cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vontade
A vontade no ámbito xudicial
Dentro deste campo a vontade expresase como a intención de realizar un acto. Debido a isto á hora de xulgar un delito tense en conta se o acusado tiña a intención de realizalo ou non.
Atentado
O atentado non ten un concepto moi sinxelo de dar: defínese como unha agresión ou desacato grave a autoridade, que tamén se considera coma unha ofensa a un principio de orde que se considera recto/a. Tamén é observado este concepto a través do dereito penal e do código civil coma unha agresión contra a vida ou a integridade física, psíquica e moral dunha persoa. Na actualidade téndese a espallar o termo a o delito que leva consigo a violencia e resistencia grave na contra das autoridades, axentes en servizo de funcións públicas (gardas, policías etc...), sen chegar a rebelión ou a sedición.
Exposicións
Cando o atentado é realizado por persoas que portan sobre si algún tipo de obxecto capaz de ferir ou matar (independentemente do portador) a outras persoas soese considerar coma atentado suicida, este tipo de atentados acostuman carrexar ideoloxías de índole relixiosa, sectaria ou étnica. Pola contra adoita denominarse atentado terrorista a aquela agresión violenta contra a vida das persoas coa finalidade de crear un clima de inestabilidade política ou de terror.
O dereitos e as súas lexislacións recollen nos seus artigos unha serie de figuras delituosas tendentes a protección do principio da autoridade, fóra da nota está o común do ben xurídico protexido, falta a concordancia necesaria para dar unanimidade conceptual a esta variedade lexislativa. Nalgún país (ocorre en Inglaterra) o atentado non chega a ter consideración delituosa autónoma considerándose un delito común agravado "aggravated assault". É característica a evolución deste delito dende a antiga concepción, que consideraba a súa existencia en calquera ataque as autoridades; por estimar que estas persoas encarnaban de seu os atributos de mando de maneira permanente e inseparable, ata a posición moderna (que aparta a persoa da función) polo que só cando a ofensa vaia a esta derradeira pode considerarse coma atentado. Por esta razón, o delito é netamente intencional: precisa de intención ou ánimo de menospreza-la función pública.
Cando a violencia ou resistencia grave produzan resultados de lesións na persoa, aplicarase un concurso de delitos (por ser varios nos que aparecen): un, o constituído polo dano sufrido pola persoa como tal e o outro, o que se supón a ofensa a función autoritaria.
Dereito Penal
O termo atentado ten no Dereito penal unha significación distinta a do linguaxe usual. Para o Dereito penal é o "nomen iuris" dunha específica figura delituosa: a integrada pola conduta de quen empregan violencia o resistencia graves contra as persoas que exercen unha función pública, cando estean no exercicio da mesma ou con ocasión dela. Aparece tipificada con distintos nomes no Código Penal europeo. A súa finalidade é a de dispensar unha protección especial a quen desempeñan funcións públicas, tanto en atención a mesma función como a persoa que a exerce. Nalgúns casos, esta tutela especial esténdese as persoas da familia da autoridade ou funcionario protexido. Non é un privilexio persoal, pois para a constitución do delito non basta coa condición especial, senón que precisase ademais que o ataque se realice no exercicio da función ou con ocasión da mesma, o que implica que o suxeito activo teña coñecemento dela.
Galería de imaxes de escudos de concellos da provincia da Coruña
Imaxes de escudos de concellos da provincia da Coruña. Por orde alfabética para toda Galicia, véxase a galería de escudos dos concellos de Galicia.
Atentado
Dereito Penal
O Código Penal español trata a materia (nos capítulos VI, III, II do libro H) de acordo coa doutrina dominante, a prolixa enumeración de tipos que o lexislador fai pode ser reducida as seguintes figuras:
Oito
O oito (8) é o cardinal posterior ao sete e anterior ao nove. É o quinto número par, sendo o anterior o seis e o seguinte o dez. Trátase do primeiro número cúbico.
Atentado
Dereito Penal
A Lei orgánica 21/1986 do 13 de marzo, de Forzas e Corpos de Seguridade (no seu artigo 7, 2º parágrafo) converte os atentados contra axentes da autoridade (policías) do artigo 236 do Código Penal en atentados contra a autoridade do artigo 232 cando se empreguen na súa execución "armas de fogo, explosivos e outros medios de agresión de análoga perigosidade".
Oito
Unidades de medida
miniatura|200px|dereita|Indicadores en millas da estrada I-295 north en Rhode Island No sistema anglosaxón de medicións:
Literatura
miniatura|[[O divino sainete|Divino sainete de Curros, publicado en 1888.]]
Xeografía
miniatura|200px|Bandeira de Andalucía.
Historia
miniatura|200px|[[Henrique VIII, rei de Inglaterra (1491–1547).]]
Budismo
Unha roda con oito radios é o símbolo do Budismo.
Celtismo
Son oito as festividades solares anuais:
Cristianismo
miniatura|200px|Biblia pauperum.
I-Ching
Os oito trigramas do I-Ching son:
Natureza
miniatura|200px|Polbo Galego.
Paul Balog
Paul Balog (orixinariamente en húngaro: Pál Balog), nado o 15 de agosto de 1900 en Budapest e finado o 6 de novembro de 1982 en Roma, foi un numismático, arqueólogo e médico húngaro nacionalizado italiano, especialista na numismática do mundo islámico.
Traxectoria
Pau Balog naceu nunha familia acomodada de Budapest, fillo de Soma Balog e da súa muller, Iren Mittelmann, e na súa infancia sufriu os rigores da primeira guerra mundial e da devastación da posguerra no seu país.
Neste contexto, Balog estudou a carreira de Medicina en Budapest e na Universidade de Pécs, da que se graduou en 1926 coa especialidade en dermatoloxía. Ese mesmo ano casou coa croata Ilona Plichper, tamén dermatóloga, e xuntos viaxaron a Exipto e establecéronse no Cairo, onde el foi nomeado director do laboratorio do Hospital Italiano Umberto I, posto que ocupou ata a súa xubilación en 1961.
No campo da medicina colaborou a partir de 1935 coa Universidade de Pécs e foi un prolífico autor de artigos de investigación científica.
No Cairo comezou a interesarse pola moeda do mundo islámico, influído polo numismático e enxeñeiro agrícola francés Marcel Jungfleisch, especialista nese ámbito, que levaba establecido alí desde 1902. Cara a finais da década de 1930 comezou a súa colección de moeda islámica, particularmente de Exipto, que chegou a ser moi relevante, e en 1949 publicou os seus primeiros artigos numismáticos, no Bulletin de l’Institut d’Égypte.
Os problemas de saúde fixeron que tivese que retirarse da profesión médica en 1961, o que lle permitiu dedicarse por completo ao estudo da numismática. En recoñecemento da súa dedicación de máis de tres décadas ao Hospital Italiano do Cairo, o Goberno italiano concedeulle a nacionalidade italiana, e Balog e a súa muller decidiron instalarse en Roma a partir de 1964.
Os resultados das súas investigacións sobre a moeda árabe de Exipto, así como a importante colección de pezas que foi reunindo ao longo da súa vida, foron a base do proxecto Sylloge of Islamic Coins in the Israel Museum.
Publicacións
Ademais das numerosas contribucións con artigos publicados nas principais revistas de numismática e arqueoloxía da súa época, sinaladamente Revue Belge de Numismatique, Revue Numismatique e Bulletin de l'Institut d'Égypte, o máis salientable dos traballos de Balog condénsase en tres monografías.
Recoñecementos
Pola súa banda, a Sociedade Numismática de Israel publicou en 1991 o volume de homenaxe titulado Studies in Memory of Paul Balog.
Ademais, Balog foi nomeado en 1957 membro honorario da Comisión Internacional de Numismática, en 1972 membro correspondente da American Numismatic Society, e en 1978 membro honorario da Real Sociedade Asiática.
Xora, Treos, Vimianzo
Xora é unha aldea da parroquia de Treos no concello de Vimianzo, A Coruña, que dista 7,2 km da capital do municipio e pola que pasa o río Xora. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Noutrora marquesado, houbo un pazo do que hoxe en día só queda en pé a súa capela. Foi fundado por Martín de Antelo no século XVI e a capela é obra de José Antonio Caamaño e Bermúdez de Lobera. Nela pódese contemplar o escudo dos sucesivos donos do pazo, nos que se representan unha serea (referente ós Mariño), dous lobos (ós Lobeira) e un pino con diversas lanzas (ós Caamaño).
O Aciquelo, Borreiros, Gondomar
O Aciquelo é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 14 habitantes no ano 2017 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 9 eran mulleres.
Polonia é o máis importante
Polonia é o máis Importante (en polaco Polska Jest Najważniejsza, abreviado PJN) e un partido político conservador moderado de Polonia, aparecido como escisión de Lei e Xustiza no 2010. Conta con 15 membros no Sejm e 3 membros no Parlamento Europeo.
.pw
.pw é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Palau.
Polonia é o máis importante
Historia
O 16 de novembro de 2010, os parlamentarios Joanna Kluzik-Rostkowska, Elzbieta Jakubiak e Pawel Poncyljusz, conxuntamente cos membros do Parlamento Europeo Adam Bielan, Michał Kamiński, Paweł Kowal e Marek Migalski, escindíronse do partido Lei e Xustiza e formaron esta nova agrupación política. Varios deles xa foran expulsados de Lei e Xustiza antes. Kamiński declarou que o partido Lei e Xustiza estaba sendo tomado por extremistas de dereita. O partido escindido formouse ante a insatisfacción co liderado e dirección de Kaczyński.
O nome do partido era a consigna orixinalmente utilizada por Jarosław Kaczyński na súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2010, nas que Joanna Kluzik-Rostkowska foi xefa de campaña.
Os Carballás, Grandal, Vilarmaior
Os Carballás é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Leo Baekeland
Leo Hendrik Baekeland, nado en Gante o 14 de novembro de 1863 e finado en Nova York o 23 de febreiro de 1944, foi un químico norteamericano de orixe belga.
Traxectoria
Inventou o papel fotográfico Velox (1893) e a baquelita (1907), unha resina sintética, quimicamente estable e resistente á calor, que foi o primeiro produto plástico.
Logo de estudar na Universidade de Gante, emigrou aos Estados Unidos en 1889, onde vendeu a súa patente do papel velox a George Eastman, presidente de Kodak, por 750.000 dólares. O invento da baquelita considérase o comezo da idade do plástico, e converteu a Baekeland en multimillonario.
.qa
.qa é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Qatar.
SS Celtic (1872)
O SS Celtic foi un transatlántico construído para a White Star Line polos estaleiros Harland and Wolff no ano 1872. No ano 1893 foi vendido á empresa dinamarquesa Thingvalla Line e cambiouselle o nome polo de SS Amerika.
Historia
O Celtic foi o primeiro dos barcos da White Star Line en levar dito nome. Foi o segundo dos dous barcos da clase Oceanic, despois do SS Adriatic. Nun prinicipio supoñíase que o barco íase chamar Arctic pero debido a que a American Collins Line tivera un barco con ese nome que afundira en 1854, a White Star Line decidiu poñerlle de nome Celtic.
No ano 1880, o oficial Edward Smith, quen máis tarde sería o capitán máis célebre da compañía e único capitán do RMS Titanic, uniuse a tripulación do Celtic como cuarto oficial.
O 19 de maio de 1887, arredor das 5.25 da tarde, o Celtic colisionou co SS Britannic nun campo de néboa a 560 km de Nova Jersey. O Celtic levaba a 870 pasaxeiros abordo, e o Britannic unhas 450. O Celtic precipitouse contra a proa do outro barco facendo unha brecha de 3 metros. Máis adiante, o Celtic tivo outros dous contratempos con outros barcos.
No ano 1893 o Celtic foi vendido pola White Star á compañía dinamarquesa Thingvalla Line.
Cadós, Bande
Historia
miniatura|dereita|Cabeza de Rubiás. No lugar de Rubiás existe un castro no que se atoparon, entre outros elementos, unha cabeza de guerreiro, exposta no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Deserto de Atacama
300px|miniatura|Deserto de Atacama
O deserto de Atacama é o maior deserto de Suramérica. Con preto de 200 km² de extensión, está situado ao norte de Chile, na rexión de Atacama. Está considerado o deserto máis alto e máis seco do mundo, pois chega a botar décadas sen recibir choiva.
As temperaturas varían entre os 0 °C á noite e 40 °C durante o día. En función destas condicións existen poucas cidades e vilas nel. A máis importante é San Pedro de Atacama, que ten pouco máis de 3.000 habitantes e está a 2.400 metros de altitude. Moi illada, é o principal punto de encontro de viaxeiros do mundo enteiro, mochileiros, fotógrafos, astrónomos, científicos, investigadores ou aventureiros.
Historia
Estivo primeiramente habitada polos atacameños, pobo da rexión que lle deu nome ao deserto, e mais polos aimarás. Ambos deixaron un legado arqueolóxico inestimábel, gardado en importantes museos, salientando o Museo de San Miguel de Azapa, localizado no Val de Azapa a case 12 km de Aripa, e o Museo del Padre Le Paige, en San Pedro de Atacama.
Puntos turísticos
O deserto componse de diferentes paisaxes, que son tamén os principais atractivos turísticos: o Valle de La Luna, o Valle de la Muerte, os géyseres, o Gran Salar, as termas de Puritama, as ruínas de Tulor, e os volcáns Licancabour e Lascar entre os máis coñecidos. Outro atractivo do deserto son as enigmáticas figuras marcadas no chan, algunhas delas con case 200 m de longo, que só poden ser identificadas a través de vista aérea. Son de orixe descoñecida.
1993
1993 foi Ano Santo Xacobeo.
Notas
Historia ano a ano
Danijel Pranjić
Danijel Pranjić, nado en Našice o 2 de decembro de 1981, é un futbolista croata. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Panathinaikos.
Ramón Piñeiro
Ramón Piñeiro López, nado en Armea de Abaixo (Lama, Láncara) o 31 de maio de 1915 e finado en Santiago de Compostela o 27 de agosto de 1990, foi un filósofo, ensaísta e político galego, un dos principais artífices da reconstrución cultural galega na posguerra. Piñeiro vía utópica a formación dun partido político galeguista na situación política e social de entón. Se xa fora un partido minoritario cando as circunstancias eran favorables, e nin sequera conseguira manter a unidade interna, ao seu ver, moitas menos posibilidades ía ter baixo a ditadura. Loitar nesta dirección parecíalle un fracaso seguro. Así foi xurdindo a idea da autodisolución do Partido Galeguista e, por outra banda, en 1950, a fundación da Editorial Galaxia.
Infancia
Foi o terceiro fillo de Vicenta López Fernández e Salvador Piñeiro García, empregado municipal de Láncara. Con seis anos acode á escola e bate co castelán empregado polo seu mestre. Lembrábao así nas súas memorias:
Con nove anos foi vivir a Lugo, onde estudou o bacharelato para regresar despois a Armea e máis tarde instalarse en Sarria, en 1931, onde traballou como contable na ferraxería dun amigo do pai, Pedro Cortiñas. Ao pouco proclamouse a República e, no decurso da campaña electoral, Piñeiro asistiu nesta localidade a un mitin que deron Xulio Sigüenza, Lois Peña Novo e Ánxel Fole, e o que alí escoitou acordou o seu sentimento galeguista e o seu interese pola cultura e a política galegas. miniatura|300px|Fundación do Partido Galeguista en 1931, un dos partidos políticos aos que Piñeiro estivo vinculado.
Incursión no movemento galeguista
En 1932, de novo en Lugo para estudar o bacharelato superior, asistiu a un mitin no que escoita a Paz Andrade, Suárez Picallo e Castelao, cos que se identifica plenamente e decide integrarse no movemento galeguista. Participou na fundación das Mocidades do Partido Galeguista xunto a outros compañeiros de instituto, e axiña foi nomeado Secretario de Cultura. Alí coñeceu a Ramón Otero Pedrayo, a raíz dunha conferencia organizada polos alumnos do instituto, e, en 1933, con ocasión dunha asemblea do Partido Galeguista, a outros persoeiros do galeguismo político (Castelao, Bóveda, Fole, Pimentel e outros).
Dende os seus primeiros momentos nas mocidades galeguistas destacou o seu intenso labor político, e en outubro de 1933, con 18 anos, participou nunhas xuntanzas en Santiago de Compostela como representante dos galeguistas lucenses. Pouco despois enferma de tuberculose e vese obrigado a abandonar os estudos, o que lle permitiu dedicar todo o seu tempo á lectura e á actividade política. En 1934 participou no mitin das Arengas, celebrado na praza da Quintana (Santiago de Compostela) o 25 de xullo, con Castelao, Bóveda, Otero Pedrayo, Paz Andrade e Suárez Picallo, entre outros; en 1935 participou de novo no mitin das Arengas.
Danijel Pranjić
Traxectoria
No ano 2009 fichou polo Bayern Múnic, militou no club bávaro tres tempadas, disputando dúas finais da Copa de Europa.
Ramón Piñeiro
Incursión no movemento galeguista
En 1936, con 21 anos, resulta elixido secretario do comité provincial para o plebiscito do Estatuto de Autonomía de Galicia, organizado polo Partido Galeguista, se ben a súa opinión persoal era pesimista ao considerar que non chegara o momento oportuno para o Estatuto, dada a febleza e escasa implantación do partido.
Danijel Pranjić
Traxectoria
En 2012 finaliza contrato co Bayern e ficha polo Sporting de Lisboa, porén non chega a adaptarse ao equipo, que pasaba por un dos peores momento deportivos en moitos anos, e foi cedido no mercado de inverno dese mesmo ano.
Ramón Piñeiro
Incursión no movemento galeguista
Ante o Golpe de Estado do 18 de xullo, o Gobernador Civil de Lugo, Ramón García Núñez, organizou unha comisión asesora cos partidos políticos na defensa da República, comisión na que Piñeiro e Ánxel Fole representaban o Partido Galeguista. A Garda Civil non tardou en ocupar o edificio, o 20 de xullo, para arrestar o Gobernador e mailos seus acompañantes. Piñeiro logrou fuxir, simulando ser un simple funcionario, e acudiu á sede do partido, onde repartiu con outros compañeiros que alí estaban as fichas e libros de actas para agochalos nas súas casas. En agosto, avisáronlle de que fora denunciado pola súa militancia política e por posuír armas, razón pola que foxe en busca de refuxio a Armea. Cando ao cabo de pouco tempo volveu a Lugo comprobou que se mantiñan as denuncias contra el e decidiu seguir o consello dos amigos e incorporarse ao exército para loitar na guerra civil no bando nacional, na fronte de Aragón.
Durante a súa estadía na fronte aínda tivo que soportar novas denuncias contra el. Porén, o máis doloroso foi comprobar a progresiva insensibilización dos seus compañeiros perante a morte e o sufrimento, o que lle provocou unha depresión que requiriu de tratamento médico. Semella que desta experiencia naceu o seu interese pola filosofía, na busca dunha resposta á deshumanización que observara.
Danijel Pranjić
Traxectoria
Así fichaba polo Celta de Vigo en xaneiro de 2013 en calidade de cedido con opción de compra a final de tempada.
Ramón Piñeiro
Na clandestinidade
Unha vez concluída a guerra civil, Piñeiro regresou a Galicia e entrou en contacto, xa no verán de 1939, cos antigos compañeiros do partido que aínda quedaban vivos ou non fuxiran ao exilio, como Xaime Illa Couto ou Marino Dónega, cos que comeza a estudar a reorganización do Partido Galeguista na clandestinidade, proxecto que Illa Couto quería afrontar decontado, namentres que Piñeiro defendía a tese de agardar acontecementos. Máis adiante, por encarga de Fernández del Riego, falou tamén con Servando Gómez-Aller de la Vallina, Manuel Gómez Román -daquela secretario xeral do Partido Galeguista-, Ramón de Valenzuela e outros, para valorar as forzas coas que se podía contar nunha hipotética reconstitución do partido, comprobando que cadaquén tiña cadansúa forma de entender tal reorganización. Seis anos despois, o 22 de xullo de 1945, o froito destes contactos foi a reconstrución en Vigo do Partido Galeguista na clandestinidade, cun Comité Executivo no que se integraron Gómez Román (como Secretario Xeral), Pepe Meixide, Cesáreo Saco, Xaime Illa, Francisco del Riego e o propio Ramón Piñeiro, ocupando o posto de Secretario Político.
Danijel Pranjić
Traxectoria
Coa Selección de fútbol de Croacia disputou 45 encontros co combinado absoluto, participando na Eurocopa de Fútbol Austria/Suíza 2008 como titular.
Ramón Piñeiro
Na clandestinidade
miniatura|dereita|250px|Facultade de Filosofía e Letras, Santiago de Compostela.
Entrementres, Piñeiro comezara a estudar Filosofía e Letras na Universidade de Santiago, na que se matriculara en agosto de 1940, e, tras cursar dous anos comúns, solicitou en 1942 o traslado da matrícula á Universidade de Madrid, para estudar alí a especialidade de Filosofía pura. En calquera caso, nunca deu rematado a carreira; non obstante, a nova situación permitiulle contactar con outros galeguistas que viñan traballando dende Madrid: Fermín Penzol, Xosé Ramón Fernández-Oxea, Evaristo Mosquera Martínez e outros, así como con nacionalistas vascos e cataláns.
Como representante do Partido Galeguista no interior, reuniuse e negociou con outros partidos e cos galeguistas da diáspora, entrando en contacto co resto da oposición ao franquismo en Galicia e cos nacionalistas cataláns e vascos (especialmente con Koldo Mitxelena, compañeiro de cuarto en Madrid, na pensión localizada no número 10 da rúa Longoria, no distrito de Chamberí ) para asegurar a presenza galega en todos os foros pensando nunha vindeira caída do réxime franquista tras a vitoria aliada na segunda guerra mundial, esperanza fanada polo apoio internacional a unha restauración monárquica.
Foi o representante do galeguismo nas negociacións co goberno republicano de Giral no exilio, en París, en marzo de 1946. A tese que defendeu Piñeiro ante Giral era que, se neste Goberno estaban representados os cataláns, con Nicolau D'Olwer, e os vascos, con Manuel de Irujo, os galeguistas debían ter tamén o seu representante, cargo para o que propuxeron a Castelao, aínda que Portela Valladares contase con máis apoios, entre eles cos do propio Giral e o do presidente vasco, José Antonio Aguirre. Castelao escribiulle o seguinte a Portela Valladares:
Aínda que finalmente se conseguiu o nomeamento de Castelao como Ministro, o rexeitamento inicial de Giral e, sobre todo, o proxecto que presentara este para a restauración da República, fixeron que decidise regresar inmediatamente a España, completamente decepcionado, e buscar outras vías para a reconstrución democrática. Piñeiro consideraba que a visión que tiña o goberno no exilio era totalmente allea á realidade política nese intre no interior do país, e que a vía que propuñan era inxenua e estaba fracasada de antemán. Esta decisión de abandonar París para regresar a España contrariou a Castelao, quen defendía a opción da restauración republicana, e sinalou o comezo do seu distanciamento.
Ao regreso de París, o 9 de abril de 1946, Piñeiro foi arrestado en Madrid durante a celebración dunha reunión clandestina nunha cafetaría madrileña (o Café Pidoux, na Gran Vía), con representantes da Alianza Nacional de Forzas Democráticas. Como consecuencia desta detención, tamén foron detidos os irmáns Cesáreo e Camilo Saco, así como Koldo Mitxelena, do PNV. Un consello de guerra condenouno a seis anos de cárcere, aínda que na realidade habería quedar rebaixado a tres, nas cadeas de Alcalá de Henares, Ocaña e Yeserías. Durante a estadía na cadea, Piñeiro mantivo numerosos contactos con militantes de diversos partidos antifranquistas, ademais de impartir clases aos outros presos, tarefa na que tamén destacou Cesáreo Saco: Piñeiro de filosofía e Saco de gramática galega e castelá.
En decembro de 1946, Giral foi substituído por Rodolfo Llopis, quen propuxo a restauración monárquica baixo unha forma democrática, pero Castelao rexeitou esta opción e ficou excluído do goberno no exilio. Aínda que os galeguistas, a través dun informe atribuído á man de Piñeiro, advertíronlle dos inconvenientes que representaba esa actitude ao defenderen a busca dun réxime democrático, aínda que fose baixo a forma dunha monarquía, Castelao tampouco o aceptou, nin conseguiu ningunha vía intermedia tras unha reunión con Piñeiro na cadea, facilitada por Rodolfo Prada.
As distancias entre os galeguistas do interior, encabezados por Piñeiro, e do exterior, encabezados por Castelao, fóronse agudizando progresivamente, entre outras cousas pola intención de constituír unha delegación do partido en París para dirixir a política galeguista do exilio, ou pola de facer a Xoán Xosé Plá parceiro del para "servir as consignas do Comité". As desavinzas continuaron mesmo tras a morte de Castelao en 1950.
Mesmo así, Piñeiro insistiu numerosas veces na defensa da figura histórica de Castelao, por quen sempre manifestou un profundo respecto:
En resumo, nestas datas Piñeiro, con outros galeguistas do interior, asumiu definitivamente que o feito de que se perdese a República, e con ela o Estatuto de Autonomía, era un feito inamovible, un feito histórico, e que se impuñan outras solucións alternativas.
Saíu do cárcere en marzo de 1949 e en 1952 casou con Isabel López García, en Xixón, establecéndose en Santiago. Isabel López viñera traballar como enfermeira nun sanatorio de tuberculosos e vivía na casa dunha irmá de Piñeiro, onde se coñeceron. Pouco despois, fixou a súa residencia nun piso da rúa de Xelmírez que lle cedera o seu amigo o doutor García Sabell, onde viviu até a súa morte. Cómpre salientar que García Sabell sempre manifestara un fondo respecto intelectual por Ramón Piñeiro.
O Piñeirismo
225px|miniatura|Casa na que viviu Ramón Piñeiro en Santiago (Rúa Xelmírez, 15). Naqueles anos a situación de Franco e o seu goberno fronte a Francia, Inglaterra ou os Estados Unidos mudara sensiblemente, canto ao progresivo recoñecemento internacional do réxime franquista. A restauración da república era xa impensable e Franco deixara ben claro que tampouco admitiría a restauración monárquica. Unha vez que lle quedara patente que os países aliados non ían axudar á oposición española nos seus intentos de derrocar o réxime franquista, Piñeiro optou pola actividade cultural fronte á loita armada e política, liña esta que defendían os galeguistas do exilio (partidarios da guerrilla), radicados sobre todo na Arxentina, antifranquistas e republicanos, así como moitos galeguistas do interior. O obxectivo que buscaba era máis a galeguización da sociedade, fornecer as xeracións novas do apego á cultura galega para preparalos con vistas á transición democrática, traballar para que os novos universitarios se imbuísen do galeguismo independentemente da súa ideoloxía política ou postura artística. Nas súas propias palabras, tratábase de "crear unha conciencia de Galicia".
Esta opción non foi comprendida por boa parte dos galeguistas e nacionalistas. Durante o tardofranquismo determinados ideólogos do galeguismo foron especialmente críticos con Ramón Piñeiro e co grupo representado por Galaxia, cualificándoos de "conservadores". Exemplo disto foi Xosé Luís Méndez Ferrín, quen na novela Retorno a Tagen Ata (1971) mesmo chega a matar a Ulm Roan, o ideólogo do nacionalismo clásico e non revolucionario, que os seus lectores ben poderían identificar con Ramón Piñeiro (quen, pola súa parte, non tiña reparos en permitir a recensión de tal novela na revista Grial). Ferrín, non obstante, desbancouse desta interpretación, negando que Ulm Roam fose unha sátira de Ramón Piñeiro, e mencionándoo coma un simple personaxe de ficción.
Outro exemplo da inimizade de numerosos galeguistas con Piñeiro foi a falacia que se fixo circular sobre a suposta pertenza de Piñeiro á CIA norteamericana.
Fronte á nova actitude adoptada por Ramón Piñeiro e outros galeguistas do interior, xurdiron tamén duras críticas dos galeguistas no exilio, representados por Castelao como presidente do Consello de Galiza. Mentres aqueles (xunto os nacionalistas vascos e cataláns e mailos socialistas) argüían que a forma concreta do futuro réxime importaba moito menos que a recuperación democrática, os galeguistas de Castelao defendían a tese da república e a aceptación do Estatuto de 1936 como única saída política. A maiores, tampouco aceptaban unha dirección no exilio e buscaban, en troques, que a toma de decisións se orixinase no interior de Galicia.
Nacemento de Galaxia
Coa editorial Galaxia buscaban un camiño para dar cobertura legal ao galeguismo e aos galeguistas e, en pleno franquismo, comezou a publicar libros en galego e sobre asuntos relacionados con Galicia, asemade que servía de modo de participación a moitos galegos que, sen quereren "meterse en política", podían así axudar á expansión da lingua e cultura galegas, baixo a forma de accionistas desta empresa.
Foron aparecendo, deste xeito, textos básicos como a Historia da literatura galega, de Fernández del Riego; Historia de Galicia, de Risco ou a Gramática elemental del gallego común, de Carvalho Calero. E non só foron textos literarios senón que tamén abriron as portas a outras áreas, de tal xeito que un par de anos máis tarde Galaxia publicou a Revista de Economía de Galicia, dirixida por Illa Couto e onde comeza a ser analizado o desenvolvemento económico de Galicia. Seguindo a mesma liña, co obxecto de atraer as novas xeracións, Galaxia tamén creou a colección Illa Nova destinada á edición de obras dos escritores nacidos despois da guerra, non vencellados ao galeguismo histórico.
Paralelamente ás publicacións editadas por Galaxia e á falta do permiso para editar unha revista periódica, comezaron a editar tamén unha serie de traballos monográficos, baixo o título colectivo de Colección Grial. Foi nesta colección onde Piñeiro publicou o seu primeiro ensaio filosófico "Siñificado metafísico da saudade", no primeiro número, titulado "Presencia de Galicia" (abril de 1951). A colección só puido publicar catro números ata que a censura ordenou a súa suspensión. Piñeiro dirixiu a editorial Galaxia e traballou nela ata o ano 1966.
O 5 de maio de 1963, e coa intervención de Piñeiro, nace en Vigo a Fundación Penzol. O 23 de agosto, no despacho de Sebastián Martínez Risco, participou na fundación do Partido Socialista Galego, xunto a persoeiros como Salvador García Bodaño, Xosé Luís Rodríguez Pardo, Cesáreo Saco e Manuel Caamaño. Como era de esperar, non todos os galeguistas estiveron de acordo con isto e xorden, sobre todo nos sectores máis novos, discrepancias fronte ao que dan en chamar piñeirismo. Así naceu, por exemplo, a Unión do Pobo Galego, en 1964.
Tamén apareceu neste tempo a revista Grial, que dirixe xunto a Francisco Fernández del Riego. Esta revista foi un dos primeiros obxectivos de Galaxia, pero a censura imperante nese momento non lle concedeu os permisos que entón precisaba. Piñeiro e Don Paco dirixiron, na práctica, a revista desde o seu nacemento ata que cumpriu os 25 anos. 300px|Universidade de Middlebury, Vermont.|miniatura
Recoñecemento
O 25 de novembro de 1967 ingresou na Real Academia Galega, co discurso A lingoaxe i as língoas, que foi respondido por García-Sabell, membro tamén da Xeración Galaxia. O seu discurso baseábase no carácter da lingua galega como signo de identidade do pobo. A proposta de nomealo académico xa fora presentada por Ricardo Carvalho Calero, Domingo García-Sabell e Xulio Rodríguez Yordi en xullo de 1963, informada favorablemente por Antón Fraguas, del Riego e Otero Pedrayo, e aprobada por unanimidade o 29 de decembro dese mesmo ano, se ben a recepción e lectura do discurso atrasouse case 4 anos.
En 1998 Antón Santamarina leu o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega co discurso A linguaxe e as linguas: Ramón Piñeiro revisitado ós 30 anos do seu ingreso na Real Academia Galega.
Piñeiro na transición democrática
Ante as primeiras eleccións democráticas de xuño de 1977, Piñeiro foi un dos asinantes do "Manifesto dos 29", ademais do seu verdadeiro xestor, manifesto no que intelectuais galegos solicitaban aos partidos políticos que concorrían ás eleccións que, fose cal for o resultado e a representación acadada, loitasen pola defensa dos intereses de Galicia.
Tamén coordina e publica, en 1979, o chamado "Manifesto da aldraxe", no que 27 intelectuais e políticos galegos protestaban ante a rebaixa de competencias que se pretendía para Galicia. O goberno de UCD, xunto co PSOE, propuñan introducir unha redución de competencias para as autonomías que carecían dun Estatuto recoñecido, como o tiñan Cataluña e o País Vasco, as chamadas "nacionalidades históricas". O argumento que enfrontaba Piñeiro ante esa redución de competencias era o "principio de igualdade de trato", esixindo para Galicia un tratamento á par do recibido por vascos e cataláns. Esta reacción logra rectificar a proposta e mellorar a redacción do Estatuto de Galicia.
As pretensións políticas de Piñeiro tiñan como obxectivo que todos os líderes políticos galegos asumisen o galeguismo entre os seus obxectivos fundacionais. Baixo o grupo denominado Realidade Galega, fundado en abril de 1980 coa participación de 77 intelectuais e profesionais, publicou un manifesto titulado "Diante do referendum", no que se esixía que o erro cometido nas Cortes, recoñecido oficialmente, deberá ser rectificado antes do referendo mediante negociación cos partidos interesados na autonomía. Piñeiro pretendía que en Galicia se creasen partidos homologables aos europeos (un de corte socialdemócrata e outro demócrata conservador). Con "Realidade Galega", Piñeiro buscaba crear un interlocutor válido fronte á UCD, o partido maioritario, baseado nunha estrutura absolutamente plural, unha plataforma transversal -nunca un partido político - "que aglutinara a Galicia mellor". Proba desta postura política, foron os seus constantes contactos epistolares cos líderes culturais e políticos de tódolos partidos que existían na clandestinidade galega, e aqueles que agromaban a comezos da democracia; líderes tales como Xosé Manuel Beiras, Xaime Illa Couto ou Xerardo Fernández Albor, e que non deixaron de pasar pola famosa mesa de braseiro.
Piñeiro nunca deixou de defender a postura do "galeguismo difuso", é dicir: "tinguir todos os partidos de galeguismo no canto de ter un único partido galeguista", ou expresado doutro xeito:
Si que formou parte do primeiro Parlamento Autonómico, entre 1981 e 1985, como independente dentro das listas do PSdeG (Partido Socialista de Galicia-PSOE Partido Socialista Obrero Español), xunto con outras destacadas figuras da cultura galega, como Alfredo Conde, Carlos Casares e Benxamín Casal, sendo elixido deputado pola provincia da Coruña; nesta mesma liña, Xerardo Fernández Albor presentouse como independente dentro das listas de Alianza Popular e Marino Dónega nas de UCD. Esta decisión de presentarse nas listas do PSOE foi obxecto de numerosas críticas polos nacionalistas.
Da súa carreira política cómpre salientar o seu labor de relator da primeira Lei de Normalización Lingüística de Galicia, da que foi un dos seus promotores máis destacados. Xa en 1971 presentara na Real Academia unha proposta de unificación morfolóxica da lingua galega, necesidade que xa adiantara no seu discurso de ingreso.
En 1983 foi elixido primeiro presidente do Consello da Cultura Galega, e reelixido en 1989, cargo que desempeñou ata o seu pasamento, sendo o seu sucesor no cargo Xosé Filgueira Valverde.
Finalmente, en xaneiro de 1990 morre a súa dona, Isabel López, e a saúde de Piñeiro, xa de seu mala, foise deteriorando, de tal xeito que en cuestión de meses, en agosto, estando en Castropol na casa da viúva de Penzol, presentaba uns niveis críticos que motivaron o seu traslado a Santiago de Compostela, onde morre o 27 de agosto a consecuencia dun cancro de páncreas.
Obra
A obra escrita por Ramón Piñeiro non é abundante e estivo centrada polo xeral na filosofía da saudade. En calquera caso, publicou numerosos artigos en diferentes revistas e periódicos, especialmente en Grial (onde asinou ás veces baixo o pseudónimo de Luís Veiga do Campo) e tamén nos boletíns da Editorial Galaxia e da Real Academia Galega, nas revistas Galicia (de Bos Aires e Caracas) e Galicia Emigrante, Yunque, Faro de Vigo, La Voz de Galicia etc. Finalmente, publicou numerosas colaboracións en obras colectivas e proemios de diferentes libros (de Novoneyra, Masside, Méndez Ferrín, Lugrís etc). miniatura|La Saudade, [[Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Xoán Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Xesús Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.]]
.re
.re é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Reunión.
Ramón Piñeiro
Obra
Ademais, fixo, xunto a Celestino Fernández de la Vega, tarefas de tradutor, vertendo ao galego obras como Cancioeiro da poesía céltica (Alt-keltische Dichtunguen, de Julius Pokorny, en 1952) -tradución premiada pola Editorial Bibliófilos Gallegos- e Da esencia da verdade (Von Wessen der Wahrkeit) (de Heidegger, traducido en 1952 pero que non se puido publicar ata 1956 por acción da censura, desbloqueado pola chamada "batalla de Montevideo", a acción de protesta da emigración galega no congreso da UNESCO -e polo tanto libre de represalias- onde se admitiría a España na organización).
Cómpre salientar tamén a súa amplísima correspondencia con practicamente todos os persoeiros da cultura galega. En maio de 2009, o Consello da Cultura Galega e maila Fundación Penzol asinaron un convenio de colaboración para dixitalizar toda a correspondencia de Ramón Piñeiro, estimada en máis de 8000 cartas. A súa correspondencia foise publicando parcialmente en Olladas no futuro (1974), Cartas para os amigos (1992), Un epistolario de Ramón Piñeiro (Del Riego, Galaxia 2000 ) ou un conxunto de 49 cartas que levou por título Cartas de Ramón Piñeiro a Ricardo Carballo Calero (2004), ademais das coleccións parciais que se publicaron en diferentes entregas dos Cadernos Ramón Piñeiro.
Bibliografía
150px|dereita
Estación de Briviesca
A estación de Briviesca é unha estación de tren de Adif situada no concello de Briviesca, na provincia de Burgos. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Ten tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 416,885 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 724,46 metros de altitude, entre as estacións de Pancorbo e Burgos-Rosa de Lima. O tramo é de vía dobre e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada entre 1860 e 1864 coa posta en marcha do tramo Pancorbo-Miranda de Ebro da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España quen mantivo a súa titularidade ata que en 1941 foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
John Atherton
John Atherton, nado en Somerset, Inglaterra en 1598, finado en Dublín o 5 de decembro de 1640, foi un bispo anglicano da Igrexa de Irlanda, condenado á forca, xuntamente co seu amante, sobre a acusación de sodomía.
Dada a escaseza de rexistros do seu xulgamento, a "inocencia" de Atherton remanece como obxecto de estudo.
Conspiración
En 1710 xurdiron rumores de que fora vítima dunha conspiración. Cando foi bispo, Atherton reuniu un grande número de inimigos - católicos e protestantes - grazas á súa campaña para recuperar as terras da Igrexa.
No seu xuízo, Atherton negou a acusación de sodomía perante o tribunal, mais confesoulla ao padre que o visitou no cárcere. A conspiración tería sido organizada por un avogado chamado Butler, envolto nas disputas de terras na rexión de Waterford.
David Civera
Traxectoria
Iniciou a súa carreira á idade de 17 anos presentándose ao programa musical Lluvia de estrellas como concursante, imitando a Enrique Iglesias coa canción "Es una experiencia religiosa". En 1998 gravou o seu primeiro disco: Hoy como ayer.
Iniciou a súa carreira televisiva, traballando durante un tempo no programa Canciones de nuestra vida. O produtor Alejandro Abad fixouse nel cando actuaba en devandito programa e da súa colaboración xurdiu o segundo álbum do artista: Dile que la quiero. O tema "Dile que la quiero" foi elixido para representar a España en Eurovisión en 2001, quedando en sexta posición de 23 participantes. O álbum resultou un éxito de vendas en España con máis de 400.000 copias.
En 2002 lanzou ao mercado o seu terceiro traballo: En cuerpo y alma, que incluía o tema Que la detengan e que chegou a vender máis de 150.000 copias en España. En 2003 saíu á venda La chiqui big band, con dous grandes éxitos: "Bye bye" e "Rosa y espinas", estas dúas cancións chegaron ao número 1 da lista de Los 40 Principales, nesta última acompañado por David Bisbal. Tamén sacou a finais de ano un DVD no cal incluíase un concerto, e material no que se abordaba a vida persoal do artista. O álbum alcanzou o disco de platino tras vender 100.000 copias.
En 2005 edita o álbum Perdóname, conseguindo o disco de ouro tras vender máis de 40.000 copias. Ese mesmo ano participou no programa de televisión ¡Mira quién baila!, do que resultou gañador. En 2006 publicou outro disco, Ni el primero ni el último, e un ano máis tarde editou No bastará, que non alcanzan as cifras de vendas de traballos anteriores.
En marzo de 2008 debutou como presentador de televisión á fronte do programa Madrid Superstar, de Telemadrid. O 28 de abril de 2008 publica o álbum Para vivir contigo e a finais dese mesmo ano publícase o seu primeiro álbum recompilatorio Grandes Éxitos. En 2009 sae o álbum Podemos elegir.
Premios
2001
2004
2006
2007
Lista de seleccións de fútbol
Esta é unha lista de seleccións de fútbol. Todas están inscritas na Federación Internacional de fútbol, FIFA, salvo que estean en cursiva. Nese caso, a selección pertence á Confederación mais non á FIFA. Están ordenadas alfabeticamente dentro de cadansúa conferencia.
Trocos de nome
Ademais dos equipos anteriores, outras seleccións teñen mudado de nome:
Seleccións non afiliadas á FIFA
As seleccións de fútbol incluídas nesta selección non son membros da FIFA ou dalgunha das súas confederación continentais. Estes equipos non poden competir por participar nin na Copa do Mundo nin nos trofeos organizados polas confederacións continentais. Os estatutos da FIFA recollen que as seleccións afiliadas non poden competir contra estes equipos sen o seu permiso.
Esta sección lista:
Pertencentes ás Nacións Unidas
Hai sete membros das Nacións Unidas e estados observadores que non son membros da FIFA nin de ningunha confederación continental. Cinco deles, con todo, teñen presentado seleccións nacionais para encontros amigábeis non oficiais, torneos rexionais (como os Xogos do Pacífico ou os Xogos de Micronesia) ou competicións non auspiciadas pola FIFA. Esas cinco seleccións son as seguintes:
Non pertencentes ás Nacións Unidas
Dous estados con recoñecemento parcial e dous estados asociados non membros da ONU son membros da FIFA e están listados no seu apartado correspondente: a República da China (como China Taipéi), as Illas Cook, Kosovo e Niue. Alén destes, hai outros sete estados soberanos de facto ou parcialmente recoñecidos con seleccións de fútbol fóra da FIFA:
.ro
.ro é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Romanía.
A Castiñeira Vella, Grandal, Vilarmaior
A Castiñeira Vella é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 12 habitantes (oito homes e catro mulleres).
Lei de Ampère
miniatura|Unha corrente eléctrica produce un campo magnético, seguindo a lei de Ampère.
En física do magnetismo, a lei de Ampère, modelada polo francés André-Marie Ampère en 1831, relaciona un campo magnético estático coa causa, é dicir, unha corrente eléctrica estacionaria. James Clerk Maxwell corrixiuna posteriormente e agora é unha das ecuacións de Maxwell, formando parte do electromagnetismo da física clásica.
A lei de Ampère explica que a circulación da intensidade do campo magnético nunha contorna pechada é proporcional á corrente que percorre nesa contorna.
O campo magnético é un campo angular con forma circular, cunhas liñas que encerran a corrente. A dirección do campo nun punto é tanxento ao círculo que encerra a corrente.
O campo magnético diminúe inversamente coa distancia ao condutor.
Forma integral
sendo o último termo a corrente de desprazamento, sempre e cando a corrente sexa constante e directamente proporcional ao campo magnético, a á súa integral (E) pola súa masa relativa.
Forma diferencial
Esta lei tamén se pode expresar de forma diferencial, para o baleiro: ou para medios materiais
Gran Premio de Rusia
O Gran Premio de Rusia (ruso Гран-при России) é unha carreira de coches celebrada por primeira vez brevemente na década de 1910 en San Petersburgo. No 100º aniversario do último Gran Premio de Rusia, este volveuse disputar a partir da tempada 2014, esta vez como unha proba válida para o Campionato Mundial de Fórmula 1 e no Circuíto de Sochi. Logo de varias décadas intentando restablecer a carreira, Bernie Ecclestone e Mikhail Kapirulin, director de Omega, compañía encargada da construción do circuíto, asinaron oficialmente un contrato co primeiro ministro ruso Vladimir Putin para que a carreira se celebrara na cidade balneario de Sochi no Mar Negro no Circuíto de Sochi.
Lei de Ampère
Fío condutor infinito
Campo magnético creado por un fío condutor de lonxitude infinita polo que circula unha corrente I_0\,, no baleiro.
Gran Premio de Rusia
Historia previa á primeira guerra mundial
O Gran Premio de Rusia celebrouse dúas veces, en 1913 e 1914 nun circuíto en San Petersburgo. A primeira carreira foi gañada polo ruso G. Suvorin, mentres que o alemán Willy Scholl gañou a carreira de 1914. O Gran Premio cesou tralo estalido da primeira guerra mundial e a guerra civil rusa, e non se reiniciou logo do establecemento da Unión Soviética.
Lei de Ampère
Fío condutor infinito
O obxectivo é determinar o valor dos campos \vec{H}, \vec{B} e \vec{M} en todo o espezo.