cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Relacións públicas
Historia
Naquel momento, a Familia Rockefeller estaba sendo moi criticada pola opinión pública por conta do conflito entre mineiros e as forzas militares do Colorado que ficou coñecido como o massacre de Ludlow. O conflito resultou na morte de 19 a 26 persoas, incluíndo dúas mulleres e 11 nenos. Lee alertou á Familia Rockefeller que eles estaban perdendo apoio popular e desenvolveu unha estratexia para que Rockefeller Júnior a executara a fin de recuperar o seu prestixio coa clase traballadora. Parte do plano elaborado por Lee foi enviar a Júnior persoalmente para conversar cos mineiros e as súas familias, inspeccionar as súas condicións de traballo, as súas casas, e especialmente ouvir as súas queixas persoais. A estratexia atraeu a atención dos medios, que pasou a divulgar unha versión máis humanizada dos Rockefeller. esquerda|miniatura|Campaña da marca [[Lucky Strike concibida por Bernays, a fin de popularizar o cigarro entre as mulleres como un instrumento feminista.]] Porén, atribuír a paternidade da actividade mundial a Lee é unha cuestión controvertida, xa que el se consideraba un publicista, e non un relacións-públicas. Moitos académicos atribúen a Edward Bernays, sobriño de Sigmund Freud, ser o pioneiro. Con outro tipo de abordaxe, Bernays defendía a manipulación de masas e individuos, e desa forma axudou a popularizar nos Estados Unidos de América as actividades das relacións públicas. Foi el o primeiro profesor de relacións públicas nunha universidade e autor da primeira obra académica dedicada á área, nomeada de Crystallizing Public Opinion. O primeiro cliente de Bernays foi a Corporación de Tabaco Americana. Contratado para ampliar o consumo de cigarros nos EUA, Bernays entendeu que, se buscase unha forma de asocialo ó poder masculino e ós desexos inconscientes das mulleres de derrubalo, o cigarro sería máis atractivo para o público feminino.
Indíxena
O termo «indio»
Entre numerosos movementos nativos amerindios tamén perdeu crédito a designación indíxena en favor de termos de autoafirmación como "orixinario". Desta forma, moitos grupos que antes se identificaban xenericamente como indíxenas agora fano como orixinarios ou recorrendo directamente a etnónimos tradicionais ou nas súas linguas vernáculas.
Relacións públicas
Historia
Tralo remate da primeira guerra mundial, a sociedade norteamericana pasou a esixir cada vez máis informacións dos seus gobernantes. O Presidente Roosevelt pasou a esixir a presenza de técnicas de relacións públicas no seu goberno, e iso converteríase imperativo na segunda guerra mundial, cando o goberno tivo que desenvolver un intenso traballo para explicar o motivo que levou o país a entrar no conflito. A partir de entón, as relacións públicas desenvolvéronse en todo o mundo, sofisticando as súas técnicas e desenvolvendo os conceptos. Creáronse os primeiros cursos en universidades e colexios e os libros comezaron a proliferar. Nese escenario, órganos especializados e asociacións nacionais xurdiron nos Estados Unidos, en Inglaterra, en Francia, en Italia e no Brasil, culminando no I Congreso Internacional de Relacións Públicas en 1954, que consolidou a actividade profesional e o campo científico.
Indíxena
O termo «indio»
miniatura|170px|[[Benito Juárez, presidente de México (1858-1867; 1867-1872) e primeiro presidente de orixe indíxena (zapoteca) en América Latina.]]
O movemento indíxena
Os movementos indíxenas xurdidos no século XX conferíronlle un significado distinto ás palabras indio e indíxena. No contexto destes movementos, particularmente logo da Declaración de Barbados I: Pola liberación do indíxena de 1971 e da Declaración de Barbados II de 1977, estas formas de autodenominarse comezaron a expresar unha actitude política que lles confire unha identidade máis aló das súas respectivas cidadanías étnicas ("como indios conquistáronnos, como indios liberarémonos"). Ata grupos non americanos considéranse tamén "indíxenas", como o caso dos grupos saami do norte de Europa, quen se consideran incluídos na idea de "nacións sen territorio" que campea na noción «indíxenas». O identificarse cun nome antes considerado discriminatorio é, como se mencionou, unha actitude política, unha actitude ante o poder que lle dá unidade a un movemento conformado por unha gran diversidade de grupos étnicos que reinvindicarón desde o respecto aos seus dereitos culturais ata a autonomía política, pasando por un novo concepto á dignidade do concepto cultural e étnico do indíxena en América Latina.
Indíxenas de Asia
Os aborixes gaoshan de Taiwán, os ainus do Xapón. Outra rexión poboada por pobos ancestrais de organización pre-estatal son as montañas ao norte de Indochina no Sueste asiático, actualmente ocupado por Birmania, Tailandia, Laos, Vietnam e sueste da China, úsanse multitude de denominacións que frecuentemente cambian de país a país, o seguinte cadro resume algunha das denominacións:
Santaella
Santaella é un concello andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2010 tiña 6182 habitantes. A súa extensión superficial é de 272 km² e ten unha densidade de 22,72 hab/km². Atópase a unha altitude de 238 metros e a 43 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Indíxena
Indíxenas de Europa
Os arqueólogos acharon evidencia do poboamento das costas árticas escandinavas desde hai 11.000 anos ata hai 6.000 anos por un pobo que vivía da pesca e a caza de renos salvaxes. Tamén atoparon cerámicas dos antepasados dos saamis que datan de hai 3.500 anos. Actualmente considérase aos saamis como a poboación aborixe de Escandinavia e reivindican os seus dereitos como pobo indíxena.
Noruega, que alberga á metade da poboación saami, recoñeceu a esta poboación como unha etnia indíxena de acordo coas resolucións da ONU.
Os nenets (sobreviventes dos samoiedos) e komis son outros pobos indíxenas que viven próximo aos montes Urales, son pobos nativos que foron considerados indíxenas pola Federación Rusa, conservando a súa lingua e os seus costumes ancestrais.
Actualmente existe en Europa unha crecente influencia por parte da relixión do Odinismo Ásatrú, que aínda que os seus practicantes actuais non son "indíxenas" polo sentido pre-cristián, a orixe desta relixión é nativo da Europa nórdica. O seu crecemento foi tan extenso que Islandia un país de orixe totalmente viquinga, incluioa nas súas relixións oficiais.
Indíxenas de Oceanía
miniatura|upright|Home [[huli das terras altas do sur de Nova Guinea. En toda Nova Guinea existen preto dunhas mil linguas indíxenas.]] Moitas dos países baseados nas illas do Pacífico estaban poboadas orixinalmente por pobos polinesios, melanesios e micronesios e foron os seus únicos poboadores durante varios miles de anos.
A expansión colonial europea por parte dos imperios de ultramar supuxo a introdución de formas de goberno novas alleas aos indíxenas. Durante o século XX moitas das colonias europeas accederon á independencia na época da descolonización. Con todo, moitos dos novos estados xurdidos deste xeito, seguen sendo controlados ou condicionados por gobernos estranxeiros e persoas que viven fóra do Pacífico. Algúns exemplos de pobos gobernados foráneamente inclúen aos Chamorros de Guam, as Illas Marianas do Norte e as Illas Marshall.
Na maior parte de Oceanía, a diferenza do que sucede en América, os pobos auctóctonos superan en número aos descendentes dos colonizadores (excepto en Australia, Nova Zelandia e Hawai). De acordo co censo australiano de 2001, os aborixes australianos suman o 2,4% da poboación total, mentres que en Nova Zelandia o 14,6% da poboación identifícase, polo menos parcialmente, como indíxenas maorís.
Movementos indíxenas
miniatura|180px|esquerda|Conferencia Nacional de Pobos Indíxenas no [[Brasil.]] En diversas partes do mundo e moi especialmente en América os indíxenas crearón organizacións e levaron adiante accións co fin de defender e promover os dereitos dos pobos indíxenas, habitualmente marxinados e afectados pola discriminación nas sociedades modernas.
Os pobos indíxenas adoitan mobilizarse a partir das súas etnias orixinarias e as estruturas comunitarias nas que se atopan organizados, pero habitualmente establecen organizacións e redes de acción interétnicas de alcance local, nacional, subrexional, continental e ata global.
Entre os ámbitos indíxenas máis importantes do movemento indíxena, pode mencionarse o Foro Permanente sobre Cuestións Indíxenas das Nacións Unidas, os sucesivos Cumes de Pobos Indíxenas de América, os congresos indíxenas etc.
Moitos países conteñen nas súas constitucións o recoñecemento dos dereitos específicos dos indíxenas, usualmente relacionados co dereito á autonomía, a propiedade da terra e a reforma agraria, a discriminación e a protección das culturas e idiomas indíxenas. Tamén resulta habitual atopar leis especiais para garantir os dereitos dos indíxenas. Nalgúns países (Arxentina, Australia, Bolivia, Canadá, Chile, Dinamarca, Estados Unidos, Guatemala, México, Nicaragua, Nova Zelandia, Panamá, Perú, Venezuela etc.) existen institucións políticas destinadas a garantir graos de autonomía para os pobos indíxenas.
Shabazz Napier
Shabazz Bozie Napier, nado o 14 de xullo de 1991 en Boston, Massachusetts, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, Napier foi seleccionado na 24ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Charlotte Hornets. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Miami Heat. O 18 de xullo de 2014, asinou cos Heat tras acadar 10.2 puntos por encontro na Liga de Verán da NBA. Na súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Sioux Falls Skyforce, afiliado dos Heat na NBA Development League.
O 27 de xullo de 2015, Napier foi traspasado ós Orlando Magic a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2016.
O 7 de xullo de 2016, Napier foi traspasado ós Portland Trail Blazers.
O 17 de xullo de 2018, Napier asinou cos Brooklyn Nets.
O 7 de xullo de 2019, Napier foi traspasado xunto a D'Angelo Russell e Treveon Graham ós Golden State Warriors a cambio de Kevin Durant. O día seguinte, foi traspasado xunto a Treveon Graham ós Minnesota Timberwolves a cambio dos dereitos do Draft de Lior Eliyahu.
O 6 de febreiro de 2020, Napier foi traspasado ós Washington Wizards a cambio de Jordan McRae.
Moia, Navia de Suarna
Santiago de Moia é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 54 habitantes, deles 30 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Ponte Octávio Frias de Oliveira
A Ponte Octávio Frias de Oliveira (coñecida localmente como Ponte Estaiada) é unha ponte colgante situada na cidade brasileira de São Paulo, sobre o río Pinheiros. Fórmana dúas pistas penduradas en curvas independentes de 60º, sendo a única ponte colgante do mundo con dúas pistas en curva conectadas a un mesmo mastro. Foi inaugurada o 10 de maio de 2008, tras tres anos de construción, e hoxe é unha das máis famosas tarxetas postais da cidade
Indíxena
Movementos indíxenas
Moitos dos dereitos dos indíxenas derivan da súa condición do feito de que son culturas previas á constitución dos estados nos que viven. Esta cuestión da «preexistencia» deu lugar a debates de índole constitucional e política sumamente difíciles.
La Litera
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. La Litera (La Llitera en catalán e oficialmente La Litera/La Llitera ) é unha comarca de Aragón, en España, situada ao leste da provincia de Huesca. A capital administrativa é Binéfar e a histórico-cultural é Tamarite de Litera.
Indíxena
Movementos indíxenas
Moitos consideran que a actitude de discriminación das persoas indíxenas é unha falta de respecto ata cara a quen na actualidade ninguén consideraría indíxenas, pois as raíces indíxenas están nas orixes da maior parte dos habitantes de devanditos estados.
La Litera
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Albelda, El Campell, El Torricó, Azanuy-Alins, Baélls, Valdellou, Binéfar, Camporrélls, Castellonroi, Esplús, Peralta de Calasanz, San Esteban de Litera, Tamarit de Llitera e Vensilló.
Indíxena
Movementos indíxenas
En 1969 un artigo do escritor Normal Lewis denunciando o xenocidio de indíxenas brasileiros suscitou a creación de Survival International, a principal organización internacional en defensa dos dereitos dos pobos indíxenas.
La Litera
Xeografía
Limita ao norte coa comarca de Ribagorza, ao leste coa provincia de Lleida, ao sur coa comarca de Bajo Cinca, ao oeste coa comarca Cinca Medio e ao noroeste coa comarca de Somontano de Barbastro.
Linguas
Na Litera exceptuando Binéfar e Esplús, fálase catalán (ademais do español) e ensínase nas escolas dúas horas á semana opcionalmente, sendo que case todos os alumnos das escolas na Litera como na Franxa de Aragón elixen o catalán.
José María Bermúdez Leibas
José María Bermúdez Leibas, nado en Riotorto e finado en novembro de 1915, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do que fora alcalde de Riotorto, José Bermúdez, e cuñado de José García Estoa, a quen sucedeu como rexedor municipal. Foi nomeado Xuíz municipal de Riotorto en 1908, pero foi destituído en agosto por incompatibilidade cos cargos de secretario e fiscal que desempeñaban os seus sobriños. Foi alcalde de Riotorto do 5 de xullo de 1909 ao 22 de decembro de 1913.
Medicina tradicional
miniatura|Manual [[Lingua árabe|árabe de fitoterapia (aprox 1334).]]
A medicina tradicional engloba o conxunto de prácticas e técnicas empregados para fins medicinais desenvolvido ó longo de xeracións dentro de varias sociedades de todo o mundo antes da era da medicina moderna.
Indíxena
O indixenismo
O indixenismo é unha corrente cultural, política e antropolóxica concentrada no estudo e valoración das culturas indíxenas, e cuestionamiento dos mecanismos de discriminación e etnocentrismo en prexuízo dos pobos indíxenas. O indixenismo ten as súas raíces nas "políticas de indios" da época vicereinal, cando se consideraba que ese sector debía gobernarse con leis específicas vinculadas ás súas particulares crenzas, formas de goberno, estratificación social etc. É a finais do século XIX e principios do XX, coa reivindicación das culturas orixinais por parte dalgúns intelectuais, cando comezan a crearse institucións e leis que pretenden a salvagarda dos valores indíxenas. Con todo, o que comezou como un movemento cultural, pronto pasou a ser unha plataforma política que nunca contou con representantes indíxenas e que foi absorbida polos plans e promesas dos distintos gobernos.
Indíxenas na actualidade
Aínda existen moitos grupos indíxenas en case a totalidade de América do Sur, sendo en Bolivia e no Perú, hoxe en día é ao redor do 30%, onde representan unha maior porcentaxe da poboación e conservan mellor as súas tradicións e idioma, e en Guatemala o 45% de poboación é maia sendo este país un dos que ten un poboación indíxena máis numerosa. Os indíxenas tamén representan unha parte importante da poboación de Paraguai e Ecuador; noutros países como Chile, Colombia, Venezuela e a Arxentina son poboacións minoritarias (roldan o 2% ou menos da poboación de cada país).
En México, a poboación indíxena está distribuída por toda a nación pero concéntrase especialmente na serra Nai do Sur, a península do Iucatán e nas zonas máis remotas e de difícil acceso, tales como a Serra Madre Oriental, a Serra Madre Occidental e áreas veciñas a estas, non é numerosa a poboación indíxena en México debido á mestizaxe, pero a presenza dos nativos mexicanos dentro da identidade nacional está moi presente polo alto desenvolvemento das culturas mesoamericanas; do mesmo xeito que sucede no Perú, Bolivia e Guatemala. O estado con maior poboación indíxena é Oaxaca e o que ten maior poboación indíxena dentro do seu propio territorio é o Iucatán, grupos étnicos como os zapotecos, maias, nahuas, purépechas, mixtecos, iaquis, kikapúes e otomís lograron mellorar as súas condicións de vida e adaptáronse facilmente á cultura do comercio e a globalización; a pesar dos esforzos realizados por diferentes organismos gobernamentais e non-gobernamentais en prol do recoñecemento legal da cultura e da calidade de vida dos pobos orixinarios de México, existen aínda outros grupos indíxenas cun alto grao de marxinación, discriminación, desnutrición e pobreza extrema que os está levando á extinción da súa cultura.
O caso arxentino é representativo do último estadio de asimilación dos indíxenas á cultura maioritaria, nese país as poboacións indíxenas son pouco numerosas e marxinais, que habitan as rexións de Santiago del Estero, Formosa, Chaco, Salta e Jujuy. Neses lugares os indíxenas subsisten na marxinalidade, carecendo de hospitais, escolas e frecuentemente con problemas de malnutrición. Isto debido a que aos indíxenas non obteñen traballo na economía formal e son discriminados.
No Brasil, a poboación indíxena concéntrase especialmente nas zonas remotas, dificilmente accesibles e pouco desenvolvidas do occidente, tales como a Amazonia, Mato Grosso e áreas veciñas a estas, posto que dos territorios costeiros están totalmente extintos, xa sexa por mestizaxe ou outras razóns.
Medicina tradicional
A Organización Mundial da Saúde define medicina tradicional como:
Outros nomes
esquerda|miniatura|[[Mandragora (xénero)|Mandrágora masculina e feminina segundo o tratado de medicina herbal do século XV Hortus sanitatis por Johannes de Cuba.]] miniatura|[[Apio do herbario de Barbarus Apuleius, (aprox 1400).]] Tamén é coñecido co nome de medicina herbal debido ó feito de que a maioría dos remedios son parte de terapias tradicionais que inclúen herbas medicinais, partes de plantas ou produtos de orixe vexetal. O uso de diferentes drogas, segundo os diferentes pobos tradicionais deu orixe ó nome de etnofarmacoloxía.
Outro nome aplicado para as prácticas curativas tradicionais é medicina popular ou medicina folclórica (en inglés: Folk medicine), xa que moitas destas técnicas son parte do folclore étnico local ou están intimamente relacionados.
Tamén se aplica o termo medicina alternativa no conxunto de prácticas medicinais tradicionais, incluíndo os doutras culturas ou países, como a medicina tradicional chinesa, a terapia manual tradicional do Xapón, e o ayurveda. Estes teñen en común o feito de que eles non forman parte das ciencias da saúde da medicina convencional.
En Galicia existen aínda hoxe exemplos de medicina tradicional como os compoñedores.
Desprazamento ao vermello
400px|miniatura|Universo observable con desprazamento ao vermello de z=0.01 a z=1089miniatura|200px|Desprazamento ao vermello das [[liña espectral|liñas espectrais no espectro visible dun supercúmulo de galaxias distantes (dereita), comparado co do Sol (esquerda). A lonxitude de onda increméntase cara ao vermello e máis alá.]] miniatura|200px|Desprazamento ao vermello ou ao azul en función do movemento relativo entre o obxecto emisor e o observador. miniatura|175px|Figura que ilustra o desprazamento ao vermello de tipo gravitacional. En física e astronomía, o desprazamento ao vermello ou desvío ao vermello (en redshift), ten lugar cando a radiación electromagnética, normalmente a luz visible, que se emite ou reflict desde un obxecto se despraza cara ao vermello ao final do espectro electromagnético. De xeito máis xeral, o desprazamento ao vermello defínese como un incremento na lonxitude de onda de radiación electromagnética recibida por un detector comparado coa lonxitude de onda emitida pola fonte. Este incremento na lonxitude de onda correspóndese cun decremento na frecuencia da radiación electromagnética. En cambio, o decrecemento na lonxitude de onda chámase desprazamento ao azul.
Calquera incremento na lonxitude de onde denomínase "desprazamento cara ao vermello", mesmo se ocorre na radiación electromagnética de lonxitudes de onda non visibles, como os raios gamma, raios X e a radiación ultravioleta. Esta denominación pode ser confusa xa que a lonxitudes de onda maiores que o vermello (por exemplo, infravermello, microondas e ondas de radio), os "desprazamentos ao vermello" afánstanse da lonxitude de onda do vermello. Así que falar de frecuencias de ondas menores que o vermello continúa a significar que a lonxitude de onde tende a alongarse e non a semellarse ao vemello.
Un desprazamento ao vermello pode ocorrer cando unha fonte de luz se afasta dun observador, correspondéndose a un desprazamento Doppler que cambia a frecuencia percibida das ondas sonoras. Aínda que a observación deses desprazamentos ao vermello, ou o seu contraposto, ao azul, ten numerosas aplicacións terrestres (por exemplo o radar Doppler e a pistola radar). A espectroscopia astronómica utiliza os desprazamentos ao vermello Doppler para determinar o movemento de obxectos astronómicos distantes. Este fenómeno foi predito por primeira vez e observado no século XIX cando os científicos comezaron a considerar as implicacións dinámicas da natureza ondulatoria da luz.
Outro mecanismo de desprazamento ao vermello é a expansión métrica do espazo, que explica a famosa observación dos desprazamentos ao vermello espectrais de galaxias distantes, quásares e nubes gasosas intergalácticas que se incrementan proporcionalmente coa súa distancia ao observador. Este mecanismo é unha característica clave do modelo do Big Bang da cosmoloxía física.
Un terceiro tipo de desprazamento ao vermello, o desprazamento ao vermello gravitacional (tamén coñecido como efecto Einstein), é un resultado da dilatación do tempo que ocorre preto de obxectos masivos, de acordo coa relatividade xeral.
Estes tres fenómenos poden comprenderse baixo o paraugas de leis de transformación de marcos. Existen outros moitos mecanismos con descricións físicas e matemáticas moi diferentes que poden conducir a un desprazamento na frecuencia de radiación electromagnética e con accións que poden ser coñecidas ocasionalmente como "desprazamento ao vermello", incluíndo a dispersión e efectos ópticos.
Historia
A historia do desprazamento ao vermello comezou co desenvolvemento no século XIX da mecánica ondulatoria e a exploración do fenómeno asociado co efecto Doppler. O efecto chámase así despois de que Christian Andreas Doppler ofrecese a primeira explicación física coñecida para o fenómeno en 1842. A hipótese foi probada e confirmada mediante ondas sonoras polo científico neerlandés Christophorus Buys Ballot en 1845. Doppler predixo correctamente que o fenómeno debería aplicarse a todas as ondas e en particular suxeriu que a variación das colores das estrelas podía atribuírse ao seu movemento con respecto á Terra. Mentres que esta atribución acabou por ser incorrecta (as cores das estrelas son indicadores da temperatura, non do movemento), Doppler foi posteriormente reivindicado pola verificación de observacións do desprazamento ao vermello.
En 1871, o desprazamento ao vermello óptico foi confirmado cando se observou o fenómeno nas liñas de Fraunhofer empregando a rotación solar, a uns 0.1 Å do vermello. En 1901, Aristarj Belopolsky verificou o desprazamento ao vermello óptico no laboratorio utilizando un sistema de rotación especular.
Comezando coas observacións en 1912, Vesto Slipher descubriu que moitas nebulosas espirais tiñan considerables desprazamentos ao vermello. Posteriormente, Edwin Hubble descubriu unha relación aproximada entre o desprazamento ao vermello desas "nebulosas" (agora coñecidas como galaxias) e a distancia a elas coa formulación do seu epónimo, a lei de Hubble. Estas observacións corroboraron o traballo de Alexander Friedman de 1922, en que achou as ecuacións de Friedmann, demostrando, que o Universo podía expandirse e presentou a velocidade de expansión nese caso. Hoxe considéranse fortes probas da expansión do universo e da teoría do Big Bang.
Ambystoma gracile
Ambystoma gracile é unha especie de píntega que vive a costa noroeste do Pacífico de Norteamérica. É unha píntega bastante grande que crece ata unha lonitude de 220 mm. Encóntrase desde o sueste de Alasca en May Island, a través do estado de Washington e Oregón ata o sur da desembocadura do río Gulala no condado de Sonoma, California. Aparece desde o nivel do mar ata a liña de árbores, pero non ao leste da divisoria das Cascadas. A súa área de distribución inclúe a illa de Vancouver na Columbia Británica e as illas de San Juan, Cypress, Whidbey, Bainbridge e illas Vashon en Washington.
Descrición
A masa de ovos é moi firme, parece como un cerebro cunha capa de xelatina que rodea toda a masa. Cada ovo ten 2 mm de diámetro e toda a masa de ovos ten o tamaño dun puño humano. As masas de ovo deposítanse na auga a uns 0,5–2 metros baixo a superficie.
Os anfibios acabados de eclosionar son de 1-35 mm de longo con branquias plumosas a un lado do corpo. Os xuvenís son 16–105 mm de longo do fociño ao ano. Os adultos son de 40–107 mm de longo de fociño ao ano.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Un exemplar de A. gracile en [[Langley, Columbia Británica (cidade)|Langley, Columbia Británica]] Aparecen formas manchadas na porción norte da súa área de distribución. Unha liña divisoria situada na latitude de 51°N separa as dúas subespecies recoñecidas, ao norte desa liña vive A. g. decorticatum e ao sur A. g. gracile.
As poboacións con adultos neoténicos son comúns; a frecuencia de adultos con branquias increméntase coa altitude, xa que eses adultos a altitudes baixas e intermedias son case todos terrestres, mentres que os adultos a altutudes moi elevadas son principalmente neoténicos. Un exemplo dunha poboación pedomórfica desta píntega é a do lago Cráter, Oregón; a poboación é sintópica con Taricha granulosa.
Os adultos terrestres viven en mesohábitats desde pradeiras a bosques mesofíticos. Os adultos terestres son principalmente escavadores, e son xeralmente activos na superficie só durante as chuvias fortes e as migracións primaverais cara aos seus sitios de reprodución acuáticos. Porén, poden ás veces encontrarse baixo troncos e outras rsiduos superficiais fóra da estación reprodutora.
Conservación
miniatura|Masas de ovos viables de A. gracile suspendidos sobre a auga a medida que descende o nivel da auga. Descoñécese o status de conservación das poboacións de Ambystoma gracile. Non se observan declives aparentes no Canadá. Nas montañas Cascadas de Washington, A. gracile é moito menos abundante en bosques novos que nos vellos. Porén, un estudo feito no oeste de Oregón encontrou pouca correlación entre a abundancia de píntegas e a idade do lugar, polo que non está claro se A. gracile require bosques vellos para prosperar. Porén, a corta total de árbores nunha área, parece facer que o hábitat sexa inadecuado; non se encontrou ningunha destas píntegas en zonas de corta recente de árbores. Deixar unha zona tampón de bosque de 200–250 m arredor dos sitios de reprodución usados polos adultos terrestres pode preservar unhas condicións óptimas para as poboacións locais.
Neuhof, Hessen
Neuhof é un concello alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. Está situado 15 km ao suroeste da capital de distrito, Fulda.
Divídese en oito localidades e ten máis de 1000 anos de historia. Neuhof e Neustadt menciónanse por primeira vez no ano 956, mentres que Ellers se menciona por primeira vez no ano 1165 como Elderiches.
A 30 de setembro de 2017 tiña 10867 habitantes nunha área de 90,28 km.
As Cancelas, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
As Cancelas é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Neuhof, Hessen
Localidades en Neuhof
250px|miniatura|Neuhof. O concello divídese nas seguintes localidades:
Donald Ramotar
Traxectoria
Ingresou no Partido Progresista do Pobo a principal forza da descolonización na Güiana en 1967. Licenciado en Economía pola Universidade da Güiana, medrou na estrutura da formación ao longo da década dos setenta ata chegar ao seu comité executivo en 1983. En 1988 foi designado encargado de relacións internacionais do Sindicato Labrego da Güiana, posto que ocupou ata 1992.
O esquerdista e etnicamente indostaní PPC escolleuno como un dos candidatos ao Parlamento da Güiana en 1992, onde conseguiu o escano ao mesmo tempo que o líder da formación, Cheddi Jagan se facía co poder logo de varias lexislaturas na oposición. Reelixido continuamente dende eses comicios, a partir de 1993 ocupou ademais a secretaría executiva do PPP. Logo do falecemento de Jagan, Ramotar foi elixido o novo secretario xeral do partido, en 1997. Durante a primeira década do século XXI foi sumando poder na estrutura do partido: reelixido para o Comité Executivo, e como secretario xeral, tamén accedeu ao consello editorial do xornal de partido Thunder (trebón), mentres que o líder público do PPP, Bharrat Jagdeo, ocupaba a presidencia.
En 2011 os dous termos máximos para a presidencia de Bharrat Jagdeo chegaron á súa fin e anunciou que deixaría a presidencia ao remate do ano. Ramotar foi daquela escollido líder da formación para a contenda electoral sen oposición interna e semanas despois Jagdeo nomeábao conselleiro político, o seu primeiro cargo na goberno en todos eses anos. As eleccións celebráronse o 28 de novembro de 2011, e Ramotar foi proclamado vencedor catro días máis tardes logo dun reconto moi axustado. Ramotar conseguira a vitoria, pero quedaba a un escano da maioría absoluta. Conforme a lexislación güianesa iso encargáballe a tarefa de gobernar pero ao mesmo tempo en ausencia de maioría parlamentaria.
Coelophysis
Coelophysis (do grego "ósos ocos") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo celofísido, que viviu a finais do período Triásico, hai aproximadamente 216 a 196 millóns de anos, no Noriano, ao suroeste dos Estados Unidos de América, así como en Suráfrica e Zimbabwe. O seu nome génerico débese a que os ósos das súas patas eran ocos e provén do grego antigo κοιλος/koilos que significa "oco" e φυσις/physis "forma". A especie tipo, C. bauri, foi descrita por Edward Drinker Cope en 1889.
Partisan Records
Partisan Records é un selo discográfico independente con oficinas nos Ánxeles, Londres e Cidade de México, ademais de Nova York, onde Tim Putnam e Ian Wheeler fundaron a compañía en 2007. Inicialmente a compañía dirixíase dende o apartamento de Putnam en Brooklyn, e trasladouse en 2009 ás súas oficinas en Williamsburg, onde aínda están. O álbum de Holy Sons Decline of the West foi o primeiro lanzamento do selo, un exitoso traballo ao que lle seguiu ao pouco tempo o lanzamento do traballo de Deer Tick War Elephant.
En 2008, mentres traballaba como encargado nocturno no local The Knitting Factory en Manhattan, o CEO de Knitting Factory Entertainment, Morgan Margolis, achegouse a Putnam para formar unha asociación estratéxica con Partisan. Xuntos reeditaron o catálogo de Fela Kuti e reviviron o seu selo, Knitting Factory Records, que tamén inclúe a outros membros da familia Kuti, como Femi Kuti e Seun Kuti.
Partisan cultivou unha nómina de artistas ecléctica e diversa, abarcando bastantes xéneros musicais, priorizou unha filosofía amigable cos artistas, e acadou o recoñecemento internacional. En 2018 conseguiron un top 5 nas listas do Reino Unido e un nomeamento aos BRIT Awards con Joy as an Act of Resistance de Idles, e en 2019 obtiveron o seu primeiro nomeamento para un Grammy con Deran de Bombino.
Putnam no presente traballa como presidente de Partisan, e Wheeler xestiona a revista online The Talkhouse, que fundou en 2015 e comparte unha oficina con Partisan.
Estatuto de Autonomía do País Vasco de 1979
O Estatuto de Autonomía do País Vasco de 1979 é a norma institucional pola que o País Vasco accedeu ao seu autogoberno constituíndose en comunidade autónoma dentro de España. Ao longo da súa historia o País Vasco tivo dous estatutos de autonomía, o Estatuto de Autonomí­a de 1936, aprobado en plena guerra civil e que só puido ser posto en práctica en Biscaia (posto que Guipúscoa e Áraba estaban en mans do bando franquista) e o de 1979 (Lei Orgánica 3/1979, de 18 de decembro, de Estatuto de Autonomía para o País Vasco), tamén chamado Estatuto de Gernika.
Historia
Vista a imposibilidade de integrar a Navarra nun proxecto común pola oposición da maioría dos partidos políticos navarros, a Asemblea de Parlamentarios Vascos reunida en maio de 1977 aproba a elaboración dun proxecto de Estatuto de Autonomía que se presentaría ao Goberno, ao Parlamento e que habería de ser aprobado en referendo.
Redacción
Tras constituírse provisionalmente en 1977 as Xuntas Xerais de cada «territorio histórico» (denominación que a partir de entón recibirán as provincias vascas e Navarra), un Real Decreto de xaneiro do ano seguinte establecía a formación do Consello Xeral Vasco como órgano superior de goberno preautonómico, integrado por tres representantes de cada territorio histórico elixidos polas súas Xuntas Xerais. A súa actuación viuse dificultada tanto pola proliferación de organismos similares en todas as rexións españolas como pola escasa vontade do goberno central de proceder a transferencias reais de poder. En calquera caso, de acordo co decidido pola Asemblea de Parlamentarios Vascos, en decembro de 1978 foi constituído un relatorio redactor dun anteproxecto de Estatuto de Autonomía, que tras concluír os seus traballos a fume de carozo e facelo aprobar pola Asemblea, remitiu o anteproxecto ao goberno central o 29 de decembro.
Referendo
Sometido a referendo o 25 de outubro de 1979, foi aprobado cunha participación do 58,85% do censo e un 90,27% de votos afirmativos.
O voto afirmativo foi defendido pola maioría dos partidos (PNV, PSE-PSOE, UCD, EE, PCE-EPK, PTE, ORT, EKA, PSOE-H, IR, ESEI) e pola organización armada ETA pm. A abstención foi a alternativa defendida pola coalición Herri Batasuna e polos partidos EMK, OIC-EKE e LKI. Pola súa banda, Alianza Popular (logo refundada no Partido Popular) e Unión Nacional pediron o voto en contra por considerar que a autonomía dos pobos era unha ameaza contra a unidade de España.
Características
O Estatuto establece un sistema de goberno parlamentario, no que o lehendakari ha de recibir a confianza do Parlamento Vasco, o cal é elixido por sufraxio universal e integrado por 75 deputados (25 por cada un dos tres territorios históricos).
O que fai ao Estatuto de Autonomía do País Vasco distinto aos demais non é o número das competencias transferidas ou que se poden transferir, pois o proceso aínda non foi completado, senón o feito de que, á vez que no ordenamento constitucional, a autonomía vasca fundaméntase na foralidade histórica, recoñecida na Constitución española. A partir deste suposto, o País Vasco obtén un procedemento de financiamento especial (só equivalente ao de Navarra) baseado nunha actualización dos concertos económicos establecidos trala abolición dos Foros en 1876, que se mantiñan en Áraba e Navarra pero foran derrogados en Guipúscoa e Biscaia polo réxime franquista ao finalizar a guerra civil. Igualmente, o Estatuto permite a formación dun corpo de policía propio, a Ertzaintza, con vocación de policía integral e despregada por todo o territorio. Para rematar, é tamén unha certa visión da foralidade a que leva a constituír unha organización territorial especial, na que as deputacións forais teñen tantas atribucións que entran en ocasións en conflito co Goberno Vasco.
Panay
Panay é unha illa filipina do arquipélago das Visayas. Ten 11.514 km². Distínguense na mesma tres rexións: a occidental, con montañas de ata 2.180 m; a chaira central, percorrida polos ríos Sibalom, Jaro e Jalaud; e os outeiros do leste.
O nome da illa foi dado polos EUA a algúns dos seus barcos, o máis coñecido foi o USS Panay, lancha canoneira do río Yang-Tse-Kiang, que as tropas xaponesas ametrallaron ata afundilo, en decembro de 1937, durante o saqueo de Nankin. O incidente do Panay provocou por milagre só dous mortos nas numerosas persoas de orixe occidental que se refuxiaran a bordo, fuxindo da tolemia sanguenta das tropas xaponesas. Todo o acontecemento foi filmado ao longo por correspondentes de guerra de varios países que estaban a bordo. Un mes despois, as películas difundidas nos EUA durante o período das festas de fin de ano provocaron a ira do pobo e numerosas manifestacións esixindo unha reaccion enérxica do goberno. Roosevelt ameazou ao Xapón con declararlle a guerra, pero o goberno xaponés, ao seu pesar, escusouse abundamente do "erro" dos seus soldados e pagou unha gran multa aos americanos.
Xeografía
O Monte Nangtud, é o punto máis alto na illa de Panay que se atopa a 2.205 m. sobre o nivel do mar. Boracay é unha illa a 2 km ao noroeste e parte da provincia de Aklan, é un destino turístico popular.
Divisións administrativas
A illa está cuberta por 4 provincias, 92 municipios, e desde 2014, 3 cidades (93 municipios se inclúese o grupo de Illas asociadas de Caluya), todas baixo a xurisdición da rexión de Visayas Occidental.
Historia de Suráfrica
miniatura|300px|Bóers cruzando o Karoo. Descubríronse vestixios de homínidos que poboaron o actual territorio de Suráfrica hai máis de tres millóns de anos. Evolucionaron gradualmente ata fai un millón de anos cando aparece o Homo erectus na rexión. Os primeiros coñecementos que se teñen do Homo sapiens datan de fai 100.000 anos. Os primeiros Homo sapiens que se coñece no área son as tribos de san despectivamente coñecidos como bosquimáns, os cales eran principalmente cazadores. Hai uns 2.500 anos tribos de bantúé emigraron do delta do río Níxer cara ao que hoxe é Suráfrica e, aparentemente, viviron pacificamente cos bushman na rexión. Pouco se coñece desta época por canto estas tribos non coñecían a escritura e o escaso coñecemento que se ten provén de achados arqueolóxicos. Posteriormente emigraron outras tribos a Suráfrica tales como os khoi, san, xosas, zulús e outras.
A historia escrita de Suráfrica comeza coa chegada dos europeos á rexión. Os primeiros en facer incursións foron os portugueses, quen fundaron un asentamento precursor de Cidade do Cabo no Cabo de Boa Esperanza e practicamente exterminaron aos khoikhoi e san que habitaban na rexión. Os holandeses, arrebataron a colonia aos portugueses en 1652, estableceron pequenos asentamentos no Cabo de Boa Esperanza e se expandiron ata formar a Colonia do Cabo. Ao final do século XVIII os ingleses apoderáronse da colonia holandesa, transformándose entón nunha colonia británica. A poboación europea comezou a expandirse e comezaron as loitas cos nativos sobre a posesión da terra con abundantes baixas en ambos lados. As hostilidades tamén se iniciaron entre os holandeses e os británicos e moitos destes holandeses emigraron e establecéronse na zona central da rexión coñecida como Highveld onde formaron catro repúblicas. Os holandeses, para aquela época coñecidos como os Bóers (granxeiros, en holandés), tiveron dúas guerras cos británicos, chamadas guerras Anglo-Boers, que terminaron na derrota destes e das súas repúblicas independentes.
En 1910 as catro principais repúblicas da rexión uníronse configurando a Unión Surafricana. Aos poboadores de raza negra non se lles deu o dereito de voto nesta república e a falta de dereitos dos negros, os denominado "homes de cor" e asiáticos continuou erosionando o concepto de Unión.
Os descendentes dos colonos brancos sempre constituíron unha minoría entre os africanos de raza negra. Logo da segunda guerra mundial os brancos ditaron as súas regras racistas a través do Apartheid, mediante unha serie de leis que establecían a segregación racial. O sistema do Apartheid empezouse a cuestionar internacionalmente ao comezar o último cuarto do século XX, polo que o goberno do Partido Nacional incrementou as sancións, os arrestos e a opresión contra a poboación que non era branca.
En 1990, logo dun longo período de resistencia por parte de varios movementos anti-apartheid (sobre todo o Congreso Nacional Africano) e da presión internacional por campañas como Free Nelson Mandela, o goberno do Partido Nacional viuse forzado a dar un primeiro paso cara á negociación abolindo a prohibición do Congreso Nacional Africano e outras organizacións políticas de esquerdas, e liberando a Nelson Mandela logo de 27 anos en prisión. Para a entrega do poder á maioría negra leváronse a cabo negociacións que incluían o mantemento do sistema económico preexistente, a lei de reconciliación e o desmantelamento do programa nuclear de Suráfrica para que os africanos non dispuxesen da bomba atómica. A lexislación do Apartheid foi gradualmente substituída dos textos estatutarios e leváronse a cabo as primeiras eleccións multirraciais en 1994. O Congreso Nacional Africano (ANC) gañounas cunha gran maioría, e desde entón mantívose no poder.
O país está actualmente baixo control da maioría negra, a cal constitúe o 80 % da poboación. Malia a eliminación do apartheid, millóns de surafricanos negros continúan vivindo na miseria e a taxa de desemprego oficial rolda no 40%. De todos os xeitos leváronse a cabo cambios lexislativos baixo os auspicios do BEE (Black Economic Empowerment), axudando a nivelar as condicións de vida dos grupos raciais do país, situación provocada por mor de décadas de dominio económico desproporcionado por parte da minoría branca.
Penelas, Doade, Lalín
Penelas é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dous homes), catro menos ca no ano 2000.
Aureliano in Palmira
Aureliano in Palmira (en galego Aureliano en Palmira) é unha ópera (dramma serio) con música de Gioachino Rossini sobre un libreto en italiano xeralmente atribuído a Felice Romani. A súa estrea tivo lugar o 26 de decembro de 1813 no Teatro alla Scala de Milán baixo a batuta de Alessandro Rolla.
Libreto
O libreto está asinado coas siglas G. F. R., mais é xeralmente atribuído a Giuseppe Felice Romani, aínda que outras veces é atribuído ao descoñecido Gian Francesco Romanelli. Suxeriuse que o último nome pode ser o resultado dunha confusión de Romani con Luigi Romanelli, o poeta de La Scala anterior á chegada de Romani ao posto.
O dúo entre Zenobia e Arsace do Acto 1, Se la m'ami, o mia regina ("Se ti me amas, oh miña raíña"), foi moi admirada por Stendhal. A pesar de que nunca vira unha representación completa de Aureliano in Palmira, escoitou o dúo nun concerto en París e describiu a súa música como "sublime" e un dos mellores dúos que Rossini escribira. Outra música desta ópera, particularmente a abertura, foi posteriormente reempregada por Rossini en Elisabetta, regina d'Inghilterra e en Il barbiere di Siviglia.
Historia
Aureliano in Palimira foi o segundo encargo que o Teatro alla Scala lle fixo a Rossini. Abriu a tempada de Tempada de Carnaval do teatro co famoso castrato, Giovanni Battista Velluti no papel de Arsace. Foi o único papel escrito por Rossini para castrato. Rossini escribiu orixinalmente o papel de Aureliano para Giovanni David, un dos máis renombrados tenores do seu tempo. Porén, debido a problemas durante os ensaios levaron a David a abandonar a produción, e Luigi Mari ocupou o seu lugar. A popular soprano, Lorenza Correa, cantando o papel da raíña Zenobia. A orquestra foi dirixida na estrea por Alessandro Rolla e a dirección de escena de Alessandro Sanquirico.
A noite da estrea resultou decepcionante para os críticos milaneses que eloxiaron a produción pero consideraron a súa música inferior á de Tancredi, tamén de Rossini e estreada en Venecia a principios dese mesmo ano. Tamén houbo críticas aos tres cantantes principais. A ópera tivo unha xeira de 14 representacións en La Scala esa tempada e foi representada esporádicamente en varios teatros italianos (incluído o Teatro San Carlo en Nápoles) entre 1814 e 1831. Tamén foi representada en Londres en 1826, novamente con Velluti como Arsace. Logo a ópera caeu máis ou menos no esquecemento.
A súa primeira representación moderna tivo lugar en setembro de 1980 no Teatro Politeama en Xénova baixo a dirección de Giacomo Zani, con Paolo Barbacini momo Aureliano, Helga Müller-Molinari como Arsace, e Luciana Serra encarnando a Zenobia. Houbo outra revitalización da ópera importante en 1996 no Festival "Rossini in Wildbad" baixo a dirección de Francesco Corti, con Donald George como Aureliano, Angelo Manzotti no papel de Arsace, e Tatiana Korovina como Zenobia.
Acto 1
A raíña Zenobia, o seu amante Arsace, e os sacerdotes ofrecen sacrificios no Templo de Isis e rezan pola súa salvación ante a proximidade do exército romano. O xeneral Oraspe entra ao son de música militar e anuncia que o exército de Aureliano está ás portas de Palmira. Arsace promete as súas tropas persas para defender a cidade. Logo dunha escena dramática de batalla na planicies fora da cidade, os persas son derrotados. Os soldados romanos celebran a súa vitoria. Aureliano chega e trata a Arsace, agora o seu prisioneiro. El respóndelle ao Eperador con dignidade e afirma o seu amor por Zenobia, dicindo que está disposto a morrer por ela.
Dentro dos muros de Palmira, Zenobia escondeu os tesouros do reino nas vóvedas baixo o pazo. Ela decide facer un último esforzo coas súas tropas para salvar a cidade. Zenobia pídelle a Aureliano unha tregua para que poida falar con el e obter a liberdade dos prisioneiros, entre eles Arsace. Ante o rechazo de Aureliano a liberar aos prisioneiros, ela pídelle poder ver a Arsace unha última vez. Zenobia e Arsace choran ante o seu destino. Aureliano entra e promete liberar a Arsace coa condición de que abandone a Zenobia. Arsace négase e é sentenciado a morte. Os exércitos romano e palmireno prepáranse para a derradeira batalla.
Acto 2
Palmira foi agora conquistada polos romanos. Aureliano entra no pazo de Zenobia e decláralle o seu amor, mais ela o rexeita. Mentres tanto Oraspe libera a Arsace, que escapa polos outeiros xunto ao río Éufrates, onde está protexido por un grupo de pastores. Os soldados de Arsace reúnense con el e dinlle que Zenobia foi tomada como prisioneira. Arsace ponse en marcha para liberala e prepara un novo ataque contra os romanos coas tropas de Palmira.
No pazo, aureliano propón a Zenobia que reinen xuntos en Palmira. Unha vez máis, Zenobia o rexeita. Máis tarde esa noite, Arsace e Zenobia encóntranse de novo á lúz da lúa e abrázanse. Cando son descubertos polas tropas romanas, piden morrer. Aínda que admira o seu valor e a devoción do un cara o outro, Aureliano decreta que rematen os seus días en celas separadas. Publia, a filla dun xeneral romano e segredamente namorada de Arsace, pídelle a Aureliano que se apiade del.
A escena final ten lugar nunha gran cámara do pazo de Zenobia. Os líderes e os sacerdotes dos palmirenos derrotados reúnense suplicando a Aureliano. Oraspe, Arsace e Zenobia son levados á cámara encadeados. Aureliano, ten un cambio de corazón e libera a Zenobia e Arsace para que reinen xuntos en Palmira coa condición de que xuren lealtade ao Imperio Romano. Eles aceptan, e eloxian o corazón xeneroso de Aureliano. O coro canta con ledicia, "Torni sereno a splendere all'Asia afflitta il dì." ("Que o día esclareza sereo e brile pola sufrinte Asia.")