cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luce Irigaray
Traxectoria
Nos últimos tempos a súa mentalidade cambiou e as súas reflexións están dedicadas á cultura oriental. Esta etapa comeza coa lectura por parte da autora de grandes pensadores como Nietzsche, Heidegger e, sobre todo, despois de sufrir un accidente automobilístico a raíz do que se lle recomenda a práctica do ioga. Dita práctica suscita o seu interese e curiosidade por certos textos da India, nos que descobre unha forma de pensar moi diferente á occidental e moi próxima aos seus presupostos teóricos, xa que o pensamento oriental -como o seu propio pensamento- presenta unha maior preocupación pola realidade máis inmediata e pola identidade feminina, ademais de ser un pensamento máis encarnado e que mantén unha actitude máis respectuosa coa natureza e co cosmos en xeral. Esta nova fase tradúcese no seu libro Entre Oriente e Occidente.
Crítica dunha cultura monosexual
O pensamento occidental (segundo a autora) eríxese sobre un matricidio orixinario, o asasinato da muller-nai, e é moito máis arcaico que o parricidio que Freud expón en Totém e Tabú como orixe da civilización. O resultado deste matricidio é que desde os albores da nosa civilización exclúese á muller, négase a diferenza, a alteridade, como queda reflectido no pensamento de Platón, fundador dunha economía binaria, dunha tradición logocéntrica, ou mellor dito falocéntrica, e dunha cultura homosexual, non no sentido erótico do termo, senón no sentido de que o verdadeiro suxeito e protagonista desta tradición foi o suxeito masculino.
A diferenza sexual
A aposta de Luce Irigaray polo recoñecemento da diferenza sexual é claramente oposta á de Simone de Beauvoir. En efecto a autora de O segundo sexo -e todo o feminismo ilustrado- sitúase ao lado da reivindicación da igualdade. Ambas alternativas son irreconciliables, polo menos desde o punto de vista lóxico e metafísico, aínda que a nivel práctico e político poidan coincidir en certas ocasións, aínda que os seus horizontes sexan diferentes.
Simone de Beauvoir parte da consideración da muller como o "Outro" do home e de que a categoría da alteridade non se presenta como unha categoría recíproca da que encarna ó home como o "Mesmo", como o "Un"; ambas categorías non se presentan en condicións de igualdade. A idea da muller como o "Outro" tíraa Simone de Beauvoir da relación amo-escravo, descrita por Hegel na Fenomoloxía do Espírito, consistente en que na formación da autoconciencia é un momento clave o recoñecemento por parte doutra autoconciencia.
Para Luce Irigaray hai que loitar pola igualdade, tanto dos salarios, dereitos sociais ou contra a discriminación no emprego ou nos estudos, mais a mera equiparación cos homes non é suficiente. Neutralizar a diferenza non serve para nada, excepto para favorecer un novo tipo de colonización, de evanxelización, de sometemento dos sexos, das razas ou das xeracións a un modelo único de identidade humana, de cultura, de civilización.
Para ler a Luce Irigaray
Os escritos de Luce Irigaray presentan un forte carácter literario, imaxinativo, evocador e provocador, o que favorece lecturas e interpretacións moi diferentes da súa obra, desde a exaltación até o rexeitamento total.
Unha utilización peculiar da linguaxe, desde a perspectiva de "parler femme", polo que evoca máis que expón ou alude máis que explica pormenorizadamente. O resultado é unha grande ambigüidade, incrementada polos neoloxismos que crea a autora mediante a utilización de prefixos, infixos, sufixos ou polos xogos da linguaxe e palabras que favorecen a homofonía e a parafonía, moi elocuentes na lingua francesa, que en moitos casos son intaducíbeis a outras linguas.
No seu pensamento podemos distinguir catro períodos:
A clasificación anterior pode considerarse artificial, pois a autora afirma que toda a súa reflexión filosófica -desde a contida en Speculum até as súas últimas publicacións- está orientada a levar a cabo un labor deconstrutivo da cultura patriarcal e avanzar unha cultura da diferenza sexual.
Xosé María Díaz Castro
Xosé María Díaz Castro, nado no lugar do Vilariño (Os Vilares, Guitiriz) o 19 de febreiro de 1914 e finado en Lugo o 2 de outubro de 1990, foi un poeta e tradutor galego. O 4 de novembro de 1973 foi nomeado correspondente da RAG e o instituto de Guitiriz IES Poeta Díaz Castro leva o seu nome.
A Real Academia Galega decidiu adicarlle, coincidindo co centenario do autor, o Día das Letras Galegas do ano 2014. Os outros escritores propostos foron Ricardo Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Fiz Vergara Vilariño e Ramón de Valenzuela.
Traxectoria
Fillo de Isidro Díaz Calvo, escribente do concello de Trasparga, e María Manuela Castro López, terceiro de catro irmáns (Antonio, María e Serafín), Xosé María naceu no seo dunha familia labrega. En 1929 ingresou no Seminario de Mondoñedo, onde coñeceu a Aquilino Iglesia Alvariño.
Foi chamado a filas pola súa quinta, destinado ao corpo de sanidade militar na Coruña como padioleiro e practicante. Na guerra civil, tras unha semana na fronte de Asturias, pasou destinado á clínica militar do Hospital de Pontevedra.
No ano 1939 volveu ó seminario, porén o abandona de contado. Iglesia Alvaríño contou coa súa colaboración como profesor no Colexio León XIII, de Vilagarcía de Arousa, do que o de Abadín era o director.
Abandonados os estudos eclesiásticos fixo o bacharelato, acadando o título en 1945, e logo licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Salamanca, especializándose en linguas modernas. En 1948 trasladouse a Madrid, onde traballou como tradutor para organismos oficiais e privados, entre eles primeiramente o Ministerio de Gobernación, en asuntos de seguridade e intelixencia. Despois exerceu a docencia como profesor de linguas clásicas e modernas. Traballou no Consello Superior de Investigacións Científicas, onde acadou o posto de xefe do Servizo de Información e Documentación do Instituto do Frío. No Instituto de Cultura Hispánica estivo ata 1966, encargado de servizos de tradución de francés, inglés, alemán, italiano, portugués, holandés e linguas escandinavas.
miniatura|270px|Seminario de Mondoñedo, onde estudou sete anos. O 10 de agosto de 1954 casou con María Teresa Zubizarreta Bengoechea, natural de Urretxu (Guipúscoa), con quen tivo tres fillos, José Mari, Maite e Íñigo, todos eles nados, tamén, en Urretxu.
Obra
Logo da guerra civil continuou compoñendo. O 16 de agosto de 1946 foi premiado nos Xogos Florais de Betanzos polo poema El Cántico de la Ciudad en castelán, e por Nascida d'un soño (tres sonetos) en galego. Volveron saír poemas seus en galego en publicacións como La Noche, Cartel, Sonata Gallega, Alba ou Ínsula.
Francisco Fernández del Riego inclúeo na súa Escolma da poesía Galega, IV, Os Contemporáneos, publicada por Galaxia en Vigo en 1955, representado por sete poemas. En revistas e xornais diversos viron a luz outros poemas e artigos del en castelán e en galego, coñecéndose arredor de 200 poemas escritos en galego polo autor.
Nimbos
miniatura|Cando Díaz Castro fala da Pastoriza en "Penélope", faino do santuario de Santo Alberte ou da Pastoriza, en [[San Breixo de Parga, Guitiriz|S. Breixo de Parga, chamado así por celebrarse nel unha romaría o primeiro domingo de agosto, en honor á Divina Pastora. ]] Con todo, Díaz Castro está considerado autor dunha soa obra, o poemario Nimbos, editado en Vigo por Galaxia o 9 de xullo de 1961, que tivo moita influencia nos poetas posteriores pola súa perfección, pola preocupación por Galicia e polos problemas básicos do ser humano, a vida, a morte e o tempo. Díaz Castro adoita ser encadrado dentro da Xeración do 36 a carón de poetas coma Carvalho Calero, Celso Emilio Ferreiro e Aquilino Iglesia Alvariño. Na obra, que inclúe revisados os poemas que escolmara Fernández del Riego, móstrase unha reflexión sobre o destino humano a través da preocupación existencial e relixiosa e da comuñón coa natureza. Nun dos seus poemas máis coñecidos, "Penélope", reflexiona sobre unha Galicia que permanece durmida, mais sen refugar á esperanza para a súa terra.
A voz poética de Díaz Castro apóiase nunha linguaxe rica e exacta, da que xorde a xusteza da imaxe e o fondo poder evocador que se desprende dos seus versos. Os temas, que aparecen sempre envoltos na roupaxe elegante dun clasicismo exemplar, son os da grande poesía universal: a dor do home, o amor, a paisaxe, os sentimentos relixiosos, a liberdade... Carvalho Calero dixo que Nimbos veu restaurar na literatura galega a poesía total.
Tradutor
dereita|250px Dominaba máis dunha ducia de linguas, e aínda que traduciu ao galego do alemán os Poemas de María de Rainer Maria Rilke fundamentalmente Díaz Castro traduciu ao castelán, lingua na que publicou obras de, entre outros, o sueco Verner von Heidenstam (Premio Nobel de Literatura en 1916), os dinamarqueses Henrik Pontoppidan e Johannes Vilhelm Jensen (premios Nobel de Literatura en 1917 e 1944 respectivamente), o austrohúngaro Rilke, o irlandés William Butler Yeats (Nobel de Literatura en 1923), os estadounidenses T. S. Eliot e Walt Whitman, os ingleses G. K. Chesterton e Frederick Forsyth, o alemán Friedrich Schiller ou os franceses Arthur Rimbaud, Paul Valéry, Alphonse de Lamartine e Paul Claudel. Traduciu, tamén, ao inglés a Federico García Lorca e a Rafael Alberti.
Recoñecemento
O 4 de novembro de 1973 foi nomeado correspondente da RAG e o instituto de Guitiriz IES Poeta Díaz Castro leva o seu nome.
A Real Academia Galega decidiu adicarlle, coincidindo co centenario do autor, o Día das Letras Galegas do ano 2014. Os outros escritores propostos foron Ricardo Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Fiz Vergara Vilariño e Ramón de Valenzuela.
Outros artigos
125px|dereita
Organización territorial dos Estados Unidos de América
thumb|350px|Os Estados Unidos continentais. thumb|350px|Os Estados Unidos e as súas posesións ultramariñas. Os Estados Unidos de América organízanse territorialmente primeiramente en base aos seus estados. Os gobernos federal e estatais funcionan nun sistema de soberanía paralela, e nun sentido estrito os estados non "divisións" creadas dende os Estados Unidos, senón as unidades que compoñen dito país.
Os estados divídense normalmente en condados, chamados en Luisiana parroquias e en Alasca distritos.
Os territories divídense en municipios. Guam emprega o termo de "vilas"; e as Illas Virxes Estadounidenses e Samoa Americana usan o de "distrito".
Os condados e os seus equivalentes divídense en municipios.
Os núcleos de poboación poden organizarse como cidades, vilas e outros tipos de municipios. Os municipios normalmente están subordinados ao goberno dun condado, mais con certas excepcións. Algunhas cidades se teñen combinado co goberno do seu condado como condados-cidade. En Virxinia as cidades son completamente independentes do condado do que formarían parte. Nalgúns estados, especialmente en Nova Inglaterra, as vilas forman a primeira unidade de goberno local por debaixo do nivel estatal, nalgúns casos eliminando a necesidade dun goberno do condado.
Ademais dos estados, outras divisións inclúen o distrito federal, as áreas insulares administradas polo Goberno Federal, e as reservas indias. O Goberno Federal tamén ten xurisdición exclusiva sobre as instalacións militares e sobre as embaixadas e consulados en países estranxeiros. Existen tamén outras divisións especiais para outros usos diferentes dos de goberno, como poden ser os distritos de conservación e os distritos congresionais.
Estados
A primeira unidade administrativa dos Estados Unidos é o estado. Segundo numerosas decisións do Tribunal Supremo dos Estados Unidos de América, os 50 estados e o país enteiro son xurisdicións soberanas. Os 13 estados orixinais (as trece colonias) independizáronse do Imperio Británico en 1776. En 1777 estabeleceron un goberno baixo os Artigos da Confederación A constitución dos Estados Unidos de América substituíu os artigos en 1789. A constitución estabelece a autoridade do Goberno Federal, e mantén ao tempo a soberanía dos estados. A décima emenda á constitución reforza esta idea de soberanía paralela, declarando que os poderes non delegados ao goberno federal son mantidos polos estados.
Os 37 estados adicionais foron admitidos á unión por actas do Congreso dos Estados Unidos de América, comezando pola unión de Vermont en 1791 e rematando coa de Hawai en 1959.
Condado
Os estados divídense en rexións administrativas máis pequenas, chamadas condados agás en dous estados. As excepcións son Alasca, onde son chamados distritos (boroughs), e Luisiana, onde reciben o nome de parroquias. Os condados existen para dar apoio local xeral ás actividades de goberno dos estados, como a recadación de impostos, mais sen proporcionar a maioría de servizos asociados polo xeral aos municipios. Nalgúns estados, especialmente en Nova Inglaterra, son empregados principalmente como distritos xudiciais. Noutros estados os condados teñen maiores poderes en vivenda, educación ou transporte.
Os condados conteñen varios municipios. Algunhas cidades coinciden cos seus condados, incluíndo Filadelfia, Honolulu, San Francisco e Denver: estes condados consisten dun único municipio, e a corporación municipal e á súa vez o goberno do condado. Outros condados, como o condado de Arlington, Virxinia, non teñen subdivisións adicionais. Algúns estados conteñen cidades independentes que non son parte de condado algún.
Municipios
Os municipios (towns ou townships) son subdivisións dos condados. Os termos town e township están estreitamentente relacionados e, a miúdo, empréganse indistintamente en documentos históricos. Porén, os poderes dos municipios varían de forma considerable entre estados. En Nova Inglaterra, por exemplo, os municipios son a principal forma de goberno local, proporcionando moitos dos servizos dos condados noutros estados. Algúns municipios teñen gobernos e certo poder político, e outros son simples demarcacións xeográficas.
Cidades
Hai aproximadamente 30.000 cidades incorporadas nos Estados Unidos, con diversos grados de autogoberno.
Distrito de Columbia
O Distrito de Columbia, baixo autoridade directa do Congreso, foi creado en territorios cedidos ao Goberno Federal polos estados de Maryland e Virxinia; porén, o territorio cedido por Virxinia volveu a dito estado en 1846. O Distrito non forma parte de estado ningún, e o Congreso dos Estados Unidos de América ten soberanía exclusiva sobre a cidade. Ademais, o distrito ten certo autogoberno, incluíndo un alcalde elixido e un concello da cidade. Os residentes do distrito poden votar nas eleccións presidenciais.
Áreas insulares
As áreas insulares son aquelas xurisdicións que non son parte nin dos estados nin do distrito federal. A diferenza do que sucede nos estados, a soberanía sobre elas a ten o Congreso, e non os seus habitantes. En moitos casos, porén, o Congreso ten proporcionado un autogoberno significativo a través dun acta orgánico, que fai as funcións de constiución local. As áreas insulares son administradas polo Goberno Federal a través da Oficina de Asuntos Insulares do Departamento de Interior.
Os territorios non incorporados dos Estados Unidos son a Samoa Americana, Guam, as Illas Marianas Setentrionais, Porto Rico e as Illas Virxes Estadounidenses.
Reservas indias
As reservas indias estadounidenses son rexións administradas por tribos amerindias baixo xurisdición da Oficina de Asuntos Indios do Departamento de Interior dos Estados Unidos de América. Existen 310 reservas nos Estados Unidos. As tribos posúen certa soberanía tribal sobre o territorio da súa reserva, polo que as leis nela poden variar con respecto ás do territorio circundante. O consello tribal ten xurisdición sobre as reservas. As diferentes reservas teñen tamén diferentes sistemas de goberno, que non teñen porqué ser iguais a outras formas de goberno do país. A maioría das reservas foron estabelecidas directamente polo goberno federal, mentres que outras teñen a súa orixe no recoñecemento dos propios estados. Os residentes na reserva, porén, poden votar tamén como residentes do estado, e teñen que pagar impostos federais.
Sextans (homónimos)
Sextans pode facer referencia a:
1009
Mortes
Historia ano a ano
Suzhou
é unha antiga e importante cidade chinesa da provincia de Jiangsu, na rexión do delta do río Yangtzé, contigua á municipalidade de Shanghai polo oeste. Conta con 10.465.994 de habitantes (censo de 2010) nun territorio administrativo de 8.488 km2.
Historia
A historia urbana de Suzhou resulta paradigmática da da cidade chinesa en xeral. Cunha continuidade de dous mil cincocentos anos mantendo a estrutura e disposición básicas da súa fundación, a forma urbana de Suzhou é representativa das orixes xeománticas e simbólicas do máis antigo urbanismo chinés, anterior mesmo nun milenio á propia cidade e despois compiladas teoricamente no clásico Ritos de Zhou do comezo da dinastía homónima (c. 1050 aC).
Fundación da gran capital de Wu
Foi precisamente nos períodos finais da dinastía Zhou, no ano 514 antes da nosa era (fin das Primaveras e Outonos) cando o rei Helu das tribos wu que habitaban a rexión do delta do Yangtzé (reino ou estado de Wu, por entón sur bárbaro da China histórica) mandou a Wu Zixu o deseño e construción dunha gran cidade coma nova capital de Wu.
A "Gran Cidade de Helu", Helu Dacheng, foi erixida na fértil chaira chea de correntes de auga e lagoas do delta, entre o lago Tai ao suroeste e o río Yangtzé ó norte. Descoñécese a primeira planta física real da cidade (a súa continuidade ata hoxe no mesmo terreo dificultou o rastro arqueolóxico) pero son abundantes as descricións do ritual da súa concepción e fundación da época dos Han orientais (séculos I e II da nosa era). A cidade coma centro cosmogónico do universo cun patrón ideal (axeitado con peculiaridades indíxenas wu coma a figura recorrente da serpe) establecido nos Ritos de Zhou anteditos : planta rectangular amurallada (16 km) orientada cardinalmente, con dúas portas en cada dirección principal que dividen a urbe en nove sectores cunha cidade palaciana interior (Xiaocheng) amurallada de seu (5 km). Aínda existía a maiores unha fortificación exterior de 29 km de perímetro.
Semella (segundo a tradición dos documentos Han) que ese organismo sobreviviu sen alteracións importantes ata o ano 591 da nosa era. Con todo, pouco despois da súa erección, no 473 aC (período dos Reinos combatentes) o estado de Wu foi derrotado polo rival do sur, o estado de Yue, quen a súa vez caeu no poder de Chu no 306 aC. Helu Dacheng foi relegada ao papel administrativo de capital de prefectura baixo os Qin, Han e Jin. Neste último período (segunda metade do século III), un poema describe as murallas falando xa de oito dobres portas (unha de terra e outra de auga) conectadas por rúas e canles interiores, xermolo este da característica fundamental da urbe futura.
No 591 o gobernador da dinastía Sui na rexión tentou, por motivos de seguridade, un traslado errado da cidade, xa co nome de Suzhou, ao pé do Monte Heng (uns quilómetros ao sur).
Esplendor agrícola e comercial de Suzhou
En menos de catro décadas Suzhou recuperou o seu antigo terreo. O remate tamén nesta época do Gran Canal, bordeando polo oeste a cidade, deu un primeiro pulo ao comezo do seu gran crecemento na época medieval, pero foi o desprazamento poboacional chinés do norte ao sur (polas épocas da fame) e o gran desenvolvemento do cultivo do arroz na rexión do delta o que fixo que na segunda metade do século VIII Suzhou acadara a súa configuración definitiva para o resto da época imperial.miniatura|200px|Planta de Suzhou en pedra, 1229. Seica a rede de canais que tanta imbricación vai teres na organización espacial da estrutura da cidade tivo a súa conformación básica neste tempo. Precisamente no 825 o poeta e administrador Bai Juyi mandou facer o canal Shantang entre a porta Chang (Changmen) do NO e o Outeiro do Tigre (Huqiu a 2 km, lugar da tumba do rei fundador Henlu e dunha famosa pagoda budista ). Finalmente, a primeira reconstrución coñecida da muralla, despois de asedios e destrucións nas loitas do final da dinastía Tang (876, reforzada en pedra e ladrillo no 922), supuxo o selo desa forma urbana ben coñecida en adiante (6 km N-S, 4'5 km E-O, 21 km).
En 1130, no final dos Song do Norte, os Jurchen saquearon e destruíron a cidade e non foi ata 1225 que as murallas e foxos foron reconstruídos completamente. Desta vez, con só cinco portas por motivos defensivos (a Porta Pan ou Panmen no ángulo SO conserva a súa disposición característica dende Henlu Dacheng ata hoxe), contabilizábanse 82 km no sistema de canais (6 principais N-S e 14 E-O ). A obra tivo tanta sona que mereceu a famosa planta gravada en pedra (Pingjiangtu, 1229), a máis antiga do mundo con ese grao de fidelidade e detalle.
Neste tempo, a dinastía dos Song do Sur, a cidade converteuse nun emporio da industria da seda, xa unha das grandes urbes do imperio chinés ("o Ceo enriba, Suzhou embaixo") e tamén das máis fermosas ("escandalosamente bela"; Marco Polo a chamou "a Venecia do leste con máis de 600 pontes"). Cos mongois Yuan houbo un novo desmantelamento das murallas e posterior reconstrución en 1352 (coa reapertura da Porta Xu no oeste) e de seguido outra aínda de máis envergadura no comezo da dinastía Ming (1365). Asemade, o mesmo primeiro emperador Ming mandou demoler a cidade interior (antiga Xiaocheng, que fora refeita a menor escala en 1225) erixindo no seu terreo os edificios administrativos da prefectura.
A metrópole Ming e Qing
dereita|250pxdereita|250px A pesar da capitalidade imperial na próxima e rival Nanjing, Suzhou continuou coa súa prosperidade comercial nas centurias seguintes (cos Ming e Qing). Unha última reconstrución das murallas levouse a cabo en 1662 (Qing) e o continuo crecemento da metrópole forzou a densificación no complexo tecido viario interior que rematou coa progresiva desaparición de moitos canais, especialmente no centro e cuadrante SO.
Neste tempo a burguesía acomodada da cidade erixíu mansións con fermosos xardíns, epítome do tipo clásico chinés, que enriqueceron aínda máis a paisaxe urbana. Moito deste patrimonio foi destruído cando a rebelión Taiping (1863) e, xa no século XX, na ocupación xaponesa da vila (1937, restauración despois da guerra ata hoxe). As murallas foron tamén desmanteladas na súa meirande parte polas necesidades do tráfico automovilístico (o ferrocarril coa estación trazárase a carón da muralla norte ).
Época contemporánea
Aínda que o ascenso da próxima Shanghai coma metrópole portuaria da China desprazou a un segundo plano a Suzhou ó longo do século pasado, a cidade ten precisamente aproveitado esa proximidade nas últimas décadas para incorporarse ó enorme crecemento daquela (de feito pertence xa a megalópole que lidera e que estase a consolidares na rexión do delta do Yangtzé).
Refinaría
Unha refinaría, ou refinería, é unha fábrica ou instalación industrial de refino dun produto. Pode ser:
Рафинерия Raffinaderi Refinery fa:پالایشگاه Raffinaderi
Biblioteca de Autores Galegos
dereita|300px A Biblioteca de Autores Galegos é unha colección de 90 libriños correspondentes a 63 obras da literatura galega, case todas en lingua galega e case todas de autores consagrados, publicada de 1991 a 1992 por Diario 16 de Galicia, coa colaboración da Editorial Galaxia e o patrocinio de Caixavigo e a Caixa de Pontevedra. Segundo a Diciopedia do século 21 "foi unha experiencia anovadora para popularizar o libro en galego".
A distribución da colección coincidiu no tempo con outra de formato moi semellante, a Biblioteca 114 de El Correo Gallego.
Descrición
É unha edición non venal, encadernada en cartolina ilustrada, que foi distribuída conxunta e inseparablemente co xornal. A dirección estivo a cargo de Xosé Miguel Alonso Boó e o debuxo da cuberta é obra de Gallego & Rey, que representa a Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao ao redor dun enorme libro no que están a pintar con pintura azul a Bandeira de Galicia. Curiosamente, a colección non inclúe ningunha obra de Cabanillas.
Pasarín, Aranga, Aranga
Pasarín é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Sant Martí d'Empúries
250px|thumb|Plaça Major. Sant Martí d'Empúries é unha entidade de poboación do concello de L'Escala, na provincia de Xirona, en Cataluña.
Tecido linfoide asociado ao intestino
O tecido linfoide asociado ao intestino ou GALT (do inglés gut-associated lymphoid tissue) é unha denominación que frecuentemente se lle dá ao tecido inmunitario do tracto gastrointestinal Protexe o corpo dunha invasión microbiana procedente do intestino. O GALT é un exemplo de tecido linfoide asociado ás mucosas (MALT).
Sant Martí d'Empúries
Atópase xunto ás ruínas de Empúries. É de carácter medieval e entre os séculos IX e XI foi a capital do Condado de Empúries ata que en 1078 se trasladou a Castelló d'Empúries, lugar menos exposto aos ataques. O seu conxunto histórico está declarado ben cultural de interese nacional.
Tecido linfoide asociado ao intestino
Estrutura
O tecido linfoide do tracto gastrointestinal comprende os seguintes elementos:
Sant Martí d'Empúries
Tiña en 2011 unha poboación de 143 habitantes.
Tecido linfoide asociado ao intestino
Función
O tracto dixestivo é un importante compoñente do sistema inmunitario do corpo. De feito, o intestino posúe a maior masa de tecido linfoide do corpo humano. O GALT está constituído por varios tipos de tecido linfoide que almacena células inmunitarias, como linfocitos T e B, que nos defenden dos patóxenos.
Novas investigacións indican que o GALT pode seguir sendo un sitio importante de actividade do VIH, mesmo despois de que os tratamentos reduzan moito o reconto de VIH no sangue periférico.
Mar Maior
Mar Maior é o undécimo álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse o 5 de xuño de 2012, baixo o selo Warner Music.
Trátase dun álbum onde gaña protagonismo a música medieval, en especial a galaico-portuguesa, e onde seguen presentes as músicas tradicionais galegas e atlánticas, así como composicións elaboradas polo propio grupo, que axudan a elaborar unha banda sonora inspirada no relato mítico do Lebor Gabála Érenn (que verá a súa máxima expresión no álbum en directo do grupo Torre de Breoghán, publicado dous anos despois). Igualmente, trátase do primeiro álbum coa vocalista Paula Rey.
Stamford Bridge
Stamford Bridge é un estadio de fútbol que se atopa no distrito de Hammersmith e Fulham, en Londres, Inglaterra, e é o fogar do Chelsea Football Club. O estadio atópase situado na localidade de Walham Green. É alcumado como "The Bridge" polos seguidores do club. A capacidade do estadio é de 41.841 espectadores, o que o converte no sétimo estadio con máis capacidade da Premier League e no terceiro con máis capacidade de Londres, só por detrás do Estadio Wembley e do Emirates Stadium.
Historia
No Século XVIII varios mapas mostraban un Stanford Creek correndo ao longo da ruta do que agora é unha liña de ferrocarrís atrás da Gradería Este como un afluente do Río Támese. No arroio había dúas pontes: o Stanford Bridge en Fulham Road (tamén lembrado como o Little Chelsea Bridge) e o Stanbridge en King's Road, agora coñecido como o Stanley Bridge.
Stanford Creek, Stanford Bridge e Stanbridge contribuíron dalgunha forma na creación do nome Stamford Bridge, o cal debe ser proposto pola coñecida Batalla de Stamford Bridge de East Yorkshire, unha famosa vitoria feita polo rei Harold Godwinson contra os viquingos en 1066 que tivo lugar pouco antes da súa derrota polos normandos na Batalla de Hastings.
Historia temperá
dereita|frame|Stamford Bridge en [[agosto de 1905.]] dereita|frame|[[Chelsea FC|Chelsea contra o West Bromwich Albion en setembro de 1905.]] Stamford Bridge inaugurouse en 1877 como o fogar do London Athletics Club e foi utilizado case exclusivamente para ese fin até 1904, cando o contrato de arrendamento foi adquirido polos irmáns Gus e Joe Mears, que querían o estadio para desempeñar partidos de fútbol. Stamford Bridge foi construído preto do Lillie Bridge, un antigo campo de deportes que acollera a final da FA Cup en 1873 e a primeira de boxeo de afeccionados (entre outras cousas). Nun principio ofreceuse o terreo ao Fulham Football Club, pero este o rexeitou. Considerouse a posibilidade de vender o terreo á compañía Great Western Railway Company, quen querían utilizar o terreo para depositar carbón nel, pero a último hora Gus decidiu fundar o seu propio club de fútbol: o Chelsea Football Club, para ocupar o terreo como rival do Fulham. Contratou ao arquitecto Archibald Leitch para construír o Stamford Bridge. Este arquitecto tamén deseñou os estadios Ibrox, Celtic Park, Craven Cottage e Hampden Park, entre moitos outros.
Como foi orixinalmente construído, Stamford Bridge foi unha pista de atletismo e campo de fútbol, que foi inicialmente situado no centro da pista de atletismo. Isto significa que os espectadores estaban separados desde o terreo de xogo por todos os lados da anchura da pista de atletismo e, polos lados norte e sur, a separación era especialmente grande, porque os lados da pista de atletismo superaban considerablemente a lonxitude do campo de fútbol. Stamford Bridge tiña unha capacidade oficial de ao redor de 100.000 afeccionados, sendo o segundo estadio con maior capacidade en Inglaterra, despois do Selhurst Park, pertencente ao Crystal Palace. O Stamford Bridge tamén foi sede de tres finais da FA Cup tres anos consecutivos despois da Primeira Guerra Mundial, desde 1920 a 1922, pero pouco despois foi substituído polo Wembley Stadium.
Expansión
En 1930, unha nova terraza construíuse no lado sur para máis espectadores de pé. Só unha parte disto foi tellado e fíxose coñecido como "The Shed" ou "O Alpendre". Este converteuse no punto a favor para os afeccionados máis fieis do Chelsea ata que a bancada foi demolida en 1994, cando se fixo obrigatoria por lei como medida de seguridade despois de que se ditase o Informe Taylor por mor da Traxedia de Hillsborough. En 1939, unha pequena bancada de dous pisos construíuse. Foi orixinalmente construída coa intención de abarcar todo o extremo norte, pero o estalido da Segunda Guerra Mundial e as súas secuelas obrigou ao club a manter o soporte pequeno. Foi demolido e substituído por bancadas abertas para os afeccionados de pé en 1975. A North Stand pechouse en 1993 e foi construída outra bancada de dous pisos, coñecida como a Matthew Harding Stand, en honra ao xa falecido popular director financeiro do club Matthew Harding. Na tempada 1964-65, a West Stand foi construída para substituír a vella bancada construída no lado oeste do estadio. A construción consistiu nun aumento de filas e de asentos até o tope da terraza. The Old West Stand foi demolido en 1998 e substituído polo actual West Stand. Unha vasta nova East Stand foi construída en 1973, orixinalmente como o inicio dunha remodelación do estadio que foi abandonada cando o club atopouse con dificultades financeiras. O East Stand sobrevive basicamente en tres niveis desde 1973, aínda que se renovou e modernizado moito desde entón.
Crise
A construción da Bancada Leste (East Stand) en 1973 como parte dun plan para crear un estadio de 60.000 asentos engadiuse aos males do club. O proxecto foi descrito como "o máis ambicioso xamais emprendido en Gran Bretaña". Coincidiu cunha crise económica mundial e foi alcanzado polos atrasos, a folga dos construtores e a falta de material, todo o cal fixo que se lles saíse de control o custo da construción ao club e incrementasen as súas débedas até os £3.4 millóns. Como resultado diso, entre agosto de 1974 e xuño de 1978, o Chelsea non puido comprar a un só xogador. En 1982, pola enorme débeda, o club non pode pagar o salario aos xogadores, polo que o empresario e por unha soa vez presidente do Oldham Athletic Ken Bates compra ao club pola incrible suma de £1, aínda que se negou a comprar o estadio e as súas débedas substancialmente aumentaron, un movemento do cal se arrepentiu máis tarde. Bates demostrou ser un verdadeiro loitador como o novo presidente, aínda que os seus opoñentes incluíron seguidores do club, así como os promotores inmobiliarios Marler Estates, a quen David Mears, irmán de Brian Mears, vendera unha parte do Stamford Bridge.
En 1992, tras máis dunha década de incerteza acerca de Stamford Bridge e o seu futuro, dando lugar a ásperas controversias de orde xurídica, Bates finalmente gáñalle aos promotores inmobiliarios e tamén o dereito de reunirse co club, facendo un acordo cos seus bancos. Isto conduciu á creación da organización Chelsea Pitch Owners, que en 1997 adquiriu a plena propiedade do estadio, os dereitos do club e o terreo para asegurar que esa situación non volvese ocorrer. Por mor disto, comezouse a renovar todo o estadio colocando novos asentos, achegándoos máis ao terreo de xogo. O traballo terminouse no 2001.
Outros eventos
Stamford Bridge acolleu varias competencias de Speedway dende 1929 até 1932, gañando a Liga do Sur na súa apertura de tempada. Inicialmente as reunións públicas celebráronse en 1928. O piloto mozo de 19 anos de idade Charlie Biddle, morreu nun accidente de carreiras. En 1931, as súas cinzas foron esparexidas na pista de carreiras do estadio. As carreiras de galgos celebráronse por primeira vez no estadio o 31 de xullo de 1937 e continuaron até o 1 de agosto de 1968. As carreiras de Coches Ananos atraeron ao redor de 50.000 persoas en 1948.
En outubro de 1945, Stamford Bridge foi sede dun dos mellores partidos de fútbol na súa historia. Coa Segunda Guerra Mundial que acababa de terminar, as autoridades futbolísticas de Inglaterra buscaron unha maneira de celebrar o retorno da paz en tempo de xogo. Como parte dun xesto de boa vontade, anunciouse que o Dynamo de Moscova, campións reinantes da Unión Soviética, visitaría o Reino Unido para xogar contra varios equipos, entre eles o Chelsea. O partido tivo lugar o 13 de novembro en Stamford Bridge cun uniforme vermello totalmente descoñecido, debido a un choque de cores co uniforme do Dynamo. Antes do inicio do partido, os xogadores do Dynamo presentaron un ramo de flores ao seu homólogo. A pesar disto o pobo británico viuno como unha falsa paz. O equipo ruso sorprendeu a moitos espectadores co seu talento e tenacidade. O encontro terminou nun empate a 3 goles, aínda que algúns goles deberon marcarse como fóra de xogo. Estímase que unha multitude de máis de 100.000 persoas asistiron ao partido, con miles de persoas ilegalmente no estadio. Esta asistencia é a máis alta xamais rexistrada en Stamford Bridge, aínda só é estimada.
O estadio tamén foi sede de varios partidos que disputou o equipo de fútbol Londres XI. Este equipo participou na Copa de Feiras desde 1955 até 1958. Despois de xogar noutros estadios o equipo chegou nunha ocasión á final contra o Barcelona. No partido de ida disputado en Stamford Bridge o equipo empata a 2-2, pero no partido de volta en Camp Nou o equipo é derrotado 6-0. O terreo foi utilizado en 1980 para o primeiro partido de cricket disputado naquel estadio, entre o Essex e o West Indies, que foi un éxito comercial. O ano seguinte foi a sede da final da edición inaugural do campionato de cricket chamado Lambert & Butler. Con todo, non tivo moito éxito e non se volveron a disputar partidos de cricket en Stamford Bridge outra vez. Stamford Bridge tamén acolleu brevemente un equipo de fútbol americano: os London Monarchs, aínda que só disputaron no estadio poucos partidos da tempada 1997.
Matthew Harding Stand
esquerda|miniatura|300px|A Gradería Matthew Harding. A Bancada Matthew Harding, anteriormente coñecida como a Bancada Norte, abarca o longo do bordo norte do campo. Esta bancada foi chamada así en honra ao xa falecido popular director financeiro do club Matther Harding, quen transformou o club a principios de 1990 antes da súa morte nun accidente de helicóptero o 22 de outubro de 1996. O seu considerable investimento no club permitiu a construción da bancada que se completou durante a tempada 1997-98. Ten dous niveis e a que contén mellor vista ao campo de xogo, o que lle confire unha atmosfera de entusiasmo, sobre todo no nivel inferior. Calquera proposta para ampliar a instalación requiriría a demolición do veciño Museo dos Deportes de Chelsea.
Para algúns partidos da UEFA Champions League, esta bancada opera en menor capacidade, xa que algunhas entradas son obstruidas por vehículos de canles televisivas.
East Stand
miniatura|300px|Bancada Leste A máis antiga en pé, a Bancada Leste está situada ao longo do lado leste do campo. Anteriormente, era o fogar dos afeccionados máis fieis do Chelsea, con todo ao comezo da tempada 2005-06 o entón adestrador do equipo José Mourinho solicitou o traslado da sección desta parte da bancada para impulsar a moral do equipo. A bancada ten tres niveis e é o corazón do estadio. No nivel inferior se econtran os baños, os vestiarios, a sala de conferencias, o centro de prensa, tendas de artigos do club e cafetaría. O nivel medio está ocupada polas instalacións, oficinas e o centro de negocios. O nivel superior proporciona aos espectadores unha das mellores vistas no estadio.
Shed End
O Alpendre Final está situado ao longo da parte sur do campo. A bancada conta con dous niveis. O nivel inferior é utilizado polos seguidores máis fieis do equipo, ata que desde a tempada 2005-06 os afeccionados foron movidos á esquina leste da bancada para evitar incidentes. A bancada tamén posúe o Museo do Centenario e un monumento conmemorativo onde as familias de xogadores falecidos do club poden deixar un permanente recordo dos seus seres queridos con indicacións do seu eterno apoio para o club.
Esta bancada foi construída a mediados dos anos 1990.
West Stand
miniatura|300px|Entrada da Bancada Oeste.
A construción dabancada foi responsable dunha das peores crises financeiras que viu caer a administración no club, pero grazas á intervención de Roman Abramovich foi remodelada sen maiores problemas. A débeda de préstamos chegou até os £70 millóns grazas a que Ken Bates puxo ao Chelsea nunha perigosa situación financeira, debido principalmente aos longos prazos de amortización.
Agora completa, a posición externa é a principal cara do estadio, sendo o primeiro que os fans ven ao entrar a Fulham Road. A entrada principal está flanqueada polas entradas das Suites Spackman Speedie, chamadas así en honra a dous antigos xogadores do club: Nigel Spackman e David Speedie. A bancada tamén conta coa maior cantidade de asentos no estadio.
As suites executivas tamén son chamadas por nomes de famosos personaxes do club:
Características adicionais
miniatura|Vista aérea do estadio. Cando Stamford Bridge foi reconstruída na era de Ken Bates moitas características adicionais foron engadidas ao complexo que inclúe dous hoteis, apartamentos, bares, restaurantes, o Chelsea Megastore, e unha atracción interactiva denominada Chelsea World of Sport. A intención é que estas instalacións proporcionen ingresos adicionais para apoiar o fútbol da empresa, pero tiveron menos éxito do que se esperaba e antes de que Roman Abramovich comprase ao club en 2003 e adquirise a débeda asumida para financiar os devanditos proxectos foi unha das principais cargas para o club. Pouco despois tomouse a decisión de suprimir a organización "Chelsea Village" para centrarse no Chelsea como un club de fútbol.
Museo do Centenario
O ano 2005 caracterizouse pola apertura dun novo museo do club, coñecido como o Museo do Centenario de Chelsea, construído para conmemorar o centenario do club. O museo está situado na antiga Galería do Alpendre (The Shed Gallery). Os visitantes poden visitar o salón e ver un vídeo onde o vicepresidente do club Richard Attenborough dá unha mensaxe de introdución. Logo guíase década tras década a través da historia do club para ver antigos partidos do club, antigas camisetas, fotos de grandes xogadores que militaron no Chelsea e outros recordos.
No futuro
O club planea capacitar ao estadio para albergar 55.000 persoas todas sentadas. Debido á súa localización en Londres preto dun camiño principal e por estar preto de dúas liñas de tren, os fans só poden entrar ao Stamford Bridge a través da entrada de Fulham Road, un lugar moi restrinxido en canto a regulacións de hixiene e seguridade refírese. Como resultado, ao club relacionóuselle con querer mudarse de Stamford Bridge a lugares como o Earls Court Exhibition Center, Battersea Power Station ou Chelsea Barracks. Con todo, a organización Chelsea Pitch Owners, dona da plena propiedade do estadio, publicou que de ser así o club tería que renunciar ao seu actual nome Chelsea Football Club se se chegasen a mudar de Stamford Bridge.
Cruz Gallástegui
Cruz Angel Gallástegui Unamuno, nado en Bergara (Guipúscoa) o 3 de maio de 1891 e finado en Pontevedra o 7 de maio de 1960, foi un enxeñeiro agrónomo, xenetista e veterinario. Foi pioneiro en Europa en experimentar cos híbridos do millo e grande impulsor da mellora e da modernización da agricultura galega.
Traxectoria
Rematou o bacharelato en Bilbao en 1908 e, en 1909, marchou por indicación de seu pai, a facer estudos agropecuarios en Limoges onde obtivo a Diplomatura en Xardinería e Arboricultura froiteira e traballou tamén como peón agrícola nun viveiro de árbores froiteiras. En 1914, trasladouse á Real Escuela Superior de Agricultura de Hohenheim-Stuttgart (Württenburg), onde cursou estudos de enxeñería superior agrícola, que finalizou ese mesmo ano. alí coñeceu a Julián López Suárez, quen lle presenta a seu irmán Juan, de quen se fará moi amigo.
A finais de 1917, animado polo seu amigo Juan López Suárez (Juan de Forcados), trasladouse a Nova York, onde conseguiu unha bolsa de estudos da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (JAE) para continuar os seus estudos e se especializou en xenética. En 1920 marchou a México, onde puxo en práctica os seus coñecementos na plantación dun seu tío, e estivo ata febreiro de 1921.
En marzo de 1921, logo do doutoramento polas universidades Harvard e Cornell, desembarcou na Coruña e xunto con Juan López Suárez convenceron á JAE para que se creara a Misión Biolóxica de Galicia, un centro de bioloxía aplicada á agricultura, que dirixiu dende o seu inicio. Nese ano o laboratorio instalouse en dous locais da Escola de Veterinaria de Santiago de Compostela, contando tamén cunha horta nunha parcela de media hectárea.
En 1924, con 33 anos de idade, casou en Santiago con Elisa Fraiz y Tafall, con quen terá dous fillos, Lourdes e Juan Antonio.
En xaneiro de 1931, nomeouse un novo Padroado no que participaron o profesor Juan Rof Codina, Inspector de Hixiene e Sanidade Pecuarias da Coruña, Juan López Suárez, médico e agricultor e Álvaro Gil Varela en representación da Deputación de Lugo. Atendendo a solicitude do Concello de Vigo, o Padroado creou, en 1931, unha sucursal en Vigo, na leira de Miraflores, de 7 hectáreas de extensión, ata 1933.
A pesar das incertezas que provocou a guerra civil, en 1939 a Misión Biolóxica pasou a depender do Consejo Superior de Investigaciones Científicas, sucedáneo da Xunta para Ampliación de Estudos, baixo a xestión dun Padroado no que participaban as catro deputacións galegas e os ministerios de Agricultura e Educación.
Cruz Gallástegui morreu no Pazo de Salcedo, en Pontevedra, aos 69 anos de idade e foi enterrado co cemiterio de Pousa (A Coruña).
Obra escrita publicada
miniatura|300px|[[Pazo da Carballeira de Gandarón.]]
Oligoceno
thumb|300px|Sedimentos do oligoceno en [[Colorado, Estados Unidos de América|Colorado.]]
O oligoceno, unha división da escala temporal xeolóxica, é a terceira e última época xeolóxica do período paleóxeno na era cenozoica.
Comezou hai 33,9 ± 0,1 millóns de anos e finalizou hai 23,03 millóns de anos.
O oligoceno considérase a miúdo como un momento de transición entre o mundo tropical arcaico do eoceno e os ecosistemas de aspecto máis moderno do mioceno. O cambio máis significativo dos ecosistemas do oligoceno foi a expansión global dos pasteiros e unha regresión dos bosques tropicais da franxa ecuatorial.
O comezo do oligoceno está marcado por un grande evento de extinción, unha substitución da fauna de Europa por outra de Asia, excepto para as familias endémicas de roedores e marsupiais, coñecida como a "Gran Ruptura de Stehlin". O límite oligoceno-mioceno non está marcado por un evento tan facilmente identificábel, senón máis ben por límites rexionais entre o máis cálido oligoceno tardío e o relativamente frío mioceno. A extinción que tivo lugar no oligoceno non foi moi severa, pero eliminou os enormes Titanotheres.
Etimoloxía
O nome oligoceno, cuñado polo xeólogo alemán Heinrich Ernst von Beyrich provén das palabras gregas ὀλίγος olígos, 'pouco' e καινός kaínos, 'novo', 'recente', e fai referencia á escaseza de novos grupos modernos de mamíferos en comparación coa explosión evolutiva que estes animais tiveron no eoceno.
Subdivisións
A Comisión Internacional de Estratigrafía recoñece as seguintes idades/pisos do oligoceno:
Reserva da biosfera Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo
As Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo é unha reserva da biosfera declarada o 28 de maio de 2013, que abrangue 17 concellos das comarcas da Coruña, Betanzos e Terra de Melide. A reserva ten unha superficie de 113.970 hectáreas e nela vive unha poboación dunhas 190.000 persoas.
Dentro da reserva inclúense varias zonas de especial conservación da Rede Natura 2000 e un monumento natural.
Xeografía
miniatura|dereita|A bacía do río Mero (azul escuro) no conxunto das bacías do [[Arco Ártabro]]A reserva da biosfera está formada esencialmente polas bacías de dous ríos principais, o Mero e o Mandeo e mais polo litoral das rías de Betanzos e A Coruña (coa excepción do propio termo municipal da Coruña). Así, abrangue áreas costeiras e de montaña; a súa altitude máxima está no monte da Cova da Serpe (841 m).
A extensión da reserva supón un 3,85% da Comunidade Autónoma de Galicia. Administrativamente, o territorio pertence a un total de 176 parroquias dos seguintes concellos: