cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte de Galicia
Escultura e pintura
No eido da escultura, ademais de nomes como os de Antonio Fernández o vello ou Manuel de Prado Mariño, cómpre destacar sobre todo o de Xosé Ferreiro, autor de numerosas obras que se poden atopar sobre todo en igrexas compostelás. Na pintura volve haber unha ausencia de nomes importantes e de grandes encargos, aínda que se poden destacar os traballos de artistas como Manuel Arias Varela, Gregorio Ferro, Agustín Robles ou Juan José Cancela del Río.
Eleccións xerais de España de 1873
miniatura|dereita|200px|Estanislao Figueras, primeiro presidente da [[Primeira República Española.]] A eleccións xerais de 1873 en España celebráronse o 10 de maio de 1873 baixo sufraxio universal masculino. Foron convocadas polo presidente da Primeira República Española, Estanislao Figueras, coa intención de elaborar unha nova constitución. En total foron escollidos uns 383 deputados, ademais dos 15 de Porto Rico e os 18 de Cuba.
Arte de Galicia
Arquitectura
Na primeira metade do século o estilo predominante continuará a ser o estilo neoclasicista e académico que se impuxera a finais do século anterior. Non é unha época de gran desenvolvemento da arquitectura, xa que as continuas crises cambiaran o panorama respecto ás décadas anteriores. Porén, a partir de mediados do século, comezará a desenvolverse o estilo eclecticista, en ocasións de carácter historicista, que transformará notablemente o panorama da arquitectura galega do momento. Neste novo estilo escolleranse elementos arquitectónicos de diferentes épocas para unilos cunha liberdade que era impensable durante o período neoclasicista. Algúns dos nomes máis destacados da arquitectura deste momento son os de Faustino Domínguez, Rodríguez Sesmero ou Manuel Felipe Quintana Ochaita. É un estilo que tivo grande fortuna, e que se desenvolverá ata a primeira metade do século XX, xa en convivencia co modernismo.
Eleccións xerais de España de 1873
As eleccións, con todo, desenvolvéronse en condicións moi pouco ortodoxas, e a súa representatividade resultou ridícula ata para a época, pois non se presentaron ás eleccións nin os monárquicos carlistas, que estaban en guerra desde 1872, nin os monárquicos afonsinos de Cánovas del Castillo, nin os republicanos unitarios, nin tan sequera as incipientes organizacións obreiras adscritas á Internacional, que se pronunciaron pola abstención. Foron posiblemente os comicios coa participación máis baixa da historia de España.
Abraham Zbarsky Geller
Traxectoria
Inmigrante xudeu, chegou a Pontevedra en 1928. Revalidou os seus estudos de odontoloxía na Universidade Central de Madrid, e exerceu a súa profesión en Pontevedra. Afiliado á Agrupación Socialista de Pontevedra á que representou no Congreso Extraordinario do PSOE en 1931. Participou en varias iniciativas culturais, sendo directivo da Sociedad Filharmónica pontevedresa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo no goberno civil. Foi detido e levado ao cárcere da Normal e logo á illa de San Simón. Co pretexto dun traslado ao cárcere de Ponte Caldelas, foi sacado do lazareto e asasinado no cemiterio de San Amaro o 29 de decembro de 1936. Os seus bens foron saqueados.
Arte de Galicia
Pintura e escultura
De novo, é na segunda metade do século cando podemos falar de certo avance no eido artístico. Na escultura destacará a tendencia naturalista de artistas como Juan Sanmartín, Isidoro Brocos, Ramón Núñez ou Rafael de la Torre.
Eleccións xerais de España de 1873
Deputados das provincias galegas
Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
Abraham Zbarsky Geller
Traxectoria
Era o pai de Jacobo Zbarsky, fusilado tamén polos sublevados.
Alfredo Elli
Alfredo Elli, finado o 30 de setembro de 1975, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.
Painkillers
Painkillers é o segundo EP da banda estadounidense de punk rock Babes in Toyland, editado o 22 de xuño de 1993 a través do selo Reprise Records. Está formado polo tema "He's My Thing" regravado, descartes de Fontanelle, e unha versión ao vivo de "Fontanellette". Foi producido principalmente por Jack Endino e Kat Bjelland.
Alfredo Elli
Traxectoria
Procedente de River Plate debutou en Boca Juniors o 6 de marzo de 1916. Militou en Boca 12 tempadas, disputando 183 encontros e gañando 13 títulos, amais dunha Copa América gañada coa Selección de fútbol da Arxentina.
Painkillers
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Babes in Toyland.
Arte de Galicia
Pintura e escultura
É neste século cando xorde a primeira xeración de pintores galegos, comezando a tradición que chega ata os nosos días. É o caso de Jenaro Pérez Villaamil e Juan José Cancela del Río, enmarcado dentro da corrente romántica; Serafín Avendaño, cunha pintura de carácter naturalista; Modesto Brocos, na vertente do realismo costumista e Dionisio Fierros, precursor da pintura rexionalista. Este aumento de pintores no contexto da arte galega explícase polo cambio social que supuxo a aparición dunha pequena burguesía cuns valores diferentes aos da pequena aristocracia tradicional.
Alfredo Elli
Traxectoria
Formou parte do equipo de Boca que realizou a xira europea en 1925.
Arte de Galicia
Pintura e escultura
O século péchase coa coñecida como Xeración Doente, un grupo formado por Jenaro Carrero, Ovidio Murguía, Parada Justel e Joaquín Vaamonde, promesas da pintura galega no auxe do realismo que finaron todos prematuramente en torno ao ano 1900 por mor da tuberculose.
Alfredo Elli
Traxectoria
Retirouse o 29 de xullo de 1928.
Arte de Galicia
Arquitectura
A comezos de século desenvólvese xunto ao eclecticismo de arquitectos como Pedro Mariño a corrente modernista, especialmente nas cidades como A Coruña, onde tivo gran desenvolvemento. Pódense destacar os nomes de Julio Galán Carvajal, Rafael González Villar e Antonio López Hernández. Por outro lado destacan Antonio Palacios, Leoncio Bescansa e Manuel Gómez Román cun estilo historicista moi particular e autóctono.
Margarida I de Flandres
Margarida de Alsacia, nada en 1145 e finada no Castelo de Male, preto de Bruxas, o 15 de novembro de 1194, foi a terceira filla do conde Teodorico de Alsacia (tamén coñecido como Thierry ou Teodorico III de Lorena) e de Sibila de Anjou (m. 1165 ), irmá do conde Filipe de Alsacia (ás veces Filipe de Lorena). miniatura| Castelo de Male (actualmente Abadía de San Trudó Ao redor de 1160, Margarida casou con Raúl II de Vermandois. Pero foi afectado pola lepra ao redor de 1163 e o seu matrimonio non puido consumarse e foi anulado. En 1169, para selar a reconciliación entre Flandres e Hainaut, Margarida de Alsacia casou con Balduíno V de Hainaut conde de Hainaut e Namur (Balduíno I de Namur).
Arte de Galicia
Arquitectura
Na obra de Antonio Tenreiro obsérvase a transición dende o modernismo, o eclecticismo e o art-nouveau cara a unha arquitectura de carácter máis racionalista, coa que a arquitectura galega entra plenamente na modernidade. Foi o encargado de deseñar o edificio do Banco Pastor da Coruña, o cal foi o primeiro rañaceos do país.
Desde entón apareceu un conxunto de arquitectos que en maior ou menor medida intentaron achegar a liña moderna da arquitectura internacional ao contexto galego, como Xosé Bar Boo, César Portela, Carlos Fernández Gago, Franco Taboada ou Iago Seara. Cabe destacar o pulo que a creación do Colexio de Arquitectos de Galicia (1973) e a Escola Superior de Arquitectura da Coruña (1975) supuxo para a creación arquitectónica galega.
Margarida I de Flandres
Filipe de Alsacia morreu da peste durante a Terceira Cruzada en 1191. Non tivo fillos lexítimos. A súa sucesión espertou a avaricia do rei de Francia, Filipe Augusto, que intentou ocultar a morte do conde de Flandres, ata o seu propio regreso a Francia. Pero a nova estendeuse rapidamente e o conde e condesa de Hainaut dirixíronse inmediatamente a Flandres para tomar posesión da súa terra. Como descendente directo de Balduíno I Brazo de Ferro e irmá do falecido conde, Margarida e o seu marido foron ben recibidos nas cidades de Flandres, a excepción de Gante que acolleu a Matilda de Portugal, viúva de Filipe de Alsacia. Esta quería recuperar todo o condado. Guillerme das Mans Brancas, arcebispo de Reims, foi o encargado de arbitrar entre os pretendentes.
Descendentes
Do seu matrimonio con Balduíno V de Hainaut, Margarida tivo oito fillos:
Arte de Galicia
Escultura e pintura
A principios do século XX, destacaron algúns pintores alleos ás vangardas e máis próximos ao modernismo e ao impresionismo como Fernando Álvarez de Sotomayor, Francisco Lloréns, Alfredo Souto, Xesús Corredoyra, Felipe Bello Piñeiro ou Germán Taibo. Nesta época foi importante tamén a ilustración, tanto en revistas como en carteis e publicidade, faceta en que traballaron Máximo Ramos, Álvaro Cebreiro, os debuxantes da revista Alfar Luís Huici e Francisco Miguel e especialmente Daniel Rodríguez Castelao.
Xavi Hernández
Xavier Hernández Creus, coñecido como Xavi Hernández ou simplemente Xavi, nado en Terrassa (Barcelona) o 25 de xaneiro de 1980, é un exfutbolista e adestrador español. Xogaba na posición de centrocampista e dende novembro de 2021 adestra o FC Barcelona.
Arte de Galicia
Escultura e pintura
No século XX houbo unha xeración de artistas que crean unha escola galega que conecta coas correntes internacionais, chamados Os Novos ou Renovadores da arte galega, con nomes como os de Francisco Asorey, Arturo Souto, Camilo Díaz, Carlos Maside, Luís Seoane, Laxeiro, Colmeiro ou Isaac Díaz Pardo. Dentro do movemento surrealista destacaron Maruxa Mallo e os irmáns Eugenio e Mario Granell, que marcharon de Galicia, ou Urbano Lugrís.
Xavi Hernández
Desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no FC Barcelona, club ao que chegou en xuño de 1991, cando tiña 11 anos, ingresando na Masía.
Arte de Galicia
Escultura e pintura
Na posguerra apareceron pintores como Manuel Pesqueira, Manuel Prego de Oliver, José Frau, Xulia Minguillón, Felipe Criado e Isaac Díaz Pardo, que serviron de ponte ás correntes xurdidas a partir da década dos sesenta como a abstracción e a pintura neofigurativa, nas que destacaron Antonio Lago Rivera, Luís Caruncho, Leopoldo Nóvoa, Xosé Lodeira, Alfonso Abelenda, Reimundo Patiño, Xaime Quessada, Elena Gago, Alberto Datas, Rafael Baixeras, Antón Lamazares, Menchu Lamas, Xabier Correa Corredoira.
Xavi Hernández
Tamén xogou na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol. Na edición de 2008 foi elixido o mellor xogador da Eurocopa. O 2 de maio de 2019 anunciou a súa retirada na final da tempada para enfocarse na súa carreira como adestrador.
Arte de Galicia
Escultura e pintura
A escultura das décadas de 1950 e 1960 ampliou a linguaxe tradicional con autores como Xoán Piñeiro, Buciños, Xosé Cid, Camilo Otero, Acisclo Manzano, Silverio Rivas e Leopoldo Nóvoa. Escultores posteriores foron Mon Vasco, Ramón Conde, Juan Oliveira e Elena Colmeiro.
Xavi Hernández
Traxectoria
O seu pai, Joaquín Hernández, un almeriense, foi un futbolista do Sabadell, que inculcou a Xavi a paixón polo fútbol. miniatura|esquerda|200px|Xavi xogando polo [[FC Barcelona ante Boca Juniors.]] Debutou no primeiro equipo o 18 de agosto de 1998, da man do adestrador Louis Van Gaal, e con motivo de partido da Supercopa de España ante o Real Mallorca. No partido do seu debut foi titular e marcou un gol. Na tempada 1998-1999 foi alternando as súas actuacións co Barcelona B e co primeiro equipo. Debutou na Primeira División Española o 3 de outubro de 1998 no partido Valencia CF 1-3 FC Barcelona. A pesar das súas intermitentes intervencións cos maiores, foi decisivo para que o FC Barcelona proclamásese campión da Liga española de fútbol, ao marcar un gol no campo do Valladolid que valeu a vitoria (0-1) e foi decisivo para a marcha do equipo: o FC Barcelona era décimo na clasificación e, a partir daquela vitoria, iniciou a remontada coa que acabaría gañando a Liga. Esa liga foi, xa que logo, o seu segundo título profesional, tras o Mundial sub'20 de 1999 coa Selección Española.
Arte de Galicia
Outras manifestacións artísticas
No século XX desenvolvéronse novas manifestación artísticas (fotografía, cinema, deseño, banda deseñada...) que tamén se viron reflectidas na arte galega:
Xavi Hernández
Traxectoria
O 2 de decembro de 2005 sufriu, nun adestramento, unha rotura do ligamento cruzado anterior do seu xeonllo dereito. Estivo apartado dos terreos de xogo durante 5 meses ata o 29 de abril de 2006, cando reapareceu no partido de liga que enfrontou ao FC Barcelona e ao Cádiz CF no Camp Nou, cun triunfo dos azulgrana que lles achegou a conseguir a liga 2005-06 unha xornada despois.
O 19 de setembro de 2007, no partido de Liga de Campións contra o Olympique de Lyon, alcanzou a Migueli como xogador do Fútbol Club Barcelona que máis partidos disputou en competición europea (85). O 2 de outubro de 2007 superou esa cifra xogando contra o VfB Stuttgart o seu partido número 86. O 1 de outubro de 2008 alcanzou a cifra de 100 partidos xogando contra o FC Shakhtar Donetsk.
Tras o partido de Liga fronte ao Real Betis converteuse no segundo xogador dese equipo con máis partidos sumando 452 empatando con Carles Rexach e só por detrás de Migueli.
Xavi acumulou co Fútbol Club Barcelona un total de 500 partidos oficiais o 16 de decembro de 2009 en partido da Copa Mundial de Clubs da FIFA.
Tras a marcha de Ronaldinho ao AC Milan, Xavi herdou a banda de segundo capitán do equipo, por detrás do primeiro capitán Carles Puyol. O 19 de outubro de 2008 fíxose público que Xavi era un dos 30 candidatos ao Balón de Ouro que outorga a revista francesa France Football ao mellor futbolista do fútbol europeo e o 27 de outubro do mesmo ano FIFPro incluíu a Xavi dentro do seu once ideal do ano. O 2 de decembro publicouse a clasificación final de xogadores que optaban ao Balón de Ouro e Xavi aparecía en quinto lugar con 97 puntos. O 13 de decembro publicouse a lista dos 5 finalistas que optaban ao premio de Xogador Mundial da FIFA e Xavi atopábase entre eles.
O 19 de decembro de 2008 asinou a renovación do seu contrato co FC Barcelona ata 2014. O 11 de xaneiro de 2009 Xavi cumpriu 300 partidos en Primeira División co Barcelona na partida fronte ao Osasuna, que acabou con 2-3 a favor do club catalán e no que Xavi marcou o segundo gol do seu equipo. Un día despois fíxose pública a lista final do Xogador Mundial da FIFA 2008 na que Xavi figuraba como quinto mellor xogador do ano, por detrás de Cristiano Ronaldo, Lionel Messi, Fernando Torres e Kaká.
Xavi foi elixido o Xogador do Partido, na final da Liga de Campións disputada contra o Manchester United o 27 de maio de 2009. Terminou a tempada sendo elixido o 27 de agosto en Mónaco como Mellor Centrocampista da Liga de Campións da UEFA. O premio foi outorgado de mans da súa excompañero de equipo Luís Figo.
O 1 de decembro de 2009 foi premiado co Balón de Bronce, sendo superado polo portugués Cristiano Ronaldo e polo seu compañeiro de equipo Lionel Messi.
O 19 de decembro de 2009 tamén foi premiado co Balón de Bronce na Copa Mundial de Clubs da FIFA disputada en Abu Dabi.
Selección nacional
esquerda|miniatura|230px|Xavi durante un partido coa selección absoluta contra InglaterraO seu debut como internacional produciuse o 15 de novembro de 2000 no partido España 1-2 Países Baixos.
Actualmente é titular na Selección de fútbol de España. Gañou a Eurocopa 2008 disputada en Austria e Suíza e foi elixido como o mellor xogador de ese campionato. E coa selección sub-20 en 1999, liderou á selección española que se proclamou campioa no Mundial sub-20 ante Xapón (4-0) en Nixeria, e no 2000, á que conseguiu ser finalista e medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000.
Foi o autor do gol número 1.000 na historia da selección española, nun partido fronte a Irlanda do Norte na clasificación para a Eurocopa 2008 que finalmente acabou coa derrota por 3-2 de España.
Marca o seu primeiro gol na Eurocopa o 26 de xuño de 2008 no partido fronte á selección rusa quedando o resultado 0-3 a favor de España. Este gol é o número 500 desde que empezou o torneo en 1960.
O 29 de xuño de 2008, Xavi xunto aos seus compañeiros proclamouse campión da Eurocopa 2008 ante Alemaña. Disputou os 90 minutos da final e asistiu a Fernando Torres para que marcase o único gol do encontro. Xavi foi elixido mellor xogador da Eurocopa 2008 pola UEFA, recoñecendo o seu labor durante todo o campionato.
O 11 de xullo de 2010, Xavi é campión mundial coa Selección de fútbol de España no Mundial de Suráfrica 2010.
Participacións internacionais
miniatura|150px|Xavi, durante a disputa da [[Eurocopa 2012.]]
Vilabol, Vilabol de Suarna, A Fonsagrada
Vilabol é un lugar da parroquia de Vilabol de Suarna, no concello lugués da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (15 homes e 6 mulleres).
San Biagio di Callalta
San Biagio di Callalta (en lingua véneta San Biasio de Całalta) é un concello de Italia localizado na rexión do Véneto, concretamente na provincia de Treviso. En 2006 tiña 12.487 habitantes, cunha densidade de poboación de 260 hab./km². Ocupa unha área de 48 km².
A festa do concello é o 2 de febreiro, co gallo da celebración da festividade de San Brais.
Lucía Martínez Alonso
Lucía Martínez, nada en Vigo o 15 de marzo de 1982, é unha batería de jazz. Formouse no conservatorio de Vigo. Ademais de co seu cuarteto toca con varias bandas como Projecto Minho ou MBM trío.
Tapaz, Capiz
Tapaz é unha municipalidade da provincia de Cápiz, Filipinas. Segundo o censo do 2000 ten 44.085 habitantes.
Ampelo
Ampelo, Ámpelo ou Ampelos (do grego antigo Αμπελος, "cepa de vide"), na mitoloxía grega, era o fillo dun sátiro e dunha ninfa, amais do amante do deus Dioniso. dereita|miniatura|250px|O deus Dioniso, amante de Ampelo.
Lenda
Era coñecido por relacionarse docilmente coas feras da natureza, salvo cunha da cal estaba advertido por Dioniso, o touro. Certo día un touro apareceu na ribeira do río no que se atopaba Ampelo e este decidiu montalo; todo ía ben, pero de súpeto o touro comezou a correr e Ampelo perdeu o control, caendo ó chan, rompendo o pescozo e sendo arrastrado por unha hasta do touro durante uns cantos metros. Dioniso descubriu o seu corpo, e grazas a iso o deus que nunca choraba comezou a chorar. Nese momento naceu do corpo de Ampelo unha vide e grazas á súa morte naceu o viño, polo cal sería famoso Dioniso.
Ética do dereito
Cando falamos da palabra dereito referímonos ás normas que guían a conduta humana, que veñen dunha autoridade diferente ao individuo e dirixen aspectos externos. A ética é o que estuda o comportamento do ser humano, as normas éticas son autónomas. A relación da ética co dereito pode considerarse desde diversos puntos de vista e terá que situarse particularmente en dous planos distintos sobre os que se articula a reflexión moral.
No da reflexión ético-normativa o problema das relacións entre a ética e o dereito interesa de forma non exclusiva, pero si prevente, a parte penal da lexislación civil ou eclesiástica, e non a que regula a vida diaria da sociedade. Hai que engadir, porén, que o código penal da sociedade civil non se interesa pola actitude moralmente boa, pola que se interesa polo contrario no dereito canónico, ao que lle importa a formación interior de cada crente e súa orientación cara á santidade.
O código civil ou eclesiástico non sanciona nunca a nivel de comportamento todo o que é moralmente correcto ou equivocado. Desde este punto de vista, o dereito interésase de forma case exclusiva por todos os ámbitos operativos dentro dos cales hai que defender ou garantir os intereses ou os dereitos de terceiros.
Podemos considerar a relación existente entre a ética e o dereito, tamén no plano da fundamentación das normas morais ou xurídicas.
As relacións entre a ética e o dereito. O dereito é un conxunto de normas que rexen a conduta humana e nisto parécese a ética, porén, difiren entre as normas propias de cada unha. Existen catro diferenzas principais:
As normas da ética son autónomas (cada individuo debe ter as súas normas propias) e as do dereito son heterónomas (as normas proveñen dunha autoridade diferente ao individuo).
As normas da ética rexen aspectos internos e as do dereito aspectos externos.
As normas da ética son unilaterais (o cumprir unha norma non implica o rexurdimento dun dereito ou unha obrigación por parte doutras persoas), e as do dereito son bilaterais (unha obrigación implica un dereito e viceversa).
As normas da ética son incoercibles (aínda cando teñen un carácter obrigatorio, xeralmente non implican unha sanción explícita no caso de non cumprilas) e as de dereito son coercibles (a autoridade que establecera certas normas civís, teñen a facultade de mandar o cumprimento delas, e para levar a cabo dita tarefa, impón vixilancia, fiscalización, sancións, etc).
Liña de alta velocidade Venta de Baños-Burgos-Vitoria
O trazado entre o nó de Venta de Baños e Burgos está deseñado de acordo coas especificacións técnicas de interoperatibilidade da Unión Europea para liñas ferroviarias de alta velocidade. Será apta para unha velocidade máxima de 350 km/h e constará de plataforma para vía dobre de ancho UIC (1435 mm), aínda que entre o cambiador de Villamuriel de Cerrato (Palencia) e Burgos só se instalará unha.
Tramos
A liña divídese en dous grandes tramos: o primeiro, xa adxudicado, entre o nó de Venta de Baños e o cambiador de Burgos, de 87,076 km máis un ramal de 4,485 km, e o segundo, pendente de definición, entre Burgos e Vitoria, que tería 109,1 km segundo o último proxecto.
O nó de Venta de Baños consiste nun triángulo formado polas liñas Valladolid-León, xa en servizo, a propia liña Venta de Baños-Burgos e un ramal para enlazar ambas as liñas desde Palencia. O lado entre Bifurcación Venta de Baños AV e Bifurcación Cerrato, onde se incorpora o ramal de ligazón desde Soto de Cerrato/Burgos ten 5,121 km, o lado entre Bifurcación Venta de Baños AV e Bifurcación Soto de Cerrato AV, onde se incorpora o mesmo ramal de ligazón desde Palencia/León ten 5,096 km, e o propio ramal de ligazón 4,485 km. A distancia entre Bifurcación Soto de Cerrato AV e a estación de Burgos-Rosa de Lima é de 81,367 km. De entre todos estes tramos, só estase montando vía dobre entre Bifurcación Venta de Baños AV e Bifurcación Soto de Cerrato AV. Entre esta e Burgos só se poderán realizar cruces nos dos postos de adiantamento e estacionamento de trens: o de Río Arlanzón (PK 257,565) e o de Estépar (PK 282,378).
A variante de Burgos mide 17,4 km entre Bifurcación Aranda e Bifurcación Rubena e nela montáronse dúas vías en ancho ibérico con travesa polivalente sobre plataforma para tres vías. 13,2 km do seu percorrido son aptos para 200 km/h.
Nó de Venta de Baños-Burgos
Actualmente a maior parte dos tramos atópanse en obras ou nos trámites inmediatamente anteriores ao seu inicio, tal como mostra a seguinte táboa.
Burgos - Miranda de Ebro - Vitoria
Actualmente a maior parte dos tramos atópanse en proxecto ou nos trámites inmediatamente anteriores ao seu inicio, tal como mostra a seguinte táboa. Os proxectos van con atraso, xa que se introduciron modificacións para que a liña pasase de velocidades máximas de 220 km/h a 350 km/h.
Estacións
250px|miniatura|Exterior da moderna [[estación de Burgos-Rosa de Lima.]]
Burgos Rosa de Lima
A estación de Burgos-Rosa de Lima é unha estación de ferrocarril situada na cidade de Burgos. Atópase ao norte da cidade e foi inaugurada oficialmente o 12 de decembro de 2008.
Voi-La Intruder
Voi-La Intruder é o primeiro álbum da banda de gypsy punk Gogol Bordello, editado por Rubric Records.
Liña de alta velocidade Venta de Baños-Burgos-Vitoria
Burgos Rosa de Lima
Construíuse dentro da variante ferroviaria de Burgos que elimina o paso de trens polo centro da cidade. A nova estación está a ser preparada para a chegada da alta velocidade. Contará finalmente con dúas vías de ancho ibérico entre as dúas primeiras plataformas, outras dúas de ancho estándar, unha na segunda plataforma e outra na última e, entre elas, outras dúas vías pasantes sen plataforma.
Miranda de Ebro
A estación de Miranda de Ebro é unha estación de ferrocarril situada na cidade de Miranda de Ebro. É un importante nó ferroviario onde conflúen as liñas Madrid-Irún e Castejón-Bilbao. Foi inaugurada en 1862, sendo unha das estacións máis antigas do país.
Será a única estación da liña que non se demolerá, senón que se rehabilitará debido ao seu valor histórico. O proxecto para Miranda de Ebro establécese como unha estación intermodal. Os edificios da actual estación serán rehabilitados para acoller os servizos de tren convencional, e contigua a ela construíuse a moderna estación de autobuses, que conta con aparcadoiro en superficie para os servizos de ambas as estacións. A continuación do mesmo previuse construír unha nova terminal para a alta velocidade, instalando as súas plataformas ao redor da vía 12 da estación actual. Con esta acción habilitaranse dúas estacións de ferrocarril contiguas para os dous tipos de ancho, unidas á terminal de autobuses. Isto permitirá que a futura estación de alta velocidade para Miranda de Ebro sitúese en pleno centro da cidade, xa que a terminal situarase a pé de rúa, concretamente na Ronda del Ferrocarril. Tamén se procedeu a peonalizar totalmente a praza de la Estación.
Nesta estación está prevista a unión desta liña de alta velocidade coa LAV Logroño–Miranda de Ebro.
Vitoria
miniatura|250px|[[Estación de Vitoria.]]
Yago Vázquez
Yago Vázquez é un pianista de jazz de orixe viguesa e residente en Nova York. Toca habitualmente en trío, cuarteto ou quinteto.
Liña de alta velocidade Venta de Baños-Burgos-Vitoria
Vitoria
Do mesmo xeito que en Valladolid, en Vitoria planéase o soterramento do trazado ferroviario para a chegada do AVE. Para iso prevese a construción dun túnel de 6,8 km e unha nova estación baixo o Parque de Arriaga. A estación contará con seis vías pasantes que se atoparían a 17 metros de profundidade. O custo total do soterramento do tren en Vitoria ascende a 476 millóns de euros.
Nesta estación terá lugar a unión desta liña de alta velocidade co Y Vasco.
Scream/Childhood
"Scream/Childhood" é un sinxelo do noveno álbum de estudio do artista estadounidense Michael Jackson, HIStory: Past, Present and Future, Book I. A cara A do sinxelo, "Scream", é un dueto coa irmá máis nova de Jackson, Janet, mentres que a cara B, "Childhood", é unha canción en solitario. O sinxelo foi lanzado o 31 de maio de 1995.
CD4
miniatura|dereita|Estrutura cristalográfica (V e dominios C2) do CD4 humano. En bioloxía molecular, o CD4 (cluster de diferenciación 4) é unha glicoproteína que se encontra na superficie de células inmunes como o linfocito T axudante, monocito, macrófago, e célula dendrítica. Descubriuse a finais da década de 1970 e orixinalmente deuselle o nome de leu-3 e T4 (debido aos anticorpos monoclonais OKT4 que reaccionaban con el) antes de ser rebautizado como CD4 en 1984. Nos humanos a proteína CD4 está codificada polo xene CD4 do cromosoma 12.
Os linfocitos T axudantes CD4+ son leucocitos que son parte esencial do sistema inmunitario humano e con frecuencia denomínanse células CD4, células T axudantes ou células T4. Denomínanse células axudantes porque un dos seus principais papeis é enviar sinais a outros tipos de células inmunes, como as células asasinas CD8. As células CD4 envían un sinal ás células CD8 para que destrúan e acaben cunha infección vírica. Se diminúe a cantidade de células CD4, como por exemplo en casos de infección por VIH/SIDA ou despois dun tratamento de inmunosupresión previo a un transplante, o corpo faise vulnerable a un gran número de infeccións que doutro modo serían combatidas eficazmente.
Estrutura
esquerda|miniatura|Representación esquemática do receptor CD4. Como moitos receptores/marcadores da superficie celular, o CD4 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas.
Presenta catro dominios de inmunoglobulina (D1 a D4) que se expoñen na superficie da célula ao medio extracelular:
O dominio D1 do CD4 interacciona co dominio β2 das moléculas do MHC de clase II. As células T que expresan o CD4 (e non o CD8) na súa superficie son, por tanto, específicas para os antíxenos presentados polo MHC de clase II (e non para o MHC de clase I).
A curta cola citoplasmática/intracelular (C) do CD4 contén unha secuencia especial de aminoácidos que permite que interaccione coa molécula lck (unha quinase do interior da célula).
Función
O CD4 é un correceptor que axuda ao receptor de células T (TCR) na súa comunicación coa célula presentadora de antíxenos. Por medio do seu dominio intraceluar, o CD4 amplifica o sinal xerado polo TCR recrutando o encima tirosina quinase lck, que é esencial na activación de moitos compoñentes moleculares da cascada de sinalización dun linfocito T activado. O CD4 tamén interacciona directamente con moléculas do MHC de clase II na superficie da célula presentadora de antíxenos utilizando o seu dominio extracelular. O dominio extracelular adopta unha estrutura en sándwich beta de tipo inmunoglobulina con sete cadeas en dúas follas beta, formando un motivo greca.
Outras interaccións
O CD4 tamén interacciona con SPG21, Lck    e co homólogo da proteína unc-119.
Infección por VIH
O VIH-1 utiliza o CD4 para introducirse dentro das células T hospedes ao unirse a el pola proteína gp120 da envoltura viral. A unión ao CD4 crea un cambio na conformación da gp120 que lle permite ao VIH-1 unirse ao correceptor expresado na célula hóspede chamado receptor de quimocina CCR5 ou CXCR4. Despois dun cambio estrutural noutra proteína viral (a gp41), o VIH insire un péptido de fusión na célula hóspede que fai que a membrana externa do virus se fusione coa membrana plasmática celular.
Patoloxía do VIH
miniatura|500px|center|[[Rangos de referencia para análises de sangue de glóbulos brancos, onde se compara a cantidade de células CD4+ (mostradas en amarelo verdoso) con outras células.]]
Outras enfermidades
O CD4 continúa expresándose na maioría dos neoplasmas derivados de células T axudantes. É por tanto posible utilizar a inmunohistoquímica do CD4 en mostras de biopsias de tecidos para identificar a maioría das formas de linfomas de células T periféricas e condicións malignas asociadas. Este antíxeno foi tamén asociado con varias enfermidades autoinmunitarias como a vitilixe e a diabetes mellitus tipo I.
Azougue
Azougue é un topónimo galego, procedente do árabe al-sūq (mercado, zoco). Pode referirse a:
Amais, azougue é unha forma popular para denominar o mercurio.
Karlamagnús saga
A Karlamanús saga (en galego Saga de Carlomagno) é unha compilación de sagas arredor da figura do emperador Carlomagno traducidas de cancións de xesta norueguesas ao antigo noruegués no século XIII na corte de Håkon Håkonarson principalmente. Esta compilación foi transcendental para o desenvolvemento literario dos países nórdicos, realizáronse versións suecas, dinamarquesas e inspirou composicións de autores noruegueses, suecos, dinamarqueses, islandeses e feroeses. Ademais moitas das cancións de xesta traducíronse de versións antigas que non se conservaron.
A Saga de Carlomagno componse de 12 sagas diferentes, Otvels þáttr (Chanson d'Otinel) Runzivals þáttr (Chanson de Roland), Jórsalaferð (Voyage de Charlemagne en Orient), O Pseudo-Turpin e outras.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2016
300px|dereita A representación de Galicia nos Xogos Olímpicos do Río 2016 estivo composta por 14 deportistas integrados no equipo olímpico español. O resultado final foi dunha medalla de ouro (Cristian Toro) e seis diplomas olímpicos.
Antecedentes
A maior participación de galegos nas olimpíadas deuse tanto en Barcelona 92 como en Sydney 2000 con 17 deportistas en ambas convocatorias. Nestas de Río foron tres competidores máis dos que participaron nos anteriores xogos. Daquela (2012) foron 11 os participantes, cunha colleita de 5 medallas.
Participantes
A seguinte táboa amosa a lista dos galegos que participaron nas diversas probas da cita olímpica carioca:
Leonado
160px|miniatura|Mostra do esmalte leonado (esquerda) e maneira convencional de representalo nos gravados (dereita). En heráldica, o leonado é un esmalte de cor marrón. Este esmalte non se dá na heráldica española, pero si, por exemplo, nas heráldicas francesa (onde se denomina tenné ou tanné) e británica (onde se denomina tenné).
Na heráldica británica este esmalte non se considera cor, metal nin forro, se non que se atopa nunha categoría á parte denominada «mancha» (stain), xunto con outras dúas cores: o púrpura (murrey) e o sanguíneo (sanguine). Historicamente, algúns heraldistas sinalaron que estas «manchas» eran os esmaltes indicados para agregar ós escudos brisuras denotativas de infamia, pero outros autores, ó non atoparen exemplos diso, dubidan de que algunha vez estas brisuras se levasen á práctica.
O uso e a definición deste esmalte non están libres de confusión. O xenealoxista inglés William Berry, por exemplo, escribe nun tratado de heráldica do século XIX que o leonado (tenné) é unha cor próxima ó castaño, mestura de amarelo, vermello e marrón; mentres que o heraldista A.C. Fox-Davies, a comezos do século XX, describe ó alaranxado da heráldica inglesa (orangé) como idéntico ó leonado (tenné), aínda que comenta que a heráldica alemá posee un alaranxado que parece ser independente do leonado.
Tetronarce
Tetronarce é un xénero de peixes elasmobranquios batoideos, un dos dous que integran a familia dos torpedínidos, que son coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atordar as súas presas e para defensa.
As especies deste xénero son lentos habitantes dos fondos mariños que, como os seus parentes do xénero Torpedo, poden xerar electricidade como mecanismo de defensa contra os depredadores e para a captura das súas presas. Normalmente alcanzan un tamaño moito maior (até 180 cm) que as especies de Torpedo, que teñen xeralmente un tamaño de pequeno a moderado (entre os 25 e os 80 cm).
A situación taxonómica do xénero Tetronarce é controvertida. Mentres que para a maioría dos autores a familia dos torpedínidos comprende dous xéneros, algúns pensan que as especies deste xénero están integradas en Torpedo. (Véxanse os artigos Torpedínidos e Torpedo).
Morfoloxía
As principais características das especies do xénero Tetronarce son as seguintes:
Descrición
O xénero foi descrito en 1862 polo ictiólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill,
Taxonomía controvertida
Segundo o ITIS, a familia dos torpedínidos comprende un só xénero, Torpedo, pero a maioría dos autores (WoRMS, FishBase, NCBI e UICN) admiten, ademais, o xénero Tetronarce.
Clasificación
O xénero comprende as seguintes nove especies:
Galería de imaxes de casas de persoeiros de Galicia
Galería de imaxes de casas de persoeiros de Galicia.
Sauna de Rajaportti
miniatura|450px|Cafetería da sauna de Rajaportti. A sauna de Rajaportti (en finés Rajaportin sauna) é unha sauna pública situada no barrio de Ylä-Pispala, na cidade de Tampere. Inaugurada en 1906, trátase da sauna pública máis antiga de Finlandia aínda en funcionamento. Ten capacidade para entre 15 e 20 persoas a cada lado á vez e conta cunha cafetería nunha casa de madeira ao outro lado do patio interior.
Clara Corral
Clara Corral Aller, nada en Ourense o 8 de xuño de 1847 e finada na Coruña o 9 de febreiro de 1908, foi unha poeta galega.
Traxectoria
miniatura|Tumba de Clara Corral no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Filla de Dimas Corral Rebellón. En 1852 trasladouse coa familia a Lugo. Orfa de pai e nai mudouse coas súa irmás Consuelo e Rita a Santiago de Compostela en 1868 e dedicouse ao seu labor literario. Consérvanse os seus poemas aparecidos na prensa da época, El Diario de Santiago, Revista Compostelana de Instrucción y Recreo e La Ilustración Gallega y Asturiana. En 1884 trasladouse a vivir á Coruña co seu irmán e a súa cuñada. En 1891 publicou A Herminia, dedicado á súa sobriña orfa, filla da súa irmá Rita, que foi, igual ca ela, membro correspondente da Real Academia Galega, creada en 1906.
En 1980 publicáronse ''Poesías en gallego y castellano. 1847-1908'', en edición de Dimas Romero Vázquez.
Obra
Clara Corral escribiu empregando o galego e o castelán:
As Casas Novas, Os Espiñeiros, Allariz
As Casas Novas é un lugar da parroquia dos Espiñeiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Exército do Aire de España
miniatura|300px|Sede do Exército do Aire na rúa Princesa de [[Madrid.]] O Exército do Aire é unha das tres ramas en que se dividen as Forzas Armadas de España. Conxuntamente coa Armada e o Exército de Terra, ten asignado por medio do artigo oitavo da Constitución Española a misión de garantir a soberanía e independencia de España, defender a súa integridade territorial e o ordenamento constitucional.
Mandos aéreos
Cada rexión aérea é sede dun dos mandos aéreos. O xefe de cada mando é tamén capitán xeneral da rexión aérea correspondente.
Paula Medín
Paula Medín López, "Alevín", nada en Cambre o 17 de xuño de 1984, é unha fisioterapeuta e xogadora de rugby galega, olímpica no Río 2016.
Dianteira pertencente ao CRAT da Coruña e internacional coa Selección feminina de España de Rugby a 15 e Rugby a 7, foi campioa de Europa en 2010 en Estrasburgo, e participou nos Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro do ano 2016.
No CRAT
Paula Medín comezou a practicar rugby por influencia da súa irmá e dunha amiga cando estudaba no instituto. Xogadora do CRAT dende 2001, co club coruñés ten acadado o título de liga na División de Honra Feminina de Rugby na tempada 2014-15, batendo na final disputada en Xixón ó Getxo Rugby Taldea por 39 a 5. O CRAT viña de ser subcampión nas tempadas 2010-11, 2011-12 e 2013-14. Ós éxitos acadados na máxima competición nacional tamén se suman os obtidos a nivel galego, cos campionatos de liga galega de 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 e 2015, e os títulos da Copa Xunta de 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 e 2015. Na modalidade de rugby a 7 acadou o título das Series Nacionais en 2011.
Na selección de rugby a 15
Paula Medín disputou 26 encontros coa selección española, gañando 19 e perdendo tan so 7. Foi titular en 25 ocasións e suplente unicamente no encontro do seu debut. Paula debutou coa Selección feminina de rugby de España o 28 de abril de 2007 nun encontro do Campionato de Europa disputado no Central de Madrid fronte a Italia.
Paula participou nos campionatos europeos de 2007, 2008, 2009, 2010 e 2011. No torneo de 2010 disputado en Metz e Estrasburgo (Francia) Paula xogou tres encontros, incluído a final na que España acadou o título continental derrotando por 31 a 13 a Italia. Ó ano seguinte o Campionato de Europa disputouse en Galicia. Paula xogou tres encontros, incluída a final, que se disputou no Estadio Universitario de Elviña da Coruña, e na que España perdeu por 5 a 3 diante de Inglaterra.
En 2013 Paula xogou tres encontros clasificatorios para a Copa do Mundo Feminina de Rugby do ano seguinte, acadando tres vitorias e a clasificación. Na cita mundialista que tivo lugar en Marcoussis e París (Francia), a selección española rematou no noveno posto. Paula xogou cinco encontros, e foi a capitá do equipo no encontro disputado contra Casaquistán.
O último encontro xogado por Paula Medín coa selección española foi o 19 de decembro de 2015 contra Hong Kong. Aquel foi un encontro amigable de preparación para o Campionato de Europa que se disputará no outono de 2016, e que pode ser clasificatorio para a Copa do Mundo de 2017, o próximo obxectivo da xogadora galega. Nese encontro sumou dous dos cinco ensaios que ten anotado co equipo nacional.
Na selección de rugby a 7
Paula Medín debutou coa Selección feminina de rugby a 7 de España o 16 de xullo de 2011 no Campionato de Europa disputado en Bucarest. En decembro foi chamada de novo para formar parte do equipo que disputou o torneo de Dubái, que formaba parte da Challenge Cup. A partir de entón converteuse nunha xogadora habitual do equipo nacional de rugby a 7.
Participou nos torneos de Ameland e Moscova das series europeas de 2012 (4º e 2º posto) e a continuación debutou nas Series Mundiais Femininas de Rugby a 7 2012-13 participando nos torneos de Dubái e Ámsterdam. España rematou no 9º posto.
En 2013 disputou o torneo de Marbella pertencente ás Grand Prix Series europeas (3º posto), e a seguinte cita foi a Copa do Mundo de Rugby a 7 2013 que tivo lugar en Moscova. Alí a selección colleitou un 4º posto moi positivo.
Paula Medín estivo ausente da selección de rugby a 7 durante toda a tempada 2013-14, en parte pola cita mundialista da modalidade de rugby a XV que se disputou en 2014 pero sobre todo por unha grave lesión de xeonllo con rotura de ligamento cruzado anterior. As lesións nos xeonllos teñen afastado a Paula Medín dos terreos de xogo en varias ocasións.
Tralo mundial de rugby a 15, a volta á selección de rugby a 7 na tempada 2014-15 tiña un obxectivo claro, a clasificación para os Xogos Olímpicos de 2016, nos cales a modalidade reducida do rugby ía debutar. Nesa tempada participou nos torneos de Dubái, Sao Paulo, Atlanta, Langford, Londres e Ámsterdam das Series Mundiais 2014-15 (9º posto), nos torneos de Kazán e Brive das Grand Prix Series europeas 2015, e finalmente nun torneo de repesca en Lisboa para poder participar no preolímpico de Dublín de 2016. Antes dos preolímpico Paula disputou os torneos de Dubái, Sao Paulo, Atlanta e Langford das Series Mundiais 2015-16, e finalmente no preolímpico acadaron a vitoria e unha praza para participar nos Xogos Olímpicos.
Paula Medín foi unha das 12 xogadoras seleccionadas polo seleccionador José Antonio Barrio para disputar o torneo olímpico de Río de Janeiro no mes de agosto de 2016, no cal o equipo nacional acadou un diploma olímpico ó rematar na sétima posición. Este torneo foi a despedida de Paula Medín da Selección feminina de rugby a 7 de España.
CB Granada
O Club Baloncesto Granada, S.A.D. foi un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Granada, Andalucía. Fundado en 1994, foi creado para cubrir a desaparición por problemas económicos do Club Deportivo Oximesa. Partindo da segunda categoría, a Liga EBA e tras comprar a praza do Club Baloncesto Salamanca, o equipo xogou doce temporadas na Liga ACB até a súa desaparición en 2012 debido a problemas institucionais e económicos.
Traxectoria
O CB Granada SAD sucedeu ao anterior club da cidade, o Club Deportivo Oximesa, desaparecido por problemas económicos. O Club Asociación Baloncesto Granada (C.A.B. Granada) constituíuse o 28 de xuño de 1994 so a fórmula de Asociación Deportiva procedendo do desaparecido C.A.B. Loja. Tras participar dous anos na Liga EBA, o 14 de xuño de 1996 o CAB Granada comprou os dereitos para participar na Liga ACB ao Club Baloncesto Salamanca. O 11 de xullo dese mesmo ano, o club constitúese en Sociedade Anónima Deportiva.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do CB Granada.
Palmarés
Copa de Andalucía
Rímur
Na literatura islandesa, os rímur (singular ríma) son poemas épicos escritos en calquera rímnahættir ("metros de rímur"), existen centos deles, incluídos variacións. Este xénero data do século XIV e equivale os romances galegos, son de autores anónimos na maioría dos casos. Os rímur máis antigos son polo xeral de catro versos e tratan dos reis noruegueses, os posteriores contan historias de heroes islandeses ou batallas épicas que se transmitiron de xeración en xeración sen cambios. A maioría dos rímur recolléronse en forma escrita no século XIX, século no cal comezou a súa decadencia.
Regoelle, Olveira, Dumbría
Regoelle é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Dumbría, na comarca de Fisterra. Segundo datos do INE en 2009 tiña 154 habitantes (81 homes e 73 mulleres), o que supón unha diminución de 36 habitantes respecto do ano 2000. miniatura|220px|Anoitecer en Regoelle. En Regoelle están situados a Pedra da Arca e o castro de Regoelle.
Stavkirke
thumb|230px|[[Igrexa de madeira de Borgund, en Lærdal (Sogn og Fjordane, Noruega).]] thumb|230px|Detalle do portal da igrexa de madeira de Urnes, en [[Luster, Sogn og Fjordane.]] thumb|230px|A igrexa de madeira de Heddal, a maior de todas as stavkirke ([[Notodden, Telemark).]]
Stavkirke é unha palabra norueguesa coa que se denomina un tipo particular de templos cristiáns medievais construídos de madeira, anteriormente comúns na Europa do Norte pero no presente confinados case exclusivamente a Noruega. As máis antigas teñen idades superiores aos 800 anos.
A súa característica particular é a súa técnica de construción, a stavverk, que consiste nun armazón de madeira formado de stav —grosos postes circulares que lle dan nome ás igrexas— sostidos por espigas a un marco cadrado de soleiras de madeira, que á súa vez se atopa asentado sobre alicerces pétreos, protexendo a madeira da humidade. A técnica relaciona as stavkirke co entramado de madeira, e confírelles, ademais, resistencia ás condicións climáticas, estabilidade e rixidez. A stavverk é descendente das desaparecidas igrexas de postes, construcións de técnica máis simple, aínda que nalgúns casos son bastante similares ás propias stavkirke.
A planta das stavkirke máis simples divídese nunha nave e nun coro, mentres as máis evolucionadas aseméllanse ás basílicas románicas, co teito en chanzos e piares no interior da nave. Esa similitude, ademais da decoración escultórica e pictórica, fixo supoñer que as stavkirke teñen as súas orixes na arte románica, mais esta teoría non é compartida por varios expertos. Á altura do século XXI, fican en pé 28 stavkirke medievais en Noruega, unha en Suecia e unha máis en Polonia (esta última de orixe norueguesa). Entre as máis coñecidas figuran a igrexa de Borgund, de espectacular deseño e a mellor representante do xénero, e a Igrexa de Urnes, probablemente a máis antiga e un exemplo sobresaínte da arte decorativa nórdica, declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco.