cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pirro
Campaña militar en Sicilia
Había nas inmediacións de Messina a nación dos mamertinos, que causaban grandes tribulacións aos pobos gregos, obrigando mesmo algúns deles a lles pagaren impostos e tributos. Este pobo, numeroso e aguerrido, debían ao seu valor a denominación de mamertinos, que, en latín significa "marciais". Pirro liderou as súas forzas contra eles e derrotounos nun reñido combate, arrasando varias das súas fortalezas. Alén diso, mandou matar todos os que entre eles se encargaban de recadar os impostos. Os cartaxineses, que desexaban facer as paces con Pirro, ofrecéronlle, como proba de amizade, prata e navíos; con todo, díxolles que había un único medio de establecer a paz: a evacuación de toda Sicilia, de modo que o mar de África pasase a constituír a zona de separación entre os gregos e eles. Os éxitos alcanzados e a confianza que depositaba nas súas forzas impelíano a facer realidade as esperanzas que o levaran a Sicilia e aspirou, entón, á conquista de África. Para levar a efecto esta vasta empresa posuía un número suficiente de navíos, mais faltábanlle mariñeiros e remadores. Non obstante, para obtelos das cidades, en vez de actuar con habilidade e brandura, pasou a tratalas con excesivo rigor, castigando con severidade os que non obedecían as súas ordes. Non actuara dese modo na chegada, senón que soubera entón conquistar a xente dirixindo palabras cativantes a todos, mostrándose confiado e non ofendendo ninguén. Porén, transformándose de súpeto de príncipe popular en tirano violento, adquiriu a reputación de home ingrato e pérfido. Non obstante, por máis descontentos que estivesen, cedían á necesidade e fornecíano de todo aquilo que lles esixía.
En 276 a.C., o comportamento despótico de Pirro comezou a facer que a poboación se descontentase co rei. Aínda que Pirro continuaba a levar á vitoria as guarnicións cartaxinenses, acabou por ter que abandonar Sicilia, regresando a Italia.
Regreso a Italia e a Grecia
miniatura|Morte de Pirro. Cando regresou, trabou a batalla de Benevento (275 a.C.), na Italia do Sur. Desta vez, non se tratou dunha vitoria pírrica sequera.
Pirro abandonou a campaña en Italia e regresou ao Epiro. A pesar de que a súa campaña no occidente desbastase gran parte do seu exército e da súa riqueza, Pirro lanzouse á guerra: atacou o rei Antígono II, vencéndoo facilmente, e apoderouse do trono macedonio.
En 272 a.C., Cleónimo, un espartano de sangue real, mais odiado en Esparta, pediu a Pirro que atacase a cidade e o puxese no poder. Pirro concordou, mais pretendía ficar co control do Peloponeso para si mesmo. Inesperadamente, Esparta ofreceu resistencia que se enfrontou á súa tentativa de asalto. Logo xurdiu a oportunidade de intervir nunha disputa cívica en Argos. Entrando na cidade co seu exército ás agachadas, Pirro acabou por ser collido nunha confusa batalla nas rúas estreitas da cidade. Durante a confusión, unha anciá que observaba dende o tellado lanzou unha tella contra Pirro, que caeu atordoado, permitindo que un soldado arxivo o matase (algunhas fontes din que Pirro foi envelenado por un servo).
Legado
Por ser un home impresionantemente belicoso e un líder infatigábel, aínda que non fose un rei propiamente sabio, Pirro foi considerado un dos mellores xenerais militares do seu tempo. Aníbal considerouno o segundo mellor despois de Alexandre Magno. Pirro era tamén coñecido por ser moi benevolente. Como xeneral, as maiores fraquezas políticas de Pirro eran a falta de concentración e o gasto excesivo de diñeiro (gran parte dos seus soldados eran mercenarios moi custosos).
O seu nome volveuse famoso pola expresión "vitoria pírrica", referida á vitoria na batalla de Ásculo. Cando lle deron os parabéns pola vitoria conseguida a custo, dise que respondeu con estas palabras: "Unha vitoria máis como esta, e estou perdido".
Pirro escribiu as súas memorias e varios libros sobre a arte da guerra. Os escritos perdéronse, mais sábese que foron usados por Aníbal e eloxiados por Cicero.
Bigote
miniatura|Bigote medrando ó longo de 30 días. O bigote, bigoteira ou mostacho é o conxunto de pelos faciais localizados entre o nariz e o beizo superior dos seres humanos. É máis abondoso e mesto nos homes. As mulleres teñen menos pelo, e adoitan depilalo ou tinguilo para que non se lles note. O bigote é, normalmente, moito máis fino que o mostacho, que é definido como un bigote groso.
Historicamente, pódese dicir que o bigote é un trazo facial que tende a identificar diferentes culturas. Na sociedade occidental, o bigote caeu en desuso nas últimas décadas ó ser substituído por unha crecente esixencia de limpeza visual. Nalgúns casos serve para agochar defectos na pel ou cicatrices, ou simplemente como adorno segundo a moda.
Etimoloxía
Os enormes bigotes que os pobos xermánicos acostumaban levar na Idade Media chamaban a atención dos habitantes da Península Ibérica, así como tamén os xuramentos que aqueles bárbaros proferían. Con inusitada frecuencia, os xermanos exclamaban "bei Gott" (por Deus en galego), que máis que un xuramento era unha mera interxección. Sen entender o que aquelas palabras significaban, os ibéricos comezaron a chamar "bigod" ós homes que levaban bigote até que, co tempo, a palabra mudou e pasou a designar ó apéndice labial. Pola súa banda, a palabra mostacho introduciuse en galego a través do termo francés "moustache".
Picos de Europa
dereita|miniatura|300px|[[Pico Urriellu, nos Picos de Europa]] Os Picos de Europa é unha formación montañosa da Cordilleira Cantábrica, ao norte da Península Ibérica, entre Asturias, Castela e León e Cantabria. Está constituída por rocha calcaria carbonífera pregada antes do choque da Península Ibérica coa placa africana. De valor paisaxístico importante, posúe numerosos endemismos. A formación está dentro dos límites do Parque Nacional dos Picos de Europa.
Macizos
Nos Picos de Europa distínguense tres macizos montañosos:
Datos xeográficos
dereita|miniatura|300px|Peña Ventosa na [[Liébana (Cantabria)|Liébana]] Entre o macizo oriental e o central, sitúase a Garganta do Cares Os Picos de Europa atópanse situados no bordo setentrional da Península, moi preto das costas de Llanes, en Asturias. Esta comunidade e a de Cantabria e mais León, son as que teñen a competencia administrativa no territorio ocupado por este pequeno núcleo montañoso. As súas dimensións aproximadas son de 40 km de longo (L-O) por 20 km de largo (N-S) cunha superficie duns 502 km².
Xeograficamente, os Picos de Europa forman parte do Cordal Cantábrico, pero tanto os estudosos da zona coma os montañeiros os consideraron dende sempre coma unha unidade independente. Os seus trazos orográficos diferéncianos claramente do resto do cordal. Están separados do eixo principal da mesma ata o norte por dous altos outeiros, Panderruedas e o Caben de Remoña, polo que os seus ríos atravesan ou rodean o conxunto para ir desembocar no mar Cantábrico.
Son precisamente os ríos os que delimitan e dividen os Picos de Europa en tres macizos que se aliñan paralelamente á costa, entre esta e o Cordal Cantábrico. Estes son o Macizo Occidental ou Cornión, o Macizo Central ou Los Urrieles e o Macizo Oriental, Andara ou Ándara.
O río Sella constitúe o límite occidental do Cornión e dos Picos en xeral. Nace en Sajambre e tras percorrer o Desfiladeiro de los Beyos, alcanza Cangas de Onís, onde recolle as augas do Güeña, o cal delimita o Macizo Occidental polo norte.
O río Cares separa os Macizos Occidental e Central. Ten a súa orixe en Valdeón e atravesa literalmente os Picos ata Puente Poncebos, onde recibe ao Duje. Este último vén arrodeando o Macizo Central dende as altas praderías de Áliva, entre os Macizos Central e Oriental.
Finalmente, o río Deva establece o límite sur do Macizo Oriental e o leste de tódolos Picos. Nace en Fuente Dé, ao sur do Macizo Central, efectúa un largo percorrido cara ao leste ao longo de Valdebaró, pasa por Potes e desvíase cara ao norte para percorrer o Desfiladero de la Hermida ata Panes. Alí, recolle o Cares, que vén de Arenas de Cabrales polo límite norte do Macizo Oriental.
A maioría dos cursos fluviais que percorren os Picos de Europa, fano polo fondo de angostas gorxas. A máis bela entre todas é a do Cares, pola que discorre unha das rutas excursionistas máis populares do Cordal Cantábrico.
En canto ao relevo, o Macizo Central é o máis esgrevio e no que se atopan as maiores altitudes. A Torre de Cerredo, ou Torrecerredo, cos seus 2.648 m, é o cume máis alto dos Picos de Europa e de todo o cordal. Neste macizo tamén se atopan outros cumios de importancia, coma o coñecido Naranjo de Bulnes (Picu Urriellu), de 2.519 m, ou o Picu Tesorero, de 2.570 m, centro xeográfico dos Picos e punto no que coinciden os límites das comunidades de Asturias, Cantabria e Castela e León.
O Macizo Occidental é o segundo en importancia. Aínda que menos elevado có Central (o seu punto culminante é Peña Santa de Castilla, de 2.596 m), é porén máis extenso. Nel atópanse os Lagos de Covadonga e o seu medio monte posúe grandes atractivos para o excursionismo.
Leonard Forrer
Leonard Forrer, nado o 7 de novembro de 1869 en Winterthur, Suíza, e finado o 17 de novembro 1953 en Londres, Reino Unido, foi un erudito e comerciante numismático anglo-suízo.
Traxectoria
Aos seus 18 anos, en 1887, Forrer marchou a Inglaterra para realizar os seus estudos, e dous anos máis tarde comezou a traballar na prestixiosa casa de poxas londiniense Spink and Son, onde axiña pasou a ser o responsable da súa sección de venda de moedas e medallas, que elevou ata lle conferir un prestixio internacional.
A partir de 1893 encargouse da edición de todas as publicacións de Spink and Son, tanto as de carácter comercial como as de índole científica, entre as que cómpre salientar un dicionario biográfico de gravadores e maxistrados monetarios desde a antigüidade clásica ata 1900, unha obra en oito volumes publicada entre 1904 e 1930 que segue a ser referencia máis dun século despois.
En 1944 foi galardoado pola Royal Numismatic Society coa súa prestixiosa medalla de honra.
Leonard Forrer foi un dos numismáticos que, a partir dun encontro mantido en Xenebra en 1951 con outros responsables das empresas máis salientables do sector, se converteu en socio fundador da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais (AINP), da que foi ademais o seu primeiro presidente. Na súa hora, a AINP estableceu en 1963 a Medalla de Honra da institución, concedida como recoñecemento ao labor prestado ao servizo da institución.
Os seus fillos Leonard Steyning Forrer (1895-1968) e Rudolph Forrer continuaron o seu labor como comerciante numismático.
Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums
"Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo A Perfect Circle, editado o 28 de setembro do 2004 como parte do seu álbum eMOTIVe. A pesar de que o resto do disco está composto por versións doutros artistas, este tema é considerado unha remestura da súa canción "Pet", do seu anterior álbum Thirteenth Step. Porén, nos comentarios do DVD aMOTION, Maynard James Keenan afirma que é unha segunda parte de "Pet", unha continuación. Mentres que "Pet" fala sobre a adicción, "War Drums" céntrase na política. Mesturada por Danny Lohner, a música é completamente electrónica e sen guitarra, a diferenza de "Pet". O tema foi usado nos trailers das películas Fantastic Four (2005) e The Taking of Pelham 1 2 3 (2009).
Sweet Young Thing Ain't Sweet No More/I Dreamed, I Dream
"Sweet Young Thing Ain't Sweet No More"/"I Dreamed, I Dream" é un sinxelo compartido polos Melvins e Steel Pole Bathtub editado en 1989 polo selo Boner Records. As dúas cancións son versións, con Melvins facendo un tema de Mudhoney e Steel Pole Bathtub versionando a Sonic Youth. A edición limitouse a 2.000 copias, e os vinilos apareceron en 100 cores distintas.
Rakesh Sharma
Rakesh Sharma, nado en Patiala (India o 13 de xaneiro de 1949 foi o primeiro astronauta da India. Participou nas misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11.
Pablo Díaz
Pablo Díaz Carro, nado na Coruña o 8 de xuño de 1972, é un cantante, compositor e investigador do folclore tradicional galego.
Rakesh Sharma
Traxectoria
Sharma pertencía á Forza Aérea da India cando participou como primeiro indio nas misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11, pasando un total de 7,90 días no espazo.
Pablo Díaz
Traxectoria
Diplomado en Graduado Social pola Universidade da Coruña. Desde moi novo estuda e ensina materias relacionadas co baile e a música tradicional: a gaita, o clarinete, percusións variadas (tambor, bombo ou pandeireta), e a voz. Forma parte de varios grupos de música tradicional e folk (Donaire, Ruote, Entrecaixas e Tátara Trío), participando como músico e cantante. Colaborou tamén con Susana Seivane ou Pablo Seoane. Foi músico acompañante en contacontos da editorial Kalandraka.
Ten escrito artigos sobre música tradicional en revistas e xornais, participando tamén no programa Lume na palleira da Radio Galega.
Jesús Fernández Rodríguez da Bouza
Jesús Fernández Rodríguez da Bouza, finado en Chantada o 15 de xullo de 2000, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Jesús Fernández Taboada. Foi médico do Sanatorio Santa Teresa de Vigo. Foi nomeado alcalde de Chantada en 1977. Finou en Chantada aos 85 anos.
-493
Outros
Historia ano a ano
Adamismo
miniatura|Persecución de adamitas O adamismo foi unha doutrina relixiosa que apareceu no norte de África no século II e século III que defendía o nudismo a imitación de Adán, o que simbolizaba o estado primitivo de inocencia, e rexeitaba o matrimonio baseada nos textos de Prosico.
Ricardo Senra Fernández
Ricardo Senra Fernández, nado en Tui en 1846 e finado en Vigo o 20 de novembro de 1922, foi un político galego.
Traxectoria
Membro do Partido Liberal e amigo de Ángel Urzáiz, foi xefe superior de Administración. Foi alcalde de Vigo (1905, 1906-1909 e 1922) e deputado provincial.
Foi pai do xornalista e político Alfonso Senra Bernárdez.
Aeroporto de Tbilisi
O aeroporto internacional de Tbilisi, anteriormente aeroporto internacional Novo Alexeyevka, é o principal aeroporto de Xeorxia, situado a 17 quilómetros ao sueste de Tbilisi, a capital do país.
Euskal Iraultzarako Alderdia
O partido foi fundado en abril de 1977 en Gallarta (Biscaia) despois da VII Asemblea Xeral de ETA, a súa ideoloxía combinaba o independentismo co socialismo, orixinalmente asumiu o marxismo-leninismo pero posteriormente asumiu o eurocomunismo. O seu secretario xeral era Mario Onaindia.
EIA coaligouse co Movemento Comunista de Euskadi nunha plataforma denominada Euskadiko Ezkerra que conseguiu un deputado no Congreso dos Deputados, Francisco Letamendia e outro no Senado, Juan María Bandrés. En Navarra a coalición denominouse Unión Navarra de Izquierdas. EIA desapareceu formalmente en 1982 cando EE se converteu nun partido político.
Mundial de Fútbol de 1998 - Grupo C
O Grupo C da Copa do Mundo de Fútbol de 1998, realizada en Francia, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros: a anfitrioa, , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificáronse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedaron eliminadas.
Participantes
O Grupo C estivo composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Cheikh Hadjibou Soumaré
Cheikh Hadjibou Soumaré, nado en Dakar en 1951, é un político senegalés que foi Primeiro Ministro do Senegal.
Traxectoria
Cheikh Hadjibou Soumaré é diplomado en Economía (1979) e en Administración e Maxistratura, se ben comezou a súa carreira profesional como recadador de impostos na rexión de Kaolack. Está casado e ten dous fillos.
Política
Nomeado ministro da área de economía co primeiro goberno Abdoulaye Wade, encargouse das políticas orzamentarias e de vivenda dende 2001 e o 17 de xuño de 2007 foi nomeado primeiro ministro logo da dimisión de Macky Sall, que ocupaba o posto dende 2004, e despois dunhas eleccións lexislativas boicoteadas polos principais partidos da oposición. De feito, o executivo de Soumaré goza dun apoio case total no parlamento, con 131 de 150 deputados. O seu nomeamento como primeiro ministro foi sorprendente, posto que non contaba nas quinielas. É considerado un tecnócrata sen cobizas políticas, e nin sequera é membro do partido gobernante, o Partido Democrático Senegalés.
O goberno de Soumaré, que ten 36 ministros, foi designado o 19 de xuño. Está composto fundamentalmente por tecnócratas, dos que se manteñen con respecto ao executivo anterior os postos de Exteriores, Economía, Xustiza, Interior e Minas. Tamén se produciu un forte aumento das mulleres ministras, que pasan de 5 a 11, o 30% do gabinete. Ningún dos ministros procede dos partidos da oposición.
Acedre
O topónimo Acedre pode referirse a:
Chirla
Morfoloxía
A cor é castaña clara, amarelenta ou abrancazada, normalmente con bandas radiais anchas e máis escuras.
Hábitat e bioloxía
Está presente na costa europea do Atlántico, desde Noruega ata as Canarias e Madeira, pero é máis frecuente no Mediterráneo. Vive na franxa infralitoral, ata profundidades de 50 metros.
Importancia pesqueira e comercial
En Galicia non é obxecto de pesca pero na costa do Mediterráneo é máis estimada, para sopas e arroces.
Co nome de chirla desígnanse tamén outros moluscos de pequeno tamaño, e aplícase localmente á Gaivota chorona cando é nova (en Cangas, segundo Aníbal Otero) ou á lagosta común pequena (en Bares, concello de Mañón).
José Seijo Rubio
José Seijo Rubio, nado en Madrid o 15 de outubro de 1881 e finado na Coruña o 9 de setembro de 1970, foi un pintor recoñecido como un dos máximos expoñentes da pintura postimpresionista a nivel galego e español.
Biografía
Seijo Rubio naceu en Madrid ao atoparse o seu pai destinado no Ministerio da Guerra, pero en 1887 a súa familia trasladouse a Lugo, e de alí a Betanzos, onde permaneceu dende 1889 ata 1897 e onde recibiu as súas primeiras clases de debuxo. Finalmente, en 1897 instalouse na Coruña, onde permaneceu ata a súa morte.
Seijo Rubio adicouse profesionalmente á docencia, sendo profesor de debuxo e caligrafía durante case cincuenta anos. Publicou o libro Teoría y práctica del arte de escribir (1916). Compaxinou este labor coa organización e divulgación de actividades culturais, faceta que culminaría, co apoio do seu amigo o pintor Fernando Álvarez de Sotomayor, na inauguración do Museo de Belas Artes da Coruña, do que foi director ata pouco antes do seu falecemento.
Correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e membro de número da Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario, da que foi secretario xeral, foi tamén delegado rexio de Belas Artes na provincia da Coruña e presidente da Asociación de Artistas da Coruña. Entre as honras recibidas destacan igualmente o seu ingreso como cabaleiro na Orde de Afonso XII (1926), a encomenda de Afonso X o Sabio (1951) e o seu nomeamento como fillo adoptivo da Provincia da Coruña (1939) e da propia cidade herculina (1960). miniatura|300px|Exposición no [[Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, a Pardo Bazán e Picadillo.]] Faleceu en 1970, aos 88 anos de idade.
Produción pictórica
Influenciado por Ignacio Zuloaga e por Francisco Lloréns, Seijo Rubio foi un prolífico pintor, cunha produción que se cifra nunhas dúas mil obras. A temática das súas pinturas, de estilo postimpresionista, céntrase no costumismo e na pintura de paisaxes, en especial mariñas e baixamares nas rías galegas. Cultivou principalmente a técnica ao óleo, se ben na súa madurez artística adicaría grande atención á acuarela.
En 1926 gañou a terceira medalla na Exposición Nacional de Belas Artes, cunha obra, A Marisma, perdido nos bombardeos aliados en Berlín na segunda guerra mundial, pois decoraba os muros da embaixada española da capital alemá. Participou na Exposición Internacional de Venecia de 1924 e no Salón de París de 1936, onde obtivo unha nova medalla pola súa obra Cego de Santa Margarida. Expuxo tamén en cidades como Barcelona, Madrid ou Porto.
Sam Fisher
Sam Fisher é un personaxe de ficción, espía protagonista da saga de videoxogos Tom Clancy's Splinter Cell. O seu verdadeiro nome é Samuel Fisher, ten unha filla chamada Sara que morre na 4ª entrega de Splinter Cell. Sam evitou varios conflitos internacionais (nos videoxogos) e é un dos xogos con máis éxito de Ubisoft.
Movementos (avanzados)
Rodar O ir correndo pulsase o botón de agacharse.
Salto de pernas abertas Se Sam está nun corredor non demasiado ancho e relativamente alto, pode facer un salto de pernas abertas é quedar de pé na rede cun pé en cada lado.
Dobre salto Estando o lado dunha parede Sam pode saltar e darse impulso coa parede.
Ataque superior Se se Sam se coloca enriba dun inimigo, pode tirarse sobre el e deixalo inconsciente.
Rappel Sam pode subir e baixar por unha corda ou cable libremente.
Disparar colgado Sam pode empuñar e disparar a súa arma cando está colgado dunha canalización ou viga (só a pistola SC 5-7).
Disparar en salto aberto Sam pode empuñar e disparar a súa arma cando está na posición de salto de pernas abertas.
Fusil SC20K con accesorio francotirador
O SC20K é a arma principal de Sam e pode levar un dos seus catro accesorios adicionais. Cada cargador deste fusil contén 30 proxectís.
Fusil SC20K con empuñadura frontal
Este é un accesorio moi útil que permite usar o SC20K con maior precisión.
Fusil SC20K con accesorio de escopeta
O propósito principal da escopeta semiautomática é axudar ó axente en situacións de combate de rango corto.
Fusil SC20K con accesorio lanzador
Este accesorio permite a Sam lanzar diferentes dispositivos, cada un cas súas propias características. Dardo tazer Estes dardos adhesivos lanzan unha descarga eléctrica o entrar en contacto co seu obxectivo. Poden combinarse coa auga para obter mellores resultados.
Visor electrónico
Dispositivo novo e experimental que permite a Sam escanear unha área e revelar diferentes propiedades nos seus obxectos. Os obxectos cos que podes actuar aparecen destacados sobre os demais obxectos cando estás nesta vista.
Pistola SC 5-7
A pistola SC 5-7, á que se lle pode incorporar un potenciador óptico, leva un gatillo de simple acción e un cargador de 20 cartuchos, ademais de silenciador e supresor de canonazo.
Juan Manuel Casares González
Juan Manuel Casares González, nado en León o 26 de setembro de 1965, é un político e directivo empresarial galego de orixe leonesa.
Traxectoria
A súa familia fundou en Vigo en 1971 a empresa Limpiezas Faro. Licenciado en Dereito, foi vicepresidente primeiro do Consello da Xuventude de Galicia (1987-1988), Secretario Xeral de Novas Xeracións de Galicia (1989-1995) e deputado no Parlamento de Galicia polo PPdeG (1993-2005). En 2005 abandonou a política e pasou a traballar nas empresas familiares.
Universo ficticio
miniatura|Fans de [[Star Trek, exemplo de universo ficticio centrado no futuro coa súa propia cronoloxía, linguas e mundos.]] Un universo ficticio é un mundo imaxinario coherente, dotado de consistencia interna e que presenta un alto nivel de detalle que serve de ambientación ou fondo para unha obra, ou máis correntemente unha serie de obras, de creación, ben sexa literaria, audiovisual ou de banda deseñada. Este universo pode ter unhas características idénticas ao mundo real, agás pola presenza de personaxes de ficción pero tamén pode ser moi diferente ao mundo que rodea ao creador, pola presenza de contornos territoriais ficticios ou tecnoloxía inexistente, pero non queda na simple mención desas realidades ficticias senón que tende a xogar con esa realidade alternativa, creando a súa propia historia, linguas ou as súas propias leis científicas.
Nkechi Ezugwu
Nkechinyelu Peter Ezugwu, nado o 20 de maio de 1979 en Shrewsbury, Inglaterra, é un ex xogador de baloncesto profesional británico, con pasaporte nixeriano. Cunha altura de 2,04 metros, xogaba na posición de pivote.
Maccabi Ashdod B.C.
O Maccabi Ashdod B.C. (en hebreo: מַכַּבִּי אַשְׁדּוֹד בכדורסל) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Ashdod. O club xoga na 	Liga Leumit, a segunda competición israelí. Disputa os seus partidos no Ha'Kiriya, con capacidade para 2.000 espectadores.
Palmarés
Liga de Israel Copa de Israel
Calimaya
miniatura|250px|Pazo municipal de Calimaya.
Calimaya é un concello do Val de Toluca no Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Toluca, Metepec, San Antonio la Isla, Rayón, Chapultepec, Mexicaltzingo, Atizapán e co Tenango del Valle. A súa área é de 101.19 km², e a súa poboación é de 47,033 habitantes. A cabeceira municipal é Calimaya de Díaz.
Mess
O primeiro sinxelo do álbum, "Mess On A Mission", foi editado o 17 de marzo, acompañado de remesturas de Silent Servant, SFV Acid, Black Bananas (Jennifer Herrema) e Nest Of Teens. Mess é o derradeiro álbum de estudio de Liars en contar cos membros Julian Gross e Aaron Hemphill, que deixaron o grupo en 2014 e 2017 respectivamente.
PALEXCO
O Palacio de Exposicións e Congresos, máis coñecido como PALEXCO, é un centro de convencións da cidade da Coruña, situado no Peirao de Transatlánticos do Porto da Coruña, no centro da cidade. Comezou a súa actividade en marzo do 2005.
O edificio foi deseñado polos arquitectos César Portela e Ricardo Bofill. O edificio forma parte dun complexo de 22.000 m² e consta de tres niveis, denominados 0, 2 e 3.
Salas
O edificio dispón de numerosos espazos e salas, así como dous auditorios.
Manuel Lombao
Manuel Lombao Lombao, nado en Lugo en 1943, é un xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información e en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a traballar en Radio Nacional de España en 1976. Logo de pasar por varios programas, en 1982 noméano director de especiais informativos da cadea. Un ano despois, a comezo de 1983, é nomeado director de RNE en Galicia. En 1985 salta a Televisión Española, onde comeza como redactor cultural nos telexornais e onde en 1986 o nomean director do centro territorial de TVE en Galicia. Trasládase de novo a Madrid, onde é subdirector de Informe semanal, e dende 1988 ata 1996 dirixe o programa de información parlamentaria da cadea.
Disturbia (filme)
Disturbia é un filme estadounidense de suspense e terror dirixido por D. J. Caruso que foi estreado no ano 2007. Escrito por Christopher Landon e Carl Ellsworth, está protagonizado por Shia LaBeouf, David Morse, Sarah Roemer e Carrie-Anne Moss. Conta a historia dun adolescente baixo arresto domiciliario que comeza a espiar ós seus veciños e cre que un deles é un asasino en serie.
Está parcialmente inspirado no filme de Alfred Hitchcock A ventá indiscreta, e foi estreado nos Estados Unidos o 13 de abril de 2007.
Xogos florais da Coruña
miniatura|Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. Os xogos florais da Coruña tiveron lugar o 2 de xullo de 1861 no Teatro Principal (hoxe Teatro Rosalía de Castro) da Coruña, organizados por Juana de Vega (condesa de Espoz e Mina) e Benito Vicetto seguindo o exemplo dos Jocs Florals que se celebraran en Cataluña en 1859 a imitación dos occitanos. Foron os primeiros xogos florais celebrados na Galiza contemporánea.
Descrición
Só unha das composicións premiadas estaba en galego, A Galicia de Francisco Añón. Francisco María de la Iglesia foi o encargado de ler a memoria, que aínda que en castelán, defende afervoadamente o uso do galego.
Os traballos que se presentaron (xunto con outras obras de poetas galegos) publicáronse en 1862 grazas ás achegas económicas de José Pascual López Cortón no libro Álbum de la Caridad, que supuxo o comezo do verdadeiro renacemento da literatura galega. Entre as obras presentadas estaba o poema "A campana d'Anllóns" de Eduardo Pondal.
Premios
Joan Allen
Traxectoria
Allen comezou a actuar no teatro e na televisión antes de debutar no cinema en 1985. Entrou na compañía teatral Steppenwolf en 1977 cando llo pediu o seu compañeiro de estudos John Malkovich.
Relationship of Command
Relationship of Command é o terceiro e derradeiro álbum da banda estadounidense de post-hardcore At the Drive-In, editado o 12 de setembro do ano 2000 a través do selo Grand Royal.
A páxina web Rockfeedback situouno no posto 10 da súa lista dos mellores álbums da década.
Selim I
miniatura|Selim I Selim I (Otomán: سليم الأول, Turco:I.Selim), nado o 10 de outubro de 1465 e finado o 22 de setembro de 1520, foi o sultán do Imperio Otomán entre 1512 e 1520.
Depeche Mode
Depeche Mode [dɨˈpɛʃmoʊd] é unha banda inglesa formada no ano 1980 en Basildon, Essex. A formación orixinal do grupo estaba composta por Dave Gahan (voces), Martin Gore (teclado, guitarra e voces), Andrew Fletcher (teclado) e Vince Clarke (teclado). Vince Clarke deixou a banda despois da edición do seu álbum de debut en 1981, e foi substituído por Alan Wilder que foi membro da banda dende 1982 ata 1995. Despois da partida de Wilder, Gahan, Gore e Fletcher continuarían coma trío.
Traxectoria
Depeche Mode tivo 48 temas nas listas británicas de sinxelos e 12 discos no top 10 británico de álbums, dos cales dous estreáronse no número 1. Segundo EMI, a banda leva vendidos ao redor dos 100 millóns de discos e sinxelos en todo o mundo, sendo a banda de música electrónica máis exitosa da historia.
O 13 de xullo de 1993 tocaron no Estadio de Pasarón de Pontevedra, no marco da súa xira Devotional Tour.
Thrash metal
miniatura|250px|[[Slayer en concerto en 2007]]
Orixe e Influencias
Considérese que o termo Thrash Metal non quere dicir "Metal lixo" (tradución errónea de Trash metal literal do inglés), non é o mesmo Trash que Thrash -con hache intercalado-. Esta é unha confusión habitual incluso para os coñecedores deste estilo musical. O correcto sería traducilo por "Metal Azoutador".
Este estilo ten a súa orixe entre finais dos setenta e principios dos oitenta. Xurdiu grazas aos grupos de speed metal do momento, que incluíron variantes na súa música tales como a agresividade do Hardcore Punk, e fixeron un xénero máis pesado á vez que consevaban a esencia do speed metal. Consedérase como primeira banda "Thrash" a Metallica; porén, o riff da canción Stone Cold Crazy (1974) de Queen, é considerado como o primeiro riff de thrash metal, aínda que esta banda non ten nada que ver con esta tendencia musical. Tamén no disco Stained Class(1978) de Judas Priest, pódense apreciar ideas do que máis tarde sería o Thrash.
Por outra banda, a influencia de Black Sabbath esta sempre presente, tanto na historia do thrash metal, como do heavy metal en xeral.
Representantes
Entre os fans do "thrash", son moi coñecidos os chamados "Catro Grandes do Thrash Metal", que son Metallica, Slayer, Anthrax e Megadeth
Megadeth é un grupo que recorda moito a Metallica, posto que o seu líder e fundador, e tamén compositor, fora anteriormente guitarrista de Metallica. Os outros dous (falamos dos "catro grandes") caracterízanse se cadra por un son máis cru e talvez máis "thrash" que os outros dous, aínda que son Metallica e Megadeth os máis populares e os de maior éxito comercial sobre todo en Estados Unidos
Robert Urich
miniatura|Robert Urich á esquerda xunto con [[Maureen Reagan e Jack Hogan nunha foto publicitaria dun episodio piloto dunha serie, Vector, que non se chegou a realizar]] Robert Urich, nado o 19 de decembro de 1946 en Toronto (Ohio) e finado o 16 de abril de 2002 en Thousand Oaks, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Urich naceu nunha familia de orixe rutena e eslovaca, entrou na Universidade Estatal de Florida cunha bolsa atlética de fútbol americano, graduándose en comunicacións radiotelevisivas, completando os seus estudos na Universidade Estatal de Míchigan, como actor comezou a aparecer en episodios de series de televisión en 1972. Protagonizou Bob & Carol, & Ted & Alice (1973), unha versión televisiva do filme do mesmo nome que se cancelou aos dous meses de emisión. Urich fíxose popular pola serie S.W.A.T. (1975-1976) onde deu vida ao oficial Jim Street, participou tamén na comedia de situación Soap (1977) e en Tabitha (1977). Na década de 1980 protagonizou a serie de detectives Vega$ (1978–1981), o filme de ciencia ficción The Ice Pirates (1984) e a serie policíaca Spenser: For Hire (1985–1988). En 1996 mentres protagonizaba a serie The Lazarus Man descubrise que tiña sarcoma sinovial, un raro tipo de cancro, e Urich pasou os últimos anos da súa compaxinando o tratamento contra a enfermidade coa súa carreira.
Heracles
miniatura|300px|John Singer Sargent (1921, Museo de Belas Artes de Boston)
Reino de Dinamarca e Noruega
O Reino de Dinamarca e Noruega foi un estado hoxe en día extinto que consistía na unión de Dinamarca e Noruega, incluíndo as súas antigas dependencias, Islandia, Groenlandia e as Illas Feroe durante un período no que todos eles formaron un só estado político que rematou en 1841. O adxectivo empregado para o reino foi dano-noruegués.
O termo Reino de Dinamarca adoita empregarse algunhas veces para determinar este período (1536-1814), xa que o poder proviña da capital danesa, Copenhaguen, e o seu idioma oficial foi o danés a cal influíu en grande medida na estandarización da lingua norueguesa moderna. O outro idioma oficial da unión foi o alemán.
Heracles
Foi o máis célebre dos heroes gregos, o máximo representante da forza e a masculinidade, símbolo do home en loita contra o mal. No mito de Heracles destaca a realización dos chamados Doce Traballos, impostos como castigo polo oráculo de Delfos, aínda que protagonizou moitos máis actos heroicos. Considérase o devanceiro de clans reais que dicían ser heráclidas (Ἡρακλεῖδαι), e o campión da orde olímpica contra os monstros ctónicos (do Inframundo).
En Roma e no Occidente moderno é máis coñecido como Hércules, co quen algúns emperadores romanos, en particular Cómodo ou Maximiano, se identificaban a si mesmos. Os romanos adoptaron a versión do mito grego sobre a súa vida e obras basicamente sen realizar cambios, mais engadiron os seus propios detalles anecdóticos, algúns dos cales vinculaban o heroe coa xeografía do Mediterráneo occidental. Os detalles sobre o seu culto tamén foron adoptados por Roma.
Biografía
miniatura|esquerda|Nacemento da Vía Láctea (Rubens, Museo do Prado) Zeus, o pai de todos os deuses, namorouse de Alcmena, esposa de Anfitrión, rei de Tirinto. Para seducir a Alcmena Zeus transformouse no seu home, nese momento ausente do palacio por estar na guerra, e uníndose a Alcmena enxendrou a Heracles. Esa mesma noite regresou Anfitrión e, deitándose coa muller, enxendrou a Ificles. O adiviño Tiresias advirtiu a Anfitrión do acontecido pero este, tras un primeiro momento no que pensara en castigala, aceptou honrado a situación (por intervención do propio Zeus) e adoptou a Heracles como fillo propio e educouno como tal.
Tras nacer, Zeus, para tornalo inmortal, pediulle a Hermes, o mensaxeiro dos deuses, que o levase para xunto dos seos de Hera, cando esta dormía, para facerlle mamar (ou quizais fora Atenea, tamén filla de Zeus e, polo tanto, irmá de Heracles, a que convenceu a Hera para que o deixara mamar dela). O bebé sugou con tal violencia que fixo dano á deusa e esta separouse, pero o leite continuou a correr e as gotas caídas formaron no ceo a Vía Láctea. Outra versión di que a deusa acordou e separou o meniño bruscamente, derramando unhas gotas de leite que deron lugar á Vía Láctea.
Heracles padeceu a ira de Hera, celosa ante as infidelidades de Zeus, que só se congraciou con el cando ascendeu ó Olimpo. Cando aínda tiña oito meses de vida, Hera mandou dúas grandes serpes ó berce onde dormían Heracles e Ificles. As serpes rodearon ós meniños cos seus aneis e Ificles comezou a chorar, pero cando Anfitrión acudiu alarmado a ver que pasaba, atopou a Heracles esganando as serpes coas súas mans. Anfitrión comprendeu entón que, efectivamente, Heracles era fillo dun deus.
miniatura|250px|Antigo reino de Beocia, con indicación de Tebas, cidade onde naceu e creceu Heracles Cumpridos os dezaoito anos, Heracles realizou a súa primeira fazaña sonada, cando perseguiu e matou un enorme león, coñecido como o León de Citerón, que devoraba os rabaños de Anfitrión e do rei Tespio, da Beocia, próxima de Tebas. Ninguén ousara enfrontarse antes ó león e a cazata durou 50 días ata que conseguiu darlle morte, e durante este tempo Heracles aloxábase no palacio de Tespio. Como fose que o rei quería que as súas fillas preñaran dun heroe recoñecido como Heracles, maquinou coa súa dona, Megamede, para que as 50 fillas se deitaran con Heracles, unha cada noite. Heracles non se decatou de que cada noite se trataba dunha moza diferente e así enxendrou 50 fillos, os Tespíadas. Estes, co tempo, espalláronse por diversos lugares, chegando até Sardeña.
Hlib Lonchyna
Hlib Lonchyna, nado como Borys Sviatoslav Lonchyna o 23 de febreiro de 1954 en Steubenville (Estados Unidos), é un eclesiástico católico ucraíno, monxe estudita e, dende 2011, bispo da Sagrada Familia de Londres.
Heracles
Biografía
De regreso a Tebas, Heracles atopouse cos soldados do rei Erxino, de Orcómeno, que viñan cobrar o tributo que anualmente tiñan que pagar os cidadáns de Tebas ós de Orcómeno, consistente en cen bois durante vinte anos. Heracles enfrontouse a eles e cortoulles o nariz e as orellas, e con elas colgando do pescozo mandounos de volta xunto a Erxino. Este atacou Tebas e Heracles encabezou o exército tebano, vestido cunha armadura que lle dera Atenea. Aínda que resultou vitorioso e puido dar morte a Erxino, o seu pai, Anfitrión, morreu na loita; como agradecemento, Creonte, rei de Tebas, deulle a man de Mégara, a súa filla máis vella, e a Ificles a man da filla máis nova. Segundo outra lenda, Erxino sobrevive pero acepta ter que satisfacer a Tebas un tributo de 200 bois anuais.
Hlib Lonchyna
Traxectoria
Hlib Lonchyna naceu o 23 de febreiro de 1954 nunha familia de ascendencia ucraína en Steubenville, no territorio da eparquía ucraína de Parma.
En 1975 entrou no mosteiro dos estuditas de Grottaferrata, e o 19 de decembro de 1976 fixo a profesión solemne como monxe estudita. Posteriormente, o 3 de xullo de 1977 foi ordenado sacerdote dos estuditas polo arcebispo maior de Lviv Yosyf Slipyi.
Gaita galega
Partes
miniatura|A gaita galega representada nas alfombras do Corpus de [[Ponteareas 2009.]] A gaita galega consta de:
Hlib Lonchyna
Traxectoria
Licenciouse en Teoloxía bíblica pola Pontificia Universidade Urbaniana en 1979, e posteriormente exerceu o seu ministerio na parroquia de San Nicolao de Passaic (Nova Jersey). En 1994 trasladouse a Ucraína, onde foi director espiritual do seminario maior de Lviv. Posteriormente continuou os seus estudos, doutourándose en Teoloxía litúrxica poloa Pontificio Instituto Oriental en 2001.
Heracles
Biografía
Cando recuperou a lucidez e comprobou o que fixera, renunciou a vivir con Mégara (que entregou ó seu sobrino Iolao, fillo de Ificles) e decidiu suicidarse, aínda que Teseo consegue evitalo. Exíliase entón e marcha a Delfos para consultar o oráculo de Apolo sobre a forma de se redimir do seu crime. Alí, a Pitia ordenoulle que servise, durante doce anos, ó seu primo Euristeo, rei lendario de Micenas e de Tirinto, realizando os traballos expiatorios que el acordara, como condición para poder ser purificado.
Os Doce Traballos
Euristeo, instigado por Hera, mandoulle facer dez traballos, con toda a intención de que morrese no intento. Como un deles fíxoo coa axuda do seu sobriño e noutro recibiu (ou pediu) un pago, Euristeo non os considerou válidos e encargoulle dous máis, de modo que en total foron 12 traballos.
Os mitógrafos adoitan clasificalos en dous grupos de seis: os seis primeiros realizados en diferentes puntos do Peloponeso, e os outros seis en distintos puntos do mundo (Creta, Tracia, Hispania) e incluso no Inferno.
Durante os traballos valeuse principalmente dunha maza (a clava) e protexeuse coa pel do León de Nemea que matou no primeiro. A maza tallouna el mesmo en Nemea para matar o león, do tronco dunha oliveira silvestre; e a pel sacoulla utilizando como coitelos as uñas das poutas do propio animal, xa que ningún ferro podía abrir unha pel tan dura. Contou en todo momento coa axuda e protección dos deuses: Hermes deulle unha espada, Apolo o arco e as frechas e Hefesto unha coiraza; algunhas tradicións din que foi Atenea quen lle deu estas armas, agás a maza. Poseidón deulle os cabalos. Pola contra, Hera interveu en varias ocasións para axudar ós seus adversarios, directa ou indirectamente.
Os distintos mitógrafos describen os traballos en orde variable. A seguir expóñense seguindo a orde recollida por Grimal. miniatura|esquerda|300px|O can Cérbero (William Blake, National Gallery, Melbourne)
Outras actividades
Tanto durante a realización dos Doce Traballos, na viaxe de ida ou volta ós lugares onde debía executalos, como, sobre todo, unha vez rematados e conseguida a purificación, Heracles protagonizou numerosas proezas heroicas de xeito individual (liberar a Prometeo, loitar contra os centauros e outros personaxes) ou dirixindo partidas de voluntarios ó seu mando, intervindo en diferentes guerras (Troia, Esparta etc.).
Morte e apoteose
miniatura|300px|Morte de Hércules (Zurbarán, Museo do Prado) No descenso ó Hades, Heracles acordou co espírito de Meleagro desposar á irmá deste, Deianira. O pai, Eneo, rei de Etolia, tíñaa prometida ó deus fluvial Aqueloo, a quen Deianira rexeitaba. Heracles enfrontouse a Aqueloo e derrotouno, superando as transformacións deste en serpe de gran tamaño e en boi. Casou con Deianira e tiveron cinco fillos, entre eles Hilo.
Accidentalmente, provocou a morte de Éunomo, fillo dun parente de Eneo, e aínda que o pai o perdonou, Heracles decidiu exiliarse coa súa dona. Cando ían cruzar o río Eveno, pediulle ó centauro Neso que levara a Deianira nas costas, mentres el facía a travesía a nado. Pero no medio do río, Neso resolveu, por vinganza, raptar e violar a Deianira, e botouse a galopar río arriba. O heroe, tendo percibido as súas intencións, agardou a que alcanzase terra firme, e entón atravesoulle o corazón cunha das súas frechas envelenadas. O centauro Neso caeu, pero antes de morrer deu a Deianira a súa túnica convencéndoa de que o sangue que a manchaba sería, para ela, un precioso filtro amoroso, coa virtude de restituírlle o esposo, se este, en calquera momento, decidise abandonala.
Efectivamente, Heracles namorouse de Iole, filla de Éurito, rei de Ecalia, que ofrecera a súa man a quen resultase gañador dun concurso de tiro con arco. Heracles venceu pero Éurito negouse a entregar a filla, polo que o heroe o matou e tomou a Iole como amante. De regreso a Tirinto, mandou ó seu compañeiro Licas xunto a Deianira para que lle trouxera unha capa nova para casar. Deianira, co fin de recuperalo, envioulle a túnica previamente rociada co sangue de Neso, e cando Heracles a puxo envelenouse. Louco de dores, quixo arrancala, mais o tecido achábase de tal forma adherido ás súas carnes que estas lle saían a pedazos. Deianira, comprendendo o engano do centauro, suicidouse. Heracles matou a Licas lanzándoo ó mar, dispuxo que Iole casara co seu fillo Hilo, e ordenou ós criados que acenderan unha pira funeraria no monte Eta, cerca de Traquis, sobre a que se deitou para poñer fin ás súas dores. Antes legou o arco a es frechas a Filoctetes, o único que se atreveu a plantar lume na pira.
Cando o lume alcanzou o máximo, ouviuse o retumbar do trebón. Era Zeus que reclamaba a parte inmortal do seu fillo para o Olimpo e concedíalle a inmortalidade. Alí reconciliouse con Hera nunha cerimonia na que se reproducia o nacemento do seu seo, e recibiu a Hebe en matrimonio, coa que tivo dous fillos: Alexíares e Aniceto.
Iconografía
miniatura|200 px|esquerda|[[Hércules Farnesio, estatua romana de mármore do ano 216, copia do orixinal de Lisipo (Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles)]] miniatura|250px|O emperador romano Cómodo caracterizado como Heracles (Museo Capitolino, Roma)
En xeral, a iconografía dos heroes gregos foi escasa, xa que non recibían culto nin, por conseguinte, necesitaban imaxes; non obstante, durante a Idade Moderna si que se representou a simboloxía dalgúns deles (a intelixencia de Ulises ou a fidelidade conxugal de Penélope). Por outro lado, carecían de atributos propios e recoñecíanse polo contexto (Perseo sostendo a cabeza de Medusa).
Pero o caso de Heracles é moi diferente: ó ser divinizado, si que recibiu culto como os demais deuses. Así, o mito de Heracles foi amplamente representado na arte, desde a cultura grega e romana ata o presente. Os Doce Traballos e os distintos momentos da súa vida, desde meniño ata a subida ó Olimpo, poden verse reproducidos en multitude de exemplos de cerámica, mosaico, pintura e escultura de tódolos tempos.
Hlib Lonchyna
Traxectoria
O 11 de xaneiro de 2002 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de Bareta. Recibiu a consagración episcopal o 27 de febreiro, de mans do arcebispo maior Liubomyr Huzar, e tivo como principais co-consagrantes ao arcebispo de Filadelfia Stefan Soroka e ao bispo de Sambir-Drohobych Yulian Voronovskyi.
Heracles
Iconografía
Na escultura romana xorde a vinculación con Baco (Dioniso, para os gregos), e aparecen representacións de Hércules borracho, por veces sostido en pé grazas á axuda dos sátiros. Na Idade Media simbolizará o heroe que defende os homes do mal (como Xesucristo), mal que, como é habitual no Cristianismo, adoita representarse baixo a forma de serpe ou dragón. Na arte gótica recupera o simbolismo da forza, non só física senón tamén moral, a virtude heroica en palabras de Cesare Ripa, e así figurará en diversos cadros alegóricos (Hércules matando á Envexa, de Rubens).
Hlib Lonchyna
Traxectoria
O 14 de xaneiro de 2003 foi nomeado visitador apostólico para os greco-católicos ucraínos de Italia, e procurador do arcebispo maior ante a Santa Sé. O 4 de marzo de 2004 foi nomeado tamén visitador apostólico para España e Irlanda.
Heracles
Iconografía
miniatura|200px|Escudo de Andalucía, con Héecules e as columnas
O momento da súa morte e deificación, a chamada Apoteose, tivo especial aceptación entre artistas e mecenas desde moi cedo (aparece por vez primeira nunha crátera de Samos de fins do VII a.C.), moitas veces representado  ascendendo triunfalmente ó Olimpo, sobre unha cuadriga conducida por Atenea.