cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de Orange-Nassau
A Casa de Nassau
miniatura|200px|Escudo de armas da Casa de Nassau (desde o século XIII). A primeira persoa que tivo o título de conde de Nassau foi Henrique I, que viviu na primeira metade do século XIII. A familia Nassau contraeu matrimonio cos seus veciños, os condes de Arnstein (actualmente Kloster Arnstein). Os fillos do conde Henrique, Walram e Otto dividíronse as posesións familiares. Os descendentes de Walram serían coñecidos liñaxe de Walram, que se converterían na casa de Nassau-Weilburg ou duques de Nassau e en 1890 en Arquiduques de Luxemburgo. Os descendentes de Otto serían coñecidos como a liñaxe otoniana ou liñaxe de Otón, que herdou propiedades no condado de Nassau, Francia e os Países Baixos.
A casa de Orange-Nassau descende da liñaxe otoniana. Engelberto I, que ofreceu os seus servizos ao Duque de Borgoña casou cunha nobre holandesa e herdou terras nos Países Baixos, entre as que estaba a baronía de Breda. Engelberto e os seus sucesores adquiriron así o apelido Nassau-Breda.
A importancia dos Nassau-Breda incrementouse durante os séculos XV e XVI. Henrique III de Nassau-Breda foi nomeado estatúder de Holanda e Zelandia polo emperador Carlos V a principios do século XVI. Henrique foi sucedido por René de Châlon-Orange en 1538. Cando René morreu de forma prematura no campo de batalla en 1544, as súas posesións pasaron á súa sobriño, Guillerme de Orange, Príncipe de Orange. Desde entón os membros da familia adoptaron o apelido "Orange-Nassau".
A rebelión holandesa
miniatura|200px|[[Guillerme I de Orange-Nassau|Guillerme I de Orange, o Taciturno, na súa mocidade (1555).]] O emperador Carlos V opoñíase á Reforma protestante, gobernou os territorios dos Países Baixos con moderación e respecto aos costumes locais, e non perseguiu aos seus vasalos protestantes a grande escala, salvo certas restricións e regulacións. O seu fillo Filipe II de España herdou a súa antipatía polos protestantes pero non o seu moderación. Durante o reinado de Filipe II iniciouse unha persecución directa cara aos protestantes, ao mesmo tempo que se producía un incremento dos impostos que os holandeses consideraban desorbitado, o que xerou un gran descontento entre a poboación. Guillerme de Orange, que durante a súa infancia recibira unha educación lixeiramente luterana, apoiou aos protestantes dos Países Baixos, que na súa maioría eran calvinistas. En 1568 estalou unha guerra que se prolongaría durante oitenta anos. Guillerme sufriría varias derrotas ata que en 1572 apoderouse de Brielle, unha cidade costeira do sur de Holanda. Tras esta vitoria moitos holandeses comezaron a apoiar a Guillerme. Aínda que durante varios anos mantívose á defensiva, desde 1580 conseguiu asegurar o seu dominio sobre as cidades do interior de Holanda. O seu enfrontamento coa monarquía española finalmente provocou a súa morte en 1584 a mans dun asasino enviado polo rei Filipe II.
Guillerme foi sucedido polo seu segundo fillo Mauricio de Nassau, educado no protestantismo e que demostraría ser un excelente estratego militar. As súas habilidades como comandante e a ausencia dun liderado forte en España á morte de Filipe II en 1598 proporcionáronlle a Mauricio unha situación excelente para aumentar os territorios baixo o seu dominio.
Mauricio foi nomeado estatúder (comandante militar) da República de Holanda en 1585. Durante os primeiros anos do século XVII houbo algúns enfrontamentos entre o estatúder e a oligarquía holandesa (representada pola figura do gran pensionario), conformada por un grupo de poderosos mercadores liderados por Johan van Oldenbarnevelt, que se opoñían ás pretensións de Mauricio de obter maiores poderes de goberno. Mauricio resultou vencedor neste enfrontamento político mediante o asasinato xudicial de Oldebarnevelt.
Expansión do poder dinástico
Mauricio morreu solteiro en 1625 e sen fillos lexítimos. Foi sucedido polo seu medio irmán Frederico Henrique de Orange-Nassau (Frederik Hendrik), o fillo máis novo de Guillerme I. Mauricio aconsellou ao seu sucesor no seu leito de morte que se apresurase a casar tan axiña que como lle fose posíbel. Unhas poucas semanas logo da morte de Mauricio, Frederico Henrique casba con Amalia van Solms-Braunfels.
Ualabí de pescozo vermello
O ualabí de pescozo vermello ou ualabí de Bennett (Macropus rufogriseus) é unha especie de ualabí, un marsupial da familia dos macropódidos, que é común nas partes máis temperadas e fértiles do leste de Australia, incluíndo a illa de Tasmania.
Casa de Orange-Nassau
O segundo período sen estatúder
Os opositores de Guillerme III, que sufriran baixo o seu poderoso liderado, declararon que o cargo de estatúder volvía quedar vacante. Esta decisión foi permitida polo enfrontamento polo título de Príncipe de Orange entre Xoán Guillerme Friso, dos Nassau de Frisia, e o rei de Prusia, emparentado cos Orange-Nassau por matrimonios previos. Ambos eran descendentes de Frederico Henrique. O rei de Prusia Frederico I era o seu neto por vía materna, xa que era fillo de Luísa Henriqueta de Orange-Nassau. No seu testamento Frederico Henrique deixara establecido que a liñaxe de Luisa sería a súa sucesora no caso de que a súa liña directa se extinguise. Xoán Guillerme Friso era bisneto de Frederico Henrique e fora nomeado herdeiro no testamento de Guillerme III. Tratouse de chegar a un acordo permitindo que ambos os pretendentes levasen o título de Príncipe de Orange. O problema das terras resolveuse en 1713 cando o principado hereditario de Orange foi conquistado por Luís XIV de Francia. Xoán Guillerme Friso afogouse preto de Moerdijk en 1711, deixando un fillo póstumo, Guillerme IV de Orange-Nassau. Foi proclamado estatúder de Güelders, Overijssel, Drenthe e Utrecht en 1722. Cando se produciu a invasión francesa de 1747 Guillerme IV foi restaurado como estatúder de toda a República de Holanda, hereditaria por vía masculina e feminina.
O fin da república
Guillerme IV morreu en 1751, deixando a Guillerme V de Orange-Nassau, de tres anos, como estatúder. Mentres Guillerme V era menor de idade, os rexentes holandeses gobernaron no seu nome. Por desgraza, os rexentes decidiron unha vez máis debilitar o poder do estatúder, educándoo até convertelo nunha persoa tímida e de carácter débil, que arrastraría durante toda a súa vida. O seu matrimonio con Guillermina de Prusia foi exemplo da súa debilidade. A súa incapacidade para gobernar provocou a ruína da República de Holanda, que quedou en mans dos corruptos rexentes. En 1787 conseguiu sobrevivir ao golpe de Estado da facción dos "patriotas" (revolucionarios demócratas), que trataban de reformar a República, só grazas á intervención de Prusia no seu favor. Cando os franceses invadiron Holanda en 1795 Guillerme V viuse obrigado a fuxir, e non regresou ao seu país.
Logo de 1795 a casa de Orange-Nassau enfrontouse a un período difícil, sobrevivindo no exilio noutras cortes europeas, especialmente as de Prusia e Inglaterra. Guillerme V morreu en 1806.
Un novo espírito: O Reino Unido dos Países Baixos
miniatura|200px|O Rei [[Guillerme I dos Países Baixos.]] Os rebeldes holandeses expulsaron aos franceses, que impuxeran a Luís Bonaparte como rei. Aceptouse que o novo goberno tería que ser dirixido por Guillerme Frederico, príncipe de Orange e fillo de Guillerme V. Tamén se decidiu que consolidaría a súa posición se os propios holandeses lle outorgaban ese poder.
A instancias dun goberno provisional, o Príncipe de Orange regresou aos Países Baixos o 30 de novembro de 1813. Esta manobra foi apoiada por Inglaterra, que trataba de fortalecer aos Países Baixos e dificultar posíbeis ataques futuros por parte de Francia. O 6 de decembro Guillerme foi proclamado príncipe soberano hereditario (rexeitara o título de rei). En 1814 os Países Baixos austríacos (a actual Bélxica) foron engadidos aos seus dominios. O 15 de marzo de 1815, debido ao regreso de Napoleón Bonaparte a Francia e co apoio dos países representados no Congreso de Viena, Guillerme proclamouse rei Guillerme I dos Países Baixos. Tamén recibiu o título de Gran Duque de Luxemburgo. Ambos os países permaneceron separados malia compartir un monarca común.
Como rei do Reino Unido dos Países Baixos, Guillerme tratou de establecer unha cultura común, fomentando a educación en neerlandés e o predominio da relixión calvinista, o que provocou a resistencia dos territorios do sur do país (que estiveran separados do resto dos Países Baixos desde 1581), maioritariamente católicos e francófonos. O rei Guillerme I considerábase un déspota ilustrado e non terminaba de comprender as ideas liberais que se estaban estendendo por Europa.
O Príncipe de Orange conservou os seus dereitos ás terras dos Nassau (Dillenburg, Dietz, Beilstein, Hadamar, Siegen) no centro de Alemaña. Por outra banda, o rei de Prusia Frederico Guillerme III —cuñado e primo de Guillerme I— tratara de converterse en gobernante de Luxemburgo, que consideraba unha herdanza da duquesa Ana de Luxemburgo, morta máis de tres séculos antes. No Congreso de Viena, os dous cuñados aceptaron un intercambio: Frederico Guillerme III recibiu as terras alemás dos Nassau e Guillerme I quedaba con Luxemburgo, ambas as concesións estaban máis próximas aos seus reinos.
Guillerme III e a ameaza da extinción da dinastía
Guillerme II morreu en 1849. Foi sucedido polo seu fillo, o rei Guillerme III, un home conservador e até reaccionario, que era radicalmente oposto á constitución de 1848 e constantemente intentou formar os seus propios gobernos á marxe do parlamento holandés. En 1868 intentou vender o Gran Ducado de Luxemburgo a Francia, o que provocaría un enfrontamento entre Prusia e Francia, así como o descontento dos propios luxemburgueses.
Guillerme III tivo un matrimonio infeliz con Sofía de Wurttemberg e os seus tres fillos varóns morreron antes que el, o que parecía crear a posibilidade de extinción da dinastía de Orange-Nassau. Tras a morte de Sofía en 1877, o rei Guillerme casou con Emma de Waldeck-Pyrmont en 1879. Un ano despois a raíña deu a luz a unha filla e herdeira, Guillermina. Á morte de Guillerme en 1890 a casa de Orange-Nassau extinguiuse por liña masculina.
A monarquía moderna
O 30 de abril de 1980 a raíña Xuliana abdicou na súa filla Beatriz, que se mostrou máis profesional que a súa nai. O 28 de xaneiro de 2013, a raíña Beatriz anunciou a súa abdicación en favor do seu fillo, logo de 33 anos de reinado. "É tempo para unha nova xeración", declarou á nación a raíña Beatriz, que abdicou o 30 de abril de 2013 no seu fillo Guillerme Alexandre de Orange-Nassau.
O rei Guillerme Alexandre, nacido o 27 de abril de 1967, é o primeiro monarca varón desde 1890. No ano 2002, casou coa arxentina Máxima Zorreguieta, a parella real tivo tres fillas: Catalina Amalia, Alexia e Ariadna.
Plug In Baby
"Plug In Baby" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado como sinxelo do seu segundo álbum Origin of Symmetry o 5 de marzo do 2001. "Plug In Baby" converteuse no sinxelo da banda que chegou máis alto nas listas ao conseguir o posto 11 na UK Singles Chart, ata que foi superado por "Time Is Running Out" no ano 2003. Na actualidade, "Plug In Baby" está considerada unha das cancións de Muse máis destacables, e ten aparecido nos álbums ao vivo Hullabaloo Soundtrack (2002) e HAARP (2008). "Plug In Baby" adoita ser eloxiada polo riff de guitarra do seu principio; os lectores de Total Guitar votárono como o 13 mellor de todos os tempos no ano 2004. O comezo ten semellanzas coa toccata de Bach "Tocata e fuga en re menor, BWV 565". "Plug In Baby" foi nun principio gravada como demo en 1997, aínda que cun riff distinto.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Sisto IV, papa
Sisto IV, nado en Albisola, Savona o 21 de xullo de 1414 e finado en Roma o 12 de agosto de 1484, foi un Papa da Igrexa católica entre 1471 e 1484.
Traxectoria
Foi un dos principais artífices do Renacemento, sendo responsable de levar a Roma un equipo de artistas para traballar na Capela Sistina.
Nado como Francesco della Rovere nunha ilustre familia de Albisola, preto de Savona, Liguria, formou parte da Orde dos Franciscanos. As súas habilidades intelectuais foron demostradas mentres estudaba filosofía e teoloxía na Universidade de Pavía. Logo dos seus estudos, ditou cátedra en varias universidades
italianas de importancia. En 1464 converteuse no Ministro Xeral da orde franciscana. O Papa Paulo II elevouno a cardeal en 1467.
Asuntos temporais
Como gobernante temporal, que construíu varias fortalezas nos Estados da Igrexa, Sisto IV alentou a agresión de Venecia en contra do ducado de Ferrara, acto que el mesmo incitara en 1482 pois quería ese territorio para un seu sobriño. O seu ataque combinado foi rexeitado por unha alianza de Milán, Florencia e o Rei de Nápoles, o seu aliado, que crearan unha alianza para obrigar ao papa a asina-la paz. Ao negarse a desistir das hostilidades que el instigara, Sisto IV emitiu un interdito en contra de Venecia no ano 1483.
Sisto IV, baixo presións políticas de Fernando II de Aragón (o cal ameazou con retirar apoio militar ao reino de Sicilia), emitiu unha bula na que daba poder os Reis Católicos para establecer o Tribunal da Inquisición en Castela, bula que chegou en decembro de 1478 baixo o nome en latín de Exigit sinceras devotionis affectus, dita bula concedíalle aos reis nomear tres bispos ou arcebispos como inquisidores en toda Castela, dando desta forma o comezo da inquisición en España. Con todo, Sisto IV loitou en contra do protocolo e as prerrogativas da xurisdición; estivo insatisfeito cos excesos da Inquisición e tomou varias medidas para condenar os abusos que se rexistraron en 1482, aínda cando se coñece que vendeu indulxencias e, segundo dise, foi o pai do fillo da súa irmá.
Asuntos eclesiásticos
En asuntos eclesiásticos, Sisto IV instituíu a celebración do día da Inmaculada Concepción da Virxe María (8 de decembro). Anulou de xeito formal en 1478 os decretos reformistas do Concilio de Constanza.
Asuntos artísticos
Ao comezo do seu papado, en 1471, doou varias esculturas históricas romanas, as cales comezaron unha colección papal de arte que se convertería logo nas coleccións dos Museos Capitolinos. Ademais reinaugurou, enriqueceu e agrandou a Biblioteca Vaticana. Solicitou a Regiomontanus que reorganizase o Calendario xuliano e chamou a Josquin des Prés a Roma para que interpretase a súa música. O seu monumento funerario de bronce na Basílica de San Pedro foi creado por Antonio Pollaiuolo.
Os cardeais de Sisto IV
Ao morrer Sisto IV, o conclave de cardeais que se reuniu para elixir o seu sucesor sumaba trinta e dous integrantes, un número maior que o de calquera outro desde o final do século XII. Dos mesmos, soamente habían tres cardeais nomeados antes da época de Paulo II (1464-1471): os dous sobriños de Calisto III (1455-1458), Rodrigo e Luís Borgia, e o sobriño do papa Pío II (1458-1464), Francesco dei Nanni Todeschini de' Piccolomini.
Atopábanse, ademais, seis cardeais nomeados por Paulo II: Thomas Bourchier, Oliviero Caraffa, Marco Barbo, Jean Balue, Giovanni Battista Zeno, e Giovanni Michiel. Os outros vinte e tres foron elevados a Cardeais por Sisto IV: Giuliano della Rovere, Stefano Nardini, Pedro Gonsalvez de Mendoza, Giovanni Battista Cibo (que pronto se convertería no Papa Inocencio VIII), Giovanni Arcimboldi, Philibert Hugonet, Giorgio dá Costa, Charles de Bourbon l'ancien, Pierre de Foix le jeune, Girolamo Basso della Rovere, Gabriele Rangoni, Pietro Foscari, Juan de Aragón, Raffaele Sansoni Riario, Domenico della Rovere, Paolo Fregoso, Giovanni Battista Savelli, Giovanni Colonna, Giovanni Conti, Juan Moles de Margarit, Giovanni Giacomo Sclafenati, Giovanni Battista Orsini, e Ascanio Maria Sforza-Visconti.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Piscator minorita (Pescador menor), cita que fai referencia ao feito de que foi fillo de pescador e a que foi educado polos frades minoritas.
Porta da India, Mumbai
miniatura|dereita|200px|Gateway of India ou Porta da India A Porta da India ou Gateway of India é un arco de triunfo que se ergue na parte sur da cidade india de Mumbai (tamén coñecida como Bombai), nunha explanada fronte ao mar.
Características
Deseñado en estilo indo-mouro polo arquitecto escocés George Wittet (1878-1926), foi levantado para commemorar a visita do rei Xurxo V e da raíña Mary a Bombai, antes do darbâr (ou audiencia pública) de Delhi en decembro de 1911. Utilizouse para construíla basalto amarelo de Kharodi reforzado con formigón armado. A cúpula central ten 15 metros de diámetro e acada 26 metros de altura no seu punto máis alto.
Bottelho
Carlos Botelho ou Bottelho, nado en Chaves en 1964, é un pintor e escultor portugués.
Traxectoria
Nado no distrito de Vila Real (Trás os Montes), na súa infancia vai ler diversos libros de medicina do século XIX do seu avó paterno Martiniano Ferreira Botelho, ilustrados con gravados de anatomía humana que este deseñaba nas feiras de agosto en Soutelo de Aguiar. Cabe destaca-la figura do seu profesor primario, irmán de Nadir Afonso, que moito contribuíu ao incentivar nos camiños da arte.
Aos dezasete marcha para Lisboa. No Centro de Arte e Comunicação Visual estuda Deseño e Pintura baixo a orientación de Manuel Costa Cabral e máis Rogério Ribeiro.
Manuel de Marcos Santos
Manuel de Marcos Santos, nado en Ribeira o 21 de febreiro de 1860 e finado no Carril, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Asentado da Pobra do Caramiñal onde traballou como curial no xulgado e foi correspondente de El Motín. Trasladouse á Coruña e foi redactor de El Liberal Coruñés, do que chegou a director en 1887. Foi Secretario do concello de Cee (1890) e do de Fisterra (1893). En 1881 Eduardo Riva editoulle en Noia o libro de poemas Risas y lágrimas, na imprenta do periódico El Zumbido, Manuel de Marcos engadiu na portada o sobrenome El poeta de Santa Baya. No libro hai seis textos en galego.
Vida persoal
Casou na igrexa do Santiago do Deán con Perfecta Acuña-Valdivieso o 30 de setembro de 1889.
Miyabi Natsuyaki
Miyabi Natsuyaki (夏焼 雅) (25 de agosto, 1992 en Chiba, Xapón) é unha cantante xaponesa de J-Pop. A súa carreira comezou en 2002 cando superou a audición de Hello! Project Kids, un grupo de pop formado por nenas abarcado dentro do Hello! Project. Dende entón, continuou cantando nese grupo e entrou a formar parte noutros dous pequenos grupos compostos por membros do grupo Hello! Project Kids, Aa! e Berryz Kobo. O 21 de xullo do ano 2007, anunciouse que Natsuyaki formaría unha nova unidade con Airi Suzuki e Momoko Tsugunaga chamada Buono!
Juan Ramón López Caro
Juan Ramón López Caro, nado en Lebrija (Sevilla) o 23 de marzo de 1953, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
Formouse como técnico no fútbol rexional andaluz en equipos coma o Unión Balompédica Lebrija, o Lebrija, a UD Los Palacios, o Dos Hermanas ou a UD Melilla. O gran salto deuno cando se fixo cargo do Real Mallorca B no ano 1999 co que chegou a militar en Segunda División.
No ano 2001 fichou polo Real Madrid B e a quen adestrou durante as cinco tempadas seguintes. Na tempada 2005-06 foi o substituto de Wanderlei Luxemburgo á fronte do primeiro equipo. En xuño de 2006 non renovaría co club, inmerso nun proceso de eleccións.
O 8 de outubro de 2007 fichouno o Celta de Vigo para substituír o búlgaro Hristo Stoichkov. O técnico sevillano levou consigo ao seu axudante, Juanjo Maqueda, que compartira o cargo co segundo adestrador do búlgaro, Antonio López. En Vigo realizou unha tempada moi irregular que mantivo ao equipo lonxe dos postos de ascenso, polo que foi cesado na xornada 28, o seu posto ocupouno Antonio López.
En xullo de 2008 López Caro fíxose cargo da Selección de fútbol sub-21 de España, coa que participou na Eurocopa de Fútbol Sub-21, quedando eliminada na fase de grupos.
En xuño de 2010 fichou polo FC Vaslui de Romanía, porén dimitiu ese mesmo ano acusando ao club de accións abusivas continuadas. Dende xaneiro de 2012 ocupa o posto de director deportivo da Federación de fútbol de Arabia Saudita.
A Armada Vella, Soandres, A Laracha
A Armada Vella é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Xunto con A Armada Nova tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 4 mulleres.
Tsu
Tsu (津市, つし, Tsu-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón e é capital da súa prefectura. Está situado ao centro da prefectura, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. Ten 710,81 km² de superficie e unha poboación de 288.578 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 406 h/km².
O concello de Tsu limita cos concellos de Nabari, de Iga, de Kameyama, de Suzuka, de Matsusaka (son da prefectura de Mie); de Soni e de Mitsue (son da prefectura de Nara).
Julio Wais Sanmartín
Julio Wais Sanmartín, nado na Coruña o 28 de agosto de 1878 e finado en Madrid o 16 de abril de 1954, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
No seu labor parlamentario destacouse por loitar para que se rebaixasen os dereitos arancelarios do millo, moi prexudiciais para o labrego galego. Outras xestións súas son a concesión da carruaxe do correo para Ares e Mugardos, a construción da escola de Boebre, a reparación das igrexas de Centroña, Boebre e Ombre, a construción por parte do Estado do muro de contención da alameda de Raxoi en Pontedeume e os traballos para a transformación en pavillón escolar do edificio que ocupaba o hospital-asilo, tamén en Pontedeume. Por estas dúas últimas xestións, o concello de Pontedeume adicoulle unha rúa, a actual avenida da Coruña, en 1921.
Foi Director Xeral de Rexistros de Notarios (1917), Subsecretario do Ministerio de Gobernación (1920), Ministro de Graza e Xustiza do 7 de xullo ao 14 de agosto de (1921), Ministro de Economía Nacional do 3 de febreiro ao 20 de agosto de 1930 con Dámaso Berenguer, cesando neste ministerio para ocupar a carteira de Facenda ata o 18 de febreiro de 1931) co mesmo presidente. miniatura|175px|Julio Wais Sanmartín no seu despacho en 1932.
Fento do cabeliño
Esta especie está incluída na lista de especies vermellas en perigo crítico de extinción e protexida pola Directiva Hábitat. .
Descrición
Fento isospóreo perenne cun rizoma groso e rastreiro caracteristicamente cuberto de páleas piliformes de cor avermellada con función protectora. Estes rizomas poden chegar a medir máis dun metro de lonxitude e bifurcarse. Frondes que poden superar os 2 metros de longo con láminas bi a pentapinnadas con pinnas asaetadas de consistencia coriácea. O pecíolo adoita ter a mesma lonxitude cá lámina. Posúe soros reniformes marxinais no extremo das nerviacións protexidos por un indusio formado por dúas valvas, unha formada por un verdadeiro indusio e a outra formada por unha prolongación da propia lámina. Esporanxios piriformes con maduración basípeta e anel oblicuo, esporas triletas.
Hábitat
Este fento medra en zonas de elevada humidade tanto de solo como da atmosfera e escasas oscilacións térmicas. O substrato ideal para o seu desenvolvemento é aquel moi rico en humus e situado en sombra continuamente. O hábitat máis favorábel logo para o seu desenvolvemento son os bosques riparios achegados á beiramar; condicións moi comúns en Galiza.
Distribución
Esta especie paleomediterránea é un supervivente dos bosque tropicais propios da Era Terciaria europea. Hoxe como endemismo Ibero-Macaronésico ten as súas poboacións extremadamente ameazadas, e reducidas a uns poucos puntos relictos na Península Ibérica: Cornixa Cantábrica e zona norte de Galiza, serras de Alxeciras e do Porto e tres poboacións nas illas dos Azores, Madeira e Tenerife na Macaronesia.
En Galiza atopámola na Serra da Groba e nas Fragas do Eume entre outros sitios.
Club Voleibol Tenerife
O Club Voleibol Tenerife é un equipo de voleibol feminino da cidade de Santa Cruz de Tenerife, Illas Canarias (España). Actualmente compite baixo o nome de Fígaro Peluqueros Tenerife, aínda que no pasado competiu na localidade veciña de San Cristóbal de la Laguna. É o club máis laureado do estado español incluíndo as categorías masculina e feminina.
Historia
O club foi fundado en agosto de 1981 polo seu presidente Quico Cabrera co apoio de Alpine, e dende aquela competiu cos nomes de Afelsa, Seur, Los Compadres, Airtel, Spar, TuBillete.com e Construcciones Marichal. Dende a súa fundación, o club tardou tres anos en ascender á División de Honra, aínda que descendeu nesa mesma tempada (1985-86), recuperando a máxima categoría ao ano seguinte. Dende este último ascenso e ata a actualidade mantívose na máxima categoría. Logo de dezasete anos consecutivos disputando competicións europeas, na tempada 2003-04 conseguiu o máximo título continental, a Indesit Champions League, converténdose no primeiro e único equipo español en conseguir este título. No referente ás competicións españolas, o Tenerife foi o gran dominador do voleibol español na última década, na que conseguiu seis dobretes (Liga e Copa) consecutivos. A mellor tempada do club foi a 2003-04, tempada na que conseguiu catro títulos: Liga, Copa, Supercopa e Champions League.
Participou en cinco ocasións na Final Four da Indesit Champions League, organizando a fase final nas edicións do 2004 e 2005, disputándose no Pavillón Insular Santiago Martín de San Cristóbal de la Laguna, Tenerife. Así, no 2004, no seu propio pavillón, puido proclamarse campión da máxima competición europea de clubs; en 1999 quedara cuarto, e no 2001 e 2005 conseguiu a terceira posición. A última participación nunha final europea do equipo tinerfeño produciuse no 2007, en Zürich, onde finalizou no terceiro lugar tras vencer na final de consolación ao equipo local, o Voléro Zürich. Foi esta tempada 2006-07 a peor da última década, xa que o equipo tan só logrou engadir ao terceiro posto europeo o subcampionato de Liga fronte ao recentemente creado Grupo 2002 Murcia.
Dende o seu regreso definitivo á División de Honra en 1987, o Club Voleibol Tenerife conseguiu dez títulos de Liga: 1992, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005 e 2006. Tamén se proclamou once veces campión de Copa: 1991, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 e 2006. E finalmente conseguiu seis Supercopas en 1992, 2002, 2003, 2004, 2005 e 2008.
Acueduto de Segovia
O acueduto de Segovia é un acueduto construído a cabalo dos séculos I e II, entre o reinado dos emperadores romanos Vespasiano e Traxano na actual localidade de Segovia, España e é o símbolo máis importante de Segovia, como o demostra a súa presenza no escudo de armas da cidade.
Na súa construción empregáronse grosso modo uns 35.000 bloques de granito.
Al Monún de Toledo derrubou parte del no 1072; os Reis Católicos no século XV dispuxeron a restauración da obra. O acueduto que queda ten 29 metros de alto e 728 de lonxitude total, 167 arcos (79 sinxelos e 88 dobres).
Historia
Como o acueduto carece de inscricións lexibles (unha aparentemente atopábase na estrutura do ático, ou parte superior), a data de construción non se pode determinar de xeito definitivo. A data real da construción do acueduto considerouse sempre un misterio aínda que se cre que foi no século I dC, durante os reinados dos emperadores Domiciano, Nerva e Traxano. A finais do século XX, Géza Alföldy logrou descifrar o texto dunha antiga placa con letras de bronce desaparecidas mediante o estudo das ancoraxes que suxeitaban as desaparecidas letras de bronce. Utilizando este método, púidose determinar que en realidade era o emperador Domiciano (81-96 dC), quen ordenou a súa construción.
Tampouco se coñece de xeito definitivo a fundación de Segovia. Sábese que a tribo dos vacceos poboaron o lugar antes de que os romanos conquistaran a cidade e se estableceran permanentemente para controlar o territorio. A zona estaba comprendida na xurisdición da corte provincial romana (en latín iuridici conventus, galego convento xurídico) situado en Clunia.
O acueduto
miniatura|esquerda|Vista dende os alicerces do soportal do acueduto. Obsérvase a ausencia de morteiro entre os perpiaños O acueduto de Segovia leva as augas da fonte de Fuenfría, situada na serra a uns 17 quilómetros da cidade, nun lugar chamado La Acebeda. Viaxa máis de 15 km. antes de chegar á cidade. A auga recóllese primeiro nunha cisterna coñecida como El Caserón, para ser conducida despois por unha canle de perpiaños ata unha segunda torre (chamada Casa de Augas), onde se decanta e desarea, para continuar o seu camiño. Despois perrecorre 813 m (cunha pendente do 1 %) ata o cumio do Postigo (o esporón rochoso no que se asentaba a cidade arredor do Alcázar). Antes, na Praza de Día Sanz, fai un xiro pronunciado e encamiñase cara á Praza do Azoguejo, onde atravesa a depresión cunha arcada, que presenta todo o esplendor do monumento. Na parte máis alta mide 28 m. (cuns 6 m. de cimentos) e ten dúas ordes de arcos sobre piares. En total, ten 167 arcos.
A arcada
Desde a chegada á cidade ata a Praza de Día Sanz hai 75 arcos simples e despois 44 arcos de dobre orde (é dicir, 88 arcos), seguidos doutros catro arcos simples. No primeiro sector do acueduto atópanse 36 arcos apuntados, reconstruídos no século XV para restaurar a parte destruída polos musulmáns no ano 1072. Na planta superior, os arcos presentan unha luz de 5´10 m., cos piares de menor altura e grosor que os da planta inferior. O remate é unha plataforma pola que discorre a canle da auga (cunha sección en forma de U de 180 x 150 cm). Na planta inferior, os arcos presentan un van que oscila arredor de 4´50 m. e os piares diminúen de sección por etapas de abaixo cara arriba, adaptando a planta baixa ao desnivel do terreo; na coroa ten unha sección de 1´80 x 2´50 m., mentres que na base chegan a 2´40 x 3 m.. thumb|Acueduto de Segovia por [[J. Laurent|Juan Laurent, c. 1856-1867.]] miniatura|esquerda|Maqueta do trazado do acueduto.
Está construído con perpiaños de granito asentados sen morteiro entre eles. Sobre os tres arcos máis altos, na época romana, había un cartucho con letras de bronce que indicaban a data e o construtor. Tamén na parte superior pódense ver dous nichos, un a cada lado do acueduto. Sábese que nun deles estaba a imaxe de Hércules, que segundo a lenda foi o fundador da cidade. En tempos dos Reis Católicos colocáronse nos nichos a imaxe da Virxe do Carme (aínda que moitos cren equivocamente que se trata da Virxe da Fuencisla, patroa da cidade) e de San Sebastián. Porén, hoxe só pódese ver a primeira talla. O 4 de decembro, festa de santa Bárbara, patroa do corpo de Artillaría, cuxa academia está en Segovia, os cadetes visten a imaxe da Virxe cun bandeira. A liña de arcos levántase organizada en dúas plantas, cunha decoración sinxela na que predominan unhas sinxelas molduras que enmarcan e estruturan o edificio.
Na época dos Reis Católicos realizouse a primeira grande obra de reconstrución do acueduto. O prior do mosteiro próximo dos Xerónimos del Parral, chamado Pedro Mesa, encargouse das obras. Reconstruíronse 36 arcos, con moito respecto pola obra orixinal. Posteriormente, no século XVI colocáronse nos nichos centrais as mencionadas estatuas da Virxe do Carme e San Sebastián.
A arcada do acueduto é o fito arquitectónico máis importante da cidade. Estivo en funcionamento ao longo dos séculos e quizais por iso chegou en perfecto estado ata agora. Ata case os nosos días subministraba auga á cidade de Segovia, e máis concretamente ao Alcázar. Nos últimos anos sufriu unha clara deterioración provocado principalmente pola contaminación ambiental e os propios procesos de erosión do granito. O tránsito de vehículos preto do acueduto (que aínda circulaba entre os soportais ata 1992) e os concertos e actividades musicais de gran volume aos seus pés son tamén acontecementos que prexudican o monumento. Para garantir a súa supervivencia, en 1992 levouse a cabo un minucioso proceso de restauración que durou case oito anos, baixo a dirección do arquitecto Francisco Jurado. Porén, aínda está exposto á contaminación, posto que segue circulando a uns poucos metros del.
Lenda
Existen varias lendas sobre a construción do acueduto de Segovia, a máis coñecida e estendida conta que unha rapaza subía todos os días ao alto do monte e baixaba cunha xerra chea de auga. Un día, farta diso, pediulle ao demo que fixera uns medios para non ter que subir e baixar todos os días co cántaro. Entón, pola noite, apareceu o demo e concedeulle o seu “desexo” a cambio de que, se lograba rematar o acueduto antes de que cantase o galo, tivese que darlle a súa alma. A nena aceptou e o demo comezou a construír o acueduto, momento no que a nena lamentou desexalo. Xusto cando lle quedaba unha pedra para rematar, cantou o galo, o que fixo fallar o demo e a nena non perdeu a alma. No burato que quedaba é onde agora se coloca a estatua da Virxe da Nosa Señora do Fuencisla.
Falange Española de las JONS (1934)
miniatura|dereita|Bandeira da FE de las JONS. Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista (FE de las JONS, en galego: Falanxe Española das Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista) foi un partido político español de extrema dereita.
En 1937 FE de las JONS fundiuse cos carlistas de Comuñón Tradicionalista, dando lugar a FET de las JONS. Esta nova organización funcionou como o partido único da ditadura franquista, se ben o franquismo utilizou sempre a denominación de "Movemento" para referirse a ela.
Historia e características
Durante as negociacións José Antonio Primo de Rivera, líder de FE, aceptou boa parte da simboloxía das JONS, dirixidas por Ramiro Ledesma Ramos. Emporiso o poder da nova organización quedou en mans dos falanxistas por medio dun triunvirato no que participaban dous falanxistas e un xonsista. As relacións entre xonsistas e falanxistas non foron fáciles e xa en setembro Primo de Rivera desmontou o triunvirato e asumiu a dirección do partido. En outubro o partido adoptou a camisola azul á que se opuñan os xonsistas por considerala unha medida fascista que os arredaba das bases traballadoras e revolucionarias.
Durante a Revolución de outubro, Primo de Rivera apoiou ao goberno mentres os de Ledesma Ramos eran máis reticentes a darlle o seu apoio, buscando unha alianza coa CNT. A loita entre as dúas faccións fíxose máis dura co gallo da elaboración do programa do partido, os 27 puntos. Na redacción deste programa, presentado a finais de novembro de 1934, impuxéronse finalmente as teses de Primo de Rivera, o que motivou que o 14 de xaneiro de 1935 Ledesma Ramos e outros dirixentes da antiga JONS marchasen da FE de las JONS. Non obstante, poucos militantes máis marcharon canda eles, de xeito que non conseguiron refundar a antiga JONS.
Nas eleccións de 1936 FE de las JONS presentouse en solitario. Primo de Rivera tivo só o 4.6% dos votos e quedou sen escano, pero o triunfo da Fronte Popular produciu unha radicalización da dereita e as Juventudes de Acción Popular pasáronse en bloque á Falanxe e na guerra civil española apoiou ao bando franquista e as autoridades republicanas detiveron a Primo de Rivera que foi fusilado o 20 de novembro de 1936.
As organizacións de FE de las JONS foron sendo integradas nas estruturas do bando nacional a medida que o poder se centralizaba en Franco nos primeiros meses da guerra. O 25 de setembro de 1936 un decreto prohibiu no bando franquista toda propaganda e actividade política. Con todo a Falanxe seguiu a actuar contando coas súas propias milicias, prensa e organizacións. Un novo decreto do 25 de decembro someteu as milicias de todos os partidos á disciplina militar, acabando coa súa autonomía.
Disolución
Un novo decreto de 19 de abril de 1937 unificou o falanxismo co carlismo. Constituíuse así a Falange Española Tradicionalista y de las JONS, en cuxo seo se disolveron tanto FE de las JONS como a Comuñón Tradicionalista. A nova organización, con Franco como dirixente, incorporou no seu programa os 27 puntos do programa de FE de las JONS, a excepción do último dos puntos, que estabelecía a determinación de FE de las JONS de pactar o mínimo posíbel con outras forzas políticas.
Así mesmo, FET de las JONS incorporou toda a simboloxía de FE de las JONS, como o seu himno, o "Cara al Sol".
Ideario
O programa foi criticado pola súa vaguidade e provocou numerosas defeccións dentro do partido. Ao sector máis próximo ao conservadorismo pareceulle excesiva a súa chamada á revolución social, o seu anticapitalismo e escaso compromiso coa Igrexa católica. En cambio, os sectores máis próximos ao totalitarismo atopárono tépedo.
Galería de imaxes da comarca da Baixa Limia
miniatura|dereita|250px|Comarca da Baixa Limia Galería de imaxes da comarca da Baixa Limia.
A comarca da Baixa Limia comprende os concellos de Bande, Entrimo, Lobeira, Ferrol, Lobios e Muíños.
Optimización matemática
miniatura|Gráfico dun [[paraboloide dado por f(x,y) = -(x²+y²)+4. O máximo global en (0, 0, 4) está indicado por un punto vermello.]] En matemáticas, estatística, ciencias empíricas, ciencia da computación, ou economía, a programación ou optimización matemática é a selección do mellor elemento (con respecto a algún criterio) dun conxunto de elementos dispoñibles.
No caso máis simple, un problema de optimización consiste en maximizar ou minimizar unha función real escollendo sistematicamente valores de entrada (tomados dun conxunto permitido) e computando o valor da función. A xeneralización da teoría da optimización e das técnicas para outras formulacións comprende unha grande área da matemática aplicada. De forma xeral, a optimización inclúe o descubrimento dos "mellores valores" dalgunha función obxectivo dado un dominio definido, incluíndo unha variedade de diferentes tipos de funcións obxectivo e diferentes tipos de dominios.
Problemas de optimización
Un problema de optimización pode representarse da seguinte forma
Esta formulación chámase problema de optimización ou problema de programación matemática (un termo non directamente relacionado coa programación de computadoras pero aínda en uso, por exemplo na programación linear). Moitos problemas teóricos e do mundo real poden ser modelados mediante este esquema xeral. Problemas formulados usando esta técnica nos campos da física e visión por computadora refírense á técnica como minimización da enerxía, falando do valor da función f representando a enerxía do sistema que está a ser modelado.
Tipicamente, A é algún subconxunto do espazo euclidiano Rn, con frecuencia delimitado por un conxunto de restricións, igualdades ou desigualdades que os elementos de A teñen que satisfacer. O dominio A de f chámase espazo de procura ou o conxunto de elección, mentres que os elementos de A se chaman solucións factibles.
A función f chámase función obxectivo, función de custo (minimización), función de utilidade (maximización), función de utilidade indirecta (minimización), ou, en certos campos, función de enerxía ou enerxía funcional. Unha solución factible que minimice (ou maximice) a función obxectivo, chámase solución óptima.
Por convenio, o formato estándar dun problema de optimización realízase en termos de minimización. Xeralmente, a menos que ambas, a función obxectivo e a rexión factible sexan convexas nun problema de minimización, pode haber varios mínimos locais, onde un mínimo local x* se define como un punto para o que existe algún δ > 0, onde para todo x tal que a expresión é verdadeira; é dicir, nalgunha rexión ao redor de x* todos os valores da función son maiores ou iguais que o valor nese punto. O máximo local defínese de modo similar.
Notación
Os problemas de optimización exprésanse a miúdo cunha notación especial. A continuación móstranse algúns exemplos.
Mínimo e máximo valor dunha función
Considérese a seguinte notación:
Esta denota o valor mínimo da función obxectivo x^2 + 1, cando x se selecciona do conxunto de números reais \mathbb R. O valor mínimo neste caso é 1 e ocorre para x = 0.
De modo similar, a notación expresa o valor máximo da función obxectivo 2x, sendo x calquera número real. Neste caso, non existe tal máximo, logo non hai un valor óptimo limitado.
Argumentos da entrada óptima
Considérese a seguinte expresión:
ou de maneira equivalente
Esta representa o valor (ou valores) do argumento de x no intervalo que minimiza (ou minimizan) a función obxectivo x2 + 1 (e non o valor mínimo que alcanza a función obxectivo para devanditos valores). Neste caso, a resposta é x = -1, posto que x = 0 non é factible, é dicir non pertence ao dominio do problema.
De modo similar, que é equivalente a representa o par (x,y) (ou pares) que maximiza (ou maximizan) o valor da función obxectivo x\cos(y), coa restrición engadida de que x se atopa no intervalo [-5,5] (novamente, o valor máximo da función non importa). Neste caso, as solucións son os pares da forma (5, 2kπ) e (−5,(2k+1)π), onde k percorre todos os enteiros.
Historia
Pierre de Fermat e Joseph Louis Lagrange atoparon fórmulas baseadas no cálculo para identificar valores óptimos, mentres que Isaac Newton e Carl Friedrich Gauss propuxeron métodos iterativos para aproximar o óptimo. Historicamente, o termo programación linear para referirse a certos problemas de optimización débese a George B. Dantzig, aínda que gran parte da teoría fora introducida por Leonid Kantorovich en 1939. Dantzig publicou o algoritmo do símplex en 1947 e John von Neumann desenvolveu a teoría da dualidade no mesmo ano.
Factibilidade do problema
A solubilidade do problema, tamén chamada factibilidade do problema, é a cuestión de se existe algunha solución factible, á marxe do seu valor obxectivo. Este pode considerarse como o caso especial da optimización matemática onde o valor obxectivo é o mesmo para toda solución, e así calquera solución é óptima.
Existencia
O teorema de Weierstrass afirma que unha función real e continua nun conxunto compacto alcanza o seu valor máximo e mínimo. De forma máis xeral, unha función semicontinua inferior nun conxunto compacto alcanza o seu mínimo e unha función semicontinua superior nun conxunto compacto alcanza o seu máximo.
Condicións necesarias de optimalidade
Un dos teoremas de Fermat asegura que os óptimos dos problemas sen restricións se atopan nos puntos estacionarios, onde a primeira derivada da función obxectivo é cero (ou o seu gradiente nulo). De forma máis xeral, tamén poden atoparse nos puntos críticos onde a primeira derivada ou o gradiente da función obxectivo non está definido, ou na fronteira do conxunto de escolla. Unha ecuación (ou conxunto de ecuacións) indicando que a(s) primeira(s) derivada(s) é(son) igual(iguais) a cero nun óptimo interior chámase unha condición de primeira orde ou un conxunto de condicións de primeira orde.
Os óptimos dos problemas con restricións de desigualdade atópanse en cambio mediante o método dos multiplicadores de Lagrange. Este método computa un sistema de desigualdades chamado condicións de Karush–Kuhn–Tucker ou condicións de folguras complementarias, que se empregan para calcular o óptimo.
Condicións suficientes de optimalidade
Mentres a proba da primeira derivada identifica os puntos que poden ser extremos, esta proba non distingue se un punto é mínimo, máximo ou ningún dos dous. Cando a función obxectivo é dúas veces diferenciable, estes casos poden distinguirse estudando a segunda derivada ou a matriz das segundas derivadas (chamada matriz hessiana), en problemas sen restricións, ou a matriz das segundas derivadas da función obxectivo e das restricións chamada a matriz hessiana orlada, en problemas con restricións.
As condicións que distinguen os máximos ou mínimos doutros puntos estacionarios chámanse condicións de segunda orde. Se un candidato a solución satisfai as condicións de primeira orde e as condicións de segunda orde tamén, é suficiente para establecer, polo menos, optimalidade local.
Sensibilidade e continuidade do óptimo
O teorema da envoltura describe como o valor dunha solución óptima cambia cando un parámetro subxacente cambia. O proceso que computa este cambio chámase estática comparativa.
O teorema do máximo de Claude Berge (1963) describe a continuidade dunha solución óptima como unha función de parámetros subxacentes.
Cálculos de optimización
Para os problemas sen restricións con funcións dúas veces diferenciables, algúns puntos críticos poden ser atopados detectando os puntos onde o gradiente da función obxectivo é cero (é dicir, os puntos estacionarios). De forma máis xeral, un subgradiente cero certifica que un mínimo local foi atopado para os problemas de minimización con funcións convexas ou outras funcións de Lipschitz.
Ademais, os puntos críticos poden ser clasificados usando a definitude da matriz hessiana: se é definida positiva nun punto crítico, entón o punto é un mínimo local; se é definida negativa, entón o punto é un máximo local; finalmente, se é indefinida, entón o punto é algún tipo de punto de sela.
Os problemas con restricións poden con frecuencia ser transformados en problemas sen elas con axuda dos multiplicadores de Lagrange. A relaxación lagrangiana pode tamén prover solucións aproximadas a problemas difíciles con restricións.
Cando a función obxectivo é convexa, entón calquera mínimo local será tamén un mínimo global. Existen técnicas numéricas eficientes para minimizar funcións convexas, como os métodos de punto interior.
Métodos iterativos
Os métodos iterativos usados para resolver problemas de programación non linear difiren segundo o que avalíen: hessianas, gradientes, ou soamente valores de función. Mentres que avaliando hessianas (H) e gradientes (G) mellórase a velocidade de converxencia, tales avaliacións aumentan a complexidade computacional (ou custo computacional) de cada iteración. Nalgúns casos, a complexidade computacional pode ser excesivamente alta.