cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naruto: Shippūden
Equipo hebi: Sasuke Uchiha e o retorno de Deidara
Na mansión de Orochimaru este aparece con Sasuke despois de que el derrote un gran grupo de ninjas. Admirando a capacidade de Sasuke para derrotar ao grupo sen ser danado, Orochimaru pensa que o talento de Sasuke excedeu ata o seu á idade de Sasuke e está encantado polo feito de que o corpo de Sasuke pronto será o seu. Mentres que Orochimaru, o corpo que el habita comeza a fallar, Sasuke atácao. Indicando que el non ten nada bo que aprender del, Sasuke activa o seu selo maldito e o seu sharingan. Ao prever isto, Orochimaru revela a súa forma verdadeira como preparación de realizar o ritual de transferencia de alma. Logo de avanzar ao nivel 2 do seu selo maldito, Sasuke pode desmembrar a Orochimaru, matando aparentemente a este. Mentres que retrocede o seu selo maldito, Sasuke atópase paralizado polo veleno de Orochimaru, quen pronto se rexenera de modo que pode empezar a tomar o corpo de Sasuke. Este é transferido a unha dimensión dentro de Orochimaru, onde comeza a tomar o control do corpo de Sasuke, aínda que este procura utilizar unha técnica que desenvolvera en segredo exclusivamente para deter a técnica de Orochimaru por medio do seu sharingan logo de deter o proceso. Kabuto entra no cuarto, atopa a Sasuke tranquilo e a forma verdadeira de Orochimaru desmembrada por completo. Cando Sasuke sae do cuarto, Kabuto pregunta se el é Orochimaru ou Sasuke. Este utiliza o seu sharingan para mostrar a Kabuto a confrontación final entre os dous na dimensión de Orochimaru, da cal Sasuke sae como vencedor, aínda que Orochimaru segue vivo no seu interior, atrapado no seu sub-consente, da mesma forma en que outros estiveron dentro do seu antes.
Logo de derrotar a Orochimaru, Sasuke forma o seu propio grupo ao que chama "Hebi" (serpe) e decide ir recuperar a espada de Zabuza no País da onda.
Tras a derrota de Hidan e Kakuzu, tras decatarse de que Sasuke matou a Orochimaru, Tsunade decide contarllelo ao grupo de Naruto tras contarllelo ó equipo Kakashi Naruto propón ir en busca de Itachi Uchiha xa que supón que é a mellor forma de reencontrarse co vengador. Así pois,Tsunade dille que nesecitan apoio á mañá seguinte dous equipos da aldea parten á caza de Itachi: o formado por Naruto, Sakura, Yamato, Sai e Kakashi, xunto ao formado por Shino, Hinata, Kiba e Akamaru. Os equipos sepáranse en partes para cumprir mellor co seu labor de procura. Naruto é organizado con Hinata e Yamato.
Kabuto preséntase ante Naruto, Hinata e Yamato e dilles que a alma de Orochimaru está dentro del e que está tomando control do seu corpo (segundo Hinata, o 30% do seu corpo xa foi consumido polo sannin); Naruto atácao, pero este desvanécese dicíndolle que haberá outro momento para enfrontarse.
Mentres tanto, Deidara dille a Tobi que antes de ir capturar ao Kyubi irán tras Sasuke. Sasuke localízaos e Deidara usa a súa arxila explosiva para atacar, pero Sasuke é demasiado rápido. Deidara utiliza as súas cargas C2 para atacar a Sasuke, pero este deféndese ao liberar o seu selo maldito e usar unha das súas ás para protexer o seu corpo.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Eduardo Sanjurjo de Carricarte, nado na Coruña o 16 de decembro de 1911 e finado o 14 de febreiro de 1966, foi un avogado e alcalde da cidade da Coruña.
Naruto: Shippūden
Equipo hebi: Sasuke Uchiha e o retorno de Deidara
Ao ver os ollos de Sasuke (que teñen o sharingan activado), Deidara recorda a súa pelexa contra Itachi, a cal decidiría se este uníase a Akatsuki ou non. Durante a batalla queda atrapado por varios genjutsus e finalmente perde a batalla. Ver os ollos de Sasuke o chea de ira e activa a súa bomba C4: un Deidara xigante que libera bombas de arxila de todos tamaños (ata a nivel celular). Deidara cre terminar con Sasuke, pero queda atrapado nun genjutsu e é atacado por detrás cun Chidori. Sasuke decátase de que só atacou a un clon de arxila de Deidara e este activa outro C4. Ao crer xa acabar con Sasuke, Deidara ve con orgullo a súa creación; desde atrás Sasuke dálle unha puñada e explícalle que o Chidori é unha técnica de elemento Raio, mentres que as súas bombas son elemento Terra e segundo a xerarquía dos elementos de chakra raio neutraliza a terra, polo que usou o seu Chidori en se mesmo para neutralizar as bombas que estaban dentro do seu corpo.
Como último recurso, Deidara revela a súa cuarta boca situada no seu peito e trágase unha enorme cantidade de arxila, o cal causará unha explosión que se expandirá a un radio de 100 metros. Logo da explosión, Manda cae ao chan e maldí a Sasuke por habela usado como escudo para protexerse desta. Sasuke márchase para descansar polos danos que lle fixo a batalla'''.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Traxectoria
miniatura|200px|esquerda|Placa da Rúa Alcalde Sanjurjo.
Naruto: Shippūden
Jiraiya e Pein
Logo da morte de Deidara, o chakra de Sasuke déixase de sentir, polo que os membros de Akatsuki dano por morto, cousa que a Itachi, supostamente, cáusalle tristeza. Pein, quen se localiza na aldea da choiva xunto a súa compañeira Konan, é encomendado para capturar ao Kyubi por ser o suposto líder de Akatsuki; e aínda que Konan afirma que nunca morreu por que a un usuario do sharingan non se lle vencería tan facilmente (é aquí onde fai pensar que o poder do sido vencido antes en batalla, Tobi dilles que deben de coidarse tanto de Naruto como de Sasuke, xa que sabe que o sharingan non é orixinalmente seu... que o é Uchiha Madara e que está encima de Pein como líder). Itachi, nun momento de nostalxia mira ao ceo e chora por un instante, ao que Kisame dille que non hai por que lamentarse; Itachi dille que sabe que o seu irmán está vivo... pero antes deben separarse xa que ten un asunto importante que arranxar.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Traxectoria
Estudou dereito en Valladolid e despois da guerra civil traballou cos alcaldes da Coruña Fernando Álvarez de Sotomayor e José Pérez-Ardá.
Naruto: Shippūden
Jiraiya e Pein
Os de Konoha chegan ao lugar da explosión causada pola bomba de Deidara e os cans de Kakashi e Kiba indícanlles que a esencia de Sasuke segue fresca. Karin vai á tenda por medicamento e dáse conta que alguén se aproxima cara a onde están eles e advírtelle a Sasuke que poden ser os Akatsuki ou os de Konoha, polo que Sasuke indícalles que se deben ir o máis pronto posible á gorida de Akatsuki para enfrontarse con Itachi.
Os de Konoha seguen a Kiba, pero Naruto desespérase e para cubrir máis espazo utiliza o seu "Kage Bunshin non Jutsu". Cando Naruto sepárase, sente unha presenza nas árbores e alcanza a visualizar o sharingan e Itachi aparécese fronte a el. Itachi dille que só quere falar pero Naruto atácao; cando se acouga, Itachi pregúntalle que gana con buscar a Sasuke se este non quere saber xa nada del e ten os seus propios obxectivos, ao que Naruto responde que para el Sasuke é como un irmán. Itachi desaparece revelando que o que falou con Naruto só era un "Clon de Sombras", do mesmo xeito que o que se atopou con Sasuke nunha cova e que tras a demostración de poder deste, Itachi cítao no antigo agocho dos Uchiha onde librasen a pelexa final.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Traxectoria
Accedeu á alcaldía o 13 de agosto de 1963 e cesou o 20 de decembro de 1965. Durante o seu mandato a cidade tivo unha época de grande expansión e grazas á súa iniciativa o 3 de xullo de 1964 constituíuse o Instituto José Cornide. Foi procurador en Cortes (1961-1964).
Naruto: Shippūden
Jiraiya e Pein
Mentres tanto en Konoha, Jiraiya preséntase ante Tsunade e dille que sabe onde está o líder de Akatsuki, ela dille que irá con el, pero este dille que non xa que Konoha necesítaa como Hokage; ela di que de igual xeito hai moitos outros bos candidatos para selo, como Kakashi e Naruto. Logo de dicir isto, Jiraya recorda que o seu adestramento con Naruto foi como volver adestrar ao cuarto Hokage, Minato Namikaze, xa que Naruto é fisicamente igual ao e que encerrou ao Kyubi dentro do seu fillo para que este crecese e protexese a Konoha como este unha vez fíxoo. Tamén recorda que a nai de Naruto era unha ninja moi escandalosa da extinta vila oculta do remuíño, e o seu nome era Uzumaki Kushina. Logo de recordar isto xunto a Tsunade, Jiraiya márchase a buscar a Pein.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Traxectoria
Faleceu dous meses despois de deixar a alcaldía e o concello deulle o seu nome a unha rúa e a un colexio no barrio de Monte Alto. En 2010 a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña denunciou que estas honras debían ser retiradas conforme á Lei de memoria histórica. En 2022, o colexio Sanjurjo de Carricarte pasou a denominarse Torre de Hércules.
Naruto: Shippūden
Jiraiya e Pein
Tomando control do corpo dun dos seus prisioneiros, Jiraiya vai en busca de Pein, pero Konan dáse conta da súa presenza e intercéptao. Jiraiya recorda como Konan, Nagato (Pein) e Yahiko foron a pedirlles aos sannin que os adestrasen, cousa que só Jiraiya aceptou. Un día, Nagato e o seu compañeiro foron atacados; cando Jiraya chegou para axudar viu que o atacante estaba morto e ao ver os ollos de Nagato viu o Rinnegan, que é o Dojutsu máis poderoso e que cría só era un mito xa que só o "Sabio dos 6 camiños" (creador do ninjutsu moderno) tíñao. Logo dun ano de adestramento decide deixalos xa que están listos, cousa que os pon tristes xa que Jiraya foi como un pai para eles. Logo deste recordo, Pein aparécese ante el utilizando un corpo similar ao de Deidara (xa que o seu Rinnegan permítelle transferir a súa alma).
Un dos clons de Sombras de Naruto tópase con Sasuke, o que fai que os de Konoha vaian o máis rápido posible a atoparse con este.
Eduardo Sanjurjo de Carricarte
Honras
Foille concedida a Gran Cruz de la Orden del Mérito Militar, con distintivo branco en 1964
Naruto: Shippūden
Jiraiya e Pein
Jiraiya pregúntalle a Nagato onde está o seu outro compañeiro Yahiko e este dille que hai xa moito tempo que morreu e tamén hai tempo que non o chamaban polo seu nome real, nin sequera Konan. Pein ataca invocando unha lagosta, a cal Jiraya detén facendo crecer o seu cabelo e posteriormente atrapa a Pein.
Jiraiya dille que lle conte os seus plans e Pein dille que o converteuse nun deus e para lograr ser un deus perfecto debe capturar aos Bijus para crear unha nova técnica prohibida que lle permitirá destruír nacións enteiras. Jiraiya apértao e cre habelo matado, pero Pein usa un "Jutsu de substitución" e desde arriba invoca a un camaleón con cola de serpe. Jiraiya invoca a Gamaken para pelexar, pero logo de comprobar o poder de Pein dáse conta que debe invocar aos 2 grandes ermitáns para poder gañar a pelexa pero á súa vez Pein invoca a dous antigos Akatsukis. Ese camaleón pódese facer invisible e así o clon de Pein podía ocultarse dentro del.
Logo de que Jiraiya invocase aos 2 grandes ermitáns sapo, fusiónase con eles creando a Jiraiya modo ermitán (hermit mode) que é realmente sorprendente. O seu cabelo se lle eriza un pouco, o seu nariz crece co que parece que son verrugas de sapo e as súas marcas debaixo dos ollos se acentúan. Cando incrementa o seu poder, pode adquirir outras características de sapo, como andar en catro extremidades e que os seus pés tomen a forma de sapo (coma aletas), todo isto combinado ao seu poder acumulado ata pode realizar a súa técnica máis poderosa: o Cho Odoma Rasengan. Pero un dos clons de Pein neutralízao absorbendo totalmente o rasengan e ten que retirarse por un momento para avaliar o que ten que facer, os sapos dinlle que os tres clons que ten Pein son como cámaras que observan cada movemento e cada clon só posúe un poder, ambos deciden utilizar un poderoso genjutsu que consiste en croar, se o facían sincronizadamente sen que Pein désese conta venceríano xa que ese jutsu é infalible, Jiraiya sae e distrae aos clons mentres os sapos usan o genjutsu que funciona nos 3 e Jiraiya cre gañar a batalla pero por detrás aparecen 3 tipos máis e atacan a Jiraiya facendo que perda un brazo e ademais os outros 3 caídos e agora son 6 en total (todos son inmortais ao non ter alma) e un deles dille a Jiraiya que vai ser testemuña das seis vías da dor e Jiraiya pregúntalle: "Que é?" e Pein respóndelle que os 6 son Pein. Logo diso el recoñece a un deles como Yahiko o antigo compañeiro de Nagato quen tamén foi o seu alumno pero Pein dille que non se confunda xa que fronte del está Pein e ninguén máis e os 6 saltan cara a el.
Logo Jiraiya vese ferido e a un dos Pein cortado pola metade polo abdome mentres que Jiraiya comeza a pensar cal é o segredo de Pein, entón cáeselle da fronte o protector e deixa ver unha cicatriz que Jiraiya recoñece e dáse conta de que xa pelexou con todos anteriormente e di saber o segredo de Pein pero é atacado ao final do capítulo. Logo a Jiraiya vémolo malferido e todos os Pein están ao seu ao redor mentres el empeza a pensar para contarlles a todas as persoas o segredo de Pein, pero como está a piques de morrer, comeza a recordar que a súa vida foi un fracaso, primeiro comeza con que nunca puido obter o corazón de Tsunade (o que indica que a amaba tempo atrás), logo, ao non poder salvar ao seu mestre (Sarutobi ou Sandaime) e ao seu alumno (Yondaime), empeza a recordar a Yondaime (Minato Namizake pai de Naruto e Cuarto Hokage) e Kushina Uzumaki (nai de Naruto), el estaba falándolle do seu libro no cal o protagonista é un ninja que nunca se rende e Yondaime dille que se parece a el, que lle gustou moito e que se non lle importaría porlle o nome do protagonista ao seu fillo mentres Kushina entra dicindo que Naruto é un gran nome. Logo Jiraiya comeza a recordar a Naruto e todo o que fixo para alcanzar os seus soños e di que é o orgullo dos seus pais, e ao facelo comprende o verdadeiro significado da profecía que o gran sabio sapo (amo de todos os sapos), profetizoulle, cando era máis novo, que non sería só un alumno o que causase a destrución do mundo ou que o salvase.
O signicado era: que habería un alumno o cal intentaría destruír a terra e outro que trataría de salvala, e o resultado desta batalla dependería da súa decisión, xa nos seus últimos momentos cumpre o seu obxectivo, transfire a información a "Pa" (quen con moito pesar despídese) e toma a súa decisión.... "xamais renderse","o camiño ninja do alumno é tamén o do mestre" deixándolle a responsabilidade, os seus soños e esperanzas ao seu último alumno: Naruto. O que habería de salvar ao mundo... seguido disto dá a información acerca de Pein a un dos ermitáns (pá) en forma de código mentres el queda, un dos Pein lanza un poder o cal tira a Jiraiya á auga e este di que esa é unha forma mellor de morrer, o seu seguinte pensamento é cal será o titulo do seu próximo libro ao cal decide porlle o nome de "A historia de Uzumaki Naruto" con estas últimas palabras o sannin húndese no lago practicamente morto.
Sasuke e Itachi
Sasuke e Itachi comezan a pelexar, Itachi atacando a Sasuke cun kunai e Sasuke evitándoo coa súa espada, uns minutos logo da súa pelexa Sasuke realiza un Chidori pero en lugar de que lle da Itachi infíltrao na terra acercándoo a Itachi polo chan rapidamente ao que Itachi salta e nese intre Sasuke atravésao coa súa espada no aire, Itachi queda sorprendido ao ver o magnífico poder que obtivo e Sasuke dille que que lle fará unha pregunta final pero algo pasa no corpo de Itachi... era un genjutsu como cando se atoparon antes. Sasuke ve a Itachi sentado no trono da gorida do clan Uchiha coa marca de Kyubi. Itachi dille que cal é a súa última pregunta e de socate Sasuke aparece detrás do trono crabándolle a espada por detrás, Itachi sorprendido non ten palabras para explicalo vendo que tamén era un genjutsu de Sasuke Corpo de Hebi: Estilo Técnica de morte
Ao querer facer a súa pregunta recorda as palabras de Itachi "Dentro do Hall do templo Nanga baixo a alfombra do sétimo tatami desde o lado dereito poderás atopar o agocho secreto do clan Uchiha no seu interior se garda o fin do Dōjutsu do o noso clan e os seus segredos gárdanse alí. Se podes espertar o Mangekyou Sharingan haberá tres persoas que poden utilizalo incluíndome a min . Iso é unha razón pola cal deixarche vivir." De súpeto Sasuke deixa de recordar eses momentos e dille a Itachi que lle responda unha pregunta e que se non o fai a dor do seu peito continuará. Itachi ve que evitou danar os seus órganos vitais e Sasuke por fin pregúntalle: Tres persoas teñen o Mangekyou Sharingan entón a outra que o ten quen é?. Itachi pregúntalle para quere sabelo e Sasuke dille que o próximo a quen vai matar vai ser ese pois debeu ser quen lle axudo a matar ao seu clan pois non cre que nin Itachi mesmo puidese acabar con todos o só. Sasuke pregúntalle de novo e Itachi responde finalmante:"Madara Uchiha un dos fundadores da Aldea oculta de Konoha, xunto co 1º Hokage (Shodaime) hai moito tempo".
Sasuke recorda aquela vez que entrou á mente de Naruto e dille a que Madara refírese pois o que pertenceu ao clan Uchiha morreu hai moito tempo pero Itachi corríxelle e dille que ," O Gran Pai dos Uchiha", Madara está vivo. Sasuke dille que iso non pode ser verdade e Itachi contéstalle que cada humano esta atado polo seu coñecemento e experiencia para vivir, a iso chamamos "realidade". Sasuke realiza entón un Chidori, e lánzao cara a onde estaba o verdadeiro Itachi pois xa co Sharingan se dara conta de que era un genjutsu o que tiña atrapado. De súpeto Zetsu aparece e ve que os dous estiveron intercambiando genjutsu sen sequera haberse movido. Itachi dille que aínda non espertou o Mangekyo e cóntalle a súa característica especial: aquel que o usa vai perdendo a luz..., vaise quedando cego e Sasuke recorda o que lera nas tablillas "o prezo por controlar ao Kyubi". Sasuke pregúntalle quen é Madara e Itachi contéstalle que Madara foi o home que dominou ao Kyubi como a súa mascota, a súa cómplice, o seu mentor, ser indestructible e o único en expor un segredo máis do Mangekyou Sharingan esa persoa é... Madara Uchiha.
Sasuke pregúntalle cal é esoutro segredo do Mangekyou Sharingan ademais de dominar ao Kyubi e Itachi empézalle a contar e por fin revela os seus motivos:"Desde que eran nenos el e o seu irmán solian loitar para incrementar as súas forzas desenvolvendo o sharingan e volvéndose coñecidos, ata que finalmente eles espertaron o Mangekyo Sharingan sendo a primeira vez que sucedía eles tomaron o control do clan e o maior convertiuse no líder, refírome a Madara Uchiha. Pero sucedeu o que che dixen antes e foi perdendo a luz, ao final desesperado buscouna... e arríncolle os ollos ao seu irmán obtendo unha nova luz eterna. Con todo este intercambio só podía facerse entre membros do clan e aínda así isto non sempre sucedía morrendo moitos por mor de intentos en balde. Logo foi conquistando nacións ata que se uniu cun clan do que se dicía era o mais forte e fundaron o que se coñece agora como a aldea oculta de Konoha, pero logo de loitar contra o líder dese clan polo liderado, o cal logo seria coñecido como Shodaime Hokage, perdeu aínda que aínda segue vivo xunto aos seus ollos....Logo fundou Akatsuki e envíou ao Kyubi contra Konoha pero Yondaime Hokage detívoo. Por isto non considero digno a Madara do liderado dos Uchiha e agora quero superalo, agora por fin poderei obter o poder para exceder a Madara, Sasuke, ti es a miña nova luz! os Uchiha estiveron matando aos seus amigos para obter o poder do Mangekyo Sharingan e logo matando aos seus pais e irmáns para obter a luz eterna, ese é o destino do noso sucio clan e desde que naciches ti formas parte dese destino. Ao matarche serei liberado da escuridade, cada un somos o reposto do outro, eses son os verdadeiros "lazos" dos Uchiha".
Mentres tanto Zetsu obserbaba a pelexa, xa cando Itachi sacou o ollo do seu irmán dille: agora debo sacarte o outro". Sasuke ao ver que non tiña o seu ollo libera o selo que ten e trata de golpear ao seu irmán, pero Itachi ocupara ao seu clon que fixera para tomalo do pescozo e Itachi vaille arrincar o outro ollo e Sasuke queda totalmente endemoniado... logo Sasuke aparece e abre os seus ollos e Zetsu di: foi sorprendente e xa gañou a Itachi, por que? por que recibiu o Tsukuyomi?.Itachi pregúntalle ao seu irmán como che libraches do Tsukuyomi cun sharingan normal e Sasuke respóndelle: "o sharingan é unha arma e depende de quen a use pode ser efectiva e dille tamén unha shuriken podería perder por unha pedra lanzada por un mestre dentro dese Tsukuyomi viches arrincar o teu ollo, combertiras iso en realidade". Zetsu di: isto se está pondo serio poderíamos ver un Amaterasu, vese que a atmosfera ao redor de Itachi cambiou.
Agora non imos ver mais genjutsu senón pelexa de ninjutsu di Zetsu o ollo esquerdo de Itachi ten o genjutsu mais poderoso e o dereito o ataque físico mais forte, dise que o Amaterasu é unha chama negra que queima todo o que o ollo ve. Mentres Itachi fai os selos para a técnica Sasuke fai un "kage shuriken non jutsu", Itachi facilmente esquiva os shuriken pero Sasuke tiña fíos afirmando o shuriken e a tira novamente ao seu irmán pero soamente as puntas, a itachi chegáronlle esas puntas e Sasuke di que o último shuriken estivo ben utilizado.
Logo Itachi comezou a ver borroso e Sasuke dille xa comezaron os efectos secundarios do Tsukuyomi, parece que nesta pelexa teño as de gañar. Sasuke tira un "katon goukakyuu non jutsu", Itachi esquívao pero Sasuke utiliza un chidori, Itachi salta e fai un "katon goukakyuu non jutsu". Sasuke protéxese e ambos repiten a técnica, e fórmase unha gran bóla de lume, pero Sasuke estaba apunto de gañar pero Itachi tiña o ollo pechado, sáelle sangue abre o ollo e di: AMATERASU!! e fórmase unha gran chama negra que consome o "katon goukakyuu non jutsu"... pero logra esquivalo coa técnica do cambiazo de Orochimaru, ambos confesan que están sen chakra, pero Sasuke advirte que ten un as na manga co que por fin acabará con Itachi...
E así o fai fai un posición de mans e Itachi cae ao chan e Sasuke fai o seu jutsu "katon gouryuuka non jutsu" e sae un dragón nas chamas o cal ataca a Itachi pero o esquiva e despois saen 2 e unha parte do brazo de Itachi quéimase e logo o seu ollo dereito perde o Mangekyo Sharingan e despois Sasuke di que utilizaría o seu último jutsu e Itachi recórdalle que o sharingan pode ver o chakra e Sasuke dille que non nega que teña chakra e dille que usará unha técnica máis poderosa que o Amaterasu que non se pode esquivar.
Sasuke revela que as chamas que lanzara contra Itachi non foran en realidade dirixidas contra el, senón contra o ceo para que as nubes comezaran a chover e a caer raios. Sasuke dirixe o seu chakra a través dos raios para crear unha decarga eléctrica poderosísima e darlle a Itachi de cheo. Todo que da esnaquizado, Itachi non se move e Sasuke alégrase pensando que o conseguira, quita o seu sharingan, pero, de sócate, Itachi se levanta e dille a Sasuke que é moi forte, e dille que se non usara a súa técnica: "sunanoo" estaría morto, cal será a misteriosa técnica de Itachi? .
A técnica de Itachi é unha técnica de invocación mediante a cal invoca a unha besta formada por osos cunha espada de chamas. Sasuke recorre ó selo maldito fase dous para intentar derrotar a Itachi, pero de repente, Orochimaru comeza a posuír o seu corpo e fai que de Sasuke saían unhas hidras xigantes para loitar contra Susanoo, cando Susanoo corta todas as cabezas das hidras estas volven a saír e da boca dunha delas sale Orochimaru. Itachi atravesa a Orochimaru coa espada de Susanoo, este ríese e di que iso non chegara para derrotalo, mais a espada de Susanoo é unha espada especial que sume nun peligroso genjutsu a quen golpea, ademais de sellalo, así que Orochimaru é por fin derrotado e a pelexa pode continuar, mais Sasuke está moi debilitado e Itachi ten todas as de ganñar. .
Itachi está convencido de que gañou, pero Sasuke comeza a tirarlle kunais, pero Susanoo convértese nunha barreira que o protexe. Itachi comeza a toser sangue e Sasuke segue atacándoo, pero a besta que el invocara segue protexéndoo. Itachi vai andando cara Sasuke, Sasuke retrocede asustado, pero choca contra unha parede, Itachi está a punto de quitarlle os ollos, pero non o consegue e cae inconsciente ó chan.Os dedos de Itachi tocan a Sasuke na fronte como facía cando este era neno, e despois esborrállase morto ao chan, para asombro de Sasuke, que vendo que venceu déixase caer, esgotado. Zetsu pensa que algo raro pasa, que Itachi non loitara ben, que recibira golpes moi facilmente e que usara demasiado o seu sharingan. Así acaba a pelexa dos dous irmáns. .
A acción volve á pelexa dos ninjas de Konoha e Tobi, a quen non conseguen ferir. Shino decide entrar en acción e empeza un hitjutsu (técnica secreta). Shino utiliza os seus insectos para extraer o chakra de Tobi pero este escápase. Zetsu e Tobi chegan primeiro ao lugar de pelexa dos Uchiha, e levan os corpos. Os ninjas de Konoha chegan demasiado tarde.
Tobi revélase ante Sasuke como un dos superviventes do clan Uchiha; ata lle di que sabe toda a verdade acerca de Itachi. Sorprendentemente, Tobi quítase a máscara e mostra o seu Sharingan de nivel 3. .
Sasuke e Tobi (Saga Actual)
Tobi revélase ante Sasuke como un dos sobreviventes do clan Uchiha; ata lle di que sabe toda a verdade acerca de Itachi. Sorprendentemente, Tobi quítase a máscara e mostra a súa Sharingan de nivel 3. O ollo esquerdo de Sasuke transfórmase en Mangeky? Sharingan e libera Amaterasu sobre Tobi. A pesar disto Tobi aparece intacto e explica que Itachi legoulle o seu Amaterasu a Sasuke xunto a todas as súas técnicas oculares para matalo ou quizais mantelo afastado do seu irmán.
Tobi revélase a si mesmo como Madara Uchiha e disponse a contarlle a forma de vida do falecido Itachi a pesar da confusión de Sasuke, o Akatsuki afirma que Itachi sempre desexou protexer o mundo ninja, a Konoha e sobre todo, ao seu irmán máis novo. .
Notas
ar:ملحق:ناروتو شيبودن/قائمة الحلقات Seznam epizod seriálu Naruto Šippúden ru:Список серий «Наруто: Ураганные хроники» (сезоны 1-4)
Fishbone
Fishbone é unha banda estadounidense de rock alternativo formada nos Ánxeles no ano 1979. O grupo toca unha fusión de ska, punk rock, funk e outros estilos musicais.
Fishbone está formado por John Norwood Fisher (baixo, voces), o seu irmán Phillip "Fish" Fisher (batería), Angelo Moore (voces, saxofóns e theremin), Kendall Jones (guitarra), "Dirty" Walter A. Kibby II (voces, trompeta) e Christopher Dowd (teclados, trombón, voces).
Cerdedo, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Cerdedo é unha vila da parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 421 habitantes (190 homes e 321 mulleres), cun aumento da poboación respecto a 2006.
Creta e Cirenaica (provincia romana)
Creta e Cirenaica (Provincia Creta et Cyrenaica) foi unha provincia senatorial do Imperio romano, establecida no 67 a.C. Comprendeu a illa de Creta e a rexión de Cirenaica na actual Libia.
A vontade de Apión e o dominio romano da Cirenaica
Ptolomeo Apión, o último rei do Reino de Cirenaica, legou o seu reino á República Romana cando morreu sen fillos no 96 a.C. Roma aceptou esta herdanza de Ptolomeo Apión, pero preferiu deixar a administración aos gobernantes locais, en vez de facer un control directo. Con todo, polos anos 70 a.C., as revoltas civís de colonos xudeus comezaron a desestabilizar a provincia e o Senado romano viuse forzado a actuar. No 74 a.C., enviaron un oficial de baixo nivel, o cuestor Cornelius Lentulus Marcellinus, para anunciar oficialmente a Cirenaica como provincia romana e restaurar a orde. O feito de que o Senado enviara a un funcionario tan baixo, indica a dificultade política que tiña a República para gobernar o seu crecente imperio, así como a facilidade coa que Cirenaica estaba disposta a someterse á gobernanza romana e á estabilidade que bindaba.
Conquista romana de Creta
Marcus Antonius Creticus atacou Creta no 71 a.C. e foi repelido. Entón, no 69 a.C., Roma encomendou a Quinto Cecilio Metelo e, tras unha feroz campaña de tres anos, Creta foi conquistada por Roma no 66 a.C., Metelo gañou o agnomen "Creticus" como honra pola súa conquista e subxugación de Creta.
Provincia
No 67 a.C., Creta e Cirenaica combináronse nunha soa provincia coa súa capital en Gortina en Creta. Debido a que este arranxo era xeograficamente inconveniente, Diocleciano dividiu a provincia no 298 d.C.
Lista dos gobernadores romanos
Outras leturas
Anna Kouremenos 2018. "In the Heart of the Wine-Dark Sea: Cretan Insularity and Identity in the Roman Period". In A. Kouremenos (ed.) Insularity and Identity in the Roman Mediterranean. Oxford: Oxbow.
Project MUSE
Project MUSE é unha base de datos dixital en liña que parte dunha colaboración sen ánimo de lucro entre bibliotecas e editoriais, contendo revistas académicas revisadas e libros electrónicos Project MUSE fornece aceso a contido de humanidades e ciencias sociais de máis de 250 editoriais universitarias e sociedades académicas de todo o mundo. Fundouse no ano 1993 como un proxecto conxunto entre a editorial da Universidade Johns Hopkins e a Biblioteca Milton S. Eisenhower. Recibiu axudas económicas da Fundación Andrew W. Mellon e da National Endowment for the Humanities. Publicouse e n liña no ano 1995, e dende o ano 2000 outras editoriais foron integrándose nas coleccións en liña.
Londa Schiebinger
Londa Schiebinger, nada en Lincoln (Nebrasca) o 13 de maio de 1952, é unha investigadora estadounidense, profesora de historia da ciencia no departamento de historia da Universidade Stanford. É unha autoridade internacional sobre a historia do xénero na ciencia. Schiebinger foi a primeira muller do campo da historia en gañar o prestixioso premio Humboldt Research Award en 1999. Os seus intereses en investigación inclúen a etnia e o xénero en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas, así como a historia do Atlántico Moderno.
Traxectoria
De 2004 a 2012, Schiebinger foi directora do Clayman Institute for Gender Research da Universidade de Stanford. O seu traballo consistía en apoiar a investigación sobre xénero e muller na Universidade de Stanford, desde enxeñaría a filosofía, medicina e administración. En 2010 e 2014, presentou o discurso de apertura e escribiu o artigo académico básico da Reunión de grupos de expertos sobre xénero, ciencia e tecnoloxía, nas Nacións Unidas (ONU). As resolucións das Nacións Unidas de marzo de 2011 requirían unha "análise baseada en xénero (...) en ciencia e tecnoloxía" e a integración dunha "perspectiva de xénero nas disciplinas da ciencia e a tecnoloxía". En 2013 presentou un proxecto sobre innovacións de xénero no Parlamento Europeo. O proxecto tamén foi presentado na Asemblea Nacional de Corea do Sur en 2016. En 2015, falou con 600 participantes de 40 países sobre o proxecto no Cumio 6 de Xénero - Asia Pacífico, un encontro centrado nas innovacións de xénero na investigación.
En recoñecemento ao seu traballo interdisciplinario, recibiu o premio Interdisciplinary Leadership Award en Stanford Medical School en 2010; en 2015, o premio Linda Pollin Women's Heart Leadership Award, do Cedars-Sinai Medical Center dos Ánxeles; e o premio de recoñecemento do presidente da American Medical Women Association, en 2017.
Traballos
Secret Cures of Slaves: People, Plants, and Medicine in the Eighteenth-Century (2017) (en galego: Curas secretas para escravos: persoas, plantas e medicina no século XVIII)).
De 1932 a 1972, un total de 600 agricultores afroamericanos procedentes de Alabama foron analizados polo servizo de saúde pública dos Estados Unidos no estudo Tuskegee Syphilis. No presente libro analízase o contexto da experimentación médico con humanos no século XVIII e cuestiónase se as grandes poboacións de escravos das plantacións americanas foron usados como cobaias.
En Secret Cures of Slaves, Schiebinger busca responder a preguntas sobre raza e sexo nas probas de drogas baseadas en historias do contexto da escravitude, a expansión colonial e o desenvolvemento de probas de drogas e ética médica na época. A autora explora a circulación do coñecemento médico entre África, Europa e América, facendo fincapé en que o coñecemento se construíu no medio da conquista colonial, a escravitude, a violencia e o segredo.
Gendered Innovations in Science, Health & Medicine, Engineering, and Environment (2009) (en galego: Innovacións de xénero en ciencia, saúde e medicina).
Schiebinger acuñou o termo "Gendered Innovations" (innovacións de xénero) no 2005. En 2011 entrou en colaboración coa Comisión Europea para promover a liña de investigación e metodoloxía creada e guiada por ela mesma. O proxecto reuniu a máis de 80 científicos naturais, enxeñeiros e expertos en xénero nunha serie de talleres colaborativos que atraeron talento dos Estados Unidos, Europa, Canadá e, máis recentemente, Asia. O proxecto serviu de base para os requisitos de "dimensión de xénero na investigación" no marco de financiamento Horizon 2020 da Comisión Europea.
O proxecto desenvolveu métodos prácticos de análise de xénero e sexo en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas e proporcionou 26 estudos de caso que mostran como o xénero e o sexo conducen a descubrimentos e innovacións, desde a investigación en células nai ata a investigación sobre osteoporose en homes, modelos de probas de choque con mulleres embarazadas e tecnoloxía de asistencia para anciáns. Por exemplo, o estudo de caso Google Translate. En 2012, grupos que traballan nas innovacións de xénero descubriron que Google Translate establece o pronome masculino como predeterminado en Internet. A discriminación de xénero no pasado acentúa a desigualdade de xénero no futuro. Google Translate herda o nesgo cando usa datos históricos. A discriminación de xénero perpetúase incluso cando universidades, gobernos e empresas implementan políticas de promoción da igualdade. O proxecto tamén creou condicións para o desenvolvemento dunha ciencia responsable do xénero. Schiebinger e outros colegas publicaron directrices para os editores de revistas médicas para avaliar a análise de xénero e xénero en artigos remitidos para a súa publicación.
Plants and Empire: Colonial Bioprospecting in the Atlantic World (2004) (en galego: Plantas e imperio: Bioprospectiva colonial no mundo atlántico).
Desta volta, o foco pasa de Europa ao Atlántico. Schiebinger desenvolve a agnotoloxía (historia cultural da ignorancia), unha metodoloxía que explora o movemento, o trinfo, a supresión e a extinción do coñecemento diverso nos encontros entre europeos e habitantes do Caribe no século XVIII. Aínda que gran parte da historia da ciencia colonial aborda o xeito en que o coñecemento cambiaba entre continentes e tradicións heterodoxas, Schiebinger analiza por que o coñecemento importante non se transferiu do novo mundo a Europa.
'Has Feminism Changed Science? (1999)' (en galego: Cambiou o feminismo a ciencia?)
Nesta obra, describe os factores que levaron á desigualdade entre homes e mulleres no campo das ciencias. A primeira parte aborda os impactos dalgunhas das primeiras mulleres coñecidas por participar en ciencias como Christine de Pizan e Marie Curie. Tamén analiza o número de mulleres en varias áreas da ciencia a finais do século XX nos Estados Unidos. A autora argumenta ademais que o reforzo cultural dos roles de xénero pode axudar a explicar o menor número de mulleres na ciencia. A segunda parte explica que a ciencia foi concibida como unha área masculina e que a división dos roles de xénero no ámbito privado pode evitar a evolución da muller en áreas científicas. A terceira parte explora as perspectivas que as mulleres achegaron a áreas como a medicina, a primatoloxía, a arqueoloxía, a bioloxía e a física. Non obstante, un gran número de mulleres científicas nun campo científico non necesariamente conducen a un cambio nos presupostos da ciencia ou da cultura da ciencia.
Nature's Body: Gender in the Making of Modern Science (1993) (en galego: O corpo da natureza)
O libro céntrase en como o coñecemento está relacionado co xénero. Schiebinger mostra como as estruturas de xénero son aspectos importantes do contido da ciencia moderna recente, con estudos de caso que exploran o sexo das plantas, as políticas de xénero de taxonomías e nomenclaturas, o xénero dos monos e a axencia atribuída ás mulleres na formación de personaxes raciais.
O capítulo máis coñecido é Why Mammals are Called Mammals, coa historia do peito en Europa no século XVIII. O capítulo trata como as nocións de xénero formaron taxonomías e como estas taxonomías apoiaron os roles de xénero na sociedade. O libro tamén contén capítulos sobre a orixe dos estudos científicos sobre raza e sexo no século XVIII e a súa relación con preguntas sobre quen debe ser incluído ou excluído das institucións científicas emerxentes.
'The Mind Has No Sex? Women in the Origins of Modern Science (1989)' (en galego: Non ten sexo o cerebro? Mulleres nas orixes da ciencia moderna).
Este galardoado traballo céntranse na historia da ciencia e da medicina do século XVIII. O libro é un dos primeiros traballos académicos que investigou o xénero e a muller nas orixes da ciencia occidental moderna, expoñendo o mito do corpo natural e o mito do coñecemento neutral. Schiebinger demostra que a demanda de obxectividade era o elemento que mantivo un sistema que facía invisible e facía invisible a exclusión das mulleres na ciencia. Segundo a autora, as mulleres estaban listas e dispostas a ocupar o seu lugar en ciencias ao comezo do período moderno en astronomía, física, matemáticas, anatomía e botánica.
Schiebinger identifica por primeira vez a estas mulleres e ás estruturas da sociedade moderna europea europea que lles deu un lugar na ciencia. Por exemplo, o seu traballo en mulleres alemás como Maria Sibylla Merian e Maria Margarethe Winkelmann que traballan en ciencias dun xeito similar aos corpos corporativos. Schiebinger contou a historia da astrónoma Maria Margarethe Winkelmann e describiu camiños ignorados cara ás mulleres na ciencia no século XVIII. Winkelmann solicitou ser astrónoma na Royal Academy of Sciences de Berlín cando o seu marido morreu en 1710. A pesar do apoio do gran filósofo Gottfried Wilhelm Leibniz, ela foi rexeitada. A seguir, pechouse a porta para as mulleres astrónomas nos vindeiros séculos.
A feminidade tamén foi excluída da ciencia moderna. A parte máis coñecida do libro é o capítulo Skeletons in the Closet, que conta a historia das primeiras ilustracións de esqueletos de mulleres en anatomía europea. Schiebinger argumenta que un intento por definir a posición das mulleres (especialmente as mulleres de clase media branca) na sociedade europea en xeral e en ciencia en particular xerou as primeiras representacións do esqueleto feminino. Xurdiu un debate importante sobre as debilidades e fortalezas destes esqueletos femininos, con foco nas representacións do cranio como medida da intelixencia e da pelve como medida da feminidade. Despois da década de 1750, a anatomía da diferenza de sexo proporcionou unha base para construír relacións naturais entre sexos. Citouse a aparentemente superior construción do corpo (e da mente) masculino para xustificar o seu papel social. Ao mesmo tempo, as particularidades do corpo feminino xustificaban o seu papel natural como esposa e como nai. As mulleres non deben ser iguais cós homes na ciencia e na sociedade, senón os seus complementos.
Luperca
miniatura|300x300px|Loba capitolina ou Luperca, estatua de bronce que se atopa nos Museos Capitolinos. Fóronlle engadidas as figuras de Rómulo e Remo quen foron os fundadores do que hoxe é Roma. Luperca é o nome da loba que segundo a mitoloxía romana aleitou a Rómulo e Remo, fundadores de Roma, cando estes foron mandados a matar o rei Amulio. Actualmente a estatua dedicada a ela, chamada a «loba capitolina» (lupa capitolina en italiano), consérvase no museo do Capitolio romano (Museos Capitolinos). A cronoloxía da figura da loba foi moi discutida; segundo a tradición a escultura da loba sería etrusca, aínda que se estima que data da Idade Media, mentres as estatuas dos nenos Rómulo e Remo foron creadas e engadidas en 1471.
A figura
Trátase dunha figura en bronce, de 75 centímetros de altura e 114 de anchura. Segundo a tradición, trataríase dunha escultura etrusca, aínda que recentemente se puxo en dúbida esta datación, demostrándose finalmente que esta data da Idade Media. Os dous nenos engadíronse durante o Renacemento en 1471 e probabelmente son obra do escultor Antonio Pollaiuolo.
Anxiotensina
A anxiotensina é unha hormona peptídica que causa vasoconstrición e un incremento da presión arterial. Forma parte do sistema renina-anxiotensina, que regula a presión sanguínea. A anxiotensina tamén estimula a liberación de aldosterona no córtex adrenal para promover a retención de sodio nos riles.
Luperca
Lenda
miniatura|Detalle representando a Lupa Capitolina no relevo dun pedestal do reinado de [[Traxano (98-117).]] Segundo a mitoloxía romana, en Alba Longa, cidade fundada por Ascanio, fillo do heroe troiano Eneas, o rei local Numitor foi vítima dunha estrataxema do seu irmán, Amulio, co obxectivo de facerse co trono. Capturou a Numitor, matou a todos os homes do reino e obrigou á súa sobriña, Rea Silvia, a facerse sacerdotisa vestal, dedicada á deusa Vesta, o que implicaba que ela debería manter a castidade. Namentres, Rea Silvia acababa de ter dous fillos de Marte (deus romano da guerra), os irmáns Rómulo e Remo. Ao descubrilos, Amulio capturou a Rea e ordenou que os seus fillos fosen afogados no río Tíber. Como un milagre, o cesto onde estaban os xemelgos chegou até as ribeiras do río preto do monte Palatino, onde foron atopados por unha loba que os aleitou. Tempo despois, un pastor de ovellas chamado Fáustulo atopou aos nenos ao pé da Figueira Ruminal (Ficus Ruminalis), na entrada dunha caverna chamada Lupercal. Recolleunos e adoptounos, sendo criados pola súa muller Acca Larentia.
Anxiotensina
O oligopéptido, anxiotensina é unha hormona e un dipsóxeno (dá sede). Deriva da molécula precursora anxiotensinóxeno, unha globulina do soro sanguíneo producida no fígado. A anxiotensina foi illada a finais da década de 1930 (denominouse primeiramente 'anxiotonina' ou 'hipertensina') e despois foi caracterizada e sintetizada por grupos da Clinica de Cleveland e os laboratorios Ciba.
Anxiotensinóxeno
O anxiotensinóxeno é unha α-2-globulina producida constitutivamente e liberada na circulación principalmente polo fígado. É membro da familia de proteínas da serpina, aínda que non se sabe que inhiba outros encimas, a diferenza da maioría das serpinas. Os niveis de anxiotensinóxeno do plasma increméntanse polos niveis plasmáticos de corticosteroides, estróxenos, e hormonas tiroides, e de anxiotensina II.
Luperca
Lenda
Anos despois, durante o asalto a unha caravana, Remo foi capturado e levado a Alba Longa. Nese momento Fáustulo revelou a verdade a Rómulo, que partiu cara á cidade, onde matou a Amulio e liberou a Numitor. Os xemelgos decidiron entón partir de Alba Longa e fundar unha nova cidade. Rómulo quería chamala Roma e edificala no Palatino, mentres que Remo desexaba chamala Remora e fundala sobre o Aventino. Este conflito levou a Rómulo a matar ao seu irmán Remo e fundar a súa nova cidade, Roma.
Outros artigos
]]
Anxiotensina
Anxiotensinóxeno
O anxiotensinóxeno é tamén un substrato da renina. O anxiotensinóxeno humano está formado por 452 aminoácidos e mais outros 33 aminoácidos do péptido sinal, pero os doutras especies teñen diversos tamaños. Os primeiros 12 aminoácidos son os máis importantes para a actividade, e son
Anxiotensina I
miniatura|[[Sistema renina-anxiotensina-aldosterona|480x480px]]
A anxiotensina I (CAS# 11128-99-7) fórmase pola acción da renina sobre a anxiotensinóxeno. A renina cliva o enlace peptídico entre residuos de leucina (Leu) e valina (Val) do anxiotensinóxeno, creando o decapéptido (des-Asp) anxiotensina I. A renina prodúcese nos riles en resposta á actividade simpática renal, diminución da presión arterial intrarrenal (presión arterial sistólica <90mmHg ) nas células xustaglomerulares, ou diminución da chegada de Na+ e Cl- á mácula densa. <!-- Se a mácula densa detecta unha concentración reducida de NaCl no túbulo contornado distal renal, a liberación de renina polas células xustaglomerulares increméntase. Este mecanismo de detección para a secreción de renina mediada pola mácula densa parece ter unha dependencia específica dos ións cloruro en vez dos ións sodio. Os estudos feitos usando preparacións illadas de rama ascendente grosa da asa de Henle con glomérulos renais unidos en perfusión baixa en NaCl non podían inhibir a secreción de renina cando se engadían varios sales de sodio, pero podían inhibir a secreción de renina coa adición de sales de cloruro. Isto, e outros descubrimentos similares obtidos in vivo, fixeron a algúns investigadores crer que quizais "o sinal iniciador para o control da mácula densa da secreción de renina é un cambio na velocidade de captación de NaCl predominantemente por medio dun cotransportador Na,K,2Cl luminal cuxa actividade fisiolóxica está determinada polo cambio na concentración de Cl luminal." -->
A anxiotensina I parece non ter ningunha actividade biolóxica directa e existe só como precursor da anxiotensina II.
Anxiotensina II
O ACE é unha diana dos fármacos inhibidores do ACE, que fan diminuír a taxa de produción de anxiotensina II. A anxiotensina II incrementa a presión arterial ao estimular a proteína Gq en células do músculo liso vascular (que á súa vez activa un mecanismo dependente de IP3 que conduce a un incremento dos niveis de calcio e finalmente causan a contracción). Ademais, a anxiotensina II actúa no intercambiador de Na+/H+ no túbulo proximal dos riles ao estimular a reabsorción de Na+ e a excreción de H+, que está acoplada coa reabsorción de bicarbonato. Isto finalmente ten como resultado un incremento do volume sanguíneo, a presión e o pH. Por tanto, os inhibidores do ACE son importantes fármacos antihipertensivos.
A anxiotensina II é degradada a anxotensina III polas anxiotensinases localizadas nos glóbulos vermellos do sangue e a vasculatura da maioría dos tecidos. Ten unha vida media na circulación de menos de 1 minuto.
A anxiotensina II causa un incremento na inotropía, cronotropía, liberación de catecolaminas (norepinefrina), sensibilidade ás catecolaminas, niveis de aldosterona, niveis de vasopresina e remodelación cardíaca e vasoconstrición por medio de receptores AT1 nos vasos periféricos (inversamente, os receptores AT2 tenden a impedir a remodelación cardíaca). Por isto os inhibidores do ACE e os antagonistas do receptor de anxiotensina II (ARB) axudan a impedir a remodelación que ocorre secundariamente á anxiotensina II e son beneficiosas na insuficiencia cardíaca.
Anxiotensina IV
A anxiotensina IV é un hexapéptido que, como a anxiotensina III, ten unha actividade algo menor que a da anxiotensina II. A anxiotensina IV ten unha ampla variedade de actividades no sistema nervioso central.