cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Música afroamericana
Os propietarios de escravos brancos subxugaron aos seus escravos física, mental e espiritualmente mediante actos brutais e degradantes. Os brancos estadounidenses consideraron aos afroamericanos coma desiguais durante séculos, facendo esforzos extraordinarios para mantelos oprimidos. Os escravos afroamericanos crearon un tipo de música distintivo que xogou un papel importante na era da escravitude. As cancións dos escravos, coñecidas comunmente como cancións de traballo, usáronse para combater as dificultades do traballo físico. As cancións de traballo tamén se usaban para comunicarse con outros escravos sen que o dono puidera entender. A canción "Wade in the Water" era cantada polos escravos para axudar aos que intentaban escaparse usando auga para ocultar o seu rastro. Despois da guerra civil, os afroamericanos empregados para tocar música europea en bandas militares desenvolveron un novo estilo chamado ragtime que evolucionou gradualmente cara ao jazz. O jazz incorporou a sofisticada estrutura polirrítmica da danza e da música folclórica dos pobos da África occidental e subsahariana. Estas formas musicais tiveron unha ampla influencia no desenvolvemento da música nos Estados Unidos e en todo o mundo durante o século XX.
Planck (observatorio espacial)
Órbita
A nave foi lanzada a unha órbita de halo arredor do punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Sol, a uns 1,5 millóns de quilómetros da Terra, un sitio adecuado para facer as observacións necesarias no infravermello distante e en lonxitudes de onda submilimétricas.
Música afroamericana
Analizar a música africana a través da lente da musicoloxía europea pode deixar fóra gran parte do uso cultural do son e dos métodos de creación musical. Algúns métodos de creación musical africana tradúcense con máis claridade a través da propia música, e non de forma escrita.
Planck (observatorio espacial)
Nave
Planck tiña forma aproximadamente cilíndrica con 4,20 m de altura e 4,22 m de diámetro. Usaba un espello primario de 1,9 x 1,5 m para alimentar os seus dous instrumentos e pesaba 1,95 toneladas ao lanzamento. Estabilizábase mediante xiro, a 1 r.p.m. O sistema de propulsión constaba de 12 propulsores de 20 N de pulo cada un e 4 propulsores de 1 N. A enerxía eléctrica era proporcionada por un panel solar cunha superficie de 13 m2 situado na parte posterior da nave e que alimentaba unhas baterías de ión litio de 39 Ah de capacidade.
Instrumentos
Planck levaba dous instrumentos a bordo:
Música afroamericana
O blues e o ragtime desenvolvéronse a finais do século XIX a través da fusión de vocalizacións de África Occidental, que empregaban as series harmónicas naturais e as blue notes. "Se un considera os cinco criterios dados por Waterman como características da música de África occidental, descobre que tres foron ben documentados como característicos da música afroamericana. A organización da chamada e resposta, dominio dun enfoque percusivo da música, e as frases desfasadas das acentuacións melódicas foron citadas como típicas do xénero en practicamente todos os estudos de calquera tipo de música afroamericana, desde cancións de traballo, street calls (cancións do chamamento da rúa), shouts (berros) e cacións espirituais ata blues e jazz."
As primeiras gravacións de jazz e blues realizáronse na década de 1920, e os músicos afroamericanos desenvolveron estilos relacionados como o rhythm and blues na década de 1940. Na década de 1960, os intérpretes de soul tiveron unha gran influencia nos cantantes brancos estadounidenses e británicos. A mediados da década de 1960, os músicos negros desenvolveron o funk e foron figuras principais do xénero de fusión de finais dos anos 60 e 70. Nas décadas de 1970 e 1980, os artistas negros desenvolveron o hip-hop, e na década de 1980 introduciron o estilo de baile con infusión de disco coñecido como música house.
Mohammad Beheshti
Traxecoria
Aiatolá e secretario xeral do Partido Islámico Republicano e responsable do sistema xudicial da república islámica. Morreu asasinado xunto a máis de setenta membros do Partido Islámico Republicano o 28 de xuño de 1981.
Crocodylus novaeguineae
Taxonomía
O crocodilo de Nova Guinea foi descrito por primeira vez polo herpetólogo norteamericano Karl Patterson Schmidt en 1928, que lle deu o nome Crocodylus novaeguineae. Anteriormente pensábase que constaba de dúas subespecies, C. n. novaeguineae, nativa da illa de Nova Guinea, e C. n. mindorensis, natural das illas Filipinas. Porén, a maioría das autoridades considera agora que o crocodilo de Filipinas é unha especie distinta. De feito, os datos de secuenciación do ADN publicados en 2011 mostraron que o crocodilo de Filipinas é parafilético con respecto ao crocodilo de Nova Guinea, e que este último constitúe unha poboación dentro do crocodilo de Filipinas.
Filoxenia
O cladograma que se mostra segue a topoloxía dunha análise de 2011 de secuencias de ADN mitocondrial feito por Robert W. Meredith, Evon R. Hekkala, George Amato e John Gatesy.
Características
O crocodilo de Nova Guinea medra ata os 3,5 m de lonxitude en machos e os 2,7 m en femias, aínda que a maioría dos espécimes son menores. A cor do corpo vai de gris a marrón, con bandas máis escuras na cola e corpo que se fan menos distinguibles conforme o animal crece. As cristas lonxitudinais en fronte dos ollos e algunhas escamas granulares no dorso do pescozo entre catro grandes escamas son características distintivas desta especie. Hai algunhas diferenzas entre as poboacións do norte e do sur na morfoloxía do cranio e a disposición das escamas. O morro é puntiagudo e relativamente estreito mentres o animal é novo e faise máis ancho a medida que o animal madura. O crocodilo de Nova Guinea ten unha semellanza física co veciño crocodilo de Filipinas (C. mindorensis) e co crocodilo siamés (C. siamensis). A coloración é similar á do crocodilo de auga doce australiano (Crocodylus johnsoni) do norte de Australia e áreas próximas, pero o moro é algo máis curto e máis ancho.
Distribución e hábitat
Este crocodilo encóntrase en pantanos de auga doce e lagos, especialmente no interior da illa. Sábese que entra en augas salobres como as do estuario do río Fly, pero é moi raro en zonas costeiras e nunca se encontra en competencia co crocodilo de auga salgada (C. porosus). O animal foi descrito primeiramente na área do río Sepik no nore de Papúa Nova Guinea. Unha poboación separada encóntrase na metade sur da illa, cunha área de distribución que se estende desde o sueste de Papúa Nova Guinea ás provincias de Indonesia de Papúa e Papúa Occidental. Está separada da poboación do norte pola cadea montañosa que atravesa o centro da illa. Análises de ADN revelaron que estas eran poboacións xeneticamene separadas. Estímase que hai entre 50 000 e 100 000 crocodilos de Nova Guinea libres na natureza.
Comportamento
miniatura|esquerda|Crocodilo de Nova Guinea no Zoo de Bandung, Xava Occidental, Indonesia
Os crocodilos de Nova Guinea teñen un estilo de vida principalmente acuático e son en gran medida nocturnos. Pasan moito do seu tempo diario baixo a auga, a miúdo asomando só os ollos e orificios nasais da auga. Os poderosos movementos laterais da súa cola impúlsanos pola auga e usan tanto a cola coma as patas como temóns. Cando están en terra, gustan da sombra, nas áreas densas de vexetación. Adoitan tomar o sol en grupo durante o día, dispersándose pola noite para alimentarse.
As femias son sexualmente maduras cando medraron ata 1,6 a 2 m de longo e os machos ata uns 2,5 m. Poñen os ovos uns 14 días despois do apareamento. Na poboación do norte, o apareamento ten lugar durante a estación seca entre agosto e outubro. Constrúen un niño flotante composto de vexetación en lugares de augas pouco profundas como nunha canle fluvial cuberta de vizosa vexetación, nas beiras dun lago, sobre depósitos sedimentarios nos meandros ou a carón dun regato. Poñen de 22 a 45 ovos que quedan cubertos con máis vexetación. A poboación do sur, elixe a estación húmida para a reprodución. Ás veces constrúen o niño en localizacións similares ás utilizadas pola poboación do norte, pero máis frecuentemente constrúenos en terra, e poñen un pequeno número de ovos bastante grandes. En ambas as poboacións, a nai permanece preto do niño durante o período de incubación, que dura uns 80 días. Cando os ovos empezan a eclosionar, as crías que saen son bastante ruidosas, emitindo moitas vocalizacións, e tanto o macho coma a femia foron observados transportando delicadamente nas súas bocas as crías a augas abertas.
As crías que hai pouco saíron do ovo aliméntanse de insectos acuáticos, arañas, cágados, caracois de auga doce, ras, peixes e pequenos mamíferos. A medida que crecen, tamén aumenta o tamaño das súas presas e o seu consumo de peixes é maior, pero aínda comen calquera cousa do tamaño axeitado que poidan atopar. A dieta dun adulto consta principalmente de peixes, capturados dando varridos laterais co morro e collendo a presa, pero tamén inclúe camaróns, cangrexos, ras, serpes, aves e mamíferos de mediano tamaño. Un crocodilo captura as súas presas con sixilo cun movemento rápido da súa cabeza, empalándoos cos seus agudos dentes e agarrándoas e aplastándoas. As mandíbulas non poden moverse para os lados para mastigar a comida; en vez diso, a cabeza do crocodilo é sacudida cara ariba para mover a presa cara á parte de atrás da boca e despois tragala enteira. Este crocodilo é sorprendentemente áxil e pode saltar lanzando o seu corpo cara arriba no aire para coller morcegos, aves voadoras, e peixes que saltan. Tamén sondea o barro no fondo dun río ou pantano co seu morro na procura de cangrexos e moluscos. Os individuos adultos e novos de crocodilo de Nova Guinea realizan diversas vocalizacións. Unha femia adulta pode producir un "ruxido" gutural repetido cando se lle aproxima outro adulto. As crías empezan comunicándose unhas con outras cando aínda están dentro do ovo; isto pode axudar a sincronizar a eclosión. As crías acabadas de eclosionar usan varios ganidos e gruñidos. Cando son asustados, o son de advertencia emitido por un deles fai que todas as crías se mergullen ata o fondo da auga. Os adultos que están na veciñanza responden con gruñidos, ameazas e ataques. Os ruídos de angustia dunha cría cando se collen na man nas instalacións das granxas de crocodilos causan que todos os animais maiores empecen a realizar frenéticas actividades, e algúns corren cara as crías e outros dan voltas pola auga e golpean coas cabezas na superficie.
Status e conservación
miniatura|dereita|Máis crocodilos de Nova Guinea no Zoo de Bandung A IUCN consideraba este crocodilo "especie vulnerable" na súa Lista Vermella de Especies Ameazadas en 1986 e 1988, pero cambiou a súa valoración a "pouco preocupante" en 1996. Nese momento afirmouse que o animal tiña unha grande área con hábitats axeitados e parecía ser abundante. O seu status non foi reavaliado desde entón. Está incluída no Apéndice II da Convención sobre o Comercio Internacional de Especies en Perigo de Fauna e Flora Silvestres (CITES).
A pel do crocodilo de Nova Guinea é valiosa e nas décadas de 1950 e 1960 os animais da poboación do norte foron intensamente cazados ata o punto de que estiveron a piques de extinguirse. Arredor de 1970, entrou en vigor nova lexislación pola cal recibiron algunha protección. No período de 1977 a 1980, obtíñanse unhas 20 000 peles silvestres ao ano pero na década de 1980 a cifra baixou a 12 000. Ademais diso, recollíanse anualmente de 2 500 a 10 000 ovos e crías para ser incubados e criados en granxas de crocodilos. Porén, en 1995, a maior destas instalacións na illa iniciou un cambio de estratexia e pasou a concentrarse na crianza do crocodilo de auga salgada, e a demanda de ovos e crías do crocodilo de Nova Guinea cesou. Desde entón, a colleita de animais silvestres foi controlada tanto en Indonesia coma en Papúa Nova Guinea. En Indonesia está limitada a peles cun grosor de ventre de 25 a 51 cm en peles húmidas e en Papúa Nova Guinea a peles salgadas cun ventre de 18 a 51 cm. Aínda se recollen dos niños algúns ovos e crías no norte para crialas en recintos pechados e iniciouse un programa similar recentemente coas poboacións do sur.
Neptuno (deus)
Amores e fillos
A súa esposa moi cedo deulle un fillo, Titrón. Tamén foron descendentes seus o xigante Orión e Polifemo, que naceron das súas aventuras con ninfas de fontes e mananciais. Ademais, a súa relación coa gorgona Medusa, débese á aparición de Pegaso, o famoso cabalo alado.
Mitos relacionados
Neptuno, sendo novo, intentou conspirar contra Zeus, polo que este expulsouno do Olimpo e converteuno nun simple mortal. Nesta época traballou para levantar enormes diques que contiveran as ondas que cegaban ata Troia ás ordes de Laomedonte. Pouco tempo despois, reconciliouse con Zeus e traballou incansablemente pola ordenación do mundo submarino que lle foi confiado. Neptuno desempeña un papel importante en moitos mitos, como cando disputou con Atenea o padroado de Atenas.
Tamén axudou, xunto con Apolo, a construír a muralla da cidade de Troia en defensa do rei Laomedonte. Pero negouse a pagarlles o salario convido e Neptuno enviou un terrible monstro mariño que devastou a cidade, estendendo o seu odio ata a guerra de Troia, cando tomou partido polos gregos.
Adriaen van Utrecht
300px|miniatura|Adrian de Utrecht, [[1644.]] Adriaen van Utrecht, nado en Antuerpen en 1599 e finado na mesma cidade en 1652, foi un pintor de Flandres especialista en naturaza morta, cadros de caza e bodegóns.
Traxectoria
Traballou como aprendiz antes de percorrer Francia, Italia e Alemaña absorbendo influencias barrocas. Axudou moito a outros artistas na realización das súas obras.
Bovininos
miniatura|[[Bisonte americano (Bison bison).]] miniatura|[[Vaca rubia galega (femia de Bos taurus).]] miniatura|[[Cebú (boi)|Cebú (Bos indicus).]] miniatura|[[Saola (Pseudoryx nghetinhensis).]] miniatura|[[Syncerus caffer|Búfalo africano, ou búfalo cafre (Syncerus caffer).]]
A dos bovininos (Bovini) é unha tribo de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos e subfamilia dos bovinos.
Esta tribo comprende de grandes a moi grandes herbívoros, entre eles animais domésticos de grande importancia económica para os seres humanos, como o búfalo doméstico e o iac, así como parentes asiáticos máis pequenos e grandes bóvidos de vida libre como o búfalo africano e os bisontes americano e europeo.
Taxonomía
A tribo foi definida en 1921 polo zoólogo británico John Edward Gray, na súa obra "On the natural arrangement of Vertebrose Animals" (publicada en London Medical Repository 15: 296–310).
O termo do latín científico Bovini adáptase aquí como bovininos para non confundilo co nome da subfamilia, bovinos (Bovinae), adaptando a desinencia empregada para formar os nomes das tribos, -íni, como -inini, igual que se fai noutros idiomas romances, como o portugués, ou o castelán.
A continuación faise unha relación dos actuais xéneros e especies:
Tribo Bovini
Os Currelos, Codeseda, A Estrada
Os Currelos é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (oito homes e nove mulleres), dez menos ca en 1999 (quince homes e doce mulleres).
Bovininos
Evolución
As relacións máis próximas a esta tribo son coas tribos Boselaphini e Tragelaphini. O antepasado común de todas as especies dos Bovini parece ser que viviu hai uns 5 millóns de anos. Os primeiros clados que diverxeron foron os das especies dos búfalos (xéneros Bubalus e Syncerus). A continuación separáronse os clados das especies banteng e gauro e o touro doméstico. É posíbel que tamén existira un cuarto clado que comprendería aos bisontes e os iacs.
Árbore filoxenética
Recentes estudos de filoxenia permitiron establecer a árbore filoxenética seguinte:
Nótese que a posición do xénero Bison está en discusión.
Importancia económica
Os bovininos están presentes en todos os continentes. A súa poboación global ascende a 1,5 billóns cabezas (das que 1,4 billóns son vacúns e 150 millósnes cebús).
Empréganse para o traballo agrícola, aspecto importante aínda nos países subdesenvolvidos, para o aproveitamento do leite, que ademais de ser un fundamental alimento é unha fonte importante de graxa (manteiga), e da carne (excepto na India). Tamén se utiliza a súa pel (para a fabricación do coiro), os seus cornos, e a bosta, como fertilizante, ademais de utilizarse, seca, como combustíbel nalgúns países, e mesmo para a construción de vivendas (cabanas), como entre os masais de Kenya.
Meixigo, Cambre
San Lourenzo de Meixigo é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 221 habitantes (112 homes e 109 mulleres). A parroquia ten 6 lugares.
Parroquias de Cambre
miniatura|esquerda|As doce parroquias que conforman o concello de Cambre.
Benoît de Sainte-Maure
Benoît de Sainte-Maure foi un poeta normando ou de Tours do comezo do século XII.
Obras
miniatura|Le Roman de Troie
Partido Comunista de Austria
O Partido Comunista de Austria (en alemán: Kommunistische Partei Österreichs, ou KPÖ) é un partido comunista austríaco. Fundado en 1918, foi prohibido entre 1933 e 1945 baixo o réxime austrofascista, e o dominio alemán en Austria na segunda guerra mundial. Tivo un importante papel na resistencia contra os nazis e o fascismo.
O partido publica un periódico chamado Volksstimmen (anteriormente Volksstimme) e preséntase ás eleccións, porén, non tivo representación parlamentaria federal dende 1959. Despois de perder o seu último representante no parlamento estatal, en Estiria en 1970, converteuse nun movemento marxinal con escasa importancia política. Nas eleccións celebradas o 22 de novembro de 2002 para o Consello Nacional, conseguiu só o 0.56% dos votos (27.568 dos 4.909.645), moi por debaixo do 4% mínimo para ter representación no Consello Nacional. Porén, conseguiu un 20% dos votos nas eleccións locais de Graz, no 2003, conservando esta fortaleza no 2012, e no 2005 volveu por primeira vez en 35 anos ao parlamento estatal, despois de conseguir o 6.3% dos votos en Estiria.
Forma parte do Partido da Esquerda Europea.
Aneis de Urano
dereita|miniatura|Esquema do sistema de aneis-satélites de Urano. As liñas sólidas son os aneis; as liñas descontinuas sinalan as órbitas dos satélites.
Os aneis de Urano configuran un sistema de aneis de complexidade media que se pode situar a medio camiño entre sistemas máis extensos –coma os aneis de Saturno– e máis sinxelos –coma os de Xúpiter e os de Neptuno. Os aneis de Urano foron descubertos o 10 de marzo de 1977 por James L. Elliot, Edward W. Dunham e Douglas J. Mink. Hai máis de 200 anos, William Herschel tamén anunciara que vira aneis, pero os astrónomos modernos son escépticos que os puidese ter visto, xa que son moi escuros e tenues. A sonda Voyager 2 descubriu dous aneis máis en 1986, e es descubriron dous aneis exteriores mediante fotografías do Telescopio espacial Hubble entre o 2003 e o 2005.
O sistema de aneis de Urano está formado por 13 aneis diferentes. En orde crecente de distancia respecto do planeta desígnanse 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν e μ. Os seus raios varían entre 38 000 km (anel 1986U2R/ζ) e 98 000 km (anel μ). Poderían existir bandas tenues de po e arcos incompletos entre os aneis principais. Os aneis son moi escuros -de feito, o albedo de Bond das partículas dos aneis non supera o 2%-. Probablemente están compostos de xeo de auga e algúns compostos orgánicos procesados pola radiación.
A maioría dos aneis de Urano son opacos e de poucos quilómetros de ancho. O sistema de aneis contén, en xeral, pouco po; consiste principalmente de grandes corpos cun diámetro de entre 0,2 e 20 m. Ademais, algúns aneis son ópticamente delgados: os amplos e tenues aneis 1986U2R/ζ, μ e ν están feitos de pequenas partículas de po, mentres que o anel estreito e tenue λ tamén contén corpos meirandes. A relativa falla de po no sistema de aneis é por mor da resistencia aerodinámica da parte externa da exosfera uraniana: a coroa.
Crese que os aneis de Urano son relativamente novos: non teñen máis de 600 millóns de anos. O sistema de aneis de Urano orixinouse probablemente a partir dos anacos resultantes das colisións de antigos satélites que tiña o planeta. Despois de colidir, probablemente os satélites se separaron en diversas partículas, que sobreviviron como aneis estreitos e opticamente densos só en zonas estritamente confinadas de estabilidade máxima.
Hokuto, Yamanashi
Hokuto (北杜市, ほくとし, Hokuto-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 602,89 km², a poboación de 47.385 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 78,6 h/km².
O concello de Hokuto limita cos concellos de Minamiarupusu, Nirasaki, Kai, Kōfu (que son da prefectura de Yamanashi); Kawakami, Minamimaki, Chino, Fujimi e Ina (que son da prefectura de Nagano).
Historia
A cidade de Hokuto foi fundada no ano 2004 pola fusión de 7 concellos do distrito de Kitakoma (Nagasaka, Takane, Ōizumi, Hakushū, Mukawa, Sutama e Akeno). No ano 2006 o concello de Kobuchisawa era o único concello do distrito de Kitakoma naquel momento, e incorporouse ao concello de Hokuto, entón o distrito de Kitakoma desapareceu.
Pena Folenche, A Pobra de Trives
Santa María de Pena Folenche é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
Patrimonio
Os sequeiros utilizábanse para secar as castañas que se collían nos castiñeiros próximos. Agora son casas para visitar, aínda que gran parte delas están sendo restauradas.
Aleksinac
miniatura|Casa do concello
Aleksinac (en Алексинац) é unha vila e concello localizado no distrito Nišava de Serbia. Segundo o censo de 2011, a cidade tiña unha poboación de 16 420 habitantes, mentres o concello ten 51 462.
Nome
O nome da cidade deriva do nome Aleksandar. No serbio estándar, Aleksinac pronúnciase marcando a primeira sílaba, mais no dialecto local tende a pronunciarse marcando a segunda sílaba.
Prehistoria e Antigüidade
O territorio do actual concello de Aleksinac está habitado desde o período neolítico. A maior parte dos xacementos da zona pertence ao grupo cultural vinča e sitúanse no oeste do río Morava meridional.
Despois da caída dos romanos o territorio quedou incluído na incluído na provincia da Mesia Superior e tras o ano 293 na provincia mediterránea de Dacia. No século I construíuse unha estrada militar romana (a Vía Militaris) ao longo do territorio. Había tamén dúas estacións para o descanso (mansio) e o cambio de cabalos (mutatio) ao longo da estrada no territorio de Aleksinac: Praesidium Pompei e Rappiana. Descoñécese a súa localización. Tamén se sabe da existencia dalgunhas fortalezas (castell), mais non se saben os seus nomes, agás Castell Milareca no monte Gradiste (228 m).
Idade Media
A partir do ano 476 caeu baixo o dominio bizantino. Hai evidencias de asentamentos desa época, con todo os seus nomes aínda son descoñecidos.
Durante os reinados dos emperadores Focas (602-610) e Heraclio (610-641) os pobos eslavos habitaban a península balcánica. En 614 arrasaron Niš. Os cruzados das primeiras catro cruzadas utilizaron a Via Militaris para chegaren a Constantinopla, pasando polo territorio de Aleksinac.
Durante o reinado da dinastía Nemanjić o territorio estivo baixo o control directo do estado. Dúas cidades medievais, Bolvan e Lipovac, datan desde este período.
Pro Recco Genova
O Pro Recco é un club de wáter-polo italiano que milita na primeira división de water-polo en Italia.; e que foi fundado no ano 1913.
Aleksinac
Goberno otomán
left|miniatura|200x200px| Século XIX Aleksinac aparece mencionada por vez primeira en 1516 na "Kruševački Tefter", unha lista de asentamentos e residentes feita polos turcos para recadar, a fins do século XVI desenvolveuse ata se converter nunha vila.
Constantino Bouza Pereira
Constantino Bouza Pereira, nado en Cabanas cara a 1911 e finado en Cabalar (A Capela) o 2 de marzo de 1939, foi un político galego.
Aleksinac
Goberno otomán
A mediados do século XVII era unha gran vila con máis de 100 comercios grazas á súa localización estratéxica na estrada a Istambul, converténdose unha importantes estación de para os comerciantes e viaxeiros, mesmo os turcos construíron unha fortaleza para protexela dos foraxidos en 1616. Durante a Gran Guerra Turca (1683–1699) detívose o desenvolvemento de Aleksinac, que o exército austríaco conquistou dirixido polo xeneral Ludwig de Baden, e máis tarde os soldados de Jegen-Osman Pasha queimaron a vila. Os habitantes de Aleksinac, serbios, migraron á monarquía dos Habsburgo cos doutras localidades, o que se coñece como Gran Migración Serbia, algúns deles asentáronse en Buda. Aleksinac quedou destruída outra vez polo lume durante a segunda Guerra Austro-Turca (1716–1718) cando o gran visir Hallil Pasha foi derrotado debaixo das murallas de Belgrado. Na súa retirada queimou tódolos asentamentos camiño de Niš.
Constantino Bouza Pereira
Traxectoria
Veciño de Horta. Escapou ao monte ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Delatado por Andrés Arnoso Calvo, foi abatido pola Garda civil en Cabalar (A Capela) o 2 de marzo de 1939.
Pro Recco Genova
É o equipo da cidade de Recco, e na súa historia acadou 22 ligas (a primeira en 1959, a última no ano 2008), 5 euroligas, 2 Supercopas de Europa e 3 Coppe Italia.
Aleksinac
Goberno otomán
Despois da terceira Guerra Austro-Turca (1737–1739) Aleksinac desenvolveuse como un centro comercial e manufactureiro. Moitas caravanas pasaban pola localidade intercambiando mercadorías de todo o  Imperi Otomán e da Europa central. Converteuse ao mesmo tempo no centro do condado de Aleksinac que en 1784 consistía en 17 asentamentos. Había 160 casas en Aleksinac naquel tempo: 120 cristiás e 40 turcas.
Despois da cuarta Guerra Austro-Turca (1787–1791) unha vez máis os turcos queimaron Aleksinac, desta volta dirixidos por Osman Pazvantoğlu.
Época moderna
Aleksinac e a súa contorna uníronse no Primeiro Levantamento Serbio en xaneiro de 1806. As aldeas da beira dereita do Morava meridional liberounas o exército de Petar Dobrnjac. Os asentamentos da beira esquerda liberáronos Mladen Milovanović e Stanoje Glavaš. En decembro de 1806 en Deligrad, no concello de Aleksinac, os serbios gañaron unha decisiva batalla.
Entre 1929 e 1941, Aleksinac formaba parte da banovina de Morava do Reino de Iugoslavia.
Durante o bombardeo de Iugoslavia da OTAN de 1999 Aleksinac quedou seriamente danada.
Igrexa de Martebo
A igrexa de Martebo (sueco: Martebo kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Martebo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
Pouco se sabe sobre a orixe e a historia máis antiga da igrexa. O edificio de pedra probablemente foi antecedido por unha stavkirke. Da presente igrexa a torre é a parte máis vella, datando de mediados do século XIII e construída en estilo románico. A nave e o coro, de estilo gótico, son de principios do século XIV e substituíron a uns máis pequenos románicos.
Arquitectura
A fachada externa da igrexa, destacando os tres portais, amosa algunhas das esculturas medievais máis logradas de Gotland. Estas datan do século XIV e foron realizadas cando a igrexa foi reconstruída en estilo gótico. Nalgunhas das esculturas aínda quedan restos da pintura orixinal. Probablemente foron executadas polo escultor local coñecido como Master Egypticus. Representan a vida de Xesús como se conta no Novo Testamento, con escenas que se suceden cronoloxicamente dun portal a outro, polo que os tres portais forman unha escultura narrativa completa.
No interior da igrexa hai restos de frescos medievais e unha pía baustismal de século XIII. No chan do coro hai situadas dúas tumbas medievais. O púlpito é un dos máis antigos de Gotland e data de mediados do século XVI.
Saxo Grammaticus
miniatura|dereita|Fragmento da Gesta Danorum Saxo Grammaticus, nado en Selandia aproximadamente entre o 1150 e o 1220, foi un historiador medieval dinamarqués de cuxa vida apenas hai datos. Atribúenselle os dezaseis libros de historia dinamarquesa da súa época, englobados baixo o título Gesta Danorum.
Gesta Danorum
No prefacio de Gesta Danorum relata que o seu pai e avó serviron baixo o rei Valdemar I de Dinamarca, como guerreiros, e que el mesmo serviría a Valdemar II de Dinamarca, dun modo máis espiritual. O seu elegante latín e os seus coñecementos sobre a Antiga Roma, presentes fan supoñer que recibiu a súa educación fóra de Dinamarca, quizais nalgunha das grandes escolas eclesiásticas de Francia.
Probablemente foi a súa versión da saga do príncipe dinamarqués Amled a que inspirou a Shakespeare para o seu Hamlet.
Kevin Pangos
Kevin Joseph Pangos, nado o 26 de xaneiro de 1993 en Holland Landing, Ontario, é un xogador profesional de baloncesto canadense que xoga no Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Traxectoria profesional
O 24 de xuño de 2015, Pangos asinou un contrato de dous anos co Herbalife Gran Canaria da Liga ACB.
En 2016, Pangos asinou un contrato co Žalgiris lituano.
O 25 de xullo de 2018, Pangos asinou un contrato de dous anos co FC Barcelona da Liga ACB. Tras dúas tempadas en Barcelona, o club anunciou a marcha do xogador en xullo de 2020.
O 6 de xullo de 2020, Pangos asinou por un ano co BC Zenit San Petersburgo ruso.
O 17 de setembro de 2021, Pangos asinou cos Cleveland Cavaliers.
Refundación Comunista Sanmarinesa
A Refundación Comunista Sanmarinesa (en italiano: Rifondazione Comunista Sammarinese, RCS) é un partido político comunista de San Marino, é membro da Esquerda Europea.
Creouse en 1992, cando o antigo Partido Comunista de San Marino se uniu xunto o Partido Democrático Progresista de San Marino e outros partidos nun único.
Nas eleccións xerais de 2001 o RCS conseguiu un 3.4% dos votos, mentres que nas do 2006 aumentou ata o 8.7% e logrou cinco escanos no Consello Grande e Xeral e como parte da Esquerda Unida, incluíndo o Partido de esquerda, unha escisión do Partido dos Demócratas. Dende entón formou parte da coalición de goberno 2006–2008 xunto co Partido dos Socialistas e dos Demócratas e Alianza Popular, ata que as tensións entre o seu grupo e os demais provocou que a coalición comezara a desintegrarse.
Edward R. Pressman
Edward R. Pressman, nado en Nova York o 11 de abril de 1943 e finado o 17 de xaneiro de 2023, foi un produtor de cinema estadounidense e fundador da empresa de produción Edward R Pressman Film Corporation.
Traxectoria
Pressman naceu no seo dunha familia xudía en Nova York, o fillo de Lynn e Jack Pressman, coñecido como o "Rei dos Mármores", que fundou Pressman Toy Corporation.
O Academy Film Archive contén a colección Edward R. Pressman. A colección contén máis de 250 ítems, entre os cales hai gravados teatrais, elementos de impresión e cintas de vídeo relacionadas cos filmes producidos por Pressman ou a súa compañía de produción, así como filmes adquiridas por Pressman Films con fins de referencia.
Tabelión
O tabelión era unha figura da administración da Roma imperial antecedente dos notarios actuais.
Características
Coa caída do imperio romano a maioría das figuras referidas van esmorecendo e só resta o tabelion que converxe cos tabularii, aínda que con pouca presenza, até o renacemento da figura no século XII co avance da economía e o dereito. Esta confluencia atribúese a unha confusión intencionada do insigne xurista Accursio nas súas glosas e axiña outros xuristas comezaron a utilizar ambas as formas como sinónimas.
O uso da palabra notario aplicábase nesa época fundamentalmente aos notarios da igrexa que evidentemente eran moito máis comúns que os outros, polo que o nome pasou xa no século XIII a designar aos escribáns. O termo utilizase aínda hoxe no Brasil como sinónimo de notario.
Coexistía con outras de funcións similares, como o scriba (depositario ou custodio de documentos, o pretor utilizaba os seus servizos para a redacción dos decretos e as resolucións. Tiñan un soldo e eran hospedados polo estado; debían ser libres, non escravos e gozaban dun lugar preferente nos espectáculos públicos), o Notarii ("daba fe", era un especialista en pór por escrito con celeridade valéndose de signos e abreviaturas; redactaban conversacións, actos e o que declaraba outra persoa. Durante a República apareceron métodos de taquigrafía chamados notae e aos que os utilizaban chamábaselles notarii) ou o Tabularii (oficial encargado de facer a lista de impostos. Entre os romanos tiña carácter de funcionario publico, recibía as declaracións de nacemento e todo o referente co estado civil das persoas.
Heydər Əliyev
Heydar Alirza oglu Aliyev (Heydər Əlirza oğlu Əliyev en acerbaixano), nado o 10 de maio de 1923 e finado o 12 de decembro de 2003 en Nakhichevan, ARSS de Nakhichevan, RSS de Acerbaixán. Foi presidente de Acerbaixán entre 3 de outubro de 1993 e 31 de outubro de 2003, cando o seu fillo Ilham Aliyev gañou as eleccións para o suceder.
Quintián
O topónimo Quintián (do antropónimo masculino xermánico Quíntila, Quintilanis ou Kíntila, -anis) pode referirse a varios lugares de Galicia:
Serra Madre Oriental
miniatura|dereita|300px|Localizacións da Sierra Madre Oriental, [[Sierra Madre Occidental e Sierra Madre del Sur]] A Serra Madre Oriental, en castelán, Sierra Madre Oriental, é unha cadea montañosa do nordeste do México que se estende ao longo de 1.000 km cara ao sur, desde Coahuila, a través de Nuevo León, o suroeste de Tamaulipas, San Luis Potosí e Hidalgo até ao norte dos estados de Puebla e Querétaro, onde se une á Sierra Madre Occidental e ao do México central.
O cumio máis alto é o Cerro Potosí, con 3.713 m de altitude. Outro dos puntos máis elevados é El Coahuilón, con preto de 3.460 m de altitude. Esta cadea é coñecida pola súa gran biodiversidade e mais polo elevado número de especies endémicas.
Lérida
Lérida é un concello situado ao norte do departamento de Tolima, en Colombia. Tiña en 2015 unha poboación de 17.584 habitantes. Limita ao norte con Armero, ao oeste con Líbano, ao sur con Venadillo e ao leste con Ambalema. Atópase a 173 km de Bogotá, a 366 metros sobre o nivel do mar. Fundouse o 26 de xuño de 1777.
César
César pode referirse a antropónimos:
Ou non:
Kimberly Breier
Kimberly Breier, nada en Massachusetts o 12 de setembro de 1972, é unha diplomática estadounidense, Subsecretaria de Estado para Asuntos do Hemisferio Occidental desde outubro de 2018 até agosto de 2019.
Primeiros anos e estudos
Nada no estado de Massachusetts, realizou unha licenciatura en idioma español no Middlebury College. Realizou unha mestría en estudos latinoamericanos na facultade de Servizo Exterior da Universidade de Georgetown.
Carreira
Entre xaneiro de 2005 e xuño de 2006, traballou na Casa Branca na oficina de asuntos do hemisferio occidental do Consello de Seguridade Nacional, primeiro como directora para o Brasil e o Cono Sur, e posteriormente como directora para México e o Canadá. Tamén foi directora interina para a rexión andina.
Traballou no sector privado e en think tanks. Foi fundadora e directora da Iniciativa de Futuros México-Estados Unidos, e subdirectora do Programa das Américas no Centro de Estudos Estratéxicos e Internacionais. Por cinco anos foi vicepresidenta dunha consultora. Durante dez anos foi analista da Axencia Central de Intelixencia (CIA), como así tamén xerente nunha empresa de espionaxe.
Baixo a administración Trump, desde 2017 integrou o equipo de elaboración de políticas para o hemisferio occidental do Departamento de Estado dos Estados Unidos. En marzo de 2018, Donald Trump postulouna como subsecretaria para asuntos do hemisferio occidental, sendo ratificada polo Senado dos Estados Unidos en outubro dese ano. Breier substituíu no cargo a Francisco Palmieri, quen ocupaba o posto de forma interina desde o inicio do mandato de Trump en xaneiro de 2017. Trala súa confirmación no cargo, a través de Twitter expresou cales serían as súas prioridades, considerando aos gobernos de Venezuela e Nicaragua como «réximes corruptos».
Fuji Speedway
Fuji Speedway é o actual circuíto de Fórmula 1 do Xapón, que se atopa en Shizuoka, ao pé do Monte Fuji. Comprouno Toyota Motor Corporation no ano 2000. Desde o ano 2007 alberga novamente o Gran Premio de Fórmula 1, realizándose a finais de setembro, baixo o nome de "2007 FIA Formula One World Championship Fuji Television Japanese Grand Prix".
A pista foi deseñada para ser unha pista de carreiras enorme, de 33,3 km cunha largada de 10 km pero non houbo suficiente orzamento para completar o proxecto, e só foi deseñada unha oitava parte. O circuíto abriu as súas portas en decembro de 1965, e demostrouse que era unha pista perigosa, xa que nela déronse moitos casos de accidentes. Por mor disto, construíron unha nova parte do circuíto, e finalmente quedou coa lonxitude de 4,359 Km, e mellorou significativamente o seu estado. A primeira carreira de Fórmula 1 que se disputou nesta pista foi ao final da tempada de 1976. Naquela carreira púidose ver unha dramática loita entre James Hunt e Niki Lauda cunhas condicións climáticas pésimas. Ao final, Mario Andretti gañou a carreira, Lauda tivo que retirarse debido ao mal tempo e Hunt logrou conseguir os puntos suficientes para adxudicarse matematicamente o título de campión do mundo.
Con todo, non se festexou do mesmo xeito a segunda carreira, que tivo lugar en 1977. Naquela sinistra carreira, Gilles Villeneuve estivo involucrado nunha tráxica colisión que matou a dúas persoas que estaban preto da pista. Logo desta carreira, o circuíto xa non volveu presenciar ningunha carreira de F1. Dez anos máis tarde, a organización da F1 volveu permitir ao Xapón ser o anfitrión dun Gran Premio, pero esta vez o circuíto pasou a ser Suzuka.
Fuji Speedway continuou albergando campionatos e carreiras de coches deportivos, e moitas veces utilizouse para carreiras nacionais. A velocidade continuou sendo moi elevada, e por iso tivéronse que engadir dúas chicanes ao circuíto, unha xusto logo da primeira curva, e outra antes de entrar ao larguísimo e rapidísimo tramo final. Con todo, estes cambios non puideron evitar que o circuíto seguise tendo unha das rectas máis longas de todo o mundo, con 1,3 Km de lonxitude.
Esta recta úsase ás veces para as carreiras de arrancóns. En 1989 e en 1993 producíronse eventos importantes deste tipo. As carreiras locais son tamén moi correntes. O circuíto continua usándose para carreiras nacionais xaponesas. En 1991 o circuíto deixou de ter utilidade, ata outono do 2000, ano no que Toyota decidiu comprar a pista.
En 2003, o circuíto pechouse para poder realizar unha reestruturación da pista, seguindo o deseño de Hermann Tilke. Logo disto, a pista volveuse a abrir o 10 de abril de 2005. Toyota realizou a proposta de utilizar o circuíto remodelado de Fuji para o Gran Premio do Xapón na tempada de 2007, e desta forma substituír así o de Suzuka.
O circuíto é moi coñecido polos amantes do Pole Position dado que foi o primeiro circuíto que apareceu nun videoxogo.
Charles Gyude Bryant
Charles Gyude Bryant, nado en Monrovia o 17 de xaneiro de 1949 e finado na mesma cidade o 16 de abril de 2014, foi un político liberiano.
Traxectoria
Foi xefe do goberno de transición (sen o título de presidente) de Liberia entre 2003 e 2006, ata o inicio do mandato da presidente Ellen Johnson-Sirleaf.
Poesía de vangarda
Coñécese coma poesía de vangarda aquela que se deu no primeiro terzo do século XX, e que se caracteriza por unha ruptura formal e temática co estilo precedente. Insírese nun contexto de renovación artística en todos os eidos, e de fondas transformacións sociais, políticas e económicas.
Contexto histórico e cultural
Do punto de vista histórico, o primeiro terzo do século XX caracterízase por grandes tensións e enfrontamentos entre as potencias europeas. Ademais da I Guerra Mundial (1914-1918), terá lugar a Revolución Soviética, abrindo esperanzas para un réxime económico diferente, esperanzador para o proletariado e para os sectores máis desfavorecidos da sociedade. Tras os "felices" anos 20, época de desenvolvemento e prosperidade económica, terá lugar o grande desastre da bolsa de Wall Street (1929) e volverá unha época de recensión e conflitos que, unidos ás difíciles condicións impostas ós vencidos da Grande Guerra, provocarán a xestación dos sistemas totalitarios (fascismo e nazismo) que conducirán á segunda guerra mundial. Do punto de vista cultural, estamos nunha época dominada polas transformacións e o progreso científico e tecnolóxico (a aparición do automóbil e do avión, o cinematógrafo,...). O principal valor será, pois, o da modernidade, o da substitución do vello e caduco polo novo e orixinal. No aspecto literario, era precisa unha fonda renovación que superase o Romanticismo, o Realismo e o Simbolismo e o Impresionismo precedentes. Desta vontade de ruptura co anterior, de loita contra o sentimentalismo, de exaltación do subconsciente, do irracional, da liberdade, da paixón e do individualismo nacerán as vangardas nas primeiras décadas do século XX.
Caracterización das vangardas
O termo vangarda pertence ao léxico militar, designando a parte do exército máis adiantada, a que baterá primeiro co inimigo, a "primeira liña" de combate. No terreo artístico é, pois, a "primeira liña" da creación, a renovación radical nas formas e contidos para, ao mesmo tempo que se substitúen as tendencias anteriores, enfrontarse co estabelecido, por consideralo obsoleto. Unha das súas características é a actitude provocadora, publicando Manifestos nos que se ataca todo o producido anteriormente, que se desbota por desfasado, ao mesmo tempo que se reivindica o orixinal, o lúdico, desafiando os modelos e valores existentes ata o momento. Aparecen deste xeito os diferentes Ismos (futurismo, dadaísmo, cubismo...), isto é, diversas correntes vangardistas con diferentes fundamentos estéticos, mais cun denominador común:
1. A loita contra as tradicións, procurando a novidade e a liberdade. 2. O carácter experimental e a rapidez con que se suceden unhas propostas tras outras.
Na pintura vai ser o momento da fuxida da arte figurativa, na procura da arte abstracta, suprimindo a personificación. Transmítese tamén agresividade e violencia, violentando as formas e utilizando cores rechamantes. Aparecen os deseños xeométricos e a visión simultánea de varias configuracións dun obxecto. Na literatura, e concretamente na poesía, o texto vai ser construído a través da simultaneidade e xustaposición de imaxes. Rómpese tanto coa estrofa, puntuación e cómputo silábico dos versos como coa sintaxe, alterando por completo a estrutura tradicional das composicións. Aparece o "caligrama" ou poema escrito mediante "imaxes visuais" pretendendo tachar coa lóxica sucesividade do feito escrito ou lido.
Futurismo
Nace en 1909, data en que se publica un Manifesto asinado por Marinetti. Como ben informa o seu nome, trátase dunha exaltación da máquina, da civilización industrial, do "moderno", no que se inclúe a guerra, a violencia, a forza, a velocidade, o desprezo á muller,.... Ademais do seu importante desenvolvemento en Italia, país no que algunhas das súas ideas e autores serán utilizados polo fascismo, tivo un grande auxe en Rusia, lugar no que deu orixe a unha serie de grupos que se enfrontaban á tradición realista do XIX, representada por Tolstoi ou Dostoievski. Entre os autores máis importantes desatacan Vladimir Maiakovski (ruso) e Almada Negreiros (portugués).
Buzz Feitshans
Frederick Rollin Feitshans III, nado o 17 de xaneiro de 1937, é un produtor de cinema estadounidense, máis coñecido como Buzz Feitshans. Salientan as súas colaboracións con John Milius e Carolco Pictures.
Traxectoria
En 1973, Feithshans fixo o seu debut como produtor con Dillinger, un filme escrito e dirixido por John Milius. Milius e Feitshans formaron A-Team Productions ese mesmo ano, e produciron Big Wednesday (1978), 1941 (1979) e Hardcore (1979). A-Team Productions disolveuse pero Feitshans continuou a producir os filmes de Milius, como Conan o bárbaro (1982), Uncommon Valor (1983) e Amencer vermello (1984).
Poesía de vangarda
Dadaísmo
A palabra dadá foi usada por primeira vez en 1916, nunha publicación de Zúric titulada Cabaret Voltaire. Con este mesmo nome existía nesa cidade un cabaré no que artistas plásticos e literatos ofrecían diferentes propostas ao público, caracterizadas pola súa radicalidade. O dadaísmo, fundado por Tristán Tzara sen a utilización de ningún Manifesto, é unha corrente nihilista, antirracional, destrutora das bases da sociedade á que se opón violentamente, negando mesmo a idea da autoría e do proceso creativo. É o azar, a casualidade, o que vai producir unha determinada obra artística. De alí que unha das técnicas máis usuais sexa a do collage. Bo exemplo das súas provocacións é a exposición celebrada en 1920 en Colonia, na que entregaban un martelo aos visitantes para destruíren as obras que non lles gustasen.
Buzz Feitshans
Traxectoria
Feitshans produciu Acurralado en 1982, así como as súas secuelas. Os filmes foron realizados polos produtores executivos Mario Kassar e Andrew Vajna de Carolco Pictures, cos cales Feitshans traballou frecuentemente. En 1988, converteuse en vicepresidente executivo de produción e membro de Carolco Pictures.
Poesía de vangarda
Cubismo
Nace en 1907, data da obra 'As señoritas de Avignon' de Pablo Picasso. Xorde, pois, como estola pictórica, caracterizada pola descomposición da realidade en figuras xeométricas e a representación simultánea de varias perspectivas dun mesmo obxecto. A nivel literario pretende salientar a idea de simultaneidade, dando lugar a unha disposición tipográfica específica baseada nos "Caligramas" de Guillaume Apollinaire, en realidade, poemas que combinan a plástica, o debuxo e a imaxe visual, coa letra escrita.
Buzz Feitshans
Traxectoria
Feitshans uniuse a Cinergi Productions en 1992, facendo de produtor executivo de Medicine Man (1992), Tombstone, a lenda de Wyatt Earp (1993), Renaissance Man (1994), Color of Night (1994), Die Hard with a Vengeance (1995), Xuíz Dredd (1995), The Scarlet Letter (1995), Nixon (1995), Evita (1996), Shadow Conspiracy (1997) e An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn (1997).
Retirouse do mundo da produción en 1997.
Poesía de vangarda
Surrealismo
En 1924 André Breton publica o Primeiro Manifesto Surrealista. A súa pretensión é conseguir a escrita automática, o fluxo do subconsciente liberado de todas as presións sociais e culturais. A influencia da psicanálise e das obras de Freud é evidente, e na súa base reside a idea de conseguir mudar a sociedade. Para iso, a escrita debe ser pura, reflectindo unicamente aquilo que pensamos, sen correccións nin rectificacións impostas pola "autocensura" que todas e todos exercemos. Paul Éluard e Antonin Artaud son representantes destacados deste Ismo na Literatura. Noutras artes salientan figuras tan coñecidas como Luis Buñuel ou Salvador Dalí.