cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección natural
miniatura|Ilustracións realizadas polo ornitólogo [[John Gould sobre exemplares recollidos por Charles Darwin para ilustrar as variacións do bico dos pimpíns entre distintas illas do arquipélago das Galápagos. Actualmente representan un exemplo clásico de diversificación por selección natural en condicións de illamento insular.]] A selección natural é o proceso esencial da evolución proposto por Charles Darwin e xeralmente aceptado pola comunidade científica como a mellor explicación para a adaptación e especialización, como se evidencia no rexistro fósil. Outros mecanismos de evolución inclúen deriva xenética, fluxo xénico e presión de mutación.
Introdución
O concepto básico de selección natural é que as condicións ambientais (isto é, a "natureza") determinan (ou "seleccionan") que determinada característica dun organismo axuda na supervivencia e reprodución dese organismo; organismos que non posúen esas características poden morrer antes de se reproduciren ou seren menos prolíficos que os organismos que presentan a determinada característica. Á medida que as condicións ambientais non varíen, ou permanezan suficientemente similares, esas características continúan a ser adaptativas e tornaranse máis comúns na poboación. A perda do nicho ecolóxico dunha especie ou o exceso de individuos en determinada área criado polo crecemento poboacional poden mudar drasticamente as características adaptativas necesarias para a supervivencia - nesas condicións, ou en calquera outra en que a supervivencia sexa determinada máis polas condicións ecolóxicas que polas características sexuais secundarias, dise que está ocorrendo unha selección ecolóxica. Esta expresión utilízase tan só para diferenciar procesos que non din nada respecto ao acto do apareamento e é de uso recente, desenvolvéndose dentro do propio campo da ecoloxía).
A teoría de Darwin da evolución das especies pola selección natural comeza coa premisa de que unha característica do organismo varía de modo non-determinístico entre pais e fillos, nun proceso que Darwin chamou de "individuación". Esa teoría non fai ningunha alegación particular sobre como se dá ese proceso, aínda que descubertas científicas posteriores en xenética expliquen diversos mecanismos polos cales iso ocorre na reprodución: tanto na reprodución asexual como na sexual, mutacións aleatorias (incluíndo erros de transcrición de ADN); no caso da reprodución sexual (no que o ADN da prole é unha mestura do dos proxenitores), fluxo xénico e deriva xenética son tamén mecanismos importantes. A competición (normalmente entre machos para fecundar a femia) por parceiros leva á selección sexual - un proceso que Darwin consideraba secundario á ecolóxica para a maioría das especies.
A selección natural non distingue entre selección ecolóxica e selección sexual, na medida que se refire ás características, por exemplo, destreza de movemento, nas cales ambas as dúas poden actuar simultaneamente. Se unha variación específica torna o descendente que a manifesta máis apto á supervivencia e á reprodución ben sucedida, ese descendente e a súa prole terán máis posibilidades de sobrevivir que os descendentes sen esa variación. As características orixinais, ben como as variacións que son inadecuadas dentro do punto de vista da adaptación, deberán desaparecer conforme os descendentes que as posúen sexan substituídos polos parentes máis exitosos.
Así, certas características son preservadas debido á vantaxe selectiva que confiren aos seus portadores, permitindo que un individuo deixe máis descendentes que os individuos sen esas características. Eventualmente, a través de varias iteracións deses proceso, os organismos poden desenvolver características adaptativas cada vez máis complexas.
Mecanismos da selección natural
O que fai que unha característica teña máis probabilidade de permitir a supervivencia do seu portador depende moito de factores ambientais, incluíndo predadores da especie, fontes de alimentos, estrés abiótico, ambiente físico e así por diante. Cando os membros dunha especie se separan xeograficamente, enfrontan diferentes ambientes e tenden a evolucionar en diferentes direccións. Despois dun longo tempo, esas características poderán terse desenvolvido en diferentes vías de tal xeito que xa non poderán intercruzarse, nun punto que serán considerados como de especies distintas. Esa é a razón dunha especie, por veces, separarse en múltiplas especies, en vez de simplemente ser substituída por unha nova (a partir diso Darwin suxeriu que todas as especies actuais evolucionaron dun devanceiro común).
Alén diso, algúns científicos especulan que unha adaptación que pode permitir ao organismo ser máis adaptable no futuro tende a se espallar mesmo que non proporcione ningunha vantaxe específica a curto prazo. Os descendentes deses organismos serán máis variados e así máis resistentes á extinción por catástrofes ambientais e eventos de extinción. Iso foi proposto como un dos motivos para o xurdimento dos Mammalia. Aínda que esa forma de selección sexa posible (aínda que altamente discutible), debe desempeñar un papel máis importante nos casos en que a selección por adaptación é continua. Por exemplo, na hipótese da Raíña de Copas, suxírese que o sexo debe ter evolucionado de modo que axude aos organismos a se adaptaren contra parasitos.
A selección natural pode ser expresa como a seguinte lei xeral (tirada da conclusión d' A orixe das especies):
O resultado é a evolución das especies.
Alcance da selección natural
Debe ser observado que a lei arriba exposta non se aplica soamente a organismos biolóxicos; aplícase a calquera organismo que se reproduce de modo a envolver tanto a hereditariedade como a variación. Así, un tipo de selección natural pode ocorrer no reino do non biolóxico (ver, por exemplo, Programación xenética). Digno de nota tamén é que esa formulación non elimina a ocorrencia da selección en todos os niveis biolóxicos (e.g. xenes, organismos, grupos). Por fin, débese salientar que o proceso particular de introdución de novas características non é importante.
Darwin esbozou súa teoría primeiramente en dous manuscritos non publicados escrito en 1842 e 1844, sendo máis completamente desenvolvido n A orixe das especies, especialmente no capítulo 4, no que escribiu:
Impacto da teoría
Talvez a afirmación máis radical da teoría de Darwin da evolución a través da selección natural é que "formas intricadamente construídas, tan diferentes unha das outras, e interdependente dun modo tan complexo" evolucionaron de formas de vida máis simples e segundo uns poucos principios.
É esa afirmación fundamental que inspirou algúns dos defensores máis ardorosos -e que provocou a oposición máis profunda-. Algúns grupos prefiren acreditar na intervención ou no direccionamento divino do proceso, como aqueles que defenden a escola de pensamento do proxecto intelixente. Por outra banda, moitas teorías de selección artificial foron propostas suxerindo que os factores de aptitude [adaptación] económica e social atribuídos por outros seres humanos ou polo seu ambiente construído son de certa forma biolóxicos ou inevitábeis - Darwinismo social. Outros sustentan que houbo unha evolución de sociedades análoga a aquela das especies. As ideas de Darwin, xuntamente coas de Freud e Marx, son consideradas por moitos historiadores como tendo unha profunda influencia no pensamento do século XIX e desafiado as escolas de pensamento racionalista e o fundamentalismo relixioso que prevalecían en Europa.
Trofeo Teresa Herrera 2016
A 71.ª edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o día 9 de agosto de 2016, en formato de partido único. O vencedor foi o Deportivo da Coruña, que derrotou ao Villarreal logrando o seu vixésimo título.
Ciencia, Tecnoloxía e Sociedade
Ciencia, tecnoloxía e sociedade é unha materia de carácter interdisciplinar que permite abordar temas de máxima actualidade desde unha perspectiva crítica. Pretende o estudo das interrelacións entre estes os coñecementos e o devir social, en particular, das influencias de cada un deles nos outros, partendo da base de que a súa convivencia é un determinante da historia dos pobos.
Rafael (homónimos)
O nome de Rafael pode facer referencia a distintos conceptos:
Mondoi
O topónimo galego Mondoi pode referirse a:
Saamil, O Castro, Begonte
Saamil é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
XO
XO é o cuarto álbum de estudio do cantautor estadounidense Elliott Smith, publicado o 25 de agosto de 1998 a través do selo DreamWorks Records. O disco gravouse entre 1997 e 1998 e trátase do primeiro traballo de Smith editado por un gran selo. Lanzaronse dous sinxelos do álbum, "Waltz #2 (XO)" e "Baby Britain".
A publicación en liña Pitchfork Media situou a XO no número 68 da súa lista dos 100 mellores álbums dos anos 90.
Ferrari F10
O Ferrari F10 é o monoplaza co cal compite no a Scuderia Ferrari. Pilótano Felipe Massa e Fernando Alonso. O nome provén da inicial da escudería e o ano.
Presentación
O F10, o 56º monoplaza fabricado por Ferrari para competir en Fórmula 1, foi presentado on-line o 28 de xaneiro de 2010. O nome do coche, F10, descubriuse o mesmo día. O lugar escollido para a presentación foi Maranello. Nun principio, e para un spot publicitario, o vehículo daría as súas primeiras voltas en Fiorano o mesmo día da presentación, pero unha nevada caída o día anterior o impediu.
Seiðr
miniatura|Representación de Oðinn cabalgando en [[Sleipnir. No paganismo nórdico, Oðinn era a principal deidade asociada co Seiðr.]] Seiðr (a miúdo anglicizado como seidhr, seidh, seidr, seithr ou seith) é un termo en lingua nórdica antiga para un tipo de feitizos ou bruxerías que foi practicado polos pagáns nórdicos. A expresión tamén pode ser utilizada para referirse a reconstrucións do neopaganismo moderno ou a emulacións de ditas prácticas.
Visión xeral
O seiðr involucraba o encantamento con feitizos, e tamén podían ser chamado galdrar ou galðrar (sing. galdr ou galðr, cf. inglés antigo: gealdor ou galdor). Os practicantes de Seiðr eran sobre todo mulleres (völva, ou seiðkona, lit. "muller seiðr"), aínda que tamén había practicantes masculinos (seiðmaðr, lit. "home seiðr"). Na era viquinga, o seiðr tiña connotacións de ergi ("pouco viril" ou "efeminado") para os homes, xa que os seus aspectos manipuladores ían en contra do ideal de home franco, de conduta sincera. Freia e quizais algunhas das outras deusas da mitoloxía nórdica eran practicantes de seiðr, así como o era Odín, un feito que algúns cren que o avergonzaba, xa que Loki en Lokasenna o acusou de practicante de seiðr como unha forma de insulto. Porén, outros cren que por ser o máis importante de tódolos deuses, estaba por riba desas leis morais, así como os deuses nas relixións politeístas doutros pobos indoeuropeos. Os anglosaxóns tiñan palabras que ó parecer eran cognados de seiðr: siden e sidsa, ámbalas dúas utilizadas en contextos que suxiren que eran usadas por elfos (ælfe); estas ó parecer tiñan un significado similar a seiðr (Hall 2004, pp. 117–30). Entre as palabras en inglés antigo para designar ós practicantes de maxia estaban as verbas wicca (m.) ou wicce (f.), etónimos da palabra en inglés moderno witch (bruxa) pero sen conexión algunha entre wiccan e siden ou sidsa.
Vilar, Río, Rodeiro
Vilar é un lugar da parroquia de Río, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Poza de la Sal
Poza de la Sal é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 357 habitantes (INE 2012).
James Cronin
James Watson Cronin, nado en Chicago, Illinois, o 29 de setembro de 1931, e finado en Saint Paul, Minnesota, foi un físico nuclear, astrónomo e astrofísico estadounidense.
Biografía
Estudou na Universidade Metodista Meridional de Dallas, onde estudou física. Realizou o doutoramento na Universidade de Chicago en 1955; nesta Universidade tivo como mestres a científicos tan eminentes como Enrico Fermi e Murray Gell-Mann. Comezou a súa carreira científica en Brookhaven antes de entrar a formar parte, en 1958 do claustro de profesores da Universidade de Princeton. En 1971 pasou a ser profesor da Universidade de Chicago.
Foi portavoz do proxecto Auger, e membro do Board of Sponsors do The Bulletin of the Atomic Scientists.
Desde a súa xubilación en 1997, e até a súa morte, foi profesor emérito da Universidade de Chicago.
Val Logsdon Fitch
Val Logsdon Fitch, nado en Merrimen, Nebrasca, o 10 de marzo de 1923 e finado en Princeton, Nova Jersey o 5 de febreiro de 2015, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1980.
James Cronin
Investigacións científicas
Cronin, e o seu co-investigador Val Logsdon Fitch, foron galardoados co Premio Nobel de Física de 1980, por un experimento realizado en 1964, que proba que certas reaccións subatómicas non se adhiren aos principios fundamentais da simetría. Especialmente probaron, analizando o decaimiento de kaóns (mesóns K), que reaccións feitas en sentido inverso non seguen a mesma traxectoria que a reacción orixinal, o que mostrou que as interaccións das partículas subatómicas non son independentes do tempo. Así foi descuberto o fenómeno da violación CP. Este descubrimento serviu tamén para apuntalar a aínda incipiente teoría do Big-Bang sobre a orixe do Universo.
Val Logsdon Fitch
Traxectoria
Estudou enxeñaría na Universidade McGill, onde se licenciou en 1948. En 1954 doutorouse en física na Universidade de Columbia.
James Cronin
Investigacións científicas
Posteriormente dedicouse ao estudo dos raios cósmicos ultra enerxéticos, en particular á procura das fontes dos mesmos fóra da vía Láctea. Realiza as súas investigacións no Observatorio Pierre Auger, en Malargue, Arxentina.
Val Logsdon Fitch
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial participou no Proxecto Manhattan de Los Álamos.
James Cronin
Colaboración con científicos galegos e españois
Cronin tivo un papel moi relevante no desenvolvemento da astrofísca de partículas en España pola súa intensa colaboración con investigadores da Universidade de Santiago de Compostela e visitou Galicia en bastantes ocasións. En 1995 o grupo de Astrofísica de partículas da Universidade de Santiago foi invitado ao laboratorio estadounidense Fermilab (Illinois) a participar no deseño do Observatorio, xa que que dito grupo propuxera situcar na Terra de Campos, Valladolid, unha parte do Observatorio que daquela se prevía construír no hemisferio norte. Ese mesmo ano Cronin desprazouse a Santiago de Compostela para dar a coñecer o proxecto impartindo unha conferencia plenaria na Reunión Bienal da Real Sociedad Española de Física. Foi xustamente en dita visita onde cobrou forza a idea de usar o Observatorio para buscar neutrinos de moi altas enerxías que, co tempo, converteuse nunha das principais tarefas do Observatorio Auger liderada por españois e que continúa hoxe en día, reforzada polo espectacular descubrimento das ondas gravitacionais pola colaboración LIGO. En 1996 Cronin tamén participou en Madrid nunha homenaxe ao físico Arturo Duperier, pioneiro da astrofísica de partículas, con motivo do centenario do seu nacemento.
Val Logsdon Fitch
Investigacións científicas
Xunto a James Cronin realizou diversos experimentos acerca das reaccións subatómicas, observando como estas a miúdo non cumpren os principios fundamentais da simetría. Coa observación en 1964 da análise das partículas kaóns viron como as reaccións feitas en sentido inverso non seguían a mesma traxectoria que a reacción orixinal, o que mostrou que as interaccións das partículas subatómicas non son independentes do tempo. Esta formulación recibiu o nome de violación CP.
James Cronin
Colaboración con científicos galegos e españois
A estreita colaboración dos investigadores españois con Cronin culminou coa entrada de España no Observatorio no ano 2002. Esta participación medrou coa incorporación de científicos das Universidades de Alcalá de Henares, Complutense de Madrid, Granada, Santiago de Compostela e Valencia, que xogaron un papel moi recoñecido na colaboración. Polo menos cinco investigadores da USC realizaron estancias pre ou postdoctorais con Cronin na Universidade de Chicago. No ano 2007 Cronin volveu a Santiago a unha reunión de finanzas do Observatorio. En 2009, Cronin foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade de Santiago de Compostela, e participou no programa ConCiencia e, por última vez, no ano 2011 participou en Santiago nunha reunión de análises dos datos do Observatorio. Durante os últimos anos Cronin seguía moi vinculado á colaboración, agora involucrada no proxecto de mellora do Observatorio (Auger-Prime) co que se realizarán medidas de composición ás máis altas enerxías. Esta mellora permitirá seguir profundizando na orixe das partículas subatómicas máis enerxéticas que se poden observar na natureza e continuar subministrando resultados de gran relevancia nos próximos anos.
Val Logsdon Fitch
Investigacións científicas
En 1980, xunto con Cronin, foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus descubrimentos acerca da violación dos principios da simetría na partícula kaón.
Pedro Solbes
Pedro Solbes Mira, nado en El Pinós (Alacant) o 31 de agosto de 1942 e finado en Madrid o 18 de marzo de 2023, foi un político do Partido Socialista Obrero Español. En dúas etapas diferentes foi ministro de Economía e tamén foi comisario europeo baixo o mandato de Romano Prodi de 1999 a 2004.
Formación
Tras cursar os seus estudos de bacharelato en Alacant, doutorouse en ciencias políticas pola Universidade Complutense de Madrid. Era tamén licenciado en Dereito pola Universidade Complutense e diplomado en Economía Europea pola Universidade Libre de Bruxelas.
