cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Programación por capas
Capas ou niveis
Se pola contra fose a complexidade na capa de negocio o que obrigase á separación, esta capa de negocio podería residir nun ou máis ordenadores que realizarían solicitudes a unha única base de datos. En sistemas moi complexos chégase a ter unha serie de computadores sobre os cales corre a capa de datos, e outra serie de computadores sobre os cales corre a base de datos.
Lista de episodios de Serramoura
A seguinte é unha lista de episodios da serie de televisión galega Serramoura, da que se emitiron 173 episodios na Televisión de Galicia entre 2014 e 2020.
Programación por capas
Capas ou niveis
Nunha arquitectura de tres niveis, os termos "capas" e "niveis" non significan o mesmo nin son similares.
O termo "capa" fai referencia á forma como unha solución é segmentada desde o punto de vista lóxico:
Presentación/ Lóxica de Negocio/ Datos.
En cambio, o termo "nivel", corresponde á forma en que as capas lóxicas se atopan distribuídas de forma física. Por exemplo:
Adolfo Morgade Pazos
miniatura|"Neste lugar ás dúas beiras da estrada ao mencer do 15 de setembro de 1936 apareceron asasinados polos fascistas os corpos de [[Marcial Araújo Conde Eugenio Arbones Castellanzuelo Luís Bilbatúa Zubeldia Segundo Echegaray García Adolfo Morgade Pazos Abraham Muñoz Arconada Inocencio Taboada Montoto.
O pobo non esquece. 15 de setembro de 2007." ]] Adolfo Morgade Pazos, nado en Pontevedra e finado en Vigo o 15 de setembro de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou no Colexio de San Luís Gonzaga de Pontevedra. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1911. Logo de casar en 1913 marchou a Buenos Aires, onde foi médico do Hospital Español. Regresou en 1918 e instalouse como médico en Pontevedra e máis tarde en Vigo. Tiña casa en Borela (Cerdedo-Cotobade). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido no Frontón e asasinado polos falanxistas en Cabral o 15 de setembro con Eugenio Arbones Castellanzuelo, Segundo Echegaray García, Abraham Muñoz Arconada, Luís Bilbatúa Zubeldia, Inocencio Taboada Montoto e Marcial Araújo Conde.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Pilar Cebral Barcia en 1913.
Unidade de masa atómica
O dalton (símbolo Da) ou unidade de masa atómica (símbolo u) é unha unidade de masa empregada en física e química, especialmente na medida de masas atómicas e moleculares. Equivale á doceava (1/12) parte da masa dun átomo de carbono-12. No Sistema Internacional de Magnitudes (ISO 80000-1), dáse como único nome o de dalton e desaconséllase o de unidade de masa atómica unificada. O dalton desprazou como medida a unidade de masa atómica (símbolo uma, ou amu), que tiña dous valores.
Intentos de restauración no trono de Carlos IV de Hungría
A parella imperial, o emperador [[Carlos I de Austria e IV de Hungría e a emperatriz Zita de Borbón-Parma exiliados en Suíza, trataron de retomar o trono húngaro en dúas ocasións en 1921, sen éxito.|miniatura|dereita]]
José María Fortes Lamas
José María Fortes Lamas, nado en Beariz cara a 1917 e finado no mesmo concello o 17 de abril de 2011, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrante retornado. Foi nomeado alcalde de Beariz en outubro de 1961. Foi impulsor da concentración parcelaria en 1969. Dimitiu debido ás ameazas dalgúns veciños, contrarios á concentración.
Intentos de restauración no trono de Carlos IV de Hungría
Os intentos de restauración de Carlos de Habsburgo foron dúas viaxes que realizou o último emperador austrohúngaro, Carlos I de Austria e IV de Hungría, a Hungría coa intención de recuperar o trono do reino. Ambos os intentos resultaron infrutuosos e levaron ao exilio definitivo do antigo monarca, o afianzamento da rexencia e a abolición definitiva da dinastía Habsburgo no país.
O primeiro intento, realizado durante a Semana Santa de 1921, fracasou ante a negativa do rexente Miklós Horthy de entregar o poder a Carlos, quen se trasladou á capital húngara sen contar co apoio militar necesario para forzar a súa restauración. A hostilidade dos países veciños e da Tripla Entente, así como a falta de apoio militar suficiente, fixeron que desistise aos poucos días e regresase a Suíza.
O 21 de outubro de 1921 voou en avión de novo a Hungría onde reuniu un continxente de soldados partidarios da súa causa para marchar sobre Budapest. Esta vez logrou chegar ata as aforas da capital sen apenas incidentes, pero alí houbo de enfrontarse aos grupos armados que Horthy e os seus seguidores rapidamente lograron reunir e que lograron vencer ás súas forzas, en parte grazas á traizón do xeneral Pál Hegedüs, comandante destas, quen se confabulou con Horthy. Derrotado, o ex-emperador e a súa esposa foron entregados á Entente, que os enviou ao seu exilio final na illa portuguesa de Madeira.
Antecedentes
O 3 de abril de 1919, o Goberno austríaco de Karl Renner logrou aprobar sen oposición a lei que expulsaba perpetuamente os membros da casa de Habsburgo do territorio austríaco, confiscaba os seus bens e eliminaba os seus dereitos nobiliarios. Checoslovaquia xa fixera o propio a comezos de novembro de 1918, apenas rematou a Gran Guerra.
Para acoller o ex-monarca, o Goberno suízo esixiu que escollese a súa residencia nos cantóns interiores ou no oeste do país, lonxe da fronteira austríaca. Tras varias semanas de procura, instalouse en maio na «vila Prangin», unha ampla casa de campo nun terreo arborado ás beiras do lago de Xenebra. O 5 de maio de 1919, naceu un novo fillo da parella, ao que puxeron o nome de Rodolfo, na honra do fundador da dinastía.
En abril formouse un goberno contrarrevolucionario baixo protección francesa na cidade húngara de Szeged, na que se organizaron unidades de oficiais. Unha delas, o «batallón Ostenburg», desempeñou un papel crucial nos intentos de restauración de Carlos no trono húngaro. Outra delas, a «división Lehar», recrutada durante o verán grazas aos fondos roubados ao Goberno revolucionario de Béla Kun en Viena, concentrouse en Estiria oriental coa intención de pasar a Hungría. Tras a caída da República Soviética Húngara, o seu comandante, o coronel Antal Lehar, leal a Carlos, pasou coas súas tropas a Hungría, instalouse xunto á fronteira e estableceu unha zona favorable ao monarca. A finais do verán de 1919, Carlos xa decidira tratar de regresar a Hungría e retomar o trono, pero houbo de esperar á firma do tratado de paz de Hungría para evitar a imposición de condicións máis duras para o país pola súa restauración.
Primeiro intento de restauración
O rexente húngaro [[Miklós Horthy, en abril de 1921, días despois do primeiro intento de restauración. Horthy, que mantivera unha postura ambigua ante Carlos, negouse a cederlle o poder, pero obtivo numerosos títulos durante a entrevista co ex-monarca.|thumb]] O plan orixinal consistiu en trasladarse ata Viena no expreso París-Múnic-Viena. A primeira parte da viaxe, a máis perigosa, foi no traslado desde Prangins a Basilea e o abandono de Suíza, que Carlos tiña prohibido. O 24 de febreiro de 1921, o cuñado de Carlos e irmán de Zita, o príncipe Sixto de Borbón-Parma, conseguiu en París un pasaporte falso para o ex-soberano, que lle entregou o tenente coronel británico Strutt, que non contaba con ordes nin permiso do seu Goberno para axudar a Carlos.
O 24 de marzo de 1921, o ex-emperador Carlos tomou o tren en Nyon, fixo transbordo en Berna e cruzou a fronteira francesa por Alsacia a través dun simple paso fronteirizo. Abandonou secretamente Suíza acompañado dun sacerdote e dun dos seus partidarios. Tras desprazarse a Estrasburgo en automóbil, tomou un tren para Viena ao día seguinte (Venres Santo), dirixíndose a Hungría cun pasaporte diplomático español falso conseguido en París a nome do «señor Sánchez» para restaurar a monarquía húngara e ser proclamado rei, alegando que podería contar con apoio do goberno francés para iso. En Salzburgo o seu acompañante mostrou o seu pasaporte, que contaba con visados de Alemaña, Austria, Francia e Checoslovaquia, á policía austríaca, explicando que o seu compañeiro retirouse a descansar por mor dunha doenza.
Chegou a Viena ás 10:50 p.m., abordou un taxi finxindo buscar aloxamento en hoteis, todos cheos por tratarse se Semana Santa, para dirixirse a continuación ao seu verdadeiro destino, a casa dun conde húngaro en Viena que participara nas negociacións de paz de 1917 e a quen, porén, non se lle avisou da inminente chegada de Carlos.
Ao día seguinte, Sábado Santo (26 de marzo), Carlos viaxou ata a fronteira húngara acompañado polo conde en dous taxis, finxindo entón ser un funcionario da cruz vermella británica. Carlos tinguiuse de negro o bigote e levou lentes de conducir para evitar ser recoñecido, aínda que durante o paso pola fronteira non tivo problema algún, afeitos os gardas ás frecuentes visitas do conde á súa facenda húngara. Pasada a fronteira, Carlos e o conde tiveron que abandonar o coche e tomar un carro para chegar ao palacio arcebispal de Szombathely pasadas as dez da noite. O arcebispo tampouco tiña coñecemento da chegada de Carlos e estaba ceando cun ministro do Goberno, que confirmou a súa lealdade ao ex-monarca. Inmediatamente, Lehar presentouse ante Carlos e un dos seus oficiais foi avisar o primeiro ministro, o conde Pál Teleki, quen se atopaba de caza nas proximidades.
Ao día seguinte, o Domingo de Resurrección, Teleki presentouse ás 4:30 da mañá no palacio arcebispal e tratou de convencer a Carlos de que abandonase o seu intento de restauración. Teleki aconsellou ao antigo soberano que se retirase a Suíza ou continuase ata Budapest. Tras convencer a Carlos de que Horthy cedería o poder en canto o ex-monarca chegase á capital e comprometéndose a regresar de inmediato a Budapest para comunicarlle o seu regreso a Horthy. Teleki partiu unha hora antes que Carlos cara á cidade, aínda que chegou, con todo, despois ca el. Carlos, o conde Sigray e dous oficiais da unidade de Lehar viaxaron a Budapest en automóbil. Alí, onde Teleki non avisara a Horthy aínda, un edecán do rexente anuncioulle ao rexente a chegada do ex-emperador. Carlos logrou reunirse en segredo co almirante Horthy no palacio real; Horthy rexeitou nunha discusión persoal apoiar a restauración inmediata alegando que Francia e Gran Bretaña se opoñerían a tal proxecto, entre outros argumentos, así como o seu xuramento ao Parlamento. Tras dúas horas de conversa, Carlos confirmou a Horthy como duque de Otranto e Szeged (títulos que xa se outorgara el mesmo) e concedeulle a maior condecoración austrohúngara, a gran cruz da orde militar de María Teresa. Non conseguiu, con todo, que accedese a entregarlle o poder. Sen forza armada para impoñer a súa vontade e con forzas hostís na antecámara, Horthy rogou a Carlos que non levase a cabo ningunha acción sen consultala antes con el e logrou que se retirase esa noite a Szombathely, non sen antes suxerir a Carlos que debía utilizar as súas forzas para marchar sobre Viena e lograr unha dobre restauración. Horthy comprometeuse mentres a preparar o regreso do ex-monarca e Carlos esixiu que se unise a el en Szombathely nun prazo de tres semanas. No camiño de regreso o seu coche avariouse e un campesiño da zona houbo de trasladalo ao seu destino, despois de ser convidado a beber nunha taberna local onde foi aclamado. Carlos chegou ao seu destino ás cinco da mañá do 28 de marzo.
Mentres, Horthy chamou o representante francés para corroborar se Carlos efectivamente contaba co apoio galo, ao que aquel respondeu cunha rotunda negativa tras consultar con París. Ao día seguinte, os representantes francés e británico mostraron a súa total oposición á restauración de Carlos, paso ao que seguiron as protestas dos Gobernos italiano, iugoslavo, checoslovaco e romanés. Os Gobernos de Belgrado e Praga anunciaron estar dispostos a invadir Hungría e ocupar Budapest coas súas tropas para impedir a restauración dun Habsburgo no trono que, segundo temían, podería intentar o restablecemento do Imperio Austrohúngaro e ameazar a independencia dos seus países. O 30 de marzo de 1921, Horthy fixo unha proclamación, agradecendo a lealdade do exército e declarando a inconveniencia dun cambio de Goberno, sen chegar a mencionar o rei. Con tropas insuficientes para tomar o poder pola forza, o primeiro intento de restauración de Carlos IV de Hungría fracasou.
Carlos e Horthy acordaron suspender as súas conversas durante tres semanas para atopar unha solución pero, durante este tempo, os nacionalistas húngaros temían que a coroación de Carlos significase resucitar o predominio austríaco sobre Hungría e lograron que o Parlamento maxiar impedise a restauración de Carlos o 1 de abril de 1921. O mesmo día, a xunta de embaixadores da Entente, reunida en París, declaraba a súa oposición a aceptar a restauración. Ante iso o ex-emperador, que ao parecer esperaba ser chamado para reinar tras vencer o prazo de tres semanas e cada vez con máis presións, retirouse de Hungría o 4 de abril, sentíndose traizoado por Horthy, pero aclamado pola poboación. Escoltado por tropas británicas ao seu paso por Austria, houbo de atravesar unha manifestación na súa contra de traballadores austríacos, que provocou momentos de tensión. Finalmente, logrou cruzar o país e alcanzar territorio helvético a media tarde.
Regreso a Suíza
Ao seu regreso a Suíza, o Goberno do país endureceu as súas condicións para darlle asilo a Carlos que debía de ser, en todo caso, temporal. A comezos de maio, a familia trasladouse ao palacio de Hertenstein. Horthy mantivo a súa actitude ambigua co ex-emperador. [[Junkers F 13, o avión de seis prazas que levou a parella imperial de regreso a Hungría en outono de 1921.|miniatura|dereita]] Mentres, en Hungría, o gabinete de Pál Teleki —que contiña un certo número de partidarios da restauración de Carlos— dimitiu e foi substituído por un novo Goberno con István Bethlen á fronte. Horthy seguiu asegurando a Carlos a súa futura restauración a principios de setembro, aínda que lle comunicou que o seu intento de primavera complicara a situación.
A comezos de agosto, un enviado de Carlos logrou recrutar dous pilotos húngaros que debían levalo de volta a Hungría. A finais de mes, atopouse o avión que debía transportalo, un Junkers F.13 monomotor almacenado no aeródromo de Dübendorf, nos arredores de Zürich.
Aínda que desexaba atrasar o seu regreso a Hungría ata a primavera do ano seguinte, as purgas de partidarios en Hungría —tanto no Exército como na administración—, persuadírono de manter a volta para o outono. A data do regreso decidiuse unha vez que se soubo que a unidade de Ostenburg, que fora trasladada a Sopron pola disputa con Austria sobre o control do territorio, ía ser trasladada a Budapest e disolta o 23 de outubro de 1921. Carlos decidiu presentarse en Hungría nesa mesma data.
Segundo intento de restauración
O coronel [[Antal Lehár, ascendido por Carlos a xeneral e ministro de Defensa do efémero Goberno formado durante o segundo intento de restauración. Foi relevado do mando a petición propia durante os choques coas forzas leais ao rexente Miklós Horthy.|miniatura|dereita]] A mañá do 20 de outubro, Carlos e Zita partiron de Hertenstein finxindo retirarse para celebrar privadamente o seu aniversario de vodas, que era o día seguinte. Cambiaron pronto de automóbil e trasladáronse xa con nova identidade ao aeródromo onde os esperaba o seu avión. Alí non foron recoñecidos e non se lles solicitou documentación algunha. Pasado o mediodía e con bo tempo, engalaron por primeira vez nas súas vidas. Cando sobrevoaban Kampen en Baviera, o motor avariouse e o avión comezou a descender, pero lograron arrincalo de novo e aterrar nunha granxa húngara ás 16:10 da tarde, preto do castelo do conde Cziráky. [[Carlos I de Austria e IV de Hungría|Carlos seguido de Zita pasando revista a unha garda de honra en Sopron o 21 de outubro de 1921, tras a súa chegada a territorio húngaro.|miniatura|esquerda]]
Tras certa confusión, pois non se lles esperaba ata o día seguinte, o coronel Lehár e o coronel Ostenburg recibiron pronto a noticia da chegada da parella real. Estes foron trasladados aos cuarteis militares en Sopron, onde os esperaban algúns dos seus partidarios, políticos e aristócratas. Ostenburg, que abandonara os vagóns que debían trasladar as súas tropas á capital non esperando xa ese día a chegada do ex-emperador, tivo que recuperalos rapidamente de mans duns campesiños que os tomaron para enviar os seus produtos, o que atrasou a marcha cara á capital.
Os oficiais e soldados acuartelados tiveron que xurar fidelidade a Carlos, medida que a ex-emperatriz impuxo para asegurarse o apoio militar. Pouco despois formouse un novo Goberno no que István Rakovszky foi nomeado primeiro ministro, Gyula Andrássy, ministro de Exteriores e Lehár, de Defensa. Carlos podía contar co apoio de importantes políticos e oficiais, ademais do da poboación local e o do clero católico. Ás once da noite, considerouse todo disposto para partir cara a Budapest e comezou o lento avance por ferrocarril.
A mañá do domingo 23 de outubro, cando as forzas de Ostenburg avanzaban de Bia-Torbagy a Kelenföld para unirse a un batallón de infantería que os esperaba para marchar sobre a capital, as forzas de Gömbös rexeitaron o avance. Lehar, recentemente ascendido a xeneral, solicitou ser relevado do mando e que se nomease o xeneral Pál Hegedüs, de dubidosa lealdade pero recomendando polo leal Lehar. Ante o estancamento dos combates, Hegedüs ofreceuse a acudir á fronte e lograr a deserción das unidades de Horthy a Carlos pero, en lugar diso, cruzou as liñas para tratar con Horthy e Gömbös en Budapest. Hegedüs regresou xunto a Carlos, informou do complicado dunha posible ofensiva ante as medidas defensivas tomadas por Horthy e comunicou a solicitude de tregua deste, que Carlos concedeu tratando de evitar os combates. Á vez, Hegedüs prometeu solicitar reforzos para completar o asalto á capital.
O Goberno anunciou a chegada do ex-monarca o día anterior e expresou a necesidade de que abandonase territorio húngaro, mostrándose disposto a tomar as medidas que fosen necesarias para logralo. Ordenouse ás tropas deter o avance de Carlos e a prohibición de xurarlle fidelidade. Á vez, o Goberno checoslovaco anunciou que o regreso de Carlos sería considerado casus belli e tomaría medidas xunto cos seus aliados da Pequena Entente; ordenou ao día seguinte a mobilización, que tamén se puxo en marcha en Iugoslavia. Pola tarde, os Gobernos da Pequena Entente enviaron tropas á súa fronteira húngara para impedir que Carlos fose restaurado. Os checoslovacos pecharon a fronteira. miniatura|300px|División de Austria-Hungría en [[1918.
As liñas vermellas sinalan as fronteiras posteriores á desintegración do Imperio. ]] Na mañá do luns 24 de outubro, antes de que expirase a tregua, as unidades de Horthy, que recibiran as mellores posicións nas negociacións da mesma grazas a Hegedüs, rodearan as unidades de Carlos. As escaramuzas entre os dous bandos acabaron coa derrota das tropas reais pola chegada de reforzos inimigos das provincias e pola traizón do novo comandante, o xeneral Hegedüs, que colaborara coas forzas de Horthy. Carlos prohibiu prolongar a resistencia, considerada xa inútil.
O Goberno de Bethlen esixiu a rendición incondicional, garantindo a seguridade da parella imperial e comprometéndose a tratar cos Aliados sobre a súa residencia definitiva. A cambio reclamou a abdicación formal ao trono húngaro. Carlos e Zita trasladáronse ao castelo de Tata, ofrecido polo conde Esterhazy. O 27 de outubro, os franceses solicitaron a entrega de Carlos e Zita á frota naval británica do Danubio. O día anterior, a conferencia de embaixadores Aliados reunida en París recordara ao Goberno de Budapest os seus anteriores avisos e esixido tanto a proclamación do destronamento de Carlos como o seu abandono de territorio húngaro. Mentres, Carlos e Zita foron trasladados á abadía de Tihany, nunha península setentrional do lago Balatón. Carlos negouse a asinar a súa abdicación.
Consecuencias
O día 31 de outubro Carlos e Zita embarcaron no Danubio nun barco británico camiño do Mar Negro. Viaxaron máis tarde en tren e o 7 de novembro subiron a bordo do cruceiro británico HMS Cardiff a través de Istambul e Xibraltar ao seu exilio definitivo en Madeira, onde desembarcaron o 11 de novembro. Alí Carlos morreu de pneumonía o 1 de abril de 1922.
Os intentos de restauración acabaron co destronamento definitivo da dinastía Habsburgo en Hungría e aceleraron a alianza dos países veciños na Pequena Entente. Afianzaron tamén o poder do rexente Horthy, que se mantivo no poder ata outubro de 1944.
Paul (filme)
Paul é un filme de ficción científica e de comedia dirixido por Greg Mottola, escrito e protagonizado por Simon Pegg e Nick Frost, e coa voz de Seth Rogen como Paul. O filme ten numerosas referencias a outros filmes de ficción científica, especialmente ós de Steven Spielberg.
Sinopse
Aventuras de dous amigos ingleses que viaxan ata o Comic Con, e deciden facer unha ruta en caravana polos lugares máis famosos dos Estados Unidos onde se produciron avistamentos de ovnis, incluída a famosa Área 51. No seu camiño atopan un pequeno alieníxena chamado Paul que necesita que lle presten axuda para escapar do Goberno, e tamén para atopar o camiño de volta ó seu fogar.
Citisina
A citisina, tamén chamada baptitoxina e soforina, é un alcaloide tóxico que aparece de forma natural en varios xéneros de plantas, como Laburnum e Cytisus da familia Fabaceae. Malia a súa toxicidade (LD50 i.v., en ratos ~2 mg/kg), ten un uso médico para axudar a deixar de fumar, xa que é moito máis barata do que outros produtos similares. A súa estrutura molecular ten algunha semellanza coa da nicotina e ten efectos farmacolóxicos similares. Porén, as doses excesivas poden interferir coa respiración pulmonar e causar a morte.
Fontes
As especies de plantas que conteñen citisina pertencen a varios xéneros da subfamilia Faboideae da familia Fabaceae, como Laburnum, Anagyris, Thermopsis, Cytisus, Genista, Retama e Sophora. O seu nome vén do xénero Cytisus. A citisina está tamén presente no xénero Gymnocladus da subfamilia Caesalpinioideae.
A planta Sophora chrysophylla pode conter cantidades de citisina que son letais para moitos animais. O paxaro Loxioides bailleui, e as especies de avelaíñas (lepidópteros) Uresiphita polygonalis virescens e as do xénero Cydia, e posiblemente tamén as ovellas e cabras non son afectadas por esta toxina por varias razóns, e poden alimentarse da planta Sophora chysophylla. As eirugas de U. p. virescens parece que poden secuestrar a citisina dentro do seu organismo como protección para evitaren ser elas comidas polos depredadores; teñen ademais unha coloración aposemática (cores rechamantes de advertencia), que avisa da súa toxicidade aos depredadores.
Aplicacións
A cistina é un agonista da acetilcolina, e ten unha forte afinidade polo receptor de acetilcolina nicotínico, ao que se une. Como preparado farmacéutico, está dispoñible para o tratamento do tabaquismo, xa que axuda a deixar de fumar. Extráese das sementes de Cytisus laborinum e foi moi utilizada durante máis de 40 anos nos antigos países socialistas do leste de Europa como axuda para deixar de fumar comercializada coa marca Tabex fabricada pola compañía farmacéutica búlgara Sopharma AD. A droga sintética vareniclina, que ten semellanzas estruturais e farmacolóxicas coa citisina, tamén se usa como tratamento para deixar de fumar.
En 2011, un ensaio controlado aleatorio con 740 pacientes encontrou que a citisina melloraba a abstinencia en 12 meses de nicotina desde un 2,4% que mostraron os pacientes aos que se lles administrou placebo ata un 8,4% nos que tomaron citisina. Unha metaanálise de 2013 de oito estudos demostrou que a citisina ten unha efectividade similar á doutras drogas para deixar de fumar.
O Camiño, Sarria
San Mamede do Camiño é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 17 habitantes.
Programación a nivel funcional
No seu discurso de aceptación do Premio Turing en 1977, Backus describiu o que considera como a necesidade dun cambio a unha filosofía diferente en deseño de linguaxes de programación:
A linguaxe de programación FP foi a primeira linguaxe deseñada especificamente para dar soporte ao estilo de programación a nivel funcional.
No estilo de programación de nivel funcional os programas escríbense como combinación doutros programas coa axuda dos operacións de construción de programas ou funcionais.
Outra vantaxe potencial deste enfoque é a posibilidade de restrinxirse unicamente ás funcións estritas e asociarlles un mecanismo de avaliación por valor, que é o máis sinxelo de implementar. Outra vantaxe é a existencia de definicións de nivel funcional que non son simplemente o correspondente dunha definición de nivel de valores. Estas definicións, ás veces un pouco crípticas polo concisas, representan un estilo de programación moi poderoso.
Aínda que a proposta de Backus data dos anos 70, foi pouco adoptada pola comunidade de programación funcional, que preferiu basear os seus traballos no cálculo Lambda.
A programación a nivel funcional no estilo de FP ten unha forte relación coa lóxica combinatoria de Haskell Curry, coas linguaxes de combinadores, antecesores de Miranda e Haskell, así como coas categorías cartesianas pechadas, teoría que deu orixe á linguaxe CAML (Categorical Abstract Machine Languaje) antecesora da linguaxe Ocaml.
Sava II de Serbia
San Sava II, en serbio cirílico Свети Сава II, en serbio latino Sveti Sava, nado en 1201 como Предислав Немањић, Predislav Nemanjić e finado en 1271, foi un príncipe serbio, o terceiro arcebispo do seu país e patriarca da Igrexa Serbia desde 1263 até a súa moirte en 1271.
Era fillo do rei Stefan II Nemanjić e de Eudoxia Anxelina, filla do emperador bizantino Aleixo III Anxo. Os seus irmáns foron Stefan Radoslav e Stefan Vladislav I, e Comnena Nemanjić. Era, por tanto, sobriño de San Sava (Sava I).
Bautizado como Predislav Nemanjić, moi mozo fíxose monxe, retirándose a facer vida eremítica, imitando ao seu tío, e tamén tomando o seu nome eclesiástico, Sava.
En 1263, á morte do patriarca Arsenio I (Arsenije I), foi nomeado metropolita de Peć e terceiro arcebispo da Igrexa Ortodoxa Serbia.
Foi canonizado pola Igrexa Serbia, que celebra a súa festa litúrxica o 21 de febreiro.
Fosfolipase C
miniatura|300px|dereita|Sitios de clivaxe das [[fosfolipases. Os encimas fosfolipase C cortan xusto antes do fosfato unido ao residuo R3.]]
A fosfolipase C (PLC) é un tipo de encimas que cliva os fosfolípidos xusto antes do grupo fosfato unido ao terceiro residuo (ver figura) que forma a cabeza polar do fosfolípido. Hai un encima humano deste tipo, que xoga un importante papel na fisioloxía da célula eucariota, en especial nas vías de transdución de sinais. Nos mamíferos atopáronse trece tipos de fosfolipase C, clasificadas en seis isotipos (β, γ, δ, ε, ζ, η) segundo a súa estrutura.
Activación
Os receptores que activan esta vía son principalmente receptores acoplados á proteína G acoplados á subunidade Gαq, entre os que están:
Outros activadores menores son ademais de Gαq son:
Efectos
miniatura|Clivaxe mediado por PLC de [[PIP2 para dar DAG e IP3.|380px]] A PLC cliva o fosfolípido fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PIP2) producindo diacilglicerol (DAG) e inositol 1,4,5-trisfosfato (IP3). O DAG permanece unido á membrana, e o IP3 libérase como molécula soluble no citosol. O Despois, o IP3 difunde polo citosol, para finalmente unirse a un receptor de IP3, especialmente canais de calcio do retículo endoplasmático liso. Isto causa que a concentración citosólica de calcio se incremente, causando unha fervenza de cambios intercelulares e actividades. Ademais, o calcio e o DAG xuntos traballan activando a proteína quinase C, que seguidamente fosforila outras moléculas, o que leva a alterar a actividade celular. End-effects include taste, tumor promotion, etc.
Ademais, a fosfolipase C xoga un importante papel na vía inflamatoria. A unión dos antagonistas como a trombina, epinefrina, ou coláxeno, aos receptores de superficie das plaquetas pode desencadear a activación da fosfolipase C para catalizar a liberación de ácido araquidónico de dous importantes fosfolípidos de membrana, o fosfatidilinositol e a fosfatidilcolina. O ácido araquidónico pode despois entrar na vía da ciclooxixenase (producindo prostoglandinas (PGE1, PGE2, PGF2), prostaciclinas (PGI2), ou tromboxanos (TXA2)), e na vía da lipoxixenase (producindo leucotrienos (LTB4, LTC4, LTD4, LTE4).
Noutros organismos
Identificáronse outros encimas fosfolipase C, algúns en bacterias e en tripanosomas, cada un co seu propio número EC, como son:
Medalla linneana
A Medalla linneana é un galardón concedido pola Sociedade Linneana de Londres desde 1888.
Concedíase todos os anos como recompensa en alternancia a un botánico ou a un zoólogo, pero desde 1958 recompénsase no mesmo ano a dous especialistas.
Desde o ano 1976 recuperou seu nome inicial de "Medalla de ouro da Sociedade Linneana".
A medalla foi de ouro até 1976, e refírese nos anos anteriores como "a Medalla de Ouro da Sociedade Lineana", que non debe confundirse coa Medalla de Ouro Linneana oficial, que poucas veces se outorga.
O gravador da medalla foi Charles Anderson Ferrier de Dundee, membro da Sociedade Linneana en 1882. No anverso da medalla está a cabeza de Linneo de perfil e as palabras "Carolvs Linnaevs", no reverso están o escudo da Sociedade e a lenda Societas Linnaeana optime merenti, reservándose un espazo para o nome do galardoado ou galardoada.
Cetorhinus
Cetorhinus é un xénero de peixes condrictios da orde dos lamniformes (Lamniformes), único da familia dos cetorrínidos (Cetorhinidae), que non conta hoxe en día máis que cunha especia, o peixe bobo (C. maximus), e máis unha especie fósil, C. parvus.
Etimoloxía
O nome Cetorhinus deriva das palabras gregas κῆτος kêtos, "monstro mariño", especialmente "balea", e ῥίς, ῥινός rhís, rhinós, "nariz"; isto é "con fociño de balea".
Wilhelm Neumann
Johann Wilhelm Carl Neumann, e máis coñecido na época contemporánea en Letonia pola súa forma letonizada Vilhelms Neimanis, nado en Grevesmühlen o 5 de outubro de 1849 e finado en Riga o 6 de marzo de 1919, foi un arquitecto e historiador da arte xermano-báltico de Letonia. Arquitecto da cidade de Daugavpils (1878-1895), autor de varios proxectos de palacios historicistas letóns e do edificio do Museo de Arte da Cidade de Riga, foi tamén o seu primeiro director (1905-1919).
Traxectoria
Morreu durante a Guerra de Independencia Letoa o 6 de marzo de 1919.
Aethelred I de Anglia Oriental
Æthelred foi, no século VIII, un rei semihistórico de Anglia Oriental, un reino anglosaxón que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk.
Traxectoria
Pénsase que gobernou nalgún momento entre os anos 760 e 790 e que estivo á fronte de Anglia Oriental durante o overlordship de Offa de Mercia. Sucedeu a tres reis que gobernaron xuntos Anglia Oriental despois de 749.
Non conservamos moedas co nome de Æthelred e as únicas fontes históricas únicas que o citan datan de despois da conquista normanda de Inglaterra, incluíndo as Vidas de Santo Æthelberht e as listas reais de Guillerme de Malmesbury. Nas narrativas lendarias de Santo Æthelberht, Æthelred e a súa raíña, que se chamaba posibelmente Leofruna, ambos os dous vivían en Beodricesworth (moderno Bury St. Edmunds).
Enrique Macías Alonso
Enrique Xerardo Macías Alonso, comunmente citado como Enrique X. Macías ou máis simplemente como Enrique Macías, nado en Vigo o 18 de maio de 1958 e finado na mesma cidade o 4 de novembro de 1995, foi un compositor galego.
Estación de investigación Concordia
alt=Medida co Lidar dende un refuxio en Dome C, a uns centos de metros da estación Concordia. No fondo a aurora austral. Foto tomada durante no inverno austral de 2014.|miniatura|Medida co [[Lidar dende un refuxio en Dome C, a uns centos de metros da estación Concordia. No fondo a aurora austral. Foto tomada durante no inverno austral de 2014.]]
Enrique Macías Alonso
Traxectoria
Nos anos setenta entrou en contacto coas Xuventudes Musicais de Vigo, co seu director, Manuel Álvarez, e con Rogelio Groba Groba. Nesa mesma década entrou en contacto con Julián Hernández, con Rudesindo Soutelo e co colectivo musical Letrinae Musica.
Estación de investigación Concordia
A estación de investigación Concordia é unha base científica franco-italiana situada na Antártida.
Pemento do Couto
O pemento do Couto é unha variedade de pemento (Capsicum annuum L.) con Indicación Xeográfica Protexida, orixinaria da comarca coruñesa de Ferrol. Toman o seu nome do mosteiro do Couto (Narón), lugar onde os monxes comezaron a selección e cultivo destes pementos.
Estación de investigación Concordia
Características
Nesta base estúdanse fenómenos relacionados coa Antártida, pero tamén co clima ou mesmo co espazo (como MELiSSA ou experiencias sobre illamento da ESA). No inverno o persoal descende a tan só 16 persoas, mais no verán antártico pode aloxar máis de oitenta investigadores.
Enrique Macías Alonso
Traxectoria
Introvertido e de formación autodidacta, mais con asistencia aos principais cursos de música contemporánea europeos, como os de Darmstadt, compuxo as súas primeiras obras a comezo da década dos anos setenta, para piano e percusións, sendo Poema de réquiem (1979), con texto de Celso Emilio Ferreiro, unha das súas primeiras pezas.
Pemento do Couto
Descrición
[[Mosteiro do Couto, Narón|miniatura]] Os pementos do Couto adoitan pesar entre 4 e 6 gramos por unidade, a súa unha lonxitude atópase entre os 4 e 8 cm e a súa anchura rolda os 2 cm. O seu pedúnculo mide entre 2 e 3 cm, sempre de menor lonxitude có froito, ríxido e normalmente recto ou cunha lixeira curvatura. A súa pel é de cor verde escura, con pouco brillo. O froito ten un espesor de entre 1 e 1,5 mm aproximadamente. No tocante ao sabor, este é doce, a diferenza doutros pementos coma os de Padrón, carece de comechón debido á ausencia de capsicina.
Zona xeográfica
[[Comarca de Ferrol|miniatura]] A zona de produción coincide coa de acondicionamento e envasado, estando constituída pola totalidade da comarca coruñesa de Ferrol, integrada polos concellos de Ferrol, Narón, Valdoviño, Cedeira, Moeche, As Somozas, San Sadurniño, Neda, Fene, Mugardos e Ares.
Enrique Macías Alonso
Traxectoria
Suicidouse con 37 anos de idade.
Estación de investigación Concordia
Características
Está situada na meseta antártica, a 3233 m de altura sobre o nivel do mar. Acada temperaturas de -80 °C no inverno austral, pasando meses sen ver o Sol, en condicións de illamento. Consta de dúas torres, unha, como habitáculo, e outra, para maquinaria e salas de traballo.
Enrique Macías Alonso
Recoñecementos
Leva o nome de Enrique X. Macías unha rúa peonil de Vigo, perpendicular á Avenida da Hispanidade, inaugurada sendo alcalde Carlos Príncipe.
Estación de investigación Concordia
Características
Establecida no 2005, é a única base europea no interior do continente.
Ligazóns externas
Blog escrito dende a base.
Benxamín Dosil López
Benxamín Dosil López, nado na Fonsagrada o 7 de febreiro de 1961, é un lingüista galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, é intérprete xurado de galego. Foi tradutor de galego no Servizo de Tradución da Xunta (1989-1997), e, dende 1993, funcionario do corpo superior da Xunta de Galicia. Foi subdirector xeral de Política Lingüística (1998-2000). Encargouse da coordinación e tratamento terminolóxico da Guía de alimentación (1995) e do Léxico da construción (2001).
Arturo Cuadrado
Arturo Cuadrado Moure, nado en Dénia (Alacant) o 3 de maio de 1904 e finado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1998, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Arturo Cuadrado, mestre nacional natural de Valladolid, e Mercedes Moure Carollo, que vivía na Agualada, Coristanco. Logo de casados, trasládanse por cuestións laborais a Dénia, onde residiron algúns anos. Coa morte do pai regresou a Galicia coa súa nai e irmáns. O seu primeiro traballo foi como vendedor na Casa Segundo García de Arriba, na rúa do Preguntoiro de Santiago de Compostela, onde vendía tecidos de confección fina.
En Compostela participou intensamente na vida cultural, e xunto a Xoán Xesús González abriu en 1926 na rúa da Calderería a barraca-libraría e Editorial Nike, na que o prezo o puña o comprador, e editando a máis dalgúns libros a revista vangardista Resol e o semanario republicano Don Claro. Dende 1929 ata o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou habitualmente na prensa (El País Gallego, El Pueblo Gallego, Yunque, Política e El Sol, de Madrid, ou El Mercantil Valenciano, de Valencia).
Coroide
Chámase coroide a unha membrana escura e vascular do ollo profusamente irrigada con vasos sanguíneos e tecido conectivo, que se atopa entre a esclerótica e a retina, coa función de nutrir esta e mais o cristalino. A parte máis posterior está perforada polo nervio óptico e continúa por diante coa zona ciliar. Á parte da  citada función de nutrición, serve tamén para manter a temperatura constante dalgunhas estruturas do globo ocular.
Arturo Cuadrado
Traxectoria
Logo do restablecemento da democracia realizou varios viaxes por España invitado pola Xunta de Galicia. Puido recuperar o seu grao de comandante e foi homenaxeado polo Parlamento sendo nomeado deputado honorario e as autoridades españolas outórganlle unha condecoración pola súa labor cultural e política. Nos últimos anos da súa vida seguiu dirixindo Botella al Mar e Ediciones Hombre al Agua, así como o periódico Galicia, órgano da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales da Arxentina.
Coroide
Composición
A coroide está formada, de fóra a dentro, por tres capas: Nos humanos, a coroide presenta unha pigmentación escura debido á presenza de melanina e unha grande abundancia de vasos sanguíneos, o que axuda a absorber luz que chega ao ollo e previr así a súa reflexión (que carrexaría a formación de imaxes confusas). A mala visión dos albinos débese á falta de melanina nesta membrana. Noutros animais atópanse partículas reflectoras sobre a coroide para axudar a recoller luz en ambientes de escuridade, o chamado tapetum lucidum.
Arturo Cuadrado
Traxectoria
Finou por mor dun paro cardíaco.
Coroide
Composición
O efecto de ollos vermellos nas fotografías débese á reflexión da luz sobre a coroide. Aparece de cor vermella debido aos vasos sanguíneos na úvea.
Arturo Cuadrado
Obra
Prólogo de prólogos. Buenos Aires: Botella al mar, 1965.
Obra literaria
Lirio (homónimos)
Lirio pode designar os seguintes conceptos:
Trento
miniatura|dereita|250px|Catedral de Trento escenario do concilio tridentino.
Trento (en italiano Trento, en alemán Trient, en latín Tridentum) é unha cidade situada na rexión italiana de Trentino-Alto Adige ou Trentino-Südtirol. É a capital da rexión e da provincia autónoma de Trento. Trento foi territorio austríaco cando Benito Mussolini entrou a traballar nun xornal da cidade en 1908.
Características
A poboación da cidade no 2001 era de 104.946 habitantes. A poboación vive nunha provincia que é completamente montañosa. A provincia comprende 6.207 km² e unha poboación de 477.017 (2001).
Está comunicado pola autoestrada A22-E45 cara a Verona e a Bolzano, Innsbruck e Múnic. Está atravesada pola vía de ferrocarril que une Italia con Alemaña.
Orixinariamente unha cidade celta conquistada despois polos romanos, Trento volveuse famosa co Concilio de Trento (1545-1563), co que se apoiou á Contra-Reforma. O adxectivo tridentino literalmente significa pertencente a Trento, pero debido ao Consello Tridentino, pódese referir tamén a este específico evento.
Julio Guillén Biel
Julio Guillén Biel ou Julián Sergio Guillén Biel, nado en Vigo e finado en Cabral o 21 de setembro de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Electricista en Coruxo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi membro do grupo dos irmáns Rogelio e José García Morales, os Maletas, que actuaban na comarca de Vigo dende 1938. Xulgado en Vigo na causa 934/37 co seu irmán Vicente, acusados de rebelión militar foi declarado en rebeldía. En 1939 presentouse ao gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos, pero fuxiu novamente ao saber que ía ser detido. Foi acusado da morte do garda xurado Manuel Pereiro Bernárdez con José García Morales, Ramón Pereira Antelo e José Luís Quintas Figueroa. Cando a desfeita do grupo dos Maletas era evidente, foi delatado por tres compañeiros, Guillermo Santos Caride "Quique", Manuel Rodríguez Fernández "O Coxo de Cabral" e Delmiro Barreiro Cubeiro. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en Cabral o 21 de setembro de 1940, ao parecer suicidouse. Na mesma acción foi detido o seu compañeiro guerrilleiro Jesús Lago González "Petrillas".
Aerodramus whiteheadi
Aerodramus whiteheadi, coñecida vulgarmente como salangana de Whitehead, é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos (que comprende as salanganas), unha das vinte e seis integradas hoxe no xénero Aerodramus, endémica de Filipinas.
Descrición
A especie foi descrita en 1895 polo ornitólogo escocés William Robert Ogilvie-Grant, co nome de Collocalia whiteheadi.
Etimoloxías
Para a do xénero, véxase Aerodramus.
O epíteto específico, whiteheadi, é unha homenaxe ao explorador, naturalista e recolledor profesional de espécimes de aves británico John Whitehead (1860-1899).
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie tamén se coñeceu polo sinónimo:
Subespecies
Recoñécense na especie as dúas subespecies seguintes:
Hábitat
O seu hábitat natural son as montañas boscosas por riba dos 1 200 m de altitude. Segundo algúns informes, mostras da subespecie origenis tomáronse nunha árbore oca, presumibelmente ao pousar. Se varias salanganas do xénero Aerodramus non identificadas nun acantilado neboento do monte Kitanglad en 1997 foran desta especie, como parece probábel, entónces os acantilados poden ser un compoñente importante nas preferencias do hábitat.
Distribución
Esta especie é endémica de Filipinas, onde se encontra só en catro zonas montañosas, unha en Luzón (ssp whiteheadi) e tres en Mindanao (ssp origenis). En Luzón, encontrouse no monte Data en 1895, e volveuse a ver en 2005. En Mindanao, encontrouse no monte Apo en 1904 e nos montes Kitanglad e Matutum na década de 1990, con espécimes capturados recentemente nunha localidade non identificada no sur de Cotabato (na mesma provincia que o monte Matutum). Fixéronse avistamentos recentes nos montes Polis e Kitanglad. O número de individuos da súa poboación é completamente descoñecido, en parte debido á dificultade de identificación, mesmo coas aves na man.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que tanto a área de distribución completa como o número de individuos da súa poboación son completamente descoñecidos, avalía o status da especie como DD (datos insuficientes).
A Cachada, O Rosal, O Rosal
A Cachada é un lugar da parroquia do Rosal no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE no ano 2012 tiña 63 habitantes (31 homes e 32 mulleres).
Enerxía eólica
miniatura|[[Aeroxeradores nos montes do Pindo.]]
A enerxía eólica é a enerxía que se obtén do vento. Esta fonte de enerxía vén sendo aproveitada dende a antigüidade por diversos medios, en particular muíños en terra e velas no mar. A verba eólico vén do latín Aeolicus, pertencente ou relativo a Eolo, deus dos ventos na mitoloxía grega.
Nos derradeiros anos do século XX Galicia pasou a ser un lugar cun parque eólico (de muíños para producir enerxía eléctrica) de gran tamaño relativo.
Na actualidade, a enerxía eólica é utilizada principalmente para producir enerxía eléctrica mediante aeroxeradores. A finais de 2007, a capacidade mundial dos xeradores eólicos foi de 94.1 xigavatios. Mentres a eólica xera arredor do 1% do consumo de electricidade mundial, representa arredor do 19% da produción eléctrica en Dinamarca, 9% en España e Portugal, e un 6% en Alemaña e Irlanda (datos do 2007).
É un recurso abundante, renovábel, limpo e axuda a minguar as emisións de gases de efecto invernadoiro ao substituír termoeléctricas a base de combustibles fósiles, o que a converte nun tipo de enerxía verde. O seu principal inconveniente é a súa intermitencia.
Técnica
A enerxía do vento está relacionada co movemento das masas de aire que se desprazan de áreas de alta presión atmosférica a áreas adxacentes de baixa presión, con velocidades proporcionais ao gradiente de presión.
Os ventos son xerados a causa do quecemento non uniforme da superficie terrestre por parte da radiación solar, entre o 1 e 2% da enerxía proveniente do sol convértese en vento. De día, as masas de aire sobre os océanos, os mares e os lagos mantéñense frías con relación ás áreas veciñas situadas sobre as masas continentais.
Os continentes absorben unha menor cantidade de luz solar, polo tanto o aire que se encontra sobre a terra expándese, e faise máis liviá e elévase. O aire máis frío e máis pesado que provén dos mares, océanos e grandes lagos ponse en movemento para ocupar o lugar deixado polo aire quente.
dereita|350px|miniatura|Parque eólico