cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lipoproteína de baixa densidade
Estimación de partículas LDL polo contido de colesterol
Porén, a concentración de partículas LDL, e en menor medida o seu tamaño, ten unha correlación máis forte e consistente co resultado clínico do individuo que a cantidade de colesterol contido nas LDL, mesmo se a estimación do colesterol LDL (LDL-C) é aproximadamente correcta. Hai probas e un recoñecemento crecente de que este tipo de medicións (concentración, tamaño) teñen unha correlación lixeiramente máis forte coa progresión da aterosclerose e os episodios cardiovasculares que as obtidas usando medidas químicas da cantidade de colesterol transportado polas LDL. É posible que as concentración de colesterol LDL sexan baixas, pero o número de partículas LDL sexa alto e as taxas de episodios cardiovasculares sexan altas. En correspondencia, é posible que a concentración de colesterol LDL sexa ralativamente alta, pero o número de partículas LDL sexa baixo e os episodios cardiovasculares tamén. Se se utiliza a concentración de partículas LDL para predicir episodios cardiovasculares, moitos outros correlatos destes resultados clínicos, como diabetes mellitus, obesidade e o costume de fumar, perden a maior parte da súa precisión preditiva.
Rangos normais
A seguinte táboa é unha guía dada en 2005 polos NIH dos Estados Unidos e outras institucións sobre os niveis de colesterol LDL, estimados ou medidos, o risco asociado de enfermidades coronarias e a súa interpretación.
Co tempo, ao facérense máis investigacións clínicas, estes niveis recomendados foron mesmo reducíndose, porque a redución de LDL, mesmo a niveis anormalmente baixos, foi a estratexia máis efectiva para reducir a taxa de mortes por causas cardiovasculares nun amplo ensaio clínico aleatorizado de dobre cego en homes con hipercolesterolemia; e foi moito máis efectiva que a anxioplastia coronaria (con stent) ou a cirurxía de bypass.
Non obstante, hai tamén publicacións sobre os riscos de ter un nivel de colesterol LDL moi baixo.
Medición directa das concentracións de partículas LDL
Hai varios métodos que se poden usar para medir a concentración e tamaño das partículas lipoproteicas. As evidencias indican que a metodoloxía RMN (desenvolvida, automatizada e abaratada e afinada en precisión por Jim Otvos e asociados) dá moi bos resultados para previr o risco de aterosclerose. Usando o método de RMN, as concentracións de partículas LDL totais, en nmol/L de plasma, divídense normalmente en percentís referidos a 5.382 homes e mulleres, que non están recibindo medicación, e que participaron no ensaio MESA, realizado nos Estados Unidos.
Rangos óptimos
As concentracións de partículas LDL clasifícanse normalmente por percentís, <20%, 20–50%, 50–80%, 80–95% a >95%. No amplo estudo MESA obtivéronse estes resultados:
A incidencia baixa de aterosclerose ao longo do tempo dábase no grupo de poboación <20%, e esta incrementábase nos grupos dos percentís máis altos. Outras moitas medidas que se proporcionan habitualmente inclúen os tamaños das partículas, concentracións de partículas LDL pequenas, concentracións de partículas HDL grandes e totais, xunto con estimacións do patrón de resistencia á insulina e as medidas de colesterol estándar (para comparar cos datos no plasma obtidos con outros métodos).
Provincia de Tosa
miniatura|Antiga provincia de Tosa Tosa (土佐国, とさのくに) era unha antiga provincia do Xapón, situada na actual prefectura de Kochi, en Shikoku. Tosa tiña fronteiras coas provincias de Iyo e Awa. A antiga capital estaba preto da moderna Nankoku. Tosa estaba gobernada polo clan Chosokabe durante o período Sengoku, Chosokabe Motochika brevemente unificou Shikoku ata que Toyotomi Hideyoshi reduciuno de novo a Tosa, perdéndoa totalmente logo da batalla de Sekigahara.
Space Needle
miniatura|250 px|Space Needle Space Needle é unha torre futurista de 184 metros da cidade de Seattle, Estados Unidos. Converteuse no símbolo da cidade desde a súa construción para a Exposición Universal de 1962 que tiña por tema o século XXI. Deseñado por Edward E. Carlson, inspírase na Torre de Stuttgart, Alemaña.
Consello Económico e Social das Nacións Unidas
O Consello Económico e Social das Nacións Unidas (ECOSOC) presta axuda á Asemblea Xeral na promoción da cooperación e o desenvolvemento sociais e económicos no ámbito internacional. O ECOSOC está formado por 54 membros, que son elixidos pola Asemblea Xeral por un período de tres a nos. A pesar de que todos os membros da Asemblea poden ser elixidos, nos últimos anos ten habido unha tendencia cara os países do "primeiro mundo". O presidente ocupa o seu posto durante un ano, e acostuma proceder dun dos países máis pequenos do ECOSOC. Cada membro do Consello ten dereito de voto, as decisións tómanse por maioría.
Club de Golf Campomar
miniatura|Campo de Golf de Meirás, Narón. O Campo de Golf Campomar é un campo de golf de 9 buracos, situado en Vilacornelle, no concello de Narón. Deseñado por José M. Canfrán, foi inaugurado o 4 de xuño de 2005.
Jack Brabham
Sir John Arthur "Jack" Brabham, OBE, nado o 2 de abril de 1926 e finado o 19 de maio de 2014, foi un piloto de carreiras australiano campión de Fórmula Un en 1959, 1960 e 1966. Foi o fundador do equipo de carreiras e construtor que levaba o seu nome.
Brabham foi un mecánico de voo da Royal Australian Air Force e dirixiu un pequeno taller de enxeñería antes de que empezase a correr nas carreiras de Midget Cars en 1948. Os seus éxitos cos Midget nos eventos de carreiras en Australia e Nova Zelandia levárono a Gran Bretaña para continuar a súa andaina nas carreiras. Alí formou parte do equipo de carreiras da Cooper Car Company, así como na construción de coches de carreiras. Contribuíu ao deseño dos coches con motor central que Cooper introduciu á Fórmula Un e nas 500 Millas de Indianápolis, e gañou o campionato do mundo da Fórmula Un das tempadas e. En fundou a súa propia marca, Brabham, seu compañeiro australiano Ron Tauranac, que nos anos 60 converteuse no fabricante máis grande de coches de competición para clientes privados do mundo. Na tempada de Fórmula Un Brabham converteuse no primeiro e aínda o único home en gañar o campionato mundial de Fórmula Un pilotando un dos seus propios coches.
Brabham retirouse a Australia logo da tempada de Fórmula Un, onde comprou unha granxa e mantivo intereses comerciais, que incluían o fabricante de motores de competición Judd e varios garaxes.
Primeiros anos
John Arthur "Jack" Brabham un australiano de segunda xeración, naceu o 2 de abril de 1926 fillo dun almaceneiro do suburbio de Hurstville, Nova Gales do Sur, entón unha cidade proxima a Sydney. Brabham involucrouse no mundo da mecánica e dos automóbiles desde temperá idade. Á idade de 12 anos, aprendeu a conducir o coche familiar e os camións da tenda de comestibles do seu pai. Brabham asistiu á universidade técnica, estudando metalurxia, carpintería, e debuxo técnico.
A vida temperá de Brabham continuou no tema da enxeñería. Á idade de 15 anos deixou a escola para traballar, combinando un traballo nun garaxe local cun curso nocturno en enxeñería mecánica. Brabham pronto montou o seu propio negocio no que vendía motos, as compraba e reparaba para a venda, usando a terraza traseira dos seus pais como o seu taller.
Un mes logo do seu 18 aniversario o 19 de maio de 1944, Brabham alistouse na Royal Australian Air Force (RAAF). Malia que estaba interesado en converterse en piloto, xa había un exceso de tripulantes adestrados e a Forza Aérea usou as súas habilidades mecánicas para utilizalo como mecánico de voo, dos cales había escaseza en tempo de guerra. No seu vixésimo aniversario, o 2 de abril de 1946, Brabham foi dado de alta da RAAF co rango de aviador líder. Entón comezou un pequeno negocio de servizo, reparación e mecanizado nun taller construído polo seu tío nunha parcela de terra detrás da casa do seu avó.
Australia
right|miniatura| Un coche anano similar aos pilotados por Brabham Brabham comezou a competir despois de que un amigo americano, Johnny Schonberg, persuadiuno para ver unha carreira de Midgets. Midget racing era unha categoría para coches ananos de rodas abertas que competían en óvalos de terra. Eran moi populares en Australia, atraendo a xentíos de ata 40.000 espectadores. Brabham recordaba que non o atraeu a idea de conducir, convencido de que os pilotos "eran todos lunáticos", pero accedeu a construír un coche con Schonberg.
Ao principio Schonberg conduciu o vehículo caseiro, accionado por un motor modificado de motocicleta JAP construído por Brabham no seu taller. En 1948, a esposa de Schonberg persuadiuno para que deixase de competir e Brabham asumiu o pilotaxe. Case inmediatamente descubriu que tiña un don para o deporte, gañando nas súa terceira noite na competición. Da partir de entón foi un competidor e gañador regular nas carreiras de Midgetss (coñecidos como Speedcars en Australia). Brabham dixo desde entón que era "un adestramento excelente para os pilotos. Tiñan que ter reflexos rápidos: en efecto, vivir, ou posiblemente morrer, depende deles." Debido ó tempo necesario para preparar o coche, o deporte se converteu na súa vida. Brabham gañou o campionato australiano Speedcar do australiano de Speedcar de 1948, o campionato australiano de 1949 e australianos do campionato de Speedcar do sur de Australia, e o campionato australiano de 1950-1951.
Logo de correr con éxito cos Midget nalgunhas carreiras de hillclimbing en 1951, Brabham interesouse nas carreiras de estrada. Comprou e modificou unha serie de coches de carreiras da Cooper Car Company, un construtor británico, e a partir de 1953 concentrouse nesta forma de carreiras, na que os pilotos compiten en circuíto pechado de asfalto. Foi apoiado polo seu pai e pola compañía de aditivos de combustible Redex, aínda que o seu enfoque comercialmente consciente, incluíndo o eslogan RedeX Special pintado no lateral do seu Cooper-Bristol, non sentou ben na Confederation of Australian Motor Sport (CAMS), que prohibiu o anuncio. Brabham competiu en Australia e Nova Zelandia ata principios de 1955, logrando "unha longa sucesión de vitorias ", incluíndo o campionato 1953 de carreiras de estrada de Queensland. Durante este tempo, recibiu o alcumo de "Black Jack" (Jack o negro), que se atribuíu ao seu cabelo e barba escuro, ao seu "desapiadado" comportamento na pista ou a súa "propensión a manter un silencio tenebroso". Despois do Gran Premio de Nova Zelandia de 1954, o primeiro premio de Nova Zelandia, Brabham foi persuadido por Dean Delamont, director de competicións do Royal Automobile Club no Reino Unido, para probar unha tempada de carreiras en Europa, entón o centro internacional de carreiras de estrada.
Cooper
right|miniatura|Un T51 con motor traseiro do tipo usadao por Brabham para gañar o seu primeiro campionato do mundo
Ao chegar a Europa pola súa conta a principios de 1955, Brabham asentouse no Reino Unido, onde comprou outro Cooper para competir en carreiras nacionais. O seu estilo de condución agradouo xentío, inicialmente traizoou as súas orixes nas pistas de terra: segundo as súas propias palabras, tomaba as curvas "mediante o uso do bloqueo [dirección] completo e moito acelerador". As visitas á fábrica de Cooper para conseguir pezas levaron a unha amizade con Charlie e John Cooper, quen contou a historia que logo de moitas solicitudes dun asento co equipo da fábrica, a Brabham deronselle as chaves para transportar os coches a unha carreira. Brabham pronto "pareceu "fusionarse" en Cooper Cars": non era un empregado, pero comezou a traballar diariamente en Cooper a partir da metade da tempada de 1955 que construía un Bobtail, coche deportivo con motor central, destinado para a Fórmula 1, a categoría suprema das carreiras de monoprazas.{#tag:ref|As regras da Fórmula Un non impedian nese momento o uso des coches con rodas pechadas.|group=note}} Fixo o seu debut nun Gran Premio á idade de 29 anos pilotando un coche no Gran Premio do Reino Unido de 1955. Tiña un motor de 2 litros, medio litro menos do permitido e correu lentamente co embrague roto antes de retirarse. Máis adiante no ano Brabham, pilotou outra vez o Bobtail, no que viuse acosado por Stirling Moss para o terceiro lugar nunha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato en Snetterton. Aínda que Moss terminou adiante, Brabham viu a carreira como un punto de inflexión, demostrandose que podería competir a este nivel. Enviou o Bobtail de volta a Australia, onde o usou para gañar o Gran Premio de Australia de 1955 antes de vendelo para axudar a financiar a súa domiciliación definitiva no Reino Unido ao ano seguinte coa súa esposa Betty e o seu fillo Geoff.
Brabham correu unha carreira e sen éxito no seu propio Maserati 250F de Fórmula 1 de segunda mano durante, pero salvou a tempada pilotando para Cooper en coches deportivos e na Fórmula 2, a categoría menor na Fórmula 1. Nese momento, case todos os coches de carreiras tiñan os seus motores montados na parte dianteira, pero os Coopers eran diferentes, tiñan o motor colocado detrás do piloto, o que melloraba o seu manexo. En, Brabham pilotou outro Cooper con motor central, novamente equipado soamente cun motor de 2 litros, no Gran Premio de Mónaco de 1957. Evitou un gran choque na primeira curva e marchaba terceiro cara ao final da carreira cando a bomba de combustible fallou. Logo de máis de tres horas de carreiras, un exhausto Brabham, que "odiaba ser vencido", empuxou o coche ata a liña de meta para terminar sexto. O ano seguinte, foi o campión da Fórmula 2 nun Cooper, mentres que seguía anotando puntos de menor importancia cos Coopers co motor pequeno no Campionato Mundial de Pilotos e pilotando un Aston Martin en Sportscars. A súa axenda requiría unha cantidade considerable de viaxes nas estradas de Europa. A pilotaxe de Brabham nas vías públicas foi descrita como "segura como unha casa", a diferenza de moitos dos seus contemporáneos. No camiño de regreso desde o Gran Premio de Pescara de 1957, o acompñante Tony Brooks fíxose cargo da condución logo de que Brabham negarase a adiantar unha longa liña de camións. A finais de 1958, Brabham reavivou o seu interese en voar e comezou a tomar leccións. Comprou o seu propio avión e ao obter a súa licenza de piloto no Reino Unido comezou a facer un uso intensivo dela pilotando para se mesmo, a súa familia, e os membros do seu equipo ao redor das carreiras de Europa.
Coventry Climax tardou en producir o motor máis pequeno de 1.5 litros requirido para a tempada da Fórmula Un e os Cooper-Climaxes foron superados polos novos coches con motor central de Porsche, Lotus, e o gañador do campionato Ferrari. Brabham anotou soamente tres puntos e acabou 11º no campionato. Tivo un pouco máis de éxito nas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato, onde participou co seu propio Cooper privado e logrou tres vitorias en Snetterton (26 de marzo), Bruxelas (9 de abril), e Aintree (22 de abril).
Brabham
right|miniatura|Brabham no [[Gran Premio de Alemaña de 1965 en Nürburgring.]] miniatura|left|Brabham logo de gañar o [[Gran Premio dos Países Baixos de 1966 en Zandvoort.]] miniatura|right|Brabham co tipo BT18-Honda co cal Jack Brabham dominou a [[Fórmula 2 2n 1966]] miniatura|left|Brabham no coche antes do [[Gran Premio dos Países Baixos de 1966 en Zandvoort.]] miniatura|right|Brabham no seu [[Brabham BT33 na carreira de Campións de 1970 en Brands Hatch.]]
Brabham e Tauranac fundaron unha empresa chamada Motor Racing Developments (MRD), que producía coches de carreiras para clientes, mentres que o propio Brabham continuou competindo cun Cooper. MRD produciu coches para Fórmula Júnior, e o primeiro apareceu a mediados de 1961. Brabham deixou Cooper en 1962 para pilotar para o seu propio equipo, o Brabham Racing Organisation, usando os coches construídos por Motor Racing Developments. O novo límite de motor introducido na Fórmula Un de 1500 cc non se adaptaba a Brabham e non gañou unha soa carreira cun coche de 1500 cc. O seu equipo sufriu dunha mala fiabilidade durante este período e os periodistas de automobilismo Mike Lawrence e David Hodges dixeron que a renuencia de Brabham para gastar diñeiro custoulle os resultados do equipo, unha visión da que se fixo eco Tauranac que cría que un terceiro mecánico reduciría os problemas de confiabilidade. O propio Lawrence anota (Lawrence (1999) p. 71) que "Se só Jack estivese preparado para gastar un pouco máis de diñeiro, os resultados poderían ser moito mellores". Hodges (1990, p. 32) sinala: "A economía era unha consigna. [...] Durante a tempada 1965 de Fórmula Un, Brabham comezou a considerar a retirada para administrar o seu equipo. Dan Gurney tomou o papel de piloto principal, e o equipo logrou a primeira vitoria do campionato mundial, mentres que Brabham deixaba o seu coche a varios outros pilotos cara ao final da tempada. Ao final da tempada, Gurney anunciou a súa intención de marchar e fundar o seu propio equipo e Brabham decidiu seguir adiante.
En 1966, aprobouse unha nova fórmula de 3 litros para a Fórmula Un. Os novos motores desenvolvidos por outros fornecedores tiñan polo menos 12 cilindros e resultaron difíciles de desenvolver, eran pesados e pouco fiables. Brabham optou por un enfoque diferente ao problema de obter un motor adecuado: persuadiu á empresa de enxeñería australiana Repco para a desenvolver un novo motor de oito cilindros de tres litros. Repco non tiña experiencia no deseño completo de motores. Brabham localizara unha base de bloque de motor obtido do motor de aliaxe de aluminio 215 de Oldsmobile e persuadiu á compañía de que o motor podería ser deseñado ao redor do bloque, utilizando en gran medida os compoñentes existentes. Brabham e Repco eran conscientes de que o motor non competiría en termos de potencia absoluta, pero consideraban que un motor lixeiro e fiable podería lograr bos resultados no campionato, mentres que outros equipos aínda estaban facendo fiables os seus novos deseños.
A combinación do motor Repco e o chasis Brabham BT19 deseñado por Tauranac funcionou. No francés en Reims-Gueux, Jack Brabham logrou a súa primeira vitoria no campionato de Fórmula Un desde e converteuse no primeiro home en gañar unha carreira nun coche de construción propia. Soamente os seus dous vellos compañeiros de equipo, Bruce McLaren e Dan Gurney, acadaron este logro. Foi a primeira dunha serie de catro vitorias consecutivas para o veterano australiano. Brabham, de 40 anos, mostrouse molesto polas noticias de prensa sobre a súa idade e, nun truco moi infrecuente, no Gran Premio dos Países Baixos de 1966, dirixiuse ao seu coche na grella de saída antes da carreira cunha longa barba falsa e apoiándose nun bastón antes de saír para gañar a carreira. Brabham confirmou o seu terceiro campionato no Gran Premio de Italia de 1966 e converteuse no único piloto en gañar o Campionato do Mundo de Fórmula Un nun coche que levaba o seu propio nome.
A tempada tamén viu o froito da relación de Brabham co fabricante de motores xaponés Honda na Fórmula Dúas. Logo dunha tempada xeralmente fracasada en 1965, Honda revisou completamente o seu motor de 1 litro. Brabham gañou dez das 16 competicións europeas de Fórmula 2 no seu Brabham-Honda. Non houbo campionato europeo de Fórmula Dúas ese ano, pero Brabham gañou o Trophées de France, un campionato consistente en seis das carreiras francesas da Fórmula 2.
En 1967, o título da Fórmula Un foi ao compañeiro de equipo de Brabham Denny Hulme. Hulme tivo mellor fiabilidade ao longo do ano, posiblemente debido ao desexo de Jack Brabham de probar novas pezas primeiro.
Malia ocupar a pole position nas dúas primeiras roldas, os problemas mecánicos frustraron as súas posibilidades de vitoria. Trompeou varias veces en Suráfrica, e en Mónaco, o seu motor explotou ao principio, e a vitoria foi ao seu compañeiro de equipo Denny Hulme. No Gran Premio dos Países Baixos de 1967, anotou o seu primeiro podio da tempada, co segundo lugar, detrás do escocés Jim Clark. Retirouse no Gran Premio de Bélxica de 1967 con outro motor rebentado. Gañou o Gran Premio de Francia de 1967 no Circuíto de Bugatti en Le Mans. Foi cuarto no Gran Premio do Reino Unido de 1967, detrás de Chris Amon, o seu compañeiro de equipo Hulme e Clark. En Alemaña, tivo unha gran batalla con Amon, e Brabham finalmente terminou segundo por diante do neozelandés, por só medio segundo. Hulme foi o gañador. No primeiro Gran Premio do Canadá de 1967 no Parque Mosport, logrou unha gran vitoria, diante de Hulme, en condicións frías e chuviosas. En Italia en Monza, Brabham terminou segundo, soamente a varias lonxitudes de coche detrás de John Surtees, quen logrou gañar o seu último Gran Premio. Hulme retirouse da carreira, reducíndose a brecha a 3 puntos entre os dous, como o circo da F1 dirixiuse aos Estados Unidos, en Watkins Glen no Gran Premio dos Estados Unidos de 1967, Brabham superou ao seu compañeiro de equipo e terminou quinto na carreira, e con Hulme no podio, isto significaba que as oportunidades de campionato parecían escasas para Black Jack, xa que so quedaba o Gran Premio de México de 1967 para decidir o campionato na carreira final da tempada. Unha vez máis, Black Jack superou ao seu compañeiro de equipo, e necesitaba gañar, con Hulme quinto ou peor. Pero Jim Clark foi demasiado rápido durante toda a fin de semana, e dominou a carreira desde a pole para gañar, Brabham terminou a máis de 1 minuto e 25 segundos detrás. Hulme terminou en terceiro lugar, polo que o neozelandés gañou o campionato, mentres que Brabham quedou no segundo lugar. O equipo asegurouse o campionato de construtores, con 67 puntos totais anotados, e 23 puntos por diante de Lotus, que anotou un total de 44 puntos.
Brabham correu xunto ao seu compañeiro de equipo Jochen Rindt durante a tempada de Fórmula Un. Foi unha mala tempada para Black Jack. Retirouse das primeiras sete carreiras, antes de anotar dous puntos cun quinto posto no Gran Premio de Alemaña. Retirouse das catro carreiras restantes. A finais do ano, cumpriu o desexo de voar desde Gran Bretaña a Australia nun pequeno bimotor Beechcraft Queen Air. Na tempada de Fórmula 1 de, Brabham sufriu lesións graves nun pé nun accidente de probas. Regresou ás carreiras antes de fin de ano, pero prometeu á súa esposa que se retiraría despois de que terminase a tempada e vendeu o súa parte do equipo a Tauranac.
Sen atopar aos mellores pilotos malia estar preto de traer a Rindt de regreso ao equipo, Brabham decidiu competir por un ano máis. Comezou ben, gañando a primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Suráfrica, e logo liderou a terceira carreira, o Gran Premio de Mónaco de 1970 ata a última curva da última volta. Brabham estaba mantendo a raia a Rindt (o eventual campión de F1 en ) cando as súas rodas dianteiras bloqueáronse nun derrapaxe no xiro á dereita a só uns metros do final e terminou en segundo lugar. Mentres lideraba no Gran Premio de Gran Bretaña en Brands Hatch, quedou sen combustible en Clearways e Rindt pasoulle para lograr a vitoria, mentres Brabham chegou á meta en segundo lugar. Logo da 13ª e última carreira da tempada, o Gran Premio de México, Brabham retirouse. Empatou con Jackie Stewart na quinta posición nos puntos na tempada que disputou con 44 anos. Brabham tamén pilotou para o equipo oficial de Matra durante o Campionato do mundo de Sportscar de 1970. E gañou a última carreira da tempada e a súa última carreira de nivel superior nos 1000 km de París en outubro dese ano. A continuación rompeu totalmente coas carreiras, aínda que non do automobilismo, e volveu a Australia, para alivio da súa esposa que estivera "morta de medo" cada vez que pilotaba.
Retirada
miniatura|left|Brabham continuou a súa participación no automobilismo logo da súa retirada. Os antigos rivais, Brabham e Stirling Moss estreitanse a man na reunión de 2004 de Goodwood Revival.
Logo da súa retirada, Brabham e a súa familia trasladáronse a unha granxa entre Sydney e Melbourne. Brabham di que "nunca quixo realmente" trasladarse, pero a súa esposa esperaba que os seus fillos puidesen crecer lonxe do automobilismo. Ademais de dirixir unha nova empresa, continuou interesado en negocios no Reino Unido e Australia, incluíndo unha pequena compañía de aviación, garaxes e concesionarios de automóbiles. Tamén fundou Engine Developments Ltd. en 1971 con John Judd, quen traballara para Brabham no proxecto de motor Repco a mediados dos anos sesenta. A compañía constrúe motores para coches de carreiras. Brabham tamén foi accionista de Jack Brabham Engines Pty Ltd., unha empresa australiana que comercializa obxectos de recordo de Jack Brabham.
O equipo de Brabham continuou na Fórmula Un, gañando outros dous campionatos de pilotos a principios de 1980 baixo a propiedade de Bernie Ecclestone. Aínda que a organización orixinal desapareceu en 1992, o nome foi usado por unha empresa alemá de venda de coches e accesorios en 2008, e nun intento sen éxito de establecer un novo equipo de Fórmula Un o ano seguinte. En ambas ocasións, a familia Brabham, que non estaba relacionada coas iniciativas, anunciou a súa intención de emprender accións legais. En setembro de 2014, o fillo máis novo de Brabham, David anunciou o proxecto Brabham, un novo equipo que planeaba usar un modelo de negocios para entrar no Campionato Mundial de Endurance da FIA de 2015 na categoría LMP2.
Os tres fillos de Brabham: Geoff, Gary e David, tamén son corredores de autos.
Foi admitido no Salón da Fama dos Deportes de Motor en 1990.
Morreu na súa casa en Gold Coast, o 19 de maio de 2014, aose 88 anos de idade, logo dunha longa batalla cunha enfermidade renal. . Estaba tomando o almorzo coa súa esposa, Margaret, cando morreu. Nunha declaración na páxina web da familia, o fillo de Brabham, David, confirmou a morte do seu pai.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de campionato
(key) (Races in bold indicate pole position) (Races in italics indicate fastest lap)
Resultados completos no World Sportscar Championship
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
James Truslow Adams
Obras
The Founding of New England, 1922 The Epic of America, 1931 The March of the Democracy, 1932 America's Tragedy, 1935 Empire of the Seven Seas, 1940 Dictionary of America history 1940
Cardal
O topónimo galego Cardal pode referirse a:
Linguas dravídicas
miniatura|Distribución das linguas dravídicas As linguas dravídicas forman unha familia dunha trintena de linguas, orixinarias da India e esencialmente faladas no sur da India, nos estados de Querala, Tamil Nadu, Carnataca e Andhra Pradesh, pero tamén noutros puntos do subcontinente no noroeste e no nordés, e mais tamén na illa de Sri Lanka (no norte e no leste sobre todo) e nas comunidades de emigrantes indios espalladas polo mundo (Oriente Medio, Oceanía e Índico, e Europa). A familia dravídica, que é a cuarta do mundo polo número dos seus falantes, abrangue ao redor duns 200 millóns de usuarios.
O termo foi usado por primeira vez con este sentido por Robert Caldwell no século XIX. Procede da palabra sánscrita drāviḍa, que fora empregada ata daquela para referirse á lingua e á poboación támil e ás veces, dunha forma máis imprecisa, a todas as poboacións do sur da India.
Os lingüistas adoitan dividir esta familia en tres grupos :
Da trintena de linguas dravídicas as catro máis importantes por número de falantes son o telugu (70 millóns), o támil (62 millóns), o malayalam (35 millóns), e o kanarés (outros 35 millóns). Por extensión, a máis difundida é o támil.
Esta familia lingüística independente sufriu e exerceu diversas influencias nas linguas veciñas. De feito, as linguas dravídicas teñen un léxico de orixe indoiránica moi importante, como no caso do támil, amplamente influenciado polo sánscrito. Pola contra, as linguas indoiránicas da India e do Paquistán integraron procedementos sintácticos propios das dravídicas, como a posición final fixa do verbo, pero tamén as consoantes retroflexas das linguas dravídicas do norte.
Ágora (Monforte de Lemos)
Ágora foi un semanario editado en Monforte de Lemos en 1932.
Historia e características
Subtitulado Semanario de Izquierda, apareceu o 3 de xaneiro de 1932. Saía os domingos. O propietario e editor era Pablo Nóvoa Somoza e estaba dirixido por Juan Mariño López. A publicación aspiraba a ser “la asamblea en la que se deciden los destinos de la localidad”. Desapareceu nese mesmo ano de 1932.
Gniezno
Gniezno é unha cidade no centro-oeste da Polonia, a uns 50 km ao leste de Poznań, con aproximadamente 73.000 habitantes. Situada na voivodía da Grande Polonia (Województwo wielkopolskie)(desde 1999), anteriormente na voivodía de Poznań. É a capital administrativa do Concello (powiat) de Gniezno.
A lenda de Lech, Czech e Rus
De acordo coa lenda, tres irmáns: Lech, Czech e Rus penetraron nunha fraga inexplorada na procura dun lugar onde poder estabelecer un poboado. De súpeto, avistaron un outeiro cun vello carballo e unha aguia pousada nel. Lech dixo: "Adoptarei esta aguia branca coma símbolo do meu pobo e ao redor deste carballo construirei a miña fortaleza, a que chamarei de Gniezdno [actualmente: Gniezno] por causa deste niño de aguia [en polonés: gniazdo]". Os outros irmáns continuaron a camiñada pola mata a fin de encontraren un lugar para os seus pobos. Czech seguiu cara o sur onde se estableceu, fundando o País dos Checos. Rus foi para o leste onde creará a Rusia e a Ucraína.
Berce do Estado polonés
No século X Gniezno tornouse unha das principais cidades da antiga dinastía Piast, fundadores do Estado polaco.
Gniezno no ano 1000
No ano 1000 ocorreu na cidade o Congreso de Gniezno, durante o cal Bolesław I, o Bravo (Bolesław Chrobry), duque da Polonia, recibiu ao Emperador Otón III do Sacro Imperio Romano-Xermánico. O emperador e o duque celebraron a fundación da provincia eclesiástica de Polonia (arcebispado) en Gniezno, coa creación de bispados en Kołobrzeg para a Pomerania, Wrocław para a Silesia, Cracovia para a Pequena Polonia (Małopolska) e máis tarde tamén, o xa existente desde 968, bispado en Poznań para a parte occidental da Grande Polonia (Wielkopolska). En 1024 Bolesław I coroouse rei da Polonia (segundo outra versión, isto tería acontecido no ano 1000 ou 1025).
A coroación real
200px|miniatura|dereita|Catedral A catedral de Gniezno, do século X, testemuñou as coroacións reais de Bolesław I, o Bravo e do seu fillo Mieszko II Lambert, en 1025. Gniezno e a cidade próxima de Poznań foron tomadas, saqueadas e destruídas no 1038, polo duque da Boemia, Brzetysław I, que obrigou o próximo rei de Polonia a mudar a capital do país a Cracovia. A catedral arcebispal foi reconstruída por este gobernante, o rei Bolesław II, que foi coroado nela en 1076.
No século seguinte Gniezno pasou a ser a sede rexional da parte oriental da Grande Polonia (Wielkopolska), e no 1238 foille dada a autonomía municipal polo duque Władysław Odonic. Gniezno foi novamente lugar de coroacións reais en 1295 e 1300.
Sede rexional da Grande Polonia (Wielkopolska)
A cidade sería novamente destruída polos Cabaleiros Teutónicos no 1331 e despois dunha reforma administrativa transformouse nun Powiat (condado ou concello) dentro da voivodía de Kalisz (desde o século XIV até 1768). Gniezno foi atinxida por varios incendios, destacando os de 1515 e 1613, foi destruída durante a invasión sueca das guerras dos séculos XVII e XVIII e sufriu a peste de 1708-1710. Todo iso causou a súa despoboación e o seu declive económico. A cidade rexurdiu durante o século XVIII e tornouse voivodía no 1768.
Arcebispado de Gniezno
O arcebispo católico romano de Gniezno é tradicionalmente o Primaz de Polonia (Prymas Polski). Despois das particións de Polonia a sé foi frecuentemente combinada con outras, primeiro coa de Poznań e despois coa de Varsovia. En 1992, o Papa Xoán Paulo II reestruturou as dioceses polacas e a cidade obtivo un bispo propio. O cardeal Józef Glemp, que fora arcebispo de Gniezno-Varsovia, pasou a ser apenas arcebispo de Varsovia e foi nomeado como arcebispo metropolitano de Gniezno, o bispo Henryk Muszyński. O Papa decidiu que o título de Primado da Polonia debería permanecer vinculado ao lugar histórico de San Adalberto na arquidiocese de Gniezno e confirmado que o cardeal Józef Glemp, arcebispo de Varsovia, que tiña a custodia das reliquias do Santo, que son veneradas na Catedral de Gniezno, debería carregar o título de Primado da Polonia. O papa Bieito XVI estipulou que, a pesar da súa aposentadoria, o cardeal Glemp continuará sendo o primado até que teña oitenta anos de idade. Vista panorámica de Gniezno Século XIX, vista panorámica de Gniezno
Demografía
200px|miniatura|dereita|Porta Regia-As portas da catedral
Provincia de Kōzuke
300px|miniatura|Antiga provincia de Kōzuke Kōzuke (上野国, こうずけのくに, Kōzuke-no-kuni ou 上野, こうずけ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Gunma, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Tanx
Tanx é un EP da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado en 1991 polo selo Boner Records. O traballo foi gravado ao vivo o 5 de outubro de 1991 como unha sesión de John Peel.
Listaxe de cancións
Tanx (EP)
Cerneda, Abegondo
Topónimo
Cerneda é un topónimo latino do século X-XIII que provén de cinerato, cinza obtida da queima de rozas.
O Retorno
Co topónimo O Retorno podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Jesús Cintora
Jesús Ángel Cintora Pérez, nado en Ágreda (provincia de Soria) o 27 de xaneiro de 1977, é un xornalista e presentador de televisión castelán. Dende novembro de 2020 até xullo de 2021 presentou Las cosas claras na 1 de TVE.
Radio
Dende 1996 ata 2000, os seus primeiros traballos desenvolvéronse nas emisoras da Cadena SER de Soria, Pamplona, Zaragoza e Madrid.
En 2000 formou parte do equipo que arrincou Radio Marca en emisións dixitais.
Despois dirixiu Hora 14 e Hora 25 fin de semana ata marzo de 2011, cando empeza a dirixir Matinal SER tras a reestruturación dos servizos informativos da Cadena SER.
Televisión
Os seus primeiros traballos foron para TVE Navarra, Canal 4 Navarra e Canal Satélite Digital.
Entre 2011 e 2013 participou como analista político en varios programas de televisión entre os que destacan El debate de La 1 en Televisión Española (2012-2013), La Noche del Canal 24 horas en Televisión Española (2012-2013), El programa de Ana Rosa en Telecinco (2011-2013) e El gran debate (2012-2013) en Telecinco, De hoy a mañana (2012-2013) e El cascabel (2013) en 13TV, Alto y claro en Telemadrid, La vuelta al mundo (2009-2011) en Veo7 e Una mirada al mundo (2012) en Discovery MAX. miniatura|Presentación de No quieren que lo sepas en [[Bueu, con Ana Pardo de Vera, organizado pola Libraría Miranda]] Dende o 6 de maio de 2013, Cintora substituíu a Marta Fernández na presentación do espazo matinal Las mañanas de Cuatro en Cuatro. O espazo acadou o liderado da televisión informativa matinal en España.
Na primeira edición do programa presentado por Cintora, en 2013, sentan á mesa Pedro Sánchez Pérez-Castejón, Pablo Iglesias, Albert Rivera, Alberto Garzón e Pablo Casado Blanco, denantes de acadar un papel decisivo na chamada nova política.
Entre o 24 de novembro e o 8 de decembro de 2013, ponse á fronte do novo programa informativo chamado The Wall.
O 19 de xuño de 2014 formou parte do despregamento informativo de Mediaset España con motivo da proclamación de Filipe VI de España xunto a Ana Rosa Quintana e Pedro Piqueras.
O 27 de marzo de 2015 Mediaset España anuncia o seu cesamento como presentador de Las mañanas de Cuatro alegando o grupo de comunicación nun comunicado oficial que "Mediaset ten o claro obxectivo de informar, que non formar, aos espectadores a través dun pluralismo co que dar voz a absolutamente todas as opinións políticas e cuns presentadores que traten a información de maneira obxectiva", con todo continúa na cadea para outros futuros proxectos. Numerosos medios de comunicación sinalaron que Mediaset recibira presións políticas dende o goberno do Partido Popular para despedir a Cintora polas súas habituais críticas ao goberno, tese defendida polo propio xornalista.
En novembro de 2015 Las mañanas de Cuatro recibiu o Premio Ondas "por abrir unha franxa televisiva estábel na actualidade, pola evolución que os seus sucesivos directores e condutores foron achegando e polo impacto político que provocou".
En 2016 presentou en Cuatro durante dous meses o espazo Cintora a pie de calle. Tras máis dun ano apartado da pequena pantalla, regresa á mesma cadea en setembro de 2017 co programa La línea roja.
En marzo de 2018 anúnciase a súa marcha de Mediaset España pra fichar por Atresmedia Corporación pra La Sexta pra colaborar en Al rojo vivo, La Sexta Noche, Liarla Pardo e Más vale tarde. Dende novembro dese ano até febreiro de 2020, presentou na mesma cadea o programa Carretera y manta.
En novembro de 2020 fichou por Televisión Española para presentar un novo programa de actualidade, Las cosas claras, que custa 43.048,38 € de orzamento público por cada emisión do programa. O orzamento aprobado polas 32 entregas iniciais ascende a 1,3 millóns de euros. A produtora beneficiaria é Lacoproductora SL. Ao cabo de oito meses o programa foi suprimido despois de mellorar moito as audiencias de TVE a esa hora e con polémica.
Anfiesmenópteros
Os Trichoptera e Lepidoptera comparten varios caracteres derivados (sinapomorfias) que demostran a súa descendencia común, que son:
Así estas dúas ordes existentes son irmás, sendo os Tarachoptera basais a ambos os grupos. Amphiesmenoptera probablemente evolcionou no Xurásico. Os Lepidoptera difiren dos Trichoptera en varias características, incluíndo a venación das ás, formación de escamas nas ás, perda dos cercos, perda dun ocelo, e cambios nas patas.
Pénsase que Amphiesmenoptera é un grupo irmán de Antliophora, unha superorde proposta que comprende os Diptera (moscas), Siphonaptera (pulgas) e Mecoptera (moscas escorpión). En conxunto, Amphiesmenoptera e Antliophora compoñen o grupo Mecopterida.
Ourille, Taragoña, Rianxo
Ourille é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 73 habitantes (35 homes e 38 mulleres).
Fornelos, Fornelos, O Bolo
Fornelos é un lugar da parroquia de Fornelos no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 52 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 30 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 55 habitantes (22 homes e 33 mulleres).
Kevin Peter Hall
Kevin Peter Hall, nado en Pittsburgh, Pensilvania, o 9 de maio de 1955, e finado en Hollywood o 10 de abril de 1991, foi un actor estadounidense. É coñecido por ser o Predator dos dous primeiros filmes da franquía Predator, e por interpretar a Harry no filme Bigfoot e na serie de televisión Harry and the Hendersons.
Colado
O topónimo galego Colado pode referirse a:
Pseudo-Apolodoro
Dáse o nome de Pseudo-Apolodoro ó autor dun compendio sobre mitoloxía grega coñecido como Biblioteca mitolóxica ou simplemente Biblioteca (Βιβλιοθήκη), texto escrito no século -I e atribuído tradicional -e erroneamente- a Apolodoro de Atenas ou Apolodoro o Gramático, un gramático, historiador e mitógrafo grego do século -II.
Descoñécese calquera dato biográfico deste escritor a quen se denomina Pseudo-Apolodoro ou escritor da Biblioteca, pero o feito de que a Biblioteca mencione como fonte a Cástor de Rodas fai imposible soster a autoría a Apolodoro de Atenas, morto no século anterior (cara o -119); o devandito Cástor foi autor dunha Crónica que cita feitos acontecidos ata mediados do século -I. Descoñécese igualmente se escribiu ou non outras obras.
A Biblioteca
A Biblioteca mitolóxica consiste nun resumo, que ademais se conserva incompleto, dos diferentes tratados e versións sobre mitos que se desenvolveran en torno ós deuses e heroes gregos. En todo caso, segue a ser unha das fontes máis completas e útiles sobre a mitoloxía grega e moitas veces cita as fontes das que recolle a información: xa vimos antes a mención a Cástor, pero tamén fai referencia a Ferécides, Asclepíades, Acusilao, Cércope, Hesíodo, Herodoto, Homero, etc. Noutras ocasións dá estas referencias de modo indirecto ("o autor dos Nostoi" (ou Regresos), e en numerosas ocasións as referencias son imposibles de identificar ("algúns din", "outros din", "segundo outros", "segundo algúns" ou expresións igualmente vagas).
FUD
FUD refírese ao acrónimo inglés Fear, uncertainty and doubt (Medo, incerteza e dúbida) que é unha táctica retórica usada na mercadotecnia e relacións públicas. Normalmente consiste nun intento estratéxico de influír na percepción do público mediante a difusión de información negativa e imprecisa sobre un produto/servizo da competencia.
Pseudo-Apolodoro
A Biblioteca
O primeiro manuscrito coñecido, do século XIV, figuraba titulado como "Biblioteca do gramático Apolodoro de Atenas, e este erro foi copiado polos seguintes amanuenses ata que, en 1873, o arqueólogo alemán Carl Robert detectou a imposibilidade cronolóxica mencionada antes. Cabe supoñer que o erro se debe á mención que fai Focio (patriarca de Constantinopla, ca. 820 - 893), quen falou da existencia dunha pequena obra -un resumo- de Apolodoro, titulada Biblioteca, que describía os deuses e heroes gregos, o regreso de Odiseo desde Troia e numerosos datos sobre pobos, países, cidades e ríos.
O texto que se conserva, en tres libros, está incompleto e remata nas fazañas de Teseo. Cómpre engadir outro texto, coñecido como Epítome Vaticana, descuberto en 1885, que completa as fazañas de Teseo e describe a guerra de Troia; e un segundo texto, basicamente igual que o anterior, descuberto en 1887 no mosteiro de San Sabas (actual Cisxordania), coñecido como Fragmenta Sabbaitica.
Aeroporto de Verona-Villafranca
O aeroporto de Verona-Villafranca (IATA: VRN, ICAO: LIPX), tamén coñecido como aeroporto Valerio Catullo, é un aeroporto italiano situado a 10 km ao suroeste da cidade de Verona, ao lado do cruzamento entre as autoestradas A4 Milán-Venecia e A22 Módena-Brenner. Serve a unha poboación de máis de 4 millóns de habitantes nas provincias de Verona, Brescia, Mantua e Trentino-Tirol do Sur.
Provincia de Iyo
miniatura|Antiga provincia de Iyo Iyo (伊予国, いよのくに) era unha antiga provincia do Xapón, ocupaba a área que hoxe é a prefectura de Ehime en Shikoku. Iyo tiña froteiras coas provincias de Awa, Sanuki e Tosa A antiga capital provincias estaba preta da moderna Imabari. Durante o período Sengoku estaba dividida en varios feudos, o máis grande gobernábase dende Matsuyama. O clan Chōsokabe unificou brevemente a privincia dende a veciña Tosa ata que Toyotomi Hideyoshi invadiu Shikoku en 1584 e restableceu os feudos.
John Couch Adams
John Couch Adams, nado en Laneast, Cornualla, en 1819 e finado en Cambridge en 1892, foi un matemático e astrónomo británico.
Traxectoria
En setembro de 1845 prediciu a existencia de Neptuno usando tan só cálculos matemáticos, cos que pretendía explicar as discrepancias entre a órbita de Urano e as leis de Kepler e Newton. Ao mesmo tempo, pero sen relación, eses cálculos foron feitos por Urbain Le Verrier.
Foi director do observatorio de Cambridge dende 1861 ata a súa morte. Estudou as Leónidas en 1866, concluíndo que a órbita da choiva de estrelas é semellante á dos cometas e estudou tamén os movementos lunares e o magnetismo terrestre.
Facultade de Socioloxía da Coruña
A Facultade de Socioloxía é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no campus de Elviña. Actualmente, nesta facultade impártese a Licenciatura en Socioloxía, así como un programa de doutoramento en Socioloxía.
O Campus de Elviña sitúase nos arredores da cidade, onde se achan as instalacións deportivas da Universidade da Coruña.
Equipo decanal
O actual decano é Antón Álvarez Sousa, sendo a vicedecana Laura Oso Casas.
Provincia de Sagami
Sagami limitaba coas provincias de Izu (伊豆), Suruga (駿河), Kai (甲斐) e Musashi (武蔵).
Abadía de Melk
A abadía de Melk é un centro espiritual e cultural austríaco de grande importancia, localizado na cidade de Melk, no estado da Baixa Austria, ao pé do río Danubio.
Forma parte da "paisaxe Cultural de Wachau", un sitio clasificado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Jacobo Vilariño Sobrado
Jacobo Vilariño Sobrado, nado na Pobra de San Xiao (Láncara) o 1 de xaneiro de 1999, é un futbolista galego que xoga coma mediocampista, coñecido comunmente como Jaco.
Abadía de Melk
Historia
esquerda|miniatura|A abadía nun gravado do [[século XVII]]
Jacobo Vilariño Sobrado
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo, disputou a liga División de Honor Xuvenil. Xogou na selección galega sub-18 e disputou o campionato de España de seleccións. No ano 2018 fichou pola UD Somozas, completando un ano en terceira división, e despois fichou pola SD Sarriana, compartindo equipo con seu irmán Keko Vilariño.
Avelino Senra Varela
Avelino Senra Varela, nado o 17 de xullo de 1935 en Forcarei, é un oncólogo galego.
Abadía de Melk
Idade Media
Melk foi un centro relixioso e cultural moi salientable desde as orixes do estado austríaco. Xa en 996, o primeiro marqués da rexión, Leopoldo II, ergueu un castelo en Melk para a súa residencia, ao que os seus sucesores lle foron engadindo diversas reliquias e tesouros. O castelo déuselles aos monxes Beneditinos de Lambach en 1089 e, desde ese momento, pasaron a ocupalo logo de o adaptar como mosteiro. A época da fundación do mosteiro foi marcada pola Querela das Investiduras, e floreceu na época posterior ao Concordato de Worms, cando se creou unha escola. Co declive do papado, a sorte do mosteiro tamén se esvaeceu.
Avelino Senra Varela
Traxectoria
Foi subdirector do Instituto Nacional de Oncoloxía, catedrático emérito de medicina interna da Universidade de Cádiz e responsable do departamento de oncoloxía do Hospital Universitario de Cádiz.
Abadía de Melk
Idade Media
No século XV o mosteiro foi o punto de partida da Reforma de Melk, unha reforma relixiosa de grande impacto inspirada por ideais humanistas e que levaba consigo unha adhesión máis estreita á Orde de San Bieito, partidaria da austeridade e da disciplina.
Avelino Senra Varela
Obra
É autor de numerosos ensaios de divulgación médica e numerosos artigos médicos:
Abadía de Melk
Idade Moderna
Durante o Barroco, o seu prestixio volveu aumentar, e chegou a converterse nun modelo da disciplina beneditina. A importancia da institución e de seu abade Berthold Dietmay neste período quedan evidenciadas pola suntuosidade das reformas que mandou realizar entre 1702 e 1736. Nesta época, a abadía desenvolvía unha significativa actividade tamén na música e nas artes liberais. miniatura|A [[escaleira da biblioteca]] miniatura|Interior da biblioteca miniatura|Interior da igrexa. miniatura|[[Teito do "salón de mármore".]] Por mor da súa sona, a abadía foi relativamente excluída das profundas reformas relixiosas levadas a cabo polo emperador Xosé II, aínda que, en virtude destas reformas, sufriu algunhas restricións administrativas, viu trasladada a súa escola secundaria, chegou a pecharse a súa escola de teoloxía e sufriu a ampliación da súa xurisdición eclesiástica, pasando a ser responsable de 27 parroquias.