cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monte Alto, A Coruña
Século XX
miniatura|esquerda|Casa natal de [[Luis Suárez Miramontes|Luis Suárez no barrio de Monte Alto.]] Nos albores do século XX, unha amálgama de instalacións militares, factorías, vivendas rurais e bloques de vivendas ocupaba todo o sector coñecido hoxe como Zalaeta, As Atochas e a rúa da Torre. Tamén neste barrio se construíu daquela a Prisión Provincial. Aparecen intervencións urbanas de certa importancia como a urbanización do Campo de Artillería ou a do Campo de Marte con vivendas para traballadores. O crecemento da cidade por esta zona, antes evitado, foi incentivado polos diferentes atrasos que sufriu a creación do Ensanche da Coruña no final do século XIX e ao mesmo tempo por non existir alternativa de solo próximo ao centro da cidade.
A partir da década de 1930 a zona xa estaba poboada por obreiros e mariñeiros e considerábase un barrio comprometido politicamente. Na década dos 1950 e moi especialmente a partir da Lei do Solo de 1956, Monte Alto comezou a vivir unha expansión urbana moi acusada, favorecida polos baixos valores do solo e a chegada masiva e constante de novos habitantes procedentes de áreas rurais galegas. Isto era debido a que a cidade se constituíra como Polo de Desenvolvemento insdustrial e a demanda de man de obra era moi grande. Esta situación mantívose até ben entrados os anos 1980, sendo estas décadas de gran crecemento demográfico a base de calidades construtivas básicas (vivendas económicas) e dunha grande presenza de vivendas de protección oficial. Deste xeito, Monte Alto consolidouse como un barrio obreiro e popular, habitado por unha clase traballadora e na súa maioría de procedencia rural. Na década dos 1980, especialmente ao final desta, Monte Alto e outros barrios humildes da cidade foron fortemente azoutados por todo tipo de conflitos relacionados coa drogodependencia, causando unha gran degradación e malestar social. Neste sentido, o sector máis degradado era o coñecido como “Barrio Chino”, ou Papagaio, coñecido polo tráfico de drogas e a prostitución.
Os anos 90
dereita|miniatura|Rúa de Monte Alto. Desde o inicio da década dos 90, comezaron importantes cambios no barrio. Por unha parte, os problemas relacionados co fenómeno da droga comezaron a diluírse e, por outra banda, comezáronse a levar a cabo diferentes intervencións urbanas que terían unha fortísima repercusión en Monte Alto. Por iniciativa do alcalde Francisco Vázquez Vázquez iniciouse, nos primeiros anos desta década, a construción dun prominente Paseo Marítimo que rodearía toda a cidade con máis de 8 km de lonxitude, máis de 90 000 m2 de pavimento peonil e máis de 16 000 m2 de carril bicicleta, máis de 5000 balaustradas, 500 bancos e 564 farois con deseños individuais. Pola súa localización, o humilde barrio de Monte Alto, antes localizado nunha zona con escaso interese, veríase de súpeto rodeado por este impoñente paseo que abriría o barrio ao resto da cidade, se ben a súa execución foi moi contestada debido ao seu impacto ambiental, os seus elevados custos e a súa dimensión desproporcionada. Paralelo a este feito, o monumento da Torre de Hércules, localizado na contorna do barrio, comezou a ser máis valorado, á medida que a súa área costeira se transformou nun parque urbano de enormes dimensións ao que se podía acceder a través do novo paseo. Por outra banda, a Prisión Provincial deixou de funcionar progresivamente como tal e no interior do barrio fóranse humanizando algunhas vías e comezaran a aparecer vivendas destinadas a clases con maior poder adquisitivo que as que historicamente viviran en Monte Alto. O "Barrio Chinés" foi tirado abaixo e no seu lugar erixiuse un enorme complexo residencial e comercial con vivendas de alto standing. Outras intervencións de grande importancia neste momento foron a construción do museo Domus ou Casa do Home, emblemático edificio deseñado polo arquitecto xaponés Arata Isozaki, así como a construción no contorno das Lagoas do acuario da cidade, o Aquarium Finisterrae.
Século XXI
miniatura|dereita|A Rúa de Adelaida Muro en 2015. As importantes intervencións dos anos 90 causaran o inicio dun cambio definitivo no barrio de Monte Alto. A partir dese momento comezouse a sumir como unha zona de maior valor, xa que ademais de atoparse ao lado de grandes parques, das praias, fronte ao mar e rodeada polo paseo Marítimo, atopábase no centro da cidade, non estando ningún punto do barrio significativamente lonxe do centro tradicional da Coruña, o Obelisco.
Esta situación orixinou unha importante transformación desde o final dos 90 e que continúa dende entón, despois de ter pasado por un momento de grande impacto urbanístico na década dos 2000, e que consistiu na aparición de novas vivendas de maiores calidades construtivas e para unha clase media-alta, mesmo aparecendo grandes complexos de vivendas de luxo destinadas ás clases máis altas da cidade. Neste sentido, a poboación tradicional do barrio viviu a chegada de novos habitantes, queixosa dos prezos privativos que impedían as novas xeracións accederen a unha vivenda no barrio, xa que incluso os pisos vellos elevaran o seu valor de venda e alugueiro. Un feito polémico foi o ocorrido co antigo asilo de anciáns de Adelaida Muro, fogar de caridade xestionado por relixiosas, edificio monumental que contaba coa maior superficie de cristal de galerías da cidade, e que fora levantado pola filántropa que lle dera nome. No final dos 90, este edificio de propiedade pública atopábase en mal estado e precisaba importantes reformas, momento no cal o daquela alcalde Francisco Vázquez Vázquez decidiu vender, no medio dunha enorme polémica e protesta cidadá, o soar do edificio á coñecida construtora Vivienda Confort, quen botou abaixo o asilo e erixiu no mesmo soar unha promoción de máis de 200 vivendas de alto standing con prezos verdadeiramente privativos que mesmo superaban o millón de euros.
Paralelo a esta transformación, a idiosincrasia de Monte Alto, moi recoñecida desde sempre en toda a cidade, foise acentuando e medrando o orgullo dos seus habitantes, pode que como mecanismo de defensa contra unha transformación que podería deteriorala, e que ao mesmo tempo reafirmaba a idea de Monte Alto como un extenso barrio na península coruñesa que se configuraba como unha das zonas percibidas como de maior calidade de vida e atractivo na cidade. Así, na actualidade o barrio conserva o seu carácter, malia que en rúas humanizadas, fachadas renovadas e novos edificios. Nos últimos anos popularizouse o ocio nocturno, que sempre existira, así como o tradicional e o sibarita, ambiente propicio para a aparición de clases creativas e novos ambientes, até o punto de ser ás veces denominado o “Soho coruñés”.
Na actualidade o barrio enfronta unha tensión interna propia dos cambios que está a vivir, pois mentres chegan ao barrio novas comunidades, persoas que sempre viviran nel abandónano, ou ben por vender as súas vivendas a un bo prezo, ou ben por non seren capaces de afrontar o custo dunha vivenda no barrio, atopándose este nun claro proceso de xentrificación.
Cultura e sociedade
miniatura|Rúa Beiramar, das máis antigas do barrio|250px Tradicionalmente, Monte Alto foi un barrio moi caracterizado por unha intensa actividade sociocultural. É o fogar de numerosas agrupacións musicais e culturais, así como berce de importantes figuras da cultura galega como o escritor Manuel Rivas ou a banda musical Os Diplomáticos de Monte-Alto. Na novela de Manuel Rivas O lapis do carpinteiro e no filme baseado nela, aparecen diferentes escenarios do barrio, como a antiga Prisión Provincial ou o lugar de fusilamento do Campo da Rata.
O barrio é coñecido por ter un forte carácter reivindicativo e de gran capacidade de presión social, realidades materializadas na asociación veciñal máis importante do barrio, a AVV Atochas-Monte Alto, nacida en 1977 e que ten protagonizado reivindicacións e logros para o barrio.
O Entroido celebrado no barrio é o máis insigne da cidade, ademais de celebrar as súas propias festas no mes de setembro. Por outra banda, son moi frecuentes as celebracións de pequenos mercados, churrascadas na rúa e eventos comerciais, xa que á súa vez, os comercios da zona son coñecidos pola súa intensa capacidade asociativa.
Lugares de interese
miniatura|Torre de Hércules|250px En Monte Alto concéntranse diversos atractivos turísticos e emblemáticos edificios e monumentos, entre os que destacan: miniatura|Museo Domus|250px
Algúns dos areais da cidade sitúanse neste barrio:
Urbanismo
miniatura|Ronda de Monte Alto|250px De entre as rúas máis importantes do barrio destacan o Paseo Marítimo Alcalde Francisco Vázquez, a rúa da Torre, a Rúa Beiramar, a Avenida de Hércules, a Rúa de Zalaeta e a Rúa do Hospital, que son as principais arterias do barrio. A ronda de Monte Alto, despois de anos reclamacións foi inaugurada en 2003. Outras rúas como Adelaida Muro, Ángel Rebollo, Curros Enríquez, Ramón del Cueto ou San Tomé actúan tamén como importantes vías de comunicación dentro do barrio.
Augarrío, Dorneda, Oleiros
Augarrío é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 289 habitantes (143 homes e 146 mulleres).
Monte Alto, A Coruña
Urbanismo
O Campo da Leña (dividido en Praza de España e praza das Atochas), a praza do mercado de Monte Alto, o Campo Volante ou Campo de Marte, o Campo de Artillería, as Prazas do Parque e de Indalecio Prieto e a Praza dos Avós son as principais prazas e espazos abertos do interior do barrio.
Dentro de Monte Alto sitúanse dúas áreas planificadas: os polígonos de Zalaeta e Durmideiras. A urbanización de Zalaeta aparecía no plan de ordenación de 1966, mais a súa realización foi segundo a proposta de 1976. No caso de Durmideiras, tras proxectos como a Cidade Satélite Concepción Arenal (1930), de Antonio Tenreiro, Peregrín Estellés e Pedro Mariño, e os de Jacobo Rodríguez-Losada (1959) e José María Iglesias Atocha (1968), a proposta definitiva foi a deseñada en 1982 por Arturo Franco Taboada e Luis Freire González, con edificios de formas curvas que pretendían abrirse á paisaxe.
Transporte
Pola súa localización, o barrio atópase comunicado por terra co resto da cidade a través dun escaso número de rúas, todas elas atravesando o centro tradicional da cidade. O Paseo Marítimo é a principal vía de acceso que ademais rodea o barrio, polo que supón un acceso tanto desde o sueste como desde o suroeste. As alternativas a esta vía son a rúa de Santo André e o túnel da Mariña, que serven de acceso ao barrio conectándoo co resto da cidade a través do comezo do barrio no Campo da Leña (prazas de España e das Atochas).
Pola súa banda, o transporte público é, tal como no resto da cidade, exclusivamente por estrada e en autobús, a través da Compañía de Tranvías da Coruña. As liñas 3, 3A, 4, 5, 6, 6A, 7, 11 e 17 comunican Monte Alto co resto da cidade, sendo algunhas das principais paradas: Av. Hércules, Mercado; As Lagoas, glorieta; A Torre, 63 ou Praza de España, 24.
Vilaia de Orán
Orán (en lingua árabe ولاية وهران) é unha provincia (wilaya) de Alxeria, onde se acha a cidade de Orán.
Rachida
Rachida é un filme alxeriano de 2002 dirixido por Yamina Bachir. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2002. O filme é a primeira longametraxe dirixida por unha muller alxeriana que se estreou de xeito internacional. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Vilaia de Orán
Atópase no noroeste do país. A súa poboación é de 1,443,052 habitantes e abranguen unha área total de 2,114 km². Limita polo leste coa provincia de Mostaganem, polo sueste con Mascara, polo suroeste con Sidi Bel Abbes, e polo oeste con Aïn Témouchent. Polo norte ten o Mar Mediterráneo.
