cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bengalí vermello
Descrición
Os bengalís miden uns 9 cm. de lonxitude e amosan un marcado dimorfismo sexual na época reprodutora. As femias son castañas agrisadas, amareladas na parte inferior do corpo. A plumaxe nupcial dos machos é predominantemente vermella. No peito, nos flancos, e nas plumas cobertoiras de alas e cola teñen puntos brancos. Os machos, nos primeiros anos, cambian, acabada a época reprodutora, a plumaxe vermella noutra semellante á das femias.
Distribución e hábitat
Os bengalís vermellos están espallados dende a India e Indochina, ata Xava e as illas pequenas da Sunda. Hai tamén poboacións en Exipto. Dentro desta área de distribución distínguense tres subespecies: Dende os anos 1980 bandos de bengalís móvense tamén na rexión italiana da Toscana, onde as poboacións existentes teñen a súa orixe en exemplares domésticos fuxidos. Hai tamén poboacións introducidas en España, Brunei, Fidxi, Malaisia, Portugal, Porto Rico, Singapur e Hawai.
Os bengalís viven en áreas de herbáceas ou xunqueiras e no mato preto dos camiños ou das beiras dos bosques ademais de en xardíns.
Galileo (nave espacial)
Galileo foi unha nave espacial estadounidense lanzada cara Xúpiter o 18 de outubro de 1989 mediante o transbordador espacial Atlantis desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, na misión STS-34. Foi nomeada en honor de Galileo Galilei.
Características
A Galileo foi lanzada coa misión de facer un estudo en profundidade do sistema xoviano, incluíndo a atmosfera do planeta, a súa magnetosfera e os seus satélites. A bordo levaba unha sonda deseñada para descender a través da atmosfera de Xúpiter e tomar datos a unha profundidade de ata 100 km. A sonda sería liberada da nave principal antes da inserción en órbita de Xúpiter. Ademais, Galileo fixo tarefas adicionais, como o sobrevoo de dous asteroides do cinto principal e a observación do impacto do cometa Shoemaker-Levy 9 contra Xúpiter en xullo de 1994.
Dado que non existía un foguete o suficientemente potente para envialo directamente cara Xúpiter, Galileo fixo varios sobrevoos de Venus e a Terra para acelerar e obter a velocidade suficiente para chegar ao planeta destino, nunha órbita que se denominou VEEGA (Venus-Earth-Earth Gravity Assist, Asistencia Gravitatoria Venus-Terra-Terra). Galileo aproveitou para facer observacións científicas durante os sobrevoos.
Durante a etapa de voo interplanetario, o 11 de abril de 1991, descubriuse que a antena de alta ganancia, que iba pregada para quedar protexida da radiación solar nos primeiros momentos da misión, non se despregara correctamente, condenando a misión a usar a antena de baixa ganancia e proporcionar un retorno científico reducido. O problema da antena compensouse en parte con melloras no software de a bordo da nave e coa extensión da duración da misión en varias ocasións.
Galileo atopouse cos asteroides 951 Gaspra (outubro de 1991) e 234 Ida (agosto de 1993) e foi a única nave situada na posición adecuada para observar o impacto en directo da cometa Shoemaker-Levy 9 contra a parte nocturna de Xúpiter. A sonda atmosférica foi soltada da nave principal o 12 de xullo de 1995, entrando na atmosfera xoviana o 7 de decembro dese mesmo ano.
Ademais do problema da antena, o 11 de outubro de 1995 a cinta magnética na que Galileo rexistraba datos comezou a dar problemas, que puideron ser resoltos.
A nave estabilizábase mediante rotación dual: unha parte da nave rotaba continuamente a 3 r.p.m., mentres que a outra podía rotar ou permanecer estática. A parte en rotación permanente albergaba os instrumentos de campos e partículas, o sistema de propulsión, os ordenadores e a maior parte dos sistemas de soporte. A outra parte proporcionaba unha plataforma estable para os instrumentos que necesitaban apuntado, como o sensor estelar, as cámaras e os xiroscopios.
O sistema de propulsión, construído na República Federal de Alemaña, estaba formado por 12 propulsores de 10 N de pulo e un motor principal de 400 N. As comunicacións en banda S tiñan lugar mediante dúas antenas omnidireccionais de baixa ganancia capaces dunha velocidade de ata 40 bps. A antena de alta ganancia, que fallou en despregarse, tería tido 4,8 m de diámetro e tería permitido velocidades de máis de 100 kbps. Os ordenadores de a bordo eran redundantes para aumentar a fiabilidade e a protección contra fallos.
A alimentación eléctrica era proporcionada por dous xeradores termoeléctrico de radioisótopos (RTG polas siglas en inglés) que proporcionaban 570 vatios de potencia ao inicio da misión e 485 cara o final. A nave tiña un mastro de 11 m de lonxitude no que se aloxaban algúns dos instrumentos científicos.
Galileo foi dirixida a unha reentrada atmosférica en Xúpiter o 21 de setembro de 2003 como medida para evitar unha hipotética contaminación do satélite Europa unha vez finalizada a misión da nave.
Instrumentos
Galileo levaba os seguintes instrumentos:
A sonda atmosférica estaba composta por un módulo de frenado que incluía un escudo térmico e un cobertor posterior para a reentrada e o control térmico. Un paracaídas de 2,5 m de diámetro frenaba a sonda despois da expulsión do escudo e o cobertor. A sonda dispoñía de transmisores redundantes en banda L, un paquete de instrumentos e baterías de sulfuro de litio cunha capacidade total de 18 Ahr. A taxa de datos cara a Galileo era de ata 128 bps. A sonda contiña os seguintes instrumentos:
Galería de imaxes da carballeira de Santa Susana
Imaxes da carballeira de Santa Susana no concello de Santiago de Compostela, provincia da Coruña
Real Academia da Historia
A Real Academia da Historia é unha institución encargada do estudo da Historia de España e ten a súa sede na vila de Madrid.
Historia
miniatura|Real Cédula de [[1738, pola que se aprobaron os primeiros estatutos da Academia.]] As orixes da Real Academia da Historia están nos faladoiros nos que participaban varios eruditos, dende 1735, na casa de Julián Hermosilla, avogado dos Reales Consejos, para tratar asuntos de Historia.
Posteriormente, trasladaron os faladoiros aos salóns da acabada de crear Real Biblioteca e solicitaron a protección do rei Filipe V, que lla outorgou creando oficialmente a Real Academia de la Historia mediante Real Decreto o 18 de abril de 1738, e aprobando os seus estatutos mediante Real Célula o 17 de xuño do mesmo ano, onde se establecía que a finalidade da Academia era a de aclarar «a importante verdade dos sucesos, desterrando as fábulas introducidas pola ignorancia ou pola malicia, conducindo ao coñecemento de moitas cousas que escureceu a antigüidade ou ten sepultado o descoido».
En 1785, Carlos III ordena o seu traslado á Casa de la Panadería, na Plaza Mayor de Madrid, onde xa estaba situada a biblioteca da Real Academia da Historia desde 1775.
En 1836, o goberno de Mendizábal, concedeulle á Academia gran número de códices, documentos e libros, ademais do caseirón chamado Nuevo Rezado na madrileña rúa do León, número 21, que pertencera aos monxes xerónimos do Escorial ata a desamortización dos bens das ordes relixiosas, onde se trasladou oficialmente por Real Orde de 23 de xullo de 1837, aínda que na práctica non se trasladaría a el ata 1874.
Desde o 1 de xaneiro de 1938, data da súa creación, forma parte do Instituto de España.
Sede
A actual sede foi deseñada polo arquitecto Juan de Villanueva, e o edificio tiña como finalidade albergar os libros de rezos (de aí o nome do caseirón de Novo Rezado) dos monxes xerónimos do mosteiro do Escorial, por iso hai unha grella, símbolo do martirio de San Lourenzo, na fachada do edificio. As obras de construción comezaron en 1788, con austeridade na ornamentación, mais con grandes proporcións e valiosos materiais. As crónicas da época contan a admiración das xentes, cando viron entrar por Madrid as carretas que conducían as xambas e o lintel da porta tirados por vinte e oito pares de bois.
En 1836, o edificio foi desamortizado polo goberno de Mendizábal e adxudicado á Academia.
Entre 1871 e 1874, leváronse a cabo obras de reforma, a cargo do arquitecto Eduardo Saavedra, e foi declarado Monumento Nacional en 1945.
Ao caseirón do Nuevo Rezado anexionáronse en 1974 o palacio do Marqués de Molins e unha pequena casa da rúa das Huertas, completando así todo o quinteiro entre as rúas León, Huertas, Amor de Dios e Santa María.
Críticas
A Academia foi criticada polos seus métodos de cooptación restrinxida, o escaso número de mulleres, a hexemonía centralista (apenas hai académicos da periferia), o predominio de especialistas en tempos gloriosos de reis e conquistadores e algunhas funcións anacrónicas, como a de censor.
No seu libro de 2006 Una historia de las lenguas y los nacionalismos, o historiador Xabier Zabaltza escribe: «[...] moitos traballos que se presentan como "científicos" son simples racionalizacións que mal disimulan unha interpretación mítica e teolóxica da historia, comezando polas propias publicacións da Real Academia da Historia, que pretende demolir os construtos intelectuais dos nacionalismos periféricos, mais considera bos os tópicos mais toscos do nacionalismo español». Zabaltza refírese especificamente a tres publicacións da Real Academia da Historia: Reflexiones sobre el ser de España; De Hispania a España; e España como nación.
En 2011, a academia publicou o Diccionario Biográfico Español que provocou críticas e denuncias polo contido e conclusións discutibles dalgunhas biografías. Na de Francisco Franco, do historiador Luis Suárez Fernández (presidente da Hermandad del Valle de los Caídos), non se describe o franquismo como ditatorial, dise que Franco foi: "autoritario, pero no totalitario". Apesares das críticas a biografía non foi modificada e publicouse. A biografía do expresidente do Goberno español Felipe González foi elaborada por Juan Luis Cebrián, presidente do grupo PRISA.
Membros
A Academia está composta por trinta e seis membros de número, así como de académicos correspondentes asignados a tódalas provincias de España e ao resto do mundo. Son membros numerarios (por orde do número de medalla):
Véxase tamén
<div class="noprint" style="clear: right; border: solid #aaa 1px; margin: 0 0 1em 1em; font-size: 90%; background: #f9f9f9; width: 230px; padding: 4px; spacing: 0px; text-align: left; float: right;"> 45px|none|Wikisource Wikisource posúe escritos orixinais da Real Academia de la Historia (en castelán)
Samantha Fox
Samantha Karen Fox, nada en Londres o 15 de abril de 1966 é unha cantante, compositora, actriz e antiga modelo de glamour británica. En 1983, aos dezaseis anos, comezou a aparecer como modelo en topless na páxina 3 do xornal británico The Sun e continuou como moza da páxina ata 1986. Durante este tempo, Fox converteuse na rapaza máis popular da súa época, así como nunha das mulleres británicas máis fotografadas dos anos oitenta.
En 1986, iniciou unha carreira de música pop co seu sinxelo debut "Touch Me (I Want Your Body)", que alcanzou o número un en dezasete países e se converteu no primeiro dos seus sinxelos no Top 10 no Reino Unido. Fox tamén tivo tres cancións que alcanzaron o top 10 do Billboard Hot 100 dos Estados Unidos: "Touch Me (I Want Your Body)", "Naughty Girls (Need Love Too)" e "I Wanna Have Some Fun".
En 1988, Fox recibiu unha candidatura ao Brit Award á mellor artista feminina británica. Tamén apareceu en varios filmes e programas de televisión de telerrealidade e ocasionalmente traballou como presentadora de televisión.
Primeiros anos
Samantha Fox é a filla máis vella da actriz Carole Ann Wilken e John Patrick Fox. Ten unha irmá, Vanessa, e dous medio irmáns do segundo matrimonio do seu pai, Frederica e Frankie. Fox procede dunha familia de comerciantes do mercado.
Fox asistiu á escola St Thomas More Catholic en Wood Green e interesouse polo teatro dende pequena. Apareceu por primeira vez sobre un escenario teatral aos 3 anos e formou a súa primeira banda de pop con Richard Smart, Edward Gallagher e Bob Day cando tiña catorce anos. Inscribiuse na escola de teatro Anna Scher aos 15 anos e o ano seguinte conseguiu o seu primeiro traballo discográfico, con Lamborghini Records.
Modelo e música
En 1983, cando Fox tiña 16 anos, lanzou o seu primeiro sinxelo. Lanzado no selo Lamborghini Records, "Rockin 'With My Radio"/"My Old Man" foi producido por Ian Gillan Band e o membro do grupo Spencer Davis Ray Fenwick, que tamén escribiu a cara B. A colaboración con Fenwick continuou no 1984 co seu segundo sinxelo, "Aim to Win"/"17 and Holding", onde volveu producir e escribir a canción da cara B.
Ademais, en 1983, a súa nai presentou varias fotografías en lencería que tirara á súa filla ao concurso de modelos afeccionados Girl of the Year do xornal The Sunday People. Quedou no segundo posto de 20 000 participantes e as fotografías chamaron á atención do xornal The Sun, que a convidou a posar para a páxina 3.
Os seus pais deron o seu consentimento para que posase en topless e a súa primeira fotografía apareceu en Th Sun o 22 de febreiro de 1983. Asinou un contrato de modelo por catro anos co xornal, e gañou o premio "Page 3 Girl of the Year" tres anos consecutivos, de 1984 a 1986. Foi recoñecida como a pin-up girl máis popular da súa época, así como unha das mulleres británicas máis fotografadas dos anos oitenta.
En 1986, Fox retirouse da carreira de modelo aos vinte anos e iniciouse na música pop. En 1995, con 29 anos, fixo unha aparición única en The Sun para promover o 25 aniversario da páxina 3. Despois de recibir unha resposta abrumadoramente positiva dos lectores, apareceu todos os días desa semana, coa última foto do venres en topless entregada como cartel do tamaño A3. O ano seguinte apareceu no número de outubro da revista Playboy.
En decembro de 2009, editouse o seu último álbum recompilatorio, Greatest Hits. En 2012 os seus primeiros catro discos foron reeditados como dobre CD de luxo por Cherry Red.
Cinema e televisión
A finais dos anos 80, Fox apareceu nos anuncios televisivos dunha rede de concesionarios de automóbiles con sede en Leicestershire co lema "Follow the Fox to Swithland Motors". Asemade, tamén apareceu en anuncios de televisión dun bingo en The Sun.
En 1990, apareceu na comedia estadounidense Charles in Charge como Samantha Steele, unha estrela de rock ficticia cun axente que a empuxa a saír Charles (Scott Baio) polo que os paparazzi o publiquen. Tamén participou en dous filmes: It's Been Real, escrito e dirixido por Steve Varnom e protagonizado por John Altman; e The Match, escrito e dirixido por Mick Davis e protagonizado por Richard E. Grant, Ian Holm e Tom Sizemore.
En 1995, co nome do grupo 'Sox', Fox participou en A Song for Europe, programa para escoller a canción británica do Festival de Eurovisión de 1995. A súa canción "Go for the Heart" quedou na cuarta posición das oito entradas preseleccionadas con 65 436 votos telefónicos e o sinxelo chegou ao número 47 nas listas do Reino Unido. Tamén ese ano, foi convidada no filme hindi Rock Dancer.
En 2008, Fox e a súa parella Myra Stratton participaron en Celebrity Wife Swap, intercambiando con Freddie Starr e a súa esposa Donna. En novembro de 2009, participou en I'm a Celebrity...Get Me Out of Here!, de ITV; foi eliminada o día 16. En 2010, apareceu nun episodio de famosos de Come Dine with Me con Calum Best, Janice Dickinson e Jeff Brazier. En 2016, Fox converteuse en participante de Celebrity Big Brother 18, onde finalizou no sétimo lugar.
Vida persoal
miniatura|Fox (esquerda) e a súa parella Myra Stratton nos Fate Awards de 2010 en [[Belfast]] O pai de Fox, Patrick, un antigo carpinteiro, xestionou a súa carreira ata 1991, cando contratou contables para rastrexar máis dun millón de libras esterlinas (hoxe 2,2 millóns de libras esterlinas) que cría que malversara as súas contas. Demandou o seu pai, que daquela se divorciara e casara de novo, e en maio de 1995 recibiu unha resolución xudicial de 363 000 libras esterlinas. Patrick Fox morreu no 2000, momento en que levaban case unha década sen se falar.
En 1994, informouse de que Fox se convertera novamente en cristián; ese ano tocou no festival de artes cristiás Greenbelt.
En 2003, Fox fixo unha declaración sobre a súa vida persoal:
Fox dixo que fora renuente a saír do armario porque xa tratara con fans e acosadores obsesionados e temía as posibles reaccións dos fans. En 2009, anunciou os seus plans de formar unha unión civil con Stratton. En 2015, Stratton morreu de cancro. Tiña 60 anos.
Maud Menten
Traxectoria
Maud Menten estudou medicina na Universidade de Toronto. Foi unha das primeiras mulleres que se doutorou no Canadá. Completou a súa tese na Universidade de Chicago. Naquel momento, as mulleres non estaban autorizadas a facer investigacións no Canadá, polo que decidiu facer investigacións noutros países como Estados Unidos e Alemaña.
Pouco se sabe da súa familia e infancia. Só se sabe que a familia Menten mudouse a Harrison Mills, onde a nai de Maud traballou como responsable da oficina de correos local. Despois de completar o ensino medio, Maud foi á Universidade de Toronto, onde obtivo un máster en fisioloxía en 1907.
En 1907 foi nomeada membro do Rockefeller Institute for Medical Research en Nova York. Alí estudou o efecto do bromuro de radio nos tumores cancerosos nas ratas. Despois dun ano no instituto, Maud traballou como internista na enfermaría infantil e feminina de Nova York. Volveu ao Canadá para comezar os seus estudos na Universidade de Toronto un ano despois. En 1911, converteuse na primeira muller no Canadá que se doutorou en medicina.
Carreira profesional
En 1912, trasladouse a Berlín, onde traballou con Leonor Michaelis, e foi coautora do artigo, publicado na revista Biochemische Zeitschrift, que demostrou que a velocidade dunha reacción catalizada por enzimas é proporcional á cantidade do complexo enzima-substrato. Esta relación entre a velocidade de reacción e a concentración enzima-substrato coñécese como ecuación de Michaelis-Menten.
Despois de estudar con Leonor, en Alemaña, ingresou na Universidade de Chicago, onde se doutorou en 1916, coa disertación titulada "The Alkalinity of the Blood in Malignancy and Other Pathological Conditions; Together with Observations on the Relation of the Alkalinity of the Blood to Barometric Pressure" (A alcalinidade do sangue en malignidade e outras condicións patolóxicas, xunto con observacións sobre a relación da alcalinidade do sangue coa presión barométrica). Despois, Maud foi á Universidade de Pittsburgh, onde permaneceu entre 1923 e 1959, sendo profesora axudante e asociada na Escola de Medicina e xefa de patoloxía no Hospital infantil de Pittsburgh. A súa última promoción foi a profesora titular, en 1948, aos 69 anos.
O seu último posto académico foi como investigadora do Instituto de Investigación Médica da Columbia Británica entre 1951 e 1953.
Xubilación e morte
Maud era unha muller discreta e decidida. Conduciu o seu Ford Modelo T polo campus universitario durante 32 anos. Tocou o clarinete e foi pintora, exhibindo obras en galerías de arte en Pittsburgh. Gustáballe explorar montañas e a astronomía, e participou nunha misión ao Ártico. Falaba con fluidez en ruso, francés, alemán, italiano e polo menos unha lingua nativa americana. Aínda que traballou a maior parte da súa vida nos Estados Unidos, mativo a súa cidadanía canadense.
Despois da súa xubilación na Universidade de Pittsburgh en 1950, Maud volveu ao Canadá para continuar a súa investigación sobre o cancro no British Columbia Medical Research Institute. Os problemas de saúde obrigárona a parar en 1955, faleceu o 20 de xullo de 1960 con 81 anos en Leamington, Ontario.
Enrique Campo
Enrique Campo Sobrino, nado en Pontevedra o 21 de setembro de 1890 e finado prematuramente na mesma cidade, o 2 de xuño de 1911, foi un pintor e debuxante que destacou polos seus traballos para a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.
Traxectoria
Na súa familia, acomodada e vinculada coa arte a a cultura, cómpre recordar a Carlos Sobrino Buhigas e Fernando Campo Sobrino, curmán e irmán de Enrique, respectivamente. O pai de Carlos Sobrino, o médico Luís Sobrino Rivas, foi membro fundador da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra e a el debeuse a relación destes tres artistas (Carlos Sobrino e mais Enrique e Fernando Campo) con Casto Sampedro Folgar. miniatura|Busto de Enrique Campo obra de Carmen Alcoverro, no Museo de Pontevedra Sendo aínda un rapaz entrou xa en relación con Casto Sampedro, que en 1894 fundara a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra. Casto Sampedro apreciou axiña a calidade dos debuxos de Enrique e a súa capacidade de traballo e de observación, ata o punto de nomealo socio de mérito da Sociedade o 28 de decembro de 1906, con só 16 anos. Desde ese momento converteuse en debuxante oficial e colaborador habitual da mesma.
Enrique Campo debuxou centos de edificios, monumentos, petróglifos, escudos e distintas pezas de arte, ó longo das continuas viaxes que realizou por terras de Pontevedra, só ou acompañando os membros da Sociedade. Especialmente produtiva foi a viaxe que realizou desde maio a outono de 1909, xunto o gravador compostelán Enrique Mayer, co propósito de recoller material para a Exposición Rexional Galega que Antonio López Ferreiro, entre outros, organizou en Santiago de Compostela a finais dese mesmo ano, e na que Enrique Campo foi designado delegado da sección arqueolóxica. Durante o percorrido escribiu un Diario no que detallaba os itinerarios seguidos: O Morrazo, Vigo, Tui, Baiona, Gondomar, O Porriño, Ponteareas, Salvaterra de Miño, Ribadavia, Melón, O Carballiño e San Cristovo de Cea, para regresar por terras do Deza e o Ulla ata rematar en Santiago. No diario engadiu comentarios artísticos, topográficos e etnográficos, que publicou Xosé Filgueira Valverde en 1944.
Meses despois cae enfermo e non consegue recuperarse. Ante a inminencia da súa morte trasládano a Pontevedra, onde morre o 2 de xuño de 1911, sen cumprir aínda os 21.
O Museo Provincial de Pontevedra conserva máis de 500 debuxos e acuarelas, procedentes dos fondos da Sociedade Arqueolóxica e da colección Sampedro. Ó valor artístico das obras únese o valor técnico e documental ó testemuñar monumentos, edificios ou elementos artísticos hoxe desaparecidos ou profundamente modificados.
O Val da Cal, Meira, Meira
O Val da Cal é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Xosé Henrique Rodríguez Peña
Xosé Henrique Rodríguez Peña, nado en Ourense o 25 de outubro de 1942 e finado en Vigo o 13 de agosto de 2006, foi un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Arquitectura pola Escola Superior de Arquitectura de Madrid, especializándose na restauración de monumentos.
Nos anos 60 participou, sen afiliación política, no movemento estudantil contra a ditadura e presentouse ás eleccións municipais de 1979 a Ourense nas listas de Unidade Galega como membro do Partido Galeguista. Foi elixido secretario xeral do Partido Galeguista no III Congreso celebrado en decembro de 1983. No Congreso extraordinario celebrado o 19 de febreiro de 1984 propuxo a integración do PG en Coalición Galega, decisión que se adoptou por 92 a 88 votos.
Membro de Coalición Galega (CG) desde a súa fundación, ocupou o cargo de secretario do partido na área de Acción Municipal en 1985. Nas eleccións autonómicas de 1985 foi elixido como deputado por esta formación. Dous anos despois, en xaneiro de 1987 foi impulsor e membro fundador do Partido Nacionalista Galego (PNG), organización creada como escisión de Coalición Galega. Este novo partido foi peza chave na moción de censura contra Xerardo Fernández Albor que levou á presidencia da Xunta o socialista Fernando González Laxe. Nese primeiro goberno tripartito Xosé Henrique Rodríguez Peña foi nomeado conselleiro de Pesca.
En 1989 non sae elixido deputado no Parlamento de Galicia. A partir dese momento o PNG-PG inicia as xestións para incorporarse no seo do BNG. Nas eleccións municipais de 1991 saíu escollido concelleiro na lista do BNG por Ourense e converteuse en voceiro dos nacionalistas no consistorio.
Na altura da súa morte era membro do Consello Nacional do BNG e secretario xeral do PNG. A Fundación Galiza Sempre creou na súa homenaxe un premio bianual que leva o seu nome e que se concede a traballos de rehabilitación.
Datos persoais
Estivo casado e tivo catro fillos.
Como arquitecto, foi autor de traballos sobre arquitectura visigoda e románica e realizou o seu traballo de especialización sobre o mosteiro de Oseira.
Faleceu na clínica Povisa de Vigo, dun cancro de vexiga. Foi incinerado en Ourense.
Polígono industrial de Bértoa
Historia e características
As súas orixes datan do ano 1975. A primeira fase conta cunha extensión de 74 hectáreas, nas que están instaladas máis de 100 empresas que abarcan diversos campos como o transporte, metal, electricidade, téxtil ou alimentación. Na actualidade está construída unha segunda fase, ata ocupar unha extensión total duns 2.000.000 metros cadrados.
No polígono industrial están situados o parque de bombeiros e a delegación de Protección Civil. Ademais, ofrece servizos como o punto limpo e o Complexo Deportivo das Eiroas. No ano 2017 contaba xa con máis da metade da súa superficie ocupada.
Lugares de Barro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Barro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Barro
Cronoloxía do Antigo Oriente Próximo
A cronoloxía do Antigo Oriente Medio trata de pór datas absolutas a acontecementos históricos ocorridos no Antigo Oriente Próximo (é dicir, nas primeiras civilizacións que xorden no Oeste de Asia, na zona do mundo que na actualidade se denomina Oriente Próximo ou ás veces Oriente Medio) nas primeiras partes da Idade Antiga, entre o 3000 e o 500 a.C. aproximadamente, onde se une coa cronoloxía grega ou persa.
Precisión
Pódese diferenciar dous períodos segundo o grao de certeza con respecto ás datas absolutas.
O primeiro período comprende entre o -2500 e o -1500. Para este período manéxanse tres cronoloxías diferentes tradicionalmente coñecidas como "alta", "media" e "baixa". A diferenza entre estas cronoloxías débese á ambigüidade nas fontes, principalmente a taboíña de Venus de Ammisaduqa.
Entre o -1500 e o -911 a cronoloxía é bastante precisa (adóitase asumir unha desviación dun ou dous anos). A partir do ano 911 a precisión é practicamente absoluta.
Para este artigo tomouse como base a cronoloxía media.
Fontes
A cronoloxía do antigo Oriente baséase en diferentes fontes escritas, as cales ás veces só se conservaron parcialmente, conteñen erros que só se aprecian ao podermos comparar dúas versións do mesmo texto, foron manipuladas na súa orixe por motivos políticos, relixiosos ou conteñen información que é ambigua. Tamén é ben coñecido a tendencia dos escribáns a "corrixir" os textos para lles daren unha estrutura máis regular.
As principais fontes son
Metodoloxía
Os reinos mesopotámicos utilizaron distintos sistemas de datación. En Asiria sempre se usou o sistema dos funcionarios epónimos ou limmu, que daban o seu nome ao ano. En Babilonia usaron dous sistemas, numerar os anos do reinado de cada rei (1er ano do reinado de..., 2º ano do reinado de...) ou ben nomear os anos con algún acontecemento importante ocorrido aquel ano (1. Hammurabi chegou a ser rei, 2. Estableceu a xustiza no país etc), sistema coñecido como "nomes de ano".
Estes sistemas non tiña sentido nin utilidade práctica se non se dispuña dunha lista dos anos do reinado, logo listas de reinados por dinastías e finalmente listas de dinastías. O exemplo máis extenso é a lista real asiria que comprende a cronoloxía completa de todos os reis de Asiria ata a desaparición deste reino. Os mesopotámicos tamén confeccionaron listas que comprendían dinastías de varios reinos, como a Lista real sumeria que engloba todos os reinos sumerios. Grazas a que moitas destas listas chegaron a nós, combinándoas, púidose establecer unha sucesión de reis e a duración dos seus reinados en diferentes reinos mesopotámicos, isto é, unha cronoloxía relativa.
Esta cronoloxía relativa había que situala no tempo en relación ao noso calendario.
Para o período comprendido entre o -911 e o -336 isto foi posíbel grazas a que o canon de Tolomeo incorpora unha lista de reis de Babilonia e Persia desde Nabonasar (-747 - 734) ata Alexandre Magno (-336 - -323) e informa dalgunhas eclipses acontecidas durante o reinado dalgún deles. A partir da data de coroación de Alexandre Magno (que é ben coñecida e segura en termos absolutos) e facendo o cómputo cara a atrás dos anos de reinado de cada rei obtemos as datas dos reinados dos reis que aparecen na lista, segundo o cómputo da era cristiá.
Doutra banda, grazas ás listas de funcionarios epónimos (ou limmu) que nos chegaron, dispomos dunha secuencia ininterrompida desde o reinado de Adad-ninari II (-911 - -891) ata Asurbanipal (- 668 - -627). Como varios destes reis de Asiria fórono tamén de Babilonia, ambas as dúas listas, en parte, solápanse. Ambas as dúas coinciden nos nomes dos reis e a duración do reinado do mesmo xeito que as eclipses que mencionan. A lista dos funcionarios epónimos menciona unha eclipse acontecida o mes simanu (maio-xuño) do décimo ano do rei Dan Ashur-Dan III. Os astrólogos confirmaron que se produciu unha eclipse solar o 15 de xuño do -763, que é a data exacta a que se chega facendo o cómputo cara a atrás no tempo a partir da información do canon de Tolomeo, que tamén menciona a eclipse.
Para o período comprendido entre o -2500 e o -1500 a cronoloxía é menos precisa e máis polémica. Debido á ambigüidade e os erros que incorpora a taboíña de Venus déronse diferentes datas para certa posición no firmamento do planeta Venus, que se repiten cada 56 ou cada 64 anos, -1702, -1646 ou -1582. Esta diferenza de interpretación dá lugar ás diferentes cronoloxías antes mencionadas. As datas que cada unha delas dá ao reinado de Hammurabi, habitualmente utilizado como referente son:
A diferente datación absoluta para o reinado de Hammurabi suscitou e suscita unha gran polémica xa que o adoptar unha ou outra cronoloxía implica modificar gran parte do esquema cronolóxico para toda Mesopotamia.
Exemplo
Agora, seguindo os sincronismos que se estableceron entre as diferentes dinastías e reinos, pódense ir enlazando unhas con outras:
Hammurabi de Babilonia subiu ao trono o ano 21 do reinado de Shamshi-Adad I en Asiria. Polo tanto, Shamshi-Adad I reinou entre o -1813 e o -1781
Táboa cronolóxica
Esquema cronolóxico para o Antigo Oriente
Un capitaine de quinze ans
Un capitaine de quinze ans é unha novela de Jules Verne publicada en 1878.
Sinopse
esquerda|miniatura|150px Dick Sand, é o protagonista desta historia, que comeza cando Dick se embarca coa Sra. Weldon, o fillo dela (chamado Jack) e o seu curmán Bénédict rumbo a Valparaíso no Pilgrim, o mellor barco do esposo da Sra. Weldon, James W. Weldon, ó mando do Capitán Hull.
Todo marcha ben, ata que Dick olla no mar un barco a piques de afundirse. De tódolos que viaxan nel, só se salvan cinco persoas de cor (Tom, o seu fillo Bartolome ("Bat"), Actéon, Austin e Hercule) e un can chamado Dingo.
Antonio Collar Monterrubio
Antonio Collar Monterrubio, nado en San Juan de Aznalfarache (Sevilla) o 7 de marzo de 1933, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol en Sevilla e logo en Madrid, formándose na Peña Noria, e foi despois fichado para as categorías inferiores do Atlético de Madrid xunto a dous dos seus irmáns. En 1952 o presidente do Cádiz CF foi á casa do pai de Antonio para expresar o seu desexo de que os catro irmáns Collar xogasen esa tempada no equipo andaluz, en Terceira División. A proposta foi aceptada e os catro irmáns, Juan de Dios, Pepe, Antonio e Enrique, xogaron a tempada 1952/53 no Cádiz cedidos polos seus respectivos clubs.
Na tempada 1954/55 foi cedido xunto a Enrique ao Real Murcia, co que debutou en Segunda División fronte ao Jaén. Na tempada 1955–56 debutou co Atlético de Madrid en Primeira División. Nesa campaña e nas dúas seguintes xogou en 9 partidos e anotou un gol.
Na tempada 1960–61 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Nesa campaña foi titular no equipo adestrado por Jesús Barrio, acompañado na zaga por Manín, José Domínguez e Valentín Suárez. Ese ano o equipo coruñés logrou o terceiro posto, a 4 puntos do ascenso directo.
Na tempada 1961–62 fichou polo Las Palmas de Segunda División, onde permaneceu 6 campañas, sendo un habitual do equipo titular as tres primeiras. Na campaña 1963–64 logrou o ascenso a Primeira División.
Persoal
Os seus irmáns Juan de Dios, Pepe e Enrique Collar foron tamén futbolistas, sendo Enrique o máis destacado, con 16 tempadas no Atlético de Madrid e chegando a ser internacional coa selección española en 16 ocasións.
Trambasaugas
O topónimo galego Trambasaugas pode referirse a:
Tanella Boni
Tanella Suzanne Boni, nada en Abidjan en 1944, é unha escritora marfilesa.
Traxectoria
Pasou a súa infancia coa súa irmán no norte do país e fixo o bacharerato en Abdijan e estudos superiores en Tolosa e París, profesora de filosofía na Universidade de Abidjan. Entre 1991 e 1997 foi presidenta da Asociación de Escritores Marfileses.
O Touzón, Meira, Meira
O Touzón é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
James Posey
James Mikely Mantell Posey, Jr., nado o 13 de xaneiro de 1977 en Cleveland, Ohio, é un antigo xogador profesional e actual adestrador de baloncesto estadounidense, que actualmente é adestrador asistente dos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 2 de agosto de 2005, Posey foi parte do maior traspaso da historia da NBA, na que estiveron implicados trece xogadores e cinco equipos diferentes. Como parte do acordo, os Miami Heat recibiron a Posey, Jason Williams, Antoine Walker, Andre Emmett e os dereitos do Draft de Roberto Dueñas. Os Memphis Grizzlies recibiron a Eddie Jones, e ó base Raül López. Boston recibiu a Qyntel Woods, Curtis Borchardt, os dereitos do Draft de Albert Miralles, dúas eleccións da segunda rolda do Draft, e diñeiro. Utah Jazz recibiu a Greg Ostertag, e os New Orleans Hornets a Rasual Butler e Kirk Snyder.
Ambasmestas
O topónimo galego Ambasmestas pode referirse a:
James Posey
Traxectoria profesional
Na tempada 2005-06, Posey conseguiu con Miami o seu primeiro anel de campión da NBA, despois de que os Heat gañaran por 4-2 nas Finais da NBA ós Dallas Mavericks. Posey acadou 7.3 puntos e 6 rebotes por partidos nas Finais.
O 25 de agosto de 2007, Posey asinou cos Boston Celtics. Nas Finais da NBA de 2008, Posey conseguiu o seu segundo campionato da NBA, na que os Celtics derrotaron por 4-2 ós Los Angeles Lakers.
O 16 de xullo de 2008, Posey asinou cos New Orleans Hornets un contrato de catro anos e 25 millóns de dólares.
O 11 de agosto de 2010, Posey foi traspasado xunto a Darren Collison ós Indiana Pacers, nun traspaso entre catro equipos. O 12 de decembro de 2011, os Pacers utilizaron a cláusula de amnistía para cortar a Posey.
Twilight (filme de 2008)
Twilight (Solpor) é un filme de vampiros dirixido por Catherine Hardwicke e baseado na exitosa novela homónima, escrita por Stephenie Meyer. A produción comezou en febreiro de 2008 e foi estreada o 21 de novembro nos EUA e o 5 de decembro en España. Crepúsculo é a primeira parte dunha serie, á que lle seguen New Moon, Eclipse e Breaking Dawn, todas da autoría de Meyer. A rodaxe concluíu o 2 de maio de 2008. Nas súas primeiras dúas semanas nas salas de cinema, recadou máis de 150 millóns de dólares.
Sinopse
Historia de amor entre un vampiro e unha rapaza adolescente. Bella Swan (Kristen Stewart) sempre foi unha moza moi diferente dos seus compañeiros do instituto de Phoenix. Cando a súa nai volveu casar, Bella decide ir vivir co seu pai á pequena e chuviosa cidade de Forks (Washington) para que súa nai poida viaxar coa súa actual parella, Phil, xa que é xogador de béisbol profesional. Para ela a cidade non ten nada que lle cause interese, pero entón coñece ó misterioso e afouto Edward Cullen (Robert Pattinson), un rapaz distinto ós demais.
Lactoperoxidase
A lactoperoxidase é un encima peroxidase animal segregado polas glándulas salivares, mamarias e outras glándulas mucosas, que funciona como un axente antibacteriano natural. A lactoperoxidase forma parte da familia de encimas das hemoperoxidases animais. Nos humanos, a lactoperoxidase está codificada no xene LPO do cromosoma 17.
A lactoperoxidase cataliza a oxidación polo peróxido de hidróxeno de diversos substratos inorgánicos e orgánicos. Entre estes substratos están o bromuro e ioduro, polo que a lactoperoxidase tamén pode ser clasificada como unha haloperoxidase. Outro importante substrato é o tiocianato. Os produtos oxidados producidos pola acción deste encima teñen potentes accións bactericidas. O conxunto formado pola lactoperoxidase, os seus substratos iónicos inorgánicos, o peróxido de hidróxeno e os produtos oxidados coñécese co nome de sistema da lactoperoxidase.
O sistema da lactoperoxidase xoga un importante papel no sistema inmunitario innato ao matar as bacterias no leite e nas secrecións mucosas (tecidos de orixe principalmente endodérmica, que forman recubrimentos epiteliais, que están implicados na absorción ou na secreción), polo que o aumento do sistema da lactoperoxidase pode ter aplicacións terapéuticas. Ademais, a adición ou aumento do sistema da lactoperoxidase ten aplicacións potenciais no control das bacterias nos alimentos e nos produtos de coidado da saúde do consumidor. O sistema da lactoperoxidase non ataca o ADN e non é mutaxénico. Porén, en certas condicións, o sistema da lactoperoxidase pode contribuír ao estrés oxidativo. Ademais, a lactoperoxidase pode contribuír ao inicio do cancro de mama, por medio da súa capacidade de oxidar hormonas estroxénicas, producindo intermediarios que son radicais libres.
Estrutura
A estrutura da lactoperoxidase consiste principalmente en hélices alfa, xunto con dúas febras beta paralelas curtas. Pertence á familia encimática das hemoperoxidases animais, que tamén inclúe a mieloperoxidase (MPO), peroxidase do eosinófilo (EPO), peroxidase da tiroide (TPO), e prostaglandina H sintase (PGHS). Levan un cofactor hemo unido preto da parte central da proteína.
Función
A lactoperoxidase cataliza a oxidación por peróxido de hidróxeno (H2O2) de varias moléculas aceptoras:
Exemplos específicos son:
A fonte de peróxido de hidróxeno (H2O2) é xeralmente a reacción da glicosa co oxíxeno en presenza do encima glicose oxidase que tamén ten lugar na saliva. A glicosa, á súa vez, pode producirse na boca a partir do amidón en presenza do encima da saliva amiloglicosidase.
Estes intermediarios oxidados de vida relativamente curta teñen potentes efectos bactericidas, polo que a lactoperoxidase forma parte dos sistema de defensa antimicrobiano naqueles tecidos que expresan a lactoperoxidase. O sistema da lactoperoxidase é efectivo para matar diversos microorganismos aerobios e algúns anaerobios. Unha investigación de 1984 atopou variacións nos efectos segundo as condicións: "O efecto da mestura lactoperoxidase-tiocianato-peróxido de hidróxeno sobre as bacterias depende das condicións experimentais. Se as bacterias son cultivadas despois da exposición a lactoperoxidase-tiocianato-peróxido de hidróxeno en ágar nutriente en condicións aerobias, poden non crecer, mentres que crecen facilmente en ágar sangue en condicións anaerobias." Na súa capacidade antimicrobiana, a lactoperoxidase parece actuar en sinerxia coa lactoferrina e a lisozima.
Aplicacións
A lactroperoxidae é un efectivo axente antimicrobiano. En consecuencia está a utilizarse a lactoperoxidase para conservar alimentos, en cosmética, e en solucións oftalmolóxicas. Ademais, a lactoperoxidase ten aplicacións en tratamentos dentais e de feridas. Finalmente, pode ter aplicacións como axente antitumoral e antiviral.
Cosmética
Unha combinación de lactoperoxidase, glicosa, glicosa oxidase (GOD), ioduro e tiocianato considérase efectiva para a conservación de cosméticos.
Cancro e infeccións virais
Os conxugados de anticorpo da glicosa oxidase e lactoperoxidase son efectivos para matar células tumorais in vitro. Ademais, os macrófagos expostos á lactoperoxidase son estimulados para que maten células cancerosas.
O hipotiocianito xerado pola peroxidase inhibe o virus herpes simplex e o virus da inmunodeficiencia humana.
Sistema inmunitario innato
A actividade antibacteriana da lactoperoxidase xoga un importante papel no sistema de defensa inmunitario.
O hipotiocianito é un dos intermediarios reactivos producido pola actividade da lactoperoxidase sobe o tiocianato e o peróxido de hidróxeno producido polas proteínas oxidase dual 2, tamén chamadas Duox2. A secreción de tiocianato en pacientes de fibrose quística está diminuída, o que ten como resultado unha redución da produción de hipotiocianito antimicrobiano, polo que contribúe a incrementar o risco de infección nas vías respiratorias.
O sistema da lactoperoxidase inhibe eficazmente á bacteria Helicobacter pylori en solución tampón; porén, na saliva humana, ten un efecto antibacteriano máis feble. O sistema da lactoperoxidase non ataca o ADN e non é mutaxénico. Non obstante, en certas condicións, o sistema da lactoperoxidase pode contribuír ao estrés oxidativo. A lactoperoxidase en presenza de tiocianato pode desencadear os efectos bactericidas e citotóxicos do peróxido de hidróxeno baixo condicións específicas, como cando o peróxido de hidróxeno está presente na mestura de reacción en exceso con respecto ao tiocianato.
Cancro de mama
A oxidación do estradiol pola lactoperoxidase é unha posible causa de estrés oxidativo no cancro de mama. A capacidade da lactoperoxidase de propagar unha reacción en cadea que orixina o consumo de oxíxeno e a acumulación de peróxido de hidróxeno intracelular podería explicar as lesións de bases do ADN inducidas polo radical hidroxilo das que se informou recentemente no tecido con cancro de mama feminino. A lactoperoxidase pode estar implicada na carcinoxénese do cancro de mama debido á súa capacidade de interaccionar con hormonas estroxénicas e oxidalas por medio de dúas reaccións nas que está implicado un electrón. A lactoperoxidase reacciona co anel A fenólico dos estróxenos para producir radicais libres reactivos. Ademais, a lactoperoxidase pode activar aminas heterocíclicas e aromáticas carcinóxenas e incrementar os niveis de unión ao ADN de produtos activados, o cal suxire un papel potencial desta activación catalizada pola lactoperoxidase de carcinóxenos na causa do cancro de mama.
Coidado oral
Durante as últimas décadas, publicáronse varios estudos clínicos que describiron a eficacia clínica do sistema da lactoperoxidase en diversos produtos de coidado oral, como pastas de dentes ou colutorios. Despois de demostrar indirectamente medindo parámetros de carie e xinxivite experimantais, que os colutorios que conteñen amiloglicosidase (γ-amilase) e glicosa oxidase activan o sistema da lactoperoxidase, esclareceuse parcialmente o mecanismo protector dos encimas en produtos de coidado oral. Encimas como a lisozima, lactoperoxidase e glicosa oxidase son transferidos desde as pastas de dentes á película dental. Unha vez que pasan a ser compoñentes da película, estes encimas son moi activos cataliticamente. Ademais, o sistema da lactoperoxidase que forma parte de pastas dentais ten unha influencia beneficiosa para evitar a carie na infancia temperá ao reducir o número de colonias formadas pola microflora carioxénica mentres que se incrementa a concentración de tiocianato. Con pacientes de xerostomia, as pastas de dentes co sistema da lactoperoxidase son aparentemente superiores ás pastas que conteñen fluoruro con respecto á formación de placa dental e xinxivite. Cómpren máis estudos para examinar máis a fondo os mecanismos protectores implicados.
A aplicación de lactoperoxidase non está restrinxida á carie, xinxivite, e periodontite. pode aplicarse unha combinación de lisozima e lactoperoxidase para apoiar o tratamento da síndrome da boca queimada (glosodinia). En combinación coa lactoferrina, a lactoperoxidase combate a halitose; e en combinación coa lactoferrina e lisozima, a lactoperoxidase axuda a mellorar os síntomas da xerostomia. Ademais, os xeles con lactoperoxidase contribúen a mellorar os síntomas do cancro oral cando a produción de saliva está comprometida debido á irradiación. Neste caso, tamén o control da microflora bacteriana se ve influenciado favorablemente.
TANGO
Tango (en inglés "TAco Next Generation Objects") é un sistema libre e aberto de control orientado a obxectos que ofrece ferramentas para o control de calquera tipo de hardware e software nun sistema SCADA. O seu uso principal é o control de aceleradores de partículas tipo sincrotrón e dos experimentos levados a cabo neses aceleradores, pero tamén pode ser utilizado para outros experimentos científicos ou, en xeral, para calquera tipo de programa e/ou maquinaria, xa que se atopa en desenvolvemento activo por un consorcio composto por diversos institutos de investigación.