cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert R. Frey
Vida persoal
Faleceu en Nova York o 10 de febreiro de 1926.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables publicados por Albert R. Frey ao longo da sús traxectoria:.
Vilasusán, Berres, A Estrada
Vilasusán é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Cheerleading
Cheerleading é unha palabra de orixe inglesa que denota unha actividade na que os participantes (chamados en inglés cheerleaders) aclaman ao seu equipo como forma de ánimo. Pode ir desde cantar consignas ata exercicio físico intenso. Pódese realizar para motivar equipos deportivos, para entreter ao público ou para competir. As rutinas adoitan variar entre un e tres minutos e conteñen compoñentes de volteretas, danzas, saltos, aclamacións e acrobacias.
As Laxes, Samieira, Poio
As Laxes é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
San Martiño, Barbude, A Estrada
San Martiño é un lugar da parroquia de Barbude no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Patrimonio da Humanidade na República do Congo
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade na República do Congo, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República do Congo, país do Golfo da Guinea cuxo legado cultural está marcado pola presenza histórica dos pobos bantús, ratificou a convención o 10 de decembro de 1987, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O sitio trinacional de Sangha (compartido co Camerún e a República Centroafricana) foi o primeiro lugar da República do Congo incluído na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, inscrito na 36ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en San Petersburgo (Rusia) en 2012. É o único sitio da República do Congo declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación natural.
Patrimonio da Humanidade na República Dominicana
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade na República Dominicana, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República Dominicana, país do mar Caribe, ratificou a convención o 12 de febreiro de 1985, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Cidade Colonial de Santo Domingo foi o primeiro lugar da República Dominicana incluído na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, listado na 14ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Banff (o Canadá) en 1990. Dende entón, este ben de clasificación cultural permanece como o único sitio da República Dominicana clasificado como Patrimonio da Humanidade.
As Carballas de Abaixo, Barbude, A Estrada
As Carballas de Abaixo é un lugar da parroquia de Barbude no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
As Carballas de Arriba, Barbude, A Estrada
As Carballas de Arriba é un lugar da parroquia de Barbude no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Wu ji
Wu ji (en 無極) é un filme chinés de 2005 dirixido por Chen Kaige, protagonizado por Jang Dong-gun, Hiroyuki Sanada, Cecilia Cheung e Nicholas Tse. Está vagamente baseado en Kunlun nu, unha historia wuxia de romance escrita por Pei Xing no século IX, durante o dinastía Tang. As respostas da crítica foron principalmente mixtas e negativas. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Trasmonte, Barbude, A Estrada
Trasmonte é un lugar da parroquia de Barbude no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Covelo, Samieira, Poio
O Covelo é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 395 habitantes (204 homes e 191 mulleres).
Cova da Laxe, Samieira, Poio
Cova da Laxe é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Arén, Samieira, Poio
Arén é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 228 habitantes (113 homes e 115 mulleres).
Costenla, Cereixo, A Estrada
Costenla é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Río salvaxe (filme de 1960)
Río salvaxe (en Wild River) é un filme estadounidense de 1960 dirixido por Elia Kazan e protagonizado por Montgomery Clift, Lee Remick, Jo Van Fleet, Albert Salmi e Jay C. Flippen. Foi rodado no val do río Tennessee, e foi adaptado por Paul Osborn a partir de dúas novelas: Dunbar's Cove de Borden Deal e Mud on the Stars de William Bradford Huie.
Foi estreado en galego a través da TVG o 13 de maio de 2000.
Alex McDade
Alex McDade, nado en 1905 e finado en 1937, foi un poeta e soldado escocés.
Traxectoria
Nado en Glasgow, McDade uniuse ao Partido Comunista de Gran Bretaña despois de presenciar as dificultades económicas e as inxustizas que sufrían os seus compañeiros de traballo.
Na guerra
Marchou a España para loitar coa XV Brigada Internacional na guerra civil española. Foi comisario político do batallón británico e resultou ferido na batalla de Jarama en febreiro de 1937. Morreu o primeiro día da batalla de Brunete en Villanueva de la Cañada (hoxe na Comunidade de Madrid), o 6 de xullo de 1937.
Poesía
Escribiu o poema "Valley of Jarama", letra da canción "Jarama Valley", tamén chamada "Vale de Jarama" con música baseada en "Red River Valley" canción folclórica dos EUA. Foi publicada en 1938 en The Book of the XV International Brigade polo Comisariado de Guerra. A canción tivo versións en inglés, castelán, alemán (por Ernst Buch) e ruso, e foi versionada tamén anos máis tarde por Woody Guthrie e Pete Seeger entre outros.
Pedreisón, Samieira, Poio
Pedreisón é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
JYP Naiset
O Jyväskylän palloilijat Naiset, máis coñecido como JYP Naiset, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Jyväskylä (Finlandia). Actualmente compite na Naisten Mestis, segunda categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. O equipo proclamouse campión da máxima categoría, a Naisten Liiga en tres ocasións (1997, 1998 e 2016).
Historia
O equipo feminino de JYP formouse inicialmente co nome de Hockey Cats. JYP Naiset gañou a Naisten SM-sarja por primeira vez na tempada 1996-97, revalidándo na tempada seguinte, e conseguiu o seu derradeiro campionato nacional na tempada 2015-16. Do mesmo xeito, consegiu a medalla de prata nos anos 1999, 2013, 2014 e 2015. Varias xogadoras de JYP Naiset teñen conseguido medallas coa selección nacional de Finlandia, como Meeri Räisänen, Jenni Hiirikoski, Rosa Lindstedt, Saila Saari e Riikka Välilä, que conseguiron a medalla de bronce no campionato do mundo de 2015. En 2017 JYP Naiset non puido confeccionar un equipo por falta de xogadoras. Varias xogadoras do equipo marcharon a Suecia a xogar no campionato sueco, e o lugar que deixou foi ocupado por Lukko Naiset, que gañara a Naisten Mestis. Na tempada 2020-21 JYP Naiset regresou á Naisten Liiga, xogando nas series inferiores durante a segunda metade da competición.
Lorenzo Buffon
Lorenzo Buffon, nado en Majano, Udine, o 19 de decembro de 1929, é un exfutbolista italiano que xogaba como porteiro. Disputou 277 partidos co AC Milan, e máis tarde xogou tamén no seu máximo rival, o Inter de Milán, así como noutros clubs italianos, gañando cinco títulos da Serie A. Foi 15 veces internacional coa selección italiana, á que capitaneou no Mundial de 1962 en Chile.
Está amplamente considerado como un dos mellores porteiros da súa xeración e un dos mellores porteiros italianos da historia. Foi elixido xunto ao porteiro soviético Lev Iashin, para representar ao equipo das estrelas da FIFA durante a década de 1960.
Traxectoria
Disputou un total de 365 partidos en 15 tempadas na Serie A, repartidas entre o AC Milan (1949–59), o Genoa (1959–60), o Inter de Milán (1960–63) e a Fiorentina. (1963–64). Comezou a súa carreira no Portogruaro en 1948 antes de fichar polo Milan na tempada seguinte. Co Milán, debutou na Serie A o 15 de xaneiro de 1950, mantendo a portería a cero na vitoria por 1-0 ante a Sampdoria. Xogou 277 partidos co club, e participou na conquista de catro títulos da Serie A e dúas Copas Latinas, a pesar de ter como competencia na portería a Narciso Soldan. Co Milan, alcanzou tamén a final da Copa de Europa de 1957/58 e as semifinais da 1955/56. Con 300 partidos co Milan, é un dos únicos catro porteiros da historia do club que alcanzou este fito, só por detrás de Christian Abbiati (380), Sebastiano Rossi (330) e Dida (302).
Posteriormente xogou unha tempada no Genoa, antes de fichar en 1960 polo rival histórico do Milan, o Inter de Milán, en ambas ocasións como substituto do que foi considerado como o seu máximo rival ao longo da súa carreira: Giorgio Ghezzi. Xogou tres tempadas no Inter de Helenio Herrera, gañando o seu quinto título da Serie A na tempada 1962/63.
A continuación xogou na Fiorentina e no Ivrea antes de retirarse en 1965. Trala súa retirada do fútbol profesional, traballou como buscador de talentos para o Milan.
Selección nacional
Foi 15 veces internacional coa selección italiana entre 1958 e 1962. Debutou o 9 de setembro de 1958 nun amigable contra Francia que rematou 2-2. Capitaneou a azzurra no Mundial de 1962 en Chile, quedando eliminado na primeira fase.
Palmarés
Inter de Milán
Os Piornos, Cereixo, A Estrada
Os Piornos é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Pernaviva, Cereixo, A Estrada
Pernaviva é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Pumar, Samieira, Poio
O Pumar é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Publicada, Samieira, Poio
Publicada é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 45 habitantes (20 homes e 25 mulleres).
Riodama, Samieira, Poio
Riodama é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 133 habitantes (65 homes e 68 mulleres).
Hernán Pérez Cuesta
Hernán Pérez Cuesta, nado en Oviedo o 2 de outubro de 1981 é un exfutbolista e adestrador español.
É irmán do exfutbolista internacional Michu.
Como xogador
Como futbolista formouse nas categorías inferiores do Real Oviedo e pasou por diferentes clubs asturianos como o Universidad de Oviedo, o Avilés Industrial, o Lealtad ou o Caudal. Disputou máis de 300 partidos entre a Segunda División B e a Terceira División
Como adestrador
Para a seguinte tempada fichou polo UP Langreo, logrando nas súas tres primeiras campañas (2015/16, 2016/17 e 2017/18) a clasificación para a fase de ascenso a Segunda B. Na terceira delas conseguiu subir á categoría de bronce, despois de derrotar sucesivamente a Alondras, Náxara e Orihuela. Na 2018/19, xa en Segunda División B, a UP Langreo rematou a competición nun meritorio noveno posto, logrando ademais a clasificación para a Copa do Rei.
Durante a tempada 2019/20 adestrou ao Barakaldo na Segunda B, co que rematou a liga fóra dos postos de descenso cando a competición foi suspendida debido á pandemia de COVID-19. Para a tempada 2020/21 incorporouse ao Unionistas de Salamanca, tamén da Segunda B. O club salmantino, a pesar de ter o orzamento máis baixo do subgrupo, conseguiu ser campión de inverno e trala segunda volta acabou en segunda posición, logrando a clasificación para a fase de ascenso a Segunda. Non conseguiu subir á categoría de prata pero o equipo obtivo o pase á nova Primeira División RFEF.
Na tempada 2021/22 pasou a adestrar o equipo xuvenil do Real Madrid. Gañou a Copa do Rei Xuvenil e rematou na segunda posición do seu grupo da División de Honra, por detrás do Atlético de Madrid.
O 16 de xuño de 2022 asinou como novo adestrador do Lugo, da Segunda División. Debutou na categoría de prata cunha derrota ante o Albacete e tivo que esperar ata a terceira xornada para conseguir a súa primeira vitoria, ante o Leganés. Os malos resultados obtidos dende entón, fixeron que fose destituído por Tino Saqués o 21 de novembro, despois de que o equipo caese goleado por 4-0 na súa visita a Andorra. O balance dos seus cinco meses no cargo foi de 3 vitorias e 5 empates en 17 partidos oficiais.
Étienne-François Dutour de Salvert
Traxectoria
Étienne-François naceu o 11, ou o 12 de xullo de 1711 no seo da familia Dutour de Salver, familia de comerciantes e curtidores de Riom ennobrecida en 1710 polo cargo de secretario do rei, casa e coroa de Francia, na persoa do seu pai, Claude Dutour. A súa nai foi Marie-Agnès Florisone1 ou Florizoone. Étienne-François foi o maior dos seus tres fillos.
Dutour de Salvert foi, sucesivamente, controlador de granxas, recadador de impostos e secretario do rei na Cour des Aides. Seus ingresos anuais situárono "no segmento dos burgueses moi honestos e moi acomodados".
En 1746 a Real Academia de Ciencias ponderou a súa Mémoire sur l'attraction de l'aiman (Memoria sobre a atracción do imán). Foi tamén o ano en el que se converteu en membro correspondente: primeiro do abade Nollet o 18 de xuño de 1746, logo de Morand fillo o 20 de xuño de 1770, finalmente de Mathurin Jacques Brisson o 21 de agosto de 1784.
En 1749 comprou as terras e o señorío de Salvert (situado na actual localidade de Fontanières) por 95 000 libras, e pagou tributo o rei e ao conde de Artois o 13 de xullo de 1764. Finalmente, comprou en 1771 o marquesado de Bellenaves; o conxunto (castelo e terras) estimouse en 1749 en ao redor de 235 000 libras.
A Dutour debese a descricición da especie Pinus sibirica, o piñeiro de Siberia.
Correspondencia
Físico, xeólogo, botánico, Dutour mantivo unha asidua correspondencia con moitas personalidades da súa época, principalmente con Jean Antoine Nollet, daquela gran mestre en Francia da física experimental, e con Buffon, de quen foi íntimo amigo. Outros grandes científicos da súa época, como Lavoisier, d'Alembert, Duhamel du Monceau ou Monge figuran entre os seus destinatarios.
Tamén mantivo correspondencia con Gilbert Romme, tamén de Riom. Por último, é interesante lembrar a súa correspondencia coas "máis grandes librarías-impresoras parisienses da Ilustración..
Vida familiar
Casou con Anne Marthe de Freydefontm,2 coa que tivo dous fillos, Pierre Étienne e Antoine Guillaume.
Abreviatura
A abreviatura Du Tour emprégase para recoñecer a Étienne-François Dutour de Salvert como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
A Igrexa, Samieira, Poio
A Igrexa é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Seimorzáns, Samieira, Poio
Seimorzáns é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 70 habitantes (37 homes e 33 mulleres).
Helena Nogueira
Helena Nogueira é unha directora de cine surafricana, a primeira muller en dirixir unha longametraxe en Suráfrica.
Traxectoria
Helena Nogueira naceu en Mozambique. Estudou na Universidade de Natal e despois no Institut des hautes études cinématographiques de París.
A primeira película de Nogueira foi un documental sobre Athol Fugard, e posteriormente dirixiu un documental sobre Ingrid Jonker. A súa longametraxe de 1988 Quest for Truth, Quest for Love estaba baseada na primeira novela de Gertrude Stein, QED. Presentaba a atracción lésbica entre unha activista e unha ecoloxista, interpretada por Jana Cilliers e Sandra Prinsloo, co pano de fondo do apartheid de Suráfrica.
Quintas, Cereixo, A Estrada
Quintas é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
As Mulatas (Di Cavalcanti)
As Mulatas é un cadro de Di Cavalcanti, realizado en 1962. Considerada "emblemática" e "histórica", a obra fai parte do acervo en exposición na entreplanta do terceiro andar no Palacio do Planalto, Brasilia. O valor do cadro foi estimado en 8 millóns de reais.
A obra foi vandalizada no contexto das invasións terroristas de Brasilia en 2023, xuntamente con outras obras como Bailarina de Victor Brecheret e Araguaia de Marianne Peretti.
Aspectos
En termos técnicos, o cadro reflecte o interese de Di Cavalcanti polo muralismo, en especial o mexicano. Tal interese é tamén observado na obra Músicos, parte do acervo do Palacio da Alvorada e igualmente avariado no ano 2020, en Brasilia.
Conceptualmente, a obra integra unha serie de cadros do pintor que retractan as figuras de mulatas, isto é, mulleres de cor. Na concepción de Di Cavalcanti, as representacións valorizan a brasilidade e a poboación brasileira. Neste caso, a valorización se dá por medio da figura das mulleres de cor.
Nome
O nome As Mulatas non foi dado polo pintor, foi nomeado posteriormente por intermediarios ou coleccionadores, para facilitar a identificación da obra.
Ivo Fernández
Traxectoria
Foi redactor de El Eco de Baralla en 1912. Membro da Irmandade da Fala da Coruña. Asistiu á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Foi elixido contador da directiva da Irmandade da Fala da Coruña en abril de 1921.
Señoráns, Cereixo, A Estrada
Señoráns é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Tarrío, Samieira, Poio
Tarrío é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 62 habitantes (28 homes e 34 mulleres).