A provincia formouse a partir do antigo departamento francés do Orán, que se mantivo trala independencia e logo transformado en wilaya (provincia) en 1968, reorganizado en 1974, cedendo parte da súa área a Sidi Bel Abbès
Divisións administrativas
Dende 1984, a provincia divídese en 9 distritos (daïras), dos que se debullan 26 concellos.
Felipe Sánchez Román
Felipe Sánchez Román, nado en Valladolid o 20 de agosto de 1850 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1916, foi un avogado e político español, ministro de Estado durante o reinado de Afonso XIII.
Vilaboa, Valdoviño
San Vicente de Vilaboa é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 282 habitantes (149 mulleres e 133 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 339 habitantes. Ten unha superficie de 11,8 km², cunha densidade de poboación de 23,89 hab./km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Ernest Martinenche
Pierre-Hippolyte-Ernest Martinenche, nado en Calvisson, Gard, en 1869 e finado en Croix du Var o 1 de decembro de 1941, foi un escritor e hispanista francés.
Vilaboa, Valdoviño
Outros datos
Hai un campo de fútbol denominado O Lameiro onde disputa os partidos o C.D. Rosalía de Vilaboa. Tamén hai unha pista polideportiva ao seu carón.
Ernest Martinenche
Biografía
O seu pai, médico, morreu pronto, deixando orfos a Ernest e unha irmá, Lucie. A súa nai, unha muller moi instruída que daba clases de latín e grego, marchou a Nîmes con eles e alí abriu unha pensión, dedicándose ademais a dar clases a nenos que preparaba para entrar no liceo. Martinenche foi profesor agregado de letras en 1891 apenas uns meses en Digne e logo moito máis tempo en Nîmes. Ensinou retórica en 1899 e ao ano seguinte no liceo de Montpellier. Daquela doutorouse en letras pola Sorbona. Foi Profesor adxunto de Letras na Universidade de Montpellier entre 1900 e 1906. Neste último ano entra na Sorbona, onde obtén unha cátedra de español en 1919, que desempeña até 1937.
Vilaboa, Valdoviño
Outros datos
Nesta parroquia atópase unha base do Grupo de extinción de incendios e tamén unha Cooperativa.
Ernest Martinenche
Biografía
Recibiu o maxisterio de Ernest Dupuy, Émile Faguet e sobre todo Ferdinand Brunetière, que foi o seu profesor na Escola Mormal Superior. Percorreu España publicando artigos en revistas francesas, por exemplo na Revue des Pyrenées (1898). Consagrou a súa tese de licenciatura a La Celestina e a de doutoramento a La comedia española en Francia desde Hardy a Racine. Seis anos despois, en 1906, escribiu Molière y el teatro español. Editou La Celestina (1910, 1927, 1946) e colaborou asiduamente na Revue Latine dirixida por Émile Faguet; dá para a Revue des Deux Mondes unha análise do teatro de Benito Pérez Galdós e para Revue Hispanique, Revue des Langues Romanes e outras revistas de estudos hispánicos artigos e recensións críticas.
Vilaboa, Valdoviño
Outros datos
Celébrase a festa de San Vicente (patrón da parroquia) o 24 de maio. Tamén se celebra nesta parroquia cada ano a Festa da Muiñeira.
Felipe Sánchez Román
Biografía
Nado o 20 de agosto de 1850 en Valladolid, foi catedrático de Dereito Civil nas Universidades de Madrid e Granada, representando a esta foi elixido senador en 1893 sendo membro do Partido Liberal, escano que ocupou ata que en 1902 foi designado senador vitalicio. O 8 de outubro de 1897 foi nomeado, a proposta do ministro de Graza e Xustiza Alejandro Groizard Gómez de la Serna, subsecretario do Ministerio de Graza e Xustiza ao constituírse un Goberno de Práxedes Mateo Sagasta. Mantivo este cargo ata o 4 de marzo de 1899. Compatibilizou o cargo co de fiscal do Tribunal Supremo, para o que foi nomeado o 21 de outubro de 1897.
Exerceu de ministro de Estado entre o 23 de xuño e o 31 de outubro de 1905 nun goberno presidido por Montero Ríos. Anos despois, en 1908, foi nomeado Conselliero de Estado, a proposta do Presidente do Consello de Ministros Antonio Maura. Así mesmo foi membro da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas.
O seu fillo Felipe foi un significado dirixente republicano durante a Segunda República.
Anagnórise
A anagnórise ou recoñecemento (do grego antigo ἀναγνώρισις, recoñecemento) é un topos clásico da trama narrativa e, en particular, do teatro consistente en que un personaxe, após unha cadea máis ou menos complexa de vicisitudes, é recoñecido por outros (ou se dá conta el mesmo) na súa verdadeira identidade.
A anagnórise aparece mencionada na Poética de Aristóteles e foi moi usada na comedia latina e no teatro barroco (Tirso de Molina, Calderón de la Barca, Shakespeare). Un caso sería o de dous irmáns, separados por un naufraxio, que se atopan anos máis tarde, a punto de casar con alguén do contorno do outro. Edipo é un paradigma de recoñecemento tráxico, pois mata o seu pai e casa coa súa nai.
Alcalatén
O Alcalatén é unha comarca do norte da Comunidade Valenciana, na provincia de Castelló. A súa capital é L'Alcora. Limita ao norte co Alt Maestrat e con Aragón, ao leste coa Plana Alta, ao sur coa Plana Baixa e ao oeste co Alt Millars.
Marion Zimmer Bradley
Marion Eleanor Zimmer Bradley, nada en Albany (Nova York) o 3 de xuño de 1930 e finada en Berkeley (California) o 25 de setembro de 1999, foi unha escritora estadounidense. Publicou novelas de literatura fantástica e ciencia ficción como The Mists of Avalon ou a saga de Darkover, decote cunha perspectiva feminista.
Traxectoria
Naceu nunha granxa durante a Gran Depresión. Empezou a escribir en 1949 e vendeu a súa primeira historia a Vortex, en 1952. Na década de 1950 introduciuse nun grupo cultural de lesbianas, Daughters of Bilitis. En 1965 licenciouse en Artes na Hardin Simmons University de Abilene (Texas), e despois mudouse a Berkeley para cursar estudos de posgrao na Universidade de California entre 1965 e 1967. En 1966 axudou a fundar e deu nome á Society for Creative Anachronism, e estivo involucrada no desenvolvemento de varios grupos locais.
Foi editora da serie Sword and Sorceress, e colaborou en revistas de ciencia ficción como Venture Science Fiction. As súas obras máis coñecidas son a recreación do ciclo artúrico The Mists of Avalon (1983), e The Firebrand (1987), historia da guerra de Troia narrada por Casandra.
Cos pseudónimos de Morgan Ives, Miriam Gardner, John Dexter e Lee Chapman produciu na década de 1960 unha serie de novelas de temática homosexual.
Vida persoal
En outubro de 1949 casou con Robert Alden Bradley, con quen tivo un fillo, David Robert Bradley (1950 – 2008), e divorciáronse o 19 de maio de 1964. En xuño dese mesmo ano casou co numismático Walter Breen, con quen tivo unha filla, Moira Breen. Separáronse en 1979, se ben seguiron casados e mantiveron unha relación de negocios até que se divorciaron o 9 de maio de 1990, ano en que Breen foi detido por cargos de abuso de menores.
O seu fillo David Bradley e o seu irmán Paul Zimmer publicaron obras de fantasía e ciencia ficción. A súa filla Moira Breen é artista e cantante profesional.
Shadow's Gate
(con Rosemary Edghill)
Vilarín, Penamaior, Becerreá
Vilarín é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
No Museo Provincial de Lugo consérvase un baixorrelevo atopado neste lugar.
A Barreira, Dorneda, Oleiros
A Barreira é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Châtillon-en-Michaille
Châtillon-en-Michaille é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Templete
miniatura|[[Templete de San Pietro in Montorio.]] Un templete é unha pequena estrutura con forma de templo, habitualmente destinada a albergar algún obxecto. Por norma xeral os templetes aloxan elementos relixiosos e/ou funerarios, tales como restos fúnebres, iconas, imaxes ou reliquias, aínda que en ocasións son simplemente conmemorativos. Por extensión tamén recibiron o nome de templetes moitas edificacións singulares de pequeno tamaño, con independencia do seu uso, así como algúns elementos decorativos que adoptan ou lembran a forma dun templo, por exemplo algúns deseños de lanterna no remate dunha cúpula.
Os templetes adoitan ser construcións pechadas, mentres que se carecen de paredes adoita falarse de pavillóns, baldaquinos ou quioscos. Os quioscos de música tamén son denominados ás veces "templetes de música".
Historia
miniatura|Caixa de [[vasos canopos de Tutankhamon con forma de templete, do século XIV a. C.]] A construción de templetes remóntase ás orixes da cultura humana. Xa se coñecen templetes en Mesopotamia e no antigo Exipto (como o de Tutankhamon), e o seu uso acompañou ás relixións icónicas e idólatras ao longo da historia.
Arquitectura
Aínda que o uso do termo "templete" é moi xenérico e aplícase a construcións de moi diversas culturas e épocas, estas estruturas adoitan compartir dous trazos comúns: unha marcada función simbólica, e un custo relativamente reducido debido ao seu pequeno tamaño. Estas características favoreceron que os templetes sirvan en numerosas ocasións como laboratorio de probas para novos conceptos estilísticos, xerándose pezas de elevado valor artístico. Así, quizais o templete máis coñecido sexa do de San Pietro in Montorio, deseñado en 1502 por Bramante, e que segundo moitos autores representa a síntese da arquitectura renacentista.
570
Outros
Historia ano a ano
Templete
Arquitectura
Tamén son coñecidos os "templetes de metro" da época modernista, os templetes telefónicos que sostiñan o cableado urbano primitivo e os templetes neoclásicos cos que se gustaba decorar os chamados "xardíns ingleses" ou románticos durante os séculos XVIII e XIX.
Ogt
A O6-alquilguanina ADN alqultransferase II (O6 AGT II), anteriormente chamada O6 guanina transferase (ogt), é unha proteína bacteriana que intervén na reparación do ADN xunto coa proteína Ada (tamén chamada O6 AGT I).
Igual que a AGT I, a AGT II é responsable da eliminación de grupos alquilo da O6-alquilguanina, a O4-alquiltimina e o alquilfosfotriéster no esqueleto de azucre-fosfato do ADN. A AGT II mostra unha gran preferencia pola O4-alquiltimina sobre a O6-alquilguanina e o alquilfosfotriéster.
A diferenza da Ada, a AGT II exprésase constitutivamente (de forma continua) nas células. Por tanto, a AGT II repara os adutos de ADN alquilados mesmo antes de que a expresión da Ada sexa completamente inducida. A AGT II é similar á Ada na súa inactivación suicida porque a AGT II transfire o grupo alquilo a un residuo de cisteína na súa propia estrutura, de maneira que se inactiva a si mesma. O equivalente humano da AGT II é a O6-alquilguanina ADN alquiltransferase, unha proteína que nos humanos está codificada polo xene da O6-metilguanina ADN metiltransferase (MGMT). Nos humanos a O6-alquilguanina ADN alquiltransferase preferencialmente retira os grupos alquilo da O6-alquilguanina en vez de da O6–alquiltimina.
Verducedo
Co topónimo Verducedo podemos referirnos a diversos lugares de Galiza:
O Birloque, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación do Birloque no concello da Coruña. O Birloque é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 206 habitantes (102 homes e 104 mulleres), o que supón unha diminución en 11 habitantes en relación ao ano anterior.
O núcleo está moi transformado, mais aínda quedan vivendas de planta baixa.
Verducedo, Montecubeiro, Castroverde
Verducedo é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Rickettsiáceas
As Rickettsiáceas (Rickettsiaceae) son unha familia de bacterias gramnegativas adaptadas a unha vida como parasitos intracelulares obrigados, entre as que están as bacterias do xénero Rickettsia, que orixinan enfermidades en humanos As Rickettsiaceae pertencen á orde Rickettsiales xunto coa familia Anaplasmataceae. Comprende os xéneros Rickettsia, Orientia e Wolbachia (este último é clasificado como anaplasmatácea nalgunhas árbores filoxenéticas, ver Rickettsiales).
A maioría dos patóxenos desta familia teñen un ciclo de vida no que pasan unha parte en artrópodos como as carrachas, os piollos e as pulgas, e outra parte en mamíferos, como o home, onde producen enfermidades transmitidas pola picadura do artrópodo. Rickettsia rickettsii considérase o organismo infeccioso prototípico do grupo, que produce a febre das Montañas Rochosas transmitida por carrachas. Son tamén importantes a Rickettsia prowazekii, que produce o tifo exantemático epidémico transmitido por piollos, e a Rickettsia typhi, que produce o tifo murino, transmitido por pulgas. A especie Orientia tsutsugamushi produce a febre de tsutsugamushi (antes estaba clasificada no xénero Rickettsia).
Xenómica
As análises xenómicas comparativas identificaron 3 proteínas, RP030, RP187 e RP192, que só se atopan nos membros da familia Rickettsiaceae e serven como marcadores moleculares para esta familia. Ademais, son específicos para as especies de Rickettsiaceae identificadas varios indeis sinatura conservados en varias proteínas como unha inserción de 4 aminoácidos no factor de acoplamento de reparación da transcrición Mfd, unha inserción de 10 aminoácidos na proteína ribosómica L19, unha inserción de 1 aminoácido na proteína FtsZ e no factor sigma 70 maior, e unha deleción de 1 aminoácido na exonuclease VII.
Tiro deportivo
miniatura|200px|[[Hattie Johnson tiradora estadounidense.]] O tiro deportivo é un deporte que implica poñer a proba a precisión e concentración no manexo dunha arma de fogo ou de aire comprimido.
A práctica deste deporte require formación e disciplina, sendo esencial o uso dun equipo de protección persoal (PPE) (lentes protectoras e protector auditivo).
Tiro olímpico
O programa olímpico de tiro deportivo consta de 15 competicións diferentes: 9 para homes (M = masculino) e 6 para mulleres (F = feminino), en tres disciplinas diferentes, son cinco eventos de tiro con carabinas, cinco con pistolas e cinco para tiro ao prato con escopeta.
O programa olímpico cambiou para os Xogos Olímpicos de Pekín 2008, e o número de eventos de tiro pasou de 17 a 15. A pesar da redución, houbo maior participación, 390 tiradores procedentes de máis de 100 países participaron nesa edición dos XX.OO.
Salvador Alarcón Horcas
Salvador Alarcón Horcas, nado en Baena en 1857 e finado en Madrid o 13 de agosto de 1936, foi un xurista e escritor español.
Morreu asasinado o bando frentepopulista ao comezo da Guerra Civil Española, a pesar de manterse fiel ás institucións republicanas. Foi nomeado Fillo Predilecto de Baena o 5 de febreiro de 1949.
Carreira xudicial
Salvador Alarcon exerceu como xuíz e fiscal en Sevilla, destacando como instrutor do caso do famoso incendio e, posterior saqueo, da Igrexa parroquial de San Julián en Sevilla (1932).
Posteriormente, e até o seu asasinato, foi Maxistrado do Tribunal Supremo na Segunda República, á que lle foi sempre fiel.
Final da súa vida
Ao comezo da Guerra Civil, cando era Maxistrado do Tribunal Supremo da Segunda República, o diario madrileño de ideoloxía marxista Claridade publicou que Salvador Alarcón Horcas exerceu dous anos antes como xuíz especial no sumario seguido contra Azaña, pola súa participación na revolución de 1934 contra as Institucións republicanas. Uns días despois, o 13 de agosto de 1936, foi detido por membros da Fronte Popular e posteriormente asasinado na Casa de Campo de Madrid.
Obras como autor
Escribiu diversas obras sobre dereito do traballo.
Río Cabalar, río Tambre
O río Cabalar é un curso fluvial galego, afluente do Tambre pola súa dereita.
Percorrido
Nace no monte Enxameado, no concello de Curtis. Atravesa a parroquia da Ciadella, do concello de Sobrado, en dirección sur. Xa no concello de Vilasantar, crúzao polas parroquias de Vilariño, San Vicenzo de Curtis e Présaras, para acabar desembocando no Tambre, na parroquia de Mezonzo.
Afluentes
Afluentes do río Cabalar por orde, dende o nacemento ata a desembocadura:
Trastorno de personalidade esquizotípica
O trastorno de personalidade esquizotípica é un trastorno de personalidade caracterizado pola dificultade en manter relacións saudables, ter fortes crenzas no sobrenatural inapropiadas ao seu contexto social, pensamentos e percepcións non compartidos socialmente, así como desconfianza e medo mesmo sen evidencias de ameaza e hábitos excéntricos. Quen padecen este trastorno moitas veces cren ter habilidades extrasensoriais ou que teñen algunha relación importante con eventos mundiais. Algunhas veces teiman na excentricidade e teñen dificultades para concentrarse por longos períodos de tempo. As súas conversas adoitan ser excesivamente elaboradas e difíciles de seguir.
Teoría xenética
Está recollido no Eixo II da última edición do Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV-TR), unha guía estadounidense amplamente usada na procura de diagnóstico de enfermidades mentais.
O trastorno de personalidade esquizotípica é xeralmente incluído dentro do espectro da esquizofrenia. As estatísticas de individuos con este trastorno son moito maiores naqueles emparentados con portadores de esquizofrenia. Tecnicamente, o trastorno de personalidade esquizotípica é un "fenotipo estendido" que axuda a rastrear a transmisión dos xenes implicados na esquizofrenia.
Aspectos sociais e ambientais
As persoas con trastorno de personalidade esquizotípica, así como pacientes con esquizofrenia, poden ser sensibles a críticas persoais e hostís ante elas. Hai probas que suxiren que certos modos de educación familiar, separación precoz ou neglixencia infantil poden levar ao desenvolvemento de trazos esquizotípicos.
As crenzas delirantes e paranoides varían moito en función do ambiente e deben ser analizadas dentro do contexto sociocultural do individuo. É común que inclúan teorías de conspiración sobre o goberno ou faccións políticas, alieníxenas ou cuestións relixiosas como demos, espíritos, divindades e poderes sobrenaturais.
Cando atinxe cuestións relixiosas só é considerado un trastorno se non son socialmente compartidas e causan prexuízo e sufrimento significativos a nivel persoal ou sexan violentos con outros. O tratamento debe ser dirixido non a eliminar a crenza, senón a minimizar o prexuízo, sufrimento ou violencia relacionados coas ideas delirantes.
Criterios de diagnóstico
miniatura|Distorsións perceptivas e cognitivas poden levar a ilusión somáticas como a sensación de asfixia, mareos, náuseas, manchas e sensacións táctiles (Criterio 3 do DSM-IV).
O diagnóstico está baseado nas experiencias reportadas polo paciente, como tamén marcadores do trastorno observados por un profesional da saúde mental. A lista de criterios, que precisan ser alcanzados para o diagnóstico, está descrita no DSM-IV.
A última versión do DSM define o trastorno de personalidade esquizotípica como: "un patrón invasivo de déficits sociais e interpersoais, marcado por un agudo desconforto e reducida capacidade para relacións íntimas, alén de distorsións cognitivas ou perceptivas e comportamento excéntrico, que comeza no inicio da idade adulta e está presente nunha variedade de contextos".
Os criterios son (polo menos cinco):
A CID-10 da Organización Mundial da Saúde define o trastorno de personalidade esquizotípica como trastorno esquizotípico, na categoría F21. - e de forma semellante ao DSM-IV (coa diferenza que no CID-10 é clasificado como trastorno mental asociado á esquizofrenia, non un trastorno de personalidade como no DSM-IV, sendo isto unha controversia).
Segundo o CID-10, son necesarios polo menos 4 destes síntomas, manifestados por un período de polo menos dous anos, continua ou repetidamente (e o paciente nunca debe cumprir os criterios para algún trastorno na categoría F20, de esquizofrenia):
O trastorno de personalidade esquizotípica segue un curso crónico con flutuacións de intensidade. Ocasionalmente, evoluciona para esquizofrenia franca. Non hai un indicio definido, e a súa evolución e curso son usualmente como un trastorno de personalidade.
Este diagnóstico non é recomendado para uso xeral porque non é claramente demarcado sexa da esquizofrenia simples ou dos trastornos de personalidade esquizoide ou paranoide. Se o termo é utilizado, tres ou catro características listadas arriba deben estar presentes, de maneira continua ou episódica, por polo menos 2 anos. O individuo nunca debe ter cumprido os criterios para esquizofrenia. Un histórico de esquizofrenia en parentes de primeiro-grao reforza o diagnóstico mas non é un pre-requisito.
É común que tamén ocorra simultaneamente con síntomas doutros trastornos de personalidade como o trastorno de personalidade esquiva, trastorno de personalidade paranoide e trastorno de personalidade borderline.
Prevalencia
O trastorno de personalidade esquizotípica ocorre no 3% da poboación xeral, lixeiramente máis común en homes.
Tratamento
Frecuentemente buscan terapia para trastornos afectivos, ansiosos ou sociais, sendo o máis común depresión maior (cerca de 30 a 50% dos casos).
O terapeuta non debe desafiar e contrariar directamente as crenzas e pensamentos socialmente inadecuados. Primeiro debe ofrecer un ambiente acolledor, solidario e dar atención ao cliente procurando estabelecer un sentimento de confianza e seguranza, pois trátase dun individuo que carece dun sistema axeitado de apoio social e normalmente non consegue estabelecer interaccións sociais saudables por causa de ansiedade extrema e por posuír pouca experiencia formando amizades duradeiras. Moitas veces o paciente relata sensación de ser "diferente" e non "encaixar" cos outros con facilidade, xeralmente por causa das súas crenzas e hábitos non compartidos socialmente. A terapia é difícil e os resultados demoran en aparecer.
O adestramento de habilidades sociais e outras abordaxes da conduta que enfaticen a aprendizaxe das nocións básicas das relacións sociais e interaccións sociais poden ser benéficas. Débese ensinar ao paciente a cuestionar as súas propias crenzas e a buscar evidencias sólidas para sustentalas. Para iso o terapeuta pódese mostrar interesado e disposto a crer nas mesmas crenzas do paciente desde que as primeiras evidencias, estimulándoo así a facer tests de realidade e cuestionando de forma educada se aquelas evidencias son a explicación máis probable ou se existen outras posibilidades e explicacións posibles. A terapia en grupo pode ser útil para estimular o adestramento de habilidades sociais, porén a desconfianza e sospeitas poden tornar a axuda en grupo en dinámicas ineficientes ou até prexudiciais.
Durante períodos estresantes no que ocorran alucinacións e delirios constantes, indicando exceso de estimulación neurolóxica por neurotransmisores, os antipsicóticos poden servir para estabilizar o sistema dopaminérxico. Os antidepresivos tamén poden axudar a controlar a ansiedade e o desánimo, mellorando o humor e así diminuír a frecuencia de pensamentos desagradables recorrentes e incontrolables de medo e angustia.
Butthole Surfers
Butthole Surfers é unha banda estadounidense de rock alternativo fundada polo vocalista Gibby Haynes e os guitarristas Paul Leary e Jonathan Grisham en San Antonio, Texas no ano 1981. O grupo tivo varios cambios na súa composición, pero o seu núcleo, formado por Haynes, Leary e o batería King Coffey, leva xunta dende 1983. Teresa Taylor foi segunda batería entre 1983 e 1985, 1986 e 1989, e no ano 2009. Pola banda pasaron varios baixistas, destacando entre eles Bill Jolly e Jeff Pinkus.
Coas súas raíces na escena hardcore punk dos 80, Butthole Surfers rapidamente se fixo coñecida polos seus directos caóticos, o seu humor negro e un son que incorporaba elementos da psicodelia, o noise, o punk rock e, posteriormente, da electrónica.
Aínda que respectados polos seus iguais e cunha devota base de fans, Butthole Surfers tivo moi pouco éxito comercial, ata a publicación en 1996 de Electriclarryland. O álbum contiña o exitoso sinxelo "Pepper", o cal chegou ao número 1 da lista da Billboard Modern Rock Tracks ese ano.
Formación
Butthole Surfers formouse na Trinity University en San Antonio, Texas a finais dos anos 70, cando os estudantes Gibson "Gibby" Haynes e Paul Leary Walthall (despois Paul Leary) coñecéronse. Aínda que foi a súa estrañeza xeral e o gusto compartido pola música non convencional o que fixo que se volvesen amigos, ámbolos dous semellanban dirixirse cara carreiras convencionais. Haynes foi o capitán do equipo de baloncesto da Trinity, e foi o "Contable do ano" da universidade, e pouco despois de graduarse conseguiu traballo nunha respectada empresa de contabilidade de Texas, mentres que Leary permaneceu na universidade traballando no seu mestrado en administración de negocios.
En 1981, Haynes e Leary publicaron a revista Strange V.D., que contiña fotos de doenzas médicas pouco comúns, xunto con explicacións ficticias e humorísticas de enfermidades. Tras ser collido cunha desas imaxes no traballo, Haynes deixou a empresa onde traballaba e mudouse ao sur de California. Leary, ao que só lle faltaba un semestre para conseguir o seu título, deixou a universidade e seguiu os pasos de Haynes. Tras un breve período de tempo vendendo roupa feita a man coa imaxe de Lee Harvey Oswald, a parella regresou a San Antonio, e iniciou a banda que posteriormente sería Butthole Surfers.
Primeiros anos
Haynes e Leary realizaron o seu primeiro concerto en 1981 nun club nocturno de San Antonio, The Bonham Exchange; nese momento aínda non bautizaran o grupo como "Butthole Surfers". En 1982 banda estaba acompañada pola sección rítmica composta polos irmáns Quinn (baixo) e Scott Mathews (batería). A banda non conseguiu seguidores en San Antonio e mercou unha furgoneta para regresar a California ese verán.
Nun un breve concerto no club Tool and Die de San Francisco estaba presente o líder de Dead Kennedys e xefe do selo Alternative Tentacles, Jello Biafra, convertendose nun fervente fan do grupo. Biafra invitounos para abrir a Dead Kennedys e T.S.O.L. no Whisky a Go Go nos Ánxeles, e pouco despois fíxolles unha oferta que lanzaría a súa carreira discográfica; se podían conseguir a alguén que lles deixase tempo nun estudio, Alternative Tentacles pagaría ese tempo cando o álbum estivese completo. A banda regresou a San Antonio para gravar nos BOSS Studios (tamén coñecidos como Bob O'Neill's Sound Studios, ou The Boss). Porén, os irmáns Mathews non entraron no estudio con Haynes e Leary; os dous deixaron o grupo tras un altercado físico entre Scott Mathews e Haynes. A posición do baixo foi ocupada por Bill Jolly, que tocaría nos seguintes dous lanzaemntos de Butthole Surfers. Nas gravacións participaron varios baterías, sendo o derradeiro deles King Coffey (Jeffrey Coffey), que continúa sendo o batería da banda no presente.
O EP resultante das gravacións, Butthole Surfers (tamén coñecido como Brown Reason to Live e Pee Pee the Sailor), foi publicado por Alternative Tentacles en xullo de 1983, con cancións con títulos provocativamente absurdos como "The Shah Sleeps in Lee Harvey's Grave" e "Bar-B-Q Pope", cantadas alternativamente por Haynes e Leary (Haynes convertiríase no vocalista principal coa chegada do seu primeiro álbum). A portada do EP, como as moitas ilustracións estrañas que acompañaron ao exitosos traballos dos Surfers, foi deseñada pola propia banda. Cheo de humor, Butthole Surfers sentou as bases do que chegaría. O EP influenciou ao futuro líder de Nirvana Kurt Cobain, listándoo entre os seus dez álbums favoritos nos seus Journals. Posteriormente Cobain listou o EP como un dos 50 álbums máis influíntes para o son de Nirvana, e o propio Cobain coñecería á súa futura muller, Courtney Love, nun concerto de Butthole Surfers/L7 en 1991. miniatura|Gibby Haynes en 1984 Pouco despois do lanzamento de Butthole Surfers, a banda recrutou un segundo batería, Teresa Nervosa (nada Teresa Taylor), que tocara con Coffey en varias bandas marciais de nstitudos das áreas de Fort Worth e Austin. Ela e Coffey tocarían ao unísono ou por separado con kits de pé, sumando un novo elemento ao espectáculo ao vivo dos Surfers, sempre en constante evolución. Aínda que Nervosa e Coffey repetidamente se referían a eles mesmos como irmáns, revelouse que só o facían debido ás súas semellanzas e non porque realmente tivesen algunha relación familiar. Coa chegada de Nervosa estableceuse o núcleo da "formación clásica" da banda. Coa excepción de distintos baixistas e dos meses sabáticos que tomou Nervosa entre 1985 e 1986, esta formación permaneceu inalterada ata a marcha final da batería en 1989. No ano 2008 regresou brevemente, sendo anunciada como "Teresa Taylor".
En 1984 a banda regresou aos BOSS Studios e gravou suficiente material para encher dous álbums. O grupo ofreceulle orixinalmente os dous a Alternative Tentacles, sendo o primeiro deles Psychic... Powerless... Another Man's Sac. Porén, antes de lanzarse algún dos dous traballos, Alternative Tentacles tiña que mercarlle as cintas máster a Bob O'Neill, dono dos BOSS Studios. O'Neill negouse a liberalas ata que lle pagasen as sesións, pero Alternative Tentacles non tiña cartos suficientes para pagarlle inmediatamente. Tras meses de espera a banda lanzou en setembro de 1984 o álbum ao vivo Live PCPPEP a través de Alternative Tentacles, debido a que estaban economicamente desesperados. O disco estaba formado principalmente por interpretacións de temas do seu primeiro traballo, o que fixo que moitos críticos e fans bromearan con que editaran dúas veces o mesmo disco. Mentres tanto, Bob O'Neill estaba preparando o lanzamento de Psychic... a través do seu propio selo Ward 9 para recuperar os seus gastos.
A lenda medra
Con algúns membros limpando pratos, o grupo non estaba contento co feito de que álbum fose ser lanzado por Ward 9. Terry Tolkin, un amigo da banda e o seu axente de reservas na costa leste, fichou á banda polo selo de Corey Rusk Touch and Go Records de Detroit. Psychic... Powerless... Another Man's Sac publicouse finalmente en decembro de 1984. Sobre a base do seu primeiro EP, a banda fixo da psicodelia a parte máis importante do son deste álbum, aproveitando ao máximo a edición de cintas, usando instrumentación non tradicional, e realizando modulación de son, un elemento que definiría as súas gravacións de estudio.
Xusto antes do lanzamento de Psychic..., e co novo baixista Terence Smart (o primeiro de moitos ata 1986), a banda iniciou a súa primeira xira nacional. Foi nesta xira onde realmente estableceron a súa presenza a nivel estatal, comezando na sede de Touch and Go en Detroit antes de dirixirse á cidade de Nova York, onde impresionaron aos membros de Sonic Youth, ademais do membro de Shockabilly (e futuro baixista de Butthole Surfers) Kramer. Posteriormente cruzaron o país durante varios meses, incluído un concerto en Seattle, onde Kim Thayil, futuro guitarrista de Soundgarden, fíxose fan. En San Francisco, xa ao final da xira, sen ningún sitio no que vivir, a banda decidiu como colectivo mudarse a Winterville, unha pequena vila nas aforas de Athens, Xeorxia, onde admitiron ter tido como pasatempo asexar aos membros de R.E.M. Supostamente planearon deixar unha furgoneta aparcada fronte a casa de Michael Stipe, co texto "Michael Stipe/Despite the Hype/I Still Wanna Suck/Your Big Long Pipe" pintado nun lateral. Smart marchou tras namorarse dunha amiga da banda, e Trevor Malcolm, un músico canadense Canadian recomendado por Touch and Go, substituíuno no baixo.
Cando a banda volveu a xirar corrérase a voz sobre os seus bizarros concertos, facendo que as súas audiencias fosen cada vez maiores. Pouco despois da chegada de Malcolm o grupo filmou dous concertos que quedaron para a posteridade no club Traxx de Detroit. Algunhas desas imáxenes publicáronse como Blind Eye Sees All, o seu único vídeo oficial ata a data. Nesa época Butthole Surfers mercou a súa primeira gravadora de 8 pistas coa que rexistraron dúas cancións que despois usaron na cara A do EP Cream Corn from the Socket of Davis.
Malcolm marchou a mediados de 1985 descontento pola vida na banda. Un amigo do grupo de Athens, Juan Molina, tocou durante unha breve xira polos Estados Unidos, pero non estaba interesado en ser membro permanente da banda. Sen un baixista permanente e achegándose raidamente a súa primeiro xira europea, contactaron con Kramer, que accedeu a unirse ao grupo. Mentres tanto, o seu segundo álbum, que fora enviado a Alternative Tentacles como Rembrandt Pussy Horse, aínda estaba no limbo. As razóns das accións de Alternative Tentacles non están claras, pero sábese que o selo atrasou unha decisión durante un ano antes de negarse finalmente a publicalo. Mentres agardaba, a banda publicou o EP de catro temas Cream Corn from the Socket of Davis a través de Touch and Go a finais de 1985. Cando Alternative Tentacles finalmente decidiu non publicar o álbum, o grupo regresou ao estudio Kramer's Noise de Nova York para gravar dúas cancións novas para substituír a "Two Part" e "Tornadoes", que orixinalmente eran para Rembrandt... antes de aparecer na cara B do EP Cream Corn... miniatura|Jeff Pinkus foi o baixista máis lonxevo da banda, tocando dende ao redor de 1987 ata 1994 Tras a xira europea houbo máis axitación na banda cando Nervosa marchou no Nadal de 1985. Ela estaba cansa das candicións de vida asociadas ás xiras constantes e desexaba estar coa súa familia. Kytha Gernatt, que foi bautizada pola prensa como Cabbage Gomez Jr., substituíu a Nervosa. Cabbage tocara anteriormente con Kathleen Lynch (tamén coñecida como Kathleen, ou Ta-Da the Shit Lady) na banda Easturn Stars; Lynch fíxose famosa como a infame bailarina núa de Butthole Surfers dende 1986 ata 1989. Kramer tamén marchou durante ese período e foi substituído por Jeff Pinkus, sendo o baixista da banda ata 1994.