cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciclo económico
Fases
O ciclo económico está baseado en leis xerais que gobernan as economías capitalistas, máis que en factores políticos ou institucionais específicos de países ou períodos particulares; non obstante, como explicou Joseph Schumpeter (1935), "cada flutuación económica constitúe unha unidade histórica que non se pode explicar senón mediante unha análise dos numerosos factores que concorren en cada caso".
Clases
Coñécense tres tipos de ciclos económicos xerais e ciclos sectoriais. Os xerais son:
Entre os ciclos sectoriais máis importantes están o da industria da construción de 18 anos por termo medio; e o da agricultura de 10 anos de duración por termo medio. Por outra parte, Ralph Nelson Elliott, ao observar as flutuacións da Bolsa de valores, atopou dentro de cada ciclo (do máis longo ata o máis curto) oito "ondas": tres impulsos de ascenso con dous correccións e logo dous descensos cunha corrección.
1487
Outros
Historia ano a ano
Elche Club de Fútbol
O Elche Club de Fútbol, S.A.D. (en valenciano: Elx Club de Futbol) é un club de fútbol español con sede social na cidade de Elx (Alacant). Actualmente compite na Primeira División tras ascender na tempada 2019-20.
Historia
O Elche Football Club foi fundado en 1922, coa unión de varios clubs da cidade, entre eles o Illice, o Sporting e o Gimnástica de Elche. Na tempada 1958–59 logra o seu primeiro ascenso a 1ª División, manténdose nesta categoría durante doce tempadas consecutivas. O seu maior éxito conségueo na tempada 1968-69 cando accede á final da Copa do Xeneralísimo, (actual Copa do Rei), proclamándose subcampión contra o Athletic Club.
Estadio
O Estadio Martínez Valero, foi inaugurado o 8 de setembro de 1976, substituíndo ao antigo campo de Altabix (1926). Obra do arquitecto Juan Boix Matarredona, é na actualidade o maior recinto deportivo da provincia de Alacant. Conta cun aforamento de 41.000 localidades, divididas en dúas gradarías. Ten unha altura de 18 metros e un peso de 100 millóns de quilos. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 108 metros de longo por 70 de ancho, e o aparcadoiro pode albergar 2.184 vehículos. O Martínez Valero dispón dun sistema de vixilancia por cámaras, unha rede de altofalantes e dous videomarcadores, situados nos aneis norte e sur do estadio.
miniatura|centro|600px|[[Estadio Martínez Valero en Elx.]]
O Elche Club de Fútbol dispuxo doutros estadios, como o El Clot, El Cementerio, Stadium de Elche (Campo de Don Jeremías) e do Altabix.
Datos do club
miniatura|300px|Visión do [[Estadio Martínez Valero|Martínez Valero nun partido do trofeo Festa d'Elx entre o Elche CF e o FC Barcelona en 2003.]]
Cadro actual
Datos do 31 de xaneiro de 2014
12px|Capitán
Filial
O Elche Ilicitano é o equipo filial do Elche Club de Fútbol, chamado nas súas orixes Club Deportivo Ilicitano. Fundouse en 1932 coa intención de servir como canteira para o primeiro equipo. Actualmente milita no grupo IV da Rexional Preferente da Comunidade Valenciana. Na década de 1960 chegou a xogar en 2ª división.
Monodrama
Un monodrama é unha obra teatral que só conta cun actor. Este só representa a unha única personaxe monologalmente, ou a varias personaxes alternativamente.
Blindness
Blindness é un filme dirixido por Fernando Meirelles que foi estreado no 2008. Adaptación do Ensaio sobre a cegueira do Premio Nobel portugués José Saramago.
Sinopse
Unha misteriosa epidemia de cegueira sacode un país. As primeiras vítimas son recluídas nun hospital sen recibir explicacións. Entre elas está unha muller que conserva a vista, pero que o mantén en segredo para poder acompañar ó seu marido cego. Dentro do hospital produciranse todo tipo de atrocidades e nas rúas dominará o caos e o terror.
Manuel Pérez Prieto
Manuel Pérez Prieto, nado na Habana e finado en Castropol o 30 de setembro de 1982, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e foi declarado en rebeldía. Integrouse no exército republicano en Asturias. Cou caída de Asturias foi detido e estivo no cárcere do Coto de Xixón. Foi xulgado en consello de guerra en Oviedo en febreiro de 1939 e condenado a cadea perpetua. Estivo preso en Burgos, Palencia e finalmente na Prisión Central de Celanova, onde exerceu como médico e da que saíu en liberdade condicional en novembro de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1940. Cando saíu da prisión volveu exercer como médico en Ribadeo e despois en Castropol.
Vida persoal
Casou con Sara Díaz Vega, e foi pai de Ramona, Manuel, Claudio e Maika Pérez Díaz.
Estación de Venta de Baños
Venta de Baños é unha estación de tren de Adif situada no concello de Venta de Baños, na provincia de Palencia. Conta con servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Dispón tamén dunha estación de clasificación chamada Venta de Baños-Mercadorías.
A estación atópase no cruzamento de varias liñas férreas, dando lugar a un importante nó ferroviario polo que pasan máis de 200 trens diarios, tanto de pasaxeiros como de mercadorías.
Situación ferroviaria
En 1989, a posta en marcha da variante Palencia-Magaz de Pisuerga reduciu a importancia do nó á vez que evitaba que os trens que usaban o tramo León-Burgos tivesen que realizar unha complexa manobra de cambio de sentido para continuar a súa ruta.
Coa chegada da alta velocidade a través das liñas Valladolid-León e Venta de Baños-Burgos-Vitoria, a estación volverá ter un papel destacado dentro do mapa ferroviario español como centro de distribución do tráfico, no denominado Nó de Venta de Baños, cuxos vértices son Villamuriel de Cerrato e Soto de Cerrato.
Historia
Aspecto das plataformas da estación|thumb|250px A estación ten a súa orixe na construción da liña ferroviaria que uniría Madrid con Irún e que foi concedida primeiro, en 1856, á Sociedade Xeral do Crédito Mobiliario Español ata que se funda en 1858 a chamada Compañía de Camiños de Ferro do Norte de España. Construíuse unha estación nunha zona despoboada preto da venda de postas próxima a Baños de Cerrato e ao mosteiro de San Isidro de Dueñas, polo que nun primeiro momento será coñecida como a Venta de San Isidro de Dueñas. Con todo, rapidamente converterase nun importante nó ferroviario, xa que mostrarán interese por enlazar coa liña Madrid-Irún a través desta estación outras liñas como as que van a Cantabria, Asturias e Galicia.
O 23 de febreiro de 2010, Fomento confirmou que Venta de Baños contaría cunha estación do AVE. En 2011 iniciouse a substitución das vías convencionais de ancho español polas vías de ancho internacional usadas polos trens de alta velocidade.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Pontedeva, Pontedeva
San Breixo de Pontedeva é unha parroquia do concello de Pontedeva na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 423 habitantes, deles 205 eran homes e 218 eran mulleres.
Natalie Dormer
Natalie Dormer, nada o 11 de febreiro de 1982 en Reading, Berkshire, é unha actriz inglesa de cinema, teatro e televisión. É principalmente coñecida por interpretar a Ana Bolena na serie The Tudors e a Margaery Tyrell na serie de HBO Game of Thrones.
Xosé IX Pedro al-Khasin
Xosé IX Pedro al-Khasin (en يوسف بطرس الخازن, Yuwsuf Butrus al-Khasin), nado en Axaltun (Líbano) en 1791 e finado o 3 de novembro de 1854, foi o 69º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 18 de agosto de 1845 até o seu pasamento, e polo tanto cabeza da Igrexa Católica Maronita.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia importante entre os maronitas, a familia Khasin, que gobernaba o distrito de Kisruan. A familia tiña o privilexio de nomear bispos para tres sés episcopais, e Yusuf foi nomeado bispo de Trípoli en 1830. Recibiu a consagración episcopal o 6 de abril, de mans do patriarca Xosé VIII Pedro Hubaix.
Canon de Bayreuth
miniatura|[[Richard Wagner e a súa segunda esposa, Cosima, definiron o Canon de Bayreuth.]] O Canon de Bayreuth é un catálogo de óperas do compositor alemán Richard Wagner que foron representadas no Festival de Bayreuth. O festival, que está adicado á representación destas obras, foi fundado polo compositor en 1876 na localidade bávara de Bayreuth, e continuou baixo a dirección da súa familia dende a súa morte. Aínda que inicialmente non estaba planeado mantelos anualmente, tiveron lugar en xullo e agosto todos os anos dende a tempada do seu 75 aniversario en 1951. O seu lugar de celebración é o Bayreuther Festspielhaus, un teatro de ópera construído para o primeiro festival. Frecuentemente considérase a asistencia ao festival como unha peregrinación realizada polos afeccionados a Wagner.
Compoñentes
As óperas que integran o canon son as seguintes:
miniatura|left|alt=O interior dun edificio con numerosos arcos ornamentais. Un altar baixo unha cúpula está case rodeado por unha mesa e un banco.|O deseño de [[Paul von Joukowsky para a escena do Graal na produción orixinal de Parsifal en 1882.]]
O canon no seu conxunto
miniatura|right|O [[Bayreuther Festspielhaus, sede do Festival de Bayreuth.]] Xuntas, estas constitúen as últimas dez óperas das trece que compuxo Wagner. O compositor rexeitou as tres primeiras, Die Feen, Das Liebesverbot e Rienzi, por consideralas traballos de aprendiz. Aínda que estas foron postas en escena noutros lugares, e Rienzi foi moi popular a principios do século XX, as óperas do canon as exceden, tanto en número de representacións como en número de gravacións realizadas. O termo Canon de Bayreuth é polo tanto empregado ás veces para referirse ás óperas de madurez do compositor. Georg Solti foi o primeiro director que realizou gravacións de estudio completas de todas as óperas do canon, comezando en 1958 con Das Rheingold e rematando en 1986 con Lohengrin.
Representacións en Bayreuth
Até a finalización do festival de 2018, realizáronse máis de 2600 representacións das óperas do canon no Festival de Bayreuth, distribuídas do seguinte xeito:
Acivido
O topónimo galego Acivido pode referirse a:
Soutelo, Salceda de Caselas
San Vicente de Soutelo é unha parroquia que se localiza no concello de Salceda de Caselas. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 449 habitantes (227 mulleres e 222 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 457 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 479 habitantes, sendo 249 homes e 230 mulleres.
miniatura|Cruceiro.
Historia de Galicia (homónimos)
Co título de Historia de Galicia ou Historia de Galiza, e outras variantes, escribíronse diversas obras relativas á historia de Galicia:
1486
Outros
Historia ano a ano
Metanótrofo
Os metanótrofos (ás veces chamados metanófilos) son procariotas que son capaces de metabolizar metano como única fonte de carbono e enerxía, o que se denomina metanotrofia. Estes microorganismos poden crecer aeróbica ou anaerobicamente e requiren compostos dun só carbono para vivir. En condicións aeróbicas, combinan oxíxeno e metano para formar formaldehido, o cal despois incorporan a moléculas orgánicas pola vía da serina ou pola vía da ribulosa monofosfato (RuMP). Os metanótrofos de tipo I pertencen ás Gammaproteobacteria e utilizan a vía da RuMP para asimilar o carbono. Os metanótrofos de tipo II pertencen ás Alphaproteobacteria e utilizan a vía da serina para a asimilación do carbono. Teñen tamén caracteristicamente un sistema de membranas internas no cal se produce a oxidación do metano. Os metanótrofos viven principalmente nos solos, e son especialmente comúns en ambientes próximos a zonas de produción de metano. Os seus posibles hábitat inclúen os océanos, barro, pantanos, ambientes subterráneos, solos, campos de arroz e vertedoiros de residuos. Son de especial interese para os investigadores que estudan o quecemento global, xa que son significativos no balance global do metano.
A capacidade que teñen os metanótrofos de detoxificar algúns contaminantes ambientais como os hidrocarburos clorados fixo deles modelos atractivos para os procesos de biorremediación. Igualmente, o metano é un potencial gas de efecto invernadoiro, moito máis potente que o dióxido de carbono. Por tanto, os metanótrofos xogan un papel principal na redución da liberación de metano á atmosfera en ambientes como os campos de arroz, vertedoiros, e terreos pantanosos onde a produción de metano é relativamente alta.
Os metanótrofos divídense en varios grupos segundo o método que utilicen para a fixación do formaldehido e a estrutura das súas membranas. Entre eles están as Methylococcaceae e as Methylocystaceae. Aínda que ambos os dous grupos son proteobacterias, pertencen a distintas subclases. Outras especies de metanótrofos encóntranse entre os Verrucomicrobia.
A metanotrofia é un caso especial de metilotrofía, que usa compostos dun só carbono máis reducidos que o dióxido de carbono. Porén, algúns metilótrofos poden tamén usar compostos de varios carbonos, o que os diferencia dos metanótrofos que son xeralmente organismos esixentes que oxidan o metano ou o metanol. Os únicos metanótrofos facultativos illados ata agora son membros dos xéneros Methylocella e Methylocystis.
En termos funcionais, os metanótrofos considéranse bacterias que oxidan metano, pero non todas as bacterias que oxidan metano son metanótrofos dos solos, polo que estas bacterias se dividen en catro subgrupos: dous grupos de bacterias que asimilan o metano (MAB), que son os metanótrofos por antonomasia, e dous grupos de bacterias que oxidan o amoníaco autótrofas (AAOB).
Os metanótrofos oxidan metano comezando primeiro pola redución dun átomo de oxíxeno a H2O2 e a transformación do metano en CH3OH (metanol) utilizando os encimas metano monooxixenases (MMOs). Ademais, illáronse dous tipos de MMO dos metanótrofos: as metano monooxixenases solubles (sMMO) e as metano oxixenases particuladas (pMMO). As células que conteñen pMMO teñen maiores capacidades de crecemento e maior afinidade polo metano que as que conteñen sMMO. Sospéitase que os ións de cobre poden xogar un papel chave tanto na regulación coma na catálise encimática das pMMO, o que limita ás células con pMMO a vivir en ambientes máis ricos en cobre que as células que producen sMMO.
Investigacións feitas en ambientes mariños revelaron que o metano pode ser oxidado anaerobicamente por consorcios de arqueas que oxidan metano e bacterias que reducen sulfato (estes dous organismos deben colaborar). A oxidación anaeróbica do metano ocorre principalmente en sedimentos mariños anóxicos. O mecanismo exacto da oxidación do metano en condicións anaeróbicas aínda se debate, pero a teoría máis amplamente aceptada é que as arqueas usan a vía da metanoxénese inversa para producir dióxido de carbono e outra substancia descoñecida. Este intermediario descoñecido é utilizado despois polas bacterias que reducen o sulfato para obter enerxía da redución do sulfato a sulfuro de hidróxeno. Os metanótrofos anaerobios non están relacionados cos metanótrofos aeróbicos coñecidos; os organismos cultivados máis próximos aos metanótrofos anaeróbicos son os metanóxenos da orde Methanosarcinales.
Recentemente, identificouse unha nova bacteria chamada Candidatus Methylomirabilis oxyfera que pode acoplar a oxidación anaeróbica do metano á redución de nitrito sen necesidade de ter un socio sintrófico. Baseándose nos estudos de Ettwig et al., crese que M. oxyfera oxida metano anaerobicamente utilizando o oxíxeno producido internamente a partir da dismutación do óxido nítrico nos gases nitróxeno e oxíxeno.
Inositol fosfato
Este grupo de compostos comprende as seguintes especies químicas:
Teatro do Globo
O teatro The Globe (O Globo) foi construído en 1599 por Peter Street; atopábase a beiras do río Támese nos arredores da cidade de Londres; crese que era un polígono de aproximadamente 30 metros de diámetro (medida aproximada que compartía co resto dos teatros da época) este tamaño permitía o ingreso dun total de 3350 espectadores, a pesar diso non se pode saber se o teatro brindou algunha función coa súa capacidade colmada.
O escenario era un rectángulo que sobresaía da circunferencia da construción e invadía o sector do *proscenio, medía aproximadamente 13 metros de ancho por 8 metros de profundidade e un metro e medio de altura.
Tiña dous trampelas a través de onde se chegaba ao escenario pola parte inferior do mesmo, a primeira atopábase no sector anterior e a outra no posterior. A parte de abaixo do escenario era coñecida como o inferno e por alí aparecían e desaparecían personaxes sobrenaturais (demoníacos) tales como a pantasma de Hamlet.
As columnas que se atopaban sobre o escenario sostiñan o teito onde se atopaba outra trampela desde a cal colgaban personaxes divinos provenientes do ceo; probablemente estes fosen sostidos coas cordas e/ou arneses que se puidesen conseguir na época.
miniatura|esquerda|O escenario do teatro.
As tres portas que daban ao escenario conducían ao detrás de escena onde esperaban a súa entrada os actores e por onde saían os personaxes feridos que morrían fóra de escena, estes logo eran conducidos á altura dalgunha das portas para que a audiencia puidese velos, sen a necesidade de que ingresasen novamente ao escenario, e así comprender que foran mortos realmente.
Encima destas portas atopábase un balcón que era utilizado cando se necesitaba un espazo superior para desenvolver a acción; unha das súas máis famosas utilizacións foi na xa coñecida escena de Romeo e Xulieta.
Para a construción deste teatro utilizouse material do desmantelado The Theatre. Cando en 1597 expirou a licenza dese teatro (o primeiro da época isabelina) o seu dono, James Burbage, debeu mudalo do outro lado do río Támese cambiándolle o nome.
