cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cró!
Historia
O 2 de decembro de 2016 a banda publicou o seu cuarto álbum de estudio, Mounstros, coeditado polos selos Metamovida, Nooirax e La Choza de Doe. Ao igual que o seu anterior traballo, Mounstros gravouse no estudio Brazil.
Andrea Andrés Sánchez
Andrea Andrés Sánchez, nada en Madrid o 15 de xaneiro de 1835 e finada ibídem o 13 de xullo de 1909, foi unha benefactora do concello de Sarria.
Traxectoria
O 2 de setembro de 1896 estivo presente no acto de beizón e entrega das Escolas Públicas ó concello de Sarria, edificio que na actualidade ocupa a Casa da Cultura, para o que fixo aínda maior apartación da sinalada na vontade testamentaria. En 11 de maio de 1905 comprou a leira Cortiña do Mazadoiro para dedicala á dotación dun Hospital, encargando o proxecto a Valentín Roca Carbonell, da Academia de Belas Artes de San Fernando, presupostando para as obras 54.500 pesetas. Dotouno co material máis imprescindible e cun cadro alegórico da caridade.
Baixo o nome de Hospital Municipal da Nosa Señora do Carme, e complementado máis adiante como asilo de anciáns, estivo en funcionamento ata 1980, sendo derrubado e alzada no terreo a residencia de anciáns actual. Recibiu o título de Marquesa de Casa López por concesión pontificia.
Foi nomeada filla adoptiva e predilecta de Sarria, e unha rúa leva o seu nome.
Stadium Arcadium
Stadium Arcadium é o noveno álbum da banda estadounidense Red Hot Chili Peppers, editado o 5 de maio do 2006 a través da Warner Bros. Foi un éxito para a banda, vendendo 442.000 copias nos Estados Unidos na súa primeira semana e estreándose no número 1 da lista Billboard 200. Do álbum extraéronse cinco sinxelos: "Dani California", "Snow ((Hey Oh))", "Desecration Smile", "Hump de Bump" e "Tell Me Baby". Stadium Arcadium foi pensado orixinalmente como unha triloxía de discos que serían lanzados con 6 meses de diferenza, pero finalmente foi editado como dobre álbum.
Benedicto e Bibiano (Voces Ceibes)
Benedicto e Bibiano (Voces Ceibes) é un EP en directo dos cantautores galegos Benedicto e Bibiano. Foi publicado en 1992, por El Correo Gallego.
Trátase de varios cortes do concerto no Pavillón dos Deportes da Coruña en 1976, dentro da homenaxe a Santiago Álvarez, preso en Madrid.
Xosé Ramón Freixeiro Mato
Xosé Ramón Freixeiro Mato, nado en Vilanova (Cances, Carballo) o 13 de outubro de 1951, foi profesor titular, primeiro, e despois catedrático (desde 2010) na Facultade de Filoloxía da Universidade da Coruña na área de Filoloxía Galego-Portuguesa ata a súa xubilación en 2021.
Traxectoria
Despois dunha infancia como neno labrego, pasou por internados relixiosos en Allariz e Cambados, e examinouse por libre nun instituto da Coruña para obter o título de bacharelato superior. A seguir, estudou Maxisterio nesa mesma cidade e nela traballou como profesor de EXB nun colexio privado durante sete anos. Licenciouse posteriormente en Filoloxía Románica e Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse na Universidade da Coruña cunha tese sobre Antonio Noriega Varela. Foi profesor en institutos de ensino secundario da Coruña e Arteixo e obtivo a praza de catedrático de Lingua e Literatura galegas no ensino medio, cargo desempeñado na cidade herculina. Xa doutorado, accedeu en 1993 á praza docente na UDC.
Tomislav
Aliado do Imperio Bizantino, tivo que repeler a invasión dos búlgaros
Louis Fan
Louis Fan Siu-wong, nado o 19 de xuño de 1973 en Hong Kong, é un actor e artista marcial. É coñecido polo seu papel de Ricky en Riki-Oh: The Story of Ricky (1991) e de Jin Shanzhao en Ip Man (2008) e Ip Man 2 (2010).
Pereda, San Cristovo de Cea
Santa Baia de Pereda é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 187 habitantes, deles 90 eran homes e 97 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 263 habitantes.
Patrimonio
En Biduedo consérvase unha das parellas de xigantes máis antigas de Galicia, as "Almazonas". Participan acompañados dunha parella de cabezudos na procesión de San Pantaleón, a fin de semana seguinte ó 27 xullo.
Joe Mantegna
Joseph Anthony Mantegna, nado en Chicago (Illinois) o 13 de novembro de 1947, é un actor, produtor e director estadounidense.
Traxectoria
Mantegna comezou a súa carreira no teatro en 1969 co musical Hair. Gañou un Premio Tony ó mellor actor e un Premio Joseph Jefferson por interpretar Richard Roma en Glengarry Glen Ross, a primeira produción estadounidense de David Mamet, sendo a primeira de moitas colaboracións con Mamet. A súa longa asociación con Mamet inclúe as estreas de A Life in the Theatre, The Disappearance of the Jews e Speed-the-Plow en Broadway. Mantegna tamén dirixiu unha produción de Mamet, Lakeboat, que tivo moito éxito nos teatros dos Ánxeles. Posteriormente tamén dirixiu a adaptación cinematográfica de Lakeboat. Ademais de nas producións teatrais de Mamet, Mantegna apareceu nos filmes House of Games (1987), Things Change (1988), Homicide (1991) e Redbelt (2008).
O Barral, O Burgo, Muras
O Barral é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Road to Perdition
Road to Perdition é un filme estadounidense dirixido por Sam Mendes que foi estreado no 2002. O guión foi adaptado por David Self dende Road to Perdition de Max Allan Collins. Está protagonizado por Tom Hanks, Paul Newman, Jude Law e Daniel Craig. A historia ten lugar en 1931, durante a Gran Depresión, e conta como un membro da mafia e o seu fillo buscan vinganza polo asasinato do resto da súa familia.
A rodaxe tivo lugar na área de Chicago. Mendes, que fixera había pouco tempo o aclamado American Beauty (1999), conseguiu unha historia cun diáologo mínimo que transmitise a emoción a través das imaxes. O fotógrafo Conrad L. Hall empregou o ambiente para crear un simbolismo para o filme, polo cal gañou varios premios, incluíndo un Oscar póstumo á mellor fotografía. O filme explora diversos temas, como as consecuencias da vinganza e as relacións paternofiliais.
Foi estreado o 12 de xullo de 2002, e acadou unha recadación de máis de $180 millóns en todo o mundo. A fotografía, a ambientación e as interpretacións de Hanks e Newman foron moi ben acollidos pola crítica.
Sinopse
Nos escuros anos da Gran Depresión, Michael Sullivan é un asasino a soldo que se debate entre a lealdade inquebrantable ó seu xefe, o señor Rooney, e a súa propia familia. Son tempos duros en Rock Island, onde a mafia irlandesa impón a súa lei. A Lei Seca segue estando vixente e os gánsteres como Al Capone están no cumio do poder.
.gl
.gl é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Groenlandia.
O nome de dominio ten sido comercializado ás veces como un símbolo de "boa sorte" ("good luck"), "libraría gráfica" ("graphics library") ou Galiza e Galego. Unha das empresas que deu pulo a este uso foi Dinahosting co seu eslogan "Con .gl estamos no mundo!".
Ligazóns externas
Toppdomän
Sapo común
O sapo común (Bufo bufo) é un anuro moi habitual en toda clase de hábitats europeos, sobre todo naqueles con certo grao de contaminación, como balsas de rega, estanques etc. Distribúese por toda Europa agás Irlanda e algunhas illas mediterráneas. É un dos anuros máis coñecidos, dada a súa distribución e requirimentos ecolóxicos laxos.
Un feito curioso que poucos coñecen é a capacidade dos sapos de atraer presas movendo un dos dedos das súas patas traseiras coma se dunha miñoca se tratase.
O sapo na cultura popular galega
Crese que o sapo é un animal pezoñento e que a mucosidade da súa pel, o seu cuspe e mesmo os ouriños son tóxicos para quen os toque. Dise que ese mexo pode cegar a quen o recibe ou provocarlle bochas na pel (mal do coxo ou mal do goxo).
Tamén é quen de botar un mal de aire denominado especificamente mal de sapo. O Domingo de Ramos era tradición bendici-las leiras cunha póla de oliveira e auga bendita, para expulsa-los posibles seres maléficos:
Os ollos dun sapo formaban parte do remedio para cura-lo tangaraño dos nenos (raquitismo):
Creso
Creso (en grego Κροῖσος, Kroisos), foi o último rei de Lidia, entre o 560 e o 546 a. C.), da dinastía Mermnada. O seu reinado estivo marcado polos praceres, a guerra e as artes.
Creso naceu contra o 595 a. C.. Ao morrer o seu pai Aliates de Lidia no 560 a. C., Creso conquistou Panfilia, Misia e Frixia; en definitiva, someteu todas as cidades gregas de Anatolia ata o río Halis (agás Mileto), ás que fixo importantes doazóns para os seus templos. Debido á gran riqueza e prosperidade do seu país, dicíase del que era o home máis rico do seu tempo.
Ante o inquietante avance de Ciro II de Persia, Creso enviou un mensaxeiro ao Oráculo de Delfos, que lle respondeu que se conducía un exército cara ao leste e cruzaba o río Halis, destruiría un imperio. Alentado polo oráculo, Creso organizou unha alianza con Nabónido de Babilonia, Amosis II de Exipto e a cidade grega de Esparta. Porén, as forzas persas derrotaron a coalición en Capadocia, na batalla do río Halis (547 a. C.). Desta maneira cumpriuse o vaticinio: por culpa de Creso e a súa crenza nos oráculos, destruírase o seu propio imperio lidio.
Fontes antigas
Creso é nomeado por catro autores clásicos. Heródoto dedícalle gran parte do primeiro libro da súa Historia, centrándose na conversa con Solón (I, 29-33), a traxedia do seu fillo Atis (I, 34-45) e a fin do imperio lidio (I, 85-89). Plutarco critica a visión de Heródoto por considerala moi negativa e presentar a Creso como un «ignorante, farfallán e ridículo». Xenofonte inclúe a Creso na biografía sobre Ciro, a Ciropedia (VII, 1). Tamén fala brevemente de Creso Ctesias no seu seu encomio a Ciro. Por último, o poeta Baquílides conta na súa terceira oda un suposto fin de Creso na pira.
Conquistas en Anatolia e diálogo con Solón
miniatura|Mapa de Lidia baixo o reinado de Creso. Con trinta e cinco anos, Creso converteuse en rei trala morte de Aliates contra 560 a. C. Someteu as cidades gregas de Anatolia, facéndoas tributarias, pero decidiu non atacar os habitantes das illas, por consello dun dos sete sabios de Grecia, que puido ser Biante de Priene ou Pítaco de Mitilene. Convertida a capital de Lidia, Sardes, nun lugar de encontro de sabios pola súa riqueza e esplendor, segundo Heródoto chegou á cidade o ateniense Solón, que viaxaba polo mundo durante dez anos tras promulgar as súas leis. Este encintro parece non obstante que xamais existiu, pois Solón promulgou as súas leis en 594 a. C. e Creso comezou a reinar uns trinta anos despois. En calquera caso, a entrevista con Solón pode ser entendida como unha mostra da filosofía popular do momento. Conta Heródoto que Creso preguntou a Solón cal cría que era o home máis feliz. O ateniense, en vez de dicir que era o rei lidio, mencionou varios nomes, todos mortos tras algunha fazaña e despois de levar unha vida tranquila e gozosa. Ao cuestionarlle Creso por que non apreciaba a felicidade lidia, Solón expresou que «o home era pura continxencia» e só se podería falar sobre a felicidade de Creso despois da súa morte. Creso molesto, deixou marchar a Solón, convencido de ser o máis feliz dos homes.
Desgraza de Atis
miniatura|[[Solón ante Creso durante a súa visita a Sardes, por Gerrit van Honthorst.]] Creso tiña dous fillos, un eivado e xordomudo ao que desprezaba e, outro, Atis, que destacaba en todos os campos. unha noite tivo un soño que presaxiaba a morte de Atis producida por unha punta de ferro. Para evitar que se cumprira o soño, impediu que o seu fillo correse calquera risco e que se achegase a calquera obxecto punzante. Ademais, acelerou a voda do seu primoxénito, a fin de asegurar a descendencia. Nese contexto, apareceu en Sardes un estranxeiro, Adrasto, de familia real, desterrado por matar o seu propio irmán sen querer. Creso, seguindo a tradición, aceptouno na súa corte e purificouno dos seus crimes. Ao mesmo tempo un xabaril apareceu no país, arrasando todo ao seu paso. Atis suplicou ao seu pai que o deixase formar parte da caza. Este accedeu ao entender que o seu fillo non podía morrer polos cairos do xabaril. Acompañou a expedición Adrasto para vixiar que a Atis non lle ocorrese nada malo. Non obstante, en medio da caza, Adrasto lanzou a súa xavelina con tan mala fortuna que acertou en Atis, matándoo tal como predixera o soño. Ao presentarlle o cadáver a Creso, Adrasto pediulle que o matase en xusta correspondencia co seu infortunio. O rei negouse, ao non consideralo o responsable do mal feito. A pesar de todo, Adrasto suicidouse ao considerarse o máis desgraciado dos homes. Heródoto relaciona a fin de Atis cun castigo divino pola soberbia de Creso mostrada ante Solón.
A morte de Atis cumpre, así mesmo, segundo a narración de Heródoto, a profecía dada polo oráculo de Delfos en ocasión do asasinato do rei heráclida Candaules por parte do mermnada Giges. Segundo a Pitia, este último e os seus sucesores gobernarían os lidios, mais a vinganza caería sobre o quinto descendente de Giges. Esta parte do vaticinio, eclipsada pola outra que daba por bo o reinado mermnada, foi desoída polo agradecido Giges, e esquecida polos seus sucesores.
Guerra contra os persas
Despois de superar o dó pola morte do seu fillo, Creso viu como ameaza o crecente poder do imperio persa de Ciro II o Grande, quen destronara a Astiaxes, rei persa casado con Arienis, filla de Aliates e, polo tanto, parente de Creso. Pensando que podería á súa vez conter ese perigo e vingar a Astiaxes, e desexando consultar sobre iso aos oráculos, primeiro decidiu probalos, mandando emisarios a todos os santuarios coñecidos a fin de que adiviñasen que facía nun preciso momento. Realizada a proba, Creso só quedou satisfeito cos vaticinios dos oráculos de Delfos e Anfiarao. Desta forma, decidiu mandar ofrendas e sacrificios a Delfos, a fin de gañar o favor do santuario. Tamén enviou ofrendas a Anfiaro, mais ao descubrir a morte do adiviño só quedou a opción de Delfos. Así pois mandou uns emisarios para que preguntasen se debía emprender a guerra contra Persia. A Pitia contestou de forma ambigua, declarando que se destruiría un imperio, sen deixar claro se sería o persa. Creso non tivo dúbidas e mesmo fixo unha terceira consulta, sobre canto duraría a súa monarquía, ao que a Pitia contestou que só a perdería cando unha mula reinase sobre os medos. Creso pensou que xamais reinaría ningún, mais non se deu de conta de que realmente a Ciro se lle podía considerar unha «mula», por ser fillo dunha parella de diferente condición. miniatura|left|190px|Os imperios [[Reino de Lidia|lidio, medo (ou persa), babilonio e exipcio durante o reinado de Creso en Lidia.]] Interpretados desa maneira os oráculos, Creso non dubidou da súa vitoria e decidiu organizar en primeiro lugar unha expedición a Capadocia, localizada ao outro lado do río Halis, que facía de límite natural entre territorios lidios e persas. Previamente concretou unha alianza cos lacedemonios, aos que consideraba como os gregos máis poderosos, e con quen os lidios sempre mantiveran boas relacións. Antes de partir, fixo caso omiso a unha recomendación do sabio Sandamis, consistente na argumentación de que organizar un enfrontamento contra os persas, homes carentes de riquezas, puña en risco os lidios que, ao seu modo de ver, fronte a un desenlace positivo nada gañarían, mentres que fronte a un negativo podían perder moito.
Tras cruzar o Halis, as tropas de Creso establecéronse en Pteria, comarca de Capadocia, e escravizaron os seus habitantes. Pola súa banda, Ciro dirixíase ao seu encontro sumando tropas mentres avanzaba. Os exércitos de ambas as partes encontráronse alí e pelexaron ata que se puxo o sol sen que ningún resultase vencedor. Comprendendo Creso ao día seguinte que o seu exército era menor en número, decidiu volver a Sardes e pedir auxilio aos exipcios e babilonios, con cuxos respectivos reis Amosis II e Labineto (probablemente Nabonido) tiña concertada unha alianza.
Toma de Sardes
Ao regresar de Capadocia á súa capital, Sardes, Creso mandou emisarios aos seus aliados para que confluísen na cidade en catro meses, coa fin de formar un exército capaz de derrotar a Ciro. Segundo Heródoto, despediría os seus mercenarios xa que ía formar un mellor exército. Ciro daríase conta da marcha dos mercenarios e entendería as intencións de Creso polo que avanzou rapidamente cara á capital. Ao norte desta tivo lugar a batalla de Timbrea, na que ambos os exércitos se enfrontaron e que significou a vitoria bélica decisiva para os persas, que obrigaron os lidios a refuxiarse tralas murallas da cidade. Creso cría a Sardes inexpugnable e, pensando nun longo asedio, mandou máis emisarios aos aliados, aos efectos de pedirlles que descartasen o tempo de espera antes notificado e fosen no seu auxilio o antes posible. a inexpugnabilidade da cidade provén dunha lenda segundo a que o rei Meles fixo pasear polas murallas da cidade un león consagrado a Sandón, mais deixou unha parte da muralla, xa que era unha zona escarpada pola que parecía imposible acceder. Con todo, un persa decatouse de que se podía acceder por esa zona, e o exército de Ciro puido tomar a cidade antes incluso de que os espartanos, principais aliados de Creso, puidesen partir do seu porto. Heródoto fai coincidir os días de asedio, catorce, cos anos que reinou Creso en Lidia. Deste modo, os persas capturaron a Creso o ano seguinte da batalla de Capadocia, no 546 a. C.
Creso prisioneiro
miniatura|180px|[[Ánfora de figuras vermellas que representa a Creso, a punto de ser incinerado nunha pira por orde de Ciro.]] Sobre o ocorrido tras o seu apresamento hai dúas versións, unha contada primeiro por Heródoto e outra por Baquílides. Ambas coinciden en que Creso foi conducido a unha pira e ao iniciarse o lume, en vez de implorar a calquera deus, lembrou a Solón, que lle falara da inestabilidade do home, berrando o seu nome. Ciro, intrigado, preguntoulle sobre Solón. Segundo Heródoto, Creso respondeu que Solón «é aquel que eu desexara tratasen todos os soberanos da Terra, máis ben que posuír inmensos tesouros», e referiulle o sucedido e o que Solón dixera sobre a felicidade, é dicir, que a fortuna do home é tan cambiante que só é posible coñecer ou medir a súa felicidade despois de que morrese. Heródoto formula a cuestión dun xeito teatral, de como un home pode aprender dos erro doutro; ademais, sérvelle para trasladar a partir dese momento a súa atención de Creso a Ciro na súa historia.
En todo caso, as palabras de Creso sobre Solón conmoveron a Ciro e, vendo reflectida a súa felicidade actual na outrora boa fortuna de Creso, mandou apagar o lume, aínda que demasiado tarde. A partir dese punto as versións contradinse. A máis defendida, polo propio Heródoto, Éforo, Xenofonte e Ctesias di que Creso ao ver o arrepentimento de Ciro implorou aos deuses e estes apagaron o lume cunha tormenta. Na outra versión, expresada por Baquílides, Creso morre de forma voluntaria a pesar da tormenta. A Crónica de Nabónido tamén apoia a teoría da morte de Creso, ao contar que Ciro conquistou Lidia e matou o seu rei. Seguindo a primeira versión, conta Heródoto, que quedou na corte de Ciro, sendo ben tratado e servindo o rei persa e o seu fillo Cambises, como conselleiro. Así o mostra Heródoto, aconsellando a Ciro que atacase aos masagetas no país destes e non na propia Persia como propuxera Tomiris, raíña dos masagetas. Antes de partir á batalla, na que finaría, Ciro deixou a Creso con Cambises, ao que xa nomeara herdeiro.
Goberno
Conta Heródoto que as leis lidias coas que gobernou Creso foron moi parecidas ás dos gregos, pero sinala unha excepción consistente na prostitución voluntaria das mulleres lidias como forma de obter o dote antes de contraeren matrimonio, o que constituiría unha peculiaridade das costumes lidias e das leis que as regulan.
O historiador francés Victor Duruy afirma que o dominio de Creso foi «bastante suave» e que este feito explica en parte o rexeitamento que os gregos asiáticos sentían por Ciro e os persas. Considera ademais que o monarca, nos seus modos e costumes, era «case grego», é dicir, a ton cos pobos baixo seu dominio: estaba casado cunha xonia, consultaba oráculos, gustaba das artes, recibía os sabios de Grecia e pedía o auxilio dos lacedemonios. O mesmo historiador destaca de Creso o feito de que non fose avaro (afirmación que atopa apoio en varias historias referidas por Heródoto; por exemplo, a que comenta os custosos e moitos regalos que deixou en Delfos para Apolo e os seus habitantes, ou a que fala sobre a entrega de ouro en calidade de regalo aos lacedemonios moito tempo antes de procurar unha alianza con eles).
Mar Exeo
O mar era tradicionalmente coñecido como  o Arquipélago (na Lingua grega antiga, Ἀρχιπέλαγος, que significa "mar principal"), pero en galego o significado de arquipélago cambiou para referirse ás illas do Exeo e, en xeral, a calquera grupo insular.
Etimoloxía
Na antigüidade, houbo varias explicacións para o nome "Exeo". Dicíase que fora nomeado pola cidade grega de Aegae, despois de Aegea, unha raíña das Amazonas morrera no mar. Aigaion, a "cabra mariña", outro nome de Briareus, un dos arcaicos Hecatonchires; ou, especialmente entre os atenienses, Exeo, o pai de Teseo, que se afogou no mar cando pensaba que o seu fillo morrera.
Unha posible etimoloxía é unha derivación da palabra grega αἶγες – aiges = "ondas" (Hesiquio de Alexandría; uso metaforico de αἴξ (aix) "macho cabrio"), polo tanto "mar ondosa", cf. tamén αἰγιαλός (aigialos = aiges (ondas) + hals (mar)), polo tanto significa "beira do mar".
A República de Venecia, que gobernou moitas illas gregas na Alta Idade Media e na Baixa Idade Media, popularizou o nome de "Arquipélago" ( Grego: "mar principal"), nome que se mantivo en moitos países europeos ata o inicio do período moderno.
Mitoloxía
O mar Exeo debe o seu nome ao rei Exeo, que, na mitoloxía grega, se suicidou cando o seu fillo, Teseo, volveu de Creta tras dar matado ao Minotauro, monstro a cuxa alimentación fora destinado xunto con outros seis mozos e sete mozas. Este era o tributo que os atenienses debían pagar anualmente a Minos. Os mariñeiros que o acompañaban deberían izar velas claras se Teseo retornase vivo, e escuras se morrera na loita contra o Minotauro. Así e todo, tamaña era a alegría da tripulación que esqueceron a promesa feita ao rei. Exeo botouse no mar, que desde entón leva o seu nome.
Tranquilizante
miniatura|dereita|250px|Exemplo de ansiolítico é o Diazepam. Os ansiolíticos (do lat. anxĭus, "angustiado", e o gr. λυτικός, "que disolve") ou tranquilizante menor é unha droga con acción depresora do sistema nervioso central, destinado a diminuír ou eliminar os síntomas da ansiedade e da tensión. Algúns dos máis coñecidos son taquicardia, sensación de afogo, insomnio etc. Estas manifestacións clínicas poden variar para cada un dos trastornos de ansiedade puntuais. Algunhas das desordes de ansiedade máis importantes son: Trastorno de Ansiedade Xeneralizada (TAX), fobias específicas, trastorno de pánico, trastorno de ansiedade social. Os ansiolíticos acostuman indicarse para tratar estes desordes, sobre todo a curto prazo, pero non son o único recurso farmacolóxico disposto para este propósito. Estes mesmos axentes son indicados adicionalmente para outros fins, segundo as súas propiedades farmacolóxicas, por exemplo para tratar o trastorno bipolar, a epilepsia e outras enfermidades mentais.
Efectos
Trátase de drogas sintéticas que en pequenas doses resultan recomendadas polos médicos, non causan danos físicos ou mentais.
Os ansiolíticos afectan áreas do cerebro que controlan a ansiedade e o estado de alerta relaxando os músculos. Unha persoa que usa ansiolíticos por un longo período adquire dependencia ao medicamento. Os ansiolíticos prexudican principalmente as mulleres grávidas podendo causar malformacións do feto.
Do punto de vista orgánico ou físico os benzodiazepínicos son drogas bastante seguras, pois son necesarias grandes doses (20 a 40 veces máis altas que as habituais) para traer efectos máis graves: a persoa padece hipotonía muscular ("mole"), dificultade grande para quedar de pé e andar, a presión do sangue cae bastante e pode desmaiar. Mesmo así a persoa dificilmente chega a entrar en coma e a morrer. Entre tanto, a situación cambio moito se a persoa, ten tomado o benzodiazepínico, tamén inxeriu bebida alcólica. Nestes casos a intoxicación ponse seria, pois á gran diminución da actividade do cerebro podendo levar ao estado de coma.
Consumo
Os Ansiolíticos poden ser consumidos oralmente e con xeringas que só son usadas en hospitais para sedar os pacientes. Os ansiolíticos mesturados con viño, é o que consome a clase social máis pobre, ademais da inhalación de pegamentos que producen rapidamente a destrución das neuronas.
Clasificación
Os dous grandes grupos destas clase son os barbitúricos e as benzodiazepinas. Na actualidade, os ansiolíticos que gozan de maior reputación son as benzodiazepinas. O Lexatin, pertencente a este grupo, é o ansiolítico comercial máis receitado en España. Antes do descubrimento desta familia, os barbitúricos eran os axentes ansiolíticos por excelencia. Estes caracterízanse por unha maior incidencia de efectos secundarios, xa que producen unha depresión máis xeneralizada do sistema nervioso.
Os barbitúricos teñen unha marxe de seguridade moi estreita; por este rexistráronse na literatura especializada numerosos casos de sobredose accidentais. A intoxicación aguda por inxesta de barbitúricos relacionáronse historicamente cunha taxa de mortalidade inaceptable para os parámetros ,a medicina actual. A avaliación risco-beneficio, motivou o seu abandono definitivo como axente ansiolítico. Porén, este balance resulta aínda favorable no que respecta ó seu potencial terapéutico como anticonvulsionante, para casos específicos que non responden a terapéutica convencional.
Historia
Os ansiolíticos foron descubertos en 1950 e tiveron un crecemento entre 1960 e 1980. Nese período, máis do 10% da poboación consumia ansiolíticos de maneira regular ou esporádica. As substancias ansiolíticas de orixe natural continúan sendo, en pleno século XXI, a mellor alternativa para o control da ansiedade: a macela, a valeriana, a auga de mazá, a auga de azar, o leite morno son algúns dos produtos naturais que teñen comprobados efectos ansiolíticos e o seu uso é recomendable a calquera idade.
Mecanismos de acción
Os mecanismos de acción dos fármacos ansiolíticos lévanse a cabo en distintos niveis nas neuronas, e moitos ansiolíticos exercen o seu efecto de acción a través de mecanismos descoñecidos, é por iso que se recomenda perentoriamente que os fármacos ansiolíticos sexan receitados por un médico e que o mesmo médico supervise o tempo que o fármaco deba administrarse ao paciente.
La Lira del Miño
La Lira del Miño foi un periódico editado en Ourense en 1854.
Historia e características
Apareceu en 1854. Suponse que foron os seus redactores Ramón Barros Sibelo e Francisco de Paula Chibrás. Sacou á luz seis números.
Licenza de documentación libre de GNU
miniatura|dereita|Logo de GNU (un [[Ñu estilizado).]] A Licenza de documentación libre de GNU (GNU Free Documentation License, GFDL) é unha licenza copyleft para contido libre. Foi creada pola Free Software Foundation (FSF, "Fundación para o software libre") para o proxecto GNU.
This Gift
This Gift é o terceiro álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Sons and Daughters, publicado o 28 de xaneiro de 2008 a través do selo Domino Records. O álbum chegou ao número 66 das listas británicas.
León asiático
O león asiátio (Panthera leo persica) é unha a subspecie de león que só se atopa en estado salvaxe na Foresta de Gir do Guxarat, na India, a única que se pode atopar nese estado fóra de África. No ano 2010, as autoridades de Guxarat censaron en 411 o número de exemplares; un aumento de 52 sobre o último censo de 2005. A distribución histórica ía do Mediterráneo ao nordeste do subcontinente indio, mais a caza excesiva, a contaminación da auga e o declive da súa caza natural reduciron o seu hábitat, estando a piques de se extinguir a comenzos do século XX. Clasificábase en tres clases: leóns bengalís, árabes e persas. Os leóns asiáticos son máis pequenos e claros ca os africanos pero igual de feros. miniaturadaimagem|Un león nun manuscrito persa do século XV
N-555
A N-555 é unha estrada nacional que vai desde Redondela até o aeroporto de Peinador.
Denominación
Adoptou esta denominación en xullo de 1988, que considera de interese xeral as estradas que levan a aeroportos. Correspóndese coa antiga estrada PO-321, da que conserva varios fitos quilométricos. A súa nomenclatura actual, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Traxecto
Parte da estrada N-550 ao seu paso pola vila de Redondela, nunha rotonda xunto ao convento de Vilavella. Atravesa as aldeas de Fortóns e A Eira Pedriña (Cedeira), en paralelo ao rego das Maceiras. Despois comeza a subir cara a Pregal (Negros), onde pasa por riba do túnel da Madroa e do túnel da liña de ferrocarril Redondela-O Porriño. Logo de pasar a carón da igrexa de Negros. Despois segue cara á parroquia de Cabeiro e cruza a Pica Moureira. Logo dunha zona industrial chega ao concello de Vigo, e alí liga coa estrada N-556, que vai do aeroporto á cidade.
Salustiano de Olózaga
Salustiano de Olózaga Almandoz, nado en Oion (Áraba) o 8 de xuño de 1805 e finado en París o 26 de setembro de 1873, foi un militar, escritor, avogado e político español.
Traxectoria
Oposto á Lei de Concellos da Rexente e cun claro apoio ao progresismo de Baldomero Espartero no seu enfrontamento con María Cristina. Ao ascender Espartero ao poder, foi nomeado embaixador en París onde tratou de conciliar as posicións oficiais españolas coas tramas que realizaba María Cristina no exilio. Tras a caída da Espartero e recentemente nomeada Isabel II maior de idade e Raíña de España, foi nomeado Presidente do Consello de Ministros onde tivo que enfrontarse ás falsas acusacións do reacionario Luis González Bravo, nas que sostiña que tratara de disolver as Cortes mediante o uso da violencia e a intimidación da raíña. Esta situación obrigouno outra vez a marchar a Francia o 19 de novembro de 1843. Non volvería a España até 1847. En 1853 ingresou como membro da Real Academia da Historia. Posteriormente foi embaixador en París e de volta á península mantivo duras críticas fronte aos moderados e reacionarios.
En 1871 foi nomeado membro da Real Academia Española. Faleceu sendo embaixador de España en Francia.
En 1866 Rosalía de Castro dedicoulle un poema en castelán publicado no diario madrileño La Soberanía Nacional
Ben Davidson
Benjamin Earl Franklin "Ben" Davidson, Jr., nado nos Ánxeles o 14 de xuño de 1940, e finado en San Diego o 2 de xullo de 2012, foi un xogador de fútbol americano e actor estadounidense.
Fútbol americano
Na adolescencia e estudando no "Woodrow Wilson High School", nos Ánxeles, foi xogador de baloncesto do equipo da escola. Cando frecuentaba a facultade comunitaria de "East Los Angeles College", a finais da década de 1950, foi convidado polo técnico a entrar no equipo de fútbol americano da facultade, pois posuía ub porte elevado, ideal para un xogador de defensa. Ben realizou excelentes xogos na facultade, e en 1959 recibeu unha bolsa de estudos para a xogar na Universidade de Washington, en Seattle, baixo as ordes do adestrador Jim Owens. Na cuarta rolda da NFL Draft de 1961, Ben foi escollido polos New York Giants que rapidamente o negociou para o Green Bay Packers. Cos Green Bay, fixo a súa estrea na NFL na tempada de 1961. Nas tempadas de 1962 e 1963, xogou cos Washington Redskins. Entre 1964 e 1971, Ben Davidson xogou na AFL cos Oakland Raiders. A súa inestabilidade como defensor nos Oakland Raiders a finais da tempada de 1970 e durante case toda a tempada de 1971, fixo que o club non anovase o seu contrato. Deste xeito, Ben quedou dúas tempadas sem xogar nun club profesional. En 1974, asinou contrato cos Portland Thunder para xogar na World Football League (liga que existiu por dous anos, en 1974 e 1975). A finais da tempada de 1974, sufriu unha grave lesión no xeonllo que lle impediu seguir a súa carreira deportiva.
Cinema
En 1970, Ben foi convidado a facer unha pequena participación no filme MASH, e no período en que quedou sen xogar nun club de fútbol (entre 1972 e 1973), foi convidado a participar no filme Behind the Green Door (considerado un clásico do cinema pornográfico). Após abandonar a carreira de xogador, pasou a traballar en series de televisión e filmes de Hollywood. As súas principais actuacións foron en The Black Six (filme de 1974 no papel de Thor), CHiPs (serie na que apareceu nun episodio no ano de 1978), Charlie's Angels (nun episodio do ano de 1978), Fantasy Island (nun episodio no ano 1979), Conan o bárbaro (filme de 1982 no papel de Rexor), Cracking Up (filme de 1983), Necessary Roughness (filme de 1991), entre outras producións. O seu derradeiro traballo como actor, foi na serie "Renegade" (de 1992 a 1997), no papel do "Sheriff Warren" na tempada de 1994.
Morte
Ben Davidson faleceu en 2012, ós 72 anos, por mor dun cancro de próstata.
Tennis (videoxogo de 1984)
Tennis (テニス) é un videoxogo de deporte desenvolvido e publicado por Nintendo para Nintendo Entertainment System. En América do Norte e Europa, Tennis foi un dos 18 xogos lanzados para NES. Tamén foi estreada unha versión para Game Boy.
Modo de xogo
O xogo contén dous modos de xogo, o dun xogador e de dous xogadores, permitindo competir en partidos individualmente e en dobres, cunha versión competitiva e outra cooperativa. Os opoñentes de intelixencia artificial teñen cinco niveis de dificultade. O xuíz dos partidos é Mario.
Victoriano Taibo
Victoriano Taibo García, nado en Santiago de Compostela o 22 de abril de 1885 e finado en Vigo o 13 de marzo de 1966, foi un mestre, poeta e narrador galego. De ideas galeguistas e de esquerdas, foi membro fundador das Irmandades da Fala e integrante da Real Academia Galega.
Traxectoria
Fillo de Francisco Taibo Filgueira e Josefa García Lameiro, Victoriano foi o máis novo de cinco irmáns. Estudou Maxisterio en Compostela, onde foi redactor de Miña Terra. Alí contactou co movemento galeguista a través da Irmandade da Fala local. Nese tempo tivo sobre el unha grande influencia Luís Porteiro Garea. Asinou o manifesto da Asambleia nazonalista de Lugo de 1918.
Como mestre de escola foi destinado a, entre outros, Mera (Ortigueira), Oza (A Coruña), Sigrás, Cerdido, As Fiestras (Xinzo de Limia), Morgadáns (en Gondomar, onde estaría máis de dezaseis anos) e Lavadores.
miniatura|esquerda|[[I Asemblea Nacionalista]]
Colaborou en numerosas publicacións, entre elas, O Gaiteiro de Lugo, A Nosa Terra, Céltiga, O Tio Marcos d'a Portela, Nós, Ilustración Gallega, Rexurdimento, Vida Gallega, Labor Gallega, A Fouce, Airiños, Alborada, La Noche, Lar, El Pueblo Gallego, Faro de Vigo, Ronsel, ABC e Sonata Gallega.
Mantivo relación epistolar con Manuel Antonio. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos desde 1926 e socio correspondente do Instituto Histórico do Minho desde 1930.
A proposta de Eladio Rodríguez González, Ramón Otero Pedrayo, Francisco Vales Villamarín, Ángel del Castillo e Florentino López Cuevillas, ingresou na Real Academia Galega en febreiro de 1946. O 15 de outubro de 1948 leu o discurso panexírico Rosalía de Castro, precursora da fala, respondido por Otero Pedrayo. En 1950 instalouse en Vigo, onde viviu ata o seu pasamento en 1966. Xubilouse como mestre en 1954.
A poesía de Taibo segue as direccións dos primeiros libros de Cabanillas, de quen foi discípulo literario: costumismo, lirismo intimista e poesía de loita.
Vida persoal
miniatura| O galego que non fala na lingua da súa terra, nin sabe o que ten de seu nin é merecente dela. Casou o 12 de setembro de 1929, na Ponte de Mera (Ortigueira), con Carmen Rebollar Martínez, irmá de Alfredo Rebollar Martínez, director de bandas de música e que foi alcalde de Ortigueira pola Fronte Popular na II República, ata a Guerra Civil. Tiveron dous fillos, Francisco Vicente Fuco (1930) e Gloria (1931).
Recoñecemento
Déuselle o seu nome ao Premio de poesía Victoriano Taibo.
En 2018 o Concello de Gondomar nomeouno Fillo Adoptivo.
Cuarta Internacional
miniatura|Logo da Cuarta internacional A Cuarta Internacional foi unha organización de diversos partidos comunistas arredor do mundo, que traballaba en oposición ó stalinismo e o capitalismo. Os integrantes seguían as ideas do revolucionario Lev Trotski, e traballaban a prol do proletariado para acadar o socialismo.
Historia e características
Na Francia de 1938, Trotski e moitos dos seus seguidores, que foran expulsados da Unión Soviética, consideraban o Comintern perdido polo estalinismo e incapaz de lidera-lo proletariado internacional cara a toma do poder político. De modo que fundaron a súa propia internacional en contraposición, a IV Internacional.
Na meirande parte da súa existencia, a IV Internacional foi acosada por axentes da KGB (Policía secreta soviética), reprimida polos países capitalistas, como Francia e os Estados Unidos, e cualificada de ilexítima polos seguidores da Union Soviética e máis tarde do Maoísmo -posición que aínda hoxe manteñen-. Perante a segunda guerra mundial, loitaron por manter contacto baixo condicións de ilegalidade e ataques constantes contra eles.
A IV Internacional sufriu unha escisión en 1940 e unha se cabe máis significativa en 1953. A pesar dunha reunificación parcial en 1963, son moitos os grupos que reclaman para si mesmos a continuidade da IV Internacional.
Lagarta da serra
A lagarta da serra (Iberolacerta monticola) é un membro do xénero Iberolacerta endémico de España e Portugal.
Cortes, Curantes, A Estrada
Cortes é un lugar da parroquia de Curantes no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Narcótico
Os narcóticos ou estupefacientes son unhas drogas que, por definición, provocan sono ou estupor e, na maioría dos casos, inhiben a transmisión de sinais nerviosas asociadas á dor. O grupo dos narcóticos comprende gran variedade de drogas con efectos psicoactivos, aínda que terapeuticamente non se usan para promover cambios no humor, como os psicotrópicos, senón por outras propiedades farmacolóxicas: analxesia, anestesia, efectos antitusivos, antidiarreicos etc.
Emporiso, estas drogas son a miúdo desviadas do circuíto legal e empregadas como euforizantes. Algúns narcóticos son anestésicos como éter, cloroformo e ciclo-propano; pero na meirande parte son axentes da clase dos opioides. En xeral son substancias controladas, incluídas na Convención única sobre estupefacientes.
José Julio Rodríguez Fernández
Traxectoria
Ingresou nas Forzas Armadas de España en 1969 e ascendeu ata chegar ao posto de xeneral do aire.
O 18 de xullo de 2008 foi nomeado Xefe do Estado Maior da Defensa de España, o posto militar español de maior capacidade executiva por debaixo do Rei. Antes de que pasaran catro meses, o 9 de novembro dese mesmo ano, desprazouse, xunto coa Ministra de Defensa a Afganistán, a xunta dos militares españois que se atopaban alí de misión, moitos deles galegos (procedentes da base do Exército de Terra español en Pontevedra) a recoller os restos de dous falecidos nun atentado.
Logo da vitoria electoral do Partido Popular en 2011, foi destituído o 30 de decembro dese ano. En 2015 presentouse ás eleccións xerais na candidatura de Podemos pola circunscrición de Zaragoza.
Dinastía Nguyễn
A dinastía Nguyền (en vietnamita: Nhà Nguyễn) foi a última familia imperial gobernante que existiu na historia de Vietnam. O seu período de poder comezou en 1802, cando o emperador Gia Long derrocou a dinastía Tây So'n e se fixo co poder. En 1945 a abdicación do emperador Bảou Đại deu paso á extinción do último resto dos Nguyền.
O nome orixinal do país era Vinệt Nam (越南) e así foi coñecido durante o reinado do emperador Gia Long. Pero en 1839 por orde do emperador Minh Mạng o nome do país foi substituído polo de Đại Nam. Durante certos momentos tamén foi denominado Imperio de Vietnam (en vietnamita: Đế chế Vinệt Nam). A partir de 1884 converteuse nun protectorado francés integrado na Unión Indochina. Entre 1940 e 1945 o país estivo baixo ocupación militar xaponesa, ao que seguiu o intento errado de crear un estado monicreque dos xaponeses e a restauración do poder colonial francés.
Historia
En 1802 o nobre Gia Long logrou derrocar as forzas da dinastía Tây So'n e fíxose co control de Annam, instaurando unha nova dinastía á cabeza do país: a dos Nguyền. O 2 de xuño do mesmo ano foi coroado como o novo emperador vietnamita. Desde a cidade imperial de Huế, a beiras do río Perfume, o monarca estendía o seu poder sobre resto do país. En 1839 o nome do país, anteriormente coñecido como Vinệt Nam (越南), foi substituído polo de Đại Nam por orde do emperador Minh Mạng.
Durante as seguintes décadas os emperadores vietnamitas opuxéronse frontalmente á intromisión de misioneiros católicos e dos aventureiros franceses, e procuraron reducir a influencia das comunidades católicas que ían arraigándose no país (incluída a poboación vietnamita). O emperador Tự Đức sería o último que gobernou Vietnam con certa independencia antes da chegada dos franceses a Indochina.
Colonización francesa
dereita|miniatura|180x180px|Lang de ouro do emperador Thieu Tri. En 1884, o emperador Hàm Nghi, tivo que renderse ante a evidencia e aceptar o protectorado francés sobre o imperio. Así, mentres Huế seguiu sendo "capital" do imperio, o gobernador francés estabeleceu a súa residencia en Saigón e máis tarde en Hanoi, na rexión de Tonkín. En 1887, ao novo protectorado que recibiu o nome de Unión Indochina serían anexados os territorios de Camboxa e de Luang Prabang. Ademais destes territorios, uns anos máis tarde, Siam cedeu os territorios laosianos que retiña baixo o seu control.
En 1916, en plena primeira guerra mundial, o emperador Duy Tân dirixiu unha fracasada rebelión contra o poder colonial francés. Pero as autoridades francesas decatáronse dos plans, polo que foi rapidamente sufocada, os xefes executados e o emperador foi exiliado á illa de Reunión. Este fracaso non fixo senón confirmar a condición de auténticos monicreques á que quedaran reducidas as autoridades vietnamitas, co emperador á cabeza. Foi durante esta época cando os sentimentos nacionalistas empezáronse a fortalecer e adquiriron importantes influencias nalgunhas capas da poboación. Os desastres naturais ocorridos entre 1914 e 1917, e o malestar coa administración francesa sementaron o descontento que levou á errada rebelión de 1916.
Colapso da dinastía
dereita|miniatura|230x230px|Séquito do emperador [[Bảo Đại|Bảou Đại o día da súa coroación.]] Tras o comezo da segunda guerra mundial e a Caída de Francia en mans alemás instalouse o goberno colaboracionista de Vichy. As novas autoridades francesas eran totalmente impotentes para facer fronte ás ameazas do Imperio xaponés sobre a Indochina francesa, e cando a finais de setembro de 1940 o Exército Imperial Xaponés entrou e ocupou a colonia francesa fixérono sen oposición das autoridades de Vichy. Durante a estancia xaponesa no país deu comezo a actividade dun movemento de resistencia denominado Viet Minh baixo o liderado de Hồ Chí Minh, líder vietnamita comunista.
En 1945 as autoridades xaponesas tomaron a decisión de levar a cabo unha ocupación total do territorio, á vez que proclamaban un novo estado monicreque na zona: o Imperio de Vietnam, co nomeamento de Bảou Đại como novo emperador vietnamita. En vistas á máis que próxima derrota militar do Xapón, os militares concederon a unidade territorial ao país e garantiron a súa independencia como parte da denominada Esfera de Coprosperidade da Gran Asia Oriental. Con todo, esta acción produciuse nunha data demasiado tardía como para ter algunha influencia na guerra e ser un estado viable. A comezo de agosto o novo réxime imperial achábase próximo ao colapso, mentres as actividades do Viet Minh atopábanse no seu máximo auxe. A finais de mes producíronse distintas rebelións comunistas ao longo do país, á vez que tiña lugar a Rendición do Xapón ás potencias aliadas. Neste contexto tivo lugar a toma do poder polo Viet Minh e a abdicación de Bảou Đại como último emperador de Vietnam. Aínda que o poder colonial francés foi restaurado na península indochina, o 2 de setembro tivo lugar en Hanoi a proclamación da República Democrática de Vietnam por Hồ Chí Minh.
Listaxe de emperadores
dereita|miniatura|230x230px|Representación dunha cerimonia de matrimonio vietnamita en [[Tonkín, ao comezo do período colonial.]] Coincidindo co final da dinastía Lê en 1802, Nguyễn Phúc Ánh logrou facerse co poder e unificar o país, dándolle o nome de «Vinệt Nam». Nguyễn Phúc Ánh converteuse no primeiro emperador vietnamita baixo o nome de Gia Long, fundando así a dinastía dos Nguyễn que reinou no país até a abdicación de Bảou Đại en 1945.
Lista das bandeiras das unidades administrativas da dinastía Nguyen
Utilizáronse as bandeiras das unidades administrativas da dinastía Nguyen desde ao redor de 1868 a 1885, con 2:2.
Santa Comba de Carnota, Carnota
Santa Comba de Carnota é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Carnota. Segundo o IGE en 2018 tiña 928 habitantes (503 mulleres e 425 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.299 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída en 1755, substituíndo unha románica anterior, de reducidas dimensións. Forma un conxunto monumental co hórreo, a casa reitoral e o pombal de planta circular. É de estilo barroco clasicista, de planta de cruz latina, con dúas naves laterais. O retablo é obra do escultor Ferreiro. A elevada torre engadiuse no século XIX, e a súa autoría atribúese a Carlos Aboy.
Mones, Mones, Petín
Mones é un lugar da parroquia de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Twin Peaks
Twin Peaks é unha serie televisiva dirixida e producida por Mark Frost e David Lynch, interpretada por Kyle MacLachlan, Warren Frost, Everett McGill, Jack Nance e Ray Wise entre outros. Rodada en inglés, a serie consta de 48 episodios de entre 46 e 50 minutos cada un, distribuídos en tres temporadas. Gañadora de tres Globos de Ouro e outros seis premios, foi aclamada pola prensa e o público dende a súa estrea nos Estados Unidos de América, o 8 de abril de 1990, até o último capítulo da segunda temporada, emitido o 28 de xuño de 1991. En España emitiuse por primeira vez no ano 1991.
No ano 1992, David Lynch dirixiu o filme Twin Peaks: Fire Walk with Me, unha precuela de todo o que sucede na serie, centrandose na derradeira semana de vida de Laura Palmer.
O 6 de outubro de 2014, confirmouse que a serie voltará con nove novos capítulos, logo ampliados a dezaoito, a comezos de 2016 na canle Showtime. Todos os episodios serán escritos polos creadores David Lynch e Mark Frost, con Lynch como director.