cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pierre-Napoléon Breton
Primeiros anos
A partir de 1875 comezou a traballar na libraría Beauchemin & Valois e posteriormente noutra, chamada Cadieux & Derome, ata que en 1889 emprendeu o seu propio negocio na rúa St. Catherine, de venda de libros e papelaría, que posteriormente completou cunha sección de moedas e artigos numismáticos.
Bretón numismático
miniatura|Portada de [[iarchive:histoireillustre00bret/page/n1/mode/2up|Illustrated history of coins and tokens relating to Canada / Histoire illustrée des monnaies et jetons du Canada (1894)]]
O seu interese pola numismática canadense levouno non só a confeccionar unha nutrida colección persoal, senón tamén a facer diversas investigacións que culminaron en varias publicacións sobre este particular. A súa obra máis característica, ampliación doutra publicada catro anos antes, é Illustrated History of Coins and Tokens Relating to Canada / Histoire illustrée des monnaies et jetons du Canada (1894), na que establece un sistema de numeración propio para a catalogación das moedas utilizadas no Canadá ao longo da historia, sinaladamente as fichas comerciais (tokens) anteriores á Confederación. Esta numeración, perfeccionada, segue a utilizarse en publicacións actuais.
As súas obras, xunto coas de R. W. McLachlan e as de Joseph Leroux, son consideradas como as bases da investigación numismática canadense.
Entre outras entidades asociativas e eruditas, Bretón foi un membro destacado da Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal e da American Numismatic Association (ANA). En 1909 tivo unha notable participación da convención que a ANA celebrou en Montreal.
Polas súas contribucións aos estudos numismáticos, foi condecorado polo Goberno francés como Oficial de Instrución Pública.
Como coleccionista, Bretón chegou a reunir unha das coleccións de moeda canadense de toda América do Norte. Esta colección foi adquirida en 1891 por 4.000 dólares polo Goberno Provincial do Quebec para con ela fundar un museo numismático no Departamento de Educación do Quebec.
Vida persoal
Pierre-Napoléon Breton casou en 1879 con Marie Louise Lafricain, con quen tivo 15 fillos.
Breton finou subitamente o 10 de novembro de 1917, cando se atopaba mercando libros nunha libraría de Varennes, no Quebec.
Publicacións
Estes son os traballos publicados por Pierre-Napoléon Breton acerca da moeda canadense:
Anne Haanpää
Anne-Kristiina Haanpää (de solteira Bäckman), nada o 25 de maio de 1959 en Tampere (Finlandia, é unha xogadora finlandeas de hóckey sobre xeo retirada.
Haanpää xogou máis de 200 partidos na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a Naisten SM-sarja, e gañou o campionato en oito ocasións: cinco con Ilves de Tampere e tres cos Shakers de Kerava. Coa selección finlandesa Haanpää gañou catro Campionatos de Europa e conseguiu outros catro bronces nos Campionatos do Mundo.
Unha vez finalizada a súa carreira como xogadora, Haanpää exerceu, entre outras cousas, como árbitra.
Recoñecementos
En 2014 ingresou no Salón da Fama do hóckey sobre xeo finlandés, os Suomen jääkiekkoleijonat co número 227.
Carraxenano
A alga tradicional produtora de carraxenano é Chondrus crispus, que é de pequeno tamaño, vive en augas frías e está distribuída nas costas do Atlántico Norte. Estas algas utilizáronse de forma tradicional en Irlanda desde hai polo menos 600 anos para fabricar doces lácteos, simplemente facéndoas ferver en leite para que se liberen os carraxenanos. No século XVIII os irlandeses emigrados a EUA atoparon en América algas semellantes que tamién podían utilizarse para as mesmas aplicacións. De feito, o nome carraxenano parece que procede dun lugar de Irlanda chamado Carrageen (Carragheen ou Carrigeen), no condado de Waterford. Porén, probablemente o nome do lugar procede á súa vez dunha expresión gaélica antiga para designar a alga, "cosáinín carraige". O nome de "furcelerano" utilizouse antigamente para o carraxenano obtido de Furcellaria, mais actualmente está en desuso, ao ser o mesmo produto.
O carraxenano obtívose por primeira vez en forma pura en 1844 por extracción en medio alcalino e precipitación con alcohol, sistema que, entre outros, aínda se utiliza. Na década de 1930 comenzou a súa produción industrial nos Estados Unidos, que se expandiu durante a segunda guerra mundial, ao non se dispoñer de subministración de ágar do Xapón. Na Unión Europea correspóndelle o código de aditivo alimentario E-407.
Son polisacáridos aniónicos, xa que conteñen unha certa proporción de sulfato esterificado (15-40%). Forman moléculas grandes, moi flexibles que orixinan estruturas helicoidais. Isto dálles a capacidade de formar diversos tipos de xeles a temperatura moderada.
A súa principal aplicación é na industria alimentaria en produtos lácteos e cárnicos, debido a que se unen fortemente ás proteínas dos alimentos e poden funcionar como espesantes e estabilizantes. Son unha alternativa vexetariana á xelatina nalgunhas aplicacións. Nos últimos anos estudouse a súa posible aplicación en enxeñaría de tecidos e medicina rexenerativa, xa que son parecidos aos glicosaminoglicanos nativos. Foron utilizados na cuberta de feridas, entrega de fármacos e na xa mencionada enxeñaría de tecidos.
Tipos e produción
miniatura|350px|Tipos de carraxenanos (unidades básicas). As formas importantes comercialmente son a kappa, lambda e iota. Existen tres tipos importantes comercialmente de carraxenano, designados cada un por unha letra grega: κ (kappa), λ (lambda), e ι (iota).
Chondrus crispus produce un carraxenano que é unha mestura dos carraxenanos kappa e iota. Tamén se obteñen carraxenanos por recollida e preparación das seguintes algas: Furcellaria fastigiata nas costas europeas do Atlántico Norte, Phyllophora nervosa no mar Negro, algas do xénero Hypnea nas costas do Brasil e Gigartina na Arxentina e o Perú. Estas algas son de gran tamaño. Desde a década de 1980, unha parte moi importante da produción mundial de carraxenano obtense por medio de cultivos de algas das especies Kappaphycus alvarezii e Eucheuma denticulatum nas zonas costeiras das Filipinas e Indonesia. Estas algas recóllense cada tres meses. Unha empresa galega, CEAMSA, do Porriño, tamén se dedica á produción de carraxenina e outros produtos procedentes de algas.
Estrutura
Os carraxenanos están formados por unidades de galactosa e/ou anhidrogalactosa, sulfatadas ou non, unidas por enlaces O-glicosídicos alternos α(1-3) e β(1-4). O peso molecular é normalmente de 300.000 a 400.000 daltons (Da). A lonxitude da cadea é importante, xa que por debaixo de 100.000 Da de peso molecular, o carraxenano non é útil como xelificante. Dependendo do grao de sulfatación, das posicións dos grupos sulfato e da presenza de grupos de anhidrogalactosa distínguense varios tipos de carraxenano, con propiedades como hidrocoloides claramente distintas. Canta maior proporción de grupos sulfato, a solubilidade é maior, e canta maior proporción de grupos de anhidrogalactosa esta é menor.
Aínda que existen arredor dunha ducia de tipos, os máis importantes son os carraxenanos κ (kappa), ι (iota) e λ (lambda). O κ-carraxenano está formado por unidades alternas de galactosa cun grupo sulfato no carbono 4 e unidades de anhidrogalactosa sen sulfatar. O ι-carraxenano está formado por unidades alternas de galactosa cun grupo sulfato no carbono 4 e de anhidrogalactosa cun grupo sulfato no carbono 2. O λ-carraxenano está formado por unidades alternas de galactosa cun grupo sulfato no carbono 2 e de anhidrogalactosa con dous grupos sulfato, un no carbono 2 e outro no carbono 6.
Tanto o κ-carraxenano coma o ι-carraxenano poden formar xeles. A temperaturas elevadas, as cadeas encóntranse desenvolvidas e dispostas ao chou. Ao baixar a temperatura, as cadeas de polisacárido asócianse por pontes de hidróxeno formando hélices dobres, de maneira que quedan cara ao exterior os grupos sulfato e as pontes da anhidrogalactosa. Estas interaccións non adoitan ser suficientes para formar un xel, xa que as cargas dos grupos sulfato fan que as hélices se repelan. Dependendo da presenza de ións que neutralicen os sulfatos, e do tipo de carraxenano, as hélices poden agruparse entre elas unha vez formadas, produciéndose entón primeiramente a formación do xel, no que as zonas desorganizadas son as que reteñen a maioría da auga, e finalmente a compactación do xel e a sinérese.
Propiedades
Os carraxenanos son solubles en auga quente, a temperaturas duns 80 °C, e mantéñense en disolución ao arrefriaren, se están en forma de sal sódico. Os xeles de carraxenano son reversibles termicamente. A pH neutro, o quentameno practicamente non os afecta, aínda que as cadeas rompen por hidrólise cando se quentan en medio ácido, especialmente por debaixo de pH 3,5.
As propiedades reolóxicas e especialmente a capacidade de formación de xeles, varían moito dependendo do tipo de carraxenano. O λ-carraxenano, o que ten maior contido de sulfato e consecuentemente maior carga negativa, non pode formar xeles por si mesmo. Forma disolucións pseudoplásticas, cun comportamento non newtoniano en canto á viscosidade. A viscosidade depende do tipo concreto, mais está relativamente pouco influída pola presenza de sales. O κ-carraxenano, ao contrario, forma xeles ríxidos e crebadizos, semellantes aos do ágar, en presenza de ións potasio. Son máis opacos que os de ágar, pero a transparencia aumenta en presenza de azucre. Estes xeles son moi propensos á sinérese, tanto máis canto maior sexa a concentración de potasio, e non resisten a conxelación/desconxelación, e a sinérese é aínda maior en presenza de ións calcio. As propiedades destes xeles melloran moito se se forman en presenza de goma de alfarroba, ao asociarense as hélices do κ-carraxenano coas rexións non ramificadas da goma de alfarroba. Tamén actúa da mesma forma a goma konjac, mais non outras. O κ-carraxenano utilízase en concentracións entre o 0,02 % e o 2%. O ι-carraxenano forma xeles en presenza de ións calcio, xeles que son elásticos, sen tendencia á sinérese e que resisten a conxelación. Este tipo de carraxenano mellora as propiedades dos xeles de amidón, evitando a sinérese e obtén xeles moito máis resistentes. Tamén permite obter desta forma "prebe bechamel" que se solidifica en frío e pode cortarse doadamente en cachos do tamaño e forma axeitados, e que se funde ao quentar. . A carraxenina inhibe a taxa de recristalización, un parámetro que inflúe na produción de xeados de alta calidade e na conservación dunha textura óptima. .
Xulio G. Sequeiros Tizón
Xulio Gaspar Sequeiros Tizón, nado en Salvador (Brasil) o 18 de agosto de 1950, é un economista galego.
Traxectoria
Catedrático de Estrutura Económica da Universidade da Coruña. Foi decano da Facultade de Económicas da Universidade da Coruña. Colaborou na Revista Galega de Estudios Agrarios e na Revista de Economía Mundial.
Osvaldo Aranha
Osvaldo Euclides de Sousa Aranha GCC • GCSE nado o 15 de febreiro de 1894 e finado o 27 de xaneiro de 1960 no Río de Xaneiro, foi un político, diplomático e avogado brasileiro, que acadou protagonismo nacional en 1930 baixo o goberno de Getúlio Vargas.
É coñecido na política internacional por facer presión para a creación do Estado de Israel como xefe da delegación brasileira ante as Nacións Unidas (ONU) e foi presidente da Asemblea Xeral da ONU en 1947. Como xefe da delegación, foi presidente da primeira sesión extraordinaria da Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1947 durante a votación da AXNU 181 sobre o plan de partición das Nacións Unidas para Palestina, na que adiou a votación por tres días para garantir a súa aprobación. Polos seus esforzos na situación palestina, foi indicado para o Premio Nobel da Paz de 1948.
Primeiros anos
Fillo de Luísa de Freitas Vale Aranha, por quen foi alfabetizado, e do coronel da Guarda Nacional e fazendeiro Euclides Egídio de Sousa Aranha (1864-1929), propietario da estância (gandería) Alto Uruguai, en Itaqui (interior do Río Grande do Sul). Pasou a súa infancia en Alegrete, a cidade que fundara o seu avó.
Asistiu ao Colexio Militar e á Facultade de Ciencias Xurídicas e Sociais do Río de Janeiro, na actualidade a Facultade Nacional de Dereito da Universidade Federal do Río de Xaneiro. Tamén estudou en París antes de exercer a avogacía no seu estado natal e ingresar na política.
En 1923, cando estalou a loita fratricida entre os "chimangos" (aliados de Borges de Medeiros - presidente do Estado) e os "maragatos" (opositores á súa quinta reelección), tomou as armas e loitou a favor do sistema republicano de Borges de Medeiros.
En 1925 foi prefeito de Alegrete. Despois introduciu moitas modernizacións, como o sistema de sumidoiros da cidade. Coa súa peculiar diplomacia conseguiu a paz entre as familias separadas polos conflitos políticos de 1923.
Dous anos despois foi elixido deputado federal. En 1928 pasou a ser secretario de Interior, onde dedicou grandes esforzos a labores educativas.
Proxección nacional
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Osvaldo_Aranha%2C_Get%C3%BAlio_Vargas%2C_Souza_Costa%2C_Almirante_Guilhen_e_Waldemar_Falc%C3%A3o%2C_1939.tif/lossy-page1-220px-Osvaldo_Aranha%2C_Get%C3%BAlio_Vargas%2C_Souza_Costa%2C_Almirante_Guilhen_e_Waldemar_Falc%C3%A3o%2C_1939.tif.jpg|esquerda|miniatura| De esquerda a dereita: Waldemar Falcão, Almirante Guilhem, Osvaldo Aranha, Souza Costa e Getúlio Vargas, 1939. [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional.]] Amigo de Getúlio Vargas, foi o gran articulador da campaña da Alianza Liberal nas eleccións, actuando entre bastidores para organizar o levantamento armado que derrotou a Washington Luís e fixo realidade a Revolución de 1930.
Excluído do proceso político de elección do interventor en Minas Xerais, Osvaldo Aranha renunciou ao seu cargo en 1934. No mesmo ano, aceptou o cargo de embaixador en Washington.
Nese período como embaixador, ficou impresionado coa democracia estadounidense. Actuou sempre en defensa das relacións brasileiras cos Estados Unidos e fíxose amigo persoal do presidente Franklin Delano Roosevelt. Prestixiado no seu cargo, foi convidado a palestras por todo o país.
O 20 de xaneiro de 1934 recibiu a Gran Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada de Portugal.
Dimitiu como embaixador por non aceptar os camiños que Brasil trazara coa declaración do Estado Novo en 1937. En marzo de 1938, foi convencido polo seu amigo Vargas para asumir o Ministerio de Asuntos Exteriores e, nese cargo, loitou contra elementos xermanófilos dentro do Estado Novo, na procura dunha relación máis estreita cos Estados Unidos, no período convulso antes da Segunda guerra mundial. Baixo a súa dirección, o Itamaraty (Ministério das Relações Exteriores) sufriu importantes reformas administrativas.
Proxección internacional
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/OsvalAranha_preside_a_Assembleia_das_Na%C3%A7%C3%B5es_Unidas.tif/lossy-page1-220px-OsvalAranha_preside_a_Assembleia_das_Na%C3%A7%C3%B5es_Unidas.tif.jpg|esquerda|miniatura| Osvaldo Aranha preside a Asemblea das Nacións Unidas, 1947. [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional.]] No proceso de implicación brasileira na Segunda guerra mundial, Aranha xogou un papel fundamental, representando a ala pan-americanista no goberno, defendendo a alianza con Estados Unidos, sempre en oposición aos xefes militares, liderados principalmente polo Ministro da Guerra, Eurico Gaspar Dutra, que eran partidarios do achegamento á Alemaña nazi.
En 1944 Aranha dimite como chanceler, tras quedar debilitado no goberno e polo feche da Sociedade dos Amigos da América, da que era vicepresidente. Para moitos observadores da época, Aranha era o candidato natural nas eleccións de 1945, pero a súa escasa base política e a súa fidelidade a Vargas impedironlle presentarse ás eleccións. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Osvaldo_Aranha_conversa_nas_Na%C3%A7%C3%B5es_Unidas_com_%28da_esquerda_para_direita%29_o_embaixador_do_L%C3%ADbano%2C_Charles_Malik%2C_Camille_Chambun%2C_Ministro_do_Interior_do_L%C3%ADbano_e_o_general_e_Presidente_do_Senado_do_Iraque_Noury_As-Said%2C_1947.tif/lossy-page1-220px-thumbnail.tif.jpg|miniatura| Osvaldo Aranha conversa nas Nacións Unidas cos embaixadores do [[Líbano e Iraq, 1947. Arquivo Nacional.]] Regresou á escena política en 1947, como xefe da delegación brasileira ante as recentemente creadas Nacións Unidas (ONU). Presidiu a Segunda Asemblea Xeral da ONU que votou o Plan da ONU para a partición de Palestina en 1947, que culminou coa creación do Estado de Israel, feito que lle valeu a Aranha a gratitude dos xudeus sionistas polas súas accións.
En 1953, durante a segunda administración de Vargas, regresou ao Ministerio de Facenda e introduciu reformas co obxectivo de estabilizar a caótica situación económica que atravesaba o país. Coa tráxica morte do seu amigo Vargas, Osvaldo Aranha retírase do goberno e comeza a centrarse nos seus negocios persoais e na lei. Durante o goberno de Juscelino Kubitschek, regresou á ONU, á fronte da delegación brasileira, para rematar con éxito a súa carreira política.
O 31 de maio de 1958 recibiu a Gran Cruz da Orde Militar de Cristo de Portugal.
Pasamento
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Aranyajerusalem.jpg/220px-Aranyajerusalem.jpg|miniatura| Placa en memoria de Osvaldo Aranha en [[Xerusalén|Xerusalém.]] Na noite do 27 de xaneiro de 1960, Osvaldo Aranha morreu dun infarto na rúa Cosme Velho nº 415, no Río de Xaneiro. O seu funeral, ao que asistiron miles de persoas, reuniu aos principais nomes da política brasileira, entre eles o presidente Kubitschek (que foi un dos que levaba o cadaleito de Aranha), Tancredo Neves e Horácio Lafer.
Homenaxes
Por ter sido un dos articuladores da creación do estado de Israel, foi homenaxeado prestando o seu nome a unha rúa de Tel Aviv, Israel. Polo mesmo motivo, tamén hai unha rúa que leva o seu nome en Beersheba, Israel, situada no campus universitario Ben-Gurion do Néguev. Tamén hai unha praza en Xerusalém que leva o seu nome e unha rúa en Ramat Gan. En Porto Alegre en 1930 foi homenaxeado a través da avenida Osvaldo Aranha, situada no Bairro Bom Fim, onde viven centos de familias inmigrantes xudías. Tamén foi homenaxeado na cidade de São Paulo (no barrio do Brooklin), coa creación do Ginásio Estadual Vocacional Oswaldo Aranha, escola que formaba parte do SEV (Serviço de Ensino Vocacional).
O filete à Osvaldo Aranha é un prato típico carioca, bautizado en homenaxe ao político.
Familia e acervo
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Osvaldo_Euclides_de_Sousa_Aranha%2C_Ministro_das_Rela%C3%A7%C3%B5es_Exteriores..tif/lossy-page1-220px-Osvaldo_Euclides_de_Sousa_Aranha%2C_Ministro_das_Rela%C3%A7%C3%B5es_Exteriores..tif.jpg|miniatura| En [[1940.]] Membro dunha familia tradicional do sueste do Brasil, a cidade de Campinas, no Estado de São Paulo: os Sousas Aranha; era bisneto da vizcondesa de Campinas, María Luzia de Sousa Aranha. Neto de Martim Egídio de Sousa Aranha (1839-1884) e Talvina do Amaral Nogueira. Tamén era membro doutra familia tradicional do sueste do Brasil e do Rio Grande do Sul, os Freitas Vale, sendo descendente do barón de Ibirocaí, primo do ministro de Asuntos Exteriores Ciro de Freitas Vale, sobriño do senador Eurico de Freitas Vale e curmán do senador José de Freitas Vale. Casou con Delminda Benvinda Gudolle, e os seus fillos foron: Luísa Zilda Aranha, que casou con Sérgio Correia Afonso da Costa, Euclides Aranha, Osvaldo Aranha e Delminda Gudolle Aranha, que casou co embaixador Antônio Correia do Lago, pais do libreiro e coleccionista Pedro Correia do Lago.
Estadio Renato Dall'Ara
O Estadio Renato Dall'Ara (en Stadio Renato Dall'Ara) é un estadio situado na cidade italiana de Boloña, dedicado principalmente á práctica do fútbol. Atópase no barrio de Porto-Saragozza e nel disputa como local os seus partidos o Bologna.
Osvaldo Aranha
Familia e acervo
Herdou dos seus pais unha extensa propiedade rural e o gusto polos libros. Lector compulsivo, adoraba escribir cartas e publicou discursos e conferencias. Entre os seus autores preferidos estaban Victor Hugo, Eça de Queirós, Joaquim Nabuco, Machado de Assis e, aínda que non era positivista, gustaba de ler as obras do filósofo Augusto Comte.
Unha análise exhaustiva da súa colección de libros é realizada por profesores da Universidade da Rexión Campanha de Alegrete, en Rio Grande do Sul. En total, 11.485 volumes están rexistrados na súa biblioteca persoal. Os profesores pretenden esbozar un novo perfil da personalidade histórica de Osvaldo Aranha. Os traballos do xurista Rui Barbosa, estadista e ministro de Facenda da República, ocupan un lugar destacado no seu acervo. Inicialmente con 4.585 libros, a colección foi doada polo propio Osvaldo en 1942, e posteriormente, en 1962, máis de 7.000 exemplares de diversas obras foron doados pola familia do exministro. Ademais, a colección tamén comprende máis de mil recortes de xornais, realizados a petición do diplomático, sobre o publicado na prensa sobre el: estes recortes forman parte da colección do Museo Oswaldo Aranha, tamén en Alegrete. Entre os tesouros da colección atópase a colección do xornal A Federação (1884-1937), órgano oficial do Partido Republicano do Rio Grande, autografiada polo líder federalista Joaquim Francisco de Assis Brasil. Entre os seus netos, Osvaldo Aranha tivo a Pedro Corrêa do Lago, un recoñecido escritor, e a André Corrêa do Lago, embaixador do Brasil na India no momento en que axudou a desbloquear o transporte de vacinas desde a India na pandemia de coronavirus, nun momento no que o Brasil afrontaba grandes dificultades polo esgotamento de Ernesto Araújo, entón ministro de Asuntos Exteriores, que se enfrontaba a impasses coa China e a India.
Estadio Renato Dall'Ara
Inaugurado en 1927 como Estadio Littoriale e rebautizado como Estadio Municipal trala Segunda guerra mundial, recibiu o seu nome actual en 1983 na memoria de Renato Dall'Ara, presidente durante tres décadas do Bologna, club que usa as súas instalacións desde a súa inauguración.
O Dall'Ara acolleu dúas edicións da Copa do Mundo de Fútbol, en 1934 e 1990, foi sede da Superbowl italiana de fútbol americano e acolleu tres finais do campionato italiano de rugby entre 1988 e 2001. Tamén a selección italiana de rugby xogou importantes partidos internacionais en dito estadio. Ademais, entre 1929 e 1996, cando aínda estaba equipado cunha pista de atletismo que foi retirada en 2015, acolleu varias edicións do campionato italiano de atletismo e outros certames internacionais como a Golden Gala.
Conta con capacidade para 36,000 espectadores, podendo ampliarse ata 55,000 para a celebración de concertos de música.
Historia
A instalación, coñecida inicialmente como "Littoriale", naceu como o primeiro verdadeiro estadio de Italia e foi un modelo para os que o seguiron. Ata entón, de feito, os estadios eran campos con bancadas montadas sobre estadas.
O 12 de xuño de 1925 púxose a primeira pedra do edificio, da man do xerarca fascista Leandro Arpinati (máis tarde podestà de Boloña). Colocáronse dúas piscinas xunto ao estadio: unha exterior de 50x30 m, e outra cuberta máis pequena (a primeira deste tipo en Italia). O proxecto do gran complexo deportivo correu a cargo do enxeñeiro Umberto Costanzini, xefe da oficina técnica da Casa do Fascio, e do arquitecto Giulio Ulisse Arata.
O 29 de outubro de 1926 Arpinati fixou a "data de finalización", aproximadamente un ano despois de que se colocara a primeira pedra. Dous días despois, na mañá do 31 de outubro de 1926, diante de todas as autoridades da cidade, o estadio Littoriale foi inaugurado por Benito Mussolini, que entrou pintorescamente no estadio montado no seu cabalo. A última hora da tarde do mesmo día Mussolini foi obxecto dun atentado perpetrado polo anarquista de quince anos Anteo Zamboni, quen lle disparou cunha arma de fogo. O mozo foi asasinado no lugar do ataque polos escuadróns do Fascio. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Italy_national_association_football_team._Bologna%2C_29_may_1927.jpg/220px-Italy_national_association_football_team._Bologna%2C_29_may_1927.jpg|miniatura| A [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana no partido inaugural do estadio Littoriale de Boloña]] O 29 de maio de 1927, ante uns 55 000 espectadores, inaugurouse o estadio Littoriale cun partido internacional de fútbol entre as seleccións de Italia e España, e en presenza do rei italiano Vittorio Emanuele e do infante Alfonso de Borbón, fillo do rei español, Afonso XIII.
Baixo as ordes do árbitro inglés Stanley Rous, Italia gañou o partido por 2-0, cun gol de Adolfo Baloncieri, o primeiro xogador en marcar no novo estadio, e un autogol do vasco Pachuco Prats. O domingo seguinte, 5 de xuño, debutou no Littoriale o, que ata entón xogaba os seus partidos no campo Sterlino. Derrotou por 1-0 ao Genoa, cun gol de Giuseppe Martelli.
A capacidade do estadio era de 50.100 espectadores e os seus muros, feitos co típico ladrillo vermello e ventás de arco, convertíano nun edificio excepcional para a época. Outra nota característica engadiuse coa construción da torre de Maratón, rematada en 1929, no sector oposto á tribuna cuberta. Finalmente, o estadio foi conectado co pórtico de San Luca, que data do século XVIII.
O estadio Littoriale era un campo de nivel internacional, un dos máis grandes e modernos da época, polo que foi elixido en 1934 para ser sede da fase final da Copa do Mundo. Trala cita mundial seguiu sendo un dos mellores estadios italianos, e tralo final da guerra cambiou o seu nome ao de Estadio Municipal (en Stadio Comunale). En 1983 produciuse un último e definitivo cambio de nome, pasando a chamarse estadio Renato Dall'Ara, en memoria de Renato Dall'Ara, que fora presidente do Bologna durante 30 anos, de 1934 a 1964, durante os cales os rossoblù lograron gañar 5 títulos de liga.
O estadio foi completamente reformado para a Mundial de 1990. Introducíronse novas saídas de seguridade, renovouse a pista de atletismo, engadíronse novas filas de asentos alzando a antiga estrutura e repintouse por completo. Finalmente, construíuse unha nova cuberta para a tribuna, revisouse o sistema de iluminación e instalouse un novo marcador.
Na curva norte, que recibe o nome de Giacomo Bulgarelli, antigo xogador e capitán do Bologna, adoitan colocarse os ultras rossoblù (anteriormente a curva chamábase "Andrea Costa", polo nome da estrada que dá a ese lado do estadio. A curva sur chámase "San Luca" e foi bautizada así por Árpád Weisz, histórico adestrador do equipo asasinado polos nazis nun campo de concentración, e está reservada en parte para os afeccionados visitantes.
O estadio Dall'Ara tamén acolleu os partidos como local da selección de Bosnia durante as eliminatorias para o Mundial de 1998, debido á falta de dispoñibilidade do estadio de Saraxevo.
En 1995 o estadio acolleu o partido de rugby entre a selección italiana e os All Blacks de Nova Zelandia. O combinado italiano de rugby xogou de novo no estadio en 1997, contra Suráfrica. Italia foi derrotada nos dous encontros. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/28/Prepartita_bologna_bari.jpg/590px-Prepartita_bologna_bari.jpg|esquerda|miniatura| O estadio visto desde a curva Giacomo Bulgarelli Na tempada 2006/07 da Serie A acolleu os dous últimos partidos como local do Catania, contra Milan e Chievo, tralo peche do estadio Angelo Massimino polos enfrontamentos no derbi contra o Palermo do 2 de febreiro de 2007, nos que morreu o inspector xefe da policía Filippo Raciti.
En 2016 o estadio pasou da titularidade municipal á propiedade do Bologna, a través dunha concesión por 99 anos. O número de prazas reduciuse entre 2016 e 2018 e realizáronse pequenas melloras.
Torre de Maratón
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/Stadio_Dall%27Ara.jpg/260px-Stadio_Dall%27Ara.jpg|miniatura| Vista nocturna do estadio dende o sector visitante. A torre de Maratón, rematada o 29 de outubro de 1929, encóntrase na parte intermedia da tribuna leste do estadio, no lado oposto á tribuna cuberta.
