cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georg Christoph Lichtenberg
Cadernos e libros persoais
Os cadernos conteñen citas de pasaxes que impresionaron a Lichtenberg, títulos de libros para ler, bosquexos autobiográficos e reflexións breves ou longas, incluíndo agudas observacións sobre a natureza humana, ao xeito dos moralistas franceses do século XVII. Estas reflexións axudáronlle a gañar a súa fama póstuma como un dos mellores aforistas da historia intelectual occidental. Algúns estudosos tentaron destilar un sistema de pensamento a partir das dispersas reflexións de Lichtenberg, pero non era un filósofo profesional e non tiña necesidade de presentar, nin idear, unha filosofía consistente.Os álbums de recortes revelan unha forma crítica e analítica de pensamento e énfase na evidencia experimental na física, por medio da cal se tornou un dos primeiros fundadores e defensores da metodoloxía científica moderna.Lichtenberg, un ateo, satirizou a relixión dicindo "Agradezo ao Señor mil veces que me fixen ateo". Unha paráfrase dese oxímoro foi despois longamente atribuída ao cienasta Luis Buñuel ("Son ateo, grazas a Deus") e a Nicanor Parra.
Arthur Schopenhauer admiraba moito a Lichtenberg polo que escribira nos seus cadernos. Chamouno dos que "pensan... para a súa propia instrución", que son "auténticos 'pensadores por si mesmos' nos dous sentidos da palabra". Outros admiradores dos cadernos de Lichtenberg son Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein e Jacques Barzun.
Sigmund Freud (na súa carta "Por que a guerra?" Para Albert Einstein) mencionou a invención de Lichtenberg dun "compás de motivos" nunha discusión sobre a combinación de motivos humanos compostos e citouno dicindo: "Os motivos que nos impulsan a facer calquera cousa poden organizarse como os trinta e dous ventos e poden ser nomeados no mesmo patrón: por exemplo, 'fama-alimento-fama' ou 'fama-fama-alimento'”.
Lichtenberg non era lido por moitos fóra de Alemaña. Lev Tolstoi tiña en grande estima os escritos de Lichtenberg, expresando a súa perplexidade sobre "por que os alemáns de hoxe descoidan tanto a este escritor". O sabio e estudoso chinés Qian Zhongshu cita os cadernos nas súas obras varias veces.
Outros traballos
Como satírico, Lichtenberg ocupa unha posición importante entre os escritores alemáns do século XVIII. O seu humor mordaz implicouno en moitas controversias con famosos contemporáneos como o fisionomista suízo Johann Kaspar Lavater, cuxa ciencia da fisionomía ridiculizaba, e Johann Heinrich Voss, cuxos puntos de vista sobre a pronuncia grega provocaron unha poderosa sátira, Über die Pronuncia der Schöpse des alten Griechenlandes. Polo enxeño de Laurence Sterne sobre os prexuízos do clero, na súa novela Tristram Shandy, Lichtenberg condenouno como un scandalum ecclesiae (un escándalo para a Igrexa).
En 1777, Lichtenberg opúxose á aparente terxiversación científica de Jacob Philadelphia. Lichtenberg considerouno un mago, non un físico, e creou un cartel satírico co obxectivo de evitar que este celebrase a súa exposición en Gotinga. O cartel, chamado "Lichtenberg's Avertissement", describía trucos extravagantes e milagrosos que se ían realizar. Como resultado, Philadenphia deixou a cidade sen unha actuación.
Baseado nas súas visitas a Inglaterra, o seu Briefe aus England, con admirables descricións da actuación de David Garrick, é o máis convincente dos seus escritos publicados durante a súa vida.
A partir de 1778, Lichtenberg publicou o Göttinger Taschen Calender e contribuíu á Göttingisches Magazin der Wissenschaften und Literatur, que editou durante tres anos (1780-1782) con JGA Forster. O Calendario Taschen de Göttinger, ademais de ser un calendario común de uso cotián, contiña non só escritos breves sobre fenómenos naturais e novos descubrimentos científicos (que hoxe se chamarían ciencia popular), senón tamén ensaios nos que desafiaba a charlatanería e a superstición. Tamén contiña ataques contra os escritores de "Sturm und Drang". No espírito da Ilustración, esforzouse por educar á xente común para usar a lóxica, a intelixencia e o poder dos seus propios sentidos.
En 1784 fíxose cargo da publicación do libro Anfangsgründe der Naturlehre ("Fundamentos das ciencias naturais") do seu amigo e colega Johann Christian Erxleben tras a súa prematura morte en 1777. Até 1794, seguiron outras tres edicións, que durante moitos anos seguiron sendo o libro de texto estándar de física en alemán.
De 1794 a 1799 publicou un Ausführliche Erklärung der Hogarthischen Kupferstiche, no que describiu os detalles satíricos dos gravados de William Hogarth.
Legado
Propuxo o sistema de tamaño de papel estandarizado que se usa hoxe en día, agás no Canadá e nos Estados Unidos, definido pola ISO 216, que ten o A4 como o tamaño máis utilizado.
Robert Wichard Pohl, sucesor de Lichtenberg en Gotinga no século XX e un dos fundadores da física do estado sólido utilizou un programa de investigación similar, no que o experimento era unha parte esencial da narrativa do coñecemento científico.
Obra
Obra publicada en vida
Obras completas en alemán
Quinona
As quinonas son un tipo de composto orgánico que formalmente "deriva de compostos aromáticos [como o benceno ou naftaleno] por conversión dun número impar de grupos –CH= en grupos –C(=O)– con todos os rearranxos necesarios dos dobres enlaces", orixinando "unha estrutura diona cíclica completamente conxugada". Esta clase de compostos inclúe algúns compostos heterociclicos.
O membro arquetípico da clase é a 1,4-benzoquinona ou ciclohexadienodiona, a miúdo chamada simplemente "quinona" (igual que o nome de toda a clase). Outros exemplos importantes son a 1,2-benzoquinona (orto-quinona), a 1,4-naftoquinona e a 9,10-antraquinona.
Propiedades
As quinonas son derivados oxidados de compostos aromáticos e adoitan sintetizarse doadamente a partir de compostos aromáticos reactivos con substituíntes doantes de electróns como os fenois e catecois, que incrementan a nucleofilicidade do anel e contribúen ao elevado potencial redox necesario para romper a aromaticidade. (As quinonas son compostos conxugados pero non aromáticos). As quinonas son aceptores de Michael electrofílicos estabilizados por conxugación. Dependendo da quinona e do sitio de redución, a redución pode rearomatizar o composto ou romper a conxugación. A adición conxugada case sempre rompe a conxugación.
Produción de peróxido de hidróxeno
Unha aplicación a escala industrial das quinonas é a produción de peróxido de hidróxeno. As 2-alquilantraquinonas son hidroxenadas ás correspondentes hidroquinonas (quinizarinas), as cales despois transfiren ao oxíxeno:
deste modo prodúcense varios millóns de toneladas de anualmente.
Bioquímica
Os derivados de quinonas son moléculas con actividade biolóxica comúns. Pénsase que se encontran en todos os organismos respiratorios. Algúns serven como aceptores de electróns en cadeas de transporte electrónico como as da fotosíntese (plastoquinona, filoquinona), e a respiración aerobia (ubiquinona). A filoquinona tamén se chama vitamina K1 e é utilizada polos animais para carboxilar certas proteínas, que están implicadas na coagulación do sangue, formación do óso e outros procesos. Inversamente, a toxicidade do paracetamol débese ao seu metabolismo coa quinona imina, a cal reacciona despois con proteínas do fígado e causa insuficiencia hepática.
No spray que dispara o escaravello bombardeiro, a hidroquinona reacciona co peróxido de hidróxeno producindo un forte estoupido de vapor, que serve para disuadir outros animais.
A autooxidación do neurotransmisor dopamina e o seu precursor L-Dopa xera as comparativamente estables dopamina quinonas, que inhiben o funcionamento do transportador de dopamina (DAT) e o encima TH, o que orixina unha baixa produción de ATP nas mitocondrias.
Medicina
Varias quinonas son de interese farmacolóxico. Forman unha clase importante de citotoxinas, usadas na loita contra o cancro. Un exemplo é a daunorrubicina, que é antileucémica. Algunhas delas mostran actividade antitumoral. Tamén se lles teñen atribuído propiedades en herboristería. Estas aplicacións son purgativas (sennosides), antimicrobianas e antiparasitarias (rhein e saprortoquinona, atovaquona), antitumorais (emodina e juglona), inhibición da biosíntese de PGE2 (arnebinona e arnebifuranona) e anti-enfermidades cardiovasculares (tanshinona).
Tinguidura
Moitas substancias colorantes naturais e artificiais (tinguiduras e pigmentos) son derivados de quinonas. En importancia como colorantes son os segundos en importancia despois das tinturas azo, especialmente importantes para as cores azuis. A alizarina (1,2-dihidroxi-9,10-antraquinona), extraída da planta Rubia, foi a primeira tintura natural que se sintetizou a partir de brea de carbón.
Reactivo en química orgánica
A benzoquinona utilízase en química orgánica como axente oxidante. Quinonas fortemente oxidantes son o cloranil e a 2,3-dicloro-5,6-diciano-1,4-benzoquinona (tamén coñecida como DDQ).
Portador de cargas de batería
O ácido 9,10-antraquinona-2,7-disulfónico (AQDS), unha quinona similar a outra que se atopa de forma natural no ruibarbo, tense utilizado como portador de cargas en baterías de fluxo sen metais.
Nomenclatura
As quinonas denomínanse usando un prefixo que indica o hidrocarburo aromático parental ("benzo-" para o benceno, "nafto-" para o naftaleno, "antra-" para o antraceno, etc.) e o sufixo "-quinona". Utilízanse infixos multiplicadores como "-di-", "-tri-", "-tetra-", etc. cando hai 4, 6, 8, etc. carbonilos. A posición dos grupos carbonilo pode indicarse antes do prefixo (como na "1,4,5,8-naftodiquinona") ou despois (como na "antra-1,4-quinona").
Ceboleira, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Ceboleira é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Marán, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Marán é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Grumman F6F Hellcat
O Grumman F6F Hellcat é un caza embarcado estadounidense da segunda guerra mundial. Deseñado para substituír ao anterior F4F Wildcat e contrarrestar ao Mitsubishi A6M Zero xaponés, foi o caza dominante na Armada dos Estados Unidos na segunda metade da campaña do Pacífico. Nese rol prevaleceu sobre o seu competidor máis rápido, o Vought F4U Corsair, que tivo problemas de visibilidade e coas aterraxes en portaavións.
Impulsado por un Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp de 2 000 cabalos, o mesmo motor usado tanto polo Corsair como polo Republic P-47 Thunderbolt da USAAF, o F6F era un deseño completamente novo, pero asemellábase ao Wildcat en moitos aspectos. Algúns observadores militares etiquetaron ao Hellcat como o "irmán maior do Wildcat".
O F6F fixo a súa estrea en combate en setembro de 1943, e foi coñecido sobre todo como un caza embarcado resistende e ben deseñado, que era capaz de superar ao A6M Zero e axudar a asegurar a superioridade aérea no teatro do Pacífico. En total 12 275 unidades foron construídas en pouco máis de dous anos.
Os Hellcat foron acreditados coa destrución de 5 223 aeronaves inimigas en servizo coa Armada dos Estados Unidos, o Corpo de Marines, e na Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy. Os Hellcat derrubaron máis avións inimigos que calquera outra aeronave embarcada aliada. Tras a guerra os Hellcat foron retirados da primeira liña de servizo nos Estados Unidos, pero os F6F-5N equipados con radar estiveron en servizo ata 1954 como cazas nocturnos.
Susanne Börner
Susanne Börner, nada en Mannheim o 4 de setembro de 1980, é unha numismática e arqueóloga alemá, especializada na moeda da Antiguidade, fundamentalmente a imperial romana.
Traxectoria
En 2006 traballou no Museo Histórico do Palatinado, en Espira, e desde ese ano ata 2010 foi asistente científica da Academia de Ciencias e Humanidades de Heidelberg.
En 2011 acadou o seu doutoramento na Universidade de Heidelberg cunha tese titulada "Marco Aurelio en Espira no espello das súas moedas e dos seus medallóns; análise comparativa das cuñaxes da cidade romana entre 138 e 180 d. C.", baixo a dirección dos profesores Stupperich e Hölscher, que foi publicada o ano seguinte. Ese mesmo 2011 accedeu á cátedra de Numismática Antiga da Universidade de Oldemburgo.
Desde 2015, Bömer participa e coordina diversos proxectos de estudo e investigación en institucións como o Centro de Numismática Antiga de Heidelberg, a Rede Numismática de Baden-Württemberg, a Fundación Fritz Thyssen, a Universidade de Oldemburgo, a Dirección Xeral do Patrimonio Cultural de Renania-Palatinado ou a Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña. En 2018 foi nomeada voceira adxunta da Rede KENOM (siglas de "indexación e uso cooperativo de datos de obxectos de coleccións de moedas" en alemán).
Publicacións
Esta é unha escolma das publicacións máis salientables de Susanne Börner.
Leite Noso
Leite Noso é unha sociedade limitada de gandeiros galegos, constituída o 28 de agosto de 2015, para recoller e distribuir leite no mercado de xeito directo.
Historia
A sociedade foi constituída en agosto de 2015 cun capital de 3000 euros. Esta domiciliada no polígono industrial Costa Vella en Santiago de Compostela e presidida por Patricia Sánchez Lorenzo.
En setembro adxudicouse nunha poxa, por 670000 euros, as marcas Deleite e Muuu, da extinta compañía Alimentos Lácteos. Para distribuílas, a empresa conta cun acordo de subministración de leite crú coa organización de produtores Ulega, constituída por máis de 2.000 gandeiros. E para o envasado, con outro con Logística Alimentaria, a propietaria da antiga planta de Alimentos Lácteos en Outeiro de Rei.
En canto a imaxe corporativa, é de destacar o compromiso de Leite Noso coa lingua e a cultura galega.
Qian Xuesen
Qian Xuesen ou Hsue-Shen Tsien (en 钱学森), nado en Shanghai o 11 de decembro de 1911 e finado en Pequín o 31 de outubro de 2009, foi un matemático, ciberneticista, enxeñeiro aeroespacial e físico chinés que realizou significativas contribucións no campo da aerodinámica e sentou as bases da enxeñaría cibernética. Recrutado polo MIT, uniuse ao grupo de Theodore von Kármán no Caltech, e durante a Segunda Guerra Mundial estivo involucrado no Proxecto Manhattan, que finalmente levou ao desenvolvemento con éxito da primeira bomba atómica nos Estados Unidos.
Durante a época do macartismo, na década de 1950, o goberno federal dos Estados Unidos acusouno de simpatías comunistas. En 1950, a pesar das protestas dos seus compañeiros, retiráronlle o visado. Decidiu regresar á China, pero foi detido na Illa Terminal, preto dos Ánxeles. Despois de pasar cinco anos baixo arresto domiciliario, foi liberado en 1955 nun intercambio por pilotos estadounidenses que foran capturados durante a Guerra de Corea. Saíu dos Estados Unidos en setembro de 1955, chegando á China a través de Hong Kong.
Ao seu regreso no seu país natal, axudou a liderar o programa chinés de armas nucleares. Este esforzo levou finalmente á primeira proba de bomba atómica e de hidróxeno exitosa da China, convertendo ao país no quinto con armas nucleares e logrando o desenvolvemento de fisión a fusión máis rápido da historia. Ademais, o traballo de Qian levou ao desenvolvemento do mísil balístico Dongfeng e do programa espacial chinés. Polas súas contribucións, foi coñecido como o "Pai do Foguetismo Chinés", e recibiu o alcume de "Rei dos Foguetes". É recoñecido como un dos pais fundadores do proxecto Dúas bombas, un satélite.
San Martiño, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
San Martiño é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Qian Xuesen
En 1957 foi elixido académico da Academia Chinesa de Ciencias. Foi vicepresidente do Comité Nacional da Conferencia Consultiva Política do Pobo Chinés de 1987 a 1998.
Era curmán do enxeñeiro mecánico Hsue-Chu Tsien, que estivo involucrado nas industrias aeroespaciais da China e dos Estados Unidos; e foi tío de Roger Y. Tsien, gañador do Premio Nobel de Química en 2008.
Infancia e educación
Naceu en Shanghai e tiña raíces familiares en Hangzhou. Graduouse na escola secundaria afiliada á Universidade Normal de Pequín, onde tivo como compañeiro de clase a Lu Shijia, e asistiu á Universidade Nacional de Chiao Tung (hoxe chamada Universidade Jiao Tong de Shanghai) en 1934. Alí, licenciouse en enxeñaría mecánica con énfase na administración ferroviaria, e logo ingresou na Base Aérea de Nanchang.
En agosto de 1935 saíu da China cunha bolsa para estudar enxeñería mecánica no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde realizou un mestrado en ciencias. Mentres estaba no MIT era chamado Hsue-Shen Tsien. Alí foi influenciado polos métodos educativos da enxeñería estadounidense, especialmente enfocados na experimentación. Isto contrastaba co enfoque contemporáneo practicado por moitos científicos chineses, que facía fincapé nos elementos teóricos en lugar da experiencia "práctica". Os experimentos de Tsien incluíron o trazado das presións de Pitot usando manómetros cheos de mercurio.
En 1936 coñeceu a Theodore von Kármán, que quedou impresionado pola súa intelixencia. Este propúxolle ingresar no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) e Qian aceptou.
Carreira nos Estados Unidos
Durante a Segunda guerra mundial traballou no Proxecto Manhattan, que levou aos Estados Unidos a desenvolver con éxito a primeira bomba atómica. En 1943, Qian e outros dous membros do seu grupo de foguetes redactaron o primeiro documento que usou o nome de Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL), que en principio era unha proposta ao Exército para desenvolver mísiles en resposta ao foguete V-2 de Alemaña. Isto deu lugar ao Private A, que voou en 1944, e máis tarde ao Corporal, o WAC Corporal e outros deseños.
En 1945, como coronel do Exército con autorización de seguridade, foi enviado a Alemaña para investigar laboratorios e interrogar a científicos alemáns, entre eles a Wernher von Braun, e "para recrutar científicos alemáns para o programa de mísiles estadounidense". Von Kármán escribiu sobre Qian: "Aos seus 36 anos, era un xenio indiscutible cuxo traballo estaba a dar un enorme impulso aos avances na aerodinámica de alta velocidade e na propulsión a chorro". Durante este tempo, traballou no deseño dun avión espacial intercontinental, que máis tarde inspiraría o X-20 Dyna-Soar, precursor do transbordador espacial estadounidense.
Qian casou con Jiang Ying, unha famosa cantante de ópera, filla de Jiang Baili e da súa esposa, a enfermeira xaponesa Satô Yato. Jiang era un estratego militar e conselleiro do líder do Kuomintang Chiang Kai-shek. Os Qian casaron o 14 de setembro de 1947 en Shanghai e tiveron dous fillos. O seu fillo Qian Yonggang tamén coñecido como Yucon Qian, naceu en Boston o 13 de outubro de 1948, mentres que a súa filla Qian Yongzhen naceu a principios de 1950, cando familia residía en Pasadena, California.
Pouco despois da súa voda, Qian regresou aos Estados Unidos para ocupar un posto de profesor no MIT. Jiang Ying uniuse a el en decembro de 1947. En 1949, coa recomendación de Von Kármán, Qian converteuse en profesor do Caltech. En 1947 recibiu un permiso de residencia permanente. Segundo algunhas fontes, en 1949 solicitou a naturalización, pero non puido obter a cidadanía. Con todo, non existen probas sobre este intento de naturalización, e a súa esposa declarou nunha entrevista a Phoenix Television que iso nunca sucedeu.
Penalta, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Penalta é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Qian Xuesen
Detención
miniatura|250x250px| De esquerda a dereita: [[Ludwig Prandtl (científico alemán), Qian Xuesen e Theodore von Kármán. Prandtl serviu a Alemaña durante a Segunda Guerra Mundial, von Kármán e Qian serviron aos Estados Unidos e despois de 1956, Qian serviu á China. O gorro de Qian mostra o seu rango temporal de coronel do exército dos Estados Unidos. Prandtl foi o conselleiro de doutoramento de von Kármán e este á súa vez foino de Qian.]] A principios da década de 1940, a Intelixencia do Exército dos Estados Unidos e o Ku Klux Klan xa tiñan coñecemento das acusacións de que Qian era comunista, pero a súa autorización de seguridade non se suspendeu ata antes da Guerra de Corea. De súpeto, o 6 de xuño de 1950, a súa autorización de seguridade foi revogada e Qian foi interrogado polo FBI. Dúas semanas despois, Qian anunciou que renunciaba ao Caltech e que regresaba á China continental, que para entón estaba gobernada polo Partido Comunista da China liderado por Mao Zedong.
En agosto mantivo unha conversación sobre o tema co entón subsecretario da Mariña Dan A. Kimball, a quen coñecía persoalmente. Despois de que Qian lle falou das acusacións, Kimball respondeu: "Diaños, non creo que sexas comunista", momento no que Qian indicou que aínda así tiña a intención de abandonar o país, dicindo: "Eu son chinés. Non quero construír armas para matar aos meus compatriotas. É así de sinxelo". Kimball dixo entón: "Non te deixarei saír do país".
Despois de que a empresa encargada de organizar o traslado de Qian á China continental informase á Aduana dos Estados Unidos de que algúns dos papeis atopados entre as súas posesións estaban marcados como "segredos" ou "confidenciais", os funcionarios estadounidenses incautáronos dun almacén de Pasadena. O Servizo de Inmigración e Naturalización dos Estados Unidos emitiu unha orde de arresto contra Qian o 25 de agosto. Qian afirmou que os documentos selados de seguridade foran escritos na súa maioría por el mesmo e tiñan clasificacións obsoletas, e engadiu que: "Había algúns debuxos e táboas de logaritmos, etc., que alguén puido confundir con códigos". No material incluíuse un álbum con recortes de noticias sobre os xuízos a persoas acusadas de espionaxe atómica, como Klaus Fuchs. O exame posterior dos documentos demostrou que non contiñan material clasificado.
Mentres estaba no Caltech asistiu en segredo a reunións co irmán de Robert Oppenheimer, Frank Oppenheimer, así como con Jack Parsons e Frank Malina. Estas reunións foron organizadas polo químico ruso Sidney Weinbaum e foron chamadas Unidade Profesional 122 do Partido Comunista de Pasadena. Weinbaum foi procesado e tanto Frank Oppenheimer como Parsons declararon contra el. Acabou condenado a catro anos de cárcere por perxuro. Qian foi detido o 6 de setembro de 1950 para ser interrogado e durante dúas semanas estivo retido en Terminal Island, unha prisión federal de baixa seguridade dos Estados Unidos preto dos portos dos Ánxeles e Long Beach.
Cando Qian regresara da China coa súa nova noiva en 1947, respondera "non" nun cuestionario de inmigración no que se lle preguntaba se algunha vez fora membro dunha organización que defendese o derrocamento do goberno dos Estados Unidos pola forza. Isto, xunto cun documento do Partido Comunista dos Estados Unidos de 1938 co seu nome, foi utilizado para argumentar que era unha ameaza para a seguridade nacional. Os fiscais tamén citaron unha sesión de interrogatorios na que Qian declarou "debo lealdade ao pobo da China continental" e na que dixo que "seguramente non" deixaría que o goberno dos Estados Unidos tomara a súa decisión por el sobre a quen debería lealdade no caso dun conflito entre os EEUU e a China comunista. O 26 de abril de 1951 foi declarado suxeito a deportación e prohibíuselle saír do condado dos Ánxeles sen permiso, poñéndoo efectivamente en arresto domiciliario.
Durante este tempo escribiu Engineering Cybernetics, que foi publicado por McGraw Hill en 1954. O libro trata da práctica dos servomecanismos estabilizadores. Nos seus 18 capítulos, trata os controis sen interacción de sistemas con moitas variables, o deseño de control mediante a teoría perturbacional e a teoría do control de erros de John von Neumann. Ezra Krendel revisou o libro, afirmando que é "difícil esaxerar o valor do libro de Qian para aqueles interesados na teoría xeral dos sistemas de control complexos". O enfoque de Qian é fundamentalmente práctico, xa que Krendel sinala que para os servomecanismos, o "criterio habitual de deseño lineal de estabilidade é inadecuado e deben utilizarse outros criterios derivados da física do problema".
Regreso á China
Qian converteuse en obxecto de cinco anos de diplomacia secreta e negociacións entre os Estados Unidos e a China. Durante este tempo viviu baixo vixilancia constante con permiso para ensinar sen ningunha tarefa de investigación clasificada. Recibiu o apoio dos seus compañeiros do Caltech durante o seu encarceramento, incluído o do presidente do centro, Lee DuBridge, que voou a Washington para argumentar o caso de Qian. O Caltech nomeou a Grant Cooper como o seu avogado defensor.
A prohibición de viaxar foille levantada o 4 de agosto de 1955, e pouco despois renunciou ao Caltech. Co consentimento persoal do presidente Dwight Eisenhower, Qian partiu dende Os Ánxeles rumbo a Hong Kong a bordo do SS President Cleveland en setembro de 1955, entre rumores de que a súa liberación era un intercambio por 11 aviadores estadounidenses mantidos cativos pola China comunista desde o final da Guerra de Corea. Qian chegou a Hong Kong o 8 de outubro de 1955 e entrou ese mesmo día na China a través do ferrocarril Kowloon–Canton.
O subsecretario Kimball, que durante varios anos intentou manter a Qian nos Estados Unidos, comentou o trato que recibiu o físico: "Foi a cousa máis estúpida que fixo este país. Non era máis comunista ca min, e obrigámolo a marchar."
Ao seu regreso, Qian comezou unha carreira de notable éxito na ciencia dos foguetes, impulsada pola reputación que acumulaba polos seus logros pasados, así como polo apoio do Estado chinés ás súas investigacións nucleares. Dirixiu e foi o pai do programa de mísiles chinés, que construíu os mísiles balísticos Dongfeng e os foguetes espaciais Longa Marcha.
Foguete chinés e programa espacial e outros estudos
En outubro de 1956 converteuse no director da Quinta Academia do Ministerio de Defensa Nacional, encargado do desenvolvemento de mísiles balísticos e armas nucleares.
A reputación de Qian como un científico destacado que se viu atrapado polo terror vermello nos Estados Unidos deulle unha influencia considerable na China de Mao Zedong e máis tarde. Acabou ascendendo nas filas do Partido Comunista ata converterse en membro do Comité Central.
Foi elixido académico da Academia Chinesa das Ciencias en 1957, unha honra de por vida concedida aos científicos chineses que realizaron avances significativos no seu campo. Organizou seminarios científicos e dedicou parte do seu tempo a formar sucesores para os seus cargos. Estivo moi implicado no establecemento da Universidade de Ciencia e Tecnoloxía da China en 1958 e exerceu como presidente do Departamento de Mecánica Moderna da universidade durante varios anos.
En 1969 formou parte dun grupo de científicos que falou co xornalista australiano Francis James, describindo os primeiros sete ensaios nucleares da China e os detalles dunha planta de difusión gasosa preto de Lanzhou.
Á parte do campo dos foguetes, Qian traballou en numerosas áreas científicas. Foi un dos creadores da sistemática, e fixo contribucións aos sistemas de ciencia e tecnoloxía, á ciencia somática, á ciencia da enxeñaría, á ciencia militar, ás ciencias sociais, ás ciencias naturais, á xeografía, á filosofía, á literatura, á arte e á educación. Os seus avances nos conceptos, teorías e métodos do campo da ciencia dos sistemas inclúen o estudo do sistema xigante complexo aberto. Ademais, axudou a establecer a escola chinesa da ciencia da complexidade.
Medicina alternativa
A partir da década de 1980 defendeu a investigación científica da medicina tradicional chinesa, o qigong e o concepto pseudocientífico das "funcións especiais do corpo humano". En particular, animou aos científicos a acumular datos de observación sobre o qigong para que "poder establecer no futuro teorías científicas".
Últimos anos
miniatura|250x250px| Biblioteca Qian Xuesen, na Universidade de Xi'an Jiaotong en [[Xi'an.]] Retirouse en 1991 e levou unha vida tranquila en Pequín. Trala normalización das relación sino-estadounidenses, foi invitado polo Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica a visitar os Estados Unidos, pero rexeitou a invitación, xa que quería unha desculpa formal do goberno estadounidense pola súa detención.
O goberno chinés lanzou o seu programa espacial tripulado en 1992. As investigacións de Qian utilizáronse como base para o foguete Longa Marcha, que lanzou con éxito a misión Shenzhou 5 en outubro de 2003. Qian, xa ancián, puido ver a primeira misión espacial tripulada da China na televisión desde a súa cama do hospital.
En 2008 foi nomeado Persoa do Ano da Semana da Aviación e da Tecnoloxía Espacial. O recoñecemento non pretendía ser unha honra, senón que se outorga á persoa que se xulga que tivo o maior impacto na aviación no último ano. Ademais, ese ano a China Central Television nomeou a Qian como unha das once persoas máis inspiradoras da China.
En xullo de 2009, a Omega Alpha Association, unha sociedade internacional de honra de enxeñería de sistemas, nomeou a Qian (HS Tsien) como un dos seus catro membros de honra.
O 31 de outubro de 2009 morreu aos 98 anos en Pequín por mor dunha enfermidade pulmonar.
Na cultura popular
O escritor de ciencia ficción Arthur C. Clarke, na súa novela de 1982 2010: Odyssey Two, púxolle o nome de Qian Xuesen a unha nave espacial chinesa. A serie de novelas de ciencia ficción The Expanse de James SA Corey tamén lle deu o seu nome a unha nave espacial marciana (MCRN Xuesen). Na novela de 1981 Noble House de James Clavell, o científico chinés-estadounidense que desertou á China comunista e axudou a desenvolver a primeira bomba atómica para a China, o doutor Joseph Yu, é unha versión ficticia do doutor Qian Xuesen. A súa deportación menciónase (co nome de Dr. Hsue-shen Tsie) en Last Night at the Telegraph Club, unha novela de 2021 de Malinda Lo.
Foi interpretado polo actor Chen Kun na produción cinematográfica chinesa, Hsue-shen Tsien, dirixida por Zhang Jianya e centrada na súa vida.
Chisasibi
Historia
miniatura|esquerda|Campamento cree en Fort George en 1873 Os cree viviron na rexión durante séculos cun estilo de vida nómade. En 1803 a Compañía da Baía de Hudson fundou Fort George, un posto para o comercio de peles na ribeira norte pero que en 1837 moveu para a illa máis grande da desembocadura do río La Grande. Este posto tornou nunha vila permanente ao abandonaren os cree o seu xeito de vida nómade ao empezar o século XX e asentarse nas proximidades. En 1940 a súa poboación era de 750 habitantes e medrou ata case 2000 en 1980
A mediados da década de 1970 a construción do proxecto hidroeléctrico da Baía de James e que desviou diversos cursos fluviais augas arriba cara a conca de La Grande e asemade aumentou significamente o seu caudal o que levou a unha erosión da illa de Fort George e perturbou a formación dunha capa sólida de xeo no inverno Como resposta, o Goberno do Quebec construíu en 1981 unha comunidade nova a dez quilómetros ao sueste á que transladou 200 casas e edificou outras 100 novas e asemade mudoulle o nome a Chisasibi (nome oficial: Nación Cree de Chisasibi). Á vez formouse a Corporación para o Transferencia de Fort George coa función de supervisar a mudanza.
A Nación Cree de Chisasibi
esquerda|miniatura|Centro comunitario de Chisasibi Chisasibi é a vila cree, e tamén a comunidade con poboación permanente do leste de América do Norte, máis ao norte accesible por estrada. Unha estrada asfaltada de 90 km de lonxitude vai dende Radisson, paralela ao río La Grande, e conecta Chisasibi coa Estrada Billy-Diamond que se construíu entre 1971 a 1974 como parte da Ruta 109 por mor do proxecto hidroeléctrico da Baía de James e que une Matagami a Radisson. O aeroporto de Chisasibi sitúase ao oeste da vila e Air Creebec opera voos regulares. Malia ser o lugar habitado permanente máis ao norte a estrada non remata aquí e tras a estación hidroeléctric LG-1 (La Grande-1), continúa ata Longue Pointe, porto pesqueiro natural, que utilizan tanto cree como inuit ao estar próximo ao límite con Nunavut.
Moitos dos cree de Chisasibi dedícanse a actividades de caza e pesca que fornecen o mercado local. Outras actividades económicas son os servizos locais de saúde e educación e Hydro-Québec tamén xera empregos na zona. Un xefe electo e un consello administran o departamento da nación cree de Chisasibi
Outras poboacións próximas a Chisasibi son Whapmagoostui a 200 quilómetros ao norte, en Nunavik, na beira oriental da baía de Hudson preto de Kuujjuarapik, e Wemindji ao do sur.
Clima
Chisasibi ten un clima continental húmido con veráns frescos (Köppen Dfc), típico das latitudes centrais do Quebec, con invernos moi fríos con precipitacións en forma de neve e veráns suaves e chuviosos.
Demografía
A poboación de Chisasibi comprende aproximadamente 4800 cree, uns 90 inuit e 250 persoas non nativas. O censo de 2006 indicaba que a media de idade da poboación é de 25,8 anos, a porcentaxe da poboación con 15 anos ou máis é do 62,5 e o número total de familias censadas de 1180.
Linguas
Segundo o censo de 2016 o cree é a lingua materna de 4245 habitantes da localidade e a segunda lingua é o inglés con 260 falantes e o francés a terceira con 205. Ademais 45 persoas afirman que a súa lingua materna é o inglés e unha lingua non oficial. Por coñecemento das dúas linguas oficiais 3410 persoas afirman que falan inglés como primeira lingua oficial, un total de 1045 falan inglés e francés, 230 só francés e hai 180 persoas que non falan ningunha das dúas linguas oficiais. Son un total de 4485 persoas os que afirman que poden falar cree. A maioría da poboación identifícase como indios norteamericanos, con só 275 non nativos. Malia seren 370 persoas as que declaran que teñen algún devanceiro inuit son moi poucos os que falan algunha lingua inuit. miniatura|Misión católica en Fort George en 1946
Relixión
Os cree da rexión convertéronse ao cristianismo a partir de mediados do século XX pero manteñen prácticas da súa relixión tradicional. En 1852 estableceuse en Fort George unha misión anglicana e nas primeiras décadas do século XX a gran maioría dos cree eran de confesión anglicana. A igrexa de San Filipe é a igrexa parroquial anglicana de Chisasibi e dependen da diocese de Moosonee da Igrexa Anglicana do Canadá que agrupa os anglicanos locais. Así e todo, a comunidade local anglicana dividiuse, por disputas internas, en 2008 en dúas congregacións, unha que seguía dentro da diocese de Moosonee e outra que baixo o nome de igrexa de Eeyou Istchee pasou a depender, por directriz do primado da Igrexa Anglicana do Canadá, do bispo anglicano nacional autóctono. Cada congregación tiña o seu propio clero e servizo dominical malia manterse dentro da mesma igrexa matriz. Por volta de 2020 as dúas congregacións volveron á unidade.
En 1922 os oblatas estableceron a primeira misión católica en Fort George pero non foi ata 1925 cando se converteu a primeira familia. A igrexa católica de Chisasibi é a misión de San Xosé so xurisdición da diocese de Amos e segundo o censo de 2001 eran 240 as que se identificaban con esa confesión.
Educación
esquerda|miniatura|Escola Secundaria Eeyou da Baía de James A Comisión Escolar Cree ofrece os servizos de ensino primario e secundario públicos en Eeyou Istchee. En Chisasibi opera a escola elemental Waapinichikush que en 2020 tiña 788 estudantes con clases en inglés, francés e cree e a Escola Secundaria Eeyou da Baía de James que se inaugurou en 1980 e que contaba en 2020 con 494 alumnos.
Sanidade
Chisasibi conta co seu propio hospital que depende da Comisión de Sanidade e Servizos Sociais Cree e conta con 29 camas, 7 doutores e 27 enfermeiros e que por mor de acordos co Centro Universitario da Saúde McGill recibe visitas periódicas de especialistas de varios hospitais canadenses e tamén servizos de telemedicina. Ademais conta cun centro de saúde local e un centro de día.
Escudo de Serra Leoa
O escudo de Serra Leoa é un dos símbolos nacionais do país. Foi desenvolvido polo Colexio heráldico do Reino Unido concedido pola raíña Isabel II o 1 de decembro de 1960. O escudo describe un león pasante de ouro, linguado e armado de goles nun campo de sinople surmontado por un bordo de prata en zigzag situado no xefe, que representa as montañas do león que dan nome ao país. No xefe, tres fachos de prata que simbolizan a educación e o progreso. Na base hai tres ondas de azur simbolizando o mar. Como soportes, dous leóns de ouro, semellantes aos da insignia colonial. As tres cores principais do escudo - sinople (verde), prata (branco) e azur (azul)- son as que forman a bandeira nacional. O verde representa a agricultura e os recursos naturais, o azul representa o porto de Freetown e o branco representa a unidade e a xustiza. Na parte de abaixo, nunha fita branca pódese ler o lema nacional: "Unity, Freedom, Justice" (do Unidade, Liberdade, Xustiza).
Valsordo, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Valsordo é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
A Canle, Bemil, Caldas de Reis
A Canle é un lugar da parroquia de Bemil, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Paradela, Bemil, Caldas de Reis
Paradela é un lugar da parroquia de Bemil, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Luís de Nevers
Luís I, nado en 1272 e finado o 22 de xullo de 1322, foi conde de Nevers suo iure e conde de Rethel iure uxoris.
Traxectoria
Luís era fillo de Roberto de Dampierre, conde de Flandres e de Iolanda de Borgoña, condesa de Nevers. Sucedeu aos seus pais como conde de Nevers. En decembro de 1290, casou con Xoana, condesa de Rethel, e así se converteu en cogobernante no condado de Rethel. Tiveron dous fillos:
Faleceu en París pouco antes que o seu pai, e desta maneira nunca o sucedeu como conde de Flandres.
Omara Durand
Omara Durand Elías, nada en Santiago de Cuba o 26 de novembro de 1991, é unha atleta paralímpica cubana que compite en atletismo adaptado nas probas de T12 e T13. Gañou cinco medallas de ouro nos Xogos Paralímpicos nas edicións de 2012 e 2016.
Traxectoria
Nos Xogos Paralímpicos de 2012 en Londres, gañou as medallas de ouro nas pobras de 100 m – T13 e 400 m – T13. Nos Xogos Paralímpicos de 2016 en Río de Xaneiro gañou a medalla de ouro nas probas de 100 m – T12, estabelecendo un novo récord mundial en 11,40 segundos. Logo dos Xogos Paralímpicos de 2016, Durand foi nomeada mellor atleta feminina paralímpica nos Premios Paralímpicos do Deporte.
Investigación cuantitativa
Asociada coas ciencias naturais, aplicadas, formais e sociais, esta estratexia de investigación promove a investigación empírica obxectiva dos fenómenos observábeis para probar e comprender as relacións. Pode facerse a través de varios métodos e técnicas de cuantificación, reflectindo a súa ampla utilización como estratexia de investigación en diferentes disciplinas académicas.
O obxectivo da investigación cuantitativa é desenvolver e empregar modelos matemáticos, teorías e hipóteses relacionadas cos fenómenos. O proceso de medición é fundamental para a investigación cuantitativa porque proporciona a conexión fundamental entre a observación empírica e a expresión matemática das relacións cuantitativas.
Os datos cuantitativos son calquera dato que estea en forma numérica, como estatísticas, porcentaxes, etc. O investigador analiza os datos coa axuda de estatísticas e espera que os números produzan un resultado imparcial que poida xeneralizarse a unha poboación maior. En contraposición, a investigación cualitativa indaga en profundidade en experiencias específicas, coa intención de describir e explorar o significado a través do texto, a narrativa ou outro tipo de datos (visuais, sonoros, etc.), desenvolvendo temas exclusivos para ese conxunto de participantes. Tamén se combinan ambas perspectivas co gallo de comprender mellor os fenómenos estudados (investigación mixta).
A investigación cualitativa trata de comprender os fenomómenos a través da interpretación da información recollida e non procura comprobar hipóteses. Para iso adóitanse utilizar métodos cuantitativos. Segundo os ámbitos de investigación, utilízanse máis unha ou outra perspectiva. Por exemplo, unha análise exhaustiva de 1274 artigos publicados nas dúas principais revistas de sociología estadounidenses entre 1935 e 2005 encontrou que aproximadamente dous terzos destes artigos utilizaban o método cuantitativo.
Xeneralidades
miniatura|200px|alt=fotografía de Karl Pearson|[[Karl Pearson foi un dos fundadores da estatísticamatemática.]] A investigación cuantitativa xeralmente está estreitamente relacionada coas ideas do método científico, que poden incluír:
A investigación cuantitativa contrasta así coa investigación cualitativa, que pretende centrarse máis en descubrir significados subxacentes e patróns de relacións, incluídas clasificacións de tipos de fenómenos e entidades, dunha maneira que non involucra modelos matemáticos. En psicoloxía, os enfoques cuantitativos foron modelados por primeira vez a partir das ciencias físicas por Gustav Fechner no seu traballo sobre psicofísica, que se baseou no traballo de Ernst Heinrich Weber. Aínda que se fai comunmente unha distinción entre os aspectos cualitativos e cuantitativos da investigación científica, argumentouse que os dous van da man. Por exemplo, baseándose na análise da historia da ciencia, Kuhn conclúe que:"...unha grande cantidade de traballo cualitativo adoita ser un requisito previo para unha cuantificación frutífera nas ciencias física."A investigación cualitativa úsase frecuentemente para obter un sentido xeral dos fenómenos e para elaborar teorías que se poden probar mediante a investigación cuantitativa adicional. Por exemplo, nas ciencias sociais, os métodos de investigación cualitativa utilízanse para comprender mellor a intencionalidade (a partir da resposta verbal do investigado) e o significado (por que esta persoa/grupo dixo algo e que significou para eles?). Tamén se combinan de forma complementaria para reforzar as perspectivas e aportes de cada unha de elas.
miniatura|alt=Gravado de Augusto Comte|dereita|Augusto Comte, ilustre representante positivista. Aínda que a investigación cuantitativa do mundo existiu desde que a xente comezou a rexistrar eventos ou obxectos que foran contados, a idea moderna de procesos cuantitativos ten as súas raíces no marco positivista de Auguste Comte. O positivismo destacou o uso do método científico a través da observación para probar empiricamente hipóteses que explican e predín que, onde, por que, como e cando ocorreron os fenómenos. Os eruditos positivistas como Comte crían que só podían avanzar os métodos científicos en lugar das explicacións espirituais previas do comportamento humano.
Os métodos cuantitativos son un compoñente integral do cinco ángulos de análises fomentadas pola metodoloxía de filtración de datos, que tamén inclúe métodos cualitativos, revisións da literatura (incluída a académica), entrevistas con expertos e simulación por computadora, e que forma unha extensión de triangulación de datos.
Os métodos cuantitativos tamén teñen limitacións. Non proporcionan o razoamento que hai detrás das respostas dos participantes, non chegan sempre ás poboacións subrepresentadas e poden requirir longos períodos para recompilar os datos.
Uso de estatística
A estatística é a rama das matemáticas máis utilizada na investigación cuantitativa fóra das ciencias físicas, e tamén proporciona aplicacións dentro das ciencias físicas, como na mecánica estatística. Os métodos estatísticos utilízanse amplamente en campos como a economía, as ciencias sociais e a bioloxía. A investigación cuantitativa que utiliza métodos estatísticos comeza coa recompilación de datos, baseados na hipótese ou teoría. Polo xeral, recompílase unha gran mostra de datos; isto requiriría verificación, validación e rexistro antes de que se poida realizar a análise. Os paquetes de softwar e como SPSS e R utilízanse normalmente para este propósito. As relacións causais estúdanse manipulando factores que se cre que inflúen nos fenómenos de interese mentres se controlan outras variábeis relevantes para os resultados experimentais. No campo da saúde, por exemplo, os investigadores poderían medir e estudar a relación entre a inxesta dietética e os efectos fisiolóxicos medíbeis como a perda de peso, controlando outra variábeis clave como o exercicio. As enquisas de opinión de base cuantitativa utilízanse amplamente nos medios de comunicación, con estatísticas como a proporción de enquisados a favor dunha posición que se informa comunmente. Nas enquisas de opinión, fáiselles un conxunto de preguntas estruturadas aos enquisados e as súas respostas tabúlanse. No campo da ciencia do clima, os investigadores compilan e comparan estatísticas como a temperatura ou as concentracións atmosféricas de dióxido de carbono.
Medición
Na física clásica, a teoría e as definicións que sustentan a medición son xeralmente de natureza determinista. Pola contra, os modelos de medición probabilísticos coñecidos como modelo de Rasch e modelos de teoría de resposta ao ítem empréganse xeralmente nas ciencias sociais. A psicometría é o campo de estudo que se ocupa da teoría e a técnica para medir os atributos e fenómenos sociais e psicolóxicos. Este campo é fundamental para gran parte da investigación cuantitativa que se leva a cabo dentro das ciencias sociais.
Maria Ressa
María Angelita Delfín Aycardo, coñecida como Maria Ressa, nada en Manila o 2 de outubro de 1963 e criada en Nova Jersey, é unha xornalista filipina-estadounidense. Traballou case dúas décadas de reporteira de investigación no sueste asiático para a CNN. É cofundadora e CEO de Rappler.