cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imre Schlosser
Traxectoria
Foi catro veces máximo anotador europeo, o que máis tarde se deu en chamar Bota de Ouro, entre as tempadas 1910-11 e 1913-14.
Escudo de Vanuatu
miniatura|Escudo de Vanuatu. O escudo de Vanuatu é un dos símbolos de Vanuatu e representa un guerreiro melanesio sostendo unha lanza diante dunha montaña e dun cairo de xabaril. Nel pode lerse o lema nacional Long God Yumi Stanap (en bislama en "Deus nos apoiamos"). A versión orixinal foi deseñada polo artista australiano Rick Frazer en 1980.
Guntille, As Somozas, As Somozas
Guntille é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Castigo
O castigo é unha sanción ou pena por causa de molestias ou padecementos, causa pola que se procede á execución da acción, a unha comunidade ou individuo e que pode ser física ou verbal, directa ou indirecta, contra o executor de dita falta ou delito.
Sentido técnico
Refírese, falando de maneira técnica, unicamente á operación empírica (presentación ou retiro de eventos) que diminúe o ritmo de aparición dunha resposta, a cal non sempre implica unha dor física. Kadzin expón que as situacións de dor, como por exemplo as tundas, poden non facer o efecto que tiñan como obxectivo de castigo, por suposto, chegando a incrementar a cantidade de aparición das respostas a castigar, sucedendo tamén a aparición doutras respostas disruptivas. Concluíndo que o castigo se trata dun procedemento cuxo obxectivo é o modificar de condutas.
O castigo físico, dende hai tempo, non é o método adecuado para modificar condutas en rapaces, dende a perspectiva cognitivo-condutual. Kadzin comparte o mesmo criterio; considérao, por unha parte, un irrespeto total aos dereitos humanos e aos nenos sobre todo e, ademais, demostrou o seu nulo efecto para corrixir condutas disruptivas nos nenos.
Ámbitos
Ademais de aplicarse castigos no ámbito do Poder Xudicial, substituíndo a vinganza privada para a solución de conflitos, no seo familiar, nos colexios, nos traballos ou nas igrexas tamén se aplica con fins correctivos.
Graos
Os diferentes graos do castigo poden ser dunha simple reprimenda a unha corrección física, no ámbito familiar ou doméstico, no que concirne aos pais cos fillos menores de idade.
Relixión
As oracións e a excomuñón son os castigos aplicábeis no ámbito relixioso.
Os castigos divinos, ou causados pola divindade, comunmente crido así na Idade Media, son os que castigan aos humanos por causa dos seus pecados e por medio de catástrofes naturais: inundacións ou terremotos, ou mesmo con enfermidades.
Condutismo
Como condicionamento para evitar condutas incorrectas realízanse castigos.
Albal
Albal é un concello do País Valenciano que se atopa na bisbarra da Horta Sud.
Xeografía
Albal está situado entre a Albufeira e as últimas elevacións da serra Perenchiza. O terreo en que se sitúa é a chaira de aluvión que conforma toda a comarca da Horta de Valencia. Formada polos sedimentos acumulados ao longo de millóns de anos polos numerosos barrancos de escorrentía da zona.
Esta regado polo Xúcar por medio do Caldeirón Real e do Turia por medio do de Favara, que ten o seu fin neste termo. As súas augas son repartidas a todo o termo pola Quenlla de Albal. Atópase preto do Parque Natural da Albufeira
O seu clima é mediterráneo con temperaturas suaves no inverno e no verán. A maior parte das precipitacións teñen lugar na primavera e no outono. Frecuentemente, no outono teñen lugar choivas torrenciais xeradas polo fenómeno da gota fría. Ocasionalmente prodúcense desbordamentos dos barrancos citados.
Os concellos limítrofes de Albal son Catarroja, Beniparrell, Silla e Alcàsser, todos da comarca da Horta Sud, e a cidade de Valencia.
Historia
A orixe do municipio remóntase á época musulmá cando foi fundada unha alquería árabe ou casa de campo da época, que recibiu o nome de Alboayal e que, en 1238, o rei Xaime I de Aragón doou a Gil d'Atrosillo, quen seis anos máis tarde, vendeuna ao cabido Catedralicio de Valencia, que conservou definitivamente o señorío.
Demografía
A súa poboación é de 15.084 habitantes en 2008, aínda que con tendencia á alza debido á gran cantidade de terreo en que se está edificando. A maior parte dos novos chegados son da mesma provincia.
Festas
As principais festas son:
Son típicos en festas os fogos de artificio, as misas, procesións, concertos de música, cabalgatas e verbenas.
Tobey Maguire
Tobias Vincent Maguire, nado o 27 de xuño de 1975 en Santa Monica (California) é un actor estadounidense.
Xeografía da Guinea-Bissau
Ficheiro:Guinea Bissau regions named.png Rexións de Guinea-Bisau.
Mar Menor
miniatura|dereita|Localización da lagoa interior chamada Mar Menor. miniatura|Vista por satélite do Mar Menor O Mar Menor é unha lagoa de auga salgada de España, situada xunto ao mar Mediterráneo, na rexión de Murcia. Os seus especiais características ecolóxicas e naturais fan do Mar Menor unha paraxe natural única e o lago de auga salgada maior de Europa.
Xeografía
De forma semicircular, está separado do mar Mediterráneo por unha franxa de area de 22 km de lonxitude e de entre 100 e 1.200 m de anchura, denominada La Manga del Mar Menor. No seu perímetro litoral conta con 73 km de costa, na que se van sucedendo praias de augas transparentes e pouco profundas (a profundidade máxima non é superior a 7 m), e ten 170 km² de superficie.
200px|esquerda|miniatura|As illas [[illa Perdiguera|Perdiguera e Mayor]] No seu límite inferior de atopa cabo de Palos co seu característico faro. Na súa zona sur atópanse cinco illas ou illotes de orixe volcánica: tres son as chamadas illas maiores: illa Perdiguera, illa Mayor ou do Barón e illa do Ciervo; e dúas illas menores, illa Redonda e illa do Sujeto.
As costas que baña o Mar Menor pertencen aos municipios de San Javier (lugar de Santiago de la Ribera), San Pedro del Pinatar (lugar de Lo Pagán), Los Alcázares e Cartagena (lugares de Los Urrutias, Los Nietos e La Manga).
Convención de Ramsar
A lagoa e as súas zonas húmidas periféricas, foron designadas polas Nacións Unidas como Zona Especialmente Protexida de Importancia para o Mediterráneo (Convenio de Barcelona). Trátase da zona húmida RAMSAR número 706.
Espazos protexidos
A paisaxe protexida denominada «Illas e espazos do Mar Menor» comprende as illas e varias áreas ribeiregas e zonas húmidas periféricas próximas, como a praia de la Hita, o saladar de Lo Poyo, a mariña del Carmolí, as salinas de Marchamalo e a praia de la Amoladera, ademais dos cabezos do Carmolí e San Ginés. Así mesmo, dentro da delimitación da Zona húmida Ramsar inclúe parte do Parque Rexional de Calblanque, Monte de las Cenizas e Peña del Águila, en concreto, a «Zona húmida das Salinas de Rasall ou Calblanque».
Distritos de Timor Leste
A división xeográfica dos diferentes municipios correspóndese coa antiga organización territorial en concellos no Timor Portugués.
O municipio máis poboado é Díli, con 173.541 habitantes. Oe-Cusse Ambeno é, ademais de municipio, unha Rexión Administrativa Especial dado que constitúe un exclave con respecto ao estado de Timor Leste.
David McCullough
David Gaub McCullough, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 7 de xullo de 1933 e finado en Hingham (Massachusetts) o 7 de agosto de 2022, foi un escritor, historiador e conferenciante estadounidense. Gañou en dúas ocasións o premio Pulitzer e o National Book Award e recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade, galardón civil máis alto do seu país.
McCullough obtivo un grao en literatura inglesa pola Universidade Yale. O seu primeiro libro foi The Johnstown Flood (1968), e dende entón escribiu outros nove sobre temas como Harry S. Truman, John Adams, a ponte de Brooklyn e os irmáns Wright. McCullough tamén narrou numerosos documentais, como The Civil War de Ken Burns, ademais do filme de 2003 Seabiscuit; foi o presentador de American Experience durante doce anos.
Os dous libros de McCullough gañadores do Pulitzer, Truman e John Adams, foron adaptados por HBO nun telefilme e nunha miniserie, respectivamente.
Estilo
En libros como 1776 raiaba coa parcialidade, xa que retrataba con máis expresividade a violencia británica e dos mercenarios de Hesse que a do bando independentista (os "patriotas"), aínda que non deixaba de representar a miseria física e en ocasións moral dos soldados de George Washington; tampouco na representación do rei Xurxo pode dicirse que sexa ecuánime, se se compara coa de Washington, Nathanael Greene ou Henry Knox; de feito, aínda que McCullough manexa a fondo a documentación, non se pode considerar que a súa mirada sexa obxectiva. Non obstante, o seu punto de vista non era enganoso, xa que resultaba evidente, e a súa maior virtude radicaba no seu estilo, vivo e elegante, e no seu dominio da trama narrativa, capaz de atrapar o lector nunha emotiva reconstrución das encrucilladas históricas.
A Guía, Atios, O Porriño
A Guía é un lugar da parroquia de Atios no concello pontevedrés do Porriño na Comarca de Vigo. Tiña unha poboación censada de 145 habitantes no ano 2018 segundo datos do IGE, dos cales 74 eran homes e 71 mulleres, o que representa un leve descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 161 veciños, e respecto ó ano 2004, cando eran o mesmo número de veciños, 161.
Mexe-mexe
O Mexe-mexe ou Rummy é un xogo de cartas para dúas ou máis persoas. É un xogo que depende moito do raciocinio lóxico e estratéxico dos xogadores, estimula a visión ampla das situacións e permite a interacción de todos os compoñentes da mesa. Conta con moitísimas variacións o que o converte en toda unha familia de xogos de cartas. Entre estas variacións destacan o Gin Rummy, o Oklahoma Gin, o Manipulation e o Hollywood Gin.
Obxectivo
A finalidade do xogo é quedarse sen cartas na man, formando secuencias numéricas do mesmo naipe ou grupos de cartas co mesmo valor e diferente pau.
A baralla e os xogadores
O número de xogadores requerido é de entre 2 e 6, puidendo ser un número impar. Xógase con dúas barallas francesas sen os comodíns.
O rango de valor de cartas de maior a menor é o seguinte: K, Q, J, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, A. (En moitas versións do Mexe-mexe o As pode ser ao mesmo tempo o máis baixo e o máis alto)
Antes de comezar a xogar
Mestúranse as cartas e repártense coas caras para abaixo. O xogador que reparte, faino no sentido das agullas do reloxo e comeza a repartir polo xogador da súa esquerda. Repártense 11 cartas a cada xogador e o xogo inicia polo primeiro integrante que recibiu as cartas.
Noutras versións as cartas recibidas dependen do número de xogadores do seguinte xeito:
Unha vez repartidas as cartas, vírase a primeira carta do mazo das cartas non repartidas, a cal conformará o primeiro elemento do "mazo de descartes".
Na seguinte rolda, barallará e repartirá o xogador da esquerda do que repartiu antes.
O xogo
En cada quenda, os xogadores deben respectar esta secuencia. Se un xogador decide coller unha carta do montón dos descartes, non poderá descartar esa mesma carta.
Combinacións
No Mexe-mexe poden facerse dous tipos de combinacións:
Deixar cartas
Un xogador pode deixar unha ou varias cartas do seu haber nunha combinación xa realizada na mesa. As cartas que se deixan deben colocarse na mesa en fronte do xogador que as xogou. Vexamos uns exemplos:
''Brais formou unha escaleira de 8-9-10 de Corazóns. Darío pode deixar o 7 de Corazóns, o Valete (J) de Corazóns ou ambos, da súa man.''
Gañar a rolda
Cando un xogador remata as cartas na man, gaña a rolda.
Se todas as cartas que lle quedan, combinan entre elas, o xogador pode colocalas sen ter que descartar ningunha na última quenda, aquí remata a rolda e non se xoga máis.
Se se xoga a última carta do mazo e ningún xogador gañou, o seguinte xogador pode coller ou ben unha carta de montón dos descartes ou pode converter o montón dos descartes nun novo mazo (sen barallar) e virar a carta superior. Neste caso, o xogo preocedería como antes.
Puntuación
O xogador que gaña a rolda recibe tantos puntos como vallan as cartas que quedan na man do resto dos xogadores.
Mexe-mexe
Se un xogador consegue desfacerse de todas as súas cartas nunha mesma xogada, sen ter xogado antes ningunha carta, todos os puntos que reiba serán duplicados.
Gañar a partida
O primeiro xogador que atinxa un número predeterminado de puntos (150 por exemplo), ou teña máis puntos ao cabo dun número predeterminado de roldas xogadas, é o vencedor.
Variacións
Hai quen xoga tamén cos comodíns, estes poden substituír a calquera outra carta para formar as combinacións. Un xogador, durante a súa quenda, pode cambiar un comodín situado na mesa por unha carta da súa man que sirva. Porén, ese xogador ten a obriga de empregar ese comodín nesa mesma quenda.
Durango
O topónimo Durango pode referirse a:
Kazo
Kazo (加須市, かぞし, Kazo-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ó nordés da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 133,47 km² e a poboación de 115.096 habitantes (2010) e ten unha densidade de poboación de 862 h/km².
O concello de Kazo limita cos concellos de Hanyū, de Gyōda, de Kōnosu, de Kuki (son da prefectura de Saitama); de Koga (da prefectura de Ibaraki); de Tochigi (da prefectura de Tochigi); e de Itakura (da prefectura de Gunma).
Historia
A cidade de Kazo foi fundada pola fusión de dous concellos de vila (Kazo e Fudōoka) e seis concellos de aldea (Mitsumata, Raiha, Ōkuwa, Mizufuka, Hiyarikawa e Shidami) do distrito de Kitasaitama en 3 de maio de 1954.
A cidade de nova Kazo foi fundada por face-la fusión da cidade de antiga Kazo con tres concellos de vila (Kisai, Ōtone e Kitakawabe) do distrito de Kitasaitama en 23 de marzo de 2010.
Fame irlandesa de 1740 a 1741
A diferenza da Gran Fame irlandesa, cuxa principal causa foi unha praga provocada polo oomiceto Phytophthora infestans, que contaminou os cultivos de pataca a grande escala, a fame de 1740 e 1741 foi orixinada por unha friaxe extrema e unha choiva incesante nos anos sucesivos, que provocou que se perdesen as colleitas. Ademais, a fame xuntouse a unha serie de doenzas fatais que agravaron aínda máis as consecuencias na poboación. A vaga de frío espallouse por toda Europa e hoxe está considerada como o derradeiro período de grande frío ao final da Pequena Idade de Xeo entre 1400 e 1800.
Manuel Lorenzo Varela Rodríguez
Manuel Lorenzo Varela Rodríguez, nado en Chantada en 1951, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Diplomado en Ciencias Sociais, exerceu a súa actividade profesional como axente de seguros. Nas eleccións municipais de 1991 foi o número 2 da candidatura do PPdeG en Chantada, a cal foi a máis votada con 6 edís, se ben non accedeu ao goberno logo do apoio dos independentes do ata entón alcalde polo PPdeG Sergio Vázquez Yebra á formación Chantada Nova de Manuel Anxo Taboada Rodríguez. Foi portavoz do partido na oposición e encabezou a lista do PPdeG á alcaldía nas eleccións municipais de 1995 nas que foi a segunda forza máis votada tras Chantada Nova, ambas con 6 concelleiros. Ante a falta de acordo dos independentes de Yebra, que eran a chave do goberno con 3 edís, coas dúas principais formacións políticas chantadinas, os independentes de Taboada repetiron na alcaldía como lista máis votada. En xaneiro de 1996 presentou unha moción de censura coa que foi elixido alcalde ao contar nesta ocasión co apoio dos independentes de Yebra, cos cales pasou a gobernar e se acabaron integrando de novo nas filas do PPdeG. Nas municipais de 1999 e 2003 foi reelixido alcalde con maioría absoluta. En 2007 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía en favor de Manuel Anxo Taboada, o cal pasara a formar parte do PSdeG-PSOE e estableceu un goberno de coalición co BNG. Nese mandato foi deputado provincial.
No congreso local do PP de Chantada de novembro de 2008 foi derrotado por Susana López Abella, que asumiu a presidencia da agrupación local. En outubro de 2009 formalizou o abandono do grupo municipal do PP chantadino, xunto con outros tres dos seis concelleiros populares, pasándo tamén a ser deputado non adscrito na Deputación de Lugo. En marzo de 2011 presentou o partido Independentes Terras do Asma (INTA) co cal se presentou ás eleccións municipais de 2011 e conseguiu recuperala a alcaldía ao sela lista máis votada. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo INTA e foi reelixido alcalde con maioría absoluta.
miniatura|Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019. De cara ás Eleccións Xerais de 28 de abril de 2019 regresou ao PPdeG e foi elixido senador pola provincia de Lugo. Nas eleccións municipais de 26 de maio de 2019 volveu a ser cabeza de lista do PPdeG en  Chantada e foi reelixido alcalde ó lograla maioría absoluta.
Gran Premio de Mónaco de 2018
O Gran Premio de Mónaco de 2018 (oficialmente Formula 1 Grand Prix de Monaco 2018) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 27 de maio de 2018 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018. Foi a sesaxésima sexta carreira como unha proba do Campionato do Mundo, e a setenta e seis carreira en xeral.
Pneumáticos
A carreira marcará o debut na competición do novo composto hiperbrando de Pirelli.
Actualizacións de chasis
Tras a polémica sobre o uso de pequenas ás por enriba do halo, os retrovisores montados montados na anterior rolda en España, a FIA prohibiu estas pequenas ás antes da fin de semana de carreira.
Penalizacións
Romain Grosjean recibiu unha sanción de tres postos na grella para causar unha colisión na volta de apertura en España.
Adestramentos libres
O xoves os pilotos do equipo Red Bull, o australiano Daniel Ricciardo e o holandés Max Verstappen, lideraron por esta orde as dúas sesións de adestramentos libres. Fernando Alonso non puido rodar con normalidade debido a problemas mecánicos. O sábado Max Verstappen esnaquizou a suspensión dianteira dereita do seu coche tras facer voar o seu Red Bull logo saltar por encima do bordo dunha illeta, Daniel Ricciardo foi o mellor na serie batendo o récord do circuíto. Carlos Sainz foi oitavo e Fernando Alonso, décimo cuarto.
Clasificación
Max Verstappen non foi capaz de competir na cualificación xa que os seus mecánicos non puideron reparar o coche a tempo despois dun accidente na sesión de prácticas finais. Daniel Ricciardo estableceu un novo récord de volta clasificatorio para lograr a pole position da carreira. Red Bull ocupou ambas extremidades da grella, Ricciardo comezou primeiro e Verstappen comezou o último.
Jorge Arbeleche
Jorge Arbeleche, nado en Montevideo o 23 de outubro de 1943, é un poeta, ensaísta, e profesor de literatura uruguaio. En 1999 recibiu o Premio Nacional de Literatura do Uruguai. É membro de número da Academia Nacional de Letras do Uruguai dende 1996, correspondente da Real Academia Galega dende o 20 de setembro de 2005 e socio fundador da Casa dos Escritores do Uruguai.
Gran Premio de Mónaco de 2018
Carreira
Ricciardo liderou na primeira curva cos 6 primeiros quedando no mesmo orde. Nas primeiras voltas da carreira Ricciardo queixouse dunha perda de potencia ao equipo e completou a maior parte da carreira con só seis das oito marchas.
Jorge Arbeleche
Traxectoria
Estudou no Instituto de Profesores Artigas en 1969 e comezou a dar clases de literatura ata a súa destitución en 1977 durante a ditadura. Restituído en 1985 dá clases de literatura española na súa alma máter e asemade dende 1988 accedo ao corpo de inspectores docentes de secundaria. Parte do seu labor académico nos seus primeiros anos centrouno no estudo e recuperación da obra e imaxe de Juana de Ibarbourou, e a pegada desta poetisa está moi presente no segundo libro de Arbeleche, Los instantes (1970).
En 1993, Arbeleche publicou Ágape, unha antoloxía que, conmemorando 25 anos de actividade poética, restitúe escritos dos oito libros editados ata ese momento.
Gran Premio de Mónaco de 2018
Carreira
Este foi o primeiro Gran Premio de Mónaco desde 2009 onde non saíu o coche de seguridade, aínda que houbo un coche de seguridade virtual.
Carlos Robles Piquer
Traxectoria
Doutor en Dereito e licenciado en Filosofía e Letras e Ciencias Políticas e Económicas, incorporouse á carreira diplomática. Foi embaixador en Libia, Chad, Italia, e Malta, cónsul de Nador, e secretario de embaixada en Bogotá.
Gran Premio de Mónaco de 2018
Carreira
800px|thumb|centro|Resultados da carreira do GP de Mónaco de 2018.
Carlos Robles Piquer
Traxectoria
En xuño de 1983 foi designado senador pola Asemblea de Madrid. Ao acceder España á Unión Europea, foi designado deputado no Parlamento Europeo polo Senado de España. Foi elixido nas Eleccións europeas de 1987, e reelixido en 1989 e 1994, ocupando o cargo ata 1999. Foi coordinador xeral de Alianza Popular. Posteriormente incorporouse á Fundación FAES como patrón.
En 2006 publicou un resumo da súa tese de doutoramento, titulado Europa y el drama de África. En 2011 publicou as súas memorias co titulo Memoria de cuatro Españas.
Vida persoal
Casado con Elisa Fraga Iribarne, irmá de Manuel Fraga, é pai dos políticos Elisa e José María Robles Fraga, e do diplomático Carlos Robles Fraga.
Recoñecementos
En 1998 recibiu a Gran Cruz da Orde Civil de Afonso X o Sabio.
Aethelred
Aethelred, tamén Æthelred ou Ethelred, é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Stefania (cráter)
Stefania é un cráter de impacto que está situado no norte da rexión Sedna Planitia, no planeta Venus. É un cráter pequeno, cun diámetro de só 11,7 km, e é polo tanto un dos cráteres máis pequenos de Venus. A causa de que a meirande parte dos meteoritos de tamaño relativamente pequeno se desintegran mentres atravesan a profunda e densísima atmosfera de Venus, non existen cráteres de menos de 3 km de diámetro e os cráteres de menos de 25 km de diámetro son escasos. A forma asismetrica e escorada cara o leste do material expulsado durante o impacto, suxire que o meteorito que orixinou este impacto traía unha traxectoria cun ángulo oblicuo. Cunha obsevación máis detallada, pódense delinear cráteres secundarios e sucos feitos polos grandes bloques de rochas expulsados do impacto do cráter principal. Chama tamén a atención a existencia dun halo escuro ó radar (algo frecuente nos cráteres de Venus) de gran tamaño, rodeando todo o cráter e o material espelido polo mesmo. Este halo escuro significa unha superficie suave, teorizase con que a onda de choque do impacto pulverizou o terreo rilleiro que existía previamente ou que sinxelamente, despois do impacto, estes terreos foron cubertos cunha capa de material fino procedente do material espelido polo propio impacto.
Isabel de Francia (raíña de Inglaterra)
Isabel de Francia nada en París cara a 1295 e finada no castelo de Castle Rising (Inglaterra) o 22 de agosto de 1358, foi unha nobre francesa. Foi a terceira e última das fillas do Rei Filipe IV de Francia e da Raíña Xoana I de Navarra. Ademais, foi irmá dos reis Luís X, Filipe V e Carlos IV. Os seus contemporáneos ingleses chamábana a Loba de Francia (Louve de France).
Traxectoria
Casou co rei Eduardo II de Inglaterra -logo dunha ardua negociación que durou preto de 10 anos- na cidade de Boulogne-sur-Mer, o 25 de xaneiro de 1308. Dende a súa chegada á corte inglesa Isabel foi celebrada pola súa beleza. O cronista Geoffrey de París describiuna como "a bela entre as belas...no reino senón acaso en toda Europa". A pesar diso, a súa fermosura non logrou atraer de abondo ó seu marido, que prefería a compaña do seu favorito de entón, Piers Gaveston.
Malia todo, a parella tivo catro fillos (sábese que a raíña sufriu, polo menos, un aborto). Cos anos, o rei inclinábase cada vez máis cara ós seus favoritos, os Le Despenser (pai e fillo) e Piers Gaveston, rexeitando á raíña. Nunha ocasión, chegou a abandonala á súa sorte na perigosa localidade escocesa de Tynemouth. Isabel logrou escapar das hostes de Roberto Bruce e chegar ás costas inglesas.
A raíña desprezaba sobre todo a Hugo Le Despenser o Novo entre tódolos favoritos do seu marido. En 1321, embarazada do seu fillo máis novo, Isabel rogoulle dramaticamente ó seu esposo que desterrase para sempre do reino a Le Despenser. O rei exiliou a Le Despenser, pero ese mesmo ano reintegrouno á corte. Isto acabou por volver á raíña totalmente na súa contra. Isabel axudou a Sir Roger Mortimer, barón de Wigmore, a escapar da Torre de Londres, onde o seu marido o mandara encarcerar por opoñerse ós Le Despenser(1323).
Ansiosa de fuxir do seu esposo, atopou a oportunidade ideal cando o rei Carlos IV de Francia -o terceiro dos seus irmáns en subir ó trono francés- cedeulle ó seu cuñado Eduardo II as súas posesións francesas -os ducados de Aquitania e Guiena- en 1325. A raíña ofreceuse para ir a Francia a garantir a paz entre ambas nacións. Alí, reencontrouse con Mortimer, converténdose na súa amante. Decatándose disto, o rei inglés esixiu a volta da súa esposa. Pero o rei Carlos IV negouse a expulsar á súa irmá de Francia.
Isabel e Roger Mortimer abandonaron a corte francesa no verán de 1326. Marcharon cara a corte do conde Guillerme III de Henao -cuxa esposa era curmá de Isabel-. Henao deulles a axuda armada que precisaban, en troques do compromiso matrimonial da súa filla Felipa co futuro rei Eduardo III.
O 21 de setembro de 1326, Isabel e Mortimer, ó mando do seu exército mercenario, arribaron ás costas de Suffolk. Eduardo II ofreceu recompensa polas testas de ambos, pero xa todo estaba perdido para el. Os seus aliados abandonárono, os Le Despenser foron asasinados e finalmente o rei inglés foi capturado e obrigado a abdicar en favor do seu fillo en xaneiro de 1327. En setembro dese mesmo ano, o deposto monarca foi asasinado no castelo de Berkeley, por orde da raíña e Mortimer.
O mozo Eduardo III foi coroado o 25 de xaneiro de 1327. A partir dese intre, Isabel gobernou como rexente de Inglaterra, conxuntamente co seu amante, Mortimer. Pero o novo monarca non lle perdoou a Mortimer terse feito amante da súa nai, polo que tomou o control do goberno e apresouno en 1330. Malia os rogos e bágoas de Isabel pola vida do seu amante, Mortimer foi enxuizado por traizón e aforcado en Tyburn, o 29 de novembro de 1330. Magoada ó perder o seu amor e o fillo que esperaba del, Isabel, agora raíña nai, retirouse da corte para vivir nun desterro autoinflixido.
Foi confinada no castelo de Rising (Norfolk), onde morreu, logo de tomar o hábito de clarisa, o 22 de agosto de 1358, ós 67 anos de idade. Foi sepultada na igrexa franciscana de Newgate en Londres co vestido de nupcias con Eduardo II.
Legado
A raíña Isabel apareceu como personaxe importante da obra de Christopher Marlowe Edward II, e dende entón foi frecuentemente empregado como personaxe de obras, libros e filmes, a miúdo representada como unha muller fermosa pero manipuladora.
Thomas Gray, un poeta do século XVIII, combinou a descrición de Marlowe coa que fixo William Shakespeare de Margarida de Anjou (muller de Henrique VI), para crear o poema antifrancés The Bard, no cal Isabel quítalle as entrañas de Eduardo II cos seus "implacable cairos".
No filme de Derek Jarman Edward II baseado na obra de Marlowe, Isabel é interpretada pola actriz Tilda Swinton como unha 'femme fatale' cuxo amor frustrado por Eduardo fai que se volva contra el e queira roubarlle o trono.
En contraste coas habituais descricións negativas, no Braveheart de Mel Gibson, Isabel foi interpretada pola actriz francesa Sophie Marceau dun xeito máis favorable. No filme, Isabel é representada ficticiamente tendo un romance co heroe escocés William Wallace, a pesar de que na realidade só tiña 9 anos de idade no momento da morte de Wallace. Ademais, Wallace é incorrectamente presentado como o pai real de Eduardo III.
Estación de Platja de Castelldefels
Platja de Castelldefels é unha estación de ferrocarril localizada na cidade de Castelldefels, na provincia de Barcelona. A estación está na liña Barcelona-Vilanova-Valls e forma parte da liña R2 Sud de Proximidades Barcelona.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 656,61 da liña férrea de ancho convencional que une Madrid con Barcelona a 8 metros de altitude. O tramo é de vía dobre e está electrificado.
Historia
Aínda que o tramo de vía que cruza pola estación foi aberto ao tráfico o 29 de decembro de 1881 coa apertura do tramo Barcelona-Vilanova i la Geltrú da liña férrea que buscaba unir Barcelona con Picamoixons-Valls, non se dispuxo de ningunha parada na zona de praia sen que quede constancia da data exacta da apertura do apeadoiro.
O 23 de xuño do 2010, 12 persoas resultaron falecidas e outras 14 feridas nun grave accidente ocorrido na estación cando un grupo de persoas foron arroiadas por un tren de Longa Distancia sen parada no apeadoiro ao cruzar as vías a nivel.
Rodalies Barcelona
Os trens de proximidade da liña R2 Sud de Proximidades Barcelona operada por Renfe son os únicos en deterse na estación. Ao non ser parada obrigatoria algunhas relacións van directamente a Sitges ou a Castelldefels.
A Igrexa, As Somozas, As Somozas
A Igrexa é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 223 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 124 eran homes e 99 eran mulleres. É a capital do concello e acolle boa parte da sede dos servizos municipais.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Andrés Fernández-Albalat Lois
Andrés Fernández-Albalat Lois, nado na Coruña o 23 de xuño de 1924 e finado na mesma cidade o 29 de decembro de 2019, foi un arquitecto galego, recoñecido como a figura máis representativa da modernidade na arquitectura galega da segunda metade do século XX. A súa obra, funcionalista, relaciónase coa de Ludwig Mies van der Rohe.
Traxectoria
miniatura|Marineda Motor na Avda. Alfonso Molina da Coruña. Fillo dun enxeñeiro militar, fixo o bacharelato na súa cidade natal. Estudou dous anos de violín. Fixo dous cursos de Ciencias Exactas en Santiago de Compostela. En 1955, cunha bolsa de estudos de artes plásticas, facendo acuarelas, viaxou por Italia, percorrendo Venecia, Roma, Florencia e Asís. Preparou o ingreso na universidade no Colexio Maior Ximénez de Cisneros, onde coincidiu con Eduardo Chillida. Doutorouse pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM), onde coñeceu a Miguel Fisac, Ramón Vázquez Molezún, José Antonio Corrales, Carlos Meijide, Alberto Noguerol, Javier Carvajal Ferrer e Rafael de la Hoz Arderius. Foi profesor emérito da Universidade da Coruña, onde exerceu como docente dende 1978. Ditou cursos de doutoramento e seminarios sobre: "Hecho Proyectual, Relaciones de las Bellas Artes y la Arquitectura" e "Construcción, Arquitectura, Música" en España e o Brasil.
Foi, tamén, académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, membro e presidente de honra do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses, no que ingresou en 1968 co discurso "La ciudad de las rías", membro do padroado do Museo do Pobo Galego e membro do Padroado Rosalía de Castro. miniatura|Estadio de San Lázaro.
O seu gran proxecto: A Cidade das Rías
No ano 1968, Fernández-Albalat presenta á Deputación da Coruña un proxecto para a organización urbana entre as cidades da Coruña e de Ferrol, posto que os estudos daquela prognosticaban que A Coruña chegaría ao millón de habitantes para o ano 2000. Por iso a arquitecto coruñés ideou unha sorte de área metropolitana Coruña-Ferrol, algo moi avanzado para a época.
O proxecto consistía en que, ao non ter A Coruña espazo para a súa expansión dentro dos seus termos municipais, e dado o extraordinario crecemento demográfico e industrial de Ferrol, a idea era facer unha cidade entre ambas zonas urbanas, arredor da ría de Betanzos e da ría de Ares, nos concellos de Sada, Bergondo, Paderne, Miño, Pontedeume, Cabanas, Fene e Ares, unindo cunha ponte Sada e Pontedeume, facendo unha estrada directa que fose de Ferrol á Coruña. A nova cidade, nomeada polo arquitecto como "Cidade das Rías", ía contar cunha poboación de 600.000 habitantes, distribuídos en zonas de 25.000 habitantes e estas en tres barrios cada unha duns 8.000 habitantes. Os barrios e zonas (unión de tres barrios) contarían co básico, tendas, supermercado, escola e instituto, igrexa, polideportivo etc.; é dicir, Albalat non busca crear unha cidade xardín para A Coruña e Ferrol, senón unir ámbalas dúas urbes mediante un tecido urbano completo, respectuoso coa natureza e o contorno e localizado nos mellores puntos xeográficos para a súa comodidade e eficiencia. A Deputación da Coruña rapidamente fixo caso ao proxecto coa intención de poñelo en marcha, máis finalmente non obtivo o apoio das corporacións municipais, en concreto a do Concello de Ferrol, que vía con moita reticencia ese proxecto ao pensar que suporía quedar subordinados á cidade da Coruña e perder a súa autonomía e identidade, postura apoiada polo crecemento demográfico e industrial ferrolán que parecía non decaer, así que a Deputación deixouno no caixón sen facerlle caso.
Obras
miniatura|Fábrica de Begano en [[Penarredonda, Elviña, A Coruña|Penarredonda, A Coruña.]]
Manuel Roxas
Traxectoria
Descendente de mexicanos, sino-filipinos e biscaíños, estudou Dereito na Universidade de Manila, graduándose na primeira promoción de 1913. Inmediatamente ingresou na política, converténdose en fiscal provincial. O 1921 foi elixido para a Casa dos Representantes.
Galeón de Manila
miniatura|Gravado dun [[galeón español.]] O galeón de Manila, galeón de Manila-Acapulco ou galeón de Acapulco, era o nome co que eran coñecidas as naves españolas que cruzaban o océano Pacífico unha ou dúas veces por ano, establecendo a ruta marítima entre Manila (Filipinas) e os portos de Nova España (hoxe México), principalmente Acapulco, e cuxas mercancías eran despois transportadas por terra desde Acapulco a Veracruz e que, posteriormente, eran reembarcadas de Veracruz ás cidades españolas de Sevilla e Cádiz. O nome do galeón variaba segundo fose a cidade de destino.
Manuel Roxas
Traxectoria
Despois do establecemento da Mancomunidade de Filipinas (en inglés, Commonwealth of the Philippines), Roxas foi nomeado membro da Asemblea unicameral, e serviu no gabinete do presidente Manuel L. Quezon. Despois que as emendas á constitución de 1935 fosen aprobadas, foi elixido para o Senado, pero a invasión xaponesa durante a segunda guerra mundial impediu que asumise o cargo.
Galeón de Manila
Historia e características
Os barcos saían de Acapulco, en marzo para chegar a finais de maio ou comezos de xuño, dirixíndose ás Filipinas con escala en Guam e volvendo, a principios de xullo, tras dar un rodeo ao norte, a augas xaponesas, co fin de seguir a citada corrente de Kuroshio. Os barcos que partían de Veracruz ían xeralmente cargados de mercancías de Oriente procedentes dos centros comerciais de Filipinas, máis os metais preciosos e recursos naturais de México, Centroamérica e o Caribe.
Case 50 anos logo da morte de Cristovo Colón, os galeóns de Manila finalmente cumpriron o seu soño de navegar rumbo ao oeste para chegar a Asia a fin de beneficiarse do rico comercio co océano Índico.
Apucarana
Apucarana é unha cidade do estado brasileiro de Paraná. A súa poboación estimada o 2010 era de 120.884 habitantes.
Historia
A rexión de Apucarana foi colonizada a partir de 1930 pola Companhia Inglesa de Terras Norte do Paraná, a exemplo de Londrina e Maringá. En 1944 Apucarana foi elevada á categoría de municipio.
Galeón de Manila
Colonización e conquista de Filipinas
miniatura|esquerda|Nao Victoria, coa que Fernão de Magalhães chegou as Filipinas. miniatura|Ruta de Legazpi no [[Filipinas|arquipélago filipino.]] Na época vicerreinal de 1521, o navegante Fernão de Magalhães ao servizo de España chegou ao arquipélago filipino e tomou posesión xurídica das illas, baixo o trono español, pero sen deixar un só soldado ou español calquera nas illas que valese a colonización de España. Aínda que se sabía que os indíxenas eran sumamente dóciles e ademais queríase arrebatar o poder de Portugal nas Indias Orientais, Hernán Cortés enviou tres barcos rumbo a Asia, que partiron de Zihuatanejo en 1527. No camiño dous deles naufragaron, e o terceiro chegou, pero non regresou por non atopar a corrente de retorno. Despois en 1541, Ruy López de Villalobos foi enviado polo vicerrei Antonio de Mendoza para encabezar unha expedición cara ás Indias Orientais en busca de novas rutas comerciais. A súa expedición partiu de Porto de Nadal (Xalisco) en 1542 a bordo de catro carabelas.
En 1543 a frota tocou a costa sur da illa de Luzón (Filipinas), onde exploraron a costa e fixeron contacto cos dóciles indíxenas malaios. De alí partiron máis ao oriente ata alcanzar a illa de Leyte e nomeáronas "As Illas Filipinas" en honra ao rei Filipe II. A causa da fame e dun navío que se arruinou por un accidente de navegación, a expedición foi desastrosa e tivéron que ir a buscar refuxio nas Molucas, de dominio portugués, e logo dalgunhas escaramuzas foron tomados presos. Villalobos morreu preso en 1544 na illa de Ambón. O resto da tripulación conseguiu escapar e regresar a Nova España, onde contaron as historias ao vicerrei, e así considerouse parte de Nova España a Capitanía Xeneral de Filipinas.
O intento de colonización de Filipinas non terminou aí. O Vicerrei Luís de Velasco encargou a Miguel López de Legazpi facerse ao mar nunha nova expedición. Partiu de Porto de Nadal, Nova Galicia (actualmente Xalisco), o 21 de novembro de 1564 e na viaxe conquistou Guam, as Illas de Saavedra (Illas Marshall) e as Illas Marianas (escalando aí), e tocou Samar o 27 de abril de 1565. Habilmente, López de Legazpi evitou hostilizar aos moradores das illas, que se dicía que ensinaban nin máis por máis as vergoñas ao aire, e non atopou resistencia para exploralas.
Apucarana
Historia
O declive das industrias madeireira e cafeteira levou ao desemprego a gran parte da poboación rural asociadas a elas a partir de 1975. A recuperación económica comezou unha década máis tarde, co establecemento de industrias téxtiles, así como de servizos comerciais. Apucarana é coñecida como a capital brasileira das puchas.
Galeón de Manila
Colonización e conquista de Filipinas
Pola escaseza de produtos, Legazpi viuse forzado a trasladarse de illa en illa e expandiu os dominios alí. O movemento foi fácil xa que nas illas, do mesmo xeito que en México, os clans estaban enfrontados e Legazpi logrou establecer facilmente lazos de amizade que lle permitiron moverse de illa en illa, levantando ao pouco os primeiros asentamentos españois: a Vila do Santísimo Nome de Xesús e Vila de San Miguel.
Apucarana
Turismo
Os principais lugares turísticos de Apucarana son a Catedral de Nosa Señora de Lourdes, na praza Rui Barbosa, e o Parque Ecolóxico da Raposa.
Galeón de Manila
Descubrimento da ruta
O galeón de Manila-Acapulco comezou cando Andrés de Urdaneta, navegando nun convoi comandado por Miguel López de Legazpi, descubriu unha ruta de regreso desde a cidade de Cebú a México en 1565. Intentando regresar á frota, algúns dividíronse en dirección sur. Urdaneta razoou que os ventos alisios do Pacífico poderían moverse nun bucle como facían os ventos do Atlántico. Se no Atlántico os barcos daban unha volta ampla (a Volta Do Mar) cara ao oeste para recoller os ventos que os levaban de volta de Madeira, entón, pensou, navegando máis cara ao norte antes de dirixirse ao leste ía recoller os ventos alisios que o levarían de volta á costa oeste de América do Norte. Aínda que se embarcou a 38 graos Norte antes de virar cara ao leste, a súa corazonada deu os seus froitos, e alcanzou a costa cerca do cabo Mendocino, na actual California, e logo seguiu a costa cara o sur, ata San Blas e logo a Acapulco. A maior parte da súa tripulación morreu na primeira viaxe longa, xa que non levaban provisións suficientes.
No século XVIII comprendeuse que unha ruta menos ao norte era tamén suficiente, pero os navegantes do galeón tiñan ben clara a prohibición de ir, por accidentada, cara a costa de California por se quedaban inmobilizados pola néboa. Segundo o historiador William Lytle Schurz:
A primeira motivación para a exploración da Alta California foi atopar posibles escalas para os galeóns de Manila desgastados polo mar na última etapa da súa viaxe. As primeiras propostas chegaron ao pouco, pero a finais do século XVIII varios dos galeóns de Manila facían escala en Monterey.
As viaxes eran longas e duras e moita xente morría nelas, vítimas do escorbuto ou do fame. Había ocasións nas que se pagaban enormes sumas de diñeiro pola carne fresca das ratas que pululaban nas adegas. A isto había que sumarlle o perigo das incursións de piratas, aínda que, tendo en conta que nos máis de 250 anos que durou esta ruta comercial só foron atrapados catro galeóns, pódese dicir que o problema da piratería era bastante secundario. Outros problemas eran os temporais e a calma chicha, xa que ao non haber vento era imposible que os galeóns avanzasen.
Comercio de especias
miniatura|esquerda|300px|A ruta comercial Manila-Acapulco iniciouse en 1565 (amarelo) e a ruta comercial rival portuguesa do leste (verde) desde 1479-1640 (o mapa reflicte só en esquema, sen precisión, as rutas de navegación seguidas polos barcos). O comercio serviu como fonte fundamental de ingresos nos negocios dos colonos españois que vivían nas illas Filipinas. Fixéronse ao mar un total de 110 galeóns de Manila nos 250 anos do galeón de Manila-Acapulco (1565 a 1815). Ata 1593, tres ou máis barcos partían ao ano de cada porto. O comercio de Manila chegouse a converter en algo tan lucrativo que os comerciantes de Sevilla elevaron ao rei Filipe II unha queixa sobre as súas perdas, e conseguiron, en 1593, unha lei que estableceu un límite de só dous barcos navegando cada ano partindo de calquera dos portos, quedando un en reserva en Acapulco e outro en Manila. Tamén admitiuse unha escolta armada.
Con tales limitacións era fundamental construír o galeón o máis grande posible, chegando a ser, dos coñecidos, a clase de barcos construídos máis grande en calquera lugar ata ese momento. No século XVI, tiñan de media de 1.700 a 2.000 toneladas, e eran construídos con madeiras de Filipinas e podían levar a un milleiro de pasaxeiros. O Concepción, que naufragou en 1638, tiña unha eslora de 43 a 49 m (140-160 pés) e desprazaba unhas 2.000 toneladas. O Santísima Trinidad tiña 51,50 m de eslora (longo), 15,2 de manga (ancho), e desprazaba unhas 2.000 toneladas cunha tripulación de 413 homes. A maioría dos barcos foron construídos en Filipinas e só oito en México. O galeón de Manila-Acapulco terminou cando México conseguiu a súa independencia de España en 1821, despois de que a coroa española tomase o control directo de Filipinas. (Isto foi posible a mediados dos anos 1800 coa invención dos barcos a vapor e a apertura do canle de Suez, que reduciu o tempo de viaxe de España ás Filipinas a 40 días.)
Os galeóns levaban especias (pementa, cravo e canela), porcelana, marfil, laca e elaboradas teas (tafetans, sedas, veludo, raso), recollidas tanto das illas das Especias como da costa asiática do Pacífico, mercancías que se vendían nos mercados europeos.Tamén levaban artesanía chinesa, biombos xaponeses, abanicos, espadas xaponesas, alfombras persas, floreiros da dinastía Ming e unha infinidade de produtos máis. Asia oriental comerciaba principalmente cun estándar de prata, e os bens eran comprados principalmente coa prata mexicana. Os cargamentos foron transportados por terra a través de México ata o porto de Veracruz, no golfo de México, onde foron reembarcados na frota de Indias con destino a España. Esta ruta foi a alternativa de viaxe cara ao oeste polo océano Índico, e ao redor do cabo de Boa Esperanza, que estaba reservada a Portugal de acordo co tratado de Tordesillas. Tamén evitaba a escala nos portos controlados polos poderes da competencia, como Portugal e os Países Baixos. Desde os primeiros días da exploración, os españois sabían que o continente americano era moito máis estreito a través do istmo de Panamá que a través de México. Tratouse de establecer un cruzamento regular por terra alí, pero a espesa selva, e a malaria fixérono imposible.
Tardábase catro meses cruzar o océano Pacífico entre Manila e Acapulco e os galeóns eran o principal vínculo entre as Filipinas e a capital do vice-reino na Cidade de México e desde alí coa mesma España. Moitos dos chamados «kastilas» ou españois en Filipinas eran en realidade de orixe mexicana, e a cultura hispana de Filipinas está bastante próxima á cultura mexicana. Así que cando México finalmente obtivo a súa independencia os dous países continuaron o comercio, fóra dun breve período de calma durante a guerra Hispano-Estadounidense. Os galeóns de Manila navegaron no Pacífico durante case tres séculos, proporcionando a España os seus cargamentos de artigos de luxo, beneficios económicos e intercambio cultural.
Os naufraxios dos galeóns de Manila son lendas seguidas soamente polos naufraxios dos galeóns no Caribe. En 1568, o propio barco de Miguel López de Legazpi, o San Pablo (300 toneladas), foi o primeiro galeón de Manila en ser destruído no camiño a México.
Hawai
miniatura|300px|O [[océano Pacífico co Mauna Kea destacado.]] Durante 200 anos, centos de galeóns de Manila viaxaron desde o actual México ás Filipinas, coa súa ruta discorrendo ao sur das illas hawaianas. E, con todo non hai rexistros históricos sobre que houbese calquera tipo de contacto entre ambas as culturas. Historiadores británicos como Henry Kamen sostén que os españois non tiñan a capacidade de explorar adecuadamente o océano Pacífico, e que non foron capaces de atopar as illas, que estaban a unha latitude 20° ao norte da ruta dos galeóns e as súas correntes. Con todo, hai dúbidas sobre se os exploradores accidentalmente chegaron ás illas de Hawai dous séculos antes da primeira visita do capitán James Cook en 1778. Ruy López de Villalobos comandou unha frota de seis barcos que partiu de Acapulco en 1542 cun mariño español chamado Juan Gaetano a bordo como piloto. Dependendo da interpretación, os informes de Gaetano parecen describir o descubrimento de Hawai ou das illas Marshall en 1555. Se se tratase de Hawai, Gaetano sería un dos primeiros europeos que chegaron ás illas. A maioría dos estudosos rexeitaron estes argumentos por carecer de credibilidade.