Símbolo da competición e da resistencia dos deportistas, foi deseñado por Giulio Ulisse Arata e construído no lugar onde tivo lugar a execución de Ugo Bassi. Con 42 metros de altura e outros tantos de anchura, está dividida en seis niveis con dúas terrazas panorámicas intermedias que se abren nos dous primeiros niveis da estrutura da torre, mentres que no terceiro nivel construíuse a sala de control de iluminación de toda a instalación deportiva. As distintas plantas están comunicadas entre si por unha serie de escaleiras ás que logo se engadiron dous ascensores, un interior e outro externo para facilitar a subida á cima.
No mastro da torre colocouse unha estatua que representaba a Vitoria alada con fasces e unha impoñente bandeira da Regia Marina cunha superficie de 100 metros cadrados, mentres que diante do nicho do arco monumental, de cara ao interior do estadio, estaba a estatua ecuestre de Mussolini, creada por Giuseppe Graziosi, xunto con tres canóns roubados aos austríacos durante a batalla de 8 de agosto de 1848. O 26 de xullo de 1943, ao día seguinte da caída do fascismo, a multitude derrubou a estatua de Mussolini, mentres que o cabalo foi retirado en 1947 e reutilizado polo escultor Luciano Minguzzi para forxar dúas estatuas de mozos partisanos en lembranza da batalla de Porta Lame, onde foron colocadas.
The Romance of Elaine
The Romance of Elaine é unha serie fílmica estadounidense de 1915 dirixida por George B. Seitz, Leopold Wharton e Theodore Wharton. Está baseada na novela de Arthur B. Reeve. O filme está considerado como perdido.
Chamadoira do Casal
María Dolores González-Chamadoira Pérez, coñecida como Chamadoira do Casal, nada en Vigo en 1947, é unha mestra e escritora galega.
Traxectoria
Pasou a súa infancia e mocidade en Cangas. É mestra nacional dende 1982, na especialidade de filoloxía española e francesa. Colaborou nas revistas ANFACO e Mar de Noia.
José Neira Vidal
José Neira Vidal, nado en Lalín o 7 de maio de 1895 e finado en Buenos Aires, foi un avogado e empresario galego.
Traxectoria
Emigrou cos seus pais á Arxentina en 1907. En Buenos Aires estudou o bacharelato e fixo Procuración. Foi funcionario de Correos e Telégrafos e traballou como secretario dun avogado. En 1928 foi designado Apoderado General de la Municipalidad de la Ciudad de Buenos Aires. Foi secretario da Agrupación Artística Gallega, secretario e presidente, durante once anos, da sociedade Hijos del Partido de Lalín en Buenos Aires. Secretario do Centro Gallego de Buenos Aires, foi elixido presidente pola candidatura republicano-galegista en 1938, desempeñando o cargo ata 1941. Volveu presentarse á presidencia do Centro Gallego en 1950 encabezando a candidatura das agrupacións Celta e Unión Gallega, que foi derrotada pola de Javier Vázquez Iglesias. Amigo de Luis Seoane, a quen nomeou director de 'Galicia', de Jiménez de Asúa e de Castelao.
Such a Little Pirate
Such a Little Pirate é un filme perdido estadounidense de 1918 dirixido por George Melford e protagonizado por Lila Lee como unha moza heroína e Theodore Roberts como o seu avó. Foi producido por Adolph Zukor e Jesse Lasky.
Personaxes
miniatura|dereita|Escena do filme.
De Slag om de Schelde
De Slag om de Schelde é un filme neerlandés de 2020 dirixido por Matthijs van Heijningen Jr. ambientado na segunda guerra mundial. A historia representa a batalla de Scheldt que se produciu en 1944, e o filme segue a un soldado neerlandés do Eixe, interpretado por Gijs Blom, un piloto británico dos Aliados, interpretado por Jamie Flatters, e unha muller da resistencia neerlandesa de Zelandia, interpretada por Susan Radder.
Cyanocorax cristatellus
Cyanocorax cristatellus é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das 17 comprendidas no xénero Cyanocorax, que habita en diversas zonas do Brasil e Paraguai.
Descrición
A especie foi descrita en 1823 polo naturalista neerlandés Coenraad Jacob Temminck.
Subespecies
Non se recoñecen subespecies.
Características
A súa voz é forte, gris, graa, gris-gris-gris, ás veces reptida 8 ou 10 veces, que soan semellantes ás do corvo.
Distribución
Encóntrase en Bolivia, o Brasil e Paraguai, onde habita en zonas entre os 10 e os 1 100 m de altirude.
Bioloxía
Cyanocorax cristatellus vive en grupos de 6 a 12 individuos, pasando dunha fonte de alimento a outra durante o día. Deixan un miradoiro preto para vixiar aos depredadores.
Este paxaro é un xeneralista, come case calquera cousa, incluídos ovos e crías doutras aves, insectos, artrópodos e pequenos vertebrados como os geckos. Tamén lle gustan as noces de palma e gústalle especialmente as sementes da autóctona Inga laurina e os froitos da árbore Schefflera actinophylla. Mesmo se observou que pasa a madrugada nun Caryocar brasiliense onde se alimenta de néctar, e quizais tamén dos invertebrados que visitan as flores desta planta principalmewnte na notie.
Estado de consevación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, a extensión e calidade do seu hábitat A tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, a especie non se achega aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tendencia poboacional, e aínda que non se cuantificou o tamaño da poboación, non se cre que se aproxime aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da poboación, polo que o status da especie é cualificado como LC (pouco preocupante).
Halloween (filme de 1978)
Halloween é un filme estadounidense de 1978 dirixido por John Carpenter, coescrito coa produtora Debra Hill, e protagonizado por Donald Pleasence e Jamie Lee Curtis, no seu debut no cinema. O argumento céntrase na historia do paciente dun psiquiátrico, Michael Myers, quen foi encerrado logo de asasinar á súa irmá adolescente na noite de Halloween cando só tiña seis anos. Quince anos despois, escapa e regresa á súa vila, onde persegue a unha neneira e os seus amigos ao tempo que é perseguido polo seu psiquiatra.
Cyanocorax cayanus
Cyanocorax cayanus é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das 17 comprendidas no xénero Cyanocorax.
Descrición
En 1760 o zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson incluíu unha descrición da pega de Caiena na súa Ornithologie, baseado nun exemplar recollido en Caiena, Güiana Francesa, utilizou o nome francés Le geay de Cayenne e o latino Garrulus Cayanensis.
Aínda que Brisson acuñou nomes latinos, estes non se axustaban ao nomenclatura binomial e non son recoñecidos pola Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica.
Cando en 1766 o naturalista sueco Carl Linnaeus actualizou o seu Systema Naturae para a duodécima edición, engadiu 240 especies que foran previamente descritas por Brisson. Unha destas foi a pega de Caiena. Linneo incluíu unha breve descrición, acuñou o nome binomial Corvus cayanus e citou o traballo de Brisson.
Sinónimo
A especie tamén foi coñecida polo nome que lle deu Linneo:
Subespecies
Non se recoñece ningunha subespecie.
Distribución
É unha especie propia do norte de América do Sur, encontrándose en Bolivia, no Brasil, en Güiana, na Güiana Francesa, en Suriname e en Venezuela.
Hábitat
Seu hábitat natural son os bosques húmidos tropicais e zonas de matogueiras, aínda que tamén vive en bosques degradados.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, a extensión e calidade do seu hábitat e o tamaño da poboación. A tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, a especie non se achega aos limiares de vulnerable segundo o criterio de tendencia poboacional. Non se cuantificou o tamaño da poboación, pero non se cre que se aproxime aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
The Burning Times
The Burning Times é un documental canadense de 1990, que presenta un relato feminista dos xuízos de bruxería na Europa moderna. Foi dirixido por Donna Read e escrita por Erna Buffie, e conta con entrevistas a notables feministas e neopagáns, como Starhawk, Margot Adler e Matthew Fox. The Burning Times é a segunda película da serie Women and Spirituality do National Film Board of Canada, despois de Goddess Remembered (1989) e anterior a Full Circle (1993).
O tema musical de apertura e peche, composto por Loreena McKennitt, foi lanzado como a canción titulada "Tango to Evora" no seu álbum The Visit de 1991.
Número de mulleres asasinadas
Na película, Thea Jensen chama a este período da historia "Holocausto das mulleres". Ela sinala que se descoñece o número total de vítimas, pero que o alto número que se adoita dar é de nove millóns de mortes, nun período de 300 ou máis anos. Se non, as estimacións "altas" académicas oscilan en torno a 100.000, con estimacións en torno a 60.000 máis comúns. A cifra de nove millóns, segundo os estudos modernos, orixínase cun artigo de 1784 de Gottfried Christian Voigt, no que estima a cifra de 9.442.994 execucións entre os anos 600 e 1700 d. C. -un período de 1.100 anos- sen que se apoie ningunha evidencia.
Críticas á Igrexa Católica
Segundo William Donohue e Robert Eady da Catholic Civil Rights League, a película é inexacta noutros aspectos, por exemplo, colocando a Tréveris en Francia en lugar de Alemaña, e datando alí unha cruz de pedra que se rexistra que foi erixida nunha data entre 958 e 1132 sen máis explicacións. A cruz móstrase como un "símbolo dun novo culto relixioso que se extendía por Europa", a pesar da presenza cristiá desde 286 Eady, membro da Liga no Canadá, citou a película nunha queixa ante os reguladores de radiodifusión, mencionando en particular a ofensa na cita da película: "levou á Igrexa douscentos anos de terror e morte para transformar a imaxe do paganismo en culto ao diaño e a cultura popular en herexía". Eady describe o documental como propaganda destinada a representar á Igrexa cristiá como "unha institución malvada, patriarcal e misóxina ". Jack Kapica engade: "As mulleres teñen verdadeiras queixas coa Igrexa. '' 'The Burning Times', con todo, non vai axudar á súa causa". ''
Concello de Gislaved
Gislaved é un municipio sueco (kommun) do condado de Jönköping. A súa capital é a área urbana de Gislaved. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 29 562 habitantes.
O concello forma parte da rexión GGVV, máis coñecida como Gnosjöregionen.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coas parroquias de Anderstorp, Bolmsö (parte dela), Bosebo, Burseryd, Båraryd, Gryteryd, Kållerstad, Norra Hestra, Reftele, Sandvik, Stengårdshult, Södra Hestra, Valdshult, Villstad, Våthult, Ås e Öreryd. Coa reforma municipal de 1862 fundáronse nelas concellos rurais co mesmo nome.
No concello rural de Båraryd estableceuse o 6 de maio de 1904 a localidade municipal de Gislaved, o 22 de setembro de 1939 estableceuse a de Gyllenfors no municipio rural de Anderstorp, e o 4 de xuño de 1943 a localidade municipal de Anderstorp. En 1949 fundouse o köping de Gislaved tras a reorganización do concello rural de Båraryd e da localidade municipal de Gyllenfors, ao mesmo tempo que se disolveron as localidades municipais de Gislaved e Gyllenfors.
Coa reforma municipal de 1952 fundáronse os grandes concellos de Burseryd (a partir dos municipios rurais de Burseryd, Gryteryd, Sandvik e Södra Hestra), Reftele (a partir de Kållerstad, Reftele e Ås), Södra Mo (a partir de Norra Hestra, Norra Unnaryd, Stengårdshult, Valdshult e Öreryd), e Unnaryd (de Bolmsö, Jälluntofta e Södra Unnaryd). Os concellos rurais de Bosebo e Våthult incluíronse no köping de Gislaved, mentres que o municipio rural de Villstad e o köping de Anderstorp permaneceron sen cambios.
En 1953 o concello rural de Anderstorps reorganizouse no köping de Anderstorp, ao mesmo tempo que se disolvía a localidade municipal do mesmo nome Anderstorp.
O concello de Gislaved fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping de Gislaved, á vez que se formaba o concello de Anderstorp a partir do köping do mesmo nome. En 1974 ampliouse o municipio de Gislaved cos concellos de Anderstorp, Burseryd, Reftele, Södra Mo e Villstad, así como cunha parte do concello de Unnaryd (fastlandsdelen av Bolmsö, omfattande en areal av 29,3 kvadratkilometer, varav 21,2 km² land, och med 163 invånare). así como parte do municipio de Unnaryd.
O concello pertenceu dende a súa fundación ata o 26 de setembro de 2005 ao partido xudicial de Värnamo, e posteriormente pasou a formar parte do partido xudicial de Jönköping.
Historia
Nas proximidades do lago Bolmen, no sueste do concello, atopáronse gran cantidade de restos da Idade de pedra ata a Idade de Ferro. Debido e eses achados a área de Finnvedens Folkland, entre Gislaved e o concello de Värnamo, foi declarada zona de interese nacional para a conservación do patrimonio cultural.
A antiga ruta comercial que unía Jönköping e Halmstad, e coñecida como Nissastigen porque segue o curso do río Nisse, atravesa o concello e foi moi importante para o seu desenvolvemento. No século XVII, durante as guerras entre Suecia e Dinamarca, as tropas dinamarquesas usaban o Nissastigen para atravesar a zona.
No século XVI establecéronse no concello os primeiros gästgivargårdar, establecementos regulados para viaxeros onde se ofrecía comida e aloxamento, así como a posibilidade de cambiar de cabalos. No século XIX chegou a haber 10 pousadas deste tipo en Gislaved ao longo das dúas principais estradas. A importancia que tiveron estes establecementos no concello pode verse reflectida no su escudo, onde aparece o símbolo co que se representaban nos vellos mapas suecos.
Tobil Tolistan
Tobil Tolistan (en abaza Тобыль Тольыстан) coñecido oficialmente segundo a forma rusificada Tatlustan Zakerievich Tabulov (en ruso Татлустан Закериевич Табу́лов) nado en Alburgan en 1879 e finado o 16 de febreiro de 1956, foi un escritor abaza, considerado o fundador da literatura abaza.
Traxectoria
Tobil naceu na vila de Biberdovsky, agora Alburgan no distrito Abaza de Karachay-Cherkessia, no seo da nobreza abaza, agmista. Seu pai Tobil Zakaria era o xefe da rexión de Biberdovsky e recibiu educación na escola que abrira o pioneiro Makar Umar en 1879 en Biberdovsky e que creou un alfabeto para o abaza, baseado no árabe, para ensinar os nenos da escola. En 1905 rematou o primeiro curso no Seminario Misioneiro Alexander de Ardon, en terras osetias, e continou a estudar entre 1910 e 1914 sen coñecerse onde, quizais nunha madrasa.
En 1914 converteuse en mestre de escola primaria en Alburgan. No ano seguinte, nunha conferencia de profesores do otdel de Batalpashinskyen en Teberda, reclamou a alfabetización non só para os nenos, senón tamén para as nenas, e non só en árabe, mais tamén en ruso, ao que levou á súa suspensión como docente. En 1920, xa baixo o dominio soviético, Tabulov volveu a exercer como profesor da escola primaria de Alburgan.
En 1924 nunha versión propia do alfabeto árabe para o circasiano, e nela publicou os libros de texto en kabardino: ABC, Ana-bze e Ana-bze II e a cartilla Schipej, que se utilizaron amplamente nas escolas circasianas ; en 1929 publicou a colección Zuli, que inclúe obras de teatro, dramatizacións, cancións e poemas en lingua circasiana.
De 1933 a 1936, despois do desenvolvemento e aplicación do alfabeto abaza, utilizando a experiencia dos libros de texto escolares rusos, de forma independente e en colaboración con outros, publica 9 cartillas, libros de texto sobre gramática abaza, antoloxías e libros para ler despois da cartilla. Tabulov combinou o traballo sobre os libros de texto escolares coa docencia na Escola Pedagóxica Circasiana.
En 1937 foi reprimido ilegalmente por unha acusación absurda de vulgarizar a lingua abaza. Pasou uns dous anos no cárcere circasiano. En 1939 foi posto en liberdade por falta de corpus delicti.
Despois da guerra, T. Z. Tabulov volve participar activamente na preparación e produción de libros de texto para nenos abazas. En pouco tempo, traducindo do ruso e incluíndo as súas propias obras literarias sobre unha base folclórica, Tabulov publicou varios voluminosos libros de texto e antoloxías.
Desde 1951, traballou no Instituto de Investigación Circasiano, preparou varios traballos científicos para a súa publicación, incluíndo un volume sobre adiviñas e proverbios abazas.
Creación
Tabulov é o autor das primeiras obras da literatura abaza: poemas e cancións "Vida feliz", "Escola", "As nosas mulleres"; dramatizacións "Obreiros e labregas", "Vello e novo". Escribiu os poemas "Psyzh" e "Elburgan", a historia "Dzhalduz", as obras de teatro "Zuli" e "Zarylya" sobre a emancipación das mulleres musulmás.
En 1947, T. Tabulov publicou a primeira colección de contos populares abazas e en 1955 en colaboración a segunda en colaboración con K. Shakryl, e que significou a derradeira contribución de T. Z. Tabulov ao desenvolvemento da cultura abaza.
Heat (filme de 1995)
Heat é un filme estadounidense de 1995 escrito e dirixido por Michael Mann. Conta cun elenco liderado por Al Pacino e Robert De Niro, xunto con Tom Sizemore, Jon Voight e Val Kilmer nos papeis secundarios. O filme conta o conflito entre un detective do Departamento de Policía dos Ánxeles, interpretado por Pacino, e un afamado ladrón, interpretado por De Niro.
I onde dager
I onde dager é un filme noruegués de 2021 dirixido por Tommy Wirkola e protagonizado por Aksel Hennie e Noomi Rapace.
Acción
Lars (Hennie) e Lisa (Rapace) son unha parella que se odia, e cada un deles artella asasinar ao outro durante viaxe a unha casa de campo. Porén, os seus plans son destruídos cando descobren que na casa se agochan tres fuxitivos.
Sólido Galego
miniatura|[[Tremissis|Triente de ouro procedente da ceca bracarense, na que se representa a Vitiza como rei.]] O Sólido Galego, ou Soldo Galego, foi unha moeda existente no Reino de Galiza entre, cando menos, os séculos IX e XII.