cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sociedade de Historia Monetaria Internacional
Premio de Honra da GIG
Outórgase anualmente, desde 1974, a personalidades destacadas de calquera país no campo da numismática, sinaladamente no coleccionismo de moedas. O primeiro en recibilo foi o profesor Peter Berghaus e, entre os persoairos galardoados, figuran numismáticas insignes como Ursula Kampmann, Elvira Clain-Stefanelli ou Maria Radnoti Alföldi.
Ninja asasino
Ninja asasino (en Ninja Assassin) é un filme estadounidense de artes marciais dirixido por James McTeigue que foi estreado no 2009. Estreouse en galego na TVG o 22 de abril de 2016.
Sinopse
Raizo (Rain) é un neno orfo ó que o clan ninja Ozunu transforma nunha máquina programada para matar; pero, cando o clan asasina un dos seus amigos, Raizo desaparece e prepara a súa vinganza. En Berlín, a axente de Europol Mika Coretti (Naomie Harris) pescuda sobre uns asasinatos políticos e descobre que os responsables son asasinos de elite do Afastado Oriente. Cando o Clan se decata, ordena a súa morte, pero Raizo consegue salvala, aínda que en adiante o Clan non descansará ata que ambos sexan eliminados.
Carina Ari
Maria Karina Viktoria Jansson, nada en Estocolmo o 14 de abril de 1897 e finada en Buenos Aires o 24 de decembro de 1970, foi unha bailarina sueca coñecida como Carina Ari. Despois dunha recoñecida carreira de danza e coreografía que se estendeu dende 1913 ata 1939, principalmente en París, Ari casou e mudouse á Arxentina. Comezou a esculpir, creando bustos de varias figuras destacadas. A partir de 1951, creou dotacións para axudar os bailaríns, establecendo fondos para axudar bailaríns enfermos ou envellecidos, para promover novos talentos e para establecer unha biblioteca en Suecia para fomentar o estudo sobre a danza. A biblioteca Carina Ari de Estocolmo posúe unha das coleccións máis extensas de materiais de arquivo sobre danza en Europa.
Vida temperá
Maria Karina Viktoria Jansson naceu en Estocolmo, Suecia. Criada na pobreza, con dúbidas sobre ás súa orixe debido á súa complexión escarpada, Jansson soñou con ser bailarina dende pequena. En 1911 matriculouse na escola de danza ofrecida da Kungliga Operan (Real Ópera Sueca), graduándose en 1913.
Carreira
Ao rematar os seus estudos, Jansson entrou no corpo de ballet do Kungliga Baletten (Real Ballet Sueco). 1913 foi o ano no que Michel Fokine ingresou na compañía como o seu director artístico. O seu enfoque difería do que se fixera no pasado, promovendo os bailaríns a papeis baseados na habilidade, en lugar do seu rango na compañía. Fokine seleccionou a Jansson para participar no corpo de ballet para a produción de Les Sylphides e ao ano seguinte escolleuna para un pequeno papel en Scheherazade. As actividades da compañía de ballet suspendéronse durante a primeira guerra mundial, mais en 1918 e de novo en 1919, Jansonn participou con Fokine en dúas aparicións como convidada durante o verán no teatro dos xardíns Tivoli. Durante a primeira destas aparicións, Jansonn cambiou o seu nome artístico por Carina Ari.
En 1919, Ari abandonou o Ballet Real, pediu prestados cartos e mudouse a Charlottenlund, Dinamarca, para estudar con Fokine, que collera unha casa alí. Despois de graduarse da formación de Fokine e recibir o seu apoio polas súas habilidades coreográficas, regresou a Estocolmo. Foi contratada por Mauritz Stiller para coreografar o ballet Schaname para o seu filme Erotikon (1920). A escena do ballet era extensa e requiría todo o Real Ballet para a actuación. Pouco despois de rematar a rodaxe, deixou Estocolmo e mudouse a París. Traballou como bailarina principal cos Ballets suédois de Rolf de Maré entre 1920 e 1923, destacando polos seus fluídos movementos de brazos. A primeira produción da compañía, Ibéra, foi composta por Isaac Albéniz, baseada en temas españois que se adaptaban tanto ao aspecto escuro de Ari como ao seu estilo de baile. Tamén apareceu en Jeux e La Nuit de Saint-Jean con éxito, e despois en 1922, Jean Börlin, o outro solista e coreógrafo, escribiu Anitra’s Dance especialmente para ela. Interpretou a peza recibindo boas críticas e pedindo bises, pero notoriedade que recibía causou conflito con Börlin, que lle prohibiu volver bailala. Ari deixou a compañía despois da temporada 1923.
Ari foi entón contratada como solista na Opéra-Comique, onde Désiré-Émile Inghelbrecht exercía como director musical. Os dous casaron en 1925, o mesmo ano no que lanzou Scénes Dansées. O ballet, que coreografou e bailou, contou cunha orquestra sinfónica completa, escenografías detalladas e oito danzas en solitario, sen interrupcións. Entre danzas, Ari corría para cambiar de vestiario rapidamente antes do seu seguinte baile. A representación foi unha das primeiras en que apareceu unha bailarina de adestramento clásico nunha produción teatral a unha escala tan grande e achegouse á danza moderna máis que ás súas raíces clásicas. As súas críticas foron excelentes e realizou unha xira por toda Europa coa produción ata 1939. En 1928 Ari foi contratada pola Ópera de París para a coreografía e creou Rayon de Lune, bailando como protagonista. A música do ballet estaba baseada en Thème et Variations, composta por Gabriel Fauré. Ao ano seguinte, formou a súa propia compañía e foi contratada como coreógrafa para a Fête des Narcisses celebrada en Montreux, Suíza. Despois, durante a temporada 1929-1930, traballou para o Teatro Nacional Alxeriano Mahieddine Bachtarzi en Alxer. De regreso a París, converteuse en directora de ballet da Opéra-Comique ata 1933. Entre 1935 e 1937, apareceu en Estocolmo na Ópera Real. En 1938, Serge Lifar contratou a Ari como solista para o papel da sulamita en Le Cantique des Cantiques. Aínda que tiña moitas estrelas na Ópera de París para escoller, seleccionou a Ari debido á súa fluidez e estilo máis moderno. A súa última actuación foi o 30 de marzo de 1939, cando interpretou as súas Scénes Dansées na Opéra-Comique.
Ari de reumatismo, Ari viaxou a Aix-les-Bains, no sur de Francia, onde coñeceu a Jan Henrik Molzer, un dos directores da empresa neerlandesa de bebidas Bols. Ela e Inghelbrecht separáronse, Ari casou con Molzer e en 1940 mudouse a Buenos Aires, Arxentina. Ari comezou unha segunda carreira como escultora. As súas pezas máis destacadas son bustos de Dag Hammarskjöld, Serge Lifar e Rolf de Maré. O seu busto de Hammarskjöld está exposto na torre que leva o seu nome na cidade de Nova York. Á morte do seu marido en 1951, Ari comezou a usar a súa fortuna para bailaríns enfermos ou envellecidos.
Últimos anos
En 1961 creou unha bolsa anual para outorgar a unha prometedora bailarina nova, así como unha medalla anual para recoñecer os que promoven o desenvolvemento da danza en Suecia. En 1969, Ari dotou unha segunda fundación que leva o seu nome para crear a Biblioteca Carina Ari. A biblioteca está anexa ao Museo da Danza de Suecia e contén o arquivo máis completo de literatura sobre danza do norte de Europa.
Ari morreu o 24 de decembro de 1970 en Buenos Aires.
Give 'Em Enough Rope
Give 'Em Enough Rope é o segundo álbum da banda británica de punk rock The Clash, publicado o 10 de novembro de 1978 a través do selo CBS Records. Foi o seu primeiro disco editado nos Estados Unidos, precedendo á versión estadounidensen de The Clash. O álbum foi ben recibido pola crítica e polos seguidores, acadando o número 2 na lista británica de álbums, e o número 128 na Billboard 200.
A Eirexa, Arnuíde, Vilar de Barrio
A Eirexa é un lugar da parroquia de Arnuíde, no concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 9 eran mulleres.
Giambattista Basile
Giambattista Basile, nado en 1566 ou 1575 e finado en 1632, foi un escritor napolitano en lingua italiana.
Traxectoria
Naceu no seo da clase media napolitana. Serviu como militar para varios príncipes italianos, entre eles o dogo veneciano. Foi na súa estadía veneciana cando comezou a escribir poesía. De volta a Nápoles estivo baixo a protección de Caracciolo d'Avellino.
É coñecido por escribir unha colección de contos, Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille, que publicou postumamente a súa irmá en dous volumes en 1634 e 1636. Está construída segundo o modelo do Decamerón de Boccaccio, polo que é coñecida como o Pentamerone dende 1674. Nestes contos Basile recolleu e adoptou os contos escoitados nas súas viaxes entre Creta e Venecia. Moitos deles, posteriormente, foron adaptados por Charles Perrault e os irmáns Grimm, entre eles Cinsenta, Rapunzel, O gato con botas, A bela durminte ou Hansel e Gretel.
Basílides
Basílides foi un teólogo gnóstico de Alexandría do século II. As súas teorías coñécense a través de santo Ireneo (Adversus haereses) e santo Hipólito.
Basílides tivo numerosos discípulos, tanto en Exipto como na Europa meridional. Distinguiuse polo uso de expresións misteriosas e amuletos, como Abraxas. Os seus seguidores, os basilidianos, dirixidos polo seu fillo Isidoro, formaron unha seita gnóstica, a cal desapareceu no século IV.
Cosmogonía
Basílides opuña o caos ou materia confusa, a que xeraba o mal, a un principio divino inaccesible e sostiña que o Fillo que enviara o Pai só morrera en aparencia e carecía de corpo humano.
Segundo Ireneo de Lión, Basílides ensinaba que do Deus supremo xurdiran 365 ceos, un dos cales -o noso- oculta un mundo "sublunar" e está gobernado por un demiúrgo subalterno: o Yahvé dos xudeus.
Segundo Hipólito de Roma, Basílides fai derivar toda existencia dunha divindade suprema inconcibible, da que se enxendran, en sucesivos despregues, numerosos estratos, o último dos cales é o noso mundo, gobernado polo deus dos xudeus. Concibe unha redención totalmente intelectual, consistente na súbita revelación (gnose) da existencia de Deus, ao que descoñecemos polo orgullo inconsciente (isto comportaría unha grande ignorancia, que cubriría o universo e a cada ser humano, e non permitiría coñecer outros mundos superiores a este, e só quedarían os desexos de elevarse por riba de tal condición).
Patrick Wolf
Patrick Denis Apps, nado en Londres o 30 de xuño de 1983, é un cantautor inglés, máis coñecido como Patrick Wolf. A súa música caracterízase pola ampla variedade de instrumentos que utiliza (o ukelele, o piano ou a viola, e con menor frecuencia a arpa, a guitarra ou o violín) así como polos distintos estilos que mestura, que van desde o pop até o folk, pasando polo rock e o techno.
Traxectoria
Educado nun ambiente creativo, xa de neno recibía clases de violín e participaba no coro da igrexa. Con once anos constrúe o seu primeiro theremin, e con doce comeza a gravar, cunha gravadora de catro pistas, as súas primeiras cancións con voz, violín e órgano. Aos catorce únese ao grupo de pop art Minty, e dous anos despois abandona os seus estudos e marcha da casa. A partir de aí, Wolf gaña a vida actuando na rúa nun cuarteto de corda, e crea o grupo Maison Crimineaux, un trío centrado na deconstrución en torno ao ruído branco e o pop. Á vez, segue a traballar no seu material propio, que acabará tomando forma no seu primeiro LP, Lycantrophy, despois de que Kristian Robinson (Capitol K) o vexa actuar nun concerto de Maison Crimineaux en París.
Lycantrophy e Wind in the Wires
O ritmo de composición e gravación de Patrick Wolf chamou a atención de Fat Cat Records, que lle proporcionou un ordenador Atari e unha mesa de mesturas, cos que dará forma a Lycantrophy. Durante un ano, paralelamente á gravación do disco, Wolf estuda composición na Trinity College of Music. Finalmente, Lycantrophy ve a luz no verán de 2003. Do mesmo xeito, ese mesmo ano aparecerá como colaborador, tocando a viola, xunto con grupos como Chicks on Speed, Arcade Fire, Owen Pallett e The Hidden Cameras. Logo, o selo alemán Tomlab sería o encargado de publicar o seu álmbum no resto de Europa e nos Estados Unidos. O seu segundo disco, Wind in the Wires, inspírase nas raíces córnicas e irlandesas de Patrick, e foi lanzado no 2005 baixo o mesmo selo e aclamación por parte da crítica. O seu single, Tristan, baseánse na lenda córnica de Tristán, e fica hoxe en día como unha das súas cancións mellor recibidas por fans e crítica.
The Bachelor e The Conqueror
Patrick Wolf comezou a traballar no seu seguinte álbum, titulado Battle inicialmente, logo de rematar a xira de The Magic Position. O disco foi concibido, nun principio, como un álbum político, mais a temática cambiou e pasou a xirar en torno a depresión de Wolf durante os concertos. Porén, antes de entrar no estudo de gravación, namorouse e cambiou a orientación do álbum outra vez, e finalmente resultou en suficiente material para dous discos. Wolf marchou de Universal Records, e o 10 de decembro de 2008 anunciou na NME o seu plan de vender accións do álbum a dez libras en bandstocks.com: "En resumo, podes investir na realización e produción do álbum, e así conseguir unha parte de accións del. Deste xeito, podes ser case parte dun selo discográfico, como un copropietario do disco". O 12 de febreiro de 2009, Wolf anunciou os títulos de ambos discos, The Bachelor e The Conqueror. O primeiro single de The Bachelor, "Vulture", foi lanzado o 2 de abril do 2009 en vinilo e descarga dixital. A cara B incluía un novo tema, "The Tinderbox", e mesturas do tema principal.
The Bachelor foi lanzado o 1 de xuño do 2009, mentres que o segundo single, "Hard Times", lanzouse o 6 de xullo do 2009. O terceiro e último single, "Damaris", foi publicado o 14 de decembro do 2009, uns meses antes do lanzamento de The Conqueror, agardado para o 2010.
En abril do 2010 anunciouse que Wolf viña de firmar un contrato con 'Hideout', un subselo de Mercury Records.
Vida persoal
En setembro de 2008, Wolf denunciou que fora botado dun concerto de Madonna polo membros de seguridade por ter bicado ao seu mozo. Segundo contou a Electroqueer: "Colléronnos e arrestáronnos, e botáronnos fóra. Estaban a mirar polas cámaras de seguridade."
A Esculqueira, A Mezquita
Santa Eufemia da Esculqueira é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 71 habitantes 32 homes e 39 mulleres). A parroquia limita ao sur con Portugal, coa freguesía de Pinheiro Novo, do concello de Vinhais.
Kevin De Bruyne
Kevin De Bruyne ( AFI : [də ˈbrœy̆nə]), nado en Drongen, Flandres Oriental, o 28 de xuño de 1991, é un futbolista belga que xoga como centrocampista ofensivo ou extremo para o Manchester City da Premier League inglesa.
A Esculqueira, A Mezquita
Patrimonio
A igrexa parroquial está dedicada á advocación de Santa Eufemia. Na parroquia está o miliario da Xeria, que sinalaba a vía romana entre Chaves e Astorga por Sanabria.
Kevin De Bruyne
Traxectoria
Nado en Drongen, un submunícipio de Gante, capial do Flandres Oriental, De Bruyne comezou súa carreira no KVV Drongen en 1997 aos seis anos de idade. Dous anos máis tarde, en 1999, marchou ao Gent, onde permaneceu até 2005, para despois ser transferido ao Genk. Alí foi ascendido ao primeiro equipo en 2008 da man do adestrador Pierre Denier, aínda que non chegaría a debutar até o 9 de maio de 2009, nunha derrota por 3 a 0 contra o Charleroi.
Lou Barlow
Louis Knox Barlow, nado o 17 de xullo de 1966, é un músico estadounidense coñecido por ser un dos pioneiros no desenvolvemento do lo-fi a finais da década dos 80 e principios dos 90. Foi membro fundador das bandas Deep Wound, Dinosaur Jr., Sebadoh e The Folk Implosion.
Traxectoria
Barlow naceu en Dayton, Ohio, pero medrou en Jackson, Míchigan e en Westfield, Massachusetts. Asistíu ao instituto en Westfield, onde coñeceu a Scott Helland, con quen formou a banda Deep Wound, precursora do hardcore punk en Massachusetts. J Mascis ingresou na banda despois de contestar un aviso que pedía "un batería que toque realmente rápido". A banda disolveuse en 1984 despois de desilusionarse coa escena hardcore. Mascis e Barlow reuníronse posteriormente ese mesmo ano para formar a banda Dinosaur, que máis tarde chamaríase Dinosaur Jr. Entre ambos músicos comezou unha relación moi tensa, xa que, ao parecer, Barlow pretendía facerse co control creativo da banda e apenas falaba con Mascis, o que o levou a abandonar o grupo despois do lanzamiento do seu terceiro álbum, Bug, en 1989.
Despois de deixar Dinosaur Jr., Barlow afanouse no seu proxecto paralelo Sebadoh, que xa formara algúns anos antes xunto ao multiinstrumentista Eric Gaffney. O proxecto incluíu técnicas de gravación de baixa fidelidade e combinou as composicións introspectivas e confeccionais de Barlow coas melodías noise de Gaffney. O baixista e compositor Jason Loewenstein uniríase posteriormente á aliñación do grupo. Os primeiros traballos de Sebadoh inclúen a The Freed Man de 1989 e Weed Forestin de 1990, que despois foron combinados no álbum dobre The Freed Weed. A banda publicou varios traballos a través do selo Sub Pop no anos 90.
A medida que Sebadoh medraba en popularidade, Barlow continuou traballando no seu proxecto paralelo Sentridoh, formado principalmente por material gravado de xeito caseiro semellante ao dos tres primeiros álbums de Sebadoh, pero a miúdo gravado só por el e con peor calidade de son. Sentridoh publicou tres álbums só en casete a través de Shrimper Records a comezos dos 90, sendo os temas máis destacados editados posteriormente en CD e vinilo en recompilatorios como Winning Losers: A Collection of Home Recordings 89-93 (1994) e Another Collection of Home Recordings (1994). En 1993 Sentridoh lanzou un sinxelo para o tema "Losercore" a través do selo Smells Like Records, fundado por Steve Shelley da banda Sonic Youth. Barlow definíuno como "o máis finamente executado de todos os meus lanzamentos" grazas a Shelley, que "se asegurou de que soase ben". Seguíronlle numerosas gravacións publicadas a través de distintas discográficas, incluídos lanzamentos no seu propio selo Loobiecore.
Kevin De Bruyne
Traxectoria
En outubro de 2010, Kevin adquire mononucleose, o que o mantén fóra dos campos durante dous meses. Con todo, Kevin finalizou a tempada con 32 partidos de Liga disputados aumentando os seus números até chegar a marcar 5 goles e facer 16 asistencias, nun ano no que o seu equipo, o Genk, se proclamou campión de Liga, no que sopoñía o terceiro título de Liga na historia do club. Cómpre destacar que o 29 de outubro de 2011, De Bruyne marca o seu primeiro hat-trick, nun partido ante contra o Club Brugge que terminou en vitória por 5 a 4 para o seu equipo.
Lou Barlow
Traxectoria
En 1994 Barlow formed The Folk Implosion co cantautor John Davis. A banda publicou varios sinxelos e EPs, e en 1995 acadou o top 40 coa canción "Natural One", da banda sonora da película Kids de Larry Clark. Ese tema continúa sendo o maior éxito comercial de Barlow. A banda sonora foi comisariada polo propio Barlow, e tamén inclúe cancións de Sebadoh, The Folk Implosion, Slint e Daniel Johnston.
Kevin De Bruyne
Traxectoria
O día 31 de xaneiro de 2012 o Chelsea anuncia a contratación de De Bruyne, pagando ao Genk aproximadamente 7 millóns de libras con contrato de 5 anos e medio. Porén, permaneceu no Genk cedido até o fin da tempada. Tras chegar ao Londres, o 2 de agosto de 2012 o Chelsea anuncia que o xogador será cedido de novo, esta vez por unha tempada completa, ao Werder Bremen da 1. Bundesliga, onde xoga trinta e tres partidos e marca 10 goles. O día 18 de xaneiro de 2014, o VfL Wolfsburg ficharía a De Bruyne a cambio de 20 millóns de euros.
Lou Barlow
Traxectoria
Despois do lanzamento do oitavo álbum de Sebadoh, The Sebadoh, en 1999, a banda entrou en hiato e os seus membros adicáronse a outros proxectos. Barlow continuou traballando con The Folk Implosion, publicando One Part Lullaby ese mesmo ano. No ano 2000 Barlow tomouse un respiro con ese grupo para colaborar co álbum Subsonic 6 co músico belga Rudy Trouvé. No 2003 publicou The New Folk Implosion, que contaba con Imaad Wasif na guitarra e Russ Pollard na batería. Ese mesmo ano apareceu como músico na película Laurel Canyon. Na primavera do 2004 Barlow reuniuse brevemente con Loewenstein para a xira de Sebadoh Turbo Acoustic. Durante a mesma tamén se reuniu con J Mascis para interpretar a canción "Video Prick" co antigo vocalista de Deep Wound Charlie Nakajima. Esta actuación levou a unha reunión da formación orixinal de Dinosaur Jr. no ano 2005, composta por Barlow, Mascis e Murph, que tocaron "The Lung" no programa The Late Late Show with Craig Ferguson o día 15 de abril, e realizaron un concerto no Spaceland dos Ánxeles a noite seguinte. A banda dende entón realizou xiras polos Estados Unidos e Europa durante o resto do ano, e no 2006 tocaron no Xapón, Australia e Nova Zelandia. No ano 2007 Barlow reuniuse con Loewenstein e Gaffney para realizar os primeiros concertos coa formación "clásica" de Sebadoh en 14 anos.
Vilas, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Vilas é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
Nikolai Basov
Nikolai Gennadievich Basov (en Николай Геннадиевич Басов), nado o 14 de decembro de 1922 e finado o 1 de xullo de 2001, foi un físico ruso. Premio Nobel de Física de 1964.
Traxectoria
Naceu en Usman, no óblast de Lipetsk, estudou en Voronesh e en 1941 ingresou na Academia Médica Militar de Kuibyshev, en 1943 deixou a Academia para marchar á fronte.
Suck You Dry
"Suck You Dry" é o primeiro sinxelo do álbum Piece Of Cake da banda estadounidense de grunge Mudhoney, editado en 1992 polo selo Reprise Records. "Suck You Dry" é o único sinxelo da banda que entrou nas listas estadounidenses, acadando o posto 23 na lista Modern Rock Tracks. Tamén conseguiu o posto 65 nas listas británicas.
Nikolai Basov
Traxectoria
Logo de graduarse en 1950 foi profesor no Instituto de Enxeñaría Física de Moscova e traballou no Instituto de Física Lebedev, do que foi director entre 1973 e 1988. Entrou na Academia de Ciencias da URSS en 1963, foi membro do seu presidium entre 1967 e 1990.
Recibiu o Premio Nobel polos seus traballos fundamentais no campo da electrónica cuántica que conduciu á construción de osciladores e amplificadores baseados no principio dos máser e dos láser.
Suck You Dry
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mudhoney agás onde se indique.
Esófago
miniatura|dereita|200px|Esófago (salientado en vermello) O esófago é unha parte do tubo dixestivo que comunica a farinxe co estómago. Nos seres humanos está formada por un tubo muscular duns 20 centímetros que se estende desde a 6ª ou 7ª vértebra cervical ata a 11ª vértebra torácica.
O esófago discorre polo pescozo e polo mediastino posterior (posterior no tórax), ata introducirse no abdome superior, furando o diafragma.
No percorrido esofáxico atopamos distintos sinais producidos polas estruturas veciñas coas que está en íntimo contacto como son:
Estrutura do esófago
O esófago está formado por: A presión elevada en repouso mantense tanto por contribucións de nervios como de músculos, mentres que a súa relaxación ocorre en resposta a factores neuroxénicos.
A súa función exclusivamente motora propulsa o bolo alimenticio a través do tórax no seu tránsito desde a boca ao estómago (non realiza funcións de absorción nin dixestión). Na fase involuntaria da deglutición hai elevación do padal brando, obstrución da nasofarinxe e peche da glote.
O paso do bolo á hipofarinxe produce relaxación do esfínter superior e inicio de ondas peristálticas primarias e secundarias no corpo do esófago (estimúlanse receptores mecánicos que activan reflexos específicos para que isto leve a cabo).
O tránsito esofáxico é axudado pola forza de gravidade. Cando o bolo chega ao esfínter esofáxico inferior prodúcese a relaxación deste, polo que permite o seu paso ao estómago para que posteriormente o esfínter recupere o seu ton que evita o refluxo gastroesofáxico.
Vascularización do esófago
O esófago está irrigado por diferentes arterias segundo a porción que percorre:
Maria do Carmo Silveira
Maria do Carmo Trovoada Pires de Carvalho Silveira, nada o 14 de febreiro de 1961 en San Tomé e Príncipe, é unha política santomense. Foi Primeira ministra de San Tomé e Príncipe entre o 8 de xuño de 2005 e abril de 2006, ocupando tamén daquela o cargo de ministra de Planificación e Finanzas de San Tomé e Príncipe.
Traxectoria
Formouse como economista na Universidade Nacional de Donetsk, en Ucraína, e fixo un máster en Administración Pública na Escola Nacional de Administración de Estrasburgo. Foi tamén a terceira gobernadora do Banco Central de San Tomé e Príncipe entre 1999 e 2006, e de novo no ano 2011 ata 2016.
É membro do Movemento pola Liberación de San Tomé e Príncipe – Partido Socialdemócrata (MLSTP-PSD) e o 8 de xuño de 2005 converteuse en Primeira ministra de San Tomé e Príncipe e ministra de Planificación e Finanzas ata o 21 de abril e 2006. Silveira foi a segunda muller Primeira ministra do seu país. Deixou o seu cargo de Primeira ministra após as eleccións parlamentarias de 2006, cando a oposicións derrotou o MLSTP-PSD. Sucedeuna como Primeiro ministro Tomé Vera Cruz en 2006.
Foi elixida como secretaria executiva da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa en novembro de 2016, sucedendo a Murade Issac Murargy.
Recoñecementos
O 17 de decembro de 2018 foi galardoada coa Gran Cruz da Orde do Mérito de Portugal.
Cromosoma 1
A identificación de xenes é unha activa área de investigación na que se usan diferentes métodos, que poden dar lugar a estimacións de números totais de xenes algo diferentes. Actualmente estímase que o cromosoma 1 ten 4.316 xenes, o que supera as predicións anteriores baseadas no seu tamaño. Foi o último cromosoma en completar a súa secuenciación, rematada dúas décadas despois de comezado o Proxecto Xenoma Humano.
Xenes
Os seguintes son algúns dos xenes situados nos dous brazos do cromosoma 1:
Enfermidades asociadas
Coñécense 890 enfermidades asociadas con este cromosoma. Algunhas son a xordeira, enfermidade de Alzheimer, glaucoma e cancro de mama. Os rearranxos e mutacións no cromosoma 1 son frecuentes en cancros e outras enfermidades. Os patróns de variación de secuencia revelan signos dunha selección recente en xenes específicos que poden contribuír á adaptacións humanas, e tamén outras nas que non se ve unha función evidente. As seguintes enfermidades son algunhas das máis importantes asociadas co cromosoma 1:
Trastornos cromosómicos
Os principais trastornos debidos a cambios na estrutura ou número de copias do cromosoma 1 son:
Campo da Feira, Santiago do Deán, A Pobra do Caramiñal
Campo da Feira é un lugar da parroquia de Santiago do Deán no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
O Mosqueiro, Parada de Outeiro, Vilar de Santos
O Mosqueiro é un lugar da parroquia de Parada de Outeiro, no concello ourensán de Vilar de Santos na comarca da Limia. Tiña 39 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 23 eran mulleres.
Manzalvos, A Mezquita
Santa María de Manzalvos é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 130 habitantes, deles 67 eran homes e 63 eran mulleres.
Liga Feminina de Baloncesto
A Liga Feminina, coñecida por motivos de patrocinio como Liga Feminina Endesa, é a principal competición de clubs de baloncesto feminino que se disputa actualmente en España. Organizada pola Federación Española de Baloncesto, ao contrario que a Liga ACB, que é organizada pola Asociación de Clubs de Baloncesto, dispútase anualmente dende 1964. Actualmente forman parte da competición dezaseis equipos, dos cales os oito primeiros clasifícanse para xogar as eliminatorios polo títulos e os dous últimos descenden.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2021−22 da Liga Endesa.
Era con Playoffs
{|class="wikitable" !Temporada !! Campión !! Subcampión !! Resultado !! Campión liga regular
Endoderma
miniatura|dereita|Durante a gastrulación fórmase o endoderma. miniatura|dereita|Sección a través dun embrión. miniatura|dereita|Sección a través dun embrión implantado no [[útero.]] O endoderma é unha das tres capas xerminais primarias que aparecen nas fases máis iniciais do desenvolvemento do embrión. As outras dúas son o ectoderma (capa externa) e o mesoderma (capa media), en tanto que o endoderma é a capa máis interna. As células que emigran cara ao interior ao longo do arquénteron forman a capa interna da gástrula, que se desenvolve orixinando o endoderma.
O endoderma consta de células inicialmente aplanadas, que despois se fan columnares. O endoderma formará o revestimento epitelial de moitos órganos.
Elementos derivados do endoderma
A seguinte táboa indica os órganos derivados do endoderma.
O fígado e o páncreas pénsase que derivan dun precursor común.
Nos humanos, o endoderma pode diferenciarse en órganos distinguibles xa na 5ª semana do desenvolvemento embrionario.
George Bass
George Bass, nado en Aswarby o 30 de xaneiro de 1771 e finado despois do 5 de febreiro de 1803, foi un cirurxián naval e explorador británico.
Traxectoria
En 1797 Bass chegou ao Cabo Howe, o punto máis afastado ao que se chegara no sueste de Australia, e seguiu ata aproximadamente o que hoxe é Melbourne. En 1798 descubriu o estreito entre Australia e Tasmania, que dende 1803 leva o seu nome (estreito de Bass).
Durante as súas viaxes, Bass recolleu especies de plantas que enviou a Joseph Banks e foi un dos primeiro en describir o uombat. Bass tamén foi o primeiro branco en chega á rexión de Kiama, da que escribiu numerosas notas sobre a súa complexidade botánica e o seu géyser mariño.
En 1799 volveu a Inglaterra e regresou de novo a Sidney en 1801, viaxou a Tahití en 1803 e non se oíu falar máis del.
Carlos Salgado
alt=Artigo de Carlos Salgado en Phys. Rev. Letters|miniatura|Artigo de Carlos Salgado en Phys. Rev. Letters Carlos Alberto Salgado López é un físico galego.
Nado en Monforte de Lemos, desenvolve a súa actividade na USC (Dep. Física de Partículas, área Física Teórica ) e en 2019 é Director do IGFAE, onde lidera o grupo de Partículas Cósmicas e Física Fundamental. como responsable no IGFAE e colaborador do LHC do CERN ten obtido unha Starting Grant para proseguir a súa investigación en 'Hot and dense QCD in the LHC era' e unha Advanced Grant para o proxecto ‘Yoctosecond imaging of QCD collectivity using jet observables’ (YoctoLHC), ambas de millóns de euros e outorgadas polo European Research Council (ERC)
Stadio Rubens Fadini
O Stadio Rubens Fadini é un estadio multiusos na cidade de Giulianova, Italia. Habitualmente utilízase como campo de fútbol, sendo a localía do Giulianova Calcio.
O estadio, inaugurado en 1924, ten unha capacidade de 4.650 postos.
José Canedo Grille
José Canedo Grille, nado en Tordoia o 22 de febreiro de 1902 e finado en Lens (Ames) o 29 de decembro de 1945, foi un lingüista e orientalista galego.
Traxectoria
De familia labrega, marchou a estudar no seminario de Santiago de Compostela. Licenciouse na Universidade de Granada, e foi bolseiro durante sete anos no Indogermanisches Seminar da Universidade de Berlín, onde se especializou en lingüística indoeuropea. Na cidade alemá coincidiu con Lois Tobío Fernández, Felipe Fernández Armesto ou Vicente Risco, quen dixo del:
No ano 1930 publicou dous artigos na revista Nós. En 1934 pasou a dar clase de Filoloxía Clásica na Universidade de Barcelona, onde o sorprendeu a guerra civil española. En xullo de 1938 asistiu ao Congreso Internacional de Lingüística en Gante (Bélxica), mais non se reincorporou ao seu posto de traballo. Fuxiu do territorio republicano e entregou uns planos ao goberno nacional de Burgos. A pesar desta e doutras colaboracións co franquismo ao remate da guerra, o 6 de agosto de 1941 foi expedientado por insubordinación e apartado do seu posto como docente no Instituto Ausias March.
En 1942 publicou a súa obra máis importante, Resumen de literatura sánscrita. Tamén publicou nese tempo diversos artigos sobre o sánscrito e a súa literatura en revistas filolóxicas. En 1943 pasou a ser lector de castelán na Universidade de Heidelberg. Faleceu mentres se hospedaba no pazo de Lens, e foi soterrado no cemiterio parroquial.
Bréixome de Abaixo, Parada de Outeiro, Vilar de Santos
Bréixome de Abaixo é un lugar da parroquia de Parada de Outeiro, no concello ourensán de Vilar de Santos na comarca da Limia. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Giorgio Bassani
Giorgio Bassani, nado en Boloña en 1916 e finado no ano 2000, foi un escritor e xornalista italiano de orixe xudía.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Boloña co historiador Roberto Longhi e en clases privadas co tamén historiador e filósofo Benedetto Croce. En 1943 uniuse á resistencia antifascista polo que as autoridades arrestárono en Ferrara en maio de 1944, aínda que saíu en liberdade en xullo, trasladouse a Roma e alí editou a revista literaria, Botteghe oscure entre 1948 e 1960. Tamén foi editor de Paragone, xornal que fundara Longhi coa súa dona, Anna Band.
Como editor da editora Feltrinelli foi o primeiro en recoñecer o mérito literario de Il gattopardo de Giuseppe Tomasi di Lampedusa. Foi vicepresidente da RAI. En 1940 publicou a súa primeira obra, Una città di pianura, pero a primeira en ser recoñecida foi un volume de relatos, Cinque storie ferraresi que publicou en 1956, ao que seguiu unha serie de novelas centradas en Ferrara, Il romanzo di Ferrara, Il giardino dei Finzi-Contini, Gli occhiali d'oro, Dietro la porta, L'airone e L'odore di fieno.
Leona Marlin-Romeo
Leona Marlin-Romeo, nada o 3 de xullo de 1973, é unha política de Sint Maarten que entre o 15 de xaneiro de 2018 e o 10 de outubro de 2019 foi a Primeira ministra do seu país. Anteriormente xa fora membro do Parlamento de Sint Maarten entre os anos 2014 e 2016.
O Couto, Santiago do Deán, A Pobra do Caramiñal
O Couto é un lugar da parroquia de Santiago do Deán no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
1850
Outros
Historia ano a ano
Munster
O nome da provincia deriva do deus celta Muma e está composta por seis condados Clare, Cork, Kerry, Limerick, Tipperary e Waterford. Outrora estivo dividido en tres reinos: Ormond ao leste, Desmond ao sur e Thomond ao norte, representando as tres coroas da bandeira aos mesmos. Cómpre sinalar que esta bandeira é bastante semellante á da cidade de Dublín, que consiste en tres castelos situados de xeito semellante sobre un fondo azul.
