cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metaxenómica
Aplicacións
A metaxenómica ten o potencial de aumentar o noso coñecemento en moitos campos. Pode aplicarse para resolver retos prácticos en medicina, enxeñaría, agricultura, sustentabilidade e ecoloxía.
Agricultura
O solo, no cal crecen as plantas, está habitado por comunidades microbianas, e un só gramo de solo contén unhas 109-1010 células microbianas, as cales conteñen aproximadamente unha xigabase de información de secuencia. As comunidaes microbianas que viven no solo son algunhas das máis complexas coñecidas pola ciencia e son aínda pouco comprendidas malia a súa importancia económica. Os consorcios microbianos realizan unha ampla variedade de servizos aos ecosistemas necesarios para o crecemento das plantas, incluíndo a fixación do nitróxeno atmosférico, a reciclaxe de nutrientes, a supresión de enfermidades e secuestran o ferro e outros metais. As estratexias da metaxenómica funcional están utilizándose para explorar as interaccións entre as plantas e os microbios por medio dun estudo independente do cultivo destas comunidades microbianas. As estratexias da metaxenómica, ao permitiren coñecer no papel de membros da comunidade raros ou previamente non cultivados na reciclaxe de nutrientes e a promoción do crecemento das plantas, poden contribuír a mellorar a detección de enfermidades en plantas de cultivo e no gando e a adaptación de prácticas agrícolas axeitadas, que melloran a saúde ao aproveitaren as relacións entre microbios e plantas.
Biocombustible
miniatura|Os biorreactores permiten a observación de comunidades microbianas a medida que converten a [[biomasa en etanol celulósico.]]
A deconstrución a escala industrial eficiente da biomasa require novos encimas cunha maior produtividade e menor custo. As estratexias metaxenómicas para analizar comunidades microbianas complexas permiten facer un cribado dirixido a unha diana encimática con aplicacións industriais na produción de biocombustibles, como as glicósido hidrolases. Ademais, o coñecemento de como funcionan estas comunidades microbianas é necesario para controlalas e a metaxenómica é unha ferramenta clave para a súa comprensión. As aproximacións metaxenómicas permiten unha análise comparativa entre os sistemas microbianos converxentes como os dos fermentadores de biogás ou dos insectos herbívoros, como os dos xardíns de fungos das formigas cortadoras de follas (dos xéneros Atta e Acromyrmex).
Biotecnoloxía
As comunidades microbianas producen un amplo conxunto de compostos químicos bioloxicamente activos que utilizan para competir e comunicarse. Moitos dos fármacos que se usan hoxe foron orixinalmente descubertos en microbios; os progresos recentes na extracción da riqueza de recursos xenéticos dos microbios non cultivables levou ao descubrimento de novos xenes, encimas e produtos naturais. As aplicacións da metaxenómica permitiron o desenvolvemento de produtos químicos básicos, produtos complexos de química fina, produtos agroquímicos e fármacos, nos que o beneficio da síntese quiral catalizada por encimas é cada vez máis recoñecida.
Utilízanse dous tipos de análises na bioprospección de datos metaxenómicos: cribado dirixido á función para un trazo expresado, e cribado dirixido á secuencia para secuencias de ADN de interese. A análise dirixida á función trata de identificar clons que expresan un trazo desexado ou actividade útil, seguidos da caracterización bioquímica e análise de secuencia. Esta estratexia está limitada pola dispoñibilidade dun cribado axeitado e a necesidade de que o trazo desexado se exprese na célula hóspede. Ademais, a baixa taxa de descubrimento (menor de 1 por cada 1000 clons cribados) e a súa natureza laboriosa limitan tamén esta estratexia. En contraste, a análise dirixida á secuencia usa secuencias de ADN conservadas para o deseño de cebadores para clons de cribado para a secuencia de interese. En comparación coas estratexias baseadas na clonación, usar unha estratexia baseada só na secuencia reduce ademais a cantidade de traballo que se precisa. A aplicación de secuenciación masivamente paralela tamén incrementa grandemente a cantidade de datos de secuencia xerados, que require tubaxes de análise informática de alto rendemento. A estratexia dirixida á secuencia para o cribado está limitada pola amplitude e exactitude das funcións xénicas presentes en secuencias de bases de datos públicas. Na práctica, os experimentos poden utilizar unha combinación de estratexias tanto funcionais coma centrados na secuencia baseadas na función de interese, a complexidade da mostra que vai ser cribada e outros factores. Un exemplo de éxito obtido usando a metaxenómica como biotecnoloxía para o descubrimento de fármacos pode ilustrarse cos antibióticos malacidina.
Ecoloxía
A metaxenómica pode proporcionar unha valiosa perspectiva para estudar a ecoloxía funcional de comunidades ambientais. A análise metaxenómica dos consorcios bacterianos atopados nas feces de leóns mariños australianos suxiren que as feces de leóns mariños ricas en nutrientes poden ser unha importante fonte de nutrientes para os ecosistemas costeiros. Isto débese a que as bacterias que son expulsadas simultaneamente coas defecacións dedícanse a degradar os nutrientes presentes nas feces a unha forma biodispoñible que pode ser captada na cadea alimenticia.
A secuenciación de ADN pode tamén utilizarse máis amplamente para identificar as especies presentes nun corpo de auga, residuos filtrados do aire ou mostras de lixo. Isto pode establecer o rango de especies invasoras e especies en perigo e monitorizar poboacións estacionais.
Remediación ambiental
A metaxenómica pode mellorar as estratexias para monitorizar o impacto de contaminantes nos ecosistemas e para limpar ambientes contaminados. O aumento da comprensión de como as comunidades microbianas tratan os contaminantes mellora as valoracións do potencial que teñen os sitios contaminados para recuperarse da polución e incrementa as posibilidades de que teña éxito o bioaumento ou os ensaios de bioestimulación.