A Texosa, Mañufe, Gondomar
A Texosa é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar, comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 68 persoas empadroadas (36 homes e 32 mulleres). Está situado a 0,8 km do centro da vila de Gondomar e a 130 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Descrición
A Texosa é unha entidade de poboación de Mañufe, constituída por un conxunto de 62 vivendas   nunha contorna paisaxística marcada pola presenza ao norte do Monte de Eiró e a veciña entidade de Penalba, ao leste a zona urbanizada con casas unifamiliares que seguindo o Camiño do Fondo e as terras que fan estrema con Fontán,  baixa até o Lugar do Acordo e segue polas casas e terras de labor até a ribeira norte do río Miñor. Ao sur este río fai de linde acompañado por máis casas e terras de cultivo á beira do Camiño das Bragadas. Ao poñente, as antigas terras do morgado de Baludío para de alí subir contras os muro das escolas Hispano-Americanas Pro-Val Miñor que fan de límete coa parroquia de San Pedro da Ramallosa.
Dende o século XVII esta entidade estaba atravesada de leste a oeste pola Levada do Bravo que regaba as súas terras de cultivo. Dende o século XIX esa división transversal da entidade o fai a estrada Guillarei-Gondomar-A Ramallosa que a esa altura recibe o nome de Avenida de Portugal.
O seu territorio acolle dous dos monumentos civís máis importantes da comarca do Val Miñor como é o caso do Cruceiro de Mañufe no Lugar do Acordo e máis a Ponte de Mañufe, neste caso compartida co barrio da Ponte. A súa casa maior durante o Antigo Réxime foi a Casa Baludío sobre terras que foron propiedade do Mosteiro de Santa Baia de Donas, e sobre a que fundou morgado un membro da Casa de Ceta da Vila Real de Baiona.
Patrimonio
miniatura|Cruz do Feirante ao Cruz Alta nas inmediación da [[Casa Baludío]] esquerda|miniatura|A Fonte do Charro mantén a tradición de ir pola auga dos veciños da contorna.
Cruceiro do Acordo
Coñecido como do Acordo ou de Mañufe, este cruceiro salienta polo seu peto de ánimas policromado e unha alegoría do pecado orixinal representada por unha serpe que gabea polo fuste. Non hai data acreditada da súa construción, pero sábese que entre os séculos XVI e XVIII ao pé deste monumento relixioso tiveron lugar as reunións do Partido do Miñor integrante da antiga provincia de Tui, durante o Antigo Réxime. A peza tivo varias reconstrucións  a última en 2017, quedando da orixinal só a base e parte do peto de ánimas. Trátase dun ben de interese patrimonial protexido polo Decreto 48/1999 do 18 de febreiro da Xunta de Galicia.
Ponte de Mañufe
A Ponte de Mañufe é a máis antiga das existentes na comarca do Val Miñor. A obra ten unha  probable orixe romana e unha posterior reconstrución datada no ano 1140 segundo inscrición existente nun dos perpiaños dun chantón. Sitúase na actual estrada provincial PO-2035 ao seu paso polo río Miñor, e segue a ser a principal porta de entrada e saída á parroquia de Mañufe tanto do tráfico peonil como vehicular no século XXI. Une os lugares da Texosa (norte) e A Ponte (sur), na devandita parroquia situada no concello de Gondomar. Está catalogada como Ben de Interese Cultural dentro do espazo de protección delimitado no Decreto 48/1999 do 18 de febreiro da Xunta de Galicia.
Casa Baludío
A casa e terras de Baludío sitúanse na Texosa, parroquia de Mañufe, Gondomar. Foi unha casa grande galega con terras de labranza orixinariamente do mosteiro de Santa Baia de Donas. Sobre ela fundou morgado o capitán Álvaro Pérez de Ceta y Figueroa en 1623. Actualmente atópase en ruínas.
Outras pezas patrimoniais
A riqueza patrimonial da Texosa abrangue outras pezas menores pero que gardan valor etnográfico como as seguintes:
A Cruz do Feirante ou Cruz Alta.
Trátase dunha cruz monumental, catalogada como "cruz de mala morte" polo arquitecto Antonio Soliño Troncoso, pois lembra un accidente ou morte desgraciada. Consta dunha inscrición no pedestal que lembra o seguinte episodio: Aql MVRIO / ANTONIO JOSE / CARBALLIDO / PORTVGVES / AÑO D 1832. Segundo a tradición este home morreu esmagado por un carro de bois que ía dirección á antiga parroquia de San Pedro de Filgueiras, actualmente San Pedro da Ramallosa
Atópase nun carreiro situado a cen metros das ruínas da Casa Baludío incrustada na fachada exterior dun muro de cachotería.
A Fonte do Charro.
Típica fonte de uso comunal sen data de creación. Reconstruída no ano 1992, segundo inscrición no muro de granito que sostén a billa e unha pía do mesmo material. Está situada no cruzamento do camiño que sobe a Penalba dente Texosa, mesmo a carón da estrada Guillarei - Gondomar - Ramallosa.
Teinogueira, Samieira, Poio
Teinogueira é un lugar da parroquia de Samieira, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 56 habitantes (23 homes e 33 mulleres).
Pelorde, Pezós, Pezós
Pelorde é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 209 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 5,5 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 12 habitantes.
Congreso Republicano Irlandés
O Congreso Republicano Irlandés (en inglés: Irish Republican Congress; en irlandés: An Chomhdháil Phoblachtach) foi unha organización política republicana irlandesa e marxista-Leninist a fundada en 1934, cando os republicanos comunistas deixaron o IRA Anti-Tratado. O Congreso foi liderado por veteranos contrarios ao Tratado como Peadar O'Donnell, Frank Ryan e George Gilmore.
O grupo afirmou: "Cremos que nunca se conseguirá unha república de Irlanda unida non sendo a través dunha loita que arrinque o capitalismo no seu camiño". Non foron un partido político como tal, senón unha organización extraparlamentaria dedicada a crear unha "república obreira", que se inclinaba polo Partido Comunista de Irlanda. A principal tese de debate interna era se deberían ser un partido por dereito propio. Na súa fase máis tardía estiveron relacionados coa Internacional Comunista, as Brigadas Internacionais e a Columna Connolly.
Contexto
En 1931, un grupo de republicanos fundou un partido, Saor Éire, que foi prohibido un ano máis tarde. A pesar disto, moitas figuras da ala esquerda do Irish Republican Army (IRA) -en galego, Exército Republicano Irlandés- sentía que era imprescindible a creación dun partido novo para evitar que gran parte dos seus seguidores marchasen cara o Fianna Fáil ou o Partido Comunista de Irlanda. O IRA organizou unha convención dos seus membros, en marzo de 1934, na que se votou contra a creación dun novo partido, por unha mínima maioría dun único voto. Daquela, os defensores da necesidade dun partido novo, incluíndo Ryan, Michael Prezo, Gilmore, O'Donnell e Mick Fitzgerald, marcharon coa intención de crear unha nova organización. Xuntáronse varios grupos republicanos, sindicais, desempregados, campesiños, militantes do Partido Comunista de Irlanda e outros.
Creación
O 8 de abril de 1934 celebrouse en Athlone a conferencia de fundación do Congreso Republicano e estableceuse unha sede na rúa Pearse de Dublín. O IRA publicou un comunicado no que describiu o novo partido como "un ataque dos republicanos [que] só pode axudar á campaña dos elementos capitalistas e imperialistas", e afirmando que esperaban que o partido abandonase pronto o abstencionismo cara ao Dáil. Os antigos membros do IRA na dirección do partido foron expulsados ​​da organización paramilitar, pero algunhas figuras menos destacadas, como Sheila Humphreys, Eithnie Coyle, Charles Reynolds, Seamus de Burca e George Leonard, retiráronse unha vez que viron a declaración do IRA. Non obstante, outros membros do IRA foron captados e uníronse ao Congreso, incluíndo Liam Kelly, Joseph Doyle, Nora Connolly O'Brien e Roddy Connolly.
Durante este tempo, os implicados no Congreso Republicano desenvolveron o concepto dunha "tripla alianza" que necesitaría unirse para avanzar na causa obreira en Irlanda: un partido socialista, unha forza paramilitar e un gran sindicato. O partido socialista sería, por suposto, o propio Congreso Republicano mentres que a "One Big Union" (un concepto tomado de Industrial Workers of the World) sería ITGWU. En canto á forza paramilitar, o Congreso Republicano púxose a revivir o Exército Cidadán Irlandés (en inglés: Irish Citizen Army- ICA-) de James Connolly, que estivo en gran parte inactivo desde 1919. Frank Ryan e Michael Price estaban entre os membros do Congreso que se dedicaron á tarefa e rapidamente avanzaron, contando cuns 300 membros estimados baixo a bandeira do ICA en 1934.
Dous representantes foron elixidos como candidatos ao Congreso Republicano en Westmeath e Dundalk en 1934. No mitin republicano en Bodenstown en 1934, producíronse enfrontamentos entre partidarios do Congreso Republicano e membros do IRA. Estimáronse entre 600 e 2.000 os partidarios do Congreso entre a multitude duns 17.000. A dirección do IRA non autorizou pancartas que non fosen as súas e ordenou que se incautasen as pancartas do Congreso.
O enfrontamento recibiu un elemento sectario polo ataque a 36 membros do Congreso por parte dos Lealistas de Belfast Occidental -que formaban a ala de Shankill Road-, que levaban unha pancarta que lía: "Unir protestantes, católicos e disidentes para romper a conexión co capitalismo".
Problemas internos e desaparición
Tras un éxito moderado na axitación en nome dos traballadores, o Congreso dividiuse na súa primeira conferencia anual celebrada no Concello de Rathmines entre o 8 e o 9 de setembro de 1934. A división produciuse principalmente debido á desunión organizativa entre dúas faccións. Un bando, que incluía a persoas como Peadar O'Donnell, cría que unha Fronte Popular de republicanos de esquerda podería desafiar o dominio dos principais partidos políticos e formar unha "república". Por contra, a facción contraria, que incluía a Roddy Connolly e Michael Price, cría que se debería formar un partido político para loitar por unha "república obreira". Os que pedían unha Fronte Popular gañaron unha votación ao respecto e, en resposta, os que pedían unha "República Obreira", incluído Price, retiraron o seu apoio e abandonaron o Congreso. A seguir, o grupo entrou en declive
O intento de constituír unha organización de tipo militar de 100 membros para infiltrarse nos movementos políticos, sociais e sindicais quedou en nada, e en 1936 o partido quedou sen cartos. Substituíu brevemente o seu xornal semanal, Republican Congress, por unha nova publicación, The Irish People, pero isto non supuxo cambio algún e a oficina do partido pechou.
A pesar diso, os líderes restantes traballaron co Partido Comunista de Irlanda para manter unha serie de reunións públicas, dirixidas por Willie Gallacher do Partido Comunista de Gran Bretaña, pero tras múltiples problemas, as reunións foron abandonadas e o grupo non levou a cabo máis actividades públicas dende novembro de 1936.
O Congreso tivo o seu derradeiro acto de presenza nos campos de batalla da Guerra civil española cando un grupo duns 200 voluntarios irlandeses militantes do Congreso, con Frank Ryan á fronte, se uniron á Columna Connolly para loitar a prol da II República Española no marco das Brigadas Internacionais Comunistas.
Julio García Cólmelo
Julio García Cólmelo finado na Coruña o 1 de marzo de 1941, foi un político galego.
Traxectoria
Foi director-xerente da Sociedad de Seguros Mutuos contra los Accidentes de Trabajo da Coruña. Membro da Irmandade da Fala da Coruña, asistiu á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Finou na Coruña en marzo de 1941.
Vida persoal
Casou con Amparo Álvarez Leira e foi pai de Joaquina, Elisa, Julio e Vicente García Álvarez.
Hesperornithes
Hesperornithes é un grupo extinto e moi especializado de Avialae estreitamente relacionados cos antepasados das aves modernas. Eran especies acuáticas e habitaban en hábitats mariños e de auga doce do hemisferio Norte. Compenden xéneros como Hesperornis, Parahesperornis, Baptornis, Enaliornis e Potamornis, todos predadores mergulladores con potentes capacidades natatorias. Moitas das especies máis especializadas para a natación carecían completamente da capacidade de voar. A especie de maior tamaño coñecida é Canadaga arctica, que podía chegar a unha lonxitude máxima de adulto duns 1,5 m.
Os hesperornites son os únicos avialanos do Mesozoico que colonizaron os océanos. Extinguíronse durante o evento de extinción do Cretáceo–Paleoxeno, xunto cos enantiornites e todos os outros dinosauros non aviarios, e moitos outros grupos de animais e plantas.
Anatomía e ecoloxía
miniatura|esquerda|Restauración de Hesperornis regalis
A maioría do que se sabe sobre este grupo débese á análise dalgunhas especies, xa que poucas proporcionaron fósiles suficientemente completos para a súa análise. Aínda que algunhas das especies máis pequenas e primitivas, como as que pertencen aos subgrupos Enaliornithidae e Brodavidae, debían de poder voar, os maiores hesperornítidos como Hesperornis e Baptornis teñen só ás vestixiais. Igual que nas modernas aves mergulladoras que se impulsan cos pés, o fémur e o metatarso destes animais eran curtos, mentres que a tibia era longa. As patas estaban tamén situadas moi atrás no seu corpo, como nas movellas, mergullóns ou pingüíns. Os hesperornítidoss eran potentes nadadores e mergulladores pero extemadamente torpes en terra e probablemente pasaban moi pouco tempo en terra a non ser para a nidación. Tiñan un corpo bastante longo e medían máis dun metro de longo.
Algúns investigadores pensan que en terra tiñan que escorregar sobre a barriga e empuxar coas patas, porque as articulacións da cadeira e xeonllo tiñan unha forma que facía que estas especies non puidesen moverse dorsoventralmente, e na posición de descanso os pés quedaban proxectados cara aos lados do corpo, o que lles impediría camiñar ergueitos como os pingüíns. A anatomía ds súas dedas suxire que os hesperornites tiñan nelas lobos avultados de pel para a propulsión baixo a auga similares aos dos mergullóns, en lugar de ter pés palmados. Os densos ósos destes animais diminuían a súa flotabilidade, o que facía que lles fose máis fácil mergullarse. Porén, a comparación morfométrica coas modernas aves mergulladoras indica que os herperornites tiñan máis semellanzas cos patos mergulladores e os corvos mariños que coas movellas ou mergullóns.
O fociño era longo e no extremo tiña un peteiro lixeiramente ganchudo. Debaixo do peteiro, as mandíbulas estaban provistas dunha serie de dentes agudos e simples inseridos nunha fenda lonxitudinal. Estes probalemente lles axudaban a atrapar peixes, igual que os peteiros con dentes de serra dos mergos. Eran dentes diferentes dos de réptiles e avialanos máis primitivos, polo que a dentición dos hesperornítidos era única. Tamén conservaban unha articulación de tipo dinosaurinao na mamdíbula inferior, que se cre que lles permitía rotar a porción traseira da mandíbula independentemente da porción frontal, co que podían desenganchar os dentes inferiores.
Evolución
Actualmente, os hesperornites considéranse unha liñaxe moi especializada que non é ancestral nin está estreitamente relacionada coas aves. Aínda así, a súa relación con elas é a suficiente como para pensar que probablemente diverxeron de antepasados das aves modernas a inicios do Cretáceo.
Os primeiros herperornites coñecidos datan do Cretáceo temperán e son Enaliornis. A maioría dos hesperornites proceden do Cretáceo tardío de América do Norte. Coñécense pequenos ósos de hesperornites de depósitos de auga doce do Cretáceo tardío do Grupo do río Judith e das formacións Hel Creek e Lance, e en varios xacementos de Eurasia. Estas especies tiñan aproximadamente o tamaño dun corvo mariño ou movella.
Clasificacións
O clado Hesperornithes foi creado orixinalmente como unha subclase de Aves por Furbringer en 1888. Porén, foi xeralmente ignorado na literatura científica en favor da denominación con nivel de orde Hesperornithiformes, acuñada un ano despois. En 2004, Clarke foi o primeiro en definir o grupo dos hesperornites filoxeneticamente. Clarke definiu Hesperornithes como todas as especies máis próximas a Hesperornis regalis que ás aves modernas, e considerou Hesperornithiformes como un sinónimo júnior, aínda que non definiu esta última denominación. Clarke tamén definiu o grupo máis inclusivo dos Hesperornithidae como todos os hesperornites máis próximos a Hesperornis que a Baptornis.
Os hesperornites foron orixinalmente combinados con Ichthyornis no grupo parafilético "Odontornithes" por Othniel Charles Marsh en 1873. En 1875 foron separados co nome Odontolcae. O grupo era a miúdo considerado relacionado con movellas e mergullóns, ou cos Paleognathae (baseándose nas semellanzas que parecían ter no seu padal óseo). Estas aparentes semellanzas, non obstante, dado o feito determinado máis recentemente de que os osteóns dos seus ósos (polo menos en Hesperornis) estaban dispostos nun arranxo similar ao dos Neognathae, considerase hoxe que se deben a evolución converxente.
Relacións
En 2015, unha análise filoxenética a nivel de especie atopou as seguintes relacións entre os hesperornitiformes.
Especies
†Hesperornithiformes Fürbringer 1888 [Dromaeopappi Stejneger 1885; Odontornithes Forbes 1884; Odontolcae Stejneger 1875; Hesperornithomorphi Hay 1930; Odontognathe Wetmore 1930] {Odontoholcae Stejneger 1885: Hesperornithes Fürbringer 1888}
Voo 967 de Varig
O voo 967 de Varig era un servizo de carga internacional entre o aeroporto internacional de Narita, Toquio, e o aeroporto do Río de Xaneiro-Galeão, cunha escala no aeroporto dos Ánxeles. O día 30 de xaneiro de 1979 o Boeing 707-323C que realizaba a ruta que desapareceu e nin o avión nin a súa tripulación foron atopados.
Avión
O aparello accidentado era un Boeing 707-323C, número de construción 19235 e número de liña 519, entregado novo a American Airlines co rexistro N7562A o 31 de agosto de 1966. O avión foi vendido a Varig e entregado á aeroliña como PP-VLU o 28 de marzo de 1974. O avión estaba equipado con catro motores Pratt & Whitney JT3D-3B.
Tripulación
A tripulación estaba formada polo capitán Captain Gilberto Araújo da Silva, de 55 anos, o primeiro oficial Erni Peixoto Mylius, de 45, os segundos oficiais Antonio Brasileiro da Silva Neto, 39, e Evan Braga Saunders, 37, e os enxeñeiros de voo José Severino Gusmão de Araújo, 42, e Nicola Exposito, 40.
No ano 1973, o Captain Araújo da Silva estaba ao mando do voo 820 de Varig, un Boeing 707 que transportaba a 134 persoas que se esnafrou preto do aeroporto de París-Orly, morrendo 123 dos seus ocupantes. En 1979, no momento da súa desaparición, acumulaba máis de 23 000 horas de voo.
Accidente
O 30 de xaneiro de 1979 o Boeing 707-323C con rexistro PP-VLU desapareceu en ruta entre o aeroporto internacional de Narita e o aeroporto do Río de Xaneiro-Galeão.
O avión de carga, operado pola aeroliña brasileira Varig, engalara ás 20:23 de Narita e a súa última comunicación por radio produciuse ás 20:45. A tripulación debería terse comunicado novamente ás 21:23pero non o fixo. O contacto por radio perdeuse abruptamente a uns 200 km leste-nordeste de Toquio.
A carga destacaba por levar 53 pinturas do artista Manabu Mabe que regresaban dunha exposición na capital xaponesa. O cadros estaban valorados na época en 1,24 millóns de dólares. Ningún resto do aparello ou do seu contido sería atopado.
Hans Dietrich Schultz
Hans Dietrizh Schultz, nado o 24 de xaneiro de 1934 en Szcecin, na Pomerania Occidental, é un numismático alemán especializado na moeda da Antigüidade.
Traxectoria
En 1959 Schultz ingresou no Gabinete Numismático de Berlín (Münzkabinett Berlin), onde estivo a cargo da colección de moedas antigas.
En 1972 foi nomeado xefe do departamento e en 1981 comisario, ata a súa xubilación en 1999.
Hans Dietrich Schultz está casado coa tamén numismática Sabine Schultz, igualmente vinculada ao Münzkabinett, con quen organizou en 1983 a exposición permanente de moeda antiga do Museo de Pérgamo, en Berlín.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Hans Dietrich Schultz:
Vilapouca, Cereixo, A Estrada
Vilapouca é un lugar da parroquia de Cereixo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Necrópole de Pantalica
A Necrópole de Pantalica é unha colección de cemiterios con tumbas de cámara escavadas na rocha no sueste de Sicilia, Italia. Datado entre os séculos XIII e VII a.C., pensábase que había máis de 5.000 túmulos, aínda que a estimación máis recente suxire unha cifra de algo menos de 4.000. Esténdense ao redor dos flancos dun gran promontorio situado na unión do río Anapo co seu afluente, o Calcinara, a uns 23 km. ao noroeste de Siracusa. Xunto coa cidade de Siracusa, Pantalica catalogouse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2005.
Historia
No século XIII a.C., algúns asentamentos costeiros sicilianos abandonáronse, posiblemente debido á chegada dos Sículos á illa e á aparición de condicións máis inestables. Novos grandes sitios, como Pantalica, apareceron no interior costeiro montañoso, probablemente elixidos por razóns defensivas.
Evidentemente, Pantalica floreceu durante uns 600 anos, entre o 1250 e o 650 a.C. O nome actual do sitio probablemente data da Alta Idade Media ou período árabe. O nome antigo do sitio é incerto, pero algúns arqueólogos asocian a Hybla, despois dun rei sículo chamado Hyblon, que é mencionado por Tucídides en relación coa fundación da colonia grega primitiva en Megara Hyblaea no ano 728 a.C. Durante varios séculos antes da colonización grega, Pantalica foi sen dúbida un dos principais sitios do leste de Sicilia, dominando o territorio circundante, incluíndo asentamentos subsidiarios. Porén, cara ao 650 a.C., parece que foi vítima da expansión da cidade de Siracusa, que estableceu un posto avanzado en Akrai (preto de Palazzolo Acreide) nesta época. Non obstante, aínda estivo ocupado durante a antigüidade clásica, xa que se atestiguan achados dos séculos IV e III a.C. (período helenístico), así como durante o período tardoantigo ou bizantino. Despois do século XII probablemente estivo en gran parte deserto, e ensombrecido por Sortino. thumb|Vista desde unha tumba da necrópole Os restos visibles hoxe en día consisten principalmente en numerosas cámaras funerarias prehistóricas escavadas na rocha calcaria, ás veces provistas dun pórtico ou un curto corredor de entrada fronte á cámara funeraria, orixinalmente selado con pedras ou unha lousa. Tamén hai algunhas casas máis grandes escavadas na rocha de data incerta, que moitas veces se di que son bizantinas, pero posiblemente de orixe anterior. O chamado anaktoron, ou palacio principesco, situado preto da cima do outeiro, tamén é controvertido. Algúns arqueólogos pensaban orixinalmente que era un edificio da Idade do Bronce Final, inspirado en edificios palaciais da Idade de Bronce grega (micénica), con máis certeza estivo ocupado no período bizantino. Os restos dunha gran gabia, cortada na pedra calcaria, son claramente visibles en Filipporto, no lado oeste do promontorio, máis próximo a Ferla. Probablemente data do século IV a.C., e representa un traballo defensivo de deseño militar grego, posiblemente en liña coa política de Dionisio de Siracusa, deseñada para asegurar os sitios aliados no interior. Tamén hai tres pequenas capelas medievais escavadas na rocha coñecidas respectivamente como "Grotta del Crocifisso" (preto do cemiterio norte), "Grotta di San Nicolicchio" (no lado sur) e "Grotta di San Micidario'' (en Filipporto), que conservan moi tenues vestixios de frescos, e testemuñan a presenza de pequenas comunidades monásticas.
O xacemento escavouse principalmente entre 1895 e 1910 polo arqueólogo italiano Paolo Orsi, aínda que a maioría das tumbas xa foran saqueadas moito antes da súa época. Os achados escavados por Orsi están expostos no Museo Arqueolóxico de Siracusa. Inclúen vasos de cerámica e obxectos metálicos característicos con puído vermello, incluíndo armamento (coitelos pequenos e puñais) e elementos de vestimenta, como fíbulas e aneis de bronce, que se colocaban co falecido nas tumbas. A maioría das tumbas contiñan entre un e sete individuos de todas as idades e ambos sexos. Moitas tumbas foron evidentemente reabertas periodicamente para máis enterramentos. A esperanza de vida humana media neste momento probablemente rondara os 30 anos de idade. O tamaño da poboación prehistórica é difícil de estimar a partir dos datos dispoñibles, pero podería ser de 1000 persoas ou máis.
Principais monumentos
Pantalica ten cinco cemiterios repartidos nunha ampla área:
O chamado Anaktoron (un palacio principesco micénico) no cumio do outeiro é un edificio de varios cuartos de grandes bloques, con varias salas rectangulares, escavado no século XIX por Paolo Orsi. As súas orixes son escuras (ver máis arriba) pero certamente foi usada no período bizantino, como testemuñan as tellas e a cerámica. Dado que non se atoparon outras casas prehistóricas na cima do outeiro, que está bastante erosionada, a localización dos núcleos residenciais prehistóricos orixinais segue sendo incerta. Pode haber varios grupos de vivendas asociados a cada zona de enterramento principal.
Gromo de varíola símica de 2022
miniatura|250px| O gromo de varíola símica de 2022 iniciouse no Reino Unido o 29 de abril de 2022 co informe dun residente británico que presentou síntomas da enfermidade logo de viaxar a Nixeria, onde esa patoloxía é endémica. O paciente volveu ao Reino Unido o 4 de maio e representou o caso índice.
Descoñécese a orixe de varios casos reportados no Reino Unido. Porén, algúns informes expoñen unha transmisión comunitaria na área de Londres que se produce desde mediados de maio. Así mesmo, notificáronse casos na rexión do Nordés de Inglaterra e noutros países, como Portugal, os Estados Unidos e o Canadá.
Este gromo é da ramificación de África Occidental, segundo a Organización Mundial da Saúde, ten unha taxa de letalidade de ao redor do 1%.
Enfermidade
A varíola símica é unha zoonose viral rara causada polo virus Monkeypox, un Orthopoxvirus similar ao erradicado Variola virus, axente causal da varíola. Preséntase con síntomas similares a esta última enfermidade, aínda que cunha menor gravidade.
A varíola do mono propágase principalmente a través do contacto próximo con persoas infecciosas. Antes do gromo de 2022, as vexigas do simio non se consideraba unha infección de transmisión sexual. Con todo, a rápida propagación do virus entre parellas sexuais nas etapas iniciais do gromo suscitou a discusión de que as relacións sexuais poden ser outra vía de transmisión.