cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente de Burundi
O Presidente de Burundi, oficialmente Presidente da República (francés: Président de la République), é o xefe de Estado e xefe de goberno da República de Burundi. O presidente é tamén comandante en xefe da Forza de Defensa Nacional. O cargo de presidente foi estabelecido cando Michel Micombero declarou Burundi unha república o 28 de novembro de 1966. A primeira constitución en especificar os poderes e os deberes do presidente foi a constitución de 1974 adoptada en 1976. A constitución, escrita por Micombero, afirmou a posición de Micombero como o primeiro presidente de Burundi. Os poderes do presidente actualmente derivan da Constitución de 2005 aplicada por mor dos Acordos de Arusha de 2000, despois da Guerra Civil de Burundi O presidente actual é de xeito interino Pascal Nyabenda, tras a morte o 9 de xuño de 2020 do anterior presidente Pierre Nkurunziza.
Dubstep
Cara a finais da década de 2000, o xénero pasou a ter un importante éxito comercial no Reino Unido, aumentando progresivamente o número de sinxelos que entraban nas listas de éxitos de música popular. Os xornalistas e os críticos musicais tamén chamaron a atención sobre a influencia do dubstep sobre o traballo de numerosos artistas de música pop. Nesta época, os produtores comezaron a fusionar elementos do dubstep orixinal con outras influencias, creando xéneros de fusión como o máis lento e experimental post-dubstep.
Presidente de Burundi
O papel do presidente é representar a unidade nacional de Burundi e asegurar que as leis e as funcións do estado se crean e executan con conformidade á Constitución. O presidente goza dunha variedade de poderes segundo a constitución. O título V estabelece os poderes executivos concedidos ao presidente e o VI os poderes lexislativos. O presidente ten o poder de nomear comandantes militares, embaixadores, maxistrados, gobernadores provinciais e membros de varios consellos nacionais. O presidente tamén nomea todos os xuíces, incluíndo os do Tribunal Supremo e do Tribunal Constitucional. O presidente pode organizar o goberno e pode pedir sesións parlamentarias baixo circunstancias extraordinarias. Alén de promulgar a lexislación, o presidente ten o poder de propor e emendar leis e pode vetar leis que o parlamento é incapaz de aprobar por maioría. O presidente tamén pode emendar a constitución. Representa a Burundi en asuntos internacionais asinando e ratificando os seus tratados. É o mando único en caso de guerra, mais necesita aprobación do parlamento e o Consello Nacional de Seguridade para comezar guerras. O presidente é o único cargo que pode autorizar accións militares. É tamén o único que pode conceder condecoracións civís e militares.
O mandato presidencial é de sete anos, e un presidente pode servir dous mandatos. Con todo, Pierre Nkurunziza exerceu dende 2015 o seu terceiro mandato. O presidente era asistido por dous vicepresidentes nomeados por el, pero o referendo constitucional de Burundi de 2018 reduciu o número de vicepresidentes a un. O presidente recibe unha pensión despois do fin do seu servizo.
Orixe
En 1966, Michel Micombero axudou ao príncipe Ntare V de Burundi no golpe de Estado co que usurpou o trono de seu pai Mwambutsa IV. Cando Ntare V nomeou a Micombero Primeiro Ministro de Burundi, Micombero deu outro golpe de Estado, derrocou a Ntare V e declarou a Burundi unha república e a el mesmo o seu presidente. Micombero formalizou as súas funcións como presidente na súa constitución de 1974 formalmente adoptada en 1976. A constitución garantiu a presidencia de Micombero e estabeleceu un estado unipartidista liderado pola Unión para o Progreso Nacional (UPRONA). Pero a inestabilidade política continuou en Burundi. Despois do golpe de Estado de 1987, Pierre Buyoya apoderouse do posto de presidente e aplicou a Constitución de 1992. A nova constitución estableceu eleccións multipartidistas en Burundi. A oposición ao cambio provocou a Guerra Civil de Burundi en 1993. En 1996, Buyoya regresou ao poder e buscou a reconciliación e unha transición á democracia. En 2000, os Acordos de Arusha foron asinados polos tres bandos do conflito, e entre 2000 e 2005, Buyoya e Domitien Ndayizeye traballaron nas constitucións de 2001 e 2004 para levar Burundi á democracia. A constitución de 2005 é o produto final da transición. Os poderes e os deberes da presidencia son consagrados dentro desta constitución, que non contempla un primeiro ministro.
Poderes executivos
O presidente é tanto xefe de Estado como xefe de goberno. O presidente debe representar a República de Burundi, asegurando a integridade da constitución, e executando as funcións do Estado e as súas leis. O presidente é asistido por dous vicepresidentes. O presidente comparte moitos poderes e deberes cos seus dous-vicepresidentes e pode delegar neles algúns poderes. Organiza o goberno con aprobación dos vicepresidentes, ten o poder de dirixir a orde do día do goberno e proporciona instrucións executivas para os dous vicepresidentes por decreto presidencial. Tamén nomea embaixadores e comandantes militares con aprobación do Senado. O presidente dita a orde do día dos embaixadores e pode convocalos. Nomea gobernadores provinciais coa aprobación dos dous vicepresidentes e a confirmación do Senado. O presidente ten o poder de declarar o estado de emerxencia tras a aprobación do goberno, a Asemblea Nacional, o Senado, o Consello Nacional de Seguridade e o Tribunal Constitucional.
O presidente serve como o comandante en xefe do exército. Ten o poder único de autorizar o uso do exército e de declarar e rematar guerras coa aprobación da Asemblea Nacional, o Senado e o Consello Nacional de Seguranza.
O presidente ten o poder de conceder indultos coa aprobación dos dous vicepresidentes e o Consello Superior da Maxistratura.
O presidente concede condecoracións civís e militares e é a figura ante a que todos os membros do goberno son responsábeis.
Poderes lexislativos
O presidente ten o poder de propor e emendar leis relacionadas co dominio de lei coa aprobación do Tribunal Constitucional. O presidente promulga leis e valida leis de acordo coa constitución e o Tribunal Constitucional. O presidente ten o poder de organizar sesións especiais e pode reunir o goberno anual para discutir o orzamento de Burundi. Se o goberno é incapaz de estar de poñerse de acordo para aprobar un proxecto de lei, o presidente ten o poder para vetar o proxecto de lei ou pedir á Asemblea Nacional unha decisión final.
Poderes xudiciais
O presidente debe asegurar a independencia da maxistratura. Tamén lidera o Consello Superior de Maxistratura e nomea os maxistrados coa aprobación do Senado. Ten o poder de nomear a todos os xuíces, incluíndo aqueles do Tribunal Supremo e o Tribunal Constitucional. O presidente necesita aprobación do Consello Superior de Maxistratura e do Senado para nomear xuíces do Tribunal Supremo e necesita a aprobación do Senado para nomear xuíces do Tribunal Constitucional.
Asuntos de Defensa
O presidente ten o deber de informar á Asemblea Nacional e ao Senado se autoriza o uso do exército e ten que organizar unha sesión especial para este propósito se o goberno non está xa reunido. O presidente está explicitamente obrigado pola constitución a seguir a lei militar internacional. O presidente é o único que pode permitir soldados estranxeiros en Burundi.
Asuntos do Consello
O presidente nomea os membros das comisións da verdade e de reconciliación, que o presidente tamén supervisa. Tamén nomea os membros do Consello Nacional de Seguridade, o Consello Económico e Social, e o Consello Nacional de Comunicación.
Asuntos de Diplomacia
O presidente representa a Burundi internacionalmente. O presidente negocia, asina e ratifica os tratados de acordo coa constitución e o Tribunal Constitucional.
O Primeiro Presidente despois da Transición
A constitución de 2005 distingue entre un primeiro presidente e os presidentes seguintes. O primeiro presidente é elixido por unha maioría de dous terzos da Asemblea Nacional e o Senado. Se o primeiro presidente se ausenta por calquera razón, outra persoa é elixida como primeiro presidente polo mesmo medio.
Elixibilidade
Para ser elixible para a presidencia, un candidato debe ser un votante válido segundo a lei electoral, ter a nacionalidade de Burundi, ter máis de 35 anos no momento das eleccións,, residir no territorio de Burundi cando a súa candidatura sexa presentada, desfrutar de todos os seus dereitos civís e políticos e subscribir a Constitución e a Carta da Unidade Nacional.
O primeiro presidente non é elixible para as eleccións.
Proceso de elección
As eleccións deben ser celebradas entre un e dous meses antes do fin do mandato presente.
Sucesión en caso de ausencia
Se o presidente é temporalmente incapaz de levar a cabo os seus deberes, entón o primeiro vicepresidente asume os deberes do presidente até que o presidente sexa outra vez capaz de realizar as súas funcións. Se nin o presidente nin o primeiro vicepresidente están presentes, entón o segundo vicepresidente asume os deberes do presidente.
Se o presidente morre, dimite, ou fica doutro xeito permanentemente incapaz de realizar as súas funcións, entón os deberes do presidente son levados a cabo polo presidente da Asemblea Nacional. Se o presidente da Asemblea Nacional non é capaz de actuar como presidente, entón os vicepresidentes, coa asistencia do resto do goberno, actúan conxuntamente como presidente. Unhas novas a presidente deben ser inmediatamente preparadas a non ser que unha emerxencia fose declarada polo Tribunal Constitucional.
Cesamento
O presidente pode ser cesado se dous terzos da Asemblea Nacional e o Senado están de acordo na destitución. Os motivos para unha destitución inclúen "falta grave, abuso de poder, corrupción" e alta traizón. O presidente é cesado do cargo se o Tribunal Supremo de Xustiza condena o presidente por un delito.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2018
Os Xogos Olímpicos de Pyeongchang 2018 (en hangul: 평창 동계 올림픽, hanja: 平昌 冬季 올림픽), oficialmente coñecidos como XXIII Xogos Olímpicos de Inverno, é un evento multideportivo internacional que se levou a cabo na cidade de Pyeongchang (Corea do Sur) entre o 9 e o 25 de febreiro de 2018.
A elección da cidade sede dos Xogos celebrouse o 6 de xullo de 2011 en Durban (Suráfrica), durante a 123.ª Sesión do COI. Pyeongchang venceu a Annecy (Francia) e Múnic (Alemaña).
Esta foi a terceira candidatura consecutiva de Pyeongchang, a primeira exitosa logo de perder ante Vancouver e Sochi. Serán os segundos Xogos Olímpicos e os primeiros invernais en Corea do Sur. Pyeongchang converterase na terceira cidade asiática, tras Sapporo e Nagano (Xapón), en celebrar uns Xogos de Inverno.
12 de marzo
Nacementos
miniatura|100px|George Berkeley.
Mortes
miniatura|100px|Charlie Parker.
Outros
Os 366 días do ano
Sabratha
thumb|upright=1.25|Mapa de Sabratha Sabratha, Sabratah ou Siburata (صبراتة), no Distrito de Zawiya de Libia, foi a máis occidental das antigas "tres cidades" da rexión romana de Trípolis. De 2001 a 2007 foi a capital do antigo distrito de Sabratha wa Sorman. Atópase no litoral Mediterráneo a uns 70 km. ao oeste do moderno Trípoli. O sitio arqueolóxico existente foi inscrito como Patrimonio da humanidade pola UNESCO en 1982.
Antiga Sabratha
O porto de Sabratha fundouse, quizais uns 500 anos a.c., como un posto comercial fenicio en Tsabratan (Púnico ‬𐤑𐤁‬‬𐤓𐤕‬𐤍,, ou ‬𐤑𐤁‬‬𐤓𐤕𐤏‬𐤍, ). Isto parece ser un nome Bérber, que suxire un asentamento nativo preexistente. O porto serviu como saída fenicia para os produtos do interior do país africano.
Sabratha pasou a formar parte do breve reino numidio de Massinissa antes de ser romanizada e reconstruída nos séculos II e III. O emperador Septimio Severo naceu nas proximidades de Leptis Magna, e Sabratha chegou ao seu pico monumental durante o reinado dos Severos. A cidade foi gravemente danada polos terremotos durante o século IV, en especial o terremoto de 365. Reconstruíuse nunha escala máis modesta polos gobernantes bizantinos. A cidade foi a sede dun obispado. Logo dun centenar de anos da invasión musulmá do Magreb, o comercio cambiou a outros portos e Sabratha reducíuse a unha vila.
O sitio arqueolóxico
thumb|upright=1.25|Sitio arqueolóxico de Sabratha thumb|upright=1.25
Ademais do seu Teatro en Sabratha que conserva o seu escenario arquitectónico de tres pisos, Sabratha ten templos dedicados a Liber Pater, Serapis e Isis. Hai unha basílica cristiá da época de Xustiniano e restos dalgúns dos pisos de mosaico que enriqueceron as vivendas de elite do norte da África romana (por exemplo, Vila Sileen, preto de Khoms). Non obstante, estes están máis claramente preservados nos patróns de cores dos baños marítimos (ou Forum), con vistas directamente á costa e nos chans negros e brancos dos baños do teatro.
Hai un museo adxacente que contén algúns dos tesouros de Sabratha, pero outros poden verse no museo nacional de Trípoli.
En 1943, durante a segunda guerra mundial, o arqueólogo Max Mallowan, esposo da novelista Agatha Christie, asentouse en Sabratha como asistente do Oficial Superior de Asuntos Civís da Provincia Occidental de Tripolitania. A súa tarefa principal era supervisar a asignación de racións de grans, pero foi, en palabras do biógrafo de Christie, un "apego glorioso", durante o cal Mallowan vivía nunha vila italiana cun patio que daba ao mar e ceaba atún fresco con olivas.
Ruínas antigas en perigo de danos pola erosión [informe de abril de 2016]
Segundo un informe de abril de 2016, debido á suave composición do chan brando e á natureza da costa de Sabratha, que está composta principalmente de suaves rochas e area, as Ruínas de Sabratha sofren períodos perigosos de erosión costeira. Os baños públicos, o edificio da prensa de olivas e o 'porto' pódense observar como os máis danados xa que os edificios se derrubaron debido ás tormentas e as mareas inestables.
Esta erosión da costa da antiga Sabratha pódese ver cada ano con diferenzas significativas no trazado das praias e nos edificios desmoronados recentemente. Os crebaondas situados nas inmediacións do porto e a prensa de olivas son inadecuados e demasiado pequenos para protexer de forma eficiente a antiga cidade de Sabratha.
Sabratha moderna
A cidade é a sede da Universidade de Sabratha. Wefaq Sabratha é o club de fútbol, que xoga no Estadio de Sabratha.
Images
thumb|Part of the International Fairgrounds in Tripoli (under Italian rule)
Corredores de sombra
Corredores de sombra é un libro de Agustín Fernández Paz publicado en 2006 por Edicións Xerais. En maio de 2008 saíu do prelo a 6ª edición.
Trama
Clara Soutelo é unha rapaza de 15 anos que veranea no pazo que os seus pais teñen na vila de Cartelle. Membro dunha familia "ben", as súas afeccións son ler e escoitar música punk, e todo apunta a que vai ser outro aburrido verán. Porén, tras coñecer a Miguel, un rapaz da vila, e coa compañía do seu tío, axudará a sobrelevar e investigar a aparición dun esqueleto emparedado entre dous tabiques da súa casa.
Narración
A trama está ambientada en 1995, se ben a autora nárrao no 2005, lembrando os feitos e incluíndo anacos do seu diario. Utilizando a primeira persoa, non se limita a comentar os feitos, senón que continuamente lembra os seus sentimentos daquel verán, no que tivo bos momentos (como coñecer ao seu primeiro amor) e malos (como aturar as continuas rifas co seu pai e os desencontros coa familia).
Penavide, Ermedelo, Rois
Penavide é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (IGE 2013) ten 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres), o que supón un aumento respecto de 1999 cando tiña 25 habitantes.
Situado preto de Asneiros, nunha costa pronunciada.
Aalesunds Fotballklubb
O Aalesunds Fotballklubb é un club de fútbol noruegués da cidade de Ålesund que xoga na máxima competición norueguesa. Fundouse o 25 de xuño de 1914 e mantén equipos masculinos e femininos profesionais e de afeccionados. Ata a tempada 2005 xogaba no estadio Kråmyra e desde aquela no Color Line con capacidade para 11 000 espectadores. No ano 2009 o club gañou a Copa Norueguesa por primeira vez na súa historia, o que lle deu o pase para a UEFA Europa League. O Aalesunds é un histórico do fútbol noruegués anterior á segunda guerra mundial pero despois quedour relegado á segunda ou mesmo terceira división, no ano 2003 subiu por vez primeira á máxima competición e desde o 2007 xoga ininterrompidamente nesa categoría.
Cadro de xogadores
A 26 de maio de 2012 os xogadores eran:
Khorasán (Irán)
miniatura|Mapa da provincia iraniana de Khorasán (anterior á división administrativa de [[2004, en verde claro). Sinálanse as fronteiras das tres actuais provincias.]] O Khorasán (en persa خراسان, Khorāsān) foi, até 2004, a maior provincia do Irán. Neste ano foi desmembrada en tres novas provincias:
O nome Khorasán, que significa "terra do sol nacente", en persa, déuselle á provincia oriental do Imperio persa durante o período sasánida e despois foi utilizado polos xeógrafos árabes para referirse máis ben á rexión que ocupa actualmente o Afganistán.
Esta antiga provincia persa, que se estendía, ao norte, do río Oxus até o mar Caspio e, ao sur, da beira dos desertos centrais iranianos até as montañas centroafgás ao leste, incluía partes do que son hoxe os territorios de Irán, Afganistán, Taxiquistán, Turkmenistán e Uzbekistán.
Pasaron polo Khorasán conquistadores e imperios como os gregos, os árabes, os turcos seléucidas, os mongois, os safávidas, os afgáns e outros.
A rexión histórica foi entre 644 e 999 unha provincia califal, que estaba gobernada por emires designados polo califa, desde 821 ao 896 por unha dinastía de emires-gobernadores denominados tahírides. Despois foi disputada por safáridas e outros, e o goberno califal desapareceu de feito, aínda que non de dereito. Desde 900 a 999 estivo en mans da dinastía dos samánidas, que se declaraban leais ao califa. En 999 caeu en mans dos gaznévidos.
Algunhas das principais cidades históricas de Persia situábanseme no antigo Khorasán: Nishapur (actualmente no Irán), Merv e Sanxán (no Turkmenistán), Samarcanda e Bukhara (Uzbekistán), e Herat, Cabul, Ghazni e Balkh (Afganistán).
Os principais grupos étnicos da rexión son os persas, os turcos, os turcománs, os kurdos e os árabes. Hai tamén unha considerábel comunidade de orixe afgá na provincia, debido aos grupos de refuxiados que chegaron do Afganistán nos últimos anos, escapando dos talibáns.
As principais linguas faladas na rexión son o persa, o kurdo e o turco.
A rexión é famosa polas alfombras e polo azafrán que se produce no sur.
Outros artigos
خراسان Хорасан Khorasan Chorasan Khorasan Ĥorasano Jorasán Khorasan fa:خراسان Khorassan Khorasan ホラーサーン Khorasan Khorasan Coração (Irã) Хорасан Khorasan خراسان 呼罗珊
Teodeberto I
Teodeberto I, nado cara o 500 e finado no 547 ou 548, (en francés Thibert I ou Théodobert I e en alemán Theudebert I) foi rei merovinxio de Austrasia desde 533 a 548. Tiña a súa residencia en Reims.
Fillo do rei franco Teodorico I de Austrasia. Casado en 533 con Deuteria, unha galo-romana. Posteriormente abandona a Deuteria para casar con Wisigarda (filla de Wacho, rei dos longobardos). Estivo casado probabelmente cunha terceira muller, cuxo nome se descoñece. Tivo un fillo, Teodebaldo (533/535 – 555), do seu primeiro matrimonio e unha filla, Berthoara, da súa segunda muller.
No ano 532 Teodeberto completa, xunto con Gontario (fillo de Clotario I) a reconquista dos territorios situados ao sur de Aquitania, tidos polo seu avó Clodoveo I e que foran tomados polos visigodos á morte de Clodoveo. Á morte de Teodorico I a finais do 533, Teodeberto herda as posesións do seu pai, prevalecendo con axuda dos magnates do seu reino contra as reclamaciones dos seus tíos Childeberto I e Clotario I. Entón Khildeberto (que quedara sen descendencia) alíase co seu sobrino e divídese con el a herdanza de Clodomiro en Borgoña. Pouco despois disto adopta a Teodeberto como lexítimo herdeiro.
Os reis merovingios uníronse para loitar contra os ostrogodos, aliándose así mesmo cos xépidos e os longobardos (Teodeberto casou con Wisigarda, filla do rei longobardo). Teodeberto arrebatou as provincias de Nórico e da Recia aos ostrogodos. Tomaron grandes zonas de Venecia en 545, aproveitándose das loitas entre os ostrogodos e o emperador bizantino Xustiniano I. En calquera caso Teodeberto evitou a confrontación co Emperador Bizantino. O historiador bizantino Procopio de Cesarea conta que as tropas francas se comportaron de forma bárbara en Italia e que mesmo chegaron a sacrificar xente; os ostrogodos, pobo emparentado cos francos, non esquecerían xamais a invasión franca, en palabras do historiador.
Foi o primeiro monarca merovinxio que acuñou moeda de ouro coa súa imaxe.
Teodeberto morreu no décimo cuarto ano do seu reinado (a finais do 547 ou comezos do 548). Sucedeuno o seu fillo Teodebaldo I.
Acción executiva
Acción executiva (en Executive Action) é un filme estadounidense de conspiracións sobre o asasinato de John F. Kennedy, escrito por Dalton Trumbo, Mark Lane, e Donald Freed. Foi dirixido por David Miller, quen xa traballara con Trumbo no filme Lonely Are the Brave (1962). Está protagonizado por Burt Lancaster e Robert Ryan.
Estreouse en galego o 13 de xuño de 1990 a través da TVG.
Eirexe, Graba, Silleda
Eirexe é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE do 2010 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres) o que supón que a poboación aumentou en relación ao ano 2009 cando había 12 homes e 14 mulleres.
Neste lugar atópase a igrexa parroquial.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Demografía
Eirexe evoluciona demograficamente do seguinte xeito:
Briga (organización xuvenil)
Fundada no ano 2004, é a organización xuvenil da Mocidade Comunista, Feminista e Independentista Galega, encadrada no seo do Movemento de Liberación Nacional Galego, tendo como espazo de funcionamento o territorio da CAG e a chamada Galiza irredenta (Eo-Navia, Bierzo e Seabra). Os seus obxectivos son a incorporación dos elementos máis activos da mocidade obreira e popular galega, para contribuír ao proceso de liberación nacional e social de xénero en Galiza e á construción dunha República Galega ao servizo das clases populares. Tendo como obxectivo final a disolución de todo Estado e clase social.
Creación
Durante os anos 2003 e 2004, debido a que diferentes solicitudes de altas na AMI por parte de mozos pertencentes a Nós-UP, AGIR e Primeira Linha foran denegadas, fíxose público un duro comunicado por parte de diferentes mozos contra a AMI, e meses despois nacía Briga.
O sábado 16 de outubro do 2004, no Centro Social da Fundación Artábria en Ferrol, tivo lugar o Congreso Nacional Constituinte que enxendraría a Organización Xuvenil da Esquerda Independentista, BRIGA.
Arredor dunha centena de mozas e mozos participarían do Congreso Constituinte deste espazo organizativo aprobando as teses organizativa, política e ideolóxica tras debates intensos e frutíferos que dinamizarom a xornada. Nos textos de dito Congreso que transcorreu baixo o lema “Dereito a Rebelion” subliñase a necesidade de incidir nos problemas que na altura eran percibidos pola mocidade galega coma fundamentais (vivenda, recorte das liberdades sociais, antimilitarismo...) e a partir de aí ligar esas problemáticas candentes coas cuestións estratéxicas, como son a independencia nacional, a abolición da explotación e opresión de xénero e a construción do Socialismo en Galiza.
Outro dos alicerces chaves das teses saíntes do Congresso Constituínte foi a aposta por articular unha estrutura revolucionaria xuvenil dinámica, asumindo un rol activo na militancia interna e externa e eixos político-ideolóxicos elevados como a independencia nacional, socialismo e feminismo, o internacionalismo como pauta de relacionamento entre pobos, e as teses do reintegracionismo lingüístico e monolingüismo social no tocante a lingua galega, asumindo tamén os posicionamentos do ecoloxismo e a defensa da terra, o antimilitarismo encarnado nas loitas contra o servizo militar obrigatorio e unha defensa activa das liberdades sexuais.
BRIGA nace dentro dun movemento xuvenil fragmentado e separado, da análise do mesmo as participantes do Congresso Constituinte conclúen a necesidade de contribuír a xerar dinámicas unitarias que posibiliten a confluencia e a reorganización do movemento xuvenil independentista galego.miniatura|200px|Mural da Briga en lembranza de [[Moncho Reboiras en Ferrol.]]
Johann Voldemar Jannsen
miniatura|Johann Voldemar Jannsen, estatua en [[Pärnu esculpida por Mati Karmin.]] Johann Voldemar Jannsen, nado en Vändra (Livonia) o 16 de maio de 1819 e finado en Tartu o 13 de xullo de 1890, foi un profesor, xornalista e poeta estoniano, autor da letra do himno nacional Mu isamaa, mu õnn ja rõõm  ("A miña terra nativa, o meu gozo e dita"), figura central no movemento do Espertar Nacional Estoniano. Foi pai da poetisa Lydia Koidula.
Briga (organización xuvenil)
Congreso Nacional Constituínte
Tivo lugar en Ferrol o día 16 de outubro do ano 2004 baixo o lema “Dereito a Rebelión” que adoptaría a chamada táctica “do particular o xeral” na que se recollerían unha serie de medidas aplicables para melhorar as condiçons vitais da mocidade popular e que suporían un achegamento aos parámetros da igualdade real entre persoas.
II Congreso Nacional
Celebraríase na cidade d’A Coruña o día 28 de outubro do 2006 convocado baixo o lema “Erguemos a bandeira do combate juvenil” e nel estudáronse as diferentes políticas en torno ás dificultades no aceso a vivenda por parte da mocidade e o programa do bipartito do BNG-PSOE que é considerado un ataque aos dereitos da mocidade traballadora galega no tocante á participación na política e sociedade, en materia laboral, en dereitos sexuais e reprodutivos, e tamén na criminalizaçom da mocidade popular a través da chamada “Lei Botelhom”. Este Congreso analiza a chamada estrutura do Poder Adulto e os ataques por parte do Estado á autoorganización xuvenil especialmente na “Operación Cacharrón”, operacióm da Guardia Civil e a Audiencia Nacional sufrida por BRIGA que se encadraba na tentativa de descabezar e desartellar o movemento xuvenil independentista galego.
Slacker Uprising
Características
É a primeira gran produción que se estrea en internet a través de descargas de balde, mais estas só son libres para os residentes nos Estados Unidos e o Canadá. A estrea mundial foi o 23 de setembro do 2008.
Johann Voldemar Jannsen
Traxectoria
Editor do primeiro número do semanario Pärnu Postimees o 5 de xuño de 1857, fito que representou o inicio dun xornalismo ininterrompido en estoniano ata o día de hoxe. En paralelo ao seu traballo como profesor de escola primaria na cidade de Pärnu, traballou no semanario como xornalista até o 1863. Así mesmo, Jannsen foi o organizador do primeiro Festival Nacional do Cante Estoniano no ano 1869, e o segundo en 1879 en Tartu.
Pasquale Paoli
Pasquale Paoli (ou Pascal Paoli, en francés), nado en Morosaglia o 6 de abril de 1725 e finado en Londres o 5 de febreiro de 1807, foi un militar e político corso, considerado polo nacionalismo corso como "O Pai da Patria" (en corso, U Babbu di a Patria).
Johann Voldemar Jannsen
Recoñecementos
O 1 de xuño de 2007 foi homenaxeado na vila de Pärnu baixo a iniciativa do aínda existente Pärnu Postimees co apoio do goberno do país na celebración do 150 aniversario do xornalismo ininterrompido en estoniano. No paseo central da cidade ergueuse unha estatua súa feita polo escultor Mati Karmin.
Briga (organización xuvenil)
III Congreso Nacional
Decorreu na comarca de Compostela o 17 de xaneiro do ano 2009. No contexto da crise económica mundial a mocidade organizada en BRIGA analizou a confluencia de diversas crises no sistema capitalista, a enerxética, a alimenticia, a tecnolóxica, a militar ou a financeira. Baixo o lema “Tempo de Crise, Tempo de Luita” formulouse unha tabela reivindicativa encamiñada a dar solución aos problemas da mocidade traballadora e avanzar na vía galega a construción do Socialismo.
The Globe and Mail
The Globe and Mail é un xornal canadense publicado en cinco cidades do oeste e do centro do país. Con arredor de 2 018 923 lectores semanais en 2015, é o xornal máis lido no Canadá de luns a sábado, malia que está un pouco por detrás de Toronto Star na tiraxe semanal porque Star publica unha edición de domingo e Globe non o fai. The Globe and Mail é considerado como o "xornal de referencia" do Canadá. O xornal é propiedade de The Woodbridge Company, con sede en Toronto.
Pasquale Paoli
Traxectoria
O seu pai, Giacinto Paoli, orador e poeta, foi un dos Xenerais do Pobo, que se rebelaron contra o dominio xenovés da illa. Desde os 14 anos viviu exiliado coa súa familia en Nápoles. Enrolouse no Rexemento Corso, dentro do Exército Real Napolitano, servindo en Calabria xunto ao seu pai, obtendo a formación militar que lle erguería ao liderado do exilio corso e do independentismo da illa respecto á República de Xénova. Desta época provén unha coñecida cita de Paoli, empregada polo Risorgimento, na que resaltaba o concepto de nación italiana, polo que resulta un dos antecedentes do pensamento do movemento de unificación deste país:
Este inicial italianismo foi derivando cara a un claro nacionalismo corso.
Elixido Xeneral en Xefe da República Corsa independente, título equivalente ao de presidente (1755-1769), loitou contra os restos do dominio xenovés e contra a ulterior invasión francesa. Fixou a capitalidade da nova república na localidade de Corte, onde fundouse en 1765 a súa celebre Universidade. Foi un dos primeiros dirixentes en Europa en establecer un réxime de inspiración democrática cunha constitución. Polo Tratado de Versalles de 1768, a illa pasou aos franceses, que derrotaron ás tropas de Paoli en Ponte Novu o 9 de maio de 1769, tras unha inicial vitoria corsa na batalla de Murato, que se celebrou entre o 3 e o 6 do mesmo mes. Paoli embarcou con trescentos homes en Porto Vecchio o 11 de xuño, marchando ao exilio; ao día seguinte, Luís XV incorporou Córsega a Francia como unha provincia.
Exiliado no Reino Unido, en 1790 volveu á Corcega e foi nomeado gobernador de Bastia pola Convención Revolucionaria francesa. En 1793 sublevouse e pediu o apoio británico para proclamar a independencia en 1794 co nome de Reino de Córsega ou Reino Anglo-Corso, un protectorado no que se lle recoñecía a xefatura do Estado como rei a Guillerme III de Inglaterra, un pouco ao estilo do Reino de Irlanda, que tomou coma exemplo. Paoli, co grao de Xeneral e a axuda británica, liderada polo Tenente-Xeneral Sir John Moore, expulsou aos franceses da illa, malia a súa idade e a recente perda do seu irmán. As tensións co novo vicerrei, sir Gilbert Elliot, remataron por illalo politicamente e animárono a exiliarse novamente a Londres o 14 de outubro de 1795. Non volvería regresar a Córsega, que foi invadida polo exército francés en 1796 e incorporada definitivamente a Francia.
Os seus derradeiros anos na capital británica apenas dedicounos a observar a situación política xeral, falecendo en 1807 e sendo enterrado no cemiterio de Saint-Pancras. En 1889 os seus restos foron trasladados á súa Morosaglia natal. A Abadía de Westminster contén un busto e un cenotafio á súa memoria.
Adoitase especular sobre a influencia que puido ter sobre un mozo Napoleón Bonaparte (nado apenas unhas semanas despois da primeira incorporación da illa a Francia, en 1769), que vía ao seu paisano como un exemplo. O propio emperador francés citouno cando, para referirse ao carácter do pobo inglés, afirmou que "carecen en absoluto de nobreza. Como me dixo Paoli, «sono mercanti», é un pobo de tendeiros".
Tivo unha importante repercusión na historia tanto a nivel nacional corso, pois é considerado o pai da nación corsa, coma polas súas achegas á constitución dos Estados Unidos de América. Como mostra de agradecemento a estas achegas, foron fundadas diferentes cidades co seu nome como é o caso de Paoli City en Colorado, Indiana ou Pensilvania. O nacionalismo corso reivindica a súa figura, especialmente en actos nos que se pretende salientar o negativo da ocupación francesa.
Briga (organización xuvenil)
IV Congreso Nacional
Tivo lugar en Vigo no ano 2011 baixo a frase “Organizando a juventude rebelde galega, contra Espanha, o Capital e o Patriarcado”. A dous anos do inicio oficial da crise sistémica na cidade analizáronse os rescates financeiros e os efectos da crise no marco do Estado español e na Galiza, e as novas realidades en torno á explotación laboral na mocidade, ás altas taxas de desemprego, á temporalidade e a reforma laborais e aos efectos dos ataques sobre a negociación colectiva para as mozas e mozos da Galiza. Como resposta a esta análise, desenvolvese noutro apartado da Tese Política unha crítica ao sindicalismo galego e unha aposta por reforzar o papel da mocidade no conxunto das loitas económicas, pola vivenda, os dereitos laborais etc.
V Congreso Nacional
Baixo a lenda de "O presente e de luita o futuro é nosso" decorria en Compostela o 2 de febreiro de 2013, neste congreso a organización voltava por no punto de mira as diferentes reformas laborais que afectavan á mocidade, así como as condicións de vida ás que a crise económica comezada anos antes a empurraba. Á vez que analizaba as diferentes medidas tomadas por parte do Estado Español e a Xunta contra os dereitos sociais da mocidade galega.
VI Congreso Nacional
Tivo lugar en outubro do ano 2015, o máximo órgano de debate e toma de decisións de BRIGA volta á comarca de Compostela nunha conxuntura complexa após a disolución do seu referente interxeracional, NOS-Unidade Popular. Baixo o lema “Com a imparavel força da mocidade” BRIGA recolle a análise dos dous Congresos anteriores que afondarom na crise económica e conclúe coas consecuencias da mesma no seo da mocidade, como son o desemprego crónico ou a precariedade e temporalidade laborais. Analízase tamén o desmantelamento dos servizos públicos e a ofensiva patriarcal así como mecanismos feministas de resposta. Este Congreso estuda a crise do chamado “Movimento de Libertaçom Nacional Galego” coa desaparición de NOS-Unidade Popular e a ruptura de Primeira Linha e acorda continuar a contribuír no movemento nacional galego desde unha óptica xuvenil sen perder a perspectiva da reconstrución do movemento independentista galego.
VII Congresso Nacional
Realizouse o 10 de marzo do ano 2018 en Ferrol, resulta de especial transcendencia polo cambio de composición orgánica que supón ao adoptar a organización o modelo leninista e o centralismo democrático. Baixo o lema “Construíndo a ferramenta da juventude revolucionaria” realízase unha profunda análise da emigración galega, especialmente entre as mozas e mozos, e acórdanse tres grandes apostas: a primeira é o cambio de modelo organizativo, a segunda a firme intención de reconfigurar o movemento xuvenil independentista galego e a terceira a estruturación e articulación do novo independentismo galego a nivel adulto.
Estrutura interna
No ano 2004 BRIGA adopta un modelo mixto, entre unha organización plural e de masas e un espazo cunha exixencia militante alta e de liña, este modelo aportou unha importante capacidade de incidencia e permitiu a participación activa da militancia de BRIGA en multitude de causas sociais e políticas, así como de diversos espazos, como Erguer. Estudantes da Galiza, Centros Sociais, no tecido asociativo das comarcas...
Facendo das comarcas o eixo central da súa actividade diaria a partir dos Grupos de Base da organización. Coa disolución de Nós-UP e a ruptura en Primeira Linha a organización afronta unha nova situación, polo que no VII Congreso Nacional, que decorreu o pasado 10 de marzo do 2018, analizouse a necesidade de aplicar o modelo leninista e o centralismo democrático e impulsar a creación de novos puntos de encontro plurais, dinámicos e abertos desde onde organizar a mocidade galega en chave independentista.
Actividades notables
A maiores das diferentes campañas políticas, axitativas ou de difusión que a organización poida facer en cada comarca ao respecto de cuestións concretas, Briga realiza cada ano diferentes actividades de forma regular, en concreto a "Jornada de Rebeliom Juvenil" que cumple 15 edicións neste 2019 e a "Escola de Formaçom", esta última criada por AGIR no 2004 antes da aparición de Briga, a cal adere xa na II edición.
Díaz
O apelido Díaz é o 13º máis común en Galicia, levado por máis de 50 509 persoas en 286 concellos, especialmente na provincia de Lugo. Amais, como topónimo pode referirse a:
Epimeteo (mitoloxía)
thumbnail|right|Epimeteo e Pandora.
Mitoloxía grega
Segundo o uso do vello mito por parte de Platón no seu Protágoras (320d-322a), os dous titáns encargáronse da difusión dos trazos entre os animais de recente creación; Epimeteo era o responsable de darlle unha característica positiva a todos os animais, pero cando foi o momento de darlle ao home un trazo positivo, por falta de previsión encontrouse con que non quedaba nada. Prometeo decidiu que os atributos da humanidade serían as artes civilizadas e o fogo, que roubou do carro de sol Apolo. Prometeo máis tarde foi sometido a xuízo polo seu crime. No contexto do diálogo de Platón "Epimeteo, o ser no que os pensamentos seguen á produción, representa a natureza no sentido do materialismo, de acordo con que o pensamento vén despois que os corpos sen pensamentos e os seus movementos irreflexivos".
Segundo Hesíodo, quen relatou a historia dúas veces (Teogonía, 527ff; Os traballos e os días, 57ff), Epimeteo foi quen aceptou o regalo de Pandora dos deuses. O seu matrimonio pode deducirse (e así foi feito por autores posteriores), pero non se fai explícito en ningún texto.
Nos mitos posteriores, a filla de Epimeteo e Pandora foi Pirra, que casou con Deucalión, e foi unha dos dous que sobreviviron o diluvio.
Rikuzentakata
Rikuzentakata (陸前高田市, りくぜんたかたし, Rikuzentakata-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, nordeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 232,29 km² e a poboación de 23.538 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 101 h/km².
O concello de Rikuzentakata limita cos concellos de Ōfunato, de Sumita, de Ichinoseki (son da prefectura de Iwate); e de Kesennuma (da prefectura de Miyagi).
Bexo, San Xoán de Laíño, Dodro
Bexo é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño, no concello de Dodro.
Patrimonio natural
Bexo conta coa insua de Bexo, a máis grande de todas as do río Ulla, ou o illote de Espiñeira.
Patrimonio histórico e cultural
Ademais da xa mencionada mámoa da Paradegua, catalogada nos anos 70 polo arqueólogo Antón Rodríguez Casal, do tipo primitivo, Bexo conta coas murallas e a capela de San Mauro. Esta capela está datada no século XVII e garda as imaxes de pedra de San Pedro, non esculpida totalmente sobre a lousa, e da Virxe do Belén, e unha imaxe en madeira do patrón, San Mauro, de bastante idade. En Bexo tamén hai unha serie de cruceiros e, aínda que non contan con moita antigüidade, cabe mencionar tamén os muíños de regato sitos no lugar do Rial.
Ribulosa
A ribulosa é unha cetopentosa, un monosacárido de cinco átomos de carbono (é unha pentosa), que ten no carbono 2 un grupo cetona (é unha cetosa). Presenta dous enantiómeros: D -ribulosa e L -ribulosa. O isómero D é o importante na natureza. D -ribulosa é o diastereoisómero da D -xilulosa. Os seus carbonos asimétricos son o 3 e o 4, ambos os dous cos OH á dereita, e o seu nome IUPAC é (3R,4R)-1,3,4,5-Tetrahidroxipentan-2-ona.
Funcións
Xunto coa frutosa e a sedoheptulosa é a cetosa máis importante.
Un derivado da ribulosa, a ribulosa-5-fosfato intervén na ruta da pentosa fosfato, onde pode isomerizarse a ribosa-5-fosfato, que se utilizará na síntese de nucleótidos.
Outro derivado fosfatado, a ribulosa-1,5-bifosfato é a molécula na que se fixa o carbono no ciclo de Calvin da fotosíntese.
A ribulosa é importante na síntese de diversas substancias bioactivas. Por exemplo, a D -ribulosa é un intermediato na vía de síntese do D -arabitol en fungos.
Unha forma sintética da ribulosa coñecida como sucrorribulosa pode atoparse atoparse nalgunhas marcas de edulcorantes artificiais como edulcorante secundario.
Mary Wollstonecraft
Ata finais do século XX, a vida de Wollstonecraft, que abranguía varías relacións persoais non convencionais, recibía máis atención que a súa obra. Despois de dous malos asuntos con Henry Fuseli e Gilbert Imlay (con quen tivo unha filla, Fanny Imlay), casou co filósofo William Godwin, un dos devanceiros do movemento anarquista. Wollstonecraft finou á idade de 38 anos, once días despois de dar a luz a súa segunda filla, ficando atrás varios manuscritos inacabados. Esta filla, Mary Wollstoncraft Godwin, converteuse nunha consumada escritora, como Mary Shelley, a autora de Frankenstein ou o moderno Prometeo.
Primeiros anos
Wollstonecraft naceu o 27 de abril de 1759 en Spitalfields, Londres. Foi a segunda de sete fillos de Elizabeth Dixon e Edward John Wollstonecraft. Aínda que a súa familia tiña uns ingresos aceptables cando ela era pequena, o seu pai malgastounos en proxectos especulativos. En consecuencia, a familia volveuse financeiramente inestable e con frecuencia víronse obrigados a se mudar durante a mocidade de Wollstonecraft. Esta situación económica fíxose tan grave que o pai de Mary tivo que gastar unha herdanza que ela doutro xeito recibiría na súa madurez. Amais, semella que era un varón violento que pegaba a súa esposa cando estaba bébedo. Na súa adolescencia, Wollstonecraft adoitaba ficar fóra da porta do dormitorio da súa nai para a protexer. Dun xeito semellante, exerceu un papel protector coas súas irmás, Everina e Eliza, ao longo da súa vida. Por exemplo, nun momento concreto de 1784, convenceu a Eliza, que sufría do que probablemente foi unha depresión posparto, para deixar o seu marido e bebé; Wollstonecraft arranxou todo para que puidera fuxir, demostrando así o seu desexo de desafiar as normas sociais. O prezo que tivo que pagar, porén, foi elevado: a súa irmá sufriu dun rexeitamento social e, debido a que non podía volver casar, foi condenada a unha vida de pobreza e traballo duro.
Dúas amizades marcaron a mocidade de Wollstonecraft. A primeira foi a de Jane Arden en Beverley. Ambas as dúas lían adoito libros xuntas e asistían ás clases impartidas polo pai de Arden, un filósofo e científico autodidacta. Wollstonecraft gozou o ambiente intelectual da familia Arden e valorou a súa amizade con Jane enormemente, ás veces ata o punto de ser emocionalmente posesiva. Wollstonecraft escribiulle: «Formáronse en min certas nocións románticas de amizade [...] Son un pouco peculiar nas miñas concepcións de amor e amizade; debo ter o primeiro lugar ou ningún». Nalgunhas cartas de Wollstonecraft a Arden revélanse as emocións volátiles e depresivas que a atormentaron ao longo da súa vida.
A segunda, e posiblemente a amizade máis importante, foi a de Fanny (Frances) Blood, quen lle fora presentada polos Clares, unha parella de Hoxton que se convertera nunha figura paterna para ela; Wollstonecraft outorgáballe o mérito de abrirlle a mente. Infeliz coa súa vida na casa, Wollstonecraft comezou unha nova ela soa en 1778 e aceptou un traballo como dama de compañía de Sarah Dawson, unha viúva que vivía en Bath. Porén, Wollstonecraft tivo problemas para se levar ben coa muller irascible (unha experiencia que debuxou ao describir os inconvenientes de tal posición en Thoughts of the Education of Daughters, 1787). En 1780 tornou á casa, chamada para coidar da súa nai que estaba a piques de morrer. En troques de volver traballar con Dawson tras a morte da súa nai, Wollstonecraft mudouse cos Blood. Decatouse durante os dous anos que pasou coa familia que idealizara a Blood, quen estaba máis de parte dos valores tradicionalmente considerados femininos coa Wollstonecraft. Mais ela ficou dedicada a ela e á súa familia ao longo da súa vida (por exemplo, axudou de xeito pecuniario o irmán de Blood).
Wollstonecraft imaxinara vivir nunha utopía feminina con Blood; fixeron plans para alugar habitacións xuntas e apoiarse mutuamente emocional e financeiramente, pero este soño derrubouse baixo as realidades económicas. Para gañar a vida, Wollstonecraft, as súas irmáns e Blood estableceron xuntas unha escola en Newington Green, unha comunidade disidente. Blood axiña se comprometeu e despois de casar o seu marido levouna a Lisboa, Portugal, para mellorar a súa saúde, a cal sempre fora moi feble. A pesar do cambio de contorna, a saúde de Blood deteriorouse inda máis cando quedou embarazada, e en 1785 Wollstonecraft deixou a escola e seguiu a Blood para a coidar, mais non serviu. Por outra banda, o seu abandono da escola levou ao seu fracaso. A morte de Blood devastou a Wollstonecraft e foi parte da inspiración para a súa primeira novela, Mary: A Fiction (1788).
«A primeira dun novo xénero»
miniatura|esquerda|alt=Engraving showing a female teacher holding her arms up in the shape of a cross. There is one female child on each side of her, both gazing up at her.|[[Frontispicio (libro)|Frontispicio da edición de 1791 de Original Stories from Real Life gravado por William Blake.]] miniatura|Mary Wollstonecraft en 1790–1, por [[John Opie.]]
Vieiro da Franqueira
O vieiro da Franqueira é unha ruta de sendeirismo galega. Está asociado á romaría da Franqueira que se celebra dúas veces o ano, o luns de Pentecoste e no mes de setembro na parroquia da Franqueira (A Cañiza). Na actualidade encóntrase en proceso de posta en valor.