cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belarús no Festival de Eurovisión Júnior
Votacións
O historial de votacións de Belarús ata o 2013 foi:
Paralichthys olivaceus
É un peixe plano mariño propia das augas temperadas do noroeste do océano Pacífico que pode alcanzar máis de 1 m de lonxitude e un peso de 9 kg.
É o peixe plano máis altamente estimado no Xapón.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1846 polo zoólogo danés Coenraad Jacob Temminck e polo seu colega alemán Hermann Schlegel, que a denoimnaron Hippoglossus olivaceus.
Por iso tamén se coñece polo sinónimo de Hippoglossus olivacues Temminck & Schlegel, 1846.
Descrición
É un peixe plano de corpo ovalado, deprimido, sinistro (é dicir, cos dous ollos situados no lado esquerdo do corpo), de até 103 cm de lonxitude, e un peso máximo rexistrado de 9,1 kg. A súa columna vertebral está fomada por 30 vértebras. A aleta dorsal ten de 77 a 81 raios, e a anal entre 59 e 61.
É unha especie mariña, demersal, oceanódroma, que vive en fondos de entre os 10 e os 200 m de profundidade.
Distribución
Distribúese polo Pacifico occidental, desde os 62° N e 1° N, e os 99° L e 163° L, nas costas do Xapón, Sakhalin, as illas Kuriles, a península de Corea até o mar da China Meridional.
Pesca
O rapante xaponés éunha especie comestíbel e moi aprezada gastronomicamente, que é obxecto de activa pesca na súa área de distribución, a zona pesqueirea 61, o Pacífico noroeste.
Acuicultura
Esta é a especie máis común dos peixes criados en acuicultura en Corea, ademais d cultivarse tamén no Xapón e na China. A cría en catividade comezou a finais dos anos 1980, su a súa produción comercial a grande escala non comezou en Corea até a década de 1990.
No ano 2001 a produción do rapante xaponés, ou oliváceo, en Corea, alcanzou o 56,1 % da produción total de peixes en acuicultura, que nese ano foi dun todal de 29.297 t, cun valor de 2.935 billóns de wons surcoreanos.
Dactilozoide
En zooloxía, denomínanse dactilozoides, ou dactilozooides, aos zooides (pólipos) dos celentéreos hidrozoos coloniais, como, por exemplo, nas especies do xénero Millepora, que están encargados da defensa da colonia e da captura de presas.
Estrutura e funcións
De corpo alongado, mesmo vermiforme, e desprovistos de boca, posúen numerosos tentáculos finos, como pelos, fortemente armados con nematocistos, células urticantes empregadas na caza de presas de plancto, que achegan aos gastrozoides, pólipos coloniais encargados da dixestión dos alimentos, ou para defenderen o seu espazo vital doutras especies. Os dactilozoides son, pois, defensivos e, ao tempo, son a principal ferramenta para captaren alimentos para a colonia; teñen entre 0,1 e 0,3 mm de diámetro, e permanecen en cavidades do cenósteo ou exoesqueleto da colonia, baixo a superficie do coral, e emerxen pola noite a través de poros, denominados dactilóporos.
Etimoloxía
O nome dactilozoide está formado polos elementos do Vocabulario Científico Internacional dactil- e -zoide. O primeiro deriva do grego antigo δάκτυλος dáktylos, "dedo" (en alusión á súa forma alongada e delgada), e o segundo do grego antigo ζῷον zõon, "animal".
Fausto Isorna
Fausto Castiñeira Isorna, nado en Catoira en 1961, é un ilustrador e deseñador gráfico galego amais de coeditor en El Patito Editorial.
Traxectoria
Comezou a súa actividade na banda deseñada a comezos da década de 1980 en publicacións como Aula Aberta, Tintimán, El Correo Gallego ou Atlántico Diario. Creou o fanzine Valium dez e a revista Das Capital. Dirixiu a revista Golfiño.
Como debuxante realizou os álbums Os viaxeiros do tempo e a serie Un misterio para Simón, protagonizada pola aventureira detective Simón Martel.
Realizou ilustracións e capas para libros da colección Medusa da editorial Sotelo Blanco e a colección Costa Oeste de Editorial Galaxia. Tamén colaborou no mundo do teatro coa compañía Chévere, e na fundación da Sala Nasa de Santiago de Compostela.
9 de outubro
O 9 de outubro é o 282º día do ano do calendario gregoriano (283º nos anos bisestos). Quedan 83 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|200px|Balcáns
Nacementos
miniatura|100px|Francisco Añón miniatura|100px|Jonh Lennon
Mortes
miniatura|100px|Che
Outros
Os 366 días do ano
Aeroporto de Wattay
O aeroporto internacional de Wattay é un dos poucos aeroporto internacionais de Laos. Está situado no distrito de Sikhodtabong, a 3 quilómetros do centro de Vientiane, a capital do país. Está formado por unha pequena e vella terminal doméstica e unha terminal internacional nova. Tamén hai instalacións da Forza Aérea de Laos nun dos extremos do aeroporto.
Touch and Go
Touch and Go é unha banda de música de orixe británica que toca unha mestura de jazz con pop Os seus sinxelos máis internacionais con "Would You...?", "Straight... to Number One" e "Tango in Harlem". Están activos no panorama musical como banda dende 1998.
Serveis Ferroviaris de Mallorca
250px|dereita|miniatura|Rede ferroviaria de SFM.
Serveis Ferroviaris de Mallorca (SFM) é unha empresa pública española que desde 1994 encárgase da explotación das liñas de ferrocarril e metro de vía estreita da illa de Mallorca, coa excepción da liña Palma-Sóller xestionada por Ferrocarril de Sóller S.A. A empresa está dirixida por un xerente de designación directa do Goberno Balear.
A lonxitude de liñas explotadas por esta empresa é de 85 km, correspondendo 77 km ás liñas puramente ferroviarias e 8 km ao Metro de Palma.
Historia
A empresa fundouse en 1994 cando o Goberno Balear recibiu as competencias en materia de xestión e control dos ferrocarrís públicos de vía estreita que naquel momento había en Mallorca. Ata entón a empresa estatal encargada destes ferrocarrís era Ferrocarriles Españoles de Vía Estrecha (FEVE).
miniatura|Estación de Manacor
En 1997 comezaron as obras para reabrir o tramo Inca-Sa Pobla finalizando no ano 2000. Ese mesmo ano empezaron as obras de remodelación da antiga liña Inca-Manacor, sendo operativa en 2003.
Durante estes anos o número de usuarios foi crecendo de forma continuada. Actualmente calcúlase que o 10% dos desprazamentos realizados no corredor Palma-Inca fanse en ferrocarril e preténdese que alcance o 25%.
Ferrocarril
As tres liñas comparten un tramo común de dobre vía (Palma-Enllaç), sendo o resto do traxecto de vía única. Os 33 km deste tramo están electrificados, quedando para un futuro a medio prazo a electrificación da estación de Enllaç a Manacor e Sa Pobla.
Metro
Aproveitando o inicio das obras do ferrocarril de SFM, o presidente das Illas Baleares, Jaume Matas, anunciou a construción da primeira liña de metro de Palma. En agosto de 2005 empezaron as obras do túnel exclusivo do metro ao seu paso polo Polígono Industrial de Son Castelló. A liña ten a mesma amplitude de vía que o resto de liñas da compañía, un metro, e é a única completamente electrificada. O metro foi inaugurado en abril de 2007 e pechado cinco meses máis tarde, despois de que as instalacións alagásense debido a diversos fallos na construción e principalmente á deficiente evacuación de auga no polígono de Son Castelló. O servizo renovouse en xullo de 2008.
Dactilóporo
En zooloxía coñécese como dactilóporo a cada un dos varios poros de pequeno tamaño que presentan algúns cnidarios hidrozoos como, por exemplo, as especies do xénero Millepora, no exoesqueleto da colonia, ou cenósteo, e que aloxan un dactilozoide. Estes poros dispóñense en círculo ao redor de cada gastróporo.
Etimoloxía
O nome dactilóporo está formado polos elementos do Vocabulario Científico Internacional dactil- e -poro. O primeiro deriva do grego antigo δάκτυλος dáktylos, "dedo" (en alusión á súa forma alongada e delgada), e o segundo do latín porus, "poro", tirado do grego antigo πόρος póros, "paso", "pasaxe"
Novorossiisk
Novorosíisk (en ruso, Новороссийск) é unha cidade do suroeste de Rusia e un dos principais portos do mar Negro, no oeste do krai de Krasnodar. Está situado na desembocadura do río Tsemés, na beira occidental da baía de Tsemés da costa nororiental do mar Negro. A cidade tiña 241 952 habitantes no 2010.​ É o centro da unidade municipal "Cidade de Novorosíisk".
A cidade forma un anfiteatro de 25 km ó longo da baía, rodeada polas montañas do Cáucaso Norte e da cordilleira Naváguinski, que chega ao suroeste de Novorosíisk procedente de Anapa. Estas montañas protexen a cidade das correntes de aire frío procedentes do continente. Ao sur da localidade atópase a marisma ou lago Soliónoye ("Salgado"), separado das augas da baía polo estreito cordón litoral de Sudzhuk.
Nesta localidade atópase unha das principais bases navais rusas da Frota do Mar Negro.
Historia
Considerase que os primeiros humanos establecéronse na rexión de Novorosíisk na época paleolítica. Na localización actual desta cidade, no século V a. C., edificouse a colonia comercial grega de Bata, destruída polos nómades alanos no século II a. C.. No século XIII, a baía de Tsemés estaba en mans da Horda de Ouro. Os xenoveses fundaron a colonia de Bataria na desembocadura do río Tsemés. Tras o asalto otomán a Constantinopla en 1453, o territorio da península de Tamán pasou ao Imperio Otomán, ata o tratado de Adrianópolis, no 1829, polo que a rexión pasaba ao Imperio Ruso.
O 12 de setembro de 1838, baixo o mando do xeneral Nikolái Rayevski e o almirante Mikhaíl Lázarev, colonos e soldados rusos ocuparon as ruínas do castelo turco de Sujuk-Qale, que dominara a baía dende 1722 cunha gornición de catrocentos xanízaros. Nos anos 1830 iniciouse a construción da liña defensiva costeira do mar Negro baixo o mando do xeneral Rayevski.
O 27 de setembro de 1866, cando só contaba con 430 habitantes, é denominada como centro administrativo do Ókrug de Chernomorie, que ocupaba a costa do mar Negro dende Tamán a Xeorxia e existiu ata 1896. En 1882 púxose en funcionamento unha fábrica de cemento. Seis anos despois, en 1888 chegou o primeiro tren á cidade. Xunto ao elevador e silo de gran púxose en marcha en 1893 a primeira central eléctrica de corrente trifásica do mundo. Entre 1896 e 1920 foi centro administrativo da gubernia de Chernomore.
O 14 de decembro de 1905, o soviet dos deputados obreiros e campesiños de Novorosíisk chama aos cidadáns á loita contra o tsarismo e proclama a república de Novorosíisk. O 25 de decembro un rexemento baixo o mando do xeneral Mikhaíl Przewalski, primo de Nikolái Przewalski, chega á estación Tonnélnaya de Verjnebakanski, á vez que ancoraba na baía o acoirazado Tri sviatítelia (Tres santos), coa intención de reprimir á cidade. O soviet decidiu non opoñer resistencia ás forzas zaristas. Na cidade estableceuse o estado de sitio e condenouse aos deputados populares a traballos forzados e á pena de morte en sete dos casos.
Entre o 23 e o 30 de novembro de 1917 anulase a autoridade do comisariado do Goberno Provisional, elixíndose a continuación o Comité executivo central dos soviets da gubernia de Chernomorie, establecéndose o poder soviético o 1 de decembro. Por disposición de Vladímir Lenin, afundiuse a frota do mar Negro o 18 e 19 de xuño de 1918, debido ao bloqueo das tropas alemás e a inminente toma da cidade (o 26 de agosto) por parte das forzas conxuntas das tropas brancas e os intervencionistas.​ Dende esa data ata o 27 de marzo de 1920 foi o centro principal do exército de Denikin O 12 de marzo de 1920 os brancos iniciaron a súa evacuación en buques de vapor. O xeneral Denikin abandonou Rusia polo porto de Novorosíisk neses días, no torpedeiro Tsesarévich Gueorgui.​ Para o 1 de maio as tropas brancas abandonaran a cidade, sendo ocupada polo Exército Vermello de Obreiros e Campesiños.
En abril de 1930 ponse en marcha en Novorosíisk unha central eléctrica produtora dunha potencia de 22 000 kilovatios, e en 1937 recuperaronse os restos da frota afundida en 1918. En 1940 acabouse co analfabetismo na cidade. Durante a Gran guerra patria a maior parte da cidade foi capturada pola Wehrmacht da Alemaña Nazi en 1942. Ao ano seguinte, na noite do 4 de febreiro de 1943 unha compañía de 274 homes baixo o mando de Tsézar Kúnikov desembarcou ao sur da localidade, no cabo Mysjako, procedente de Gelendzhik, capturando o campo de operacións Málaya Zemlia e reténdoa baixo os ataques inimigos ata a liberación definitiva da cidade o 16 de setembro de 1943 na operación Novorosíisk - Tamán polo 89ª rexemento de fusileiros armenios soviéticos.
O 7 de maio de 1966 a cidade foi condecorada coa Orde da Guerra Patria de 1ª clase pola firmeza, o valor e o heroísmo, manifestado polos defensores de Novorosíisk durante a segunda guerra mundial. O 14 de setembro de 1973 na conmemoración dos 30 anos da derrota do exército alemán na defensa do Cáucaso Norte otorgóuselle a Novorosíisk o título honorífico de Cidade Heroica, a Orde de Lenin e a Estrela de Ouro.
Nacionalidades e etnias
*Datos do ano 2002.
Andrónico Tarcaniota
Andrónico Tarcaniota (en grego: Ανδρόνικος Ταρχανειώτης, trans. Andrónikos Tarchaneiotes), finado en 1283, foi un nobre bizantino co cargo de megaconostaulo.
Traxectoria
Era fillo do megadoméstico Nicéforo Tarcaniota e irmán do protovestiarios Miguel Tarcaniota e do xeneral Xoán Tarcaniota. Casou cunha filla de Xoán I Ducas de Tesalia nun matrimonio arranxado polo emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo na súa política de establecer estreitas relacións con Xoán. O seu plan, con todo, non tivo éxito e Andrónico apoiou ao seu sogro contra o emperador. Despois, debido a problemas familiares, Andrónico retomou o seu apoio ao emperador Miguel e acabou por derrotar ao seu sogro.
Kevin McKidd
Kevin McKidd, nado en Elgin (Moray) o 9 de agosto de 1973, é un director e actor de cine e televisión escocés. É coñecido polo seus papeis en televisión, incluíndo os roles de "Lucius Vorenus" en Rome, "Poseidón" en Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief e o "Doutor Owen" en Grey's Anatomy.
Tamén apareceu en filmes como Trainspotting, Bedrooms and Hallways, Kingdom of Heaven, The Last Legion, Hannibal Rising, The Acid House, Made of Honor e tivo un papel protagonista no filme de terror Dog Soldiers.
Formación
McKidd naceu e foi criado en Elgin, no norte de Escocia. O seu pai era un fontaneiro e a súa nai, unha secretaria. Asistiu á Escola Primaria Seafield e á Academia Elgin, e era membro do grupo local St Giles Group Theatre. Tentou estudar enxeñaría e foi á Universidade de Edimburgo, pero desistiu e matriculouse na Queen Margaret University en Edimburgo para estudar drama. Tamén se uniu á compañía de teatro estudantil da Universidade de Edimburgo, Bedlam Theatre.
McKidd está casado con Jane Parker e teñen dous fillos, Joseph e Iona. A familia reside nos Ánxeles durante a rodaxe de Grey's Anatomy.
Filmografía
miniatura|dereita|Kevin McKidd (dereita), o 29 de agosto de 2010
Castiñeiras, Xermade, Xermade
Castiñeiras é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 31 habitantes (10 homes e 21 mulleres).
Max Scheler
Max Scheler, nado en Múnic o 22 de agosto de 1874 e finado en Frankfurt am Main o 19 de maio de 1928, foi un filósofo alemán que concibiu a ética material dos valores
Traxectoria
Fillo dun luterano e unha xudía ortodoxa, estudou en Múnic e en Berlín e ensinou en Jena, Múnic e Colonia. Recibiu unha grande influencia da fenomenoloxía de Edmund Husserl e do vitalismo de Henri Bergson. Pronunciouse precozmente contra a ameaza do nazismo.
Pensamento
Max Scheler persegue unha formulación ética a priori, ao igual que Kant, pero non formal e abstracta, senón material e chea de contido. Este contido son os valores que, por universais e necesarios, constitúen unha ética a priori.
Os valores non son realidades que poidamos atopar no mundo, propiamente os valores non son valen. Os valores son inespaciais e intemporais, gozan dunha grao de idealidade que os fai sobardar o espazo e o tempo. Partindo disto Max Scheler sostén que os valores están vencellados a situacións que provocan no interior do home unha reacción que vai alén da emoción e do sentimento. Porén, os valores son inalterables, o que pode mudar é a percepción que en cada época se teña deles. O home, en principio ten unha capacidade natural para acceder aos valores, aínda que esta precisa ser cultivada. Fronte ao valor cómpre tomar postura, non se pode ficar indiferente. A persoa será máis valiosa segundo os valores que realice.
Os valores poden ser positivos ou negativos; a opción ética consistirá en asumir os positivos e rexeitar os negativos. Para Max Scheler, a escolla derivará non tanto da racionalidade como dunha intuición emocional. Os valores non se razoan, cáptanse, deben ser realizados por eles mesmos e son autónomos.
Scheler establece a seguinte xerarquización: valores útiles, valores vitais, valores espirituais (de xustiza, filosóficos, de coñecemento...) e valores relixiosos. Non figuran os valores morais, porque a moral consiste precisamente na realización dos valores.
Na súa obra sobre O lugar do home no cosmos, comeza por constatar o que de común ten este coas plantas (o pulo afectivo) e os animais (instinto, memoria asociativa e intelixencia práctica). O que o diferencia é o que chama espírito que é o que o habilita para obxectivar as demais realidades, o dota de autoconciencia e lle outorga a liberdade e a apertura cara o Absoluto. Isto non significa unha defensa do dualismo, pois existe unha soa actividade humana psico-orgánica.
Síndrome da muller branca desaparecida
A síndrome da muller branca desaparecida (Missing White Woman Syndrome, MWWS, en inglés) é unha teoría sociolóxico-xornalística orixinada nos Estados Unidos de América que se refire á atención desproporcionada que se lles dá nos medios de comunicación (principalmente televisión, radio e xornais) aos casos de persoas desaparecidas cando estas son mulleres novas ou cativos, de clase media ou media-alta, e de raza branca, en comparación con casos de desaparicións de homes, así coma mulleres doutras clases sociais ou razas.
Segundo o Ministerio do Interior de España, entre 2007 e 2011 foron recibidas 72.018 denuncias na Policía Nacional por desaparición. Porén, só unha mínima porcentaxe destas recibe cobertura por parte dos medios. Segundo varios expertos, coma o xornalista Francisco Canals Carreras, á audiencia interésanlle máis os sucesos relacionados con mulleres de menos de 40 anos, atractivas, e de clase media-alta, e iso fai que os medios lle presten máis atención a estes casos, nun fenómeno que se coñece coma Teoría da Agenda Setting.
En Galicia, diversas desaparicións foron sometidas a unha gran cobertura dos medios de comunicación. Entre elas, destaca a desaparición e asasinato de Asunta Basterra, cuxo corpo sen vida foi encontrado nunha pista forestal no concello de Teo ao día seguinte de desaparecer, o 22 de setembro de 2013. Outro exemplo significativo deste fenómeno xornalístico é o caso da desaparición de Iván Durán Valverde, de 30 anos, ao que se lle perdeu a pista en Baiona o 25 de agosto de 2016. A dita desaparición pasou practicamente inadvertida nos medios, mentres que a desaparición de Diana Quer, que se producira só 5 días antes, recibira unha sobreatención por parte dos mesmos medios.
Archibald Alison
Archibald Alison, nado en Kenley (Shropshire) o 29 de decembro de 1792 e finado en Glasgow o 23 de maio de 1867, foi un historiador escocés.
Traxectoria
A súa familia transladouse a Edimburgo en 1800, no outono de 1814 visita Francia, froito desa estadía é a obra Travels in France during the Years 1814-1815 (1815), escribiu libros xurídicos como Principles of the Criminal Law of Scotland (1832) e Practice of the Criminal Law of Scotland (1833)
Autor de History of Europe from 1798 to 1815 (1842) en 10 volumes, foi moi popular, traduciuse a numerosas linguas, entre elas o árabe e o hindi.
Segundo Moreno Barcia
Traxectoria
miniatura|Tumba de Moreno Barcia no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Foi profesor e, porteriormente director na Escola Naútica de Ribadeo. Tamén foi avogado, comerciante, fundador e director do periódico local La Cuenca del Eo (1866-67). Defendeu a doutrina liberal e pertenceu á Xunta Revolucionaria de Ribadeo logo da caída do réxime isabelino. Liderou o federalismo e defendeu a descentralización rexional e a secularización dentro do Partido Republicano.
Nas eleccións xerais de 1873, foi elixido deputado polo distrito de Ribadeo (1873-1874). Foi un dos redactores, do Partido Federal de Galicia, do Proxecto de Constitución para o futuro Estado galego de 1887, aínda que xa o propuxera el catro anos antes. En 1907 incorporouse a Solidaridad Gallega. Foi socio da Institución Libre de Enseñanza e un dos referentes do librepensamento e anticlericalismo coruñés.
Era tío de Augusto Barcia Trelles.
Rotacismo
Nalgunhas zonas do interior de Galiza (triángulo entre Tabeirós, A Ulloa e a Terra de Celanova) e esporadicamente por todo o país, o fonema /s/ realízase con rotacismo perante consonante sonora (ar vacas en vez de as vacas, or días en vez de os días). Máis minoritario é o rotacismo perante fricativa xorda (ar flores, or seis, or zapatos).
No latín clásico deuse na época inicial para o /s/ en posición intervocálica, convertendo fuesim en fuerim. Exemplos de rotacismo tamén se dan en certos dialectos do grego antigo e na historia do alemán.
Sociedade Deportiva Salvaterra
A Sociedade Deportiva Salvaterra é un club de fútbol galego de Salvaterra de Miño. Actualmente compite na Primeira Autonómica. Xoga de local no Campo Municipal de Dextros.
Brian Kinney
Desenvolvemento do personaxe
Ó longo da trama da serie Brian amósase sexualmente promiscuo, e non é difícil atopalo no cuarto escuro do coñecido pub gai Babylon. Envellecer é o seu maior medo, á vez que ser un pai de merda, segundo as súas propias palabras, do seu fillo Gus. No primeiro episodio leva a Justin á súa casa e o desvirga. Nese mesmo episodio ten un fillo, Gus, criado pola súa amiga lesbiana Lindsay Peterson e a súa parella Melanie Marcus. Durante a primeira tempada da serie a relación con Justin non está clara. Brian odia a idea de ter unha parella estable pero rompe as súas propias regras por Justin, tendo sexo con el máis dunha vez.
Despois de que Justin sexa golpeado cun bate na cabeza tralo seu baile de graduación, Brian traumatizouse, non podendo soportar a idea de ver a Justin. Malia iso, durante a segunda tempada axudou a que Justin se recuperara tanto física como mentalmente. Para controlar a promiscuidade de Brian, Justin imponlle unhas regras, que el mesmo acabaría por romper ó empezar a saír co violinista Ethan. A Brian aféctalla a ruptura con Justin, pero non quere admitilo.
Na terceira tempada o éxito de Brian como publicista oponse ás súas crenzas cando lle piden que dirixa la campaña publicitaria dun alcalde conservador e anti-gai. Se ben ó principio axuda ó alcalde a ser máis popular, finalmente, e coa axuda de Justin, boicotea a campaña, usando os seus propios cartos para crear e emitir anuncios difamatorios. A causa disto, Brian perde o seu traballo. De todas formas, na cuarta tempada funda a súa propia empresa, Kinnetik. Ademais ten que loitar contra un cancro testicular, tarefa especialmente dura debido ó seu narcisismo. Despois de gañar a batalla contra o cancro e competir malia o seu estado nunha carreira ciclista de Toronto a Pittsburgh, Brian replantéxase como quere seguir vivindo a vida. Decide entón xogar un papel máis activo na vida do seu fillo e pedirlle a Justin que volvese a vivir con el.
Brian e a comunidade LGBT
Sexualmente irresistible, fermoso e cun grande éxito profesional, Brian é un personaxe controvertido para a comunidade LGBT. Algúns pensan que representa pobremente ó colectivo, xa que é promiscuo e incapaz de madurar, estereotipos negativos que afectan a toda a comunidade. Outros consideran que Brian é o personaxe con máis moral de toda a serie, e que é un dos roles máis comprometedores da televisión actual.
A popularidade de Brian foi tal que a famosa pulseira de Brian -feita de coiro con pequenas conchas incrustadas, e que, ó levala este en tódolos episodios, identificouse co personaxe- chegou a ser un símbolo da comunidade gai.
A Carballeira, Présaras, Vilasantar
A Carballeira é un lugar da parroquia de Présaras no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos.
Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia
O Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia é un galardón literario instaurado no ano 2001 pola corporación do xornal La Voz de Galicia, contando co patrocinio de Ámbito cultural de El Corte Inglés. Recupera a publicación de novelas por entregas na prensa escrita, moi común desde o derradeiro cuarto do século XIX até xa moi entrado o século XX.
Antecedentes
O precedente de devandito premio é o concurso de narrativa curta "Relatos de verán" que comezou no ano 2000, podendo participar calquera persoa con relatos inéditos tanto en galego como en castelán, escollendo semanalmente os lectores mediante votación por correspondencia os seus relatos preferidos. Tucho Calvo tamén publicou ao longo do mes de agosto dese ano unha novela por entregas nas páxinas de La Voz de Galicia, O xabaril branco; meses máis tarde apareceu publicada pola editorial Ir Indo en forma de libro con ilustracións de Miguelanxo Prado.
Bases do concurso
O premio está aberto á participación de tódalas persoas que presenten unha novela inédita en galego e que non opte a outros certames, a temática é libre e deben estar estruturadas en 31 capítulos –un por cada día de agosto– axustándose cada capítulo a 3 500 caracteres, cumprindo as características dunha narración por entregas. Unha vez aberto o prazo para a súa presentación, os orixinais poden envíanse por correo ordinario ou por correo electrónico desde a data da convocatoria até mediados do mes de xullo. Un xurado designado pola organización selecciona tres finalistas candidatos ao galardón de entre tódolos textos recibidos, a novela vencedora obtén unha dotación económica e publícase no xornal durante o mes de agosto.
Gañadores
A novela gañadora de entre as tres finalistas dáse a coñecer no transcurso dunha cea literaria, á que asisten diversas personalidades da cultura e á que deben acudir os autores, especialmente os tres finalistas. O nome dos autores permanece oculto baixo o segredo da plica, que só se abre perante os asistentes desvelando publicamente o vencedor. A dotación económica do premio ascendeu desde os 6 000 € no ano 2001 até 10 000 € en 2017.
A obra gañadora publícase diariamente ao longo do mes de agosto de forma capitular nas páxinas do xornal La Voz de Galicia e mais na súa edición dixital. O mesmo ano edítase a obra en formato libro, coa devindicación habitual de dereitos de autor. A primeira novela gañadora foi publicada pola editorial Ir Indo, á que se sumaron nas seguintes edicións Xerais, Sotelo Blanco, Biblos Clube de Lectores, Everest e Galaxia.
-284
Véxase tamén
Historia ano a ano
-282
Véxase tamén
Historia ano a ano
O San Victorio, Cabreiros, Xermade
O San Victorio é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
División de Honra de Rugby 1953-1954
A tempada 1953-1954 da Liga Nacional de rugby foi a segunda edición da máxima categoría do rugby en España, creada pola Federación Española de Rugby o ano anterior. A liga contou con 4 equipos que disputaron 6 xornadas, enfrontándose entre si tódolos equipos a dúas voltas. O campionato celebrouse no outono de 1953, antes dos diversos campionatos rexionais, e rematou o 28 de novembro coa vitoria final para o FC Barcelona, que deste xeito repetiu o éxito acadado na edición inaugural.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Antonio Santamaría López
Antonio Santamaría López, nado en Castro Urdiales o 27 de marzo de 1885 e finado en Nova York o 27 de decembro de 1949, foi un sindicalista e político español.
Traxectoria
Caldeireiro. Sendo novo marchou traballar a Biscaia, onde se fixo obreiro metalúrxico. Despois pasou a Ferrol, traballando no Arsenal, na Sociedad Constructora Naval. En 1905 ingresou na UGT e no PSOE. Estivo exiliado en Francia pola súa participación na folga xeral de 1917. Foi presidente da Agrupación Socialista de Ferrol en 1929. Na II República foi elixido concelleiro en Ferrol. Foi candidato do PSOE pola Coruña nas eleccións de 1933, pero non resultou elixido. Pertenceu ao Comité Revolucionario de Ferrol durante folga xeral revolucionaria de 1934, polo que foi condenado a morte, aínda que finalmente a pena foi conmutada pola de reclusión perpetua. Saíu da cadea coa amnistía de febreiro de 1936. Logo da renuncia de Xaime Quintanilla Martínez a finais de febreiro, foi nomeado alcalde de Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol por traizón. Foi condenado a pena de morte en consello de guerra o 11 de agosto. Fuxiu da Prisión do Baluarte ao día seguinte, con Juan Rincón Téllez, e permaneceu agochado até o 21 de xullo do 1939, cando conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos galegos na evasión do bou Ramón, conseguindo chegar a Francia. Foi internados no campo de concentración de Barcarés. O 23 de decembro de 1939 embarcou en Le Havre con destino a México. A comenzos de xaneiro de 1940 chegou a Nova York e quedou a vivir alí. Traballou no Centro Español, nos talleres de Alfredo Medina e na tenda do seu compatriota Carregal.
Obra de arte
miniatura|[[O David de Miguel Anxo, unha escultura de mármore branco realizada entre 1501 e 1504.]] Na arte, unha obra de arte (ou peza artística ou obra) é unha creación, tal como unha composición musical, un libro, unha película, un gravado, unha escultura ou unha pintura, que foi feita coa finalidade de ou ben ser un obxecto de beleza en si mesmo ou ben unha expresión simbólica ou ben a representación dun concepto determinado. O oposto é un obxecto práctico ou útil, aínda que ben pode acontecer que un obxecto sexa varias cousas ao mesmo tempo.
Que é o que se considera unha obra de arte difire entre as distintas culturas e eras, como tamén difire o significado mesmo do vocábulo "arte". Por exemplo ata a década de 1970, os críticos de arte e o público en xeral tendían a excluír as artes aplicadas do que se consideraban obxectos de arte.
Para establecer se unha obra é unha obra de arte, adóitase apelar aos conceptos de mérito artístico e mérito literario.
Unha obra de arte tamén pode ser chamada obxecto de arte, que significa que algo que se percibe posúe un mérito artístico.
Deseño
Entre os artistas e científicos durante o Renacemento, a crenza prevalente establecía que o estudo da forma humana era en si mesmo o estudo de Deus, estando considerada a escultura do home como o traballo máis elevado.
Obra
A obra é o conxunto de todos os traballos dun artista, ou unha peza individual. O termo francés œuvre posúe as súas raíces no latín opus (“un traballo”).
Nymphaea
Etimoloxía
O seu nome provén do latín nympha e este do grego nymphe, ninfa, indicando a súa predilección polas augas, coma neses seres mitolóxicos. O nome galego de tapadeira fai referencia ao xeito de cubrir ou tapar a tona da auga coas súas follas.
Descrición
miniatura|left|Flor de Nymphaea thermarum Coas caracteres xerais da familia Nymphaeaceae.
Ecoloxía
Medran en lagos, lagoas e envoros, ou regueiros de corrente lenta. A antese pode ser nocturna ou diúrna, no primeiro caso a polinización efectúana escaravellos (cantaridofilia) e no segundo, abellas.
Distribución
miniatura|left|Nymphaea pubescens O xénero é de distribución cosmopolita.
Usos
As especies deste xénero teñen unha grande importancia en xardinaxe para ornamento das tonas de auga e mais na acuariofilia. Existen numerosos cultivares das especies máis utilizadas. Nalgunhas especies, as flores botan un recendo penetrante e teñen sido usadas como narcótico psicodisléptico en prácticas adivinatorias e extáticas. Nalgúns lugares, úsanse na alimentación humana as sementes e os tubérculos.
Especies
miniatura|Flor de Nymphaea colorata El ITIS recoñece 17 especies dentro do xénero:
Híbridos
Coñécense numerosos híbridos artificiais e cultivares de xardinaxe.
Inol
miniatura|dereita|O [[etinol é o inol ou alquinol máis simple que existe.]] miniatura|dereita|Fórmula do etinol. miniatura|dereita|Fórmula do acetilenodiol (ou etinodiol), un inodiol. miniatura|dereita|Estrutura molecular dun inolato. En química chámase inol ou alquinol a un alquino (hidrocarburo cun triplo enlace entre carbonos) que leva un grupo hidroxilo unido a un dos carbonos do triplo enlace. Os anións desprotonados dos inois ou alquinois denomínanse inolatos.
Inolatos
Os inolatos son compostos químicos cun osíxeno cargado negativamente unido a unha función alquino. Foron sintetizados por primeira vez en 1975 por Schöllkopf e Hoppe por medio da fragmentación n-butilitio do 3,4-difenilisoxazol.
Sinteticamente, compórtanse como precursores de cetenas ou sintóns.
Tautomería inol-cetena
Os inois poden interconverterse coas cetenas por tautomería. A forma inol é xeralmente inestable e pouco duradeira, e cambia rapidamente a cetena. Isto débese a que o osíxeno é máis electronegativo ca o carbono e así forma enlaces covalentes máis fortes. Por exemplo, o etinol interconvértese rapidamente coa etenona.
Hannibal
Hannibal é un filme estadounidense de terror dirixido por Ridley Scott que foi estreado no 2001. Está baseado na novela Hannibal de Thomas Harris.
Sinopse
Pasaron dez anos dende que Lecter, despois da súa entrevista coa axente do FBI Clarice Starling, escapara do hospital de máxima seguridade no que estaba recluído. Agora vive en Florencia, pero Starling non puido esquecelo e a súa fría voz segue resoando nos seus soños. Mason Verger tamén lembra a Lecter: foi a súa sexta vítima e, pese a ficar horribelmente desfigurado, logrou sobrevivir. Tras herdar unha fortuna, Verger decide empregala en satisfacer os seus desexos de vinganza, pero axiña se decata de que, para sacar a Lecter do seu agocho, débelle poñer diante un cebo irresistíbel: Clarice Starling.
Chrétien de Troyes
miniatura|Chrétien de Troyes Chrétien de Troyes, nado c. 1135 e finado c. 1183, foi un escritor da Idade Media e está considerado por algúns críticos como o creador da novela occidental.
Traxectoria
Coñécese moi pouco sobre a súa vida. Suponse que naceu en Troyes, de orixe burguesa, estudou os clásicos e aprendeu grego. É case certo que viviu na corte de María de Francia (1145-1198) e Filipe de Alsacia, conde de Flandres, a quen dedicou a súa obra Perceval, a primeira sobre a Demanda do Santo Graal. Tamén foi o primeiro en escribir a historia dos Cabaleiros da Táboa Redonda, as chamadas historias do ciclo artúrico.
Era un xudeu que se converteu ao cristianismo. Probabelmente viña de aí o seu "pseudónimo", Chrétien, xa que poucos autores deste período asinaban os seus manuscritos). Algúns textos deixan transparentar unha certa inspiración na Kabala.
É considerado un dos primeiros escritores das novelas de cabalaría, onde mitos se unen á historia para construír a narrativa con eventos ora na esfera do real, ora do surreal. Escribiu: Érec et Énide, Cligès, Lancelot ou le Chevalier de la charrette, Yvain ou le Chevalier au lion, Perceval ou le Conte du Graal.
O Tumbadoiro, Cabreiros, Xermade
O Tumbadoiro é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Chrétien de Troyes
Traxectoria
Moitas das súas obras inéditas foron queimadas nun incendio.
Eta Ursae Majoris
miniatura|300px|dereita|Figura do asterismo coñecido en [[Galicia coma o setestrelo]] Eta Ursae Majoris (η Ursae Majoris / η UMa), máis coñecida coma Alkaid ou Benetnash é unha estrela da constelación da Osa Maior, situada a 108 anos luz da Terra, posúe unha magnitude aparente de +1.9, e a súa clasificación espectral é B3. Esta estrela, xunto con Mizar, Alioth, Megrez, Phecda, Merak e Dubhe forma un dos asterismos máis famosos, o chamado Cazo ou Carro, e coñecido en Galicia coma Setestrelo.
Asdrúbal Ferreiro Cid
Traxectoria
Fillo de Aquilino Ferreiro e Purificación Cid Pérez de Castro.
A súa obra de 1925 Datos para un ensayo de autonomía administrativa de Galicia foi empregada por Alexandre Bóveda para a cuestión económica na redacción do Estatuto de Galicia de 1936.
Foi director xeral do Tesouro, director xeral de Usos e Consumos, director xeral de Crédito á Construción, vicepresidente de Iberia e vicepresidente de Estaleiros de Cádiz. Foi condecorado coa Medalla ao Mérito ao Traballo e a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil.
-285
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Alto do Monte, Présaras, Vilasantar
O Alto do Monte é un lugar da parroquia de Présaras no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos.
Val da Louriña
Val da Louriña dende o aeroporto de Vigo|miniatura|260px O Val da Louriña é unha comarca histórica da provincia de Pontevedra formada polos concellos de Mos e O Porriño, é moi coñecida a zona destes municipios polo nome da Louriña fronte a denominación oficial na que se enmarcan, comarca de Vigo, así o reflicten os periódicos da provincia e locais. O seu nome outórgallo o río Louro que recolle as augas de todo o val encamiñado a crear unha das zonas naturais máis importantes do sur da provincia, as gándaras de Budiño.
Dentro da demarcación eclesiástica, a comarca do Val da Louriña constitúe un arciprestado. Este inclúe tamén a parroquia viguesa de Zamáns, e exclúe San Salvador de Budiño (pertence ó arciprestado de Entenza).
Asado
miniatura|dereita|Asado na [[grella.]] miniatura|dereita|Asado na [[Patagonia, Arxentina]] O asado é un modo de cociñar os alimentos crus directamente á calor do lume ou dun forno.
O asado pode facerse ben en asador (asadeiro, churrasqueira), ben no forno. Se se fai á grella chámase grellada, que pode ser de verduras, peixe (por exemplo as sardiñadas), ou de carne (churrascadas). Pode facerse tamén no espeto (por exemplo o carneiro ou as sardiñas).
O termo asado (assado no Brasil) refírese en Suramérica tanto ás técnicas de cociñado no lume (grellada) coma ao evento social de asistir á churrascada Na Arxentina, Chile, Paraguai, Uruguai considérase prato nacional. Nestes países, a palabra asado é sinónimo do que en galego se denomina churrasco. O asado suramericano adoita consistir en carne principalmente de vitela (vacún) con outras feitas á grella, ou directamente no lume cun espeto.
O asado ou churrasco unha das herdanzas máis importantes acollidas e asimiladas en Galicia polos indianos que volvían das Américas. Hoxe en día os asados, especialmente o churrasco, forman parte importante da gastronomía galega.
-286
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lingua yaeyama
A lingua yaeyama (en 八重山物言/ヤイマムニ, Yaimamuni) é unha lingua ryukyu do sur falada nas illas Yaeyama, nas illas máis meridionais e en gran parte inhabitadas do Xapón, cunha poboación combinada de 50 000 (no ano 2011). As illas Yaeyama atópanse ó suroeste das Illas Miyako de Ryukyu e ó leste de Taiwán. Yaeyama (Yaimamunii) está estreitamente emparantada co miyako. O número de falantes nativos competentes é descoñecido, por mor da política lingüística xaponesa que se refire á lingua como dialecto yaeyama (八重山方言), reflectido no sistema educativo. A xente por debaixo dos 60 anos non emprega a lingua agás en cancións e rituais, e as xeracións máis novas empregan exclusivamente o xaponés como primeira lingua.
Yaeyama ten tres dialectos principais, que reciben o nome polas illas onde se fala:
Tabazoa
Co topónimo Tabazoa podémonos referir a:
Mergullón real
O mergullón real (Podiceps auritus) é unha especie de ave podicipediforme da familia Podicipedidae propia de Eurasia e Norteamérica. En Galicia é un invernante raro.
Taxonomía e etimoloxía
O mergullón real foi descrito cientificamente por Carl von Linné en 1758 na décima edición da súa obra Systema naturae, co nome de Colymbus auritus, que significa 'movella con orellas'. Posteriormente foi trasladado ao xénero Podiceps, creado por John Latham en 1787, aínda que clasificado como o resto da súa familia xunto coas movellas en Colymbiformes. Ata o século XX non se separaron os mergullóns na súa propia orde, Podicipediformes. Recoñécense dúas subespecies de mergullón real: A etimoloxía tanto do nome do xénero coma do da especie é latina. Podiceps procede da combinación das palabras podex/podicis que significa 'ano' e pes que significa 'pé', en referencia á posición moi traseira das súas patas. Pola súa parte, auritus, que procede de auris (orella), significa 'con orellas', en alusión á forma da plumaxe da súa cabeza en época de cría.
Distribución e hábitat
O mergullón real cría nos lagos do norte de Eurasia e Norteamérica. En inverno migra ás costas do Atlántico e Pacífico norte. En Europa chega ás costas do norte da península Ibérica, incluída Galicia, en Asia chega ás costas chinesas á altura de Taiwán e en Norteamérica ata o Caribe mexicano; ademais de a zonas do norte do Mediterráneo e mar Negro e o sur do Caspio. Na época invernal establécese xeralmente en augas costeiras abeiradas e estuarios lamacentos, e con menos frecuencia en augas interiores. miniatura|Femia coas súas crías en Alasca.
Comportamento
miniatura|Ovo de Podiceps auritus no [[MHNT]]
A súa voz é un trilo agudo, rápido, tipo asubío. En verán adoita ser silencioso.
Aniña de abril a xullo, poñendo catro ou cinco ovos sobre un montón de herbas suxeitas a talos de gramíneas altas.
Aliméntase de peixes pequenos, aos que captura mergullándose. Tamén come, en verán, insectos e crustáceos actuáticos.
Compresor
Un compresor pode ser:
Kompressor Kompression Compressor Compresor Compresseur Kompresilo コンプレッサー Compressor Kompressor
Glycine
Para o aminoácido, ver o artigo glicina. Para a planta rubideira do xénero 'Wisteria', ver o artigo glicinia.
Glycine Willd. é un xénero da familia das leguminosas (Fabaceae). A especie máis coñecida é a soia ( Glycine max).
Etimoloxía
O nome do xénero Glycine foi introducido orixinalmente por Linneaus na primeira edición de Genera Plantarum. Deriva do grego «glykys» (doce) referíndose, probabelmente á dozura dos tubérculos comestíbeis con forma de pera (apios en grego) producidos pola rubideira leguminosa ou herbácea gateadora, Glycine apios, que agora se coñece coma Apios americana.
Comporta
miniatura|300px|Comporta. Unha comporta hidráulica é un dispositivo hidráulico-mecánico destinado a regular a pasaxe de auga ou outro fluído nunha canalización, nunha canle, presas, esclusas, obras de derivación ou outra estrutura hidráulica.
Glycine
Etimoloxía
Coma outras colleitas de longa domesticación, o parentesco da soia moderna coas especies de soia que medran de xeito bravo xa non pode ser trazada con ningún grao de veracidade. É unha variedade cultural cun amplo número de cultivares.
Taxonomía
O xénero Glycine divídese en dous subxéneros: Glycine e Soja. O subxénero Soja Moench inclúe a soia cultivada, Glycine max, e maila soia brava: Glycine soja. Ambas as dúas especies son anuais. A soia medra só baixo cultivo mentres que G. soja medra de xeito bravo na China, no Xapón, en Corea, en Taiwán e mais en Rusia.
Hoxe en día, o suxénero Glycine consiste alo menos en 16 especies silvestres perennes: por exemplo, Glycine canescens e G. tomentella que se distribúen en Australia e Papúa Nova Guinea.
Especies
Subxénero Glycine
Subxénero Soja (Moench) F.J. Herm.
La Manga del Mar Menor
300px|dereita|miniatura|Manga del Mar Menor. La Manga del Mar Menor é unha vila e unha lingua de terra (manga, en castelán) de 24 km de longo situada na costa suroeste de España, entre o Mar Menor e o mar Mediterráneo, na Rexión de Murcia.
Localización
O núcleo de poboación de la Manga del Mar Menor está dividido entre os concellos de Cartagena e San Javier, na costa murciana. Con todo, as súas autoridades solicitaron a segregación como concello independente. Ao oeste deste longo esteiro sitúase o Mar Menor, un gran lago de auga salgada cunha pequena abertura. Ao leste atópase o Mar Mediterráneo. Ambos os mares están comunicados por canles, chamados localmente "golas", polos que discorre a auga. Ao sur do esteiro sitúase Cabo de Palos.
Historia
A súa formación debeuse á sedimentación de area que achegaban as correntes dominantes na zona. No século XVI, o que hoxe se coñece como Mar Menor era unha baía aberta, e o esteiro era un ronsel de illas pequenas, moi xuntas unhas das outras. Co tempo a sedimentación foi sendo maior e deu lugar a unha zona de area ininterrompida.
Esta zona de terras de sedimentación estaba formada por dunas e vexetación de matogueiras que chegaron sen ningún cambio ata os anos 60, década en que a paraxe foi descuberta para o turismo e para o sector da construción. Aínda pode contemplarse unha zona cun menor impacto humano na zona norte, ocupada agora por un parque natural denominado Salinas y Arenales de San Pedro del Pinatar.
250px|dereita|miniatura|Vista desde o parque natural.
Cultura
Aquí rodouse a película En un lugar de la Manga que protagonizou Manolo Escobar e Concha Velasco no ano 1970.
-292
Véxase tamén
Historia ano a ano
Léon
Léon é un filme francés dirixido por Luc Besson que foi estreado en 1994.
Sinopse
Mathilda é unha nena de doce anos que non se leva nada ben coa súa familia, agás co seu irmán máis novo. O seu pai é contrabandista de droga e fai negocios co excéntrico Stan, un axente corrupto da D.E.A. (Drug Enforcement Administration - departamento gobernamental contra as drogas). Un día, mentres Mathilda está de compras nun supermercado, Stan mata á súa familia. Refúxiase entón en casa de Léon, un solitario e misterioso veciño que resulta ser un asasino a soldo, pero, como non lle queda outra alternativa, fará un pacto con el: ela encargarase das tarefas domésticas e ensinara a ler a Léon, e este, en troques, ensinaralle a disparar para poder vingarse dos que mataron o seu irmán.
Bosón de Arles
Bosón de Arles ou Bosón I de Arles, nado en 885 e finado en 936, tamén chamado Bosón VI de Provenza, conde de Aviñón e Vaison (911-931), conde de Arles (926-931) e marqués de Toscana (931-936).
Traxectoria
En 926, sucedeu ao seu irmán Hugo de Arles como Conde de Arles cando este deixou Arles para ir a Italia. Bosón de Arles tamén se vai implicar en Italia e foi nomeado marqués de Toscana no 931 polo seu irmán despois da deposición de Lamberto de Toscana. En Provenza, Bosón foi entón substituído polo seu xenro, o marido da súa filla Berta e fillo de Ricardo o Xusticeiro, tamén chamado Bosón e coñecido como Bosón I (895-935). Bosón de Arles tamén interveu en Lorena contra Henrique I de Alemaña.
Finalmente foi deposto e arrestado en 936. e substituído por un fillo ilexítimo de Hugo: Huberto. De feito, Bosón de Arles foi probabelmente asasinado por orde do seu irmán Hugo. A instancias da súa muller Wila, tería intentado un golpe de estado contra Hugo.