cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Iwo Jima
Avance para o Suribachi
Efectivos de marines conseguiron non obstante avanzar baixo o fogo dos defensores e percorrer en media hora os 900 metros de distancia entre a praia de desembarco e a meseta ao pé do Suribachi, alcanzando a costa oeste e completando a manobra de illamento por terra do monte que se encontraba protexido por unha gornición xaponesa de 2 000 homes. Mais os defensores encontrábanse comunicados por túneles subterráneos co resto das forzas da illa. Os primeiros tanques norteamericanos chegaron á costa oeste poucas horas despois. Outras tropas que tamén conseguiran saír do atoamento da praia, ao mediodía xa loitaban no aeródromo situado máis ao sur. Pero aínda había demasiados soldados e material en moi pouco espazo, de modo que se suspenderon novos desembarcos. A constante era que as tropas que lograban avanzar, crendo que tiñan despexado o terreo, vían saír unha e outra vez xaponeses desde os seus incontables agochos, para ps atacar desde a retagarda. Ao caer da noite, os destrutores iluminaron a illa coas súas bengalas para protexer os marines das previsibles incursións nocturnas pero en lugar diso, os xaponeses optaron por empregar a súa artillería con moita discreción para non descubrir as súas localizacións.
Reino de Macedonia
Costumes
Cando, polas circunstancias que fosen, un home non matara aínda un inimigo, tiña a obrigación de levar unha corda arroiada ao corpo.
Batalla de Iwo Jima
Avance para o Suribachi
Nas primeiras horas do día 20 de febreiro de 1945, reiniciáronse os desembarcos de marines protexidos polo fogo de cobertura da escuadra que bombardeou o monte Suribachi, logrando consolidar as posicións na meseta, entre o aeródromo situado ao sur e o segundo, situado máis ao norte. A mediodía executouse unha nova vaga de desembarco mentres que durante a noite se reproduciu a situación da anterior.
Reino de Macedonia
Costumes
Era costume e de bo ver o embriagarse nos festíns e, despois, armar pelexas.
Batalla de Iwo Jima
Asalto do Suribachi: o episodio da fotografía de Rosenthal
O día 21 de febreiro de 1945, os estadounidenses lanzaron o asalto ao monte Suribachi empregando morteiros, minas e lanzachamas, pero logrando escasos avances. Tampouco se logrou progresar nese día no sector dos aeródromos, permanecendo a situación igual no día seguinte, baixo a chuvia, na que se comezaron a dar relevo ás forzas que desembarcaran o primeiro día.
Reino de Macedonia
Orixes
Segundo os investigadores e historiadores é moi complexo chegar a saber con toda exactitude a orixe destes pobos asentados nesta zona xeográfica. Os antigos chamábanlles bárbaros, usando como en tantas ocasións un criterio cultural. A súa procedencia é incerta e de gran complexidade. Sábese que se agrupaban en tribos e cada unha tiña o seu propio rei. Eran xentes sinxelas e ignorantes que apenas fundaran cidades nin tiñan a tradición de constituír Asemblea do pobo. O groso da poboación eran pastores que coidaban o gando dos nobres. Estes últimos eran ademais grandes cazadores e bos guerreiros.
O historiador grego Tucídides (c. -460 - c. -400 ), describe estes poboadores como xente que constituía un conxunto de pobos dispersos en cada un dos cales implantouse unha monarquía e que desenvolvían un intenso movemento de masas. Loitaban e competían entre si, de maneira que o informe da súa consolidación está cheo de alianzas e conflitos entre os diversos grupos e reis aspirantes á hexemonía.
Batalla de Iwo Jima
Asalto do Suribachi: o episodio da fotografía de Rosenthal
Mais o día 23 de febreiro, xa con bo tempo, os infantes de mariña culminaron a escalada do Suribachi, asaltando as posicións armados con metralladoras, bombas de man e lanzachamas. Un deles levaba unha bandeira dos Estados Unidos de América na súa mochila, amarrouna a un cano de auga encontrado entre os entullos por outro compañeiro e, xunto a outros seis marines, alzárona, encaixándoa entre entullos, no cumio do monte. Pouco despois, chegaron dous correspondentes de guerra, un fotografou e o outro filmou o acto de alzado dunha segunda bandeira e que é o que se recorda oficialmente (de feito moita xente ignora que ese día se alzaron dúas bandeiras no alto do monte). A fotografía de Joe Rosenthal é considerada unha das iconas da segunda guerra mundial, e obtivo o premio Pulitzer. Cando desde os barcos viron ondear a bandeira, saudárona eufóricos coas súas sirenas considerando que o desembarco tivera éxito. Non obstante, o control completo da illa polos estadounidenses non se conseguiu até un mes despois, o 26 de marzo de 1945 debido ás dificultades do terreo explotadas por estratexia de resistencia extrema dos defensores.
Reino de Macedonia
Orixes
Nalgún momento da Historia elabórase unha lenda, segundo a cal os macedonios proceden dun fillo do deus Eolo chamado Macedón. Deste xeito, o grande Alexandre sería descendente dos Eácidas e de Heracles, orixes plenamente helénicos.
Illa Soidade
Historia
En novembro de 1836, a illa foi explorada polo almirante George Grey, e en 1837 por Lowcay. O almirante Grey describiu a súa primeira visión da illa Soidade.
Batalla de Iwo Jima
Asalto do Suribachi: o episodio da fotografía de Rosenthal
miniatura|Esquema do plan de asalto estadounidense de Iwo Jima.
Reino de Macedonia
Orixes
A arqueoloxía tamén ten a súa palabra sobre este pobo macedonio. saíron á luz tumbas reais que datan de finais do século -VI, cheas de ricas alfaias e valiosas obras de arte de tradición grega.
Illa Soidade
Historia
En 1845, Samuel Fisher Lafone, un rico comerciante de gando e pel de Montevideo, obtivo unha subvención da parte sur da illa Soidade do goberno británico. Comprou a extensión da península (2.400 km2), xunto con todo o gando salvaxe da illa soidade, por un período de seis anos, pola suma de 10.000 £, e £ 20,000 en dez anos a partir do 1 de xaneiro de 1852. En 1851 a Compañía das Illas Falkland, que fora incorporada pola carta no mesmo ano, pagou 30.000 £ polos dereitos de Lafone en Lafonia, como chegou a ser chamada a península. Lafone nunca visitara as illas. Os únicos signos que quedan desta empresa son as ruínas de Hope Place e o curral de pedra de Darwin.
