cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marie Dressler
Traxectoria
O seu primeiro papel importante no cinema chegou en 1914 en Tillie's Punctured Romance, dirixido por Sennett e protagonizado por Charles Chaplin. O filme foi un éxito de público, polo que durante os seguintes anos seguiría facendo comedias. Na folga de actores de 1919 en Nova York a Chorus Equity Association elixiuna como primeira presidenta. A súa belixerancia fíxolle difícil obter traballo durante os anos vinte.
En 1927, a guionista Frances Marion, da Metro-Goldwyn-Mayer, usou a súa influencia para que a contratasen. Un dos primeiros filmes na MGM foi The Callahans and the Murphys. O filme inicialmente foi un éxito, pero as protestas dos irlandeses pola imaxe que daba deles fixo que o filme fose cortado e posiblemente destruído. Finalmente cos seus seguintes filmes recuperaría a sona.
Gañou o Oscar á mellor actriz pola súa interpretación en Min and Bill, con Wallace Beery. Seguiu traballando ata que lle diagnosticaron un cancro terminal, causa do seu pasamento en 1934.
Adam Małysz
Adam Henryk Małysz ([adam maȗiʃ]), nado en Wisła o 3 de decembro de 1977, é un saltador de esquí polaco, gañador de dúas medallas nos Xogos Olímpicos de Inverno e catro medallas de ouro nos Campionatos Mundiais na modalidade de saltos de esquí. Catro veces gañou a Copa do Mundo de Esquí (2001/2002, 2002/2003, 2003/2004 e 2006/2007), sendo o primeiro saltador que o fixo tres veces seguidas. 17 veces gañou o título dos Campionatos de Polonia en salto de esquí e tres veces obtivo o título de Mellor Deportista de Polonia.
Małysz comezou a súa carreira cando tiña tan só seis anos. En 1994 por primeira vez na súa vida saltou na competición da Copa do Mundo. Tamén nese ano, en Innsbruck gañou os primeiros puntos na clasificación xeral deste torneo.
Adam Małysz gañou o seu primeiro concurso da Copa do Mundo en Oslo en 1996. En 2001 gañou o Torneo dos 4 Trampolíns. Na tempada 2001/2002 gañou a Copa do Mundo sendo o primeiro representante de Polonia na historia dos saltos en facelo. Nos XIX Xogos Olímpicos de Inverno no ano 2002, en Salt Lake City, gañou dúas medallas: o bronce no trampolín K-90 e a prata no K-120.
En 2001, dúas veces en 2003 e en 2007 gañou o título de Campión Mundial.
Courage League 1991-1992
Formato da competición
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 16 de novembro de 1991, tralo remate da Copa do Mundo de Rugby 1991 na que Inglaterra foi finalista, e rematou o 25 de abril de 1992.
The Von Bondies
The Von Bondies foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1997 en Detroit e activa ata o ano 2011. O grupo creárono Jason Stollsteimer e Marcie Bolen e pasou por varios cambios de membros e nomes, como The Baby Killers, antes de quedar con "The Von Bondies" no ano 2000. Don Blum uniuse no 1999 tras asistir a numerosos concertos de The Baby Killers, mentres que Leann Banks foi escollido tras unha audición. The Von Bondies déronse a coñecer tras un concerto de Ano Novo en Detroit no ano 2000. Como asistente ao concerto estaba Long Gone John, dono do selo Sympathy for the Record Industry. Isto fixo que Sympathy publicase o álbum de estrea da banda, Lack of Communication, en 2001.
No ano 2003 a banda editou o álbum ao vivo Raw and Rare a través do selo Dim Mak Records, que foi seguido en 2004 polo seu éxito Pawn Shoppe Heart, lanzado por Sire Records. Pawn Shoppe foi producido por Jerry Harrison de Talking Heads e co-producido por Stollsteimer. O disco acadou o número 36 nas listas británicas, e o 8 na lista estadounidense da Billboard Top Heatseekers, onde estivo oito semanas. O seu exitoso sinxelo "C'mon C'mon" acadou o posto 25 da Billboard Hot 100 e puido escoitarse nas radios de todo o país.
Unha versión máis curta de "C'mon C'mon" foi a sintonía da serie de televisión Rescue Me e foi interpretada ao vivo polo grupo na película de Michael Winterbottom 9 Songs. MLB Network tamén usa un anaco do tema na apertura do seu programa 30 Clubs in 30 Days.
No ano 2008 a banda asinou co selo indie Majordomo Records. A súa estrea coa discográfica foi o álbum Love, Hate and Then There's You, editado en febreiro do ano 2009 e que contiña o sinxelo "Pale Bride."
Coñecida como unha banda de directo, The Von Bondies ten encabezado xiras por Europa, Australia e os Estados Unidos, e foi abreconcertos de grupos como The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda e The Donnas. Tanñen aareceron nos programas Late Show with David Letterman, Last Call with Carson Daly e CD:UK.
Westport
Westport (Cathair na Mart en irlandés) é unha vila do Condado de Mayo, provincia de Connacht (Irlanda). Está situada na costa Oeste da Illa, ao Sur-leste de Clew Bay, na costa atlántica. Wesport é un punto importante de arquitectura xeorxiana e é coñecida por ser unha das poucas vilas planificadas do país (foi planificada polo arquitecto inglés James Wyatt en 1780), esta planificación foi encargada polo Marqués de Sligo.
Historia
A vila orixinal de Cathair na Mart existiu nalgún lugar arredor do que agora é a fachada Leste de Westport House. Tiña unha poboación en torno aos 700 habitantes e foi trasladada á súa localización actual arredor de 1780 pola familia Browne de Westport House, que renomeou a vila como Westport. Este traslado da localización orixinal estivo planificado polo arquitecto James Wyatt.
Xeografía
Westport atópase na costa occidental de Irlanda, ao sueste de Clew Bay a uns 80 metros sobre o nivel do mar. Preto da vila, a 10 km ao Oeste, cerca das vilas de Murrisk e Lecanvey, se atopa Croagh Patrick, un monte de 764 m de altitude e que é un importante punto de peregrinación, este monte é coñecido localmente como the Reek.
Cultura
miniatura|esquerda|200px|Matt Molloy's Pub Matt Molloy de The Chieftains ten un pub en Bridge Street no centro da vila, onde se pode desfrutar de música folk en directo.
As xentes de Westport son coñecidas tradicionalmente como Coveys. Hai unhas décadas existía un dialecto chamado Covey que era inintelixible para os forasteiros.
Voo 751 de Scandinavian Airlines
O voo 751 de Scandinavian Airlines era un voo regular de pasaxeiros de Scandinavian Airlines entre Estocolmo e Varsovia con escala en Copenhague. O avión era un McDonnell Douglas MD-81, con rexistro OY-KHO, pilotado polo capitán danés Stefan G. Rasmussen (44) e o primeiro oficial sueco Ulf Cedermark (34). O 27 de decembro de 1991 formárase xeo nas raíces das ás (preto da fuselaxe) antes da engalaxe. Este desprendeuse e foi aspirado polos motores cando o avión estaba no aire tras a engalaxe. Despois de que ámbolos dous motores fallaran os pilotos víronse obrigados a realizar unha aterraxe de emerxencia nun campo preto de Gottröra, a uns 10 km ao nordés do aeroporto de Arlanda. Debido ao impacto a fuselaxe partiu en tres partes, pero os 129 pasaxeiros a bordo do avión sobreviviron.
Avión
O aparello era un McDonnell Douglas MD-81, rexistrado OY-KHO, número de serie 53003, e número de liña 1844. O seu primeiro voo foi o día 16 de marzo de 1991 e entregouse a SAS pouco despois, o día 10 de abril. No momento do accidente levaba en servizo tan só nove meses. O avión estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D.
Accidente
O avión chegara ao aeroporto de Arlanda ás 22:09 hora local tras un voo dende Zürich e foi aparcado durante a noite a temperaturas entre os 0 e 1 °C. Uns 2 550 quilogramos de combustible moi frío, arrefriado durante o voo, permanecían nos tanques das ás. Debido a isto, formouse xeo transparente na parte superior das ás que non foi detectado. O avión foi desxeado con 850 litros de fluído de desxeo, pero non houbo unha comprobación posterior de se quedaba algo por parte do persoal de desxeo ou do piloto ao cargo, o capitán Rasmussen, algo que estaba obrigado a facer segundo o "Boletín da cabina de voo/Invernización" de Scandinavian Airlines entregado aos pilotos.
O avión engalou de Estocolmo ás 08:47. Pouco despois de elevarse, anacos de xeo desprendérose e bateron cos ventiladores dos dous motores, deformando os álabes o suficiente como para alterar o fluxo de aire cara os compresores. O fluxo de aire perturbado fixo que os compresores se parasen o que fixo á súa vez que os motores se sobrecargasen. Como os motores non se desaceleraron o suficiente, as sobrecargas continuaron. As altas cargas derivadas das repetidas sobrecargas provocaron rapidamente a ruptura de ámbolos dous motores.
Dende o punto de vista dos pilotos, despois de 25 segundos de voo, o primeiro que notaron foron ruídos e vibracións causados pola sobrecarga do motor 2. A tripulación de voo respostou desacelerando un poco o motor, pero un sistema automático, o ATR (automatic thrust restoration) do que SAS non informara aos seus pilotos, incrementou o empuxe simultaneamente como resposta á potencia asimétrica nos motores e á reducida taxa de ascenso. Como consecuencia, a sobrecarga dos motores continuou. O capitán de SAS Per Holmberg, que viaxaba como pasaxeiros, decatouse rapidamente dos problemas e entrou na cabina proporcionando unha inestimable axuda á tripulación. O motor 1 sobrecargouse 39 segundos despois e ámbolos dous motores fallaron aos 76 e 78 segundos, respectivamente, do inicio do voo, a unha altura de 3 220 pés (980 m).
O piloto respostou á perda dos dous motores inclinando o avión cara abaixo antes de nivelalo, para intentar mantelo planeando a máxima distancia posible sen que entrase en perda. Os pilotos solicitaron regresar a Arlanda e intentaron reiniciar os motores, pero, co avión saíndo da cobertura de nubes a 270 m de altura, elixiron un campo no bosque en Gottröra, Uppland, para realizar unha aterraxe de emerxencia.
Durante o descenso final o avión chocou con varias árbores, perdendo unha gran parte da á dereita. Golpeou o chan primeiro coa cola, desprendéndose o cono de cola. O avión esvarou ao longo do campo 110 metros e a fuselaxe partíuse en tres partes. Como resultado do accidente 25 persoas resultaron feridas de certa consideración, dúas delas de gravidade, pero non houbo vítimas mortais. O persoal de cabina deu instrucións aos pasaxeiros para que adoptasen a posición de impacto, ao que se lle atribuíu a falta de vítimas mortais.
A tripulación de voo, e especialmente o capitán Rasmussen, foron eloxiados pola hábil aterraxe de emerxencia nunha situación de rápido desenvolvemento e potencialmente fatal.
Morillas, Campo Lameiro
Santiago de Morillas é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Campo Lameiro. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 51 habitantes (27 mulleres e 24 homes), a mesma cantidade ca en 2004. Ten dúas entidades de poboación.
Lipofuscina
miniatura|dereita|upright=1.4|Micrografía na que se mostra a lipofuscina, de cor castaño/amarelo, nunha [[biopsia de fígado con GGH; tinguidura de hematoxilina-eosina.]] A lipofuscina é o nome que reciben certos gránulos celulares dun pigmento de cor amarela-castaña finamente granular, que están compostos de residuos principalmente de contido lipídico resultantes da dixestión lisosómica. Considérase que é un dos pigmentos que se orixinan coa idade, que se encontra no fígado, riles, músculo cardíaco, retina, glándulas adrenais, neuronas, e células ganglionares. Coa idade orixina manchas na pel chamadas lentigo solar ou senil Acumúlase arredor do núcleo das células, e é un tipo de lipocromo. Presenta fluorescencia en bandas próximas aos 400 nm.
Formación e reciclaxe
A lipofuscina considérase que é principalmente o produto da oxidación/polimerización de ácidos graxos insaturados e proteínas, e pode ser sintomática de danos na membrana, ou danos nas mitocondrias ou nos lisosomas. Ademais do seu grande contido lipídico, a lipofuscina contén tamén azucres, e metais, como aluminio, ferro, cobre cinc e mercurio.
A acumulación de materiais de tipo lipofuscina pode ser o resultado dun desequilibrio entre os seus mecanismos de formación e eliminación: Esta acumulación poode ser inducida en ratas administrando un inhibidor da protease, como a leupeptina; despois dun período de tres meses, os niveis de materiais similares á lipofuscina volven ao normal, o que indica que actuou un mecanismo de eliminación significativo. Porén, este resultado é controvertido, xa que é cuestionable que o material inducido pola leupeptina sexa verdadeira lipofuscina. Hai probas de que a "verdadeira lipofuscina" non é degradable in vitro;  e non está claro se estes resultados se producen tamén in vivo en longos períodos de tempo.
Relación con doenzas
miniatura|Micrografía de músculo cardíaco con pigmento lipofuscínico, con tinguidura de hematoxilina-eosina. Aínda que a lipofuscina se acumula de forma natural coa idade, pode interferir co proceso autofáxico, e favorecer a acumulación de compoñentes celulares degradados, sensibilizar aos lisosomas e células á oxidación, e interferir coa actividade fagocítica das células do epitelio pigmentado da retina, polo que pode influír en diversas doenzas.
A acumulación anormal de lipofuscina está asociada cun grupo de doenzas neurodexenerativas chamadas lipofuscinoses, por exemplo, a lipofuscinose ceroide neuronal, tamén chamada enfermidade de Batten entre outros nomes.
A acumulación patolóxica de lipofuscina está implicada na enfermidade de Alzheimer, enfermidade de Parkinson, esclerose lateral amiotrófica, certas enfermidades lisosómicas, acromegalia, atrofia por denervación, miopatía lipidica, enfermidade pulmonar obstrutiva crónica, e miopatía centronuclear. A acumulación de lipofuscina no colon é a causa da condición chamada melanose do colon.
Posibles terapias
A restrición de calorías, a vitamina E, e o incremento do glutatión parecen reducir ou deter a produción de lipofuscina.
A droga nootrópica piracetam reduce significativamente a acumulación de lipofuscina no tecido cerebral das ratas.
A dexeneración macular húmida pode ser tratada usando fototermólise selectiva, na cal un pulso láser non enfocado quenta predominantemente e elimina as células ricas en pigmento (é dicir, en lipofuscina), deixando intactas as células sas, que se multiplican e enchen os ocos. A técnica tamén se usa no tratamento da pel para eliminar tatuaxes, lentigo solar (manchas na pel), e en xeral para facer que a pel pareza máis nova. Esta capacidade de actuar selectivamente contra a lipofuscina abriu novas oportunidades de investigación no eido da medicina antienvellecemento.
Recentemente descubriuse un novo fármaco que pode eliminar a lipofuscina nas células epiteliais pigmentadas da retina. Isto é unha nova terapia que se pode aplicar para o tratamento da dexeneración macular relacionada coa idade seca e a enfermidade de Stargardt, para as cales actualmente non hai tratamento específico. O fármaco ten a designación de medicamento orfo para o tratamento da enfermidade de Stargardt na Axencia Europea de Medicinas.
Outros usos
A cuantificación da lipofuscina utilízase para a determinación da idade en varios crustáceos como os lumbrigantes e as lagostas. Nestes animais, carentes de otólitos, non se pode determinar a idade do mesmo modo que o utilizado cos peixes óseos, nos cales o animal incrementa o número de capas nos seus otolitos, que se poden contar. Varios estudos indican que a cantidade de lipofuscina dos pedúnculos oculares destes crustáceos pode servir para coñecer a súa idade. Este método aínda non foi aplicado amplamente nas pesquerías principalmente debido a diferenzas nas curvas de acumulación de lipofuscina entre os animais salvaxes e os de acuario.
Portable Network Graphics
miniatura|250px|Imaxe PNG de 24 [[bits, cunha capa de transparencia ("alpha") de 8 bits.]] miniatura|250px|Imaxe como a anterior na que a transparencia se mostra como fondo axadrezado. PNG (Portable Network Graphics) é un formato gráfico baseado nun algoritmo de compresión sen perda para bitmaps non suxeito a patentes. Este formato foi desenvolvido en boa parte para liquidar as deficiencias do formato GIF e permite almacenar imaxes cunha maior profundidade de cor e outros importantes datos. Soporta unha paleta de cores de 16 bits, varios niveis de transparencia e emprega compresión sen perda mediante o formato ZIP. É un estándar recomendado polo W3C e recoñecido como estándar ISO (ISO/IEC 15948:2003).
Historia e desenvolvemento
As motivacións para crear o formato PNG xeráronse en 1995, despois de que Unisys anunciase que faría cumprir a patente de software do algoritmo de compresión de datos LZW utilizado polo GIF (patente dos Estados Unidos 4.558.302 e outras ao redor do globo). Había outros problemas co formato GIF que facían desexable un cambio, por exemplo a súa limitación a paletas de 8 bits de 256 cores como máximo, cando os computadores xa soportaban miles ou millóns de cores.
Orixinalmente PNG era un acrónimo recursivo que significaba PNG non é GIF (PNG's Not GIF).
Aínda que o GIF soporta animación, o PNG desenvolveuse como un formato de imaxe estático e creouse o formato MNG como a súa variante animada.
O PNG gañou maior popularidade en agosto de 1999 cando Unisys puxo fin á súa política de licenzas de patente libres de dereitos para os desenvolvedores de software libre ou non comercial.
Cabeceira do ficheiro
Un arquivo PNG empeza cunha firma de 8 bytes, os valores en hexadecimal son: 89 50 4E 47 0D 0A 1A 0A.
Segmentos do ficheiro
Logo da cabeceira atopamos unha serie de segmentos dos cales cada un garda certa información acerca da imaxe. Os segmentos se autodeclaran como críticos (critical) ou auxiliares (auxiliary) de modo que un programa que atope un segmento auxiliar e non o entenda pode ignoralo sen perigo. A estrutura baseada en segmentos está deseñada para poder ampliar o formato PNG mantendo a compatibilidade con versións antigas.
Seccións esenciais
Un decodificador debe ser capaz de entender estas seccións para ler e renderizar un PNG:
Seccións de metadatos
Outros atributos que poden ser almacenados nun PNG inclúen valores de corrección gamma, cor de fondo e metadatos. PNG además tamén emprega a corrección de cor que usan os sistemas de administración de cor coma o sRGB.
Transparencia na imaxe
PNG ofrece unha gran variedade de opcións de transparencia. Con color verdadeiro ou escala de grises, incluso un solo píxel pode ser declarado transparente ou pode engadirse un cale alfa. Para imaxes que usan paletas pódese engadir un cale alfa nas entradas da paleta.
San Cibrao das Viñas, San Cibrao das Viñas
Santo Ildefonso de San Cibrao das Viñas é unha parroquia do concello ourensán de San Cibrao das Viñas na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 730 habitantes (349 homes e 381 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento de 225 habitantes en relación ao ano 2000.
Leopoldo O'Donnell
Leopoldo O'Donnell y Jorís, nado en Santa Cruz de Tenerife o 12 de xaneiro de 1809 e finado en Biarritz (Francia) o 5 de novembro de 1867, foi un militar e político español. Foi nomeado primeiro Duque de Tetuán, Conde de Lucena e Vizconde de Aliaga.
Traxectoria
Á morte de Fernando VII en 1833, estalou a primeira guerra carlista e entre os partidarios da filla de Fernando Isabel II (isabelinos) e os do seu tío e irmán de Fernando VII Carlos María Isidro de Borbón (carlistas); O'Donnell, que tiña daquelas o grao de capitán, aliñouse co bando isabelino, a pesar de ter irmáns e ao seu propio pai no bando carlista. Por distintos feitos de armas no conflito, ascendeu sucesivamente a coronel, logo a brigadier e en xuño de 1837 a mariscal de campo. A defensa de San Sebastián fronte as tropas carlistas en 1838 deulle unha gran notoriedade e fama polo que en 1839, foi nomeado Capitán Xeneral de Aragón, Valencia e Murcia. Ao vencer ao xeneral Cabrera en Lucena, concedéuselle o título de Conde de Lucena e ascendeu a tenente xeneral.
Polas súas conviccións moderadas, tivo que emigrar a Francia, tras a revolución progresista de setembro de 1840 que provocou a renuncia de María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias (nai de Isabel II) á Rexencia.
En 1841 figura na conspiración moderada do xeneral Diego de León contra a Rexencia do xeneral Baldomero Espartero. Nela, O'Donnell recibira o encargo de alentar a sublevación militar en Pamplona, pero ao fracasar en Madrid o asalto ao Pazo Real, intentado por León o 7 de outubro, tivo que volver refuxiarse en Francia.
En 1844, estando o xeneral Ramón María Narváez no poder, foi nomeado capitán xeneral da Habana, cargo que tivo até 1848. Ao regresar á península foi nomeado Senador e director xeneral da Academia de Infantería.
miniatura|160px|dereita|Mausoleo de O'Donnell (Madrid)
Dende 1853, comeza a interesarse pola política activa e en xuño de 1854, á fronte dun batallón de Infantería e unido ao xeneral Dulce, levántase contra o goberno; este envía ao xeneral Anselmo Bleser a enfrontarse con el. O encontro tivo lugar en Vicálvaro e tras un combate simulado (coñécese como la Vicalvarada), ámbolos dous militares retiráronse, quedando a espera, ata que o 7 de xullo publicouse o Manifesto de Manzanares, redactado por Antonio Cánovas del Castillo, que atraeu ao seu bando a gran parte do exército. Co triunfo revolucionario, Espartero é nomeado Presidente do Consello de Ministros e O'Donnell ocupa o Ministerio da Guerra.
Nas novas Cortes formarase un novo grupo político coñecido como Unión Liberal. Partido co que se tratarán de unir moderados e progresistas.
Tras a caída de Espartero en xullo de 1856, sucedeuno O'Donnell formando un goberno que duraría até outubro de 1857, ano en que sería substituído por Narváez.
Volve ao poder en xullo de 1858. Durante este goberno declara a guerra a Marrocos (Guerra de África) o 22 de outubro de 1859, e O'Donnell colócase ao mando das tropas, ocupando Tetuán. O Tratado de Tetuán, que puxo fin a guerra, recoñeceu as posicións españolas no norte de África e ampliou o territorio de Ceuta. A vitoria valeulle o título de Duque de Tetuán con Grandeza de España.
Tras deixar o goberno, O'Donnell marcha a Biarritz onde morre o 5 de novembro de 1867.
A Torre, Perlío, Fene
A Torre é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 201 habitantes no ano 2011, dos cales 90 eran homes e 111 mulleres.
A Pedreira, Sofán, Carballo
A Pedreira é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 13 mulleres.
Khmer
A palabra khmer pode referirse a:
Soiuz 14
Soiuz 14 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 3 de xullo de 1974 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión da Soiuz 14, cos cosmonautas Pavel Popovich e Iuri Artiukhin a bordo, foi acoplarse coa estación militar Saliut 3 e facer diversas probas nela. A tripulación, unha vez na estación, adicouse a facer observacións da Terra e avaliar a súa utilidade militar e a facer experimentos biolóxicos e médicos.
Tras case 16 días en órbita, tendo cumpridos os seus obxectivos, a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 140 km ao sueste de Dzhezkazgan o 19 de xullo de 1974.
Jacinto Rey (escritor)
Jacinto Rey, nado en Vigo o 23 de febreiro de 1972, é un escritor galego en lingua castelá. Actualmente reside en Francia.
Traxectoria
Estudou Ciencias Económicas entre España e Inglaterra, e traballou en varias empresas multinacionais en Alemaña e Suíza.
En 2007 publicou a súa primeira obra, El Cirujano de las Indias, unha novela histórica sobre a colonización española en América del Sur. En 2009 publicou a novela policíaca El último cliente, coa inspectora holandesa Cristina Molen como protagonista, que tivo a súa secula en 2011 coa obra El hombre de El Cairo. Amais, escribiu dous libros de relatos breves e un libro de poemas, El pájaro alunado.
Jacinto Rey
O nome de Jacinto Rey pode referirse a:
Eficiencia de Pareto
Dende un punto de vista económico, Dise que unha situación é óptimo de Pareto (ou eficiente no sentido de Pareto) cando non é posible que ninguén obteña unha ganancia superior sen provocar que alguén perda.
As situacións eficientes de Pareto representan un primeiro punto de equilibrio en toda situación económica: en efecto, nunha situación que non é eficiente no sentido de Pareto sempre hai polo menos un dos actores que pode obter unha ganancia superior sen que isto prexudique a ninguén, e polo tanto tenderá a obter esta ganancia, posto que o pode obter sen ter que vencer ningunha resistencia por parte dos outros, polo menos a priori.
En xeral, considérase que toda situación que non sexa óptimo de Pareto representa un uso incompleto dos recursos dispoñibles.
Jesús Noya González
Jesús Noya González, nado en Santiago de Compostela en 1865 e finado en Viveiro o 25 de xullo de 1943, foi un escritor e xornalista galego.
Sumida
O barrio de Sumida limita cos barrios de Taitō, de Arakawa, de Adachi, de Katsushika, de Edogawa, de Kōtō e de Chūō.
Jesús Noya González
Traxectoria
Foi profesor no Colexio da Natividade de Viveiro. Dirixiu o periódico El Eco de Vivero dende 1893 e foi desterrado de Viveiro en 1908 por tres anos e medio, instalándose en Mondoñedo. Alcanzou o grao de subdiácono (1909) en Mondoñedo, onde foi profesor de Historia eclesiástica, Patroloxía e Arqueoloxía cristiá no Seminario. Volveu a Viveiro, foi director da Biblioteca municipal e cronista da cidade, e dirixiu La Defensa e colaborou en Heraldo de Vivero, La Voz del Pueblo, Renovación e El Correo Español. Deixou incompleta a serie ''El Eco. Paseo histórico-artístico pola ciudad de Vivero''. Escribiu unha peza teatral en galego, Na boca do lobo (inédita), unha novena do Ecce-Homo e traballos sobre a beata Constanza de Castro.
Parte do seu legado documental podemos atopalo no Arquivo do Museo Provincial de Lugo.
Eleccións municipais no Vicedo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Vicedo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello do Vicedo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Vicedo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Século -XII
O século XII antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 1200 a. C. e terminou o 31 de decembro de 1101 a. C.
Eventos
thumb | Murallas da cidade escavada de [[Troia, suposto centro da lendaria Guerra de Troia.]]
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Provincia de Ratchaburi
Distritos
200px|esquerda|A provincia cos distritos A provincia subdivídese en 10 distritos (amphoe), que se subdividen en 104 comunas (tambon), e estas en 935 poboados (muban).
Estado de Bremen
Bremen é o máis pequeno dos 16 Bundesländer nos que se atopa dividida Alemaña.
O Estado de Bremen está composto por dous enclaves separados, as cidades de Bremen e Bremerhaven. A derradeira atópase na beira do Mar do Norte (o nome en alemán significa "porto de Bremen"). Ámbalas dúas cidades están arrodeadas polo estado da Baixa Saxonia.
A Fraga de Perlío, Perlío, Fene
A Fraga de Perlío é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 113 habitantes no ano 2011, dos cales 55 eran homes e 58 mulleres.
Fortaleza
A fortaleza é a calidade do forte, xa sexa física ou moralmente. Pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Pereiramá, Pereiramá, Castroverde
Pereiramá é un lugar da parroquia de Pereiramá no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres).
William John Burchell
miniatura|250px|William John Burchell nun retraro de 1854.
Traxectoria
Desde 1805 a 1810 estudou botánica na illa de Santa Helena.
A partir de 1810 prosegue estes estudos na cidade de Cabo Haitiano (Haití).
De 1811 a 1815 viaxa por Suráfrica para recolectar espécímes de Historia natural, constituíndo durante as súas viaxes unha colección de 50,000 espécimes.
Publica dous volumes sobre as súas expedicións a África en 1822.
En 1825 está en Lisboa e, en 1825, chega a Río de Xaneiro onde permanece un ano.
De 1826 a 1829 viaxa pola selva amazónica onde recompila unha inmensa colección de máis de 15,000 espécímes de plantas e de insectos.
Burchell describiu numerosas novas especies, e realizou observacións astronómicas e meteorolóxicas.
As súas extensas coleccións africanas inclúen plantas, peles de animais, esqueleto s, insectos, sementes, bulbos e peixes.
Honores
Foi elixido membro da Sociedade Linneana de Londres
Epónimos
Máis de trescentas especies e outros taxons lle foron dedicados. Entre eles podemos destacar:
Prudencio de Sandoval
miniatura|300px|page=3|Íntegro, en [[pdf: Antigvedad de la civdad, y iglesia cathedral de tvy, y de los obispos qve se save aya auido en ella, escrito polo bispo Frei Prudencio de Sandoval en 1610.]] Frei Prudencio de Sandoval, nado en Valladolid en 1553 e finado en Pamplona no ano 1620, foi un clérigo bieito, bispo de Tui de 1608 a 1612 e de Pamplona desde esa data até a súa morte, e historiador español.
Traxectoria
Continuou a crónica iniciada por Florián de Ocampo e Ambrosio de Morais, recompilando gran cantidade de fontes documentais, sen demasiada crítica. Utiliza moitos datos de Guevara e Mejía. A súa Vida e Feitos do Emperador Carlos V é considerada como fonte fundamental polos historiadores do período.
Santa Cruz da Rabeda, San Cibrao das Viñas
dereita|miniatura|A Castellana. Santa Cruz da Rabeda é unha parroquia do concello ourensán de San Cibrao das Viñas na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 673 habitantes (326 homes e 347 mulleres), 33 máis ca en 2000. Ten 6 entidades de poboación.
Lingua alur
O alur é unha lingua nilo-sahariana que se fala en Uganda e na República Democrática do Congo.
Distribución xeográfica
Fálase nas rexións de Mahagi e no noroeste da rexión de Djalasiga do distrito de Ituri da provincia Oriental do Congo e no norte do Lago Alberte en Uganda.
Falantes
1 209 000 (2001)
Usos sociais
En Uganda úsase na radio e hai prensa en alur. En 1955 publicouse a Biblia en alur.
Provincia de Ranong
Ranong é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Ranong.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da provincia cos distritos A Provincia Ranong divídese en cinco distritos (amphoe), os cales se subdividen en 30 comunas (tambon) e 167 poboados (muban).
A Christmas Duel
"A Christmas Duel" é un dueto gravado pola banda sueca de garage punk The Hives e a compositora e vocalista estadounidense Cyndi Lauper. Foi editado como sinxelo só en Suecia o 19 de novembro do 2008. Estreouse no número 6 da listas suecas de sinxelos e chegou a acadar o número 4.
O Pavillón, Perlío, Fene
O Pavillón é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 44 habitantes no ano 2011, dos cales 18 eran homes e 26 mulleres.
Carlos II
Carlos II é o nome para referirse a:
O Milladoiro, Biduído, Ames
O Milladoiro é un núcleo de poboación da parroquia de Biduído, no concello coruñés de Ames. Segundo o INE, no ano 2018 tiña unha poboación de 12.848 habitantes (6.107 homes e 6.741 mulleres), o que supón un aumento con respecto o ano 2006.
Historia
O seu topónimo actual ten unha orixe ligada ó culto xacobeo. Antes do século XI cada unha das entradas a Santiago estaba marcada por medio de miliarios romanos. Esta demarcación responde á xurisdición que a igrexa de Santiago tiña sobre o territorio en relación co xiro ou circuíto de peregrinación xacobea. Estes fitos aparecen nomeados como miliarios ata o ano 1 000, palabra que entronca coa latina millia (do numeral mille). Estes nomes, que xa aparecían como O Milladoiro, latinizaronse posteriormente baixo o termo ; desta maneira estableceuse unha relación aparente cos termos latinos e. Esta relación etimolóxica parece ser a orixe dun dos ritos da peregrinación, consistente na colocación de pedras nos chamados milladoiros.
A vila está atravesada pola estrada N-550, arredor da cal foi medrando. Na década de 1970 as aldeas de Seidón, A Madalena e O Milladoiro experimentaron un progresivo crecemento como cidades-dormitorio de Santiago de Compostela.
Ready Player One (filme)
Ready Player One é un filme estadounidense de 2018 producido e dirixido por Steven Spielberg, e escrito por Zak Penn e Ernest Cline, baseado na novela homónima de Cline. Está protagonizado por Tye Sheridan, Olivia Cooke, Ben Mendelsohn, Lena Waithe, T.J. Miller, Simon Pegg e Mark Rylance. A historia está situada no ano 2045, cando a maioría da humanidade emprega o software de realidade virtual OASIS para fuxir da desolación do mundo real. O adolescente orfo Wade Watts (Sheridan) descobre as pistas dun xogo oculto dentro do programa que promete ó gañador a propiedade total de OASIS, e únese a varios aliados para intentar completar o xogo antes de que unha grande empresa dirixida polo empresario Nolan Sorrento (Mendelsohn) poida facelo.
Ready Player One estreouse en South by Southwest o 11 de marzo de 2018, e foi distribuído por Warner Bros. Pictures nos cinemas dos Estados Unidos o 29 de marzo de 2018, en 2D, Real D 3D, IMAX e IMAX 3D. Recadou $582 millóns en todo o mundo, converténdose no sexto filme con maior recadación de 2018. Foi recibido con valoracións positivas por parte da crítica, que louvou os seus efectos visuais, ritmo rápido e a intepretación de Rylance. O filme ten algunhas diferenzas significativas respecto do libro; algúns críticos afirmaron que o argumento do filme supón unha mellora do material fonte.
Ecocardiografía
350px|miniatura|Ecocardiografía en 4D: a tempo real e en 3D. A ecocardiografía, tamén coñecida coma ultrasón cardíaco ou ecocardiograma, é unha tecnoloxía sanitaria que emprega técnicas ecográficas estándares para producir imaxes en rebandas de dúas dimensións do corazón. Ademais, os últimas sistemas de ultrasóns empregan agora imaxes ao vivo en 3D. Desde os comezos, as técnicas de imaxe teñen sido melloradas; os modos A e B (unidimensionais) foron perfeccionados dando paso ao modo M. Este derradeiro modo, malia ser aínda adoito empregado, representa na pantalla un único feixe do modo 2D, e emprégase de xeito complementario a este. Na actualidade, o modo máis utilizado é o 2D, permitido obter imaxes a tempo real e en dúas dimensións. Pódese tamén complementar con outras téxnicas coma o Doppler tisular ou contrastes.
A imaxe resultante dunha ecocardiografía é similar á obtida por calquera outra proba ecográfica. Dita imaxe obtense grazas a un transductor piezoeléctrico que emite e recibe ecos de ultrasóns.
A ecocardiografía adóitase realizar dende o tórax, colocando o transductor sobre o peito, entre as costelas, denominándose así ecocardiografía transtorácica. Outro xeito de realizalo é de xeito transesofáxico, isto é, a través do esófago. Este método, máis invasivo, baséase na introdución do transdutor pola boca do paciente até chegar ao esófago. Esta técnica é a axeitada para observar a aurícula esquerda, xa que esta se atopa a carón do esófago.
Partido Demócrata Gallego
O Partido Demócrata Gallego (PDG) foi un partido galego que se fundou en 1975 da man de Ramón Pais Ferrín e José María García Marcos. Pretendía ser o homónimo do partido de corte liberal que Joaquín Garrigues Walker pretendía crear para todo o estado. Pero o antiautonomismo dos seus dirixentes e a negativa a un período constituínte en España fixo que o partido quedase vencellado aos sectores máis conservadores, conseguindo só 3.196 votos nas eleccións xerais de 1977. O PDG desapareceu en 1978 ao se integrar na UCD.
Joshua Corrales Regueiro
Joshua Corrales Regueiro, coñecido deportivamente como Joshua, nado en Bembibre (León) o 24 de xaneiro de 1990, é un futbolista español. Xoga de dianteiro centro.
Traxectoria
Formado na canteira do Deportivo da Coruña, formou parte do filial branquiazul durante tres tempadas. O 19 de xullo de 2011 anunciouse a súa incorporación á Cultural Leonesa.
Foi convocado varias veces pola selección de Castela e León, nas categorías sub-12, sub-14 e sub-16.
Gaston Reiff
Gaston Reiff, nado o 24 de febreiro de 1921 e finado o 6 de maio de 1992, foi un atleta belga, gañador da medalla de ouro na proba dos 5.000 m nos Xogos Olímpicos de Londres de 1948.
Traxectoria
Reiff naceu en Braine-l'Alleud, e competiu en boxeo e fútbol antes de se dedicar ao atletismo. A carreira que lle deu a gloria olímpica, tivo lugar nun chuvioso día de Londres, e bateu ao gañador dos 10.000 m, o checoslovaco Emil Zátopek, nos últimos metros. Con esta vitoria, converteuse no primeiro atleta belga en gañar unha medalla de ouro olímpica.
Alén de gañar nas Olimpíadas, Reiff tamén estableceu o récord mundial nos 2.000 m, 3.000 m e en 2 millas, e gañou unha medalla de bronce nos Campionatos de Europa de 1950. Gañou 24 títulos nacionais, e bateu 26 récords nacionais; en 1951 posuía tódolos récords de Bélxica nas distancias entre os 1.000 m e os 10.000 m. En 1952, non logrou repetir o ouro olímpico en Helsinqui, e tivo que abandonar na final.
Reiff morreu na súa cidade natal á idade de 71 anos. Case 10 anos despois, foi elixido o terceiro mellor atleta valón do século XX.
Papus
Gérard Anaclet Vincent Encausse, nado na Coruña o 13 de xullo de 1865 e finado en París o 25 de outubro de 1916, foi un médico e ocultista francés de orixe galega, máis coñecido como Papus. Foi gran divulgador do ocultismo e fundador da moderna Orde Martinista.
Provincia de Prachuap Khiri Khan
Prachuap Khiri Khan é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Prachuap Khiri Khan.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da Provincia cos Distritos A provincia subdivídese en 8 distritos (amphoe). Os distritos debúllanse en 48 comunas (tambon) ou en 388 poboados (muban).
O Pachuzo, Perlío, Fene
O Pachuzo é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 61 habitantes no ano 2011, dos cales 28 eran homes e 33 mulleres.
José María Riguera Montero
José María Riguera Montero, nado en Nogueira (Ourol) o 19 de setembro de 1845 e finado en Viveiro o 15 de outubro de 1922, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Tomás Benito Riguera Losada e Francisca Montero Fernández, naturais de Xermade e Ourol. Estudou Latín e Humanidades en Viveiro e cursou tres anos de Filosofía e Letras e outros tres de Teoloxía no Seminario de Mondoñedo. Abandonou o semanario e emigrou a Montevideo en 1870. Alí fundou o Instituto Oriental, establecemento de ensinanza superior. Catedrático de Latinidad, estudou seis anos na Facultade de Dereito e Ciencias Sociais da Universidade de Montevideo, e alcanzou o grao de Doutor. Foi presidente e asesor da primeira Asociación de Socorros Mutuos establecida no Uruguai. Colaborou na prensa americana.
Por motivos de saúde, viuse obrigado a regresar a Galicia. Estableceuse na Coruña, onde promoveu unha delegación da sociedade Vivero y su Comarca e financiou diversos actos culturais.
Foi vicepresidente do consello de administración de La Voz de Galicia e colaborou en Vida Gallega e outras publicacións utilizando os pseudónimos Ramón Erotiguer e Bernardo Miranda, filósofo mindoniense.
Evolución das aves
A evolución das aves empeza no Xurásico, cando as primeiras aves derivaron dun clado de dinosauros terópodos denominado Paraves. As aves teñen a categoría taxonómica de clase, co nome Aves. Durante máis dun século, o pequeno dinosauro terópodo Archaeopteryx lithographica do Xurásico tardío era considerado a ave máis antiga. As filoxenias modernas sitúan as aves no clado dos dinosauros terópodos. Segundo o consenso actual, Aves e un grupo irmán, a orde Crocodilia, son os únicos membros vivos do clado (non clasificado nunha categoría) de "réptiles", denominado Archosauria. Só catro liñaxes de aves sobreviviron ao evento de extinción do Cretáceo–Paleoxeno de hai 66 millóns de anos, dando lugar ás avestruces e aves relacionadas (Paleognathae), patos e relacionadas (Anseriformes), aves que viven no chan (Galliformes), e as "aves modernas" (Neoaves).
Filoxeneticamente, Aves adoita definirse como todos os descendentes do antepasado común máis recente dunha especie de ave moderna específica (como o pardal Passer domesticus), e tamén Archaeopteryx, ou, alternativamente, algunhas especies prehistóricas máis próximas a Neornithes (para evitar os problemas causados polas relacións pouco claras de Archaeopteryx con outros terópodos). Se se usa esta última clasificación entón o grupo máis grande denomínase Avialae. Actualmente, a relación entre os dinosauros, Archaeopteryx e as aves modernas é aínda debatida.
Orixes
Hai probas significativas de que as aves xurdiron dos dinosauros terópodos, especificamente, que as aves son membros de Maniraptora, un grupo de terópodos que inclúen os dromeosauros e ovirraptóridos, entre outros. A medida que se descobren máis terópodos non aviarios que están estreitamente relacionados coas aves, a anteriormente clara distinción entre aves e non aves faise menos clara. Isto foi percibido xa no século XIX, e Thomas Huxley escribiu o seguinte: "Teremos que ampliar a definición da clase das aves para que inclúa as aves con dentes e as aves con extremidades anteriores con garras e colas longas. Non hai evidencias de que Compsognathus posuíse plumas; pero, se así era, sería abofé difícil dicir se se debería chamar ave reptiliana ou réptil aviario.''" miniatura|esquerda|Esqueleto montado dun [[Velociraptor, que mostra os caracteres moi de tipo aviario dos pequenos dinosauros terópodos.]] Os descubrimentos no noroeste da China (provincia de Liaoning) demostran que moitos pequenos dinosauros terópodos tiñan realmente plumas, entre eles o compsognátido Sinosauropteryx e o dromeosáurido microrraptórido Sinornithosaurus. Isto contribuíu a esta ambigüidade á hora de trazar a liña entre as aves e os réptiles. Cryptovolans, un dromeosáurido atopado en 2002 (que podería ser un sinónimo júnior de Microraptor) tiña a capacidade de realizar un voo impulsado, e posuía un esterno con quilla e tiña costelas con procesos uncinados. Cryptovolans parece cadrar mellor co que entendemos por "ave" que Archaeopteryx, o cal carece dalgunhas das modernas características aviarias. Debido a isto, algúns paleontólogos suxeriron que os dromeosauros son en realidade aves basais, cuxos membros máis grandes son secundariamente non voadores, é dicir, que os dromeosauros evolucionaron a partir de aves e non ao contrario. As evidencias que apoian esta teoría actualmente non son concluíntes, pero nas escavacións continúan desenterrándose fósiles (especialmente na China) de dromeosauros emplumados. En calquera caso, é bastante seguro que o voo que utilizaba ás con plumas existía nos terópodos do Xurásico medio. O unenlaxino do Cretáceo Rahonavis tamén posuía características que suxiren que era polo menos parcialmente capaz de facer un voo impulsado.
Aínda que os dinosauros ornitisquios (con pelve de ave) compartían a mesma estrutura da pelve que as aves, as aves orixináronse en realidade a partir dos dinosauros saurísquios (con pelve de lagarto), se a teoría das orixes dos dinosauros é correcta. Deste xeito, chegaron á mesma estrutura pélvica de forma independente. De feito, unha estrutura pélvica de tipo aviario desenvolveuse tamén por terceira vez entre un peculiar grupo de terópodos, os Therizinosauridae.
Unha teoría alternativa á orixe dinosauriana das aves, defendida por uns poucos científicos, especialmente Larry Martin e Alan Feduccia, afirma que as aves (incluíndo os "dinosauros" manirraptores) evolucionaron a partir dos primeiros arcosauros como Longisquama. Esta teoría está contestada pola maioría doutros paleontólogos e expertos en desenvolvemento das plumas e evolución.
Aves mesozoicas
A ave basal Archaeopteryx, do Xurásico, é moi coñecida por ser un dos primeiros "elos perdidos" que se encontraron para apoiar a evolución a finais do século XIX. Aínda que non é considerado un antepasado directo das aves modernas, ofrece unha boa representación de como evoucionou o voo e do aspecto que tiñan as primeiras aves. Pode que fose precedido pola especie Protoavis texensis, aínda que a natureza fragmentaria deste fósil deixa moitas dúbidas de se esta era un antepasado das aves. O esqueleto de todas as candidatas a aves iniciais é basicamente o dun pequeno dinosauro terópodo con mans longas e con garras, aínda que a exquisita conservación do xacemento de fósiles de Solnhofen mostra que Archaeopteryx estaba cuberto de plumas e tiña ás. Mentres que Archaeopteryx e os seus parentes seguramente non eran bos voadores, eran polo menos planadores competentes, establecendo os fundamentos para a evolución da vida voadora. miniatura|Reconstrución de [[Iberomesornis romerali, unha enantiornite con dentes]]
A tendencia evolutiva entre as aves foi a redución de elementos anatómicos para aforrar peso. O primeiro elemento en desaparecer foi a cola ósea, que se reduciu ao pigóstilo e a función da cola foi asumida polas plumas. Confuciusornis é un exemplo desas tendencias. Aínda que esta ave conservaba garras nos dedos, quizais para gabear, tiña unha cola tipo pigóstilo, aínda que máis longa que nas aves modernas. Un gran grupo de aves, as Enantiornithes, evolucionaron en nichos ecolóxicos similares aos das das aves modernas e floreceu durante o Mesozoico. Aínda que as súas ás lembran as das aves modernas, conservan ás con garras e unhas mandíbulas con dentes en vez dun bico na msioría das formas. A perda dunha cola longa foi seguida por unha evolución rápida das súas patas que evolucionaron converténdose en ferramentas moi versátiles e adaptables, que abriron novos nichos ecolóxicos.
No Cretáceo produciuse a aparición das aves modernas coa súa caixa torácica máis ríxida con quilla esternal e ombreiros que permitían realizar un forte batido de ás, esencial para soster o voo impulsado. Outra mellora foi a aparición dunha álula, utilizada para conseguir un mellor control de aterraxe ou do voo a baixas velocidades. Teñen tamén un pigóstilo máis transformado, cun extremo con forma de arado. Un exemplo temperán é Yanornis. Moitas eran aves costeiras, que lembraban as modernas aves de litoral limícolas, entre as que estaba Ichthyornis, ou a patos, como Gansus. Algunhas evolucionaron converténdose en cazadores nadadores, como os Hesperornithiformes, un grupo de aves mergulladoras non voadoras que lembran os actuais mergullóns e movellas. Aínda que eran modernas na maioría dos aspectos, a maioría destas aves conservaban os dentes típicos de réptiles e garras agudas nas mans.