cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euita R.C.
Historia
En 1986 un grupo de estudantes do Campus de Lugo formou o equipo. Entre eles estaban os irmáns Antonio e Pablo Pedregal, coñecidos como Os Irmáns Moriarty, os cales foran estudar á por aquel entón Escuela Universitaria de Ingenieros Técnicos Agrícolas (EUITA). Antonio Pedregal e Pablo Pedregal foron respectivamente presidente e tesoureiro do Euita R.C. dende a súa fundación ata o ano 1994, ano no que finalizaron os seus estudos en Lugo.
Os comezos non foron doados, xa que se precisaban instalacións, material e sobre todo xogadores, mais o proxecto foise afianzando, e no ano 1988 o Euita Rugby Club afiliouse á Federación Galega de Rugby e comezou a súa participación nas competicións organizadas por dita federación.
Nestes comezos, o Euita incluso chegou disputar os seus partidos como local na vila das Pontes de García Rodríguez ante a falta dun campo axeitado. Logo foron varios os campos polos que pasou o Euita R.C.: Lombao (Estrada de Oviedo), Nadela, As Gándaras e finalmente, dende o ano 1999 o Euita R.C. xoga os seus partidos no Estadio G. Pérez Rivera.
A andaina do Euita R.C. na Liga Galega sufriu altibaixos, mais a teima dos membros do Euita ao longo dos anos deu os seus froitos e así, na década de 1090, o Euita R.C. acadou certa estabilidade, tanto como club, como a nivel deportivo nun equipo marcado polo continuo cambio de xogadores debido á condición de estudantes da meirande parte deles, feito que por outra banda constitúe unha parte sumamente importante do espírito do club, que se honra de ter tido xogadores de tódolos recunchos do mundo nas súas filas, e de ter un dos mellores ambientes do rugby galego no seu seo.
Esta evolución supuxo que na tempada 1998-99, o Campus Lugo Euita R.C. realizou a súa máis brillante campaña, que o levou ao triunfo final na Liga Galega de Rugby baixo a dirección de Víctor Rodríguez e Trostky, disputando os play-offs de ascenso á Liga Nacional fronte ao Belenos R.C. de Avilés, e caendo derrotado tras unha igualada eliminatoria a dobre partido.
Esa tempada tamén marcou un punto de inflexión na traxectoria do club, xa que supuxo a marcha de importantes xogadores con moitos anos no Euita nas súas costas.
Tamén nesa tempada, o Euita R.C. creou o Torneo do San Cidre, un torneo que ten como obxectivo iniciar á comunidade universitaria no rugby e así poder achegar novos xogadores ó equipo. O torneo, xa case unha tradición, celébrase cada ano durante as festas do San Cidre da Escola Politécnica Superior. Así pois, na tempada seguinte iniciouse unha nova etapa cun cadro de xogadores moi renovado e coa contribución de novos membros acadados co Torneo do San Cidre. Dende esa tempada ata a 2001-02, o equipo estivo adestrado por José M. González Chis, que logrou manter o equipo entre os primeiros postos da Primeira División da Liga Galega de Rugby.
Nesta nova etapa tamén chegou ao club Antonio Vázquez, novo adestrador do equipo sénior masculino con experiencia como xogador na División de Honra con Oviedo R.C. e formado no Xabarín R.C..
A tempada 2002-03 supuxo unha crise no Euita R.C. co descenso por primeira vez na súa historia á Segunda División galega e a retirada das axudas da USC ao club.
Sen o apoio económico da USC a tempada 2003-04 supuxo un novo reto para o Euita, que con vistas a acadar un maior apoio institucional e calado na sociedade lucense, e tamén movido pola necesidade de atopar un patrocinador para afrontar os numerosos gastos que supón o funcionamento dun club de rugby, decidiuse que os equipos do Euita pasen a competir baixo a denominación de Muralla RC.
Santa Cruz, Sobrado de Picato, Baralla
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Sobrado de Picato no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Pobo silesiano
Os silesianos (en silesiano: Ślůnzoki; alemán silesiano: Schläsinger; en Ślązacy; en Slezané; en Schlesier) son un grupo étnico que habita en Silesia, unha rexión histórica de Europa Central, dividida entre Polonia, Alemaña e a República Checa. Este grupo etnolingüístico está estreitamente relacionado cos polacos e a súa lingua tamén está relacionada co polaco. Como resultado da influencia alemá, a cultura silesiana ten moitos trazos xermánicos.
Condados de Albania
{|
Dolores Toja
María Dolores Toja Suárez, nada en Londres en 1972, é unha economista e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Empresariais pola Universidade da Coruña. É mediadora civil e mercantil do Colexio de Economistas da Coruña. Foi tenente de alcalde do concello de Laxe. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixida deputada polo PSdeG-PSOE pola provincia da Coruña.
Repeater
Repeater é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi. Foi editado o 19 de abril de 1990 en LP comaRepeater, e no mes de marzo dese ano en CD incluíndo o EP 3 Songs baixo o nome Repeater + 3 Songs.
Andrónico IV Paleólogo
Traxectoria
Era fillo de Xoán V Paleólogo, pero se rebelou contra o seu pai cando o sultán otomán Murad I obrigou a Xoán V a prestarlle vasalaxe en 1373. Andrónico aliouse co fillo de Murad, que tamén se rebelara contra o seu pai, pero ambas revoltas fracasaron. Murad mandou cegar ao seu fillo e esixiu a Xoán V que cegase tamén ao seu, pero Xoán só cegou un dos ollos de Andrónico.
En 1376, os xenoveses axudaron a Andrónico a escapar da súa prisión e a facerse co poder en Constantinopla. Con todo, foi inmediatamente atacado polos inimigos de Xénova, os venecianos, e foi destronado en 1379. Os venecianos repuxeron a Xoán V no trono. Andrónico intentou rebelarse de novo en 1385, sen éxito, e morreu pouco despois.
Aash Al Maleek
Aash Al Maleek (do árabe: Longa vida ao Rei, en árabe: عاش المليك‎), é o himno nacional do Reino de Arabia Saudita (en árabe: النشيد الوطني, an-Našīd al-Waṭaniyy‎). Foi orixinariamente adoptado en 1950 e de novo en 1984 cunha nova letra. A composición orixinal é obra de Abdul-Rahman al-Khateeb (عبد الرحمن الخطيب) en 1947. A letra orixinal (1950) foi escrita por Mohammed Talat (محمد طلعت) e a nova versión de 1984 por Ibrahim Khafaji (إبراهيم خفاجي).
Miguel VIII Paleólogo
Miguel VIII Paleólogo, nado en 1225 e finado o 11 de decembro de 1282, foi o fundador da dinastía dos Paleólogo que reinou no Imperio bizantino ata a caída de Constantinopla en 1453. Restaurou o debilitado Imperio en 1261 e gobernouno ata a súa morte.
Gus Hutchison
Gus Hutchison, nado en Atlanta (Xeorxia) o 26 de abril de 1937, é un expiloto de automobilismo estadounidense.
Miguel VIII Paleólogo
Ascenso ao trono
Miguel VIII era o fillo do megas domestikos Andrónico Ducas Comneno Paleólogo e de Teodora Paleoloxina, neta de Aleixo III Anxo, o último emperador bizantino lexítimo. Malia que os nosos coñecementos sobre xenealoxía bizantina son bastante incompletos, pódense atopar ata once emperadores entre os antepasados de Miguel VIII. Era un dos homes de máis nobre estirpe na Constantinopla da súa época, e seguramente nacería emperador se non fose pola conquista latina de Constantinopla en 1204.
Croacia no Festival de Eurovisión Júnior
Croacia participou por primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2003 con Dino Jelusić e a canción Ti Si Moja Prva Ljubav, logrando unha primeira posición, sendo o primeiro gañador do Festival de Eurovisión Júnior.
Miguel VIII Paleólogo
Ascenso ao trono
A idade moi temperá alcanzou moitas distincións e chegou a capitanear un corpo de mercenarios franceses contratados polo emperador de Nicea. Poucos días logo da morte de Teodoro II Láscaris en 1259, Miguel, grazas ao asasinato de Muzalon (que se supón que o alentou, aínda que non está probado), converteuse en rexente, xunto co patriarca Arsenio, do novo emperador Xoán IV Ducas Láscaris, que entón era un neno de oito anos. Pouco despois sería investido co título de déspota, para ser finalmente proclamado emperador conxunto co apoio dos xenoveses.
Gus Hutchison
Traxectoria
Foi o vencedor do SCCA Grand Prix Championship de 1967 pilotando un Lotus 41. En 1970 comprou un Brabham BT26 de Fórmula 1, co que participou no Gran Premio dos Estados Unidos de 1970. Retirouse logo de 21 voltas co tanque de combustible solto.
Miguel VIII Paleólogo
Reinado
En 1261, Miguel arrebatou Constantinopla ao emperador latino Balduíno II de Constantinopla, e fíxose coroar co seu fillo máis novo Andrónico como co-emperador. A finais do mesmo ano, mandou cegar e deportar a Xoán Láscaris. Por mor disto, foi excomungado por Arsenio, condena que non foi levantada ata seis anos despois (1268) cando se nomeou un novo patriarca. Tras incapacitar deste xeito a Xoán Láscaris para o trono, Miguel casou ás irmás de Xoán con príncipes estranxeiros, para evitar así que os seus descendentes ameazasen os dereitos dos seus propios fillos ao título imperial.
Ao acceder ao trono, Miguel aboliu todos os costumes latinos e restaurou moitas das cerimonias e institucións bizantinas que existiran antes da conquista latina. A súa maior ambición era reconstruír o Imperio grego como un forza a ter en conta na política internacional. Pero era consciente do perigo que supoñía o Occidente latino, en especial que os seus veciños de Italia (Carlos de Anjou, o Papa Martiño IV e os venecianos) se aliasen na súa contra; por iso procurou evitar os erros de Manuel I Comneno.
En 1263 e 1264 respectivamente, Miguel, co apoio do Papa Urbano IV, asinou as paces con Guillerme II Villehardouin, príncipe de Acaia, e con Miguel, déspota de Epiro, que foran incitados polo Papa a atacalo, pero que foron derrotados na batalla de Pelagonia en Tesalia (1259). Villehardouin viuse obrigado a ceder Mistra, Monemvasia e Maina, en Morea. Posteriormente, Miguel tamén loitou contra os xenoveses e venecianos, cuxa influencia en Constantinopla quería reducir, mantendo o equilibrio de forzas entre ambos grupos de italianos.
Gus Hutchison
Traxectoria
Logo de retirarse das carreiras, Hutchison centrouse en dirixir o seu negocio, Solar Kinetics, con sede en Dallas.
Miguel VIII Paleólogo
Reinado
Co fin de aproximarse ao Papado, e separalo dos seus outros inimigos, Miguel decidiu unificar a Igrexa bizantina coa católica: para iso, asinouse unha débil unión entre ambas igrexas no Segundo Concilio de Lión en 1274. Tomou esta decisión con grandes prexuízos no seu Imperio, pois as súas prisións enchéronse con moitas persoas fieis á fe ortodoxa. Durante certo tempo pareceu que a medida funcionara, pero finalmente, o Papa Martiño IV (que en parte seguía as ordes de Carlos de Anjou) o excomungou. Agora necesitaba unha nova táctica e fixo uso da diplomacia bizantina para conseguir que os cataláns de Pedro III de Aragón atacasen Sicilia, nas famosas Vésperas sicilianas, partindo así en dous o reino de Carlos de Anjou.
Gus Hutchison
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Miguel VIII Paleólogo
Familia
En 1253, Miguel VIII casou con Teodora Ducas Vatatzaina, sobriña-neta de Xoán III Ducas Vatatzés, emperador de Nicea. Orfa na súa nenez, foi educada polo seu tío Xoán III, de quen se dicía que a amaba como á súa propia filla, e que dispuxo o seu matrimonio con Miguel. Os seus fillos foron:
Coa súa amante, unha Diplobatatzaina, tivo dúas fillas ilexítimas:
Sobrado de Picato, Sobrado de Picato, Baralla
Sobrado de Picato é un lugar da parroquia de Sobrado de Picato no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 113 habitantes (54 homes e 59 mulleres).
Ralph Ashley
Ralph Ashley, finado o 7 de abril de 1606 en Worcester, foi un xesuíta inglés, morto como mártir e venerado como beato pola Igrexa católica.
Traxectoria
Coñeceu ao padre Oswald Tesimond, quen eloxiou o valor que mostrara Ashley ante os protestantes neerlandeses polos que foran capturados durante a súa viaxe. Finalmente, Tesimond e Ashley desembarcaron en Inglaterra o 9 de marzo de 1598. En Inglaterra traballou canda o padre Edward Oldcorne.
Oito anos máis tarde os dous foron arrestados en Hindlip Hall, preto de Worcester, e foron encerrados na Torre de Londres xunto ao padre Henry Garnet e o coadxutor Nicholas Owen. Os dous irmáns coadxutores foron torturados, morrendo Owen durante as torturas. Finalmente, el e Oldcorne foron enviados a Worcester, onde foron xulgados e executados xuntos, o 7 de abril de 1606.
Culto
Foi beatificado polo papa Pío XI o 15 de decembro de 1929. A súa festa celébrase na Igrexa católica o 7 de abril. No Martiroloxio romano é lembrado do seguinte xeito:
Manuel Puente
Manuel Puente González, nado en Salvaterra de Miño o 16 de agosto de 1890 e finado en Buenos Aires o 24 de marzo de 1970, foi un empresario e galeguista da Arxentina.
Traxectoria
miniatura|300px|En Buenos Aires en 1954, con [[Francisco Fernández del Riego, Virxinia Pereira, Ramón Suárez Picallo, Antón Alonso Ríos, Evelina Hervella e outros.]] Aos 13 anos trasladouse a Barcelona, onde traballou nunha tenda téxtil ata 1905. Emigrou a Buenos Aires en 1906, onde se dedicou a actividades comerciais. En 1919 fundou a Empresa Manuel Puente e Compañía, que se converteu na máis importante casa de xoiería e de pratería da Arxentina. Formou parte da directiva da Cámara de Comercio Española, da que dimitiu para cofundar a Cámara de Comerciantes Republicanos Españoles en 1936. Foi directivo da Federación de Sociedades Gallegas e presidente da Unión Progresista do distrito de Salvaterra de Miño. A finais dos anos vinte inaugurou en Salvaterra de Miño a Casa do Pobo. Contribuíu á fundación do Consello de Galicia, foi membro de honor do Centro Provincial Ourensán e Pontevedrés, fundou a Editorial Nós e patrocinou o periódico Correo de Galicia.
Fundación Manuel Puente
A súa filla Rosa Puente Foglia creou en Buenos Aires a Fundación Manuel Puente que ten como obxectivos a conservación e difusión do seu arquivo persoal, a promoción da lingua, a literatura e a cultura galegas, e a catalogación dos fondos documentais e editoriais das institucións galegas establecidas na Arxentina.
Río Gorgol
O río Gorgol é un río africano que discorre polo sur de Mauritania. O río fórmase pola confluencia do Gorgol Negro (de 194 km de lonxitude) e o Gorgol Branco (de 345 km). O Gorgol únese ao río Senegal en Kaédi. A cunca do río xoga un importante papel na economía de Mauritania facilitado polo investimento na década de 1970. O goberno de Mauritania iniciou un plan de desenvolvemento de regadío polo val do río Gorgol en 1975, o proxecto aumentaría as terras de cultivo en máis de 3.600 hectáreas.
A Pena Grande, Grixalba, Sobrado
A Pena Grande é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
José María Lage Domínguez
José María Lage Domínguez, finado en Valladolid en 1917, foi un político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Mondoñedo. Logo da renuncia do alcalde José Rodríguez González, foi nomeado alcalde de Mondoñedo por Real Orde de 30 de xullo de 1891. Permaneceu no cargo até 1893.
Antonio Bello Varela
Antonio Bello Varela, nado en 1876, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Dirixiu La Verdad de Pontedeume (1902). Marchou a Cuba desde onde enviou crónicas a El Eco de Santiago. Retornado a Galicia en 1908, colaborou en Vida Gallega. Instalado en Laraño no concello de Conxo en 1910, dirixiu La Tarde, colaborou en La Lucha, foi presidente da Sociedad Agrícola de Aríns e dirixiu El Látigo e El Bólido. Foi elixido concelleiro de Conxo en 1922. Foi secretario do concello de Laza (1925), Beariz (1926), despois pasou a Xeve e durante a República foi secretario do concello de Manzaneda e en 1936 de Dodro.
Mursilis I
Mursilis I (Murshilish) rei dos hititas á morte de Hattusilis I entre os anos -1620 e -1590.
Traxectoria
Segundo sabemos por un documento atopado denominado as "Lamentacións de Hattusilis", Hattusilis escolle ao seu neto Mursilis en lugar do "ingrato" do seu fillo para sucedelo.
Estreitou os lazos algo débiles que unían a confederación de cidades-estado e incorporou estes ao primeiro Imperio Hitita, chegando a ser a terceira potencia de Oriente Medio, xunto con Babilonia e Exipto. Continuou a política expansionista derrotando aos hurritas e destruíndo o reino de Alepo, en cuxa empresa fracasara Hattusilis. Protagonizou unha incursión contra a cidade de Babilonia no ano -1595. Pero era evidente que Mursilis non podería conservar unha cidade situada a dous mil quilómetros de Hattusas, a capital do Imperio, e moito menos incorporala ao Imperio. Esta incursión coincidiu co fin da dinastía dos amorreos cuxo último rei foi Samsuditana. Ignórase se este feito foi consecuencia da expedición de Mursilis ou unha simple coincidencia.
Tras finalizar a campaña Mursilis regresou a Hattusas. Ao pouco tempo, no -1590, morreu vítima dun complot encabezado polo seu cuñado Hantilis I (Hantilish), quen se converteu no novo rei hitita.
Antonio Bello Varela
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias en Laraño con Dolores Torres Taboada en 1910, e en segundas nupcias en Santiago de Compostela con América Pérez Viondi en 1926.
Goma de mascar
miniatura|Pastillas de goma de mascar. A goma de mascar é unha goma para mastigar con sabor doce. Se ben a maioría das actuais teñen unha base de plástico neutro, o acetato polivinílico, até hai relativamente pouco tempo empregábase un polímero gomoso que se obtiña do zume dunha árbore tropical, a Manilkara zapota (Manilkara chicle), especie da familia das Sapotáceas orixinaria de México e América Central. Polo seu sabor doce e aromático, numerosos pobos amerindios utilizábana para mastigar.
Historia e orixe da goma de mascar
A época de creación da goma de mascar non se sabe con exactitude. Pero as investigacións fálannos dun elemento semellante á goma de mascar actual presente na Prehistoria. Na antigüidade as tribos mascaban resinas dalgunhas árbores e plantas que contiñan propiedades medicinais.
A orixe da goma de mascar actual aparece no sueste de México, coa existencia da tribo maia. Os maias sacábana da resina da árbore chicozapote facendo incisións nas codias para que a resina saíse. Despois de secar obtíñase unha forma gomosa que se empregaba principalmente para lavar os dentes ou nos rituais de xaxún.
Ao pasar o tempo a goma de mascar comezouse a comercializar como un produto de hixiene polo estadounidense John B.Curtis ata que no ano 1880 un vendedor de flocos de millo mesturou saborizantes con xarope de millo e despois engadiuno á mestura da goma de mascar, marcando o inicio da comercialización da goma de mascar de sabores. A partir dese momento a goma de mascar foi considerada como un produto de ocio ata a nosa época, onde se crea principalmente mediante gomas elaboradas a partir de plásticos neutros aos que se lles engade saborizante.
Crangónidos
A dos crangónidos (Crangonidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos da superfamilia dos crangonoideos (Crangonoidea).
Taxonomía
A familia foi descrita en 1825 polo carcinólogo inglés A. H. Haworth, en "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea". The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Xéneros
Non hai unanimdade entre os autores sobre o número de xéneros en que se divide a familia.
Así, segundo de Grave et al., comprendería 34 xéneros (un deles fósil:
Pola súa parte, o WoRMS (26/10/2003) reduce o seu número a 23: miniatura|230px|[[Sclerocrangon salebrosa, visión de perfil.]] miniatura|230px|Sclerocrangon salebrosa, visión ventral.
Porén, o SIIT (26/10/2003) só recoñece 17:
Abelleira, Vale, Baralla
Abelleira é un lugar da parroquia de Vale no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
La Noche
La Noche foi un xornal vespertino que se editou en Santiago de Compostela entre 1946 e 1967.
Historia
Subtitulado Único diario de la tarde en Galicia, apareceu o 1 de febreiro de 1946. Substituíu a El Compostelano e continuou a súa numeración. O 1 de decembro de 1967 La Noche fusionouse con El Correo Gallego, pertencente tamén á Editorial Compostela. A fusión entre os dous xornais terá título ''El Correo Gallego. La Noche. "Diario de Galicia", e sairá ata o 30 de novembro de 1974, e a partir do 2 de decembro de 1974 o xornal chamarase só El Correo Gallego. "Diario decano de Galicia", pero na contraportada seguirá aparecendo ata abril de 1984 El Correo Gallego. La Noche. "Diario decano de Galicia"''.
Estivo dirixido por José Goñi Aizpúrua, Raimundo García Domínguez (Borobó), José Vidal Iborra e Francisco Leal Ínsua. Entre os seus colaboradores figuraron Antón Fraguas, Xosé Filgueira Valverde, Couceiro Freijomil, Álvaro Cunqueiro, Bouza Brey, Vicente Risco, Varela Jácome, García-Bodaño e Méndez Ferrín.
Entre outubro de 1949 e xaneiro de 1950 incluíu un suplemento semanal, titulado "La Noche. Suplemento del sábado", de carácter literario e económico. Coordinado por Francisco Fernández del Riego (que asinaba como Salvador Lorenzana) e Xaime Isla Couto (que asinaba como Santiago Fernández), a súa tendencia era galeguista e progresista, e incluíu artigos e ensaios sobre literatura, principalmente sobre literatura galega.
Características
Coa creación do vespertino La Noche en 1946, a Editorial Compostela iniciou unha nova aventura periodística. Nacido nun contexto histórico difícil, a súa publicación trouxo un sopro de aire fresco e fértil a unha prensa galega da época asfixiada, estéril.
Criterios económicos e comerciais
Cando apareceu La Noche, a Editorial Compostela xa publicaba El Correo Gallego. Como este era un xornal da mañá, a publicación de La Noche, Único diario de la tarde en Galicia, era un engadido á publicación do xornal irmán. A complementariedade dos dous xornais non só se detivo nese aspecto. De feito, co seu carácter rexional, La Noche tamén complementou o carácter localista de El Correo Gallego:
Para que La Noche fose un xornal para toda Galicia, a empresa baseou o contido das páxinas nun tema prioritario galego. Ademais das páxinas literarias, atópanse páxinas dedicadas ás noticias das diferentes áreas xeográficas de Galicia na sección "Galicia al día": "Santiago", "A Coruña", "Pontevedra", "Vigo", aos que se engadiron a principios dos anos cincuenta "Lugo" e "Orense".
Para levar a cabo o proxecto, a Editorial Compostela contou coa colaboración de ilustres intelectuais e artistas galegos. A presenza destes nas páxinas do xornal, axudou, pola condición de nativo e persoa pública destes colaboradores, a difundir a venda do xornal en todas as cidades de Galicia.
Ideoloxía
Así se prestaba a ideoloxía defendida pola Editorial Compostela nun artigo anónimo do xornal en 1947:
La Noche opúxose á política de unificación cultural do réxime franquista (o donostiarra José Goñi Aizpúrua, director do vespertino desde a súa creación ata 1960 -e director do segundo xornal da compañía, El Correo Gallego-, estaba ligado á ideoloxía carlista). E as dúas ideoloxías -carlista e galeguista- atoparon en La Noche a mesma vontade de actuar na reivindicación dos valores culturais de Galicia.
La Noche no contexto político e cultural de Galicia
Ata 1963 os temas galegos era o interese principal das páxinas literarias do xornal, pero a partir de marzo de 1964, estes temas desaparece case por completo.
1964 foi o ano doutra ruptura que se produciu entre as dúas xeracións galeguistas posteriores á guerra.
Whiplash (filme de 2014)
Whiplash é un filme estadounidense de drama escrito e dirixido por Damien Chazelle que foi estreado no 2014. Está protagonizado por Miles Teller e J. K. Simmons, e conta a historia entre un ambicioso estudante de jazz (Teller) e o seu abusivo mestre (Simmons). Paul Reiser interpreta o pai de Teller. O filme estreouse en salas limitadas dos Estados Unidos e do Canadá o 10 de outubro de 2014, chegando a proxectarse en máis de 500 pantallas de cine. Obtivo unha recadación duns $49 millóns sobre un orzamento de $3,3 millóns.
La Noche
Culturalismo ou política
A partir de 1941, en Buenos Aires, ao redor das figuras máis destacadas do nacionalismo galego no exilio, Castelao e Suárez Picallo, o Consello de Galicia realizou unha intensa actividade política para defender a identidade galega. Así mesmo, foi Buenos Aires, a partir de 1939, e ata ben entrado os anos 60, a capital cultural de Galicia.
Inicio do combate político
A ruptura real coa acción cultural galeguista aconteceu en 1964, coa aparición das primeiras organizacións políticas e socialistas galegas: apareceron a Unión do Pobo Galego (UPG) e o Partido Socialista Galego (PSG), as dúas liñas principais do galeguismo clandestino que froitificaron despois en novos grupos e asociacións.
Cando se produciu a ruptura, os colaboradores da segunda xeración xa non volveron aparecer nas páxinas de La Noche. De feito, as ideas políticas da esquerda e profundamente marxistas non se correspondían coa ideoloxía anti-comunista e anti-marxista que defendía o xornal.
Pero tampouco, de 1964 a 1967, volveu destacarse no xornal a loita cultural que seguiron os galeguistas culturalistas da primeira xeración. Quizais, como a loita cultural pasou a un segundo plano, os administradores do xornal xa non tiñan interese polo asunto:
Hantilis I
Hantilis I, rei dos hititas, alcanzou o trono asasinando coa axuda do seu xenro, Zidantas, ao seu predecesor e cuñado, Mursilis I, probabelmente cando este volvía dunha campaña militar en Siria.
Traxectoria
Aínda que se descoñecen moitos detalles do seu reinado, este probabelmente abarcou o período comprendido entre -1590 e -1560.
Comezou o seu reinando continuando as campañas sirias que tanto éxito tiveran en tempos de Hattusilis I e Mursilis I, pero pronto sufriu unha serie de invasións hurritas, que saquearon gran parte do reino hitita.
O seu reinado alcanzou un brusco final cando foi asasinado, xunto ao seu fillo Pissenis e os seus netos, por Zidantas, o seu xenro e cómplice na conxura contra Mursilis I.
843
esquerda|miniatura|296x296px|Estatua de Ramiro I sobre a cabeza de Nepociano.
Vicente Seguí Porres
Vicente Seguí Porres, nado en Vilamarxant (Valencia) o 25 de decembro de 1978, é un cantante español. Comezou a súa carreira musical na orquestra valenciana La Metro e chegou á fama en 2003, formando parte da terceira edición do concurso Operación Triunfo, na que resultou gañador.
Discografía
Producido por José Manuel Domenech Producido por Nacho Mañó Producido por Alejandro Abad
Antonio Heredero
Antonio Heredero, nado en Madrid en maio de 1918 e finado en Vigo o 8 de novembro de 2008, foi un pintor galego.
Vida
Estudou Dereito na Universidade Complutense de Madrid. Posteriormente ingresou no exército, onde comezou a carreira militar. Trasladouse a vivir a Galicia en 1950, e desde esa sempre viviu en Vigo. Pintor de acuarelas con motivos paisaxísticos, realizou a súa primeira exposición en Vigo en 1967. Retirouse co grao de tenente coronel.
Casado e con tres fillos, entre eles a tamén pintora Mariola Heredero, faleceu como consecuencia dun aneurisma de aorta. Foi soterrado no camposanto de San Mauro, en Pontevedra.
Occidental, Papúa Nova Guinea
miniatura|Localización da Provincia Occidental en Papúa Nova Guinea. miniatura|Bandeira da Provincia Occidental. A Provincia Occidental, no pasado coñecida como de Fly, é unha das provincias de Papúa Nova Guinea, situada na rexión máis suroeste desta. A súa capital é a cidade de Daru, aínda que Tabubil é o asentamento máis grande da provincia. Outras poboacións importantes son Kiunga, Tabubil, Ningerum, Olsobip e Balimo. Segundo o censo do ano 2000 tiña 153.304 habitantes.
Ocupa unha área duns 99.300 km², sendo a provincia con máis extensión da Papúa Nova Guinea. Posúe diversos ríos, como é o río Fly e os seus afluentes, como son o Strickland ou o Ok Tedi. O lago máis grande de Papúa Nova Guinea, o Lago Murray, atópase nesta provincia occidental.
Nesta provincia áchase o único cacho de terra máis ao oeste do paralelo 141°L, liña que divide a Nova Guinea Occidental da Indonesia. Esta pequena sección este delimitada polo río Fly.
Rexións de Papúa Nova Guinea
As catro rexións son:
Mundo Obrero
Mundo Obrero é unha publicación do Partido Comunista de España (PCE), que comezou a publicarse o 23 de agosto de 1930.
Economía de Nova Zelandia
Durante os últimos vinte anos o goberno transformou a Nova Zelandia dunha economía agraria e dependente do mercado británico nunha economía de mercado máis industrializada que pode competir globalmente. Nova Zelandia encádrase entre os países desenvolvidos, cun PIB estimado no 2010 en 119,6 mil millóns de dólares estadounidenses. O país conta cun alto nivel de vida, cun PIB per capita estimado de US$ 28.000. Tamén foi clasificado, no ano 2006, no posto vixésimo no Índice de Desenvolvemento Humano que elabora a Organización das Nacións Unidas.
Mundo Obrero
Historia
Durante a maior parte da Segunda República e a Guerra Civil publicouse como diario, alcanzando unha gran difusión. Tras contender seguiu publicándose no exilio e algúns exemplares foron elaborados de forma clandestina nos cárceres e agrupacións guerrilleiras, converténdose nunha valiosa ferramenta das actividades comunistas, claves na oposición ao franquismo.
Hoxe en día é o órgano de comunicación máis importante do PCE. Despois de renovar o seu formato no 2008, a publicación continúa difundíndose dende o PCE e inclúe artigos e informes de actualidade social e política, entrevistas, expedientes, encontros de debate, actos, comentarios de libros e medios audiovisuais, e información da labor que desenvolven os comunistas en España e no mundo.
Economía de Nova Zelandia
Un dos principais produtos que exporta o país é o kiwi. Ademais destínase unha ampla superficie a pastos para obter produtos como carne, lácteos e la, vendidos tanto a nivel mundial como ao seu principal socio comercial Australia. Con máis de dez millóns de cabezas de gando vacún, o sector agrario emprega ao 10% da poboación activa e contribúe nun 8% ao produto interno bruto.
A principios da década dos 70, a adhesión do Reino Unido á Comunidade Económica Europea contribuíu a que se producise un estancamento da economía neozelandesa, que tivo que orientarse cara a países de América Latina e o Xapón.
Hattusilis I
Hattusilis I ou Labarnas II (Labarnaš II Hattusiliš I) foi rei dos hititas sobre o -1650 a -1620.
Traxectoria
Suponse que era fillo de Papahdilmah (ou dun irmán deste, tamén desherdado) xa lle chaman "fillo dun irmán de Tawananna"; a herdanza transmitíase de pai a fillo e de máis vello a máis novo, pero, cando non había sucesión, esta seguía polo fillo home máis vello da irmá; neste caso é preciso supoñer que Tawananna, que era a herdeira principal polo seu pai, non tivo fillos, e, xa que logo, a herdanza pasou ao sobriño; Papahdilmah é o único irmán coñecido da raíña, pero case seguro de que había máis, e polo tanto o pai de Hattusilis non está determinado.
O seu nome quería dicir "O home de Hattusa". O seu título foi Gran rei, rei de Hatti, señor de Kushara, e Sol meu. Labarnas foi o seu nome de reinado e o título. A súa muller foi Kaddusis (Kaddušeš). coñécenselle algúns fillos: Huzziyas, gobernador de Tappasanda (Tappaššanda), que foi deposto por rebelarse contra o pai; Labarnas ou Labarnaš (fillo dunha irmá pero adoptado por Hattusilis); a filla Hastayar, que foi a nai de Mursilis I; e outra filla de nome descoñecido.
É posíbel que fose este rei o que conquistou Zalpa, situada na costa do mar Negro (na rexión da clásica Amisos, na desembocadura do moderno Kizil Irmak, probabelmente hoxe cuberta polo mar), e saqueouna e destruíuna. Adaniya (Cilicia) xa tiña que ser posesión hitita, pois o rei fixo campaña o primeiro ano a Siria.
Campañas militares
Os seus anais dan detalle das súas campañas militares:
Ammurapi II, rei de Iamkhad (Alepo), fillo de Yarim-Lim III, enviou aos seus xenerais Zukraše e Zaludi con forzas para axudaren á defensa da cidade, pero serían derrotadas por Hattusilis nas montañas Adalur (clásico Amanus) e cruzou o Éufrates (foi o primeiro rei hitita que o fixo) e destruíu Hasu, e volveu a Hattusa co botín, ofrecéndoo ao templo do deus das tormentas. Despois marchou contra Tawanaga e capturou ao seu rei e decapitouno; a seguir destruíu Zippasna e ofreceu o botín á deusa de Arinna, e despois foi contra Hahhu ou Hakhkhu, que conquistou despois de tres combates aos arredores da cidade (outra vez o botín foi para a deusa de Arinna).
A crónica detense neste ano. Non se sabe cando foi sometido o reino de Arzawa (Anatolia occidental) feito testemuñado historicamente. Tamén foi sometida Wilusa ou Wiluša (Tróade). Arzawa era un reino formado polo menos por cinco reinos (Arzawa, Mira, Hapalla, Río Seha, e Wilusa) ás veces confederados e outras non. Wilusa (Wiluša) foi a homérica Ilios ou Ilión, probabelmente a rexión da Tróade, pero sen incluír Troia, que debía de ser un estado separado (Troia en hitita = Taruisa ou Taruiša). A capital de Arzawa era Apasas (Apaša) probabelmente Éfeso, e o reino era de poboación luvita. Arzawa non tardou en recuperar a independencia, pero Wilusa permaneceu como aliada dos hititas como se testemuña polos agasallos enviados periodicamente desde Wilusa ao rei hitita.
Hattusilis levou un novo ataque contra Alepo, onde resultou ferido. O reino de Alepo (Iamkhad) incluía o reino vasalo de Alalakh (que controlaba o paso entre Asia Menor e Siria). O rei foi derrotado e algúns territorios ocupados pero a capital non foi conquistada. Iamkhad quedou reducida porén a un reino secundario.
O rei volveu ferido á súa capital. O seu fillo Huzziyas fora desherdado por rebelión contra o pai (as grandes casas de Tappasansa pedían exencións fiscais e arrastrárono á revolta, que foi sufocada por Hattusilis) e o seu sobriño Labarnaš, adoptado como fillo sucesor, non mostrou suficiente interese pola súa saúde e o rei di "que só escoita as palabras dos seus irmáns, irmás e da súa nai, unha serpe", e decidiu desherdalo: enviouno a un templo e nomeouno sacerdote. O rei nomeou sucesor ao seu neto Mursilis, fillo de Hastayar, unha filla do rei, a pesar de que aínda era nova, e foi este quen o sucedeu.
Francisco Ponzán Vidal
Francisco Ponzán Vidal, nado en Oviedo o 30 de marzo de 1911 e finado en Buzet (Francia) o 17 de agosto de 1944, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Residiu en Huesca desde moi novo. Militante da CNT. Na II República foi mestre na escola de Corzón (Mazaricos) e desde xaneiro de 1936 na de Camelle (Camariñas). Asesorou ao Sindicato de Oficios Varios de UGT de Ponte do Porto, principalmente ao seu líder e presidente Rogelio Mazaeda. O 15 de xullo trasladouse a Huesca para pasar as vacacións e alí pillouno o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Enrolouse no exército da República. Coa derrota republicana pasou a Francia, onde colaborou coa resistencia e coa organización para a evasión de pilotos aliados que caían en Francia. Foi detido polos franceses de Vichy e entregado aos nazis. Morreu con 33 anos queimado polos nazis en Buzet-sur-Tarn.
Monte Emlembe
miniatura|dereita|275px|O Emlembe localízase na fronteira, a noroeste de Piggs Peak O monte Emlembe é unha montaña que con 1.862 metros constitúe a maior elevación de Eswatini.
Situación
O Emlembe está situado xusto na fronteira coa República Surafricana, no extremo noroeste do país, no distrito de Hhohho. Forma parte dos montes Ukhahlamba (o nome significa "a barreira"), unha cadea montañosa, de rochas graníticas, que se ergue no Alto Veld, a rexión máis montañosa do país, que corresponde aos contrafortes orientais dos Drakenberg, unha cordilleira que se estende desde a veciña Suráfrica. Desde esta zona, o relevo desenvólvese nunha serie de planaltos escalonados cada vez de menor altura cara o leste.
A cidade máis próxima é Piggs Peak (no lado surafricano Barberton).
Contorno ambiental
A zona do macizo do Emlembe é boscosa, pois o clima da zona, e en xeral de todo o Alto Veld de Eswatini, é de tipo subtropical, recibindo precipitacións por riba dos 1.000 mm anuais.
Nome
O nome Emlembe en lingua local significa "lugar da araña".
Zidantas I
Zidantas I, rei dos hititas, gobernou durante un período de tempo indeterminado, aproximadamente na década de -1550.
Traxectoria
Xenro do seu antecesor, Hantilis I, participou no asasinato de Mursilis I que permitiu ao seu sogro alcanzar o poder. Transcorridos trinta anos de reinado de Hantilis I, asasinou a este e a algúns dos seus descendentes para alcanzar o trono hitita.
Non se coñece moito do seu reinado, xa que non quedaron probas documentais e foi rapidamente asasinado polo seu fillo, Ammunas.
Imnos is tin Eleftherian
Imnos is tin Eleucerian (Himno á Liberdade) é o himno nacional de Grecia e de Chipre. Este poema foi escrito por Dionisos Solomos en 1823. A música foi escrita por Nicolaos Mantzaros.
Υμνος εις την Ελευθερίαν
Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή
Που με βια μετρά τη γη
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε ω χαίρε ελευθεριά
Ymnos eis tin Elephtherían
Se gnorízo apó tin kópsi
Tou spathiú tin tromerí;
Se gnorízo apó tin ópsi
Pou me via metrá ti gi.
Ap' ta kókkala vgalméni
Ton Ellínon ta ierá
Kai san próta andreioméni
Pronunciación
Se gnorízo apo tin kopsi tu spathiou tin tromeri;
Se gnorízo apo tin ópsi pou me via metrai ti gi.
Ap'ta kókkala vgalméni ton ellínon ta iera,
kai san próta andreioméni haíre o haíre elephtheriá
Himno á liberdade
Sempre che recoñecerei
pola espada terrible que sostés,
como a terra, con indagatoria visión,
inspeccionas, con espírito atrevido.
Eran os gregos de antano que morrendo
trouxeron o nacemento do noso espírito libre.
aclamámoste, ¡Oh liberdade!
O Porto de Abaixo, Grixalba, Sobrado
O Porto de Abaixo é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Cubilledo, Vale, Baralla
Cubilledo é un lugar da parroquia de Vale no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (9 homes e 2 mulleres).
ʠ
ʠ é unha letra do alfabeto latino, derivada da q coa adición dun gancho.
Antigamente, era usado no Alfabeto Fonético Internacional para representar un son uvular xordo implosivo (IPA actual: [ʛ̥]). O símbolo foi desbotado en 1993.
Códigos de ordenador
Aínda que xa non sexa utilizado, existe un código Unicode para representalo:
John Wayne
John Wayne, nado en Winterset (Iowa) o 26 de maio de 1907 e finado nos Ánxeles (California) o 11 de xuño de 1979, coñecido popularmente como The Duke (O Duque), foi un actor estadounidense que comezou a súa carreira no cine mudo da década de 1920, e que acadou posteriormente gran fama no cine sonoro como protagonista de películas do oeste.
Traxectoria
dereita|250px
Primeiros anos
Ao nacer puxéronlle o nome de Marion Robert Morrison, aínda que os seus pais llo mudaron polo de Marion Michael Morrison cando decidiron chamarlle Robert ao seu seguinte fillo. Foi o primoxénito dunha familia presbiteriana. O seu pai, Clyde Leonard Morrison, era descendente de escoceses e irlandeses, e fillo dun veterano da guerra civil americana, mentres que a súa nai, Mary Alberta Brown, era descendente de irlandeses. En 1911 toda a familia mudouse a Glendale, California. Foron os veciños de Glendale os que comezaron a chamar a Wayne polo alcume Big Duke (Gran Duque) porque estar co seu can, un Airedale Terrier, que se chamaba Little Duke (Pequeno Duque). El prefería Duke a Marion, polo que este nome lle quedou para o resto da súa vida.
Os seus primeiros anos estiveron marcados pola pobreza. Duke era un estudante bo e popular. Alto para a súa idade, foi un xogador estrela de fútbol para a escola secundaria de Glendale, e foi recrutado pola Universidade do Sur de California.
Nesta universidade foi membro dos Trojan Knights, e uniuse á fraternidade Sigma Chi. Duke tamén xogou no equipo de fútbol americano da universidade baixo as ordes do lendario adestrador Howard Jones. Unha lesión sufrida aparentemente mentres nadaba cortou a súa carreira deportiva, e tamén perdeu a súa bolsa de estudos deportiva, polo que non puido finalizar a carreira.
Traxectoria profesional
Mentres estaba estudando, Duke comezou a traballar cerca dos estudios de filmación locais. A estrela do cine do Oeste Tom Mix ofreceulle un traballo temporal durante un verán a cambio de entradas para os partidos de fútbol, e Duke pronto comezou a ter pequenos papeis, e fixo amizade co director de cine John Ford. Durante este período, Wayne apareceu xunto cos seus compañeiros de equipo da University of Southern California como xogador de fútbol na película Maker of Men de Columbia Pictures (filmada en 1930 e estreada en 1931), protagonizada por Richard Cromwell e Jack Holt. Na película, o Duke aparece nos créditos como Marion Morrison.
O seu primeiro papel como protagonista foi despois de dous anos de traballo en William Fox Studios, na película The Big Trail de 1930. O director da película, Raoul Walsh (considerado como descubridor seu), deulle o nome artístico de John Wayne polo xeneral da Guerra da Independencia dos Estados Unidos Anthony Wayne. Actores especialistas en escenas de risco ensináronlle a cabalgar, entre outras habilidades empregadas no cine do Oeste.
The Big Trail foi a primeira película do Oeste épica con son, na cal Wayne mostrou as súas habilidades na escena, aínda que despois a película fose un fracaso comercial. Nove anos despois, a súa actuación en A dilixencia converteuno nunha estrela. Entre tanto, realizou varios filmes do Oeste (os máis destacados con Monogram Pictures) e series para Mascot Studios (onde fixo o papel de D'artagnan na serie The Three Musketeers do ano 1933). Ese mesmo ano, Wayne tivo un pequeno papel na exitosa e escandalosa película de Alfred E. Green Baby Face.
Vale, Vale, Baralla
Vale é un lugar da parroquia de Vale no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 39 habitantes (23 homes e 16 mulleres).
John Wayne
Traxectoria profesional
Un dos papeis máis apreciados de Wayne foi en The hight and the mighty (1954), dirixida por William A. Wellman e baseada na novela de Ernest K. Gann. O seu papel de heroico aviador gañou unha ampla aclamación. Island in the sky (1953) está relacionada a esta película, e ambas as dúas foron feitas cun ano de diferenza cos mesmos produtores, director, escritor, editor e distribuidor.
Wayne gañou un Oscar ao mellor intérprete masculino polo seu papel na película Valor de lei (1969). Moitos pensan que o premio lle foi outorgado en recoñecemento aos seus 40 anos de carreira máis que polo seu labor neste filme en particular, xa que tivo mellores actuacións en Río vermello (1948) e en Centauros do deserto (1956). Wayne tamén estivo nomeado como mellor actor en Sands of Iwo Jima, e o filme O Álamo (1960) estivo nomeado para o Oscar ao mellor filme, sendo Wayne director e produtor da mesma. El tamén dirixiu o filme The Green Berets (1968), a única película feita durante a Guerra do Vietnam que mostrou soldados norteamericanos a favor do conflito.
Actividade política
Talvez debido á súa gran popularidade, ou á súa posición como o republicano máis famoso de Hollywood, o Partido Republicano propúxolle presentarse como candidato a presidente en 1968. Wayne rexeitou a proposta porque non cría que o público puidese tomar en serio a un actor na Casa Branca. Porén, Wayne apoiou a candidatura do seu amigo Ronald Reagan como gobernador de California en 1966 e en 1970.
Vida privada
Wayne estivo casado tres veces, as súas esposas foron Josephine Alicia Sánchez (divorcio 1945), Esperanza Baur (divorcio 1954) e Pilar Palette (con quen seguía casado cando morreu, en 1979). Con Josephine tivo catro fillos, dous varóns e dúas nenas: Michael Wayne (1934 - 2003), Toni Wayne (1936 - 2000) Patrick Wayne (1939), Melinda Wayne (1940) e tres con Pilar: Aissa Wayne (1956) (que escribiu unha memoria da súa vida como filla de John Wayne), Ethan Wayne (1962) e Marisa Wayne (1966).
En 1964 foille diagnosticado un cancro de pulmón, e foi sometido a unha intervención cirúrxica para lle extraer o pulmón esquerdo e dúas costelas. John Wayne finou por mor dun cancro de estómago. O seu corpo foi soterrado no cemiterio Pacific View Memorial Park de Corona del Mar, California. Na súa lápida figura a frase en castelán "Feo, fuerte y formal".
Agíla
Agíla é o sexto álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado e producido por Iñaki "Uoho" Antón e publicado por DRO no 1996.
Trátase probablemente do traballo máis popular da banda, e o que lles consagrou definitivamente como grupo de éxito. Publicado no 1996, un ano despois que o seu predecesor, Pedrá e seguindo coa tradición de lanzar un álbum cada ano, de novo por DRO, incorpora unha sección de ventos e outras instrumentacións non usadas anteriormente polo grupo, que en traballos seguintes desenvolveranse ata alcanzar niveis de complexidade superiores. Inclúe algúns dos temas máis famosos do grupo, en especial o seu himno So payaso; tamén contén cancións reseñabeis como Buscando una luna, Prometeo, Sucede ou El día de la Bestia.
Esta última, concretamente, formou parte da banda sonora da película de igual título de Álex de la Iglesia. Foi durante a xira que seguiu ao álbum como parte da súa promoción durante a cal gravouse o único álbum en directo de Extremoduro, Iros todos a tomar por culo, co que se explica que neste haxa tal presenza de temas extraídos de Agíla.
Vega (foguete)
alt=Un Vega con Sentinel-2 disposto para o lanzamento.|miniatura|Un Vega con Sentinel-2 disposto para o lanzamento. Vega é un foguete espacial lanzador lixeiro europeo, usado por primeira vez en febreiro de 2012. Ten un só corpo, de 3 m de diámetro e 30 m de altura. Dispón de tres etapas de combustible sólido e un módulo superior de combustible líquido para o control de altura e órbita e liberación de satélites. En 2020 foi usado cun novo sistema de distribución satelital, SSMS.