cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Temperatura
Lei cero da termodinámica
Unha definición de temperatura pódese obter da lei cero da termodinámica, que establece que se dous sistemas A e B están en equilibrio térmico, cun terceiro sistema C, entón os sistemas A e B estarán en equilibrio térmico entre si. Este é un feito empírico máis que un resultado teórico. Xa que tanto os sistemas A, B, e C están todos en equilibrio térmico, é razoable dicir que comparten un valor común dalgunha propiedade física. Chamamos a esta propiedade temperatura.
Félix de Pomés
Traxectoria cinematográfica
En 1941 dirixiu a súa primeira película, La madre guapa, onde participou a súa filla Isabel de Pomés, tamén actriz. Como actor traballou en La Torre de los siete jorobados (1944), Once pares de botas (1954), de Francesc Rovira-Beleta onde participaron futbolistas como Francesc Xavier Marcet, Ricard Teruel, Alfredo Di Stefano, Luis Molowny, Joan Segarra, Antoni Puchades, Telmo Zarra, Agustín Gaínza, Venancio Pérez ou Jacinto Quincoces. Nos anos 50 volveu participar en producións americanes como John Paul Jones (1959), King of Kings (1961), onde interpretou o papel de Xosé de Arimatea, The Pride and the Passion (1957) con Cary Grant e Frank Sinatra ou Solomon and Sheba (1959), rodada en Zaragoza e en El Escorial, entre outras localizacións. Entre os seus últimos filmes salienta a comedia romántica Quanto sei bella Roma (1959), Lost Command (1966), con Anthony Quinn, Alain Delon e Claudia Cardinale. A súa derradeira película foi Una historia de amor (1967) de Jordi Grau, protagonizada por Simón Andreu e Serena Vergano.
Manatí
Etimoloxía
O nome da familia, Trichechidae, está formado, como é habitual, sobre a base do nome de xénero tipo, Trichechus, á que se lle engade a desinencia do larín científico ´-idae, propia dos nomes das familias de animais.
Kohtla-Järve
Kohtla-Järve é a cuarta maior cidade (linn) de Estonia. Está situada ó nordeste do país, no Condado de Ida-Viru. A cidade fundouse en 1924 e tiña en 2004 46 346 habitantes dunha orixe moi diversa (máis de 40 grupos étnicos). A maioría da poboación fala o ruso, aínda que a partir de 1990 o estoniano pasou a ser a lingua máis empregada na vida cotiá. A cidade está moi industrializada e posúe unha considerábel actividade petroleira.
Manatí
Etimoloxía
O nome do xénero, Trichechus, é un composto formado polos elementos do latín científico trich-, tirado do grego antigo τριχός trichós, xenititivo de θρίξ thríx, "pelo", e -echus, derivado do verbo grego έχω échō, "ter", facendo referncia aos pelos (sedas) que estes animnais teñen no labio superior.
Temperatura
Lei cero da termodinámica
Con todo, para que esta definición sexa útil é necesario desenvolver un instrumento capaz de dar un significado cuantitativo á noción cualitativa desa propiedade que presupoñemos comparten os sistemas A e B. Ao longo da historia fixéronse numerosos intentos, con todo na actualidade predominan o sistema inventado por Anders Celsius en 1742 e o inventado por William Thomson (mellor coñecido como lord Kelvin) en 1848.
Manatí
Etimoloxía
O nome vulgar manatí, é unha palabra de orixe taíno ou arauaco que significa "peito", en referencia ás mamas que teñen as femias destes animais a carón das axilas, e que pasou aos idiomas europeos a través de castelán.
Lingua alutiiq
A lingua alutiiq (tamén chamada sugpiaq, sugcestun, suk, supik, ou koniag-chugach) é unha lingua esquimó-aleutiana falada no oeste e suroeste de Alasca. Está estreitamente relacionada co iupik de Alasca central, pero está considerado unha lingua diferente. Ten dous dialectos principais:
Manatí
Sinónimos
Ademais de polo nome válido, que é o ue orixinariamente lle adxudicou Gill, o grupo coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Nota: como pode verse, non todos os autores lle outorgaban ao grupo o rango de familia.
Xéneros
Familia Trichechidae
Especies actuais
Na actualidade só sobreviven tres especies, as tres do xénero Trichechus:
Temperatura
Segunda lei da termodinámica
Tamén é posible definir a temperatura en termos da segunda lei da termodinámica, a cal di que a entropía de todos os sistemas, ou ben permanece igual ou ben aumenta co tempo, isto aplícase ao Universo enteiro como sistema termodinámico. A entropía é unha medida da desorde que hai nun sistema. Este concepto pode ser entendido en termos estatísticos, considere unha serie de tiros de moedas: Un sistema perfectamente ordenado para a serie, sería aquel en que só cae cara ou só cae cruz. Con todo, existen múltiples combinacións polas cales o resultado é unha desorde no sistema, é dicir que haxa unha fracción de caras e outra de cruces. Un sistema desordenado podería ser aquel no que hai 90% de caras e 10% de cruces, ou 60% de caras e 40% de cruces. Con todo é claro que a medida que se fan máis tiros, o número de combinacións posibles polas cales o sistema se desordena é maior; noutras palabras o sistema evoluciona naturalmente cara a un estado de desorde máxima é dicir 50% caras 50% cruces de tal xeito que calquera variación fóra dese estado é altamente improbable.
Manatí
Especies actuais
Xénero Trichechus Gill, 1872
Temperatura
Segunda lei da termodinámica
400px|miniatura|Aquí móstrase o [[ciclo termodinámico|ciclo da máquina térmica descrita por Carnot, o calor entra ao sistema a través dunha temperatura inicial (aquí móstrase como'TH') e flúe a través do mesmo obrigando ao sistema a exercer un traballo sobre os seus arredores, e logo pasa ao medio frío, o cal ten unha temperatura final (TC).]] Para dar a definición de temperatura con base na segunda lei, haberá que introducir o concepto de máquina térmica a cal é calquera dispositivo capaz de transformar calor en traballo mecánico. En particular interesa coñecer a formulación teórica da máquina de Carnot, que é unha máquina térmica de construción teórica, que establece os límites teóricos para a eficiencia de calquera máquina térmica real.
Manatí
Especies actuais
Hai unha posíbel cuarta especie que habitaría no río Aripuaná, un afluente do Amazonas, no Brasil, un manatí anano dunha lonxitude de aproximadamente 1,3 m, pero non foi definida de maneira válida e a opinión científica dominante é que estes animais non son máis que exemplares xuvenís do manatí amazónico.
Temperatura
Segunda lei da termodinámica
Nunha máquina térmica calquera, o traballo que esta realiza corresponde á diferenza entre a calor que se lle fornece e a calor que sae dela. Polo tanto, a eficiencia é o traballo que realiza a máquina dividido entre a calor que se lle subministra:
Onde Wci é o traballo feito pola máquina en cada ciclo. Vese que a eficiencia depende só de Qi e de Qf. Xa que Qi e Qf corresponden á calor transferida ás temperaturas Ti e Tf, é razoable asumir que ambas son funcións da temperatura:
Población de Arroyo
Población de Arroyo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 73 habitantes (INE 2012).
Temperatura
Segunda lei da termodinámica
Con todo, é posible utilizar a conveniencia, unha escala de temperatura tal que
Substituíndo a ecuación (3) na (1) relaciona a eficiencia da máquina coa temperatura:
Hai que notar que paraTf = 0 K a eficiencia faise do 100%, temperaturas inferiores producen unha eficiencia aínda maior que 100%. Xa que a primeira lei da termodinámica prohibe que a eficiencia sexa maior que o 100%, isto implica que a mínima temperatura que se pode obter nun sistema microscópico é de 0 K. Reordenando a ecuación (4) obtense:
Aquí o signo negativo indica a saída de calor do sistema. Esta relación suxire a existencia dunha función de estado S definida por:
Kohtla-Järve
Xeografía
esquerda|miniatura|400px|Distritos de Kohtla-Järve A cidade divídese en cinco distritos (linnaosad):
Temperatura
Segunda lei da termodinámica
Onde o subíndice indica un proceso reversible. O cambio desta función de estado en calquera ciclo é cero, tal como é necesario para calquera función de estado. Esta función corresponde á entropía do sistema, que foi descrita anteriormente. Reordenando a ecuación seguinte para obter unha definición de temperatura en termos da entropía e o calor:
Para un sistema en que a entropía sexa unha función da súa enerxía interna E, a súa temperatura está dada por:
Isto é, o recíproco da temperatura do sistema é a razón de cambio da súa entropía con respecto á súa enerxía.
Temperatura e radiación
A temperatura dun corpo está asociada á radiación que emite, mediante a lei de Planck da radiación. A potencia emitida en función da temperatura ven descrita por unha lei derivada da anterior, a lei de Stefan-Boltzmann, e a lonxitude de onda de máxima emisión, pola (tamén derivada da lei de Planck) lei de Wien. Así, poden asociarse lonxitudes de onda e temperatura para o estudo de diversos corpos como o Sol. Como un exemplo, ás lonxitudes de onda de 28,9 Å, 19,3 Å, 14,5 Å e 362 Å correspóndenlles temperaturas de 106 K, 1,5·106 K, 2·106 K e 80 000 K.
Medida da temperatura
miniatura|200px|Un [[termómetro para medir a temperatura ambiente]] A medida da temperatura utilizando termómetros científicos modernos e escalas de temperatura remóntase a principios do século XVIII cando Daniel Gabriel Fahrenheit adaptou un termómetro de mercurio e unha escala desenvolvidos por Ole Christensen Rømer. A escala Fahrenheit aínda é utilizada nos Estados Unidos para aplicacións non científicas.
A temperatura mídese con termómetros que poden ser calibrados cunha gran variedade de escalas de temperatura. Na maior parte do mundo (só coas excepcións de Belize, Birmania, Liberia e Estados Unidos) utilízase o escala Celsius para a maioría das medidas da temperatura, tanto na vida diaria como na actividade científica.
A maioría das medidas científicas da temperatura fanse utilizando a escala de Celsius e a temperatura termodinámica utilizando a escala Kelvin, que é a escala Celsius desprazada de modo que o seu punto nulo é 0 K (-273,15 °C) ou cero absoluto. Nos Estados Unidos moitas áreas da enxeñaría, de forma remarcable no campo da alta tecnoloxía e as especificacións federais, civís e militares, tamén utilizan a escala Kelvin e os graos Celsius. En cambio, nalgúns casos tamén se utiliza a escala de Rankine, que é unha escala desprazada -459.67 graos respecto do cero da escala Fahrenheit, cando se traballa nas disciplinas relacionadas coa termodinámica como a combustión.
Unidades
A unidade de medida da temperatura no Sistema Internacional de Unidades (SI) é o Kelvin e o seu símbolo é K.
Para a súa medida na vida cotiá é apropiado utilizar a escala Celsius no que os 0 °C corresponden moi aproximadamente a conxelación da auga e os 100 °C o seu punto de ebulición a niveis do mar. Debido a que as pingas de líquido que existen nas nubes están a temperaturas baixo cero, 0 °C defínese mellor como o punto de fusión do xeo. Nesta escala, unha diferenza de temperatura dun grao Celsius é o mesmo que un aumento na Kelvin, pero o punto da escala de cero é trasladada para a temperatura en que o xeo se derrete (273,15 K).