En 1859, fundouse a cidade de Darwin.
Reino de Macedonia
O Imperio
Durante moitos anos Macedonia foi unha zona inestable, cuxos reis se asasinaron uns a outros para conseguiren o poder sobre todas as tribos. Ata que chegou un novo rei, un mozo de vinte e dous anos chamado Filipo II, e con el o comezo dunha gran Historia e dun grande Imperio. Filipo II impuxo o poder sobre os demais e conseguiu que o seu pobo sacase partido da súa vantaxosa posición xeográfica. As fazañas de Filipo son grandiosas pero en realidade non son senón a apertura dun camiño de gloria que percorrería o seu fillo Alexandre o Grande.
Batalla de Iwo Jima
Batalla polo control total da illa
Durante as semanas posteriores á toma do Suribachi, a batalla prolongouse para lograr o desaloxo por parte dos estadounidenses das posicións xaponesas no marco da paisaxe irregular da illa que fora ocupado por postos defensivos fortificados polos xaponeses.
Illa Soidade
Historia
En 1925 construíuse a ponte Bodie Creek Suspension Bridge a través dunha cala en Lafonia, e reclama ser o máis meridional do mundo. Aínda está en uso peonil hoxe.
Batalla de Iwo Jima
Batalla polo control total da illa
As posicións foran dispostas de maneira que non só tiñan ángulo de tiro orientado para protexer a súa propia situación senón tamén a dos fortíns veciños. Nestas circunstancias de fogo cruzado, os marines atacantes vían cortado repetidamente o seu avance tanto polo procedente do obxectivo que querían reducir como tamén do procedente de ángulos insospeitados doutros fortíns. Os marines tamén se encontraron con que as vías aptas para deixar paso aos vehículos estaban expertamente minadas.
Reino de Macedonia
O Imperio
O seu fillo Alexandre o Grande continuou o labor en maior medida facendo xa verdadeiramente de Macedonia un extenso Imperio que chegou a abarcar desde o Danubio ao Indo, desde o mar de Aral ao deserto do Sáhara. Comprendía:
Batalla de Iwo Jima
Batalla polo control total da illa
Os estadounidenses deberon empregar a súa superioridade técnica para o avance e así, unha vez que as unidades de enxeñeiros limpaba os pasos minados, os tanques aplanábanlle o camiño aos vehículos de artillería móbil e carros de combate que avanzaban para a protección da infantería.
Illa Soidade
Invasión de 1982 e Guerra das Malvinas
dereita|120px En abril de 1982, Illa Soidade foi invadido pola Arxentina. O gobernador Sir Rex Hunt foi informado polo Goberno británico dunha posible invasión arxentina o mércores 31 de marzo. O gobernador Hunt convocou aos dous oficiais superiores dos Royal Marines do Partido Naval 8901 á casa do goberno en Stanley para discutir como defender as Malvinas. O comandante Mike Norman recibiu o mando xeral dos marines debido á súa antigüidade, mentres que o maior Gary Noott converteuse en asesor militar de Hunt. A forza total era de só 68 marines e 11 mariñeiros, o que con todo era máis do que normalmente estaría dispoñible, xa que a gornición estaba en proceso de cambiar. Os seus membros foron reforzados por 25 membros da Forza de Defensa das Illas Malvinas (FIDF). O comandante da FIDF, o maior Phil Sommers, encargou aos milicianos voluntarios que custodiasen puntos clave, como a central telefónica, a estación de radio e a central eléctrica. Jack Solís, comandando o barco costeiro civil Forrest, operou o seu barco como unha improvisada estación de radar de Stanley. dereita |miniatura| 300px | [[Pradera del Ganso]]
Illa Soidade foi tamén a localización da maior parte da acción terrestre na Guerra das Malvinas. Como resultado, algunhas áreas dos campos da illa Soidade aínda están moi minadas. As áreas que consideraron de combate intensivo incluíron Pradera del Ganso, San Carlos, Mount Longdon e a crista Ddúas Irmás.
Reino de Macedonia
O Imperio
A capital deste imperio, Pella, converteuse nunha cidade próspera onde se daban cita os máis famosos científicos, filósofos e artistas do mundo coñecido.
Batalla de Iwo Jima
Batalla polo control total da illa
O operativo loxístico sanitario despregado polos estadounidenses resultou de grande importancia xa que o seu sistema de comunicacións permitiulles procurar a axuda efectiva necesaria para os caídos por parte do corpo de sanitarios, que tiveron que dar mostras de valentía arriscándose por rescatar os feridos que loitaban por vivir, mentres os adversarios xaponeses loitaban con igual valentía sen se render, como lles solicitaran os seus superiores, até a morte. Houbo algúns casos illados de reciprocidade humanitaria para cos caídos.
Reino de Macedonia
O Imperio
Dez anos duraron as campañas de Alexandre. Dispúñase a invadir a Península Arábiga cando lle chegou a morte (en -323). Cando Alexandre morreu, Macedonia quedou sen sucesor e comezaron as loitas internas que liquidaron o vasto imperio.
Os xenerais do exército macedonio os chamados diádocos (διαδοχος) ou sucesores ou herdeiros, eran trinta e catro en total; cinco deles repartíronse os territorios conquistados por Alexandre, que se foron convertendo en pequenos reinos e non deixaron nunca de loitar entre eles. Sábese que Alexandre dixera nunha ocasión: Os meus xenerais faranme funerais sanguentos.
Batalla de Iwo Jima
Batalla polo control total da illa
Unha vez acabado o castigo artilleiro, desenvolvíase unha competición entre defensores e atacantes por alcanzar antes que o contrario a posición bombardeada. Para os xaponeses isto supoñía ter que recuperar rapidamente a posición de contraataque. Para os marines, isto consistían en lanzarse desde as posicións de repregue do fogo amigo artilleiro ao rápido asalto da boca do fortín, desde onde debían lanzar as súas bombas de man ou empregar o seu lanzachamas para neutralizar os defensores no túnel de acceso.
