Química_inorgánica
Historia
Durante o período da alquimia, os métodos de preparación de ácido sulfúrico, ácido clorhídrico, ácido nítrico e auga rexia (mestura de clorhídrico e nítrico usada para disolver o ouro) xa eran coñecidos polos árabes. O proceso de fabricación de ácidos foi posteriormente mellorado de xeito significativo por Johann Rudolph Glauber a mediados do século XVI. Robert Boyle desenvolveu a súa obra magana The Sceptical Chymist, abandonando as teorías aristotélicas da alquimia e contemplando a pescuda experimental e as conclusións con base en experimentos. Georg Ernst Stahl e Johann Joachim Becher desenvolveron, en 1700, a teoría do floxisto. Esta teoría, que se mantivo durante 80 anos ata ser refutada, afirmaba que as substancias susceptíbeis de sufrir combustión contiñan floxisto, e que o proceso de combustión consistía basicamente na perda desta substancia. A causa da mala interpretación da teoría era o descoñecemento da existencia do oxíxeno. Joseph Priestley, estudando a composición do ar, percibiu a existencia dunha substancia no ar que participaba dos procesos respiratorios e promovía reaccións de oxidación de metais. A teoría de elementos de Boyle consideraba que un elemento químico era unha pluralidade de átomos idénticos e indivisíbeis. John Dalton foi o primeiro que tabulou un conxunto de pesos atómicos de elementos e Jöns Jacob Berzelius desenvolveu a linguaxe de fórmulas cunha ou dúas letras latinas para os elementos químicos. miniatura|240px|Unha das principais tarefas da química inorgánica no [[século XIX foi a clasificación e descubrimento de elementos químicos. O químico ruso Dmitri Mendeleiev foi quen os clasificou na táboa periódica e mesmo previu a existencia dalgúns descoñecidos no seu tempo. Na imaxe o monumento á táboa periódica na Facultade de Química e Tecnoloxía dos Alimentos da Universidade Eslovaca de Tecnoloxía en Bratislava.]] O período seguinte foi a busca de novos elementos químicos, a determinación dos seus pesos atómicos exactos e a súa caracterización mediante reaccións con outras substancias, sendo esta unha das tarefas máis importantes da química inorgánica. Lothar Meyer e Dmitri Mendeleev ordenaron os elementos químicos polo seu peso atómico e con base na capacidade de facer enlaces químicos, orixinando a táboa periódica. Svante Arrhenius, Jacobus Henricus van't Hoff e Wilhelm Ostwald estimaron a constante de disociación dos sales, os ácidos e as bases en solucións acuosas. Alfred Werner cuestionou a validez das teorías e modelos aceptados na química orgánica, estruturando a nova química inorgánica en termos dos conceptos de coordinación e de estereoquímica. A química inorgánica passou por un período de menor actividade, que se estendeu ata despois de 1940. Entre tanto, ese foi un período de renovación conceptual, marcado polo xurdimento das teorías cuánticas. Coa segunda guerra mundial, o mundo ingresou na era atómica, marcada polo descubrimento dos elementos transuranicos e polos avances na radioquímica. A disponibilización de isótopos permitiu a realización de experimentos importantes sobre o comportamento cinético e mecanístico dos compostos inorgánicos, o que foi racionalizado por Henry Taube, en 1949, con base nas teorías de enlace. O entendemento lóxico do carácter lábil/inerte dos compostos de coordinación lanzou a semente dos mecanismos de transferencia de electróns, propostos por Taube en 1953, definitivamente consagrados co premio Nobel que se lle outorgou en 1983.