Por acordo internacional da Conferencia Xeral de Pesos e Medidas as escalas Kelvin e Celsius defínense a partir de dous puntos fixos: o cero absoluto e o punto triplo dun preparado isotópico de auga coñecida como Vienna Standard Mean Ocean Water (VSMOW), especialmente preparado cunha combinación específica de isótopos de hidróxeno e de osíxeno. O cero absoluto defínese exactamente como 0 K e -273,15 °C, a temperatura á que segundo o modelo clásico cesa todo movemento de translación das partículas que compoñen a materia e quedan en repouso absoluto.
Sensación térmica
É importante destacar que a sensación térmica é algo distinto da temperatura tal como se define en termodinámica. A sensación térmica é o resultado da forma en que a pel percibe a temperatura dos obxectos e/ou da súa contorna, a cal non reflicte fielmente a temperatura real de devanditos obxectos e/ou contorna. A sensación térmica é un pouco complexa de medir por distintos motivos:
Temperatura seca
Chámase temperatura seca do aire dunha contorna (ou máis sinxelamente: temperatura seca) á temperatura do aire, prescindindo da radiación calorífica dos obxectos que rodean ese ambiente concreto, e dos efectos da humidade relativa e dos movementos de aire. Pódese obter co termómetro de mercurio, respecto de cuxo bulbo, reflectante e de cor branca brillante, pódese supoñer razoablemente que non absorbe radiación.
Temperatura radiante
A temperatura radiante ten en conta a calor emitida por radiación dos elementos da contorna.
Tómase cun termómetro de bulbo, que ten o depósito de mercurio encerrado nunha esfera ou bulbo metálico de cor negro, para asemellalo o máis posible a un corpo negro e así absorber a máxima radiación. Para anular no posible o efecto da temperatura do aire, o bulbo negro íllase noutro bulbo no que se fixo o baleiro.
A temperatura de bulbo negro fai unha función parecida, dando a combinación da temperatura radiante e a ambiental.
Temperatura húmida
Temperatura de bulbo húmido ou temperatura húmida, é a temperatura que dá un termómetro baixo sombra, co bulbo envolto nunha mecha de algodón húmido baixo unha corrente de aire. A corrente de aire prodúcese mediante un pequeno ventilador ou poñendo o termómetro nun molinete e facéndoo xirar. Ao evaporarse a auga, absorbe calor rebaixando a temperatura, efecto que reflectirá o termómetro. Canto menor sexa a humidade relativa do ambiente, máis rapidamente se evaporará a auga que empapa o pano. Este tipo de medición utilízase para dar unha idea da sensación térmica, ou nos psicrómetros para calcular a humidade relativa e a temperatura do punto de orballo.
Absolutas
Con base no esquema de notación introducido en 1967, na Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (CGPM), o símbolo de grao eliminouse en forma oficial da unidade de temperatura absoluta.
Sistema Internacional de Unidades (SI)
Aclaracións: Non se lle antepón a palabra grao'' nin o símbolo º. Cando se escribe a palabra completa, «kelvin», faise con minúscula, salvo que sexa principio de parágrafo.''
Conversión de temperaturas
As seguintes fórmulas asocian con precisión as diferentes escalas de temperatura:
Temperatura en distintos medios
miniatura|200px|Compáranse as escalas [[Grao Celsius|Celsius e Kelvin mostrando os puntos de referencia anteriores a 1954 e os posteriores para mostrar como ambas as dúas convencións coinciden. De cor negro aparecen o punto triplo da auga (0,01 °C, 273,16 K) e o cero absoluto (-273,15 °C, 0 K). De cor gris os puntos de conxelación (0,00 °C, 273,15 K) e ebulición da auga (100 °C, 373,15 K).]]
A temperatura nos gases
Para un gas ideal, a teoría cinética de gases utiliza mecánica estatística para relacionar a temperatura coa media da enerxía total dos átomos no sistema. Esta media da enerxía é independente da masa das partículas, o cal podería parecer contraintuitivo para moitos. A media da enerxía está relacionada exclusivamente coa temperatura do sistema, non obstante, cada partícula ten a súa propia enerxía a cal pode ou non corresponder coa media; a distribución da enerxía, (e polo tanto das velocidades das partículas) está dada pola distribución de Maxwell-Boltzmann. A enerxía dos gases ideais monoatómicos relaciónase coa súa temperatura por medio da seguinte expresión:
onde n, número de moles, R, constante dos gases ideais. Nun gas diatómico, a relación é:
O cálculo da enerxía cinética de obxectos máis complicados como as moléculas, é máis difícil. Involúcranse graos de liberdade adicionais os cales deben ser considerados. A segunda lei da termodinámica estabelece non obstante, que dous sistemas ao interactuar o un co outro adquirirán a mesma enerxía media por partícula, e polo tanto a mesma temperatura.
Nunha mestura de partículas de varias masas distintas, as partículas máis masivas moveranse máis lentamente que as outras, pero aínda así terán a mesma enerxía media. Un átomo de Neon móvese relativamente máis lento que unha molécula de hidróxeno que teña a mesma enerxía cinética. Un xeito análogo de entender isto é notar que por exemplo, as partículas de po suspendidas nun fluxo de auga móvense máis lentamente que as partículas de auga. Para ver unha ilustración visual deste feito vexa este enlace. A lei que regula a diferenza nas distribucións de velocidade das partículas con respecto á súa masa é a lei dos gases ideais.
No caso particular da atmosfera, os meteorólogos definiron a temperatura atmosférica (tanto a temperatura virtual como a potencial) para facilitar algúns cálculos.
Número de Schmidt
O número de Schmidt é un número adimensional definido como a relación entre a difusión de cantidade de movemento (viscosidade cinemática) e a difusión de materia (difusividade). Utilízase para caracterizar os fluxos nos que hai difusión e convección de cantidade de movemento e de materia de forma simultánea. Recibe o seu nome do enxeñeiro alemán Ernst Heinrich Wilhelm Schmidt (1892-1975).
Exprésase como o cociente da viscosidade cinemática (que representa a difusión de cantidade de movemento) e a difusividade másica. Así, relaciona o espesor relativo das capas límite hidrodinámica e de materia. Aparece en numerosas correlacións empíricas ou semiempíricas que permiten determinar o número de Sherwood a partir do número de Reynolds e do número de Schmidt.
Defínese como:
onde: O número de Schmidt é o equivalente en transferencia de materia do número de Prandtl.
Imola
miniatura|250px|A Catedral de Imola, a sé do [[diócese católica de Imola|Obispado de Imola]] Imola (Emiliano: Iommla Romañol:  Jômla / Jemula ) é unha cidade e comuna na Cidade Metropolitana de Bolonia, situada no río Santerno, na rexión Emilia-Romaña do centro-norte de Italia. A cidade considérase tradicionalmente a entrada oeste da histórica rexión da Romaña.
A cidade é moi coñecida por ser a localización do Autódromo Enzo e Dino Ferrari que foi sede do Gran Premio de San Marino de Fórmula Un, (a carreira foi nomeado así pola próxima república independente de San Marino, xa que Monza era a sede do Gran Premio de Italia), os pilotos de Fórmula Un Ayrton Senna (brasileiro) e Roland Ratzenberger (austríaco) morreron no circuíto durante o Gran Premio de San Marino de 1994. A morte de Ayrton Senna (tres veces campión do mundo) foi un suceso que conmocionou ao mundo do deporte e cambiou as normas de seguridade da Fórmula Un para ben.
Historia
A cidade foi antiguamente chamado Foro Cornelii, despois de que o ditador romano Lucio Cornelio Sila, a fundara ao redor do 82 aC. A cidade era un centro agrícola e comercial, famosa polas súas cerámicas.
O nome de Imola foi utilizado por primeira vez no século VII polos longobardos, que a aplicaron á fortaleza (o actual Castellaccio, cuxa construción atribuír á Clefi Lombardo), de aí o nome pasou á propia cidade. De acordo con Paulo Diácono, Imola foi no ano 412 o escenario do matrimonio de Ataúlfo, o rei dos visigodos, e Gala Placidia, filla do emperador Teodosio I. Na Guerra gótica (535-554)), e logo da invasión lombarda, foi conquistada alternativamente polos bizantinos e os bárbaros.
Co exarcado de Rávena pasou a estar baixo a autoridade papal. No século IX defendeuse valentemente contra os sarracenos e os húngaros de Fausto Alidosi. No século X Troilo Nordiglio adquiriu gran poder. Este e os seguintes séculos presenciaron incesantes guerras, así como loitas intestinas na Castrimolesi (de Castro Imolese, "castelo de Imola") e Sancassianesi ( de San Cassiano). No medio destes conflitos formouse a constitución republicana da cidade. Na loita entre o papa e o emperador, Imola foi en xeral Gibelina, aínda que a miúdo regresou aos papas (por exemplo, en 1248). Varias veces, poderosos señores trataron de obter o dominio da cidade (Alidosi, 1292; Maghinardo Pagano, 1295). O Papa Bieito XII concedeu á cidade e o seu territorio a Lippo II Alidosi co título de vicario pontificio, quedando baixo a familia Alidosi ata 1424, cando o condottiero Angelo della Pergola, "capitano" para Filippo Maria Visconti, logrou a supremacía (ver tamén Guerras en Lombardía). En 1426 a cidade foi restaurado á Santa Sé, e o legado (máis tarde cardeal) Capranica inaugurou un novo réxime nos asuntos públicos.
Máis tarde foi gobernada por diversos condottieri, tales como os Visconti, da que quedan da éra varias fortalezas históricas. En 1434, 1438 e 1470 Imola foi conferida aos Sforza, que se converteron en duques de Milán (Lombardía). Volveu de novo baixo o dominio do Papa cando se outorgou como dote de Caterina Sforza, a noiva de Girolamo Riario, sobriño do Papa Sisto IV. Riario foi investido co Principado de Forlì e Imola. Isto resultou ventaxoso para Imola, que foi adornada con belos palacios e obras de arte (por exemplo, na catedral, a tumba de Girolamo, asasinado en 1488 por conspiradores de Forli). O dominio dos Riarii, con todo, foi breve, como o Papa Alexandre VI privou ao fillo de Girolamo, Ottaviano, do poder, e o 25 de novembro de 1499, a cidade rendeuse a Cesar Borgia. Logo da súa morte, dúas faccións, a de Galeazzo Riario e o da Igrexa, competiron polo control da cidade. O partido eclesiástico obtivo a vitoria, e en 1504 presentou en imola ao Papa Xulio II. O último vestixio destas contendas foi unha amarga inimizade entre as familias e Vaini Sassatelli.
miniatura|Mapa moi preciso de Leonardo dá Vinci de Imola, creado por César Borgia En 1797 as forzas revolucionarias francesas estableceron un goberno provisional en Imola; en 1799 foi ocupada polos austríacos; en 1800 uniuse á República Cisalpina. Despois compartíu a sorte da rexión de Romaña.
Principais lugares de interese turístico
Outros edificios inclúen os palacios Farsetti e Communal. Neste último hai un fresco que representa a Clemente VII e Carlos V (1535) pasando a través da cidade. A biblioteca pública foi fundada en 1747 polo conventual Pai Setti. No século XVI, floreceu a Accademia degli Industriosi.
As Minas de San Fins, Vilacova, Lousame
As Minas de San Fins é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Neste lugar atópanse as minas de San Fins, coñecidas pola explotación do volframio durante a segunda guerra mundial.
Acción Integralista Brasileira
miniatura Acción Integralista Brasileira (AIB, en portugués: Ação Integralista Brasileira) foi un movemento político fascista nacionalista brasileiro creado o 7 de outubro de 1932. Foi fundado por Plínio Salgado, un escritor modernista, xornalista e político, unha figura literaria coñecida pola súa participación na Semana de Arte Moderna de 1922.
Salgado desenvolveu o que viría a ser a AIB, coa Sociedade de Estudos Paulista (SEP), un grupo de estudo sobre os problemas xerais da nación. Os estudos da SEP resultarían na creación da AIB, en 1932. O movemento integralista adoptara algunhas características dos movementos europeos de masa da época, especificamente do fascismo italiano, mais distanciándose do nazismo porque o propio Salgado non apoiaba o racismo. Namentres, a pesar slogan da "unión de todas as razas e todos os pobos", algúns militantes tiñan opinións antisemitas e racistas.
O integralismo brasileiro estaba inspirado nun movemento tradicionalista en Portugal, o integralismo lusitano. Como símbolo, a AIB utilizaba unha bandeira cun disco branco sobre un fondo azul, cun sigma maiúscula (Σ) no seu centro. Os integralistas tamén foron coñecidos como camisas-verdes debido aos uniformes que utilizaban. A AIB, así como todos os outros partidos políticos, desapareceu tras a instauración do Estado Novo, o 10 de novembro de 1937 polo entón presidente Getúlio Vargas.
A AIB, a partir de entón, reafirmouse como unha extensión do movemento constitucionalista. Tan logo o partido iniciou as súas actividades, influenciado polo fascismo italiano, comezaron a acontecer conflitos con grupos rivais, como a ANL, de forma análoga aos conflitos entre partidos fascistas e socialistas en diversos países da época.
Historia
Os principais militantes que deron corpo ao movemento integralista brasileiro foron Plínio Salgado, Gustavo Barroso e Miguel Reale. Plínio Salgado sistematizou a teoría do Estado Integral, e creou os uniformes, símbolos, costumes, hábitos e rituais dos participantes do movemento integralista, e creou a Acción Integralista Brasileira en 7 de outubro de 1932, co lanzamento do Manifesto de Outubro de 1932. Nas vésperas das eleccións presidenciais de 1937, nas que Plínio Salgado era o candidato favorito, a AIB lanzou o Manifesto Programa de 1937, que foi un dos principais documentos do movemento, influenciou as realizacións do Estado Novo, e unha gran xeración de políticos como Juscelino Kubitschek, que agradece a Plínio Salgado pola inspiración propiciada polo libro "13 Anos en Brasilia", que o levou a construír a nova capital brasileira. Así como unha serie de programas como a "Casa-Propia" e a "Alfabetización de Adultos". O integralismo foi un movemento moi importante na conxuntura non só da década de 1930, pois influenciaría moitos políticos e intelectuais con actuación posterior a ese período.
De entre os numerosos membros da AIB, pódese citar, alén de Plínio Salgado a: Gustavo Barroso, Miguel Reale, Tasso da Silveira, San Tiago Dantas, Olbiano de Melo, Cámara Cascudo, Neiva Moreira, Gofredo Teixeira da Silva Teles e Inácio da Silva Teles, Raimundo Padilha, Alfredo Buzaid, Madeira de Freitas, Augusto Frederico Schmidt, Gerardo Melo Mourão, Dantas Moto, Vinícius de Moraes, entre outros.
A AIB foi unha organización política que conquistou a simpatía de membros da clase dirixente, dunha parte da clase media e dunha parte dos oficiais das Forzas Armadas. Mesmo o presidente Getúlio Vargas apoiou a organización do movemento integralista desde o seu inicio.
Coa aparición do documento denominado Plano Cohen, foi posíbel o golpe de estado de Vargas, dando entón inicio ao Estado Novo. Parte da alta cúpula integralista coñecía as articulacións de Getúlio para dar o golpe, e Plínio Salgado negociaba o futuro cargo de Ministro de Educación, tentando, con iso, garantir a presenza dos integralistas no novo goberno. Porén Vargas sorprendeu os integralistas, prohibindo a existencia de calquera asociación política a partir de novembro de 1937.
Levantamento integralista
No transcurso da disolución da AIB, tras a instauración do Estado Novo, algúns integralistas levantáronse tentando dar un contragolpe á ditadura de Vargas, en 1938.
Severo Fournier, liderando os integralistas, atacou, o 11 de maio de 1938, o Palacio Guanabara. Eran 80 militantes integralistas en total (entre eles un membro da familia imperial brasileira). En resposta, moitos foron fusilados e outros tantos feridos. Cerca de 1 500 integralistas acabaron prendidos e ficaron so a responsabilidade de Filinto Müller para interrogalos. Plínio Salgado, ao final, foi exiliado en Portugal. O ocorrido foi coñecido como Levante integralista.
Afiliados
Soamente na rexión próxima á cidade de Matão, en São Paulo, eran editados os seguintes xornais: A Gazeta de Jaboticabal, O Nacionalista (Araraquara), e Folla Integralista (Taquaritinga). Foron editados 75 libros, destinados a propaganda integralista, sobre filosofía, socioloxía, dereito, economía, historia, política e outros ramos de actividade cultural.
Entre "plinianos" e "plinianas", os nenos integralistas, había 155.000.
En núcleos urbanos doutros países (Montevideo, Buenos Aires, Filadelfia, Xenebra, Zürich, Porto, Berlín, Varsovia e Roma, alén de núcleos en formación en Nova Orleáns, Washington, París, Tokio, Santiago de Chile, As Palmas e Lisboa) había 6.300 inscritos; e dentro das chamadas inscricións especiais, 59.000 membros.
En conxunto, a AIB reivindicaba un total de 1.352.000 membros distribuídos en 3.600 núcleos no Brasil e no exterior. Existían aínda outros millóns de simpatizantes e miles de peticións de filiación cando a AIB foi ilegalizada, en 1938.
Período de 1945 a 1966
Os integralistas e remanescentes da AIB reorganizáronse no Partido de Representación Popular, o PRP, presidido por Plínio Salgado, e participaron de todas as eleccións do período, desde a Asemblea Constituínte de 1945, até a edición do AI-2, en 1966; o PRP tivo a súa maior representatividade nos Estados do RS, SC, PR, SP e RJ. Plinio foi candidato á presidencia da República en 1955, obtendo cerca do 7% dos votos. Co fin do PRP, gran parte dos seus membros nucleouse na ARENA, inclusive Plinio, que foi parlamentario por esa marca, no Estado de S. Paulo.
Símbolos, vestimentas, rituais e iconografía
miniatura|O saúdo "[//pt.wiktionary.org/wiki/anauê anauê]", adoptado polos integralistas brasileiros, de probábel orixe tupi, significando "vostede é meu irmán". A actitude dos integralistas brasileiros en público era marcada pola simboloxía e iconografía adoptada. Os integralistas presentábanse, oficialmente, uniformados. As camisas e cascos eran verde-oliva, os pantalóns eran negros, brancos ou caqui e as gravatas negras.
Saudábanse utilizando a palabra que se presume vir do tupi, "Anauê", que significaría "vostede é meu irmán", co brazo e man estirados, tal como grupos fascistas europeos como os camisas negras italianos e os camisas pardas nazis. Este saúdo é feito polos integralistas até hoxe, e o seu significado, cristalizado nese que os camisas-verdes atribuíron a el.
A bandeira do movemento está composta por un fondo azul cun círculo branco no centro, e no medio do círculo, a letra grega maiúscula sigma, significando a suma dos valores. Cada subdivisión do movemento contaba con símbolos propios, como por exemplo, os plinianos (os grupos de xuventude), cuxa bandeira era similar á oficial, porén, cun cruceiro do sur atrás do sigma.
Habendo unha parada militar, os participantes do movemento marchaban como soldados. Nos seus encontros e concentracións, os integralistas recibían adestramento e instrución de marcha, alén de executar (con algunhas alteracións) moitos dos rituais e simboloxías das Forzas Armadas.
Ideoloxía
miniatura|Sesión de peche do Congreso Integralista. Plínio Salgado encóntrase no centro (sentado). [[Blumenau, 1935.]] O integralismo brasileiro ideoloxicamente defende a propiedade privada, o rescate da cultura nacional, a moral, valoriza o nacionalismo, os valores morais da práctica cristiá, o principio da autoridade (e por tanto a estrutura xerárquica da sociedade), o combate ao comunismo e ao liberalismo económico.
Comunismo e liberalismo económico
A ideoloxía integralista combate tanto o comunismo como o liberalismo económico. Defende que eses dous posicionamentos ideolóxicos son semellantes debido á súa unidade de raíces teóricas, unidades de valores e unidade de fins, configurándose en dúas doutrinas igualmente materialistas.
Para a ideoloxía integralista, o materialismo histórico, ou sexa, considerar o ser humano exclusivamente baixo os seus aspectos económicos e materiais, é a base do que se chama "civilización burguesa" e é a grande influencia para a formación tanto do liberalismo económico como do comunismo. Para Plínio Salgado a chamada burguesía non é unha clase social ou económica e si un estado de espírito ("Xa dixemos moitas veces e non cansaremos de repetir: a burguesía non é unha clase, é un espírito")
Desa unidade de fontes teóricas resulta unha unidade de valores. Miguel Reale escribiu "Desde que o marxismo pasou a ser a crítica da sociedade capitalista e (…) un método cómodo de estudar a sociedade burguesa, moitas ideas accesorias viñeron a se unir á tese fundamental da limitación da propiedade individual ou da súa supresión. Hoxe en día xa non é posíbel separalas. O ateísmo, a abolición da familia, o internacionalismo dos pobos, o materialismo en todos os sentidos da vida, todo está tan entrelazado ao ideal socialista, que nos atopamos cun grande paradoxo: É preciso ter espírito estritamente burgués para abrazar o comunismo".
A unidade de fins que a ideoloxía integralista reputa ao comunismo e ao liberalismo económico é a internacionalización da humanidade. Baixo o dominio dos carteis e grandes corporacións liberais ou baixo o dominio dunha ditadura mundial resultante da revolución do proletariado, segundo os textos integralistas, o fin é o mesmo: a redución de toda a humanidade á condición de proletario baixo a administración dalgúns poucos burócratas especialistas na planificación da produción.
Nacionalismo
Plínio Salgado exaltaba o nacionalismo como forma de facer a verdadeira revolución brasileira, como aseveraba no seu libro A Cuarta Humanidade. Salgado afirmou que a exaltación do pasado colonial, do cal resulta a herdanza étnica do pobo brasileiro (nós somos un pobo que comezou a existir desde a morte de todos os prexuízos, cando as tres razas se fundiron) é "certa brasilidade", dado o estado de "abandono" que Portugal relegou ao Brasil; foi nese abandono que naceu unha nacionalidade espontánea, que sería corroída polos estranxeirismos tras a independencia, e que o integralismo pretendía rescatar.
O seu proxecto político propuña unificar as numerosas visións fragmentadas do ser humano e da sociedade, ora analizadas só polos seus aspectos económicos, ora polos aspectos sociais, ora políticos, ora espirituais. A nación integralista organizaríase dentro dunha xerarquía de valores, na cal se sobrepoñía "o espiritual sobre o moral, o moral sobre o social, o social sobre o nacional e o nacional sobre o particular".
Fascismo e integralismo
miniatura|Integralistas da cidade de Viçosa do Ceará na década de 1930 A relación entre o integralismo e o fascismo é un dos temas máis abordados cando se estuda o movemento integralista. Mentres gran parte dos historiadores coloca o integralismo simplemente como unha manifestación do pensamento fascista, que tiña forte chamamento na década de 1930, os integralistas opóñense a esa lectura da historia do movemento.
O profesor da Facultade de Dereito do Largo San Francisco, Goffredo Telles Junior que, na súa xuventude, participou na Acción Integralista Brasileira relatou, nunha entrevista concedida a Eugênio Bucci : "(…)hai quen diga, ben sei, que o integralismo era fascista. Hoxe, eu sei que o integralismo non era un movemento unificado. Había unha á fascista dentro del. Mais nós, estudantes universitarios, nunca tomamos coñecemento desta á discordante. Nós defendiamos o integralismo para combater o fascismo (…)".
No entanto, poden ser encontradas referencias ao fascismo e ao antisemitismo como movementos "irmáns" do integralismo en artigos integralistas. O propio Gustavo Barroso fai referencias a esa relación no seu libro Brasil: Colônia de Banqueiros.
De entre outras características que indican diversos puntos de contacto entre o integralismo e o nazi-fascismo (estética, autoritarismo, nacionalismo, mitos de orixe etc) está o rexeitamento do sionismo, manifestado por Barroso, principal voceiro do movemento integralista.
Nazismo e integralismo
A pesar de boa parte dos membros negaren calquera semellanza do integralismo co nazismo, o feito é que existiron integralistas nazis que defendían ideais antisemitas. Gustavo Barroso certamente foi unha das máis influentes iconas do Movemento Integralista Brasileiro. Ademais de ter unha chea de títulos e funcións importantes no escenario mundial, foi responsábel dos movementos antisemitas, sendo notábel a súa contribución coa tradución e defensa ferreña do libro Protocolo dos Sabios de Sión.
Non obstante a notoriedade da sinerxía entre os Camisas Verdes (integralistas) e os nazis non quedou reducida a ese caso. Do mesmo modo que o nazismo ostentaba unha abrazadeira co símbolo da esvástica, os integralistas facíano co símbolo do sigma, alén diso, o saúdo Anauê dos integralistas era feito da mesma maneira que o saúdo Heil Hitler!, alén do uniforme e das marchas.
O antisemitismo estaba presente nalgunhas vertentes do movemento. O núcleo municipal de Olímpia publicou artigos antisemitas os anos de 1933 a 1937, mais a documentación oficial da AIB non trata do asunto.
Organización corporativa do estado
Moitos historiadores colocan a defensa da organización corporativa do estado ou estado corporativo, posición defendida pola ideoloxía integralista, como unha das características que o definen como movemento de corrente fascista. A Italia fascista liderada por Benito Mussolini organizaba o seu estado con base nas corporacións de actividades profesionais, o chamado estado corporativo. O integralismo defendía a organización do estado baseado en sindicatos de actividades profesionais, defendendo tamén o estado corporativo.
O integralismo interpretaba, porén, a organización corporativa do estado fascista como defectuosa, pois era antidemocrática. Miguel Reale escribiu, no seu libro "O Estado Moderno": ''A solución fascista (…) reflectiu situacións que non son as nosas. A súa estrutura corporativa aínda conserva os sinais da grande crise superada nas liñas da dialéctica hegeliana. No Brasil, podemos realizar o corporativismo puro, con mais facilidade(…).''
Máis tarde, tras o seu exilio na Italia fascista, Miguel Reale viría a se decepcionar coa organización corporativa do estado, como relata nun artigo escrito en 2004: considereime libre do compromiso integralista cando, no exilio en Italia, deime conta da ilusoria organización corporativista so o mando dun partido único
Tentativa de democratizar a organización corporativa do estado
Na versión integralista do corporativismo, os sindicatos ou asociacións profesionais serían a ferramenta pola cal os integrantes dunha determinada clase profesional elixiría os seus representantes no parlamento: ''(...)cada brasileiro inscribirase na súa clase. Esas clases escollen, cada unha para si, os seus representantes nas Cámaras Municipais, nos Congresos Provinciais e nos Congresos Xerais. Os electos para as Cámaras Municipais escollen o seu presidente e o prefecto. Os electos para os congresos Provinciais escollen o gobernador da provincia. Os electos para os Congresos Nacionais escollen o Xefe da Nación, perante o cal responden os ministros da súa libre escolla''
Negros e mulleres no integralismo
O integralismo brasileiro congregou unha gran diversidade de cidadáns brasileiros segundo as máis distintas etnias. No sur do país, por exemplo, houbo unha participación grande de inmigrantes europeos e dos seus fillos. Afro-descendentes tamén se adheriron ao movemento, e o exemplo até hoxe lembrado é o de João Cândido, líder da Revolta da Chibata. Outros negros famosos que pertenceron á AIB son Abdias do Nacemento, Sebastião Rodrigues Alves e Ironides Rodrigues. Podemos citar tamén negros que apoiaban o movemento integralista brasileiro, como Arlindo Veiga dos Santos. A AIB foi o primeiro movemento político brasileiro en darlle voz política á muller, aínda que elas se limitasen ao asistencialismo, ao trato coa educación.
O integralismo brasileiro sempre se opuxo ao racismo, e en ningunha circunstancia o apoiou; un exemplo diso é unha das máis famosas frases de Plínio Salgado, "O problema é ético, e non étnico".
Legado
Actualmente a Fronte Integralista Brasileira (FIB), o Movemento Integralista e Linearista Brasileiro (MIL-B) e a Acción Integralista Revolucionaria (AIR) din representar o integralismo no Brasil, segundo afirman os seus membros. Defenden "o combate ao materialismo oriúndo, tanto do capitalismo, así como do comunismo, alén da necesidade dunha reforma espiritual do home brasileiro". Existen algunhas vertentes actuais de interpretación do integralismo, como o chamado linearismo, que pretende adaptar a súa doutrina ao século XXI. Mais continúan a afirmar que comunismo e capitalismo son dúas faces da mesma moeda: o grande capital internacional. Segundo eles, o capitalismo liberal e o comunismo serían ideoloxías forxadas na mesma matriz, ou sexa, o "Imperio Sionista", que efectivamente goberna as nacións do Occidente desde a Revolución Francesa, usando do poder do diñeiro, a "Internacional Dourada", ou as revolucións proletarias, a "Internacional Vermella". En parte, a doutrina integralista continúa a se basear na tríade "Deus, Patria e Familia".
Carles Soldevila
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa, estudou dereito e en 1908 comezou a colaborar co xornal El Poble Català, foi director da revista D'Ací i d'Allà entre 1924 e 1936 e da Biblioteca Univers (1928-1936). Estivo exiliado entre 1937 e 1940.
A máis importante da súa obra narrativa fórmana dúas triloxías, Fanny (1929), Eva (1931) e Valentina (1933) forman a primeira, a segunda co nome de Els anys tèrbols fórmana Moment musical (1936), Bob és a París (1952) e Papers de família (1960)
Servia, Vilacova, Lousame
Servia é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 61 habitantes (31 homes e 30 mulleres).
Microsoft Access
Microsoft Access é un programa de base de datos creado pola empresa Microsoft. Como outros programas deseñados para a mesma función e baseados na programación orientada a obxectos, traballa con táboas e consultas, aínda que que as súas unidades máis básicas son os chamados campos e rexistros. Permite establecer as propiedades e procedementos para os seus obxectos e posúe asistentes para a creación de moitos dos seus elementos. Aínda que relativamente doado de usar ata certo nivel de complexidade, tén a limitación de que para ulteriores cálculos debe traballarse con código de programación: no caso de Access, trátase dunha modificación restrinxida de VisualBasic aplicada a Access. Outras características de Access son a existencia de formularios, macros, páxinas de acceso a datos e módulos, así coma a posibilidade de relacionar os seus elementos con outras aplicacións de Microsoft.
País desenvolvido
Outros sinónimos empregados comunmente son,economías avanzadas, países industrializados, países con maior desenvolvemento económico e países do primeiro mundo.
Países Desenvolvidos Segundo a ONU
No seu informe Mundial sobre o desenvolvemento Humano 2009, a ONU, cita como países desenvolvidos a aqueles que promedien índices por encima de 0,900 (Moi Alto). Cousa que mudou co tempo.
Países con Economías Desenvolvidas Segundo o Foro Económico Mundial
Fonte PIB per cápita proveniente do Banco Mundial
Países con Economías Próximas a Desenvolverse Segundo o Foro Económico Mundial
Fonte Pib per cápita proveniente do Banco Mundial
A Agra de Vales, Santa María de Arzúa, Arzúa
A Agra de Vales é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios. Vales é o plural do latín, co significado de val.
Adrián Gallego Arias
Adrián Gallego Arias, nado en Lleida o 9 de abril de 1990, é un futbolista español. Xoga de defensa.
Ernst Chladni
Ernst Florens Friedrich Chladni, nado en Wittenberg, o 30 de novembro de 1756 e finado en Breslau o 3 de abril de 1827, foi un físico alemán, considerado como o pai da acústica, entre os seus traballos salienta a investigación na vibración de placas e o cálculo da velocidade do son en diferentes gases. Tamén realizou un traballo pioneiro no estudo de meteoritos polo que tamén recibe a denominación depai dos meteoritos.
Familia
Nado en Saxonia, a súa familia era orixinaria de Kremnica, entón parte do Reino de Hungría e hoxe unha cidade mineira no centro de Eslovaquia. Ao longo da historia identificouse a Chladni como alemán, húngaro e eslovaco. dereita|miniatura|235x235px|Martin Chladni, avó de Ernst Chladni. Chladni procedía dunha familia da elite cultural alemá, con figuras como o seu bisavó o teólogo luterano Georg Chladni (1637–92), o seu avó, Martin Chladni (1669–1725), tamén teólogo luterano que fora profesor de teoloxía na Universidade de Wittenberg e mais tamén reitor da universidade. O seu tío, Justus Georg Chladni (1701–1765), profesor de dereito na universidade, e outro tío, Johann Martin Chladni (1710–1759), teólogo e historiador, profesor na Universidade de Erlangen e mais na de Leipzig. esquerda|miniatura|Método empregado por Chladni para crear as súas figuras. O seu pai, Ernst Martin Chladni (1715–1782), profesor de dereito e reitor da Universidade de Wittenberg, desaprobaba o interese de seu fillo pola ciencia e insistía que se fixese avogado. E así Chladni estudou leis e filosofía en Wittenberg e Leipzig, e non foi ata a morte de seu pai en 1782, que virou os seus intereses cara á física.
Figuras de Chladni
A técnica de Chladni publicouse por vez primeira en 1787 no seu libro Entdeckungen über die Theorie des Klanges. Consistía en esparexer area sobre finas láminas de metal e facelas vibrar utilizando un arco de violín, formándose así figuras, que constituían patróns xa que a iguais figuras correspondían iguais sons.
Meteoritos
En 1794, Chladni publicou Über den Ursprung der von Pallas gefundenen und anderer ihr ähnlicher Eisenmassen und über einige damit in Verbindung stehende Naturerscheinungen no que suxería que os meteoritos tiñan unha orixe extraterrestre. Isto era unha afirmación polémica no seu tempo, xa que se pensaba que os meteoritos tiñan unha orixe volcánica. O libro converteu a Chladni nun dos fundadores da investigación moderna sobre os meteoritos
Silver Jews
Silver Jews foi unha banda de indie rock estadounidense procedente de Nova York. Formouna en 1989 David Berman xunto cos membros de Pavement Stephen Malkmus e Bob Nastanovich. Berman foi o único compoñente constante durante toda a carreira do grupo. Nos últimos poucos discos, Cassie Berman, a muller de David, foi unha membro regular de Silver Jews. A banda separaríase no ano 2009 tras publicar seis álbums de estudio.