cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Veiga
Patrimonio
A Cántara da Moura é un espazo natural ó pé do río Corzos, onde a auga, as covas, as pedras e a vexetación, conforman un dos recunchos máis especiais deste concello. As marmitas de xigante dan lugar a covas que forman un labirinto natural, e na cántara o río Corzos vai soterrado, formando unha piscina natural, sempre fresca, saíndo de novo ó exterior a través dunha porta, segundo contan, esculpida na rocha polos "mouros", en forma de cascada branca e ruidosa.
A cántara da Moura está situada nunha zona onde existen moitas covas, sendo a máis famosa a chamada "Cova dos escapados". Nesta cova refuxiáronse durante meses os escapados da guerra civil, pertencentes ó bando republicano, que foron moi perseguidos. A ela só se pode acceder por un pequeno burato, unicamente coñecido polos veciños da zona, ó que lle puñan unha escaleira para baixar, que quitaban unha vez que entraban. Conseguían sobrevivir semanas enteiras sen saír, grazas a que aquí o río vai soterrado e podían pescar as famosas troitas negras do río Corzos.
Rutas
As rutas PR-G 198, 199, 200 e 201 son sendeiros de montaña, segundo a definición da FEDME (Federación Española de Deportes de Montaña e Escalada).
A ruta PR-G 211 é unha ruta de sendeirismo normal arredor do encoro de Prada cun perfil suave que permite o tránsito para bicicletas BTT, sinalizada con sinais propios de BTT.
Schweppes
Schweppes (pronunciado /ˈʃwɛps/) é unha marca de bebidas con gas. Schweppes vende baixo a súa marca refrescos, sendo o máis coñecido a tónica.
Historia
O alemán Jacob Schweppe creou en Londres no 1783 o primeiro procedemento comercial industrial para o envasado de refrescos con gas carbónico. En 1957 a empresa chega a España. En 1969 a multinacional británica Cadbury mercou Schweppes. En 1984 o grupo francés Pernod Ricard mercou Orangina. En 1998, Cadbury Schweppes cedeu a Coca-Cola os dereitos da marca en todo o mundo agás Estados Unidos, Francia e Suráfrica, por 1.850 millóns de dólares. En 2001 Cadbury Schweppes merca a empresa Orangina. A Comisión Europea obrigou a excluír do acordo con Cadbury os mercados da Unión Europea a excepción de Gran Bretaña, Irlanda e Grecia. En 2001 Cadbury mercou La Casera. En 2005 Cadbury vendeu a Blackstone e Lion Capital a empresa en Europa por 1.850 millóns de Euros. A xaponesa Suntory mercou o grupo Orangina Schweppes en 2009. Dende 1999 Coca-Cola ten a propiedade en Europa da marca só en Gran Bretaña.
Schweppes en Galiza
A fábrica de Schweppes en Arteixo pechou en 2009.
O Coto, Brexo, Cambre
O Coto é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Doce homes sen piedade
Doce homes sen piedade (en 12 Angry Men) é un filme estadounidense de 1957 dirixido por Sidney Lumet. Adaptado da obra homónima de Reginald Rose, é un drama legal que conta a historia dun xurado de doce homes que deliberan sobre a sentenza na base da dúbida razoable, forzando os membros do xurado a cuestionarse sobre a súa propia moral e valores.
En 2007, o filme foi escollido para a súa preservación polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo". O filme foi escollido como o segundo mellor drama legal segundo o American Film Institute na súa lista AFI's 10 Top e é o drama legal con maior valoración en Rotten Tomatoes' Top 100 Movies of All Time.
Personaxes
miniatura|245px|Trailer do filme.
Premios
Tivo tres candidaturas aos Óscar nas categorías de mellor director, mellor filme e guión adaptado na cerimonia de 1958, onde A ponte sobre o río Kwai levou devanditos premios.
Recoñecementos
A película é recoñecida polo American Filme Institute nestas listas:
Comentarios
O autor baséase nunhas testemuñas durante un proceso de deliberación, convocados a fin de tomar unha sabia decisión sobre o caso. Un punto importante que hai que subliñar é a dificultade que mostran para poder deliberar correctamente, debido ás distintas limitacións e prexuízos, algúns psicolóxicos, outros educativos, outros de orde lóxica, etc. O xulgar en Dereito está suposto a ser lóxico, pero ten que ser argumentado para ser veraz nos feitos. Neste caso, o xurado identificado có número 8 pon todo en dúbida e logra entre os demais xurados escépticos dubidar sobre a inocencia do mozo.
Ao xulgar a alguén ten que presumirse a súa inocencia. Toda dedución debe ser comprobada como veraz para evitar que un inocente sexa condenado ou un culpable exonerado da súa culpa.
Algo notable que ocorre é por que estes doce homes están tan "enfadados" (Twelve Angry Men). A resposta radica en que están angustiados. A angustia é a reacción xeral fronte á agresión psicolóxica. En xeral, consideramos que todo aquel que argumenta en contra da nosa opinión está a agredirnos. A película leva a reflexionar se a toma de decisións é un proceso racional ou irracional. Cabe destacar que a actitude dun xurado ante a implicación en calquera caso debería ser o máis racional e obxectiva posible. Na película isto vese reflectido en certas persoas, como no caso do xurado número 8. Como exemplos de abordaxes irracionais están o xurados número 3 e número 7.
Alicia Magdalena Sintes
Alicia Magdalena Sintes, nada en Sant Lluís (Menorca) en 1969, é doutora en física pola Universidade das Illas Baleares (UIB) e profesora titular universitaria na área de física teórica. A súa investigación céntrase no campo da astronomía de ondas gravitacionais.
Traxectoria
Licenciouse no ano 1992 en física pola Universidade das Illas Baleares. Obtivo o doutoramento en 1996 pola mesma universidade. Continuou como bolseira Marie Curie e máis tarde como investigadora posdoutoral sénior no Albert Einstein Institut, dentro do Instituto Max Planck de Alemaña. Lidera o grupo de física gravitacional na UIB e é secretaria do Instituto de Aplicacións Computacionais e Código Comunitario (IAC3)
As súas actividades de investigación cobren o campo da astronomía de ondas gravitacionais, sendo unha experta na posta a punto de detectores interferométricos, no estudo e procura de estrelas de neutróns e sistemas binarios de buracos negros.
Uniuse á Colaboración Científica LIGO (LSC) e GEO en 1997, e é membro do consello LIGO-LSC e do comité executivo de GEO, así como do Consorcio LISA e do Equipo Científico do Telescopio Einstein. É membro do Instituto de Estudos Espaciais de Cataluña (IEEC), o Instituto Menorquín de Estudos (IME) e investigadora asociada Severo Ochoa no Instituto de Física Teórica (UAM-CSIC) de Madrid.
Stroggyli Kastellorizo
Strongyli Kastellorizou (grego: Στρογγυλή Μεγίστης), tamén chamado Strongili ou Ipsili, é un dos illotes gregos que se atopa na zona oriental do mar Mediterráneo, a cinco millas náuticas ao sueste da illa de Kastellorizo. A illa ten aproximadamente 1´5 km de longo, e ata 700 m de largo. Cobre unha área de preto de 0´9 km². É máis ben plana e cuberta con maquis. Segundo o censo de 2011 o illote non ten residentes permanentes, pero ten unha pequena base militar.
Stroggyli é o territorio grego máis oriental. Administrativamente forma parte do concello de Megisti. Segundo o censo de 2011 mostrou unha poboación grega de nove habitantes. Ten un faro, que ten a característica de ser o edificio máis oriental de Grecia. En turco o nome da illa é Çam Adası (illa dos pinos).
Las hermanas Águila
Las hermanas Águila foron María Esperanza e María Paz Águila Villalobos, un dueto de música mexicana do xénero ranchera. Debutaron no Teatro Degollado en 1932, foi a radio mexicana XEW a que contribuíu a que adquirisen sona nacional e noutros lugares de Latinoamérica, interpretando composicións de Agustín Lara, Gabriel Ruiz, Los Hermanos Domínguez, María Grever ou Consuelo Velázquez, entre outros.
Scritti Politti
Scritti Politti é unha banda inglesa de post-punk formada en 1977 en Leeds, Yorkshire. A pesar de ter varios cambios nas súas ringleiras, o vocalista e compositor de Cardiff Green Gartside foi o fundador e único membro constante en toda a historia do grupo.
Antígona
miniatura|Edipo e Antígona de Antoni Brodowski, 1828. Antígona, na mitoloxía grega, era filla de Edipo e Iocasta (modelo do amor filial), e irmá de Ismene, Eteocles e Polinices.
Acompañou o seu pai Edipo, rei de Tebas, no seu desterro e, tras a súa morte, regresou á cidade. Enterrou o cadáver do seu irmán, Polinices, a pesar da prohibición do tirano Creonte. Como castigo foi condenada a ser enterrada viva.
O mito foi levado a escena por Sófocles na traxedia Antígona, estreada no 442 a. C.
Tom Berenger
Tom Berenger, nado como Thomas Michael Moore o 31 de maio de 1949 en Chicago, Illinois, é un actor estadounidense.
Motor ocular externo
O nervio motor ocular externo ou nervio abducente é o sexto dos doce pares craniais. Encárgase de innervar o músculo recto lateral do ollo, que se encarga de mover o ollo cara a fóra.
Orixe real
Atópase no núcleo abducens, que se atopa por debaixo da ponte de Varolio.
Orixe aparente e percorrido
Xorde por debaixo da ponte de Varolio e pasa por fóra da pirámide bulbar. Pode pasar por diante ou por detrás da arteria cerebelosa anteroinferior. Fura a duramadre do espazo cranial posterior, pasa xunto ós seos petrosos superior e inferior, atravesa o seo venoso cavernoso e xunto coa arteria carótide interna percorre a fendidura esfenoidal ata a órbita. Unha vez nela pasa por dentro do anel de Zinn e chega á parede externa da cavidade ocular, pegándose ó músculo recto externo.
Función
Move o músculo recto externo ou lateral do ollo. É puramente motor.
Lesións do VI par
Lesións no nervio producen parálise do músculo recto externo, polo que o ollo non é quen de ir cara a fóra.
Formigueiro, Brexo, Cambre
Formigueiro é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Compañía Aeronáutica Tachikawa
A Compañía Aeronáutica Tachikawa (立川飛行機株式会社, Tachikawa Hikōki Kabushiki Kaisha) foi unha industria aeronáutica establecida no Imperio do Xapón, especializada nas aeronaves para o Servizo Aéreo do Exército Imperial Xaponés. A súa sede foi na cidade de Tachikawa.
Tachikawa
miniatura|Tachikawa Ki-9 miniatura|Tachikawa Ki-55
Panxea
lang=gl|miniatura|As liñas marcadas sobre Panxea sinalan as masas de terra que se separarían para formar os continentes actuais. miniatura|dereita|Animación coa separación de Panxea.
Panxea (do grego, «tódalas terras») foi o nome dado por Alfred Wegener ó supercontinente rodeado polo mar Pantalasa, que existiu durante o período mesozoico, antes de que o proceso de placas tectónicas separase os continentes.
Ignacio Diego
Foi elixido concelleiro no concello de El Astillero nos comicios de 1987 e 1991, e desempeñou as tarefas de alcalde do mesmo municipio tras as eleccións de 1995, 1999 e 2003. Desde 2004 preside o Partido Popular de Cantabria.
Panxea
Ó final do proterozoico, a maior parte das terras emerxidas uníronse nun único continente, denominado Panxea I. Dende entón e durante o paleozoico inferior, Panxea I comezou a fragmentarse, orixinando un conxunto de masas continentais que durante o Paleozoico superior volveron unirse nun só continente, denominado Panxea II.
Ignacio Diego
Carreira política
No ano 1988 foi elixido presidente de Nuevas Generaciones do Partido Popular de Cantabria e foi deputado do Congreso, membro do gabinete da presidencia da Asemblea Rexional e director xeral de Medio Ambiente.
Desde 1995 ocupou o cargo de alcalde do municipio de El Astillero con maioría absoluta e en novembro de 2004 foi elixido presidente do PP de Cantabria, substituíndo a José Joaquín Martínez Sieso no cargo. Ignacio Diego é deputado do Grupo Popular, membro da Comisión de Regulamento e forma parte tamén da Deputación Permanente.
En outubro de 2006 anunciou a súa dimisión como alcalde de Astillero para presentarse á presidencia do Goberno de Cantabria como candidato do PP nas eleccións autonómicas de 2007.
Nestes comicios, Ignacio Diego obtivo 17 escanos, polo que non conseguiu a maioría absoluta, dando lugar a que o pacto entre socialistas (PSC-PSOE) e rexionalistas (PRC) se revalidara de novo.
Foi reelixido presidente do Partido Popular de Cantabria co 94,5% dos votos no X Congreso Rexional, celebrado en Santander o 4 de outubro de 2008.
Presidencia de Cantabria
Nas eleccións do 22 de maio de 2011 gañou por maioría absoluta os comicios fronte ao anterior presidente de Cantabria, Miguel Ángel Revilla. O 23 de xuño do mesmo ano foi investido polo Parlamento como novo presidente autonómico e o luns 27 de xuño tomou posesión como tal.
Provincia de Pathum Thani
Pathum Thani (en tai ปทุมธานี) é unha provincia (changwat) do Centro da Tailandia. A súa capital é a cidade de Pathum Thani.
Limita polo norte coas Provincias Ayutthaya e Saraburi (nordeste), polo oeste coas Provincias Nakhon Nayok e Chachoengsao (sueste), polo sur con Bangkok e polo leste coa Provincia Nonthaburi.
Divisións
esquerda|218px|Mapa dos Distritos A provincia divídese en 7 distritos (amphoe), os cales se poden subdividir logo en 60 comunas (tambon) e 529 poboados (muban).
Medellín, Badaxoz
Medellín é un concello español situado na provincia de Badaxoz, en Estremadura. Pertence á comarca de Vegas Altas, no centro da rexión.
De fundación romana, cabeceira do condado homónimo durante a Idade Media e berce de Hernán Cortés, Medellín conserva, a pesar das desfeitas das guerras e as inclemencias do tempo, un importante patrimonio monumental, cuxos máximos expoñentes son o teatro romano, o castelo medieval e a ponte do século XVII sobre o río Guadiana. A súa economía vira ao redor dunha florecente agricultura de regadío.
Xeografía
250px|thumb|left|Pontes romana e contemporánea sobre o [[río Guadiana.]] O termo municipal é practicamente chairo, por canto que se inscribe na depresión do Guadiana. Tan só destacan algúns cerros illados e de escasa altitude: a Serra de Enfrente (370 m) e Remondo (362 m) e a Serra de Yelbes, a de maior altidud, con 392 msnm; todas elas na marxe dereita do río; e o cerro do castelo que se atopa na marxe esquerda do Guadiana, río que atravesa en termo, de leste a oeste. Dados os mínimos desniveis, o Guadiana comeza a zigzaguear, presentando diversas canles, entre os que sobresaen o río Guadámez e as crebadas do Charco del Ciervo e do Turuñuelo. O río Ortiga, na marxe esquerda, e o Cagánchez, na dereita, completan a rede fluvial.
Vilamartín de Valdeorras
Xeografía
O concello está situado ao nordeste da provincia de Ourense (a 106 km da capital ourensá) e ao norte da comarca de Valdeorras a 7 km do Barco de Valdeorras.
Miguel Tranquilo
Miguel Varela Suárez, chamado O Tranquilo polos compañeiros de profesión xa que non se puña nervoso, nado en Ferrol en 1945 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 1998, foi un guitarrista e compositor galego.
Vilamartín de Valdeorras
Xeografía
Está situado no val do río Sil, e conta cun relevo moi accidentado, con altitudes mínimas de 300 metros e cumios de 1.200 m (serra do Eixe, ao sur), 1.236 m (serra dos Cabalos, ao norte, 1.540 m (monte de Montouto) ou 1.600 m (Lastra).
Medellín, Badaxoz
Demografía
Tiña en 2016 unha poboación de 2.300 habitantes, agrupados en dúas entidades de poboación: a capital Medellín (1.958 hab.) e a pedanía de Yelbes (342 hab.).
Miguel Tranquilo
Traxectoria
En 1961 fundou o grupo de rock The Silver Dragons. Máis tarde entrou a formar parte de The Wryders, mentres dirixía varias rondallas na súa cidade natal. Posteriormente, en 1965 cofundou con Ramón Miranda, Alfredo Mella e José Vázquez o grupo Los Sprinters, conxunto de referencia do pop dos anos sesenta en Ferrol. Con Los Sprinters participou máis adiante (1971) na película La red de mi canción, dirixida por Mariano Ozores, e interpretada por Concha Velasco ou Antonio Ozores, onde actuou ao lado de Andrés do Barro.
Vilamartín de Valdeorras
Xeografía
A orografía está conformada por pedra calcaria, lousa e cuarzo. Estas formacións rochosas, así como o encoro de Santiago, inflúen na climatoloxía, favorecendo a formación de microclimas húmidos con trazos continentais e unha forte influencia mediterránea apreciable na temperatura, nas precipitacións totais e na cuberta vexetal que combina especies frondosas coma o castiñeiro, ou a sobreira con fragas repoboadas de piñeiro.
Miguel Tranquilo
Traxectoria
Posteriormente entrou a formar parte de Los Tamara durante os últimos anos de Pucho Boedo. A finais dos anos setenta e comezos dos oitenta formou un grupo con Miguel Corral co que interpretou repertorio arxentino e chileno. A partir de 1974 fixo carreira musical en común coa súa muller, a súa antiga alumna de guitarra e cantante ferrolá María Manuela con quen gravaría un total de oito discos.
Vilamartín de Valdeorras
Xeografía
A abundancia de zonas húmidas favorece a migración de especies como o mergullón cristado, garzas, cegoñas ou galiñas de auga.
Historia
Até 1916 recibía simplemente o nome de Vilamartín, pero nese ano pasou a ser chamado Vilamartín de Valdeorras para distinguilo doutros concellos de España (Villamartín en Cádiz, o antigo Villamartín de Villadiego en Burgos, Villamartín de Campos en Palencia e Villamartín de Don Sancho en León).
Miguel Tranquilo
Traxectoria
A súa primeira composición publicada foi El Tablao, durante a súa estancia nos Sprinters, co pseudónimo M.Pache, artigo de Antonio Castro, autopublicado en Scribd. , alcume que seguiría empregando ao longo da súa traxectoria cos Sprinters. Tamén musicou poemas de Manuel María, como Manual para deprender a señorito e Idioma Meu, e poemas de Ana Caxiao, que era a principal letrista do dúo. Foi tamén director do grupo Ledicia do colexio Manuel Masdías de Caranza, onde compuxo tamén diversas cancións infantís, con letra de seu, de Ánxela Loureiro ou de Ana Caxiao. Tamén deu clase de guitarra no colexio Santa Juana de Lestonnac de Ferrol e no colexio Compañía de María de Ferrol, no club de xubilados de Caixa Galicia, ademais de dirixir a Coral Polifónica Amistad do Couto. No ano 1994, xa afectado dunha enfermidade dexenerativa, recibiu unha homenaxe titulada "Tranquilo Miguel, estás en Ferrol" onde participaron diversos artistas.
Vilamartín de Valdeorras
Cultura
miniatura|Rúa de Vilamartín de Valdeorras En 1914 o historiador e xurista Nicolás Tenorio Cerero publicou o libro La aldea gallega, sobre os costumes e tradicións do partido xudicial de Viana do Bolo a comezos do século XX.
Lugares de Vilamartín de Valdeorras
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vilamartín de Valdeorras vexa: Lugares de Vilamartín de Valdeorras.
Cases dels Canonges
miniatura|250px|Ponte neogótica que comunica a Casa dels Canonges da rúa do Bisbe, residencia do [[Presidente da Generalitat de Cataluña (na esquerda), co Palau da Generalitat de Cataluña, na outra banda da rúa.]] As Cases dels Canonges son un conxunto de edificios de Barcelona, adxacentes á Catedral e ó Palau da Generalitat de Cataluña, ós cales se accede polas rúas do Bisbe (núm. 4-8), da Pietat (núm. 2-6) e do Paradís (núm. 7). Orixinariamente do século XIV, transformouse moito co paso dos anos, polo que o aspecto que presentan actualmente débese á obra de restauración levada a cabo durante a década de 1920 por Joan Rubió i Bellver, un dos elementos que contribuíron a darlle carácter ó chamado Barri Gòtic barcelonés.
O edificio da rúa do Bisbe é a residencia oficial do Presidente da Generalitat de Cataluña.
Gran Premio de Alemaña de 1970
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (formalmente o  XXXII Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 2 de agosto de 1970.
Logo da demanda dos pilotos para mellorar a seguridade de Nürburgring, a carreira trasladouse a Hockenheim, por primeira vez na historia do Gran Premio de Alemaña xa que este fora equipado con barreiras Armco. A F1 regresou a un renovado Nürburgring en 1971.
Esta carreira foi gañada por Jochen Rindt, o que resultou ser a súa última vitoria na Fórmula Un. O novato piloto brasileiro Emerson Fittipaldi logrou os primeiros puntos da súa carreira.
Montserrat Casas
Traxectoria
Licenciada (1971) e doutora (1981) en ciencias físicas pola Universitat Autónoma de Barcelona, desde 1984 foi catedrática da UIB. Era catedrática de Física Atómica, Molecular e Nuclear desde 1994 e, como científica, a súa liña de traballo centrouse no estudo de sistemas cuánticos e a contaminación radioactiva ambiental.
Foi elixida reitora tras gañar as eleccións o 28 de marzo de 2007 e obter na segunda volta das eleccións o 59,45% dos votos fronte ao 40,55% que conseguiu o seu opoñente Sergio Alonso, catedrático de meteorología. Sucedeu no cargo a Avelíno Blasco.
Gran Premio da Coruña de Automobilismo
O Gran Premio da Coruña de Automobilismo foi unha competición automobilística disputada durante os anos 60 e 70 no Circuíto de Riazor, na Coruña. Foi puntuable para varios campionatos nacionais.
Historia
Dende 1950 viña disputándose no Circuíto de Riazor o Gran Premio da Coruña de Motociclismo, pero non foi ata o 28 de agosto de 1966, cando da man de José Larrea e da Escudería Centollo se disputou no mesmo lugar a primeira edición do Gran Premio da Coruña de Automobilismo, a primeira proba destas características en Galicia. Disputáronse tres carreiras, sendo o vencedor absoluto o coruñés Álvaro Urgoiti, despois de vencer tanto na categoría B (de 951cc a 1600 cc) como na libre (sen limitacións), mentres que Eduardo Villacieros gañou na categoría A (menos de 950cc). Cada unha das carreiras tiña unha duración de 40 minutos, tempo no que os vehículos deron 31 voltas ao circuíto na categoría A e 33 nas dúas restantes. O Gran Premio foi presenciado por uns 30.000 espectadores.
En 1971 disputouse a última edición, gañando Bernard Tramont cun Alpine A110 1600, por diante de Rafael Barrios (Alfa Romeo GT-AM) e Jesús Iglesias (SEAT 1430), mentres que Francisco Anet gañou na Copa Renault 8 TS.
Presidente de Cantabria
O presidente de Cantabria, segundo o Estatuto de Autonomía de Cantabria, preside o Goberno de Cantabria, coa función de dirixir, coordinar a Administración da comunidade autónoma, designar e separar os conselleiros e ostentar a suprema representación da comunidade autónoma e a ordinaria do Estado en Cantabria. É elixido polo Parlamento de Cantabria entre os seus membros e é nomeado polo rei.
O Parlamento elíxeo por maioría absoluta en primeira convocatoria e por maioría simple nas posteriores. Entre cada convocatoria teñen que transcorrer como mínimo corenta e oito horas. Se pasados dous meses desde a constitución do Parlamento non é elixido ningún candidato, este disolverase procedéndose a convocar novas eleccións.
Antes da entrada en vigor do Estatuto e de constituírse Cantabria como comunidade autónoma, o órgano que regulaba o goberno de Cantabria era a Deputación Provincial de Santander, na cal o presidente da Deputación realizaba as tarefas propias do goberno da provincia.
Interestatal 20
A estrada Interestatal 20 ( Abreviado I-20 ) é unha autoestrada Interestatal de trazado leste-oeste no sur dos Estados Unidos. Comeza preto de Kent (Texas), na estrada Interestatal 10 e discorre ata a estrada Interestatal 95 en Florence (Carolina do Sur). Entre Texas e Carolina do Sur a I-20 cruza os estados de Luisiana, Mississippi, Alabama e Xeorxia. Crúzase con sete das 10 principais estradas interestatais de trazado norte-sur (todas excepto a I-5, I-15 e I-25 ) e tamén coas rutas interestatais I-10 e I-30.
Maiores cruces
Os cruces desta estrada son:
Vegas Altas
Vegas Altas é unha comarca situada no norte da provincia de Badaxoz, en Estremadura. O seu centro económico son as poboacións de Don Benito e Villanueva de la Serena.
Xeografía
Limita ao norte coa Comarca de Trujillo, ao nordés con Las Villuercas, ao sueste con La Siberia, ao sur con La Serena e ao suroeste coa comarca Tierra de Mérida-Vegas Bajas.
A auga do río Guadiana, grazas a unha importante infraestrutura de canles e quenllas, é o recurso natural sobre o que se cimentou toda a riqueza agrícola da zona. O val fluvial do mesmo, é o elemento vertebrador da paisaxe.
O potencial económico de Don Benito xunto co de Villanueva de la Serena, centros comerciais de primeira orde en Estremadura, unido a un sector agrícola punteiro e unha posición xeográfica vantaxosa, fan das Vegas Altas do Guadiana unha das comarcas con maior dinamismo da rexión.
Sistema complexo
Un sistema complexo é aquel que está composto por varias partes interconectadas ou entrelazadas cuxos vínculos conteñen información adicional e oculta ao observador. Como resultado das interaccións entre elementos, xorden propiedades novas que non poden explicarse a partir das propiedades dos elementos illados. Tales propiedades denomínanse propiedades emerxentes. miniatura|dereita|350px|[[Fractal.]] O sistema complicado, en contraposición, aínda que tamén formado por varias partes, os enlaces entre estas non engaden información adicional, co cal abonda con saber como funciona cada unha delas para entender o sistema. Nun sistema complexo, en cambio, existen variables ocultas cuxo descoñecemento impídenos analizar o sistema con precisión. Así, un sistema complexo, posúe máis información da que dá cada parte independentemente. Para describir un sistema complexo fai falta non só coñecer o funcionamento das partes senón coñecer como se relacionan entre si.
Características dos sistemas complexos
O todo é máis cá suma das partes: esta é a chamada concepción holística. Como xa se dixo, a información contida no sistema en conxunto é superior á suma da información de cada parte analizada individualmente.
Comportamento dificilmente predicible: Debido á enorme complexidade destes sistemas, a propiedade fundamental que os caracteriza é que posúen un comportamento impredicible. Só somos capaces de prever a súa evolución futura ata certos límites, sempre asumindo unha marxe de erro moi crecente co tempo. Para realizar predicións máis ou menos precisas dun sistema complexo frecuentemente hanse usar métodos matemáticos como a estatística, a probabilidade ou as aproximacións numéricas como os números aleatorios.
Neste último método xéranse series pseudoaleatorias con ordenador e asúmese que son complexas, intricadas e impredicibles, como algúns feitos das sociedades humanas. Esta aplicación da teoría do caos ós imprecisos movementos por influencias externas ou internas nos sistemas dinámicos, contempla as condutas caóticas como mensurables. deterministas e predicibles.
Emerxencia dun sistema: este concepto é o que relaciona o todo coas partes. Chámase complexidade emerxente cando o comportamento colectivo dun conxunto de elementos dá como resultado das súas interaccións un sistema complexo. Este era o caso da Terra como se cita nos exemplos anteriores. Por outro lado tamén existe a idea de simplicidade emerxente. Isto é cando a partir dunha serie de sistemas complexos xorde un sistema simple. O exemplo máis claro é o sistema solar que xorde a partir de sistemas complexos como os planetas e o Sol. Como vemos, un mesmo corpo pódese comportar de forma simple ou complexa segundo a escala espacial e/ou temporal que escollamos. Así a Terra no sistema solar pode aproximarse perfectamente ó modelo de masa puntual.
Son sistemas fóra do equilibrio: iso implica que tal sistema non pode automanterse se non recibe unha achega constante de enerxía.
As interrelacións están rexidas por ecuacións non-lineais: estas non dan como resultado vectores nin poden superporse unhas con outras. Normalmente todas elas poden expresarse como unha superposición de moitas ecuacións lineais. Pero aí reside xustamente o problema; só se poden tratar de forma aproximada, o que leva á devandita imposibilidade de predición. Por outra parte tales ecuacións acostuman ter unha forte dependencia coas condicións iniciais do sistema, o que fai inda máis difícil, se cabe, avaliar o seu comportamento.
É un sistema aberto e disipativo: enerxía e materia flúen a través del. Pois xustamente un sistema complexo, en gran medida, pódese considerar como unha máquina de xerar orde para a cal necesita da achega enerxética constante que xa comentamos.
É un sistema adaptativo: como xa se dixo antes, o sistema autoorganizado é capaz de reaccionar a estímulos externos respondendo así ante calquera situación que ameace a súa estabilidade como sistema. Experimenta así, flutuacións. Dise que o sistema se acomoda nun estado e que cando é apartado del tende a facer tódolos esforzos posibles para regresar á situación acomodada. Isto ocorre por exemplo co corpo humano, que loita constantemente para manter unha mesma temperatura corporal, ou coas estrelas, cuxa estrutura se acomoda para manter sempre unha luminosidade case constante.
Exemplos
Un exemplo típico de sistema complexo é a Terra, formada por varios sistemas simples que a describen: o campo gravitatorio e o campo magnético. Cada un destes sistemas está ben estudado pero descoñécese a forma en que interactúan e fan evolucionar o sistema Terra. Hai, pois, moita máis información oculta nesas interrelacións de sistemas. Outros sistemas complexos típicos do planeta Terra son o tempo atmosférico, os volcáns, os ecosistemas e os seres vivos.
Vento solar
dereita|miniatura|300px|O [[plasma (estado da materia)|plasma do vento solar ao chegar á heliopausa]] O vento solar é un fluxo de partículas (na súa maioría protóns de alta enerxía, uns 500keV) emitidos pola atmosfera dunha estrela. Descoñécese o mecanismo de aceleración que as permite saír da estrela.
A composición elemental do vento solar no noso sistema solar é idéntica á da coroa do Sol: un 73% de hidróxeno e un 25% de helio, con algunhas trazas de impurezas. As partículas encóntranse completamente ionizadas, formando un plasma moi pouco denso. Nas proximidades da Terra, a velocidade do vento solar varía entre os 200–889 km/s, sendo a media duns 450 km/s. O Sol perde aproximadamente 5 millóns de toneladas de masa cada segundo en forma de vento solar (isto débese a que uns 700 millóns de toneladas de hidróxeno transformanse por fusión nuclear nuns 695 millóns de toneladas de helio). Dado que o vento solar é plasma, estende consigo o campo magnético solar. A unha distancia de 160 millóns de quilómetros, a rotación solar varre ó vento solar en forma de espiral, arrastrando as súas liñas de campo magnético, pero máis alá desa distancia o vento solar diríxese cara ó exterior sen maior influencia directa do Sol. As explosións desusadamente enerxéticas de vento solar causadas por manchas solares e outros fenómenos atmosféricos do Sol, denomínanse "tormentas solares" e poden someter ás sondas espaciais e os satélites a fortes doses de radiación. As partículas de vento solar que son atrapadas no campo magnético terrestre, mostran tendencia a agruparse nos cintos de Van Allen e poden provocar as Auroras boreais e as Auroras austrais cando chocan coa atmosfera terrestre cerca dos polos xeográficos. Outros planetas que teñen campos magnéticos similares ós da terra tamén teñen as súas propias auroras. O vento solar forma unha "burbulla" no medio interestelar (hidróxeno e helio gasosos no espazo intergaláctico). O punto no cal a forza exercida polo vento solar non é suficientemente importante como para desprazar o medio interestelar coñécese como heliopausa e considérase que é o "bordo" máis exterior do sistema solar. A distancia ata a heliopausa non é coñecida con precisión e probablemente depende da velocidade do vento solar e da densidade local do medio interestelar, pero sábese que está moito máis alá da órbita de Plutón.
Eurocopter HH-65 Dolphin
O Eurocopter HH-65 Dolphin é un helicóptero bimotor de busca e rescate (SAR) con capacidade de evacuación médica operado pola Garda Costeira dos Estados Unidos. É unha variante do aparello construción francesa Eurocopter AS365 Dauphin.
Desenvolvemento
A versión SA366 G1 Dauphin foi seleccionada pola Garda Costeira dos Estados Unidos en 1979 como o seu novo helicóptero de rescate e de recuperación no mar de corto alcance, substituíndo ao Sikorsky HH-52A Sea Guard. Mercáronse en total 99 aparellos, optimizados para as tarefas de busca e rescate da Garda Costeira e recibindo a designación HH-65A Dolphin. A diferenza do HH-52, o HH-65A non é capaz de realizar amaraxes. O HH-65 normalmente leva unha tripulación de catro persoas: piloto, copiloto, mecánico de voo e rescatador.
O Dolphin foi fabricado por Aerospatiale Helicopter Corporation (despois American Eurocopter) en Grand Prairie, Texas. Seleccionáronse os motores turboeixo Lycoming LTS101-750B-2 como planta de potencia mentres que Rockwell Collins fabricou a aviónica do HH-65 en Cedar Rapids, Iowa.
O HH-65 Dolphin é usado para patrullas de seguridade, carga, interdición de drogas, rotura de xeo, preparación militar, control da contaminación e misións de busca e rescate. O HH-65 é coñecido polo seu rotor de cola Fenestron e as súas capacidades de autopilotaxe, que poden completar unha aproximación á auga sen axuda e levalo a un voo estable a 15 metros de altura, ou voar automaticamente buscando patróns, unha habilidade que permite á tripulación ocuparse doutras tarefas.
Co obxectivo de cumprir coas regulacións estadounidenses relacionadas co contido local, baseadas principalmente no valor dos compoñentes individuais da aeronave, precisáronse cambios, destacando a substitución dos motores Turbomeca Arriel do SA365 orixinal por LTS101-750B-2, que no seu momento tiñan que ser estadounidenses. Desafortunadamente, os problemas iniciais con este motor foron a peor xa que o maior peso do HH-65 facía que se producisen episodios de perda de potencia en voo. A Garda Costeira financiou un programa para mellorar a fiabilidade do motor, pero o resultante LTS101-850 non foi capaz de cumprir coas expectativas.
Así, en 1994 a Garda Costeira realizou unha competición para seleccionar un novo motor e en marzo de 2004 anunciou que escollería o Turbomeca Arriel 2C2-CG, xa instalado no EC155. Esta actualización comezou ese mesmo ano e resultou nun aparello máis seguro e capaz. Eses HH-65A e HH-65B modificados, que tamén recibiron novas aviónicas e outras melloras, foron designados HH-65C.
Onda curta
A Onda Curta, tamén coñecida como SW (do inglés shortwave) ou HF (high frequency) é unha banda de radiofrecuencias comprendidas entre os 2300 e os 29999 kHz na que transmiten (entre outras) as emisoras de radio internacionais para transmitir a súa programación ao mundo e as estacións de radioaficionados. Nestas frecuencias as ondas electromagnéticas, que se propagan en liña recta, rebotan a distintas alturas (canto máis alta a frecuencia a maior altura) da ionosfera o que permite que os sinais alcancen puntos afastados e ata dean a volta ao Planeta.
Características
A radio de onda curta é similar ás estacións de onda media local (AM) que vostede pode oír normalmente, só que o sinal de onda curta viaxa máis distancia.
Normalmente utilízase o modo AM (Amplitude Modulada) e a BLU ou SSB (Banda Lateral Única ou Single Side Band) tanto superior como inferior. Tamén se usa o modo de telegrafía CW, o RTTY, a Frecuencia Modulada, a SSTV, entre outros tipos de modulación.
A pesar do que se pensa, non se necesita un super radio para oír estas transmisións provenientes de todo o mundo. Todo o que se necesita é unha radio "normal" que poida recibir a banda de onda curta. Tales radios poden ser moi baratos. Para oír transmisións Internacionais, pode usar simplemente a antena telescópica que se atopa en moitas radios de FM. Con todo para a recepción de transmisións internacionais máis exóticas débese conectar un pedazo de cable ó arame simple á antena do seu radio. Pode atoparse moita información respecto diso nalgúns programas en onda curta, en revistas como "ShortWave Magazine (SWM)", ou a miúdo nos grupos de noticias especializados, como "rec.radio.shortwave."
As Bandas compiten actualmente coa programación entregada por Satélite.
Actualmente, en varios países as emisións tradicionais en analóxico (AM) estanse substituíndo por emisións dixitais en formato DRM.
Tapiz de Bayeux
O Tapiz de Bayeux, tamén coñecido como o Tapiz da raíña Matilde, e aínda antes como "Telle de Conquest" (por "tea da Conquista") é un bordado (antes "tapiz de puntos con agulla") do século XI, inscrito dende 2007 no rexistro Memoria do mundo pola UNESCO.
Describe feitos acontecidos dende finais do reinado do rei de Inglaterra Eduardo o Confesor en 1064 até a batalla de Hastings en 1066, na que estaba en xogo o trono de Inglaterra, contestado a Harold Godwinson por Guillerme, duque de Normandía. Nel detállanse os eventos principais da batalla; o resultado desta determinou a conquista normanda de Inglaterra, mais case a metade das escenas relatan feitos anteriores á invasión en si mesma. Ao parecer foi encargado por Odo de Bayeux, medio-irmán de Guillerme, e realizado no transcurso dos anos seguintes á conquista.
Aínda que moi favorábel a Guillerme o Conquistador, ata o punto de ser considerado ás veces como unha obra de propaganda, ten un valor documental inestimábel para o coñecemento do século XI normando e inglés. Dá información sobre vestimenta, castelos, navíos e as condicións de vida naquela época. Neste aspecto, constitúe un dos raros exemplares de arte románica profana.
Conservado ata o final do século XVIII no Tesouro da catedral de Bayeux, librouse por pouco da destrución durante a Revolución francesa. Agora pode verse no centro Guillerme o Conquistador, enteiramente dedicado a el.
Historia do Tapiz
Non hai ningún documento probatorio sobre a súa concepción, nin sobre os trescentos primeiros anos da súa existencia. Algúns expertos pensan ter atopado algunha pegada na obra dun poeta francés, Baudry abade de Bourgueil. En torno ao ano 1100, este compuxo para Adela de Normandía, filla de Guillerme o Conquistador, un poema no que describe un tapiz feito de seda, ouro e prata, e que representa a conquista de Inglaterra. Aínda que o tamaño e os materiais deste tapiz mostran que non se trata do mesmo, e aínda que a existencia do tapiz da condesa Adela está contestada, é evidente que o poema de Baudry se inspira directa ou indirectamente no tapiz de Bayeux.
A mención directa máis antiga do tapiz é un inventario dos bens da catedral de Bayeux, realizado en 1476, que menciona a súa existencia e precisa que se colgaba ao redor da nave por uns días cada verán, probabelmente do 1 de xullo (día da festa das Reliquias) até o 14 de xullo (día da Dedicatoria). O costume permaneceu vivo até a Revolución. :
En 1562, uns relixiosos, avisados da inminente chegada dunha tropa de Hugonotes, puxérono en lugar seguro. E fixeron ben, pois a catedral foi saqueada.
A finais do século XVII, o tapiz foi sacado á luz. En 1721, á morte de Nicolas Jean Foucault, un ex-intendente de Normandía e estudoso, descubriuse na súa herdanza un debuxo desprovisto de indicacións, que avivou a curiosidade de Antoine Lancelot (1675-1740) da real Academia de Inscricións e Belas Letras. Confuso, mais convencido de que o debuxo só era unha parte dunha obra de gran tamaño, apelou a Bernard de Montfaucon (1655-1741), historiador e beneditino, quen, en outubro de 1728, volveu encontrar o rastro do tapiz. En 1729, publicou en primeiro lugar o debuxo e a continuación o tapiz completo na súa obra Monuments de la monarchie française. Debemos a Montfaucon o atribuír a obra á raíña Matilde (esposa de Guillerme o Conquistador). miniatura|400x400px|Reprodución do Tapiz por Andrew Coltée Ducarel (1752), baseada nos gravados de Bernard de Montfaucon
Cando un viaxeiro inglés, Andrew Coltée Ducarel, foi a Bayeux en 1752, e pediu aos sacerdotes ver a obra que relataba a conquista de Inglaterra, estes parecían ignoralo todo da súa existencia. Só cando lles falou da súa exposición anual entenderon de que se trataba. Parece, polo tanto, que naquela época o clero de Bayeux exhibía o tapiz, mais xa non sabía o que representaba.
A Revolución Francesa estivo a piques de acabar co tapiz. En 1792, coa ameaza de invasión de Francia, foi mobilizada a tropa. No momento da saída do continxente de Bayeux, viron que un dos carros cargados con abastecemento non ía cuberto; un participante propuxo cortar o tapiz conservado na catedral para cubrilo. Avisado tardiamente, o comisario de policía, Lambert Leonard Leforestier, chegou aínda así xusto a tempo para impedilo. En 1794, durante unha festa cívica, estivo a piques de ser despezado e transformado en bandeirolas para decorar un carro. A comisión artística creada en 1794 velou máis adiante pola seguridade da obra durante a Revolución.
En 1816, a Sociedade de Anticuarios de Londres encargou ao debuxante Charles Stothard a realización dun facsímile do tapiz. Este rematou a tarefa en dous anos, pero non sen roubar de paso un pequeno anaco da obra.
Durante uns corenta anos, o tapiz foi conservado enrolado. Durante cada visita desenrolábase, para despois volvelo enrolar sobre unha máquina formada por dous cilindros, para ensinalo escena por escena. Estas repetidas manipulacións causaban friccións, o que contribuía ao seu desgaste e ameazaban con destruílo. En 1835, as autoridades, finalmente conscientes do seu valor, tomaron medidas para a súa conservación. Dende 1842, o tapiz fíxose accesíbel permanentemente para o público nunha sala da biblioteca de Bayeux, onde foi colgado nunha vitrina. En abril de 1913, creouse o primeiro museo do tapiz no hotel du Doyen, a carón da biblioteca municipal.
esquerda|miniatura|Copia a tamaño do tapiz por Leek Society, conservada no Museo de Reading en Inglaterra
En 1885-1886, Elisabeth Wardle, esposa dun rico comerciante, financiou unha copia a tamaño natural, que se encontra en Reading, Inglaterra.
O 1 de setembro de 1939, ao comezo da Segunda guerra mundial, as autoridades francesas, tras retirar o tapiz da súa vitrina e enrolalo, póñeno en lugar seguro nun búnker situado nas adegas do hotel do Doyen. O 23 de xuño de 1941, o tapiz é trasladado á abadía de Mondaye. Alí é estudado por científicos alemáns, entre eles Herbert Jankuhn, arqueólogo membro da Ahnenerbe. O 20 de agosto de 1941 reintegra o castelo de Sourches no Sarthe, onde permanece até o 26 de xuño de 1944, cando é transferido ao museo do Louvre por orde do ocupante. Segundo o xeneral von Choltitz, o 21 de agosto de 1944, durante a liberación de París, dous SS presentáronse para informarlle que estaban encargados de levar o tapiz a Alemaña. Mais díxolles o xeneral que o Louvre estaba en poder da Resistencia, e tiveron que marchar sen el. O bordado quedou exposto na galería dos primitivos italianos no outono de 1944, e o 2 de marzo de 1945 foi levado de novo para Bayeux.
miniatura|Presentación do tapiz no Centro Guillaume le Conquérant O 6 de xuño de 1948 inaugurouse unha nova disposición museográfica que melloraba a presentación do bordado. A disposición, con todo, deixaba moito que desexar: o tapiz estaba cravado no fondo de contrachapado dunha vitrina non estanca, iluminada con tubos fluorescentes. A idea dunha transferencia a unha sala máis axeitada toma corpo en 1977. Tras un estudo do bordado e das formas de conservalo, o antigo seminario maior de Bayeux acolleu a obra mestra a partir de marzo de 1983. O vello seminario pasou a chamarse "Centre Guillaume le Conquérant".
Patrocinador
alt=tapisserie : Odon|esquerda|miniatura|Odo de Bayeux, bispo de Bayeux de 1049 a 1097 – escena 44. Odo de Bayeux (medio-irmán de G uillerme o Conquistador e bispo de Bayeux de 1049 a 1097) adoita ser identificado como o patrocinador do Tapiz de Bayeux. , A suposición baséase en varios indicios. En primeiro lugar, no tapiz noméanse, fóra dos personaxes históricos (Harold Godwinson, Eduardo o Confesor, Guillerme o Conquistador etc.) e da misteriosa Ælfgyva, só tres persoas: Wadart, Vital e Turold. Estes non se mencionan en ningunha outra fonte contemporánea da batalla de Hastings. E parece que eses homes son todos tenentes de Odo en Kent, sinal de que formaban parte dos homes que Odo levou á batalla. Por outra parte, o tapiz mostra a Harold Godwinson prestando xuramento de fidelidade ao duque Guillerme, sobre santas reliquias, en Bayeux, prometendo axuda para que este consiga o trono inglés. , Orderico Vital sitúa o acontecemento en Rouen, e Guillerme de Poitiers en Bonneville-sur-Touques. Ademais, o papel de Odo en Hastings case non se menciona nas fontes non ligadas a Bayeux. A inmensa maioría de historiadores conclúen que Odo é o único en ter os medios financeiros para patrocinar unha obra tan xigantesca, que mencione os seus tenentes e mais as reliquias de Bayeux. .
Tamén aparecen ás veces novas teses con respecto ao patrocinador. Segundo unha delas, a raíña Edith, viúva de Eduardo o Confesor e irmá de Harold sería a patrocinadora: o tapiz podería ter sido un medio de afirmar a súa lealtade a Guillerme, e ao mesmo tempo a súa oposición a Harold. Pola súa parte, Andrew Bridgeford inclínase por outro candidato, Eustaquio II, conde de Boulogne, que tamén tiña asuntos que facerse perdoar por Guillerme. Ningunha destas dúas novas teses recibiu a adhesión da comunidade académica.