cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milo Đukanović
Milo Đukanović (en montenegrino, Мило Ђукановић; Nikšić, ex-Iugoslavia, 15 de febreiro de 1962) é un político montenegrino, actual Presidente de Montenegro.
Antes foi Primeiro Ministro dese país varias veces desde 1991 ata 1998 e de novo desde 2003 ata 2006 e finalmente entre 2008 ata 21 de decembro de 2010.
Traxectoria
Membro do Partido dos Socialistas Democráticos de Montenegro, Đukanović foi Primeiro Ministro de Montenegro entre o 15 de febreiro de 1991 e o 5 de febreiro de 1997, cando asumiu como Presidente de Montenegro. O 26 de novembro de 2002 volveu asumir como Primeiro Ministro, sendo un dos principais impulsores do referendo que decidiu a separación do seu país da federación que mantiña con Serbia, realizado en 2006.
Tras a independencia do seu país, Đukanović autoproclamouse ministro de Defensa, o que provocou as críticas de diversas organizacións que consideraron a medida como anticonstitucional. Ademais, foi acusado de contrabando de tabaco cara a Italia. Finalmente, renunciou ao seu cargo e propuxo a Željko Šturanović como o seu sucesor, o que asumiu o 10 de novembro de 2006. Tras actuar brevemente como Ministro de Defensa de forma temporal, volveu asumir como Primeiro Ministro o 29 de febreiro de 2008.
Nas eleccións presidenciais de 2018 foi o cabeza de lista do seu partido obtendo o 53,9% dos votos en primeira rolda e converteuse no novo Presidente de Montenegro.
José Raimundo Núñez
José Raimundo Núñez-Varela Lendoiro, nado en Betanzos o 16 de xullo de 1946, é un historiador e investigador galego, cronista oficial dos concellos de Betanzos, Miño e Paderne.
Traxectoria
Nado nunha familia de empresarios betanceiros, diplomouse na Escola de Comercio da Coruña. Ingresou por oposición en Caixa Galicia en 1968, mais nunca esqueceu a súa vocación historiadora.
Xa durante o réxime franquista colaborou no desenvolvemento cultural da súa cidade natal, tanto na súa etapa como delegado da xuventude (recuperando as antigas danzas gremiais) coma posteriormente dende o seu cargo de concelleiro de cultura do consistorio betanceiro. A súa loita pola recuperación do parque do Pasatempo, e o seu empeño por fundar un museo na localidade, levaron ó Concello a nomealo como cronista oficial da cidade en 1982, cargo honorífico que recibiu o 25 de febreiro de 1983, coincidindo coa inauguración do Museo das Mariñas, por el fundado. Posteriormente, en 1993 e 1995 foi nomeado cronista oficial dos concellos de Miño e Paderne, respectivamente.
Do seu labor como cronista, destacan a súa loita pola conservación do patrimonio histórico da bisbarra betanceira e pola recuperación do Camiño Inglés de Santiago. Ideólogo da Feira Franca Medieval de Betanzos, é tamén patrón da Fundación Centro Internacional de la Estampa Contemporánea de Betanzos, e vocal da Asociación Española de Cronistas Oficiales.
Obras
Ademais de decenas de traballos de investigación histórica, Núñez ten publicados os seguintes libros, todos en castelán:
Leticia Cunqueiro Méndez
Traxectoria
É profesora de Física na universidade Sapienza de Roma. É licenciada en Física pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora en Física de Partículas pola mesma universidade en 2008. Posteriormente realizou un posdoutoramento no Instituto Nacional de Física Nuclear de Italia, un posdoutoramento no CERN, e traballou no Laboratorio Nacional de Oak Ridge (Estados Unidos), na Universidade de Münster, en Alemaña e na Ecole Polytechnique de París.
Traballou no experimento ALICE do CERN estudando chorros (‘jets’) de enerxía e en 2021 incorporouse ao proxecto CMS, outro dos grandes experimentos que operan no grande acelerador de partículas, onde desenvolverá a liña de traballo financiada pola bolsa Consolidator Grant para afondar na cromodinámica cuántica.
Publicou "A praia" no nº 228 de Grial (2020, tomo XVIII).
ARN que interacciona con piwi
O ARN que interacciona con piwi ou ARN asociado a piwi, abreviado como piRNA (piwi-interacting RNA), é o tipo máis longo de moléculas de ARN pequeno non codificante que se expresa nas células animais e considérase unha clase de ARN interferente. Os piRNA forman complexos ARN-proteína coas chamadas proteínas piwi, o que lles dá o seu nome. Estes complexos de piRNA foron asociados co silenciamento de xenes de retrotransposóns tanto epixenético coma postranscricional e doutros elementos xenéticos en células da liña xerminal, particularmente as células da espermatoxénese. Son diferentes dos microARN (miRNA) en tamaño (26–31 nucleótidos en vez de 21–24), ausencia de secuencias conservadas, e maior complexidade.
Non está aínda claro como se xeran os piRNA, pero suxeríronse varios modos posibles, e é seguro que a vía da súa bioxénese é distinta da dos microARN e siRNA, mentres que os rasiRNA considéranse unha subespecie dos piRNA.
Características
Os piRNA foron detectados tanto en vertebrados coma en invertebrados, e aínda que a bioxénese e modos de acción varía algo entre especies, certo número de características están conservadas. Os piRNAs non teñen un motivo de estrutura secundaria claro, a lonxitude dun piARN é, por definición, entre 26 e 31 nucleótidos, e a tendencia a ter UMP no extremo 5' é común aos piRNA de vertebrados e invertebrados. Os piRNA de Caenorhabditis elegans teñen un monofosfato no extremo 5’ e unha modificación no extremo 3' que bloquea os osíxenos en posición 2' e 3', e isto tamén se confirmou en Drosophila melanogaster, peixe cebra, rato e rata. Esta modificación no extremo 3’ é unha 2’-O-metilación; a razón de que exista esta modificación non está clara, pero suxeriuse que incrementa a estabilidade do piRNA. Pénsase que hai centos de miles de moléculas diferentes de piRNA ente os mamíferos. Ata o momento, descubríronse unhas 50 000 secuencias distintas de piRNA no rato e máis de 13 000 en D. melanogaster.
Todos os piRNAs presentan en común o feito de que carecen de secuencias xenómicas veciñas para formar unha forquita. Por esa razón, en todas as especies os piRNAs deben orixinarse a partir dun tipo diferente de precursor do que teñen os microARN. Os rasiRNA de Drosophila poden considerarse un subgrupo dentro dos piRNA, e como ocorre en C. elegans, en Drosophila tamén se demostrou xeneticamente a importancia de Piwi para o silenciamento dos transposóns. Por outro lado, ratos mutantes para Mili ou Miwi (dúas proteínas de rato homólogas de Piwi) presentan maior mobilidade dos elementos transpoñibles, o que suxire que os piRNAs de rato tamén están asociados ao control dos transposóns.
Porén, non todos os piRNA son homólogos de secuencias repetidas e transposóns: en ratos e ratas, a proporción de secuencias repetidas no xenoma é do 40%, pero as repeticións representan só o 17% de todos os piRNAs, mentres que unha distribución ao chou debería xerar un 40% de secuencias repetidas entre os piRNA.
Unha característica común a todos os piRNAs (e que os diferencia dos microARN) é que derivan dun número limitado de “puntos quentes” no xenoma. Esta capacidade de xerar piRNAs está conservada en rexións sinténicas (en xenética clásica, o concepto de sintenia describe a co-localización física de loci no mesmo cromosoma dentro dun individuo ou especie; o concepto está relacionado co de ligamento xenético) – por exemplo, entre o rato e a rata – pero as secuencias específicas dos piRNAs non están conservadas. Quizais os puntos quentes están asociados con estruturas específicas da cromatina, ou son necesarios para xerar ditas estruturas, e a súa importancia pode ir alén da produción de piRNAs. En Drosophila, este agrupamento define loci reguladores mestres para o control de transposóns. Por exemplo, o locus flamenco (que controla a expansión de "gypsy" e outros elementos móbiles) exerce a súa función desenvolvendo unha resposta de piRNAs contra esas secuencias. Brennecke e colaboradores propuxeron que os loci reguladores mestres representan un sitio para a memoria xenética dos transposóns en moscas. Non obstante, non está claro por que a produción de piRNAs necesita estar concentrada en rexións específicas.
Asociación coas proteínas piwi
En xeral, os ARN pequenos que funcionan na interferencia (RNAi) asócianse a proteínas da familia "Argonauta", formando o complexo RISC (RNA-induced silencing complex). Neste complexo, a proteína Argonauta exerce a actividade bioquímica que corta o ARNm diana e interacciona con outras proteínas, mentres que o ARN pequeno confire a especificidade de substrato, a través da complementariedade da súa secuencia. As proteínas Argonauta comparten un dominio PAZ (Piwi, Argonauta, Zille) e un dominio Piwi característicos, e de acordo coa súa secuencia pódense agrupar en tres subfamilias: No caso de Drosophila, identificáronse 5 proteínas Argonauta:
Varios estudos demostraron que as proteínas da subfamilia Piwi asócianse a unha poboación diferenciada de ARN pequenos en Drosophila, ratos,  ratas e peixes cebra, que son os piRNA.
Localización
Os piRNA atópanse en clústeres por todo o xenoma; estes clústeres poden conter desde só dez a ata moitos milleiros de piRNAs e poden variar en tamaño desde 1 kb a 100 kb. Aínda que a agrupación en clústeres dos piRNA está moi conservada entre especies, a secuencia non. En Drosophila melanogaster e vertebrados os piRNAs foron localizados en areas que carecen de xenes codificantes de proteínas, pero en C. elegans foron localizados entre xenes que codifican proteínas.
En mamíferos os piRNA atópanse tanto nos testículos coma nos ovarios, aínda que parece que só se requiren nos machos. En invertebrados os piRNAs foron detectados na liña xerminal tanto de machos coma de femias.
A nivel celular os piRNA foron atopados tanto no núcleo celular coma no citoplasma, o que suxire que as vías do piRNA poden funcionar en ambas as dúas áreas e, xa que logo, poden ter múltiples efectos.
Bioxénese
A bioxénese dos piRNA non se comprende aínda totalmente, pero propuxéronse varios posibles mecanismos. Os piRNA mostran a tendencia característica de derivar só dunha cadea de ADN, e isto pode indicar que son o produto dunha molécula precursora longa monocatenaria. Suxeriuse unha vía primaria de procesamento, que é a única que se usa para producir os piRNA do paquiteno da meiose; neste mecanismo, os precursores dos piRNA transcríbense orixinando piRNA cunha tendencia a unirse a uridinas en 5'. Tamén se propuxo un mecanismo "Ping Pong" no que os piRNA primarios recoñecen as súas dianas complementarias e causan o recrutamento de proteínas piwi. Isto ten como resultado o corte do transcrito nun punto situado a dez nucleótidos do extemo 5’ do piRNA primario, producindo o piRNA secundario. Estes piRNA secundarios teñen como dianas secuencias que posúen unha adenina na décima posición. Dado que o piRNA implicado no ciclo ping pong dirixe os seus ataques a transcritos de transposóns, o ciclo ping pong actúa só ao nivel transcricional. Algún destes mecanismos ou ambos poden actuar en diferentes especies; C. elegans, por exemplo, ten piRNA, pero non parece usar o mecanismo ping pong en absoluto.
Un número significativo dos piRNAs identificados en peixe cebra e D.melanogaster contén adenina na posición décima, e isto foi interpretado como unha posible evidencia dun mecanismo biosintético conservado entre especies. Indicios do mecanismo ping-pong foron identificados en animais moi primitivos como esponxas e cnidarios, o que apunta á existencia do ciclo ping-pong xa nas primeiras pólas da árbore evolutiva dos metazoos.
Función
A ampla variación entre especies nas secuencias dos piRNA e na función das proteínas piwi contribúe á dificultade de establecer a funcionalidade dos piRNA. Porén, como ocorre con outros ARN pequenos, pénsase que os piRNAs están implicados no silenciamento de xenes, especificamente o silenciamento de transposóns. A maioría dos piRNA son moléculas antisentido con respecto a secuencias de transposón, o que suxire que os transposóns son as dianas dos piRNA. Nos mamíferos parece que a actividade dos piRNA no silenciamento de transposóns é máis importante durante o desenvolvemento embrionario, e tanto en C. elegans coma en humanos, os piRNA son necesarios para a espermatoxénese.
Silenciamento de ARN
Os piRNA xogan un papel no silenciamento de ARN por medio da formación do complexo silenciador inducido por ARN (RISC). Os piRNA interaccionan con proteínas piwi que forman parte da familia de proteínas chamadas Argonautas. Estas proteínas son activas nos testículos de mamíferos e requírense para o desenvolvemento das células da liña xerminal e das células troncais ou nais en invertebrados. Tres subfamilias das proteínas piwi, as MIWI, MIWI2 e MILI, sábese que son esenciais para a espermatoxénese no rato. Os piRNA dirixen as proteínas piwi aos seus transposóns diana. A diminución ou ausencia da expresión das proteínas piwi está correlacionada cun aumento na expresión dos transposóns. Os transposóns teñen unha gran capacidade de causar efectos deletéreos no seu hóspede, e, de feito, encontrouse que as mutacións nas vías dos piRNA reducen a fertilidade en D.melanogaster. Porén, non se demostrou que as mutacións que afectan ás vías dos piRNA en ratos reduzan a súa fertilidade; isto pode indicar a existencia de redundancias no sistema de piRNA. Ademais, pénsase que os piRNA e o ARN interferente pequeno endóxeno (endo-siRNA) poden ter unha función comparable e mesmo redundante no control dos transposóns en ovocitos de mamíferos.
Os piRNA parecen influír en determinadas metiltransferases que realizan as metilacións necesarias para recoñecer e silenciar transposóns, pero esa reacción non se comprende ben polo momento.
Efectos epixenéticos
Os piRNA poden transmitirse por vía materna, e, baseándose en investigacións feitas en D. melanogaster, os piRNAs poden estar implicados en efectos epixenéticos derivados da nai. A actividade de piRNA específicos no proceso epixenético tamén require interaccións entre as proteínas piwi e HP1a, e con outros factores.
Investigación
Os principais avances no eido dos piRNA acadáronse grazas ao uso de técnicas de secuenciación sofisticadas, como a Solexa e 454. Estas técnicas permiten realizar análises de poboacións de ARN complexas e heteroxéneas como son as dos piRNA. Debido ao seu pequeno tamaño, a expresión e amplificación dos pequenos ARN é todo un reto, de modo que se puxeron a punto técnicas especializadas baseadas nos métodos da PCR para responder a estas dificultades.
Torre Costa Rica
A Torre Costa Rica, ou Torre Hercón, é un rañaceos situado na Coruña. Cos seus 119 metros, é o edificio máis alto de Galiza.
Deseñada polo arquitecto coruñés José Antonio Franco Taboada, foi construída entre 1973 e 1975, arrebatándolle o posto de edificio máis alto de Galiza á coruñesa Torre Galicia. No seu momento foi o segundo edificio máis alto de España, só por detrás da madrileña Torre de Madrid.
Destinada a un uso mixto (tanto de oficinas coma de vivendas), sitúase na rúa Costa Rica, en pleno centro da cidade.
Historia e descrición
A Torre Costa Rica foi construída con estrutura de formigón entre 1973 e 1975, alcanzando a cota máxima o 31 de outubro de 1974.
Forma parte dun grupo de edificios promovido pola "Cooperativa de la Hermandad de Alféreces Provisionales" que albergan 372 viviendas, das que noventa pertencen á torre. Os cinco primeiros andares dedícanse a oficinas, existe un andar de instalacións eléctricas, as seguinte vinte e catro son vivendas e a última é mixta: a letra B é unha vivenda que forma un dúplex co 24 B) e o A e o C son de medios de comunicación (a principios da década de 1980 foi ocupada por Radio 80, mentres que posteriormente o ocupou a delegación na Coruña da Radio Galega e da Televisión de Galicia). En principio o 25.º andar estaba dedicado a restaurante.
O ano 2012 rehabilitouse o edificio co reforzo da estrutura e da cornixa mediante a impermeabilización e a protección da fachada. Tamén se substituíron os ascensores por outros sensiblemente máis rápidos.
Patch Adams (filme)
Patch Adams é un filme estadounidense de comedia-drama protagonizado por Robin Williams que foi estreado en 1998. Dirixido por Tom Shadyac, está baseado na historia da vida do Dr. Hunter "Patch" Adams e o libro Gesundheit: Good Health is a Laughing Matter, de Adams e Maureen Mylander. A película foi un éxito de portelo, recadando máis de dúas veces o seu orzamento en Estados Unidos; tamén, foi mal recibida pola maioría dos críticos.
Aeroporto de Simferópol
miniatura|Terminal B do aeroporto internacional de Simferópol, despois da reconstrución de 2015, e edificio administrativo. O aeroporto internacional de Simferópol é un aeroporto que serve a Simferópol, a capital da República de Crimea. Foi construído en 1936. O aeroporto ten unha terminal internacional e unha terminal doméstica. O 14 de maio de 2015 a Rada Suprema de Ucraína (que de facto non ten control sobre o aeroporto) decidiu renomealo como aeroporto internacional Amet-khan Sultan, na memoria do as de caza soviético Amet-khan Sultan.
Dende a anexión de Crimea pola Federación Rusa en 2014, o aeroporto ten só voos dende e cara Rusia.
Pyramid Song
"Pyramid Song" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead. Foi publicada como primeiro sinxelo do seu álbum do ano 2001 Amnesiac, sendo o primeiro sinxelo do grupo en tres anos, despois de que non se editase ningún do seu traballo Kid A. Vendeuse na meirande parte do mundo, agás nos Estados Unidos (onde "I Might Be Wrong" foi o único sinxelo). O tema acadou o número 5 nas listas do Reino Unido, e a revista NME nomeouna sinxelo da semana. A canción foi elixida número 94 na lista da Rolling Stone das "100 mellores cancións da década". En outubro do ano 2011 NME situouna no posto 131 da lista das 150 mellores cancións dos últimos 15 anos, e tamén foi colocada no número 59 das 500 mellores cancións dos anos 200 segundo Pitchfork Media.
Ashraf Ghani
Ashraf Ghani Ahmadzai (en paxto/dari: محمد اشرف غني احمدزی‎), nado na provincia de Lawgar o 19 de maio de 1949, é un político, antropólogo, profesor e economista afgán, que exerceu como presidente de Afganistán dende setembro de 2014 ata a chegada dos talibán a Cabul o 15 de agosto de 2021.
Traxectoria
Licenciado en Antropoloxía, trasladouse para proseguir os seus estudos nos Estados Unidos pero debido a tempos de guerra no seu país tivo que permanecer alí, podendo seguir estudando e impartindo clases en diferentes universidades de gran prestixio. Dende 1991 pertenceu a organismos internacionais como o Banco Mundial ou a ONU, entre outros como foros ou conferencias, nos que ocupou algúns cargos. En 2001 trala caída do réxime talibán, regresou a Afganistán e entrou en política sendo asesor do presidente Hamid Karzai e un ano máis tarde foi nomeado como Ministro de Finanzas. Durante o seu mandato como ministro de Finanzas, deseñou un paquete de reformas e iniciou varios programas de investimento público que levaron a melloras significativas nas condicións de vida dos afgáns en todo o país. En 2004, negouse a pertencer ó novo goberno e pasou a ser Chanceler da Universidade de Cabul, até 2008. Posteriormente presentouse como candidato independente ás Eleccións presidenciais de 2009 quedando en cuarto lugar.
Presidencia de Afganistán (2014-2021)
No relativo ás relacións exteriores procurou cultivar relacións cordiais cos veciños. A primeira visita como xefe do Estado foi a China, da que conseguiría axudas económicas por valor de 327 millóns de dólares. Tamén asinou un tratado de comercio con Uzbekistán e co apoio de Irán fíxose unha conexión ferroviaria entre a cidade afgá de Herat e a iraniana de Khaf. Doutra parte, durante o seu mandato, Ghani, inaugurou o edificio do Parlamento e o encoro de Salam, ambos financiados polo goberno indio, de quen conseguiría máis apoio para a construción de infraestruturas como unha nova presa preto de Cabul. Porén, con Paquistán foi máis complexo, isto foi debido a que Afganistán sospeitaba que dende aló operaban os talibáns e Ghani cuestionou publicamente a vontade do goberno paquistaní de rematar con esa situación. Ademais, o seu mandato coñeceu unha recrúa das accións dos insurxentes talibáns: estes, ademais, de atentado terroristas, foron ocupando territorio afgán. En 2018, logrouse unha tregua de tres días polas festividades de Eid al-Fitr e logo coa de Eid al-Adha. Malia á esperanza de que elas favorecesen un diálogo entre goberno de Ghani e os talibáns, estes últimos rexeitaron a negociación. esquerda|miniatura|De esquerda a dereita: [[Abdullah Abdullah, Ashraf Ghani e Joe Biden na Casa Branca o 25 de xuño de 2021]] Os Estados Unidos e os talibáns conseguiron un acordo de paz en 2020, polo que os Estados Unidos e a OTAN fixaron en 14 meses o prazo para retirada de Afganistán. Ghani resultou reelixido o 17 de maio de 2020 nun contexto marcado pola escalada de violencia cos talibáns e a pandemia de COVID-19, volvéndose a impoñer a Abdullah Abdullah. Aínda que inicialmente Ghani se negara a liberar os 5 000 presos talibáns que o acordo entre estes e os Estados Unidos recollían, finalmente fíxoo e asegurou respectar os plans estadounidenses.
Fuxida de Afganistán
A retirada definitiva dos soldados dos Estados Unidos foi adiada polo presidente Joe Biden ata o 11 de setembro de 2021, facéndoa coincidir co vixésimo aniversario do 11S. Con todo, no verán de 2021, os talibáns protagonizaron un rápido avance tomando en poucas semanas a maioría das provincias de Afganistán. Así, cando os insurxentes estaban ás portas de Cabul, Ghani abandonou o país. Tres días despois, os Emiratos Árabes Unidos recoñeceron que lle deran acollida a Ghani e a súa familia por "razóns humanitarias". Dende alí, xustificou a súa fuxida coa idea de evitar un baño de sangue e apoiou as negociacións do seu predecesor, Hamid Karzai, cos talibáns. Ademais tamén negou a acusacións de que se apropiase de cartos públicos, como sinalaba o embaixador afgán en Taxiquistán. Paralelamente, a vicesecretaria de Estado dos Estados Unidos afirmou que Ghani "non era xa un axente relevante en Afganistán". . O 15 de febreiro de 2022 a ONU eliminou o seu nome da lista de xefes de Estado.
Cubo de la Solana
Cubo de la Solana é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 182 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 132,84 km².
Orlando Ramón Agosti
Orlando Ramón Agosti, nado en San Andrés de Giles (provincia de Buenos Aires) en 1924 e finado en Buenos Aires o 7 de outubro de 1997, foi un militar arxentino, membro do Proceso de Reorganización Nacional que gobernou de facto o seu país entre 1976 e 1983 tralo golpe de estado que derrocou á presidenta María Estela Martínez de Perón.
Traxectoria
Agosti ingresou en 1947 como alférez da Escola Militar de Aviación. En 1951 tomou parte na frustrada intentona que liderou Benjamín Menéndez contra Juan Domingo Perón; entre esta e a Revolución Libertadora estivo exiliado en Montevideo. A súa carreira militar levouno, co grao de brigadier, á representación diplomática en Estados Unidos e logo na Junta Interamericana de Defensa cara a 1972.
En 1975 recibiu de mans da presidenta o nomeamento de comandante xeneral da Forza Aérea Arxentina. Só tres meses máis tarde, xunto ao tenente xeneral Jorge Rafael Videla polo Exército Arxentino e o almirante Emilio Eduardo Massera pola Armada Arxentina deron o golpe. Escurecido polos seus compañeiros na Xunta, foi o menos implicado nas accións de goberno, e en especial na represión ilegal. En 1979 o brigadier Omar Graffigna substituíuno á fronte da Forza Aérea.
Xulgado trala restauración da democracia, Agosti foi declarado culpable en oito casos de tortura e roubo, e sentenciado a catro anos e seis meses de prisión e destituído do seu cargo. A Corte Suprema de Xustiza, nun fallo polémico, reduciu a pena a tres anos e nove meses de prisión; entrou nela o 24 de outubro de 1984 e cumpriu a súa pena no penal de Magdalena. Procesado aínda polo delito de rebelión, non sería liberado ata maio de 1989. En 1993 solicitou xudicialmente a restitución do seu grao militar, petición que a xustiza lle denegou.
É o único militar que participou na represión ilegal que cumpriu integramente a pena imposta no Xuízo ás Xuntas por esa causa.
Casa da Moeda de San Francisco
A Casa da Moeda de San Francisco (en inglés: San Francisco Mint) é unha fábrica de moeda estadounidense que se estableceu en 1854 como unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Simultaneamente ao seu labor de cuñaxe, desde 1962 a 1988 a Casa da Moeda de San Francisco foi tamén unha das Oficinas de Ensaio dos EEUU.
A marca de ceca das moedas cuñadas na ceca de San Francisco é a inicial do topónimo da cidade: "S".
Orixes e primeira sede
esquerda|miniatura|260px|[[Moeda de 50 dólares estadounidenses|50 dólares de 1852, cuñados pola Oficina de Ensaio de San Francisco antes do establecemento da ceca oficial.]]A apertura dunha rama da Casa da Moeda dos Estados Unidos en San Francisco veu motivada polas necesidades de dar saída á gran produción de ouro nos tempos da Febre do Ouro da California, que inicialmente se levaba á Casa da Moeda de Filadelfia, nun desprazamento moi longo e moi perigoso. Nesta situación, August Humbert, un antigo fabricante de reloxos que traballaba como ensaiador de ouro na Oficina de Ensaios de San Francisco, levou a cabo cuñaxes de moedas co ouro extraído nas explotacións locais, que chegaron a acadar unha consideración de semioficiais, xa que mesmo se aceptaban pola Administración como pagamento de impostos.
Como resposta ante esta situación, o 3 de xullo de 1852 o Congreso aprobou unha lei que ordenaba a creación dunha rama da Casa da Moeda dos Estados Unidos en California, e a Secretaría do Tesouro elixiu para o seu lugar a Cidade de San Francisco. Porén, a primeira Casa da Moeda de San Francisco non abriu ata dous anos máis tarde, o 3 de abril de 1854, coa misión de aceptar os depósitos feitos polos mineiros.
A sede daquela primitiva ceca de San Francisco atopábase nas aforas do distrito financeiro da cidade, en Commercial Street, no mesmo lugar onde se produciran anteriormente as cuñaxes privadas de Augustus Humbert, aínda que non se contou con el como ensaiador da ceca oficial, senón que se contratou para ese labor a August Haraszthy, un cidadán de orixe húngara. Durante o seu primeiro ano de operación, a nova ceca converteu lingotes de ouro en moeda por un valor de máis de catro millóns de dólares.
O 1 de abril de 1873 entrou en vigor a Lei da Moeda de 1873, pola que se pretendía reorganizar as casas de moeda do país. En tanto que ata entón todas as cecas (San Francisco, Nova Orleáns, Dahlonega e Charlotte) foran consideradas como sucursais da ceca principal de Filadelfia, agora pasaban a depender todas elas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cunha sede central en Washington.
A Casa da Moeda de San Francisco superou axiña a capacidade da súa primeira localización e en 1874 inaugurouse un edificio ad hoc, coñecido posteriormente como a "ceca vella" (The Old Mint) ou, máis popularmente, a "Dama de Granito" (The Granite Lady), un dos poucos que permaneceu en pé logo do terremoto de 1906, e que en 1937 foi substituído novamente por outro edificio.
Segunda sede: a "ceca vella"
esquerda|miniatura|320px|O edificio da vella Ceca de San Francisco nunha [[fotografía de 1906, ante a devastación do gran terremoto daquel ano]]
Aos vinte anos da súa inauguración, en 1874, as instalacións da ceca trasladáronse a un edificio novo. Estaba deseñado polo arquitecto angloestadounidense Alfred B. Mullet (1834-1890) xefe da axencia do Departamento do Tesouro que se ocupaba da construción de edificios públicos, quen tamén se encargara da construción da Casa da Moeda de Carson City. O edificio é dun estilo conservador e sobrio de reminiscencias da orde dórica grega. Ten un pórtico central cun frontón flanqueado por ás en forma de "E", e foi construído arredor dun patio central completamente pechado e cun pozo.
O edificio aséntase sobre unha base de cemento e granito especialmente deseñada para impedir a construción de túneles cara ás súas cámaras acoirazadas, que no momento do incendio xerado polo terremoto de 1906 albergaban ouro por valor de 300 millóns de dólares, un terzo das reservas dos Estados Unidos. Os esforzos do superintendente e dos empregados da Casa da Moeda preservaron o edificio e os lingotes de ouro, que logo serviron de apoio para a cuñaxe de moeda no país. A Ceca Vella recuperou a súa operatividade pouco despois do incendio e mantívoa ata 1937.
En 1961 a ceca vella acadou a consideración de Sitio Histórico Nacional e en 1974 o de Sitio Histórico de California.
miniatura|260px|[[Dólar de prata conmemorativo da Casa da Moeda Vella de San Francisco|Dólar conmemorativo do centenario do terremoto de 1906 na Ceca de San Francisco. Anverso: a ceca vella, aludida como THE GRANITE LADY . Reverso: réplica dun dólar Morgan, gravada por Joseph Menna. ]]
O apelativo de Dama de Granito (The Granite Lady) non se corresponde coa realidade do edificio, xa que o granito só está presente na súa base, en tanto que a maior parte da construción é de arenito. A orixe deste apelativo está nunha campaña de mercadotecnia dos anos 1970, que acabou por fixarse na cultura popular.
O edificio da ceca vella estivo aberto para os visitantes ata 1993. En 2003 o Goberno federal vendeu as instalacións á cidade de San Francisco por un dólar —un vello dólar Morgan de 1879 cuñado na propia ceca— para o seu uso como museo histórico, que pasou a denominarse como Museo de San Francisco na Casa da Moeda (San Francisco Museum at the Mint).
Coincidindo co centenario do terremoto de 1906, a raíz do cal a ceca se converteu nun símbolo pola súa supervivencia, unha Lei do Congreso creou unhas moedas conmemorativas da propia casa da moeda, cuñadas en prata e en ouro.
No outono de 2005 comezaron as obras para converter o patio central nunha galería acristalada, e esta primeira fase da renovación concluíu en 2011. En 2014, o Museo de San Francisco e a Sociedade Histórica comezaron unha campaña de recadación de diñeiro para unha segunda fase da remodelación, para dar cabida a exposicións permanentes, e a partir de 2015 as instalacións utilízanse tamén para a celebración de eventos de diversa índole. En abril de 2016, a Sociedade Histórica de California acordou acometer a restauración integral do edificio e o seu mantemento como espazo público.
Terceira sede: a "ceca nova"
esquerda|miniatura|320px|O novo edificio da Casa da Moeda de San Francisco, construído en [[1937 (foto de 2007)]]
A nova sede da Casa da Moeda de San Francisco abriu as súas portas en 1937, no número 155 da rúa Hermann, onde continuou a súa actividade.
miniatura|120px|[[Marca de ceca "S" nun centavo de 1969 da Ceca de San Francisco]]
A partrir de 1955 as cuñaxes nesta ceca permaneceron suspendidas durante un período de 13 anos. Esa situación acabou en 1968, cando pasou a ocuparse da maioría das emisións especiais para coleccionistas e para investimento (proof) que ata a data se viñeran facendo na Casa da Moeda de Filadelfia, de xeito simultáneo coa cuñaxe de moeda circulante ata 1974.
Entre 1975 e 2012, a ceca de San Francisco utilizouse case exclusivamente para as emisións especiais, coas únicas excepcións dos dólares circulantes da serie Susan B. Anthony (1979-1981) e unha parte da produción das moedas dun centavo a principios dos anos 1980 (estes últimos sen a tradicional marca de ceca "S", de San Francisco, xa que se trataba dunha cuñaxe de apoio á ceca de Filadelfia, cuxas moedas carecen de marca).
En 2012, a ceca de San Francisco comezou a cuñar moedas de cuarto dólar conmemorativas de lugares singulares dos EEUU, coa marca de ceca "S", unicamente para coleccionistas.
Tres Cantos
300px|miniatura|Avenida dos Encuartes
Tres Cantos é unha localidade e municipio español, situado na Comunidade de Madrid, a 23 quilómetros ao norte de Madrid.
Demografía
Ten 40.014 habitantes segundo os datos do INE do ano 2007, dos cales o 30% son menores de 15 anos.
Historia
É unha poboación creada a comezos dos 70, e segregouse do municipio de Colmenar Viejo o 21 de marzo de 1991, pasando a ser o municipio número 179 da Comunidade de Madrid. Os habitantes da Cidade de Tres Cantos denomínanse "tricantinos". A urbanización Soto de Viñuelas é anterior ao núcleo urbano, antes chamada Colonia Valdecastellanos.
Figueroa, Abegondo
San Miguel de Figueroa é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Ten unha extensión de 112 hectáreas e está a unha altitude media de 149 metros. Segundo o IGE, en 2022 tiña 210 habitantes (106 homes e 104 mulleres), distribuídos en oito entidades de poboación. Linda cara ao leste coa parroquia de Abegondo, ao oeste coa de Sarandós, ao sur coa de Montouto, todas do concello de Abegondo, e cara ao norte con Cañás, do concello de Carral.
A Torre de Figueroa é un castelo da parroquia que se construíu no século XII, propiedade do marquesado do mesmo nome, e que está protexido e declarado como ben de interese cultural. Figueroa contou co couto de Gundín, fóra dos seus lindes e en Vizoño, entre o século XVII e XVIII. A súa ribeira do Barcés está dentro do ZEC do encoro de Abegondo-Cecebre e ten a carballeira da Chousa declarada como de interese local.
O topónimo oficial Figueroa é unha deturpación de Figueiroa, que xorde do termo latino FĪCĀRĬŎLA (diminutivo de "figueira") entre o século X e o XI.
Situación
Figueroa é unha parroquia do centro-oeste do concello de Abegondo, no sur e centro-leste da comarca da Coruña. A parroquia está comunicada pola DP-0103, que pasa por Figueroa Pequeno, A Praza e Erminde; e que conecta a AC-542 desde Santín, Montouto, ata a N-550 na vila de Paleo, en Carral. A estrada comarcal que vai desde A Praza ata San Marco, Abegondo, comunica a outra parte da parroquia.
Orografía
O Castro Maior de Abegondo, na parte meridional da parroquia de Vizoño forma un macizo que se estende por Figueroa configurando un dos tres sistemas orográficos do concello, que desfilan entre o río Barcés e o río Gobia. Os lugares poboados de Figueroa atópanse en altitudes aproximadas de entre os 150 e 120, e nesa vertente cara ao Barcés. O Outeiro, o monte por riba da Chousa e Figueiroa Pequeno, está a 256 m de altitude e é o punto máis alto. Os montes da Revolta e o Casarón rematan en picos de 215 m xa en Barreiros, Abegondo. Desde estes montes báixase ata os 110 m, aproximadamente, nas ribeiras do Barcés.
Hidrografía
O río principal que flúe por Figueroa é o Barcés, delimitando a parroquia con Sarandós e con Cañás na súa parte de ribeira. O rego conflúe co Barcés no lugar das Pontes da Barciela, lindando con Cañás, despois de nacer en Figueroa Pequeno e na Chousa de Abaixo e despois de pasar por Damil.
Clima
O clima é temperá oceánico, cun ombroclima húmido inferior. Considerando que está preto da estación meteorolóxica de Mabegondo, a media anual de temperatura está entre os 12 e 14 °C, coas media das mínimas entre 8 e 9 °C e media das máximas entre os 17 e 20 °C. A variación de temperaturas non é acusada ao longo do ano. A humidade relativa media está entre o 75-80%. As choivas danse en entre 160 e 180 días do ano e deixan unha media de precipitación por día de 800–1050 mm. Adoitan dominar os ventos do oeste e o norte e no verán momentos de néboa, inda que pouco frecuentes.
Figueroa está dentro da rexión bioxeográfica eursiberiana, no sector fisterrá e na unidade bioclimática subhiperoceánica.
Demografía
A parroquia de Figueroa ten recoñecidos oito núcleos de poboación: Damil de Abaixo, Damil de Arriba, Erminde, Figueroa Pequeno, A Manga, A Nespreira, O Outeiro e A Praza. A poboación total era de 213 habitantes segundo o censo do 2014. En 2001 eran 213 persoas, 108 mulleres e 105 homes, e deles, o 11,3% dos residentes eran menores de 16 anos e un 31% de máis de 65. Con isto, a demografía da parroquia está caracterizada polo avellentamento da poboación. En 2016 a poboación foi de 104 mulleres e 100 homes. O 30% das casas foron construídas entre 1950 e 1981, e outro 30% ata o ano 2001.
No Censo do Sal de 1631, Figueroa aparece con 39 veciños. Documentación do ano 1831 recolle que a poboación da parroquia era de 436 persoas. .
Idade de Bronce
No lugar do Outeiro e das Viñas, no lugar de Figueroa Pequeno e cunha posible parte en Santín, Montouto, está o castro de Figueroa. Data de entre o século I e IV d.c. e é o primeiro xacemento, e castrexo, do que hai rexistro na parroquia.
O medievo
miniatura|300px|page=6|Manuscrito do Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia na [[Biblioteca Nacional de España.]] O pazo de Figueroa foi construído entre os séculos XII e XIV. A liñaxe deste pazo de Figueroa ten un primeiro relato histórico asociado, que é o tributo das cen doncelas. No relato indícase que doncelas do pazo foran raptadas por mouros en Figueroa en 791 e levadas para á Torre de Peito Bordel. Cinco irmáns fidalgos desa familia, armados de pólas de figueira saíron cara alí e libraron unha batalla cos mouros en Peito Bordel e rescataron as súas irmás, salvándoas de que os mouros as levasen e as embarcasen cara a Córdoba como parte dun famoso tributo. Esa lenda argumenta de onde viría o nome da liñaxe, que seria unha honra outorgada aos cinco irmáns dos Figueroa e que usaran as pólas de figueira. Vasco da Ponte fixo referencia no seu libro Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia ao seguinte:
Esta lenda de liberación das doncelas vencella os lugares de Figueroa e Bordel, da parroquia limítrofe de Sarandós. Nos dous tiveron asento en casaríos os Figueroa: en Figueroa están as propiedades do marquesado de Figueroa, como é a Torre de Figueroa, e en Bordel, a torre de Peito Bordel, e que hoxe está restaurada parcialmente.
Idade Moderna
Figueroa contou cun couto redondo: o couto de Gundín. Isto é, entre o século XVII e XVIII, durante a vixencia da provincia de Betanzos, a parroquia tiña ademais unha entidade xurisdicional, de pequeno tamaño, con lindes alleos aos límites parroquiais. Este lugar era o couto de Gundín, actualmente en Vizoño, e dependía directamente do Marqués de Figueroa, e non do Correxemento de Betanzos.
Toponimia
O topónimo Figueiroa ten a súa orixe no termo latino de figueira e apareceu entre o século X-XI. A orixe do topónimo estaría no derivado latino do adxectivo FĪCĀRĬA (un figal), de FĪCŬS (figueira, figo), co sufixo -ola, *FĪCĀRĬŎLA. O remate -ola derivou a -oa (Figueiroa) seguindo a deriva predominante galega; e non en -oá (Figueiroá) ou -uá (Figueirúa), como aconteceu para outros lugares co topónimo da mesma orixe.
Porén, o topónimo recoñecido oficialmente non é «Figueiroa» mais si «Figueroa», malia que o emprego habitual na fala dos residentes da parroquia é «Figueiroa». A Xunta de Galicia instou ao Concello de Abegondo á súa corrección durante a elaboración dos planos xerais de ordenación municipal de 2012, pero na aprobación final o Concello mantivo o topónimo Figueroa. Inda que é con respecto ao apelido, no IV Encontro para a normalización lingüística cítase Figueroa como unha deturpación dicindo:
O apelido e o topónimo
180px|miniatura|esquerda|Sinal manipulado, remarcado como Figueiroa. Nalgúns escritos do tributo das cen doncelas relátase que a aparición do apelido Figueroa vén de xente á que se lle outorgou por seren gañadores da batalla. Nesas referencias remátase dicindo que, a partir dese triunfo, tamén a parroquia natal dos gañadores recibiría ese nome. Porén, esta lenda só se recolle nos últimos douscentos anos, cando, pola contra, é un topónimo galego e portugués común. Igual ca outros apelidos frecuentes na parroquia de Figueroa, como o son Vilamarín e Andrade; o apelido Figueroa puido aparecer como un sobrenome, ou alcume, de orixe detoponímica entre o século XII e XVI. Os sobrenomes complementaban os nomes da xente dos señoríos dun lugar cando chegaban á nobreza ou á fidalguía. Así, na literatura existen referencias como as que din «Pedros Lastres vezino das Figueiras criado de Ares Pardo (1564, Lores)», sendo «das Figueiras» un equivalente a «Figueroa»; ou outras como «Gonçalo Barba de Figueroa (1548)» ou «Aldonça Cordera vezina de Figueroa (1564)». Con isto, o apelido Figueroa sería un detoponímico: un apelido xurdido do topónimo figueiroa.
Castro de Figueroa
Entre o lugar do Outeiro e das Viñas, en Figueroa Pequeno, e cunha posible parte en Santín, está o castro de Figueroa. Data de entre o século I e IV d.c, ten un tamaño de 160 por 200 m e ocupa 2.51 ha. O seu recinto ten unha croa circular e unha explanada, en dirección norte, que pecha o recinto. Outra maior pecha o conxunto do recinto. A pista de Figueiroa Pequeno a Santín cortou unha parte do sur do xacemento. O terreo emprégase para uso forestal e a conservación do castro podería ser media.
A Torre de Figueroa
220px|miniatura|Entrada á Torre de Figueroa, no que se pode ver na cabeceira o escudo do Marqués de Figueroa. 300px|miniatura|Panorámica da Torre de Figueroa desde o Casal, Figueroa. A Torre ou Pazo de Figueroa atópase no lugar da Praza, o centro histórico da parroquia de Figueroa, e na vía que vai desde Montouto a Carral. Pertencente ao marquesado de Figueroa, familia galega nobre á cal Carlos II lle outorgou esa liñaxe no ano 1675 a Baltasar Pardo de Figueroa y Lupidana, cabaleiro da Armada e gobernador xeral de Tucumán.
A Torre de Figueroa foi construída no século XII e, segundo unha inscrición feita sobre o lintel da porta do muro sur, :
Isto é, o pazo que se construíu arredor da torre foi construído no século XV, e a torre, como di a cita anterior, construída no século XII e reformada no século XVII.
O pazo componse de dous volumes claramente diferenciados: unha torre de planta rectangular con tres alturas e o resto do edificio de dúas alturas. A construción sufriu numerosas remodelacións ao longo da súa historia. A levada a cabo por D. Ares Pardo de Figueroa no 1608 é á que se debe a ornamentación barroca do edificio. Na entrada do pazo sobresae unha porta alintelada de cantería, rematada por unha cruz sobre pedestal. Tamén resalta a presenza dun escudo nunha das fachadas, na que aparecen as armas dos Gaioso, Puga, Freixomil e Moscoso e un perpiaño con inscricións que fan alusión aos Figueroa. A Torre está construída en cachotería e posúe tres andares que rematan nunha cornixa ameada. Apegada á Torre hai unha capela, tamén de cachotería, e unha gran galería de madeira nunha das fachadas laterais. A Torre está situada nun enorme terreo amurallado, con amplas vistas sobre do val cara ao monte do Saco (que son vistas ao outeiro onde linda Figueroa con Abegondo) A fábrica orixinaria remontaríase ao século XII, pero as reformas posteriores pouco deixaron desta.
O Pazo de Figueroa foi declarado castelo a protexer por un decreto de 1949 e consolidado como tal nunha resolución de 1994. Actualmente consta como ben de interese cultural de Galicia.
A historia literaria deste pazo está ligada ao famoso Tributo das cen doncelas, disputado na Torre de Peito Bordel.
A escola da Ave María do Neno Xesús
No lugar da praza de Erminde sitúase a escola da «Ave María do Neno Xesús». Ata a década do 1970 foi unha das dúas escolas parroquiais, neste caso a de propiedade eclesiástica. O edificio está formado por tres volumes diferentes, cun central de muros de cachotería e linteis de madeira e os laterais, engadidos ao longo do tempo, de formigón e estrutura diferente. Está rodeado por un muro de pedra, do que resalta a porta, cun anxo na cabeceira e o nome da antiga escola.
Leandra Leal
Leandra Rodrigues Leal Braz e Silva, nada no Río de Xaneiro o 8 de setembro de 1982, é unha actriz brasileira.
Carreira
180px|miniatura|En [[2010, na Toscana, durante a graviación de Passione.]]
Figueroa, Abegondo
A escola da Ave María do Neno Xesús
O bloque central do edificio foi restaurado no 2011 en convenio coa Igrexa, propietaria, para rehabilitala como centro social de Figueroa. A finais do 2014 completáronse o resto das obras de restauración, ao completar a restauración dos dous bloques laterais. A rehabilitación da escola converteuna no centro social parroquial, que ademais serve de espazo da mocidade do concello de Abegondo. Ese espazo é unha desas dúas partes laterais.
Igrexa de san Miguel
A igrexa de san Miguel de Figueroa, o santo patrón da parroquia, é de estilo barroco e de tipoloxía rural. Ten unha planta rectangular e posúe unha soa nave, con ábsida cadrada e sancristía anexa nun dos laterais. A ornamentación exterior é sinxela. A fachada principal mostra unha ventá semicircular cun curioso remate. A espadana dobre culmina cun arco e unha cruz. Ten sólidos muros de carga e unha cuberta a catro augas. As pilastras da espadana encóntranse refundidas en varios planos, cunha segunda cornixa enriba, con remate mixtilíneo. Ten pináculos no remate dos esquinais. Na igrexa hai un adro axardinado e unha zona de enterramentos tradicionais, delimitado por un muro de cachotería, no que se fixeron soterramentos ata a década do 1950.
O interior da igrexa presenta un tímpano con escenas da Epifanía no lateral dereito. É dun estilo barroco e neoclásico, posterior ó século XVIII, igual que os modelos presentes nas igrexas de Betanzos. A imaxe é a da virxe, na estigmatización, e acompañada. Está revestido por un marco barroco modurado de cinco lados, e inscrito noutro marco rectangular superior que remata en frontón coroado coas armas dos mecenas. No dosel penden cortinaxes.
Nos laterais do altar da igrexa están expostas as figuras talladas en pedra da Dona Mencía das Mariñas, filla da familia das Mariñas dos Condes e dos Freires e que tiñan coutos en pobos como Sergude, Orto ou Mesía; e posiblemente do seu marido, o señor da Torre de Figueroa. Terían vivido entre o século XV e XVI.
O altar acolle a figuras de san Miguel, san Amaro e san Xosé. As festas parroquiais son na honra dos dous primeiros.
Un cantar popular mencionando á igrexa: