cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sláine mac Dela
Sláine só reinou durante un ano, xa que morreu en Dind Ríg, Condado de Carlow e foi enterrado en Slane, Condado de Meath. Foi sucedido polo seu irmán Rudraige.
Orde de Avis
miniatura|200px|dereita|Símbolo da 'Orde de San Bieito de Avis': en campo de prata, cruz flordelisada de verde. A Orde de San Bieito de Avis, ou de Avís, (inicialmente chamada de Milicias de Évora ou Freires de Évora) foi unha orde relixiosa militar de cabaleiros portugueses. Esta Orde parece ter tido orixe en España, como ramo da Orde de Calatrava, aínda que moitos historiadores afirman a súa creación en Portugal, no século XII, por D. Afonso Henriques. == Lista de Grandes mestres da Orde de Avis ==
Delonte West
Delonte Maurice West, nado o 26 de xullo de 1983 en Washington, D.C., é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da NBA. Xogou coa Universidade de saint Joseph na Liga Universitaria e na liga profeisonal, foi escollido no draft polo Boston Celtics e despois xogou con outros equipos como Seattle SuperSonics, Cleveland Cavaliers e Dallas Mavericks. Máis tarde pasou pola liga chinesa cos Fujian Xunxing e Shanghai Sharks para rematar a súa carreira profesional cos Texas Legends na D League.
Mide 1,96 e xogaba de escolta.
Traxectoria deportiva
Despuntou no Instituto onde conseguiu varios títulos de Player of the Year (en galego, Xogador do ano) e no baloncesto universitario tamén destacou ao formar con Jammer Nelson a mellor dupla de xogadores exteriores que conseguiron, en 2003, que o seu equipo, os Hawks, conseguiran unha temporada regular sen ninguha derrota.
Foi seleccionado polos Boston Celtics na posición 24 do Draft da NBA de 2004. O seu primeiro ano foi difícil, xa que sufriu de continuas lesións, xogando un total de 39 partidos en toda a tempada. Fixo unha media de 4,5 puntos por partido.
No ano 2006 participou no equipo dos Sophomores do All-Star. Non foi previamente seleccionado, pero entrou no equipo a última hora tras a lesión do seu antigo compañeiro Jameer Nelson. O 21 de febreiro de 2008 foi traspasado dende os Seattle SuperSonics aos Cleveland Cavaliers xunto a Wally Szczerbiak a cambio de Ira Newble e Donyell Marshall. En agosto de 2010 foi traspasado aos Minnesota Timberwolves, mais unha semana despois dano de baixa, asinando un mes despois, o 1 de setembro, cos Boston Celtics.
Vida persoal
Foi detipo pola policía en setembro de 2009, por mor dunha infracción de tráfico. Cando rexistraron o vehículo comprobaron que, dentro dunha funda de guitarra, escondía 3 armas: unha Beretta de 9mm, unha Ruger 357 e unha escopeta Remington 870. A sentenza puido ser de cárcere pero resolveuse cun arresto domiciliario e 40 horas de servizo á comunidade; a maiores, a NBA sancionouno con 10 partidos.
O 21 de xaneiro de 2020, anos despois de se reirar, apareceron uns vídeos onde recibía unha malleira en plena rúa onde vivía na indixencia tras ter malgastado varios millóns de dólares. Jammer Nelson, un dos xogadores con quen mantiña contacto, afirmou que dende 2009 sofría de trastorno bipolar e que rexeitaba calquera tipo de axuda. Varios ex compañeiros afirmaron, daquela, que o apoiarían, como LeBron James. Finalmente, tras varios meses sen recibir ningún tipo de axuda dos antigos compañeiros, foi Mark Cuban, empresario estadounidense e dono dos Mavericks de Dallas quen o sacou das rúas e pagou o tratamento de rehabilitación.
Topónimos galegos en -obre
Fóra de Galicia
Esta etimoloxía podería non circunscribirse exclusivamente a Galicia: non se poden descartar os posibles Cobre en Asturias ou Dobres en Cantabria e Corte de Cobres, concello de Mértola, distrito de Beja, Portugal. Con todo, é improbable dada a concentración xa non en Galicia, senón en determinadas áreas interiores, e toda hipótese debe confirmarse con documentación medieval.
ove
Outros sospeitosos son os rematados en -ove, que en Galicia son: Tamén aparecen: No entanto, non se incluirían Ove (de Euve) ou Xove (de [Villa] Iovii).
Falsos positivos
Existen outros topónimos con esa cadea fonética, pero que non están relacionados coa mesma etimoloxía: Cobres ou aqueles coas palabras
Casas Novas, Vilariño, Cambados
Casas Novas é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 14 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 43 veciños, e 2005, cando eran 44.
Borislav Stanković
Borislav Stanković, nado o 9 de xullo de 1925 en Bihać, Reino de Iugoslavia, e finado o 20 de marzo de 2020, foi un xogador de baloncesto serbio, adestrador profesional e membro da FIBA e do Comité Olímpico Internacional. Recoñecéuselle a súa labor por este deporte ao incluír o seu nome no Basketball Hall of Fame e ao outorgárselle o cargo de secretario xeral emérito da Federación Internacional de Baloncesto.
Xogador
Licenciado en veterinaria pola Universidade de Belgrado, escalou posicións como deportista xuvenil e universitario até a súa participación e posterior vitoria de dous títulos nacionais co KK Crvena zvezda. Como xogador, foi seleccionado até en 36 ocasións para representar a Iugoslavia, incluíndo o seu xogo inaugural para a Copa Mundial da FIBA en Buenos Aires no ano 1950.
Carreira administrativa e promoción do baloncesto
A súa carreira administrativa comezou como membro da mesa central da Federación Iugoslava de Baloncesto (YBF) no ano 1953, don Stanković logrou ascender rangos a nivel nacional e internacional nun breve período de tempo até serlle ofrecido o cargo de vice-secretario xeral da FIBA no ano 1960, así como secretario xeral da YBF no 1966.
Así mesmo foi neste ano no que definitivamente adicou o seu esforzo laboral a tempo completo ao baloncesto, terminando cunha carreira compaxinada como inspector de carne en Belgrado.
En 1976, don Stanković substituíu a William Jones como secretario xeral da FIBA, posición que lograría manter por 28 anos. Como fan declarado do baloncesto norteamericano viaxou por primeira vez aos EUA en 1974. Sen dominio do inglés pero xa con experiencia de adestrador, no seu país e en Italia, traballou como olleiro e analista en representación da FIBA e dos intereses do baloncesto internacional. A década dos 70 considérase pola prensa como un tempo onde a FIBA carecía da capacidade de negociación que tivo en décadas posteriores.
Naquel entón a administración estadounidense non permitía a competición de baloncestistas profesionais nos xogos olímpicos, en contraposición co resto de países. A negociación de Stanković con ambas administracións, FIBA e NBA, conseguiu desbloquear a norma que só permitía a selección de xogadores universitarios para o equipo olímpico estadounidense e así, no 1992, xogadores profesionais da NBA formaron o coñecido como Dream Team como participación nos Xogos Olímpicos de Barcelona, incrementando a calidade da competición no baloncesto internacional.
Interleucina 3
A interleucina 3, abreviada como IL-3 (ou IL3), é unha proteína reguladora inmunitaria do tipo das interleucinas, que nos humanos está codificada no xene IL3 do cromosoma 5. O xene humano da IL-3 codifica unha proteína de 152 aminoácidos, e a IL-3 natural está glicosilada. O xene humano da IL-3, está situado a só 9 kb do xene do GM-CSF, e a súa función é bastante similar á deste.
Función
A interleucina 3 (IL-3) é unha interleucina, un tipo de sinal químico biolóxico (citocina) que pode mellorar a resposta natural do corpo ás doenzas como parte do sistema inmunitario. Actúa uníndose ao receptor da interleucina 3.
Descubrimento
A interleucina 3 descubriuna JN Ihle orixinariamente nos ratos. Atopou un factor derivado das células T que inducía a síntese de 20alfa-hidroxiesteroide deshidroxenase en células hematopoéticas e denominouno interleucina 3.
Interactions
A interleucina 3 presenta interaccións con IL3RA.
Venevisión
Venevisión (acrónimo de Venezuela Televisión) é a principal e a máis grande canle venezolana de televisión situada na cidade de Caracas fundada no 1961 e ofrece programación en castelán.
Difusión
Dispoñible en toda Venezuela a través de operadores de cable e televisión pola vía terrestre e tamén satélite.
Paradanta
O topónimo Paradanta pode facer referencia a varios lugares en Galicia:
Cataratas do Niágara
miniatura|Vista aérea das cataratas do Niágara.
Son moi coñecidas pola súa beleza, e tamén como unha fonte de enerxía hidroeléctrica e un desafiante proxecto de preservación ambiental. Foi un destino turístico moi popular no continente por máis dun século. As cataratas do Niágara están divididas polas cidades xemelgas de Niagara Falls, Ontario, e de Niagara Falls, Nova York.
Formación das cataratas
As raíces históricas das cataratas do Niágara remóntanse á glaciación de Wisconsin, que terminou hai uns 10 mil anos. Tanto os Grandes Lagos como o río Niágara creáronse por esta última glaciación, que creou un glaciar, unha enorme e espesa capa de xeo sobre a rexión. O glaciar, á medida que se movía, erosionaba o solo, abrasando rochas e movendo partículas sólidas que erosionaban o solo, e así foi formando ríos e lagos, que actualmente forman a bacía hidrográfica do río San Lourenzo. O glaciar tamén represou tramos de antigos ríos, que se viron forzados a escavar un novo camiño, aumentando así o efecto da erosión. Moitos especialistas consideran que existe un antigo val, cuxa nacente é incerta, que escavaba no río San Lourenzo, e que se enterrou por sedimentos traídos polos glaciares, onde actualmente se localiza o Val de Welland.
Cando o glaciar derreteu, o río Niágara drenou os lagos Superior, Huron, Míchigan e Erie. Isto aconteceu porque, co antigo val represado por sedimentos do último glaciar, e sen unha drenaxe dispoñíbel, a auga destes catro Grandes Lagos -comunmente chamados de Altos Lagos- obrigouse a escavar un camiño na nova topografía da rexión, facéndoo a través do camiño máis curto dispoñíbel, entre o Lago Erie e o Lago Ontario. As augas dos Altos Lagos escavaron o resistente solo a través da rota cuxa altura entre os Lagos era a menor posíbel. Eventualmente, as augas dos Altos Lagos da rexión entre o Erie e o Ontario conseguiron escavar un camiño a través da Chapada do Niágara, así, crearon o río Niágara. Eventualmente, a través da erosión, as augas dos Altos Lagos acabaron expondo unha capa rochosa moi antiga, formada por rochas mariñas extremadamente resistentes, que son sensibelmente máis antigas que os sedimentos traídos polas últimas glaciacións. Tres destas antigas formacións xeolóxicas foron expostas a través pola garganta escavada polo río Niágara.
miniatura|Vista de [[satélite artificial|satélite do río Niágara e das cataratas.]]
Á medida que o río Niágara erosionaba o solo, o solo menos resistente das partes finais do río -logo ao norte da Chapada do Niágara- era escavado moito máis rapidamente que o solo máis resistente das capas antigas, formadas basicamente por dolomita. A foto aérea á esquerda mostra claramente este solo resistente, formado por dolomita extremadamente resistente e densa. As capas de dolomita están localizadas na parte superior do penedo (ocupando aproximadamente un terzo do mesmo). Este solo resistente é a Formación de Lockport, formada no Silúrico.
Aínda na foto á esquerda, e inmediatamente debaixo da capa de granito, compondo os dous terzos inferiores do penedo, están localizadas capas de xisto, que é menos resistente que o granito. Estas capas de xisto (que compoñen a Formación de Rochester, formado no Baixo Siluriano) tamén posúen algunhas capas de dolomita, así como unha gran cantidade de fósiles. Por estar formado este solo principalmente por xisto erosiónase máis axiña que as capas feitas principalmente de dolomita, e o río Niágara eventualmente erosionou as capas de xisto, así creando as cataratas.
Formando a base do Niágara -por tanto, escondida na foto á esquerda- está a Formación de Queenston, formada no Ordoviciano, que é un solo extremadamente resistente, composto por xisto e gres. Estas tres formacións xeolóxicas formaban o solo dun antigo mar, e as diferentes características entre estas tres formacións ocorreron debido a mudanzas de condicións dentro deste mar.
Antonio López Acuña
Antonio López Acuña, nado en Lugo o 3 de xuño de 1911 e finado na mesma cidade en decembro de 1993, foi un xornalista, escritor e político galego.
Cataratas do Niágara
Formación das cataratas
As cataratas do Niágara orixinais estaban localizadas no lugar onde actualmente está situado Lewinston, mais a erosión causada polas correntes fixo que as caídas de auga recuasen varios quilómetros ao sur, en dirección á súa actual localización. Enriba das actuais cataratas, a Illa de Goat divide o curso do río, resultando na separación das cataratas canadenses - localizadas ao oeste- das cataratas americanas e das cataratas Bridal Veil, localizadas ao leste. Aínda que a erosión -e consecuentemente, o recúo das cataratas máis para o sur- diminuíu grazas a feitos de enxeñaría humana, as cataratas do Niágara irán recuar eventualmente o suficiente para drenar a maior parte do Lago Erie (cuxo punto máis profundo está localizado nunha altitude maior que as profundidades das cataratas). Os enxeñeiros traballan constantemente en proxectos cuxo obxectivo é adiar ao máximo posíbel este acontecemento.
Antonio López Acuña
Traxectoria
Cursou estudos de Profesorado Mercantil na Escola de Altos Estudios Mercantís da Coruña e despois fixo a carreira de Maxisterio. Formou parte da xuventude da Unión Regional de Derechas de Lugo, en 1933 dirixiu o periódico Mundo de Ahora e colaborou en La Voz de la Verdad. Falanxista, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi redactor de Azul e dirixiu a revista da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Lugo e Información de Economía y Legislación Mercantil y Tributaria. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Lugo. Foi funcionario de carreira dos corpos técnico-administrativos da Deputación Provincial de Lugo e do Servizo Nacional de Produtos Agrarios e foi designado secretario técnico dos padroados provinciais de Formación Profesional e Ensinanza Media e Profesional de Lugo.
Cataratas do Niágara
Formación das cataratas
A altura das cataratas é de aproximadamente 52 metros, aínda que as cataratas americanas teñan unha caída libre de apenas 21 metros, antes de caer baixo unha capa de rochas (que se depositaron en 1954, despois dunha xigantesca avalancha). As cataratas canadenses son as maiores das tres cataratas, cos seus 792 metros de largura. Xa as cataratas americanas posúen 323 metros de largura.
O volume de auga que desauga nas cataratas do Niágara é de aproximadamente 5.720 m³/s, en marzo, abril, outubro e novembro. Nos meses de verán, moitas das augas do Niágara desvíanse para as hidroeléctricas presentes na rexión; así, o volume de auga desaugado nos meses de verán, de media, é de 2.832 m³/s. Este volume diminúe aínda máis á noite, cando se desvía máis auga para as hidroeléctricas.
Historia do Niágara e os seres humanos
miniatura|O [[NAACP|Movemento do Niágara, unha organización non gobernamental, fixo o seu primeiro encontro á beira das cataratas do Niágara, en 1905.]]
Non se sabe de certo quen foi o primeiro explorador europeo que viu as cataratas e documentara o seu testemuño sobre o Niágara. Moitos consideran que foi o francés Samuel de Champlain en 1604. Foron algúns membros do equipo de Champlain os que descubriron as cataratas, nun día de inverno, onde a parte exterior das caídas de auga fican conxeladas. Eles ouviron o estrondo das caídas e comunicaron a Champlain os seus descubrimentos. Champlain de feito anotou nos seus diarios a visión das cataratas, mais algúns consideran que Champlain nunca as visitou. Outros, polo contrario, cren que foi o naturalista sueco Pehr Kalm o primeiro, pois segundo eles a primeira descrición das cataratas do Niágara fíxoa el nunha expedición á área no comezo do século XVIII. A maioría dos historiadores, porén, consideran que foi o Padre Louis Hennepin o primeiro que viu e describiu as cataratas, en 1677, cando exploraba a rexión xuntamente co compatriota René Robert Cavelier de La Salle, o que os fixo mundialmente famosos. Hennepin tamén foi o primeiro europeo que viu e describiu as cataratas de Saint Anthony, en Minnesota.
Durante o século XIX, as cataratas do Niágara tornáronse unha atracción turística bastante popular, e o turismo pasou a ser a principal fonte de renda a mediados do mesmo século. En canto isto, a demanda de pasaxe sobre o río Niágara -que serve de fronteira entre Canadá, localizado ao oeste do río, e os Estados Unidos, localizados ao leste- creceu. En 1848 construíuse unha ponte de madeira, nomeada Niagara Suspension Bridge. En 1855, unha ponte maior, tamén feita de madeira e nomeada Niagara Falls Suspension Bridge, substituíu aquela. En 1886 construíuse unha ponte en arco, substituíndo a anterior. Esta ponte realizouse principalmente con aceiro e aínda se emprega hoxe como unha ponte ferroviaria. En 1897 inaugurouse a primeira ponte construída totalmente con aceiro, a Ponte Whirpool Rapids. Esta tamén era unha ponte en arco, construída a aproximadamente 15 quilómetros so norte das cataratas. Estase empregando na actualidade, transportando coches, ómnibus, camións, trens e peóns. En 1941, a Niagara Falls Bridge Commission inaugurou unha terceira ponte, inmediatamente ao sur das cataratas, nomeada Ponte Rainbow, que permite só o transporte de peóns e vehículos.
Despois da segunda guerra mundial, o turismo aumentou de vez na área, á medida que os automóbiles tornaban o acceso de turistas canadenses e norteamericanos máis fácil á rexión. Axudou na grande expansión do turismo tamén a construción de varias autoestradas, ao longo da década de 1940. Desde entón, a historia das cataratas do Niágara basicamente consistiu no fornecemento de enerxía hidroeléctrica, ben como asiduo control sobre o desenvolvemento urbano, tanto do lado canadense como do lado norteamericano, que pasou a ameazar a beleza natural das cataratas.
Impacto na industria e no comercio
miniatura|Vista das cataratas norteamericanas (maior caída de auga, á esquerda) e das cataratas de Bridal Veil (menor caída de auga, á dereita).
As compañías privadas do lado canadense tamén comezaron a tirar proveito da enerxía das cataratas, empregando firmas domésticas e norteamericanas para tal fin. O goberno da provincia canadense de Ontario someteu as operacións de produción e distribución de electricidade na rexión do Niágara ó control público, en 1906, distribuíndo a electricidade producida na rexión do Niágara para varias partes da provincia, especialmente no sur.
Actualmente, cerca do 50% ao 75% das augas do río Niágara desvíanse a catro xigantescos túneles que transportan estas augas 10 quilómetros río arriba das cataratas. Esta auga pasa por turbinas hidroeléctricas que xeran electricidade para áreas próximas do Canadá e dos Estados Unidos, antes de volver novamente ao río. As estacións hidroeléctricas máis potentes no Niágara actualmente son as hidroeléctricas Adan Beck 1 e 2, no lado canadense, e as hidroeléctricas Robert Moses e Lewinston, do lado norteamericano. As catro xuntas posúen a capacidade de xerar aproximadamente 4,4 xigawatts de electricidade.
miniatura|Vista aérea das cataratas canadenses.
Desde principios da exploración e ocupación humana das Américas, as cataratas do Niágara representaron un obstáculo insalvábel para navíos. Este problema resolveuse en 1856 coa inauguración do canal de Welland. Este canal pasou por melloras técnicas na década de 1960, e incorporouse a canle de San Lourenzo. Desvía o transporte fluvial do canal de Erie (que pasa por Buffalo) en dirección a Montreal, servindo á industria do aceiro e como un polo de transporte de cereais. A pesar disto, outras industrias creceron na rexión do Niágara, até a década de 1970, coa axuda da electricidade xerada polas hidroeléctricas á beira das cataratas do Niágara. Desde entón, co declive destas industrias, a rexión do Niágara empeorou economicamente.
As cidades xemelgas de Niagara Falls, de Ontario, e Niagara Falls, de Nova York, conéctanse actualmente por tres pontes, incluíndo a Ponte Whirpoll e a Ponte Rainbow (ponte Arco da Vella), ao norte das caídas. A Ponte Arco-Iris permite a vista máis próxima das cataratas do Niágara. Unha terceira ponte, a máis nova delas, chámase Ponte Lewinston-Queenston, e está localizadas ao norte das cataratas. O Aeroporto Internacional de Niágara e o Aeroporto Internacional de Buffalo-Niágara teñen este nome en homenaxe ás cataratas, así como a Universidade de Niágara, varias pequenas empresas e tendas, e até mesmo un corpo celeste.
Esforzos para a preservación
Durante os primeiros dous séculos despois do inicio do asentamento europeo na rexión, as terras en ambos os lados do Niágara eran propiedade privada. O desenvolvemento comercial e industrial da rexión ameazaba a beleza natural da área, e os visitantes ás veces tiñan de pagar aos donos das terras en torno das cataratas para velas, a través de buracos nunha cerca. En 1855, as autoridades públicas do Canadá e dos Estados Unidos pasaron a comprar as terras en torno do Niágara, co obxectivo de preservar as belezas naturais da rexión. No estado de Nova York, o artista Frederick Church e o arquitecto Frederick Law Olmsted lideraron o "Movemento polo Niágara Libre", un movemento que persuadiu o goberno neoiorquino a comezar a comprar as terras en torno do río e das cataratas, e desenvolvendo así o Niagara Reservation State Park (Reserva Estatal do Niágara). Ao mesmo tempo, a provincia canadense de Ontario estabeleceu o Queen Victoria Niagara Falls Park (Parque das Cataratas do Niágara Raíña Vitoria). As autoridades estatais de ambos os lados tiveron éxito en adquirir as terras en torno do río e das cataratas, e pasaron a impor restricións de desenvolvemento rural e urbano da zona.
Até mediados da década de 1940, as cataratas recuaban en dirección ao sur, por causa da erosión entre 60 centímetros a 3 metros por ano. Este proceso de erosión diminuíu por causa do desvío de cantidades cada vez maiores de auga para a alimentación de turbinas hidroeléctricas, tanto no Canadá como nos Estados Unidos. O 2 de xaneiro de 1929, ambos países concordaron en desenvolver un plan conxunto cuxa meta era a preservación das cataratas. En 1950, os dous países asinaron o "Tratado do Desvío de Auga do Río Niágara", que se focalizaba máis no problema do desvío de auga do río Niágara.
miniatura|As cataratas norteamericanas en [[1969, en operacións de esforzo contra erosión.]]
Alén do desvío de auga para estacións hidroeléctricas, outras medidas contra a erosión foron o desvío de certas caídas - as que máis erosionaban o solo - en dirección a outras rexións onde causasen menos erosión; e o fortalecemento do solo baixo o cumio das cataratas. Destes traballos, a operación máis dramática realizouse en 1969. En xuño deste ano, o río Niágara desviouse das cataratas norteamericanas e das cataratas de Bridal Veil durante varios meses, para a construción dunha represa temporal feita de rocha e terra (claramente visíbel na foto á dereita). En canto as cataratas canadenses e as represas que absorbían o volume extra de auga, o Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos de América estudou o solo baixo o río Niágara, e fortaleceu mecanicamente as partes máis fráxiles deste solo. En novembro de 1969, a represa temporal dinamitouse, restaurando así o curso de auga en dirección ás cataratas norteamericanas e á catarata de Bridal Veil.
Mesmo despois desta operación, a Illa Luna, o pequeno pedazo de terra entre as cataratas norteamericanas e a catarata de Bridal Veil, continuou pechada ao público por anos, por medo das autoridades públicas a que a illa fose inestábel, e que podería colapsar en dirección á garganta das cataratas en calquera momento.
As cataratas na cultura popular
En outubro de 1829, Sam Patch, que se autonomeaba The Yankee Leaper (O Saltador Yankee) saltou as caídas canadenses, converténdose na primeira persoa coñecida a sobrevivir a tal caída. Isto iniciou unha longa carreira entre persoas buscando fama nacional, tentando novos feitos nas cataratas do Niágara. En 1901, Annie Taylor, unha muller de 63 anos de idade, foi a primeira persoa en caer nas cataratas dentro dun barril, e saír sen feridas. Despois de Taylor, outras catorce persoas caeron nas cataratas dentro de certos equipamentos como barrís e similares. Algúns deles sobreviviron sen feridas, outros tiveron menos sorte e afogaron ou sufriron serias feridas. Os sobreviventes de tales feitos poden ser condenados a pasar un tempo na prisión, ou pagar multas elevadas, dado que é ilegal o intento de tirarse nas cataratas do Niágara. O mago David Copperfield foi a última persoa en entrar nesta lista, tirándose nas caídas canadenses en 1990, aínda que moitos digan que isto non foi máis que un truco de maxia feito por Copperfield.
O que xa era unha atracción turística famosa no Canadá e nos Estados Unidos, as visitas ás cataratas do Niágara, experimentou un drástico aumento a partir de 1953, tras o lanzamento do filme Niágara, cuxa principal estrela era Marilyn Monroe. Posteriormente, as cataratas apareceron no filme Superman II, e serviu de tema para un filme IMAX, que se tornou popular na rexión. As cataratas do Niágara son visitadas cada ano por 14 millóns de persoas, a gran maioría deles norteamericanos e canadenses, aínda que un número significativo sexa de turistas internacionais.
Vendo as cataratas do Niágara
miniatura|O Maid of the Mist transportando turistas próximo ás cataratas.
É no verán cando as cataratas do Niágara reciben o maior número de turistas, constituíndo tanto unha atracción diúrna como nocturna. Isto ocorre porque, no verán, uns grandes focos instalados do lado canadense iluminan ambos os lados das cataratas durante varias horas despois do solpor.
Do lado norteamericano, as cataratas do Niágara poden observarse por prazas e camiños ao longo do Prospect Park, onde tamén está instalada unha torre de observación. Preto de alí, o camiño "Caverna dos Ventos" leva os turistas a un punto de observación próximo ás cataratas de Bridal Veils.
Do lado canadense, o Queen Victoria Park (Parque Raíña Vitoria) posúe varios xardíns e plataformas que levan a un posto de observación, que ofrece unha vista espectacular das cataratas. Este parque tamén posúe camiños subterráneos que levan a postos de observación, onde o turista posúe a ilusión de estar dentro das augas. O posto de observación localizado na Skylon Tower ofrece a vista panorámica máis alta das fervenzas, e permite ao turista tamén ver -do lado oposto ás cataratas- a cidade de Toronto. Xuntamente coa Konica Minolta Tower, a Skylon Tower é unha das dúas torres do lado canadense con vista das cataratas. Ao longo do río Niágara, o Camiño Recreativo do Río Niágara corre os 56 quilómetros entre o Fort Erie até o Fort George, incluíndo varios puntos históricos da guerra anglo-americana.
miniatura|centro|600px|Panorama das cataratas do Niágara á noite.
9 de xullo
O 9 de xullo é o 190º día do ano do calendario gregoriano e o 191º nos anos bisestos. Quedan 175 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Elias Howe.
Mortes
miniatura|100px| Amedeo Avogadro.
Outros
Os 366 días do ano
Centro Espacial John F. Kennedy
miniatura|Dende arriba, no sentido das agullas do reloxo: edificio de ensamblaxe de vehículos, área de aterraxe dos transbordadores, contro de control dos lanzamentos, complexo de visitantes, edificio da sede do KSC e [[transbordador espacial Endeavour no complexo de lanzamento 39A]] O Centro Espacial John F. Kennedy (KSC, orixinalmente coñecido como o Centro de Operacións de Lanzamento da NASA), situado na illa Merritt, Florida, é un dos dez centros de campo da Administración Nacional para a Aeronáutica e o Espazo (NASA). Dende decembro de 1968, o KSC foi o principal centro de lanzamento de voos espaciais con humanos da NASA. As operacións de lanzamento dos programas Apollo, Skylab e os transbordadores espaciais leváronse a cabo dende o Complexo de Lanzamento do Centro Espacial Kennedy 39 e xestionáronse polo KSC. Situado na costa leste de Florida, KSC está adxacente á Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral (CCSFS). A dirección das dúas entidades traballan moi xuntas, comparten recursos e operan instalacións na propiedade da outra.
Aínda que os primeiros voos Apollo e todos os voos dos proxectos Mercury e Gemini engalaron da estación da Forza Aérea do entón Cabo Cañaveral; os lanzamentos foron xestionados pola KSC e a súa anterior organización, a Dirección de Operacións de Lanzamento. A partir da cuarta misión Gemini, o centro de control de lanzamento da NASA en Florida (Mercury Control Center, máis tarde Launch Control Center) comezou a entregar o control do vehículo ao Mission Control Center de Houston, pouco despois da engalaxe; en misións anteriores mantivo o control durante toda a misión.
Ademais, o centro xestiona o lanzamento de misións de tripulación robótica e comerciais e investiga a produción de alimentos e a utilización de recursos in situ para a exploración fóra da Terra. Dende 2010, o centro traballou para converterse nun porto espacial multiusuario a través de asociacións coa industria, mesmo engadindo unha nova plataforma de lanzamento (LC-39C) en 2015.
Hai preto de 700 instalacións e edificios agrupados nos 580 km2 do centro. [10] Entre as instalacións únicas de KSC atópanse o edificio de montaxe de vehículos de 160 metros de altura para ensamblar os foguetes máis grandes da NASA, o Launch Control Center, que realiza lanzamentos espaciais no KSC, o Operations and Checkout Building, que alberga os cuartos dos astronautas, unha fábrica da estación espacial e unha instalación de aterraxe de 4,8 km de lonxitude. Tamén hai un complexo de visitantes aberto ao público.
Cortiñas, Vilariño, Cambados
Cortiñas é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 3 eran mulleres e 10 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 10 veciños, e 2005, cando eran 11.
Aeroporto internacional Tribhuvan
O aeroporto internacional Tribhuvan é un aeroporto en Katmandú, Nepal. Está situado a uns 6 quilómetros do centro da cidade, no val de Katmandú. É o único aeroporto internacional do país, aínda que o aeroporto de Nijgadh foi proposto como o segundo. En 1949 comezou a servir como aeródromo e foi inaugurado no ano 1955 polo rei Mahendra. Recibiu o seu nome actual en 1964. Orixinalmente era unha pista de herba e en 1957 pasou a ser de formigón sendo ampliada varias veces. O primeiro reactor aterrou en Tribhuvan en 1967 e as operacións regulares con este tipo de avións comezaron en 1972.
O aeroporto ten unha terminal doméstica e outra internacional. No ano 2015 pasaron polas súas instalacións 3,21 millóns de pasaxeiros. En 2018 preto de 40 aeroliñas internacionais operaban en Tribhuvan con voos cara Asia e Oriente Medio. O aeroporto serve de centro de conexións para varias aeroliñas do país.
Acordos de Basilea
Os Acordos de Basilea (Basilea I, Basilea II e Basilea III) son os acordos de supervisión bancaria ou recomendacións sobre regulación bancaria emitidos polo Comité de Supervisión Bancaria de Basilea (BCBS, siglas de Basel Committee on Banking Supervision). Reciben este nome polo lugar onde o BCBS mantén a súa secretaría do Banco de Pagos Internacionais e onde o comité se reúne con frecuencia, Basilea (Suíza).
O Comité de Basilea
Anteriormente, o Comité de Basilea compoñíase por representantes dos bancos centrais e as administracións reguladoras do G-10 máis Luxemburgo e España. Dende 2009, están representadas tódalas economías principais do G-20 así como outras das principais prazas bancarias como Hong Kong e Singapur.
O Comité non ten a autoridade para impoñer as súas recomendacións, aínda que a maioría dos países membros, así como outros países, tenden a implantar as políticas do Comité. Isto significa que as recomendacións se executan a través de leis e regulamentos tanto a nivel nacional como europeo, máis que como un resultado das recomendacións do Comité. Deste xeito pode pasar un tempo entre a publicación das recomendacións e a súa execución como lexislación nacional.
Basilea I
Basilea I é o conxunto de decisións acordadas polos bancos centrais de todo o mundo. En 1988 o Comité de Supervisión Bancaria de Basilea publicou unha serie de requirimentos de capital mínimo para as entidades bancarias. Este Acordo tamén é coñecido como o Acordo de Basilea de 1988 e foi imposto por lei nos países membros do G-10 en 1992. Un novo conxunto de normas coñecidas como Basilea II elaborouse máis tarde coa intención de emendar os Acordos de Basilea I. Porén, recibiron críticas por permitir que os bancos asumisen outros tipos de riscos, o que se considerou parte do detonante da crise financeira de 2008 por mor dos préstamos hipotecarios de alto risco. De feito, os reguladores bancarios dos Estados Unidos reclamaron ós bancos o seguimento do conxunto de regras (Basilea I e Basilea II) para conseguiren un enfoque máis conservador. Por isto, prognosticouse que só os bancos máis importantes dos EEUU operarían segundo o establecido nas normas de Basilea II, mentres que os outros se rexerían polas normas de Basilea I.
Basilea II
Basilea II publicouse por primeira vez en xuño de 2004 para emendar as normas internacionais que controlan canto capital precisan os bancos para aseguraren a súa protección fronte ós riscos financeiros e operativos. As normas pretenden garantir que canto maior é o risco ó que un banco está exposto, maior sexa a cantidade de capital necesaria para salvagardar a súa solvencia e estabilidade económica. Basilea II establecía uns requisitos de xestión de capital e risco para asegurar que un banco posuía a cantidade de capital suficiente para afrontar os riscos ó que estaba exposto polas súas propias operacións comerciais, de préstamo e de investimento. Un dos principais obxectivos era o de manter unha homoxeneidade nos regulamentos co fin de limitar dese xeito a competencia desleal entre os bancos en activo internacionais. Aínda que Basilea II foi elaborado nos anos anteriores ó 2008 non foi ata comezos deste ano cando as principais economías o implantaron, mais a crise financeira fixo que non chegase a ser efectivo.
Basilea III
Basilea III ou Terceiro Acordo de Basilea é un marco regulador mundial e voluntario que rexe a adecuación do capital bancario, as probas de resistencia e o risco de liquidez dos mercados. Foi acordado entre os membros do BCBS en 2010-2011, e programouse a súa introdución entre 2013 e 2015. No entanto, os cambios producidos a partir do 1 de abril de 2013 ampliaron a súa execución até o 31 de marzo de 2018 e posteriormente até o 31 de marzo de 2019. O terceiro dos Acordos de Basilea redactouse en resposta ás deficiencias da regulación económica que saíron á luz durante a crise financeira de 2008, mais non tiña como obxectivo substituír os acordos anteriores, senón que se centra noutras cuestións relacionadas principalmente co risco de pánico bancario. Ademais, Basilea III reforzaría os requirimentos de capital bancario aumentando a liquidez e reducindo a exposición dos bancos.
Durante as negociacións de Basilea III, a crise era unha prioridade e, en consecuencia, tomáronse medidas máis severas que foron adoptadas rapidamente por algúns dos países chave da economía incluíndo a rexión europea e os EEUU.
Hitachiōmiya
Hitachiōmiya (常陸大宮市, ひたちおおみやし, Hitachiōmiya-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ó leste da Rexión de Kantō e ó noroeste da prefectura, e na area da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 348,38 km² e a poboación de 46.017 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 132 h/km².
O concello de Hitachiōmiya limita cos concellos de Daigo, de Hitachiōta, de Naka, de Shirosato (son da prefectura de Ibaraki); de Nakagawa, de Nasukarasuyama e de Motegi (son da prefectura de Tochigi).
Nemanja Nedović
Nemanja Nedović, nado o 16 de xuño de 1991 en Nova Varoš, localidade situada na actual Serbia, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no KK Crvena zvezda serbio.
Europa
Nedović comezou adestrando co Ascoli italiano cando tiña 11 anos, xa que o seu pai xogaba ó balonmán nun equipo desa cidade. Despois diso, adestrou dous anos en Nova Varoš, a súa cidade natal. No ano 2005, con tan só 15 anos, fichou polo Estrela Vermella de Belgrado, onde se converteu en campión co seu equipo xuvenil.
Volta a Europa
O 14 de novembro de 2014, Nedović asinou un contrato de dous anos co Valencia Basket da Liga ACB. En cinco partidos xogados na Euroliga co Valencia, acadou 8 puntos e 3.6 asistencias por encontro. O 2 de xullo de 2015, Nedović e o Valencia romperon a súa vinculación.
No mesmo día que deixaba o Valencia, Nedović asinou un contrato dun ano co Unicaja Málaga.
O 13 de xullo de 2020, Nedović asinou co Panathinaikos BC da A1 Ethniki e da Euroliga. O 6 de xullo de 2021, Nedović renovou o seu contrato co Panathinaikos por dúas tempadas máis.
TP53BP1
A TP53BP1 ou proteína 1 que se une a p53 supresora de tumores (en inglés tumor suppressor p53-binding protein 1) tamén chamada proteína 1 que se une a p53 ou 53BP1 é unha proteína que nos humanos está codificada no xene TP53BP1 do cromosoma 15.
Importancia clínica
A 53BP1 está subexpresada na maioría dos casos de cancro de mama triplo negativo.
Reparación do ADN
As roturas do ADN de dobre febra (DSB) son danos citotóxicos que poden ser reparados ou ben por reparación pola vía da recombinación homóloga (HR) ou ben pola vía de unión de extremos non homólogos (NHEJ). A unión de extremos non homólogos, aínda que é máis rápida que a vía da recombinación homóloga, é menos exacta. O paso diverxente inicial entre as dúas vías é a resección dos extremos, e este paso é regulado por numerosos factores. En particular, BRCA1 e 53BP1 xogan un papel na determinación do balance entre as dúas vías. A 53BP1 restrinxe a resección e promove a unión de extremos non homólogos.
Interaccións
A 53BP1 interacciona fisicamente con:
Fugging
miniatura|dereita|Panel indicando o lugar. Fugging até 2021 coñecida como Fucking é unha aldea con arredor de 150 habitantes, pertencente ao municipio de Tarsdorf, na rexión de Innviertel, estado de Alta Austria. Limita con Baviera e está preto da cidade de Salzburgo. Seica o lugar foi coñecido como Fucking dende cando menos o ano 1070. O seu nome provén dun personaxe do século VI chamado Focko; a terminación ing é un antigo sufixo xermano que significa "xente", de tal forma que o topónimo Fucking, neste caso, significa "lugar da xente de Focko". O nome do lugar é relevante porque en inglés fucking é o xerundio de fuck, que significa "foder".
José Goyanes Capdevila
José Goyanes Capdevila, nado en Monforte de Lemos o 16 de xuño de 1876 e finado en Santa Cruz de Tenerife o 16 de maio de 1964, foi un médico galego.
Traxectoria
Fixo o Bacharelato nos institutos de Lugo e A Coruña. En 1893 marchou a Madrid para estudar medicina. Licenciouse en 1900 e doutorouse ao ano seguinte cunha tese sobre a influencia da tiroide no crecemento e desenvolvemento. Foi auxiliar da cátedra de Obstetricia na Facultade de Medicina de Madrid, profesor numerario do Hospital Xeral en 1906 e director do Instituto do Cancro ata 1931.
Realizou un amplo labor científico e de investigación, a cultivou a historia e a literatura, pronunciou conferencias e relatorios dentro e fóra de España e instalou un observatorio astronómico en San Rafael.
Pasou os seus últimos anos en Santa Cruz de Tenerife, onde faleceu.
Recoñecementos
Foi nomeado membro da Real Academia de Medicina (1918), presidente da Liga Española Anticancerosa e das II Jornadas Médicas Gallegas (1931) e socio honorario da Academia Médico-Cirúrxica de Guipúscoa, do Ateneo Médico de Valencia, do Comité Internacional do Cáncer ou do Colexio Norteamericano de Cirurxiáns.
Obtivo a Gran Cruz de Afonso XII, o título de doutor honoris causa da Facultade de Medicina da Universidade de Bordeos, o de oficial da Lexión de Honor francesa e o de comendador da orde militar portuguesa de Santiago da Espada.
Os seus admiradores e colegas de Gaceta Médica Española dedicáronlle un Libro-homenaje Goyanes en 1929.
A Real Academia de Medicina e Cirurxía de Madrid instituíu un premio nacional co seu nome para recompensar anualmente os profesionais que se distinguían na técnica cirúrxica.
Venezolana de Televisión
thumbnail|O logo da VTV. Venezolana de Televisión (coñecida tamén pola súa sigla VTV) é unha canle pública venezolana de televisión que ofrece programación en castelán.
Difusión
Dispoñible en toda Venezuela a través dalgúns operadores de cable e televisión, vía terrestre e satelital.
Gediminas Kirkilas
Gediminas Kirkilas (30 de agosto de 1951 en Vilnius) é un político lituano que foi primeiro ministro de Lituania. Foi designado o 4 de xullo de 2006 despois de Zigmantas Balčytis, o primeiro ministro provisional. O seu mandato rematou o 9 de decembro de 2008.
Traxectoria
Despois de que volvese do servizo militar obrigatorio, entre 1972 e 1978 traballou en moitos monumentos culturais (como igrexas). Entre 1978 e 1982 foi estudante de ciencias políticas.
Desde que a independencia foi declarada, o 11 de marzo de 1990, Kirkilas estivo implicado nas materias do estado e foi elixido catro veces (en 1992, 1996, 2000, e 2004) ao parlamento polo Partido Democrático Social da Balota de Lituania. Tamén foi Ministro de Defensa de Lituania dende o 7 de decembro de 2004.
Maruxa Barrio
Maruxa Barrio Val, nada en Agolada o 12 de setembro de 1949, e finada en Cangas o 1 de xaneiro de 2023, foi unha mestra e escritora galega.
Traxectoria
Preocupada pola docencia infantil en galego, publicou en colaboración con Henrique Harguindey Textos pra o ensino de galego (1976), Lerias e enredos para os máis pequenos (1981) e Contos populares (1983), reeditado en 1994 como Antoloxía do conto popular galego. En 1979 publicou Xeografía descriptiva de Galicia. miniatura|175px|Contos Populares, [[BBdCG.]]
Vida persoal
Casou con Henrique Harguindey. O autor de banda deseñada Breixo Harguindey é o fillo deles.
Covas de Lobos, Vilariño, Cambados
Covas de Lobos é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 306 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 157 eran mulleres e 149 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 326 veciños, e 2005, cando eran 343.
10 de xullo
Nacementos
miniatura|150px| Camille Pissarro.
Mortes
miniatura|150px| Olimpia Valencia.
Outros
Os 366 días do ano
Montañas de Galicia
A paisaxe galega está composta por unha ampla sucesión de outeiros, penedos e serras separadas por vales suaves ou profundos, canóns e algunha que outra chaira e depresión. A montaña é o común denominador de toda a accidentada xeografía galega xunto con outros factores como o clima ou a litoloxía conforman o medio natural galego.
Os primeiros poboadores tiveron que adaptarse ás duras condicións destes lugares aproveitando os seus recursos naturais ao mesmo tempo que lle mostraban o seu respecto, así coma a outros elementos naturais.
A montaña é o último refuxio de moitas especies animais e vexetais que se viron desprazadas polas actividades humanas, tamén conserva o pasado xeolóxico da nosa terra das últimas glaciacións e pregamentos e os antigos e recentes vestixios etnográficos. Por estas razóns moitos dos nosos montes forman parte de espazos protexidos como o Invernadoiro e o Xurés ou están en trámites de selo.
A montaña non é so un elemento natural, forma parte tamén da nosa cultura e de nós mesmos.
Descrición
miniatura|O Monte Louro é un claro exemplo de Monte Illa O territorio galego esta formado por un relevo moi envellecido e modificado desde as súas orixes por múltiples procesos erosivos que durante moito tempo se intercalaron con algún que outro proceso de reactivación tectónica, o cal volveu a rexuvenecer en certa medida este relevo.
Ao falar das montañas, o primeiro aspecto ao que se adoita facer referencia é a altura. No caso galego non se acadan grandes cotas, superando os 2.000 m só na zona da Serra do Eixo, con Pena Trevinca como máxima altura cos seus 2.124 m; polo xeral altitude media é duns 510m. Pero tamén hai que destacar outros parámetros como a pendente e a orientación, que son os que van a condicionar notablemente o tipo de ecosistemas que se desenvolverán. Máis da metade do territorio ten pendentes superiores ao 20 %, sendo a media un 21,5 %.
Este dato inflúe en gran medida no tipo do solo galego, de escasa profundidade e con perfís pouco evolucionados debido ao predominio de rocha granítica, a cal orixina solos areosos e moi permeables que, xunto co elevado réxime pluviométrico, provoca un lavado continuo, e por conseguinte, unha elevada acidez, favorecendo, ao mesmo tempo, o establecemento de numerosas especies de vexetación que lle aportan ao solo unha gran cantidade de materia orgánica.
Košarkaška liga Srbije
A  Košarkaška liga Srbije (en serbio: Кошаркашка лига Србије, Liga de baloncesto de Serbia), coñecida por motivos de patrocinio como AdmiralBet KLS, é a principal competición de baloncesto profesional de Serbia. Fundada no ano 2006, a liga está organizada pola Federación de Baloncesto de Serbia (Кошаркашки савез Србије). Antes do ano 2006 a Liga (YUBA Liga) tamén incluía equipos de Montenegro, mais desde a independencia do país os equipos montengrinos xogan a súa propia competición, a Prva A Liga.
Montañas de Galicia
Descrición
As montañas forman parte de aliñacións que se coñecen co nome de serras, cordais ou cordilleiras segundo a súa extensión, as veces algunhas montañas atópanse illadas e con alturas claramente diferentes con respecto ao terreo lindante. Este tipo de estrutura aparece en Galiza, principalmente preto da costa, onde debido a resistencia dos materiais graníticos con respecto a outros, se forman os chamados montes illa ou inselbergs.