cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pobo livonio
Factores históricos, sociais e económicos, xunto coa dispersión da poboación étnica, resultaron no esmorecemento dos livonios, sobrevivindo só uns pequenos grupos no século XXI. En 2011, só 250 persoas declararon a súa identidade livonia en Letonia.
O crime da rúa da Moeda Vella
O crime da rúa da Moeda Vella é unha novela de Román Raña, publicada no ano 1989 e vencedora do Premio Blanco Amor.
Argumento
Leopoldo é un violinista de 22 anos que vive en Compostela coa súa irmá de 17. Son orfos de pai, e a súa nai vive en Suíza.
Tras un concerto coñece a Sergei Nuridin, un mestre soviético do violín, que lle cede o seu Stradivarius durante uns días. Pero, tras levar o instrumento a un exame do conservatorio, róubanllo, e debe recuperalo sen que Sergei se decate.
Malia que contacta cun rapaz que coñece todo canto movemento ilegal existe na cidade, é o mozo da rapaza que llo roubou (ambos os dous son heroinómanos) o que contacta con el para devolverllo tras un pago de 20.000 pesetas.
Pero tras varios contratempos, vai descubrindo datos dos seus pais. El e a súa irmá son ingresados no hospital, pero Leopoldo só busca vingarse dos que os danaron, sen preocuparse xa polos violíns e polo seu futuro.
Leopoldo é un antiheroe. Non busca problemas, non quere usar a violencia, pero mercede á súa intelixencia, consegue recursos para ir resolvendo as contrariedades, ata que se ve superado e decide que, xa que o mundo é máis forte ca el, non vai loitar máis.
Bjørnstjerne Bjørnson
Bjørnstjerne Martinus Bjørnson, nado en Kvikne o 8 de decembro de 1832 e finado en París o 26 de abril de 1910, foi un escritor noruegués que recibiu o premio Nobel de Literatura en 1903. Durante a súa mocidade estudou na Universidade de Cristianía.
Novela
As súas novelas primixenias, como Synnove Solbakken (1857), trataban sobre a vida campesiña. Nas súas obras posteriores, entre as cales hai dramas, como Kong Sverre (1858), Sigurd Slembe (triloxía, 1862), En Fallit (1874); comedias, como Nygifte (1865); e narracións, como Magnhild (1877), puido demostrar a vida e costumes do seu país, e os seus temas principais eran de reforma social. Nas súas obras mostrou opinións liberais e democráticas, promulgou o individualismo e a fe na verdade e a natureza.
Poesía
Da súa obra poética pódese mencionar Bergliot (poema épico, 1865) e a recompilación de poesías que o erixiu como poeta nacional, Digte og sange (1870), da que se destaca a coñecida Ja, vi elsker dette landet (Si, amamos esta terra), que se converteu no Himno Nacional Noruegués.
Messerschmitt Bf 109
O Messerschmitt Bf 109 foi un caza alemán usado na guerra civil española e na segunda guerra mundial. Realizou o seu primeiro voo en maio de 1935 e entrou en acción a principios de 1937 durante a guerra civil española. Foi un dos mellores cazas alemáns da segunda guerra mundial, superado unicamente polo Fw 190. Era un dos cazas máis avanzados no momento da súa aparición, cunha construción monocasco totalmente metálica, unha cabina pechada, e tren de aterraxe retráctil. Estaba implsado por un motor V12 invertido refrixerado por líquido. Foi chamado Me 109 polas tripulacións aliadas e algúns ases alemáns, aínda que non era a designación oficial alemá.
Foi deseñado por Willy Messerschmitt e Robert Lusse r que traballaban en Bayerische Flugzeugwerke a princios dos anos 30. Foi concibido como interceptor, aínda que posteriores modelos desenvolvéronse para realizar múltiples tarefas, servindo como escolta de bombardeiros, cazabombardeiro, caza todotempo, avión de ataque ao chan, e recoñecemento. Foi subministrado a varios países durante a segunda guerra mundial e operou con moitos deles durante moitos anos tras a guerra. O Bf 109 é o caza máis producido da historia, cun total de 33 984 unidades fabricadas dende 1936 ata abril de 1945. Parte da produción do Bf 109 levouse a cabo en campos de concentración nazis con mn de obra escrava.
Historia
O prototipo do Bf 109 comezou a construírse a finais de 1934 e voaría por primeira vez en setembro, seis meses antes que o Spitfire, que se convertería no seu eterno rival na segunda guerra mundial. Este prototipo debería equiparse cun motor V-12 Junkers Jumo 210, pero ao non haber ningún dispoñible foi usado un Rolls-Royce Kestrel do mesmo tipo. Este primeiro prototipo, denominado Bf 109V1, alcanzaría unha velocidade de 465 km/h. O Jumo 210A xa equiparía ao segundo prototipo V2.
O avión foi deseñado para gañar un contrato para converterse no caza de primeira liña da acabada de refundar Luftwaffe, aínda que case todo o mundo apostaba polo seu competidor, o Heinkel He 112. Finalmente o deseño das ás converteu en gañador ao Bf 109. O prototipo de Messerschmitt tiña unhas ás pequenas que lle propocionaban máis manobrabilidade en comparación coas do He 112, máis grandes.
Guerra civil española
En decembro de 1936 o Bf 109V3, o terceiro prototipo, foi enviado a España. No mes seguinte uniríanselle en Sevilla os V4 e V5 e os tres comezarían as probas operacionais.
O seu éxito apurou o envío dos primeiros Bf 109B, que chegarían no mes de marzo. Estes foron encadrados no Jagdgruppe 88 (grupo de caza 88) da Lexión Cóndor para superar a situación de superioridade dos cazas soviéticos I-15 e I-16 sobre os alemáns He 51. Posteriormente chegarían Bf 109 dos tipos C, D e E, totalizando 136 unidades. Foron superiores a todos os cazas republicanos á excepción do I-16 Mosca, co cal estaba equilibrado.
Produción de serie
miniatura|220px|Bf 109B-2 O primeiro avión de serie foi o Bf 109B-1 (alcumado Bruno), que introduciu o motor Jumo 210Da e estaba armado con dúas metralladoras MG 17 do capó. O B-2 diferenciábase en que tiña unha hélice metálica de paso variable.
