cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Machín
Traxectoria
En 1926 chegou á Habana, onde se iniciou como solista nos cafetíns acompañado do guitarrista Miguel Zaballa. A reputación do dúo chegou a ouvidos da burguesía habanera, que non dubidou en contratalos. Chegou a cantar nunha emisora de radio, onde coincidiu con Don Azpiazu, que o contratou como segundo cantante da súa orquestra, co que foi o primeiro cantante negro que actuou no Casino Nacional da Habana, lugar da burguesía máis racista e excluínte. Sen deixar a Azpiazu, fundou un sexteto que realizou as súas primeiras gravacións en 1929. O éxito foi inmediato con "Aquellos ojos verdes", á que seguiu "El manisero". En 1930 deixou Cuba, onde non volveu ata 1958. En abril de 1930 chegou a Nova York integrando a orquestra de Don Azpiazu. Estivo catro anos na cidade formando parte doutras moitas agrupacións: José Escarpenter y su Orquesta, Orquesta Antillana de Rafael Hernández, Julio Roque y su Orquesta, Armando Valdespí y su Orquesta, ademais das dirixidas por el mesmo, a Orquesta Machín e o Cuarteto Machín.
Moi coñecido xa nos escenarios latinos de Nova York, onde popularizou "El manisero" de Moisés Simons e gravou unha seire de títulos ao longo da primeira metade da década de 1930, marchou a Europa en 1936. Tras unha breve estadía en Londres, actuando no teatro Adelphya, chegou a París, onde a música cubana tiña unha forte presenza dende a década de 1920. En París formou o grupo Antonio Machín y su Orquesta, con Moisés Simons no piano, realizando a partir de entón varias gravacións. En 1936 gravou tamén coa orquestra de Eduardo Castellanos. Namorado dunha moza francesa chamada Line, realizou con ela e coa súa orquestra unha xira por Suecia, onde non quixo quedar debido ao clima e volveu a París.
miniatura|Tumba de Antonio Machín no [[Cemiterio de San Fernando (Sevilla)|Cemiterio de San Fernando de Sevilla.]] Posteriormente, Machín foi a España, onde nacera o seu pai e onde vivía un dos seus irmáns xa dende a década de 1920. Chegou de vacacións en 1939, tratando de fuxir da segunda guerra mundial, mais atopando a dura realidade da posguerra. Chegou co saxofonista dominicano Napoleón Zayas e decidiu quedar en Madrid. En 1943 casou en Sevilla con María de los Ángeles Rodríguez e a esa cidade levou parte dos seus familiares cubanos. Actuou en salas de fiestas como "Shanghái" (chamada tralo cambio de nomes estranxeiros "Sala Bolero"), cobrando vinte e cinco pesetas diarias. O primeiro éxito que tivo en España foi "Noche triste", un fox melódico gravado cos Mihuras de Sobré, orquestra que acompañou a Machín nos seu primeiros éxitos e da que despois se separou. Outros dos primeiros éxitos foron "Cómo fue", "Moreno" ou "Amor sincero". En 1947 chegou o seu maior éxito en España, a «canción moruna» "Angelitos negros", que se converteu en bolero mediante un arranxo musical na década de 1960.
Dous compositores importantes na súa carreira foron o cubano Osvaldo Farrés (autor de temas como "Madrecita", "Toda una vida", "No me vayas a engañar", "Quizás, quizás, quizás" ou "Ay de mí") e a mexicana Consuelo Velázquez (autora de "Bésame mucho", "Será por eso" e "Amar y vivir"). Tamén cómpre salientar a única versión da cubana Isolina Carrillo, que converteu nun dos seus grandes éxitos, "Dos gardenias".
En España, xa con máis de sesenta discos gravados e co seu Cuarteto Machín, chegoulle a consagración grazas a unha adaptación absoluta ao país, como o demostra a frase, moi citada, de que se trataba do "máis cubano dos españois e do máis español dos cubanos". En España, Machín atopou todo o que buscaba, e gustábanlle especialmente Madrid, Sevilla (onde atopou o amor) e Alacant, onde pasaba longas tempadas no seu apartamento da praia de Sant Joan. Tamén frecuentaba Barcelona, onde actuou por vez primeira ao chegar a España.
Polo seu carácter serio e humilde, Machín foi moi ben acollido na España da época, chegando a impoñer o seu estilo persoal no bolero. En Alcalá de Guadaíra o 7 de xuño de 1977 saíu esgotado de escena e non puido regresar. Foi a súa última actuación, falecendo en Madrid o 4 de agosto do mesmo ano, na súa casa da rúa Xeneral Mola (hoxe Príncipe de Vergara), aos 74 anos de idade. Foi enterrado na tumba número 52 da Praza do Cristo do Calvario do Cemiterio de San Fernando de Sevilla.
A Igrexa, A Franqueira, A Cañiza
A Igrexa é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Joanne Chory
Lidera a iniciativa do Instituto Salk para aproveitar as plantas (HPI), un innovador enfoque de eliminación do dióxido de carbono para combater o cambio climático optimizando a capacidade natural dunha planta para captar e almacenar dióxido de carbono e adaptarse ás diferentes condicións climáticas. Chory e o equipo de HPI teñen como obxectivo axudar as plantas a facer medrar sistemas de raíces máis grandes e fortes que poidan absorber maiores cantidades de carbono enterrándoo no chan en forma de suberina, unha substancia natural.
Considerada a bióloga vexetal máis influente da era moderna e unha das maiores innovadoras científicas actuais, os 30 anos de traballo de Chory foron pioneiros no uso da xenética molecular para estudar como as plantas cambian a súa forma e tamaño para optimizar a fotosíntese e o crecemento para diferentes ambientes.
Traxectoria
Joanne Chory nace en 1955. Os seus pais libaneses criárona xunto cos seus catro irmáns e unha irmá. Comezou a súa educación superior no Oberlin College de Ohio, onde se licenciou en bioloxía con honores. Despois continuou os seus estudos de posgrao na Universidade de Illinois Urbana-Champaign. Foi aquí onde obtivo o seu doutoramento.
