Giovanni_Battista_Quadri
Dificultades económicas e de xestión
Coa caída do dominio francés en febreiro de 1815 e o regreso da Casa de Borbón, Quadri foi reconfirmado á fronte do Instituto. Porén, a situación económica repercutiu nos gastos que determinaba o departamento de cadros, a pesar de que o Ministerio do Interior se comprometera a sufragalos. A actividade avanzaba con ritmo, pero requiría recursos económicos continuos. Mentres que para o coidado dos militares os reembolsos eran realizados polos corpos aos que pertencían e pola Real Casa dos Inválidos, para os pobres o Concello de Nápoles bloqueou os reembolsos, impugnando a veracidade das fes de pobreza emitidas polos párrocos, pero non refrendadas polos alcaldes. Quadri libraba unha batalla contra a burocracia absurda que cuestionaba o estado asistencial dos pacientes e bloqueaba os pagos, pero o Ministerio do Interior acabou interrompendo os servizos no ámbito oftalmolóxico. O destino da Clínica foi encomendado a unha Comisión de Ensino Público presidida por Ludovico Loffredo, príncipe de Cardito, que subordinaba a reorganización á elaboración polos xerentes de catro cadros (persoal, obxectos dispoñibles, espazos, fondos asignados) acompañada dunha memoria explicativa. O crédito da Clínica aumentara de ano en ano. Quadri denunciou en varias ocasións as dificultades para organizar o laboratorio anatómico e para atopar as ceras e cadáveres necesarios para as demostracións ; a situación empeorou aínda máis con motivo do estalido da peste de Noja en 1816. No Discurso Preliminar do primeiro volume das Anotacións, Quadri observaba que a organización en Clínicas, encomendada aos directores, favorecería a experimentación e observación de enfermidades, mentres que as grandes estruturas, difíciles de xestionar, acababan converténdose en hospicios destinados a a axuda dos pobres, en lugar de lugares axeitados para coñecer os avances médicos. No que respecta ás relacións internas do equipo médico, o catedrático expuxo nos seus escritos unhas normas organizativas precisas. O Regulamento Xeral prevía tamén o peche das clínicas de maio a novembro. Quadri tentou durante algúns anos eludir esa prohibición, solicitando fondos adicionais para alimentación e aloxamento dun número mínimo de pacientes para o período estival, pero ao final tivo que cumprir as regras. A falta de fondos foi constante ao longo dos anos de actividade da clínica e non permitiu rematar as reformas do local, solicitadas en varias ocasións. En efecto, en 1819 o número de camas reduciuse de 12 a 5; só en 1834, para garantir a educación dos mozos e a atención dos enfermos pobres, os Quadri obtiveron a restauración das 12 camas orixinais. A pesar do seu compromiso coa realización da clínica e dos éxitos rexistrados na actividade cirúrxica, o profesor tamén tivo críticas sobre as técnicas cirúrxicas que experimentou. Por iso, en 1835 instou a constituír unha Comisión para a avaliación científica dos 21 anos de actividade desenvolvidos no Reino, para comparar cos resultados comunicados por outros prestixiosos centros italianos e estranxeiros. Calquera avaliación negativa requiriría unha revisión crítica dos métodos empregados e un esforzo por melloralos; viceversa, en caso de ditame positivo, os resultados teríanse feito públicos, para o adecuado recoñecemento do traballo realizado. Neste sentido, o Quadri pódese considerar un precursor das certificacións de calidade dos procedementos sanitarios.