cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Islam
Mesquita de Al-Aqsa
Tanto os xiítas como os sunís comparten certa veneración e obrigacións relixiosas cara a certos santuarios e lugares sagrados, como A Meca, Medina e Mesquita de Al-Aqsa pero a mesquita do Imán Alí e a mesquita do Imán Hussein tamén son veneradas. Logo da Meca e Medina, Nayaf e Kerbala son as cidades máis sagradas para os xiítas.
Símbolos do islam
Erroneamente adoitase pensar que o verde é a cor do islam aínda que esta cor non ten significado relixioso algún no islam. Así mesmo moita xente pensa que a estrela e a lúa crecente simbolizan o islam, pero isto tampouco é certo. Estes eran, simplemente, os símbolos do imperio otomán e non do islam.
No islam cren que a adoración a símbolos ou obxectos materiais vai en contra do monoteísmo. Con todo, os musulmáns a miúdo usan azoras caligrafadas para decorar as mesquitas ou as súas casas propias.
O panarabismo tradicionalmente utilizou o vermello, o branco, o verde e o negro nas bandeiras de diversos países de poboación maioritariamente musulmá, polo que devanditas cores ás veces confúndense coas cores do islam. Estas cores poden observarse nas bandeiras de Iemen, Exipto, Sudán, Iraq, Siria, Sáhara Occidental e Palestina. A cor vermello simboliza o sangue dos mártires e tamén foi a cor da dinastía haxemí. A cor branco foi empregado pola dinastía dos omeias e o verde polo califato fatimí. O negro foi a cor do califato abbásida. O seu único símbolo, usado en guerras, é a media lúa.
Calendario islámico
O calendario islámico comeza coa Héxira, é dicir, a fuxida de Mahoma dende A Meca a Medina. Ese ano equivale ao 622 do calendario gregoriano. Os anos do calendario lunisolar poden ter 354 ó 355 días. Por iso, para establecer un ano islámico, non basta restar 622 anos ao calendario gregoriano.
Os días festivos islámicos, baseados no calendario lunisolar, celebraríanse en distintas datas cada ano se os levásemos ao calendario gregoriano.
Festividades
Os musulmáns teñen dúas festividades: Eid al-Fitr (en árabe: عيد الفطر, 'banquete de caridade') e Eid al-Adha (en árabe: عيد الأضحى, 'celebración do sacrificio'), outros agregan o día venres.
Estas dúas festividades celébranas os crentes visitando os fogares e comendo os pratos especialmente cociñados para esta ocasión. Todos sentan xuntos. Por tradición os nenos tamén reciben agasallos, as gratificacións e os doces entregados polos seus seres queridos como símbolo de amor. A forma de desexar unha feliz festa é pronunciando as palabras: Eid Mubarak!
Arquitectura
miniatura|Vista do interior da [[Mesquita de Córdoba.]]
A arquitectura islámica é un termo amplo que agrupa os estilos relixiosos propios da cultura islámica desde os tempos de Mahoma ata os nosos días, influenciando no deseño e construción de edificios e estruturas por todo o mundo. Así mesmo, a arquitectura islámica manifesta a adaptación do estilo arábigo ás culturas e técnicas coas que toma contacto, desde a vasta achega helenística e bizantina en Oriente Próximo, África e Anatolia, ata o visigótico en Al-Andalus, ou o hindú ao Oriente.
A arquitectura islámica de todos os períodos e de todas as rexións ten un trazo distintivo: a harmonía e a beleza. O devandito do Mensaxeiro de Deus, Muhammad: «Deus é Belo e Ama a Beleza», fala da forte ligazón que existe no islam entre arte e espiritualidade.
Os tipos principais de construcións da arquitectura islámica son a mesquita, a tumba, o palacio e o forte; aínda que tamén destacaron edificacións de menor importancia como os baños públicos, as fontes e a arquitectura doméstica.
Dise que a columna, o arco e a cúpula son a «Santísima Trindade» da arquitectura islámica, xa que as tres xuntas son características que lle dan beleza e orixinalidade.
Historia
No século VII as forzas musulmáns conquistaron extensos territorios. Unha vez que se establecían na rexión necesitaban un lugar onde construír unha mesquita. O deseño era simple, baseado na casa do profeta Mahoma, proveuse de elementos que foron incorporados, polos primeiros musulmáns, ás novas mesquitas e a outras construcións ou adaptáronos a edificios xa existentes, como igrexas, para o seu propio uso.
Caligrafía
O árabe engloba nun só termo (jatt) as nocións de escritura e as de caligrafía, feito que se explica polo carácter sacro dunha lingua que é a do Sagrado Corán. Poucas civilizacións levaron a arte da caligrafía a un rango tan elevado como o fixeron os musulmáns.
A caligrafía comezou a ser a máis venerada forma de arte islámica porque constitúe unha ligazón entre a lingua dos musulmáns e a súa relixión. O libro sagrado do islam, o Corán, tivo un rol moi importante no desenvolvemento e evolución da lingua árabe, e por extensión, na forma de escribir o alfabeto árabe, é dicir, na súa caligrafía. Proverbios e amplas pasaxes do Corán seguen sendo fontes activas para a caligrafía islámica.
Denominacións
No islam hai diferentes denominacións relixiosas que son esencialmente similares na crenza, pero teñen diferenzas teolóxicas e legais importantes. As maiores ramas do islam son os sunnitas (ou sunnita) e os xiítas. O sufismo non é unha rama, senón unha derivación esotérica do islam. Distintas confrarías e ordes practican esta versión do islam.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
miniatura|Logotipo de FGC Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya, máis coñecida polas súas siglas FGC, é unha compañía de ferrocarril propiedade da Generalitat de Cataluña, que opera varias liñas inconexas en Cataluña. En total a compañía opera 140 km de vía estreita (1.000 mm), 42 km de vía estándar (1.435 mm) e 89 km de vía ancha (ou ancho de vía ibérico, 1.668 mm), tren de cremalleira e funicular.
