desta glándula é a causante do fedor que emanan os niños de bubela, e non como se di, a falta de limpeza dos niños.
Conduta migratoria
miniatura|Exemplar fotografado en [[San Xosé de Ribarteme, As Neves|San Xosé de Ribarteme, As Neves.]] A subespecie Upupa epops epops é migratoria en case toda a súa área de distribución. Os seus cuarteis de inverno máis importantes están no anel de sabanas ó sur do Sáhara. No leste de África pasan o inverno en terras con altitudes de ata 3.500 metros. Algunhas poboacións, sobre todo do sur de Europa (sur de España, Baleares e Sicilia), non emigran, situación que se dá ocasionalmente noutras partes do continente. As datas da emigración depende da latitude. En Centroeuropa comeza xa a finais de xullo, e intensifícase a mediados de agosto. Adoitan voar individualmente e pola noite. Atravesan as montañas, o Mediterráneo e ás veces o Sáhara sen buscaren os puntos de paso máis estreitos. No Himalaia téñense visto voar a 7.000 metros de altura. Os primeiros exemplares voltos de África aparecen en Europa a mediados de marzo e polo último terzo de abril xa se pode da-lo regreso por completado. As femias son máis fieis ó lugar de cría cos machos, e non é raro que algúns exemplares volvan a zonas afastadas de onde naceron ou criaron o ano anterior. Non se teñen datos exactos do comportamento migratorio das poboacións de bubelas fóra de Europa. As poboacións setentrionais de U. e. longirostris pasan o inverno no sur da India e en Sri Lanka. As variedades africanas son sedentarias, pero fan desprazamentos de radio amplo despois de criaren. Tamén os voos de dispersión das bubelas novas poden acadar grandes distancias, o que as leva en ocasións ata Escocia ou Finlandia.
Situación e evolución das poboacións
A bubela era unha ave reprodutora moi común en Europa ata os anos 50 do século XX. Diferentes factores, como os cambios climáticos, a destrución dos biotopos nos que vivía e o uso masivo de pesticidas, provocaron unha forte redución da súa área de cría, facéndoa abandonar o sur de Escandinavia, Centroeuropa, Bélxica e os Países Baixos. Nos últimos anos estase a producir unha forte redución da súa presenza en Turquía e no leste de Grecia. No conxunto do continente europeo o status da especie calcúlase en case un millón de parellas reprodutoras.
No Benelux dáse por extinguida e en Alemaña, Austria e Suíza está na lista das especies máis ameazadas.
A bubela na cultura popular galega
En Galicia, a bubela coñécese tamén polos nomes de galo merdeiro, galo merdento e galo merdoso, denominacións derivadas do seu comportamento defensivo, como se explica no apartado correspondente. Tamén corren as variantes abubela, buba, subela e poupa.
Críase que se se miraba con atención esta ave, engordábase, e que se o que se miraba con atención era a barriga do paxaro, conseguíase reconciliar cos inimigos que se tivesen. Igualmente, levar no peto unha cabeza de bubela evitaba ser enganado por ninguén.
Mesomycetozoea
Os Mesomycetozoea (ou clado DRIP ou Ichthyosporea) son un pequeno grupo de protistas, principalmente parasitos de peixes e outros animais.
Importancia
O grupo non ten características morfolóxicas especialmente distintivas, e nos tecidos hóspede onde se atopan aparecen como esferas ou óvalos dilatados que conteñen esporas, e a maioría foron clasificados orixinalmente en varios grupos de fungos, protozoos e algas. Porén, forman un grupo coherente nas árbores filoxenéticas moleculares, estreitamente relacionado cos animais e os fungos, polo que son interesantes para os biólogos que estudan as súas orixes. O seu nome indica a súa posición nas árbores filoxenéticas no medio ("Meso-") dos fungos ("-myceto-") e os animais ("-zoea"). Nun estudo de 2008 este clado emerxe firmemente como un grupo irmán do clado Filozoa, o cal inclúe os animais.
miniatura|esquerda|500px|Árbore dos eucariotas. Os "Ichthyosporea" están na parte inferior esquerda, no clado [[Opisthokonta. Os "Metazoa" son os animais, e os coanoflaxelados están aliñados moi estreitamente con eles. Os Fungi están ao outro lado do clado Opisthokonta, e os Cristidiscoidea están estreitamente aliñados a eles. Os Ichthyosporea están no medio ("Meso-") dos fungos ("-myceto-") e os animais ("-zoea").]]
Terminoloxía
O nome DRIP que se lle dá a este clado é un acrónimo que se utilizou para o primeiro protozoo identificado membro deste grupo, Cavalier-Smith posteriormente considerou o grupo como unha clase denominada Ichthyosporea, xa que eran todos parasitos de peixes. As letras significan:
Notas
Mesomycetozoa
Minimalismo
Denomínase minimalismo a unha corrente estética fundada na década dos sesenta do século XX que privilexia os espazos amplos e libres, as cores suaves e tenues. O seu máximo desenvolvemento acadouse na década de 1970.
Termo
O termo "minimal" é utilizado por primeira vez polo filósofo Richard Wolheim en 1965 para referirse ás pinturas de Ad Reinhart e outros obxectos de moi baixo contido artístico como os ready-made de Marcel Duchamp.
For Screening Purposes Only
For Screening Purposes Only é o único álbum da banda británica de dance-punk Test Icicles, publicado o 31 de outubro de 2005 a través do selo Domino Records. Despois do seu lanzamento, en febreiro de 2006, Test Icicles separaríase.
Minimalismo
Termo
Menos é máis xa fora un lema empregado por Chilon de Esparta, xunto a Nada en exceso, logo adoptado por varios arquitectos, o máis famoso deles e a quen máis se atribuíu a frase, Ludwig Mies van der Rohe.
For Screening Purposes Only
O seu título procede da película de 1999 Thicker Than Water. No filme a frase "For screening purposes only" (só para fins de proxección) aparece na pantalla cada vez que hai unha escena de violencia. O membro da banda Rory Atwell tamén dixo que a primeira canción do álbum, "Your Biggest Mistake", é sobre a película.
Minimalismo
Postulados
O minimalismo é unha corrente estética derivada da reacción ante o pop art. Fronte ó colorismo, á importancia dos medios de comunicación de masas, fronte ó fenómeno do comercial e dunha arte que se baseaba na aparencia, o minimalismo barallou conceptos diametralmente opostos. O sentido da individualidade da obra de arte, a privacidade, unha conversación conceptual entre o artista, o espazo circundante e o espectador. Así como a importancia do contorno como algo esencial para a comprensión e a vida da obra.
A pintura "minimal" tamén se coñece como pintura do silenzo, pois apártase do mundo material e do "ruído" de formas e obxectos da sociedade de consumo (especialmente as obras de artistas como Ryman, Martin e Marden polo seu baleiro substancial de intención metafísica).
Influencias
Do construtivismo e sobre todo o planeamento redutor das últimas pinturas de campo de cor de Ad Reinhardt. Este artista, durante os últimos seis anos das súa vida, realizou unha serie de pinturas, todas do mesmo formato (un metro cincuenta de superficie), que contiñan unha simple imaxe en forma de cruz pintada nun ton moi escuro apenas diferenciable do resto da superficie do cadro. Estas obras a primeira vista parecían extensións uniformes de pintura negra. Pero despois de estar mirándoas durante un tempo, o ollo acomódase ás diferenzas de ton e a imaxe da cruz vese perfectamente.
Trofeo Memorial Quinocho 2005
A XI edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 12 de agosto de 2005 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Himantopus mexicanus
O Himantopus mexicanus é unha especie de ave caradriforme da familia Recurvirostridae orixinaria de América.
Distribución
Habita dende o sur dos Estados Unidos, o norte da península de Baixa California, o Golfo de México, América Central e o Caribe, até o noroeste do Brasil, o suroeste do Perú, o leste de Ecuador e as Illas Galápagos.
Distrito Wakiso
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Wakiso District é un distrito da Rexión Central de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital Wakiso. O distrito cerca Kampala, a cidade capital de Uganda.