A serie C, Caesar, aparecería a finais de 1937 cando estivo dispoñible o motor Jumo 210G de inxección directa. O armamento ampliouse a catro MG 17, instalándose dúas nas ás. O C-2 sería unha versión experimental para probar o canón MG FF montado no motor, pero non funcionou, e o C-3 probou eses canóns nas ás.
A serie Dora montaba novamente o motor Jumo 210Da da serie Bruno, mantendo o armamento dos Caesar.
Emil
A serie Emil foi probablemente a máis famosa de todas as do Bf 109, aínda que a máis producida sería a serie Dora. Esta versión introduciu o máis potente motor Daimler-Benz DB 601A de inxección. Algúns exemplares das variantes E-1 e E-3, construídas simultaneamente, foron enviados a España a finais da guerra civil. Esta serie participou tamén na invasión de Francia e dos Países Baixos a principios de 1940, e foi o protagonista da maioría dos derribos alemáns durante a Batalla de Inglaterra. Houbo moitas variantes desta versión, aínda que a maioría tiñan moi poucas diferenzas entre elas.
Os E-1 estaban equipados co novo motor DB 601A e catro metralladoras MG 17, dúas no capó e dúas nas ás, e o E-3 substituiría as metralladoras das ás por canóns MG FF de 20 mm. Tentouse tamén desenvolver o E-2, cun canón MG FF central, pero por problemas co mesmo abandonouse o proxecto.
Desenvolveuse tamén unha versión do Emil coa envergadura aumentada, denominado Bf 109T. Este modelo foi deseñado para poder operar dende o portaavións Graff Zeppelin, pero o buque nunca se construiría.
Fritz
A Serie F, alcumada Fritz, entrou en servizo na primavera de 1941 e era 40 km/h máis rápida que o Emil á cota de combate. Nesas alturas a Luftwaffe estaba perdendo a vantaxe inicial con respecto aos Spitfires británicos, pero a chegada do Fritz volveu a equilibrar a balanza.
Esta serie foi a primeira modificación importante do deseño básico. Levaba o motor DB 601N dos últimos Emil cun capó máis aerodinámico e outras pequenas modificacións tamén para mellorar o comportamento aerodinámico do Bf 109. Era superior aos Spitfire I e II, aínda que menos maniobrable.
O F-1 equipaba dúas metralladoras MG 17 no capó e un canón MG 151/20 de 20 mm no motor, en lugar dos MG FF/M de modelos anteriores. O F-2 substituiría o calibre da arma central por un de 15 mm. O F-3 equipaba un motor DB 601E, que requiría combustible de menor octanaxe que o DB 601N dos F-1 e F-2.
O F-4, aparecido en setembro de 1941 case á vez que o novo caza Fw 190, foi a principal variante do Fritz e volvía substituír o canon central, pasando dos 15 mm a un MG 151 de 20 mm e reducindo a súa munición de 200 a 150 disparos. Tamén introducía blindaxe para o piloto. Houbo unha versión Jabo (cazabombardeiro), denominada Bf 109F-4/B, aparecida a principios de 1942, que levaba un soporte ventral para unha bomba de 250 kg.
Jacinta
A Jacinta era unha lancha de relinga de mediados do século XIX, operativa na zona das Mariñas, e que pasou á historia polo seu naufraxio o 16 de setembro de 1865.
O accidente produciuse ás 5 da tarde do 16 de setembro de 1865. A Jacinta procedía da romaría de Santa Eufemia de Arteixo e dirixíase a Maniños. A esa hora, e por culpa do vento e da néboa bateu contra un con chamado A Moa do Segaño, situado na Punta do Segaño, na boca da ría de Ferrol. No accidente faleceron 40 persoas, (24 veciños de Barallobre e Maniños, 17 mulleres e 7 nenos). Houbo 5 superviventes.
The Royal Concept
The Royal Concept é un grupo de indie rock creado en Suecia no 2010. Anteriormente era coñecido como Concept Store, The Concept, e Stockholm's Royal Concept.
Rally Comarca da Ulloa de 2014
O Rally Comarca da Ulloa de 2014 foi a 7º edición e a sexta ronda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 9 e 10 de agosto.
O Barazal, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Barazal é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE do 2010 tiña 22 habitantes (7 homes e 15 mulleres), o mesmo número ca no 2007.
Escudo de Mongolia
dereita|miniatura|200px|Escudo de Mongolia O escudo de Mongolia foi adoptada en 1992. Ten como base o nenúfar branco da pureza. A trama que rodea a parte exterior chámase "Tumen Nusan", símbolo da eternidade. O círculo azul delimitado pola trama representa o ceo. No centro do escudo aparece unha combinación do Soyombo, un antigo ideograma que simboliza a "Liberdade e Independencia de Mongolia”, e o "Corcel do Tesouro", expresión do espírito de Mongolia.
Na parte superior do escudo aparece representado o Chandmani, símbolo do pasado, o presente e o futuro. A franxa de cor verde situada na parte inferior do círculo é unha formación de montañas que representa á Nai terra. Na parte central da franxa verde figura o "Torno do Destino". Neste torno aparece enredado o "khadag" que é un pano que simboliza a hospitalidade.
Teoría M
A Teoría M é unha das candidatas a converterse na Teoría do todo. Ten a súa orixe na Teoría das cordas segundo a cal todas as partículas son en realidade diminutas cordas que vibran a certa frecuencia e nós vivimos nun universo vibrante, o cal requiere 10 dimensións.
A teoría M é unha das solucións propostas para a descoñecida teoría de todo, a cal combina as 5 teorías das supercordas e supergravedade en 11 dimensións. De acordo co Dr. Edward Witten, quen propuxo a teoría, son necesarias ferramentas matemáticas, moitas das cales aínda teñen que ser inventadas, para un total entendemento da mesma.
Características da teoría M
A teoría M contén moito máis que só cordas. Contén tanto obxectos de maior como menor dimensionalidade. Estes obxectos son chamados p-branas* onde p denota a súa dimensionalidade (así, 1-brana podería ser unha corda e 2-brana unha membrana) ou d-branas (se son cordas abertas). Obxectos de maiores dimensións sempre estiveron presentes na teoría das cordas pero nunca puideron ser estudados antes da Segunda Revolución das Supercordas debido á súa natureza non-perturbativa.
Międzyrzec Podlaski
miniatura|200px|dereita|Międzyrzec Podlaski Międzyrzec Podlaski é unha cidade de Polonia cunha área urbana duns 17.300 habitantes. Está atravesada polo río Krzna.
República Socialista Checoslovaca
miniatura|right|250px A República Socialista Checoslovaca foi o nome oficial de Checoslovaquia entre 1960 a finais de 1989, pouco despois da Revolución de Veludo), era un estado satélite da Unión Soviética que formaba parte do Bloque do leste.
As Boliñas, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
As Boliñas é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 32 habitantes (12 homes e 20 mulleres), catro menos ca no 2007.
Neste lugar atópase o cruceiro das Boliñas, do século XVII.
Campo Municipal de Fútbol da Gándara
O Campo Municipal de Fútbol da Gándara é unha instalación destinada á práctica do fútbol na vila de Salceda de Caselas. O seu propietario é o Concello de Salceda de Caselas e nel xoga os seus partidos como local o Caselas Fútbol Club.
Ten un terreo de xogo de céspede cunha bancada cuberta con capacidade para 433 espectadores. En 2014 acometéronse obras de mellora do terreo de xogo por parte da Deputación de Pontevedra.
Ninfálidos
Os ninfálidos (Nymphalidae) son a maior familia de bolboretas que comprende unhas 6 000 especies distribuídas pola maior parte do mundo, que pertencen á superfamilia Papilionoidea. Son normalmente de tamaño medio a grande. A maioría das especies teñen o par de patas anteriores reducido e moitos poñen as súas ás, que son moi coloreadas, en posición plana cando pousan. Aparentemente parece que se sosteñen só sobre catro patas, mentes que as outras dúas están enroscadas; nalgunhas especies, as patas anteriores teñen un conxunto de pelos que forman unha especie de cepillo. Moitas especies están vivamente coloreadas e inclúen bolboretas moi coñecidas como os Apaturinae, bolboreta monarca, Nymphalini, bolboreta pavo real e Heliconiini. Porén, a cara inferior das ás adoita ser de cores apagadas e nalgunhas especies parécese moito a unha folla seca, ou son moito máis pálidas, producindo un efecto críptico que contribúe a que estas bolboretas se confundan co fondo que as rodea.
Nomenclatura
Rafinesque creou o nome Nymphalia como nome de subfamilia de lepidópteros diúrnos. Rafinesque non incluíu Nymphalis entre os xéneros da subfamilia, pero Nymphalis estivo indubidablemente implicado na formación do nome (Artigo do Código 11.7.1.1). Xeralmente admítese a atribución de Nymphalidae a Rafinesque.
Clasificación
miniatura|[[Libytheana carinenta]] miniatura|[[Danaus plexippus macho.]] miniatura|[[Erebia euryale]] miniatura|[[Heliconius erato]] miniatura|[[Nymphalis kaschmirensis]] Nos adultos, o primeiro par de patas é pequeno ou reducido. As eirugas son peludas ou espiñentas con proxeccións sobre a cabeza e as crisálidas teñen puntos brillantes.
As ás anteriores teñen a vea submedia (vea 1) non ramificada e nunha subfamilia está bifurcada preto da base; a vea media ten tres ramas, que son as veas 2, 3 e 4; as veas 5 e 6 orixínanse desde os puntos de unión dos discocelulares; a vea subcostal e a súa continuación alén do ápice da cela, denominada vea 7, nunca ten máis de catro ramas, denominadas veas da 8 á 11; a 8 e a 9 sempre se orixinan a partir das veas 7 e a 10 e 11 ás veces da vea 7 pero máis a miúdo libres, é dicir, orixinadas da vea subcostal antes do ápice da cela.
As ás posteriores teñen veas internas (1a) e precostais. A cela en ambas as ás está pechada ou aberta, a miúdo pechada na á anterior e aberta na posterior. A beira dorsal da á posterior está canalizada para corresponderse co abdome en moitas das formas.
As antenas sempre teñen dúas canles na parte inferior, e a maza pode ter forma variable. Aínda que na familia o par de patas anteriores do macho e, con tres excepcións (Libythea, Pseudergolis e Calinaga), tamén a das femias, está reducida en tamaño e é funcionalmente nula para camiñar; nalgunhas especies, a atrofia das patas anteriores é considerable, por exemplo, as Danainae e Satyrinae. En moitas das formas destas subfamilias, as patas anteriores mantéñense presionadas contra a parte inferior do tórax, e no macho pasan case desapercibidas.
Sistemática e filoxenia
A filoxenia dos Nymphalidae é complexa. Varios taxons teñen unha posición pouco clara, o que se reflicte polo feito de que algunhas subfamilias foran anteriormente recoñecidas como familias diferentes debido a que había estudos insuficientes sobre elas.
Os cinco clados principais desta familia coas súas subfamilias e tribos son:
O clado libiteíno (basal)
O clado danaíno (basal)
O clado satirino
O clado heliconiino (grupo irmán do clado nymphaline, exclúe ás antigas tribos Biblidini e Cyrestini, e as tribos Pseudergolini e Coeini)
O clado ninfalino (grupo irmán do clado heliconiino, tamén inclúe as tribos Coeini e Pseudergolini)
Morfoloxía
A característica pola cal estas bolboretas son máis coñecidas é que usan só catro patas; a razón de que o seu par de patas anterior se convertese en vestixial non está aínda claro. Algúns opinan que as patas anteriores se usan para amplificar o sentido do olfacto, porque algunhas especies posúen un conxunto de pelos suaves como un cepillo chamados setas, que fixo crer aos investigadores que as patas anteriores se usaban para mellorar a sinalización e comunicación entre especies, mentres que se manteñen en pé sobre os outros dous pares. Esta capacidade foi útil na reprodución e na saúde global da especie, e é a teoría máis admitida polo momento.
