cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os vellos non deben de namorarse
Caracterización dos personaxes
Está presente como personaxe nos contos e narracións orais (como na Santa Compaña). Desdóbrase en emisaria e receptora: -No primeiro lance o emisario é un mendicante e a receptora a propia morte. -No segundo hai dous emisarios, Porca e Demo, o Sapo vai ao final na procura da luciña, a Morte non aparece como receptora. -No terceiro adopta a forma de pantasma que logo se fai receptora cando lle di “prepárate”, no remate aparece dobre : axexando trala fiestra e disfrazada de vello que remata o Sr. Fuco. Tamén é o único lance en que a morte aparece verdadeiramente ao final. Neste caso lembra escenas do dramaturgo irlandés Yeats.
Humor e filosofía
O humor está presente en toda a obra: Saturio que se cre mozo, as mozas burladeiras dos vellos, as murmuracións das vellas, o epílogo, a escena dos retratos, D. Ramón bébedo... Lembremos que é unha farsa tráxico cómica. Finalmente o humor tamén está no uso da linguaxe. Trátase dun humor popular, pero depurado, sen aspectos vulgares, con carácter universal partindo do propio.
Canto á filosofía, a intención moralizante, a sorte dos amores tardíos, os diferentes tratamentos (claramente explicados no prólogo). O título e o epílogo fannos crer nunha obra moralizante, pero el di que non é unha obra de tese. El quere fuxir do didactismo, da literatura social para facer unha obra de arte.
Se o comparamos con dous vellos” de Cousas, vemos que hai moitas diferenzas. A peza habería que situala nunha moral conservadora e cristiá, non nunha moral máis aberta cara o amor, que non sexa condenatoria.
Lingua e estilo
Partindo do popular: síntese, estilización e pulimento. Castelao, como membro da Xeración Nós, quere facer do galego unha lingua de cultura europeísta, un instrumento de expresión literaria total (e non só para a poesía) e para iso préstalle unha grande atención; non escribe "tal e como lle sae" senón que pule conscientemente os seus escritos, en busca da forma máis axeitada ou máis natural, ao tempo que foxe das expresións ou o léxico complicados. Partindo dunha firme base de autenticidade lingüística aspira a facer da lingua popular unha lingua culta, para o cal procura fuxir da deturpación do castelán sen caer no excesivo diferencialismo. A súa escrita carece de erros sintácticos graves con algúns castelanismos e tamén hiperenxebrismos.
Conserva a cadencia, a simetría tradicional e garante unha ironía e un humor tamén tradicionais, que serven para afastar o sentimentalismo ao que facilmente se podería chegar nunha lectura parcial. Podemos dicir pois que a súa unha lingua é real e popular, que comete algúns erros pola situación histórica do galego e o seu desexo de tiralo desa situación. Obsérvase o uso da frase curta e do diálogo áxil e franco, con ironía, malicia e retranca.
Estilo: elementos realistas, expresionistas e simbólicos
Son características do seu estilo o lirismo e o humorismo (xa vistos) e a estilización plástica conseguida coa mestura do expresionismo e o realismo.
Para contar este drama universal, Castelao sérvese de dous tipos de escenas: realistas e expresionistas. O Realismo tenta mostrar a realidade tal e como é, crúa e natural. Nas escenas realistas o autor conta á maneira galega, empregando movementos e palabras, manifestando sentimentos e condutas consoante o ambiente e as personaxes que se utilizan, en suma, falan e condúcense como corresponde á súa condición. A situación da fidalguía galega, a do labrego rico, o matrimonio como saída da miseria e os ambientes (bailes, botica, entroido) son elementos realistas xunto cunha lingua próxima á fala.
Co simbolismo móstrase o estado da alma utilizando suxestións (non só o que son, tamén o que poden ser as cousas) e símbolos, alusións, enigmas. (as cousas tamén son outras cousas). Pertencen á tradición simbolista: o uso da musicalidade, dos coros gregos, de fantasmas, etc.
Con este tipo de escenas apártase da literatura popular, da que tamén aproveita recursos (como o paralelismo) e ponnos en conexión en cambio con formas moi refinadas do Teatro de Arte de Moscovo, do máis experimental en Europa nos anos 20, que el vira representado en París no 1921 e que tanto o impresionou, dándolle ideas para crear algo semellante en Pontevedra e imaxinando posibles escenas para isto (a escena dos cadros). Tamén no Teatro de máscaras de Otero Pedrayo hai escenas que podemos considerar como fonte dalgunhas de ''Os vellos... '' (a do sapo, o portugués...)
Realismo e expresionismo nos lances
Prólogo: a súa lectura é expresionismo. El viu como no Teatro do Morcego (París 1921) Nikita se dirixía varias veces aos espectadores para facer comentarios. Lance I:
- División en estrofas de catro versos. - Rima consoante en varias estrofas e asoante nos pares en outras. - Constante paralelismo que lembra a tradición popular : ''sen ti, dame... '' - Construción paralelística ríxida con repetición de dúas estrofas que lembra a tradición medieval das cantigas de amigo (refrán). - Utilización do diminutivo para realzar a emoción. - A natureza que reflicte o estado emocional. - Aliteracións: m.
Lance II
Lance III
Epílogo. É expresionista, está protagonizado por tres esqueletos e os diálogos que manteñen. Escena que lembra o escenario de Un ollo de vidro.
Finalmente a estilización esperpéntica (sen chegar ao sarcasmo: as personaxes parecen monicreques dotados de vida, non personaxes convertidos en monicreques) conseguida co expresionismo.
En resumo, é unha obra de carácter renovador que mestura sabiamente a tradición (Galicia) e a modernidade (Teatro europeo) : escenografía con prantos, palique amoroso (fiadeiro) etc.
Dieter Thoma
Dieter Thoma, nado o 19 de outubro de 1969 en Hinterzarten, é un antigo saltador de esquí alemán e comentarista deportivo de RTL Television.
Traxectoria
Seu tío Georg Thoma fora campión do mundo e olímpico en combinada nórdica. Dieter gañou a súa primeira competición en 1990 ó gañar o Torneo dos Catro Trampolíns. Gañou tamén o Campionato do Mundo de Salto de Esquí en Vikersund en 1990. Antes de comezar a tempada 1993-94 trocou de técnica, pasou do salto con esquís paralelos ó Estilo V, e formou co equipo alemán que gañou a competición por equipos nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1994 en Lillehammer, gañando tamén unha medalla de bronce individual no trampolín normal. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998 en Nagano gañou unha medalla d e prata no trampolín grande por equipos.
Thoma gañou cinco medallas nos Campionatos de Esquí Nórdico, unha de ouro por equipos en trampolín grande (1999), dúas de prata, trampolín grande por equipos: 1995, individual trampolín grande: 1997), e dúas de bronce, trampolín grande por equipos: 1991 e 1997. Retirouse despois da tempada 1998/99.
Brielles
Brielles (Brielloù, galó: Berièll) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Lista de atentados terroristas en 2018
Esta é unha lista de atentados terroristas que ocorreron durante o 2018.
Ataques terroristas por países
Aquí recóllense o número total de vítimas (incluíndo os terroristas mortos), número total de terroristas mortos e por último o número total de feridos. O mínimo para aparecer nesta táboa son un total 30 vítimas mortais.
Na segunda táboa estará o resto dos países.
Xaneiro
1 de xaneiro
2 de xaneiro
3 de xaneiro
4 de xaneiro
5 de xaneiro
6 de xaneiro
7 de xaneiro
8 de xaneiro
9 de xaneiro
10 de xaneiro
11 de xaneiro
12 de xaneiro
13 de xaneiro
14 de xaneiro
15 de xaneiro
17 de xaneiro
18 de xaneiro
19 de xaneiro
20 de xaneiro
20-21 de xaneiro
21 de xaneiro
22 de xaneiro
23 de xaneiro
24 de xaneiro
27 de xaneiro
28 de xaneiro
Febreiro
1 de febreiro
14 de febreiro
Marzo
2 de marzo
9 de marzo
20 de marzo
23 de marzo
Abril
22 de abril
26-27 de abril
Maio
8-10 de maio
12 de maio
13-14 de maio
16 de maio
17 de maio
19 de maio
29 de maio
Xuño
1 de xuño
2 de xuño
4 de xuño
23 de xuño
25 de xuño
Xullo
13 de xullo
19 de xullo
23 de xullo
25 de xullo
Agosto
10 de agosto
14 de agosto
20 de agosto
Decembro
11 de decembro
Falange Española
Falange Española (FE, en galego: Falanxe Española) foi un partido político fundado o 29 de outubro de 1933 no Teatro da Comedia de Madrid por José Antonio Primo de Rivera (fillo de Miguel Primo de Rivera) durante a campaña para as eleccións lexislativas de 1933. Na súa dirección figuraban Julio Ruiz de Alda e Alfonso García Valdecasas.
Historia e características
FE recollía os intentos realizados durante o comezo da Segunda República Española para crear un partido fascista español, así do pequenísimo Frente Español (FE) colleu as siglas e os seus estatutos mais tamén as súas ideas orteguianas: a nación como comunidade de destino e a necesidade de vertebrar España. A Falange tamén mantivo boas relacións cos monárquicos de Renovación Española e cos carlistas. Contaba cunhas milicias do partido dirixidas por Ricardo de Rada.
O partido non se presentou ás eleccións de 1933 pero José Antonio Primo de Rivera presentouse como deputado por Cádiz nunha lista monárquica, saíndo elixido cun 18,5% dos votos.
Desde o primeiro momento a Falange intentou integrar ás JONS de Ramiro Ledesma Ramos pero este era remiso a pactar con Primo de Rivera, con todo ao final chegouse a un acordo e o 15 de febreiro de 1934 fusionábanse as dúas organizacións dando lugar á Falange Española de las JONS.
Anyone Can Play Guitar
"Anyone Can Play Guitar" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado en febreiro de 1993 como avance do seu primeiro álbum Pablo Honey. Trátase do segundo sinxelo do grupo, e o primeiro en ter unha audiencia ampla ("Creep" fora publicado en cantidades limitadas poucos meses antes, e non acadou bos postos nas listas nun principio). "Anyone Can Play Guitar" impresionou relativamente pouco nas listas, pero foi unha canción básica nos seus concertos de principios e mediados dos 90.
Carballoso, Nodar, Friol
Carballoso é un lugar da parroquia de Nodar, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Premios Ondas 1954
Primeira edición dos Premios Ondas. Durante esta primeira celebración só se premiaba ós programas de radio, resultando galardoados os actores das telenovela de Radio Madrid e Radio Barcelona, moi en voga daquela.
Palmarés
Nacionais radio
Moces, Quins, Melón
Moces é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 24 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 15 mulleres.
Brendan Behan
Brendan Francis Behan, en irlandés Breandán Ó Beacháin, nado o 9 de febreiro de 1923 e finado o 20 de marzo de 1964, foi un escritor irlandés en inglés e irlandés e militante do IRA.
Familia e primeiros anos
Behan naceu na cidade de Dublín nunha familia culta da clase traballadora, preocupado pola educación dos seus fillos, seu pai Stephen Behan, un antigo voluntario da Guerra de Indepencia irlandesa, líalle literatura clásica a seus fillos e súa nai, Kathleen realizaba con eles viaxes literarias pola cidade, foi ela, amiga persoal de Michael Collins, quen influíu politicamente nos seus fillos. Brendan Behan escribiu un lamento por Collins, "The Laughing Boy", ós trece anos de idade.
O tío de Behan, Peadar Kearney escribiu Amhrán na bhFiann, o himno nacional irlandés. Seu irmán Dominic Behan, foi tamén un coñecido letrista, autor da letra de The Patriot Game; outro irmán Brian Behan, foi un prominente sindicalista e escritor. Behan deixou a escola ós trece anos para seguir os pasos de seu pai como pintor de casas.
Actividade política
En 1937 a familia trasladouse ó barrio de Crumlin, Behan ingresou no Fianna Éireann, as mocidades do IRA. Publicou os seus primeiros poemas e relatos no voceiro da organización Fianna: the Voice of Young Ireland. En 1931 converteuse no máis novo dos colaboradores do Irish Press ó publicar o poema "Reply of Young Boy to Pro-English verses".
Ós dezaseis anos Behan entrou no IRA e embarcou para Inglaterra nunha misión secreta que tiña como obxectivo destruír os peiraos de Liverpool; descuberto pola policía con explosivos foi sentenciado a tres anos nun correccional, borstal. Sobre eses anos escribiu máis tarde Borstal Boy. Volveu a Irlanda en 1941 e durante a Campaña do Norte do IRA en 1942, Behan foi acusado do intento de asasinato de dous policías en Dublín e sentenciado a catorce anos de prisión que cumpriu na prisión de Mountjoy. As súas experiencias deses anos relatounas en Confessions of an Irish Rebel. En 1946 saíu en liberdade pola amnistía xeral de 1946 e deixou efectivamente o IRA, conservando unha grande amizade co futuro xefe do IRA Cathal Goulding.
Obra
As experiencias de Behan na prisión foron determinantes na súa carreira de escritor. En Mountjoy escribiu a súa primeira obra de teatro, The Landlady e comezou a escribir relatos, algúns publicados en The Bell, a principal revista literaria irlandesa da época. Aproveitou a súa estadía no cárcere para aprender irlandés e logo da súa liberación en 1946 pasou algún tempo no Gaeltacht de Galway e Kerry, onde comezou a escribir poesía en irlandés. A comezos da década de 1950 deixou Irlanda vivindo en París durante un tempo. Á volta a Irlanda escribiu para varios xornais, como The Irish Times, e tamén para a radio.
En 1957, representouse a súa obra teatral en irlandés, An Giall (O refén) no Damer Theatre de Dublín e realizou en 1958 unha versión en inglés, moi diferente da orixinal The Hostage.
Borstal Boy publicada en 1958 é unha novela autobiográfica, unha memoria vívida do tempo que pasou no correccional de Hollesley Bay en Suffolk.
Gustave (crocodilo)
Gustave é un gran crocodilo do Nilo macho de Burundi. É coñecido por ser un devorador de homes e crese que acabou con máis de 300 persoas ás beiras do río Ruzizi e das costas norte do lago Tanganyika. Malia que o número real de vítimas é difícil de verificar, ten un status mitificado e é moi temido polos habitantes da rexión.
Gustave foi bautizado por Patrice Faye, un herpetoloxista que o estudou e investigou dende finais da década de 1990. Moita da información que se coñece sobre Gustave recolleuse no filme Capturing the Killer Croc, que se estreou no 2004 a través da PBS. O filme recolle un intento de captura e o estudo do animal.
Na ficción
Gustave é a base do filme Primeval (orixinalmente titulado Gustave), estrado no 2007 e protagonizado por Dominic Purcell, Orlando Jones, Brooke Langton e Jurgen Prochnow. Conta a historia dun equipo de xornalistas enviados a Burundi para capturar ó crocodilo xigante.
CB Clavijo
O Club Baloncesto Clavijo, tamén coñecido coma Reina Yogur Clavijo CB por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto rioxano, que xoga na liga LEB Prata do baloncesto español e que disputa os seus encontros como local no Palacio de los Deportes de La Rioja.
Kikí d'Akí
Traxectoria
Deuse a coñecer como vocalista do grupo de pop creado en 1979 Las Chinas. Máis tarde, en 1983, comezou a súa carreira en solitario xa co alcume Kikí d'Akí. Encádrase a súa música dentro do movemento denominado Movida da década de 1980, malia que seguiu coa súa carreira, sacando o seu derradeiro disco en 2009, titulado No mires atrás.
Crise do petróleo de 1973
miniatura|Un posto de gasolina americano pechado durante o embargo ao petróleo en 1973. A crise do petróleo de 1973 comezou en outubro de 1973 cando os membros da Organización dos Países Árabes Exportadores de Petróleo (OPAEP) proclamaron un embargo petrolífero. O embargo dirixiuse contra as nacións que se consideraba que apoiaron a Israel durante a Guerra do Yom Kippur. Os países obxectivo do embargo foron inicialmente o Canadá, o Xapón, os Países Baixos, o Reino Unido e os Estados Unidos, co embargo tamén máis tarde expandíndose a Portugal, a Rodesia e a Suráfrica. Ata o final do embargo, en marzo de 1974, o prezo do petróleo subiu dos 3 dólares por barril a preto de 12 no mundo enteiro; os prezos nos Estados Unidos foron aínda maiores. O embargo causou unha crise de petróleo, ou "choque", con moitos efectos de curto ou longo prazo na política e economía global. Máis tarde, chamouse o "primeiro choque do petróleo", seguido pola crise do petróleo de 1979, que se chamou o "segundo choque do petróleo".
Contexto
miniatura|232x232px|Produción e importación de petróleo nos Estados Unidos.
O declive da produción estadounidense de petróleo
A produción de petróleo estadounidense comezou a diminuír durante a década de 1980, agravando o impacto do embargo.
OPEP
A Organización dos Países Exportadores de Petróleo (OPEP), que estaba composta por 12 países, incluíndo Irán, sete países árabes (Iraq, Kuwait, Libia, Qatar, Arabia Saudita e os Emiratos Árabes Unidos), alén de Venezuela, Indonesia, Nixeria e Ecuador, formárase na Conferencia de Bagdad o día 14 de setembro de 1960. A OPEP organizouse para resistir á presión exercida polas "Sete Irmás" (sete grandes empresas de petróleo do occidente) para reducir os prezos do petróleo.
Guerra do Yom Kipur
O día 16 de outubro de 1973 Siria e Exipto realizaron un ataque sorpresa a Israel. Semanas despois o xa persa, nesa época aliado estadounidense e segundo maior exportador de petróleo aos Estados Unidos, dixo nunha entrevista: "Claro que [o prezo do petróleo] irá aumentar. Certamente! E como! [...] Vostedes [occidentais] aumentaron o prezo do trigo que venden nun 300%, o mesmo se fixo para o azucre e o cemento [...] Vostedes compran o noso petróleo cru e venden de volta [...] a centenares de veces o prezo que nos pagaron [...] É xusto que vostedes paguen máis polo petróleo de agora en diante."
O 12 de outubro de 1973, o presidente dos Estados Unidos, Richard Nixon autorizou Operación Nickel Grass, un transporte aéreo estratéxico para entregar armas e subministracións a Israel, despois de que a Unión Soviética comezase a enviar armas a Siria e Exipto.
Historia
miniatura|340x340px|Gráfico dos prezos do petróleo a partir de 1861-2015, mostrando un aumento acentuado en 1973, e novamente durante a [[Crise do petróleo de 1979|crise de enerxía de 1979. A liña laranxa está axustada á inflación.]] O embargo foi unha resposta para o envolvemento estadounidense na guerra do Yom Kippur en 1973. Seis días despois de Exipto e Siria lanzaren unha campaña militar sorpresa contra Israel, os Estados Unidos forneceron armas a Israel. En resposta a isto, a Organización dos Países Árabes Exportadores de Petróleo (OAPEP, que comprendía os membros árabes da OPEP, alén de Exipto e Siria), anunciou un embargo do petróleo contra o Canadá, o Xapón, os Países Baixos, o Reino Unido e os Estados Unidos.
A crise tivo un impacto importante nas relacións internacionais e creou unha división na OTAN. Algúns paísess europeos e o Xapón procuraron apartarse da política exterior estadounidense no Oriente Medio para evitaren ser albo do boicot. Os produtores de petróleo árabes ligaron calquera futuras alteracións na política á paz entre os belixerantes. Para resolver iso, a administración Nixon iniciou negociacións multilaterais cos combatentes, convencendo Israel a retirar as posicións na península do Sinaí e nos outeiros do Golán. Ata o 18 de xaneiro de 1974, o Secretario de Estado Henry Kissinger negociou unha retirada das tropas israelís de partes do Sinai. A promesa dunha solución negociada entre Israel e Siria foi suficiente para convencer os produtores de petróleo árabes de rematar co embargo en marzo de 1974.
O embargo ocorreu nun momento de crecente consumo de petróleo por parte dos países industrializados, e coincidiu cun forte aumento nas importacións de petróleo polos Estados Unidos. O éxito do embargo demostrou o poder diplomático e económico da Arabia Saudita e resultou en varios países mudando as súas políticas enerxéticas para evitar unha futura dependencia.
Embargo
En resposta ao auxilio americano a Israel, a OPEP elevou o prezo do petóleo un 70% o día 16 de outubro de 1973 ata 5,11 dólares o barril. Arabia Saudita e os outros estados árabes produtores de petróleo uníronse ao embargo o día 20 de outubro de 1973. dereita|miniatura|Un home, en 1974, nunha estación de servizo le sobre o sistema de racionamento de [[gasolina nun xornal da tarde; unha placa no fondo afirma que non hai gasolina dispoñíbel.]] Tamén se impuxeron aumentos de prezos. Como a curto prazo a demanda do petróleo é inelástica, a demanda inmediata cae pouco cando o prezo sobe. Así, os prezos de mercado subiron de 3 dólares por barril a 12 para axustar a demanda ao novo fornecemento máis baixo. O sistema financeiro mundial, que xa estaba baixo a presión do colapso por Bretton Woods, definiuse nun camiño de recesión e inflación, que persistiu ata o inicio da década de 1980, cos prezos do petróleo permanecendo elevados ata 1986.
Efectos económicos inmediatos
A OPEP forzou as empresas de petróleo a aumentar os pagamentos drasticamente. O prezo do petróleo cuadruplicouse a preto de 12 dólares por barril (58 dólares axustando a inflación) en 1974.
O embargo tivo unha influencia negativa sobre a economía dos Estados Unidos, causando demandas inmediatas para lidar coas ameazas á súa seguranza enerxética. A nivel internacional, o aumento de prezos alterou a competitividade de moitas industrias (por exemplo, de automóbiles e de paneis solares). Os problemas macroeconómicos consistiron en impactos tanto na inflación como na deflación. O embargo deixou as empresas petrolíferas interesadas en procurar novas maneiras para aumentar a oferta de petróleo, mesmo en terreo accidentado como o Ártico.
Liga de Campións
A Liga de Campións é o nome de varias competicións deportivas:
A Cabana, Nodar, Friol
A Cabana é un lugar da parroquia de Nodar, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 26 habitantes (16 homes e 10 mulleres).
Beethoven's 4th
Beethoven's 4th é un filme estadounidense dirixido por David Mickey Evans que foi estreado no 2001. Cuarto filme da serie Beethoven.
Sinopse
Cando os malos modos de Beethoven chegan a fartar ós Newton, os nenos apúntano en segredo a unha escola de adestramento. Porén, durante un paseo polo parque, Beethoven escapa e acaba confundíndose con Michelangelo, un can perfectamente amestrado que é cuspidiño a el. E así, mentres os Newton non acaban de dar creto ó obediente que se volveu o seu cadelo, o verdadeiro Beethoven adícase a estragar o fogar da rica e estirada familia Sedgwick.
Jack Irons
Jack Irons, nado nos Ánxeles (California) o 18 de xullo de 1962, é un batería que tocou en bandas como Red Hot Chili Peppers, Redd Kross, Raging Slab, Joe Strummer and Latino Rockabilly War, Pearl Jam e Eleven. No ano 2004 Irons editou o seu primeiro traballo en solitario, Attention Dimension. O 24 de agosto de 2010 volveu publicar outro álbum en solitario, titulado No Heads Are Better Than One.
Afternoon
Afternoon (アフタヌーン) é unha publicación xaponesa de manga seinen, publicada por Kodansha. É de carácter mensual, e cada número conta con arredor de 30 historietas de varios mangakas, co cal a miúdo ronda as 800 páxinas. Ó longo da súa historia a revista publicou numerosas series célebres, como Ah! Megami-sama, A espada do inmortal ou Mushishi.
Jessalyn Gilsig
Jessalyn Gilsig, nada o 30 de novembro de 1971 en Montreal (Quebec) é unha actriz de cine e televisión canadense. Os seus papeis máis importantes foron nas Series de televisión Glee e Quita e pon.
27 (sinxelo)
"27" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo no Reino Unido o 9 de abril do 2001, do seu álbum de estrea Blackened Sky. Foi o primeiro sinxelo do grupo lanzado a través do selo Beggar's Banquet. Aínda que o tema non entrou na lista británica de sinxelos, chegou ao posto 43 da lista independente.
Listaxe de cancións
Letra composta por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
Negrelle, Quins, Melón
Negrelle é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 36 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 20 mulleres.
Arturo Santos Zas
Arturo Santos Zas, nado en Pontevedra o 24 de xullo de 1956, é un actor e interiorista galego.
Traxectoria
Compaxinou o traballo de actor e interiorista, co de Escenógrafo na Televisión de Galicia máis de 35 anos.
En 2023 publicou a novela Sin marcar huellas.
Aparato circulatorio
O aparello circulatorio é a estrutura anatómica que comprende conxuntamente tanto ó sistema cardiovascular que conduce e fai circular o sangue (torrente sanguíneo), como ó sistema linfático que conduce a linfa.
Tipos de sistemas circulatorios
Existen dous tipos de sistemas circulatorios:
Sistema circulatorio pechado: consiste nunha serie de vasos sanguíneos polos que, sen saír deles, viaxa o sangue. O material transportado polo sangue chega ós tecidos a través de difusión. É característico de anélidos, moluscos cefalópodos e vertebrados.
Sistema circulatorio aberto: o sangue bombeado polo corazón viaxa a través de vasos sanguíneos, co que o sangue irriga directamente as células, regresando logo por distintos mecanismos. Este tipo de sistema preséntase nos artrópodos e nos moluscos non cefalópodos. Estes animais teñen un ou varios corazóns, unha rede de vasos sanguíneos e un espazo aberto grande no corpo chamado hemocele.
A circulación do sangue ou circulación sanguínea describe o percorrido que fai o sangue dende que sae ata que volve ao corazón. A circulación pode ser simple ou dobre:
A circulación sanguínea tamén se clasifica en:
O corazón dos seres humanos e da maioría dos vertebrados máis evolucionados divídese en catro cámaras (tetracameral). Noutros animais só teñen dúas ou tres cámaras, ou mesmo unha soa en forma tubular. Ademais hai animais que teñen máis dun corazón.
División en circuítos
No organismo humano hai dous tipos de circulación:
Circulación nos invertebrados
miniatura|Sección do corpo dun anélido en que é visible o vaso dorsal e ventral que se atopan conectados en cada segmento do animal.
Circulación sanguínea nos vertebrados
Todos os animais vertebrados disponen dun sistema circulatorio pechado especializado que trasporta o sangue dende o corazón aos tecidos e un sistema linfático que desemboca no anterior e transporta a linfa. O sistema circulatorio dos vertebrados está sempre formado por un corazón dotado dun potente músculo que se contrae e relaxa ritmicamente cunha frecuencia variable dependendo da especie e o grao de actividade. Os vasos poden ser veas que transportan o sangue dende os tecidos ao corazón, arterias que conducen o sangue en sentido inverso, é dicir, dende o corazón aos tecidos, e capilares que son uns pequenos vasos en que se une o sistema arterial co venoso.
Nos peixes a circulación é simple, existe un só circuíto e o corazón só conta con dúas cámaras: unha aurícula e un ventrículo. Os anfibios presentan un só ventrículo e dúas aurículas, por iso o sangue das dúas aurículas se mestura no ventrículo único (circulación incompleta). Nos réptiles existe un tabique que separa parcialmente o ventrículo en dúas partes, mais que non impide a mestura entre os dous sangues, por iso presentan tamén circulación incompleta. Nas aves e nos mamíferos o corazón conta con catro cámaras (tetracameral) e a circulación é dobre e completa, existe un tabique que separa totalmente o ventrículo dereito do esquerdo sen que se mesturen os dous sangues.
Circulación en peixes
miniatura|Sistema circulatorio nos peixes. Nos peixes, o corazón atópase en posición ventral, por baixo da farinxe e preto das branquias. A súa disposición é lineal e consta de catro cámaras (seo venoso, aurícula, ventrículo e cono arterial ou aórtico) comunicadas por válvulas que impiden o retroceso do sangue.
A arteria branquial leva o sangue ás branquias para a súa oxigenación. Xa que logo, a circulación nestes animais é simple e completa; é dicir, só existe un circuíto e non haberá mestura de sangues.
Circulación en anfibios
miniatura|Sistema circulatorio dos anfibios. Nos primeiros vertebrados pulmonados (anfibios e réptiles non crocodilianos) o corazón está en posición torácica e aparece unha circulación dobre, xa que existe un circuíto menor ou pulmonar, que leva o sangue venosa ós pulmóns e trae de volta ó corazón o sangue arterial desde aqueles, e o circuíto maior ou xeral, que leva o sangue arterial ó resto do corpo e trae de volta o sangue venoso ó corazón.
Nestes animais o corazón ten tres cavidades: dúas aurículas (dereita e esquerda) e un único ventrículo moi musculoso. A aurícula dereita recibe o sangue venoso procedente do resto do corpo, e mándaa ó ventrículo para que este a bombee ós pulmóns a través da arteria pulmonar. A aurícula esquerda recibe o sangue arterial procedente dos pulmóns, mándaa ó ventrículo e este bombéaa ó resto do corpo a través da aorta. Entre as dúas arterias existe un pequeno tubo chamado conduto de Botal. As aurículas contráense de forma sucesiva, polo que a mestura de sangues no ventrículo é escasa. De todos os xeitos, a circulación dobre será incompleta.
Circulación en réptiles
miniatura|Sistema circulatorio dos réptiles. Nos réptiles crocodilianos xa existe unha división completa do ventrículo en dous compartimentos (dereito e esquerdo). Xa que logo, o corazón xa é tetracameral e ten dous caxatos aórticos: o esquerdo que sae do ventrículo dereito e leva sangue venoso, e o dereito que sae do ventrículo esquerdo e leva sangue arterial. Prodúcese unha pequenísima mestura de sangue na aorta descendente. Deste xeito, considérase que a circulación é dobre e completa (aínda que non totalmente).
Circulación en aves
miniatura|[[Glóbulos vermellos dunha ave.]] O sistema circulatorio das aves é pechado, dobre e completo. O corazón consta de catro cavidades, dúas aurículas e dous ventrículos e o seu funcionamiento é similar ao dos mamíferos. Unha diferenza con estes é que os glóbulos vermellos do sangue son elípticos e contan con núcleo.
Circulación en mamíferos
Os mamíferos dispoñen dun sistema circulatorio pechado, dobre e completo. O corazón conta con catro cavidades, dúas aurículas e dous ventrículos. Non se mestura o sangue osixenado co non osixenado como ocorre nos réptiles. O modelo de sistema circulatorio humano pode aplicarse a todos os mamíferos.
Ciclo cardíaco
Os capilares son os vasos sanguíneos máis numerosos do corpo. Todas as células do organismo atópanse preto dun vaso capilar de onde tomarán alimentos e oxíxeno e deixarán o dióxido de carbono. Os vasos capilares están conectados a veas pequenas, que se xuntan para formar veas máis grandes. As que devolven o sangue da cabeza e os brazos xúntanse para formar a vea cava superior. O sangue da parte inferior do corpo lévase cara ao corazón pola vea cava inferior.
Ambas as veas cavas, superior e inferior, levan o sangue á aurícula dereita, unha das catro cavidades do corazón. De alí pasa ao ventrículo dereito a través da válvula tricuspide. O ventrículo dereito contráese e empuxa o sangue, a través da válvula pulmonar, cara á arteria pulmonar.
A arteria pulmonar divídese en dúas ramas que levan o sangue cara aos vasos capilares de cada pulmón, onde o oxíxeno entra no sangue e o dióxido de carbono sae dela. Despois, o sangue regresa polas veas pulmonares ata a aurícula esquerda e de alí, pasando pola válvula mitral, chega ao ventrículo esquerdo. Este empuxa o sangue a través da válvula aórtica cara á arteria aorta, que leva o sangue de novo oxixenada a todos os capilares do noso corpo e así complétase o ciclo.
Constitución española de 1978
A Constitución española de 1978 é a norma suprema ou máxima do ordenamento xurídico español, consecuencia dun proceso histórico denominado Transición española que converteu o réxime franquista de 1975 nunha monarquía parlamentaria.
Historia
miniatura|Exemplar da Constitución española de 1978 no que se mostra o [[Escudo de España entre 1977 e 1981.]] Como parte da Transición española cara á democracia, a morte do ditador Xeneral Francisco Franco, o 20 de novembro de 1975, supuxo a proclamación como rei de Xoán Carlos I, e pouco despois (en xullo de 1976) a formación dun Goberno presidido por Adolfo Suárez, e designado segundo a lexislación vixente. O Goberno enviou, en outubro de 1976, ás Cortes un proxecto de Lei para a Reforma política, que foi aprobado polas Cortes, e, posteriormente, e segundo todos os requisitos esixidos polas Leis Fundamentais (sinaladamente a Lei de Sucesión) sometido a referendo.
Esta Lei para a Reforma Política viña supoñer unha notable alteración das leis fundamentais, sen introducir ela mesma un sistema democrático-constitucional pero facendo posible a creación deste. A Lei inseríase formalmente no ordenamento vixente (a súa disposición final definíaa expresamente como «Lei fundamental») pero difería radicalmente no seu espírito dese ordenamento, xa que:
Unha das tarefas prioritarias das Cortes foi a redacción dunha Constitución. A Lei de Reforma Política ofrecía a posibilidade de que a iniciativa da reforma constitucional correspondese ao Goberno ou ao Congreso dos Deputados, elixíndose esta última opción.
A Comisión de Asuntos Constitucionais e Liberdades Públicas do Congreso dos Deputados designou un Relatorio de sete deputados, que elaborou un anteproxecto de Constitución.Estas sete persoas, coñecidas como os Pais da Constitución foron:
O anteproxecto discutiuse na Comisión e, posteriormente foi discutido e aprobado polo Congreso dos Deputados. A continuación, procedeuse ao exame do texto do Congreso pola Comisión Constitucional do Senado, e o Pleno do mesmo órgano.
A discrepancia entre o texto aprobado polo Congreso e o aprobado polo Senado fixeron necesaria a intervención dunha Comisión Mixta Congreso-Senado, que elaborou un texto definitivo. Este foi votado e aprobado polas dúas Cámaras. Sometido a referendo, foi ratificado o día 6 de decembro de 1978 co 87% dos votos ao seu favor, sancionado o día 27 do mesmo mes polo Rei, e publicado no BOE o 29 de decembro (evitouse o día 28 por coincidir co día dos Santos Inocentes, tradicionalmente dedicado ás bromas). Desde entón, cada 6 de decembro é festa nacional en España, celebrándose o Día da Constitución.
Estrutura
A Constitución é a Norma Fundamental do Estado, á que están suxeitos os poderes públicos e os cidadáns. Toda disposición ou acto contrario á Constitución carece de validez e será convenientemente expulsado do ordenamento xurídico ou sancionado con arranxo ás normas sobre xustiza constitucional e outras disposicións constitucionais e legais.
Seguindo a liña das constitucións modernas, a Constitución Española de 1978 estrutúrase en dúas partes claramente diferenciadas en canto ao seu contido: a parte dogmática e a parte orgánica.
Parte dogmática
Nesta parte da norma xurídica faise unha declaración de principios que indican e recollen os valores imperantes na sociedade que a promulga. Na Constitución Española a parte dogmática está constituída polas seguintes partes:
Na parte dogmática aparecen os principais dereitos constitucionais dos cidadáns españois. Á súa vez, o Título preliminar contén os Principios constitucionais que determinan a configuración do Estado e os seus acenos de identidade.
Parte orgánica
Deséñase a estrutura do Estado regulando os órganos básicos que exercen os poderes estatais. O sistema español conserva o deseño tripartito de división de poderes de Montesquieu, entre Poder executivo, Poder lexislativo e Poder xudicial. Os apartados correspondentes na Constitución Española son os seguintes:
A Constitución finaliza coas 4 Disposicións Adicionais, 9 Transitorias, 1 Derrogatoria e 1 Final.
Preámbulo ou limiar
A redacción do limiar da Constitución era considerada un honor e unha habilidade literaria. A persoa elixida para este propósito foi Enrique Tierno Galván, a continuación móstrase o texto íntegro do limiar
Titulo I. Dos dereitos e deberes fundamentais
Recolleuse unha ampla declaración de dereitos individuais, sen restricións. Incluíronse dereitos xurídicos, políticos, sociais (dereito ao traballo, á vivenda, á educación, á sanidade) e económicos, tamén se apuntan os dereitos ecolóxicos.
O título estrutúrase en cinco capítulos, o segundo deles con tres seccións. O primeiro funciona como marco para todo o título, o segundo, xunto co terceiro enumera e xerarquiza os dereitos. O cuarto expón os mecanismos legais de defensa dese dereitos e o quinto fala da súa suspensión.
Comeza co artigo 10, que serve de limiar a todo o título. Este conta con dous parágrafos claramente diferenciados.
O primeiro é unha declaración xeral que afirma que o respecto pola dignidade humana é base de toda orde social.
O segundo aporta unha clave de lectura de todo o título: hai que interpretalo segundo a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e outros acordos ou tratados internacionais, por exemplo, Declaración dos Dereitos do Neno.
Capítulo II. Dereitos e liberdades
O capítulo comeza co artigo 14 que ten unha función similar ao artigo 10 para todo o título. Serve como limiar e marco dos dereitos que se van detallar a continuación. "Os españois son iguais ante la lei, sen que poda prevalecer discriminación algunha por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión o calquera outra condición ou circunstancia persoal ou social."
Sección 1ª. Dos dereitos fundamentais e das liberdades públicas
A sección primeira recolle os dereitos chave e que, polo tanto, van gozar de meirande protección. Case todos son dereitos xurídicos e políticos aínda que tamén imos atopar algúns sociais.
A estrutura dos artigo nos que se van enumerando os dereitos adoita ser a seguinte: o primeiro parágrafo proclama o dereito e os parágrafos seguintes concretan ou aplican ese dereito.
Capítulo III. Dos principios reitores da política social e económica
Co menor nivel de obrigatoriedade e, polo tanto, de protección recóllense unha serie de dereitos sociais e económicos.
Capítulo IV. Das garantías das liberdades e dereitos fundamentais
Este capítulo ocupa dous artigos, 53 e 54.
O artigo 53 establece dous niveis de defensa dos dereitos, segundo a importancia que a Constitución lles atribúe:
Para rematar, o artigo 54 establece a figura do Defensor do pobo. Designado polas Cortes para a defensa dos dereitos deste título, pode supervisar a actividade da Administración pública e ten que informar ás propias Cortes.
Capítulo V. Da suspensión dos dereitos e liberdades
O artigo 55, último artigo deste título, trata sobre as condicións e circunstancias en que poden suspenderse algúns dos dereito numerados en todo o título. O artigo e moi breve e apenas sinala os dereitos que poden ser suspendidos. Este artigo complétase co 116, no título dedicado ás relacións entre o Goberno e as Cortes, que establece procedementos e prazos para a súa declaración.
Estes artigos foron desenvolvidos pola Lei Orgánica 4/1981, de 1 de xuño.
Esta lei, consonte coa Constitución, establece tres castes de de suspensión de dereitos: estado de alarma, estado de excepción e estado de sitio.
Estado de alarma
O estado de alarma declárase co obxectivo de asegurar o restabelecemento da normalidade da vida cotiá ante perturbacións como catástrofes, crises sanitarias ou episodios de desabastecemento de produtos básicos.
Estado de excepción
Pódense suspender os dereitos recollidos nos artigos:
Estado de sitio
Suspéndense os mesmos dereitos que no estado de sitio, máis:
Até hoxe en día nunca se aplicaron nin os estados de excepción nin o de sitio. Só se aplicou o estado de alarma en dúas ocasións:
Título V: Do Goberno e da Administración
Cláusula de salvagarda, que evita que a situación de goberno interino se alongue sen límites, como pode suceder noutros países
Saki Shimizu
Saki Shimizu (清水 佐紀, しみず さき), nada en Toquio o 22 de novembro de 1991, é unha cantante xaponesa de J-Pop. A súa carreira comezou en 2002 cando superou a audición de Hello! Project Kids, un grupo de pop formado por nenas abarcado dentro do Hello! Project. Dende entón, continuou cantando nese grupo e pasou a formar parte doutro dous pequenos grupos compostos por membros do Hello! Project Kids, Berryz Kobo e ZYX.
Historia
En 2002, Shizumi superou a audición de Hello! Project Kids. Actualmente, é a capitá de Berryz Kobo. En 2008, Shizumi converteuse en membro da nova unidade do Hello! Project chamada High King.
Constitución española de 1978
O sistema político
A división de poderes (lexislativo, executivo e xudicial), idea fundamental no pensamento liberal, é o eixe do sistema político. Na base, a soberanía nacional permite a elección, por sufraxio universal (homes e mulleres maiores de 18 anos), dos representantes do pobo soberano nas Cortes. Exercen o poder lexislativo entre as dúas cámaras, o Congreso dos Deputados e o Senado, elixen o Presidente do Goberno e controlan a acción do poder executivo.
O poder xudicial recae nos xuíces, cargo ao que se accede mediante oposición pública, e no xurado popular, formado por cidadáns elixidos por sorteo en cada xuízo. O Tribunal Constitucional controla que as leis e as actuacións da administración pública se axusten á Carta Magna.
As autonomías
miniatura|Monumento á Constitución en [[Campolongo, Pontevedra|Campolongo (Pontevedra), co texto do preámbulo.]] A Constitución de 1978 rompe unha tradición centralista iniciada en 1700 por Filipe V. Como intento de solución para o problema rexional e as reivindicacións dos grupos nacionalistas vasco e catalán, sen esquecer as minorías nacionalistas galegas, valencianas, canarias e andaluzas, créase un novo modelo de Estado descentralizado, no cal cada rexión convértese nunha comunidade autónoma con autogoberno, parlamento autonómico, tribunais de ámbito rexional e un Estatuto de autonomía, que establece o modelo e as competencias que pode asumir.