cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jackson Pollock
Carreira
Pollock comezou co uso da pintura líquida en 1936 nun obradoiro en Nova York co muralista David Alfaro Siqueiros. Despois usou pingas de pintura como unha das súas técnicas en lenzos a principios da década de 1940, como en Male and Female e Composition with Pouring I. Tras mudarse a Springs, comezou a pintar coas súas teas colocadas no chan do estudio, e desenvolveu o que se chamou dripping ("gotexamento"), técnica de pintura creada por Max Ernst, na cal pingaba a tinta sobre as súas inmensas teas: as pingueiras escorregaban formando trazos harmoniosos e parecían entrelazarse na superficie da tea.
Entre 1938 e 1942 traballou para WPA Federal Art Project. Durante este tempo intentou combater o seu alcoholismo e de 1938 a 1941 tratouse con psicoterapia jungiana co Dr. Joseph Henderson e coa Dra. Violet Staub de Laszlo en 1941–42. Henderson enganchouno coa arte, animándoo a debuxar. Os conceptos e arquetipos jungianos foron expresados nas súas pinturas.
Parábola (literatura)
Historia
Na época contemporánea hai un novo interese pola parábola moderna, explorando como as historias modernas poden ser concibidas como parábolas. Unha parábola contemporánea de metade do século XIX é a Parábola da fiestra rota, que expón unha falacia no pensamento económico.
Características da parábola
Unha parábola é unha das formas máis sinxelas da narrativa. Evoca un ambiente, e describe unha acción e os seus resultados. Decotío involucra a un personaxe que se enfronta a un dilema moral ou realiza unha acción cuestionable, para despois sufrir as consecuencias desa elección. Moitos folclores poden ser vistos como parábolas.
Jackson Pollock
Carreira
Pollock asinou un contrato con Peggy Guggenheim en xullo de 1943. Recibiu dela a encarga de crear Mural (1943), que mide aproximadamente 2,44×6 metros para a súa nova casa. Por suxestión do seu amigo e conselleiro Marcel Duchamp, Pollock pintou a obra sobre tea en lugar de sobre a parede para que puidese transportarse. Tras ver o gran mural, o crítico de arte Clement Greenberg escribiu: "Boteille un ollo e pensei, 'Agora isto é grande arte', e souben que Jackson era o maior pintor que este país producira". O catálogo que presentaba a súa primeira exposición describía o talento de Pollock como "...volcánico. Ten lume. É impredicible. É indisciplinado. Esparéxese del mesmo nunha prodigalidade mineral, aínda non cristalizada".
Parábola (literatura)
Características da parábola
A parábola prototípica difire do apólogo, en canto é unha historia probable e realista - unha que ten lugar nalgún ambiente familiar da vida. Moitos contos de fadas poden ser considerados como parábolas estendidas, agás polo seu contorno máxico.
Jackson Pollock
Carreira
Casou coa pintora Lee Krasner en 1945, que se converteu nunha importante influencia na súa carreira e no seu legado.
Parábola (literatura)
Características da parábola
miniatura|150px|[[Platón, segundo Rafael.]]
Jackson Pollock
Carreira
Pollock foi moi importante para o dripping; o cadro "UN" é un exemplo desa técnica. Pintaba coa tea colocada no chan para se sentir dentro do cadro. Pollock partía do cero: da pingueira de tinta que deixaba caer na tea elaboraba unha obra de arte. Alén de deixar de lado o cabalete, Pollock tampouco usaba pinceis.
Parábola (literatura)
Características da parábola
Como ocorre coa fábula, a parábola adoita narrar unha acción simple, singular e consistente, sen detalles estraños nin circunstancias que comporten a distracción. Na República de Platón, as parábolas, como as que aluden ás sombras na caverna, engloban un argumento abstracto nunha narrativa máis concreta e facilmente aaccesible.
Jackson Pollock
Carreira
A arte de Pollock combina a simplicidade coa pintura pura e as súas obras de maiores dimensións posúen características monumentais que exemplifican o seu estilo. Con Pollock comeza o auxe da "pintura de acción" (action painting). A tensión ético-relixiosa por el vivida impeleuno aos pintores da Revolución mexicana. A súa esfera da arte é o inconsciente: os seus signos son un prolongamento do seu interior. A pesar de ter o seu traballo recoñecido e con exposicións por varios países do mundo, Pollock nunca saíu dos Estados Unidos.
Parábola (literatura)
Características da parábola
No prefacio á súa tradución das Fábulas de Esopo, George Fyler Townsend definiu "parábola" como "o emprego designado da linguaxe co propósito intencionado de convir un significado oculto e segredo, máis que o que conteñen as palabras en si mesmas, e que pode ou non portar unha referencia especial ao oínte ou lector."
Jackson Pollock
Últimos anos
miniatura|Tumba de Pollock xunto á de Krasner en [[Green River Cemetery]] En 1955, Pollock pintou Scent e Search, as súas dúas últimas pinturas. Non pintou nada en 1956, senón que estaba a facer esculturas na casa de Tony Smith: construcións de arame, tea metálica e xeso. Modeladas con fundido en area, tiñan texturas semellantes ás que Pollock adoitaba crear nas súas pinturas.
Parábola (literatura)
Características da parábola
Unha parábola é como unha metáfora que se ampliou algo máis para conformar unha ficción breve e coherente. A diferenza da situación que se presenta cun símil, o signficado paralelo da parábola é silencioso e implícito, aínda que non segredo de forma ordinaria.
Jackson Pollock
Últimos anos
A relación entre Pollock e Krasner comezou a derrubarse en 1956, debido á continua loita de Pollock contra o alcoholismo e á súa infidelidade con Ruth Kligman. O 1 de agosto de 1956, ás 10:15 pm, Pollock morreu nun accidente ocorrido a menos dunha milla da súa casa mentres conducía o seu Oldsmobile baixo os efectos do alcohol. Unha das pasaxeiras, Edith Metzger, tamén morreu no accidente, mentres que a outra pasaxeira, a artista Ruth Kligman, sobreviviu. Nese momento Krasner estaba a visitar un amigos en Europa e volveu rapidamente cando oíu a nova por un amigo.
O resto da súa vida a súa viúva Lee Krasner encargouse da propiedade e asegurouse que a reputación de Pollock permanecese forte a pesar dos cambios na moda da arte. A parella está enterrada en Green River Cemetery en Springs.
Parábola (literatura)
Características da parábola
A parábola e a alegoría adoitab ser tratadas como sinónimos, mais foron ben diferenciadas por H.W. Fowler no Modern English Usage (Uso moderno do inglés): "O obxecto en cada unha é iluminar ao oínte presentándolle un caso no que aparentemente non estaba interesado, e sobre o cual deberá obter un xuízo desinteresado da súa parte". Provoca, noutras palabras, que o lector ou oínte caia na conta de que a conclusión se aplica ben de igual xeito ás súas propias preocupacións. A parábola, secasí, é máis condensada que a alegoría: achega un só principio, do que se deducirá unha soa moral.
Parábolas de Xesús
As parábolas máis coñecidas son as narradas por Xesús, entre as máis coñecidas están:
Quim Barreiros
Joaquim de Magalhães Fernandes Barreiros, nado en Vila Praia de Âncora (Viana do Castelo) o 19 de xuño de 1947, máis coñecido coma Quim Barreiros, é un cantante popular portugués que toca o acordeón, coñecido polas súas letras de duplo sentido. Algúns dos seus éxitos máis coñecidos son "A Cabritinha", "Bacalhau à Portuguesa" ou "A Garagem da Vizinha".
Traxectoria
Quim Barreiros comezou a aprendizaxe do acordeón con 8 anos, e con 9 xa tocaba a batería no conxunto de seu pai ("Conjunto Alegría").
En 1968 comeza o seu servizo militar para a Forza Aérea Portuguesa en calidade de músico na famosa Banda da Forza Aérea, mais remata a súa carreira militar no 1974. Foi nese período de músico militar onde tivo a oportunidade de tocar nas principais casas de Fado e restaurantes típicos. Coñeceu así ao famoso guitarrista Jorge Fontes, con quen gravou o seu primeiro disco, no 1971. Aos poucos, Quim Barreiros foi actuando en tódolos países onde existen comunidades de portugueses (Canadá, Estados Unidos, Venezuela, Brasil, Suráfrica, Francia, Alemaña, Inglaterra, España e outros), acadando unha gran popularidade tamén en Galiza.
Discografía
miniatura|Quim Barreiros durante un concerto na aldea do Pereiro, no concello portugués de [[Mação, en 2008.]]
Na súa discografía, o artista conta tamén con diversos álbums compostos esencialmente por temas instrumentais de acordeón. En maio de 2007, Quim Barreiros lanzou o álbum Use Álcool, no cal existe unha peza na que lle canta ó seu neto, abrindo ao público unha xanela para un lado seu máis afectivo e sentimental, raramente visto no artista.
Cephalopachus bancanus
miniatura|245px|Cephalopachus bancanus borneanus en Bilit, Sabah, Malaysia.
Cephalopachus bancanus, coñecido na bibliografía internacional co nome, entre outros, de tarsio de Horsfield, na honra do médico e naturalista estadounidense  Thomas Horsfield, o primeiro que o describiu, é unha especie de mamífero da orde dos primates, suborde dos haplorrinos, infraorde dos tarsiiformes (ou tarsiformes, segundo o GDXL), e familia dos tarsíidos (ou társidos), o único do xénero Cephalopachus, propio das illas de Sumatra, Borneo e outras illas menores situadas entre ambas.
Descrición
A especie foi descrita en 1821 polo médico e naturalista estadounidense Thomas Horsfield na súa obra Researches in Java and the Neighbouring Islands.
Subespecies
En MSW considéranse tres subespecies:
Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica tamén inclúe unha terceira:
Características
Maior que outros tarsios, ten uns ollos relativamente grandes, e unhas orellas pequenas. As patas traseiras e as mans son longas, o que lle permite dar grandes saltos. A cola é relativamente curta. Os dedos rematan ensanchados, o que lle permite agarrarse fortemente a troncos e ramas.
A primeira impresión que poden dar ao seren observados na natureza é que se trata dunha especie de ras arborícolas peludas.
Cephalopachus bancanus é un tarsio grande, de algo máis de 10 cm de lonxitude, sen contar a cola, que mide uns 20 cm. O seu peso oscila entre os 100 e os 140 g. Caracterízanse e diferéncianse doutros tarsios polos seus grandes ollos, pequenas orellas, patas traseiras e mans máis longas. O cranio, arredondado, é tamén máis grande que o dos seus perentes, en parte debido ás grandes cavidades orbitarias.
A descrición da coloración da súa pelaxe baséae, en moitas obras, en espécimes disecados que foron perdendo a cor, ou en exemplares cutivos mantidos en lugares sen luz natural, o que desvirtúa a súa coloración. Baseándose nas poucas fotografías que existen destes animais no seu medio natural distínguese unha coloración dorsal de tons gris escuro e parda avermellada na subespecie de Borneo, e uns tons máis amarelados e ocres na subespecie de Sumatra.
Nos xeonllos aparece unha mancha escura. De fociño curto, a máscara facial está pouco marcada, faltando as marcas nasais e labiais que posúen outros tarsios, así como as manchas detrás das orellas. Ao igual que outros tarsios, ventralmente posúen unha coloración máis clara, abrancazada. A pelaxe cubre até o tarso, pero non os dedos.
A cola ten unha lonxitud relativamente máis curta que a do resto dos tarsios e, en valor absoluto, só é máis curta a do Tarsius pumilus (tarsio pigmeo). No seu arranque, ventralmente, existe un desenvolvemento dérmico en forma de «V» a modo de almofadiña, que lle serve cando descansa «sentado» en posición vertical. A pel da cola é parda avermellada, con pouco pelo na parte dorsal, espida ventralmente, e cun penacho marrón claro ben definido en posición distal.
Hábitat e distribución
miniatura|250px|Tarsio de Horsfield en Sarawak.
Hábitat
A especie pode vivir tanto nos bosques primarios como nos secundarios, así como ao longo das costas ou ao bordo de plantacións.
Distribución
Esta especie atópase en Brunei, Indonesia (Bangka, Belitung, sueste de Sumatra, Serasan —nas illas Natuna do Sur— e Borneo) e en Malaisia ​​(Sabah e Sarawak). . Descoñécese a distribución en Sumatra pero crese que está delimitada polo río Musi.
Ecoloxía
Como case todos os tarsios, é de hábitos nocturnos, e presentan adaptacións para os modos de aferramento ás árbores, para o salto vertical, para a locomoción e a captura de presas, e de réxime insectívoro, aínda que ás veces nútrese de pequenos vertebrados.
Come principalmente insectos (escaravellos, saltóns, cascudas, bolboretas, trazas [lepidópteros], barbantesas, formigas, fásmidos e carricantas, pero tamén pequenos vertebrados (incluíndo morcegos, serpes e aves).
Pasan a maior parte do tempo por nas árbores, a 2 m do solo, e só o 5 % por riba dos 3 m.
Ameazas
A principal ameaza pra a especie é a perda de hábitat debido á reconversión forestal, especialmente debido á expansión de plantacións de Elaeis guineensis, palmeira da que se obtén o aceite de palma, os incendios forestais e a deforestación. Ademais, Cephalopachus bancanus apáñase para o comercio ilegal de mascotas, particularmente, ao parecer, nas proximidades do Parque Nacional Way Kambas, en Lampung (Sumatra). Ademais, os nativos considérano, incorrectamente, como unha praga para os cultivos agrícolas e, así mesmo, pode sufrir, directa ou indirectamente, contaminación debido ao uso de pesticidas agrícolas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que nos últimos 20 anos (aproximadamente tres xeracións), perdeuse polo menos o 30 % do hábitat desta especie, cualifica a esta como VU (vulnerábel), porque debido a isto e está producindo unha redución da súa poboación. Ademais, os niveis de explotación poden ser rexionalmente altos para o comercio de mascotas, aínda que os impactos a nivel de poboación non se coñecen. Polo que incica que son necesarias máis investigacións (taxonómicas, sobre as ameazas e ecolóxicas) para poder avaliarmos máis correctamente esta especie.
Centre Català
O Centre Català foi unha entidade catalanista fundada en Barcelona en xuño de 1882, a partir das ideas xurdidas do Primeiro Congreso Catalanista, para defender os intereses materiais e morais de Cataluña e para acadar a unión de tódolos cataláns.
Traxectoria
A cerimonia de apertura tivo lugar no Teatro Romea en Barcelona o 17 de xuño de 1882. Escolleuse como presidente a Frederic Soler (escritor que adoitaba asinar como Serafí Pitarra), e como vicepresidente a Valentí Almirall, que era, en realidade, a alma e o líder principal. Tamén participou na fundación Manuel de Lasarte i Rodríguez-Cardoso. O seu lema era ''Cataluña i avant! (traducido como Cataluña e adiante!'') e pretendía ser unha plataforma unitaria e ampla que agrupara a tódolos catalanistas, tanto carlistas como federalistas. Nesta primeira etapa, apolítica, intentaron atraer aos compoñentes de La Renaixença e nos estatutos prohibíase debater de temas políticos e relixiosos.
En abril de 1883, presentou un programa de sete puntos, entre os que destacan:
Valentí Almirall procurou que mudara a actitude política inicial e conseguiu que o Centre organizara o Segundo Congreso Catalanista (xuño de 1883), e pretendeu que se debatera. Porén, os enfrontamentos entre os partidarios de Almirall e os de Pi i Margall impediron a súa aprobación, pero si se chegou a condenar a participación de cataláns en partidos de obediencia estatal.
O 19 de xaneiro de 1884, converteuse en partido político, propoñendo o fomento do asociativismo comarcal catalán e artellar unha ampla fronte reivindicativa catalá que tentou se presentar nas eleccións en 1886. En 1885, integráronse os conservadores carlistas Eusebi Güell i Bacigalupo e Ferrán Alsina, procedentes do Centre Escolar Catalanista, feito que debilitará o liderado de Almirall. O momento máis relevante do Centre será, cando en 1885 exercitou o dereito de presentación, recoñecido na constitución, e foi Almirall o redactor e quen presente, perante o rei Afonso XIII, o Memorial de greuges (Memorial de agravios).
José Benito Pardo Rodríguez
José Benito Pardo Rodríguez, coñecido popularmente como Pepe Benito, nado en Balmonte (Castro de Rei) en 1867 e finado no mesmo lugar o 12 de outubro de 1939, foi un avogado e político lugués, prototipo de cacique da Restauración.
Traxectoria
Pardo Rodríguez naceu dentro dunha familia de notoria fidalguía. Era fillo de José Benito Pardo Balmonte e de María Rodríguez Rodríguez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, lugar onde fixo amizade con Carlos Pardo Pallín (o personaxe "Samoeiro" de La Casa de la Troya), máis tarde cuñado seu, con Alejandro Pérez Lugín e máis con Luis Recasens Siches.
Durante a Segunda República apoiaría para unha segunda volta, ante a anulación das eleccións do 12 de abril de 1931, unha candidatura apañada conxuntamente co gobernador civil, co obxectivo de anular a López Pérez. Esta candidatura resultaría elixida, non sen grande escándalo nas Cortes. Volvéronse repetir, mais pouco variaron. Logo achegouse á CEDA, dando apoio á candidatura do seu fillo, José Benito Pardo Pardo, nas eleccións xerais españolas de febreiro de 1936, que sairía elixido deputado. No período da Guerra Civil española mantívose á marxe, aínda que con frecuencia se lle pediu consello xurídico. Faleceu pouco despois de acabar a guerra.
Referencias literarias
Polo seu poder caciquil e influencia xurídica, Pepe Benito tiña gran sona na provincia de Lugo. Aparece citado nas obras de Cunqueiro e Fole, pero sempre de pasada, sen retrato literario máis extenso do que unhas breves liñas como apoio de referencia de época.
Antinomia
Antinomia, que provén do do grego (anti é contra, e nomos é lei) é un termo empregado na lóxica e a epistemoloxía que, en sentido laxo, significa paradoxo ou contradición irresolúbel.
Historia e características
Immanuel Kant cría que cando a razón pasa a experiencia posíbel, a miúdo cae en varias antinomias, é dicir, perspectivas igualmente racionais pero contraditorias. Aquí, a razón non cumpre a función de estabelecer as verdades racionais porque pasa a experiencia posíbel e vólvese transcendente. Por exemplo, Kant pensaba que se podía razoar a partir da suposición de que o mundo tiña comezo no tempo á conclusión de que non o tiña, e viceversa. Isto forma parte do programa crítico de Kant para determinar os límites da ciencia e da investigación filosófica.
De feito, as antinomias non subliñan as limitacións dos alcances do razoamento lóxico, como a miúdo se cre. Isto débese a que a conclusión de que hai unha limitación derívase (supostamente) da antinomia por razoamento lóxico; por tanto, toda limitación da validez do razoamento lóxico impón unha limitación á conclusión de que o razoamento lóxico ten unha limitación.
En resumo, en canto á validez do razoamento lóxico na súa totalidade, as antinomias íllanse soas; son como descontinuidades dispersas dentro do campo da lóxica, incapaces de pór nada en dúbida, agás a si mesmas.
Rosinha Garotinho
Rosângela Barros Assed Matheus de Oliveira (Itaperuna, 6 de abril de 1963) é unha política, locutora e presentadora de televisión brasileira.
Historia
Foi a primeira muller en ser electa gobernadora do estado do Río de Xaneiro. Electa en 2002, sucedeu a Benedita de Silva, que estaba a exercer o cargo debido á renuncia do entón gobernador Anthony Garotinho, marido de Rosinha, que se afastou do cargo para concursar á Presidencia da República. Durante a campaña usou o nome Rosinha Garotinho, para ter a súa imaxe asociada á do marido, que na época posuía máis do 80% de aprobación popular. Garotinho é o apelido que o seu marido usa e que consecuentemente ela utilizou, non sendo un sobrenome.
Filla do ferroviario Gandur Assed e da profesora de primaria Wilmar Barros Assed, naceu en Itaperuna, tradicional reduto de descendentes de árabes. Habitante de Campos desde a mocidade, Rosinha sempre foi afeccionada ao teatro. Actuou no teatro amador desde o catro anos até os 26. Aos dezaseis anos, durante o ensaio dunha peza, coñeceu a Garotinho, con quen casou en 1981.
Formouse como profesora no Colexio Batista Fluminense e traballou como locutura en Campos, nas radios Difusora, Continental, Cultura e Litoral.
Durante o goberno do seu marido foi secretaria de Acción Social e Cidadanía.
Ela e Garotinho tiveron catro fillos: Clarissa, Wladimir, Anthony e Clara. A parella aínda adoptou outro cinco fillos: Aparecida, Altamir, Amanda, Wanderson e David.
A filla da parella, Clarissa Garotinho, foi electa deputada provincial en 2010, e foi concelleira de 2009 a 2010 pola cidade de Río de Xaneiro. Rosinha asume publicamente a súa relixión (presbiteriana), e ten nos evanxélicos unha parte importante da súa base electoral.
Gobernadora do Estado do Río de Xaneiro
Como gobernadora, Rosinha homologou unha lei que instituía o ensino relixioso nas escolas públicas, iniciativa do deputado provincial Carlos Días.
Durante o seu goberno foi inaugurada a estación Cantagalo da Liña 1 do Metro de Río de Xaneiro. Recuperou a bancada do estadio de Maracaná.
Recuperou a gandaría leiteira do estado, intervindo na Parmalat para salvar empregos. Na área Social creouse o programa Paif (Programa de Atención Integral á Familia).
No interior do estado, axudou a crear un Polo da Cederj e un Polo Téxtil no municipio de Río das Flores. Trouxo o Porto do Açu para Son João da Barra. Realizou melloras no saneamento e nas estradas no interior.
Polémicas
Durante o seu goberno, estableceuse un debate público sobre a relación polémica entre relixión e estado, especialmente no que se refire a orientacións educativas.
Un dos seus primeiros actos foi renovar os contratos de prestación de servizos con FÍAA.
John Arne Riise
John Arne Semundseth Riise, nado en Molde o 24 de setembro de 1980, é un futbolista profesional noruegués.
Traxectoria
Riise empezou a súa carreira profesional no Aalesund, e tras unha tempada no club marchou en 1998 ao Mónaco. Foi un compoñente regular no equipo que gañou a Ligue 1 na tempada 1999-2000. Vendido ao Liverpool por 4 millóns de £ no verán de 2001.
Liverpool
miniatura|Riise xogando co Liverpool. Fixo o seu debut co Liverpool o 24 de agosto de 2001 na Supercopa de Europa de 2001 contra o FC Bayern München no estadio Luís II nun encontro que gañou o seu novo equipo por 3-2. Durante a tempada marcou goles decisivos contra o Arsenal, Everton, Newcastle United e Manchester United, en total foron dez os goles na súa primeira tempada co Liverpool.
Nas tempadas 2002-03 e 2003-04 tivo unha pobre actuación pero recobrou a súa forma na 2004-05 logo do nomeamento de Rafael Benítez como adestrador. Co seu equipo gañou a Liga de Campións da UEFA, proporcionando o asistencia do primeiro gol do Liverpool na final contra o Milan. Na final da Football League Cup de 2005 marcou no primeiro minuto do xogo, así e todo venceu finalmente o Chelsea por 3-2 despois dunha prórroga. Riise axudou a gañar a FA Cup de 2005-2006 marcando na semifinal contra o Chelsea e convertendo un penalti na final contra o West Ham. miniatura|Riise Competindo nun partido contra Everton.
Roma
Ao longo da tempada 2007-08 a posición natural de Riise ocupouna a miúdo o brasileiro Fábio Aurélio. E o 18 de xuño de 2008 Riise firmou por catro anos coa Roma. Riise converteuse axiña no favorito dos seareiros polo seu espírito de traballo duro que conduciu ao equipo a varias vitorias importantes. dereita|miniatura|200x200px|Riise xogando co Fulham en 2012
Fulham
O 13 de xullo de 2011 o Fulham anunciou que Riise firmara por tres anos co club. Riise xuntouse co seu irmán, Bjørn Helge Riise, que se incorporara ao club en 2009. Riise debutou co Fulham o o 21 de xullo de 2011, na UEFA Europa League contra os Crusaders en Craven Cottage.
APOEL
O 1 de setembro de 2014 Riise firmou por un ano con opción a outro máis co APOEL chipriota Fixo o seu debut oficial o 20 de setembro de 2014 cunha vitoria 3-1 contra o Ayia Napa. O seu primeiro gol para o seu novo equipo marcouno o 11 de xaneiro de 2015, abrindo o marcador nunha derrota 1-2 contra o AEL Limassol. O 24 de maio de 2015, APOEL asegurou a súa terceira liga chipriota consecutiva logo de derrotar o Ermis Aradippou 4-2, e Riise celebrou o seu segundo trofeo dun campionato de liga da súa carreira, 15 anos despois de gañar a liga francesa co Mónaco.
Delhi Dynamos
O 24 de agosto de 2015, entrou na Superliga da India, da man do Delhi Dynamos.
Aalesund
O de 11 de marzo de 2016 Riise anunciou na súa páxina de Twitter a súa firma co Aalesunds FK, no que sería a volta ao club no que empezara a súa carreira pero non chegou a xogar co equipo ao anunciar a súa retirada temporal do fútbol profesional por unha perda de motivación.
Chennaiyin F.C.
O 18 de agosto de 2016, Riise volveu do seu retiro para xogar co Chennaiyin FC.
Carreira internacional
Riise debutou coa seleción de Noruega nun encontro contra Islandia o 31 de xaneiro de 2000. O seu primeiro gol foi contra Turquía nun partido amigable o 23 de febreiro de 2000, no que o seu equipo venceu por 2-0. Participou na Eurocopa de 2000 pero como reserva, sen chegar a xogar. O 15 de agosto de 2012 xogou o seu 104.º partido coa selección norueguesa igualando a marca de Thorbjørn Svenssen como xogador máis convocado. Antes de retirarse do fútbol internacional en 2013 superou a marca con 110 encontros.
Limoada
miniatura|Un vaso de limoada. A limoada é unha bebida de elaboración polo xeral caseira, a base de limón, auga e azucre, que pode ter ou non contido alcohólico. Nalgunhas linguas, como o alemán, chámase tamén limoada a calquera bebida refrescante non alcohólica, como as gasosas.
Receita
Existen receitas que engaden a estes ingredientes básicos froitas como plátanos ou laranxas, froitas secas, como figos ou pasas e engaden especias como canela ou cravo deixando repousar a mestura varios días. Existen ingredientes alcohólicos como certos viños, pero neste caso a limoada perde o seu carácter e convértese máis en sangría. Se se mestura con ron conséguese o mojito cubano.
Gueto
miniatura|Gueto de [[Cracovia en 1943, durante o período de ocupación nazi.]] Un gueto é unha área separada para a vivenda dunha determinada orixe étnica, cultural ou relixioso, voluntaria ou involuntariamente, en maior ou menor reclusión. O termo empregouse, orixinalmente, para indicar os barrios nos cales eran obrigados a vivir e a permanecer confinados pola noite. O uso estendeuse hoxe a calquera área na que a concentración dun determinado grupo social é excluínte.
Haim
Haim é unha banda estadounidense de pop rock procedente dos Ánxeles, California. O grupo está composto polas irmáns Este Arielle, Danielle Sari e Alana Mychal Haim, xunto co batería Dash Hutton, fillo de Danny Hutton e anteriormente membro das bandas Wires on Fire e Slang Chicken. O son pop do seu traballo no estudio contrasta coa música máis aseada no rock dos seus directos.
Gueto
Etimoloxía
A palabra gueto deriva do italiano ghetto, e esta, á súa vez, probablemente do veneciano geto (que significa "fundición de ferro", pola fábrica aloxada antigamente no barrio posteriormente reservado aos xudeus). Unha explicación alternativa sinala, en cambio, que guetto proviría da palabra italiana borghetto, diminutivo de borgo (burgo).
Haim
As tres irmáns medraron nunha familia de músicos, e comezaron a tocar instrumentos a idades moi novas en bandas de versións cos seus pais. Comezaron a actuar como Haim en 2007, pero non consideraron seriamente a súa carreira profesional ata pasados uns anos. Este fixo un grao en Etnomusicoloxía, mentres que Danielle converteuse nunha exitosa guitarrista de xira Jenny Lewis e Julian Casablancas. Isto levou a que Haim se reactivase e pasase a ocupalas a tempo completo no ano 2012.
A primeira edición do grupo foi o EP Forever, publicado como descarga por tempo limitado. Grazas a unha boa recepción no festival South by South West, conseguiron un contrato discográfico con Polydor Records e a un de xestión co grupo Roc Nation de Jay-Z a mediados de 2012. A banda comezou a gravar mterial para o seu primeiro álbum, Days Are Gone, mentres xiraba, chegando a tocar no Glastonbury Festival. Days are Gone chegou ao top 10 en varios países, sendo número 1 no Reino Unido, e o grupo gañou varios premios cara finais do 2013. No ano 2014 atopábanse gravando o seu segundo álbum.
Gueto
Historia
As características dos guetos eran ben diversas entre si, e sufriron grandes modificacións co pasar do tempo. Nalgúns casos o gueto chegou a ser un barrio xudeu con poboación acomodada (como o caso de Venecia), noutros significou un empobrecemento paulatino da comunidade xudía que albergaba (como no caso de Roma). A principal característica dos guetos era que estaban cercados por muros ou portas, as cales eran pechadas á noitiña e abertas nas primeiras horas da alba. Os xudeus non podían adquirir terreos fóra dos límites do gueto, e estaban obrigados a vivir nel. Isto significou que nos casos de crecemento demográfico, construíase encima do tecido urbano xa existente, incrementando a altura e densidade do barrio. En consecuencia, os guetos adoitaban ter rúas estreitas, edificacións elevadas e unha alta densidade demográfica.
En Europa Central, existiron guetos en diversas cidades como Praga, Frankfurt, Hamburgo ou Maguncia; mentres que en lugares de alta concentración de poboación hebrea, como Lituania ou Polonia, non existían guetos propiamente tales, senón barrios xudeus máis ou menos integrados á cidade, por exemplo, en Cracovia.
Os guetos foron progresivamente abolidos e os seus muros demolidos no século XIX, seguindo os ideais libertarios da Revolución Francesa, en especial logo das invasións napoleónicas, as cales ademais serviron de impulso para abolir a Inquisición. O último gueto en ser abolido en Europa Occidental, foi o de Roma en 1870, cando o Reino de Italia conquistou a cidade dando fin aos Estados Pontificios, transformándoa no seu capital.
Guetos baixo o nazismo
miniatura|Guetos xudeus en Europa oriental (1941-1942) Durante o réxime nazi, Alemaña reintroduciu o sistema de "guetos" en Europa Oriental (Jüdischer Wohnbezirk ou Wohngebiet der Juden, en alemán, barrio xudeu) para confinar á poboación xudía, e ás veces tamén á poboación xitana, o cal facilitou o seu control por parte dos nazis.
Os habitantes dos guetos de Europa do Leste foron transportados desde diferentes partes de Europa, privados de calquera dereito, aglomerados en pésimas condicións, mal alimentados e obrigados a traballar para a industria bélica alemá. Sendo progresivamente deportados a campos de exterminio durante o Holocausto. De feito o sistema de guetos constituía o primeiro paso do proceso de deportación e exterminio dos xudeus de Europa.
O 21 de xuño de 1943 emitiuse o decreto de Heinrich Himmler, ordenando a disolución de todos os guetos en Europa Oriental, a súa transformación en campos de concentración e a deportación dos seus ocupantes a Campos de exterminio.
Historia
O desenvolvemento de guetos nos Estados Unidos está estreitamente asociado con ondas de inmigración e á migración urbana interna. Os inmigrantes irlandeses e alemáns do século XIX foron os primeiros grupos étnicos en formar enclaves étnicos en cidades dos Estados Unidos. Isto foi seguido por un gran número de inmigrantes do Sur e do leste de Europa, incluíndo moitos italianos e polacos entre 1880 e 1920. Estes inmigrantes europeos logo estarían máis segregados que os negros no século XX. A maioría deles permaneceron nas súas comunidades de inmigrantes establecidos, pero xa na segunda ou terceira xeración, moitas familias puideron trasladarse a unha mellor vivenda nos suburbios tras a Segunda Guerra Mundial, xa que se adaptaron e prosperaron.
Estas áreas inclúen o gueto étnico Lower East Side en Manhattan, Nova York, que máis tarde se fixo famoso polo predominio de xudeus, e o East Harlem, que se converteu en sede dunha gran comunidade portorriqueña na década de 1950. As Pequenas Italias chegaron a todo o país co predominio de guetos italianos. Moitos inmigrantes polacos trasladáronse a seccións como Pilsen de Chicago e Polish Hill de Pittsburgh, e Brighton Beach é o fogar da maioría dos inmigrantes rusos e ucraínos.
Nos Estados Unidos, entre a abolición da escravitude e a promulgación das leis de dereitos civís da década de 1960, os costumes discriminatorios (ás veces codificadas na lei, ou a través das liñas vermellas) obrigou a miúdo a que os afroamericanos das cidades vivisen en barrios específicos, que chegaron a ser coñecidos como "guetos".
Guetos afroamericanos
miniatura|300px|Gueto en South Side, [[Chicago, maio de 1974.]] As zonas urbanas nos Estados Unidos a miúdo poden clasificarse como "negras" ou "brancas", con habitantes pertencentes principalmente a un grupo racial homoxéneo. Corenta anos despois da era dos dereitos civís estadounidense (1955?1968), a maior parte dos Estados Unidos segue sendo unha sociedade segregada na que brancos e negros habitan diferentes barrios. Moitos destes barrios atópanse en cidades do Norte onde os afroamericanos trasladáronse durante a Gran Migración (1914-1950) un período en que máis dun millón de afroamericanos trasladáronse da zona rural do sur estadounidense para escapar do racismo, buscar oportunidades de emprego en contornas urbanas e procurar o que se consideraba unha vida mellor no norte. No medio oeste, os barrios foron construídos sobre os altos salarios de manufactura de traballos sindicalizados, os cales se secaron pola demanda durante o declive da industria e a consecuente redución das fábricas de aceiro, plantas de automóbiles e outras fábricas a partir da década de 1970. A segregación aumentou na maior parte das cidades que tiñan unha grande inmigración negra e por tanto angustiando a decadencia económica, personificada en cidades como Gary, Indiana.
Nos anos posteriores á segunda guerra mundial, moitos brancos estadounidenses comezaron a mudarse das cidades ás comunidades suburbanas máis recentes, un proceso coñecido como o voo branco. O voo branco ocorreu, en parte, como unha resposta aos negros que se mudaban ás veciñanzas urbanas brancos. As prácticas discriminatorias, especialmente as destinadas a "preservar" os emerxentes suburbios brancos, limitou a capacidade dos negros para pasar das cidades aos suburbios, mesmo cando economicamente podían permitirllo. En contraste con isto, o mesmo período na historia marcou unha masiva expansión suburbana dispoñible principalmente para os brancos tanto para os ricos como os de clase traballadora, facilitados a través da construción de estradas e a dispoñibilidade de hipotecas subvencionadas polo Goberno Federal. Fíxose máis fácil para as familias comprar novas casas nos suburbios, pero non para alugar apartamentos nas cidades
En resposta á afluencia de persoas de raza negra do Sur, os bancos, as compañías de seguros e empresas comezaron a negar ou aumentar o custo dos servizos, tales como bancarios, seguros, acceso a postos de traballo, acceso á atención da saúde, ou mesmo nos supermercados aos residentes de determinadas áreas, a miúdo racialmente determinadas. A forma máis devastadora da liña vermella e o uso máis común do termo, refírense á discriminación da hipoteca. Datos sobre o prezo da vivenda e as actitudes cara á integración suxiren que no século XX, a segregación era un produto de accións colectivas adoptadas polo non negros para excluír aos negros dos barrios suburbanos.
As disposicións "raciais" do Manual de Salvagarda da FHA, onde entre 1300 disposicións, incluía as seguintes directrices que agravaban o problema da segregación:
Isto significaba que as minorías étnicas poderían garantir préstamos hipotecarios só en certas áreas, o que deu lugar a un grande aumento á segregación racial residencial e á decadencia urbana nos Estados Unidos. A creación de novas estradas nalgúns casos dividiron e illaron aos barrios negros de bens e servizos, moitas veces dentro dos corredores industriais. Por exemplo, o sistema de autoestradas interestatais de Birmingham, Alabama, tentou manter as fronteiras raciais que se estableceron na cidade pola lei de zonificación racial de 1926. A construción de autoestradas interestatais a través de barrios negros na cidade levou a unha perda significativa da poboación nos barrios e asóciase co aumento da segregación racial de barrios. En 1990, as barreiras legais para aplicar a segregación foron substituídas por un racismo descentralizado, onde os brancos comezaron a pagar máis que os negros para vivir en zonas predominantemente brancas. Algúns científicos sociais suxiren que os procesos históricos de suburbanización e descentralización son instancias de privilexios para os brancos que contribuíron a patróns contemporáneos de racismo ambiental.
A pesar do uso común nos Estados Unidos do termo "gueto" para indicar a un pobre, culturalmente ou a unha área urbana racialmente homoxénea, os que viven na área a miúdo usárono para significar algo positivo. Os guetos negros non sempre conteñen ruínas de casas e vivendas en deterioración, tampouco todos os seus residentes son pobres. Para moitos afroamericanos, o gueto foi un "fogar": un lugar que representa a negritude auténtica e un sentimento, paixón, ou derivada de pasar por encima da loita e o sufrimento de ser negro en América do Norte. Langston Hughes transmíteo no "Ghetto Negro" (1931) e "O corazón de Harlem" (1945): "Os edificios de Harlem son de ladrillo e pedra / E as rúas son longas e amplas, / Pero Harlem é moito máis que só isto / Harlem é o que está dentro." O dramaturgo August Wilson utilizou o termo "gueto" en Ma Rainey's Black Bottom (Fondo negro de Ma Rainey) (1984) e Fences (Valos) (1987), que se basean na experiencia do autor no distrito de Hill de Pittsburgh, un gueto de negros.
Recentemente, a palabra "gueto" foi usada no argot como un adxectivo en lugar dun substantivo. Utilízase para indicar a relación dun obxecto no centro da cidade ou á cultura negra e tamén en termos máis xerais e un ás veces ofensivos, para denotar algo que é ruín ou de baixa calidade. Mentres que "gueto" como un adxectivo pode utilizarse despectivamente, a comunidade afroamericana, particularmente na escena hip hop, tomou a palabra para si e comezou a utilizala nun sentido máis positivo que transcende as súas orixes despectivas.
Situación actual
Na estrutura urbana actual, procedeuse a aplicar o termo aos barrios dispersos separados do resto da cidade e poboados por calquera concentración poboacional de orixe étnica, cultural ou relixioso, que viven alí especialmente debido á presión social, económica ou xurídica: por exemplo, un barrio de afroamericanos en Nova York, un barrio de mexicanos nos Ánxeles ou un barrio periférico de maioría musulmá en París; tamén se fai alusión aos barrios periféricos marxinais.
Outros guetos
Nos Estados Unidos, moitos inmigrantes de México, Centroamérica, Suramérica e o Caribe concéntranse en barrios situados en cidades con grandes poboacións de hispanos. Moitas destas cidades loitaron contra os problemas da delincuencia, as drogas, bandas xuvenís e a desintegración da familia. Con todo, os hispanos de clase media e universitarios trasladáronse fóra dos barrios a outras veciñanzas ou aos suburbios. Os barrios prosperaron continuamente pola grande afluencia de inmigración de México, isto en gran parte debido á explosión da poboación latinoamericana no século XX. A maioría dos residentes nestes barrios urbanos son inmigrantes chegados directamente desde América Latina.
Arandina Club de Fútbol
A Arandina Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Aranda de Duero, na provincia de Burgos. Foi fundado en 1987 a partir dunha anterior formación, coñecida como Sociedad Gimnástica Arandina e actualmente xoga no grupo VIII da Terceira División Española.
Historia
O ano seguinte, 2009, o equipo volveu rexistrar unha tempada excepcional, esta vez con Carlos Rivero á fronte como adestrador. Con todo, os inoportunos descensos de varios conxuntos de Castela e León fixeron que o grupo tornásese excesivamente competitivo. Burgos CF e CF Palencia (descendidos o ano anterior), xunto co CD Mirandés e o Real Ávila, completaron a grella de prazas polo play-off. A Arandina a pesar de realizar unha tempada envexable e facerse con prazas onde outrora non lograra puntuar, terminou a competición quinta, perdendo toda opción a participar na fase de ascenso.
2010 foi o final dun novo ciclo. Carlos Rivero despedíase a final de tempada do conxunto que lle fixese grande como adestrador e que el consideraba a súa "casa", para recalar no equipo técnico das categorías inferiores do Getafe CF. Atrás deixara unha tempada onde a Arandina Club de Fútbol seguira gravando marcas; esta vez o de posición, terminando terceiro o equipo con 72 puntos na clasificación. Á súa marcha, moitos nomes soaron para facerse cargo do banco ribeirego, sendo José "Chinés" Zapatera (ex-Real Ávila dous anos atrás), o elixido finalmente para dirixir os intereses do conxunto branquiazul.
Actualmente, o equipo conseguiu o ascenso a Segunda División B da man deste técnico derrotando por 2-1 ao Fútbol Alcobendas Sport tras un resultado de favorable de 1-0 no partido de ida. Na súa primeira tempada non consegue manter a categoría e descende novamente a Terceira.
Uniforme
O equipamento do Arandina Club de Fútbol está baseada na do anterior club existente na localidade, cuxo creador foi Santiago Arranz "Piru". Conta como patrocinador principal con Caja de Burgos/Banca Cívica, aínda que tamén mantén colaboracións con outras empresas locais.
Estadio
O campo de xogo onde o equipo disputa os seus partidos como local é El Montecillo, con capacidade para 5.000 espectadores e herba natural. Foi construído en 1977 para adaptarse aos estándares requiridos pola Real Federación Española de Fútbol para os equipos de competicións nacionais. Cabe destacar a final da Copa do Rei xuvenil disputada en 2008 entre o FC Barcelona e o Sevilla FC. Tamén no verán de 2010 xogouse un partido da clasificación da selección de fútbol feminino entre España e Inglaterra con resultado final de 2-2.
Eirís, Liáns, Oleiros
Eirís é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
1350
Outros
Historia ano a ano
Comarca do Baixo Miño
Situación
A comarca do Baixo Miño localízase co océano Atlántico ao oeste e o río Miño ao sueste que lle serve de fronteira natural con Portugal, até a súa desembocadura na Guarda, onde forma un amplo esteiro de importancia ornitolóxica.
Demografía
Fonte: IGE e INE.
Igrexa
Está dentro da diocese de Tui-Vigo, abarcando parroquias dos arciprestados de A Guarda-Tebra, Tui e Entenza.
Economía
Sobresae a produción pesqueira (A Guarda), coa frota palangreira adicada á captura do peixe espada máis importante do mundo; os vales do Rosal e outros levan as viñas da comarca, cos seus viños incluídos na denominación de Orixe Rías Baixas.
Política e goberno
alt=|miniatura|200px|Partidos na alcaldía de cada concello tras as eleccións municipais do ano 2019.{{legend|#E20A16|[[PSdeG}} {{legend|#1E90FF|PPdeG}} {{legend|#B2FFFF|BNG}}]] Tras as eleccións municipais do ano 2019, o PSdeG-PSOE gobernou os concellos de Tui e A Guarda, o BNG os de Tomiño e O Rosal , mentres que o PP o de Oia.
Luciano Seoane
Luciano Seoane Seoane, nado en Ferrol en 1876 e finado na Coruña o 8 de xullo de 1955, foi un mestre, pedagogo e escritor galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Aprobou as oposicións para mestre nacional e comezou a exercer o maxisterio na escola da Graña, para pasar ao pouco tempo a unha das escolas públicas de Ferrol. Fixo o curso de estudos de ampliación na Escola Superior do Maxisterio de Madrid e aprobou as oposicións de inspector de educación primaria. En 1921 gozou dunha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios para unha viaxe en grupo con inspectores españois para visitar establecementos docentes de Francia e Bélxica. Foi impulsor das colonias escolares ferroláns desde 1924, impulsando a constitución do Patronato de Colonias Escolares de Ferrol. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi expedientado e destituído, tivo que dedicarse á actividade docente na Academia Galicia da Coruña.
Pronunciou conferencias no Ateneo Ferrolano, Centro Obreiro de Cultura, Cámara de Comercio e Navegación, Sociedade de Agricultores de Fene e Círculo Socialista de Esteiro. Tamén participou nos Congresos Pedagóxicos de Santiago (1906), a Coruña (1919) e Lugo (1923).
Publicou ensaios e traballos curtos sobre escolas rurais, colonias escolares, papel da escola en relación coa loita contra a tuberculose e o alcoholismo, e estudo das achegas pedagóxicas de Concepción Arenal. Colaborou en Revista Gallega. miniatura|page=119|Recensión de La escuela rural: su fin, contenido, alcance y relaciones con la población agrícola no Anuario del Ateneo Ferrolano.
Vida persoal
Casou con Marina Rico Fernández.
Linguas altai
As linguas altai (Алтай тили Altay tili) son dúas linguas da ponla siberiana do sur do grupo nordeste da familia turca que se falan na República de Altai (Rusia), onde son oficiais xunto co ruso, alí os altais constitúen o 31% da poboación. Tamén se falan no krai de Altai. As linguas altai divídense en dous dialectos, o do norte e o do sur, que son inintelixibles entre si. No censo ruso de 2002 declararon falar altai 65 534 persoas. Ata 1948 a lingua coñecíase como Oriot.
Escrita e usos sociais
O altai comezou a escribirse a partir da década de 1840, cando misioneiros ortodoxos rusos crearon un estándar con base no teleut e adaptaron o alfabeto cirílico. Nesta escrita realizáronse obras de divulgación relixiosa e as primeiras obras literarias altai e tamén a primeira gramática do altai publicada en 1869 pola Misión ortodoxa de Altai. Vasily Radlov, o fundador da turcoloxía, viviu entre os altais entre 1859 e 1871 e recolleu un abondoso material lingüístico e etnográfico.
Ruxidoiro, Candia, Abadín
Ruxidoiro é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.