cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruno de Colonia
Mocidade
En 1068 ou 1069 Manasés de Gournay foi nomeado arcebispo de Reims. A súa designación foi mediante a simonía, é dicir, a compra do cargo co beneplácito do rei Filipe I de Francia. Manasés foi atacado polo seus abusos, aínda que intentou congraciarse cos críticos promovendo a Bruno de Colonia ao cargo de chanceler, encargado da expedición e rexistro da documentación da curia arcebispal. Máis críticas continuaron, sendo Bruno de Colonia un dos que denunciaba as arbitrariedades. A situación derivou nun conflito co arcebispo que acabou por cesar dos seus cargos a Bruno, en 1076, quen canda outros compañeiros fuxiu de Reims por medo ás represalias, atopando refuxio no castelo do conde Ebal de Roucy. Bruno e os outros perseguidos denunciaron Manasés por simonía no Concilio de Clermont en 1076 e, de novo, no de Autun, onde foi suspendido nas súas funcións, aínda que ordenou a confiscación dos bens dos seus críticos. O enfrontamento continuaría ata que en 1080 o papa Gregorio VII destituíu definitivamente a Manasés. Segundo a tradición, a experiencia da persecución e da perda dos seus bens reafirmaron a súa vontade de retiro para achegarse a Deus. Foi así que buscou integrarse na vida monástica, partindo canda outros dous compañeiros, Lamberto e Pedro, cara Molesmes, onde o abade do mosteiro, Roberto, logo un dos fundadores do Císter, permitiu que se instalaran nunha leira en Sèche-Fontaine. Aló formaron unha comunidade case eremita que se mantivo entre 1081 e 1083. Tras esta experiencia rexeita unirse á vida cenobítica do mosteiro, marchando con outros compañeiros a Grenoble, onde son recibidos polo bispo Hugo de Châteauneuf.
Fundación da Orde dos Cartuxos
miniatura|Ilustracións dun libro do século XV que mostran ao bispo Hugo conducindo a Bruno de Colonia e os seus seguidores ata o lugar onde fundar a Grande Cartuxa. En Grenoble, no ano 1084, consegue o apoio do bispo para establecer un eremitorio no monte que estará formado por Bruno e outros sete compañeiros. Segundo a tradición, Hugo, guiado por un soño no que sete estrelas lle indicaban o lugar, levounos ata o macizo prealpino de Chartreuse. Este é considerado como o momento fundacional da Orde dos Cartuxos e fundación da casa nai da orde, a Grande Cartuxa. Bruno e os seus ergueron un refuxio que consistía nunhas cabanas de madeira abertas a unha galería que lles daba acceso ás zonas comúns (igrexa, refectorio, sala capitular) mais protexidos das condicións climáticas. Deste xeito, estableceron a arquitectura que logo imitarán o resto de cartuxas, pero tamén esa comunidade era heteroxénea internamente: se ben cinco eran relixiosos, dous non o eran, senón que eran leigos que traballaban para garantir a supervivencia dos outros, centrados na contemplación. Así se establecía unha das particularidades da Orde dos Cartuxos, a convivencia no mosteiro dos chamados monxes do claustro, monxes que tamén son sacerdotes, e os conversos, aqueles monxes que non son curas e traballaban nos servizos precisos para a comunidade. En 1086, o bispo Hugo de Grenoble confirmou as doazóns feitas para fundar o eremitorio.
En 1090 foi convocado polo seu antigo alumno e agora papa Urbano II a Roma, obrigándolle a marchar da cartuxa. Ao servizo do papa trasladouse con el ao sur de Italia marchando da ofensiva do emperador Henrique IV contra Roma. Sen adaptarse á corte papal e botando en falta a vida que pensara na cartuxa, Bruno de Colonia rexeitou aceptar o ofrecemento do pontífice para ser arcebispo de Reggio. Co apoio papal fundou un novo eremitorio en Calabria: Santa María da Torre. Alí faleceu o 6 de outubro de 1101.
Canonización
Logo da súa morte foi considerado xa santo en Calabria así como en Reims. En 1514, o papa León X autorizou aos cartuxos a render culto ao seu fundador, e en 1674, Clemente X estendeuno a toda a Igrexa católica.
Representación iconográfica
Malia a que a súa vida monacal foi serodia, adoita ser representado como un home novo, cunha ampla tonsura e de barba rasurada, levando como vestido o hábito cartuxo: túnica branca con amplas mangas, cinto negro e o característico capucho.
Fazai, Carballido, Lugo
Fazai é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
TropaVerde
miniatura|alt=Logotipo da iniciativa TropaVerde|Logotipo da iniciativa TropaVerde. TropaVerde é unha plataforma web desenvolvida por TEIMAS Desenvolvemento o 17 de maio de 2015 que ten por obxectivo fomentar a reciclaxe e a responsabilidade ambiental entre a cidadanía, premiando de forma directa as boas accións medioambientais. Para cumprir este obxectivo conecta os tres actores necesarios:
Funcionamento
Cada vez que un cidadán ou cidadá deposita un residuo nunha instalación de reciclaxe colaboradora, recibe un cheque con estrelas (puntos) que pode acumular na súa conta TropaVerde para trocalas cando desexen por descontos ou agasallos (recompensas) nos comercios e establecementos de hostalaría colaboradores. Ser instalación de reciclaxe colaboradora é gratuíto, así como ser cidadán ou cidadá participante. A participación dos comercios e establecementos de hostalaría é tamén gratuíta, á marxe das recompensas que cada empresa colaboradora decida ofertar á cidadanía a cambio das estrelas acumuladas.
Teivente, San Sadurniño de Froián, Sarria
Teivente é un lugar da parroquia de San Sadurniño de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
TropaVerde
Alcance
Na actualidade TropaVerde ten tropas galegas activas en Santiago de Compostela, Lugo, Ames, Redondela, O Porriño, Marín, Vilagarcía de Arousa, Santa Comba e Cambados; así como tropas internacionais en Hungría, Francia , Portugal , Grecia e Polonia.
Manzoi, Carballido, Lugo
Manzoi é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Fontela, San Salvador da Pena, Sarria
Fontela é un lugar da parroquia de San Salvador da Pena, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Fondo de Vila, San Salvador da Pena, Sarria
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de San Salvador da Pena, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Lumikuningatar
Lumikuningatar é un filme finlandés de 1986 dirixido por Päivi Hartzell, baseado no conto de 1844 A raíña das neves de Hans Christian Andersen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
San Salvador, San Salvador da Pena, Sarria
San Salvador é un lugar da parroquia de San Salvador da Pena, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Penela, San Salvador da Pena, Sarria
Penela é un lugar da parroquia de San Salvador da Pena, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
As Regas, San Salvador de Muxa, Lugo
As Regas é un lugar da parroquia de San Salvador de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Manuel Carril Carril
Manuel Carril Carril foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Vilantime. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Arzúa, tomando posesión o 3 de outubro de 1923. Permaneceu no cargo ata o ano seguinte. Na República foi elixido concelleiro de Arzúa o 31 de maio de 1931. Integrouse en Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente des responsabilidades políticas.
As Regas, Carballido, Lugo
As Regas é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ramón Pazos Jiménez
Ramón Pazos Jiménez, finado en Cáceres o 23 de marzo de 1978, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Pazos Varela. Estudou na Escola de Comercio da Coruña e obtivo o título de perito mercantil en 1932. Foi elixido presidente da Juventud de Unión Regional de Derechas de Padrón en xuño de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe local de FET y de las JONS en maio de 1939. Foi nomeado alcalde de Padrón en 1940, tomando posesión o 5 de agosto. Foi elixido deputado provincial en marzo de 1949. Permaneceu no cargo ata 1973. Finou nun accidente de tráfico en Cáceres xunto coa súa muller e a súa sobriña, o 23 de marzo de 1978.
Vida persoal
Casou con Elisa Sierra Domínguez.
Ribadas, Celeiros, Ponteareas
Ribadas é un lugar da parroquia de Celeiros no concello pontevedrés de Ponteareas, atópase a carón da Carreira. No ano 2022 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres).
Patrimonio
No barrio hai un peto de ánimas chamado Peto de Ribadas, con cronoloxía descoñecida. Tamén existe unha escola de pedra que foi reconvertida en vivenda particular.
Lavandeira, San Vicenzo de Froián, Sarria
Lavandeira é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Musíme si pomáhat
Musíme si pomáhat é un filme checo de 2000 dirixido por Jan Hřebejk. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios. Anna Šišková gañou un premio León á mellor actriz.
O Sisto, San Vicenzo de Froián, Sarria
O Sisto é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Luís II de Flandres
Luís II de Flandres, nado Luís de Dampierre, chamado Luís de Male ou Maele (Lodewijk van Male en holandés), nado no Castelo de Male en Sint-Kruis (Bruxas), o 25 ou o 29 de outubro de 1330 e finado en Saint-Omer o 30 de xaneiro de 1384, foi conde de Flandres, de Nevers e de Rethel entre 1346 e 1384, duque de Brabante (1356), conde de Artois e Borgoña entre 1382 e 1384. Era fillo do conde Luís I de Flandres (II de Nevers e Rethel) e da Condesa de Borgoña e de Artois Margarida I de Borgoña (1310 - 1382).
Resumo do seu goberno
Foi conde despois de morrer seu pai na batalla de Crécy (26 de agosto de 1346); rompeu coa súa política sistematicamente francesa para adoptar unha actitude máis próxima aos seus asuntos, bordeando cínica pero lucidamente entre os intereses contraditorios dos reis de Francia e Inglaterra, daquela en guerra aberta. Conseguiu en Flandres, a pesar da Peste Negra (1348), trinta anos de relativa paz e de regreso á prosperidade económica (1349 - 1379), un longo período desgraciadamente enmarcado por dúas grandes revoltas organizadas polos teceláns de Gante. Preparou a chegada da casa de Valois de Borgoña ao condado de Flandres polas súas reformas administrativas e polo matrimonio da súa única filla con Filipe o Atrevido, permitindo que a parte valoa de Flandres regresase ao condado.
Xuventude: 1330-1346
Fillo de Luís I e Margarida de Francia, foi bautizado polo bispo de Arras, Pierre Roger, futuro papa Clemente VI. Cando anda era neno, casou con Margarida de Brabante para selar a reconciliación do duque Xoán III de Brabante co seu pai. Ferido, pero vivo ao final da batalla de Crécy, onde presenciara a morte do seu pai, Luís de Male foi armado cabaleiro o mesmo día por Filipe VI de Francia, refuxiado en Amiens (26 de agosto de 1346).
Inicio do reinado: 1346-1349
A partir de novembro, o novo conde estivo no condado de Flandres, permitindo que a antiga dinastía do conde volvese a atopar aos flamengos. Pero os de Gante, dominados pola poderosa corporación de teceláns, quixeron impoñer ao conde un matrimonio inglés, garantía dunha subministración de la insular. Retido en custodia xudicial na súa capital, aproveitou unha falcoaría para fuxir a Francia e logo a Brabante, e casar con Margarida de Brabante, filla do aliado do rei de Francia (1347). Gante rebelouse inmediatamente (1347-1349).
Pero o descontento das pequenas cidades e a vontade de Bruxas, Lille e Ypres de discutir a súa hexemonía en Gante debilitaron a sublevación, xa que a terríbel epidemia da Peste Negra castigou Flandres en 1348. Contra todo prognóstico, o conde asinou un tratado de neutralidade co rei de Inglaterra (25 de agosto de 1348), e co apoio das pequenas cidades (Grammont, Termonde, Oudenaarde) volveu vitorioso a Flandres. Os teceláns de Gante foron finalmente esmagados polos bataneiros e outros gremios (Goede Maandag, martes 13 de xaneiro de 1349).
Unha longa prosperidade: 1349-1379
Tal será a política do conde: de báscula continua entre os franceses e os ingleses, co obxectivo de asegurar a neutralidade do condado. Luís de Male conseguiu unha gran popularidade ao rexeitar en 1350 a homenaxe ao novo rei de Francia.
Xoán II de Francia, esixiu o regreso das cidades valoas de Flandres do condado (Lille, Douai, Orchies). Isto permitiulle recuperar a soberanía feudal directa sobre o señorío de Termonde.
Á morte do duque Xoán III de Brabante, esixiu aos seus sucesores Xoana de Brabante e Venceslau de Luxemburgo os atrasos dos pagamentos pola venda de Mechelen e o pagamento do dote da súa muller, que se lle denegou. Despois invadiu Brabante, ocupou Bruxelas (batalla de Scheut, 17 de agosto de 1356) e apoderouse do ducado. O Brabante sublevouse (24 - 29 de outubro de 1356), pero a estratexia defensiva do conde era entón efectiva: na paz de Ath (4 de xuño de 1357), ademais do título de duque de Brabante que conservaba a título vitalicio e honorífico os seus dereitos de sucesión, retomou Mechelen e engadiu Antuerpen ao condado.
Un dos grandes asuntos do seu reinado foi o matrimonio da súa única filla e herdeira Margarida. Dedicouse a isto unha intensa actividade diplomática porque a herdanza era cobizada tanto polos ingleses como polos franceses. Margarida casou por primeira vez con Filipe I de Borgoña, fillo da raíña de Francia Xoana de Boulogne e que era duque de Borgoña e conde de Borgoña e Artois (14 de maio de 1357), matrimonio que anunciaba o regreso do Artois a dominio flamengo. A morte do duque novo (1361) provocou o regreso inesperado do Artois, xa que a nai de Luís de Male o herdou ela mesma. Dotada da promesa de dúas novas provincias, Margarida volveu ser o obxectivo dos pretendentes dos dous campos. Moito tempo favorábel ao matrimonio inglés, Luís de Male casouna por fin co novo duque de Borgoña, Filipe II de Borgoña, irmán máis novo do rei Carlos V de Francia, a cambio de que o Flandres valón (Lille, Douai, Orquías) regresase ao condado (25 de abril de 1369). Unha vella reclamación flamenga quedou satisfeita. O que non impediu que o conde seguise unha política independente, recibindo os aliados de Eduardo III de Inglaterra ou tomando partido contra o Papa de Aviñón durante o gran cisma de Occidente, que foi favorecido polo rei de Francia.
En 1365, en resposta ao asasinato de Siger II de Enghien, os seus homes de armas marcharon contra Hainaut e derrotaron as tropas de Alberte I de Hainaut entre Hoves e Enghien.
Obra política
A obra administrativa do conde foi considerábel e preparou a futura acción dos dinastas borgoñóns: para equilibrar o poder das cidades, asociou aos tres "membros" de Flandres unha cuarta entidade representativa emanada do Franconato de Bruxas, o país que rodea o porto. Dividiu o Consello Condal (a Curia) en órganos especializados (futura Cámara do Consello para a supervisión das contas dos bailíos, Audiencia do Consello encargada da alta xurisdición. . . ). O Consello mantívose como órgano en asuntos políticos, disociado da persoa do conde. Tamén se creou un bailío soberano, un recadador xeral e un procurador xeral. O conde estaba rodeado de xuristas especializados de recente nobreza. Finalmente, o conde tamén intentou unha política de grandes obras, decidindo a apertura da canle entre Bruxas, da que fixera a súa residencia principal, e o Lys.
Aspectos privados
No ámbito privado, Luís II de Male actuou como un príncipe do seu tempo. Levaba un tren de vida elevado, mantiña un zoolóxico, estaba rodeado por un grupo de saltimbanquis e bufóns, organizaba torneos, en resume arruinábase en gastos suntuosos. Contáronlle once bastardos. Buscando sempre cartos, endebedaba cada vez máis as cidades flamengas, o que provocou descontento, especialmente en Ypres, Bruxas e Gante.
Triste final do reinado: 1379-1384
Os seus últimos anos estiveron marcados polo sanguento retorno dos trastornos. Que o detonador fose un torneo cuxo pago fora reclamado aos de Gante, ou que estes estivesen irritados polo permiso dado aos de Bruxas para cavar a canle, a Revolta das carapuchas brancas (designados así por mor do signo da adhesión adoptada por Gante) estalou en 1379 e non se completou ata despois da morte de Luís de Male. Os teceláns recuperaron o poder en Gante (agosto de 1379), e logo no resto do Flandres setentrional. O conde refuxiouse en Lille e tras a revolta dos pequenos oficios da cidade contra os teceláns (29 de maio de 1380 en Bruxas) e a vitoria de Nevele sobre Gante (1381). Debeu a súa salvación ás súas calidades de nadador no momento dun episodio digno dunha novela cando os de Gante, dirixidos por Philippe van Artevelde, atacaron Bruxas o día da procesión do Santo Sangue (Batalla da chaira de Beverhout, 3 de maio de 1382). Volto a Lille, mentres herdaba de súa nai o Artois (9 de maio de 1382), foi obrigado finalmente a recorrer ao exército real para sufocar a sublevación: Carlos VI de Francia esmagou os rebeldes en Westrozebeke (27 de novembro de 1382). Pero o prestixio da vitoria só beneficiou a Filipe o Intrépido, que a partir de entón comezou a asentar definitivamente a súa autoridade sobre o condado.
Luís II morreu (30 de xaneiro de 1384) finalmente antes da submisión completa de Gante (18 de decembro de 1385). Enterrárono fastosamente con Margarida de Brabante (falecida en 1380) na igrexa de Saint-Pierre en Lille o 1 de marzo de 1384.
Eduardo Otero González
Eduardo Otero González, nado en Padrón en 1947, é un construtor e político galego.
Traxectoria
Aparellador e dono da empresa de constución Otegón S. L. Nas primeiras eleccións democráticas foi o candidato da UCD á alcaldía de Padrón, logrando a vitoria con 4 concelleiros, sendo elixido alcalde como candidato da forza máis votada. Concorreu ás municipais de 1983 encabezando unha formación independente, perdendo a alcaldía en favor do candidato de Alianza Popular Jesús Villamor Calvo, co cal empatou a 4 concelleiros pero con menos votos.
Rally Rías Baixas de 1992
O Rally Rías Baixas de 1992 foi a 28ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse o 9 de agosto de 1992 e o vencedor foi Germán Castrillón, a bordo dun Ford Sierra RS Cosworth.
Resumo
Germán Castrillón correu esta edición do rally con José Manuel López Castrillón como copiloto, en vez da habitual Estrella Castrillón, que decidiu ver o rally como espectadora, despois das queimaduras sufridas no grave accidente da edición anterior. O Ford Sierra RS Cosworth de Castrillón colocouse primeiro xa nos primeiros treitos, pero con pouca diferenza sobre o Peugeot 309 GTI de Manolo Senra. Con todo, o que parecía un novo duelo entre os dous pilotos rematou antes de tempo, pois no primeiro treito da segunda sección, en Camos, Senra sufriu unha saída de pista e non puido continuar a carreira. Deste xeito Castrillón levantou o pé do acelerador nos treitos finais e logrou unha cómoda vitoria con máis de dous minutos de vantaxe sobre Javier Piñeiro, segundo, e Javier Paz, terceiro.
Viladetrés, San Salvador da Pena, Sarria
Viladetrés é un lugar da parroquia de San Salvador da Pena, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Tuntematon sotilas (filme de 1985)
Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1986. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Santa Locaia, Carballido, Lugo
Santa Locaia é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Dodge (automoción)
Historia
esquerda|miniatura|Coche dos irmáns Dodge, de [[1917.]] Dodge foi creado polos irmáns Horace e John Dodge en 1900. Dodge foi vendido a Chrysler en 1928. A mediados do século XX Dodge produciu automóbiles en diversos estados, entre eles España ou Brasil. Nese país latinoamericano foi inaugurado un museo sobre os modelos producidos alí.
En 2010, Dodge anunciou que escindiría a división Ram, converténdoa na súa propia marca.
Versión de Barreiros do Dodge Dart
miniatura|Vista frontal dun Dodge 3700 GT.|esquerda Desde 1965 a 1977 unhas versións do Dodge Dart foron fabricadas na fábrica Barreiros de Villaverde. Un total de 17 589 unidades foron fabricados en España.
En 1969 os irmáns Barreiros cederon o control da fábrica a Chrysler debido ás malas vendas, pero a compañía americana deixou un gran número de partes non utilizadas dos Dart acumulándonse na fábrica.
O Dodge Dart GL era un modelo básico, e o Dodge Dart GT era a versión "deportiva", unha versión posterior foi o Dodge 3700 GT, o "3700" do nome é un número de referencia aos 3,7 litros de desprazamento.
Todos os Dart tiveron o maior motor de gasolina xamais montado nunha produción masiva de coches en España nesa época, o Chrysler Slant 6 225 in³.
Unha versión Diésel do Dart, chamada Barreiros Diésel fabricouse tamén nese tempo, este modelo era moi básico, con luces traseiras parecidas ás da primeira xeración do Simca 1000.
A produción dos Dart españois finalizou en 1977. Peugeot comprou a fábrica de Villaverde, así como as operacións europeas de Chrysler en España, Francia e o Reino Unido.
A partir de 1970 moitos Dodge Dart que servían como coches oficiais foron vendidos, aínda que quedaron uns poucos en servizo. O atentado a Luis Carrero Blanco do 20 de decembro de 1973 foi realizado mentres viaxaba no seu Dodge Dart 3700 GT.
Ongewenste vreemdeling
Ongewenste Vreemdeling é un filme surafricano en afrikaans de 1974 dirixido por Jans Rautenbach e producido por Emil Nofal, baseado nunha obra radiofónica de CF Beyers-Boshoff é un drama romántico que se rodou en Knysna e Wilderness na provincia do Cabo Occidental.
Características
A colaboración entre Rautenbach e Nofal marcou unha época e foi o máis próximo a un movemento cinematográfico no cinema surafricano. Non obstante, o filme principiou un camiño que levou a un menor idealismo e unha retirada do debate público por parte do director.
Argumento
Gerhard Steenberg é un asasino en liberdade condicional que viaxa ata o Duiwelsvallei( val do diaño), un lugar onde ata o diaño ha camiñar e inmíscise nas peculiares vidas dos seus habitantes. Inicialmente todo vai ben, mais logo chega a morte, os celos, a vinganza de sangue e a traizón. Gerhard queda enredado nun triángulo amoroso e nin sequera o suicidio da súa moza expulsa ao descoñecido fóra do val. Só o sangue, o propio, o da súa exmuller e do seu mellor amigo Bergsma, arredarano do lugar.
Sabadelle, San Vicenzo de Froián, Sarria
Sabadelle é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Návrat idiota
Návrat idiota é un filme checo de 1999 dirixido por Saša Gedeon. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Requeixo, Celeiros, Ponteareas
O Requeixo é un lugar da parroquia de Celeiros no concello pontevedrés de Ponteareas. No ano 2022 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Vilar Queimado, Carballido, Lugo
Vilar Queimado é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Nico Rodríguez
Nicolás Rodríguez García-Paz, nado en Vigo o 30 de abril de 1991, é un deportista galego que compite en vela, na clase 470.
Gañou unha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020, tres medallas no Campionato Mundial de 470 entre 2018 e 2021 e outras tres no Campionato Europeo de 470 entre 2017 e 2021.
O Requeixo, Celeiros, Ponteareas
Patrimonio
No Requeixo atópase a casa da Carixa, a cal pertenceu a unha familia moi importante na parroquia. Preto deste barrio atópase a carballeira dos Candeira e o piñeiro manso desta tamén importante familia.
Nico Rodríguez
Traxectoria
Neto dun comandante da Mariña, comezou a practicar vela aos 8 anos, no Real Club Náutico de Vigo. Gañou títulos galegos en Optimist e foi dúas veces campión de España de 420, pasando logo á vela olímpica, primeiro na clase 49er e logo na 470.
En 2013 comezou a competir con Nahuel Rodríguez en 470, pero pouco despois deixou o deporte e emigrou aos Países Baixos para exercer como odontólogo, carreira que estudou na Universidade de Santiago de Compostela. En 2016, o regatista catalán Jordi Xammar, que viña de competir nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro, chamouno para ofrecerlle preparar xuntos o seguinte ciclo olímpico.
Xunto a Xammar, foi en 2018 medalla de bronce no Campionato Mundial de 470. En 2019 foi subcampión do mundo e en 2021 volveu ser medalla de bronce. En 2017 gañou a medalla de bronce no Campionato de Europa, en 2019 a prata e en 2021 de novo a prata.
Participou con Xammar nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020, na clase 470. Gañaron dúas das regatas e remataron na terceira posición, conseguindo a medalla de bronce por detŕas da embarcación australiana e da sueca. Converteuse así no quinto regatista galego cunha medalla olímpica, despois de que o conseguisen antes Antón Paz, Fernando Echávarri, Támara Echegoyen e Sofía Toro.
As Cruces, San Xulián da Veiga, Sarria
As Cruces é un lugar da parroquia de San Xulián da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Vilanova, San Vicenzo de Froián, Sarria
Vilanova é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Carricova, San Xulián da Veiga, Sarria
Carricova é un lugar da parroquia de San Xulián da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Humphrey Bogart
Humphrey DeForest Bogart, nado en Nova York o 25 de decembro de 1899 e finado o 14 de xaneiro de 1957, é seguramente un dos actores cinematográficos máis coñecidos. De feito pasou xa a ser unha icona da cultura do século XX, elixido polo American Filme Institute como a máis grande estrela masculina do cine americano de todos os tempos. A súa fotografía de tres cuartos, con sombreiro ou sen el, con ou sen gabardina, forma parte das lembranzas da época dourada do cinema. A súa carreira está ateigada de grandes filmes e de ambiguos personaxes, case sempre perdedores, que contribuíron notablemente á imaxe que temos del.
Pobre neno rico
Humphrey DeForest Bogart o menor de tres irmáns, criouse en Nova York. Os seus pais eran Belmont DeForest Bogart, un prestixioso cirurxián, e Maud Humphrey, unha reputada (e cotizadísima, gañaba 50.000 dólares anuais) ilustradora publicitaria. De feito, o primeiro "papel" que Humphrey interpretou na súa vida foi posar para un anuncio de comida para bebés (para Mellins Baby Food, concretamente) que a súa nai estaba a elaborar. Humphrey Bogart criouse no Upper West Side, un barrio da alta burguesía neoiorquina. Porén, as disputas entre os seus pais eran frecuentes e Bogart sempre lle reprochou á súa nai ser unha muller distante. Os seus pais eran, ademais, alcohólicos e morfinómanos. A nai sufría de migrañas que agriaban o seu carácter. Bogart foi, en realidade, criado por unha coidadora irlandesa.
Humphrey Bogart ingresou nos máis prestixiosos colexios de Nova York e de Massachusetts. En 1918, porén, foi expulsado da Phillips Academy, supostamente por fumar. Pero, en verdade, Bogart era un mal estudante e pouco amigo da autoridade.
Os anos de Broadway
A Bogart non lle quedou máis remedio que enrolarse na Reserva Naval dos Estados Unidos. Pero o seu eran as táboas dun escenario. En 1921 comezou a súa carreira teatral en Brooklyn. Interpretou un mordomo xaponés. Non foi un gran papel pero permitiulle traballar en 21 producións de Broadway entre 1922 e 1935.
Durante esta etapa da súa vida, Bogart coñeceu a Helen Menken, a súa primeira esposa, coa que casou en 1926. En 1927 divorciáronse amigablemente. En 1928, Bogart recuncou e casou con Mary Philips. Ambas as dúas eran mulleres temperamentais e con certa tendencia ó alcoholismo, enfermidade que tamén afectaba ó propio Humphrey Bogart.
Tamén durante estes anos, el e Spencer Tracy, daquela tamén actor en Broadway, fixéronse grandes amigos. As malas linguas din que grazas ó común alcoholismo de ambos. Sexa como for, Bogart e Tracy foron grandes amigos durante anos e, disque, Tracy foi quen alcumou a Humphrey como "Bogie", alcume que logo se faría popular.
En 1934 o produtor Arthur Hopkins descubriu a Bogart para o gran público. Bogart actuaba nunha obra titulada Invitation to a Murder. Hopkins viuno esa noite e cando empezou a produción de The Petrified Forest, unha obra teatral de Robert Sherwood, contratouno. The Petrified Forest acadou as 197 representacións en Nova York. Bogart interpretaba ó asasino Duke Mantee. Seica, durante a súa primeira conversa con Arthur Hopkins, Bogart insistiu en querer un papel de gángster mentres que Hopkins o vía coma un san xogador de rugby.
Ademais, durante as representacións desta obra, Bogart trabou amizade con Leslie Howard, quen lle prometeu que premería para que Bogart fose Duke Mantee na versión cinematográfica que preparaba a Warner Brothers. Nun primeiro momento, porén, foi contratado Edward G. Robinson pese á insistencia de Leslie Howard. Cando Robinson deixou a produción, a teimosía de Howard deu os seus froitos e Humphrey Bogart acabou conseguindo o seu primeiro papel cinematográfico.
Baixo os focos de Hollywood
En 1936 rodouse a versión cinematográfica de The Petrified Forest protagonizada por Humphrey Bogart no seu debut. A partir de aquí, Bogart realizou para a Warner Brothers unha serie de películas de temática criminal nas que encarnou a un bo fato de tipos malos e violentos, case sempre condenados á cadeira eléctrica. Dise que durante esta época do Bogart gangsteril, foi executado 12 veces e sumou unha pena de 800 anos de traballos forzados.
O éxito empezaba a acompañalo na gran pantalla. Non obstante, o seu matrimonio con Mary Philips desfíxose cando a actriz non quixo seguir a Bogart dende Broadway ata Hollywood. Como fose, o 21 de agosto de 1938, Bogart volveu casar con Mayo Methot, unha alcohólica paranoide que en nada contribuíu á tranquilidade de Bogart.
Aínda que Bogart protagonizou ata 28 filmes de serie B entre 1936 e 1940, case todos interpretando a gangsters, Jack Warner non estaba demasiado interesado en convertelo nunha das súas estrelas. Simplemente era unha peza máis da engrenaxe industrial do cinema hollywoodense que debía rodar unha media dunha película cada dous meses. Bogart non estaba feliz cos papeis que recibía mais non podía rexeitalos baixo pena de ser suspendido de soldo. O feito de que non estaba conforme cos criterios do estudio demóstrao que reiteradamente utiliza nas películas a súa propia roupa en troques da que lle subministraba a xastraría da Warner Brothers.
Cara ó Paseo da Fama
High Sierra (O último refuxio, 1941) era unha pequena película escrita por John Huston, grande amigo de Bogart e tamén alcohólico, que ía ser dirixida por Raoul Walsh. Bogart interpretaba como sempre a un gangster: Roy Earle, Can Tolo. Pero tratábase dun perdedor, dese personaxe atribulado que interpretaría en películas posteriores, a medio camiño do mal e do ben. Roy Earle acaba de saír do cárcere e xa planea o seu próximo golpe. Pero ó mesmo tempo namórase dunha rapaza á que quere axudar só para comprobar, unha vez que a axuda, que ela lle mentiu. Obrigado por unha persecución implacable por parte da policía, ten que refuxiarse no cumio dunha montaña. Foi o filme co que Bogart empezou unha ascendente traxectoria cara á popularidade.
As Barreiras, Coeses, Lugo
As Barreiras é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Humphrey Bogart
Cara ó Paseo da Fama
A película clave nesta traxectoria foi O falcón maltés  (The Maltese Falcon, 1941), un filme que a Warner Bros a contragusto accedeu a que a rodase o seu guionista, John Huston, pensado que sería un fiasco e que Huston non volvería insistir. En principio, o papel principal, o famoso detective de novelas negras Sam Spade, ía recaer en George Raft. Acabou por encarnalo o rostro adusto de Humphrey Bogart, a quen ninguén, agás John Huston, vía no papel de heroe positivo. Foi un éxito relativo que lle abriu as portas para películas máis interesantes.
O seu primeiro papel romántico, Rick Blaine, fíxoo para Casablanca (Michael Curtiz, 1942), película á cal estará eternamente ligado na memoria do público. Era un papel ambiguo, a medio camiño entre o ben e o mal, un home que personificaba á perfección os valores de sacrificio, de ideais e de esperanza no futuro que precisaba os escuros anos da segunda guerra mundial. O seu éxito foi impresionante (tendo en conta ademais que o guión foi improvisado durante a rodaxe) e o prestixio do filme non parou de medrar co paso do tempo.
Bogart e Bacall
miniatura|200px|Bogart e Bacall.Humphrey Bogart xa era unha estrela consagrada cando coñeceu a Lauren Bacall durante a rodaxe de Ter ou non ter (To Have and Have Not, Howard Hawks, 1944). Nesta película Bogart encarnaba a un pescador a soldo que se ve envolto na difícil situación política da Martinica e acaba axudando á Resistencia. Pero o que verdadeiramente encheu a pantalla foi o romance entre Bogart e Bacall. A pesar de diferenza de idade, ambos conxeniaron inmediatamente. Este matrimonio, que durou ata o pasamento de Bogart, si foi verdadeiramente feliz. Bacall converteuse na súa compañeira idónea.
En O gran sono (Howard Hawks, 1946), obra mestra do cine negro, Bogart e Bacall volveron compartir elenco. Mesmo a película se promocionou cun cartel no que aparecían ambos e onde a vida real se mesturaba coa dos personaxes que interpretaban. Humphrey Bogart tivo ós 49 anos o seu primeiro fillo, Stephen Bogart. En 1952, naceu a súa segunda filla, á que chamou Leslie en agradecemento pola lealdade do seu amigo Leslie Howard.
Os anos da súa consolidación
En 1951, a película A raíña de África (The African Queen, John Huston), coprotagonizada xunta Katharine Hepburn, demostrou que un avellentado Bogart aínda tiña moito que dicir no cine. Foi unha rodaxe dura, en terra africanas, acosado pola calor e polos mosquitos. Ademais Huston e Bogart, segundo contan as testumuñas, adoitaban emborracharse case acotío. Con todo, o papel do túzaro mariñeiro Charlie Alnutt gañou para Bogart o seu primeiro Óscar.
O Montés, San Xulián da Veiga, Sarria
O Montés é un lugar da parroquia de San Xulián da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Humphrey Bogart
Os anos da súa consolidación
Ademais, seguramente impulsado pola súa esposa Lauren Bacall, Bogart reuniu a un fato de amigos do mundo do cine e presentouse en Washington para opoñerse ó Comité de Actividades Antiamericanas do Congreso dos Estados Unidos presidido polo infausto senador McCarth. Bogart e os seus compañeiros protestaban polas citacións que empezaban a recibir algúns dos homes e mulleres do mundo do cine e as veladas acusacións de pertenceren ó partido comunista formuladas contra moitos. Pero Bogart tivo que recuar. Os estudios premérono e Bogart abandonou a campaña tras unha inicial vitoria. Ademais, parece ser que se desencantou ó saber que algúns dos acusados polo Comité realmente pertencía a organizacións socialistas e comunistas.
O motín da Caine (The Caine Mutiny, Edward Dmytryk, 1954) e Sabrina (Sabrina, Billy Wilder, 1956) foron as últimas grandes películas protagonizadas por Humphrey Bogart. Pero a súa saúde, nestes últimos anos, resentírase. Nunca fora un home vigoroso: a súa afección á bebida non o axudou, xunto con que era un fumador empedernido. Ademais, entre 1954 e 1956 rodou nove películas consecutivas. É certo que estaba afeito a un alto ritmo de traballo, pero Humphrey Bogart xa non era ningún mozo. Finalmente detectóuselle un cancro de esófago incurable.
O seu declive foi rápido. Pouco antes de morrer apenas pesaba 36 quilogramos. Tiña pouco máis de 57 anos.
Ceza, Coeses, Lugo
Ceza é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Je třeba zabít Sekala
Je třeba zabít Sekala é un filme checo de 1998 dirixido por Vladimír Michálek. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fontemaior, Coeses, Lugo
Fontemaior é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Eugenia Tenenbaum
Eugenia Tenenbaum, nada en 1996 en Santiago de Compostela, é unha historiadora da arte, divulgadora cultural, autora e activista feminista e LGBT+ galega.
Traxectoria
Toma o seu pseudónimo do filme The royal Tenenbaums de Wes Anderson. Comezou o seu labor como divulgadora nas redes sociais e en 2022 publicou o seu primeiro libro La mirada inquieta, no que introduce a perspectiva de xénero no mundo da arte. No seu traballo como divulgadora tamén trata temas como a literatura, o feminismo, o lesbianismo e as mulleres.
Provérbios otomanos
Provérbios otomanos "De Selim a Solimám" é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1985 en Agália, nº 4, páxs. 475-476.
Foi publicado baixo o pseudónimo Namiq Ziyá.
Segundo Henrique Rabuñal ''o relato conta como no reinado de Selim I, sultán dos turcos otomanos e Comendador dos Crentes, entrou no seu harén unha adolescente xeorxiana e cristiá, dona de “encantos arrebatadores” e influencia política no sultán. Esa muller acaba representando unha “proteica capacidade de adaptaçom” e unha probada fidelidade aos seus señores. Coa morte de Selim e a proclamación califal do seu fillo Solimán, este fica engaiolado polos saberes políticos da Bela Xeorxiana quen mantén o seu poder e o seu status así como os seus ministros de confianza. A Bela Xeorxiana pasou do pacifismo de Selim ao belicismo de Solimán''. .
San Xulián, San Xulián da Veiga, Sarria
San Xulián é un lugar da parroquia de San Xulián da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Ponte do Vao, Coeo, Lugo
Ponte do Vao é un lugar da parroquia de Coeo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Pollido, Coeses, Lugo
Pollido é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Cruceiro, Santalla de Arxemil, Sarria
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Pombal, Coeses, Lugo
O Pombal é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Arxemil, Santalla de Arxemil, Sarria
Arxemil é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Pedon merkki
Pedon merkki é un filme finlandés de 1981 dirixido por Jaakko Pakkasvirta. Está baseado no libro de 1946 Synkkä yksinpuhelu, escrito por Olavi Paavolainen, que á súa vez están baseados en diarios de guerra escritos durante a guerra de Inverno e a guerra de continuación. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Playoffs NBA 2021
Os Playoffs da NBA de 2021 foron o ciclo de peche ou eliminatorias da tempada 2020-21 da NBA. Comezaron o sábado 22 de maio e remataron coas Finais da NBA o 20 de xullo de 2021.
Formato
O formato destes playoffs é o mesmo que se utiliza desde hai sete anos.
Os 30 equipos do torneo norteamericano divídense en 2 conferencias de 15 equipos cada unha. Cada conferencia está composta por 3 Divisións diferentes e, en cada unha delas, inclúense 5 equipos. A Conferencia Oeste inclúe a División Pacífico, División Noroeste e a División Suroeste; a Conferencia Leste está composta pola División Atlántico, División Central e División Sueste.
Unha vez finalizada a tempada regular, a clasificación para os playoffs prodúcese do seguinte xeito: clasifícanse os 6 mellores equipos de cada conferencia e dispóñense en orde descendente segundo o número de vitorias. Os últimos 2 postos están ocupados polos equipos gañadores da eliminatoria Play-In.
Unha vez establecidos os postos definitivos para os playoffs, celébranse unha serie de eliminatorias denominadas: 1ª ronda, Semifinais e Final de Conferencia e os clubs que gañan as súas eliminatorias clasifícanse do seguinte xeito: As eliminatorias ou series dispútanse nun formato ao mellor de 7, no que cómpre gañar 4 partidos para clasificarse para a seguinte ronda. O equipo que posúa a vantaxe de campo en cada eliminatoria disputará os partidos 1, 2, 5 e 7 como local, mentres que o resto dos partidos xogaranse no pavillón do equipo contrario (Formato: 2-2-1-1-1). Establécese como equipo con vantaxe de campo aquel con mellor balance en liga entre os 2 contendentes dunha eliminatoria. No momento no que un equipo gaña 4 partidos, clasifícase para a seguinte ronda eliminatoria, sen xogar necesariamente os 7 partidos programados.
Clasificación
O primeiro equipo en clasificarse para os playoffs foi Utah Jazz, o 25 de abril de 2021. Dous días despois, clasificouse Brooklyn Nets. Ao día seguinte Phoenix Suns e Philadelphia 76ers.
O 3 de maio foi a quenda de Los Angeles Clippers e Denver Nuggets, e ao día seguinte para os Bucks. O 11 de maio clasificouse matematicamente o subcampión do ano pasado, os Miami Heat. E ao día seguinte, os Knicks e mais os Hawks.
O 14 de maio foi a quenda para os Mavs e o 16 de maio, último día de competición, clasificaron os Portland Trail Blazers.
Entre o 18 e o 21 de maio, tivo lugar a eliminatoria 'Play-In' que deu a clasificación a Lakers, Boston, Washington e mais Memphis.
(1) Philadelphia 76ers vs. (8) Washington Wizards
Foi a sexta vez que estes equipos se enfrontan en playoffs, Philadelphia lidera a serie con tres triunfos.
(2) Brooklyn Nets vs. (7) Boston Celtics
Foi a terceira vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Nets gañara todos os enfrontamentos previos.
(3) Milwaukee Bucks vs. (6) Miami Heat
Foi a terceira vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Miami gañara todos os enfrontamentos previos.
(4) New York Knicks vs. (5) Atlanta Hawks
Foi a terceira vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Knicks gañara todos os enfrontamentos previos.
(2) Brooklyn Nets vs. (3) Milwaukee Bucks
Foi a cuarta vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, aínda que foi a primeira desde que os Nets se atopan en Brooklyn desde 2012. Milwaukee xa gañara dous dos tres encontros previos.
(1) Utah Jazz vs. (8) Memphis Grizzlies
É o primeiro encontro de playoffs entre estes equipos.
(2) Phoenix Suns vs. (7) Los Angeles Lakers
Foi a décimo terceira vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Lakers leva a dianteira con oito triunfos na serie.
(3) Denver Nuggets vs. (6) Portland Trail Blazers
Foi a cuarta vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Portland triunfou dúas veces na serie.
(4) Los Angeles Clippers vs. (5) Dallas Mavericks
Foi a segunda vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, os Clippers gañaron o primeiro encontro previo.
(1) Utah Jazz vs. (4) Los Angeles Clippers
Foi a cuarta vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Utah gañara todos os enfrontamentos previos.
(2) Phoenix Suns vs. (3) Denver Nuggets
Foi a cuarta vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Phoenix triunfou dúas veces na serie.
(2) Phoenix Suns vs. (4) Los Angeles Clippers
Foi a segunda vez que estes equipos se enfrontaron en playoffs, Phoenix gañou o primeiro encontro.
Televisión
ESPN, ABC, TNT e NBA TV emitiron os playoffs a nivel nacional nos Estados Unidos. Durante as dúas primeiras rondas, ESPN, ABC e TNT repartíronse os partidos. NBA TV tamén televisou partidos seleccionados da primeira ronda. As redes deportivas rexionais afiliadas a certos equipos tamén transmitiron os partidos, agás os televisados por ABC. ESPN/ABC tivo unha cobertura exclusiva das finais da Conferencia Oeste mentres que TNT tivo unha cobertura exclusiva das finais da Conferencia Leste. ABC tivo unha cobertura exclusiva das finais da NBA por décimo noveno ano consecutivo.
Esta foi a derradeira postemporada de Marv Albert, que anunciou a súa retirada o 17 de maio de 2021. Albert, que cumpriu 80 anos en xuño, pasou a maior parte dos últimos 31 anos como comentarista principal na cobertura da NBA en TNT e NBC.
Guillade, Santalla de Arxemil, Sarria
Guillade é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Valverde, Valverde, Monforte de Lemos
Valverde é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos. O lugar sitúase a 362 m de altitude. En 2019 tiña unha poboación de 11 habitantes, 5 homes e 6 mulleres.
O Mazo, Santalla de Arxemil, Sarria
O Mazo é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Trasfontao, Coeses, Lugo
Trasfontao é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Facultade de Medicina Harvard
A Facultade de Medicina Harvard (en inglés Harvard Medical School, HMS) é a Facultade de Medicina da Universidade Harvard.
Trátase dun centro docente de posgrao. É academicamente moi selectiva e está situada na sección da Longwood Medical Area de Boston.
Foi fundada en 1782 en Cambridge, Massachusetts sendo trasladada a Boston en 1810.
Conta con ao redor de 650 estudantes en programas de MD, 500 en programas PhD e 130 en MD-PhD, permitindo aos estudantes recibir os seus MD da HMS ou seus doutoramentos ben de Harvard ou do MIT.
Portanova, Coeses, Lugo
Portanova é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tulipää
Tulipää é un filme finlandés de 1980 dirixido por Pirjo Honkasalo e Pekka Lehto. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1981. O filme describe a vida do escritor Algot Untola. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Haumea (xénero)
As súas especies son unhas pequenas vieiras que habitan nos océanos Índico e Pacífico.
Preferente Galicia 2022/23
dereita|miniatura|SDC Órdenes - Victoria CF.
Haumea (xénero)
Descrición
O xénero foi descrito en 1938 por Dall, Bartsch e Rehder.
Preferente Galicia 2022/23
A tempada 2022–23 da Preferente Galicia é a 83.º edición deste campionato. Empezou o 11 de setembro de 2022 e finalizará o 11 de xuño de 2023.
Haumea (xénero)
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Haumea, débese a que unha das especies, Haumea loxoides, é endémica das illas Hawai, polo que Dall, Bartsch & Rehde déronlle este nome en memoria de Haumea que, na mitoloxía hawaiana, era a deusa da fertilidade e dos partos.
Especies
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes tres especies: