cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dónal Lunny
Carreira de produtor
No 2000 participou no Cambridge Festival Folk e no álbum conmemortivo. No 2001, colaborou con Frank Harte no álbum My Name is Napoleon Bonaparte. No 2007, Produciu o álbum Human Child do faeroense Eivør Pálsdóttir, que foi publicado en 2 versións: inglesa e faeroense.Traballou facendo arranxos en discos de The Waterboys, Fairground Atracción e Eddi Reader. Tamén participou nun disco restrospectivo chamado Journey (2000) e, no período 2003–2005, Lunny, formou parte da xira concertos da nova reunión de Planxty.
Posteriormente, tamén produciu o disco titulado Hey-Ho Believe de Jimmy MacCarthy, que foi lanzado o 12 de novembro de 2010.
Influencia
Lunny tivo a pretensión de populariza-lo buzuki na música irlandesa dende que lle tivera regalado un instrumento Andy Irvine que, ao mesmo tempo, fora introducido nel por Johnny Moynihan nos primeiros días de Sweeney's Men. Lunny encargou un buzuki feito a medida ao luthier inglés Peter Abnett, cunha parte posterior plana en troques da redondeada como era característico no intrumento tradicional grego.
Tamén inventou un kit de batería acústica deseñado para resolve-lo problema dun instrumento de baixo/percusión na música tradicional irlandesa. O proceso de construción e desenvolvemento do instrumento presentouse na súa serie da RTÉ, Lorg Lunny.
Vida persoal
Dónal Lunny é irmán de músico e produtor Manus Lunny. Ten un fillo, Shane, cuxa nai é a cantante Sinéad O'Connor e que apareceu morto a comezos de 2022, despois de fuxir dun centro médico onde seguía tratamento contra a depresión e as ideas suicidas.
Parque Nacional de Virunga
O Parque Nacional de Virunga é un parque nacional no val do Rift Albertino na parte leste da República Democrática do Congo. Creouse en 1925 e está entre as primeiras áreas protexidas de África. A altitude, varía dos 680 m. no val do Río Semliki ata os 5109 m. nas Montañas Rwenzori. De norte a sur esténdese aproximadamente 300 km., en gran parte ao longo das fronteiras internacionais con Uganda e Ruanda no leste. Abarca unha superficie de 8090 km².
Dous volcáns activos atópanse no parque, Monte Nyiragongo e Nyamuragira. Formaron significativamente os diversos hábitats e vida salvaxe do parque nacional. Rexistráronse máis de 3.000 especies de faunal e flora, das cales máis de 300 son endémicas do Rift Albertino, incluíndo o gorila oriental (Gorilla beringei) e mono dourado (Cercopithecus kandti).
Igrexa Palmariana
A Igrexa Cristiana Palmariana dos Carmelitas da Santa Faz en compañía de Xesús e María, máis coñecida como Igrexa Palmariana, é unha escisión da Igrexa Católica. É frecuentemente descrita como unha seita.
Parque Nacional de Virunga
En 1979, o Parque Nacional foi catalogado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO debido á súa rica diversidade de hábitats, a súa excepcional biodiversidade e endemismo, e a súa protección do raro hábitat do gorila de montaña. Está incluída na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo desde 1994 por mor dos disturbios civís e do aumento da presenza humana na rexión.
Igrexa Palmariana
Historia
miniatura A Igrexa ou Orde Palmariana xorde na década de 1960 no concello sevillano O Palmar de Troia, Andalucía. Todo comeza cunha serie de aparicións divinas nas proximidades do concello. A primeira tivo lugar a 1km deste, na propiedade "La Alcaparrosa", o 30 de marzo de 1968, e as protagonistas foron catro nenas (Ana García, Rafaela Gordo, Ana Aguilera e Josefa Guzmán) de 12 e 13 anos, que aseguraban que se lles aparecera a Virxe María. No verán desde mesmo ano, xa se produciran oito aparicións marianas. O arcebispo de Sevilla nese momento, Xosé María Bueno Monreal, difundiu un pastoral negando a veracidade dos milagres.
Parque Nacional de Virunga
Houbo varios ataques mortais no parque por parte de grupos rebeldes, e varios gardas do parque morreron.
Igrexa Palmariana
Historia
Estes feitos foron o motivo da chegada de numerosos visitantes en busca da aparición da Virxe. Entre o grupo de testemuñas atopábase Clemente Domínguez, quen finalmente se convertería no seu líder. Pouco despois das primeiras aparicións, construíuse un altar que, máis trade, sería a primeira pedra da Igrexa do Palmar de Troia.
Parque Nacional de Virunga
Historia
A principios da década de 1920, varios defensores do movemento conservacionista europeo defenderon a idea de crear unha área protexida no nordeste do Congo Belga, entre eles Victor van Straelen, Jean Massart e Jean-Marie Derscheid. Cando o Parque Nacional Albert estableceuse en abril de 1925 como o primeiro parque nacional de África, concibiuse como unha reserva natural orientada á ciencia co obxectivo de estudar e preservar a vida salvaxe e os chamados primitivos cazadores-recolectores Pigmeos africanos. En 1926, Derscheid dirixiu a primeira misión cartográfica belga ao Albert National Park, que abarcaba unha área de 500 km² ao redor dos extintos volcáns Monte Karisimbi e Monte Mikeno. A área protexida ampliouse en 1929 co Parque Nacional Virunga, que abarcaba as Montañas Virunga, partes do Territorio Rutshuru e as chairas ao sur do lago Eduardo. O seu tamaño inicial de 2920,98 km² ampliouse paso a paso nos anos seguintes. Os Pobos indíxenas perderon os seus dereitos tradicionais sobre a terra neste proceso e foron desaloxados da área protexida. Entre finais da década de 1930 e 1955, uns 85.000 ruaneses foron trasladados ao próximo Masisi ​​en North Kivu.
Igrexa Palmariana
Historia
Pierre Martin Ngô-Dinh-Thuc, irmán do Presidente asasinado de Vietnam do Sur, quen fora arcebispo de Huế (Vietnam), e que fora nomeado arcebispo tamén de Bulla Regia (Tunisia) por Paulo VI, visitou Sevilla no ano 1968, onde coñeceu os fenómenos do Palmar. Regresou como peregrino en varias ocasións, e finalmente, en 1975 decidiuse a colaborar. A súa figura foi imprescindible para o comezo da Igrexa.
O 30 de maio de 1975 supostamente Xesús, nunha aparición divina, pediu que fora construído un santuario sobre o xa existente altar dedicado a Virxe, situado no lugar onde se apareceu por primeira vez. Foi entón cando comezou a edificación da Basílica do Palmar.
Parque Nacional de Virunga
Historia
En 1934, fundouse o Institut des Parcs Nationaux du Congo Belge como órgano reitor dos parques nacionais do Congo Belga. Entre principios da década de 1930 e 1961, varios científicos belgas realizaron varias expedicións ao Parque Nacional Albert, a segunda dirixida por Gaston-François de Witte. Estudaron e recolleron espécimes zoolóxicass de vida salvaxe para o Musée Royal d'Histoire Naturelle de Belgique explorou os grupos étnicos desta zona estudou a actividade volcánica e fósiles.
Igrexa Palmariana
Historia
En 1976 o arcebispo vietnamita nomeou bispos a Clemente Domínguez e o seu avogado, Manuel Alonso Corral, entre outros. Foi aquí onde nace a Organización Relixiosa dos Carmelitas da Santa Faz, que nun primeiro momento non se estableceu coma Igrexa separada, senón coma unha nova orde relixiosa.
Parque Nacional de Virunga
Historia
A finais da década de 1950, os pastores tutsis e o seu gando entraron no parque, destruíndo o hábitat natural ata unha altitude de 3000 m., que se pensaba que ameazaba aos gorilas do parque.
Igrexa Palmariana
Historia
Foise configurando como unha organización anti-marxista, anti-masónica e contraria a todo o considerado como blasfemia.
Parque Nacional de Virunga
Historia
As leis de terras foron reformadas na década de 1960 despois de que o Congo Belga se independise como República do Congo, e a terra foi declarada propiedade do estado, en desvantaxe da poboación local. Aumentou a caza ilegal dentro das áreas protexidas. En 1969, os dous parques fusionáronse baixo o nome de Parque Nacional de Virunga, que foi declarado UNESCO Patrimonio da Humanidade en 1979.<ref. nome=Crawford2008/>
En 1996, o parque nacional foi catalogado como sitio Ramsar de importancia internacional.
Igrexa Palmariana
Historia
Poucos meses despois, o arcebispo vietnamita Pierre Martin Ngô-Dinh-Thuc retractouse, pero Manuel Alonso Corral atribuíu ese cambio á infiltración do marxismo e a masonería na Igrexa Católica, polo que no Palmar negáronse a deixar de consideralos bispos.
Parque Nacional de Virunga
Historia
En 2011, a empresa británica Soco International recibiu unha concesión para a extracción de cru nos arredores e en boa parte do parque nacional. Os funcionarios do goberno apoiaron as actividades de exploración dos membros da misión de Soco International, mentres que a dirección do parque opúxose. No transcurso das crecentes tensións, o xefe do garda do parque, Emmanuel de Mérode, foi atacado en abril de 2014. Tras as protestas internacionais, a compañía deixou de explorar actividades e consentiu absterse de iniciar operacións similares nas proximidades dos sitios Patrimonio da Humanidade.
Igrexa Palmariana
Historia
Non foi ata o 4 de xaneiro de 1988 que o Estado Español aceptou a Igrexa Cristiana Palmariana como Asociación Relixiosa. Para isto tiveron que modificar os seus Escritos, suprimindo termos como “Católica” e substituíndo o título de Papa de Clemente Domínguez por Xefe da Orde dos Carmelitas da Santa Faz.
Parque Nacional de Virunga
Historia
En 2016, construíronse catro presas hidroeléctricas que proporcionan electricidade ás pequenas empresases e benefician a máis de 200.000 persoas rurais.
Igrexa Palmariana
Papas
Esta é a lista de Papas recoñecidos pola Igrexa Palmariana. Pódese atopar na súa páxina web oficial. Algún son anteriores á creación desta, pero recoñecidos como lexítimos.
Pío XII Magno. Pastor Angélicus
Pontificado: do 2 de marzo de 1939 ao 9 de outubro de 1958.
Considerado por moitos o papa Santo pola súa labor de protección da cidade de Roma durante a II Guerra Mundial. Afrontou diversas cuestións, coma o debate sobre a esencia do sacramento da ordenación, na Constitución Apostólica Sacramentum ordinis. Segundo a Igrexa Palmariana, “Eximía Guadaña contra a masonería, o agnosticismo, o modernismo, o socialismo, o comunismo, o capitalismo salvaxe, o liberalismo e outras satánicas ideoloxías”.
Xoan XXIII. Pastor et Nauta
Pontificado: do 28 de outubro de 1958 ao 3 de xuño de 1963.
Paulo VI. Flos Florum
Pontificado: do 19 de xuño de 1963 ao 6 de agosto de 1968.
Continuou a labor de renovación da Igrexa de Xoan XXIII. É considerado o Papa do diálogo e da reconciliación entre a Igrexa Católica e a Igrexa Ortodoxa.
Gregorio XVII. De Glória Olívæ
Pontificado: do 6 de agosto de 1978 ao 21 de marzo de 2005.
En 1978, Clemente Domínguez declarou que fora nomeado Papa polo mesmo Xesucristo nunha visión, e que era o único e lexítimo sucesor de Paulo VI, facéndose chamar dende ese momento Gregorio XVII. Nomeou aos seus propios purpurados e excomungou a Xoan Paulo II por usurpador, apóstata, traidor antipapa e precursor do Anticristo.
Pedro II. De Cruce Apocalýptica
Pontificado: do 21 de marzo de 2005 ao 15 de xullo de 2011.
Manuel Alonso Corral, o que fora avogado de Clemente Domínguez, trala morte deste, autonomeouse Papa baixo o nome de Pedro II. Tanto el coma Gregorio XVII nunca foron recoñecidos pola Igrexa Católica. Foron considerados como Antipapas.
Ex Papa Gregorio XVIII. O Apóstata
Pontificado: dende xullo de 2011 ata principios de 2016.
Uns anos despois de renunciar, intentou roubar na Basílica Palmariana xunto a súa muller (Nieves Triviño, ex monxa palmariana) e acabou sendo apuñalado. miniatura|Papa Pedro III
Pedro III. De Glória Ecclésiæ
Actual Papa. Markus Josef Odermatt, nado en Suíza, foi nomeado sucesor polo propio Gregorio XVIII. Adoptou o nome de Pedro III.
Características
As misas son en latín e as mulleres deben rezar cun velo cubríndolles o pelo. Ademais, as mulleres teñen prohibido usar pantalón. Non poden empregar roupa curta nin demasiado cinguida. Para asistir á misa, deben levar roupa formal. Teñen prohibido falar con persoas excomungadas pola Igrexa Palmariana e moitas restricións no acceso á cultura e ao ocio; non poden ver cine, ler a prensa, ver a televisión ou mesmo ir á praia. Antigos participantes do culto aseguran que co paso dos anos as restricións foron medrando.
Os membros do culto son sometidos a unha estrita vixilancia. Non está permitido entrar á Basílica se non se pertence á Igrexa, e non están permitidas as fotografías ou vídeos no interior.
Santos
Recoñece a todos os canonizados pola Igrexa Católica ata a morte de Paulo VI en 1978. A Igrexa Palmariana santificou a diferentes personalidades, entre outras a Cristovo Colón, Pelaio, o Cardeal Cisneros, Xosé Calvo Sotelo, Xosemaría Escrivá de Balaguer, Primo de Rivera, Carrero Blanco ou Francisco Franco que consideran salvador da Igrexa. Tamén recoñece como Santos aos Papas palmarianos Gregorio XVII e Pedro II.
Excomungados
Recoñece a todos os excomungados pola Igrexa Católica ata a morte de Paulo VI en 1978. A maiores a Igrexa Palmariana excomungou entre outros a:
Selección de fútbol de Botswana
A selección de fútbol de Botswana (Botswana national football team) é o equipo representativo de Botswana nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Botswana (Botswana Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Alcumados Dipitse (do Cebras), aínda que nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo, conseguiron clasificarse para a edición de 2012 da Copa de África de Nacións, onde caeron na fase de grupos.
Iuma, a carreira da frecha
Iuma, a carreira da frecha (en Run of the Arrow) é un filme estadounidense de 1957 escrito, dirixido e producido por Samuel Fuller. Está protagonizado por Rod Steiger, Sara Montiel, Brian Keith, Ralph Meeker, Jay C. Flippen e Charles Bronson. Está ambientado no final da guerra civil estadounidense, e foi rodado en Technicolor.
Silicona
Terminoloxía e historia
FS Kipping acuñou a palabra silicona en 1901 para describir a fórmula de polidifenilsilxano, Ph2SiO (Ph denotando fenilo, C6H5), por analoxía coa fórmula da cetona benzofenona, Ph2CO (o seu termo era orixinalmente silicocetona ). Kipping sabía ben que o polidifenilsilxano é polimérica mentres que a benzofenona é monomérica e observou as propiedades contrastantes de Ph2SiO e Ph2CO. O descubrimento das diferenzas estruturais entre as moléculas de Kipping e as cetonas significa que a silicona xa non é o termo correcto (aínda que segue sendo en uso común) e que o termo siloxanos é correcto segundo a nomenclatura da química moderna.
Os compostos que conteñen dobres enlaces silicio-osíxeno, agora chamados silanonas, pero que poderían merecer o nome de "silicona", foron identificados como intermediarios en procesos en fase gas como a deposición de vapor químico na produción de microelectrónica e na formación de cerámica pola combustión. Non obstante, teñen unha forte tendencia á polimerización en siloxanos. A primeira silanona estable foi obtida en 2014 por A. Filippou e outros.
Forza Aérea Brasileira
A Forza Aérea Brasileira (FAB) é a forza aérea das Forzas Armadas Brasileiras e un dos tres servizos nacionais uniformados. A FAB formouse cando as ramas aéreas do Exército e da Armada fusionáronse nunha única forza militar chamada inicialmente "Forzas Aéreas Nacionais" en 1941. As dúas ramas aéreas transferiron o seu equipamento, instalacións e persoal á nova forza.
Silicona
Síntese
Os máis comúns son materiais baseados en polidimetilsiloxano, que se deriva por hidrólise do dimetildiclorosilano. Este dicloruro reacciona coa auga do seguinte xeito:
Forza Aérea Brasileira
A Forza Aérea Brasileira tivo o seu bautismo de fogo durante a segunda guerra mundial, participando na guerra antisubmarina no Atlántico Sur e, en Europa, como integrante da Forza Expedicionaria Brasileira que loitou ao lado dos Aliados na fronte italiana.
Silicona
Síntese
A polimerización produce normalmente cadeas lineais cubertas con grupos Si−Cl ou Si−OH (silanol). En condicións diferentes, o polímero é cíclico e non cadea.
Forza Aérea Brasileira
Segundo Flight International (Flightglobal.com) a Forza Aérea Brasileira opera 524 avións, e en outubro de 2021 tiña 68 602 efectivos militares. A FAB é a forza aérea máis grande do hemisferio sur e a segunda máis grande de América, despois da Forza Aérea dos Estados Unidos.
Orixes
O Exército Brasileiro foi o primeiro en demostrar interese en actividades aeronáuticas para fins militares, baixo a inspiración do Mariscal Hermes da Fonseca, que procurou desenvolver a aerostación militar, para fins de recoñecemento de territorios, porén, durante o primeiro voo dun globo militar no Brasil, o 20 de maio de 1908, o tenente Juventino Fernandes da Fonseca faleceu nun accidente con ese globo, levando ao Exército desistir de proseguir cos seus plans.
Os primeiros voos de avións realizáronse no Brasil en 1910. O día 14 de outubro de 1911 creouse o "Aero-Club Brasileiro", coa participación de varios entusiastas, tanto civís como militares, sendo Alberto Santos Dumont o seu presidente honorario. O aeroclub organizou de inmediato unha campaña nacional a fin de conseguir fondos para permitir a fundación dunha escola de aviación. Porén, a campaña tivo dificultades para conseguir avións, material de mantemento e, principalmente, instrutores de pilotaxe e de mecánica aeronáutica. Fronte aos avances doutras Armadas, a Mariña do Brasil resolveu en 1916 crear o seu servizo de aviación.
Formación
A fundación da Royal Air Force británica en 1918, da Forza Aérea de Italia e da Forza Aérea de Francia durante a década de 1920, levou a idea de unir o poder aéreo brasileiro baixo a mesma organización. Xunto con eses eventos, os estrategas brasileiros tamén estaban influenciados polas teorías de Giulio Douhet, Billy Mitchell e Hugh Montague Trenchard.
Silicona
Combustión
Cando a silicona é queimada no aire ou osíxeno, fórmase sílice sólida (dióxido de silicio, SiO2) como un po branco, char e varios gases. Ás veces, o po facilmente dispersado chámase fume de sílice. A pirólise de certos polisiloxanos baixo unha atmosfera inerte é unha valiosa vía cara á produción de cerámicas de oxícarburo de silicio amorfo, tamén coñecidas como cerámicas derivadas de polímeros. Os polisiloxanos rematados con ligandos funcionais como grupos vinílicos, mercapto ou acrilato foron unidos entre si para producir polímeros preceramicos, que poden fotopolimerizarse para a fabricación de aditivos de cerámica derivada de polímeros mediante técnicas de estereolitografía.
Forza Aérea Brasileira
Formación
Tras o final da primeira guerra mundial, as escolas de aviación brasileiras continuaron formando pilotos, porén, en menor número, xa que o orzamento era reducido. En 1921 o goberno federal determinou a estruturación da defensa do litoral, co estabelecimento de dúas liñas, sendo unha polo interior e outra ao longo da costa, ligando Río de Xaneiro e a rexión sur do país. En 1922 creáronse as bases de operación da aviación naval en Río de Xaneiro (actual Base Aérea do Galeão) e en Santos (actual Base Aérea de Santos). No mesmo ano fundáronse tamén as primeiras bases no sur do país, en Santa Maria (actual Base Aérea de Santa Maria) e en Alegrete, desactivada pouco tempo despois.
A década de 1920 estivo marcada por numerosos movementos de protesta contra a política oligárquica practicada polo goberno federal, froito dos intereses políticos das clases dominantes dos estados de São Paulo e Minas Gerais, ademais do relevo na presidencia da República coa política do café con leite, que trouxo o descontento dos demais estados brasileiros, principalmente entre os militares. Debido a iso xurdiu un movemento denominado Tenentismo, que causou diversas rebelións entre os militares de medio e alto rango do Exército Brasileiro e da Mariña do Brasil.
O primeiro manifesto público para crear un servizo aéreo militar integrado xurdiu en 1928, cando o entón Maior do Exército Lysias Augusto Rodrigues escribiu un artigo chamado Uma necessidade premente: o Ministério do Ar. Dous anos máis tarde, a Misión Militar Francesa, que estaba auxiliando ao Exército Brasileiro, deu os primeiros pasos para organizar unha forza aérea nacional. A idea recibiu maior apoio cando un grupo de aviadores brasileiros chegou de Italia en 1934 e mostrou as vantaxes de ter unha aviación militar unificada. Ademais diso, a revolución social española e os primeiros movementos da segunda guerra mundial ao final dos anos 30 mostraron a importancia do poder aéreo para as estratexias militares.
Silicona
Propiedades
As siliconas presentan moitas características útiles, incluíndo:
A silicona pódese desenvolver en láminas de goma, onde ten outras propiedades, como a conformidade coa FDA. Isto estende os usos da folla de silicona a industrias que demandan hixiene, por exemplo, alimentos e bebidas e farmacéuticas.
Forza Aérea Brasileira
Formación
Un dos principais defensores do plan para crear unha forza aérea independente foi o entón presidente Getúlio Vargas. Este organizou un grupo de estudos no inicio de 1940 e toda a estrutura do Ministerio da Aeronáutica foi creada no final dese ano. Esta nova axencia gobernamental era a responsable de todos os aspectos da aviación civil e militar, incluíndo regulación, infraestrutura e organización.
Silicona
Usos
A silicona úsase en moitos produtos. A continuación móstranse algúns deles:
Forza Aérea Brasileira
Segunda guerra mundial
miniatura|240x240px|[[Republic P-47 Thunderbolt da FAB usado durante a segunda guerra mundial]] En xaneiro de 1941, os acontecementos en Europa como resultado da segunda guerra mundial levaron ao goberno brasileiro a centralizar nun único mando as operacións aéreas das Forzas Armadas do Brasil, creando o Ministerio da Aeronáutica, que foi fundado o 20 de xaneiro de 1941. O seu ramo militar denominouse inicialmente "Forzas Aéreas Nacionais", cambiando o nome polo de "Forza Aérea Brasileira" a través do decreto-lei nº 3 302, do 22 de maio de 1941. Os ramos aéreos do Exército e da Mariña desapareceron e todo o persoal, aeronaves, instalacións e outros equipamentos relacionados foron transferidos á FAB.
Coa desaparición das aviacións militar e naval, a Forza Aérea Brasileira herdou 430 avións de 35 modelos diferentes, todos obsoletos, os cales non permitían enfrontarse a potencias da guerra, como Alemaña e a Unión Soviética, polo que Brasil adquiriu novas aeronaves aos Estados Unidos a través du acordo de préstamo e arrendamento, chegando os primeiros Curtiss P-36 Hawk en 1942. O día 22 de agosto de 1942, despois de que varios navíos brasileiros fosen torpedeados e afundidos, o Brasil declarou a guerra a Alemaña e a Italia. Organizáronse combois navais e unidades aéreas da FAB e da Armada dos Estados Unidos para patrullar os mares brasileiros, para protexer o país da ameaza submarina alemá. Ao final de 1942 o goberno brasileiro decidiu enviar unidades militares para loitar ao lado das nacións aliadas en Europa. A Forza Expedicionária Brasileira estaba composta por sectores de infantaria, unidades de artillería e dunha compoñente aérea, formada polo 1º Grupo de Aviación de Caza (1º GAvCA) e pola 1ª Esquadrilla de Enlace e Observación (1ª ELO). Esas unidades chegaron a Italia en 1944 e loitaron xunto o Exército e a Forza Aérea dos Estados Unidos.
Silicona
Automoción
No campo da automoción, a graxa de silicona úsase normalmente como lubricante para os compoñentes do freo, xa que é estable a altas temperaturas, non é soluble en auga e é bastante menos probable que os outros lubricantes se ensucien. Os fluídos de freo DOT 5 están baseados en siliconas líquidas.
Forza Aérea Brasileira
Posguerra e guerra fría
miniatura|240x240px|[[Northrop F-5 da FAB]] Tras a segunda guerra mundial a FAB comezou a voar co caza a reacción británico Gloster Meteor. Os reactores foron comprados aos británicos a cambio de 15 000 toneladas de algodón en bruto, xa que Brasil non tiña suficientes reservas en moeda estranxeira. O modelo operou coa FAB ata mediados dos anos 60, cando foi substituído polos Lockheed F-80C e TF-33A, que máis tarde foron substituídos polos reactores MB-326, Mirage III e Northrop F-5.
Durante a guerra fría, a República brasileira alineouse cos Estados Unidos e a OTAN. Isto significaba que os F-5 podían ser comprados máis baratos aos Estados Unidos, onde este modelo se coñecía como "Freedom Fighter". Moitos outros países, como México, tamén se beneficiaron desta política.
Embraer (Empresa Brasileira de Aeronáutica, Aeronáutica brasileira Co.) ten a súa orixe como unha empresa directamente xestionada e promovida pola FAB. Traballando con empresas italianas, desenvolveu o avión de ataque AMX (coñecido localmente como A-1), que constitúe a espiña dorsal da forza de ataque da FAB. O exitoso Tucano T-27 e o avión de ataque A-29, fabricados pola Embraer, tamén son amplamente utilizados pola FAB.
Presente
O 18 de decembro de 2008, o Presidente da República, Luís Inácio Lula da Silva, asinou o Decreto nº 6 703, aprovando a Estratexia Nacional de Defensa. O texto buscaba reafirmar a necesidade de modernizar as Forzas Armadas.
O goberno brasileiro lanzou un paquete de medidas que, en cinco anos, garantía investimentos no sector equivalentes ao 2,5% do PIB brasileiro, un aumento do 75%. En 2008 investíronse 5 600 millóns de dólares en novo equipamento.
Convair B-58 Hustler
O Convair B-58 Hustler foi o primeiro bombardeiro operativo capaz de voar a Mach 2. O Hustler foi deseñado e fabricado poa compañía estadounudense Convair.
O B-58 desenvolveuse durante os anos 50 para o Mando Aéreo Estratéxico (SAC) da USAF. Para acadar as altas velocidades desexadas, Convair elixiu un deseño en á en delta usado por cazas contemporáneos como o Convair F-102. O bombardeiro estaba impulsado por catro motores General Electric J79 en góndolas baixo as ás. O Hustler non tiña bodega de bombas: levaba unha única arma nuclear máis combustible nunha vaina baixo a fuselaxe. Posteriormente engadíronselle catro soportes externos, permitíndolle levar ata cinco armas.
O B-58 entrou en servizo en marzo de 1960, e voou durante unha década con dúas unidades do SAC: a 43ª Á de Bombardeo e a 305ª Á de Bombardeo. Era considerado difícil de voar, impoñendo unha gran carga de traballo aos seus tres tripulantes. Deseñado para substituír ao bombardeiro estratéxico subsónico Boeing B-47 Stratojet, o B-58 fíxose famoso polo seu estoupido sónico escoitado en terra pola xente cando pasaba en voo supersónico.
O B-58 foi deseñado para voar a grande altura e a velocidade supersónica para evitar aos interceptores soviéticos. Pero coa introdución de mísiles terra-aire soviéticos de grande altura, o B-58 viuse forzado a adoptar un rol de penetración a baixa cota que limitou gravemente o seu alcance e valor estratéxico. Nunca foi usado para lanzar bombas convencionais. O B-58 era substancialmente máis caro de operar que outros bombardeiros, como o Boeing B-52 Stratofortress, e precisaba repostaxe aérea máis frecuente. O B-58 tamén sufriu unha alta taxa de perdas en accidentes. Estes factores fixeron nunha carreira operativa de tn só dez anos. O B-58 foi sucedido no seu rol polo máis pequeno avión de xeometría variable FB-111A.
Silicona
Automoción
Os fíos das buxías do automóbil están illados por varias capas de silicona para evitar que salten chispas a fíos adxacentes, provocando fallos. As tubaxes de silicona ás veces úsanse en sistemas de inxección de automóbiles (especialmente para motores con indución forzada).
Ademais, os compostos de silicona como o caucho de silicona úsanse como recubrimentos e selantes para os airbags ; a gran resistencia da goma de silicona convérteo nun adhesivo e selante óptimo para airbags de alto impacto. Os silicóns en combinación con termoplásticos proporcionan melloras na resistencia aos arañazos e un menor coeficiente de fricción.
Aeroespacial
Os graos de silicona aeroespacial especialmente desenvolvidos son estables entre -70 a 220 °C, estes graos pódense usar na construción de xuntas para fiestras e portas de cabina. Durante a operación, as aeronaves atravesan grandes flutuacións de temperatura nun período de tempo relativamente curto; desde as temperaturas de conxelación ao voar a toda altitude ata as temperaturas ambientais cando no chan en países quentes. A goma de silicona pódese moldear cunhas tolerancias axustadas garantindo que as xuntas forman selos herméticos tanto no chan como no aire, onde diminúe a presión atmosférica.
A resistencia da goma de silicona á corrosión térmica permítelle empregar xuntas en motores de avións onde superarán outros tipos de caucho, tanto para mellorar a seguridade das aeronaves como para reducir os custos de mantemento. A silicona actúa para selar os cadros de instrumentos e outros sistemas eléctricos no habitáculo, protexendo as placas de circuíto impreso dos riscos de altitudes extremas como a humidade e as temperaturas extremadamente baixas. A silicona pódese usar como funda para protexer os fíos e compoñentes eléctricos de calquera po ou xeo que se poida arrastrar ao funcionamento interior dun avión.
Coma as viaxes aéreas produce moito ruído e vibracións, os motores, os desembarques e as altas velocidades deben considerarse para garantir o confort dos pasaxeiros e o funcionamento seguro da aeronave. Como o caucho de silicona ten reducións de ruído e propiedades anti-vibracións, pódese formar en pequenos compoñentes e axustarse a pequenas lagoas asegurando que todos os equipos poidan estar protexidos de vibracións non desexadas, como armarios aéreos, condutos de ventilación, escotillas, selos de sistema de entretemento e sistemas de iluminación LED.
Revestimentos
As películas de silicona pódense aplicar a tales substratos a base de sílice como o vidro para formar un revestimento hidrofóbico unido de forma covalente.
Moitos tecidos poden ser revestidos ou impregnados con silicona para formar un composto resistente e impermeable como o silnilón.
Ollas
miniatura| Cullerón de sopa e cullerón de pasta de silicona miniatura| Un bote de vapor de silicona que se coloca dentro dunha pota de auga fervendo miniatura| Bandexas de cubo de xeo de silicona Como material de pouca tensión e non tóxico, pódese empregar silicona onde é necesario o contacto cos alimentos. A silicona está a converterse nun produto importante na industria da cociña, especialmente os utensilios de cociña.
Limpeza en seco
A silicona líquida pódese usar como disolvente de limpeza en seco, proporcionando unha alternativa ao disolvente tradicional de cloroletano que contén cloro. O uso de siliconas na limpeza en seco reduce o efecto ambiental das industrias.
Electrónica
Empréganse siliconas onde se esixe a durabilidade e o alto rendemento de compoñentes en condicións duras, como no espazo (tecnoloxía satélite). Seléctanse mediante encapsulado de poliuretano ou epoxi cando se require un amplo intervalo de temperatura de funcionamento (entre 65 e 315 °C). As siliconas tamén teñen a vantaxe de ter un pequeno aumento de calor exotérmico durante a cura, baixa toxicidade, boas propiedades eléctricas e alta pureza.
A contaminación en silicona de contactos de interruptores eléctricos pode provocar fallos provocando un aumento da resistencia de contacto. O uso de produtos en spray a base de silicona en dispositivos electrónicos durante o mantemento ou as reparacións pode causar fallos posteriores.
Bombeiros
En edificios norteamericanos empregouse escuma de silicona para intentar cortar aberturas dentro dos conxuntos de paredes e pisos resistentes ao lume para evitar a propagación de chamas e fume dunha habitación a outra. Se están correctamente instalados, pódense fabricar cortalumes con escuma de silicona para cumprir os códigos de construción. As vantaxes inclúen flexibilidade e alta resistencia dieléctrica. Entre as desvantaxes inclúe a combustibilidade (difícil de extinguir) e o desenvolvemento importante do fume.
Os bombeiros con escuma de silicona foron obxecto de controversias e atención na prensa debido ao desenvolvemento de fume a partir da pirólise de compoñentes combustibles dentro da escuma, escape de gas de hidróxeno, encollemento e rachadura. Estes problemas provocaron feitos denunciables entre os licenciatarios (operadores de centrais nucleares) da Comisión Reguladora Nuclear (NRC).
Lubricantes
As graxas de silicona úsanse para moitos fins, como cadeas de bicicletas, pezas de pistola airsoft e unha ampla gama doutros mecanismos. Normalmente, un lubricante de seco é entregado cun portador de disolventes para penetrar no mecanismo. O disolvente entón se evapora, deixando unha película transparente que lubrica pero non atrae sucidade e greta tanto como un aceite ou outro lubricante tradicional "mollado".
Os lubricantes persoais de silicona tamén están dispoñibles para uso en procedementos médicos ou actividades sexuais.
Medicina
A silicona úsase en microfluídicos, selos, xuntas, sudarios e outras aplicacións que requiren unha elevada biocompatibilidade. Ademais, úsase en vendas e apósitos, implantes, lentes de contacto e unha variedade doutros usos médicos.
As follas de tratamento da cicatriz adoitan estar feitas en silicona de calidade médica debido á súa durabilidade e biocompatibilidade. O polidimetilsiloxano adoita usarse para este propósito xa que o seu reticulación específica dá como resultado unha silicona flexible e suave de alta durabilidade e pegamento.
Moldura
miniatura|Molde de silicona.Os sistemas de silicona de dúas partes úsanse como moldes de caucho para fundir resinas, escumas, caucho e aliaxes de baixa temperatura. Un molde de silicona normalmente require pouca ou ningunha liberación de moldes ou preparación da superficie, xa que a maioría dos materiais non se adhiren a silicona. Para usos experimentais, pódese empregar silicona dunha soa parte para fabricar moldes ou moldear formas. Se é necesario, pódense usar aceites de cociña comúns ou vaselina en superficies de apareamento como axente de liberación de moldes.
Os moldes de cociña empregados para a panadería non requiren revestimento con aceite de cociña, permitindo que o alimento se poida eliminar máis facilmente do molde despois da cocción.
Oftalmoloxía
A silicona ten moitas aplicacións como o aceite de silicona usado para substituír o vítreo (pate do ollo) despois da vitrectomía.
Coidado persoal
Os silicóns son ingredientes amplamente empregados no coidado da pel. Algunhas siliconas son excelentes acondicionadores de pelo, proporcionando compatibilidade, sensación e suavidade. As feniletrimétonas, a diferenza dos amodimetéticos condicionantes, teñen índices de refracción (normalmente 1,46) próximos ao dun cabelo humano (1,54). Non obstante, se están incluídos na mesma formulación, amodimeticona e feniltrimeticona interactúan e dilútanse entre si, dificultando a obtención dun brillo elevado e un excelente acondicionamento no mesmo produto.
A goma de silicona é comunmente usada nos biberóns para a súa limpeza, aparencia estética, e baixo contido de extraíbles.
Estes úsanse en produtos para afeitar e lubricantes persoais.
Construción de fontanería e edificios
A forza e a fiabilidade do caucho de silicona son amplamente recoñecidos na industria da construción. Os selantes e caldeiras dunha parte son de uso común para selar lagoas, xuntas e fisuras nos edificios. A cura dunha parte das siliconas absorbe a humidade atmosférica, o que simplifica a instalación. En fontanería, a graxa de silicona aplícase normalmente a aneis, billas e válvulas de latón, impedindo que a cal se pegue ao metal.
Produción e comercialización
A demanda global de siliconas achegouse aos 18,2 miles de millóns de dólares en 2018, aproximadamente o 22% ata 2026. Continúa un crecemento similar nos anos seguintes ata alcanzar os 22,1 millóns de dólares ata 2026. Espérase que o crecemento anual se vexa impulsado por aplicacións máis amplas, a introdución de produtos novos e a concienciación sobre o uso de materiais máis ecolóxicos.
Os principais fabricantes mundiais de materiais base de silicona pertencen a tres organizacións rexionais: o Centro Europeo de Silicona (CES) en Bruxelas, Bélxica; o Consello de Seguridade e Saúde do Medio Ambiente (SEHSC) en Herndon, Virxinia, Estados Unidos; e a Asociación de Industria de Silicona do Xapón (SIAJ) en Tokio, Xapón. Unha cuarta organización, o Consello de silicona global (GSC) actúa como estrutura paraguas sobre as organizacións rexionais. Os catro son sen ánimo de lucro, sen función comercial; as súas misións principais son promover a seguridade da silicona desde a perspectiva de saúde, seguridade e ambiental. Mentres a industria química europea se está preparando para aplicar a lexislación de rexistro, avaliación e autorización de produtos químicos (REACH), o CES lidera a formación dun consorcio de produtores e importadores de siliconas, silanos e siloxanos para facilitar datos e custos.
Consideracións ambientais e de seguridade
Os compostos de silicona D4 e D5 son contaminantes do aire e da auga e teñen efectos negativos sobre a saúde nos animais. Úsanse en diversos produtos de coidado persoal. A Axencia Europea de Produtos Químicos descubriu que "D4 é unha substancia persistente, bioacumulativa e tóxica (PBT) e D5 é unha substancia moi persistente, moi bioacumulativa (vPvB)". Outras siliconas se biodegradan facilmente, un proceso que é acelerado por unha variedade de catalizadores, incluíndo arxilas. As siliconas cíclicas demostraron que implican a aparición de silanoles durante a biodegradación en mamíferos.
Ao redor de 200 °C na atmosfera o PDMS libera trazas de formaldehído (pero menos que outros materiais comúns como o polietileno ). A 200 °C, atopouse que as siliconas teñen menor xeración de formaldeído que o aceite mineral e os plásticos (menos de 3 a 48 anos) µg CH2O/(g·hr) para unha goma de silicona de alta consistencia, fronte a 400 µg CH2O/(g·hr) para plásticos e aceite mineral). Por 250 °C, atopáronse cantidades abundantes de formaldehído producidas para todas as siliconas (1200 a 4600 µg CH2O/(g·hr)).
Segundo Reinado
miniatura|321x321px| Pintura do Emperador co seu maxestoso traxe e a insignia imperial. [[Pedro II do Brasil|Pedro II reinou sobre Brasil entre 1831 e 1889, até que foi destronado pola proclamación da República.]] miniatura|321x321px| Mapa de Río de Xaneiro (1895) miniatura|321x321px|esquerda|Locomotiva pequenina na provincia de Bahía (nordés brasileiro)
O Segundo Reinado é un período da historia do Brasil, parte do Imperio do Brasil, que comprende 49 anos, comezando co final do período de rexencia, o 23 de xullo de 1840, coa declaración da maioría de Pedro de Alcântara, e tendo Rematou o 15 de novembro de 1889, cando a monarquía constitucional parlamentaria foi derrubada pola proclamación da república.
Política
É un período de gran progreso cultural e de grande importancia para o Brasil, co crecemento e consolidación da nación brasileira como país independente e como membro entre as nacións americanas. Neste momento, son evidentes a solidificación do exército e da mariña, que culmina coa guerra de Paraguai (ou da Tripla Alianza) en 1865, e os profundos cambios no ámbito social, como a liberación gradual dos escravos negros e o impulso da inmigración europea, incluída a galega, para incorporarse á forza de traballo brasileira.
Cultura
Durante este período floreceron as artes plásticas, a literatura e o teatro. Aínda que está moi influenciado polos estilos europeos que van dende o Neoclasicismo ata o Romanticismo, cada concepto foi adaptado para crear unha verdadeira cultura brasileira. Un dos maiores representantes da literatura brasileira foi Machado de Assis, que publicou a súa obra neses anos e chegou a ser tamén director do Ministerio de Transportes e Obras Públicas.
Urbanismo e comunicacións
Neste período produciuse a expansión da urbanización nas grandes cidades, a materialización de avenidas de bulevares ao estilo europeo, e a construción a grande escala de ferrocarrís; esta última dirixida a mobilizar de xeito máis eficaz o fluxo de bens de consumo e a interiorización do país. Introdúcense telégrafos eléctricos que conectan provincias brasileiras e outros países de América do Sur e prodúcense liñas de barcos de vapor que actualizan as armadas mercantes e de guerra.
Economía
A segunda metade do século XIX está marcado por unha incipiente modernización brasileira baseada en piares esenciais: a economía do café no sueste, o fin do comercio de escravos e a abolición gradual da escravitude, a substitución do antigo sistema escravista por asalariados, os incentivos para a maduración da industria. e asumir, ao final do Segundo Reinado, unha posición cada vez máis importante.
Cultura popular
É a época na que se abren os primeiros teatros e cinemas.
Na música convivía a música erudita cos precursores da música popular brasileira (MPB), con influencias do gênero Lundu e o gênero Modinha. A música culta, como a de Nepomuceno, dá un tratamento sinfónico á música nordestina e incorpórase a lingua portuguesa ás composicións.
No Brasil houbo moita afinidade por un fenómeno xurdido na plástica, a banda deseñada. As Aventuras de Nhô Quim ou Impressões de Uma Viagem à Corte foi a primeira historia en quadrinhos lanzada no Brasil e umha das mais antigas do mundo. Angelo Agostini publicaba as tiras satíricas sobre o "rei Pedro", que chegaban a Europa, e ao tempo nas páxinas de Vida Fluminense plaxiaban cómics do vello mundo coma os de Stop.
Domingo Páramos Núñez
Domingo Páramos Núñez, nado en Tui cara a 1871 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Ex emigrante nos Estados Unidos e na Arxentina. Ferreiro de Caldelas de Tui de ideoloxía anarcosindicalista. Nos anos vinte foi presidente da Sociedad Agraria de Caldelas, encabezou unha protesta das sociedades obreiras e agrarias de Tui pola fraude nas eleccións a Cortes de 1923, e foi detido en outubro de 1923 xunto co secretario da sociedade, Bernardo Troncoso Sotelo, acusados de coacción e sabotaxe. Na República foi elixido concelleiro de Tui, foi destituído logo da folga xeral revolucionaria de 1934. Foi detido en xuño de 1935 con Ramón Leopoldo Márquez Vázquez e outros, acusados do incendio da igrexa de Baldráns. Foi reposto como concelleiro o 21 de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, levárono ao seminario de Tui, e despois foi asasinado no Alto do Confurco xunto con Manuel Piñeiro Zúñiga, Manuel Pérez Besada, Fernando Rubio Estévez, Hipólito Gallego Camarero e Francisco Rodríguez Otero. Foron soterrados nunha fosa común en Mondariz. Os seus restos, xunto cos doutros 34 da provincia de Pontevedra, foron trasladados a Cuelgamuros o 26 de marzo de 1959. Nos anos sesenta a súa viúva recibiu un comunicado da Xefatura do Estado no que se lle informaba que os restos do seu home estaban no Valle de los Caídos.
Vida persoal
Casou con Juliana Riol Casado e foi pai de Ferrer, Libertad, Aurora, Armonía, Verdad, Floreal, Progreso, Espronceda, Domingo e Julia Páramos Riol.
Sigmund Jähn
Sigmund Werner Paul Jähn, nado en Rautenkrantz o 13 de febreiro de 1937 e finado o 21 de setembro de 2019, foi o primeiro cosmonauta alemán. Particiou nas misións Soiuz 31 e Soiuz 29.
Traxectoria
Jähn graduouse en 1958 como piloto na Escola Superior para Oficiais da Forza Aérea Franz Mehring para logo servir na Forza Aérea da República Democrática Alemá. En 1970 graduouse na Academia Gagarin da Forza Aérea da Unión Soviética. Grazas ao seu dominio do ruso traduciu varias publicacións políticas e militares rusas ao alemán.
En 1976 ingresou, xunto con Eberhard Koellner, no corpo de cosmonautas soviéticos, no grupo Interkosmos número 1. Participou nas misións Soiuz 29 e Soiuz 31. Ao seu regreso continou servindo na Forza Aérea. Faleceu o 21 de setembro de 2019.
Borobudur
Borobudur, tamén transcrito Barabudur (en indonesio: Candi Borobudur, en xavanés: ꦕꦤ꧀ꦝꦶꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ, romanizado: Candhi Barabudhur) é un templo budista Mahayana do século IX na rexencia Magelang de Xava, non lonxe da cidade de Muntilan, Indonesia. É o templo budista máis grande do mundo. O templo consta de nove plataformas apiadas, seis cadradas e tres circulares, rematadas por unha cúpula central. Está decorado con 2.672 paneis en relevo e orixinalmente 504 estatuas de Buda. A cúpula central está rodeada por 72 estatuas de Buda, cada unha sentada dentro dunha stupa perforada.
Construído no século IX durante o reinado da dinastía Sailendra, o deseño do templo segue a arquitectura budista xavanesa, que mestura a tradición indíxena indonesia de culto aos antepasados ​​e o concepto budista de acadar o nirvāṇa. O templo demostra as influencias da arte Gupta que reflicte a influencia da India na rexión, aínda que hai suficientes escenas e elementos indíxenas incorporados para facer de Borobudur un monumento puramente indonesio. O monumento é un santuario ao Buda e un lugar para a peregrinación budista. A viaxe do peregrino comeza na base do monumento e segue un camiño ao redor do monumento, ascendendo ata o cumio a través de tres niveis simbólicos da cosmoloxía budista: Kāmadhātu (o reino do desexo), Rūpadhātu (o reino das formas) e Arūpadhātu (o reino sen forma). O monumento guía aos peregrinos a través dun extenso sistema de escaleiras e corredores con 1.460 paneis narrativos en relevo nas paredes e nas balaustradas. Borobudur ten un dos conxuntos de relevos budistas máis grandes e completos do mundo.
A evidencia suxire que Borobudur foi construído no século IX e posteriormente abandonado tras o declive dos reinos hindús en Xava no século XIV e a conversión xavanesa ao islam. O coñecemento mundial da súa existencia non foi ata 1814 cando Stamford Raffles, entón o gobernante británico de Xava, foi informado da súa localización polos indonesios nativos. Desde entón, Borobudur conservouse mediante varias restauracións. O maior proxecto de restauración foi acometido entre 1975 e 1982 polo goberno indonesio e a UNESCO, seguido da inclusión na lista do monumento como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Borobudur é o templo budista máis grande do mundo, e está xunto a Bagan en Myanmar e Angkor Wat en Camboxa como un dos grandes sitios arqueolóxicos do sueste asiático. Borobudur segue sendo popular para a peregrinación, e os budistas de Indonesia celebran o Día de Vesak no monumento. Borobudur é a atracción turística máis visitada de Indonesia.