cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fluoresceína
Ciencias botánicas
A fluoresceína foi usada con frecuencia para rastrear o movemento da auga subterránea para estudar o fluxo de auga e observar áreas de contaminación ou obstrución neses sistemas. A fluorescencia que xera fai que as áreas problemáticas sexan máis visibles e doadamente identificadas. Un concepto similar pode aplicarse ás plantas porque con esta tinguidura poden visualizarse mellor os problemas nas plantas vasculares. En botánica, a fluoresceína, e outras tinguiduras fluorescentes, foron utilizadas para monitorizar e estudar o tecido vascular das plantas, especialmente o xilema, que é a principal vía de transporte de auga nas plantas. Isto débese a que a fluoresceína é móbil dentro do xilema pero incapaz de cruzar a membrana plasmática, polo que é especialmente útil para trazar o movemento da auga polo xilema. A fluoresceína pode introducirse nos tecidos vasculares da planta polas raíces ou por un talo cortado. Absórbese polas raíces xunto coa auga e móvese ata a parte superior da planta debido ao pulo creado pola transpiración. A fluoresceína absorbida pola planta pode ser visualizada con microscopio de fluorescencia.
Aplicación en campos petrolíferos
As solucións de fluoresceína, normalmente activas ao 15%, son utilizadas comunmente para axudar á detección durante probas hidrostáticas de oleodutos e gasodutos submarinos e outras infraestruturas submarinas. Deste modo, uns mergulladores que leven luces ultravioleta poden detectar as filtracións.
Cosmética
A fluoresceína é tamén coñecida como un aditivo colorante en produtos cosméticos, como no Amarelo D&C número 7 (ou D&C Yellow no. 7). O sal disódico da fluoresceína denomínase uranina ou Amarelo D&C número 8 (ou D&C Yellow no. 8).
Seguridade
O uso tópico, oral e intravenoso da fluoresceín pode causar reaccións adversas, como náuseas, vómitos, urticarias, hipotensión aguda, anafilaxe e reaccións anfilactoides relacionadas, causando parada cardíaca e morte súbita debido ao choque anafiláctico.
A reacción adversa máis común é a náusea, debido en parte a unha diferenza no pH do corpo e o pH da fluoresceína de sodio. A náusea é xeralmente transitoria e diminúe rapidamente. Os proídos poden ser desde unha molestia menor a bastante graves, e unha soa dose de antihistamina pode proporcionar un completo alivio. O shock anafiláctico e a subseguinte parada cardíaca e morte súbita son moi raros, pero como ocoren en cuestión de minutos, debería estar preparada unha clínica que use fluoresceína para realizar unha reanimación de emerxencia.
O uso intravenoso é o que produce reaccións máis adversas, incluíndo a morte súbita, mais isto pode reflectir un uso en maior cantidade máis que un risco maior. Os usos oral e tópico poden orixinar anafilaxe. e informouse dun caso de anafilaxe con parada cardíaca (que foi reanimado) despois do seu uso tópico en forma de pingas oculares. As taxas de reaccións adversas varían desde o 1% ao 6%. As taxas maiores poden reflectir que as poboacións estudadas teñen unha alta porcentaxe de persoas con reaccións adversas anteriores. O risco dunha reacción adversa é 25 veces maior se a persoa tivo anteriormente unha reacción adversa. O risco pode reducirse cun uso profiláctico previo de antihistamínicos e unha rápida atención de emerxencia de calquera síntoma de anafilaxe. Unha proba simple cunha picada pode servir para identificar as persoas que teñen maior risco de sufrir reaccións adversas.
Derivados
miniatura|O isotiocianato de fluoresceina e a 6-FAM fosforamidito
Coñécense moitos derivados da fluoresceína. Exemplos son:
Na síntese de oligonucleótidos, varios reactivos fosforamidito que conteñen fluoresceína protexida, por exemplo o 6-FAM fosforamidito 2, utilízanse para a preparación de oligonucleótidos etiquetdos con fluoresceína.
Outras tinguiduras verdes son Oregon Green, Tokyo Green, SNAFL e carboxinaftofluoresceína. Estas tinguiduras, xunto con novos fluoróforos como Alexa 488, FluoProbes 488 e DyLight 488, foron adaptados para o seu uso en varias aplicacións químicas e biolóxicas, onde cómpre unha maior fotoestabilidade, diferentes características espectrais ou presenza de distintos grupos unidos.
A proporción en que o dilaurato de fluoresceína é degradado rendendo ácido láurico pode ser detectada para medir a actividade da esterase pancreática.
Síntese
A fluoresceína foi sintetizada por primeira vez por Adolf von Baeyer en 1871. Pode prepararse a partir de anhídrido ftálico e resorcinol en presenza de cloruro de zinc por medio da reacción de Friedel-Crafts. center|500px
Un segundo método para preparar fluoresceína utiliza ácido metanosulfónico como ácido de Brønsted catalizador. Esta ruta ten un alto rendemento en condicións máis suaves.
Constante de Hubble
miniatura|400px|O destino final do Universo e a súa idade poden terse medindo a constante de Hubble actual e extrapolando co valor observado do parámetro de [[aceleración (deceleración), caracterizado de xeito único por valores de parámetros de densidade (\omega). Un "Universo cerrado" (\omega > 1) terá un final tipo Big Crunch e é máis novo que a súa idade de Hubble. Un "Universo aberto" (\omega=1) expandirase de xeito infinito, e ten unha idade próxima á súa idade de Hubble. Para o universo estimado, Universo acelerado, a idade está moi próxima á idade de Hubble.]] A constante de Hubble, designada como H0, é o parámetro fundamental da lei de Hubble. O seu significado é a razón da velocidade actual de separación entre galaxias distantes e a súa distancia de separación. O seu inverso é proporcional á idade estimada do universo. Estímase entre 67,4 km·s−1·Mpc−1 (medida máis aceptada) e 74,03 km·s−1·Mpc−1, estando en 2019 diversos equipos, con diferentes técnicas, ocupados en corroborar un ou outro resultado.
A Ermida, Veascós, Carballedo
A Ermida é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 6 habitantes, 1 muller e 5 homes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, sitio ermo ou sen traballar.
Furious Monkey House
Furious Monkey House é unha banda de xénero punk rock formada no ano 2014 en Galicia.
Historia
Mariña, Carlota, Amaya, Irene e Manu son uns mozos de Pontevedra nados entre o 2002 e o 2004, que xunto ao seu profesor de música Gonzalo formaron un grupo de rock en marzo de 2014.
Romelas, Mercurín, Boimorto
Romelas é un lugar da parroquia de Mercurín no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 12 eran mulleres.
A Eirexa, Reádegos, Vilamarín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Teófilo Fernández Canal
Teófilo Fernández Canal, nado en Barbadás cara a 1911 e finado en Ourense en marzo de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Chofer en Barbadás. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Procesado en Ourense por rebelión militar o 29 de xuño de 1937, a súa causa foi sobresida. Sufriu expediente de incautación de bens. Participou na reconstrución do comité provincial do Partido Comunista de España en Ourense no verán de 1942, que tiña a Juan Novoa Campos como secretario xeral, no que Teófilo foi nomeado encargado das relacións cos fuxidos da provincia. Foi procesado con Víctor García García, Estanislao Cantero Izquierdo e Francisco Rey Drox na causa 75/1946 da Coruña. Lugartenente de Víctor García "Brasileiro", foi condenado con el pola propia organización comunista. En marzo de 1948 foi axustizado en Ourense.
Alicia Fernández
O nome Alicia Fernández pode referirse a:
Aurora Jolie
Traxectoria
E filla de pais relixiosos e membros do exército dos Estados Unidos. Ao repecto das súas medidas, estas son 85-65-90. No tocante ás súas tendencias sexuais, defínese como bisexual.
Fixo o seu debut no 2006. Caracterízanse as súas escenas por trataren sempre unha mesma faceta, a do sexo anal, até o punto de que non se lle coñecen gravacións de penetracións vaxinais.
Isabel I de Rusia
Sabela ou Isabel I de Rusia (en ruso Yelizaveta Petrovna ou Елизаве́та (Елисаве́т) Петро́вна), nada en Kolomenskoe o 18 de decembro de 1709 e finada en San Petersburgo en 1762, era filla de Pedro I de Rusia. Durante o seu reinado foi coñecida como "A Clemente".
Traxectoria
Cando morreu Pedro o Grande sen descendencia masculina, a opinión sobre quen debía de subir ao trono quedou dividida. Sabela fora relegada ao trono cando primeiro subiu a súa nai 1725, e despois seu sobriño Pedro II de Rusia (1727. Ao morrer Pedro II, en xaneiro de 1730, a opinión volveu a dividirse entre os partidarios das fillas de Pedro e os que apoiaban a Pedro III, quen aínda era un neno. Finalmente subiu ao trono Ana Ivanovna, filla segunda do Tsar Iván V de Rusia, quen ademais era a que menos probabilidades tiña de subir ao trono.
Ascendeu ao trono en 1741, tras derrocar ao Tsar Iván VI, ao que fixo encerrar na fortaleza de Schlüsselburg. Así iniciouse unha revolución entre os partidarios de Sabela e Iván. Todo rematou cando un dos seus propios aliados e amante (Lestocq) a quixo encerrar nun convento; pero Sabela, durante unha velada o 25 de novembro de 1741, mandou chamar a algúns dos seus seguidores suplicándolles que a salvaran.
Anxelo Ramos Colemán
miniatura|300px|[[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e Ramos Colemán]] Ángel Ramos Pérez-Colemán, coñecido como Anxelo Ramos Colemán, finado o 22 de setembro de 1938, foi un investigador galego.
Isabel I de Rusia
Traxectoria
Chorou, e fíxolles bicar a cruz, o cal equivalía a un xuramento. Ela díxolles que era a súa nai, a nai do pobo ruso. Eles cederon, facéndolle caso, velando e gardando por ela.
Anxelo Ramos Colemán
Traxectoria
Fillo de Juan Ramos Cerviño e María Pérez Colemán, sobriño de Jaime Pérez Colemán e irmán de Xohán Luís Ramos Colemán. Membro do Seminario de Estudos Galegos, participou en varias das súas campañas. Na Guerra Civil foi mobilizado polo exército franquista como Alférez do Terzo de Radiodifusión de Campaña. Morreu na fronte do Ebro.
Isabel I de Rusia
Política
Foi a última descendente por liña masculina da Dinastía Romanov que ocupou o trono ruso. Contraeu matrimonio, morganático, con Alexis Razumivski, ao que o emperador Carlos VI fixo conde do Sacro Imperio.
Muller de carácter autoritario, excéntrica e luxuriosa, tivo porén algúns acertos como gobernante, entre eles a abolición da pena de morte, a supresión dos aranceis internos, a reorganización do comercio exterior e as iniciativas culturais e artísticas, como foron a apertura da Universidade de Moscova e da Academia de Belas Artes de San Petersburgo. Mellorou as relacións con Inglaterra e Austria, e gañoulle a Suecia a parte sur de Finlandia.
Rhydderch Hael
Rhydderch I (floruit c. 580; morreu c. 614), normalmente coñecido como Rhydderch Hael ("o Xeneroso") foi un líder do Alt Clut (a rexión que está na contorna da moderna Dumbarton Rock) e a gran rexión que posteriormente foi coñecida como Strathclyde, un reino britónico que existía no val do río Clyde en Escocia durante a etapa posromana de Britania. Foi un dos máis famosos reis do Hen Ogledd ("O vello norte"), a área de fala britónica do que agora é o sur de Escocia e o norte de Inglaterra, e aparece frecuentemente en obras medievais posteriores tanto en galés como en lingua latina.
Isabel I de Rusia
Política
Era moi supersticiosa, fixo demorar a declaración de guerra a Frederico II de Prusia porque unha mosca se pousou no papel orixinando unha mancha de tinta.
Rhydderch Hael
Fontes
Segundo fontes como as Xenealoxías Harley e a Vita Columbae de Adomnán, o pai de Rhydderch foi Tutagual de Alt Clut, quen probabelmente foi o seu antecesor no trono. Un rei tiránico chamado Tuduael, Tudwaldus e outras variantes aparece no poema do século IX Miracula Nyniae Episcopi e na Vita Sancti Niniani de Ailred de Rievaulx como contemporáneo de San Ninian; esta é posibelmente unha referencia ao pai de Rhydderch. as xenealoxías poñen a Rhydderch como descendentes de Dumnagual Hen. Ademais destes libros de liñaxes os parentes de Rhydderch aparecen só en textos galeses, en especial na poesía heroica e nos fragmentos de saga preservados nas Tríades galesas. Un destes parentes, Senyllt Hael, está acreditado no poema Y Gododdin no que se di que goberna unha corte real famosa pola súa liberalidade. Outro, o fillo de Senyllt, Nudd Hael, aparece con Rhydderch na tríade dos "Tres homes xenerosos de Britania".
Isabel I de Rusia
Política
Por outro lado, anulou toda a obra de seu pai, outorgou máis privilexios á nobreza, empobrecendo aos campesiños. Participou na Guerra dos Sete Anos contra Frederico II de Prusia.
Rhydderch Hael
Fontes
Nunha curiosa historia que se conserva no código legal galés do século XII coñecido como Libro negro de Chirk, Rhydderch acompaña outros líderes do norte nunha expedición militar ao reino de Gwynedd no norte de Gales. Segundo a historia, mataran a Elidir Mwynfawr, outro príncipe do norte en Arfon en Gwynedd. En resposta Rhydderch uniuse a Clydno Eiddin, o devandito Nudd Hael, e Mordaf Hael, que só coñecemos por este episodio, para tomar vinganza ao rei Rhun Hir ap Maelgwn de Gwynedd. Cruzaron o mar e arrasaron Arfon, pero foron expulsados polas forzas de Rhun. Rhun atacou Strathclyde e avanzou ata o Río Forth.
Isabel I de Rusia
Política
Deixou como sucesor ao seu sobriño Pedro III, fillo da súa irmá máis vella e de Carlos Frederico de Holstein-Gottorp, duque de Hosltein-Gottorp, quen naceu en Alemaña pero foi adoptado por Sabela en 1741.
Rhydderch Hael
Fontes
"Aquí mataron a Elidyr Muhenvaur, un home do norte e,despois de el morrer, os homes do norte viñeron aquí para o vingaren. Os xefes, os seus líderes, eran Clyddno Eiddin, Nudd Hael, fillo de Senyllt, e Mordaf Hael, fillo de Seruari, e Rydderch Hael, fillo de Tudwal Tudglyd; e chegaron a Arfon, e como Elidyr morreu en Aber Mewydus en Arfon, arrasaron Arfon en vinganza. E logo Rhun, fillo de Maelgwn, e os homes de Gwynedd, reuníronse en armas, e avanzaron ata o río Gweryd no norte, e aquí estiveron discutindo quen debía estar á cabeza."
As incertezas textuais suxiren que a historia da expedición de Arfon e a resposta de Rhun son probabelmente apócrifas, debendo menos a súa creación a acontecementos reais do século VI que aos propagandistas posteriores do Gales setentrional quen, intentando encher de gloria os seus propios reis, retrataron a Rhun como un devanceiro destes reis e como un poderoso xefe militar que era quen de levar unha guerra ben máis alá das súas fronteiras e contra figuras cuxa fama debía xa terse convertido en venerábel na tradición galesa. A tradición galesa mira a Rhydderch como un dos reis britóns do norte que loitaron contra o reino anglosaxón de Bernicia. A Historia Brittonum descríbeo como un inimigo de varios reis de Bernicia de finais do século VI, pero non se identifica o escenario das guerras entre eles. Dise que entrou con Urien de Rheged e Morcant Bulc na súa malfadada alianza:
A guerra con Bernicia é unha das dúas únicas campañas militares nas que se di que participou Rhydderch Hael : a outra foi un ataque contra a corte de Strathclyde por Áedán mac Gabráin, rei de Dál Riata e un contemporáneo de San Columba que se narra no chamado Tres Devastacións desenfreadas da illa de Britania nas tríades galesas:
Non existen á parte desta obra outros textos que apoien a realidade destes acontecementos. Porén en xeral non serían improbábeis pois Alt Clut e Dál Riata eran veciños e loitaron moitas veces durante a época posromana e a Alta Idade Media. Dál Riata era un recentemente chegado á política de Britania e os ataques de Gaels, como se coñecía comunmente os escotos de Dál Riata, contra os reinos Britóns lindantes co Muro de Hadrián foran algo habitual desde a época de Vortigern e antes. Ademais, sábese que Áedán mac Gabráin era un xefe particularmente belicoso e que as súas campañas se estendían desde Pictavia ata Northumbria. É tentador adscribir a orixe última deste material a poetas cortesáns de Strathclyde da propia época de Rhydderch. Unha Tríade cita o seu cabalo "Rudlwyt", "Pardo-gris", mentres que outro fragmento poético cita a súa espada Dyrnwyn, "Puño branco," como un dos lendarios  Trece Tesouros da illa de Bretaña.
Fóra das fontes galesas o outro repositorio principal de información sobre Rhydderch Hael é a haxiografía latina acerca de Kentigern, o santo patrón de Glasgow, cuxa Vida máis completa conservada foi escrita a finais do século XII por Joceline of Furness, na actual Cumbria, por encargo do bispo de Glasgow. Tense intentado identificar posíbeis elementos arcaicos e de feito parece probábel que xuntase varios fíos da moi antiga tradición de Strathclyde, que tiveron a súa orixe nos séculos sétimo ou oitavo. Rhydderch Hael aparece como o "Rei Rederech" e retrátase como benfeitor e patrón real de Kentigern e daquel recibe o santo a terra de Glasgow para establecer nela o principal bispado da rexión de Strathclyde.
Descoñécese a data da morte de Rhydderch, aínda que a Vida de Kentigern sitúa a súa morte no mesmo ano cá do santo, que, segundo os anais galeses acaeceu no 612, data que os historiadores axustan a 614. Esta data apóiaa Adomnan quen se refire a Rhydderch como contemporáneo de San Columba que morreu en 597. A aseveración de Adomnan de que Rhydderch non morreu en batalla pode ser tomada probabelmente no seu significado literal: o cumprimento da profecía de Columba era asunto importante para Iona e non tiña nada que gañar ao producir un fin ficticio para un rei cuxa vida e morte xa formaban probabelmente parte das tradicións de Glasgow e Dumbarton.
As coleccións galesas citan a espada de Rhydderch Dyrnwyn como un dos chamados Trece tesouros da illa de Bretaña. Cando a brandise un home digno ou ben nado, toda a folla ardería en chamas. Rhydderch nunca foi remiso a deixarlle a arma a ninguén, cousa que se di que explica o seu epíteto de Hael (xeneroso), pero nunca ninguén ousou tocala.
Elexías de luz
Elexías de luz é un libro de poemas póstumo de María Victoria Moreno publicado en 2006 e reeditado en 2017.
Características
A primeira edición, conformada por un total de 104 páxinas, saíu en agosto de 2016 da man de Edicións Xerais de Galicia. Compúñase dos poemas reunidos en cinco cadernos pola autora.
Antonio García Teijeiro comentou :
Limiar
Por Xavier Senín:
Elexías de luz
Soneto
Soneto Soneto Soneto Soneto Tres sonetos -Hai un lugar á fin dese camiño -Cantan a Deus -Hai un reino de paz que por min chama
Dous sonetos -Eu xerundio xerundiando -Desde París dicir
DUNS FOLIOS QUE FORON BRANCOS P.F.S.
Para tódolos rapaces e rapazas que descubriron a complicidade dun folio en branco. Para aqueles que a descubrirán. Para Pedro. -(Cando a soidade atopa) -(¿Quen falaba na fiestra) E tres sonetos: -Cae a tarde -No nimbo do teu aire -Paisaxe antiga -(Polo enfesto camiño) E cinco sonetos: -A un lacazán cobizoso -A Luís de Vargas, mendigo e pintor -Elexía a unha princesa -Fala un mendigo ó seu can
-A Sara, percebeira na Illa de Ons -(O chío namorado) -Cantiga -Presentimento (soneto) -(¿Que dixo o paporroibo?) -Búscate a luz (soneto) -Belvís da lúa (soneto) -(Eu non sei por que choro)
OUTROS POEMAS
A Pedro Ferriol... porque me ha devuelto las alas que otros me cortaron
Trastorno do control dos impulsos
O trastornos do control dos impulsos comprenden un grupo de doenzas psiquiátricas caracterizadas pola presenza de impulsividade (fracaso á hora de resistir ou reprimir un desexo, pulsión ou impulso que pode traer consecuencias nocivas para o paciente e o resto da xente).
Mohammed ben Mizzian
Participou na Guerra Civil española, acabando por ser nomeado Capitán Xeneral de Galiza, e logo das Canarias, por Francisco Franco. Cando Marrocos obtivo a súa independencia, no ano 1957, ben Mizzian ingresou no exército marroquí.
Trastorno do control dos impulsos
Existen outras patoloxías psiquiátricas que cursan con desordes no control dos impulsos, entre as que destacan as desordes por abuso de substancias, as parafilias, o trastorno por déficit de atención e hiperactividade (TDAH), os trastornos antisocial e límite da personalidade, a esquizofrenia, ou trastornos do estado de ánimo coma a depresión ou o trastorno bipolar.
Mohammed ben Mizzian
Biografía
Seu pai era caid da cabila na súa vila natal. En 1913 foi enviado á Academia de Infantería de Toledo, que abandonou co grao de segundo tenente. Destinado ao Exército de África, ascendeu por méritos na Guerra do Rif (foi ferido nas accións de Annual en 1921), combatendo contra os insurrectos rifeños de Abd el Krim. En 1923 era xa capitán e, en 1925, comandante.
Trastorno do control dos impulsos
Na quinta edición da American Psychiatric Association's Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5) publicado en maio de 2013 inclúese un novo capítulo (non incluído na edición anterior, o DSM-IV-TR) en Trastornos de disrupción, control de impulsos e da conduta, caracterizados por problemas na esfera emocional e do comportamento e autocontrol. Tamén se inclúe un capítulo de Trastornos do control de impulsos non especificados, no que se inclúen o trastorno explosivo intermitente, a piromanía e a cleptomanía.
Mohammed ben Mizzian
Guerra Civil
Tralo Alzamento Nacional do Exército español en 1936, que se adianta ao día 17 de xullo no Marrocos español, ben Mizzian únese aos sublevados. Participou á fronte dos regulares —entón unidades de tropas marroquís— nos diversos movementos das tropas franquistas, desde o Sur de España até Madrid; e posteriormente noutras accións no Norte (Asturias —dirixindo aquí as tropas galegas enviadas en socorro de Oviedo—, Teruel, Ebro)... Cando o exército franquista toma Castelló, ben Mizzian era xa coronel.
Trastorno do control dos impulsos
Síntomas
Existen cinco estadíos ou factos que poden suxestionar a presenza dun trastorno do control dos impulsos: os propios impulsos, tensión en aumento, pracer ao levaren a termo a acción (o pirómano, prender lume; o cleptómano, roubar; etc.), alivio do estrés após a acción, e sensación de culpabilidade.
Mohammed ben Mizzian
Capitán Xeneral de Galiza
Acabada a guerra, Ben Mizzian foi nomeado comandante xeneral de Ceuta. En 1944 foi promovido a xeneral, e en 1953 é ascendido a tenente xeneral, sendo destinado á VIIIª Rexión militar, é dicir Galiza, como Capitán Xeneral da mesma. Estivo a fronte da mesma, oficialmente, entre o 26 de xuño de 1953 e o 3 de xuño de 1955, é dicir case dous anos. Ao cesar en Galiza, ben Mizzian pasou a facerse cargo da Capitanía Xeneral das Illas Canarias.
Trastorno do control dos impulsos
Tratamento
200px|miniatura|Caixa de [[Fluoxetina.]] Para tratar os trastornos do control de impulsos existen dúas modalidades terapéuticas: o tratamento farmacolóxico e o tratamento mediante psicoterapia, aínda que adoitan combinarse ámbolos dous tipos para alcanzar unha maior eficacia no tratamento. O tratamento escolleito tamén ha de ter en conta as condicións comórbidas do doente, isto é, outras enfermidades que poidan darse no doente de xeito concomitante. As máis frecuentes adoitan ser a depresión e os trastornos da personalidade.
Mohammed ben Mizzian
Ministro da Defensa de Marrocos
Cando Marrocos conseguiu a independencia, pasou á reserva no Exército español, o 22 de marzo de 1957, para ingresar no Exército marroquí. En 1964, o novo rei, Hassan II, nomeouno Ministro de Defensa. Dous anos despois foi destinado a Madrid, como embaixador de Marrocos en España. En 1970, foi ascendido a mariscal, a máxima graduación do Exército marroquí, e era promovido a ministro de Estado.
Trastorno do control dos impulsos
Tratamento
O tratamento farmacolóxico de elección baséase nos antidepresivos do tipo inhibidores selectivos da recaptación de serotonina (IRSS). Entre eles o máis empregado é a fluoxetina. Outros antidepresivos como o citalopram ou a sertralina poden ser axeitados.
Mohammed ben Mizzian
Ministro da Defensa de Marrocos
En 1975, afectado de grave doenza, foi trasladado a Madrid, para ser internado nun hospital militar, desde onde foi reenviado a Rabat, na que faleceu o 1 de maio dese ano.
Patri López
Patricia López Andrés, máis coñecida como Patri López, nada en Melide o 29 de novembro do 2000, é unha deportista galega multidisciplinar, que actualmente xoga ao fútbol como lateral dereito no Deportivo da Coruña, da Segunda División.
Inicios no deporte (2000-2016)
Comezou a practicar varias modalidades de loita e esgrima na Escuela Ayude da súa vila natal, Melide. Despois de varios éxitos a nivel nacional, en novembro de 2013 en Carrara, Italia, proclamouse campioa do mundo en idade escolar de kick boxing en dúas modalidades (semi contact e light contact). En 2014 disputou o Open Internacional de kick boxing celebrado en Mirandela, Portugal, obtendo a medalla de ouro.
Competiu tamén en loita olímpica, proclamándose campioa de España infantil en 2014.
En 2015 proclamouse campioa de España de esgrima en Sabadell, na categoría de menos de 15 anos. En febreiro de 2016 participou en Burgos na Copa do Mundo júnior de esgrima, sendo a a máis nova das 169 participantes. Pasou a primeira rolda pero caeu na segunda, fronte á número 3 do mundo, a italiana Roberta Marzani. En maio quedou quinta no Campionato de España cadete.
Ademais de todos estes deportes xogou ao fútbol cos rapaces dende os 6 anos no CF Cire de Melide e dende os 14 no Club Melide Fútbol Sala Feminino, equipo de nova creación.
Deportivo da Coruña (2016-presente)
Na tempada 2019/20 continuou con ficha do filial e disputou tres partidos co primeiro equipo na Primeira División, fronte ao FC Barcelona, Real Sociedad e Sporting de Huelva. En maio de 2020 o Deportivo renovou o seu contrato por unha tempada máis.
Caltojar
Caltojar é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 77 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 84,36 km².
Castelo de Erebuni
miniatura|Muros de Erebuni. miniatura|175px|Pinturas murais. O castelo de Erebuni ou fortaleza de Erebuni é un castelo urartu de Ereván, Armenia. Foi mandado construír polo rei Argishti I no ano 782 a. C. con funcións estratéxicas e defensivas.
O sitio foi inspeccionado por arqueólogos armenios e rusos desde 1947.
Kamran Əliyev
Kamran Bayram oğlu Əliyev, nado o 18 de novembro de 1965, é un fiscal acerbaixano que dende o 1 de maio de 2020 é fiscal xeral da República de Acerbaixán.
Traxectoria
En 1990-1993 continuou a súa formación na escola de posgrao do Instituto de Investigacións Científicas da oficina da Fiscalía Xeral da URSS e en 1993 leu a súa tese de doutoramento, tras o que marchou á súa república natal e, xa que logo, a depender do seu sistema xudicial.
Dende 2007 dirixe a dirección xeral anticorrupción da fiscalía acerbaixana, e en 2014 asumiu o posto de fiscal xeral adxunto.
O 1 de maio de 2020 o presidente de Acerbaixán, İlham Əliyev asinou o decreto do seu nomeamento como fiscal xeral de Acerbaixán.
A Granda, Triabá, Castro de Rei
A Granda é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Eufractinos
miniatura|250px|[[Chlamyphorus truncatus disecado, no Museo de Historia Natural de Xenebra.]] miniatura|250px|[[Zaedyus pichiy, na península Valdés.]] A dos eufractinos (Euphractinae) é unha subfamilia de mamíferos placentarios da orde dos cingulados, unha das tres que constitúen a súa única familia, a dos dasipódidos, que inclúe varias especies de armadillos.
Esta subfamilia agrupa cinco xéneros, con seis especies actuais, coñecidas vulgarmente na linguaxe internacional como pichiciegos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1923 polo zoólogo danés Herluf Winge, en Pattedyr-Slægter, 1: 304.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia, Euphractinae, fórmase, como é habitual, sobre a base do xenitivo do nome do seu xénero tipo, neste caso Euphractus, engadínolle a desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
En canto ao nome do xénero tipo, Euphractus, está formado polo elemento do latín científico eu-, calco do grego antigo εύ- eú-, do adverbio εὖ eǘ, "ben" e a palabra grega φρακτός pharktós, "armado"; literalmente: "o ben armado", derivada do verbo φράσσω prhássō, "cubrir, protrexer".
Clasificación
Subfamilia Euphractinae
Linguas khoisas
As linguas khoisas son as linguas de África que teñen consonantes clicantes mais non pertence a outras familias de linguas. Durante a meirande parte do século XX creuse que tiñan unha relación xenealóxica entre elas, pero xa non se acepta esta tese.
Tódalas linguas khoisas agás dúas son indíxenas de África do Sur, e pertencen a tres familias de linguas, das cales a familia khoi semella ter migrado cara o sur de África antes da expansión bantú. Etnicamente, os seus falantes son os khoikhoi e os san. Dúas linguas de África do leste, a do pobo sandawe e a do pobo hadza, tamén son chamados khoisan, mais os seus falantes non son nin khoikhoi nin san.
A Cabrita, Mercurín, Boimorto
A Cabrita é un lugar da parroquia de Mercurín no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
The Independent
The Independent é un xornal británico publicado por Independent Print Limited, de Alexánder Lébedev. Ten o alcume de «the Indie», mentres que a edición dos domingos é alcumada «the Sindie». Lanzado en 1986, é o máis novo de todos os xornais de tirada nacional do Reino Unido, cunha circulación de arredor de 250.000 exemplares en 2004. Mentres que o xornal tenta xenuinamente representar e contrastar as opinións políticas do país, recentemente promoveu campañas de reforma electoral e ambientais, así como contra os carnés de identidade británicos. Probablemente, a política do xornal achégase á do Partido Liberal Demócrata, e o seu editorial é por iso considerada europeísta. The Independent foi galardoado co National Newspaper of the Year en the British Press Awards 2004.
Foi producido por Newspaper Publishing Ltd. e creado por Andreas Whittam Smith, Stephen Glover e Matthew Symonds. Os tres eran antigos xornalistas de The Daily Telegraph que fuxiron do réxime de Lord Hartwell. Marcus Sieff foi nomeado o primeiro director de Newspaper Publishing e Whittam Smith tomou o control do xornal.
O 12 de febreiro de 2016 anunciou que a partir de marzo, xunto coa súa edición dominical, deixará de ter unha edición impresa e producirase soamente en formato dixital.
Período amarniense
O Período amarniense (1353 a 1336 a. C.) designa unha etapa da historia do Exipto durante a cal o faraón Akhenatón reinou na súa nova capital, Akhetatón. O nome árabe do sitio é Tell el-Amarna, de aí o nome do período amarniense.
No plano relixioso, este período estivo marcado por un conxunto de reformas únicas na historia do antigo Exipto: "o rei herético" proclamou a supremacía do deus solar Atón, pechou os templos do deus tebano Amón, prohibiu o culto dos deuses tradicionais e confiscou os bens do clero a favor do Estado.
O abandono da tradición afectou á iconografía, á arquitectura, ás prácticas relixiosas e en xeral á vida intelectual, que se desenvolvía ao redor da relixión. A arte amarniense caracterízase por unha representación dos personaxes, sobre todo da familia real, que se cualifica de expresionista ou de caricaturesco. Esta representación contrasta cunha representación delicada da natureza, un naturalismo onde abundan as plantas, as flores e mailos animais.
Stefanie Sun
Stefanie Sun (孙燕姿, pinyin: Sūn Yànzī) (Singapur, de 1978), cantante pop en mandarín, inglés e outros dialectos chineses.
Premios
Recibiu premios en Singapur, Taiwán, Xina, Hong Kong e os MTV Asia Awards.
República Socialista de Eslovenia
A República Socialista de Eslovenia (en esloveno: Socialisticna republika Slovenija) foi unha nación constituínte da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia. Nacida en 1944 e disolta en 1990, até 1963 foi coñecida como República Popular de Eslovenia (Ljudska republika Slovenija). Trátase da República predecesora da actual Eslovenia.
Un asunto de familia
Un asunto de familia (en A Family Thing) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Richard Pearce. Está protagonizado por Robert Duvall, James Earl Jones e Irma P. Hall. Foi escrito por Billy Bob Thornton e Tom Epperson.
Estreouse en galego o 16 de setembro de 2000 a través da TVG.
Carlos Polo López-Berdeal
Carlos Polo López-Berdeal, nado en Mondoñedo en 1905 e finado en Ferrol o 31 de maio de 1975, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo. Foi párroco de Lago (Xove). Foi nomeado coadxutor de san Xulián de Ferrol en 1938. Foi director do Colegío Academia Masdías. Foi capellán da Armada e en 1959 foi nomeado notario eclesiástico da Xurisdición Central e da Frota. Pronunciou múltiples conferencias e colaborou en moitos xornais galegos e da emigración como El Heraldo Gallego, Vallibria, Faro de Vigo, ...
San Martín de las Pirámides
San Martín de las Pirámides é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Teotihuacán, Otumba, Tepetlaoxtoc, Temascalapa e con Axapusco. A súa área é de 67,22 km², e a súa poboación era de 24.851 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Martín de las Pirámides.
Tzipi Livni
Tzipora Malka (Tzipi) Livni (en hebreo ציפורה מלכה "ציפי" לבני), nada en Tel Aviv o 5 de xullo de 1958, é unha política israelí.
Traxectoria
Tzipi (pronunciado Tsipi) Livni é filla de Eitan Livni, un inmigrante polaco que participou no movemento sionista coma comandante do Irgún, e que tamén chegou no seu momento a ser membro da Knesset polo Likud, e Sarah Rosenberg, tamén oficial do Irgún.
Livni foi tenente no Tzahal (Forzas de Defensa Israelís) e membro do Mossad. Está diplomada en Dereito pola Universidade de Bar Ilan na especialidade de Dereito Público e Mercantíl, e exerceu durante varios anos coma avogada. Na actualidade reside en Tel Aviv co seu esposo, o publicista Naftalí Shpitzer, e os seus dous fillos, un deles soldado na Mariña e outro estudante.
É vexetariana dende os doce anos, defensora dos animais, xogou ao baloncesto no equipo Elizur Tel Aviv, toca a batería e conta cun coeficiente intelectual de 140.
Etapa no Mossad
No 1980, cando contaba con vinte e dous anos de idade, Livni ingresou no servizo de espionaxe israelí, o Mossad, onde foi recrutada por unha amiga de infancia, Mira Gal, que entón traballaba coma axente e a día de hoxe é a súa xefa de gabinete. Nel permaneceu ata o 1984, estando destinada en París.
Nesa época o Mossad mantiña na capital francesa dous centros, dende os que se levaban a cabo operacións contra as faccións palestinas operativas na cidade, así coma contra os intentos de Saddam Hussein por acadar armanento nuclear, se ben non trascendeu o contido das tarefas que levou a cabo durante ese período.
Livni abandonou o Mossad ao contraer matrimonio.
Traxectoria política
Até o 18 de xullo de 2008 foi a Ministra de Asuntos Exteriores e Viceprimeira ministra. É a segunda muller, tras Golda Meir, en ocupar a carteira de Exteriores. Figura emerxente da política non só israelí, estaba xa considerada o número dous do Goberno, tras o ex-primeiro ministro Ehud Olmert.
Inicios
Desde que conseguiu o seu escano na Knesset polo Likud no ano 2001, desempeñou diversas carteiras ministeriais, como a de Agricultura, a de Cooperación Rexional e a de Inmigración. Desde o 10 de xaneiro de 2005 ocupou o cargo de Ministra de Xustiza. Moi valorada tanto pola esquerda como pola dereita israelí, Livni recibiu o premio "Goberno de Calidade" do ano 2004, galardón que se outorga á figura máis destacada no seu exercicio.
Livni apoiou sen fisuras o plan de retirada unilateral israelí da franxa de Gaza, unha iniciativa proposta e aplicada por Ariel Sharon, e estaba xa daquela considerada coma unha das principais líderes centristas do Likud. A miúdo tivo que mediar entre os elementos máis extremos dentro do seu propio partido, e gañou gran popularidade por mor dos seus esforzos por conseguir que a Knesset aprobase a retirada de Gaza. O 12 de novembro de 2005 foi a primeira política da dereita israelí que participou na conmemoración oficial do décimo aniversario do asasinato de Isaac Rabin.
Traxectoria no Kadima
O 20 de novembro de 2005, Livni seguiu os pasos de Ariel Sharon, saíndo do Likud e uníndose ao seu novo partido centrista, o Kadima. Tras o derramo cerebral que sufriu Ariel Sharon o 4 de xaneiro de 2006, que o deixou incapacitado para seguir no cargo, algúns especularon con que Livni podería ser a nova presidenta do Kadima. Con todo, foi Ehud Olmert finalmente o elixido para liderar o partido, aínda que non tiña nin o carisma nin a popularidade de Livni. Tras formar un novo goberno en marzo de 2006, Olmert nomeou a Livni Viceprimeira Ministra e Ministra de Asuntos Exteriores, o que a converteu na número dous do goberno encabezado por Olmert. O 30 de xullo do 2008 e tras o anuncio do primeiro ministro, Ehud Olmert de non presentarse ás internas do Kadima, Livni presentouse ás mesmas
Primarias no Kadima
Livni resultou gañadora desas primarias, aínda que por só 431 votos de diferenza (1,1%) sobre o outro candidato, o Ministro de Transportes Saúl Mofaz. O resultado final foi de 16.936 votos (43,1%) para Livni, fronte a 16.505 (42%) para Mofaz, nunhas votacións marcadas pola baixa participación, posto que só o 53,7% dos 74.000 militantes do Kadima acudiron ás urnas.
Intento de formar goberno
Logo da súa vitoria, o presidente Simón Peres deulle un prazo de 42 días para formar Goberno, no cal chegou a un acordo co partido laborista tras dúas semanas de negociacións. Ambos partidos aglutinan corenta e oito deputados dos cento vinte da Knesset, co que para achegarse á maioría, nos 61, intentou pactar co partido ultraortodoxo sefardí Shas, que conta con doce escanos na cámara. Finalmente o Shas rexeitou entrar no Goberno, forzando unha convocatoria anticipada de eleccións xerais que, se celebraron o 10 de febreiro do 2009.
Aínda que o Kadima obtivo 28 escanos, un máis que o Likud, finalmente foi o líder desta última formación, o antigo primeiro ministro Benjamin Netanyahu, o encargado de formar goberno. A razón foi que a dereita nacionalista de Likud, Shas e Israel Beitenu sumaban máis escanos e rexeitaban colaborar con Kadima e os laboristas decidiron sumarse á coalición dirixida por Netanyahu.
Para as lexislativas de 2015, o laborista Isaac Herzog propuxo ás formacións centristas e seculares Kadima e Hatnuah (excisión da anterior) unha coalición xunto cos laboristas. A proposta foi aceptada e Herzog e a líder de Kadima, Tzipi Livni, fixeron público o acordo: a Unión Sionista, nome da coalición, tiña como albo evitar un novo triunfo de. Durante a campaña a Unión Sionista procurou atender o descontento polos problemas sociais (aumento da pobreza, carestía da vivenda, por exemplo) fronte a Netanyahu, centrado na. As enquisas parecían apoiar a estratexia da Unión Sionista abrindo posibilidades a un cambio. Con todo, o resultado electoral saldouse co Likud de Benjamin Netanyahu en primeira posición, revalidando a xefatura do goberno. En 2018, tras non conseguir revalidar a súa condición á fronte do laborismo, Herzog retirouse da Knesset e Livni pasou entón a exercer como líder da opoisición.
En 2019, antes das novas eleccións xerais, o laborismo desvinculouse da Unión Sionista. Livni presentouse a esas eleccións nas listas de Hatnuah, sen conseguir representación.
Chien de garde
Chien de garde é un filme canadense de 2018 dirixido por Sophie Dupuis. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Edgar de Escocia
Edgar ou Étgar mac Maíl Choluim (en gaélico moderno: Eagar mac Mhaoil Chalu), alcumado Probus, "o Valente" (c. 1074 - 8 de xaneiro de 1107), foi rei de Escocia dende 1097 até 1107. Era o cuarto fillo de Malcolm III (Máel Coluim mac Donnchada) e Margarida de Wessex pero o primeiro en ser considerado elixible ó trono despois da morte do seu pai.
José Aicart Suis
José Aicart Suis, coñecido como Pepe Aicart, nado en Madrid o 17 de outubro de 1986, é un futbolista español. Xoga de centrocampista.
Castiello de Jaca
miniatura|300px|Municipios de Aragón Castiello de Jaca (en aragonés: Castiello de Chaca) é un concello na comarca da Xacetania, provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 17.3 km² onde no ano 2009 vivían 265 habitantes. Encóntrase a 921 metros sobre o nivel do mar.
Demografía
Evolución da poboación de Castiello de Jaca desde a década dos 20 ata agora:
Montañas Byam Martin
miniatura|dereita|Montañas Byam Martin As montañas Byam Martin son unha cordilleira moi accidentada que se estende de leste ó oeste da illa Bylot en Nunavut, Canadá. E unha das serras máis setentrionais do mundo e, xunto coas montañas Baffin, das que son extensión, forman parte do sistema montañoso da cordilleira Ártica. O cume máis alto é o Angilaaq, de 1951 m, situado preto do centro da illa. O territorio caracterízase por ter picos escarpados e vales profundos con glaciares que causan unha grande actividade erosiva. Malia non ter asentamentos polo inhóspito do territorio, si recibe visitas dos inuit de Pond Inlet e arredores. Xeoloxicamente compóñense de rochas ígneas cristalinas da era arcaica e de metasedimentarias e metamórficas do proterozoico.
Historia
A primeira expedición ás montañas Byam Martin da que se ten coñecemento data de 1931 por Pat Biard. Atravesou a illa Bylot dende o glaciar Aktineq ata a baía Bathurst, na costa leste, volvendo polo glaciar Sermilik. O 7 de xuño de 1939 escalou un pico sen nome de 1829 m. En 1954 o escalador estadounidense Ben Ferris, membro do club de montañismo de Harvard, subiu ó monte Thule (1711 m). O explorador británico Bill Tilman fixo unha expedición no 1963 navegando ata a costa norte e atravesando a illa cara ó sur, sen realizar ascensos ós cumes. Laurie Dexter, un pastor anglicano residente na rexión ártica, explorou e ascendeu a varias montañas da costa sur. En 1974 o doutor George Van Brunt Cochran escalou un pico sen nome ó oeste do glaciar Narsarsuk, na costa sur. En 1977 unha expedición canadense de cinco persoas, liderada por Rob Kelly, cruzou a illa de noroeste a sueste, ascendendo a un total de 20 cumes. O 27 de xullo fixérono ó que Pat Biard subira no 1939. En xuño de 1981 outra expedición canadense, desta vez de catro persoas do club de montaña Grant MacEwan, e liderada por Jack DeBruyn, atravesou a illa de noroeste a sur, facendo 15 escaladas das que 14 foron primeiros ascensos máis o de Pat Biard, ó que chegaron o 3 de xullo. Tres anos despois outra expedición canadense, encabezada por Mike Schmidt, cruzou a illa de norte a sueste, con 28 cumes e 16 primeiros ascensos.
Candilichera
Candilichera é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 136 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 44,83 km².
Alejandro Vázquez Palacio
Alejandro Vázquez Palacio, nado en Xixón o 4 de novembro de 1976, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 2003–04 fichou polo Pontevedra CF, de Segunda División B (Grupo 1). Debutou na primeira xornada, da man do adestrador José Aurelio Gay, nunha vitoria en Pasarón fronte o CD Ourense (2–0). Nesa campaña foi un habitual na defensa granate, xunto con Mauro García, David Casablanca e Fede Bahón, participando en 34 partidos e anotando 4 goles. Ese ano lograron o ascenso a Segunda División, tras vencer no Grupo 1 na liga regular e ser campións do Grupo B na liguiña de ascenso, no que estaban enfrontados a CD Mirandés, Lorca Deportiva e CD Badajoz.
Na tempada 2004–05 debutou en Segunda División, no retorno do equipo pontevedrés á categoría de prata 27 anos despois da súa anterior participación (na tempada 1976–77). O seu primeiro partido en Segunda División produciuse na primeira xornada, nunha derrota en Pasarón fronte o Poli Ejido (0–1). Este ano participou en 29 partidos e marcou 1 gol, que chegou na xornada 13 nunha vitoria fronte o Xerez CD (2–1), sendo ademais o seu único gol en Segunda División. O equipo, que na xornada 22 mudaría o adestrador polo galego Alberto Argibay, non logrou manter a categoría e descendeu a Segunda División B como último clasificado, a 3 puntos da salvación.
Até a tempada 2009–10 permaneceu no Pontevedra CF, participando nun total de 206 partidos de liga e anotando 15 goles. Desde a tempada 2005–06 foi adestrado por Javi Gracia, Rafa Sáez, José Aurelio Gay (novamente), Roberto Aguirre e Pablo Alfaro.
Na tempada 2010–11 fichou polo CF Badalona, de Segunda División B (Grupo 3). Debutou na primeira xornada, nun empate a domicilio fronte o CE L'Hospitalet (1–1), da man do adestrador Manolo Márquez. Ese ano xogou 35 partidos e anotou 3 goles, logrando o segundo posto na clasificación. Na tempada 2011–12 participou en 30 partidos e marcou 2 goles, logrando o terceiro posto da táboa.
Fonte de Mouros, Reádegos, Vilamarín
Fonte de Mouros é un lugar da parroquia de Reádegos, no concello ourensán de Vilamarín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (1 home e 6 mulleres).
República Socialista de Serbia
A República Socialista de Serbia (en serbocroata: Социјалистичка Република Србија, Socijalistička Republika Srbija) foi unha nación constituínte da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia. Nacida en 1944 e disolta en 1991. Trátase da República predecesora da actual Serbia.
Jasa
Jasa (en aragonés: Chasa) é un concello na comarca da Xacetania, provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 8.90 km² onde no ano 2007 vivían 121 habitantes. Encóntrase a 944 metros sobre o nivel do mar.
Demografía
Evolución da poboación de Jasa desde a década dos 20 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
756
Outros
Historia ano a ano
Dasypus novemcinctus
Dasypus novemcinctus, coñecido vulgarmente como armadillo de nove bandas ou tatú, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e familia dos dasipódidos.
É un animal solitario, principalmente nocturno, que se encontra en moitos tipos de hábitats, desde bosques maduros e secundarios até zonas de pasteiros e matogueiras secas. É insectívoro, alimentándose principalmente de formigas, térmites e outros pequenos invertebrados.
Características
A súa armadura é unha delgada lámina ósea cuberta por duros aneis córneos que cobre a parte superior da cabeza, as costas, os flancos e a cola. Na metade do corpo esta armadura está interrompida por partes de pel, así que os aneis óseos forman unha sorte de cintas, nove no caso desta especie, ao que alude o seu específico, novemcinctus. Normalmente enrólase formando unha bóla para durmir, ou para defenderse ante un perigo, aínda que non é fácil encontralo deste xeito.