Indias Orientais Neerlandesas
A Compañía Holandesa das Indias Orientais, creada en 1602, concentrou os esforzos comerciais holandeses baixo un único mando e unha política. En 1605 barcos mercantes neerlandeses capturaron o forte portugués de Amboyna nas Molucas, que constituíu a primeira base da VOC, nome que lle deron os neerlandeses á súa compañía. A Tregua dos Doce Anos asinada en Antuerpe en 1609 deu comezo a un cesamento das hostilidades entre Portugal e as Provincias Unidas. Nas Indias, a fundación de Batavia formou o centro desde onde as empresas holandesas, máis mercantís que coloniais, poderían ser coordenadas.
Un tras doutro, os neerlandeses tomaron o control dos portos das Indias Orientais: Malaca en 1641; Achem no antigo reino de Sumatra, 1667; Macassar, 1669 finalmente Bantam en 1682. Porén, as conexións cos portos da India proporcionou aos holandeses o algodón que intercambiaban por pementa negra.
A grande fonte de riqueza nas Indias Orientais, foi o comercio dentro do arquipélago onde as especias se adquirían con prata orixinaria de América, máis codiciable no Oriente que na Europa.
Concentrando os monopolios nas especias, a política neerlandesa fortaleceu o monocultivo. Amboina dedicouse ao craveiro da India, Timor ao sándalo, as illas da Banda á noz moscada e á pemento. Esta política de monocultivo conectou as economías das illas a un sistema en que todas necesitaban das outras para satisfacer as súas necesidades. miniatura|181x181px|[[Moedas da Compañía Neerlandesa das Indias Orientais|Moeda da Compañía Neerlandesa das Indias Orientais (ducatón) emitida en 1739.]] En 1700 un modelo colonial estableceuse; a VOC medrou ata se converter nun estado dentro dun estado e ter un poder dominante dentro do aquipélago. Tras a liquidación da compañía en 1799, e tras o interregno británico durante as Guerras napoleónicas, o goberno dos Países Baixos retomou a administración ata a independencia de Indonesia en 1949 tras a Revolución Nacional de Indonesia.
A capital das Indias Orientais Holandesas foi Batavia, agora coñecida como Iacarta.
James Stewart
{{Actor }} James Maitland "Jimmy" Stewart, nado en Vinnegar Hill (Indiana, Pensilvania) o 20 de maio de 1908 e finado en Beverly Hills, no condado dos Ánxeles (California) o 2 de xullo 1997, foi un actor de cine, teatro e televisión estadounidense gañador do Premio Óscar ó mellor actor, famoso pola súa particular personalidade diante da pantalla. Durante o transcurso da súa carreira actuou en varias películas consideradas clásicos e foi nomeado cinco veces ao Premio Óscar, gañando unha vez en competencia e recibindo un pola súa traxectoria. Tamén tivo unha notable carreira militar alcanzando o grao de Brigadier Xeral na Forza Aérea dos Estados Unidos de América.
Aleksandr Suvorov
miniatura|Retrato de Aleksandr Suvorov. Aleksandr Vasilevich Suvorov (en Александр Васильевич Суворов), nado en Moscova o 24 de novembro de 1729 e finado en San Petersburgo o 18 de maio de 1800, foi un nobre e militar ruso; obstentaba os títulos de conde de Rimnik, príncipe de Italia e conde do Sacro Imperio Romano e xeneralísimo do Imperio Ruso. Considerado un heroe nacional en Rusia, nunca perdeu unha batalla a pesar de loitar habitualmente en inferioridade numérica, gañando máis de 60 batallas.
James Stewart
Comezou estudando a carreira de arquitecto antes de ser atraído polo teatro na Universidade de Princeton. Os seus primeiros éxitos viñeron como actor no teatro de Broadway, antes de realizar o seu debut en Hollywood en 1935. A carreira de Stewart chegou a ter gran recoñecemento, logo da boa acollida recibida pola súa participación nas películas do director Frank Capra, incluíndo o seu rol que o nomeou ao Premio da Academia en Mr. Smith Goes to Washington. A través das súas sete décadas en Hollywood, (comezou en 1935 e retirouse en 1991) Stewart cultivou unha carreira versátil e recoñecida no cine con clásicos tales como The Philadelphia Story, Harvey, Que fermoso é vivir, A ventá indiscreta, Rope, e Vertixe. É o actor máis representativo da lista de AFI's 100 Years... 100 Movies (10th Anniversary Edition). Desde 2007, 10 das súas películas foron incluídas no United States National Filme Registry.
Aleksandr Suvorov
Primeiros anos
Suvorov naceu no seo dunha familia nobre, dedicada á vida militar, que tiña o seu berce en Novgorod, aínda que existe a lenda que tiñan a súa orixe en Suecia, non hai rexistro histórico ningún que apoie esa afirmación e o propio apelido Suvorov é de orixe rusa. O seu pai, Vasilii Suvorov, fora xeneral en xefe e senador, e tradutor do tratado de enxeñería militar Manière de fortifier de Vauban ao ruso (1724). miniatura|left|Suvorov falando co xeneral [[Abram Petrovich Gannibal|Gannibal]] Suvorov foi un neno delicado, a miúdo enfermo, recibindo unha educación pensada para entrar na administración, non obstante sentiu xa de neno atracción polos asuntos militares, lendo na biblioteca familiar libros de artillería, fortificación e historia militar e intentou superar as súas limitacións físicas por medio de exercicios rigorosos e traballo duro. O xeneral Gannibal, amigo da familia, foi o seu valedor e quen convenceu ao seu pai para permitirlle entrar na carreira militar. Suvorov foi nomeado mosqueteiro do Rexemento Semenovsky en 1742 e en 1748 entrou no servizo activo, servindo no rexemento durante seis anos e medio, período no que continuou os seus estudos por libre e no Corpo de Cadetes e aprendeu varias linguas estranxeiras.
Primeiras accións bélicas
En 1754 adquiriu o rango de tenente primeiro, asignado nun rexemento de Nizhny Novgorod e de 1756 a 1758 serviu no ministerio de guerra. Durante a Guerra dos Sete Anos (1756–1763) xa como comandante primeiro foi transferido a Memel en 1759, entrando por primeira vez en combate o 14 de xullo dese ano. Baixo as ordes de William Fermor participou na batalla de Kunersdorf (12 de agosto) e na captura de Berlín en 1760 e ao ano seguinte estivo ao cargo das tropas que tiñan como misión protexer a retirada das tropas rusas ata Breslau, infrinxindo severas derrotas ás tropas prusianas. En 1762, con 33 anos foi promovido a coronel con mando no Rexemento de Infantería de Astracán e entre 1763 e 1769 comandou un rexemento de infantería en Novaja Ladoga, alí escribiu a súa obra Polkovoe učreždenie, onde plasmou o seu método para a educación e o adestramento das tropas. En setembro de 1768 ascendeu a brigadier. En 1769 durante a guerra coa Confederación de Bar foi enviado a Polonia, onde aplicou as tácticas aprendidas durante a Guerra dos Sete anos, movéndose constantemente polo país e atacando ás tropas enimigas sen descanso, logrando así dispersar as forzas polacas ao mando de Pułaski, e capturou Cracovia facilitando o camiño para a primeira partición de Polonia entre Austria, Prusia e Rusia, e en xaneiro de 1770 foi promovido ao rango de maior-xeneral e xa en setembro tras unha serie de vitorias sobre os polacos recibiu a súa primeira distinción, a Orde de Santa Ana; en outubro serviu como comandante das tropas rusas no distrito de Lublin, logo de sufrir un accidente estivo varios meses recuperándose e tras restablecerse, en maio de 1771 derrotou ao xeneral francés Charles François Dumouriez na batalla de Lanckorona e en setembro de 1771 á fronte de 900 homes derrotou os 5000 efectivos de Ogiński en Stołowicze. A última acción de Suvorov durante a guerra foi a toma do castelo de Cracovia que tomaran as forzas inimigas, e que capturou en abril de 1772 tras un asedio de tres meses.
James Stewart
Traxectoria
Formouse academicamente na Mercershurg Academy de Pensilvania. Estudou arquitectura na universidade de Princeton onde se graduou en 1932. Stewart dedicouse ó teatro ata 1935, ano no que debutou no cinema. Participou na segunda guerra mundial, o que lle valeu para consagrarse como símbolo patriótico. Traballou cos directores máis importantes e abordou diversos xéneros. En 1949 casou por primeira e única vez con Gloria Hatrick McLean coa que tivo catro fillos.
Aleksandr Suvorov
Primeiras accións bélicas
En agosto de 1772 recibiu a condecoración de terceiro grao da Orde de San Xurxo. Tras a guerra foi enviado a Finlandia para inspeccionar e reforzar a fronteira con Suecia e na Guerra Ruso-Turca de 1768–1774 realizou campañas exitosas contra os turcos en 1773–1774, tomou a fortaleza de Tutrakan (na actual Bulgaria) en xuño de 1773, recibindo o segundo grao da orde de San Xurxo. En xullo estivo ao mando da defensa de Hârșova (actual Romanía) lanzando un contraataque que derrotou ás forzas otománs que asediaban a cidade, en marzo de 1774 foi promovido a tenente xeneral, esas accións supuxeron o comezo da súa reputación militar, que se viu consolidada coa vitoria en xuño na batalla de Kozluca que decidiu o destino da campaña de 1774 e conduciu á sinatura do tratado de Küçük Kaynarca. Tras a guerra estivo ao mando da 6ª División en Moscova e en agosto Suvorov recibiu ordes para suprimir a rebelión de Pugachev, que afirmaba ser o asasinado tsar Pedro III, pero ao chegar ao Volga atopouse con que o líder rebelde fora xa derrotado polo tenente coronel Johann von Michelsohnen. A comezos de setembro as tropas de Suvorov chegaron a Tsaritsyn, onde estaba Michelsohnen preparándose para ir á procura de Pugachev pero este fora traizoado polos seus seguidores cosacos que o fixeran prisioneiro, entregándollo a Suvorov, que se dedicou a liquidar os grupos rebeldes que restaban e a pacificar a rexión. Pasou o ano 1775 fóra de servizo tras a morte do seu pai, xestionando a herdanza recibida, e tras a súa volta en 1776 fíxose cargo dunha división con sede en San Petersburgo.
James Stewart
Traxectoria
Dos máis de oitenta filmes nos que interveu cómpre destacar:
Aleksandr Suvorov
Batallas contra o Imperio Otomán
miniatura|dereita|Monumento a Suvorov como un [[Marte (deus)|marte xuvenil, Mikhail Kozlovsky (1801).]]
James Stewart
Traxectoria
En 1985 foille outorgado un Oscar especial pola súa carreira cinematográfica.
Aleksandr Suvorov
Batallas contra o Imperio Otomán
En novembro de 1776 marchou destinado a Crimea, aínda que pasou boa parte do ano 1777 nas súas propiedades por enfermidade, a fin do ano tivo un novo destino na rexión de Kuban e nos tres meses que permaneceu alí elaborou un sofisticado sistema de fortificacións, combinando unidades fixas nas gornicións con unidades móbiles de reservistas para reforzar as gornicións en caso necesario. Tamén estableceu unha rede de intelixencia para estar ao tanto das intencións dos líderes da rexión e procurou establecer relacións amigables coa poboación, musulmá, da rexión. En 1778 conduciu un grupo de armenios de Crimea cara ao Don, establecendo o primeiro asentamento civil promovido polos rusos da rexión, Nakhichevan-na-Don (agora integrado na cidade de Rostov-na-Don). Entre 1778 e 1779 Suvorov serviu en de novo en Crimea coa misión de previr unha invasión otomá. Por mor da praga de peste que se estendía por Europa en 1778 tomou medidas hixiénicas para evitar que se estendese pola rexión. En 1782 aplastou unha rebelión dos nogais. En 1786 promocionu a xeneral en xefe. Loitou contra os turcos na Guerra Ruso-Turca de 1787–1792 celebrando varias vitorias, aínda que resultou ferido dúas veces no sitio de Kinburn (1787), e tomou parte tamén no sitio de Ochakov, gañando en 1789 dúas grandes vitorias, en Focşani e no río Rymnik, por esta última batalla Catarina a Grande creou para el e os seus descendentes o condado de "Rymnik" e o emperador Xosé II fíxoo conde do Sacro Imperio Romano.
O 22 de decembro de 1790 Suvorov logrou facerse coa fortaleza, ata entón considerada impenetrable de Ismail en Besarabia. Considerada unha gran catástrofe no Imperio Otomán e que puxo fin á guerra, en Rusia glorificouse no que se considera o primeiro himno nacional, Grom pobedy, razdavaysya!
Supresión do levantamento polaco
miniatura|esquerda|200px|Suvorov estableceu a súa temible reputación en operacións contra os turcos e os polacos antes das guerras coa Francia revolucionaria. Tivo unha actuación salientable tamén nas frontes italiana e suíza en 1799.
Inmediatamente despois de asinar a paz co Imperio Otomán, Suvorov foi transferido a Polonia, onde asumiu o mando dun dos corpos do exército e participou na Batalla de Maciejowice, na que capturou ao comandante en xefe, Tadeusz Kościuszko. O 4 de novembro de 1794 as forzas de Suvorov atacaron Varsovia e capturaron o suburbio de Praga, masacrando a aproximadamente 20.000 civís rompendo o espírito dos defensores e puxo fin á Revolta de Kościuszko. Non está claro o papel de Suvorov no masacre, que realizaron os cosacos que non estaban so o mando directo de Suvorov, algunhas fontes indican que Suvorov intentou parar o masacre ordenando a destrución da ponte sobre o río Vístula para evitar que chegase ata Varsovia. Outros historiadores negan iso e a maioría das fontes non fan referencia a que Suvorov fomentase ou intentase evitala.
Logo de lograr a vitoria, foi promociado a mariscal de campo permanecendo en Polonia ata 1795, ano no que volveu a San Petersburgo. Tras a morte da emperatriz Catarina, non gozou do favor do seu sucesor, Paulo I.
Campaña en Italia
miniatura|O exiliado Suvorov recibindo a orde do emperador para dirixir o exército ruso contra [[Napoleón.]]
miniatura|esquerda|200px|Suvorov en [[Milán, abril 1799]]Suvorov pasou os anos seguintes nas súas propiedades de Konchanskoye preto de Borovichi, alí criticou as novas tácticas militares e uniformes introducidos polo novo emperador, porén en febreiro de 1799 o emperador mandouno chamar para combater ás forzas revolucionarias francesas en Italia. A campaña comezou cunha serie de vitorias de Suvorov (Cassano d'Adda, Trebbia, e Novi), expulsando as tropas francesas fóra de Italia, quedando tan só enclaves soltos nos Alpes Marítimos e arredor de Xénova. Suvorov logrou o título de "príncipe da Casa de Savoia" da man do rei de Sardeña. miniatura|As tropas rusas baixo o mando do [[Xeneralísimo Suvorov cruzando os Alpes en 1799.]]
Pobo warao
miniatura|dereita|Territorio de fala warao.
Aleksandr Suvorov
Campaña en Italia
Pero os acontecementos seguintes foron contra os rusos, Masséna derrotou as forzas do xeneral Korsakov en Zúric; abandonado polos austríacos, Suvorov tivo que retirarse a Vorarlberg para chegar ao alto Rin, onde estaban os cuarteis de inverno a través dos dos Alpes cubertos de neve, pola súa retirada estratéxica, logrou o título de xeneralísimo de Rusia.
A primeiros do ano 1800 Suvorov volveu a San Petersburgo, sen lograr conseguir unha audiencia co emperador, morrendo poucos días despois.
Óscar Pardavila Cordovés
Óscar Pardavila Cordovés, nado en Vigo o 26 de febreiro de 1993, é un futbolista galego que xoga na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, anotando no seu último ano na disciplina celeste 14 goles co equipo xuvenil en División de Honra. Con 19 anos fichou polo Rápido de Bouzas en Terceira División, onde foi un dos xogadores máis utilizados polo técnico e foi o máximo anotador do equipo con oito tantos. No verán de 2013 ficha polo Coruxo FC da Segunda División B.
En marzo de 2015 fichou polo Gjøvik FF, da Segunda División de Noruega (a terceira división do país en importancia).
Yasu
O concello de Maibara limita cos concellos de Moriyama, de Rittō, de Konan, de Ryūō e de Ōmihachiman.
José de la Hermida
miniatura|185px|José de la Hermida, sentado. José de la Hermida Castro Pazos de Probén, finado en Padrón o 13 de maio de 1913, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
miniatura|Pazo de Hermida. Fillo de Gregorio Antonio de Hermida, propietario do Pazo de Hermida, e curmán de Rosalía de Castro e sobriño do historiador Jose Verea de Aguiar e Hermida. Foi republicano e librepensador. Instalouse en Madrid pero regresou a Padrón antes da Revolución de 1868. Publicou en Padrón o periódico El Libertador. Colaborou en El Motín e Las Dominicales del Libre Pensamiento. Publicou os opúsculos Expansión político-libre pensadora (1887), ¿Fue el cristianismo un progreso? (1892), Cuba (1892), Sobre el universitario abismo e ¡Leed estudiantes! (1910), utilizando ás veces o pseudónimo Veritas. Finou en Padrón o 13 de maio de 1913. miniatura|page=3|160px|A Rosalía Castro, 1888.
Copa da Raíña de fútbol
O Campionato de España-Copa da Súa Maxestade a Raíña, comunmente coñecida como Copa da Raíña, é un torneo español de fútbol feminino que se disputa anualmente por roldas eliminatorias. Iniciouse en 1983, sendo a competición oficial de fútbol feminino máis antiga de España. A súa organización vai a cargo da Real Federación Española de Fútbol.
Os equipos máis laureados son o FC Barcelona, o Levante UD e o RCD Espanyol, con 6 títulos cada un. Un total de 15 equipos gañaron a Copa nalgunha ocasión, sendo o coruñés Karbo Deportivo o vencedor das primeiras tres edicións.
A Pontenova
A Pontenova é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2015) conta con 2.470 habitantes (1.196 homes e 1.274 mulleres) (3.016 no 2006, 3.063 no 2005, 3.125 no 2004, 3.199 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Copa da Raíña de fútbol
Historia
Inicialmente participaban no torneo os campións das distintas ligas territoriais. Desde a tempada 2001/02 son os mellores clasificados da Superliga os que obteñen o pase para disputar a Copa.
A Pontenova
Demografía
A poboación da Pontenova caracterízase por un forte envellecemento e unha escasa natalidade.
Copa da Raíña de fútbol
Sistema de competición
Desde a edición 2018-19, os 16 equipos da Primeira División participan na competición. Anteriormente só participaban os oito primeiros clasificados da Primeira División. Todas as roldas xóganse a un só partido.
En oitavos de final, o equipo que xoga en casa é designado por sorteo puro.​
A Pontenova
Xeografía
O concello está atravesado polo río Eo na zona media-alta do seu percorrido, formando fermosos vales e paisaxes montañosas. O clima é de transición entre o propio da costa e o do interior da provincia de Lugo. Limita ó norte con Trabada, ó sur coa Fonsagrada e Ribeira de Piquín, ó leste con Asturias e ó oeste con Riotorto. Polo concello pasa a estrada N-640, que vai de Lugo á Veiga.
Copa da Raíña de fútbol
Trofeo
O trofeo outorgado ao vencedor da competición foi cambiando ao longo dos anos. Desde 2011 entrégase unha copa de prata de lei, de 73 centímetros de altura e oito quilos de peso. O deseño e elaboración do trofeo é obra da Xoiería Alegre de Madrid, responsable tamén da Copa do Rei masculina.
A Pontenova
Historia
miniatura|esquerda|Casa do concello. O concello está na Terra de Miranda, feudo de estirpes de fidalgos. O nome alude á existencia doutra ponte antiga sobre o Eo, que comunicaba a vila coa outra beira do río, onde xa se explotaban xacementos mineiros desde épocas antigas.
Copa da Raíña de fútbol
Trofeo
O club campión da Copa da Raíña recibe devandito trofeo, en depósito, durante un ano, tras o cal é substituído por unha réplica. Só o club que conquista o título tres anos consecutivos ou cinco alternos obtén o trofeo en propiedade.
Ademais do trofeo, a RFEF entrega 25 réplicas do trofeo ás xogadoras que compoñen o persoal do club campión, e 25 medallas prateadas para as do segundo clasificado.
A Pontenova
Historia
Durante a idade Media a comarca estivo dominada polo monacato, que colonizou e repoboou as terras abandonadas polos sarracenos. Proba disto son os abundantes templos e construcións relixiosas que se conservan desta época, como o mosteiro de Meira, construído no século XII pola orde do Císter. A titularidade laica tamén tivo posesións dentro do termo municipal.
Os señoríos laico e eclesiástico repartíanse a posesión das terras da Pontenova, aínda que foi a igrexa quen acadou un maior patrimonio, mercede as doazóns que recibía da realeza e do pobo, para remisión dos seus pecados. A partir do século XII comezou a aparecer na documentación referencias sobre a "Vila de Goios" entre as propiedades do mosteiro de Meira, antecedente da actual A Pontenova.
Declinado o poder eclesiástico, as terras desta comarca pertenceron a varias casas nobres, como os Pardo de Cela, os Osorio, os Losada e os Miranda.
Houbo dous fenómenos sociais que afectaron ás terras de Miranda. Un foi a fundación no século XVIII da gran fábrica de Sargadelos, no concello de Cervo, de onde saíron os ladrillos que serviron para construír os fornos das minas de Vilaoudriz. Xa no século XIX, iniciouse a explotación dos xacementos de limonita por parte dunha sociedade vasca, explotación que continuou ata a guerra civil española. A importancia desta actividade provocou a comezos de século a construción dun ferrocarril mineiro entre Vilaoudriz e Ribadeo para transportar o mineral cara ó porto de Ribadeo.
Ata 1845 o termo estaba dividido en tres concellos: Conforto, Miranda e Vilameá. Nese ano Miranda e Conforto uníronse no de Vilaoudriz. En 1950 o concello de Vilameá mudou o seu nome polo oficial de Puente Nuevo, e en 1963 fusionouse co de Vilaoudriz, chamándose ata 1979 Puente Nuevo Vilaoudriz. O 9 de xuño dese ano pasou a chamarse oficialmente A Pontenova.
Progo, Riós
San Miguel de Progo é unha parroquia do concello ourensán de Riós. Segundo o IGE en 2009 tiña 205 habitantes (112 mulleres e 93 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 261 habitantes. Ten catro aldeas: Pousada, Progo, Santa Baia, Vilariño das Touzas.
Xeografía
A parroquia está situada sobre unha extensa chaira aproveitada para a gandaría, e dispón de varios soutos de castiñeiros.
Patrimonio
A igrexa de San Miguel de Progo é de cantería no exterior, con espadana de dous vans e adorno de pináculos, seguindo un modelo común entre as igrexas da comarca. Posiblemente foi construída no século XVIII, aínda que se descoñece a data exacta da súa construción. A igrexa posúe un cáliz coa inscrición: Pedro Pérez, veciño de Córdoba, deu este cáliz para San Pedro de Posada, ano de 1745.
Xunto co cruceiro de Riós, o cruceiro de Progo é un dos dous que existen en todo o concello. Ten tres chanzos, capitel moldurado e acabado en pedra florenzada.
Tollan-Xicocotitlan
Tollan-Xicocotitlan (en náhuatl, ‘Gran Cidade cerca do cerro Xicoco’)? —coñecida como Tula, forma castelanizada de Tōllān— foi a capital do estado tolteca, que se desenvolveu no centro de México durante o período posclásico temperán de Mesoamérica. Nesta cidade estaba asentado o principal poder político dos vales de México e Poboa-Tlaxcala entre os séculos X e XII da nosa era. A súa influencia alcanzaba lugares tan distantes como a península de Iucatán, O Salvador, Honduras e Nicaragua. Non debe confundirse co sitio mitolóxico denominado Tōllān, cuxa identificación con Tollan-Xicocotitlan foi posta en dúbida en textos recentes. Os restos desta cidade precolombiana localízanse no municipio de Tula de Allende, ao sur do estado de Hidalgo (México), e forman parte do parque nacional Tula.
Localización
Tollan-Xicocotitlan localízase nun val de clima temperado, irrigado polo río Tula. O centro da cidade precolombiana situouse moi preto da confluencia deste río co Rosas. Algúns trazos importantes do relevo da rexión son os cerros Magoni, Xicuco, Moctezuma, Bojay e a serra de Tezontlalpa. Sinalouse que para cando os grupos que deron orixe á cultura tolteca, a rexión estaba poboada por otomíes, grupo étnico que actualmente constitúe o principal elemento demográfico indíxena na zona, e do que sobreviven gran cantidade de topónimos na rexión de Tula.
A rexión onde se edificou a capital tolteca ten un clima semiseco. Con todo, a presenza do río Tula permitiu o desenvolvemento dunha agricultura produtiva. Por outra banda, a cidade estaba situada, de modo estratéxico, no medio de xacementos de obsidiana (como a Serra das Navallas), de alabastro e outros minerais. Pola súa posición xeográfica, Tollan-Xicocotitlan converteuse nun importante nodo das rutas da turquesa, proveniente do Norte de Mesoamérica, e da rexión de Canón do Chaco (no actual territorio de Novo México).
Theodor Mommsen
Traxectoria
Christian Matthias Theodor Mommsen naceu no seo dunha humilde familia de Garding, unha pequena localidade da rexión de Schleswig-Holstein que por aquel entón pertencía a Coroa de Dinamarca. O seu pai, pastor protestante, introduciuno na cultura e linguas clásicas, formación que consolidaría no Instituto de Altona (1834-1838).
A vocación e a carreira de Mommsen orientáronse decisivamente ao ingresar na Universidade de Kiel para seguir a carreira xurídica en 1838, onde se doutora en Dereito (1843),
Co financiamento da Academia de Berlín conseguiu pór en marcha (1854) un xigantesco proxecto para editar todas as inscricións latinas do Imperio romano (Corpus Inscriptionum Latinarum). No ano da súa morte publicáronse máis de 120.000 epígrafes.
Mommsen desenvolveu unha longa carreira como profesor universitario, ocupando sucesivamente postos docentes, Catedrático de Dereito romano da Universidade de Leipzig en 1848 (aínda que perdeu a cátedra polas súas actividades políticas, apoiou aos monárquicos fronte aos republicanos, posteriormente enfrontouse cos primeiros ao protestar polas súas violentas represalias), recibiu a cátedra de Dereito romano da Universidade de Zúric en 1852, foi profesor de Filosofía na Universidade de Breslau en 1854 e catedrático de Historia antiga na Universidade de Berlín en 1858.
No ano 1873 foi nomeado Secretario vitalicio da Academia de Ciencias de Berlín, da que era membro desde 1858.
Deputado no Reichstag desde 1881 e adversario de Otto von Bismarck.
En 1895 obtivo como recoñecemento a medalla de prata da Royal Numismatic Society de Londres.
O 1 de novembro de 1903 morría Theodor Mommsen na súa casa de Marchstrasse (Charlottenburg, Berlín). Intelectuais e homes de Estado de Europa enteira expresaron o seu pesar pola morte do máis grande dos investigadores da Roma antiga, do xenial coordinador de decisivos proxectos científicos, do infatigable estudoso da Antigüidade, do político comprometido coa vida pública do seu tempo.
Fundación Vicente Risco
A Fundación Vicente Risco é unha institución cultural galega constituída o 12 de abril de 1995 dedicada ao escritor, político e ensaísta galego Vicente Risco. Ten a súa sede en Allariz, no nº 3 da rúa de San Lourenzo, na casa da muller de Vicente Risco, Carmen Fernández, e na que naceron os seus fillos: Carmen (morta prematuramente), Antón, María Jesús e Cruz. Na actualidade, é propiedade do municipio.
Theodor Mommsen
Traxectoria
As súas investigacións científicas estableceron as bases da dialectoloxía da Italia prerromana.
Fundación Vicente Risco
Obxectivos
O principal obxectivo da fundación é seleccionar documentación para poñer a disposición dos estudosos e investigadores. Nela custódianse dous fondos bibliográficos, documentais e plásticos de Vicente Risco e do seu fillo, Antón, en fase de catalogación e dixitalización. A intención da fundación é ir subindo documentos na web para facilitar o traballo dos investigadores. Ademais, pódese descargar a obra publicada de Vicente Risco practicamente na súa totalidade.
Por outro lado, esta institución ocúpase de promover obras, eventos e premios literarios en diferentes categorías coa intención de contribuír ao desenvolvemento da literatura galega.
Theodor Mommsen
Obra literaria
miniatura|250px|dereita|Theodor Mommsen nun retrato de Ludwig Knaus (1881) A impoñente obra de Mommsen (máis de 1.500 títulos) é unha excepcional contribución ao desenvolvemento da historia antiga. Os seus traballos xurídicos, filolóxicos, epigráficos e numismáticos son referentes fundamentais para os especialistas. dereita|50px As súas principais obras son:
Fundación Vicente Risco
Instalacións
Na entrada, hai uns paneis que explican brevemente o labor de Risco.
No baixo, nas antigas cortes e bodega, hai unha sala multiusos preparada para exposicións temporais. Ademais, nesta planta fanse actividades para grupos de até setenta persoas.
O primeiro piso conta cun salón modernista, no que se celebran concertos de cámara, recitais de poesía, presentacións de libros e actividades de pequeno formato. Á súa dereita, encóntrase unha recreación do despacho de Risco. O orixinal estaba situado na rúa Santo Domingo de Ourense.
San Francisco de Sales, Cundinamarca
San Francisco de Sales é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Gualivá, a 55 km de Bogotá. É o cuarto municipio máis poboado da Provincia, cunha poboación estimada en 2005 de 8.187 habitantes. Ten unha superficie terrestre de 118 km². Limita polo norte con Supatá e La Vega, polo leste con Subachoque e El Rosal, polo sur con Facatativá e polo oeste con La Vega.
Fundación Vicente Risco
Promoción de premios
Fundación Vicente Risco promove, en colaboración con outras entidades e institucións, os seguintes premios:
San Francisco de Sales, Cundinamarca
O concello de San Francisco é coñecido por albergar máis de trinta especies distintas de colibrís.
Fundación Vicente Risco
Promoción de eventos
miniatura|Fachada da sede da Fundación Vicente Risco, en Allariz. A Fundación promove as Xornadas Romasanta. Nas tres últimas edicións convidáronse escritores que prepararon un conxunto de relatos curtos no xénero de terror e fantástico.
Alén doutras actividades puntuais, en especial nas Letras Galegas, a Fundación promove: