cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nuno II Menendiz
Notas
<references group="Notas"/>
Sophia (robot)
miniatura|Sophia falando no AI for GOOD Global Summit, [[Unión Internacional de Telecomunicacións, Xenebra, 2018.]] Sophia é un robot social humanoide desenvolvido pola empresa baseada en Hong Kong Hanson Robotics. Sophia foi activada o 19 de abril de 2015 e fixo a súa primeira aparición pública en South by Southwest (SXSW) a mediados de marzo de 2016 en Austin, Texas, nos Estados Unidos. É quen de amosar máis que 62 expresións faciais.
Sophia atraeu a atención dos medios de comunicación de todo o mundo despois de participar en entrevistas de alto nivel. Os entrevistadores quedaron sorprendidos pola sofisticación de moitas das respostas de Sophia, mais algúns expertos cren que a maior parte das declaracións significativas de Sophia foron guionizadas.
En outubro de 2017, conseguiu a cidadanía de Arabia Saudita, sendo o primeiro robot en acadar a cidadanía en calquera país. En novembro de 2017, Sophia foi nomeada campioa da innovación no Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, sendo o primeiro non humano en conseguir un título das Nacións Unidas.
Wells Fargo Center (Filadelfia)
Historia
200px|miniatura|esquerda|O Wachovia Center antes dun partido dos [[76ers.]] O pavillón foi inaugurado o 31 de agosto de 1996 onde antes estivo o John F. Kennedy Stadium, e tivo un custo de 210 millóns de dólares, aínda que foi financiado tanto por empresas privadas coma pola cidade de Filadelfia coma polo estado de Pensilvania. O pavillón está incluído no suerest do complexo deportivo South Philadelphia que inclúe o Lincoln Financial Field, Citizens Bank Park, e o anterior pavillón, The Spectrum.
Estación de Sobradelo
Sobradelo é unha estación de tren de Adif, situada na vila de Sobradelo, no concello de Carballeda de Valdeorras, provincia de Ourense. Ten servizos de Media distancia operados por Renfe.
Wells Fargo Center (Filadelfia)
Historia
Entre 1996 e 1998 o pavillón foi chamado CoreStates Center polo contrato que tiña co CoreStates Bank, que aceptou pagar 40 millóns en 21 anos para ter os dereitos do nome do pavillón coa condición de estar 8 anos máis alí unha vez rematado o contrato. En 1998 produciuse unha unión entre CoreStates Bank e First Union Bank polo cal o pavillón levou desde 1998 ata 2003 o nome First Union Center, alcumado coma F.U. Center polos afeccionados, e debido a isto o recinto foi renomeado coma First Union National Center, ao que algúns deportistas, como o caso de Brantt Myhres, xogador de Philadelphia Flyers, dixo que o nome soaba coma un circo. No F.U. Center os Sixers xogaron a súa primeira final na NBA fronte a Los Angeles Lakers.
Estación de Sobradelo
Situación ferroviaria
miniatura|Edificio vello Está situada no punto quilométrico 291 da liña de ancho ibérico que une León e A Coruña, a 343 metros de altitude, entre as estacións do Barco de Valdeorras e Pumares. O tramo é de vía única e está electrificado.
Wells Fargo Center (Filadelfia)
Historia
En 2003 First Union uniuse co Wachovia Bank, que é a entidade que dá nome ao actual pavillón. Debido ao lockout da NHL na tempada 2004-05, os Philadelphia Phantoms, equipo afiliado aos Flyers da NHL, tiveron que xogar os seus partidos no Wachovia Center xa que o xeo do seu pavillón, o Wachovia Spectrum, estaba inhabilitado.
O pavillón rexistrou un récord de asistencia nun partido universitario en febreiro de 2006 nun partido que enfrontou a Villanova e UConn.
Estación de Sobradelo
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Wells Fargo Center (Filadelfia)
Historia
Algúns dos grandes concertos que foron organizados no Wachovia foron de AC/DC, Aerosmith, Christina Aguilera, Alice in Chains, Barenaked Ladies, Beyoncé, Blink-182, Bon Jovi, David Bowie, Garth Brooks, Brooks & Dunn, Mariah Carey, Ray Charles, Eric Clapton, Coldplay, Crosby, Stills, Nash & Young, Miley Cyrus, Dave Matthews Band, Neil Diamond, Celine Dion, The Eagles, Fleetwood Mac, Genesis, George Michael, Grateful Dead, Green Day, Janet Jackson, Jay-Z, Billy Joel, Elton John, KISS, Korn, Avril Lavigne, Madonna, Barry Manilow, Paul McCartney, Metallica, New Kids on the Block, Stevie Nicks, Nine Inch Nails, Oasis, Pearl Jam, Tom Petty & The Heartbreakers, Phil Collins, Phish, The Police, Prince, Red Hot Chili Peppers, The Rolling Stones, Rush, Simon and Garfunkel, Britney Spears, Spice Girls, Bruce Springsteen, Gwen Stefani, Barbra Streisand, Justin Timberlake, Shania Twain, U2, Van Halen, Velvet Revolver, Roger Waters, The Who, Steve Winwood, Stevie Wonder, e Yanni, entre outros. O concerto inaugural foi o 2 de setembro de 1996, onde tocou Oasis con Manic Street Preachers e Screaming Trees. Ao redor de 12.000 persoas asistiron ao concerto.
O 1 de agosto de 2006, Comcast-Spectacor anunciou que instalaría un novo videomarcador central, substituíndo ao antigo de Daktronics.
Elsässisches Fahnenlied
Elsässisches Fahnenlied ("Canción alsaciana da bandeira") é unha canción escrita en 1911 por Emil Woerth (1870-1926) en alemán, cando Alsacia era parte do Imperio Alemán (1871-1918), e que se adoptou como himno oficial de Alsacia nese mesmo ano. Após a primeira guerra mundial a efémera República de Alsacia-Lorena volveu formar parte de Francia a finais de 1918 e xa que logo o himno deixou de ser oficial.
-831
Outros
Historia ano a ano
Ricardo Caruncho
Ricardo Caruncho Crosa, nado na Coruña o 12 de xuño de 1848 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 1902, foi un militar, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fixo os estudos militares no Colexio de Valladolid. Acadou o grao de coronel. Como xornalista foi director dos periódicos Diario de Avisos, La Semana Literaria, La Semana e Liceo Brigantino. É autor dalgúns estudos militares. Atribuíuselle, erroneamente, durante anos, a autoría de Contos da miña terra (1864), que realmente é obra de Rosalía de Castro. Escribiu sobre todo teatro. Foi un dos promotores dos monumentos en memoria de Eusebio da Guarda e Aureliano Linares Rivas.
Myanmar
Myanmar, oficialmente República da Unión de Myanmar (en ပြည်ထောင်စုသမ္မတ မြန်မာနိုင်ငံတော် Pyidaunzu Thanmăda Myăma Nainngandaw), anteriormente coñecido como Birmania, é un país do Sueste asiático. Ten fronteira común coa India e Bangladesh polo oeste, con Laos e Tailandia polo leste e coa China polo norte e o nordeste. Polo sur, arredor dun terzo do perímetro total de Myanmar (de 5 876 km) forma unha liña costeira ininterrompida de 1 930 km ó longo do golfo de Bengala e o mar de Andaman. O censo de 2014 do país rexistrou unha poboación de 51 millóns de persoas. No 2017, a poboación roldaba os 54 millóns. Myanmar ten unha área de 676 578 km2. A súa capital é a cidade de Naypyidaw, e a meirande cidade e antiga capital é Yangon. Myanmar é membro da Asociación de Nacións do Sueste Asiático (ASEAN) dende 1997.
Historia
Birmania, que era reino independente, foi anexionado no 1886 polo Reino Unido, que a converteu en colonia como parte da India. Durante a segunda guerra mundial, o país foi ocupado polas tropas xaponesas, e logo liberado.
No 1948 o país atinxe a independencia, sendo primeiro ministro U Nu. No 1962 o xeneral Non Win dá un golpe de estado, e reina durante máis de 26 anos, introducindo reformas marxistas a marchas forzadas. No 1990 tiveron lugar eleccións libres, mais foron anuladas pola xunta militar.
Ditadura militar
O partido de oposición dirixido por Aung San Suu Kyi (a Liga Nacional para a Democracia ou NLD) gañou as eleccións lexislativas en maio do 1990 con máis do 80% de votos a favor, á sorpresa da xunta que esperaba lexitimar o seu poder. Entón invalidou as eleccións. O NLDO loita polo retorno da democracia ao país.
A xunta ten unha posición ambigua cara á opoñente Aung San Suu Kyi, que é moi popular no mundo co seu premio Nobel da Paz no 1991. Aung San Suu Kyi comezou o décimo ano de detención o 24 de outubro 2004.
A política dos xenerais ocasiona migracións masivas cara á Tailandia.
O 19 de outubro do 2004, o Primeiro ministro, o xeneral Khin Nyunt foi descartado e autorizado a se retirar por razóns de saúde e asignado a residencia. Foi substituído por Soe Win, un duro. Khin Nyunto accedeu ao posto de primeiro ministro en agosto do 2003, logo de supervisar os servizos secretos birmanos durante máis de vinte anos. Asinara os acordos de alto o fogo coas etnias do norte (wa) que podían, en troques, continuar a cultivaren o opio. Iniciou o achegamento á India co que quería utilizar o modelo de abrir o país á democracia, e foi o interlocutor privilexiado das sociedades estranxeiras. O seu sucesor, o xeneral Maung Aye, moi duro, que ocupaba ata entón as funcións de vicepresidente do Consello de Estado pola paz e o desenvolvemento, é igualmente xefe de estado maior. Está próximo ao xeneral Tan Shwe, presidente da xunta e comandante xefe das forzas armadas. Khin Nyunt, 65 anos, encarnaba a vía das reformas. Khin Nyunt soubera manter o contacto cos grupos rebeldes representando as minorías étnicas e pór fin aos conflitos armados cos opostos ao réxime e mailos rebeldes. Fai falla esperar que o país non vaia á guerra civil.
Numerosas voces protestan contra as sociedades, coma Total que invisten no país e contra os que fan funcionar o industria do turismo, permitindo a entrada de divisas estranxeiras e axudando así o goberno actual.
Subdivisións
Birmania divídese en sete rexións administrativas (Hun-khu) e sete estados (Chiu).
As sete rexións son: Ayeyarwady, Bago, Magway, Mandalay, Sagaing, Tanintaryi e Yangon.
Os sete estados son: Chin, Kachin, Kayin, Kayah, Mon, Rakhin e Shan.
Principais cidades: Yangon, Mandalay, Pagan.
Datos xerais
miniatura|Unha nena [[Pobo padaung|padaung de Myanmar, nun campo de refuxiados no norte da Tailandia.]] Poboación : 41 994 678 habitantes (en 2001). 0-14 anos: 29,14 %; 15-64 anos: 66,08 %; + 65 anos: 4,78 %
Densidade : 61 hab./km²
Fronteiras terrestres : 5876 km (China 2185 km; Tailandia 1800 km; India 1463 km; Laos 235 km; Bangladesh 193 km)
Litoral : 1930 km
Altitude : 0 m > + 5 881 m
Esperanza de vida dos homes : 54 anos (en 2001)
Esperanza de vida das mulleres : 57 anos (en 2001)
Taxa de crecemento da poboación : 0,6 % (en 2001)
Taxa de natalidade : 20,13 ‰ (en 2001)
Taxa de mortalidade : 12,3 ‰ (en 2001)
Taxa de mortalidade infantil : 73,71 ‰ (en 2001)
Taxa de fecundidade : 2,3 infantes/muller (en 2001)
Taxa de migración : - 1,84 ‰ (en 2001)
Liñas de teléfono : 250 000 (en 2000)
Aparellos de radio : 4,2 millóns (en 1997)
Aparellos de televisión : 320 000 (en 2000)
Número de provedores de acceso a Internet : 1 (en 2000)
Estradas: 28 200 km (3440 km asfaltadas) (en 1996)
Vías férreas : 3991 km
Vías navegables : 12 800 km
Número de aeroportos : 80 (dan 9 coas pistas asfaltadas) (en 2000)
Economía
miniatura|dereita|200px|Campesiño birmano vestido co longyi. A situación económica de Myanmar é bastante delicada. A agricultura é a principal actividade económica; ocupa case os dous terzos da poboación economicamente activa e contribúe nun 40% ao produto interior bruto. O cultivo predominante é o arroz, que ocupa cerca da metade das terras cultivables. Os demais cultivos (algodón, cacahuete, hevea, té) son secundarios. É de destacar igualmente o cultivo da durmideira.
Nós-Unidade Popular
NÓS-Unidade Popular foi unha organización política galega, de filiación individual, que admitía a dupla militancia e se posicionaba nos parámetros da esquerda independentista, revolucionaria, antipatriarcal e defensora do galego como lingua nacional de Galiza, defendendo a unidade lingüística galego-portuguesa (reintegracionismo).
Myanmar
Economía
A explotación forestal é intensa: Myanmar ocupa a primeira posición mundial na produción de teca. As industrias extractivas, outrora destacadas, están hoxe en día en retroceso, ao igual que a produción petrolífera. O sector industrial, anticuado, vive un momento delicado, cunha notable falta de investimentos, pese aos esforzos do Estado por atraer capital estranxeiro.
Nós-Unidade Popular
Historia
esquerda|miniatura|200px|Manifestación de NÓS-Unidade Popular no 25 de xullo, [[Día da Patria, de 2005.]] Formouse en 2001 pola unión de organizacións independentistas de carácter comarcal, incluíndo militantes da organización comunista Primeira Linha. A súa asemblea fundacional (en 2001, que culminou o chamado Processo Espiral), celebrouse en Santiago de Compostela, capital de Galiza. A segunda (2003) foi na Coruña e a terceira (2005) en Ferrol.
Este partido publica a revista política Voz Própria, de carácter cuadrimestral.
Myanmar
Economía
A situación en xeral de extrema penuria favorece a proliferación tanto das corruptelas, como do contrabando e do mercado negro.
Nós-Unidade Popular
Historia
No ano 2004 presentouse ás eleccións ao Parlamento Europeo, e obtivo 1.331 votos en Galiza (0,12%) (2.516 votos en toda España) e nas eleccións autonómicas de 2005 obtivo 1.749 votos (0,12%).
Myanmar
Cultura
A poboación é esencialmente rural e a maioría budista.
Nós-Unidade Popular
Historia
Nas eleccións autonómicas de 2009 presentou unha candidatura encabezada por mulleres en todas as circunscricións e a proposta de que o galego se convertese en única lingua oficial de Galiza. Nelas, conseguiu 1.471 votos (0,09%), perdendo votos ao igual que o conxunto da esquerda nacionalista, conseguindo o PPdeG a maioría absoluta que perdera no 2005. Nas eleccións municipais do 2011 as candidaturas relacionadas con Nós-UP acadaron 1.518 votos. Non se presentou ás eleccións galegas do 2012.
Myanmar
Cultura
As universidades son de novo pechadas desde decembro de 1996 por razóns de seguridade. Segundo a UNICEF, soamente o 27% dos nenos terminan a súa escolaridade.
Nós-Unidade Popular
Asembleas Nacionais
A II Assembleia Nacional celebrouse na cidade da Coruña os días 21 e 22 de xuño do 2003 e foi convocada baixo o lema "Um futuro independentista para a Galiza". Nela definiuse con precisión o obxectivo da "libertação nacional e social de género" como identidade de Nós-Unidade Popular, así como os ámbitos concretos nos que alongar a presenza e o traballo da organización, tales como os locais sociais na defensa da cultura e lingua galega, o ámbito feminista, a comunicación social (promoción e lanzamento de medios propios), o traballo sindical e o ambiental.
A III Assembleia Nacional de NÓS-Unidade Popular celebrouse na cidade de Ferrol os días 2 e 3 de xullo do 2005, quedando marcada polo abandono do sector ligado á entidade xuvenil Assembleia da Mocidade Independentista (AMI). Definiuse a oposición ao autonomismo, situando a necesidade de constituír un amplo espazo social autodeterminista para facer fronte ás pretensións oficiais de reformar o Estatuto de Autonomía de Galiza sen incluír ningunha referencia aos dereitos nacionais de Galiza. O posicionamento contrario a Constitución Europea e en defensa dos dereitos lingüísticos completaron os debates.
A IV Assembleia Nacional tivo lugar no Concello de Teo o 1 de decembro do 2007. Nel avaliouse a nova etapa política, marcada pola entrada do PSdeG e o BNG en coalición no poder galego, polo que Nós-Unidade Popular considerou a "necessidade de articular uma oposição nacional e de esquerda".
A V Assembleia Nacional descorreu na cidade de Vigo en decembro do ano 2009, servindo para redefinir os parámetros de actuación no seo do independentismo de esquerda, marcado en Galiza pola fragmentación. Na cidade olívica acordouse tamén relanzar o seu perfil propio como xeito de fortalecer o carácter de clase e feminista da esquerda independentista, e ante a evidencia de que non habería avances significativos na unidade da esquerda independentista nun futuro inmediato.
Xoán Biclarense
Xoán Biclarense (Iohannes Biclarensis, en latín), nado cara o ano 540 probablemente en Lusitania e finado cara o ano 621, foi un eclesiástico, bispo de Xirona e autor dunha curta crónica dos anos 567 ata cara o 590 de interese nos tempos da conversión dos visigodos do arianismo, herexía do cristianismo, ao catolicismo.
Nós-Unidade Popular
Asembleas Nacionais
Ata o 2010, Nós-Unidade Popular integrou, xunto con outros sectores da esquerda nacional galega, espazos de articulación autodeterminista. Primeiro foi en torno ás chamadas Bases Democráticas Galegas, e posteriormente á plataforma suprapartidaria Causa Galiza, onde se integraron as Bases Democráticas Galegas e onde participa militancia dalgunhas correntes soberanistas galegas. Non obstante no ano 2011 Nós-Unidade Popular abandonouna formalmente, convocando ese mesmo ano en solitario unha manifestación independentista co gallo do Día da Patria Galega.
Xoán Biclarense
Biografía
Nado en Scallabis (nome romano de Santarém) na Lusitania baixo control visigodo durante o reinado de Teudis. Polos anos 558-560 foise a Constantinopla para estudar para unha longa estada de máis de dez anos.
Nós-Unidade Popular
Asembleas Nacionais
O 25 de xuño de 2015, a organización anunciou a súa disolución logo de considerar "esgotado" o seu ciclo político na asemblea nacional extraordinaria do 20 de xuño.
Xoán Biclarense
Biografía
Contribuíu na controversia dos Tres capítulos que rematou cun cisma no segundo concilio ecuménico de Constantinopla (553) dándolle paso a fundación do Patriarcado de Aquilea como entidade independente nos vindeiros anos.
Segundo Isidoro de Sevilla, cando volveu a Hispania, cara o ano 576, non quixo integrarse na igrexa oficial ariana do reino visigodo durante o reinado de Leovixildo.
Á morte do rei, no ano 586, funda un mosteiro (mosteiro Biclarum), probablemente na rexión de Tarragona e redáctalle regras propias, non atopadas polos historiadores (agosto 2011).
Recaredo I converteuse ao catolicismo e nomeou a Xoán Biclarense bispo de Xirona. Logo sábese que participa en varios concilios da Igrexa Católica.
A partir de 589, ano do Terceiro Concilio de Toledo, comeza a redacción dunha crónica.
O Chronicon
Xoán Biclarense escribiu o Chronicon (Cronicón Biclarense) aproximadamente entre os anos 589 e 591. Relata eventos acontecidos dende 567 ata cara 590, polo tanto cobre o reinado de Leovixildo e o comezo do reinado de Recaredo I, sendo así unha fonte para os historiadores sobre a historia do cristianismo arredor do Terceiro Concilio de Toledo, no cal o reino visigodo abandonou oficialmente o arianismo. Abarca tamén eventos que coñeceu na súa estancia en Constantinopla e sobre a cristianización dos Garamantes, antigo pobo nómade que andaba polos territorios de Libia e do Cordal do Atlas no nordeste de África.
Escrito en latín o Chronicon segue as achegas de cronistas como Próspero de Aquitania, Victor Tonnenensis (tamén bispo da diocese africana de Tunnuna que corresponde a provincia romana), no tocante ó concepto de crónica universal e tamén no uso en escritos históricos da datación da era cristiá para a cronoloxía.
Ventas de Zafarraya
Ventas de Zafarraya é unha entidade local autónoma (ELA), pertencente ao municipio de Alhama de Granada (provincia de Granada). Linda tamén co municipio granadino de Zafarraya e cos municipios malagueños de Periana e Alcaucín.
Historia
Os primeiros poboadores do Campo de Zafarraya, remóntanse o Paleolítico Medio, cando o home habitaba as covas do Boquete, aínda que o primeiro asentamento do que se ten constancia data da época dos visigodos no século VI a través dos sitios atopados no actual núcleo urbano de Ventas de Zafarraya.
Aquaman (serie de televisión)
Aquaman é unha serie de televisión animada estadounidense que se estreou orixinalmente na canle CBS o 9 de setembro de 1967 até xuño de 1970. É unha versión de 30 minutos The Superman/Aquaman Hour of Adventure, sen os segmentos de Superman e Superboy.
Silán, Muras
Santo Estevo de Silán é unha parroquia do concello de Muras na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. Tiña 62 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 34 homes e 28 mulleres. O que supón unha diminución de 17 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 79 habitantes (36 homes e 43 mulleres) e 20 menos que en 2006.
Aquaman (serie de televisión)
A serie componse das aventuras do superheroe de DC Comics Aquaman (a quen voz en inglés Marvin Miller) e o seu axudante Aqualad (coa voz de Jerry Dexter). Tamén hai algúns segmentos protagonizados por "the Atom", "Flash" e "Kid Flash", "Green Lantern" e Hawkman, así como pola Justice League of America e Teen Titans. A serie foi narrada por Ted Knight, con Marvin Miller dando voz á maioría dos malvados.
Ventas de Zafarraya
Historia
O núcleo de Ventas de Zafarraya comeza como unha venda no Boquete, xunto ao Camiño Real Granada-Málaga. Malagueño nas orixes, pasou a formar parte da provincia de Granada en 1833. En 1835, superando a poboación de cen veciños iniciase a segregación do núcleo de Calar del Rey, ao que pertencían. Ao nome acurtouse a palabra Llano para que non fora moi longo, xa que o nome completo era Ventas del Llano de Zafarraya (topónimo de orixe árabe "Manzil Fahs Rayya"), os outros núcleos de poboación nesa data eran El Almendral, Pilas de Algaida e Calar del Rey.
En 1842 constitúese o municipio de Ventas de Zafarraya.
O 25 de decembro de 1884 prodúcese un terremoto afectando gravemente ás provincias de Granada e Málaga. A catástrofe foi de tal magnitude que en Ventas de Zafarraya rexistrouse un total de 74 mortos. A reconstrución do pobo fíxose case na súa totalidade co diñeiro que chegou da entón colonia española de Cuba, motivo polo cal o pobo pasou a chamarse Nueva Habana.
En agosto de 1922 chega o ferrocarril a Ventas. A Compañía de Ferrocarriles Suburbanos de Málaga proxecta unir Málaga con Granada, pasando por Vélez e Alhama, facéndose realidade o proxecto só ata Ventas de Zafarraya. A finais dos anos 50, coa mellora das comunicacións por estrada, a liña perdeu rendibilidade, cesando totalmente os servizos ferroviarios o 12 de maio de 1960.
En 1975 o municipio de Ventas de Zafarraya fusionase co municipio de Alhama de Granada.
Actualmente, a vila experimenta un crecemento poboacional notable grazas a súa estratéxica localización entre o Poniente Granadino e a Axarquía Malagueña e á fertilidade das súa terras, con cultivos de hortalizas fóra de tempada.
En 2002 creouse a Entidad Local Autónoma de Ventas de Zafarraya, no municipio de Alhama de Granada.
Mar de Kara
O mar de Kara (en ruso:Карское море, Kárskoe more) é un sector do océano Glacial Ártico, localizado ao norte de Siberia (Rusia). Esténdese entre os arquipélagos de Nova Zembla e Terra do Norte. Ao sur ten como límite a costa setentrional de Siberia, na que destacan as penínsulas de Yamal e a de Taimir.
A palabra "kara" deriva de kara, que en varias linguas turcas significa "negro" e tamén simboliza "norte".
Xeografía
O mar de Kara está limitado ao oeste pola illa de Nova Zembla, ao leste polas illas Severnaya Zemlya, ao sur polo continente e ao norte por unha liña que partindo do cabo Kohlsaat, na Illa Graham Bell, discorre pola Terra de Francisco Xosé ata o cabo Molotov (cabo Ártico), o punto máis setentrional da illa Komsomolets, no arquipélago de Severnaya Zemlya.
Está localizado entre o mar de Pechora -un brazo occidental do mar de Barents- ao oeste, co que está conectado polo estreito de Kara, e o estreito Yugorsky e o mar de Laptev ao leste.
Mide aproximadamente 1.450 quilómetros de longo e 970 quilómetros de ancho cunha área de ao redor de 880.000 km2 e unha profundidade media de 110 m, sendo a profundidade máxima de 600 metros.
En comparación co mar de Barents, que recibe relativamente as cálidas correntes do océano Atlántico, o mar de Kara é moito máis frío, manténdose conxelado durante máis de nove meses ao ano: practicamente, só é navegable en xullo e agosto. As súas augas reciben as augas doces dos ríos Obi (5.410 km), Ienisei (4.093 km), Piasina (817 km) e Taimir (640 km), polo que a súa salinidade é moi variable. Hai dous grandes golfos na zona, o golfo de Ob (de case 1000 km de lonxitude) e o golfo do Ienisei, máis pequeno.
A súa ribeira occidental pertence ao óblast de Arkhanguelsk, a central ao óblast de Tiumen e a oriental ao Krai de Krasnoiarsk. Os seus principais portos son Novy Port e Dikson, este último na boca do golfo do Ienisei. O mar de Kara é unha importante zona de pesca, aínda que tan só dous meses ao ano. Ultimamente realizáronse importantes descubrimentos de petróleo e gas natural -unha extensión da conca petroleira da Siberia Occidental- aínda que aínda non foron desenvolvidos.
Illas
Hai moitas illas e grupos de illas no mar de Kara. A diferenza dos demais mares marxinais do Ártico, nos que a maioría das illas atópanse ao longo da costa, no mar de Kara moitas das illas atópanse en mar aberto na súa rexión central, como as illas do Instituto Ártico, as illas Izvesti TSIK, as illas Kirov, a illa Uedineniya ou illas solitarias, como a illa Vize e a illa Voronina.
O grupo máis numeroso de illas do mar de Kara é, con moito, o arquipélago Nordenskiöld, con cinco grandes subgrupos e máis de noventa illas. Outras illas importantes son illa Bely, illa Dikson, illa Taymyr, illas Kamennyye e illa Oleni.
A pesar da alta latitude todas as illas non son glaciares agas da illa de Ushakov no extremo setentrional do mar de Kara.
Historia
O mar de Kara era antigamente coñecido como Océano Scythicus ou Mare Glaciale e aparece xa, con estes nomes, nos antigos mapas do século XVI. Dado que está pechado polo xeo a maior parte do ano mantívose en gran parte inexplorado ata finais do século XIX.
Ese interese foi recobrado a finais do século XVI polas Provincias Unidas dos Países Baixos, que enfrascadas na guerra dos oitenta anos contra España, buscaban unha ruta marítima entre o mar do Norte, bordeando a costa norte de Rusia, que lles permitira chegar o Extremo Oriente e dese modo alcanzar as Indias Orientais, onde tiñan intereses comerciais, sen utilizar a ruta tradicional rodeando Europa e África, controlada por España. En 1594, preparouse unha frota de catro barcos, desde a cidade de Enkhuizen, ao mando de Cornelis Corneliszoon Nay ao que acompañaban outros dous famosos navegante, Jan Huygen van Linschoten e Willem Barents. Nay conseguiu superar o estreito de Vaygach e penetrar no mar de Kara. Ao ano seguinte, 1595, Nay volveu ao mando dunha gran frota de sete barcos, pero atoparon o estreito conxelado e tiverón que desistir. Barents comandou un terceiro e último intento en 1596, con só dous barcos, co que tampouco logrou atravesar o estreito. Tras tentar bordear o extremo norte da illa de Nova Zembla, o seu barco quedou atrapado no xeo o 11 de setembro. Tras pasar ese inverno na illa, tentaron regresar ao ano seguinte nos botes, perdendo Barents a vida nesa viaxe de volta. Os Países Baixos tamén desistiron de atopar a ruta marítima do Norte.
En 1736-37, o almirante ruso Stepan Malygin levou a cabo unha viaxe á illa Dolgiy no mar de Barents. Os dous buques desta primeira expedición foron a Perviy, con Malygin ao mando e a Vtoroy, capitaneada polo capitán A. Skuratov. Despois de entrar no pouco explorado mar de Kara, navegaron ata a desembocadura do río Obi. Malygin tomou coidadosas observacións da ata ese entón case descoñecida zona da costa ártica de Rusia. Con este coñecemento foi capaz de trazar o primeiro mapa preciso das beiras do Ártico entre o río Pechora e o río Obi.
En 1878 o explorador sueco Adolf Erik Nordenskiöld, partindo desde Gotemburgo no barco Vega, navegou ao longo da costa siberiana, cruzou o mar de Kara, e a pesar das bolsas de xeo, logrou alcanzar os 180° de lonxitude a principios de setembro. Atrapado polo xeo no inverno no mar de Chukchi, Nordenskiöld esperou e fixo trocos co pobo local, os chukchis. O verán seguinte o Vega quedou libre e conseguiu chegar a Iocoama, no Xapón. Converteuse no primeiro navegante que franqueó o paso do Nordeste. O maior grupo de illas do mar de Kara, o arquipélago Nordenskiöld, leva o seu nome na súa honra.
1912 foi un ano tráxico para os exploradores rusos do Ártico. Nese fatídico ano o mar non se desconxelou totalmente e grandes témpanos de xeo bloquearon a ruta do nordeste. Tres expedicións que querían cruzar o mar de Kara quedaron atrapadas e non sobreviviron: a de Georgy Sedov, no buque Foka; a de Georgy Brusilov, no Santa Ana; e a de Vladimir Rusanov, no Gercules. Sedov tiña a intención de chegar á Terra de Francisco Xosé en barco, deixar un depósito alí e nunha zorra alcanzar o Polo norte. Debido á gran cantidade de xeo atopado o primeiro verán, o buque só puido chegar a Nova Zembla e invernou na Terra de Francisco Xosé. En febreiro de 1914 Sedov dirixiuse ao Polo con dous tripulantes e tres zorras, pero caeu enfermo e morreu na illa Rudolf.
Brusilov trataba de navegar a través do paso do Nordeste, cando foi atrapado polo xeo no mar de Kara e arrastrado á deriva, cara ao norte, durante máis de dous anos, ata chegar a unha latitude de 83°17 N. Trece homes, encabezados por Valerian Albanov, saíron do barco e comezaron a camiñar polo xeo a través da Terra de Francisco Xosé, pero só Albanov e un mariñeiro (Alexander Konrad) sobreviviron despois dun horrible calvario de tres meses. No mesmo ano a expedición de Rusanov perdeuse no mar de Kara. A ausencia prolongada de noticias sobre estas tres expedicións espertou a atención do público, e organizáronse algunhas pequenas expedicións de rescate, incluíndo cinco voos sobre o mar e o xeo, desde a costa noroeste de Nova Zembla, do pioneiro piloto Jan Nagórski.
Despois da revolución rusa de 1917, a escala e o alcance da exploración do mar de Kara aumentou considerablemente como parte da labor de desenvolvemento da ruta do mar do Norte. Aumentou o número de estacións polares, cinco das cales xa existían en 1917, proporcionando informes meteorolóxicos, recoñecemento do xeo e instalacións de radio. En 1932 había 24 estacións, en 1948 ao redor de 80 e na década de 1970 máis de 100. O uso de quebraxeos e, máis tarde, de aeronaves, xeneralizouse como plataformas para o traballo científico. En 1929 e 1930 o quebraxeos Sedov levou grupos de científicos a Severnaya Zemlya, a última gran peza de territorio non coñecido no Ártico soviético, e o arquipélago foi completamente cartografiado por Georgy Ushakov entre 1930 e 1932.
Particularmente dignos de mención son tres cruceiros do quebraxeos Sadko, que pasaron máis ao norte que a maioría; en 1935 e 1936 as últimas zonas inexploradas no norte do mar de Kara foron examinadas e a pequena e recóndita illa Ushakov foi descuberta.
No verán de 1942 varios submarinos e buques de guerra alemáns da Kriegsmarine entraron no mar de Kara a fin de destruír a maior cantidade de buques rusos que fose posible, na campaña naval coñecida como «Operación Wunderland». O seu éxito estivo limitado pola presenza de témpanos de xeo, así como o mal tempo e a néboa, que protexeron máis eficazmente os buques soviéticos que o que eles mesmos puideron facelo en condicións meteorolóxicas máis adecuadas.
Actualmente hai preocupación polos niveis de residuos nucleares que a antiga Unión Soviética verteu no mar, que incluíron seis submarinos nucleares e dez reactores nucleares, e o efecto que iso terá no medio mariño. Unha avaliación do Organismo Internacional de Enerxía Atómica mostrou que as emisións son baixas e localizadas.
Reserva natural
A Gran Reserva Natural do Ártico -a maior reserva natural de Rusia e de toda Europa- foi declarada o 11 de maio de 1993 pola resolución nº 431 do goberno da Federación de Rusia.
A sección das illas do mar de Kara (4.000 km²) da Gran Reserva Natural do Ártico inclúe as illas Kirov, illa Voronina, illas Izvesttadaliy TSIK, illas do Instituto Ártico, illa Svordrup, illa Ensomheden e unha serie de illas menores. Esta sección representa case totalmente a diversidade natural e biolóxica das illas do mar Ártico da parte oriental do mar de Kara.
Ramonde, Cuíña, Oza-Cesuras
Ramonde é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
21 de xaneiro
O 21 de xaneiro é o 21º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 344 días para finalizar o ano, 345 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Carlos V. miniatura|100px|Antonieta de Bèucaire miniatura|100px|Benny Hill.
Mortes
miniatura|100px|Lenin.
Outros
Ver tamén:</B> xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Xoán, infante de Portugal
Xoán de Portugal, nado en Santarém o 13 de xaneiro de 1400 e finado en Alcácer do Sal o 18 de outubro de 1442, foi un infante de Portugal da dinastía de Avis.
Traxectoria
Foi fillo do rei Xoán I e da súa muller, a raíña Filipa de Lancaster. Foi condestábel de Portugal, sucedendo a Nuno Álvares Pereira, e aínda señor de Reguengos, Colares e Belas. En 1424, Xoán casou coa sobriña Isabel de Bragança, filla do duque Afonso.
Durante o reinado de Duarte de Portugal, Xoán uniuse ao seu irmán Pedro, duque de Coímbra na contestación á expedición a Tánxer que habería de acabar en desastre. Defendeu tamén a entrega da cidade de Ceuta, conquistada en 1415 a cambio da liberdade do Infante Santo, mesmo contra a vontade do propio.
No inicio do reinado do seu sobriño Afonso V de Portugal, a rexencia do reino foi entregado a Leonor de Aragón, a raíña nai. Esta decisión testamento do falecido rei provocou rexeitamento popular e ameazas de motíns en Lisboa. Foi Xoán que se instalou na capital, para evitar unha rebelión. Despois, rexeitando as ofertas de alianza de Leonor e Afonso, conde de Barcelos (o futuro duque de Bragança), defendeu a realización de cortes para nomear o duque de Coímbra novo rexente.
Obaba
Obaba é un filme dirixido por Montxo Armendáriz, baseado na novela Obabakoak de Bernardo Atxaga.
Sinopse
Lourdes, con 23 anos, emprende unha viaxe cara os territorios de Obaba. Na súa equipaxe leva unha pequena cámara de vídeo. Con ela quere capturar a realidade de Obaba, da súa contorna, da súa xente. Mais Obaba non é o lugar que Lourdes imaxinaba, e acaba descubrindo quen vive alí, como Merche, Ismael, ou Tomás, que están atrapados nun pasado do que non poden escapar.
31 de decembro
O 31 de decembro é o 365º día do ano do calendario gregoriano e o 366º nos anos bisestos. É o derradeiro día do ano.
Nacementos
miniatura|100px| Henri Matisse. miniatura|100px| Psy.
Mortes
miniatura|100px| Marshall McLuhan. miniatura|100px| Ricky Nelson.
Outros
Os 366 días do ano
A Porcariza, Xaviña, Coristanco
A Porcariza é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 13 homes e 17 mulleres.
Festas romanas
O poeta romano Ovidio escribiu na madurez da súa vida un calendario poético chamado Fastos, onde describe as diversas festas romanas e as lendas relacionadas con cada unha delas. Escribiu un libro por cada mes do ano, dos que só se conservan os seis primeiros.
Os romanos chamaban feriae ás festas. A asistencia ás cerimonias era pública pero non obrigatoria. Interrompíase o comercio, o traballo e os procesamentos, ademais de que se debían evitar as pendencias e as pelexas de particulares. Os escravos efectuaban os seus labores e tamén algúns animais, con excepción dos equinos.
As festas tiñan polo xeral un carácter relixioso (o historiador grego Polibio di que os romanos eran máis relixiosos que os mesmos deuses). Organizábanse tumultuosas procesións nas que os protagonistas levaban máscaras que representaban aos xenios da Terra e a fecundidade. Crese que estes cortexos deron orixe ás representacións de teatro. A lgunhas destas manifestacións foron prohibidas polo Senado Romano a partir do ano -186, como ocorreu coas Bacanais, pero as seitas místicas e o pobo seguiu gardando a tradición até ben entrada a época imperial.
Feriae latinae, era unha festa anual, que se celebraba no monte Albano. Era móbil e a data fixábana cada ano os cónsules entrantes, durante a reunión que o Senado convocaba no templo de Xúpiter Óptimo Máximo. O deus festexado era Iuppiter Latiaris.
Intervén a administración
Coas remesas de trigo que chegaban das provincias sometidas, enviadas polos procónsules ou ofrecidas voluntariamente para obter favores, os edís curuis puideron efectuar desde mediados do século II a subministración de gran a prezos ínfimos. Os ma xistrados prometían máis xogos e festividades para ser elixidos e creáronse novas festas, entre elas a festa de Ceres, protectora do Pobo (chamada festa Cerealia, en abril, establecida cara ao -220), os Xogos Plebeos (desde o -216), a festa de Apolo (Ludi Apollinares, desde o -212), a festa da Gran Nai Frixia (Magna Mater Idaea, desde o -204). No ano -173 creouse unha festa menor, os Xogos Florais ou Floralia (Ludi Florenses).
Os maxistrados que se encargaban da organización dos xogos debían pagalos do seu peculio. Correspondían aos Edís Curuis os antigos xogos de Roma (Ludi maximi), os Xogos da Nai das Deusas ou Magna Mater (Ludi Megalenses ou Megalensia) e os Xogos Florais. Aos edís plebeos correspondían os Xogos Plebeos e as Cerealia. Ao pretor da cidade os Xogos Apolinarios.
Para rivalizar entre si os maxistrados elevaron os gastos dos xogos a grandes sumas, coa esperanza de asegurarse a súa elección como cónsules.
Para obter o voto foise impondo un agasallo voluntario, consistente nun combate de gladiadores, pago do peto particular do aspirante (Manus). Un combate de gladiadores custaba 720 000 sestercios como mínimo, e isto era a medida da capacidade do aspirante fronte ao pobo.
Luís Cereijo Mosquera
Luís J. Cereijo Mosquera, nado en Ferrol en 1909, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Luís Cereijo León. Foi correspondente de Faro de Vigo en Sada en 1929. Promoveu en Sada co seu pai a edición da revista semanal Galicia en 1933. Oficial primeiro do Concello de Zas en 1936, sufriu un atentado en xuño cando intentaron prenderlle lume á casa de José Barreiro Espasandín onde se hospedaba. Participu nos mitins de propaganda do Estatuto. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro e internado na prisión de Compostela. Xulgado en Compostela por rebelión con Jorge Varela Rial, José Ferreiro Pardiñas, Manuel Costa García, José Rodríguez Gómez e Manuel Díaz Mosquera o 19 de decembro, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. Foi rehabilitado como oficial do Concello de Zas e indemnizado con case dez millóns de pesetas por sentenza do Tribunal Supremo en 1985.
Vida persoal
Casou con Teresa Badía Benzano, que finou en 1986.
Amarante, Cuíña, Oza-Cesuras
Amarante é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 35 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 15 homes e 20 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Lugares de Ribeira de Piquín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ribeira de Piquín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ribeira de Piquín
Coveliña
O topónimo galego Coveliña pode referirse a:
A Sobreira, Buazo, Boimorto
A Sobreira é un lugar da parroquia de Buazo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Covas do Río, Zarracós, A Merca
Covas do Río é un lugar da parroquia de Zarracós no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres.
Susan McFadden
Susan McFadden, nada o 8 de febreiro de 1983 en Dublín, é unha actriz e cantante irlandesa, actual membro do grupo musical Celtic Woman. É principalmente coñecida polo seu traballo en musicais como Grease ou Legally Blonde.
Tamén é irmá do cantante Brian McFadden.
Sorribas, Xaviña, Coristanco
Sorribas é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 50 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 26 mulleres.
O Outeiro, Sorga, A Bola
O Outeiro é un lugar da parroquia de Sorga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento
O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), creouse mediante a fusión do Programa Ampliado de Asistencia Técnica das Nacións Unidas, creado en 1949, e o Fondo Especial da Organización das Nacións Unidas, estabelecido en 1958. O PNUD, tal como se  coñece no presente, foi creado en 1965 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Pertence ó sistema de Nacións Unidas, e a súa función é contribuír á mellora da calidade de vida das nacións. Dende 1990, o PNUD publica o informe sobre desenvolvemento humano ou Índice de desenvolvemento humano (IDH). O PNUD promove o cambio e conecta os coñecementos, a experiencia e os recursos necesarios para axudar ós pobos a forxar unha vida mellor. Está presente en 178 países.
Áreas de traballo
O PNUD é unha rede internacional da ONU en desenvolvemento económico.
A Trepa
Dos tres lugares que compoñen a parroquia, as aldeas de San Cristovo e A Trepa pertencen ao concello de Riós, e a de Feilas ao concello de Vilardevós.
Na Trepa celébrase a romaría máis importante do concello e ata da comarca de Verín. Celebrase o 15 de setembro na honra da Nosa Señora das Dores. En 1777 Pedro González de Ulloa fai mención dela, así como da da igrexa construída a carón do antigo Camiño Real, a actual estrada N-525.
Historia
Ata o 6 de outubro de 1951, esta parroquia denominábase Fumaces e A Trepa e estaba formada polos tres lugares desta parroquia máis o lugar de Fumaces. Nesa data, o daquela bispo de Ourense, Francisco Blanco Nájera, fundou a parroquia de Santa María de Fumaces no lugar mencionado.
Castelo de Turégano
O castelo de Turégano é unha fortificación de orixe medieval, situada na vila de Turégano, na provincia de Segovia. Está construído sobre unha construción anterior de orixe celtibera. En 1931 foi declarado Conxunto Histórico-Artístico. Integrada no conxunto está a igrexa de San Miguel.
Viliquín, Dena, Meaño
Viliquín é un lugar da parroquia de Dena no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 214 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 107 eran mulleres e 107 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 233 veciños, e 2005, cando eran 242.
Neurita
Denomínase neurita a calquera das proxeccións que saen do corpo celular dunha neurona, que poden ser dendritas ou axóns. O termo úsase frecuentemente cando se fala de neuronas inmaturas ou en desenvolvemento, especialmente en células en cultivo, porque non é doado distinguir entre axóns e dendritas ata que a diferenciación da célula é completa.
Castelo de Turégano
miniatura|Castelo visto desde a Praza Maior de Turégano.
Majulah Singapura
Majulah Singapura (en malaio: Adiante Singapur ou Singapur pode progresar), é o himno nacional da República de Singapur dende 1959.
Castelo de Turégano
En 1585 estivo preso neste castelo Antonio Pérez, secretario do rei Filipe II de España. Os seus partidarios planearon a súa fuxida, e para iso establecéronse na próxima vila de Muñoveros. Estes conseguiron entrar no castelo, pero a astucia do alcalde convenceunos para que desistisen do seu intento.
Neurita
As neuritas están a miúdo ateigadas de feixes de microtúbulos, cuxo crecemento está estimulado polo factor de crecemento dos nervios (NGF), e polas proteínas tau, MAP1, e MAP2.
Majulah Singapura
En malaio
MAJULAH SINGAPURA
Castelo de Turégano
miniatura|Vista traseira.
Neurita
A molécula de adhesión celular neural (N-CAM) combínase simultaneamente con outra molécula de N-CAM e co receptor do factor de crecemento de fibroblastos para estimular a actividade tirosina quinase de dito receptor para inducir o crecemento das neuritas.
Hai varios programas informáticos que facilitan o rastreo e detección de neuritas en imaxes (ver ligazóns externas).
Poden utilizarse campos eléctricos endóxenos febles para facilitar e dirixir o crecemento de proxeccións desde as neuritas do soma celular. Utilizáronse campos eléctricos de forza moderada para dirixir e potenciar o crecemento de neuritas en modelos murinos e do anfibio Xenopus. O cocultivo de neuronas con tecido glial aliñado electricamente tamén dirixe o crecemento de neuritas, xa que é rico en neurotrofinas que promoven o crecemento dos nervios.
Majulah Singapura
En galego
ADIANTE SINGAPUR
Coveliño
O topónimo galego Coveliño pode referirse a:
Río Prut
260px|miniatura|O río Prut en [[Vorokhta, Ucraína]] O Prut (en ucraíno: Прут) é un río da Europa orienta, tributario do Danubio. O seu curso esténdese por uns 910 km, que bañan a Ucraína, Moldavia e Romanía.
Percorrido
O Prut nace nos Cárpatos orientais, no monte Howerla, no suroeste da Ucraína, na rexión de Iwano Frankiwsk). Toma unha dirección cara sueste, e despois de 240 km en territorio ucraíno, pasa a formar a fronteira entre Moldavia e Romanía durante 711 km, para entrar por último neste último país e unirse ao Danubio, preto de Reni, a oriente da cidade de Galati (Romanía). O seu caudal medio é de 160 m³/s na xunta con o Danubio.
Afluentes
Son numerosos, mais na súa maioría de moi curto percorrido. A destacar:
A súa conca ocupa unha área de 27.500 km² (10.990 km² na Romanía)
Navegabilidade
O Prut é navegábel desde a cidade romanesa de Iaşi, nuns 300 km, até a desembocadura no Danubio.
Localidades ás beiras
Destacan Chernivtsi en Ucraína, Ungheni, en Moldavia e Iaşi na Romanía.
Historia
Na antigüidade era coñecido como río de Porata o de Pyretus, de onde deriva o seu nome actual. Antes da ocupación por parte soviética da rexión de Besarabia e máis da Bukovina setentrional, en 1940, o río descorría case enteiramente por territorio romanés.
Ten notoriedade histórica a Paz do Prut, que o tsar Pedro I o Grande se viu obrigado a asinar no 23 de xullo de 1711, logo de que as súas tropas se viron cercadas polos turcos na pequena cidade de Huşi.