Do mesmo xeito que a maioría dos teatros da época (a excepción do Blackfriars que estaba cuberto) o The Globe era unha construción sen teito para a parte do prosceno, o cal impedía as presentacións os días chuviosos, por esta razón, e a causa do frío do inverno, o teatro só funcionaba durante o verán (de maio a outubro) mentres durase a luz do día. As presentacións levaban a cabo durante os fins de semana, comezaban despois do xantar, aproximadamente ás dúas da tarde (xantábase ao redor das once, doce) e estendíanse até antes do anoitecer; isto facíase así por razóns obvias de falta de iluminación. As localidades custaban desde 1 penique no prosceno (onde estaban de pé) até 6 para a platea.
Este teatro serviu de acollemento á compañía teatral Lord Chamberlain's Men na cal participase o famoso dramaturgo William Shakespeare; este recinto tivo a honra de ser berce de obras tales como O rei Lear, Xulio César, Macbeth, Hamlet ou Otello.
En 1613 un incendio destruíu as instalacións do teatro, con todo foi inmediatamente reconstruído en 1614 e demolido en 1644 baixo as sombras do renacido puritanismo inglés que condenaba as presentacións teatrais da época isabelina.
No ano 1997 o teatro volveu abrir as súas portas baixo o nome de Shakespeare's Globe Theatre respectando as formas da antiga construción. O recinto atópase a uns 200 metros do sitio onde abriu as súas portas por primeira vez. Do mesmo xeito que o orixinal só exponse obras teatrais durante a estación do verán, pero a diferenza dese, só ten capacidade para unhas 1500 persoas.
1976
1976 foi Ano Santo Xacobeo.
Outros
Historia ano a ano
Eliseo Fernández Gómez
Eliseo Fernández Gómez, nado o 2 de maio de 1950, é un empresario e político galego do PPdeG
Traxectoria
É industrial no sector do metal, dono dunha empresa de carpintaría metálica que leva o seu nome. Foi concelleiro no Pereiro de Aguiar (1983-1987). Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido alcalde do Pereiro de Aguiar por AP. Volveu ser elixido nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial (2003-2007). A finais de 2018 anunciou que non se presentaría á reelección e que deixaría o concello nas municipais de 2019. .
Santa María de Salceda, Salceda de Caselas
Santa María de Salceda é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Salceda de Caselas na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 2.798 habitantes (1.418 homes e 1.380 mulleres), distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.978 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 4.853 habitantes, sendo 2.462 homes e 2.391 mulleres.
Na parroquia está situado o pazo de Aballe.
The Mask
The Mask é un filme estadounidense dirixido por Chuck Russell que foi estreado en 1994. Está baseado na serie de banda deseñada ''The Mask de Dark Horse Comics.
Sinopse
Stanley Ipkiss é un empregado de banca extremadamente amable, pero desgraciadamente é un pusilánime cando ten que enfrontarse a alguén. Tras un dos peores días da súa vida, Stanley atopa unha máscara que representa a Loki, un deus da mitoloxía nórdica da malicia e a troula. Cando coloca a máscara convértese nunha persoa completamente diferente.
Supermercado
miniatura|A tenda orixinal de [[Walmart, a cadea de supermercados máis grande do mundo. ]]
Un supermercado é un estabelecemento comercial de venda polo miúdo que ofrece bens de consumo en sistema de autoservizo entre os que se atopan alimentos, roupa, artigos de hixiene, perfumaría e limpeza. Estas tendas poden ser parte dunha cadea, xeralmente en forma de franquía, que pode ter máis sedes na mesma cidade, estado ou país. Os supermercados xeralmente ofrecen produtos a baixo prezo. Para xerar beneficios, os supermercados tentan contrarrestar a baixa marxe de beneficio cun alto volume de vendas.
Outras clases de tendas de autoservizo como os hipermercados, venden tamén roupa e accesorios vehiculares como lamias.
1485
Outros
Historia ano a ano
José Félix Soage Villarino
José Félix Soage Villarino, nado en Cangas o 4 de abril de 1845 e finado en Buenos Aires o 8 de abril de 1924, foi un filántropo galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina en 1858, e fixo fortuna. Enviou diñeiro para realizar obras no seu concello natal como a reconstrución do mercado e a igrexa, a pavimentación dos Barreiros e a traída. En 1924 concedéuselle a a Cruz de Beneficencia a título póstumo. O pobo de Cangas dedicoulle un monumento por subscrición popular. miniatura|250px|Monumento a Félix Soage Villarino en Cangas, obra de [[Francisco Asorey.]]
Rally de Noia de 2013
O Rally de Noia de 2013 foi a 29º edición e a terceira ronda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse do 19 ao 21 de abril.
Wolfgang Petersen
Wolfgang Petersen, nado en Emden o 14 de marzo de 1941 e finado en Brentwood (Os Ánxeles) o 12 de agosto de 2022, foi un director e guionista alemán.
Traxectoria
Petersen debutou no cinema en 1974 co suspense psicolóxico Einer von uns beiden, protagonizada por Jürgen Prochnow. O seguinte filme, Die Konsequenz (1977), adaptación da novela autobiográfica de Alexander Ziegler. No seu momento o filme, sobre o amor homosexual, foi considerado radical no seu país.
En 1982 estreouse o filme bélico O submarino, que narra as experiencias da tripulación dun submarino alemán durante a Batalla do Atlántico. O filme recibiu moi boas críticas e foi candidato a seis premios Oscar, incluíndo os de mellor director e mellor guión adaptado para o propio Petersen.
Tras The NeverEnding Story (1984), primeiro filme en inglés, mais rodado en Alemaña, dirixiu xa en Hollywood Enemy Mine (1985), que non foi un éxito. Volveu triunfar en 1993 con In the Line of Fire, con Clint Eastwood.
Dirixiu ademais filmes de acción como Air Force One e A tormenta perfecta.
Trado, Pontedeva
San Paio de Trado é unha parroquia do concello de Pontedeva na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 165 habitantes segundo o IGE, deles 86 eran homes e 79 eran mulleres, o que supón unha diminución con respecto ó ano 2007 cando tiña 215 habitantes.
No lugar de Valiño atópase un castro desde o cal se domina todo o val circundante.
Bluegrass
A música Bluegrass é un xénero que pertence ao conxunto de músicas tradicionais estadounidenses (American roots music), orixinouse nos anos 1940 na zona dos Apalaches de Norteamérica. Bill Monroe (Bill Monroe and the Blue Grass Boys) deulle o nome definitivo a un xénero musical que, até entón, era coñecido como hillbilly. A música Bluegrass é unha unión de diferentes músicas tradicionais do mundo (Inglesa, Irlandesa, Escocesa e Afroamericana) e de distintos tipos ou xéneros musicais (Jazz, blues...). O xénero experimentou un gran desenvolvemento con Earl Scruggs, que ademais de ser un dos músicos máis importantes do xénero creou un método para tocar o banxo de 5 cordas moi completo que se converteu na pedra angular do xénero.
Úsanse instrumentos de corda acústica e saliéntase o off-beat. Anticípanse notas, en contraste co blues relaxado onde as notas están detrás do ritmo, o que crea maior enerxía, característica do Bluegrass. Como nalgunhas formas de jazz, un ou máis instrumentos tocan a melodía e improvisan sobre unha estrutura que crean os músicos ao seu redor (mediante o acompañamento). Isto contrasta coa música Old time, na que todos os instrumentos tocan a melodía xuntos ou un instrumento leva a dianteira mentres que os outros brindan acompañamento. O Bluegrass caracterízase a miúdo por tempos rápidos e unha destreza instrumental infrecuente e, ás veces, por cambios complexos de acordes.
Existen tres subxéneros:
Historia
O Bluegrass desenvolveuse desde os diferentes elementos da música Old Time e a música da rexión Apalache dos Estados Unidos. A rexión Apalache foi o fogar de moitos inmigrantes procedentes de Europa, estes levaron con eles as cancións tradicionais das súas terras natais. O instrumento máis común era o violín e usábase en jigs e reels. Os músicos de orixe africana importaron a icona instrumento Apalache, o banxo. Tras moito tempo, en 1945, Earl Scruggs desenvolveu unha técnica para tocar o banxo con tres dedos que mediante rolls (arpexios) conseguía achegar aos instrumentos maior rapidez e mellor manexo do tempo, son que se converteu no novo son do bluegrass.
Moitas cancións típicas de Bluegrass teñen como orixe Europa e outras moitas a rexión Apalache, o que fai que sexa frecuente escoitar a músicos debater sobre a orixe real da melodía. As cancións máis antigas que se coñecen son "Pretty Saro", "Pretty Polly", "Cuckoo Bird", "House Carpenter", "Leather Britches", "Soldier's Joy" e "Cumberland Gap" entre moitas outras.
A denominación do estilo deriva da banda formada en 1939 por Bill Monroe, os Blue Grass Boys. A partir de 1945, o grupo de Monroe incorporou ás súas filas ao intérprete de banxo Earl Scruggs. A etapa dos Blue Grass Boys entre 1945 e 1948 é o momento de consagración do xénero, creándose nesta época o característico son e a configuración instrumental considerados canónicos do bluegrass.
A finais dos anos 1940, outras bandas comezaron a cultivar este mesmo estilo. Os primeiros foron os Stanley Brothers, quen gravaron en 1947 a canción tradicional Molly and Tenbrooks ao estilo dos Blue Grass Boys.
Instrumentos
A música bluegrass é interpretada por bandas cuxos instrumentos principais adoitan ser guitarra, banxo, mandolina, violín e baixo, aos que se engade en ocasións o dobro. A parte vocal é harmonizada en trío ou dúo, sempre cunha voz moi alta de característico son desgarrado e cautivante coñecido como "high lonesome sound". En canto á letra contan historias sinxelas de tipo dramático, amoroso ou relixioso vistas desde o punto de vista dun montañés.
Terceira xeración
A terceira xeración alcanzou a primacía a mediados dos anos 1980, e supuxo varios cambios importantes no desenvolvemento estilístico do bluegrass. O baixo eléctrico substituíu ao baixo acústico, aínda que os restantes instrumentos do conxunto continuaron sendo acústicos. Fíxose menos frecuente a utilización da guitarra rítmica. Algunhas bandas desenvolveron un estilo similar ao coñecido como "muro de son" ("wall of sound"). Destacan grupos como IIIrd Tyme Out e Lonesome River Band. A esta xeración pertence tamén a que é na actualidade a intérprete máis exitosa deste estilo, a cantante e violinista Alison Krauss, unha das líderes da banda Union Station, onde tamén militan figuras como Dan Tyminski e Jerry Douglas. Polo seu achegamento ao pop independente (indie) destaca tamén o grupo Nickel Creek.
Actualidade
O Bluegrass é un elemento moi común nas diferentes comunidades de Estados Unidos, constituíndo unha rede de asociacións de músicos tanto profesionais como afeccionados, desde asociacións nacionais até locais. É moi frecuente ver un calendario de festivais, obradoiros, clases e demais actividades ao redor delas para fomentar a escena do Bluegrass. O Bluegrass caracterízase polo ambiente familiar entre os membros da comunidade, quedando reflectido na frase de John Hartford (gañador de tres Premios Grammy e cuxa canción Gentle on My Mind figura na lista "Top 100 cancións do século de BMI"): "Bluegrass is like America's last small town... Everybody knows everybody... And you don't have to lock your doors" (O Bluegrass é como o pobo máis pequeno de América, todo o mundo se coñece e non tes que pechar as túas portas).
Beckmann
Beckmann é un apelido amplamente espallado polos territorios de lingua alemá.
Henri Anspach
Henri Anspach, nado o 10 de xullo de 1882 e finado o 29 de marzo de 1979, foi un pintor e tirador de esgrima belga, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo no equipo de espada xunto ao seu irmán Paul Anspach, o recoñecido artísta Jacques Ochs e Gaston Salmon gañando a medalla de ouro, tamén competiu no equipo de sabre, que quedou quinto. . Nas competicións individuais chegou á semifinal tanto en florete como en espada antes de ser eliminado. Durante a primeira guerra mundial formou parte da Sección artística do exército belga en campaña, encargado de representar os feitos da vida e da guerra na fronte. Posteriormente desenvolveu un estilo postimpresionista.
Universais lingüísticos
Chámase universais lingüísticos ás semellanzas existentes entre todas as linguas do mundo e que permiten afirmar que, por exemplo, todas as linguas faladas teñen vogais e consoantes. Os universais lingüísticos interesan á psicolingüística, á etnolingüística e á tipoloxía lingüística.
A investigación tivo o seu pioneiro en Joseph H. Greenberg, que fixo derivar un conxunto de universais básicos (relacionados sobre todo coa sintaxe) a partir do estudo dunhas trinta linguas, pero cobrou forza a partir da formulación das gramáticas xenerativas na década de 1960. Para Noam Chomsky, os seres humanos somos capaces de producir un número infinito de oracións, incluídas oracións que ninguén dixera antes, a partir dun conxunto reducido de regras gramaticais e un conxunto finito de vocábulos. A capacidade para estruturar a nosa produción desta maneira é innata, parte do patrimonio xenético dos seres humanos e chámase gramática universal. A partir desta gramática universal, o neno que aprende unha lingua concreta accede a esta precisando adquirir só unhas poucas particularidades.
Un exemplo de universal lingüístico é a dupla articulación da linguaxe humana: todas as linguas contan cunha articulación non significativa da cadea falada (os fonemas) e outra en unidades de nivel superior, os morfemas, que xa son significativos. Outro é que cada lingua comporta un inventario limitado de fonemas (entre 10 e 70) e que só utiliza o 50% das oposicións fonolóxicas posíbeis para distinguir eses fonemas.
Outra tipoloxía distingue entre universais de substancia e universais de forma. Os universais de substancia son os trazos comúns que existen nas diversas linguas segundo os que se organiza a substancia lingüística (o continuum da experiencia representábel). Por exemplo, as categorías sintácticas (verbo, substantivo etc.). Os universais de forma son as combinacións cos que a substancia lingüística se manifesta. Por exemplo, as ferramentas denomínanse en todas as linguas non a partir das súas calidades físicas, senón con referencia á actividade humana que posibilitan.
Distínguense finalmente catro tipos de universais: os universais fonolóxicos, gramaticais e semánticos (exemplos anteriores) e os universais simbólicos (Por exemplo: a palabra que designa á "nai" posúe unha consoante nasal en moitísimas linguas).
Véxase tamén
Gramática Universal
Equo
Verdes Equo (EQUO) é un partido político ecoloxista de ámbito estatal en España.
Historia e características
Foi fundado na asemblea constituínte dos días 8 e 9 de outubro de 2011, mais presentado como fundación xa o 24 de setembro de 2010, co obxectivo de ser un "núcleo de formación e debate sobre ecoloxía política e equidade social e a formación dun movemento sociopolítico", e así promover a converxencia do movemento verde cara a un partido político a semellanza doutros partidos da contorna europea.
Entre os seus impulsores destacan Juan López de Uralde (director de Greenpeace en España de 2001 ao 2010) e Alejandro Sánchez Pérez (director executivo de SEO/BirdLife durante case 20 anos), así como personalidades procedentes doutros partidos políticos.
O Condado, Padrenda
Santa María do Condado é unha parroquia do concello de Padrenda na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 79 habitantes, deles 43 eran homes e 36 eran mulleres.
Ciclo Miller
O ciclo Miller é unha variación do ciclo Otto na que se utiliza un cilindro máis grande do habitual, auméntase a relación de compresión mediante un compresor mecánico e cámbianse os momentos de apertura e peche das válvulas de escape. Outra modificación é a utilización dun intercooler na admisión. Trátase dun proceso de combustión usado en motores de catro tempos de combustión interna. Foi patentado polo enxeñeiro norteamericano Ralph Miller, na década dos anos 1940.
Este tipo de motor foi usado por primeira vez en embarcacións e en plantas de enerxía, pero foi adaptado por Mazda para o seu motor KJ-ZEM V6, usado no sedan Millenia. Recentemente, Subaru combinou o ciclo Miller nunha disposición horizontal de catro cilindros para un motor híbrido "Turbo Parallel Hybrid", para o seu automóbil B5-TPH.
Tradicionalmente o motor de ciclo Otto usa catro tempos (admisión, compresión, explosión e escape), dos que existen dous con alta potencia: alto consumo de potencia na compresión, e alta produción de potencia na explosión. Gran parte da perda interna de potencia nun motor débese á enerxía requirida para efectuar a compresión da mestura de combustible no tempo de compresión, polo que sistemas que poidan reducir este consumo de enerxía poden outorgar unha maior eficiencia.
Diferenzas co ciclo Otto
1ª PARTE: Cando a válvula de admisión continúa aberta mentres o pistón xa está subindo debido a un Retraso ao Peche de Admisión maior que no ciclo Otto convencional.
Esta perda de carga de aire podería provocar unha perda de potencia. Non obstante, no ciclo Miller, o cilindro é sobrealimentado por unha carga de aire proveniente dun compresor volumétrico tipo parafuso ou Roots, polo que se devolve aire ao colector de admisión. O compresor tradicionalmente utilizaríase para producir pulo a velocidades relativamente baixas do motor; mais diminúe o par dispoñible a baixas revolucións do motor posto que lle rouba potencia mecánica ao veo de manivelas para ser arrastrado.
Un aspecto clave do ciclo Miller é que o tempo de compresión comeza só despois de que o pistón eliminou a súa carga "extra" e a válvula de admisión se cerra. A apertura dura aproximadamente o 20% ou 30% do transcurso inicial do tempo de compresión. Desta forma, a compresión real sucede aproximadamente nun 70% a 80% do tempo total de compresión, despois da apertura. O pistón consegue os mesmos niveis de compresión dun motor de ciclo Otto pero con menos traballo, xa que unha parte da compresión total logrouse mediante o compresor volumétrico.
Equilibrio na eficiencia
O ciclo Miller aumenta a súa potencia na medida en que o compresor volumétrico poida comprimir a mestura empregando menos enerxía que a requirida polo pistón para facer o mesmo traballo.
Da compresión total da mestura na culata cando o pistón está en punto morto superior, o compresor volumétrico é máis eficiente xerando baixa compresión da mestura no colector de admisión (algo parecido á precompresión no cárter xerada nun motor de dous tempos). O pistón é usado para xerar os niveis máis altos de compresión, onde resulta máis efectivo que o compresor volumétrico.
Así, no ciclo Miller a compresión total resulta da PREcompresión efectuada polo compresor volumétrico para a masa de aire que entra ao cilindro, sumada á segunda compresión que efectúa o pistón no interior do cilindro, logrando así que a forza que o pistón debe exercer para lograr a compresión total da mestura na culata sexa menor que nun motor de ciclo Otto que traballe á mesma presión. O equilibrio na eficiencia depende da cantidade de enerxía que consuma o compresor volumétrico e do aumento do rendemento termodinámico logrado no interior do cilindro. En total o arrastre do compresor reduce a potencia útil do motor entre un 10% e un 15%. Para optimizar este ciclo termodinámico, a produción exitosa de motores requiriu do uso de colectores de admisión variables, sistemas mixtos de precompresión, (turbo - compresor volumétrico) distribucións adaptativas para poder regular o Retraso ao Peche de Admisión en función das necesidades de potencia e rendemento en cada momento (variable valve timing), o cal encareceu considerablemente a produción masiva de motores que utilicen este ciclo. Sae máis rendible por un lado o ciclo Atkinson se trata do mesmo ciclo termodinámico pero sen precompresión no colector de admisión, onde prima o rendemento a réximes medios sobre a potencia do motor; e por outro lado os motores Otto con inxección directa de gasolina, xa sexa estratificada ou homoxénea, (Sistemas GDI de Mitsubishi motors, HPI de PSA Peugeot-Citröen, FSI e TSI de VAG Volkswagen-Audi).
Eficiencia total do ciclo de acendido
miniatura|Intercooler na admisión.
Sobre un motor típico de acendido por chispa, (Ciclo Otto) o ciclo Miller proporciona un beneficio adicional. O aire de admisión primeiro é comprimido polo compresor volumétrico, e logo arrefriado por un intercooler. Esta temperatura de entrada de aire no interior do cilindro máis baixa, xunto coa maior densidade do aire debida á PREcompresión no colector de admisión, fai que a temperatura que alcanza a mestura ao final da carreira de compresión sexa considerablemente máis baixa. Isto dá marxe ao punto de acendido para que salte a chispa sen que chegue a detonar a mestura ou a autoacenderse antes de tempo, incrementando a eficiencia total do ciclo termodinámico Miller.
A eficiencia é incrementada ao elevar a compresión do motor. Nun motor de gasolina común, a relación de compresión varía entre 6.5:1 a 10:1 en automóbiles, e limítase a estas cifras xa que altos niveis producirían autoacendido da mestura que se comprime por efecto do incremento da temperatura do gas cando é comprimido, o cal en motores de alta compresión se evita usando gasolina de alta octanaxe. O tempo de compresión reducido do ciclo Miller permite que sexa posible unha compresión total máis elevada, obtendo máis rendemento sen chegar ao emprego de gasolinas especiais.
Non obstante, os beneficios da utilización de compresores volumétricos ten o seu custo. Entre un 15% e un 20% da enerxía xerada por un motor sobrealimentado mecanicamente é usualmente requirida para facer traballar o propio compresor volumétrico.
En consecuencia, a eficiencia total do motor resulta dun delicado equilibrio, no que a enerxía mecánica consumida polo compresor volumétrico para funcionar non sexa maior que o aumento de rendemento dentro do motor.
Petco Park
Petco Park é un parque de béisbol situado no centro de San Diego, California (Estados Unidos). É o estadio local dos San Diego Padres da Major League Baseball (MLB). Foi inaugurado no ano 2014 para substituír o Qualcomm Stadium, o cal compartían cos San Diego Chargers da National Football League (NFL). O nome do estadio é debido ao patrocinio da empresa de produtos para mascotas Petco. Os dereits da compañía para nomear o estadio finalizan no ano 2026. Alén de béisbol, o estadio ten sido utilizado para concertos, fútbol, golf e rugby a 7.
Varela
O termo Varela pode referirse a:
Augusto Ulloa Castañón
Augusto Ulloa Castañón, nado en Santiago de Compostela o 22 de abril de 1823 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1879, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor de Dereito Político e Penal na Universidade Central de Madrid, cargo que abandonou para dedicarse ao xornalismo e á política. Afiliouse á Unión Liberal e, logo do triunfo da Revolución de 1854, foi elixido deputado por Lugo (1854), A Fonsagrada (1858, 1863, 1864, 1871, 1872 e 1876), A Coruña (1865) e Mondoñedo (1869). Foi director xeral de Ultramar (1858-1863), subsecretario de Estado (1856) e ministro de Mariña (1863), de Fomento (1864) e de Estado (1874) ata a Restauración. Colaborou con distintos xornais como El Tribuno, El Clamor Público e El Voto Nacional (que tamén dirixiu) e publicou Revista de Indias (1868). Participou na Revolución de 1868 e votou a favor de Amadeu I. Foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.
Loucetios
Na relixión celta, Loucetios (Latinizado como Leucetius) foi un deus dos galos identificado co romano Marte. Arredor dunha ducia de inscricións na súa honra foron atopadas, principalmente no leste da Galia, cunha particular concentración entre os vangiones (unha tribo do Rin). Mars Loucetios é acompañado por Nemetona. Foron atopadas inscricións dedicadas a el en Bath e Angers.
Eparquía católica ucraína de Chicago
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre os fieis da Igrexa Católica Bizantina Ucraína nos Estados Unidos occidentais, ao oeste de Ohio e dos ríos Missouri e Mississippi e está presente nos estados de Arizona, California, Colorado, Hawai, Illinois, Indiana, Kansas, Míchigan, Minnesota, Missouri, Nebrasca, Dacota do Norte, Oregón, Texas, Washington e Wisconsin.
Loucetios
O nome Loucetios pode ser unha variación da raíz protoindoeuropeo *leuk- ("brillar"). Presumiblemente é análogo do osco Loucetius, "dador de luz", un epíteto de Xúpiter.
Eparquía católica ucraína de Chicago
Territorio
O territorio está subdividido en 38 parroquias, e a sé eparquial é a cidade de Chicago, onde se atopa a catedral de San Nicolao.
Historia
A eparquía foi erixida o 14 de xullo de 1961 coa bula pontificia Byzantini ritus do papa Xoán XXIII, en territorios da arquieparquía de Filadelfia.
.az
.az é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Acerbaixán. Está administrado por Azerbaijan Communications. Algúns dos dominios de segundo nivel baixo .az son com.az, net.az, int.az, gov.az, org.az, .edu.az, .info.az, .pp.az, .mil.az, .name.az, .pro.az, biz.az e co.az.
Bencomo
Bencomo ou Benchomo foi mencey de Taoro, sendo un dos 9 menceyes que gobernaban a illa de Tenerife durante o ano 1494, estando o seu menceyato cronoloxicamente dentro do episodio histórico coñecido como Conquista das Canarias.
Historia
Bencomo, tamén alcumado como "Rei Grande", foi unha figura representativa da resistencia dos indíxenas de Tenerife, sobre todo, pola súa vitoria na Primeira Batalla de Acentejo ante as tropas castelás.
.ax
.ax é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Åland, introducido no 2006. Previamente, a maioría das páxinas web de Åland estaban baixo o subdominio .aland.fi.
Bencomo
Historia
No momento que precede á conquista, a illa de Tenerife atopábase en conflito entre os distintos menceyatos. Bencomo pretendía constituír un poder hexemónico en toda a illa, o que produciu un enfrontamento entre os menceyatos do sur, de menor riqueza. A presenza europea nas illas acelerou un proceso de loita na organización do poder, tendente a unha maior xerarquización.
.ax
Historia
O 17 de febreiro de 2006, o parlamento finlandés aprobaba unha modificación das leis de regulación dos nomes de dominios fineses para incluír o .ax como dominio de nivel superior. Durante tres anos, o subdominio aland.fi sería sendo mudado mentres se empregaba o .ax, sen que se aceptasen máis rexistros baixo o subdominio aland.fi.
O 17 de marzo de 2006, o presidente de Finlandia Tarja Halonen asinaba a modificación como lei, tornándose efectiva o 27 de marzo de 2006. O goberno de Åland comezou a aceptar rexistros inmediatamente despois de cambiarse a lei.
O 9 de xuño de 2006, o ICANN aprobou delegar o dominio .ax para o goberno de Åland. O .ax foi adherido á root zone o 21 de xuño de 2006, e tornouse activo o 15 de agosto de 2006.
Bencomo
Historia
O primeiro enfrontamento de Bencomo coas tropas castelás primeira batalla de Acentejo, en maio de 1494, produciuse preto de Acentejo, no fondo da carricova do mesmo nome, no punto por onde hoxe discorre o Camiño de Santo Domingo. Os españois levaban consigo todo o gando que recolleran na súa marcha dende o real situado no que hoxe é Santa Cruz de Tenerife, lugar dende onde partiran en incursión cara ó interior da illa. Tinguaro agardábaos, por indicación de Bencomo, con 300 guerreiros nos altos do barranco, dende os que provocaron cos seus silbos e chuvia de pedras unha espantosa desorganización nas tropas castelás, impedidas nunha defensa efectiva polos movementos do gando roubado, sendo finalmente masacradas polos 2000 campesiños voluntarios de refresco que acompañaban a Bencomo e que pecharon a saída do barranco.
.ax
Requirimentos de rexistro
Os nomes de dominio poden ser outorgados a:
Bencomo
Historia
Meses despois, o 14 de novembro do mesmo ano, volveron a enfrontarse os guerreiros ó mando de Bencomo cos de Lugo, no que se denomina Batalla de Aguere ou de La Laguna.
O campo que cubría o exército guanche (de seis a doce mil guerreiros) abarcaba dende onde hoxe está edificada a ermida de San Cristóbal de la Laguna ata a Cruz de Piedra. Bencomo ordenou o exército en tres partes: o centro estaba dirixido polo propio Bencomo, a á dereita por Acaymo, rei de Tacoronte e a á esquerda por Tinguaro. A batalla debeu celebrarse na chaira que hoxe ocupa o chamado Barrio del Timple, Barrio Nuevo ou Viña Nava e a Urbanización de la Verdellada
O exército castelán de Alonso, formado por uns 1300 homes, formou preto da actual San Cristóbal de La Laguna: a vangarda española de arcabuceiros e ballesteros desordenou as filas guanches, entrando logo en acción piqueiros e cabaleiros, ferindo e matando ós fuxitivos. A á esquerda de Tinguaro foi arrollada pola cabalería castelá e o centro, a cargo de Bencomo, foi posto en fuga. Acaymo, sen sufrir tantas baixas, tivo que retroceder igualmente.
As mortes de Bencomo e Tinguaro producíronse probablemente durante o intento de fuxida cara ós cerros para protexerse das cargas da cabalería de Alonso.