Reino de Macedonia
O Imperio
Logo destes antigos xenerais gobernaron os chamados epígonos (επιγονος), os nacidos despois ou sucesores. A loita entre eles para obter o poder e a hexemonía durou case cincuenta anos, ata o -281 en que morreu o último dos diádocos, Seleuco.
Batalla de Iwo Jima
Fin da batalla
Na noite do 25 de marzo de 1945, un grupo duns 200 soldados xaponeses superviventes, comandados por Tadamichi Kuribayashi lanzaron unha «Carga Banzai» final contra as posicións dos estadounidenses no campo de aviación do norte da illa, enfrontándose corpo a corpo con marines do 5º batallón, enxeñeiros dos seabees e pilotos de aviación até o amencer. Esta última acción supuxo a morte de todos os xaponeses e causou 100 mortos e 200 feridos entre os estadounidenses. O corpo de Tadamichi Kuribayashi nunca foi encontrado.
Ao día seguinte, o alto mando dos Estados Unidos declarou a illa de Iwo Jima baixo control definitivo das súas forzas.
Reino de Macedonia
Decadencia
Durante os seguintes vinte anos non houbo máis que pelexas entre eles. Nun principio contentáronse con chamarse gobernadores, isto foi en espera da maioría de idade do fillo de Alexandre, pero xa no 306 a.C. tomaron o título de rei. Repartíronse o imperio do seguinte xeito:
Batalla de Iwo Jima
Vítimas
Tras os 34 días da batalla de Iwo Jima, rexistráranse por primeira vez no conflito máis baixas estadounidenses que xaponesas.
Segundo o historiador Samuel E. Morison as forzas norteamericanas sufriron 24 480 baixas das cales 4 197 foron mortos directos nos enfrontamentos, 19 189 feridos e 418 desaparecidos. Posteriormente, 1 401 feridos faleceron como consecuencia das feridas recibidas.
Reino de Macedonia
Decadencia
Os epígonos (ou nacidos despois, ou sucesores dos xenerais) continuaron coas loitas internas e externas por conseguir o poder.
Batalla de Iwo Jima
Vítimas
Pola parte xaponesa, resultaron mortos 20 703 soldados, practicamente a totalidade dos efectivos, entre os cales estaba o comandante Kuribayashi, sendo feitos prisioneiros unicamente 216 superviventes.
Reino de Macedonia
Decadencia
No ano 281 a.C. o grande imperio estaba dividido en tres grandes estados:
Os romanos
Pero no ano -215 ata o -168, outro pobo poderoso guerreou contra os macedonios. Eran os romanos, que venceron e converteron Macedonia en provincia romana. A partir deste momento a Historia de Macedonia estará ligada á Historia de Roma. Por iso mesmo pasa tamén pola etapa histórica do Imperio Bizantino e no ano 395 forma parte da metade oriental do Imperio Romano.
Batalla de Iwo Jima
Consecuencias
miniatura|200px|[[Bombardeiro B29 en voo.]] Un dos obxectivos fixados polos estadounidenses cumpriuse mentres a batalla aínda non rematara. Foi o 4 de marzo cando unha Super fortaleza voante B-29 que volvía avariada do seu voo ao Xapón puido salvarse aterrando nel xa conquistado o aeroporto situado no sur. Os P-51 Mustang non tardaron moito en instalarse na illa.
Oficialmente, Truman e Churchill, sostiveron que a extraordinaria resistencia dos xaponeses na loita inclinou a balanza a favor do lanzamento das bombas atómicas sobre Hiroshima (6/08/1945, de uranio) e Nagasaki (9/08/1945, de plutonio) para evitar millares de baixas aliadas. Non obstante, o Xeneral Dwight Eisenhower considerou entón que o Xapón estaba derrotado, que de feito estaba buscando certa maneira de renderse salvando minimamente a súa honra e que polo tanto era innecesario lanzar as bombas, aínda que non tivo eco o seu pensamento no secretario de defensa Henry L. Stimson. Posteriormente, despois do bombardeo atómico de Hiroshima, ás 11 da mañá do 9 de agosto, o primeiro ministro Kantarō Suzuki declaraba ante o gabinete do goberno do Xapón que dadas as circunstancias concluía que a única alternativa era aceptar a proclamación de Postdam e finalizar a guerra. Traxicamente, dous minutos despois, ás 11:02 horas, Nagasaki era un inferno nuclear, obténdose así a rendición incondicional do Imperio do Xapón e segundo os historiadores, dando inicio a guerra fría.
Reino de Macedonia
Os romanos
Un personaxe importante nestas terras durante os primeiros anos do cristianismo foi o apóstolo Paulo de Tarso que predicou a nova relixión principalmente nas cidades de Filipos e Tesalonia.
Os eslavos
Chegando aos séculos VI e VII acoden a Macedonia un número bastante crecido de eslavos de distintos puntos da Europa oriental. Aséntanse nestas terras. Durante algúns anos do século XIV moitas zonas da rexión foron gobernadas por serbios. Con todo durante os mil anos de imperio grego (bizantino) a rexión permaneceu case durante todo este período sen ser ocupada, salvo por algúns anos por búlgaros, serbios e cruzados.
No século XIV, Macedonia e o resto do reino de Grecia volveuse súbdito do Imperio Otomán e como tal, foi protagonista de refregas entre serbios, búlgaros e gregos.
Século XX
Finalmente, logo das guerras dos Balcáns (anos 1912 e 1913), a rexión histórica de Macedonia desligouse do dominio otomán e foi dividida entre Grecia (onde está a maior parte da terra deste antigo pobo histórico), Bulgaria e Serbia.
Premier League 2014-2015
A tempada 2014–15 da Premier League foi a 23ª tempada do máximo nivel da liga de fútbol de Inglaterra, establecida en 1992. A tempada empezou o 16 de agosto de 2014 e finalizou o 24 de maio de 2015. O defensor do título era o Manchester City. O campión foi o Chelsea, quen conseguiu o campionato a falta de tres xornadas para o remate da competición.
Islam Bibi
Islam Bibi (د اسلام چاچی), nada en 1974 e finada en Lashkar Gah o 4 de xullo de 2013, foi unha muller policía en Afganistán na sede da provincia de Helmand e tamén unha pioneira na loita polo feminismo.
Era a muller policía de máis alto rango no momento da súa morte en Afganistán e dirixiu operacións contra os talibáns. Recibiu numerosas ameazas de morte e foi asasinada o 4 de xullo de 2013.
Traxectoria
Bibi naceu na provincia de Kunduz en 1974. Era unha refuxiada en Irán cando os talibáns tomaron o control de Afganistán na década de 1990. Regresou a Afganistán en 2001, logo adicouse a coidar a súa familia en casa antes de unirse á policía contra a vontade dos seus familiares. Isto levou ó seu irmán a tentar matala porque quería salvar a honra do apelido. miniatura|200x200px|Mulleres policía en Afganistán en 2010. Bibi uniuse á forza policial en 2003 e rapidamente ascendeu ó posto de subtenente informando directamente ós líderes de CID, o cal foi un logro extraordinario. Ela era a policía de máis alto rango naquel tempo e recibiu moitas ameazas de morte. Liderou un dos maiores escuadrón de mulleres policías de Afganistán que perseguían ós talibáns buscando terroristas suicidas disfrazados con burcas. Foron as primeiras en entrar en calquera casa durante un rexistro nas áreas das mulleres onde non se permite acceder ós policías varóns. Como axentes de policía, cubren as súas caras con panos negros, levan botas grosas e, nalgúns casos, optan por levar uniformes masculinos. Human Rights Watch di que as mulleres policías a miúdo experimentan acoso sexual e abuso verbal por parte dos seus compañeiros masculinos, en parte porque carecen incluso das instalacións básicas. Hai moi poucos baños para mulleres en todas as estacións de policía de Afganistán, e as mulleres que usan os baños dos homes son altamente vulnerables ó acoso.
Falecemento
Bibi recibiu un disparo cando deixaba a súa casa na mañá do 4 de xullo de 2013. Foi atacada mentres conducía unha motocicleta co seu xenro en Lashkar Gah, a capital da provincia de Helmand. Bibi resultou ferida e morreu das feridas na sala de emerxencias do hospital. Non se iniciou ningunha investigación para descubrir quen foi o responsábel do tiroteo. Tivo 6 fillos.
Delftse Hout, Delft
O Delftse Hout (en galego: “Bosque de Delft") é un pequeno distrito do noroeste da vila de Delft, na Holanda Meridional, composto principalmente por unha lagoa, superficie boscosa e diversos espazos verdes, ademais dunha área residencial de arredor de 100 habitantes. A área natural é unha das precursoras da rede ecolóxica provincial dos Países Baixos. miniatura|esquerda|A zona boscosa á beira da lagoa de Delftse Hout A lagoa creouse nos anos 60 a partir da extracción de area para a construción de novas áreas residenciais nas proximidades. Arredor dela hai unha zona de lecer, unha granxa didáctica para nenos e un recinto para animais, ademais dunha praia e unha área de acampada.
Esta zona limita polo oeste coa autoestrada A13 (que vai da Haia a Rotterdam) entre as saídas 8 e 9, e polo leste coa veciña localidade de Dobbeplas, que pertence ao concello de Pijnacker-Nootdorp.
O 22 de novembro de 2006 tivo lugar un referendo acerca dun plan municipal para a ampliación da zona de acampada, que levaría aparellada a redución da área pública de recreo e a corta de 112 árbores protexidas, que serían substituídas por outras novas en cantidade semellante. O resultado do referendo foi o rexeitamento do plan.
Praia nudista
A partir de 2013, o concello abriu unha praia para a práctica do nudismo, aínda que diversas sentenzas xudiciais impediron que esta consideración teña rango oficial. No entanto, a Federación Naturista dos Países Baixos segue a considerala como praia nudista.
Accesibilidade
Durante todo o ano, mesmo en horario nocturno, a liña 81 da compañía Veolia leva ata Delftse Hout, na parada do cruzamento de Korftlaan coa autoestrada A13.
Ademais, o autobús 60 da mesma compañía ten unha parada na confluencia entre Tweemolentjeskade e Miereveltkade.
João Goulart
Traxectoria
De 18 de xuño de 1953 a 23 de febreiro de 1954, foi ministro de Traballo, Industria e Comercio do segundo goberno de Getúlio Vargas (1951 - 1954), sendo obrigado a renunciar tras conceder un incremento do 100% do salario mínimo, o que causou unha forte reacción entre empresarios e prensa. Presidente nacional do PTB, converteuse no principal nome laboral do país tras o suicidio de Getúlio.
Presidencia do Brasil
Deveu presidente do Brasil despois da renuncia de Jânio Quadros, o 25 de agosto de 1961. Nese día, Jango estaba na China e asumiu a presidencia o presidente do Congreso brasileiro, Ranieri Mazzilli. Durante o seu goberno, o Brasil experimentou a volta do Parlamentarismo, ata un plebiscito o 1964, cando retornou o presidencialismo.
Logo da revolta dos mariñeiros e do discurso no Automóbil Club do Brasil - que representaba unha quebra da xerarquía militar -, o 31 de marzo de 1964 o xeneral Olimpio Mourão Fillo iniciou o desprazamento de tropas de Juiz de Fora (MG) en dirección ao Río de Xaneiro. Este foi o inicio da "Revolución Redentora", forma como ficou coñecido o golpe de estado que derrubou o goberno de João Goulart entre os militares.
O 1 de abril de 1964, Jango volveu a Brasilia e, de alí, para o Rio Grande do Sul. Leonel Brizola, seu cuñado e gobernador do estado, suxeriu un novo movemento de resistencia, pero Goulart non acatar para evitar "derramamento de sangue" (unha guerra civil). Jango exiliouse no Uruguai e na Arxentina, onde morreu en 1976. O día 2 de abril, o Congreso Nacional declarou a vacances de João Goulart no cargo de presidente, entregando o cargo de xefe da nación de novo ao presidente da Cámara dos Deputados Ranieri Mazzilli.
O día 10 de abril, João Goulart tivo os seus dereitos políticos cesados por 10 anos, tras a publicación da Lei Institucional Número Un (AI-1).
Stefan Soroka
Stefan Soroka (en Стефан Сорока), nado en Winnipeg (Canadá) o 13 de novembro de 1951, é un eclesiástico católico canadense, dende 2000 6º arcebispo metropolita de Filadelfia dos ucraínos.
Traxectoria
O 13 de xuño de 1982 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Winnipeg Maksym Hermaniuk.
O 29 de novembro de 2000 foi nomeado arcebispo de Filadelfia.
A carta roubada
A carta roubada (do orixinal The Purloined Letter) é un relato curto do escritor estadounidense Edgar Allan Poe publicado en 1844 no anuario literario The Gift for 1845 e posteriormente reeditado en numerosos xornais e revistas da época. É a terceira das súas historias de detectives nas que aparece o personaxe de C. Auguste Dupin, sendo as outras dúas "Os crimes da rúa Morgue" e "The Mystery of Marie Rogêt". Estas historias considéranse como importantes precursores das novelas de detectives modernas.
Trama
esquerda|miniatura|Ilustración de [[Frédéric-Théodore Lix, 1864.]]
Neste relato, Dupin debe recuperar unha carta que foi roubada por unha personaxe para poder chantaxear outra.
Está ambientada en París a comezos do século XIX. A policía contacta co detective Dupin e co seu amigo, o narrador, para recuperar unha carta roubada nas cámaras reais, que o ladrón usa para obter poder con fins políticos.
a mansión do ministro Danton e inspecciona con microscopio cada recuncho, mais non encontra a carta. Pídelle de novo a Dupin que acepte o caso a cambio dunha recompensa, e este devólvelle a carta que recuperara polos seus propios medios.
Dupin deduciu que o ladrón deixaría a carta nun sitio simple e visible que a policía non revisaría. En efecto, estaba nun tarxeteiro, manchada, engurrada e rota. Dupin substituíu o orixinal por unha copia que preparara, imitando o monograma de Danton cun selo de miolo de pan.
Calendario chinés
O calendario chinés (chinés tradicional:農曆; chinés simplificado: 农历; pinyin: nónglì) é un calendario lunisolar, a diferenza do calendario gregoriano occidental que emprega calendario solar.
O calendario chinés divídese en seis meses de 29 días e seis meses de 30 días, o que resulta en anos de 354 días. De aí que o calendario chinés non coincida co calendario occidental que, en xeral, ten 365 días. Cada mes lunar iníciase na lúa nova e o Aninovo Chinés está determinado pola segunda lúa nova despois do solsticio do 21 de decembro (ou solsticio de inverno), que ocorre entre finais de xaneiro e mediados de febreiro segundo o calendario gregoriano.
Para axustar o ciclo lunar de 354 días ó ciclo solar de 365 débese intercalar un mes cada dous ou tres anos, á diferenza do calendario gregoriano solar que engade un día cada catro anos.
Orixe
A súa orixe asóciase ao emperador Huang Ti, ó redor do ano 2637 aC, cando introduciu 5 ciclos de doce anos rexidos por animais distintivos: rata, boi, tigre, coello, dragón, cobra, cabalo, ovella, mono, galo, can e porco. As casas lunares ou shǔ son cada unha das 28 constelacións do zodíaco lunar. Dependendo da data e hora de nacemento da persoa, a lúa estará nalgunha das casas lunares, determinando así o signo da persoa.
O calendario chinés tradicional é tan antigo que non se coñecen ben as súas orixes. Di a lenda que as súas primeiras bases se remontan ós xia, que habitaron aquelas terras sobre o 2205 a.C., mentres que outra tradición o atribúe directamente ó mítico Huang ti, unificador e primeiro emperador da China, que viviu alá polo século III a.C. Os historiadores sitúan as orixes cara á metade da dinastía Shang (1300 a.C.), data da primeira constancia documental da utilización das contas cíclicas para os días.
O problema para os sabios astrónomos chineses foi o mesmo que para o resto dos pobos antigos: tentar combinar os movementos da lúa e do sol, ciclos sempre difíciles de conxeniar. O calendario chinés tradicional era lunar, pero iso causaba graves problemas ós agricultores porque non había forma de fixar as estacións nel. Como para o resto de culturas, a procura dun calendario que reflectise correctamente as estacións era fundamental para o agro, polo que os pobos buscaron maneiras de observar o movemento dos astros (tomando a terra como referente) e reflectilo nun sistema cronolóxico de días completos.
Pasaron os séculos e cara o ano 104 a.C., por medio de sistemas de observación e de medición das sombras proxectadas por un pau vertical (gnomon), os antigos astrónomos chineses chegaron a estimar a duración do ano en 365,2502 días, unha aproximación excelente para a época. Xa sobre o ano 480 da nosa era, o gran sabio Ju Chongzchi estableceuno en 365,2428 días, cun exceso de tan só 52 segundos sobre o valor vixente (365,2422). Ata a reforma gregoriana (proclamada en 1582), o noso calendario acumulaba erros de 11 minutos e 14 segundos por ano (674 segundos). Ju Chongzchi foi trece veces máis preciso once séculos antes.
Principios do calendario chinés
O calendario chinés é lunisola. O ano chinés ordinario consta de 12 lunacións (doce meses lunares) o que supón entre 353 e 355 días. Cada certo tempo (máis ou menos, cada tres anos) intercálase un ano embolismal (un ano con 13 meses lunares) de entre 383 e 385 días.
Como coñecían con grande exactitude a duración dos ciclos lunares e solares, chegaron á mesma conclusión matemática que outras moitas culturas, descubrindo o ciclo de 19 anos (ciclo metónico) e considerando anos embolismais o anos 3º, 6º, 9º, 11º, 17º e 19º do ciclo, pois a norma básica é que o solsticio de inverno debe suceder sempre no 11º mes do ano.
Os chineses medían o ano polo retorno do solsticio de inverno, e para iso valíanse do gnomon, co que calibraban a lonxitude das sombras a mediodía. Considérase un ciclo de 60 anos, dividido noutro menor de 12 anos. Tamén hai un ciclo mensual meteorolóxico, con 24 puntos sinalados.
Dende a introdución do budismo na China cada ano, ademais do seu número, ten o nome dun signo do zodíaco. Os signos do zodíaco chinés son: Shu (rata), Niu (búfalo), Hu (tigre), Mao (coello), Long (dragón), She (serpe), Ma (cabalo), Xan (cabra), Hou (mono), Ji (galo), Gou (can) e Zhu (Porco). O ano comeza cando o sol entra en pisces, coa primeira lúa nova.
Cada mes o sol entra nunha constelación do zodíaco diferente. Se nun mes o sol non entra nunha constelación, ese acaba sendo o mes a intercalar. Chámase co nome do mes anterior antecedido do prefixo "shun-". Os meses agrúpanse en tres grupos: meng (primeiro), zhong (medio) e ki (último); e en catro estacións, chun (primavera), xia (verán), qiu (outono) e dong (inverno). O nome dos meses fórmanse combinado ámbolos dous conceptos, por exemplo "ki-tsin" é o último mes do outono. Os meses tamén se poden denominar como os anos.
Os meses chineses están compostos por tres semanas de 10 días cada unha. O grupo dos primeiros 10 días do mes recibe o nome de tschu. Os días do mes cóntanse polos seus ordinais. O día comeza a media noite e divídese en 12 schis. Cada schi consta de dúas horas, a primeira hora chámase schi-kjao e a segunda schi-tssching. Cada schi divídese en oito ko (cuartos de hora), o ko ten 15 feus, polo que un feu equivale a un minuto. Unha hora chámase tschuco, un jiko é un cuarto de hora.
Axustes
Para axustar o ciclo lunar de 354 días ó ciclo solar de 365 débese intercalar un mes cada 2 ou 3 anos, a diferenza do calendario gregoriano solar que engade un día cada catro anos.
Premio Don Balón
O Premio "Don Balón" foi un premio futbolístico individual que desde 1976 ata 2010 concedeu cada ano a revista deportiva española "Don Balón" aos mellores da Liga española de fútbol. Os premios concedíanse cada verán, en función das puntuacións xornalísticas dadas aos futbolistas, adestradores e árbitros ao longo de cada un dos partidos da última tempada futbolística, de setembro a xuño.
Jagiellonia Białystok
O Jagiellonia Białystok é un club profesional de fútbol da cidade de Białystok, en Polonia, fundado de 1920 e compite na Ekstraklasa.
miniatura|240px|[[Polonia Warszawa - Jagiellonia]] 240px|dereita|miniatura|[[Ruch Chorzów - Jagiellonia (09.11.2009)]]
Cadro de xogadores 2014/2015
(Cap.)
Minotaur 1
Minotaur 1 foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido. As súas dúas primeiras etapas derivan do mísil balístico intercontinental retirado Minuteman 2 en combinación con etapas superiores de nova fabricación para crear un lanzador de baixo custo. A terceira e cuarta etapas, Orion 50XL e Orion 38, derivan do lanzador Pegasus. Ademais opcionalmente podía usar o sistema HAPS (Hydrazine Auxilary Propulsion System) para incrementar a preción da inserción orbital. Podía usar dous tipos de cofias, unha máis pequeda, derivada do Pegasus, e outra de maior diámetro.
Dos once lanzamentos feitos polo Minotaur 1, todos foron exitosos. O foguete non estaba dispoñible para uso comercial e tódolos lanzamentos foron de cargas gobernamentais.
Os casos de Monsieur Dupin
Os casos de Monsieur Dupin é unha colección de tres relatos de E. A. Poe, pioneiros do xénero detectivesco. Neles Poe desenvolve a figura do detective (afeccioado) de mentalidade analítica.
Día de Cataluña 2015
O Día de Cataluña 2015, coñecido tamén pola expresión catalá Diada, estivo marcada pola celebración da Vía Libre (en Via Lliure) á República Catalá, esta foi unha concentración multitudinaria que encheu un tramo de 5,2 quilómetros da Avenida Meridiana de Barcelona o once de setembro de 2015 co obxectivo de reivindicar a independencia de Cataluña. Foi organizada pola plataforma Agora é a hora. A concentración tamén serviu para reivindicar o dez eixos básicos para unha futura República Catalá: a xustiza social e o benestar social, a democracia, a diversidade, a solidariedade, o equilibrio territorial, a sustentabilidade, a innovación, a cultura e a educación e a apertura no mundo. A organización convidou unha trintena de personalidades internacionais, entre as cales había: Susan George, Kai-Olaf Lang, Irvine Welsh, Michael Keating, Michel Seymour, Bardo Fassbender, David Farell, Rogers Brubaker, Sebastian Balfour e Ben Page. A Vía Libre tivo varias réplicas realizadas pola diáspora catalá durante os días previos en varias cidades de todo o mundo: Ámsterdam, Bangkok, Berlín, Berna, Bruxelas, Buenos Aires, Canberra, Dubái, Londres, México, Montreal, Nova York, París, Santiago de Chile, entre outros.
Anos anteriores
Historicamente a Festa Nacional de Cataluña serviu ao colectivo independentista para reclamar a liberdade do territorio catalán. O 2012, coa Manifestación "Catalunya, nou estat d'Europa", se masificó o acto por primeira vez, coa participación de máis dun millón de persoas reclamante a independencia. O ano 2013 organizouse a Vía Catalá, emulando a Vía Báltica realizada o 1989 para pedir a independencia dos Países Bálticos. Un ano despois, o 2014 organizouse unha gran manifestación en Barcelona, coñecida co nome de Vía Catalá 2014, onde máis dun millón e medio de persoas congregáronse á Avenida Diagonal e á Gran Vía das Cortes Catalás formando unha V para pedir a independencia de Cataluña.
Presentación da proposta do 2015
Durante a primavera do 2015 presentouse a proposta de concentración do 2015: encher a Avenida Meridiana de Barcelona co máximo número de persoas posibles, que traerán un punteiro sinalando cara ao Parlamento de Cataluña para reclamar a independencia do país.
Coincidencia co inicio de Campaña electoral
O Presidente da Xeneralidade de Cataluña, Artur Mas, convocou eleccións no Parlamento polo 27 de setembro de 2015, feito que comporta que esta manifestación se realice o primeiro día da campaña electoral correspondente. Isto levou a axentes contrarios ao proceso independentista catalán a cuestionarse a legalidade de facer un acto destas características no medio dun período electoral.
A data 30 de agosto, a campaña pasou a barreira das 250.000 inscricións, con máis de 1.200 autobuses alugados para transportar cidadáns de todo Cataluña en Barcelona. Días antes foi convocada unha folga de Renfe anunciada polo mesmo día, que finalmente foi desconvocada a última hora do 10 de setembro de 2015, por mor dun acordo entre os sindicatos e a empresa.
Mobilidade, accesos e transporte
miniatura|Cortes de tránsito na [[Gran Via de les Corts Catalanes|Gran Vía das Cortes Catalás, unha das zonas afectadas pola manifestación]] Debido á masiva afluencia prevista, promoveuse o uso do transporte público ou en grupo para atender o acto. Na cidade chegaron 2.000 autocares privados. Renfe convocara unha folga polo mesmo día, garantindo un 33% do servizo dun día festivo e servizo regular de festivo entre as 14 e as 21. A última hora, pero, a folga foi desconvocada, a pesar de que algúns trens, como os de media distancia, víronse afectados igualmente, debido á incapacidade de reacción. En canto ao metro de Barcelona, a afluencia masiva provocou pequenos cortes nalgunhas liñas, feito que comportou que se pechasen temporalmente ou se regulasen os accesos a algunhas das estacións da Liña 1, 2, 3 e 5 do metro de Barcelona.
Tramos
Para repartir a xente e poder xestionar o acto, o percorrido dividiuse en 135 tramos, un por cada escano do Parlamento de Cataluña. Esta foi a súa distribución:
Punteiro
Todo o mundo estaba convocado a ser ao seu tramo asignado ás 16 horas. Ás 17:14 un punteiro movido por varios voluntarios, empezou a percorrer a Vía Libre en dirección ao Parlamento de Cataluña. Empezou á esquina coa rúa Rosselló Pòrcel e chegou ao Parque da Ciutadella. Ao seu paso, os voluntarios e asistentes ao acto foron levantando uns punteiros de cores que representaban os diversos segmentos de asistentes (innovación, cultura, diversidade...), cada cal cunha cor asignada. O punteiro avanzou a unha velocidade aproximada de 10/15 km por hora. Ao longo do percorrido máis de 60 cuadrillas castelleres foron levantando varios alicerces. Todo o percorrido foi retransmitido en directo por Youtube.
Benguela (capoeira)
Banguela ou benguela é o toque mais lento da capoeira rexional.
Descrición
Este toque pode ser usado no inicio dunha roda de capoeira regional, ou durante o xogo para calmar os ánimos dos xogadores cando o xogo se quenta. O toque comanda un xogo cadenciado, onde os movementos son quebrados e fluidamente transformados noutros. O xogo realízase principalmente no chan, e exixe do capoeirista máis intelixencia e malicia que no xogo tradicional.
O toque de banguela foi creado polo mestre Bimba, e era moi utilizado no xogo de principiantes para incentivalos a soltar o corpo e incorporar a malicia da capoeira. Era utilizado tamén en adestramento con navalla. Era un xogo sen canto e fortemente cadenciado ao ritmo do berimbau.
Existe unha diverxencia en relación ao nome do toque. Moitos capoeiristas chamam o toque de benguela, nunha alusión á cidade angolana de Benguela, mais segundo os alumnos do mestre Bimba e outras persoas que coviviron e con el, o mestre chamaba o toque de banguela.
Outro nome utilizado para este tipo de toque é angola dobrada, que é o nome máis utilizado na capoeira angolana.
Día de Cataluña 2015
Parlamentos e actuacións
miniatura|Escenario (de fondo) onde tiveron lugar os parlamentos Aproximadamente ás 18 horas o punteiro chegou ao escenario principal onde tiveron lugar varios parlamentos entre os que destacaron os de Jordi Sánchez, Quim Tosta, Gabriel Rufián e Liz Castro. En canto ás actuacións musicais, o Corazón Novo do Orfeón Catalán interpretou Vimos norteño, vimos do sur de Lluís Llach, coa Orquestra Terrasa 48, piano de Albert Guinovart e voces de xema Humet e Mercè Martínez. O acto foi presentado por Montse Lluçà e acabou coa rumba Cataluña ten moito poder, de Peret.
Cobertura dos medios
miniatura|Medios de comunicación equipados para emitir en directo As cadeas públicas de televisión (Tv3 e a canle 3/24) ofreceron varios programas especiais in situ, presentados por Ramon Pellicer, Ariadna Oltra. 8tv, á súa vez, ofreceu programación especial desde o estudo, con conexións en directo e imaxes aéreas do percorrido. En canto á radio, as dúas cadeas maioritarias (Catalunya Ràdio e RAC1) ofreceron programación especial, presentada por Mònica Terribas, Jordi Bastei e Toni Clapés, respectivamente.
A nivel internacional, o acto espertou a atención de mediados de comunicación de todo o mundo. Varias cadeas de 24 horas emitiron en directo as primeiras vistas aéreas dispoñibles da manifestación. Outros medios xeralistas como a cadea pública francesa ou a británica BBC enviaron un correspondente e foron conectando ao longo de toda a tarde. A axencia Euronews contextualizó o acto en relación ás Eleccións do 27S, comentando tamén as últimas enquisas publicadas días antes polo Centro de Investigacións Sociolóxicas. Diarios de todo Europa fixéronse eco nas súas versións dixitais xa a mesma tarde do 11 de setembro, entre os que se atoparon The Guardian, Le Monde, Lle Figaro ou o Wall Street Journal.     Outros medios tomaron posicionamentos máis detallados, como o The Telegraph, que argumentou que Cataluña era o último novo dor de cabeza para a Unión Europea. Outros o compararon co referendo escocés do 2014.
Repercusións políticas
O presidente da Xeneralidade, Artur Mas, compareceu ante os medios o mesmo día ás 8 do anoitecer. Acababa de recibir os organizadores da Vía Libre, os presidentes de Òmnium e do ANC, no Palacio da Xeneralidade. Argumentou non ir á manifestación para poder preservar o seu papel institucional como presidente de todos os cataláns. Na súa declaración, Mas falou de tres conceptos: orgullo, confianza e ilusión, felicitando aos cataláns «pola capacidade de mobilización, pola demostración dun pobo en marcha, dun país que se move, onde moita xente ten a ilusión de construír unha cousa nova» dixo, agradecendo o bo clima do acto e lembrando a importancia das próximas eleccións e pedindo no goberno español que «Deixades esta miopía, deixades este orgullo imperial, deixades de ameazar coas leis coma se fósemos case delincuentes». A continuación concluíu dicindo «Poñan as leis ao servizo do diálogo, poñan as leis ao servizo da democracia».
Apraxia
A apraxia é un trastorno neurolóxico caracterizado pola incapacidade para levar a cabo accións, propósitos ou ordes, a pesar de ter a capacidade física e a vontade de realizalas.
Difire da dispraxia en que son debido a un erro na construción interna de secuencias de movemento para acadar un acto intencional e específico, e non a perda dunha acción previamente adquiridos, como no caso de apraxia.
Polo xeral, o tratamento para os individuos con apraxia inclúe neuropsicoloxía, terapia ocupacional, fisioterapia (dentro da fisioterapia neurolóxica, a apraxia é un dos casos en que estaría indicada a aplicación do concepto Bobath), terapia da fala e inmunoglobulina intravenosa (IVIG).
Floccus
miniatura|250px|Altocumulus floccus.
O Oratorio, Leiloio, Malpica de Bergantiños
O Oratorio é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 3 mulleres.
Floccus
Floccus é unha especie de nubes que posúe unha aparencia de vélaro de la ou de peluxe da tea de la.
Competencia administrativa
A competencia administrativa é un dos presupostos da acción da administración pública
No exercicio das potestades públicas, o suxeito activo ha ser sempre un órgano da Administración, pero ademais debe ser o órgano competente.
Amanda Gorman
Amanda Gorman, nada nos Ánxeles o 7 de marzo de 1998, é unha poeta e activista estadounidense, laureada como Poeta Nacional Xuvenil. A súa obra céntrase en cuestións de opresión, feminismo, raza e marxinación, así como na diáspora africana. Publicou o libro de poesía The One for Whom Food Is Not Enough en 2015. En xaneiro de 2021 converteuse na poeta máis nova en ler nunha investidura presidencial, co seu poema "The Hill We Climb" (A montaña que escalamos), na toma de posesión de Joe Biden.
Traxectoria
Gorman e os seus dous irmáns foron criados pola súa nai, unha profesora chamada Joan Wicks. Ten unha irmá xemelga, Gabrielle, que é activista. Gorman afirmou crecer nun ambiente con acceso limitado á televisión, e amais tivo un impedimento da fala cando era nena. Describiuse a si mesma como unha "nena rara" que gozaba da lectura e a escritura, actividades que foron alentadas pola súa nai. Declarou ter unha desorde de procesamento auditivo e ser hipersensible ao son.
Gorman asistiu a New Roads, unha escola privada en Santa Mónica, para os graos K-12, e estudou socioloxía na Universidade Harvard. Mentres estaba nesa universidade, converteuse na primeira persoa moza en ser laureada como nova poeta nacional en abril de 2017, elixida entre cinco finalistas.
Quixo converterse en delegada da mocidade para a Organización das Nacións Unidas en 2013 despois de ver un discurso da gañadora paquistaní do Premio Nobel da Paz Malala Yousafzai. Gorman foi elixida como a nova poeta laureada dos Ánxeles en 2014. Publicou o libro de poesía The One for Whom Food Is Not Enough en 2015.
É a fundadora de One Pen One Page, unha ONG que dirixe un programa de escritura e liderado xuvenil. En 2017 converteuse na primeira nova poeta que abriu a tempada literaria da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e leu a súa poesía na canle MTV. A Biblioteca e Museo Morgan adquiriu o seu poema "In This Place (An American Lyric)" e exhibiuno en 2018 preto das obras de Elizabeth Bishop. En 2017 converteuse na primeira autora en aparecer no Libro do Mes do Instituto XQ, un programa mensual onde se comparten os libros favoritos da Xeración Z. Escribiu unha homenaxe aos atletas negros para Nike, e ten un acordo con Viking Children's Books para escribir dous libros infantís ilustrados.
En 2017 dixo que quere postularse para presidenta dos Estados Unidos en 2036.
A súa arte e activismo céntranse en temas de opresión, feminismo, raza e marxinación, así como na diáspora africana.
O 20 de xaneiro de 2021, con 22 anos, recitou un poema na investidura de Joe Biden. Converteuse, así, na poeta máis nova en ler nunha toma de posesión presidencial. Despois do 6 de xaneiro de 2021 modificou a redacción do seu poema para abordar o asalto ao Capitolio dos Estados Unidos.
A National Football League contratouna para recitar un poema orixinal como parte da cerimonia de inauguración da tempada en febreiro de 2021. O obxectivo era sinalar o recoñecemento a tres capitáns honorarios da liga, representantes dos miles de profesionais médicos e educativos, e mais dos veteranos que se preocuparon de atender as persoas máis necesitadas durante a pandemia de COVID-19.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Primeiro ministro de Etiopía
O primeiro ministro de Etiopía é o xefe do goberno e o xefe executivo de Etiopía. É a figura máis poderosa da política etíope e comandante en xefe das Forzas Armadas de Etiopía. A residencia oficial do primeiro ministro, é o Palacio Menelik en Adís Abeba. O actual primeiro ministro é Abiy Ahmed da FDRPE, o 15º xefe de goberno de Etiopía e o cuarto primeiro ministro desde que a nova constitución formou a República Democrática Federal de Etiopía.
Etiopía é unha república parlamentaria co presidente como xefe de Estado e o primeiro ministro como xefe de goberno. Non obstante, a diferenza da maioría das repúblicas parlamentarias, a Constitución de Etiopía de 1995 delega explicitamente o poder executivo no Consello de Ministros e nomea ao primeiro ministro como xefe do executivo, tendo o presidente un papel case enteiramente cerimonial.
O primeiro ministro é elixido entre os membros da Cámara de Representantes. O nomeado presenta entón unha plataforma gobernamental e debe recibir un voto de confianza para converterse en primeiro ministro. Na práctica, o primeiro ministro adoita ser o líder do maior partido na Cámara dos Representantes Populares.