cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Electroforese capilar
Modos de separación
O fluxo electroosmótico obsérvase cando se aplica un campo eléctrico a unha solución nun capilar que ten cargas fixadas na súa parede interior. A carga acumúlase na superficie interior dun capilar cando se sitúa unha solución tampón dentro do capilar. Nun capilar de sílice fundida, os grupos silanol (Si-OH) unidos á parede interna do capilar están ionizados formando grupos cargados negativamente silanoato (Si-O−) a valores de pH maiores de 3. A ionización da parede capilar pode ser mellorada facendo primeiro correr unha primeira solución básica, como de NaOH ou KOH a través do capilar antes de introducir a solución tampón. Os catións da solución tampón, ao seren atraídos polos grupos silanoatos cargados negativamente, formarán dúas capas internas de catións (chamadas capa dobre difusa ou capa dobre eléctrica) sobre a parede capilar como se mostra na figura 4. A primeira capa denomínase capa fixada porque está firmemente unida aos grupo silanoato. A outra capa, chamada capa móbil, está máis lonxe dos grupos silanoato. Cando se aplica o campo eléctrico a capa de catións móbil é pulada en dirección ao cátodo cargado negativamente. Como estes catións están solvatados, a masa de solución tampón migra coa capa móbil, causando o fluxo electroosmótico da solución tampón. Outros capilares como poden ser os capilares de Teflon tamén presentan fluxo electroosmótico. O fluxo electroosmótico destes capilares é probablemente o resultado da adsorción de ións do tampón nas paredes do capilar. A velocidade de fluxo electroosmótico é dependente da forza do campo e da densidade de carga da parede do capilar. A densidade de carga da parede é proporcional ao pH da solución tampón. O fluxo electroosmótico increméntase co pH ata que todos os grupos silanol dispoñibles que tapizan a parede do capilar están completamente ionizados.
miniatura|300 px|Figura 4: Esquema do interior dun capilar de xel de sílice fundida en presenza dunha solución tampón.
Eficiencia e resolución
onde N é o número de (bandas) placas teóricas, \mu é a mobilidade aparente no medio de separación e D_m é o coeficiente de difusión do analito. De acodo con esta ecuación, a eficiencia de separación está só limitada pola difusión e é proporcional á forza do campo eléctrico, aínda que as consideracións prácticas limitan a forza do campo eléctrico a uns poucs centos de voltios por centímetro. A aplicación de potenciais moi altos (>20-30 kV) pode causar o arqueo ou rotura do capilar. Ademais, a aplicación de campos eléctricos fortes causa un quentamento por resistencia (quentamento de Joule) do tampón no capilar. En campos con forza o suficientemente alta, este quentamento é forte dabondo como para que se poidan desenvolver dentro do capilar gradientes de temperatura radiais. Como a mobilidade electroforética dos ións é xeralmente dependente da temperatura (debido tanto á ionización dependente de temperatura coma a efectos de viscosidade do solvente), un perfil de temperatura non uniforme orixina unha variación da mobilidade electroforética a través do capilar, e unha perda de resolución. O inicio dun quentamento de Joule significativo pode determinarse construíndo un "gráfico da lei de Ohm", no cal se mide a corrente que atravesa o capilar en función do potencial aplicado. En campos baixos, a corrente é proporcional ao potencial aplicado (lei de Ohm), mentres que en campos máis altos a corrente desvíase da liña recta a medida que o quentamento orixina un decrecemento da resistencia do tampón. A mellor resulción obtense normalmente coa forza de campo máxima, na cal o quentamento de Joule é insignificante (é dicir, preto do límite entre os réximes linear e non liner do gráfico da lei de Ohm). Xeralmente, os capilares de diámetro interno máis pequeno soportan o uso de forzas de campo maiores, debido a unha mellora da disipación da calor e gradientes térmicos menores, en comparación cos capilares máis grandes, pero cos inconvenientes de ter unha menor sensibilidade na detección da absorbancia debido á menor lonxitude de camiño (path length), e unha maior dificultade para introducir o tampón e a mostra no capilar (os capilares pequenos requiren unha maior presión e/ou tempos máis longos para forzar o movemento dos fluídos a través do capilar).
A eficiencia das separacións por electroforese capilar é xeralmente moito maior que a que presentan outras técnicas de separación como a HPLC. A diferenza da HPLC, na electroforese capilar non hai transferencia de materia entre fases. Ademais, o perfil de fluxo en sistemas impulsados pola forza electroosmótica é plano, en vez do perfil de fluxo laminar arredondado característico dos fluxos impulsados por presión en columnas de cromatografía como se mostra na figura 5. Como resultado, a forza electroosmótica non contribúe significativamente a ampliar a banda como na cromatografía impulsada por presión. As separacións de electroforese capilar poden ter varios centos de miles de placas teóricas.
miniatura|300 px|Figura 5: Perfís de fluxo dos fluxos electroosmótico e laminar.
A resolución (R_s) das separacións de electroforese capilar pode escribirse así:
Segundo esta ecuación, atínxese o máximo de resolución cando as mobilidades electroosmótica e electroforética son similares en magnitude e opostas en signo. Ademais, pode verse que a alta resolución require unha baixa velocidade e, en correspondencia, un aumento do tempo de análise.
Ademais da difusión e do quentamento de Joule (discutidos antes), outros factores que poden facer diminuír a resolución na electroforese capilar a partir dos límites teóricos na ecuación anterior son, entre outros, as larguras finitas da toma de inxección e a fiestra de detección; as interaccións entre o analito e a parede capilar; condicións non ideais do instrumental como unha lixeira diferenza en altura dos depósitos de fluído que orixinan un efecto sifón; irregularidades no campo eléctrico debidos a, por exemplo, cortes imperfectos dos extemos do capilar; depleción da capacidade de tamponamento nos depósitos; e electrodispersión (cando un analito ten unha maior condutividade que o electrólito de fondo). A identificación e minimización de numerosas fontes de ampliación de bandas é esencial para a realización con éxito dunha electroforese capilar, co obxectivo de aproximarse o máximo posible á resolución limitada pola difusión ideal.
Estrés oxidativo
O estrés oxidativo é un desequilibrio entre os efectos producidos pola produción de especies reactivas do osíxeno e a capacidade dos sistemas biolóxicos de detoxificar rapidamente os intermediatos reactivos ou reparar os danos resultantes. As perturbacións do estado redox normal das células poden causar efectos tóxicos debido á produción de peróxidos e radicais libres que danan todos os compoñentes da célula, como as proteínas, lípidos, e ADN. Ademais, algunhas especies reactivas oxidativas actúan como mensaxeiros celulares na sinalización redox. Deste xeito, o estrés oxidativo pode causar perturbacións nos mecanismos normais da sinalización celular.
Nos humanos, pénsase que o estrés oxidativo está implicado no desenvolvemento de moitas doenzas ou que pode exacerbar os seus síntomas. Entre elas están o cancro, enfermidade de Parkinson, enfermidade de Alzheimer, aterosclerose, insuficiencia cardíaca, infarto de miocardio, esquizofrenia; trastorno bipolar, síndrome X fráxil, anemia falciforme, lique plano, vitilixe, autismo, e síndrome de fatiga crónica. Porén, as especies reactivas do osíxeno poden ser tamén beneficiosas, xa que son utilizadas polo sistema inmunitario como un modo de atacar e matar patóxenos. O estrés oxidativo a curto prazo pode tamén ser importante na prevención do envellecemento por indución dun proceso chamado mitohormese.
Efectos biolóxicos e químicos
Quimicamente, o estrés oxidativo está asociado cun incremento na produción de especies químicas oxidantes ou un descenso significativo na efectividade das defensas antioxidantes, como o glutatión. Os efectos do estrés oxidativo dependen da magnitude destes cambios, xa que a célula pode superar pequenas perturbacións e recobrar o seu estado orixinal. Porén, un estrés oxidativo máis severo pode causar a morte celular e mesmo unha oxidación moderada podería desencadear a apoptose, e un estrés máis intenso pode causar necrose.
A produción de especies reactivas do osíxeno é un aspecto particularmente destrutivo do estrés oxidativo. Ditas especies inclúen radicais libres e peróxidos. Algunhas das menos reactivas delas (como o superóxido) poden converterse por reaccións de oxidorredución con metais de transición ou outros compostos que realizan ciclos redox (como quinonas) en especies de radicais máis agresivos, que poden causar un dano celular xeneralizado. A maior proporción de efectos a longo prazo prodúcese ao danarse o ADN. A maioría destas especies derivadas do osíxeno prodúcense en pequenas cantidades polo metabolismo aeróbico normal. Os mecanismos de defensa celulares normais destrúen a maior parte delas. Igualmente, os danos sufridos polas células están a ser constantemente reparados. Porén, en condicións de altos niveis de estrés oxidativo causantes de necrose, os danos orixinan a redución da ATP, o que impide a morte apoptótica controlada e causa que a célula simplemente se desfaga.
Produción e consumo de oxidantes
Unha fonte de osíxeno reactivo en condicións normais en humanos é a fuga de osíxeno activado desde as mitocondrias durante a fosforilación oxidativa. Porén, os mutantes da bacteria E. coli que carecen dunha cadea de transporte electrónico activa producen tanto peróxido de hidróxeno como as células salvaxes (non mutantes), o que indica que outros encimas contribúen coa maior parte da produción de oxidantes no organismo. Unha posibilidade é que múltiples flavoproteínas con actividade redox contribúan cunha pequena porción da produción global de oxidantes en condicións normais.
Outros encimas capaces de producir superóxidos son a xantina oxidase, as NADPH oxidases e os citocromos P450. O peróxido de hidróxeno prodúceno unha ampla variedade de encimas incluíndo varias oxidases. As especies reactivas do osíxeno xogan un papel importante na sinalización celular, nun proceso denominado sinalización redox. Así, para manter unha correcta homeostase celular, debe conseguirse un equilibrio entre a produción e o consumo de osíxeno reactivo.
Os antioxidantes celulares mellor estudados son os encimas superóxido dismutase (SOD), catalase, e glutatión peroxidase. Antioxidantes encimáticos menos estudados (pero probablemente igual de importantes) son as peroxirredoxinas e a recentemente descuberta sulfirredoxina. Outros encimas que teñen propiedades antioxidantes (aínda que non sexa esta a súa función principal) son: paraoxonase, glutatión-S transferases, e aldehido deshidroxenases.
Estrés oxidativo e enfermidades
Sospéitase que o estrés oxidativo é importante nas enfermidades neurodexenerativas como a enfermidade de Lou Gehrig (tamén chamada MND ou ALS), enfermidade de Parkinson, enfermidade de Alzheimer, e enfermidade de Huntington. Evidencias indirectas obtidas por medio de biomarcadores de monitorización como a produción de especies reactivas do osíxeno, e especies reactivas do nitróxeno, e polo estudo da defensa antioxidante indican que na patoxénese destas doenzas pode estar implicado un dano oxidativo, entanto que o estrés oxidativo acumulativo con interrupción da respiración celular e danos mitocondriais están relacionados coas enfermidades de Alzheimer e Parkinson, e outras doenzas neurodexenerativas. O estrés oxidativo pénsase que está ligado a certas enfermidades cardiovasculares, xa que a oxidación das LDL no endotelio vascular é un precursor da formación de placas ateromatosas. O estrés oxidativo tamén xoga un papel na cascada isquénica debida a danos de reperfusión do osíxeno que seguen á hipoxia. Esta cascada dáse en apoplexías e ataques ao corazón. O estrés oxidativo tamén foi envolvido na síndrome da fatiga crónica. O estrés oxidativo tamén contribúe aos danos nos tecidos producidos pola irradiación e hiperoxia, e na diabetes.
O estrés oxidativo está probablemente implicado no desenvolvemento do cancro relacionado coa idade. As especies reactivas producidas no estrés oxidativo poden causar danos directos ao ADN, polo que son mutaxénicas, e poden tamén suprimir a apoptose e promover a proliferación, invasividade e metástase. A infección por Helicobacter pylori, a cal incrementa a produción de especies reactivas do osíxeno e nitróxeno no estómago humano, tamén se cre que é importante no desenvolvemento de cancro gástrico.
Antioxidantes e suplementos
O uso de antioxidantes para previr enfermidades é controvertido. Nun grupo de alto risco como son os fumadores, a subministración de altas doses de beta-carotenos sintéticos incrementa a taxa de cancro pulmonar. En grupos de menor risco, o uso de vitamina E parece reducir o risco de enfermidades cardíacas, aínda que as evidencias máis recentes poden, de feito, suxerir o oposto. Noutras doenzas, como o Alzheimer, as evidencias sobre a suplementación con vitamina E ofrecen resultados variados. Como as fontes da dieta conteñen unha ampla variedade de carotenoides e tocoferois (vitamina E) e tocotrienois procedentes dos alimentos completos, os estudos epidemiolóxicos (ex post facto) poden ter conclusións diferentes das dos experimentos que utilizan compostos illados. Porén, a droga NXY-059 (unha nitrona que recolle os radicais) mostrou certa eficacia no tratamento dos accidentes cerebrovasculares.
O estrés oxidativo (tal como se formula na teoría do envellecemento por radicais libres de Harman) tamén se pensa que contribúe ao proceso de envellecemento. Hai boas evidencias que apoian esta idea en organismos modelo como Drosophila melanogaster e Caenorhabditis elegans, pero evidencias recentes obtidas no laboratorio de Michael Ristow suxiren que o estrés oxidativo pode tamén promover unha mellora na expectativa de vida de Caenorhabditis elegans ao inducir unha resposta secundaria para incrementar inicialmente os niveis das especies de osíxeno reactivo. Este proceso foi denominado previamente mitohormese ou hormese mitocondrial sobre bases puramente hipotéticas. A situación nos mamíferos é aínda menos clara. Varios resultados epidemiolóxicos recentes apoian o proceso da mitohormese, e mesmo suxiren que os antioxidantes poden incrementar a prevalencia de enfermidades nos humanos (aínda que os resultados estaban influídos polos estudos en fumadores).
Catalizadores metálicos
Os metais como o ferro, cobre, cromo, vanadio e cobalto interveñen en reaccións redox nas que o metal pode aceptar ou doar un só electrón. Esta acción cataliza reaccións que producen radicais reactivos e pode producir especies reactivas do osíxeno. As reaccións máis importantes son probablemente as reaccións de Fenton e de Haber-Weiss, nas cales se produce un radical hidroxilo a partir de ferro reducido e peróxido de hidróxeno. O radical hidroxilo despois pode orixinar modificacións nos aminoácidos (por exemplo, a formación de meta-tirosina e orto-tirosina a partir de fenilalanina), carbohidratos, iniciar a peroxidación de lípidos, e a oxidación de bases nitroxenadas. A maioría dos encimas que producen especies reactivas do osíxeno conteñen un destes metais. A presenza de ditos metais nos sistemas biolóxicos na súa forma non acomplexada (non formando parte dunha proteína ou outro complexo metálico protector) pode incrementar significativamente o nivel de estrés oxidativo. Nos humanos, a hemocromatose está asociada cun incremento dos niveis de ferro dos tecidos, a enfermidade de Wilson cun incremento nos niveis de cobre nos tecidos, e o manganismo crónico cunha exposición a minerais de manganeso.
A reacción dos metais de transición coas proteínas oxidadas por especies reactivas do osíxeno ou especies reactivas do nitróxeno pode orixinar produtos reactivos que se acumulan co tempo e contribúen ao envellecemento e a producir enfermidades. Por exemplo, nos pacientes de enfermidade de Alzheimer, acumúlanse lípidos peroxidados e proteínas nos lisosomas das células do cerebro dos pacientes.
Catalizadores redox non metálicos
Certos compostos orgánicos ademais de catalizadores redox metálicos poden tamén producir especies reactivas do osíxeno. Unha das clases máis importantes deles son as quinonas. As quinonas poden formar un ciclo redox cos sues conxugados as semiquinonas e hidroquinonas, nalgúns casos catalizando a produción de superóxidos a partir de diosíxeno (O2) ou de peróxido de hidróxeno (H2O2) a partir de superóxido. O estrés oxidativo xerado polo axente redutor ácido úrico pode estar implicado na síndrome de Lesch-Nyhan, accidentes cerebrovasculares, e síndrome metabólica. Igualmente, a produción de especies reactivas do osíxeno en presenza de homocisteína pode darse na homocistinuria, e na aterosclerose, accidente cerebrovascular, e Alzheimer.
Defensa inmunitaria
O sistema inmunitario utiliza os efectos letais dos antioxidantes e fai da produción de especies oxidantes unha parte central do mecanismo para matar patóxenos. Os fagocitos activados producen especies reactivas do osíxeno e do nitróxeno. Entre estas especies químicas están os superóxidos (•O2-), óxido nítrico (•NO) e o seu produto particularmente reactivo, o peroxinitrito (ONOO-). Aínda que o uso destes compostos altamente reactivos na resposta citotóxica dos fagocitos causa tamén danos nos tecidos do hóspede, a non especificidade destes oxidantes é unha vantaxe, xa que danan case todas as partes da célula sobre a que actúan. Isto impide que o patóxeno escape desta parte da resposta inmunitaria debido a mutacións que puidera sufrir nunha determinada molécula diana, se só esta fose o obxectivo da resposta.
Air Koryo
Air Koryo (Chosŏn'gŭl: 고려항공; MR: Koryŏ Hanggong) é a aeroliña nacional de Corea do Norte. É propiedade do estado e ten a súa sede en Sunan-guyŏk, Pyongyang. Está baseada no aeroporto de Pyongyang e opera voos regulares internacionais e servizos chárter a destinos en Asia. A aeroliña ten oficinas en Pequín, Shanghai e Shenyang, na China; en Moscova e Vladivostok, en Rusia; en Berlín, Alemaña; e en Kuwait.
Frota
miniatura|Tu-204
O Escouredo, Valverde, Monforte de Lemos
O Escouredo é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos. En 2018 tiña unha poboación de 5 habitantes, 2 homes e 3 mulleres.
O lugar sitúase a 351 m de altitude, ao norte do monte de Valverde.
Illa Dead Chest, Illas Virxes Británicas
Dead Chest (cofre do morto, ataude, cadaleito) é pouco máis que un gran afloramento de rochas situado a menos duns 800 metros ao nordés da baía Deadman na Illa Peter, Illas Virxes Británicas. Está deshabitado, non ten auga doce nin árbores e só unha escasa vexetación. Antigamente foi usado como campo de tiro pola Real Policía das Illas Virxes, pero a apertura dun hotel na próxima illa Peter coincidiu coa decisión de construír un campo de tiro adecuado na illa de Tórtola. A illa é agora un parque nacional deshabitado, con varios populares sitios de meergulloo e esnorquel.
Barbanegra e Stevenson
Segundo unha historiaapocryphal apócrifa o pirata Barbanegra abandonou a súa tripulación na illa Dead Chest como castigo, deixándolles nada máis que un alfanxe e unha botella de ron a cada un. Cantos piratas e cantos días estiveron alí varían segundo a fonte que conta a historia. A finais de mes só quedaban con vida algúns poucos piratas. Debido a que as primeiras referencias a esta historia son do século XX, é case certo que o falso folclore deriva da canción "Dead Man's Chest", que apareceu por primeira vez na novela de "Robert Louis Stevenson" A illa do tesouro de 1883. O coro de "Dead Man's Chest" é o seguinte:
"Quince homes no ataude do morto ... ... Yo-ho-ho, e unha botella de ron! a bebida e o diaño fixeron o resto ... ... Yo-ho-ho, e unha botella de ron!"
Stevenson atopou o nome de "Dead Man's Chest" entre unha lista de nomes insulares nun libro de Charles Kingsley e dixo que A illa do tesouro saíu de Kingsley At Last: A Christmas in the West Indies (1871); onde recibín o 'Ataude do home morto' - esa foi a semente ". Kingsley escribira en At Last: "Por desgraza, os bucaneiros ingleses desde entón [1493] deron á maioría das Illas Virxes nomes menos poéticos. The Dutchman's Cap, Xerusalén rota, o ataude do home morto, a illa do Ron, marcan un tempo e unha andaina máis prosaicos, terrible, malvado e brutal. Noutras palabras, a canción non está baseada nunha antiga lenda, é completamente nova escrita en 1883 e orixinal de Stevenson. Aínda que os dous nomes non son exactamente os mesmos ("Dead Man's Chest" vs "Dead Chest"), as semellanzas son rechamantes e non hai outras illas chamadas así nas Illas Virxes, o que suxire que son unha e a mesma. Se por outra banda a illa "Dead Man's Chest" á que fai referencia Kingsley en At Last non é a mesma que a illa coñecida hoxe como "Illa Dead Chest", non habería conexión entre a "Illa Dead Chest" e a canción de Stevenson "Dead Man's Chest", xa que a canción de Stevenson fai referencia á illa de Kingsley.
En 1994, un xornalista, Quentin van Marle, pasou 31 días só na illa como náufrago voluntario, batendo o suposto récord dos piratas de Barbanegra e en conmemoración do centenario da morte de Robert Louis Stevenson.
Morixoso, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Morixoso é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Couto de Riba, San Pedro de Mor, Alfoz
Couto de Riba é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Watkin Tench
Watkin Tench, nado o 6 de outubro de 1758 e finado o 7 de maio de 1833 foi un oficial mariño británico que é máis coñecido por publicar dous libros que describen as súas experiencias na First Fleet, o cal estabeleceu o primeiro asentamento en Australia en 1788. As súas dúas obras, Narrative of the Expedition to Botany Bay e Complete Account of the Settlement at Port Jackson achegan unha descrición da chegada e os primeiros catro anos da colonia.
Solea
Solea é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, que é o tipo da familia dos soleidos, propios dos océanos Índico, Pacífico e Atlántico leste, e do mar Mediterráneo, coñecidos como linguados (ou linguados verdadeiros).
Taxonomía
O xénero foi creado en 1806 polo naturalista sueco Conrad Quensel.
Sinónimo
Ademais de por este nome, coñécese polo sinónimo:
Etimoloxía
Solea vén do termo latino solea, que era o nome que lle daban os romanos a unha certa especie de linguado, debido ao seu aspecto que recordaba a sola dunha sandalia (en latín clásico, solea, -ae).
Especies
Na actualidade recoñécense neste xénero, segundo o WoRMS, as seguintes 10 especies:
Porén, algúns autores reducen o número de especies. Por exemplo, a EOL só admite catro: Solea aegyptiaca, S. ovata, S. senegalensis e S. solea. E en FishBase non se admite Solea indica, por ser unha especie dubidosa. E outros, non consideran esta, pero si a Solea fulvomarginata Gilchrist, 1904, que o WoRMS identifica con Barnardichthys fulvomarginata (Gilchrist, 1904).
Iriadona (álbum)
Iriadona é o título do primeiro álbum do grupo homónimo eumés. O CD é de 1994 e foi producido pola sociedade de xestión do Xacobeo 93, como premio por ser Iriadona o gañador do 2º concurso Pelegrín de música folk celebrado o ano anterior.
O Fargallo, San Pedro de Mor, Alfoz
O Fargallo é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Paipaz, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Paipaz é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 15 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Neoplasia
Unha neoplasia ou neoplasma (do grego antigo νεο - neo "nova" e πλάσμα de plasma "formación, creación") é un crecemento anormal de tecido. Este crecemento anormal, xeralmente, pero non sempre, forman un tumor (ou masa).
A Organización Mundial da Saúde clasifica os tumores en catro grupos principais: neoplasia, benigno, neoplasia, in situ, a neoplasia maligna e cancro de comportamento incerto ou descoñecido. Unha neoplasia maligna é un cancro.
Antes de crecemento anormal (coñecido como neoplasia), as células experimentan a miúdo un patrón de crecemento anormal, tales como metaplasia ou displasia. Porén, metaplasia e displasia non sempre progresan a neoplasia. O crecemento das células neoplásicas supera e non está coordinado co crecemento do tecido normal circundante. O crecemento persiste dun xeito excesivo, mesmo despois do cesamento dos estímulos. En xeral, provoca un nódulo ou tumor.
Seoane, A Barqueira, Cerdido
Seoane é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística o cal era 1 muller, o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 2003.
Citocromo d
O citocromo d é unha proteína encimática cartalizadora de reaccións, que pertence á familia dos citocromos (proteínas transportadoras de electróns). Tamén se coñece co nome de citocromo/hemo a2. Atópase en moitas bacterias aerobias, especialmente cando crecen cunha subministración de oxíxeno limitada. Dúas especies bacterianas ben coñecidas nas que está presente son Escherichia coli e Aerobacter aerogenes.
Funcións xerais
miniatura|Reacción do ubiquinol á ubiquinona. O citocromo d é, como outras proteínas da súa familia, unha hemoproteína unida a membranas, pero a diferenza dos citocromos a e b, o citocromo d ten un quelato tetrapirrólico de ferro como grupo prostético en vez dun grupo hemo a ou hemo b. É unha proteína dímera, de dúas subunidades (CydA e CydB ). Ao mesmo tempo, o citocromo d forma parte da citocromo bd-I oxidase terminal que cataliza a oxidación na que interveñen dous electróns do ubiquinol. Neste proceso oxídase o ubiquinol a ubiquinona, segundo a seguinte reacción na que os H+ pasan a distintos lados da membrana bacteriana:
2 ubiquinol + O2 + 4 H+ = 2 ubiquinona + 2 H2O + 4 H+
Por medio dunha reacción similar tamén cataliza a redución do oxíxeno a auga, que implica 4 electróns.
Citocromo d en Escherichia coli
O complexo do citocromo d da bacteria E. coli é un heterodímero que se encontra na bicapa da membrana plasmática bacteriana, onde desempeña unha función de oxidase da cadea respiratoria. O citocromo d presenta dúas subunidades neste organismo (I e II, abreviadas CydA e CydB), que foron analizados por métodos xenéticos incluíndo a fusión de xenes con fosfatase alcalina. Estas fusións realizáronse in vivo e in vitro, e implicaron a utilización do transposón TnphoA no método in vivo. O método in vitro consistía nunha construción. 48 fusións illadas axudaron a determinar as actividades de fosfatase alcalina específicas na célula. A base dos modelos en 2D de cada subunidade foi desenvolvida grazas aos datos obtidos nestas fusións e a información doutras fontes. Tamén se definiu como se pregan estas subunidades na membrana de E. coli, especialmente na interna.
Citocromo bd
O citocromo bd é unha tri-hemo oxidase, xa que está composta polos citocromos b558, b595 e d. A súa principal función é a redución do O2 a H2O. Pénsase que utiliza un sitio activo di-hemo, que se forma polos hemos dos citocromos b595 e d. Estes dous citocromos considéranse complexos de alto spin, o cal está directamente relacionado co spin dos seus electróns. Aínda que outras oxidases terminais respiratorias que catalizan a mesma reacción teñen o sitio activo hemo-cobre e usan unha bomba de protóns, o citocromo bd ten un sitio activo con ferro en vez de cobre e non necesita bomba de protóns, xa que pode producir unha forza protón-motriz por si mesmo.
Citocromo cd
O citodromo cd1 encóntrase en nitrito redutases disimilatorias presentes en moitas bacterias desnitrificantes, como por exemplo Pseudomonas aeruginosa. A unión do hemo d non é covalente, pero o hemo c está unido covalentemente a polipéptdos.
Pereira de Abaixo, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Pereira de Abaixo é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. TNo ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por 2 homes.
Seoane, A Barqueira, Cerdido
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Flora intestinal
miniatura|dereita|[[Escherichia coli, unha das principais especies de bacterias presentes no intestino humano.]] A flora intestinal ou microbiota intestinal está formada polos microorganismos, fundamentalmente bacterias, que viven no tracto dixestivo dos animais. Forma a maior parte da flora humana.
O corpo humano contén 1012 células de microorganismos nos seus intestinos, un número 10 veces superior ao total das células do propio corpo humano. As actividades metabólicas realizadas por estas bacterias lembran ás dun órgano. Estímase que esta flora intestinal ten en conxunto arredor de 100 veces máis xenes ca os do xenoma humano. As bacterias forman a maior parte da flora do colon e ata o 60% da masa seca das feces. No noso intestino calcúlase que viven entre 300 e 1.000 especies diferentes, e, segundo a maioría das estimacións, son unhas 500 especies. Porén, é probable que o 99% das bacterias presentes pertenzan a unhas 30-40 especies. Os fungos e protozoos tamén forman parte da flora intestinal en menores cantidades, pero pouco se sabe sobre as súas actividades.
As investigacións suxiren que as relacións entre a flora intestinal e os humanos non é simplemente o comensalismo (unha coexistencia non nociva para nós e beneficiosa para a flora), senón tamén o mutualismo (beneficio mutuo). Aínda que unha persoa pode sobrevivir sen a súa flora intestinal, os microorganismos realizan unha serie de funcións útiles para o hóspede, como a fermentación de substratos enerxéticos non utilizados (indixeridos), adestramento do sistema inmunitario, impiden o crecemento de bacterias patóxenas daniñas, regulan o desenvolvemento do intestino, producen vitaminas que poderían ser aproveitadas polo hóspede (como biotina e vitamina K), e producen hormonas para dirixir o almacenamento de graxas no hóspede. Porén, en certas condicións, algunhas especies pénsase que teñen a capacidade de causar doenzas ao produciren infeccións ou un incremento do risco de cancro no hóspede.
Un 99% das bacterias do intestino son anaerobias,  pero no cego, as bacterias aerobias atinguen grandes densidades.
Tipos
miniatura|[[Candida albicans, un fungo dimórfico que crece en forma de lévedo no intestino.]] Non se identificaron todas as especies da flora intestinal porque a maioría non poden ser cultivadas,  e a súa identificación é difícil. A composición das poboacións de especies da nosa flora varía amplamente entre distintos individuos pero permanece bastante constante nun mesmo individuo ao longo do tempo, mesmo en caso de que se produzan alteracións no seu estilo de vida, dieta e idade. Estase empezando a facer un grande esforzo para describir mellor a microflora do intestino e doutras localizacións corporais, e está en marcha o proxecto microbioma humano. En 2009, os científicos do INRA (Francia) subliñaron a existencia dun pequeno número de especies compartidas por todos os individuos, que constitúen o núcleo filoxenético da microbiota intestinal humana.
A maioría das bacterias pertencen aos xéneros Bacteroides, Clostridium, Fusobacterium,  Eubacterium, Ruminococcus, Peptococcus, Peptostreptococcus, e Bifidobacterium. Outrros xéneros, como Escherichia e Lactobacillus, están presentes en menores cantidades. As especies do xénero Bacteroides por si soas constitúen arredor do 30% de todas as bacterias do intestino, o que indica que este xénero podería ser especialmente importante no funcionamento do hóspede.
Entre os xéneros de fungos da flora intestinal coñecidos actualemnte están Candida, Saccharomyces, Aspergillus, e Penicillium.
Un enterotipo é unha clasificación dos organismos vivos baseada nos seus ecosistemas bacteriolóxicos no microbioma intestinal humano. Descubríronse tres enterotipos humanos.
Predición da microbiota intestinal humana
Aínda que o sentido común di que debería haber unha relación entre a dieta e a composición da microbiota intestinal, hai que demostrar se esta relación é forte dabondo como para que poidamos predicir os cambios na microbiota ao seguir certa dieta.
Os animais gnotobióticos son animais nos que só viven certas cepas coñecidas de bacterias ou outros organismos, en lugar da gran diversidade habitual. Cunha serie de experimentos que utilizaron ratos gnotobióticos, os científicos demostraron que é posible predicir cambios na microbiota intestinal humana. Neses experimentos reproduciron no rato un modelo da comunidade do intestino humano de dez bacterias do intestino humano secuenciadas e estudaron a variación na composición da comunidade en resposta aos cambios na dieta do hóspede.
A abundancia total da comunidade (biomasa) e a abundancia de cada membro da comunidade pode explicarse mellor por cambios no consumo de caseína. Sete destas especies correlacionáronse positivamente coa concentración de caseína e as outras tres especies correlacionáronse negativamente con dita concentración.
Os científicos tamén estudaron algunhas dietas que consistían en combinacións aleatorias de papas/purés de comida para bebé e administráronas aos ratos. Deste modo, as dietas eran moi similares ás dietas humanas reais (de bebés). De novo, o modelo lineal podía predicir o 60% da variación na abundancia de especies coñecendo as concentracións dos compoñentes das dietas.
Influencia da dieta na flora intestinal
Os estudos e análises estatísticas identificaron os diferentes xéneros de bacterias na microbiota do intestino e a súa asociación coa inxestión de nutrientes. A microflora intestinal está composta principalmente por tres enterotipos: Prevotella, Bacteroides e Ruminococcus. Hai unha asociación entre a concentración de cada comunidade microbiana e os compoñentes da dieta. Por exemplo, Prevotella está relacionada cos carbohidratos e azucres simples, o que indica unha asociación cunha dieta baseada en carbohidratos máis típica das sociedades agrarias, mentres que o enterotipo Bacteroides está asociado con proteínas animais, aminoácidos e graxas saturadas, que son compoñentes típicos dunha dieta occidental. Iso significa que un enterotipo dominará sobre outro dependendo da dieta.
O microbioma intestinal pode variarse tamén ao seguirmos unha dieta a longo prazo. As persoas cun microbioma predominantemente de Bacteroides (dieta baseada en alto consumo de proteínas e graxas) que cambian os seus patróns dietarios a unha dieta baseada en altos niveis de carbohidratos, adquiren a longo prazo un enterotipo Prevotella.
Neftalí Prieto
Neftalí Prieto Barrios, nado en Sever (Viana do Bolo) en 1927 e finado en Vigo o 25 de agosto de 2010, foi un avogado e político galego do PPdeG.
26 de decembro
O 26 de decembro é o 360º día do ano do calendario gregoriano e o 361º nos anos bisestos. Quedan 5 días para finalizar o ano.
Parlamento de Australia
miniatura|230px|Parlamento de Australia en [[Canberra.]] O Parlamento de Australia, tamén coñecido como Parliament of Australia, é a póla lexislativa do goberno da Australia. É bicameral, amplamente inspirado na tradición Westminster, mais con algunhas influencias do Congreso dos Estados Unidos. De acordo coa Sección 1 da Constitución de Australia, o Parlamento está composto por tres elementos: a Raíña, o Senado e a Cámara dos Representantes. A raíña é case sempre representada polo Gobernador Xeral.
Death Proof
Death Proof é un filme dirixido por Quentin Tarantino no ano 2007. Candidato á Palma de Ouro do Festival de Cannes, está protagonizada por Kurt Russell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito e Jordan Ladd entre outros. Death Proof e Planet Terror compoñen a sesión dobre de cine Grindhouse.
Neftalí Prieto
Traxectoria
Licenciado en Dereito. En 1963 foi nomeado alcalde de Viana do Bolo polo gobernador civil de Ourense, cargo do que tomou posesión o 29 de setembro. Foi nomeado procurador en Cortes en representación dos municipios da provincia de Ourense en 1964, permaneceu no cargo até 1967. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática á alcaldía de Viana do Bolo e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, primeiro por AP e despois polo PPdeG ata 1999. Condenado a inhabilitación para cargos públicos por un delito de negociacións prohibidas a funcionarios, finalmente foi absolto pola Audiencia provincial de Ourense. Foi deputado provincial e deputado no Congreso pola provincia de Ourense na II lexislatura (1982-1986). Abandonou a política activa en xaneiro de 2002 cando presentou a dimisión como concelleiro para facilitar ao seu grupo unha moción de censura que levou a alcaldía a Andrés Montesinos.
Death Proof
Sinopse
Stuntman Mike (Kurt Rusell) é un actor especialista en escenas de acción que ten un coche a "proba de morte" (death proof). Coincide nun bar de Texas cun grupo de tres amigas e cunha rapaza. Aparentemente, vai levar á rapaza á casa, pero logo de facer que se golpee no coche, provoca un accidente contra o vehículo das tres amigas e causándolles a morte, saíndo el case ileso do contratempo.
Neftalí Prieto
Vida persoal
Casou con María del Carmen García Prada en 1954.
Death Proof
Sinopse
14 meses despois, coinciden en Lebanon, Tennessee, catro amigas, tamén profesionais do cine. Unha delas, Zöe Bell, interpretando o seu propio papel, quere mercar un Dodge Charger de 1970 de 440 cabalos e pintado de branco, similar ó que conduce o protagonista de Vanishing Point. Cando estaban poñendo en práctica un desafío, o home as observa e intenta provocar outro accidente, pero finalmente serán elas as que xoguen con el.
26 de decembro
Nacementos
miniatura|100px| Mary Somerville.
Mortes
miniatura|100px| Heinrich Schliemann. miniatura|100px| Xavier Prado, "Lameiro".
Flora intestinal
Adquisición da flora intestinal polos meniños
O tracto gastrointestinal dun feto normal é estéril. Durante o nacemento e rapidamente despois del, as bacterias da nai e do ambiente que o rodea colonizan o intestino do meniño. Inmediatamente despois do parto vaxinal, os meniños poden adquirir cepas bacterianas procedentes das feces da nai no tracto gastrointestinal superior. Os nenos nacidos por cesárea poden tamén quedar expostos á microflora da súa nai, pero a exposición inicial é máis probable que sexa do ambiente que o rodea, como o aire, outros nenos, o o equipo de enfermeiras, que poden servir como vectores de transferencia. A flora intestinal primaria en nenos nacidos por casárea pode permanecer distorsionada ata seis meses despois do nacemento, mentres que os nenos nacidos por parto vaxinal só tardan un mes en ter a súa microflora intestinal ben establecida. Despois do nacemento, as bacterias do ambiente, cavidade oral e pel transfírense rapidamente da nai ao neno por medio da lactación, bicos e agarimos. Todos os meniños son colonizados inicialmente por grandes cantidades de E. coli e estreptococos. En poucos días, o número de bacterias atingue valores de 108 a 1010 bacterias por gramo de feces. Durante as primeiras semanas de vida, estas bacterias crean un ambiente redutor favorable para a subseguinte sucesión bacteriana de especies anaeróbicas estritas que pertencen principalmente aos xéneros Bifidobacterium, Bacteroides, Clostridium, e Ruminococcus. O intestino dos nenos lactantes está dominado polas bifidobacterias, posiblemente debido ao contido en factores de crecemento bifidobacteriano do leite humano. Polo contrario, a microbiota dos nenos alimentados con leites maternizados é máis diversa, e presenta maiores cantidades de Enterobacteriaceae, Enterococcus, bifidobacterias, Bacteroides, e clostridios.
Funcións
As bacterias do intestino levan a cabo unha serie de funcións útiles para o ser humano, como a dixestión de substratos enerxéticos que non foron utilizados, estimulación do crecemento celular, represión do crecemento de microorganismos nocivos, adestramento do sistema inmune para responder aos patóxenos, e defensa contra algunhas enfermidades.
Fermentación e absorción de carbohidratos
Sen a flora intestinal, o corpo humano non podería utilizar algúns dos carbohidratos indixeribles que consome, porque algúns tipos de microorganismos da flora intestinal teñen encimas dos que carecen as células humanas para degradar certos polisacáridos. Os roedores que crecen nun ambiente estéril e carecen de flora intestinal necesitan comer un 30% máis de calorías simplemente para manter o mesmo peso ca os ratos normais. Entre os carbohidratos que os humanos non poden dixerir sen a axuda bacteriana están os amidóns, fibra alimentaria, oligosacáridos e tamén os azucres que o corpo non conseguiu dixerir e absorber  como a lactosa en casos de intolerancia á lactosa e azucres-alcohois, mucus producido polo intestino, e proteínas. Un resultado adicional é a produción de flatulencia, especificamente debida ao metabolismo dos oligosacáridos (notablemente os dos feixóns) de moi diferentes especies de microorganismos.
As bacterias poden converter no seu metabolismo os carbohidratos en ácidos graxos de cadea curta (SCFAs) por medio dunha forma de fermentación chamada fermentación sacarolítica. Os produtos orixinados como resultado das súas fermentacións inclúen ácido acético, ácido propiónico e ácido butírico. Estes materiais poden ser utilizados polas células do hóspede, e supóñenlle ao ser humano unha fonte importante de enerxía útil e nutrientes, e axudan ao corpo a absorber minerais esenciais como o calcio, magnesio e ferro. Os gases e ácidos orgánicos, como o ácido láctico, tamén se orixinan por fermentación sacarolítica. O ácido acético é utilizado polo músculo, o ácido propiónico axuda ao fígado a producir ATP, e o ácido butírico fornece enerxía ás células do intestino e pode previr o cancro. A evidencia tamén indica que as bacterias potencian a absorción e almacenamento de lípidos e producen e despois facilitan que o corpo absorba vitaminas como a vitamina K.
Outro tipo menos favorable de fermentación, a fermentación proteolítica, degrada proteínas como os encimas, células mortas do hóspede e bacterianas, e coláxeno e elastina procedentes dos alimentos, e pode producir toxinas e carcinóxenos ademais de ácidos graxos de cadea curta. Así, unha dieta baixa en proteínas reduce a exposición a toxinas.
A flora beneficiosa incrementa a absorción intestinal de auga, reduce a cantidade de bacterias daniñas, incrementa o crecemento de células do intestino humano, e estimula o crecemento das bacterias indíxenas da flora.
Efectos tróficos
Outro beneficio dos ácidos graxos de cadea curta é que incrementan o crecemento das células epiteliais intestinais (enterocitos) e controlan a súa proliferación e diferenciación. Poden tamén causar o crecemento do tecido linfoide próximo ao intestino. As células bacterianas tamén alteran o crecemento intestinal cambiando a expresión de proteínas da superficie celular como os transportadores de sodio/glicosa. Ademais, os cambios que causan nas células poden impedir que ocorran danos na mucosa intestinal.
Represión do crecemento de microbios patóxenos
miniatura|dereita|240px|Colonias de Clostridium difficile nunha placa de [[ágar sangue. Un exceso de crecemento de C. difficile no intestino pode ser daniño para o hóspede.]] Outro importante papel da flora intestinal beneficiosa é que impide que as especies microbiananas nocivas colonicen o intestino por medio dunha exclusión competitiva, unha actividade denominada "efecto barreira". As especies bacterianas e de lévedos daniñas como Clostridium difficile (o seu crecemento excesivo causa colite pseudomembranosa) non poden crecer excesivamente debido á competición coas especies da flora útil adheridas ao revestimento mucoso do intestino, polo que os animais sen flora intestinal sofren infeccións moi doadamente. O efeco barreira protexe aos humanos tanto das especies invasoras coma das especies que están normalmente presentes no intestino pero en pequeno número, e o seu crecemento é xeralmente inhibido pola flora intestinal.
As bacterias útiles impiden o crecemento de especies patóxenas ao competir pola nutrición e sitios de adhesión ao epitelio do colon. As bacterias simbióticas están máis a gusto neste nicho ecolóxico e teñen así máis éxito na competición. A flora intestinal indíxena tamén produce bacteriocinas, que son toxinas proteináceas que inhiben o crecemento de cepas bacterianas similares, substancias que matan microbios nocivos e cuxos niveis poden ser regulados por encimas producidos polo hóspede.
O proceso de fermentación, ao producir ácido láctico e diferentes ácidos graxos, tamén serve para rebaixar o pH do colon, que impide a proliferación de especies de bacterias nocivas e facilita a das especies útiles. O pH pode tamén potenciar a excreción de carcinóxenos.
Inmunidade
A flora intestinal ten un efecto continuo e dinámico no intestino do hóspede e nos sistemas inmunitarios sistémicos. As bacterias son fundamentais para promover o desenvolvemento temperán do sistema inmune da mucosa intestinal tanto en termos de compoñentes físicos coma de función e continúa xogando un papel posteriormente durante a vida nese proceso. A bacteria estimula o tecido linfoide asociado coa mucosa intestinal para que produza anticorpos contra patóxenos. O sistema inmunitario recoñece e loita contra as bacterias nocivas, pero deixa tranquilas as especies nocivas útiles, unha tolerancia desenvolvida na infancia.
En canto o neno nace, as bacterias empezan a colonizar o seu tracto dixestivo. As primeiras bacterias en establecerse poden afectar á resposta inmune, facéndoa máis favorable para a súa propia supervivencia e menos para a das especies competidoras; así, as primeiras bacterias en colonizaren o intestino son importantes para determinar a composición da flora intestinal ao longo da vida dunha persoa. Porén, no momento da desteta hai un cambio desde unha flora con especies predominantemente anaeróbicas facultativas, como os estreptococos e Escherichia coli, a especies maioritariamente anaeróbicas obrigadas.