cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cesarea Marítima
Etapa das cruzadas
Saladino reconquistou a cidade en 1187, foi reconquistada polos cruzados en 1191 e, finalmente, volvérona a perder en 1265 ante os mamelucos, quen, como adoitaban facer nas cidades costeiras que pertenceran aos cruzados, arrasaron todas as fortificacións para asegúrarse de que ninguén loitaría por iso. A cidade deixou de albergar o arcebispo e patriarca de Cesarea en Palestina, aínda que a Igrexa católica aínda considera a cidade unha sé na actualidade. Ignatius Samaan, bispo auxiliar en Venezuela da arquidiocese de México. Desde 1965, o xefe católico desa sé e da igrexa de Melquite é Hilarion Capucci.
Período mameluco
Durante o período Mameluco, as ruínas da antiga Cesarea e da cidade fortificada dos cruzados estaban deshabitadas.
Al-Dimashqi, escribindo arredor de 1300, sinalou que Kaisariyyah pertencía ao Reino de Ghazza (Gaza).
Período otomán
Cesarea pasou a formar parte do Imperio Otomán en 1516, xunto co resto do Levante, e permaneceu baixo o dominio otomán durante catro séculos.
En 1664, menciónase un asentamento formado por 100 familias marroquís e 7–8 xudías. No século XVIII volveu declinar.
En 1806, o explorador alemán Seetzen viu "Káisserérie" como unha ruína ocupada por algúns pescadores pobres e as súas familias.
En 1870, Victor Guérin visitouna.
Qisarya otomán tardío
A aldea de Qisarya (قيسارية) foi asignada en 1880 a Bushnak (bosníaco) inmigrantes de Bosnia. Os bosníacos emigraran á zona despois de que a Bosnia otomá fose ocupada por Austria-Hungría en 1878 Segundo Roy Marom,"Cincuenta familias de refuxiados bosníacos, na súa maioría procedentes de Mostar, o principal centro urbano de Bosnia e Hercegovina, instaláronse entre as ruínas de Cesarea, renomeándoa co nome árabe de Qisarya. Usando a antiga cachotaría atopada no lugar, os colonos construíron unha cidade moderna con aloxamentos espazos e rúas amplas que se cruzan, segundo os planos urbanos tradicionais de Bosnia. A cidade tiña dúas mesquitas, un Caravanserai, un Mercado, unha residencia para o mudir, un porto e oficinas de Aduanas. Qisarya atraeu altos funcionarios bosníacos que estableceron propiedades preto de Qisarya. A cidade foi declarada sede dunha mudirieh (unha división administrativa menor)." Unha lista de poboación de aproximadamente 1887 amosaba que Cesarea tiña 670 habitantes, ademais de 265 musulmáns, que eran sinalados como "bosníacos".
Petersen, visitando o lugar en 1992, observou que as casas do século XIX estaban construídas en bloques, xeralmente dun piso (a excepción da casa do gobernador). Algunhas casas no lado oeste da aldea, preto do mar, sobreviviron. Había varias mesquitas na vila no século XIX, pero só unha ("A mesquita bosníaca") sobreviviu. Esta mesquita, situada no extremo sur da cidade, xunto ao porto, descríbese como un simple edificio de pedra con tellado de tella vermella e minarete cilíndrico. En 1992 utilizouse como restaurante e tenda de agasallos.
Mandato británico de Palestina
No censo de Palestina de 1922, realizado polas autoridades do Mandado Británico, de Cesarea tiña unha poboación de 346 habitantes, 288 musulmáns, 32 cristiáns e 26 xudeus, onde os cristiáns eran 6 ortodoxos, 3 ortodoxos sirios, 3 católicos romanos, 4 melquitass, 2 católicos sirios e 14 maronitas. A poboación aumentara no censo de 1931 a 706, 19 cristiáns, 4 drusos e 683 musulmáns, cun total de 143 casas.
Un asentamento xudeu, Kibutz Sdot Yam, estableceuse a 1 km ao sur da cidade musulmá en 1940.
A aldea musulmá diminuíu en importancia económica e moitos dos habitantes musulmáns de Qisarya marcharon a mediados da década de 1940, cando os británicos ampliaron os Ferrocarrís de Palestina que pasaron por alto o porto de pouco calado. Qisarya tiña unha poboación de 960 en Estadísticas de 1945, coa composición da poboación de Qisarya 930 musulmáns e 30 cristiáns en 1945. En 1944/45 un total de 18 dunums de terras da aldea musulmá utilizáronse para cultivar cítricos e plátanos, 1.020 dunums foron utilizados para cereais, mentres que 108 dunums foron regados ou utilizados para hortas, mentres que 111 dunams foron terreos (urbanos) construídos.
Guerra Civil de 1947–48
O historiador palestino Walid Khalidi describiu os restos da aldea en 1992: "A maioría das casas foron demolidas. O lugar escavouse nos últimos anos, en gran parte por equipos italianos, estadounidenses e israelís, e converteuse nunha zona turística. A maioría das poucas casas que quedan son agora restaurantes, e a mesquita da vila converteuse nun bar."
Estado de Israel
En 1952, estableceuse a cidade xudía de Cesarea preto das ruínas da cidade vella, que en 2011 incorporáronse ao recentemente creado Parque Nacional de Cesarea.
Thomas K. DeLorey
Thomas K. DeLorey, nado en Detroit, Míchigan, o 26 de agosto de 1950, é un investigador e escritor numismático estadounidense.
Traxectoria
O 1 de novembro de 1978 foi contratado pola American Numismatic Association (ANA) como autenticador, e traballou na ANACS —a axencia de certificación da ANA— desde xullo de 1981, ata a súa dimisión o 30 de abril de 1984. Durante ese período é de salientar a súa identificación do espécime "Linderman" do dólar de 1804 que lle fora roubado a Willis DuPont.
En 1981 foi editor do TAMS Journal.
Posteriormente traballou cos comerciantes numismáticos Walter Perschke (durante 1984-1988) e Harlan Berk (1989- 2010), ambos establecidos en Chicago. En 2004 ingresou no Professional Numismatic Guild ("Gremio Numismático Profesional").
DeLorey foi un estudoso dos produtos numismáticos do comerciante Thomas Elder, asunto sobre o que escribiu un coñecido artigo titulado "Thomas L. Elder: A Catalogue of his Tokens and Medals", publicado en The Numismatist en xuño e xullo de 1980, que o fixo merecedor dos premios Heath Literary e Wayte and Olga Raymond Memorial en 1981. Outro artigo seu sobre James N. Longacre publicado en 1985, na mesma revista, valeulle novamente a concesión de ambos os premios. E en 2020, por un artigo sobre o dólar da Liberdade Sentada de 1873-S publicado o ano anterior, logrou estes dous premios por terceira vez.
Vida familiar
DeLorey casou o 18 de outubro de 1986 con Jean Hardwidge, quen faleceu en 2010. Volveu contraer matrimonio en 2013.
Omm el aroussa
Omm el aroussa (en أم العروسة‎) é un filme exipcio de 1963 dirixido por Atef Salem. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
El mustahil
El mustahil (en المستحيل‎) é un filme exipcio de 1965 dirixido por Hussein Kamal. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Outeiro, Ferroi, Guntín
Outeiro é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Corry Vreeken
Maria Cornelia Vreeken, nada en Enkhuizen (Os Países Baixos) o 22 de decembro de 1928, nada como Corry Bouwman (tamén coñecida como Corry Vreeken-Bouwman), é unha xadrecista neerlandesa, nomeada Gran Mestra Feminina en 1987.
Traxectoria
Nas décadas de 1960 e 1970 Vreeken era unha das mulleres xadrecistas máis destacadas do seu país. Gañou en cinco ocasións o Campionato Neerlandés de Xadrez Feminino (1960, 1962, 1964, 1966 e 1970). Participou tamén en varios torneos internacionais. Os seus mellores resultados logrounos en Emmen (1962), un 1º - 3º posto compartido en Beverwijk (1968) e o torneo zonal de Biel/Bienne (1980).
Vreeken participou en dúas ocasións nos Torneos Interzonais do Mundial Feminino de Xadrez:
Tamén xogou no equipo dos Países Baixos nas Olimpíadas Femininas de Xadrez:
En 1968 recibiu o título de Mestra Internacional Feminina e en 1987 o de Gran Mestra Feminina.
Comuna del Foxo
A comuna de El Foxo é unha comunidade de vida alternativa creada en El Foxo (Barcela, Negueira de Muñiz) a finais da década de 1970 por un grupo de persoas pertencentes a diversas correntes ideolóxicas (hippismo, ecoloxismo, renovación pedagóxica, naturismo...) que tras recompoñer e modificar varias veces o proxecto entrou en fase de liquidación en 2017. Nos seus momentos álxidos chegou a contar con máis de 200 integrantes.
Primeiros anos e decadencia
No ano 1956, coa construción do encoro de Salime as aldeas de El Foxo, Vilar, Vilauxín, Cancio e Ernes quedaron illadas do resto do concello. Só era posible chegar a elas cruzando o río en barca e a veciñanza perdera o seu fogar e viuse forzada a marchar como colonos na Terra Chá (sobre todo no Arneiro e na Veiga do Pumar); especialmente ás familias con fillos, ás persoas solteiras ou aos viúvos e viúvas deixábanos illados sen opcións. Outra parte da poboación marchou a Barcelona ou Madrid. O illamento acabou facendo deste lugar, desde o punto de vista dos fundadores, un enclave ideal para a creación do proxecto de vida que tiñan en mente.
Concello de Örnsköldsvik
Örnsköldsvik (saami setentrional: Orrestaaren tjïelte) é un municipio sueco (kommun) do condado de Västernorrland. Atópase no landskap de Ångermanland e a súa capital é Örnsköldsvik, o núcleo urbano máis grande do concello. É o segundo municipio máis poboado de Västernorrland despois do de Sundsvall.
Comuna del Foxo
Primeiros anos e decadencia
Aínda que se desenvolveron diversas experiencias autoxestionarias, as contradicións internas e as dificultades da vida cotiá remataron coa comuna. Hoxe consérvase na zona un dos principais núcleos de poboación de residentes neorrurais e referente da nova ocupación do campo en Galiza e no Estado. Actualmente a poboación neorrural atravesa unha grave crise socioeconómica ao non ser capaces de desenvolver novas estruturas. Este foi o desafío de 27113 Comuna, S. Coop. Galega, que se estableceu para formar en autoemprego, promocionar a creación de cooperativas e fomentar o desenvolvemento rural.
Concello de Örnsköldsvik
O concello ten costa no golfo de Botnia e a través da zona flúe, entre outros, o río Gide. A Costa Alta (Höga kusten) é Patrimonio da Humanidade e inclúe o parque nacional de Skuleskogen. No concello existe unha longa tradición industrial, en particular vinculada á madeira e a pasta de celulosa.
Comuna del Foxo
Forma de vida
A escaseza e os conflitos persoais comezaron a producir as primeiras retesías internas, xunto con outros problemas sanitarios e intentos de establecer xerarquías. O roubo non foi unha práctica inhabitual. A Comuna empezou a ser lugar de destino para todo tipo de persoas: artesáns, músicos, executivos desenganados, marxinais... Negueira de Muñiz chegou a ter a maior taxa de mortalidade de Galiza a pesar da xuventude da súa poboación.
Os nenos estaban escolarizados en Negueira e comían no centro de Primaria. Todos os días, por quendas semanais, un adulto os acompañaba para cruzaren na barca ata a outra ribeira, despois camiñaban sós un treito e agardaban o transporte escolar. En El Foxo non había luz nin electricidade, pero si auga corrente. Eran frecuentes as actividades culturais e de contacto coa natureza, sobre todo no verán.
A comuna no cine e na literatura
Producíronse varios documentais nos que aparece a Comuna de El Foxo, así coma a longametraxe Vilamor de Ignacio Vilar. A novela xuvenil de Santiago Jaureguizar, A cova das vacas mortas, (2006 Xerais) está ambientada no mesmo enclave. Parte da novela de Brais Lamela Ninguén queda (Euseino? 2022) describe a comuna na actualidade.
Hammer of the Witches
Hammer of the Witches é o décimo primeiro álbum de estudio da banda inglesa de metal extremo Cradle of Filth, publicado o 10 de xullo de 2015 a través do selo Nuclear Blast, sendo o seu primeiro traballo lanzado por esta discográfica. Hammer of the Witches conta coa nova formación do grupo tras a marcha de Paul Allender e James McIlroy, que inclue aos novos guitarristas Marek 'Ashok' Šmerda e Richard Shaw, e á nova teclista e vocalista Lindsay Schoolcraft.
Antecedentes
Hammer of the Witches é o primeiro álbum de Cradle of Filth dende o Midian do ano 2000 que non conta coa aparición do guitarrista Paul Allender. A banda comezou a traballar no disco a principios de 2014, enfatizando o líder Dani Filth que a banda planeaba tomarse o seu tempo con el. Nunha entrevista en 2016 Lindsay Schoolcraft afirmou que estaba encantada coa resposta dos seguidores e que a banda realmente rematara de traballar no disco antes do que agardaba.
Outeiro, Francos, Guntín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Outeiro, Piñeiras, Guntín
Outeiro é un lugar da parroquia de Piñeiras no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
El less wal kilab
El less wal kilab (en اللص والكلاب) é un filme exipcio de 1962 dirixido por Kamal El Sheikh, baseado na novela The Thief and the Dogs por Naguib Mahfús. Estreouse na 13ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tosende, Ferroi, Guntín
Tosende é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Vilaboa, Ferroi, Guntín
Vilaboa é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Terlama, Ferroi, Guntín
Terlama é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Gwynedd
Gwynedd é un condado de Gales creado en 1974 pola Local Government Act de 1972. A súa capital é Caernarfon. É o fogar da Universidade de Bangor.
Demografía
Ten unha poboación de 118.110 habitantes segundo o censo de 2004 (densidade 46 h/km²).
Política
O partido máis votado da comarca é Plaid Cymru.
Lingua
Segundo as cifras de 2001, o número de falantes de galés no concello era de 78.773 (67,3%).
Historia
Véxase Reino de Gwynedd
Outeiro, Monte de Meda, Guntín
Outeiro é un lugar da parroquia de Monte de Meda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
El morahekate
El morahekate (en المراهقات) é un filme exipcio de 1961 dirixido por Ahmed Diaa Eddine. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 33ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Leboriz, Francos, Guntín
Leboriz é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
A. H. M. Jones
Arnold Hugh Martin Jones, FBA, nado o 9 de marzo de 1904 e finado o 9 de abril de 1970, coñecido como A. H. M. Jones ou Hugo Jones, foi un destacado historiador británico do século XX da antigüidade clásica, en particular do Imperio Romano tardío.
Traxectoria
Publicou o seu primeiro libro, The Cities of the Eastern Roman Provinces, en 1937. En 1946, foi nomeado presidente do departamento de Historia Antiga da University College de Londres. En 1951 trasladouse á Universidade de Cambridge e alí asumiu o mesmo cargo. Foi elixido membro da Academia Británica en 1947.
Jones era un lector extremadamente rápido cunha memoria enciclopédica. O seu desdén polas "faladas" ás veces facíao parecer remoto e frío para os que non o coñecían ben, pero era moi apreciado polos seus alumnos. Ás veces foi criticado por non recoñecer plenamente o traballo doutros estudosos nas súas propias notas a pé de páxina, un hábito do que era consciente e pediu desculpas no prefacio do seu primeiro libro.
Santoalla, Francos, Guntín
Santoalla é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
A. H. M. Jones
Traxectoria
A obra máis coñecida de Jones, The Later Roman Empire, 284–602 (1964), considérase ás veces a historia narrativa definitiva da etapa final do Imperio romano de Occidente e principios do Imperio Bizantino, comezando co reinado do tetrarca romano Diocleciano e rematando co do emperador bizantino Mauricio. Unha das críticas modernas máis comúns a esta obra é a súa dependencia case total de fontes primarias literarias e epigráficas, unha metodoloxía que reflectiu a propia formación historiográfica de Jones. O estudo arqueolóxico do período estaba na súa infancia cando Jones escribiu, o que limitou a cantidade de cultura material que podía incluír nas súas investigacións.
Jones morreu dun ataque cardíaco en 1970 mentres viaxaba en barco a Salónica para dar unha serie de conferencias. En 1972, John Crook publicou, postumamente o borrador de The Criminal Courts of the Roman Republic and Principate de Jones.
Legado
Desde a morte de Jones, a conciencia popular da súa obra foi moitas veces eclipsada polo traballo dos estudosos da Antigüidade Tardía, período que non existía como campo de estudo separado durante a súa vida. Non obstante, os estudosos da Antigüidade tardía fan referencia a el e as súas enormes contribucións ao estudo da época son amplamente recoñecidas.
David, Panamá
David é a capital do distrito do mesmo nome e da provincia panameña de Chiriquí. Ocupa o quinto posto das cidades por poboación do país, segundo o censo do ano 2010. Foi fundada en 1602 co nome de San José de David durante a colonia española.
É o principal centro urbano do distrito, onde se atopan as principais institucións públicas, ademais dos maiores centros comerciais. A súa área metropolitana posúe arredor de 97.000 habitantes, e 47.000 son urbanos, dando ao distrito de David en total aproximadamente 144 000 habitantes.
David atópase sobre unha planicie costeira a uns 30 quilómetros do océano Pacífico. Caracterízase por ser o centro da actividade comercial, gandeira e agroindustrial da provincia de Chiriquí.
Elizabeth Pattey
Elizabeth Pattey é unha investigadora científica canadense sénior en Agriculture and Agri-Food Canada (AAFC) nada no século XX e líder do laboratorio de micrometeoroloxía no Centro de Investigación e Desenvolvemento de Ottawa. A súa investigación apoia a mellora a nivel nacional no desempeño ambiental da agricultura, en apoio da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático e a Lei de Aire Limpo do Canadá. É coautora de máis de 80 publicacións científicas revisadas por pares, e as súas áreas de experiencia inclúen técnicas de medición de fluxo de gas traza, modelos baseados en procesos e aplicacións de detección remota
Traxectoria
Elizabeth desempeñouse como profesora adxunta no Macdonald Campus da Universidade de  McGill, e foi examinadora externa en numerosas teses doutorais no Canadá e internacionalmente. Traballa como investigadora científica en micrometeoroloxía en AAFC en Ottawa e liderou varias iniciativas importantes de detección controlada, incluído o primeiro proxecto financiado pola Axencia Espacial Canadense en AAFC. Representou á AAFC no Comité Interdepartamental do Espazo e nos asesores de Ciencia e Tecnoloxía da Embaixada do Canadá, e ante moitas outras organizacións.
A súa investigación actual céntrase en desenvolver e mellorar as técnicas de medición do fluxo de gases traza para cuantificar as emisións de gases de efecto invernadoiro (en particular, N 2 O, CH 4 e CO 2 )  e outros contaminantes do aire, como o amoníaco e as partículas en suspensión. Fixo un traballo pioneiro na técnica de acumulación de remolinos relaxados para medir os fluxos de gases traza. Contribuíu aos esforzos internacionais para verificar os modelos baseados en procesos para as emisións de gases de efecto invernadoiro e a volatilización do amoníaco de fontes agrícolas, e para asimilar os descritores biofísicos utilizando datos de sensores remotos nos modelos de crecemento de chans e cultivos. Na súa investigación, avalía o impacto das prácticas de manexo beneficiosas na calidade do aire e o impacto das variacións climáticas na sustentabilidade da produción de cultivos. Noutros proxectos cuantificou o crecemento dos cultivos e a biomasa en resposta ao clima e as condicións do chan utilizando técnicas de teledetección, micrometeoroloxía e modelaxe e cuantificou as emisións de gases de efecto invernadoiro das prácticas agrícolas a nivel de campo, granxa e rexión utilizando técnicas micrometeorolóxicas e instrumentación láser. Tamén desenvolveu descritores biofísicos e procedementos para asimilar datos de sensores remotos para obter estimacións de rendemento e determinar prácticas de manexo agrícola específicas para o sitio. ​ Participou activamente no Estudo de Ecosistemas Boreales - Atmosfera ( BOREAS) e mediu os fluxos de dióxido de carbono, metano e  isopreno no sitio Southern Old Black Spruce en Saskatchewan.
Premios e recoñecementos
Foi nomeada Presidenta do Equipo de Tarefas sobre a Medición de Fluxos na Agricultura para a Organización Meteorolóxica Mundial(OMM).
Francos, Francos, Guntín
Francos é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Armental, Gomelle, Guntín
Armental é un lugar da parroquia de Gomelle no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Victorina Durán
Victorina Durán Cebrián, nada en Madrid o 12 de decembro de 1899 e finada na mesma cidade o 10 de decembro de 1993, foi unha escenógrafa e deseñadora de vestiario española, profesora de Vestiario e Escenografía no Conservatorio Nacional e pintora de vangarda asociada ao surrealismo nos anos 20 e 30. Despois do seu exilio na Arxentina foi directora do Teatro Colón de Bos Aires.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia burguesa, tradicionalista e culta (propietaria do abono número 1 do Teatro Real), era filla dunha bailarina deste teatro e dun militar profesional. Cando a súa familia rexeitou o seu desexo de ser actriz, ela consolouse estudando debuxo e pintura. Isto levaríaa a coñecer e intimar con persoeiros como Salvador Dalí, Remedios Varo, Maruxa Mallo ou Rosa Chacel. Estudou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid entre 1917 e 1926. En 1929 gañou a cátedra de Vestiario e Arte Escénico, a primeira muller en conseguir este posto en España.
Antes de aceptar este cargo, Victorina destacou como artista de batik. Esta técnica de estampaxe téxtil, orixinaria da illa de Xava, consiste en pintar tecidos aplicando varias capas de cera e tintura. Obtivo importantes premios a nivel nacional e internacional e foi parte da delegación española na Grande Exposición de Artes Decorativas de París en 1925. Un ano despois formou parte do grupo de mulleres intelectuais e artistas reunidas por María de Maeztu para fundar o Lyceum Club Femenino de Madrid. Ese contexto foi fundamental no desenvolvemento do Círculo Sáfico de Madrid.
Amais, traballou con Rivas Cherif na creación do TEA (Teatro Escuela de Arte) de Madrid e realizou vestiario e decorados para as compañías de Margarida Xirgu, Federico García Lorca e Irene López Heredia. Tamén creou escenarios e decoracións para varias películas españolas da época.
Como decoradora e escenógrafa na España dos anos 30, Victorina liberouse do "arqueoloxismo da escola naturalista" e crea unha innovadora mestura de "vangarda e costumismo". Escribiu sobre as súas ideas estéticas unha serie de artigos nos xornais La Voz e La Libertad entre 1935 e 1936 baixo o título Escenografía y vestuario.
Tras estalar a Guerra Civil Española, en 1937 acompañou a Margarida Xirgu ao seu exilio americano e residiu na Arxentina. Neste país exerceu de xeito simultáneo de directora artística dos teatros Colón e Cervantes. En colaboración con Susana Aquino, inspirou a creación de La Cuarta Carabela, Agrupación Hispánica de Siete Artes e o Grupo Teatro Indígena, e traballou elaborando figurinos de vestiario coa coreógrafa Mercedes Quintana.
Como pintora expuxo, entre outros países, no Uruguai, o Brasil, Chile, Alemaña e Francia.
Rompeu o seu exilio en 1949 para colaborar con Dalí na obra Don Juan Tenorio, dirixida por Luis Escobar Kirkpatrick no Teatro Nacional de España. Dende entón, viaxou con frecuencia a Europa, especialmente a París e Madrid. Na década de 1980 instalouse definitivamente na capital española.
Morreu en Madrid aos 93 anos. No seu epitafio aparece a seguinte lenda: «No sé si habré dejado de amar por haber muerto o habré muerto por haber dejado de amar». Nas súas memorias expresou a súa «apasionada militancia en el lesbianismo en el contexto de una España rancia e intolerante».
Gomelle, Gomelle, Guntín
Gomelle é un lugar da parroquia de Gomelle no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Liz, Gomelle, Guntín
Liz é un lugar da parroquia de Gomelle no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Dragon Ball GT: Final Bout
Dragon Ball GT: Final Bout, coñecido en Europa e no Xapón como Dragon Ball: Final Bout (ドラゴンボール ファイナルバウト), é un videoxogo de loita para a PlayStation. O xogo foi desenvolvido por TOSE e distribuído por Bandai no Xapón, Europa e América do Norte en 1997, sendo o primeiro lanzamento en América do Norte dun videoxogo de Dragon Ball.
Malia que o título norteamericano fai referencia á serie anime Dragon Ball GT, a historia do xogo non ten correlación directa con Dragon Ball GT, sendo os personaxes xogables unha mestura de personaxes de Dragon Ball GT e da súa serie predecesora Dragon Ball Z. A serie de anime Dragon Ball GT non foi lanzada en América do Norte até comezos dos anos 2000. As críticas sobre o xogo foron en gran parte negativas.
O xogo foi reeditado en Europa en 2002 (e traducido a outros idiomas) e en América do Norte en 2004. O xogo comparte a distinción de ser o primeiro xogo de Dragon Ball que se renderizou completamente en 3D e o último xogo de Dragon Ball producido para PlayStation. Non habería outro xogo de Dragon Ball para consolas ata o lanzamento de Dragon Ball Z: Budokai en 2002.
Acollida
No Xapón, o xogo vendeu 245 000 unidades. En América do Norte, debido a que Dragon Ball non era popular na rexión daquela, Bandai America só produciu 10 000 copias do xogo.
David T. Alexander
David Thomason Alexander, nado en Brooklyn, Nova York, o 1 de xuño de 1940, é un autor e editor numismático estadounidense.
O Castro, Grolos, Guntín
O Castro é un lugar da parroquia de Grolos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
David T. Alexander
Traxectoria
David T. Alexander e o seu irmán John comezaron a coleccionar moedas na súa infancia, en 1949, cando a súa familia se trasladou a Florida desde Nova York. Alí, ambos afiliáronse ao Miami Coin Club en 1953 e a Florida United Numismatists en 1955.
David cursou os seus estudos superiores na Universidade de Miami en Coral Gables, Florida, onde se graduou en 1961 e acadou o mestrado en 1962. Posteriormente realizou estudos de posgrao na Universidade de California nos Ánxeles, entre 1962 e 1963.
Inmediatamente despois da súa graduación foi nomeado director do Museo Histórico do Sur de Florida, cargo que ocupou de 1963 a 1974.
A súa carreira como autor numismático comezou en 1963, escribindo para as publicacións da Society for International Numismatics, e a súa relación co mundo da edición numismática comezou en 1974, cando ingresou na revista Coin World como redactor e editor internacional, posto que mantivo ata 1981.
Desde 1975 exerceu tamén como editor executivo de Numismatic Scrapbook. En 1981 ingresou na división editorial de Johnson & Jensen e tamén foi nomeado editor de The Shekel. En 1983 foi contratado por Kagin's, e en 1984 fundou e dirixiu Alexander Numismatic Services.
En 1990 incorporouse ao cadro da compañía de poxas numismáticas Stack's como catalogador.
No ámbito asociativo, Alexander é membro da American Numismatic Societry (ANS) e da American Numismatic Association (ANA), entidade esta da que foi nomeado historiador en 1998 e en cuxo xornal, The Numismatist, foi un colaborador habitual. Tamén foi membro fundador de Medal Collectors of America en 1998, e entre agosto de 1982 e agosto de 1990 foi o director executivo do Gremio Literario Numismático dos estados Unidos, ao que pertence desde 1975. Entre 2005 e 2006 presidiu o Club Numismático de Nova York.
En 2012, Alexander vinculouse como experto numismático á compañía de poxas numismáticas Heritage Auctions.
Vida familiar
David T. Alexander casou con Debra Lee Price, quen faleceu en 1974. O 3 de decembro de 1977 casou en segundas nupcias con Patricia Ann LaBranche; ambos tiveron dous fillos adoptados.
Publicacións
Estas son algunhas das monografías máis salientables das publicadas por David T. Alexander ao longo da súa carreira.
Des Rocs
Des Rocs é un músico estadounidense de rock orixinario da cidade de Nova York. Trátase dun proxecto en solitario producido e liderado polo neoiorquino Daniel Rocco. Cando está de xira, acompáñano William Tully e Eric Mendelsohn, amigos seus e compañeiros a nivel musical dende hai moitos anos.
Des Rocs ten feito xiras con bandas de rock como Muse ou The Rolling Stones. A música de Rocco ten influencias de Muse, Elvis Presley, Jimi Hendrix, Roy Orbison, Kanye West e Queen. Porén, ten un estilo propio e xenuíno.
Orixes e EPs (2018–2020)
Rocco comezou a actuar en bares e sotos xa dende os 13 anos. Antes de iniciar o proxecto Des Rocs, formaba parte da banda Secret Weapons, a cal foi abreconcertos de bandas como Panic! at the Disco, Fall Out Boy ou Weezer. Secret Weapons decidiu ficar nun parón permanente tralo deterioración da saúde de Gerry Lang a causa da doenza de Lyme que padece.
Rocco, xa en solitario, publicou o seu primeiro EP, Let The Vultures In, en novembro de 2018.
Xira Alive e A Real Good Person in a Real Bad Place (2021)
O título e os cortes do álbum anunciáronse o 30 de xullo de 2021, coincidindo co lanzamento do primeiro single do álbum, "MMC" (Mickey Mouse Club). Des Rocs lanzou dous singles máis antes da estrea do álbum: "Imaginary Friends" e "Hanging by a Thread".
Montouto de Astariz, Gomelle, Guntín
Montouto de Astariz é un lugar da parroquia de Gomelle no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
A lista de títulos con versión en galego que foron estreados nas plataformas de streaming inclúe os filmes, series e miniseries das que hai versión en galego, ben sexa orixinal, dobrada ou subtitulada.
Netflix
frameless|right|alt=Netflix 2015 logo
Amazon Prime Video
alt=|right|200x200px
HBO Max
frameless|right|alt=HBO Max logo
Bāb al-Ḥadīd
Bāb al-Ḥadīd (en باب الحديد) é un filme exipcio de 1958 dirixido por Youssef Chahine. Foi estreado na competición da 8ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 31ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Corbacín, Grolos, Guntín
Corbacín é un lugar da parroquia de Grolos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Disney's Pocahontas (videoxogo)
Disney's Pocahontas é un videoxogo de plataformas baseado no filme homónimo de 1995. A versión de Genesis / Mega Drive foi desenvolvida por Funcom en contrato con Disney e lanzouse o 1 de xaneiro de 1996. Tivo unha versión posterior para Game Boy desenvolvida por Tiertex Design Studios e estreada o 10 de xuño de 1996, case un ano despois da estrea do filme. Unha versión do xogo para Super Nintendo Entertainment System estaba en proceso, mais cancelouse debido a que o desenvolvemento estaba demasiado atrasado respecto do lanzamento de Genesis.
Modo de xogo
O xogador controla a Pocahontas e Meeko, cambiando entre os dous con frecuencia para superar obstáculos, coa axuda de Flit como NPC. Ao longo do camiño, o xogador gaña varias habilidades novas dos espíritos animais. O xogo segue a trama do filme, mais con moitas variacións de situacións e acontecementos.
Acollida
A versión Genesis foi moderadamente ben recibida pola crítica. Os catro revisores de Electronic Gaming Monthly criticaron os controis pero eloxiaron os gráficos e especialmente o innovador e desafiante deseño dos crebacabezas. GamePro, pola contra, considerou que os crebacabezas eran sinxelos e pouco interesantes, mais que isto era axeitado para o público obxectivo do xogo e tamén eloxiou os gráficos.
Arturo Sánchez Cidrás
Arturo Sánchez Cidrás, nado en Loira (Seixo, Marín) o 22 de xullo de 1950, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fixo maxisterio na USC. Foi mestre en Seixo, Moaña, País Vasco e desde o curso 1979-1980 no CEIP A Pedra de Bueu, no que se xubilou en 2011, despois de máis de 20 anos de xefe de estudos e de promover a revista escolar O Candil (ISSN 1137-1994).
Foi profesor promotor e responsable da Aula de Acuicultura en concerto coa Consellería de Pesca desde 1988 ata 1995.
Participou na xestión e Control de Dirección, Produción e Realización da serie de 13 capítulos, dirixida por Valentín Carrera para TVG "Os viaxeiros da Luz". Tamén na elaboración do Plan de Aproveitamento Turístico de “La Vía de la Plata” como programador informático encargado da coordinación e tratamento estatístico da enquisa á demanda. Ministerio de transportes, Turismo y Comunicaciones, dirixido por Valentín Carrera.
Publicou artigos no Diario de Pontevedra, Faro de Vigo, revista Os Galos e revista Aunios.
Xestiona a web Bueu: historias, contos, novidades, comunicados, achados...
Estrutura terciaria dos ácidos nucleicos
A estrutura terciaria dos ácidos nucleicos é a forma tridimensional dun polímero de ácido nucleico. As moléculas de ARN e ADN son capaces de realizar diversas funcións desde o recoñecemento molecular á catálise. Tales funcións requiren unha estrutura tridimensional moi precisa. Aínda que ditas estruturas son diversas e aparentemente complexas, están compostas de motivos estruturais terciarios doadamente recoñecibles que serven como bloques de construción moleculares. Algúns dos motivos máis comúns da estrutura terciaria do ARN e ADN descríbense neste artigo, pero esta información está baseada no limitado número de estruturas resoltas. A medida que se vaian caracterizando estruturalmente novas moléculas de ARN e ADN, iranse revelando moitos máis motivos de estrutura terciaria.
Estruturas helicoidais
miniatura|esquerda|282px|As estruturas en dobre hélice [[ADN A|A, B e Z.]]
Dobre hélice
A dobre hélice é a estrutura terciaria dominante do ADN biolóxcio e tamén é unha estrutura posible para o ARN. Na natureza crese que existen tres estruturas do ADN chamadas ADN A, ADN B e ADN Z. A forma "B", descrita por James D. Watson e Francis Crick, é a que predomina nas células. Watson e Crick describiron esta estrutura como unha dobre hélice cun radio de 10 Å e unha volta de hélice de 34 Å (uns dez pares de bases). A dobre hélice en solución dá unha volta completa sobre o seu eixe cada 10,4–10,5 pares de bases. Esta frecuencia de xiro depende en gran medida das forzas de empillamento (stacking) que cada base exerce sobre as súas veciñas na cadea. O ARN en dobre hélice adopta unha conformación similar á da estrutura da forma A do ADN.
Son posibles outras conformacións; de feito, só quedan dispoñibles agora as letras F, Q, U, V e Y para describir calquera nova estrutura de ADN que se descubra no futuro. Porén, a maioría destas formas foron creadas sinteticamente e non foron observadas en sistemas biolóxicos naturais.
Tríplex de ARN dos sucos maior e menor
O tríplex do suco menor é un motivo estrutural do ARN. Como as interaccións co suco menor do ADN están a miúdo medidadas polo grupo 2'-OH do azucre ribosa, este motivo do ARN parece moi diferente do seu equivalente no ADN. O exemplo máis común dun tríplex do suco menor é o motivo A-menor ou a inserción de bases adenosina no suco menor (ver máis arriba). Porén, este motivo non está restrinxido a adenosinas, xa que tamén se observaron outras nucleobases que interaccionan co suco menor do ARN.
O suco menor presenta un complemento case perfecto para unha base inserida. Isto permite contactos de van der Waals, unha ampla formación de enlaces de hidróxeno e o enterramento da superficie hidrófoba, ademais de crear unha interacción moi favorable enerxeticamente. Como os tríplex de suco menor poden empaquetar establemente un bucle libre ou unha hélice, son elementos clave na estrutura de grandes ribonucleótidos, incluíndo o intrón do grupo I, o intrón do grupo II, e o ribosoma.
Aínda que o suco maior do ARN da forma A estándar é bastante estreito e, por tanto, está menos dispoñible para a interacción tríplex que o suco menor, poden observarse interaccións tríplex do suco maior en varias estruturas do ARN. Estas estruturas constan de varias combinacións de pares de bases e interaccións Hoogsteen. Por exemplo, o tríplex GGC (GGC amino(N-2)-N-7, imino-carbonil, carbonil-amino(N-4); Watson e Crick) observadas na subunidade do ribosoma de 50S, compostas por un par G-C de tipo Watson e Crick e unha G entrante que forma unha rede pseudo-Hoogsteen de interaccións de enlaces de hidróxeno entre ambas as bases implicadas no apareamento canónico. Outros exemplos notables de tríplex do suco maior son (i) o núcleo catalítico do intrón do grupo II mostrado na figura da esquerda (ii) unha tripla hélice cataliticamente esencial observada no ARN da telomerase (iii) o riboswitch SAM-II e (iv) o elemento para a expresión nuclear (ENE), que actúa como un elemento de estabilización do ARN por medio da formación dunha tripla hélice coa cola poli(A).
Tamén é posible un ADN tricatenario (con tres febras) a partir de enlaces de hidróxeno de Hoogsteen ou Hoogsteen inverso no suco maior da forma B do ADN.
Cuádruplex
Ademais das dobres hélices e os antes mencionados tríplex, o ARN e o ADN poden tamén formar hélices cuádruplas. Hai diversas estruturas de cuádruplex de bases de ARN. Catro residuos consecutivos de guanina poden formar un cuádruplex no ARN por enlaces de hidróxeno de Hoogsteen para formar un “anel de Hoogsteen” (ver figura). Os pares G-C e A-U poden tamén formar cuádruplex de bases cunha combinación de apareamento de Watson e Crick e apareamento non canónico no suco menor do ADN.
O núcleo do aptámero Malaquita Verde é tamén un tipo de cuádruplex de bases cun padrón de enlaces de hidróxeno diferente (ver figura). O cuádruplex pode repetirse varias veces consecutivamente, producindo unha estrutura enormemente estable.
A estrutura única das rexións cuádruplex do ARN pode exercer diferentes funcións nun sistema biolóxico. Dúas importantes funcións son o potencial de unirse a ligandos ou proteínas e a súa capacidade de estabilizar a estrutura terciaria completa do ADN ou ARN. A forte estrutura pode inhibir ou modular a transcrición e a replicación do ADN, como nos telómeros dos cromosomas e na UTR do ARNm. A identidade de bases é importante para a unión de ligandos. O cuarteto G únese tipicamente a catións monovalentes como o ión potasio, mentres que outras bases poden unirse a outros numerosos ligandos como a hipoxantina nun cuádruplex U-U-C-U.
Xunto con estas funcións, o cuádruplex G do ARNm arredor das rexións de unión ao ribosoma podería servir como un regulador da expresión xénica en bacterias. Pode haber máis estruturas e funcións interesantes que están aínda por descubrir in vivo.
Empillamento coaxial
300px|miniatura|esquerda|alt=|Estruturas secundaria (engadida á esquerda) e terciaria do [[ARNt mostrando empillamento coaxial. ]]
O empillamento coaxial (coaxial stacking), tamén coñecido como empillamento helicoidal, é factor determinante da estrutura terciaria do ARN de maior orde. O empillamento coaxial ocorre cando dous dúplex de ARN forman unha hélice contigua, que se estabiliza por empillamento de bases na interface das dúas hélices. O empillamento coaxial detectouse na estrutura cristalina do ARNtPhe. Máis recentemente, o empillamento coaxial foi observado en estruturas de orde máis alto de moitos ribocimas, incluíndo moitas formas dos intróns de autoempalme do grupo I e grupo II. Entre os motivos de empillamento coaxial comúns están a interacción do bucle bicante (kissing loop) e o pseudonó. A estabilidade destas interaccións pode predicirse por unha adaptación das “regras de Turner”.
En 1994, Walter e Turner determinaron as contribucións de enerxía libre de interaccións de empillamento co veciño máis próximo dentro da interface hélice-hélice usando un sistema modelo que creou unha interface hélice-hélice entre un oligómero curto e un tramo colgante de catro nucleótidos ao final dun talo forquita. Os seus experimentos confirmaron que a contribución termodinámica de empillamento de bases entre dúas estruturas secundarias helicoidais imitan estreitamente a termodinámica da formación do dúplex estándar (as interaccións co veciño máis próximo predín a estabilidade termodinámica da hélice resultante). A estabilidade relativa das interaccións co veciño máis próximo poden utilizarse para predicir o empillamento coaxial favorable baseado na estrutura secundaria coñecida. Walter e Turner atoparon que, como media, a predición da estrutura do ARN melloraba en exactitude do 67% ao 74% cando se incluían as contribucións do empillamento coaxial.
miniatura|right|Formación dun pseudonó con empillamento coaxial das dúas hélices. Dous motivos comúns con empillamento coaxial son os bucles bicantes e os pseudonós. Nas interaccións de bucle bicante, as rexións de bucle monocatenario de dúas forquitas interaccionan por apareamento de bases, formando unha hélice empillada coaxialmente composta. Hai que salientar que esta estrutura permite que todos os nucleótidos de cada bucle participen no apareamento de bases e nas interaccións de empillamento. Este motivo foi visualizado e estudado usando análise de resonancia magnética nuclear por Lee e Crothers. O motivo do pseudonó parece cando as bases dunha rexión monocatenaria dun bucle forquita se aparean cunha secuencia de augas arriba ou augas abaixo na secuencia dentro dunha mesma febra de ARN. As dúas rexións dúplex resultantes a miúdo empílanse entre si, formando unha hélice empillada coaxialmente composta. Un exemplo dun motivo pseudonó é o moi estable ribocima do virus da hepatite delta, no cal o seu esqueleto molecular mostra unha topoloxía de pseudonó dobre global.
Un efecto similar ao empillamento coaxial observouse en estruturas de ADN deseñado racionalmente. As estruturas do ADN origami conteñen un gran número de dobres hélices con extremos romos expostos. Observouse que estas estruturas se adhiren polos bordos que conteñen estes extremos romos expostos, debido a interaccións de empillamento hidrófobas.
Interaccións tetrabucle-receptor
200px|miniatura|esquerda|alt=|Representación de barras do tetrabucle GAAA, un exemplo da familia dos tetrabucles GNRA. As interaccións tetrabucle-receptor combinan o apareamento de bases e as interaccións de empillamento entre os nucleótidos do bucle dun motivo tetrabucle e un motivo receptor localizado dentro dun dúplex de ARN, creando un contacto terciario que estabiliza o pregamento terciario global dunha molécula de ARN. Os tetrabucles son tamén estruturas posibles nos dúplex de ADN.
Os talos-bucles poden variar moito en tamaño e secuencia, pero os tetrabucles de catro nucleótidos son moi comúns e xeralmente pertencen a algunha das tres clases que hai baseadas na secuencia. Estas tres familias son as dos tetrabucles CUYG, UNCG e GNRA (ver figura). En cada unha destas familias de tetrabucles o segundo e terceiro nucleótidos forman un xiro na febra de ARN e un apareamento de bases entre o primeiro e cuarto nucleótidos estabiliza a estrutura de talo-bucle. En xeral, determinouse que a estabilidade do tetrabucle depende da composición de bases dentro do bucle e da composición deste "par de bases de peche". A familia GNRA de tetrabucles é a que máis comunmente se observa nas interaccións tetrabucle-receptor. Adicionalmente, os tetrbucles UMAC son versións alternativas dos bucles GNRA, compartindo ambos estruturas do esqueleto molecular similares; malia estas semellanzas, son diferentes nas interaccións a longo rango que poden realizar.
200px|miniatura|alt=|Tetrabucle GAAA e receptor: Representación de barras do tetrabucle (amarelo) e do seu receptor, mostrando apareamentos de Watson e Crick e de Hoogsteen.
Os “motivos receptores tetrabucle” son interaccións terciarias de longo rango consistentes en enlaces de hidróxeno entre as bases do tetrabucle con secuencias do talo-bucle en seccións distais da estrutura secundaria do ARN. Ademais dos enlaces de hidróxeno, as interaccións de empillamento son un compoñente importante destas interaccións terciarias. Por exemplo, nas interaccións do tetrabucle GNRA, o segundo nucleótido do tetrabucle empíllase directamente cun motivo plataforma A (ver máis arriba) dentro do receptor. A secuencia do tetrabucle e o seu receptor a miúdo covaría para que se poida facer o mesmo tipo de contacto terciario con diferentes isoformas do tetrabucle e do seu receptor correspondente.
Por exemplo, o intrón do grupo I de autoempalme depende de motivos de receptor de tetrabucle para a súa estrutura e funcionamento. Especificamente, os tres residuos de adenina do motivo GAAA canónico empíllanse na parte superior da hélice receptora e forman enlaces de hidróxeno estabilizantes múltiples co receptor. A primeira adenina da secuencia GAAA forma un apareamento de bases triplo coas bases AU do receptor. A segunda adenina está estabilizada por enlaces de hidróxeno coa mesma uridina, así como por medio do seu grupo 2'-OH co receptor e por interaccións coa guanina do tetrabucle GAAA. A terceira adenina forma un par de bases triplo.