cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mammal Species of the World
miniatura|280px|Distribución porcentual segundo a [[Orde (bioloxía)|orde do número de especies viventes e recentemente extintas, de acordo coa clasificación da publicación.]] Mammal Species of the World (MSW) (en galego, Especies de mamíferos do mundo) é unha publicación científica de referencia taxonómica no ámbito da zooloxía, hoxe considerada oficial por varias entidades científicas, como a estadounidense American Society of Mammalogists (Sociedade Americana de Mastozoólogos), e utilizada como base en diversas publicacións científicas.
Características
Tres edicións foron xa publicadas (1982, 1993, 2005), mostrando a evolución da taxonomía das especies mundiais coñecidas de mamíferos, proporcionando tamén datos bibliográficos.
Desde 2008 proporciona o seu contido actualizado nunha páxina web e preséntase como estándar para as especies de mamíferos do mundo.
Son 29 as ordes recoñecidos dentro da clasificación taxonómica por MSW:
Como vemos, non se admite a nova orde dos Cetartiodactyla, que moitos autores si recoñecen, e que foi creado en 1977 por Montgelard, Catzeflis e Douzery.
O World Register of Marine Species dálle aos Cetartiodactyla a categoría de orde, polo que habería que considerar os Cetacea e os Artiodactyla como subordes.
Pola súa parte, na Animal Diversity Web outorgan a este grupo ou clado a categoría de superorde, incluíndo as ordes dos cetáceos e os artiodáctilos.
Olvidados (filme)
Olvidados é un filme boliviano de 2013 escrito por Elia Petridis e dirixido por Carlos Bolado. Conta a historia da represión e os asasinatos asociados coa Operación Cóndor apoiada polos Estados Unidos de América. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Saransk
No verán de 2018 a cidade de Saransk albergou varios xogos do Campionato Mundial de Fútbol.
Historia
O forte ruso Atemar, fundado en 1641, tomou o seu nome dunha cidade próxima de Mordvin, nese momento a fortaleza estaba na fronteira sueste do Tsarato de Rusia. O nome actual, "Saransk", refírese á situación da cidade no río Saransk. Pouco despois da fundación, a cidade converteuse nun importante centro comercial para os veciños de Erzya. Despois de 1708, Saransk foi outorgado á provincia de Azov e máis tarde ao gobernador de Kazan. En 1780, os asentamentos humanos foron recoñecidos como cidade e transferiuse novamente, esta vez ao goberno de Penza, en 1928 Saransk converteuse no centro administrativo do recentemente creado Okrug Nacional Mordervino, que se converteu na rexión autónoma de Mordovia en 1930. Os planificadores soviéticos reconstruíron o antigo centro nos anos 60 e 70. Engadindo amplas rúas e planeáronse a construción masiva de áreas residenciais.
Clima
Saransk ten unha versión relativamente fría do clima continental húmido con cálidos veráns e invernos fríos.
Policía
miniatura|Un coche da policía australiana. A policía é unha forza de seguridade encargada de velar polo mantemento da orde pública e a seguridade dos cidadáns e sometida ás ordes das autoridades políticas. Chámase tamén policía a cada axente pertencente a dita organización.
A palabra "policía" provén da lingua francesa e o seu uso data do século XVIII. A súa orixe está no latín politīa que procede do grego πολιτεία, de πολις, "cidade", que se refire ao goberno ou á administración do Estado.
Desde 1991 o CNP (Corpo Nacional de Policía) ten unha sección adscrita a Galicia co nome de policía autonómica de Galicia, pero que carece das funcións das policías propiamente autonómicas de Euskadi, Navarra e Cataluña.
España
En España coexisten como forzas policiais de carácter estatal:
miniatura|Vehículo do Corpo Nacional de Policía. Ademais destas dúas forzas estatais, existen policías autonómicas, como
así como policías locais ou municipais. O mapa policial do Estado complétase coas "Unidades Adscritas do Corpo Nacional de Policía" aos gobernos autonómicos de Galiza (Policía Autonómica Galega), Valencia, Andalucía e Asturias, estando prevista a súa implantación noutras comunidades como Aragón e Canarias.
Historia da policía en España
As orixes da policía en España remóntase ás milicias municipais. No Antigo Réxime as funcións policiais estaban baixo a responsabilidade do xuíz da xurisdición local que nomeaba un alguacil, que xunto cos chamados "corchetes" patrullaban as cidades.
A primeira policía do estado español é a de Barcelona, creada pola administración napoleónica na cidade para afogar os levantamentos antifranceses dentro da cidade, Fernando VII mandou crear a policía do reino en 1824 en plena Década Ominosa a través dunha real cédula pero o corpo como tal non chegou a callar manténdose só no papel, aínda que si había corpos de seguridade que eran extensións do propio exército e serviron para a vixilancia dos liberais.
Durante a rexencia de María Cristina e o reinado de Sabela II a policía foi organizándose seguindo o modelo francés, aínda que o protagonismo da seguridade en tódolos ámbitos civís estivo a cargo da Garda Civil, excepto en Madrid e Barcelona, onde a seguridade cidadá estaba a cargo da policía urbana. En 1829 creou o Corpo de Carabineiros, encargado da vixilancia das costas e as fronteiras e a cargo do Ministerio de Facenda. En 1833 o estatuto real creou a Milicia urbana mentres o resto do territorio era vixiado pola Micilia nacional, un dos precedentes da policía, formada por voluntarios do lugar e armados polo estado en tarefas de vixilancia (sobre todo contra partidas carlistas e bandoleiros) e mantemento da orde.
En 1889 déuselle carácter militar aos Carabineros (ao mesmo tempo que á Garda Civil) e a principios do século XX creábase na colonia da Guinea Española a garda colonial, un corpo de seguridade estatal que tiña entre as súas obrigas o mantemento da orde, a protección do territorio e as aduanas.
Un dos piares da ditadura de Miguel Primo de Rivera foi o "somatén" nacional, un corpo parapolicial cos privilexios legais dunha policía sen selo converténdose nunha banda armada de persoas de oficios liberais (empresarios, comerciantes, avogados, médicos, enxeñeiros). En 1928 créase a Policía Foral de Navarra.
Un dos últimos actos da "Dictablanda" foi o Real Decreto do 25 de novembro de 1930, onde se aproba un novo regulamento da policía gobernativa, que se puña baixo o mando directo do Director Xeral de Seguridade (dependente do Ministro de Gobernación), formada por dous corpos: o Corpo de Vixilancia e o Corpo de Seguridade, atribuíndo a ambos carácter civil. Porén, o Corpo de Seguridade rexíase por normas militares, estando os seus compoñentes suxeitos ó Código de Xustiza Militar.
Trala caída do sistema monárquico da Restauración en 1931 e a organización da IIª República española, os seus fundadores decidiron eliminar o somatén nacional e crear un corpo de policía adepto ós ideais republicanos, creando así a Garda de Asalto co persoal do Corpo de Seguridade da policía anterior. Este corpo policial mantívose na súa maioría fiel ante a rebelión de 1936 defendendo a República. Durante a guerra civil española a garda de asalto seguiu existindo no territorio controlado pola República (no territorio franquista foron depurados e os adeptos fusionados coa Garda Civil) mentres o goberno do País Vasco disolveu os corpos de seguridade e creou a Etzaña (o antecedente da actual Ertzaintza). A garda de asalto converteuse na policía republicana por antonomasia, sendo fusionada logo coa Garda civil e dando lugar ao Corpo de Seguridade Interior que foi disolto polo exército franquista e os seus membros depurados e os que aprobaban o expediente pasaron á Policía Armada.
As Xunqueiras
Co topónimo As Xunqueiras podemos referirnos a diversos lugares de Galicia:
Policía
Historia da policía en España
A finais da guerra a seguridade civil quedou a cargo do exército, que coordinaba a Garda Civil e a Falange na seguridade e na represión. A Ertzaña, Mossos d'Esquadra e Garda de Asalto foron abolidas. Nos anos 40 o goberno reorganizou o organigrama quedando os seguintes corpos de seguridade civil do estado baixo a coordinación da DGS (Dirección General de Seguridad) dependente do Ministerio de Interior:
Os carabineros foron fusionados coa Garda civil en 1940.
Durante os anos da transición houbo dúas policías que eran descendentes das anteriores pero con outra organización: Estes dous corpos foron fusionados na actual CNP (Cuerpo Nacional de Policía).
Leopoldo Sousa Menéndez-Conde
Leopoldo Sousa Menéndez-Conde, nado en Oviedo cara a 1884 e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1966, foi un avogado e político español.
Aeroporto Internacional da Rexión de Murcia
O Aeroporto Internacional Rexión de Murcia-Juan de la Cierva (IATA: RMU, OACI: LEMI) é un aeroporto novo de recente construción situado no municipio de Murcia (España), cuxas obras se iniciaron en xullo de 2008 e remataron a principios de 2012. Abriuse ao público o 15 de xaneiro de 2019.
Nome
En xullo de 2017 a Asemblea Rexional de Murcia decidiu renomear o aeroporto a Aeroporto Internacional da Rexión de Murcia-Juan de la Cierva, en homenaxe ao inventor do autoxiro.
Xestión
O aeroporto foi promovido polo Goberno Rexional, o cal avalou con 200 millóns de euros as obras do aeroporto. Tivo que asumir esta débeda en 2013 trala execución do aval, ademais de sufragar os case 22 000 euros diarios necesarios para o mantemento das instalacións a pesar de non estar aínda en funcionamento.
O 20 de decembro de 2017, Aena quedou como adxudicataria do concurso para a xestión do aeroporto. A pesar de que se especulara coa posibilidade de que os aeroportos de San Javier e Corvera se mantivesen abertos simultaneamente, finalmente trasladaranse todas as operacións de San Javier ao novo aeroporto. É o primeiro aeroporto privado que xestionará Aena.
Características
A terminal de pasaxeiros ten 28 500 m² e o aeroporto dispón dunha pista de 3 km de lonxitude e 45 m de ancho. Está situado entre as pedanías de Corvera, Los Martínez del Puerto e Valladolises, dentro do termo municipal de Murcia e enlazado á A-30, unido a ela mediante as autovias autonómicas RM-16 e RM-17.
A terminal está dotada de 9 portas de embarque, 25 mostradores de facturación e 4 fitas de recollida de equipaxes. Ten unha capacidade de 3 millóns de pasaxeiros ao ano ou 23.000 movementos.
A pista dispón dunha rúa de saída rápida e 4 apartados de espera. Está equipada co instrumental de precisión ILS CAT I e o instrumental de non precisión (DVOR/DME). A categoría OACI de Servizo de Salvamento e Extinción de Incendios é de 7.
Tempada 2014-15 da NBA
A tempada 2014-15 da NBA foi a 69ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 28 de outubro de 2014, e rematou o 15 de abril de 2015. O All-Star Game da NBA disputouse o 15 de febreiro de 2015 no Madison Square Garden de Nova York. Os Playoffs comezaron o 18 de abril de 2015 e remataron o 16 de xuño de 2015 coa disputa do sexto partido das Finais da NBA entre os Golden State Warriors e os Cleveland Cavaliers, que tiveron coma campión ós Warriors por 4-2.
Tempada regular
A tempada regular comezou o xoves 28 de outubro de 2014, e rematou o mércores 15 de abril de 2015.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs
y- Campión de división
Justin Whalin
Justin Garrett Whalin, nado o 6 de setembro de 1974 en San Francisco, California, é un actor estadounidense. É coñecido polos seus papeis de Andy Barclay en Child's Play 3 e Jimmy Olsen na serie de televisión Lois & Clark: The New Adventures of Superman.
Partido da Social Democracia Brasileira
O Partido da Social Democracia Brasileira é un partido político brasileiro. Foi fundado o 25 de xuño de 1988 por importantes figuras da política brasileira, como o expresidente (na época senador) Fernando Henrique Cardoso.
O seu símbolo é un tucano nas cores azul e amarelo e, por esa razón, os seus membros son chamados os tucanos. Xurdiu dunha disidencia do Partido do Movimento Democrático Brasileiro.
Orangután de Borneo do noroeste
O orangután de Borneo do noroeste (Pongo pygmaeus pygmaeus) é unha das tres subespecies de orangután de Borneo. Pódense atopar poboacións no estado malaisiano de Sarawak e nas provincias indonesias de Kalimantan occidental e Kalimantan central.
William H. Macy
William Hall Macy, Jr., nado o 13 de marzo de 1950 en Miami, é un actor e guionista estadounidense.
Rudolf Diesel
Rudolf Christian Karl Diesel, nado en París o 18 de marzo de 1858 e finado na Canle da Mancha o 30 de setembro de 1913, foi un enxeñeiro alemán, inventor do motor de combustión de alto rendemento que leva o seu nome, o motor diésel. Motor aplicábel á locomoción, presentado na feira internacional de París como o primeiro motor que usa aceite mineral como combustible e posteriormente chamado "motor de combustión", posteriormente tomaría o nome do seu inventor.
Traxectoria
Fillo de inmigrantes bávaros, naceu en París. En 1870 a familia tivo que abandonar Francia ao estalar a guerra franco-prusiana, e Rudolf foi enviado a Augsburgo.
Discípulo do inventor da neveira Carl von Linde a partir de 1875 en Múnic. Regresou a París como representante da empresa de máquinas frigoríficas do seu mestre.
Entre 1893 e 1897 construíu en MAN (pertencente ao grupo Krupp) o primeiro motor do mundo que queimaba aceite vexetal (aceite de palma) en condicións de traballo.
Ja'far al-Sadiq
Jaʿfar ibn Muḥammad aṣ-Ṣādiq (en جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلصَّادِقُ), nado en Medina o 23 de abril de 702 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 765, foi un estudoso e científico musulmán do século VIII coñecido como Imam Ja‘far al-Ṣādiq ou simplemente as-Sadiq (o Veraz). Está considerado Imam e fundador da escola de xurisprudencia Ja'fari by Twelver por xiísmo ismailí e a principal figura nas escolas Hanafi e Maliki da xurisprudencia sunnita. Era descendente do califa Ali e de Fatimah, filla de Mahoma por parte do seu pai, Muhammad al-Baqir, e de Abu Bakr as-Siddiq a través de Muhammad ibn Abu Bakr por parte da súa familia materna, Umm Farwah bint al-Qasim. Muhammad ibn Abi Bakr foi criado por Ali, mais non era fillo del. Ali adoitaba dicir: "Muhammad Ibn Abu Bakr é o meu fillo, mais pola liñaxe de Abu Bakr". Al-Sadiq foi o sexto Imam para os Twelvers, está recoñecido pola maioría do xiísmo como Imam, e é venerado no sunnismo como transmisor de hadiths, e polo tanto prominente ulema, e un místico para o sufismo. A pesar do amplo rango de atribucións en numerosas disciplinas relixiosas, non se conservan escritos producidos por Ja'far.
Rudolf Diesel
Traxectoria
O Instituto de Enxeñeiros Mecánicos concedeulle a Orde do Mérito polas súas investigacións e desenvolvementos sobre os motores con aceite de cacahuete, posteriormente usaron petróleo por ser máis barato.
Ja'far al-Sadiq
Al-Sadiq herdou a posición de imán do seu pai na súa trintena. Como imán xiíta, al-Sadiq permaneceu alleo dos conflitos políticos que envolvían a rexión, evitando as moitas peticións de apoio que recibía dos rebeldes. Foi vítima de certo acoso dos califas abásidas e foi finalmente, segundo os musulmáns xiítas, envelenado por orde do califa Al-Mansur. Ademais da súa conexión coas escolas sunnitas de xurisprudencia, foi unha figura significativa na formulación da doutrina xiíta. As tradicións conservadas de al-Sadiq son máis numerosas que todos os hadiths rexistrados de todos os demais imáns combinados. Como fundador da xurisprudencia Ja'fari, al-Sadiq tamén elaborou as doutrinas de Nass (designación inspirada pola divindade de cada imán polo imán previo) e de Ismah (infalibilidade dos imáns), ademais da Taqiyyah.
Rudolf Diesel
Traxectoria
Considerábase a si mesmo como un filósofo social, aínda que o seu libro Solidarity, onde describe a súa visión da empresa, só vendeu 200 exemplares.
Ja'far al-Sadiq
A cuestión da sucesión despois da morte de al-Sadiq foi causa da división entre o xiísmo que consideraba o seu fillo máis vello, Isma'il (que morrera antes que o seu pai) como o seguinte imán, e os que crían que o seu terceiro fillo Musa al-Kadhim era o imán. O primeiro grupo pasou a ser coñecido como ismailís e o segundo, maior, foi denominado Ja'fari ou Twelvers.
Rudolf Diesel
Morte
Suponse que morreu o 29 / 30 de setembro de 1913 e (suponse que) afogado, pois desapareceu do buque que cubría o traxecto de Antuerpen a Harwich no que viaxaba. Un par de días despois o seu corpo foi atopado por un bote da garda costeira. Como era o común nese entón, só se tomaron as súas pertenzas (identificadas posteriormente polo seu fillo) e o corpo foi lanzado de novo ao mar.
Manéxanse varias hipóteses sobre a súa morte, a primeira indica que se suicidou en vista de atoparse en quebra, aínda que a súa familia creu que foi asasinado e as súas ideas roubadas. Outra hipótese indica que axentes alemáns asasinárono para evitar a difusión dos seus inventos, en vista de que a guerra atopábase próxima e el estaba decidido a permitir que calquera (Francia e Inglaterra entre eles) comprase licenzas sobre as súas patentes.
Santa María del Fiore
A Basílica Catedral Metropolitana de santa María del Fiore, ou Catedral de santa María da Flor é a sé episcopal (en italiano duomo) da arquidiocese católica romana de Florencia, Italia. É unha das obras mestras da arte gótica e do primeiro Renacemento italiano.
Símbolo da riqueza e do poder da capital toscana durante os séculos XIII e século XIV, a catedral florentina é un dos edificios máis grandes da cristiandade. O seu nome refírese ao lirio, símbolo de Florencia, ou ao antigo nome do pobo chamado Fiorenza. Pero, por outra parte, un documento do século XV afirma que a «flor» se refire a Cristo.
Destaca, de forma singular, a grandiosa cúpula, obra de Filippo Brunelleschi, unha estrutura isostática de 100 metros de altura interior; 114,5 metros de altura exterior; 45,5 metros de diámetro exterior e 41 metros de luz (diámetro interior) coa particularidade de que esta cúpula, en si mesma, anula empúrrelos horizontais para non transmitir ao tambor que a sustenta practicamente máis cargas que as verticais correspondentes ao seu propio peso. Á cúpula hai que engadir o campanario independente, trazado por Giotto, de 82 m de altura, e o baptisterio de San Xoán, coas famosas portas de bronce de Ghiberti. O conxunto, formado pola igrexa, o campanario e o baptisterio, constitúe unha das xoias artísticas e arquitectónicas de Florencia.
A basílica atópase dentro da declaración do Centro histórico de Florencia coma Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende 1982.
Baile irlandés
Características
Estes bailes son coñecidos polos seus rápidos e rítmicos movementos de pés mentres que os brazos e o resto do corpo fican estáticos a maior parte do tempo.
Tipos
Nos bailes populares tamén se distingue entre o baile céilí e o set dance. O set dance é un baile para catro parellas en disposición de cadrado, mentres que o baile céilí acepta formacións máis variábeis de dúas a dezaseis persoas. Ademais das formacións, hai importantes diferenzas estilísticas entre estas dúas formas de danza popular. A danza popular irlandesa é unha tradición viva, e por este motivo son frecuentes as variacións dependendo da zona xeográfica.
Por outra banda, a meirande parte dos bailes de competición (ou stepdance irlandés) son en solitario, aínda que moitos bailaríns tamén compiten usando o baile céilí. O stepdance en solitario caracterízase polo control do corpo e a precisión dos movementos dos pés. Para este tipo de danza pódense utilizar "zapatos brandos" ou "zapatos duros".
Historia
As formas tradicionais de baile en Irlanda probabelmente se desenvolveron en estreita asociación coa música tradicional irlandesa. Porén, as súas orixes non son claras e hai que ter en conta que foron influenciadas por outras danzas do continente. Estes bailes comezaron a ser ensinados por mestres en toda Irlanda a finais do século XVIII e comezos do XIX. Durante este tempo, os lugares para concursos e feiras eran sempre pequenos e por iso había pouco espazo para a representación dos bailes. Moitas veces mesmo se facían enriba de mesas ou sobre bocois. Pénsase que esta é unha das principais razóns polas que estas danzas se desenvolveron coas mans ríxidas para os lados e cunha gran falta de movemento da metade superior do corpo. Co paso do tempo, os bailes e as competicións comezáronse a facer en espazos meirandes, polo que algúns estilos incluíron máis movemento e desprazamentos polo escenario.
871
Outros
Historia ano a ano
AFL-CIO
A Federación Americana do Traballo e Congreso de Organizacións Industriais (American Federation of Labor and Congress of Industrial Organizations) coñecida como AFL-CIO é a confederación sindical máis grande dos Estados Unidos, abrangue 53 sindicatos norteamericanos e internacionais (por incluír Canadá), representando a 9 000 000 de traballadores. Formouse en 1955 ao unirse a Federación Americana do Traballo e o Congreso de Organizacións Industriais. Ata 2005 representaba a todos os sindicados de traballadores dos Estados Unidos pero ese ano varios grandes sindicados deixaron a confederación. John Sweeney é o seu presidente desde 1995.
Xunqueira
Unha xunqueira é un terreo no que crecen xuncos de forma natural. Como orónimo, Xunqueira pódese referir a:
Rosende, O Saviñao
Santa Mariña de Rosende é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 97 habitantes, deles 52 eran homes e 45 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Frankfurt
Frankfurt (en alemán: Ficheiro:Ltspkr.png [[Media:De-Frankfurt am Main-pronunciation.ogg|Frankfurt am Main]]; para a distinguir de Frankfurt do Oder) é a cidade máis importante do Estado federado de Hessen (Alemaña), aínda que a capital administrativa é Wiesbaden.
Frankfurt forma o núcleo urbano da rexión Rin-Meno.
Historia
miniatura|esquerda|Horizonte nocturno da cidade
O nome vénlle dos tempos das tribos xermánicas. Significa o vado (Furt) dos francos (Frank-en), unha tribo xermánica occidental.
O Imperio Romano, na súa extensión máxima, chegou a incluí-la cidade, aínda que por pouco tempo. O emperador Carlomagno habitou varias veces nesta cidade. Durante o Sacro Imperio Romano Xermánico foi sede de moitas eleccións imperiais e entre 1562 e 1792 foi a cidade do coroamento do Emperador. Logo foi a capital da Confederación do Rin, e máis adiante a da Confederación Xermánica.
Prusia anexionou a cidade en 1866, cinco anos antes de gaña-la guerra franco-prusiana, cuxo tratado de paz, que desembocou na creación de Alemaña como país unido, foi asinado en Frankfurt o 10 de maio de 1871.
Ó igual que a maioría das cidades alemás, Frankfurt foi escachizada polos bombardeos dos aliados durante a segunda guerra mundial.
A metrópole converteuse no centro da rexión Rin-Meno, unha das máis produtivas e dinámicas de Alemaña, que conta aproximadamente 5 millóns de habitantes, entre os que se destaca a maior proporción de estranxeiros do país.
Capital financeira da Unión Europea
miniatura|esquerda|140px|Eurotower, sede do [[BCE]] O Banco Central Europeo (BCE), unha das institucións máis representativas da Unión Europea (UE), ten a súa sede principal en Frankfurt. Os órganos reitores do BCE (Consello de Goberno e Comité Executivo) dirixen o Sistema Europeo de Bancos Centrais (SEBC), cuxas funcións consisten en administra-la masa monetaria, conduci-las operacións en divisas, conservar e administra-las reservas oficiais de divisas dos Estados membros e garanti-lo bo funcionamento dos sistemas de pago. O euro manéxase dende esta cidade.
Un moderno edificio, que deberá alberga-la sede do BCE a partir de 2007, se constrúe actualmente a beiras do Main sobre terreos anteriormente ocupados pola central de mercado.
Ademais, Frankfurt é o centro financeiro do país e alberga a Bolsa alemá (Deutsche Börse AG) e o banco federal de Alemaña (Deutsche Bundesbank). Nela encóntrase a sede de máis de 370 bancos, e os mercados financeiros máis importantes do mundo mercan e venden aquí a diario as súas accións. Este feito e o estar a beiras do río Main fai que se coñeza tamén como "Mainhattan", en referencia ó distrito neoiorquino de Manhattan.
Ver: Asuntos institucionais e política na Unión Europea - Economía da Unión Europea - Edificio do Banco Central Europeo
Lugares de Interese
miniatura|centro|800px|Vista panorámica de Frankfurt
Transportes
miniatura
O Aeroporto de Frankfurt (Flughafen Frankfurt am Main, localizado a 12Km do centro da cidade) é unha referencia internacional e os seus máis de 50 millóns de pasaxeiros ó ano convérteno no segundo aeroporto máis transitado de Europa, soamente superado polo Aeroporto de Heathrow, de Londres. Ten catro pistas e está considerado o mellor aeroporto de carga do mundo. Así mesmo, é o aeroporto no que opera o maior número de liñas aéreas internacionais.
Malia o que poida parecer polo seu nome, o Aeroporto de Frankfurt-Hahn (Flughafen Frankfurt-Hahn) áchase a aproximadamente 120 km da cidade de Frankfurt, en Lautzenhausen. O aeroporto é unha base principal da compañía Low-cost Ryanair. Tan só se chega a el por estrada. Conta cun bus a cada hora dende a Estación Central de Frankfurt, que fai o traxecto en unha hora 45 minutos.
Ó igual que Berlín, Frankfurt puxo en funcionamiento un completo sistema de bicitaxi, transporte alternativo e ecolóxico.
Pola súa parte, o Metro de Frankfurt posúe sete liñas e 58,7 quilómetros de lonxitude.
Santiago Vallejo Heredia
Santiago Vallejo Heredia, nado en Santo Domingo de la Calzada en 1915 e finado en Madrid o 1 de novembro de 2011, foi un político español.
Traxectoria
Rexistrador da propiedade e notario. Desempeñou cargos en Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado Gobernador civil de Lugo en xuño de 1943. Foi cesado en marzo de 1947. En 1957 foi nomeado Delegado de Vivenda de Xaén. Foille concedida a Gran Cruz da Orde do Mérito Militar con distintivo branco en 1968. Estaba casado con Carolina Zapatero Huidobro.
Fernando Tato
Traxectoria
Conta cunha sólida formación como licenciado en Historia da Arte, na especialidade en Arte Contemporánea (2005-2009) pola Universidade de Santiago de Compostela e licenciado en Arte Dramática na especialidade de interpretación textual (2009-2013) pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Posteriormente formouse durante catro anos no estudio de Lorena García de las Bayonas en Madrid.
Outros traballos
Actor profesional contratado por la Escola Superior de Arte Dramático de Galicia (2009-2010)
Traballando coa súa produtora “Kraken films”, con curtametraxes como:
Presenta o seu primeiro disco en solitario en 2015, “El animal en mi”, baixo a produción de Fernando Polaino e David Elorriaga. Actualmente alterna concertos coa súa banda e con outros de carácter íntimo e acústico.
En 2017, presenta o novo single do novo álbum “Flores raras” producido pola súa produtora, “Kraken films”.
Como ilustrador presenta monigotes do amor sangrante de dor cariñosos do punzante quebradeiro de cabeza do corazón tóxico e goteante da asusencia. Monigotes que falan uns con outros. Monigotes feos pero bonitos.
Wagonwheel Blues
Wagonwheel Blues é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock The War on Drugs, publicado o 19 de xuño de 2008 a través do selo Secretly Canadian. Trátase do único disco do grupo en contar co batería Kyle Lloyd.
Músculos escalenos
Os músculos escalenos (do grego σκαληνός skalēnós 'oblicuo' ou 'desigual') son un grupo de tres parellas de músculos de diferente medida pertencentes á rexión lateral fonda do pescozo.
Tipos
Son en total tres músculos en cada lado:
Vascularización e innervación
Ramas colaterais arteriais e nerviosas procedentes da columna vertebral.
Síndrome dos escalenos
Existen diversos procesos que poden estreitar o desfiladeiro dos escalenos, así a existencia dunha costela cervical, a existencia dun cuarto músculo escaleno accesorio ou sinxelamente a hipertrofia do músculo escaleno anterior. En todos estes casos prodúcense alteracións neurolóxicas e vasculares na extremidade superior debido á compresión do plexo e da arteria subclavia, provocando deste xeito a síndrome dos escalenos.
Priego de Córdoba
Rúa Real|150px|miniaturaPriego de Córdoba é un municipio do sur de España, pertencente á provincia de Córdoba. Pertence á comarca de Subbética e é chamada "a cidade da auga", polos numerosos mananciais do termo municipal. Segundo o padrón de 2009, conta con 23.513 habitantes, repartidos entre a capital, 8 aldeas e 17 diseminados.
O termo municipal de Priego de Córdoba está dedicado case na súa totalidade á agricultura do oliveiral para a elaboración do aceite, do que obtivo a denominación de orixe, en parte debido á climatoloxía e xeoloxía da contorna, cun relevo moi accidentado, non moi propicio debido ao alto índice de pendentes existentes, e un clima que propiciaron o seu desenvolvemento, aínda que tamén dedicado ao cultivo do cereal, legumes e outros cultivos.
Debido á súa historia, cun rico patrimonio histórico que data desde a época romana, e á súa localización, situado dentro do parque natural da cordilleira Subbética en pleno centro de Andalucía, estase explotando o desenvolvemento do turismo.
Comarcas de Aragón
250px|dereita|miniatura|Comarcas de Aragón As comarcas de Aragón son a actual división do territorio da comunidade autónoma de Aragón, en España. Desde que Aragón é unha comunidade autónoma, houbo 2 comarcalizacións do seu territorio, con importantes diferenzas entre ambas. A actualmente vixente fíxose oficial en 1999.
Lista de comarcas
A continuación na seguinte lista enuméranse as comarcas da comunidade autónoma de Aragón ordenadas de oeste a leste e de norte a sur e comezando pola comarca máis noroccidental, a Jacetania.
1698
Outros
Historia ano a ano
Celtic League 2008-2009
A tempada 2008-2009 da Magners League foi a oitava edición da liga celta de rugby, creada en 2001. A liga tomou o nome Magners do seu principal patrocinador, unha empresa irlandesa fabricante de sidra.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 10 equipos (4 irlandeses, 4 galeses e 2 escoceses), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 9 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 5 de setembro de 2008, e rematou o 17 de maio de 2009.
Teatro Popular Galego
Constituído en xullo de 1957 no seo da Agrupación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas de Buenos Aires (AGUEA), o Teatro Popular Galego nacía como unha continuación do Conservatorio Nacional da Arte Galega das Irmandades da Fala (1919). O seu fundador foi Eduardo Blanco Amor coa posta en escena de Estadeíña de Manuel Lugrís Freire, e O Cantar dos Cantares.
Historia
O teatro sufriu aínda máis que os outros xéneros narrativos as consecuencias da guerra e a posterior ditadura, ao ser impensábel un espectáculo público teatral en galego e a súa pervivencia é posíbel grazas ao labor do exilio. Na época dos anos 50-70, o teatro é pouco máis que un ensaio literario, máis destinado á lectura que á representación.
A maior parte da actividade literaria estaba concentrada en México e Buenos Aires. Nesta última cidade os exiliados entraron en contacto cos que emigraron antes da sublevación militar, como é o caso de Eduardo Blanco Amor. Comezaron a impulsar revistas, libros e reimpresións para estabelecer a continuidade dunha cultura ameazada. Polo tanto, condicionamentos como a extraterritorialidade, as dificultades editoriais e a carencia de público lector, van caracterizar a literatura galega do exilio mediante o compromiso político galeguista e republicano.
A partir das Irmandades da Fala, o teatro dá mostras de certa madurez con autores como Ramón Cabanillas ou Armando Cotarelo Valledor, e xa sen interrupción, Ramón Otero Pedrayo e Álvaro Cunqueiro, por exemplo, fixeron achegas fundamentais á nosa dramaturxia; nesta segunda liña, na que predominan os valores plásticos, haberá que incluír as farsas e autos de Blanco Amor.
Antecedentes
O Teatro Popular Galego é o segundo ou terceiro intento, porque houbo unha tentativa seria na Coruña na época das Irmandades da Fala, e houbo teatro nacido para representar unha obra, para logo morrer con ela, o teatro das choqueiradas, o dos apropósitos do carnaval etc.
O ideario das Irmandades, que privilexia o teatro como medio de galeguización social, adáptase á acción cultural entre os galegos da diáspora subliñando a pugna pola superación do rebaixamento folclorista e a dignificación da identidade partindo estratexicamente da mentalidade dos emigrantes, xente de extracción popular.
Para lograr a dignificación e o prestixio da lingua a través do teatro, este debería estar centrado en personaxes pertencentes ás clases medias ou altas e que fosen obras de temática universal. Era a oportunidade de que o público puidese ouvir un galego culto en personaxes refinadas.
Outro antecedente foi Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, quen intentou a estilización dun posíbel teatro popular galego a través da súa obra Os vellos non deben de namorarse. Foi un proceso que se prolongou durante varios anos até o súa estrea en Buenos Aires en 1941. O político e escritor, no seu intento dramático, garda paralelismo coas iniciativas de revisión da tradición popular promovidas por Federico García Lorca.
Actividade
O Teatro Popular Galego (1957) foi fundado por Eduardo Blanco Amor, un dos máis prestixiosos autores estabelecido en Buenos Aires, nace como froito da amizade con Tacholas. Lévao ao taboado no Centro Lucense de Buenos Aires coa posta en escena de Estadeíña de Manuel Lugrís Freire, e O Cantar dos Cantares, a obra da súa propia autoría que había de seres unha das pezas máis socorridas dos grupos teatrais galegos a mediados dos anos 70. Esta tiña como función principal manter a conciencia nacional entre os emigrados, misión á que se sacrificara moitos valores estéticos.
Organízase no Centro Lucense en réxime de Cooperativa e cun Regulamento de Organización ben detallado no que xunto cos socios fundadores contémplase a existencia de socios protectores e socios de honra. Eduardo Blanco Amor manifestou varias veces que a iniciativa do Teatro Popular Galego así como o maior pulo e o entusiasmo brindado ó proxecto débeselle a Fernando Iglesias “Tacholas” xunto coa actriz Pepita Arias.
Procura un punto de encontro entre o teatro de liña realista e a evolución estética da escena. Segundo declara Eduardo Blanco Amor, a posta en escena perseguía un teatro anovador, “con escenas reducidas a unha cámara negra, poucas luces e utilería esencial”. Como apunta Gonzalo Allegue, o fundador traballa duro co Grupo porque sabe que ten que crear unha sensibilidade, unha recepción, e até uns novos padróns culturais. Para iso, conta con actores de longa aprendizaxe como Fernando Iglesias Tacholas -o primeiro actor-, Alfonso Costela, Antonio Cubelas, Faustino Blanco, Antonio Fernández, Alejandro Varandela, Xerminal Filgueira, Nacha del Río, Pepita Arias, María do Carne Pose e, actuando de apuntador, Xeneroso Manzano. Era o ano 1975 e, na Sala teatral do Centro Lucense, estrean Estadeíña, de Luís Freire e Cantar dos Cantares de E. Blanco Amor, espectáculo que se ofrece durante tres meses. O Teatro Popular Galego foi o derradeiro esforzo por construír un grupo teatral estábel en Buenos Aires.
Outra figura moi participativa e moi relacionada con esta agrupación é Luís Seoane, xa que está intimamente identificado co modelo ideolóxico e lingüístico polo que aposta o Teatro Popular Galego (sobre as propias formulacións teóricas, poéticas e escenográficas de L. Seoane acerca do paradigma ético-estético renovador do teatro popular)
A Escola de Teatro nunca chegou a funcionar. Non obstante, Blanco Amor nunha entrevista realizada na emisión radial de Galicia Emigrante, deixou suxestivas indicacións acerca de como concibía o proxecto. Priorizaba o ensino da foniatría, da coreografía, da plástica, do ritmo e da dramaturxia.
Fundador
E. Blanco Amor busca a elevación artística do teatro adaptándose el, de entrada, á realidade dese público emigrante, mais cunha clara intención didáctica e sen renunciar á dignidade temática e lingüística. Tamén consegue escapar do costumismo en uso, para deseñar a situación social de Galiza na posguerra, xa que inicia as súas actividades como dramaturgo durante a Guerra Civil.
Blanco Amor distingue entre dous tipos de público para a literatura galega: por unha banda, o lector, posuidor dunha competencia lingüística e unha formación cultural que lle permiten o desfrute da obra de arte como tal, a el vén dirixida tanto as obras narrativas como as farsas; e por outra, “a xente do común”, é dicir, o pobo no senso máis amplo da palabra. Esta xente ten un déficit cultural inmenso acumulado “das nosas diversas xeiras culturais e das súas carencias programáticas”. Até esa época, o público emigrante estaba afeito a tres tipos de oferta de teatro: o do folclorismo paiofoquista, o do naturalismo costumista e do realismo social.
Finalmente deu a coñecer Teatro pra a xente (1974) que recollía diversas pezas escritas en Buenos Aires durante os anos sesenta. Das sete pezas, a máis ampla e interesante é a primeira. Foi escrita expresamente para a inauguración do Teatro Popular Galego que tivo lugar en Buenos Aires en 1962. O mundo rural galego é visto a través dunha familia de labregos, e na que as relacións amorosas entre as parellas se ven turbadas pola lectura casual dos eróticos versos de O cantar dos cantares. A crítica á igrexa faise a través da personaxe de don Marcial, o crego. É unha peza costumista, chea dun humor fino e non exento de ironía.
Gastronomía de Colombia
miniatura|396x396px|Rexións gastronómicas de Colombia: Biblioteca básica de cociñas tradicionais de Colombia. Ministerio de Cultura. 2013.      I. [[Arquipélago de San Andrés, Providencia e Santa Catalina|Illas     II. Guajira     III. Cesar e Magdalena     IV. Atlántico     V. Cartaxena de Indias     VI. Sabanas Costeñas     VII. Santanderes     VIII. Boyacá e Cundinamarca     IX. Paisa     X. Bogotá     XI. Tolima Grande     XII. Val do Cauca     XIII. Cauca     XIV. Nariño     XV. Pacífico Norte     XVI. Pacífico Sur     XVII. Llanos     XVIII. Amazonía]] A gastronomía de Colombia é o resultado da fusión de alimentos, prácticas e tradicións culinarias das culturas indoamericanas locais, europeas (principalmente española) e africana. Aínda que non hai consenso en canto a un único prato que represente a toda a gastronomía colombiana, destácanse a arepa e o sancocho como os máis representativos. Outros pratos rexionais destacados son a bandexa paisa típica da rexión Antioqueña, o ajiaco santafereño, a lechona tolimense e huilense e o mote de queixo costeño, entre outros. Da diversidade de fauna e flora en Colombia xorde unha variada gastronomía esencialmente crioula, con pouca influencia de cociñas estranxeiras. Os pratos colombianos varían en preparación e ingredientes por rexión e incorporan as tradicións das culturas española, mestiza e afro. Algúns dos ingredientes máis comúns nas preparacións son cereais como o arroz e o millo, tubérculos como a pataca e a mandioca, variedades de leguminosas, carnes como a bovina, de galiña, de porco, de cabra, cobaia e outros animais silvestres, peixes e mariscos. É importante tamén a variedade de froitas tropicais como a manga, o banano, a papaia, a guayaba, o lulo e a maracuxá.
Llíria
300px|miniatura|Vista da cidadeLlíria é un concello do leste de España, pertencente á provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana. Forma parte da comarca do Camp de Túria. Segundo os datos do INE de 2022, conta con 24.036 habitantes en 228 km² de superficie.
O termo municipal esténdese desde as montañas de Alcublas e Marines ata o val do río Turia.
Na economía do concello ten grande importancia a agricultura debido ó tipo de terreo e ó clima mediterráneo.
Gastronomía de Colombia
Colombia ten un prato rexional, pero non un de carácter nacional, aínda que son moi recoñecidos o sancocho e a arepa nas súas distintas variantes. Entre os pratos rexionais máis representativos atópanse o ajiaco santafereño, a bandexa paisa, o mote de queixo, a lechona tolimense, a mamona ou tenreira á llanera, o mute santandereano, o tamal e os peixes, sobre todo nas rexións costeiras.
Exoderme
A exoderme é un tecido vexetal situado nas raíces de moitas plantas anxiospermas xusto debaixo da epiderme, formado pola(s) última(s) capa(s) de células do córtex, que están diferenciadas dun modo especial. A exoderme é un tecido protector, xa que as paredes das súas células están impregnadas de suberina, que forma laminiñas de suberina na parede primaria ou bandas de Caspary. As laminiñas de suberina poden estar cubertas por máis capas de celulosa ou estar lignificadas. A exoderme pode estar acompañada de esclerénquima inmediatamente subxacente. Nalgúns casos as láminas de suberina non son tan evidentes. As células están dispostas de modo moi compacto. Nalgunhas exodermes as células son todas iguais, alongadas e suberificadas como se describiu, pero algunhas plantas (Allium, Asparagus) teñen, ademais das anteriores, un segundo tipo de células exodérmicas, curtas e sen suberificar.
A exoderme ten características similares á endoderme (tecido máis interno). A función da exoderme é impedir o paso de auga polo apoplasto (espazos entre as células) e limitalo ao simplasto (atravesando o citoplasma das células). Proporciona protección contra a perda de auga na raíz e tamén serve de defensa contra a entrada de microorganismos.
No talo poden atoparse tamén ás veces capas subepidérmicas protectoras chamadas hipoderme, e este termo tense aplicado tamén á exoderme (hipoderme do talo e hipoderme da raíz), pero en xeral prefírese chamar exoderme á da raíz, porque ten características distintivas.
Tomás Alonso
Tomás Alonso pode referirse a:
Steve Martin
Stephen Glenn "Steve" Martin, nado o 14 de agosto de 1945 en Waco, Texas, é un humorista, actor, dramaturgo e guionista estadounidense.
Garda Civil
A Garda Civil, popularmente coñecida como A Benemérita , é unha institución armada de carácter militar, que forma parte das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado de España. Como tal, o seu deber é garantir e protexer o libre exercicio dos dereitos e liberdades das persoas, e garantir a seguridade cidadá, baixo a dependencia do Goberno de España. Foi o primeiro corpo de seguridade pública de ámbito estatal xurdido en España, sendo creada en 1844 por Francisco Javier Girón.
Steve Martin
Traxectoria
Martin medrou no sur de California, traballou de neno en Disneyland (1955-1958) e como humorista no parque de atraccións Knott's Berry Farm, comezou a facerse coñecido como guionista da Smothers Brothers Comedy Hour (1967-1969) polo que cos outros guionistas gañou un Emmy en 1969. A mediados da década de 1970 foi un convidado frecuente en The Tonight Show cun humor absurdo. Con Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1978) comezou a súa carreira como actor, salientando en Pennies from Heaven (1981), All of Me (1984), Roxanne (1987), Parenthood (1989), O pai da noiva (1991), O pai da noiva II (1995) ou Cheaper by the Dozen (2003). En 1993 estreou a súa primeira obra de teatro Picasso at the Lapin Agile. No ano 2000 publicou a novela curta Shopgirl, seguíndolle The Pleasure of My Company (2003) e o libro de memorias Born Standing Up (2007).
Garda Civil
Uniformidade
A cor característica do uniforme é o verde, dende a reforma da uniformidade realizada no ano 1943. Anteriormente, dende a época fundacional, a cor tradicional foi o azul. O elemento da uniformidade que caracterizou á Garda civil é o tricorne, malia que actualmente, ademais deste, úsanse outras pezas de cabeza: teresianas e boinas.
Casas cuartel
200px|miniatura|esquerda|Casa-cuartel Os acuartelamentos da Garda civil dispoñen, na meirande parte dos casos, de vivendas para os membros do Corpo e as súas familias. De aí a súa denominación de Casa cuartel, cuxa razón de ser é a dispoñibilidade inmediata dos Gardas ante as necesidades da sociedade que requiran da súa presenza con prontitude.
Na entrada das Casas cuartel atópase a "tablilla", gravada ou inscrita na parede, coa lenda "Casa cuartel da Garda civil". Posteriormente, incluíuse o lema "Todo por la Patria", ó ser un corpo militar.
Lema
O lema da Garda civil é "A honra é a miña Divisa", extraído do Artigo 1º do Regulamento para o Servizo escrito polo seu fundador, que di literalmente: "A honra é a principal Divisa da Garda civil. Debe, por tanto, conservarse sen tacha. Unha vez perdido, non se recobra xamais", e que reflicte o espírito que rexe ó Instituto e a calidade máis valorada por este. Outra característica particular deste corpo, é que os cuarteis poden ser tamén vivendas das familias dalgúns dos seus compoñentes: as casas cuartel. Na entrada das mesmas hai un cartel no que está escrito: "Todo por la Patria".
Padroado
O 8 de febreiro de 1913, a Virxe do Pilar foi declarada mediante Real Decreto a súa excelsa patroa.
Alcume
A denominación "Benemérita" acadou a oficialidade cando se lle outorgou, por Real Decreto do 4 de outubro de 1929, a 'Gran Cruz da Beneficencia'.
Centro de Estudos Galegos
Os Centros de Estudos Galegos son unha rede de centros dedicados ao estudo da lingua e da cultura galegas espallados por fóra de Galiza. Os centros están vencellados a universidades e poden contar ou non con persoal dedicado á docencia.
Os centros nacen e mantéñense por un acordo entre a Xunta de Galicia, a través da Consellería de Educación, e a universidade respectiva.
Garda Civil
Dependencias
Ten unha dobre dependencia:
Ademais, atende as necesidades do Ministerio de Facenda relativos ao Resgardo Fiscal do Estado.
Especialidades
A fin de dar o maior servizo posible á sociedade, a Garda civil, ó longo da súa historia, foi creando diversas especialidades que cubrisen dun xeito máis eficaz as competencias asignadas:
Rol de xénero
miniatura|Nenas que xogan con bonecas e os nenos con coches. Os roles de xénero son crenzas, ideas preconcibidas e prexuízos que foron construídos e pasaron culturalmente en sociedades ó longo do tempo, e que reparten os atributos das persoas entre homes e mulleres, limitando as súas respectivas expectativas de vida e posibilidades de desenvolvemento persoal.