cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roda
Simbolismo
A roda converteuse tamén nunha metáfora cultural e espiritual para un ciclo ou repetición regular, como o chakra, a reencarnación, e o Yin e Yang entre outros. A roda na antiga China está vista como símbolo de saúde e forza e empregada nalgúns lugares como ferramenta para predecir a saúde futura e o éxito. O diámetro da roda é o indicador da saúde futura de cada un.
Unha roda con ás é un símbolo de progreso, visto en moitos conceptos, como o escudo de Panamá, o logotipo de Ohio State Highway Patrol e os ferrocarrís estatais de Tailandia. A roda tamén é unha importante figura na bandeira da India, onde representa a lei (dharma). Tamén aparece na bandeira xitana, para indicar a súa historia nómade e as súas orixes indias.
A introdución dos carros de rodas na metada da idade de bronce parece que significou prestixio. A cruz solar parece ter significado na relixión da época, substituíndo o concepto anterior de barca solar. A roda tamén foi un símbolo solar para os exipcios.
Adiato Djaló Nandigna
Adiato Djaló Nandigna, nada o 6 de novembro de 1958, é unha política de Guinea-Bissau. Traballou en 2012 como Primeira ministra interina de Guinea-Bissau, ata que o goberno foi derrocado no golpe de estado de 2012, sendo arrestada polos servizos de seguridade en 2013. Posteriormente regresou como Ministra de Defensa no gabinete do Primeiro Ministro Carlos Correia en 2015.
Traxectoria
En 2008, Adiato Djaló Nandigna traballou como Ministra de Cultura, Mocidade e Deportes.
Asumiu o cargo de primeira ministra interina de Guinea-Bissau o 10 de febreiro de 2012, sendo a primeira muller en ocupar o cargo. Paralelamente tamén traballou como portavoz do goberno. Anteriormente fora Ministra de Comunicacións do Primeiro Ministro Carlos Gomes Júnior.
Foi deposta nun golpe de estado xunto co presidente interino Raimundo Pereira e outros membros civís do goberno. Nandigna foi arrestada o 21 de novembro de 2013 polos servizos de intelixencia e seguridade de Guinea-Bissau, unha medida que foi criticada pola liga de Dereitos Humanos Guineana.
Despois de converterse en asesora do presidente José Mário Vaz, foi nomeada para o cargo de Ministra de Defensa en 2015 baixo o mandato do Primeiro Ministro en funcións Carlos Correia.
Barís, Ardaña, Carballo
Barís é un lugar da parroquia de Ardaña, no concello coruñés de Carballo, na Comarca de Bergantiños. No ano 2019 estaba deshabitado, segundo datos do IGE.
A Bouza, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
A Bouza é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 110 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 53 eran mulleres e 57 homes, o que representa un leve descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 112 veciños, e 2005, cando eran 114.
Abelán
O topónimo Abelán é un fitónimo referido á abelá, o froito da abeleira. Pode referirse a:
A Casanova, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
A Casanova é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, 2 mulleres e 1 home. Nos censos do IGE de 2010 e 2005 non se rexistraba ningún habitante.
Furón búlgaro
O furón búlgaro (Vormela peregusna) é un mamífero pertencente á familia dos mustélidos.
Características
É máis pequeno có furón bravo. A principal diferenza é o pelame. Este combina as raias brancas e negras cos tons amarelos. Ademais a face é distintiva da especie. Aliméntase de roedores e moi esporadicamente de aves ou réptiles.
Distribución
Presente no sueste de Europa, Asia Menor e Asia Central. É unha especie vulnerable xa que as estepas onde vive teñen sido transformadas en terras de agro.
Roberto Rey
Roberto Rey Martínez, nado en Alemaña en 1975, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nado en Alemaña de pais emigrantes, con sete meses foi vivir cos avós a Galegos. Estudou en Pontecarreira, no IES de Ordes e fixo estudos de empresariais. Participou na candidatura do PPdeG ao concello de Frades nas municipais de 1999, e foi elixido concelleiro, ocupando a concelleira de Cultura e Deportes. Foi elixido concelleiro nas sucesivas eleccións. Logo da dimisión de Miguel Prado Patiño en setembro de 2012, foi elixido alcalde de Frades o 22 de setembro.
Nas eleccións municipais de 2019 obtivo de novo a alcaldía.
Espiñeira, O Irixo
San Pedro de Espiñeira é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 94 habitantes, deles 44 eran homes e 50 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa parroquial é do século XVIII, con nave dun só corpo e capela maior, á que se accede por arco de medio punto. A sancristía está anexa no lado norte. No retablo maior, neoclásico, hai imaxes barrocas de San Pedro, Santa Lucía, a Virxe do Carme e San Blas. Hai tamén un Cristo crucificado barroco e unha talla popular de Santo Antón de Pádua. No templo gárdase un copón en prata do século XVII, un cáliz de prata do século XVIII e mais unha custodia. A carón do templo hai un cruceiro do século XVIII, con pousa.
Na aldea de Munín hai un cruceiro de finais do século XX.
Plaça de Catalunya
250px|miniatura|Vista da praza. A Plaça de Catalunya (en galego: Praza de Cataluña) é unha céntrica praza de Barcelona, a terceira praza máis grande de España con 30.000 m².
Constitúe o punto de unión entre o núcleo vello da cidade, Ciutat Vella, e o Eixample. De aquí parten importantes vías da cidade como Les Rambles, o Passeig de Gràcia, a Rambla de Catalunya ou as roldas de Universitat e de Sant Pere, e a rúa Pelai, así como a avenida do Portal de l'Àngel, a grande arteria comercial da cidade, e antiga porta das murallas.
Historia
miniatura|260px|A plaça de Catalunya cara [[1872, debuxo de Pellicer, gravado de Capuz, en La Ilustración Española y Americana.]] miniatura|upright=1.5|A plaça de Catalunya cara ao [[1900.]] Ata que se derrubaron as murallas, o espazo actualmente ocupado pola praza era unha chaira nos arredores da cidade situada xusto enfronte dunha das portas principais, desde onde saían camiños cara ás poboacións dos arredores. Isto converteu o lugar na localización ideal para situar mercados ao aire libre, e converteuno nun punto importante da vida da cidade.
Posteriormente, derrubáronse as murallas e empezouse a construír o Eixample deseñado por Ildefons Cerdà. O plan urbanístico de Cerdà non incluía ningunha praza onde agora está a plaça de Catalunya, posto que segundo o seu plan o barrio gótico, igual que os outros núcleos de antigas poboacións da chaira de Barcelona, quedaban relegados a barrios periféricos, mentres que o novo centro debía ser un lugar céntrico e ben comunicado, por exemplo a plaça de les Glòries Catalanes, que Cerdà deseñou coa vontade de ser o novo epicentro, xusto no cruzamento das principais vías da cidade, a Avinguda Diagonal, a Gran Via de les Corts Catalanes e a Avinguda Meridiana.
A diferenza do plan Cerdà, o Plan Rovira de 1859, o preferido polo Concello e a burguesía da cidade, si que prevía unha gran praza neste punto. A inercia do uso que se daba a este espazo, combinada co feito de que o que debía converterse na plaça de les Glòries Catalanes só era un escampado afastado de toda construción, fixeron que a cidade ocupase o soar da plaça de Catalunya, que teoricamente debía ser edificable, con cafés, teatros e barracas de feirantes.
En 1862 o Concello pediu que se comezase urbanizar como praza, pero o permiso oficial non foi concedido ata o ano 1889, con motivo da Exposición Universal de 1888, cando se convocou un concurso que gañou Pere Falqués. En 1892 foron expropiados os terreos, casas, e outras construcións que se construíron no medio do espazo que se formou pola derriba das murallas en 1858, un espazo que xa era coñecido como a plaça de Catalunya.
miniatura|left|[[Monumento a Francesc Macià (1991), de Josep Maria Subirachs, na plaça de Catalunya. O pedestal representa a historia de Cataluña, mentres que a escaleira investida e inacabada simboliza o futuro do país, que se vai construíndo día a día, banzo a banzo.]] A primeira etapa de urbanización (dúas grandes vías en forma de aspa e unha praza circular no seu punto de intersección) iniciouse en 1902. A segunda etapa iniciouse con motivo da Exposición Internacional de 1929: o primeiro proxecto, de 1923, foi de Josep Puig i Cadafalch, pero paralizouse polas obras do metro entre 1924 e 1926 e definitivamente coa instauración da ditadura de Primo de Rivera; foi substituído por Francesc Nebot, que elaborou un proxecto practicamente idéntico ao de Puig, substituíndo o obelisco previsto polo arquitecto modernista por un fornelo con columnata que finalmente non levou a termo, motivo polo que Nebot dimitiu, sendo substituído por Joaquim Llansó, Josep Cabestany e Nicolau Maria Rubió i Tudurí. A praza foi inaugurada por Afonso XIII o 2 de novembro de 1927.
A praza é un centro comercial e de servizos de primeira orde. Teñen os seus edificios hoteis, bancos e caixas, bares e restaurantes de renome como o Zurich e diversas tendas e centros comerciais como os de El Corte Inglés, El Triangle cun FNAC ou unha Apple Store. Tamén están as oficinas consulares do Canadá.
No grande espazo central da praza teñen lugar de maneira habitual concertos e celebracións cidadás ou eventos como exposicións temporais e certames como a Semana do Libro Catalán.
En 2008 fixéronse unhas obras de remodelación do pavimento que rodea a praza, do mosaico que alberga no centro e mellora dos accesos engadindo ramplas.
Arte
A praza tamén destaca polas numerosas esculturad de importantes artistas expostas ao longo do seu perímetro, entre as que destacan a Deusa de Josep Clarà, Barcelona de Frederic Marès e o Pastor de Pablo Gargallo, ademais de obras de Josep Llimona e Enrique Casanovas, ou o monumento a Francesc Macià de Josep Maria Subirachs, obra moito máis recente (1991). As obras do subsolo, consideradas de gran valor urbanístico, comprenderon as galerías comerciais da Avinguda de la Llum (actualmente subterráneo do Triangle). Ata a guerra civil española, os seus cafés e restaurantes (la Maison Dorée, el Colón, la Lluna, el Suís) foron centro de moitas tertulias literarias e políticas cidadás. Foi tamén un centro de teatros, como o do Bon Retir (1876-1885), o Circ Eqüestre Alegria (1879-1895), Eldorado Concert (1887) ou o Teatre Barcelona (1923).
Transporte
A praza é tamén un dos máis importantes centros de transportes de Barcelona, tanto por encima como por baixo da superficie.
O metro de Barcelona ten na plaça de Catalunya un dos seus maiores intercambiadores. Na estación Catalunya crúzanse as L1 e L3 de TMB e as liñas L6 e L7 de FGC. Ademais na estación paran trens de proximidades das liñas R1, R3 e R4.
Tamén ten un gran número de servizos de autobús urbano e interurbano, diúrno e nocturno, ademais do Aerobús e o Bus turístico de Barcelona.
Macizo do Turbón
miniatura|300px|Val de Benasque, co macizo do Turbón ao fondo
O Turbón é un macizo dos Pireneos, sito na comarca da Ribagorza, na provincia de Huesca, que ten o seu cume a 2.492 metros sobre o nivel do mar.
Oriéntase de norte a sur, dominando polo leste a conca do río Isábena e polo oeste, a depresión de Campo. Está formado por un grande anticlinal fallado no seu flanco oriental e modelado fundamentalmente en margas e potentes bancos calcáreos do idade cretácea, que forman escarpes verticais de máis de 500 metros. A súa flora, con abundantes endemismos, é de grande interese xeobotánico.
Apocalypse Now
Apocalypse Now é un filme estadounidense dirixido por Francis Ford Coppola que foi estreado en 1979. O guión de John Milius e Coppola vén da idea de Milius de adaptar a novela de Joseph Conrad Corazón da escuridade coa ambientación da Guerra de Vietnam. É un filme de guerra épico ambientado nos últimos anos da guerra, e está protagonizado por Marlon Brando, Robert Duvall e Martin Sheen. O filme céntrase na historia do Capitán de Operacións especiais Benjamin L. Willard (Sheen), que ten a misión de asasinar un americano renegado e tolo, o Coronel Walter E. Kurtz (Brando).
Mark Knopfler
Mark Freuder Knopfler, nado o 12 de agosto de 1949, é un cantante, compositor, guitarrista e produtor musical británico. Nado en Escocia e criado en Inglaterra, foi o guitarrista principal, cantante e compositor da banda de rock Dire Straits. Dedicouse á súa carreira en solitario tras a disolución da banda en 1988. Dire Straits reuniuse de novo en 1990, mais disolveuse outra vez en 1995; Knopfler agora é un artista independente.
Naceu en Glasgow, Escocia, e foi criado en Blyth, preto de Newcastle, en Inglaterra, desde que tiña sete anos. Após se graduar na Universidade de Leeds e traballar durante tres anos de profesor universitario, Knopfler fundou Dire Straits co seu irmán máis novo, David Knopfler. A banda gravou seis álbums, incluíndo Brothers in Arms (1985), un dos discos máis vendidos da historia. Despois de se disolver en 1995, Knopfler empezou unha carreira en solitario e ten producido nove álbums. Ten composto e producido bandas sonoras para nove filmes, incluíndo Local Hero (1983), Cal (1984), The Princess Bride (1987), Wag the Dog (1997) e Altamira (2016). Ten producido álbums para Tina Turner, Bob Dylan e Randy Newman.
Descrito por Classic Rock como un virtuoso, Knopfler é un guitarrista de fingerstyle e foi colocado no cuadraxésimo cuarto posto na listaxe dos cen mellores guitarristas da historia da revista Rolling Stone. En 2009 el e Dire Straits venderan máis de 120 millóns de discos. Gañador de catro premios Grammy, Knopfler foi galardoado co premio Edison, o premio Steiger e o premio Ivor Novello, ademais de lle seren outorgados tres doutorados honorarios en música por universidades no Reino Unido. Knopfler foi admitido no Salón da Fama do Rock como membro de Dire Straits en 2018.
Xuventude (1949—1976)
Mark Freuder Knopfler naceu o 12 de agosto de 1949 en Glasgow, Escocia, de nai inglesa, Louisa Mary (Laidler de solteira) e de pai xudeu húngaro, Erwin Knopfler. A súa nai era mestra e o seu pai era un arquitecto e xogador de xadrez que deixou a súa Hungría natal en 1939 para escapar dos nazis. Knopfler describiu máis tarde o seu pai como un marxista agnóstico.
A familia Knopfler viviu na área de Glasgow onde naceu David, o irmán novo de Mark, o 27 de decembro de 1952. A irmá vella de Mark, Ruth, naceu en Newcastle, onde casaron os seus pais en 1947. A familia mudouse a Blyth, a cidade natal da nai de Knopfler, preto de Newcastle, no Nordeste de Inglaterra, cando el tiña sete anos. Mark foi á escola primaria de Bearsden en Escocia durante dous anos; ambos irmáns foron ao instituto Gosforth en Newcastle.
Inspirado inicialmente pola harmónica do seu tío Kingsley e o estilo de piano boogie-woogie, Mark familiarizouse rapidamente con moitos estilos musicais. A pesar de lle insistir ao seu pai para que lle comprara unha cara guitarra eléctrica Fender Stratocaster Fiesta Red como a de Hank Marvin, tivo que conformarse cunha Höfner Super Solid de duplo captador de 50£, máis acorde cos ingresos familiares.
En 1963, cando tiña 13 anos, aceptou un traballo os sábados no xornal Evening Chronicle de Newcastle por seis xilins con seis peniques. Alí coñeceu o vello poeta Basil Bunting, quen era editor do xornal. Os dous tiñan pouco que dicirse entre eles, mais en 2015 Knopfler escribiu unha canción no seu honor.
Nesta época Knopfler viaxou polo país maiormente á bolea, ademais de facelo tamén por Europa unhas cantas veces.
Na década de 1960 formou e uniuse a varias bandas e escoitaba música como a do Elvis Presley e a de guitarristas como Chet Atkins, Scotty Moore, B.B. King, Django Reinhardt, Hank Marvin e James Burton. Con dezaseis anos fixo unha aparición na televisión local como parte dun dúo harmónico coa súa compañeira de aula Sue Hercombe.
En 1967, após estudar Periodismo durante un ano no Harlow College, Knopfler foi contratado como reporteiro novel en Leeds para o Yorkshire Evening Post. Nesta etapa coñeceu un restaurador de mobles local, entusiasta do country blues e intérprete a media xornada Steve Phillips, un ano máis vello ca el, de cuxa colección de discos e estilo de tocar a guitarra Knopfler adquiriu un enorme coñecemento dos primeiros artistas de blues e os seus estilos. Os dous formaron un dúo chamado The Duolian String Pickers e tocaron en sitios locais de folk e blues acústico. Dous anos despois Knopfler decidiu ampliar a súa educación e graduouse máis tarde en Inglés na Universidade de Leeds. En abril de 1970, mentres vivía en Leeds, gravou a demo dunha canción orixinal súa, "Summer's Coming My Way". A gravación contaba con Knopfler (guitarra e voz), Steve Phillips (segunda guitarra), Dave Johnson (baixo) e Paul Granger (percusión). Johnson, Granger e o vocalista Mick Dewhirst tocaron con Knopfler nunha banda chamada Silverheels; Phillips uniríase máis tarde a Knopfler de novo no efémero proxecto paralelo a Dire Straits The Notting Hillbillies.
Despois de se graduar en 1973, Knopfler mudouse a Londres e uniuse a unha banda de High Wycombe chamada Brewers Droop, participando no álbum The Booze Brothers. Unha noite, mentres estaba con amizades, só había dispoñíbel unha vella guitarra acústica co brazo moi cambado e con cordas moi finas para poder ser tocada. Aínda así, só foi capaz de tocala cos dedos, desenvolvendo así o seu particular estilo de tocar. Nunha entrevista posterior dixo que «Aí foi cando atopei a miña "voz" na guitarra». Tras un curto período con Brewers Droop, Knopfler aceptou un traballo como profesor no Loughton College en Essex, posto que mantivo durante tres anos. Durante este tempo continuou a tocar con bandas de pubs locais, incluíndo Café Racers.
A mediados da década de 1970, Knopfler concentrou moitos dos seus esforzos musicais no seu grupo Café Racers. O seu irmán mudouse a Londres, onde compartía un piso con John Illsley, un guitarrista que se cambiara ao baixo. En abril de 1977, Mark marchou do seu piso en Buckhurst Hill e mudouse con David e John. Os tres comezaron a tocar música xuntos e Mark convidou rapidamente a John a se unir a Café Racers.
Dire Straits (1977–1995)
As primeiras demos de Dire Straits foron gravadas en tres sesións en 1977, con David Knopfler de guitarrista rítmico, John Illsley de baixista e Pick Withers de batería. O 27 de xullo de 1977 gravaron en cinta as demos de cinco cancións: "Wild West End", "Sultans of Swing", "Down to the Waterline", "Sacred Loving" (unha canción de David Knopfler) e "Water of Love". Máis tarde gravaron "Southbound Again", "In the Gallery" e "Six Blade Knife" para BBC Radio London e, finalmente, o 9 de novembro fixeron as demos de "Setting Me Up", "Eastbound Train" e "Real Girl". Moitas destas cancións baseábanse nas experiencias de Knopfler en Newcastle, Leeds e Londres, e foron incluídas no seu primeiro álbum, o epónimo Dire Straits, sacado á venda o ano seguinte."Down to the Waterline" lembraba imaxes da vida en Newcastle; "In the Gallery" é un tributo a un artista e escultor de Leeds chamado Harry Phillips (pai de Steve Phillips); e "Lions", "Wild West End" e "Eastbound Train" foron tiradas dos primeiros días de Knopfler na capital inglesa.
No lanzamento inicial, o álbum Dire Straits foi recibido con pouco estusiasmo no Reino Unido, mais cando "Sultans of Swing" foi publicada como un sinxelo converteuse un éxito nos Países Baixos e as vendas do disco disparáronse, primeiro por Europa e despois nos Estados Unidos e no Canadá e, finalmente, no Reino Unido. O segundo álbum do grupo, Communiqué, producido por Jerry Wexler e Barry Beckett, seguiuno en 1979.
O seu terceiro álbum, Making Movies, lanzado en 1980, moveuse cara a uns arranxos e unha produción máis complexa, o cal continuou durante a carreira restante da banda. O álbum incluíu moitas das composicións máis persoais de Mark Knopfler, especialmente "Romeo and Juliet" e "Tunnel of Love".
Houbo cambios frecuentes na formación da banda tras Making Movies, con Mark Knopfler, John Illsley e o teclista Alan Clark como únicos membros constantes.
O seguinte álbum de estudio foi Love Over Gold, publicado en 1982. Este contén as cancións "Private Investigations", "Telegraph Road", "Industrial Disease", "It Never Rains" e "Love Over Gold", a cal dá nome ao álbum.
Durante 1983 e 1984, Knopfler estivo tamén involucrado en outros proxectos como escribir e producir a banda sonora do filme Local Hero, a cal foi un grande éxito e foi seguida en 1984 polas súas composicións para os filmes Cal e Comfort and Joy. Durante esta época tamén produciu o álbum Infidels de Bob Dylan, así como Knife de Aztec Camera. Tamén escribiu a canción "Private Dancer" para o álbum homónimo de regreso de Tina Turner. Aparece tamén canción "She Means Nothing to Me" de Phil Everly e Cliff Richard, incluída no álbum Phil Everly de 1983.
O quinto disco de estudio de Dire Straits, Brothers in arms, foi o máis exitoso con diferenza, gravado nos Air Studios de Montserrat e lanzado en maio de 1985. Converteuse nun éxito de vendas internacional que xa leva vendidas máis de 30 millóns de copias en todo o mundo, sendo o cuarto álbum máis vendido na historia das listaxes británicas. Brothers in Arms figurou en varias listaxes de sinxelos, incluíndo o número 1 nos Estados Unidos "Money for Nothing", cuxo vídeo foi o primeiro en ser retransmitido na MTV británica. Foi tamén o primeiro compact disc en vender un millón de copias e acredítaselle a introdución do formato CD, xa que tamén foi un dos primeiros CD tipo DDD xamais lanzados. Outros sinxelos de éxito foron "So Far Away", "Walk of Life" e a canción que dá título ao álbum. A banda embarcouse entre 1985 e 1986 na xira mundial Brothers in Arms, con máis de 230 concertos de moi alta asistencia.
Após isto, Dire Straits parou de traballar durante un tempo, xa que Knopfler se concentrou principalmente nas bandas sonoras. Uniuse ao grupo benéfico Ferry Aid en "Let It Be" a raíz do desastre do transbordador de Zeebrugge. A canción alcanzou o número 1 nas listaxes de sinxelos do Reino Unido en marzo de 1987. Knopfler escribiu a banda sonora para o filme A princesa prometida, lanzado a finais de 1987.
Mark Knopfler tamén fixo parte nun número cómico do programa French and Saunders titulado The Easy Guitar Book Sketch ('a sátira do libro de tablaturas') co cómico Rowland Rivron e colegas como David Gilmour, Lemmy, Mark King e Gary Moore. Phil Taylor explicou nunha entrevista que Knopfler usou o equipo de Gilmour e conseguiu o seu son persoal cando tocou no número.
Dire Straits uniuse de novo o 11 de xuño de 1988 para a homenaxe ao 70.º aniversario de Nelson Mandela, un concerto que tivo lugar no estadio de Wembley e que eles mesmos encabezaron, acompañados de Elton John e Eric Clapton, sendo este último xa un grande amigo de Knopfler para aquel momento. Pouco tempo despois, o batería Terry Williams deixou a banda. En 1988, Mark Knopfler anunciou a disolución oficial de Dire Straits, alegando que "necesitaba un descanso". En outubro de 1988 foi lanzado un disco de recompilación, Money for Nothing, chegando ao número un no Reino Unido.
En 1989 Knopfler fundou The Notting Hillbillies, unha banda na outra punta do espectro comercial. Inclinábase cara a un estilo de música de raíces estadounidenses: folk, blues e country. Os membros da banda incluían o teclista Guy Fletcher, con Brendan Croker e Steve Phillips. Tanto para o álbum como para a xira contaron coa presenza de Paul Franklin no pedal steel. O único disco de estudio de The Notting Hillbillies, Missing... Presumed Having a Good Time, foi lanzado en 1990 e Knopfler xirou con eles o resto do ano. Afondou aínda máis as súas influencias da música country coa súa colaboración en 1990 con Chet Atkins no álbum Neck and Neck, o cal gañou tres premios Grammy. The Notting Hillbillies xiraron polo Reino Unido a comezos de 1990 nun número limitado de concertos. Nesta xira discreta a banda ateigou recintos pequenos como a universidade de Newcastle.
En 1990, Knopfler, John Illsley e Alan Clark tocaron como Dire Straits no festival Knebworth, xunto con Eric Clapton, Ray Cooper e o guitarrista Phil Palmer, quen nese momento facía parte da banda de Eric Clapton. En xaneiro do ano seguinte, Knopfler, John Illsley e o representante Ed Bicknell decidiron refundar Dire Straits. Knopfler, Illsley, Alan Clark e Guy Fletcher comezaron a gravar o que resultaría ser o seu último álbum de estudio, acompañados do músico acompañante Phil Palmer, o guitarrista de pedal steel Paul Franklin, o percusionista Danny Cummings e o batería de Toto Jeff Porcaro.
Despois da xira, Knopfler estivo un tempo apartado do mundo da música. En 1993 recibiu un doutoramento honorario en Música pola Universidade de Newcastle. Foron sacados á venda dous álbums máis de Dire Straits, ambos en directo. On the Night, lanzado en maio de 1993, documentou a última xira mundial do grupo. En 1995, seguindo co lanzamento de Live at the BBC (lanzamento contractual de Vertigo Records), Mark Knopfler disolveu discretamente Dire Straits e comezou a súa carreira en solitario. Knopfler recordou máis tarde que «púxenlle punto final porque quería volver a algún tipo de realidade. É autoprotección, instinto de supervivencia. A esa escala é deshumanizante». Knopfler pasou dous anos recuperándose da experiencia, a cal tivo consecuencias negativas tanto na súa vida creativa como privada.
Desde a ruptura de Dire Straits, Knopfler ten mostrado un interese nulo en reformar o grupo. Porén, o teclista Guy Fletcher ten traballado en case todos os traballos de Knopfler en solitario ata o día de hoxe, mentres que Danny Cummings tamén ten contribuído frecuentemente, tocando en catro dos álbums de Knopfler como solista: All the Roadrunning (con Emmylou Harris), Kill to Get Crimson, Get Lucky e Down the Road Wherever. En outubro de 2008, Knopfler rexeitou a suxestión de John Illsley de reformaren a banda. Illsley dixo que unha reunión sería «completamente decisión de Mark»; non obstante, tamén observou que Knopfler estaba a gozar o seu éxito como artista en solitario. Preguntado por unha posíbel reunión, Knopfler respondeu «Oh, non sei se empezar a xuntar todo iso de novo» e que a fama global acadada por Dire Straits na década de 1980 «volveuse moi grande».
Dire Straits segue a ser unha das bandas británicas de rock máis populares, así como unha das máis exitosas a nivel comercial no mundo, con máis de 120 millóns de álbums vendidos.
Carreira en solitario (1996–presente)
O primeiro álbum de Knopfler en solitario, Golden Heart, foi lanzado en marzo de 1996; contén o sinxelo "Darling Pretty". As sesións de gravación do disco axudaron a Knopfler a crear a súa banda de apoio, tamén coñecida como The 96ers ('Os do 96'), contando co seu antigo colega Guy Fletcher nos teclados. Esta formación inicial xa ten unha duración maior ca calquera das formacións de Dire Straits. En 1996 Knopfler tamén gravou a guitarra para a versión tributo de Ted Christopher de Knockin' on Heaven's Door pola masacre de Dunblane.
Knopfler compuxo a súa primeira banda sonora en 1983 para Local Hero. En 1997 Knopfler gravou a banda sonora para o filme Wag the Dog. Durante ese mesmo ano a revista Rolling Stone fixo a listaxe das 500 cancións que lle deron forma ao rock and roll, incluíndo "Sultans of Swing", o primeiro éxito de Dire Straits. No 2000 viu a luz o segundo disco de Knopfler en solitario: Sailing to Philadelphia. Este é o máis exitoso ata hoxe, posibelmente axudado polo número de contribucións notábeis coas que conta o álbum, como Van Morrison. O 15 de setembro de 1997, Knopfler estivo no concerto Music for Montserrat no Royal Albert Hall de Londres xunto con outros artistas como Sting, Phil Collins, Elton John, Eric Clapton e Paul McCartney.
En 2002 Knopfler deu catro concertos solidarios cos antigos membros de Dire Straits John Illsley, Chris White, Danny Cummings e Guy Fletcher, tocando antigo material dos anos na banda. Os concertos tamén contaron con The Notting Hillbillies con Brendan Croker e Steve Phillips. A estes catro concertos (tres dos catro foron no Shepherd's Bush, o cuarto no Beaulieu, na costa sur) uniuse Jimmy Nail, quen fixo os coros no tema de Knopfler de 2002 "Why Aye Man".
Tamén en 2002 Knopfler lanzou o seu terceiro álbum, The Ragpicker's Dream. En marzo de 2003 estivo involucrado nun accidente de moto en Grosvenor Road, Belgravia, (Londres) e rompeu a clavícula, a omoplata e sete costelas. En consecuencia, a xira de The Ragpicker's Dream tivo que ser cancelada, mais Knopfler recuperouse e volveu aos palcos en 2004 polo seu cuarto disco, Shangri-La.
Shangri-La foi gravado no estudio Shangri-La en Malibú, California, en 2004, onde The Band fixera gravacións anos atrás para o seu filme documental The Last Waltz. Na promoción de Shangri-La na súa páxina oficial dixo que a súa banda actual con Glenn Worf (baixo), Guy Fletcher (teclados), Chad Cromwell (batería), Richard Bennett (guitarra) e Matt Rollings (piano) «toca as cancións de Dire Straits mellor do que os Dire Straits as tocaban». A xira Shangri-La levou a Knopfler por vez primeira a países como a India e os Emiratos Árabes Unidos. Na India, os seus concertos en Mumbai e Bangalore foron ben recibidos, con máis de 20 000 persoas en cada concerto.
En novembro de 2005 lanzouse a compilación Private Investigations: The Best of Dire Straits & Mark Knopfler, con material da maioría dos álbums de estudio de Dire Straits e con material en solitario e das bandas sonoras de Knopfler. O álbum foi lanzado en dúas edicións: como CD simple (con cuberta gris) e como CD duplo (con cuberta azul), e foi ben recibido. A única canción no disco sen publicar previamente é "All the Roadrunning", un dúo coa cantante country Emmylou Harris, que foi seguido en 2006 por un álbum de duetos do mesmo nome.
Lanzado en abril de 2006, All the Roadrunning alcanzou o número 1 en Dinamarca e Suíza, número 2 en Noruega e Suecia, número 3 en Alemaña, os Países Baixos e Italia, número 8 en Austria e o Reino Unido, número 9 en España, número 17 nos Estados Unidos, número 25 en Irlanda, e número 41 en Australia. All the Roadrunning foi nomeado a mellor álbum de folk rock/americana na 49.ª edición dos premios Grammy (11 de febreiro de 2007), mais perdeu contra o nomeamento do Modern Times de Bob Dylan.
Xunto con Emmylou Harris, Knopfler promocionou All the Roadrunning cun número limitado mais moi exitoso de concertos (15 en Europa, 1 no Canadá e 8 nos Estados Unidos). Unha selección da actuación do 28 de xuño no Gibson Amphitheatre, Universal City, California, foi lanzado nun DVD titulado Real Live Roadrunning o 14 de novembro de 2006. Ademais de moitas composicións que Harris e Knopfler gravaron xuntos no estudio, Real Live Roadrunning inclúe clásicos das carreiras de ambos, así como tres cancións dos días de Knopfler en Dire Straits.
Un evento benéfico en 2007 saíu mal: unha Fender Stratocaster asinada por Knopfler, Clapton, Brian May e Jimmy Page debía ser poxada por 23 000 € para recadar diñeiro para un hospital infantil de coidados paliativos, mais a guitarra foi perdida no proceso de transporte. Desapareceu tras ser enviada desde Londres a Leicestershire, Inglaterra. Parcelforce, a empresa responsábel, acordou pagar 17 000 € pola perda.
Knopfler lanzou o seu quinto álbum de estudio en solitario Kill to Get Crimson o 14 de setembro de 2007 en Alemaña, o 17 de setembro no Reino Unido e o 18 de setembro nos Estados Unidos. Durante o outono de 2007 tocou unha serie de concertos íntimos de presentación en varias cidades europeas para promocionar o álbum, seguidos por unha xira por Europa e Norteamérica no 2008.
A seguir cun ritmo de alta produtividade na súa carreira solista, Knopfler comezou a traballar no seu seguinte álbum, titulado Get Lucky, en setembro de 2008, co seu compañeiro a longo prazo Guy Fletcher, quen fixo de novo un diario gráfico do proceso de gravación na súa páxina web. O álbum foi lanzado o 14 de setembro do ano seguinte e Knopfler embarcouse nunha extensa xira por Europa e Norteamérica. O álbum tivo un éxito moderado nas listaxes europeas, chegando ao número 1 só en Noruega, mais alcanzando os cinco primeiros postos na meirande parte dos grandes países europeos como Alemaña, Italia e os Países Baixos). O álbum chegou ao número 2 no Billboard European Album e ao número 5 no Billboard Rock Album.
As actuacións de Knopfler en solitario poden ser descritas como relaxadas, case competentes. Emprega moi pouca produción no palco, salvo por algúns efectos de luz para acompañar as dinámicas das cancións. É coñecido por ter bebido té en directo; Richard Bennett, quen leva tocando con el nas xiras desde 1996, tamén ten tomado té con el nos concertos. O 31 de xullo de 2005, no Queen Elizabeth Theatre en Vancouver, o té foi substituído por whisky como unha especie de brincadeira polo último concerto da xira.
En febreiro de 2009, Knopfler deu un concerto íntimo no Garrick Club de Londres. Knopfler fixérase membro había pouco tempo do exclusivo club de cabaleiros para persoas intelectuais. En 2010 Knopfler apareceu no EP Amerikana de Thomas Dolby, tocando na canción "17 Hills". En febreiro de 2011, Knopfler comezou a traballar no seu próximo álbum Privateering, con Guy Fletcher máis unha vez. En xullo dese ano anunciouse que Knopfler se tomaría un tempo sen gravar para facer parte dunha xira europea con Bob Dylan durante outubro e novembro. O ano seguinte Knopfler fixo unha versión da canción "Restless Farewell" de Bob Dylan para o 50.º aniversario de Amnistía Internacional.
O 3 de setembro de 2012 Knopfler lanzou o seu sétimo álbum en solitario, Privateering. Este foi o primeiro álbum dobre de Knopfler, con vinte cancións. Após outra xira con Bob Dylan nos Estados Unidos en outubro e novembro, a xira europea de Privateering tivo lugar na primavera e no verán de 2013 e unha pequena rolda de cinco concertos en outuno nos Estados Unidos. Knopfler comezou a traballar noutro álbum de estudio en setembro de 2013, de novo no seu estudio British Grove en Londres xunto con Guy Fletcher coproducíndoo. O 16 de setembro de 2014 anunciouse que o seu novo álbum sería chamado Tracker e que sería lanzado a comezos de 2015; tamén se anunciaron datas para unha xira na primavera e no verán de 2015. En 2016 colaborou co cantante italiano Zucchero Fornaciari en "Ci si arrende" e "Streets of Surrender (S.O.S.), do álbum Black Cat.
Co lanzamento de Down the Road Wherever en novembro de 2018 anunciouse unha xira de promoción para 2019. En entrevistas, Knopfler deu a entender que sería a súa última xira. Esta comezou cun concerto o 25 de abril en Barcelona durante o cal Knopfler ao público que esa xira sería a última. Porén, durante a xira, esta afirmación foi suavizada dicindo que continuaría a facelo porque lle encanta, bromeando que se non estaría desempregado e non sabería que facer.
Knopfler escribiu a banda sonora para a versión de musical de Local Hero, incluíndo novas cancións e engadindo letra ás versións instrumentais orixinais, reuníndose de novo con Bill Forsyth.
Música country
Ademais do seu traballo en Dire Straits e en solitario, Knopfler ten feito diferentes contribucións á música country. En 1988 formou a banda The Notting Hillbillies, con Guy Fletcher, Brendan Croker e Steve Phillips. O único disco de The Notting Hillbillies, Missing... Presumed Having a Good Time foi lanzado en 1990 e incluíu o sinxelo "Your Own Sweet Way". Knopfler acentuou as súas influencias country coa súa colaboración con Chet Atkins Neck and Neck, tamén lanzado en 1990. "Poor Boy Blues", sacado deste mesmo disco, alcanzou o número 92.
Outras contribucións de Knopfler inclúen escribir e tocar a guitarra no sinxelo de John Anderson "When It Comes to You", do seu álbum de 1992 Seminole Wind. En 1993 Mary Chapin Carpenter tamén lanzou unha versión da canción de Dire Straits "The Bug". Randy Travis lanzou outra canción de Knopfler: "Are We in Trouble Now" en 1996. Nese mesmo ano, o sinxelo de Knopfler "Darling Pretty" alcanzou o número 87.
Knopfler colaborou con George Jones no álbum de 1994 The Bradley Barn Sessions, tocando a guitarra no clásico de J.P. Richardson "White Lightnin". Aparece no álbum de Kris Kristofferson The Austin Sessions, na canción "Please Don't Tell Me How The Story Ends"), lanzada en 1999 por Atlantic Records.
En 2006, Knopfler e Emmylou Harris fixeron un álbum country titulado All the Roadrunning, seguido por un CD e DVD en directo titulado Real Live Roadrunning. Knopfler tamén ten aparecido con dous sinxelos nas listaxes de música country do Canadá. De novo en 2006, Knopfler contribuíu coa canción "Whoop De Doo" para o álbum de Jimmy Buffett Take the Weather with You. En 2013 escribiu e tocou a guitarra na canción "Oldest Surfer on the Beach" para o álbum de Buffett Songs From St. Somewhere.
Estilo musical
Knopfler é zurdo, mais toca a guitarra como un destro. Na recensión de 1985 do Brothers in Arms de Dire Straits, Spin comentou: «Mark Knopfler pode ser o máis lírico de todos os guitarristas de rock». No mesmo ano, Rolling Stone comentou que o seu evocativo estilo de tocar a guitarra. Segundo Classic Rock en 2018: «A economía básica das cancións de Knopfler e os seus vertixinosos arranxos coa guitarra eran un soprido de aire fresco entre os pesados dinosauros rockeiros e os punkarras malladores e unidimensionais de finais dos 70. Non tiña comparación como artesán e virtuoso, capaz de se conectar á liñaxe clásica do rock e mesturala ás veces con formas salvaxes. Tamén escribiu cancións xeniais: pequenos dramas tensos de escuras profundidades, melodías brillantes e floreos líricos»
Vida persoal
Knopfler casou tres veces, primeiro con Kathy White, a súa moza de adolescencia. Separáronse antes de que Knopfler se mudara a Londres para se unir a Brewers Droop en 1973. O segundo casamento de Knopfler en novembro de 1983 con Lourdes Salomone deu dous fillos xemelgos, nados en 1987. O seu matrimonio acabou en 1993. O día de San Valentín de 1997, en Barbados, Knopfler casou coa actriz e escritora británica Kitty Aldridge, a cal coñecía desde había tres anos. Knopfler e Aldridge teñen dúas fillas: Katya Ruby Rose e Isabella.
Knopfler é seareiro do Newcastle United F.C. O equipo usa a canción "Going Home (Theme of the Local Hero)" como himno nos partidos na casa.
Knopfler posúe unha colección de coches clásicos os cales conduce e leva a exhibicións, incluíndo un Maserati 300S e un Austin-Healey 100S.
Estímase que Knopfler ten unha fortuna de 86 millóns de euros segundo a Sunday Times Rich List de 2018, converténdoo nunha das corenta persoas máis ricas na industria musical británica.
BBC One
Inicios de BBC Television
O 30 de setembro de 1929 comezou, desde o seu estudio de Long Acre (Londres), as súas primeiras transmisións experimentais de televisión. Para iso a BBC adoptou o sistema para transmisión de imaxes desenvolvido por John Logie Baird, consistente nun sistema de varrido da imaxe de 30 liñas. A retransmisión simultánea de son e imaxe comezou o 30 de marzo de 1930 a través dun novo transmisor, e aos poucos días comezaron a desenvolverse probas de emisión continuada.
A BBC viuse obrigada a interromper abruptamente o servizo de televisión o 1 de setembro de 1939, ao pouco tempo de estalar a segunda guerra mundial. O último programa emitido foi unha película de animación de Mickey Mouse, Mickey's Gala Premier (1933).
Desenvolvemento da televisión no Reino Unido
Un importante paso para a consolidación de BBC Television foi o comezo regular dos servizos informativos, BBC News, o 5 de xullo de 1954, así como a transmisión de emisións en directo tales como a coroación de Isabel II do Reino Unido, unha das maiores coberturas na historia da canle.
BBC na actualidade
A canle actualmente mantén a súa oferta de contidos xerais, cunha especial atención á produción propia e aos seus servizos informativos, dentro dunha ampla oferta na BBC que inclúen as novas canles dixitais (BBC Three e BBC Four) e a competencia contra o resto de operadores privados (ITV1, Channel 4, Five). A cadea ha ir perdendo audiencia como parte do proceso de diversificación da oferta televisiva, aínda que recuperou nos anos 90 a condición de cadea máis vista do Reino Unido.
Programación
A canle destaca tamén na súa produción de documentais, que abarca unha importante parte da grella, e do drama enfocado especialmente na produción propia. A serie máis vista da canle é a novela EastEnders, en emisión desde 1985, e tamén realizou outras series vendidas internacionalmente como Life on Mars, Monty Python's Flying Circus, Little Britain ou Doutor Who entre outras. Dentro do entretemento, BBC exportou a outros países formatos de programas como Strictly come dancing ou Have I Got News for You.
Destacan tamén as emisións deportivas de BBC Sport e a programación infantil de CBBC. Tamén é a canle que emite anualmente no Reino Unido a final do Festival de Eurovisión, certame que organizou en oito ocasións, en 1960, 1963, 1968, 1972, 1974, 1977, 1982 e 1998, o que constitúe o récord entre todas as emisoras participantes no festival.
Programación territorial
Para reflectir as distintas nacións que forman o Reino Unido, BBC One ten desconexións rexionais para Escocia, Gales e Irlanda do Norte. A programación varía segundo a rexión e cada centro territorial colabora na programación e cobertura de acontecementos para a Corporación.
Ata a chegada en 2002 da televisión dixital terrestre, a cal permite a recepción da programación rexional en distintos puntos, BBC emitía un informativo xenérico chamado UK Today que recollía as principais noticias de todos os distintos centros territoriais.
Atol Kili
Kili (ou Kõlle, no idioma local) é un atol coralino de 0,93 km no océano Pacífico, situado en 5°37´N, 169°07´E. Atópase ao suroeste de Jaluit, na cadea Ralik e pertence ás Illas Marshall: é unha das súas illas máis pequenas. Foi coñecido tamén polos nomes Hunter Island (Bennet 1797) e Djeboar Island. Parece que o primeiro barco en arribar á illa foi o mercante inglés Britannia en 1797Ships visiting the Marshall Islands (until 1885)- Kili Island, edited by Dirk H.R. Spennemann. A illa estivo deshabitada ata 1948, cando o goberno de Estados Unidos trasladou aos habitantes do Atol Bikini mentres levaba a cabo as probas nucleares, tras haberlles situado primeiro na illa de Rongerik e en Kwajalein. En 1978, algúns intentaron o retorno a Bikini, pero foron evacuados de novo pois Bikini seguía contendo índices altos de radioactividad. En Kili residen uns 600 habitantes. Kili non ten lagoa nin protección coralina. Non se pode acceder a ela por vía marítima durante catro meses ao ano debido á furia do mar. Un pequeno aeroporto garante os contactos. O principal produto agrícola é a copra. Polo acordo entre os Estados Unidos e as Illas Marshall, a poboación recibe unha axuda duns 15 dólares ao ano per capita. Dispón dunha escola primaria cuns 150 alumnos.
Fernando I de León
Fernando I, chamado «o Magno» ou «o Grande», nado en Burgos en 1017 e finado o 27 de decembro de 1065, foi conde de Castela dende 1029, e rei consorte de Galiza ou de León dende o ano 1037, sendo unxido como tal o 22 de xuño de 1038.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Fernando I e a súa esposa [[Sancha I de Galicia|Sancha I recibindo o seu Libro de horas (1055).|356x356px]] Fillo de Sancho Garcés III de Pamplona, chamado «o Maior», rei de Pamplona, e de Munia, irmá de García Sánchez de Castela. Foi designado conde de Castela en 1029, se ben non exerceu o goberno efectivo até a morte do seu pai en 1035. Converteuse no rei de Galiza polo seu matrimonio con Sancha, filla de Afonso V o Nobre e Elvira Méndez, despois de que o seu cuñado e lexítimo rei Vermudo III, falecese loitando contra el na batalla de Tamarón.
Os primeiros dezaseis anos do reinado pasounos resolvendo conflitos internos e reorganizando o reino. En 1054, as disputas fronteirizas co seu irmán García III de Pamplona viraron en guerra aberta. As tropas galegas deron morte ao monarca navarro na batalla de Atapuerca.
No seu tempo o reino foi ampliado, tomándose as prazas de Lamego (1057), Viseu (1058) e Coímbra (1064), e someteuse a algúns do reinos de taifas ao pago de parias.
División do reino
Despois da súa morte e a da súa esposa Sancha, os dominios da parella foron divididos entres seus fillos: ao primoxénito, Sancho, correspondeulle o estado patrimonial de seu pai, o condado de Castela, elevado á categoría de reino, e as parias sobre o reino taifa de Zaragoza; a Afonso, correspondeulle o Reino de León, así como os dereitos sobre o reino taifa de Toledo; García recibiu a parte principal dos territorios do reino mailos dereitos sobre os reinos taifas de Sevilla e Badaxoz; a Urraca e a Elvira correspondéronlles as cidades de Zamora e Toro, respectivamente, tamén con título real.
Atol Bikini
O Atol Bikini ( ou ; marshalés: Pikinni, que significa "lugar de cocos"), tamén coñecido como Atol de Eschscholtz entre os anos 1800 e 1946 é un atol deshabitado duns 6 km² de superficie. É un dos atois que compón as Illas Marshall. Consta de 36 illas que bordean unha lagoa central duns 594,2 km². Despois da segunda guerra mundial, os habitantes do atol foron relocalizados á forza en 1946, despois que as illas e a lagoa foran o lugar de 23 ensaios nucleares polos Estados Unidos ata 1958.
O atol atópase no extremo norte da Cadea Ralik, aproximadamente a 850 km. ao noroeste da capital Majuro. Tres familias foron reinstaladas na illa Bikini en 1970, cun total duns 100 residentes, pero os científicos atoparon niveis perigosamente altos de estroncio-90 na auga do pozo en maio de 1977, e os residentes levaban concentracións anormalmente altas de cesio-137 nos seus corpos. Foron evacuados de novo en 1980. O atol é visitado ocasionalmente hoxe por mergulladores e algúns científicos, e está ocupado por un puñado de coidadores.
Etimoloxía
O nome inglés da illa deriva do nome colonial alemán Bikini dado ao atol cando formaba parte da Nova Guinea alemá. O nome alemán transliterado a partir do nome marshales da illa, Pikinni, "Pik" que significa " superficie plana" e "Ni" que significa "coco" ou "superficie de cocos".