cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chiara Sacchi
Vida persoal
Chiara Sacchi naceu e creceu en Haedo, Buenos Aires, e estudou en Elmina Paz de Gallo, en El Palomar. Segundo unha entrevista realizada por Slow Food, Sacchi creceu nunha contorna familiar na que sempre estivo moi preocupada pola alimentación saudable, e por iso moitas das súas accións como activista polo clima viran ao redor deste tema. Tamén destacou en varios discursos e entrevistas que se viu impulsada a actuar polo cambio climático xa que a aterrorizaban os cambios bruscos de temperatura na súa terra natal.
Activismo
Chiara Sacchi formou parte do histórico movemento "A mocidade contra a crise climática", xunto con Greta Thunberg e outros 16 mozos activistas. Tratábase dunha iniciativa que pedía ao Comité dos Dereitos do Neno das Nacións Unidas que responsabilizase a Arxentina, Brasil, Francia, Alemaña e Turquía pola súa inacción ante a crise climática. Esta petición foi a primeira denuncia formal presentada por un grupo de nenos menores de 18 anos sobre o cambio climático no marco da Convención das Nacións Unidas sobre os Dereitos do Neno.
Sacchi participou como activista militante na Rede Slow Food Arxentina, un grupo global que traballa para a protección da biodiversidade e a alimentación boa, limpa e xusta. Con respecto ao activismo relacionado coa alimentación saudable, tamén participou en Terra Madre Salone del Gusto e nas actividades da comunidade Cocina Soberana de Buenos Aires, unha comunidade alimentaria que forma parte do movemento Slow Food en Buenos Aires. Foi unha referencia sobre soberanía alimentaria:
"Promovo os principios de Slow Food porque creo que hai outras maneiras de producir comida, que non sexan daniñas coa natureza e as persoas...Os gobernos non só non están a tomar medidas para regular e previr os danos causados polo sistema alimentario, se non que ademais están a permitir que sustancias tóxicas continúen contaminando nosa comida."
Sacchi é tamén unha activista comprometida coa acción climática colectiva:
"Todo gran cambio provén das masas, do pobo... Cando falo de saír á rúa, falo de mobilizar, de crear forza colectiva."
Coñecida polo seu lema "Devólvannos o noso futuro", Sacchi forma parte dun crecente movemento xuvenil que promove a equidade interxeneracional na acción climática.
Wang-ui namja
Wang-ui namja (en 왕의 남자) é un filme surcoreano de 2005 dirixido por Lee Joon-ik. Está protagonizado por Kam Woo-sung, Lee Joon-gi e Jung Jin-young. Foi adaptado da obra de teatro de 2000, Yi, sobre Yeonsangun de Joseon, un rei da dinastía Joseon, e o seu pallaso. Estreouse nos cinemas o 29 de decembro de 2005, sendo distribuído domesticamente por Cinema Service e internacionalmente por CJ Entertainment.
O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Con máis de 12,3 millóns de entradas vendidas, foi o filme máis visto en Corea do Sur ese ano, así como o décimo oitavo filme surcoreano con maior recadación da historia.
Os Carrís, A Valboa, Trabada
Os Carrís é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Antiga área agrícola de Kuk
A antiga área agrícola de Kuk é un sitio arqueolóxico de Papúa Nova Guinea que abrangue 116 hectáreas de zona húmida situadas a 1.500 metros de altitude, no sur da illa de Nova Guinea. Nesta zona, a agricultura praticouse dende hai sete a dez mil anos.
O 7 de xullo de 2008, o lugar foi inscrito no Patrimonio da Humanidade da UNESCO, sendo Kuk, segundo a Unesco, "un dos lugares máis escasos do mundo en que os vestixios arqueolóxicos amosan un desenvolvemento independente da agricultura entre sete a dez milenios atrás".
Tenebrionoidea
miniatura|Larva de [[Synchroa punctata]]
Os Tenebrionoidea (tenebrionoideos) son unha superfamilia moi grande e diversa de escaravellos. Xeralmente corresponde aos Heteromera de autores máis antigos.
Taxonomía
Tenebrionoidea contén as seguintes familias: A familia máis grande con diferenza é a dos Tenebrionidae, que en 2014 tiña aproximadamente 20 000 especies descritas e case dous terzos da riqueza de especies da supderfamilia.
Morfoloxía
Os Tenebrionoidea mostran unha gama de diferentes morfoloxías. Porén, unha característica da maioría dos adultos é que teñen 5 tarsómeros nas patas dianteiras e medias e 4 nas traseiras (fórmula tarsal 5-5-4). Ocasionalmente, os machos teñen unha fórmula tarsal reducida a 4-4-4, 3-3-3 ou 3-4-4.
Ecoloxía
Moitas familias de Tenebrionoidea comen fungos, pero hai unha ampla variedade de estratexias de alimentación no grupo, como comer madeira ou material vexetal en descomposición, comer pole (como en moitos Oedemeridae e Anthicidae), e actuar como ectoparasitoidee doutros insectos (nos Ripiphoridae). Un pequeno número de especies son predadoras ou comen tecidos vexetais vivos.
Os Tenebrionoidea mostran unha particular diversidade en ambientes áridos. Unha adaptación que presentan algúns (por exemplo, Onymacris unguicularis) é a capacidade de recoller auga da néboa para poder beber.
Odón de Vermandois
Odón de Vermandois, nado cara ao 915 e finado despois do 946, foi conde de Viena de 928 a 931 (ou máis probabelmente vizconde) e conde de Amiens de 941 a 944. Era fillo de Herberto II, conde de Vermandois, e de Adela de Francia.
Traxectoria
Hugo de Arles, conde titular de Viena (895-921 ou 923) e rei de Italia (925-946), teríalle confiado o condado (vizcondado) cara ao 928 pero non se sabe se realmente ocupou este cargo. En calquera caso, a cidade estivo en mans de Carlos Constantino de Viena desde aproximadamente 931 ou 935. En 938 loitou co seu pai e aliouse co rei Luís IV de Ultramar, quen lle deu a cidade de Laon en 938, e despois o condado de Amiens en 941. Foi expulsado de Amiens polas tropas reais en 944. Xa non se cita nos documentos despois da última mención do 19 de xuño de 946.
Welkeom tu dongmakgol
Welkeom tu dongmakgol (en 웰컴 투 동막골) é un filme surcoreano de 2005 dirixido por Park Kwang-hyun. Está baseado na obra homónima de Jang Jin, O primeiro filme de Park Kwang-hyun foi un éxito comercial e da crítica. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cruceiro de Mañufe
O cruceiro de Mañufe, coñecido tamén como cruceiro do Acordo, é un monumento relixioso acompañado dun peto de ánimas policromado e unha alegoría do pecado orixinal representada por unha serpe que gabea polo fuste. Non hai data acreditada da súa construción, pero sábese que entre os séculos XVI e XVIII ao pé deste monumento relixioso tiveron lugar as reunións do Partido do Miñor integrante da antiga provincia de Tui, durante o Antigo Réxime. A peza tivo varias reconstrucións, a última en 2017, quedando da orixinal só a base e parte do peto de ánimas. Trátase dun ben de interese patrimonial protexido polo Decreto 48/1999 do 18 de febreiro da Xunta de Galicia
Situación
Atópase no lugar do Acordo, na Texosa, parroquia de Mañufe (Gondomar) e escasos cen metros ao norte da ponte de Mañufe. Ambas as dúas sobre o antigo Camiño da Nosa Señora do Norte a Santiago (actualmente este tramo corresponde á estrada provincial PO-2035). Sempre no mesmo lugar, a partir do século XIX a súa localización viuse afectada pola creación da estrada A Ramallosa-Gondomar-Gullarei (PO-340) que pasa ao seu carón en dirección leste - oeste. A consecuencia da apertura desta estrada, o monumento quedou moi exposto ao tráfico vehicular, sendo unha das causas de varios derrubes que sufriu durante os séculos XX e XXI.
Toponimia
Os dous nomes cos que é coñecido o cruceiro refiren á súa localización, aínda que cada un responde a unha relación de espazos diferentes:
É nomeado Cruceiro de Mañufe pola súa localización nesta parroquia de Gondomar. Polo tanto o seu nome ten a mesma orixe, provén da tradición onomástica xermánica achegada por suevos e visigodos. Segundo Ávila y La Cueva esta parroquia recibía no século XII o nome de Monufi, topónimo que segundo Antonio Soliño Troncoso procede do nome persoal Maniulfus ], afirmación compartida por Gonzalo Navaza quen sinala está  composto de dous elementos de orixe xermánica, o primeiro (man) significa "home" e o segundo (ulfus) significa "lobo".
O topónimo Cruceiro do Acordo refire ás xuntanzas dos alcaldes pedáneos do Partido do Val Miñor durante o Antigo Réxime. Ao pé deste cruceiro tomábanse os acordos necesarios para dirimir conflitos veciñais, sobre todo de lindes. As súas sesións a ceo aberto, comezaban o primeiro día de xaneiro, á saída de misa da igrexa de San Vicente de Mañufe. Nela, entre outros acordos, designábase ao Procurador Xeral do Val Miñor que exercía a xurisdición político administrativa das parroquias de Gondomar, Belesar, Borreiros, Camos, Chaín, Mañufe, Morgadáns, Nigrán, Panxón, Parada, Peitieiros, Priegue, Saiáns, Donas, Santa Cristina da Ramallosa, San Pedro de Filgueiras (logo chamada San Pedro da Ramallosa), Vilaza e Vincios. miniatura|Peto de ánimas.
Historia
Non existe certeza documental sobre a data de construción do primeiro cruceiro levantado neste lugar. Inda que o investigador Antonio Soliño Troncoso achega en varios traballos algunhas pistas sobre este punto: "si sabemos da antigüidade, importancia e xerarquía dos camiños que forman a encrucillada na que se empraza" especialmente o citado Camiño da Nosa Señora do Norte a Santiago. Engade que "sábese que non pode ser anterior ao século XVII cando, tras o Concilio de Trento, aparecen os primeiros", máis matiza que o cruceiro "podería ter unha orixe anterior apuntando algúns indicios conservados no Arquivo Histórico de Baiona ao século XVI".
Da obra actual só parte das bancadas e parte peto son orixinais; o resto foi reconstruído en varias ocasións por rotura dos anteriores. En 1995 tivo lugar unha feita por canteiros da Escola de Poio e a última en 2017, estivo a cargo do restaurador Gonzalo Buceta Bruneti.
Arte
O cruceiro susténtase en tres chanzos graníticos sobre os que se apoia unha base que sirve de sustento ao peto de ánimas. De fuste octogonal cunha serpe que o envolve e gabea de xeito ascendente e unha mazá, en alusión ao pecado orixinal. O capitel moi labrado, con catro caras curvilíneas que presenta cabezas distintas de tres homes con barba e unha muller e unha dobre ringleira de follas na parte inferior. Remata cunha cruz de sección cuadrangular. No anverso ten unha talla de Cristo de tres cravos, coas mans semiabertas, a cabeza inclinada cara á dereita e o corpo levemente curvado de gran tamaño. No reverso unha talla da Dolorosa, coas mans en oración e cuberta cun mantelo co meniño Jesús de pé por diante dela.
O peto de ánimas é de caste semiaberta, acaroado ao cruceiro. Foi recentemente restaurado, por ter sido derrubado nun accidente de tráfico. O seu retablo é de pedra policromada, unha reixa de ferro protexía as figuras (a representación do Purgatorio cubría toda a fornela) e o caixón das esmolas. En dúas ringleiras preséntanse dúas almiñas na superior e tres na inferior. Nun medallón existente enriba do fornelo se pode ler: “Hermano que vas pasando mira que penando estamos, para alivio nuestro vuestra limosna esperamos”.
Taurianova
miniatura|340px|Catedral de Taurianova
Taurianova é unha cidade e comuna da área metropolitana de Reggio di Calabria, en Calabria, Italia.
Xeografía
miniatura|230px|Situación da comuna de Taurianova a cidade metropolitana de [[Reggio di Calabria]] miniatura|230px|Praza de Italia miniatura|230px|Rúa Roma
Con 14 993 habitantes (censo do 31-1-2021), Taurianova é o quinto municipio máis grande da cidade metropolitana de Reggio di Calabria por número de habitantes.
Situada a unha altitude de 210 msnm, o concello ocupa unha superficie de 48,55 km², polo que a súa densidade de poboación é de 308,82 hab./km².
Fraccións
A comuna de Taurianova comprende as fraccións de:
Economía
Taurianova é un importante centro agrícola e comercial, con actividades industriais e turísticas ben desenvolvidas.
O Casal, A Valboa, Trabada
O Casal é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Corredoira, A Valboa, Trabada
A Corredoira é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
A Lavandeira, A Valboa, Trabada
A Lavandeira é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Patrimonio da Humanidade en Papúa Nova Guinea
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Papúa Nova Guinea, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Papúa Nova Guinea ratificou a convención o 28 de xullo de 1997, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Taegukgi Hwinalrimyeo
Taegukgi Hwinalrimyeo (en 태극기 휘날리며) é un filme surcoreano de 2004 dirixido por Kang Je-gyu. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cheryl Tiegs
Cheryl Rae Tiegs, nada en Breckenridge, Minnesota, o 25 de setembro de 1947 é unha modelo e deseñadora de moda estadounidense. Frecuentemente é descrita como a primeira supermodelo dos Estados Unidos,  é coñecida polas súas múltiples aparicións nas portadas de Sports Illustrated Swimsuit Issue e Time  e polo seu póster de 1978 cun bikini rosa, que se converteu nunha imaxe icónica da cultura popular de década de 1970.
Traxectoria
Tiegs naceu en Minnesota, filla de Phyllis e Theodore Tiegs. A familia mudouse a Alhambra, California, en 1952. Cando estaba no Alhambra High School, Tiegs posou para un anuncio de traxes de baño para a compañía Cole. O anuncio, que apareceu na revista Seventeen, lanzou a súa carreira como modelo. Aínda que se matriculou en inglés na Universidade Estatal de California nos Ánxeles, deixou os estudos para buscar o éxito como modelo.
O éxito chegoulle aos dezasete anos, despois de que a directiva da revista Glamour vise o anuncio de Cole. Tiegs foi contratada para unha sesión de fotos en Saint Thomas con Ali MacGraw, que supuxo a súa primeira portada en Glamour. Ese mesmo ano apareceu nas portadas de Seventeen e Elle. Posteriormente apareceu en Vogue e Harper's Bazaar, entre outras.
Tiegs foi a primeira modelo que apareceu en dúas ocasións na portada de Sports Illustrated Swimsuit Issue, mais a súa sona aumentou en 1978 ao posar cun traxe de baño de malla. Ademais saíu na portada de People catro veces, e tres veces na de Time, destacando especialmente a portada de 1978 do artigo "All-American Model". Un ano máis tarde asinou un contrato de dous anos por un millón e medio de dólares coa empresa de cosméticos CoverGirl, nese momento o maior contrato da historia. En 2004 foi incluída no "Salón da Fama" do corenta aniversario do Sports Illustrated Swimsuit Issue, e en 2008 apareceu na lista de People das cincuenta persoas máis belas, e no artigo de 2012 de Men's Health "100 Hottest Women of All Time".
Vida persoal
Tiegs casou en catro ocasións, co executivo de publicidade Stan Dragoti (1970–79); co fotógrafo Peter Beard (1981–83); co aspirante a actor Anthony Peck (1990–94), fillo de Gregory Peck; e co instrutor de ioga Rod Stryker (1998–2001). Tivo tres fillos: Zackary, con Peck, e os xemelgos Theo e Jaden, concibidos mediante maternidade surrogada cando estaba casada con Stryker.
Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom
Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom (en 봄 여름 가을 겨울 그리고 봄) é un filme surcoreano de 2003 dirixido por Kim Ki-duk. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme está dividido en cinco segmentos, cada un describindo unha etapa da vida dun novizo budista e o seu mestre. Os segmentos están separados por entre dez e vinte anos, e a acción de cada un ten lugar na estación do título (primavera, verán, outono, inverno e primavera).
Rego do Galo, A Valboa, Trabada
Rego do Galo é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Rego Corto, A Valboa, Trabada
Rego Corto é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Benigno Álvarez
O nome Benigno Álvarez pode referirse a:
Tessa Khan
Tessa Khan é unha avogada ambiental que reside en Reino Unido. Foi cofundadora e codirectora de Climate Litigation Network, que apoia casos legais relacionados coa mitigación do cambio climático e a xustiza climática.
Khan argumentou que gobernos nacionais favoreceron deliberadamente elevar os niveis de dióxido de carbono e dano causado á contorna, incluso como parte do caso climático de Irlanda, precedente de importancia mundial..
Traxectoria
Tessa Khan participou en campañas de promoción e defensa dos dereitos humanos.
En Tailandia traballou para unha organización sen fins de lucro que loitaba polos dereitos humanos das mulleres. Neste traballo convenceu a varias Comisións Nacionais de Dereitos Humanos para que aumentaran a protección extraterritorial dos dereitos humanos. Estes compromisos foron recollidos na Declaración de Bangkok sobre obrigas extraterritoriais.
Mentres estaba alí, en 2015, decatouse dun fallo xudicial de A Haia que ordenaba ós Países Baixos reducir as súas emisións de gases de efecto invernadoiro. Inspirada polo caso, Khan mudouse a Londres para unirse ó equipo legal da Fundación Urgenda en 2016.
Apoiou casos nos Países Baixos e Irlanda que desafiaron con éxito a idoneidade dos plans gobernamentais para reducir as emisións. En decembro de 2019, no caso do Estado dos Países Baixos vs. Fundación Urgenda, o Tribunal Supremo dos Países Baixos ordenou ao goberno reducir a capacidade das centrais eléctricas de carbón e supervisar ó redor de 3000 millóns de euros en inversións para reducir as emisións de carbono. O éxito foi descrito por The Gardián como "o preito sobre o clima máis exitoso até a data."
En agosto de 2020, no que se coñece como Caso Climático de Irlanda, a Corte Suprema de Irlanda ditaminou que o seu goberno debe elaborar un plan novo e máis ambicioso para reducir a emisión de carbono. Irlanda ocupa o terceiro lugar en emisións de gases de efecto invernadoiro per cápita entre os países da Unión Europea.
Tessa Khan recibiu o premio Climate Breakthrough en 2018. Time incluíuna na súa lista de 2019 das 15 mulleres que lideran a loita contra o cambio climático.
O Salgueiro, A Valboa, Trabada
O Salgueiro é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Sequeiro, A Valboa, Trabada
Sequeiro é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Público (Portugal)
Historia
Público Comunicação Social S.A., que edita o xornal Público, pertence ao grupo empresarial portugués Sonae e foi fundada en 1989. O seu primeiro director foi Vicente Jorge Silva. O primeiro número de Público saíu nos quioscos o 5 de marzo de 1990, cun Estatuto Editorial, que aínda se encontra en vigor.
A empresa Público, Comunicação Social SA constituíuse o 31 de outubro de 1989, catro meses antes de que o xornal chegase aos quioscos. O xornal Público incorporouse en 1991 á World Media Network, que está formada por unha asociación de varios xornais de referencia no mundo que incluían, por exemplo, o diario alemán Süddeutsche Zeitung, o español El País, o francés Libération e o italiano La Stampa, con que publicou varios suplementos especiais. Durante algún tempo, mantivo participacións no seu capital social en empresas estranxeiras de comunicación, en particular as propietarias dos xornais El País e La Repubblica (Italia). Hoxe, Público forma parte da subholding de Sonae para as áreas de comunicación, Sonaecom SGPS. O 11 de maio de 1995 Público rexistra a súa páxina web en Internet e o 22 de setembro dese ano créase Público Online (actualmente coñecida como Publico.pt ), así como outra sociedade, Público.pt Serviços Digitais Multimédia, SA. O 6 de setembro de 1999 comezou tamén a integrar un servizo de noticias autónomo, actualizado varias veces ao día. Ao longo dos seus 20 anos de existencia, Público publicou decenas de coleccionábeis (dos que foi pioneiro na prensa portuguesa, en 1992), suplementos especiais, libros, enciclopedias, CD, CD-ROM (desde 1999) e DVD (desde 2003). Desde 1997 edita tamén, anualmente, o Janus, Anuário de Relações Exteriores, en colaboración coa Universidade Autónoma de Lisboa (UAL). O 10 de outubro de 2012 a dirección presentou un plan de redución de custos que prevía o despedimento de 48 empregados da empresa. Como reacción, os traballadores mandaron aos sindicatos iniciar un proceso de folga.
Premios
Ao longo da súa existencia, o Público, o Público.pt, os suplementos e os seus xornalistas a título individual gañaron varios premios, entre eles:
P2
A segunda sección do xornal, P2, abarca temas relacionados coa sociedade, como entrevistas, arte e cultura, bandas deseñadas, entre eles Bartoon de Luís Afonso e Calvin & Hobbes de Bill Watterson, os Xogos, incluíndo Sudoku e Palavras Cruzadas, e a axenda cultural e a programación televisiva do día. Foi impreso por primeira vez o 12 de febreiro de 2007.
Público Imobiliário
O suplemento Público Imobiliário é unha análise do mercado inmobiliario nas cuartas feiras. Os seus colaboradores son Rui Pedro Lopes, Pedro Farinha e Marc Barros.
Ípsilon
O suplemento Ípsilon é o suplemento artístico de Público, publicado os venres. Substituíu, o 12 de febreiro de 2007, os suplementos Mil Folhas, Sons e Y. Está editado por Vasco Câmara e Inês Nadais.
Fugas
O suplemento Fugas foi creado no ano 2000 como suplemento de viaxes, pracer e motor de Público, que se edita os sábados. Nunca foi substituído, porén sufriu unha reformulación gráfica, pasando de "suplemento" a "revista", editada por Sandra Costa. Desde 2007, ten presenza en liña. Tamén se pode seguir en varias redes sociais como Facebook ou Twitter.
Podcasts
PÚBLICO produce diversos contidos de son para internet. Destacan os podcasts P24, de noticias diarias e producidos polo xornalista Ruben Martins, Poder Público, sobre actualidade política e producidos pola sección de política do xornal, Do Género, sobre temas de xénero e producidos pola xornalista Aline Flor, e Fogo e Fúria con xornalistas. Alexandre Martins e Ruben Martins.
Pública
Pública era a revista dominical de Público. Foi editada por João Carlos Silva, Nuno Pacheco, Paulo Moura, Dulce Neto, Ana Gomes Ferreira, Marco Vaza e na actualidade está editada por Margarida Santos Lopes e Joana Amaral Cardoso. Cando a revista Xis editada por Laurinda Alves e editada os sábados con Público, foi descontinuada, absorbeu algunhas seccións daquela publicación. Actualmente inclúe, ademais de reportaxes, as seccións fixas de cozinha, miúdos, moda, design, beleza, tecnologia e pequena entrevista.
Columnas de opinión
Entre os seus cronistas figuran, entre outros, António Bagão Félix, António Pinto Ribeiro, Arlindo Oliveira, Augusto M. Seabra, Carlos Fiolhais, Carlos Rosa, Carmo Afonso, Francisco Assis, Francisco Teixeira Da Mota, Frei Bento Domingues OP, João Miguel Tavares, Jorge Esparteiro Garcia, Jorge Faustino, José Pacheco Pereira, Manuel Loff, Miguel Esteves Cardoso, Paulo Rangel, Pedro Carvalho, Pedro Filipe Soares, Pedro Henriques, Pedro Teixeira, Ricardo Cabral, Rui Tavares, Santana Castilho, Susana Peralta, Vicente Jorge Silva e, máis recentemente, María João Marques.
En liña
Público foi o segundo sitio web dun xornal que fixo dispoñible a edición impresa en HTML. Desde maio de 1999 tamén inclúe un servizo de noticias autonómico, actualizado varias veces ao día. A partir de 2001, comezou a publicar a edición impresa en HTML. Actualmente, o acceso a artigos de opinión, suplementos semanais, artigos de investigación e traballos da edición impresa está reservado ao Clube P.
A edición dixital diaria está dispoñible antes de distribuír a edición impresa.
A súa carteira de blogs creceu, tanto os propios como os de convidados. Os seguintes blogs Público están on-line:
Os usuarios rexistrados e subscritores tamén teñen acceso aos boletíns gratuítos Despertador; Público Hoje; 4.0; Aquecimento; P3; Fugas; Mais e Menos; Ípsilon; Tudo começou com o Big Bang; Tecnologia/Cibersegurança; O que (às vezes) lhe escapa; Especiais e PGlobal, e unha Newsletter exclusiva para assinantes asociados.
Vilafernando, A Valboa, Trabada
Vilafernando é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Stenodus nelma
Stenodus nelma é unha especie de peixe osteíctio da familia dos salmónidos, subfamilia dos coregoninos, unha das dúas comprendidos no xénero Stenodus.
San Martiño de Taurianova
Conta cuns 2 000 habitantes.
Stenodus nelma
Descrición
A eslopecie foi descrita en 1773 polo médico, zoólogo e botánico alemán, que traballou en Rusia, Peter Simon Pallas, baixo o nome de Salmo nelma.
San Martiño de Taurianova
Xeografia
San Martiño dista uns 60 km de Reggio di Calabria e 110 km da capital rexional Catanzaro.
The Destruction of Small Ideas
"Don't Go Down to Sorrow" foi o primeiro sinxelo do álbum, editado no Reino Unido o 9 de abril, nos Estados Unidos o 17 do mesmo mes, e no Xapón o 23 de marzo.
Unha versión en vinilo con dobre cuberta despregable do álbum foi publicada o 12 de novembro de 2007, tamén a través de Monotreme Records.
San Martiño de Taurianova
Xeografia
A vila está situada nunha das poucas zonas planas de Calabria, a Piana di Gioia Tauro. Esta posición é moi favorábel porque permite chegar rapidamente ao mar (a 15 km) e ás montañas (a 7 km). O clima é abafante no verán e húmido no inverno.
The Destruction of Small Ideas
Cando foi publicado a súa produción foi criticada nalgunhas recensións, pero a banda afirmou nunha entrevista que foi intencional e directamente influenciado por un artigo escrito por Nick Southall para Stylus Magazine.
San Martiño de Taurianova
Historia
A orixe de San Martiño remóntase a mediados do século X, polos refuxiados da antiga cidade de Tauriana, destruída polas invasións musulmás.
Río Dal
O Dal (Dalälven en sueco) é un río no centro de Suecia que se forma pola confluencia do Västerdalälven e o Österdalälven en Djurås, no condado de Dalarna, e desemboca no golfo de Botnia en Skutskär. O Dal é o segundo río máis longo do país, ten 41 centrais hidroeléctricas na súa conca, e no pasado foi unha importante vía fluvial.
Xeografía
As fontes máis setentrionais do río Dal atópanse na zona ao redor do Stor-Våndsjön, un lago que se atopa entre Suecia e Noruega na esquina máis ao norte de Dalarna. O río ten 541 km de longo dende alí ata o mar facendo do Dal o segundo máis longo de Suecia. O Västerdalälven e Österdalälven únense para formar o Dalälven en Djurås, no concello de Gagnef. O caudal medio na desembocadura do río é de 379 m³/s, cun valor máximo de 2 450 m³/s e un mínimo de 40 m³/s. A súa conca fluvial ten unha superficie de 28 954 km².
San Martiño de Taurianova
Historia
Durante a dominación normanda, un dos acontecementos máis importantes do Reino de Sicilia tivo lugar no seu castelo, polo que primeiro foi elevada a condado e máis tarde á sede dos tribunais ou estados xerais para que a actual Piana di Gioia Tauro fose entón chamada "Piana di Saint Martino".
Stenodus nelma
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñecuese tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Stenodus nelma foi considerada anteriormente como unha subespecie de Stenodus leucichthys (Stenodus leucichthys nelma). Stenodus leucichthys é unha especie euroasiática restrinxida á conca do mar Caspio, e hoxe extinta en estado salvaxe, pero que continúa viva en catividade.
Distribución
Stenodus nelma é unha especie de peixe anádromo que está moi estendida nos ríos árticos, desde a península de Kola (conca do mar Branco) cara ao leste a través de Siberia até o río Anádyr, e tamén nas concas norteamericanas dos ríos Yukón e Mackenzie, pero as súas poboacións están diminuíndo nalgúnhas destas zonas pola sobrepesca (é unha especie comercial) e a polución.
Bioloxía
Stenodus nelma habita na zona peláxica do mar con salinidade de até 20 ppt. Vive en ríos grandes e lagos das terras baixas. Prefire augas frías con temperaturas inferiores aos 16 °C. Aliméntase e inverna nos tramos máis baixos dos grandes ríos, deltas, rías e mar, ás veces lonxe da costa. Anádromo ou semianádromo, emprende a migración para desovar nos ríos, movéndose río arriba até longas distancias. As poboacións dos lagos migran cara aos afluentes. Os xuvenís depredan pequenos crustáceos, larvas de insectos e peixes pequenos, pasando a ser exclusivamente piscívoros cando alcanzan uns 30 cm de lomxituide. Aliméntase activamente de todos os peixes dispoñíbeis. A desova ten lugar en augas pouco profundas (de 2 a 3 m) con fondos de area e grava.
Ameazas
A especie está localmente ameazada pola sobrepesca e a contaminación.
Trullo
thumb|300px|Riña de trullos na rúa Monte Pertica en [[Alberobello, Provincia de Bari ]]
Un trullo (plural, trulli) é unha cabana tradicional de Puglia construída en pedra seca cun teito cónico. O seu estilo de construción é específico do Val de Itria, na zona de Murge da rexión italiana de Puglia. Os trulli construíronse xeralmente como abrigos no campo e almacéns temporais ou como vivendas permanentes para pequenos propietarios ou traballadores agrícolas. Na cidade de Alberobello, na provincia de Bari, distritos enteiros conteñen densas concentracións de trulli. A época dourada dos trulli foi o século XIX, sobre todo as súas últimas décadas, que estiveron marcadas polo desenvolvemento da viticultura.
Do casedda ao trullo
O termo italiano trullo (da palabra grega τρούλος, cúpula) refírese a unha casa cuxo espazo interior está cuberto por unha pedra seca en ménsula ou bóveda. Trullo é unha forma italiana do termo dialectal, truddu, usado nunha área específica da Península Salentina (é dicir, Lizzaio, Maruggio e Avetrana, noutras palabras, fóra do Murgia dei Trulli propiamente dita), onde é o nome da cabana agrícola local de pedra seca. Trullo substituíu o termo local casedda (pl. casedde) (en italiano casetta, pl. casette), que era usado polos veciños da Murgia para chamar a este tipo de vivendas.
Un canteiro especializado na construción de trulli é un trullisto ou trullaro en italiano. O termo dialectal correspondente é caseddaro (caseddari en plural), é dicir, construtor de casedde.
Historia
Hai moitas teorías detrás da orixe do deseño. Unha das teorías máis populares é que debido aos altos impostos sobre a propiedade, os habitantes de Puglia construíron muros de pedra seca para que puidesen ser desmantelados rapidamente cando os inspectores de facenda estaban na zona.
Nos rexistros históricos dispoñibles desde mediados do século XIV ata finais do século XVI, a zona de Alberobello denomínase principalmente como selva ("bosque") e, ocasionalmente, como unha terra da que estaban excluídos os animais de pastoreo. Faltan probas sobre a existencia de vivendas na zona anteriores ao século XVII.
Un Plano do Territorio de Mottala debuxado por Donato Gallerano en 1704 revela a existencia dun núcleo de trulli no medio dun gran bosque, que compoñen o asentamento inicial de Arbore bello (árbore fermoso).
San Martiño de Taurianova
Historia
Durante a revolta de 1059 foi escollida por Roberto Guiscardo e o seu irmán Roxerio de Altavilla como base para a reconquista do territorio e foi na Piana di San Martino onde se produciu a batalla decisiva a raíz da cal os normandos recuperaron o control de Calabria chegando á final derrota dos bizantinos e no control de Reggio Calabria. A vitoria celebrouse co matrimonio de Roxerio de Altavilla con Xudite de Évreux no castelo de San Martiño (1062).
Torgny Lindgren (numismático)
Traxectoria
Torgny Lindgren naceu o 20 de outubro en Örebro, fillo dos agricultores Axel Lindgren e de Frida Wahlgren.
Logo da súa graduación na universidade en 1924, Lindgren ingresou como funcionario do banco central sueco en 1929 no que ocupou o cargo de comisario entre 1955 e 1968.
En 1975 acadou o seu doutoramento pola Universidade de Uppsala, cunha tese titulada Banko- och riksgäldsrevisionerna 1782-1807 ("Auditorías bancarias e da débeda 1782-1807").
Paralelamente á súa vida profesional, Lindgren foi un estudoso da numismática. Foi membro da Sociedade Numismática Sueca, que chegou a presidir entre 1953 e 1961, e a partir de 1965 foi nomeado membro honorario.
San Martiño de Taurianova
Historia
Durante as Vésperas sicilianas, San Martiño foi o lugar de enfrontamentos entre os anxevinos e os aragoneses. En 1283 Carlos II de Anjou (daquela príncipe de Salerno) converteu o castelo na base para a defensa dos territorios circundantes e, o 30 de marzo dese mesmo ano convocou un solemne Parlamento de prelados, baróns, deputados e bos homes do Reino, no que se propuxéron, se discutiron e se aprobaron as novas Constitucións da Monarquía.
Torgny Lindgren (numismático)
Traxectoria
Tamén ingresou como membro correspondente na Real Academia Sueca de Letras, Historia e Antigüidades, en 1953.
Trullo
Historia
Nun mapa xeográfico debuxado por Giovanni Antonio Rizzi Zannoni en 1808, pódese ver a selva de Alberobello e, no medio dela, un claro cun patrón de asentamento de casas dispersas que garda un sorprendente parecido co actual patrón urbano.
San Martiño de Taurianova
Historia
Pedro III de Aragón regresou a San Martiño como rei en 1285 para establecer un acordo co papa Honorio V, o seu protector, contra a República de Venecia.
A Cabana, Trabada, Trabada
A Cabana é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
San Martiño de Taurianova
Historia
Durante o terremoto de 1783 a cidade quedou completamente arrasada, favorecendo así o crecemento dos pobos veciños. Foi reconstruída noutra localidade, e máis tarde converteuse nunha fracción do municipio de Taurianova.
Barreiros, Trabada, Trabada
Barreiros é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Escorredoiro
thumb|250px|Pratos nun escorredoiro de aceiro inoxidábel. Un escorredoiro é un estante de cociña deseñado para que sequen os pratos, vasos, cubertos e outros utensilios unha vez lavados. Polo xeral está situado ao carón do vertedoiro.
Trullo
Historia
Nunha fotografía de 1897 do rione Monti (o distrito dos Montes), os trulli están moito menos poboados que hoxe, xa que están rodeados de xardíns pechados.
Escorredoiro
Características
A meirande parte dos escorredoiros teñen rañuras e espazos para soster os pratos de pé e espazos onde colocar vasos boca abaixo co fin de proporcionar unha drenaxe axeitada.
Trullo
Historia
Os trulli urbanos que aínda se conservan en Alberobello datan dos séculos XVIII, XIX e XX. Despois de ter sufrido un proceso de densificación nas primeiras décadas do século XX, os asentamentos de trulli comezaron a quedar desertos durante a segunda metade do século XX.
Escorredoiro
Características
Anteriormente adoitaban ser de madeira con tipos moi variados de deseños. Había un moi típico de Cataluña, que consistía nun marco groso de madeira cunha serie de cortes paralelos (en 90° para montaxe horizontal ou 4 ° para montaxe vertical), dun tamaño que coubese horizontalmente sobre a pila de lavar os pratos ou ben verticalmente na parede do lado. Empregábase de armario pois os pratos deixábanse alí, mesmo despois de secar, tapados con trapos de cociña.
Trullo
Historia
Os trulli rurais, en terreos máis baratos, deixaron de construírse cando o custo da man de obra comezou a subir no século XX. O gran gasto de manexar os centos de toneladas necesarias para unha soa casa converteuse en prohibitivo.
Distribución
O estilo de construción é específico do Val de Itria, na área de Murge da rexión italiana de Puglia. Os trulli pódense atopar dentro e fóra de Alberobello, e nas áreas arredor de Locorotondo, Fasano, Ostuni, Cisternino, Martina Franca, e Ceglie Messapica.
Xeoloxía
A Murgia é unha meseta kárstica. As choivas de inverno drenan a través do chan en fisuras nos estratos de rocha calcaria e flúen a través de cursos de auga subterráneos cara ao Adriático. Non hai augas superficiais permanentes, e as augas para fins vivos deben quedar atrapadas nas cuncas de captación e cisternas. A superficie forma unha paisaxe de outeiros e dorsais salpicados de cando en vez con dolinas e outras formas de depresións pechadas características da paisaxe cársica.
Agrupación
Os trullos son esencialmente de tipo rural. Cos seus grosos muros e a súa incapacidade para formar estruturas de varios pisos, é un desperdicio de espazo terrestre e, en consecuencia, pouco axeitado para asentamentos de alta densidade. No entanto, ao estar construído con pedras pequenas, ten unha flexibilidade e adaptabilidade de forma facendo que o deseño sexa máis útil en situacións urbanas estreitas.
No campo, as cúpulas do trullo construíronse individualmente ou en grupos de ata cinco, ou ás veces, en grandes grupos de granxas dunha ducia ou dúas ducias, pero nunca para a ocupación de máis dunha familia rural.
Escorredoiro
Características
Nos últimos anos fabricáronse principalmente de aceiro inoxidábel (pregábeis ou non) cunha placa colectora de auga na base (para non mollar a mesa soporte). Atópanse tamén de materiais máis lixeiros, por exemplo de plástico.
Patrimonio da Humanidade en Bolivia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Bolivia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Bolivia ratificou a convención o 4 de outubro de 1976, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Torgny Lindgren (numismático)
Publicacións
Esta é unha escolma dalgúns dos traballos monográficos publicados por Lindgren ao longo da súa traxectoria:
Trullo
Materiais
thumb|Cachotaría en [[Pedra seca]] Segundo a zona, o material de construción empregado pode ser pedra calcaria dura ou [[toba] calcária.
Masonería
Tradicionalmente os trulli construíronse con cachotería en pedra seca, é dicir, sen ningún morteiro nin cemento. Este estilo de construción tamén prevalece no campo circundante, onde a maioría dos campos están separados por muros de pedra seca.
Muros
En Alberobello, os muros estruturais dun trullo colócanse directamente sobre a rocha, despois de retirar a terra vexetal cando sexa necesario. O seu ancho varía de 0,80 metros a 2,70 metros (medida rexistrada no Trullo Sovrano). A súa altura (desde o nivel do chan ata onde comeza a bóveda) oscila entre 1,60 metros e 2 metros. O seu paramento exterior ten unha masa do 3 ao 5 %.
Cisterna subterránea
As pedras necesarias para comezar a construír un trullo proporcionábanse cavando unha cisterna, unha necesidade absoluta nunha zona carente de auga. A cisterna estaba cuberta cunha bóveda de canón ou cúpula con morteiro de cal que, en moitos casos, soportaba o chan da casa.
Teitos
Os tellados están construídos en dúas cubertas: unha cuberta interior de doelas de pedra calcaria, rematada por unha pedra de peche, e unha cuberta exterior de lousas de pedra calcaria que están lixeiramente inclinadas cara ao exterior, garantindo que a estrutura sexa estanca. As pedras do tellado poden retirarse sen comprometer a estabilidade do resto da edificación.
Planos
Un trullo pode ter planta circular ou cadrada. O trullo circular é maioritariamente un refuxio temporal para animais e o seu forraxe, ou, para o propio labrego.
O trullo que forma parte dunha agrupación de tres, catro ou cinco segue un plano cadrado. Pode servir de cociña, dormitorio, refuxio de animais, almacén de alimentos ou ferramentas, forno ou cisterna, segundo o caso.
En Alberobello, as agrupacións non superaban os dous trulli, como demostran as escrituras notariais do século XIX.
Pináculos
En Alberobello, enriba do cono dun trullo, normalmente hai un pináculo de gres (pinácolo), traballado a man, que pode ser un dos moitos deseños: disco, bola, cono, bol, poliedro ou unha combinación dos mesmos. que se supón que é a sinatura do canteiro que construíu o trullo.
Símbolos encalados
thumb|Unha [[cruz cristiá como símbolo encalado]] Ademais, o cono pode ter un símbolo pintado (como se mostra na imaxe dos trulli en Alberobello). Tales símbolos poden incluír símbolos cristiáns como unha simple cruz, unha cruz nun corazón atravesado por unha frecha (que representa a Santa Maria Addolorata ("A Nosa Señora das Dores"), un círculo dividido en catro cuartos coas letras S, C, S, D (para Sanctus Christus e Sanctus Dominus segundo unha fonte, pero o máis probable é que as iniciais de Santo Cosma e Santo Damiano, os dous santos aos que está dedicada a basílica local) e bastantes outros.
Os símbolos agora visibles nunha fileira de trulli na vía Monte Pértica (cruz, corazón traspasado, hostia con raios que irradian dela, árbore, pomba que simboliza o Espírito Santo e media lúa cunha cruz) pintáronse a finais do século XX e a principios dos anos 2000 cando se renovaron os conos do tellado.
Os símbolos pintorescos que adornan os conos dos trulli dos bungalows do Hotel dei Trulli de Alberobello apareceron por primeira vez a finais dos anos 50, cando se construíu o complexo hoteleiro.
Interiores
thumb|dereita|Maqueta que mostra a técnica de construción típica dun trullo de [[Alberobello, a cavidade entre a cara interior do muro de perpiaño e o revestimento exterior de tellas de pedra ou chiancharelle, está chea de cascallos de pedra e a bóveda é de doelas de pedra.]]
A gran maioría dos trulli teñen unha habitación baixo cada tellado cónico, con espazos habituais adicionais en alcovas. Os nenos durmían en alcovas feitas na parede con cortinas colgadas para separalos da habitación central.
Unha casa de trullo de varias habitacións ten moitos conos, cada un representando unha habitación separada.
Xunto coa súa parede exterior, a sala interior dun trullo e a bóveda intradós a miúdo estaban revestidas con xeso de cal e encaladas para protección contra correntes de aire.
Os trulli que se usan como vivendas teñen todos unha lareira aberta completa cun conduto (oculto na cachotería) e unha cheminea construída en pedra (que se eleva sobre o tellado). Debido ao seu deseño, os trulli son difíciles de quentar: as paredes son moi grosas e o aire quente subirá polo cono interior. Unha solución alternativa de calefacción foi utilizar un braseiro central con brasas nel (pódese ver un exemplar no Museo do Territorio de Alberobello).
Nos trulli que se usaban como cortes, aínda se poden ver os comedores dos que se alimentaban os animais.
Fiestras
Debido á concentración de vivendas, os trulli teñen poucos ocos agás a súa portada e unha pequena abertura prevista no cono do tellado para a ventilación. Como resultado, pode estar bastante escuro por dentro.
Fachadas
Varias cubertas cónicas teñen unha parte superior truncada cun burato redondo cuberto por unha lousa circular móbil. O acceso ao burato realízase por unha escaleira exterior incorporada ao tellado. Estes trulli eran para almacenar grans, feo ou palla.
Trulli como atracción turística
Hoxe en día, os trulli superviventes son populares entre os turistas británicos e alemáns e adoitan compralos e restauralos para uso xeral. Calquera persoa que desexe restaurar un trullo, porén, debe axustarse a moitas normativas, xa que os trulli están protexidos pola lei do patrimonio mundial da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO).
Desde comezos do século XXI, un gran número de trullos restauráronse e reconvertéronse en segundas residencias ou casas de campo. En 1999, a reconstrución dun tellado de trullo custaba uns tres millóns de liras (uns 1.500 euros) e en 2009, o custo ascendeu ata os 15.000 euros.
Escorredoiro
Características
Dentro da gran variedade de modelos pregábeis feitos con todo tipo de materiais e deseños, destaca pola súa simplicidade un escorredoiro de gran difusión feito con listóns de madeira e popularizado por certos grandes almacéns escandinavos. Está feito por múltiples listóns paralelos unidos polos seus extremos con catro listóns transversais, facendo dous grupos (tódolos pares e tódolos impares, alternativamente), e que xiran respecto a un eixe que atravesa o seu punto medio, ata ficar abertos en forma de cruz de Santo André.
Trullo
Trulli como atracción turística
A finais do século XX, o barrio de Monti en Alberobello era en gran parte unha zona abandonada cando un artesán local, Guido Antionetta, comezou a comprar unhas ducias de trulli abandonados, instalou neles modernas cociñas co fin de alugalas como mini apartamentos para pasar a noite, menos que o custo das habitacións nos hoteis locais. Incluso pintou símbolos de boa sorte no tellado de cada trullo.
Na rexión de Alberobello, os residentes locais que aínda viven en trulli fano só porque non poden permitirse o luxo de mudarse ou porque proporcionan cama e comida aos turistas nos seus trulli..
Jesús Bea
Jesús Bea Martínez, coñecido deportivamente como Bea, nado en Portonovo o 11 de setembro de 1950, é un ex futbolista galego que xogaba de defensa. Desenvolveu case toda a súa carreira entre a Segunda División e a Segunda B, disputando máis de 500 partidos.