Historia
A provincia estivo dividida en seis rexións: Tuadh Mhuman (Munster Norte), Des Mhuman (Munster Sur), Urh Mumhan (Munster Leste), Iar Mumhan (Munster Oeste), Ernaibh Muman (a parte do Munster da tribo de Ernair) e Deisi Muman (a parte do Munster da tribo de Deisi). Durante a Alta Idade Media a maior parte da zona foi parte do Reino de Munster, gobernado polo Eóganachta, que sucedeu á Dáirine ou Corcu Loígde a partir do século VII. No século IX os galos sumáronse os viquingos nórdicos, fundando cidades como Cork, Limerick e Waterford. En 1118 Munster fracturouse no Reino de Thomond, Reino de Desmond e o breve Reino de Ormond. No século XIV houbo na zona influencia normanda, e os reinos dividíronse en diferentes Condados, pasando a formar parte do Señorío de Irlanda.
Xa no século XIX gran parte da zona foi golpeada fortemente pola "Gran Fame irlandesa", especialmente no oeste. Antes da mesma a provincia tiña arredor de tres millóns de habitantes, diminuíndo en consecuencia radicalmente. Despois de que o reino irlandés se fusionase co Reino Unido, houbo unha guerra no século XX como resultado da secesión do Estado Libre Irlandés, habendo unha breve República do Munster independente durante a guerra civil irlandesa, durando finalmente trinta días.
Cidades
Cork é a máis grande cidade, cunha poboación de 186,239 habitantes (2002) e 380,000 ó longo da Grande Área de Cork.
Outras cidades importantes son Limerick de 86,998 habitantes (2002) que tamén ten arredor de 100,000 persoas nos seus arredores, e Waterford con 46,736 habitantes (2002).
Vilas máis grandes
(* pobos na area Metropolitana de Cork)
Lingua irlandesa
O irlandés é falado como primeiro linguaxe nas Gaeltachtaí (areas falantes de irlandés);
O irlandés en Munster, como no resto de Irlanda, está tamén a medrar fora das Gaeltachtaí. Ó longo dos derradeiros trinta anos, ten habido un forte aumento nas Gaelscoileanna (escolas irlandesas). Como en Dublín ou en Belfast, hai hoxe unha pequena comunidade gaélicofalante en Cork.
Teorema do coseno
O teorema do coseno é unha xeneralización do teorema de Pitágoras para triángulos non rectángulos que se utiliza, normalmente, en trigonometría.
O teorema relaciona un lado dun triángulo cos outros dous e co coseno do ángulo formado por estes dous lados:
Na maioría dos idiomas, este teorema é coñecido co nome de teorema ou lei dos cosenos, denominación non obstante relativamente tardía. En francés leva o nome do matemático persa Ghiyath al-Kashi que unificou os resultados dos seus predecesores.
miniatura|280px|dereita|Fig. 1 - Notación máis habitual dun triángulo.
Historia
Sendo ABC o triángulo, co ángulo obtuso en C, e BH a altura respecto do vértice B (cf. Fig. 2 contigua), a notación moderna permite formular o enunciado así:
miniatura|Fig. 2 - Triángulo ABC con altura BH.
Faltaba esperar a trigonometría árabe-musulmá da Idade Media para ver o teorema evolucionar: o astrónomo e matemático al-Battani xeneralizou o resultado de Euclides na xeometría esférica a principios do século X, o que permitiu efectuar os cálculos da distancia angular entre o Sol e a Terra. Foi durante o mesmo período cando se estableceron as primeiras táboas trigonométricas, para as funcións seno e coseno. Iso permitiulle a Ghiyath al-Kashi, matemático da escola de Samarcanda, de poñer o teorema baixo unha forma utilizable para a triangulación durante o século XV. A propiedade foi popularizada en occidente por François Viète quen, ao parecer, redescubriuno independentemente.
Foi a finais do século XVII cando a notación alxébrica moderna, canda a notación moderna das funcións trigonométricas introducida por Euler no seu libro Introductio in analysin infinitorum, permitiron escribir o teorema baixo a súa forma actual, estendéndose o nome de teorema (ou lei) do coseno.
O teorema e as súas aplicacións
que é precisamente a formulación do teorema de Pitágoras.
miniatura|Fig. 3 - Utilización do teorema do coseno: ángulo ou lado descoñecido. O teorema emprégase en triangulación (ver Fig. 3) para resolver un triángulo, e saber determinar
Estas fórmulas son difíciles de aplicar no caso de medicións de triángulos moi agudos utilizando métodos simples, é dicir, cando o lado c é moi pequeno respecto os lados a e b —ou o seu equivalente, cando o ángulo γ é moi pequeno.
Existe un corolario do teorema do coseno para o caso de dous triángulos semellantes ABC e A'B'C'
Por repartición de áreas
miniatura|280px|Fig. 4a - Demostración do teorema do coseno por repartición de áreas, cando o ángulo é agudo.Un certo número das demostracións do teorema fan intervir un cálculo de áreas. Convén en efecto remarcar que
A figura 4a (contigua) divide un heptágono de dúas maneiras diferentes para demostrar o teorema do coseno no caso dun ángulo agudo. A división é a seguinte:
Igualando as áreas e cancelando as figuras iguais obtense que, equivalente ao Teorema do coseno.
miniatura|280px|Fig. 4b - Demostración do teorema do coseno por repartición de áreas, cando o ángulo é obtuso. A figura 4b (contigua) divide un hexágono de dúas maneiras diferentes para demostrar o teorema do coseno no caso dun ángulo obtuso. A figura mostra
Pescador de Islandia
Pescador de Islandia (en Pêcheur d'Islande) é unha novela do escritor francés Pierre Loti que foi orixinalmente publicada en 1886. Conta a romántica mais inevitablemente triste vida dun pescador bretón que navega cada verán até as costas de Islandia na busca de bacallau. O crítico literario Edmund Gosse considerouna a "máis popular e máis fina de tódalas obras de Loti".
Teorema do coseno
Por repartición de áreas
Igualando áreas e cancelando as zonas vermellas dá, como queríamos demostrar.
Polo teorema de Pitágoras
Notemos que o Teorema de Cosenos é equivalente ao Teorema de Pitágoras cando o ángulo \gamma é recto. Polo tanto só é necesario considerar os casos cando c é adxacente a dous ángulos agudos e cando c é adxacente a un ángulo agudo e un obtuso.
Pescador de Islandia
O estilo de Loti é unha mestura da escola realista francesa, como a representada por Émile Zola, e unha forma de impresionismo literario.
Teorema do coseno
Polo teorema de Pitágoras
Primeiro caso: c é adxacente a dous ángulos agudos. miniatura|Caso 1: c é adxacente a dous ángulos agudos
Pescador de Islandia
Foi traducido ó galego por Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Teorema do coseno
Polo teorema de Pitágoras
Pero, a lonxitude h tamén se calcula así:
Sumando ambas ecuacións e logo simplificando obtemos:
Pola definición de coseno, tense:
e polo tanto:
Substituímos o valor de u na ecuación para c^2, concluíndo que:
co que conclúe a proba do primeiro caso.
Segundo caso: c é adxacente a un ángulo obtuso. miniatura|Caso 2: c é adxacente a un ángulo obtuso
Da definición de coseno, tense e polo tanto:
Substituímos na expresión para c² e simplificamos c² = a²-b² -2b(a cos(γ)-b), concluíndo novamente
Isto conclúe a demostración.
É importante notar, que se se considera a u como un segmento dirixido, entón só hai un caso e as dúas demostracións convértense na mesma.
Pola potencia dun punto con respecto a un círculo
miniatura|Fig. 6 - Demostración do teorema do coseno utilizando a [[potencia dun punto con respecto a un círculo.]] Consideremos un círculo con centro en B e radio BC, como na figura 6. Se AC é tanxente ao círculo, novamente tense o Teorema de Pitágoras. Cando AC non é tanxente, existe outro punto K de corte co círculo. A potencia do punto A con respecto a dito círculo é
Por outro lado, AL = c+a e AP = c-a de modo que
Ademais, CK= -2a cos(γ) polo que
Igualando as expresións obtidas chégase finalmente a:
Contrariamente ás precedentes, para esta demostración, non é necesario recorrer a un estudo por caso pois as relacións alxébricas son as mesmas para o caso do ángulo agudo.
Polo cálculo vectorial
Utilizando o cálculo vectorial, máis precisamente o produto escalar, é posible encontrar o teorema do coseno nalgunhas liñas:
Xeneralización en xeometrías non euclidianas
miniatura|200px|Fig. 7 - Triángulo esférico: dimensións reducidas a, b e c ; ángulos α, β e γ. Para unha superficie non euclidiana de curvatura K, sinalamos con R o radio de curvatura. Este verifica Definimos entón as dimensións reducidas do triángulo: No caso dun triángulo esférico, a, b e c corresponden á medida angular dos segmentos de circunferencia maximal [BC], [AC] e [AB] (ver Fig. 7).
Xeometría esférica
Cando o radio de curvatura é moi grande comparado coas dimensións do triángulo, é dicir cando esta expresión simplifícase para dar a versión euclidiana do teorema do coseno. Para facelo, : etc.
Existe unha identidade similar que relaciona os tres ángulos:
Xeometría hiperbólica
Nun triángulo hiperbólico ABC, o teorema do coseno escríbese
Cando o radio de curvatura se volve moi grande fronte ás dimensións do triángulo, encontramos o teorema do coseno euclidiano a partir dos desenvolvementos limitados
Xeneralización no espazo euclidiano
miniatura|260px|Fig. 8 - Tetraedro: vértices, caras e ángulos. Consideremos un tetraedro A1A2A3A4 do espazo euclidiano, sendo:
(A figura 8, contigua, presenta a notación dos vértices, caras e ángulos do tetraedro).
Entón, as superficies e ángulos verifican:
Segundo
miniatura|[[Reloxo con agulla de medir segundos.]] O segundo (símbolo no SI: s ) é o nome dunha unidade de tempo, e é a unidade básica no Sistema Internacional de Unidades para medilo. Tradicionalmente, o segundo é definido como unha das 86.400 partes nas que se divide o período de tempo que tarda a Terra en dar unha volta sobre o seu eixo imaxinario (período tamén chamado día), mais a definición oficial de segundo é a duración equivalente a 9 192 631 770 períodos de radiación correspondente á transición entre os dous niveis hiperfinos do estado fundamental do isótopo 133 do átomo de cesio, medidos a 0 kelvin.
A miúdo os prefixos do SI son combinados coa palabra segundo para denotar subdivisións do segundo, por exemplo, o milisegundo (unha milésima parte dun segundo) e o nanosegundo (unha mil millonésima parte dun segundo). Aínda que os prefixos do SI poden ser usados para formar múltiplos do segundo (tales como o «quilosegundo» ou mil segundos), estas unidades son rara vez usadas na práctica. As unidades máis usadas neste caso son outras non pertencentes ao SI: o minuto a hora e o día.
O segundo tamén ten a unidade base de tempo nos sistemas de unidades centímetro-gramo-segundo, metro-quilogramo-segundo, metro-tonelada-segundo e pé-libra-segundo.
Etimoloxía
A palabra segundo provén do latín sequire (seguir); porén, o seu uso para denominar a medida de tempo é semellante á orixe do termo minuto. Este provén do latín minuta (parte pequena); é dicir, unha «minuta de hora» é unha parte pequena da hora. A hora dividíase en 60 fraccións ás que se denominaba pars minuta prima (primeira parte pequena), e á súa vez estas dividíanse novamente en 60 partes chamadas pars minuta secunda (segunda parte pequena).
Sistema sexaxesimal
As primeiras civilizacións construíron divisións do día, mais ningunha delas empregou o termo segundo nin estableceu unha unidade análoga. Os exipcios subdividían o día e a noite en períodos de doce horas cada un dende polo menos 2000 a.C., o que levaba a que a duración dunha hora variase coa estación do ano. Os astrónomos gregos Hiparco (c. 150 a.C.) e Tolomeo (c. 150 d.C.) subdividiron o día de maneira sexaxesimal e usaron a hora media como (1⁄24 día), fraccións de hora (1⁄4, 2⁄3 etc.) e tempo-graos (1⁄360 día ou catro segundos modernos), mais non minutos nin segundos modernos.