cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olímpico Rugby Club
Historia
O club foi fundado en Madrid na tempada 1963/64, sendo bautizado como "Olímpico 64" por mor dos Xogos Olímpicos dese ano. En 1974 o Olímpico deixou Madrid por Leganés, e mudou de fogar novamente en 1976 para establecerse definitivamente en Pozuelo de Alarcón. Na tempada 1976/77 participou por primeira vez na máxima categoría do rugby español. En total foron seis tempadas na División de Honra, con varios ascensos e descensos de categoría até a última presenza do equipo na elite do rugby nacional na tempada 1990/91. O éxito máis salientable do Olímpico durante eses anos foi a vitoria na final da Copa do Rei na tempada 1986-87.
O equipo feminino foi subcampión da Copa da Raíña tres anos seguidos entre 2005 e 2007. Despois dun novo subcampionato de liga na tempada 2012/13, o Olímpico acadou por fin o campionato da División de Honra feminina en 2013/14 derrotando na final ó CRAT de A Coruña. A mesma final disputada en 2017 rematou co segundo título de liga para o conxunto de Pozuelo.
Dirham dos Emiratos Árabes Unidos
O dirham ( درهم ) é a moeda oficial dos Emiratos Árabes Unidos. O seu código ISO 4217 é AED. Está dividido en 100 fils.
Historia
A palabra dirham deriva do grego "Drachmae", literalmente “puñado”, a través do latín. Debido a séculos de comercio e uso, o dirham sobreviviu durante o réxime otomán.
O dirham foi introducido nos Emiratos Árabes Unidos o 19 de maio de 1973, para substituír o rial qatarí. O rial circulara en Qatar e Dubai desde 1966, mentres que en Abu Zabi a moeda era o dinar bahrainí. Antes de 1966 en todos os emiratos que formaron a federación circulaba a rupia do Golfo. Durante a transición desta ao rial, adoptaron un tempo o rial saudita.
Moedas
En 1973 introducíronse as moedas de 1, 5, 10, 25 e 50 fils, e 1 dirham. As moedas de 1, 5 e 10 fils son de bronce, mentres as de maior valor son de cuproníquel. En 1995 reduciuse o tamaño das moedas de 50 fils e 1 dirham, adoptando unha moeda de 50 con forma de heptágono equilátero cos lados curvados.
Fraude
En agosto do 2006 coñeceuse que a moeda de 1 peso filipino era do mesmo tamaño cá de 1 dirham, tendo un valor moi baixo. O mesmo ocorre coas moedas de 10 cent australianas, a de 5 rupias paquistanís, a de 50 baisa omaní e a de dirham marroquí.
Para evitar a fraude, os billetes levan un falcón en marca de auga.
Antonio de Ron
Antonio Miguel de Ron Pedreira, nado en Lugo o 4 de outubro de 1952, é un profesor e investigador galego.
Dirham dos Emiratos Árabes Unidos
Billetes
Os textos do anverso dos billetes está escrito en árabe con números árabes. O reverso está en inglés con números arábigos.
Antonio de Ron
Líñas de investigación
En 2019 era o investigador principal de “Actividades do CRF de conservación e documentación de coleccións de xermoplasma vexetal” (2800 mostras de sementes conservadas), “Contrato de transferencia de material e licenza de explotación da variedade vexetal faba Galaica entre a Axencia Estatal CSIC e Terras da Mariña Galega” e “Acordo de colaboración para o desenvolvemento de accións e proxectos de innovación sobre cultivos de calidade para consumo humano”.
Ademais traballou en Bioloxía de Agrtosistemas: interaccións planta-medio ambiente, Biodiversidade e recursos fitoxenéticos de Leguminosas e outras especies cultivadas, Phaseolus vulgaris como planta modelo para estudos de xenética, e evolución, Xenética e mellora de Leguminosas e outras especies cultivadas.
Coordinou de proxectos internacionais, nacionais e de I+D no campo da xenética e mellora vexetal.
Grand-Corent
Grand-Corent é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
-702
Véxase tamén
Historia ano a ano
Antonio Roura
Antonio Roura Lenguas, nado na Coruña o 11 de xuño de 1937  e finado na mesma cidade o 20 de xuño de 2016, foi un sacerdote católico latino galego.
Traxectoria
Estudou na Grande Obra de Atocha, onde coñeceu a Baltasar Pardal Vidal. Entrou no seminario de Santiago de Compostela en 1957, e foi ordenado sacerdote o 4 de agosto de 1963 polo bispo auxiliar Miguel Novoa Fuente na igrexa de San Martiño Pinario. En 1966 doutorouse en Socioloxía relixiosa en Roma pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino, e á súa volta á Coruña foi nomeado coadxutor da parroquia de San Xurxo. Durante a década de 1970 participou no Concilio Pastoral de Galicia.
O 23 de xaneiro de 1975 foi nomeado párroco; como párroco de San Xurxo, levou a cabo diversas restauracións no templo, no que desenvolveu unha ampla labor de formación relixiosa entre os seus fregueses. Tamén participou na fundación da Confraría da Paixón do Señor e de Nosa Señora do Maior Dor. Foi tamén durante un tempo administrador das parroquias de Coirós e Orro. Entre 1996 e 2010 foi arcipreste de Faro.
Foi membro da Sociedade Sacerdotal da Santa Cruz, vinculada ao Opus Dei.
O seu funeral foi presidido polo bispo auxiliar Jesús Fernández.
A Concheira, Maianca, Oleiros
A Concheira é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Santa Marinella
Santa Marinella é un comune italiano de 18 935 habitantes da Cidade metropolitana de Roma Capital no Lacio.
Carballedo, Pena, Castroverde
Carballedo é un lugar da parroquia de Pena no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Os Ramos, Ferreira de Pantón, Pantón
Os Ramos é un lugar da parroquia de Ferreira de Pantón no concello de Pantón, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
A Costa de Santa Ana, Maianca, Oleiros
A Costa de Santa Ana é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Federación Galega de Automobilismo
A Federación Galega de Automobilismo (FGA) é o organismo reitor do automobilismo en Galicia. Forma parte da Real Federación Española de Automobilismo.
Organiza distintas competicións de motor en Galicia, destacando o Campionato de Galicia de Rally e o Campionato de Galicia de Montaña.
Historia
Fundouse como Federación Noroeste de Automobilismo, pasando a chamarse en 1981 Federación Territorial Noroeste de Automobilismo e adoptando máis tarde o nome actual. En 1961 Pedro López Sors foi elixido presidente, e entre 1977 e 1981 o cargo foi ocupado por Estanislao Reverter, sendo substituído por José Luis Arias Gayoso, que foi presidente ata a súa dimisión en 1984, momento no que comezou a presidir a Federación Iván Corral.
En 1975 a Federación deu o seu visto e prace á idea dun Campionato Galego de Automobilismo, proposta e deseñada por Estanislao Reverter, Javier García Sánchez e Gonzalo Belay. O campionato combinaba rallys con subidas de montaña e disputábase de xeito paralelo ao Campionato de Galicia de Montaña. Posteriormente creouse o Campionato de Galicia de Rally e pouco despois o campionato combinado desapareceu.
A finais de 2020, Gloria de Burgos Pousa converteuse na nova presidenta da Federación, debido á inhabilitación de Iván Corral, que levaba máis de 35 anos no cargo. En xaneiro de 2023 Antonio Rodríguez Troitiño foi elixido novo presidente.
Competicións
A Federación Galega de Automobilismo organiza e regula os seguintes campionatos:
Refrixeración dos alimentos
miniatura|300px|Frigorífico doméstico miniatura|300px|Outro refrixerador doméstico Entre os sistemas de conservación de alimentos, os máis utilizados son os baseados no emprego do frío: a refrixeración e a conxelación. A refrixeración consiste en mante-los alimentos a temperaturas comprendidas entre os 0 e os 6-8 °C, segundo o tipo de alimento, conseguindo con esta redución da temperatura atrasa-lo crecemento bacteriano e prolongar, por uns días, a vida útil do alimento. Simultaneamente, tamén reduce a acción dos enzimas.
Este sistema de conservación esixe ser especialmente meticuloso coa hixiene da produción, elaboración e manipulación do alimento, para que a carga microbiana inicial sexa a menor posible se queremos obter un produto final en bo estado durante todo o tempo de conservación.
Vantaxes e inconvenientes
A principal vantaxe da conservación de alimentos por refrixeración é que se trata dun sistema totalmente respectuoso coas súas propiedades nutritivas e organolépticas, de modo que non se producen perdas nutritivas, na textura, sabor, color etc. O obxectivo que se busca é ofrecer ó consumidor un produto coas mesmas características có produto fresco e manter unha calidade comercial óptima durante o período de vida útil. De feito, o consumidor entiende fresco e refrixerado como termos sinónimos.
Outras vantaxes adicionais son as que veñen derivadas da simplicidade e economía do seu uso. No caso do peixe fresco, abonda con telo sobre un leito de xeo para que o peixe se manteña a unha temperatura de 2-3 °C.
Entre os inconvenientes que se lle pode achacar está o limitado tempo de conservación que consegue, da orde de días fronte ó ano ou ano e medio que consegue a conxelación ou os 4-6 anos que pode consegui-la esterilización das conservas. A temperaturas de 0-8 °C o peixe ou carne crus ou cocidos consérvanse 2-3 días; o leite cru, 1-2 días, e o esterilizado, 3-4 días unha vez aberto o envase; as verduras crúas e as conservas –abertas-, 4-5 días; os ovos, ata 3 semanas.
A razón da limitación no tempo de conservación dos alimentos refrixerados estriba en que o frío non destrúe os xermes (non o consegue a conxelación e, moito menos, a refrixeración) senón que actúa detendo o seu metabolismo e enlentecendo o seu crecemento, tanto máis eficazmente canto máis baixa sexa a temperatura. O feito é que, aínda baixo a acción do frío, os xermes seguen multiplicándose.
Fonteiroa, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Fonteiroa é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña.
Zamar, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Zamar é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres).
Pendant
miniatura| Estatuas de [[Isidoro de Sevilla|san Isidoro e Afonso X o Sabio, de José Alcoverro; pendant na entrada da Biblioteca Nacional de España. |alt=]] Pendant é un termo empregado na bibliografía da arte, especialmente na expresión "forma pendant", para designar un par de pezas (de pinturas, esculturas ou mesmo de obras de arte decorativas, como reloxos ou candelabros) que están feitas expresamente para se mostraren xuntas nun espazo axeitado (por exemplo, flanqueando unha porta ou formando simetría nun cuarto ou sobre un aparador). Adoitan ter iguais dimensións e proporcións e referirse ao mesmo tema artístico.
Non se debe confundir o pendant co termo pinxante (traducible en inglés e francés como colgante ou pendente ).
En ocasións, se lles pide aos pintores como un encargo especial. Por exemplo, en 1887 M Knoedler & Co, da cidade de Nova York, encargou ao artista Jules Breton que pintara dúas obras: Le Matin e Le Soir. Neste caso concreto, pedíraselle a Breton que desenvolvera máis o personaxe principal que aparecía en A travers champs, obra exposta no Salon de 1887
Etimoloxía
O significado da palabra francesa pendant é tanto "pendurado"como "semellante" ou "igual"; mentres que a expresión être le pendant vén sendo "se-lo compañeiro de" ou "ser comparable con"; e a expresión faire pendant á significa "facer parella con".
Retratos pendants
Os retratos emparellados (ou pendants) estiveron de moda a mediados do século XVIII en Rusia, mentres que en Europa occidental apareceran moito antes. Normalmente, representaban unha parella casada. Aínda que se podían facer antes da voda, os noivos adoitábanse retratar cando chegaban a unha idade madura. Os retratos na vellez eran menos comúns. En xeral, pintábaos o mesmo artista mais, ás veces, o segundo retrato era pintado por outro artista anos máis tarde.
Os retratos pendants eran do mesmo tamaño e coincidían nas cores, no modelo, nas cores, fondo e outras características. Os modelos adoitan enfrontarse e os dous retratos colgaban xuntos.
Brasilia
miniatura|Vista do centro urbano miniatura|Vista do Eixo Monumental miniatura|Vista da Catedral de Brasilia. Brasilia (en portugués: Brasília) é a capital federal do Brasil e sede do goberno do Distrito Federal. Foi planeada polos arquitectos brasileiros Oscar Niemeyer e Lucio Costa. O trazado de rúas na parte planeada (chamada Plano piloto) obedece a un plano ríxido trazado polos dous arquitectos.
Foi inaugurada o 21 de abril de 1960 polo presidente brasileiro Juscelino Kubitschek de Oliveira. Está situada na Rexión Centro-Oeste, case no centro xeográfico do Brasil. É un exemplo de Distrito Federal, ou sexa, unha cidade escollida para ser capital dun país organizado baixo a forma de federación como é o Brasil. Así, non se subordina ao veciño estado de Goiás, non está dividido en municipios, e tampouco é capital de ningunha outra unidade da federación (estado) brasileira. O seu administrador non recibe o título de prefeito, pero si o de governador (gobernador).
A principal función de Brasilia é administrativa, pero axudou a poboar o interior brasileiro. Dela parten estradas como a Belém-Brasilia (cara ao norte) e Brasilia-Acre (cara á fronteira co Perú e Bolivia). Está a 920 km da cidade do Río de Xaneiro e a 1.015 km de São Paulo.
Demografía
A cidade creceu máis có planeado polo seus creadores. Polo seu proxecto, debía ter 500 mil habitantes como máximo. Malia isto, en 2013 a cidade xa contaba con case tres millóns de habitantes. A poboación máis pobre (no principio, os traballadores que a construían; despois outros inmigrantes de varias rexións do Brasil) foi morar en Cidades-Satélite. Algúns exemplos destas cidades son Taguatinga, Guará, Gama e Ceilândia.
Refrixeración dos alimentos
Vantaxes e inconvenientes
Faise necesario, igualmente, ser escrupulosos no mantemento da cadea do frío durante todo o tempo de conservación xa que calquera elevación de temperatura cara a un rango euxenésico, aínda que sexa por cuestión de horas, pode representar un crecemento microbiano que faga do alimento un produto non apto para o consumo.
Outras precaucións
Cómpre evitar abrir innecesariamente as cámaras frigoríficas ou mantelas abertas máis tempo do realmente necesario. Non facelo así aumentará o consumo eléctrico do aparato, pero ademais, ó permiti-la entrada de aire quente do exterior, vai provocar condensacións nas paredes e sobre os propios alimentos, aumentando o perigo dunha contaminación microbiana. Non se deben sobrecarga-las cámaras pretendendo almacenar máis cantidade de alimento do que permiten as dimensións do equipo. Non ter esta precaución tamén aumentará o consumo de electricidade e ademais dificultará a rotación dos produtos almacenados e impedirá a adecuada separación entre eles, necesaria para o movemento de aire no interior que garanta unha temperatura uniforme.
A colocación dos alimentos no refrixerador tamén ten importancia. Debe evitarse colocar alimentos crus ou en desconxelación en estantes superiores ós que conteñen alimentos cociñados, para evitar que aqueles pinguen sobre estes. Igualmente, debe evitarse que entren en contacto coas paredes interiores do aparato, para evitar unha posible conxelación desa parte do alimento. Se os alimentos están elaborados ou contidos nun envase xa aberto deberán protexerse cunha película plástica ou de aluminio ou, mellor, conservarse dentro dun recipiente provisto de tapa.
Se se conservan nunha mesma cámara produtos de distinta natureza, regularase o termóstato para que alcance a temperatura que esixa o produto con maiores requisitos. Así, se só contén froitas e verduras poderá manterse a 8 ou ata 10 °C, pero se tamén contén carne picada ou carne de polo deberá reducirse ata os 2-3 °C.
Brasilia
Demografía
O Índice de Desenvolvemento Humano na cidade é de 0'936, alcanzando o nivel dun país desenvolvido, e a taxa de analfabetismo do 4'35% aproximadamente.
Florín
A palabra florín pode ter varios significados. Ten a súa orixe no florín florentino, denominado fiorino d'oro en italiano, importante moeda en toda Europa nas Idades Media e Moderna, que deu nome a outras varias moedas:
Brasilia
Cultura
Os principais museos da cidade están situados no Eixo monumental, entre eles o Museo Nacional da República.
Grièges
Grièges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Club Deportivo Aurrerá de Vitoria
O Club Deportivo Aurrerá de Vitoria (en éuscaro: Gasteizko Aurrera) é un club de fútbol español da cidade de Vitoria, en Áraba, País Vasco. Foi fundado en 1935. A súa mellor época foi a década dos anos 1990, cando ascendeu desde a Rexional Preferente de Áraba ata a Segunda División B.
Actualmente milita na Rexional Preferente de Áraba.
Estadio
O Aurrerá xoga os seus partidos no Estadio Olaranbe, con capacidade para 500 espectadores.
Brose Arena
300px|miniatura|Interior do pavillón. O Brose Arena, é un pavillón deportivo situado na cidade de Bamberg, Alemaña, no estado de Baviera. Foi comezado a construír en 2000 e inaugurado un ano despois, en 2001. Con capacidade para 6.249 en partidos de baloncesto, alberga os encontros como local do Brose Baskets, equipo que compite na Basketball Bundesliga, máxima competición do baloncesto alemán e eventualmente na Euroliga.
O recinto orixinariamente tiña capacidade para 4.750 persoas mais foi remodelado e reinaugurado en outubro de 2006. Para outros eventos, como concertos, o pavillón pode albergar entre 9.000 e 10.000 espectadores.
Dean DeLeo
Dean DeLeo, nado o 23 de agosto de 1961 en Newark, Nova Jersey, é un guitarrista estadounidense coñecido polo seu traballo na banda de rock alternativo Stone Temple Pilots.
Traxectoria
Tamén tocou nas bandas de curta vida Talk Show e Army of Anyone, xunto co seu irmán máis novo Robert DeLeo, o líder de Filter Richard Patrick e o batería de estudio Ray Luzier.
Manuel Blanco Ons
Jesús Manuel Blanco Ons, nado en Noia en 1917 e finado no mesmo concello o 4 de outubro de 1991, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Josefa Fernández Caamaño e foi pai de Manuel, María Pilar e Juan Francisco Blanco Fernández.
Concesión
A concesión é unha figura retórica de pensamento que consiste en opoñer razóns ao que se di, rebaténdoas de inmediato, ou en admitir que o opoñente dunha argumentación pode ter razón en algo, para acabar demostrando finalmente que non a ten.
Gran Premio de San Marino de 1987
A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a oitava vitoria nun Gran Premio de Mansell, a súa primeira (de dúas) no circuíto de Imola. Mansell terminou 27 segundos por diante do piloto brasileiro Ayrton Senna que pilotaba un Lotus 99T. Terceiro foi o piloto italiano Michele Alboreto pilotando un Ferrari F1/87. O triunfo deulle a Mansell unha vantaxe dun punto no campionato sobre o piloto francés de McLaren Alain Prost.
Resumo da carreira
Na práctica do venres, o aspirante ao título Nelson Piquet foi eliminado da carreira logo dun accidente na curva de Tamburello. Un pneumático do seu Williams FW11B fallou, o que provocou un violento impacto contra o muro (cando o coche foi devolto aos boxes, o deseñador de Williams Patrick Head non puido confirmar se o accidente foi un fallo no FW11B porque a metade traseira fora arrincada polo impacto). Aínda que na súa opinión só sufrira unha lesión no nocello, Piquet foi levado ao próximo hospital Bellaria-Igea Marina, e logo dos controis médicos, o Delegado Médico da FIA Sid Watkins prohibiulle disputar a carreira. Durante o resto da fin de semana Piquet traballou como comentarista invitado da televisión italiana. Anos máis tarde revelou que "nunca quedou de todo ben" despois do accidente, sufriu dores de cabeza e visión dobre varias veces durante o resto da tempada de 1987 e visitou en segredo o hospital para o tratamento. Fixo isto en segredo por medo a que non se lle permitira correr, xa fora por parte de Williams ou Watkins.
Alarmado polos informes doutros pilotos de excesivas ampolas nos pneumáticos e a suxestión de que o accidente de Piquet puido ser causado por unha deflación do pneumático, Goodyear retirou todos os pneumáticos fornecidos aos equipos (os compostos orixinais levados a Imola eran en realidade diferentes aos fornecidos para unha proba programada no circuíto da semana antes da carreira). Uns pneumáticos de substitución foron trasladados desde Inglaterra (con algúns tamén traídos da próxima fábrica de Ferrari en Maranello), as novas gomas estaban dispoñibles para todos os equipos na sesión de práctica do sábado pola mañá.
A clasificación do sábado continuou sen problemas, Ayrton Senna logrou a pole no seu Lotus 99T, a primeira pole position para un coche con suspensión activa, con Mansell xunto a el na primeira fila. A segunda fila foi ocupada por Teo Fabi no Benetton B187 e Alain Prost no McLaren MP4 / 3, o equipo de "Casa" Ferrari tomou a terceira fila con Michele Alboreto por diante de Gerhard Berger.
A carreira viu dúas saídas a Martin Brundle (Zakspeed 871), Thierry Boutsen (Benetton B187) e Eddie Cheever (Arrows A10) calóuselles o coche na primeira. Satoru Nakajima comezou a partir da rúa de boxes debido a unha batería defectuosa no seu Lotus, e René Arnoux non tivo a segunda oportunidade logo de que rompera a suspensión do seu Ligier JS29B.
Na segunda saída, Senna liderou, pero Mansell alcanzouno na segunda volta, na curva de Tosa, e pasou a dominar a carreira. Prost obtivo o segundo lugar ao adiantar a Senna na 6ª volta, a continuación, o brasileiro viuse nunha batalla cos dous Ferrari, e tomou de novo o segundo lugar cando Prost sorprendentemente retirouse cunha falla no alternador na volta 15. Berger retirouse co turbo avariado na volta 17, e nese momento Alboreto pasou a Senna no segundo plano.
Na volta 22, Mansell entrou en boxes antes de tempo debido a unha roda desequilibrada, Alboreto liderou a carreira para o deleite da Tifosi. Senna volveu tomar a primeira posición coa parada en boxes de Alboreto, a continuación, Mansell volveu á fronte cando o brasileiro detívose. Riccardo Patrese no seu Brabham BT56 estaba agora no segundo lugar, pero retirouse cando o seu alternador fallou na volta 57. Ao mesmo tempo, Teo Fabi retirouse con problemas no motor. A carreira de Fabi fórase ó garete polos danos sufridos no alerón dianteiro na primeira volta cando chocou con Cheever, aínda que o seu intento de remontada logrou a volta rápida.
Mansell logrou unha cómoda vitoria con Senna segundo logo de que o turbo de Alboreto experimentara problemas. Stefan Johansson (McLaren MP4/3) quedou no cuarto lugar, mentres que Derek Warwick retirouse da carreira logo de que o seu Arrows A10 quedárase sen combustible, entregou o quinto posto a Brundle na que sería a única vez en 5 tempadas (1985-1989) na que un Zakspeed terminara unha carreira nos puntos. Nakajima redondeou os puntos no sexto lugar, o que significaba que foi o primeiro piloto xaponés en sumar un punto no campionato do mundo.
Clasificación
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.
1906
Acontecementos
miniatura|300px|Visita da [[Isabel de Borbón e Borbón|Infanta Isabel ás Ruínas de San Domingos, en 1906, foto de Zagala.]]
Outros
Historia ano a ano
Torre do Mouro
A Torre do Mouro é unha casa forte situada no lugar do Mouro na parroquia de Santa María de Ferreira de Pantón, no concello homónimo de Pantón.
Descrición
A edificación consta de dúas partes: unha cadrada e outra máis longa, axeitadamente unidas entre si, formando un todo. A parte cadrada que corresponde á torre ten tres andares; na primeira, e polo sur aparece unha fiestra con derrrame exterior; na segunda, ábrese unha ventá das chamadas de balcón, con montante e tornachuvias. Polo solpor conta cunha fiestra tamén balconada con montante protexido por un arco de descarga; a nivel do último andar vese unha imposta corrida e unha serie de sinxelos modillóns. A parte rectangular, de dous andares, con fiestras balconadas o de arriba e cadradas fiestras o de abaixo. Pegada ao alzado sur sobe unha escaleira de dobre dirección e varanda de ferro, que leva á solaina que, a xeito de balcón voado, corre polo nacente á altura do andar principal. As paredes, de pedra corrente, agás as esquinas e os marcos dos vans que son de perpiaño. Á casa súmanselle, arrimadas, varias construcións, un curral, un alpendre, varias cortes e un forno do pan nun alpendre. Do curral, murado, sáese por un portón alintelado a unha verea que leva ao camiño público. Ademais consta de dúas entradas secundarias, unha do ancho para un carro de bois do país e outra só para o acceso de persoas.
Historia
A principios do século XIX vivía na Torre do Mouro Xosé Xoán López, casado con Luísa García, descendentes de fidalgos. Fillo seu foi don Xosé López que contraeu matrimonio con María Gayoso Broza, filla natural de Bernardino Gayoso, da casa do Castro de Ferreira, e de Vicenta Pérez Broza.
Os devanditos Xosé López e María Gayoso tiveron por fillos, entre outros, a Xosé María, nado o 8 de decembro de 1831, e a Ramón, bautizado o 30 de outubro de 1827.
Cristina Francisco Vílchez
María Cristina Francisco Vílchez, nada en 1966, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Dependenta dun comercio, casada con Alberto Pardellas Álvarez, alcalde de Melón que foi inhabilitado, presentouse ás eleccións municipais de 2011 encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta.
Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a alcaldía en favor de Emilio Luis Díaz do PSdeG.
Elemento traza
O termo elemento traza pode facer referencia a:
Eleccións municipais no Corgo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Corgo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello do Corgo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Corgo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Fosfoenolpiruvato carboxilase
A fosfoenolpiruvato carboxilase, tamén coñecida por PEP carboxilase, PEPCase ou PEPC (EC 4.1.1.31, PDB ID: ) é un encima da familia das carboxi-liases que se encontra en plantas e algunhas bacterias, que cataliza a adición de bicarbonato (HCO3−) ao fosfoenolpiruvato (PEP) para formar o composto de catro carbonos oxaloacetato e fosfato inorgánico (Pi), como parte do metabolismo fotosintético dalgúns organismos:
Esta reacción utilízase para a fixación do carbono nos organismos con metabolismo ácido das crasuláceas (CAM) e fixación do carbono C4, e tamén para regular o fluxo a través do ciclo do ácido cítrico (ou de Krebs) en plantas e bacterias. A estrutura do encima e o seu mecanismo irreversible en dous pasos catalíticos foron ben estudados. A PEP carboxilase está moi regulada, tanto por fosforilación coma alostericamente.
Estrutura encimática
O encima PEP carboxilase está presente en plantas e algúns tipos de bacterias, mais non en fungos e animais. Os xenes que a codifican varían entre os distintos organismos, pero está estritamente conservada a parte correspondente aos sitios activo e alostérico, que se discuten nas seccións sobre mecanismo e regulación. A estrutura terciaria do encima está tamén conservada.
Determinouse a estrutura cristalina da PEP carboxilase en múltiples organismos, como por exemplo Zea mays (millo) e a bacteria Escherichia coli. O encima completo é un dímero de dímeros, é dicir, dúas subunidades idénticas interaccionan estreitamente para formar un dímero por medio de pontes salinas entre residuos de arxinina (R438, aínda que as posicións exactas poden variar dependendo da orixe do xene) e o ácido glutámico (E433). Este dímero á súa vez ensámblase (menos estreitamente) con outro igual para formar o complexo completo de catro subunidades. As subunidades monómeras están compostas principalmente por hélices alfa (65%), e teñen unha masa de 106 kDa cada unha. Constan de 966 aminoácidos.
O sitio activo do encima non foi completamente caracterizado. Comprende un residuo conservado de ácido aspártico (D564) e outro de ácido glutámico (E566) que se unen non covalentemente a un ión metálico divalente que funciona como cofactor a través dos grupos funcionais carboxilo. Este ión metálico pode ser o magnesio, o manganeso ou o cobalto dependendo do organismo, e o seu papel é coordinar a molécula de fosfoenolpiruvato e os intermediarios da reacción. Un residuo de histidina (H138) no sitio activo crese que facilita a transferencia de protóns durante a posta en acción do mecanismo catalítico.
Mecanismo encimático
O mecanismo da PEP carboxilase foi tamén bastante estudado. O mecanismo encimático da formación de oxaloacetato é moi exotérmico e, por tanto, irreversible; o cambio de enerxía libre de Gibbs biolóxica (△G°’) é de -30kJmol−1. Os substratos e o cofactor únense na seguinte orde: cofactor metálico (pode ser Co2+, Mg2+ ou Mn2+), PEP, bicarbonato (HCO3−). O mecanismo realízase en dous grandes pasos, descritos na figura 2: miniatura|400px|left|Figura 2: o mecanismo encimático da fosfoenolpiruvato (PEP) carboxilase converte o bicarbonato e o PEP en oxaloacetato e fosfato.
O cofactor metálico é necesario para coordinar os intermediarios enolato e dióxido de carbono; a molécula de CO2 só se pede nun 3% das veces. O sitio activo é hidrófobo para así excluír a auga, xa que o intermediario carboxifosfato é susceptible á hidrólise.
Función
As tres funcións máis importantes da PEP carboxilase no metabolismo das plantas e bacterias son o ciclo, o ciclo CAM, e o fluxo biosintético do ciclo do ácido cítrico ou de Krebs.
O mecanismo primario da asimilación do dióxido de carbono nas plantas é por medio do encima ribulosa-1,5-bisfosfato carboxilase/oxixenase (ou RuBisCO), que engade CO2 á ribulosa-1,5-bisfosfato (un azucre de 5 carbonos), para formar dúas moléculas de 3-fosfoglicerato (2 azucres de 3 carbonos). Porén, a altas temperaturas e baixas concentracións de CO2, a RuBisCO engade oxíxeno en vez de dióxido de carbono, para formar o produto inutilizable glicolato nun proceso chamado fotorrespiración. Para impedir este proceso malgastador, as plantas incrementan a concentración local de CO2 nun a proceso chamado fixación do carbono C4 ou ciclo. A PEP carboxilase xoga un papel clave ao fixar o CO2 (en forma de bicarbonato) no PEP para xerar oxaloacetato no tecido do mesófilo das follas. Este é despois volto a converter en piruvato (por medio do intermediario malato), para liberar o CO2 no tecido máis profundo das células do feixe vascular para que fixe o carbono o encima RuBisCO no ciclo de Calvin. O piruvato é convertido de novo en PEP nas células do mesófilo, e o ciclo empeza de novo, bombeando así activamente CO2.
A segunda función importante da PEP carboxilase é no ciclo CAM. Este ciclo é común en organismos que viven en hábitats áridos. As plantas non poden permitirse abrir os seus estomas durante o día para captar CO2, xa que perderían moita auga por transpiración. En vez diso, o que fan é abrilos pola noite, cando a evaporación de auga é mínima, e captan entón o CO2 ao fixalo no PEP e formar oxaloacetato pola acción da PEP carboxilase. O oxaloacetato é convertido a malato pola malato deshidroxenase e almacenado para usalo durante o día cando as reaccións da fase luminosa xeran enerxía (principalmente en forma de ATP) e equivalentes redutores como o NADPH para qjue funcione o ciclo de Calvin.
Regulación
miniatura|500px|Figura 3: vías de regulación da fosfoenolpiruvato (PEP) carboxilase
A PEP carboxilase está suxeita principalmente a dous niveis de regulación: fosforilación e regulación alostérica. A figura 3 mostra un esquema do mecanismo regulador.
A fosforilación pola fosfoenolpiruvato carboxilase quinase activa o encima, mentres que a fosfoenolpiruvato carboxilase fosfatase o inactiva. Tanto a quinase coma a fosfatase son reguladas por transcrición. Crese que o malato actúa como un inhibidor por retroalimentación dos niveis de expresión da quinase, e como un activador da expresión (transcrición) da fosfatase. Como o oxaloacetato se converte en malato nos organismos CAM e, as altas concentracións de malato activan a expresión da fosfatase, e esta despois desfosforila e así activa a PEP carboxilase, o que causa que xa non se acumule máis oxaloacetato e así non haxa máis conversión de oxaloacetato en malato. Por tanto, a produción de malato está regulada á baixa.
Os principais inhibidores alostéricos da PEP carboxilase son os ácidos carboxílicos malato (débil) e aspartato (forte). Como o malato se forma no seguinte paso dos ciclos CAM e despois de que a PEP carboxilase cataliza a condensación do CO2 e o PEP dando oxaloacetato, isto funciona como unha vía de inhibición por retroalimentación. O oxaloacetato e o aspartato son doadamente interconvdertibles por un mecanismo dirixio por transaminases, polo que as altas concentracións de aspartato son tamén unha vía de inhibición por retroalimentación da PEP carboxilase.
Os principais activadores alostéricos da PEP carboxilase son o acetil-CoA e a frutosa 1,6-bisfosfato (F-1,6-BP). Ambas as moléculas son indicadores de niveis incrementados de glicólise, e son, pois, efectores de alimentación positiva da PEP carboxilase que sinalan a necesidade de producir oxaloacetato para permitir máis fluxo por medio do ciclo do ácido cítrico. Adicionalmente, unha glicólise incrementada significa que está dispoñible unha maior cantidade de PEP, e así hai unha maior capacidade de almacenamento para fixar CO2 en transporte ao ciclo de Calvin. Tamén hai que salientar que o efector negativo aspartato compite co efector positivo acetil-CoA, o que suxire que comparten un sitio de unión alostérico.
A magnitude dos efectos alostéricos destas diferentes moléculas sobre a actividade da PEP carboxilase dependen de cada especie.
Festival da Poesía no Condado
O Festival da Poesía no Condado é un certame poético e cultural que se celebra a primeira fin de semana de setembro en Salvaterra de Miño, organizado pola Sociedade Cultural e Deportiva do Condado (SDC). Presenta un programa cun ton reivindicativo que sempre enfocou a súa mensaxe nas reivindicacións populares do momento.
Este festival nace en 1981 en Mondariz coa intención de outorgarlle máis valor á poesía galega e, cos seus lemas contundentes, enaltecer o libre pensamento. Amais dos recitais poéticos, hai outras actividades como concertos musicais, charlas, mostras de artesanía ou xogos populares.
Historia
A Sociedade Deportiva e Cultural do Condado (SDC) naceu en novembro de 1973, se ben non foi legalizada até 1974 por non se someter aos requerimentos da Lei de Asociación (1968). Esta organización acolle diversas ideoloxías. Está centrada na transmisión da cultura galega e no seu desenvolvemento socio-cultural. Desenvolve as súas actividades na comarca do Condado, especialmente en Salvaterra de Miño, onde está a sede da Sociedade.
A primeira edición do Festival da Poesía foi realizada en Mondariz-Balneario e, aínda que Salvaterra sería o centro da maior parte dos certames, celebraríanse varias edicións fóra (O Porriño, Ponteareas e Salceda de Caselas).
Cabe destacar que, por dificultades económicas (boicots e débedas contraídas), desde 1996 até o 2001, o festival sufriu un parón. A pesar da ausencia do festival este continuou vívido na memoria dos cidadáns o que permitiu a súa recuperación no 2001 coa XVI edición.
Modalidades
O festival comezou centrándose na poesía, pero co paso do tempo foi medrando e ampliando o seu programa. As novas áreas están relacionadas coa contorna artística, como a música, a pintura, o audiovisual ou a artesanía. Tamén acolle actividades de carácter lúdico como humoristas, contacontos ou xogos. Estas últimas permiten que toda a familia poida gozar deste festival.
Participantes
Destacan personaxes procedentes de Galiza pero tamén de toda a Península e doutros países. Neste grupo atópanse persoas principalmente relacionadas coas artes plásticas e a literatura.
Algúns de eles son personaxes de importancia nas súas áreas, como Carlos Solla, Branca Novoneyra, Celso Álvarez Cáccamo, Francismo Álvarez Koki, Xavier Seoane, Manuel Rivas. Entre os foráneos destacan Pan Gener Galin (Cataluña), Delmar Maia Gonçalves (Mozambique) ou Ana Silva Faria (Portugal), entre moitos outros.
Ideoloxía
Malia o grupo que se encarga deste proxecto estar conformado por persoas de diversas ideoloxías, certas características marcan a súa posición, como o uso do galego reintegracionista. Convídase tamén a persoas procedentes de diversos sistemas lingüísticos, como o catalán, euscaldún e lusófono.
O tema principal do festival é a reivindicación social e cultural. Por iso cada ano programa ten como centro un asunto de importancia social do momento. Tal e como reivindican na súa primeira edición, esta festa “tenta ser o xermolo do "xunguimento", nunha nova perspectiva no que o factor común sexa a unidade solidaria diante da agresión cotián”.
Dentro dos temas a tratar destaca a denuncia social:
Entre as temáticas que aparecen como exemplo figuran as relacionadas con asuntos de actualidade. Porén, outros recordan certos momentos da historia de Galiza ou grupos que marcaron a historia galega.
Grilly
Grilly é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Fieiteira, Maianca, Oleiros
A Fieiteira é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Hawaiian Vacation
Toy Story Toons: Hawaiian Vacation é unha curtametraxe de Pixar de 2011 dirixida por Gary Rydstrom. É a primeira curtametraxe da serie Toy Story Toons, conta a historia das personaxes principais despois dos eventos de Toy Story 3. Estreouse nos cinemas xunto a Cars 2,  e foi incluído nos medios de distribución do filme.
Venceslau I de Bohemia (duque)
Traxectoria
En 921, cando Venceslau contaba con 13 anos de idade, seu pai morreu, sendo el criado pola súa avoa, Santa Ludmila, baixo a influencia cristiá nun territorio aínda pagán no que o cristianismo tiña pouca difusión.
En 924 ou 925 Venceslau asumiu o goberno, apoiando a nova relixión e chamando a misioneiros de Alemaña. A defensa da nova relixión fíxolle loitar contra boa parte da nobreza, contraria ao catolicismo, entre eles súa nai Dramomira e seu irmán Boleslav. Logo de gañar o trono, con apenas 18 anos derrotou ao rebelde duque da Kouřim, chamado Radslav.
Foi el quen fundou a que actualmente é coñecida como Catedral de San Vito, no Castelo de Praga.
En setembro de 935, un grupo de nobres aliados co irmán máis novo de Venceslau,(Boleslaw I de Bohemia, alcumado o Cruel), descontentos con el, conspiraron para matalo. Deste xeito tres deles (Tira, Čsta e Hněvsa), no momento no que facía o camiño cara a igrexa, asasinárono. Foi con ese acto co que Boleslau asumiu o cargo de novo duque de Bohemia e seu irmán máis vello pasou a ser visto como mártir católico.
O corpo de San Venceslau foi sepultado en Praga, na Igrexa de San Vito.
Elías Arias Parga
Vida persoal
Casou en México con Adda Cárdenas Méndez.
Gato montés (homónimos)
O gato montés ou gato bravo, ademais de ser o felino silvestre (Felis silvestris) propio de Eurasia e África, fai referencia a outras especies animais na fauna da Terra.
A Capa, Ferreira de Pantón, Pantón
A Capa é un lugar da parroquia de Ferreira de Pantón no concello de Pantón, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Prefectura de Akita
A Prefectura de Akita (秋田県, あきたけん, Akita-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōhoku, ao norte da illa de Honshu. A súa capital é Akita-shi.
A prefectura cobre 11.612,28 km² de superficie e habítana 1.105.164 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Yamagata, a prefectura de Miyagi, a prefectura de Iwate e a prefectura de Aomori.
Xeografía
Na prefectura hai 25 concellos.
Vitacura
miniatura|O emblema do municipio da comuna. Vitacura (do mapudungún Buta cura; (Pedra grande) é un municipio (comuna) do sector oriente do Gran Santiago. En termos de poboación, segundo o censo INE de 2002 tiña un total de 81.499 habitantes, unha superficie de 28,3 km² e unha densidade de poboación aproximada de 2900 hab/km². Limita ao sur con Las Condes, ao oeste con Recoleta e Providencia, ao noroeste con Huechuraba e ao nordés con Lo Barnechea.
Musas
Para o xénero de plantas bananeiras véxase Musa (planta). Para o militar musulmán véxase Musa ibn Nusayr.
Na mitoloxía grega as musas (en grego Μοῦσαι Mousai) eran, segundo os escritores máis antigos, as deusas inspiradoras da música e, segundo as nocións posteriores, divindades que presidían os diferentes tipos de poesía, así como as artes e as ciencias. Orixinalmente foron consideradas ninfas inspiradoras das fontes, preto das cales eran adoradas, e levaron nomes diferentes en distintos lugares, ata que a adoración tracio-beocia das nove Musas estendeuse dende Beocia ao resto das rexións de Grecia e ao final quedaría xeralmente establecida.
Aínda que na mitoloxía romana terminaron sendo identificadas coas Camenas, ninfas inspiradoras das fontes, en realidade pouco tiñan que ver con elas.
Xenealoxía
miniatura|300px|Musas. miniatura|300px|As Musas con [[Apolo.]] A xenealoxía das Musas non é a mesma en tódalas fontes. A noción máis común é que eran fillas de Zeus, rei dos olímpicos, e Mnemósine, deusa da memoria, e que naceron en Pieria (Tracia), ao pé do monte Olimpo, polo que ás veces se lles chamaba Piérides, pero algúns autores como Alcmán, Mimnermo e Praxila considerábanas máis primordiais, fillas de Urano e Gaia. Pausanias explica que había dúas xeracións de Musas, sendo as primeiras e máis antigas fillas de Urano e Gaia e as segundas de Zeus e Mnemósine.
Outras versións afirmaban que eran fillas:
Considerábase a Eufeme ama de cría das Musas e ao pé do monte Helicón a súa estatua aparecía xunto á de Lino.
Sobre o seu número
miniatura|Tres musas nun baixorrelevo de [[Mantinea atribuído ao obradoiro de Praxíteles, século IV adC.]] Por Pausanias sabemos que orixinalmente se adoraba a tres Musas no monte Helicón en Beocia: Meletea (“meditación”), Mnemea (“memoria”) e Aedea ou Aoide (“canto”, “voz”). Dicíase que o seu culto e nomes foran introducidos por ver primeira por Efialtes e Oto. Xuntas formaban o retrato completo das precondicións para a arte poética nas prácticas relixiosas.
Tamén se recoñecía a tres en Sición, onde unha delas levaba o nome de Polimatía, e en Delfos, onde os seus nomes eran idénticos aos das tres cordas da lira, é dicir, Nete, Mese e Hípate, ou Cefiso, Apolonis e Boristenis, que eran os nomes que as caracterizaban con fillas de Apolo.
Como fillas de Zeus e Plusia áchanse menciones a catro Musas: Telxínoe (“deleite do corazón”), Aedea, Arque (“comezo”) e Meletea. Algunhas fontes, nas que outra vez son consideradas fillas de Píero, mencionan sete musas: Neilo, Tritone, Asopo, Heptapora, Achelois, Tipoplo e Rhodia, e para rematar outras mencionan oito, que tamén se di que era o número recoñecido en Atenas.
As nove musas canónicas
miniatura|300px|As nove musas canónicas: (de izq. a der.) Clío, Talía, Erato, Euterpe, Polimnia, Calíope, Terpsícore, Urania e Melpómene Ao final terminaría consolidándose en toda Grecia o número de nove Musas. Homero menciona unhas veces a unha Musa (singular) e outras a unhas Musas (plural), pero só unha vez (A Odisea XXIV.60) di que eran nove, pero non menciona ningún dos seus nomes. Hesíodo (Teogonía 77 e sig.) é o primeiro que dá os nomes das nove, que a partir de entón pasaron a ser recoñecidos. Plutarco afirma que nalgúns lugares as nove eran chamadas polo nome común de Mneiae, “recordos”. miniatura|esquerda|Calíope. As nove musas canónicas son:
Malia a estendida crenza, non había correlación entre as artes tradicionais (que por outra banda eran seis) e as Musas, sendo tal asociación unha innovación posterior.
Representacións artísticas
Nas obras de arte máis antigas atópanse só tres Musas e os seus atributos son instrumentos musicais, tales como a frauta ou a lira.
Na arte romana, renacentista e neoclásica, cada unha das noves Musas recibían ao ser representadas en esculturas ou pinturas atributos e actitudes diferentes, en función da disciplina artística ou científica coa que eran asociadas, o que permitía distinguilas: miniatura|Erato.
Nalgunhas representacións as Musas aparecen con plumas sobre as súas cabezas, aludindo á competición coas Sirenas. Tamén aparecían en ocasións acompañadas de Apolo.
Mitos
miniatura|esquerda|Terpsichore. Nos poemas homéricos considérase ás Musas deusas da música e a poesía que viven no Olimpo (A Ilíada ii.484). Alí cantan alegres cancións nas comidas dos deuses (A Ilíada I.604, Himno a Apolo Pitio 11), e no funeral de Patroclo cantaron queixumes (A Odisea XXXIV.60; comp. Píndaro, Ístmicas VIII.126).
O poder que se lles atribúe con máis frecuencia é o de traer á mente do poeta mortal os acontecementos que ha de relatar, así como outorgarlle o don do canto e darlle elegancia ao que recita (A Ilíada II.484, 491, 761, A Odisea I.14, VIII.63 e sig., 481, 488; Eustaquio, Sobre Homero p. 259). Non hai razón para dubidar de que os poetas máis antigos eran sinceros na súa invocación ás Musas e que realmente se crían inspirados por elas, pero en épocas posteriores, do mesmo xeito que na actualidade, tal invocación é unha mera imitación. (Véxase Funcións na literatura.)
Como os poetas e os bardos obtiñan o seu poder das Musas, e aínda que a idea máis xeral é que, como as demais ninfas, eran divindades virxinais, algúns eran con frecuencia chamados os seus discípulos ou fillos (Hom. Od. VIII.481, 'Hymn. in Lun. 20; Hes. Theog. 22; Pind. Nem. iii.1; Serv. ad Virg. Georg. ii.476):
Da estreita relación existente en Grecia entre a música, a poesía e a danza pode tamén inferirse que unha das ocupacións das Musas era o baile. Como eran adoradas no monte Helicón, asociábanse con Dioniso e a poesía dramática, e por isto eran descritas como as súas acompañantes, compañeiras de xogo ou aias.