cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Antonio Pereira Gil
José Antonio Pereira Gil, nado na Baña o 21 de febreiro de 1974, é un político galego do PSdeG-PSOE.
As Labradías, Piñeira, Monforte de Lemos
As Labradías é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Outeiro, Esperante, Taboada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Crisomeloideos
Os crisomeloideos (Chrysomeloidea) son unha enorme superfamilia de escaravellos, que comprende decenas de miles de especies. As familias máis grandes que inclúe son Cerambycidae (escaravellos de longos cornos), con máis de 35 000 especies, e Chrysomelidae, con máis de 13 000 especies.
Características
Os Chrysomeloidea, igual que outros Phytophaga, teñen o cuarto segmento tarsal reducido e agochado polo terceiro segmento. Varias especies desta superfamilia son importantes pragas de plantas. A especia Diabrotica undecimpunctata é unha importante praga de vexetais e é un insecto moi común en todo tipo de flores. O escaravello da pataca, Leptinotarsa decemlineata, ataca as patacas e outros membros das Solanaceae. O Anoplophora glabripennis asiático é outra importante praga de árbores onde foi introducida. Parece evidente que durante o Xurásico e Cretáceo os Chrysomelidae alimentábanse de pole e despois de follas, gromos, ramiñas e raíces.
Algunhas autoridades no pasado suxeriron sacar a familia Cerambycidae e familias relacionadas (Disteniidae, Oxypeltidae e Vesperidae) dos Chrysomeloidea para crear unha superfamilia separada que se chamaría "Cerambycoidea" (ver por exemplo ), pero en ausencia de evidencias que o apoien a monofilia dos grupos resultantes, esta proposta non foi moi aceptada na comunidade científica.
Herman Potočnik
Herman Potočnik (pseudónimo Hermann Noordung) nado en Pula o 22 de decembro de 1892 e finado en Viena o 27 de agosto de 1929) foi un enxeñeiro esloveno especializado en foguetes e astronáutica.
Traxectoria
Potočnik naceu en 1892 en Pula, daquela Imperio Austrohúngaro (agora Pula, Croacia). A súa familia era orixinaria de Eslovenia. O significado do seu pseudónimo Noordung segue sendo un misterio, pero suxeriuse que o seu nome foi usado para demostrar o problema do Caos (Ordnung, en alemán: a "orde"; ordunga, esloveno: popular, e a letra ene teríaa engadido ao dar o sentido de fóra de orde).esquerda|miniatura|Estación espacial imaxinada por Potocnik, 1929
Na Primeira guerra mundial serviu na Galicia dos Cárpatos, en Serbia e en Bosnia. Foi ascendido a tenente e en 1919 retirouse do exército austríaco co rango de capitán debido á tuberculose que contraeu durante a guerra. Comezou a estudar enxeñería eléctrica no departamento de enxeñería mecánica da Universidade Tecnolóxica de Viena e obtivo un doutoramento en enxeñaría. A partir de 1925, dedicouse por completo aos problemas da ciencia dos foguetes e da tecnoloxía espacial. Debido a unha enfermidade crónica, non atopou traballo nin casou, pero viviu co seu irmán Adolf na capital austríaca.
É coñecido polo seu traballo teórico sobre as longas estadías do home no espazo, concepto explicado por primeira vez en 1928 no seu libro Das Problem der Befahrung des Weltraums (O problema dos voos espaciais ), no que deseñou unha estación espacial en forma de roda desde o que calculou a órbita xeoestacionaria no que se baseou Arthur C. Clarke para escribir o artigo sobre satélites de comunicacións xeoestacionarios Extraterrestrial relays (a 35.786 km sobre o ecuador terrestre), en Wireless World en outubro de 1945. A edición en ruso de Verein für Raumschiffahrt (VfR) posiblemente influíu nas ideas e a obra de Sergei Koroliov.
Herman Potočnik morreu na pobreza en 1929 de pneumonía, en Viena, tendo 36 anos.
Outeiro, San Xián de Insua, Taboada
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Recosta, Piñeira, Monforte de Lemos
A Recosta é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
As Lamas, Piñeira, Monforte de Lemos
As Lamas é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Outeiro, Taboada dos Freires, Taboada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Taboada dos Freires no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Inmarsat
Marisat 1, 2 e 3
Os tres satélites Marisat foron os primeiros usados pola organización cando aínda era pública para ofertar servizos a buques nos océanos Atlántico, Pacífico e Índico. Usaban o bus HS-356 de Hughes Aircraft Company e todos foron lanzados en 1976 usando foguetes Delta 2914. Usaban a banda L, a banda C e a UHF para as súas comunicacións. Cada satélite tiña unha masa de 650 kg, forma cilíndrica e estabilización mediante xiro. A enerxía era proporcionada por 7000 células solares que recubrían a súa superficie, dando ata 330 W de potencia.
A Regueira, Piñeira, Monforte de Lemos
A Regueira é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Inmarsat
MARECS A, B e B2
Os dous satélites MARECS (Maritime European Communications satellite) operativos, A e B2 (o B perdeuse durante o lanzamento) foron os seguintes satélites de Inmarsat. Usaban o busc ECS, tiñan unha masa de 1060 kg e estabilizábanse nos tres eixos. Os dous paneis solares proporcionaban 955 W de potencia, alimentando dúas baterías de níquel-cadmio para os períodos de eclipse. Usaban transpondedores nas bandas C e L para as comunicacións. Foron lanzados en 1981 e 1984 mediante foguetes Ariane 1 e Ariane 3.
Inmarsat-2 F1, 2, 3, 4
Representan a segunda xeración de satélites Inmarsat. Lanzados entre 1990 e 1992 mediante foguetes Delta e Ariane, usaban o bus Eurostar 1000 e estabilizábanse nos tres eixos. Teñen unha masa de 1310 kg.
Inmarsat-3 F1, 2, 3, 4 e 5
Os Inmarsat da serie 3 foron fabricados por Lockheed Martin usando o bus AS 4000, coa carga útil construída por Matra Marconi Space. Levan a bordo transpondedores en banda L e C e foron lanzados entre 1996 e 1998.