Caracterización de microbios da flora intestinal
As comunidades microbianas desempeñan un papel clave na preservación da saúde humana, pero a súa composición e o mecanismo polo cal o fan segue sen coñecerse. A secuenciación metaxenómica está sendo utilizada para caracterizar as comunidades microbianas en de 15 a 18 sitios en polo menos 250 individuos. Isto forma parte do Proxecto Microbioma Humano cuxos obxectivos primarios son determinar se hai un microbioma humano básico, para comprender os cambios no microbioma humano que poden ser correlacionados coa saúde humana e para desenvolver novas tecnoloxías e ferramentas bioinformáticas para conseguir eses obxectivos.
Outros estudos médicos como parte do proxecto MetaHit (Metaxenómica do Tracto Intestinal Humano) examinaron 124 individuos de Dinamarca e España que eran pacientes de colon irritable, ou con sobrepeso ou con boa saúde. O estudo trataba de categorizar a profundidade e diversidade filoxenética das bacterias gastrointestinais. Usando datos de secuencias Illumina GA e SOAPdenovo, unha ferramenta baseada en gráficos de Bruijn deseñada especificamente para a ensamblaxe de lecturas curtas, puidéronse xerar 6,58 millóns de cóntigos de máis de 500 pares de bases para unha lonxitude de cóntigo total de 10,3 Gb e unha lonxitude N50 de 2,2 kb.
O estudo demostrou que dúas divisións bacterianas, Bacteroidetes e Firmicutes, constitúen o 90% das categorías filoxenéticas coñecidas que dominan a flora intestinal. Usando as frecuencias xénicas relativas que se atopan na flora intestinal estes investigadores identificaron 1244 agrupacións metaxenómicas que son esencialmente importantes para a saúde do tracto intestinal. Estas agrupacións realizan dous tipos de funcións: labores de mantemento (housekeeping) e outros específicos do intestino. Os agrupamentos de xenes de mantemento son necesarios en todas as bacterias e adoitan ser elementos importantes nas principais vías metabólicas, incluíndo o metabolismo central do carbono e síntese de aminoácidos. As funcións específicas do intestino inclúen a adhesión a proteínas do hóspede e a recollida de azucres de glicolípidos globoseries (glicoesfingolípidos que conteñen un enlace de tipo galabiosa). Os pacientes con síndrome de colon irritable presentan un 25% menos de xenes bacterianos e menor diversidade bacteriana que os individuos que non sofren esa doenza, o que indica que os cambios na diversidade do bioma do intestino dos pacientes poden asociarse con esta condición.
Aínda que estes estudos salientan algunhas aplicacións médicas potencialmente valiosas, só do 31 ao 48,8% das lecturas puideron ser aliñadas a 194 xenomas públicos de bacterias intestinais humanas e do 7,6 a 21,2% a xenomas bacterianos dispoñibles en GenBank, o cal indica que aínda cómpre facer moitas investigacións para obter novos xenomas bacterianos.
Diagnóstico de enfermidades infecciosas
A diferenciación entre enfermidades infecciosas e non infecciosas e a identificación da etoloxía subxacente da infección, pode ser un reto importante. Por exemplo, máis da metade dos casos de encefalite quedan sen diagnosticar, malia as amplas probas que se realizan usando métodos clínicos de laboratorio de vangarda. A secuenciación metaxenómica é moi prometedora como método rápido e sensible para diagnosticar a infección comparando o material xenético atopado nunha mostra do paciente cunha base de datos de miles de bacterias, virus e outros patóxenos.
O Paxariño, Fanoi, Abadín
O Paxariño é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres, os mesmos habitantes que en 2011 (2 homes e 2 mulleres).
Ghislaine Sathoud
Ghislaine Nelly Huguette Sathoud, nada en Pointe-Noire o 8 de abril de 1969, é unha escritora feminista da República do Congo.
Traxectoria
Filla dunha enfermeira e de Victor Sathoud, quen ocupou varios cargos políticos. En 1996 emigrou ao Canadá, e reside en Montreal. É membro de varias asociacións literarias, como Association des Ecrivains de Langue Française, Conseil International d'Etudes Francophones ou Union des Auteurs et Artistes Africains au Canada. Foi unha das gañadoras do Premio Naji Naaman 2008 polo seu libro de relatos Les trésors du terroir.
Fixo un mestrado en Relacións Internacionais e un mestrado en Ciencias Poíticas na Universidade do Québec. En 2004 dirixiu un programa da cidade de Montreal como parte da preparación para a terceira vaga da cidadanía no futuro.En 2000 participou na Marcha Mundial das Mulleres coa súa obra The Evils of Silence. Traballou para a Alliance of Cultural Communities for Equality in Health and Social Services (ACCESS). Escribiu a obra Ici, ce n’est pas pareil chérie!, que serviu de plataforma para previr a violencia doméstica entre a poboación inmigrante.
Traballa en temática de xénero. En 2005 participou nun libro colectivo na Unión Africana e noutro publicado na Arxentina. En 20006 publicou o ensaio Women of Central Africa in Quebec. En 2007 participou no volume colectivo Imagine, French Without Borders, publicado pola editorial estadounidenseVista Higher Learning. En 2008, a International Baccalaureate Organization (IBO) publicou en formato CD-rom a obra Market of Hope.
-1575
Véxase tamén
Historia ano a ano
Reximil, Xustás, Cospeito
Reximil é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Cérbero (homónimos)
Cérbero ou Cerberus pode referirse a:
A Veiga, Xustás, Cospeito
A Veiga é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
-1530
Véxase tamén
Historia ano a ano
Doenza desmielinizante
Unha doenza desmielinizante é un termo que abarca a todas aquelas doenzas que afectan á substancia branca do sistema nervioso central, producíndose unha desmielinización. A doenza deste tipo máis frecuente é o Alzheimer, e moitas veces ámbolos dous termos son empregados coma sinónimos.
Introdución
As neuronas, células do sistema nervioso, están arrodeadas por unha substancia chamada mielina, que favorece a condución eléctrica. No sistema nervioso central, a mielina fórmase a expensas da membrana plasmática dos oligodendrocitos, mentres que no sistema nervioso periférico depende das células de Schwann. Cando a mielina é destruída, a condución dos sinais eléctricos ao longo dos nervios vese seriamente afectada, e en consecuencia os nervios perden a súa funcionalidade co paso do tempo. A desmielinización comporta ademais unha perda da velocidade de condución do impulso e da resposta, perda de propiedades de condución, consumo enerxético pouco eficiente e desorganización do sistema nervioso.
Clasificación
Dentro das doenzas desmielinizantes pódense distinguir:
22 de setembro
Nacementos
miniatura|100px| Paolo Ruffini
Mortes
miniatura|100px| Frederick Soddy
Notas
Os 366 días do ano
Disciplina
Disciplina, pode referirse a:
Delta do Nilo
miniatura|dereita|250px|Foto satélite do delta do río [[Nilo]] O delta do Nilo é o territorio conformado polos depósitos aluviais do río Nilo ao desembocar no mar Mediterráneo.
Está ao norte de Exipto e ten forma de letra grega Delta (Δ), de aí o nome dado polos antigos gregos.
É un dos deltas máis grandes do mundo, abarcando aproximadamente desde Alexandría no oeste a Porto Saíd no leste, con 230 km de costa mediterránea, e até a cidade de Cairo polo sur.
É unha rexión fértil, moi apta para a agricultura e moi poboada.
No antigo Exipto estas terras eran denominadas o Baixo Exipto.
Xesús Constela
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía inglesa pola Universidade de Salamanca en 1986, onde tamén participou en revistas de creación literaria. Residente na localidade de Poio, foi profesor de inglés de secundaria até 2022 e tamén colaborador habitual do suplemento Nordesía do Diario de Ferrol entre os anos 2004 e 2009.
En 2008, baixo o título de Como se fixo o primeiro alfabeto, publicou en Edicións Embora a tradución e adaptación de dous contos de Rudyard Kipling. Gañador da XV edición do Premio Torrente Ballester fallado na Coruña en decembro de 2003 co libro de relatos As humanas proporcións, obra publicada pola Editorial Galaxia no ano 2004 e galardoada no ano 2005 co premio da Asociación Española de Críticos Literarios na modalidade de Narrativa en Galego.
As humanas proporcións é unha colección de doce relatos escritos con técnicas diversas. O libro percorre distintas facetas da vida humana: o nacemento e a vellez, o corpo humano cambiante, e tamén a desesperación e a morte, o poder e a procura da liberdade, a violencia individual e a social, o amor e a parella.
Mercury 13
Historia
William Randolph Lovelace II, doutor e tenente primeiro do Corpo Médico da Reserva do Exército estadounidense axudou a desenvolver as probas para os astronautas da NASA e despois de ter feito este traballo ficou curioso de saber se unha muller podería pasar con suceso estas mesmas probas. En 1960, Lovelace escolle a Geraldyn "Jerrie" Cobb para experimentar os mesmos desafíos.
Cobb, xa un piloto de aeroliñas cumprido, deviña a primeira muller americana (e a única do Mercury 13) en pasar e superar as tres fases de testeo que se facía naqueles tempos aos viaxeiros espaciais estadounidenses. Lovelace e Cobb recrutaron despois 19 mulleres máis para continuar co experimento e confirmar que este non fora un caso illado. Trece das 19 mulleres pasaron as mesmas probas que pasaran antes os homes do Mercuy 7. Algunhas foron inhabilitadas debido problemas cardiacos ou doutras índoles. Os resultados foron anunciados nunha conferencia en Estocolmo, Suecia.
Xesús Constela
Traxectoria
En 2008 resultou gañador do XX Premio de Novela Manuel García Barros do Concello da Estrada coa obra Shakespeare destilado, publicada pola Editorial Galaxia en 2008, unha metáfora irónica en clave humorística sobre o mundo da literatura. Trátase dun extenso monólogo escrito nunha linguaxe directa e coloquial que pon en dúbida a ficción tradicional como convención xogando coa tradición literaria de William Shakespeare.
Dende o ano 2021 publica artigos sobre viaxes no xornal dixital Pontevedra Viva nunha sección propia titulada "Retallos de Mundo".
Mercury 13
Experiencia das candidatas
Todas as candidatas eran pilotos profesionais de aeronave. Lovelace e Cobb estudaron os rexistros de aproximadamente 700 pilotos mulleres, e non convidaron ningunha con menos de 1000 horas de experiencia de voo. Algunhas delas foron recrutadas da Ninety-Nines, a organización feminina de pilotos da cal Cobb era tamén membro. Algunhas mulleres enroláronse despois de ouvir sobre a oportunidade por amigos.
Este grupo de mulleres que Jerrie Cobb chamou o First Lady Astronaut Trainees (FLATs) aceptou o desafío de ser probado na investigación en igualdade de condicións que o resto de astronautas masculinos.
Probas
Dado que os doutores non sabían que tensións habían afrontar os astronautas no espazo, as probas variaron dende a exposición a radiación X e as típicas probas físicas a outras máis atípicas coma teren que tragar un tubo de goma para poder analizar os seus xugos gástricos. Sometéronas a electrocucións controladas para comprobar os seus reflexos no nervio cubital. Para comprobar a súa resistenza á vertixe, auga case no punto de conxelación foi introducida nos seus ouvidos até conxelar o ouvido interno para que os doutores puidesen medir o tempo de recuperación das astronautas. Foron sometidas a outras moitas probas incómodas e difíciles de superar.
As 13
Jane "Janey" Hart foi a candidata de máis idade (morreu aos 93 anos) con 41 anos era nai de oito fillos. A máis nova foi Wally Funk que contaba 23. Janet e Marion Dietrich son irmás xemelgas.
Probas adicionais
Algunhas mulleres fixeron probas adicionais, Jerrie Cobb, Rhea Hurrle, e Wally Funk foron a Oklahoma City pasar o test da Fase II, consistente en fechalas nun tanque de illamento aboiando en auga morna e facerlles probas psicolóxicas. Algunha chegou a superar as 9 horas no tanque sen dar mostras de molestia algunha. Por causas familiares e laborais non todas as participantes puideron pasar estas probas adicionais. No canto diso, unha vez Cobb superou a Fase III, (exames aeromédicos avanzados usando equipos militares e avións a reacción) o grupo preparouse para se reunir en Pensacola na Escola Naval de Medicina para seguiren o exemplo. Dúas delas abandonaron os seus empregos para poder asistir. Con todo, poucos días antes da cita, as mulleres recibiron un telegrama que as informaba da cancelación deste evento. A mariña dos Estados Unidos non permitiría o uso das súas instalacións sen unha petición oficial da NASA. Ás veces alégase que Wally Funk tamén completou a terceira fase, mais esta afirmación é enganosa, xa que realmente, logo da cancelación das probas ela procurou formas non oficiais de ir superando as probas aquí e acolá pola súa conta. Geraldyn Cobb si aprobou de xeito oficial todos os exercicios de adestramento, sendo clasificada entre o 2% de mellores astronautas.
Audiencia da Comisión de Discriminación Sexual
Jerrie Cobb voou de inmediato dirección Washintong D.C para tentar que o programa de probas fose retomado. Ela e Janey Hart escribiron ao presidente John F. Kennedy e visitaron ao vice-presidente Lyndon B. Johnson. Finalmente, os días 17 e 18 de xullo de 1962, o representante Victor Anfuso (D-NY) convocou audiencias públicas ante un Subcomité especial da Comisión de Ciencia e Astronáutica. Significativamente, estas audiencias investigaron o posible caso de discrimación sexual dous anos antes de que a Lei de dereitos civís de 1964 fixera este tipo de discriminación ilegal nos Estados Unidos.
Cobb e Hart testemuñaron sobre os beneficios do proxecto de Lovelace mais Jacqueline Cochran, esposa deste e aviadora máis prominente da época (foi a primeira muller en superar a barreira do son, entre outras proezas) testemuña en contra do progreso da muller neste campo, argumentando que dalgún xeito a inclusión de mulleres no programa espacial podería danar ao proxecto. Os representantes da NASA George Low e os astronautas John Glenn e Scott Carpenter testemuñaron que, baixo os criterios de selección da NASA, as mulleres non podían cualificar como candidatos a astronautas. Glenn tamén dixo que "o feito de que as mulleres non estean neste eido é un feito da nosa orde social". Eles afirmaron correctamente que a NASA tiña esixido a todos os seus astronautas ser pilotos de combate (as mulleres estaban prohibidas na academia militar, polo que ningunha podería ter comprido ese requisito), e ter estudos rematados de enxeñaría (inda que J.Glenn recoñeceu que foi admitido no Proxecto Mercury sen ter o título pedido). Mesmo se os membros de Mercury 13 tiñan por veces máis horas no ar que os candidatos masculinos (inda que non en avións de alto rendemento, xa que llo tiñan prohibido), a NASA negouse a considerar a concesión dunha equivalencia para as súas horas en avións de élice. A asistenta executiva do vicepresidente Lindon Johnson, Liz Carpenter, redactou unha carta ao administrador da NASA, James E. Webb, cuestionando eses requisitos, pero Johnson non autorizou que fose enviada e escribiu nela: "Paremos isto xa!"
Atención dos medios
O proxecto de Lovelace obtivo renovada atención dos medios despois da cosmonauta soviética Valentina Tereshkova se converter na primeira muller en atinxir o espazo o 16 de xuño de 1963. En resposta a isto, Clare Boothe Luce publicou un artigo na revista Life criticando aos directivos norteamericanos e da NASA. Incluíndo fotografías das trece candidatas finalistas no artigo, fanse públicos os nomes destas por primeira vez, inda que algunhas das participantes xa tiveran atención dos medios previa.
Actualidade
O 1 de xullo de 2021, o magnate Jeff Bezos anunciou que a integrante máis nova do grupo, Wally Funk finalmente si viaxará ó espazo, facendo parte da primeira misión tripulada da empresa privada de astronáutica Blue Origin. Foi deste xeito o ser humano de maior idade no espazo, superando ó astronauta John Glenn, e a única integrante das Mercury 13 que finalmente fixo parte dunha tripulación espacial.
A veterá aviadora tiña xa contratada unha viaxe suborbital coa empresa Virgin Galactic.
A Porta de Bouza, Fanoi, Abadín
A Porta de Bouza é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Himno de Andalucía
O himno de Andalucía é unha composición musical de José del Castillo Díaz con letra de Blas Infante. A música está inspirada no Santo Deus, un canto relixioso popular que os campesiños e xornaleiros dalgunhas comarcas andaluzas cantaban durante a sega. Blas Infante coñeceu este canto sendo notario na vila de Cantillana onde se interpretaba como canto de rogativas. Blas Infante puxo este canto en coñecemento do Maestro Castillo, quen adaptou e harmonizou a melodía. A letra do himno apela ós andaluces para que se mobilicen e pidan "terra e liberdade", mediante un proceso de reforma agraria e un estatuto de autonomía política para Andalucía, no marco de España.
Presidente das Illas Marshall
O presidente é o xefe de Estado e o xefe de goberno das Illas Marshall. Esta é a lista dos presidentes de Illas Marshall despois de 1979.
Himno de Andalucía
O himno de Andalucía foi presentado pola Banda Municipal de Sevilla, baixo a dirección de José del Castillo, nun concerto celebrado na Alameda de Hércules o 10 de xullo de 1936, unha semana antes do comezo da Guerra Civil. Durante o Franquismo só se conservou un manuscrito para piano. Foi reestreado durante a transición democrática no Teatro Lope de Vega de Sevilla pola mesma banda o 18 de outubro de 1979. Dous anos antes, en abril de 1977 Carlos Cano realizou unha adaptación cantada pola coral Heliópolis de Sevilla e en cuxa gravación estiveron presentes antigos compañeiros de Blas Infante. A partir de 1980 realizáronse multitude de versións do himno, sendo especialmente reseñables as revisións e instrumentacións realizadas por Manuel Castillo nos anos 1980.
Versión nacionalista
Na versión nacionalista do himno andaluz, substitúese o verso: España y la Humanidad! por: los Pueblos y la Humanidad!.
Internacional
O adxectivo internacional fai referencia á interacción ou asociación entre dúas ou máis nacións ou estados.
En deporte, un evento internacional é aquel no que participan deportistas ou clubs de diferentes nacionalidades.
"A Internacional" é un himno do movemento obreiro, tendo diferentes versións, como a socialista ou a anarquista.
-1425
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pueblo Gallego (Buenos Aires)
Pueblo Gallego foi un periódico editado en Buenos Aires en 1941.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal de información, apareceu o 1 de maio de 1941. Segundo o editorial do primeiro número pretendía "hacer vivo el hecho diario de Galicia, propagar sus noticias, hacer llegar a todos el sol o la noche de nuestra querida tierra sumergida en la tragedia de Europa... Y con ello, sentir la vibración de América, generoso solar de los gallego desde el mismo día del Descubrimiento". Reflectía a actividade social dos galegos en América, centrándose no Centro Galego de Buenos Aires e na Agrupación Celta. Tamén informaba sobre as novas de Galicia. Publicou colaboracións de Otero Pedrayo, Roberto Blanco Torres, Heliodoro Gallego Armesto, Xosé Otero Espasandín e Miguel de Unamuno. Mantivo a sección "Un cuento gallego" na que publicaron relatos Enrique Labarta Pose, Marcial Valladares, Heraclio Pérez Placer, Ramón María del Valle-Inclán e Prudencio Canitrot. O último número coñecido é o 12, aparecido o 4 de decembro de 1941.
Buceo
miniatura|Vista da praia de Buceo. miniatura|Porto de Buceo e edificio do [[Yacht Club Uruguayo.]] El Buceo é un barrio localizado no sueste da cidade de Montevideo, Uruguai, situado na costa do Río da Prata, ao leste de Pocitos e ao oeste de Malvín. Os seus eixes principais son a rambla costeira e a avenida Rivera. Os seus límites son ao oeste as avenidas Luis Alberto de Herrera e 26 de Marzo, ao leste a avenida Comercio, ao norte a avenida Italia, e ao sur o Río de la Plata.
Buceo creceu no século XX como balneario, en 1939 instalouse o Yacht Club Uruguayo, en 1958 o Edificio Panamericano e en 1985 o Montevideo Shopping Center. Xunto a el edificáronse as torres do World Trade Center Montevideo e complexos habitacionais instalados en conxuntos de torres que cambiaron a fisonomía da zona. A día de hoxe hai numerosos centros nocturnos, pubs e restaurantes na zona comprendida entre o WTC e o porto de Buceo.
A Rambla Armenia coa súa praza completa a fisonomía urbana do Porto de Buceo. No punto onde a rambla describe unha pronunciada curva, érguese un edificio de estilo árabe, sede do actual Museo Oceanográfico "Dámaso Antonio Larrañaga". Orixinalmente fora concibido para local nocturno (foi coñecido popularmente como "o cabaret da morte", pola proximidade do Cemiterio de Buceo).
A Illa de Las Gaviotas marca o límite co barrio Malvín.
Lista de escudos de armas de España
miniatura|dereita|150px|Modelo oficial de uso institucional do escudo de España. O escudo de España é o símbolo heráldico que representa o Reino de España. Como símbolo institucional está regulado e é usado polo Goberno e institucións derivadas. O Xefe de Goberno e ministerios utilizan o mesmo símbolo, mentres que o Xoán Carlos I e o príncipe Filipe ostentan outros escudos tamén regulados oficialmente.
O escudo de España réxese pola Lei 33/1981 (sancionada o 5 de outubro), que o brasona nos termos pertinentes.
21 Grams
21 Grams é un filme dirixido por Alejandro González Iñárritu e escrito por Guillermo Arriaga que foi estreado no 2003. Xunto con Amores perros e Babel forma a "Triloxía da morte".
Sinopse
Unha historia de esperanza e humanidade, de miseria e supervivencia, que afonda nas fortes sensacións emocionais e físicas de tres personaxes: Paul (Sean Penn), Gato (Benicio Del Toro), e Cristina (Naomi Watts) unidos por un accidente inesperado que fai que as súas vidas e destinos se crucen, nunha historia que os leva ó amor e á vinganza. 21 gramos fai referencia ó peso que perdemos cando morremos, o peso levado polos que sobrevivan.
Raymond Damadian
Raymond Vahan Damadian, nado en Nova York o 16 de marzo de 1936 e finado en Woodbury (Nova York) o 3 de agosto de 2022, foi un médico estadounidense, inventor da primeira máquina de escáner por resonancia magnética.
A investigación de Damadian sobre o sodio e o potasio en células vivas levouno aos primeiros experimentos en resonancia nuclear magnética (NMR) que fixo que propuxese por vez primeira o escáner corporal en 1969. Damadian descubriu que os tumores e os tecidos normais poden diferenciarse in vivo mediante resonancia nuclear magnética (NMR) a causa dos seus prolongados tempos de relaxación, ambos T1 (spin-lattice relaxation) ou T2 (relaxación spin-spin). Damadian foi o primeiro en fabricar un escáner de corpo enteiro para un ser humano en 1977 para diagnosticar o cancro. Inventou un aparato e un método para empregar a NMR de forma segura e exacta para escanear o corpo humano, método coñecido como imaxe de resonancia magnética (MRI).
Premios e honras
Damadian recibiu unha Medalla Nacional de Tecnoloxía en 1988 e foi incluído no National Inventors Hall of Fame en 1989. O seu escáner orixinal foi entregado ao Instituto Smithsoniano na década de 1980 e móstrase no National Inventors Hall of Fame de Ohio. En 2001, o programa Lemelson-MIT Prize outorgou o seu premio de 100 000 dólares pola dedicación dunha vida a Damadian como "o home que inventou o escáner MRI".
O Franklin Institute de Filadelfia recoñeceu o traballo de Damadian no MRI co Bower Award in Business Leadership. Foi nomeado polos Knights of Vartan en 2003 "Home do Ano". En setembro de 2003, recibiu o Premio de Innovación en Biociencia de The Economist.
Creacionismo
O 4 de febreiro de 2014, no debate Bill Nye–Ken Ham, Damadian foi un dos científicos que se gravou en vídeo indicando que crían no creacionismo da Terra nova para que o citase o presidente de Answers in Genesis, Ken Ham.
Ángela Iglesias Rebollar
Ángela Iglesias Rebollar, alcumada A Protestante, nada en Tui ou na Guarda cara a 1910 ou 1911 e finada o 11 de abril de 1937 en Vigo, foi unha muller asasinada durante a Guerra Civil Española.
miniatura|  NA MEMORIA DOS HOMES E MULLERES DE TEIS ASASINADOS E REPRESALIADOS DURANTE A DITADURA FASCISTA (1936-1975) POLA DEFENSA DA DEMOCRACIA E DOS INTERESES POPULARES NESTE LUGAR FORON ASASINADOS ÁNGELA IGLESIAS REBOLLAR E JOSÉ NIEBLA GARCÍA   11-04-1937  TEIS, 25 DE DECEMBRO DE 2008
Traxectoria
Estaba casada con José Niebla García, con quen tiña dous fillos, José e Eliseo, e esperaba un terceiro. Evanxélicos e acusados de dar refuxio aos fuxidos do réxime, o 11 de abril de 1937 asaltaron e saquearon a súa casa do Toural, Teis, queimando os seus bens e incautando unha máquina de coser. Os fillos foron separados do matrimonio, que foi paseado ata o cumio do monte da Guía, onde os executaron a tiros.
Recoñecementos
O 31 de marzo de 2008 o concello de Vigo púxolle o seu nome a unha rúa.
Doenza de Canavan
A doenza de Canavan é unha enfermidade desmielinizante que se agrupa dentro das chamadas leucodistrofias. É unha doenza rara que se debe a unha mutación no xene da aspartatoacilasa no cromosoma 17 e que se acompaña dun aumento de ácido N-acetil-aspártico (NAA). É típica da idade infantil, onde pode comezar con macrocefalia, cegueira, espasticidade, atraso psicomotor, crises convulsivas e dificultade para tragar alimentos e mesmo a morte. O seu diagnóstico pódese facer obxectivando o déficit encimático en cultivo de fibroblastos. Non existe ningún tratamento que cure esta doenza.
Media
평균
Lugares de Carral
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Carral.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Carral
Renovación (Mondoñedo)
Renovación foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1926 e 1929.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Unión Patriótica en este Partido, apareceu en xaneiro de 1926. Voceiro da Unión Patriótica, saía os sábados. Estivo dirixido por Leonardo Rivas Díaz e Jorge González-Redondo Serrano, e entre os seus colaboradores figurou Xosé Trapero Pardo. Incluíu algúns textos literarios. Cesou a súa edición co número 182, o 31 de agosto de 1929.
Bob Sweikert
Andaina no Campionato Mundial de F1
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo FIA desde ata  os pilotos que competiron na Indy durante eses anos foron acreditados con puntos para a participación no Campionato Mundial. Bob Sweikert participou en 5 carreiras do Mundial. Gañou 1 carreira e sumou un total de 8 puntos no campionato. Está empatado con Pat Flaherty no rexistro do piloto con menos puntos que gañou unha carreira.
Biografía
Bob Sweikert creceu na preguerra nos Angeles. A súa nai casou co seu padrastro, un electricista do estado de California, cando Bob era un bebé. Bob criouse nos seus anos de adolescencia co seu medio irmán máis vello, Ed, que se alistou na Mariña dos EE.UU., e morreu ao pouco tempo, en 1942, no inicio da Segunda Guerra Mundial. Ese ano a familia trasladouse brevemente a San Francisco, e a continuación, á baía da localidade rural de Hayward (California). Na escola secundaria Bob coñeceu á súa futura segunda esposa, Dorie.
Desde os 16 anos Sweikert traballou como mecánico no concesionario local de Ford en Hayward. Un mecánico dotado de forma natural, participou con frecuencia e gañou carreiras nas rúas en toda a East Bay. Un dos seus competidores locais habituais nas rúas era Ed Elisian, un adolescente da veciña Oakland (California). Unha ducia de anos máis tarde, Elisian e Sweikert veríanse involucrados no duelo que provocou ao accidente mortal de Sweikert en Salem Speedway.
A finais de 1944, Sweikert alistouse nas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, pero sufriu unha lesión grave no xeonllo mentres adestraba en Lowry Field en Colorado. Cando se recuperou a guerra terminara, foi dado de baixa honorablemente en setembro de 1945.
A principios de 1948, casou con Marion Edwards. Fixeron unha gran voda familiar en West. O mesmo ano, Sweikert pasouse aos Midget cars, e gañou a súa primeira carreira co Bay Cities Racing Association.
En 1949 Sweikert fíxose moi amigo de Johnny Boyd, de Fresno, cando se coñeceron no circuíto de carreiras de California. Os dous correron a miúdo xuntos, e Boyd clasificouse para participar na Indianapolis 500 de 1955 cando Sweikert axudoulle a superar os problemas mecánicos no coche de Boyd.
En maio de 1952, Sweikert correu a súa primeira carreira "Indy 500". Saíu na 32ª posición da grella e correu durante 77 voltas no McNamara Special car.
A finais de 1952 a súa primeira esposa, Marion, comezou o proceso de divorcio e Sweikert loitou pola custodia da súa pequena filla.
En xaneiro de 1953, Sweikert casou coa súa noiva da escola secundaria, a divorciada Dorie que tiña dous fillos, e con quen se reencontrara recentemente. Establecéronse en Indiana, para estar preto da pista de carreiras onde Sweikert esperaba correr e gañar.
O 12 de setembro de 1953 Sweikert converteuse no primeiro piloto en romper os 160 km/h nos 1´6 km. da pista ovalada do Eastern Speed Dome, Syracuse, Nova York.
En setembro de 1955 Sweikert converteuse no único piloto na historia en gañar a Tripla Coroa dos deportes de motor americanos, as 500 Millas de Indianápolis, o Campionato de Monoprazas dos Estados Unidos da AAA, e o campionato Midwest sprint car.
En maio de 1956, no seu regreso á Indianápolis 500, Sweikert comezou na 10º posición de saída e rematou nun sexto posto final, co equipo D-A Lubricant.
Semanas máis tarde o 17 de xuño de 1956, Sweikert sufriu un accidente automobilístico mortal cun Sprint car, en Salem Speedway. Durante a terceira volta, Sweikert corría preto da parede exterior en cuarto lugar, á beira do seu antigo rival na adolescencia nas rúas de East Bay, Ed Elisian, quinto. Comezando a cuarta volta, os dous coches se emparellaron na recta fronte á tribuna. Correndo á beira da parede, a roda traseira dereita de Sweikert bateu cunha viga de aceiro que saía á pista da parede ao final das bancadas. O Sprint car voou sobre o bordo da pista, polo terraplén, e aterrou a uns trinta metros máis abaixo, onde estalou en chamas. Sweikert foi declarado morto á súa chegada ao Hospital do Condado de Washington. Entérrano no Cemiterio de Lone Tree en Fairview, California.
Rastro
miniatura|200px|O xestor de rastros de [[Firefox, amosando os detalles de varios rastros por dominio.]] Un rastro (tamén chamado frecuentemente polo seu termo en inglés, cookie) é un fragmento de texto que se envía desde os servidores dun sitio web e que se garda no navegador web do usuario do sitio. Deste xeito, o sitio web pode consultar a devandita información e servir determinados contidos, segundo as preferencias do usuario, ou ben conseguir información sobre os hábitos de navegación.
Un rastro de "sesión" é o que xeralmente remata cando pechas o navegador ou a aplicación móbil. Un rastro "persistente" é o que permanece no teu dispositivo, mesmo despois de pechares o navegador ou aplicación móbil. Un rastro persistente desaparece segundo a duración que lle definan os seus desenvolvedores (ou cando o borras manualmente).
-1408
Véxase tamén
Historia ano a ano
Renania-Palatinado
Renania-Palatinado (en Rheinland-Pfalz) é un dos 16 Estados federados de Alemaña. Ten unha superficie de 19.846 km² e está bañado polos ríos río Rin e Mosela. A capital do estado é Maguncia. Outras cidades importantes do estado son Kaiserslautern, Tréveris, Coblenza e Ludwigshafen.
Guísamo, Bergondo
Santa María de Guísamo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Bergondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.436 habitantes (739 mulleres e 697 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 2013 cando tiña 1.523 habitantes.
Renania-Palatinado
O estado federado de Renania-Palatinado ten unha composición territorial de 24 distritos rurais (Landkreise), 12 distritos urbanos (Kreisfreie Städte), 163 comunidades (Verbandsgemeinde), 37 comunidades independentes (verbandsfreie Städte und Gemeinden) así como 2.257 municipios. No 2005 había 4.059.604 habitantes no estado.
Renania-Palatinado componse das seguintes rexións: ao norte o Westerwald, ao oeste o Eifel, no medio do territorio o Hunsrück, ao leste o Taunus e o Rheinhessen e ao sur o Palatinado Renano ou Baixo Palatinado.
Guísamo, Bergondo
Topónimo
Guísamo é un antropónimo xermánico cunha base en "monde", ou protección. O topónimo xorde entre o século VII e X.
Renania-Palatinado
Historia
A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras napoleónicas, o territorio que comprende este estado pasou a formar parte da Confederación do Rin, e tralo congreso de Viena uniuse á Confederación Xermánica.
Desta rexión proveñen historicamente importantes continxentes migratorios asentados especialmente na Arxentina, Brasil, Nova York, Valencia, Ruanda, Fujian e Iwate.
Economía
Renania-Palatinado ostenta o índice máis elevado de exportación entre todos os estados federados e un crecemento económico superior á media alemá.
Ademais, Renania-Palatinado é a rexión vinícola máis extensa de Alemaña con:
Divisións territoriais
Até o 31 de decembro de 1999, os distritos da Renania-Palatinado estaban agrupados en 3 rexións administrativas (Regierungsbezirke), Koblenz, Trier e Rheinhessen-Pfalz, cando foron disoltas.
Distritos rurais
esquerda|175px|miniatura|Mapa cos distritos de Renania-Palatinado.
Regorredeiro, Fanoi, Abadín
Regorredeiro é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Tomistoma schlegelii
Tomistoma schlegelii, xeralmente coñecido internacionalmente como gavial malaio ou falso gavial, é unha especie de crocodiliano de auga doce nativa da Península de Malaca, Borneo, Sumatra e Xava. Está incluída como especie vulnerable na lista vermella da IUCN, xa que a súa poboación global se estima en só 2 500 individuos maduros.
O nome específico schlegelii déuselle en honor ao herpetólogo alemán Hermann Schlegel.
Taxonomía
A diferenza do gavial indio (ou simplemente gavial, por antonomasia), o morro do gavial malaio ou falso gavial faise considerablemente máis ancho na súa base, polo que é moito máis similar ao dos verdadeiros crocodilos que ao do gavial indio, cuxa osteoloxía indica unha liñaxe diferente á dos outros crocodilianos vivos. Porén, as secuenciacións xenéticas nucleares preliminares parecen indicar que o gavial indio e o malaio compartiron un antepasado nalgún punto da prehistoria. Outros estudos moleculares indican igualmente que é o parente máis próximo (un taxon irmán) do gavial. Xunto con parentes próximos fósiles, como o Maroccosuchus, cada vez é máis frecuente que se clasifique na familia Gavialidae.
Características
upright=1.6|miniatura|esquerda|Primeiro plano dun gavial malaio.
A especie ten unha cor marrón avermellada escura polo dorso con manchas marróns ou negras e bandas transversais no dorso e cola. A parte ventral e branca agrisada, con algunhas pintas escuras laterais. Os individos novos teñen manchas negras nas partes laterais das mandíbulas, corpo e cola. O morro liso e sen ornamentos é extremadaemnte longo e delgado, de lados paralelos, cunha lonxitude de 3,0 a 3,5 veces a anchura na base. Todos os dentes son longos e con forma de agulla, enganchados nas partes internas das mandíbulas, e inseridos individualmente en alvéolos. As escamas dorsais son amplas na parte media do corpo e esténdense polos lados do corpo. Os dedos teñen membranas interdixitais na base. Hai órganos sensoriais tegumentarios nas escamas de cabeza e corpo. As escamas de detrás da cabeza son frecuentemente só un par e algo agrandadas. Algúns individuos levan certa cantidade de escamas carenadas pequenas adxacentes. O conxunto de escamas do corpo está dividido medialmente por pel granular branda. Hai tres ringleiras transversas cada unha de dúas escamas nucais agrandadas que teñen continuidade coas escamas dorsais, que constan de 22 ringleiras transversas de seis a oito escamas, son anchas na parte media do corpo e esténdese polos laterais do corpo. Hai 22 ou 23 ringleiras nucais e dorsais. Ten 18 escamas caudais de dobre crista e outras 17 de crista simple. Os flancos teñen unha ou dúas ringleiras lonxitudinais de seis a oito escamas moi agrandadas a cada lado.
O animal ten un dos morros máis delgados entre os crocodilos vivos, quizais comparable co dos crocodilos Mecistops cataphractus e Crocodylus johnsoni, e só superado polo gavial indio. O gavial malaio é un crocodiliano grande, só un pouco menor que o gavial indio. Tres machos maduros mantidos en catividade mediron de 3,6 a 3,9 m e pesaron de 190 a 210 kg, mentres que unha femia mediu 3,27 m e pesou 93 kg. Hai algúns informes de medidas aínda maiores, así das femias informáronse lonxitudes de ata 4 m e dos machos foron confirmadas lonxitudes de ata 5 m. O gavial malaio aparentemente ten o cranio máis longo de todos os crocodilos existentes, obviamente grazas ao seu longo morro. Dos oito cranios máis longos de crocodilianos que se conservan en museos, seis deles pertencen a gaviais malaios, o máis grande dos cales medía 84 cm, cunha lonxitude mandibular de 104 cm, polo que se estima que a lonxitude corporal total dese exemplar debeu de ser de 5,5 a 6,1 m.
Distribución e hábitat
A especie é nativa da Malaisia peninsular, Sarawak e Indonesia (Sumatra e Borneo, pero non está claro se continúa habendo poboacións en Xava), pero foron erradicados de Tailandia. Ademais dos ríos, habitan en pantanos e lagos. Hoxe encóntranse case exclusivamente en pantanos turbosos e bosques pantanosos de teras baixas.
Antes da década de 1950, Tomistoma aparecía en ecosistemas de auga de todo o leste de Sumatra nas Montañas Barisan. A distribución actual no leste de Sumatra reduciuse nun 30 a 40% debido á caza, cortas de bosques, incendios e agricultura.
Dieta
Ata recentemente, sabíase pouco sobre a dieta e o comportamento do gavial malaio na natureza, e vanse pouco a pouco revelando datos. No pasado, pensábase que tiña unha dieta exclusivamente piscívora e de vertebrados moi pequenos. Pero as probas e observacións máis recentes inidican que ten unha dieta xeralista malia o seu estreito morro. Ademais de peixes e pequenos animais acuáticos, os adultos maduros depredan grandes vertebrados, incluíndo monos Nasalis larvatus, macacos Macaca fascicularis, cervos, aves acuáticas e réptiles. Unha testemuña visual relatou o ataque dun gavial malaio a unha vaca en Kalimantán.
A especie pode considerarse un equivalente ecolóxico dos crocodilos do Neotrópico como o Crocodylus intermedius e o Crocodylus acutus, que tamén teñen fociños delgados e unha dieta diversa.
Reprodución
Constrúen niños con forma de morea. As femias fan postas pequenas de 13 a 35 ovos por niño, e probalemente os seus ovos son os máis grandes dos crocodilos existentes. A madurez sexual nas femias adoita alcanzarse cando medran ata os 2,5 a 3 m, que é un tamaño grande comparado co doutros crocodilianos cando chegan á madurez.
Non se sabe cando se reproducen na natureza nin cando é a estación reprodutora. Unha vez que rematan a construción do niño e poñen os ovos, a femia abandona o niño. As crías eclosionan pasados 90 días e teñen que valerse por si soas. A diferenza doutros crocodilianos, as crías non reciben coidados parentais e están en risco de ser comidos por predadores, como mangostas, tigres, leopardos, civetas e cans salvaxes.
Ataques
En 2008, unha femia de 4 m de gavial malaio atacou e comeu un pescador no centro de Kalimantán; os seus restos foron atopados despois dentro do estómago do gavial. Este foi o primeiro ataque mortal verificado a un humano por esta especie. Porén, en 2012, verificáronse dous ataques mortais a humanos por este animal, o que indica quizais que hai un maior conflito entre este gavial e os humanos relacionado co declive da extensión e calidade do seu hábitat, e a cantidade de presas naturais.
Ameazas
A especie está ameazada de extinción na maioría da súa área debido á drenaxe das chairas pantanosas de auga doce e a destrución das zonas boscosas que as rodean. A especie é tamén cazada frecuentemente pola súa pel e carne, e os ovos son moitas veces recollidos para o consumo humano.