Estudou o postdoutoramento na Harvard Medical School no laboratorio de Frederick M. Ausubel. En 1988 ingresou no Salk Institute como profesora axudante. Chory casou con Stephen Worland, con quen tivo dous fillos adoptivos.
En 2004, a Chory diagnosticáronlle a enfermidade de Parkinson. Loitou contra a enfermidade durante máis dunha década, mais coa axuda de medicamentos e un implante cerebral para axudar a regular o seu movemento, continuou a súa investigación xenética. Xunto coa súa paixón pola xenética, Chory tentou inspirar as mulleres novas a converterse en científicas e traballou constantemente para mellorar o campo para as mulleres.
A Chory non sempre lle interesou a xenética. Os seus primeiros intereses centráronse na microbioloxía. A través da súa investigación nese campo desenvolveu un interese máis fondo pola xenética, en concreto a investigación que se estaba a facer sobre as plantas de Arabidopsis. Durante a súa dilatada carreira en xenética foi galardoada con numerosos recoñecementos de prestixio polas súas moitas contribucións ao campo.
Investigación
Joanne Chory centrou a súa investigación en atopar un xeito de optimizar o crecemento das plantas para manter a crecente poboación humana. Emprega Arabidopsis thaliana como organismo modelo, mais o seu propósito é optimizar todo o crecemento das plantas e non só o propio de A. thaliana. Mutou os xenes do organismo modelo e empregou os resultados para comprender os efectos que tiñan estas mutacións. Abordou esta información desde varias liñas, incluíndo o uso de xenética, xenómica, bioloxía celular, cristalografía de raios X, bioquímica e ecoloxía. Avanzou na comprensión da sensibilidade á luz e as hormonas nestas plantas. Utilizou este coñecemento para optimizar o crecemento noutras plantas coa esperanza de que se poida manter mellor unha poboación rápida e en constante crecemento.
Chory amosou especial aprecio pola manipulación de fenotipos dun organismo. Os sinais luminosos son necesarios para a indución e a regulación de moitos procesos de desenvolvemento nas plantas. Participou en investigacións diseccionando este complexo proceso illando mutacións que alteraban o desenvolvemento de mudas reguladas pola luz en Arabidopsis. O seu traballo identificou mutantes que son deficientes nos fotorreceptores do fitocromo e nos represores localizados nucleares e tamén revelou que as hormonas esteroides controlaban o desenvolvemento das mudas reguladas pola luz. O seu grupo tamén contribuíu á comprensión do cloroplasto na sinalización retrógrada nuclear e nas respostas das plantas para evitar a sombra.
A Igrexa, Oroso, A Cañiza
A Igrexa é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Buavista, Serantes, Tapia de Casarego
A Buavista é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Tapia de Casarego que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 139 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 8 km da vila, e capital do concello, de Tapia de Casarego e en 2021 contaba con 6 habitantes.
Dinastía watásida
miniatura|250px|Máxima extensión do reino de Fez miniatura|250px|Sultanato, Estados vasalos e territorios controlados polos reinos de Portugal e Castela A dinastía watasida ou watásida (en ⵉⵡⴻⵟⵟⴰⵙⴻⵏ, Iweṭṭasen, en الوطاسيون, al-waṭṭāsīyūn) foi a dinastía bérber que gobernou o territorio do reino de Fez, no actual Marrocos durante os séculos XV e XVI.
Os merínidos perderon o poder na revolta de 1465 e foron substituídos polos watasidas en 1472. As dúas familias estaban emparentadas e os merínidos tiñan varios visires watasida.
Abu Abd Allah al-Sheikh Muhammad ibn Yahya al-Mahdi foi o primeiro sultán watasida. Só gobernou no norte do que hoxe é Marrocos, xa que o sur estaba dividido en varios principados. En 1554, na batalla de Tadla, os sahaditas de Tagmadert foron derrotados.
A Igrexa, Parada das Achas, A Cañiza
A Igrexa é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Mohamed Fouad Hamoumou
Mohamed Fouad Hamoumou, nado en Alxer, é un atleta paralímpico alxeriano con discapacidade visual que compite en probas deportivas de clasificación T13. Representou a Alxeria nos Xogos Paralímpicos de Verán 2016 en Río de Xaneiro, no Brasil, e gañou a medalla de bronce na proba masculina de 400 metros, cunha marca de 48.04 segundos, batendo tamén unha marca persoal.
No Campionato do Mundo de Atletismo Paralímpico de 2017 celebrado en Londres, Reino Unido, gañou a medalla de bronce na proba masculina de 400 metros.
No Gran Premio Mundial de Atletismo de 2018 celebrado en Tunes gañou a medalla de ouro na proba masculina de 400 metros.
Lynda Hamri
Lynda Hamri, nada en Bab El Oued o 8 de febreiro de 1989, é unha atleta paralímpica con discapacidade visual alxeriana que compite principalmente nas probas atléticas de carreiras de clasificación T12 e salto de lonxitude. Hamri representou a Alxeria en dous Xogos Paralímpicos de Verán, gañando unha medalla de prata en salto de lonxitude nos Xogos Paralímpicos de Verán 2012 en Londres e unha de bronce catro anos despois nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro. Hamri tamén gañou dúas medallas de prata no Campionato Mundial de Atletismo IPC, tanto en salto de lonxitude, en Lión en 2013 como en Doha en 2015.
Traxectoria
Hamri naceu en Bab El-Oued en 1989, cunha doenza ocular conxénita, maculopatía, que é unha enfermidade en deterioración que afecta a súa visión. Hamri provén dunha gran familia de seis irmás; un dos cales ten a mesma condición ocular.
Carreira deportiva
Hamri foi descrita pola súa nai durante a súa infancia como unha marimacho, que gozaba xogando ao fútbol cos outros nenos na súa veciñanza. Cando a familia Tadjar se mudou ao seu edificio, a súa filla, que era adestradora de atletismo, viu potencial en Hamri. Despois da súa primeira sesión de adestramento, Hamri namorouse do deporte e pasou os seguintes anos movéndose por diferentes clubs, pero máis tarde notouse que a súa visión comezou a deteriorarse e un médico confirmou a súa enfermidade.
