cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Niño de Azor, Soandres, A Laracha
O Niño de Azor é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña un habitante (un home).
Sanguiñedo, O Ermo, Ortigueira
Sanguiñedo é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Miniopterus aelleni
Miniopterus aelleni é unha especie de morcego do xénero Miniopterus que vive en Anjouan (Comores) e no noroeste de Madagascar. Trátase dun morcego pequeno de cor marrón. Os antebrazos miden 35–41 mm. O tragus (unha proxección situada no bordo interior da orella) é longo, ten a base ampla e a punta roma ou arredondeada. O pataxio (membrana caudal) ten poucos pelos. O padal é plano e ten diastemas ben visibles entre os cairos e os dentes premolares superiores.
As poboacións desta especie foron inclúuídas tradicionalmente na M. manavi, pero estudos publicados no 2008 e no 2009 indican que ''M. manavi é en realidade un complexo formato para cinco especies diferentes, incluída o Miniopterus aelleni''. Polo xeral, o seu ámbito de distribución cadra co do M. griveaudi, outra especie anteriormente incluída en ''M. manavi''.
Turów Zgorzelec
O Koszykarski Klub Sportowy Turów Zgorzelec S.A., coñecido por motivos de patrocinio como PGE Turów Zgorzelec, é un club profesional de baloncesto polaco da cidade de Zgorzelec. Actualmente compite na I Liga, a segunda categoría do baloncesto polaco.
Historia
A sociedade deportiva orixinal orixinal foi fundada en 1948, sendo no seu orixe un club polideportivo con sede na cidade de Bogatynia, no que destacaba a sección de fútbol chamada KS Miner Turoszów. Anos despois, en 1961, o club muda o seu nome a Sports Club Turów. Porén, non sería até 1964 que o club forma a súa sección de baloncesto masculino. Tan só un ano despois, en 1965, o club trasládase de Bogatynia a Zgorzelec. Trece anos despois, en 1978, o club conbsegue o seu primeiro ascenso á Polska Liga Koszykówki, a máxima liga do baloncesto polaco. Nela permanece ininterrompidamente até 2003, o que fixo unha de 25 anos. Con todo, o club gaña inmediatamente o título da Segunda División e regresa en 2004 á máxima categoría.
No ano 2006, a sección de baloncesto adopta o nome de KKS Turów Zgorzelec S.A. Un ano despois, o club chega un acordo con Polska Grupa Energetyczna (PGE), a maior compañía polaca de produción de electricidade, pasando a ser o nome do club por motivos de patrocinio "PGE Turów Zgorzelec" desde aquela. Entre os anos 2007 e 2013 o club chega a cinco finais de liga, porén non conesegue vencer en ningunha delas, sendo sempre o seu rival o Asseco Prokom Gdynia. A sorte mudaría un ano despois, conseguindo no ano 2014 o seu primeiro título de Liga ante o Zielona Góra, tras vencelos na final por 4-2. Isto permitiu a clasificación do club por vez primeira na súa historia á Euroliga, sendo o cuarto equipo de Polonia en conseguilo. Porén, tan só consegue gañar un partido: o 6 de novembro ante o Bayern München por 89–78 na casa.
Palmarés
Liga de Polonia
Electric (álbum)
Electric é o terceiro álbum da banda inglesa de hard rock The Cult, publicado o 6 de abril de 1987 a través dos selos Beggars Banquet Records e Sire Records. O disco cambia un cambio estilístico deliberado no son do grupo, pasando do rock gótico a un hard rock máis tradicional. Rick Rubin, o produtor de Electric, foi contratado especificamente para refacer o son da banda nun esforzo de capitalizar a popularidade do hard rock e do heavy metal nos anos 80.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Ian Astbury e Billy Duffy, agás onde se indique.
Kurunta
Kurunta (Ulmi-Tesup) foi fillo de Muwatallis II, rei hitita, e el mesmo foi o primeiro rei hitita de Tarhuntasa.
Traxectoria
De mozo, Ulmi-Tesup foi criado por Hattusilis (III), ao que despois foi leal durante a guerra civil contra Mursilis III (que era curmán de Ulmi-Tesup) e combateu á súa beira.
Ao cabo da guerra, en Lukka houbo desordes, e a rexión púxose baixo dirección dun home chamado Tawagalawa, irmán do rei de Ahhiyawa; Tawagalawa comezou a atacar territorio hitita, de xeito que Hattusilis III perdeu pronto o control da situación ao suroeste, e a xente de Lukka chegou ao río Hulaya, distrito fronteirizo con capital en Hawaliya e aos distritos veciños de Natas, Parha (despois Perge en Panfilia), Harhasuwanta e outros, de xeito que toda a costa ata Kizzuwatna quedou fóra do control do rei hitita. Os distritos fronteirizos de Wasuwatta e Harputtawana caeron en mans de rebeldes axudados por Lukka.
Piyama-radu de Lazba que estaba en Millawanda, aproveitou para invadir territorio hitita desde Millawanda e conquistou a terra do río Hulaya chegando á Terra Baixa Hitita ata Nahita e proclamouse rei de Arzawa.
Santos Juliá
Santos Juliá Díaz, nado en Ferrol en 1940 e finado en Madrid o 23 de outubro de 2019, foi un historiador galego.
Kurunta
Traxectoria
Hattusilis marchou contra Tawagalawa e demais rebeldes, e expulsounos da Terra Baixa e o río Hulaya, pero sen chegar á costa occidental nin probabelmente a Panfilia. Entón nomeou o seu sobriño Ulmi-Tesup rei dun gran reino do suroeste, con capital en Tarhuntasa, que gobernou baixo o nome de "Kurunta", que era o nome dunha deidade tutelar hitita. O reino limitaba ao norte e oeste con Pitassa, Ussa e terras hititas, e para o sur e suroeste eran terras a dominar "en dirección á cidade de Saranduwa na terra do río Hulaya". Nos seguintes anos Kurunta dominó ata a costa ao sur, e ao oeste ata o río Kastaraya (Kestros) e a cidade de Parha (Perge) na chaira panfilia.
