cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centenario da primeira guerra mundial
Reino Unido
En novembro de 2011 anunciouse que o primeiro ministro David Cameron nomeou a Andrew Murrison como o seu representante especial para as conmemoracións do Centenario da primeira guerra mundial. O 11 de outubro de 2012, Cameron anunciou unha partida de 50 millóns de libras para financiar as conmemoracións nacionais do Centenario. Os aniversarios da declaración de guerra do Reino Unido a Alemaña, o comezo da batalla do Somme,a batalla de Xutlandiae o armisticio de novembro de 1918 serán sinaladas como conmemoracións nacionais. A remodelación do Imperial War Museum, onde Cameron deu o seu discurso, será apoiada con 5 millóns de libras adicionais. Outros 5,3 millóns de libras financiarán as visitas de alumnos de escolas inglesas a campos de batalla da Fronte Occidental. O Heritage Lottery Fund aportará 15 millóns de libras esterlinas para proxectos comunitarios, liderados por xente nova, para conservar o patrimonio local relacionado coa guerra. Ademais, a conservación do antigo cruceiro lixeiro da Royal Navy HMS Caroline que combateu na batalla de Xutlandia apoiarase con ata 1 000 000 de libras esterlinas.
O Heritage Lottery Fund está proporcionando financiamento a proxectos educativos en campos como historia local, acceso online a museos e arquivos, proxectos xuvenís sobre patrimonio, historia familiar, a conservación de monumentos bélicos e a conservación de artefactos históricos.
A BBC vai dedicar ao centenario arredor de 2.500 horas de televisión, radio e programación por internet durante estes catro anos. A programación incluirá documentais, dramas, música, programas conmemorativos e programas para nenos e escolas.
Nova Zelandia
Axencias do goberno de Nova Zelandia e outras organizacións están a traballar xuntas para organizar as conmemoracións do centenario, que se identifica como ‘’’WW100’’’. As conmemoracións están dirixidas polo Ministro de Arte, Cultura e Patrimonio, Christopher Finlayson. Unha oficina do programa WW100 foi establecido polo Ministerio de Cultura e Patrimonio, xunto co Ministerio de Asuntos Exteriores e Comercio, a Forza de Defensa de Nova Zelandia e o Departamento de Interior.
As conmemoracións do centenario de Nova Zelandia homenaxearán a aqueles que loitaron, pero tamén contarán as historias daqueles que quedaron na casa. A Lottery Grants Board destina 17 millóns de dólares neozelandeses para conmemorar o Centenario da primeira guerra mundial.
Os principais proxectos do Goberno de Nova Zelandia para o centenario inclúen o desenvolvemento dun Parque Nacional en Memoria da Guerra en Wellington, un centro educativo e de interpretación no National War Memorial, unha serie de novas historias e rutas históricas en Gallipoli e ao longo da Fronte Occidental.
Constituíuse un Comité para o Centenario da primeira guerra mundial, presidido por Brian Roche de Correos de Nova Zelandia. O papel do Comité é defender o Centenario da primeira guerra mundial, atraer patrocinadores ou apoio filantrópico para os proxectos do centenario, coordinarse cos seus órganos equivalentes no estranxeiro, especialmente Australia; e asesorar ao goberno nas conmemoracións do centenario. Anne Salmond, Bob Harvey, Monty Soutar, Matthew Te Pou e Sir Peter Jackson son os outros membros.
Ademais das actividades locais e nacionais, Nova Zelandia tamén participará en actividades conmemorativas internacionais.
Turquía
As conmemoracións do Día Oficial das ANZAC celebrarase en Gallipoli (Turquía) o 25 de abril de 2015, co gallo do 100º aniversario do desembarco de Gallipoli.
Outros países
A cidade de Saraxevo, que foi durante a primeira guerra mundial a capital da provincia austríaca de Bosnia e Hercegovina fixo plans para organizar a conmemoración entre os días 21-28 de xuño de 2014. O evento chámase Saraxevo corazón de Europa.
Organizacións internacionais
A Cruz Vermella ten un arquivo de rexistros duns vinte millóns de soldados que foron capturados ou soterrados por outros países. Planea pór todos estes documentos on-line para o centenario.
Vilacaíz, O Saviñao
San Xulián de Vilacaíz é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 175 habitantes, deles 86 eran homes e 89 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Vernor Vinge
Vernor Steffen Vinge, nado o 2 de outubro de 1944 en Waukesha (Wisconsin), é un experto en computación, escritor de ciencia ficción e profesor retirado da Universidade do Estado de San Diego (SDSU).
Biografía
Vernor Vinge é fillo de xeógrafos. A ciencia e os ordenadores fascinárono dende a infancia, así que acadou un doutoramento en informática e ensinou matemáticas e informática na Universidade do Estado de San Diego durante trinta anos.
Estivo casado con Joan D. Vinge, a tamén escritora de ciencia ficción.
Gañador de premios literarios de prestixio como o Premio Hugo por varias das súas novelas de ciencia ficción.
Vernor Vinge é unha figura icónica para os científicos cibernéticos polo seu traballo case visionario da tecnoloxía de Internet en obras como "True Names", así como pola súa teoría da singularidade tecnolóxica.
Obra
Vinge publicou a súa primeira historia curta, "Bookworm, Run!", en 1965 na revista Analog Science Fiction (inicialmente, Astounding, e actualmente, Analog) mentres o seu editor era John W. Campbell.
Vinge foi un colaborador usual de revistas de ciencia ficción semellantes a Analog durante os 60 e inicios dos 70. Nesta época publicou tamén dúas das súas historias compiladas nunha novela curta: "The Witling" (1975).
Mais Vinge sobresaíu no ano 1981 coa novela "True Names", unha das primeiras historias que presentan un concepto completo do ciberespazo. Isto sería máis tarde a base para o xénero literario ciberpunk, cultivado por autores como William Gibson ou Neal Stephenson.
Outra das súas obras máis relevantes é "Fire Upon the Deep", onde Vinge constrúe unha space opera típica, algo estraño nel, xa que adoitaba, como temos comprobado, plasmar nas súas obras que dunha maneira ou doutra a tecnoloxía para descubrir o espazo nos enviaba cara á singularidade. Esta obra inclúe gran cantidade de ideas, creando un complexo universo e, polo tanto, tamén unha historia complexa.
Bibliografía completa
Series de ficción Novelas
Coleccións
''True Names ... and Other Dangers'' (1987)
''Threats ... and Other Promises'' (1988)
The Collected Stories of Vernor Vinge (2001)
Panfletos
Relato curto
Ensaios
Arte lixo
Arte lixo é un evento cultural que se celebra na vila de Redondela durante os últimos días de agosto e os primeiros de setembro e organizado polo colectivo Sengashoil. Integra diversos actos culturais, todos eles enfocados no concepto de sustentabilidade e responsabilidade medioambiental, fomentando a reciclaxe e o desenvolvemento sustentábel.
Descrición
Durante as dúas semanas que dura o evento, diversos artistas locais e foráneos enchen as rúas e prazas de Redondela de esculturas e outras obras de arte, fabricadas con materiais de refugallo e lixo. Na edición do ano 2013, unha das obras, titulada precisamente Censura: Acto de reprobación dun comportamento e que consistía nun televisor ancorado na cabeza da estatua de Castelao, na Alameda, foi censurada polo concello e retirada do evento.
Ademais, realízanse outros eventos coma o Videolixo, unha mostra de curtametraxes que integran dende vídeos feitos por afeccionados da vila, até curtametraxes profesionais procedentes de todo o mundo; Obralixo e Mercalixo son eventos que promoven a reciclaxe de materiais e que pretende darlle unha nova oportunidade aos refugallos. Por último, un festival de música pop, rock e alternativa, o Lixorrock, pon o peche ao evento, na que actúan bandas non profesionais.
Casa da Moeda de Polonia
A Casa da Moeda de Polonia (en polaco: Mennica Polska) é unha sociedade anónima de titularidade pública, con sede en Varsovia, que ten en exclusividade a concesión da cuñaxe de moeda de curso legal e de produtos de investimento en Polonia. A compañía cotiza na Bolsa de Varsovia, o que a converte na primeira casa de moeda do mundo con esta particularidade.
A Casa da Moeda de Polonia é membro fundador da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM).
Historia
Logo da elección de Stanislaw August Poniatowski como novo rei, encomendóuselle levar a cabo unha reforma monetaria e o establecemento dunha nova casa de moeda, para a cuñaxe de moedas de ouro, prata e cobre, así como medallas e condecoracións. Para a súa construción escolléronse en 1765 uns terreos na rúa Bielanska, en Varsovia, e en xaneiro de 1766 tróuxose desde Dresden o reputado artista Jan Filip Holzhaeusser, para se facer cargo da nova ceca, que estivo concluída en febreiro dese mesmo ano.
esquerda|miniatura|174x174px| [[Marca de ceca da Casa da Moeda de Polonia nunha moeda moderna ]]
En 1791 comezaron a utilizarse as inciais M.V. ou M.W ., da locucón latina Monetaria Varsoviensis, gravadas sobre os ducados e nas moedas de prata producidas na nova ceca. Este sinal acabou por dar lugar a que en 1965 se fixase o monograma "m / w" como marca de ceca da Casa da Moeda de Polonia.
Como resultado da terceira partición de Polonia (1795), a Casa da Moeda quedou nas mans do Tesouro de Prusia durante catorce anos, nos que permaneceu pechada, ata que en 1810 retomou a súa actividade para cuñar moeda a nome do rei de Saxonia Frederico Augusto, que exercía o seu poder sobre o Ducado de Varsovia.
Durante o levantamento de novembro de 1830 contra o ameazante dominio ruso, a ceca de Varsovia cuñou moeda dos insurxentes e, logo da derrota ante o exército ruso, en 1832 emitiu a primeira moeda bilingüe en ruso e polaco, co dobre valor facial de 15 kopeks / 1 zloty. Este feito foi o antecedente da progresiva introdución da moeda rusa en Polonia durante o Reino do Congreso, ata a substitución total da propia, o que deu lugar ao pechamento da Casa da Moeda de Polonia en 1868 polas autoridades tsaristas.
miniatura| Antigo [[edificio da Casa da Moeda de Polonia na rúa Zelazna, demolido en 2014 ]]
Logo da proclamación da segunda república en 1918, reactivouse a ceca de Varsovia, agora en mans do Estado polaco, e para iso inaugurouse un novo edificio en 1924. A Casa da Moeda de Polonia recibiu o monopolio da cuñaxe de moeda do novo estado e comezou a usar nas súas moedas a imaxe dunha aguia como símbolo nacional.
Fundación Plácido Castro
miniatura|Presentación dun libro con artigos de Plácido Castro|esquerda
Casa da Moeda de Polonia
Historia
A ocupación alemá de 1939 e 1940 deu como resultado a destrución das instalacións e a confiscación dos metais preciosos e da maior parte dos fondos do gabinete numismático que se creara en 1926. Baixo os bombardeos dos alemáns cuñáronse moedas de emerxencia en cinc para a súa circulación no territorio ocupado. En 1945, logo da recuperación da liberdade, a actividade ordinaria da Casa da Moeda retomouse nun novo edificio na rúa Markowska e logo volveuse trasladar en 1952 a unhas novas instalacións na rúa Zelazna. As primeiras destas moedas de posguerra amosan a data de 1949.
Fundación Plácido Castro
A Fundación Plácido Castro é unha fundación galega constituída a iniciativa do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional e que ten coma obxectivos manter viva a memoria de Plácido Castro e fomentar a tradución de libros ao galego. Ten a súa sede no Pazo de Torrado, en Cambados.
A fundación está integrada polo IGADI, a Asociación de Tradutores Galegos, e os concellos de Cambados, Corcubión e Vilagarcía de Arousa. A súa actividade máis destacada é a concesión anual do Premio de Tradución Plácido Castro.
Casa da Moeda de Polonia
Historia
esquerda|miniatura|168x168px| Moeda de emerxencia [[Cuñaxe|cuñada en cinc durante a ocupación alemá ]]
En 1966 produciuse a primeira cuñaxe conmemorativa da ceca polaca, en conmemoración dos 1.000 anos de Estado polaco.
En 1991 colocouse a primeira pedra da nova sede da Casa da Moeda de Polonia, que foi inaugurada o 26 de setembro de 1994 polo presidente Lech Walesa. Tamén en 1991 celebrouse o 225 aniversario da  fundación da institución, coa cuñaxe dunha moeda conmemorativa, a primeira bimetálica do país.
miniatura| Edificio da Casa da Moeda de Polonia, inaugurado en 2014
En 1996 a empresa iniciou un camiño de internacionalización exportando á Casa da Moeda de Lituania, en Vilnius, discos para a cuñaxe das súas moedas, e cuñando moedas de prata para Ucraína.
Premios acadados
Esta é unha listaxe dos premios acadados polas moedas producidas na Casa da Moeda de Polonia nos últimos anos:
Mosteiro de Santa Catalina de Montefaro
O mosteiro de Santa Catalina de Montefaro, situado na parroquia de Cervás do concello de Ares, foi fundado no século XIV polo conde Fernán Pérez de Andrade.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Patio do mosteiro. Foi Fernán Pérez de Andrade, O Boo o que no 3 de agosto do ano 1393 fundou sobre a primitiva construción o que sería o convento da Orde Terceira de San Francisco, mediante documento asinado polo Arcebispo compostelán Juan García Manrique, en Burgos. Nel concedía a Fernán Pérez e á Orde de San Francisco abondosos privilexios económicos que, sumados ás terras da península de Ares e Mugardos, doadas á casa de Andrade por Henrique II no 1371, dotan ao primeiro abade do mosteiro, frei Lope Manteiga, do control eclesiástico sobre as parroquias de Cervás, Caamouco, a ermida de Chanteiro, Franza, o termo do actual concello de Mugardos, e parte dos de Miño, Narón, Neda e Ferrol.
O enorme peso do mosteiro na vida dos habitantes da vila e terras de Mugardos, ampliado durante os séculos XVI e XVII, atopou a oposición da veciñanza a fins do século seguinte, cando se produce a conversión de Ferrol en arsenal e praza forte polos reformistas borbónicos en 1757.
Os franciscanos desaparecen de Montefaro coa desamortización de Mendizábal en 1837, pasando as súas terras ao exército, que instala alí unha dotación estable.
A persistencia do románico en Galicia en períodos nos que o gótico era xa utilizado noutras zonas, conforma en Montefaro unha construción de transición desvirtuada por reformas posteriores no século XVIII, e pola súa adaptación a usos militares. Da fábrica de 1393 só se conserva unha magnífica portada ao fondo do segundo claustro; tres vans cubertos por unha arcada dobre entrecruzada, de arquivoltas apuntadas, que se apoia sobre columnas pareadas, con capiteis de decoración zoomórfica e pasaxes da vida de San Francisco. Nas basas predominan as vieiras de adscrición xacobea.
miniatura|200px|Acroterio do século XIV da igrexa do mosteiro, exposta no [[Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña.]]
As obras realizadas polo exército sacaron á luz gran cantidade de restos escultóricos de factura semellante á citada portada: capiteis, lápidas sepulcrais, cabezas de estatuas, canzorros e fragmentos de arcos, que tras estar varios anos adornando a alameda de acceso ao mosteiro - Cuartel trasladáronse ao Museo do Castelo de San Antón na Coruña.
A antiga igrexa conventual debeu ter planta de cruz latina, substituída no século XVIII por nave única con cuberta de bóveda de canón sobre arcos doelados e lunetos sobre o altar maior. O retablo que a preside de madeira estufada e policromada, reproduce un esquema barroco con retoques posteriores: As antigas imaxes están en igrexas ferrolás. Son barrocos os dous claustros, con arcadas de medio punto sobre fiestras rectangulares, entaboamento dórico e columnata de pilastras. A torre de formas macizas, coróase cunha balaustrada e un ciborio, cun marcado carácter churrigueresco.
Dun dos seus vans foi trasladada á Alameda unha estatua de San Francisco sen cabeza que se atribúe a Mateo de Prado. Unha figura zoomorfa, animal heráldico da casa de Andrade, emprázase no exterior da capela.
San Andrés y Sauces
San Andrés y Sauces é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no nordés da illa canaria de La Palma.
Ten unha extensión de 42,75 km² e unha poboación de 4.860 habitantes (INE, 2011). A altitude do centro do municipio (Los Sauces) é de 250 metros sobre o nivel do mar.
miniatura|esquerda|220px|San Andrés Durante algún tempo foron dous pobos separados, San Andrés na costa e Los Sauces nas medianías. Tras a crise da cana de azucre iniciouse o declive de ambos o que produciu que finalmente se unisen. Debido a ser lugar de paso da estrada do norte, Los Sauces creceu en poboación mentres que San Andrés estancouse.
O municipio destaca pola súa masa boscosa de laurisilva, os seus profundos barrancos, os seus bancais e cultivos de plátanos. Algúns lugares de interese son o barranco e bosque de Los Tilos, Los Nacientes de Marcos e Cordero, El Molino El Regente, El Charco Azul (piscinas naturais), El Puerto Espíndola, Igrexa de San Andrés, así como os núcleos de poboación, onde atopamos boas mostras de arquitectura tradicional.
Félix Vidal Costa
Félix Vidal Costa, nado en Santiago de Compostela o 6 de novembro de 1942, é un físico, investigador e catedrático galego.
Traxectoria
miniatura|Entrada principal da École Normal Supérieure de París. Estudou o bacharelato no Instituto Arcebispo Xelmírez de Santiago de Compostela, e desde moi novo amosou un talante científico orientado cara á investigación. Rematado o bacharelato trasládase a Madrid para estudar ciencias físicas na Universidade Complutense, onde fixo a licenciatura e onde se doutorou.
San Andrés y Sauces
Na costa atópase Puerto Espíndola, un pequeno porto pesqueiro que anteriormente foi a principal vía de comunicación do municipio, antes de que se construíse no século XX a estrada.
Félix Vidal Costa
Traxectoria
Ampliou estudos en Francia, sendo doutor de terceiro ciclo pola prestixiosa École Normal Supérieure de París, así como docteur d’État ès Sciences pola Universidade de París.
San Andrés y Sauces
Na costa atópanse tamén as piscinas naturais do Charco Azul, pequeno centro turístico do municipio.
Félix Vidal Costa
Traxectoria
Autor de máis dun cento de traballos sobre física da materia condensada e dos materiais, impartiu clases en París e nos Estados Unidos de América, até asentarse en 1984 na Universidade de Santiago de Compostela (USC), na que é catedrático de Física da Materia Condensada. Encabeza un grupo de investigación sobre supercondutividade a altas e baixas temperaturas. . Unha quincena de profesores e investigadores e seis doutorandos franceses estiveron traballando no seu grupo de investigación da USC.
O profesor Vidal Costa mantén unha longa relación co mundo académico francés. Durante doce anos traballou no Laboratorio de Física da Escola Normal Superior da capital francesa. Desde a súa cátedra da Universidade de Santiago de Compostela seguiu vinculado á investigación e á docencia da física de materiais e de baixas temperaturas en Francia, sendo en numerosas ocasións catedrático asociado en diferentes institucións universitarias dese país.
A vinculación científica con Francia do profesor Vidal continúa unha tradición familiar, xa que o seu pai, Enrique Vidal Abascal, que foi catedrático de Xeometría da Universidade de Santiago, tamén mantivo intensas relacións profesionais con universidades e institucións científicas francesas.
É académico numerario da Real Academia Galega de Ciencias e Vicepresidente do Grupo Especial Física del Estado Sólido (FES) da Real Sociedad Española de Química.
Foi director do Centro de Estudos Avanzados da Universidade de Santiago de Compostela
Obra
Na súa etapa na Universidade Complutense publicou:
Publicou tamén numerosos artigos, como director ou investigador principal, en revistas especializadas como:
Con membros do seu equipo ten rexistradas varias patentes, como:
Arquipélago Los Monjes
Arquipélago Los Monjes é un arquipélago venezolano de 0,20 km² (ou 20 hectáreas), que é administrado como unha das Dependencias Federais dese país e está situado a 34,8 quilómetros ao leste da península de Guajira e 40 km a nordeste do estado de Zulia, no Golfo de Venezuela
Monjes del Sur (12 ° 22'N 70 ° 54'W), constituída polas dúas maiores illas, unidas por unha presa artificial. Ao sur das dúas illas atinxe unha altura de 70 metros e ten un faro.
Cabo Prior
O cabo Prior forma un promontorio que se adentra no mar uns catro quilómetros en dirección SE-NO, interrompendo unha liña de costa que se estende desde punta Frouxeira (Valdoviño) ata cabo Prioriño (Ferrol).
A súa altura supera escasamente os 100 m, pero a súa proximidade ao mar converte os seus materiais granodioríticos en impresionantes acantilados nos que as sucesivas etapas de transgresión e regresión mariñas deron lugar a unha roseira de illotes entre os que destacan Os Cabalos -ao norte, cunha colonia dunhas vinte parellas de corvo mariño cristado e a gaivota patiamarela na Pena Maior ao suroeste.
O relevo do cabo forma unha península cun istmo formado por litoloxía de xistos do Sistema de Ordes que presentan unha superficie de tipo chaira de rasa mariña. miniatura|Cabo Prior desde Santa Comba. É un excelente punto de observación de paso de aves mariñas migratorias.
A costa é accidentada e abrupta, sendo posible a práctica da pesca. Próximas ao faro, hai varias praias limpas e espazosas, San Xurxo, ou Vilar, Santa Comba e Ponzos, concorridas durante a época estival, momento no que aumenta sensiblemente a poboación de Covas, a aldea máis próxima a 3,5 km, ao ser zona de veraneo. Covas é unha península flanqueada por areais, unha extensa planicie, na que se asenta a poboación e os campos de cultivo.
O faro
O faro de cabo Prior atópase a 14 km de Ferrol, alén dos montes de Serantes. Para chegar a el abandónase Ferrol e vaise ascendendo sempre a pendente ata remontar o cume que chaman a Bailadora, onde se inicia o descenso ata Covas e a subida ata o faro. Comezou a funcionar o 1 de marzo de 1953.
Eduardo del Río Iglesia
Eduardo del Río Iglesia, nado en Madrid en 1921 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 2014, foi un político español.
Traxectoria
Foi membro activo da Falange clandestina de Madrid durante a guerra civil. Licenciado en Dereito e Ciencias Económicas. Foi delegado do SEU en Económicas. Foi combatente da División Azul. Foi secretario xeral técnico do Ministerio de Información e Turismo (1958). Foi nomeado Gobernador civil de Lugo en xaneiro de 1963. Cesou no cargo en xaneiro de 1970. En marzo dese ano foi nomeado Comisario do Ano Xacobeo de 1971.
Barattarna
Barattarna (Paratarna : "gran sol"), foi rei de Mitanni, o terceiro dos coñecidos, e reinou probabelmente preto do -1500.
Traxectoria
É coñecido por unha inscrición atopada en Nuzi e por outra do rei Idrimi de Alalakh. Expandiuse ao oeste e dominou Emar e o reino de Alepo (Iamkhad); o rei Idrimi de Alalakh converteuse no seu vasalo; despois sometéronse os rei de Kizzuwatna e de Arrapha; para o -1500 dominaba sobre Asiria. É posíbel que fose o rei de Naharina (nome segundo os exipcios), que sobre o -1482 se enfrontou cos exipcios como poder protector dunha coalición de principados sirios aliados encabezada por Qadesh, que impuxo a hexemonía de Mitanni na rexión.
Crese que o sucedeu Parsatatar.
1805
España
miniatura|dereita|280 px|Cadro de [[Joseph Mallord William Turner sobre a Batalla de Trafalgar.]]
Outros artigos
Historia ano a ano
Mellé
Mellé (en Melleg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Generator
Generator é o sexto álbum da banda de punk rock Bad Religion, publicado o 13 de marzo de 1992 a través do selo Epitaph Records. Aínda que o disco foi completado na primavera de 1991 non sería editado ata 1992. A razón foi que o grupo non estaba cntento coa portada e co empaquetado. Generator foi o primeiro álbum da banda co batería Bobby Schayer, que substituíu a Pete Finestone durante a xira do Against the Grain.
Ao igual que os cinco primeiros álbums de Bad Religion (menos Into the Unknown), Epitaph Records lanzou unha versión remasterizada de Generator o 6 de abril de 2004, con dous temas exclusivos collidos do 7" compartido con Noam Chomsky editado por Maximum Rock'N Roll en 1991. Ese mesmo día publicouse un DVD da reedición do seu vídeo descatalogado por moito tempo Along the Way, que fora publicado en 1992. Estas versións contan con Finestone na batería, sendo as súas derradeiras gravacións con Bad Religion.
Voo espacial
275px|miniatura|Lanzamento da primeira misión do transbordador espacial O voo espacial é o acto de viaxar polo espazo exterior. O voo espacial pode relizarse con naves espaciais que poden ser tripuladas ou non. Exemplos de naves tripuladas poden ser as do programa ruso Soiuz ou as do Space Shuttle estadounidense, ademais da Estación Espacial Internacional. Exemplos de voos non tripulados son as sondas espaciais que saen da órbita terrestre ou os satélites que orbitan a Terra, como os de comunicación ou meteorolóxicos. Estes poden operar por control telerrobótico ou ser totalmente autónomos.
Un voo espacial típico comeza co lanzamento dun foguete, que proporciona o impulso inicial para superar o forza da gravidade e separa á nave espacial da superficie da Terra. Unha vez no espazo, o movemento dunha nave, tanto se é propulsada como se non, está cubarto por unha área de estudo chamada astrodinámica. Moitas naves permanecen no espazo indefinidamente, outras desintégranse durante a reentrada na atmosfera, e o resto poden alcanzar as supervicies dun planeta ou un satélite aterrando ou impactando sobre eles.
Historia
A primeira proposta teórica dunha viaxe espacial usando foguetes foi publicada polo astrónomo e matemático escocés William Leitch, nun ensaio de 1861 titulado "A Journey Through Space" (Unha viaxe a través do espazo). Máis coñecido é o traballo de Konstantin Tsiolkovskii "Исследование мировых пространств реактивными приборами" (A exploración do espazo cósmico por medio de dispositivos de reacción), publicado no ano 1903, aínda que este traballo teórico non foi moi influente fóra de Rusia.
O voo espacial converteuse nunha posibilidade da enxeñería co artigo de Robert H. Goddard publicado en 1919 "Un método de acadar altitudes extremas", onde a súa aplicación da tobeira Laval a foguetes de combustible líquido proporcionou suficiente potencia para facer posible a viaxe interplanetaria. Tamén probou no laboratorio que os foguetes poderían traballar no baleiro do espazo; non todos os científicos da época pensaban que o farían. Porén, o seu traballo non foi tomado en serio polo público. O seu intento de conseguir un contrato co exército para unha arma propulsada por foguetes na primeira guerra mundial esvaeceuse polo armisticio con Alemaña o 11 de novembro de 1918.
Este artigo foi moi influente para Hermann Oberth, que á súa vez influnciou a Wernher von Braun, dúas das figuras claves no voo espacial. Von Braun sería o primeiro en producir foguetes modernos e armas guiadas, empregadas por Adolf Hitler. O primeiro foguete en acadar o espazo, chegando a unha altura de 100 quilómetros, foi o V-2 de von Braun, nun voo de proba en xuño de 1944.
O 4 de outubro de 1957, a Unión Soviética lanzou o Sputnik 1, que sería o primeiro satélite artificial en orbitar a Terra. O primeiro voo tripulado por un home sería o Vostok 1, lanzado o 12 de abril de 1961 co cosmonauta soviético Iuri Gagarin no seu interior, facendo unha órbita ao redor do noso planeta. Os principais encargados da misión Vostok 1 do programa espacial soviético Vostok 1 foron os científicos Sergey Korolyov e Kerim Kerimov.
Os foguetes seguen sendo actualmente o único medio práctico de chegar ao espazo. Outras tecnoloxías de lanzamento non baseadas en foguetes, como os scramjets, aínda están moi lonxe da velocidade orbital.
Lanzamento
O lanzamento enténdese como a serie de operacións precisas para levar un foguete dunha posición estática a unha de voo dinámico, para conseguir a dirección e velocidade precisa para a súa misión. O lanzamento dun foguete para un voo espacial adoita a realizarse nun porto espacial (cosmódromo), que pode estar equipado con complexos e plataformas para lanzamentos verticais de foguetes, e pistas para as engalaxes e as aterraxes para avións de transporte e naves equipadas con ás. Os portos espaciais están situados lonxe de zonas habitadas, por motivos de seguridade e polo ruído que xeran as engalaxes. Esta operación trátase da fase máis delicada do voo espacial.
Covelas, Castroverde
San Miguel de Covelas é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 75 habitantes (40 homes e 35 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 92 habitantes.
Voo espacial
Lanzamento
Un lanzamento normalmente vese restrinxido ás chamadas fiestras de lanzamento, que son os momentos máis axeitados para realizar un voo espacial. Estas fiestras dependen da posición dos corpos celestes e das órbitas con respecto ao lugar do lanzamento. A maior influenca adoita a ser a propia rotación da Terra. Unha vez lanzada a nave espacial, as órbitas normalmente están localizadas en planos relativamente constantes cun ángulo fixo con respecto ao eixo da Terra, e esta xira dentro desa órbita.
Alcanzando o espazo
Na actualidade os foguetes son o único medio práctico de alcanzar o espazo. Os avións con motores convencionais non poden chegar debido á falta de osíxeno. Os motores dos foguetes expulsan propergol para conseguir un impulso que xera a suficiente delta-v (cambio na velocidade) para alcanzar a órbita.
Abandonando a órbita
Acadar unha órbita pechada non é esencial nos viaxes interplanetarios e lunares. Os primeiros vehículos espaciais rusos acadaron con éxito alturas moi altas sen entrar en órbita. A NASA considerou lanzar as misións Apollo directamente en traxectorias lunares pero adoptou a estratexia de primeiro entrar en órbita temporalmente, nas chamadas órbitas de estacionamento, e despois dirixirse cara a Lúa. Isto precisaba combustible adicional porque o tempo que estivesen en órbita debían estalo a unha altura suficientemente alta para evitar a reentrada.
Porén, o uso dunha órbita de estacionamento simplificou enormemente os plans da misión Apollo de varias formas importantes. Ampliáronse substancialmente as fiestras de lanzamento admisibles, incrementando a posibilidade dun lanzamento exitoso a pesar de problemas técnicos menores durante a conta atrás. A órbita de aparcamento era unha "meseta de misión" estable que lle daba á tripulación e os controladores varias horas para comprobar a fondo a nave espacial tras as tensións do lanzamento e antes de facer o longo voo cara a Lúa; a tripulación podería regresar rapidamente á Terra. se fose preciso, ou podería realizarse unha misión alternativa na órbita terrestre. A órbita de aparcamento tamén permitía traxectorias transluares que evitasen as partes máis densas do cinto de Van Allen.
As misións Apollo missions minimizaron a penalización no rendemento da órbita de estacionamento mantendo a súa altitude tan baixa como lle era posible. Por exemplo, o Apollo 15 usou unha órbita infrecuentemente baixa (incluso para os Apollo) de 92,5 por 91.5 millas mariñas (171 km por 169 km) onde había unha resistencia atmosférica significativa. Pero foi parcialmente superada grazas á achega continua de hidróxeno da terceira etapa do Saturno V, e foi en calquera caso tolerable para a curta estancia.
As misións robóticas non precisan a posibilidade de abortar ou minimizar a radiación, e debido a que os lanzadores modernos atopan rutineiramente fiestras de lanzamento "instantáneas", as sondas espaciais cara a Lúa e outros planetas xeralmente usan inxección directa para maximizar o rendemento. Aínda que algunhas poden deslizarse brevemente durante a secuencia de lanzamento, non completan unha ou máis órbitas de aparcamento completas antes de dirixirse a unha traxectoria de escape da Terra.
Os plans para futuras misións interplanetarias con naves tripuladas adoitan a incluír a montaxe final do vehículo na órbita terrestre, como o proxecto Orion da NASA e o tándem ruso Kliper/Parom.
Astrodinámica
A astrodinámica é o estudo de traxectorias de naves espaciais, particularmente aquelas relacionadas a efectos gravitacionais e de propulsión. A astrodinámica permiten a unha nave chegar ao seu destino no momento axeitado sen un excesivo uso de propelente. Pode necesitarse un sistema de manobra orbitalpara manter ou cambiar órbitas.
Os métodos de propulsión orbital sen foguetes inclúen velas solares, velas magnéticas, sistemas magnéticos de burbullas de plasma, e o uso de efectos de honda gravitacional.
Rentrada
Os vehículos en órbita teñen grandes cantidades de enerxía cinética. Esta enerxía debe ser eliminada se o vehículo aterra de forma segura sen vaporizarse na atmosfera. Normalmente este proceso require métodos especiais para protexerse contra o quecemento aerodinámico. A teoría detrás da rentrada foi desenvolvida por Harry Julian Allen. De acordo con esta teoría, os vehículos de rentrada presentan formas contundentes á atmosfera para a rentrada. As formas contundentes significan que menos do 1% da enerxía cinética remata como calor que chega ao vehículo e a enerxía térmica no seu lugar remata na atmosfera.
Aterraxe
As cápsulas de Mercury, Gemini e Apollo foron deseñadas para aterrar a velocidades relativamente baixas coa axuda dun paracaídas. As cápsulas rusas para Soiuz fan uso dun gran paracaídas e foguetes de freado para tocar terra. O transbordador espacial cambiouse a unha aterraxe como un avión.
Recuperación
Despois dunha aterraxe con éxito, a nave espacial, os seus ocupantes e a carga pódense recuperar. Nalgúns casos, a recuperación produciuse antes da aterraxe: mentres unha nave espacial segue descendendo co seu paracaídas, pode ser atrapada por un avión especialmente deseñado. Esta técnica de recuperación no aire utilizouse para recuperar os recipientes de película dos satélites espía Corona.
Non tripulado
miniatura|O rover Sojourner realiza unha medición co espectrómetro de partículas alfa e raios X sobre a roca Yogi. miniatura|Representación artística da sonda [[Messenger (sonda espacial)|MESSENGER en órbita de Mercurio.]]
Un voo non tripulado é toda actividade de voo espacial que non necesita da presenza humana no espazo. Isto inclúe as sondas espaciais, os satélites e os robots (coas súas misións asociadas). O voo non tripulado pode ser dividido en dúas categorías: naves espaciais robóticas (obxectos) e misións espaciais robóticas (actividades). Unha nave espacial robótica é unha nave espacial non tripulada e controlada por telerrobótica. As naves espaciais robóticas deseñadas para realizar medidas científicas experimentais adóitanse denominar sondas espaciais.
As misións espaciais non tripuladas utilizan naves espaciais controladas de forma remota. A primeira misión deste tipo foi a Sputnik 1, posta en órbita ao redor da Terra o 4 de outubro de 1957. As misións onde hai animais a bordo pero non persoas tamén se consideran non tripuladas.
Vantaxes
A telerrobótica é moito máis apropiada para moitas misións espaciais que unha operación tripulada, debido ós menores custos e factores de risco. Ademais, algúns destinos planetarios como Venus ou a contorna de Xúpiter son demasiado hostís para a supervivencia do ser humano coa tecnoloxía actual. Os planetas exteriores como Saturno, Urano e Neptuno están demasiado lonxe para chegar até eles coa tecnoloxía de voo tripulado dispoñible actualmente, polo que as sondas telerrobóticas son a única alternativa para a súa exploración. A telerrobótica tamén permite explorar rexións vulnerables a contaminación de microorganismos terrestres, xa que as naves poden ser esterilizadas. Os humanos, por outra banda, non poden ser sometidos ao mesmo grao de esterilización debido a que coexisten con numerosos microorganismos difíciles de conter dentro dunha nave ou un traxe espaciais.
Tripulado
miniatura|Un membro da tripulación da [[Estación Espacial Internacional almacena mostras.]]
O primeiro voo espacial tripulado foi o Vostok 1, lanzado o 12 de abril de 1961, no que o astronauta Iuri Gagarin da URSS completou unha órbita ao redor da Terra. Nos documentos soviéticos oficiais non se recolle ningunha mención ao feito de que Gagarin utilizase un paracaídas nos últimos 11 quilómetros. Na actualidade, as únicas naves espaciais empregadas de forma regular para voos tripulados son as Soiuz (Rusia) e as Shenzhou (China). O Transbordador STS norteamericano estivo en uso desde abril de 1981 até xullo de 2011. SpaceShipOne, de capital privado, levou a cabo dous voos espaciais suborbitais.
Suborbital
miniatura|A [[Estación Espacial Internacional en órbita terrestre tras unha visita da tripulación do STS-119.]]
Nun voo espacial suborbital, a nave espacial alcanza o espazo e despois volve á atmosfera tras seguir unha traxectoria balística. Isto normalmente débese a unha cantidade insuficiente de enerxía orbital específica, nese caso o voo suborbital dura uns poucos minutos, pero tamén é posible que un obxecto con suficiente enerxía para unha órbita teña unha traxectoria que atravese a atmosfera da Terra (mesmo tras moitas horas). A sonda Pioneer 1 foi a primeira sonda espacial da NASA lanzada con intención de alcanzar a Lúa. Un fallo parcial provocou que no seu lugar seguise unha traxectoria suborbital a unha altitude de 113.854 quilómetros antes de entrar de novo na atmosfera terrestre 43 horas despois do lanzamento.
O límite espacial máis amplamente recoñecido é a liña de Kármán, 100 quilómetros sobre o nivel do mar (aínda que a NASA define como astronauta toda persoa que viaxase por encima de 80 quilómetros sobre o nivel do mar). Un feito non moi coñecido polo público xeral é que o incremento en enerxía potencial requirido para pasar a liña de Kármán é só un 3% da enerxía orbital que require a órbita terrestre máis baixa (unha órbita circular xusto por encima da liña de Kármán). Noutras palabras, é moito máis fácil alcanzar o espazo que permanecer nel. O 17 de maio de 2004, GoFast converteuse no primeiro foguete en ser lanzado nun voo suborbital como parte dunha misión de voo espacial civil. O 21 de xuño de 2004, SpaceShipOne usouse para o primeiro voo tripulado financiado con capital privado.
Punto a punto
O voo espacial suborbital punto a punto é unha categoría de voo na que unha nave espacial proporciona un transporte rápido entre dous puntos terrestres. Se consideramos unha ruta aérea convencional entre Londres e Sydney, un voo que a percorra pode tardar máis de 20 horas. No entanto, mediante un voo punto a punto poderíase reducir o tempo necesario a menos dunha hora. Aínda que ningunha compañía ofrece actualmente este tipo de transporte, SpaceX desvelou plans para levalo a cabo na década de 2020 usando o seu vehículo Big Falcon Rocket. O voo espacial suborbital a distancias intercontinentais require unha velocidade só lixeiramente menor á requirida para alcanzar unha órbita terrestre baixa. Se se utilizan foguetes, o tamaño relativo dos mesmos respecto da carga útil é similar a un mísil balístico intercontinental. Calquera voo intercontinental ten que superar problemas de quecemento durante a fase de reentrada á atmosfera que son case tan severos como os atopados en voos orbitais.
Orbital
miniatura|O [[Apolo 6 visto desde un avión de seguimento.]] Un voo espacial orbital o máis simple posible require velocidades moito maiores que un voo suborbital equivalentemente simple, e por iso é moito máis difícil desde o punto de vista tecnolóxico. Para lograr o voo espacial orbital, a velocidade tanxencial ao redor da Terra é tan importante como a altitude. Para levar a cabo un voo espacial estable e duradeiro, a nave espacial debe alcanzar a velocidade orbital mínima para unha órbita pechada.
Interplanetario
Unha viaxe interplanetaria é unha viaxe entre planetas pertencentes ao mesmo sistema planetario. Na práctica, o termo restrínxese á viaxe entre planetas do Sistema Solar.
Interestelar
Cinco naves espaciais teñen actualmente traxectorias de escape do Sistema Solar: Voyager 1, Voyager 2, Pioneer 10, Pioneer 11 e New Horizons. A máis afastada é a Voyager 1, que se atopa a máis de 100 UA e que está a se mover a 3,6 UA por ano. En comparación, Próxima Centauri, a estrela máis próxima sen ter en conta o Sol, está a 267.000 UA de distancia. A Voyager 1 tardará máis de 74.000 anos en percorrer esta distancia. Os deseños de vehículos que utilicen outras técnicas, como a propulsión nuclear de pulso, probablemente sexan capaces de chegar á estrela máis próxima nunha fracción dese tempo. Outra posibilidade que podería permitir a viaxe interestelar tripulada é facer uso da dilatación temporal. Isto faría posible que pasaxeiros dun vehículo a alta velocidade viaxasen moitos anos no futuro envellecendo moi pouco, xa que as velocidades altas retardan o paso do tempo a bordo. No entanto, para alcanzar tales velocidades requiriríase usar algún tipo de método de propulsión novo.
Intergaláctico
O voo espacial intergaláctico refírese a toda viaxe espacial entre galaxias. É considerado moito máis difícil tecnoloxicamente que a viaxe interestelar e, en relación aos estándares de enxeñaría actuais, considérase ciencia ficción.
Naves espaciais
miniatura|Un módulo lunar do programa Apolo.
Adóitase dicir que a primeira "nave espacial" verdadeira foi o módulo lunar do programa Apolo, xa que foi o único vehículo deseñado para o espazo e operado só nel. É notable pola súa forma non aerodinámica.
Sistemas de lanzamento
O sistema de lanzamento utilízase para levar unha carga útil desde a superficie terrestre até o espazo exterior.
Reutilizables
A primeira nave espacial reutilizable, o X-15, foi posta nunha traxectoria suborbital desde o aire o 19 de xullo de 1963. A primeira nave espacial orbital parcialmente reutilizable, o Transbordador STS, foi lanzada polos Estados Unidos no vixésimo aniversario do voo de Iuri Gagarin, o 12 de abril de 1981. Durante a era do Transbordador STS construíronse seis orbitadores, dos cales todos voaron dentro da atmosfera e cinco deles voaron no espazo. O Transbordador Enterprise foi usado só para probas de achegamento e aterraxe, sendo lanzado desde a parte traseira dun Boeing 747 e planeando até a súa aterraxe sen motor na Base da Forza Aérea Edwards en California. O primeiro Transbordador STS en viaxar ao espazo foi o Columbia, seguido do Challenger, o Discovery, Atlantis e Endeavour. O Endeavour foi construído para substituír o Challenger, que se perdeu en xaneiro de 1986 no voo STS-51-L. O Columbia desintegrouse durante a súa rentrada na atmosfera en febreiro de 2003. A primeira nave espacial automática parcialmente reutilizable foi a Burán, lanzada pola URSS o 15 de novembro de 1988, aínda que só realizou un voo. Este avión espacial foi deseñado para albergar tripulación e era similar ao Transbordador STS estadounidense (aínda que os seus foguetes utilizaban combustible líquido e os seus motores principais estaban situados na base do que sería o tanque externo no Transbordador STS). A falta de financiamento, agravada pola disolución da URSS, impediu máis viaxes de Burán.
Seguindo as directrices do plan Vision for Space Exploration do goberno estadounidense, o Transbordador STS foi retirado en 2011 pola súa antigüidade e o alto custo do programa, que excedía os mil millóns de dólares por voo. O rol deste vehículo como transporte humano será levado a cabo polo parcialmente reutilizable Crew Exploration Vehicle (CEV) como moi tarde a partir de 2021. O transporte de mercadoría pesada será realizado por foguetes desbotable como o Evolved Expendable Launch Vehicle (EELV) ou algún tipo de vehículo de lanzamento derivado da tecnoloxía do Transbordador STS.
O SpaceShipOne deseñado por Scaled Composites foi un avión espacial suborbital reutilizable que gañou o Premio Ansari X ao levar aos pilotos Mike Melvill e Brian Binnie en voos consecutivos en 2004. The Spaceship Company encárgase de construír o seu sucesor SpaceShipTwo. Virgin Galactic planeaba empregar unha frota de SpaceShipTwo para viaxes espaciais privados con pasaxeiros (turistas espaciais) en 2008, pero o proxecto atrasouse debido a un accidente relacionado co desenvolvemento da propulsión.
Desastres espaciais
Todos os vehículos de lanzamento conteñen unha enorme cantidade de enerxía para que algunha parte da nave espacial consiga chegar ao espazo ou á órbita proxectada. Por iso, sempre existe algún tipo de risco de que esta enerxía se libere de forma prematura e inesperada con efectos catastróficos. Cando un foguete Delta II explotou 13 segundos despois do seu lanzamento o 17 de xaneiro de 1997, chegaron informes de xanelas rotas pola onda expansiva en establecementos a 16 quilómetros de distancia.
O espazo é unha contorna relativamente predicible, pero hai riscos como a despresurización accidental e os potenciais fallos do equipamento.
En 2004 fundouse nos Países Baixos a International Association for the Advancement of Space Safety (IAASS), unha asociación cuxo obxectivo é fomentar a cooperación internacional e o avance científico no campo da seguridade en sistemas espaciais.
Ingravidez
miniatura|280px|Astronautas na Estación Espacial Internacional en condicións de ingravidez. Pódese ver a Michael Foale exercitándose en primeiro plano.
Nunha contorna de microgravidade como o que se pode atopar nunha nave espacial en órbita ao redor da Terra, os humanos experimentan unha sensación de ingravidez. A exposición a microgravidade a curto prazo causa o síndrome de adaptación ao espazo, un estado de náusea causado pola perturbación do sistema vestibular. Unha exposición a longo prazo provoca múltiples problemas de saúde. O máis importante é a perda de densidade ósea, parte da cal é permanente, pero a microgravedade tamén leva unha deterioración nas capacidades dos tecidos musculares e cardiovasculares.