cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oñati
Historia
En 1652 finalizou o preito aberto para lograr esta anexión co resultado de manter a independencia do condado de Oñati. Non sería até 1845, con motivo da supresión dos dereitos señoriais, cando se incorporou á provincia de Guipúscoa con plenos dereitos. Dentro das loitas por máis dereitos logrouse, no século XV, que o alcalde fora nomeado por votación popular, aínda que o conde se reservaba o dereito a confirmalo e a nomear o chamado "alcalde maior".
A familia Guevara ostentou o señorío de Oñati dende o ano 1149 deica a súa anexión a Guipúscoa en 1845. Até 1201 os Señores de Oñati eran vasalos do rei de Navarra e logo pasaron a selo do rei castelán dependendo directamente del. Participaron nas guerras de bandos do lado gamboino e durante os séculos XIII e XIV adquiriron o padroado do mosteiro de San Miguel e o control das ferrarías de Zubillaga. Ao mando de Pedro Vélez de Guevara as tropas de Oñati queimaron a veciña vila de Mondragón en 1448.
Iñigo Vélez de Guevara chegou a enfrontarse ao poder real, o Condestable de Castela fixérase eco das demandas dos veciños, e logrou evitar a incorporación en Guipúscoa, mantendo o poder feudal incluso tralas denuncias de dar protección a bandidos e perseguidos da Xustiza real. En 1539 construíuse a Universidade por encargo do bispo Rodrigo Mercado de Zuazola.
Durante as guerras carlistas Oñati foi praza forte carlista, cuartel xeral do Pretendente e refuxio de tropas carlistas derrotadas. Chegouse a editar a "Gazeta oficial do reino e exército carlista" e construíuse unha fábrica de armas.
En 1845 despois da desaparición dos dereitos señoriais incorpórase á provincia de Guipúscoa, en cuxas Xuntas Xerais ocupou o segundo posto á esquerda do Corrixedor Real. No protocolo de anexión aceptáronse varias condicións expostas polo conde de Oñati; estas eran que se construíse unha estrada dende o veciño Ormáiztegui a Oñati, que se aumentase a concesión de mantemento á universidade e que se lle aboase unha renda anual de 20.000 reais. Esta anexión formalizouse o 9 de outubro dese ano. Antes, durante ese mesmo século XIX, dependeu de Guipúscoa nalgúns períodos de tempo, de 1808 a 1814, de 1820 a 1823 e de 1832 a 1839.
Monumentos
miniatura|200px|Universidade de Oñati miniatura|250px|[[Santuario de Arantzazu]]
Oñati tivo até 15 ermidas. A de Santa María Magdalena ten especial relevancia ao ser o lugar onde se hospedaron os primeiros xesuítas que visitaron a vila a mediados do século XVI. Entre eles estaba San Francisco de Borja, que durmía nun chanzo. A tradición é levar un anaco de dito chanzo como reliquia. En 1845 a raíña Sabela II visitou a ermida levando o correspondente cachiño de chanzo.
Festas
As festas patronais son as de San Miguel, a finais de setembro, pero as máis recoñecidas son as do Corpus Christi, a mediados de xuño. Nestas celébrase unha procesión dende hai séculos e unha misa na mesma mañá. Canda a procesión adoitan saír os dantzaris, quen interpretan bailes tradicionais.
Xentilicios
O xentilicio vasco oñatiarra emprégase habitualmente tamén en castelán. Oñacino/a é máis utilizado para referirse aos partidarios da Casa de Oinaz nas Guerras de bandos da Idade Media e o Renacemento. Coloquialmente emprégase tamén txantxiku, que no éuscaro local significa ra.
Rumba
A rumba é un xénero musical caracterizado polos ritmos baseados en instrumentos de percusión. Así mesmo a rumba pode facer referencia á canción e mais á danza relacionadas con esta música.
É orixinaria de Cuba, como combinación das tradicións musicais dos colonizadores españois e dos africanos traídos a Cuba como escravos. Trátase dun xénero musical carente de conexións relixiosas. O período de aparición da rumba data dos anos 1930 e 1940, sendo daquela a música popular de Cuba, tendo en parte evolucionado cara ao que hoxe recibe o nome de salsa.
La Voz de Allariz
La Voz de Allariz foi un semanario editado en Allariz en 1919.
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses populares, apareceu o 19 de xaneiro de 1919. Fundado e dirixido por S. Lamas. Periódico anticaciquil que tiña como obxectivo denunciar a corrupción na Administración pública. Entre os seus colaboradores figuraron Osío Lamas Cid, Matías Martínez Vázquez, Eladio Losada, e Pardo. Constaba de catro páxinas e tirábase na imprenta de Manuel Puga.
O Vao, Reigada, Manzaneda
O Vao é un lugar da parroquia de Reigada no concello ourensán de Manzaneda na Comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE en 2020 estaba despoboado.
Lino Gerpe
Lino Gerpe Calvo, nado en Santiago de Compostela en 1866 e finado en Pontevedra o 13 de agosto de 1924, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Casou con Elvira Vázquez de Cabieles en 1912.
O Montiño
O topónimo galego O Montiño pode referirse a:
Francisco Fernández Liñares
Francisco Fernández Liñares, nado en Olveira (Dumbría) o 1 de xullo de 1950, é un enxeñeiro técnico agrícola, economista e político galego, do PSdeG.
Traxectoria
Licenciado en Economía, aprobou unhas oposicións a funcionario do Estado e acabou recaendo na subdelegación do goberno en Lugo a finais dos anos noventa. En 1999 integrou a lista do PSdeG ao concello de Lugo, encabezada por Xosé López Orozco, e foi elixido concelleiro. Ocupou a carteira de Seguridade, encargada da policía municipal, durante ese primeiro goberno Orozco. Revalidou o seu escano de concelleiro no goberno municipal en tres ocasións, mudando as carteiras: economía, zona rural e finalmente urbanismo.
En setembro de 2012 foi detido en relación coa Operación Pokémon, acusado de participar nunha trama de subornos e prevaricación mentres fora concelleiro en Lugo. O Tribunal Supremo condenouno a catro anos e medio de cárcere por suborno e a oito anos e medio de inhabilitación por prevaricación por adxudicar obras a empresarios a cambio de cartos ou de prestacións de traballo nas súas propiedades.
O Someiro, Galgao, Abadín
O Someiro é un lugar da parroquia de Galgao no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 18 habitantes en 2015 (9 homes e 9 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2011 (9 homes e 9 mulleres).
Provincia de Ancona
Descrición
A provincia de Ancona ten 49 concellos.
Fai fronteira a noroeste coa provincia de Pesaro e Urbino, a nordeste e leste co Mar Adriático, a sur coa provincia de Macerata e a oeste coa provincia de Perugia (rexión da Umbría).
Xeografía
miniaturadeimagen|left|Mapa da provincia de Ancona. A provincia de Ancona ten unha superficie de 1963,22 km². A provincia limita ao nordeste e ao leste co mar Adriático, ao noroeste coa provincia de Pesaro e Urbino, o oeste coa rexión de Umbría (provincia de Perugia) e ao sur coa provincia de Macerata.
Os principais ríos na provincia son, de norte a sur:
O punto máis alto da provincia está na cima norte de Serra Santa,(43.245°N, 12.82611°W), nos Apeninos cnunha altitude de 1421 metros.
Poboación
A 1 de xaneiro de 2017, a poboación da provincia era de 474 124 habitantes, cunha densidade poboacional de 241,5 habitantes/km². O municipio con máis habitantes é Ancona con 100 696 habitantes. O municipio con menor poboación é Poggio San Marcello con 685 habitantes.
División administrativa
Os 47 municipios na provincia son:
O municipio de maior superficie é Fabriano, con 272,08 km², e o menor é Concamarise, con 6,05 km². Hai dous municipios con menos de 1000 habitantes (2017)ː San Paolo di Jesi con 912 habitantes, e Poggio San Marcello con 685 habitantes.
Apeadoiro de Rubiáns
Rubiáns foi un apeadoiro de Adif, situado en Rubiáns, no concello de Vilagarcía de Arousa, provincia de Pontevedra. Estaba situado na liña Santiago - Redondela e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Fregona
miniatura|dereita|Fregona e cubo con escorredoiro A fregona é unha ferramenta para limpar o chan. Foi inventada por Manuel Jalón en 1964, quen modificou un trebello que coñeceu nos Estados Unidos para darlle o aspecto aproximado das actuais fregonas.
Glicosidases
miniatura|250px|A alfa-amilase pancreática 1HNY, unha glicosidase.
Fregona
Adoita ir acompañada dun cubo onde se humedece e ter un longo pau e mais unha cabeza feita de grosos e suaves fíos de tea absorbente. Para limpar o chan, logo de humedecelo, refrégase o utensilio contra a superficie. Algúns cubos inclúen un escorredoiro, para quitar o exceso de auga da fregona, co fin de non saturar o chan. Utilízase frecuentemente tamén para limpar líquidos derramados.
Glicosidases
As glicosidases, tamén coñecidas como glicósido hidrolases ou glicosil-hidrolases son enzimas que catalizan a hidrólise de enlaces glicosídicos para xerar glícidos menores.
Son enzimas moi comúns que desempeñan importantes papeis na natureza como, por exemplo, na degradación de biomasa, como celulosa e hemicelulosa, na defensa contra as bacterias, en mecanismos de patoxénese e no normal funcionamento celular.
Canda ás glicotransferases, as glicosidadas forman a maior maquinaria catalítica para a síntese e a rotura de enlaces glicosídicos.
Estación de Silleda
Silleda é un apeadoiro de Adif, situado na parroquia do Castro, preto da vila de Silleda, provincia de Pontevedra. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Características
Inaugurouse en 1958, cando se abriu o trazado da liña de ferrocarril Zamora - Santiago de Compostela. Amais do edificio principal consérvase o almacén e a báscula de mercadorías, os servizos, os farois, o muro divisorio e as casa dos ferroviarios de planta baixa.
Glicosidases
Aparición e importancia
As glicosidases encóntranse en practicamente todos os ámbitos da vida. En bacterias e outras células procariotas, áchanse tanto en forma de enzimas intracelulares como extracelulares, e están moi involucradas nos procesos de adquisición de nutrientes. Unha das máis importantes glicosidases en bacterias é o enzima beta-galactosidase (LacZ), a cal está implicada na regulación da expresión do operón lac en ''E. coli.
Estación de Pumares
Pumares é un apeadoiro de Adif, situado en Pumares, no concello de Carballeda de Valdeorras, provincia de Ourense. Actualmente non ten servizos de pasaxeiros.
Situación ferroviaria
Está situada no punto quilométrico 285,9 da liña de ancho ibérico que une León e A Coruña, a 368 metros de altitude, entre as estacións de Sobradelo e Quereño. O tramo é de vía única e está electrificado.
Glicosidases
Clasificación
As glicosidases están clasificadas co número EC 3.2.1 como enzimas catalizadores da hidrólise de O- ou S-glicósidos. Tamén poden ser clasificadas de acordo ao resultado estereoquímico da reacción de hidrólise: desta forma, pódense clasificar como enzimas de retención ou de inversión. As glicosidases tamén se poden clasificar como exo ou endo, dependendo do seu lugar de actuación (no final ou no medio dunha cadea de oligo ou polisacáridos). Finalmente, as glicosidases tamén poden ser clasificadas pola súa secuencia ou estrutura.
Estación de Pumares
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Glicosidases
Clasificación baseada na secuencia
A clasificación das glicosidades baseada na secuencia é un dos métodos preditivos máis potentes para deducir cal é a función de enzimas recentemente secuenciadas e cuxa función non se puido demostrar bioquimicamente. Un sistema de clasificación para as glicosidases, baseado na similitude de secuencias, levou á definición de máis de 100 familias diferentes. Esta clasificación está dispoñíbelen a páxna web CAZy (Carbohydrate-Active Enzymes). A base de datos online está baseada na CAZypedia, unha enciclopedia online de enzimas vinculados aos hidratos de carbono. Baseándose nas similitudes na estrutura tridimensional, as familias clasificadas polas súas secuencias foron subdivididas en clans de estrutura similar. Recentes progresos na análise da secuencia das glicosidases e na comparación das estruturas 3D permitiron a proposta dunha clasificación xerárquica ampliada das glicósido hidrolases.
Estación de Pumares
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Glicosidases
Glicosidases de inversión
Estes enzimas utilizan dois residuos enzimáticos, normalmente residuos carboxílicos, que actúan como un ácido e unha base respectivamente, como se mostra abaixo para a beta-glicosidase:
Estación de Pumares
A estación
Sitúase ao sur da localidade xunto ao río Sil. O seu edificio para viaxeiros é un simple refuxio. Posúe unha única plataforma lateral á que accede a vía principal.
Glicosidases
Glicosidases de inversión
430px|center
Arciprestado de Tea-Condado
O arciprestado de Tea-Condado é un arciprestado pertencente á diocese de Tui-Vigo. Abrangue 49 parroquias e 5 anexos dos concellos de Mondariz, As Neves, Ponteareas e Salvaterra de Miño.
Glicosidases
Glicosidases de retención
Estes enzimas actúan mediante un mecanismo de dúas etapas. Unha vez máis dous residuos están involucrados, un actúa como nucleófilo e o outro como un ácido ou unha base. No primeiro paso o nucleófilo ataca nunn centro anómerico, dando como resultado a formación dun enzima glicosídico intermedio cun carácter ácido debido á presenza do carboxilato ácido. No segundo paso o agora desprotonado carboxilato ácido actúa como base, uníndose a unha molécula de auga nucleofílica para hidrolizar o enzima intermedio, dando o produto hidrolizado. Este mecanismo ilústrase a continuación.
Arciprestado de Tea-Condado
Historia
Foi creado polo Decreto do 29 de xuño de 2016, mediante fusión dos arciprestados de Tea e Salvaterra, e a anexión das parroquias de Ponteareas e Salvaterra de Miño que antes pertencían ó arciprestado de Entenza; que a súa vez se fusionou co de Tui, formando o arciprestado de Tui-Entenza.
Glicosidases
Glicosidases de retención
650px|center
Arciprestado de Tea-Condado
Xeografía
O arciprestado aséntase na bisbarra do Condado, e é atravesado polo río Tea. Estas dúas características danlle o nome de Tea-Condado. Limita cos arciprestados de Redondela-Oitavén, Montes-Mondariz, San Martiño, Tui-Entenza e A Louriña; todos eles da diocese Tui-Vigo. Ademais, limita polo sur co arciprestado de Monção, pertencente á diocese portuguesa de Viana do Castelo.
Glicosidases
Glicosidases de retención
Un mecanismo alternativo para a hidrólise con retención da estereoquímica pode ter lugar mediante un proceso polo cal un residuo nucleofílico únese ao substrato, en lugar de atacar ao enzima. Estes mecanismos son comúns para certas N-acetilhexosaminidases, as cales teñen un grupo acetamido capaz de participar con grupos veciños para formar unha oxazolina intermedia ou ión oxazolinio. Unha vez máis, o mecanismo dase en dpus pasos, dúas inversións individuais que dan como resultado unha retención neta da configuración.
Nomenclatura e exemplos
As glicosidases noméanse normalmente segundo o substrato sobre o que actúan. Desta forma, as glicosidases catalizan a hidrólise de glicósidos en xeral e as xilanases catalizan a escisión do xilano de homopolímeros de xilosa. Outros exemplos son a lactase, a amilase, a maltase, a invertase, a neuraminidase, a hialuronidase e a lisozima.
Usos
As glicosidases teñen unha gran cantidade de usos entre ops que están a degradación de materiais vexetales (por exemplo, as celulases para degradar a celulosa a glicosa, o que pode usarse para a produción de etanol), na industria alimenticia (por exemplo, invertase para reducir azucre invertido), e na industria do papel (por exemplo, xilanases para extraer hemicelulosa da pasta de papel). As celulases engádense aos deterxentes para o lavado dos tecidos de algodón e axudar no mantemento dos colores.
En química orgánica, as glicosidases pódense usar como catalizadores sintéticos para formar enlaces glicosídicos mediante hidrólise inversa (na cal o punto de equilibrio se inverte) ou mediante transglicosilación (na cal glicosidases de retención poden catalizar a transferenza dun grupo glocosilo desde un glicósido activo até un aceptor alcohol para crear un novo glicósido.
Desenvolvéronse glicosidases mutantes, chamadas glicosintases, que son capaces de conseguir a síntese de glicósidos cun alto rendemento a partir de doantes activados de grupos glicosilo. As glicosintases fórmanse normalmente a partir de glicosidases de retención mediante mutaxénese local do nucleófilo enzimático converténdose nun grupo menos nucleofílico, como a alanina ou a glicina. Outra forma de mutación, cuxo produto se denomina tioglicoligase, fórmase mediante mutaxénese local do residuo ácido/base dun enzima glicosidase de retención. As tioglicoligases catalizan a condensación de glicósidos activados e varios ceptores que conteñan tiol. Outro dos seus usos é o aumento de azucres fermentábeis na produción de cervexa "light"
Inhibidores
Coñécense moitos compostos que poden actuar inhibindo a acción dunha glicosidase. Algúns conteñen nitróxeno. Encontráronse na natureza heterociclos tales como a desoxinoxirimicina, a swainsonina, a australina e a castanospermina. A partir destes modelos naturais desenvolvéronse outros, como a isofagomina e a desoxugalactonoxirimicina, e varios compostos insaturados como PUGNAC. Algúns inhibidores úsanse a nivel clínico, como os medicamentos antidiabéticos ascarbosa e miglitol, ou en terapia antiviral (oseltamivir e zanamivir). Algunhas proteínas actúan como inhibidores das glcósido hidrolases.
Futsal Cartagena
O Futsal Cartagena ou Reale Cartagena, por motivos de patrocinio, é un equipo español de fútbol sala da cidade de Cartagena, na Rexión de Murcia. Actualmente compite na División de Honra da Liga Nacional de Fútbol Sala.
O Futsal Cartagena fundouse en 1993, e dende a tempada 1998-99 xoga na máxima categoría do fútbol sala español. A súa mellor tempada foi a 2005-06, cando o equipo chegou á final da División de Honra da LNFS, na que perdeu fronte a ElPozo Murcia.
Creación do Futsal Cartagena
O Fútbol Sala Cartagena comezou a competir en 1993 baixo o nome de Mínguez y Sáez Fútbol Sala. En dous anos conseguiu o ascenso á División de Prata na que, tras unha primeira tempada de proba, comezou a buscar o ascenso á máxima categoría. Na tempada 1996-97 non puido conseguir o ansiado ascenso logo de caer no derradeiro partido ante o Jaén Fútbol Sala, mais na tempada seguinte o Mínguez Sáez proclamouse campión de grupo e ascendeu á División de Honra ao bater o F.S. Móstoles.
No seu debut na máxima categoría o Cartagena certificou a súa permanencia e ao ano seguinte finalizou na novena posición, ficando ás portas dos playoffs polo título. No ano 2000, o club cambiou de patrocinador e converteuse no GMI FS Cartagena durante dúas tempadas, nas que seguiu loitando sen éxito por entrar entre os mellores. Cando a empresa rompeu o seu patrocinio, o Cartagena estivo a piques de desaparecer, mais no último momento o Centro Médico Virgen de la Caridad converteuse no seu patrocinador. O club mantívose na fase de permanencia ante o Levitt Las Rozas.
Polaris World Cartagena
Na tempada 2003-04, a promotora inmobiliaria Polaris World converteuse no patrocinador do Cartagena, baixo a presidencia de Salvador Hernández. Investíronse moitos cartos en xogadores como Manoel Tobías, considerado daquela como a estrela da selección brasileira, e outras figuras como Indio e o adestrador Sito Rivera. O equipo clasificouse para os playoffs en quinta posición e chegou ata as semifinais. Unha tempada despois, o club rematou cuarto na liga regular e correu a mesma sorte nos playoffs, malia as contratacións de Marcelo, Jordi Sánchez, Javier Orol, Jordi Torras e o brasileiro Leandro Simi.
Polaris World realizou a súa mellor tempada en 2005-06, ao finalizar segundo a liga regular. Nos playoffs polo título, o Cartagena superou o Playas de Castellón FS e o Boomerang Interviú, chegando ata a final polo título, onde caeu fronte ao ElPozo Murcia. En todo ese tempo destacaron os brasileiros Ciço, Lenísio (máximo goleador do club) e Balo. Na tempada 2006-07, o club finalizou segundo, mais caeu en semifinais polo título.
Etapa actual
Logo de catro anos de colaboración, Polaris World anunciou o 12 de xuño do 2007 que retiraba o seu patrocinio ante a falta de resultados. A entidade rescindiu o contrato de tódolos seus xogadores e o equipo estivo novamente a piques de desaparecer. O primeiro presidente, Antonio Mínguez, regresou ao cargo e o club buscou de xeito desesperado un patrocinador. Meses despois, a empresa Muebles Tuco converteuse no seu patrocinador e o club tivo que refacerse por completo con xogadores como Jordi Gay e Marcelo Serpa. Con menos cartos que en anteriores ocasións, o equipo finalizou en duodécimo lugar e a empresa de mobles retirou o seu patrocinio ao final da tempada.
Novamente sen apoios económicos, a construtora Peinsa asinou un acordo de patrocinio no verán do 2008. Mais a mediados da tempada 2008-09, Peinsa suspendeu pagamentos e non afrontou os seus compromisos económicos, polo que os xogadores non podían cobrar as súas nóminas. Ao final, en febreiro do 2009, o Centro Médico Virgen de la Caridad volveu converterse no patrocinador ata o final da tempada. A pesar das dificultades, o Cartagena certificou a permanencia.
Dende a tempada 2009-2010, o Cartagena está patrocinado pola aseguradora Reale Seguros, polo que a entidade cambiou o seu nome por Reale Futsal Cartagena. Neste tempo destacaron os xogadores Sergio Lozano e Fabián Robledo, convocados pola Selección de fútbol sala de España.
Na tempada 2010-2011 continuou o patrocinio da aseguradora Reale. Malia iso, o club sufriu dificultades económicas que o levaron mesmo ao impagamento dalgunhas nóminas debido a que as subvencións públicas do concello e da comununidade autónoma non chegaban. Ao finalizar a primeira volta o club estaba situado en posicións de descenso. Coas incorporacións de Beto, Yoni e Bebe no mercado de inverno, o club experimentou unha remontada espectacular, gañándose partidos como o 10-9 a ElPozo Murcia en La Bombonera. O club chegou ata a derradeira xornada xogándose a permanencia fronte ao Playas de Castellón, fóra de casa, nun partido no que o equipo rival tamén se xogaba continuar en División de Honra. Finalmente o partido finalizaba 2-4, consumándose a salvación do Cartagena.
Hydrangeaceae
Hydrangeaceae (as hidranxeáceas) é unha familia pertencente á orde Cornales, cunha ampla distribución en Asia e América do Norte, e localmente en Europa.
A familia inclúe 17 xéneros, porén algúns botanistas dividen a familia en dous, con sete xéneros separados na familia Philadelphaceae.
Os xéneros caracterízanse polas follas opostas e flores regulares, bisexuais con 4 pétalos (raramente 5-12). O froito é unha cápsula ou unha baga que contén varias sementes. As sementes teñen endospermo carnoso.
A popular planta ornamental hortensia pertence a esta familia.
Descrición
Son arbustos, rubideiras ou herbas rizomatosas; plantas hermafroditas. Follas opuestas, ás veces verticiladas ou alternas, enteiras, dentadas ou lobadas; estípulas ausentes. Inflorescencias en cimas corimbiformes a paniculiformes, flores epíxinas ou ás veces hipóxinas, maiormente actinomorfas, mais ás veces con algúns sépalos petaloides agrandados nas flores marxinais; sépalos 4–5 (–12), valvados ou imbricados; pétalos 4–5 (–12), ceibos, valvados, imbricados ou convolutos; estames en dobre número ca os pétalos ou máis numerosos, filamentos ceibos; xineceo de 3–5 (–12) carpelos unidos formando un ovario plurilocular, 1–varios óvulos, estilos libres ou curtamente unidos no baseamento; disco intrastaminal presente. Froito: unha cápsula ou baga; sementes con embrión recto e endosperma carnoso.
Xéneros
O xénero Pottingeria é algunhas veces incluído en Hydrangeaceae, mentres outros inclúena en Balanophoraceae, ou na súa propia familia Pottingeriaceae.
Marco Carreira
Traxectoria
Campión de España de taekwondo en varias categorías, medallista europeo e nove veces campión de Galicia, dende 2004 traballa como técnico para a Federación Española de Taekwondo. É adestrador persoal, entre outros, do taekwondista español Nicolás García, medalla de prata nos Xogos de Londres 2012.
Camarga
miniatura|dereita|400px|Mapa de Camarga
Camarga (Occitano: Camarga na grafía do IEO e Camargo na grafía mistralense; Camargue é a forma oficial, en francés) é unha comarca natural da Provenza, Francia, abrangue o territorio comprendido entre os dous brazos principais do río Ródano e o mar Mediterráneo, aproximadamente 930 km², administrativamente pertence ó departamento de Bocas do Ródano. En 1970 estableceuse un parque natural que abrangue 820 km².
Confiteor
O Confiteor (así chamado pola primeira palabra en latín, que significa 'eu confeso') é unha oración católica para a confesión xeral dos pecados ante Deus, usada no rito romano ao comezo da misa e noutras ocasións como preparación para a recepción dalgunha graza. Tamén se reza nos servizos luteranos e nos cultos anglicanos.
Historia
O texto aparece no Ordo Missæ do Misal romano. É dicir, forma parte fixa do rito romano da misa e da administración do sacramento da comuñón. Co Confiteor, tanto o sacerdote coma os acólitos e os fieis recoñecen pecaren e solicitan a misericordia e perdón de Deus.
Baixo diferentes fórmulas, a oración existe desde os inicios do Cristianismo. Santo Agostiño xa fai referencia ao costume de recitala batendo no peito coa man dereita en sinal de humildade. O xesto de se golpear un mesmo durante o arrepentimento aparece tamén en Xeremías 31, 19.
No Micrologus, de Bernoldo de Constanza (s. XI), o Confiteor aparece por primeira vez como parte da introdución da Misa e a preparación facíase xa no altar.
A forma, e especialmente a listaxe dos santos invocados, varía considerablemente na Idade Media. No misal do papa Paulo III (1534-1549) engádese a san Pedro. Desde a edición de Pío V (1566-1572) só algunhas ordes teñen o privilexio de incluír o nome do seu fundador. Fóra diso, a oración debe dicirse sempre tal como está no Misal Romano de Paulo VI.
Barfly
Barfly é un filme de 1987, un dos dous filmes escritos polo escritor e poeta estadounidense Charles Bukowski. Esta película, ao igual que a moi posterior Factótum, é un retrato semi-autobiográfico da vida do autor, e as súas eternas borracheiras e pelexas en sórdidos antros e escenarios. Bukowski narra tamén a súa experiencia durante a rodaxe desta película na súa novela de 1989 Hollywood, unha visión dramatizada e sarcástica do mundo do celuloide.
Os actores principais foron Mickey Rourke e Faye Dunaway e foi dirixido por Barbet Schroeder, incluíndo un silencioso cameo do propio Bukowski.
Argumento
Henry Chinaski é un poeta que vive nos barrios baixos da súa cidade. A súa existencia, marcada por unha tendencia ao alcoholismo, xira arredor de borracheiras en bares e pelexas nocturnas nas rúas, buscando traballiños para subsistir durante o día. Só nos seus escritos Henry verte un anaco da súa personalidade que non coñece ninguén, o máis profundo e sensible.
Unha noite coñece a Wanda Wilcox, unha muller alcohólica e habitual de bares como Henry, e comezan unha relación. Ambos os dous viven cos cartos xustos, intentan mudar e manterse sobrios. Ao pouco as cousas complícanse por mor das personalidades de cada un e a aparición dunha editora de clase alta, que recibe algúns poemas de Henry e desexa publicar a súa obra a grande escala.
Francisco Marín Muñoz
Francisco Marín Muñoz, nado en Linares (Xaén) en 1960, é un funcionario galego, político vinculado ao PPdeG e presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil.
Traxectoria
Marín Muñoz é enxeñeiro agrónomo. Aprobou unhas oposicións ao corpo de enxeñeiros agrónomos do estado e ocupou diversos postos. En 1987 atopa o seu destino en Ourense. Na década de 2000, traballou para a delegación en Ourense da Consellería de Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia. En 2011 foi nomeado presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, en substitución do socialista Francisco Fernández Liñares.
José Barreiro Álvarez
José Barreiro Álvarez, nado en Baiona en 1878 e finado no mesmo concello o 19 de decembro de 1937, foi un farmacéutico, empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Barreiro e Juana Álvarez de Blas, dunha acomodada familia baionesa. Estudou farmacia. En 1908 xa formara parte da primeira directiva da Sociedade de mariñeiros e pescadores A Anunciada. Foi nomeado xuíz de paz en xullo de 1911. Foi un dos propietarios do forno de cal situado na praia da Ladeira de Baiona. Chegou á alcaldía por primeira vez no bienio 1921 a 1923. Anos despois tivo distintos cargos de asociacións baionesas, entre elas o de vicepresidente do Liceo Recreativo con Ulpiano Nogueira como presidente. En outubro de 1933 era o contador na Unión Regional de Derechas do Val Miñor. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936, o 25 de xullo, foi nomeado presidente da Xestora Municipal de Baiona. Deixou o cargo de alcalde de Baiona en 1937 por problemas de saúde, sendo nomeado para o no seu posto Ricardo Agustí Sanjuán. Faleceu pouco despois, o 19 de decembro de 1937.
Xoán Cínamo
Xoán Cínamo (grego: Ἰωάννης Κίνναμος, Ioannes Kinnamos; 1143 - ?), nado en 1143 e finado en ano descoñecido, foi un historiador bizantino, secretario (grammatikós) do emperador Manuel I Comneno (1143-1180), ao cal acompañou nas súas campañas militares en Europa e Asia Menor. Aparentemente Cínamo sobreviviu a Andrónico I Comneno, falecido en 1185.
Traxectoria
Xoán Cínamo, membro dunha importante familia aristocrática, foi o autor dunha historia que abarca o período 1118-1176 e os reinados de Xoán II e Manuel I, continuando a Alexiada de Nicéforo Brienio e Ana Comneno. A obra, en seis libros, é fundamental para o coñecemento do período e foi escrita pouco despois da morte de Manuel; só nos é coñecida por un manuscrito do século XIII mutilado na súa parte final (así como por copias dos séculos XVI e XVII), que parece constituír unha versión abreviada. Xunto coa citada obra de Nicéforo Brienio, continuada pola súa esposa Ana Comneno, forma unha historia completa do século das Cruzadas.
Cínamo distínguese pola súa sinxeleza, precisa concisión e honradez profesional. Con todo, ao ser un cronista de Corte, a obra ten o innegábel defecto de presentar a Manuel Comneno como a un heroe.
Casa Grande
Unha Casa Grande é un tipo de casa señorial. Como topónimo, A Casa Grande pode referirse a:
Amais, pode referirse ás seguintes construcións:
Claudio Pérez Prieto
Claudio Pérez Prieto, nado na Habana cara a 1907 e finado en Ribadeo o 27 de febreiro de 1977, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela e foi dirixente da FUE de Farmacia. Puxo unha farmacia en Ribadeo. Afiliado ao Partido Galeguista, era o secretario do Grupo Galeguista de Ribadeo e presidente de Honra da Irmandade Galega. Foi presidente do coro Cántigas da Mariña.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse no comité de defensa, e cando os militares sublevados chegaron á vila, agochouse no lugar duns parentes en Ove. Foi descuberto polos falanxistas de Ribadeo e cambiou de agocho na casa doutros parentes de Lourido que lle construíron un zulo. En 1939 a familia organizoulle a fuga, viaxou a Santiago de Compostela, onde estivo agochado no sanatorio de Ramón Baltar, de alí trasladouse a Vigo acollido por José P. Villamil e desde alí pasou a Portugal. Desde Porto embarcou a Porto Rico e finalmente recalou nos Estados Unidos. Foi declarado en rebeldía acusado de rebelión militar e despois abríronlle expediente de responsabilidade civil, polo que foi sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas o 9 de febreiro de 1941 con 10 anos de inhabilitación especial e condenado ao pago de 3000 pesetas, embargáronlle todos os bens. Nos Estados Unidos tivo que alistarse no exército traballando como químico nos laboratorios militares. Retornou do exilio nos anos cincuenta. Traballou como empregado dun laboratorio farmacéutico e despois de novo na farmacia. Seguiu colaborando co nacionalismo na clandestinidade.
Recoñecementos
O concello de Ribadeo puxo o seu nome a unha rúa.
Alfredo Cid Rumbao
Alfredo Cid Rumbao, nado en Allariz o 8 de decembro de 1912 e finado en Ourense o 7 de marzo de 2000, foi un mestre, perito mercantil e escritor galego.
Traxectoria
En 1949 foi nomeado cronista oficial de Allariz e dende 1979 foi tamén cronista oficial de Ourense. Publicou traballos de investigación e divulgación histórica sobre Ourense en revistas especializadas e en La Región e Faro de Vigo e colaborou no Boletín do Museo Arqueolóxico Provincial e na revista Posío. Arte y Letras.
El Defensor Gallego
El Defensor Gallego foi un periódico editado en Ourense en 1918.
Historia e características
Subtitulado Diario de la mañana, apareceu o 14 de febreiro de 1918. Declarouse liberal e foi defensor da candidatura de Fernando Melgarejo para deputado a Cortes polo distrito do Carballiño. Ademais da información de carácter xeral incluía un servizo telegráfico e novas do estranxeiro. Entre os seus colaboradores figurou Vicente Risco. Cesou a súa publicación en agosto de 1918.
Mesrop Mashtots
San Mesrop Mashtots (tamén Mesrob), nado en Hatsik no ano 360 e finado en Vagharshapat o 17 de febreiro de 440, foi un monxe, teólogo e lingüista armenio. É coñecido por ser o inventor do alfabeto armenio, que foi un paso fundamental para o fortalecemento da Igrexa Apostólica Armenia, o goberno do Reino de Armenia, e para a unión entre falantes da lingua armenia dos Reinos Armenio, Bizantino e Persa. É honrado pola Igrexa Arménica Apostólica, pola Arménica Católica e pola Católica Romana. Foi tamén compositor de música litúrxica, sendo algúns traballos que se lle atribuen: Megha Qez Ter, Voghormea indz Astvats, Ankanim Aadgi Qo e Voghormea (himnos de arrepentimento).
Vida
Mesrob Mashtots naceu en Taron e morreu en Vagharshapat. Koryun, o seu pupilo e biógrafo, conta que Mesrob recibiu unha educación liberal, e foi versado nos idiomas grego, sirio e persa. Debido á súa "piedade e aprendizaxe" Mesrob foi nomeado secretario do rei Cosroes III. O seu deber era escribir en grego, persa e sirio os decretos e edictos do soberano.
Mais Mesrop deixa posteriormente a vida na corte para adicarse á relixión, tomou os hábitos, e retirouse a un mosteiro cuns poucos compañeiros elixidos. Alí, de acordo a Koryun, someteuse a grandes austeridades, soportando a fame e a sede, o frío e a pobreza. Vivía de vexetais, vestía só un cilicio, durmía no chan, e a miúdo pasaba noites enteiras orando e estudando a Biblia. Continuou con este réxime de vida por uns poucos anos.
miniatura|esquerda|190px|Ilustración de Mesrop Mashtots nun manuscrito de 1776. No caso de Mesrop Mashtots, co apoio do príncipe Shampith, adicouse a predicar os Evanxeos no distrito de Golthn preto do río Araxes, convertendo a moitos "herexes" e "pagáns". Con todo, pasou grandes dificultades xa que os armenios non tiñan alfabeto propio: utilizaban as escrituras grega, persa e siria, mais ningunha era adecuada para representar correctamente os numerosos sons da súa lingua nativa. Consideraba que os textos sagrados e a liturxia, escritas en sirio, resultaban para moitos ilexibles, polo que había unha constante necesidade de tradutores e intérpretes.
Desexoso de corrixir a situación, Mesrop decidiu inventar un alfabeto nacional, para o cal o rei Vramshapuh e Isaac prometeron asistilo. Resulta difícil determinar exactamente que rol tivo Mesrop Mashtots na creación do novo alfabeto. De acordo cos seus biógrafos armenios, consultou a Daniel, un bispo de Mesopotamia, e a Rufinus, un monxe de Samosata e coa súa axuda puido darlle unha forma definitiva, que probablemente adaptou do grego. Outros, como Lenormant, pensan que foi derivado do Zend. O alfabeto de Mesrob consiste en trinta e seis letras, outras dúas (o O longo e o F) foron agregadas durante o século XII.
Ansiando que outros se beneficiasen do seu invento, e incentivado polo patriarca e o rei, Mesrob Mashtots fundou numerosas escolas en diferentes partes do país onde os mozos aprendían o novo alfabeto. Mais a súa actuación non estivo confinada só á Armenia oriental. Provisto de cartas de Isaac, foi a Constantinopla e obtivo permiso do emperador Teodosio o Mozo para predicar e ensinar nas súas posesións armenias. Mesrob evanxelizou sucesivamente aos Gregorianos e aos Albanos (Aghouanghks), adaptando o alfabeto aos seus idiomas e, construíndo nos sitios onde predicaba escolas seleccionando a mestres e sacerdotes para que continuasen o seu labor. Regresando a Armenia Oriental para reportar os resultados das súas misións ao patriarca, pensou por primeira vez en prover aos seus compatriotas de literatura relixiosa. Xuntou numerosos discípulos e enviou algúns a Edessa, Constantinopla, Atenas, Antioquía, Alexandría, e outros centros de aprendizaxe a estudar o idioma grego e traer de regreso pezas mestras da súa literatura. Algúns dos seus máis famosos discípulos foron Xoán de Egheghiatz, Xosé de Baghin, Yeznik, Koryun, Moisés de Chorene ou Xoán Mandakuni.
O alfabeto armenio
dereita|miniatura|Versos de Mesrop Mashtots.
A invención do alfabeto no ano 406 determinou o comezo da literatura armenia, e probou ser un factor poderoso na formación dun espírito nacionalista. "O resultado do traballo de Mesrob e Isaac", di San Martiño, "foi separar para sempre ao pobo armenio doutros pobos do leste, para convertelos nunha nación propia, e para fortalecer neles a fe cristiá prohibindo o uso de alfabetos estranxeiros profanos que eran utilizados para transcribir os libros pagáns dos seguidores de Zoroastro (tamén chamado Zaratustra). A Mesrob debémoslle a preservación da linguaxe e a literatura armenias; porque sen o seu traballo, o seu pobo sería absorbido polos persas e sirios, e desaparecería como moitas outras nacións do leste".
Galiñola pinta
A galiñola pinta ou poliña pinta (Porzana porzana) é unha especie de ave gruiforme da familia dos rálidos propia de Eurasia e África.
Descrición
esquerda|miniatura|Exemplar inmaturo. Mide entre 19 e 22,5 cm de longo e ten 35 cm de envergadura alar, case do tamaño dun rascón, do que se diferencia doadamente polo seu bico curto amarelado con vermello na base, moi distinto do pico longo e totalmente vermello do rascón. Como indica o seu nome común caracterízase polas pintas brancas da maior parte do seu corpo. Os adultos teñen as partes superiores de tons pardos e a face e peito grises azulados con barrado e negro e pintas brancas nos flancos. A súa parte ventral é beixe e a súa cola curta. Teñen patas amarelo verdosas con longas dedas. Os inmaturos son similares mais os tons grises azulados substitúense por pardos. Os polos están cubertos de penuxe negra, como nos demais rálidos.
Mesrop Mashtots
O alfabeto armenio
A primeira grande obra da literatura armenia foi a versión da Biblia. Isaac, segundo Mosiés de Chorene, realizou unha tradución da Biblia dun texto sirio cara ao ano 411. Este traballo debeu ser considerado imperfecto, xa que pouco despois Xoán de Egheghiatz e Xosé de Baghin foron enviados a Edessa para traducila. Chegaron até Constantinopla e regresaron con copias da versión grega. Coa axuda doutras copias obtidas de Alexandría, a Biblia foi traducida, novamente do grego, de acordo co texto da versión do Setenta e a "Hexapla" de Orixes. Esta versión, actualmente en uso na igrexa armenia, foi completada ao redor do ano 434.
Os decretos dos tres primeiros concilios (Nicea, Constantinopla e Éfeso) e a liturxia nacional (até ese entón escrita en sirio) tamén foi traducida ao armenio, sendo a última revisada segundo a liturxia de San Basilio, aínda que retendo algunhas características propias. Moitas obras dos Pais Gregos tamén foron traducidas. A perda dos orixinais gregos deu especial importancia a algunhas destas versións; así, a segunda parte das Crónicas de Eusebio, das que só se conservan algúns fragmentos en grego, consérvase íntegro en armenio. Mesrop volveu visitar os sitios que había evanxelizado e, despois da morte de Isaac no ano 440, encargouse da administración espiritual do patriarcado. Sobreviviu ao seu mestre e amigo só seis meses. Os armenios len o seu nome no Canon da Misa, e celebran a súa memoria o 19 de febreiro. San Mesrop está soterrado en Oshakan, unha vila a 8 km do suroeste de Ashtarak.
Galiñola pinta
Comportamento
É unha ave solitaria e tímida, que se camufla entre a vexetación con grande éxito. Por iso, só é fácil vela durante a migración de outono, porque o descenso do nivel da auga permite descubrir as zonas de lama en que habitan. Aliméntase de pequenos insectos e outros invertebrados acuáticos. miniatura|Ovos de Porzana porzana no [[MHNT]] Posúe unha voz rítmica e repetitiva, similar á dun látego estalando no aire. Nidifica de maio a xullo nun niño de ramiñas e follas en forma de cunca pouco fonda, situado sobre a vexetación a rentes da auga en pantanos pouco profundos. Realiza unha única posta de 8 a 12 ovos.
Super-Kamiokande
alt=Kamiokande en 1989|miniatura|Kamiokande en 1989 Sucesor do Kamiokande, é un detector de partículas situado no Xapón.
Está situado nunha antiga mina baixo o Monte Ikeno, Xapón central, a 1000 m de profundidade. O detector está encastrado nun tanque cilíndrico de 41,4 m de altura de aceiro inoxidable. No seu interior hai 50 000 toneladas de auga ultra pura, cuns 13 000 fotosensores, burbullas douradas que detectan o resplandor das explosións de luz producida polos neutrinos que pasan ó seu través.
Castañeira
O termo castañeira pode referirse a unha persoa que vende castañas;
Castañeira tamén é a época do outono en que maduran as castañas e se varean os castiñeiros para recollelas.
Amais, como topónimo pode referirse a:
Silvia Tubert
Silvia Tubert, nada en Buenos Aires e finada en Madrid o 27 de febreiro de 2016, foi unha psicanalista investigadora da sexualidade feminina e da linguaxe.
Rexión de Moravia-Silesia
Rexión Moravia-Silesia (checo: Moravskoslezský kraj) é unha rexión (kraj) de Chequia, localízase na parte nordeste da rexión histórica de Moravia e é na súa maioría a parte checa da rexión histórica de Silesia. É unha rexión industrial, durante a época comunista desenvolveuse a industria pesada pero desde a fin do réxime comunista esas empresas entraron en declive e a rexión agora ten un alto índice de desemprego. A rexión abrangue 5.445 km² e ten 1.250.769 habitantes (2006), a capital é Ostrava.
Silvia Tubert
Traxectoria
Licenciouse como psicóloga en Buenos Aires e doutorouse na Universidade Complutense de Madrid. Investigou o feminino combinando a psicanálise coa antropoloxía e a literatura. Traballou a conceptuación da maternidade.
Rexión de Moravia-Silesia
Etnias
O 86.9% da poboación defínese como checa, 3.3% como eslovaca, 3.0% como polaca, 2.3% como moravia, 0.8% como silesia, 0.3% como alemá e 0.2% como roma. O 52.3% declárase como ateos, o resto é na súa maioría católicos.
Asemblea
A Asemblea da Rexión Moravia-Silesia conta con 65 deputados, o Partido Cívico Democrático ten 29, o Partido Comunista de Bohemia e Moravia 17, Partido Socialdemócrata Checo 11 e a Unión Cristiá e Demócrata-Partido Popular Checoslovaco 8.
Estación de Portas
Portas é un apeadoiro de Adif, situado na vila de Portas, provincia de Pontevedra. Está situada na liña A Coruña-Vigo e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Nani Jiménez
Nani Jiménez Puerta, nada en Valencia o 9 de decembro de 1981, é unha actriz e modelo española, coñecida principalmente polo seu papel de Amaia na serie de televisión El Internado de Antena 3.
Biografía
Nani Jiménez traballou como modelo nalgunhas campañas publicitarias e participou en varias películas de cine: Tres días, Sexykiller, morirás por ella, Lo que tiene el otro e películas para televisión, como El cas de la núvia dividida ou Mi último verano con Marián.
Alcanzou certa popularidade na Comunidade Valenciana ao interpretar un papel na serie L'Alqueria Blanca da televisión autonómica de Canal 9, onde interpreta a Asun Falcó.
En 2009 incorporouse á serie de televisión El Internado, na súa sexta tempada, interpretando a Amaia, unha brillante e atractiva alumna do Internado Laguna Negra, á que lle custa integrarse no grupo de amigos de Marcos, polo que se sente atraída. Permaneceu na serie desde finais da sexta tempada ata a sétima, cando finalizou.
Lactobacillus
Lactobacillus, tamén chamado bacilo de Döderlein, é un xénero de bacterias grampositivas anaerobias facultativas ou microaerófilas con forma de bacilo. Forman o grupo principal das bacterias do ácido láctico, chamadas así porque a maioría dos seus membros converten por fermentación o disacárido lactosa e outros azucres en ácido láctico. Nos humanos están presentes na vaxina, formando parte da flora vaxinal, e no tracto gastrointestinal, onde forman unha pequena porción da flora intestinal. Son bacterias benignas, pero foron asociadas coa carie dental, aínda que isto é discutido. Moitas especies son importantes na descomposición da materia vexetal. A produción de ácido láctico fai que o seu ambiente se faga ácido, o que inhibe o crecemento de moitos outros microorganismos, incluíndo moitas bacterias nocivas. Utilízanse na produción de alimentos, como produtos lácteos. Secuenciouse o xenoma de varios membros do xénero.
Produción de alimentos
Algunhas especies de Lactobacillus utilízanse para a produción de produtos lácteos como o iogur, queixo, e outros, e de alimentos fermentados como sucrut, escabeches, cervexa, viño, sidra, cacao e outros, e para a alimentación animal na forraxe ensilada. O pan de masa fermentada faise usando un "cultivo de arranque", que é un cultivo de lévedos e bacterias do ácido láctico que crecen nun medio feito de auga e fariña. Os lactobacilos, especialmente L. casei e L. brevis, son un dos principais organismos que interveñen na deterioración da cervexa. A especie causa un descenso (acidificación) do pH do medio fermentado ao producir ácido láctico.
Probióticos e bioterapéutica
Algunhas cepas de Lactobacillus e outras bacterias do ácido láctico presentan propiedades terapéuticas potenciais interesantes, como actividades antiinflamatorias e anticanceríxenas, entre outras. Un estudo de 2009 demostrou os efectos protectores de tipo antitumoral exercidos no rato por algunhas cepas destas bacteria. A súa administración na dieta diminúe o risco de padecer certos tipos de cancro como os tumores de colon, inducidos por varios carcinóxenos no rato. A administración oral de certas cepas reduce a formación de aductos de ADN, diminúe os danos no ADN e impide lesións consideradas preneoplásicas, como os focos de criptas aberrantes inducidos por carcinóxenos químicos no tracto gastrointestinal. Algúns informes indican que algúns cultivos administrados aos animais inhiben tumores de fígado, colon, vexiga, e mama.