cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfredo Brañas
Traxectoria
En 1889 publicou en Barcelona El regionalismo. Estudio sociológico, histórico y literario, que foi aceptada por todos os sectores do galeguismo como un referente. En 1890 déuselle unha homenaxe en Santiago, que supuxo a primeira xuntanza de todos os galeguistas nun ambiente de unidade, independentemente das diferentes tendencias nas que se dividía, e constituíu o punto de partida da mobilización rexionalista. A obra tamén obtivo gran repercusión entre o rexionalismo catalán. miniatura|Brañas retratado por [[José María Fenollera, Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. ]] Brañas foi concelleiro en Santiago entre 1890 e 1891, e en 1890 participou na creación da Asociación Regionalista Gallega (ARG) e escribiu no seu voceiro, La Patria Gallega, no que Brañas falaba por primeira vez de Galicia como nacionalidade. Participou nos Xogos Florais de Tui de 1891, nos que pola primeira vez nun discurso público empregou o galego; nese mesmo ano desapareceu a ARG logo dun enfrontamento entre o sector liberal de Manuel Murguía e o católico tradicionalista de Brañas. Pero en xullo de 1892 Brañas e varios dos seus seguidores acudiron á homenaxe a Murguía co gallo do seu nomeamento como bibliotecario da USC e dela xurdiu a encarga para Brañas de redactar as Bases generales del regionalismo y su aplicación a Galicia, as Bases, influenciadas polas Bases de Manresa, en que presenta un modelo práctico de descentralización. En 1893 participou na mobilización co resto dos rexionalistas contra do traslado da Capitanía Xeneral da Coruña a León.
Emilia-Romaña
Universidades
En todas as outras capitais están presentes sedes destacadas con facultades autónomas, como por exemplo as sedes da Universidade de Bologna presentes en Romaña (Forlì, Cesena, Rávena e Rimini), da Universidade Católita de Milán e do Politécnico de Milán en Piacenza.
Alfredo Brañas
Traxectoria
Viaxou a Cataluña como mantedor dos Jocs Florals de Barcelona en 1893, e xa antes publicara artigos comparando os rexionalismos galegos e cataláns nas publicacións barcelonesas La Renaixença ou La España Regional. En 1894 publicou Historia Económica e dous anos máis tarde un Curso de Hacienda Pública; nese ano de 1896 estreou o drama La Voz de la Sangre y la Voz de la Patria.
Emilia-Romaña
Economía
miniatura|dereita|300px|Entrada da factoría de [[Ferrari en Maranello, preto de Módena ]] En Emilia-Romaña a economía está moi desenvolvida. As típicas industrias son propiedades familiares en forma de pequenas e medianas empresas, non existen grandes grupos multinacionais á parte dos alimentarios e automobilísticos. Pola contra, conta con multitude de cooperativas, sobre todo na zona de Reggio Emilia e Módena.
Alfredo Brañas
Traxectoria
Foi un dos fundadores do Ateneo León XIII (1896) en Santiago e o Círculo Católico de Obreros seguindo as directrices do papa León XIII na súa encíclica Rerum Novarum.
A crise do 98 provocou un certo arrefriamento das súas posicións rexionalistas e o seu achegamento ao carlismo. miniatura|[[Panteón de Galegos Ilustres.]] Brañas faleceu en 1900, á idade de 41 anos. O seu corpo foi trasladado ao Panteón de Galegos Ilustres, onde xace nunha tumba coa seguinte inscrición:
Emilia-Romaña
Economía
O sector terciario tamén está bastante desenvolvido. A ribeira romañola é centro de atracción turística, tanto no verán (pola ampla oferta hostaleira), como noutras épocas do ano polos numerosos locais para ocio xuvenil. O turismo é predominantemente nacional, así como alemán e holandés. Tamén ten moita importancia o turismo cultural nas cidades con maior capital artístico.
Alfredo Brañas
Traxectoria
O rexionalismo de Brañas baseábase nun catolicismo e un historismo tradicionalista que lle serve para reclamar as liberdades antigas, ao tempo que arremete contra a industrialización, o liberalismo e o capitalismo, reclamando a volta aos gremios. Para Brañas, Galicia e Cataluña son as dúas rexións que máis traballan pola súa independencia e liberdade, mais no caso galego abandonado "aos seus propios esforzos, vítima do desprezo e do esquecemento a que a condenan os seus fillos espurios, e a pesar desta angustiosa situación, levántase nobre altivez e loita valorosamente pola súa perdida independencia".
Emilia-Romaña
Economía
A rexión é un importante nodo comercial do país, contando cunha importante rede de infraestruturas tanto viarias como ferroviarias.
Emilia-Romaña é unha das rexións máis ricas de Italia e Europa e é exerce unha importante atracción como punto de inmigración.
Porzomillos, Porzomillos, Oza-Cesuras
Porzomillos é un lugar da parroquia de Porzomillos no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 210 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 105 homes e 105 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 192 habitantes.
Nilo Branco
O Nilo Branco (النهر البيض [al-Nahr al-Abyad] ou انهرل الجبل [al-Nahr el-Jebel]) é un longo río do nordés de África, que ao confluír en Khartún co Nilo Azul (Nahr o Azraq) dá nacemento ao río Nilo. Moitos xeógrafos cren que non se trata dun río, senón dun tramo do río Nilo que, ao pasar polo Sudán, recibe o nome de Nilo Branco. O nome provén da coloración debido á arxila transportada na auga. En sentido estrito, Nilo Branco refírese ao río formado no lago No, na confluencia dos ríos Bahr al Jabal e Bahr el Ghazal. En sentido amplo, Nilo Branco refírese aos aproximadamente 3.700 quilómetros de río que drenan desde o lago Vitoria no Nilo Branco propiamente dito. A súa conca é de 1.849.988 km² e o seu caudal medio de 878 m3⋅ s-1 Supón a achega permanente de auga máis importante desta conca. O Nilo Branco discorre por tres países, Uganda, Sudán do Sur e Sudán; ademais as súas fontes discorren por Burundi, Ruanda e Tanzania e esténdense igualmente a Kenya (polo lago Vitoria) e á República Democrática do Congo (polo lago Alberte).
Alexander Gerst
Alexander Gerst, nado en Kuenzelsau o 3 de maio de 1976, é un astronauta alemán que formou parte das misións Soiuz TMA-13M e Soiuz MS-09 e foi membro das expedicións 40, 41, 56 e 57 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Gerst graduouse en xeofísica pola Universidade de Karlsruhe en 2003 e é máster en ciencias da Terra pola Universidade Victoria en Wellington (Nova Zelandia).
Foi seleccionado como astronauta pola ESA en maio de 2009. Participou nas misións Soiuz TMA-13M e Soiuz MS-09 e foi membro das expedicións 40, 41, 56 57 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 362,08 días no espazo.
Abadía de Saint-Martial de Limoges
A abadía de Saint-Martial foi un mosteiro da cidade de Limoges (Languedoc), fundado no século IX. Existiu como tal ata a revolución de 1789 e o seu edificio principal foi demolido a principios do século XIX, agás a cripta do século X (redescuberta en 1960) coa tumba do Santo Marcial, primeiro bispo de Limoges, e a de Santo Valeri, un lendario mártir de principios do cristianismo.
Pipino I de Aquitania ao seu retorno ao reino trala expedición ás terras fronteirizas do sur de Septimania (827) e de ser criado en Lión polo seu pai para unha nova campaña contra os sarracenos na mesma zona (que non se puido levar a termo) chegou á abadía de Saint-Martial de Limoges (828).
Música
A abadía foi o centro de varios avances na música medieval. Unha parte significativa do canto chan foi transcrito nela, incluído o St. Yrieix Gradual de canto gregoriano e raras físgoas do canto galicano. Xunto coas se1quentias compostas alí está Clangam, filii de c.850. A Escola de Saint-Martial de Limoges de mísicos inclúe unha parte substancial do repertorio de tropos e versus, así como unha forma antiga de polifonía rítmica aquitana, o primeiro repertorio substancial de polifonía actualmente coñecido.
Choncha Bonet
María Asunción Bonet Correa, máis coñecida como Choncha Bonet, nada na Coruña o 22 de abril de 1922 e finada en San Miguel de Neira de Rei (Baralla) o 9 de setembro de 2011, foi unha pintora galega
Traxectoria
Foi a primoxénita, de catro irmáns (José, Antonio e Jesús Santiago), filla de José Bonet Peñalver, militar e pintor afeccionado, e de Asunción Correa Calderón, escritora. Expuxo por primeira vez no Círculo de Belas Artes de Lugo en 1954. Pasou temporadas en Madrid, Roma e París. Expuxo no Galerías de Arte de Madrid, Círculo de Belas Artes de Madrid e no Concello da Coruña. Doou varias obras a favor da ONG católica española Manos Unidas, da Asociación Vía María (infancia) e da ONG Nuevo Futuro.
Teñen obra súa o Concello da Coruña, o Museo Provincial de Lugo e varias coleccións particulares.
A Madroa, Candeán, Vigo
miniatura|240px|A Casa dos Mouros, na Madroa. miniatura|dereita|240px|Obras de construción do [[túnel das Maceiras, entre Redondela e Vigo.]] miniatura|dereita|240px|[[Sapoconcho no zoo da Madroa.]]
A Madroa, ás veces coñecida como monte da Madroa, é un lugar da parroquia de San Cristovo de Candeán, no concello de Vigo.
Patrimonio
Ademais, conserva pegadas de asentamentos prehistóricos, como petróglifos e dolmens. Este campo megalítico conta cun gran número de túmulos, dos que o máis grande, coñecido coma Casa dos Mouros, acada un diámetro de vinte metros e unha altura de 3,5 m; é posíbel que formaran parte dunha gran necrópole emprazada nas proximidades de Redondela. Así mesmo, existen restos dunha vella construción medieval defensiva, coñecida como A Torre.
Nas últimas décadas o monte adquiriu sona, na prensa e entre os veciños, polas obras que o furaron para construír dúas importantes infraestruturas: os túneles para a autoestrada AP-9 e, máis recentemente, o túnel das Maceiras para o paso das vías do ferrocarril do eixe atlántico de alta velocidade que dá acceso desde Redondela á nova estación de Vigo-Urzáiz.
Dances with Wolves
Dances with Wolves (Bailando cos lobos) é un filme de temática épica estadounidense dirixido, producido e protagonizado por Kevin Costner, que foi estreado en 1990. É unha adaptación do libro homónimo de 1988 de Michael Blake, e conta a historia dun tenente do Exército da Unión que viaxa á fronteira do oeste americano ata un posto militar abandonado, onde fai amizade coa tribo síux dos Lakota.
A Madroa, Candeán, Vigo
Patrimonio
No monte destacan:
Dances with Wolves
Costner desenvolveu o filme durante un período de 5 anos, contando cun orzamento inicial de $15 millóns. Dances with Wolves tivo elevados valores de produción e gañou sete Premios Oscar, incluíndo o premio ó mellor filme, e un Globo de Ouro ó mellor filme dramático. Moitos dos diálogos están en lakota con subtítulos, traducidos por Albert White Hat, presidente do Departamento de Estudos Lakota da Universidade Sinte Gleska. Foi rodado en Dacota do Sur e Wyoming.
O filme considérase un grande influente na revitalización do xénero western no cinema de Hollywood. No 2007, Dances with Wolves foi seleccionado para a súa preservación polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo."
Banda sonora
Dances with Wolves é a banda sonora orixinal do filme, cuxos temas foron compostos e dirixidios por John Barry. John Barry gañou o Oscar á mellor banda sonora en 1991, e o Premio Grammy á "Mellor composición instrumental escrita para cine ou televisión". Barry estivo nomeado tamén ó Globo de Ouro á mellor banda sonora (que finalmente gañou The Sheltering Sky) e ó BAFTA (que gañou Cyrano de Bergerac).
Pokémon Mystery Dungeon: Gates to Infinity
Pokémon Mystery Dungeon: Gates to Infinity (en ポケモン不思議のダンジョン マグナゲートと∞迷宮; Pokémon Fushigi no Dungeon: Magnagate to Mugendai Meikyū) é un videoxogo de rol da franquía Pokémon desenvolvido por Spike Chunsoft, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Nintendo 3DS. É o noveno título da serie Pokémon Mystery Dungeon e lanzouse no Xapón o 23 de novembro de 2012, en América do Norte o 24 de marzo de 2013, en Europa o 17 de maio de 2013 e en Australia o 18 de maio de 2013.
SSH
En informática, o SSH ou Secure Shell (en galego: intérprete de ordes seguro) é, simultaneamente, un protocolo de rede e mais un  programa de computador, que permite a conexión con outro computador na rede, de forma que execute comandos nunha unidade remota. Posúe as mesmas funcionalidades do Telnet, coa vantaxe da conexión entre o cliente e o servidor ser criptografada.
Unha das súas máis utilizadas aplicacións é o chamado Tunnelling, que ofrece a capacidade de redireccionar paquetes de datos. Por exemplo, se alguén se atopa dentro dunha institución cuxa conexión á Internet está protexida por un firewall que bloquea determinados portos de conexión, non será posíbel, por exemplo, acceder a correos electrónicos vía POP3, o cal utiliza o porto 110, nin envialos vía SMTP, polo porto 25. Os dous portos esenciais son o 80 para HTTP e o 443 para HTTPS.
Con todo, iso compromete a dinamicidade de aplicacións en Internet. Un funcionario ou alumno que queira acceder paneis de control de sites, arquivos vía FTP ou amigos vía mensaxeiros instantáneos non terá a capacidade de facelo, unha vez que os seus respectivos portos están bloqueados.
Para quebrar esa imposición ríxida (mais necesaria), o SH ofrece o recurso do Túnel. O proceso caracterízase por dúas máquinas ligadas ao mesmo servidor SH, que fai apenas o redireccionamento das peticións do computador que está baixo o firewall. O usuario envíalle ao servidor un pedido de acceso ao servidor pop.xxxxxxxx.com polo porto 443 (HTTPS), por exemplo. Entón, o servidor accede ao computador remoto e requérelle o acceso ao protocolo, retornando un conxunto de paquetes referentes á adquisición. O servidor codifica a información e retórnalla ao usuario vía porto 443. Así, o usuario ten acceso a toda a información que necesita. Tal práctica non é ilegal en caso de que o contido estea de acordo coas normas da institución.
O SH fai parte da suite de protocolos TCP/IP que torna segura a administración remota dun servidor Unix.
Materia de Roma
Materia de Roma é un concepto que se refire a un conxunto de obras literarias medievais, pertencentes especialmente á literatura francesa, que emprega personaxes da Antigüidade Clásica extraídos da historia e da mitoloxía grecorromanas. O termo foi cuñado polo poeta francés Jean Bodel no século XII, quen clasificou os ciclos literarios da súa época en Materia de Roma, Materia de Bretaña e Materia de Francia.
Os romances máis importantes da Materia de Roma son:
Tipicamente os personaxes clásicos destes romances aparecen caracterizados como cabaleiros medievais, sucedéndose episodios de batallas, torneos e escenas amorosas ao estilo do amor cortés medieval.
Olive Schreiner
Olive Schreiner, nada en Wesley o 24 de marzo de 1855 e finada en Wynberg o 11 de decembro de 1920, foi unha escritora, pacifista e política activista surafricana. O seu interese polos dereitos humanos, en especial polos da muller levouna a participar en numerosas mobilizacións a prol das garantías e igualdades económicas e sociais entre ambos os dous sexos.
Infancia
Cando Olive tiña seis anos, o seu pai foi transferido a Healdtown, na Provincia Oriental do Cabo, para facerse cargo do instituto de adestramento desa localidade. Porén, foi despedido por non actuar conforme ás políticas e regulacións misioneiras, e viuse obrigado a buscar outro emprego. Volveu fracasar e perdeu o traballo en menos dun ano, deixando a familia na pobreza.
En 1867, cando o seu irmán Theopilus foi nomeado director en Cradock, trasladouse a vivir con el e dous irmáns máis. Alí recibiu educación regulada por vez primeira, mais non era tan feliz como o fora en Wittebergen ou Healdtown. Os seus irmáns eran moi relixiosos, pero Olive rexeitara o cristianismo por parte dos seus pais como algo sen fundamento, e isto foi a causa das moitas discrepancias que mantivo coa súa familia.
Cando Theo e o seu irmán abandonaron Cradock polos campos de diamantes do oeste de Griqualand, Olive decidiu ser institutriz. Mentres traballaba en Barkly East, coñeceu a Willie Bertram, que compartía as súas ideas sobre a relixión e quen lle prestou un exemplar da obra do filósofo Herbert Spencer First Principles of a New System of Philosophy. Este texto tivo un forte impacto sobre ela, pois mentres Spencer arremetía contra os fanatismos e doutrinas relixiosas, tamén defendía a súa crenza no «Absoluto», algo que estaba máis alá do coñecemento e entendemento humano. Esta ideoloxía fundouse en base á unión entre natureza e un universo teolóxico, cada un dos cales Olive tomou para si mesma no seu intento por crear unha moral libre de relixións organizadas.
Tras este encontro Olive realizou numerosas viaxes, aceptando traballos como institutriz en varias familias e, nalgúns casos, acabou deixándoos por acoso sexual dos xefes. Nesta época coñeceu a Julius Gau, con quen mantivo unha relación durante pouco tempo, tralo cal decidiu volver coa súa familia, primeiro cos seus pais e despois cos irmáns. Foi entón cando comezou a desfrutar da lectura e a escribir en serio. A súa primeira obra, Undine, data desta fase.
Non obstante, a situación financeira dos seus irmáns comezou a verse afectada, e os diamantes eran cada vez máis difíciles de atopar. Olive tivo que retomar o seu antigo estilo de vida, desprazándose por varias vivendas e aldeas, até que en 1874 regresou por un breve período a casa dos seus pais. Foi entón cando sufriu o seu primeiro ataque de asma, doenza que a acompañou durante o resto da súa vida. A pesar diso, e debido a que os seus pais non gozaban dunha economía estable, volveuse ver obrigada a traballar para subministrarlles capital.
Inglaterra e Europa
As ambicións de Olive ían máis alá do eido literario. Sempre quixera ser médica, pero nunca dispuxo de cartos abondo como para estudar a carreira. Porén, optou por ser enfermeira. Cara a 1880 aforrara suficiente como para facer unha viaxe a Europa, e aceptou unha oferta no Hospital Real de Edimburgo, Escocia. En 1881 viaxou a Southampton, pero alí non puido levar a cabo o seu proxecto de ser médica practicante porque a súa fráxil saúde lle impediu seguir formándose e estudando. A partir de entón asumiu que a súa única meta na vida sería escribir. Así, seguiu tendo o propósito de curar os males da sociedade. Cando publicou Story of an African Farm en 1883, tivo un éxito inesperado pola forma en que trataba os temas do momento, desde o agnosticismo á situación das mulleres. Tamén foi a causa dunha das súas amizades máis importantes e duradeiras, pois o recoñecido sexólogo Havelock Ellis escribiulle sobre a súa novela. A súa relación pasou axiña de ser un debate intelectual a unha fonte de apoio á autora.
Coñecéronse persoalmente en 1884 nun encontro da Organización Progresiva, un grupo de libre pensadores co propósito de discutir perspectivas políticas e filosóficas. Este era un dos grupos de debate radicais aos que pertencía, que lle permitiu contactar con coñecidos socialistas do momento. Amais da Organización Progresiva, tamén acudía a encontros da Comunidade da Nova Orde (Fellowship of the New Order) e ao Club de Homes e Mulleres de Karl Pearson, onde foi persistente na importancia crítica da igualdade da muller e a necesidade de considerar os homes da mesma forma que as mulleres no momento de avaliar relacións entre os sexos.
Non obstante, as súas propias relacións a nivel persoal distaban de ser felices. Rexeitara unha proposición do seu doutor, Bryan Donkin, pero este mostrábase insistente na súa atracción por ela. Por outra banda, malia as súas reservas respecto a Karl Pearson e as intencións de ser a súa amiga, axiña se sentiu atraída por el, se ben a atracción non foi mutua, e este iniciou un romance con Elizabeth Cobb.
En 1886 deixou Inglaterra e trasladouse ao continente europeo nunha serie de viaxes nas que percorreu Suíza, Francia e Italia antes de regresar ao Reino Unido. Durante este tempo a súa produción literaria tivo o seu auxe con publicacións como From Man to Man e un grupo de alegorías. Traballou tamén nunha introdución á obra de Mary Wollstonecraft A Vindication of the Rights of Women.
Regreso a Suráfrica
miniatura|Olive Schreiner en [[Menton (Francia) en 1889.]]
Dada a situación en Inglaterra, optou por regresar ao seu país natal, fixando rumbo cara a Cidade do Cabo en 1889. O regreso a casa foi pouco agradable ao sentirse distanciada da xente da súa contorna, pero ao mesmo tempo experimentou unha grande afinidade pola terra. Nun intento por restablecer o vínculo co seu arredor, involucrouse aos poucos na política local e produciu unha serie de artigos sobre a terra e a súa xente, publicados de forma póstuma como Thoughts on South Africa.
A súa participación con políticos do Cabo levouna a coñecer a Cecil John Rhodes, de quen pronto se desilusionou e sobre quen escribiu a dura alegoría satírica Trooper Peter Halket of Mashonaland. Esta desilusión comezou co apoio deste último ao «strop bill» (literalmente «imposto ao coiro», taxa aplicada en función da etnia ou raza de cada persoa) que permitiu que serventes negros fosen azoutados por ofensas relativamente insignificantes.
A súa oposición ao «strop bill» levouna tamén a coñecer a Samuel Cronwright, un terratenente e político activo. Ambos os dous compartían a mesma ideoloxía respecto ao «tema ou cuestión dos nativos» e a Rhodes, unha das razóns polas que Olive axiña namorou del. No transcurso dunha breve visita a Inglaterra en 1893 comentou coas súas amizades a idea de casar, malia que vía o matrimonio como algo restritivo. Así que decidiu pór fin ás súas dúbidas e a parella casou un ano máis tarde, establecéndose nunha granxa de Cronwright.
Os seguintes anos foron difíciles e inestables para eles. A saúde de Olive empeoraba a cada instante e, como resultado, a parella tiña que cambiar de residencia con certa frecuencia. O seu primeiro e único fillo finou cun só día de vida. Esta perda viuse agravada polo feito de que o resto dos seus embarazos acabaron en aborto espontáneo. Porén, atopou consolo no traballo, e logrou publicar un panfleto xunto ao seu marido sobre a situación política en 1896, e o Trooper Peter Halket of Mashonaland, en alusión a Rhodes, o ano seguinte. Ambas as dúas publicacións apartárona da súa familia e, en consecuencia, pasou moito tempo en soidade durante esa etapa da súa vida.
En 1898 mudáronse a Johannesburgo por motivos de saúde. Tralas secuelas do atraco de Jameson, foron vistos como os heroes da causa republicana no marco dunha guerra inevitable entre os bóer e os británicos. Olive intentou persuadir aos oficiais surafricanos de evitar a toda costa unha guerra, e, tras fracasar no seu cometido, compuxo The South African Question by an English South African nun intento de expor ao público inglés a realidade da situación. Este último esforzo tamén foi inútil, pero Olive non se deu por vencida. Durante a guerra continuou defendendo os intereses dos bóer e avogou pola paz, como tamén fixo o seu irmán William Philip Schreiner, se ben foi ela quen sufría física e psicoloxicamente ao ver que todo o seu empeño era inútil. Non obstante, como medio de distracción, comezou a revisar o «libro do sexo» que comezara en Inglaterra como Woman and Labour, que representa a mellor expresión das súas preocupacións respecto ao socialismo e a igualdade entre os sexos.
Últimos anos
Os últimos anos da súa vida víronse afectados pola mala saúde e o incremento da sensación de marxinación e illamento. Pero, a pesar de todo, seguiu contribuíndo en materia política e opinando sobre a nova constitución, especialmente a través do seu traballo Closer Union. Nesta polémica, fixo un chamamento a máis dereitos non só para a xente de raza negra senón tamén para as mulleres. Tamén formou parte da entón nova rama do Cabo da Liga de Emancipación das Mulleres, en 1907, converténdose na súa vicepresidenta. Porén, negouse a seguir apoiando as súas bases cando outras ramas da organización fixeron visible a súa intención de excluír as mulleres negras do sufraxio universal.
Cando Women and Labour foi finalmente publicado en 1911, Schreiner encontrábase xa moi enferma, e a súa asma viuse favorecida por ataques de anxina. Dous anos máis tarde viaxou, sen o seu marido, a Inglaterra para recibir mellor tratamento médico, tempo en que o país se encontraba nos últimos anos da primeira guerra mundial. Durante a súa estancia en Londres demostrou o seu particular interese no pacifismo como única saída posible á crise e aos enfrontamentos bélicos que estaban manifestándose en boa parte de Europa. Estivo en contacto con Mahatma Gandhi e comezou un novo libro cuxa temática principal era a guerra, publicado e abreviado pouco despois co nome de The Dawn of Civilisation. Este foi o seu último traballo xa que, coa fin da guerra, regresou ao seu fogar no Cabo, onde faleceu mentres durmía nunha pensión.
Os seus restos foron sepultados en Kimberley e, trala morte do seu esposo o seu corpo foi exhumado. Olive Schreiner foi soterrada entón canda ao seu fillo e o seu marido, no monte de Buffelskop, na granxa coñecida como Buffelshoek, en Cradock.
Cadro móbil
250px|miniatura|Marcos ou cadro móbil.
O cadro móbil foi un invento revolucionario na práctica da apicultura, pois orixinalmente os panais de mel eran destruídos ao cultivalos, aínda que se recuperaba a cera.
Historia
A invención do mesmo débese a numerosos autores: François Huber desenvolveu unha colmea de cadros mobilistas, tipo acordeón, e despois Jan Dzierzon mellorou a mesma. En 1853 Lorenzo Langstroth patentou a colmea que leva o seu nome, e posteriormente as colmeas utilizaron este modelo e os cadros móbiles destas, que poden ser definidos como o mobiliario da casa da abella, variaron a súa forma segundo se modificaron as medidas do longo e a profundidade.
A colmea Langstroth utiliza cadros de 447,6 mm de longo e 285,7 mm de profundidade, espazados a unha distancia de 35 mm entre os centros dos cadros. Moses Quimby utilizara un cadro de 470 mm de longo e 285,7 mm de profundidade que posteriormente foi adoptado por Charles Dadant, para a colmea Dadant. Porén Dadant and Sons a partir de 1917 comezou a producir a Colmea Dadant modificada que utiliza os cadros da colmea Langstroth separados por unha distancia ao centro de 38 mm. Esta medida difundiuse moito por Europa, utilizándose en Inglaterra pola maior parte dos apicultores comerciais. A posterior o Irmán Adán modifica esta colmea para levala de 10 a 12 cadros por alza, tomando unha forma cadrada. Colmea denominada Buckfast Dadant.
O cadro móbil ten catro partes principais:
Cadros autoespazadores
Despois que Lorenzo Langstroth desenvolvese o seu cadro móbil, houbo moitas críticas respecto diso en virtude que os mesmos colgan libremente e oscilan, co cal ao moveren a colmea estes esmagan as abellas, pasaron a chamalos cadros pisoteadores de abellas polos seus opoñentes. Débese a Julius Hoffman a invención do cadro autoespazador. Nun primeiro momento o espazo producíao proxeccións nos laterais do cadro, pero a pesar de que este cadro estaba espazado, lograba moverse. Por iso Hoffman levou estas proxeccións a unha profundidade dun terzo do cadro, logrando un deseño inmellorable utilizado ata os nosos días.
Materiais de construción do cadro
Durante moito tempo o cadro confeccionouse con madeira, preferiblemente semidura ou branda. Na actualidade utilízanse plásticos inxectados para a construción do marco móbil como da folla de cera estampada. Malia isto os cadros de madeira seguen a ter unha moi ampla difusión.
A Revolta, San Xiao de Narón, Narón
A Revolta é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 72 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 46 mulleres.
Serantellos, Castrelo, Cambados
Serantellos é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 64 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 31 eran mulleres e 33 homes, o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2010, cando eran 75 veciños, e en 2005, cando eran 87.
Tim Burton
Timothy William Burton, nado en Burbank (California) o 25 de agosto de 1958, é un director e produtor de cinema, guionista e artista estadounidense. É coñecido polos seus filmes de fantasía gótica e de terror, como Beetlejuice (1988), Edward Scissorhands (1990), The Nightmare Before Christmas (1993), Ed Wood (1994), Sleepy Hollow (1999), A noiva cadáver (2005), Sweeney Todd, o barbeiro diabólico de Fleet Street (2007) e Frankenweenie (2012), mais Burton tamén dirixiu filmes de superheroes como Batman (1989) e Batman volve (1992), o filme de ciencia ficción Planet of the Apes (2001), o drama Big Fish (2003), o musical Charlie e a fábrica de chocolate (2005), e os filmes de fantasía Alice in Wonderland (2010) e Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016).
Burton traballou de forma habitual co actor Johnny Depp e co compositor Danny Elfman, quen compuxo a banda sonora de tódolos seus filmes agás tres. Helena Bonham Carter, exparella de Burton, tamén apareceu en moitos dos seus filmes. Burton escribiu e ilustrou o libro de poesía The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories, publicado en 1997 pola editorial británica Faber and Faber, e un recompilatorio de debuxos, bosquexos e outras pezas artísticas en The Art of Tim Burton, lanzado no ano 2009. Entre os seus premios e recoñecementos salientan dous nomeamentos ós Premios Óscar e tres ós premios BAFTA, e ter gañado un Premio Emmy e un Globo de Ouro.
Primeiros anos
Burton naceu en 1958, en Burbank, California, sendo o fillo de Jean Burton (nada como Erickson) (1933–2002), propietaria dunha tenda de agasallos de temática de gatos, e William "Bill" Burton (1930–2000), un ex xogador de béisbol de ligas menores que traballaba para o Departamento de Recreación e Parques de Burbank. Sendo preadolescente, Burton fixo curtametraxes no patio traseiro en Evergreen Street usando técnicas de animación en stop motion ou gravando en película de 8 mm sen son (un dos seus últimos traballos xuvenís é The Island of Doctor Agor, que fixo cando tiña 13 anos). Burton asistiu á Escola Elemental Providencia en Burbank, e despois ó Instituto de Burbank, mais non foi particularmente un bo estudante. Foi membro do equipo de wáter-polo no instituto. Burton era unha persoa introspectiva e desfrutaba pintando, debuxando e vendo filmes. O seu traballo futuro estaría fortemente influenciado polas obras dos seus heroes da infancia como Dr. Seuss e Roald Dahl. Logo de graduarse do instituto, Burton asistiu ó Instituto Californiano de Artes en Valencia, Santa Clarita, para estudar animación de personaxes. Como estudante en CalArts, Burton fixo as curtametraxes Stalk of the Celery Monster e King and Octopus.
Década de 1980
Stalk of the Celery Monster atraeu a atención da división de animación de Walt Disney Productions, que lle ofreceu a Burton unhas prácticas de aprendizaxe como animador no estudio. Alí traballou como animador, artista de storyboard, deseñador gráfico, director de arte e artista conceptural para filmes como The Fox and the Hound (1981), Tron (1982) e The Black Cauldron (1985). A súa arte conceptual nunca chegou a reflectirse nos filmes rematados.
Durante a súa época en Disney, en 1982 Burton fixo a súa primeira curtametraxe, Vincent, unha animación en stop motion de seis minutos que está baseada nun poema escrito por Burton sobre un neno que fantasea con ser o seu ídolo Vincent Price, con Price narrando a historia. O filme foi producido por Rick Heinrichs, con quen Burton fixera amizade traballando no departamento de arte conceptual de Disney. O filme presentouse no Festival Internacional de Cinema de Chicago e estreouse nos cinemas dos Ánxeles durante dúas semanas xunto co drama adolescente Tex. Despois disto, Burton comezou a súa primeira produción de acción en vivo, Hansel and Gretel, unha adaptación de temática xaponesa do conto popular dos irmáns Grimm para Disney Channel, a cal remata cunha loita de kung fu entre Hansel e Gretel e a bruxa. O filme emitiuse unha única vez en 1983 durante Halloween, e debido a que é extremadamente difícil atopar referencias de imaxes, existían rumores de que o proxecto xamais se realizou. A curtametraxe fíxose finalmente pública en 2009 no Museo de Arte Moderna de Nova York, e de novo en 2011 como parte dunha exhibición de Tim Burton en LACMA. Foi amosada de novo no Museo de Arte de Seúl en 2012.
A súa segunda curtametraxe de acción en vivo foi Frankenweenie, estreada en 1984. Está protagonizada por Barret Oliver, Daniel Stern e Shelley Duvall. Filmado en branco e negro e inspirado en Frankenstein de James Whale, Frankenweenie conta a historia dun neno que reanima ó seu can Sparky, que fora atropelado por un automóbil. Despois de que Frankenweenie fose completada, Disney despediu a Burton, baixo o pretexto de gastar os recursos da compañía nun filme que é escuro e terrorífico de máis para que o visen os nenos.
O actor Paul Reubens viuFrankenweenie e escolleu a Burton para dirixir a versión cinematográfica do seu popular personaxe Pee-wee Herman, afirmando no comentario de son do lanzamento en DVD de 2000 de "Pee-wee's Big Adventure" que tan axiña como comezou a curta, convenceuse do estilo de Burton. Pee-wee Herman gañou moita popularidade debido á obra de The Groundlings e the Roxy que máis tarde se convertería nun especial de HBO. O filme, Pee-wee's Big Adventure, foi realizado cun orzamento de 8 millóns de dólares e recadou máis de 40 millóns en América do Norte. Burton, un fanático do grupo musical ecléctico Oingo Boingo, pediulle ó guitarrista e vocalista Danny Elfman que compuxese a música para a película. Dende entón, Elfman creou a música de tódolos filmes de Burton agás Ed Wood, Sweeney Todd, o barbeiro diabólico de Fleet Street e Miss Peregrine's Home for Peculiar Children.
Despois de dirixir episodios para as revitalizadas series de televisión Alfred Hitchcock Presents e Faerie Tale Theatre de Shelley Duval, Burton dirixiu o seu seguinte gran proxecto. Beetlejuice (1988) é unha comedia supernatural acerca dunha parella nova forzada a soportar coa vida despois da morte, así como cunha familia de iuppies pretenciosos que invadiron a súa atesourada casa en Nova Inglaterra. Protagonizada por Alec Baldwin e Geena Davis, e con Michael Keaton como a famosa e repulsiva pantasma Beetlejuice, a película gañou cerca de 80 millóns de dólares, cun orzamento relativamente baixo. O filme tamén gañou o Oscar á mellor maquillaxe.
A habilidade de Burton para producir éxitos con baixos presupostos impresionou ós executivos, e recibiu a súa primeira película de gran presuposto, Batman, en 1989. A realización da mega-produción, ambientada en Londres, estivo pragada de problemas. Burton repetidamente discutiu cos produtores da película, Jon Peters e Peter Guber, pero a debacle máis notoria involucrou ó elenco. Burton quería incluír a Michael Keaton polo seu papel anterior como Beetlejuice, malia o físico de Keaton, a súa inexperiencia con películas de acción, e a súa reputación como actor cómico. Aínda que Burton finalmente logrou o seu propósito, o furor sobre o elenco provocou gran animosidade entre os fanáticos, mesmo provocando o descenso do valor comercial das accións de Warner Brothers. Burton considerara ridículo elixir a alguén musculoso como Batman, insistindo en que o Xusticeiro Alado debería ser un home ordinario (aínda que incriblemente rico) vestido nun elaborado disfrace de morcego para asustar ós criminais. Burton escolleu a Jack Nicholson como O Joker (Tim Curry era a segunda opción) nun movemento que axudou a calmar os temores dos fans, así como para atraer audiencias maduras non tan interesadas nas películas de superheroes. Ó estrearse a película en xuño de 1989, foi apoiada pola campaña de mercadotecnia e mercancía máis grande da historia do cine ata ese momento, converténdose no éxito de portelo máis grande da historia, recadando máis de 250 millóns de dólares nos Estados Unidos e 400 a nivel mundial. A película resultou ser unha grande influencia para futuras películas de superheroes, que tomaron parte do brillo e do heroísmo americano de Superman para personaxes máis estraños e con máis profundidade emocional. O estilo gótico estilizado de Gotham City terminou sendo adoptado para a imaxe da cidade nas tiras cómicas.
Década de 1990
En 1990 Burton co-escribiu (con Caroline Thompson) e dirixiu Edward Scissorhands, volvendo a traballar con Winona Ryder, despois de coincidiren en Beetlejuice. Johnny Depp, un ídolo da adolescencia a finais dos anos oitenta polo seu traballo na serie de televisión 21 Jump Street, foi elixido para o papel de Edward, a creación dun inventor excéntrico e anticuado interpretado por Vincent Price, na que sería a súa última aparición na pantalla antes de morrer. Edward parecía humano, pero debido á repentina morte do seu creador, quedou con tesoiras en lugar de mans. Situada nos suburbios (a película filmouse en Florida), a película é considerada a autobiografía de Burton en canto á súa infancia nos suburbios de Burbank. Price algunha vez dixo que "Tim é Edward". Johnny Depp escribiu un comentario similar no prólogo do libro de Mark Salisbury, Burton on Burton, referíndose ó seu primeiro encontro con Burton para o filme. Edward é considerada como a mellor película de Burton por fanáticos e críticos.
Esta película presenta unha estética moi característica de Tim Burton: composicións visuais levadas ó límite, tanto nos cadros como nas cores, os deseños dos lugares, os personaxes e os obxectos. A película representa a súa clara visión do romanticismo máis inocente: o dun mozo que non coñece o amor, e é tal o sentimento exercido que resulta emotivo e entrañable.
Malia que Warner Brothers rexeitara facer a máis persoal Scissorhands aínda despois do éxito de Batman, Burton finalmente accedeu a dirixir a secuela coa condición de ter control creativo total (de aí a escuridade que a caracteriza). O resultado foi Batman volve que tiña a Michael Keaton regresando como o Cabaleiro da Noite, e un novo conxunto de viláns: Danny DeVito (como O Pingüón), Michelle Pfeiffer (como Catwoman), e Christopher Walken. Máis escura e persoal que a súa predecesora, houbo queixas de que a película era moi forte para a infancia. As audiencias estaban máis incómodas coa sexualidade explícita, personificada polo suxestivo e fetichista estilo do disfrace de Catwoman. Un crítico mencionou, "demasiados viláns arruinaron a Batman", facendo énfase na decisión de Burton de enfocar a historia máis nos malos que en Batman (aínda que isto tamén pasara no filme anterior). A película tamén polarizou ós fanáticos, algúns encantados coa escuridade e rareza, mentres que outros dicían que non era fiel ós elementos básicos da fonte. A pesar dalgunhas destas controversias, Tim Burton fíxolle moitos cambios ó Pingüín; o mesmo elemento aplicaríase á tira cómica e á televisión. Converteu ó home ordinario nun fenómeno da natureza que parecía un pingüín con mans como aletas. Ademais, o alongado nariz do Pingüín foi cambiado por Burton para parecer un pico. Batman volve recadou 160 millóns de dólares que, malia ser un éxito, foi moito menos do que se esperaba.
Burton empezou a facer o traballo preliminar para a terceira entrega. Val Kilmer foi escollido para o papel principal (despois de que Michael Keaton rexeitara o personaxe debido a que Burton deixou o proxecto), Chris O'Donnell foi escollido para o papel de Robin, Jim Carrey como The Riddler (despois de que Robin Williams rexeitara o papel), Tommy Lee Jones como Dúas Caras, e Nicole Kidman foi elixida como o interese romántico de Batman, a Dra. Chase Meridian. Warner Brothers prescindiu de Burton despois de decatarse de que o ton da película era similar a Batman volve. Burton deixou a franquía de Batman, se ben regresou como produtor para Batman Forever dirixida por Joel Schumacher en 1995. Desta película dixo que tiña un título "como unha tatuaxe que fas cando estás drogado".
Despois, Burton escribiu e produciu The Nightmare Before Christmas (1993), que non dirixiu por conflitos de axenda con Batman Returns. Orixinalmente ía ser un libro para nenos con rimas. A película foi dirixida por Henry Selick e escrita por Michael McDowell e Carolina Thompson, baseado na historia, mundo e personaxes orixinais de Burton. O deseño das escenografías, os personaxes e a historia fixeron desta película unha pequena obra mestra non comprendida pola crítica. Porén, a historia do rei do país do Halloween que desexa converterse nun benévolo Papá Noel foi ben recibida polo público, converténdose nunha película de culto. Desde entón os produtos alusivos á cinta véndense por millóns, desde carteiras ata xoguetes. Burton colaborou con Selick de novo para Jim e o Pexego Xigante (1996), película que Burton co-produciu. A película axudou a xerar un renovado interese na animación stop motion.
Unha escena borrada de The Nightmare Before Christmas representaba a un grupo de vampiros xogando ó hóckey nun lago conxelado coa cabeza decapitada do produtor, Tim Burton. A cabeza foi substituída cunha cabaza de Halloween.
Burton nunca negou a influencia da ciencia ficción nas súas cintas, sobre todo a que proviña do cine camp, películas de baixo presuposto dos anos 50: cintas de monstros, vampiros e outras atrocidades que se volveron de culto cos anos.
A súa seguinte película, Ed Wood (1994), foi de moita menor escala, retratando a vida de Edward D. Wood Jr., un director coñecido como "o peor director da historia". Protagonizada por Johnny Depp, a película é unha homenaxe ó director de películas de horror e ciencia ficción de baixo presuposto que Burton vía de neno, e manexa ó seu cómico protagonista e ó seu grupo de personaxes estraños con sorprendente amabilidade e sensibilidade. As películas de Wood eran acartonadas, con malas actuacións e torpes personaxes que chocaban contra os decorados tirándoos. A súa temática era a ciencia ficción, o terror e o travestismo, pero el consideraba que era un director equiparable a Orson Welles. Esta é en si a esencia do filme de Burton. A incapacidade de Ed Wood para realizar os seus desexos de ser un gran director de cine. Foi filmada en branco e negro, cun elenco envidiable, que inclúe a actores como Martin Landau, Bill Murray, Jeffrey Jones ou Lisa Marie. Esta cinta é considerada por moitos como do mellor que fixo o cineasta, cun toque charramangueiro, rendindo homenaxe de paso, ó actor húngaro Béla Lugosi, que fixera o primeiro Drácula (1931) e que nos seus últimos anos actuou en varias películas de Wood.
Debido ós encontros creativos durante a realización de The Nightmare Before Christmas, Danny Elfman non quixo musicar Ed Wood, e a tarefa recaeu en Howard Shore. Aínda que foi un fracaso comercial ó estrearse, Ed Wood foi ben recibida polos críticos, gañou unha sólida base de fanáticos, e reviviu o interese nas películas de Ed Wood.
Inmerso na iconografía charramangueiro dos anos 50, o seguinte proxecto de Burton foi Mars Attacks! (1996), para o que se reuniu con Elfman. Baseada nunha serie de cartas de ciencia ficción, a cinta era un híbrido das películas fantásticas dos anos 50 e as de desastre total dos 70 (intelixentes cacofonías de sátira e desastre idiota). Por coincidencia resultou ser unha parodia non intencionada do éxito de portelo Independence Day, filmada ó mesmo tempo e estreada cinco meses antes. Aínda que a película contaba cun amplo elenco de estrelas, incluíndo a Jack Nicholson, Pierce Brosnan, Michael J. Fox, Sarah Jessica Parker, Natalie Portman, Jack Black, Danny DeVito, Tom Jones, Glenn Close ou Christina Applegate entre outros, foi desprezada polos críticos e case ignorada pola audiencia norteamericana. Porén, a recreación dunha mala película dos 50 foi recibida con éxito no estranxeiro, e logrou facerse cunha base de fanáticos mercede á emmisión por televisión e o DVD.
O seu libro The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories foi publicado en 1996. A colección de versos sobre nenos mutantes como Neno Ostra, Nena Misto, Neno Mancha (que tivo a súa propia serie de caricaturas en formato Flash en Atomfilms.com), a Nena que se converteu nunha Cama, e outras invencións fantásticas. O libro foi publicado pola compañía Faber and Faber, que tamén publicou o deseño orixinal de Sleepy Hollow en 1999.
Sleepy Hollow foi estreada en 1999. Resultou un regreso ó Burton orixinal, cun escenario moi natural, sets únicos e outra excelente actuación de Johnny Depp como Ichabod Crane, agora un detective cun interese na ciencia forense en lugar dun mestre de escola na historia orixinal de Washington Irving. Burton rendeulle homenaxe á compañía inglesa Hammer Film Productions, pois era un entusiasta fanático das súas antigas películas de terror.
Un grupo de regulares de Burton apareceu como personaxes secundarios (Michael Gough, Ian McDiarmid, Jeffrey Jones e Christopher Walken, entre outros) e Christina Ricci foi elixida para o papel de Katrina Van Tassel. Ben recibida pola crítica, con mención especial á musicalización gótica de Elfman e cunha fotografía impecable obra de Emmanuel Lubezki, gañou un Oscar por Mellor Dirección de Arte, así como dous BAFTAs por Mellor Deseño de Vestiario e Mellor Deseño de Produción. Un éxito na portelo, Sleepy Hollow foi un punto de inflexión para Burton. Acompañado dun cambio na súa vida persoal (separouse de Lisa Marie), Burton cambiou radicalmente de estilo no seu seguinte proxecto, deixando os bosques encantados e coloridos estraños para dirixir Planet of the Apes que, como Burton ten comentado, non era un "remake" do filme orixinal.
Década de 2000
miniatura|180px|Burton (dereita) e [[Pedro Almodóvar na estrea de Sweeney Todd, o barbeiro diabólico de Fleet Street en Madrid, no ano 2007.]] Planet of the Apes (2001) foi un éxito comercial, recadando 68 millóns de dólares na fin de semana de estrea. A principal crítica foi o aire comercial co que se dotou a varios aspectos da cinta, fuxindo do ton escuro, cerebral e nihilista da versión de 1968. A película foi unha significativa separación do estilo usual de Burton, e houbo moitos debates sobre se en realidade era un filme de Burton ou era un simple encargo de dirección. Houbo noticias sobre varios choques entre Burton e o estudio durante a rodaxe, chegando ó extremo de que un día Tim deixou o set e parou a filmación. Tamén houbo rumores sobre cambios de último minuto na película. Malia o éxito comercial, e que o final suxería claramente a posibilidade dunha secuela, non parece haber intencións por parte do estudio nin de Burton de continuar a saga.
Big Fish (2003) contou coas actuacións de Helena Bonham Carter, Ewan McGregor, Jessica Lange, Albert Finney, Steve Buscemi e Alison Lohman. Na película, un encargo dos estudios Disney, Tim intenta devolver algo á sociedade americana, pois segundo di "a nosa cultura é pouca por que o noso país, é un país de inmigrantes". É tamén unha película intensa en canto á relación Pai/Fillo. Recibiu un nomeamento ós premios Globos de Ouro.
Charlie e a fábrica de chocolate foi un éxito en portelo, que recadando máis de 207 millóns de dólares tan só nos Estados Unidos. A imaxe, voz e maneiras de Depp como Willy Wonka, o dono da fábrica, foron comparadas coa estrela do pop Michael Jackson e coa estrela de rock alternativo Marilyn Manson, aínda que o actor argumenta que a súa principal inspiración viu de antigas estrelas infantís de televisión.