cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ámsterdam
Turismo
miniatura|upright|A [[Casa de Anne Frank|Casa museo de Anne Frank.]] Amsterdam é o quinto destino turístico máis concorrido de Europa, recibindo máis de 4,2 millóns de visitantes internacionais ao ano. O número de turistas vense incrementando constantemente durante a última década, posibelmente ao cada vez meirande número de visitantes europeos. En 2007 41.743 camas foron alugadas en 19.400 habitación nos 351 hoteis da cidade, dos cales dous terzos están situados en pleno centro. Os hoteis con 4 ou 5 estrelas supoñen o 42% do total de camas dispoñíbeis e un 41% dos aloxamentos en Ámsterdan, sendo a taxa de ocupación do 78% en 2006, fronte ao 70% de 2005, do que a maioría (74%), procedían do resto de Europa. O maior grupo de visitantes non europeos proviñan dos Estados Unidos, sendo un 14% do total. Algúns anos teñen unha temática en Ámsterdan para atraer a máis turistas, por exemplo, o ano 2006 foi designado "Rembrandt 400", para celebrar o 400 aniversario do nacemento de Rembrandt van Rijn. Algúns hoteis ofrecen algunhas condicións especiais ou actividades relacionadas coa temática do ano. O número de persoas que se aloxan nos catro campamentos da cidade ao ano, vai de 12.000 a 65.000. O Aeroporto de Ámsterdam-Schiphol é o quinto de Europa en número de viaxeiros.
Rockabilly
O rockabilly é un dos primeiros estilos da música rock and roll, cunhas orixes datadas a principios da década dos 50 nos Estados Unidos, principalmente no sur do país.
Ámsterdam
Tendas e comercio
Unha das zonas máis populares para ir de compras é nas estreitas rúas medievais de Kalverstraat, no corazón da cidade. Outras moi populares son as Negen Straatjes: nove rías dentro do Grachtengordel, o sistema de canles concéntricas da cidade. Esta zona diferénciase doutros distritos comerciais coa presenza dunha gran diversidade de tendas privadas. Na cidade tamén se poden atopar unha gran cantidade de mercados ao aire libre como o Albert Cuypmarkt, o Westermarkt, o Ten Katemarkt e o Dappermarkt.
Rockabilly
O termo "rockabilly" é un acrónimo de "rock" (procedente de "rock 'n' roll") e "hillbilly", esta última palabra é unha referencia á música country (chamada a miúdo "hillbilly music" nos anos 40 e 50) que contribuíu fortemente ao desenvolvemento do estilo. Outras importantes influencias no rockabilly con o western swing, boogie woogie e rhythm and blues.
A influencia e popularidade do estilo diminuíu nos anos 60, pero durante os últimos anos dos 70 e os primeiros dos 80, o rockabilly gozou dun gran rexurdimento que durou ata a actualidade.
Ámsterdam
Moda
Marcas de moda como G-star, Gsus, BlueBlood, 10 feet e Warmenhoven & Venderbos, e deseñadores de moda como Mart Visser, Viktor & Rolf, Marlies Dekkers e Frans Molenaar teñen a súa base en Ámsterdan, ao igual que as axencias de modelos Elite Models, Touche models e Tony Jones. Supermodelos como Yfke Sturm, Doutzen Kroes ou Kim Noorda comezaron as súas traxectorias profesionais na cidade. Amsterdam ten o seu centro de moda no World Fashion Center, edificios que antes eran bordeis no "distrito roxo", que foron convertidos en obradoiros para xente nova ou deseñadores.
Cultura e entretemento
miniatura|dereita|[[Rijksmuseum|Rijksmuseum Amsterdam.]] Durante a última parte do século XVI as Rederijkerskamer (Camarás de Retórica) organizaban concursos entre si de lectura de poesía e teatro. En 1638, Ámsterdan abriu o seu primeiro teatro, onde se fixeron as primeiras actuación de Ballet en 1642. No século XVIII o teatro francés fíxose moi popular. A ópera puido ser vista por primeira vez en Ámsterdan en 1677, ao principio só italiana e francesa, mais a partir do século XVIII tamén alemá. No século XIX a cultutra popular estaba centrada arredor da área do Nes, (principalmente vodevil e o music-hall). O metrónomo, un dos avances máis importantes da música clásica, foi inventado aquí en 1812 por Dietrich Nikolaus Winkel. A finais dese século, o Rijksmuseum e o Gemeentelijk Museum foron construídos. En 1888, foi fundada a Orquestra Real do Concertgebouw (Koninklijk Concertgebouworkest), a cal é hoxe en día a orquestra sinfónica máis respectada dos Países Baixos, considerada unha das mellores do mundo. Co século XX chegou o cinema, a radio e a televisión. Aínda que a maioría dos estudos se atopan en Hilversum e Aalsmeer, a influencia amsterdamesa sobre a programación é moi forte, xa que moitas das persoas que traballan nos diferentes medios viven na cidade. Ademais, a sede da SBS 6 está localizada en Ámsterdan.
Museos
miniatura|[[Museumplein|Het Museumplein co Rijksmuseum de fronte.]] Os museos máis importantes de Ámsterdan están en het Museumplein (Praza do Museo). Esta praza foi construída no último cuarto do século XIX, nos terreos da antiga Exposición Universal. A parte norte da praza está rodeada polo gran Rijksmuseum. En fronte del esténdese a praza, longa e rectangular e cun estanque; praza que en tempo de inverno é convertida nunha pista de xeo. Na parte oeste atópanse o Museo van Gogh, o Museo Stedelijk, a Casa de Bols Cocktail & Genever Experience, e o Museo do Diamante. Na parte sur da praza está a rúa de Van Baerlestraat, unha importante vía desta parte de Ámsterdan, onde está a sala de concertos Concertgebouw. Cara o leste podemos atopar un gran número de grandes casas, entre as que se pode encontrar o Consulado de Estados Unidos, compre destacar finalmente que debaixo da praza hai un aparcadoiro soterrado e un supermercado.
Het Museumplein está case na súa totalidade cuberta de céspede, a excepción da parte norte da praza, que está cuberta con grava. O aspecto actual da praza foi realizado en 1999, ano en que a praza foi remodelada. A praza en si é o sitio máis destacado da cidade para a celebración de festivais e concertos ao aire libre, especialmente no verán. Fixéronse plans en 2008 para volver a remodelar a praza, debido a que moitos amsterdameses non están satisfeitos co seu aspecto actual.
miniatura|dereita|I Amsterdam en [[Museumplein]]miniatura|[[Museo van Gogh]] O Rijksmuseum posúe a máis grande e importante colección de arte clásica neerlandesa. Foi inaugurado en 1885 e ten preto dun millón de obras. O artista máis asociado con Ámsterdan é Rembrandt, cuxo traballo e o dos seus alumnos, se poden atopar expostos no museo. A obra mestra de Rembrandt e A rolda de noite, a cal é unha das obras máis prezadas do Rijksmuseum. Tamén alberga pinturas de artistas como Rubens, Vermeer, Frans Hals, Ferdinand Bol, Jan Steen, Jacob van Ruisdael ou Paulus Potter. Ademais de pinturas, a colección consta dunha gran variedade de artes decorativas, incluíndo dende cerámica de Delft a xigantes casas de bonecas do século XVII. O arquitecto desde museo neo-gótico foi P.J.H. Cuypers, e hoxe en día o museo está a ser ampliado, renovado e construíndose unha nova entrada principal. Só un á do Rijksmuseum está actualmente aberta ao público, cunha selección de obras mestras en exhibición. O museo volverá a estar plenamente aberto ao público entre 2012 e 2013. Van Gogh viviu en Ámsterdam unha pequena tempada, de modo que hai un museo na cidade adicado ao seus primeiros traballos, o Museo van Gogh. Este edificio, deseñado por Gerrit Rietveld, un dos poucos edificios modernos desta área de Ámsterdan, alberga unha colección permanente do pintor, mais un novo edifico foi engadido ao museo dende 1999. Este novo edificio, deseñado polo arquitecto xaponés Kisho Kurokawa, alberga as exposicións temporais do museo. No museo podemos atopar algún dos Van Goghs máis famosos como Os comedores de patacas ou Os xirasoles (un dos que forman a serie). O Museo van Gogh é o máis visitado da cidade.
Preto do Museo van Gogh atópase o Stedelijk Museum. Este museo é o máis grande de Ámsterdan no relativo á arte moderna. Este museo, que foi aberto máis ou menos á vez que a Museumplein, alberga unha colección permanente de autores como Pieter Mondriaan, Theo van Doesburg ou Kasimir Malevich. Este museo tamén está a ser ampliado e renovado e volverá a ser aberto ao público en 2009. A actual exhibición do museo pódese ver na antiga oficina de correos, preto da estación central.
Pero ademais en Ámsterdan podemos visitar outros moitos museos. Dende os máis pequenos como o Verzetsmuseum (sobre os neerlandeses na segunda guerra mundial) ou as casas de Anne Frank (Anne Frankhuis) e Rembrandt (Rembrandthuis),até os máis grandes, como o Tropenmuseum (museo arqueolóxico), Amsterdams Historisch Museum (sobre a historia da cidade) ou o Joods Historisch Museum (adicado á historia dos xudeus).
Cidade liberal
miniatura|dereita|O [[barrio vermello pola noite]] miniatura|O Red Light district miniatura|Un "Coffee Shop" A parte da súa historia, arquitectura ou museos, Ámsterdan é unha cidade internacionalmente coñecida polas súas políticas liberais e de tolerancia social.
Vida nocturna
Ámsterdan ten unha vida nocturna famosa pola gran cantidade de clubs lounge ou chillout que hai na cidade. É considerada unha das mellores cidades de Europa con respecto á súa vida nocturna, que atrae a xente de todo o país e de moito máis lonxe. Son especialmente populares Hotel Area, Escape, Powerzone, Supperclub, Club More, Chemistry, Panama, Melkweg, Paradiso ou Club 11, locais están repartidos por toda a cidade. Ademais pódense atopar grandes concentracións de bares e lecer nocturno, sobre todo nas prazas Rembrandtplein e Leidseplein.
O ambiente homosexual
Ámsterdan ten bastante ambiente homosexual (gai), sobre todo ao redor da rúa Reguliersdwarsstraat, á beira do Rembrandtplein. En 1989 foi aberto o Club iT, un dos clubs deste tipo máis grande de Europa. A pesar de que hoxe en día moitas outras cidades europeas como Londres, Bruxelas, Berlín ou Madrid teñen fama por este tipo de ambiente, Amsterdam segue sendo a cidade homo máis importante de Europa, sendo unha das cidades con máis diversidade do mundo, a pesar do seu tamaño relativamente pequeno.
Existe un monumento conmemorativo no centro de Ámsterdan, o Homomonument, que consiste en tres laxas triangulares de granito rosado, que simbolizan os triángulos rosa que os prisioneiros homosexuais do nazismo, durante a segunda guerra mundial, eran obrigados a coser nos seus uniformes. Calcúlase que aproximadamente 50.000 homosexuais holandeses morreron nos campos de concentración.
O Distrito Roxo
Entre as zonas máis populares da cidade atópase o barrio chinés, coñecido como o Distrito Roxo ou Red Light District, pola cor das luces que iluminan os locais onde se mostran, a través de escaparates, ás prostitutas que traballan nesta zona da cidade. A prostitución nos Países Baixos está completamente legalizada en zonas designadas para ela. Este distrito, tamén denominado coloquialmente como De Wallen, en referencia a dúas canles ou wal que o cruzan, está situado en pleno centro de Ámsterdan, entre as rúas Warmoesstraat, Zeedijk, Nieuwmarkt, Kloveniersburgwal e Damstraat. Outras cidades, como Utrecht, A Haia, Groninga ou Haarlem, teñen tamén os seus propios distritos roxos.
Os Coffee Shops
Pola cidade tamén se poden atopar os chamados coffee shops, locais onde se venden pequenas cantidades de marihuana. Na teoría isto non é legal, mais é tolerado mentres sexan cantidades pequenas (até 5 gramos diarios), e a condición de que tanto o comprador como o vendedor sexan maiores de idade. Esta controvertida situación é chamada gedoogbeleid ou "política de tolerancia". Así mesmo os vendedores de marihuana dos coffee shops non se lles permite ter máis de medio quilo de marihuana no local. Os coffee shops son un dos principais atractivos de Ámsterdam sobre todo entre os turistas novos e grazas a estes, o Estado obtén bos ingresos a través dos impostos que gravan estes produtos. Os coffee shops son, ademais dun sitio para consumir marihuana, un lugar de encontro, xa que son moitos os que adoitan acudir a estes cafés ao longo do día.
Relacións internacionais
A cidade de Ámsterdan está irmandada coas seguintes cidades:
President Yo La Tengo
President Yo La Tengo é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Yo La Tengo. Foi publicado a través de Coyote/Twin Tone Records xunto con New Wave Hot Dogs e o sinxelo "Asparagus Song" nun único disco en 1989, e posteriormente re-editado por Matador Records en 1996.
Birimbao (instrumento musical)
O birimbao, birimbau , trompa galega ou arpa de boca , é un instrumento musical, da categoría dos idiófonos punteados, consistente nunha lámina vibratoria fixada a un marco en forma de 'U'.
Orixe e emprego
miniatura|276x276px|Birimbaos no centro de música tradicional Soinuenea. O birimbao atópase en múltiples culturas musicais de toda Europa, Asia e Oceanía. Nun debuxo chinés do século IV adC aparece a que puidera ser a primeira representación dun instrumento similar. Malia non existiren evidencias, asúmese en xeral a súa orixe é asiática, relacionando a súa expansión coas rutas comercias entre Asia e Oriente Próximo polas que chegaría a Europa no século XIII. O birimbao asóciase, nalgúns ambiente culturais, á maxia e é un instrumento común en rituais xamánicos dado que o seu son facilita os estados de transo. Unha coñecida variante do instrumento é o Dan Moi vietnamita, moi empregado por varias minorías étnicas do país.
Historicamente atópanse algúns exemplos do seu uso na música clásica de orixe europea: arredor de 1765 Johann Georg Albrechtsberger, profesor de Ludwig van Beethoven, compuxo, cando menos, sete concerti para trompa, mandora e cordas, dos que se conservan tres. A obra Holidays Symphony do compositor americano Charles Ives contén un pequeno solo para o instrumento no primeiro movemento ('Washington's Birthday').
Características
O birimbao é un lamelófono. Posúe unha lámina de metal ou de bambú chamada palleta fixada a un marco alongado en forma de ferradura. Este marco é colocado na boca do intérprete contra os dentes, de xeito que á palleta poida vibrar libremente sen tocar nas partes carnosas da boca. A mandíbula e a cavidade bucal empréganse como caixa de resonancia, modulando o son emitido pola lamela. A nota producida deste xeito ten ton constante, pero cambiando a forma da boca (e nalgunhas tradicións pechando a glote), o instrumentista pode variar o volume dos harmónicos da nota fundamental e crear melodías apoiándose nela. O volume da nota pode modificarse tamén respirando dentro e fóra. Nalgunhas variantes do instrumento utilízanse varios marcos e palletas a un tempo, e noutras tócase diante da boca aberta.
Universidade Federal do Recôncavo da Bahia
right|miniatura|380px|Universidade Federal do Recôncavo da Bahia
Birimbao (instrumento musical)
O birimbao en Galiza
O birimbao estivo presente en todo o territorio galego, onde se empregaba en solitario, sen asociarse a outros instrumentos. Era tradicionalmente fabricado polos ferreiros, que manufacturaban por separado os marcos e as lingüetas. O instrumento tivo unha forte presenza nas montañas orientais de Galiza, A Fonsagrada, Ozcos, Taramundi etc. Alí é denominado trompa, e o seu uso foi conservado e transmitido até hoxe por trompeiros como César Fernández de Leitoego ou Emilio do Pando. Na actualidade existen diferentes artesáns, como Xosé Vázquez (O Che da Luaña), que continúan coa tradición construtiva, e que conseguiron fabricar birimbaos en diferentes tonalidades, fito que permite a súa afinación con outros instrumentos e que facilita a súa integración en agrupacións musicais.
Universidade Federal do Recôncavo da Bahia
A Universidade Federal do Recôncavo da Bahia (UFRB) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Baía.
A universidade está situada principalmente na cidade de Cruz das Almas. É unha das grandes responsables da formación da elite intelectual brasileira.
Rosalía Gómez Lasheras
Rosalía Gómez Lasheras, nada en Santiago de Compostela en 1994, é unha pianista galega.
Traxectoria
Empezou a estudar piano ós 5 anos de idade e ampliou os seus coñecementos no Conservatorio profesional de música de Santiago de Compostela, onde rematou os seus estudos profesionais en 2011 con Premio Extraordinario. Ese mesmo ano trasladouse aos Países Baixos para realizar estudos de Bachelor Degree no Utrecht Conservatory co profesor estadounidense Alan Weiss.
En 2015, o xornal El Correo Gallego outorgoulle o título de "Galega do Ano" pola súa salientable traxectoria.
Leda (lúa)
Leda (ou en grego Λήδα), tamén coñecida coma Xúpiter XIII, é unha lúa irregular de movemento directo do planeta Xúpiter. Foi descuberta por Charles T. Kowal no Observatorio de Monte Palomar o 14 de setembro de 1974, despois de tres noites moi proveitosas sacando placas fotográficas (do 11 de setembro ó 13; Leda aparece en placas de tódolos días). Recibiría o nome de Leda, que era amante de Zeus, o equivalente de Xúpiter na mitoloxía grega (o cal lle aparecería en forma de cisne). Kowal suxeriu este nome e a UAI asignaríallo a lúa no ano 1975.
Leda pertence ó grupo de satélites Himalia, cinco lúas que orbitan Xúpiter a unha distancia de entre 11 a 13 millóns de quilómetros cunha inclinación de aproximadamente 27,5°. Os elementos orbitais amosados neste artigo son de xaneiro do 2000, pero estes datos están en continuo cambio debido ás perturbacións causadas polo Sol e Xúpiter.
Cynoponticus
Cynoponticus é un pequeno xénero de peixes da orde dos angüiliformes, un dos catro que alberga a familia dos murenesócidos,
O xénero actualmente conta con tres especies descritas, que anteriormente se consideraba que formaban arte do xénero Muraenesox.
Etimoloxía
O nome do xénero está formado pola unión das palabras grega κύων kýōn, "can", e latina Ponticus "do Ponto", ou "do Ponto Euxino", é dicir, do mar Negro.
Características
As principais características destes peixes, como as de todos os murenesócidos, son:
Especies
As tres especies identificadas no xénero son:
Froxán
O topónimo galego Froxán pode referirse a:
Labastida
250px|thumb|Igrexa de Santa María Labastida (en éuscaro Bastida e oficialmente Labastida/Bastida) é un municipio na provincia de Áraba, no País Vasco. Forma parte da comarca da Rioxa Arabesa, situada no sur do territorio histórico de Áraba, e constitúe, despois de Laguardia e Oyón, o terceiro municipio da comarca por poboación, con 1.471 habitantes no ano 2010.
850
Véxase tamén
Historia ano a ano
Buellas
Buellas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Adela Leiro
Adela Leiro Lois, nada en Cambados, é unha mestra xubilada e escritora galega.
Traxectoria
Irmá do escultor Francisco Leiro. Mestra especialista nas áreas de Ciencias Naturais e Expresión Plástica no IES Francisco Asorey de Cambados.
Xenética inversa
miniatura|300px|Diagrama que ilustra o proceso de desenvolvemento da [[vacina da gripe aviaria por técnicas de xenética inversa.]]
A xenética inversa é un método de investigación que se usa para intentar descubrir a función dun xene analizando os efectos fenotípicos dunha secuencia específica dun xene preparado por enxeñaría.
A xenética inversa trata de conectar unha determinada secuencia dada cos efectos específicos que ten no organismo.
Delecións dirixidas e mutacións puntuais
A mutaxénese dirixida a sitio é unha sofisticada técnica que pode cambiar rexións reguladoras no promotor dun xene ou facer cambios sutís nun codón no marco de lectura aberto do xene para identificar os residuos de aminoácidos importantes para o funcionamento da proteína.
miniatura|Tipo silvestre de [[Physcomitrella patens (A) e musgos knockout (B-D): fenotipos desviados inducidos en transformantes de bibliotecas de alteración de xenes. O tipo silvestre ou "salvaxe" de Physcomitrella e as plantas transformantes fanse crecer nun medio Knop mínimo para inducir a diferenciación e desenvolvemento de gametóforos. Para cada planta móstrase unha vista xeral (fila superior; a barra de escala corresponde a 1 mm) e unha vista máis de preto (fila inferior; a barra de escala equivale a 0,5 mm). A: Musgo de tipo silvestre haploide completamente cuberto de gametóforos follosos e unha vista aumentada dunha folla de tipo silvestre. B–D: Diferentes mutantes. ]]
Alternativamente, a técnica pode usarse para crear alelos nulos pra que o xene non sexa funcional. Por exemplo, nalgúns organismos pode facerse a deleción dun xene por gene targeting (por exemplo por knockout de xenes), como en lévedos, ratos e musgos. Un caso único entre as plantas é o musgo Physcomitrella patens, no que pode facerse un knockout de xenes por recombinación homóloga para crear musgos knockout (ver figura) que é case tan eficaz coma en lévedos. No caso do sistema modelo de lévedos créanse delecións dirixidas en cada xene non esencial do seu xenoma. No caso do sistema modelo da planta creáronse enormes bibliotecas de mutantes baseándose en construtos de alteración de xenes. No knock-in de xenes, un exón endóxeno substitúese por unha secuencia alterada de interese.
Nalgúns casos poden usarse alelos condicionais pra que o xene teña un funcionamento normal ata que se active o alelo condicional. Isto podería supoñer facer un 'knock-in' dun sitio de recombinase (como os sitios lox ou frt) que causan unha deleción no xene de interese cando se induce unha recombinase específica (como CRE ou FLP). As recombinases CRE ou FLP poden ser inducidas por tratamentos químicos, shock térmico ou ser restrinxidas a un conxunto determinado de tecidos.
Silenciamento de xenes
O descubrimento do silenciamento de xenes usando ARN bicatenario, tamén chamado interferencia de ARN (RNAi), e o desenvolvemento do knockdown de xenes e os oligos Morpholino, fixeron da expresión de xenes alterados unha técnica accessible para moitos investigadores. Este método denomínase a miúdo knockdown de xenes, xa que os seus efectos son xeralmente temporais, a diferenza do knockout de xenes, no que son permanentes.
A interferencia de ARN crea un efecto específico de knockout sen, en realidade, mutar o ADN de interese. En Caenorhabditis elegans, a interferencia de ARN foi utilizada sistematicamente para interferir na expresión da maioría dos xenes no xenoma. A interferencia de ARN actúa dirixindo sistemas celulares para degradar os ARNm dianas.
A interferencia de ARN, especificamente o silenciamento de xenes, converteuse nunha ferramenta útil para silenciar a expresión de xenes e identificar e analizar os seus fenotipos de perda de función. Cando as mutacións aparecen en alelos, a función que representan e cofifican tamén está mutada e perdida; isto denomínase xeralmente mutación de perda de función. A capacidade de analizar o fenotipo de perda de función permite tamén a análise da función de xenes cando non hai acceso a alelos mutantes.
Mentres que a interferencia de ARN depende de compoñentes celulares para ser eficaz (por exemplo, as proteínas Dicer, o complexo RISC) unha alternativa simple ao knockdown de xenes é o uso dos oligos Morpholino antisentido, os cales se unen e bloquean o acceso ao ARNm diana sen depender da actividade de proteínas celulares e sen necesariamente acelerar a degradación do ARNm. Os Morpholinos son efectivos en sistemas que en complexidade van desde unha tradución nun sistema libre de células nun tubo de ensaio a estudos in vivo en modelos de grandes animais.
Interferencia usando transxenes
Outra aproximación de xenética molecular é a creación de organismos transxénicos que sobreexpresan un xene normal de interese. O frenotipo resultante pode reflectir a función normal do xene.
Outras formas mutantes poden orixinar unha proteína que está regulada anormalmente e é activa constitutivamente (constantemente). Isto pode deberse a que se eliminou o dominio regulador ou se mutou un residuo de aminoácido específico que é modificado reversiblemente (por fosforilación, metilación ou ubiquitinación). Ambos os cambios son críticos para modular a función da proteína e a miúdo causan fenotipos característicos.
Síntese de vacinas
As vacinas xeradas por métodos de xenética inversa son vacinas atenuadas, xa que conteñen virus funcionais pero debilitados (atenuados). Estas vacinas atenuadas créanse combinando xenes dunha cepa de virus actual ou nova con virus previamente atenuados da mesma especie. Os virus atenuados créanse propagando un virus vivo en condicións novas non habituais nel, como en ovos de polo. Isto produce unha cepa viral que aínda é funcional, pero non é patoxénica para os humanos, xa que estes virus fanse defectivos e non poden replicar o seu xenoma o suficiente como para propagarse e xerar unha infección suficiente no hóspede. Porén, os xenes virais aínda se expresan na célula hóspede nun só ciclo de replicación, o que permite o desenvolvemento da inmunidade.
Vacina da gripe
Unha maneira común de crear unha vacina usando técnicas de xenética inversa é utilizar plásmidos para sintetizar virus atenuados. Esta técnica úsase principalmente para a produción das vacinas da gripe anuais, na que un sistema de oito plásmidos pode producir rapidamente unha vacina efectiva. O xenoma completo do virus da gripe A consta de oito segmentos de ARN, polo que a combinación de seis plásmidos de ADN complementario (ADNc) viral atenuado con dous plásmidos de tipo silvestre permite construír a cepa da vacina atenuada. Para o desenvolvemento de vacinas da gripe, o cuarto e sesto segmentos de ARN, que codifican as proteínas hemaglutinina e neuraminidase, respectivamente, tómanse do virus circulante, mentres que os outros seis segmentos derivan da cepa mestra previamente atenuada. As proteínas hemaglutinina e neuraminidase mostran unha alta variedade antixénica, e, por tanto, tómanse da cepa real contra a cal se produce a vacina para crear unha vacina que se corresponda ben co virus epidémico.
As secuencias de ADNc correspondentes ao ARN viral son sintetizadas a partir de cepas mestras atenuadas usando RT-PCR. Este ADNc pode despois inserirse entre un promotor da ARN polimerase I (Pol I) e a secuencia terminadora. O ADNc e a secuencia pol I son despois, á súa vez, rodeados por un promotor de ARN polimerase II (Pol II) e un sitio de poliadenilación. Esta secuencia completa é despois inserida nun plásmido. Seis plásmidos derivados do ADNc da cepa mestra atenuada son cotransfectados nunha célula diana, xeralmente nun ovo de polo, xunto con dous plásmidos da cepa do virus da gripe silvestre circulante nese momento. Dentro da célula diana, os dous encimas Pol I e Pol II transcriben o ADNc viral para sintetizar tanto o ARN viral de sentido negativo coma o ARNm viral de sentido positivo, creando así un virus atenuado. O resultado é unha cepa vacina defectiva que é similar á cepa do virus real, o que permite que o hóspede desenvolva a inmunidade. Esta cepa vacina sintetizada pode despois usarse como un virus semente para crear futuras vacinas.
Vantaxes e desvantaxes
As vacinas preparadas por enxeñaría por xenética inversa teñen varias vantaxes sobre os deseños de vacinas tradicionais. A principal é a velocidade de produción. Debido á alta variación antixénica nas glicoproteínas hemaglutinina e neuraminidase, no caso do virus da gripe, a estratexia da xenética inversa permite formular rapidamente o xenotipo necesario, é dicir, un que conteña as hemaglutininas e neuraminidases tomadas do virus real circulante nese momento. Ademais, como o produto final da produción de vacinas atenuadas por xenética inversa é un virus "vivo", orixina unha maior inmunoxenicdade que nas vacinas inactivadas tradicionais, as cales deben ser inutilizadas usando procedementos químicos antes de seren usadas como vacinas. Porén, debido á natureza funcional dos virus atenuados, poden orixinarse complicacións en pacientes inmunodeficientes. Existe tamén a posibilidade de que unha mutación no virus podería causar que a vacina se convertese nun virus non atenuado normal virulento.
A Barreira, Samarugo, Vilalba
A Barreira é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gran Premio de Italia de 1973
O Gran Premio de Italia de 1973 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 9 de setembro de 1973. Foi a décimo terceira proba da tempada de.
Tout Puissant Mazembe
O Tout Puissant Mazembe é un equipo africano de fútbol da cidade congolesa de Lubumbashi, fundado no ano 1939 por monxes beneditinos. Trátase dun dos equipos máis laureados de África, e do único equipo africano que chegou a unha final da Copa Mundial de Clubs da FIFA, en 2010.
O Mazembe xoga os seus encontros no Stade Frederic Kibassa Maliba de Lubumbashi, que ten capacidade para acoller 35.000 persoas.
As cores do equipos son o negro e o branco. A camisola é a raias verticais negras e brancas, os pantalóns son brancos, ó igual que as medias.
Nancy Horan
Nancy Horan é unha escritora estadounidense en lingua inglesa.
Escouredo
O topónimo galego Escouredo pode referirse a:
Vilaia de Mostaganem
Mostaganem (en lingua árabe ولاية مستغانم) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Mostaganem.
853
Véxase tamén
Historia ano a ano
Vilaia de Mostaganem
Divisións administrativas
A provincia divídese en 10 distritos (daïras), dos que se debullan 32 communes ou municipalidades.
A media noche
A media noche, disco do grupo rock asturiano Fuera de Serie, foi un sinxelo gravado en 1990. Foi o seu quinto traballo discográfico e o segundo sinxelo, que contiña novos temas. Foi editado por Vitamina Records, un sub-selo do compostelán Edigal.
'''Cancións:
Tour Camaleón
Tour Camaleón, disco do grupo rock asturiano Fuera de Serie, foi un sinxelo gravado en 1990. Foi o seu sexto traballo discográfico e o terceiro sinxelo, que contiña novos temas gravados en bable. Foi editado por Dumm Mmers.
Victoria, Seychelles
Victoria, ás veces chamada Port Victoria, é a capital das illas Seychelles, cunha poboación de 24.924 habitantes (2002), máis dun terzo da total da illa. É o centro político, económico e administrativo do país.
Xeografía
Victoria está situada na costa nordeste da illa de Mahé, a principal do arquipélago, abríndose sobre unha ampla baía, na que se sitúa o porto marítimo. Posúe o Aeroporto International das Seychelles (acabado en 1971), que é o único do país.
Divisións administrativas
A aglomeración de Victoria comprende oito dos 25 distritos das Seychelles:
Economía
A cidade vive sobre todo do turismo e da comercialización de produtos propios das illas. As principais exportacións de Victoria son a vainilla, as noces de coco, o aceite de coco, conchas de tartarugas, xabón e guano. Posúe algunha industria importante a nivel local, como a de conservas de atún.
Patrimonio
miniatura|dereita|A célebre reprodución do [[Big Ben no centro de Victoria, diante do edificio do Ministerio de Xustiza.]]
Outros lugares de interese son o Pazo de Xustiza, o Xardín botánico de Victoria, o Museo nacional de historia, o Museo de historia natural e mais o mercado Sir Selwyn Selwyn-Clarke.
Currie Cup
A Currie Cup é o campionato nacional de liga de rugby en Suráfrica. A competición está dividida en dúas categorías, a Premier Division cos 8 mellores equipos, e a First Division cos outros 6 equipos. A tempada regular do torneo comeza en xullo e remata en outubro despois de 14 xornadas, para deixar paso ás semifinais e á final polo campionato. O derradeiro da clasificación na Premier Division loita pola permanencia fronte ó primeiro clasificado da First Division ó remate da tempada.
A primeira edición disputouse no ano 1889, cando se fundou a Federación Surafricana de Rugby. Non é un torneo entre clubs, senón entre equipos representativos de provincias. O formato da competición ten cambiado varias veces ó longo da súa historia, aínda que o actual ten proxección para ser estable durante moitos anos.
O campionato tivo tradicionalmente 2 equipos dominadores da competición. Durante décadas foi o equipo de Western Province o que gañou ducias de ligas, aínda que dende a década dos 70 os Blue Bulls tomaron o relevo dese dominio.
Como no caso da ITM Cup neozelandesa, o alto nivel dos xogadores que participan nesta liga fai que poida ser comparada coas ligas europeas mais potentes, a Premiership inglesa, o Top 14 francés e a Pro12.
Na edición 2016, un equipo de Namibia participou na competición.
Equipos e situación xeográfica
Premier Division:
500px
First Division:
Campións
Por número de títulos:
La Burbanche
La Burbanche é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hóckey sobre herba
miniatura|Xogo de hóckey nos [[Xogos Olímpicos de 1908.]] O hóckey sobre herba é un deporte practicado por dous equipos de once xogadores. Un partido divídese en catro tempos de 15 minutos, con 15 minutos de intervalo na metade, dous minutos despois dos primeiro e terceiro tempo; dispútase sobre un rectángulo cunha portería en cada extremo. O obxectivo do xogo é tentar marcar o maior número de goles posíbeis, conducindo a bóla por medio dun stick.
Historia
O deporte foi creado polos ingleses a finais do século XIX, aínda que a tradición remonta a súa orixe á Persia de hai milenios. Por iso o deporte se popularizou nas colonias británicas, a mediados do século XX, mesmo sendo prohibido por interferir no adestramento dos arqueiros, responsábeis da defensa nacional.
As seleccións masculinas da India e Paquistán foron ata o inicico da década de 1980 as grandes potencias do hóckey. Dende entón o deporte pasou a ser máis populares nos cinco continentes e algunhas nacións que destacan son Alemaña, Australia, a Arxentina, a China e os Países Baixos.
Regras
miniatura|Campo oficial de hóckey sobre herba Un partido de hóckey sobre herba consiste en catro tempos de 15 minutos cada un, durante os ques dous equipos de once xogadores tentan marcar o maior número de goles posíbel. Os goles márcanse cando a bóla, que só pode ser tocada co lado plano do stick, atravesa totalmente a liña do gol adversario despois de ser tocada polo taco dun atacante dentro da área de chute (un semicírculo marcado a 15 metros do gol).
O stick
O taco é xeralmente moi longo, xeralmente feito de madeira ou de fibra de carbono. Os sticks poden pesar ata 7,374 quilogramos-forza, variando de lonxitude, tipo de construción e curvatura de acordo coa preferencia do xogador.
A bóla
A bóla está feita de plástico e cortiza con 7 cm de diámetro e pesa 170 gramos.
O campo
O campo ten 91,40 metros de lonxitude e 55 metros de largura, dividido por unha liña central e con outra a 23 metros de cada liña de fondo. A portería ten 2,14 metros de altura e 3,66 metros de largura.
Regras
Outras infraccións inclúen tocar a bóla con algunha parte do corpo (só se lle permite ao porteiro tocar a bóla coas mans ou coas pernas), empregar o stick de maneira perigosa e lanzar a bóla perigosamente na dirección dalgún xogador.
Penalidades
Normalmente, cando se marca unha infracción, o equipo que a sufriu ten dereito a un tiro libre do lugar onde esta foi marcada. No entanto, se a falta acontecer dentro da área de chute, ou se tratar dunha falta intencional da defensa, atrás da súa liña de 23 metros, márcase un penalti-córner.
O penalti-córner é un tiro libre do ataque, batido da liña de fondo a unha distancia de 10 metros do poste do gol, debendo todo atacante estar fóra da área de chute. Soamente cinco defensores poden ficar atrás da liña de fondo, mentres que os outros deben ficar atrás da liña do medio de campo. A vantaxe é toda do ataque, que precisa só que a bóla saia da área de remate antes de lanzala ao gol e para tal realiza unha serie de xogadas previamente ensaiadas para eludir os defensores.
Calquera falta intencional marcada dentro da área de chute resulta en penalti a favor do ataque. O penalti lánzase a unha distancia de 6,4 metros do gol e o xogador só poderá dar un paso para empurrar a bóla (non se permite batela no penalti) en dirección ao gol, despois de autorizado polo árbitro.
Con relación ás faltas, os árbitros poden punir os xogadores con tres tipos de tarxetas, que se aplican de acordo coa gravidade da infracción cometida. A tarxeta verde serve para advertir un xogador pola súa conduta antideportiva. O seguinte nivel é o tarxeta amarela, que leva a unha suspensión temporal do xogador, correspondendo ao árbitro determinar a duración desta. Os xogadores suspendidos deben saír do campo e non poden ser substituídos. En casos extremos o árbitro emprega a tarxeta vermella, que exclúe o xogador para o resto do partido.
Es un Árbol
Es un Árbol é unha banda galega formada no ano 2003 en Vigo. O grupo forma parte do colectivo musical La Metamovida. No presente está composto por Rubén Abad, David Santos (os dous tamén en Cró!), Borja Fernández e Sergio Álvarez. Os seus membros definen a súa música como "rock absurdo".
O grupo leva publicados dous álbums de estudio ata a data. O primeiro deles, La Buena Nueva, autoeditárono en febreiro de 2012, e o segundo, En El Parlamento, apareceu en xullo de 2014 a través do selo Metamovida.
Número de Mach
250px|dereita|miniatura|Un [[F/A-18 Hornet a velocidade transónica xusto antes de acadar a velocidade do son.]] O Número de Mach (\mathrm{Ma} or M) é a relación que existe entre a velocidade dun corpo que se despraza nun determinado medio e a velocidade do son nese fluído nas mesmas condicións físicas, en particular á mesma temperatura e presión. Recibe o nome do físico e filósofo austríaco Ernst Mach. Utilízase a miúdo para representar a velocidade dun obxecto que viaxa a velocidades próximas ou superiores á do son.
Cálculo
O número de Mach é un número empregado de xeito usual para expresa-las velocidades dos avións. Cando se fala de Mach 1, estase a dicir que o avión voa á velocidade do son, Mach 2 fai referencia a que a súa velocidade é dúas veces a velocidade do son etc. Como a velocidade do son nun determinado medio depende, entre outros factores, da temperatura, a velocidade dun avión viaxando a Mach 1 dependerá da súa e das condicións atmosféricas.
Os réximes de voo das aeronaves clasifícanse segundo o número de Mach do seguinte xeito:
O seu valor está expresado pola seguinte fórmula:
onde
855
Véxase tamén
Historia ano a ano
Philip Marlowe
Philip Marlowe é un detective privado creado por Raymond Chandler para algunhas das súas novelas, incluíndo The Big Sleep ou O longo adeus.
Características
Marlowe apareceu inicialmente nunha historia curta, chamada Finger Man, publicada en 1934. Nesta aparición, porén, Chandler non desenvolvera aínda as características que se converterían na súa marca persoal e é difícil distinguilo doutras personaxes de Chandler, como John Dalmas ou Carmady. Posteriormente, como se ve nas súas seguintes novelas, Marlowe vive nos Ánxeles, mentres que en Finger Man habitaba na ficticia cidade de San Angelo.
Marlowe é unha personaxe típica da novela norteamericana de detectives, iniciada por Dashiell Hammett e a revista Black Mask na década dos anos 20, onde os detectives privados eran observadores pesimistas e cínicos dunha sociedade corrupta, aínda que tanto Marlowe como outro duro detective, o Sam Spade de Hammett, persisten no seu deslustrado idealismo.
Baixo a pel do duro e bebedor detective privado, Marlowe é un individuo contemplativo e filosófico. Marlowe adora o xadrez e a poesía. Malia non ter medo á dor física, non usa a violencia para axustar contas. A súa moral permítelle resistir o hipnotismo das femmes fatales, como Carmen Sternwood en The Long Dream. Chandler referíase así ó seu ideal de detective en xeral: “Creo que podería seducir a unha duquesa, pero estou bastante seguro de que non mancharía a unha virxe”.
Philip Marlowe é ademais obxecto de homenaxe e co-protagonista da novela "Triste, Solitario y Final" (1973) do escritor arxentino Osvaldo Soriano.
Influencias
O nome de Marlowe probablemente derive tanto do poeta isabelino Christopher Marlowe como do narrador da novela de Joseph Conrad Hearth of Darkness, que usaba un deletreo distinto do apelido.
Marlowe foi interpretado na pantalla por Humphrey Bogart, George Montgomery, Robert Mitchum, Elliot Gould, Danny Glover e James Caan. Na radio, The Adventures of Philip Marlowe, a personaxe era interpretada por Van Heflin na NBC (do 17 de xuño ó 9 de setembro de 1947) e por Gerald Mohr na CBS (do 26 de setembro de 1948 ó 15 de setembro de 1951). Powers Boothe fixo o papel de Marlowe na serie de televisión da HBO Philip Marlowe, Private Eye, que estivo na grela de 1984 a 1986.
Marlowe posúe unha personalidade tan complexa e atractiva que ten aparecido en novelas doutros autores, como Raymond Chandler's Philip Marlowe: A Centennial Celebration (1988). A personaxe principal da miniserie de Dennis Potter, The Singing Detective (1986) é o novelista Philip E. Marlow (interpretado por Michael Gambon). O libro Tart Noir (2002), cunha vintena de historias por Van McDermid & Co foi inspirado, aparentemente, por Marlowe.
Pese a todo, Chandler tiña un actor que encarnaba para el a Marlowe, e diso deixou constancia:
"Se algunha vez tivese a oportunidade de elixir a un actor de cine que representara mellor a imaxe que eu teño del, creo que tería que ser Cary Grant".
Bibliografía de Marlowe
Algunhas delas foron trasladadas por Hollywod ao cinema:
Bidueiro, Samarugo, Vilalba
Bidueiro é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Vilaia de Bordj Bou Arreridj
Bordj Bou Arréridj (en lingua árabe ولاية برج بوعريريج) é unha vilaia de Alxeria.
Subdivisións administrativas
A provincia divídese en 10 dairas e 34 baladías ou concellos.
O Pereiro, Montecubeiro, Castroverde
O Pereiro é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Heterosexualidade obrigatoria
miniatura|250x250px|[[Graffiti en Vallcarca i els Penitents (Barcelona) do 2022 contra a heterosexualidade obrigatoria. Lese «Ti tamén podes deixar a heterosexualidade» en catalán.]] A heterosexualidade obrigatoria refírese á concepción social de que a heterosexualidade é a inclinación natural dos seres humanos e que, por tanto, pode ser adoptada de maneira independente das posibles preferencias sexuais de cada persoa. Consecuentemente, calquera que difira desta orientación é considerado desviado e depravado. É unha idea asumida e reforzada pola sociedade patriarcal.
Adrienne Rich popularizou o termo nos anos 1980 co seu ensaio Heterosexualidade obrigatoria e existencia lesbiana. Nel denunciaba os sesgos do feminismo cando relegaba ao lesbianismo, do mesmo xeito que facía cos feminismos negros, a “un fenómeno marxinal ou menos natural, como unha mera preferencia sexual ou como unha imaxe especular das relacións heterosexuais ou homosexuais masculinas”. A análise feminista da época non só non cuestionaba a heterosexualidade como unha institución que constituía outro eixe de opresión, senón que asumía que as mulleres eran naturalmente heterosexuais. Ademais, argumentaba que esta asunción responde en realidade a unha homofobia herdada de preceptos relixiosos, médicos, económicos e sociais tradicionais.
Doutra banda, Adrienne Rich analiza como dos poucos estudos que abordaban o lesbianismo, algúns tendían a dar unha explicación ao mesmo pero sen darlla á heterosexualidade, partindo da premisa de que a heterosexualidade é natural e necesaria e non necesita explicación. Outros simplemente incluían a sexualidade lesbiana baixo a homosexualidade masculina, invisibilizando as particularidades das mulleres lesbianas. Ademais, frecuentemente asumíase que o lesbianismo era unha opción elixida tras un rexeitamento aos homes ou a relacións insatisfactorias con estes.
Ademais, engade que a heterosexualidade é un requisito para as mulleres no mundo laboral, onde se enfrontan constantemente a acoso sexual, facendo que un comportamento heterosexual afable ante o acoso dos homes convértase nun requisito para manter o posto de traballo.
Aínda que nun primeiro momento o concepto de heterosexualidade obrigatoria foi concibido en relación á situación das mulleres lesbianas, hoxe en día utilízase igualmente para referirse a como os homes homosexuais enfróntanse á presunción de heterosexualidade por parte da sociedade.
Philipp Mainländer
Philipp Mainländer, pseudónimo de Philipp Batz, nado en Offenbach am Main o 5 de outubro de 1841 e suicidado o 1 de abril de 1876, foi un filósofo e poeta alemán. Foi un dos principais seguidores da filosofía de Schopenhauer e exerceu unha forte influencia nas obras de Nietzsche e Emil Cioran. Pesimista radical, Mainländer sostivo que o principio do tempo correspondía á morte de Deus e da espiritualidade. Apoiou a virxindade e o suicidio como medios para minimizar a creación de vida e novo sufrimento.
A súa obra capital, Die Philosophie der Erlösung (Filosofía da liberación), foi publicada o día antes da súa morte.
Túnel Seikan
300px|miniatura|dereita|Percorrido do Túnel Seikan. O Túnel Seikan é o túnel ferroviario máis longo do mundo, cunha lonxitude de 53 quilómetros, 23'3 deles baixo o fondo mariño. Situado no Xapón, comunica as illas de Honshu e Hokkaido. A súa construción durou 25 anos, e foi inaugurado en 1988. O seu nome 青函 (Seikan) é unha contracción dos nomes das principais cidades a cada lado do túnel: 青森 (Aomori) e 函館 (Hakodate).
Duplicación xénica
Unha duplicación xénica ou amplificación xénica é unha duplicación dunha rexión do ADN que contén un xene. Cando se produce a repetición dun fragmento máis ou menos grande de cromosoma a continuación do fragmento orixinal adoita a falarse de duplicación cromosómica, termo que tamén pode significar a duplicación de cromosomas enteiros que dobran o seu número no xenoma (ver poliploidía, ploidía e aneuploidía). A duplicación xénica é un mecanismo importante para a xeración de novo material xenético durante a evolución molecular. As duplicacións xénicas poden orixinarse como resultado de varios tipos de erros na replicación do ADN e na maquinaria de reparación ou tamén pola captura fortuíta de elementos xenéticos egoístas. Fontes comúns de duplicacións xénicas son a recombinación homóloga ectópica, episodios de retrotransposición, aneuploidía, poliploidía, e slippage na replicación.
Victorino Abente Lago
Victorino Abente Lago, nado en Muxía o 2 de xuño de 1846 e finado en Asunción o 22 de decembro de 1935, foi un escritor galego.
Duplicación xénica
Slippage na replicación
O esvaramento ou slippage na replicación é un erro na replicación do ADN, que pode producir duplicacións de secuencias xenéticas curtas. Durante a replicación, a ADN polimerase empeza a copiar o ADN, pero nalgún momento durante o proceso de replicación, a polimerase disóciase do ADN, e a replicación queda parada. Cando a polimerase se volve a unir á febra de ADN, alinéase á febra replicante nunha posición incorrecta e copia casualmente a mesma sección máis dunha vez. O slippage na replicación é tamén facilitado por secuencias repetitivas, pero require só unha semellanza dunhas poucas bases.