cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monteiro Lobato
O petróleo
Con iso, creou a Unión Xornalística Brasileira, unha empresa destinada a redactar e distribuír noticias polos xornais. En febreiro de 1939 morreu Guilherme, o seu terceiro fillo. Abalado, Monteiro Lobato enviou unha carta ao ministro de Agricultura, que precipitara a abertura dunha enquisa sobre o petróleo. Recibiu convite de Getúlio Vargas para dirixir un ministerio de Propaganda, mais Lobato rexeitouno. Nunha outra carta ao presidente, fixo severas críticas á política brasileira de minas. O teor da carta foi tido como subversivo e iso fixo que fose detido polo Estado Novo, acusado de tentar desmoralizar o Consello Nacional do Petróleo, ironicamente presidido na época polo xeneral Horta Barbosa, o responsábel por colocar Lobato atrás das reixas do Presidio Tiradentes e que, abrazando as ideas de Lobato, se tornaría en 1947 un dos maiores líderes da nacionalista Campaña do Petróleo. Lobato foi condenado a seis meses de prisión, e permaneceu encarcerado de marzo a xuño de 1941.
Unha campaña promovida por intelectuais e amigos conseguiu facer que Getúlio Vargas concedese o indulto que o liberaría, reducindo a pena de seis para tres meses na prisión. A pesar diso, Lobato continuou sendo perseguido e o goberno facía de todo para abafar as súas ideas. Foi entón que pasou a denunciar as torturas e maos tratos practicados pola policía do Estado Novo.
Curiosamente sería encontrado petróleo no Brasil, por unha ironía da historia, nun local chamado Lobato (Salvador), en 1939, e, xustamente polo entón ministro da agricultura Dr. Fernando de Souza Costa, que fora xustamente o secretario da agricultura do Dr. Júlio Prestes, que, na década de 1920, procurara petróleo en São Paulo.
Os últimos anos
Mesmo en liberdade, Monteiro Lobato non tivo máis tranquilidade, e o seu fillo máis vello, Edgar, morreu en febreiro de 1942, exactamente tres anos despois do falecimento de Guilherme.
En 1943 foi fundada a Editora Brasiliense por Caio Prado Júnior, que negociou con Lobato a publicación das súas obras completas. Inmediatamente, por ironía do destino, rexeitou a indicación para a Academia Brasileira de Letras. Non obstante integrou a delegación paulista do I Congreso Brasileiro de Escritores reunidos en São Paulo, que divulgou, no peche, unha declaración de principios esixindo legalidade democrática como garantía da completa liberdade de expresión do pensamento e redemocratización plena do país.
As súas compañías foron liquidadas e a censura da ditadura fai que Lobato se aproximase dos comunistas, chegando a recibir convite do Partido Comunista para integrar a bancada de candidatos. Foi na prisión, no Estado Novo, que Lobato fixo os seus primeiros contactos cos comunistas. Lobato rexeitou o convite para entrar na vida pública, mais enviou unha nota de salutación que foi lida por Luís Carlos Prestes nun grande comicio realizado en 1945, no estadio do Pacaembu. Meses despois foi publicado Nasino, edición italiana de Narizinho, ilustrada por Vincenzo Nicoletti. En maio A Menina do Narizinho Arrebitadofoi transformada en radionovela para nenos pola Radio Globo no Río de Xaneiro.
Tornouse director do Instituto Cultural Brasil-URSS, mais foi grazas a se afastar do cargo en setembro de 1945, cando foi levado para ser operado ás présas dun quiste no pulmón. A entrevista que concedeu ao Diario de São Paulo causou gran repercusión e, en 1946, múdase para Buenos Aires, na Arxentina, "atraído polos belos e gordos bistés, polo magnífico pan branco e fuxindo da escaseza que asolaba o Brasil", conforme declarou á prensa. Antes de partir, tornouse socio da Editora Brasiliense a convite de Caio Prado Júnior que, na súa editora, preparaba as Obras Completas xa traducidas para o español e editadas na Arxentina. En outubro fundou a Editorial Acteon, con Manuel Barreiro, Miguel Pilato e Ramón Prieto.
Eutrofización
miniatura|dereita|A cor verde brillante das augas do [[río Potomac revela un crecemento explosivo de cianobacterias.]] En ecoloxía, chámase eutrofización ao incremento dos nutrientes químicos (especialmente fósforo e nitróxeno) nun ecosistema, normalmente unha masa de auga, como un río, lago ou baía máis ou menos fechada. A eutrofización pode ser natural ou artificial neste último caso causada polos efluíntes agrícolas, urbanos ou industriais.
Monteiro Lobato
Os últimos anos
Volveu en 1947 por non se ambientar ao clima local e, en entrevista aos reporteiros que o agardaban no aeroporto, clasificou o goberno de Eurico Gaspar Dutra de "Estado Novíssimo, no cal a constitución sería pendurada (suspensa) nun ganchiño no cuarto dos badulaques". Desa indignación xurdiu o seu último libro Zé Brasil, publicado pola Editorial Vitoria, en que Lobato unha vez máis reelaboraba o seu personaxe Jeca Tatu, transformándoo en traballador sen-terra e esmagado polo latifundio. Diante da prohibición das actividades do Partido Comunista en todo o país, determinada polo ministro da Xustiza, escribiu A Parábola do Rei Vesgo para un comicio de protesta, lido e aclamado pola multitude reunida no Vale do Anhangabaú, na noite de 18 de xuño. O texto reflectía o desencanto de Lobato coa democracia restritiva do xeneral Dutra. En decembro foi a Salvador asistir a opereta Narizinho Arrebitado. Lobato escribiría un novo libreto para o espectáculo, considerado a súa última creación infantil. Publicou O Problema Económico de Cuba, tamén a súa última tradución.
Eutrofización
Estas substancias son os principais nutrientes do fitoplancto (as "alga" microscópicas que viven na auga), que se reproduce en grandes cantidades, tornando a auga verdosa ou acastañada. Canto estas algas comezan a morrer, e con elas o zooplancto que delas se alimenta, a súa descomposición pode tornar a masa de auga pobre en osíxeno, provocando a morte de peixes e outros animais e a formación de gases tóxicos ou de cheiro desagradábel.
Monteiro Lobato
Os últimos anos
En abril de 1948 sufriu un primeiro espasmo vascular que afectou a súa motricidade. Mesmo así, afiliouse á revista Fundamentos e publicou os folletos De Quen É o Petróleo na Bahia e Georgismo e Comunismo.
Eutrofización
Cando isto acontece, a eliminación das causas da contaminación pode levar o ecosistema de novo a unha situación saudábel mais, se for un sistema fechado, as especies que que desapareceran poden non volver aparecer.
Mosteiro de Santa María de Penamaior
O mosteiro de Santa María de Penamaior é unha antiga abadía beneditina situado na parroquia de Penamaior, no concello de Becerreá.
Monteiro Lobato
Experiencia empresarial
A experiencia empresarial de Monteiro Lobato, que envolve a fundación de varias empresas e a compra da Revista do Brasil, foi a seguinte: en 1905 tentou a industria de doces; entre 1911 até a súa quebra en 1917, traballou na facenda de Buquira; en 1917, monta a revista Paraíba (ao lado de Carlos Freire e Pereira de Matos ); entre 1919 e 1925, traballa na Revista do Brasil (que a comprara en 1918); entre 1919 e a súa quebra en 1925 (que ocorreu debido a unha seca en São Paulo que forzou a Light a cortar en dous terzos o fornecemento de enerxía eléctrica) traballou na Monteiro Lobato & Cia; entre 1925 e 1944 (cando a sociedade é desfeita), traballou na Cia. Editora Nacional con Octales Marcondes Ferreira (que a mantivo até 1973); entre 1938 e 1942 traballou, co seu fillo Edgard, na Unión Xornalística Brasileira, que tiña por obxectivo a distribución de noticias para xornais; entre 1944 e 1946, traballou na Editora Brasiliense con Caio Prado Júnior, Arthur Neves e Leandro Dupré e por fin fundou a Editora Acteon en Buenos Aires en 1946 até que volveu para São Paulo en 1947 onde morou nun edificio da Editora Brasiliense.
Eutrofización
A eutrofización é a causante do chamado "verdín" en charcas e encoros, aínda que tamén pode aparecer en lagoas e ríos de pouca corrente, e é debido ás cianobacterias.
Monteiro Lobato
Libros infantís
O primeiro libro que Lobato lanzou foi A menina do narizinho arrebitado, en 1920, nunca reeditado, excepto nunha pequena edición facsímile en 1981, e hoxe considerada unha obra rara tanto a primeira edición canto a edición facsímile. A maioría das historias dos seus libros infantís pasaban no Sítio do Picapau Amarelo, un sitio no interior do Brasil, tendo como unha das personaxes a señora dona da facenda Dona Benta, os seus netos Narizinho e Pedrinho e a empregada Tía Nastácia. Eses personaxes foron complementados por entidades creadas ou animadas pola imaxinación dos nenos na historia: a boneca irreverente Emília e o aristocrático boneco de sabugo de millo Visconde de Sabugosa, a vaca Mocha, o burro Conselheiro, o porco Rabicó e o rinoceronte Quindim.
Mosteiro de Santa María de Penamaior
Historia
A referencia máis antiga deste mosteiro é do ano 922, cando Ordoño II encargou ó abade Virila a restauración do mosteiro de Samos, daquela en clara decadencia. Virila enviou 16 dos seus monxes até Samos a facer este traballo. Enténdese logo que Penamaior foi fundado nunha data anterior ó 922. Porén, semella que o edificio actual foi construído nunha data un pouco posterior, xa o tímpano da entrada foi gravado no 1177.
Monteiro Lobato
Libros infantís
No entanto, as aventuras na maioría pasan noutros lugares: ou nun mundo de fantasía inventados polos nenos, ou en historias contadas por Dona Benta no comezo da noite. Eses dous universos son interligados para as historias e lendas contadas pola avoa naturalmente se tornaren escenario para o conto, incrementado polo día a día dos acontecementos no sitio.
Mosteiro de Santa María de Penamaior
Historia
En 1188, dependía como priorado do mosteiro de Carracedo e é en 1203 cando Carracedo se afilia á abadía de Císter cos dez mosteiros que controlaba, entre os cales estaba o de Penamaior. En 1225, o mosteiro de Penamaior aparece co título de abadía que depende de Citeaux.
Monteiro Lobato
Colección Sitio do Picapau Amarelo
miniatura|Selo postal de 1955 emitido en homenaxe a Monteiro Lobato. Atrás del están Dona Benta, Narizinho, Emília e Pedrinho.
Mosteiro de Santa María de Penamaior
Historia
No ano 1505, o mosteiro afiliouse á Congregación de Castela, quedando unida a San Salvador de Salamanca e perdendo definitivamente a dignidade abacial. Penamaior era un dos mosteiros cistercenses máis pequenos de Galicia, cunha comunidade que contaba con tres membros, en 1584 ou sete, en 1803.
Monteiro Lobato
Outros libros infantís
Algúns foron incluídos, posteriormente, nos libros da serie O Sítio do Picapau Amarelo. Os primeiros foron compilados no volume Reinações de Narizinho, de 1931, en catálogo só como tal até os días actuais. ligazón=https://pt.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Monteiro_Lobato_busto.JPG|miniatura|224x224px|Busto do escritor na praza central do municipio Monteiro Lobato, [[:pt:São_Paulo|São Paulo.]]
O sitio na televisión
Os libros infantís de Monteiro Lobato foron transformados en cinco series de televisión de bastante éxito. A primeira delas, na TV Tupi de São Paulo, foi exhibida de 3 de xuño de 1952 a 1962, ao vivo, pois non había aínda o videotape. Foi adaptada pola escritora Tatiana Belinky, sendo de máis fiel ao orixinal de todas as adaptacións para a televisión. Nada restando dese programa, excepto algunhas fotos, pois os seus episodios non eran gravados. En 1957, a TV Tupi do Río de Xaneiro tamén transmitiu un Programa Sitio do Pica-Pau Amarelo, distinto do programa paulista, pois non había, na época, transmisión en rede nacional, nin transmisión de imaxes vía tronco de micro-ondas da Embratel. Participaron do Sitio no Río de Xaneiro: Cláudio Cavalcanti e Daniel Filho.
A segunda serie foi ao ar pola TV Cultura de São Paulo, en 1964. A terceira, pola Rede Bandeirantes, o 12 de decembro de 1967. A cuarta serie, exhibida na Rede Globo, de 7 de marzo de 1977 a 31 de xaneiro de 1986, é considerada como a de maior repercusión e éxito. Tamén na Rede Globo, foi ao aire de 12 de outubro de 2001 até 2 de decembro de 2007, a quinta serie chamada Sitio do Picapau Amarelo.
Homenaxes
Polo Brasil hai moitas referencias en memoria de Monteiro Lobato, incluíndo diversos sitios e institucións nomeadas en homenaxe ao avogado e escritor brasileiro. No nordeste de São Paulo hai o municipio Monteiro Lobato, así denominado na súa homenaxe, e onde o escritor posuía unha facenda e pasou parte da súa xuventude, sendo descrita por el nos seus libros. Pola cidade aínda hai diversas referencias á personalidade.
En Taubaté, a súa cidade natal, hai o Museo Monteiro Lobato localizado no Sitio do Pica-pau Amarelo, no centro da cidade, dedicado a preservar a memoria e a obra do ilustre taubateano.
Na capital paulista, hai a Biblioteca Municipal Monteiro Lobato. Foi creada o 14 de abril de 1936, resultado do esforzo dun grupo de intelectuais liderado por Mário de Andrade para incentivar a cultura literaria, entón director do Departamento Municipal de Cultura. En 1955, foi renomeada en homenaxe ao escritor paulista, sendo considerado o seu patrono. A Biblioteca é unha das máis antigas no Brasil dedicada a literatura infantil, posuíndo amplo acervo de obras de Monteiro Lobato.
Monteiro Lobato aínda é nome para decenas de escolas polo país, da rede pública e da privada de ensino, incluíndo unha escola estadual acollida na cidade natal do escritor e unha escola municipal na capital do estado.
Xosé Crespo
Xosé Crespo Iglesias,    nado no Souto, Xaxán (Lalín) o 12 de maio de 1959, é un político galego do Partido Popular de Galicia. miniatura|200px|Papeleta dos candidatos ao [[Senado de España|Senado por Pontevedra nas Eleccións Xerais de 2016.]]
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo e iniciou estudos de Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Comezou a súa carreira política como pedáneo da súa parroquia. Participou na constitución da cooperativa Aprodeza, da que foi presidente. Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro polo Partido Popular na lista que encabezaba Xosé Cuíña. Cando Cuíña foi elixido deputado autonómico e Conselleiro de Política Territorial e Obras Públicas da Xunta de Galicia sucedeuno como alcalde de Lalín o 3 de febreiro de 1990. Continuou como alcalde de Lalín ao gañar as eleccións de 1991, 1995, 1999, 2003, 2007 e 2011 con maioría absoluta. En 2015 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía ó apoiar os demais grupos políticos como alcalde a Rafael Cuíña, candidato de Compromiso por Galicia e fillo do seu antecesor.
Provincia de Amasya
Distritos
A provincia de Amasya está dividido en 7 distritos, sendo a capital o homónimo:
Xosé Crespo
Traxectoria
Foi secretario comarcal do Partido Popular do Deza e vicepresidente da Deputación de Pontevedra.
Designado coordinador da campaña electoral para as eleccións autonómicas de 2005, o 15 de xaneiro de 2006 foi nomeado secretario de organización do PPdeG.
Nas eleccións xerais de 2015 foi elixido senador pola provincia de Pontevedra, onde se mantivo ata 2019.
Sporting Universidade
O Sporting Universidade, de nome oficial Sporting Universidad da Coruña Club de Fútbol, foi un club de fútbol galego da cidade da Coruña. En 2014 o club foi absorbido polo Atlético Coruña Club de Fútbol xunto co Montañeros Club de Fútbol. Durante a tempada 2015-16 o club utilizou o equipamento do Atlético Coruña e acadou o ascenso á Primeira Autonómica de Galicia. En 2016 cesou a súa actividade e a súa praza foi herdada polo Montañeros, agora renomeado Atlético Coruña Montañeros Club de Fútbol.
Xosé Crespo
Traxectoria
Volveu a ser alcalde de Lalín en 2019, cando volveu gañar por maioría absoluta, ó igual que en 2023.
Vida familiar
É irmán de Antonio Crespo Iglesias, veterinario e tamén político do PP e, desde 2016, Presidente da Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia.
Marco Paulo
As súas cancións máis coñecidas son "Eu tenho dois amores", "Maravilhoso coração" e "Nossa Senhora".
Recibiu diversos premios entre eles os discos de platino, ouro e prata e un de diamante.
Rebecca Mader
Rebecca Leigh Mader nada o 24 de abril de 1977 en Cambridge, é unha actriz inglesa. Coñecida polo seu papel de Charlotte Lewis na serie de televisión estadounidense Lost.
Xavier Bermúdez
Xavier Bermúdez, nado en Ourense en 1951, é un director de cinema, guionista e produtor galego.
Traxectoria
Bermúdez comezou no cinema rodando filmes en Super 8, para logo pasar a escribir guións en Radio Nacional de España. Debutou en 1980 coa curtametraxe La hija del anarquista.
En 1994 foi un dos fundadores da produtora Xamalú Filmes.
Santa Fe, Arxentina
miniatura|300px| Santa Fe de la Vera Cruz é a capital da Provincia de Santa Fe e a novena cidade máis poboada da Arxentina. Está situada na rexión centro-leste do país, a beiras da lagoa Setúbal, do río Santa Fe e do río Salado.
Esta rexión recibe unha marcada influencia climática do río Paraná. No verán predomina unha masa de aire tropical cálida e húmida con ventos persistentes desde o norte con altas temperaturas, mentres que no inverno unha masa de aire polar que produce arrefriamento e xeadas afecta a rexión. A temperatura media anual oscila entre os 17 °C e os 21 °C.
Por parte da educación, Santa Fe é un polo educativo na Arxentina. Unha das súas universidades máis recoñecidas é a Universidade Nacional do Litoral.
A Ponte colgante de Santa Fe é un importante símbolo da cidade.
Perfecto Conde Muruais
Perfecto Conde Muruais, nado en Xinzo (A Pontenova) o 13 de abril de 1943, é un xornalista e escritor galego.
Formación
Fillo de labregos e incentivado polo mestre Enrique Muruais, da súa familia, estudou por libre os catro primeiros cursos do bacharelato en Lugo, e despois Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, onde foi compañeiro de Carlos Casares, Luis Cochón, Mauro Fernández, Arturo Reguera, Marisa Melón ou Vicente Álvarez Areces. En 1969, co único propósito de conseguir un permiso no servizo militar que estaba facendo en Santiago, ingresou na Escuela de Periodismo de la Iglesia de Madrid.
Xornalismo
Rodrigo Royo, fundador e director de Diario SP, deulle o primeiro traballo neste xornal. Pouco despois, mentres exercía no xornal Noticias Médicas, tomou contacto con Raimundo García Domínguez (Borobó), que dirixía a revista Chan. Mentres tanto, empezou a escribir nos semanarios Triunfo e Actualidade Económica.
En 1972 o editor asturiano Silverio Cañada contratouno para coordinar a posta en marcha da Gran Enciclopedia Gallega, que empezou a publicarse en 1974. Perfecto Conde participou, anos despois, no consello asesor da reedición desta enciclopedia que fixo o diario El Progreso de Lugo.
En 1975, chamado por Luis Mariñas, incorporouse á redacción en Galicia de Televisión Española, onde foi pioneiro da utilización do idioma galego neste medio, con programas como Panorama de Galicia e Concellos. Nese tempo entrevistou a diversos persoeiros da cultura galega, como Ramón Otero Pedrayo, Eduardo Blanco Amor, Domingo García-Sabell, Isaac Díaz Pardo, Luís Seoane, Valentín Paz-Andrade, Rafael Dieste, Sebastián Martínez-Risco, Ánxel Fole, Xesús Alonso Montero etc. Ó mesmo tempo, era correspondente en Galicia da BBC de Londres, na que tivo que asinar co pseudónimo de Antonio del Eo por razóns políticas, e traballou tamén para a Radiodifução Portuguesa.
En 1976, cando empezou a publicarse o xornal El País, incorpórase como correspondente en Galicia, oficio que desempeñou ata 1982. Así mesmo formou parte do equipo de redacción de Interviú, primeiro como delegado en Galicia, ata 1984, e logo como xefe de Investigación e redactor xefe na redacción central do Grupo Zeta en Madrid.
Perfecto Conde colaborou co semanario Tiempo, así como cos xornais galegos La Región e El Progreso e cos cataláns El Periódico de Catalunya e Avui. De volta a Galicia en 1995, dirixiu a revista Gam durante unha curta etapa e foi xefe do Gabinete de Prensa do Concello de Ferrol dende xullo de 1999 ata xuño de 2003. En setembro dese ano incorporouse ao semanario A Nosa Terra como redactor de Investigación.
Usou os pseudónimos Antón Roxo e Antonio del Eo.
Obra
Froito das investigacións xornalísticas que levou a cabo en Colombia, México, Brasil, Arxentina e noutros países, en 1991 publicou o libro La conexión gallega, del tabaco a la cocaína (Ediciones B, Barcelona), e tres anos despois Memoria infinda (Santiago de Compostela).
Google Maps
miniatura|240px|Logo de Google Maps. Google Maps é un servizo de mapeo web desenvolvido por Google. Foi anunciado por primeira vez en Google Blog o 8 de febreiro de 2005. Orixinalmente soportaría só ós usuarios de Internet Explorer e Mozilla Firefox, pero o soporte para Opera e Safari foi engadido o 25 de febreiro de 2005. O software estivo na súa fase beta durante seis meses, antes de converterse en parte de Google Local, o 6 de outubro de 2005.
Christian Derycke
miniatura|Representación da versión valoa da peza Dins nou p'tit bistrôt de Christian Derycke Christian Derycke, nado en Moucron en 1956, é un escritor de comedia belga de expresión picarda.
Traxectoria
Mestre de profesión, traballou nun colexio relixioso entre 1976 e 2011. Seu pai foi actor afeccionado na compañía de  Marius Staquet, importante autor teatral picardo, que creara Théâtre Wallon Mouscronnois en 1963 na súa vila natal e Derycke tamén actuou a partir de 1982, conseguindo en 1989 a estrea dunha peza, que logrou o recoñecemento do público. En 1992 converteuse en presidente da compañía teatral, que dende 1989 leva o nome de Compagnie Marius Staquet. En 1997 coa súa peza Carnaval a súa compañía logrou a Copa do Rei Alberte I da Union Culturalle Wallonne ao mellor grupo afeccionado. As súas pezas traducíronse e representáronse en valón e algunhas tiveron tamén versións en francés.
Ligazóns externas
Vídeo da peza A s'since du ballon realizado por C9 Télévision en 2002. Cinémathèque du Nord Pas-de-Calais
Three Men and a Baby
Three Men and a Baby é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Leonard Nimoy. Está protagonizado por Tom Selleck, Steve Guttenberg, Ted Danson e Nancy Travis. Conta a historia de tres solteiros que se teñen que adaptar á vida de pais de familia cando aparece o bebé dun deles na súa porta. O guión está baseado no filme francés de 1985 Trois hommes et un couffin.
O filme foi o maior éxito estadounidense dese ano, superando Fatal Attraction e recadando máis de 167 millóns de dólares só nos Estados Unidos. O filme gañou o People's Choice de 1988 á comedia favorita.
Sistema de planificación de recursos da empresa
Os sistemas de planificación de recursos da empresa (en inglés ERP, enterprise resource planning) son sistemas de xestión da información que integran e automatizan moitas das prácticas de negocio asociadas cos aspectos operativos ou produtivos dunha empresa.
Características
Os sistemas ERP son sistemas integrais de xestión para a empresa. Caracterízanse por estar compostos por módulos. Estes módulos son de diferente uso, por exemplo: nóminas, finanzas, xestión de proxectos, GIS (sistemas de xestión xeográfica), contabilidade, loxística, stock, pedidos. Cada empresa, segundo a natureza do seu negocio implanta o uso dos módulos necesarios para o desenvolvemento operativo do seu negocio.
Actualmente existen sistemas ERP enfocados á mediana empresa. Con metodoloxías de implantación sinxelas. Axudando á produtividade deste tipo de empresas.
As metodoloxías de implantación dos ERP's na empresa non sempre son todo o simples que se desexaría, dado que entran en xogo múltiples facetas. Non existen receitas máxicas nin guións explícitos para as implantación con éxito, soamente traballo ben realizado, unha correcta metodoloxía e aspectos que deben coidarse antes e durante o proceso de implantación, e inclusive cando o sistema entra en funcionamento. Por iso, antes, durante e despois da implantación dun ERP é conveniente efectuar o seguinte:
PROSITE
PROSITE é unha base de datos de proteínas. Consta de entradas que describen as familias proteicas, dominios e sitios funcionais e tamén os patróns de aminoácidos e perfís que hai nelas. Están revisados manualmente por un equipo do Instituto Suízo de Bioinformática e moi integrados coa anotación de proteínas de Swiss-Prot. PROSITE creouna en 1988 Amos Bairoch, que dirixiu este grupo durante máis de 20 anos. Desde xullo de 2009, o director dos grupos PROSITE, Swiss-Prot e Vital-IT é Ioannis Xenarios.
Entre os usos de PROSITE está a identificación de posibles funcións de novas proteínas descubertas e a análise de proteínas coñecidas para examinar actividades previamente indeterminadas. As propiedades de xenes ben estudados poden aplicarse a organismos bioloxicamente relacionados, e para xenes diferentes ou mal colecidos poden predicirse as funcións bioquímicas a partir das semellanzas. PROSITE ofrece ferramentas para a análise de secuencia de proteínas e detección de motivos (motivo de secuencia e patróns PROSITE). Forma parte dos servidores de análise proteómica ExPASy.
A base de datos ProRule constrúe as descricións de dominios proteicos de PROSITE. Proporciona información adicional sobre os aminoácidos funcional ou estruturalmente críticos. As regras conteñen información sobre residuos significativos bioloxicamente, como sitios activos, sitios de unión de substratos ou cofactores, sitios de modificación postraducional ou pontes disulfuro, para axudar a determinar a función da proteína. Estes poden xerar automaticamente a anotación baseada en motivos PROSITE.
En agosto de 2012, a edición 20.85 tiña 1650 entradas de documentación, 1308 patróns, 1039 perfís, e 1041 ProRules.
Afonso I de Aragón
Afonso I de Aragón, o Batallador, nado en 1073 e finado en Poleñino (provincia de Huesca) o 7 de setembro de 1134, foi un nobre aragonés, rei de Rei de Aragón e Pamplona entre 1104 e 1134.
Traxectoria
Fillo de Sancho Ramírez (rei de Aragón e de Pamplona entre 1063 e 1094) e de Felicia de Roucy, ascendeu ao trono cando morreu o seu medio irmán Pedro I.
Fíxose chamar entre 1109-1114 «Rei e Emperador de Castela, Toledo, Aragón, Pamplona, Sobrarbe e Ribagorza». Emperador, amparado na teoría política que concede o imperio ao que domina tres ou máis reinos.
Á súa morte, e no que é un dos episodios máis controvertibles da súa vida, legou os seus reinos ás ordes militares, o que non foi aceptado pola nobreza, que elixiu o seu irmán Ramiro II o Monxe en Aragón e a García Ramírez o Restaurador en Navarra, dividindo o seu reino.
Factor estimulante de colonias de macrófagos
O factor estimulante de colonias de macrófagos (M-CSF, do inglés Macrophague colony-stimulating factor), tamén chamado factor estimulante de colonias 1 (CSF1), é unha citocina segregada reguladora, que inflúe nas células nai hematopoéticas para que se diferencien en macrófagos ou outros tipos celulares relacionados. As células eucarióticas tamén producen o M-CSF para combater as infeccións virais intracelulares. Pode estar tamén implicado no desenvolvemento da placenta. O M-CSF (ou CSF1) únese a un receptor da superficie celular chamado receptor do factor estimulante de colonias 1.
Estrutura
O M-CSF é unha citocina. A forma activa da proteína encóntrase extracelularmente como un homodímero unido por ponte disulfuro, e crese que se produce por clivaxe proteolítica de precursores unidos a membrana.
Atopáronse catro variantes de transcrición do xene desta proteína, que codifican tres isoformas.
Función
O M-CSF (ou CSF1) é un factor de crecemento hematopoético que está implicado na proliferación, diferenciación e supervivencia de monocitos, macrófagos, e células proxenitoras da medula ósea. O M-CSF afecta a macrófagos e a monocitos de varios modos, incluíndo o estímulo do incremento da actividade quimiotáctica e fagocítica, e o incremento da citotoxicidade en células tumorais. A función do M-CSF non está restrinxida á liñaxe celular de monocitos/macrófagos. Ao interaccionar co seu receptor de membrana (o CSF1R ou M-CSF-R codificado polo protooncoxene c-fms), o M-CSF tamén modula a proliferación de proxenitores hematopoéticos temperáns e inflúe en numerosos procesos fisiolóxicos implicados en inmunoloxía, metabolismo, fertilidade e embarazo.
O M-CSF liberado polos osteoblastos (como resultado da estimulación endócrina pola hormona paratiroide) exerce efectos parácrinos sobre os osteoclastos. O M-CSF únese a receptores situados na superficie dos osteoclastos inducindo a diferenciación, e finalmente orixina o incremento no plasma dos niveis de calcio, por medio da resorción ósea. Adicionalmente, obsérvase un alto nivel de expresión de M-CSF (ou CSF1) no epitelio endometrial do útero grávido, e tamén un alto nivel do seu receptor CSF1R no trofoblasto placentario. A activación do CSF1R trofoblástico por niveis locais altos de M-CSF (ou CSF1) é esencial para a implantación normal do embrión e o desenvolvemento placentario. Máis recentemente, descubriuse que este factor proteico e o seu receptor están implicados no desenvolvemento normal e no crecemento neoplásico da glándula mamaria.
Importancia clínica
O M-CSF producido localmente na parede dos vasos sanguíneos contribúe ao desenvolvemento e progresión da aterosclerose.
Ademais, o M-CSF xoga un papel na activación crónica de monocitos, a cal orixina moitas anormalidades metabólicas, hematolóxicas e inmunolóxicas en pacientes con insuficiencia renal crónica.
Interacción
O M-CSF presenta interaccións con PIK3R2.
Corta rubia
A corta rubia (Myodes glareolus; antes Clethrionomys glareolus) é un pequeno roedor de pelame marrón avermellado e algunhas manchas grises, cun rabo a metade de longo que o seu corpo. É un roedor dos bosques duns 100 mm de lonxitude. Vive na maior parte de Europa, incluíndo o norte da Península Ibérica (tamén está incluído na lista dos mamíferos de Galicia), e en partes do norte de Asia. Nalgúns lugares foi introducido accidentalmente, como nas illas Británicas, nas cales colonizou gran parte do sur.
Vive en zonas boscosas, setos e noutra vexetación densa como fentos e silveiras. A súa toqueira baixo terra está forrada con musgos, plumas e fibra vexetal e contén un almacén de comida. Pode vivir de dezaoito meses a dous anos na natureza e uns 42 meses en catividade e é principalmente herbívoro, comendo brotes, codias, sementes, noces, follas e froitos e ocasionalmente insectos e outros pequenos invertebrados. Gabea facilmente ás pólas baixas de árbores e arbustos aínda que non tan axilmente como un rato. Reprodúcese en toqueiras pouco profundas; a femia pare unhas catro deitadas de crías durante o verán.
Descrición
A corta rubia é un pequeno roedor que lembra un rato cando é novo pero despois desenvolve un corpo máis robusto, unha cabeza lixeiramente arredondada cunhas orellas e ollos máis pequenos que os do rato (pero as orellas son máis grandes doutras especies similares) e un rabo peludo e máis curto. A superfice dorsal é marrón avermellada, cunha capa inferior agrisada e flancos grises con brillo marrón avermellado. As partes inferiores son agrisadas ás veces tinguidas de amarelo claro. A cabeza do adulto e a lonxitude corporal varía entre 83 e 121 mm e o rabo entre 38 e 76 mm. O peso está entre os 15,4 e 36 g. Os animais novos son máis escuros con partes inferiores máis grises. Pode emitir sons como gruñidos e chíos agudos. En caso de estar intranquilo e illado emite un son parecido a un salouco humano.
A especie Myodes rutilus do norte de Escandinavia e Rusia, ten un rabo máis curto e é máis claro con menos gris na pelame. O Myodes rufocanus do norte de Eurasia, é máis grande e cun distintivo dorso avermellado.
Hábitat
A corta rubia encóntrase en bosques, especialmente os de folla caduca e mixtos con arbustos, plantas baixas e follas caídas. Tamén en setos, marxes dos campos, entre fentos e silveiras, beiras de ríos, pantanos e parques. En rexións montañosas e na parte norte da súa área de distribución aparece en bosques de coníferas a altitudes de ata 1800 m. Non se encontra no solo espido e para el unha ampla cuberta vexetal parece ser unha necesidade. Na rexión mediterránea, no sur da súa área, é un especialista de hábitat e encóntrase en bosques húmidos pero non en praderías e lugares arbustivos. Nos límites das áreas boscosas é posible que haxa unha metapoboación que consta de varias poboacións separadas espacialmente que veñen e van segundo a estación e os eventos locais. Algunhas áreas poden estar desprovistas de cortas durante o inverno e ser repoboadas durante o verán e só quedan sen cortas de novo en outubro. Canto máis lonxe de áreas boscosas permanentemente habitadas está o lugar, menos femias hai e máis amplamente flutúa o número de individuos.
Comportamento
miniatura|upright|Ramiñas de sabugueiro ([[Sambucus nigra) danados pola corta rubia]] Son activos de día e tamén de noite. Non hibernan en inverno. Escavan toqueiras longas e ramificadas pouco profundas e con varias saídas, ás veces facendo túneles baixo das capas de follas caídas. Apañan e almacenan comida baixo terra e forran o niño con musgos, herba seca e follas preto da superficie ou mesmo sobre o chan. É en xeral bastante destemido pero tamén está moi alerta dos chíos doutros animais como os paxaros páridos que avisan da presenza de predadores.
Son principalmente herbívoros. A súa dieta varía coa estación pero xeralmente consta de follas, herbas, raíces, codia, brotes, froitas, noces, e sementes. Cando se alimentan de herba poden recortar os talos e deixar os cachos cortados en moreas. Parte da comida é transportado á toqueira onde a gardan en cámaras dedicadas ao almacenamento. Ás veces come alimentos animais como insectos, arañas e vermes e pode coller ovos dos niños de paxaros que aniñan no chan.
Gabean ben e en inverno aliméntanse de codias de árbores como faias, pradairos e lárices a varios metros de altura. Tamén comen as árbores nacentes, polo que reducen a rexeneración natural dos bosques e cando están presente en grandes cantidades, considéranse unha praga. Porén, os danos que causan son relativamente escasos nun ecosistema san porque só se producen danos significativos cando aumenta moito o seu número, e porque teñen moitos inimigos naturais que normalmente manteñen a súa poboación baixo control.
Ecoloxía
A corta rubia é moi abondosa durante gran parte do ano e desempeña un importante papel na dieta de varios predadores incluíndo o raposo (Vulpes vulpes), o armiño (Mustela erminea), a donicela (Mustela nivalis), o visón europeo (Mustela lutreola), o lagarteiro (Falco tinnunculus), o Buteo lagopus e a avelaiona (Strix aluco). As cortas tratan de evitar a súa captura non frecuentando áreas abertas, usando túneles baixo terra e camiños trillados baixo a vexetación.
A corta rubia actúa como reservorio do virus Puumala, que pode infectar os humanos causando unha febre hemorráxica chamada nefropatía epidémica e, en casos extremos, mesmo é mortal. Aínda que este hantavirus coevolucionou co seu hóspede, a súa presenza nas poboacións parece facer decrecer as súas taxas de supervivencia para superar o inverno.
Status
A corta rubia ten unha ampla área de distribución en Europa e oeste de Asia. A densidade de poboación depende do momento do ano e localización e varía entre seis e cen individuos por hectárea. O tamaño de poboación varía dun ano para outro, mais a longo prazo parece ser estable. Por estas razóns, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza clasificou o estado da especie como "pouco preocupante" na súa Lista Vermella de Especies Ameazadas. Cando vive nas beiras das estradas, a especie pode sufrir envelenamento por chumbo e preto das granxas pode ser afectada polos pesticidas, moluscocidas e rodenticidas.
Blackburn Olympic Football Club
O Blackburn Olympic F.C. foi un equipo de fútbol inglés de finais do século XIX con sede na cidade de Blackburn, en Lancashire. A pesar de que o club existiu só unha década, é moi importante na historia do fútbol en Inglaterra, xa que foi o primeiro equipo do norte do país e o primeiro da clase traballadora que gañou a principal competición futbolística da nación, a Football Association Challenge Cup (coñecida xeralmente como FA Cup). A copa só fora gañada por equipos afeccionados adiñeirados dos Home counties, e a vitoria do Olympic marcou un punto decisivo na transición do deporte, dende un pasatempo dos homes de clase alta a un deporte profesional.
O club fundouse en 1878 e nos seus inicios só participou en torneos locais menores. En 1880 ingresou por primeira vez na FA Cup e tres anos máis tarde venceu o Old Etonians F.C. en Kennington Oval, gañando o trofeo. Esta vitoria foi un factor importante na decisión tomada polo consello de administración deportivo, a Football Association, para permitir o profesionalismo. Con todo, o Olympic foi incapaz de competir cos equipos máis ricos e de mellor soporte económico da era profesional e desapareceu en 1889.
Moitos dos partidos que o Olympic xogou como local disputáronse no Hole-i'-th-Wall Stadium, que lle debe o seu nome a un pub próximo. A partir de 1880, a primeira equipación do Olympic consistiu nunha camisola celeste e pantalóns brancos. Un xogador do club, James Ward, foi convocado pola selección inglesa e outros seis xogadores internacionais xogaron para o club; entre estes encontrábase Jack Hunter, quen era o adestrador do club cando o equipo gañou a FA Cup.
Formación e primeiros anos
miniatura|O cadro de xogadores do Olympic de [[1882, amosando os dous trofeos que o club gañou neses catro anos de existencia.]] O fútbol orixinouse na década de 1860 no sur de Inglaterra e era practicado por equipos de clase alta, ex alumnos das public schools e graduados de Oxbridge. Con todo, o xogo propagouse polas cidades industriais do norte na década seguinte. A cidade de Blackburn, en Lancashire, tiña máis dunha ducia de equipos de fútbol activos contra o ano 1877, co Blackburn Rovers, fundado en 1875, visto xeralmente como o equipo principal da cidade. O Blackburn Olympic F.C. foi fundado en febreiro de 1878 cando dous destes clubs, o Black Star e o James Street, decidiron unirse; Sydney Yates, o dono dunha fundidora de ferro local, é considerado como o fundador e foi un dos principais beneficiarios do club. O nome foi elixido por James Edmondson, quen fora o primeiro tesoureiro do club, e crese que se inspirara nunha recente escavación en Olimpia, lugar dos antigos Xogos Olímpicos. O primeiro partido do novo club foi un amigable xogado o 9 de febreiro de 1878, que finalizou con vitoria por 2-0 sobre o equipo local, o St. John's. En abril, o club ingresou na súa primeira competición, a Livesey United Cup. O Olympic derrotou o St. Mark's na final para gañar o torneo e como o certame non se realizou de novo, retivo o trofeo a perpetuidade.
A comitiva do club decidiu en 1880 que o Olympic debía competir por premios maiores e optou por ingresar en dúas competicións adicionais, a Lancashire Senior Cup e a Football Association Challenge Cup (FA Cup), que era a competición futbolística máis importante do país. No primeiro partido do club na FA Cup, os Light Blues foron derrotados 5-4 polo Sheffield FC, e perderon de novo en primeira rolda na tempada seguinte, desta volta como visitantes, cun resultado de 3-1 ante o Darwen. A reputación do club na súa área de orixe estaba crecendo, polo que se organizaban partidos con equipos máis afastados, como o Sheffield Wednesday, o Nottingham Forest e mesmo contra equipos escoceses, como o Cowlairs e o Hibernians. Os seus crecentes gastos foron cubertos coa axuda de Sydney Yates, que prestou apoio financeiro ao Olympic durante a maior parte da súa existencia. Ao final da tempada 1881-82, o Olympic derrotou o Blackburn Rovers para obter a East Lancashire Charity Cup.
Éxito
miniatura|O segundo trofeo da FA Cup, amosado aquí, ten un deseño idéntico ao gañado polo Olympic en 1883. O trofeo orixinal foi roubado en [[1895 e nunca puido ser recuperado.]] Na FA Cup da tempada 1882-83, o Olympic derrotou a catro clubs de Lancashire, o Accrington, o Lower Darwen, o Darwen Ramblers e o Church, para chegar á quinta rolda. Nesta etapa, o sorteo indicou que os Light Blues debían xogar contra un equipo galés, o Druids. O Olympic derrotou o club de Ruabon por 4-1 e chegou ás semifinais, onde se enfrontou por primeira vez cun club do sur de Inglaterra, o Old Carthusians. Os Carthusians, o equipo dos ex alumnos da Charterhouse School, gañaran a copa dous anos antes e mesmo os diarios de Blackburn considerábanos como os favoritos para chegar á final. O Olympic, con todo, gañou 4-0 nun partido xogado en cancha neutral en Whalley Range, Manchester, para alcanzar a final, onde xogou con outro dos grandes equipos afeccionados, o Old Etonians, en Kennington Oval. Os Etonians derrotaran o Blackburn Rovers, o clásico rival do Olympic, na final do ano anterior, que foi a primeira vez que un equipo do norte chegaba ata esa fase.
Antes da final, o ex xogador da selección inglesa Jack Hunter, quen se unira ao club en 1882 en calidade de xogador e adestrador, fixo os preparativos para levar o equipo a Blackpool durante algúns días e realizar un adestramento especial. Ningún club fixera ata a data nada parecido e a idea foi considerada extremadamente orixinal. O escritor Mark Keech sinalou na súa Encyclopedia of British Football, publicada en 2002:
Na seguinte táboa amósase o camiño percorrido polo Blackburn Olympic para gañar a FA Cup da tempada 1882-83:
A final disputouse o 31 de marzo de 1883 en Kennington Oval, no barrio Kennington de Londres, ante 8 000 persoas. Os Etonians tomaron a dianteira cando Harry Goodhart marcou durante a primeira metade; con todo Arthur Matthews empatou para o Olympic na segunda parte. Pouco despois, Arthur Dunn lesionouse e debeu abandonar o campo, reducindo a dez o número de xogadores do Etonians o resto do partido. O resultado mantívose igualado ao final dos noventa minutos regulamentarios. Segundo as regulacións da FA Cup, podían xogarse trinta minutos de tempo extra en caso de empate, a xuízo do árbitro, e en resposta ao fervente ánimo do público, os capitáns pediron seguir xogando para tratar de asegurar un resultado. Durante o tempo extra, a maior resistencia do Olympic comezou facerse notar. Arredor dos vinte minutos do suplementario, Jimmy Costley recibiu un pase de John Yates e pateou o balón para marcar o gol decisivo, vencendo ao porteiro do Etonian, John Rawlinson. Durante o regreso do equipo a Blackburn, os xogadores formaron parte dun desfile de celebración e foron recibidos nunha recepción cívica, na cal o capitán Albert Warburton proclamou:
miniatura|esquerda|Final da [[FA Cup de 1883, gañada por 2-1 ante o Old Etonians. Na esquina superior esquerda obsérvase a Arthur Kinnaird, capitán do Etonians, e na dereita a Albert Warburton, do Olympic.]] No sur, con todo, a vitoria do Olympic sobre un dos equipos afeccionados máis grandes provocou consternación. Daquela, a Football Association (a FA), o consello de administración deportivo, prohibiu que os clubs pagaran aos seus xogadores. A pesar diso, os clubs da clase traballadora, especialmente os que tiñan a súa base en Lancashire, estaban baixo sospeita de realizar pagos ilegais aos seus xogadores dende, canto menos, 1876. No inicio dunha boa racha de vitorias do Olympic, varios xornalistas e oficiais afiliados cos clubs afeccionados do sur intensificaron os seus esforzos para que a FA investigara as finanzas dos clubs do norte. Enfocáronse principalmente na viaxe de adestramento realizada en Blackpool polo Olympic, suxerindo que os xogadores non poderían terse tomado tanto tempo de traballo, a menos que o club lles estivera pagando algunha clase de soldo. Tamén xurdiron preguntas en torno aos xogadores que se trasladaban dunha cidade a outra, aparentemente co simple propósito de xogar para un novo equipo de fútbol. No caso do Olympic, Jack Hunter mudárase de Sheffield para unirse ao club. Finalmente non se tomou ningunha medida contra o Olympic, a pesar de que se impuxeron castigos para outros clubs, incluíndo o Preston North End, que foi expulsado da FA Cup. Pola súa banda, isto provocou que os clubs do norte fixeran planos para romper as relacións coa FA e formar un consello de administración rival que non impuxera o chamado ideal afeccionado nos clubs.
Deterioración e colapso
miniatura|O [[Blackburn Rovers Football Club|Blackburn Rovers, rival local do Olympic, gañou a FA Cup por primeira vez en 1884 e axiña se transformou no club máis importante da cidade. Na fotografía, os xogadores xunto coa East Lancashire Charity Cup, a FA Cup e a Lancashire Cup.]] A tempada seguinte, o Olympic chegou de novo ás semifinais da FA Cup, do mesmo xeito que o Blackburn Rovers. Cando se realizou o sorteo das semifinais, o club foi emparellado co Queen's Park e o Rovers co Nots County, ambos a partido único, abrindo a posibilidade de que os dous equipos puidesen enfrontarse na final. O Olympic, con todo, foi superado e derrotado 4-0 polos seus opoñentes escoceses. O club presentou unha apelación ante a FA, baseándose na invasión do campo realizada por algúns dos 16 000 espectadores, mais non lle resultou favorable. Na final, que se disputou o 29 de marzo de 1884 no Kennington Oval, o Blackburn Rovers derrotou o Queen's Park por 2-1.
O club nunca puido acadar de novo este nivel de éxito. Na tempada 1884-85, o Olympic perdeu por 3-2 na segunda rolda da FA Cup ante os Rovers, que consolidaron a súa posición como equipo principal da cidade, gañando o torneo por segunda tempada consecutiva. En 1885 evitouse a ameaza dun cisma dentro do deporte, cando a FA aceptou legalizar o profesionalismo. Nunha cidade do tamaño de Blackburn, con todo, ao Olympic foille difícil competir por espectadores e patrocinio co consolidado e máis exitoso Blackburn Rovers; en consecuencia, o Olympic non puido pagar salarios ao mesmo nivel que ese club ou que outros equipos profesionais de Lancashire. En 1886, o comité do club viuse obrigado a reducir os salarios dos xogadores a un cuarto do que estaba sendo ofrecido polo Preston North End, un dos clubs máis importantes da rexión. En resposta, moitos dos xogadores chave abandonaron o club e foron fichados axiña por equipos máis ricos.