Debido á súa visión deficiente, Hamri foi clasificada como atleta T13 e en 2007 representou a Alxeria na súa primeira gran competencia internacional, os Xogos Panafricanos 2007, onde gañou unha medalla de bronce no salto de lonxitude. O punto culminante da súa carreira chegou nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2012 en Londres, onde cualificou tanto para o sprint de 100 metros (T13) como para o salto de lonxitude (F13). A pesar de facer a mellor marca da tempada no sprint, Hamri non puido avanzar á final. Os seus esforzos no salto de lonxitude deron maiores dividendos cunha distancia de 5,31 m que lle valeu a medalla de prata.
Despois de dous éxitos consecutivos no Campionato Mundial de Atletismo IPC, 2013 en Lión e 2015 en Doha, onde foi clasificada como atleta T12 debido ao seu empeoramento da condición, gañou dúas medallas de prata no evento de salto de lonxitude. Nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2016 en Río de Xaneiro, Hamri volveu entrar no sprint de 100 metros e o salto de lonxitude. Nas eliminatorias de 100 metros, clasificouse como a atleta perdedora máis rápida, pero logo non logrou clasificarse nas semifinais. O seu éxito, como en Londres, chegou a través do salto de lonxitude, onde terminou na posición de medalla de bronce, cun salto de 5,53 metros.
Isotipo
Isotipo pode refereirse a:
Martynas Sajus
Martynas Sajus, nado o 22 de febreiro de 1996 en Kelmė, é un xogador de baloncesto profesional internacional lituano. Formado nas categorías inferiores do Žalgiris Kaunas, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,08 m, xoga na posición de pivote.
Traxectoria
Nado en Kelmė, Lituania, Sajus chegou ao profesionalismo da man do Žalgiris Kaunas, club co que asinou un contrato de cinco anos en 2014, comezando a xogar co filial do equipo da segunda división do país. Na súa primeira temporada, fixo unha media de 5,4 puntos e 3,9 rebotes por partido. En decembro de 2015, debido ás lesións no primeiro equipo debuta na máxima categoría LKL contra o BC Dzūkija, anotando no seu primeiro encontro dous puntos. O 29 de decembro de 2015, estreouse na EuroLiga contra o Laboral Kutxa. Após finalizar a temporada, foi cedido ao Polpharma Starogard Gdański da primeira división polaca. Tras unha tempada exitosa, regresou ao Žalgiris, dividindo o seu tempo entre o filial o primeiro equipo.
O 3 de xullo de 2018, separouse do equipo e asinou co Wilki Morskie Szczecin polaco. Durante a temporada 2019−20, regresa a Lituania para xogar nas filas do Lietkabelis, debutando tamén na Basketball Champions League. Nesta última competición fai unha media de 8,9 puntos e 4,9 rebotes por partido. El 6 de xuño de 2020 faise oficial a súa fichaje polo BAXI Manresa da Liga ACB. Após finalizar o seu contrato co club catalán, asina co Medi Bayreuth da Basketball Bundesliga, onde fai unha media de 11,2 puntos e 7,1 rebotes por encontro. Tras un ano en Alemaña, asina co ONVO Büyükçekmece da Basketbol Süper Ligi (BSL), sendo os seus números 10,5 puntos e 5,4 rebotes por xogo. O 17 de xullo de 2023, Sajus asinou un contrato dun ano con Río Breogán da Liga ACB e a Basketball Champions League.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Sajus ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Start-1
Start-1 é un foguete espacial ruso de catro etapas e propulsado por propelente sólido. É lanzado desde os cosmódromos de Plesetsk e Svobodnii. Os foguetes Start-1 están construídos usando mísiles Topol desmantelados e lánzanse desde lanzadeiras móbiles. Entrou en servizo por primeira vez en 1993.
The Zombies
The Zombies é unha banda inglesa de rock formada a principios dos anos 60 en St Albans e liderada polo teclista e vocalista Rod Argent e o vocalista Colin Blunstone. O grupo tivo un grande éxito no Reino Unido e nos Estados Unidos en 1964 co tema "She's Not There". Nos Estados Unidos tamén tiveron éxito dous sinxelos máis, "Tell Her No" en 1965 e "Time of the Season" en 1968. O seu álbum de 1968 Odessey and Oracle está no número 100 da lista de 2012 da Rolling Stone dos 500 mellores álbums da historia, e no número 243 da lista de 2020. The Zombies foron incluídos no Rock and Roll Hall of Fame en 2019.
Melissa Carlton
Melissa Paula Carlton, nada en Pietermaritzburg o 8 de maio de 1978, é unha nadadora paralímpica australiana nada en Suráfrica. Carlton naceu sen perna dereita e dedos curtos na man esquerda. Gañou medallas de ouro, prata e bronce para Australia nos Xogos Paralímpicos de Atlanta 1996 e Sydney 2000.
Traxectoria
Carlton naceu na cidade surafricana de Pietermaritzburg o 8 de maio de 1978. Mudouse coa súa familia a Australia en 1986; primeiro estabelecéronse na cidade victoriana de Beechworth, onde Carlton competiu en probas de natación en escolas locais. En 1990 mudáronse ao suburbio de Glenorchy, en Hobart. Logo, Carlton uniuse ao Club de Natación da Cidade de Glenorchy (agora coñecido como o Club Acuático Hobart), onde coñeceu a Chris Wedd, quen sería o seu adestrador durante toda a súa carreira paralímpica.
En 1991, Carlton gañou unha medalla de ouro no 8 km nos campionatos ao aire libre de Tasmania para nadadores sen discapacidade. Gañou unha medalla de ouro nos Xogos da Commonwealth de Vitoria de 1994 no Canadá nos 100 m estilo libre na categoría S9. En 1994, obtivo unha bolsa do Instituto Australiano de Deporte en natación.
Nos Xogos de Atlanta de 1996, gañou dúas medallas de ouro nas probas femininas de 400 metros estilo libre na categoría S9 e en 4x100  m estilo libre S7-10, polos cales recibiu unha Medalla da Orde de Australia, dúas medallas de prata nas probas de 100 m bolboreta S9 e 100 m estilo libre S9, e unha medalla de bronce no evento feminino de 100 m costas S9. Nos Xogos de Sydney 2000, gañou dúas medallas de prata nas probas femininas de 400 m estilo libre S9 e 100 m estilo libre S9 e dúas medallas de bronce no 4x100 m estilo libre 34 pts e 4x100 m Medley 34 pts.
Cneo Cornelio Coso
Cneo Cornelio Coso ou Gneo Cornelio Coso (en latín: Gnaeus Cornelius Cossus) foi un político da gens Cornelia nos primeiros anos da República Romana, elixido cónsul no 409 a.C. con Lucio Furio Medulino. Tamén fora tribuno consular no 414 a.C.
Familia
Foi membro dos Cornelius Cossi, unha póla da gens patricia Cornelia. Era fillo de Aulo Cornelio Coso, cónsul no 428 a.C. e neto dun Marco Cornelio. O seu nome completa era Cnaeus Cornelius A.f. M.n. Cossus. Era irmán de Publio Cornelio Coso, tamén tribuno consular no 408 a.C.
Primeiro tribunato consular (414 a.C.)
Cneo Cornelio foi elixido tribuno consular no 414 a.C. con Quinto Fabio Vibulano Ambusto, Lucio Valerio Potito e Marco Postumio Rexilense.
No 415 a.C., os ecuos de Bola atacaron Labicum, un aliado de Roma. Ao quedar a cidade illada, os romanos capturaron a cidade dos ecuos e mentres discutían sobre o establecemento dunha colonia alí, os ecuos declararon a guerra á República romana e a reconquistaron e fortificaron. A seguir, o Senado decidiu entón encomendar o mando da campaña a Publio Postumio Albino Rexilense. Este, nunha campaña rápida, levou o exército á vitoria, e volveu tomar Bola pero converteu en inimigos aos seus propios soldados cando incumpriu a promesa de compartir con eles o botín da guerra.
Convocado de volta a Roma, produciuse unha acalorada discusión na asemblea cos tribunos da plebe, especialmente con Marco Sextio, quen ameazou con volver presentar a proposta do tribuno Lucio Decio para a división agraria de Bola, que fora bloqueada o ano anterior mais Marco Postumio, apoiado polos patricios, opúxose e ameazou con decimar o seu exército. Cando a noticia do que estaba a suceder en Roma chegou ao campo militar, os soldados subleváronse. Marco Postumio manexou a situación con excesiva dureza, tanto que cando se produciron novos disturbios pola súa decisión de condenar a morte a algúns soldados, foi capturado xunto co seu cuestor, Publio Sextio e, ámbolos dous, foron apedreados e mortos polos seus propios soldados.
Os tribunos da plebe impediron que os tribunos consulares abrisen unha investigación sobre o sucedido.
Consulado (409 a.C.)
No 409 a.C., foi elixido cónsul xunto con Lucio Furio Medulino, como colega, xa no seu segundo mandato. Grazas ás presións dos tribunos da plebe da gens Icilia, por primeira vez na historia da República Romana, foron elixidos tres cuestores plebeos: Quinto Silio, Publio Elio e Caio Papio.
Unha vez organizado o exército, os cónsules marcharon cara a Carvento, que fora conquistada polos volscos e os ecuos sen poder recuperala. En troques, conquistaron Verrugine, no territorio dos volscos.
Ángel Suanzes
Ángel Suanzes é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en xornalismo pola UPSA. Dende finais dos anos noventa ven traballando como xornalista en radio e televisión. Desde o 2006 exerce como xornalista cinematográfico na Televisión de Galicia.
En 2020 publicou o seu primeiro poemario E se a memoria está na boca.
Declaración dos dereitos do neno e outras cousas nosas
miniatura|alt=Fachada do Instituto Lucus Augustus de Lugo|[[IES Lucus Augusti|Instituto Lucus Augusti de Lugo]] Declaración dos dereitos do neno e outras cousas nosas é unha obra publicada polo alumnado do Instituto Masculino de Lugo en 1973 co fin de difundir a declaración dos dereitos do neno e de poder recadar fondos para a excursión de fin de curso. Foi coordinada polo profesor Xesús Alonso Montero e publicada nas Ediciones Celta de Lugo.
Portada
O debuxo da portada é de Xoán L. do Rego Sandín.
Índice
O índice da obra, respectando a tipografía do orixinal, é:
Relación de estudantes
A relación de estudantes colaboradores tal como se indica na obra (p. 7 e 8), ordenada por orde alfabética de apelidos (respectando a ortografía do orixinal):
Enrique Correa
Enrique Correa Álvarez, nado en Lugo o 1 de febreiro de 1876 en finado na mesma cidade o 13 de novembro de 1963, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Foi mestre en Abade (Moeche) en 1908, A Gándara (Oroso), Oubiña (Cambados), Rianxo, Viveiro, onde foi presidente da Asociación de Mestres do partido, e Lugo. Escribiu na prensa, foi por un tempo director de Heraldo de Vivero, colaborou en Gaceta de Galicia, Galicia Nueva, La Provincia, Suevia, A Terra, Heraldo de Galicia, Eco de Galicia, El Pueblo Gallego e na revista pedagóxica Vida Escolar. Xubilouse en 1946.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela coa tamén mestra María del Socorro Rey Otero en 1910, e foi pai de María Luz Correa Rey.
The Pretty Things
The Pretty Things foi unha banda de rock inglesa formada en setembro de 1963 en Sidcup, Kent. Colleron o seu nome da canción de Willie Dixon de 1955 "Pretty Thing", interpretada por Bo Diddley. Nos seus primeiros anos foi unha banda pura de rhythm and blues, con varios sinxelos entrando nas listas británicas, e posteriormente abrazou outros xéneros como o rock psicodélico a finais dos 60 (sendo o seu álbum de 1968 S.F. Sorrow unha das primeiras óperas rock), o hard rock a principios dos 70 e o new wave a principios dos 80. A pesar disto, a banda non foi capaz de conseguir o mesmo nivel de éxito que cos seus primeiros lanzamentos.
Espermátida
miniatura|Epitelio xerminal do [[testículo. 1: lámina basal 2: espermatogonia 3: espermatocito primario 4: espermatocito secundario 5: espermátida 6: espermátida madura 7: célula de Sertoli 8: unión hermética (barreira hematotesticular)]] miniatura|Esquema que mostra as analoxías no proceso de maduración do [[óvulo e o das espermátidas (espermatozoides inmaturos).]] miniatura|Sección transversal dun [[túbulo seminífero dun testículo de rata (× 250).]]
As espermátidas son células xerminais masculinas haploides que son o resultado da división de espermatocitos secundarios e dan lugar ao espermatozoide maduro. Como resultado da meiose cada espermátida contén só a metade do material xenético presente no espermatocito primario orixinal.
No testículo, as espermátidas están conectadas unhas con outras por material citoplásmico (ponte protoplásmica) e teñen material citoplásmico superfluo arredor dos núcleos. Este tipo de pontes protoplasmáticas aparecen tamén nas espermatogonias e espermatocitos e son resultado da división incompleta dos citoplasmas durante a división (citocinese incompleta), polo que constitúen sincitios. Os espermatozoides sepáranse deste sincitio no momento da súa liberación do epitelio e paso á luz do túbulo seminífero.
Cando se forman, as espermátidas termperás arredondadas deben sufrir un proceso de maduración para converterse en espermatozoides chamado espermioxénese.
Durante a maduración, ás espermátidas empézalle a crecer unha proxección filamentosa (futuro flaxelo), desenvolven unha parte media engrosada na que se localizan mitocondrias e forman un acrosoma. O ADN das espermátidas sofre un empaquetamento, quedando moi condensado. Inicialmente o ADN empaquétase coas proteínas básicas nucleares habituais (histonas) e despois estas son substituídas por protaminas durante a elongación da espermátida. A cromatina moi empaquetda resultante é transcricionalmente inactiva.
En 2016 científicos da Universidade médica de Nanjing afirmaron ter producido artificialmente células similares ás espermátidas de ratos a partir de células nais. Inxectaron estas espermátidas en óvulos de rato, o cigoto formado foi implantado en ratos e finalmente naceron crías.
Chapáiev
Chapáiev (en ruso Чапаев ) é unha película soviética rodada en branco e negro en 1934.
Historia
Foi dirixida polos irmáns Vassiliev (Georgy e Sergei), da produtora Lenfilm. Este filme biográfico conta a historia de Vassili Ivanovich Chapáiev (1887-1919), un lendario comandante do Exército Vermello que se converteu nun heroe da Guerra civil rusa.
Trama
Está baseada na novela homónima escrita por Dmitri Furmanov, un escritor ruso e comisario bolxevique que loitou xunto a Chapáiev.
Recoñecementos
Alén dos premios dentro da Unión Soviética, foi galardoada entre outros como Mellor Película Estranxeira pola National Board of Review dos Estados Unidos en 1935 e co Gran Premio da Exposición Internacional de París en 1937.
Repercusión
Após a estrea da película, Chapaiév e os seus colaboradores Petka e Anka convertéronse en personaxes recorrentes do folclore ruso. Este trío, xunto co seu comisario político Furmanov, están presentes nunha gran cantidade de chistes rusos.
Durante a Guerra civil española estreouse na zona republicana, onde tivo bastante éxito, xa que unha columna das Brigadas Internacionais recibiu o nome de Chapáiev. Josep Renau realizou os carteis publicitarios da película para a súa estrea en Valencia.
Sobre Vasili Chapáiev fixéronse moitas outros filmes despois deste primeiro, catro en tempos da URSS (dúas películas de animación, unha curta e outra longametraxe en 1968) e, despois de 1992, outras catro longas e tres series de televisión, incluída a coprodución ucraíno-rusa Страсти по Чапаю "Paixón por Chapáiev"
O presidente de Rusia Vladimir Putin describiu o Chapáiev de 1934 como o seu filme favorito.
Elenco
miniatura| [[Vasili Chapáyev|Vasily Chapáiev nun selo soviético]]
Gregory C. Johnson
Gregory Carl "Ray J" Johnson, nado en Seattle (Washington) o 30 de xullo de 1954, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-125.
Traxectoria
Johnson graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Washington en 1977 e na Escola de Pilotos de Proba da Forza Aérea dos Estados Unidos, na Base Edwards da Forza Aérea, en 1984.
Entrou como enxeñeiro aeroespacial no Centro Espacial Johnson da NASA en abril de 1990. Foi seleccionado como astronauta en xuño de 1998, participando na misións STS-125 e pasando 12,90 días no espazo.
Mohammed o Portugués
Mohammed o Portugués, Mohammed Bortucali (o Mulei Mafamede dos cronistas portugueses) chamado al-Bortucali (o portugués) ou Burtucali, (nome completo en árabe Abu Abd Allah al-Burtuqali Muhammad ibn Muhammad ou Abu Abdullah Muhammad Bortucali ibn Mohammed: أبو عبد الله محمد البرتقالي) nado en 1464 e finado en 1526, foi un monarca do reino de Fez, da dinastía dos watasidas ou oatásidas.
Sucede ao seu pai Mohammed Sheikh como sultán watasida en 1504. O seu fillo Ahmed el Outassi (Abulabas Ahmad ibn Mohammed) falece tras un golpe de estado en abril ou xuño de 1526, e Mohammed Bortucali nomeou o seu irmán Alboácem Ali ibn Mohammed para sucedelo.
Biografía
Levárono a Portugal cativo en agosto de 1471 ao tomar a frota de Afonso V de Portugal a cidade de Asilah, onde estaba nese momento con dúas das mulleres do seu pai, segundo Rui de Pina, e tamén cunha irmá segundo Damião de Góis, e a pesar do rei de Fez Mohammed Sheikh, seu pai, querer rescatalos por unha gran cantidade de cartos, D. Afonso non consentiu e trouxoos ao Reino.
Al-Bortucali foi quen enviou a Tombouctou, xunto con seu tío, a Hassan al-Wazzan, que tras converterse ao cristianismo recibiu o nome de Giovanni Leone di Medici, máis coñecido como León o Africano, diplomático, xeógrafo e explorador que ditou en italiano Descrittione dell’Africa (Descrición de África).
Svenska damhockeyligan
Palmarés
miniatura|Copa entregada ao equipo campión.
Volodymyr Tykhyi
Volodymyr Viktorovych Tykhyi (en Тихий Володимир Вікторович), nado en Chervonohrad, óblast de Lviv, na República Socialista Soviética de Ucraína o 25 de febreiro de 1970, é un director de cinema, guionista e produtor ucraíno. É membro da Unión Nacional de Cinematógrafos de Ucraína, e en 2018 gañou o Premio Nacional Taras Shevchenko de Ucraína por unha serie de filmes históricos e documentais sobre a Revolución da Dignidade.
Traxectoria
Volodymyr naceu o 25 de febreiro de 1970 en Chervonohrad, na rexión de Lviv. Logo de graduarse no instituto, Volodymyr ingresou no colexio de minería de Chervonohrad en 1987. En 1989-1991, serviu no exército soviético na aviación naval, e estivo destinado en Belarús.
En 1992, entrou na Universidade Nacional de Teatro, Cinema e Televisión de Kíiv. Graduouse en 1997. Traballou nos estudios de televisión Studio 1+1, Danapris-Film e foi o director do programa de televisión Verka Serdiuchka.
Comezou a súa carreira como director de filmes e series de televisión. Máis tarde, cambiou a súa atención aos documentais e, finalmente, pasou a facer longametraxes. Na maioría das súas obras, é o director e guionista. A única excepción é a película The Seventh Route (1997), onde Tychyi actuou só como coautor do guión.
É un dos creadores dos proxectos cinematográficos "Assholes. Arabesques, Ukraine, Goodbye!" e Babylon'13. En 2018, foi un dos gañadores do Premio Nacional Taras Shevchenko de Ucraína pola súa serie de documentais históricos sobre a Revolución da Dignidade.
Gregory H. Johnson
Gregory Harold "Box" Johnson, nado en South Ruislip (Middlesex, Reino Unido) o 12 de maio de 1962, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-134 e STS-123.
Traxectoria
Johnson graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1984 e é máster en enxeñería de estruturas de voo pola Universidade de Columbia en 1985 e máster en administración de empresas pola Universidade de Texas en 2005.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando na misións STS-123 e STS-134 e pasando 31,49 días no espazo. Deixou a NASA en agosto de 2013 para aceptar un posto como director executivo en CASIS.
A Terra
A Terra foi unha revista publicada en Córdoba entre 1920 e 1927.
Historia e características
Subtitulada ''Revista mensual. Órgano del Centro Gallego posteriormente cambiou o subtítulo por Revista mensual del Centro Gallego'', apareceu en maio de 1920. Fundada por Juan Pérez de Santiago, presidente do Centro Gallego de Córdoba, distribuíase gratuitamente entre os socios do Centro. Aínda se publicaba en 1927.
Maidan (filme de 2014)
Maidan (en Майдан) é un filme ucraíno-neerlandés de 2014 dirixido por Sergei Loznitsa. O filme céntrase no movemento Euromaidan de 2013 e 2014 en Maidan Nezalezhnosti (Praza da Independencia) que aconteceu na capital de Ucraína, Kíiv. Foi filmado durante as protestas e representa diferentes aspectos da revolución, dende as concentracións pacíficas ata enfrontamentos sanguentos entre policías e civís. Estreouse o 21 de maio de 2014 no Festival Internacional de Cinema de Cannes. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 12 de decembro de 2014.
Sinopse
O filme explora e segue as protestas e a violencia na Maidan Nezalezhnosti (Praza da Independencia) de Kíiv que levaron ao derrocamento do presidente Viktor Yanukovych.
Estrea
Logo da súa estrea internacional en Cannes, o filme estreouse nos cinemas de Francia o 23 de maio de 2014, e nos de Ucraína o 24 de xullo de 2014. Tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos o 12 de decembro de 2014, antes de difundirse internacionalmente o 20 de febreiro de 2015, cadrando coa data da revolución en Ucraína. En abril de 2018, o filme aínda non se mostrou en Rusia.
Acollida
O filme recibiu unha acollida positiva por parte da crítica. O agregador de críticas Rotten Tomatoes informou que o 100% dos 24 críticos de cinema deron unha valoración positiva ao filme, cunha valoración media de 7,91 sobre 10. En Metacritic, que asigna unha media ponderada entre 100 valoracións dos críticos cinematográficos, o filme ten unha puntuación media de 86, baseada en 9 críticas, o que indica unha resposta de "aclamación universal".
Leslie Felperin de The Hollywood Reporter deulle unha crítica positiva ao filme e dixo que "este abraiante filme de escala épica remóntase ás raíces heroicas e xornalísticas da elaboración de documentais e aínda se sente inefablemente moderno e formalmente atrevido". Na súa recensión para Variety, Jay Weissberg escribiu que "En contraste coa maioría dos documentais feitos a raíz dun evento histórico, "Maidan" durará máis aló da actual convulsión ucraína para ser unha testemuña convincente e unha resposta modelo a un momento seminal demasiado fresco para ser procesado por completo". Lee Marshal, ao revisar o filme para Screen International, dixo que "mesmo no medio dos molotovs, o documento sincero e memorable de Loznitsa conserva a súa fascinación por eses pequenos detalles que nos fan humanos, e fan que pague a pena loitar pola democracia". Michael Atkinson de The Village Voice chamouno "facilmente o filme máis rigorosa, vital e poderoso de 2014, Maidan" de Sergei Loznitsa pode ser unha máquina de cinema baziniano perfecta: a realidade é capturada, cristalizada, honrada pola súa complexidade orgánica, e entregada non envelenada por exposición ou énfase". Andrew Pulver, nunha recensión para The Guardian, declarou: "En certos aspectos é perfecto, na súa negativa ao estilo de Eisenstein a comprometer a idea da multitude como participante clave. Noutras formas, porén, a súa severidade dificultao".
Howard Feinstein de Filmmaker Magazine escribiu que "Maidan é fermoso aínda que estridente. Nunca traspasa a liña de estetizar a revolución, o sufrimento e a brutalidade que a acompañan. A súa habilidade deriva da precisión obsesiva. Rexistras Maidan do mesmo xeito que fai os coñecidos cadros de terror da, por exemplo, a guerra civil española e a Revolución Francesa: non é unha interpretación, senón unha obra de arte que recolle a verdade dun momento histórico". Daniel Walber de Nonfics, considerou o filme "un retrato dun pobo, un lugar e un momento máis ca unha disertación sobre o seu contexto ou implicacións. É un cinema cru e inquebrantable para unha nación con problemas nun momento grande e terrible". Oleg Ivanov de Slant Magazine deulle ao filme tres de cada catro estrelas, escribindo que "pon ao espectador dentro de Maidan, permitíndolle sacar as súas propias conclusións sobre as ideas e axendas defendidas polos líderes e participantes do movemento".
Tracking and Data Relay Satellite
miniatura|Maqueta dun satélite TDRS. Tracking and Data Relay Satellite ou TDRS é unha serie de satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria dos Estados Unidos usado para dar cobertura a satélites artificiais e naves espaciais en órbita terrestre.
Características
A rede de satélites TDRS da servizo a satélites militares e científicos dos Estados Unidos e deu servizo aos transbordadores espaciais. Permiten manter contacto en todo momento cos vehículos en órbita sobre calquera punto do planeta sen depender de estacións terrestres. Os satélites TDRS caracterízanse por estar alimentados por paneis solares e dispoñer de dúas grandes antenas parabólicas, ademais doutras máis pequenas. A serie de satélites vai pola terceira xeración.
TDRS 8, 9 e 10 (TDRS H, I e J)
A segunda xeración de satélites TDRS foi construída por Boeing Satellite Systems. Son tres satélites de 3192 kg de masa que usan o bus BSS-601 e lanzados entre 2000 e 2002 usando foguetes Atlas 2A. Ademais de transpondedores en banda S e Ku levan transpondedores en banda Ka para aumentar a súa capacidade, chegando a poder recibir a 800 Mbps e a transmitir a 25 Mbps. Os seus paneis solares xeneran ata 2300 W de potencia, usando baterías de hidruro de níquel.
TDRS 11, 12 e 13 (TDRS K, L e M)
A terceira xeración de satélites TDRS foi tamén construída por Boeing pero usando o bus BSS-601HP, cunha masa de 3454 kg. Foron lanzados entre 2013 e 2017 usando foguetes Atlas 5.
Nariman Aliev
Nariman Aliev (en Наріма́н Рідьва́нович Алі́єв), nado o 15 de decembro de 1992, é un guionista e director de cinema ucraíno de orixe tártara de Crimea. Gañou o Premio Nacional da Crítica de Cinema "Kinokolo" 2019 (mellor director e mellor filme) e o premio ao Artista meritorio de Ucraína no ano 2020.
Traxectoria
Nariman Aliev naceu o 15 de decembro de 1992 na vila de Petrivka, no Raión de Krasnohvardiiske, na República Autónoma de Crimea. En 2009, graduouse na Escola Secundaria Petrivska. En 2013, fixo o bacharelato en dirección de televisión e cinema polo Instituto de Artes Audiovisuais (con Oleh Fialko). En 2014 recibiu o diploma de especialista en dirección de televisión da Universidade Nacional de Teatro, Cinema e Televisión de Kíiv.
En 2016, foi nomeado para o Oso de Cristal do Festival Internacional de Cinema de Berlín pola súa curtametraxe "Without You". É membro da Academia de Cinema de Ucraína dende 2017, e membro da Academia de Cinema Europeo dende 2019. Ademais é membro do Consello Público do Comité de Ucraína para os Óscar dende 2019.
A primeira longametraxe de Nariman Aliev, Evge (2019) estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes. O filme tamén foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Laker Airways
Laker Airways foi unha aeroliña privada británica fundada por Sir Freddie Laker en 1966. Orixinalmente era unha aeroliña chárter de carga e pasaxeiros que voaba a todo o mundo. A súa sede estaba localizada no aeroporto de Gatwick en Crawley, Inglaterra.
A compañía converteuse na segunda aeroliña de baixo custo de longa distancia en 1977, operando servizos regulares de tarifas baixas entre o aeroporto de Londres-Gatwick e o aeroporto John F. Kennedy de Nova York (despois da pioneira aeroliña de baixo custo islandesa Loftleiðir). A compañía non sobreviviu á recesión de principios dos anos 80 e operou o seu derradeiro voo o 5 de febreiro de 1982, o día que entrou en bancarrota.
Frota
Laker operou os seguintes modelos de avións ao longo da súa historia:
Tempsat
Tempsat foi o nome de dous satélites artificiais do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos.
Características
Os dous satélites Tempsat consistían en esferas pintadas de negro para o estudo do control térmico de satélites usando esta clase de pintura. Tempsat 1 foi lanzado mediante un Thor Ablestar o 13 de agosto de 1965, mentres que Tempsat 2 foi lanzado cun Thor Agena D o 30 de setembro de 1969, ambos desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Proflavina
A proflavina, tamñén chamada diaminoacridina, é un derivado da acriflavina, un desinfectante bacteriostático contra moitas bacterias grampositivas. Foi utilizada en forma de dihidrocloruro e sales hemisulfato como antiséptico tópico e anteriormente como antiséptico urinario.
A proflavina tamén ten efectos mutaxénicos sobre o ADN ao intercalarse entre os pares de bases dese ácido nucleico. Diferénciase da maioría dos outros compostos mutaxénicos ao causar delecións ou insercións de pares de bases, pero non substitucións. En presenza de luz, a proflavina pode inducir roturas de dobre febra no ADN.
A proflavina absorbe fortemente na rexión da luz azul a 445 nm (en auga a pH 7).
A proflavina é unha tinguidura fluorescente que se usa ás veces en microscopia in vivo para obter imaxes debido ás súas propiedades de intercalación. Porén, houbo certa preocupación de que as mulleres expostas á proflavina puidesen desenvolver cancro de colo uterino, xa que ten un potencial mutaxénico. Porén, a análise retrospectiva realizada por Pantano et. al. demostrou que non hai un aumento do risco de cancro de colo uterino despois da exposición á proflavina.
