cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lois Rodríguez
Traxectoria
Ata 2003 a área informativa de Vieiros titulábase Galicia Hoxe. Neste ano o xornal compostelán O Correo Galego mudou a cabeceira precisamente a este nome, rexistrando o correspondente dominio en Internet. Deste xeito, Vieiros debeu abandonar esta outra denominación.
O financiamento de Vieiros procedía exclusivamente de publicidade e patrocinios. Pechouse por problemas económicos, que Rodríguez denunciou como consecuencia dunhas irregularidades administrativas. O propio Lois Rodríguez escribiu o artigo de peche do diario, titulado "Até sempre".
Outro dos logros de Rodríguez foi a publicación na primavera de 1996, cando aínda estaba traballando en Item:)aga, de Mil primaveras para a lingua galega, que está considerado o primeiro libro electrónico en galego.
En febreiro de 2013 foi un dos cofundadores da Asociación de Medios en Galego. Tamén é membro da Asociación Puntogal, de promoción do dominio en internet .gal, para a lingua galega e a súa cultura.
Salvador Illa
Traxectoria
Nado o 5 de maio de 1966 en La Roca del Vallès, en Vallès Oriental, licenciouse en Filosofía pola Universidade de Barcelona. Converteuse en rexedor do concello de La Roca no ano 1987. Afiliado ó Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC) dende 1995, foi investido alcalde de La Roca en 1995, logo do pasamento do daquela alcalde Romà Planas. Desaloxado da alcaldía logo dunha moción de censura en febreiro de 1999, volveu á alcaldía despois das eleccións municipais de xuño de 1999, nas que a lista do PSC obtivo unha maioría absoluta.
De setembro de 2005 a abril de 2009 foi director xeral de Xestión de Infraestruturas do Departamento de Xustiza da Generalitat de Cataluña.
Foi director da Área de Xestión Económica do Concello de Barcelona entre 2010 e 2011 e coordinador do Grupo Municipal Socialista no Pleno municipal entre 2011 e 2016.
En novembro de 2016, Miquel Iceta escolleu a Illa para o cargo orgánico de secretario da Área de Organización do PSC. Durante o proceso independentista, Illa foi un dos principais representantes do PSC nas manifestacións da entitade Sociedade Civil Catalá.
O 13 de xaneiro de 2020, Illa entrou a formar parte do novo goberno de Pedro Sánchez como Ministro de Sanidade, cargo que anteriormente ocupaba María Luisa Carcedo. O 30 de decembro de 2020 foi designado polo Consello Nacional do PSC como cabeza de lista ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021, e o 26 de xaneiro de 2021 deixou o cargo de ministro de Sanidade.
A finais de decembro de 2020, o PSC anunciou que o primeiro secretario do partido, Miquel Iceta, faría un paso atrás e non sería o candidato do Partido Socialista nas eleccións autonómicas catalás de 2021; e no seu canto, o candidato sería o daquela ministro de Sanidade, Salvador Illa.
Nas eleccións, que tiveron lugar o 14 de febreiro de 2021, o partido que representaba Illa conseguiu ser o máis votado con 651 627 votos e 33 escanos.
What Went Down
What Went Down é o cuarto álbum da banda británica de indie rock Foals, publicado o 25 de agosto de 2015 a través do selo Transgressive Records no Reino Unido. O disco está producido por James Ford, coñecido polo seu traballo con Simian Mobile Disco, The Last Shadow Puppets e Arctic Monkeys entre outros. What Went Down estreouse no número 3 da lista británica de álbums e no 58 da Billboard 200, sendo o traballo da banda en chegar máis alto na listas estadoundienses ata a data.
Illa Peter
Illa Peter (inglés Peter Island) é unha illa de 720 hectáreas no arquipélago das Illas Virxes Británicas no Caribe pertencentes a Reino Unido. É unha illa privada situada nas Illas Virxes Británicas (IVB). Está a aproximadamente 8 quilómetros ao suroeste de Road Town, Tórtola. A illa recibiu o nome de Pieter Adriensen (alcumado "O Comandante") que era o irmán de Abraham Adriensen, Patrón de Tórtola baixo a Compañía Holandesa das Indias Occidentais a principios do século XVII. Pieter Adriensen e Joost van Dyk construíron unha fortaleza e currais de escravos en Great Harbour na illa de Peter para facilitar o nacente comercio corsario de escravos desde Angola.
Xeografía
Illa Peter está situada no Mar Caribe a uns 8 km ao suroeste da illa principal de Tórtola.
A illa é de orixe volcánico e ten unha superficie de aproximadamente 7 km².
A illa só se pode chegar por barco, o transbordador desde Tórtola dura uns 20 minutos.
Historia
Illa Peter foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo.
O Pirata Barbanegra, segundo a lenda, deixou morrer a 15 dos seus homes en Dead Chest Island mentres cantaba "Yo Ho Ho".
En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga, en 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.
A finais de 1960 adquiriuse a maior parte da illa o millonario noruegués Torolf Smedvig que comezou a construír unha instalación turística. Logo da súa morte a finais de 1970 a illa foi mercada por unha compañía norteamericana e agora toda a illa é de propiedade privada.
Peter Island é a illa privada máis grande das IVB e a quinta maior das 60 illas, peiraos e arrecifes expostos que forman as IVB. Era propiedade da Amway Corporation desde 1978 ata 2001 cando a totalidade da propiedade transferiuse á familia  Van Andel, copropietarios de Amway.
O turismo é a única fonte de ingresos da illa, aínda que non esta desenvolvida contén rutas de sendeirismo e ciclismo para descubrir a flora e fauna tropical indíxenas. As praias enfróntanse ao Océano Atlántico, ao Mar Caribe e á canle Sir Francis Drake. Dous das praias (Honeymoon e White bay, lúa de mel e baía branca) son só para hóspedes. A praia máis grande da illa é Deadman's Bay, unha praia en forma de media lúa de 800 m. de lonxitude sombreada por palmeiras cun bar e un restaurante aberto. Denomínase Deadman's Bay (baía do home morto pilos piratas que quedaron illados na veciña illa de Dead Chest e posteriormente afogaron nadando cara á illa Peter, os seus cadáveres foron lavados na costa.
Olvera
250px|miniatura|Vista parcial de Olvera Olvera é un municipio español da provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Está incluído na comarca da Sierra de Cádiz. Obtivo o título de cidade no ano 1877 concedido por Afonso XII.
A localidade está situada ao nordés da serra gaditana, sendo fronteiriza coas provincias de Sevilla e Málaga. No ano 2012 contaba con 8.494 habitantes. A súa extensión superficial é de 194 km² e ten unha densidade de poboación de 44,1 hab/km². Encóntrase a unha altitude de 643 msnm, e a 130 km da capital da provincia, Cádiz.
A maioría das súas terras consisten en áreas de agricultura dedicadas principalmente ao cultivo da oliveira, encontrándose integrada na Asociación Española de Municipios da Oliveira, organización fundada en Olvera no ano 1996. A súa excelente produción de aceite de oliva permitiu que a súa industria aceiteira fose incluída na denominación de orixe Sierra de Cádiz, xunto a outros pobos da comarca e da provincia de Sevilla. Outra importante actividade ecónomica é a industria, tendo no seu haber dende o ano 1990 o Premio Arcoiris do Cooperativismo concedido pola Xunta de Andalucía.
Vieira
A vieira, Pecten maximus (Linnaeus 1758), é un molusco bivalvo, moi apreciado comercialmente, caracterizado pola súa cuncha redonda de gran tamaño.
Morfoloxía
miniatura|Vieiras á venda.
A cuncha é redondeada (apuntada no vértice) e de valvas desiguais: a inferior ou dereita é cóncava e a superior ou esquerda plana. Ámbalas valvas están percorridas por costelas ben marcadas, en disposición radial, dando a imaxe dun abano. As costelas, á súa vez, están percorridas por finas liñas tamén radiais. O bordo é fino e ondulado.
Poden se apreciar tamén unhas marcas ou rugosidades finas, concéntricas, que corresponden co rexistro do crecemento do animal.
No vértice mostra dúas prolongacións (orellas) simétricas. Estas formacións permiten diferenciar a vieira doutras especies de pectínidos, como a zamburiña ou a volandeira.
A cor da cuncha é moi variable, normalmente castaña, laranxa ou abrancazada; a valva cóncava é máis clara que a valva plana.
Elipse (lingua)
Unha elipse ou elisión de elementos gramaticais consiste na omisión de parte da cadea lingüística por diferentes motivos. Na lingua habitual, pode verse motivada pola súa redundancia, por ser moi doada de sobreentender ou por acurtar a expresión. Na lingua poética, utilízase adoito como figura literaria. Este recurso non impide a gramaticalidade do expresado.
Vieira
Hábitat e bioloxía
Viven en augas profundas da maior parte dos mares, sobre bancos de area limpa e firme preto da costa, até 100 metros de profundidade. Son organismos nadadores e xeralmente atópanse repousando no fondo sobre a súa valva inferior.
Son hermafroditas, e maduran primeiro as gónadas masculinas. As gónadas están ben desenvolvidas e son claramente visibles ó abrir a cuncha: a parte laranxa corresponde á gónada feminina e a abrancazada á masculina.
Aproveitamento pesqueiro e comercial
As vieiras son de grande importancia comercial, debido ao saboroso da súa carne, que pode ser consumida en diferentes preparacións culinarias (en empanadas, ó forno etc.).
Captúranse mediante o rastro da vieira desde a embarcación na superficie pero tamén se cultiva en batea. A pesca da vieira adquire principal importancia na ría de Arousa, concretamente en Cambados.
No mercado pódense atopar en fresco ou conxeladas. Cando é en fresco adoita ser de orixe galega, aínda que non sempre, mentres que a vieira conxelada é normalmente de orixe foránea, especialmente inglesa.
A vieira en Galicia
miniatura|Fito do comezo do Camiño de Santiago desde Fisterra. A cuncha da vieira é o símbolo por excelencia do peregrino no Camiño de Santiago. A razón é que, ao ser típica das costas de Galicia, os peregrinos levábana ós seus lugares de orixe como proba de que chegaran até o final da viaxe. En realidade, Linneo deu o nome de Pecten jacobeus, ou cuncha de Santiago, á vieira do Mediterráneo, non á especie propia das costas atlánticas.
En Galicia, a vieira recibe tamén os nomes de aviñeira, peregrina, cuncha de pelegrín, xacobea e cascarrón.
Kalasma
Kalasma foi un pequeno principado da zona raiana entre os hititas e Mitanni que se formou sobre o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni, ata que a finais do século -XV foi sometida ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta nela. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Kurtalisa
Kurtalisa foi unha cidade da zona raiana entre os hititas e Mitanni. Foi probabelmente independente desde o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni, ata que a finais do século –XV foi sometida ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta nela. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
George Hadley
George Hadley, nado en Londres o 12 de febreiro de 1685 e finado en Flitton o 28 de xuño de 1768, foi un avogado e meteorólogo inglés. Descubriu a célula de Hadley. Foi o irmán máis novo do matemático e inventor John Hadley. Asistiu á Universidade de Oxford, e máis tarde foi o responsábel das observacións meteorolóxicas da Royal Society de Londres. Unha das células de circulación atmosférica leva o seu nome: célula de Hadley.
One Step More and You Die
One Step More and You Die é un álbum da banda xaponesa de post-rock Mono, publicado o 2 de outubro de 2002 a través do selo Arena Rock Recording Co..
Galería de imaxes de Conxo, Santiago de Compostela
Santa María de Conxo é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela.
Homoserina
A homoserina  é un α-aminoácido coa fórmula química HO2CCH(NH2)CH2CH2OH. A L -homoserina non é un dos aminoácidos comúns codificados polo ADN (ver aminoácido non proteinoxénico) e difire do aminoácido proteinoxénico serina na inserción no seu esqueleto dunha unidade -CH2- adicional. Intervén como molécula intermediaria na síntese de certos aminoácidos.
Síntese de aminoácidos
A homoserina é un intermediato na biosíntese de tres aminoácidos esenciais: metionina, treonina (que é un isómero da homoserina), e isoleucina. Fórmase por dúas reducións do ácido aspártico a través do intermediario aspartato semialdehido. Despois a homoserina pode seguir dúas vías, unha que dá lugar a metionina, e outra que dá lugar a treonina; a partir da treonina pode producirse isoleucina.
Ramón López Otero
Ramón López Otero, nado en Pígara (Guitiriz) en 1875 e finado nos Vilares en 1951, foi un párroco e escritor galego.
Amplificación
A amplificación é un recurso estilístico consistente no desenvolvemento dun motivo cun máximo de palabras para alongar o texto. Pode valerse de calquera fenómeno producido por acumulación ou recorrencia.
Ramón López Otero
Traxectoria
Colaborou en diversos periódicos e, segundo Nicanor Rielo Carballo, publicou en Madrid en 1903, Diálogo en una zapatería entre el párroco de... y Roque, zapatero. Foi o impulsor da recollida de cartos entre a parroquia e os emigrantes na América para a construción da escola dos Vilares, na aldea do Laxoso. Exerceu de párroco nesa parroquia até a súa morte.
Glaya un país
Glaya un país é o quinto álbum da banda de rock asturiana Dixebra, publicado en 2000. Foi producido por Kaki Arkarazo e editado por Discos L'Aguañaz.
Felipe Cordero Carrete
Felipe Ramón Cordero Carrete, nado en Redondela en 1895 e finado en Santiago de Compostela en 1988, foi un profesor e estudoso galego.
Traxectoria
miniatura|300px|O [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]] Bisneto de Ramón Carrete-de Losada Pardo, foi fillo de Felipe Cordero Escalona e Elisa Carrete Rebolledo, e irmán de Geranfel, Maruja e Margot Cordero Carrete.
Criouse en Porto Rico, onde estudou odontoloxía. Retornou a Galicia como herdeiro do seu tío. Na II República foi profesor auxiliar de clases prácticas de inglés e director da Residencia de Estudantes da Universidade de Santiago de Compostela. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado da docencia universitaria. Traballou no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, do que foi secretario, e publicou artigos nos Cuadernos de Estudios Gallegos. Foi promotor e xerente da Editorial de los Bibliófilos Gallegos.
Casou con Maruja Mucientes.
Junas Naciri
Junas Naciri, nado en Diemen o 18 de xuño de 1973, é un exfutbolista neerlandés. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Tras non triunfar na canteira do Ajax Amsterdam xogou no Telstar antes de fichar polo CD Lugo En Lugo formou parte do equipo que xogou en Segunda División na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma. Tempada na cal apenas disputaría 2 encontros, ao chegar xa comezada a tempada como reforzo, porén permanecería no club ata o ano 2005 cando volve ao seu país natal, ao HFC Haarlem.
Retirouse xogando en Portugal no União Desportiva Lavrense da Segunda División Rexional de Porto.
Mundín, Santa Baia de Búbal, Carballedo
Mundín é un lugar da parroquia de Santa Baia de Búbal, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 21 habitantes, 8 mulleres e 13 homes.
Paráfrase
A paráfrase é unha figura retórica consistente na repetición ou tradución dun discurso oral ou escrito con liberdade, sen se axustar ó orixinal.
Mundín, Santa Baia de Búbal, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia á terra ou casa de, en latín, antropónimo.
Manuel Cendón Caíña
Manuel Francisco Cendón Caíña é un político galego, exalcalde de Beariz.
Traxectoria
Foi nomeado recadador de cédulas de Beariz en 1941. Accedeu á alcaldía de Beariz tras as primeiras eleccións democráticas, encabezando a candidatura de Coalición Democrática. Nesa lexislatura acadou cinco concelleiros, fronte aos catro de UCD.
Foi xulgado en 1990 con Laureano Caride Romero e Cándido Cabanelas Barros acusados de falsificación de documento público, para facilitar a afiliación ao réxime xeral agrario da Seguridade Social de vecinos de Beariz.
Condado de Tolosa
thumb|300px|O condado de Tolosa en 1209. O de Tolosa foi un condado que existiu desde finais do século VIII ata mediados do século XIII en Occitania, que toma o seu nome da cidade de Tolosa.
Primeiros tempos do condado
A cidade de Tolosa foi conquistada polos francos en 507 e 630, o rei Dagoberto converteuna no centro dun ducado chamado Aquitania. No 768, esta entidade, case independente antes, volveu estar sometida ao reino de Francia. Foi no 778 cando se creou o condado de Tolosa e a cidade pasou a ser a capital do reino de Aquitania, creada por Luís o Piadoso no 781.
O primeiro conde foi Corso, que gobernou entre o 778 e o 790, data na que foi confiado por Carlomagno ao seu curmán Guillerme, que era fillo de Auda (filla do señor franco Carlos Martel). Chámano Guillerme o Grande ou o Santo porque foi santificado. Gobernou sobre Tolosa (con Pallars e Ribagorza, supostamente conquistados na súa época aos árabes), sobre Narbona e as súas dependencias e confiou aos seus fillos algúns condados como o Rosellón (a Gaucelmo), Autun (a Teodorico) e Razès (a Berán). O feito de que Berán fose o seu fillo é posíbel, pero iso implica que tivo que casar coa súa medio irmá Romila, xa que parece claro que esta era a filla de Guillerme. O dominio sobre o Pallars e a Ribagorza implicaba unha posición fronteiriza de Tolosa e, por iso, os condes durante o século IX ostentaban o título de marqués.
Guillerme retirouse a un mosteiro en 806 e por conseguinte o condado foi confiado ao seu tenente Begón, marido dunha filla natural de Carlomagno. En 814, Berengario de Tolosa (que era o conselleiro de Pipino II) foi investido co condado. Gobernou sobre Tolosa, Pallars e Ribagorza, pero no 832 anexou case toda Septimania e Gotia, confiscadas a Bernardo de Septimania e foi o líder do partido lexitimista. A súa morte súbita en 835 permitiu a Bernardo de Septimania, que recuperara o favor do emperador, recuperar as súas posesións anteriores e as do seu inimigo. El e o seu irmán dominaron os mesmos territorios que Berengario. Bernardo foi executado en 844, pero parece que o condado de Tolosa foi confiado polo rei Pipino II ao seu fillo, Guillerme II de Tolosa, pero xa no 845, algúns historiadores sospeitan que se lle puido confiar a Fredelón I de Rouergue, que era neto do conde. Xilberto de Rouergue (a quen algúns fan fillo de Thierry ou Teodorico, conde de Autun ata 793) e fillo de Fulcoaldo de Rouergue e de Senegunda que era filla dun tal Fredelón "missus" personaxe posibelmente diferente do conde Fredelón (o "Missus casou cunha irmá de San Guillerme). O único que hai que se sabe é que Fredelón era o conde de Tolosa no 849, mentres Guillerme regresara a Gotia. O que non se sabe é se foi por ter conquistado o condado contra Guillerme, por terlle cedido Guillerme o goberno ou por concesión de Pipino II, pero esta última posibilidade parece a máis plausíbel. Fredelón debía ser conde de Rouergue desde polo menos o 849 á morte do seu pai, Fulcoaldo. Non obstante, os pagi de Pallars e Ribagorza tamén pertencían ao condado.
A guerra dos tres Bernardos
No 863, Hunfrido, o marqués de Gotia e Septimania ocuparon Tolosa e o conde Ramón, fiel ao rei, morre na loita. Despois da fuxida de Hunfrido (864), os seus dominios foron repartidos: o 865 Tolosa, Limoges, Pallars e Ribagorza foron entregados a Bernardo II (chamado Bernardo II de Tolosa, o becerro) fillo do finado conde Ramon I; Armengol, conde de Albi, recibiu o condado de Rouergue. Desde o principio, estableceuse unha cruenta loita pola hexemonía do sueste de Francia entre Tolosa e Carcasona, e ambos os condes someteron a cuestión ao rei. Isto demorou a decisión, pero en 872 Carlos o Calvo creou un goberno para Aquitania liderado polo seu cuñado Bosón, conde de Lión e Vienne, ao que lle entregaron o condado de Berry e os títulos de camareiro real e magister ostiariorum, pero tendo como asociados a Bernardo de Gotia e Bernardo Plantevelue de Autun, ao que lle deron o condado de Auvernia. Dado que Bernardo de Tolosa quedaba sen representación, déronlle os condados de Carcasona e Razés, dos que se desposuíu a Oliba II, que se aliou a Plantevelue contra Bernardo de Tolosa. Pouco despois, Bernardo o becerro de Tolosa morreu asasinado por un vasalo de Bernardo Plantevelue (agosto de 872) e Oliba II foi restaurado nos condados de Carcasona e Razés e Plantevelue gobernou Tolosa e Limoges (aínda que o vizconde Fulcoaldo, irmán de Bernardo de Tolosa, tivo o poder efectivo ata a súa morte arredor do 886 e orixinou a dinastía vizcondal de Limoges, orixe doutras dinastías vizcondais, especialmente os vizcondes do Buçon). Pallars e Ribagorza escaparon do seu control, xa que os partidarios do conde asasinado crearon unha nova dinastía iniciada por Ramón I de Pallars.
Bernardo Plantevelue morreu no 886 e o seu fillo Guillerme I de Aquitania sucedeuno como duque de Aquitania, pero en 887 Tolosa e Rouergue foron confiadas a Odón I, irmán de Bernardo o Becerro, conde consorte do Albi que asociou ao seu fillo Ramón II. Odón morreu en 918 ou 919 e sucedérono Ramón II de Tolosa, mentres que o seu irmán Armengol será conde de Rouergue; Albi (Albixés), herdanza materna, e o Quercy, van ser repartidos.
En 923 ou 924 morreu Ramón II e sucedeuno seu fillo Ramón III Ponce I de Tolosa (que tamén sería conde de Auvernia) en Tolosa e parte do Albixés e Quercy. E á súa morte, arredor do 950, os seus dous fillos, Guillerme Tallaferro, que polo seu casamento con Emma de Provenza herdou o título de marqués de Provenza e os condados de Forcalquier e Orange e tamén repartiu Nimes co seu parente, o conde de Rouergue, correspondéndolle a Guillerme a parte que desde entón se chamou Saint Gilles. Durante algúns anos, Guillerme mantivo asociado ao seu irmán Ponce II de Tolosa, pero este morreu no 987 sen descendencia.
Guillerme IV morreu en 1037 e sucedeuno seu fillo Ponce III de Tolosa, no Albixeé, Auvernia, Quercy, Saint-Gilles, Velai, Forcalquier, Orange e no marquesado de Provenza. Morreu no 1060 e os seus dominios pasaron ao fillo Guillerme V de Tolosa, que tamén gobernaría os condados de Lodeva, parte de Carcasona, Perigord, Axenés e Astarac.
Loita con Francia e Inglaterra
Na data da súa morte (1088) deixou os seus dominios a seu irmán Ramón, ao que o seu pai xa legara Saint-Gilles e que é coñecido como Ramón IV de Saint-Gilles. Guillerme IX de Aquitania, marido de Filipa Matilde, filla de Guillerme V, invadiu o condado (1098) alegando os dereitos da súa muller, pero tivo que se retirar baixo a presión do Papa (1100). O fillo de Ramón IV, Bertrán I de Saint Gilles, sucedeuno no condado en 1105 pero morreu en 1112 e pasou ao seu irmán Afonso I Jordà, que era menor de idade. Guillerme IX de Aquitania volveu reclamar o condado, que ocupou en 1114 en nome da súa muller, pero en 1116 ou 1117 morreu esta e a súa posición fronte aos magnates locais volveuse débil, e finalmente foi expulsado en 1119. En 1125 acordouse a distribución de Provenza entre Tolosa e Barcelona. Os dereitos de Filipa Matilde pasaron á súa neta, Leonor de Aquitania, que casou co rei Luís VII de Francia, que reclamou o condado e cercou a capital en 1141. Pero a posterior voda de Leonor co rei Henrique II de Inglaterra fixo cambiar a situación.
Enfrontamentos cos condados cataláns
Cando morreu Afonso I, os seus dous fillos, Ramón V e Afonso II, gobernaron conxuntamente ata a morte do primeiro, en 1183. En 1159, Henrique II de Inglaterra esixiu o condado e ocupou Cahors avanzando cara a Verdun-sur-Garonne e Castelnau, preto de Tolosa, pero Ramón V e Afonso II recibiron axuda do rei de Francia e rexeitaron o ataque. Henrique volveu intentalo en 1162 e 1164 e finalmente en 1173 fíxose unha paz provisional. Ricardo Corazón de León aínda atacaría Tolosa en 1188 unha vez máis, sen éxito. En 1176, Tolosa cedeu o condado de Arle a Afonso II de Aragón, pero finalmente estalou a guerra pola hexemonía entre ambos estados (gran guerra do sur) e os cataláns cercaron Tolosa sen poder tomala, e mentres Ramón Berengario IV de Provenza foi asasinado por emisarios tolosáns.
A guerra dos cátaros
En 1194 morre Afonso II e o condado pasou a seu sobriño Ramón VI de Tolosa e deste ao seu fillo Ramón VII de Tolosa. Foron os anos de guerra dos cátaros ou albixenses.
Fin do condado
Á morte de Ramón VII sen fillos varóns, a súa filla Xoana I de Tolosa, casada con Afonso de Poitiers, sucedeuno no condado ata 1271, cando morreron regresando da Oitava Cruzada a Túnes, sen descendencia. En virtude dun tratado de 1229 con Francia (Tratado de Meaux-París) o condado pasou á coroa francesa.
Casa de Tolosa (Liña Directa)
300px|thumb|right|O Castelo de Najac - Construído por [[Afonso de Poitiers]]
Casa de Tolosa (Liña Trípoli)
300px|thumb| Os Estados latinos do Oriente en 1102 O condado de Tortosa será o futuro condado de Trípoli.
Dinastía capetiana
En 1271 o condado foi anexado por Filipe III de Francia. En 1369 Luís de Anjou, fillo de Luís VIII e irmán de Luís IX, reis da França, retoma o Rouergue dos Ingleses.
Condes da Casa de Toulouse-Lautrec
300px|thumb|right|O castelo de Malromé - A súa construción remonta ao séc XVI, cuxa referencia é [[Estevo de Lancre, membro do Parlamento de Bordeaux, señor de Saint-Macaire e Rauzan. En 1883, a Condesa Adela de Toulouse-Lautrec comprou o castelo, cuxo desfrute maior sería de seu fillo, o pintor Henrique de Toulouse-Lautrec.]] Foi este o único ramo sobrevivente da familia e os seus membros máis importantes foron:
A liñaxe dos vizcondes de Lautrec orixinouse con Pedro de Foix, fillo de Xoán III de Foix, e irmán de Gastón IV de Foix.
John Hadley
John Hadley, nado en Bloomsbury (Londres) o 16 de abril de 1682 e finado en East Barnet (Hertfordshire) o 14 de febreiro de 1744, foi un matemático e astrónomo inglés. Baseándose no pequeno telescopio reflector presentado por Newton á Royal Society, iniciou a tarefa de puír e construír un instrumento de mellor calidade; a base de tanteos descubriu un modo de mellorar a esfericidade do espello, axudándose para iso dunha fonte de luz auxiliar.
Timana
Timana foi un pequeno principado da zona raiana entre os hititas e Mitanni que se formou sobre o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni, ata que a finais do século XV foi sometida ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta nela. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Expolitio
O expolitio é un recurso estilístico consistente en achegar un mesmo motivo con múltiplas perspectivas.
Til
O til ( ~ ), til de nasalidade, trazo supralinear ou til xeral de abreviación, é un sinal diacrítico que se coloca sobre, baixo ou no medio dalgunhas letras en distintas linguas. Tamén se emprega nalgunhas ciencias.
Permite distinguir entre grafías simples (exemplos: a, n) e complexas (exemplos: ã, ñ). Así, o trazo superior pode indicar o modo de articulación dunha vogal (vogal nasalizada, por elevación no grao de constrición: ã, ẽ, ĩ, õ, ũ) ou o punto de articulación dunha consoante (nasal palatal: ñ)
Historia
A palabra “til” procede do latín titulus, "título" ou "sobrescrito". Orixinalmente se empregaba sobre o n como abreviatura. Por exemplo Ao Dñi significaba Anno Domini. Tamén era unha forma de indicar unha letra repetida.
Voo 330 de Swissair
O voo 330 de Swissair era un servizo regular dende o aeroporto de Zúric e Hong Kong, cunha escala en Tel Aviv. O avión foi voado no medio do aire polo grupo terrorista palestino Fronte Popular para a Liberación de Palestina-Comando Xeral, matando aos 47 pasaxeiros e tripulantes a bordo. [2]
Til
Historia
O til tamén era un sinal de nasalización. A referencia máis antiga á definición do til é do século XVI na Gramática de João de Barros.
Voo 330 de Swissair
Historia
O 21 de febreiro de 1970 un Convair CV-990 Coronado, con rexistro HB-ICD e bautizado como Baselland, estaba voando a ruta con 38 pasaxeiros e 9 tripulantes. Unha bomba detonou no compartimento de carga de popa uns nove minutos despois da engalaxe, cando trepaba en dirección sur sobre as 12:15 UTC na área de Lucerna. A tripulación intentou xirar e realizar unha aterraxe de emerxencia en Züric h, pero tivo dificultades para ver os instrumentos debido ao fume na cabina. O avión desviouse máis e máis cara o oeste e esnafrouse poco despois nunha zona boscosa en Würenlingen, preto de Zürich, debido á perda de pontencia eléctrica. Todos os seus ocupantes morreron.
Un inspector aéreo do goberno voou cara a escena en helicóptero. Pouco despois foi seguido por un equipo de 50 investigadores. A policía dixo que unha muller entregou unha pistola de 9 mm atopada na escena do accidente xusto despois do desastre. Algúns dos restos, incluídos pezas de roupa, quedaron colgados nas cimas e as ramas das árbores.
Inmediatamente sospeitouse dunha sabotaxe por mor da coraxe causada nos países árabes pola sentenza o decembro anterior de tres palestinos a 12 anos de prisión por un tribunal suízo. Un grupo guerrilleiro árabe, a Fronte Popular para a Liberación de Palestina-Comando Xeral, dixo en Beirut que fora a responsable da explosión. Porén Reuters informou posteriormente dende Amán que un portavoz do grupo negara a súa implicación.
Til
Uso en galego
En galego-portugués, o til era usado en hiatos dunha vogal nasal seguida doutra vogal:
Voo 330 de Swissair
Historia
Usárase unha bomba baromátrica fara facer estoupar o avión. O mesmo día outra bomba estoupou a bordo dun Caravelle de Austrian Airlines que voaba de Frankfurt a Viena. O Caravelle conseguiu aterrar con seguridade.
Til
Uso en galego
Tamén se empregaba para facer abreviacións, substituíndo unha consoante nasal.
P. ex: cõ, en lugar de "con".
O til no IPA
No Alfabeto Fonético Internacional pode ter distintos significados segundo a súa posición:
Monteira
miniatura|Gaiteiro con monteira A monteira é unha peza tradicional coa que se abrigaban a cabeza os homes e en menor medida as mulleres e que se facía de felpa, saial, baeta ou pano negro e que se utilizaba en Galicia.
Bloomsbury Publishing
Bloomsbury Publishing é unha casa editorial independente, asentada en Londres e coñecida polas súas novelas literarias. Foi designada como Editorial dos anos 1999 e 2000. O crecemento de Bloomsbury durante os últimos anos é debido principalmente á serie de Harry Potter da escritora J. K. Rowling. Outros persoeiros da literatura como Patricia Highsmith ou Carlos Fuentes tamén teñen obra en Bloomsbury.
Rogelio Civeira
Rogelio Civeira Pereira, nado no Carballiño e finado na mesma vila en xuño de 1922, foi un poeta e dramaturgo galego.
Luis Castro
Desenvolveu a súa carreira en Segunda División no Avilés, onde xogaría dúas tempadas, sendo traspasado tralo descenso deste na tempada 1992-1993 ao CD Lugo, acabado de ascender que xogaría ese ano na categoría de prata, descendendo ao final da mesma. Nesa tempada disputaría 30 partidos. Ao cabo dese ano sería traspasado ao Toledo, tamén en Segunda División.
Rogelio Civeira
Traxectoria
Xefe de negociado de Facenda. Estivo destinado na Coruña. En 1875 estreou en Ourense a peza cómica Un novio para Rosita. Foi autor da peza teatral A orfa de San Lorenzo, que foi premiada no certame literario de O Galiciano (1886). Gañou o premio dos Xogos Florais de Betanzos de 1886 ao mellor traballo humorístico sobre o tema "¿Es conveniente el baile?" coa obra ¿Convén o baile?. Tamén escribiu poemas en galego que apareceron en El Heraldo Gallego.
Emily Deschanel
Emily Erin Deschanel, nada nos Ánxeles (California) o 11 de outubro de 1976, é unha actriz e produtora de cinema e televisión principalmente coñecida polo seu traballo na serie de televisión Bones.
É filla do director de cine Caleb Deschanel e da actriz Mary Jo Deschanel. Ten unha irmá, Zooey Deschanel, que tamén é actriz e cantante.
Interpretación (retórica)
A interpretación é unha figura retórica consistente en repetir o mesmo con outras palabras.
É unha figura estilística do compoñente morfosintáctico, e actúa por acumulación.
O Piñeiro, Santa Baia de Búbal, Carballedo
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Santa Baia de Búbal, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 10 habitantes, 6 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O topónimo fai referencia a un fitónimo, á árbore que dá as piñas, en latín.
Iria Morgade
Traxectoria
É Licenciada en Ciencias Políticas e da Administración (UCM, 2011), Mestrado en Migracións Internacionais: Investigación, políticas migratorias e mediación intercultural (UDC, 2013) e Mestrado en Formación do Profesorado (USC, 2014). As súas liñas de investigación son a memoria e o discurso social, a  represión franquista e a mobilización social e política. A súa tese de doutoramento estuda a mobilización social arredor da memoria no estado español dende a Transición ata a actualidade.
Ten colaborado na Revista Galega de Educación, Tempo Exterior, no XIV Congreso de la Asociación de Historia Contemporánea, Alacante e en ''Sites of Violence and Memory in Modern Spain. From the Spanish Civil War to the Present Day, Londres, Bloomsbury Publishing.''
Pertence ao grupo Histagra. En 2023 era profesora de formación profesional no IES Luís Seoane de Pontevedra.
Baía de Port Phillip
miniatura|340px|Imaxe de satálite da baía de Port Phillip.
Galería de imaxes de Arzúa
Galería de imaxes do concello de Arzúa na provincia da Coruña.
Baía de Port Phillip
A baía de Port Phillip ou, simplemente, Port Phillip (e localmente só como A Baía (The Bay), é unha immensa baía australiana, situada no sur do estado de Victoria, e en cuxa ribeira norte se asenta a cidade de Melbourne.
Está prolongada na súa parte occidental pola baía de Corio.
Descrición
miniatura|340px|Mapa de Port Phillip.
Xeograficamente, a baía ten unha superficie de 1 930 km² e unha costa de 264 km. O volume de auga na baía é duns 25 km³.
Aínda que para o seu tamaño é moi pouco profunda —a parte máis profunda ten só 24 m, e a metade ten menos de 8 m—, a súa maior parte é navegábel. Pechada polo leste pola península de Mornington e polo oeste pola Bellarine, Port Phillip está bordeada por moitas pequenas baías, como a baía Beaumaris, e praias, como St Kilda ou Brighton.
As súas augas e costas son fogar de focas, baleas, golfiños, corais e moitos tipos de aves mariñas e aves limícolas migratorias.
A baía ábrese cara ao sur polo estreito de Bass por unha boca (chamada "The Rip") entre a punta Lonsdale ao oeste e a punta de Nepean ao leste. A estreiteza desta boca e particularmente as violentas ondas e mareas fan dela un paso delicado para os buques que requiren a miúdo, especialmente os máis grandes, a guía dun práctico local do Port Phillip Pilot Service.
A costa oriental caracterízase por ter moitas praias de area, mentres que a costa do oeste é máis heteroxénea.
Unha liña de transbordadores (Searoad) conecta a cada hora ambos os lados da boca, entre Queenscliff no oeste e Sorrento no leste. Outro transbordador ao norte conecta St Kilda Williamson dun lado, e a baía de Hobsons, polo outro, na área metropolitana de Melbourne.
Deportes e tempo de lecer
Ademais das praias, a baía de Port Phillip é un lugar para a práctica de actividades naúticas, con portos náuticos en Geelong, St Kilda e Brighton) e as súas ribeiras son apreciadas para o ciclismo, a marcha e as carreiras pedestres.
Historia
Antes da colonización europea a rexión ao redor de Port Phillip estaba dividida entre os territorios das nacións dos wathaurong (ao oeste), wurundjeri (norte) e boonwurrung (sur e este).
Os primeiros europeos en entrar na baía foron os tripulantes do HMS Lady Nelson, comandado por John Murray e, dez semanas despois, polos do HMS Investigator, comandado por Matthew Flinders, en 1802.
Expedicións posteriores tiveron lugar en 1803 para establecer o primeiro asentamento en Victoria, cerca de Sorrento, pero este asentamento foi abandonado en 1804.
Trinta anos máis tarde, colonos procedentes de Tasmania volveron a establecerse en Melbourne, agora a capital do estado, na desembocadura do río Yarra en 1835 e en Geelong, na baía de Corio en 1838.
Hoxe Port Phillip é a conca máis poboada de Australia, cunha poboación estimada de 3 millóns de persoas que viven ao redor da baía; os suburbios de Melbourne exténdense pola maior parte das costas norte e leste, e a cidade de Geelong esténdese ao redor da baía de Corio, no brazo occidental da baía.
Plymouth, Montserrat
Playmouth é unha cidade abandonada e de facto, a capital de Montserrat. A cidade foi evacuada por mor dunhas erupcións do volcán de Soufrière Hills que comezaron en 1995. Por séculos, Plymouth foi o único porto de entrada da illa.
Historia
thumbnail|esquerda|Plymouth no 1999. thumbnail|esquerda|12 de xullo de 1997. Comezando en xullo de 1995, unha serie de erupcións enormes no volcán Soufrière Hills enviaban fluxos piroclásticos e cinza a unha ampla área do sur de Montserrat, incluíndo Plymouth. Era inmediatamente claro que a cidade estaba en perigo; o 21 de agosto de 1995, piroclasto caía en Plymouth, e en decembro os residentes eran evacuados como precaución. Meses despois, os residentes tiñan permitido volver á cidade, pero o 25 de xuño de 1997, unha erupción masiva producía ondadas piroclásticas que mataron a 19 persoas e alcanzaban case ó aeroporto da illa no lado oriental desta. Plymouth foi outra vez evacuada.
Entre o 4 e 8 de agosto, outra serie de erupcións destruía aproximadamente un 80% da cidade, enterrándoo baixo 1,4 metros de cinza. Este material quente queimaba moitos dos edificios, facendo case imposible a vida dunha grande porción dos residentes.
Os fluxos piroclásticos, lava, cinza e outros tipos de rocha volcánica eran na súa maioría compactos, o que fixo que conseguiran unha densidade similar á do formigón. A eliminación disto requiriría o uso de explosivos, bulldozers e outros recursos demasiado caros para o uso estendido. Ademais, prevíase que a terra debaixo do barro endurecido e lava sería completamente non-arable pola calor dos fluxos piroclásticos. Plymouth era abandonada e a metade sur da illa era considerada unha zona de exclusión a causa da actividade volcánica que continuaba. O goberno da illa movíase a Brades, aínda que Plymouth seguía sendo de jure a capital do país. En 2013, comezaba a construción dun novo porto e capital do país co nome de Little Bay, na costa norte da illa.
Castelo da Lúa
O castelo da Lúa é un sitio arqueolóxico conformado polos restos dun castelo medieval situado ao carón da praia da Torre e o seu paseo marítimo, e habilitado para a súa visita libre.
Situación
Sitúase no lugar do Pazo, na parroquia de Santa Comba, Rianxo. Está nas inmediacións da praia da Torre, na punta da Torre, tamén coñecida como A Salgueiriña.
Historia
O castelo foi erixido, probablemente no século XIII, por Pai Gómez Chariño, pasando máis tarde a formar parte do patrimonio da Orde do Temple e despois do da arquidiocese compostelá. Derrubado polos irmandiños ó redor do ano 1465 e reedificado novamente por Sueiro Gomes de Soutomaior, bisneto do anterior.
As novas conservadas sinalan o ano 1480 como o ano no que foi novamente derrubado polo gobernador real Fernando de Acuña. Dende entón ata 1532 as ruínas do castelo foron empregadas como cárcere, ata que nese ano a súa xurisdición pasa ao arcebispo Alonso II de Fonseca, novo señor da zona.
Quedando a fortaleza arruinada no ano 1600 as ruínas foron espoliadas para realizar no ano 1740 o campanario da igrexa de Santa Comba de Rianxo, así como distintas construcións na comarca e arredores.
Escavacións arqueolóxicas
No verán do ano 2001 o equipo dirixido por A. Bonilla Rodríguez realizou traballos de escavación que lles permitiron comprobar que a construción tiña planta trapezoidal cunha muralla exterior, xa desaparecida, reforzada no lado sur por un foso, e unha segunda muralla interna. No seu interior situábase a torre da homenaxe complementada por dous baluartes laterais.
No ano 2007 realizáronse novas escavacións e traballos de consolidación e limpeza do destapado en campañas anteriores. Os traballos centráronse na fachada dianteira e no espazo existente entre a segunda muralla e o foxo. Durante os traballos atopouse abondoso material cerámico (datado entre os séculos XI ao XIII): olas, cuncas, vasos, xerras, botellas, potes ou testos, e tamén un total de oito moedas.
Situación actual
Na actualidade quedan soamente os vestixios do que noutrora fora unha das fortalezas militares maiores de Galiza, da que hoxe en día poden verse os cimentos da localización orixinal, na punta da Praia da Torre (nomeada así por mor da presenza do castelo), na desembocadura do río Té.
A administración autonómica ten programado continuar o estudo do sitio e anunciou unha nova campaña para o ano 2008.
Fornelos, Toiriz, Vila de Cruces
Fornelos é un lugar da parroquia de Toiriz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Digresión
Definición
Figura retórica consistente en incluír, no medio dun discurso oral ou escrito, un ou varios asuntos máis ou menos improcedentes que supoñen unha saída fóra de tema.
Véxase tamén
Figura estilística
In vino veritas
miniatura|In vino veritas por Pólya. In vino veritas é unha locución latina que significa literalmente "no viño está a verdade". Aínda que a frase aparece na Naturalis Historia de Plinio o Vello do seguinte xeito "volgoque veritas iam attributa vino est", é dicir "e xa popularmente a verdade foille atribuída ao viño..." pertence ao poeta lírico grego Alceo de Mitilene, cuxa obra conservamos de xeito moi fragmentado. Este foi un dos primeiros poetas do viño e a rosa, que influíron notablemente en Horacio. A obra deste último, moito mellor conservada, contén numerosas alusións ao viño.
Co tempo, esta expresión converteuse no título dun famoso ensaio do poeta danés Soren Kierkegaard, escrito a modo de imitación do Banquete de Platón. Trátase dun diálogo entre cinco estetas que departen en torno a unha boa mesa sobre os placeres sensuais.
A expresión adoita empregarse para dar a entender que o estado de embriaguez que proporciona o viño fai ás persoas ser máis sinceras.
George Jones
George Glenn Jones, nado en Saratoga (Texas) o 12 de setembro de 1931 e finado en Nashville (Tennessee) o 26 de abril de 2013, foi un cantante country estadounidense, coñecido pola súa longa lista de éxitos, voz distintiva e fraseos. Estivo casado coa cantante Tammy Wynette.
Nos últimos vinte anos da súa vida foi coñecido como the greatest living country singer ("o maior cantante de country vivo"). O estudoso do country Bill C. Malone escribiu:
Durante a súa longa traxectoria, Jones apareceu en numerosos titulares tanto pola súa afección á bebida, as súas tormentosas relacións coas mulleres e as violentas pelexas como pola súa prolífica gravación de discos e as súas xiras. O seu modo de vida salvaxe levouno a perder moitas actuacións, outorgándolle o alcume de "No Show Jones". Coa axuda da súa cuarta esposa, Nancy, conseguiu maternse afastado da bebida durante varios anos. Conseguiu máis de 150 éxitos en solitario e en dúos con outros artistas. A liña do seu nariz, os seus acenos e as súas marcas faciais valéronlle tamén o alcume de "The Possum" ("a sarigüeia"). Jones adoitaba dicir nas súas entrevistas que escollera facer "só" sesenta concertos cada ano.
Axencia Europea de Defensa
A AED realiza a súa función para todos os membros da Unión Europea fóra de Dinamarca, que se atopa acollida a unha excepción para desvincularse en asuntos da defensa europea.
George Jones
Vida perosal
Jones estivo casado catro veces:
Premios e honras
En 2008 formou parte do xurado do oitavo concurso de Independent Music Awards en apoio ás carreiras de artistas independentes.
Axencia Europea de Defensa
A Axencia Europea de Defensa foi establecida polo Consello da Unión Europea o 12 de xullo de 2004, seguindo as recomendacións adoptadas polo Consello Europeo de Tesalónica e anticipándose ás previsións do entón proxecto de Constitución Europea redactado pola Convención. A súa sede atópase en Bruxelas (Bélxica).
Estrutura
130px|miniatura|Catherine Ashton, [[Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade|AR e presidenta da AED.]] Este corpo posúe personalidade xurídica e a súa dirección reside en tres elementos:
Historia
A Axencia Europea de Defensa é a continuación do traballo realizado pola Unión Europea Occidental para a efectiva transferencia das súas funcións ao marco da UE, e desmantelar así a estrutura da UEO.
Mercedes-Benz Arena (Berlín)
O Mercedes-Benz Arena é un pavillón multiusos situado en Berlín, Alemaña, máis concretamente no barrio de Friedrichshain. Foi inaugurado no ano 2008 e conta cunha capacidade de 17.000 persoas. O pavillón é fogar do Eisbären Berlin, club de hóckey sobre xeo, e do Alba Berlín, equipo de baloncesto. Tamén se utiliza para concertos ou para outros partidos de hóckey sobre xeo, baloncesto ou balonmán. En 2009, O2 World acolleu a Final Four da Euroliga na que o Panathinaikos venceu 95-71 o CSKA Moscova.
Nome
O pavillón comezou denominándose O2World. En xaneiro de 2015, o fabricante alemán de automóbiles Mercedes-Benz, anunciou que alcanzara un acordo para cambiar o nome do lugar polo de Mercedes-Benz Arena de Berlín a partir do 1 de xullo do 2015. De acordo con Mercedes-Benz, o patrocinio do pavillón durará 20 anos. Ademais, tamén se realizarán cambios no interior da arena.
Eventos importantes
A primeira banda que tocou no O2 World foi Metallica o 12 de setembro de 2008.
Este sitio foi sede tamén da segunda rolda da Euro Beach Soccer League 2011 entre o 8 e o 10 de xullo dese ano.
Britney Spears celebrou un concerto aquí o 26 de xullo do 2010.
En agosto de 2012, o fútbol praia volveu a este lugar co gallo da segunda rolda da Euro Beach Soccer League 2012.
Voitre negro
O voitre negro (Aegypius monachus) é unha ave da subfamilia dos voitres do Vello mundo (Aegypiinae), un dos poucos voitres que viven en Europa.