Islam
Denominacións
miniatura|[[Grecia.]]
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Función metropolitana
As liñas de trens de servizo suburbano dos FGC, funcionan como metro completando os servizos do Metro de Barcelona, atravesando Barcelona e toda a súa área metropolitana, funcionando como un metro express, integradas tarifariamente e conseguindo altas frecuencias nos tramos comúns de diversas liñas na hora punta.
Islam
Sunnitas
Preto do 90 % dos musulmáns son sunnitas (só son minoría fronte aos xiítas duodecimanos en Irán, Iraq e Líbano). Cren que Mahoma foi un profeta, un ser humano exemplar e que deben imitar as súas palabras e actos na forma máis exacta posible, pois o Corán indica que o profeta Mahoma é un bo exemplo a seguir. Os hadices describen as súas palabras e actos, constituíndo o principal alicerce da doutrina sunnita.
Xiítas
Os musulmáns xiítas, a segunda rama maior do islam, difiren dos sunnitas en que rexeitan a lexitimidade dos tres primeiros califas. Seguen os preceptos de hadices diferentes aos dos sunnitas e teñen as súas propias tradicións legais. Os eruditos xiítas teñen maior autoridade que os sunnitas e maior amplitude para a interpretación do Corán e dos hadices. Os imáns desempeñan un papel fundamental na doutrina xiíta. A principal vertente xiíta é a escola ya`farí (chamada así en honra do seu fundador, Ya`far as-Sadiq) ou escola xiíta duodecimana, cuxo nome deriva dos doce imams ou líderes infalibles que recoñecen despois do falecemento de Mahoma. Aínda así, todos ten en común a crenza en Ali ibn Abi Talib, ou imam Ali como o sucesor do Profeta, e a sucesión deste último polos seus dous fillos: primeiro o seu fillo o imam Hasan e logo o seu fillo Husayn. Os xiítas existen na maioría dos países islámicos, pero a maioría deles atópanse en Irán, Iraq, Acerbaixán, India, Paquistán e o Líbano.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Historia
O tren de Sarrià, foi no ano 1863 o primeiro ferrocarril que usou en Cataluña e en todo o Estado español a enerxía eléctrica e o primeiro ferrocarril urbano do Estado español e o segundo do mundo, despois do metro de Londres, que non foi subvencionado por non ser de ancho español, salvouse da expropiación por este motivo. En cambio a primeira liña de tren peninsular entre Mataró e Barcelona, construída no ano 1848, que tampouco foi subvencionada, por ser anterior á Lei de subvencións do ano 1907, si que foi expropiada, pasando a formar parte de RENFE.
Islam
Xiítas
En sentido non estrito, denomínase tamén xiítas a seitas tales como as do grupo ismaelí, entre elas os seguidores do Aga Jan, localizados principalmente no subcontinente indio, os alauitas de Siria, os zaídes do Iemen etc.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Liña 6
miniatura|A estación terminal de Sarrià A L6 é a nova denominación que recibe a liña dos FGC desde Plaça de Catalunya ata Sarrià. Grazas ao aumento de frecuencias e á integración tarifaria con TMB, pasouse a considerala unha liña de metro máis.
A L6 comparte vías coa L7 ata chegar a Gràcia e coas liñas suburbanas de FGC ata Sarrià, moitos dos trens destas liñas suburbanas son semidirectos ao longo do percorrido da L6.
Islam
Sufismo
miniatura|Cerimonia [[derviche, Sudán.]] O sufismo é unha práctica que ten seguidores entre os sunnitas e os xiítas. Segundo a maioría dos autores sunnitas, é o camiño da práctica do terceiro aspecto do islam, o ihsan ou perfección espiritual. Doutra banda, pode dicirse que o seu obxectivo é o esforzo por adquirir as características do servo ou ser humano perfecto (insan al-kamil ou abd al-kulli). Salientan varios aspectos espirituais, como o perfeccionamento da fe, o estado de lembranza divina continuo (dhikr), a purificación do ego (nafs) a través de determinadas prácticas espirituais. A maioría dos seus seguidores organízanse en confrarías (tariqa en árabe) sufíes. Con todo, hai algunhas delas que non poden incluírse dentro desas dúas ramas, como é a bektashi ou outras, como as de aparición en Europa e América, que pertencen a movementos new age (Nova era).
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Liña 6
esquerda|340px
Liña 7
miniatura|A estación de Avinguda de Tibidabo é a única estación dos FGC en [[Barcelona cunha sola vía]] A L7 (ou Liña de Balmes) é o nome que recibiu o servizo de metro que realizan os trens da liña do Vallès de FGC que toman o ramal da Avinguda de Tibidabo, ao pé desta montaña. É unha liña situada integramente na cidade de Barcelona e comparte o tramo Plaça Catalunya-Gràcia coa L6 e o resto de liñas suburbanas dos FGC.
esquerda|330px
Liña 8
miniatura|Estación de Molí Nou A L8 é o nome que recibe o servizo de metro que realizan os trens do Metro do Baix Llobregat entre as estacións de Plaça Espanya, en Barcelona e Molí Nou-Ciutat Cooperativa, en Sant Boi de Llobregat. Ademais esta liña travesa tamén os concellos de L'Hospitalet de Llobregat e Cornellà de Llobregat.
Islam
Sufismo
O sufismo está presente no mundo islámico desde o seu Occidente, en países como Senegal, ata o seu Oriente, por exemplo Indonesia, así como en países europeos ou americanos.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Liña 12
miniatura|A estación terminal de Reina Elisenda A L12 é a nova denominación que recibe a sección da liña 6 FGC desde Sarrià ata Reina Elisenda como tren lanzadeira
esquerda|340px
Liña Barcelona-Vallès
A liña Barcelona-Vallès é unha liña de ancho de vía internacional formada por un tronco e catro ramais. A estación terminal sur atópase en Barcelona, na estación de Plaça de Catalunya, e o resto de estacións terminais atópanse dúas en Barcelona e dúas nas capitais da comarca do Vallès Occidental, Sabadell e Terrassa.
A liña está composta polos seguintes servizos, englobados en dous nomes comerciais:
Liña Llobregat-Anoia
A liña Llobregat-Anoia é unha liña de ancho de vía métrica (1.000 mm) formada por un tronco e dous ramais. A estación terminal en Barcelona atópase na estación de Plaça d'Espanya, e o resto de estacións terminais da liña atópanse nas comarcas do Baix Llobregat, Bages e Anoia. Ademais dos trens de pasaxeiros, a liña tamén está composta por unha serie de ramais para mercancías que conectan Seat, en Martorell, co Porto de Barcelona.
Liña Lleida-La Pobla de Segur
220px|miniatura|Tren estacionado na estación de La Pobla O 1 de xaneiro de 2005 transferiuse a liña de Lleida a La Pobla de Segur desde RENFE. É a liña en peor estado de Cataluña e ata hai pouco estábase remodelando en dúas fases, de Lleida a Balaguer e de Balaguer a La Pobla de Segur. Prevese aumentar a frecuencia de paso, crear un sistema de proximidades entre Lleida e Balaguer, renovar o material en circulación. Así mesmo contémplase a posibilidade de estender a liña ata Francia.
A data 4 de xuño de 2006, FGC, co trazado xa renovado, ofrece cinco circulacións diarias entre Lleida e Balaguer e tres trens por sentido entre Lleida e La Pobla de Segur. Estes servizos están realizados con trens diésel de Renfe Operadora alugados a FGC á espera de que esta compre novas unidades. FGC posúe agora para esa liña unidades 592.200 e os pequenos automotores diésel 596 como novas incorporacións prestadas pola compañía nacional.
Cremalleira de Montserrat
miniatura|esquerda|150px|Cremallera na estación de Montserrat FGC opera dúas liñas de montaña, ambas construídas no sistema chamado tren cremalleira:
Funiculares
FGC tamén opera liñas de funicular, dúas delas situadas en Montserrat e que enlazan zonas de devandita montaña coa estación do tren cremalleira:
Ferrocarril turístico do Alt Llobregat
O Ferrocarril turístic de l'Alt Llobregat, ou tren del Ciment, é unha liña turística en ancho de vía de 600 mm entre Guardiola de Berguedà i Castellar de n'Hug, na parte alta do río Llobregat.
Cidade satélite
Cidade satélite é unha designación usada para referirse a centros urbanos xurdidos nas aforas dunha cidade calquera, tipicamente para traer algún beneficio á cidade núcleo da zona.
No Brasil
No Brasil, comunmente reciben a denominación de "cidades-satélites", os centros urbanos do Distrito Federal, excepto o Plano Piloto, por ser o núcleo da zona.
En Portugal
No caso de Portugal, tal parece sobre todo nas áreas metropolitanas da Grande Lisboa e do Grande Porto; así, serían "cidades-satélites", no caso da primeira, cidades (e vilas de gran dimensión) como: Amadora, Agualva-Cacém, Queluz, Sintra, Cascais, Oeiras, Odivelas, Loures, Sacavém, Alverca, Vila Franca de Xira, Almada, Seixal, Corroios, Amora ou Barreiro.
No caso do Porto, Vila Nova de Gaia, Matosinhos, Gondomar, Maia ou Vila do Conde.
Visantoña
O topónimo Visantoña pode referirse a:
Bhumibol Adulyadej
Bhumibol Adulyadej (ภูมิพลอดุลยเดช), Rama IX de Tailandia, nado en Cambridge (Estados Unidos) o 5 de decembro de 1927 e finado en Bangkok o 13 de outubro de 2016, foi rei de Tailandia desde 1946 ata a súa morte.
Traxectoria
Nado nos Estados Unidos e educado principalmente en Lausana, Suíza, Bhumibol Adulyadej foi un monarca constitucional.
Asumiu o trono de Tailandia o 9 de xuño de 1946, após o falecemento do seu irmán maior, Ananda Mahidol, que faleceu por mor dun disparo, por causas que nunca foron aclaradas pola Casa Real tailandesa. Porén, a súa coroación, como Rama IX, non se produciu até o 5 de maio de 1950.
Rama IX foi o noveno soberano da Casa de Chakri. O seu reinado durou 70 anos; era o xefe de estado de maior antigüidade e foi o monarca tailandés co reinado máis longo da historia. Foi sucedido polo seu fillo, o príncipe Maha Vajiralongkorn (coroado como Rama X).
Lingua xásica
O xásico (en húngaro jász, en ruso jas) era en realidade un dialecto do oseto antigo ou alano falado por unha tribo alana nómade asentada en Hungría no século XIII. Xásico vén do iranio: Iyasi<Asi<As = alano. Esta última derivación pasa á lingua xeorxiana coma Os > Osset e de aí pasa ao ruso moderno coma oseto, por iso se lles chama osetos aos alanos de Iristán (Osetia), sendo preferible seguir a etimoloxía autóctona IR = alano.
O pobo xásico entrou en Hungría xunto cos cumanos, fuxindo da presión dos tártaros. Foron admitidos polo rei húngaro Béla IV coa esperanza de poderían axudarlles na loita contra a invasión dos tártaros, pero a relación non foi boa entre a nobreza húngara e as tribos cumana-xásicas tendo que abandonar o país. Tras o fin da ocupación tártara regresaron e asentáronse na parte central da Chaira húngara. Durante os dous séculos seguintes foron asimilados pola poboación húngara e a súa lingua desapareceu, pero a identidade xásica consérvase, e parece ser que chegan a manter unha certa autonomía ata 1876. Preto dunha ducia de poboacións no centro de Hungría conservan aínda o nome da tribo: Jászberény, Jászárokszállás, Jászfényszaru etc.
A única mostra literaria en lingua xásica foi atopada nos anos 50 na Biblioteca Nacional Húngara de Széchényi. Grazas ás analoxías co iriano moderno (oseta) a lingua puido ser interpretada.
Relación entre o alano xásico e o iriano moderno
A maioría das palabras xásicas son facilmente identificables co iriano:
Club Pontumio
O Club Pontumio é un equipo de baloncesto de Pontedeume, que acolle mozas e mozos de entre 5 e 18 anos. Foi fundado en setembro de 1992 ao independizarse a sección de baloncesto da Agrupación Deportiva Couceiro Freijomil, da que formaba parte desde había máis de dez anos.
Historia
O equipo naceu como sección de baloncesto da AD Couceiro Freijomil. Nesta época xa acadou diversos campionatos como o campionato galego infantil feminino e o provincial alevín masculino (1989), campionato galego infantil masculino (1990), subcampionato galego infantil masculino e participación na fase de sector do campionato de España en Pamplona (1991), ou o subcampionato galego cadete feminino e o terceiro posto na fase de sector do campionato de España en Gasteiz en 1992.
Ao separarse da AD Couceiro Freijomil iniciouse unha nova etapa. No período de formación (de 7 a 11 anos, se ben tamén se aceptan nenos de 5 ou 6 anos) admítense nenos e nenas, pero no período de competición (de 12 a 18 anos), só hai equipos femininos. Desde entón, amais de diversos títulos de liga e copa a nivel local, acadáronse éxitos como o subcampionato galego xuvenil (1993); campionato provincial alevín, galego xuvenil e participación na fase de sector do campionato de España desta mesma categoría en Zamudio (Biscaia) (1994); organización e participación na fase de sector do campionato de España infantil (1996); participación na fase final do campionato galego infantil en Pontevedra (1998); subcampionato provincial alevín (1999); campionato galego cadete (2000); campionato provincial alevín (2004, 2005, 2006 e 2007); semifinalista na fase de sector do campionato de España infantil en León (2007); 3º posto na liga galega e campionato da Copa da Federación Galega de Baloncesto cadete (2008); campión galego cadete (2009); 3º posto no campionato galego e na fase de sector do campionato de España xuvenil, e participación na fase de sector do campionato de España infantil en Astillero (Cantabria), e subcampionato provincial alevín (2010); subcampionato galego e oitavos de final no campionato de España cadete en Zaragoza, e subcampionato galego alevín (2011).
Amais dos torneos oficiais, o club participou en numerosos torneos non oficiais, tanto en Galicia (Lourenzá, Lugo, Baiona) como no resto de España (Ponferrada, Logroño) e Portugal (Coímbra), resultando gañador nalgunhas ocasións.
Organización
No período de aprendizaxe-formación desenvólvese, de setembro a maio de cada tempada, unha escola de baloncesto de base onde se aprenden os fundamentos e a técnica do baloncesto. Neste período admítense tanto nenos como nenas. O período de competición federada está dirixido unicamente a rapazas e céntrase na participación dos equipos femininos nas competicións locais, zonais e autonómicas organizadas polas federacións ferrolá e galega de baloncesto.
O club ten equipos nas categorías femininas de alevín, infantil, cadete e xuvenil. Non posúe equipo sénior pois a filosofía do club está orientada á formación de baloncestistas. Porén, facilítase o acceso das xogadoras formadas no club a outros equipos de categoría sénior onde poidan continuar a súa carreira deportiva.
Desde o ano 2001 organiza un torneo de minibasket ao final da tempada. Outras actividades son o Campus de Semana Santa desde 2007, o torneo 3x3 de Nadal, o torneo Festas das Peras e as Xornadas de Tecnificación de Verán.
Baloncestistas destacadas
Ao longo da súa existencia, moitas foron as xogadoras do club que formaron parte tanto das seleccións de Ferrolterra, como das galegas en tódalas categorías que posúe o club.
Entre as xogadoras formadas no club e que chegaron a competiren en competicións de primeiro nivel, destacan Iria Villar Fernández, que xogou na división de honra española no Real Club Celta de Vigo, e que formou parte da selección galega de baloncesto absoluta nos anos 2006 e 2007 sendo xogadora do Ciudad de Burgos. Mónica Vila Allegue xogou na primeira división española no Club Cluny de Santiago de Compostela. María Varela Manso xogou na primeira división española no Club Pío XII de Santiago.
Droctulf
Droctulf (ou Droctulfo, Drocto, Drocton) foi un xeneral bizantino de orixe bárbara da segunda metade do século VI.
Traxectoria
Loitou especialmente contra Faroaldo, duque de Spoleto, que atacara Rávena]] e capturara e saqueara o porto da cidade, Classis.
Droctulf deu rexeitado o duque longobardo e recuperou Classis en 576. Dux de Brixellum (Brescello, Emilia-Romaña) ao servizo de Bizancio, loitou a continuación contra o rei longobardo Authari antes de que o enviasen a Tracia e os Balcáns para rexeitar as tribos eslavas e os ávaros que ameazaban a fronteira do Danubio.
Eric Prydz
Eric Sheridan Prydz, nado en Täby o 19 de xullo de 1976, tamén coñecido como Eric Prydz, Pryda e Cirez D, é un DJ e produtor musical sueco. Ascendeu á fama co seu single hit "Call on Me" de 2004 e viu un éxito gráfico continuo con "Educación adecuada" en 2007 e "Pjanoo" en 2008. En 2016 lanzou o seu primeiro álbum de estudio, Opus. En 2017, gañou o DJ do ano nos Electronic Music Awards e tamén foi nomeado para o Live Act of the Year.
Oswald Karch
Oswald Karch, nado en Ludwigshafen o 6 de marzo de 1917 e finado en Mannheim o 28 de xaneiro de 2009, foi un ex-piloto de automobilismo alemán.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fútbol Club Barcelona
O Fútbol Club Barcelona (en catalán: Futbol Club Barcelona), coñecido popularmente como "Barça", é un club polideportivo catalán da cidade de Barcelona, fundado o 29 de novembro de 1899 por un grupo de doce futbolistas afeccionados de Suíza, Cataluña e Gran Bretaña, comandados polo suízo Joan Gamper. O Barça non é unha sociedade anónima como son a maioría dos clubs deportivos profesionais, senón que a propiedade do club recae nos seus máis de 180.000 socios. Este número fai que o FC Barcelona sexa o segundo club con máis socios do mundo tralo SL Benfica portugués, seguido polo FC Bayern München alemán. Segundo a clasificación histórica da IFFHS, o FC Barcelona é o mellor equipo de fútbol do mundo dende 1991, ano no cal esta organización comezou a computación estatística de resultados. O lema do club é "El Barça és més que un club". Os seareiros do FC Barcelona son coñecidos co sobrenome de "culés".
Unha das principais características do FC Barcelona é o seu carácter polideportivo. Ademais da súa sección principal, a de fútbol, o club conta con outras catro seccións deportivas profesionais: as de baloncesto, balonmán, hóckey sobre patíns e fútbol sala. Entre as cinco seccións profesionais, o FC Barcelona suma máis de 400 títulos oficiais, entre os que se inclúen 34 Copas de Europa, 86 Ligas e 88 Copas de España. Trátase do único club polideportivo do continente que foi campión de Europa en 5 deportes distintos. Ademais destas cinco seccións profesionais, o club conta con outras 8 seccións afeccionadas noutras disciplinas deportivas, como hóckey sobre herba, atletismo, patinaxe, hóckey sobre xeo, voleibol, rugby, fútbol praia e baloncesto en cadeira de rodas.
O equipo de fútbol foi un dos fundadores da Liga española de fútbol en 1928, e actualmente aínda segue a ser un dos tres equipos que non perderon nunca a máxima categoría. Con 25 Ligas, 30 Copas do Rei, 12 Supercopas de España, 5 Copas de Europa, 4 Recopas de Europa, 3 Copas de Feiras, 2 Copas Latinas, 5 Supercopas de Europa e 3 Copas Mundiais de Clubs, o FC Barcelona está considerado un dos equipos de fútbol máis laureados do mundo. Dende agosto de 2011 é o club europeo con máis títulos continentais (15), adiantando ó Real Madrid e ó AC Milán (14). O FC Barcelona é ademais o único equipo de Europa que disputou sempre, dende 1955, algunha das competicións europeas. Tamén é o único equipo da historia que gañou os seis títulos oficiais máis importantes nun mesmo ano (2009): Liga, Copa, Supercopa de España, Liga de Campións, Supercopa de Europa e Copa Mundial de Clubs. O 6 de febreiro de 2012 o club recibiu o Premio Laureus World Sports como equipo mundial do ano.
Os inicios
miniatura|esquerda|O anuncio publicado en Los Deportes. 120px|miniatura|[[Joan Gamper.]] O Fútbol Club Barcelona foi fundado o 29 de novembro de 1899 por un grupo de doce afeccionados ao fútbol, convocados polo suízo Hans Gamper mediante un anuncio publicado na revista Los Deportes o 22 de outubro do mesmo ano. Entre os doce fundadores do club había seis españois, tres ingleses, dous suízos e un alemán. O nome orixinal escollido foi «Football Club Barcelona», en inglés, e designouse ao inglés Walter Wild como primeiro presidente do club por ser a persoa de máis idade de entre as presentes.
A finais da súa primeira década conseguiu os seus primeiros títulos, unha Copa de España e unha Copa dos Pireneos.
Durante a década de 1910 o club deu un gran salto, tanto deportivo como social: gañou dúas Copas de España e tres Copas dos Pireneos, e chegou aos 3.000 asociados, converténdose xa nunha das sociedades máis populares de Cataluña. Naqueles anos foi cando se popularizou o apelativo de «culés» referente aos afeccionados do club. O equipo xogaba os seus partidos nun campo situado na rúa Indústria de Barcelona, que se enchía masivamente cando xogaba o Barcelona, e desde a rúa víase como estaban sentados, de costas, os afeccionados situados na parte máis alta do chanzo. A imaxe desde a rúa era a dunha gran cantidade de traseiros (cus), por iso, aos afeccionados do Barcelona comezóuselles a chamar «culés». Desa década tamén cabe anotar que, en 1914, o club creou a súa primeira sección polideportiva, a de atletismo.
A primeira época dourada
250px|miniatura|[[Camp del Carrer Indústria (1909-1922).]] 250px|miniatura|[[Camp de Les Corts (1922-1959).]] 250px|miniatura|[[Camp Nou, inaugurado en 1959.]] A década de 1920 pasou á historia como a primeira época dourada do club. Pasouse de 3.000 a 11.000 socios e, en 1922, estreouse o primeiro grande estadio do club, o Camp de Les Corts, con capacidade para 30.000 espectadores. Foron anos nos que o club gañou catro Copas de España e, en 1929, a primeira Liga española da historia. Tamén cabe anotar os incidentes acaecidos en 1925 cando o goberno da ditadura de Primo de Rivera pechou o estadio de Les Corts durante seis meses e obrigou a dimitir ao presidente Hans Gamper por mor dos asubíos cos que a afección barcelonista recibiu a interpretación da Marcha Real nos prolegómenos dun encontro. Desa década cabe destacar que o club avanzou na liña de ampliar o seu carácter polideportivo, e creou as seccións de hóckey herba, baloncesto e rugby.
A crise e a posguerra
A década de 1930 foi de gran crise para o club. Iniciouse a década co suicidio de Hans Gamper, probablemente debido á catastrófica situación económica na que se viu sumido tras o Crack de Wall Street en 1929.
En 1934 accede á directiva a primeira muller, por un curto período dun ano, Anna María Martínez Sagi.
Posteriormente, coa chegada da Segunda República produciuse un descenso do número de socios que se agravou co estalido da Guerra civil española en 1936. Ese ano, ademais, o presidente do club Josep Sunyol, que era político de Esquerra Republicana de Catalunya, foi fusilado polas tropas franquistas na serra de Guadarrama. O club acabou a década con tan só 2.500 socios. Durante a década de 1940 o club foi superando aos poucos a súa crise social e deportiva. O club foi tomado polas autoridades do novo réxime franquista que, en diante e ata 1953, designarían directamente ao presidente do club. Os novos reitores castelanizaron todos os estamentos do club, eliminando calquera connotación catalanista ou anglosaxoa. En 1940 o club pasou a denominarse «Club de Fútbol Barcelona» en lugar de «Football Club Barcelona», e modificouse o escudo: suprimíronse as catro barras da bandeira catalá para colocar no seu lugar a bandeira española, aínda que en 1949, con motivo das vodas de ouro do club, o goberno autorizou a reinstauración da bandeira catalá. No plano deportivo recompúxose o equipo tras a crise da guerra e acabáronse conquistando tres ligas, unha Copa de España e dúas Copas Eva Duarte. Ademais, nesta década creáronse novas seccións polideportivas entre as que destacaron as de balonmán e hockey sobre patíns. Todo iso contribuíu a que, ao finalizar a década, coincidindo coas vodas de ouro do club, se superasen os 25.000 socios.
Kubala e as cinco copas
A década de 1950 foi unha das da historia do club, tanto no plano deportivo como social. A fichaxe de Ladislao Kubala, en 1950, foi a pedra angular sobre a que se construíu un equipo que, nesa década, conseguiu 3 Ligas españolas, 5 Copas do Xeneralísimo, 4 Copas Eva Duarte, 3 Copas Duward, 1 Copa Latina, 2 Copas Martini&Rossi e 1 Pequena Copa do Mundo de Clubs. A masa social creceu ata os 38.000 socios que deixaron pequeno o Camp de Les Corts, de maneira que se construíu un novo estadio, o Camp Nou, inaugurado en setembro de 1957. Outros feitos destacados desa década foi a celebración das primeiras eleccións democráticas á presidencia do club en 1953, aínda que só votaron os socios homes. Ese mesmo ano tivo lugar un contencioso co Real Madrid pola fichaxe de Alfredo Di Stéfano.
Eric Voegelin
Eric Voegelin, nado en Colonia o 3 de xaneiro de 1901 e finado en Stanford, California o 19 de xaneiro de 1985, foi un sociólogo alemán. Educouse en ciencias políticas na Universidade de Viena, onde se converteu en profesor asociado desa especialidade na súa facultade de dereito. En 1938, xunto coa súa muller, fuxiu das forzas nazis que entraran en Viena. Emigraron aos Estados Unidos converténdose en cidadáns estadounidenses no ano 1944. Voegelin pasou a meirande parte da súa carreira académica na Univesidade Estatal de Louisiana, na Universidade de Múnic, e na Intitución Hoover da Universidade de Stanford.
Fútbol Club Barcelona
A crise de 1960 e a chegada de Cruyff
Tras os éxitos de 1950 chegou a crise da década de 1960, nos que o equipo de fútbol gañou 2 Copas do Xeneralísimo e 2 Copas de Feiras. Estes títulos, con todo, non lograron compensar a derrota na final da Copa de Europa de 1961 nin a crise social xerada polas marchas de Helenio Herrera e o galego Luis Suárez ao Inter de Milán, cos que o conxunto italiano gañaría dúas Copas de Europa. A pesar de todo, o número de socios aumentou dos 39.000 aos 55.000 durante esa década.
Durante a década de 1970 continuou o imparable aumento de socios do club: pasouse dos 55.000 aos 80.000. Foron os anos nos que o fútbol español abriu as portas aos xogadores estranxeiros e o club fichou a internacionais como Johan Cruyff, Johan Neeskens, Hugo Sotil, Hansi Krankl e Allan Simonsen. O equipo de fútbol conquistou nesa década unha Liga española, 2 Copas do Rei, 1 Copa de Feiras e 1 Recopa de Europa. En 1978 chegou á presidencia Josep Lluís Núñez, que dirixiría o club as seguintes dúas décadas.
O inicio da era Núñez
A década de 1980 foi de grandes investimentos na fichaxe de grandes estrelas como Maradona, Schuster ou Lineker, pero o equipo de fútbol só puido gañar en España unha liga, tres Copas do Rei, unha Supercopa e dúas Copas da Liga. A nivel europeo gañáronse dúas Recopas, pero volveuse perder unha final da Copa de Europa, a disputada en Sevilla en 1986. Tras unha grave crise deportiva e social, en 1988 o club contratou a Johan Cruyff como adestrador, un feito que marcaría o destino do club durante a seguinte década. O máis positivo da década foi a ampliación do Camp Nou, o incremento de socios, que superou a cifra dos 100.000, a revitalización económica do club e os éxitos das seccións de baloncesto, balonmán e hóckey sobre patíns, que conquistaron importantes títulos españois e europeos.
O Dream Team
A década de 1990 foi a mellor década da historia do Fútbol Club Barcelona. Foron 10 anos de éxitos para o club en todas as ordes, tanto no terreo futbolístico como nas seccións deportivas. O equipo de fútbol, adestrado por Johan Cruyff dende 1988, e con xogadores como Zubizarreta dende 1986, Guillermo Amor, Eusebio Sacristán, Txiki Begiristain, Bakero e Julio Salinas dende 1988, Koeman e Laudrup dende 1989, Stoichkov, Albert Ferrer, Carles Busquets e Goikoetxea dende 1990, Guardiola e Miguel Ángel Nadal dende 1991, Oscar García dende 1992, ou Romário e Sergi Barjuán dende 1993 gañou catro Ligas consecutivas entre 1991 e 1994, e o 20 de maio de 1992 conquistou o título máis prezado do club: a Copa de Europa, no estadio de Wembley, ante a UC Sampdoria italiana.
Durante estes anos, o equipo desempeñou un gran xogo e foi coñecido popularmente co nome de Dream Team, imitando a terminoloxía que se usou coa Selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. A derrota na final da Copa de Europa de 1994 fronte ao AC Milan por 4-0 no Estadio Olímpico de Atenas, supuxo o fin do Dream Team, no que entraron tamén nos últimos tempos xogadores como Abelardo e Roger García (1994), e a situación deportiva do equipo deteriorouse ata o punto dunha profunda división social entre partidarios do adestrador, Johan Cruyff e partidarios do presidente, Josep Lluís Núñez. A traumática despedida de Cruyff creou unha gran crise social no club, que non desapareceu a pesar dos títulos conseguidos por Bobby Robson e Louis van Gaal, e acabou desembocando na dimisión de Josep Lluís Núñez no ano 2000. Esta foi tamén unha gran década para as outras seccións deportivas. O equipo de baloncesto consolidouse na elite do baloncesto español e europeo, a pesar de que non conseguiu gañar a Copa de Europa, cuxa final disputou en catro ocasións nesa década. O equipo de balonmán converteuse no mellor equipo de balonmán do mundo: gañou todos os títulos, entre os que destacan seis Copas de Europa.
A era Laporta
A década de 2000 pode dividirse claramente en dúas etapas. Tras a dimisión de Núñez no ano 2000, foi elixido presidente Joan Gaspart. Os seus tres anos como presidente saldáronse sen títulos futbolísticos a pesar do investimento de 180 millóns de euros que se fixo en fichaxes. Os únicos éxitos deportivos achegáronos as seccións, especialmente o equipo de baloncesto que no 2003 conseguiu gañar a Euroliga. Tras a dimisión de Gaspart chegou á presidencia Joan Laporta, que afrontou unha profunda renovación deportiva, económica e social. 150px|miniatura|esquerda|[[Joan Laporta.]] 200px|miniatura|[[Frank Rijkaard e Ronaldinho.]] Fichouse a xogadores como Ronaldinho, Eto'o, Rafael Márquez e Deco e o equipo, adestrado por Frank Rijkaard, conseguiu gañar dúas ligas españolas consecutivas e a segunda Liga de Campións, e a masa social do club superou por primeira vez na historia a cifra dos 140.000 socios. Esta etapa rematou ao final da tempada 2007-2008, coa destitución do entón adestrador Frank Rijkaard e a presentación dunha moción de censura contra Joan Laporta e a súa xunta directiva (9 de maio de 2008).
Coa chegada de Pep Guardiola ao mando do equipo, o Barcelona pasou á historia na tempada 2008-09 tras conseguir o triplete (Liga, Copa e Champions). Guardiola no seu debut en Primeira División como adestrador, logrou o que Frank Rijkaard e Johan Cruyff non conseguiron en varios anos. Co triunfo na final de Roma ante o Manchester United (2-0) o Pep Team conseguiu o triplete, sendo o único equipo español en logralo, e pasando ao selecto círculo de clubs europeos que o atinxiron antes (Celtic, Ajax, PSV Eindhoven e Manchester United). Ademais o Barcelona proclamouse campión de Europa contando entre as súas filas con 7 canteiráns titulares na final. O equipo de Pep Guardiola, ademais de alzarse cos tres principais títulos, logrou superar as fazañas do Dream Team en canto a cifras conseguidas en Liga, batendo varias marcas de goles, partidos gañados como visitante etc. 120px|miniatura|[[Lionel Messi.]] Ao comezo da tempada 2009-10, o equipo gañou a Supercopa de España ao imporse ao Athletic Club en ambos os partidos. Tamén logrou a Supercopa de Europa ao gañar ao Shakhtar Donetsk por 1-0. O equipo dirixido por Josep Guardiola, tras gañar a Copa Mundial de Clubs da FIFA a finais de ano ante o Estudiantes de La Plata por 2-1, pasou definitivamente á historia do fútbol, ao conseguir os 6 títulos oficiais nunha mesma tempada, algo que non fora logrado nunca antes por ningún outro club. O Barcelona de Guardiola consegue en maio de 2010 a súa segunda Liga consecutiva cun total de 99 puntos, cifra que ningún outro club alcanzara antes.
A era Rosell
O 1 de xullo de 2010 o FC Barcelona cambiou de presidente. Sandro Rosell venceu nas eleccións cun 61'5% dos sufraxios, o que supuxo a maior vitoria nunhas eleccións presidenciais dentro do club.
O 11 de xullo de 2010, a selección española gañou a final da Copa do Mundo aliñando a sete xogadores do Barcelona no equipo titular, seis deles formados na Masía.
O 2011 resultou outro ano exitoso para o equipo, acadando 5 títulos de 6 posibles, a Liga 2010-11, a Liga de Campións 2010-11, a Supercopa de España 2011, a Supercopa de Europa 2011 e o Mundial de Clubs 2011.
Himno
Nos últimos anos foi interpretado por recoñecidos cantantes como Joan Manuel Serrat, con motivo de diferentes actos como a conmemoración do centenario do club. Ademais, a directiva presidida por Joan Laporta incentivou que variados intérpretes e conxuntos musicais o interpretasen no estadio do Camp Nou, nos prolegómenos dos partidos de fútbol, versionándoo e adaptándoo aos máis variados estilos musicais: pop, rock, rap, samba ou rumba, entre outros.
Un dos detalles que caracterizan ao himno é a referencia ao carácter aberto e integrador do club, que non diferencia a procedencia xeográfica dos seguidores; como di unha das estrofas, «tanto dá de onde vimos, se do sur ou do norte, unha bandeira nos irmanda».
Escudo
O escudo do Fútbol Club Barcelona ten forma de «pota», dividida en tres cuarteis. Nos dous superiores reprodúcese a bandeira de Barcelona, isto é, a Cruz de San Xurxo e a bandeira de Cataluña. No cuartel inferior aparece un balón sobre as cores azul e vermello do club. No centro do escudo, nunha franxa, aparecen as iniciais do club, «F.C.B.».
Uniforme
Da combinación das cores azul e granate provén o sobrenome de «azulgrana» co que se coñece aos xogadores e afeccionados do club. Estas cores sempre estiveron presentes na camiseta do equipo. Os pantalóns nun principio eran brancos e logo pasaron a ser azuis. A marca do uniforme é Nike e leva publicidade de Rakuten e de Beko.
Os uniformes oficiais para a tempada 2017-2018 son:
Estadio
300px|miniatura|O Camp Nou antes do comezo dun encontro. O FC Barcelona xoga os seus encontros como local no Camp Nou, situado no barrio de Les Corts dentro da cidade de Barcelona. Este estadio é o 3º que o club ten en propiedade na súa historia, tralo Camp del Carrer Indústria (1909-1922) e o Camp de Les Corts (1922-1957). O recinto foi inaugurado en 1957 despois de 3 anos de obras, para substituír o vello Camp de Les Corts que quedara pequeno nunha época de grandes vitorias do club. No momento da súa inauguración tiña capacidade para acoller a 93.053 seareiros. O encontro inaugural enfrontou ó equipo local cunha selección de Varsovia, sendo o resultado final de 4 goles a 2 a prol do Barça. Co gallo do Mundial de Fútbol España 1982 o estadio recibiu unha ampliación que aumentou a súa capacidade até 121.749 prazas. A última renovación que recibiu o Camp Nou chegou en 1994, deixando a capacidade do coliseo blaugrana en 98.772 persoas, todas sentadas. Malia súa capacidade empequenecida, o fogar do FC Barcelona segue a ser o estadio máis grande de Europa, por diante do novo estadio de Wembley de Londres (90.000) e do estadio Luzhniki de Moscova (84.745).
A asistencia media de seareiros ó Camp Nou en encontros de liga durante a tempada 2010-11 foi de 79.390 persoas, a máis alta do continente, por diante da do Borussia Dortmund, do Manchester United, do Real Madrid e do Bayern Múnic. Na tempada 2011-12 esta cantidade foi aínda superior, por riba dos 84.000 espectadores de media.
O Camp Nou é un dos estadios catalogados como Estadio Cinco Estrelas, a máxima categoría recoñecida pola UEFA. No seu interior está o Museo do Fútbol Club Barcelona. As dimensións do terreo de xogo son 105 x 68 m.
Neste estadio téñense disputado 2 finais da máxima competición continental, nos anos 1989 e 1999, saíndo nelas campións o AC Milán e o Manchester United. Tamén se teñen disputado 3 finais da Copa do Rei, nos anos 1963, 1970 e 2010, saíndo campións nelas o FC Barcelona, o Real Madrid e o Sevilla FC. En 1964 xogáronse 2 encontros da Eurocopa no Camp Nou, unha semifinal e o encontro polo terceiro e cuarto posto; e durante o Mundial celebrado en España en 1982, acolleu 5 encontros, incluída unha das semifinais.
Outras instalacións deportivas do FC Barcelona a destacar son a Ciutat Esportiva Joan Gamper, La Masia, o Mini Estadi, o Palau Blaugrana e o Palau de Gel.
Rivalidades
As rivalidades máis salientables do FC Barcelona son as que mantén co Real Madrid e co RCD Espanyol. Co Real Madrid adoita pelexar cada ano pola conquista de tódolos títulos. Pola súa parte o RCD Espanyol é o outro gran equipo da cidade de Barcelona.
O encontro no que se enfrontan o FC Barcelona e o Real Madrid é coñecido popularmente como O Clásico ou O partido do século. O balance de vitorias e derrotas en encontros oficiais entre os dous conxuntos está case parello: O encontro no que se enfrontan o FC Barcelona e o RCD Espanyol coñécese popularmente como O Derbi Barcelonés ou O Derbi Catalán. O balance de vitorias e derrotas en encontros oficiais entre os dous conxuntos favorece ó Barça: O FC Barcelona tamén mantén unha rivalidade antiga co Valencia CF e co Atlético de Madrid. Nos últimos anos naceu unha antipatía entre o club e o Inter de Milán, que naceu en 1997 coa marcha de Ronaldo ó equipo italiano.
Balóns de Ouro
O FC Barcelona posúe a maior cantidade de Balóns de Ouro gañados por xogadores do equipo, cun total de 11, salientando o que gañou o galego Luis Suárez en 1960, os 2 que gañou Johan Cruyff e os 5 que gañou Lionel Messi. Houbo 3 anos nos que foron premiados futbolistas pertencentes a outros clubs, pero que viñan de xogar a primeira metade dese ano no FC Barcelona: Luis Suárez (1961), Ronaldo (1997) e Luis Figo (2000). <div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
<div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
FIFA World Player
O FIFA World Player era un premio paralelo ó Balón de Ouro. Foi creado en 1991 pola FIFA para recoñecer ó mellor xogador do mundo, nun tempo no cal o Balón de Ouro só designaba ó mellor xogador europeo. En 2009 o FIFA World Player desapareceu ó fusionarse co Balón de Ouro, para convertérense no Balón de Ouro da FIFA. <div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
<div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Bota de Ouro
A Bota de Ouro premia ó máximo goleador de tódalas competicións ligueiras de Europa. Dende a súa creación en 1968, 3 xogadores do FC Barcelona acadaron este premio:
Pichichis e Zamoras
Os trofeos Pichichi e Zamora son entregados polo diario deportivo Marca ó máximo goleador da liga e ó porteiro menos goleado. Foron 11 os futbolistas do FC Barcelona que ó longo da historia teñen acadado o trofeo Pichichi, 16 veces en total, salientando a cifra récord de 50 goles que acadou Lionel Messi na tempada 2011-12. No tocante ó trofeo Zamora, foron 10 os porteiros culés que acadaron esta distinción, nun total de 20 ocasións, salientando o récord de 5 trofeos que gañou Antoni Ramallets nos anos 50, e os 5 que gañou Víctor Valdés igualando antigo o récord de Ramallets. <div style="float:left; font-size:90%; width:300px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
<div style="float:left; font-size:90%; width:400px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Cadro 2021/22
Actualizado a 14 de agosto de 2021.