cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Composto organosulfurado
Tioéteres, tioésteres e tioacetais
As clases anteriores de compostos sulfurados tamén existen en estruturas heterocíclicas saturadas e insaturadas, a miúdo en combinación con outros heteroátomos, como se observa nos tiiranos, tiirenos, tietanos, tietos, ditietanos, tiolanos, tianos, ditianos, tiepanos, tiepinas, tiazoles, isotiazoles e tiofenos, entre outros. Os últimos tres compostos representan unha clase especial de heterociclos que conteñen xofre que son aromáticos. A estabilización de resonancia do tiofeno é 29 kcal/mol (121 kJ/mol) comparada cos 20 kcal/mol (84 kJ/mol) do análogo con oxíxeno, o furano. A razón desta diferenza é a maior electronegatividade do oxíxeno que arrastra electróns cara a el a expensas do anel aromático. Porén, como substituínte aromático o grupo tio é menos efectivo como grupo activador que o grupo alcoxi. O dibenzotiofeno é un heterociclo tricíclico que consta de dous aneis de benceno fusionados a un anel tiofeno central que aparece frecuentemente en fraccións máis pesadas do petróleo, xunto cos seus derivados alquilo substituídos.
Tiois, disulfuros e polisulfuros
O grupo tiol contén a funcionalidade R−SH. Os tiois son estruturalmente similares ao grupo alcohol, pero estas funcionalidades son moi diferentes nas súas propiedades químicas. Os tiois son máis nucleofílicos, máis ácidos e oxídanse máis facilmente. Esta acidez pode diferir en 5 unidades de pKa.
Borriol
Baseada tradicionalmente na agricultura de secaño predominando o cultivo de oliveiras e alfarrobeiras. A proximidade á capital da provincia desenvolveu o sector da industria auxiliar.
Composto organosulfurado
Tiois, disulfuros e polisulfuros
A diferenza de electronegatividade entre o xofre (2,58) e o hidróxeno (2,20) é pequena e, por tanto, os enlaces de hidróxeno nos tiois non son moi importantes. Os tiois alifáticos forman monocapas sobre o ouro, que son tópicos en nanotecnoloxía.
Certos tiois aromáticos poden formarse pola reacción de Herz.
Os disulfuros R−S−S−R cun enlace covalente entre os xofres son importantes no establecemento de enlaces cruzados. En bioquímica son importantes para o pregamento e estabilidade dalgunhas proteínas e en química de polímeros para os enlaces cruzados nas gomas.
Coñécense cadeas de xofre máis longas, como no produto natural varacina, que contén un raro anel pentatiepina (cadea de 5 xofres ciclada sobre un anel bencénico).
Bieito XVI, papa
Viaxes
Como Papa Bieito XVI viaxou a Alemaña (en dúas ocasións), Polonia, España (en tres ocasións), Turquía, Brasil, Austria, Estados Unidos de América, Australia, Francia, Camerún, Angola, Malta, Portugal, Chipre, Reino Unido da Gran Bretaña, Croacia, México, Cuba e Líbano.
Composto organosulfurado
Sulfóxidos, sulfonas e tiosulfinatos
Un sulfóxido, R−S(O)−R, é o óxido de S dun tioéter. Unha sulfona, R−S(O)2−R, é o dióxido S,S dun tioéter. Un tiosulfinato, R−S(O)−S−R, é o óxido de S dun disulfuro. Un tiosulfonato, R−S(O)2−S−R, é o dióxido S,S dun disulfuro. Exemplos destes compostos son a dimetil sulfóxido, a dimetil sulfona e a alicina.
Bieito XVI, papa
Novos doutores da Igrexa
En 2012 Bieito XVI proclamou doutores da Igrexa á mística e científica medieval Hildegard von Bingen e ao sacerdote español perseguido pola Inquisición Xoán de Ávila.
Composto organosulfurado
Sulfimidas, sulfoximidas, sulfonadiiminas
As sulfimidas (tamén chamadas sulfiliminas) son compostos de xofre e nitróxeno coa estrutura R2S=NR′, que son o análogo con nitróxeno dos sulfóxidos. Son interesantes en parte polas súas propiedades farmacolóxicas. Cando dous diferentes grupos R están unidos ao xofre, as sulfimidas son quirais. As sulfimidaes forman α-carbanións estables.
Bieito XVI, papa
Polémicas
Botou o xefe de prensa do Opus Dei Rafael Navarro-Valls e optou polo xesuíta Federico Lombardi, máis aberto. Destituíu o Secretario de Estado Sodano, sospeitoso de connivencia cos Lexionarios de Cristo, e substituíuno polo salesiano Tarsicio Bertone con sona de moderado. Condenou ao ostracismo o pederasta Marcial Maciel e ordenou a refundación dos Lexionarios de Cristo, creada por aquel e inzada de escándalos sexuais e financeiros. Ordenou poñer a disposición da xustiza penal civil os sacerdotes pederastas. Fracasou na rexeneración das finanzas vaticanas (dimisión de Ettore Gotti Tedeschi). Nesta liña, promulgara normas para evitar o branqueo de capitais.
Cultura de Nova Zelandia
Cine
Os diversos escenarios naturais do país, o seu tamaño pequeno e os incentivos do goberno lograron que algunhas películas de grande orzamento sexan filmadas en Nova Zelandia; as máis representativas das cales son as triloxías cinematográficas O Señor dos Aneis e O hobbit, dirixidas polo neozelandés Peter Jackson. Estes escenarios empregados nos filmes da saga de J. R. R. Tolkien son frecuentemente visitados polos turistas que visitan o país.
Bieito XVI, papa
Polémicas
Foi criticado por sectores conservadores ao admitir o uso do preservativo nalgúns casos, ofrecer colaboración ao réxime comunista postcastrista cubano e admitir a necesidade dun recoñecemento legal ás parellas distintas ao matrimonio heterosexual a través do presidente do Pontificio Consello da Familia Vicenzo Paglia. Un discurso na Universidade en Ratisbona en 2006 alporizou o mundo musulmán por unhas supostas críticas a Mahoma, o que lle obrigou a tender pontes na viaxe a Istambul e ao Líbano.
Viuse afectado pola filtración de documentos coñecida como Vatileaks, que deixou ao descuberto as liortas internas na curia. Rompeu coa tradición do carácter vitalicio do papado ao anunciar a súa renuncia para o 28 de febreiro de 2013.
