cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercantilismo
Ideas mercantilistas sobreviventes
En instancias específicas, as políticas mercantilistas proteccionistas tamén tiveron un impacto positivo no estado que as puxo en marcha. O mesmo Adam Smith (sen importarlle a contradición en que incorría ao patrocinar o libre comercio para as demais e non para a súa propia nación) eloxiou as Actas de Navegación inglesas por servir para expandir enormemente a frota mercante británica, e por xogar un papel central en converter ao Reino Unido na superpotencia naval e económica que foi desde entón. Algúns economistas argumentaron que o proteccionismo é bo para industrias en desenvolvemento, e que aínda que causa algúns danos a curto prazo, pode ser beneficioso a longo prazo (argumento da industria nacente recollido polo alemán Friedrich List no seu traballo de 1841 O sistema nacional de economía política).
En calquera caso, A Riqueza das Nacións tivo un profundo impacto no final do mercantilismo e a adopción posterior da política de libre mercado. Para 1860 Inglaterra xa eliminara os últimos vestixios do mercantilismo (por exemplo, as proteccionistas leis do gran ou corn laws, en gran parte grazas á Anti-Corn Law League -(Liga Anti-Lei de Grans -). As regulacións industriais, os monopolios e os aranceis foron retirados. Convertida en "o taller do mundo", cunha industria e unha frota mercante coa que ninguén podía competir, Inglaterra converteuse na gran defensora e propagandista da política de libre mercado, xusto no momento en que máis a beneficiaba, e seguiuno sendo ata a primeira guerra mundial, cando a segunda revolución industrial púxolle diante competidores serios.
Herdanza política
A posteridade do mercantilismo foi sen dúbida maior na práctica política que na teoría económica. Se o pensamento económico do Século XIX está dominado polas escolas clásica e neoclásica, máis ben favorables ao librecambismo, a práctica política estivo influenciada durante moito tempo por ideas mercantilistas. Como fai ver o historiador Paul Bairoch, a pesar de que "os homes empezarón a razoar máis en termos de nivel de desenvolvemento, que se acada en maior ou menor tempo, que a facelo en termos de apropiación dunha maior parte de riqueza", en 1815 e en 1913, o mundo occidental é "un océano de proteccionismo rodeando algúns illotes liberais".
Tras o final da segunda guerra mundial, asistese a unha liberalización continua do comercio mundial baixo o impulso das grandes institucións librecambistas como a Organización Mundial do Comercio (OMC), o Banco Mundial ou o Fondo Monetario Internacional (FMI). Con todo algúns economistas como Paul Krugman opinan que estas institucións están guiadas por un "mercantilismo ilustrado", que non intenta favorecer os principios do librecambismo, senón favorecer as concesións comerciais mutuamente vantaxosas. Outros economistas radicais e pensadores chegan a afirmar que esas organizacións, coa escusa do librecambismo, impón a forma de comercio internacional que desexan as grandes potencias económicas que lles controlan. miniatura|250px|Manifestación para o mantemento do [[proteccionismo á agricultura no Xapón. As protestas antiglobalización inclúen habitualmente a defensa de posicións similares ao mercantilismo.]] Segundo Daniel Cohen, os recentes fracasos das negociacións no seo da OMC resultan reveladores dese "mercantilismo ilustrado". Se as negociacións das anteriores etapas chegaran a ter éxito, foi grazas a compromisos, a concesións recíprocas e equitativas. Os países ricos aceptaban por exemplo liberalizar o sector téxtil a cambio de vantaxes en materia de servizos financeiros concedidos polos países en vías de desenvolvemento. En cambio, tras o cume de Cancún en 2003, as negociacións entre países ricos e pobres cambian de natureza. Os debates se focalizan no tema agrícola no que as oportunidades dun intercambio mutuamente beneficioso apareceron imposibles. Lonxe de ser un "xogo de suma positiva", o comercio internacional aparece como un "xogo de suma cero", o reto do cume pasou a ser: "os nosos agricultores ou os vosos", coma se as ganancias dunha nación significasen perdas para outra.
O termo neomercantilismo serve para designar, case sempre de modo pexorativo, as políticas contemporáneas que recordan as dos mercantilistas do Século XVIII. Consisten case sempre en medidas proteccionistas ou en políticas comerciais agresivas nas que o Estado implícase para fomentar a competitividade das empresas nacionais.
No contexto da mundialización, o neomercantilismo baséase no concepto de "competencia mundial", o que vén ser unha "guerra económica" entre os países. Dise que a protección ás empresas nacionais e o apoio á súa competitividade nos mercados mundiais é proveitosa para a economía nacional. Así algunhas grandes potencias son acusadas de neomercantilistas cando apoian á súa industria nacional por medio de subvencións ou de encargos estatais, á vez que impón cotas, taxas ou normas á importación, para protexer o seu mercado interior. O conflito Boeing-Airbus, unido ás subvencións que se atribúen a cada unha das súas empresas por parte dos gobernos estadounidense (en forma de encargos) e europeos, pode ser visto como exemplo de neomercantilismo.
O concepto de "guerra comercial" alimenta as campañas políticas das grandes potencias económicas: hai que "facer Europa para chegar ao peso" dicía un cartel do Partido Socialista Francés que presentaba a Europa fronte a un loitador de sumo xaponés e un obeso estadounidense durante a campaña electoral para o referendo sobre o Tratado de Maastricht en 1992. Segundo algúns, esas políticas serven de contrapeso para os efectos presuntamente negativos da globalización económica sobre a xustiza social, mentres os economistas librecambistas opinan que favorecen intereses particulares dalgunhas industrias prexudicando o interese xeral. Con todo, o concepto de preferencia comunitaria non é unha realidade xurídica, nin sequera económica. Se foi sancionado polo Tribunal de Xustiza da Unión Europea o 13 de marzo de 1968 en materia de política agraria común (en función dun dereito de aduana sobre os produtos procedentes de países terceiros), pronto se topou cos obxectivos do GATT. Hoxe en día segue existindo unha tarifa exterior común que provoca a miúdo duras discusións entre os países membros da Unión Europea e a Organización Mundial do Comercio.
Lin Dan
Lin Dan, nado en Longyan (Fujian) o 14 de outubro de 1983, é un xogador de bádminton chinés, dúas veces campión olímpico, cinco veces campión do mundo e seis veces campión do All England.
Amplamente considerado o mellor xogador de bádminton de todos os tempos,  aos 28 anos completou o "Super Grand Slam", tras gañar os nove títulos principais do mundo do bádminton: Xogos Olímpicos, Campionato de Mundo, Copa do Mundo, Thomas Cup, Sudirman Cup, Super Series Masters Finals, All England Open, Xogos Asiáticos e Campionatos de Asia, converténdose no primeiro xogador en conseguilo. Tamén foi o primeiro xogador individual masculino en gañar dúas medallas de ouro consecutivas. A súa vitoria do Aberto de Malaisia en 2017 marcou o éxito de Lin ao lograr todos os grandes títulos mundiais.
En 2004, foi chamado "Super Dan" polo seu rival Peter Gade tras gañar a final do All England Open, e o alcume foi empregado dende entón polo seus seguidores e polos medios de comunicación recoñecendo os seus méritos.
Traxectoria
Lin naceu nunha familia hakka no condado de Shanghang, Longyan, Fujian. De novo, foi animado polos seus pais a aprender a tocar o piano e converterse en pianista. Non obstante, escolleu xogar ao bádminton. Tras comezar o seu adestramento con cinco anos, foi recrutado polo Equipo Deportivo do Exército de Liberación Popular tras gañar o campionato nacional júnior con doce anos, e alistado na selección nacional chinesa en 2001, con dezaoito anos.
Lin ten unha relación coa tamén campioa do mundo de bádminton Xie Xingfang dende 2003. Comprometéronse de xeito privado o 13 de decembro de 2010 en Haizhu, Guangzhou. Xie inicialmente negou a relación, mais posteriormente recoñceuna, ao que Lin reacción enfadao pola exposición pública da parella, citando razóns de privacidade persoal. Casaron o 23 de setembro de 2012 nunha cerimonia na Universidade de Tecnoloxía de Beijing.
O 17 de outubro de 2012, converteuse no primeiro xogador de bádminton chinés en activo que aceptou un mestrado, presentado na Universidade Huaqiao. A súa autobiografía, Until the End of the World, foi publicada tras defender con éxito o seu título olímpico nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.
Máis alá!
"Máis alá!" é un manifesto vangardista publicado en Galicia por Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro o 28 de xuño de 1922.
Características e obxectivos
Debaixo do título, a xeito de lema explicativo, figura a seguinte introdución: Sin pretensión de suficenza doutoral, nin de ningún outro xeito somellante, a rebeldía duns mozos galegos fai esta chamada á Mocidade intelectual da nosa terra.
Criptobránquidos
Distribución
As catro especies da familia distribúense pola China, o Xapón, o leste dos Estados Unidos e o sueste do Canadá.
Máis alá!
Características e obxectivos
“Máis alá!” comparte trazos cos manifestos vangardistas característicos do seu tempo. O seu obxectivo era renovar a literatura da época, que desde o seu punto de vista quedara ancorada no pasado. Tamén pretendía a creación dun novo movemento político, literario e artístico. Trátase de textos de aparencia urxente estruturados a partir dun discurso agresivo, rebelde e rompedor. O manifesto asume o principio que mellor define a estética vangardista: a ruptura coa tradición.
Criptobránquidos
Distribución
As especies asiáticas son Andrias davidianus (a salamántiga xigante chinesa) e Andrias japonicus (a salamántiga xigante xaponesa), mentres que a única especie presnte en Norteamérica é Cryptobranchus alleganiensis (a salamántiga americana xigante).
Descrición
A familia foi descrita en 1826 polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger, na súa obra:
Etimoloxía
miniatura|250px|[[Andrias davidianus.]] miniatura|250px|[[Andrias japonicus.]] miniatura|250px|Reconstrución do [[fósil dunha especie do xénero Chunerpeton.]]
Máis alá!
Características e obxectivos
O texto reivindica a liberdade do acto creativo e a non submisión ás regras lingüísticas ou literarias. Constituía un procedemento de modernidade que, como meses antes lle expuxera Antonio Villar Ponte ao autor principal nunha carta, xa non consistiría só en fuxir da vella versificación impecable e rimada, mais tampouco en afastarse do clasicismo para seguir as correntes en voga. A verdadeira modernidade, alén dos debates entre o novo e antigo, habería centrarse única e exclusivamente na “forma de expresión”.
Criptobránquidos
Etimoloxía
O nome científico Cryptobranchoidea está formado polos elementos do latín científico crypto-, -branch- e ´-idea (plural de -ideus, que o sufixo co que se forman as familias dos animais), tirados, respectivamente, dos termos do grego antigo κρυτός cryptós, 'oculto'; βράγχια bránchia, 'branquia' e εἴδος eídos, 'aspecto', 'aparencia', 'forma'. Literalmente: 'os que teñen as branquias aparentemente ocultas' (debido a que presentan fendeduras branquiais durante o estado adulto).
Máis alá!
Características e obxectivos
Así e todo, este manifesto presenta algunha diferenza cos textos arquetípicos das vangardas europeas. Por exemplo, non propón ningún “-ismo” ou escola nin se adhire a unha xa existente, é dicir, non tenta crear unha corrente literaria coma no caso do dadaísmo ou do futurismo, por exemplo. Ademais conta coa particularidade de centrarse en Galicia, ao tratar temas como a defensa da lingua ou o proxecto republicano galego.
Criptobránquidos
Clasificación
Actualmente recoñécense dous xéneros con tres especies:
Máis alá!
Temas principais
Os temas principais do manifesto, que non se ordenan con exactitude en función do título dos apartados nos que se subdivide, son:
Criptobránquidos
Clasificación
Ademais, coñécense dous xéneros fósiles, Chunerpeton † Gao & Shubin, 2003 e Pangerpeton † Wang & Evans, 2006.
Máis alá!
Recepción e significación
Nun contexto de ruptura política e cultural no seo do incipiente nacionalismo, "Máis alá!" provocou unha agre polémica. Foi criticado polo galeguismo máis conservador (Carré e Lugrís, pero tamén Florencio Vaamonde e Eladio Rodríguez González) e tampouco o recibiu con parabéns o cenáculo ourensán (Vicente Risco, Eugenio Montes), quen coñecían ben as vangardas aínda que se mostraban críticos con elas. A tónica xeral, pois, abalou entre a indiferenza e a hostilidade, o que non contribuíu precisamente á integración de Manuel Antonio nin da súa proposta no sistema literario galego da época.
Criptobránquidos
Evolución
Os rexistros máis antigos deste grupo son os do xénero Chunerpeton, que datan do xurásico medio. Chunerpeton exhibe un gran número de similitudes morfolóxicas coas especies actuais do grupo, o que pon en evidencia o pouco que cambiaron as estruturas nestas especies ao longo de aprocimadamente 160 millóns de anos. Este fósil tamén apoia a hipótese que supón que a diverxencia entre os Cryptobranchidae e os Hynobiidae producíronse en Asia antes do xurásico medio. Ambas as familias forman un clado, sendo este o máis antigo entre os caudados. Por outra parte, a extensión de especies de dos Cryptobranchidae a Norteamérica explicaríase pola posterior formación dunha ponte de terra.
Por outra parte, as especies da familia dos Hynobiidae (comunmente coñecidas como salamántigas asiáticas) teríanse estendido desde Asia cata a Europa, quedando no holoceno restrixidas ao continente asiático.
Filoxenia
As relacións filoxenéticas dos criptobráquidos son as que se expresan no seguinte cladograma, baesado en Frost et al. (2006).
Calgary Flames
Fundados en 1972, ata 1980 foi coñecido como Atlanta Flames por ter a súa sede en Atlanta, Estados Unidos, mentres estivo en Atlanta sempre ocupou a parte baixa da liga, sen gañar nunca unha serie. En 1980 o equipo mudouse a Calgary e nese ano gañou as súas dúas primeiras series nos play-offs. Dende a súa fundación, os Flames xogaron tres veces as finais da Stanley Cup (1986, 1989 e 2004), gañando o título en 1989. Manteñen unha forte rivalidade cos seus veciños de Alberta, os Edmonton Oilers, coñecida como the Battle of Alberta (en galego a batalla de Alberta).
Na tempada 1985–86, os Flames convertéronse no primeiro equipo de Calgary dende que na tempada 1923-24 os Tigers competiran polo título da Stanley Cup. O equipo gañou unha vez a Stanley Cup, amais de conseguir tres títulos de conferencia e cinco títulos de división. Os Flames gañaron dúas veces o Presidents' Trophy como mellor equipo da liga regular. Individualmente, Jarome Iginla é o líder da franquía en partidos xogados, goles, e puntos, e gañou dúas veces o Maurice Richard Trophy como máximo goleador da liga. Miikka Kiprusoff conseguiu o maior número de vitorias dun porteiro coa camisola dos Calgary Flames. Nove xogadores relacionados cos Flames foron introducidos no Hockey Hall of Fame.
Inicios: Os Atlanta Flames
Os Flames tiveron uns inicios relativamente exitosos. Baixo a dirección dos adestradores Bernie "Boom Boom" Geoffrion, Fred Creighton e Al MacNeil, cos que os Flames se clasificaron para os ‘’play-offs’’ en seis das oito tempadas que permaneceron en Atlanta. Porén, este relativo éxito non se trasladou aos ‘’play-offs’’, onde os Flames tan só puideron gañar dous partidos das series eliminatorias durante os anos que permaneceron en Atlanta.
A pesar do éxito no xeo, os propietarios da franquía nunca estiveron sobre unha base financeira sólida, e nunca chegaron a asinar un contrato televisivo importante. En 1980, Cousins estaba en considerables dificultades financeiras e foi forzado a vender os Flames para evitar a bancarrota. Con poucas ofertas serias de grupos locais, Cousins mostrouse moi receptivo a unha oferta do empresario canadense (e antigo propietario dos Oilers) Nelson Skalbania, que estaba á fronte dun grupo de empresarios de Calgary. Un último esforzo para manter o equipo en Atlanta foi insuficiente, e Cousins vendeu o equipo a Skalbania por 16 millóns de dólares, un prezo de venda récord para un equipo da NHL no momento. O 21 de maio de 1980, Skalbania anunciou que o equipo se trasladaría a Calgary. O novo propietario decidiu manter o nome dos Flames, sentindo que era unha boa opción para unha cidade petroleira como Calgary, mentres que o logo do “A” ardente foi substituído polo “C” ardente. Skalbania vendeu a súa participación en 1981, e os Flames son propiedade local dende aquela.
Traslado a Calgary
miniatura|200x200px|Os Flames trasladáronse ao [[Olympic Saddledome (actualmente Scotiabank Saddledome) en 1983.]] Ao contrario dos Calgary Cowboys da WHA, que se disolveran tres anos antes, os Flames recibiron unha cálida acollida pola cidade de Calgary. Mentres que os Cowboys só foran capaces de venderen 2.000 entradas durante a súa derradeira tempada, os Flames venderon 10.000 entradas, a capacidade completa máis a metade do Stampede Corral, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.
Liderados polos 49 goles e 131 puntos de Kent Nilsson, os Flames clasificáronse para os play-offs na súa primeira tempada en Calgary cun rexistro de 39 vitorias, 27 derrotas e 14 empates, o que lles valeu para finalizaren na terceira posición da Patrick Division. O equipo atopou un maior éxito nos ‘’play-offs’’ en Calgary do que encontrara en Atlanta, gañando as súas dúas primeiras series do play-off sobre os Chicago Black Hawks e os Philadelphia Flyers antes de caer nas semifinais da NHL (final de conferencia) fronte aos Minnesota North Stars. Este éxito temperán non se repetiu pronto. Despois de conseguir un balance negativo na tempada 1981-82, Fletcher desfíxose de varios xogadores que quedaban da etapa en Atlanta que non puideron adaptarse ao ambiente de maior presión e reconstruíu o equipo. Durante as tres tempadas seguintes formou un núcleo de xogadores que permaneceron xuntos ata principios da década de 1990.
Fletcher realizou numerosos esforzos para igualar aos Oilers, levando ao equipo a un gran número de xogadores de universidades estadounidenses, como Joel Otto, Gary Suter, e Colin Patterson, xogadores do hóckey sobre xeo europeo, como Håkan Loob, e sendo un dos primeiros en elixir xogadores da Unión Soviética no draft. Aínda así, o equipo non mellorara o suficiente para desafiar os Oilers, que necesitaron do máximo de sete partidos para derrotaren os Flames no seu camiño para a conquista da Stanley Cup en 1984.
En 1983, os Flames trasladáronse á súa nova casa, o Olympic Saddledome (agora coñecido como Scotiabank Saddledome), deixando o Corral logo de tres tempadas nas que tan só perderon 32 partidos como local. Dende a tempada 1984-85 ata a 1990-91, os Flames conseguiron 90 puntos en cada tempada, excepto nunha. Con todo, o equipo non puido trasladar o seu éxito aos play-offs, en gran parte por non poder superar os seus rivais provinciais, os Edmonton Oilers.
En 1986 finalizaron na segunda posición da Smythe Division cun rexistro de 40-31-9 (a única tempada entre 1984 e 1991 na que finalizaron con máis de 90 puntos), e na primeira rolda dos play-offs derrotaron os Winnipeg Jets, pasando á segunda rolda, onde se enfrontarían aos Oilers, que eran os claros favoritos para gañar unha terceira Stanley Cup consecutiva. Porén, os Flames sorprenderon os Oilers e elimináronos en sete partidos. Após isto, os Flames chegaron ás finais da Campbell Conference, onde derrotaron os St. Louis Blues noutra serie de sete partidos, clasificándose por primeira vez na súa historia para a final da Stanley Cup, na que se enfrontaron aos Montreal Canadiens, aínda que perderon o campionato en cinco partidos.
Logo da súa participación nas finais por primeira vez, os Flames conseguiron o seu mellor rexistro na liga regular. O rexistro de 46-31-3 da tempada 1986-87 valeulle a Calgary a terceira posición da NHL, por detrás de Oilers e Philadelphia Flyers, mais na post-tempada perderon na primeira rolda fronte aos Jets en seis partidos. Na seguinte tempada conseguiron por primeira vez 100 puntos nunha tempada, gañando o Presidents' Trophy, poñendo fin a seis anos de reinado dos Oilers na Smythe Division. Malia terse reforzado de cara aos play-offs, os Flames caeron na segunda rolda fronte aos Oilers.
Campións da Stanley Cup
Na tempada 1988–89,os Flames continuaron a súa mellora. Conseguiron o seu segundo Presidents' Trophy cun récord da franquía de 117 puntos e un rexistro de 54-17-9, rematando con 26 puntos máis que os segundos clasificados da Smythe Division, Los Angeles Kings, e dous máis que o segundo clasificado da NHL, os Montreal Canadiens. Fletcher seguiu a remendar o equipo, adquirindo a Doug Gilmour como parte de seis xogadores na data límite de traspasos. Nos play-offs, os Flames precisaron de sete partidos na primeira rolda para se desfaceren dos Vancouver Canucks. Os Flames valéronse de varias paradas do porteiro Mike Vernon, incluíndo a famosa captura a Stan Smyl na prórroga, que segue a ser un momento decisivo na historia da franquía.
Caída
En 1989, grazas en parte aos esforzos diplomáticos de Cliff Fletcher, o goberno soviético concedeu o permiso a un grupo de xogadores soviéticos para asinar con equipos da NHL, o que permitiu a chegada de xogadores como Sergei Makarov. Esa tempada, o equipo quedou a dous puntos de conseguir o seu terceiro President’s Trophy ao conseguir 99 puntos, fronte aos 101 dos Boston Bruins. Tamén esa tempada, os Flames gañaron o seu terceiro campionato da Smythe Division consecutivo. Porén, nos play-offs foron superados por Los Angeles Kings en seis partidos.
En 1991 Fletcher, quen fora director xeral do equipo dende a súa fundación, deixou os Flames para converterse no director xeral dos Toronto Maple Leafs, sendo sucedido por Doug Risebrough. A pesar do gran desenvolvemento de Theoren Fleury nunha estrela da NHL, os Flames quedaron fora dos ‘’play-offs’’ en 1992, tan só un ano despois de finalizar a súa terceira tempada de 100 puntos na historia da franquía. Foi a primeira vez que os Flames se perdían os play-offs dende a tempada 1974-75, cando a franquía aínda se encontraba en Atlanta. Foi tamén a terceira vez da franquía que estaba fóra das series nos seus 20 anos de historia.
Calgary recuperouse para regresar aos play-offs nas seguintes catro tempadas, incluíndo dous títulos de división consecutivos. Con todo, o equipo foi eliminado na primeira rolda en cada tempada. Os títulos de división das tempadas 1993-94 e 1994-95 levaron a dúas derrotas na casa no sétimo partido da primeira rolda na prórroga fronte aos Canucks e aos San Jose Sharks respectivamente. Na tempada 1995-96, Nieuwendyk foi traspasado aos Dallas Stars nun troco no que adquiriron a Jarome Iginla, quen faría o seu debut cos Flames nos play-offs de 1996 na contundente derrota en catro partidos fronte aos Chicago Blackhawks na primeira rolda. En 1997, só dous anos despois de gañaren o seu segundo título consecutivo de división, os Flames quedaron de novo fóra dos play-offs, aos que non regresaron en sete anos. A peor puntuación do equipo chegou na tempada 1997-98, na que os Flames finalizaron a liga regular con tan só 67 puntos, o segundo peor rexistro na historia da franquía (por detrás tan só da tempada 1972-73 dos Atlanta Flames).
Nesta época, os Flames encontraron cada vez máis complicado reteren os seus mellores xogadores cando os salarios aumentaron mentres o dólar canadense perdía valor fronte ao dólar estadounidense. Calgary foi sempre un dos mercados máis pequenos da liga (actualmente é o terceiro máis pequeno, por detrás tan só de Edmonton e Winnipeg) e os pequenos mercados de equipos canadenses atoparon cada vez máis dificultades para competiren na nova contorna. miniatura|esquerda|O finlandés Miikka Kiprusoff chegou aos Flames en [[2003 e gañou o Vezina Trophy como mellor porteiro na tempada 2005-06.]] A medida que os Flames se afundiron na clasificación, a asistencia aos seus partidos reduciuse. Durante a maior parte dos seus primeiros 16 anos en Calgary, as entradas dos Flames eran das máis difíciles de conseguir da NHL. Porén, en 1999, a asistencia caera tanto que os seus propietarios lanzaron un ultimato: ou se vendían máis entradas para a tempada, ou o equipo seguiría os pasos dos desaparecidos Winnipeg Jets e Quebec Nordiques no seu traslado aos Estados Unidos. Os seareiros responderon mercando as suficientes entradas para manter os Flames en Calgary na tempada 1999-00. Os Flames apelaron á compra de máis entradas no verán do ano 2000. A campaña, dirixida a incrementar a venda de entradas para a tempada dende un mínimo da franquía de 8.700 a 14.000, resultou un éxito. O incremento das vendas non detivo as perdas financeiras, con todo, o equipo perdeu $14,5 millóns entre 2001 e 2003.
Durante a tempada 2002-03, os Flames contrataron a Darryl Sutter como adestrador xefe, substituíndo a Greg Gilbert, quen foi despedido cando os Flames se encontraban na última praza da Conferencia Oeste. Sutter tamén se converteu no director xeral do equipo na seguinte tempada, e atribúeselle a revitalización da franquía. Entre as primeiras medidas de Sutter estivo a adquisición do porteiro Miikka Kiprusoff, a quen adestrara previamente en San Jose, a principios da tempada 2003-04. Kiprusoff respondeu establecendo un récord na NHL de media de goles en contra con 1,69.
Novo milenio
Despois de sete tempadas consecutivas sen disputaren os play-offs, os Flames regresaron ás series en 2004. Convertéronse no primeiro equipo na historia da liga en derrotar tres campións de división no seu camiño a converterse no primeiro equipo canadense en chegar ás finais da Stanley Cup dende os Canucks en 1994. A primeira vítima dos Flames foi o campión da Northwest Division, os Vancouver Canucks, aos que derrotaron en sete partidos. Esta foi a primeira vitoria dos Flames nunha serie dende que gañaran a final en 1989. Posteriormente derrotaron os campións do Presidents' Trophy, os Detroit Red Wings, en seis partidos. Logo de eliminar os campións da Pacific División, os Sharks, tamén en seis partidos na final da Conferencia Oeste, conseguiron chegar á final da Stanley Cup fronte aos Tampa Bay Lightning. As series da final prolongáronse ata o sétimo partido. Lightning finalmente gañou o sétimo partido na casa, facéndose coa súa primeira e única Stanley Cup. A pesar da derrota, 30.000 seareiros déronse cita no Olympic Plaza para celebrar a tempada do equipo.
Os Flames non baixaron a bandeira do seu campionato da Conferencia Oeste en case 15 meses, xa que a tempada 2004-05 se suspendeu por unha disputa laboral (lockout). Durante o lockout, o propietario do equipo e Presidente da Xunta, Harley Hotchkiss, tentou infrutuosamente salvar a tempada participando en conversas co presidente da Asociación de Xogadores da National Hockey League Trevor Linden. Finalmente os Flames xogaron a súa 25ª tempada en Calgary na tempada 2005-06, finalizando a liga regular con 103 puntos e liderando a Northwest Division, mais o equipo perdeu na primeira rolda dos play-offs fronte aos Mighty Ducks de Anaheim (California) en sete partidos.
O 22 de febreiro de 2011 Calgary acolleu o 2011 Heritage Classic, o Segundo partido ao aire libre do ano na NHL, no McMahon Stadium, no que os Flames derrotaron os Canadiens por 4 goles a 0 ante 41.022 espectadores. Miikka Kiprusoff converteuse no primeiro porteiro en rexistrar un shutout nun partido ao aire libre da NHL. Mentres tanto, Jarome Iginla seguiu a bater rexistros importantes antes de ser traspasado aos Pittsburgh Penguins o 27 de marzo de 2013, deixando o equipo sen capitán por primeira vez dende o final da tempada 2002-03. Antes do inicio da tempada 2013-14, Mark Giordano foi nomeado novo capitán dos Calgary Flames. Ese ano os Flames finalizaron entre os últimos postos da liga cuns escasos 77 puntos.
Os Flames recuperáronse para chegar aos play-offs na tempada 2016-17 como primeiro equipo con wild card, mais caeron con contundencia na primeira rolda das series eliminatorias fronte aos Ducks (4-0).
Rivalidades
Os Calgary Flames son un dos dous equipos que representan a provincia de Alberta na NHL. O equipo mantén unha forte rivalidade cos seus veciños, os Edmonton Oilers. Esta rivalidade foi especialmente tensa na segunda metade da década de 1980, cando os dous equipos eran os dous mellores equipos da Campbell Conference e mesmo algúns anos, de toda a liga.
Os Oilers derrotaron os Flames nos play-offs en 1983, 1984, 1988, e 1991, no seu camiño cara ás súas cinco Stanley Cups. Con todo, os Flames vingáronse e eliminaron os seus veciños cun decisivo auto-gol do defensa dos Oilers Steve Smith, que elevou a rivalidade a un novo nivel. Os Flames tiñan unha posición privilexiada nos play-offs de 1988 logo de gañar o Presidents' Trophy, mais os Oilers varréronos nas series (4-0) para acabaren gañando a Stanley Cup.
En toda a historia ambos os equipos enfrontáronse nos play-offs en cinco ocasións, nas que os Flames tan só foron capaces de eliminaren os Oilers nunha ocasión na tempada 1985-86. Na liga regular, os Flames dominan cun balance de 128 vitorias, por 112 vitorias dos Oilers e 19 empates.
Impacto na comunidade
miniatura|Flames Central é un restaurante no centro da cidade propiedade dos Flames. En 1994, os Flames achegáronlle á Saddledome Foundation unha proposta para renovar o Olympic Saddledome, renomeándoo Canadian Airlines Saddledome e facéndose cargo das instalacións. A xunta aceptou esta proposta, e foi comprada polos Flames por 20 millóns de dólares canadenses ao asinar un acordo para administrar o edificio durante 20 anos.
Para intentaren encher datas adicionais no Saddledome, os Flames chegaron a un acordo de arrendamento co equipo júnior de expansión Calgary Hitmen da Western Hockey League, que comezou a xogar en 1995 e eran en parte propiedade de Theoren Fleury. Dous anos despois, en 1997, os Flames mercaron o equipo por 1,5 millóns de dólares. Durante o lockout de 2004-05, os Flames promocionaron fortemente os Hitmen, e como resultado, o equipo liderou todas as ligas profesionais júnior de Norteamérica en asistencia, tendo de media máis de 10.000 espectadores por partido.
En abril de 2006, os Flames anunciaron que abrirían un restaurante híbrido, bar e lugar de entretemento, no centro de Calgary, en Stephen Avenue. No anuncio do evento, o presidente dos Flames e CEO Ken King dixo: "Aínda que o hóckey continúa a ser a nosa esencia, estamos constantemente buscando novas oportunidades para acrecentarmos a marca dos Flames e concedermos aos nosos fans maiores oportunidades para gozaren do hóckey. Cremos que o establecemento dun restaurante fóra do Pengrowth Saddledome para compartir comida, diversión e hóckey achegarán os nosos fans aínda máis cerca do equipo". Un ano despois, en abril de 2007, o Flames Central abriu ao público. En 2017, a instalación volveu ao seu nome orixinal de The Palace Theatre.
Flames Foundation
Os Flames teñen mantido unha presenza activa na comunidade dende a súa chegada a Calgary. A través da asociación sen ánimo de lucro, a Flames Foundation, o equipo doou en torno a 32 millóns de dólares para causas benéficas en todo o sur de Alberta. Xunto co Club Rotary, os Flames axudaron a fundar o primeiro hospicio infantil en Alberta, e un dos únicos seis de América do Norte.
Red Mile
Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, a cidade de Calgary converteuse en esencia na sede dunha "festa sen fin". A 17th Avenue SW entertainment district, que pasa polo oeste do ScotiaBank Saddledome, viu máis de 35 000 seareiros invadiren as rúas durante as tres primeiras roldas dos play-offs, e máis de 60 000 nas finais. A festa Red Mile recibiu cobertura en moitos xornais de América do Norte, xa que as celebracións foron pacíficas e os incidentes foron mínimos a pesar da gran cantidade de persoas nunha zona pequena.
miniatura|O C of Red. En abril de 2006, o Corpo de Policía de Calgary anunciou que as reunións da Red Mile non se debían fomentar, e que se tomarían medidas disuasorias, incluíndo os desvíos de tráfico, a tolerancia cero en materia de ruído e comportamento escandaloso, e a presenza de axentes de incógnito entre a multitude para vixiar os delincuentes. Despois dunha reunión co Xefe de Policía, o Alcalde da cidade, Dave Bronconnier, convenceu o Corpo de Policía de Calgary para que relaxase a súa prohibición da Red Mile e animou a xente a facer o seu camiño cara á 17th Ave.; aínda así a policía mantivo a súa política de tolerancia cero respecto da nudez e a embriaguez.
"C of Red"
Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, moitos dos seareiros da franquía que asistiron aos partidos de hóckey disputados no Saddledome vestían unha camisola vermella co C ardente de Calgary nela. As vendas da camisola vermella local dos Flames, introducida ao principio da tempada 2003-04, foron tan grandes durante os play-offs que o fabricante CCM detivo a produción de todas as outras camisolas do equipo para cumprir coa demanda dos uniformes dos Flames. O equipo estableceu un récord na liga para a venda dun novo deseño de uniforme. A tradición do "C of Red" remóntase aos play-offs de 1986 fronte aos Oilers. Os seareiros de Edmonton levaban colocados sombreiros promocionando a "Hat Trick Fever" na súa procura de tres Stanley Cups consecutivas. Os seareiros dos Flames contrarrestárono vestindo de vermello. Nos play-offs de 1987 contra Winnipeg, os Jets responderon ao "C of Red" alentando os seareiros a vestiren de branco, creando o "Winnipeg White Out".
Logo
O logo principal dos Flames é o deseño do "Flaming C" (C ardente), introducido cando o equipo chegou a Calgary en 1980, e foi deseñado pola deseñadora gráfica de Calgary Patricia Redditt. O deseño do logo permaneceu do mesmo xeito dende a súa creación, aínda que os Flames empregaron distintas cores para o logo nas camisolas para os partidos na casa e como visitante. De 1980 a 2000, o logo nos partidos como local era vermello sobre fondo branco, mentres que nos partidos como visitante o logo era branco sobre un fondo vermello. En 2003, a NHL mudou para empregar uniformes de cor para o equipo local. O logo local tornouse negro, co logo visitante en vermello sobre fondo branco. O logo orixinal "Flaming A" (A ardente) dos Atlanta Flames foi restaurado para o seu uso como elemento para identificar os capitáns suplentes do equipo. O logo do cabalo ardente foi retirado en 2007 ao introducírense as camisolas Rbk Edge.
Equipamento
As camisolas orixinais dos Flames empregaban raias vermellas e amarelas. En 1994, a franquía engadiu o negro ao esquema de cores do equipo, amais de engadir unha raia diagonal dende a base da camisola ata a parte inferior do logo. En 1998, para celebrar o "Year of the Cowboy" (Ano do Cowboy), os Flames introduciron no deseño do seu terceiro equipamento, o logo do "flaming horse" sobre fondo negro. Dous anos despois, a camisola converteuse no equipamento visitante dos Flames, mentres que o equipamento local se actualizou para incorporar o mesmo deseño de raias en V nos brazos e na cintura da camisola. Esta camisola foi de novo relegada ao posto de terceiro equipamento en 2003, cando a NHL adoptou os equipamentos de cor para os partidos como local. En 2007, coa adopción da camisola Rbk Edge, os Flames actualizaron o seu deseño de novo, substituíndo as raias horizontais por raias verticais aos lados. Para honrar a súa memoria, os Flames engadiron bandeiras de Alberta e o Canadá como distintivos nos ombreiros. Para celebrar a 30ª tempada de Calgary na NHL, os Flames vestiron o deseño do seu equipamento orixinal na tempada 2010-11 durante cinco partidos, todos contra opoñentes canadenses. Os Flames mudaron o deseño das medias do seu equipamento como local e visitante para que coincidise coas medias da súa camisola clásica na súa 30ª tempada. O equipo vestiu a súa reversión como equipamento alternativo 15 veces durante a tempada 2010-11. O mesmo ano, os Flames xogaron fronte aos Canadiens o 2011 Heritage Classic, vestindo camisolas baseadas nas dos Calgary Tigers dos anos 1920. Os Flames vestiron dunha cor vermella bordeos e amarela. O logo estaba sobre un fondo amarelo, e as mangas eran de cor bordeos con raias amarelas.
Mascota
Harvey the Hound é a mascota dos Flames. Creouse en 1983 para servir tanto aos Flames como aos Calgary Stampeders da Canadian Football League. Harvey foi a primeira mascota da NHL. Harvey é famoso por un incidente en xaneiro de 2003, cando o adestrador dos Edmonton Oilers Craig MacTavish lle arrincou a lingua cando estaba a acosar o seu banco. O incidente foi noticia en toda América do Norte e provocou moito humor, incluíndo que no 53º All-Star Game da NHL, celebrado en 2003, varias mascotas doutros equipos da NHL chegasen coas súas linguas fóra.
Stampede Corral
miniatura|dereita|250px|O Stampede Corral, primeiro estadio do equipo en Calgary. O primeiro pavillón no que xogou a franquía logo do seu traslado a Calgary foi o Stampede Corral, un pavillón construído en 1950 cunha capacidade para 6.479 espectadores. O recinto foi sede secundaria das competicións de hóckey sobre xeo e patinaxe artística durante os Xogos Olímpicos de Inverno de 1988, celebrados na cidade canadense. O equipo disputou os seus partidos como local no Stampede Corral dende a súa chegada a Calgary en 1980 ata 1983, cando o equipo se trasladou ao que actualmente é o seu estadio, o Scotiabank Saddledome. Durante as tres tempadas que os Flames xogaron como locais neste pavillón rexistráronse os seguintes datos de asistencia media:
Scotiabank Saddledome
miniatura|dereita|250px|O Scotiabank Saddledome en Calgary, estadio dos Calgary Flames dende 1983. En xullo de 1981 comezou a construción do Scotiabank Saddledome, que sería inaugurado o 15 de outubro de 1983. Construíuse para substituír o Stampede Corral como sede dos Calgary Flames e para acoller as competicións de patinaxe artística e de hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988. Logo da súa inauguración, nomeouse Olympic Saddledome, pasando a chamarse en 1989 Canadian Airlines Saddledome, nome que mantivo ata o ano 2000, cando mudou o seu nome polo de Pengrowth Saddledome antes de adoptar a súa denominación actual.
Equipos afiliados
As franquías da NHL teñen un cadro de xogadores limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores novos na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezaren demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercede das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Dende os seus inicios ata a tempada 2016-17, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Afiliacións secundarias
Alén destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Capitáns
Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Flames tivo 15 capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía en Calgary foi nomeado na tempada 1980-81, e foi o canadense Brad Marsh. Dende 2013 o posto de capitán é ocupado polo tamén canadense Mark Giordano. Excepto o escocés Steve Smith e o estadounidense Craig Conroy, todos os capitáns do equipo naceron no Canadá, sendo Smith o primeiro xogador non canadense en ser nomeado capitán do equipo de Calgary na tempada 1999-00. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
{|
Conroy e Boughner foron cocapitáns dende a segunda parte da tempada 2001-02 despois de que Dave Lowry fose despoxado da capitanía.
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinaren contratos coas franquías da NHL. Dende o traslado da franquía de Atlanta a Calgary, os Flames escolleron 34 xogadores na primeira elección do draft. A maior parte das veces escolleron un único xogador, agás en 2013, cando escolleron tres xogadores, e 1982, 1989 e 2010, cando non escolleron ningún xogador na primeira rolda. Nos seus máis de 30 anos de historia en Calgary a franquía nunca foi o primeiro equipo en escoller, sendo o mellor posto na escolla o cuarto posto de Sam Bennett en 2014. A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Calgary Flames:
Líderes históricos
Nota: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; P/G = Puntos por partido; * = Xogadores actualmente nos Flames
Números retirados
miniatura|Dorsais retirados de McDonald e Vernon. Os Calgary Flames retiraron dous dorsais, e un terceiro foi retirado de todos os equipos da liga. Os Flames retiraron o número 9 en honor a Lanny McDonald, que xogou no equipo entre 1981 e 1989, gañando a Stanley Cup como cocapitán dos Flames no seu último ano como xogador. O número 30 de Mike Vernon tamén o retiraron en honor ao porteiro que xogou 14 anos no equipo, entre 1982–94 e 2000-02.
En 2012, a organización dos Flames presentou o programa "Forever A Flame" para honraren os que xogaron e representaron os Calgary Flames sen ter que retirar os seus números. Isto permite aos futuros xogadores dos Flames teren a oportunidade de vestiren os números dalgúns dos mellores xogadores da historia da franquía. O 27 de febreiro de 2012, o defensa Al MacInnis foi o primeiro en gañar esta distinción, cunha bandeira coa súa fotografía e o número 2 elevado no teito do Scotiabank Saddledome. Joe Nieuwendyk seguiulle o 7 de marzo de 2014, promovido como "Forever 25" tanto polo número da camiseta de Nieuwendyk e o 25º aniversario do título de 1989.
Directores xerais
Ao longo da súa historia, os Calgary Flames tiveron oito directores xerais. O primeiro en ostentar o posto foi Cliff Fletcher, a quen nomearon en 1972, cando se fundou a franquía en Atlanta. Fletcher permaneceu no cargo ata o 16 de maio de 1991, sendo o único director xeral co que o equipo gañou a Stanley Cup. Dende o 28 de abril de 2014 o director xeral da franquía é Brad Treliving, que chegou tras un breve período de interinidade no cargo de Brian Burke.
Xogadores
Varios membros dos Flames foron honrados polo Hockey Hall of Fame durante a historia do equipo en Calgary. Lanny McDonald foi o primeiro xogador da franquía en ser introducido, gañando a elección en 1992. McDonald rexistrou 215 goles en 492 partidos cos Flames, incluíndo un récord de equipo con 66 goles na tempada 1982-83. A el uníuselle no ano 2000 o seu compañeiro de equipo na tempada que os Flames gañaron a Stanley Cup, Joe Mullen. Mullen pasou cinco tempadas no equipo de Calgary, conseguindo 388 puntos e gañando dúas veces o Lady Byng Trophy. Grant Fuhr, elixido en 2003, converteuse no terceiro ex xogador dos Flames en formar parte do Hall of Fame. Fuhr tan só xogou unha tempada en Calgary; con todo, conseguiu a vitoria número 400 da súa carreira coa camisola dos Flames, unha vitoria fronte aos Florida Panthers o 22 de outubro de 1999. En 2007, Al MacInnis converteuse no cuarto xogador en xogar nos Flames que ingresou no Hall of Fame, e o terceiro en mostrar as súas credenciais para entrar no Hall of Fame principalmente pola súa carreira nos Flames. MacInnis foi xogador dos Flames dende 1981 ata 1994, e en 1989 gañou o Conn Smythe Trophy como MVP dos play-offs. O 9 de novembro de 2009, Brett Hull converteuse no quinto xogador na historia dos Calgary Flames en entrar no Hockey Hall of Fame. Hull foi elixido no posto 117 no draft de 1984 polos Flames, e comezou a súa carreira na NHL xogando dúas tempadas (1986–1988) en Calgary. O 28 de xuño de 2011, anunciouse que os antigos dianteiros dos Flames Doug Gilmour e Joe Nieuwendyk se converterían no sexto e sétimo membros do equipo en entrar no Hockey Hall of Fame na categoría de xogadores. O último xogador introducido no Hall of Fame foi o ruso Sergei Makarov, seleccionado en 2016.
Trofeos colectivos
200px|miniatura|Réplica da Stanley Cup de 1989. Premio final da National Hockey League, coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Calgary Flames gañaron o trofeo nunha ocasión ao longo da súa historia, tendo chegado en dúas ocasións máis á final da Stanley Cup:
A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86. Dende aquela os Flames gañaron dúas veces o Presidents' Trophy:
O Clarence S. Campbell Bowl é actualmente o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Oeste. Os Flames gañaron este galardón en tres ocasións ao longo da súa historia:
Trofeos individuais
O trofeo Art Ross outórgase ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Un xogador dos Flames conseguiu este trofeo:
O Trofeo Memorial Calder premia o mellor rookie da tempada. Tres xogadores dos Calgary Flames gañaron este galardón, xa que Eric Vail e Willi Plett gañaron o trofeo cando a franquía aínda estaba en Atlanta:
O trofeo Conn Smythe entrégase cada ano dende a tempada1964-1965 ao mellor xogador das series eliminatorias. Na historia da franquía un único xogador gañou o trofeo:
O trofeo William M. Jennings outórgase anualmente dende a 1981-82 ao porteiro menos goleado da liga regular. Un xogador dos Flames conseguiu este galardón:
O trofeo King Clancy premia cada ano o xogador que demostrou o mellor exemplo de liderado dentro e fóra da pista e contribuíse á sociedade. Tres xogadores dos Flames gañaron este galardón na historia da franquía:
O trofeo Lady Byng outórgase ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Asociación de Xornalistas de hóckey profesional outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Dous xogadores dos Flames recibiron o trofeo Lady Byng, xa que Bob MacMillan o gañou cando a franquía aínda estaba radicada en Atlanta:
O trofeo Ted Lindsay, coñecido ata 2010 polo nome de trofeo Lester B. Pearson, é entregado cada ano ao mellor xogador da NHL segundo os votos dos seus compañeiros. Un xogador dos Flames conseguiu o trofeo:
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. Os xogadores dos Flames que conseguiron este galardón son:
Patrocinado por Bridgestone, o premio Mark Messier outórgase ao líder no xeo, ao motivador do equipo e pola súa adicación á comunidade. Un xogador dos Flames gañou este premio dende a súa creación na tempada 2006-07:
O premio Jack Adams outórgase dende a tempada 1973-74 ao mellor adestrador da tempada. Só un adestrador dos Flames recibiu o galardón: