cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Identificación biométrica da sinatura
Proceso
A dificultade tecnolóxica do recoñecemento a través da sinatura estriba en saber diferenciar os trazos que nunca cambian, e os que si o fan en cada sinatura. O sistema tamén ten que ter en conta os cambios na forma de asinar co paso do tempo, e ten que adaptarse a eses cambios, actualizando permanentemente o padrón que identifica o usuario.
Fiabilidade
A identificación a través da forma de asinar é un dos métodos de identificación biométrica menos precisos.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, se a comparamos coa probabilidade de 1/131.000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10 000 000 do escaneo de retina.
Ponteliñares, Callobre, A Estrada
Ponteliñares é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 68 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 42 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 78 habitantes (35 homes e 43 mulleres).
Murias, Maderne, A Fonsagrada
Murias é un lugar da parroquia de Maderne, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Célula (Dragon Ball)
Célula (セル) é un personaxe de ficción da serie de manga e anime Dragon Ball. Trátase dun bioandroide creado polo Doutor Guero coa intención de vingarse de Son Goku por haber acabado co Exército Red Ribbon.
Está fabricado a partir de células de Son Goku, Piccoro, Vexeta, Freezer e o seu pai, o Rei Cold, e unha computadora rexistrou os movementos destes loitadores facendo que Célula saiba empregar tódolos seus ataques. Célula pode absorber a enerxía dos seus inimigos coa agulla ó cabo do seu rabo, e para acadar a perfección do seu corpo debe absorber ós androides C-17 e C-18. Célula morreu no ano 767 da Cronoloxía de Dragon Ball.
Transformacións
Célula absorbe seres vivos para mellorar o seu corpo, pero os cambios máis radicais prodúcense cando absorbe a C-17 e a C-18. Estas formas son:
Bota de Ouro
A Bota de Ouro Europea (en inglés: European Golden Boot) é un trofeo futbolístico, que se entrega ao máximo goleador de toda Europa da división máis alta de cada país. Vense facendo dende a tempada 1967/68. Nos últimos tempos, o gañador xa non é necesariamente o que máis goles anota, senón que segundo a liga na que xogue dáse un valor maior ou menor aos goles anotados. Por exemplo un xogador con 25 goles na liga suíza obterá menos puntos que outro cos mesmos goles na liga italiana.
1968-1990
Entre 1968 e 1990 o trofeo entregábase sinxelamente ao xogador con máis goles anotados independentemente da liga na que xogara.
Nota
Aínda que a lista anterior é a que normalmente se dá como válida, se se investiga en ligas menores europeas, e seguindo os criterios que se seguían en 1966 cando se comezou a outorgar o trofeo, nas tempadas 1991-1992 e 1992-1993 nas que se considera a McCoist como bota de ouro os gañadores serían:
1996-presente
Dende a tempada 1996-97, European Sports Magazines, a asociación de publicacións de carácter deportivo, ven entegando o galardón baseándose nun sistema de puntos que premia os goles anotados nas ligas máis importantes. Nesta táboa aparecen o gañador da Bota de Ouro e tamén o máximo goleador absoluto de Europa, en letra cursiva.
Goleadores antes de 1968
Aínda que o trofeo entregouse por vez primeira en 1968, estes xogadores foron os máximos goleadores de Europa antes desta data. Pódese dicir que tamén son "Bota de Ouro" aínda que non se lles concedera premio ningún.
The Bourne Legacy
The Bourne Legacy é un filme estadounidense dirixido por Tony Gilroy que foi estreado no 2012. Cuarto filme da saga cinematográfica The Bourne Identity.
Sinopse
O axente Aaron Cross (Jeremy Renner) é outro produto creado polo eficiente programa Outcome. Os axentes deste programa foron deseñados e adestrados para funcionar en solitario en misións altamente arriscadas. Porén, o programa convértese nun perigo cando se sabe que a historia de Bourne vai a pasar ó dominio público. Entón, os altos mandos da axencia, responsables de Treadstone e BlackBriar, deciden tomar unha solución drástica.
Lobán, Samarugo, Vilalba
Lobán é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
O Plantío, Feás, Cariño
O Plantío é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Castañoso, Maderne, A Fonsagrada
Castañoso é un lugar da parroquia de Maderne, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Rei Lot
Lot ou Loth é o rei homónimo de Lothian nas lendas artúricas. É coñecido por ser o pai de Sir Gauvain.
Como gobernante apareceu por vez primeira no material haxiográfico sobre San Kentigern (tamén coñecido como San Mungo), que o nomea como Leudonus, o rei de Leudonia, un nome en latín de Lothian. Máis tarde, Geoffrey de Monmouth incluíu a Lot, rei de Lothian na súa crónica Historia Regum Britanniae, que o sinala como o cuñado do Rei Artur e tamén como o seu aliado. A raíz disto, Lot apareceu regularmente en romances posteriores.
Lot figura case sempre como rei de Lothian, pero noutras fontes indícase que tamén goberna as Illas Orcadas e en ocasións Noruega. Xeralmente é representado como o esposo da media irmá do Rei Artur, Morgause, tamén chamada Anna. Os nomes e o número de fillos de Lot varían segundo as fontes, pero a tradición dálle de fillos a Gauvain, Agravain, Gaheris, Gareth e Mordred.
Os Navallos, Samarugo, Vilalba
Os Navallos é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Artzentales
miniatura|Situación do concello en Biscaia Artzentales é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 742 habitantes (2011).
Soiuz T-15
Soiuz T-15 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 13 de marzo de 1986 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-15, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Leonid Kizim e Vladimir Soloviov a bordo, foi unha misión lanzada para ser a primeira en acoplarse coa estación espacial Mir e viaxar logo á estación Saliut 7, converténdose na primeira nave espacial en viaxar entre dúas estacións espaciais.
A bordo da Mir a tripulación adicouse a facer diversos experimentos científicos e tecnolóxicos. O 17 de abril a estación manobrou para asemellar a súa órbita á da Saliut 7, cunha separación de 4000 km. O 5 de maio, tras seis semanas a bordo da Mir, Kizim e Solovyov partiron na Soiuz T-15 cara a Saliut 7 nunha misión para reparala e poñela en marcha. Os cosmonautas acopláronse manualmente coa Saliut 7 e atopárona xeada e sen enerxía eléctrica. Tras un duro traballo conseguiron recuperar enerxía e restaurar o sistema de mantemento de vida, así como recuperar experimentos deixados a bordo pola tripulación anterior. A Soiuz T-15 deixou a estación o 25 de xuño tras 51 días acoplada á Saliut 7, regresando á Mir ao día seguinte, levando consigo 400 kg de material científico.
Os cosmonautas regresaron a terra o 16 de xullo de 1986 ás 12:34 GMT, a uns 55 km ao nordeste de Arkalyk (Casaquistán).
Beta-lactoglobulina
A β-lactoglobulina é unha proteína do leite de moitos mamíferos e é a principal proteína no soro lácteo de vaca e ovella (~3 g/L), coa notable excepción do leite humano, que non a contén. A súa estrutura, propiedades e funcións biolóxicas foron revisadas varias veces, xa que non se coñecen ben.
Estrutura e función
A diferenza da outra proteína importante do soro lácteo, a alfa-lactoalbumina, non se identificou claramente a función da β-lactoglobulina, aínda que se sabe que se une a moléculas hidrofóbicas, o que suxire que xoga un papel no seu transporte. A idea máis común é que esta molécula funciona principalmente como unha fonte de alimento proteica para o animal lactante. Identificáronse varias variantes xenéticas, as principais no leite de vaca son as denominadas A e B. Debido á súa abundancia e facilidade de purificación, fixéronse con ela numerosos estudos biofísicos. A súa estrutura foi determinada varias veces por cristalografía de raios X e resonancia magnética nuclear (RMN). Unha desas estruturas é a que se mostra na imaxe (procedente de ). A β-lactoglobulina ten un grande interese para a industria alimenticia, xa que as súas propiedades poden ser vantaxosas ou desvantaxosas nos produtos lácteos e no seu procesamento.
A β-lactoglobulina bovina é unha proteína relativamente pequena de 162 aminoácidos, cun peso molecular de 18,4 kDa. En condicións fisiolóxicas é predominantemente dimérica, pero disóciase en monómeros por debaixo do pH 3. Non obstante, o seu estado nativo permanece case intacto a pH máis baixos, como se determinou utilizando RMN. A beta-lactoglobulina A bovina ten un grupo tiol libre no residuo de cisteína 121 agochado na estrutura da proteína entre o barril beta e a hélice alfa do extremo C-terminal.
As solucións de β-lactoglobulina forman xeles en varias condicións, cando a estrutura nativa se desestabiliza o suficiente como para permitir a agregación. Cun quentamento prolongado a pH baixo e forza iónica baixa, fórmase un xel transparente de "febras finas", no cal as moléculas de proteína se ensamblan en longas fibras ríxidas.
Os intermediarios de pregamento desta proteína poden estudarse utilizando espectroscopia de luz e desnaturalización. Tales experimentos mostran a formación dun infrecuente pero importante intermediario composto soamente de hélices alfa, a pesar de que a súa estrutura nativa é fundamentalmente de tipo folla beta. A evolución probablemente seleccionou o intermediario helicoidal para evitar a agregación durante o proceso de pregamento.
Como é un compoñente do leite que é un alérxeno coñecido na Unión Europea está incluída no Anexo IIIa da Directiva 2000/13/EC, e os produtores deben probar a presenza ou ausencia de β-lactoglobulina para asegurar que o seu etiquetado satisface as esixencias de dita directiva. Os laboratorios que analizan o leite poden utilizar a técnica ELISA (enzyme linked immunosorbent assay, ensaio de inmunoabsorbencia de encima unido) para identificar e cuantificar a β-lactoglobulina nos produtos alimenticios.
A polimerización no laboratorio da β-lactoglobulina por transglutaminases microbianas reduce a súa alerxenicidade en nenos e adultos que teñen alerxia ao leite mediada por IgE.
Bandeira xitana
A bandeira xitana (en ) é a bandeira étnica do pobo xitano. Foi aprobada polos representantes de varias comunidades xitanas no primeiro e no segundo Congresos Mundiais Xitanos, celebrados en 1971 e 1978. A bandeira está formada por un fondo azul e verde, que representan o ceo e a terra, respectivamente; tamén contén un dharmachakra vermello de 16 raios, ou roda de carro, no centro. Este último elemento representa a tradición itinerante do pobo romaní e tamén é unha homenaxe á bandeira da India, engadida á bandeira polo estudoso Weer Rajendra Rishi. Substituíu unha serie de emblemas e pancartas tribais, varios dos cales evocaban afirmacións sobre que os xitanos descendían dos antigos exipcios.
A bandeira de 1971 reafirmou o deseño bicolor azul-verde, creado polo activista Gheorghe A. Lăzăreanu-Lăzurică na Gran Romanía do período de entreguerras. Este deseño fora avalado na década de 1950 por Ionel Rotaru, quen tamén o reivindicou como bandeira para unha zona de asentamento independente, ou "Romanistán". Unha versión tricolor, creada por superviventes do xenocidio romaní, quedou en desuso debido ás acusacións de que representaba o comunismo. A variante definitiva de Rishi de 1978, coa roda engadida, gañou en popularidade a finais do século XX; asóciase especialmente a grupos que defenden a unidade transnacional do pobo romaní. A bandeira foi promovida polo actor Yul Brynner e o violinista Yehudi Menuhin, e tamén adoptada por Florin Cioabă, autoproclamado "Rei dos xitanos". Este deseño foi especialmente popular na Iugoslavia socialista, que lle concedeu o recoñecemento oficial tras a súa adopción.
Juno (filme)
Juno é un filme estadounidense dirixido por Jason Reitman e escrito por Diablo Cody que foi estreado no 2007.
Sinopse
Juno Macguff (Ellen Page) ten 16 anos e é, segundo os adultos, máis intelixente do que lle convén. Certamente, é enxeñosa, culta, rápida nas respostas, observadora e, sobre todo, sarcástica. Ese sarcasmo non é máis que unha coiraza para agochar os seus medos e dúbidas. Debido á relación que mantén cun compañeiro de clase, Bleeker (Michael Cera), quédase embarazada. E como el desenténdese do problema, Juno toma unha decisión que conta coa aprobación da súa familia: terá o neno e logo darao en adopción. Agora hai que atopar uns pais adoptivos axeitados. Mark (Jason Bateman) e Vanessa (Jennifer Garner) semellan os pais ideais. Pero resulta que Mark e Juno comparten demasiadas afeccións e parecen entenderse moi ben dende o principio.
Personaxes
miniatura|dereita|A protagonista de Juno, Ellen Page
Junkers Ju 52
O Junkers Ju 52, alcumado Tante Ju ("Tía Ju") e Eisen Annie ("Annie de ferro"), é un avión de transporte alemán fabricado entre 1932 e 1945 pola compañía Junkers. Tivo tanto uso militar como civil durante os anos 30 e 40. Como avión civil foi usado por 12 aeroliñas, incluídas Swissair e Lufthansa, como avión de pasaxeiros e transporte. No seu rol militar voou coa Luftwaffe como transporte de tropas e de carga e brevemente como bombardeiro medio. O Ju 52 continuou en servizo despois da segunda guerra mundial ata ben entrados os anos 80.
A pensión Eva
A pensión Eva é unha novela en lingua italiana de Andrea Camilleri. Foi publicada en 2006 por Arnoldo Mondadori co título orixinal de La pensione Eva, e foi traducida ao galego por Carlos Acevedo e publicada por Editorial Galaxia tamén en 2006.
Trama
Nenè é un rapaz de doce anos. Sospeita que a Pensión Eva non é un simple albergue ou hotel como os outros lugares para pasar a noite existentes en Vigàta, posto que de día está sempre pechada. Xa catro anos antes, ao pouco de cumprir os oito, Nenè probara a entrar mais o porteiro botárao fóra por ser moi pequeno.
Na preadolescencia Nenè descobre canda a súa curmá Angela o sexo a partir dos xogos do médico e a doente. Porén, ten conflitos morais pola educación católica recibida, especialmente trala primeira comuñón. Pensa que o que fai con Angela é pecado mortal. Ao cabo, a propia curmán é quen lle explica que a Pensión Eva é un prostíbulo.
Xa con dezaseis anos, Nenè adoita ir cear os luns á Pensión Eva xunto cos seus amigos Jacolino e Ciccio. Coñece as prostitutas que alí traballan -que cambian cada quince días-. Elas -a maioría procedentes da Italia peninsular- cóntanlles anécdotas que lles sucederon. Outras historias que suceden na Pensión son a do cabaleiro Calcedonio, un home de 80 anos xa impotente que recupera a súa virilidade durante un bombardeo, ou a de Tatiana, a puta comunista, que colabora coa resistencia partisana.
Porén, coa chegada da segunda guerra mundial a Sicilia comezan os bombardeos da vila e o desembarco de tropas alemás e finalmente estadounidenses. Coa guerra enriba a xente preocúpase de sobrevivir, pero o lupanar segue adiante.
AFI (grupo musical)
AFI ou A Fire Inside é unha banda estadounidense de punk rock con tendencia ao rock gótico formada en Ukiah (California) no ano 1991.
Traxectoria
Os compoñentes da banda coñecéronse no instituto, mesmo chegando a formar un grupo xuntos, separáronse para estudar en diferentes universidades ata que en 1991 voltan a xuntarse de forma definitiva para dedicarse profesionalmente á música e, tras editar algúns EPs, en 1995 publicaron o seu primeiro álbum Answer That and Stay Fashionable.
Jon Iñarritu
Jon Iñarritu García, nado en Leioa o 28 de marzo de 1979, é un político vasco da coalición Euskal Herria Bildu. Foi deputado no Congreso dos Deputados na X lexislatura (2011-2016), senador no Senado de España na XIIª lexislatura (2016-2019) e volveu ser elixido deputado nas eleccións de abril e nas de novembro de 2019, ocupando o seu escano no Congreso na XIIIª e XIVª lexislaturas.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade do País Vasco e fixo o máster en Dereito Europeo e Internacional na Universidade Pierre Mendès France.
Foi deputado do Congreso dos Deputados de España na X Lexislatura (2011-2015) pola coalición Amaiur  e senador no Senado de España pola coalición de esquerda Euskal Herria Bildu (2016-2019), por designación autonómica do Parlamento Vasco. Tanto nas Eleccións xerais de abril de 2019 como nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano foi elixido deputado do Congreso.
O Palleiro, Samarugo, Vilalba
O Palleiro é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Down (sinxelo)
"Down" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como primeiro sinxelo do seu álbum No. 4. Nos Estados Unidos o tema acadou o posto 5 na lista Mainstream Rock Tracks e o 9 na Modern Rock Tracks.
FIRST F1
First Racing (ás veces escrito como FIRST Racing) foi unha escudaría Italiana fundada por Lamberto Leoni, que competiu en Fórmula Internacional 3000 de 1987 ata 1991. O equipo construíu un coche para participar na tempada de Fórmula 1, deseñado por Richard Divila, e impulsado por un motor Judd V8. O italiano Gabriele Tarquini asinou para pilotar o único coche.
Pero, o chasis estaba mal construído, e Divila repudiou o deseño, alegando que non era seguro, incluso indo tan lonxe como para dicir que o coche non era nada máis que "unha interesante maceta". O coche, deu positivo nun crash test de pretempada obrigatorio da FIA, e FIRST retirouse antes do inicio do Gran Premio do Brasil.
O chasis do First foi recuperado en por Life que o chamaría L190, considerado o coche mais lento da historia da categoría.
Ivan Leko
Ivan Leko, nado o 7 de febreiro de 1978 en Split, é un xogador de fútbol croata que actualmente xoga no equipo belga K.F.C. Germinal Beerschot. É centrocampista internacional pola Selección de Croacia.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira profesional co equipo da súa cidade, o Hajduk Split, xogando alí varias temporadas antes de irse a España para unirse ao Málaga. Logo dunha curta estancia en España, regresou ao Hajduk no 2005 e logo ao Club Brugge K.V. O 15 de xaneiro de 2009 decidiu asinar un contrato polo K.F.C. Germinal Beerschot.
Homo
Homo é o xénero de homínidos que inclúe os humanos modernos. Estímase que ten unha antigüidade de entre 2,4 e 1,6 millóns de anos. Todas as especies, agás Homo sapiens, están extinguidas. A última das especies relacionadas en desaparecer foi Homo neanderthalensis hai 30.000 anos, aínda que descubrimentos recentes suxiren que o Homo floresiensis desapareceu hai 12.000 anos.
O termo úsase para designar os humanos desde que Carl von Linné llo asignara en 1758
En relación aos Australopithecus, xa as primeiras especies do xénero Homo foron moito máis omnívoras, con dentes máis pequenos e a cara menos prominente e asociados a eles nos rexistros fósiles atópanse restos de ósos e pedras traballados. Os machos Homo son entre un 15 e un 20% máis corpulentos que as femias, a diferenza dos Australopithecus nos que o dimorfismo sexual era moito máis acusado, o que podería indicar que os machos non tiñan que competir polas femias, senón que dentro do grupo había unha complexa rede de relacións sociais e de cooperación propios dunha sociedade de cazadores-colleitadores.
Lido
Lido é unha cadea de restaurantes internacional centrada na gastronomía tradicional letoa, foi fundada no ano 1987 polo empresario Gunārs Ķirsons.
Historia e características
Durante o período 1991-2012 Lido traballou como unha sociedade limitada, até dar o salto a mediados do ano 2012 a sociedade anónima. Ten a súa sede central na rúa Lāčplēša ielā 53, na cidade de Riga, desde onde se dirixen as actividades nacionais e internacionais onde teñen presenza, como en Alemaña, Estonia ou Belarús.
A maior das filiais pódese atopar nesa cidade, na rúa Krasta ielā 76, Rīgā, con capacidade para 1.000 comensais. Ese restaurante, aberto en 1999, conta cun parque temático anexo. Está considerado a cabana de leñas máis grande de Europa. A súa construción perseguía a ambientación folclórica nas casas máis tradicionais do país.
No ano 2005 a compañía estaba valorada en 18.3 millóns de lats.
Pousada, Callobre, A Estrada
Pousada é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres).
Gran Premio do Xapón de 1998
O Gran Premio do Xapón de 1998 (oficialmente o XXIV Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 1 de novembro de 1998, no Circuíto de Suzuka, Suzuka. Foi a décimo sexta rolda da tempada de Fórmula Un. A carreira de 51 voltas gañouna Mika Häkkinen pilotando para o equipo McLaren - Mercedes. Eddie Irvine, pilotando para Ferrari, terminou segundo con David Coulthard terceiro no outro McLaren. A vitoria de Häkkinen confirmouno como Campión de pilotos de 1998 ante o rival ao título Michael Schumacher que retirouse cun pneumático picado na volta 31.
Antecedentes
Chegando á derradeira carreira da tempada, o piloto de McLaren, Mika Häkkinen, lideraba o Campionato de Pilotos de Fórmula 1 con 90 puntos. O piloto de Ferrari Michael Schumacher era segundo con 86 puntos. Había un máximo de 10 puntos dispoñible para a carreira, o que significaba que Schumacher aínda podía gañar o título. Häkkinen só necesitaba ser segundo para converterse no campión de pilotos, aínda que Schumacher gañase a carreira, ambos pilotos estarían empatados en puntos e número de vitorias, pero Häkkinen acadaría o título xa que terminara segundo tres veces, por dous de Schumacher. Detrás de Häkkinen e Schumacher no Campionato de Pilotos, David Coulthard era terceiro en 52 puntos no McLaren, con Eddie Irvine cuarto con 41 puntos no Ferrari.
Durante a pausa de catro semanas que seguiu ao Gran Premio de Luxemburgo de 1998, Ferrari e McLaren realizaron probas privadas que estaban moi programadas. Ferrari concentrou as súas probas no seu circuíto privado no Circuíto de Mugello, mentres que McLaren probou no Circuíto de Cataluña onde estiveron acompañados por Benetton, Prost, Arrows e Stewart, os novos participantes para BAR e Jordan optaron por probar en Silverstone.
Debido a dous controvertidos incidentes que decidiron os campionatos mundiais de e, Schumacher recibiu ordes estritas do presidente de Ferrari Luca di Montezemolo para non repetir tales incidentes.
Logo de involucrarse desde o seu debut en, o fornecedor de pneumáticos Goodyear saíu da Fórmula Un, sendo o único fornecedor de pneumáticos deportivos durante varias tempadas. O fabricante competidor Bridgestone converteuse no único fornecedor de pneumáticos para a tempada de.
Práctica e cualificación
miniatura|left|[[Michael Schumacher que logrou a pole position e retirouse cun pneumático picado na carreira (foto de 2011)]]
Realizáronse dúas sesións de prácticas antes da carreira, a primeira realizouse o venres e se dividiu en dúas partes e a segunda o sábado pola mañá. A primeira sesión realizouse durante un total de tres horas e a segunda sesión dúas horas. Schumacher logrou o tempo máis rápido na primeira sesión de prácticas cun tempo de 1:39.823, dúas décimas de segundo máis rápido que o piloto de Jordan seu irmán Ralf Schumacher e o piloto de Williams Heinz-Harald Frentzen. O compañeiro de equipo de Schumacher, Irvine, foi o cuarto máis rápido, Häkkinen foi o quinto máis rápido co compañeiro de equipo Coulthard redondeando os seis primeiros. A sesión de cualificación disputouse como unha sesión dunha hora realizada o sábado pola tarde. Schumacher logrou a súa terceira pole position consecutiva no seu Ferrari, cun tempo de 1:36.293. Uniuse na primeira fila con Häkkinen, que tiña unha décima de segundo menos, logo de non poder rematar a súa última volta logo de correr sobre a grava na curva Degner. Coulthard foi terceiro no outro McLaren. Irvine quedou cuarto no segundo Ferrari, con Frentzen quinto, a pesar de irse á zona de grava na última sesión.
Carreira
miniatura| dereita | [[Mika Häkkinen foi coroado campión do mundo de 1998 como resultado da súa vitoria en Suzuka (foto de 2009)]]
A saída da carreira cancelouse cando o Prost de Jarno Trulli calouse na 14ª posición. Antes do segundo intento de inicio da carreira, o Ferrari de Schumacher avanzou desde a súa posición de saída e calouno cando puxo o seu coche en marcha. Häkkinen tomou o posto da pole position e Schumacher comezou desde a parte de atrás da grella. Na terceira saída, Häkkinen tomou ventaxe mentres Irvine superou a Coulthard polo segundo posto. O piloto de Ferrari non puido atacar ao líder finlandés, mentres que Schumacher remontaba, alcanzando o duodécimo lugar ao final da primeira volta. Na quinta volta, Schumacher superou ao seu irmán Ralf pola sétima praza, pero quedou atrapado detrás dos ex campións do mundo Damon Hill e Jacques Villeneuve. Perdeu trinta segundos nas seguintes voltas sobre o líder da carreira, Häkkinen, perdendo as súas esperanzas para a vitoria e o título. Despois de que todos os líderes pararan en boxes, Schumacher situouse no terceiro lugar logo de facer varias voltas rápidas. Na volta 28, Esteban Tuero perdeu o seu punto de freada entrando na última curva, estrelándose co Tyrrell de Tora Takagi. Cando Schumacher pasou por riba dos restoss, sufriu unha picada lenta que rebentou o pneumático traseiro dereito tres voltas despois, provocándolle a retirada. Isto permitiu a Häkkinen obter a vitoria e o seu primeiro campionato de pilotos. Aínda que Eddie Irvine conseguiu manter a David Coulthard detrás del, McLaren puido manter o liderado sobre Ferrari no campionato de construtores.
Post-carreira
Despois da carreira, Häkkinen describiu a situación despois das dúas saídas abortadas como un alivio e dixo: "Cando Michael viuse obrigado a partir da parte traseira da grella, sacoume unha enorme presión de encima. A carreira non foi tan difícil como outras que tiven nesta tempada. Pero moito foi grazas ao equipo que me fixo saber onde estaban Eddie e Michael". Eddie Irvine dixo: "O que pasou con Michael ao comezo non cambiou as nosas tácticas para a carreira, as destruíu. Cando Michael caeu á parte de atras, sabía que dependía de min. Fixen un comezo fantástico e achegueime a Mika nalgúns puntos, pero non puiden collelo. "
Kazi Nazrul Islam
miniatura|dereita|Tumba de Kazi Nazrul Islam Kazi Nazrul Islam (কাজী নজরুল ইসলাম), nado en Churulia en 1899 e finado en Dacca en 1976, foi un escritor bengalí considerado o poeta nacional de Bangladesh.
Traxectoria
Entrou no mundo literario aos 23 anos coa publicación dun poema sobre sobre un heroe bengalí, en 1922 publica o seu primeiro libro Agni-vina, en 1924 publicou dúas coleccións de cancións e poemas, Biser Banshi e Bhangar Gan, a pesar de ser prohibidos polo goberno colonial convertéronse en inmensamente populares.
Nibaldo Bahamonde
Jorge Nibaldo Bahamonde Navarro, nado en Ancud, Chiloé, Chile o 20 de abril de 1924, é un científico chileno.
Foi profesor de Ciencias Biolóxicas e Química na Universidade de Chile e investigador xefe da Sección de Hidrobioloxía do Museo Nacional de Historia Natural de Chile1 entre 1950 e 1982.
Primeiros anos
En 1951 casou coa académica Silvia Avilés, que foi a primeira docente de embrioloxía e histoloxía no Instituto Pedagóxico da Universidade de Chile.
En 1955 obtivo unha bolsa de estudos da Nacións Unidas (especificamente da Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura FAO), grazas á cal Nibaldo Bahamonde realizou estudos de posgrao en Escandinavia, onde se especializou na bionomía de especies de importancia económica e na dinámica de poboacións en Dinamarca, Suecia e Noruega. Neste período incorporouse ao Museo Zoolóxico de Bergen, institución tna que traballou co profesor Hans Brattström, e tamén traballou no Instituto de Investigacións Mariñas e Pesqueiras de Bergen, estudando as dinámicas das poboacións do bacallau e o arenque. As súas investigacións internacionais leváronno, ademais de a Suecia e Noruega, a Inglaterra, Francia e o Brasil.
Labor docente
Como docente, Nibaldo Bahamonde comezou cedo. Inicios que foron ad honorem, como axudante na Cátedra de Bioloxía Xeral, do profesor Parmenio Yáñez, creador da Estación de Bioloxía Mariña de Montemar. Posteriormente impartiu clases no Instituto de Oceanoloxía. Despois foi axudante de Zooloxía no Departamento de Bioloxía do Instituto Pedagóxico da Univereidade de Chile. Entre 1950 e 1956 traballou, xunto a Guillermo Mann, como xefe do Laboratorio de Títulos e Memorias da Cátedra de Zooloxía. En 1957 foi profesor do Centro de Investigacións Zoolóxicas da Universidade de Chile, até que, en 1974, foi nomeado Profesor Titular da Facultade de Ciencias desta universidade, exercendo como docente até o ano 1988.
Labor no Museo Nacional de Historia Natural de Chile
Entre os anos 1950 e 1982 foi Director da Sección de Hidrobioloxía do Museo Nacional de Historia Natural de Chile (MNHN). A súa chegada ao MNHN produciuse en maio de 1950, cando foi convocado por Humberto Fuenzalida Villegas, director do museo. O seu traballo nesta institución realizouse frecuentemente con poucos recursos, pero si con moito tesón. Colaborou en moitas tarefas do museo, como a creación da colección de animais acuáticos máis importante de Chile, ou ben na formación do Noticiario Mensual da institución, medio creado polo director, Humberto Fuenzalida, e dirxido por Grete Mostny.
Outra área na que Nibaldo Bahamonde foi de grande axuda ao MNHN foi a de establecer relacións e alianzas entre o museo e outras institucións científicas, tanto chilenas como estranxeiras. Por exemplo, o nexo creado co Instituto de Fomento Pesqueiro de Chile permitiu a creación de coleccións de especies do Noiro continental de Chile. A súa colaboración cos directores do MNHN foi estreita, sobre todo con Grete Mostny, a quen asesorou en cuestións de historia natural durante toda a súa xestión como directora (1964-1982).
Nibaldo Bahamonde xubilouse en abril de 1982.
Reoñecementos
Desde temperá idade, o labor científico de Nibaldo Bahamonde foi obxecto de premios e recoñecementos. Aos 26 anos, en 1950, recibiu o título de Cabaleiro da Orde de Vasa, que outorga0 Suecia, polo seu labor na expedición da Universidade de Lund a Chile. A Sociedade Mexicana de Historia Natural fíxoo membro en 1954. En 1964 recibiu a medalla da Universidade de San Marcos de Lima, Perú, e en 1975 foi premiado pola Dirección de Bibliotecas, Arquivos e Museos de Chile, polos 25 anos de servizo no Museo Nacional de Historia Natural, entidade que en 1984 galarouno coa Medalla de Ouro do MNHN. En 1982 a Sociedade de Bioloxía de Chile outorgoulle un diploma. En 1983 foi designado Membro de Número da Academia de Ciencias do Instituto de Chile, á que se incorporou o 20 de maio de 1984. En 1996 a Universidade de Valparaíso nomeouno Profesor Honorario e, en 1997, a Universidade Metropolitana de Ciencias da Educación nomeono Profesor Emérito.
Bedia
miniatura|dereita|220px|Casa do concello de Bedia. Bedia é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 970 persoas (2011).
Nibaldo Bahamonde
Reoñecementos
Varias especies foron nomeadas para honralo, tales como Batrachyla nibaldoi, Projasus bahamondei, Mesoplodon bahamondi (hoxe clasificado como Mesoplodon traversii), e Metacrangon bahamondei.
En 1996 obtivo o Premio Nacional de Ciencias de Chile, pola súa traxectoria como investigador, así como polo seu labor formativo de novos científicos. Así mesmo premiouse o seu labor fundador de institucións de educación e investigación en Chile.
Foi nomeado Profesor Emérito da Universidade de Chile en 2004.
Plantoide
Un plantoide é un robot ou forma de vida artificial deseñada para lucir, actuar e medrar como unha planta. O concepto foi orixinalmente descrito en 2010 (aínda que os modelos de sistemas comparables controlados por redes neuronais remóntanse a 2003 ) e ata agora mantívose no plano teórico. Un prototipo da Axencia Espacial Europea atópase agora en desenvolvemento.
Un plantoide incorpora por definición arquitectura distribuída consistente en módulos autónomos e especializados. Os módulos poden ser modelados como partes da planta e comunicarse de xeito simple. Intelixencia de Enxame. Este tipo de sistemas pode amosar unha notable robustez e resiliencia. Suponse que é capaz de recoletar e xestionar enerxía, se pode ter conciencia ambiental colectiva e moitas outras funcións.
Historia
No 2016 un plantoide autónomo programado para aceptar doazóns de Bitcoin e usalas para pagar a un artista que o replique, foi creado por Primavera de Filippi, fundadora de Okahos, colectivo artístico tras a concreción do proxecto, que é tamén profesora asociada na facultade Berkman-Klein Center da Universidade Harvard e tamén é investigadora no Centre National de la Recherche Scientifique.
O programa auto-executado (un contrato intelixente na cadea de bloques de Ethereum) automatiza as transaccións. As persoas doadoras votan para determinar cal artista (ou colectivo artístico) construirá a seguinte versión. O plantoide contrata ós artistas e lles paga como parte do contrato.
As primeiras versións do plantoide e os seus creadores reciben unha parte das doazóns, creando un incentivo de mercadotecnia multinivel para que cada xeración teña a máxima descendencia posible. Os creadores supoñen que as versións esteticamente mais atractivas atraerán máis doazóns, creando un impulso para que os artistas poidan producir deseños cada vez máis agradables,
Compoñentes
Un plantoide está composto por dous compoñentes esenciais: Cando entra en contacto con organismos no mundo físico -como seres humanos -que poden amosar algunha forma de aprecio cara ao Plantoide (xeralmente mediante o envío dunha pequena doazón), o Plantoide pode espertar nun baile de música e luces, animado por unha mestura de avaricia mecánica e gratitude. Estes dous compoñentes interactúan entre si coa intención de traer ó Plantoide á vida, e o máis importante, asegurar que poida reproducirse e perpetuarse no tempo.
Dai Jin
miniatura|dereita|275px|Dai Jì, Retorno tardío tras unha excursión de primavera, ca. 1400
Dai Jin (Tai Chin, en transcrición Wade-Gilles), nado en 1388 e finado en 1462, foi un pintor chinés da época da dinastía Ming.
Biografía
Dai Jin naceu en Hangzhou, na provincia de Zhejiang. Comezou a súa actividade profesional como aprendiz de ebanisterías. Máis tarde aparece na corte do emperador Xuanzongs, onde figura coa profesión de pintor. A causa de intrigas palacianas, Dai tivo que regresar para a súa patria natal durante un tempo. A súa vida como pintor libre foi un fracaso, e Dai morreu, en 1462, completamente pobre.
Escola e caracteres
Dai Jìn figura como fundador da escola pictórica Zhe (nomeada así pola súa provincia nativa de Zhejiang), dentro da tradición da pintura académica da dinastía dos Song Merdionais. Entre os seus predecesores artísticos cóntanse entre outros Ma Yuan e Xia Kuai.
As súas pinturas paisaxísticas sobresaen pola súa atmosfera lírica, o estilo na captación do instante. son tamén característicos os contrastes e tons gráficos das texturas, observábeis en rochas, árbores e ramaxe. Un motivo repetido na súa obra son os botes de pescadores no río.
Obras (selección)
Pódense destacar os títulos seguintes:
Pilar Bermejo Barrera
María del Pilar Bermejo Barrera, nada en Santiago de Compostela en 1956, é unha química galega, catedrática de Química analítica da Facultade de Química da Universidade de Santiago de Compostela, da que é a súa decana. En 2018 converteuse na quinta muller en ingresar na Real Academia Galega de Ciencias.
Formación
miniatura|Portada do IES Rosalía de Castro, onde Pilar Bermejo estudou o [[COU.]] Filla de Francisco Bermejo Martínez e irmá de Xosé Carlos Bermejo Barrera. Fixo os seus primeiros estudos no colexio da Compañía de María (Ensinanza) de Santiago, pero ao rematar o bacharelato trasladouse ao instituto Rosalía de Castro para cursar o COU, xa que no seu colexio non estaba implantado daquela este curso. Foi alí onde descubriu a química; tiña claro que o seu eran as ciencias, pero foi o profesor García-Rodeja quen despertou a súa vocación. «En contra de que se poida pensar de que estudei Química polo meu pai, que era químico, fíxeno por este profesor, porque explicaba cunha paixón incríbel».
Pilar Bermejo licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela en 1978, na que se doutorou en 1981. Completou a súa formación na University of Plymouth (Reino Unido).
Labor docente
Viviu como docente na Facultade de Química de Santiago como alumna, bolseira, profesora titular e catedrática. Cando acabou a carreira pensou en dedicarse á docencia en educación secundaria, pero casou e tivo a súa primeira filla moi nova, aos 21 anos, así que quedou na Facultade cunha bolsa de estudos e, despois, en 1980, cun contrato de axudante. Tras facer a tese presentouse a unhas oposicións a profesor titular de universidade, que daquela aínda se celebraban en Madrid e, tras un tempo en expectativa de destino, conseguiu a praza na súa Facultade en 1983. E, desde 1991, é catedrática de Química analítica.
Cargos desempeñados
Foi vicedecana da Facultade de Química da USC desde 1989 até 1994, directora do Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía desde 1998 a 2006, e, en 2014, converteuse na primeira decana da Facultade de Química da USC.
Sociedades científicas ás que pertence
Pertence a numerosas sociedades científicas españolas e internacionais, como as:
Publicacións
Publicou máis de 250 artigos en revistas científicas, e varias monografías.
Artigos en revistas
Algúns dos artigos en revistas son:
Cea, San Cristovo de Cea
San Cristovo de Cea é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2010 tiña 809 habitantes, deles 403 eran homes e 406 eran mulleres, o que supón un incremento en relación ao ano 1999 cando tiña 796 habitantes.
Aeroporto da cidade de Toronto Billy Bishop
O aeroporto da cidade de Toronto Billy Bishop é un pequeno aeroporto internacional canadense situado nas illas de Toronto, en Toronto, Ontario. Tamén é coñecido como aeroporto das illas de Toronto e anteriormente era coñecido como aeroporto Port George VI Island e aeroporto Toronto City Centre; o último nome aínda pode atoparse en sinais preto das súas instalacións. Está bautizado na honra de Billy Bishop, o as canadense da primeira guerra mundial e receptor da Cruz Victoria e Mariscal do Aire durante a segunda guerra mundial. É usado por aviación civil, ambulancias aéreas e aeroliñas rexionais usando avións turbohélices. No ano 2016 foi o noveno aeroporto máis concorrido do Canadá e o terceiro de Ontario en número de pasaxeiros.
A Pedra, Cariño
Santa María da Pedra é unha parroquia do concello de Cariño. Segundo o IGE en 2010 tiña 914 habitantes (463 mulleres e 451 homes), distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 990 habitantes.
Xeografía
A Pedra  esténdese polas últimas ramificacións orientais da Serra da Capelada montes da Herbeira e Montefaro, e os picos da Miranda. Confina polo norte coa parroquia de Cariño dende a praia no lugar dos Pedrouzos até a outra beira do mar pasando polo alto de Montefaro (vixía do Limo). Polo leste a división vai dende a praia de Cariño até o escoamento do regato Richoz na enseada da Caleira. Polo sur linda coa parroquia de Sismundi dende o anterior regato Richoz até a Fonte da Miranda e a Pena do Fraile, e tamén coa parroquia de Landoi. Polo oeste o linde é o mar.
A estrada de Mera a Cariño atravesa a parroquia polos lugares de Pousadoiro, A Ortigueira, A Cerca e Os Pedrouzos.
O río Lourido e os regatos Morela e Pousadoiro regan esta parroquia que ten nos cantís de Vixía Herbeira, con 613 metros a súa maior altitude.
Institucións
A parroquia conta cunha comunidade de montes veciñais. A orixe desta institución pérdese no tempo, mais, como se acepta pola maior parte dos historiadores, a súa orixe máis probábel sexan as invasións xermánicas da Alta Idade Media. A comunidade administra unha superficie de 1400 hectáreas, entre monte e praderías.
Etimoloxía
A orixe do topónimo vén dada por unha lenda que dá conta dunha imaxe da virxe María realizada en pedra e atopada no lugar. A aparición foi atribuída a esta divindade. A imaxe aínda é sacada en procesión cada 16 de agosto.
Historia
Na súa fundación como parroquia, nos inicios do cristianismo en Galiza, era a máis setentrional da península do Ortegal e incluía o territorio da actual parroquia de Cariño. A finais do século XIX, o auxe do núcleo urbano situado no porto de Cariño provocou a creación desta nova parroquia e a súa excisión da de Pedra.
Patrimonio
A igrexa parroquial, na honra de Santa María ten planta de cruz latina e a tradición dinos que o nome da parroquia débese a unha virxe en pedra de toelo que se atopou no lugar de Cabaneiro. No interior ten dúas capelas románicas interesantes pola súa antigüidade.
No lugar da Cerca os indianos construíron unha escola, que hoxe é centro social dos veciños. Na beiramar desta parroquia atópase a Punta do Castro, que foi un asentamento castrexo típico con murallas e foxo por un lado e cantís costeiros polo outro. Está catalogado como o Castro da Moura.
Maderne, Maderne, A Fonsagrada
Maderne é un lugar da parroquia de Maderne, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 41 habitantes (24 homes e 17 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
Darijo Srna
Darijo Srna [], nado en Metković o 1 de abril de 1982, é un futbolista croata que na actualidade xoga para o equipo ucraíno do Shakhtar Donetsk.
Pode ocupar calquera posición da banda dereita e é un auténtico especialista nos lanzamento de falta, amais dun bo centrador.
Clubs
Srna comeza a súa carreira no Hajduk Split. As súas boas actuacións co cadro croata fixo que os olladores do Shakhtar Donetsk se fixaran nel, e así no ano 2003 é transferido xunta un dos seus compañeiros de equipo, o porteiro Stipe Pletikosa.
Na actualidade, dous clubs, o SL Benfica e o Liverpool FC andan tentando contratar a Srna, mais até o de agora no hai nada asinado.
Selección
Srna participou en dúas grandes competicións coa selección croata.
Na Eurocopa de Portugal no 2004 xogou dous encontros. O equipo balcánica non puido pasar da primeira rolda.
No Mundial 2006 en Alemaña, foi titular nos tres encontros que disputou o equipo. No encontro decisivo contra a Australia anotou un magnífico tanto dun lanzamento de falta dende 32 metros. Malia este gol o encontro rematou cun empate a dous, e Croacia non foi quen de pasar de rolda.
En setembro de 2006 foi expulsado xunta os seus compañeiros Bosko Balaban e Ivica Olic, da concentración que estaba a face-la selección para preparar o encontro de clasificación para a Eurocopa 2008 contra a Rusia. A causa foi unha saída nocturna a unha discoteca na que se viron implicados nuha liorta.
Despois dun tempo o adestrador xa volta contar con el para a selección nacional.
Familia
Srna ten ascendencia bosníaca por parte do pai, que ademais foi porteiro na súa xuventude.
Estamos chegando o mar
Estamos chegando o mar é o primeiro álbum de estudio do cantautor galego Bibiano. Foi publicado en 1976, baixo o selo CFE.
Silvachá, Maderne, A Fonsagrada
Silvachá é un lugar da parroquia de Maderne, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Gordexola
miniatura|San Xoán de Molinar Gordexola é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.756 persoas (2011).
Latín moderno
O latín moderno, tamén chamado neolatín, novo latín ou latín científico, é unha versión do latín usada despois da Idade Media.
Usos
En concreto é usado nas principais publicacións científicas, no Vocabulario Científico Internacional, na cladística e na sistemática, desde c. 1375 até c. 1900.
O termo popularizouse a finais dos anos da década de 1890 entre lingüistas e científicos, e segue a utilizarse na actualidade.
O termo "latín moderno" tamén se usa para describir o uso do latín para calquera finalidade, científica ou literaria, despois do Renacemento (polo que se toma como referencia o ano 1600).
Obras notábeis (1500–1900)
miniatura|250px|Erasmus por [[Hans Holbein o Novo|Holbein]]
Obras científicas
miniatura|250px|Primeira edición do [[Systema Naturae de Linneo.]]
Alfredo García Pinal
Alfredo García Pinal, nado no Carballiño en 1962, é director de cine e guionista galego. É coñecido por codirixir Urxa (1989), a súa única longametraxe, con Carlos Piñeiro. Actualmente é profesor da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación e na Escola de Imaxe e Son de Vigo (EISV).
Gatika
Gatika é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.584 persoas (2011).
Alfredo García Pinal
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da información (Rama de Imaxe) pola Universidade Complutense de Madrid. Crítico de cine no xornal La Voz de Galicia (edición de Pontevedra) baixo o pseudónimo de “8 y cuarto” ó longo de catro anos (1983-1987). Participou activamente -colaborando ou dirixindo- en boa parte das curtametraxes cinematográficos da década dos 80. En 1989 codirixiu Urxa, a súa única longametraxe, con Carlos Piñeiro.
En 1993 funda en Pontevedra a empresa "Síntese Video Infografía", que produce animación 3D para vídeo e publicidade. A partir dese ano, alterna a produción infográfica coa realización free-lance de anuncios publicitarios e vídeos corporativos e institucionais.
Actualmente é profesor da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación, da EGACI (Escola Superior de Artes Cinematográficas de Galicia), onde imparte a sinatura de dirección, e na EISV (Escola de Imaxe e Son de Vigo).
Ivica Olić
Ivica Olić, nado en Davor o 14 de setembro de 1979, é un futbolista croata. Xoga de dianteiro e o seu club desde xuño de 2012 é o equipo alemán VfL Wolfsburg. É internacional por Croacia.