Desde 1968 ocupou distintos postos como técnico comercial do Estado na Administración española. Foi un dos membros da “task force” para a negociación de adhesión de España á Comunidade Europea e a finais de 1985 foi nomeado secretario de Estado para as Relacións coa CE.
Carreira política
En 1991 foi nomeado ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación e entre 1993 e 1996 ocupou o posto de ministro de Economía e Facenda. Como tal foi presidente do Consello “Ecofin” durante a presidencia española da UE no segundo semestre de 1995.
Nas eleccións xerais de marzo de 1996 foi elixido deputado pola provincia de Alacant e durante o seu período no Congreso dos Deputados presidiu a Comisión Mixta do Parlamento español sobre a UE.
Vicepresidencia segunda
miniatura|Pedro Solbes (vicepresidente segundo e ministro de Economía e Facenda) a carón de [[María Teresa Fernández de la Vega nunha rolda de prensa tras un Consello de Ministros en 2007.]] Desde abril de 2004 até abril de 2009 foi vicepresidente segundo e ministro de Economía e Facenda no Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero durante a VIII Lexislatura. En xaneiro de 2007 foi premiado polo diario económico El Boletín polo seu labor como membro do Goberno español durante o ano 2006. El Boletín destacou os seus méritos para acadar crecemento económico, creación de emprego, superávit nas contas estatais e o control da débeda pública.
Cesamento
Tras a remodelación do Goberno o 7 de abril de 2009, Solbes foi relevado por Elena Salgado en ámbolos dous cargos. O presidente Zapatero expresou o seu agradecemento pola súa "exemplar dedicación, dedicación e tesón", aínda que medios conservadores nacionais e internacionais afirmaron que a súa substitución se debera ás súas discrepancias co presidente sobre como afrontar a crise. Tamén abandonou o Ministerio David Vegara, secretario de Estado, que era o seu número dous.
A seguir, pouco despois ao rematar o período de dous anos de incompatibilidade que marcaba a lei, a principios de abril de 2011, Pedro Solbes foi nomeado membro do consello de administración da eléctrica italiana Enel, propietaria de Endesa e dous meses máis tarde do banco británico Barclays España.
En 2018, interveu na Comisión de Investigación do Congreso dos Deputados sobre a crise financeira de 2008. Nela recoñeceu varios erros na súa xestión durante a súa etapa como vicepresidente do Goberno. Na súa opinión: "tería sido desexable unha política fiscal máis restritiva" durante o período anterior á crise que reducise aínda máis a débeda pública. Admitiu algunhas discrepancias co presidente Zapatero nas medidas contra a crise. En síntese, declarou: «Asumo a culpa que teño na crise; Encargueime de coller un tren que aceleraba e aceleraba máis, pensabamos que tiñamos máis tempo para desacelerar pero quedamos sen vía. Non poderiamos facer un axuste máis suave. Si, fun responsable e debería ser máis valente na promoción do superávit orzamentario».
Obra
En 2013, publicou a súas memorias tituladas ''Recuerdos. 40 años de servicio público''.
Morte
Faleceu en Madrid o 18 de marzo de 2023 aos 80 anos de idade.
San Pedro, Palmeira, Ribeira
San Pedro é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Jingle All the Way
Jingle All the Way é un filme estadounidense dirixido por Brian Levant que foi estreado en 1996. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger e Sinbad, xunto con Phil Hartman, Rita Wilson, Jake Lloyd, James Belushi e Robert Conrad.
Mas de Barberans
Mas de Barberans é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Montsià.
KT 1
KT 1 ou Kaituozhe 1 é o nome dun modelo de foguete espacial de propelente sólido da China que comezou as súas operacións en activo entre 1966 e 1968.
Elefante indio
O elefante indio (Elephas maximus indicus) é unha das tres subespecies recoñecidas de elefante asiático que habita en Asia. Dende 1986, Elephas maximus foi sinalado como especie ameazada pola IUCN xa que a súa poboación descendeu polo menos un 50% nas últimas tres xeracións. A especie está ameazada pola perda, degradación e fragmentación de hábitat.
Distribución e hábitat
miniatura|Elefantes ceibos en [[Munnar, Kerala.]] miniatura|Elfante no [[Parque Nacional Jim Corbett.]] miniatura|Bañándose no [[Parque Nacional Nagarhole.]] Os elefantes indios son nativos de case toda Asia: India, Nepal, Bangladesh, Bután, Myanmar, Tailandia, Península de Malaisia, Laos, China, Camboxa e Vietnam. Nos anos 1990, a poboación estimada era:
Fender Telecaster
miniatura|dereita|200px|Fender 72 Telecaster Thinline. A Fender Telecaster, coñecida coloquialmente coma Tele, é unha guitarra eléctrica de corpo macizo e dúas pastillas sinxelas fabricada por Fender.
Historia
A Fender Telecaster é a guitarra eléctrica maciza que máis tempo leva fabricándose. O seu sinxelo e brillante deseño ten tanta aceptación na actualidade como cando se presentou ao público en 1951.
A guitarra foi desenvolvida no ano 1950. Entre 1932 e 1949 moitos artesáns e empresas experimentaran con guitarras eléctricas de corpo sólido, pero ningunha tivera un impacto significativo no mercado. A Telecaster de Leo Fender conseguiu situar a este tipo de instrumentos no mapa.
Características
miniatura|esquerda|250px|Detalle da ponte e máis a pastilla que incorpora, nunha réplica do modelo de [[1952.]] A Telecaster caracterízase polo seu son brillante e incisivo e pola súa facilidade de manexo. Por estas razóns é usada por músicos de todos os estilos. Porén, foron os músicos country os que máis apreciaron os seus servizos, en especial a súa capacidade para emular, se se sabe tocala, os sons dunha steel guitar.
Chariots of Fire
Chariots of Fire é un filme británico dirixido por Hugh Hudson que foi estreado en 1981. Conta a historia real de dous atletas nos Xogos Olímpicos de 1924: Eric Liddell, un escocés devoto cristián que corre pola gloria de Deus, e Harold Abrahams, un inglés xudeu que corre para superar os prexuízos.
Fender Telecaster
Características
O segredo do son da Telecaster reside na ponte. As cordas atravesan o corpo e suxéitanse ao dorso mediante seis virois, o cal aumenta a solidez e o mantemento do son. A ponte leva incorporada unha pastilla en posición oblicua, que realza os tons agudos da guitarra.
Viva Last Blues
Viva Last Blues é o terceiro álbum de estudio do músico estadounidense Will Oldham, publicado baixo o alcume de Palace Music o 21 de agosto de 1995 a través do selo Drag City. O álbum presenta a Oldham nas voces e na guitarra e foi gravado e producido por Steve Albini.
A publicación en liña Pitchfork Media situou a Viva Last Blues no número 60 da súa lista dos 100 mellores álbums dos anos 90. En 2007 Blender situouno no número 98 da lista dos 100 mellores álbums de indie rock da historia.
Herrero
O apelido castelán Herrero pode referirse a:
Ventín, Palmeira, Ribeira
Ventín é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 50 habitantes (27 homes e 23 mulleres).
Prádanos de Bureba
Prádanos de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012).
Atacama Pathfinder Experiment
alt=Imaxe de APEX|miniatura|Imaxe de APEX O Atacama Pathfinder Experiment (APEX) é un radiotelescopio situado a 5100 m sobre o nivel do mar en Atacama, Chile.
No 2019 participou na realización da primeira fotro dun burato negro.
Información xeral
Forma parte de ALMA. Atópase dentro do Observatorio Llano de Chajnantor no Deserto de Atacama, ó norte de Chile, a 50 km ó leste de San Pedro de Atacama. É unha colaboración de 3 institucións europeas de investigación: Max Planck Institute for Radio Astronomy (MPIfR, 55%), Onsala Space Observatory (OSO, 13%) e ESO (32%). Está operado por ESO.
O disco maior ten un diámetro de 12 m, consistente en 264 paneis de aluminio cunha precisión media na súa superficie de 15 micrómetros. Foi inaugurado de xeito oficial o 25 de setembro de 2005.
Ligazóns externas
Web de APEX.
A Ameixida, Ribeira, Ribeira
A Ameixida é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 104 habitantes (48 homes e 56 mulleres).
Estación de Puente Genil-Herrera
Puente Genil-Herrera é unha estación de alta velocidade de Adif, situada na estrada A-318, sobre o límite provincial entre Córdoba e Sevilla, entre as cidades de Puente Genil e Herrera.
Esta estación forma parte da liña de alta velocidade Córdoba-Málaga. Dá servizo, xunto coa estación de Antequera-Santa Ana, á poboación da zona central de Andalucía.
Características
A liña de alta velocidade Córdoba-Málaga está deseñada para soportar velocidades de tráfico de ata 350 km/h; con todo, os trens comerciais teñen un límite de velocidade de 300 km/h.
Os trens máis rápidos de Renfe, o AVE e o Avant, comunican a Puente Genil-Herrera con Córdoba en 23 minutos, e con Antequera-Santa Ana en só 12.
Longo Percorrido
O servizo AVE Madrid-Málaga realízase en 15 ocasións ao día en ambos os sentidos, parando en Puente Genil-Herrera en cinco destas. O AVE Barcelona-Málaga circula unha vez ao día, parando nesta estación durante o día, e un tren Talgo comezará a prestar un servizo nocturno no mesmo traxecto desde o día 26 de xaneiro de 2009
Media Distancia
O servizo Avant Sevilla-Córdoba-Málaga realízase en 5 ocasións ao día en ambos sentidos, parando sempre en Puente Genil-Herrera.
Tomb Raider (serie)
Tomb Raider é unha serie de videoxogos nada no 1996 da man das empresas Core Desing e mais Eidos Interactive que enfoca as aventuras da ficticia arqueóloga británica Lara Croft, editado tanto para PC como para Sega, Xbox e PlayStation.
Características
Amais dos xogos a serie conta tamén con cómics, novelas e mais de filmes. Dende o lanzamento do Tomb Raider orixinal no 1996, a serie converteuse nunha lucrativa franquía dos medios de comunicación afíns, e Lara converteuse nunha importante icona da industria dos videoxogos. O Libro Guinness dos Récords recoñeceu a Lara Croft como a "heroína humana máis exitosa en videoxogo" no 2006.
Os seis primeiros xogos da serie foron desenvolvidas pola Core Desing, e os últimos por Crystal Dynamics. Tódolos xogos foron publicados pola Eidos Interactive. Os dous filmes, Lara Croft: Tomb Raider e mais Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life, foron protagonizados pola actriz estadounidense Angelina Jolie. Entre tódolos videoxogos teñen vendido máis de 30 millóns de copias, tornándose unha das series de videoxogos máis vendidas. O videoxogo que máis copias vendeu foi Tomb Raider II, pois vendeu máis de 8 millóns de copias.
Música
A seguinte táboa amosa as características da banda sonora dos diferentes títulos.
Presencio
Presencio é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 184 habitantes (INE 2012).
Parque Natural de Peñalara
O parque natural de Peñalara sitúase na comunidade de Madrid, no termo municipal de Rascafría.
Trátase dun parque natural de alta montaña, localizado na Serra de Guadarrama. A alta concentración de picos xustifican tal denominación, así, temos o Peñalara (2428 metros), Dos Hermanas (2085 metros) e Claveles (2390 metros). O relevo é de orixe terciaria, formado hai máis de 300 millóns de anos. A acción dos xeos e a erosión do vento e ríos conformaron e perfilaron a paisaxe actual. Salientar tamén a presenza de lagos de orixe glaciar.
A vexetación é rica e variada. Por debaixo dos 1600 metros dominan os freixos, acivros e piñeiros. Por enriba deste nivel os xenebreiros e piñeiros albar van deixando paso ás típicas praderías alpinas.
A zona é frecuentada por practicantes de deportes de montaña, tales coma o esquí, o esquí de fondo e o alpinismo. Presenza de dúas estacións de esquí: a de Valcotos e a de Valdesquí.
Real portugués
miniatura|265x265px|500 reais de ouro do rei [[Sebastián I de Portugal|Sebastião, (1557-1578).]] O real (plural: reais, que máis tarde se popularizou en portugués como réis) foi a unidade de moeda de Portugal desde preto de 1430 ata 1911. Substituíu o diñeiro coa taxa de 1 real = 840 diñeiros e foi substituído despois polo escudo, como resultado da implantación da República en 1910, cunha taxa de 1000 reais (réis) = 1 escudo.
Esta moeda foi utilizada en todas as colonias portuguesas durante os séculos XVI, XVII, XVIII e XIX.
Historia
O uso da palabra "real" como unidade monetaria deriva da mesma palabra no sentido relativo ao rei e á de realeza. Rexístrase por primeira vez na escrita, no sentido monetario, en 1339, durante o reinado de Afonso IV de Portugal (1325-1357).
Antes do real
Nos tempos de Afonso Henriques (1143-1185), primeiro rei de Portugal, continuaban a circular moedas romanas (denarios, áureos, etc.), así como moedas leonesas e musulmás, estas últimas maiormente de prata e ouro (os dirhams e os dinares). En resposta ás moedas de ouro musulmás, a monarquía portuguesa cunhou os morabetinos (ou marabedís) de ouro.
O real
Só no tempo de Afonso IV, o diñeiro pasou a ser coñecido por alfonsim ou real. Alfonsim porque a cunhaba o rei Afonso e real porque era a moeda do rei, da realeza portuguesa. Como foi un rei forte no seu tempo, reinando durante máis de 32 anos, o nome acabou por perpetuarse. Antes de Afonso IV, as moedas cuñadas polos reis portugueses chamábanse de diñeiro, que é a evolución á lingua vulgar da palabra denario, moeda romana que aínda circulaba en Europa.
Ese diñeiro portugués cuñábase cunha aliaxe de cobre e prata chamada billón. Tamén se cuñaba unha mealla, coa mesma liga, que valía exactamente a metade do diñeiro. A partir de Afonso II (1211-1223) xa non se cuñou máis a mealla, aínda que se mantivo na práctica. Como a mealla valía a metade dun diñeiro, cando cumpría troco, cortábase un diñeiro en dúas metades. Esas moedas de billón tiñan nunha das súas faces a Cruz da Orde do Templo. A pesar do "real alfonsim", aínda pasaría moito tempo ata a uniformización do sistema monetario portugués.
O real nas colonias portuguesas
As moedas e os billetes con denominacións en reais (e en "réis") emitíronse tamén en distintas partes do Imperio Portugués, como é o caso de Angola, os arquipélagos de Azores e Madeira, Cabo Verde, Mozambique, a Guinea Portuguesa e San Tomé e Príncipe. O Brasil adoptou o real como a denominación da súa moeda actual.
A introdución do escudo
En 1911, o escudo substituíu o real. No entanto, o termo "conto" sobreviviu á introdución do escudo, como sinónimo de 1.000 escudos, unha vez que a conversión foi feita con base na equivalencia 1 centavo = 10 "réis".
Kwacha de Malawi
miniatura|300x300px|Segunda serie de moedas circulantes O kwacha de Malawi ("abrente" en bemba) é a moeda oficial de Malawi desde 1971, cando se substituíu a líbra de Malawi. O seu código monetario é ISO 4217: MWK. O kwacha está dividido en 100 tambala ("galos"). O nome da unidade monetaria provén dun antigo lema nacionalista compartido con Zambia: "Un novo abrente de liberdade". Este é o motivo polo que ambas as moedas teñen a mesma denominación (os códigos do kwacha zambiano son ISO 4217: ZMK).
Billetes
No ano 2007 emitíronse por derradeira vez os billetes de 5 e 10 kwacha, malia permaneceren en circulación e manteren o seu uso durante un tempo, ata que os bancos os foron retirando paseniño.
Moedas actualmente en uso
Estas son as características principais das moedas actualmente en circulación:
-381
O ano 381 a. C. foi un ano do calendario romano prexuliano. No Imperio romano coñecíase como o Ano do Tribunado de Camilo, Albino, Albino, Medulino, Flavo e Ambusto (ou, menos frecuentemente, ano 373 Ab urbe condita).
Heinrich Bach
Heinrich Bach, nado o 16 de setembro de 1615 en Wechmar (actualmente en Turinxia, Alemaña; daquela pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico) e finado o 10 de xullo de 1692 en Arnstadt, foi un compositor e organista alemán, membro da familia Bach.
Traxectoria
Heinrich Bach naceu en Wechmar, sendo considerado o pai da chamada Liña de Arnstädt da familia Bach. Despois da morte prematura de seu pai, o seu irmán máis vello Johannes Bach continuou a súa educación musical e ensinoulle a tocar o órgano. Trasladáronse a Suhl e Schweinfurt. Entre 1635 e 1641, foi Ratsmusikant no Ratsmusikanten-Compagnie de Erfurt dirixido por Johannes. Dende 1641 converteuse en organista da Igrexa de Santa María e da Oberkirche de Arnstadt, posto que ocupou ata a súa morte. En 1642 casou con Eva Hoffmann, a filla máis nova de Suhl Stadtpfeiffer Hoffmann. Heinrich Bach morreu en Arnstadt en 1692.
Tres dos seus fillos, Johann Christoph Bach, Johann Michael Bach e Johann Günther Bach, foron músicos.
FIFA World Player 2008
O premio FIFA World Player 2008 gañouno o xogador portugués Cristiano Ronaldo. Rematou diante dos dianteiros Lionel Messi e Fernando Torres na rolda final de votacións.
Partido Popular de Aragón
O Partido Popular de Aragón (tamén coñecido como PP de Aragón) é a delegación aragonesa do Partido Popular e foi fundado en 1989 co nacemento do Partido Popular, herdeiro de Alianza Popular. A súa presidenta é Luisa Fernanda Rudi e a súa sede central está no Paseo da Gran Vía nº 9 en Zaragoza. Actualmente goberna na Deputación Xeral de Aragón grazas a un pacto co Partido Aragonés.
Eleccións xerais
En 1996 e 2011 presentou candidaturas conxuntas co PAR.
Ligazón externa
Web oficial do PP - Aragón
O Ameneiro, Ribeira, Ribeira
O Ameneiro é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Josep Borrell
Josep Borrell Fontelles, nado en La Pobla de Segur (Lleida), o 24 de abril de 1947, é un político socialista catalán que foi ministro de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente de España de 1991 a 1996 durante o último Goberno de Felipe González e presidente do Parlamento Europeo entre 2004 e 2007, ademais de deputado no Congreso dos Deputados e deputado no Parlamento Europeo, e portavoz do Grupo Socialista no Congreso dos Deputados de 1998 a 1999.
Dende 2018 é ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación do Goberno de España liderado por Pedro Sánchez. O 7 de xuño de 2018 tomou posesión, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy.
A Cavada, Rodeiro, Rodeiro
A Cavada é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Os Lusíadas
Os Lusíadas é unha epopea en lingua portuguesa de Luís de Camões, publicada por vez primeira en 1572, tres anos despois do regreso do autor de Oriente. Componse de dez cantos, con número variable de estrofas, que son na súa maioría oitavas decasílabas suxeitas a un esquema rítmico ABABABCC-. É unha das mellores epopeas do Renacemento.
Etimoloxía e significado da obra
O nome de Os Lusíadas significa "os fillos de Luso". Segundo a lenda, os portugueses descenden de Luso, fillo do deus Baco, que conquistou polas armas un territorio que despois será Lusitania, ou sexa, Portugal. A palabra foi creada polo humanista André de Resende, e Camões empregouna por primeira vez en portugués. Este nome colectivo indica claramente que o suxeito épico do poema non é un home concreto, senón o pobo portugués.
A trama - Unha viaxe
O poema comeza cando xa os navegantes se atopan no Océano Índico. A continuación refírense as aventuras anteriores, dende a desembocadura do Texo, ao longo das Canarias, Cabo Verde, Serra Leoa, República Democrática do Congo, o extremo de África e a punta oriental deste continente, unha travesía marcada por innumerables avatares (como a epidemia de escorbuto que causa moitas baixas entre os mariñeiros).
Continúan logo cara a Mozambique, onde os musulmáns sáenlles ao paso, aparentemente con boas intencións. O almirante recibe entón ao xeque na nave, pero á inicial relación amigable pronto se suman envexas e temores, polo que os portugueses pon rumbo a Mombasa. Sorpréndelles unha treboada no mar, que amaina pola mañá e permite ao buque arribar ás costas de Calicut -a actual Calcuta-, a maior das cidades de Malabar (na India). En Calicut repítese a experiencia de Mozambique e os conquistadores, tras eludir as emboscadas, conseguen fuxir en dirección a Lisboa. No seu camiño de regreso, Venus condúcelles -como premio ás súas fatigas- a unha illa paradisíaca: este constitúe un dos episodios máis vivos do poema. Embarcan de novo e xa sen deterse chegan a Lisboa cun único tesouro: a noticia do descubrimento.
Estilo
No poema, os elementos fabulosos de corte clásico mestúranse cos episodios históricos: ademais da aparición da deusa Venus, os mariñeiros caen en brazos das nereidas (deidades do mar), semellantes ás sereas de Ulises; aparece tamén unha ninfa que profetiza a historia futura das Indias Orientais (a profecía é tamén outro elemento da epopea clásica); e Xúpiter alude aos navegantes portugueses como descubridores de novos mundos, igual ca Ulises e Eneas.
Leopoldo Benavides Otero
Leopoldo Benavides Otero, finado no Grove o 18 de xaneiro de 1935, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Irmán de Daniel Benavides Otero. Farmacéutico do Grove. Tiña tamén librería e era axente de seguros e banqueiro. Foi alcalde do Grove de 1907 a 1909. Volveu ser alcalde de 1910 a 1913.
Estrutura das proteínas
miniatura|350px|dereita|Estruturas das proteínas.
A estrutura das proteínas  describe os varios niveis de organización das moléculas de proteínas. Refírese ao conxunto de propiedades de disposición no espazo das moléculas de proteína, as cales proceden en último extremo da súa secuencia de aminoácidos, e das características físicas do medio que as rodea e a presenza de compostos simples ou complexos que as estabilicen e/ou induzan nelas un pregamento específico, distinto do esperado espontaneamente. Por tanto, deriva dos seus compoñentes, é dicir, da propia estrutura dos aminoácidos concretos que as compoñen, de como interaccionan quimicamente estes, de forma xerarquizada e específica, e está relacionada co destino celular e a función biolóxica que exercen.
Termodinámica do pregamento
En condicións fisiolóxicas, o proceso de pregamento dunha proteína globular está claramente favorecido termodinamicamente, é dicir, o incremento de enerxía libre global do proceso debe ser negativo (aínda que algún dos seus pasos pode ser positivo). Este cambio atínguese equilibrando unha serie de factores termodinámicos como a entropía conformacional, as interaccións carga-carga, as pontes de hidróxeno internas, as interaccións hidrófobas e as interaccións de van der Waals. .
Entropía conformacional
Defínese entropía conformacional do pregamento como a diminución da entropía (da aleatoriedade) durante o paso desde unha multitude de conformacións de nobelo aleatorio ata unha única estrutura pregada. A enerxía libre, representada na ecuación ΔG = ΔH - T ΔS, demostra que o ΔS negativo realiza unha contribución positiva a ΔG. É dicir, o cambio de entropía conformacional oponse ao pregamento. Por tanto, o ΔG global, que debe ser negativo, débese a que ou ben ΔH é negativo e grande ou a algún outro aumento da entropía co pregamento. Na práctica danse ambas as cousas.
A orixe do ΔH negativo é o cúmulo de interaccións favorables enerxeticamente que se dan no interior do glóbulo proteico, interaccións que adoitan a non ser covalentes.
Enlaces de hidróxeno internos
miniatura|Dúas moléculas enlazadas por medio de catro [[enlace de hidróxeno|pontes de hidróxeno, representadas por liñas de puntos.]]
As cadeas laterais de moitos aminoácidos compórtanse como doadores ou como aceptores de enlaces de hidróxeno (por exemplo, no caso dos grupos hidroxilo da serina e os grupos amino da glutamina, por exemplo). Ademais, se os protóns das amidas ou os carbonilos do armazón polipeptídico non están implicados no enlace peptídico, poden interaccionar tamén neste tipo de unións estabilizadoras.
Aínda que os enlaces de hidróxeno son febles en disolución acuosa, o seu grande número pode estabilizar a estrutura terciaria das proteínas.
Interaccións de van der Waals
O denso empaquetamento no núcleo das proteínas globulares facilita a interacción feble entre grupos moleculares sen carga. Ditos enlaces son de baixa enerxía, mais o seu abundante número compensa a súa debilidade. Cada interacción individual só contribúe nuns poucos kilojoules á entalpía de interacción negativa global. Pero a suma de todas as contribucións de todas as interaccións si que pode estabilizar a estrutura pregada. Deste xeito, unha contribución enerxética favorable feita pola suma das interaccións intramoleculares compensa de modo máis que suficiente a entropía desfavorable do pregamento.
Interaccións hidrófobas
Por definición, calquera substancia hidrófoba en contacto coa auga provoca que esta se afaste e se agrupe en estruturas denominadas clatratos. Esta ordenación corresponde a unha diminución da entropía do sistema. No caso das proteínas, os residuos hidrófobos dos aminoácidos quedan orientados, no seu pregamento, cara ao interior da molécula, en contacto con outros residuos semellantes e lonxe da auga. En consecuencia, a disposición cara ao interior dos grupos hidrófobos aumenta a aleatoriedade do sistema "proteína máis auga" e, por tanto, produce un aumento de entropía ao dobrarse. Este aumento de entropía produce unha contribución negativa á enerxía libre do pregamento e aumenta a estabilidade da estrutura proteica.
Función das pontes disulfuro
miniatura|Molécula de [[cistina, orixinada pola condensación de dúas cisteínas por medio dun enlace disulfuro.]]
A estabilización da proteína recentemente pregada pode acontecer por medio da formación de pontes disulfuro entre residuos do aminoácido cisteína adxacentes ou enfrontados. Dito procesamento prodúcese en moitos casos no lume do retículo endoplasmático por acción do encima disulfuro isomerase, presente en todas as células eucariotas. Dito encima, que cataliza a oxidación dos grupos sulfhidrilo ou grupos tiol (-SH2) dos residuos de cisteína, é especialmente abondosa en órganos como o fígado ou páncreas, onde se producen pequenas cantidades de proteínas que conteñen este tipo de enlaces.
Niveis de estruturación
miniatura|Representación da estrutura proteica a tres niveis: arriba, o [[estrutura primaria|primario, que depende da composición de aminoácidos; no centro, o secundario, definido polas estruturas en hélice alfa, folla beta e semellantes; e abaixo o terciario, que depende de todos os aspectos volumétricos.]] A estrutura das proteínas pode xerarquizarse nunha serie de niveis, interdependentes. Estes niveis corresponden a catro estruturas:
Estrutura primaria
A estrutura primaria das proteínas refírese á secuencia de aminoácidos, é dicir, a combinación liñal dos aminoácidos por medio dun tipo de enlace covalente, o enlace peptídico. Os aminoácidos están unidos por enlaces peptídicos, e unha das súas características máis importante é a coplanaridade dos radicais constituíntes do enlace.
A estrutura liñal do péptido definirá en grande medida as propiedades de niveis de organización superiores da proteína. Esta orde é consecuencia da información do material xenético: Cando se produce a tradución da información contida no ARN (copia complementaria dun xene de ADN) obtense a orde de aminoácidos que van dar lugar á proteína. Pódese dicir, por tanto, que a estrutura primaria das proteínas non é máis que a orde dos aminoácidos que as conforman.
Estrutura secundaria
A estrutura secundaria das proteínas é a disposición espacial local do esqueleto proteico, grazas á formación de pontes de hidróxeno entre os átomos que forman o enlace peptídico, é dicir, un tipo de enlace non covalente, sen facer referencia á cadea lateral. Existen diferentes tipos de estrutura secundaria:
Os motivos máis comúns son a hélice alfa e a folla beta.
Hélice alfa
miniatura|dereita|100 px|Hélice alfa. Os aminoácidos nunha hélice α están dispostos nunha estrutura helicoidal dextroxira, cuns 3,6 aminoácidos por volta. Cada aminoácido supón un xiro duns 100° na hélice, e os carbonos α de dous aminoácidos contiguos están separados por 1,5Å. A hélice está estreitamente empaquetada, de forma que non hai case espazo libre dentro da hélice. Todas as cadeas laterais dos aminoácidos están dispostas cara ao exterior da hélice.