cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro Gost Sastre
Traxectoria
A tempada 1972/73 foi a última de Gost no Celta. So xogou dous encontros xa que o adestrador arxentino do equipo, Pedro Dellacha preferiu confiar en Alarcia. Ao rematar a competición volve a Mallorca e ficha polo Club Esportiu Constància d'Inca.
Mariano Guadalupe Vallejo
Biografía
Tras sufrir de malaria na súa estancia no presidio, foi posto en liberdade o 1 de agosto ó aceptar manterse neutral na Guerra de Intervención estadounidense ocorrida entre os Estados Unidos e México (1846-1848).
Trala derrota de México fronte ós Estados Unidos e a sinatura do Tratado de Guadalupe Hidalgo en 1848, Mariano Vallejo amosa a súa lealdade á Constitución dos Estados Unidos e persuade ós californios a facer o mesmo. Así, convértese no principal influente da Convención Constitucional do Estado de California e en 1850 é elixido Senador por California.
O 13 de abril de 1851, unha das súas fillas, Epifania "Fannie" Vallejo (1835-1905), casou co xeneral John B. Frisbie (1823-1909) quen pouco despois sería enviado a México polo goberno dos Estados Unidos para establecer boas relacións e dar recoñecemento o goberno de Porfirio Díaz. A familia Frisbie Vallejo estableceuse en México. Tiveron tres fillos e catro fillas, todos eles casaron e quedaron residindo en México.
Ó longo da súa vida, Mariano Vallejo foi adquirindo unha gran cantidade de terras, converténdose no maior produtor vinícola de California, centrado sobre todo no Val de Napa, dando lugar así a uns dos máis afamados viños de California.
Tamén foi autor dunha extensa historia de California que titulou Recuerdos históricos y personales tocantes a la Alta California, 1769-1849 e que non chegou a publicarse, pero cuxo manuscrito se conserva no Arquivo do Estado de California.
Xiá, O Buriz, Guitiriz
Xiá é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 24 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 34 habitantes.
Lightning Bolt (álbum de Lightning Bolt)
A edición orixinal en vinilo estaba limitada a 750 copias. O CD tiña unha portada lixeiramente diferente.
Eleccións municipais na Veiga
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Veiga dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Veiga]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Veiga desde a aprobación da Constitución de 1978.
Faustino Juste Domínguez
Faustino Juste Domínguez, nado en Salceda de Caselas en 1871, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Casimiro Juste, alcalde de Salceda de Caselas na Primeira República. Foi presidente da Federación Agrária Municipal de Salceda en 1914, e o enlace e receptor das remesas do Centro de Proteccion Agrícola do Distrito de Salceda e da Pro-Federación de Agricultores do Distrito de Salceda no Río de Xaneiro. Promoveu a Escola da Paxariña na Feira e o Torreiro da Feira. Foi concelleiro e Tenente Alcalde durante a Ditadura de Primo de Rivera. Coa chegada da República, foi de novo concelleiro republicano até 1936.
Vida persoal
Casou con Serafina Vaqueiro Martínez en 1899. O seu fillo Salustiano Juste Vaqueiro, emigrante en Río, fixo fortuna e foi un destacado promotor e financiador de obras en Salceda e para o seu barrio da Feira (entre elas o Tele-Club).
Canduas, Canduas, Cabana de Bergantiños
Canduas é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 130 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 61 eran homes e 69 mulleres.
Núcula
miniatura|Abelás.
Núcula (do latín nucula diminutivo de noz nux) ou clusa é un froito seco indehiscente —que non se abre de súpeto ao chegar—. Xeralmente unilocular e monospermo —contén unha única semente—, aínda que tamén pode ser polispermo e se orixinar dun ovario dotado de varios carpelos dos que só madura un, e procedente da división lonxitudinal da folla carpelar dun xineceo sincárpico en dúas ou máis partes. Son clusas os aquenios das labiadas e boraxináceas e tamén a landra (froito de carballos, sobreiras e aciñeiras) ou a abelá (froito da abeleira).
Porén tamén se chama núcula ou nuculanio a unha drupa pluricarpelar con epicarpo e mesocarpo carnosos, zumarentos, coriáceos ou, incluso, fibrosos e co endocarpo lígneo e endurecido, cunha ou máis sementes. Segundo esta interpretación de nuculanio, os tipos de froito pomo (mazá) ou a noz da nogueira inclúense no tipo núcula. Os froitos dos xéneros Rhamnus (sanguiños) e Cornus (sangomiños) son exemplos de nuculanios.
Núcula tamén é cada óso miúdo do nuculanio e sinónimo anticuado de oogonio nas carofíceas.
miniatura|Froitos do [[sangomiño (Cornus sanguinea).]]
O figo (Ficus carica) é un sicono cuxas carabuñas, semellantes a sementes, son en realidade cada unha delas unha núcula.
Sviatoslav Shevchuk
Sviatoslav Shevchuk (en Святослав Шевчук), nado en Stryi, RSS de Ucraína o 5 de maio de 1970, é un eclesiástico católico ucraíno que dende o 25 de marzo de 2011 é o arcebispo maior de Kíiv-Galicia e arcebispo metropolita de Kíiv e, xa que logo, cabeza da Igrexa católica bizantina ucraína.
Bispo auxiliar e administrador de Buenos Aires
O 14 de xaneiro de 2009 foi nomeado bispo auxiliar da eparquía de Buenos Aires e consagrado bispo o 7 de abril do mesmo ano polo arcebispo Ihor Vozniak. O 10 de abril de 2010 foi nomeado administrador apostólico da mesma diocese. Ademais de ucraíno, coñece o castelán, polaco, ruso, inglés, italiano, grego, latín e eslavo antigo.
Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia
O 23 de marzo de 2011 foi elixido Arcebispo Maior da Igrexa Católica Bizantina Ucraína logo da renuncia de Liubomyr Huzar. Esta decisión foi confirmada polo papa Bieito XVI o 25 de marzo de 2011.
O 29 de marzo de 2011 o Arcebispo Maior Shevchuk dixo nunha conferencia de prensa en Kíiv que ía visitar ao Santo Pai e que o Sínodo dos Bispos da ICBU preparara unha serie de propostas ao papa, entre elas a posibilidade de elevar á Igrexa Ucraína ao rango de patriarcado. O 12 de xuño de 2012 Sviatoslav Shevchuk foi nomeado membro do Consello Pontificio para a Promoción da Unidade dos Cristiáns.
O 1 de outubro de 2017 celebrou a Divina Liturxia en Minsk nun templo greco-católico belaruso; foi primeira vez dende a supresión da Unión que o metropolita de Kíiv celebraba no territorio de Belarús.
Exos (foguete sonda)
Exos, tamén coñecido coa denominación PWN-4A, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por tres etapas: unha primeira etapa M-6, unha segunda Nike e unha terceira Recruit.
Un paso adelante
Un paso adelante (UPA) foi unha serie española emitida por Antena 3 entre 2002 e 2005.
Exos (foguete sonda)
Exos foi desenvolvido pola Universidade de Míchigan baixo contrato co Centro para a Investigación da Forza Aérea en Cambridge (AFCRC). As tres aletas orixinais da primeira etapa Nike tiveron que ser substituídas por catro. O foguete engalaba desde un raíl lanzador, coa primeira etapa funcionando un total de 4,4 segundos antes da separación co resto do foguete por rozamento atmosférico. Tras 25 segundos de voo por inercia, a segunda etapa encendíase durante tres segundos para separarse da terceira etapa, que se encendía case inmediatamente para funcionar durante 1,6 segundos. A terceira etapa, xunto cunha carga útil de ata 23 kg, elevábanse ata 480 km de altura. O obxectivo dos Exos era principalmente investigar a ionosfera.
Os nabos na cultura popular galega
O nabo seméntase entre xullo e agosto -tempo que xa recomendaba o refraneiro-, en secaño ou regadío, nas mesmas leiras que o millo, o centeo ou o trigo, e xusto cando se colleitan estes, previo arado e estercado; a semente chámase nabiña. Cómese, toda a planta, durante os meses de novembro a maio, tanto para alimento da xente como para o gando. As nabizas ou os grelos úsanse para facer o caldo, ou ben se cocen con patacas e lacón. A raíz, o nabo propiamente dito, empregábase en cachos para facer o caldo aínda que o máis usual é darllo ós porcos ou a outro gando, cocidos con fariña.
Exos (foguete sonda)
Lanzáronse dez Exos en total entre o 26 de xuño de 1958 e o 2 de novembro de 1965, cun único fallo, o 19 de febreiro de 1960.
Os nabos na cultura popular galega
Crenzas e supersticións
No Salnés crese que o día de entroido se debe quentar o forno, cocer o pan e botar as cinzas na terra para ter unha boa colleita de nabos.
Un paso adelante
Argumento
Un paso adelante narra a historia dun grupo de mozos que comezan os seus estudos na Escola de Artes Escénicas de Carmen Arranz. A partir de aí, as historias céntranse nas relacións entre eles e os seus estudos, sen esquecer as tramas persoais e profesionais protagonizadas polos seus profesores.
Os nabos na cultura popular galega
Léxico
A nabiza ou rabiza é o primeiro gromo do nabo, as primeiras follas, tenras, que algúns rexeitan por ser doces. Logo produce o bertón ou xeno, que son as follas xa meirandes. Finalmente, o grelo, cimo ou cimón é a verdura xa no final do ciclo, antes de botar a flor, agrelar ou grelar; o grelo cóllese xusto antes de florecer, que é cando máis amarga e dise que é o mellor momento, coincidindo do entroido, en febreiro.
Un paso adelante
Actores
A serie foi canteira de actores e artistas. Cabe salientar a enorme popularidade acadada por Mónica Cruz (Silvia Jáuregui), irmá da actriz Penélope Cruz, e Miguel Ángel Muñoz (Roberto Arenales), que ademais tiveron un romance na vida real e ocuparon páxinas nas revistas do corazón.
Os nabos na cultura popular galega
Xogos infantís
En Galicia xogábase ao arríncate-nabo ou arrinca nabos. A Real Academia Galega no seu Diccionario gallego-castellano de 1913-1928 di que é un xogo de mozos que consiste en sentar todos no chan, e entre as pernas de cada un, senta o que lle segue, ao que o anterior suxeita fortemente cos brazos polo van. Só un xogador queda en pé, e este puxa polo primeiro que está sentado intentando erguelo, cousa difícil, porque o suxeita o anterior, e a este o outro, e así os demais, e, ou se erguen todos ou ningún, rodando, regularmente, polo chan. O que puxa acompaña o esforzo con estas verbas: Arríncate, nabo!.
Un paso adelante
Actores
Pablo Puyol (Pedro Salvador) e Beatriz Luengo (Lola Fernández) conseguiron comezar as súas carreiras musicais en solitario despois de formar parte xunto a Múñoz do grupo UPA Dance, que acadou un enorme éxito. Silvia Marty (Ingrid Múñoz) completa o elenco de actores xuvenil principal.
En canto ós profesores estaban interpretados por Lola Herrera (Carmen Arranz), Natalia Millán (Adela Ramos), Jaime Blanch (Gaspar), Beatriz Rico (Diana de Miguel), Alfonso Lara (Juan), Víctor Mosqueira (Cristóbal), Toni Acosta (JJ), Marta Ribera (Eva Ruiz), Juan Echanove (Mariano), Esther Arroyo (Irene Miró), Fanny Gautier (Alicia Jáuregui), Fabián Mazzei (Horacio), Rocío Calvo (Claudia) e Satur Barrio (Cristina). A maioría deles non estiveron durante toda a serie, senón que algúns deixárona e outros incorporáronse máis tarde.
Os nabos na cultura popular galega
Refraneiro
miniatura|300px|Lacón con grelos miniatura|300px|Néboa no san Pedro Cid, castañas furadas e nabos ruís
Un paso adelante
Actores
Dafne Fernández (Marta), Pedro Peña (Antonio), Chiqui Fernández (Puri), Raúl Peña (Jero), Arantxa Valdivia (Luisa), Mario Martín (Román), Alfonso Bassave (Josè), William Miller (Nacho), Erika Sanz (Erika), Patricia Arizmendi (Sonia), Elisabeth Jordán (Tania), Edu del Prado (Cesar), Junior Míguez (Junior), Ricardo Amador (Rafa), Asier Etxeandia (Beni) ou Yotuel Romero (Pavel) son outros actores que pasaron pola serie.
Os nabos na cultura popular galega
Cantigueiro
miniatura|300px|... que quede o nabo chantado na terra
Un paso adelante
Actores
Ademais, a serie recibiu cameos coma os de Víctor Manuel, Pepón Nieto, Almudena Cid, Pilar Bardem, Amparo Soler Leal, Jorge Sanz, Rafael Amargo, Carlos Larrañaga ou os actores galegos José Ángel Egido e Sonia Castelo entre outros.
Capítulos
Un paso adelante consta dun total de 84 capítulos emitidos en 6 tempadas desde o 8 de xaneiro de 2002 ata o 24 de abril de 2005.
Música e coreografías
Estando a trama centrada nunha escola de artes escénicas, a música e o baile estiveron sempre moi presentes na serie, aparecendo normalmente máis dunha coreografía en cada episodio.
Da serie xurdiu o grupo UPA Dande, formado por Pablo Puyol, Beatriz Luengo e Miguel Ángel Múñoz. Sacaron un disco e fixeron unha xira de éxito, pero decidiron separarse, xa que Luengo e Puyol querían lanzar as súas carreiras en solitario.
O grupo continuou con Múñoz, Elisabeth Jordán (Ex participante de Popstars) e Edu del Prado, que non puideron revalidar o éxito acadado pola formación anterior.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004
miniatura|150px|[[Michael Schumacher foi o campión do mundo con Ferrari.]] miniatura|150px|[[Rubens Barrichello rematou segundo con Ferrari.]] miniatura|150px|[[Jenson Button impresionou no seu primeiro ano como líder do equipo BAR rematando terceiro.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004 é o campionato anual número 55 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 18 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 7 de marzo, e rematou o 24 de outubro.
A tempada estivo dominada por Michael Schumacher e a Scuderia Ferrari Marlboro. Tamén foi notable o éxito de BAR e Renault, así como o baixo rendemento de Williams e McLaren.
Foi a quinta e sexta tempada consecutiva, que Ferrari gañou o título de construtores e pilotos, respectivamente. Michael Schumacher dominou desde o comezo do ano ao acadar unha marca de 12 carreiras gañadas nas primeiras 13, conseguindo unha marca de 13 carreiras nunha tempada, superando a súa anterior marca de 11, establecida en, e tamén facilmente alcanzou o sétimo e o seu último campionato de pilotos. Rubens Barrichello quedou nun sólido segundo lugar, gañando dous das catro últimas carreiras. Jenson Button, a pesar de non gañar ningún Gran Premio, terminou en terceiro lugar, conseguindo dez podios e unha pole position. Xunto con seu compañeiro de equipo o xaponés Takuma Sato, BAR impresionou por terminar segundo detrás de Ferrari.
Catro dos dez equipos eran filiais de grandes empresas de automóbiles (Ferrari, Renault, Jaguar e Toyota) e unha era unha división dunha compañía de tabaco (BAR). Williams e McLaren, os dous equipos de propiedade privada, tiñan acordos con empresas de automóbiles máis importantes para a produción de motores, BMW e Mercedes-Benz, respectivamente, e Honda producía os motores de BAR. Os últimos tres equipos, Jordan, Sauber e Minardi, tamén de propiedade privada, tiñan un patrocinio menor, e polo tanto tendian a terminar na parte traseira da grella. Sauber era de propiedade privada, pero recibia os motores Ferrari baixo o nome de Petronas, e tamén recibiu o patrocinio de Petronas.
Esta tempada o equipo Minardi logrou os seus primeiros puntos desde a tempada de, onde Zsolt Baumgartner terminou nunha afortunada oitava praza no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004.
O Gran Premio do Canadá de 2004 foi unha carreira moi espectacular. En primeiro lugar, Timo Glock substituía a Giorgio Pantano nesta carreira, debido a circunstancias persoais de Pantano. Entón, Williams e Toyota foron excluídos da carreira debido a unha irregularidade nos condutos dos freos. Iso significou que o equipo Jordan foi o principal beneficiario das descualificacións, con Nick Heidfeld e Timo Glock puntuando. Sobre todo, Timo Glock que anotou dous puntos no seu debut na F1. Logo xusto antes do Gran Premio da China de 2004, Giorgio Pantano foi destituído polo equipo Jordan e Timo Glock substituíuno nas últimas 3 carreiras.
Ralf Schumacher tivo unha tempada difícil. Sufriu un violento accidente durante o Gran Premio dos Estados Unidos de 2004 e estivo fóra de acción por 6 carreiras. Marc Gené e Antonio Pizzonia substituírono durante a súa ausencia.
A relación de Jarno Trulli co equipo Renault volveuse agre logo da súa primeira vitoria no Gran Premio de Mónaco de 2004. Non terminou a tempada e deixou ao equipo despois do Gran Premio de Italia de 2004, esa carreira tamén foi a última de Pantano no equipo Jordan. O ex campión do mundo Jacques Villeneuve substituíu a Jarno Trulli nas 3 últimas carreiras. Trulli perdeu o Gran Premio da China de 2004, pero regresou no Gran Premio do Xapón de 2004 e no Gran Premio do Brasil de 2004 co equipo Toyota. Iso significou que o Gran Premio do Xapón de 2004 fose a primeira carreira de Jarno Trulli co novo equipo.
A serie de malos resultados de Cristiano da Matta durante a tempada levou á súa substitución polo piloto de probas Ricardo Zonta a partir de Hungría, excepto no Gran Premio do Xapón de 2004. Da Matta non volveu a competir de novo con Toyota e en 2005 regresou as carreiras de Champ Car legando que a F1 non era o suficientemente competitiva.
Esta foi a última tempada de Olivier Panis, decidiu retirarse logo do Gran Premio do Xapón de 2004. Pero quedou co equipo Toyota como piloto de probas.
Tamén foi a última tempada do equipo Jaguar e o fabricante do motor Ford na F1, xa que anunciou que se retiraría da Fórmula Un ao final da tempada.
Esta tempada todos os equipos anotaron polo menos un punto no Campionato do Mundo.
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2004.
Galería de imaxes de Carabidae de Galicia
Carabidae, Cárabos
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004
Pilotos e construtores
† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.
Cambios de pilotos
A tempada ofreceu varios cambios de pilotos na aliñación antes da tempada, e máis cambios durante a propia tempada. Tres equipos (Minardi, Jordan e Sauber) comezaron o ano con pilotos completamente novos.
En BAR, tras a saída do equipo de Jacques Villeneuve antes do Gran Premio do Xapón de 2003, o expiloto de probas Takuma Sato ocupou de forma permanente o segundo asento xunto a Jenson Button, logo de ser piloto de probas temporalmente durante o ano, Anthony Davidson converteuse no piloto de probas permanente, substituíndo a Takuma Sato.
En Minardi, Nicolas Kiesa non puido manter o seu asento e Jos Verstappen deixou o equipo por problemas de patrocinio, e Gianmaria Bruni que realizara unha cantidade limitada de probas en, asinou como piloto titular. Zsolt Baumgartner foi confirmado como segundo piloto titular despois de que o goberno húngaro o patrocinara. Completando a aliñación completamente nova Bas Leinders e Tiago Monteiro asinaron como pilotos de probas para o ano 2004.
Heinz-Harald Frentzen e Sauber separáronse de mutuo acordo a finais de 2003, Frentzen abandonou a F1 e uniuse a outros ex-pilotos de F1 Mika Häkkinen e Jean Alesi no DTM. Nick Heidfeld tamén foi despedido por Sauber e parecía non ter ningún coche para o ano 2004. Con todo, varios exitosos test de proba, levarono a un asento en Jordan. Fisichella deixou Jordan logo de 2003 asinando un posto en Sauber. Isto significaba que Heidfeld e Fisichella efectivamente intercambiaron asentos. O outro novo piloto de Sauber foi Felipe Massa, que saíu do seu posto de pilot de probas en Ferrari e volveu ao equipo no que correra en. Como Sauber usaba motores Ferrari en 2003, Massa trouxo un considerable coñecemento dos compoñentes de Ferrari con el.
A decisión de Jaguar de non estender o contrato de Justin Wilson, levou a Christian Klien a ser o compañeiro Mark Webber no R5. Wilson foise para unirse á Mi-Jack Conquest Racing equipo de Champ Car nas carreiras nos Estados Unidos. Björn Wirdheim asinaou como piloto de probas do venres. Os outros pilotos de probas do venres de proba son Franck Montagny, que foi recompensado polo campionato do ano na World Series by Nissan co posto de piloto de probas permanente en Renault, Ryan Briscoe uniuse a Ricardo Zonta como piloto de probas en Toyota, e Pedro de la Rosa regresou á F1 como piloto de probas de McLaren.
Cambios nos equipos
Como parte dunha reestruturación global e de redución de custos, Ford anunciou durante a tempada que non estarían no campionato de Fórmula 1 de a través do seu equipo Jaguar. Tamén anunciou que o seu motor Cosworth e as divisións de enxeñería vendíanse. O equipo Jaguar foi comprado finalmente por Red Bull e efectivamente seguiron competindo como Red Bull Racing en 2005.
Calendario dos Grandes Premios de Fórmula Un de 2004
O calendario de Fórmula Un de contou con dúas novas carreiras, o Gran Premio de Bahrain e o Gran Premio da China, que se celebraron en dous circuítos de nova construción o circuíto de Sakhir e o circuíto de Xangai. Foi a tempada con máis carreiras fóra de Europa ata o momento, con oito grandes premios en América, Asia e Oceanía. O Gran Premio do Brasil mudouse da súa data tradicional de principios da tempada para trasladarse ao final da tempada, mentres que o GP dos Estados Unidos moviuse da súa data anterior a finais de setembro a finais de xuño como unha carreira continuación do Gran Premio do Canadá.
A única saída foi a do Gran Premio de Austria, logo de sete anos disputandose en A1-Ring, o vello circuíto de Österreichring foi modificado. As bancadas e os edificios foron demolidos ese ano, o que fixo a pista quedase inutilizable para calquera categoría do automobilismo. A finais de 2004 e principios de 2005, había un intenso debate sobre se o propietario, a empresa de bebidas Red Bull, debía buscar un novo uso para o circuíto ou debía volver cos deportes de motor. Con todo, en xaneiro de 2005, Dietrich Mateschitz anunciou publicamente que non tiña intención de gastar diñeiro nun circuíto deficitario.
Resultados e clasificacións
miniatura|A Scuderia Ferrari Marlboro gañou o campionato mundial de construtores de 2004. miniatura|Lucky Strike BAR Honda foi segundo no campionato mundial de construtores de 2004. miniatura|Mild Seven Renault F1 Team rematou terceiro no campionato mundial de construtores de 2004.
Repaso da tempada
A tempada comezou en Australia en Albert Park e Michael Schumacher liderou un dobrete de Ferrari. Seguiu con outra vitoria de Schumacher en Sepang e liderou outro dobrete de Ferrari en Bahrain. Jenson Button conseguiu a súa primeira pole en San Marino, pero Michael Schumacher gañoulle na liña de meta. Schumacher tamén dominou o Gran Premio español, cunha Gran Chelem (volta rápida, pole, liderar de principio a fin e gañar). En Mónaco Jarno Trulli gañou desde a pole logo de aguantar á intensa presión de Jenson Button nunha carreira que viu a retirada por accidente de Michael Schumacher. Schumacher gañou o GP de Europa en Nurburgring e gañou o GP do Canadá nunha batalla estratéxica. O Gran Premio dos Estados Unidos foi unha carreira dramática cun alto índice de desgaste que só viu a 8 coches cruzar a liña de meta nunha carreira dominada polos accidentes e con Ralf Schumacher involucrado nun accidente masivo. Esa carreira foi gañada tamén por Michael Schumacher. Schumacher venceu en Francia a Fernando Alonso, nun movemento estratéxico. En Gran Bretaña, aínda que dominou gañador da pole, Kimi Räikkönen, Schumacher acadou a súa décima vitoria da tempada. En Alemaña tamén gañou despois de que o seu principal rival, Kimi Räikkönen, sufrira un fallo no alerón traseiro logo de establecer a volta rápida. Schumacher conseguiu outro dobrete para Ferrari en Hungría asegurando o trofeo de construtores para Ferrari. O Gran Premio de Bélxica tamén foi dominado polos accidentes e as saídas do coche de seguridade, Kimi Räikkönen finalmente gañou a carreira saíndo desde o décimo lugar na grella. Michael Schumacher terminou en segundo lugar e así se asegurou o título mundial. Baixo a choiva que afectou ao GP de Italia, Barrichello liderou un dobrete de Ferrari diante dos tifosi locais. O GP de China foi gañado tamén por Barrichello con Button e Raikkonen por detrás, mentres que Michael Schumacher só puido ser 12 logo de saír desde o pitlane. Os fin de semana do GP do Xapón foi estragado por un tifón que causou extensos danos nalgunhas zonas do Xapón e que viu o adiamento da cualificación á mañá do día da carreira. Michael Schumacher logrou á súa 13ª vitoria. O Gran Premio do Brasil foi gañado por Juan Pablo Montoya na súa última carreira co equipo Williams anotando a súa última vitoria ata a data. Ao final, Schumacher estaba na cima con 148 puntos seguido por Barrichello con 114 puntos e Ferrari na parte superior no Campionato de Construtores con 262 puntos.
Galería de imaxes de Lilioceris lilii de Galicia
Lilioceris lilii
9
Outros
[[Categoría:9]]
Banda Gaites Ribeseya
A Banda Gaites Ribeseya (tamén BG Ribeseya), xorde no ano 1996 como resultado da actividade dos mozos e mozas da Escola de Música Tradicional de Ribeseya. A banda formouse dentro do proxecto do mestre gaiteiro José Ángel Hevia coñecido como “La Bandona d’Asturies”, e que estaba formada polas bandas de gaitas de Villaviciosa, Candás e Ribeseya, ás que despois se lles uniría a de Samartín del Rei Aurelio.
Lamas, Moraña
Santa Cruz de Lamas é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 346 habitantes (176 homes e 170 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 365 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 323 habitantes, sendo 154 homes e 169 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O Marco, Siador, Silleda
O Marco é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 51 habitantes, deles 23 eran homes e 28 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Neste lugar abreu as súas portaa a escola Francisco Giner de los Ríos, financiada pola Sociedad Hijos de Silleda.
Rebordelo, O Buriz, Guitiriz
Rebordelo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Miguel Bautista Carballo
Miguel Bautista Carballo, nado en Petín o 20 de xullo de 1958, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Liar
Liar é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Jesus Lizard, publicado o 10 de outubro de 1992 a través do selo Touch and Go Records. O disco está considerado o entre os mellores traballos do grupo: segundo Mark Demling de Allmusic, "Liar non é o álbum máis salvaxe e raro feito por The Jesus Lizard, pero pode ser o máis forte e quizais o mellor". Foi situado no posto 58 na lista dos mellores álbums dos 90 da publicación online Pitchfork Media.
Xaquín García Couso
Xaquín García Couso, nado en Arzúa en 1953, é un político galego que vinculado ao BNG.
Traxectoria
Estivo emigrado en Barcelona, onde quitou o título de profesor de autoescola. Encabezou a candidatura do BNG en Arzúa nas eleccións municipais de 1995 e de 1999 logrando 2 e 4 concelleiros, respectivamente, e sendo a segunda formación máis votada tralo PPdeG. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou de novo a candidatura do BNG, logrando 5 concelleiros, e foi elixido alcalde co apoio dos 2 concelleiros do PSdeG-PSOE cos cales gobernou en coalición ata maio do 2004, gobernando dende entón en minoría. Nas municipais de 2007 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nese mandato pertenceu ó Consello Federal da Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP). Non puido presentarse ás municipais de 2011 porque a Xunta Electoral da Zona de Santiago o declarou "inelixible" ao ser condenado "en sentenza non firme, por un delito contra a Administración pública". , polo que foi substituído como candidato nacionalista e posteriormente como alcalde polo seu compañeiro Xosé Luís García López. Tras un progresivo afastamento do seu partido e do seu sucesor (o cal pasou a ser independente), pasou a formar parte de Compromiso por Galicia, encabezando a súa candidatura en Arzúa nas municipais de 2019 (seu irmán fixérao no 2015), logrando 1 concelleiro e formando parte da oposición.
Galería de imaxes de Oedemera nobilis de Galicia
Oedemera nobilis
Khórtisia
miniatura|250px|Vista da illa de Khórtitsia desde o espazo.
A illa Khórtitsia (en ucraíno: Хо́ртиця Khortitsa; en ruso Хо́ртица Khortitsa) é unha grande illa localizada no río Dniéper, en Ucraína.
A illa xogou un papel importante na historia de Ucraína, especialmente na historia dos Cosacos de Zaporíia. Este histórico lugar está situado nos límites da moderna cidade industrial de Zaporíia, estendéndose desde o nordeste ao sueste ao longo de máis de 20 km, cunha anchura media de 2,5 km.
Ten unha flora e fauna únicas, incluíndo bosques de carballos e piñeiros, praderías e estepas, polo que na actualidade está protexida como reserva cultural nacional. A parte norte da illa é moi rochosa e relativamente alta (30 m sobre o leito do río) en comparación coa parte sur, que é baixa e adoito inundada polas augas do Dniéper.
Historia
Zaporíia toma o nome das nove cataratas do río Dniéper que foron niveladas na década de 1930 cando se construíu unha central hidroeléctrica na corrente principal. Só acantilados graníticos, que se levantan 50 m, testemuñan o pasado do orixinariamente rochoso terreo.
O Buzaco, Canduas, Cabana de Bergantiños
O Buzaco é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Provincia de Lecce
Lecce é unha provincia da rexión da Puglia, en Italia, ocupando totalmente a comarca de Salento. A súa capital é a cidade de Lecce.
Frontier Airlines
Frontier Airlines é unha aeroliña de baixo custo estadounidense que ten a súa sede en Denver, Colorado. A compañía, que é unha marca subsidiaria de Indigo Partners, LLC, opera voos a 54 destinos dos Estados Unidos e 5 a destinos internacionais. A aeroliña ten o seu centro de conexións no Aeroporto Internacional de Denver, e ten numerosas cidades focais por todo o país. Tamén, baixo un acordo de códico compartido con Great Lakes Airlines, a compañía conecta a pasaxeiros cos estados das Montañas Rochosas dende Denver.
Provincia de Lecce
Ten unha área de 2.759 km2, e unha poboación total de 813.297 habitantes (2009), sendo a segunda provincia da rexión por número de habitantes. Hai 97 municipios na provincia.
O escudo da provincia de Lecce provén do cuarto cuartel do Escudo de Aragón que recolle as barras de Aragón, pois durante os séculos XIV e XV estas terras pertencían á Coroa de Aragón. miniatura|esquerda|Torre Sant'Andrea, [[Mar Adriático]]
Frontier Airlines
Frota
En xaneiro de 2017 a frota de Frontier Airlines está formada polos seguintes avións:
Iago Tabarés
Iago Tabarés Pérez-Piñeiro, nado en Ourense en 1969, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciouse en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e exerceu na súa cidade natal. Militante do Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista, integrado na época no BNG, foi concelleiro en Ourense de 2003 a 2005 e deputado no Parlamento de Galicia entre 2005 e 2009. Tras a morte de Xosé Henrique Rodríguez Peña en 2006 o PNG-PG elixiuno o seu secretario xeral, posto que mantivo ata 2011. Deixou o BNG canda o seu partido en 2012 pero en 2017 volveu de novo á fronte. Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 encabezou a candidatura do BNG na provincia de Ourense, como xa fixera en 2008. Nas autonómicas de 2020 foi o número 2 da candidatura do BNG pola provincia de Ourense e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia.
Amin Maalouf
miniatura|dereita|Amin Maalouf, 2013. Amin Maalouf, nado en Beirut o 25 de febreiro de 1949, é un escritor libanés. A familia materna é de tradición anglófona e católica e a paterna francófona e protestante.
Traxectoria
Amin Maalouf estudou economía, política e socioloxía e traballou no xornal An Nahar como responsábel da sección de internacional. Foi correspondente durante 12 anos e visitou máis de 60 países, especialmente Etiopía, Somalia, Bangladesh e Vietnam, onde foi testemuña da batalla de Saigón. Desde 1975, cando estalou a guerra do Líbano, exilouse en Francia, onde traballou como redactor xefe da revista Jeune Afrique. Actualmente dedícase só á literatura. Recibiu o premio Maison de Presse pola súa novela Samarcanda e o Goncourt por A rocha de Tanios. Dous dos seus maiores éxitos son As cruzadas vistas polos árabes e León o Africano.
Eurodeputado
miniatura|dereita|Hemiciclo de Estrasburgo. Os deputados ao Parlamento Europeo, coñecidos como eurodeputados ou europarlamentarios, son os membros electos do Parlamento Europeo, a institución que no marco institucional da Unión Europea desempeña, xunto co Consello, os poderes lexislativo e orzamentario, ademais da función de control político que sobre o resto de institucións, e particularmente sobre a Comisión Europea, correspóndelle en exclusiva, e a cuxo presidente elixe.
A Pedreira, O Buriz, Guitiriz
A Pedreira é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Laxe, Moraña
San Martiño de Laxe é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña. Segundo o IGE en 2013 tiña 383 habitantes (212 mulleres e 171 homes), 94 menos ca en 1999. Ten sete entidades de poboación.
O Outeiro, Siador, Silleda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Cabo de Area, Canduas, Cabana de Bergantiños
O Cabo de Area é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños). Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
A Mouteira, O Buriz, Guitiriz
A Mouteira é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2012 estaba deshabitado, se ben no ano 2000 tiña dous habitantes.
10
''Este é o artigo sobre o ano. Para o número, véxase dez''
10 foi o décimo ano da era actual.
Diego Martínez Barrio
Diego Martínez Barrio, nado en Sevilla en 1883 e finado en París en 1962, foi un político español
Traxectoria
De procedencia humilde, pois era fillo dun albanel e unha vendedora de mercado, comezou a súa vida política no anarquismo e despois moderou as súas ideas, converténdose nun dos animadores do republicanismo local, concelleiro en Sevilla e membro do Partido Republicano Radical. Participou no Comité Revolucionario (1930) e foi ministro de comunicacións no goberno provisorio tras proclamarse a II República española (14 de abril - 15 de decembro de 1931), e voceiro da minoría radical no Congreso dos Deputados. Tras entrar en crise o goberno Azaña, foi ministro de Gobernación no primeiro goberno de Alejandro Lerroux, apenas un mes, xa que o 9 de outubro de 1933 foi nomeado presidente do Consello de Ministros coa única intención de convocar eleccións, que lle deron a vitoria ao centro dereita e Martínez Barrio pasou a ocuparse do Ministerio da Guerra (16 de decembro de 1933 - 28 de abril de 1934). Enfrontado coa política reaccionaria de Lerroux, abandonou o partido, fundando Unión Republicana, da que foi o seu líder.
Posteriormente, integrada a Unión Republicana na Fronte Popular, Martínez Barrio foi elixido Presidente das Cortes e exerceu de forma interina como Presidente da Segunda República Española, no período comprendido entre o 7 de abril e o 10 de maio de 1936, con motivo da destitución de Niceto Alcalá-Zamora.
Na noite do 18 ao 19 de xullo de 1936, Manuel Azaña, trala dimisión de Santiago Casares Quiroga, encargoulle formar goberno para intentar deter a sublevación que daría orixe á guerra civil española pero, fracasado o seu intento, presentou a dimisión, durando o seu goberno só 3 horas. Foi entón substituído por José Giral.
Tras a caída da República exíliase, primeiro a Francia. Foi presidente interino da República tras a renuncia de Azaña, o 27 de febreiro de 1939, e despois a Cuba. Posteriormente pasou a México, onde en 1945 foi designado Presidente da República no exilio ata a súa morte. Finalmente volve a París, onde morre. Trinta e oito anos máis tarde, no 2000, os seus restos serían trasladados a Sevilla, a súa cidade natal.
Chuck Yeager
250px|miniatura|Chuck Yeager Charles Elwood "Chuck" Yeager, nado o 13 de febreiro de 1923 e finado o 7 de decembro de 2020, foi un oficial da Forza Aérea dos Estados Unidos e piloto de probas con varios récords retirado. En 1947 converteuse no primeiro piloto confirmado en superar a velocidade do son nunha aeronave.
A carreira de Yeager comezou na segunda guerra mundial como soldado raso da Forza Aérea. Despois de servir como mecánico de avións, en setembro de 1942 comezou a formarse como piloto e tras graduarse foi promocionado ao rango de oficial de voo converténdose en piloto de caza co North American P-51 Mustang.
Despois da guerra Yeager converteuse en piloto de probas de moitos tipos de avións, incluídos aparellos experimentais impulsados por foguetes. Como primeiro humano en romper oficialmente a barreira do son, o 14 de outubro de 1947, voou o experimental Bell X-1 a Mach 1 a unha altura de 45 000 pés (13 700 m). Aínda que Scott Crossfield foi o primeiro en pasar de Mach 2 en 1953, Yeager pouco despois estableceu un novo récord ao chegar a Mach 2,44.
Yeager posteriormente comandou escuadróns e ás de caza en Alemaña e no Sueste asiático durante a Guerra do Vietnam, e en recoñecemento ás excelentes actuacións das súas unidades foi promocionado a xeneral de brigada. A carreira de voo Yeager abrangue máis de 60 anos e levouno a todos os recunchos do mundo, incluída a Unión Soviética durante o apoxeo da guerra fría.
Estados Xerais (Francia)
miniatura|380px|Inauguración dos derradeiros Estados Xerais en [[Versalles o 5 de maio de 1789.]] Os Estados Xerais, na Francia do Antigo Réxime, eran unha asemblea convocada polo rei de maneira excepcional e á que acudían representantes de cada estamento:
Foron creados en 1302 por Filipe IV, o Fermoso, disolvidos por Luís XIII en 1614, e convocados de novo por Luís XVI en 1789.
Eran unha asemblea excepcional (reuníronse tan só un total de 21 veces en 487 anos).
A súa xuntanza adoitaba facerse en épocas de grande crise política ou financeira (particularmente en materia fiscal), para que o rei puidese coñecer a opinión dos representantes dos principais poderes do país para tomar unha decisión final.
Estaban compostos por deputados elixidos cun mandato dos seus electores, e a orde do día redactábase sobre a base dos "cadernos de queixas", (en francés, cahiers de doléances) establecidos polos notábeis provinciais dos tres estamentos.
Reuníanse por "brazos", é dicir, por separado, e cada estamento contaba cun número igual de representantes. Debatíase, por tanto, por separado e cada estado emitía un voto, co que o clero e a nobreza, tradicionalmente aliados, non deixaban opción ao terceiro estado para que se escoitase a súa voz.
Esta particularidade foi unha das que se discutiron na súa última reunión, en maio de 1789, no inicio da Revolución francesa.
Derradeira reunión
O 27 de decembro de 1788, o Consello de Estado de Francia decidira dobrar o número de deputados do terceiro estado, elixidos por varóns maiores de 25 anos que pagaran impostos.
En 1789, a monarquía francesa, ao bordo da bancarrota e acantoada pola aristocracia rexionalista, trataba de encontrar un medio de salvación. Para iso, o 5 de maio de 1789 Luís XVI convocou os Estados Xerais, cuxa función sería a de aprobar a achega de cada provincia en homes para a guerra e de diñeiro para o Estado.
A reunión foi moi controvertida polos problemas que se suscitaron entre os representantes dos privilexiados estamentos superiores, que se opuxeron ao novo sistema representativo, e os que ían en representación do pobo, queixándose estes últimos dos enormes privilexios que detentaban os primeiros, xa que se poñían de acordo en segredo para seguiren manténdoos.
Estas disputas reflectíronse na aparición dunha gran cantidade de panfletos que percorreron todas as cidades e vilas de Francia, nos cales poñíase de manifesto o descontento popular.
O 17 de xuño de 1789, o terceiro estado e o baixo clero presente nos Estados Xerais constituíronse en Asemblea Nacional Constituínte e prometeron non separarse até teren redactada unha Constitución para Francia.
Formalmente, o enfrontamento manifestouse no terreo dos votos. O rei era partidario do voto tradicional por ordes. Porén, os representantes do terceiro estado eran partidarios do voto individual. Foi así como os privilexiados rexeitaron inmediatamente a nova proposta, xa que a diferenza de número faríase notar (o terceiro estado tiña máis membros que os estamentos da cúspide da pirámide estamental) e así poderían chegar a alcanzar a maioría nos Estados Xerais.
A asemblea estaba composta por 1.139 deputados, sendo 291 do clero e 270 da nobreza. A apertura dos Estados Xerais do 5 de maio de 1789 marca o inicio da Revolución francesa.
RAM
O termo RAM e o acrónimo R.A.M. poden facer referencia a:
ZSC Lions
O Zürcher Schlittschuh Club Lions ou simplemente ZSC Lions (coñecido coloquialmente como Zätt) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Zúric, Suíza. O club foi fundado en 1930 e compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo suízo, a National League A, competición que gañou en oito ocasións, a última delas en 2014. Xoga os seus partidos como local no Hallenstadion de Zúric, un pavillón con capacidade para 11.200 espectadores situado no distrito de Oerlikon.
Inicios e primeiros títulos
O 15 de outubro de 1930 nacía no Hotel Habis Royal, na Bahnhofplatz de Zúric, a sección de hóckey sobre xeo do Zürcher Schlittschuh-Clubs. Pouco despois o equipo xogou o seu primeiro partido no Palazzo di ghiaccio de Milán, caendo derrotado por 1 gol a 2. Xa en 1931 o equipo puido construír o Dolder-Kunsteisbahn e competir no campionato nacional e en 1932 conseguiu o ascenso á actual National League A.
En 1936 chegaba o primeiro título de liga para os de Zúric, repetindo este éxito 13 anos máis tarde, o 30 de xaneiro de 1949, cando 12.000 espectadores viron ao ZSC alzar o seu segundo título de campión suízo. Un xogador foi fundamental na consecución destes dous primeiros título para o equipo de Zúric, Heini Lohrer, que chegara ao equipo en 1934 procedente do EHC Arosa. Porén, tres anos despois deste último título, a maior parte dos xogadores do equipo campión se retiraron e o club pasaría toda a década de 1950 sen conseguir ningún campionato de liga. Outro éxito da década de 1940 foron as dúas Spengler Cup consecutivas conquistadas en 1944 e 1945 fronte ao anfitrión HC Davos.
Declive
A finais da década de 1950, o club comezou unha reconstrución do equipo que o levou a alzarse coa copa en 1960 e co dobrete de liga e copa ao ano seguinte co adestrador-xogador Otto Schläpfer. Máis a década de 1960 estivo marcada polos inicios do profesionalismo e o equipo non puido repetir os éxitos conseguidos nos primeiros anos da década, xogando fronte a equipos da parte alta cunha estrutura máis profesionalizada e que ás veces investían grandes cantidades de diñeiro. Neste contexto, o ZSC non foi quen de seguir o ritmo dos equipos máis profesionalizados e en 1971 descendeu á segunda categoría, non conseguindo recuperar a categoría ata 1973. Porén tan só conseguiu manterse un ano entre os mellores equipos suízos, descendendo de novo tras un ano na elite, iniciando unha longa etapa no segundo nivel do hóckey sobre xeo suízo ata asentarse definitivamente na máxima categoría a partir de 1990 despois de tres ascensos fugaces en 1982, 1984 e 1986.
O maior éxito do ZSC na década de 1990 foi o pase ás semifinais dos play-offs polo título de liga na tempada 1991-92 baixo a dirección de Arno Del Curto, logo de terse clasificado na 7ª posición e ter eliminado nos cuartos de final ao HC Lugano en catro partidos nunha eliminatoria na que os de Zúric comezaron gañando os dous primeiros partidos e encaixaron un contundente 10-0 no terceiro partido, para finalmente impoñerse nos penaltis no cuarto partido. Porén nas semifinais o equipo caeu fronte ao SC Bern, que finalmente se alzaría co título, en tres partidos.
Champions Hockey League e Victoria Cup
Na tempada 2008-09, os ZSC participaron na primeira edición da Champions Hockey League. Na fase de grupos, foi encadrado no grupo D xunto co HC Slavia Praha checo e o Linköpings HC sueco. Os Lions clasificaronse para as semifinais cun rexistro de 3-1 e a primeira posición do seu grupo. Nas semifinais cruzouse cos Espoo Blues finlandeses, aos que eliminou malia á derrota por 6 a 3 no primeiro partido disputado en Zúric, ao gañar por 4 goles a 1 no partido de volta disputado no Länsiauto-areena de Espoo ante 6.612 espectadores. O partido de ida de final tivo lugar o 21 de xaneiro de 2009 no Magnitogorsk Arena, onde os Lions empataron a 2 goles co Metallurg Magnitogorsk ruso logo de ir gañando por 2 goles a 0 no primeiro tempo e recibir dous goles no último. O partido de volta foi xogado o 28 de xaneiro de 2009 no Diners Club Arena de Rapperswil-Jona, onde os ZSC Lions gañaron por 5 goles a 0, gañando o Silver Stone Trophy.
Coa súa vitoria na Champions Hockey League, os ZSC Lions cualificáronse para xogar fronte aos Chicago Blackhawks da National Hockey League na edición de 2009 da Victoria Cup. Xogada na casa dos Lions, os suízos derrotaron por 2 goles a 1 aos Blackhawks, gañando o trofeo. Esta foi a primeira vez dende 1991 que os Blackhawks perderon fronte a un equipo de Europa.