cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Taxa de natalidade
En demografía, a taxa de natalidade é unha medida de cuantificación da fecundidade, que refire á relación que existe entre o número de nacementos ocorrido nun certo período de tempo e a cantidade total de efectivos do mesmo período. O lapso é case sempre un ano, e pódese ler como o número de nacementos dunha poboación por cada mil habitantes nun ano. miniatura|dereita|350px|Países segundo a súa taxa bruta de natalidade.
A súa fórmula é: Onde:
Campionato Brasileiro Série A 1976
O Campionato Brasileiro Série A 1976, oficialmente II Copa Brasil foi a 20º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Comezou o 29 de agosto e finalizou o 12 de decembro de 1976. O campión foi o Internacional.
George Hill (baloncestista)
George Jesse Hill, Jr., nado o 4 de maio de 1986 en Indianápolis, Indiana, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).
2008-09
Hill foi escollido na 26ª posición do Draft da NBA de 2008. Fixo o seu debut o 4 de novembro de 2008 contra os Dallas Mavericks, no terceiro partido da tempada regular. Xogou 15 minutos, onde anotou 11 puntos, con 1 roubo de balón e 1 asistencia. Rematou a súa tempada coma rookie con 5.7 puntos, 2.1 rebotes e 1.8 asistencias por partido.
2009-10
Hill mellorou o seu rendemento na súa segunda tempada na liga. O seu número de minutos incrementou de 16.5 a 29 minutos de xogo por partido, xogando 43 de titular, a maioría debidos á lesión de Tony Parker. O 1 de abril de 2010, Hill conseguiu 30 puntos, a mellor marca da súa carreira en anotación, xunto con 5 roubos e 7 asistencias na vitoria sobre os Houston Rockets. Rematou a tempada empatado con Kevin Durant e Marc Gasol na segunda praza do xogador máis mellorado da NBA. Os tres conseguiron 101 puntos.
Nos playoffs de 2010, Hill xogou unha gran serie contra os Dallas Mavericks na primeira rolda. Comezou mal no primeiro partido, con 0 puntos en 17 minutos de xogo, tras volver dunha lesión de nocello. Mellorou nos seguintes partidos, con 7 e 17 puntos no segundo e terceiro partido respectivamente. No 4º partido, Hill liderou aos Spurs á vitoria, nunha noite moi frouxa de Parker, Ginóbili e Duncan, que anotaron 9 de 34 tiros entre os tres. Hill anotou 29 puntos, a súa mellor marca en playoffs, con 11 de 16 tiros de campo, e 5 de 6 triplas. Hill acadou 22.3 puntos nas series, axudando aos Spurs a gañar a serie en seis partidos.
2011-12
O 24 de xuño de 2011, na noite do Draft da NBA de 2011, Hill foi traspasado aos Indiana Pacers, a cambio da 15ª elección (Kawhi Leonard), a 42ª elección (Davis Bertans) e a 45ª elección do Draft de 2005, Erazem Lorbek.
Sant Martí de Provençals
250px|miniatura|O barrio no distrito de [[Sant Martí.]] Sant Martí de Provençals é un barrio do distrito de Sant Martí da cidade de Barcelona. Atópase por encima da Gran Via de les Corts Catalanes, limita con La Sagrera ao norte e con La Verneda i la Pau e El Clot polo leste e oeste, respectivamente.
Na última división administrativa do Concello de Barcelona en 1984, recoñécese unha identidade e autonomía local en gran parte do territorio do antigo municipio de Sant Martí de Provençals ao facelo coincidir co distrito de Sant Martí. Desde 2006, un barrio do distrito de Sant Martí recibe o nome do antigo municipio.
Arcos
O topónimo Arcos pode referirse a:
Fecundidade
A fecundidade é a realización efectiva da fertilidade, é dicir, a abundancia da reprodución biolóxica. Como concepto demográfico mídese polo número medio de fillos por muller, ou índice de fecundidade. Pode aplicarse tamén a calquera especie biolóxica ou ata á terra mesma.
Anaïs Nin
dereita|miniatura|Nin canda a [[George Leite en Berkeley, California, 1946.]]
Fecundidade
Características
É característica do Antigo Réxime demográfico unha fecundidade moi alta, por encima de catro fillos por muller, e o mesmo ocorreu durante a Transición demográfica, e actualmente nos países menos desenvolvidos, que non a completaron.
Anaïs Nin
Anaïs Nin Culmell, nada en Neuilly-sur-Seine o 21 de febreiro de 1903 e finada nos Ánxeles (California) o 14 de xaneiro de 1977, foi unha escritora estadounidense.
Fecundidade
Características
O réxime demográfico moderno redúcea ata a cifra que equilibra as xeracións (dous fillos por muller), conseguindo unha pirámide de poboación estable, ou ata por baixo desa cifra, co que as pirámides de poboación convértense en regresivas.
Anaïs Nin
Viviu e traballou en París, Nova York e Os Ánxeles. Relacionouse con personalidades do mundo artístico e literario, así como do mundo da psicoloxía, como Henry Miller, Antonin Artaud, Otto Rank, Salvador Dalí, Edmund Wilson, Gore Vidal, James Agee ou Lawrence Durrell. Autora de novelas avant-garde no estilo do surrealismo francés, é coñecida principalmente polos seus escritos autobiográficos, recopilados nos Diarios de Anaïs Nin en sete volumes. Comezou o seu diario con once anos, e continuouno durante varias décadas. Os manuscritos orixinais dos seus diarios, que constan dunhas 35 000 páxinas, consérvanse no Departamento de Coleccións Especiais da Universidade de California nos Ánxeles.
Fecundidade
Características
España pasou de cifras de tres fillos por muller a finais do franquismo ata 1,2 fillos por muller a finais do século XX. Nos primeiros anos do século XXI vén producindo unha recuperación da fecundidade, debido máis ó comportamento natalista dos inmigrantes que ás políticas de protección á familia. Non obstante, non se acadan as cifras que permitirían a substitución de xeracións.
Anaïs Nin
Traxectoria
Foi bautizada como Ángela Anaïs Juana Antolina Rosa Edelmira Nin Culmell. Era filla da cantante cubana Rosa Culmell, de orixe francesa e dinamarquesa, e mais do compositor e pianista cubano de ascendencia catalá Joaquín Nin, quen as abandonou cando Anaïs tiña once anos. Este abandono, que marcou a Nin para o resto da súa vida, foi o detonante para que comezase a escribir sobre a súa vida nos seus diarios, que se iniciaron coma unha carta dirixida ao seu pai, con quen non volveu contactar nos seguintes 20 anos.
Aos 19 anos conseguiu un traballo como modelo e bailarina de flamenco. En 1923 casou na Habana co banqueiro Hugh Guiler, co que foi vivir a París. Alí estudou danza española con Francisco Miralles Arnau durante varios anos.
Les Arriondes
miniatura|dereita|250px|Casa do Concello de Parres
Les Arriondes é unha vila asturiana capital do concello de Parres e, ao tempo, da parroquia de Cuadroveña, sita no mesmo municipio. En 2004 contaba cunha poboación de 2.552 habitantes.
Anaïs Nin
Traxectoria
En París comezou a escribir a novela House of Incest. Logo de ser psicanalizada polo doutor René Allendy e por Otto Rank, iniciouse no estudo da psicanálise, e traballou como psicanalista en Nova York apoiada polo propio Rank.
20 anos despois do abandono reencontrouse co seu pai Joaquín Nin en Louveciennes. Segundo os Diarios, iniciaron unha relación incestuosa, que segundo a escritora cubana Zoé Valdés foi negada polo irmán de Anaïs. Escribiu Winter of Artifice e publicou House of Incest, nunha edición confeccionada nunha imprenta rústica que montou nun sobrado dun edificio de Macdougal Street, en Nova York, onde imprimiu os seus libros e os dos seus amigos.
Les Arriondes
Xeografía
Les Arriondes está situada sobre unha curva que fai a confluencia dos ríos Sella e o seu afluente o Piloña. É a localidade máis importante de Parres. Dista 7 km de Cangas de Onís e 65 da capital autonómica, Oviedo.
Anaïs Nin
Traxectoria
En 1939 estableceuse nos Estados Unidos, e converteuse na primeira muller en escribir relatos eróticos, cunha forte influencia do Kamasutra. Enfrontada coa necesidade de conseguir cartos, Nin e Miller comezaron na década de 1940 a escribir narrativas eróticas e pornográficas para un "coleccionista anónimo" a un dólar por páxina. Nin consideraba os personaxes dos seus escritos eróticos como caricaturas extremas e non pretendía publicalos, pero cambiou de opinión a principios da década de 1970 e permitiu que se publicasen a modo de compilacións en Delta of Venus e Little Birds.
Les Arriondes
Economía
Unha das fontes principais de Les Arriondes e do seu concello é o turismo, enfocado ao montañismo. Pero a empresa que na actualidade fornece máis emprego é un centro sanitario: o hospital comarcal ou Hospital do Oriente de Asturias.
Anaïs Nin
Traxectoria
O éxito definitivo chegoulle en 1966 coa publicación do seu Diario, se ben nesa época tivo problemas de saúde por mor dun tumor de ovarios. A fama provocou o seu temor a que a súa poliandria saíse á luz, e decidiu anular o seu matrimonio con Pole. Non obstante continuou vivindo alternativamente con Pole e con Guiler, até que a mediados da década de 1970 o cancro lle impediu seguir viaxando a Nova York e quedou a vivir a tempo completo con Pole.
Tras a súa morte o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas espalladas na baía de Santa Mónica.
Les Arriondes
Descenso do río Sella
Sen dúbida a festividade máis popular é o Descenso Internacional do Sella, que parte precisamente desde Les Arriondes, e que se celebra o primeiro domingo de agosto.
Anaïs Nin
Recoñecementos
En 1973 recibiu o doutoramento honoris causa do Philadelphia College of Art. En 1974 foi elixida membro do Instituto Nacional das Artes e as Letras.
A escritora cubana Daína Chaviano rendeulle tributo na novela Gata encerrada (2001), na que Anaïs Nin aparece como un dos personaxes principais da trama, na que tamén aparece Henry Miller. A autora cubana, Wendy Guerra recreou algúns dos episodios da súa vida no libro Anaïs Nin: Posar desnuda en la Habana (2009).
Obra
Nin foi aclamada por boa parte da crítica coma unha das autoras máis notables de literatura erótica feminina. A súa obra foi levada ao cine en Henry and June (Philip Kaufman, 1990) e ao teatro con La casa del incesto en adaptación de Georgina Tábora.
Existen dúas versións publicadas dos seus diarios, debido a que os anacos publicados en vida foron autocensurados porque aínda vivían algunhas das persoas que aparecían neles. Co paso do tempo foron publicándose as versións orixinais.
Rudolf Nureyev
Rudolf Khametovich Nureyev ou Rudolf Xämät uğlı Nuriev, nado en Irkutsk, Siberia, o 17 de marzo de 1938 e finado en París o 6 de xaneiro de 1993, foi un bailarín soviético.
Traxectoria
Naceu na Rusia soviética, transformándose nun dos mais celebrados bailaríns do século XX e a primeira estrela masculina do mundo da danza dende Vatslav Nizhinskii. O 17 de xuño de 1961, cando estaba con Kirov en París, rompeu a barreira da seguridade soviética e pediu asilo oficial no Aeroporto de Le Bourget.
Nureyev morreu en 1993 en París, Francia, por complicacións derivadas da SIDA.
Teixeira de Arriba, Pedrafita de Camporredondo, Baralla
Teixeira de Arriba é un lugar da parroquia de Pedrafita de Camporredondo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Abdoulkader Kamil Mohamed
Abdoulkader Kamil Mohamed (عبد القادر كميل محمد), nado o 1 de xullo de 1951, é un político djibutiano que é primeiro ministro do seu país dende 2013. Membro veterano do partido gobernante Concentración Popular polo Progreso, exerceu previamente os cargos de Ministro de Agricultura do 2005 até o 2011 e Ministro de Defensa do 2011 até o 2013.
Vida privada
Mohamed naceu en 1951 en Souali, situado no norte da rexión de Obock, no actual Djibuti.
Estudou na Universidade de Limoges en Francia, onde obtivo un título en ciencias técnicas, cunha especialización en xestión da auga e o medio ambiente.
Happy Wheels
Happy Wheels é un videoxogo baseado en física ragdoll a través de navegador web desenvolvido e publicado por Fancy Force. Creado polo deseñador de videoxogos Jim Bonacci no 2010, o xogo dispón de varias personaxes dispoñibles, que de moitos xeitos, ás veces atípicos, teñen que atravesar os diferentes niveis do xogo. É coñecido pola súa violencia gráfica e polo contido xerado polo usuario como base, con diferentes mapas compartidos con servidores públicos.
Baltasar Pardal Vidal
Baltasar Pardal Vidal, nado en Santa Cristina de Fecha (Santiago de Compostela) o 17 de agosto de 1886 e finado o 3 de marzo de 1963 na Coruña, foi un sacerdote católico galego.
Traxectoria
Naceu nunha familia campesiña, o terceiro de catro irmáns. En 1900 ingresou no seminario, e o 17 de decembro de 1910 foi ordenado sacerdote. Comezou o seu ministerio sacerdotal como párroco coadxutor de Santa María de Betanzos en 1912, e en 1913 trasladouse á Coruña como coadxutor de san Nicolao.
Alí fundou en 1923 a Grande Obra de Atocha, aprobada como instituto secular en 1951 das Fillas da Natividade de María. Catro anos máis tarde, o seu instituto chegou ao Uruguai e a Venezuela. Foi tamén cóengo da colexiata de Santa María do Campo na Coruña.
Finou o 3 de marzo de 1963, e está enterrado na capela da Grande Obra de Atocha na Coruña.
Recoñecementos
Unha rúa na cidade da Coruña leva o seu nome, así como outras rúas en Pontedeume, Betanzos e Arzúa (1982). En 2012 adicáronlle os xogos florais de María Pita.
Veneración
O 14 de decembro de 1996 comezou a súa causa de canonización na arquidiocese compostelá; a fase diocesana do proceso foi pechada en 2001 e a Positio foi enviada á Congregación para as Causas dos Santos en 2005. O 10 de maio de 2012 o papa Bieito XVI promulgou o decreto de virtudes heroicas, e declarouno "Venerable".
Mercosur
miniatura|dereita|Mercosur miniatura|dereita miniatura|dereita|Mercosur 2005 Mercosul ou Mercosur (en portugués: Mercado Comum do Sul; en español: Mercado Común del Sur; en guaraní: Ñemby Ñemuha; en galego: Mercado Común do Sur) é o programa de integración económica de cinco países da América do Sur: Arxentina, Brasil, Paraguai, Uruguai e Venezuela.
Historia e características
As discusións para a constitución dun mercado económico rexional para a América Latina remontan ao tratado que estableceu a Asociación Latinoamericana de Libre Comercio (ALALC) desde a década de 1960. Ese organismo foi sucedido pola Asociación Latinoamericana de Integración (ALADI) na década de 1980. Nesa época, a Arxentina e o Brasil fixeran progresos na materia, asinando a Declaración de Iguazú (1985), que establecía unha comisión bilateral, á cal seguiu unha serie de acordos comerciais no ano seguinte. O Tratado de Integración, Cooperación e Desenvolvemento asinado entre ambos os países en 1988 fixou como meta o establecemento dun mercado común, ao cal outros países latinoamericanos poderían se unir.
Coa adhesión de Paraguai e do Uruguai, os catro países tornáronse signatarios do Tratado de Asunción (1991) que establecía o Mercado Común do Sur, unha alianza comercial tendente a dinamizar a economía rexional, facendo circular entre si mercadorías, persoas, forza de traballo e capitais.
Inicialmente estableceuse unha zona de libre comercio, onde os países signatarios non tributarían ou restrinxirían as importacións recíprocas. A partir do 1 de xaneiro de 1995, esta zona de libre comercio converteuse nunha unión aduaneira, na cal todos os signatarios poderían cobrar as mesmas cotas nas importacións dos demais países (Tarifa Externa Común). No ano seguinte, Bolivia e Chile adquiriron o status de membros asociados. Chile atópase en proceso de adquisición do status de membro pleno despois de resolver algúns problemas territoriais coa Arxentina. Outras nacións latinoamericanas, como Venezuela, manifestaron interese en entrar no grupo, o que aínda non se concretou.
As institucións integrantes do Mercosur, definidas polo Tratado de Asunción, foron revistas polo Protocolo de Ouro Preto, en 1994. Por el, cada país membro ten un voto e as decisións necesitan ser unánimes. Tres son as instancias decisorias: un Consello (con funcións políticas), un Grupo (con funcións executivas) e unha Comisión Técnica.
Moitos suramericanos ven o Mercosur como unha arma útil contra a influencia dos Estados Unidos na rexión, tanto na forma da Área de Libre Comercio das Américas como na de tratados bilaterais. Mais o Mercosur foi significativamente enfraquecido polo colapso da economía arxentina en 2002. Algúns críticos consideran que a negativa de axuda do goberno Bush á Arxentina estivo baseada no seu desexo de acabar co Mercosur, xa que, teoricamente, os EUA ven a iniciativa deste mercado como un problema para a súa estratexia político-económica para a América Latina. Porén, é máis probábel que os Estados Unidos non axudasen a Arxentina, pois o país latinoamericano non tiña confiabilidade nos mercados internacionais, dando calotes regularmente.
A partir de xullo de 2004 tivo lugar unha nova rolda de negociacións, na que se discutiron, entre outros asuntos, a entrada de México no grupo. Como resultado, o 8 de decembro de 2004 os países membros asinaron a Declaración de Cuzco, que lanzou as bases da Comunidade Suramericana de Nacións, entidade que unirá o Mercosur e o Pacto Andino nunha zona de libre comercio continental.
Remission
Remission é o álbum de estrea da banda estadounidense de sludge metal Mastodon, publicado o 28 de maio de 2002 a través do selo Relapse Records. O disco sería reeditado o 31 de outubro de 2003.
Reservas de petróleo
As reservas de petróleo son aquelas cantidades de petróleo susceptibles de ser comercialmente recuperables dos campos de petróleo descubertos baixo as limitacións económicas e tecnolóxicas actuais.
Todas as estimacións de reservas involucran incerteza, dependendo da cantidade de eventos xeolóxicos e datos fiables de enxeñaría dispoñibles e a interpretación deses datos. O grado relativo de incerteza pódese expresar dividindo as reservas en dúas principais clasificacións: reservas probadas e non probadas. As reservas non probadas pódense subdividir en dúas categorías: probables e posibles, para indicar o grado relativo de incerteza acerca da súa existencia.
Campos de petróleo
Actualmente hai en operación 40,000 campos produtores de petróleo e gas de todos os tamaños. Con todo, o 95% do petróleo do mundo esta localizado en 1500 campos xigantes. O campo máis grande descuberto é o de Ghawar, en Arabia Saudita. Outros campos non convencionais son o da franxa do Orinoco, en Venezuela, e o das areas de petróleo de Athabasca, no Canadá.
Esgotamento das reservas
Se a extracción continúa ao mesmo ritmo que no 2002, salvo que se atopasen novos xacementos, as reservas mundiais durarían aproximadamente 42 anos. Calcúlase que quedan unhas 143.000 millóns de toneladas. Hai entre 6,8 e 7,2 barrís de petróleo por tonelada, dependendo da densidade do petróleo. Xa que logo, as reservas de cru calcúlanse entre 0,97 e 1,003 miles de millóns de barrís de petróleo.
Con todo o límite das reservas podería estar máis próximo aínda se se teñen en conta modelos de previsión cun consumo crecente, como veu sendo norma ao longo de todo o século XX. Os novos descubrimentos de xacementos reducíronse drasticamente nas últimas décadas, facendo insostible por moito tempo os elevados niveis de extracción actuais, sen incluír a futura demanda dos consumidores asiáticos. Por outra banda, a maioría das principais reservas mundiais entraron en declive, e só as de Oriente Medio manteñen un crecemento sostido.
Reservas estimadas por país
miniatura|400px|Petróleo- Reservas probadas
Esta é unha lista das reservas probadas de petróleo baseada en The World Factbook, do 1 de xaneiro de 2009.
Países da OPEP
miniatura|300px|Países da OPEP.
Aizoaceae
As aizoáceas (Aizoaceae) son unha familia de herbas ou subarbustos pertencente á orde Caryophyllales.
Descrición
Son plantas herbáceas ou subarbustivas, con follas enteiras e opostas, a miúdo carnosas (crasuláceas). A maioría dos membros de Aizoaceae son xerófitos, ou sexa, plantas adaptadas a soportar grandes períodos de seca, polo que están ben representadas nas zonas desérticas. Moitas das especies desta familia exhiben unha redución foliar para evitar a excesiva transpiración, como unha adaptación ás condicións xéricas.
Reservas de petróleo
Países da OPEP
Dado que se introduciu un sistema de cotas de produción dos países na década de 1980, baseado en parte nos niveis de reservas, houbo un aumento espectacular nas reservas que se rexistran entre os produtores da OPEP. En 1983, Kuwait aumentou as súas reservas probadas de 67 miles de millóns de barrís de petróleo (10,7 × 10 ^ 9 m³) a 92 miles de millóns de barrís de petróleo (14,6 × 10 ^ 9 m³). En 1985-1986, os Emiratos Árabes Unidos case triplicaron as súas reservas, de 33 miles de millóns de barrís de petróleo (5,2 × 10 ^ 9 m³) a 97 miles de millóns de barrís de petróleo (15,4 × 10 ^ 9 m³). Arabia Saudita aumentou o seu número de reservas comunicadas en 1988 nun 50%. En 2001-2002, Irán elevou as súas reservas probadas un 30 % ata 130 miles de millóns de barrís de petróleo (21 × 10 ^ 9 m³), adiantando a Iraq en cantidade de reservas.
Recursos non convencionais
miniatura|Os recursos de petróleo non convencional son maiores que os convencionais.
Os recursos non convencionais existen en campos de petróleo que dominan toda unha grande área. Por exemplo: petróleo extra-pesado, betume natural e os depósitos de areas bituminosas.
Aizoaceae
Descrición
Moitas especies tamén presentan unha abundante cantidade de cristais de calcio baixo a epiderme, os cales forman unha capa cristalina de carácter protector fronte á insolación.
Reservas de petróleo
Recursos non convencionais
A diferenza dos recursos convencionais, nos que o petróleo se recupera a través de pozos e polo xeral require un procesamento mínimo antes da venda, os recursos non convencionais requiren dunha tecnoloxía especializada para a extracción de produtos. Por exemplo, úsanse vapor ou disolventes para separar o betume na recuperación in situ. Ademais, o petróleo extraído pode requirir un procesamento significativo antes da venda.
Aizoaceae
Descrición
As flores son apétalas pero posúen numerosos estaminodios, xeralmente vivamente coloreados, con aparencia de corola petaloide; son hermafroditas e son polinizadas por insectos. Con 4-5 ou máis estames funcionais, xineceo de ovario súpero, medio ou ínfero con 1 a 20 carpelos. O froito é unha cápsula dehiscente, chamada noz ou núcula.
Reservas de petróleo
Recursos non convencionais
A cantidade total dos recursos de petróleo non convencional no mundo supera considerablemente a cantidade das reservas de petróleo convencional, pero son moito máis difíciles e custosos de desenvolver. As areas de alcatrán, coñecidas tamén como areas bituminosas, areas de petróleo e, en Venezuela, como petróleo cru extra pesado, son unha combinación de arxila, area, auga e betume. Das areas de alcatrán extráese un betume similar ao petróleo, o cal é convertido nun petróleo cru sintético ou refinado directamente por refinarías especializadas para obter produtos do petróleo. O petróleo convencional é extraído por medio de pozos, mentres que os depósitos de areas bituminosas son extraídos usando técnicas de seccionamento de minería superficial.
miniatura|dereita|Localización das Areas bituminosas de Athabasca en Alberta
Aizoaceae
Taxonomía
A familia comprende unhas 1100 especies repartidas en 126 xéneros, os que á súa vez se atopan distribuídos en 5 subfamilias:
Reservas de petróleo
Recursos non convencionais
As Areas de alcatrán de Athabasca son un gran deposito de betume rico en petróleo situado no norte de Alberta, Canadá. Estas areas de alcatrán son unha combinación de arxila, area, auga e betume. O depósito de Athabasca é o maior dos tres depósitos de areas situados en Alberta. A característica clave dos depósitos de Athabasca é que é o único os suficientemente superficial para permitir unha minería de superficie.
Aizoaceae
Xéneros
miniatura|right|200px|Algunhas destas especies se volven invasoras: Carpobrotus acinaciformis chegou ás praias galegas.
Reservas de petróleo
Recursos non convencionais
En outubro 2009, o USGS (United States Geological Survey) estimou en 513 miles de millóns de barrís de reservas extraíbles na rexión do Orinoco (Venezuela), nas condicións tecnolóxicas actuais. As areas de alcatrán do Orinoco, aínda que moi pesadas en comparación co petróleo convencional (a densidade é de 4 a 16 ° API) son menos viscosas que o das areas petrolíferas de Athabasca, no Canadá, o que significa que pode ser producido máis facilmente, pero atópanse a maiores profundidades (150 a 1400 metros). Esta nova estimación daría a Venezuela as primeiras reservas mundiais, por diante de Arabia Saudita.
Outros artigos
Beviste oliereserver Ölvorkommen List of states that produce oil
-1513
Outros
Historia ano a ano
Helena Almeida
Helena Almeida, nada en Lisboa en 1934, é unha artista plástica portuguesa.
Helena Almeida iniciou a súa carreira ao final da década de 1960 e é unha figura imprescindíbel no panorama artístico portugués contemporáneo. Autora dunha obra multifacetada, sintonizada coas prácticas artísticas máis avanzadas da época, viría a centrarse nun territorio onde o seu propio corpo é elemento nuclear. Unha grande retrospetiva da súa obra, titulada "A minha obra é o meu corpo, o meu corpo é a minha obra", foi exposta no Museo de Serralves, Porto (2015), e en París (2016); será posteriormente presentada en Bruxelas.
Biografía / Obra
Filla do escultor Leopoldo de Almeida (1898 - 1975) Helena Almeida nace en Lisboa en 1934. En 1955 termina o curso de pintura da Escola Superior de Belas Artes de Lisboa; xa entón casada co arquitecto Artur Rosa e nai de dous fillos, irá dedicar os anos inmediatos ás tarefas familiares. En 1964 obtén unha bolsa de estudos e desprázase a París.
Expón individualmente por primeira vez en 1967 (Galeria Buchholz, Lisboa), presentando traballos que revelan xa algúns trazos da obra futura; nas súas pinturas tridimensionais, inverte as compoñentes físicas da pintura ("o que estaba virado para a fronte era o gradeamento e a estrutura de madeira"), adicionándolles unha serie de elementos tridimensionais (estor; portada). Estamos así, desde o inicio, perante un exercicio crítico a través do cal "desmonta a estrutura lóxica e a perceción da pintura".
Influída polos principios da arte concetual, ese exercicio crítico irá extravasar para alén do territorio restrinxido da pintura e do deseño, realizándose nunha práctica multidisciplinar articulada primeiramente co soporte fotográfico (segundo João Pinharanda, "a fotografía é a placa central do seu discurso"), mais que se cruza identicamente coa performance e a escultura.
A partir de 1969 Helena Almeida define un novo aspecto nuclear da súa obra, o desexo de autorrepresentación, "o desexo de que a pintura e o deseño se tornen corpo, de que se anule a distancia entre corpo e obra". No inicio da década de 1970 interroga o deseño, que se torna en globo sonda do que estaba para vir. A utilización de fío de crina permítelle "tornar o trazo tridimensional e facer que o deseño salte do papel, se autonomize da superficie". O cuestionamento esténdese despois á pintura, materializada agora a través de manchas azuis ou vermellas que se independendizan, cubrindo a boca, espallándose (ou sendo espalladas) polas mans… Nas súas Pinturas habitadas de 1975-77 a pintura "agárrase coas mans, entra pola boca ou derrámase nunha bágoa. En 1976 a artista afirmaba: «creo estar preto da verdade se dixer que pinto a pintura e deseño o deseño»".
A partir de 1975 fotografía, pintura e deseño conxúganse nunha práctica artística que se constrúe "nos limiares de todas esas disciplinas, creando a súa propia linguaxe e co corpo da artista como primeiro soporte de intervención plástica". No entanto en ningún caso poderá falarse de autorretrato – estas obras "nada nos din sobre o corpo concreto ou a natureza psicolóxica da artista" –, nin de teatralización ou montaxe doutros personaxes.
Se a pintura e o deseño son esenciais para o entendemento do traballo de Helena Almeida nas décadas de 1970 e 1980, a escultura e a performance son as linguaxes ás que debemos recorrer para pensar moitas das obras posteriores onde se focaliza na relación entre o corpo e o espazo, especialmente o espazo do seu taller. É o que acontece en Dentro de mim, 2001, en que cola un espello estreito, vertical, ao seu corpo, afirmando "o desexo de que o corpo se prolongue, que saia e supere os seus límites físicos", ou na serie Voar, do mesmo ano, onde arrisca unha vez máis "a relación entre o seu corpo e o espazo, de modo simultaneamente irónico e lúdico.O desexo de superar os límites físicos está novamente presente, mais agora é este propio desexo que é sometido a un exercicio de autocrítica ou autoironía".
"Ando en círculo; os ciclos volven. O traballo nunca está completo, ten de se volver a facer. O que me interesa é sempre o mesmo: o espazo, a casa, o teito, a esquina, o chan; despois, o espazo físico da tea, mais o que eu quero é tratar de emocións. Son maneiras de contar unha historia".
Exposicións individuais
Helena Almeida representou Portugal na Bienal de São Paulo, Brasil (1979), na Bienal de Venecia (1982 e 2005) e na Bienal de Sidney (2004).
Do seu vasto currículo de exposicións individuais en Portugal e no estranxeiro, poden destacarse: Musée Charleroi, Bélxica (1991); Fundação de Serralves, Porto (1995); Centro Galego de Arte Contemporánea, Santiago de Compostela (2000); MEIAC, Museo Estremeño e Ibero-americano de Arte Contemporánea, Badaxoz (2000); Drawing Art Centre, Nova York (2004); Centro Cultural de Belém, Lisboa (2004); Kettle’s Yard, Cambridge (2009); Fundación Telefónica, Madrid (2009); Museu de Serralves, Porto (2015-2016).
Premios
Obtivo varios premios, dos que se poden destacar: 1º Premio de Deseño, Coímbra, 1969; Premio da 11ª Bienal de Tokio; Premio da Bienal de Vila Nova de Cerveira, 1984; Premio da Fundación Calouste Gulbenkian, 1984; Premio BESphoto, 2004; Premio AICA, 2004.
Rubial, Lestedo, Boqueixón
Rubial é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 68 habitantes (36 homes e 32 mulleres).
Revolución davidiana
A revolución davidiana é un termo empregado por moitos estudosos para denominar aos cambios que tiveron lugar no reino de Escocia durante o reinado de David I. Isto produciu a fundación de burgos, a posta en funcionamento dos ideais da reforma gregoriana, a fundación de mosteiros, unha crecente influencia normanda sobre o goberno escocés, e a introdución do feudalismo a través de cabaleiros inmigrantes franceses e anglonormandos.
Fernanda Barros
Fernanda Barros, nada na Coruña, é unha bibliotecaria galega.
O Barro, Breamo, Pontedeume
O Barro é un lugar da parroquia de Breamo no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 179 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 81 eran homes e 98 eran mulleres.
Fernanda Barros
Traxectoria
Barros é licenciada en Xeografía e Historia.
Acadou sona en 2017 tras o seu paso polo concurso televisivo Saber y Ganar, onde chegou a "magnífica" logo de 17 programas (participaría nun total de 22 consecutivos, cun saldo acumulado de 9 480 euros).
En 2017 traballaba na biblioteca Rosalía de Castro do campus de Ourense, dependente da Universidade de Vigo.
José Fabeiro Fernández
José Fabeiro Fernández, nado en Muros, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou a Bacharelato no Instituto de Santiago. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1917. Na II República foi elixido concelleiro de Muros. Foi deputado provincial polo distrito de Noia-Muros. Cesou como deputado provincial en abril de 1932.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Matilde López Mirás en 1919.
Eladio Rodríguez González
Eladio Rodríguez González, nado en San Clodio (Leiro) o 24 de xullo de 1864 e finado na Coruña o 14 de abril de 1949, foi un lexicógrafo, xornalista e escritor galego. Foi un dos corenta membros numerarios fundadores da Real Academia Galega, a cal presidiu entre 1926 e 1934; tamén é autor dun dicionario, ó que lle dedicou toda a súa vida, moi valorado polo seu contido etnográfico, que foi editado postumamente. No ano 2001 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
Foi fillo dun labrego, Camilo, e unha costureira, Agustina, solteira, que tiveron outros tres fillos: Emilio (que morreu novo), Petra e Matilde. Con sete anos de idade, a nai mandoulle a vivir cun irmán seu na Coruña porque "o neno non serve pra o campo, o neno é de letras", pero volveu pronto ao seu lugar de nacemento, onde traballou de mestre -sen titulación- no convento de San Clodio. miniatura|esquerda|Casa natal en San Clodio, Leiro. En 1886 escribiu a súa primeira poesía coñecida, A noite de San Xoán, coa que conseguiu un accésit no "Certame gallego literario-musical", celebrado en Pontevedra. Nese mesmo ano publicou outros traballos en revistas como O Galiciano (semanario de Pontevedra que convocara eses xogos florais ), O Tio Marcos d'a Portela (Ourense ) e Galicia Moderna (editada en Cuba ). En 1887 participou noutros xogos florais convocados en Betanzos e conseguiu tres premios ; no mesmo ano publicou nas revistas Galicia. Revista Regional (A Coruña) e A Gaita Gallega (Cuba ). miniatura|Eladio Rodríguez en 1904.
De volta na Coruña (1888) comezou a traballar como escribán temporal no concello da Coruña, no que traballou ata a súa xubilación en 1937) como Oficial Maior, aínda que sempre compaxinou este traballo co xornalismo, a lexicografía e a poesía. Froito desta dedicación foron a dirección do xornal La Mañana e continuas colaboracións nas revistas galegas e da emigración da época, como Galicia Humorística (Santiago), El Eco de Galicia (Cuba), A Monteira (Lugo) etc. miniatura|250px|Consello de redacción da Revista Gallega, Eladio Rodríguez é o da dereita de todo. O 28 de marzo de 1891 casou coa coruñesa Josefa Benigna Evarista Yordi Visier, coa que tivo sete fillos: Luís Galo, Arturo, Eladio, Julio, María, Adela e Mercedes. O mesmo ano conseguiu o Premio de Honor nos xogos florais de Tui polo seu poema "Desperta".
En 1894 publicou o seu primeiro libro de poemas, Folerpas, con obras premiadas nos certames literarios nos que se tiña presentado.
O ano 1895 naceu a Revista Gallega, na imprenta de Uxío Carré Aldao, con Eladio Rodríguez como membro da redacción. Constituída como órgano de expresión da Cova Céltica, da que nacerá dez anos despois a Real Academia Galega, Eladio Rodríguez participou nos faladoiros da librería xunto con Manuel Murguía, Eduardo Pondal, Salvador Golpe, Francisco Tettamancy, Galo Salinas, Manuel Lugrís Freire e, ocasionalmente, Emilia Pardo Bazán. O 22 de setembro dese mesmo ano, os membros da Cova Céltica constituíron a Liga Gallega allea a calquera partido político e co único obxectivo de loitar polos intereses de Galicia. A partir do 14 de novembro de 1897, a Revista Gallega proclamábase Órgano oficial de la Liga Gallega en La Coruña. Eladio Rodríguez foi nomeado bibliotecario da "Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos", máis coñecida como "Círculo de Artesanos da Coruña"; como bibliotecario desta organización, elaborou un "''Catálogo de las obras científicas, literarias y musicales" da institución, con máis de 3.300 obras (publicado en 1901 e ampliado en 1907).
Foi un dos socios fundadores da Asociación da Prensa da Coruña en 1904, da cal foi tamén presidente. miniatura|esquerda|275px|De pé, de esquerda a dereita, [[Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde, Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez González. Sentados, José Ogea, Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar, na Coruña, en outubro de 1904.]] En 1905 participou como socio fundador da Real Academia Galega, con Murguía como Presidente. Eladio foi o seu secretario desde 1920 a 1926, e o seu presidente desde esta data ata 1934, ano en que dimitiu por razóns de saúde.
En 1916 participou na fundación da Irmandade dos Amigos da Fala (Irmandades da Fala), promovidas por Antón Villar Ponte
En 1917 participou na fundación do coro Cántigas da Terra, que chegou a presidir e para o que escribiu un poema co mesmo título "Cántigas da Terra". En 1918 gañou o primeiro premio da Festa da Poesía e da Música da cidade de Lugo, con "Alma de raza", e o premio especial e extraordinario con "¡Malpocado!".
En 1920, xa secretario da Real Academia Galega, respondeu ó discurso de ingreso de Ramón Cabanillas; en 1926 respondeu igualmente ó discurso de ingreso de Fernando Martínez Morás. En 1922 publicouse o seu segundo libro, Raza e terra. En 1924 gañou co poema "Oraciós campesiñas" o premio de honor na Festa da Língoa Galega, en Santiago.
miniatura|275px|Elección de Eladio Rodríguez como presidente da RAG. O 20 de novembro de 1926 resultou elixido por unanimidade como presidente da Real Academia Galega, para suceder a Francisco Ponte Blanco, cargo que ocupou ata o 4 de marzo de 1934, ano en que foi sucedido por Manuel Lugrís. Por este cargo, colaborou na comisión redactora do Anteproxecto de Estatuto de Autonomía en 1932.
En 1927 publicou Oraciós campesiñas, foi nomeado académico correspondente da Sección Gallega da Real Academia Española e membro do Instituto Histórico do Minho (Portugal). Tamén ingresou no Seminario de Estudos Galegos.
Enfermo desde 1934, renunciou á presidencia da Academia e foi reducindo as súas colaboracións literarias. Finalmente, morreu na Coruña o 14 de abril de 1949 e recibiu sepultura no cemiterio de San Amaro, na Coruña.
Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 2001.
Diccionario enciclopédico gallego-castellano
Fóra de toda dúbida, a obra máis coñecida de Eladio Rodríguez foi o seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, considerado o máis importante ata a aparición dos dicionarios monolingües e fonte principal dos dicionarios modernos da lingua galega.
Aínda que se anunciou a súa publicación en 1928 e 1933, non foi posible levalo ó prelo ata 1958, case 20 anos despois da morte do autor. miniatura|centro|800px|De pé, de esquerda a dereita: [[Sebastián González García-Paz|Sebastián González, Eladio Rodríguez González, Enrique Peinador, Gonzalo López Abente, Pura González Varela (muller de Lugrís), Celia Brañas Fernández, Otero Pedrayo, David Fernández Diéguez, Ángel del Castillo e Fernando Cortés Bugía. Sentados Fernando Martínez Morás, Castelao, Manuel Lugrís Freire, Antón Villar Ponte e Félix Estrada Catoyra. ]]
José Quintas Pena
José Quintas Pena, nado na Coruña o 26 de marzo de 1905 e finado na mesma cidade o 9 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Electricista. Foi elixido vicesecretario da directiva do Orfeón El Eco en 1929. Militante da UGT e membro da Agrupación Socialista da Coruña, na que ocupou cargos directivos. Foi administrador de Acción Socialista. Foi apoderado da candidatura da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936. Delegado provincial do PSOE, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes sindicais pola continuación da folga xeral. Acusado dos delitos de desobediencia e incumprimento dos bandos de guerra, foi executado no Campo da Rata da Coruña o 9 de agosto canda Cipriano Alvite Alonso, Jaime Rodríguez García, Francisco Ballón Pequeño, Venancio Seoane García e Julio Sabio Sanmartín.
Concellos de Galicia
miniatura|300px|Mapa das parroquias de Galicia e límites de concello.
En Galicia hai 313 concellos, que é a administración básica máis próxima á cidadanía. Deles 93 pertencen á provincia da Coruña, 67 á de Lugo, 92 á de Ourense, e 61 concellos están en Pontevedra. Desde 1989 están asociados na Federación Galega de Municipios e Provincias.
O concello máis poboado é o de Vigo con 292 986 habitantes e o menos poboado o de Negueira de Muñiz con 219 habitantes no 2016. O concello máis extenso é o da Fonsagrada cunha superficie de 438,4 km² e o máis pequeno o de Mondariz-Balneario con 2,3 km². A Coruña é o concello con maior densidade de poboación con 6449,32 hab/km² e Vilariño de Conso é o que ten menor densidade de poboación con 2,92 hab/km² no 2016.
miniatura|300px|alt=Mapa dos concellos de Galicia coa poboación de 2021|Mapa dos concellos de Galicia coa poboación de 2021
Historia
Co tempo, algunhas vilas e cidades foron anexionando concellos limítrofes: Vigo absorbeu os municipios de Bouzas (1904), Teis e Lavadores (1941); A Coruña o concello de Oza en 1912; Ourense absorbeu Canedo en 1943; Santiago de Compostela anexionou Conxo (1925) e A Enfesta (1962); Pontevedra sumou Alba (1868), Salcedo e Mourente, Xeve (1944) e Ponte Sampaio (1960); Ferrol incluíu Serantes en 1940; Vilagarcía de Arousa sumou O Carril e Vilaxoán en 1913; Celanova anexionou Vilanova dos Infantes (1927) e Acevedo do Río (1967). En 1927 o concello de Moreiras integrouse no de Xinzo de Limia.
En 1836 o concello de Rianxo absorbeu os de Asados e Taragoña. En 1837 uníronse os concellos de Coutos de Vega e Oca, Viso, Codeseda e Vea con Tabeirós, dando lugar ao concello de Cereixo, con sede en Pernaviva, mais en 1841 o municipio mudou o seu nome polo da Estrada ao mudar a capital. En 1845 uníronse os concellos de Conforto e Miranda, creando o novo concello de Vilaoudriz. En 1853 o concello de Silleda tomou este nome ao mudarse a esta vila a capital desde Chapa. Entre 1840 e 1874 o concello do Incio tivo a súa capital en Rendar, con ese nome. En 1904 o concello de Setados pasou a ter a capital nas Neves.
En 1916 un Real Decreto provocou o cambio de nome de quince concellos galegos, para evitar homonimias con outros de todo o Estado español. . É o caso de Oza (Oza dos Ríos), Paderne (Paderne de Allariz), Vilameá (Villameá de Ramiranes, Vilameá de Ramirás), Antas (Antas de Ulla), Campo (Campo Lameiro), Cea (San Cristóbal de Cea, San Cristovo de Cea), Malpica (Malpica de Bergantiños), Monforte (Monforte de Lemos), Salceda (Salceda de Caselas), Viana (Viana del Bollo, Viana do Bolo), Acevedo (Acebedo del Río, Acevedo do Río), Nogales (Los Nogales, As Nogais), Salvaterra (Salvaterra de Miño), Vilamartín (Villamartín de Valdeorras, Vilamartín de Valdeorras) e Vilanova dos Infantes (Vilanova).
En 1924 Mondariz-Balneario constituíuse como concello de seu, independizándose do de Mondariz. Até 1925 o concello da Proba de Burón abrangueu os actuais municipios da Fonsagrada e Negueira de Muñiz. Nese mesmo ano Pontecesures independízase de Valga, e Rábade segregouse de Begonte. En 1926 creouse o concello de Ramirás ao se fusionaren Freás de Eiras con Vilameá de Ramirás.
En 1944 o concello de Carbia pasou a chamarse Vila de Cruces, ao pasar a este lugar a capitalidade, e en 1945 o concello de Trasparga pasou a chamarse Guitiriz. En 1950 o concello de Vilameá mudou o seu nome polo de Puente Nuevo, fusionándose á súa vez en 1963 con Vilaoudriz co nome da Pontenova. En 1952 Riobarba pasou a denominarse Vicedo, e desde 1983 O Vicedo. En 1960 o concello de Val do Dubra toma este nome ao mudarse alí a capital desde Buxán. En 1974 Neira de Xusá pasou a chamarse Baralla.
En xullo de 1982 as parroquias de Goente, Bermui, Espiñaredo, San Pedro de Eume, Ribadeume, A Faeira e Seoane, pasaron do concello da Capela ao das Pontes de García Rodríguez.
En 1988 o concello de Cariño segregouse de Ortigueira, En 1995 Burela separouse de Cervo, e en 1997 A Illa de Arousa independizouse de Vilanova de Arousa. No ano 2012 os concellos de Oza dos Ríos e Cesuras iniciaron un proceso de fusión, culminado en xuño de 2013 coa creación do concello de Oza-Cesuras. O 22 de setembro de 2016 creouse o concello de Cerdedo-Cotobade, formado pola fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade.
Moitos dos concellos reciben o seu nome da cidade ou vila principal. Outros municipios mudaron a súa capital, polo que o topónimo do concello non se corresponde co lugar onde está a casa consistorial. Noutros casos o nome do concello non se corresponde co dunha entidade de poboación concreta, como no caso de Alfoz ou O Saviñao.
Lista de concellos
(Véxase tamén Lista de concellos galegos por poboación)
Altiboa
O topónimo galego A Altiboa pode referirse a:
La Voz del Pueblo (Monforte de Lemos)
La Voz del Pueblo foi un semanario que se publicou en Monforte de Lemos en 1896.
Historia e características
Apareceu o 17 de agosto de 1896. Cesou a súa publicación en 1897.
Kassym-Jomart Tokayev
Kassym-Jomart Kemelyevich Tokayev (Қасым-Жомарт Кемелұлы Тоқаев, Касым-Жомарт Кемелевич Токаев), nado en Almati o 17 de maio de 1953, é un político e diplomático casaco, actual Presidente de Casaquistán.
Accedeu ao cargo o 20 de marzo de 2019, sucedendo a Nursultan Nazarbayev, primeiro presidente do país, que dimitiu o día anterior despois de 29 anos no cargo. Foi Presidente do Senado de Casaquistán de 2007 a 2011 e de 2013 a 2019. Tokayev exerceu como Primeiro Ministro de Casaquistán de 1999 a 2002 e como director xeral da Oficina de Nacións Unidas en Xenebra de 2011 a 2013.
Traxectoria
Kassym-Jomart Tokayev naceu o 17 de maio de 1953 en Alma-Ata (hoxe Almati), naquel momento capital da República Socialista Soviética de Casaquistán. O seu pai, Kemel Tokayev (1923–1986), era un veterano da segunda guerra mundial e un coñecido escritor casaco. A súa nai, Turar Shabarbayeva (1931–2000), traballaba no Instituto de Linguas Estranxeiras de Almati.
Carreira
esquerda|miniatura|Tokayev Con [[Vladimir Putin no Kremlin, 19 de xaneiro de 2000.]] En 1970, Tokayev uniuse ao Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova. No seu quinto ano, foi enviado a cursos de adestramento na embaixada soviética en China durante seis meses. Despois da graduación do Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova en 1975, Tokayev uniuse ao Ministerio de Relacións Exteriores da Unión Soviética e foi enviado á Embaixada soviética en Singapur. En 1979, regresou ao Ministerio de Relacións Exteriores da URSS. En 1983, foi a China para recibir cursos na Universidade de Lingua e Cultura de Pequín. En 1984–1985, serviu no Ministerio de Relacións Exteriores. Foi entón destinado á embaixada soviética en Pequín onde estivo até 1991 como Segundo Secretario, Primeiro Secretario, e Asesor. En 1991, matriculouse na Academia de Diplomacia do Ministerio de Relacións Exteriores da URSS en Moscova nun curso de adestramento para diplomáticos maiores.