cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sabor
Patoloxías do gusto
As patoloxías relacionadas coa perda de sabor son: as axeusias (perda completa da capacidade de sentir sabor) e a anosmia (perda completa da capacidade de cheirar). Existen tamén patoloxías nas que a perda da capacidade é completamente parcial: hiposmia e hipoaxensia. Poden estar causadas por lesións cerebrais, infeccións ou exposición prolongada a certos elementos químicos.
Outra patoloxía do gusto é a denominada paraxeusia que dá como síntoma un sabor metálico ao probar a comida, adoita estar causado pola inxesta de fármacos como a acetazolamida, metronidazole, ou etoposide. É coñecido tamén a síndrome denominada en inglés Burning-Mouth-Syndrome (síndrome da boca ardente) que causa mal funcións na recepción dos sabores. Algunhas enfermidades da lingua poden afectar á recepción dos sabores básicos como pode ser a glossitis, a síndrome de Sjögren (que ataca á saliva e glándulas).
Novos descubrimentos
En novembro do 2005 o profesor Philippe Besnard da Universidade da Borgoña, Francia fixo un descubrimento dunhas células receptoras na lingua (novas papilas gustativas) que reciben sensacións de sabores nas graxas, en realidade detectouse a proteína denominada CD36, este descubrimento dá explicación ao gusto natural que posuímos pola inxesta de graxas. Este descubrimento daría lugar a un sexto sentido do sabor tras o umami.
Dende finais dos anos 1990 veuse mencionando o concepto de supergustador, termo orixinado pola psicóloga experimental Dr. Linda Bartoshuk que foi a que pasou gran parte da súa carreira estudando e analizando as posibles variacións xenéticas no gusto. A comezos dos 90, Bartoshuk e os seus compañeiros notaron que algúns individuos no laboratorio posuían un nivel de resposta aos sabores maior que a media da poboación, a estes individuos denominóuselles 'supergustadores' (supertasters en inglés . Esta elevada resposta á percepción dos sabores non é o resultado dunha desviación de resposta ou a un artefacto de escalada, amosouse que é un fenómeno explicado puramente dentro da área do anatómico/biolóxico.
Cubillas de Rueda
Cubillas de Rueda é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 486 habitantes (INE 2011).
Andrés Montañez
Andrés Montañez, coñecido como Andy Montañez, nado o 7 de maio de 1942 no barrio de Santurce, en San Xoán, é un famoso cantante de música salsa orixinario de Porto Rico.
Rías Altas
miniatura|dereita|325px|Mapa coas rías altas de Galiza As Rías Altas é a denominación coa que se coñece a parte setentrional do litoral de Galiza. Caracterízanse en xeral polo seu pequeno tamaño e mais pola súa elevada colmatación. Incluíndo as denominadas Rías Medias (Costa da Morte e Arco Ártabro) neste grupo, as Rías Altas abranguerían a parte norte e noroeste da provincia da Coruña e toda a costa da provincia de Lugo, limitando con Asturias ao leste e co cabo de Fisterra ao suroeste.
Con todo, en hidrografía considérase que o cabo Ortegal marca o punto de separación entre as Rías Altas propiamente ditas e as Rías Medias. En rigor, as Rías Altas son cinco:
Byron Scott
Byron Anton Scott, nado o 28 de marzo de 1961 en Ogden, Utah, é un antigo xogador e adestrador profesional de baloncesto norteamericano. Nesta faceta chegou a gañar en 2008 o galardón ó Adestrador do Ano da NBA. Coma universitario, xogou nas ringleiras da Arizona State University.
Xogador
Foi elixido no draft de 1983 polos San Diego Clippers en cuarta posición. Foi traspasado ao ano seguinte aos seus veciños Los Angeles Lakers xunto con Swen Nater a cambio do xa veterán Norm Nixon, e foi neste equipo onde alcanzou os seus maiores éxitos coma profesional, ao coincidir no tempo con xente mítica do talle de Magic Johnson ou Kareem Abdul Jabbar, cos que gañou tres aneis de campión da NBA. Tras pasar por equipos coma os Indiana Pacers, os Vancouver Grizzlies ou o equipo grego do Panathinaikos, volveu na súa última tempada en activo aos Lakers, onde compartiu minutos con Kobe Bryant ou Shaquille O'Neal. Durante toda a súa traxectoria distinguiuse coma un dos mellores tiradores da NBA.
Adestrador
Adestrou durante dous anos aos New Jersey Nets, aos cales levou nas tempadas 2001-02 e 2002-03 ás Finais da NBA.
Scott converteuse en adestrador dos New Orleans Hornets na tempada 2003-04. Tras máis de 4 tempadas, foi despedido o 12 de novembro de 2009. Durante esta etapa, foi nomeado na tempada 2007-08 Adestrador do Ano da NBA con 458 votos, 216 máis que o segundo clasificado. Este mesmo ano foi seleccionado para adestrar ao equipo do Oeste no NBA All-Star Game de Nova Orleáns.
Lista de concellos das Illas Baleares
Lista de concellos das Illas Baleares:
Byron Scott
Adestrador
O 2 de xullo de 2010, Scott foi nomeado adestrador dos Cleveland Cavaliers, días antes de que a súa estrela LeBron James se fora ós Miami Heat. Tras dúas tempadas con récord negativo, foi despedido o 18 de abril de 2013.
Lista de concellos das Illas Baleares
miniatura|300px|Mapa municipal das Illas Baleares ([[España).]]
Victor Serge
Victor Serge, nado como Viktor Lvovitch Kibaltchitch (en lingua rusa Виктор Львович Кибальчич) en Ixelles o 30 de decembro de 1890 e finado en México o 17 de novembro de 1947, foi un revolucionario, anarquista e escritor ruso en lingua francesa. Malia nacer en Bélxica os pais eran emigrantes políticos rusos e el tivo nacionalidade rusa.
Traxectoria
Militante anarquista, a Revolución de Outubro levouno ó comunismo. En febreiro de 1919 chega Petrogrado e únese ó Partido Comunista Bolxevique. Traballou na Terceira Internacional como periodista, editor e tradutor. Representou á Internacional Comunista en Alemaña e traballou na insurrección errada de outono de 1923. Aquela experiencia levouno ás filas da Oposición de Esquerdas, da que foi figura destacada en Leningrado. En 1928 foi expulsado do partido e encarcerado, pero despois foi liberado. A partir de entón comezou a gaña-la vida escribindo novelas, a maioría das cales se publicaban en Francia. En 1933 foi arrestado e deportado. En abril de 1936, tras unha campaña internacional, foi expulsado da Unión Soviética. Entón renovou contactos con Lev Trotski, pero non foron duradeiros. En 1940 foxe de París, pouco antes da toma da cidade polo nazismo, e radicou en México onde faleceu.
La Fresnais
La Fresnais (en An Onneg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Kolding
Kolding é unha cidade dinamarquesa situada na costa leste da península de Xutlandia.
Características
É a sétima cidade do país segundo o número de habitantes. É a capital do municipio de Kolding, que forma parte da rexión denominada Syddanmark, ambas as dúas creadas o 1 de xaneiro de 2007 como parte dunha reforma territorial de todo o Estado. Tamén forma parte da rexión metropolitana do leste de Xutlandia. A cidade está localizada ao fondo do fiorde homónimo.
Anxo Lugilde
Traxectoria
Aos cinco meses de vida trasladouse coa familia a Barcelona. En 1982 regresou a Lugo, e seis anos máis tarde, en 1988, marchou estudar a Bilbao. Obtivo a licenciatura en Ciencias da Información pola Universidade do País Vasco e tamén a de Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Máis tarde, xa en 2010 e nesa mesma universidade, acadaría o título de Doutor en Historia Contemporánea, cunha tese sobre a participación política dos emigrantes galegos.
Como xornalista comezou a traballar en La Voz de Galicia en Lugo en 1990, e continuou posteriormente na delegación de Ferrol. En 1998 pasou á central do xornal na Coruña, onde a partir do ano 2000, se seguindo a dirección de Bieito Rubido, se dedicou a facer cobertura da actividade política en Galicia.
A súa faceta de analista político levouno durante parte de 2015 a percorrer o país presentando o seu último libro ''De Beiras a Podemos. A política galega nos tempos da troika''.
Vida persoal
En 1988 diagnostícanlle depresión, enfermidade que fixo pública en 2019. Reside en Santiago de Compostela.
A súa compañeira é a tamén xornalista Xema Aguiar.
Crémenes
Crémenes é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 679 habitantes (INE 2011).
Ding Dong Song
"Ding Dong Song" é unha canción do cantante sueco de música pop Günther, xunto con The Sunshine Girls. É unha versión do tema "Tralala", editado en 1984 pola banda alemá Phil & Company. Aparece no disco de debut de Günther, Pleasureman, editado en 2004.
A versión, cantada en inglés cun forte acento, é unha parodia do xénero Eurodance existente en Alemaña na década de 1980. Acadou moita sona en YouTube, por mor de moitas persoas facendo Lipdub.
Parte da súa popularidade débese ao seu retrouso eufemístico: "Ooohh, you touch my tralala... Mmmmm, My ding ding dong".
Kalomoira (álbum)
Kalomoira é o álbum debut da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado o mercado en Grecia e Chipre o 1 de setembro do ano 2004 baixo o selo Heaven Music. O álbum foi disco de ouro, alcanzando a primeira posición en ambos os mercados.
Extinción masiva do Holoceno
miniatura|200px|O [[Raphus cucullatus|dodo, un ave de Mauricio, extinguiuse a finais do século XVII, despois de que o ser humano destruíse os bosques onde aniñaban estas aves e introducise animais que comían os seus ovos.]]
A extinción masiva do Holoceno é un nome dado á extinción sostida e xeneralizada de especies que ocorre no último período xeolóxico, o Holoceno. A extinción abrangue dende o mamut até o dodo, incluíndo incontables especies que desaparecen cada ano.
Características
A extinción masiva do Holoceno comprende a notoria desaparición de mamíferos grandes, coñecidos como megafauna, preto do final da derradeira glaciación entre 9.000 e 13.000 anos atrás. Tales desaparicións consideráronse como consecuencia do cambio climático, como resultado da diseminación e proliferación do humano moderno, ou ambas.
Estas extincións implican a moitas familias de plantas e animais. Ao comezo do Holoceno, despois da derradeira glaciación, trátase principalmente dos continentes e illas recentemente conquistadas polo Homo sapiens as que viron desaparecer as súas principais especies. Dende comezos do século XIX, e en aceleración constante desde o decenio de 1950, as desaparicións implican a especies de todos os tamaños, e ocorren principalmente nas selvas tropicais, que teñen unha gran biodiversidade. A actual taxa de extinción é de 100 a 1000 veces a media atopada na historia natural da evolución do planeta e en 2007 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza considera que unha especie de aves de cada oito, unha de mamíferos de cada catro, unha de anfibios de cada tres e o 70% de todas as plantas están en perigo.
Front d'Alliberament de Catalunya
O Front d’Alliberament de Catalunya ou Front d’Alliberament Català (FAC) foi a primeira organización armada que defendía as teses dos movementos de liberación nacional de influencia marxista-leninista nos Países Cataláns, nada en 1969. O FAC, que vaise definir como unha organización que loitaba pola liberación nacional e de clases, nace coa unión de independentistas veteráns que proviñan do Consell Nacional Català (CNC) e xoves independentistas que proviñan das excursións das Xuventudes Obreiras de Estat Català. Nun principio tan só fan algunhas pintadas pero, aproveitando as excursións ó Garraf e ó Montseny, o sector máis novo da organización vai comezar a proverse de explosivos e das primeiras armas.
Cómpre ter en conta que, do mesmo xeito que o Front Nacional de Catalunya, o FAC priorizaba a acción sobre a ideoloxía e a estratexia. A táctica do Front d’Alliberament de Catalunya consistía na creación de grupos armados que tiñan que forzar a situación para tratar de provocar unha insurrección armada do pobo catalán.
Respecto á súa ideoloxía, os militantes pensaban que a loita nacional e social ían unidas. Por outra banda, tamén incluían a posibilidade dunha unificación de tódolos Países Cataláns se o movemento prosperaba nos outros territorios. Porén, O Front d'Alliberament Catalá tan só tivo implantación no Principado de Cataluña.
Entre 1969 e 1972 o FAC vai realizar máis de cen atentados. Estas accións realizábanse contra institucións de todo tipo próximas ó réxime franquista, como o diario La Vanguardia, os Xulgados, emisoras de TVE, cuarteis da Garda Civil e oficinas de Facenda, pero, ó mesmo tempo, procurábase non causar mortes. O primeiro atentado coñecido foi o 15 de outubro de 1970 contra as oficinas de Radio Nacional de España no Paseo de Gracia de Barcelona. O Día da Victoria de 1971 dinamitaron o cruzamento ferroviario da praza das Glòries, paralizando os trens todo o día. En 1972, foron detidos os militantes Carles Garcia Solé e Ramon Llorca, e os demais marcharon ó exilio. En 1974 foi detido Pere Mora León en Santa Coloma de Gramenet.
En 1976 vaise crear o Movemento Revolucionario de Cataluña (MRC) que pretendía ser o brazo político do FAC. Coa democracia o FAC vai desaparecer de feito en 1977 e o seu brazo político, o MRC, nos mesos seguintes.
Princess of Thieves
Princess of Thieves é un telefilme dirixido por Peter Hewitt que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Keira Knightley.
Sinopse
Cando o lendario Robin Hood é capturado polo príncipe Xoán sen terra, a súa filla Gwyn (Keira Knightley) asume o papel do seu pai no bosque de Sherwood. Trala muerte de Ricardo Corazón de León, o seu fillo Filipe é o lexítimo herdeiro do trono, pero atópase en Francia e teme demasiado a John como para enfrontarse a el. Gwyn busca a Filipe e intenta convencelo da necesidade de derrocar ó príncipe Xoán.
SAC-C
SAC-C, acrónimo de Satélite de Aplicaciones Científicas C, foi un satélite artificial da colaboración entre a CONAE Arxentina, a NASA, Italia, Dinamarca e o Brasil, lanzado o 4 de decembro de 1998 a bordo dun foguete Delta 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
SAC-C foi un satélite lanzado coa misión de estudar a vexetación e diversos ecosistemas en varias lonxitudes de onda. Foi enviado a unha órbita coplanar cos satélites EO 1, Landsat 7 e Terra, o que permitía estudar as mesmas zonas do planeta con moi diferentes sensores. Levaba a bordo o intrumento GOLPE (GPS OccuLtation and Passive reflection Experiment) para estudar de maneira indirecta a estrutura da atmosfera e un magnetómetro de helio. O satélite deixou de funcionar o 15 de agosto de 2013, nove anos despois de superar a súa vida útil calculada de catro anos.
Hematoxilina
miniatura|200px|dereita|[[Haemateína.]] A hematoxilina (CI 75290) é un composto que se extrae da cerna ou durame da madeira da árbore pau de Campeche (Haematoxylum campechianum). É un composto básico/positivo que se une e forma sales con compostos ácidos (basofílicos) que conteñen cargas negativas (por exemplo o ADN ou ARN, que son ácidos/negativos debido aos fosfatos cargados negativamente que conteñen) e tíngueos de azul escuro ou violeta.
A hematoxilina e a eosina adoitan aplicarse conxuntamente na que se denomina tinguidura de hematoxilina-eosina ou tinguidura HE, que é unha das máis utilizadas en histoloxía. Este tipo de tinguidura é permanente, a diferenza doutras que son temporais (como o lugol). Outra tinguidura común con hematoxilina é a hematoxilina-ácido fosfotúngstico, unha mestura de hematoxilina con ácido fosfotúngstico. Cando se oxida forma o composto hemateína, que forma complexos intensamente coloreados con certos ións metálicos, os máis notables dos cales son os sales de Fe(III) e Al(III). Os complexos de metal-hemateína utilízanse para tinguir os núcleos das células antes de observalos ao microscopio. As estruturas que se tinguen con ferro-hemateína ou aluminio-hemateína adoitan demominarse basófilas, aínda que o mecanismo de tinguidura é diferente do utilizado polas tinguiduras básicas.
A inicios da década de 1970 e posteriormente en 2008, houbo escaseza de hematoxilina debido a interrupcións na extracción da madeira do pau de Campeche. En consecuencia, o prezo do composto incrementouse, o que afectou ao custo da histopatoloxía diagnóstica e impulsou a procura de tinguiduras nucleares alternativas. Pero antes de que o uso de compostos alternativos quedase firmemente establecida, a hematoxilina volveu en abundancia aos mercados (a pesar de todo máis cara que antes) e volveu ocupar o seu posto preferente na histopatoloxía. Para a súa substitución recomendáronse varias tinguiduras sintéticas, principalmente o azul celestina (CI 51050), galocianina (CI 51030), galeína (CI 45445) e eriocromo cianina R (tamén chamada cromoxano cianina R e solocromo cianina, CI 43820). Todos eles son compostos que teñen Fe(III) como mordente. Outra alternativa é o complexo de aluminio de brazilina oxidada, que difire da hematoxilina tan só nun grupo hidroxilo.
Teodebaldo, rei dos francos
Teobaldo (en latín Theobaldus, de theut "pobo", e bald "ousado" "atrevido" ; en francés Thibaut ou Théobald), nado conrtra 535 e finado en 555 foi o quinto rei franco de Metz.
Hematoxilina
Solucións de tinguidura
miniatura|esquerda|Pel de rato tinguido con hematoxilina (nuclear/púrpura) e eosina (citosólica/rosa). Estas tinguiduras empréganse comunmente en estudos histolóxicos. Os mordentes utilizados para demostrar estruturas nucleares e citoplasmáticas son o alume (alum) e o ferro, que forman compostos coloreados (complexos tinguidura-mordente-tecido), cuxa cor dependerá dos sales usados. Os lagos de sales de aluminio son xeralmente de cor branca azulada, mentres que os lagos de sales férricas son negros azulados.
Teodebaldo, rei dos francos
Así mesmo, foi correi dos burgundios, con Clotario I e Childeberto I.
Hematoxilina
Solucións de aluminio
As tres principais solucións de alume hematoxilina empregadas son a hematoxilina de Ehrlich, hematoxilina de Harris, e hematoxilina de Mayer. O nome hemalume (ou haemalum) é preferible a "hematoxilina" para estas solucións porque a hemateína, que é un produto da oxidación da hematoxilina, é un composto que se combina con ións aluminio para formar o complexo tinguidura-metal activo. As solucións de alume hematoxilina danlle ao núcleo das células unha cor vermella clara transparente que rapidamente se volve azul ao ser exposta a calquera líquido neutro ou alcalino.
Teodebaldo, rei dos francos
Traxectoria
Teobaldo era fillo de Teodeberto I e da súa esposa Deuteria, e converteuse en rei de Metz en 548 á morte de seu pai, sendo aínda menor de idade (tiña uns 13 anos). Un gobernador asegurou a dirección do reino na súa minorfdade.
Hematoxilina
Solucións de aluminio
O alume ou o sulfato de aluminio e potasio utilizados como mordente xeralmente se disocian en solución alcalina, combinándose con ión OH− da auga para formar hidróxido de aluminio insoluble. Na presenza de exceso de ácido, o hidróxido de aluminio non pode formarse, o que causa que non se forme o lago de tinguidura de aluminio hematoxilina, debido á ausencia de ións OH−. Por tanto, as solucións ácidas de alume hematoxilina vólvense vermellas. Durante a tinguidura, as preparacións tinguidas con alume hematoxilina pásanse despois xeralmente por unha solución neutra ou alcalina (por exemplo, auga da billa cando é "dura" ou hidróxido amónico ao 1%) para neutralizar o ácido e formar un complexo alumino hematina azul insoluble. Este procedemento chámase o azulado.
Teodebaldo, rei dos francos
Traxectoria
miniatura|180px|esquerda|Os reinos francos en [[548. En azul, o reino de Metz.]]
Albert Sacco
Albert Sacco Jr., nado en Boston, Massachusetts, o 3 de maio de 1949, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-73.
Teodebaldo, rei dos francos
Traxectoria
Os alamáns, que estiveran sometidos ao reino de Metz desde o reinado de seu pai, seguiron sendo leais a Teobaldo.
Hematoxilina
Solucións de aluminio
En lugares onde a auga da billa non é suficientemente alcalina, ou cando é auga ácida que non é axeitada para facer o azulado da hematoxilina, un substituto pode ser disolver 3,5 g de NaHCO3 e 20 g MgSO4·7H2O nun litro de auga con timol (para inhibir a formación de mofos), que acelera o azulado de cortes histolóxicos finos en parafina. A adición de trazas de calquera álcali á auga da billa ou destilada tamén proporciona unha solución azuleadora efectiva; unhas poucas pingas de hidróxido de aluminio forte ou de carbonato de litio saturado, engadidas inmediatamente antes do uso, son dabondo para un vaso de tinguidura de 400 ml cheo de auga. O uso de auga moi fría fai máis lento o proceso de azulado, mentres que a auga quente o acelera. De feito, a auga por debaixo de 10 °C en vez de azulear pode producir decoloracións rosa no tecido.
Albert Sacco
Traxectoria
Sacco graduouse en enxeñería química pola Universidade do Nordeste en Boston en 1973 e ten un doutoramento na mesma materia polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1977. Participou na misións STS-73 como especialista de carga, pasando un total de 15,91 días no espazo.
Teodebaldo, rei dos francos
Traxectoria
Contra 552 Teodebaldo casou con Waldrada, filla do rei longobardo Wacho e irmá da raíña Wisigarda, segunda esposa de seu pai. Este matrimonio permitiu estreitar os lazos cos seus aliados longobardos.
Porén, Teodebaldo non foi capaz de conservar as conquistas territoriais de seu pai no norte de Italia. Unha embaixada dos ostrogodos pediulle o apoio dos francos contra os bizantinos, pero Teodealdo, ao igual que fixera o seu pai, evitou o confrontamento directo cos bizantinos, e rexeitou apoiar aos ostrogodos. Porén, Leutario e o seu irmán Bucelino, de orixe alamá, que foran nomeados comandantes dos exércitos por Teodeberto I, aceptaron loitar canda os ostrogodos, e levantaron un exército formado por setenta e cinco mil homes de orixe franca e alamá. Este exército franco apoderouse de Parma, e Bucelino fixo retroceder aos bizantinos, comandados polo xeneral hérulo Fulcaris, e así puideron ocupar todas as cidades dos ostrogodos. A continuación saquearon todo o país, aínda que respectaron as igrexas, respecto que os alamáns, de relixión pagá, non compartían. Así, violaron sistematicamente os lugares sagrados. Leutario, finalmente, decidir regresar á Galia, deixando ao seu irmán Bucelino, que fixo un xuramento aos ostrogodos para loitaren contra os bizantinos.
Pero o emperador Xustiniano I foi quen soubo minar a alianza franco-longobarda e, en 552, enviou un exército, comandado polo xeneral Narsés á conquista da península. Como consecuencia, Italia quedou baixo o dominio do Imperio bizantino.
Teobaldo, que sufría unha discapacidade física, incluso dexenerativa, empeorou até o punto de quedar completamente incapacitado e, finalmente, morreu en 555, antes de cuplrir os 20 anos, e sen ter deixado descendencia. O reino de Metz pasou a mans do seu tío avó Clotario I, que casou coa súa viúva, logrando así reunificar o antigo Reino Franco, que fora dividido por Clodoveo I.
Trofeo Teresa Herrera 1993
O xogador do Deportivo da Coruña Fran, foi elixido mellor xogador do torneo.
After Earth
After Earth é un filme estadounidense dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2013.
Sinopse
Tras unha serie de cataclismos que forzaron á humanidade a abandonar a Terra, Nova Prime converteuse no seu novo fogar. Logo dunha longa misión fóra dese planeta, o lendario xeneral Cypher Raige regresa canda o seu fillo Kitai. No medio dunha treboada espacial, a nave avaríase e estrélase contra a Terra, lugar descoñecido e perigoso no que tódolos seres vivos evolucionaron co obxectivo de eliminar ós homes. Como Cypher quedou ferido no accidente, Kitai debe percorrer ese mundo hostil na busca da baliza de rescate.
Ganso das neves
O ganso das neves (Anser caerulescens ou Chen caerulescens) é unha especie de ganso norteamericana. O seu nome científico está en discusión: mentres a Unión americana de ornitólogos e BirdLife International sitúana xunto aos outros gansos brancos dentro do xénero Chen, outras autoridades mantéñeno dentro do xénero Anser.
Descrición
A especie adoita dividirse en dúas subespecies: o ganso das neves pequeno (Anser caerulescens caerulescens), que cría dende o centro do norte do Canadá ata ó estreito de Bering, e o’ganso das neves grande (Anser caerulescens atlanticus), que se reproduce no nordeste do Canadá.
A forma pequena mide entre 63,5 e78,7 cm e pesa de 2 a 3 kg. Os exemplares da subespecie meirande pesan uns 3.200 gramos de media, pero poden chegar ós 4500. A envergadura alar dos gansos das neves vai dos 135 ós 165 cm. miniatura|esquerda|Ganso das neves en Cap Tourmente, [[Quebec, Canadá]]
Esta especie amosa dúas fases de coloración: unha fase branca e outra escura ou azul. Os exemplares de fase azul da subespecie de máis tamaño son, porén, escasos.
Os individuos da fase branca son totalmente brancos, agás polas puntas negras das alas. A forma azul caracterízase pola coloración gris azulada agás no pescozo, a cabeza e a punta da cola. Hai formas de transición entre as dúas coloracións. Os individuos de ámbalas dúas fases teñen o bico vermello e negro e as patas vermellas. Femias e machos teñen un aspecto semellante. Os gansos novos son agrisados. miniatura|esquerda|C. c. caerulescens fprma azul
Cando buscan parella os gansos adoitan escoller un compañeiro de cor semellante ó de seus pais. Os fillos de parellas mixtas emparéllanse con individuos de calquera fase.
Distribución e hábitat
Crían no noroeste de Groenlandia, no norte do Canadá e nordeste de Siberia. Son aves migratorias que pasan o verán sobre todo en zonas dos Estados Unidos, aparecendo en ocasións máis ó sur. A poboación reprodutora do ganso das neves é superior os 5 millóns de exemplares, e aumentan ano a ano. No caso do ganso das neves pequeno están a establecerse colonias en zonas da costa da baía de Hudson onde ata agora non criaban.
A migración cara ó sur comeza entre finais de agosto e primeiros de setembro e as aves acadan o seu destino ó redor de outubro. Durante a migración forman grandes bandos que voan moi altos ó longo de corredores aéreos moi estreitos, percorrendo máis de 4.000 quilómetros, polo que pasan máis de medio ano nas súas viaxes migratorias de ida e volta. miniatura|esquerda|Área de distribución do ganso das neves pequenosminiatura|dereita|Rutas migratorias norteamericanas dos gansos das neves thumb| Anser caerulescens
Dr. Mata
Dr. Mata é unha serie de televisión colombiana, dirixida por Sergio Cabrera, producida e emitida por RCN Televisión. Baseada na historia do famoso asasino Nepomuceno Matallana e ambientada na década de 1940, contén elementos de realidade e ficción. Estivo protagonizada antagónicamente por Enrique Carriazo, xunto ás actuacións de Yuri Vargas, Geraldine Zivic, Luis Fernando Hoyos e Nicolás Rincón.
Ganso das neves
Distribución e hábitat
Orixinalmente os gansos das neves pasaban o inverno só en zonas costeiras pantanosas, onde recolleitan raíces co seu bico curto e forte. De alí pasaron a establecerse nos campos de arroz e posteriormente nos de todo tipo de cereais nos que aparecen ata abril e maio, cando volven cara á tundra ártica. Algúns biólogos sinalan a adaptación ás áreas cultivadas como causa principal do aumento das poboacións da especie en Norteamérica. No Xapón, onde eran abundantes, fixéronse, porén, raros e as poboacións da illa de Wrangel reducíronse tamén drasticamente.
Hábitos reprodutores
Os gansos das neves forman parellas que duran toda a vida. Malia emparellárense en xeral no segundo ano de vida non comezan a reproducirse ata ó terceiro. As femias teñen unha tendencia moi forte a reproducirse no mesmo lugar onde naceron (filopatía). miniatura|Bando de gansos en voo A miúdo crían en colonias. A construción do niño comeza a finais de maio ou primeiros de xuño, dependendo da presenza da neve. As femias constrúen o niño, consistente nunha depresión pouco fonda rodeada de materia vexetal, nunha elevación do terreo, e o mesmo niño pode ser usado máis dun ano. Cando pon o primeiro ovo (en total poñen de 3 a 5), a nai cobre o niño con penuxe. O período de incubación é de entre 22 e 25 días. Os polos, que son vixiados polos dous membros da parella mentres procuran comida, son capaces de voar cando fan entre 42 e 50 días, pero poden permanecer co grupo familiar ata que teñen dous ou tres anos.
Dr. Mata
Sinopse
É o final da segunda guerra mundial. O mundo celebra os xuízos de Nuremberg e chora a morte de Manolete. Na Arxentina, Evita convértese en raíña dos Descamisados, e en Colombia Jorge Eliécer Gaitán demostra o seu poder de convocatoria na marcha dos fachos. Nese escenario, unha empregada do servizo peta na porta das casas señoriais e as portas dos xulgados en Bogotá, buscando xustiza. Sinala a Buenaventura Nepomuceno Matallana, poderoso e rico avogado, como o responsable da desaparición do seu patrón. Ninguén lle cre.
Merceditas Ramos, a empregada, pon as súas escasas probas en mans do xornalista máis famoso da época, Félix González Robledo, famoso polas súas crónicas policiacas. González Robledo une forzas cun avezado investigador, Benito Capote e xuntos comezan a examinar as actuacións do adiñeirado avogado Matallana. Axiña, Merceditas e os seus investigadores atopan probas de ducias de desaparecidos. Non están fronte a un asasino corrente senón fronte a un asasino en serie.
Por conta do trío de investigadores, o prestixioso Matallana vai ao cárcere co seu nome convertido nun alias: “Doctor Mata”. O home xura vinganza contra Merceditas e o asasinato de Jorge Eliécer Gaitán bríndalle a oportunidade. O Bogotazo abre as portas de tódolos cárceres e Mata xa está entre as rúas incendiadas buscando a Mercedes.
ADN A
dereita|miniatura|Dobre hélice do ADN A, no cal as bases están moi inclinadas.
O ADN A (ou A-DNA) é unha das posibles estruturas en dobre hélice que pode adoptar o ADN. O ADN A crese que é unha das tres estruturas en dobre hélice biolóxicamente activas do ADN, xunto coa do ADN B (a máis común) e o ADN Z. É unha dobre hélice dextroxira bastante similar á máis común e mellor coñecida da forma ADN B, pero cunha estrutura helicoidal máis compacta e cos pars de bases non perpendiculares ao eixe da hélice (como están no ADN B). Parece probable que só apareza en mostras deshidratadas de ADN, como as utilizadas nos experimentos de cristalografía, e posiblemente aparece tamén nas dobres hélices híbridas ADN-ARN. A mesma conformación helicoidal é a que se observa máis comunmente nos ARN bicatenarios.
Estrutura
Un ADN A é bastante similar ao ADN B dado que é tamén unha hélice dextroxira con sucos maiores e menores. Porén, como se mostra na táboa comparativa de abaixo, hai un lixeiro incremento no número de pares de bases por rotación (e como resultado un ángulo de rotación máis cerrado), e unha maior elevación (rise) por xiro. Isto orixina que se forme un suco maior máis profundo e un suco menor menos profundo.
Xeometrías comparadas das formas máis comúns do ADN
dereita|miniatura|Vista lateral e superior das conformacións dos ADN A, B e Z. miniatura|dereita|250px|Os puntos amarelos representan a localización do eixe da hélice das formas de ADN A, B e Z con respecto ao par de bases [[guanina-citosina.]]
PZL PW-5
miniatura|dereita|PW-5 O PZL PW-5 é un planador monopraza de fabricación polaca.
Deseñado por estudantes da Universidade Tecnolóxica de Varsovia, o primeiro voo do aparello realizouse en 1993. Dos 200 PW-5 en uso, 76 están nos Estados Unidos.
Cork Constitution
Cork Constitution é un club de rugby con base en Cork.
Traxectoria
Foi fundado polo equipo de traballadores do xornal Cork Constitution. Des que o xornal deixou de publicar os domingos, os seus traballadores procuraron actividades de entretemento para as tardes do Domingo. Para o verán, xogábase ao crícket, e no inverno o rugby foi a actividade designada. O equipo xoga os seus encontros en Temple Hill, na cidade de Cork. Cork Constitution é o único equipo que gañou a AIL Cup e a AIB Cup nos seus anos inaugurais 1991 e 2006.
O equipo formou moitos xogadores que xogaron co Munster Rugby e coa Selección de rugby de Irlanda. Neste período o Cork Constitution sempre foi competitivo, chegando á final da AIB League en cinco ocasións dende 2001 incluído; perdendo en 2001 contra o Dungannon, en 2002 contra o Shannon RFC (contra o que tamén perdería en 2004) e perdendo tamén en 2007 fronte ao Garryowen, contra o que finalmente gañarían en 2008 en Musgrave Park.
Clive Standen
Clive Standen, nado en Holywood (Condado de Down) o 22 de xuño de 1981, é un actor norteirlandés. Os seus papeis máis populares foron as súas participacións nas series de televisión Vikings, Camelot e Robin Hood.
Traxectoria
Formouse durante tre anos na prestixiosa London Academy of Music and Dramatic Art LAMDA, foi membro do National Youth Theatre e o National Youth Music Theatre. No ano 2004 debutou na televisión coa súa aparición en dous episodios da serie Waking the Dead,
Filmografía
miniatura|dereita|Clive Standen coma Archer na gravación de Robin Hood.
NO$GBA
NO$GBA (Nocash Game Boy Advance) é un emulador de Game Boy Advance e de Nintendo DS para Microsoft Windows e MS-DOS. Soporta a maioría de Nintendo DS homebrews e ROMs comerciais. NO$GBA inclúe unha variedade de opcións para a emulación, entre elas moitas formas de gardar, e ler varios cartuchos. É capaz de cargar múltiples GBA / NDS arquivos ROM co fin de funcións multixogador.
Historia
Martin Korth empezou programando un emulador de Game Boy para DOS en 1997, chamado no$gmb. Foi escrito ó completo en x86 ASM e funcionou incluso en máquinas AT/XT. Este programa foi mellorado co soporte de Game Boy Color en 1999, esta capacidade requiriu que o usuario doase diñeiro, aproximadamente 10$, para que o autor dese unha clave que permitise usar as "funcións de color" durante máis de 5 minutos. Desde que a protección foi crackeada non moito despois do lanzamento, o autor suspendeu o programa traLa versión 2.5. Unha versión especial para Windows estivo dispoñible a partir da 2.4.
En 2001 Martin Korth empezou un novo emulador para a Game Boy Advance. O emulador tivo a mesma interface de debug que o no$gmb (e outros emuladores baixo a etiqueta "no$") e foi lanzado para DOS e Windows en 2002. O soporte para a Nintendo DS foi engadido na versión 2.2 en 2006. Para evitar problemas de piratería, o autor creou unha versión gratuíta sen a interface de debug para o uso público. A versión de debug básica está dispoñible por 15$, dirixido ós desenvolvedores caseiros.
Recentemente o autor empezou a pedir unha pequena doazón de 2.5$ para que os usuarios poidan obter a versión máis recente, que é a que ven despois da versión gratuíta. A versión 2.6 está aínda dispoñible para descargar de balde.
Limitacións
O emulador é considerado un dos mellores emuladores de NDS e GBA, porén, ten algúns problemas de compatibilidade. Estes inclúen o feito de que o emulador é bastante intensivo na CPU para executar con pleno soporte 3D, algúns xogos, como o Megaman ZX e o Duck Amuck non funcionan debido a problemas cos codecs de vídeo, e as funcións multixogador poden non funcionar en xogos comerciais, e actualmente non se coñece soporte para a conexión WIFI de Nintendo ou o uso de xogos de GBA na segunda rañura durante a emulación dunha ROM de NDS.
Rito romano
O rito romano é unha das formas nas que son celebrados na Igrexa Católica tanto a Eucaristía (misal romano) como os outros sacramentos (ritual romano), a liturxia das horas (breviario) e as outras cerimonias litúrxicas (ritual e Caeremoniale Episcoporum).
É o rito litúrxico orixinario da diocese de Roma da Igrexa Católica. É o rito máis estendido dos ritos litúrxicos latinos, empregados na Igrexa Latina, unha das 23 igrexas particulares autónomas en comuñón co Papa. Pasou a ser o rito padrón da Igrexa Latina dende a promulgación da bula Quo Primum Tempore de Pío V o 14 de xullo de 1570 en conformidade co espírito do Concilio de Trento. Como os demais ritos litúrxicos, ten sido adaptado e variado ao longo dos séculos. A súa liturxia eucarística pode dividirse en tres etapas históricas: pre-tridentina, tridentina e actual.
Formas en uso
O rito romano celébrase actualmente na Igrexa Católica segundo dúas formas lexítimas:
- A forma ordinaria, actualmente en vigor, foi instaurada logo do Concilio Vaticano Segundo, promulgada polo papa Paulo VI e revisada durante o pontificado de Xoán Paulo II, polo que o misal romano de 2002 afirma "est dit ex sacrosancti oecumenici concilii vaticani II instauratum, auctoritate Pauli pp. VI promulgatum, Ioannis Pauli pp. II cura recognitum".
- A forma extraordinaria é o rito romano segundo foi revisado logo do Concilio de Trento. O seu uso está regulado polo motu proprio Summorum Pontificum do papa Bieito XVI, promulgado en xullo de 2007. Aplícase á celebración da misa, dos sacramentos, do oficio divino e do cerimonial dos bispos, e esténdese a todos os ritos particulares cos ritos litúrxicos en vigor en 1962.
A misa romana nos primeiros tempos
left|200px|O papa [[Gregorio I, papa|San Gregorio I.]] San Xustino Mártir, na súa primeira apoloxía describiu a Eucaristía tal e como era celebrada en Roma cara o ano 150 cun rito similar aos ritos orientais.
Aínda que nos primeiros tempos da Igrexa o bispo local tiña moitas liberdades no referente á organización da liturxia, pódense distinguir xa dúas partes fixas: unha de predicación e outra de louvanza. Segundo a descrición de San Xustino, a misa comezaba coas lecturas, que se alternaban a partir do século IV cos cantos: gradual, aleluia e tracto. Durante o papado de San Pío V as lecturas foron reducidas a unha epístola e ao Evanxeo, agás nos casos de certas misas, especialmente as celebradas durante os períodos penitenciais (mércores de cinsa, coresma etc.).
Posteriormente o celebrante pronuncia a homilía, seguida dunha oración recitada por todos os asistentes, coñecida como "oración dos fieis". Este é o motivo polo que un grande número de sermóns de Agostiño de Hipona rematan coa frase "Agora, de cara ao Señor, oremos...". Despois, presentábanse as ofrendas, o sacerdote facía a consagración e, finalmente, repartíase a comuñón.
Esta organización tan sinxela se mantén hoxe na cerimonia litúrxica do Venres Santo: os oficiantes avanzan en silencio cara ao altar, e comezan entón de xeito inmediato polas lecturas e polos cantos intercalados, seguido isto polas longas oracións solemnes polas intencións da Igrexa.
O celebrante mantiña unha certa facultade de improvisación, en particular na parte da plegaria eucarística. No século III, a Tradición apostólica (texto atribuído a Hipólito de Roma) fai algunhas recomendacións de fórmulas de oracións para a liturxia dos sacramentos (misa, ordenación etc.) mais non con carácter obrigatorio. A necesidade dunha regulación debido á variedade dos celebrantes xa xurdira nos comezos: San Paulo xa recomendaba que non tomaran a palabra quen non fora capaz de edificar aos seus irmáns. Máis tarde, Santo Agostiño laiábase de que algúns bispos empregaban oracións compostas por autores incompetentes, mesmo heréticos. Dous sínodos celebrados en Cartago, en 397 e 497, prohibiron o emprego de fórmulas que non tiveran sido aprobadas previamente.
Todo este período, até o papado de Gregorio o Grande, é de grandes cambios litúrxicos, coa fixación progresiva das oracións da misa: o Sanctus apareceu no século IV, a ladaíña penitencial foi reducida e limitouse ás invocacións do Kyrie eleison no século VI, e as oracións de colecta, sobre as ofrendas e logo da comuñón tiveron fixado o seu lugar.
Foi o papa Gregorio o Grande (540-604) o primeiro de quen se ten constancia de que reorganizara a liturxia romana, mais non foi até o século IX que o canto gregoriano tomou forma no imperio. Non se sabe nada dos cantos romanos anteriores á época carolinxia, e certos musicólogos inclínanse por imaxinar a práctica dun canto arcaico, respecto ao cal o gregoriano supondría unha auténtica evolución, grazas aos cantos xermanos e francos.
Na época carolixia houbo unha grande reorganización da liturxia con Bieito de Aniane (750-821). Pouco despois da morte de Carlomagno, baixo o impulso do emperador Luís o Piadoso, Bieito de Aniane unificou as regras e as liturxias das abadías beneditinas no concilio de Aquisgrán (817), arredor da regra de San Bieito e da liturxia romana.
As formas pre-tridentinas
Entre o papado de Gregorio I e a promulgación da bula papal de 1570, introducíronse baixo diversas influencias cerimonias con moito simbolismo, como a bendición das candeas (na Candelaria), a das cinsas ou a das palmas (no Domingo de Ramos) e numerosos rituais da Semana Santa.
Ás veces, a misa romana incluía, antes do Evanxeo, unha lectura do Antigo Testamento, de carácter profético, unha lección e outra lectura das Epístolas de San Paulo ou doutros apóstolos ou dos Feitos dos Apóstolos. O gradual situábase entre as leccións e a epístola, e o Aleluia ou o tracto logo da epístola.
Atribúese á influencia do emperador Henrique II o rezo do Credo logo da lectura do Evanxeo. O rito da elevación non se estendería até os ataques de Berengario de Tours (998-1088) contra a presenza real de Cristo na Eucaristía. Non foi até o século XI ou XII que non se comezou a empregar incenso para as procesións (entrada e Evanxeo), e despois comezouse a inciensar ás persoas. As oracións privadas do sacerdote antes da comuñón representaron outra innovación. Cara ao século XIII foi engadido o ofertorio, onde anteriormente a única oración que facía o celebrante era a Segredo.
Entre os séculos IX e XIII, o papel cada vez máis importante do sacerdote na liturxia, xunto á necesidade práctica de recompilar a totalidade dos textos da misa, levou á formación do misal completo. Até o Concilio de Trento, a variedade dos usos e dos ritos diocesanos era ilimitada. Porén, a aparición das ordes mendicantes (franciscanos e dominicos) alimentou a tendencia á uniformación litúrxica comezada xa polas grandes ordes monásticas centralizadas do século XII (cistercienses e cartuxos). Estas ordes adoptaron e adaptaron os ritos locais que transmitiron por aqueles sitios polos que se estendían. O inmenso éxito dos franciscanos, que adoptaran o rito da curia pontifical a mediados do século XIII, levou á divulgación deste último por toda a cristiandade. Con todo, o misal da Curia, promulgado para a diocese de Roma polo papa Nicolao III en 1277, non será obrigatorio para todos os católicos.
A unificación dos ritos na Igrexa Latina logo de Trento
Cando o Concilio de Trento era celebrado, entre 1542 e 1563, existían na Igrexa Latina unha gran variedade de ritos, e o xeito de celebrar a misa difería segundo o lugar e as autoridades eclesiásticas. O concilio pediu ao papa a revisión do misal romano e a súa extensión a toda a Igrexa Latina. Estes traballos foron efectuados polo papa Pío V en 1570, coa promulgación da primeira edición do misal romano.
A imprenta convértese nun instrumento de grande importancia ao servizo da uniformación da liturxia occidental segundo o modelo romano. O papa Pío V loitou contra os excesos litúrxicos e fixou as grandes liñas do ordinario romano. Mais a orde tridentina é tamén resultado difire moito en numerosos puntos dos usos medievais primitivos.
Entre 1570 e 1962 o misal e a liturxia evolucionaron, mais de xeito mínimo: axustes e supresións de festas do calendario, precisións diversas nas rúbricas. A revisión máis importante data de 1955, mais só afectou aos catro días da Semana Santa.
Uso noutras igrexas
Nos países de tradición occidental, a Igrexa Ortodoxa ten aprobado o uso de diferentes liturxias baseadas no rito romano para o seu uso nalgunhas parroquias. Celébrase a Divina Liturxia de San Gregorio na vigairía ortodoxa antioquense de rito occidental, e até 2013 tamén celebrábase na vigairía ortodoxa rusa de rito occidental. A base de dita liturxia é a misa tridentina como era celebrada pola Sociedade de San Basilio, unha igrexa independente integrada na Igrexa Ortodoxa de Antioquía en 1961. A liturxia tamén ten sido autorizada e celebrada na Igrexa Ortodoxa Polaca, no Patriarcado de Moscova e no Patriarcado de Alexandría.
Por outra parte, as Igrexas de tradición anglicana tamén empregan liturxias baseadas no rito romano e noutros ritos litúrxicos latinos, como o rito de Sarum, variante do mesmo rito romano. Finalmente, a Igrexa Vella Católica, separada da de Roma logo do Concilio Vaticano Primeiro, emprega unha forma do rito tridentino.
Capuchino pardo
Capuchino pardo (Sapajus apella) é unha especie de primate do Novo Mundo orixinaria de América do Sur. Tradicionalmente, foi considerada a especie de primate máis estendida do Neotrópico, mais segundo as recentes consideracións do Sapajus libidinosus, Sapajus nigritus e Sapajus xanthosternos como especies separadas dun xénero novo, a área da especie capuchino pardo quedaría limitada á bacía do río Amazonas e áreas veciñas.
É unha especie omnívora que se alimenta de froitas e invertebrados, aínda que ás veces tamén se alimenta de pequenos vertebrados (como lagartos e crías de paxaros) e outras partes das plantas. Pode encontrarse en diferentes tipos de ambientes, incluíndo selvas tropicais, subtropicais e bosque seco, así como en bosque secundario.
Ó igual que outros capuchinos, é un animal social que forma grupos de 8 a 15 individuos que son liderados por un alfa ou macho dominante.
Ciencia pura
Ciencia pura pode referiese a:
Lingua aiklep
O aiklep é unha lingua malaio-polinesia que se fala en Papúa Nova Guinea. ISO/DIS 639-3: mwg
Falantes
3.697 (1994)
Distribución xeográfica
Fálase nas aldeas de Ais, Asailo, Yumielo e Analo da illa de Aviklo, preto de Kandrian, na provincia de Nova Bretaña Oriental
O Casal, Brántega, Agolada
O Casal é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza que linda coa parroquia de Val de Sangorza. Segundo o INE en 2008 tiña oito habitantes (catro homes e catro mulleres), cinco menos ca en 2000.
Lingua aiklep
Ligazóns externas
O aiklep no Ethnologue
O Casal, Brántega, Agolada
Nesta aldea está a capela privada de San Miguel, pertencente á familia Vázquez, ademais de dous cruceiros, un da mencionada familia e outro próximo á ermida. Na contorna hai numerosas sobreiras a maioría en proceso de secar. Zona de grande importancia micolóxica, aínda que diminuíndo ultimamente debido aos constantes incendios de todos os anos.
O Coruxal, Melón, Melón
O Coruxal é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 34 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 21 mulleres.
Selena
Selena Quintanilla Pérez, coñecida artisticamente como Selena, nada en Lake Jackson (Texas) o 16 de abril de 1971 e finada en Corpus Christi (Texas) o 31 de marzo de 1995, foi unha cantante mexicano-estadounidense texana.