cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade Católica de Santos
Historia
Como membro da Asociación Brasileira de Universidades Comunitarias, o UNISANTOS subministra parte dos seus ingresos para financiar bolsas, visitas hospitalarias gratuítas, clínicas de psicoloxía e asistencia xurídica, entre outras. Ademais, mantén a Universidade Aberta para Persoas Maiores, proxecto pioneiro na comarca.
Convenios internacionais
A UNISANTOS ten un convenio para intercambiar estudantes con institucións estranxeiras situadas en Portugal, España (entre elas, a Universidade de Santiago de Compostela), Alemaña, México e Costa Rica.
Chak-chak
miniatura| Çäkçäk (dereita) e boxara käläwäse (esquerda). miniatura|Elaboración caseira do chak-chak.
O chak-chak ou çäkçäk (IPA: //, jaŋalif: Cəkcək, tártaro cirílico: Чәкчәк чәк-чәк, çäk - çäk; ruso: чак-чсәк әк, чәксәк, chak-chak; baskir: säk-säk) é un doce tártaro. É o prato máis popular de Tartarstán e Bashkortostán, recoñecido como un dos símbolos tártaros de Rusia.
O çäkçäk está feito de grans de masa, cortados do tamaño dunha abelá e cocidos en aceite. Opcionalmente, engádense abelás ou froitos secos á mestura. A continuación, son amontoados con xarope de mel quente nun molde especial. Despois de callar e arrefriar, o çäkçäk pódese decorar opcionalmente con máis abelás e froitos secos.
Exaltación
O çäkçäk máis grande (1000 kg) preparouse o 29 de agosto de 2005 durante a celebración do milenio de Kazan.
Mijn beste vriendin Anne Frank
Mijn beste vriendin Anne Frank é un filme neerlandés de 2021 dirixido por Ben Sombogaart. O filme conta a historia real da amizade entre Hanneli Goslar e Anne Frank dende a perspectiva de Goslar. Está baseado no libro Memories of Anne Frank: Reflections of a Childhood Friend escrito pola autora estadounidense Alison Leslie Gold. É o primeiro filme neerlandés sobre a vida de Anne Frank. Aiko Beemsterboer interpreta o papel de Anne Frank e Josephine Arendsen interpreta a Hanneli Goslar.
O filme distribuíuse internacional a través de Netflix o 1 de febreiro de 2022.
Produción
Parte do filme foi rodado en Hungría.
Antonio Díaz Herrera
Antonio Díaz Herrera, nado en Pontevedra en 1904 e finado en 1980, foi un escritor e xornalista galego.
Vilagoíz, A Devesa, Ribadeo
Vilagoíz é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Vilandriz, A Devesa, Ribadeo
Vilandriz é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Volta, A Devesa, Ribadeo
A Volta é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
As Casas Novas, Ove, Ribadeo
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Soiuz T-13
Soiuz T-13 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 6 de xuño de 1985 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-13, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Vladimir Dzhanibekov e Viktor Savinikh a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7. A tripulación chegou á estación para facer reparacións urxentes, tendo que acoplarse á estación estando inactiva, e máis tarde facer experimentos de natureza militar no módulo Kosmos 1686.
A Soiuz T-13 regresou a terra o 21 de novembro de 1985.
Aceñas, Ove, Ribadeo
Aceñas é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Capela, Ove, Ribadeo
A Capela é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Acevedo, Ove, Ribadeo
Acevedo é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Héctor Llaitul
Héctor Javier Llaitul Carrillanca, nado en Osorno, Rexión de Los Lagos o 19 de novembro de 1967, é un activista mapuche-huilliche, coñecido por ser líder da organización Coordinadora Arauco-Malleco (CAM), onde é coñecido como «Comandante Héctor» ou «El Negro».
Foi acusado de planificar e realizar atentados incendiarios nas rexións de Biobío e Araucanía. Foi procesado pola fiscalía de Nova Imperial sobre a base do testemuño de Roberto Painemil, o cal foi obtido baixo tortura, e foi absolto dos cargos en xuño de 2008. Estivo baixo arresto dende o 21 de febreiro de 2007.
En marzo de 2010, o Tribunal Oral no Penal de Cañete condenouno a 25 anos de cárcere polos delitos de roubo con intimidación e homicidio frustrado contra fiscal. Posteriormente, a Corte Suprema acolleu parcialmente un recurso de nulidade interposto pola defensa, rebaixando a súa condena a 14 anos de cárcere. Dende agosto de 2022 atópase en prisión por delitos de roubo de madeira e Lei de Seguridade Interior do Estado pola súa presunta participación en atentados incendiarios.
Traxectoria
É fillo de Juan José Llaitul Álvarez e Florinda Carrillanca Treimun. Casou con Pamela Pezoa Matus, con quen ten catro fillos.
Cursou a carreira de traballo social na Universidade de Concepción, onde se enrolou como militante nas filas do Movemento de Esquerda Revolucionaria, (MIR). Durante a ditadura militar de Augusto Pinochet, integrou as filas da Fronte Patriótica Manuel Rodríguez (FPMR), organización armada que serviu de brazo militar do Partido Comunista de Chile na súa loita contra a ditadura.
1998-2005
miniatura|183x183px|Logotipo da [[Coordinadora Arauco-Malleco]] En febreiro de 1998, e xunto con outras comunidades, grupos e colectivos mapuches, Llaitul formou a Coordinadora Arauco-Malleco (CAM) en Tranaquepe. Nela participaron, ademais, José Huenchunao, Alihuen Antileo, Adolfo Millabur (exalcalde de Tirúa e que posteriormente apareceu distanciándose publicamente da CAM) e Víctor Ancalaf. Na cúpula da CAM, secundárono Ramón Llanquileo (arrestado en xaneiro de 2007 e sentenciado a 5 anos por un ataque incendiario en Ercilla) e José Huenchunao (capturado o 21 de marzo de 2007).
Segundo informes de intelixencia policial, é o responsable de planificar, coordinar e executar atentados incendiarios na zona do conflito mapuche. A súa primeira participación coñecida no conflito sería en 1999, nun enfrontamento en Traiguén con persoal de Forzas Especiais de Carabineros. Segundo se lle acusou, naquela ocasión, cuberto cun pasamontañas, dirixiu mediante un chifre unha quincena de activistas indíxenas. Un xornalista da Terceira, Fredy Palomera, sostivo telo fotografado mentres daba instrucións aos demais encapuchados e di escoitar que o chamaban «Comandante Héctor». Ao día seguinte, e tras publicar dita noticia, Palomera sería agredido no mesmo sector por Llaitul, quen o atacou con golpes de karate, sendo finalmente auxiliado polos propios compañeiros de Llaitul, quen tiveron que impedir que o seguise golpeando. O alcume de «comandante» derivaría do seu pasado como militante da Fronte Patriótica Manuel Rodríguez na Rexión de Biobío.
En xaneiro de 2001, segundo a investigación levada a cabo polo Ministerio Público, participou nun ataque á facenda Lleu Lleu, queimando casas de verán, sendo detido posteriormente por efectivos del GOPE de Carabineros, quen lle dispararon con balíns antimotíns, causándolle varias feridas leves na faciana. Debido a dito ataque, o ministro en visita designado pola Corte de Apelacións de Concepción, Eliseo Araya, condenouno a 541 días de cárcere, por infracción á Lei de Seguridade do Estado. Xunto a el foron condenados varios integrantes da comunidade Pascual Coña.
Posteriormente foi acusado de ser o autor do homicidio frustrado contra do condutor forestal Antonio Boisier, quen perdeu un ollo ao recibir en 2002 un disparo de escopeta na cara, percutido a dous metros de distancia, polo líder dun grupo de seis encapuchados que emboscou dous camións contratistas no sector de Tranaquepe. Ese ano, logo de ser arrestado o 19 de maio na zona de Traiguén, acusóuselle de asociación ilícita terrorista: especificamente, de integrar un grupo terrorista que actuaría ao beirado da Coordinadora Arauco-Malleco. Tamén se lle acusaba de incendiar instalacións do aeródromo de Tirúa en novembro de 2002. Ao ser deixado en liberdade con medidas cautelares, volveu entrar na clandestinidade. En 2005 realizouse o respectivo xuízo oral. Llaitul non se presentou, do mesmo xeito que outros 5 dun total de 18 acusados.
2006-2009
O 26 de decembro de 2006 dirixiría un grupo armado de oito encapuchados que entraron ao Fundo Las Praderas da Forestal Mininco, na zona de Cholchol, para incendiar un camión forestal, unha torre de madereo e unha máquina trineumática. Tres días máis tarde, ao ser recoñecido e perseguido pola policía, escaparía nunha camioneta por un camiño entre Temuco e Boroa. miniatura|260x260px|Pancarta a prol de Llaitul, na sede da UMCE en Santiago en 2008. Foi detido o 21 de febreiro de 2007 por efectivos da Policía de Investigacións en Concepción, nos arredores da Praza Acevedo no sector de Collao. Portaba unha pistola Taurus (9 mm.) co seu cargador con 10 tiros e 53 balas. Ao día seguinte foi posto en prisión preventiva por tres meses por ser considerado un perigo para a sociedade. Foi acusado de incendio, porte ilegal de armas (a Taurus de Llaitul está inscrita ao seu nome dende 1995, mais non dispón de permiso para portala), arriscando unha pena de entre 3 e 10 anos de prisión.
Llaitul foi defendido dende xuño de 2008 polo xuíz Juan Guzmán Tapia. Llaitul foi imputado por incendio, porte ilegal de armas e pola súa suposta intervención no incendio do Fundo Las Praderas de Cholchol en 2006. Despois de sete días de xuízo oral e máis dun ano en prisión, Héctor Llaitul foi absolto dos cargos polo tres xuíces do Tribunal Oral de Temuco, decretándose ademais a súa liberdade inmediata. Á súa vez, o outro acusado, Roberto Painemil Parra, foi declarado culpable do delito de porte ilegal de armas e inocente dos delitos de incendio e tenencia ilegal de municións. Durante o xuízo, Guzmán manifestou a súa convicción da inocencia de Llaitul e denunciou unha «montaxe» para inculpalo. Mesmo cualificou de «autoatentados» algúns incendios atribuídos a comuneiros mapuches na zona.
2010-presente
Entre 2010 e 2011, Llaitul realizou unha serie de folgas de fame xunto a outros comuneiros mapuche, en protesta polas detencións e condenas de persoas de orixe mapuche por parte da xustiza chilena. miniatura|349x349px|Llaitul (con máscara) durante a súa detención en 2022. En setembro de 2017 déronse a coñecer os resultados da chamada Operación Huracán, a cal se iniciou uns meses antes e —segundo a Intelixencia de Carabineros dera por conclusión que Héctor Llaitul era membro dunha organización ilícita terrorista que realizara varios atentados incendiarios na Rexión de Biobío, Araucanía e Los Ríos. Posterior ao control de detención de varias persoas de etnia mapuche acusadas como membros dunha organización ilícita terrorista, Llaitul foi posto en prisión preventiva durante o prazo que durase a investigación. Porén, a través dun recurso xudicial resolto pola Corte Suprema de Chile, a resolución do Xulgado de Garantía que se pronunciou a favor da prisión preventiva, foi cualificada de arbitraria e en consecuencia deixada sen efecto.
Meses despois, a Fiscalía de Chile deu a coñecer anomalías na información e probas achegadas pola Dipolcar (Intelixencia de Carabineros), o que derivou en acusación por falsificación de instrumento público e implantación de probas falsas. Dende entón iniciouse o caso Huracán I e II, xerando unha crise en Carabineros de Chile, a cal motivou a saída do xeneral Gonzalo Blu.
En decembro de 2018, Llaitul viaxou liderando unha comitiva de comuneiros mapuches cara a Caracas, Venezuela, onde mantivo unh reunión oficial co chanceler venezolano, Jorge Arreaza; en devandita oportunidade, tamén se reuniu con outros líderes do chavismo, como Diosdado Cabello e Adán Chávez.
Morais
Pertenceu ao concello de Izeda ata 1855, pasando a integrarse no concello de Macedo de Cavaleiros a partir desa data. Ten como santo patrón a Santo André e anexas as localidades de Paradinha, Paradinha de Besteiros e Sobreda.
Historia
Da orixe da aldea chamada Morais pouco se sabe pola escaseza de fontes fidedignas. Con todo, e cando se trata de saber cousas sobre as aldeas transmontanas, sobre todo do distrito de Bragança, unha fonte inesgotable de información é, sen dúbida, a monumental obra do Abade de Baçal, o Reverendo, de nome Francisco Manuel Alves, que se titula Memórias Arqueológicas – Históricas do Distrito de Bragança, que refire o seguinte sobre esta freguesía:
''“É soar desta familia (Morais) o lugar de Morais do distrito desta cidade (Braganza) e en sitio deste consérvase o nome de torre e acháronse vestixios e alicerces que insinúan foi edificio grande e común e recibida tradición, sen cousa en contrario, afirma ser este o seu soar. Os moradores de Morais din que nesta torre vivían os señores del e mostran un campo plano, que chaman corredoira, onde estes fidalgos exercitaban os cabalos…”''.
Esta cita foi retirada da obra referida, volume VI – Os fidalgos.
Así se inicia a noticia sobre a aldea de Morais. Segundo esta a existencia da aldea está directamente relacionada coa vinda para esta rexión dunha liñaxe de sangue azul, pertencente ao Reino de Aragón, cuxo expoñente principal foi Estêvão Peres deli Moral. Este era no inicio do século XII (1107) alcaide ou gobernador dunha torre chamada del Moral porque dentro dela había unha moreira. Esta torre situábase na antiga Soria que, nesa época era atacada polo rei Mouro de Toledo. Este Estêvão Peres del Moral, demostrando bravura e coraxe, defendeu a torre dun sitio posto polo rei Mouro durante uns longos catro meses alimentándose, el e os seus súbditos só cos froitos da moreira que dentro dela se encontraba. Este acto valeulle o alcume da torre. Pero valeulle máis cando D. Afonso I de Aragón mandou poboar Soria no ano 1119. Viñeron para esta rexión doce liñaxes de fidalgos cuxa casa principal foi a dos Morais. Esta familia defende que a súa ascendencia repousa no Conde Gonçalves Fernandes (fillo do Conde de Castela Fernán González) e de súa segunda muller D. Sancha (filla de D. Sancho Abarca, rei de Navarra).
Porén, o primeiro que poboou o lugar de Morais, ao que deu o nome, e o de Lagoa foi, segundo din Gonçalo Rodrigues de Morais, fillo de D. Rodrigo Garcês e neto do Conde D. Garcia Garcês que casou con Maria Fortunes, filla de Fortum Lopes, señor de Soria da familia de Morais. En verdade, segundo “Memórias V.VI”: " é soar desta familia o lugar de Moraes, termo de Braganza e del proceden as casas da principal nobreza de Tra-los-Montes e derivaron as casas de primeira grandeza de Portugal e Castela e aínda exaltado aos rexios solios por D. Leonor filla de D. Pedro de Toledo vicerrei de Nápoles casado con D. Maria Pimentel, 3ª Marquesa de villa Franca, filla de D. Luíz Pimentel e de D. Constansa Rodrigues de Moraes filla de Ruy Martins de Moraes, alcaide-maior de Braganza xefe dos Moraes, casado con D. Alda Gonçalves de Moreira. E casou D. Leonor con Cosme primeiro gran duque de Toscana do que procederon os máis; e destes os Reis de Francia, Inglaterra, España e hoxe a señora princesa do Brasil; os duques de Lorena, Savoia, Baviera, Parma e Mantua. ”
Por tanto, segundo esta noticia é Gonçalo Rodrigues de Morais quen dá orixe á Casa de Morais.
O Chao de Ove, Ove, Ribadeo
O Chao de Ove é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Endorreplicación
A endorreplicación (tamén chamada endociclo) é a replicación do xenoma nuclear dunha célula en ausencia de mitose, o que leva a ter un elevado contido de material xenético e á poliploidía. A endorreplicación pode entenderse simplemente como unha variante do ciclo celular mitótico (G1-S-G2-M) no cal a mitose é completamente eludida, debido á modulación da actividade das quinases dependentes de ciclina (CDK). Exemplos de endorreplicación atopámolos en artrópodos, mamíferos e plantas, o que suxire que é un mecanismo de desenvolvemento universal responsable da diferenciación e a morfoxénese de tipos celulares que realizan diversas funcións biolóxicas. Aínda que a endorreplicación está a miúdo limitada a tipos celulares específicos en animais, está moito máis espallada entre as plantas, de tal xeito que a poliploidía pode detectarse na maioría dos tecidos vexetais.
Exemplos na natureza
Tipos celulares que se endorreplican que foron estudados profundamente en organismos modelo
Endorreplicación, endomitose e politenización
A endorreplicación, a endomitose e a politenización son tres procesos algo diferentes, pero os tres teñen como resultado a poliploidzación da célula de meneira regulada. Na endorreplicación as células evitan completamente a fase M, orixinando unha célula poliploide mononucleada. A endomitose é un tipo de variación do ciclo celular no que se inicia a mitose pero algúns dos seus procesos non se terminan. Dependendo do lonxe que progrese a célula no seu proceso de mitose isto dará lugar a unha célula poliploide mononucleada ou binucleada. A politenización orixina a sub- ou sobreamplificación dalgunhas rexións xenómicas, creando cromosomas politénicos.
miniatura|upright=2.5|Endociclo fronte a endomitose.
Importancia biolóxica
Baseándose no amplo conxunto de tipos celulares nos cales se produce endorreplicación, presentáronse varias hipóteses para explicar a importancia funcional deste fenómeno. Desafortunadamente, as evidencias experimentais para sostelas son algo limitadas:
Tamaño da célula/organismo
A ploidía da célula correlaciónase con frecuencia co tamño celular e nalgúns casos a disrupción da endorreplicación ten como resultado unha célula ou tecido de menor tamaño, o que indica que a endorreplicación pode servir como un mecnismo para o crecemento dos tecidos. Comparada coa mitose, a endorreplicación non necesita unha redistribución citoesquelética ou a produción de novas membranas celulares e adoita ocorrer en células que xa se diferenciaron. Por tanto, pode representar unha alternativa eficiente enerxeticamente á proliferación celular entre tipos de células diferenciadas que xa non se poden permitir realizar mitoses. Aínda que na literatura son frecuentes as probas que establecen unha conexión entre a ploidía e o tamaño dos tecidos, tamén existen exemplos contrarios.
Diferenciación celular
En tecidos de plantas en desenvolvemento a transición da mitose á endorreplicación a miúdo coincide coa diferenciación celular e a morfoxénese. Porén, queda por determinar se a endorreplicación e a poliploidía contribúen á diferenciación celular ou viceversa. A inhibición específica da endorreplicación en células proxenitoras de tricoma ten como resultado a produción de tricomas multicelulres que presentan unha morfoloxía relativamente normal, pero que finalmente se desdiferencian e son absorbidos na epiderme da folla. Este resultado indica que a endorreplicación e a poliploidía cómpren para o mantemento da identidade celular.
Ovoxénese e desenvolvemento embrionario
A endorreplicación obsérvase comunmente nas células responsables da nutrición e protección dos ovocitos e embrións. Suxeriuse que un maior número de copias dos xenes podería permitir a produción en masa das proteínas necesarias para atender as demandas metabólicas da embrioxéneses e o desenvolvemento temperán. Consistente con esta noción, a mutación do oncoxene Myc en células foliculares de Drosophila orixina unha redución da endorreplicación e unha oncoxénese abortiva. Porén, a redución da endorreplicación no endosperma do millo ten un efecto limitado sobre a acumulación de amidón e o almacenamento de proteínas, o que indica que os requirimentos nutricionais do embrión en desenvolvemento poden implicar os nucleótidos que comprenden o xenoma poliploide en vez das proteínas que codifica.
Resposta ao estrés
As investigacións feitas en plantas suxiren que a endorreplicación pode tamén xogar un papel na modulación das respostas ao estrés. Manipulando experimentalmente a expresión de E2fe (un represor do endociclado en plantas) conseguiuse demostrar que o incremento da ploidía celular diminúe o impacto negativo do estrés por seca sobre o tamaño da folla. Dado que o estilo de vida sésil que teñen as plantas necesita unha capacidade de adaptarse ás condicións ambientais, é tentador especular que o espallamento da poliploidización contribúe á plasticidade do seu desenvolvemento.
Control xenético da endorreplicación
O exemplo mellor estudado dunha transición de mitose a endociclo ocorre nas células foliculares de Drosophila e é activado pola vía de sinalización de Notch. A entrada nos endociclos implica a modulación da actividade da quinase dependente de ciclina (CDK) mitótica e da fase S. A inhibición da actividade da CDK da fase M realízase por activación transcricional de Cdh/fzr e a represión do regulador de G2-M String/cdc25. Cdh/fzr é responsable da activación do complexo promotor da anafase (APC) e da subseguinte proteólise das ciclinas mitóticas. String/cdc25 é unha fosfatase que estimula a actividade do complexo ciclina-CDK mitotico. A regulación á alza de actividade da CDK da fase S realízase por represión transcricional da quinase inhibitoria Dacapo. Estes cambios xuntos permiten eludir a entrada na mitose, a progresión a G1 e a entrada na fase S. A indución da endomitose en megacariocitos de mamíferos implica a activación do receptor c-mpl pola citocina trombopoetina (TPO) por medio da sinalización de ERK1/2. Igual que nas células foliculares de Drosophila, a endorreplicación en megacariocitos é o resultado da activación dos complexos ciclina-CDK da fase S e a inhibición da actividade da ciclina-CDK mitótica.
A entrada na fase S durante a endorreplicación (e na mitose) é regulada pola formación dun complexo prerreplicativo (pre-RC) nas orixes de replicación, seguido do recrutamento e activación da maquinaria da replicación do ADN. No contexto da endorreplicación estes eventos están facilitados por unha oscilación na actividade da ciclina E-Cdk2. A actividade da ciclinaE-Cdk2 conduce ao recrutamento e activación da maquinaria de replicación, pero isto tamén inhibe a formación do pre-RC, presumiblemente para asegurar que só ocorre unha rolda de replicación por ciclo. Se falla o mantemento do control sobre a formación do pre-RC nas orixes de replicación orixínase un fenómeno coñecido como “re-replicación” que é común en células cancerosas. O mecanismo polo cal a ciclina E-Cdk2 inhibe a formación do pre-RC implica a regulación á baixa da proteólise mediada por APC-Cdh1 e a acumulación da proteína xeminina, que é a responsable do secuestro do compoñente do pre-RC Cdt1.
As oscilacións na actividade da ciclina E-Cdk2 están moduladas por mecanismos transcricionais e post-transcricinais. A expresión da ciclina E está activada polos factores de transcrición E2F que cómpren para a endorreplicación. Traballos recentes suxiren que as oscilacións observadas nos niveis de E2F e a ciclina E orixínanse por un bucle de retroalimentación negativo que implica a ubiquitinación dependente de Cul4 e a degradación de E2F. A regulación postranscricional da actividade da ciclina E-Cdk2 implica a degradación proteolítica da ciclina E mediada por Ago/Fbw7 e a inhibición directa por factores como Dacapo e p57.
Descríbese agora a verdadeira endomitose no tapete da antera da planta asfodelácea Eremurus. A membrana nuclear non desaparece, pero durante a metafase os cromosomas condénsanse, a miúdo considderablemente máis que na mitose normal. Cando as células nais do pole pasan pola última mitose premeiótica, as células do tapete teñen un núcleo diploide que se divide mentres que a célula permanece sen dividirse. Os dous núcleos diploides poden sufrir endomitose e os núcleos tetraploides resultantes unha segunda endomitose. Unha vía alternativa é unha mitose ordinaria, de novo sen división celular en vez dun dos ciclos endomitóticos. A imaxe citolóxica no tapete complícase máis pola restitución nuclear na anafase e a fusión dos grupos da metafase e anafase durante a mitose, procesos que poderían dar lugar a células cun, dous ou tres núcleos, en lugar dos agardados de dous a catro núcleos. Nestas células do tapete non se observa ningún signo da así chamada mitose "inhibida". Cando as células nais do pole están en leptoteno-cigoteno, moi poucos núcleos do tapete están en endomitose. Cando as células nais do pole chegan ao diploteno, case o 100% das células que non están en interfase mostran un estado endomitótico.
Endorreplicación e oncoxénese
A poliploidía e a aneuploidía son fenómenos comúns en células cancerosas. Dado que a oncoxénese e a endorreplicación probablemente implican a subversión dos mecanismos reguladores do ciclo celular común, unha comprensión mellor da endorreplicación pode proporcionar importantes coñecementos sobre a bioloxía do cancro.
Endomitose premeiótica en vertebrados unisexuais
As píntegas unisexuais (xénero Ambystoma) son a liñaxe máis antiga coñecida de vertebrados unisexuais, orixinada hai uns 5 millóns de anos. Nestas femias unisexuais poliploides, unha replicación endomitótica premeiótica extra do xenoma, duplica o número de cromosomas. Como resultado, os ovos maduros que se producen despois de dúas divisións meióticas teñen a mesma ploidía que as células somáticas da píntega femia adulta. A sinapse e a recombinación durante a profase I meiótica nstas femias unisexuais pénsase que ocorre ordinariamente entre cromosomas irmáns idénticos e ocasionalmente ente cromosomas homólogos. Deste xeito, prodúcese pouca ou ningunha variación xenética. A recombinación entre cromosomas homólogos raramente ocorre ou talvez nunca. Como a produción de variación xenética é no mellor dos casos débil, é improbable que proporcione un beneficio dabondo como para explicar o mantmento da meiose durante millóns de anos. Quizais a eficiente reparación dos danos no ADN recombinacional en cada xeración que proporciona a meiose foi unha vantaxe suficiente para manter a meiose.
Aramides axillaris
Aramides axillaris é unha especie de ave gruiforme da familia Rallidae. É nativa de Belize, Colombia, Costa Rica, Ecuador, O Salvador, Guatemala, Güiana Francesa, Güiana, Honduras, México, Nicaragua, Panamá, Perú, Suriname, Trinidad e Tobago e Venezuela. O seu hábitat consiste en bosques tropicais e subtropicais e mangleirais. Non ten subespecies recoñecidas.
A Escaleira, Ove, Ribadeo
A Escaleira é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Covo, Ove, Ribadeo
O Covo é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
The Fallout (filme)
The Fallout é un filme estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Megan Park. Está protagonizado por Jenna Ortega como Vada Cavell, unha estudante de instituto que sofre un importante trauma emocional despois dun tiroteo no seu centro. O filme conta coas actuacións Maddie Ziegler, Julie Bowen, John Ortiz, Niles Fitch, Will Ropp e Shailene Woodley nos papeis secundarios. A banda sonora é obra de Finneas O'Connell.
The Fallout estreouse no festival South by Southwest o 17 de marzo de 2021, e estreouse o 27 de xaneiro de 2022 en HBO Max a través de Warner Bros. Pictures e New Line Cinema. Recibiu a aclamación da crítica, que eloxiou a dirección, o guión, a banda sonora de O'Connell e a interpretación de Ortega. No South by Southwest, foi galardoado co Gran Premio do Xurado na competición de Filme Narrativo, o Premio da Audiencia e o Premio Iluminación Brightcove.
Universidade de Mogi das Cruzes
A Universidade de Mogi das Cruzes (UMC) é unha institución de ensino superior privada do Brasil. Está localizada en Mogi das Cruzes, no Estado de São Paulo. Foi fundada en 1964 e ofrece cursos de grao e posgrao en 2 campos, un en Mogi das Cruzes, no barrio da Vila Leopoldina, e o outro en Villa-Lobos/Lapa.
A Estación, Ove, Ribadeo
A Estación é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Universidade de Mogi das Cruzes
Historia
O 10 de marzo de 1962 o professor e padre xesuíta Manoel Bezerra de Melo foi transferido pola súa orde do Río de Xaneiro para Mogi das Cruzes. Alí fundou o 28 de maio de 1962 unha escola de ensino fundamental chamada Organização Mogiana de Educação e Cultura. No ano seguinte Melo pasou a integrarse na Secretaría de Educación e Cultura do Estado de São Paulo, sendo nomeado director da División de Relacións Públicas da Secretaría. Tendo unha influencia crecente na rexión de Mogi das Cruzes, o padre Melo solicitou autorización ao Ministerio da Educación para implantar unha Facultade de Filosofía, Ciencias e Letras na cidade. Despois da análise documental, o conselleiro Newton Sucupira (do Consello Federal de Educación) autorizou en decembro de 1963 a apertura da Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias de Mogi das Cruzes.
A Faxarda, Ove, Ribadeo
A Faxarda é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Universidade de Mogi das Cruzes
Historia
Co Golpe de Estado no Brasil de 1964, a Facultade sofreu atrasos na súa implantacón. O padre Melo pasou a buscar o apoio do presidente da Asemblea Lexislativa de São Paulo, o deputado Francisco Franco, e posteriormente de membros da Alianza Renovadora Nacional (ARENA), o partido gobernamental, para acelerar os trámites. despois dunha visita do presidente Castello Branco a Mogi, o padre Melo conseguiu reunirse co mesmo e obtivo a autorización para os primeiros cursos:
You Won't Be Alone
Foi escollido como candidato de Australia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Universidade de Mogi das Cruzes
Historia
A partir de 1966, coa afiliación do padre Melo a ARENA e a súa elección como deputado federal por São Paulo, autorízanse novos cursos:
En maio de 1968 o Ministerio de Educación pasou a investir no aproveitamento de excedentes do proba de acceso á universidade e investiu 100 mil novos cruzeiros no Colexio Mogi das Cruzes para recibilos. Con estes recursos, a Facultade puido ampliar os seus cursos e recibir cada vez máis alumnos.
A Eirexa, Ove, Ribadeo
A Eirexa é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Mercedes Corominas
Mercedes Corominas, nada en España en 1886 e finada no Brasil en 1926, foi unha das primeiras mulleres aviadoras e aeronautas españolas, coñecida polas súas exhibicións en Portugal.
Traxectoria
Mercedes Corominas naceu en España en 1886. Formouse como acróbata de circo e, a comezos do século, participou no Circo Calderón en España. En 1904 realizou unha ascensión aérea en solitario en Barcelona, converténdose na primeira muller española en realizar unha ascensión en globo en solitario. En 1906, comezou a realizar acrobacias aéreas, suspendéndose nun trapecio colgado debaixo dun globo aerostático. A súa primeira serie de exposicións, titulada "Aerostatic Ascensions", tivo lugar en Portugal; estes foron un grande éxito e Corominas realizou acrobacias aéreas en varias cidades portuguesas. Continuaría realizando as súas acrobacias noutras partes de Europa. O 12 de setembro de 1909 realizou outra ascensión en solitario elevándose dende a Praza de Touros de Santander a bordo dun Globo Montgolfier bautizado co seu nome. Pouco despois levou a cabo outras ascensións semellantes en poboacións cántabras como Escobedo, Gajano e Mogro.
Pórfiro
O pórfiro é o nome que se lle dá a granitos ou rochas ígneas de cristais de gran groso como feldespatos ou cuarzos dispersos nunha matriz de gran fino rica en silicatos xeralmente afanítica. Os cristais máis grandes denomínanse fenocristais. No seu uso tradicional non xeolóxico o termo pórfiro adoita referirse á forma de cor vermella-púrpura desta pedra, moi valorada pola súa aparencia, pero tamén se usan outras cores decorativas de pórfiro como a "verde", "negra" e "gris".
O termo pórfiro procede do grego antigo πορφύρα (porphyra), que significa 'púrpura'. A cor púrpura era a cor da realeza e o "pórfiro imperial" romano era unha rocha ígnea púrpura intenso con grandes cristais de plaxioclasio. Algúns autores afirmaron que a rocha era a máis dura coñecida na antigüidade. Por esa razón, o pórfiro era moi aprezado nos monumentos e construcións na Roma imperial e posteriormente.
Despois, o nome déuselle a calquera rocha ígnea con grandes cristais. O adxectivo porfírico agora refírese a certa textura de rochas ígneas sen importar cal é a súa composición quimica e mineralóxica. As súas principais características son unha gran diferenza en tamaño entre os pequenos cristais da matriz e os fenocristais moito máis grandes inmersos nela. Os pórfiros poden ser afanitas ou faneritas, é dicir, a matriz pode ter cristais microscópicos como no basalto, ou cristais doadamente distinguibles a simple vista, como no granito.
Formación
O pórfiro pode tamén formarse incluso a partir de magma que solidifica completamente mentres está aínda baixo terra. A matriz será así visiblemente cristalina, aínda que non tan grande coma os fenocristais. A cristalización dos fenocristais durante a cristalización fraccionada cambia a composición do magma líquido remanente, movéndose máis preto do punto eutéctico, cunha composición mesturada de minerais. A medida que a temperatura continúa decrecendo, alcánzase este punto, e a rocha está totalmente solidificada. A cristalización simultánea dos minerais restantes produce a matriz de gran fino que rodea os fenocristais, a medida que se aglomeran.
O significado da textura porfírica como indicador de que o magma se forma pasando por diferentes etapas de arrefriamento foi recoñecido primeiramente polo xeólogo canadense Norman L. Bowen, en 1928.
A textura porfírica é especialmente común na andesita, cos fenocristais máis prominentes compostos tipicamente de feldespato plaxioclasio. O plaxioclasio ten case a mesma densidade que o magma basáltico, así que os fenocristais de plaxioclasio é probable que permanezan suspendidos no magma en vez de depositarse.
Pórfiro rombo
O pórfiro rombo é unha rocha volcánica con fenocristais de feldespatos (xeralmente anortoclasa) grandes brancos cincentos porfíricos con forma de rombo incluídos nunha mariz marrón avermellada de gran moi fino. A composición do pórfiro rombo sitúao no grupo da traquita–latita do diagrama QAPF.
O pórfiro rombo encóntrase en áreas continentais de rift, como o rift de África oriental (incluíndo o Kilimanjaro), o Monte Erebus preto do mar de Ross na Antártida, a fosa tectónica de Oslo en Noruega, e a parte central sur da Columbia Británica.
George Clinton
George Edward Clinton, nado o 22 de xullo de 1941, é un músico, cantante e produtor musical estadounidense. O seu colectivo Parliament-Funkadelic (que gravou principalmente baixo os nomes de Parliament e Funkadelic) desenvolveu unha influínte e ecléctica forma de música funk nos anos 70 inspirada na ciencia ficción, na moda extravagante, na psicodelia e no humor surrealista. Clinton iniciou unha carreira en solitario co álbum de 1982 Computer Games e continuaría influíndo no hip hop e o G-funk da década dos 90.
Pórfiro
Uso na arte e arquitectura
miniatura|upright|Os tetrarcas é unha escultura en pórfiro saqueada do palacio bizantino [[Philadelphion en 1204, Tesouro de San Marcos, Venecia]] miniatura|[[Carmagnola (Venecia)|Carmagnola, unha cabeza de pórfiro imperial en Venecia que se cre representa a Xustiniano]]
George Clinton
Clinton é considerado, xunto con James Brown e Sly Stone, como un dos principais innovadores da música funk. Foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame en 1997, xunto con 15 outros membros de Parliament-Funkadelic. En 2019, el e Parliament-Funkadelic recibiron o Grammy á carreira artística.
Pórfiro
Antigüidade e Bizancio
Para os romanos esta rocha coñecíase como lapis porphyrites. Na Historia Natural de Plinio o Vello afírmase que o "pórfiro imperial" fora descuberto nun sitio illado de Exipto no século I. Os antigos exipcios usaban outras pedras decorativas porfíricas de composición e aparencia parecida. Tamén foi ás veces usada na arte minoica, e xa no ano 1850 a.C. en Creta na cidade minoica de Knossos había grandes bases de columnas feitas de pórfiro.
Este pórfiro foi chamado "imperial" porque as minas, como moitas outras cousas no Imperio, eran propiedade do emperador. Todo o pórfiro vermello procedía da canteira de Gabal Abu Dukhan (ou Mons Porphyrites) no deserto oriental de Exipto, dun xacemento de andesita de 600 millóns de anos de antigüidade do escudo árabe-nubio. A vía que ía desde a canteira cara ao oeste ata Quena (para os romanos Maximianópolis) no Nilo, que Tolomeo situou no seu mapa do século II, describiuna primeiramente Estrabón, e foi coñecida ata os nosos días como Via Porphyrites, a estrada do pórfiro, cuxo trazado estaba sinaldo polos hydreumata, ou postos de descanso con pozos de auga que facían viable viaxar por aquelas paisaxes totalmente secas. Foi utilizado para facer todas as columnas de pórfiro de Roma, as togas sobre os bustos dos emperadores, os paneis de revestimento do templo do Panteón, a Columna de Constantino en Istambul (Constantinopla), así como os altares e xerróns e pías de fontes reutilizadas no Renacemento e espalladas despois tan lonxe como en Kíiv.
Os romanos tamén usaron o "porfirio verde" (lapis Lacedaemonius, de Grecia, tamén chamado hoxe serpentina), e o "pórfiro negro" da mesma canteira exipcia.
O pórfiro foi moi utilizado nos monumentos do imperio Bizantino, por exemplo na igrexa de Santa Sofía e na "Porphyra", a habitación de parto oficial que usaban as emperatrices preñadas no Gran palacio de Constantinopla, dando lugar á frase "nacido na púrpura".
O pórfiro tamén representaba as vestimentas púrpuras físicas dos emperadores romanos lucidas para mostrar status, debido á súa cor púrpura. Igual que o pórfiro, o tecido púrpura era extremadamente difícil de fabricar, xa que se tinguía co que hoxe chamamos púrpura de Tiro, que se obtiña duns raros caracois mariños. A propia cor lembraba á xente como comportarse en presenza dos emperadores, cun respecto que rozaba a adoración polo autoproclamado rei-deus.
Sarcófagos romanos e da Roma imperial tardía
miniatura|Sarcófago de pórfiro no [[Museo Arqueolóxico de Istambul]]
Un uso prestixioso do pórfiro foi como material para facer os sarcófagos ou sartegos imperiais nos séculos IV e V. Esta tradición parece que empezou co sarcófago de pórfiro de Diocleciano do seu mausoleo, que foi destruído cando o edificio foi dedicado a igrexa, pero do cal hai probables fragmentos no Museo Arqueolóxico de Split, Croacia. Os máis antigos e mellor conservados están agora nos Museos Vaticanos e coñécense como sarcófagos de Helena e Constantina.
Outros nove sarcófagos de pórfiro imperiais foron conservados durante longo tempo na igrexa dos Santos Apóstolos de Constantinopla. Foron descritos por Constantino VII Porfiroxénito no libro De Ceremoniis (de metade do século X), que especificaba que eran respectivamente de Constantino I o Grande, Constancio II, Xuliano, Xoviano, Teodosio I, Arcadio, Aelia Eudoxia, Teodosio II e Marciano. Deles, a maioría aínda existen en forma completa ou fragmentaria, malia as depredacións feitas por emperadores bizantinos posteriores, os cruzados da Cuarta Cruzada e conquistadores otománs. Catro actualmente adornan a fachada do edificio principal do Museo Arqueolóxico de Istambul, incluíndo un cuxa forma redonda levou a que Alexander Vasiliev o atribuíse ao emperador Xuliano baseándose na descrición de Constantino Porfiroxénito. Segundo as conxecturas de Vasiliev, os nove sarcófagos imperiais, incluíndo un que levaba a crux ansata ou cruz exipcia, foran labrados en Exipto antes de ser embarcados e traídos a Constantinopla.
Sarcófagos de pórfiro na Europa occidental posterior ao imperio Romano
A tradición dos sartegos de pórfiro imperial foi imitada polo rei ostrogodo Teodorico o Grande (454-526), cuxo mausoleo en Rávena aínda contén unha cuba (de baño) de pórfiro que orixinalmente fora usada como o seu sarcófago. Igualmente, Carlos o Calvo, rei de Francia Occidental e emperador romano, foi enterrado na Basílica de Saint-Denis nunha cuba de pórfiro o cal debe ser o mesmo coñecido como "bañeira de Dagoberto" (cuve de Dagobert), agora no Louvre.
A tumba de Pedro III de Aragón, no Monasterio de Santes Creus preto Tarragona, reutiliza unha bañeira de pórfiro ou alveus, que se supón foi orixinalmente o sarcófago de Constante, o último emperador romano, no seu mausoleo de Centcelles, que é un lugar próximo cunha rotonda ben conservada do século IV.
Na Sicilia dos séculos XII e XIII realizáronse outro grupo de sartegos de pórfiro desde o reinado de Roger II en adiante e usáronse para enterramentos de reis e de emperadores do Sacro Imperio Romano, concretamente os do rei Roger II, o rei Guillerme I, o emperador Henrique VI, a emperatriz Constanza e o emperador Federico II. Todos eles están agora na catedral de Palermo, agás o de Guillerme, que está na Catedral de Monreale. A erudita Rosa Bacile argumenta que foron labrados en obradoiros locais con pórfiro importado de Roma, os últimos catro probablemente (baseándose en observacións das súas acanaladuras) procedentes todos dun só fuste de columna que puido ser retirada dos Baños de Caracalla ou dos Baños de Diocleciano. Esta experta sinala tamén que estes sartegos de pórfiro sicilianos "son os primeiros exemplos de tumbas medievais seculares separadas das paredes en occidente e, por tanto, teñen un posto único na historia da arte sepulcral italiana (as tumbas anteriores e posteriores están pegadas a paredes)."
Hai seis grandes sarcófagos de pórfiro ao longo das paredes da Cappella dei Principi (Capela dos Príncipes) octogonal que se construíu como unha das dúas capelas no complexo arquitectónico da Basílica de San Lourenzo, de Florencia, Italia, para a familia Medici. Utilizouse profusamente o pórfiro púrpura por todo o resto da capela tamén, cun revestimento de mármores, incrustado con mármores doutras cores e pedras semipreciosas, que cobren as paredes completamente. Concibida por Cosimo I, gran duque da Toscana (1537–1574), foi iniciada por Fernando I de Medici, seguindo un deseño de Matteo Nigetti que gañou unha competición informal organizada en 1602 por Don Giovanni de Medici (un fillo de Cosimo I), que foi alterado en parte durante a execución por Buontalenti.
A tumba de Napoleón nos Inválidos de París, deseñada polo arquitecto Louis Visconti, está centrada no sarcófago do finado emperador que a miúdo foi descrita como feita de pórfiro vermello, aínda que isto non é correcto, xa que está feito de cuarcita; non obstante, o seu pedestal está feito de pórfiro de andesita verde procedente dos Vosgos. O sartego de Arthur Wellesley, duque de Wellington na catedral de San Paulo de Londres completouse en 1858, e está feito dunha soa peza de pórfiro de Cornualla, dun tipo chamado luxullianita, que se encontra nun campo preto de Lostwithiel.
Usos modernos
En países onde moitos automóbiles teñen que usar pneumáticos de inverno tacholados con pinchos, como Suecia, Finlandia e Noruega, é común que as autoestradas e estradas estean pavimentadas coun asfalto especial feito cun agregado de pórfiro que poida resistir mellor o extremo desgaste causado por ese tipo de pneumáticos.
Frieira a Vella, Ove, Ribadeo
Frieira a Vella é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Graña, Ove, Ribadeo
A Graña é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Leo Jiménez
Juan Daniel Jiménez González, nado en Fuenlabrada (Madrid) o 17 de agosto de 1979, de nome artístico Leo Jiménez, é un cantante, compositor, guitarrista, actor e produtor español. Deuse a coñecer por ser o vocalista de Saratoga de 1999 a 2006. Foi vocalista de Krysalida (1994-1997), Al Borde (1998), Saratoga (1999-2006), Stravaganzza (2004-2010 e 2017-presente) e Supra (2012). Desde 2009 compaxina Stravaganzza e Supra coa súa carreira en solitario ou con outros músicos, segundo gravación de disco ou xira, e co seu nome (Leo Jiménez) ou cun nome artístico para a súa banda (LEO:037).
Foi vocalista de Saratoga e cantante e guitarrista de Stravaganzza. Tamén foi líder, cantante e guitarrista de LEO:037 até a súa marcha en 2012, cando o grupo pasou a chamarse Zero3iete.
O salto profesional: Saratoga
Tras editaren Vientos de guerra, Saratoga logrou quizá o seu máximo co álbum Agotarás. Temas como «Las puertas del cielo», «A morir» ou «Resurrección» convertéronse en clásicos da banda e puxeron de manifesto a forza da voz de Leo. Tras Agotarás chegaron El clan de la lucha, a versión inglesa deste (The Fighting Clan) e Tierra de lobos, amais de dous DVD (un deles DVD de ouro: 1992-2004).
Stravaganzza e LEO:037
O cambio de estilo de metal foi tamén un cambio en relación coa súa voz. O de Stravaganzza é un estilo máis intimista, escuro e romántico, mais de menor proxección có de Saratoga. Nesta banda, Leo optou mesmo por tons guturais. De feito, o rexistro da súa voz convérteo nun contratenor. Tamén participa como guitarrista en Supra, unha banda de death metal, coa que editou un disco en 2009.
Ese mesmo ano, amais, sacou Títere con cabeza, o seu primeiro disco en solitario coa súa banda, LEO:037. Forman parte do proxecto IX Valeri (guitarrista de Ángeles del Infierno e Infernoise), Marcos Miranda e Carlos Expósito. Este novo disco significa unha chiscadela ao seu pasado con Saratoga. De feito, o seu ex compañeiro de Saratoga Jero Ramiro colaborou neste traballo. Tamén participan no proxecto Jorge Salán, Pepe Herrero e Óscar "Tanke" Ruiz como compositor (letra e música) e colaboración vocal na canción «El tiempo curará».
Leo interpretou o papel de Jesús na ópera rock Jesucristo Superstar en 2010, con representacións que tiveron lugar no Palau de la Música de Valencia.
En 2011, ademais, publicou un novo disco con LEO:037, Los fuertes sobreviven.
O 10 de abril de 2012 anunciou que abandonaba LEO:037 para recuperar a súa idea dun grupo en solitario e utilizar o nome Leo Jiménez nos seus futuros proxectos. A banda LEO:037 seguiu cun novo cantante co nome Zero3iete. O 13 de abril confirmouse que o novo cantante sería Andrés Martínez, vocalista do grupo Headon.
Leo Jiménez (proxecto en solitario)
O 17 de xullo de 2012 anunciou na súa nova web oficial unha rolda de prensa en que presentou os seus futuros proxectos e o seu novo videoclip, Tu destino. O 22 de outubro publicouse na web oficial que asinou con Warner Music para a gravación do seu novo disco, Animal solitario. Tras o éxito do primeiro vídeo, o 18 de novembro anunciouse a rodaxe do segundo vídeo na sala El Grito de Fuenlabrada, en que convidou o público a ser parte deste. O 18 de decembro publicouse o segundo vídeo, «Desde niño», e a data de saída á venda de Animal solitario, o 29 de xaneiro de 2013.