Pouco antes do conclave e tres días antes da súa renuncia forzou a dimisión do cardeal escocés Keith O'Brien por sospeitoso de acoso sexual.
Visita a Galicia
dereita|miniatura|Escultura de Bieito XVI nas Cancelas, Santiago de Compostela.
Bieito XVI visitou Galicia o 6 de novembro de 2010, co gallo do Ano Xacobeo. Foi a súa única visita a Galicia e a terceira vez que un papa acode a Santiago de Compostela durante o pontificado. O seu avión aterrou na Lavacolla procedente de Roma ás 11:30 da mañá sendo recibido polos entón príncipes de Asturias, Filipe e Letizia. Posteriormente desprazouse ata a catedral de Santiago de Compostela, á que entrou ás 13:00, pasando pola Porta Santa ás 13:25 visitando o lugar onde para a igrexa católica está soterrado Santiago o Maior. Despois de xantar no pazo arcebispal, celebrou unha misa ás 16:30. Ás 19:45 retornou á Lavacolla con dirección a Barcelona.
Renuncia
O 11 de febreiro de 2013 o papa Bieito XVI anunciou por sorpresa a súa renuncia ao cargo, alegando «falta de forzas». O anuncio realizouno en latín durante o consistorio de canonización dos mártires de Otranto. Segundo as súas palabras:
A renuncia do papa Bieito debe considerarse excepcional, dado que foi a primeira desde a Idade Media, concretamente o ano 1415 —con Gregorio XII, obrigado a renunciar no Concilio de Constanza para dar fin ao Cisma de Occidente—, e a primeira por vontade propia desde 1294 (con Celestino V, que renunciou para facerse ermitán). No momento de anunciar a súa renuncia, o papa Bieito XVI tiña 85 anos, e levaba case oito de pontificado.
Dita renuncia fíxose efectiva o 28 de febreiro ás 20:00 horas, hora de Italia, a partir da cal a sede papal quedou vacante, dando comezo ao proceso de celebración dun conclave, que elixiu un novo papa, Francisco. Bieito XVI abandonou a Cidade do Vaticano en helicóptero para dirixirse a Castel Gandolfo. Chegado á que sería a súa nova residencia nos dous primeiros meses tras a súa renuncia, compareceu no balcón do Palacio Apostólico, onde dirixiu as súas últimas palabras como papa á xente congregada na praza:
María Xesús Sáinz
María Xesús Amparo Sáinz García, nada en Santander o 1 de setembro de 1949, é unha política galega vinculada ao PPdeG.
Composto organosulfurado
Sulfimidas, sulfoximidas, sulfonadiiminas
As sulfoximidas (tamén chamadas sulfoximinas) son compostos de xofre e nitróxeno tetracoordinados, isoelectrónicas con sulfonas, nas cales un átomo de oxíxeno da sulfona é cambiado por un átomo de nitróxeno substituído, por exemplo, R2S(O)=NR′. Cando dous grupos R diferentes están unidos ao xofre, as sulfoximidas son quirais. Esta clase de compostos son interesantes porque se descubriu que a metionina sulfoximida (ou metionina sulfoximina) é un inhibidor do encima glutamina sintetase.
Bieito XVI, papa
Renuncia
Seguidamente, deu a bendición e retirouse. Ás 20:00 horas, a Garda suíza que custodiaba o portón do palacio foi relevada pola Xendarmaría vaticana, á vez que se pechaban os postigos, simbolizando deste modo o fin do pontificado.
Xoán XVIII, papa
Giovanni Fasano foi papa da Igrexa católica baixo o nome Xoán XVIII dende o ano 1003 (consagrado en xaneiro de 1004) ata o ano 1009. Naceu en Roma, non se sabe o seu ano de nacemento e finou nun mosteiro da mesma cidade en 1009. Sábese pouco sobre a súa vida e as fontes discrepan nas datas. Pola contra acontecementos sobre o seu pontificado son mellor testificados.
Biografía
Era fillo dun sacerdote romano. Elixido papa o día de Nadal 1003, carga da cal dimitiu en 1009 para retirarse de monxe nun mosteiro de Roma, onde se dedicou á vida monástica, e onde morreu algúns meses máis tarde.
Bieito XVI, papa
Renuncia
Durante o tempo de sede vacante, a até o 2 de maio de 2013, Bieito XVI residiu en Castel Gandolfo; logo, ese mesmo 2 de maio, trasladouse ao mosteiro Mater Ecclesiae, que se encontra dentro dos muros do Vaticano. Alí vive dedicado á oración e ás súas afeccións, xunto co seu secretario privado Georg Ganswein, catro leigas consagradas da comunidade Memores Domini (ligadas ao movemento Comuñón e Liberación) que o axudarán cos labores domésticos, e un diácono belga. Ademais hai dispoñíbel un cuarto para que se aloxe seu irmán, Georg Ratzinger, cando o visite. Deste xeito, Bieito viviu cerca do seu sucesor, o papa Francisco, na propia Cidade do Vaticano, sendo isto un acontecemento único e histórico dentro da Igrexa Católica. O até entón papa mantén o seu nome, Bieito XVI, e desde a súa renuncia ostenta o título de papa emérito ou pontífice emérito, así como bispo emérito de Roma, co tratamento de Súa Santidade.
Durante o seu retiro, Bieito XVI mantivo unha rutina diaria que consistía na misa conventual durante a mañá, estudo na biblioteca e o rezo do rosario nos xardíns se era posible, ademais de informarse nas canles de televisión bávara, a ZDF e a RAI no serán. Ademais, tamén recibiu visitas do papa Francisco e concedeu algunhas audiencias públicas. En 2020, fixo a única viaxe dende a súa renuncia, trasladándose a Ratisbona para visitar ao seu irmán máis vello, Georg, quen estaba enfermo e que morrería ao cabo dun tempo.
Xoán XVIII, papa
Pontificado
Durante o seu pontificado xestionou sobre todo asuntos vinculados á administración eclesiástica.
Composto organosulfurado
Sulfimidas, sulfoximidas, sulfonadiiminas
As sulfonadiiminas (tamén chamadas sulfodiiminas, sulfodiimidas ou sulfonadiimidas) son compostos de xofre e nitróxeno tetracoordinados, isoelectrónicos coas sulfonas, nas cales ambos os átomos de oxíxeno da sulfona son cambiados por un átomo de nitróxeno substituído, por exemplo, R2S(=NR′)2. Son importantes pola súa actividade biolóxica e como bloques de construción para a síntese heterocíclica.
Xoán XVIII, papa
Pontificado
Conseguiu restablecer a unión con Bizancio e foi recoñecido bispo de Roma pola Igrexa Ortodoxa.
Composto organosulfurado
S-Nitrosotiois
Os S-nitrosotiois, tamén coñecidos como tionitritos, son compostos que conteñen un grupo nitroso unido a un átomo de xofre dun tiol, por exemplo, R−S−N=O. Recibiron moita atención en bioquímica porque serven como doantes do ión nitrosonio, NO+, e óxido nítrico, NO, que poden servir como moléculas sinalizadoras en sistemas vivos, especialmente relacionadas coa vasodilatación.
Bieito XVI, papa
Renuncia
No termo da audiencia xeral do 28 de decembro de 2022, o papa Francisco, pediu unha oración especial por Bieito XVI, engadindo que "está moi enfermo". Logo deuse a coñecer que estaba baixo asistencia médica en condicións "graves pero estables". O seu pasamento prodúxose ás 9.34 da mañá do 31 de decembro de 2022 segundo informou o Vaticano, aos 95 anos de idade.
Composto organosulfurado
Haluros de xofre
Unha ampla variedade de compostos organosulfurados conteñen un ou máis átomos de halóxenos (representados por "X" nas fórmulas químicas que seguen) enlazado a un só átomo de xofre, por exemplo: sulfenil haluros, RSX; sulfinil haluros, RS(O)X; sulfonil haluros, RSO2X; alquil e arilxofre tricloruros, RSCl3 e trifluoruros, RSF3; e alquil e arilxofre pentafluoruros, RSF5. Menos coñecidos son os dialquilxofre tetrahaluros, representados principalmente por tetrafluoruros, por exemplo, R2SF4.
Tiocetonas, tioaldehidos e compostos relacionados
Compostos con dobres enlaces entre o carbono e xofre son relativamente pouco comúns, pero inclúen os importantes compostos carbono disulfuro, carbonil sulfuro e tiofosxeno. As tiocetonas (RC(=S)R′) son pouco comúns con substituíntes alquilo, pero un exemplo é a tiobenzofenona. Os tioaldehidos son aínda máis raros, reflectindo a súa falta de protección estérica (o "tioformaldehido" aparece como un trímero cíclico). As tioamidas, coa fórmula R1C(=S)N(R2)R3 son máis comúns. Prepáranse normalmente pola reacción de amidas co reactico de Lawesson. Os isotiocianatos, con fórmula R−N=C=S, encóntranse na natureza. Alimentos vexetais con aromas característicos debidos aos isotiocianatos son o wasabi, ravo picante, mostaza, ravo, coles de Bruxelas, agrón, Tropaeolum e alcaparras.
S-óxidos e S,S-dióxidos de compostos tiocarbonilos
Os S-óxidos de compostos tiocarbonilos coñécense como tiocarbonilo S-óxidos ou sulfinas, R2C=S=O, e tiocarbonil S,S-dióxidos ou sulfenos, R2C=SO2. Exemplos destes compostos son o sin-propanetial-S-óxido e o sulfeno.
Enlaces triplos entre o carbono e o xofre
Os enlaces triplos entre o xofre e o carbono nos sulfaalquinos son pouco frecuentes e poden encontrarse no monosulfuro de carbono (CS) e suxeriuse que están presentes nos compostos F3CCSF3 e F5SCSF3. O composto HCSOH tamén se representa cun triplo enlace formal deste tipo.
Ácidos tiocarboxílicos e tioamidas
Os ácidos tiocarboxílicos (RC(O)SH) e ditiocarboxílicos (RC(S)SH) son estruturalmente similares aos ácidos carboxílicos pero con máis carácter ácido. As tioamidas son análogas ás amidas.
Ácidos sulfónicos, sulfínicos e sulfénicos, ésteres, amidas e compostos relacionados
Os ácidos sulfónicos teñen a funcionalidade R−S(=O)2−OH. Son ácidos fortes tipicamente solubles en solventes orgánicos. Os ácidos sulfónicos como o ácido trifluorometanosulfónico é un reactivo frecuentemente usado en química orgánica. Os ácidos sulfínicos teñen a funcionalidade R−S(O)−H e os ácidos sulfénicos teñen a R−S−OH. Na serie ácido sulfónico—sulfínico—sulfénico, tanto a forza de ácido coma a estabilidade diminúen en dita orde. As sulfonamidas, sulfinamidas e sulfenamidas, con fórmulas R−SO2NR′2, R−S(O)NR′2 e R−SNR′2, respectivamente, teñen todas unha rica química. Por exemplo, as sulfamidas son sulfonamidas derivadas por sulfonación aromática. As sulfinamidas quirais utilízanse en síntese asimétrica, mentres que as sulfenamidas utilízanse amplamente no proceso de vulcanización para axudar á formación de enlaces cruzados. Os tiocianatos, R−S−CN, están relacionados con sulfenil haluros e ésteres en canto á reactividade.
Sulfonio, oxosulfonio e sales relacionados
Un ión sulfonio é un ión con carga positiva con tres substituíntes orgánicos unidos ao xofre, coa fórmula [R3S]+. Xunto co anión correspondente, os compostos denomínanse sales de sulfonio. Un ión oxosulfonio é un ión positivo que presenta tres substituíntes orgánicos e un oxíxeno unidos ao xofre, coa fórmula [R3S=O]+. Xunto co anión correspondente, os compostos denomínanse sales de oxosulfonio. Entre as especies relacionadas están os ións alcoxisulfonio e clorosulfonio, [R2SOR]+ e [R2SCl]+, respectivamente.
Iluros de sulfonio, oxosulfonio e tiocarbonilo
A desprotonación de sales de sulfonio e oxosulfonio orixina iluros, coa estrutura R2S+−C−−R′2 e R2S(O)+−C−−R′2. Mentres que os iluros de sulfonio, por exemplo en reaccións como a reacción de Johnson–Corey–Chaykovsky usado para sintetizar oxiranos, son ás veces debuxados con dobre enlace C=S, por exemplo, R2S=CR′2, o enlace carbono–xofre ilúrico está moi polarizado e descríbese mellor como iónico. Os iluros de sulfonio son intermediarios clave no sinteticamente útil rearranxo de Stevens. Os iluros de tiocarbonilo (RR′C=S+−C−−RR′) poden formarse pola abertura do anel de tiiranos, fotociclación de sulfuros de arilo vinilo, e por outros procesos.
Sulfuranos e persulfuranos
Os sulfuranos teñen grupos funcionais relativamente especializados que son compostos de xofre tetravalentes e hipervalentee, coa fórmula SR4 e igualmente os persulfuranos son SR6 hexavalentes. Os complexos hexavalentes de todo carbono son os representantes máis pesados do grupo dos calcóxenos, por exemplo o composto hexametilpertelurano (Te(Me)6), que se descubriu en 1990 por reacción do tetrametiltelurio con difluoruro de xenon dando TeF2(CH3)4 seguido de reacción co dimetilzinc. O análogo de xofre hexametilpersulfurano (S(CH3)6) predíxose que é estable pero aínda non foi sintetizado.
O primeiro persulfurano de todo carbono realmente sintetizado no laboratorio tiña dous metilos e dous ligandos bifenilos:
Prepárase a partir do correspondente sulfurano (1) con difluoruro de xenon / trifluoruro de boro en acetonitrilo dando o dicatión sulfuranilo (2) seguido dunha reacción co metillitio en tetrahidrofurano dando un persulfurano (estable) (3) en forma de isómero cis. A difracción de raios X mostra lonxitudes de enlaces C−S que están entre 189 e 193 pm (máis longos que a lonxitude de enlace estándar) co átomo de xofre central nunha xeometría molecular octaédrica distorsionada.
María Xesús Sáinz
Traxectoria
É Licenciada en Filoloxía Románica, catedrática de Lingua e Literatura españolas e inspectora de Educación en excedencia. Foi Directora Xeral de Ensinanzas Medias e conselleira de Educación entre 1986 e 1987. Foi senadora designada pola comunidade Autónoma de Galicia de 1986 a 1989. Foi deputada pola provincia da Coruña por AP e logo polo PPdeG na IV, V, VI, VII e VIII lexislaturas (1989-2008). É senadora pola Coruña dende as eleccións de 2008 e revalidou a súa cadeira no Senado nas eleccións de 2011.
Composto organosulfurado
Sulfuranos e persulfuranos
As simulacións por computador suxiren que estes enlaces son moi polares e as cargas negativas residen no carbono.
Compostos organosulfurados que aparecen na natureza
Non todos os compostos organosulfurados son contaminantes que cheiran moi mal. A penicilina e a cefalosporina son antibióticos que salvan vidas, obtidos de fungos. A gliotoxina é unha micotoxina que contén xofre producida por varias especies de fungos, que están investigándose como axentes antivirais. Compostos como a alicina e ajoeno son responsables do olor do allo e a lentionina contribúe ao aroma dos cogomelos shiitake. Os compostos organosulfurados volátiles tamén contribúen ao aroma característico do viño, noces, queixo cheddar, chocolate, café e froitos tropicais. Moitos destes produtos naturais tamén teñen importantes propiedades medicinais como previr a agregación das plaquetas ou na loita contra o cancro.
Compostos organosulfurados e contaminación
Algúns compostos organosulfurados do medio ambiente xéranse como subprodutos menores de procesos industriais como a fabricación de plásticos e pneumáticos.
Compostos organosulfurados en combustibles fósiles
A emisión de cheiros prodúcese tamén durante o procesamenteo químico do carbón ou o petróleo cru para orixinar precursores químicos para usos industriais posteriores (por exemplo, plásticos ou produción farmacéutica) e na destilación do petróleo para obter gasolinas, combustible diésel e outros combustibles derivados.
O composto organosulfurado común maioritario presente en todas as fraccións do petróleo é o tiofeno (C4H4S), un líquido aromático e cíclico. Ademais, as fraccións pesadas do petróleo conteñen benzotiofeno (C8H6S, tianafteno) e dibenzotiofeno. A maioría destes últimos compostos son sólidos e cheiran como o naftaleno. Moitos derivados metilados, dimetilados e dietilados do benzotiofeno están presentes no diésel e fueloil, o que fai que o fueloil sexa difícil de limpar.
Todos estes tioéteres heterocíclicos supoñen de 200 a 500 ppm do petróleo natural, os dibenzotiofenos derivados moi substituídos permanecen despois da hidrodesulfuración (HDS) e supoñen de 10 a 20 ppm. Estas moléculas tamén se encontran en carbóns e deben ser eliminados antes do seu uso.
O molibdeno reducido e o níquel úsanse actualmente para eliminar tiofenos do petróleo debido á súa grande afinidade polo xofre. Ademais, o volframio e o níquel e cobalto úsanse para a hidrodesulfuración (HDS) nas grandes refinerías. O mecanismo de adsorción do tiofeno a metais de transición propúxose que ocorre por medio do sistema π, no que o composto organosulfurado se deposita case paralelo á superficie do metal. Moitos investigadores centran os seus esforzos en optimizar o estado de oxidación dos metais de transición para a HDS, como o Cu(I) e a Ag(II), que xunto co Pd(0) son máis específicos para os enlaces π con tiofenos de todas clases.
Causa do cheiro dos compostos organosulfurados
Os humanos e outros animais teñen un sentido do olfacto moi sensible aos cheiros dos composots organosulfurados de baixa valencia como tiois, tioéteres e disulfuros. Os tiois volátiles fedorentos son produtos da degradación das proteínas que se encontran na comida podre, polo que a identificación sensitiva destes compostos é esencial para evitar intoxicacións. Os compostos de xofre de baixa valencia volátiles tamén se encontran en áreas nas que os niveis de oxíxeno no aire son baixos, o que supón un risco de asfixia. Descubriuse que nos ratos o cobre é necesario para a detección moi sensible polos receptores olfactorios de certos tiois volátiles e compostos organosulfurados relacionados. Non se sabe se os humanos requiren tamén cobre para a detección sensitiva de tiois.
O cabezazo
O cabezazo (en Coup de tête) é un filme francés dirixido por Jean-Jacques Annaud cun guión de Francis Veber. Está protagonizado por Patrick Dewaere e Jean Bouise, que gañou o César ó mellor actor secundario pola súa interpretación.
Tim Hardaway, Jr.
Timothy Duane "Tim" Hardaway, Jr., nado o 16 de marzo de 1992 en Alameda (California), é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). É o fillo da estrela da NBA nos anos noventa, Tim Hardaway.
Traxectoria profesional
Hardaway participou tamén cos Knicks na Liga de Verán da NBA de 2014.
O 31 de xaneiro de 2019, Hardaway Jr. foi traspasado xunto a Kristaps Porziņģis, Trey Burke e Courtney Lee ós Dallas Mavericks, a cambio de DeAndre Jordan, Wesley Matthews, Dennis Smith Jr. e dúas futuras eleccións da primeira rolda do Draft.
Manziana
miniatura|Mapa da situación de Manziana na provincia de Roma. Manziana é un concello de 7.164 habitantes situado na área setentrional da provincia de Roma, na rexión do Lacio, en Italia. Limita coas municipalidades de Bracciano, Canale Monterano, Oriolo Romano e Tolfa. Esténdese por unha área de 23 km2, tendo unha densidade de poboación de 298,5 hab/km2. A vila de Manziana está inmersa no Monte Mancchi Grande.
Administración
Dende as eleccións municipais do 29/05/2007, a alcaldesa de Manziana é Lucia Dutto (1949), despois de terse presentado por unha Lista Cívica, de tendencia centro-esquerda.
Situación e comunicación
Manziana está a uns 110 km. ó norte de Roma. Aproximadamente a metade do traxecto que discorre por estrada son vías de alta capacidade libres de peaxe. En hora punta tárdanse aproximadamente 1:45 minutos en chegar ó centro de Roma e algo máis dunha hora sen tráfico. O método máis rápido é o ferrocarril no que se tarda 1 hora. Manziana está comunicada polo ferrocarril rexional FR3.
Historia
A área de Manziana, xa sufriu asentamentos na Cultura de Villanova, civilización da Idade de ferro do norte da Península Itálica. Foi posteriormente invadida polos etruscos primeiro e os romanos despois. No século XI o territorio pasou a formar parte das posesións da familia dos Prefetti di Vico, unha propiedade chamada por aquel entón Castrum Sanctae Pupae. No ano 1290, o terreo foi adquirido polo Arcebispado do Espírito Santo, aínda que é posible que nesa época xa non tivese o poder que tivera en épocas pasadas. A mediados do século XVI, os baróns do Espírito Santo interviñeron para repoboar a zona a través de ofertas económicas. Ofrecían medio rubio (unidade de medida da época equivalente a algo menos dunha hectárea) a cambio de 1/5 da colleita da mesma. A oferta atraeu a persoas da Toscana, a Umbría, As Marcas e nalgúns casos do norte da Península Itálica. Os poboadores chegados eran, na súa maioría, leñadores, traballadores e foron chamados I Campannari.
Ata 1870 estivo baixo dominio papal. Coa unificación de Italia comezou o desenvolvemento da pequena aldea na actual vila moderna.
A orixe do nome
Os primeiros documentos co nome Manziana datan de documentos datados de 1658. Existen varias teorías sobre a orixe do nome: algúns veñen dunha pedra preciosa atopada na rexión (lápis anitianus), mentres que outros atribúen a súa orixe á palabra mansum ou manso (que quere dicir: terra adicada ó gando. Outra teoría está relacionada coa presenza da vaca Maremma no centro do escudo de armas, neste caso Manziana viría de manza (en galego, becerro ou cría da vaca), mentres que outros argumentan que o nome da vila provén do monte que lle daba nome en 1600, a Silva Mantiana, ou quizais, á súa vez tamén está ligado con Mantus, deus etrusco do inferno.
O monte ‘’Bosco Macchi Grande’'
O monte Macchi Grande, en galego Gran mancha de madeira de Manziana, ou Il Bosco (en galego O Monte), como é coñecido polos manzianeses, é hoxe en día a última gran testemuña da Sylvia Mantiana que cubriu os montes Sabbatini Ceriti e a Tolfa ata o Mar Tirreno. Constitúe unha das realidades boscosas máis interesantes na zona norte de Roma. Por extensión é o segundo monte de cerros de Europa e nel organízanse numerosas actividades de todo tipo, dende actividades deportivas a reunións sociais. Situado a 2 km. ó suroeste da vila de Manziana e a 5 km. ó oeste sitúase a vila de Bracciano, intégrase perfectamente nun escenario de esplendor natural que ofrece a rexión. O monte impacta ó visitante pola maxestuosidade das súas árbores e abundante vexetación. Ademais de grandes carballos, a vexetación é rica en fetos, rosas silvestres, acivros etc. A fauna inclúe raposos, donicelas, esquíos, xabarís, galiñas, pegas, aves de rapina ou cabalos salvaxes entre outras especies.
O monte, que cobre unha superficie de 530 hectáreas e abrangue un planalto producida polo acumulación de material xerado pola erupción do volcán Sabatino, durante o Plistoceno (hai 500.000 anos). Esta actividade volcánica provocou a formación de pozas de auga quente, coa emisión de gases de xofre e Solfatara. A presenza de actividade volcánica moi posiblemente a orixe dos primeiros asentamentos da rexión.
Cala
O termo cala pódese referir a:
1930
Acontecementos
miniatura|300px|Visita á campa de [[Xoán Vicente Viqueira|Vicente Viqueira en Ouces (Bergondo), en 1930. Co gallo da homenaxe a Manuel Lugrís Freire. De esquerda a dereita, Víctor Casas, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro, Lugrís, familiar de Bernardino Varela, Emilio González López, Salvador Mosteiro, Francisco Abelaira, Bernardino Varela e Manuel María González. ]] miniatura|Luís Manteiga, Héctor Raurich e [[Luís Seoane en Compostela en 1930. ]]
Nacementos
miniatura|Portada dun exemplar da prensa da época.
Outros
Historia ano a ano
José Coronado
José María Coronado García, nado en Madrid o 14 de agosto de 1957, é un actor español.
Castro, A Porta, Sobrado
Castro é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Alexandre II de Escocia
Alexandre II de Escocia nado en Haddington, East Lothian o 24 de agosto de 1198 e finado en Kerrera o 6 de xullo de 1249. Foi rei de Escocia entre 1214 e 1249.
Reinado
miniatura|250px|Selo de Alexandre II de Escocia Foi fillo de Guillerme o León e Ermengarda de Beaumont. Á morte do seu pai, o 4 de decembro de 1214, sucedeuno no trono, sendo coroado o 6 de decembro dese mesmo ano.
Ao ano seguinte da súa ascensión ao trono, os clans Meic Uilleim e MacHeths, inveterados inimigos da monarquía escocesa, rebeláronse, pero as forzas leais ao trono derrotáronos. Ao mesmo tempo, Alexandre uniuse aos baróns ingleses contra o rei Xoán sen Terra, e enviou tropas para apoialos. Trala morte do rei Xoán, e a conclusión da paz entre o xove sucesor deste, Henrique III, e o rei francés Luís VIII con Alexandre, concertouse o matrimonio do escocés con Xoana Plantagenet, irmá do rei de Inglaterra. O mesmo celebrouse o 18 ou o 25 de xuño de 1221.
Tras sufocar a rebelión do distrito semi independente de Argyll, as forzas leais a Alexandre esmagaron outra rebelión en Galloway en 1235. Tamén resolvéronse as disputas limítrofes con Inglaterra por un compromiso acordado en 1237.
Trala morte da súa esposa, Alexandre volveu a casar o 15 de maio de 1239 con María de Coucy, coa que tivo un único fillo, Alexandre, en 1241.
Un novo intento de invasión inglesa en 1243 interrompeu por breve tempo as boas relacións entre escoceses e ingleses, pero tanto a anticipación de Alexandre a este ataque como os poucos aires bélicos que tiñan os baróns ingleses, levaron a unha pronta conclusión da paz en Newcastle upon TyneNewcastle, en 1244. Tras estes acontecementos, Alexandre volveu a súa mirada cara as illas occidentais do seu reino, reclamadas como posesión polos noruegués. Tras intentar negociar ou mercar as illas, intentou disuadir a Ewen, fillo de Duncan, señor de Argyll, de pregarse á causa do rei Haakon IV de Noruega. Ao non conseguilo, dirixiu as súas forzas contra el, pero foi atacado por unha febre na illa de Kerrera, nas Hébridas Interiores, onde finou en 1249.
Sucedeuno o seu fillo, Alexandre III.
Principado de Vladímir-Súzdal
O Principado de Vladimir-Súzdal, Gran Ducado de Vladimir-Súzdal (en ruso: Влади́миро-Су́здальское кня́жество) ou Rus de Vladimir-Súzdal (Влади́мирско-Су́здальская Русь) foi un dos grandes principados que sucederon á Rus de Kíiv como principal potencia eslava desde finais do século XII até finais do século XIV. Considerado tradicionalmente como o berce da lingua e a nacionalidade rusas, Vladimir-Súzdal evolucionaría gradualmente até transformarse no Principado de Moscova ou Gran Ducado de Moscova.
Inicios
A mediados do século XII a Rus de Kíiv desintegrouse en varios pequenos principados independentes. A parte sur da Rus, castigada por tribos nómades e debilitada polas constantes discordias internas entre os príncipes, pouco a pouco acabou perdendo a súa grandeza. Entón, o centro da vida política e económica trasladouse ao nordeste, á conca superior do río Volga.
O principado ocupou un vasto territorio no nordeste da Rus de Kíiv limitado, aproximadamente, polos ríos Volga, Oka e Dviná Setentrional. No século XI a capital local foi Rostov a Grande, e as principais cidades eran Súzdal, Iaroslavl e Belozersk. Nesta época, as terras entre o Oka e o Volga, tamén coñecidas como Rus Zalésskaya, quedaban na periferia da Rus de Kíiv. As súas terras, ricas desde o punto de vista agrícola, con numerosos ríos, regatos e arroios, bosques e prados, só comezaba a poboarse. Ningún dos príncipes de Kíiv se interesaban por elas. miniatura|esquerda|A veneración da Theotokos como santa protectora de Vladimir foi introducida polo príncipe André. Vladimir II Monómaco, ao asegurar os seus dereitos ao principado en 1093, trasladou a capital de Rostov a Súzdal. Quince anos máis tarde (1108), fortaleceu e reconstruíu a cidade de Vladimir, na marxe abrupta do río Kliazma, a 31 km ao sur de Súzdal.
Á morte do príncipe, en 1125, esta terra separárase da Rus do Sur, e o seu fillo Iuri Dolgoruki convértese no seu primeiro príncipe. Trasladou a sede do principado a Vladimir en 1157. Os boiardos de Rostov e Súzdal, porén, eran remisos a perderen a supremacía, e houbo unha breve guerra civil. É a época en que se produciu a activa colonización das tierras nororientais, nas que o novo príncipe tivo gran participación, construíndo cidades, igrexas e mosteiros.
Porén, o príncipe non perdía as esperanzas de ocupar o trono de Kíiv e mantiña constantes guerras polo gran principado. Nunha destas batallas Iuri Dolgoruki logrou ocupar Moscova (1147), daquela unha aldea que pertencía ao boiardo Stepán Kuchka. En 1156, en Moscova, por orde de Iuri, constrúese unha fortificación de madeira e un foxo ao seu redor.
A mediados do século XII, cando as terras meridionais da Rus foron sistematicamente asaltadas por nómades túrquicos, a súa poboación comezou a emigrar cara ao norte. No que anteriormente eran zonas boscosas, coñecidas como Zalesye (é dicir, Transbosquia), establecéronse numerosos asentamentos novos.
En 1155 o príncipe Iuri alcanza a súa meta e convértese no gran príncipe de Kíiv, pero dous anos máis tarde foi envelenado polos boiardos desta cidade.
Desenvolvemento do principado
miniatura|250px|[[Catedral da Asunción (Vladímir)|Igrexa da Asunción en Vladimir; foi construída en 1158-1160 e funcionou como igrexa nai de Rusia no século XIII.]] André Bogoliubski chamado André o Pío, ou Piadoso, fillo de Iuri Dolgoruki, fora enviado polo seu pai ao norte e invitado polos boiardos do lugar a gobernar estes territorios. É a André a quen debe outorgarse o mérito de levar o principado de Vladimir ao seu cénit do poder político. André foi un gobernante singularmente dotado, que tratou con desdén os antigos centros de poder como Kíiv. Despois de queimar Kíiv en 1169, rexeitou aceptar o trono desta cidade e, en lugar diso, entronizou ao seu irmán máis novo, Gleb de Kíiv. A súa capital de Vladimir foi para el unha preocupación moito maior, embelecéndoa con igrexas e mosteiros de pedra branca. André foi asasinado polos boiardos na súa residencia suburbá de Bogolyúbovo en 1174.
Despois dun breve interregno, o irmán de André, Vsévolod III asegurou o trono. Continuou a maior parte das políticas do seu irmán, e de novo someteu Kíiv en 1203. Os principais inimigos de Vsévolod, porén, foron o meridional Principado de Riazán que, segundo parece, suscitou discordias dentro da familia principesca, e o poderoso estado túrquico da Bulgaria do Volga, que limitaba con Vladimir-Súzdal polo leste. Despois de varias campañas militares, Riazán ardeu até os alicerces, e os búlgaros víronse obrigados a pagar tributo.
A morte de Vsévolod en 1212 provocou un serio conflito dinástico. O seu fillo máis vello, Constantino, obtivo o apoio dos poderosos boiardos de Rostov, e Mstislav o Calvo de Kíiv, expulsou ao herdeiro lexítmo, o seu irmán Iuri, de Vladimir a Rostov. Só seis anos despois, á morte de Constantino, logroi Iuri regresar á capital. Iuri foi un desapiadado gobernante que derrotou decisivamente a Bulgaria do Volga e instalou o seu irmán Iaroslav en Nóvgorod. O seu reinado, porén, acabou en catástrofe, cando as hordas mongois ás ordes de Batu Khan tomaron e queimaron Vladimir en 1238. Despois os mongois devastaron outras das principais cidades de Vladimir-Súzdal durante a invasión mongol de Rusia.
Xugo mongol
Nin Vladimir nin ningunha das cidades máis antigas lograron recuperarse tras a invasión mongol. O principado axiña se desintegrou en once pequenos principados: Moscova, Tver, Pereslavl, Rostov, Yaroslavl, Úglich, Belozersk, Kostromá, Nizhnii Novgorod, Starodub del Klyazma e Yúriev-Polski. Todos eles recoñeceron nominalmente a soberanía do Gran Príncipe de Vladimir, quen era nomeado polo propio Gran Khan. Incluso o popular Alexandre Nevski de Pereslavl tivo que acudir á capital do Gran Khan en Karakorum para ser instalado como Gran Príncipe en Vladimir.
A finais do século, só tres cidades, Moscova, Tver e Nizhnii Novgorod, aínda loitaban polo título de Gran Príncipe de Vladimir. Os seus gobernantes, unha vez instalados como grandes príncipes de Vladimir, nin sequera se preocupaban en deixar a súa capital respectiva e establecerse permanentemente en Vladimir.
E cando o metropolita Pedro (Metropolita de Kíiv e Toda a Rusia) trasladou a súa sede de Vladimir a Moscova en 1325, quedou claro que o Gran Ducado de Moscova sucedera con éxito a Vladimir como centro principal do poder na Rus nororiental.
Prótese
O termo prótese pode referirse a:
Silvestre III, papa
Silvestre III, de nome Giovanni dei Crescenzi Ottaviani (* Roma, cara a 1000 - Sabina, cara a 1063), papa n.º 146 da Igrexa católica en 1045.
Chloë Sevigny
miniatura|dereita|Sevigny en 2010. Chloë Sevigny, nada o 18 de novembro de 1974, é unha actriz, deseñadora de modas e exmodelo estadounidense.
Traxectoria
Deuse a coñecer pola súa ampla carreira como actriz a mediados da década de 1990, e pola súa modelaxe e traballo para a revista neoiorquina Sassy, que a catalogou como a nova "moza de moda" daquel entón, o cal lle reportou a atención dentro do circuíto da moda de Nova York.
Ameyugo
Ameyugo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 199 habitantes (INE 2012).
Neptune
Neptune é un grupo de música de Boston. Fan noise cuns instrumentos feitos por eles mesmos: batería, guitarra e baixo. O baixo está formado por unha caixa dun reprodutor de VHS. A guitarra conta cunha gadaña. A batería conta con elementos de ferraxería. Ademais, son empregados vibráfonos e outros elementos de percusión e berimbaos.
Historia
O grupo fundouse en 1994 como un proxecto artístico de Jason Sanford, sendo estudante de escultura, que uniu as guitarras-ameazantes e a batería xunto con palas, tanques de gas, barrís de aceite, partes de bicicletas, caixas de VHS e todo tipo de anacos de metal atopados entre o lixo.
As primeiras guitarras foron deformadas e modificadas, co resultado do clamor atonal ó son garage das súas primeiras gravacións. Con moitos membros diferentes e colaboracións ó longo dos anos, a música evolucionou cos instrumentos cara ós sons tradicionais do rock'n'roll e os sons máis industriais. A formación de tres pezas reinvéntase con elementos electrónicos feitos por eles mesmos con elementos metálicos como sinatura persoal. A improvisación e as performances xogan roles clave nos seus concertos.
No verán do 2006 asinaron con Table of the Elements, un selo experimental onde tamén están artistas como Rhys Chatham, John Cale ou Captain Beefheart.
Neptune tocou con moitos grupos independentes, como Mission of Burma, The Ex, Liars, Oneida, Enon, Lightning Bolt, Black Dice, Flaming Lips, Blonde Redhead, Erase Errata, Melt Banana, Arab on Radar, Wolf Eyes,James Chance and the Contortions ou Parts and Labor.
Explorer 11
Explorer 11, tamén coñecido como S15, foi o undécimo satélite artificial do programa Explorer. Foi lanzado o 27 de abril de 1961 mediante un foguete Juno II desde Cabo Cañaveral.
Características
O obxectivo de Explorer 11 foi detectar raios gamma de orixe astronómico, en especial os provenientes do plano galáctico, do centro da Galaxia, do Sol e de radiofontes coñecidas, relacionar as medicións de densidades de fluxo de raios cósmicos e a densidade de materia interestelar, e medir o albedo de raios gamma de alta enerxía da atmosfera terrestre.
O satélite estabilizábase mediante xiro e estaba composto por unha caixa octogonal de aluminio de 30,5 x 30,5 x 58,5 cm situado sobre un cilindro de 15,2 cm de diámetro e 52,2 cm de longo. A telemetría enviábase en tempo real debido ó fallo da grabadora de cinta trala posta en órbita.
Instrumentos
miniatura|Detector de raios gamma de Explorer 11. miniatura|Diagrama do detector de raios gamma. O detector de raios gamma medía 25 cm de diámetro e 51 cm de longo, cun peso duns 12 kg. Estaba formado por capas de cristal de centelleo formado por ioduro de cesio e ioduro de sodio e un contador Cerenkov de metacrilato rodeado por plástico centelleador de anticoincidencia.
As observacións comezaron o 19 de maio de 1961 e duraron uns 4 meses e en total detectáronse 22 eventos producidos por raios gamma e 22.000 producidos por raios cósmicos.
The Patriot
Sinopse
Ano 1776, durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos contra a Inglaterra do Rei Xurxo III. En Carolina do Sur, o viúvo Benjamin Martin (Mel Gibson), heroico soldado en Francia e na India, renuncia a combater para coidar dos seus sete fillos. Pero a pacífica vida que leva a familia Martin vese interrompida cando a guerra a alcanza de cheo. Gabriel (Heath Ledger), o fillo máis vello de Benjamin, alístase no exército, pero o seu pai concentra todos os seus esforzos en sacar adiante á súa prole. Porén, os británicos, ó mando do cruel coronel Tavington (Jason Isaacs), chegan ata a mesma porta da súa casa poñendo en perigo a toda a familia.
Walt Whitman
Foi o primeiro poeta que experimentou as posibilidades do verso libre, servíndose dunha linguaxe sinxela e moi achegada á prosa, á vez que creaba unha nova mitoloxía para a nova nación estadounidense, segundo os postulados do americanismo emerxente. O individualismo, os relatos das súas propias experiencias, un tratamento revolucionario do impulso erótico e a crenza nos valores universais da democracia son os trazos novidosos da súa poética; na liña co romanticismo do momento. Propuxo na súa poesía unha comuñón entre os homes e a natureza de signo achegado ao panteísmo. Tanto polos seus temas como pola forma, a poesía de Whitman arredábase de todo canto se entendía habitualmente por poético, aínda que soubo crear cos novos materiais momentos de fondo lirismo.
Armando Castosa
Armando Castosa Alvariño, nado en Cospeito o 22 de novembro de 1963, é un político galego vinculado ao PPdeG.
Walt Whitman
A súa obra, concentrada nas sucesivas edicións de Follas de herba, é referencia indispensable en gran parte dos poetas modernos.
Traxectoria
Fillo de nai holandesa e pai británico, foi o segundo dos nove fillos dunha familia con escasos recursos económicos. Tivo un breve paso pola escola e dende moi novo viuse na obriga de traballar, primeiro como mestre itinerante, a pesar do seu escaso coñecemento académico, e máis tarde nunha imprenta.
Armando Castosa
Traxectoria
É funcionario da Administración Local. É alcalde do concello de Cospeito dende 1991. Foi deputado na Deputación de Lugo de 1995 a 1999 e dende 2007 á actualidade. É presidente da Mancomunidade de Concellos da Terra Chá dende 2007. É senador pola provincia de Lugo dende 2008, cargo que revalida en 2011.
Walt Whitman
Traxectoria
Foi alí onde espertou a súa afección polo xornalismo, interese que lle levou a traballar en varios diarios e revistas de Nova York. Nomeado director do "Brooklyn Eagle" en 1846, permaneceu no cargo só dous anos debido a súa desconformidade coa liña abertamente proesclavista defendida polo xornal. A súa afección pola ópera (xénero que influíu en boa medida na súa obra poética) permitiulle coincidir nunha noite de estrea cun dirixente do xornal Nueva Orleans Crescent, quen o convenceu para que deixase Nova York e aceptase unha oferta para traballar no diario.
Durante a viaxe ao sur, que emprendeu en 1848, tivo a oportunidade de contemplar unha realidade, a de provincias, para el totalmente descoñecida e que, en definitiva, sería decisiva para a súa carreira futura. Por todo este conxunto de experiencias, cando regresou a Nova York, uns meses despois, abandonou o xornalismo e entregouse por enteiro á escritura.
A primeira edición da súa grande obra, pese a todo, non saíu do prelo ata 1855. Esta primeira edición de Follas de Herba (Leaves of grass) (habería outras oito en vida do poeta) constaba de doce poemas, todos eles sen título, e foi o propio Whitman quen se encargou de editalos e de levalos á imprenta. Dos mil exemplares da tirada, Whitman vendeu poucos e regalou a maioría, un deles a Ralph Waldo Emerson, importante figura da escena literaria estadounidense e o seu primeiro admirador. A súa crítica, moi positiva, motivou a Whitman para seguir escribindo, a pesar da súa ruinosa situación económica e da nula repercusión que, polo xeral, tiveran os seus poemas.
Ao ano seguinte apareceu a segunda edición e, catro anos máis tarde, a terceira, que ampliou cun poema de presentación e outro de despedida. A noticia de que o seu irmán George fora ferido ao comezo da Guerra Civil, impulsou a Whitman a abandonar Nova York e acudir a Fredericksburg para poder miralo. Máis tarde trasladaríase a Washington, D.C. onde, apesarado polo sufrimento dos soldados feridos, traballou voluntariamente como axudante de enfermería. Tralo fin da contenda estableceuse en Washington, onde traballou para a Administración. Alí publicou varios ensaios de contido político, nos cales defendía os ideais democráticos, pero rexeitaba o materialismo que, ao seu parecer, impregnaba a vida e as aspiracións da sociedade estadounidense.
No 1873, gravemente enfermo viuse na obriga de abandonar Washington e trasladarse a Camden, en Nova Jersey, onde permaneceu ata a súa morte. Adicou os últimos anos da súa vida a revisar a súa obra poética, e a escribir novos poemas que foi incluíndo nas sucesivas edicións de Follas de herba.
AOL Sessions Undercover
AOL Sessions Undercover é un EP do grupo de rock alternativo estadounidense 30 Seconds to Mars, lanzado o 13 de marzo do ano 2007 baixo o selo Virgin Records e producido por Josh Abraham. O álbum contén unha versión en directo de "Message in a Bottle" de The Police, e versións acústicas de "The Kill" e "The Story".
Gran Premio do Brasil de 1986
O Gran Premio do Brasil de 1986 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 23 de marzo de 1986 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de e tamén foi o décimo quinto Gran Premio do Brasil e o sétimo que se celebrou en Jacarepaguá do Río de Xaneiro. A carreira disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Williams FW11. Foi a segunda vitoria de Piquet na súa casa logo de gañar previamente tres anos antes. Foi a súa 14ª vitoria nun Gran Premio e o primeiro para o seu novo equipo, Williams. Piquet gañou por 34 segundos sobre o seu compatriota Ayrton Senna que pilotaba un Lotus 98T. Un minuto detrás de Piquet quedou o piloto francés Jacques Laffite pilotando un Ligier JS27.