cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teorema do número primo
Teorema dos números primos para progresións aritméticas
onde φ(•) é a función φ de Euler. Noutras palabras, os números primos distribúense uniformemente entre os residuos de clases [a] módulo n con mcd(a, n) = 1. Isto pode demostrarse empregando métodos similares utilizados por Newman na súa demostración do teorema dos números primos.
O teorema de Siegel–Walfisz dá unha boa estimación da distribución dos números primos nos residuos de clases.
Heini Walter
Heini Walter nado o 28 de xullo de 1927 e finado o 12 de maio de 2009) foi un piloto de carreiras suízo.
Participou nun Gran Premio do Mundial de Fórmula Un, o 5 de agosto de 1962. Terminou 14º, non anotando puntos do Campionato Mundial. Tamén participou en carreiras de Fórmula Un fora do Campionato.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Many Pieces
Many Pieces é o quinto álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 19 de marzo do ano 2003 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Este álbum significou un cambio drástico na música da banda, debido a que deixaron de lado os sintetizadores e o cambio que experimentou na voz de Kaori. O álbum alcanzou a primeira posición nas listas de Oricon.
Fernando de Buen y Lozano
Fernando de Buen y Lozano, nado en Barcelona o 10 de outubro de 1895 e finado o 6 de maio de 1962, foi un ictiólogo e oceanógrafo español.
Traxectoria
Doutorado en Ciencias Naturais pola Universidade Central de Madrid, foi xefe de Bioloxía no Instituto Español de Oceanografía e catedrático na Universidade de Madrid.
En 1917 foi nomeado director do Laboratorio Oceanográfico de Vigo, antecesor do hoxe chamado Centro Oceanográfico de Vigo, do Instituto Español de Oceanografía.
En 1939 comezou as súas actividades en Latinoamérica, desempeñando importantes labores docentes e de investigación ictiolóxicas primeiro en México, a súa segunda patria, logo no Uruguai e, finalmente, en Chile.
En 1960 a Universidade de Chile confioulle a organización do seu Instituto de Bioloxía e a súa Estación de Bioloxía Mariña de Valparaíso.
O seu prestixio científico, recoñecido polos principais centros mundiais, unido á súa experiencia de traballo en diferentes países, fixeron del o home clave para a organización e coordinación das nacentes actividades oceanográficas do continente Suramericano, outorgándoselle oficialmente en novembro de 1961 a presidencia do Consello Latinoamericano de Oceanografía recentemente creado.
Abreviatura
En zooloxía, a abreviatura de Buen utilízase para referirse a Fernando de Buen y Lozano como autoridade en descricións e taxonomía.
Fontes
Este artigo contén informacións tiradas da en, do "Centro de Estudios Odón de Buen" e da Revista Montemar.
Nenos na praia
Nenos na praia (en Niños en la playa) é unha coñecida obra do pintor postimpresionista español Joaquín Sorolla. Data do ano 1910, está executado ó óleo sobre lenzo e mide 118 centímetros de alto por 185 cm de ancho. Pertence ó Museo do Prado de Madrid, a onde chegou procedente do Museo de Arte Moderna, ó cal foi doado polo propio pintor en 1919.
Sar, Beluso, Bueu
Sar é un lugar da parroquia de Beluso no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo. Tiña 248 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 123 eran homes e 125 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 248 habitantes (125 homes e 123 mulleres).
Mihara
Mihara (三原市, みはらし, Mihara-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situada na parte central da prefectura, a parte occidental na zona da provincia histórica de Aki e a parte oriental na zona da provincia histórica de Bingo, e no centro da rexión de San'yō na rexión de Chūgoku, na parte oeste da illa de Honshū. Ten 471,03 km² de superficie e unha poboación de 102.620 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 218 h/km².
O concello de Mihara limita cos concellos de Takehara, de Higashihiroshima, de Sera e de Onomichi.
O aeroporto de Hiroshima localízase en Mihara.
Galería de imaxes de Cenlle
Galería de imaxes do concello de Cenlle na provincia de Ourense.
Earl Calloway
Earl Genard Calloway, nado o 30 de setembro de 1983 en Atlanta, Xeorxia, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte búlgaro. Cunha estatura de 1,91 metros xoga na posición de base.
Traxectoria
O 8 de xullo de 2019, fíxose oficial a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Ferrozos, Manduas, Silleda
Ferrozos é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 15 habitantes, deles 8 eran homes e 7 eran mulleres. Isto supón un aumento no número de habitantes.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
Ana Prieto
Ana Prieto Nieto, nada en Xinzo de Limia o 3 de abril de 1965, é unha farmacéutica e política galega.
Traxectoria
miniatura|[[Eleccións a Cortes Xerais de abril de 2019.]] Procedente dunha familia de farmacéuticos, con orixe no granadino José Prieto, estudou farmacia na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu como farmacéutica en Lugo. Foi presidenta do Colexio de Farmacéuticos de Lugo de 2009 a 2015.
Entrou na corporación municipal de Lugo logo das nas eleccións de 2015 polo PSdeG e foi Tenente de Alcaldesa. Levaba a concellería de Economía, Emprego e Desenvolvemento local.
Foi a cabeza de lista da súa formación na provincia de Lugo para as Eleccións xerais de abril de 2019, resultando elixida deputada. Repetiu candidatura e volveu a obter escano nas Eleccións de novembro do mesmo ano.
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas
A igrexa parroquial de Santo Antoíño de Baíñas é un templo de culto católico romano, situado na capital da parroquia de Baíñas (Vimianzo).
Historia
Formaba parte nas súas orixes dun antigo mosteiro da Idade Media, reducido a priorado a finais do século XV. Dependente do mosteiro bieito de San Martiño Pinario, o seu desmantelamento podería ter sido froito da Desamortización de 1836.
21 Lutetia
21 Lutetia é un asteroide pertencente ó cinto de asteroides e dun tipo espectral infrecuente. Mide uns 100 km de diámetro (aproximadamente 130 km no seu eixo máis longo). Foi descuberto en 1852, e o seu nome provén da denominación latina de París. É o asteroide máis grande visitado por unha sonda, a nave Rosetta.
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas
Descrición
esquerda|miniatura|Vista do muro norte Conserva aínda aspectos da súa orixe medieval, de comezos do século XIII, e representa o esquema tipo do románico rural: nave única e ábsida rectangular, mantendo na parte inferior a bancada que ocupaban os monxes do priorado nas liturxias e cuberta con bóveda de canón apuntada. Os arcos faixón, igualmente apuntados, apoian sobre semicolumnas con capiteis de formas vexetais esquemáticas. Un axadrezado enmarca o arco triunfal. A nave única estaba cuberta nos comezos por unha armazón de madeira ata que as tropas francesas lle prenderan lume en 1809.
21 Lutetia
Descubrimento e exploración
Lutetia foi descuberto o 15 de novembro de 1852 por Hermann Goldschmidt desde o balcón do seu apartamento en París. Entre novembro e decembro de 1852 o astrónomo alemán Georg Rümker e outros calcularon unha órbita preliminar. En 1903 foi fotografado en oposición por Edward Pickering desde o observatorio de Harvard, calculándolle unha magnitude na oposición de 10,8.
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas
Descrición
Fóra, destacan os canzorros do tellado, con formas vexetais e humanas, estas últimas a representar vicios e/ou pecados. A porta lateral do muro norte -hoxe tapiada- presenta no seu tímpano un relevo, de feitura basta, de orixe igualmente medieval: un home monta sobre unha besta, que podería representar a san Martiño no momento en que parte a súa capa para lla dar a un pobre. Tamén fican desta época os contrafortes graduados e dispostos anarquicamente, articulación mural que se dá tanto na capela maior, para soportar a bóveda que cobre o interior, como no muro sur.
21 Lutetia
Descubrimento e exploración
Hai rexistros de dúas ocultacións estelares de Lutetia, observadas desde Malta en 1997 e Australia en 2003, cunha única franxa observada en cada unha, e producindo resultados que máis ou menos coinciden coas medicións do satélite IRAS.
Conservatorio
Orixe
De orixe italiana, o termo conservatorio deriva do costume, difundido nos séculos XIV e XV polas garderías, orfanatos e hospicios, de iniciar e educar nun oficio (entre os que se atopada o de músico) aos nenos orfos e abandonados coa finalidade de "conservar" a música, pasándoa. En Italia (e especialmente en Nápoles) a actividade dos conservatorios, iniciada como obra de asistencia e caridade a pobres e desamparados, transformouse nunha actividade de ensino musical.
21 Lutetia
Descubrimento e exploración
O 10 de xullo de 2010 a sonda espacial Rosetta, da ESA, aproximouse a Lutetia a unha distancia mínima de 3168 ± 7.5 km a unha velocidade de 15 km/s mentres ía de camiño ó seu encontro co cometa 67P/Churyumov-Gerasimenko. O achegamento proporcionou imaxes cunha resolución de ata 60 metros por píxel. Entre os instrumentos de medida tamén se atopaban espectrómetros e experimentos de campo magnético, plasma, po e radio. Os datos recollidos axudarán a determinar se Lutetia é un asteroide indiferenciado de clase C ou un asteroide de tipo M. Antes de Lutetia, o asteroide máis grande visitado fora 253 Mathilde.
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas
Descrición
A sacristía e a fachada principal son posteriores: datadas en 1802, a fachada tería sufrido danos en 1853 por un temporal que derrubou parcialmente a espadana que a coroaba. Na última década do século XIX o canteiro Manuel Muíños construíu o campanario que culmina a fachada actual.
Conservatorio
Orixe
A partir do século XVIII, estes conservatorios foron adquirindo maior importancia dende o punto de vista da educación musical, perdendo a característica asistencial e mantendo o nome de conservatorio para a escola musical.
21 Lutetia
Composición
A composición de Lutetia foi un enigma para os científicos durante un tempo, aumentando as investigacións en anticipación do sobrevoo de Rosetta. Aínda que foi clasificado como un asteroide de tipo M, a maior parte dos cales son metálicos, Lutetia é un dos membros anómalos e non mostra grande evidencia de metal na súa superficie. De feito hai indicios dunha superficie non metálica: un espectro plano e de baixa frecuencia, similar ó das condritas carbonáceas e asteroides de tipo C e distinto do espectro dos meteoritos metálicos, un baixo albedo de radar a diferenza dos altos albedos de asteroides metálicos como 16 Psyche, evidencia de materiais hidratados na superficie, abundancia de silicatos e unha capa máis grosa de regolito que na maioría de asteroides. Sospéitase que a densidade de Lutetia é alta, da orde de 5 g/cm3.
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas
Descrición
Unhas reformas en 1967 fixeron desaparecer o retablo maior e o lateral de san Brais, aínda que se conservaron algunhas das imaxes como a do patrón santo Antoíño cos atributos de diácono, obra barroca de finais do século XVIII, igual cá imaxe de san Bieito, co hábito negro tradicional da regra (mitra ao pé e un corvo cun pan). Barrocos e de mediados do século XVIII son un san Brais (vestido de bispo e man na gorxa) e un san Roque (de peregrino co can). De comezos do século XIX consérvase unha Inmaculada.
21 Lutetia
Composición
A sonda Rosetta descubriu que Lutetia está cuberto por unha capa de regolito duns 600 m de espesor, que suaviza as formas de moitos grandes cráteres.
Conservatorio
Ensino de música
Os alumnos dos actuais conservatorios de música adoitan elixir ao comezo dos seus estudos unha das seguintes especialidades: acordeón, arpa, bandoneón, canto (só grao profesional e superior), clarinete, clavicémbalo, contrabaixo, fagot, frauta doce, frauta travesa, gaita, guitarra, guitarra flamenca, instrumentos de púa, óboe, percusión, piano, saxofón, trombón, trompa, trompeta, tuba, viola, viola da gamba, violín e violoncello.
En España, o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte organiza o ensino de música do seguinte xeito: ensino elemental, ensino profesional (antigo grao medio) e ensino superior. As materias organízanse segundo a especialidade elixida.
21 Lutetia
Nomenclatura
En marzo de 2011 o grupo de traballo para a nomenclatura planetaria da Unión Astronómica Internacional acordou un esquema para nomear os trazos xeográficos de Lutetia. Dado que Lutetia (que tamén lle deu nome ó elemento químico Lutecio) era unha cidade romana (París), os cráteres dos seus asteroides levarían nomes de cidades do Imperio Romano e das partes adxacentes de Europa durante o tempo no que Lutetia existiu. As súas rexións serán nomeadas segundo o descubridor de Lutetia (Goldschmitt) e segundo as provincias do Imperio Romano do tempo de Lutetia. Outros trazos serán nomeados en base a ríos do Imperio Romano e das partes adxacentes de Europa no momento de existencia de Lutetia.
Walter Brandmüller
Walter Brandmüller, nado o 5 de xaneiro de 1929 en Ansbach (Alemaña), é un cardeal da Igrexa Católica, Presidente emérito da Comisión Pontificia para as Ciencias Históricas.
División de Honra B de Rugby 2006-2007
A tempada 2006-2007 da División de Honra B foi a novena edición da segunda división da liga de rugby de España, creada en 1998 pola Federación Española de Rugby.
Walter Brandmüller
Traxectoria
Walter Brandmüller naceu o 5 de xaneiro de 1929 en Ansbach, unha pequena cidade de Franconia (hoxe na Franconia Central, Baviera). Estudou Filosofía e Teoloxía na Escola Superior Filosófica e Teolóxica de Bamberg, e o 26 de xullo de 1953 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Bamberg polo arcebispo Joseph Otto Kolb. Entre 1953 e 1957 levou a cabo a súa actividade pastoral na igrexa de San Xoán, en Kronach, e posteriormente até 1960 na de San Martiño de Bamberg.
Doutorouse en Teoloxía en 1963 pola Universidade de Múnic. Entre 1969 e 1971 foi profesor de Historia eclesiástica e Patroloxía na Escola Superior Filosófica e Teolóxica de Dillingen, e entre 1971 e 1997 compaxinou o labor de párroco en Walleshausen e a de profesor de Historia eclesiástica moderna e medieval na Universidade de Augsburgo. Na súa traxectoria académica, destaca como especialista na historia dos concilios, e é fundador e editor da revista Annuarium conciliorum historiae (dende 1969 até a actualidade) e da serie Konziliengeschichte (dende 1979), e publicou tamén os tres volumes de Handbuch der bayerischen Kirchengeschichte (Manual da historia da Igrexa bávara).
División de Honra B de Rugby 2006-2007
Formato de competición
Cada grupo funcionou como unha competición independente cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o dereito a disputar unha fase de ascenso á División de Honra cos dous primeiros equipos do outro grupo. Por outra banda, o peor equipo de cada grupo perdeu a categoría de xeito directo, e o penúltimo tivo que disputar unha eliminatoria de promoción pola permanencia contra equipos da Primeira Nacional.
Walter Brandmüller
Traxectoria
En 1981 foi nomeado membro da Comisión Pontificia para as Ciencias Históricas, e o 4 de xuño de 1998 foi nomeado presidente da devantida comisión, cargo no que permaneceu até o seu retiro o 3 de decembro de 2009. Tamén dende 1997 é coéngo do capítulo da Basílica de San Pedro.
División de Honra B de Rugby 2006-2007
Formato de competición
A liga regular contou con 14 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival do seu grupo, unha vez como local e outra como visitante, usando por vez primeira o novo sistema de puntuación: catro puntos por vitoria, dous por empate, e puntos "bonus" adicionais no caso de anotar catro ensaios ou máis e no caso de perder por sete puntos ou menos.
Walter Brandmüller
Traxectoria
O papa Bieito XVI quíxoo crear cardeal, polo que o 4 de novembro de 2010 nomeouno arcebispo titular de Caesarea in Mauretania. Recibiu a consagración episcopal o 13 de novembro, de mans do cardeal Raffaele Farina. No consistorio do 20 de novembro de 2010, o papa creouno cardeal, co título de Cardeal-Diácono de San Giuliano dei Fiamminghi.
Premios e distincións
O 17 de xullo de 1983 foi nomeado Prelado de Honra da Súa Santidade. O 22 de xullo de 1990 foi condecorado coa Orde ao Mérito da República Federal de Alemaña polo presidente Richard von Weizsäcker.
División de Honra B de Rugby 2006-2007
Grupo 2
Posicións de promoción de ascenso (1º e 2º). Posición de promoción de permanencia (7º). Posición de descenso directo (8º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra B - Puntos bonus
Fase de ascenso
O campión da categoría foi o Club Alcobendas Rugby, que acadou o ascenso á División de Honra co finalista Club de Rugby Ciencias. Oviedo e Mairena acadaron a permanencia batendo nas eliminatorias de promoción a CRAT e Arquitectura respectivamente.
Mugueimes, Muíños, Muíños
Mugueimes é un lugar da parroquia de Muíños, no concello ourensán de Muíños, na comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE, en 2018 tiña 223 habitantes (108 homes e 115 mulleres).
Auld Lang Syne
Auld Lang Syne é unha canción patrimonial escocesa cuxa letra consiste nun poema escrito en 1788 por Robert Burns, un dos poetas escoceses máis populares. Adóitase utilizar en momentos solemnes, como aqueles en que alguén se despide, inicia ou acaba unha viaxe longa no tempo, un funeral etc. Hoxe está especialmente relacionada coa celebración do Aninovo.
Letra
Foi traducida ao galego por Plácido Castro e publicada o 30 de xaneiro de 1966 no Faro de Vigo, "Nun aniversario de Robert Burns", logo recollida en Irlanda en Plácido Castro, antoloxía publicada polo IGADI en 2011.
O Pousadoiro, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Guntín, Sumio, Carral
Guntín é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Letros, Manduas, Silleda
Letros é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, deles 13 eran homes e 11 eran mulleres. Isto supón un aumento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
Minju Kim
Minju Kim nada en Gwangju en 1985/1986 é unha deseñadora de moda surcoreana coñecida pola súa roupa feminina e o uso de estampados. En 2020 foi a gañadora da primeira tempada do programa de Netflix Next In Fashion.
Traxectoria
Kim naceu en Gwangju, Corea do Sur, e estudou en Nova Zelandia sendo adolescente. Orixinalmente quixo asistir a unha escola de arte e converterse en debuxante, mais foi animada polos seus pais a que estudase deseño de moda en Seúl. Estudou deseño de moda no Instituto Samsung de Arte e Deseño, e despois fixo un mestrado na Real Academia de Belas Artes de Antuerpen. Kim acredita a influencia de deseñadores e intrutores de RAFA como Walter Van Beirendonck no seu amor polo deseño de moda. No ano 2015 lanzou a súa propia compañía, con sede en Seúl, chamda MINJUKIM. É coñecida por comezar os seus desfiles de moda cun deseño que presenta unha impresión central que se replica no resto da colección. A súa colección de outono de 2018 estivo baseada na serie manga Galaxy Express 999. Ademais de lanzar coleccións cada ano, Kim deseñou para BTS e Red Velvet. Tamén ensina clases de deseño na Universidade Kookmin.
En 2020, Kim foi a gañadora do programa de televisión de Netflix Next In Fashion, un programa de competición en deseño de moda onde foi a finalista xunto co británico Daniel Fletcher. Competiu xunto coa deseñadora chinesa Angel Chen, durante as fases de traballo en equipo, baixo o nome 'Dragon Princess'. Como gañadora, Kim recibiu 250 000 estadounidenses de Net-a-Porter para lanzar unha colección de venda na súa páxina web. Kim foi a gañadora anteriormente do H&M Design Award de 2013 e quedou na lista curta de premio LVMH para deseñadores de moda mozos de 2014.
Flavona
120px|miniatura|Estrutura molecular do esqueleto das flavonas numerado As flavonas (do latín flavus, 'amarelo'), son unha clase de flavonoides baseada nun esqueleto de 2-fenilcromen-4-ona (2-fenil-1-benzopiran-4-ona) (imaxe da dereita).
As flavonas son comúns nos alimentos, principalmente nas especias, e froitos e vexetais vermellos e púrpuras. Entre as flavonas comúns están a apixenina (4',5,7-trihidroxiflavona), luteolina (3',4',5,7-tetrahidroxiflavona), tanxeritina (4',5,6,7,8-pentametoxiflavona), crisina (5,7-dihidroxiflavona) e 6-hidroxiflavona.
Inxestión e eliminación
As flavonas encóntranse principalmente en especias e plantas vermellas e púrpuras. O consumo diario estimado de flavonas é duns 2 mg. As flavonas non presentan efectos fisiolóxicos no corpo humano e non teñen ningún poder como antioxidantes. Despois da súa inxestión e metabolización, as flavonas, outros polifenois e os seus metabolitos son absorbidos bastante pouco polos órganos do corpo e son excretados rapidamente pola urina, o que indica a súa presumida ausencia de papeis no metabolismo do corpo.
Interaccións con fármacos
As flavonas teñen efectos sobre a actividade do CYP (P450) que son encimas que metabolizan a maioría dos fármacos do corpo.
Química orgánica
En química orgánica hai varios métodos para a síntese de flavonas:
Rearranxo de Wessely–Moser
O rearranxo ou redistribución de Wessely–Moser (1930) foi unha feramenta importante para a dilucidación da estrutura dos flavonoides. Implica a conversión da 5,7,8-trimetoxiflavona en 5,6,7-trihidroxiflavona con hidrólise dos grupos metoxi a grupos fenol. Tamén ten un potencial sintético, por exemplo:
Esta reacción de redistribución ten lugar en varios pasos: A apertura do anel á dicetona, B rotación do enlace con formación dunha interacción favorable con fenil-cetona tipo acetilcetona, e C hidrólise de dous grupos metoxi e peche do anel.
Ver, Caraño, Pol
Ver é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Josep Maria Espinàs
Traxectoria
dereita|miniatura|200px|Placa coa sinatura de Josep Maria Espinàs no Monument al llibre (Barcelona).
Estudou cos escolapios até 1945, cando comezou a estudar Dereito na Universidade de Barcelona, licenciándose en 1949. Nese mesmo ano gañou o Premio Guimerà co seu primeiro artigo. Exerceu de avogado até 1955, cando comezou a traballar en Ediciones Destino.
En 1961 foi un dos impulsores da Nova Cançó e un dos fundadores de Els Setze Jutges. El mesmo cantou versións de cancións de Georges Brassens para iniciar o movemento, retirándose ao aparecer cantantes profesionais. Tempo despois escribiu a narración infantil Viatge a la Lluna, con música de Xavier Montsalvatge. En 2007 recibiu a Medalla de Honra do Parlament de Catalunya en recoñecemento ao traballo realizado por Els Setze Jutges.
O 23 de abril de 1976 comezou a súa colaboración diaria no novo xornal Avui, co título de "A la vora de...", que mantivo de modo ininterrompido até xaneiro de 1999. Con esta columna gañou diversos premios, como o Premio Ciutat de Barcelona de xornalismo en 1983, o Premio AVUI de artigos periodísticos en 1992 e o Premio Nacional de Periodismo en 1995, concedido pola Generalitat. Despois pasou a escribir en El Periódico coa columna de opinión "Petit observatori", que aínda publica. Os artigos de Espinàs caracterízanse por tratar moitos temas de forma amena e desde diversas perspectivas.
Presentou programas de entrevistas en televisión como Personal i intransferible (Canal 33), Identitats (TV3, de 1984 a 1988) e Senyals (Canal 33, de 1989 a 1990).
Obra
En 1953 deuse a coñecer como escritor ao lograr o Premio Joanot Martorell coa novela Com ganivets o flames. A partir de entón logra certo éxito de público coas obras Dotze bumerangs (1954) e El gandul (1955). En 1961 acadou recoñecemento internacional logo da tradución ao inglés de Tots som iguals (1956), con boas críticas no New York Herald Tribune, o New York Times, o The Washington Post, e na revista Book of the Month, que destacou o libro xunto a outros once de todo o mundo. Logo desa obra publicou La trampa (1956), a escolma Variétés (1958, premio de narracións Víctor Català), Cita de narradors (1957, recompilación de artigos de diversos narradores falando cada un da obra doutro, premio Josep Yxart), e a máis próxima ao realismo social, Combat de nit (1959). En 1961 gañou o Premio Sant Jordi de novela coa obra L'últim replà, e iniciou unha longa etapa con pouquísima produción novelística, exceptuada por La collita del diable (1968) e Vermell i passa (1992).
Bario
O bario é o elemento químico número 56, o que significa que no núcleo ten 56 protóns, e, no estado neutro, outros tantos electróns. Forma parte do grupo 2 da táboa periódica dos elementos, o dos alcalinotérreos.
Josep Maria Espinàs
Obra
En 1986 publicou unhas emotivas cartas dirixidas á súaa filla co título de El teu nom és Olga, que acadou un grande éxito editorial e foi obxecto de numerosas traducións, amais de contribuír ao coñecemento da relación un pai coa súa filla con síndrome de Down.
Destacou no cultivo de libros de viaxes. Amais de relatos das súas viaxes por zonas rurais de Cataluña e a península Ibérica, percorreu outra zonas de Europa, Israel, a India, o Nepal, Tailandia, Malaisia, Hong Kong, o Xapón e os Estados Unidos. Entre as obras deste xénero destacan Ciutats de Catalunya (1956-1958), Viatge al Pirineu de Lleida (1957; logo dunha viaxe feita con Camilo José Cela), Carrers de Barcelona (1961), Viatge al Priorat (1962), Viatge a la Segarra (1972), El llibre de la diada (1975), Visions de Cadaqués (1978), Imatges de Catalunya i Balears (1979), Geografia de Catalunya (1982, 4 volumes), Catalunya: tranports metropolitans (1988), A peu per la Terra Alta (1989) ou A peu per la Llitera (1990).
A mediados da década de 1990 escribiu unha serie de reportaxes atípicos como Viatge als grans magatzems (1993) e A peu per la terra cremada (1995), un percorrido por terras da Cataluña interior devastadas polos incendios forestais do verán de 1994. En 2002 publicou A peu per Galícia, relato da súa viaxe por Palas de Rei, Santa Mariña, Agolada, Rodeiro, Chantada, Taboada, Monterroso e Antas de Ulla. En 2004 publicou A peu per la Costa da Morte, escrito logo do afundimento do Prestige e no que fala da súa viaxe por Laxe, Camelle, Camariñas, Muxía, Lires, Corcubión e Fisterra.
No 2002 recibiu o Premio de Honra das Letras Catalás, concedido por Òmnium Cultural, e no 2006 o seu libro A peu per Mallorca foi galardoado co Premio Lletra d'Or. As súas obras foron traducidas ao alemán, inglés, éuscaro, castelán, francés, italiano, xaponés, neerlandés, portugués e checo.
Física atómica
A física atómica é a ciencia que estuda as propiedades e o comportamento dos átomos ou, en xeral, a nivel de dimensións atómicas.
Historia
John Dalton (1766-1844) é xeralmente recoñecido como quen estableceu a teoría atómica da materia, pese a que o atomismo tivo continuados defensores dende o tempo de Demócrito de Abdera. Dalton deu á teoría contido científico sólido e transformouna así na base da física e da química. Os átomos dun elemento, dixo, son iguais pero o átomo dun elemento difire do átomo doutro. Estableceu que os átomos eran indivisibles, de aí o seu nome (á-tomos).
Testamento
Un testamento é o documento mediante o cal o testador (persoa que outorga testamento) expón a súa vontade de establecer o futuro das súas propiedades mortis causa (expresión latina que quere dicir "por causa da morte") e explica a forma en que se ha de dividir a súa herdanza e a quen se lle ha de entregar cada parte. No testamento, o testador debe designar ós herdeiros, persoas que ademais de recibir unha porción das propiedades do defunto, xestionan a sucesión. Ademais de todo o dito, o testador ten a posibilidade de asignar a herdeiro ou a cada legatario unhas cotas, de tal forma que reciban unha parte das propiedades sen especificar cales.
Clases
En España o Dereito civil común establece (á marxe dos testamentos especiais) tres clases de testamentos:
Somalia italiana
A Somalia italiana (en italiano, Somalia italiana; en somalí, Dhulka Talyaaniga ee Soomaaliya; en árabe, الصومال الإيطالي‎ Al-Sumal Al-Italiy), situada na parte sur do corno de África, foi, de 1889 a 1908, un protectorado italiano.
Testamento
Outros testamentos
Outros testamentos, non recoñecidos polo dereito sucesorio común, son:
Somalia italiana
Despois, desde 1908 a 1936 o seu estatuto pasou a ser o de colonia. En 1936 transformouse na provincia ou gobernación da Somalia (Governatorato della Somalia) no seo África Oriental Italiana, dentro do Imperio italiano.
Testamento
Testamentos especiais
O Código civil establece unha serie de testamentos que considera especiais debido ás circunstancias nas que se outorgan:
Estes tipos de testamento só poden ser utilizados cando concorran as circunstancias especiais para os que están previstos. Este tipo de testamento exixe ademais a mesma capacidade ao testador que nos comúns, así como a constancia dunha auténtica vontade testamentaria detrás dos actos constitutivos do seu outorgamento.
Somalia italiana
No curso da segunda guerra mundial, en 1941, foi ocupada polo Reino Unido, ocupación que durou até o final da guerra.
Testamento
Requisitos para testar
Cando se outorga testamento notarial, deben acudir dúas testemuñas ó outorgamento cando:
Somalia italiana
Desde 1945 até 1950 estivo baixo adinistración británica.
Testamento
Requisitos para testar
En España están impedidos para testar, entre outros, os menores de 14 anos e os que non están en pleno uso das súas facultades mentais. Non obstante, o feito de que os menores de idade poidan testar é bastante pouco común, sendo o límite máis común o da maioría de idade.
Somalia italiana
Desde 1950 até 1960 quedou baixo administración fiduciaria italiana por mandato da ONU.
A súa historia como estado soberano iniciouse a partir de 1960.
Testamento
Executores do testamento
Os testamenteiros son persoas ás que o testador encarga no testamento que realicen determinadas funcións á súa morte, tales como paga-lo enterro e o funeral, se o houber, sufraga-los legados en metálico, contactar cos herdeiros etcétera.
Somalia italiana
O seu territorio inicial forma parte da República Federal de Somalia, xunto coa antiga Somalia británica.
Testamento
Executores do testamento
O testador pode establecer con respecto ó cargo de testamenteiro:
Asemade, en previsión de que o testamenteiro abandone renuncie ó seu cargo, ou sexa cesado, pode determinar unhas persoas como substitutas. En todo caso, aínda sendo voluntario exercer de testamenteiro, o que renuncie perderá os seus dereitos na herdanza, excepto disposición en contrario do testador.
Caducidade do testamento
A caducidade do testamento supón a súa ineficacia nos casos que prevé o art. 743 do Código civil de 1889.
Caducarán polo simple transcurso do tempo os testamentos outorgados en circunstancias especiais, e de xeito excepcional, cando unha vez desaparecidas estas circunstancias que xustifican a forma especial, non foran substituídos por forma ordinaria: o outorgado en inminente perigo de morte, o outorgado en epidemia, os testamentos militares e marítimos ordinarios e os extraordinarios.
Tímea Nagy
Traxectoria
Especialista na modalitade de espada, participou aos 25 anos nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta, conseguindo rematar cuarta na proba de espada por equipos e quinta na proba individual, gañanda nas dúas probas senllos diplomas olímpicos. Nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney gañou a medalla de ouro na proba individual e novamente foi cuarta na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas revalidou o seu título olímpico e finalizou quinta na proba por equipos.
Ao longo da súa carreira gañou sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, seis delas de ouro; e catro medallas no Campionato de Europa, unha delas de ouro.
Somalia italiana
miniatura|esquerda|243px|En verde, a Somalia italiana. (En gris, a Somalia británica). miniatura|centro|300px|A [[África Oriental Italiana coas provincias e as súas capitais, desde o 7 de maio de 1936 (anexión de Abisinia) e agosto de 1940 (invasión italiana da Somalia británica). A provincia de Somalia, en verde, despois de incorporar as zonas etíopes de poboación somalí.]]
Paweł Cieślik
Paweł Cieślik, nado o 15 de xullo de 1940 en Czernice, Polonia, é un bispo católico latino e doutor en teoloxía bíblica, entre 1995 e 2015 bispo auxiliar de Koszalin-Kołobrzeg.
Traxectoria
Naceu o 15 de xullo de 1940 en Czernice. Entre 1958 e 1964 estudou no seminario de Gościkowo, e recibiu o sacramento da ordenación sacerdotal o 21 de xuño de 1964 de mans do arcebispo Jerzy Stroba. Foi vigairo en Międzyrzeczu e en Szczecinie. Entre 1993 e 1994 serviu como reitor do seminario maior. O 3 de decembro de 1994 foi nomeado bispo auxiliar da diocese de Koszalin-Kołobrzeg e bispo titular da diocese de Britonia, recibindo a consagración episcopal de mans do papa Xoán Paulo II o 6 de xaneiro de 1995. Por encargo da Conferencia Episcopal Polaca foi supervisor do Movemento de Schönstatt.
O 19 de setembro de 2015 foille aceptada a renuncia como bispo auxiliar de Koszalin-Kołobrzeg.
Nova Política Económica
miniatura|[[Rublo soviético|Rublos soviéticos de 1924.]] A Nova Política Económica (NEP) (en ruso: Новая экономическая политика (НЭП), trans. Nóvaya ekonomícheskaya polítika) foi unha política económica proposta por Vladimir Lenin, á que denominou como capitalismo de Estado. Permitindo o establecemento dalgunhas empresas privadas, a NEP permitiu que por exemplo as pequenas empresas de animais ou comercios de tabaco, volvesen abrir para o beneficio privado mentres que o Estado seguía controlando o comercio exterior, os bancos e as grandes industrias.
Foi oficialmente decidido no curso do X Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética. Promulgouse por decreto o 21 de marzo de 1921, "Na substitución da Prodrazvyorstka pola Prodnalog" (é dicir, en substitución das requisiciones de produtos alimenticios por un imposto fixo nos produtos alimenticios). En esencia, o decreto esixía que os agricultores lle cedesen ao Goberno unha cantidade específica de materia prima agrícola como un imposto en especie. Outros decretos perfeccionaron a política e expandírona para incluír a algunhas industrias. A Nova Política Económica foi substituída polo Primeiro Plan Quinquenal de Stalin en 1928.
Eduardo Noriega
Eduardo Noriega, nado en Santander o 1 de agosto de 1973, é un actor cántabro.
Nova Política Económica
Políticas
As leis autorizaron a coexistencia dos sectores público e privado, que foron incorporados na NEP, que doutra banda era un Estado orientado á "economía mixta". En lugar de recuperar todos os bens producidos, o goberno soviético tomou só unha pequena porcentaxe dos mesmos. Isto deixou aos campesiños cun superávit comercial que podería ser vendido en privado.
Eduardo Noriega
Biografía
É o pequeno de sete irmáns e o único deles que se dedicou á interpretación. A súa primeira vocación foi a música e por iso estudou durante cinco anos solfexo, harmonía, coral e piano no conservatorio da súa cidade natal.
Ó cabo dos anos quixo ampliar horizontes e foise a Madrid a estudar na Escola de Arte Dramática. As súas primeiras incursións no cine foron en varias curtas con directores, entón noveis, como Alejandro Amenábar con quen máis adiante realizaría dúas películas.
Nova Política Económica
Políticas
Despois de comezar a utilizar a NEP, o Estado, afastouse dos ideais comunistas e comezou a modernización da economía, pero esta vez, cunha mentalidade máis libre para facer as cousas. A Unión Soviética deixou de defender a idea de nacionalizar determinadas partes das industrias. Esperaba algúns tipos de investimentos estranxeiros baixo a NEP, para financiar proxectos industriais e de desenvolvemento con divisas ou requisitos de tecnoloxía. O cambio cara á modernización baseábase nunha cuestión principal, a transformación da Unión Soviética nunha sociedade industrializada moderna, pero para iso tivo que remodelar as súas estruturas preexistentes, é dicir, o seu sistema agrícola e a estrutura de clases que a rodeaba.
Eduardo Noriega
Biografía
Noriega tardou relativamente pouco en gañarse un nome dentro do panorama cinematográfico español, sobre todo a partir do seu papel protagonista en Abre los ojos, polo cal obtivo a súa primeira candidatura ao Goya á Mellor Interpretación Masculina.
Nova Política Económica
Políticas
A NEP foi principalmente unha nova política agrícola. Os bolxeviques vían a vida da aldea tradicional como conservadora e atrasada. A vella forma de vida aldeá era unha reminiscencia da Rusia tsarista que teoricamente fora expulsada coa Revolución de Outubro. Coa NEP, que tratou de repudiar os "vellos costumes", puxéronse en marcha métodos que promoveron a procura dos intereses propios para os campesiños. Con todo, o Estado só permitiu as propiedades privadas porque a idea da agricultura colectivizada reunira unha grande oposición.
Eduardo Noriega
Biografía
Desde entón, Eduardo interveu en películas tan taquilleiras como Nadie conoce a nadie de Mateo Gil ou El espinazo del diablo de Guillermo del Toro.
En Plata Quemada de Marcelo Piñeyro púxose na pel dun ladrón que fuxía da policía xunto a Leonardo Sbaraglia.
Nova Política Económica
Políticas
Referíase ao feito de que Rusia seguía sendo unha nación principalmente agraria, cunha moi baixa poboación urbana e unha base industrial débil ademais de non posuír o criterio económico necesario para un socialismo completo. Lenin justificó a introdución da NEP declarando que as grandes industrias pesadas (as fábricas que producían carbón, ferro, electricidade etc.), seguirían estando baixo o control estatal. A NEP tamén liberou restricións comerciais e tratou de recuperar alianzas con países estranxeiros.
En 1920 o Comisario do Pobo Para a Guerra (Trotski) defendeu ante o congreso do Partido a súa política autoritaria, propia do réxime de comunismo de guerra levado até agora. Con todo, Lenin non lle prestou o seu apoio debido ás diferenzas que tiñan en termos de reformas sindicalistas. Ao ano seguinte Lenin, contrario aos intereses de Trotski, propuxo a NEP e a política foi adoptada. Isto permitiu aos campesiños arrendar e contratar traballadores e ademais permitíuselles manter un excedente de produción despois de pagar unha determinada proporción dos seus impostos ao goberno.
Comezos
A NEP substituíu ás políticas do comunismo de guerra. Mentres que algúns líderes bolxeviques opuxéronse a ela, consideroulla necesaria debido ás circunstancias para permitir comercialismo privado limitado na forma da NEP.
Resultados
A produción agrícola incrementouse considerablemente. No canto de que o goberno tomase todo o exceso de produción agrícola sen ningunha compensación aos campesiños, estes tiñan agora a opción de vender os produtos sobrantes e por tanto, tiñan un incentivo para producir máis. Este incentivo xuntado co surgimiento das case-feudais propiedades ou terras estatais non só levou a produción agrícola a niveis anteriores á Revolución senón que ademais mellorouna. Mentres que o sector agrícola foi confiado progresivamente a pequenas granxas familiares, a industria pesada, bancos e institucións financeiras continuaban sendo dirixidas polo Estado e propiedade deste.
Dado que o goberno Soviético aínda non tiña ningunha política con fins á industrialización, creouse un desequilibrio na economía onde o sector agrícola estaba a crecer máis rápido que a industria. Para manter altos os seus ingresos, as fábricas comezaron a vender os seus produtos a prezos maiores. Debido ao aumento dos prezos de produtos manufacturados, os campesiños tiñan que producir moito máis trigo para comprar estes bens de consumo. Esta caída de prezos dos produtos agrícolas e o aumento dos prezos dos bens industriais foi coñecida como -a crise das tesoiras-. Os campesiños comezaron a reter a súa sobreproducción especulando cun aumento dos prezos dos mesmos, ou polo outro lado, vendíallos aos -homes-NEP- (comerciantes na súa maioría) quen posteriormente os vendían a prezos superiores, ao que os membros do Partido Comunista opúñanse por consideralo unha explotación de consumidores urbanos. Para combater a alza de prezos dos bens de consumo, o Estado tomou medidas tendientes a reducir a inflación e promulgou reformas que afectaban as prácticas internas das fábricas. O goberno tamén fixou prezos para contrarrestar o efecto tesoira. A NEP foi exitosa en crear unha recuperación económica logo dos efectos devastadores da primeira guerra mundial e a guerra civil rusa. Para o ano 1928, a produción industrial e agrícola fora restablecida aos niveis de 1913 (anterior á primeira vuerra mundial). Con todo, o desemprego disparouse durante a NEP e unha brecha máis grande foi creada entre as clases.
Final
A NEP era xeralmente considerada como unha medida provisoria e probou ser altamente impopular entre a oposición de esquerda dentro do Partido Bolxevique por ser un compromiso con algúns elementos capitalistas e por renunciar ao control do Estado. Vían a NEP como unha traizón aos principios comunistas e crían que tería efectos económicos negativos a longo prazo polo que desexaban unha economía totalmente planificada no canto da NEP. Particularmente, a NEP beneficiou aos inimigos do Comunismo tales como os comerciantes (homes-NEP) en detrimento dos traballadores, a quen o Partido representaba. En contraste, Lenin tamén foi coñecido por dicir acerca da NEP que ?estamos a dar un paso cara atrás para logo dar dous pasos cara a adiante?, suxerindo que os plans quinquenales de Stalin eran un cumprimento do legado de Lenin.
O sucesor de Lenin, Stalin, eventualmente introduciu unha completa planificación económica central, re-nacionalizando toda a economía, e desde finais da década de 1920 en diante, introduciu políticas tendientes á rápida industrialización. O programa de colectivización da agricultura levado a cabo por Stalin, foi a máis notable e destrutiva saída da NEP. Frecuentemente arguméntase que se podería conseguir a industrialización sen a colectivización mediante o gravame impositivo progresivo aos campesiños, tal como ocorreu cos Meiji, no Xapón, a Alemaña de Otto von Bismarck e na Corea do Sur e Taiwán de posguerra. Tamén se argumentou que a industrialización soviética habería tardado máis tempo sen os programas acelerados de Stalin, deixando á URSS atrasada con respecto a certos países occidentais como Alemaña en canto a produción industrial e militar, resultando na vitoria da Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Con todo, o atraso do sector agrícola ruso causado por Stalin é frecuentemente citado polos historiadores como unha desvantaxe para involucrarse na segunda guerra mundial.
Ildikó Schwarczenberger
Ildikó Schwarczenberger, Ildikó Schwarczenberger-Tordasi ou Ildikó Tordasi (en húngaro: Schwarczenberger Ildikó), nada en Budapest o 9 de setembro de 1951), é unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de catro medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou, aos 20 anos nos Xogos Olímpicos de 1972 celebrados en Múnic, conseguindo a medalla de prata na proba por equipos na modalidade de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal gañou a medalla de ouro na porba individual e a medalla de bronce na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova revalidou a súa medalla de bronce por equipos, quedando novena en individual.
Ao longo da súa carreira gañou dez medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas unha medalla de ouro. Desde 1986 é adestradora do equipo xuvenil de esgrima do MTK.
Xuíz, xuíza
dereita|miniatura|300px|Un xuíz nun [[tribunal dos Estados Unidos]] Un xuíz ou unha xuíza é unha persoa investida de autoridade para xulgar. A autoridade élle outorgada polo Estado, en exercicio dun dos tres poderes en que se divide (Poder lexislativo, Poder executivo, e Poder xudicial).
O xuíz, polo tanto, é a autoridade encargada de impartir xustiza. En España, a figura do xuíz ven regulada na Lei Orgánica do Poder Xudicial, que define o seu estatuto e a carreira xudicial, a través de todos os seus estados e etapas, sen prexuízo das demais leis e regulamentos que a desenvolven.
A autoridade do xuíz é conferida polo Estado, a través de diversos procedementos, outorgada, segundo o país e fundamentalmente segundo a tradición xurídica que este comprenda.
O xuíz é o titular do xulgado a que está adscrito. Aínda que gozan de independencia na súa actuación, as súas resolucións adoitan ser revisables polos tribunais superiores xerarquicamente, mediante os chamados recursos xudiciais, podendo ser estas confirmadas, modificadas ou revogadas.
Tipos de xudicaturas
miniatura|A xuíza Joanna Korner. Principalmente distínguense tres: o Dereito continental, o Dereito anglosaxón (ou Common Law) e o Dereito socialista, sistemas que perduran ata os nosos días. O seu concepto de xustiza e a súa interpretación non é o mesmo, xa que como ocorre no Dereito anglosaxón, a procura dese ideal enfatízase máis, por medio de procedementos que difiren do dereito continental, onde a legalidade importa máis que a propia procura de resolucións xustas.
No dereito procedente do romano (gran parte de Europa e América Latina), por exemplo, os xuíces son nomeados polo Goberno, a miúdo tras un exame ou concurso, en cambio nalgúns estados dos Estados Unidos son elixidos; estas diferenzas, entre outras a grandes liñas, débense á existencia de tradicións legais de procedencia heteroxénea.
A función dos xuíces, nestes sistemas, ten a mesma orixe, aínda que a súa evolución é moi dispar; no Common Law poderiamos situar o xuíz nun papel de "creador xudicial" do dereito, mentres que no Dereito continental o xuíz está adscrito a un papel máis ben interpretativo.
Mariano Pérez Retamar
Mariano Pérez Retamar, nado en Sevilla o 19 de agosto de 1919 e finado o 17 de outubro de 1997, foi un futbolista andaluz que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Fichou polo Celta de Vigo en xullo de 1945 procedente do Racing de Santander e despois de xogar noutros equipos de Primeira División. Debutou en competición oficial no primeiro encontro o 23 de setembro, nunha tempada na que foi o terceiro xogador máis utilizado, anotando 9 tantos pese a xogar como extremo.
Xogou o seu último encontro co Celta o 21 de abril de 1949 nos oitavos de final da Copa do Rei ante o RCD Espanyol. Despois fichou polo RCD Mallorca, máis tarde xogaría no Recreativo de Huelva e no Levante.
Club Deportivo Logroñés
O Club Deportivo Logroñés foi un club de fútbol español da cidade de Logroño, na (Rioxa). Foi fundouse o 30 de maio de 1940 e actualmente, tras ser excluído do Grupo 16 de Terceira División por unha dobre incomparecencia, non se atopa inscrito en ningunha competición.