cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Océano Ártico
Clima
A temperatura da superficie do océano Ártico é practicamente constante, próxima do punto de conxelación da auga do mar, pouco superior aos 0 °C. No inverno o mar exerce unha influencia moderadora, aínda que estea cuberto por xeo, polo que no Ártico nunca se verifican os extremos de temperatura que teñen lugar na Antártida.
O océano ten unha boa parte de zona sólida, con numerosos icebergs.
Bioloxía
Cheo de xeo e neve, só sobreviven algunhas algas, liques, briófitas e fungos. Entre os animais encóntranse o oso polar, focas, leóns mariños, raposo ártico, lebre ártica, krill e algúns peixes e baleas.
Desxeo
O desxeo do Ártico é principalmente causado polo efecto invernadoiro e o quecemento global, que provocan o desxeo rápido de vastas reservas de auga doce.
En setembro de 2007 o ENVISAT, satélite da ESA, rexistrou o maior desxeo do océano Ártico, abrindo á navegación a Paso do Noroeste.
Fonte Paredes, Ons, Brión
Fonte Paredes é un lugar da parroquia de Ons no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 60 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 30 eran mulleres.
Patrimonio
Nesta aldea está a igrexa parroquial de Santa María de Ons, de finais do século XVIII. Ten unha soa nave rectángular e dúas ábsidas laterais. O pórtico ocupa gran parte da fachada e está coroado por unha imaxe da Virxe cuberta por un arco de medio punto. Por riba dunha arquitrabe xadrezada está o friso decorado con motivos xeométricos (un triángulo equilátero que representa á Santa Trindade do que parten raios en todas as direccións). Remata a fachada un sinxelo campanario. No interior do templo destaca o retablo en pedra, realizado polo escultor Antonio Fabeiro en 1789. Representa á Virxe María rodeada por anxos que a levan cara o Ceo baixo un arco sostido por dous pares de columnas. Recuperado en 2007 por iniciativa dos veciños, a restauración sacou á luz as pinturas orixinais de 1827.
Ask for It
Ask for It é o primeiro EP da banda de rock alternativo estadounidense Hole, editado o 8 de setembro de 1995. O EP ten temas gravados en tres sesións distintas: o 19 de novembro de 1991 con John Peel; en marzo de 1992 para un álbum tributo a Wipers; e unha actuación en directo no Whisky A Go Go en West Hollywood o 11 de febreiro de 1992.
Distrito Buvuma
Buvuma District é un distrito da Rexión Central de Uganda. Corresponde ao arquipélago das Illas Buvuma do Lago Vitoria. A súa sede atópase en Kitamilo. A súa poboación foi estimada no censo do 2002 en 42.500 habitantes. Limita co Distrito Jinja polo norte, co Distrito Mayuge polo leste, coa República de Tanzania polo sur e co Distrito Buikwe polo oeste e noroeste.
Componse de 52 illas esparexidas polo norte do Lago Vitoria. A illa maior é a denominada Buvuma, que lle dá nome ao distrito, que se creou no ano 2010. Administrativamente o distrito subdivídese en catro subcondados:
Lista de concellos de Teruel
Concellos da provincia de Teruel:
miniatura|550px|Mapa dos concellos de Teruel
Hearts No Static
Hearts No Static é unha banda de post-rock instrumental sueca procedente de Estocolmo formada no ano 2009 por John Roger Olsson, Otto Johansson e Jens Petterson. Mikko Singh uniuse ao grupo en 2012 despois da marcha de Petterson. Hearts No Static levan editados dous álbums de estudio e un EP.
A asasina
A asasina (en Point of No Return e tamén coñecido como The Assassin) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por John Badham e protagonizado por Bridget Fonda e Gabriel Byrne. É un remake do filme de Luc Besson Nikita.
Trieiro, Abade, Moeche
Trieiro é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 50 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 30 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 54 habitantes.
Linguas tocarias
A lingua tocaria ou o conxunto de linguas coñecidos como tocario, é a rama máis descoñecida dos idiomas do grupo indoeuropeo. Formado por dous idiomas, tocario A (turfanio, arsi ou tocario oriental) e tocario B (cucheano ou tocario occidental). Estas linguas faláronse aproximadamente entre os séculos VI e século IX, antes de que se extinguisen ao se asimilaren os seus falantes coas tribos uigures.
Castelo de San Sebastián
O nome de Castelo de San Sebastián é o nome de varios edificios civís, catalogados como castelos, fortalezas ou fortes.
Linguas tocarias
Ambas linguas faláronse na Conca do Tarim en Asia Central, no que na actualidade é a provincia chinesa de Xinjiang. O nome vén dos tocarios (en grego: Τόχαροι, "tokharoi") dos historiadores gregos (Tolomeo VI, 11, 6). Estes identifícanse en ocasións cos yuezhi e os cuxanos, e a estremeira Tocaristán normalmente fai referencia á Bactria do primeiro milenio. Un texto túrquico refírese á lingua turfania (tocario A) como twqry. A súa interpretación é difícil, pero F. W. K. Müller asociouna co nome dos tokharoi de Bactria.
Fonética
Foneticamente, o tocario é unha lingua centum (pronunciado /'kentum/) da familia indoeuropea, caracterizada pola fusión das consoantes palato-velares coas velares (*k, *g, *gh), o que se adoita asociar cos idiomas indoeuropeos falados na zona europea (linguas itálicas, linguas celtas, linguas xermánicas, grego...). Neste sentido parece que o Tocario está illado dentro da zona das linguas do grupo "satem".
Consoantes
Nótese que os valores consonánticos anteditos están baseados normalmente na escrita dos préstamos do sánscrito e do prácrito. Sospéitase por exemplo do valor retroflexo para /ʂ/ nos derivados do /s/ palatalizado. Probablemente é a pouco frecuente sibilante /ʃ/ (como a do galego <x>), oposta á frecuente sibilante /ɕ/ (como o grafema Pinyin do mandarín <x>).
