cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porto de Castelló
miniatura|300x300px|Porto comercial de Castelló. O Porto de Castelló é o porto da cidade de Castelló de la Plana (Comunidade Valenciana, España), situado no leste da península Ibérica, nas costas do Mar Mediterráneo.
É xestionado pola Autoridade Portuaria de Castelló e atópase situado no Grau de Castelló, centro neurálxico do principal motor da economía da provincia, o sector cerámico.
Sociedade Galega de Contracepción
A Sociedade Galega de Contracepción (SOGAC) é unha sociedade científica e profesional creada en 1999. Ten como obxectivos o asesoramento, a difusión, a promoción e o estudo dos distintos métodos anticonceptivos, en colaboración coa Sociedad Española de Contracepción (SEC), da que forma parte.
José Luís Suárez Martínez
José Luís Suárez Martínez, nado en Rotterdam o 5 de decembro de 1967, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de José Luís Suárez Conde. Graduado en Dereito. Concelleiro en Monterrei e xefe de Persoal na Deputación de Ourense. En 2013 o seu pai cedeulle a presidencia do PPdeG de Monterrei. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde de Monterrei. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións sempre con maioría absoluta.
El Tricornio
El Tricornio foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1883 e 1884.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1960
Os VIII Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse en Squaw Valley, no estado de California en Estados Unidos, entre o 18 e o 28 de febreiro de 1960. Elixiuse na sesión do COI de 1955. Debido á escaseza de infraestruturas a cidade viuse sometida a unha gran transformación coa construción dunha estrada, hoteis, pontes e instalacións deportivas como o palacio de xeo, a pista de patinaxe de velocidade e o trampolín de saltos. As cerimonias de inauguración e clausura foron producidas por Walt Disney. Foi a primeira vez que os deportistas tiveron a súa disposición unha vila olímpica, así como os primeiros xogos nos que se utilizaron ordenadores para levar o control dos resultados.
Facho Olímpico
Do 31 de xaneiro ao 18 de febreiro, 700 relevistas levaron o facho olímpico nun percorrido de 960 km que comezou en Noruega (Morgedal - Oslo) e atravesou o estado estadounidense de California (Os Ánxeles - Fresno - Squaw Valley). Foi a última vez que o facho das olimpíadas foi acendido en Noruega ata o facho non oficial de Lillehammer no 1994).
Deportes
thumb|Recordo dos Xogos Olímpicos no exterior da vila olímpica de Squaw Valley.
Lobo árabe
O lobo árabe (Canis lupus arabs) é unha subespecie do lobo. Anteriormente, a súa área de distribución comprendía parte significativa da Península arábica. Actualmente o seu hábitat vese reducido a pequenas rexións de Israel, Omán, Iemen, Xordania e Arabia Saudita
Características
É menor que os seus parentes euroasiático e americano. Posúe un cabelo de dimensións máis reducidas, cunha coloración cincenta. Non convive en mandas grande, cazando normalmente en parella ou en grupos de tres ou catro animais. Os seus ollos son marelos, aínda que algúns exemplares poden ter os ollos pardos, unha indicación de que os seus antepasados poden terse cruzado con cans salvaxes. Este último detalle poderá ser un factor de ameaza para a supervivencia da subespecie.
Estes lobos atacan e aliméntanse de calquera animal doméstico con tamaño até ao dunha cabra. Como resultado, os criadores de gando non deixan de tentar matalos con velenos ou trampas.
Aliméntanse de lebres, roedores, ungulados e carne putrefacta que atopan.
En Omán, a poboación lupina aumentou de maneira significativa dende que a caza foi prohibida, existindo a posibilidade forte de que se poidan restabelecer naturalmente nesta rexión. En Israel existen entre 100 e 150 individuos, na rexión do Negev e Ha'arava.
Historia da literatura galega contemporánea
Historia da literatura galega contemporánea é unha obra de Ricardo Carballo Calero publicada pola Editorial Galaxia en 1963. En 1975 fíxose unha 2ª edición ampliada:
Foi reeditada en 1981 e 2001. Galaxia tirou en 2020 unha nova edición facsímile da de 1981 (ISBN 978-84-9151-421-3).
A Editora Nacional de Madrid publicou en 1976 unha tradución da primeira edición.
Contido
O estudo abrangue de 1808 a 1936
Proxección
Esta monumental historia da literatura galega contemporánea é a obra máis importante do autor e unha contribución fundamental á historiografía da literatura en lingua galega, fonte na que beben os estudos posteriores.
Inclúe unha completa Bibliografía dos doce capítulos tratados. Tamén achega uns extensos Índices: onomástico, de obras, de revistas e xornais, de láminas, xeral. O índice de obras serviu de guía na exposición O libro galego onte e hoxe (1979) en Santiago de Compostela.
Segundo Henrique Rabuñal: unha obra monumental que supuña un tratamento dignificador da nosa propia literatura abordada con rigor, autonomía e precisión.
Carballo Calero engade nunha conversa con Carmen Blanco:
Macedonia (provincia romana)
A provincia romana de Macedonia (Provincia Macedoniae, Ἐπαρχία Μακεδονίας) estableceuse oficialmente no 146 a.C., despois de que o xeneral romano Quintus Caecilius Metellus derrotase a Andriscus de Macedonia, o último autodenominado rei do antigo reino de  Macedonia no 148 a.C, e despois de que as catro repúblicas clientelares (a "tetrarquía") establecidas por Roma na rexión fosen disoltas. A provincia incorporou a antiga Macedonia, coa adición de Epirus, Tesalia e partes de Illyria. Peonia e Tracia. Isto creou unha área administrativa moito maior, á que aínda se aplicaba o nome de "Macedonia". Os Dardanios, ao norte dos peonios, non estaban incluídos, porque apoiaron aos romanos na súa conquista de Macedonia.
Organización
Despois das reformas de Diocleciano a finais do século III, Epirus Vetus dividiuse, e nalgún momento do século IV a provincia de Macedonia foi dividida en Macedonia Prima no sur e Macedonia Secunda ou Salutaris no norte. Estas provincias estiveron subordinadas á diocese de Macedonia, unha das tres dioceses que formaba a prefectura pretoriana de Illyricum. Cando a prefectura dividiuse entre os imperios Occidental e Oriental no 379, as provincias macedonias foron incluídas en Illyricum oriental. Coa división definitiva do Imperio no 395, Macedonia pasou ao Leste, que evolucionou ao Imperio Bizantino.
Acaia
Acaia (Ahaea) ou Achaia formaba inicialmente parte da provincia romana de Macedonia (do 146 ao 27 a.C.). Posteriormente converteuse nunha provincia separada polo primeiro pacto de Augusto do 27 a.C, que estableceu o Imperio romano.
Epiro Vetus
thumb|right| As provincias romanas de [[#Epirus Vetus | Epiro Vetus e Nova Epiro en relación coas fronteiras modernas.]]
Epirus, máis tarde Epirus Vetus ("antiga Epirus"; Παλαιᾶ Ἤπειρος), foi unha provincia do imperio romano que correspondeu á rexión de Epirus. Entre o 146 a.C. e o 27 a.C., formou parte da provincia de Macedonia, tras a cal pasou a formar parte de Acaia, antes de converterse nunha provincia separada baixo o emperador Traxano.
Nova Epirus
Epirus Nova ("Nova Epirus", Νέα Ἤπειρος) ou Illyria Graeca  ou Illyris propio foi unha provincia do Imperio Romano establecida por Diocleciano durante a súa reestruturación dos límites provinciais. Ata entón, a provincia pertencía á provincia de Macedonia. Dyrrachium (ou Epidamnus) foi establecida como a capital de "Nova Epiro". A rexión de Nova Epirus correspondía a unha parte de Iliria era entón "en parte Grecia e en parte helenizado".
Macedonia Prima
right | thumb | Provincias romanas, 400 Macedonia Prima ("Primeira Macedonia") foi unha provincia que abarca a maior parte do Reino de Macedonia, que coincide coa maior parte da rexión grega da moderna de Macedonia, e tiña a Tesalónica como a súa capital.
Macedonia Secunda ou Salutaris
Macedonia Salutaris ("Macedonia sa"), tamén coñecida como "Macedonia Secunda" ("Segunda Macedonia") era unha provincia que abarcaba parcialmente a Dardania a e toda Peonia, sendo a segunda parte da actual República de Macedonia do Norte. A cidade de Stobi situada na confluencia dos ríos Crna Reka e Vardar (chamados en grego Axios), que era a antiga capital de Peonia, xurdiu máis tarde na cidade capital de "Macedonia Salutaris".
Economía
thumb|left|Un [[Tetradracma de Thasos da Macedonia controlada polos romanos. Foi acuñada entre o 148 e o 80 a.C. O anverso mostra a Dionisos e o reverso ae Hércules.]]
O reinado de Augusto comezou cun longo período de paz, prosperidade e riqueza para Macedonia, aínda que a súa importancia na posición económica do mundo romano diminuíu en comparación co seu veciño, Asia Menor.
A economía resultou moi estimulada pola construción da Vía Egnatia, a instalación de comerciantes romanos nas cidades e a fundación de colonias romanas. O goberno imperial trouxo, xunto cos seus camiños e sistema administrativo, un boom económico, que beneficiaba tanto á clase dominante romana como ás clases baixas. Con vastos pastos cultivables e ricos, as grandes familias gobernantes acumularon grandes fortunas na sociedade baseadas no traballo escravo.
thumb|right|400px|Imperio romano baixo [[Adriano (gobernou 117-38), mostrando a provincia senatorial de "Macedonia" no sueste de Europa.]]
A mellora das condicións de vida das clases produtivas provocou un aumento de artesáns da rexión. Os canteiros, os mineiros, os ferreiros etc. traballaban en todo tipo de actividades e oficios. O pobo grego tamén era amplamente empregado como titores, educadores e médicos en todo o mundo romano.
A economía de exportación estaba baseada esencialmente na agricultura e gando, mentres que se exportaban ferro, cobre e ouro xunto con produtos como madeira, resina, verea, cánabo, liño e peixe. Outra fonte de riqueza foron os portos do reino, como Dion, Pella, Tesalónica, Casandrea.
Filípico
Philippikos Bardanes (Φιλιππικός Βαρδάνης), en galego Filípico Bardanes ou Fílipico foi un emperador bizantino que reinou a principios do século VIII durante uns poucos anos e tratou de restaurar o monotelismo.
O seu reinado (711-713) deu comezo a unha serie de breves reinados nos que uns xenerais foron substituíndo a outros á fronte do Imperio, uns reinados que deron lugar a confusión política, a perda de territorios e a un desprestixio da figura imperial.
LexA
O LexA ou o represor LexA é un represor transcricional, que reprime os xenes da resposta SOS bacteriana, codificado principalmente para actuar sobre as ADN polimerases tendentes ao erro, encimas de reparación do ADN e inhibidores da división celular. LexA forma un sistema regulador de dous compoñentes xunto con RecA, o cal detecta os danos no ADN en forcadas de replicación atascadas, formando monofilamentos e adquirindo unha conformación activa con capacidade de unirse a LexA e causar que LexA se clive a si mesma, nun proceso chamado autoproteólise.
Filípico
Entre os seus primeiros actos, atopouse o de depoñer a Ciro, o patriarca ortodoxo de Constantinopla, en favor de Xoán, un membro da seita monotelista. Filípico destacouse no campo relixioso como defensor do monotelismo, doutrina que predicaba que Cristo tiña unha única vontade e que deixaba de lado a cuestión da súa natureza e da súa enerxía. O monotelismo trataba de ser unha solución de compromiso entre a ortodoxia cristiá e o monofisitismo. A aposta de Filípico polo monotelismo entraba en contradición coa política dos seus predecesores que se distanciaron desta doutrina e apostara pola ortodoxia como forma de congraciarse co cristianismo occidental e o Papado. Crese que a aposta de Filípico polo monotelismo foi un intento de atraerse á poboación armenia, maioritariamente monofisita, á órbita do Imperio.
LexA
Os danos no ADN poden ser causados pola acción de antibióticos, bacteriófagos e luz UV. A indución da resposta SOS por antibióticos é de potencial interese clínico, como a inducida por ciprofloxacina. A bacteria require topoisomerases como a ADN xirase ou a topoisomerase IV para a replicación do ADN. Os antibióticos como a ciprofloxacina poden impedir a acción destas moléculas ao unírense eles mesmos ao complexo xirase-ADN, o que fai que a forcada de replicación quede atascada e se produza a indución da resposta SOS. A expresión de polimeraes tendentes ao erro na resposta SOS incrementa a taxa de mutacións basais das bacterias. Aínda que as mutacións son a miúdo letais para a célula, poden tamén potenciar a supervivencia. No caso específico das topoisomerases, algunhas bacterias teñen mutado un dos seus aminoácidos para que a ciprofloxacina só poida crear un enlace feble coa topoisomerase. Este é un dos métodos que as bacterias usan para facerse resistentes a antibióticos. O tratamento con ciprofloxacina podería, por tanto, causar a xeración de mutacións que poden converter as bacterias en resistentes á ciprofloxacina. Ademais, a ciprofloxacina tamén induce por medio da resposta SOS a diseminación de factores de virulencia e determinantes de resistencia a antibióticos, así como a activación de integrases de integrón, que poden incrementar a probabilidade de adquisición e diseminación de resistencia aos antibióticos nas bacterias.
Filípico
No plano militar Filípico tívose que enfrontar, por unha banda, á perda do control bizantino sobre a rexión de Cilicia que caeu en mans dos árabes, mentres que nos Balcáns, os búlgaros atacaron ao Imperio e chegaron case ata as portas de Constantinopla. Cando Filípico trataba de reorganizar as súas forzas para repeler eses ataques; foi deposto por un motín protagonizado polos soldados da thema (distrito militar) de Opsikion (rexión de Constantinopla), que o deixaron cego.. Sucedeuno ao mando do estado Artemio, un oficial do palacio que tomou o nome de Anastasio II e que derrogou todos os edictos favorecedores do monotelismo que aprobara o seu predecesor.
LexA
A alteración da proteólise de LexA interfire coa resistencia á ciprofloxacina. Isto ofrece un posible uso en terapia de combinación, no que se combinan quinolonas con estratexias que tratan de interferir coa acción de LexA, xa sexa directamente ou por medio de RecA.
A LexA contén un dominio de unión ao ADN. O motivo hélice-xiro-hélice alado de LexA é unha variante do motivo hélice-xiro-hélice de unión ao ADN. Está localizado normalmente no extremo N-terminal da proteína.
Bill Pearson (escritor neozelandés)
William Harrison "Bill" Pearson, nado en Greymouth o 18 de xaneiro de 1922 e finado en Auckland o 27 de setembro de 2002, foi un escritor, ensaísta e crítico literario neozelandés.
Traxectoria
Estudou Lingua e literatura inglesa na Universidade de Canterbury, e formouse como profesor. Ensinou na escola de primaria de Blackball en 1942, experiencia que lle valeu para escribir a novela Coal Flat (1963). Logo de facer un mestrado, en 1949 foi a Londres. Doutorouse na Universidade de Londres, e en 1952 regresou ao seu país. Deu clases no departamento de inglés da Universidade de Auckland desde 1959 até a súa xubilación en 1986. Nesa etapa mantivo unha estreita relación coa comunidade universitaria do pobo maorí. Os seus ensaios e artigos sobre a literatura e sociedade de Nova Zelandia foron publicados en 1974 no volume Fretful Sleepers and Other Essays.
Dado que a homosexualidade foi ilegal no seu país até 1986, mantivo oculta a súa orientación sexual durante boa parte da súa vida.
En 2010 o académico Paul Millar publicou unha biografía revisada, co título de No Fretful Sleeper: A Life of Bill Pearson.
Henrique VII de Luxemburgo
Traxectoria
Era fillo do conde Henrique VI de Luxemburgo e de Beatriz de Avesnes. Sucedeu ao seu pai como conde de Luxemburgo en 1288. Foi elixido Rei de romanos en 1308, despois do asasinato de Alberte I de Habsburgo, e máis tarde coroado emperdador do Sacro Imperio Romano, en 1312.
En 1292 casou con Margarida de Brabante, filla de Xoán I duque de Brabante e de Limburgo.
miniatura|esquerda|250px|Os [[electorado|sete príncipes electores elixen a Henrique VII.]] 250px|esquerda|miniatura|Tumba de Henrique VII, na catedral de [[Pisa.]]
Desta unión naceu en 1296 Xoán, chamado o Cego, futuro conde Xoán I de Luxemburgo), que foi designado rei de Bohemia en 1310.
En 1308 Henrique foi elixido Rei de romanos, e coroado como emperador do Sacro Imperio en Roma o 29 de xuño daquel mesmo ano, título que estaba vacante desde a morte de Frederico II Hohenstaufen.
Por esta razón Henrique VII foi coroado por tres cardeais, non polo papa, no Palacio de Letrán.
A Roberto, que nominalmente era seu vasalo, Henrique intenta castigalo pola súa deslealdade aliándose con Frederico de Sicilia, pero morreu de malaria no camiño ao seu encontro, preto de Siena, en 1313.
Tras a súa morte, os rivais Luís de casa de Wittelsbach e Frederico o Fermoso, da casa de Habsburgo, disputaron a coroa imperial. A disputa finalizou coa batalla de Mühldorf, o 28 de setembro de 1322, na que Luís resultou vitorioso.
Descendencia
Do matrimonio de Henrique VII con Margarida de Brabante naceron:
Na Divina Comedia
Henrique é o famoso alto Arrigo no Paraíso da Divina Comedia de Dante, onde se lle ensina ao poeta o posto de honor que espera a Henrique no ceo. Dante tamén alude a el en numerosas ocasións no Purgatorio, referíndose a el como o salvador que devolverá o goberno imperial a Italia, e terminará co inapropiado control temporal da Igrexa. Porén, o éxito de Henrique VII en Italia non durou, e tras a súa morte as tropas antiimperio recuperaron o control da península.
Rinko Kikuchi
Rinko Kikuchi (菊地 凛子 Kikuchi Rinko) nada como Yuriko Kikuchi (菊地 百合子 Kikuchi Yuriko) o 6 de xaneiro de 1981 en Hadano, é unha actriz xaponesa.
Tony Trimmer
Tony Trimmer, nado en Maidenhead, Berkshire o 24 de xaneiro de 1943, é un expiloto de carreiras de Inglaterra, que gañou o Shell Campionato do Reino Unido de Fórmula 3 e o trofeo E.R. Hall en 1970.
Érebo
Cóntase que os titáns pediran socorro a Érebo, mais Zeus deitouno con eles no inferno. Dese modo el tornouse a noite eterna do mundo dos mortos.
Tony Trimmer
Tony Trimmer tamén gañou a prestixiosa Carreira de Mónaco de F3 en 1970 pilotando un Brabham BT-28 e terminou segundo detrás de Patrick Depailler na edición de 1972.
Érebo
Na medida en que o pensamento mítico dos gregos se foi desenvolvendo, Érebo deu o seu nome a unha rexión do Hades por onde os mortos tiñan de pasar inmediatamente despois da morte, para entrar. Após Caronte facelos atravesar o río Aqueronte, logo de pagaren un óbolo, entraban no Tártaro, o submundo propiamente dito.
Disque cando Érebo acordase do seu aprisionamento el sería o primeiro dos Sete Primordiais que levaría ao espertar a todos os outros, podendo así novamente erguer o seu reino que Tártaro, Nix, Urano e Caos axudaran a erguer en tempos mitolóxicos.
Tony Trimmer
Trimmer PARTICIPOU en seis Grandes Premios do Campionato do Mundo con equipos non competitivos, primeiro con Maki, en catro carreiras en e, non logrando cualificar en ningunha das catro. Participou entón o Gran Premio do Reino Unido de 1977 (non logrou pre-cualificar) e no Gran Premio do Reino Unido de 1978 (non cualificou), co equipo Melchester Racing, pilotando un Surtees TS19 e un McLaren M23 respectivamente. Con todo, pilotando tamén o McLaren de Melchester, terminou terceiro nunha magnífica carreira fóra de campionato, baixo a chuvia no BRDC International Trophy de 1978 en Silverstone, chegando a meta diante de moitos dos grandes da Fórmula 1. Ese ano gañou o Campionato do Reino Unido Aurora F1.
Trimmer tamén foi unha das poucas persoas en pilotar o Connew (Fórmula 1), na súa última carreira (posteriormente correu coas especificacións da Fórmula 5000) en 1973. Con todo o coche chocou cunha barreira en Brands Hatch despois de que rompese un amortecedor traseiro.
Separadamente das carreiras do Campionato do Mundo, Trimmer correu en moitas carreiras de F1 fóra de campionato e é quizais un dos pilotos que pilotou a maior variedade de coches de Fórmula Un de todos os tempo. A lista inclúe o gran Lotus 72 na Carreira de Campións de 1971, o March 701, o Lotus 49, o Fittipaldi F-8 e o único Safir RJ-02 (tamén coñecido como Token RJ-02), pasando desde os vellos tempos do "tubby" Lotus 49 ata o autentico wing-car Fittipaldi F8.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de campionato
(Chave) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos nas Shellsport International Series
(clave) (nota: resultados en negra indican pole position, resultados en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos no Campionato Británico de Fórmula 1
(Chave) (nota: resultados en negra indican pole position, resultados en cursiva indican volta rápida)
Lagartos
Lagartos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 146 habitantes (INE 2012).
Barclays Center
O Barclays Center é un pavillón deportivo situado en Brooklyn, Nova York. É a cancha dos Brooklyn Nets, equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA), e acolle outro tipo de eventos deportivos, ademais de concertos e convencións.
A capacidade de espectadores é de 14,500 para hóckey sobre xeo; 17,732 para baloncesto; e un máximo de 19,000 para concertos.
Saleta Fernández (actriz)
Saleta Fernández é unha actriz galega de teatro afeccionado.
Traxectoria
Formada principalmente e durante máis de dez anos con Fran Rei, dentro da Escola de Teatro da Asociación Artística de Cuntis, tamén participou en diversos obradoiros e cursos monográficos de técnicas teatrais tales como improvisación, clown, interpretación dramática ou movemento escénico da man de Iván Prado, Antón Valén, Jesús Jara, Míriam Villalobos ou Anabel Gago, entre outros.
A súa primeira incursión no circuíto teatral profesional galego chegou en 2011, ao abeiro da Compañía Teatro do Astracán e da súa primeira montaxe, Ladrón e Familia, dirixida por Evaristo Calvo. Posteriormente formou a súa propia compañía, Código Morsa, xunto a Alberto Torres para dar saída ás súas inquedanzas teatrais, estreando en 2014 o seu primeiro espectáculo, Supergalácticos, dirixido por Fran Rei. Igualmente, foi a presentadora das galas das Irmandades da Fala, que xiraron por Galicia en 2016, acompañada de artistas tan recoñecidos como Caxade, Mago Teto ou Luís Iglesia. Dende 2017 representou con Pallasos en Rebeldía a súa produción O Valo.
Dende 2018 representou Pan con Chocolate, de María Victoria Moreno, obra de alta carga social dirixida por Fran Rei, na que se fala da amizade verdadeira por riba de todas as dificultades e, polo medio, outras tres aventuras máis xurdidas do maxín de Mª Victoria Moreno.
1671
Outros
Historia ano a ano
Irmás Touza
miniatura|Porta da casa onde viviron as irmás Touza. As irmás Touza foron tres mulleres de Ribadavia que na década de 1940 colaboraron nunha rede de apoio para axudar os fuxidos do nazismo cruzando a fronteira de Portugal.
Historia
dereita|miniatura|Estación de ferrocarril de Ribadavia. Lola, finada o 26 de xuño de 1966, Amparo, finada o 6 de febreiro de 1981 e Xulia, finada o 6 de xuño de 1983 rexentaban o quiosco da estación de Ribadavia, e vivían no nº 2 da rúa do xuíz Viñas. Ao chegaren os fuxidos á estación de ferrocarril xa viñan co seu contacto, elas agachábanos na súa casa e costeábanlles o paso da fronteira a Portugal. A rede de fuxida estaba organizada polo cónsul portugués Aristides de Sousa Mendes.
Legado
O escritor Emilio Ruiz Barrachina publicou en 2016 a novela Estación Libertad, e estaba prevista a realización dunha adaptación cinematográfica no 2018.
Memoria do silencio de Eva Mejuto recolle a súa historia.
48:13
48:13 é o quinto disco de estudio da banda de rock británica Kasabian, lanzado o 6 de xuño do 2014, e producido polo seu guitarrista Sergio Pizzorno. O título está sacado da duración total do traballo.
Irmás Touza
Legado
Nelas están inspirados algúns dos personaxes da película Lobos sucios.
Yūbari
Yūbari (夕張市, ゆうばりし, Yūbari-shi) é un concello da subprefectura de Sorachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro-oeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 763,20 km² e a poboación de 11.633 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 15,2 h/km².
O concello de Yūbari limita cos concellos de Yuni, de Kuriyama, de Iwamizawa, de Mikasa, de Ashibetsu (son da subprefectura de Sorachi); de Minamifurano, de Shimukappu (son da subprefectura de Kamikawa); de Mukawa e de Atsuma (son da subprefectura de Iburi).
Chrysiogenetes
Os Chysiogenetes son un pequeno filo de bacterias introducido recentemente, que comprende só unha familia con tres xéneros: Chrysiogenes, Desulfurispira e Desulfirispirilum.
Alcipreste dos illós
O alcipreste dos illós ou alcipreste calvo ou máis formalmente taxodio (Taxodium distichum), é unha árbore conífera de folla caediza da familia das Taxodiáceas orixinaria do sueste dos Estados Unidos de América. É unha especie que se adapta moi ben aos medios húmidos: illós, grotos, brañas, encoros, lamazais etc. En Galiza atopámolo soamente coma especie ornamental nalgúns parques e xardíns públicos, especialmente na auga coma no Parque de Castrelos de Vigo. Os alciprestes dos illós do Xardín de Artime, en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra), aparecen no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
Hábitat
O alcipreste dos illós, que é a árbore emblema de Luisiana, é orixinaria do cuadrante sueste dos Estados Unidos. Considérase a miúdo como o símbolo dos illós e lameiros do sur. Ademais de Luisiana, atopámolo en Carolina do Sur, en Illinois, en Mississippi, na Florida e en Texas.
Esta árbore aprecia os lugares asollados e os terreos asolagados, lameiros, brañas ou regularmente anegados. Medra nas beiras dos grandes ríos coma o Mississippi. Foi introducido en Europa no ano 1640. Nos terreos máis secos, está acompañado do carballo dos illós (Quercus palustris).
A especie vivía así mesmo en Europa hai 8 millóns de anos, como o indica un excepcional achado, de xullo de 2007, preto de Bükkábrány, no departamento de Borsod-Abaúj-Zemplén en Hungría. Trátase dun grupo de árbores do mioceno cuxa madeira non se fosilizou e se conservou nunha mina de lignito.
Descrición
Conífera caducifolia. Pode acadar os 40 metros de altura, copa piramidal, pólas horizontais, follas aciculares de 1 por 0.1 cm, caedizas. Cultivado na rexión do Delta do Paraná, sobre o bordo de arroios, como protector contra a erosión hídrica. Boa madeira, textura fina e homoxénea, gran dereito e veado suave, Pe 0,510 kg/dm³. Madeira mol, liviá, doada de traballar. Para construción de vivendas, trabes e tirantes.
Michał Kwiatkowski
Michał Kwiatkowski, nado en Dzialyn o 2 de xuño de 1990, é un ciclista profesional polonés. Actualmente corre para o equipo ProTeam Sky.
Traxectoria
En 2010 deu o paso ao profesionalismo ao debutar co equipo español Caja Rural. En 2011 fichou polo equipo Team RadioShack e, tras a fusión deste co Leopard-Trek, pasa ao Omega Pharma-QuickStep. O ano 2013 supuxo a súa explosión como ciclista no pelotón internacional, ano no que recibiu o alcume de Tigre do Báltico.
2014: explosión e campionato mundial
Comeza a tempada 2014 vencendo nun dos catro trofeos da Challenge Ciclista a Mallorca. Despois consegue a Volta ao Algarve, por diante de corredores como Alberto Contador e Rui Costa, así como dúas etapas, a primeira nun ataque a falta de seis quilómetros de meta, e a segunda nunha exhibición contra o reloxo onde lograría quedar por diante de Adriano Malori e do seu compañeiro de equipo e gran especialista, Tony Martin.
En xuño proclamouse campión de Polonia contra o reloxo, estreando o maillot que o acreditaba como tal nun dos seus principais obxectivos: o Tour de Francia. Nesta carreira o seu obxectivo era rematar entre os dez primeiros da clasificación xeral, mais non o lograría, quedando vixésimo oitavo e coa sensación de que as carreiras de tres semanas non eran o seu forte.
Ao final da tempada 2014 gañou o Campionato do Mundo en Ruta en Ponferrada (España), logrando así o maillot arco-iris con tan só 24 anos. Obtívoo tras un ataque nos quilómetros finais e cun gran ritmo na última subida, o que lle permitiu aínda maiores diferenzas. Desta maneira chegaba á meta a tan só un segundo dun grupo perseguidor formado por Simon Gerrans e Alejandro Valverde, segundo e terceiro respectivamente, entre outros e a sete segundos do pelotón. Isto supuxo un fito para o seu país, converténdose no primeiro polaco en gañar un campionato do mundo en ruta elite.
2015
En abril consegue a Amstel Gold Race despois de ser quinto en 2014 e cuarto en 2013, gañando nun sprint ao español Alejandro Valverde e ao australiano Michael Matthews. Desta maneira é o primeiro polaco en gañar esta carreira e, ademais, vestido de arco da vella.
Palmarés
2009 2012 2013 2014 2015 2016
Resultados en grandes voltas e campionatos do mundo
Durante a súa carreira deportiva acadou os seguintes postos nas Grandes Voltas e nos campionatos do mundo: -: non participa Ab.: abandono
Protóstomos
Os protóstomos ou protostomados son unha agrupación (clado) de superfilos do Reino Animal.
O seu nome está formado polos elementos do latín científico proto- e -stomia (ou -stomata) tirados do grego antigo πρῶτος prōtos, 'primeiro' e στόμα stóma, 'boca', respectivamente.
Xunto cos deuteróstomos, forman as dúas grandes ramas en que se dividen os bilaterais (Bilateria). A separación destas dúas liñas evolutivas fundamentais é ancestral; durante a explosión cámbrica (hai uns 540 millóns de anos) aparecen xa filos protóstomos e deuteróstomos diferenciados.
A diferenza fundamental entre ambos radica na orixe embrionaria da boca. Nos protóstomos, a boca do adulto deriva do blastóporo embrionario (de aí provén o nome do grupo), mentres que nos deuteróstomos é de neoformación.
Os xenes que se empregan na construción embrionaria da boca dos acelomorfos son os mesmos que os que se expresan pola boca do protóstomo. Tamén, en todos os protóstomos, o celoma resulta dunha escisión do mesoderma, e o sistema nervioso é unha estrutura dupla e ventral.
Características
Non todos os filos presentan todas estas característica á vez; por exemplo, os acelomados e pseudocelomados, carecen de celoma e estes últimos non teñen larvas trocóforas.
Sistemática e filoxenia
Actuais datos moleculares suxiren que os animais protóstomos pódense dividir en tres grupos principais: así como un menor número de taxóns de afinidade basal ou ambiguos.
Margin Walker
Margin Walker é un EP da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado en xuño de 1989 polo selo Dischord Records. Foi lanzado en vinilo e ese mesmo ano no recompilatorio 13 Songs xunto co seu EP de estrea, Fugazi. O vinilo quedou descatalogado, pero Dischord Records reeditouno en outubro do 2009.
1670
Outros
Historia ano a ano
Mundial de Fútbol de 2018
A Copa Mundial da FIFA Rusia 2018™ (en ruso: Чемпионат мира по футболу 2018™) foi a edición número vinte e un do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo celebrouse en Rusia durante o ano 2018 (do 8 de xuño ao 8 de xullo). Esta edición foi a primeira que se xogou en Europa Oriental.
Clasificación
O sorteo para a clasificación para o Mundial realizouse no Konstantinovsky Palace en Strelna, San Petersburgo, o 25 de xullo de 2015. Como país organizador, Rusia clasificouse automaticamente para o Mundial. As fases de clasificación comezaron o 12 de marzo de 2015, e remataron o 15 de novembro de 2017. Por primeira vez na historia do Mundial, as 209 seleccións da FIFA entraron no proceso de clasificación (agás Rusia, clasificada automaticamente).
20 dos 32 clasificados estiveron presentes no anterior Mundial, mentres que as seleccións de Panamá e Islandia farán o seu debut na competición. Por primeira vez dende 1958, a selección italiana quedou fóra do Mundial tras non superar a clasificación, mentres que os Países Baixos, tras ser segundos en 2010 e terceiros en 2014, tamén quedaron eliminados. Por segundo Mundial consecutivo, a rexión de Oceanía quedou sen representante.
Calendario
Para máis información sobre cada encontro (aliñacións, trocos, sancións...) prema no resultado. Todos os horarios están en hora local.
Historia de Istambul
Istambul é unha cidade situada na encrucillada de dous continentes, capital do Imperio Romano de Oriente, de Bizancio, capital do Imperio Otomán, e ponte entre dúas culturas. Na historia desta cidade entrecrúzanse as civilizacións e relixións e mestúranse feitos moi diversos que amosan a importancia deste enclave urbano ao longo da historia.
miniatura|300px|[[Istambul en tempos do Imperio Bizantino]]
Situación xeográfica
Quizais o lugar onde se asenta Istambul sexa o máis privilexiado da historia tal como ten pasado ata a época contemporánea. É un punto crucial: a divisoria natural entre Europa e Asia, oriente e occidente, que ademais é o lugar de paso entre o norte e o sur, o Mar Negro e o Mediterráneo. Era case obrigado que aquí existise sempre unha cidade importante.
miniatura|center|790px|[[Corno de Ouro en primeiro termo; Mar de Mármara ao fondo; entrambos a punta onde se asentou Bizancio; á esquerda discorre o Bósforo, perdéndose ao norte cara o Mar Negro; na outra beira, Asia.]]
De certo hai restos de poboamento tan antigos coma o home en ambas as dúas beiras do estreito do Bósforo. Ademais, á encrucillada vénse sumar o chamado Corno de Ouro, unha enseada, magnífico porto natural, entrada de auga na parte europea dende o Bósforo, que deixa unha península dominando o acceso a aquel dende o Mar de Mármara polo sur. De feito, no lugar existía dende o século XIII aC un asentamento tracio, Ligos.
Bizancio
miniatura|dereita|200px|Bizancio en cor máis escura
Esa excelente situación non foi aproveitada polos colonos de Megara ao fundar a súa primeira colonia, Calcedonia, na beira oposta. Mais no 667 a.C. o seu rei Byzas non dubidou en fundar Bizancio na cima do extremo da península.
Arrodeada dunha muralla dun quilómetro, viña a coincidir en extensión aproximadamente coa do actual Pazo de Topkapi. Dominando a cidade, a tradicional acrópole cos templos, sendo Hera a deusa tutelar, e abaixo o porto, na recollida entrada do Corno de Ouro.
O enclave converteuse pronto nun posto comercial estratéxico e por iso ambicionado por calquera que fose a potencia dominante da rexión durante os seguintes seis séculos: persas, atenienses, espartanos, xonios, macedonios, gálatas e tracios disputáronse a súa vasalaxe.
Os romanos fixérona cidade do seu imperio a partir do 100 aC e volveu a florecer no tempo dos antoninos (século II d.C.). Porén, no ano 196 a cidade coas súas murallas foi destruída por Septimio Severo en represalia por dar refuxio aos partidarios do seu rival.
De seguido deuse conta da importancia do lugar e mandou reconstruíla engrandecéndoa (dobre superficie dentro de novas murallas) e embelecéndoa con novas construcións (deu inicio ao hipódromo). A cidade recibiu o nome de Augusta Antonina. Prosperou de novo; contaba con teatro e anfiteatro baixo a acrópole fortificada cara ao estreito; un stadion ou circo (kynegion) ao norte cara o Corno onde tamén estaba o strategion ou campo militar xunto a muralla á altura da actual ponte. Asemade tiña un ágora (Tetrastoon, catro stoas) entre a acrópole e o hipódromo, onde tamén se situaban as chamadas Termas de Zeuxipo, o único que subsiste hoxe en día.
Nova Roma: Constantinopla
miniatura|dereita|250px|Hagia Sofía No 324, a guerra civil entre Licinio e Constantino rematou coa derrota do primeiro e unha nova destrución das murallas da cidade. Constantino I o Grande investiuse coma único emperador e veuse na necesidade de resituar a capitalidade do Imperio (Roma estaba moi lonxe de oriente, chea de epidemias e intrigas). Bizancio era a mellor localización. Por outra banda, é preciso ter en conta que dende o Edicto de Milán no 313, o cristianismo era relixión oficial no imperio.
O plan da nova cidade (330 d.C.), que chamou Nova Roma, superpúñase á de Septimio Severo no seu centro representativo, o remate do Hipódromo ; un gran foro, o Augustaion, no lugar do Tetrastoon; e unindo ambos espazos públicos o Gran Pazo Imperial, coa súa porta cerimonial (Chalke) cara ao foro e o palco real (Kathisma) ao hipódromo. Ao norte do Augusteon, entre este e os templos pagáns da antiga acrópole mandou construír as primeiras igrexas (primitivas Santa Irene e Santa Sofía polo seu sucesor Constantino II, 360 d.C.).
miniatura|esquerda|250px|Murallas de Constantinopla Para a cidade en si, cuadriplicou a súa superficie cara ao oeste e pechouna con novas murallas. A extensión comezaba nunha esquina do foro co chamado Milion, marco de comezo de tódalas rutas do imperio. De aí arrincaba a vía principal da cidade, Mese, que no seu percorrido porticado ata as murallas ía atopando varios foros : primeiro, o circular Foro de Constantino ; despois o Foro Tauri o de Teodosio, o Foro dos Bois abaixo, no val do Licos, e finalmente o Foro de Arcadio. Tralo foro de Teodosio a Mese duplicábase cun ramal cara ao noroeste, onde mandou construír a fundacional (do tipo central en cruz grega con cinco cúpulas ) igrexa dos Santos Apóstolos sobre do que era un templo pagán. Alí foi enterrado cando morreu. O conxunto urbano inda estaba en construción e foron os seus sucesores os que o foron completando. A cidade recibiu entón o nome de Constantinopla (Constantinópolis).
Para comezos do século V, Constantinopla rebordara os seus muros, polo que baixo Teodosio II emprendeuse a construción dun novo cinto murario exterior (408-13). Eran 5.630 metros de soberbia fortificación entre o Mar de Mármara e o suburbio de Blanquernas no Corno de Ouro (onde se fixo unha pequena ampliación un século despois) para acoller unha crecente poboación (300.000 habitantes). A entrada cerimonial da cidade era a do sur, a magnífica Porta Áurea. Ademais estaban os 16 km de muralla do mar. Resistiu os ataques bárbaros e islámicos e a cidade foi inexpugnable ata 1204.
Xustiniano
Trala revolta Niká en 532, na que gran parte da cidade resulta incendiada, o emperador dá inicio a un vasto programa construtor. A primeira Santa Sofía ardera xa nuns disturbios no 404; reconstruída inmediatamente, a segunda basílica foi queimada durante a revolta Niká. Xustiniano chamou a Antemio de Tralles e a Isidoro de Mileto para construír o maior templo nunca erixido ata entón. Abofé que o conseguiron. Santa Sofía é un deseño único e orixinal, enorme, cun interior grandioso e abundante decoración. A culminación era unha gran cúpula que colapsou nun terremoto en 558. De inmediato foi reconstruída por Isidoro o Novo con materiais máis lixeiros e unha maior frecha (+6,25 m para unha altura total de 60 metros).
Santa Sofía soamente foi o estandarte dun grupo de igrexas fundamentais na historia da cidade: aos mesmos arquitectos, Xustiniano encargoulles a erección dun templo maior dos Santos Apóstolos (salvando o Mausoleo de Constantino) onde enterraríase el e os seguintes emperadores ata o medievo; ademais San Polieucto e Santos Serxio e Baco, que podería ser un precedente para Santa Sofía; e unha nova Santa Irene, xa que a primitiva tamén fora incendiada na revolta. miniatura|esquerda|Basílica Cisterna Despois viñeron séculos de decadencia ante a puxanza árabe, coa controversia iconoclasta polo medio (s.VIII-IX, tantas estatuas e tesouros artísticos que decoraban a cidade foron destruídos) onde soamente son salientables pequenas igrexas de mosteiros (Constantino Lips, Salvador de Cora).
No civil, cabe destacar as singulares obras para asegurar o abastecemento de auga a cidade, un punto no que o promontorio onde se asenta é desvantaxoso. Xa nos tempos do emperador Valente (368) rematouse un acueduto que inda continúa en pé. Xustiniano mandou construír a Basílica Cisterna e a Cisterna de Filoxeno, obras subterráneas en bóveda de ladrillo realmente asombrosas.
Dende o século V no que Teodosio II erixiu unha fortaleza, houbo un suburbio na beira oposta do Corno de Ouro: Gálata ou Pera. E dende o século XIII foi lugar de asentamento de comerciantes xenoveses e no 1348 foi erguida a Torre de Gálata na súa muralla defensiva.
En conxunto, un organismo urbano que permanecería no esencial intacto case que mil anos.
Tempo das cruzadas: decadencia
miniatura|dereita|250px|Plano da Constantinopla bizantina Cos Comnenos no século XII, Constantinopla viviu seu canto do cisne. Volveu a recuperar puxanza económica, política e artística. De novo foi brevemente a cidade maior do mundo. Aínda que as obras de arte máis notables do período sexan as musivarias é de destacar o Pazo das Blanchernas (Tekfur) xunto a muralla exterior e o Corno de Ouro.
Pero en 1204 o debilitamento do imperio era evidente e unha promesa incumprida foi a escusa para que os exércitos da Cuarta Cruzada tomasen e saquearan a cidade impoñendo un efémero Imperio Latino. A poboación decrecera drasticamente de 500.000 a menos de 100.000 habitantes e inda o faría máis (30.000) ata que o avance turco polo leste terminara co asedio e caída de Constantinopla, e con ela, o dun moribundo Imperio Bizantino.
Imperio Otomán: Istambul
miniatura|dereita|Mapa de Constantinopla (1422), polo cartógrado florentino Cristóforo Buondelmonte miniatura|esquerda|120px|Sultán Mehmed II
O 29 de maio de 1453, Constantinopla por fin caeu, e a historia deu un xiro, cara a occidente. O comercio de Europa con oriente e Asia declinou o que forzou a buscar novas rutas polo Atlántico. A era dos descubrimentos, a Idade Moderna, daba comezo.
O primeiro feito para a cidade foi o radical cambio relixioso-cultural: o mesmo día da conquista, o sultán Mehmed II o Conquistador foi rezar a Santa Sofía coa cabeza mirando A Meca. As igrexas foron de inmediato convertidas en mesquitas.
Non correu esa sorte a dos Santos Apóstolos. Pola súa significación como lugar de enterramento dos emperadores bizantinos, Mehmed quixo levantar no seu lugar a primeira mesquita imperial da nova capital do Imperio Otomán: a Mesquita Fatih (1463-70), derrubada por un tremor en 1766, moito máis que unha mesquita, é todo un complexo (kulliie) que reúne tamén madrasa (escola coránica) e tumba nunha disposicións de orde e proporcións clásicas. Tamén Mehmed II deu inicio as primeiras construcións dun pazo imperial axeitado (o bizantino estaba en ruínas). Elixiu o sitio da primitiva acrópole grega e cos séculos completaríase coma o Topkapi. Asemade, para fornecer o comercio, comezou a erección do Gran Bazar (vastamente agrandado no s.XVI) nas inmediacións do antigo foro de Teodosio.
Suleimán e Sinan
Despois de Sinan, seguindo o seu modelo, erixíronse moitas máis mesquitas, entre as que cabe salientar a célebre Mesquita Azul (1609-16) que se alza xunto ao Hipódromo e Sta. Sofía na punta da península, compoñendo un cadro urbano único. A cidade volvía a ser a maior do mundo.
Século XIX
miniatura|esquerda|250px|Pazo de Dolmabahçe Pero coa decadencia do Imperio Otomán, Istambul tamén perdeu pulo. Os séculos XVIII e XIX supuxeron os dun adormecemento no que o organismo urbano do pasado bastaba para conter a cidade presente. Só cabe salientar algunha obra singular coma o Pazo de Dolmabahçe á beira do Bósforo. Dende a metade do século o centro da cidade moderna desprázase progresivamente cara ao norte do corno, máis aló dos barrios de Gálata e Pera (Beyoglu), coa rúa Istiklal coma eixo e a Praza Taksim coma foco. Para tal desenvolvemento precisábanse pontes sobre do corno e, por primeira vez na súa longa historia (houbera proxectos do sultán Bayaceto no XVI mesmo con Leonardo da Vinci), dous tendéronse en sucesivas estruturas ao longo do XIX.
Istambul contemporáneo
A proclamación en 1923 por Kemal Atatürk da República de Turquía con capital en Ancara supuxo a puntilla para a súa decadencia, aínda que nunca deixou de ser o centro económico, financeiro, industrial, comercial e cultural da rexión. Nas décadas de 1950 e 1960 a cidade sufriu un grande cambio estrutural cando a noutrora numerosa e próspera comunidade grega, procedente da poboación antiga, se viu minguada a consecuencia do Pogrom de Istambul de 1955, que provocou que a maioría dos gregos de Turquía fuxisen para Grecia.
Durante esta época, o goberno de Adnan Menderes procurou desenvolver o país no seu conxunto e construíu novas estradas e fábricas na cidade. Grazas a isto, Istambul dotouse de bulevares modernos e de prazas públicas amplas, aínda que a expensas da demolición de edificios históricos.
Durante a década de 1970 a poboación comezou a medrar rapidamente ao chegaren inmigrantes da Anatolia na procura de traballo nas novas fábricas. Este aumento repentino provocou a construción apurada de edificios de vivendas de calidade e aparencia pobres, ao tempo que a metrópole se estendía polos arrabaldes.
Da man da súa privilexiada posición xeográfica e unha posible futura integración de Turquía na Unión Europea, a metrópole na que se ten convertido tenta atopar o seu lugar coma cidade global. Primeiro foi a unión física de Europa e Asia a través do Bósforo coa construción de dúas grandes pontes. Iso permitiu a integración da parte asiática como zona de expansión da área metropolitana.
O desenvolvemento dun barrio de negocios con rañaceos tamén parecía obrigado e estase a erixir en Beksitas, ao norte de Beyoglu.
Heraldo de Galicia (A Habana)
Heraldo de Galicia foi un periódico editado na Habana entre 1919 e 1935.
Nicte
Nicte é o nome dunha divindade grega, a personificación da noite.
Nicte, tamén chamada "Nix", xurdiu espontánea e inmediatamente do Caos primixenio. Enxendrou ela soa as Hespérides e outras divindades que personifican unha serie de abstraccións: Némesis (a vinganza divina), Eris ou Eride (a discordia) e as Moiras (as deusas tecelás do Destino).