Limita co Distrito Nakaseke e co Distrito Luweero polo norte, co Distrito Mukono polo leste, co Distrito Kalangala no Lago Vitoria polo sur, co Distrito Mpigi polo suroeste e co Distrito Mityana polo noroeste. O distrito ten unha área de 2.704 km2. Segundo o censo do ano 2002, tiña unha poboación estimada de 957.300 habitantes, sendo o segundo distrito máis poboado da Uganda. O distrito debúllase en dous condados: Kyaddondo e Busiro; ademais das seguintes unidades administrativas:
Minutes To Midnight
Minutes to Midnight é o terceiro álbum de estudio da banda californiana Linkin Park. A súa data de saída ao mercado foi o 14 de maio de 2007 agás en Estados Unidos que saíu o día 15 de maio.
Radiados
Os radiados (Radiata) son un taxon de clasificación incerta empregado antigamente para aglutinar a algúns animais eutometazoos, habitualmente en oposición aos pertencentes a Bilateria, é dicir, poñendo énfase na presenza dunha simetría radiada en vez de bilateral no adulto.
Contaxio (filme)
Contaxio (en Contagion) é un filme estadounidense dirixido por Steven Soderbergh que foi estreado no 2011. Está protagonizado por Marion Cotillard, Bryan Cranston, Matt Damon, Laurence Fishburne, Jude Law, Gwyneth Paltrow, Kate Winslet e Jennifer Ehle. O argumento de Contaxio trata da transmisión dun virus por fómites, e os intentos dos investigadores médicos e dos servizos de saúde por identificar e conter a enfermidade, mentres que a pandemia provoca a perda da orde social.
Radiados
Características
O celenterón ou cavidade gastrovascular é unha das principais novidades deste grupo animal no proceso da evolución. A presenza dunha cavidade dixestiva ao servizo de toda a comunidade celular favoreceu moito o proceso da evolución dos metazoos. Non posúen proctodeo nin se chega a formar ano.
Contaxio (filme)
Soderbergh e o guionista Scott Z. Burns colaboraron anteriormente en The Informant! (2009). Despois da estrea dese filme, Burns tivo a idea de producir un filme médico sobre a transmisión rápida dun virus, inspirándose nas pandemias de SRAS no 2003 e da Gripe A (H1N1) no 2009. Para proporcionar unha percepción exacta dunha pandemia, Burns consultou con representantes da Organización Mundial da Saúde, así como de expertos médicos como W. Ian Lipkin e Lawrence "Larry" Brilliant. A fotografía principal comezou en Hong Kong en setembro de 2010, e continuou en Chicago, Atlanta, Londres, Xenebra e San Francisco até febreiro de 2011.
Radiados
Clasificación
Thomas Cavalier-Smith definiu en 1983 a Radiata como un subreino que albergaba aos phyla Porifera, Myxozoa, Placozoa, Cnidaria e Ctenophora; isto é, a todos os animais non pertencentes a Bilateria.
En cambio, a clasificación de Lynn Margulis en cinco reinos só incluía a Cnidaria e Ctenophora nos radiados; o elemento definitorio aquí, ademais da simetría, é o número de láminas embrionarias: inclúe só aos animais diblásticos, é dicir, con endoderma e ectoderma, e exclúe aos monoblásticos, parazoos, como os poríferos.
O emprego das características da simetría radial, especialmente a pentarradiada, en taxonomía e sistemática presenta os seus inconvenientes. Existen multitude de converxencias evolutivas en animais de calquera nivel na escala filoxenética: por exemplo, os Anthozoa, que non son equinodermos basais, e que presentan dita simetría, non pertencen ao grupo Radiata. De feito, a súa larva posúe simetría bilateral.
Contaxio (filme)
Sinopse
De súpeto, sen saber cal é a súa orixe, un virus mortal espállase a nivel mundial e, en poucos días, comeza a acabar coa poboación. O contaxio prodúcese polo sinxelo contacto entre os seres humanos.
Parque natural de Saja-Besaya
O Parque Natural de Saja-Besaya atópase en Cantabria e conta con importantes extensións de fragas caducifolias.
Flora
Extensas fragas de faias, carballo común e Carballo albariño. Outras especies salientables son o bidueiro, o acivro e o teixo.
Fauna
As especies máis importantes son os grandes mamíferos coma o corzo, o cervo e o lobo. Tamén está presente a lebre europea.
Nebulosa do Cono
A Nebulosa do Cono é unha rexión H II da constelación de Monoceros. Foi descuberta por William Herschel o 26 de decembro de 1785, momento na que a designou coma H V.27. A nebulosa está situada a uns 830 parsecs ou 2.700 anos luz de distancia respecto da Terra. A Nebulosa do Cono forma parte da nebulosidade ó redor do Cúmulo Árbore de Nadal. A designación de NGC 2264 no New General Catalogue refírese a obxectos e non a nebulosa por separado.
A difusa Nebulosa do Cono, chamada así pola súa forma cónica, atópase na parte sur de NGC 2264, a parte norte ven sendo a magnitude -3,9 do Cúmulo Árbore de Nadal. Á súa vez o conxunto está situado na parte norte de Monoceros, xusto ó norte do punto medio dunha liña imaxinaria entre Procyon e Betelgeuse.
A forma do cono vén dunha nebulosa de absorción escura que está composta hidróxeno molecular frío e po en fronte dunha apagada nebulosa de emisión que contén hidróxeno ionizado por S Monocerotis, a estrela máis brillante de NGC 2264. Esta nebulosa débil (cun tamaño aparente de 10 minutos de arco) está separada uns sete anos luz respecto da nebulosa escura, e o conxunto de ambas está a 2.700 anos luz de distancia da Terra.
A nebulosa é parte dun complexo moito máis grande de formación de estrelas -o Telescopio Espacial Hubble foi usado para capturar imaxes das estrelas en formación en 1997.
Genji Monogatari
miniatura|Texto escrito da primeira folla de álbum ilustrado (século ) da Historia de Genji Genji Monogatari (源氏物語) (A historia de Genji) é unha obra clásica da literatura xaponesa atribuída á nobre xaponesa Murasaki Shikibu de comezos do século, no cumio do período Heian. Gran parte da importancia desta obra recae no feito de que é considerada por algúns a primeira novela, ou a primeira novela moderna, ou a primeira novela psicolóxica ou primeira novela considerada un clásico, punto que aínda é un asunto de debate (ver "Importancia").
O crítico Harold Bloom inclúe Genji Monogatari na súa lista das 100 obras canónicas mundiais, indicando que equivale ao que Don Quixote representa na literatura occidental. É, aínda que é considerada universalmente coma unha obra-prima, a súa clasificación precisa e influencia nos canons occidental e oriental é un asunto de debate.
Introdución
Genji Monogatari foi escrito capítulo tras capítulo, en prazos, mentres Murasaki ía repartindo o conto ás mulleres da aristocracia (as yokibito). Ten moitos elementos que se poden atopar nunha novela:
A obra non fai uso dunha trama; en cambio, como na vida real, os acontecementos van pasando e os caracteres da obra evolucionan con eles, van crecendo. Un trazo notable do Genji, e da habilidade de Murasaki, é a súa consistencia interna, malia un dramatis personae de aproximadamente catrocentos personaxes. Por exemplo, todos os personaxes envellecen co paso do tempo, e todas as relacións familiares e feudais son coherentes ao longo de todos os capítulos da obra.
Unha complicación para lectores e tradutores do Genji é que a case ningún personaxe no texto orixinal se lle dá un nome explícito. Os personaxes atribúense, en cambio, pola súa función ou papel (p. ex. Ministro da Esquerda), ou ben un nome honorífico (p. ex. A súa Excelencia), ou pola súa relación con outros personaxes (p. ex. Herdeiro Aparente), e que todo pode cambiar mentres a novela progresa. Esta falta de nomes provén dos xeitos da corte da era Heian que farían inaceptablemente familiar e fóra de sitio mencionar libremente o nome dun dos personaxes. Os lectores modernos e os tradutores teñen, en menor ou maior medida, varios alcumes utilizados para estar ao corrente dos moitos personaxes.
Valor literario
Genji Monogatari é unha importante obra de ficción da literatura xaponesa, e numerosos autores modernos citárona como unha fonte de inspiración. É digno de mención pola súa consistencia interna, descrición psicolóxica e caracterización. O novelista Yasunari Kawabata dixo no seu discurso durante a entrega dos Premios Nobel: «Genji Monogatari é o punto culminante da literatura xaponesa. Aínda hoxe en día non houbo unha obra de ficción comparable a ela». miniatura|Billete de 2.000 [[iens co Genji Monogatari e Murasaki Shikibu no lado dereito]]
Referimonos a miúdo o Genji como a "primeira novela», aínda que hai un considerable debate sobre este tema; unha parte do debate é se Genji pode ser considerada unha novela. Algúns consideran que a introspección psicolóxica, a complexidade e a unidade deste traballo cualifícana para obter o status de «novela», mentres descualifican algúns traballos previos da prosa de ficción. Outros ven estes argumentos como subxectivos e pouco convincentes. Declaracións relacionadas, talvez nun intento de esquivar este debate, están encaradas a que  Genji Monogatari  é a «primeira novela psicolóxica", a primeira novela para ser considerada un clásico ou outros termos máis cualificados. Afirmar que é a primeira novela do mundo inevitablemente nega as reclamacións de "Dafnis e Cloe" e "Aethiopica" en grego, que Longo e Heliodoro de Émesa respectivamente escribiron, ambos ao redor do século III, e en latín, o "Satiricón" de Petronio no século I e "O asno de ouro" de Lucius Apuleius no século II, así como Kādambarī en sánscrito que Banabhatta escribiu no século VII. O debate tamén existe en xaponés, coa comparación entre os termos  monogatari  - conto - e  shōsetsu  - novela.
A novela e outros traballos de Murasaki Shikibu son estándares básicos no currículo das escolas xaponesas. O Banco do Xapón editou billetes de 2.000 iens no seu honor, mostrando unha escena da novela baseada no rolo ilustrado do século duodécimo.
Autoría
miniatura| Murasaki Shikibu nunha ilustración de [[Tosa Mitsuoki, que realizou unha serie dedicada ao Genji Monogatari (século XVII).]] O debate sobre que parte do Genji foi realmente escrita por Murasaki Shikibu estivo vixente durante centurias e seguramente, nunca finalizará a menos que se realice un gran descubrimento histórico. Está aceptado de forma xeral que o conto finalizou, na forma que o podemos ver actualmente, o ano 1021, cando a autora de Sarashina Nikki escribiu unha coñecida entrada no seu diario sobre a ledicia que lle producía o feito de adquirir unha copia completa do conto. Ela escribiu que eran aproximadamente cincuenta capítulos e menciona un personaxe introducido cara ao final do traballo; xa que logo, se outros autores separadamente de Murasaki Shikibu traballaron no conto, o traballo foi realizado nunha data moi próxima ao momento en que se escribiu a entrada do diario. O mesmo diario de Murasaki Shikibu inclúe referencias á obra en cuestión, e de feito, destaca a aplicación en si mesma do nome de  Murasaki  aludindo ao personaxe feminino principal da obra. Esta entrada do diario confirma que unha parte, se non toda a obra, estaba dispoñible no 1008 cando evidencias internas suxiren de forma convincente que a entrada foi escrita.
Akiko Yosano, a primeira autora en realizar unha tradución moderna do Genji, cría que Murasaki Shikibu só escribira os capítulos que van desde o principio ata o trixésimo terceiro, e que os capítulos do trinta e cinco ao cincuenta e catro foron escritos pola súa filla Daini. A presenza dun dos poucos erros de continuidade no capítulo corenta e catro tamén fixo dubidar sobre a autoría destes últimos capítulos.
De acordo coa introdución de Royall Tyler no seu traballo de tradución ao inglés, análises informáticas recentes fixeron aumentar de forma «estatisticamente significante» as discrepancias de estilo entre os capítulos 45-54 e o resto, e tamén entre os primeiros capítulos. Pero esta discrepancia tamén se pode explicar por un cambio na actitude do autor a medida que ía crecendo e pensouse a miúdo que os capítulos iniciais foron editados coa forma actual un tempo despois do que realmente se escribiron.
Un dos argumentos máis frecuentes que se usan en contra a hipótese da múltiple autoría é que o  Genji  é unha obra de tal xenialidade que o feito de que alguén coa mesma ou superior xenialidade que Murasaki é inverosímil que continuase a obra.
Contido
Da novela extráese unha melancolía existencial motivada polo contraste entre o refinamento aristocrático e as fermosuras da natureza cos sufrimentos e miserias orixinadas e impostas aos sentimentos dos personaxes femininos, vítimas dunha sociedade poligámica. O sentimento do efémero, que confire á narración a filosofía budista, acentúase no final da obra e contribúe a esa sensación melancólica. A novela esta inxerida de pequenos poemas (acostuman ser de catro versos), e a miúdo constitúen a parte máis importante dos diálogos dos personaxes, que os envían entre si por escrito ou os recitan mutuamente nos momentos máis emotivos.
Contexto literario
Como a obra foi escrita para o entretemento da corte xaponesa do século undécimo, o traballo presenta varias dificultades para os lectores modernos. Primeiramente, e seguramente o punto máis importante, é a lingua que usa Murasaki: na corte xaponesa do período Heian a lingua contiña numerosas declinacións e unha gramática certamente complexa. Outro dos problemas que nos atopamos é que na sociedade cortesá Heian considerábase rudo e descortés o feito de nomear os nomes das persoas, e por tanto, ningún dos personaxes é nomeado ao longo da obra; en lugar diso, o narrador refírese aos homes segundo o seu rango ou o punto da vida onde se atopan, e as mulleres a miúdo refírese pola cor da súa roupa, polas palabras usadas nun encontro, ou ben polo rango dun parente masculino prominente. E todo isto resulta cunha descrición diferente para un mesmo personaxe segundo o capítulo da obra.
Outro aspecto da linguaxe usada é a importancia de utilizar poesía nas conversacións. Modificar ou reescribir un poema clásico de acordo coa situación actual era o comportamento esperado na vida da corte Heian, e a miúdo, servía para comunicar finas alusións de forma oculta. Os poemas en Genji aparecen a miúdo na forma Tanka da clásica poesía xaponesa Waka. Moitos dos poemas son ben coñecidos polo público, e xeralmente só ao ler as primeiras liñas xa se dá por suposto que o lector será capaz de completar o texto en por si, da mesma forma que hoxe en día se se di «se vas a Roma ... » e deixar de forma tácita o resto da frase (« ... fai como os romanos »).
Como a maioría da literatura Heian, o Genji probablemente foi escrito na gran maioría (ou mesmo na súa totalidade) en kana (a escritura fonética xaponesa) e non cos caracteres chineses, porque foi escrito por unha muller e destinado a un público feminino, limitándose principalmente a palabras puras do xaponés.
Pantys
thumb|right|Unha muller usando pantys, transparentes e con brillo. thumb|250px|Estilos de pantyhose (de arriba abaixo, de esquerda a dereita): seccións de control superior, transparente ata cintura e panty simple
As pantis son medias longas (dos pés á cintura). Poden ser de varios materiais e cores. Tradicionalmente son un accesorio feminino, pero poden ser usadas ​​por ambos sexos no caso de medias cálidas para o frío. Normalmente están feitas de nailon ou licra, ou de la para o frío.
Considerado principalmente como unha peza para mulleres e nenas, as pantis apareceron por primeira vez nos estantes das tendas en 1959 para a publicidade de bragas de novo deseño (produto de Allen Gant, 'Panti-Legs') como unha alternativa cómoda ás medias e/ou bragas con reforzo que, á súa vez, substituíron a faixa.
Do mesmo xeito que as medias ou os calcetíns ata os xeonllo, as medias adoitan estar feitas de nailon, ou doutras fibras mesturadas con nailon. As medias están deseñadas para:
Ademais de ser usadas ​​como moda, na sociedade occidental as pantis son ás veces usadas polas mulleres como parte da vestimenta formal. Ademais, o código de vestimenta dalgunhas empresas e escolas pode esixir que se usen medias ou pantis cando se usan saias ou shorts como parte dun uniforme.
Historia
thumb|As [[Macarte Sisters levaban mallas baixo os seus traxes baseados en leotardos en 1910]] A historia das pantis, como para as medias, está ligada á dos cambios nos estilos dos dobladillos femininos. Antes da década de 1920, en xeral, era de esperar que as mulleres se tapasen as pernas en público, incluídos os nocellos e os dobladillos do vestido e da saia chegaban xeralmente ata o chan. As principais excepcións eran os deportes e o entretemento, polo que as medias son unha opción máis axeitada. Nos casos de pernas longas ou teas que produzcan unha liña visible da costura das bragas, era unha necesidade práctica usalas como única roupa interior inferior. Na década de 1920, os dobladillos de moda para as mulleres comezaron a subir, expoñendo as pernas xusto por debaixo dos xeonllos. As medias tamén se puxeron de moda para manter a cobertura das pernas, así como un certo nivel de abrigo. As medias máis populares eran medias transparentes que se fixeron primeiro con seda ou raion (daquela coñecida como "seda artificial"), e, despois de 1940, feitas de nailon, que fora inventado por DuPont en 1938. Durante as décadas de 1940 e 1950, os produtores de teatro e de cine coserían medias aos calzóns das súas actrices e bailarinas, como testemuña a cantante-actriz-bailarina Ann Miller. Estas pezas foron vistas en películas populares como Daddy Long Legs.
Ata ese momento, había poucas razóns para que as mulleres fóra do mundo do espectáculo usasen "medias pantis", xa que os dobladillos máis longos permitían o uso de medias ata o xeonllo aseguradas cun ligueiro. Non obstante, durante a década de 1960, os procesos de fabricación de produtos téxtiles mellorados fixeron que as medias fosen cada vez máis accesibles, mentres que os téxtiles feitos polo home como o spandex (ou elastano) fixéronos máis cómodos e duradeiros. A chegada da moda da minisaia, que expuña as pernas ben por riba do xeonllo, fixo que as medias fosen unha necesidade para moitas mulleres. En 1970, as vendas de pantis nos Estados Unidos superaron as medias por primeira vez, e así mantense desde entón. As medias convertéronse nun elemento básico do garda-roupa durante as décadas de 1970 e 1980. thumb|Medias transparentes cunha parte superior de reforzo A partir de 1995 comezou un descenso constante, que se nivelou en 2006 con vendas nos Estados Unidos inferiores á metade do que fora. Este descenso atribuíuse á moda dás pernas espidas, aos cambios no código de vestimenta do lugar de traballo e ao aumento da popularidade dos pantalóns.
Aínda que as vendas de estilos tradicionais non se recuperaron, a década de 2000 viu o aumento doutros estilos específicos. Medias de Rede, estampados e cores, medias opacas, medias de talle baixo (moda)|medias de talle baixo]], roupa moldeadora sen pés e medias para homes (chamadas de xeito divertido "medias") todos experimentaron un aumento das vendas. Na década de 2010, a crecente popularidade dos leggings opacos axustados combinados con vestidos casual (e incluso algunha roupa de oficina) suplantou o papel de moda que antes ocupaban as pantis, aínda que as pantis seguen sendo populares como parte da roupa formal.
thumb|Máquina expendedora de pantis na [[estación de ferrocarril Town Hall, Sydney, Australia]]
Composición
As pantis xeralmente teñen unha construción estándar, a parte superior da cintura é un elástico forte, a parte que cobre as cadeiras e as nádegas (a zona das bragas) está composta dun material máis groso que para as pernas. O reforzo ou entreperna que cobre os xenitais é dun material máis resistente, ás veces feito de algodón poroso, pero as pernas das pantis están feitas dos tecidos máis finos que se poden usar e ten unha construción consistente ata os dedos dos pés da usuaria. Estes poden ser reforzados para protexelos contra o desgaste.
A maioría dos pantis están compostos de nailon e unha mestura de spandex, que proporciona a elasticidade e o axuste que son característicos das modernas pantis. O tecido de nailon é algo propenso a rasgarse ("correr"), e é común que as pantis moi finas "corran" logo de engancharse a calquera cousa que sexa áspera ou afiada.
Existen variacións na construción de pantis, como as pantis de rede. As pantis poden estar compostas doutros materiais como seda, algodón, caxemira ou la.
Estilos
thumb|dereita|200px|pantis de rede
As pantis están dispoñibles nunha ampla gama de estilos. A transparencia da peza, expresada como un "denier"/'dtex numérico", varía de 3 (extremadamente raro, moi delgado, apenas visible) ata 20 (transparente estándar), 30 (semi opaco) ata 250 (opaco).
As pantis con reforzo superior, destinadas a aumentar unha figura máis delgada, teñen unha sección de bragas reforzada. A sección de bragas pode ser visible cando se usan saias curtas ou pantalóns curtos.
As pantis transparentes ata a cintura son transparentes en todas partes, sendo a parte das bragas do mesmo grosor e cor que a parte das pernas, e están deseñadas para usalas con vestidos de corte alto, minisaias, pantalóns curtos ou lencería. A miúdo, as medias transparentes ata a cintura reforzaranse ao longo e a cada lado da costura no medio da panti. Moitas veces, as pantis ata a cintura veñen con dedos de sandalia, parte dos dedos reforzada de forma invisible.
As medias de entreperna aberta, ás veces coñecidas como pantis sen entreperna, non teñen reforzo. No seu lugar, hai un oco para actividades de hixiene ou fetichismo sexual.
Algunhas medias teñen escudetes de paneis simple ou dobre incorporados. En panel único, hai dúas costuras en lugar da habitual, cunha única costura no lado oposto; con refugallos de dobre paneis, hai dúas costuras a cada lado.
Dan Ar Braz
miniatura|Dan Ar Braz, 20 anos de L'Héritage des Celtes, en Quimper en 2013
Daniel Le Bras, nado en Quimper, Bretaña, o 15 de xaneiro de 1949, máis coñecido polo alcume de Dan Ar Braz, é un músico e guitarrista bretón, fundador de L'Héritage des Celtes. O seu estilo está dentro da música denominada xenericamente celta, mesturando sons tradicionais bretóns con elementos do New Age.
Traxectoria
Principiou a súa carreira musical na década dos 60, alternando os traballos en solitario cos realizados en formacións coma Mor e colaboracións con Alan Stivell. En 1992 funda L'Héritage des Celtes, debutando no Festival de Cornouaille de Quimper, chegando a representar a Francia no Festival de Eurovisión de 1996, cun tema cantado en bretón, caso único na historia do festival. En 1998 gañaron o premio ao Mellor álbum tradicional do Ano nos premios Victoires de la musique por Finisterres. No ano 2000 anunciaron a disolución do grupo no marco do Festival Intercéltico de Lorient. Dende 2001 volveu encetar unha carreira en solitario.
Stacey McKenzie
Stacey McKenzie, nada en Kingston o 1 de xaneiro de 1973, é unha modelo e actriz xamaicana nacionalizada canadense.
Pichel
Pichel pode referirse a:
Como apelido pode referise a:
Gabriel Piroird
Gabriel Piroird, nado o 5 de outubro de 1932 en Lión e finado na mesma cidade o 4 de abril de 2019, foi un relixioso católico latino francés, bispo de Constantina e Hipona entre 1983 e 2008.
Traxectoria
Gabriel Piroird foi ordenado sacerdote do Instituto do Prado o 27 de xuño de 1964. Logo de estar en contacto durante varios anos coa inmigración alxeriana en Lión, foi enviado a Alxeria como párroco de Bixaia, na diocese de Constantina, ao mesmo tempo que traballaba como enxeñeiro na dirección de hidráulica da vilaia.
O 25 de marzo de 1983 foi nomeado bispo de Constantina e Hipona. Recibiu a consagración episcopal o 3 de xuño de mans do seu predecesor, o bispo Jean-Baptiste Scotto.