Santos Juliá
Traxectoria
Doutor en ciencia política e socioloxía pola Universidade Complutense e catedrático de historia social e do pensamento político na UNED, é autor de bo número de traballos sobre a historia política e social de España durante o século XX, así como de obras dedicadas á historiografía.
Kurunta
Traxectoria
Kurunta de Tarhuntasa entrevistouse co rei de Ahhiyawa a Millawanda e acordouse a retirada dos aqueos de Lukka, que retornou a control hitita e os xefes locais apresuráronse a proclamaren a súa lealdade ao rei de Tarhuntasa e ao gran rei hitita. Entre os que se someteron estaba Piyama-radu, que estaba na cidade de Sallapa cando escribiu a Hattusilis, que fora a Lukka a afianzar a súa autoridade, e sometéuselle.
Santos Juliá
Obras
Algunhas das súas obras máis recoñecidas son ''Manuel Azaña. Una biografía política (1990), Los socialistas en la política española (1997), Un siglo de España. Política y sociedad (1999) ou Historias de las dos Españas'' (2004), pola que recibiu o Premio Nacional de Historia de España dese ano, que outorga o Ministerio de Cultura. Tamén dirixiu obras colectivas como Víctimas de la guerra civil (1999) e La violencia política en la España del siglo XX (2000). Xunto co seu labor académico exerce asemade como comentarista de política española no xornal El País.
Kurunta
Traxectoria
Unha taboíña de bronce atopada en Hattusa contén un tratado entre Kurunta e Tudhaliyas IV, onde era confirmado no trono de Tarhuntasa. Nesta época aínda non dominada Parha (Perge).
Máis tarde aparece co titulo de gran rei, Labarnas, Heroe, e Sol meu e como foi atopado algún selo en Hattusa, pénsase que puido usurpar o trono algún tempo con Tudhaliyas IV ben na metade do seu reinado ben ao final. Tudhaliyas recuperaría o trono (e reinaría uns anos máis), ou se cadra sería o seu fillo Arnuwandas III o que finalmente expulsaría a Kurunta. Non hai un acordo xeral. Outros expertos consideran que Tarhuntasa se fixo independente e estivo así por un tempo e, xa que logo, usou os títulos, e como base desta tese presentan unha inscrición en Hattusa que menciona un ataque de Suppiluliumas II, fillo de Tudhaliyas IV, a Tarhuntasa.
Dos restos atopados é posíbel que derrocase a Tudhaliyas IV e acadase o poder. As reformas relixiosas de Tudhaliyas IV paráronse e a arqueoloxía comproba que os templos construídos en Hattusa durante o reinado de Thudaliyas quedaron parados e a terra destinouse a utilidades civís. A cidade alta de Hattusa tamén presenta sinais de destrución xusto ao final do reinado de Tudhaliyas, e Kurunta encabezaría aos opositores ás reformas relixiosas. Se con isto hai un acordo bastante xeral, a diferenza é notábel entre aqueles que din que Tudhaliyas acabou por recuperar o trono e os que din que non.
Festa da orella de Redondela
250px|dereita|miniatura|[[Orella de porco mariñada.]]
A Festa da orella é unha festa gastronómica anual celebrada na parroquia de Cedeira, no concello de Redondela o primeiro domingo de decembro. A orixe desta festa foi en 1994, nun primeiro momento dentro das festas de Santo Andrés. Posteriormente, ambas celebracións desvinculáronse entre si, pasando a seren festas independentes. Dende ese ano celébranse degustacións deste produto procedente do porco, ademais dun concurso gastronómico.
Paradela, Soandres, A Laracha
Paradela é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 5 mulleres.
Pinta (carabela)
A Pinta, construída en 1441, foi unha das dúas carabelas que usou Cristovo Colón na súa primeira viaxe ao Novo Mundo en 1492. A segunda foi a Niña. A terceira embarcación foi a Santa María, que en realidade era unha nao e non unha carabela, e que era a nave capitá (o navío que dirixía a expedición ao ir nel Cristovo Colón).
Historia
miniatura|250px|Réplicas das carabelas enviadas á [[Exposición Universal de Chicago (1893)|exposición de Chicago de 1893.]] A Pinta era propiedade de Cristóbal Quintero e Gómez Rascón.
O seu nome fixo pensar a algúns historiadores que pertencía á familia Pinto, porén en realidade foi alugada aos armadores Gómez Rascón e Cristóbal Quintero, que foron nela ás Américas coma mariñeiros, polo que probabelmente o seu verdadeiro nome fose "La Pintá". Era unha carabela nórdica de velas cadradas cun velame moi sinxelo. Os paus de trinquete e maior ían aparellados cunha vela cadrada de grandes dimensións, mentres que o pau de popa, chamado de mesana, portaba unha vela latina.
A Pinta era moi veleira, de tal xeito que, o 8 de outubro, na loita por arribar os primeiros á descuberta das novas terras, acadou unha velocidade de 15 millas por hora, unha milla da época equivale a 0,8 millas náuticas actuais, polo que a súa velocidade sería dunhas 12 millas por hora. O mariñeiro Rodrigo de Triana, quen avistou por vez primeira a terra do Novo Mundo, o 12 de outubro, viaxaba nesta carabela. Unha listaxe de tripulantes das máis completas pode ser:
Arribada
Dende que foi declarada festa local oficial en 1974, celébrase anualmente a Festa da Arribada na vila de Baiona, recreando un mercado medieval e teatralizando a chegada da embarcación.
Réplicas modernas
Existen dúas réplicas da carabela:
Movemento popular da canción galega
O Movemento Popular da Canción Galega é unha plataforma que xorde no ano 1973 logo da disolución do grupo Voces Ceibes e dura apenas uns meses. Nel participaron músicos galegos de diversas tendencias que estaban comprometidos con Galiza e denunciaban a falta de liberdades, como Rodrigo Romaní, Antón Seoane, Emilio Cao, Pilocha, Luís Emilio Batallán, Bibiano e Miro Casabella, entre outros.
A Nova Canción Galega
Os concertos que deron Joan Manuel Serrat e Raimon, cantando en catalán, durante os primeiros meses do ano 1967, foron o motivo polo cal moitos artistas galegos decidiron facer e interpretar música en galego; mais o propósito non era só facer canción en galego, senón tamén facer algo novo, cuns obxectivos propios, sempre transmitindo mensaxes con fondo reivindicativo política e socialmente. Moitos deles comezarían versionando poemas de Celso Emilio Ferreiro e Lois Diéguez, entre outros, e a partir de aí desenvolvéronse numerosos recitais polas cidades galegas. O recital que se celebrou o 18 de abril de 1968 en Pontevedra por Benedicto García Villar e Xavier del Valle, poría nome ao que se estaba producindo no eido musical: o xurdimento da chamada Nova Canción Galega. O seguinte recital importante celebraríase na Facultade de Medicina de Santiago de Compostela e para daquela a denominación A Nova Canción Galega xa era un feito. Neste recital, ademais de interviren Benedicto García Villar e Xavier del Valle, actuaron tamén Xerardo Moscoso, Vicente Araguas e Guillermo Rojo, interpretando música tanto doutros autores como de autoría propia.
Voces Ceibes
As primeiras actuacións do grupo tiveron que lidar coa censura do réxime fascista imperante nesa época. O grupo apenas tiña cancións autorizadas posto que a maioría delas eran de protesta contra o réxime e en defensa das liberdades. Isto fixo que certas persoas con mala intención dixesen que o "caldo de cultivo" de Voces Ceibes foran as multas e as prohibicións; o grupo xustificábase criticando a falta de facilidades fronte a cantantes de "canción lixeira". Máis tarde uniríase ao grupo Miro Casabella, que daquelas andaba promocionando o seu primeiro disco.
Pouco a pouco, a lista das actuacións autorizadas reducíase; eran poucas as asociacións que se atrevían a contratalos e ademais seguía a potenciarse a canción comercial de xentes como Juan Pardo. Por diversas razóns, o grupo foise disolvendo devagar: Benedicto foi chamado a filas, Miro seguía en Barcelona, Xavier e Guillermo abandonan o grupo e introdúcense novas caras como Suso Vaamonde ou Bibiano.
O grupo desfaise finalmente no ano 1974, mais un mes antes os propios integrantes iniciaran o que sería o "Movemento Popular da Canción Galega".
De Voces Ceibes ao Movemento Popular da Canción Galega
Sobre a causa do nacemento do MPCG, hai diferentes opinións: por un lado Benedicto afirma que o Movemento se inicia un mes antes da disolución de Voces Ceibes e que agrupaba persoeiros de moi diversos estilos; Xosé Luís Blanco Campaña di que a plataforma xorde despois da disolución de Voces Ceibes cun ideario diferente ao que tiña este grupo ; pola contra, José Campos Calvo-Sotelo afirma que os propios membros de Voces Ceibes sentiron aversión do MPCG e que incluso Bibiano afirmou que só servira para pelexar uns cos outros.
Nas súas publicacións sobre a Nova Canción Galega, Baldomero Cores afirma que "parece que un motivo do paso de Voces Ceibes ó Movimento foi asegura-lo pluralismo artístico e a liberdade cultural, pois a aquel grupo facíano moitos vencellado a unha determinada ideoloxía".
Integrantes
No movemento participaron todos os músicos galegos comprometidos coa defensa dos valores diferenciais galegos, posibilitando así a unión de cantantes a favor da causa galega e do galeguismo. O grupo abranguía artistas e formacións con moi diversos estilos e estéticas musicais: Rodrigo Romaní, Antón Seoane, Emilio Cao, Pilocha, Luís Emilio Batallán, Jei Noguerol, Bibiano, Raíces da Terra, Xurxo Mares, Xosé Quintas-Canella, Miro Casabella...
Historia do MPCG
Rodrigo Romaní afirma que o MPCG se desfixo porque abarcaba un espazo estilístico demasiado amplo por seren os músicos moi diversos e de moi diferentes estilos. Aínda así, o propio Bibiano explica que o Movemento se disolveu polas posicións políticas radicais deste e de Benedicto, que no propio recital (o único que se fixo) intentou saltarse algunha prohibición expresa por parte dos "grises". Os dous foron expulsados do Movemento e a partir daquel momento non se volveu manifestar como tal. Rodrigo Romaní, insistindo na idea de que a variedade musical e ideolóxica dificulta a existencia dun movemento homoxéneo, propuxo que a única saída para unha "nova música galega diferencial" é a que nos proporciona a música popular tradicional.
A canción protesta deixaría unha marca imborrábel na música galega deste tempo. Co remate do Movemento os membros máis coñecidos reorientarían a súa carreira noutras direccións mantendo un ideario de esquerdas e nacionalista: os grupos e cantantes que alí se xuntaran foron reubicándose, algúns desapareceron e outros seguiron outros camiños no panorama musical. Foron abríndose distintos estilos e temáticas na música e canción galega sempre con moitas dificultades:
- O grupo Fuxan os Ventos nace no 1972 en Lugo. Desde 1976 con discos como Fuxan os Ventos, O Tequeletéquele e Sementeira, destacan na recreación da música popular. Se ben o seu repertorio inicial se baseaba na música folk universal, fóronse inclinando cada vez máis cara a música popular galega, recollendo cantigas, cancións tradicionais dos pobos e temas de composición propia. Asumiron un compromiso social que se plasmou coa incorporación da canción protesta no seu repertorio.
-O arpista e compositor Emilio Cao. Os seus inicios musicais están ligados a varios grupos da súa cidade e participa en ocasións como acompañante do grupo Voces Ceibes. É o iniciador en Galiza da denominada música celta.
-O grupo Doa xorde na Coruña en 1978, formado nun principio por Bernardo Martínez, Xoán Piñón e Enrique F. Ferreira aos que se uniría máis tarde Miro Casabella. O seu estilo ten como base a música popular e medieval galegas, incluíndo máis tarde composicións propias.
-O grupo Milladoiro: xorde no 1979 cando Xosé V. Ferreirós, Nando Casal e Ramón García Rei se xuntan a Antón Seoane e Rodrigo Romaní. A base do repertorio inicial do grupo é a música galega tradicional, composicións irlandesas e música composta polo propio Seoane. Foi evolucionando cara a unha música cada vez máis elaborada, aínda que mantendo sempre as referencias na música galega. O grupo está considerado como un dos pioneiros na modernidade no folk galego, innovando con combinacións musicais pouco habituais.
Ademais destes, están os grupos A Quenlla, creada en 1983 por Mini e Mero (procedentes de Fuxan os Ventos), María Manuela, Uxía, A Roda, Xocaloma...
Festa da coca de Redondela
A festa da Coca é unha celebración de orixe pagá que ten lugar no concello de pontevedrés de Redondela, e que ten lugar o día do Corpus Christi. A orixe desta celebración radica na lenda mitolóxica da coca, un ser da mitoloxía galega que vive nas augas do mar ou dos ríos. Foi declarada Festa de Interese Turístico Galego en 2001.
A razón da celebración é a derrota deste animal mitolóxico a mans dos mozos de Redondela. Así, para conmemorar esta vitoria, realízanse representacións tanto do propio animal coma da batalla na cal a Coca foi derrotada. Esta representación coñécese como danza das Espadas, representando aos mozos que comezaron a danzar coas súas armas arredor do animal morto após derrotalo, e baile das Penlas, representando a celebración das doncelas liberadas das fauces do dragón.
Ademais de en Redondela, a festa da Coca segue a celebrarse en diferentes lugares do conxunto etnográfico galego-portugués, como Betanzos ou Monção. Está última localidade posúe desde o ano 2002 un irmandamento con Redondela, e desde o 2003 ambas as dúas celebracións son publicitadas baixo unha promoción turística conxunta.
Orixe
A festa da Coca de Redondela é a única das que se celebran en Galicia que conserva unha tradición continuada e mantida no tempo. Isto débese a que a Coca de Betanzos é unha reconstrución moderna dunha tradición interrompida. Outros lugares da xeografía galega que tiveron celebracións pagás con este animal mitolóxico atendendo aos testemuños documentais foron Ribadavia, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela ou A Coruña.
A coca é un animal monstruoso con corpo de dragón e cola de serpe, e do lombo nácenlle dúas enormes ás, semellantes ás dos morcegos. Ten catro patas armadas de fortes gadoupas, e na súa faciana aluman uns ollos terribles, sobre unha enorme boca con agudos dentes. A orixe do animal é indeterminada, tendo documentos que fan referencia a ela dende a Idade Media. Crese que este animal era unha representación do demo.
A festa da coca baséase na lenda medieval:
A primeira vez que a Coca saíu ás rúas é indeterminada, aínda que a súa orixe dataría da Idade Media, entre os séculos XV e XVI.
Celebración
300px|miniatura|As Penlas, coa súa indumentaria característica de cor branco e ás de anxo, enriba das burras, representando as mulleres medievais. Para lembrar este fito histórico, todos os anos sácase á rúa unha representación da figura da Coca, o dragón mitolóxico. Posteriormente, realízase unha representación da Danza das Espadas e o Baile das Penlas, na que se representa a derrota do monstro a mans dos mozos redondeláns.
Ademais destas celebracións, engádese as celebracións relixiosas do Corpus Christi con procesións pola vila. Tamén dende 1950 o centro da vila engalánase coas tradicionais alfombras de flores e area sobre as principais rúas do centro urbano.
A danza das espadas
A danza das espadas é a representación gráfica do baile que, segundo a tradición, desenvolveron os mozos de Redondela após derrotaren á Coca.
A representación realízase habitualmente na praza da Constitución, arredor do mediodía. Consta de vinte e cinco bailaríns, cuxa indumentaria componse de camisa e pantalón brancos e unha faixa vermella arredor da cintura, unhas castañolas e uns instrumentos de madeira que simulan as espadas. Ditos paus están unidos entre si por unha corda branca, de xeito que todas as espadas de todos os danzantes permanecen unidas entre eles. Durante a danza, os bailaríns realizan diferentes movementos entrelazando as espadas e facendo soar as castañolas.
O baile das Penlas
Simultaneamente á danza das espadas, represéntase o baile das Penlas. Trátase de cativas vestidas cun vestido branco, abundantes encaixes e unhas ás de anxo, que se sitúan enriba de mulleres denominadas burras, apoiadas nos seus ombreiros, as cales danzan ao son da mesma melodía que os mozos da danza das espadas. As burras, habitualmente representadas por traballadoras do gremio das forneiras e panadeiras, representan a danza que levaron a cabo as mulleres da vila coma expresión de ledicia pola morte do dragón, erguendo as súas fillas ao lombo coma mostra da liberación das súas fillas.
Malia seren características desta celebración, as penlas tiveron sido documentadas con anterioridade, arredor do século IX.
Celebracións similares
miniatura|Cucafera de [[Tarragona.]] Existen outras celebracións asentadas sobre a lenda da coca:
AIK IF
O AIK Ishockeyförening (abreviado como AIK IF) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Estocolmo (Suecia), sendo a sección de hóckey sobre xeo do club polideportivo da capital sueca Allmänna Idrottsklubben. Actualmente os seus equipos sénior compiten na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco (a SHL en categoría masculina, e a Riksserien en categoría feminina). O AIK xoga os seus partidos como local en Hovet, un pavillón con capacidade para 8 050 espectadores, aínda que ás veces xoga encontros no Ericsson Globe, que conta cunha maior capacidade (13 850 espectadores).
Nos 91 anos de historia do club, o AIK xogou 66 tempadas na máxima categoría sueca (27 delas na actual SHL). O club gañou o campionato sueco en sete ocasións (1934, 1935, 1938, 1946, 1947, 1982 e 1984), se ben dende que se estableceu a Elitserien só gañou dous títulos, e foi finalista en seis ocasións (1930, 1936, 1940, 1968, 1978 e 1981), aínda que só o foi dúas veces dende que se estableceu a Elitserien.
Award recipients
Guldhjälmen
Pazo de Donfreán
O Pazo de Donfreán é unha casa señorial situada no lugar de Donfreán, na parroquia de Catasós (Lalín) construída en estilo barroco a mediados do século XVIII. O edificio, con planta en forma de U, componse de tres corpos unidos, destacando o portalón de arco de medio punto que serve de abertura ao muro que cerra o edificio.
A parroquia de Donfreán era antiga propiedade da familia dos Taboada, en 1625 pasou a Gómez Oxea de Albán (o novo) e posteriormente por entronque familiar á familia dos Montenegro.
AIK IF
Award recipients
Honken Trophy
Håkan Loob Trophy
ČEZ Basketball Nymburk
O ČEZ Basketball Nymburk é un club profesional de baloncesto bohemio con sede na cidade de Nymburk, ao sur da República Checa. Actualmente xoga na Národní Basketbalová Liga, máxima categoría do baloncesto checo, e na VTB United League, liga composta polos mellores equipos da Europa Oriental. Foi o principal dominador do baloncesto checo durante a década do 2000 con sete ligas e seis copas, serie que continúa durante os anos 2010.
AIK IF
Award recipients
Rookie do ano da Elitserien
ČEZ Basketball Nymburk
Palmarés
Liga da República Checa Copa da República Checa
Galería de imaxes de Vilarmaior
Galería de imaxes do concello de Vilarmaior na provincia da Coruña.
AIK IF
Award recipients
Rinkens riddare
Gabriel Braga Nunes
Gabriel Braga Nunes, nado en São Paulo o 7 de febreiro de 1972, é un actor brasileiro.
Japanese Whispers
Japanese Whispers: The Cure Singles Nov 82:Nov 83 é un recompilatorio da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editado o 6 de decembro de 1983 polo seu propio selo Fiction Records.
Basicamente, é un recompilatorio dos sinxelos "Let's Go to Bed", "The Walk" e "The Lovecats". Os outros temas son as caras-b destes sinxelos. Unha das cancións da época, "Mr. Pink Eyes" (a segunda cara-b de "The Lovecats") non foi incluída no álbum. Os temas foron gravados cando a banda estaba nunha fase de transición despois de que o baixista Simon Gallup deixase o grupo na xira do álbum anterior, Pornography. Para estes sinxelos, Lol Tolhurst pasouse da batería aos teclados, un rol que mantería ata a súa marcha en 1989.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Robert Smith e Laurence Tolhurst agás onde se indique.
Import Tuning
O Import é un estilo do tuning, que se adoita facer sobre coches xaponeses.
Normalmente úsanse colores bitono, pintando o capó de negro para imitar a fibra de carbono e estilos racing.
O Pé do Muíño, Meirás, Sada
O Pé do Muíño é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 96 habitantes (58 homes e 38 mulleres).
Xallas Fútbol Club
O Xallas Fútbol Club é un equipo de fútbol de Santa Comba, fundado en 1966.
Historia
Se ben varios equipos do concello de Santa Comba xa encontros amigables, non foi ata 1966 cando se formalizou oficialmente un equipo federado. O seu primeiro presidente foi o empresario José Suárez Suárez “Raso”, e o club comezou a xogar a Liga da Costa, disputando os partidos como locais no campo do Carreiro. Xogouse con camiseta verde, por acordo coa empresa de xabóns Lagarto, e calzón negro.
Nos primeiros anos acadou tres campionatos da Copa da Costa, xa que para dita competición regresaban a Santa Comba algúns xogadores que estudaban en Santiago de Compostela, así como o dianteiro de orixe portorriqueña Arana. o 29 de xuño de 1968 o equipo xogou un amigables contra o Deportivo da Coruña no campo do Carreiro, con vitoria local por 5-2.
Despois duns anos de dificultades, a mediados da década e 1970 reactivouse o club baixo a presidencia de Severino Amarelle. Xogadores que estudaban en Compostela trouxeron novos métodos de adestramento, e creouse o equipo de xuvenís. A canteira logra que na década de 1980 o equipo ascenda a Primeira Rexional, e en 1985 acadouse a Copa Deputación de 1ª Rexional fronte ao Camariñas. Na tempada 1986-87 o Xallas FC ascende a Rexional Preferente, e ao ano seguinte constrúese o campo de Fontenla. Porén, a finais da década o equipo descende por mor da situación económica do club.
Na tempada 2001-2002 acadan o triunfo en Liga e Copa, en 2007 ascenden a Segunda Autonómica e en 2011 chegan de novo a Rexional Preferente. En 2012 créanse varios equipos nas categorías inferiores. No ano 2013, coa entrada na presidencia de José Manuel Perez Gorgal (Pichichi) empeza unha nova etapa dourada do Xallas, converténdose así no presidente máis laureado. En 2015 o equipo acada de novo a Copa da Costa fronte ao Corme, e no 2016 vencen de novo, fronte ao Soneira, e acadan tamén a Supercopa contra o campión da Copa do Sar, o Flavia. De novo en 2018 acadouse a Copa da Costa contra o Sofán.
Gran Premio do Canadá de 1993
O Gran Premio do Canadá de 1993 (oficialmente o 1993 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 13 de xuño de 1993 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada. Foi o 31º Gran Premio Canadense e o 15º no Circuíto Gilles Villeneuve. A carreira de 69 voltas foi gañada polo piloto de Williams Alain Prost, quen consecuentemente retomou a vantaxe no Campionato de Pilotos e xa non a cedería de novo. Michael Schumacher terminou en segundo lugar para o equipo Benetton, diante do compañeiro de equipo de Prost, Damon Hill, quen completou o podio.
Cualificación
Houbo unha formación de dous por tres na cualificación no Canadá xa que os Williams estaban por diante dos Benettons e os Ferrari. Prost tomou a pole por diante de Hill, Schumacher, Patrese, Berger e Alesi. Desusadamente, Senna estaba abaixo en 8º lugar.
Carreira
Na saída, Hill pasou a Prost, mentres que os Benetton foron lentos e foron superados por Berger e Senna (que xa superara a Brundle e logo a Alesi). Hill lideraba diante de Prost, Berger, Senna, Schumacher e Patrese.
Durante as paradas a metade de carreira, Hill tivo un problema e caeu detrás de Senna e Schumacher. Schumacher saíu detrás de Senna. Senna sufriu un problema eléctrico e tivo que retirarse. Prost gañou por diante de Schumacher, Hill, Berger, Brundle e Wendlinger.
Esta é a última carreira na que o campión de Fórmula 1 de James Hunt comentou a carreira para o programa de TV Grand Prix da BBC. Morreu apenas 48 horas logo da carreira.
O Pereiro, Soandres, A Laracha
O Pereiro é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 9 mulleres.
Cálculo diferencial
O cálculo diferencial é unha parte da análise matemática que consiste no estudo de como cambian as funcións cando cambian as súas variables. O principal obxecto de estudo no cálculo diferencial é a derivada. Unha noción estreitamente relacionada é a de diferenza
O estudo do cambio dunha función é de especial interese para o cálculo diferencial, en concreto o caso no que o cambio das variables é infinitesimal, isto é, cando devandito cambio tende a cero (faise tan pequeno como se desexe). E é que o cálculo diferencial se apoia constantemente no concepto básico do límite. O paso ao límite é a principal ferramenta que permite desenvolver a teoría do cálculo diferencial e o que a diferencia claramente da álxebra.
Dende o punto de vista matemático das funcións e a xeometría, a derivada dunha función nun certo punto é unha medida da taxa na cal unha función cambia segundo un argumento se modifica. Isto é, unha derivada involucra, en termos matemáticos, unha taxa de cambio. Unha derivada é o cálculo das pendentes instantáneas de f(x) en cada punto x. Isto corresponde ás pendentes das tanxentes da gráfica de devandita función nos seus puntos (unha tanxente por punto); as derivadas poden ser utilizadas para coñecer a concavidade dunha función, os seus intervalos de crecemento, os seus máximos e mínimos.
A inversa dunha derivada chámase primitiva, antiderivada ou integral indefinida.
Diferenciación e diferenciabilidade
Unha función dunha variable é diferenciable nun punto x se existe a súa derivada nese punto; unha función é diferenciable nun intervalo se o é en cada punto x pertencente ao intervalo. Se unha función non é continua en c, entón non pode ser diferenciable en c; con todo, aínda que unha función sexa continua en c, pode non ser diferenciable. É dicir, toda función diferenciable nun punto c é continua en c, pero non toda función continua en c é diferenciable en c (como f(x) = |x| é continua, pero non diferenciable en x = 0).
Noción de derivada
dereita|miniatura|Recta secante entre os puntos f(x+h) e f(x). As derivadas defínense tomando o límite da pendente das rectas secantes segundo se van aproximando á recta tanxente. É difícil calcular directamente a pendente da recta tanxente dunha función porque só se coñece un punto desta, o punto onde ten que ser tanxente á función. Por iso, aproxímase a recta tangente por rectas secantes. Cando se tome o límite das pendentes das secantes próximas, obterase a pendente da recta tanxente.
Para obter estas pendentes, tómase un número arbitrariamente pequeno que se denominará h. h representa unha pequena variación en x, e pode ser tanto positivo como negativo. A pendente da recta entre os puntos e  é
Esta expresión é un cociente diferencial de Newton. A derivada de f en x é o límite do valor do cociente diferencial conforme as liñas secantes se achegan máis á tanxente:
Se a derivada de f existe en cada punto x, é posible entón definir a derivada de f como a función que ten como valor no punto x a derivada de f en x.
Posto que a inmediata substitución de h por 0 dá como resultado unha división por cero, calcular a derivada directamente pode ser pouco intuitivo. Unha técnica consiste en simplificar o numerador de modo que a h do denominador poida cancelarse. Isto resulta moi sinxelo con funcións polinómicas, pero para a maioría das funcións resulta demasiado complicado. Porén, hai regras xerais que facilitan a diferenciación da maioría das funcións descritas anteriormente.
Pelaxe
miniatura|Pelaxe dun [[Didélfidos|didélfido.]] A pelaxe é a calidade ou características dos pelos dos animais mamíferos. O pelame é o conxunto de pelos que nacen da pel dos animais mamíferos, especialmente a daqueles que teñen unha extensa cobertura de pelos. Cando as pelaxes dos animais son procesadas na industria peleteira para convertelas en abrigos e outros complementos para vestir conservando o seu pelo denomínase xeralmente peles. As máis apreciadas son as de pelos suaves e mestos, en oposición aos pelames de pelos escasos e duros de animais como os porcos, que non se utilizan. As pelaxes poden constar de capas diferenciadas de pelos. Os mamíferos con cantidades reducidas de pelo denomínanse ás veces "espidos" ou sen pelo, como as ratas toupa espidas, os cans sen pelo, os cetáceos ou en boa medida o ser humano.
Os animais con pelaxes comercialmente valiosas son importantes para a industria peleteira, polo que son cazados ou criados. Os seres humanos utilizaron as peles de animais desde a Prehistoria para abrigarse. Porén, actualmente, o uso de peles para vestir ou decorar considérase polémico por parte dun sector da poboación que está en contra da caza ou da crianza de animais para usar a súa pelaxe con ese fin, xa que considera que non é moralmente aceptable.
Cálculo diferencial
Funcións de varias variables
Para funcións de varias variables, as condicións de diferenciabilidade son máis estritas e requiren máis condicións á parte da existencia de derivadas parciais. En concreto, requírese a existencia dunha aproximación linear á función na veciñanza dun punto. Dada unha base vectorial, esta aproximación linear vén dada pola matriz jacobiana:
Pelaxe
Composición
miniatura|Tipos de pelo que forman o pelame dun gato doméstico. O pelame dos animais xeralmente consta de dúas capas principais de pelo con distintas características, que son:
Cálculo diferencial
Historia
Os problemas comúns que deron orixe ao cálculo infinitesimal comezaron a exporse na época clásica da antiga Grecia (século III a.C.), con conceptos de tipo xeométrico como o problema da tanxente a unha curva de Apolonio de Perge, pero non se atoparon métodos sistemáticos de resolución até o século XVII, grazas aos traballos de Isaac Newton e de Gottfried Wilhelm Leibniz.
Pelaxe
Composición
Os mamíferos con capas inferior e superior de pelo ben desenvolvidas tamén adoitan ter un gran número de pelos intermedios. Estes empezan o seu crecemento de forma similar aos pelos típicos da capa superior, pero cambian o seu modo de crcemento, xeralmente cando emerxeu menos da metade da lonxitude do pelo. O resto do crecemento é formando un pelo delgado e ondulado, similar ao pelo da capa inferior. En moitas especies de mamíferos, estes pelos comprenden a maior parte do seu pelame visible. A parte proximal destes pelos ten a mesma función que os pelos da capa inferior, mentres que a parte distal achega a función de protección contra a auga que teñen os pelos a capa superior, aínda que a súa porción basal delgada impide que poidan ser ourizados como os verdadeiros pelos da capa superior. miniatura|Pelame de auga xerada por computador.
Cálculo diferencial
Historia
Eles dous sintetizaron dous conceptos e métodos usados polos seus predecesores no que hoxe se denomina «diferenciación» e «integración». Desenvolveron regras para manipular as derivadas (regras de derivación) e demostraron que ambos os conceptos eran inversos (teorema fundamental do cálculo).
Pelaxe
Composición
As características modernas da pelaxe dos mamíferos crese que apareceron cos docodontos, Haramiyida e eutriconodontos, e os fósiles de Castorocauda, Megaconus e Spinolestes conservaron folículos compostos con pelos das dúas capas.
Cálculo diferencial
Historia
Desde o século XVII, moitos matemáticos contribuíron ao cálculo diferencial. No século XIX, o cálculo tomou un estilo máis rigoroso, debido a matemáticos como Augustin Louis Cauchy (1789–1857), Bernhard Riemann (1826–1866), e Karl Weierstrass (1815–1897). Foi tamén durante este período cando o cálculo diferencial xeneralizouse ao espazo euclidiano e ao plano complexo.
Pelaxe
Selección natural
Algúns mamíferos reduciron de forma natural a súa cantidade de pelo. Algúns mamíferos acuáticos ou semiacuáticos como os cetáceos, os hipopótamos ou certas especies de focas evolucionaron cara a unha pel espida, presumiblemente para reducir a resistencia á auga. A rata-toupa espida (Heterocephalus glaber) tamén perdeu o pelo, quizais como unha adaptación ao seu estilo de vida subterráneo. Dous dos grandes mamíferos existentes, o elefante e o rinoceronte, teñen moi poucos pelos. O morcego espido (Cheiromeles torquatus) case non ten pelos pero teñen curtos pelos bastos arredor do pescozo, nas súas dedas frontais, e arredor do saco da súa gorxa, xunto con pelos finos na cabeza e membrana da cola. A maioría dos animais sen pelo non poden estar ao sol durante moito tempo ou permaneceren en zonas frías por tempo prolongado.
Cálculo diferencial
Recta tanxente a unha función nun punto
A recta tanxente a unha función f(x) é como se viu o límite das rectas secantes cando un dos puntos de corte da secante coa función se fai tender cara ao outro punto de corte. Tamén pode definirse a recta tanxente como a mellor aproximación linear á función no seu punto de tanxencia, isto é, a recta tanxente é a función polinómica de primeiro grao que mellor aproxima a función localmente no punto de tanxencia considerado.
Pelaxe
Selección natural
Os seres humanos son a única especie de primates que evolucionaron experimentando unha significativa perda de pelo corporal. Isto pode deberse á perda da funcionalidade do pseudoxene KRTHAP1 (que axuda a producir queratina) na liñaxe humana hai uns 240.000 anos. As mutacións no xene HR poden orixinar unha completa perda de pelo, aínda que isto non é o típico nos humanos.
Cálculo diferencial
Recta tanxente a unha función nun punto
Se se coñece a ecuación da recta tanxente Ta(x) á función f(x) no punto a pode tomarse Ta(x) como unha aproximación razoablemente boa de f(x) nas proximidades do punto a. Isto quere dicir que, se se toma un punto a+h e se avalía tanto na función como na recta tanxente, a diferenza será desprezable fronte a h en valor absoluto se h tende a cero. Canto máis preto se estea do punto a tanto máis precisa será a aproximación de f(x).
Pelaxe
Selección artificial
Os humanos seleccionaron artificialmente algunhas especies de animais domesticados para orixinar razas espidas. Hai varias razas de gatos espidos, unha das mellor coñecidas é o gato esfinxe. De xeito similar, hai varias razas de cans sen pelo. Outros exemplos de animais sen pelo seleccionados artificialmente son a cobaia sen pelo, o rato espido e a rata sen pelo.
Cálculo diferencial
Recta tanxente a unha función nun punto
Para unha función f(x) derivable localmente no punto a, a recta tanxente a f(x) polo punto a é:
Pelaxe
Uso para vestir
miniatura|O piloto norteamericano e explorador ártico [[Carl Eielson, que leva posto un abrigo de pel.]]
Para o seu uso para vestir, as peles son normalmente coiro que conserva o seu pelo de especies que teñen unha pelaxe moi estética ou que ten propiedades de illamento. As peles servíronlle de vestido a varios homínidos, como o home de Neanderthal. As peles de animais usadas como adornos e tapicerías poden ser tinguidas con diversas cores ou imitar os debuxos de animais exóticos ou recortadas para imitar a sensación dun tecido de suave veludo.
Entre as fontes animais usuais para accesorios para vestir ou para tapicería están os raposos, coellos, visóns, castores, armiño, lontras, martas cibelinas, focas, coiotes, chinchillas, mapaches, e póssums.
Cálculo diferencial
Uso das derivadas para realizar gráficos de funcións
Unha vez que se atopan os extremos locais, é moito máis fácil facerse unha idea da gráfica xeral da función, xa que (no caso do dominio monodimensional) se incrementará ou diminuirá uniformemente agás nos puntos críticos, e por iso (supondo a súa continuidade) terá valores intermedios entre os valores nos puntos críticos de cada lado.
Pelaxe
Uso para vestir
A fabricación de peles para vestir implica conservar os pelos nas peles procesadas, mentres que na fabricación de coiro se elimina o pelo da pel, que despois se curte. O uso de la implica cortar o pelo do animal vivo, que despois lle volve a crecer, polo que non se usa a pel senó só o pelo.
Cálculo diferencial
Aproximación local de Taylor
É posible entón aproximar mediante a súa recta tanxente unha función derivable localmente nun punto. Se se cumpre que a fu), entón pódese aproximar a función non por polinomios de grao un, senón por polinomios de grao dous, tres, catro e sucesivamente. Esta aproximación recibe o nome de desenvolvemento polinómico de Taylor e defínese da seguinte maneira: onde P(x) é o polinomio de grao n que mellor aproxima a función no punto x=a. Cómpre notar que, se se avalía P(x) en x=a, todos os termos agás f(a) se anulan; logo, P(a) = f(a). Nótese tamén que a ecuación da recta tanxente do apartado anterior corresponde ao caso no que n=1.
Pelaxe
Uso para vestir
As peles tamén se usan para facer feltro. Por exemplo, un feltro de gran calidade é o que se obtén do castor e se usa en norteamértica para facer sombreiro de vaqueiro de gran calidade.
Cálculo diferencial
Aproximación local de Taylor
Cando a = 0, o desenvolvemento denomínase desenvolvemento de MacLaurin, que é o que se emprega a maioría das veces na práctica. Exemplos de desenvolvementos importantes de MacLaurin son:
Pelaxe
Controversia
miniatura|Peles de raposo [[Vulpes vulpes.]]
Cálculo diferencial
Aproximación local de Taylor
O símbolo \approx denota aproximación, non igualdade. Se a función que se quere aproximar é infinitamente derivable e se agregan infinitos termos ao desenvolvemento, entón \approx convértese en = e o desenvolvemento anterior convértese nunha serie de Taylor. As funcións que son iguais á súa serie de Taylor denomínanse funcións analíticas.
Roadrunner Records
Roadrunner Records é un selo discográfico estadounidense fundado no ano 1980 e centrado principalmente en bandas de heavy metal. Trádase dunha etiqueta subsidiaria do Warner Music Group e ten a súa base na cidade de Nova York.
Pelaxe
Controversia
A maioría dos activistas pro dereitos dos animais opóñense ao trampeo ou caza de animais salvaxes e ao confinamento e matanza de animais en granxas para obter as súas peles. Segundo a Humane Society International, cada ano atrápanse na natureza uns 8 millóns de animais para obter a súa pel, mentres que se crían máis de 30 millóns en granxas peleteiras.
Cálculo diferencial
Puntos singulares
Denomínanse puntos singulares ou puntos estacionarios os valores da variable nos que se anula a derivada f'(x) dunha función f(x), é dicir, se f´(x)=0 en x1, x2, x3,. . ., xn. Entón, x1, x2, x3,. . ., xn son puntos singulares de f(x).
Pelaxe
Controversia
Por exemplo, segundo Statistics Canada, en 2010 matáronse 2,6 millóns de animais de peletería criados en granxas. Outros 700.000 morreron en trampas colocadas en ambientes silvestres.
Roadrunner Records
Historia
Nos 90 asinaron con artistas como Life of Agony, Machine Head, Suffocation, Type O Negative e o grupo grunge Willard. A medida que avanaba a década, varias das bandas que traballaban con Roadrunner conseguiron entrar no mainstream, destacando principalmente Sepultura e Type O Negative. O disco de 1993 Chaos A.D., convertería a Sepultura na primeira banda de Roadrunner en acadar o top 40 da lista de álbums da Billboard. Type O Negative sería o primeiro grupo do selo en recibir unha certificaión da RIAA; este sería un disco de ouro (que posteriormente converteríase en platino) polo seu álbum de 1993 Bloody Kisses. A banda tamén sería a primeira de Roadrunner en aparecer na radio. No ano 2000, Slipknot conseguiría un disco de platino, sendo o primeiro para o selo. Nickelback tamén foi un grupo de éxito da etiqueta (aínda que tiña un contrato con outro selo no seu país, Canadá). Derek Shulman dirixiu Roadrunner Records a finais dos anos 90.
A comezos de 2001 os lanzamentos de Roadrunner comezaron a ser distribuídos polo Universal Music Group; o acordo de distribución xa expirou. O 18 de decembro do 2006 Warner Music Group asinou un acordo para mercar a meirande parte das accións (o 73,5%) da compañía nai de Roadrunner Records, Roadrunner Music Group B.V. Este acordo formalizouse o 29 de xaneiro do 2007 tras recibir a aprvación en Alemaña.
Cálculo diferencial
Puntos singulares
Os valores f(x1), f(x2), f(x3),. . ., f(xn), chámanse valores singulares.
Roadrunner Records
Historia
O 11 de xuño do 2008, Roadrunner Records foi votado comoo "Mellor selo de metal" pola revista Metal Hammer nos seus Golden Gods Awards, un premio que gañou catro anos consecutivos dende entón. O galardón foi recollido por Sharon Den Adel e Ruud Jolie de Within Temptation, unha das bandas máis grandes de Roadrunner.