cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glande do pene
Anatomía
A glande é xeralmente un pouco máis grosa que o corpo do pene e ten unha textura lisa. A súa cor pode variar segundo a cor da pel do individuo. Nas persoas de pel branca, adoita ser rosada ou avermellada, mentres que nas persoas de pel escura é violácea. A superficie da glande está moi poboada de terminacións nerviosas. Debido a isto, a glande é extremadamente sensitiva ao tacto, especialmente arredor do seu bordo, e por tal razón é unha fonte importante de pracer sexual para o home.
Desde xa antes do nacemento, a glande está cuberta por un repregamento de pel móbil, chamado prepucio, que se retrae para a deixar descuberta cando o pene está erecto. O prepucio pode ser extirpado mediante a circuncisión por motivos médicos ou relixiosos. Na cara inferior do pene, a glande está unida ao prepucio por un pregamento de tecido denominado freo do prepucio.
Hixiene
Débese retraer o prepucio con regularidade para limpar o esmegma que se forma sobre a glande e o suco balanoprepucial.
Uatsdin
Uatsdin (en Уацдин, ás veces escrito Watsdin), e tamén coñecida como Assdin (Ассдин, "fe nos asos"), ou Ætsæg Din (Æцæг Дин, literalmente "fe verdadeira"; o mesmo significado de "Uatsdin", que é unha palabra composta), ou Assianismo (Ассианство), é unha relixión tradicional practicada principalmente polos osetos (un pobo iranio oriental, que habita na rexión de Osetia, no Cáucaso que no presente está dividida entre dous estados: a república de Osetia do Norte-Alania en Rusia, e o estado de Osetia do Sur). Esta relixión experimentou unha crecente recuperación dende a década de 1980.V. A. Schnirelmann. "“Christians! Go home”: A Revival of Neo-Paganism between the Baltic Sea and Transcaucasia ". Journal of Contemporary Religion, Vol. 17, No. 2, 2002. "Since the turn of the 1980s, a growth of Neo-Paganism has been observed in the Middle Volga region, in North Ossetia-Alaniia, and in Abkhazia. Pagan traditions had never disappeared there completely and, in contrast to the Slavic and Baltic regions, there was no need to invent too much by reference to books, as almost all the resources were intact there. Thus, in these regions, interest in Paganism developed in two different environments: firstly, in the countryside with its unbroken continuity of traditional folk beliefs, and secondly, in the urbanized areas where local, highly secularized intellectuals began to construct a new synthetic religion in order to overcome a crisis of identity. In the latter case, this was a manifestation of local ethnic nationalism resisting Russian Orthodoxy as a "religion of exploiters" (Filatov & Shipkov, 1996)." (p. 202).
"Contemporary Neo-Paganism is constituted by two different branches—one of a "bookish" approach which is artificially cultivated by urbanized intellectuals who have lost their links with folk tradition, and the other, more authentic, is of a rural movement based on a continuity rooted in the remote past. The first dominates among the Russians, Ukrainians, Belorussians, Lithuanians, Latvians, and Armenians and can be defined as an "invention of tradition", after Eric Hobsbawm (1983). A more complex pattern can be observed among the ethnic groups of the Middle Volga River region as well as among the Ossetians and Abkhazians, where both tendencies are interacting with one another." (p. 207)
Certas tradicións da relixión tradicional dos osetos sobreviviron até o presente, e foron revitalizadas especialmente nas áreas rurais. Isto contrasta co movemento urbano e máis intelectual que elaborou unha relixión sistemática para resucitar a relixión e superar a crise de identidade dos osetos. Este movemento está baseado no nacionalismo étnico e na oposición ó cristianismo ordodoxo ruso e xeorxiano, que é percibido como estranxeiro, así como tamén ó islam profesado polos veciños turcos e outros pobos caucásicos. A meirande organización desta relixión entre os osetos é a Igrexa Atsætæ (en oseto: Ацæтæ) liderada por Daurbek Makeyev, e con sé en Osetia do Norte-Alania.
O movemento Uatsdin está activo tanto en Osetia do Norte coma no Sur. Aínda que non hai cifras sobre a demografía relixiosa en Osetia do Sur, en Osetia do Norte-Alania arredor do 29% do poboación profesa esta relixión tradicional segundo un estudo de 2012.
A Igrexa, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Igrexa é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 8 habitantes, dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Zhores Ivanovich Alferov
Zhores Ivanovich Alferov (en Жорес Иванович Алфёров), nado en Viciebsk (R.S.S. de Belarús) o 15 de marzo de 1930, é un físico ruso de orixe belarusa. Recibiu o Premio Nobel de Física en 2000, xunto a Herbert Kroemer e Jack Kilby.
Traxectoria
Traballa dende 1953 no Instituto Físico-Técnico Ioffe, dende 1989 foi vicepresidente da Academia de Ciencias da U.R.S.S. (dende 1991 de Rusia) e presidente do Centro Científico de San Petersburgo. Inventou e desenvolveu compoñentes rápidos para o seu uso en optoelectrónica e microelectrónica, baseándose en estruturas semicondutoras, coñecidas como heteroestruturas que posibilitou a construción de transistores rápidos. É deputado polo Partido Comunista Ruso.
Mike Shinoda
miniatura|dereita|150px|Mike shinoda nunha entrevista Michael Kenji Shinoda ou Mike Shinoda, nado o 11 de febreiro de 1977 en Agoura Hills, no condado dos Ánxeles (California), é un MC e vocalista estadounidense, membro do grupo Linkin Park.
Outes, Outes
San Pedro de Outes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Outes na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 677 habitantes (317 mulleres e 360 homes) distribuídos en 20 entidades de poboación.
A capital do concello de Outes, áchase no lugar desta parroquia da Serra de Outes, única entidade de poboación do concello con categoría de entidade singular (urbana).
Patrimonio
A Igrexa parroquial de San Pedro foi construída a principios do século XVIII polo marqués da Sierra. De planta de cruz latina posúe catro altares laterais e o altar maior.
Aspirina
miniatura|Molécula da aspirina. A Aspirina, nome comercial rexistrado pola casa Bayer ao ácido acetilsalicílico (AAS) é un medicamento da familia dos salicilatos. É un fármaco antiinflamatorio non esteroide (AINE) e funciona de forma similar a outros AINE pero tamén suprime o funcionamento normal das plaquetas.
Usos
Emprégase como un analxésico, antipirético e antiinflamatorio. As enfermidades inflamatorias específicas que se usan para tratar a aspirina inclúen a enfermidade de Kawasaki, a pericardite e a febre reumática. Ten tamén un efecto antiagregante plaquetario, e úsase en doses baixas e prolongadas para previr ataques ao corazón, ictus isquémicos e coágulos de sangue en persoas con alto risco.
Efectos secundarios
Un efecto adverso común é un mal de estómago. Os efectos secundarios máis significativos inclúen úlcera de estómago, sangrado de estómago e o empeoramento da asma. O risco de hemorraxia é maior entre aqueles que son de idade avanzada, beben alcohol, toman outros AINE ou toman outros anticoagulantes. A aspirina non se recomenda na última parte do embarazo. Xeralmente non se recomenda en nenos con infeccións debido ao risco de síndrome de Reye. As doses altas poden producir zunidos nos oídos.
Século XIX
Coñecido e fabricado xa en Alemaña e outros países, foi sintetizado de forma máis pura en 1897 polo farmacéutico alemán Felix Hoffman, da casa Bayer. As súas propiedades terapéuticas foron descritas en 1899 polo farmacólogo Heinrich Dreser.
Século XX
Aspirina® é o nome comercial acuñado polos laboratorios Bayer; en moitos países segue a ser unha marca rexistrada, noutros, como os Estados Unidos, Inglaterra, Francia, Canadá e Australia, aspirin converteuse no nome xenérico da substancia, trala expropiación da marca pola entrada do país en 1917 na primeira guerra mundial.
Século XXI
É un dos medicamentos máis coñecidos e consumidos en todo o mundo e está incluído na lista da Organización Mundial da Saúde dos fármacos esenciais que todo sistema de saúde debería ter. Está dispoñible como medicamento xenérico. En 2019, foi o nº 38 dos medicamentos máis prescrito nos Estados Unidos, con máis máis de 18millóns de receitas. A aspirina é un dos medicamentos máis utilizados a nivel mundial, cunha estimación de 40000 toneladas (50 a 120 mil millóns de pílulas) consumidas cada ano.
Jean Vincent Félix Lamouroux
Jean Vincent Félix Lamouroux, nado o 3 de maio de 1779 en Agen, e finado o 26 de marzo de 1825 en Caen, foi un biólogo e naturalista francés.
Traxectoria
Jean Vincent Félix Lamouroux seguiu cursos de Botánica na Escola Central de Agen. Interesouse moi particularmente nos organismos mariños (algas, hidrozoos, etc). En 1805, publicou unha Dissertation sur plusieurs espèces de Fucus. En 1807 instalouse en París, onde foi nomedo membro correspondiente da Academia de Ciencias de Francia e, en 1808, foi profesor adxunto de Historia Natural na Academia de Caen, e en 1811, ocupou a cadeira de profesor titular ordinario. Xunto co seu amigo Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent, o doutor Jacques-Amand Eudes-Deslongchamps, Dominique F. Delise e Sébastien R. Lenormand participou na fundacín da "Sociedade Linneana de Calvados". Tamén foi o director do Xardín botánico de Caen.
Contribuíu con numerosos artigos nos "Annales générales des sciences physiques" (1819-1821) e no Dictionnaire classique d'histoire naturelle (1822-1831), que promoveu Bory de Saint Vincent en Agen.
En 1813 presentou unha organización da clasificación das algas, que o ficólogo inglés Dawson Turner, padrastro do botánico William J. Hooker, adoptou e aclamou como enxeñoso e que daba unha comprensión global deste tema. A Jean Vincent Lamouroux débese a distinción entre as algas verdes, as algas pardas e as algas vermellas.
En 1821 publicou o Résumé d’un cours élémentaire de géographie physique, expoñendo as bases da aerografía, a hidrografía, a astronomía e a xeognosia.
Lamouroux tamén se interesou nos fósiles: descubriu cos seus alumnos fósiles de réptiles en Normandía (orixinando unha célebre polémica entre Georges Cuvier e Étienne Geoffroy Saint-Hilaire en 1825-1830), e publicou un tratado sobre este tema.
En 1822 Jules Dumont d'Urville, que realizara os seus estudos en Caen, e que preparaba unha expedición polo mundo a bordo de La Coquille, pediulle a Lamouroux o seu apoio para a descrición de mostras de pólipos que recollera nesa exploración.
Abreviaturas
A abreviatura J.V.Lamour. emprégase para recoñecer a Jean Vincent Félix Lamouroux como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
A abreviatura Lamouroux emprégase para indicar a Jean Vincent Félix Lamouroux como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
John Herschel
John Frederick William Herschel, nado o 7 de marzo de 1792 e finado o 11 de maio de 1871, foi un matemático, astrónomo, químico e fotógrafo experimental inglés, fillo do astrónomo William Herschel.
Traxectoria
miniatura|Description of a machine for resolving by inspection certain important forms, 1832 John Herschel popularizou o uso da data xuliana en astronomía e contribuíu na mellora dos procesos fotográficos (Cyanotypo). Acuñou os termos "fotografía", "negativo", "positivo", e descubriu o uso do tiosulfato de sodio como fixador dos sales de prata. Tamén informou a Louis Daguerre de que o seu propio descubrimento do hiposulfato de sosa fixaría as súas fotografías facéndoas permanentes.
Comezos e traballos en astronomía
Herschel naceu en Slough, Buckinghamshire, e estudou en Eton College e St John's College, Cambridge. Graduouse coa máxima puntuación en 1823. Durante a súa etapa de estudante fíxose amigo de Charles Babbage e George Peacock; precisamente foi a corrección de erros sistemáticos en táboas astronómicas, tarefa na que traballaron ambos, as que animaron a Babbage a construír unha máquina automática de cómputo que eliminase o traballo humano a suxestión súa.
Empezou coa astronomía en 1816, cando construíu un telescopio reflector cun espello de 45,72 cm de diámetro e 6,096 metros de longo. Entre 1821 e 1823 reexaminou, xunto con James South, as estrelas binarias catalogadas polo seu pai. Por este traballo logrou en 1826 a Medalla de ouro da Real Sociedade Astronómica (volvería a gañala en 1836); e a medalla Landale do Instituto de Francia en 1825; a Royal Society outorgoulle ademais a Medalla Copley polas súas contribucións matemáticas. Foi nomeado Sir en 1831.
Visita a Suráfrica
En 1833 Herschel viaxou coa súa muller a Suráfrica para catalogar as estrelas, nebulosas e outros corpos celestes visibles dende o hemisferio sur. Pretendía completar a clasificación dos ceos do norte iniciada polo seu pai e continuada por el mesmo. Chegou a Cidade do Cabo o 15 de xaneiro de 1834. Entre as súas observacións atopábase a volta do Cometa Halley. miniatura|200px|Disa cornuta por Margaret e John Herschel Porén, ademais do seu traballo astronómico, esta viaxe a unha remota zona do Imperio Británico tamén lle proporcionou un escape das presións ás que se atopaba sometido en Londres, onde era un dos máis buscados científicos de Inglaterra. Durante a súa estancia en Suráfrica, embarcaríase nunha ampla variedade de buscas científicas liberado do sentimento de obriga cara a unha comunidade. De feito foi, como máis tarde afirmaría, a época máis feliz da súa vida.
Herschel combinou o seu talento co da súa muller Margaret, e entre 1834 e 1838 produciron 131 ilustracións botánicas de gran calidade, amosando a flora da zona. John Herschel usou unha cámara lúcida para obter contornas precisas dos espécimes e deixou os detalles para a súa esposa. A pesar de que a súa intención era unicamente a de ter un rexistro persoal, e a pesar da falta de diseccións da flora nos seus debuxos, a súa gran precisión fainos máis valiosos que outras coleccións contemporáneas.
Como fogar durante a súa estancia en Cidade do Cabo elixiran unha antiga propiedade rústica na cara sueste da montaña Table, chamada "Feldhausen". Alí instalou o seu reflector para observar os ceos do sur. Intrigado polas ideas de formación gradual de paisaxes aparecidas no libro de Charles Lyell Principles of Geology, escribiu a Lyell o 20 de febreiro de 1836 eloxiando o libro como unha obra que traería "unha completa revolución á súa materia, alterando enteiramente o punto de vista dende o que ata entón se contemplara" e abrindo o camiño para unha audaz especulación sobre "o misterio dos misterios, a substitución de especies extintas por outras".
Estación de Calatayud
A estación de Calatayud é unha estación ferroviaria de Adif situada na cidade de Calatayud, na provincia de Zaragoza. Nela conflúen o trazado clásico de ancho ibérico entre Madrid e Barcelona e a nova liña de alta velocidade. Para a chegada desta última optouse por remodelar a antiga estación tamén coñecida como Calatayud-Jalón.
En 2010 foi utilizada por 250.000 pasaxeiros.
Situación ferroviaria
A estación, que se atopa a 531,4 metros de altitude, está integrada tanto na liña de alta velocidade Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira francesa, punto quilométrico 221,3 como na liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona, punto quilométrico 244,7.
Historia
A estación foi inaugurada o 25 de maio de 1863 coa apertura do tramo Medinaceli-Zaragoza da liña férrea Madrid-Zaragoza por parte da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant ou MZA. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración da compañía na recentemente creada Renfe.
O 24 de febreiro de 2003 o AVE fixo por primeira vez a súa parada nunha remocicada estación de Calatayud. O 10 de outubro de 2003 a liña Madrid-Zaragoza-Lleida foi inaugurada oficialmente descubríndose unha placa que facía mención a iso por parte dos reis Xoán Carlos I e Sofía.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
miniatura|250px|Vista xeral da estación. A estación sitúase ao sueste do centro urbano non moi lonxe do río Jalón. Para a chegada da alta velocidade o recinto sufriu unha ampla remodelación aínda que se optou por preservar o edificio histórico construído por MZA no século XIX recubríndoo cunha estrutura de ladrillo e cristal que lle dá un aspecto máis moderno e amplía a súa capacidade.
Desde a súa reforma conta con dúas vías máis de ancho internacional usadas polos trens de alta velocidade de tal forma que o seu esquema de vías quedou da seguinte forma: a-v-v-a-v-v-v-v-a. Os cambios de plataforma realízanse grazas a pasos subterráneos. As novas plataformas están protexidas cunha cuberta acristalada e illadas acusticamente.
Longa distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Roger Williamson
Roger Williamson nado en Ashby-de-la-Zouch (Leicestershire) o 2 de febreiro de 1948 e finado en Zandvoort o 29 de xullo de 1973, foi un piloto británico de carreiras. Morreu durante o Gran Premio dos Países Baixos de 1973 no circuíto Park Zandvoort.
Traxectoria
Fillo dun propietario dun taller mecánico, Williamson herdou do seu pai o gusto pola velocidade, xa que era piloto de motocicletas. Con todo, Roger sentía unha maior atracción polos coches. O seu pai construíulle un kart moi competitivo, co cal gañou diversos campionatos de karting, malia as dificultades económicas que atopou a súa familia.
Gañou os títulos de 1971 e 1972 no Campionato Británico de Fórmula 3. En 1973, ofrecéronlle un volante no equipo March Engineering de Fórmula 1. Isto foi despois de probar co equipo BRM e non o escolleron como piloto.
Morte
miniatura|esquerda|Os restos queimados do [[March 731 de Williamson.]] miniatura|Escena do accidente mortal de Williamson con [[Gijs van Lennep pasando.]]
Despois do seu debut en Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1973 que non puido acabar debido a unha colisión con outro piloto. a segunda aparición na Fórmula 1 de Williamson foi no Gran Premio dos Países Baixos de 1973 no Circuíto de Zandvoort. Na súa oitava volta, un rebentón nun pneumático provocou que perdera o control do vehículo. O coche impactou contra as barreiras a alta velocidade, sendo catapultado a unha distancia de 275 metros pola pista para acabar finalmente boca abaixo contra as barreiras do outro lado do circuíto, despois de que o depósito de combustible incendiásese debido ao rozamento contra o chan. David Purley, amigo de Williamson, saíu do seu propio coche nun intento desesperado de salvar ao piloto accidentado. Williamson non resultara ferido de gravidade, e berraba a Purley que o sacase do coche, mentres Purley intentaba en balde voltear o coche envorcado.
Os comisarios da curva onde ocorrera o accidente estaban mal adestrados e equipados, de modo que foi o propio Purley quen debeu usar o extintor para tratar de apagar o lume. A vestimenta dos comisarios non era ignífuga, de modo que estes limitáronse a esperar a que chegase o camión de bombeiros mentres a carreira seguía en progreso. O lume foi relativamente débil durante tres minutos, tempo suficiente para voltear o coche e sacar a Williamson, pero Purley non podía facelo só. No que foi considerado como o aspecto máis impactante do incidente, un dos comisarios intentou afastar a Purley de alí mentres Williamson permanecía atrapado e indefenso. Como a maioría dos corredores identificaron por erro a Purley como o piloto do coche siniestrado e, polo tanto, pensaron que o coche ardente estaba baleiro, ningún deles parou a axudar e a carreira continuou, aínda que Purley a bordo do circuíto e acenaba coas mans para que non o fixesen. Algúns espectadores, ante a indiferenza dos comisarios, intentaron saltar as valas de seguridade e entrar ao circuíto, pero foilles impedido polo persoal de seguridade, que empregou cans.
Cando chegou o camión de bombeiros, Williamson morrera de asfixia. Os comisarios limitáronse a colocar un manto branco sobre os restos do coche e deixar que continuase a carreira.
Os comisarios de pista vestían blazers normais e non os monos resistentes ao lume que usaban os pilotos e, polo tanto, non estaban dispostos a achegarse ás grandes chamas. Purley foi condecorado máis tarde coa Medalla George pola valentía que mostrou ao intentar rescatar a Williamson. Nos anos posteriores ao accidente, a roupa resistente ao lume sería obrigatoria para todos os comisarios para que puidesen axudar en caso de incendio. Os próximos anos tamén viron un notable aumento dos pilotos que se detiveron en sitios de accidentes para axudar nos esforzos de rescate, notablemente no Gran Premio de Alemaña de 1976.
A perda de Williamson foi representativa das mortes ou lesións de moitos pilotos da época, e foi a primeira vez que un evento tan tráxico era retransmitido por televisión para un público tan amplo. O accidente puxo de manifesto as deficiencias da seguridade dos Grandes Premios. Niki Lauda declarou trala carreira que se sentía "extremadamente triste e culpable" de que ninguén puidese ou querido axudar a Purley.
Varias fotografías das tomadas por Cor Mooji dos intentos de David Purley por salvar a Williamson obtiveron o premio World Press Photo de deportes en 1974. En 2003, no trixésimo aniversario do seu accidente mortal, unha estatua en bronce de Williamson foi erixida no circuíto de Donington Park, na localidade natal do piloto. Tom Wheatcroft, quen apoiara economicamente a Williamson durante boa parte da súa carreira, describiu o día da morte de Williamson como "o día máis triste de toda a miña vida".
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pseudosuquios
Os pseudosuquios ou Pseudosuchia ('falsos crocodilos') son unha das dúas grandes divisións dos arcosauros (Archosauria) e comprenden os crocodilianos vivos e todos os arcosaurios máis estreitamente relacionados cos crocodilos que coas aves (o que se adoita chamar "arcosaurios da liña crocodiliana"). O nome déuselle orixinalmente a un grupo de réptiles prehistóricos do Triásico que superficialmente eran de tipo crocodilo, pero caeu en desuso a finais do século XX, especialmente despois de que se estableceu o nome crurotarsos (Crurotarsi) en 1990 para denominar un clado (grupo evolutivo) de arcosauros que abranguía a maioría dos réptiles antes identificados como pseudosuquios. Nesa época, os Pseudosuchia foran tamén definidos como clado, pero isto non foi finalmente aceptado ata 2011, cando o paleontólogo Sterling Nesbitt propuxo que Crurotarsi, como fora orixinalmente definido, debía incluír non só os arcosauros da liña crocodiliana, senón todos os outros arcosauros, incluídos as aves, dinosauros non aviarios e pterosauros. O clado Pseudosuchia como se definiu orixinalmente, pode aínda usarse para identificar os arcosauros da liña crocodiliana, e desde a publicación dos numerosos estudos recentes que apoian os descubrimentos de Nesbitt, Pseudosuchia pasou a ser de uso común.
Historia taxonómica
O nome Pseudosuchia foi acuñado por Karl Alfred von Zittel en 1887-1890 para incluír tres taxons (dous aetosauros e Dyoplax) que eran superficialmente de tipo crocodiliano, pero en realidade non eran crocodilianos. De aí que lles chamase "falsos crocodiloss", do grego pseudo, 'falso', e suchus, 'crocodilo'.
En textos da metade do século XX, como a obra de Alfred Sherwood Romer Vertebrate Paleontology ou a de Edwin H. Colbert Evolution of the Vertebrates, Os Pseudosuchia constitúen unha das dúas subordes da agora abandonada orde Thecodontia. Os aetosauros de Zittel foron situados na súa propia suborde, Aetosauria. Colbert considerou que os arcosauros pequenos de constitución lixeira, como Ornithosuchus e Hesperosuchus (ambos foron nese tempo reconstruídos como bípedes de tipo dinosauro terópodo) eran pseudosuquios típicos. Asumiuse que estas pequenas formas eran os antepasados de todos os arcosauros posteriores. O nome Pseudosuchia converteuse nun taxón "caixón de xastre" no cal podían situarse todos os tecodontos que non encaixaban en ningunha das outras tres subordes. Incluso Sharovipteryx e Longisquama, dous enigmáticos réptiles do Triásico que teñen poucas semellanzas cos arcosauros, foron considerados pseudosuquios.
Gauthier e Padian (1985) e Gauthier (1986) foron os primeiros en establecer o nome Pseudosuchia nun contexto filoxenético, usándoo como un taxon baseado na rama para todos os arcosauros máis estreitamente relacionados cos crocodilianos que coas aves. Isto fixo o nome Pseudosuchia (falsos crocodilos) algo irónico, porque os verdadeiros crocodilos (é dicir, os membros de Crocodylia) estaban agora incluídos no grupo. Entre as definicións filoxenéticas dos Pseudosuchia están estas tres:
Como clado baseado nunha rama, Pseudosuchia é o taxon irmán doutro clado baseado nunha rama, os Avemetatarsalia. Os avemetatarsalios son arcosauros da liña aviaria, incluíndo os pterosauros e dinosauros (estes últimos incluirían as aves).
Unha definición diferente é a suxerida por Benton e Clark, 1988: o taxon baseado nun nodo incluíndo o último antepasado común de Rauisuchidae e os aetosauros e todos os seus descendentes. Benton e Clark tamén nomearon un grupo chamado Crocodylotarsi, que inclúe a maioría dos taxons agora considerados pseudosuquios.
En 1990, Paul Sereno propuxo o clado Crurotarsi para substituír a Pseudosuchia. Porén, Sereno definiu Crurotarsi como un clado baseado nun nodo, dependendo da inclusión de grupos como Phytosauria, Aetosauria e Crocodylomorpha. Non é equivalente a Pseudosuchia, que por definición debe incluír todos os arcosauros da liña crocodiliana. Durante moitos anos, Pseudosuchia e Crurotarsi foron considerados sinónimos parciais porque este último clado comprende todos os crocodilianos arcosauros na maioría das análises filoxenéticas. Porén, moitas análises recentes (empezando pola análise de 2011 de Sterling Nesbitt) sitúan un grupo de crurotarsos, os Phytosauria, fóra de Pseudosuchia. Como a definición de Crurotarsi depende dos fitosauros, a súa colocación fóra de Pseudosuchia (e, deste modo, de Archosauria) significa que o clado Crurotarsi incluiría tanto os pseudosuquios coma os avemetatarsalios.
Descrición
Pseudosuchia é un dos dous clados "fillos" primarios dos Archosauria. O cranio adoita ser masivo, especialmente en comparación cos ornitodiros; o morro é estreito e tende a ser alongado, o pescozo é curto e forte, e a postura das extremidades vai desde a típica dos réptiles que se arrastran ata a postura erecta como a dos dinosauros ou mamíferos, aínda que chegaron a ela por diferentes camiños. O corpo está a miúdo protexido por dúas ou máis ringleiras de placas acoirazadas. Moitos crurotarsos acadaban lonxitudes de tres metros ou máis.
Evolución
Os pseudosuquios apareceron durante o Olenekiano tardío (Triásico temperán), e ao chegaren ao Ladiniano (finais do Triásico medio) xa dominaban os nichos dos carnívoros terrestres. O seu apoxeo chegou no Triásico tardío durante o cal entre eles había rauisuquios de patas erectas, herbívoros acoirazados como os aetosauros, os grandes predadores poposauros, os pequenos e áxiles crocodilianos esfenosuquios, e algúns outros grupos.
A extinción do final do Triásico causou a extinción de todos os pseudosuquios, coa excepción de Sphenosuchia e Crocodyliformes (ambos Crocodylomorpha), estes últimos son os antepasados dos crocodilos de hoxe en día. Un estudo publicado en 2010 postula que hai probas significativas de que as erupcións volcánicas cambiaron o clima, causando unha extinción en masa que extinguiu os principais competidores dos dinosauros. Ademais, isto permitiu que os dinosauros os sucedesen como os carnívoros e herbívoros terrestres dominantes.
A medida que avanzaba o Mesozoico, os Protosuchia deron lugar a formas máis similares aos crocodilos típicos. Aínda que os dinosauros eran os animais dominantes en terra, os crocodilos prosperaban nos ríos, pantanos e océanos, con moita maior diversidade que a que teñen hoxe. Coa extinción de final do Cretáceo, os dinosauros desapareceron, coa excepción das aves, mentres que os crocodilianos continuaron con poucos cambios. Hoxe, os crocodilos, aligátores e caimáns e gaviais son os representantes superviventes desta liñaxe.
Filoxenia
Pseudosuchia foi definido como un clado baseado nun tronco en 1985. Incluía os crocodilos e todos os arcosauros máis estreitamente relacionados cos crocodilos que coas aves. En 1988 nomeouse un segundo clado cunha definición similar, os Crocodylotarsi, posiblemente como unha substitución dos Pseudosuchia. O nome Pseudosuchia, que significa "falsos crocodilos", foi utilizado durante un século, e tradicionalmente incluía só aos aetosauros, pero cando se definiu como clado, Pseudosuchia pasou a incluír tamén o grupo Eusuchia (os "verdadeiros crocodilos"). Crocodylotarsi puido ser que se nomease para eliminar a confusión, pero como clado baseado nun tronco é sinónimo de Pseudosuchia. Como Pseudosuchia foi nomeado primeiro, tiña precedencia. Un terceiro grupo, Crurotarsi, tradicionalmente comprendía os mesmos arcosauros que Pseudosuchia, pero como clado baseado nun nodo non é sinónimo. O alcance dos Crurotarsi cambiou recentemente pola colocación filoxenética dos fitosauros. En 2011, Sterling J. Nesbitt considerou os fitosauros un taxon irmán de Archosauria, e, por tanto, non son arcosuros da liña dos crocodilos. Como os fitosauros están incluídos na definición de Crurotarsi, os crurotarsos non son soamente os arcosauros da liña dos crocodilos, senón tamén os arcosauros da liña aviaria e os fitosauros. Con esta filoxenia, Crurotarsi inclúe a fitosauros, crocodilos, pterosauros e dinosauros, mentres que Pseudosuchia segue contendo só arcosauros da liña dos crocodilos. A continuación móstrase un cladograma modificado a partir do de Nesbitt (2011) mostrando os novos cambios (os taxons terminais en negra están colapsados).
Cladograma segundo Brusatte, Benton, Desojo e Langer (2010), taxons terminais en negra colapsados.
-764
Outros
Historia ano a ano
Mestalla
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade de [[Valencia.]] Mestalla é un barrio da cidade de Valencia (España), pertencente ao distrito do Pla del Real. Está situado no centro da cidade e limita o norte con Ciutat Universitària, ao leste con Amistat, Albors, Camí Fondo e Penya-roja, ao sur co Pla del Remei e Gran Via e ao oeste con Exposició. A súa poboación en 2009 era de 15.235 habitantes.
Nel atópase o Estadio de Mestalla, no que xoga os seus partidos o Valencia Club de Fútbol.
Cogomelo psilocibio
miniatura|dereita|300px| [[Psilocybe semilanceata.]]
Os cogomelos psilocibios son fungos que conteñen substancias psicodélicas como a psilocibina, pscilocina ou muscinol entre outras. Existen moitas clases de cogomelos alucinóxenos, os máis coñecidos son os do xénero Psilocybe aínda que tamén son famosos os do xénero Amanita os cales son altamente tóxicos, pero en doses pequenas son alucinóxenos.
O soño dunha noite de San Xoán (filme)
O soño dunha noite de San Xoán é un filme de animación realizado en 2005 por Dygra Films, baseado na obra homónima de William Shakespeare. Foi dirixido por Ángel de la Cruz e Manuel Gómez Santos. O filme custou 6.000.000 de euros. A preestrea mundial tivo lugar na Coruña o 23 de xuño de 2005, e a estrea comercial o 1 de xullo de 2005.
Linkin Park
Linkin Park é un grupo estadounidense de música nu metal con orixe en California. Dende a súa formación en 1996, o grupo vendeu máis de cincuenta millóns de álbums e gañou dous Grammys.
Comezos
Os comezos da banda remóntanse a un pequeno estudo do MC/vocalista Mike Shinoda, onde el e Brad Delson gravaron o primeiro material da banda en 1996. Os dous foran xuntos ao instituto, onde coñeceron ao batería do grupo, Rob Bourdon. Shinoda contactou co DJ Joe Hahn cando estudaba ilustración no Art Center College de Pasadena. Nese momento, denominábanse Xero e gravaron varias demos. Nunca conseguiron un contrato e o proxecto non prosperou. Entón Mike Shinoda decidiu contratar un vocalista. Conseguiron a Chester Bennington, natural de Arizona, que comezou gravando discos cando tiña 16 anos no grupo Grey Daze. Trala integración de Bennington, o grupo chamouse Hybrid Theory (a idea vén da mestura de diferentes estilos que querían unir, con todo, debido a un problema de marca rexistrada cun grupo chamado Hybrid, víronse forzados a cambiar de nome outra vez. Bennington suxeriu Lincoln Park, por onde pasaba co coche ao volver dos ensaios. Con todo o dominio "lincolnpark.com" custaba máis do que a banda podíase permitir, así que cambiaron a ortografía a Linkin Park
Hybrid Theory
200px|miniatura|dereita|[[Chester Bennington.]] Traballando nun selo independente, a banda gravou o álbum Hybrid Theory EP, composto polos temas "Carousel", "Technique", "Step Up", "And One", High Voltage", "Part of Me".
Logo de asinar con Warner Brothers en 1999, o seu primeiro álbum, Hybrid Theory, púxose á venda no ano 2000. Foi o disco máis vendido nos EUA e Nova Zelandia no 2001, cos éxitos "One Step Closer", "Crawling", "Papercut", "In The End" e "Points of Authority". Cabe destacar a ausencia de linguaxe malsoante no álbum, en contraste con moitas outras cancións de grupos de nu metal.
Linkin Park formou parte do Ozzfest no 2001, de xira xunto a Marilyn Manson, Slipknot, Crazy Town, Papa Roach, e Disturbed. Linkin Park tamén creou a súa propia xira - Projekt: Revolution, na que participaron Cypress Hill, Adema, DJ Z-Trip, Xzibit, Mudvayne e Blindside.
Hybrid Theory vendeu case 20 millóns de copias, aínda que tamén recibiu moitas críticas debido ás letras das cancións.
No 2002, lanzaron un álbum de remesturas de Hybrid Theory, chamado Reanimation, que incluía entre outros, un remix da canción "Points Of Authority" chamado "Pts.of.Athrty", o cal sería un dos videoclips do álbum xunto con "Frgt/10", o remix de "Forgotten".
Meteora
En 2004, Linkin Park creou a xira Meteora World Tour. Incluía aos grupos P.O.D., Hoobastank, e Story of the Year. Tamén realizaron un tour por Oceanía e o Sueste asiático.
Collison Course e outros traballos
Desde ese momento dedicáronse a facer un pequeno descanso, e tamén participaron en diversas accións inmersas en Music For Relief así como unha actuación no Live 8 xunto a Jay-Z. Mentres tanto, dous dos seus compoñentes preparan traballos en solitario: Mike Shinoda, baixo a agrupación Fort Minor lanzou un álbum o 22 de novembro do 2005 chamado The Rising Tied, e doutra banda Chester tamén formou o seu propio grupo chamado Snow White Tan cuxo álbum xa está realizado, pero se espera que salga á venda para o 2008.
Minutes To Midnight
200px|miniatura|dereita|Concerto en 2007. O 6 de marzo de 2007, Mike Shinoda publicou no seu MySpace (Fort Minor) e no de Linkin Park un post acerca do novo álbum, que se chamou Minutes To Midnight, e foi lanzado en maio de 2007. O primeiro sinxelo, que se chamou "What I've Done", foi lanzado o 2 de abril. O seu produtor para este disco foi Rick Rubin, quen traballou con artistas como Red Hot Chili Peppers, Audioslave, Metallica, Weezer ou System of a Down.
-726
Outros
Historia ano a ano
Ruokolahti
Limita cos concellos de Imatra, Lappeenranta, Parikkala, Rautjärvi, Taipalsaari, Puumala, Savonlinna e Sulkava, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
TOMS-EP
TOMS-EP, acrónimo de Total Ozone Mapping Spectrometer - Earth Probe, é un satélite artificial da NASA lanzado nun foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 2 de xullo de 1996.
Características
A misión de TOMS-EP foi continuar as medicións da distribución de ozono e dióxido de xofre na atmosfera terrestre feitas por anteriores satélites, como o Nimbus 7 estadounidense e o Meteor 3 soviético. As medicións continuaron mediante satélites como ADEOS e Meteor 3M. Tiña unha altura de 1,73 m e 3,90 m de envergadura cos paneis solares estendidos, que xeraban unha potencia de ata 275 vatios. O satélite estabilizábase nos tres eixos.
O lanzamento de TOMS-EP estaba programado para 1994, pero o fallo dos dous primeiros Pegasus XL atrasou o lanzamento a 1996, facendoo coincidir con ADEOS, que tamén se adicou a facer medicións do ozono e tería que ter sido o seu sucesor. TOMS-EP foi finalmente posto nunha órbita inferior á planeada para non recoller os mesmos datos que ADEOS e de paso facer medicións de maior resolución.
O instrumento TOMS tiña unha masa de 35 kg e consumía 25 W de potencia de media. Facía medicións cunha resolución de 47 km no nadir e 62 km en xeral, recollendo datos en bandas de 2750 km de longo. Era capaz de facer 35 medicións cada 8 segundos.
Plotter
miniatura|dereita|Plotter O plotter é un periférico informático que se emprega na produción gráfica industrial pola súa precisión. Emprégase sobre todo para a realización de debuxos técnicos, deseños arquitectónicos coa axuda de programas CAD, aínda que se tende a substituír polas impresoras láser, máis rápidas, pero non tan precisas. Existen dous tipos, os de inxección en tinta que funcionan de xeito semellante ás impresoras dese tipo e o plotter de corte, que contorna un impreso serigráfico.
Joe Hahn
Joseph Hahn ou Joe Hahn, nado o 15 de marzo de 1977 en Glendale (California) é o DJ da banda de estadounidense de nu metal Linkin Park.
De pais coreanos, graduouse en artes visuais. Asistiu á Art Center College of Design en Pasadena (California) co seu compañeiro de grupo Mike Shinoda.
Hahn uniuse a Linkin Park en 1997 como o DJ da grupo. Ademais dirixiu a maioría dos videoclips da banda.
Ermitas Fernández
Ermitas Fernández Fernández, nada en Vilar de Cas (Moreira, Castroverde) en 1945, é unha mestra, pedagoga e profesora galega.
Traxectoria
Diplomouse en Maxisterio en Lugo. Cando rematou os estudos, o seu primeiro destino como mestra foi un colexio en Vilarbuxán, Bóveda.
No ano 1968 marchou traballar a unha escola unitaria de Maderne (A Fonsagrada), na que pasou nove anos, onde impartiu clase a 52 nenos de idades diferentes nunha mesma aula. Durante ese tempo coñeceu varios mestres da Acción Católica, cuns fortes ideais innovadores, influíndo sobre o seu pensamento pedagóxico. Deste xeito, Ermitas comeza a transformar a súa clase nun espazo no que prima a liberdade, empregando fundamentalmente a conversación e o diálogo.
No ano 2001 constitúese a Fundación Preescolar na Casa, na que Ermitas asume o cargo de directora executiva. Actualmente participa no programa AMIE (Actores Medio Rural Infancia) sendo a única das tres importantes pedagogas galegas ―María Barbeito, Antonia de la Torre e Ermitas Fernández― que continúa activa. Agora, defende que a educación do ser humano non debe comezar no momento no que este nace, senón con anterioridade, e resalta tamén a importancia de educar aos futuros pais e nais para que poidan tomar conciencia do que supón ter un fillo.
Formou parte das trinta docentes máis innovadoras da escola española durante a etapa do franquismo, ata os primeiros anos do século XXI, aparecendo no ano 2004 na revista Cuadernos de Pedagogía.
Recoñecementos
En 2006, foi elixida polo Grupo El Correo (El Correo Gallego, Galicia Hoxe e Radio Obradoiro) como "galega do mes" polo seu papel como directora do programa "Preescolar na Casa".
Forma parte da selección de educadoras senlleiras da mostra Educación en feminino, un paseo pola historia, organizado polo alumando da Facultade de Formación do Profesorado do campus de Lugo.
Cabo Estai, Oia, Vigo
Cabo Estai é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. O lugar forma un cabo na Ría de Vigo cara as Illas Cíes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 138 habitantes (65 homes e 73 mulleres).
No bico ten un faro. É unha das zonas residenciais de Vigo. Neste lugar atópase o Centro Oceanográfico de Vigo do Instituto Español de Oceanografía.
LMI-1
LMI-1 (Lockheed Martin Intersputnik 1) é un satélite de comunicacións lanzado o 26 de setembro de 1999 mediante un foguete Proton K/DM-3 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
LMI-1 foi construído por Lockheed Martin para Rusia e leva a bordo 44 transpondedores en banda C e banda Ku para proporcionar servizos de telefonía e transmisión de televisión en directo. Usa o bus A2100AX e foi vendido en setembro de 2006 á operadora Asia Broadcast Satellite, que alquilou parte dos transpondedores a KT Telecom, pasándose a denominar ABS-1 ou Koreasat 7. Posteriormente foi renomeado como ABS-6.
A Insua, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Insua é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
-727
Outros
Historia ano a ano
Basílica da Transfiguración
A basílica da Transfiguración (en hebreo: כנסיית ההשתנות) é unha igrexa franciscana situada no monte Tabor en Israel. Tradicionalmente os cristiáns creen que é o sitio onde a Transfiguración de Xesús tivo lugar, un evento descrito no Evanxeo no que Xesús se transfigura nunha montaña sen nome e fala con Moisés e Elías.
A igrexa actual, parte dun complexo dun mosteiro franciscano, foi terminada en 1924. O arquitecto foi Antonio Barluzzi. Foi construída sobre as ruínas dunha antiga igrexa bizantina (IV-Vi século) e unha igrexa do século XII da época das cruzadas. Hai tamén unha igrexa ortodoxa grega situada no monte Tabor, adicada á mesma finalidade.
Cladograma
miniatura|250px|Cladograma horizontal, coa raíz á esquerda. miniatura|250px|Dous cladogramas verticais, coa raíz na parte de abaixo. Un cladograma (do grego clados, "rama", e gramma, "carácter") é un diagrama usado en cladística que mostra as relacions entre organismos. Porén, un cladograma non é unha árbore evolutiva porque non mostra o modo en que os antepasados están relacionados cos seus descendentes ou canto cambiaron co tempo, e dun só cladograma poden inferirse moitas árbores evolutivas distintas. Un cladograma utiliza liñas que se ramifican en diferentes direccións que acaban nun clado, un grupo de organismos cun último antepasado común. Os cladogramas poden ser de moitas formas mais todos eles teñen liñas que se ramifican doutras liñas. As liñas poden seguirse ata o punto onde se ramificaron. Estes puntos onde nace unha ramificación representan un antepasado común hipotético (non unha entidade real necesariamente) que se infire que mostra os trazos compartidos entre os taxons terminais situados por riba del. Este antepasado hipotético podería entón proporcionar indicios sobre a orde en que evolucionaron varias características, as adaptacións, e outros aspectos evolutivos sobre os antepasados. Aínda que tradicionalmente estes cladogramas se xeraban na súa gran maioría baseándose nos caracteres morfolóxicos, agora é moi común utilizar para xeralos datos de secuenciación do ADN e ARN e filoxenia computacional, en solitario ou combinados coa morfoloxía.
Datos morfolóxicos fronte a datos moleculares
As características utilizadas para crear un cladograma poden clasificarse grosso modo como morfolóxicas (cranio sinápsido, sangue quente, notocorda, unicelularidade, etc) ou moleculares (ADN, ARN, outra información xenética). Antes do advimento da secuenciación do ADN, as análises cladísticas principalmente usaban datos morfolóxicos. Tamén se poden usar datos de comportamento (para os animais).
A medida que a secuenciación do ADN se foi facendo máis doada e barata, a sistemática molecular converteuse nun modo cada vez máis utilizado para inferir as hipóteses filoxenéticas. Usar un criterio de parsimonia é só un dos diversos métodos mediante os que se pode inferir unha filoxenia a partir de datos moleculares; a máxima verosimilitude e a inferencia bayesiana, que incorporan modelos explícitos de evolución das secuencias, son modos non hennigianos de avaliar os datos de secuencias. Outro poderoso método de reconstruír as filoxenias é usar marcadores de retrotransposóns xenómicos, que se cre que son menos proclives a xerar problemas de reversión que infesten os datos de secuencias. Tamén se asumía xeralmente que tiñan unha baixa incidencia de homoplasias porque antes se pensaba que a súa integración no xenoma era completamente aleatoria; pero hoxe parece que ás veces non é así.
miniatura|250px|[[Apomorfia en cladística.]]
Homoplasias
Unha homoplasia é un estado de carácter que é compartido por dous ou máis taxons debido a algunha causa distinta de ter un antepasado común. Os dous tipos principais de homoplasia son a converxencia (evolución do "mesmo" carácter en polo menos dúas liñaxes distintas) e a reversión (o retorno a un estado de carácter ancestral). Os caracteres que son obviamente homoplásicos, como a pelaxe branca en distintas liñaxes de mamíferos árticos, non deberían incluírse como carácter nunha análise filoxenética, xa que non contribúen en nada para coñecer as relacións. Con todo, a miúdo a homoplasia non se fai evidente ao inspeccionar o carácter como tal (como nas secuencias de ADN, por exemplo), e é entón detectada pola súa incongruencia (distribución non parsimoniosa) nun cladograma maioritariamente parsimonioso. Nótese que os caracteres que son homoplásicos aínda poden conter sinais filoxenéticos.
Un exemplo ben coñecido de homoplasia debido a evolución converxente é o carácter "presenza de ás". Aínda que as ás das aves, morcegos e insectos realizan a mesma función, cada unha evolucionou independentemente, como pode comprobarse examinando a súa anatomía. Se unha ave, morcego ou insecto alado foran puntuados para o carácter "presenza de ás", estaría introducíndose unha homoplasia no conxunto de datos, e isto podería potencialmente confundir a análise, posiblemente dando como resultado unha falsa hipótese sobre as relacións. Por suposto, a única razón pola que unha homoplasia é recoñecible é principalmente porque hai outros caracteres que implican un patrón de relacións que revelan a súa distribución homoplásica.
Cladogramas e outros diagramas
Como xa se dixo, un cladograma é o diagrama resultante dunha análise de parsimonia, que agrupa os taxons baseándose só en sinapomorfias. Hai moitos outros algoritmos filoxenéticos que tratan os datos de forma un pouco diferente, e dan lugar a árbores filoxenéticas que se parecen a cladogramas pero que non son cladogramas. Por exemplo, os algoritmos fenéticos, como UPGMA e Neighbor-Joining, agrupan por semellanza global, e tratan tanto sinapomorfias coma simplesiomorfias como evidencia de agrupamento. Os diagramas resultantes son fenogramas, non cladogramas. De xeito similar, os resultados de métodos baseados en modelos (enfoques bayesianos ou de máxima verosimilitude) que teñen en conta tanto a orde de ramificación coma a "lonxitude da rama", contan tanto sinapomorfias coma autapomorfias como evidencias a favor ou en contra dun agrupamento. Os diagramas resultantes deste tipo de análises tampouco son cladogramas.