cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Liberal (España 1977)
O Partido Liberal (PL) foi un partido de centro español fundado por José Antonio Segurado e Pío Cabanillas Gallas en 1977 e que se acabou integrando na UCD. O PL refundouse en 1983 trala desfeita da UCD nas eleccións xerais de 1982 e uniuse a fins dese ano con outro partido liberal, a Unión Liberal, que se formara no seo da coalición que dirixía Alianza Popular mantendo o nome de Partido Liberal. O PL presentouse en solitario ás eleccións locais de 1987 nalgúns concellos e nas eleccións autonómicas de Castela e León (0.16%), en Navarra en coalición co PDP formando a Unión Demócrata Foral e en Galicia con Coalición Galega e o Partido Demócrata Popular na Coalición Progresista Galega.
Pannacionalismo
Algúns pannacionalismos, como o panxermanismo para os alemáns, poden considerarse un único grupo étnico (austríacos, suízos de lingua alemá e outros poden ou non identificarse como "alemáns"). Para os adeptos do panturquismo, pola contra, a supresión das identidades nacionais ou étnicas separadas dos pobos túrquicos non turcos, como os casacos de Casaquistán e o pobo de Kirguizistán, é moito menos aceptada polos non adeptos da ideoloxía. Ao se esforzar para crear un imperio panturco ou panislámico, os turcos otománs realizaron un xenocidio de todos os non turcos e especialmente os non musulmáns no primeiro xenocidio do século XX, o xenocidio armenio, que aínda non foi recoñecido por Turquía.
A Barcia, Bravos, Ourol
A Barcia é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Mutación con cambio de sentido
En xenética, unha mutación con cambio de sentido é unha mutación puntual na cal un só cambio de nucleótido orixina un codón que codifica un aminoácido diferente. É un tipo de substitución non sinónima.
Substitucións en proteínas por mutacións do ADN
miniatura|upright=1.3|Esta imaxe mostra un exemplo de mutación con cambio de sentido. Un dos nucleótidos (coa base [[adenina) é substituído por outro nucleótido (con citosina) na secuencia de ADN. Isto ten como resultado a incorporación dun aminoácido incorrecto (prolina) na secuencia da proteína.]]
Unha mutación con cambio de sentido ou substitución é o cambio dun aminoácido nunha proteína orixinado por unha mutación puntual que afecta a un só nucleótido. A mutación con cambio de sentido é un tipo de substitución non sinónima nunha secuencia de ADN. Non todas as substitucións non sinónimas son con cambio de sentido. Hai outro tipo de substitucións non sinónimas chamada mutación sen sentido, na cal un codón que codificaba un aminoácido convértese nun codón de stop prematuro, o que ten como resultado o truncamento da proteína (a tradución acaba antes e a proteína queda máis pequena e xeralmente non é funcional).
As mutacións con cambio de sentido poden orixinar unha proteína non funcional, e tales mutacións son responsables de doenzas humanas como a epidermólise bulosa, anemia falciforme e esclerose lateral amiotrófica mediada por SOD1.
Non obstante, non todas as mutacións con cambio de sentido orixinan cambios apreciables na proteína. Un aminoácido pode ser substituído por outro aminoácido que ten unhas propiedades químicas similares, o que fai que a proteína siga funcionando normalmente; isto denomínase mutación neutra, "silenciosa" ou conservadora. Alternativamente, a substitución do aminoácido podería ocorrer nunha rexión da proteína que non afecta significativamente á súa estrutura secundaria ou función.
Tamén hai mutacións que non causan cambios no aminoácido codificado, polo que tampouco son mutacións con cambio de sentido. Cando un aminoácido pode ser codificado por máis dun codón (o que se denomina "dexeneración do código") unha mutación nun codón pode non producir un cambio á hora da tradución, xa que o codón orixinal e o codón mutado poden codificar o mesmo aminoácido; isto sería unha mutación silenciosa (un tipo de substitución sinónima) e non unha mutación con cambio de sentido.
Exemplos
miniatura|375px|upright=1.3|Forma de tipo salvaxe (esquerda) e mutada (dereita) da poteína [[lamina A . Normalmente, a arxinina 527 (azul) forma unha ponte salina co glutamato 527 (maxenta), pero a substitución R527L ten como resultado a rotura desta interacción. O que ocorre é que a leucina ten unha cola non polar e, por tanto, non pode formar unha ponte salina estática.]] ADN: 5' - AAC AGC CTG CGT ACG GCT CTC - 3' 3' - TTG TCG GAC GCA TGC CGA GAG - 5' ARNm: 5' - AAC AGC CUG CGU ACG GCU CUC - 3' Proteína:     Asn Ser Leu Arg Thr Ala Leu
A mutación con cambio de sentido (c.1580G>T) da proteína LMNA afecta á posición 1580 (nt) do xene LMNA na secuencia de ADN CGT, que cambia a CTT (cambio de guanina por timina). Isto ten como resultado que na proteína se cambia unha arxinina por unha leucina na posición 527. Isto leva á destrución dunha ponte salina na proteína e á desestabilización da estrutura. A nivel fenotípico isto maniféstase con síntomas de displasia mandibuloacral e síndrome de proxeria.
O transcrito resultante e o produto proteico son:
Outro exemplo é a mutación no xene da hemoglobina que orixina a anemia falciforme. Na variante máis común da anemia falciforme, o nucleótido en posición 20 do xene da cadea beta da hemoglobina sofre a alteración no codón GAG, que se converte en GTG (cambiouse unha A por T). Isto fai que o 6º aminoácido, que era o ácido glutámico (un aminoácido de carácter ácido e carga negativa a pH celular) sexa substituído por valina (un aminoácido hidrófobo e, por tanto, con propiedades químicas moi diferentes); isto denomínase mutación "E6V", que causa que a proteína quede o suficientemente alterada como para que cambien as propiedades da hemoglobina, o que produce deformacións nos eritrocitos, que adquiren forma de media lúa, que circulan peor polos vasos sanguíneos, e orixínase a anemia falciforme.
Análise experimental
As mutacións con cambio de sentido asociadas ao cancro poden orixinar unha drástica desestabilización da proteína resultante. Recentemente propúxose un novo método de buscar eses cambios nas secuencias xenéticas chamado proteólise paralela rápida (FASTpp).
Premio Nacional de Ensaio de España
O Premio Nacional de Literatura na modalidade de Ensaio é un premio literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España.
Premia ó mellor ensaio de entre todas as obras deste xénero publicadas en España o ano anterior, na súa primeira edición, escrito por un autor ou autores españois, en calquera das linguas españolas. Está dotado con 15.000 euros.
Dell Curry
Wardell Stephen Curry, nado o 25 de xuño de 1964 en Harrisonburg, Virxinia, é un ex xogador de baloncesto estadounidense que disputou dezaseis tempadas na NBA. Con 1,96 metros, xogaba na posición de base. Agora traballa como comentarista nos partidos de Charlotte Bobcats.
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Hokies do Instituto Politécnico e Universidade Estatal de Virginia, nos que fixo 19,0 puntos, 4,8 rebotes e 3,2 asistencias por partido. En 2006 foi honrado como lenda da Atlantic Coast Conference.
Profesional
Foi elixido no posto 15 do Draft da NBA de 1986 por Utah Jazz, onde só xogou unha tempada, con moi poucos minutos de xogo. Foi traspasado a Cleveland Cavaliers, onde, a pesar de mellorar ostensiblemente as súas estatísticas, foi incluído no draft de expansión da seguinte tempada, sendo elixido por Charlotte Hornets. alí transcorreu a maior parte da súa vida profesional. a pesar de saír desde o banco, as súas cifras eran o suficientemente boas como para ser elixido en 1994 como Mellor Sexto Home da NBA.
Servidor FTP
Chámaselle servidor FTP a un servidor que fornece, a través dunha rede de computadores, un servizo de acceso de usuarios a un disco ríxido ou servidor a través do protocolo de transferencia de ficheiros File Transfer Protocol. O seu acceso pode ser para calquera usuario da rede ou reservado (con pedido de login e contrasinal). O servidor FTP usa o protocolo FTP vía navegador ou vía cliente ftp dedicado.
A diferenza de servidor FTP para FTP é que o servidor é un software producido para promover o xerenciamento FTP e o FTP xa é o transporte adquirido a través do servidor para acceso a certos datos.
Hidracina
A hidracina é un composto químico líquido incoloro a temperatura e presión ambiente, irritante, corrosivo, inflamable e con olor a amoníaco.
Na súa forma sólida é de cor branca. A súa fórmula é N2H4 e obtense por reacción entre amoníaco, cloro e hidróxido sódico. É lixeiramente soluble en amoníaco e metilamina. É soluble en auga, metanol, etanol e etilenodiamida. Obtense mediante o proceso Raschig.
Un dos seus usos principais é como propelente para foguetes, sobre todo como monopropelente (usado en solitario) en satélites para manter a súa órbita e en manobras de control de altitude, como no caso de SEOSAT-Ingenio. O seu uso en grandes foguetes caeu en desuso a favor da dimetilhidracina asimétrica (UDMH).
Cotarel, Ribadelouro, Tui
Cotarel é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres), un aumento de 11 habitantes respecto ao ano 1999.
Fósil transicional
Un fósil transicional, ou de transición evolutiva, é un espécime fósil con trazos morfolóxicos intermedios entre dous tipos de organismos que teñen unha relación de devanceiro e descendente. O fósil transicional proba a existencia de dita transformación evolutiva e permite o seu estudo.
33ª edición dos Óscar
A 33.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 17 de abril de 1961 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Bob Hope.
Fósil transicional
Entre os fósiles transicionales máis importantes está o Archaeopteryx, que ilustra a transición réptil - ave, o Tiktaalik e o Acanthostega (transicionais entre peixes e tetrápodos), o Ambulocetus (transicionais entre mamíferos e cetáceos) ou os australopitecos (transicionais entre simios e humanos).
33ª edición dos Óscar
Foi a primeira ocasión en que se colocou unha alfombra vermella para a entrada no teatro.
Célula HeLa
miniatura|dereita|Células HeLa en división vistas con [[microscopio electrónico de varrido.]] miniatura|dereita|Células HeLa [[apoptose|apoptóticas.]] As células HeLa (tamén pode aparecer escrito Hela ou hela) son un tipo de células pertencentes a unha liña celular inmortalizada utilizadas para facer cultivos celulares na investigación científica. É a liña celular de orixe humana máis antiga e máis comunmente utilizada en investigación. A liña deriva de células de cancro de cérvix uterino extraídas en 1951 da paciente Henrietta Lacks, que morrería por causa dese cáncer uns meses despois. Das iniciais do nome de Henrietta Lacks vén o nome acrónimo HeLa. Esta liña celular mostrou ser extraordinariamente duradeira e prolífica, como o demostra o feito de que contaminase moitas outras liñas celulares utilizadas en investigación.
George Otto Gey e Henrietta Lacks
Henrietta Lacks (1920-1951) foi unha muller afroamericana que naceu en Virxinia. O seu nome era Loretta Pleasant, pero despois cambiou o seu nome a Henrietta e ao casar adoptou o apelido Lacks do seu esposo. Cando caeu enferma en 1951 foi diagnosticada de cancro de cérvix no Hospital Johns Hopkins de Baltimore (que aceptaba pacientes "negros"), onde lle fixeron unha biopsia e a trataron. Morrería de cancro ese mesmo ano. miniatura|dereita|250px|Células HeLa tinguidas con [[Hoechst (colorante)|Hoechst 33258.]] As células procedentes da biopsia foron cultivadas por George Otto Gey pouco despois da morte de Lacks en 1951. Esta foi a a primeira liña celular humana que probou poder propagarse con éxito in vitro, e supuxo un éxito científico moi beneficioso para a investigación médica. Gey doou gratuitamente as células, instrumental e procesos que desenvolvera no seu laboratorio a calquera científico que llo solicitase, simplemente para beneficio da ciencia. Aínda que nin Lacks nin a súa familia lle deran permiso ao seu médico para cultivar as células, daquela non era obrigatorio o permiso nin era costume solicitalo. As células foron máis tarde comercializadas, aínda que nunca foron patentadas na súa forma orixinal. Despois, igual que agora, nos Estados Unidos seguiu sen ser un requisito o informar ao paciente ou aos seus parentes deste tipo de cousas, porque o material biolóxico descartado, ou obtido durante a cirurxía, diagnose, ou terapia, é propiedade do médico ou institución médica (actualmente require nalgúns países a aprobación ética e o consentimento do paciente, como no Reino Unido). Esta cuestión e a situación da Sra. Lacks foi levada a xuízo na Corte Suprema de California no caso Moore contra Rexentes da Universidade de California. O tribunal sentenciou que os tecidos e células descartados dunha persoa non son da súa propiedade e poden ser comercializados.
Inicialmente, á liña celular déuselle o nome de "Helen Lane" ou "Helen Larson", para preservar o anonimato de Henrietta Lacks. Pero, malia este intento, o seu nome real foi utilizado pola prensa poucos anos despois da súa morte. Estas células son tratadas como células cancerosas, xa que proceden dunha biopsia do cérvix uterino de Lacks feita como parte do diagnóstico do seu cancro.
As células HeLa, como outras liñas celulares, denomínanse inmortais no sentido de que a liña celular se pode dividir un número ilimitado de veces nunha placa de cultivos celulares de laboratorio con tal de que se lle proporcionen as condicións elementais para a supervivencia (un ambiente sostible e axeitado). Hai moitas cepas de células HeLa, xa que continúan evolucionando nos cultivos celulares, pero todas as células HeLa descenden das células tumorais extraídas da Sra. Lacks. Estímase que o número total de células HeLa que se levan propagado en cultivo excede xa o número de todas as células do corpo de Henrietta Lacks.
Uso en investigación
As células HeLa foron utilizadas por Jonas Salk para probar a primeira vacina da polio na década de 1950. Desde entón, as células HeLa usáronse na "investigación do cancro, SIDA, os efectos da radiación e de substancias tóxicas, mapeo xenético, e moitas outras actividades científicas". Segundo a autora Rebecca Skloot, en 2009, "publicáranse máis de 60.000 artigos científicos sobre investigacións feitas con HeLa, e ese número incrementouse sostidamente a un ritmo de máis de 300 publicacións por mes."
As células HeLa utilizáronse para comprobar como o parvovirus infecta as células humanas, de cans e de gatos. Estas células tamén foron utilizadas para estudar virus como o virus Oropouche (OROV). O OROV causa a desorganización de células de cultivos celulares, nos que as células empezan a dexenerar pouco despois de que son infectadas causando unha indución viral á apoptose. As células HeLa foron utilizadas no estudo da expresión do papilomavirus E2 e a apoptose. As células HeLa tamén se empregaron para estudar a capacidade do virus do moquillo canino de inducir a apoptose en liñas celulares cancerosas. A capacidade deste virus de inducir a apoptose podería xogar un importante papel no desenvolvemento de tratamentos contra tumores resistentes á radiación ou á quimioterapia.
As células HeLa tamén foron utilizadas en varios estudos do cancro como os que implican hormonas esteroides como o estradiol, estróxeno, e receptores de estróxeno, xunto con compostos similares aos estróxenos como a quercetina e as súas propiedades redutoras do cancro. Fixéronse tamén estudos con células HeLa, sobre os efectos dos flavonoides e antioxidantes con estradiol na proliferación de células cancerosas.
As células HeLa utilizáronse para investigar os compostos fitoquímicos e os mecanismos fundamentais da actividade anticanceríxena do extracto etanólico da pel de manga (EEMP). O EEMP contén varios compostos fenólicos e activa a morte por apoptose das células cervicais humanas malignas HeLa, o que suxire que o EEMP pode axudar a previr o cancro cervical e outros tipos de cancro.
En 2011, as células HeLa usáronse nas probas das novas tinguiduras heptametino IR-808 e outros análogos que están actualmente sendo examinados para o seu uso en diagnose médica, o desenvolvemento de teranósticos (diagnósticos e tratamentos personalizados), o tratamento individualizado de pacientes cancerosos coa axuda de terapia fotodinámica (PDT), coadministración con outras drogas, e irradiación. As células HeLa utilizáronse en investigacións sobre os fullerenos para inducir a apoptose como parte da terapia fotodinámica.
As células HeLa tamén se empregaron na investigación in vitro do cancro sobre a invasividade de liñas celulares cancerosas.
As células HeLa utilizáronse para definir marcadores do cancro no ARN, e para establecer un sistema de identificación baseado en interferencia de ARN e interferencia de células cancerosas específicas.
Telomerase
A liña celular HeLa utilizouse na investigación do cancro. Estas células proliferaban dunha forma anormalmente rápida, mesmo se as comparamos con outras células tumorais. Como moitas outras células cancerosas, as células HeLa teñen unha versión do encima telomerase activa durante a división celular, o que impide o acurtamento progresivo dos telómeros dos cromosomas, que está implicado no envellecemento e morte celular. Deste modo as células evitan o límite de Hayflick, que é o número límite de divisións celulares que a maioría das células normais poden realizar antes de facérense senescentes.
Número de cromosomas
O material xenético do xenoma das células HeLa orixinouse por transferencia horizontal de xenes desde o papilomavirus humano 18 (HPV18) ás células do cérvix humanas. O xenoma desta liña celular é diferente do de Henrietta Lacks en varios aspectos, entre os que están o número de cromosomas. As células HeLa teñen un número modal de cromosomas de 82, con catro copias do cromosoma 12 e tres dos cromosomas 6, 8, e 17. Macville et al. indican o seguinte:
Contaminación
O escritor científico Michael Gold escribiu sobre o problema da contaminación por células HeLa no seu libro Conspiración das células. Describiu a identificación feita por Nelson-Reess deste problema estendido a todo o mundo (afecta mesmo aos laboratorios dos mellores médicos, e investigadores, como Jonas Salk) e os esforzos para afrontalo. Segundo Gold, a contaminación por HeLa case orixina un incidente da guerra fría: a URSS e os EEUU empezaran a cooperar na guerra contra o cancro lanzada polo presidente Richard Nixon pero descubriron que as células que intercambiaran estaban contaminadas por HeLa. Gold sostén que o problema da contaminación por HeLa foi amplificado polas emocións, egos, e a resistencia a admitir os erros. Nelson-Rees explica o seguinte:
A contaminación é un problema maior do que podería parecer, como se pode ler nestas frases tomadas da páxina web do ICLAC: "O Comité Internacional de Autentificación das Liñas Celulares (ICLAC) ten o propósito de facer máis visible a identificación errónea de liñas celulares e de promover a consciencia e a comprobación da autentificación como as vías efectivas para combatelo. Lamentablemente, a contaminación cruzada e identificación errónea son aínda comúns na comunidade de investigadores. Moitas liñas celulares foron contaminadas durante o seu establecemento; isto significa que todos os traballos que utilizan esas células utilizaron incorrectamente o contaminante (o cal pode proceder de especies diferentes ou de diferentes tecidos).
Unha liña celular considérase identificada erroneamente se xa non corresponde ao individuo a partir do cal foi establecida. Moitos casos de identificación errónea son causados por contaminación cruzada, na cal outras liñas celulares de crecemento máis rápido se introducen nese cultivo. As probas de autentificación son un xeito efectivo de combater a identificación errónea de liñas celulares. En 2011, a ATCC SDO publicou un estándar de probas de autentificación de liñas celulares humanas. A ICLAC formouse despois da publicación do estándar e proporciona unha guía e un enfoque continuo para a mellora desta área".
A "especie" Helacyton gartleri
Debido á súa capacidade de replicarse indefinidamente, e o seu número de cromosomas distinto do humano, as células HeLa foron descritas por Leigh Van Valen como un exemplo de creación contemporánea dunha especie, que bautizou como Helacyton gartleri. Os seus argumentos para consideralas unha especie baséanse en catro puntos: Porén, a definición desta especie non foi seguida por outros investigadores na comunidade científica.
Louis Barthou
Jean Louis Barthou, nado en Oloron-Sainte-Marie en 1862 e finado en Marsella en 1934, foi un político francés, primeiro ministro entre o 22 de marzo e o 9 de decembro de 1913.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia humilde, estudou dereito na Universidade de Bordeos, aínda que rematou a carreira en París en 1886 e exerceu como avogado en Pau, redactor en xefe de l'indépendant des Basses-Pyrénées únese aos Republicanos Moderados e en 1889 sae elixido deputado polos Baixos Pireneos, e alí permanecerá ata que en 1922 deixe a Cámara dos Deputados polo Senado.
Ministro de traballo en 1894, ministro do interior en 1896, outra vez ministro de traballo en 1906, Barthou converteuse nunha das figuras máis relevantes da Terceira República Francesa.
O 22 de marzo de 1913 baixo a presidencia de Raymond Poincaré convértese en presidente do consello, durante o seu mandato fai aprobar a lei que aumenta a tres anos o servizo militar. Despois dun período afastado do primeiro plano da política, en 1917 faise cargo do Ministerio de Asuntos Exteriores e posteriormente será ministro de guerra e xustiza. En 1934 entra como ministro de asuntos exteriores no goberno de unidade nacional dirixido por Gaston Doumergue, Barthou esfórzase por illar ao goberno de Adolf Hitler, establecendo alianzas cos países da Europa central, pero o 9 de outubro de 1934 foi asasinado en Marsella co rei Alexandre de Iugoslavia.
Curros, Santa María Maior, Mondoñedo
Curros é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lugués de Mondoñedo na comarca da Mariña Central. Tiña 54 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 29 eran mulleres.
Devesa de Arriba, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Devesa de Arriba é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE en 2008 tiña 33 habitantes (12 homes e 21 mulleres), menos ca en 2007.
Budva
Budva está situada á beira do mar Adriático, nunha zona de gran densidade turística, coñecida como a "Riviera de Budva" (Budvanska rivijera). É famosa polas súas praias areosas, clima agradábel e viva vida nocturna. Ao tempo é unha localidade con rico patrimonio histórico.
Xeografía
miniatura|dereita|250px|Budva. En primeiro plano a Cidade Vella; ao fondo a baía. A cidade está sita no sur da costa montenegrina, colocada nunha pequena península na parte setentrional dunha pequena baía (Baía de Budva), que cerra enfronte a localidade de Sveti Stefan. Na mesma baía érguese a illa de San Nicolao (Sveri Nikola), dita popularmente Havaj (Hawai), que é a maior das costas de Montenegro. Ao contar con dúas excelentes praias de area, Mogren e Becici, o que non adoita ser corrente nas costas adriáticas, impulsaron a demanda turística de Budva, que ademais está sita a curta distancia de importantes localidades históricas, aínda que non sempre as estradas son as axeitada. Budva dista 26 km de Kotor, outro importante centro turístico, uns 30 km de Cetinje, a antiga capital de Montenegro, e 123 de Dubrovnik (Croacia). O lago de Skutari, o maior dos Balcáns está a uns 38 km, como tamén a fronteira con Albania.
Patrimonio monumental
As vellas rúas da Cidade Vella mostran o influxo da arquitectura veneciana nos seus elementos construtivos e ornamentais. Entre os monumentos máis salientes cómpre sinalar:
Fluxus
miniatura|Manifesto do movemento artístico Fluxus Fluxus (palabra latina que significa "fluxo") é un movemento artístico que se denvolveu en Nova York nas décadas dos 60 e dos 70 do século XX, estreitamente relacionado coa mestura entre a música, a poesía e a performance.
Historia
George Maciunas foi o primeiro organizador do movemento, pero os artistas de Fluxus crían na completa liberdade aínda que houbese unha asociación. Máis que adherirse eles mesmos a un movemento, foron os críticos os que o fixeron. Desde o seu necemento arredor de 1958, sen moita exactitude na data, o movemento estendeuse internacionalmente con grande rapidez nas décadas dos 60 e dos 70.
A maioría dos seguidores de Fluxus ven este movento máis que como un tipo de arte como unha forza creativa, centrado na creatividade, na cultura e na consciencia. Foi nas clases de John Cage na New School for Social Research en Nova York onde se xuntaron parte dos fundadores do fluxus. Estas clases experimentais tiñan moitos asistentes sen bases musicais, como é o caso dos artistas Joseph Beuys, Nam June Paik, Wolf Vostell, Charlotte Moorman,Jackson Mac Low, Al Hansen, George Brecht e Dick Higgins. A visión de que calquera cousa arredor deles podía ser considerada bela e, polo tanto, perfectamente utilizable para as súas experiencias artísticas é a base do nacemento de Fluxus. Fluxus en pouco tempo obtivo recoñecemento por parte de crítica e museos, o cal, segundo moitos dos artistas que se poden enmarcar nel, foi bastante prexudicial e decisivo para despoxalo da inxenuidade característica das súas influencias dadaístas. Moitos deles estaban en completo desacordo co circo que se estaba montando.
Despois da morte de George Maciunas en 1978 a arte fluxus sufriu unha ruptura. Varios críticos ou comisarios como Jon Hendricks (dono dunha ampla colección de arte fluxus) proclamaron a morte deste movemento, mentres que artistas como Dick Higgins e outros moitos, que hoxe en día teñen claras reminiscencias deste movemento, sosteñen que Fluxus segue a fluír.
Artistas vinculados
A Fluxus, ao non estar enmarcado nunhas regras concretas, pódense asociar artistas de todo tipo: compositores, artistas plásticos, escritores, videoartistas...
Merluccíidos
A dos merluccíidos ou merlúcidos (Merlucciidae) é unha familia de peixes osteíctios mariños da orde dos gadiformes que inclúe ás pescadas, especies de grande importancia comercial, que se distribúen polo norte do océano Atlántico e o sur e leste do Pacífico.
Mosteiro de San Martiño Pinario
O mosteiro de San Martiño Pinario é un mosteiro beneditino fundado no século X e que no século XVI, coa reforma promovida polos Reis Católicos, dirixiu e gobernou a totalidade dos mosteiros bieitos masculinos de Galicia. Sitúase na zona vella da cidade de Santiago de Compostela, fronte á fachada da Acibechería da Catedral e ocupa 22.000 m².
Historia
miniatura|Símbolo do mosteiro, un dos moitos situados nas fachadas das casas santiaguesas que foron propiedade do mosteiro. Representa un piñeiro e as letras S (an) M (artiño). Tivo a súa orixe nun oratorio coa advocación de Santa María denominado da Corticela que foi derrubado a finais do século IX, agás a capela, que hoxe en día forma parte da Catedral de Santiago, cando o rei Afonso III o Magno e o bispo Sisnando iniciaron a nova fábrica catedralicia.
Deste xeito, cara ao ano 899, edificouse este mosteiro a onde se trasladaron os monxes beneditinos do antigo oratorio. Este mosteiro logo foi substituído por outro cenobio cuxa igrexa foi consagrada no ano 1102 polo bispo Xelmírez, mais non é moito o que fica daquela época.
Fluxus
Artistas vinculados
</diV>
Merluccíidos
Hábitat e forma de vida
As especies do xénero Merluccius son voraces depredadores que habitan na plataforma continental e na parte superior do noiro continental; as especies do xénero Macruronus viven en grandes bancos na plataforma continental subantártica. Pola súa parte, Steindachneria argentea, única especie do xénero Steindachneria, habita no golfo de México e no mar Caribe.
Mosteiro de San Martiño Pinario
Historia
Ao longo da Idade Media o mosteiro medrou de tal xeito que a finais do século XV converteuse no máis rico e poderoso de Galicia. Isto comportou que fose reedificado case completamente a partir do século XVI. Desde ese século foi o máis poderoso de Galicia tendo baixo a súa dependencia a maioría dos mosteiros galegos.
Coa desamortización no ano 1835 dedicouse a varias funcións e desde o ano 1868 converteuse na sede do seminario maior da Arquidiocese católica latina de Santiago de Compostela.
Descrición
Mestúranse nel elementos renacentistas, barrocos e neoclásicos. Pero fundamentalmente trátase da gran fábrica do renacemento galego, coa gran reconstrución iniciada na segunda metade do século XVI, abandonándose definitivamente a tradición plateresca cuxo final o simbolizan as obras da Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.
Deste xeito Mateo López tras rematar o coro do templo pontevedrés realizou o proxecto ou traza universal e a fachada da igrexa de San Martiño. Durante o longo proceso construtivo participaron tamén o experto trazista e tratadista de cantaría Ginés Martínez e o arquitecto granadino Bartolomé Fernández Lechuga.
Beta Orionis
miniatura|300px Beta Orionis (β Orionis / β Ori), máis coñecida coma Rigel, é a estrela máis brillante da constelación de Orión, aínda que a súa denominación de Bayer "beta" debería corresponder á segunda estrela con máis brillo da constelación a súa magnitude aparente de +0,18 sitúaa por diante da estrela α Orionis, Betelgeuse. Está situada no suposto pé esquerdo da figura do cazador Orión que forman as estrelas da constelación. De aí o seu nome de orixe árabe, Rijl jauza al-Yusra, "o pé esquerdo do central", en alusión a Orión. Outro nome árabe que tamén posúe é Algebar, cuxa orixe está en ar-Rijl al-Jabbār, "o pé do xigante".
Sábese que Rígel é unha binaria visual dende 1831, cando foi medida por vez primeira por Friedrich Georg Wilhelm von Struve. Aínda que a estrela acompañante, Rigel B, ten magnitude +6,7, a súa proximidade a Rígel A (máis de 500 veces máis brillante) supón un desafío para telescopios de menos de 150 mm de apertura. Á distancia estimada do sistema, Rigel B está separada da estrela primaria por máis de 2500 unidades astronómicas (ua); consecuentemente, non se detectou movemento orbital algún, se ben comparten movemento propio.
Mosteiro de San Martiño Pinario
A fachada principal
A fachada principal oriéntase cara ao sur e ten diante uns xardíns que constitúen a praza da Inmaculada. Foi deseñada por Gabriel de las Casas e comezouna a construír o mestre González Araujo e acabada por Fernando de Casas e Novoa. Conformada por cinco pavillóns a monumental fachada que data do ano 1738 ocupa a parte central e accédese a ela desde unha tripla escalinata pétrea. Nela catro grandes columnas dóricas soportan un entaboamento con pináculos. Sobre a porta hai unha imaxe de San Bieito, un grande escudo de España e San Martiño a cabalo no alto partindo a súa capa cun pobre.
A Igrexa
miniatura|200px|Fachada da igrexa. miniatura|200px|Interior. A igrexa, iniciada cara ao ano 1590 e rematada entre o ano 1645 e o 1652, é obra de Mateo López y González de Araújo. De grandes dimensións e primando nela un sobrio estilo clasicista ábrese á praza que leva o nome do mosteiro, que baixa cara ela.
A planta da igrexa ten unha soa nave lonxitudinal, cuberta con bóveda de canón con falsos casetóns. Ordénase arredor dunha cruz latina con capelas laterais que conforman coa súa composición un gran rectángulo. Ábrense á nave seis capelas laterais entre os contrafortes que comunican entre si e teñen o mesmo tipo de bóveda que a nave. Nelas hai retablos do século XVIII con esculturas de Ferreiro e Silveira entre outros. O cruceiro ilumínase por medio dunha cúpula de media laranxa, a maior ata o momento das construídas en Galicia. Foi deseñada por Bartolomé Fernández Lechuga, e rematada no ano 1626, seguindo o modelo da primeira gran cúpula do renacemento español, a cúpula da catedral de Granada, obra de Diego de Siloé, que a súa vez responde a unha tipoloxía florentina do século XV.
Os muros da nave central articúlanse sobre unha ordenación de arcos dobres apoiados sobre pilastras xónicas, a imaxe dos templos portugueses de Amarante ou Ponte de Lima.
O tipo de bóveda que cobre a nave central, as capelas laterais e as salas laterais á ábsida son de deseño reticular de falsos casetóns ou artesóns.
O cadeirado do coro, barroco, é obra de Mateo de Prado entre os anos 1639 e 1647. As balconadas barrocas que sustentan o coro, así como a escaleira do claustro son obras de Frei Tomás Alonso, coa característica exuberante decoración vexetal. O retablo do altar maior foi construído entre o ano 1730 e o 1733 por Fernando de Casas Novoa e Miguel de Romay. É un retablo bifronte, coa cara posterior de madeira puída. Acolle as representacións da coroación da Virxe e as ecuestres de San Martiño, o Apóstolo Santiago e san Millán da Cogolla.
Este retablo, xunto cos situados a cada lado do cruceiro, forman parte dun gran discurso iconográfico deseñado por Casas.
O retablo do lado do evanxeo é coñecido como da Virxe Inglesa. Está presidido por unha imaxe da Virxe datada arredor do ano 1500 e da que hai referencias nos libros do templo desde 1607. O resto de figuras do retablo están relacionadas coa Virxe: San Xosé co neno, San Xoán Bautista, e os pais de María: Xoaquín e Ana.
O retablo do lado da epístola, da mesma estrutura que o anterior, está adicado a San Bieito, fundador da orde propietaria do templo. A figura central é a do santo cos seus atributos de autoridade e dignidade (a mitra e mais o báculo), o da súa labor lexislativa (o libro da regra) e do seu poder taumatúrxico (o corvo co pan no peteiro). Na parte superior, un altorrelevo representa a éxtase do santo. Completan o retablo catro figuras de santos bieitos: Mauro e Plácido, discípulos de Bieito desde a nenez, Anselmo abade e San Tomé de Aquino.
Nos remates dos dous retablos do cruceiro aparecen catro figuras de santos fundadores de ordes relixiosas, en concreto das catro ordes principais presentes na cidade no tempo: San Domingos de Andrade, San Ignacio de Loiola, Santo Agostiño e San Francisco de Asís. Destaca esta última figura, na que o santo aparece vestido de peregrino e cunha cesta con peixes na man. As terras veciñas nas que erguen a igrexa e o mosteiro de San Franscisco foron cedidas polos bieitos de Pinario aos franciscanos. O simbólico pagamento desta cesión era unha cesta anual de peixes. Esta historia é a que se representa na imaxe.
A fachada, comezada no ano 1598 e rematada no ano 1645, é obra do portugués Mateo López. De gustos platerescos, ten estrutura de retablo dividido en tres plantas construídas en ordes corintia e composta e mostra as figuras da Virxe co neno e varios santos abades beneditinos. O Pai Eterno preside o frontón triangular. San Martiño culmina o conxunto no alto do mesmo na súa representación máis clásica: a cabalo e partindo a súa capa para abrigar a un mendigo.
Os claustros
O mosteiro conta con dous claustros construídos, o máis grande deles, o procesional, comezado a construír no ano 1636 seguindo o proxecto clasicista de Bartolomé Fernández Lechuga (o autor do cruceiro da igrexa), e iniciado no ano 1638 por José Peña de Toro e continuado por Fernando de Casas Novoa, quen o rematou no ano 1743. Configúrase nunha planta cadrada con dúas plantas con pares de columnas dóricas que soportan arcos de medio punto na planta inferior e balcóns na superior. No medio, unha fonte barroca obra de Casas e Novoa 1747.
Desde este claustro accédese ao piso principal, obra de Fernández Lechuga cara o ano 1627. No interior acumúlanse pezas de moito valor, coleccións de ourivaría, pinturas, obxectos sacros etc. Pódense visitar o oratorio de San Filipe Neri, a sancristía, a botica, a capela das reliquias e o claustro procesional.
Situación actual
Hoxe o mosteiro funciona como Seminario Maior, residencia de estudantes e sede da Escola Universitaria de Traballo Social, centro adscrito á Universidade de Santiago de Compostela, así como sede do Instituto Teolóxico Compostelán. Nel tamén se sitúa o Arquivo Histórico Diocesano de Santiago de Compostela.
Unidade da Esquerda Galega
Unidade da Esquerda Galega é unha forza política galega cuxo ámbito de actuación é Galicia. Formouse o 14 de outubro de 1994 con antigos militantes do POG, Unidade Galega, PSG-EG e persoas independentes. O partido refundouse en 2006 da man de Lois Pérez Leira para se presentar as eleccións municipais de 2007 en Vigo, o que fixo xunto con Nós-UP formando a candidatura Vigo de Esquerdas, que tivo o 0.21% dos votos. O partido volveu reactivarse a comezos de 2012 cando varios militantes do PSdeG-PSOE da zona de Vigo deixaron o partido e entraron na organización. En xuño de 2012 celebrou unha conferencia política e anunciou a súa entrada en Máis Galiza. Os seus máximo dirixentes foron Óscar Lomba Álvarez e Marcial Amadeo Martínez, ex-concelleiro do PSG-EG en Vigo. Tiña militantes en Anova e outros en Compromiso por Galicia ata que en 2013 o sector integrado en Anova formou cos militantes de Nova Esquerda Socialista un novo partido Nova Esquerda Galega.
Francesco Squarcione
Francesco Squarcione, nado contra o ano 1397 e finado en 1468, foi un pintor italiano do Renacemento.
Traxectoria
Foi mestre de Crivelli, de Ansuino da Forlì, de Cosmè Tura e de Andrea Mantegna, co cal mantivo relacións difíciles. Non subsisten máis que dúas obras súas coa súa sinatura, unha delas en Padua e a outra en Berlín.
Smertrios
250px|miniatura|dereita| Smertrios Smertrios ou Smertrius era un deus da guerra na Galia céltica e en Nórico. No Imperio Romano foi comparado co deus Marte. O seu nome posúe a mesma raíz ca a da deusa Rosmerta e puido significar O provedor, máis ca un nome propio.
Posiblemente foi a deidade tutelar do pobo Smertae, deus da abundancia e a fecundidade, segundo a única mención histórica do xeógrafo Claudio Tolomeo.
Represéntaselle coma un home musculado e barbudo enfrontado a unha serpe.
Carlos Caba
Carlos Caba Landa, nado en Zaragoza o 2 de decembro de 1900 e finado en Donostia o 23 de outubro de 1992, foi un policía e escritor estremeño.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Arroyo de la Luz (Cáceres) e estudou en Madrid. Como policía formou parte do servizo de seguridade nas embaixadas españolas de Francia, Suíza, Italia e algúns países balcánicos; despois estivo destinado en Pontevedra como inspector de policía (1944-1957), ascendendo a comisario en 1948; e xa ascendido a comisario de primeira en 1957, pasou a Donostia.
Vida persoal
Foi pai de Carlos, María de la Concepción e María Victoria Caba Moral.
A Braña, Santa María Maior, Mondoñedo
A Braña é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lugués de Mondoñedo na comarca da Mariña Central. Tiña 32 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 14 eran mulleres.
O Toural, Coiro, A Laracha
O Toural é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 9 mulleres.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Jeff Ament
Biografía
Jeff Ament naceu en Havre, Montana e medrou nun pobo chamado Big Sandy, no mesmo estado. O pai de Ament foi o alcalde de Big Sandy durante quince anos, así como o condutor do bus escolar. Comezou a tocar o baixo na súa adolescencia e adoitaba tocar cancións de The Clash e The Police. Despois de deixar a universidade de Montana en Missoula, onde estudaba arte, Jeff mudouse a Seattle en 1983 coa súa banda Deranged Diction.
Green River
En Seattle, Jeff emprendeu amizade con músicos locais como Mark Arm e Steve Turner, que lle pediron unirse á súa nova banda, Green River, en 1984. A banda tamén incluía ao batería Alex Vincent e o guitarrista Stone Gossard entraría posteriormente. Cando a banda rematou de gravar o seu EP Come on Down, Turner deixou o grupo por diferenzas de gustos con Ament e Gossard, sendo substituído polo antigo compañeiro de Ament en Deranged Diction Bruce Fairweather.
A banda editou o EP Come on Down en 1985 e a este seguiulle Dry As a Bone en 1987, a súa primeira edición en Sub Pop. O único álbum de estudio de Green River, Rehab Doll, foi editado en 1988. Debido a problemas internos a banda separaríase durante a gravación do traballo. Por unha banda, Ament e Gossard quería asinar un contrato cunha grande discográfica, e pola outra Mark Arm quería permanecer nun selo independente.
Green River é comunmente considerada a primeira banda de grunge, e o grupo conseguiu unha considerable reputación na zona de Seattle, sendo moi influente para a evolución posterior do grunge.
Mother Love Bone
Ament, Gossard e Fairweather recrutaron á celebridade local, o líder de Malfunkshun Andrew Wood, e formaron Mother Love Bone en 1988, onde tamén se incorporou o antigo batería de Skin Yard Greg Gilmore. As cousas comezaron ben para a nova banda, convertéronse nunha das máis prominentes de Seattle e a principios de 1989 asinaron un contrato cun selo grande, Polygram. En marzo dese ano lanzaron o seu EP de estrea, Shine.
A finais de 1989 a banda entrou novamente no estudio para gravar o seu primeiro álbum, Apple, que tería que ser editado en marzo de 1990. Poucos días antes da data de lanzamento, Wood morreu de sobredose de heroína e a banda separouse. O álbum editaríase finalmente no mes de xullo dese ano.
Temple of the Dog
Nese momento Ament e Gossard case se separan Jeff tocou brevemente no grupo War Babies, pero finalmente volveu con Gossard e un amigo da infancia deste chamado Mike McCready. Cando estaban a piques de formar unha nova banda xurdiu o proxecto Temple of the Dog, que creara o líder de Soundgarden Chris Cornell como un tributo a Andrew Wood, e ao cal foron convidados. O proxecto completouse con Matt Cameron, batería de Soundgarden. miniatura|225px A banda comezou a ensaiar temas que Cornell compuxera na xira antes da morte de Wood, e tamén traballaron demos que compuxeran Gossard e Ament. O proxecto finalmente tamén contou co vocalista Eddie Vedder, que chegara a Seattle para facer unha audición para ser o cantante da seguinte banda de Ament e Gossard, a cal posteriormente se convertería en Pearl Jam. Vedder fixo un dueto con Cornell na canción "Hunger Strike" e gravou coros noutros temas. O grupo tiña suficiente material para un álbum e, en abril de 1991, Temple of the Dog foi editado a través de A&M Records.
Pearl Jam
Pearl Jam formárona en 1990 Ament, Gossard e McCready, e posteriormente recrutaron a Vedder e o batería Dave Krusen. Inicialmente colleu o nome de Mookie Blaylock, pero obrigáronos a cambialo cando en 1991 asinaron con Epic Records. Despois de rematar as sesións de gravación de Ten, Krusen deixou Pearl Jam en maio de 1991. Foi substituído por Matt Chamberlain, que anteriormente tocara no grupo Edie Brickell & New Bohemians. Despois de realizar só un feixe de concertos, un dos cales foi filmado para o vídeo de "Alive", Chamberlain abandonou para unirse á banda do programa Saturday Night Live. Como substituto seu, Chamberlain suxeriu a Dave Abbruzzese, que se uniu ao grupo e tocou o resto dos concertos da xira de promoción de Ten.
Ten fixo que a banda fose coñecida polo gran público, e converteuse nun dos discos alternativos máis vendidos dos 90. A banda viuse no medio da atención que se lle comezou a prestar aos grupos da escena de Seattle e ao grunge. Despois dunha intensa xira, a banda regresou ao estudio para gravar Vs., editado en 1993.
Debido á presión do éxito, a banda decidiu baixar o nivel de promoción dos seus discos, e incluso rexeitaron facer vídeos musicais. En 1994 Pearl Jam comezou un boicot a Ticketmaster, que durou tres anos e limitou a posibilidade do grupo de tocar nos Estados Unidos. Ament tivo un rol moi activo durante esta disputa, que levaron a cabo polos elevados prezos e as recargas que cobraba polas entradas dos concertos. Xunto con Gossard, Ament testificou ante un subcomité do Congreso, argumentando que as prácticas de Ticketmaster eran contrarias á libre competencia.
Pearl Jam editou No Code en 1996 e Yield en 1998. Ese ano, antes da xira estadounidense Yield Tour, Irons deixou o grupo xa que non lle apetecía saír de xira. A banda fíxose cos servizos do antigo batería de Soundgarden Matt Cameron como substituto. Nun principio a súa estancia ía ser temporal, pero finalmente quedou como membro permanente.
O seu sexto álbum de estudio, Binaural, apareceu no ano 2000, e entre ese ano e o seguinte a banda lanzou 72 álbums ao vivo. O seu seguinte traballo de estudio, Riot Act, lanzouse no 2002, e o oitavo, Pearl Jam, no 2006. O seu derradeiro disco de estudio ata a data, Backspacer, foi editado no ano 2009.
Ademais das súas contribucións musicais á banda, Ament tamén colaborou na parte artística dos libretos dos álbums. As súas fotografías poden atoparse na meirande parte das edicións de Pearl Jam.
Mirror Ball
Ament tocou, xunto co resto dos membros de Pearl Jam, no álbum de 1995 de Neil Young Mirror Ball, e posteriormente formaría parte da banda de xira que daría 11 concertos en Europa. Esta xira demostrou ser moi exitosa e o mánages de Young, Elliot Roberts, falou dela como "unha das maiores xiras que tivemos nas nosas vidas".
Tone
O 16 de setembro do 2008 Ament editou o seu primeiro álbum en solitario, Tone, a través do selo Monkeywrench Records. O disco está formado por dez cancións compostas nun período de 12 anos. Os temas do traballo teñen un son cru e experimental. Fabricáronse 3.000 copias de Tone e foron distribuídas por tendas de discos independentes dos Estados Unidos, ademais de a través da páxina web de Pearl Jam. O álbum tamén está dispoñible como descarga dixital tamén a través da páxina de Pearl Jam.
Club de Rugby Ferrol
O Club de Rugby Ferrol é un equipo de rugby da cidade de Ferrol, fundado en 2008. Compite na Liga Galega de Rugby e xoga os seus encontros como local no estadio de atletismo de A Malata. Ten dous títulos da Liga Galega acadados nas tempadas 2016/17 e 2017/18.
Historia
O Club de Rugby Ferrol naceu como un proxecto unificador do rugby local, que anos atrás estivera representado por varios equipos, entre eles o CR Marina e o Almallo RC, incluíndo nesa fusión á Escola de Rugby municipal e ó Veteranos Rugby Ferrol.