Isabel Rebollido
Isabel Rebollido Vázquez, nada en Boiro en 1989, é unha astrofísica galega, que traballa en Baltimore vinculada ao telescopio espacial James Webb.
Traxectoria
Isabel Rebollido estudou a carreira de Física na Universidade de Santiago de Compostela, e logo o máster de Astrofísica na Universidade de La Laguna. Posteriormente realizou o doutoramento no grupo de investigación que dirixe Eva Villaver na Universidade Autónoma de Madrid.
Ecloxita
miniatura|300px|Mostra de ecloxita de Noruega con [[granate (mineral)|granate (vermello) e unha matriz de onfacita (verde cincento). Os cristais azuis celestes son de cianita. Presenta algo de cuarzo branco, probablemente orixinado na recristalización de coesita. Poden verse algunhas manchas de fenxita branco-douradas na parte superior. Como escala comparativa, unha moeda de 23 mm de diámetro.]]
A ecloxita é unha rocha metamórfica que contén granate (almandino-piropo) dentro dunha matriz de piroxeno rico en sodio (onfacita). Entre os minerais accesorios están a cianita, o rútilo, cuarzo, lawsonita, coesita, anfíbolo, fenxita, paragonita, zoisita, dolomita, corindón e, máis raramente, diamante. A química dos minerais primarios e accesorios utilízase para clasificar as ecloxitas en tres tipos: A, B e C. O amplo rango de composicións que teñen as ecloxitas motivou un longo debate sobre a orixe dos xenólitos de ecloxita como produtos da codia oceánica subducida e alterada.
Orixes
As ecloxitas orixínanse por metamorfismo de alta ou ultraalta presión de rochas máficas a baixos gradientes termais de <10 °C/km a medida que subduce ata as profndidades da codia inferior e do manto superior nunha zona de subdución.
Clasificación
As ecloxitas defínense como rochas de dous minerais en liñas xerais basálticas que foron clasificadas en grupos A, B e C baseándose na química das súas fases minerais primarias, o granate e o clinopiroxeno. A clasificación distingue cada grupo baseándose no contido de xadeíta no clinopiroxeno e de piropo no granate. As rochas son gradualmente menos máficas (definidas polo seu contido en SiO2 e MgO) desde o grupo A ao C, mentres que o Grupo C é o menos máfico e contén maior contido de álcalis.
A natureza transicional entre os grupos A, B e C correlaciónase co seu modo de colocación na superficie. O Grupo A deriva de rexións cratónicas da codia terrestre, e chega á superficie en forma de xenólitos que ascenden desde profundidades de máis de 150 km durante as erupcións de kimberlita. As do Grupo B mostran un forte solapamento composicional coas do Grupo A, pero encóntranse como lentellóns ou cápsulas rodeadas por material peridotítico do manto. O Grupo C encóntrase comunmente entre capas de mica ou xisto de glaucofana, exemplificados primariamente polo bloque tectónico de Nova Caledonia da costa de California.
Orixe na superficie ou no manto
O amplo rango na composición orixinou un longo debate sobre se os xenólitos de ecloxita se orixinaban no manto ou na superficie. As superficiais estarían asociadas coa transición de gabro a ecloxita, contribuíndo de forma importante aos procesos de subdución.
Os xenólitos de ecloxitas do Grupo A son as máis enigmáticas en canto á súa orixe debido á sobreimpresión metasomática da súa composición orixinal. Os modelos que propoñen unha orixe superficial primaria como protólitos do leito mariño baséanse fortemente do amplo rango de composición en isótopos do oxíxeno, que se solapa co da codia oceánica obducida, como ocorre na sección Ibra da ofiolita de Samail. A variación atopada nalgúns xenólitos de ecloxita no tubo de kimberlita de Roberts Victor son resultado da alteración hidrotermal de basalto no leito do mar. Este proceso atribúese ao intercambio de auga mariña a baixa e alta temperatura, que ten como resultado un gran fraccionamento no espazo de isótopos do oxíxeno en relación co valor típico do manto superior de cristais de basalto de dosal mesooceánica. Outros mecanismos propostos para a orixe dos xenólitos das ecloxitas do Grupo A baséanse nun modelo acumulado, onde as composicións de granate e clinopiroxeno derivan de residuos de fusión parcial dentro do manto. Este proceso apóiase na sobreimpresión metasomática da composición de isótopos de oxixeno orixinal, levándoa de novo ao rango propio do manto.
Facies de ecloxita
As ecloxitas que conteñen lawsonita (un silicato de calcio e aluminio hidratado) raramente están expostas na superfice terestre, aínda que se predí por experimentos e modelos térmicos que se forman durante a subdución normal de codia oceánica a profundidades entre 45-300 km.
Formación de rochas ígneas a partir de ecloxitas
thumb|Ecloxita A fusión parcial de ecloxitas foi modelada para producir fusións de tonalita-trondhjemita-granodiorita. A fusión derivada da ecloxita pode ser común no manto e contribúe a crear rexións volcánicas onde en raros casos fan erupción grandes volumes de magma. A ecloxita fundida pode despois reaccionar con peridotita encerrada para producir piroxenita, que á súa vez funde producindo basalto.
Distribución
miniatura|Ecloxita de Almenning, Noruega. O mineral marrón avermellado é granate, o verde [[onfacita e o branco cuarzo.]] Aparecen ecloxitas no oeste de Norteamérica, incluíndo o suroeste e a Formación Franciscana das Cordilleiras Costeiras de California. A facies transicional granulita-ecloxita de granitoides, volcánicas félsicas, máficas e granulitas aparecen no Bloque Musgrave da oroxénese Petermann, en Australia central. Atopáronse ecloxitas que teñen coesita e glaucofana no noroeste dos Himalaias. As ecloxitas máis antigas que conteñen coesita son duns 650 e 620 millóns de anos de antigüidade e están localizadas no Brasil e Mali, respectivamente.
Liga ACB 2021-22
A temporada 2021–22 da Liga ACB, celebrada entre o 18 de setembro de 2021 e 19 de xuño de 2022, foi a trixésimo novena da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División.