cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sabela de Portugal, emperatriz do Sacro Imperio Romano-Xermánico
Casamento
O casamento fora negociado polo seu pai, D. Manuel I, que morrendo antes de finalizalo, deixouno recomendado en testamento ao seu sucesor no codicilo do 11 de decembro de 1521. Así, o 6 de outubro de 1525 era asinado en Torres Novas o contrato. A noiva levou por dote a exorbitante contía de 900 mil cruzados portugueses, ou dobras castelás. Carlos V, o seu noivo e seu curmán directo, era entón aínda só Carlos I, rei das Coroas de Aragón e Castela, duque da Borgoña e varios outros feudos: só catro anos despois será electo emperador do Sacro Imperio, tornándose xerarquicamente o máis alto soberano da Cristiandade, con xurisdición sobre a Alemaña e varios reinos e señoríos da Península Ibérica, Italia, Francia e Flandres, estendendo ao mundo a súa influencia política e o poder das súas armas; porén, como todos os soberanos do Renacemento, foi varias veces grazas a recorrer a grandes familias de banqueiros, como os Fugger, non só para financiar o seu acceso á coroa imperial, como tamén os seus proxectos político-militares. Por iso mesmo Carlos prometera, anteriormente, a Henrique VIII casar con súa filla, María, de quen igualmente era curmán directo, en 1522 (cando esta tiña só seis anos) - mais preferiu aceptar a consorte portuguesa, cuxa alianza e cuxo dote inmediato eran moito máis significativos na Europa do tempo, e lle traían a liquidez necesaria para a compra do trono imperial.
Así, a princesa casou en Almeirim, o 1 de novembro de 1525, co seu curmán Carlos, representado polo embaixador Carlos Popeto; e partiu en xaneiro de 1526 rumbo a Elvas con grande e rica comitiva. Cegado coa súa beleza, Carlos V deulle ao casar por nova divisa as tres grazas, tendo a primeira delas a rosa, símbolo da fermosura; a segunda o ramo de murta, símbolo do amor; e a terceira, a coroa de carballo, símbolo da fecundidade.
A morte e a lenda
Tendo a emperatriz falecido en Toledo, e estando nesa época o soberano en Granada, encargou este o futuro S. Francisco de Borja, un dos moitos apaixonados platónicos da bela emperatriz, da conducir até si a fin da sepultar. Chegados alí, ao abriren cerimoniosamente o caixón de D. Sabela, a fin de verificaren a identidade do rexio cadáver, a súa descomposición ía xa avanzada, destruíndo a fermosura da máis bela muller daquel tempo, segundo rezaban os literatos de entón. Segundo a lenda, perante a fedorenta visión do seu cadáver descomposto o aínda Duque de Gandia, casado coa portuguesa D. Leonor de Castro, unha das súas damas, e que tanto e tan longamente amara a emperatriz á distancia, xurou nunca máis servir a señor humano algún, virándose unicamente para o servizo divino; e ao enviuvar de D. Leonor, algúns anos despois, optará pola vida relixiosa ingresando na Compañía de Xesús. O novo padre Francisco de Borja foi o terceiro Xeral da Compañía, sendo despois canonizado como San Francisco de Borja. Porén, sabemos agora que a famosa frase despois atribuída ao duque, e que deu nome ao célebre poema de Sophia de Mello Breyner titulado "Meditación do Duque de Gandia na morte de Sabela de Portugal", sobre a súa alegada decisión de nunca máis servir a señor mortal algún, foi si pronunciada por San Xoán de Ávila na oración fúnebre da emperatriz que proferiu durante as súas exequias. É aínda no entanto posíbel que S. Xoán de Ávila utilizase nas exequias imperiais a frase do humilde S. Francisco de Borja ao ser obrigado a contemplar descomposta a muller que amara, e que a tradición oral o soubese, ao atribuír a autoría desta a el e non a S. Xoán de Ávila.
Santoalla do Monte, Petín
Santoalla do Monte é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Petín. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (3 mulleres e 4 homes), distribuídos nunha soa entidade de poboación, o que supón o mantemento con relación ao ano 1999 cando tiña tamén 7 habitantes.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Vista de Santoalla do Monte.
Roblido, A Rúa
San Xoán de Roblido é unha parroquia que se localiza no oeste do concello da Rúa. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres), distribuídos nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 44 habitantes.
José Benito Otero Baena
José Benito Otero Baena, nado en Bueu o 27 de xuño de 1925 e finado en Pontevedra o 6 de febreiro de 2017, foi un político galego.
Traxectoria
Afeccionado á pintura, en 1952 obtivo unha bolsa do Goberno Civil de Pontevedra para estudar na Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid. Foi director da sucursal de Caixa de Pontevedra en Bueu. Foi nomeado concelleiro en representación do terzo corporativo ou de entidades e tomou posesión o 2 de febreiro de 1964. Foi nomeado alcalde de Bueu en 1971 e tomou posesión o 6 de febreiro. Cesou no cargo en 1979.
Homenaxe póstuma
No ano 2022 a súa familia e o Concello de Bueu anunciaron a súa vontade de convocar o Certame de pintura Otero Baena para artistas noveis, que tivo a súa primeira edición no ano 2023 e que ten carácter bienal.
Samede, San Xulián de Vigo, Paderne
dereita|miniatura|Entroido de Samede.
Samede é un lugar da parroquia de San Xulián de Vigo no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 113 habitantes (54 homes e 59 mulleres).
Illa Wrangell
A illa Wrangell está no arquipélago Alexander no mango de Alasca no sueste de Alasca. Ten 48 km de longo e de 8 a 23 km de largo. Ten unha superficie terrestre de 544´03 km², polo que é a 29ª illa máis grande dos Estados Unidos. Wrangell está separado do continente pola estreita Canle Blake.
O primeiro europeo que viu a illa foi James Johnstone, un dos oficiais de George Vancouver durante a súa expedición 1791-95, en 1793. Só trazou a súa costa leste, sen darse conta de que era unha illa. Foi ocupada en 1834 por Rusia. Leva o nome de Ferdinand Wrangel, un explorador alemán do Báltico a servizo dos rusos e funcionario do goberno. De 1867 a 1877 foi un posto militar dos EE.UU., máis tarde converteuse nun punto de equipamento para os cazadores e exploradores, e para os mineiros que utilizaban a ruta do río Stikine cara ao Yukón.
A illa aloxa a cidade de Wrangell, Alasca. A illa Wrangell está cuberta de bosques e contén unha gran cantidade de vida silvestre. A única outra comunidade é Thoms Place no lado suroeste, cruzando o Estreito de Zimovia desde a illa Etolin. A poboación total da Illa Wrangell era de 2.401 habitantes no 2000.
A pesca e a minería son as principais actividades no área. Un serradoiro pechado na década de 1990. A illa e as áreas circundantes conteñen moitas áreas recreativas. Está a desembocadura do río Stikine, que ofrece moitas oportunidades recreativas.
Samede
O topónimo Samede pode referirse a varios lugares de Galicia:
Raíña
O termo raíña pódese referir a:
Libro de Mormón
miniatura|100px|O Libro de Mormón, versión de 1830. O Libro de Mormón é un dos catro libros sagrados aceptados pola Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, a Comunidade de Cristo e outras ramas do mormonismo. O mesmo libro di que é unha tradución dos escritos dos homes santos da América redixidos nunha forma parecida á Biblia.
Publicacións
O Libro de Mormón foi publicado por primeira vez por Joseph Smith en marzo de 1830, en Palmyra, Nova York. Joseph Smith afirmaba ser unicamente o tradutor.
Os Rosales, Visma, A Coruña
miniatura|Situación dos Rosales no concello da Coruña. Os Rosales, tamén coñecido como As Roseiras ou Os Rosais , é un barrio da parroquia de Visma, situado na zona noroeste da Coruña, ao pé do monte de San Pedro. Dende o ano 2005 o INE non recolle datos da súa poboación como entidade separada.
Libro de Mormón
Publicacións
A parte considerada máis importante do libro é onde se narra a visita de Xesucristo ao continente americano tras a súa resurrección, rexistrada no terceiro libro de Nefi, nos capítulos 11 ao 28. Neste libro, considerado sacro para os seus devotos, "exponse a doutrina do evanxeo, descríbese o plan de salvación, e díselles aos homes o que deben facer para lograr a paz nesta vida e a salvación eterna na vida vindeira.
As igrexas que cren no Libro de Mormón afirman que este tamén serve como evidencia do chamamento de Deus ao seu profeta, Joseph Smith, quen sería o suposto tradutor dunhas pranchas entregadas por un anxo.
Crenzas
O tema do Libro de Mormón, dado na portada, é mostrar ao mundo que Xesús é o Cristo, o Eterno Deus, quen se manifesta a todas as nacións.
Os Rosales, Visma, A Coruña
Topónimo
Sendo relativamente recente a urbanización da zona, tamén o é a súa denominación; e con todo, non se coñece con exactitude a orixe do topónimo. A primeira referencia a ‘Los Rosales’ encóntrase na prensa dos anos 60. O filólogo Iván Méndez, especializado en toponimia da cidade, contempla a posibilidade de provir o nome dunha pronuncia seseante de ‘rozais’, zonas sometidas a frecuentes rozas, hipótese si confirmada no caso do concello do Rosal, pero que no caso do barrio coruñés non vén aboada por testemuños documentais outros que un texto de principios do século XIX no que se fala de ‘las roces de los montes de Lavañón’. De feito, as demais explicacións alternativas coinciden en se tratar dun topónimo orixinal en castelán, ben tomado do nome dunha cafetería que houbo na prolongación da avenida de Gran Canaria nos anos 60, ben sexa simplemente o nome elixido pola promotora da construción do polígono residencial. En efecto, a promoción que se fixo do novo barrio falaba xacando da semellanza que o seu trazado tiña cunha rosa florida (as rúas concéntricas arredor da praza Elíptica) e un talo (a avenida de Manuel Azaña).
Libro de Mormón
Crenzas
O título do libro foi cambiado a O libro de Mormón: outro Testamento de Xesucristo para clarificar o tema cristián do libro: «Todo o que abra o libro saberá, polo seu título, que é o que contén»).
Os Rosales, Visma, A Coruña
Lugares de interese
Neste barrio atópanse o parque da praza Elíptica, o centro comercial Los Rosales, un centro de saúde, un centro cívico, unha igrexa parroquial e unha gardería. Nos arredores tamén se sitúan as escolas Emilia Pardo Bazán, PP. Escolapios e Calasancias.
Libro de Mormón
Crenzas
Segundo a introdución do libro, a parte considerada máis importante do libro é a visita de Xesucristo ao continente americano tras o seu resurrección, rexistrada no libro de 3er Nefi, nos capítulos 11 ao 28. Neste libro, considerado sacro para os seus devotos, «exponse a doutrina do evanxeo, descríbese o plan de salvación, e dise aos homes o que deben facer para lograr a paz nesta vida e a salvación eterna na vida vindeira.»
As igrexas que cren no Libro de Mormón afirman que este tamén serve como evidencia do chamamento de Deus ao seu profeta, Xosé Smith (fillo), que traduciría o libro de antigos ferros de ouro que lle foron entregadas por un anxo. É un texto que, polo demais, é considerado parte integral e canónica da mesma Biblia (co mesmo sentido que os Deuterocanónicos no catolicismo romano). Ensínase que os escritos no Libro de Mormón demostran que a Biblia é un libro inspirado por Deus.
No libro mesmo invítase a orar para saber se o seu contido é verdadeiro, e que, por medio da súa interpretación correcta e fiel aplicación, o lector recibirá a guía e dirección da divindade para a súa vida.
Os pobos do Libro de Mormón
No libro nárrase a historia de dous grandes pobos, denominados nefitas e lamanitas, quen viviron entre o 600 a.C. e o 421 d.C.. Tamén se relata a historia dun pobo máis antigo, do tempo da Torre de Babel, chamado xaredita. Afírmase que estes pobos asucaron os mares e desembarcaron coa axuda de Deus no que se supón ser o actual continente Mesoaméricanon (Sur de México e territorios de Guatemala). A súa cultura orixinal era a hebrea antiga, con reminiscencias exipcias, con certo paralelismo aos sistemas fonético-silábico maia.
Nefi, quen comeza o relato, menciona escribir no «idioma dos exipcios», mentres que Moroni, un século logo de Nefi, di que os seus escritos e os do seu pai Mormón, foran feitos en «exipcio reformado». Son as dúas únicas instancias dentro do libro en que se especifica o idioma en que os autores escriben os seus relatos.
Nefitas e lamanitas
Os nefitas eran os descendentes de Nefi, fillo de Lehi. Lehi, sacou á súa familia de Xerusalén no tempo de Sedequías, rei de Xudá, tempo no que Babilonia e Exipto competían polo poder e control desa parte do mundo, e o pequeno pobo dos xudeus estaba situado entre ambas as potencias. Por instrucións de Deus foron levados a través do deserto a un lugar non especificado da costa do Mar Vermello, cerca do golfo de Aqaba, unha distancia de aproximadamente 300 quilómetros de Xerusalén. Alí Nefi recibiu instrución de Deus para a construción dun barco, co cal trasladou á súa familia ao continente americano, facendo uso dunha compás chamada entre eles Liahona. Establecéronse no continente, lugar ao que chamaban con frecuencia «terra prometida». Logo da morte de Lehi, a familia dividiuse, por unha banda os nefitas quen seguiron lle liderado de Nefi e tiñan unha relación de obediencia aos mandamentos de Deus, e os lamanitas, xente escindida dos nefitas quen non seguiron os ensinos divinos transformándose en guerreiros, inimigos dos nefitas. Non hai no movemento Santo dos Últimos Días, referencias de que a enteira poboación amerindia fose descendente dos nefitas ou lamanitas. O libro mesmo fala da destrución da maior parte dos nefitas por outros habitantes das Américas.
Alcaide (homónimos)
O termo alcaide pode facer referencia a:
Libro de Mormón
Outros pobos
Con todo o relato máis importante do Libro de Mormón é a visita de Xesucristo resucitado aos nefitas, no cal relátase os ensinos e mandamentos de Xesucristo aos descendentes dos nefitas e os lamanitas quen terían a oportunidade de recibir o Libro de Mormón na época moderna.
Finalmente, 421 anos logo de Cristo, os nefitas "xa para ese entón un pobo inicuo", foron destruídos polos lamanitas. Moroni, fillo de Mormón, encargouse preservarse os anais escritos polos profetas nefitas, ademais de compendiar os anais dos xareditas e anexalos ao compendio dos anais nefitas feito polo seu pai, para logo, escribir o seu propio testemuño, e esconder os rexistros co fin de que aparecesen no futuro polo poder de Deus.
Balter, Fisteus, Curtis
Balter é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Río Save
260px|miniatura| O río Save ou Sava (en alemán: Save, en esloveno: Sava, en húngaro: Száva) é un río que pasa por Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina e Serbia. É un afluente dereito do río Danubio, confluíndo en Belgrado. Ten 940 km de longo. No tempo dos romanos era coñecido como Savus. Considérase o límite norte dos Balcáns.
Localización e características
O Sava ten dúas fontes principais, ambas as dúas na rexión alpina do noroeste de Eslovenia. A fonte do Sava Dolinka atópase en Zelenci, preto de Kranjska Gora. O Savica ("pequeno Sava"), que verte as súas augas no lago Bohinj saíndo despois como Sava Bohinjka, é a outra fonte. Os dous brazos do Sava xúntanse en Radovljica e o río toma o nome de Sava a partir deste punto.
Os seus afluentes máis importantes son desde o nacemento ata a desembocadura son os ríos Ljubljanica, Savinja, Mirna, Krka, Sotla, Kupa, Lonja, Orljava, Bosut, Una, Vrbas, Ukrina, Bosna, Tinja, Lukovac, Drina e mais o río Kolubara.
O Sava pasa polas seguintes cidades: Kranj, Zagorje ob Savi, Trbovlje, Hrastnik, Radeče, Liubliana, Zidani Most, Sevnica, Krško e Brežice en Eslovenia, Zagreb, Sisak, Slavonski Brod e Županja en Croacia, Bosanski Šamac e Brčko en Bosnia-Hercegovina e Sremska Mitrovica, Šabac e Belgrado en Serbia.
A Granda, Lagoa, Alfoz
A Granda é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
A Rúa de Valdeorras, A Rúa
Santo Estevo da Rúa de Valdeorras é unha parroquia que se localiza no leste do concello da Rúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 4 648 habitantes (2 327 mulleres e 2 321 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 4 887 habitantes.
Pazos, Cespón, Boiro
Pazos é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres).
Daniel Barredo
Daniel Barredo Ibáñez, nado en Bilbao o 24 de xuño de 1981, é un escritor vasco en lingua castelá, coñecido como Daniel Barredo.
Traxectoria
Viviu en cidades como Leeds, Londres ou Budapest, onde exerceu diversos empregos. Está licenciado en Filoloxía Hispánica e en Comunicación Audiovisual pola Universidad de Granada. É doutor en Periodismo pola Universidad de Málaga cunha tese sobre a caracterización informativa do rei Juan Carlos I de España na prensa dixital.
Prosa
En xaneiro de 2012 gañou o III Premio Plan Joven do concello de Granada coa novela La rebelión de las tortugas.
O seu último traballo é ''El tabú real. La imagen de una monarquía en crisis'', publicado en 2013.
Poesía
En 2003 publicou El fruto del deseo, e o seu segundo poemario foi Oda a la miseria, gañador do premio Federico García Lorca e publicado por Point de Lunettes en 2009.
Peter Paul Rubens
Peter Paul Rubens, nado o 28 de xuño de 1577 en Siegen, Sacro Imperio Romano Xermánico, actual Alemaña e finado o 30 de maio de 1640 en Antuerpen, Flandres (Países Baixos españois), actual Bélxica, foi o máis popular e prolífico dos pintores flamengos e europeos do século XVII; as súas obras zumegan un estilo barroco exuberante que enfatiza o movemento, a cor e a sensualidade. As súas principais influencias procedían da arte da Antiga Grecia, a Antiga Roma e a pintura renacentista, en especial Leonardo da Vinci, Tiziano e Miguel Anxo, do que admiraba a súa representación da anatomía. Tratou unha ampla variedade de temas pictóricos: relixiosos, históricos, de mitoloxía clásica, escenas de caza, paisaxes, retratos, así como debuxos, ilustracións para libros e deseños para tapices. Consérvanse arredor de mil cincocentos cadros seus. Unha produción tan elevada foi posible grazas, en parte, ós membros do seu taller que, ó parecer, traballaban en cadea. Foron discípulos ou axudantes seus, entre outros, Jacob Jordaens, Gaspar de Crayer, Theodor van Thulden, Erasmus Quellinus o Novo, Cornelis de Vos e Anton van Dyck, que traballaron completando varios encargos para a Corte Española en Madrid. Por outra banda, consérvanse case nove mil debuxos da súa propia man.
Foi o pintor favorito do rei Filipe IV de España, o seu principal cliente, que lle encargou ducias de obras para decorar os seus palacios madrileños e foi o maior comprador na almoeda dos bens do artista que se realizou tralo seu pasamento. O Rei Planeta é por iso a principal causa de que a maior colección das súas pinturas que existe hoxe en día sexa a do Museo do Prado, cuns noventa cadros (a cifra concreta varía segundo as fontes posto que a autoría dalgunhas das obras están en discusión), a gran maioría procedentes da Colección Real. Tamén teñen unha importante representación da súa arte o Museo Real de Belas Artes de Antuerpen (Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen), a National Gallery de Londres, a Alte Pinakothek (Pinacoteca Antiga) de Múnic e o Kunsthistorisches Museum (Museo de Historia da Arte) de Viena.
Posuía unha ampla formación humanista e tivo sempre un fondo interese pola Antigüidade clásica. "Estou certo de que para acadar a maior perfección na pintura é preciso comprender os antigos", afirmaba. Dominaba diversas linguas, incluído o latín, e chegou a exercer como diplomático entre distintas cortes europeas. Foi ademais ennobrecido tanto por Filipe IV de España como por Carlos I de Inglaterra. O tamén pintor Eugène Delacroix, grande admirador seu, calificouno como o "Homero da pintura", alcume co que é citado en ocasións.
Contexto histórico
miniatura|Placa conmemorativa no lugar no que se localizaba ata 1945 a casa natal de Rubens, Burgstraße 10-14, [[Siegen.]] miniatura|Estatua do pintor en [[Antuerpen.]] No século XVI, Antuerpen, a capital de Flandres, era un gran centro de negocios grazas ó seu importante porto, a onde chegaban mercancías de diversos países e no que operaban comerciantes xenoveses, venecianos, portugueses e españois, entre outros.
A pintura en Antuerpen seguiu as novas tendencias do Renacemento grazas ás achegas chegadas de Italia, que se estenderon por tódolos Países Baixos. Durero, na súa viaxe por estas terras no ano 1520, coñeceu ó pintor Quentin Metsys, a Joachim Patinir e ó gravador Lucas van Leyden. A arte flamenga deixouse influír polo manierismo e logo polo naturalismo, que se fusionaron coa súa propia tradición. Coa chegada de Pieter Brueghel o Vello, a arte flamenga tomou un rumbo máis forte, referencia dende a que Rubens construíu unha expresión pictórica totalmente innovadora, que conduciría á xenialidade do barroco.
Dez das Dezasete Provincias dos Países Baixos permaneceron baixo o dominio do Rei de España, ata que en 1714, polo Tratado de Utrecht, foron cedidas a Austria. A causa do enfoque artístico non iconoclasta dos católicos, os seus artistas traballaron e atoparon ós seus mecenas entre a monarquía e a realeza española, que influíron nas obras que realizaron especialmente de temas relixiosos e de batallas, así como retratos. A escola flamenga de pintura adquiriu unha forte consolidación: no sur dos Países Baixos, a Igrexa católica potenciou as maiores representacións do seu triunfo como relixión e este triunfo tivo ó seu maior intérprete en Rubens, que foi un arraigado crente católico.
Primeiros anos
miniatura|Retrato ecuestre do duque de Lerma, 1603, [[Museo do Prado, Madrid. Obra realizada durante a primeira visita de Rubens a España, en 1603. Trátase de Francisco de Sandoval y Rojas (1553 - 1625), valido de Filipe III de España.]]
Peter Paul Rubens naceu en Siegen, Westfalia, (Alemaña), no seo dunha familia calvinista flamenga que en 1568 fuxira de Antuerpen a Colonia (Renania do Norte-Westfalia) por mor das revoltas e persecucións relixiosas. O seu pai, avogado, foi Jan Rubens, mentres que a súa nai foi Maria Pypelincks. Nesta cidade, o ex-maxistrado Jan Rubens foi nomeado asesor xurídico da segunda esposa de Guillerme de Orange, Ana de Saxonia, da que se converteu tamén en amante.
Despois de dous ou tres anos o marido descubriu o adulterio e Jan Rubens foi encarcerado no castelo de Dillenburg, sendo posto en liberdade tras dous anos de cativerio, co pago dunha fianza e a imposición de residir en Siegen, unha pequena poboación a oitenta quilómetros de Colonia. Foi alí onde, tras ser perdoado pola súa esposa, tiveron ó seu sexto fillo, Peter Paul. En 1578, trala morte da princesa Ana de Saxonia, permitíuselle volver residir en Colonia, onde posiblemente, Peter Paul Rubens iniciou a súa formación artística.
En 1584, o Príncipe Guillerme, líder da revolta contra a Administración Hispana, no que se chamou Guerra dos oitenta anos, foi asasinado. Sucedeuno nas altas instancias flamengas un príncipe católico, fillo dun primeiro matrimonio de Guillerme, Filipe Guillerme de Orange-Nassau, (1554 - 1618), príncipe de Orange, quen fora retido en España durante moitos anos como unha especie de refén e formado na Universidade de Alcalá de Henares.
En 1589, dous anos despois da morte de Jan, a nai de Rubens, que se convertera ó catolicismo, regresou co seu fillo a Antuerpen, onde el proseguiu coa súa formación. Estudou latín, alemán, español e francés con Rombaut Verdonck, pero as penurias económicas da familia obrigárono a abandonar os estudos e entrou como paxe ó servizo da condesa Margaretha de Ligne-Arenberg, viúva de Filipe II de Lalaing, en Oudenaarde. Non se sabe exactamente en que datas, pero crese que tivo dous mestres de pintura, Adam van Noort e Otto van Veen (Otto Vaenius), aínda que non parece que deixasen unha influencia artística relevante no seu alumno.
miniatura|Pórtico da casa de Rubens en Antuerpen, a [[Rubenshuis, que o pintor representaría en algunhas das súas obras, como O xardín do amor (Prado).]] Non se sabe gran cousa sobre as primeiras obras do pintor realizadas en Antuerpen, aínda que hai constancia de que fixo copias de pinturas de Hans Holbein, de Alberto Durero e de Tobias Stimmer. O testamento da súa nai, María Pypelincks, dicía que legaba os seus retratos ós seus fillos pero que "todos os demais cadros, que son bonitos, pertencen a Peter, que os pintou". Das súas obras de mocidade, existe unha dun home de medio corpo que ten na man dereita unha escuadra e un compás, e na man esquerda, suxeitado por unha cadea, outro instrumento sen identificar; coñéceselle con varios títulos: Retrato dun mozo sabio, O reloxeiro e O home de vinte e seis anos. É unha pintura ó óleo sobre un ferro de cobre de pequeno formato e que se atopa nunha colección particular de Nova York; no seu dorso leva a inscrición "Petrus Paulus Rubens", e na parte dianteira está a data: "MDLXXXXVII", e a idade do modelo: "Aetatis XXVI".
Rubens obtivo o grao de mestre na guilda de San Lucas. Ademais, existe un certificado de "bos costumes e de boa saúde" que data do 8 de maio de 1600, que o artista pediu para poder realizar unha viaxe a Italia.
Italia (1600-1608)
A súa estadía en Italia entre 1600 e 1608 serviulle para coñecer a escultura antiga e a obra dalgúns dos máis importantes pintores do século XVI. A pintura de Rubens representa os ideais contrarreformistas e está ó servizo da política dos Habsburgo. As súas composicións caracterízanse pola súa complexidade, polo cromatismo cálido e vibrante, as potentes anatomías, o dinamismo e enerxía que chega mesmo ó violento. A partir de 1617 un obradoiro con numerosos empregados permítelle cumprir os encargos de amplas series. Os seus últimos anos, aproximadamente a partir de 1635, defínense pola súa técnica descontinua, pola unificación tonal e o debuxo diluído, á vez que pola súa sensibilidade pola vida do campo, a alegría vital dos espidos mitolóxicos e a emoción das súas obras relixiosas. miniatura|Danza de aldeáns, entre 1635 e 1640. No lenzo o ritmo faise frenético e as figuras fúndense coa paisaxe por medio da unificación cromática de todos os planos.
Latitude
miniatura|dereita|Deseño da Terra amosando as latitudes en graos.
Latitude é un termo usado na xeografía e cartografía. No globo terrestre, é o ángulo que establece, co plano do ecuador terrestre, un raio que vaia dun determinado observador ou lugar ao centro da Terra. Na Liña do Ecuador a latitude é de 0º, no polo Norte é 90º (indicado 90º N) e no polo Sur é -90º (indicado 90ºS). Así, as latitudes positivas, 'por riba' do ecuador, corresponden ó hemisferio norte (chamado tamén hemisferio boreal), e as negativas, 'por baixo' do ecuador, ó hemisferio sur (ou austral).
A latitude e o clima
A latitude é medida en graos, e corresponde ó ángulo formado pola liña que une calquera punto situado sobre un paralelo e o centro da Terra co plano do ecuador. Así pois, calquera punto dun paralelo ten a mesma latitude. Os paralelos son liñas imaxinarias que cortan a Terra en franxas horizontais paralelas á liña do Ecuador. Os paralelos máis coñecidos son o Trópico de Capricornio, Trópico de Cáncer, Círculo Polar Ártico, Círculo Polar Antártico, e a propia Liña do Ecuador.
O raio de Sol son enerxía en forma luminosa. Así, un raio que incida en ángulo recto (90 graos) terá unha área de incidencia pequena, ou sexa, a dispersión desa enerxía no chan estará máis concentrada. Cando un raio de Sol incide na superficie da Terra nun ángulo menor (aproximadamente 23 graos, que é a mesma medida dos Trópicos), terá unha área de incidencia moito maior para distribuír a súa enerxía, e por este motivo transfire menos calor por centímetro cadrado de chan.
Desta forma, no Ecuador, onde o raio de sol chega ó chan máis concentrado, o clima é máis quente. Nos trópicos, onde o raio de Sol chega ao chan máis espallado, o clima é menos quente. Nos polos, onde o raio de Sol chega moito máis espallado, o clima é moito menos quente. Así e todo, os puntos máis fríos da superficie terrestre non son os polos, senón a estación científica sobre o Lago Vostok, na Antártida, e a aldea de Oymyakon, en Siberia (á latitude de 63º 15').
Lonxitude dun grao de latitude
Nos textos de referencia amósase que a distancia ao longo dun meridiano desde a latitude φ ata o ecuador vén dada por (φ en radiáns)
onde  M  ( φ ) é o raio de curvatura meridional.
A distancia do ecuador ao polo é
Para WGS84 esta distancia é 10001.965729 km.
A avaliación da integral da distancia meridiana é fundamental para moitos estudos de xeodesia e proxección de mapas. Pode avaliarse expandindo a integral pola serie binomial e integrando termo por termo. A lonxitude do arco meridiano entre dúas latitudes determinadas vén dada substituíndo os límites da integral polas latitudes correspondentes. A lonxitude dun arco de meridiano "pequeno" vén dada por
Cando a diferenza entre latitudes é de 1 grao, correspondente a radianes, a distancia do arco é de aproximadamente
A variación desta distancia coa latitude (en WGS84) achégase na táboa xunto coa distancia dun grao de lonxitude (distancia leste-oeste):
Unha calculadora de calquera latitude está dispoñible na web da NGA (National Geospatial-Intelligence Agency).
O seguinte gráfico ilustra as variacións dun grao de latitude e dun grao de lonxitude en función da latitude. center | thumb | 500px | Definición de latitude xeodésica (φ) e latitude xeocéntrica (θ)
Skanderbeg
Xurxo Castriota, máis coñecido como Skanderbeg (Gjergj Kastrioti Skënderbeu en albanés, Iskender Beg en turco-otomán), nado o 6 de maio de 1405 e finado en Lezhë o 17 de xaneiro de 1468, foi un aristócrata e militar albanés, considerado o heroe nacional do país.
Mocidade
left|miniatura|Escudo da Liga de Lehzë Era fillo de Xoán Castriota (Gjon Kastrioti), príncipe de Croia, e da princesa Vojsava Tripalda, orixinaria do val do Polog, na parte nor-occidental da actual Macedonia do Norte.
Entre finais dol século XIV e o primeiro decenio do XV as forzas otomás ocuparon Albania e fixeron fronte ás revoltas dos príncipes albaneses. Xoán Castriota foi un dos señores albaneses que se rebelaron contra a ocupación das forzas do sultán Murad II que capturaron os catro fillos da liñaxe dos Castriota: Stanisha, Reposhi, Costantino e Xurxo e que os mantiveron como reféns na corte de Edirne. Dous morreron, outro síxose monxe e o cuarto, Xurxo, combateu para o turco.
Na corte do sultán, Xurxo Castriota distínguese pola súa capacidade e intelixencia; falaba perfectamente, ademais do albanés, o grego, o turco, o latín, o búlgaro e o serbocroata. Converteuse nun experto no uso das armas, e da estratexia militar, contando coa estima do sultán que lle deu o nome de Iskender (Alexandre) Beg, que os albaneses nacionalizaron en Skënderbej.
Volta a Albania
miniatura|[[Retrato de Xurxo Castriota]] Tras unha serie de empresas militares efectuadas brillantemente para os intereses dos turcos, a fama do novo Castriota fano popular en Albania. Emisarios da súa familia informáronlle da dramática situación dos albaneses, sen aparentemente obter resultado. O 28 de novembro de 1443, o sultán encargoulle enfrontarse cunha coalición de exércitos cristiáns, nos que os húngaros tiñan o liderado e guiados polo señor de Transilvania János Hunyadi ("o cabaleiro branco"), para reconquistar Serbia, que os nobres húngaros liberaran dos otománs.. Skanderbeg, influenciado polas súplicas da súa xente, desoiu as ordes do sultán e mandou por medio dun home de confianza unha mensaxe segreda a Hunyadi onde lle informaba da súa intención de abandonar o exército turco ao seu encontro. E así a noite anterior ao encontro, Scanderbeg deixou o exército turco con 300 fieis albanesesi. Co seu grupo tomaron o castelo de Krujë, e nunha rápida sucesión conquistou todas as fortalezas ocupadas polos turcos.
Skanderbeg, logo de conquistar a fortaleza de Croia, autoproclamouse vingador da súa propia familia e do seu país, pronunciando a famosa frase: "Non viña eu a traer a liberdade, mais atopeina aquí entre vós".
Guerra contra os turcos
miniatura|Xilografía dunha batalla entre as forzas albanesas de Xurxo Castriota e as forzas turco-otománs O 2 de marzo de 1444, na  catedral veneciana de San Nicolao en Lezhë, Skanderbeg organizou unha concello coa maior parte dos príncipes albaneses que contou tamén con representantes da  República de Venecia, no que se coñece como a Liga de Lezhë; e no que Skanderbeg foi proclamado guía da nación albanesa. Mentres tanto o sultán Murad II, enviou contra os albaneses un poderoso exército de 25000 homes ás ordes de Alì Pasha. O encontro coas forzas netamente inferiores de Skanderbeg celebrouse o 29 de xuño de 1444, en Torvioll. <span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">A vitoria  de Skanderbeg tivo unha ampla resonancia, chegando ata o papa Uxío IV, que mesmo chegou a pensar nunha nova cruzada contra o islam, dirixida por Skanderbeg. Nunha nova batalla contra  15000 cabaleiros ao mando de Firuz Pasha que se realizou en Prizren o 10 de outubro de 1445 saíu de novo vencedor Skanderbeg. miniatura|Asalto albanés nun campamento otomán Baixo as ordes de Mustafá Pasha, os turcos atopáronse de novo cos albaneses o 27 de setembro de 1446, foi unha nova derrota para os otománs.
Aínda que os venecianos ao comezo apoiaban a Skanderbeg, o seu ascenso como unha forza poderosa na rexión alterou a súa posición e acabaron do lado do sultán.
Pero a derrota dos otománs en Dibër forzou os venecianos a asinar a paz cos albaneses o 4 de outubro de 1448 mentres o húngaro  Hunyad avanzaba co seu exército en Kosovo e invitou a Skanderbeg a unirse na batalla contra o sultán, mais non participou por impedimentos do rei serbio Đurađ Branković, aliado de Murad II. Por mor diso, Skanderbeg destruíu algunhas aldeas serbias ao longo do seu camiño.
En xuño de 1450, Murad II en persoa intevén contra os albaneses  á cabeza duns 100 000 soldados, asediando o castelo de Kruje, defendido por un dos homes de confianza de Skanderbeg, Vrana Konti, mentres Skanderbeg atacaba as subministracións do sultán, este tras fracasar no intento de tomar a fortaleza acabou por levantar o asedio. Skanderbeg intensificou as súas relacións con  Afonso de Aragón, principal rival de Venecia no Mediterráneo. .
Mehmed II, sucesor de Murad, e consciente das graves consecuencias da alianza do Reino de Nápoles e os albaneses, decidiu mandar dúas armadas contra Albania, unha comandada por Hamza Bey e outra por Dalip Pashá. que foron destruídas en xullo de 1452 rematando coa captura de Hamza Bey e a morte en batalla de Dalip Pashá.
Paráronse outras incursións turcas: Skopje o 22 de abril de 1453, Oranik en 1456, no val do río Mati o 7 de setembro de 1457. No transcurso de 1458, Skanderbeg realizou unha serie de ofensivas, que remataron na destrución de tres exércitos turcos.
A fama de Scanderbeg aumentaba progresivamente, reforzado por só ter uns 20000 homes á súa disposición. O sultán turco intentou asinar un tratado de paz, pero os albaneses non cederon. En febreiro de 1462 dous exércitos turcos ao mando de Hussein Bey e Sinan Bey avanzaban contra os albaneses que entraron en batalla preto de  Skopjë, e que se saldou cunha nova derrota turca, que levou á sinatura dun tratado de paz entre Mehmed e Skanderbeg asinado o 27 de abril de 1463. Ferdinando I no anol 1464, en sinal de recoñecemento pola axuda recibida de Skanderbeg concedeulle o feudo de Monte Sant'Angelo, Trani e San Giovanni Rotondo. Tras unha invasión fracasada o ano anterior na primavera de 1466, o sultán reune unha forza impoñente e pon sitio a Krujë pero o seu novo fracaso supuxo unha extraordinaria vitoria para o líder albanés. Ao ano seguinte Mehmed volveu poñer sitio a  Krujë, mais tras innumerables intentos de atacar a cidade, levantou o campo. Durante o conflito Skanderbeg enfermou de malaria na cidade de Lezhë, controlada polos venecianos, e morreu o 17 de xaneiro de 1468, xusto cando un exército mandado por Leke Dukagjini derrotaba os otománs en Shkodra.
Termas romanas de Maximinos
dereita|miniatura|Termas de Maximinos.
As Termas romanas de Maximinos, tamén coñecidas como Alto da Cividade ou Colina dos Maximinos, son unhas termas romanas situadas na freguesía de Cividade, no concello portugués de Braga. Foron declaradas Monumento Nacional en 1986.
Historia
dereita|miniatura|As columnas e compartimentos que sustentan as cámaras dos baños termais.
Nas escavacións arqueolóxicas levadas a cabo en 1977 descubríronse as termas públicas a carón do Foro da antiga cidade romana de Bracara Augusta, situado, segundo a tradición, no Largo de Paulo Orósio.
A área escavada das termas ocupa uns 850 m², mais o espazo das termas era maior, o que se deduce da presenza do hipocausto e piscina cara ao sur, separados do restante corpo do edificio por un estreito corredor. De finais do século I (Dinastía Flaviana) consérvanse as catro salas quentes, cuxos hipocaustos se encontran relativamente ben conservados, se ben non se conseguiu definir o seu circuíto interno nin a función dalgúns dos seus compartimentos anexos. A finais do século IV e comezos do século seguinte o edificio sufriu unha gran remodelación e a súa superficie foi reducida en boa medida.
Hunted Down
"Hunted Down" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como sinxelo do seu EP Screaming Life en xuño de 1987. "Hunted Down" foi o primeiro sinxelo da banda e tamén foi incluído no recompilatorio do 2010 Telephantasm.
Listaxe de cancións
Todo sos temas compostos por Chris Cornell e Kim Thayil.
Darío Macía Valcarce
Darío Macía Valcarce, finado en Viana do Bolo o 5 de outubro de 1928, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Josefa Álvarez.
Reboredo, Cespón, Boiro
Reboredo é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 111 habitantes (55 homes e 56 mulleres).
Ollodourado
O ollodourado ou parrulo ollodouro (Bucephala clangula) é un parrulo da orde das Anseriformes, de mediano tamaño, que cría nas zonas do norte de Eurasia e América.
Descrición
De entre 45 e 50 cm de lonxitude, ata 80 cm de envergadura de alas e entre 500 e 1 300 gramos de peso. É unha ave gordecha, coa cabeza grande e triangular e o peteiro curto. O que máis destaca no seu aspecto son os ollos amarelos brillantes que lle dan nome. O macho na época reprodutora ten a cabeza negra con reflexos verdes metálicos e unha mancha branca arredondada entre o bico e o ollo. A parte superior do corpo é negra, a inferior e os lados, brancos. A plumaxe de eclipse é semellante á da femia, que é agrisada e ten a cabeza castaña escura. Ámbolos dous sexos teñen as patas vermellas. A subespecie americana Bucephala clangula é algo meirande cá europea B. c. clangula.
Distribución e hábitat
Crían nas zonas de taiga. Están presentes en lagos e ríos dos bosques boreais do Canadá e o norte dos Estados Unidos, Escandinavia e o norte de Rusia. Son aves migratorias, e as máis deles pasan o inverno en áreas marítimas abeiradas ou augas interiores de latitudes máis mornas. O seu costume de face-los niños en furados das árbores e favoreceu a súa expansión nalgúns países o aproveitaren as caixas artificiais para facer niños. Este e o caso de Escocia, onde están a espallarse lentamente.
O seu hábitat preferido son as augas interiores tranquilas coma lagos e estanques, pero acomódase tamén a ríos de corrente lenta e ás costas mariñas. miniatura|250px|esquerda|Parella de ollodourados
Alimentación
Buscan o alimento debaixo da auga: poden mergullarse ata os oito metros de profundidade. A súa alimentación basease nos crustáceos, os insectos acuáticos e os moluscos. O tipo de presas varía coa época do ano: na época de cría predominan os insectos. Nalgunhas áreas os peixes, as plantas acuáticas e os ovos poden constituír unha parte importante da súa alimentación.
Reprodución
Maduran sexualmente durante o segundo ano de vida. A época de reprodución vai de abril a xuño. Fan os niños en furados das árbores (naturais ou feitos polos petos). Precisan buratos de máis de 10 cm de tamaño. As nais poñen de oito a once ovos de cor azul averdegado, duns 59x43 mm e uns 64 gramos de peso, que chocan de 28 a 32 días. Nesta especie danse casos de parasitismo: algunhas femias poñen os seus ovos en niños doutras femias e mesmo en ocasións nos de femias doutras especies de patos, polo que en ocasións un niño pode conter máis de 20 ovos. As femias están, porén, en condicións de incubar cantidades de ovos grandes.
Entre 24 e 36 horas despois de naceren, a nai conduce os polos, que son brancos e negros, á auga. Os novos ollodourados tardan de 8 a 9 semanas en poderen voar, tempo no que a familia pode cambiar varias veces a zona acuática na que vive. Os polos mestúranse cos doutras familias segundo se van facendo máis independentesm e coñécense casos de nais que mataron a polos doutras femias miniatura|295px|esquerda|Grupo de ollodourados
Situación
A poboación europea calcúlase nunhas 250 000 parellas reprodutoras. Segundo a IUCN a poboación total mundial sería duns 2 millóns de exemplares, e non é unha especie en perigo. É unha das especies incluídas no AEWA (Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de Eurasia e África)
É unha presa de caza habitual: nos anos 1970 matáronse en Norteamérica uns 188 300 exemplares, o 4% de tódolos parrulos vítimas dos cazadores nese período. As áreas de cría e invernada destas aves sofren a ameaza da polución e as drenaxes de áreas húmidas.
miniatura|Bucephala clangula
Magda Goebbels
Orixe e primeiros anos
Filla de Auguste Behrend e de Oskar Ritschel, un rico enxeñeiro, que se divorcian cando Magda tiña tres anos. A súa nai casa con Richard Friedländer, un industrial xudeu. En 1906 trasládase a vivir co seu pai a Bruxelas, pouco despois a súa nai e padrasto trasládanse tamén a vivir á capital belga, e para o curso Magda queda interna no colexio das ursulinas. Co comezo da primeira guerra mundial en 1914 vese obrigada a marchar coa súa familia a Berlín. O seu pai, que se trasladara a Bad Godesberg e a quen Magda visitaba regularmente, influíu no seu achegamento ao budismo.
Matrimonios
En 1920 coñece a Günter Quandt, un dos homes máis ricos de Alemaña, co que casa o 4 de xaneiro de 1921 tras converterse ao protestantismo. En novembro tivo ao seu primeiro fillo, Harald. Pero o matrimonio non ía ben e comeza a manter relacións co dirixente sionista Chaim Arlosoroff, irmán dunha das súas mellores amigas. En 1929 divorciase de Quandt. En 1930 asistiu a un acto do NSDAP no que o participaba Goebbels e queda tan impresionada polo seu discurso que se afiliou ao partido nazi e consegue traballar como voluntaria nos arquivos da sede central do NSDAP, onde coñeceu persoalmente a Goebbels. O 19 de decembro de 1931 casaban, despois dunha suxestión de Adolf Hitler.
Descendencia
Con Goebbels tivo seis fillos:
Terceiro Reich e suicidio
Logo da chegada de Hitler ao poder, Joseph Goebbles asumiu o posto de ministro de propaganda (marzo de 1933) e Magda asume o papel de primeira dama e modelo da nai alemá.
O 22 de abril de 1945, cando xa non quedaba moito para rematar a guerra Magda instálase coa súa familia no búnker da chancelaría, onde permanecía Hitler. O 1 de maio de 1945 Magda envelenou os seus fillos con cianuro e despois ela e o seu home suicidáronse.
Giovanni Battista Re
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da diocese de Brescia o 3 de marzo de 1957 polo seu bispo, Giacinto Tredici.
O 9 de outubro de 1987 foi nomeado secretario da Congregación para os Bispos, e arcebispo titular de Forum Novum. Recibiu a ordenación episcopal o 7 de novembro de 1987 de mans do papa Xoán Paulo II.
O 12 de decembro de 1989 foi nomeado oficial do Secretariado de Estado da Santa Sé. O 16 de setembro de 2000 foi nomeado Prefecto da Congregación para os Bispos e Presidente da Comisión Pontificia para América Latina, e no consistorio do 21 de febreiro de 2001 o papa Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santi XII Apostoli.
O 1 de outubro de 2002 foi elevado ao rango de Cardeal-Bispo de Sabina-Poggio Mirteto. O 8 de marzo de 2008 Bieito XVI nomeouno membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
En 2010 retirouse do cargo de Prefecto da Congregación para os Bispos e de Presidente da Comisión Pontificia para América Latina.
A Igrexa, Lagoa, Alfoz
A Igrexa é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña un habitante (un home).
Vigo, San Xulián de Vigo, Paderne
Vigo é un lugar da parroquia de San Xulián de Vigo no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 83 habitantes (37 homes e 46 mulleres).
A Igrexa, Lagoa, Alfoz
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1959
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de decembro de 1959 no circuíto de Sebring. Foi a novena e última carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o segundo Gran Premio dos Estados Unidos (noveno incluíndo as carreiras do Gran Premio de América de 1908 a 1916). Foi a primeira e única ocasión na que levouse a cabo a carreira na sede da carreira de resistencia das 12 Horas de Sebring, no Circuíto Internacional de Sebring na Florida. A carreira levouse a cabo sobre 42 voltas ao circuíto de 8´36 quilómetros de lonxitude, cunha distancia total de carreira de 351 quilómetros.
A carreira foi gañada polo neozelandés Bruce McLaren pilotando un Cooper T51 para o equipo oficial Cooper, a primeira vitoria dun piloto nado en Nova Zelandia. McLaren tamén se converteu no gañador máis novo dun Gran Premio, unha marca que permanecería durante máis de 40 anos. McLaren gañou por seis décimas de segundo sobre o piloto francés Maurice Trintignant pilotando un Cooper T51 do equipo Rob Walker Racing Team. O piloto británico Tony Brooks terminou terceiro no seu Ferrari Dino 246. O líder do campionato o australiano Jack Brabham quedou sen combustible na última volta e tivo que empuxar o seu Cooper T51 ata a liña de meta para terminar cuarto. O terceiro posto de Brooks deu o título a Brabham. Foi o primeiro dos tres campionatos do mundo para Brabham, o primeiro para un australiano, e para un coche con motor traseiro.