cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Pickford
Traxectoria
O 29 de maio de 1979 faleceu de hemorraxia cerebral nunha habitación do Hospital de Santa Monica, aos 87 anos, logo de caer no alcoholismo e vivir durante décadas en total reclusión.
Presenza en festivais de cine
miniatura|dereita|Mary Pickford no [[Festival Internacional de Cine de Mar del Plata - Arxentina (ano 1954).]] En marzo de 1954, Mary Pickford concorre ao primeiro Festival Internacional de Cine de Mar del Plata (realizado no impoñente "Hotel Provincial" - Mar del Plata, Arxentina), constituíndose nunha das figuras de maior popularidade e recibindo numerosas expresións de agarimo por parte do público e colegas.
Guillerme IV do Reino Unido
Guillerme IV do Reino Unido, membro da da Casa de Hannover, nado o 21 de agosto de 1765 e finado o 20 de xuño de 1837, foi Rei do Reino Unido e de Hannover de 1830 até 1837.
Thierry Boutsen
Thierry Marc Boutsen (nado o 13 de xullo de 1957 en Bruxelas, Bélxica) é un ex piloto de carreiras que competiu cos equipos Arrows, Benetton, Williams, Ligier e Jordan na Fórmula Un. Participou en 164 Grandes Premios do Campionato do Mundo (163 saídas), gañando tres carreiras, logrando 15 podios e anotando 132 puntos na súa carreira. O seu mellor resultado no Campionato Mundial de pilotos foi cuarto en mentres pilotaba para Benetton. En terminou primeiro na clase e segundo na xeral en Le Mans.
Guillerme IV do Reino Unido
Traxectoria
Sucedeu ao seu irmán, o rei Xurxo IV. Guillerme era fillo do rei Xurxo III e de Carlota de Mecklemburgo-Strelitz. Antes de subir ao trono serviu na mariña durante a guerra de independencia dos Estados Unidos de América e foi Duque de Clarence.
En xullo de 1818, casou coa princesa Adelaide de Saxe-Meiningen para garantir a sucesión de Xurxo IV, despois da morte da súa sobriña en 1817. Deste casamento, naceron só dúas fillas, que morreron na infancia, e Guillerme IV foi sucedido por outra sobriña, a Raíña Vitoria. En Hannover, foi sucedido por Ernesto Augusto I de Hannover, o seu irmán. esquerda|miniatura|160px|Busto de Guillerme IV no [[anverso dun soberano de 1832]]
Thierry Boutsen
Fórmulas Júnior e Sportscars
Logo de gañar o "Volant V" en 1977 na André Pilette Racing School, Zolder, Boutsen participou no campionato belga da Fórmula Ford 1600 e gañouno en 1978 con 15 vitorias en 18 carreiras. Tamén participou na carreira das 24 Horas de Spa de 1978, a última carreira no circuíto de 14 km de Spa-Francorchamps pilotando un Toyota Trueno. En 1979 pasouse a Fórmula 3, gañando tres carreiras en 1980 e logrando o segundo lugar na carreira polo título europeo, detrás de Michele Alboreto. En 1981 correu na Fórmula 2, e foi de novo segundo no Campionato de Europa, esta vez detrás de Geoff Lees.
Tamén participou nas 24 Horas de Le Mans de 1981. A carreira comezou ás 15:00, unha hora antes do habitual debido ás eleccións parlamentarias francesas celebradas no mesmo fin de semana. Ás 16:06 Boutsen sufriu un grande accidente xusto logo da curva Hunaudières, uns 400 m. antes da recta de Mulsanne cando o seu Peugeot WM P81 ía a 350 km/h. Unha peza da suspensión fallou e o coche golpeou a varanda perdendo toda a parte traseira. Boutsen saíu ileso, pero a pista quedou inzada de restos da carrozaría estendida por máis de 150 m. Tres comisarios foron golpeados polos restos. Un deles, Thierry Mabillat, morreu golpeado no peito por unha peza da varanda. Dous dos seus colegas, Claude Hertault e Serge David (quen perdeu un brazo), resultaron gravemente feridos.
En 1983 Boutsen participou en carreiras do Campionato Europeo de Turismos e do Mundial Sportscar, onde gañou a primeira carreira do grupo C, os 1000 quilómetros de Monza con Bob Wollek pilotando un Porsche 956. Tamén gañou a famosa carreira das 24 horas de Daytona en 1985, co-pilotando o Porsche 956 de Preston Henn Racing con Bob Wollek, AJ Foyt e Ao Unser Sr.
Fórmula Un
Boutsen era considerado un piloto prometedor, e probou para McLaren e Brabham. Uniuse brevemente ao proxecto Spirit Honda F1 antes de perder ao seu compañeiro na Fórmula Dúas Stefan Johansson. miniatura|left|Boutsen pilotando un [[Arrows no Gran Premio de Dallas de 1984.]]
En pagou 500.000$ por unha unidade na Fórmula Un e debutou con Arrows na súa carreira de casa, o Gran Premio de Bélxica de 1983 no circuíto de 7 quilómetros de Spa. Aínda que non anotou ningún punto en 1983 destacou o seu coidadoso manexo e rendemento en comparación co seu experimentado compañeiro de equipo Marc Surer. Co apoio de Barclay permaneceu co equipo durante tres tempadas. Os primeiros Arrows loitaron co seu difícil primeiro coche turboalimentado, cun potente motor BMW turbo, pero de difícil manexo. Boutsen anotou puntos dúas veces unha co vello A6 co potente Cosworth DFV e outra vez co motor turbo. A súa segunda tempada viu varios resultados notables, incluíndo o segundo lugar en Imola. Boutsen cruzou a meta terceiro, detrás de Alain Prost e Elio de Angelis, pero logo da carreira, Prost foi descualificado porque o seu coche estaba 2 kg por debaixo do límite permitido. Tres puntos máis permitíronlle rematar 11º na clasificación xeral. Na última tempada con Arrows, Boutsen non puntuou cun coche pouco competitivo, pero en paralelo á F1 pilotou para o equipo Walter Brun de Grupo C e levouse o título do Campionato do Mundo con eles en 1986, gañando os 1000 km de Spa.
miniatura|right|Boutsen pilotando para [[Benetton Formula|Benetton no Gran Premio do Canadá de 1988.]] Tivo a súa grande oportunidade cando pasou a traballar para o equipo oficial de Ford na F1, Benetton, para a tempada de. Aínda que o paquete non era un paquete gañador, permitiulle correr regularmente nos primeiros 6 postos. Anotou puntos en seis carreiras, o seu mellor posto foi o 3º lugar en Adelaide logo da descualificación de Ayrton Senna de Lotus quedando 8º na clasificación final. Para Benetton cambiou aos motores Cosworth normalmente aspirados en previsión da prohibición dos turbos en. A consistencia de Boutsen, a fiabilidade mecánica e a velocidade vírono gañar puntos en 10 das 16 carreiras, con cinco terceiros postos e un 4º lugar en conxunto o mellor piloto non-turbo na táboa.
A súa reputación como piloto rápido, fiable con boas habilidades de desenvolvemento convenceron a Frank Williams para contratalo por dous anos para pilotar o novo Williams Renault. comezou con Boutsen á defensiva co seu veterano compañeiro de equipo Riccardo Patrese que tivo un rexurdimento importante na forma, pero no Gran Premio do Canadá Boutsen pilotando ben en condicións de mollado logrou a súa primeira vitoria logo de que Senna sufrira un fallo de motor. Chegaron tres podios máis antes de que Boutsen redondeara o ano cunha segunda vitoria no empapado pola choiva Gran Premio de Australia. Boutsen fora un dos pilotos que protestaran polas condicións do circuíto antes da carreira.
En 1990 continuou anotando puntos de forma constante, incluíndo á súa terceira e última vitoria nun Gran Premio, no Gran Premio de Hungría onde logrou a súa primeira pole position e mantivo baixo control a presión sostida de Alessandro Nannini e Ayrton Senna para gañar. Con todo, Nigel Mansell estaba dispoñible en e Williams Renault sentiu que necesitaban un piloto 'estrela' para armar unha candidatura ao campionato. Malia que Boutsen gañara tres carreiras en dous anos e Patrese só unha decidiron manter ao italiano para pilotar xunto a Mansell.
Sen vacantes entre os mellores equipos Boutsen tivo que baixar ao equipo Ligier. Malia ter un orzamento importante e motores Lamborghini V12 o coche non era competitivo e con frecuencia Boutsen era incapaz de disimular o seu desgusto coa máquina que tiña. A chegada dos motores Renault en mellorou un pouco o asunto e na súa última carreira para o equipo logrou o quinto lugar, os seus primeiros puntos desde que saíu de Williams.
Inicialmente foi incapaz de atopar unha unidade para o ano, pero Barclay buscoulle un asento en Jordan, en substitución de Ivan Capelli. Boutsen estaba oxidado, demasiado alto para o coche e en gran medida superado polo seu novo compañeiro de equipo Rubens Barrichello, non sumou ningún punto en dez carreiras. Con Eddie Jordan disposto a contratar pilotos máis novos como forma de patrocinio tomouse a decisión de converter a carreira de casa de Boutsen nun evento de despedida, malia que se retirou na primeira volta.
Sportscars
Logo Boutsen pilotou coches deportivos nos EE.UU., pilotando para Champion Racing nun Porsche 911 GT1, xunto a Bill Adam e Hans Stuck. O trío terminou segundo en clase nas 24 Horas de Daytona en 1997, Boutsen gañou o Campionato GT-One dos Estados Unidos con Champion Racing en 1998. Logo dun accidente en Le Mans en 1999 ao volante dun Toyota GT-One retirouse da competición por completo.
Negocio
Hoxe Boutsen dirixe a súa propia compañía, Boutsen Aviation, en Mónaco. O seu negocio é a "venda e adquisición de jets de negocios". Fundou a compañía en 1997 coa súa esposa Daniela e ata maio de 2011, a compañía vendera 205 avións, que van desde Airbus Corporate Jets ao Cessna Citation. Tamén é co-propietario de Boutsen Energy Racing xunto ao seu cuñado Olivier Lainé e Georges Kaczka. O equipo compite na clase Fórmula Le Mans nas Le Mans Series. Boutsen tamén xestiona coches na Eurocup Mégane Trophy e na Formula Renault.
Casco
O casco de Boutsen era negro cun deseño dunha fita de cor vermella, laranxa e amarela que rodeaba a viseira e a zona traseira. As cores utilizadas son as cores da bandeira belga (agás polo laranxa).
Resultados completos do Campionato de Europa de Fórmula Dous
(key) ( As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
José Antonio Pérez Cortés
José Antonio Pérez Cortés, nado en 1947, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi cooperativista de Coren antes de ser designado alcalde de Quintela de Leirado polo gobernador civil en 1976. Nas primeiras eleccións municipais democráticas encabezou a candidatura de UCD en Quintela de Leirado e foi reelixido. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, por Coalición Galega, CPG, Centristas de Galicia e finalmente polo PPdeG, sempre con maioría absoluta.
Andrade, Pontedeume
miniatura|dereita|250px|[[Ábsida da igrexa de San Martiño]] San Martiño de Andrade é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Pontedeume. Segundo o IGE en 2013 tiña 401 habitantes (207 mulleres e 194 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 467 habitantes.
O peso desta parroquia na economía do concello é importante xa que no lugar do Vidreiro se sitúa o polígono industrial de Pontedeume.
Historia
Os documentos máis antigos que se conservan fan referencia a Andrade como vila, como couto e como igrexa. O primeiro deles data do 1 de abril de 1102 e fai referencia a unha doazón que fai o cóengo de Caaveiro, Bermudo Fortuniz, dunha servicialía na vila de Andrade.
Un dos primeiros Andrade, Pedro Bermúdez de Andrade, aparece en dous documentos facendo doazóns ou vendas ao mosteiro de Caaveiro. No primeiro deles, de 1204, cede ao mosteiro a súa parte da ecclesia de San Martiño de Andrade. Noutro de 13 de decembro de 1223 vende ao mosteiro as súas posesións, tanto herdades como persoas, no couto de Andrade.
O historiador César Vaamonde Lores demostrou documentalmente que a Casa de Andrade, con anterioridade ao castelo que construíu Fernán Pérez de Andrade, O Boo, en terras de Nogueirosa, xa posuía outro castelo que, segundo este historiador, achábase na parroquia de San Martiño de Andrade, berce desta liñaxe.
Afonso X o Sabio asina en 1270 a Carta de Poboamento da vila de Pontedeume. Neste documento non se inclúe no alfoz de Pontedeume o couto de Andrade, a pesar da súa proximidade á vila, por permanecer en posesión da Casa de Andrade.
Cando, un século despois, Pontedeume pasa a formar parte dos dominios dos Andrade, o couto de Andrade segue a ter entidade propia. Así, aparece mencionado expresamente na relación de posesións de Fernán Pérez de Andrade, O Mozo, que fai Vasco da Ponte en 1515. Porén, desde a construción do castelo en Nogueirosa e o pazo dos Andrade na vila de Pontedeume, a parroquia de Andrade foi perdendo protagonismo.
Mesmo eclesialmente minguou a súa importancia xa que pasou a ser unha parroquia anexa á de Nogueirosa. En 1871 comeza a depender da parroquia de Vilar ata acadar o recoñecemento como parroquia de seu.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Martiño ten fachada barroca e ábsida románica, procedente dun templo anterior. Tamén é románica unha parte do muro norte.
Firewire
miniatura|200px miniatura|200px Firewire é un sistema de conexión entre equipos informáticos, fundamentalmente entre CPU e periféricos, que permite unha alta taxa de intercambio de datos (ata 800 Mbits/segundo). Tamén coñecido coma IEEE 1394 ou i.Link. Foi deseñado por Apple.
Historia
O Firewire foi inventado por Apple Computer a mediados dos 90 para logo converterse no estándar multiplataforma IEEE 1394. A primeiros deste século foi adaptado polos fabricantes dos periféricos dixitais ata converterse nun estándar establecido. Sony usa o estándar IEEE 1394 baixo a denominación i.Link, que segue os mesmos estándares pero só usa 4 conexións das 6 dispoñibles na norma IEEE 1394, suprimindo as conexións encargadas de proporcionar enerxía ó dispositivo, que terán que proverse dela mediante unha toma separada.
Características
A súa velocidade fai que sexa o interface máis usado para o son e vídeo dixital. Así, úsase moito en cámaras de vídeo, discos duros, impresoras, reprodutores de vídeo dixital, sistemas domésticos para o ocio, sintetizadores de música e escáneres.
Hai dúas versións:
De arquitectura altamente eficente, o IEEE 1394b reduce os atrasos na negociación, grazas a 8B10B (código que codifica 8 bits en 10 bits), que foi desenvolto por IBM e que permite as suficientes transicións de reloxo, a codificación de sinais de control e detección de erros. O código 8B10B é similar ó 4B5B de FDDI, o cal non foi adoptado debido ao pobre equilibrio de corrente continua, que reduce a distorsión do sinal e aumenta a velocidade de transferencia. Proporciona, polo tanto, unha mellor vivenza como usuario.
Edición de vídeo dixital
A edición de vídeo dixital con FireWire permitiu que tivera lugar unha revolución na produción de vídeo con sistemas de escritorio. A incorporación de FireWire nas cámaras de vídeo de baixo custo e elevada calidade (ambas cousas non acostuman ir xuntas) permite a creación de vídeo profesional en Macintosh ou PC. Atrás quedan as carísimas tarxetas de captura de vídeo e as estacións de traballo con dispositivos SCSI de alto rendemento. FireWire permite a captura de vídeos directamente das novas cámaras de vídeo dixital con portos FireWire incorporados no sistema analóxico mediante conversores de son e vídeo a FireWire.
Redes IP sobre FireWire
Como explican en Apple, "con este software instalado, pódese usar entre ordenadores Macintosh e periféricos os protocolos IP existentes, incluíndo AFP, HTTP, FTP,SSH etc. En tódolos casos, pódese usar Rendezvous para a súa configuración, resolución de nomes e descubrimento." Se unimos a posibilidade de usar as conexións FireWire para crear redes TCP/IP ás presentacións de FireWire 2 (FireWire 800), temos razóns moi serias para que Apple recupere rapidamente a atención dos fabricantes de periféricos para satisfacer as necesidades dos usuarios de aplicacións que requiren un gran ancho de banda en redes locais, como todas as relacionadas co vídeo dixital. Por non falar de introducirse nun posible mercado novo.
Colineta
A colineta é unha especie de biscoito feito con ovos, azucre e améndoas moídas, sen fariña. Faise nalgúns lugares da Mariña de Lugo (O Valadouro, Ribadeo, Viveiro e Mondoñedo) e tamén en zonas de Asturias e País Vasco.
Preparación
Segundo Picadillo, a receita da colineta é a seguinte:
Lista de palabras galegas de orixe celta
Aínda non existe unha investigación coidadosa e sistemática sobre o léxico galego de orixe celta.
Lista
miniatura|Leiras en [[Muxía.]] miniatura|Berros. miniatura|Carro tradicional galego. As rodas están feitas de cambas; os laterais do carro son chamados chedas. Abruño e abruñeiro poden vir tamén directamente do latín prunus (cfr. o abrunal asturiano).
Barreiro, Escuadro, Silleda
Barreiro é un lugar da parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 35 habitantes (19 homes e 16 mulleres).
-308
Outros
Historia ano a ano
Nogueirosa, Pontedeume
San Cosme de Nogueirosa é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Pontedeume. Segundo o IGE en 2018 tiña 793 habitantes (411 mulleres e 382 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 929 habitantes.
D'Angelo Russell
D'Angelo Danté Russell, nado o 23 de febreiro de 1996 en Louisville, Kentucky, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Russell foi traspasado xunto a Timofey Mozgov ós Brooklyn Nets a cambio de Brook Lopez e os dereitos da 27ª elección do Draft de 2017, Kyle Kuzma. O 1 de febreiro de 2019 foi seleccionado por primeira vez para xogar o All-Star Game da NBA de 2019, tras substituír o mancado Victor Oladipo.
O 7 de xullo de 2019, Russell foi traspasado xunto a Shabazz Napier e Treveon Graham ós Golden State Warriors a cambio de Kevin Durant.
O 6 de febreiro de 2020, Russell foi traspasado xunto a Jacob Evans III e Omari Spellman ós Minnesota Timberwolves a cambio de Andrew Wiggins e dúas eleccións do Draft.
O Pedroso do Norte, Cruces, Padrón
O Pedroso do Norte, tamén chamado Pedroso, é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 83 habitantes (38 homes e 45 mulleres).
Patrimonio
Preto deste lugar está o couto de Lampai.
O río de Pedroso que ten un caudal permanente, aumentado no inverno polas chuvias. Nel faise pesca de troitas. Hai oito muíños en ruínas, usados antigamente para moer o millo.
O monte está mancomunado pola Comisión dos Montes de Pedroso, que engloban a Pedroso Norte e Pedroso Sur ou do Vendaval. Ó uso forestal adícase en boa medida ao cultivo do eucalipto, que se destina a empresas como FINSA. A auga de uso doméstico procede de mananciais logo de ser recollida en depósitos comúns.
Hai dous parques infantís con bambáns, escorregadoiros e cabaliños, e un campo de fútbol amplo. Hai tamén un circuíto de motocross.
António Zambujo
António Zambujo, nado en Beja o 19 de setembro de 1975, é un músico portugués, considerado como unha das voces masculinas máis internacionais do fado contemporáneo.
Traxectoria
O 9 de xuño de 2015, Aníbal Cavaco Silva nomeouno Comendador da Ordem do Infante D. Henrique. Tamén recibiu o premio ao mellor intérprete masculino de fado da Fundación Amália Rodrigues en 2006.
Factor estimulante de colonias de granulocitos-macrófagos
O factor estimulante de colonias de granulocitos e macrófagos (GM-CSF, do inglés granulocyte-macrophague colony-stimulating factor), tamén chamado factor estimulante de colonias 2 ou CSF2, é unha glicoproteína monomérica segregada polos macrófagos, células T, mastocitos, células NK, células endoteliais e fibroblastos, que funciona como unha citocina reguladora. Existen fármacos análogos ao GM-CSF natural chamados sargramostim e molgramostim.
Función
O GM-CSF é unha glicoproteína citocina monomérica, que é un factor de crecemento de leucocitos. O GM-CSF estimula as células nai a producir granulocitos (neutrófilos, eosinófilos, e basófilos) e monocitos. Os monocitos saen da circulación e migran aos tecidos, onde maduran a macrófagos e células dendríticas. Así, forman parte da fervenza da resposta inmune/inflamatoria, pola cal a activación inicial dun pequeno número de macrófagos pode causar rapidamente un aumento da súa cantidade, un proceso que é crucial para loitar contra as infeccións.
O GM-CSF sinaliza por medio do STAT5 (signal transducer and activator of transcription 5, transdutor de sinais e activador da transcrición 5). Nos macrófagos, tamén sinaliza por medio do STAT3. Nas infeccións por fungos, esta citocina activa os macrófagos para que inhiban a supervivencia de fungos. Induce a privación do zinc libre intracelular e incrementa a produción de especies reactivas do oxíxeno, o que culmina na morte dos fungos por carencia de cinc e por toxicidade. Deste modo, o GM-CSF facilita o desenvolvemento do sistema inmunitario e promove a defensa contra as infeccións.
O GM-CSF tamén xoga un papel no desenvolvemento embrionario ao funcionar como unha embriocina producida polo tracto reprodutor.
Xenética
O xene humano que codifica esta proteína está localizado nun cluster de xenes relacionados na rexión 5q31 do cromosoma 5, a cal se sabe que está asociada con delecións intersticiais na síndrome 5q e na leucemia mielóxena aguda. Os xenes do cluster inclúen os das interleucinas 4, 5, e 13.
Glicosilación
O GM-CSF humano está glicosilado na súa forma madura.
Usos médicos
O GM-CSF foi tamén avaliado recentemente en ensaios clínicos polo seu potencial como adxuvante de vacinas en pacientes infectados polo VIH. Os resultados preliminares son prometedores pero o seu uso aínda non foi aprobado pola FDA nos Estados Unidos.
Sargramostim
O fármaco Sargramostim, que é un GM-CSF derivado de lévedos recombinantes desenvolvido pola compañía Immunex (agora Amgen), administrouse por primeira vez a seis persoas en 1987 como parte dun protocolo de "uso compasivo" que foran vítimas dun accidente de irradiación de cesio en Goiânia (Brasil). Despois de varias vendas a outras compañías, agora o fármaco o explota Sanofi. O seu uso está aprobado pola FDA norteamericana para acelerar a recuperación dos leucocitos en pacientes que sufriron un transplante de medula ósea autólogo con linfoma non de Hodgkin, leucemia linfocítica aguda, ou enfermidade de Hodgkin en 1991. En 1996 aprobouse o seu uso no tratamento de infeccións fúnxicas e na recuperación de leucocitos despois de quimioterapias.
Artrite reumatoide
O GM-CSF atópase en niveis altos nas articulacións que presentan artrite reumatoide e o bloqueo do GM-CSF pode reducir a inflamación ou os danos. Estanse a desenvolver algúns fármacos (por exemplo, MOR103) para bloquear o GM-CSF.
Starsky and Hutch
Starsky & Hutch (en galego: Starsky e Hutch) foi unha serie de televisión estadounidense que consistiu en 92 episodios regulares de 48 minutos e un episodio piloto de 90 minutos de duración, creada por William Blinn e emitida entre o 30 de abril de 1975 e o 15 de maio de 1979 na cadea ABC. Foi dirixida por Jack Starrett (baixo o nome de Claude Ennis Starrett Jr.), quen máis tarde dirixiu Os Duques de Hazzard (1979), unha serie dalgunha forma similar.
Sinopse
Os protagonistas eran dous policías californianos, o moreno David Starsky coma o musculoso e temperamental condutor e o rubio "Hutch" Hutchinson de carácter máis tranquilo e levando o rol de intelectual. Eran coñecidos por manexar un rápido Ford Torino, pintado de vermello cunha longa franxa branca. O seu xefe era o capitán Harold Dobey e o seu contacto nas rúas era Huggy Bear.
Brownie
miniatura|Brownies
Un brownie (literalmente ‘marronciño’), é unha porción cadrada ou rectangular de biscoito de chocolate, orixinario dos Estados Unidos, elaborado sen lévedo e que pode levar froitos secos. Hoxe é común atopalo en restaurantes americanos en Galicia, tamén elaborado de forma caseira.
Descrición
É un pastel de chocolate pequeno típico da gastronomía dos Estados Unidos de América. Chámase así pola súa cor marrón escura, ou brown en inglés. Faise con cacao, unha pouca fariña triga, ovos, azucre e moita manteiga. Mestúranse todos os ingredientes e enfórnase. Ás veces cóbrese con xarope mesto de chocolate e pode levar anaquiños de noces, chocolate, butterscotch (unha especie de toffee crocante), manteiga de cacahuete. Crese que a primeira mención a un brownie é en 1896, aínda que esta receita non contiña chocolate, senón unha melaza.
Orixe
Hai tres mitos principais sobre a creación do brownie. O primeiro, que un xefe de cociña engadiu accidentalmente o chocolate derretido á masa de galleta. O segundo, que un cociñeiro esqueceuse de engadir fariña á masa. E en terceiro lugar, a crenza máis popular, que unha ama de casa non tiña lévedo e improvisou con este novo tratamento; disque estaba a enfornar para os hóspedes e decidiu servirlles estas tortas chatas.
Presentación e variedades
Os brownies adoitan servirse quentes cunha bóla xeado de vainilla, ás veces nata batida, especialmente coma sobremesa. Hai moitas receitas e variantes deste doce, incluída, entre outras, a vegana.
Ligamento radiocubital anterior
O ligamento radiocubital anterior ou radioulnar anterior é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación radiocubital inferior. É unha banda febrosa que cruza a articulación pola parte anterior. Insírese na superficie articular do radio e na parte anterior da epífise distal do cúbito. Nalgúns textos pode ser denominado PRUL polas súas siglas en inglés (palmar radioulnar ligament).
O Fontefreixo, San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
O Fontefreixo é un lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Izabela Lutoslawska
Izabela Lutoslawska, nada en Moscova o 27 de marzo de 1889 e finada en Edmond, Canadá, en 1972, foi unha escritora e tradutora polaca, e segunda filla de Sofía Casanova e Wincenty Lutosławski
Traxectoria
Coñecedora do castelán, pasou tempadas en Galicia, a terra natal da súa nai, Sofía Casanova. Foi criada coa axuda da amiga da nai, Pepa López (Pepiña).
Comezou a ser coñecida polas súas traducións do castelán ao polaco, como as obras de Victoriano García Martí en 1911 e de Jacinto Benavente en 1925.
Foi autora de varias novelas onde, segundo Bednarczuk, se ven reflectidas as súas conviccións católicas e a súa proximidade con Roman Dmowski e outras figuras do partido nacionalista polaco Narodowa Democracja (Democracia Nacional).
Obras
Traducións
Madama Butterfly
Madama Butterfly é unha ópera en tres actos de Giacomo Puccini con libreto de Giuseppe Giacosa e Luigi Illica. Puccini encontrou o tema da súa ópera en Londres en xullo de 1900 na representación da obra do dramaturgo David Belasco (teatralización do conto "Madame Butterfly" (1898) de John Luther Long. Puccini tamén se baseou na novela Madame Chrysanthème (1887) de Pierre Loti. Segundo un estudoso, a ópera baseouse en acontecementos que realmente ocorreron en Nagasaki a principios da década de 1890. Captado pola intensidade da historia, Puccini decidiu orientar a súa inspiración á figura da infeliz gueixa. Traballou intensamente, ata facer desta ópera unha obra mestra que lle pertencía intimamente, como el mesmo recoñeceu.
Acto primeiro
En 1904, un oficial da Mariña dos EUA, Pinkerton, aluga unha casa nun outeiro en Nagasaki, no Xapón para el e a súa futura muller de 15 anos, "Butterfly" aínda que o seu verdadeiro nome é Ciocio-san (Cio-Cio, pronunciado "chocho", remítese á palabra xaponesa para "bolboreta" -蝶 蝶-). Para el, o casamento é de conveniencia, xa que ten a intención de deixala tan pronto atope unha boa esposa estadounidense, xa que as leis do divorcio xaponesas son moi frouxas. O casamento terá lugar na casa e Butterfly ten tantas ganas de casar cun americano que xa antes se convertera ó cristianismo. Tras a cerimonia de matrimonio, o tío dela, un bonzo, que non fora convidado, descobre a súa conversión, vén para a casa, maldía e ordena saír a todos os invitados, cousa que fan mentres renuncian a ela. Pinkerton e Butterfly cantan un dueto de amor e prepáranse para pasar a súa primeira noite xuntos.
Acto segundo
Tres anos máis tarde, Butterfly aínda está esperando a que volva Pinkerton, pois el deixáraa pouco despois da voda. A súa criada Suzuki está intentando convencela de que el non vai volver, pero ela non lle fai caso. Goro, o alcaiote que arranxou o seu matrimonio, segue tratando casala de novo, pero ela tampouco o escoita. O cónsul americano, Sharpless, vén para a casa cunha carta que recibiu de Pinkerton en que lle pide que lle dea a nova a Butterfly de que vai regresar ao Xapón, pero non pode rematar de falar porque Butterfly se pon moi contenta ao saber que Pinkerton está de volta. Sharpless pregúntalle a Butterfly que faría se Pinkerton non volvese, ante o cal ela descobre que deu a luz ao fillo de Pinkerton despois de deixala e pídelle a Sharpless que llo diga.
Acto terceiro
Suzuki esperta pola mañá e Butterfly finalmente adormece. Sharpless e Pinkerton chegan á casa xunto coa nova esposa americana de Pinkerton, Kate, e viñeron porque Kate aceptou criar o fillo de Butterfly. Pero cando Pinkerton ve como Butterfly decorou a casa para o seu retorno, entende que cometeu un grande erro. Admite que é un covarde e que non pode afrontala, deixándolles a Suzuki, Sharpless e Kate a tarefa de darlle a noticia a Butterfly. Aceptando renunciar ó seu fillo se Pinkerton vén vela, rézalles despois ás estatuas dos seus deuses ancestrais, dille adeus ao seu fillo, véndalle os ollos, coloca unha pequena bandeira americana nas súas mans e ocúltase detrás dunha pantalla, cortando a súa propia gorxa co coitelo de haraquiri de seu pai. Pinkerton corre dentro pero xa é tarde.
Orquestración
A partitura de Puccini require o uso de:
Música en escena: campás, campás tubulares, campás xaponesas, viola d'amore, asubíos de paxaros, tam-tam, tam-tam grave
Ter en conta que a campá no escenario é tocada por Suzuki durante a oración E Izaghi ed Izanami ao inicio do segundo acto.
A viola d'amore serve para soster discretamente a entoación do coro (que nesta ópera exclúe as voces graves masculinas) durante o famoso coro "a bocca chiusa".
Os asubíos de paxaros utilízanse xeralmente mediante instrumentos especiais como foles provistos de chifres.
Gravacións
Dende a estrea da ópera en 1904 realizáronse numerosas gravacións tanto de son como de vídeo con algunhas das grandes voces, directores e orquestras da historia da ópera.
Cinematográficas
miniatura|[[Anna May Wong sostén un neno no filme de 1922 The Toll of the Sea]]
Eurocopter AS365 Dauphin
O Eurocopter AS365 Dauphin (no presente Airbus Helicopters), tamén coñecido anteriormente como Aérospatiale SA 365 Dauphin 2, é un helicóptero multipropósito de peso medio e dous motores fabricado no presente po Airbus Helicopters. Orixinalmente foi desenvolvido e fabricado pola firma francesa Aérospatiale, que se fusionou na multinacional Eurocopter nos anos 90. Dende que entrou en produción en 1975 o modelo estivo fabricándose continuamente durante máis de 40 anos. O sucesor previsto para o Dauphin é o Airbus Helicopters H160, que debería entrar en servizo no ano 2019.
O Dauphin 2 comparte moitas semellanzas co Aérospatiale SA 360, un helicóptero dun único motor que tivo un grande éxito comercial. Porén, o bimotor Dauphin 2 cumpriu coas demandas dos clientes e foi operado por unha ampla variedade de operadores civís e militares. Dende a súa introdución nos anos 70, desenvolvéronse e fabricáronse distintas variantes e versións especializadas do Dauphin 2, como o militar Eurocopter Panther, o helicóptero de rescate marítimo HH/MH-65 Dolphin, o Harbin Z-9 de fabricación chinesa, e o modernizado Eurocopter EC155.
Desenvolvemento
O SA 365/AS365 Dauphin 2 é un desenvolvemento bimotor do pouco exitoso comercialmente Aérospatiale SA 360 Dauphin dun único motor; só uns poucos anos despois da entrada do SA 360 en servizo Aérospatiale recoñeceu que unha plataforma equipada con dous motores en vez dun encaixaría mellor tanto en opracións civís como en militares, así que iniciou un programa de redeseño. En xaneiro de 1975 a primeiro Dauphin con dous motores realizou o seu voo de estrea; o prototipo alcanzou ao pouco tempo unha velocidade de 170 nós a nivel de voo e estableceu múltiples récords de velocidade, entre eles un voo entre París e Londres a unha velocidade media de 322 km/h. As entregas dos modelos de produción comezarían posteriormente nesa mesma década.
A variante inicial de produción entrou en servizo baixo a designación orixinal de SA 365C; a certificación francesa deste modelo obtívose en xullo de 1978. En 1982 o SA 356C Dauphin deu paso ao máis capaz SA 365 N. Entre varios grandes cambios e melloras no deseño, o SA 365 N contaba con motores máis potentes, un maior uso de materiais compostos, unha mellor disposición da cabina e un tren de aterraxe retráctil.
Realizáronse máis melloras coa introdución do SA 365 N1, que ten un dispositivo anti-torque Fenestron redeseñado, e co SA 365 N2, equipado cos máis potenes motores turboeixo Turbomeca Arriel 1C2.[5] En xaneiro de 1990 todo o tipo foi formalmente redesignado AS365. O AS365 Dauphin é un dos deseños máis exitosos de Eurocopter e foi amplamente usado como transporte corporativo, helicóptero policial, helicóptero para emerxencias médicas ou busca e rescate.
O Dauphin base foi posteriormente desenvolvido en distintas variantes. Durante os anos 80 o SA 365 N usouse como base para unha versión militarizada do aparello, inicialmente designada AS 365 K, usada como utilitario, transporte de tropas e operacións marítimas e coñecida como Eurocopter Panther. Unha variante do Dauphin foi desenvolvida especificamente para a Garda Costeira dos Estados Unidos baixo a designación HH/MH-65 Dolphin. O modelo SA 365 M tamén foi fabricado baixo licenza na China como o Z-9 por Harbin Aircraft Manufacturing Corporation; o Z-9 foi posteriormente desenvolvido no helicóptero armado WZ-9 e no de ataque Z-19.
Bibliografía
{{Airbus}}
Blixa Bargeld
Christian Emmerich Bargeld, coñecido como Blixa Bargeld, nado o 12 de xaneiro de 1959 en Berlín Occidental, é un compositor, músico, cantante, actor e performer alemán, coñecido polo seu traballo cos grupos Einstürzende Neubauten e Nick Cave and The Bad Seeds. Tamén é un recoñecido guitarrista pola súa especialidade en facer soar a guitarra como e con toda clase de obxectos.
Traxectoria
En 1980 funda a banda industrial Einstürzende Neubauten seguindo o movemento musical da época Die Geniale Dilletanten, banda que segue viva actualmente. Entre 1984 e 2003 traballou como guitarrista e vocalista secundario en Nick Cave and The Bad Seeds, cos que aparece tocando na película de Wim Wenders Der Himmel Über Berlin (1987). Desde a metade dos 90 Bargeld fixo varias actuacións coa súa Rede/Speech Performances traballando con toda clase de implementos electrónicos xunto ó enxeñeiro de son da Einsturzende Boris Wilsdorf.
-395
Outros
Historia ano a ano
Sergio Peñamaría de Llano
Sergio Peñamaría de Llano, nado na Fonsagrada en 1914 e finado na Coruña o 29 de decembro de 2004, foi un avogado, militar e político galego.
Traxectoria
Durante a Guerra Civil serviu en unidades da Lexión. Foi un dos tenentes ao mando da columna da 3ª Bandeira da Lexión que se encargou da represión dos fuxidos na zona do Barco de Valdeorras en outubro de 1939. Posteriormente integrouse no corpo xurídico militar, chegando a coronel. Foi nomeado alcalde da Coruña o 19 de maio de 1959. Impulsou as obras do aeroporto de Alvedro e cuñou a frase "A Coruña, cidade en que ninguén é forasteiro". Foi procurador en Cortes como alcalde de capital de provincia (1959-1963).
Vida persoal
Casou con Rosario Suárez Quiroga, filla de Marcelino Suárez González.
Chaguazoso
O topónimo galego Chaguazoso pode referirse a:
A Picaraña, Cruces, Padrón
A Picaraña é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 83 habitantes (42 homes e 41 mulleres).
Moeda cartaxinesa
miniatura|180px|Moedas cartaxinesas expostas no [[Museo de Albacete.]]
A denominación xenérica de moeda cartaxinesa (tamén chamada moeda púnica), abrangue as emisións monetarias da antiga cidade-estado fenicia de Cartago e dos territorios do seu imperio estendido polo Mediterráneo, ata a súa destrución en 146 a. de C.
Historia
miniatura|esquerda|Moeda cartaxinesa: [[Ás ibérico de bronce da ceca de Gadir (Cádiz). A/: cabeza de Melqart á esquerda. R/: dous atúns á esquerda e letras fenicias.]]Os fenicios, malia a súa ampla zona de influencia comercial, comezaron a cuñaxe de moeda relativamente tarde. As primeiras moedas silico-púnicas (da Sicilia cartaxinesa) comezaron a emitirse a mediados do século IV, con anterioridade aos primeiros siclos tirios de Fenicia, que apareceron ca. 300 a. de C.
O Estado púnico de Cartago foi, ademais, o primeiro en utilizar títulos de pagamento, como un antecedente das actuais notas promisorias, feitos de coiro.
Cartago emitiu siclos de prata de 7,20 gramos, e tamén divisores de medio siclo e múltiplos de 1 ⅔, de dous e de tres siclos. En Sicilia, ademais, cuñáronse tamén moedas de cinco unidades e na Península Ibérica ata de doce siclos. Nestas emisións utilizouse o ouro, a prata, o electro, o bronce e o billón.
Dos tesouros atopados despréndese que a súa circulación non foi moi abundante no norte de África e si, porén, particularmente, noutros territorios cartaxineses como Sardeña ou Sicilia. En concreto en Sardeña producíronse importantes cuñaxes de moeda de bronce durante a primeira guerra púnica e, novamente, durante a tentativa de recuperar a illa no transcurso da segunda. E en Sicilia púxose en circulación unha gran masa de moedas de bronce e de prata, ademais de cantidades máis discretas de ouro e de electro, que aparecen sinaladas coas siglas MHSBM, que aluden ao título de cuestor.
miniatura|240px|Moeda cartaxinesa: [[estatero de electro cuñado en Cartago ca. 310-290 a. de C. A/: cabeza coroada de Tanit á esquerda. R/: cabalo en pé.]]
Unha tipoloxía característica das moedas cartaxinesas sicilianas do tempo da primeira guerra púnica consiste na representación de Melqart (Hercules) nos anversos e a cabeza dun cabalo nos reversos. Máis comunmente, aparece unha cabeza feminina identificada como a divindade fenicia Tanit.
En Kerkouane cuñáronse moedas de bronce durante a resistencia á invasión de Régulo, na primeira guerra púnica, que amosan a Tanit no anverso e un cabalo ao galope no reverso.
Cara ao final da primeira guerra púnica foron moi numerosas as emisións en bronce destinadas ao pagamento das tropas que lles facían fronte aos mercenarios rebeldes que apoiaban a Roma.
Aníbal, o poderoso líder militar e inimigo acérrimo de Roma, marchou durante 15 anos atravesando a Península Itálica loitando contra o exército romano e establecendo alianzas coas tribos locais. En Bruttium, ao sur, Aníbal cuñou pequenas moedas de electro co valor de 3/8 de siclo (arredor de 3 gramos). O deseño baseábase no popular cuadrigato romano de prata, con Xúpiter no reverso dirixindo un carro e a piques de lanzar un lóstrego, pero cunha imaxe bicéfala de Tanit substituíndo o deus Xano no anverso. En Capua, Aníbal cuñou moedas de prata dun cuarto e de medio siclo, cunha tipoloxía máis convencional.
Entre ambas as guerras, Cartago só emitiu moeda de bronce no norte de África, mentres que membros da familia Bárcida cuñaron na Península Ibérica moedas de ouro e de prata con Melgart nos anversos e un cabalo e unha palmeira nos reversos. As de ouro tiñan un peso de 7,50 gramos e un valor de 12 siclos de prata (coa equivalencia da época, de 1:11⅓).
A expansión cara a Hispania e os saqueos aos romanos favoreceron as cuñaxes en metais preciosos durante a segunda guerra púnica. Destacan entre estas emisións dúas moedas de gran tamaño para a súa circulación en Sicilia. A esta época corresponden dous medios siclos que amosan, nun caso, unha cabeza masculina diademada no anverso e un elefante no reverso, e no outro caso unha cabeza coroada no anverso e un cabalo a galope no reverso.
Cara ao fin da guerra retómanse as cuñaxes ordinarias de bronce e tamén nunha prata moi empobrecida e de billón. No transcurso da guerra, o siclo pasou nas zonas controladas polos Bárcidas desde os 7,2 ata os 7,0 gramos, o que motivou tamén axustes na moeda de bronce, para manter a súa proporción de valor con respecto á de prata.
En paralelo a estas emisións, circularon tamén en Cartago moedas numidias, todas elas de bronce.
Balrampur
Balrampur é un municipio e cidade do distrito de Balampur, Uttar Pradesh, na India. A súa poboación é de 72 220 (2001). Localízase na ribeira do río Rapti a 106 metros de altitude. Entre os edificios da cidade destacan o palacio do rajá de Balrampur e o templo hindú.
Ligamento radiocubital posterior
O ligamento radiocubital posterior ou radioulnar posterior é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación radiocubital inferior. Insírese nas superficies posteriores da epífise distal do radio e do cúbito.
Pierre-Simon Fournier
Pierre-Simon Fournier, chamado le Jeune (o Novo), nado en París o 15 de setembro de 1712 e finado na mesma cidade o 8 de outubro de 1768, foi un gravador e impresor francés.
Dióxenes, bispo de Bizancio
Dióxenes (grego: Διογένης, m. 129?) foi o bispo de Bizancio durante máis ou menos quince anos (114-129). Sucedeu ao Bispo Sedeción. O seu período de poder tivo lugar nos gobernos de Traxano e Hadrián. Sábese ben pouco del.
Imposto Pigouviano
miniatura|O economista A.C. Pigou. Un Imposto Pigouviano é un imposto aplicado sobre unha actividade de mercado para corrixir o resultado do mesmo, no caso de aparecer externalidades negativas asociadas á actividade mercantil. De acontecer estas, o custo social da actividade supera ao custo privado da actividade, e nese caso, o resultado do mercado non é eficiente, tendendo o mercado a sobre-ofertar o produto,debido a que os custos aos que ten que facer fronte son menores do que terían que ser no caso de considerar o custo social. Se o regulador introduce un Imposto Pigouviano que sexa igual á externalidade negativa, a produción do mercado será reducida a unha cantidade eficiente.
Se pola contra, houbese externalidades positivas (beneficios sociais xerados polo desenvolvemento da actividade), o mercado tende a infra-ofertar a produción, e neste caso, unha aplicación simétrica do razoamento levaría a suxerir a creación de Subsidios Pigouvianos para incrementar a actividade en dito mercado.
Os impostos Pigouvianos reciben o seu nome do economista Arthur Pigou quen tamén desenvolveu o concepto de Externalidade Económica. William Baumol foi quen instrumentou un modelo económico baseado no traballo de Pigou para a Economía moderna.
Xeito de funcionamento do Imposto Pigouviano
Un Imposto Pigouviano é un dos medios tradicionais para levar a cabo un reequilibrio das forzas do mercado, polo tanto un intento de mellorar a eficiencia nas situacións económicas onde o problema exista. Nas últimas décadas apareceron outros medios, sobre todo nos Estados Unidos de América dende finais dos anos setenta do século pasado, así coma noutros Estados desenvolvidos xa nos anos oitenta, apareceu unha alternativa aos Impostos Pigouvianos: a creación dun mercado de "dereitos para contaminar" ou "dereitos de emisión" (na UE son chamados "European Union Emission Trading System (EU ETS)"). Ditos "dereitos a contaminar" son xeralmente máis ineficientes que os Impostos Pigouvianos pero resultan ser máis atractivos aos reguladores xa que entregan os dereitos gratuitamente (ou a un prezo inferior ao do mercado) aos axentes contaminantes, a quen lles provoca un recorte menor dos seus beneficios ou incluso aumentalos (permíteselles vendelos), introducindo menores distorsións no mercado afectado. Ditos dereitos enmárcanse dentro Economía do Medio-Ambiente dun xeito xeral, e dos partidarios dun Mercado Libre no particular.
Unha dificultade destes impostos atópase no feito de como valorar o dano provocado pola externalidade negativa. Factores políticos coma a presión sobre os reguladores por parte dos axentes contaminantes podería reducir a taxa a aplicar, o que provoca paralelamente unha diminución do efecto positivo de introducir o imposto; do outro lado, a presión sobre o regulador exercida por axentes interesado en calcular un valor maior do dano real pode incrementar a taxa aplicábel, que diminuirá a eficiencia ao diminuír a cantidade producida no mercado. Outro grande problema teriámolo no posible aumento do prezo do produto, que dependerá da Elasticidade da demanda. Este aumento do prezo provoca unha diminución da utilidade marxinal do consumo de dito ben, que pode provocar a diminución do beneficio social da introdución do imposto.
O diagrama embaixo amosa como funciona un Imposto Pigouviano. (Para unha maior explicación sobre como se constrúe este tipo de diagramas, ver Custo Social). O regulador calcula a contía do imposto como un custo marxinal extra non considerado polo produtor. Ao introducir este imposto (que non é máis que un custo adicional), a curva de "Custo Marxinal Privado" que tiña ata ese momento a empresa, ao considerar só os custos nos que ela mesma incorre, móvese "cara arriba" (é dicir, a producir unha cantidade fixa de produto q correspóndelle un maior custo). O aumento total nos custos e o xeito en que estes afectan á curva marxinal depende do tipo de imposto aplicado ("proporcional" ou "fixo", na gráfica explicase a aplicación dun imposto "fixo"). Ao incrementarse os custos, o produtor terá un incentivo a diminuír a cantidade total (dita cantidade defínese como aquela na que o prezo=custo marxinal) do produto que oferta que coincide co nivel social óptimo (porque así o definiu o regulador), onde sexan iguais os custos que agora ten o produtor (custo privado marxinal incrementado co imposto) co custo social marxinal. Hai que recordar que o punto no cal o prezo sexa igual ao custo marxinal é o punto de equilibrio, e determinará a cantidade producida é o prezo do ben. O ingreso total do imposto (o cal podería ser adicado a diminuír o efecto negativo da externalidade) calcúlase segundo o valor da taxa e a nova cantidade agora producida (area sombreada), descontando a parte que compensaría ao produtor os seus custos marxinais privados. esquerda