Morfoloxía
O tocario reelaborou completamente o sistema flexivo nominal do protoindoeuropeo. Os únicos casos herdados da lingua común son nominativo, xenitivo, e acusativo; en tocario o antigo acusativo é coñecido como o caso oblicuo. Ademais destes tres casos, porén, cada lingua tocaria ten seis casos formados pola adición dun sufixo invariábel ao caso oblicuo. Por exemplo, a palabra do tocario A käṣṣi "mestre" declínase do seguinte xeito:
Sistema de escritura
Existen documentos en tocario na forma de fragmentos de manuscritos, a maioría do século VII e do século VIII (con algunhas excepcións anteriores), escritos sobre follas de palmeira, táboas de madeira e papel chinés, preservados grazas ao clima extremadamente seco da Cunca do Tarim. Atopáronse mostras da lingua en Cucha (Kucha) e Caraxahar (Carashahr), incluíndo moitas inscricións murais.
miniatura|350px|Placa de madeira con inscricións en tocario. [[Cucha, China, século V-VIII. Museo nacional de Tokio.]] Os tocarios A e B non eran mutuamente intelixíbeis. Propiamente falando, baseándose na interpretación de twqry como relacionado con tokharoi, só ao tocario A lle poderíamos chamar Tocario mentres que o tocario B debería ser chamado cucheano (o seu nome nativo podería haber sido kuśiññe), pero posto que as súas gramáticas se adoitan tratar xuntas nos libros especializados, os termos A e B resultan de utilidade. A lingua común, proto-tocario, debeu preceder en varios séculos a estas dúas linguas, sendo probabelmente do primeiro milenio antes de Cristo.
O alfabeto que usaron os tocarios deriva do alfabeto silábico brahmi do norte da India, denominado Brahmi inclinado. Pronto descubriuse que unha gran proporción dos manuscritos eran traducións de coñecidas obras budistas en sánscrito, mesmo algunhas delas están en textos bilingües, o que facilitou o descifrado do idioma. Ademais de textos relixiosos budistas e maniqueos, tamén apareceu correspondencia entre mosteiros así como textos sobre a súa contabilidade, documentos comerciais, permisos de caravanas, textos máxicos e medicinais e mesmo un poema de amor. Moitos tocarios abrazaron a dualidade maniquea ou o budismo.
Importancia cultural
A existencia dos idiomas tocarios e o seu alfabeto descoñecíase completamente ata que uns descubrimentos casuais a principios do século XX deron algo de luz aos fragmentos de manuscritos nun, entón, alfabeto descoñecido que resultou que pertencían a unha rama descoñecida da familia indoeuropea.
O descubrimento do tocario alterou algunhas das teorías sobre as relacións entre as linguas indoeuropeas e deu novo pulo aos estudos lingüísticos. As linguas tocarias son unha grande excepción xeográfica no patrón habitual de distribución das ramas indoeuropeas, sendo a única que se expandiu para o leste a partir do punto de orixe teórico inicial das linguas indoeuropeas.
O tocario probabelmente desapareceu despois do ano 840, cando os uigures foron expulsados de Mongolia polos kirguiz e se estableceron na cunca do Tarim. Esta teoría vén avalada polo descubrimento de traducións de textos tocarios ao uigur. Durante o goberno uigur, os dous pobos mesturáronse para dar como resultado unha considerábel proporción da poboación actual de Xinjiang.
¹ = Cognado, con significado cambiado ² = Palabra en galego con significado aproximado
Clásica de San Sebastián 2016
A 36ª edición da Clásica de San Sebastián disputouse o 30 de xullo de 2016 nun percorrido que discorreu íntegro polo interior da provincia de Guipuzkoa con saída e meta no centro da cidade de Donostia. Esta foi a vixésima proba do UCI WorldTour 2016.
O gañador foi o neerlandés Bauke Mollema, que venceu logo de escaparse no comezo do descenso do último porto a 8 km de meta, o Murgil Tontorra. No segundo caixón do podio, finalizou o francés Tony Gallopin que lle gañou no sprint a Alejandro Valverde que quedou terceiro. Ademais, Moreno Moser gañou os premios secundarios da montaña e dos sprints e Lotto-Soudal o dos equipos.
Percorrido
A carreira disputouse sobre un percorrido de 220,2 quilómetros que contou cun total de 6 portos de montaña, 3 de 2ª categoría e 3 de 1ª.
Equipos
Na proba participaron 20 equipos ciclistas diferentes: os 18 do UCI WorldTour (de participación obrigatoria) e 2 equipos invitados de categoría Profesional Continental.
Puntos UCI WorldTour
Bauke Mollema logrou 80 puntos, Tony Gallopin 60, Alejandro Valverde 50, Joaquim Rodríguez 40, Greg Van Avermaet 30, Gianluca Brambilla 22, Simon Yates 14, Tom Slagter 10, Nicolas Roche 6 e Dries Devenyns 2.
Puntos UCI World Ranking
Bauke Mollema logrou 400 puntos, Tony Gallopin 320, Alejandro Valverde 260, Joaquim Rodríguez 220, Greg Van Avermaet 180, Gianluca Brambilla 140, Simon Yates 120, Tom Slagter 100, Nicolas Roche 80 e Dries Devenyns 68.
Antonio Soto Canalejo
Antonio Soto Canalejo, coñecido como El gallego Soto ou Líder da Patagonia rebelde, nado en Ferrol o 8 de outubro de 1897 e finado en Punta Arenas, Chile, o 11 de maio de 1963, foi un dos principais dirixentes anarcosindicalistas nas folgas rurais na Patagonia arxentina en 1921.
Traxectoria
Fillo de Antonio Soto e Concepción Canalejo. Chegou a Buenos Aires cando tiña 13 anos. Orfo de pai comezou xunto co seu irmán Francisco unha vida de miserias e privacións na Arxentina. Antonio puido asistir moi pouco á escola primaria. Fixo dos máis diversos oficios sufrindo privacións, explotación e castigos. Desde raparigo foi atraído polas ideas anarquistas na súa vertente sindicalista. En 1914 xa con 17 anos Soto negase a ingresar na milicia española para ir combater a Marrocos. En 1919 embarcouse coa compañía teatral Serrano-Mendoza, que facía o percorrido dos portos patagónicos arxentinos e continuaba o seu periplo por Punta Arenas, Puerto Natales, Puerto Montt etcétera.
O 24 de maio de 1920 é elixido secretario xeral da Sociedade Obreira de Gallegos. En xullo dese ano a Sociedade Obreira, de acordo con todos os sindicatos das outras cidades santacruceñas, declara a folga do persoal de hoteis de todo o territorio e do persoal de praia dos portos. Piden melloras salariais. No sector de praia pérdese a folga; en cambio, o gremio de mozos, peóns e cociñeiros de hoteis, continúan.
Actuación na primeira folga patagónica
A situación ao comezar o ano 1921, era a seguinte: o paro en Río Gallegos e Puerto Deseado era total, ademais declarouse o boicot a tres comercios. O 16 de xaneiro o mariño Malerba, baixo as ordes do gobernador Edelmiro Correa Falcón inicia a represión dos folguistas. É detido o asesor da Sociedade Obreira, José María Borrero, e outros integrantes da organización, pero Antonio Soto non puido ser apresado.
Antonio Soto viaxa clandestinamente a Buenos Aires, saíndo no vapor “Asturiano” oculto polos obreiros de máquinas, para presentar a situación no congreso sindicalista. O xornal Organización Obrera, órgano da FORA sindicalista, no seu número do 29 de xaneiro, dá conta da súa chegada. Soto participará no congreso nacional como delegado dos afiliados da Sociedade Obreira de Río Gallegos. Soto aproveita o congreso para buscar apoio e solidariedade para o conflito de Santa Cruz. O congreso obreiro, con representacións de todo o país, realizouse na Plata desde o 29 de xaneiro ata o 5 de febreiro de 1921. Soto intervén no congreso facendo unha profunda crítica pola falta de solidariedade do consello federal co movemento obreiro na Patagonia.
O goberno radical de Hipólito Yrigoyen, aliado dos estancieros, envía ao exército cara á Patagonia ao mando do tenente coronel Héctor Benigno Varela para avaliar a situación que se estaba vivindo. Este ao chegar e avaliar antecedentes, finaliza informando que os responsables de todo eran os estancieros, pola explotación á que sometían aos traballadores rurais e que a patronal debía humanizar o trato, obrigando a ambas as partes a depor as armas e aos estancieros a cumprir coas demandas. Ao culminar a súa xestión, Varela regresa a Bos Aires.
Actuación na segunda folga patagónica
Os estancieros negáronse á cumprir co convenio, continuando cos despedimentos, retendo os soldos atrasados e sen mellorar as condicións laborables. Antonio Soto lidera á Sociedade obreira á folga por tempo indeterminado. O 25 de marzo de 1921 prodúcese un paro xeral no frigorífico. As xestións dos estancieros e o gobernador saínte Correa Falcón fronte ao goberno radical, dan por resultado o retorno do tenente coronel Varela a Santa Cruz, que iniciará unha cruel represión fusilando no acto aos folguistas. miniatura|esquerda|200px|Soto coa súa filla Isabel O 15 de setembro Soto e os seus compañeiros parten rumbo ás estancias da cordilleira nun longo periplo con automóbiles e cabalos. O 31 de outubro, Soto incorporara ao movemento aos obreiros rurais das estancias “Buitreras”, “Alquinta”, “Rincón de los Morros”, “Glencross”, “La Esperanza” e “Bella Vista”, logrando sublevar á rexión do suroeste do territorio santacruceño. O movemento era completamente pacífico, requisando as armas e tomando os alimentos para a campaña, sobre os que outorgaban vales para a posterior devolución, e ocasionalmente tomando como reféns aos propietarios ou administradores. O 5 de novembro todas as estancias do sur de Santa Cruz están paralizadas. Os obreiros dominan os camiños, desprazándose en columnas de 60, 100 e 200 homes que marchan coa bandeira vermella e negra. Soto atópase en Punta Alta cos militantes Graña, Sambucetti e Mongilnitzky. Alí resolven que mentres Soto continúe dirixindo o movemento no campo, os tres restantes deben intentar entrar en Río Gallegos para substituír os dirixentes presos e ter un punto de apoio na cidade. Os tres anarquistas ao arribar a Río Gallegos son golpeados e apresados pola policía.
Mentres tanto as columnas obreiras de Pintos, Ramón Outerelo e Albino Argüelles foran atacadas polas tropas do tenente coronel Hugo Varela, ocasionándolles decenas de baixas. O movemento quedara dividido en dous: a columna Antonio Soto e a columna José Font, máis coñecido como “Facón Grande”. Ata principios de decembro Soto dominaba toda a zona sur do Lago Argentino e do Lago Viedma, e o seu continxente chegou a ser o máis numeroso alcanzando preto de 600 obreiros, tomando como base de operacións a estancia “La Anita”.
O exército estaba nas proximidades no 7 de decembro e o dirixente decide chamar a unha asemblea. O obreiro chileno Juan Farina propón a rendición e a gran maioría dos peóns rurais apoian a súa moción. Soto argumenta que era necesario continuar coa folga, pero finalmente acorda enviar a dous homes con bandeira branca a parlamentar coas tropas do exército para pedir condicións e garantías, ademais do cumprimento das cláusulas do convenio do ano pasado. Os militares fusilan aos dous enviados de inmediato.
Os militares chegan ata a estancia “La Anita” e esixen a rendición incondicional a todos os folguistas. Os dirixentes piden prazo dunha hora e reúnense en asemblea. Soto dá un dramático discurso que será desoído pola maioría dos folguistas, que deciden entregarse e terminar coa folga. As tropas de Varela fusilarán a un bo número destes folguistas. Soto e doce homes foxen dacabalo cara a Chile atravesando a cordilleira dos Andes. Nunca será atrapado polas autoridades.
Vida en Chile
Soto foi perseguido polos militares arxentinos e os carabineros chilenos durante cinco días, pero logrou refuxiarse en Puerto Natales e embarcarse nunha goleta que o levará a Punta Arenas, sendo refuxiado pola Federación Obreira Magallánica. Fronte á posibilidade de ser denunciado, foxe oculto en barco a Valparaíso, seguindo rumbo a Iquique no norte chileno, onde traballou como obreiro nas salitreiras. As duras condicións do traballo afectáronlle a saúde e regresou a Valparaíso.
Instalouse en Punta Arenas e rexentou un pequeno hotel, punto de reunión de libertarios, intelectuais e librepensadores. Soto fundou en Punta Arenas o Centro Republicano Español, o Centro Galego e a filial da Cruz Vermella. En Puerto Natales inaugurou un cine ao que chamou "Libertad". O 11 de maio de 1963 morreu en Punta Arenas aos 65 anos de idade. Os seus restos foron acompañados por un nutrido cortexo fúnebre, integrado por libertarios, republicanos e unha columna de estudantes (Soto inspirara a primeira folga estudantil en Punta Arenas polo aumento do salario dos docentes). No seu lugar de nacemento, no Ferrol, unha rúa leva o seu nome.
Avex trax
avex trax (エイベックス トラックス) é o selo principal da Compañía avex. Inaugurado en 1990, esta discográfica é coñecida como unha das máis grandes de todo o Xapón.
Valdixe, Abade, Moeche
Valdixe é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Tanba
Tanba (丹波市, たんばし, Tanba-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situado ao norte da rexión de Kinki e ao nordeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Tanba. Ten 493,28 km² de superficie e unha poboación de 68.302 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 138 hab./km².
Mosaico fluído
O modelo de mosaico fluído é o modelo da estrutura da membrana celular aceptado actualmente proposto en 1972 por S. J. Singer e Garth Nicolson. Elaborouse facendo estudos de microscopía electrónica, estudos de interaccións hidrófilas e dos enlaces non covalentes (pontes de hidróxeno), e aproveitando o desenvolvemento de técnicas como a criofractura e o contraste negativo. O modelo substituíu ao de Davson e Danielli, que se revelou insatisfactorio. O modelo presenta a membrana plasmática como unha estrutura dinámica formada por unha bicapa lipídica próxima ao seu punto de fusión na que están inseridas proteínas e na cal os seus compoñentes poden moverse na bicapa. centro|miniatura|700 px|Esquema da membrana celular baseado no modelo de mosaico fluído.
Tanba
O concello de Tanba limita cos concellos de Asago, Taka, Nishiwaki, Sasayama (da prefectura de Hyōgo); e Fukuchiyama (da prefectura de Quioto).
Mosaico fluído
O modelo precedente: modelo de Davson e Danielli
miniatura|dereita|Modelo de Davson e Danielli anterior ao de mosaico fluído. miniatura|dereita|Modelo de Singer e Nicolson. O modelo de Davson e Danielli era o máis aceptado ata a década de 1970 na que foi substituído polo de Singer e Nicolson. O modelo de Davson e Danielli parecía apoiado polos estudos iniciais de microscopía electrónica, na que a membrana parecía ter tres bandas: dúas escuras e unha clara central. O modelo hipotizaba unha estrutura da membrana en tres capas. As dúas capas externas serían proteicas e monomoleculares, e a interna estaría formada polos lípidos, que á súa vez formarían dous estratos lipídicos, coas colas hidrófobas no interior e as cabezas polares mirando á capa proteica externa. As proteínas cubrirían tamén os poros da membrana, que interromperían esta en diversos puntos. As propiedades da membrana como barreira estarían explicadas polas repulsións electrostáticas exercidas pola capa proteica (idea incorrecta). Este modelo é incompatible cos principios da termodinámica debido a que os grupos apolares dos aminoácidos das proteínas das capas externas estarían expostos á auga, mentres que os apolares estarían en contacto coa auga, o que faría a estrutura moi inestable.
Tanba
Historia
A cidade de Tanba foi fundada pola fusión de 6 concellos de vila do distrito de Hikami (Hikami, Kaibara, Aogaki, Kasuga, Sannan e Ichijima) no ano 2004.
Vileña
Vileña é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 34 habitantes (INE 2012).
Mosaico fluído
O modelo precedente: modelo de Davson e Danielli
Os primeiros traballos de microscopía electrónica da membrana foron interpretados como que as capas escuras aos electróns externas eran as capas proteicas, e a capa central clara eran os lípidos, pero despois, os traballos de J. D. Robertson e a súa teoría da "unidade de membrana" suxerían a idea de que todas as membranas estaban formadas por dúas capas lipídicas coas cabezas polares no exterior (bandas escuras da microscopía) e as partes hidrófobas no centro (banda clara). A fluidez foi establecida posteriormente con experimentos como os de Mueller e Rudin con bicapas lipídicas artificiais, e os Frye e Edidin con células híbridas, e, finalmente, co modelo de Singer e Nicolson, que explicaba a fluidez, formación de canles, interaccións das proteínas e outras características das membranas.
James Cameron
James Francis Cameron, nado o 16 de agosto de 1954 en Chippawa, Ontario é un director de cine, produtor e guionista canadense. O seu traballo como gionista e director inclúe filmes como Piraña II (1981), Terminator (1984), Aliens (1986), The Abyss (1989), Terminator 2: O xuízo final (1991), True Lies (1994), Titanic (1997) e Avatar (2009).
Mosaico fluído
Modelo do mosaico fluído
dereita|miniatura|350px|Modelo que ilustra o constante movemento dos fosfolípidos nunha [[bicapa lipídica fluída.]]
De acordo co modelo de mosaico fluído as membranas biolóxicas poden considerarse como un “fluído de dúas dimensións” que “disolve” as proteínas de membrana hidrofóbicas e onde todos os lípidos e proteínas poden moverse por difusión con máis ou menos liberdade.
A fluidez das membranas está facilitada polo ácido graxo insaturado que teñen os fosfolípidos na súa cola, xa que os insaturados teñen un menor punto de fusión cós saturados. Tamén dan máis fluidez os ácidos graxos de cadea curta cós de cadea longa, porque forman menos enlaces de Van der Waals coas moléculas veciñas, polo que están máis libres. A presenza de colesterol tamén rebaixa o punto de fusión e impide que a membrana cristalice a temperaturas baixas, modula a forza mecánica das membranas, a permeabilidade e as interaccións bioquímicas. De todos os xeitos, hoxe sabemos que a membrana pode adoptar a temperaturas baixas unha fase de xel semisólida, mentres que tende a estar líquida a temperaturas máis altas. Aínda que Singer e Nicolson supoñían que os compoñentes da membrana se distribuían homoxeneamente, hoxe sabemos que isto non é así, polo que a unha mesma temperatura pode haber zonas da membrana máis fluídas ca outras, xa que a composición non é uniforme. Na fase líquida é na que os fosfolípidos poden moverse con gran liberdade, e un fosfolípido pode intercambiar a posición coa súa veciña millóns de veces por segundo. Os lípidos tamén poden ser levados dunha capa a outra da bicapa por proteínas como as flipases, flopases e scramblases.
Obsérvanse os seguintes movementos nos lípidos de membrana:
As proteínas da membrana poden ocupar unha das capas ou atravesalas totalmente (proteínas transmembrana), ou tamén poden ser superficiiais e estar unidas a outros elementos da membrana por medio de enlaces non covalentes. A cantidade de proteínas varía dunha membrana a outra. As membranas mitocondriais ou de retículo sarcoplasmáticas teñen un alto contido proteico de ata un 75% en peso, entanto que as membranas da vaíña de mielina dos axóns das neuronas teñen un contido compensado de proteínas e lípidos. Como a maioría das proteínas son de maior tamaño ca o grosor da membrana, sobresaen por un lado da membrana ou polos dous. Igual cós lípidos, as proteínas tamén poden moverse, pero de forma máis lenta, difundindo lateralmente, de maneira que as membranas biolóxicas presentan unha superficie continuamente cambiante, e por iso se fala de mosaico fluído. Esta dinámica das membranas permite reaccións rápidas ante impulsos externos. A barreira enerxética para que as proteínas pasen dunha capa da membrana á outra é elevada (igual que para os glicoípidos). Só as proteínas especializadas na traslocación de substancias poden efectuar un “salto” entre as dúas capas da membrana, para levar a súa carga molecular dun lado a outro da membrana; o mellor exemplo son as flipases. A mobilidade das proteínas pode estar restrinxida polos seus enlaces con outras proteína e lípidos ou con elementos do citoesqueleto, matriz extracelular ou outras células. miniatura|dereita|500 px|Experimento de hibridación de Frye e Edidin. Pouco despois da hibridación as proteínas están distribuídas homoxeneamente.
O movemento de proteínas na membrana e, por tanto, a fluidez da membrana foi demostrada de forma inequívoca por un experimento de Edidin e Frye (1970), no cal se hibridou (fusionou) unha célula humana e outra de rato, cada unha coas súas proteínas de membrana características, formando unha soa célula. Ao inicio do experimento todas as proteínas de membrana humanas estaban do lado onde se situaba a célula humana fusionada, e as de rato no outro lado, pero tan só 40 minutos despois todas as proteínas estaban distribuídas uniformemente por toda a membrana da célula híbrida, o cal quere dicir que se moveron.
Hoxe sabemos que esta idea dunha gran fluidez na membrana non se pode aplicar á totalidade da membrana, porque as membranas plasmáticas conteñen diferentes estruturas ou dominios menos fluídos, que poden ser clasificados en catro tipos:
Aínda que ao modelo de mosaico fluído se lle fixeron algunhas matizacións desde 1972, as liñas xerais de dito modelo considéranse de acordo cos principios da termodinámica, e foron confirmados con técnicas sofisticadas, como a difracción de raios X e a microscopía electrónica con criofractura, técnica na cal o plano de fractura da mostra conxelada percorre o centro da dobre capa lipídica, que representa o punto de menor resistencia. A técnica de criofractura permite tamén unha análise particularizada da distribución das proteínas de membrana, que aparecen como avultamentos ou depresións.
Lista de personalidades galegas en selos do mundo
Esta é unha lista de mulleres e homes galegos que apareceron nos selos de correos do mundo desde 1926 até xuño de 2013, sendo un total de 44 personalidades (39 homes e 5 mulleres). Inclúese na lista o ano e o país nos que apareceron.
Nesta lista aparecen persoas que naceran no territorio do Condado Portucalense antes do ano 1128, data na que Afonso Henriques independiza o condado de Portugal do Reino de Galiza. Xunto aos seus nomes levan as iniciais [CP] (Condado Portucalense).
A
miniatura|100px|Amancio Amaro.
F
miniatura|100px|Gregorio Fernández.
I
miniatura|100px|Pablo Iglesias.
S
miniatura|100px|Luís Suárez.
Luis Salvador Martínez
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Real Zaragoza, xogando no Deportivo Aragón filial do club maño co que case acada o ascenso a Segunda División na tempada 1987/88. Debutou co primeiro equipo na tempada 1988/89, o equipo rematou o curso na 5ª posición, clasificándose para a Copa da UEFA. Porén a tempada seguinte volveu competir co filial. Na tempada 1990/91 alternou o filial co primeiro equipo, case acadando o ascenso co primeiro e sálvandose do descenso co segundo.
Finalmente marchou cedido ao Celta de Vigo ao non ter continuidade en Zaragoza. Tras unha boa tempada o Celta consegue a carta de liberdade no Zaragoza e ficha en propiedade polo Celta. Ademais da liga de 1993/94 o Celta xogou a final da Copa do Rei, que perdeu precisamente ante o Real Zaragoza o 20 de abril de 1994.
No ano 1999 retirouse do fútbol en activo, pasando ao pouco tempo a ser o Director Deportivo do Porriño Industrial.
Na tempada 2004/05 incorporouse ao organigrama das categorías inferiores do Celta de Vigo.
La Razón (Venezuela)
La Razón é un xornal venezolano fundado o 15 de xaneiro de 1995 polo periodista e avogado Pablo López Ulacio.
Está dispoñible en papel os domingos en toda Venezuela. Nel escriben xornalistas e intelectuais de todas as tendencias políticas. Ten un formato tradicional e está orientado cara a política e a economía, baixo unha orientación de centro esquerda.
O actual Presidente de Venezuela, Hugo Chávez, foi columnista deste periódico desde 1996 até 1998, cando ganou a presidencia, mais La Razón leva mantendo unha posición crítica contra o seu goberno, que lle valeu varios xuízos, allanamentos e o propio exilio do seu director, quen desde o ano 2000 vive en Costa Rica.
Arte minoica
Arquitectura
dereita|miniatura|Ruínas de Festo. Unha das achegas máis notábeis dos minoicos a arquitectura é súa columna exclusiva, que era maior no cume que na base. As columnas estaban feitas de madeira e eran xeralmente pintadas de vermello. Estaban montadas nunha base de pedra sinxela e cubertas cunha almofada, unha peza redonda en xeito de capitel. Durante o Minoico Medio os minoicos desenvolveron técnicas arquitectónicas revolucionarias como o uso de cantarías cortadas e a perforación de encaixes no cume de bloques de cantarías para a fixación de grandes vigas horizontais.
Debido a mitoloxía, moitos estudosos por anos loitaron para descubrir a localización do famoso labirinto do minotauro. Como Evans apuntou en súas primeiras impresións, Cnossos debería ser considerado como o labirinto, mentres que recentes investigacións apuntan a caverna de Escoteino, a 12 km de Cnossos, como o real labirinto. Usada para a someter os mozos a probas iniciativas, as súas galerías subterráneas descenden até 55 metros de profundidade dispóndose en 4 niveis con rutura de niveis e zonas sen saída; polo percorrido hai bloques calcarios esculpidos que representan cabezas monstrosas. No fin do circuíto hai un altar de pedra. Alén diso, segundo algúns autores, o nome "labirinto" (labýrinthos), por aproximación etimolóxica coa palabra labrys (machado dobre), apuntaría para a seguinte interpretación: labýrinthos ó contrario da súa interpretación literal podería ser encarado como "palacio do labrys".
Frescos
esquerda|miniatura|[[Fresco mostrando un macaco.]] Todos os frescos minoicos coñecidos son datados do período neopalacial. Foron atopados en Festo, Mália, Hagia Triada, Amnisos, Tílissos, e principalmente Cnossos, así como en Akrotiri, Agia Irini e Filácopi. Entre as representacións artísticas están procesións relixiosas, animais mariños (golfiños, peixes, polbos), terrestres (león, gato, macaco) e voadores (paxaros), flores e outras representacións botánicas, escenas de puxilismo e outras modalidades de loita, taurocatapsia (saltos sobre touros), seres mitolóxicos (grifóns) e deuses, persoas da sociedade, liteiras, etc. Os rostros dos homes eran pintados con vermello, mentres os das mulleres eran pintados de branco.
Televisión dixital terrestre
miniatura|250px|Sistemas de TDT por países Televisión dixital terrestre (TDT) é a transmisión de imaxes en movemento e o son asociado mediante un sinal dixital a través dunha rede de repetidores terrestres, fronte á televisión tradicional que transmite a imaxe e o son mediante modulación analóxica.
As emisións de televisión dixitais contan con numerosas e importantes vantaxes fronte ás emisións en analóxico. A calidade das imaxes é comparábel á dun DVD, e o sinal é moito máis inmune a interferencias que a analóxica (factor especialmente importante en áreas urbanas). A tecnoloxía dixital permite un maior número de emisoras no mesmo espazo radioeléctrico, pois pódense transmitir entre tres e cinco programas por cada canal UHF. Ademais, grazas ao deseño da rede de distribución de sinal é posíbel usar todos os canais da banda, sen necesidade de deixar canais de garda para reducir as interferencias. Finalmente, ao se tratar de transmisións de información dixital, é posíbel unha gran flexibilidade nos contidos emitidos, de maneira que se pode mesturar un número arbitrario de canais de vídeo, son e datos nun único sinal.
Imaxe e son
A imaxe, son e datos asociados a unha emisión de televisión codifícanse dixitalmente nun formato practicamente idéntico ao MPEG-2 usado nos DVD. A calidade de imaxe e son transmitidos é directamente proporcional á velocidade binaria en que se codifica cada un dos fluxos. Non obstante, no dispositivo receptor do usuario a calidade pode verse degradada polas interferencias no sinal transmitido, que na televisión analóxica tradúcense en neve, ruído na imaxe, dobres imaxes, cores deficientes e son de baixa calidade.
Na TDT o fluxo binario resultante de codificar a imaxe, o son e os datos do programa transmítese mediante unha modulación de espectro dixital chamada COFDM (Coded Orthogonal Frequency Division Multiplexing), que divide o fluxo de datos binarios en milleiros de sub-fluxos (en España, debido ao uso de COFDM 8k, máis de 6500) de moita menor velocidade. Deste xeito, existen uns 6500 sinais binarios de datos a moi baixa velocidade (é dicir, elevada duración de bit) superpostos nunha forma de onda moito máis abrupta que a dunha modulación dixital.
Desta maneira os posíbeis rebotes da sinal nos obstáculos do contorno fan que os sinais se superpoñan de maneira aditiva entre si (é dicir, que aumenten a potencia e relación sinal a ruído) sempre que o sinal rebotado chegue durante o tempo de símbolo, que para cada sub-portadora é relativamente elevado, en torno ás decenas de milisegundos. Desta maneira, e nos contornos habituais, as interferencias non degradan senón que melloran a potencia e relación sinal-ruído do sinal recibido.
Ademais a codificación dispón de mecanismos para a detección e corrección de erros que melloran a taxa de erro de bit nos sinais recibidos en contornos especialmente desfavorábeis. En calquera caso, a información transportada polo sinal é un fluxo dixital MPEG-2, cunha calidade de imaxe e son idénticas ás transmitidas, salvo casos de pobre nivel de sinal ou contornos radioeléctricos especialmente ruidosos. A experiencia práctica di que as emisións de TDT vense exactamente como se transmitiron, ou non se ven en absoluto, se ben unha recepción óptima acostuma precisar menor potencia de sinal que unha transmisión analóxica de calidade normal.
Programas de televisión
A tecnoloxía de televisión analóxica actual só permite a transmisión dun único programa de televisión por cada canal UHF de 8 MHz de amplitude. Ademais os canais adxacentes ao que ten lugar unha emisión han de estar libres para evitar as interferencias mutuas entre os sinais, que prexudicarían a calidade do sinal recibido. Desta maneira existen complexos deseños de canais usados e libres en cada rexión, provincia ou incluso área para minimizar as interferencias, aínda que tamén se limitan o número de emisións simultáneas.
A maior capacidade de canais conséguese en TDT mediante dúas melloras. Por unha banda, a modulación dixital COFDM descrita na sección anterior xera formas de onda moito máis cadradas que as analóxicas, minimizando o sinal dun canal que chega aos adxacentes. Ademais, pódense variar certos parámetros de COFDM como o intervalo de garda para se asegurar de reducir as interferencias entre canais ao mínimo. Debido a todo o anterior é posíbel facer uso de máis canais UHF que no caso das transmisións analóxicas, e ademais con esta tecnoloxía é posíbel o despregamento de redes SFN (Single Frequency Network), ou redes de ámbito nacional onde se usa sempre a mesma frecuencia para uns determinados programas.
En segundo lugar, a codificación dixital dos programas permite que no ancho de banda dispoñíbel nun só canal UHF (uns 20 Mbps na actual configuración de TDT en España) se poidan transmitir varios programas con calidade dixital similar á dun DVD. O número de programas simultáneos depende da calidade de imaxe e son desexadas, se ben na actualidade é de cinco programas (o cal dá unha boa calidade en imaxes con movementos lentos, aínda que en escenas de máis acción pódense apreciar facilmente artefactos debidos á codificación dixital MPEG-2 de baixa velocidade). Porén, a gran flexibilidade da codificación MPEG-2 permite cambiar estes parámetros en calquera momento, de maneira transparente aos usuarios.
Flexibilidade das emisións e servizos adicionais
En cada canal de radio emítese un único fluxo MPEG-2, que pode conter un número arbitrario de fluxos de vídeo, son e datos. Aínda que varios operadores compartan en uso dun canal multiplexado (multiplex), cada un pode xestionar o ancho de banda que lle corresponde para ofrecer os contidos que desexe. Pode (por exemplo) emitir un fluxo de vídeo, dous de son (por exemplo, en dúas linguas á vez), varios de datos (subtítulos en tres idiomas, subtítulos para xordos, nun partido información coas estatísticas dos xogadores, ou nunha carreira automobilística información de tempos e posicións etc).
O aproveitamento de toda esta información por parte do usuario é posíbel grazas ás diversas aplicacións das que dispón o receptor TDT, en xeral conformes ao padrón da industria chamado MHP (Multimedia Home Platform). Cada operador poderá desenvolver as aplicacións que proporcionen os servizos desexados aos seus clientes, e estas instalaranse no receptor TDT para dar acceso aos ditos servizos.
Unha destas aplicacións é a EPG (Electronic Program Guide), ou guía electrónica de programas, que interpretará a información sobre programas das emisoras e mostraralla ao usuario, dando a posibilidade (segundo a complexidade do receptor) de programar a gravación de programas, ver a descrición dos mesmos etc.
Sinal de TDT
Na actualidade as emisións de TDT teñen lugar na mesma banda UHF que a televisión analóxica e para sintonizar este novo sinal non ten por que ser necesario modificar a instalación de antena colectiva do edificio (ou a propia da vivenda) se se instalou ou revisou despois de 1990, mais é necesario instalar un descodificador compatíbel DVB-T para cada aparato receptor de televisión analóxica ou comprar un televisor que cumpra o dito padrón.
Polo tanto, seguen servindo as mesmas antenas e as mesmas redes de distribución de sinal que actualmente se usan para o sinal analóxico, pois ambas son sinais na banda UHF. Non obstante, os amplificadores instalados acostuman ser monocanal (só amplifican o sinal dun único canal UHF) e ademais están pensados para sinais de tipo analóxico. Por tanto, faise necesario engadir un novo amplificador de canal por cada canal usado para transmisión de televisión dixital, que coa situación actual en España fai necesaria a instalación de entre dous e tres novos amplificadores.
Con esta simple e barata modificación o sinal de televisión dixital chegará ás terminais de todos as vivendas do edificio, mais o sinal chega codificado nun formato que os receptores actuais de televisión analóxica non entenden. A cada televisor no que se desexe ver as emisións de televisión dixital deberaselle conectar un descodificador compatíbel DVB-T, que desmodule o sinal COFDM, interprete o fluxo MPEG-2, extraia o programa seleccionado, o descodifique e o envíe ao receptor de televisión analóxica.
A outra opción consiste en adquirir un televisor con sintonizador para televisión dixital, que presenta un prezo desorbitado na actualidade, e desde logo moi superior ao dun descodificador DVB-T externo (cuns prezos en modelos de gama baixa inferiores aos 100 €). Outra posibilidade alternativa é dotar a un ordenador dunha tarxeta receptora DVB-T en formato PCI, USB ou incluso PCMCIA, de prezos a partir dos 50 €.
Orixes
A TDT comeza nos Estados Unidos en 1996 grazas á FCC (Federal Communications Commission) que aproba o padrón de televisión dixital proposto polo ATSC (Advancede Television Systems Committee). Estabelece os prazos de implantación, co comezo de emisións para maio de 1999. Este proceso debía concluír co apagamento analóxico, fixado para decembro de 2006 ou cando o 85% de fogares teña capacidade para recibir o sinal TDT. Por imperativo legal, os broadcasters vense obrigados a migrar do sistema tradicional de difusión analóxico hertziano terrestre a un sistema dixital que emprega o padrón ATSC, e esta norma é froito do desexo de creación da Grande Alianza por parte da Administración, isto é, unificar os esforzos de investigación para mellorar a televisión en cor NTSC, co propósito de saltar o estadio intermedio de tránsito analóxico-dixital. En 1992, os Estados Unidos aposta polo "todo dixital", que desactiva a implantación dos estándares de televisión analóxica de High Definition de Europa e o Xapón, e devolve aos Estados Unidos o liderado. A inxerencia do Estado na regulación do sector é moi acusada e responde aos seus intereses de hexemonía económica e industrial, e de carácter estratéxico. O tránsito dun sistema de televisión a outro supón unha revolución para a industria electrónica de equipos de produción e difusión, e sobre todo para a rama electrónica de consumo, encargada de producir equipos de recepción, terreo abandonado pola industria norteamericana en case todo o seu territorio. Por tanto, o escenario dixital supon un relanzamento de diferentes ramas da industria electrónica.
Formatos da TDT
A TDT afecta a todos os elementos implicados no proceso televisivo. Obriga a dixitalizar todo o proceso, o que implica unha renovación dos equipos de produción e de difusión (a cargo dos broadcasters) e dos equipos de recepción (a cargo dos usuarios). A TDT pode aproveitar a rede de difusión da televisión analóxica, cambiando os emisores e adaptando as antenas analóxicas. O padrón americano ATSC define os seus formatos de emisión en función do número de liñas da imaxe e a forma en que as liñas se presentan na pantalla.
Protagonismo dos broadcasters
Estados Unidos toma un modelo de implantación do TDT que se sostén sobre os broadcasters existentes. Para iso, atribúelle a cada un unha licenza para explotar un canal analóxico, un canal dixital de 6 MHz, de maneira gratuíta coa condición de que cumpra o obxectivo do "apagamento analóxico. Nese momento, os broadcasters devolven ao Estado as frecuencias que ocupaban para emitir en analóxico, que se destinarán a novos usos e servizos. A pesar do comezo positivo (os broadcasters superan os prazos da FCC e aceleran o proceso), xorden problemas para seguir cumprindo as expectativas de implantación, debido aos altos custos de equipos de produción e transmisión, e a dificultades técnicas. Así pois, o regulador flexibilizou as esixencias e aprazou a obrigación de emitir totalmente en dixital. As estacións comerciais só están obrigadas a operar en simulcast (programación analóxica que debe ser emitida simultaneamente en dixital) no prime time.
Obstáculos á implantación da TDT
O proceso non se detén e o índice de dixitalización das cadeas comerciais é elevado. Con todo, a escasa penetración da TDT no mercado non pode atribuirse á falta de cobertura nas emisións, senón á peculiar configuración do mercado televisivo nos Estados Unidos. Os broadcasters encontran outro problema: a maioría dos seus espectadores recibíanos a través doutros soportes de difusión multicanal (un de cada catro fogares recibía os sinais das cadeas comerciais analóxicas terrestres por medio da súa antena). Por iso, reclamaron unha norma Must carry que obrigara os cableoperadores a incluír no seu paquete de aboamento os sinais das estacións broadcaster.
A FCC non dispuxo a norma, polo que os cableoperadores seguen resistíndose a cargar o sinal dixital dos broadcasters no seu servizo de maneira gratuíta. O escaso compromiso por parte do cable dificulta a implantación efectiva da TDT.
Outro obstáculo é a escasa dispoñibilidade de equipos de recepción no mercado. En 2003, só o 8% dos fogares dispuñan de equipos de visionado dixitais. Este escaso parque subliña a importancia de obrigar que os sistemas de cable carguen as estacións de TDT. Pola súa parte, a FCC deu un importante impulso á multiplicación de televisións con sintonizador de TDT incorporado, aprobando a proposta de fabricar televisores dixitais que reciben sinais de televisión dixital conectados directamente ao cable, denominados plug and play.
Contidos
Había que tomar diversas decisións: se se seguía unha política progresiva de difundir en dixital os mesmos contidos que en analóxico, o número de horas e a emisión en HDTV ou SDTV (e, neste caso, en que aproveitar o ancho de banda sobrante). As tres grandes networks (ABC, CBS e NBC) apostaron pola HDTV, mentres que a FOX se decantou pola emisión de SDTV en pantalla de proporción 16:9 (Enhancede Definition Television). Así, a proposta dominante nos Estados Unidos é privilexiar unha maior calidade de imaxe e son, antes que multiplicar a oferta de programas.
Contidos de High Definition
As tres grandes networks recorren aos mesmos grandes xéneros para a súa emisión en HDTV, apostando por:
-Ficción: serie e sit-com, en detrimento do serial e o cine
-Deportes: retransmisión en directo de grandes competicións
-Show: especiais, cerimonias de premios