Inmarsat-4 F1, 2, 3 e 4
Os Inmarsat 4 foron a cuarta xeración de satélites Inmarsat, construídos baixo o bus Eurostar 3000GM por Astrium. Teñen dez veces a capacidade da xeración anterior en canto a comunicacións e proporcionan servizos móbiles e de alta velocidade. Usan exclusivamente a banda L e foron lanzados entre 2005 e 2008.
Inmarsat-4A F4 (Alphasat)
Inmarsat-4A F4, tamén chamado Alphasat, foi un satélite conxunto entre a ESA e Inmarsat usando o bus Alphabus para validalo comercialmente. O satélite usa un novo procesador de sinais e ten un reflector para a antena de 12 m de diámetro. Ten unha masa de 6649 kg, os paneis proporcionanlle 12 kW de potencia e ten unha vida esperada de 15 anos. Usa transpondedores exclusivamente en banda L e foi lanzado o 25 de xullo de 2013 mediante un foguete Ariane 5.
Inmarsat-5 F1, 2, 3 e 4
Cada satélite Inmarsat-t leva a bordo 89 transpondedores en banda Ka. Usan o bus BSS 702HP de Boeing e teñen unha masa duns 6000 kg. Os paneis solares proporcionanlles ata 15 kW de potencia e usan un sistema de propulsión iónica para as súas manobras.
Inmarsat-S-EAN (HellasSat 3)
Inmarsat-S-EAN é produto da alianza entre Inmarsat e HellasSat. Construído por Thales Alenia Space sobre o bus Spacebus 4000C4, ten unha masa de 5780 kg, un tempo esperado de vida de 15 anos e leva a bordo transpondedores en banda S, banda Ku e banda Ka. Foi lanzado o 28 de xuño de 2017 mediante un Ariane 5.
Inmarsat-5 F5
O Inmarsat-5 F5, construído por Thales Alenia Space sobre o bus Spacebus 4000B2, ten unha masa de 4008 kg, 16 anos de esperanza de vida e 72 transpondedores en banda Ka. Os seus paneis solares proporciónanlle 6,8 kW de potencia e foi lanzado o 26 de novembro de 2019 mediante un Ariane 5.
Inmarsat-6 F1 e F2
Inmarsat-6 F1 e F2 pertencen á sexta xeración de satélites Inmarsat e están pensados para aumentar os servizos sobre banda L e banda Ka. Foron construídos por Airbus Defence and Space usando o bus Eurostar-3000EOR. Teñen unha masa de 5470 kg, unha antena de 9 m de apertura para banda L, nove antenas multifeixe para banda Ka e dous paneis solares. O Inmarsat-6 F1 foi lanzado o 22 de decembro de 2021 mediante un foguete H-2A e o F2 foi lanzado o 18 de febreiro de 2023 mediante un Falcon 9.
Santos Sancristóbal Sebastián
Santos San Cristóbal Sebastián, nado en Segovia o 13 de outubro de 1928 e finado en Mondoñedo o 9 de xullo de 2020, foi un escritor, pintor, historiador e profesor español.
Traxectoria
Foi cóengo da catedral de Mondoñedo e fundador do museo que leva o seu nome (Museo Catedralicio e Diocesano Santos San Cristóbal) en Mondoñedo, dedicado á arte sacra, o máis importante de Galicia e un dos máis importantes de España. Foi membro da Real Academia de Historia y Arte de San Quirce de Segovia, e fundador da Asociación Cultural Santa Columba e da revista do Museo Catedralicio de Mondoñedo.
Ordenado en Mondoñedo no 1955, o seu primeiro destino foi Parga e Trasparga, ata 1958, pasando logo a estudar Dereito canónico en Comillas. Licenciado en 1960, foi durante oito anos capelán de emigrantes de Francia, volvendo a Mondoñedo en 1968, onde é encargado da fundación do museo catedralicio e diocesano, e foi nomeado cóengo no 1983 por monseñor Sánchez Monge.
Como profesor, exerceu no Seminario de Santa Catalina e en colexios de EXB en Ferrol e Vilanova.
Pereira, Piñeira, Monforte de Lemos
Pereira é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
O Campo, Reigada, Monforte de Lemos
O Campo é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Oligómero
miniatura|O [[éter coroa 15-coroa-5, un oligómero cíclico e o seu monómero o óxido de etileno.]] En química e bioquímica, un oligómero é unha molécula que consta dunha poucas unidades repetidas, que se pode derivar, na realidade ou conceptualmente, de moléculas máis pequenas, os monómeros. O nome componse dos elementos gregos oligo-, 'poucos' e -mero, 'partes'. O adxectivo é oligomérico.
O concepto de oligómero contrasta co de polímero, o cal se considera normalmente que consta dun gran número de unidades, posiblemente miles ou millóns. Porén, non hai unha distinción clara entre estes dous conceptos. Un criterio proposto é ver se as propiedades da molécula varían significativamente con retirada dunha ou dunhas poucas unidades, cousa que non ocorrería cos polímeros.
Un oligómero cun número específico de unidades denomínase co prefixo grego que indica dito número, ao que se engade a terminación -mero. Así teriamos: As unidades du oligómero poden estar dispostas linearmente formando unha cadea (como no melam, un dímero da melamina); formando un anel pechado (como o trioxano, un trímero cíclico do formaldehido); ou ter unha estrutura máis complexa (como no tetrabromuro de telurio, un tetrámero de TeBr4 cunha parte central case cúbica). Se as unidades son idénticas fálase de homooligómeros, e se non o son, fálase de heterooligómeros. Un exemplo de proteína oligomérica é o coláxeno, que está composta por tres cadeas proteícas idénticas, e de heterooligómero, a hemoglobina formada por dúas cadeas distintas con dúas copias de cada, en total catro.
miniatura|Un [[tetrapéptido, un heterooligómero dos aminoácidos valina (verde), glicina (negra), serina (negra) e alanina (azul). As unidades están unidas por enlace peptídico entre o grupo carboxilo –C(=O)OH dun monómero e o grupo amino H2N\s do seguinte.]] Moitas moléculas biolóxicas importantes son polímeros ou oligómeros. Aínda que unha cadea proteica é un polímero de moitos aminoácidos, varias destas cadeas poden asociarse formando unha proteína oligomérica, como a hemoglobina, que é tetrámera. Un oligómero de aminoácidos denomínase oligopéptido ou simplemente péptido. Un oligosacárido é un oligómero de monosacáridos (carbohidratos ou azucres simples), pero cando os carbohidratos conteñen moitas unidades son polímeros e denomínanse polisacáridos. Os ácidos nucleicos adoitan ser longos e poliméricos, formados por moitas unidades chamadas nucleótidos, pero ás veces son curtos e denomínanse oligonucleótidos, que son fragmentos curtos monocatenarios dun ácido nucleico natural ou de análogos de ácidos nucleicos como os de ácido nucleico peptídico ou os Morfolinos.
miniatura|Unha unidade pentámera da proteína maior da [[cápside VP1 dun virus da polio. Cada monómero en diferente cor. 72 destes pentámeros forman a cápsida externa do virus, autoensamblados e unidos por cargas eléctricas locais.]] Moitos aceites minerais son oligoméricos, como a parafina líquida. Os plastificantes son ésteres oligoméricos ampliamente utilizados para abrandar termoplásticos como o PVC. Poden estar feitos de monómeros unidos entre si, ou poden orixinarse por separación das fraccións maiores do cru. O polibuteno é un aceite oligomérico usado para facer masilla.
Multímero
As unidades dun oligómero poden estar unidas por enlaces covalentes, o cal pode ser o resultado dun rearranxo de enlaces ou reacción de condensación, ou por forzas febles como os enlaces de hidróxeno. O termo multímero utilízase en bioquímica para proteínas oligoméricas que non están unidas covalentemente.
Oligomerización
En química e bioquímica, a oligomerización é un proceso químico que converte os monómeros en complexos macromoleculares por medio dun grao de polimerización finito. A telomerización é unha oligomerización levada a cabo en condicións que teñen como resultado a transferencia de cadea, limitando o tamaño dos oligómeros. (Este concepto non debe confundirse coa formación dun telómero, a rexión de ADN moi repetitivo situada no extremo dun cromosoma.)
Oligomerización no combustible verde
Na industria do petróleo e o gas, os combustibles verdes son oligómeros formados nos reactores de hidroxenación C2, C3 e C4 de plantas de etileno e outras intalacións de produción petroquímica; trátase dunha mestura de compoñentes reactivos e insaturados de C4 a C20 cun 90% de dienos alifáticos e un 10% de alcanos e alquenos. Diferentes catalizadores heteroxéneos e homoxéneos poden producir estes produtos por medio da oligomerización de alquenos.
José Ramón Romero García
José Ramón Romero García, Martiño, nado en Boiro o 16 de xullo de 1975, é un político e empresario galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Xerente da empresa familiar Autoescolas Martiño. Foi presidente da Federación de Empresarios do Barbanza de 2012 a 2017. Así mesmo, foi membro da xunta directiva da Asociación Boirense de Empresarios, formou parte do consello social da Universidade da Coruña e foi secretario da Asociación de Autoescolas de Galicia. En novembro de 2018 foi proposto pola executiva local do PSdeG-PSOE de Boiro como candidato á alcaldía desta formación nas eleccións municipais de 2019. En ditos comicios o PSdeG logrou unha mellora substancial dos seus resultados, pasando de 2 a 5 concelleiros e conseguindo que o PPdeG perdese a maioría absoluta que ostentara os dous anteriores mandatos. Desta forma, foi investido alcalde co apoio do BNG, a marea Boiro Novo e o exalcalde e exsocialista Manuel Velo Velo de ICBoiro. Gobernou en minoría ata outubro de 2021, cando chegou a un acordo de goberno coa edil de Boiro Novo e o concelleiro electo por Ciudadanos, que abandonou dita formación. Dende febreiro de 2022 forma parte da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como Secretario de Industria. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura socialista e foi reelixido alcalde con maioría absoluta.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
Bidueiros, Taboada dos Freires, Taboada
Bidueiros é un lugar da parroquia de Taboada dos Freires no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Tatán
Eduardo Alberto Rodríguez Cunha, coñecido como Tatán, nado en Redondela o 15 de maio de 1954, é un actor galego.
Participou en espectáculos teatrais, de televisión, cinema e sobre todo en obras con monicreques. Tamén se dedicou á música.
Traxectoria
Impartiu cursos de dramaturxia e participou en diferentes xurados de premios. Participou no proxecto Corasóns (2012-3), na banda de Pop-Rock Eigualdeixa, no CD Tatán Chapeu (2016) e no proxecto María Fumaça (Xerais, 2013).
Foi fundador do Colectivo de teatro Cirigaita en Redondela en 1980, da compañía teatral Tanxarina en 1983, tamén en Redondela, e de Producións Teatrais do Sur S.L. É o presidente da Asociación de Xente Titiriteira, que participa desde a súa creación no Festival de Títeres de Redondela.
Núria Rafel i Fontanals
Núria Rafel i Fontanals, nada en Barcelona o 13 de maio de 1954, é unha arqueóloga catalá. É coñecida polo estudo das poboacións protohistóricas de Cataluña, especialmente na zona do Ebro.
Traxectoria
Pasou a súa mocidade en Barcelona onde se matriculou na Facultade de Filosofía e Letras, e especializouse en prehistoria, arqueoloxía e historia antiga. Comezou a súa carreira profesional en 1976 como profesora no Instituto de Vilafranca del Penedès. Poucos meses despois, o 1 de xaneiro de 1977, foi nomeada profesora asociada da Universidade de Barcelona.
A arqueoloxía de campo foi o seu eido de traballo predilecto. Participou en moitas escavacións e foi codirectora nos traballos de doce xacementos, dos cales salientan o recinto fortificado e a necrópole del poboado ibero de Coll del Moro (Terra Alta), o poboado de Calvari del Molar, a mina prehistórica de La Turquesa en Cornudella de Montsant e a Solana del Bepo en Ulldemolins. O traballo en Coll del Moro foi o tema da súa tese de doutoramento La necròpolis del Coll del Moro, coa dirección de Miquel Tarradell i Mateu (1920-1995) a cal defendeu no ano 1986. O ano seguinte presentouse ás oposicións do "Estudi General de Lleida" onde obtivo a cátedra de prehistoria, a cal continuou cando foi creada no ano 1991 na Universidade de Lleida.
Os Campos, Reigada, Monforte de Lemos
Os Campos é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Pumares, Taboada dos Freires, Taboada
Pumares é un lugar da parroquia de Taboada dos Freires no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Xerinae
A dos xerinos (Xerinae) é unha subfamilia de mamíferos roedores esciuromorfos da familia dos esciúridos.
Etimoloxía
O nome científico Xerinae está formado, segundo a norma, polo elemento Xer-, raíz do nome do seu xénero tipo, Xerus, e o sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Tribos
A subfalilia subdívidese nos seguintes tres tribos:
O Cimo do Lugar, Reigada, Monforte de Lemos
O Cimo do Lugar é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Chousa, Combarro, Poio
Chousa é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Aurichu Pereira
Aurora Pereira Carballo, máis coñecida como Aurichu Pereira, nada en Santiago de Compostela o 15 de xaneiro de 1940, é unha pintora galega.
Traxectoria
Filla de mestres Dª. María Carballo Casado e D. Xesús Pereira Vilariño mestre republicano represaliado polo franquismo.
En 1956 comezou a exercitarse no debuxo e na pintura baixo a tutela do pintor Carlos Maside.
Durante o curso 1957-58 residíu en Madrid para preparar o ingreso na Escola de Belas Artes de San Fernando, traballando no Casón do Retiro.
Dende os anos sesenta interesouse no movemento plástico de gravado da Estampa Galega, participando en diversas exposicións colectivas. O pintor Luis Seoane interesouse pola súa obra e propúsolle patrocinarlle unha exposición individual.
En 1973 participou na exposición de Xóvenes Artistas Galegos, promovida por Luis Seoane e Reimundo Patiño, baixo o patrocinio do Concello da Coruña, que adquiríu unha das súas obras nese certame, hoxe catalogada no patrimonio artístico desa corporación. Exposición conxunta de trinta artistas composteláns na Galería Grido en Santiago de Compostela (1974).
Do 1975 ao 1999 deseñou ropa e obxectos para a súa propia loxa. Exposición colectiva na 8ª exposición de pintura, debuxo e gravado, celebrada con motivo do centenario da Caixa de Aforros Municipal de Vigo (1980).
Foi incluída no Libro elaborado a partir das exposicións de pintura e escultura que a Caixa de Aforros Municipal de Vigo celebra no centenario da súa fundación, 1980-1981.
No ano 1985 é incluída no Catálogo de pintura e gravado: Patrimonio do Excmo. Concello da Coruña. Exposición individual na Galería Sargadelos de Santiago de Compostela (2004), apadriñada polo escultor Silverio Rivas e o pintor Xosé Luis de Dios con sendos textos no seu catálogo.
Participa na exposición colectiva “Mulleres x Mulleres”, organizada polo Concello da Coruña na Casa da Cultura “Salvador de Madariaga” (2010). Participa tamén na IV Exposición “Arte e Solidaridade” organizada polo Proxecto Home e itinerante por Galiza.
No ano 2011 leva a cabo unha exposición individual "Meu Courel Imaxinario" no Centro Cultural da Deputación de Ourense. Neste mesmo ano forma parte dunha exposición colectiva na galería Citania de Santiago de Compostela.
Ao seguinte ano (2012), exposición individual na galería Citania. Neste ano sae o libro o "Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)", co título Un canto e unha luz na noite, que traza a actividade cultural nos quince derradeiros anos da ditadura franquista, este título débese a Aurichu Pereira. Ao longo deste decenio leva colaborando con ilustracións en libros e revistas, Nomeada en volumes da editorial Laiovento e da revista teatral “Casa Hamlet”.
Kornelia Ender
Kornelia Ender, nada en Plauen o 25 de outubro de 1958, é unha nadadora alemá que competiu pola República Democrática Alemá. Foi a primeira muller que gañou catro medallas de ouro nuns únicos Xogos Olímpicos, todas con récord do mundo. Posteriormente probouse que os médicos do equipo da RDA administraban esteroides sistematicamente aos deportistas sen o seu coñecemento. Ender mostrou síntomas do uso de esteroides en 1976 (voz profunda, corpo sobredesenvolvido), polo que houbo fortes sospeitas sobre a validez dos seus resultados.
Traxectoria
Kornelia Ender comezou a nadar aos dez anos cando o pediatra aconsellou á súa nai que a levase a nadar para corrixir unha lixeira desviación de cadeira. A súa progresión foi tan espectacular que con só trece anos xa se deu a coñecer nos Xogos Olímpicos de Múnic (1972). Aínda que non gañou ningunha medalla de ouro, deixou constancia da súa enorme capacidade ao obter tres medallas de prata nas probas de 200 m estilos, remudas 4×100 estilos e 4×100 libres.
A partir de aí e durante os seguintes catro anos non tivo rival nas probas de velocidade. Primeiro nos Campionato do Mundo de Belgrado 1973 onde obtivo catro medallas de ouro e unha de prata. Sen moitos problemas volveu conseguir outros catro triunfos nos europeos de Viena en 1974. No Campionato do Mundo de Cali 1975, volveu ser intratable con outros catro ouros e unha prata nos 200 m libres, onde foi derrotada pola estadounidense Shirley Babashoff, eterna segundona que desta volta obtivo a recompensa do ouro. Polos seus triunfos en Cali, Kornelia Ender foi nomeada a mellor deportista do mundo de 1975.
A consagración definitiva de Kornelia Ender e a actuación pola que é lembrada como unha das mellores nadadoras da historia tivo lugar nos Xogos Olímpicos de Montreal (1976). Ender sumou catro medallas de ouro en 100 m libres, 200 libres, 100 bolboreta e 4×100 estilos, batendo en cada proba o correspondente récord do mundo. Como día histórico lémbrase o 22 de xullo, cando en apenas 25 minutos foi quen de gañar as probas de 100 bolboreta e 200 libres. Ademais, o equipo de remudas 4×100 libres obtivo a medalla de prata tras ser derrotado na final polo estadounidense liderado por Shirley Babashoff. Kornelia Ender foi, xunto coa ximnasta Nadia Comăneci e o nadador John Naber, unha das grandes estrelas dos Xogos de Montreal.
En 1991 falou sobre as sospeitas que había sobre o seu estado físico nos Xogos de 1976, recoñecendo que os médicos e os adestradores do equipo lle fixeran moitas inxeccións de medicamentos durante os meses anteriores. Ender dixo que nin nese momento nin despois sobou exactamente cales eran as drogas. Afirmou que só lle dicían que as drogas a axudarían a "rexenerarse e recuperarse" e, polo tanto, aínda que estaba sorprendida pola masa muscular que chegou a ter, atribuíuna ao seu rigoroso adestramento. Cando comezou a sospeitar e rexeitou tomar clorodehidrometiltestosterona en 1977 foi apartada do equipo por Manfred Ewald.
Vida persoal
En 1978, casou co nadador Roland Matthes, tamén campión olímpico, do que se divorciou catro anos despois. Posteriormente casou co tamén deportista Steffen Grummt.
Taboada dos Freires, Taboada dos Freires, Taboada
Taboada dos Freires é un lugar da parroquia de Taboada dos Freires no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Jean Baptiste Christophore Fusée-Aublet
Jean Baptiste Christophore Fusée-Aublet, escrito ás veces como Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet, nado en novembro de 1723 en Salon-de-Provence, localidade da antiga rexión francesa da Provenza, e finado o 6 de maio de 1778 en París, foi un botánico, farmacéutico e explorador francés.
Foi un dos primeiros exploradores botánicos de Suramérica, e un dos primeiros científicos que estudou a etnobotánica da Rexión Neotropical.
Traxectoria
Fusée-Aublet pasou a primeira parte da súa vida adulta estudando Historia Natural e Química. Un dos seus mentores foi Bernard de Jussieu, que máis tarde o axudou a identificar e describir as coleccións que serviron de base para as súas Histoires des Plantes.
Sendo moi novo, embarcou en Toulon para ir a Granada a estudar co boticario Antonio Sánchez López. Quedou alí un ano e despois regresou a Salon e máis tarde a Montpellier para seguir cursos con Fitzgerald e François Boissier de Sauvages. Logo foi a Lión, onde coñeceu a Bernard de Jussieu; máis tarde volveu a España onde estivo ao servizo dos hospitais dos exércitos do infante don Filipe (fillo de Carlos III). Este traballo deixáballe pouco tempo para herborizar, e marchou a París a tomar clases de química con Guillaume-François Rouelle e de botánica no Xardín do Rei.
Durante o cumprimento da súa misión, Fusée-Aublet demostrou ser un bo administrador. Amigo de Jean-Jacques Rousseau, Fusée-Aublet denunciou a condición dos escravos negros o que lle ocasionou facer moitos inimigos na illa. Tamén entrou en conflito con Pierre Poivre: ao regresar dunha misión secreta para a Compañía das Indias, Poivre trouxo plantas e sementes de noz moscada e cravo que Fusée-Aublet describiu como falsas ("supostas árbores de noz moscada") e identificounas como Calophyllum acutiputamen (especie da familia das mirtáceas noces da palmeira Areca catechu.
Poivre confiou as súas plantas en máis ou menos bo estado a varios habitantes, plantas que non sobreviviron, e acusou enganosamente a Fusée-Aublet de ser o responsábel, por mor duns celos ou unha traizón relacionada cunha "misión secreta que recibira dos inimigos do [seu] proxecto". Poivre escribiu cartas e memorias, en particular ao Consello Superior da illa, para responsabilizar a Fusée-Aublet do fracaso das súas misións.
Epónimos
Os xéneros de plantas, Aubletia Gaertn. e Aubletella Pierre, foron nomeados na súa honra.
Varias especies foron nomeadas na súa honra, entre elas
Abreviatura
A abreviatura Aubl. emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición en taxonomía en botánica.
Toldao
O topónimo Amedo pode referirse a:
Proceedings of the Royal Society
Proceedings of the Royal Society (abreviado Proc. R. Soc.) é o título de dúas revistas científicas publicadas pola Royal Society.
Historia
A revista inicial, Philosophical Transactions, continúa a ser publicada e está agora dedicada a temas especiais. Orixinalmente era unha única revista, foi despois dividida en dúas series no ano 1905.
Proceedings of the Royal Society B
Tamén chamada Serie B, publica investigacións relacionadas coa bioloxía.
Actualmente son as principais revistas de investigación da Royal Society. Moitos nomes famosos da ciencia publicaron as súas investigacións en Proc. R. Soc., incluíndo Paul Dirac, Werner Heisenberg, James Clerk Maxwell, Ernest Rutherford e Erwin Schrödinger.
Reigada, Reigada, Monforte de Lemos
Reigada é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Mourelos, Reigada, Monforte de Lemos
Mourelos é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Mia Khalifa
Mia Khalifa (en ميا خليفة), nada en Beirut o 10 de febreiro de 1993, é unha celebridade de Internet, comentarista deportiva, e modelo de cámara web libanesa-norteamericana. Foi actriz pornográfica de 2014 a 2015.
Traxectoria
Mia naceu no seo dunha familia católica e estudou nunha escola privada francesa en Beirut, e alí aprendeu a falar inglés. En xaneiro de 2001 toda a súa familia trasladouse aos Estados Unidos, ao deixar o seu fogar tras a finalización do  conflito do sur do Líbano (1985–2000) , e aveciñouse no condado de Montgomery en Maryland. Estudou na Nortwest High School de Germantown e logo graduouse en historia pola Universidade de Texas en El Paso. Durante os seus anos universitarios traballou como camareira, fixo nalgunha ocasión de modelo e tamén apareceu como auxiliar nun concurso dunha televisión local. En decembro de 2013 instalouse en Miami e empezou a traballar como modelo para espidos.
Khalifa entrou na industria pornográfica cinematográfica en outubro de 2014, tras captala rúa un axente. Fíxose amplamente coñecida tras lanzar BangBros un vídeo en novembro de 2014 no que leva un hijab durante un trío, a popularidade chegoulle, así, de súpeto, mais tamén a crítica por parte de comentaristas e figuras relixiosas , e parte da poboación do Líbano e do Oriente Medio sentindo a súa actuación como unha aldraxe por intentar explotar a súa orixe. Con máis de millón e medio de visitas, Khalifa converteuse na máis buscada en Pornhub.
Despois de chegar ao número 1 de Pornhub recibiu ameazas de morte por internet. Os xornais libaneses publicaron artigos críticos en Khalifa, que ela considerou artigos triviais por consideralo de pouca importancia comparado coa grave situación que vivía a rexión. Nunha entrevista a The Washington Post Khalifa afirmou que a controvertida escena fora satírica e así había que tomala e asegurou que os filmes de Hollywood retratan os musulmáns de forma ben máis negativa que calquera pornógrafo podería facer.
Segundo datos subministrados por Pornhub, entre o 3 e o 6 de xaneiro de 2015, as buscas de Khalifa multiplicáronse por cinco, e arredor dun cuarto desas procuras viñan do Líbano, e outra parte importante do veciños Siria e Xordania. Por toda a controversia relacionada co hijab, apareceu no número cinco da lista das 10 estrelas porno máis famosas do mundo realizado en xullo de 2016 pola revista Loaded.
En xaneiro de 2015 Khalifa asinou un contrato de permanencia con Bang Bros que a obrigaba a actuar en varios filmes cada mes. Non obstante, dúas semanas despois decidiu deixar a industria pornográfica. Así e todo, en xaneiro de 2017 xHamster anunciou que Khalifa fora a actriz porno máis buscada de 2016. e en 2018 tres anos despois de deixar a industria, aínda era a segunda persoa máis buscada de Pornhub. En agusto de 2019 revelou que só ingresara 12000 dólares polo seu traballo no porno e nunca recibira regalías de Pornhub ou de calquera outro sitio.
A Rosela, Reigada, Monforte de Lemos
A Rosela é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toldao, Taboada dos Freires, Taboada
Toldao é un lugar da parroquia de Taboada dos Freires no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mia Khalifa
Traxectoria
Despois de deixar o porno, Khalifa traballou en Miami como axudante de avogado e contadora antes de se converter nunha personalidade das redes sociais, mantén a súa propia canle en YouTube; emisións en directo en Twitch e efectúa traballos como modelo de cámara web. Con Gilbert Arenas presentou Out of Bounds, un programa diario de deportes na canle Complex News de YouTube entre outubro de 2017 e febreiro de 2018. Tamén foi a presentadora a canda Tyler Coe de SportsBall entre o 16 de xullo e o 30 de outubro de 2018 en RoosterTeeth.
Fernando Colunga
Fernando Colunga Olivares, nado na Cidade de México o 3 de marzo de 1966, é un actor mexicano.
Traxectoria
Comezou como actor de cine ata que en 1988 traballou como dobre de trucos para Eduardo Yáñez na telenovela Sweet challenge, principalmente en escenas de motos. A partir de aí, decidiu seguir actuando e inscribiuse no Centro de Educación Artística (CEA) de Televisa en 1990. Ao principio, o seu rostro fíxose popular en moitos fogares grazas a ter un papel na versión mexicana do coñecido programa infantil Sesame Street. Apareceu en programas como  La telaraña ,  La hora marcada e Todo de todo.
En 1995; Carla Estrada convócao para o período telenovela "Alondra" interpretando ao tenente Raúl Gutiérrez, onde fai parella coa actriz Veronica Merchant. No mesmo ano, Angelli Nesma deulle o seu primeiro papel protagonista xunto a Thalía na telenovela "María la del barrio", dándolle vida a Luis Fernando De La Vega.
En 1997 protagonizou "Esmeralda" xunto con Leticia Calderón. A súa seguinte telenovela foi en 1998,  La usurpadora como protagonista xunto coa actriz venezolana Gabriela Spanic, dándolle vida a Carlos Daniel Bracho.
Noche
O topónimo galego Noche pode referirse a:
Fernando Colunga
Traxectoria
En 1999 protagonizou a telenovela "Nunca te olvidaré", xunto a Edith González. Ademais, no 2000 participou en  Christmas Story e protagonizou a telenovela Abrázame muy fuerte, compartindo escenas con Aracely Arámbula, Victoria Ruffo, César Évora e Nailea Norvind. En 2007 protagonizou a película estadounidense  Ladrón que roba a ladrón 'xunto con Miguel Varoni, Gabriel Soto, Saúl Lisazo, Sonya Smith, Ruben Garfias, Oscar Torre e Ivonne Montero.
A Senra, Reigada, Monforte de Lemos
A Senra é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Fernando Colunga
Traxectoria
En 2007 volveu protagonizar unha telenovela de época, Pasión, producida por Carla Estrada.
En 2010 foi o protagonista da telenovela Soy tu dueña producida por Nicandro Díaz e onde comparte créditos con Lucero e Gabriela Spanic.
Nodar
O topónimo galego Nodar deriva do antropónimo masculino, e pode referirse a:
A Barxa, Ribas Altas, Monforte de Lemos
A Barxa é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Jan Breydel
Jan Breydel, nado en Bruxas c. 1264 e finado entre 1328 e 1333, foi un revolucionario flamengo ao que se lle atribúe o liderado das Matinas de Bruxas (Brugse Metten), un violento levantamento contra Filipe o Fermoso na cidade de Bruxas. Pasou á historia como símbolo da loita dos burgueses flamengos contra a nobreza e contra a dominación francesa de Flandres.
Legado
Leva o seu nome o Estadio Jan Breydel, onde disputan os seus partidos como local o Club Brugge e o Cercle Brugge.
Cidrás, Combarro, Poio
Cidrás é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 101 habitantes (51 homes e 50 mulleres).
Mosiuoa Lekota
Mosiuoa Gerard Patrick Lekota, nado en Kronstadt o 13 de agosto de 1948, é un político surafricano, antigo membro do Comité Executivo do Congreso Nacional Africano (ANC), partido dominante de Suráfrica desde a fin do apartheid e ministro do goberno de Thabo Mbeki entre 1999 e 2008. Na actualidade, presidente e líder do Congreso do Pobo (COPE), partido escindido do ANC en 2008. Durante o período do apartheid, foi un destacado membro da Fronte Democrática Unido e un acusado clave no xuízo por traizón de Delmas entre 1985 e 1988. Serviu tamén como presidente do Consello Nacional das Provincias, sendo o primeiro presidente de devandito organismo logo da súa creación en 1997.
Con todo, con posterioridade, o partido comezou a sufrir unha crise interna especialmente a partir de 2011, derivando en desercións parlamentarias masivas, que acabaron levando o partido ao oitavo lugar nas eleccións xerais de 2014 co 0.67% dos votos, posto que mantería nas municipais de 2016, co 0.45%.
Tarrío, Combarro, Poio
Tarrío é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
A Costa, Combarro, Poio
A Costa é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Cabin Boy
Cabin Boy é un filme estadounidense de 1994 dirixido por Adam Resnick e coproducido por Tim Burton. Está protagonizado polo cómico Chris Elliott. Elliott tamén escribiu o guión xunto con Resnick. Tanto Elliott como Resnick traballaron en Late Night with David Letterman na década de 1980, e crearon a sitcom Get a Life a comezos da década de 1990. O proxecto ía ser dirixido orixinalmente por Burton, o cal contactou a Elliott despois de ver Get a Life. Resnick tomou a dirección cando Burton recibiu a oferta de dirixir Ed Wood.
O Barrio, Ribas Altas, Monforte de Lemos
O Barrio é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Xuviño, Combarro, Poio
Xuviño é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 105 habitantes (49 homes e 56 mulleres).
Airexe, Castelo, Taboada
Airexe é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Airexe, Cerdeda, Taboada
Airexe é un lugar da parroquia de Cerdeda no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Linguas skou
As linguas sko ou skou son unha pequena familia de linguas falada por unhas 7000 persoas, principalmente ao longo da costa de Vanimo, na provincia de Sandaun, en Papúa Nova Guinea. Algúns falantes desta familia están no interior desta zona e cando menos un grupo atópase cruzando a fronteira na provincia indonesia de Papúa (anteriormente coñecida como Irian Jaya).
Tons
As linguas skou son pouco habituais entre as linguas papúas por ser tonais; todas as linguas skou posúen tons de contraste. Por exemplo, a lingua vanimo ten tres tons: alto, medio e baixo.
Exemplos de conxuntos mínimos que ilustran os contrastes tonais en varias linguas skou:
As linguas da chaira dos lagos, que se falan nunha zona descontinua ao suroeste, tamén son tonais. Debido ás aparentes semellanzas fonolóxicas e á compartición de palabras básicas estables como "piollo", Foley especula a posibilidade potencial dunha relación distante compartida entre as familias skou e da chaira dos lagos, pero non se fixeron propostas formais que vinculen as dúas familias debido á insuficiencia de probas. Ademais, segundo Foley, baseándose nalgunhas semellanzas léxicas e fonolóxicas, a lingua keuw (clasificada actualmente como lingua illada) pode tamén compartir unha profunda relación coas linguas da chaira dos lagos. Do mesmo xeito ca estas linguas, o keuw tamén posúe un ton contrastante.
O lepki, o kaure e o kembra, falados nas rexións montañosas do interior da fronteira entre Indonesia e Papúa Nova Guinea, ao suroeste da zona de fala skou, tamén son tonais.
Morfoloxía
As linguas skou poden ser linguas illantes ou linguas polisintéticas.
Muhammad al-Bukhari
Abū ‘Abd Allāh Muḥammad ibn Ismā‘īl ibn Ibrāhīm ibn al-Mughīrah ibn Bardizbah al-Ju‘fī al-Bukhārī (en أبو عبد الله محمد بن إسماعيل بن إبراهيم بن المغيرة بن بردزبه الجعفي البخاري), nado en Bukhara o 21 de xullo de 810 e finado en Khartank o 1 de setembro de 870, tamén coñecido como Bukhārī (en ), Imam al-Bukhari ou Imam Bukhari, foi un ulema persa. Escribiu unha colección do hadith coñecida como Sahih al-Bukhari, considerado polos musulmáns sunnitas como un nos máis auténticos compiladores do hadith. Tamén escribiu outros libros como Al-Adab al-Mufrad. .
Congreso do Pobo
O Congreso do Pobo (en inglés: Congress of the People) abreviado como COPE, é un partido político surafricano de ideoloxía socialdemócrata fundado en 2008 por Mosiuoa Lekota, Mbhazima Shilowa e Mluleki George, como unha escisión do Congreso Nacional Africano (ANC).
Muhammad al-Bukhari
Nacemento
Muhammad ibn Ismaʿil al-Bukhari al-Juʿfi naceu despois da oración do Jumu'ah o venres 21 de xullo de 810 (13 Shawwal 194 AH) na cidade de Bukhara en Transoxiana (actual Uzbekistán).
Bergazos, Ribas Altas, Monforte de Lemos
Bergazos é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Muhammad al-Bukhari
Nacemento
O seu pai, Ismail ibn Ibrahim, estudoso do hadith, foi alumno e asociado de Malik ibn Anas. Algúns estudosos iraquís contaron narracións súas do hadith.
Marmotinos
miniatura|240px|[[Marmota marmota]] A dos marmotinos (Marmotini) é unha tribo de mamíferos roedores esciuromorfos da familia os esciúridos e subfamilia dos xerinos.
Lingua eslava común
Lingua eslava común pode referirse a:
Marmotinos
Descrición
O tribo foi descrito en 1923 polo zoólogo inglés Reginald Innes Pocock, nun traballo publicado en ''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1923 (1): 240.
Etimoloxía
O nome científico da tribo, Marmotini, está formado, como manda a norma, pola unión dos elementos Marmot- e -inae. O primeiro é a raíz do xénero Marmota, da súa especie tipo, Marmota marmota, e o segundo é o sufixo empregado para formar os nomes das tribos dos animais.
Xéneros
Recoñecense na tribo os seguintes xéneros:
Características
Coñecidos vulgarmente como esquíos terrestres, entre cuxas especies encóntranse as tamias, os cans das pradarías e as marmotas, teñen tamaños e hábitos variados, pero posúen un trazo común: o poder pararse ergueitos sobre as súas patas traseiras durante longos períodos. Por outra parte, son máis sociábeis que outros esquios, e poden vivir en grandes colonias cunha estrutura social complexa.
O integrante máis grande da tribo é a marmota alpina (Marmota marmota), que chega a medir entre 53 e 73 cm a pesar entre 5 e 8 kg.
Sunan ibn Majah
Sunan Ibn Majah é a sexta recolleita de hadith, que en conxunto reciben o nome de Kutub al-Sittah ("Os seis libros") e que constitúen o canon na tradición sunnita. Recompilouna en lingua árabe o estudoso persa Ibn Majah na segunda metade do século IX.
Descrición
A edición de Muhammad Fuad Abdul Baqi, publicada en 1952-1953, considérase o texto estándar, e consta de 37 libros (kutub), 1513 capítulos e 4341 hadith de varios niveis. Non obstante, outras edicións difiren e así a de Muhammad Mustafa Azmi de 1983 consta de 32 libros, 1515 capítulos e 4397 hadith.
Dos hadith incluídos na obra, 3 002 aparecen nalgunha das outras cinco obras do canon e 1 339 non aparecen en ningunha outra. Segundo Baqi deses hadith adicionais, 428 son sahih (auténticos), 199 son hasan (bos), 613 son da'if  (febles) e os restantes 99 son munkar  (denunciados) e mawdu (fabricados).
A obra permaneceu practicamente descoñecida fóra da rexión natal do autor, a contorna de Qazvin que se localiza no noroeste do actual Irán, ata finais do século XI ao incluíla Muḥammad ibn Ṭāhir al-Maqdisī no seu Shurūṭ al-aʾimma al-sitta, os seis mestres de hadith, a primeira proposta canónica que estableceu os seis libros de hadith. Así e todo, a obra foi controvertida entre os teólogos sunnitas e estudosos como Al-Nawawi ou Ibn Khaldún excluírona do canon e mesmo outros substituírona polo Muwatta de Imam Malik ou o Sunan al-Darimi. A súa presenza no canon, malia o gran número de hadith dubidosos, explícase pola procura non só da autenticidade senón tamén da utilidade, a canonización procuraba delimitar os hadith a un número razoable pois eran innúmeros os que circulaban no mundo islámico na época; e o traballo de Ibn Majah incluía moitos hadith útiles que non se atopaban nas outras cinco obras.
Muhammad al-Bukhari
Liñaxe
O bisavó Imam Bukhari, al-Mughirah, estableceuse en Bukhara tras aceptar o islam das mans do gobernador de Bukhara, Yaman al-Juʿfi. Como era o costume, converteuse en mawla de Yaman, e a súa familia continuou a levar o nisbah de "al-Juʿfi".
Congreso do Pobo
O partido foi anunciado despois dunha convención nacional celebrada en Sandton o 1 de novembro de 2008, e fundouse nun congreso celebrado en Bloemfontein o 16 de decembro de 2008. O seu nome fai referencia ao Congreso do Pobo de 1955, mencionado na Carta da Liberdade adoptada polo ANC. Por tal motivo, o nome foi disputado legalmente polo partido oficialista, co Tribunal Superior de Pretoria fallando a favor de COPE.
Muhammad al-Bukhari
Liñaxe
O pai de Al-Mughirah, Bardizbah, é o devanceiro coñecido máis antigo de Bukhari de acordo coa maioría dos estudosos e historiadores. Era un mago zoroastrista e faleceu como tal. As-Subki é o único estudoso que menciona o pai de Bardizbah, que dixo que se chamaba Bazzabah (en ). Pouco se sabe de Bardizbah ou de Bazzabah, agás que eran persas e seguían a relixión do seu pobo. Os historiadores tampouco teñen información sobre o avó de Bukhari, Ibrahim ibn al-Mughirah.
Nogueira de Arriba
O topónimo galego Nogueira de Arriba pode referirse a:
Congreso do Pobo
Nas eleccións xerais de Suráfrica de 2009 e téndose fundado tan só medio ano atrás, COPE logrou situarse como terceira forza nacional con case un millón e medio de votos (7.42%) e 30 dos 400 escanos da Asemblea Nacional. Ao facelo contribuíu a privar o ANC da súa maioría absoluta dos dous terzos, e arrebatou o terceiro posto ao Partido da Liberdade Inkatha (IFP), que quedou en cuarto lugar. Dado que Alianza Democrática (DA), principal partido da oposición, non presentou unha candidatura presidencial no Parlamento, COPE si o fixo, con Mvume Dandala como candidato, desafiando por segunda vez o candidato oficialista, neste caso Jacob Zuma.
Airexe, Fradé, Taboada
Airexe é un lugar da parroquia de Fradé no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Muhammad al-Bukhari
Estudos do Hadith e viaxes
miniatura|300px|esquerda|Viaxes de Bukhari buscando e estudando o hadith.
Airexe, Fradé, Taboada
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Nogueira de Abaixo
O topónimo galego Nogueira de Abaixo pode referirse a: