cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio Modelo Alberto Spencer
O Estadio Modelo Alberto Spencer é un estadio de fútbol e atletismo situado no norte da cidade de Guayaquil, en Ecuador, que é propiedade do municipio guayaquileño. O estadio foi construído entre 1947 e 1959, e inaugurado o 24 de xullo de 1959. As súas bancadas teñen capacidade para acoller a 45.000 espectadores.
O nome oficial co que foi bautizado o estadio cando na súa inauguración foi Estadio Modelo de Guayaquil. En 2006 morreu Alberto Spencer, considerado o mellor xogador de fútbol da historia de Ecuador, e máximo goleador histórico da Copa Libertadores, e o nome do estadio foi modificado na súa honra. O seu alcume é El Coloso de la Avenida de Las Américas. 300px 15px 15px Situación do estadio en Guayaquil. Durante moitos anos foi o fogar do Barcelona Sporting Club, un dos equipos máis laureados e populares do país, até que foi inaugurado o Estadio Monumental Isidro Romero Carbo. Durante varios anos tamén foi o fogar do Club Sport Emelec, o outro gran club da cidade, durante as diversas remodelacións do Estadio George Capwell. Actualmente acolle os encontros de varios equipos da cidade que xogan en divisións inferiores, como Rocafuerte FC, AD 9 de Octubre, CD Everest ou CS Patria.
Durante a edición de 1959 da Copa América tódolos encontros tiveron lugar neste estadio.
Á marxe de eventos deportivos, neste recinto teñen actuado artistas como Shakira, Maná, Juan Luis Guerra, Carlos Vives, Chayanne etc. En 2007 asistiron 46.000 persoas a un concerto da banda arxentina de rock Soda Stereo.
Uxío Romero Pose
Uxío Romero Pose, nado en Baio (Zas) o 15 de marzo de 1949 e finado en Madrid o 25 de marzo de 2007, foi un crego católico galego, escritor e bispo auxiliar de Madrid.
Carreira sacerdotal
Romero Pose cursou os estudos eclesiásticos no Seminario de Santiago de Compostela desde 1959 ata 1969, e foi ordenado sacerdote católico na igrexa parroquial de Santa María de Baio polo daquela arcebispo de Santiago de Compostela, Ángel Suquía Goicoechea, o 27 de xullo de 1974.
Licenciado en teoloxía pola Pontificia Universidade Gregoriana de Roma (1972), obtivo o doutoramento en Patrística en 1978 nesa mesma Universidade. Posteriormente, foi director do Instituto Teolóxico Compostelán entre 1981 e 1989, e reitor do Seminario Maior de Santiago de Compostela desde 1991 ata 1997. .
Nese momento, 7 de marzo de 1997 foi ordenado bispo auxiliar de Madrid, sendo arcebispo da capital Rouco Varela e ao mesmo tempo bispo titular da diocese africana de Turuda. Romero Pose encargouse de coordinar as delegacións de catequese, liturxia, pastoral educativa escolar, misións e relacións Interconfesionales. Ademais, foi membro do Consello Episcopal e do Consello Presbiteral, e en 2005, tamén formou parte do Consello de Presidencia da Comisión Central do III Sínodo Diocesano.
Campos de estudo
Foi profesor de Patrística na Universidade de Santiago de Compostela e o 25 de novembro de 2005 foi nomeado vicegran chanceler da Universidade Pontificia de Salamanca. Era un grande especialista no Camiño de Santiago, e tamén en Prisciliano e en Exeria, e escribiu diversos artigos sobre patrística e sobre estas dúas figuras do cristianismo antigo en revistas como Encrucillada, Compostelanum ou A Trabe de Ouro.
Obra
Estas son algunhas das súas obras máis extensas e importantes, ademais de multitude de artigos.
Marmelo
miniatura|dereita|Marmelo xaponés. O termo marmelo pode referirse a :
Canta Claro
Canta Claro foi o nome de varias publicacións:
Dompierre-sur-Veyle
Dompierre-sur-Veyle é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Santo Antão, distrito de Santa Maria
Santo Antão é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Boca do Monte e Sede, e, cos municipios de Itaára e São Martinho da Serra.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
Asociación de Belarusos en Gran Bretaña
Historia
Cando rematou a segunda guerra mundial, varios centos de belarusos chegaron a Gran Bretaña; moitos deles eran antigos soldados do exército de Anders.
En 1946 foi estabelecida a asociación, con seccións en Londres, Manchester e Bradford, e posuíu varios edificios como a Belarusian House de Londres.
Co apoio da asociación, foi creada en 1954 a Sociedade Anglo-Belarusa co fin de promover o contacto entre británicos e belarusos.
Framil, Piñeiro, Xermade
Framil é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
O Loural, Liáns, Oleiros
O Loural é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Ice on the Dune
Ice on the Dune é o segundo álbum de estudio do grupo musical australiano de música electrónica Empire of the Sun. Foi lanzado o 14 de xuño de 2013 por Capitol Records. O álbum foi ben acollido pola crítica, que gavou a progresión do son dende o álbum anterior.
Un trailer do álbum foi lanzado o 11 de marzo de 2013. Estivo producido por Kelvin Optical, unha división da produtora Bad Robot, e foi dirixido por J. D. Dillard. Ademais, o grupo publicou unha historia ficticia relacionada co álbum que describe un mundo vixiado por un "Emperador" e un "Profeta".
Kurt Vonnegut
miniatura|Retrato na súa etapa no exército. Kurt Vonnegut Jr., nado en Indianápolis o 11 de novembro de 1922, finado en Nova York o 11 de abril de 2007, foi un escritor estadounidense, adscrito dentro do xénero da ciencia ficción, participando tamén da sátira e do humor negro.
Comezos
Kurt Vonnegut pertencía á cuarta xeración dunha familia de inmigrantes alemáns en Indianápolis. Durante a súa época de estudante na Shortridge High School da súa localidade natal, traballou no primeiro diario publicado por unha escola secundaria, The Daily Echo. Durante un tempo estudou na Universidade Butler, pero abandonou os estudos cando un dos seus profesores lle dixo que os seus relatos non eran moi bos. Entre 1941 e 1942 asistiu a clases na Universidade de Cornell, onde traballou como axudante de director editorial e editor asociado para o periódico dos estudantes, o Cornell Daily Sun e estudou bioquímica. Durante a súa estancia en Cornell, foi membro da irmandade Delta Upsilon, como o fora seu pai. Kurt falou do seu traballo en The Sun como o único verdadeiramente grato da súa estancia en Cornell. Ingresou no Instituto de Tecnoloxía Carnegie (hoxe Universidade Carnegie Mellon) en 1943. Só estivo alí un breve período de tempo, xa que pouco despois alistouse no exército, para tomar parte na segunda guerra mundial. O 14 de maio de 1944, Día da Nai, suicidouse súa nai, Edith Lieber Vonnegut.
A segunda guerra mundial
A experiencia de Vonnegut como soldado, e logo como prisioneiro de guerra, durante a segunda guerra mundial, tivo unha grande influencia na súa obra posterior. Formando parte dunha avanzadilla da División 106 de Infantería dos Estados Unidos, durante a Batalla das Ardenas, quedou illado do seu batallón e vagou solitario tras as liñas inimigas durante varios días até que foi capturado por tropas alemás o 14 de decembro de 1944. Como prisioneiro de guerra, viviu en primeira persoa as consecuencias do bombardeo de Dresde, que tivo lugar entre o 13 e o 15 de febreiro de 1945 e que destruíu a maior parte da cidade alemá. Vonnegut foi un dos sete prisioneiros de guerra estadounidenses que lograron sobrevivir en Dresde, nun soto destinado a empaquetar carne, chamado Matadoiro Cinco. Os nazis puxérono a traballar apilando corpos para enterralos en fosas comúns, pero, segundo explica Vonnegut, "había demasiados corpos que enterrar, así que os nazis preferiron enviar a uns tipos con lanzachamas e reducilos a cinzas."
Esta experiencia constitúe a base da súa obra máis coñecida, Slaughterhouse-Five, e aparece como tema recorrente en polo menos outros seis libros seus.
Foi liberado por tropas soviéticas en maio de 1945. Tras o seu regreso aos Estados Unidos, foi recompensado cun "Corazón Púrpura".
Carreira literaria
Ao rematar a guerra Vonnegut estudou Antropoloxía na Universidade de Chicago, e traballou tamén como reporteiro policial no City News Bureau of Chicago. En 1946, a Facultade de Antropoloxía reprobou a súa tese, titulada On the Fluctuations between Good and Evil in Simple Tales. Máis tarde aceptaron a súa novela, Cat's Cradle, e concedéronlle o título. Abandonou Chicago para traballar en Schenectady, no estado de Nova York, no departamento de relacións públicas da empresa General Electric.
Durante a década dos 60 publicou catro novelas, nas cales se rexistra un forte cambio formal e conceptual da súa obra, até publicar Slaughterhouse-Five en 1969, unha novela semi-autobiográfica que relata as súas experiencias como soldado no bombardeo de Dresde, experimentalmente estruturada arredor de viaxes no tempo.
Slaughterhouse-Five está considerada unha das obras máis importantes da literatura estadounidense do século XX, que aparece no top-100 da revista Time e da Modern Library.
Continuou experimentando en Breakfast of Champions (1973), un dos seus maiores best-séller, unha novela na que aparece o autor como deus ex máchina. En clave de estilo, esta é quizais a súa obra mestra,.
Vida privada
Casou con Jane Marie Cox, coa que coincidira no parvulario, pouco despois do seu regreso aos Estados Unidos trala segunda guerra mundial. O matrimonio separouse en 1970. Aínda que non se divorciaron até 1979, dende 1970 Vonnegut viviu coa muller que máis tarde se convertería na súa segunda esposa, Jill Krementz.
Vonnegut tivo tres fillos biolóxicos coa súa primeira muller. Ademais, adoptou os tres fillos da súa irmá Alice cando esta morreu de cancro, e a outra cativa.
Faleceu no 2007, aos 84 anos, tras sufrir unha caída no seu domicilio de Manhattan que lle causou unha lesión cerebral irreversible.
Fosilización
Na adquisición dunha segunda lingua, a fosilización é o proceso que acontece ás veces segundo o que certas características lingüísticas incorrectas tórnanse nunha parte permanente da maneira de falar ou escribir unha persoa ou colectivo. Entón, algúns aspectos da pronuncia, do uso do vocabulario ou da gramática non melloran e fican fixos ou "fosilizados" na aprendizaxe da lingua estranxeira ou segunda. Algúns trazos fosilizados de pronuncia son os que caracterizan o "acento estranxeiro". Cando acontece en colectivos, poden confundirse con trazos relícticos, e á fosilizáción neste caso adóitaselle chamar gramaticalización.
Cellán de Calvos, Cellán de Calvos, Castroverde
Cellán de Calvos é un lugar da parroquia de Cellán de Calvos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
M
O M (eme) é a undécima letra do alfabeto galego, e representa o fonema nasal bilabial sonoro.
Historia
Deriva do antigo grego M ou μ, á súa vez tomado do semítico Mem orixinalmente debuxado como ondas de auga.
Usos
En minúscula é a abreviatura da unidade de medida de distancia metro.
En maiúscula é a abreviatura do prefixo Mega, que indica un factor de 106 ou 1 000 000 (un millón).
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por M
Magnitude física
Unha magnitude física e unha propiedade dos sistemas físicos susceptible de ser medida e expresada mediante un número e unha unidade, e coa cal se pode establecer relacións cuantitativas.
A técnica por medio da cal se asigna un número a unha propiedade física, como resultado dunha comparación de dita propiedade con outra similar tomada como patrón, a cal se adoptou como unidade, denomínase medición.
Resulta fundamental establecer unha única unidade de medida para unha magnitude dada, de forma que poida ser comprendida pola xeneralidade das persoas. A agrupación de unidades para as magnitudes físicas forma un sistema de unidades.
Tipos
As magnitudes físicas poden ser clasificadas seguindo diferentes criterios:
Magnitudes extensivas e intensivas
Unha magnitude extensiva é a que depende da cantidade de substancia que ten o corpo ou sistema. As magnitudes extensivas son aditivas. Se consideramos un sistema físico formado por dúas partes ou subsistemas, o valor total dunha magnitude extensiva resulta ser a suma dos seus valores en cada unha das dúas partes. Exemplos: a masa e o volume dun corpo ou sistema, a enerxía dun sistema termodinámico etc.
Unha magnitude intensiva é aquela cun valor que non depende da cantidade de materia do sistema. As magnitudes intensivas teñen o mesmo valor para un sistema que para cada unha das súas partes consideradas como subsistemas. Exemplos: a densidade, a temperatura e a presión dun sistema termodinámico en equilibrio.
En xeral, o cociente entre dúas magnitudes extensivas dá como resultado unha magnitude intensiva. Exemplo: masa dividido entre volume representa a densidade.
Magnitudes físicas derivadas
Unha vez definidas as magnitudes que se consideran básicas, as demais resultan derivadas e pódense expresar como combinación das primeiras.
Unidades derivadas frecuentes son superficie, volume, velocidade, aceleración, densidade, frecuencia, forza, presión, traballo, calor, potencia, carga eléctrica, diferenza de potencial etcétera.
Franqueán, O Corgo
Santa María de Franqueán é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 84 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 38 homes e 46 mulleres. O que supón unha diminución de 7 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 91 habitantes (43 homes e 48 mulleres) e 17 menos que en 2000.
Meixón Frío, Liáns, Oleiros
Meixón Frío é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Lires, Lires, Cee
Lires é un lugar da parroquia de Lires no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 164 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 78 homes e 86 mulleres
Reserve Bank of Zimbabwe
O Reserve Bank of Zimbabwe é o banco central de Cimbabue. Provén do antigo Bank of Rhodesia and Nyasaland, fundado en marzo de 1956, anterior sucesor do Central Currency Board.
O Reserve Bank of Zimbabwe está provisto dun gobernador e é asistido por tres subgobernadores. O actual gobernador é Gideon Gono.
Bea González
Beatriz González, nada en 1962 en Vigo, é unha novelista galego-canadense.
Traxectoria
Emigrou de Galiza sendo nena con destino ao Canadá, cursando os estudos en España e Toronto completounos cun posgrao en Londres.
A súa obra baséase principalmente en artigos, ensaio e crítica literaria. A súa primeira novela, The Bitter Taste of Time foi publicada en 1998 con moi boa acollida e a segunda obra The Mapmaker's Opera en 2005.
Os seus libros publicáronse en sete países e os dereitos de The Mapmaker's Opera foron adquiridos polo compositor Kevin Purcell para realizar un musical sobre a obra.
Domsure
Domsure é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Diplomonádidos
Os diplomonádidos (Diplomonadida) ou diplomónadas son unha orde de protistas flaxelados da clase eofarínxeos, a maioría parasitos. É un dos grupos basais de protistas, que se clasifica dentro dos Metamonadida pertencentes aos Excavata, e considérase próximo á orde Retortamonadida. Entre eles está Giardia intestinalis (sinónimo Giardia lamblia), que causa a xiardíase enfermidade parasitaria que afecta aos humanos. Outro membro importante do grupo é Enteromonas hominis, que parasita o tracto dixestivo de humanos e outros mamíferos. Outros son de vida libre.
Xéneros de Diplomonadida son: Enteromonas, Trimitus, Giardia, Octomitus, Hexamita, Spironucleus e Trepomonas.
Nalgúns diplomonádidos varía o significado de dous codóns do código xenético con respecto ao estándar.
Translucidus
miniatura|200px|Altostratus translucidus Translucidus é unha variedade de nubes caracterizadas pola súa transparencia, de xeito que a través delas se pode localizar completa, ou case completamente, a posición do sol ou da lúa.
Está presente nos xéneros altocumulus, altostratus, stratus e stratocumulus.
Thomas Gee
Thomas Gee (nado o 24 de xaneiro de 1815 e morto o 28 de setembro de 1898), foi un predicador nonconformista, xornalista a editor galés.
Traxectoria
Gee naceu en Dinbych. Aos catorce anos entrou na oficina da imprenta do seu pai, pero continuou cos seus estudos de gramática polas tardes. En 1837 marchou a Londres para mellorar os seus coñecementos sobre impresión, e cando volveu a Gales un ano máis tarde, lanzouse na súa obra literaria, educativa e relixiosa, e a partir de 1845 fíxose cargo da empresa familiar converténdoa nunha auténtica editorial, Gwasg Gee. Entre as súas publicacións estaban a famosa revista trimestral Y Traethodydd ("O ensaísta"), Y Gwyddoniadur Cymreig ("Encyclopaedia Cambrensis"), e Dr. Silvan Evans; English-Welsh Dictionary (1868), pero o seu meirande logro neste ámbito foi a revista Baner Cymru ("A bandeira de Gales"), fundada en 1857 e fusionada con Yr Amserau ("Os tempos") dous anos máis tarde so o nome de Baner ac Amserau Cymru.
Esta publicación pronto foi vista como unha especie de oráculo en Gales, e desempeñou un gran papel na promoción do movemento nacionalista e de home rule no país. En cuestións educativas emprendeu unha loita longa exitosa a favor de escolas non confesionais e do establecemento dun sistema escolar intermedio. Avogou entusiasticamente pola separación Igrexa-Estado, e tivo un memorábel duelo xornalístico co Doutor John Owen sobre este asunto. A  Eisteddfod atopou nel un amigo coidadoso e un sabio conselleiro. A autoridade da súa presenza, mestría na dicción e voz resoante fixeron del un efectivo orador. Ordenouse na igrexa metodista calvinista, en Bala en 1847, e entregou o seu tempo e o seu talento xenerosamente á Escola Dominical e ao Movemento pola Temperanza. Ao longo da súa vida creu máis no ministerio gratuíto itinerante que no fixo. Cando morreu en 1898, o seu funeral foi o máis impoñente que se vira nunca no norte de Gales.
Calvelo, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Calvelo é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 131 habitantes (66 homes e 65 mulleres), o que supón un aumento de 12 persoas respecto ó ano 2006.
Moon (filme)
Moon é un filme británico de ciencia ficción co-escrito e dirixido por Duncan Jones que foi estreado no ano 2009. A historia segue a Sam Bell (Sam Rockwell), un home que experimenta unha crise persoal cando está a piques de rematar a súa estadía de 3 anos en solitario como mineiro de helium-3 na cara oculta da Lúa. Kevin Spacey fai a voz do compañeiro robótico de Sam, GERTY. Moon estreouse no Festival de Sundance de 2009, distribuíndose en cinemas seleccionados en Nova York e Os Ánxeles o 12 de xuño de 2009. A distribución ampliouse a outros cinemas nos Estados Unidos e Toronto o 3 e 10 de xullo respectivamente e ao Reino Unido o 17 de xullo.
A Xunqueira, Piñeiro, Xermade
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Pereirón
Co topónimo Pereirón podemos referirnos a diversos lugares de Galiza:
Adrar, Alxeria
dereita|miniatura|Ksar.
Adrar (en árabe أدرار; en bérber: 50px) é unha cidade e comuna de Alxeria, localizada onda un oasis no deserto do Sáhara. É a capital administrativa da segunda maior vilaia do país, a provincia de Adrar.
Economía
Adrar é basicamente unha cidade agrícola, caracterizada polo seu tradicional sistema de irrigación, coñecido como foggara.
Cultura
O propio oasis é considerado un tesouro, que inclúe diversos monumentos históricos. O poboamento da rexión (coñecida anteriormente como Tuat) é moi antigo, e a área abrigou diferentes culturas. Esta mestura xerou un corpo de tradicións e prácticas culturais e artesanais que até hoxe en día están presentes na vida dos seus habitantes e que se traduce no folclore e na herdanza cultural local.
Transportes
A cidade está próxima ao Aeroporto Touat Cheikh Sidi Mohamed Belkebir, coñecido simplemente como aeroporto de Adrar. Está localizado a dez quilómetros do centro da cidade, e opera voos da Air Algérie para Alxer, Bordj Badji Mokhtar, Orán e Ouargla, alén de voos pola Tassili Airlines para In Aménas.
Boca do Monte, distrito de Santa Maria
Boca do Monte é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Santo Antão, São Valentim e Sede, e, cos municipios de São Martinho da Serra, São Pedro do Sul e Dilermando de Aguiar.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
Isócrates de Atenas
Isócrates, nado en Atenas en 436 a.C. e finado na mesma cidade en 338 a.C., foi un orador, logógrafo, político e educador grego.
Traxectoria
De familia rica, Isócrates foi un seguidor, nos aspectos formais, de Gorxias, e nos ideolóxicos, de Sócrates e Platón. Este último, ademais, louvouno no diálogo que leva por título Fedro. Dirixiu unha escola de oratoria na illa de Quíos e, ó volver a Atenas, sobre o ano 403 a. C., traballou como logógrafo escribindo discursos xudiciais e políticos por encargo; non iniciou unha carreira política, xa que era tímido e con pouca voz. Porén, fundou no ano 392 a. C. unha importante escola de oratoria que se fixo moi famosa, non só pola eficacia da súa instrución, senón tamén polo feito (emanado da súa formación de matriz socrática e platónica) de incluír no seu plan de estudos a educación ética do cidadán, no que se distinguiu claramente dos seus principais competidores, os sofistas, cuxa falta de referentes éticos atacou. A finalidade desta reforma educativa era a de propiciar unha rexeneración política, pois Isócrates perseguía a unificación de Grecia como única forma de evitar a invasión dos persas (é a idea central do seu famoso Panexírico, composto o ano 380 a. C.). O ciclo de estudos da súa escola duraba entre tres e catro anos e a relación que sostiña cos seus estudantes era íntima e afectuosa, no que lle axudaba o reducido número (un máximo de nove) para exercer unha influencia directa en cada un e dedicar todo o tempo posíbel á súa formación como homes políticos. O seu propósito era recuperar o esplendor da cultura grega, impulsando por medio da educación, unha nova cultura (paideia) co obxectivo de reformar a cidade-estado por medio dos seus futuros líderes. Estes, como factor multiplicador, actuarían como os guías e educadores do resto da cidadanía, como única vía de consolidar institucións fortes e politicamente tan sas como os cidadáns que as formaran; este foi o xerme do posterior humanismo occidental. Nun principio, Isócrates depositou as súas esperanzas de rexeneración no proxecto político de Filipo II de Macedonia.
O seu estilo é fluído, de frase complexa e abundante en antíteses. Educou ós oradores Hipérides, Iseo e Licurgo; as súas ensinanzas son tamén patentes en oradores posteriores como o grego Demóstenes ou o romano Cicerón. Faleceu vítima dun xaxún voluntario en protesta pola perda da independencia de Grecia no ano -338. Consérvanse del 21 discursos e 9 cartas.
Metro (transporte)
250x250px|miniatura|Primeiro metro eléctrico de Europa, en [[Budapest.|alt=]] 250x250px|miniatura|[[Metro de Londres.|alt=]] 250x250px|miniatura|Rede de [[metro de São Paulo.|alt=]]O metro, tamén coñecido como ferrocarril metropolitano, é un sistema de transporte urbano que opera nas grandes cidades. É un ferrocarril formado por trens de tracción eléctrica que circulan sobre raís exclusivos, cunha alta capacidade e frecuencia de paso, sendo normalmente subterráneos ou en viaduto.
Eira (homónimos)
Unha eira ou aira é un terreo plano cun chan duro achegado á vivenda onde se mallan os cereais. Amais, pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Metro (transporte)
A pesar de que a tendencia expansiva das redes de metro das grandes cidades levounas a conectar con outros núcleos de poboación periféricos da área metropolitana, o tipo de servizo que prestan segue sendo independente e distinguible do que prestan outros sistemas de transporte ferroviarios.
Etimoloxía
A palabra "metro" é apócope de "metropolitano" (do latín metropolitānus). Paradoxalmente, o metro máis antigo no dominio lingüístico español denomínase "subterráneo" (coloquialmente "subte", tradución literal do londiniense Underground, o metro máis antigo do mundo). A denominación "subte" ou "subterráneo" estendeuse a algunhas partes de Hispanoamérica, mentres que noutras se usa a palabra metro, tal e como se coñece en España e outras zonas, tomada da denominación da primeira rede de Francia, en París.
Metro é tamén o termo máis utilizado no mundo para denominar a este sistema de transporte. Outros nomes usados en inglés son subway (sobre todo nos Estados Unidos), underground e tube; U-Bahn en alemán; metropolitano en portugués, metropolitana en italiano e chikatetsu en xaponés; entre outros.
Eira (homónimos)
Amais, como antropónimo pode referirse a:
Metro (transporte)
Historia
[[Ficheiro:Metro in the World.svg|miniatura|250x250px|Redes de metro no mundo :
Pereirón, Cellán de Calvos, Castroverde
Pereirón é un lugar da parroquia de Cellán de Calvos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Metro (transporte)
Historia
]] O primeiro metro do mundo foi o subterráneo de Londres (denominado Metropolitan Railway), inaugurado en 1863 con seis quilómetros de lonxitude. En anos sucesivos foi estendéndose, de forma que en 1884 formaba un anel de aproximadamente vinte quilómetros. A continuación engadíronselle liñas radiais, en parte ao descuberto e en parte en túnel, para constituír o Metropolitan and District Railway. As locomotoras eran de vapor. Posteriormente comezouse a escavación de túneles en forma de tubo e electrificáronse as liñas, de alí a denominación inglesa Tube.
A seguinte cidade en ter metro foi Nova York, cuxa liña máis antiga, que estaba totalmente separada do tráfico, a West End da BMT, estivo en uso desde o mesmo ano que o Subterráneo de Londres: 1863.
Cronoloxicamente o terceiro metro máis antigo do mundo (e o máis curto) é o de Istambul. O tramo chamado Tünel foi inaugurado en 1876 e comunica o barrio de Karaköy coa Torre Gálata. Foi construído entre 1871 e 1876 por unha empresa inglesa cun proxecto dun enxeñeiro francés: Eugene Henry Gavand. Ten 570 metros de distancia e o traxecto dura soamente dous minutos.
En 1896, Budapest (coa inauguración da liña de Vörösmarty Tér a Széchenyi Fürdö, de cinco quilómetros) e Glasgow (cun circuíto pechado de 10 km) foron as seguintes cidades europeas en dispor de metro. A tecnoloxía estendeuse rapidamente a outras cidades en Europa e logo aos Estados Unidos, onde un elevado número de sistemas construíronse. A partir do século XX comezou a expansión polo resto de continentes, onde o crecemento foi máis grande nos últimos anos.
Redes de metro en España
alt=|miniatura|250x250px|Estación da Alameda, no [[MetroValencia|metro de Valencia.]] En España, a primeira rede de metro foi a de Madrid, inaugurada o 17 de outubro de 1919, seguiulle a cidade de Barcelona, que inaugurou a súa primeira liña o 30 de decembro de 1924. Outras cidades españolas con sistema de metro son Alacant, Bilbao, Donostia, Granada, Málaga, Palma, Sevilla e Valencia. En Asturias estase construíndo unha rede de ferrocarril suburbano chamada Metrotrén Asturias, que na cidade de Xixón coñecerase co nome de «metro de Xixón».
En Galicia estivo proxectada a creación dunha rede de metro na cidade de Vigo, que estaría rematada en 2009, mais finalmente o proxecto foi cancelado.
Problem Child 2
Problem Child 2 é un filme estadounidense dirixido por Brian Levant que foi estreado en 1991.
Cirilo de Alexandría
miniatura|180px|Imaxe de San Cirilo de Alexandría.
Problem Child 2
Sinopse
Ben e o seu fillo adoptivo, Junior, trasladáronse a unha nova cidade. O lugar ten unha moi especial característica: ten cincuenta mulleres por cada habitante masculino.
Cirilo de Alexandría
San Cirilo (en Κύριλλος Ἀλεξανδρείας), nado entre os anos 370 e 373 en Alexandría, gobernou a Igrexa de Alexandría como o seu Patriarca durante 23 anos, até o 444. É considerado santo polas Igrexas Católica, Luterana, Ortodoxa e Copta.
Traxectoria
Era sobriño do poderoso bispo Teófilo, que o precedeu no patriarcado alexandrino. Participou no Sínodo da Aciñeira (ou do carballo) (403) no que se destituíu a San Xoán Crisóstomo do Patriarcado de Constantinopla.
No ano 412 alcanza o Patriarcado, tras vencer unha certa oposición daqueles que o rexeitaban polo seu carácter impaciente e dominador. No seu novo cargo fechou todas as igrexas novacianas, expulsou da cidade os xudeus, o que lle importou grave conflito co gobernador Orestes.
Moitos historiadores opinan que Cirilo foi o principal responsable da morte de Hipatia, pero non existe documentación que o acredite de xeito directo. Dise que Cirilo era inimigo seu, teméndoa e admirándoa a un tempo e que propiciou un ambiente de odio e fanatismo contra dela. En marzo de 415, Hipatia foi asasinada por un grupo de monxes da igrexa de San Cirilo de Xerusalén. Os feitos foron recollidos polo bispo exipcio Xoán de Nikio xa no século VII, que nuns escritos xustificando o masacre daquel ano contra dos xudeus de Alexandría, conta como un grupo de cristiáns atordados, impetuosos e violentos, seguidores dun lector chamado Pedro foron na busca de Hipatia, golpeárona, espírona e arrastrárona pola cidade ata o templo Cesáreo. No interior do templo, foi cruelmente torturada até a morte, tendo o corpo dilacerado por cunchas de ostras (ou cachos de cerámica, segundo outra versión). Despois de morta, despezárona e botaron o seu corpo nunha fogueira, no lugar chamado Cinaron. Orestes, o prefecto romano amigo e alumno de Hipatia informou e pediu a Roma unha investigación. Por "falta de testemuñas" atrasouse até que chegou un momento no que o propio Cirilo asegurou que Hipatia estaba viva e que habitaba en Atenas. Orestes tivo que abandonar o seu cargo.
Bandeira da Unión Europea
A bandeira da Unión Europea consta de doce estrelas douradas sobre fondo azul e está vencellada á representación da Unión Europea. Nun comezo, sería o símbolo empregado polo Consello de Europa, quen adoptaría a bandeira o 8 de decembro de 1955 inspirándose probablemente nalgún dos múltiples deseños que se atribúen a Arsène Heitz, pintor de Estrasburgo, co propósito manifesto de que fose utilizada polo maior número de organizacións posible, fomentando así a integración de Europa.
Cirilo de Alexandría
Traxectoria
Cirilo opúxose con toda a súa enerxía á herexía nestoriana. Nestorio, Patriarca de Constantinopla afirmaba que en Xesús Cristo non había soamente dúas naturezas, mais tamén dúas persoas; de onde concluía que María Santísima era Nai de Xesús como home e non Nai de Deus. A herexía tomou forza, incrementándose cada vez máis, e Cirilo, conforme o antigo costume da Igrexa, dirixiuse ao Papa. Celestino I convocou un sínodo en Roma, e foi condenada a herexía de Nestorio. Encargado de executar a sentenza da excomuñón, Cirilo reuniu en concilio os bispos do Exipto e enviou a Nestorio a determinación da Santa Sé, e acrecentou dous anatemas do sínodo de Alexandría. Nestorio revidou igualmente con doce antianatemas, asinados por el e polos bispos con el solidarios. Tendo a controversia chegado a este punto, os emperadores Teodosio II e Valentiniano III houberon convocar o terceiro concilio ecuménico de Éfeso, que se realizou no 431. Para este Concilio foron convidados todos os metropolitas e o Papa mandou como legados seus dous bispos e un sacerdote. Nestorio, malia ser tres veces convidado non compareceu. Dirixiu o concilio San Cirilo, onde estiveron presentes 198 bispos e foi novamente condenada a herexía, resultando Nestorio excomungado. Os nestorianos, con máis de douscentos bispos, conventos etc., propagáronse durante seis séculos; penetraron na India e na China.
Bandeira da Unión Europea
Historia
miniatura|180px|esquerda|Madonna en Gloria ([[Carlo Dolci, c. 1670)]] En 1955 a Unión Europea existía soamente baixo a forma de Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (formada por seis Estados membros). Pero o Consello de Europa, que tiña un maior número de membros, creouse varios anos antes co obxectivo de defender os dereitos humanos e promover a cultura e integración de Europa. Deste xeito, o Consello de Europa adoptaría o actual deseño e fomentaría a súa utilización por parte doutras institucións europeas.
Cirilo de Alexandría
Traxectoria
San Cirilo figura, pois, na historia da Igrexa como o grande e vitorioso defensor do Dogma mariano, que proclama a María Santísima Nai de Deus. Como defensor da fe católica San Cirilo figura entre os grandes Padres orientais da escola de Alexandría. Faleceu en 444.
Bandeira da Unión Europea
Historia
Coincidindo co centenario do nacemento de Robert Schuman, a Comunidade Europea (CE) adoptouna o 26 de maio de 1986, pasando a ser empregada por todas as institucións europeas. Máis tarde, logo da firma do Tratado de Maastricht en 1992 polo que se establecía a Unión Europea, o emblema pasou a ser parte integrante das institucións vencelladas á UE, así como as vencelladas ao Consello de Europa. Algunhas asociacións católicas sosteñen que a bandeira europea está baixo a influencia da arte relixiosa católica. En verdade, Arsène Heitz, o deseñador da bandeira, segundo o seu testemuño, dixo que se inspirou no halo duodecaestelado co que a arte relixiosa católica representaba á Virxe María (Apocalipse 12:1). Particularmente inspirouse na representación vista na capela da Medalla Milagrosa en París: a Virxe María con manto azul, rodeada de doce estrelas.
Cirilo de Alexandría
Traxectoria
En 1882 san Cirilo foi proclamado doutor da Igrexa polo Papa León XIII, ao mesmo tempo que o outro importante expoñente da patrística grega, san Cirilo de Xerusalén.
Bandeira da Unión Europea
Deseño
miniatura|300px|Deseño da bandeira
Cirilo de Alexandría
Escritos
A súa obra testemuña un coñecemento extenso da Biblia, dos escritores eclesiásticos e dos autores non cristiáns do seu tempo. Seica durante un tempo se retirou ao deserto, onde recibiu dos monxes educación ascética, segundo se deduce das catro cartas que lle escribiu Isidoro de Pelusio.
Bandeira da Unión Europea
Simboloxía
Círculo
Número doce
Cirilo de Alexandría
Escritos
As súas numerosas obras están recompiladas nos 10 tomos da Patrologia Graeca de Migne. Aínda que non era contrario ás decisións do Primeiro Concilio de Nicea, tampouco era proclive ao uso da terminoloxía admitida nese sínodo debido a que se trataba de expresións "non contidas na Biblia" e que "pertencen máis ben á filosofía grega".
Bandeira da Unión Europea
Erros frecuentes
Os erros máis frecuentes á hora de representar a bandeira da Unión Europea adoitan consistir na adición dun maior número de estrelas ao conxunto, debido á falsa crenza de que cada estrela representa un Estado. A pesar diso, coas recentes ampliacións e co número cada vez maior de estados que pertencen á UE, é un erro que vai caendo pouco a pouco en desuso.
Cirilo de Alexandría
Escritos
Esexese escriturística:
Prefectura de Aomori
A Prefectura de Aomori (青森県, あおもりけん, Aomori-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōhoku, no extremo norte da illa de Honshu. A súa capital é Aomori-shi.
Cirilo de Alexandría
Escritos
Polémicas:
Bandeira da Unión Europea
Erros frecuentes
Outro dos fallos que máis se cometen consiste en situar un número correcto de estrelas, na posición adecuada, pero orientadas erroneamente. As estrelas haberán de trazar unha liña perpendicular respecto á base cunha punta superior, non podendo ter, baixo ningún concepto, orientacións distintas. É frecuente ver as estrelas representadas rotando dependendo da súa posición na circunferencia.
Cirilo de Alexandría
Festa
Calendario romano e luterano: 27 de xuño (Novus Ordo) e 9 de febreiro (Vetus Ordo). Calendario grego:18 de xaneiro e 9 de xuño.
Parroquias galegas
Titular dunha parroquia galega: San Cirilo de Recesende, en Baralla, Lugo.
Prefectura de Aomori
A prefectura cobre 9.607,11 km² de superficie e habítana 1.392.029 persoas. Fai fronteira coa prefectura de Akita e a prefectura de Iwate.
Xeografía
Na prefectura hai 40 concellos. dereita|300px|miniatura
Lingua ch’ol
O ch'ol ou chol, é unha lingua maia falada polos pobo ch'ol, que habitan principalmente no estado mexicano de Chiapas (sobre todo nos municipios de Tumbalá, Yajalon, Tila, Sabanilla, Salto de Agua, Playas de Catazaja' e Palenque), existindo tamén unha comunidade importante no municipio de Balancán, Tabasco. Pertence ao grupo ch'ol da familia maia. Sostívose, que esta lingua, xunto co chontal e o ch’olti’, estaría relacionada coa lingua maia clásica.
Morfoloxía e sintaxe
O ch'ol, ao igual que as demais linguas maias, é unha lingua aglutinante, é dicir, que aglutina a un radical (verbo, substantivo ou adxectivo), marcas de axente (o que realiza a acción verbal), de suxeito (o posuidor do obxecto ou relación persoal), a través dun sistema de sufixos e prefixos.
Numerais
O sistema de numeración do ch'ol é vixesimal (de base 20), como sucede nas outras linguas maias, e en xeral, nas linguas mesoamericanas. A razón obedece a que estas linguas basean o seu sistema numérico no número de dedos e dedas que ten o ser humano. Os vinte primeiros números son:
Jetstar Japan
Jetstar Japan Co., Ltd. (xaponés: ジェットスター・ジャパン株式会社 Hepburn: Jettosutā Japan Kabushiki Kaisha) é unha aeroliña de baixo custo xaponesa baseada en Toquio. A compañía comezou a operar o 3 de xullo de 2012, meses antes do planeado inicialmente. Jetstar Japan voa a 14 destinos, 11 domésticos e 3 internacionais, usando unha frota de 22 avións Airbus A320. Jetstar Japan compite contra Peach Aviation e Vanilla Air no mercado doméstico de baixo custo. A aeroliña é propiedade de Qantas (33.3%), Japan Airlines (33.3%), Mitsubishi Corporation (16.7%), e Century Tokyo Leasing Corporation (16.7%).
Frota
En marzo de 2018 a frota de Jetstar Japan estaba formada polos seguintes avións:
Fascia antebraquial
A fascia antebraquial ou fascia fonda do antebrazo é unha fascia que é a continuación da aponeurose bicipital. Protexe as estruturas do compartimento anterior do antebrazo e do posterior, sendo máis grosa na parte anterior ca na posterior.
Insírese no olécrano e no bordo dorsal do cúbito. Na parte máis anterior, xunto aos músculos flexores, dá lugar ao ligamento carpal anterior. Continúase ademais a través do ligamento transverso do carpo e da fascia que cobre o tendón do músculo palmar longo, que finalmente se insire na aponeurose palmar.
Preto do pulso aporta febras para constituír o ligamento carpal posterior.
A fascia está furada en varios puntos, para poder comunicar o sistema venoso superficial co fondo que drena o membro superior.
Gomeán, O Corgo
Santiago de Gomeán é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 195 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 105 homes e 90 mulleres. O que supón unha diminución de 12 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 207 habitantes (103 homes e 104 mulleres) e 16 menos que en 2000.
Lula
Lula pode referirse a:
George Armitage Miller
George Armitage Miller, nado en Charleston o 3 de febreiro de 1920 e finado en Plainsboro o 22 de xullo de 2012, foi un psicólogo estadounidense, un dos fundadores da psicoloxía cognitiva, e en xeral da ciencia cognitiva. Tamén contribuíu ao nacemento da psicolingüística. Miller escribiu varios libros e dirixiu o desenvolvemento de WordNet, base de datos mundial en liña que poden emprgar os computadores. Escribiu o artigo "The Magical Number Seven, Plus or Minus Two" en que relata como observou que moitas achegas experimentais consideradas en conxunto revelan a presenza dun límite medio de sete para a capacidade humana da memoria a curto prazo. Este artigo é citado con frecuencia por psicólogos e na cultura xeral. Miller gañou numerosos premios, como a National Medal of Science.
Miller comezou a súa carreira cando a teoría que reinaba na psicoloxía era o condutismo, que rexeitaba o estudo dos procesos mentais e se centraba no comportamento observábel. Contrarioi a esta investigación, Miller desenvolveu técnicas experimentais e métodos matemáticos para analizar os procesos mentais, centrándose no discurso e na linguaxe. Traballou principalmente na Universidade Harvard no MIT e na Universidade Princeton e acabou por converterse nun dos fundadores da psicolingüística e unha figura primordial na fundación do novo campo da ciencia cognitiva arredor de 1978. Colaborou e co escribiu con outras figuras deses campos como Noam Chomsky. Por mover a psicoloxía ao campo dos procesos mentais e aliñar ese movemento coa teoría da información, a teoría da computación e a lingüística, está considerado un dos grandes psicólogos do século XX. Un estudo do Review of General Psychology, publicado en 2002, recoñeceu a Miller como o vixésimo psicólogo máis citado desa época.
Flavio Cresconio Coripo
Flavio Cresconio Coripo (lat.: Flavius Cresconius Corippus) foi un poeta épico romano tardío do século VI cuxa época de florecemento foi a dos emperadores bizantinos Xustiniano I e Xustino II. As obras principais de Coripo son o poema épico Johannis e o panexírico In laudem Justini minoris. Coripo foi probabelmente o último autor latino importante da Antigüidade tardía.
Traxectoria
Coripo era nativo de África e nun dos manuscritos é chamado grammaticus (profesor). Foi identificado ás veces, pero sen base suficiente, con Cresconio, un bispo africano (século VII), autor dun Concordia Canonum, ou colección de leis eclesiásticas.
Nada se sabe de Coripo á parte dos que aparece nos seus propios poemas. Parece ocupar a oficina de tribuna ou notaría (scriniarius) baixo Anastasio, tesoureiro oficial e chambelán de Xustiniano I, ao final de cuxo reinado deixou África por Constantinopla, aparentemente como consecuencia de perder as súas propiedades durante as guerras mouras e vandálicas.
Obra
Foi autor de dous poemas, de considerabelmente importancia para a historia da época, un dos cales non foi descuberto até comezos do século XIX. Este último, dedicado aos nobres de Cartago, que foi composto en primeiro lugar, titúlase Johannis ou De bellis Libycis, e relata o derrocamento dos mouros por parte un tal Xoán Troglita, magister militum no 546. Está formado por oito libros (o último sen terminar) e contén uns cinco mil hexámetros. O relato comeza co envío de Xoán ao escenario da guerra por parte de Xustiniano, e termina coa decisiva vitoria preto de Cartago (548).
O outro poema (In laudem Justini minoris), en catro libros, contén a morte de Xustiniano, a coroación do seu sucesor Xustino II (13 de novembro de 565) e os primeiros sucesos do seu reinado. Está precedido por un prefacio, e un curto e sobrecargado panexírico sobre Anastasio, o patrón do poeta. A Laus foi publicada en Anveres en 1581 por Miguel Ruiz de Azagra, secretario do emperador Rodolfo II, a partir dun manuscrito do século IX ou X.
O Johannis «non só é unha fonte histórica valiosa senón unha obra de destacado mérito poético». Proporciona unha descrición da terra e a xente do África romana tardía, que rexistra conscientemente as impresións dun intelixente observador nativo. Moitas das súas sentenzas sobre as maneiras e costumes son confirmadas tanto por fontes antigas independentes (como Procopio) como polo coñecemento sobre os berberes modernos.
Estilo e influencias
En xeral a linguaxe e a métrica de Coripo, considerando a época na que viviu e o feito de que non era un italiano nativo, é destacabelmente pura. Que fose cristián é algo probábel debido aos indicios negativos, como a completa ausencia dos accesorios mitolóxicos habituais nun poema épico, as alusións positivas ás Sacras Escrituras e a pasaxe altamente ortodoxa de Laus iv.294 e seguintes. As edicións de Johannis por Pietro Mazzucchelli (1820) e da Laus por Pierre-François Foggini (1777) seguen sendo valiosas polos seus comentarios. Ambas están incluídas no volume 28.º do Corpus scriptorum historiae Byzantinae.
Alicornio (barco)
O Alicornio (La Licorne) é un barco ficticio e armado de tres mastros do século XVII que aparece na serie de banda deseñada de As aventuras de Tintín, creada polo belga Hergé. A súa primeira aparición foi no álbum O segredo do Alicorno e ten un papel protagonista tanto en O segredo do Alicorno como en O tesouro de Rackham o Roxo, publicados en 1943 e 1944, respectivamente. O seu capitán foi o cabaleiro Francisco de Hadoque, ao servizo do rei Luís XIV. O Alicornio tamén aparece na adaptación cinematográfica de 2011  As aventuras de Tintín: O segredo do Alicornio.
Nas aventuras de "Tintín", o "Alicornio" é o escenario dunha batalla entre piratas e mariñeiros, seguido dun duelo entre o seu capitán, Sir Francis Haddock (un antepasado do Capitán Haddock e o pirata Rackham o Roxo. O Alicornio é sabotado e afúndese, só para ser descuberto anos máis tarde por  Tintín e os seus amigos no intento de atopar o tesouro de Rackham.
Creación
thumb | right | Modelo de Le Brillant, o buque da frota de Luís XIV que inspirou a Hergé a debuxar o Alicornio. O Alicornio inspirouse en Le Brillant, construído en 1690 en Le Havre, Francia polo construtor naval Salicon e logo decorado polo deseñador Jean Bérain o vello. En 1942, Hergé decidira que a súa máis recente aventura de  Tintín O segredo do alicornio (1943), debería representar imaxes do seu Alicornio ficticio con debuxos de precisión detallados. Utilizou os servizos do seu amigo e modelista de barcos local Gérard Liger-Belair, fillo dun ex-oficial naval e que posuía unha tenda en Bruxelas especializada en modelismo de barcos,  para atopar unha embarcación histórica axeitada que poidera personalizar para satisfacer as súas necesidades históricas. A investigación de Liger-Belair presentou tres posibilidades, unha fragata británica, un buque mercante holandés e un buque de guerra francés. Como Hergé prefería oacoirazado Liger-Belair continuou investigando e descubriu un documento histórico titulado Architectura Navalis, que contiña debuxos detallados dos acoirazados franceses. Un en particular era de 1690, na mariña de Luís XIV de Francia: un cuarto rango acoirazado con 56 canóns: Le Brillant. Liger-Belair completou pronto un plano a escala 1:100 seguido dun modelo extremadamente preciso.