cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeira división española 1957/58
O Real Madrid revalidou o título conquistado a tempada anterior.
Trofeo Pichichi
Manuel Badenes, Alfredo Di Stéfano e Ricardo Alós compartiron o Trofeo Pichichi tras marcaren os tres 19 goles.
Edfu
dereita|miniatura|Plano e reconstrución do primeiro [[pilono do templo de Horus.]] Edfu ou Idfu é unha cidade de Exipto, antiga capital dun nomo do Alto Exipto. Os gregos coñecíana como Apollinópolis Magna e é famosa sobre todo polo templo de Horus. Era un lugar sagrado de grande importancia pois dicíase que alí o deus falcón Horus librara un feroz combate co seu tío Seth, quen tamén asasinara ao seu pai Osiris.
O templo de Horus permaneceu enterrado baixo a area durante case 2000 anos, o que permitiu que chegase até hoxe nun bo estado de conservación. Trátase do templo arquetípico exipcio, cunha sucesión de recintos cada vez máis pequenos e escuros en progresión gradual e simbólica cara a escuridade do santuario. É o templo tolemaico máis grande e mellor conservado e unha boa réplica de templos máis antigos. En tamaño é o segundo despois do de Karnak. A decoración é exclusivamente relixiosa e mitolóxica.
A construción comezou en 237 a.C. sobre un santuario anterior moi antigo, existente aínda en tempos de Thutmose III. O naos, parte do pronao e toda a parte norte construíronse en tempos de Tolomeo IV Filopátor; as obras duraron 180 anos e remataron o 5 de decembro de 57 a.C..
O templo oriéntase cara o sur e ten 137 metros de longo. O muro que o arrodea únese a el á altura da entrada, deixando un paso reducido. O primeiro pilono, de 36 metros de altura, está decorado con escenas que mostran a Tolomeo XII Neo Dioniso derrotando aos seus inimigos en presenza de Hathor e de Horus. As dúas torres do pilono están divididas en catro andares con cámaras iluminadas por aberturas estreitas. Van precedidas de dous falcóns de granito negro.
esquerda|miniatura|200px|Pilono desde o interior do patio dereita|miniatura|100px|Estatua do deus falcón Horus O patio está rodeado por unha columnata en tres dos lados. Os capiteis son diferentes en cada columna mais correspóndense cos do lado oposto. Xusto antes da entrada ao pronao ou primeira sala hipóstila atópase unha famosa estatua do falcón Horus, coa cabeza cuberta por unha dobre coroa. As dúas pequenas cámaras laterais servían para a purificación dos sacerdotes antes dos ritos e como biblioteca, co catálogo de libros litúrxicos inscrito nas paredes.
A segunda sala hipóstila, máis pequena, ten un teito sustentado por doce columnas. Nas cámaras dos lados gardábanse as ofrendas dos deuses antes de seren levadas á sala das ofrendas; unha era para "ofrendas secas" e outra para "ofrendas líquidas"; outra cámara era un laboratorio e as fórmulas utilizadas tamén están nas paredes. Desde a sala das ofrendas, a continuación desta segunda sala hipóstila, unha escalinata leva ás terrazas. Os muros da escalinata están decorados con escenas da festa de Aninovo, cando a estatua dos deuses tutelares dos templos se sacaban para que o sol as revitalizase.
A sala central conta con dez cámaras que se abren en torno ao santuario e cada unha ten un nome gravado no exterior do templo. Tres delas constitúen o templo dedicado a Osiris, outra estaba dedicada a Osiris morto (Sokar ou Khentamendi), outra a Hathor, outras dúas a Khonsu, e outra a Ra e á tríade vingadora de Menhyt, Nekhbet e Neftis. Nunha destas capelas atópase unha réplica da barca sagrada de Horus.
O santuario de Horus ten un altar de granito negro, un monólito de catro metros de altura. No muro externo aparece a lista dos nomos do Alto e Baixo Exipto.
esquerda|miniatura|200px|Mammisi Ao sur atópanse os restos da casa do nacemento de Horus ou mamisi, o lugar no que se celebraba a festa da Coroación, ritual que celebraba o nacemento de Horus e a súa encarnación como faraón reinante. A construción consta dun vestíbulo flanqueado por dous pequenos recintos e un santuario, arrodeado todo por un perístilo. Os capitais dos piares do pórtico son todos diferentes e rematan en dados decorados con cabezas de Bes, divindade ligada ao parto. No interior as escenas mostran o nacemento de Horus, aleitado por Hathor e Dandara.
Pablo Neruda
Neftalí Ricardo Reyes Basoalto, máis coñecido como Pablo Neruda, nado en Parral (Provincia de Linares, Chile) o 12 de xullo de 1904 e finado en Santiago de Chile o 23 de setembro de 1973, foi un poeta chileno, gañador do Premio Nobel de Literatura no 1971.
Tomou o seu pseudónimo do escritor checo Jan Neruda.
Obra
dereita|miniatura|Pablo Neruda en 1966.
John P. Marquand
John Phillips Marquand, nado en 1893 e finado en 1960, foi un novelista americano.
Traxectoria
Marquand naceu en Wilmington, Delaware e medrou nos suburbios de Nova York. Tras un empeoramento da situación económica da súa familia, os pais enviárono a vivir cos seus tíos en Newbutyport, Massachusetts, onde cursou os estudos elementais.
Graduouse en Harvard en 1915, traballou como xornalista durante algún tempo e serviu como voluntario na primeira guerra mundial. Á súa volta aos Estados Unidos traballou como xornalista e máis tarde como publicista. En 1922 casou con Christina Sedgwick, filla do editor de The Atlantic Monthly, un dos xornais máis prestixiosos do país. En 1925 publicou o seu primeiro libro, unha exploración da vida e da lenda de Timothy Dexter (1763-1806), un excéntrico personaxe do século XVIII.
Casou por segunda vez con Adelaide Ferry Hooker, irmá da muller de John D. Rockefeller.
Carlos Fuentes
Carlos Fuentes Macías, nado en Cidade de Panamá o 11 de novembro de 1928 e finado en México o 15 de maio de 2012, foi un escritor mexicano.
O seu pai era diplomático por iso naceu na Cidade de Panamá. En 1987 concedéronlle o Premio Cervantes e en 1994 o Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho
Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho, nado en Vila Viçosa (distrito de Évora, Alentexo) o 28 de decembro de 1726, e finado en Madrid o 6 de febreiro de 1780, foi un militar, diplomático e administrador colonial portugués.
Traxectoria
Ocupou varios postos militares no Reino de Portugal, e despois exerceu o cargo de Gobernador e de Capitán Xeneral no Reino de Angola entre 1764 e 1772, sucedendo a António de Vasconcelos e sendo sucedido por António de Lencastre.
O 7 de xaneiro de 1768, sendo Gobernador de Angola, Sousa Coutinho ordenou a unha brigada de enxeñeiros que elixise o lugar onde se instalaría unha fortaleza-presidio, a que lle deu o nome de Novo Redondo, o que representou a fundación da cidade hoxe coñecida como Sumbe.
Despois de deixar o Goberno de Angola foi nomeado embaixador en España, falecendo no exercicio das súas funcións.
Vida familiar
Era fillo de Rodrigo de Sousa Coutinho, vedor da Casa Real, e de Maria Antónia de São Boaventura e Meneses Paim.
Foi pai de Rodrigo de Sousa Coutinho, primeiro conde de Linhares; de Domingos António de Sousa Coutinho, primeiro conde e marqués do Funchal; de Francisco Maurício de Sousa Coutinho, Gobernador Xeral da Capitanía do Grão-Pará (Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves), e de José António de Meneses e Sousa Coutinho, membro do Consello de Rexencia do Reino.
Primeira división española 1956/57
O Real Madrid conquistou o seu quinto título de liga.
Trofeo Pichichi
O madridista Alfredo di Stéfano logrou o seu terceiro Trofeo Pichichi co seu mellor rexistro en Primeira División: 31 goles.
Primo López Rivadulla
Primo López Rivadulla, nado en Vila de Cruces en 1910 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
Secretario xudicial, era funcionario municipal do concello de Carbia. Promotor e director do grupo teatral Liga de Amigos da Vila de Cruces. Foi secretario de Izquierda Republicana e da Fronte Popular de Carbia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Santiago de Compostela, onde foi localizado e detido pola Garda Civil de Cruces o 15 de agosto. Foi trasladado a illa de San Simón, a espera de xuízo. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 9 de xaneiro por rebelión xunto con outros 18 republicanos de Carbia, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937 ás 17:30 con Manuel Sarmiento Debén, Eduardo Brea Cajide e Antonio Gómez López.
Saefes
Orixe
As tribos que na Idade de Bronce aparecen na rexión do río Rhin e Suíza pertencentes á Cultura dos Campos de Urnas, comezan a invadir o val do Ródano e ocupan o centro e sur da Galia, chegando á Península Ibérica arredor do 900 a.C. a través dos Pireneos.
Chegada a Gallaecia
Contra o 600 a.C., os saefes chegan ao convento bracarense ocupando as beiras do río Miño, zona que contaba cunha poboación aproximada de 275.000 habitantes. Nese momento, no que Oestrimnia pasa a ser chamada Ophiussa, comeza o desenvolvemento da metalurxia do ferro e os saefes comezan a mesturarse coa poboación indíxena dando lugar a diversas tribos e clans diferenciados que, segundo Plinio, mantiñan frecuentes loitas entre eles, producíndose un gran número de baixas por mor da elevada densidade de poboación.
Cultura
Os saefes deben o seu nome aos romanos por teren a serpe como animal totémico, a cal representaba o seu poder guerreiro e o deus nacional. En Portugal vivían os Lubenos (Monção), os turodos e is nemetatos (Chaves e Braga), os luancos (Tras os Montes) e os coelernos (Beira Alta). Entre as tribos saefes galegas destacan os grovios, que habitaban unha zona que comprendía desde Tui ata a costa sur da ría de Arousa, os Narbasios (Ourense), os bibalos (Viana do Bolo), os límicos (A Limia) e os quarquernos (Baños de Bande).
O culto ofiolátrico dos saefes vén testemuñado polas representacións de serpes en varios castros de seu, como o de Baldoeiro en Trâs-os-Montes (Portugal), as do castro de Penalba, en Campo Lameiro, ou a serpe en posición heráldica do castro de Troña, en Ponteareas, habitado dende o século IV ao II a.C. (existen datacións con carbono-14).
Conta Estrabón que os celtas galaico-portugueses adoraban un deus anónimo ao que veneraban nas noites de plenilunio cantando diante das súas casas. Di, así mesmo, que eran grandes adiviños e que lera nos autores antigos que os celtas que poboaban Galiza eran ateos e adoraban as forzas da natureza.
Non obstante, autores romanos falan dun panteón galaico de máis de sesenta deuses, destacando dúas deidades supremas: Candiedo e Decertios, as dúas de carácter solar. Outros deuses eran Cariociecus ou Bodus (deus da guerra), Cosus, Aernus, Edovius (deus das augas termais de Caldas de Reis), Tameobrigus, Banduaetobrigus, Poemana (deusa adorada en Lugo) e Bandua, nome case idéntico a Bandia, a Dama Branca das mitoloxías indoeuropeas.
Este carácter indoeuropeo da cultura castrexa galega apréciase tamén nos motivos solares como trísceles, tetrásceles e esvásticas, destacando entre as representacións de esvásticas e tetrásceles os dos castros de Briteiros, Santa Trega e Troña, e o grupo de petróglifos de Portela da Laxe (no concello de Cerdedo-Cotobade).
Competencia comunicativa
A competencia comunicativa fai referencia á habilidade para falar e entender unha lingua, aínda que non equivale exactamente ó concepto de competencia lingüística.
En lingüística e, en particular, no ensino e aprendizaxe de linguas, refire o coñecemento gramatical (fonolóxico, morfolóxico e sintáctico, i.e. competencia lingüística) ademais do coñecemento social requirido para usar de maneira adecuada as formas dunha lingua en relación coa función que cumpren, isto é, o saber como, onde e cando usar os enunciados apropiados para un determinado propósito.
O termo foi acuñado por Dell Hymes en 1966 en relación á dicotomía de Noam Chomsky's (1965) entre linguistic competence (competencia lingüística) e performance (realización lingüística/actualización lingüística). A aproximación de Hymes foi coñecida como "etnografía da comunicación".
A noción of competencia comunicative é usada en particular nas abordaxes coñecidas como aproximacións comunicativas ó estudo de linguas estranxeiras. Existen polo menos tres modelos. O primeiro cronoloxicamente é o modelo de Canale e Swain e o subseguinte de Canale. Nun segundo modelo, o contido sociocultural aparece máis precisamente especificado por Celce-Murcia, Dornyei, e Thurrell en 1995. Entendían que a competencia comunicativa incluía cinco diferentes subtipos de competencia, a saber, a lingüística, a estratéxica, a sociocultural, a de acción e a discursiva. O terceiro modelo usado no Canadá é o de Bachman e Palmer.
A comprensión da denominada "competencia comunicativa" foi influenciada pola pragmática e a filosofía da lingua, incluído o traballo no campo dos actos de fala.
Lago Como
miniatura|600px|Lago Como visto desde a cidade de Como O Lago Como (italiano Lago di Como, tamén coñecido como Lario) é un lago de orixe glacial na Lombardía, Italia. Cunha área de 146 km², é o terceiro maior lago da Italia, despois do lago Garda e do lago Maggiore. Con 400 metros de profundidade, tamén é un dos máis profundos da Europa.
O lago ten a forma característica dun "Y" de cabeza para baixo. A parte norte comeza na cidade de Colico, e as cidades de Como e Lecco situanse nas partes suroeste e sueste, respectivamente. O lago Como é alimentado en gran parte polo río Adda, que entra no lago próximo a Colico e sae do lago en Lecco. Esta situación xeográfica torna o lado suroeste do lago unha rúa sen saída, o que fai que Como, contrariamente a Lecco, sufra frecuentemente con enchentes.
Historia
Durante a Roma antiga, o lago estendiase até Samolaco. Os romanos chamábanlle lacus larius.
Avatar
Avatar é un termo de orixe sánscrita (avatâra significa 'o que descende'), e que no hinduísmo se refire á encarnación terrestre dun deus. Tamén significa iniciado. Por exemplo dise que o deus Krishna é a oitava encarnación de Vishnu.
Avataras
Os Avataras poden ser de dous tipos: Manusíacos e bodhisátvicos
Os Manusíacos considéranse avataras organizadores, exemplo deles son Rómulo e Remo, Moisés, Mahoma, Zoroastro, Manco Kapac. Así estes avatares crean civilizacións que elevan o ser humano.
Os Bodhisátvicos, do sánscrito satwa (equilibrio interior) son avatares fundadores de relixións ou camiños espirituais. Exemplo destes son Buda, Krishna, Xesús, Tunupa, Lao Tsé.
Finalmente poden considerarse os avatares non encarnados, seres que coidan e protexen a humanidade.
En galego
O galego tomou a palabra (pluralizada como "avatares") co significado de 'fases', 'vicisitudes' ou 'cambios'.
Internet
Actualmente nas novas tecnoloxías e en internet, asóciase a palabra avatar coa representación gráfica (mediante un debuxo ou fotografía) dunha persoa para a súa identificación.
Caios de Prickly Pear
Caios Prickly Pear (antigamente en español Islotes del Perro Chico e en inglés: Prickly Pear Cays) ás veces escrito Prickley Pear, son un par de pequenas illas deshabitadas a uns 10 km. da baía Road, en Anguila, un territorio británico no Mar Caribe. Están divididas por unha estreita canle entre Prickly Pear Leste e Prickly Pear Oeste. Os Caios Prickly Pear se clasifican como "áreas silvestres" por un Programa do Caribe Oriental para a xestión natural. Ademais, os caios son unha das seis áreas mariñas protexidas de Anguila.
Primeira división española 1955/56
A tempada 1955/56 da Primeira división española de fútbol, que foi a 25ª edición do campionato, disputouse entre o 11 de setembro de 1955 e o 22 de abril de 1956.
O Atlético de Bilbao proclamouse campión e clasificouse por primeira vez na historia para a Copa de Europa.
Trofeo Pichichi
O arxentino nacionalizado español, Alfredo di Stéfano logrou o seu segundo Trofeo Pichichi como máximo anotador do campionato, con 24 goles.
Campania
250px|dereita|miniatura|Situación de Campania no mapa de [[Italia.]] Campania é unha rexión italiana con capitalidade en Nápoles, a maior cidade do seu interior. Está bañada polo Mar Tirreno.
Provincias de Campania: Avellino, Benevento, Caserta, Nápoles, Salerno.
Severo Ochoa
Severo Ochoa de Albornoz, nado en Luarca o 24 de setembro 1905 e finado en Madrid o 1 de novembro de 1993, foi un bioquímico español, gañador do Premio Nobel de Medicina en 1959.
Traxectoria
Os seus pais foron o avogado Severo Manuel Ochoa e Carmen de Albornoz, irmá do político e presidente do Goberno de España no exilio, Álvaro de Albornoz. Despois da morte do seu pai, cando Severo tiña 7 anos a familia foi vivir a Málaga, onde fixo os seus estudos de grao elemental e bacharel.
Pronto foi medrando o seu interese pola bioloxía, centrándose no estudo do metabolismo enerxético, con especial atención ás moléculas fosforiladas.
Últimos anos
miniatura|Monumento a Severo Ochoa na [[Universidade Complutense de Madrid.]] Dende 1977 compartía a súa actividade no Instituto Roche de Bioloxía Molecular en Nova Jersey con frecuentes estadías no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa en Madrid, Centro mixto do Consello Superior de Investigacións Científicas e da Universidade Autónoma de Madrid, que promoveu.
No 1985 volveu de xeito definitivo a España a traballar no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa, do que era director honorario. No 1987 ingresou na Real Academia Nacional de Medicina de España, e foi nomeado presidente da Fundación Jiménez Díaz. Publicou o seu último traballo científico en 1986, con 81 anos.
Morreu o 1 de novembro de 1993 e foi enterrado no cemiterio de Luarca, a súa vila natal, xunto á súa dona Carmen. No seu testamento deixou disposta a creación da Fundación Carmen y Severo Ochoa, cun padroado formado por algúns dos seus discípulos españois, có obxecto de perpetuar a memoria de ambos en uniuón como recoñecemento ó soporte ó longo de toda a súa traxectoria, que, segundo a súa propia confesión, resultou decisivo para o desenvolvemento da súa vocación científica.
Investigación
A súa investigación foi polifacética, con numerosas e importantes contribucións en distintos campos da bioquímica e da bioloxía molecular. A súa achega fíxose de xeito principal a tres liñas de investigación:
Premios, distincións e citas
A máis do Premio Nobel, numerosos recoñecementos ó longo da súa carreira. Unha vez Ochoa dixo unha frase que se volveu célebre: «El amor es la fundición de física y química» (O amor é a fusión da física e da química), recoñecendo Joaquín Sabina que tomou de aí o título para o seu álbum Física y Química de 1992.
Obras
Entre seus artigos máis citados atópanse:
Unidade imaxinaria
É a unidade no conxunto dos números imaxinarios. Exprésase pola letra i e cumpre que:
Ás veces, isto tamén é expresado como:
O misterio dos fillos de Lúa
O misterio dos fillos de Lúa é un libro de Fina Casalderrey publicado en 1995 pola Editorial S.M. O ano seguinte gañou o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España. Foi incluído na Biblioteca Galega 120 e traducido ao castelán, ao catalán e ao bretón.
Mauro Icardi
Mauro Emanuel Icardi Rivero, máis coñecido como Mauro Icardi, nado en Rosario, Santa Fe, o 19 de febreiro de 1993, é un futbolista arxentino que xoga como dianteiro para o Paris Saint-Germain e a selección nacional arxentina.
Ligazóns externas
Perfil en Transfermarkt
Illa Seal
A Illa Seal (en inglés: Seal Island) é unha pequena illa situada na costa noroeste do territorio británico de Ultramar de Anguilla. Atópase a uns dous quilómetros ao oeste dos Caios de Prickly Pear, e está situado no centro do parque mariño do sistema de arrecifes da illa Seal. A zona é popular para os mergulladores.
Roger Salengro
Roger Salengro, nado en Lille en 1890 e finado na mesma cidade en 1936, foi un político de esquerda francés.
Foi deputado socialista de 1928 ata 1936 e presidente da cámara (maire) de Lille. En 1936 foi ministro do interior do goberno da Fronte Popular de Léon Blum.
Xornais de extrema dereita lanzaran unha campaña (no verán de 1936) invocando contra el unha condena por deserción (1916).
A pesar de ser recoñecido como non culpábel, Roger Salengro suicidouse.
Andrade, Aríns, Santiago de Compostela
Este lugar dista 4,2 quilómetros da capital do concello.
A Cacharela, Aríns, Santiago de Compostela
A Cacharela é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 71 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 41 eran homes e 30 eran mulleres.
A Devesa, Aríns, Santiago de Compostela
A Devesa é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 323 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 170 eran homes e 153 eran mulleres.
Illa Sandy
Illa Sandy é unha illa de Anguila, un Territorio Británico de Ultramar, e forma parte das Antillas Menores no Mar Caribe.
Illa Sandy é unha pequena illa na que se atopa un restaurante local. Desde Sandy Ground pódese chegar a Anguila en 15 minutos. O propietario do restaurante encárgase do transporte gratuíto en barco. A illa é pequena (ca. 250x75 metros), formada por area branca e redonda, no medio hai algo de vexetación con arbustos e palmeiras.
A illa é popular entre os turistas pola riqueza do seu fondo mariño, a praia de area fina e coral pola presenza dun negocio (bar / restaurante) famoso na zona.
En 1995, a illa foi mergullada polo furacán Luís durante algúns días, mentres que as instalacións resultaron gravemente danadas polo paso dos seguintes ciclóns tropicais e, durante unha destas tormentas, o barco quedou encallado na illa. Os edificios reconstruíronse posteriormente.
Incluso a flora foi danada polas tormentas tropicais, as palmeiras e os arbustos foron desarraigados polos fortes ventos dándolle á illa un aspecto aínda máis árido, case sen vexetación.
O restaurante reconstruíuse en 2007, así e todo en 2017, o Furacán Irma destruíu os edificios e a vexetación, deixando unha barra de area espida.
Hospital Hermanos Ameijeiras
miniatura|Hospital Irmáns Ameijeras, á esquerda monumento a [[Antonio Maceo Grajales|Antonio Maceo]] miniatura|Hospital Irmáns Ameijeiras visto dende o [[A Habana Vella|centro histórico; en fronte da torre do hospital está o Malecón habaneiro]] O Hospital Hermanos Ameijeiras, oficialmente Hospital Clínico Quirúrgico «Hermanos Ameijeiras», é o hospital público líder de Cuba, situado en Centro Habana, sendo a súa torre ben visible desde o Malecón habaneiro entre o centro histórico e o barrio de Vedado.
Inaugurouse o 3 de decembro de 1982 no edificio no cal antes da Revolución cubana destinaríase ao Banco Central de Cuba.
Está situado nas rúas San Lázaro e Belascoaín no Centro Habana. O terreo mide 35.500 m² e o edificio ten unha superficie de 79.500 m². A sala de recepción mide 75 m por 45 m cun teito de 15 m, e murais do artista Sandú Darié Laver.
Orixe e nome
O terreo foi ocupado dende 1852 ata a década dos cincuenta pola Casa de Beneficencia e Maternidade da Habana.
Ao triunfo da revolución en 1959, o edificio estaba medio construído, ía ser o Banco Nacional de Cuba e albergar dependencias como a Bolsa de Valores. Finalmente, o novo estado cubano decidiu completar a construción e facer do edificio un hospital, que se abriu 23 anos despois, en 1982.
Co seu nome significativo, o hospital lembra aos irmáns Ameijeiras, mártires da loita revolucionaria que medraron nas proximidades do edificio.
Aparición na película Sicko
Na película Sicko de Michael Moore, Moore levou a Cuba a un grupo de estadounidenses para ensinar como serían tratados alí, para demostrar que un sistema médico socialista como o de Cuba podería prestar un mellor servizo aos pacientes que nos Estados Unidos, onde estes pacientes carecían de cartos para pagar as altas facturas do sistema privado norteamericano.
Jean Pierre Droz
Jean Pierre Droz, nado en La Chaux-de-Fonds, no cantón suízo de Neuchâtel, o 17 de abril de 1746, e finado en París o 2 de marzo de 1823, foi un medallista, deseñador de moeda e inventor de orixe suíza e nacionalizado francés.
Fornás, Aríns, Santiago de Compostela
Fornás é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 70 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 38 eran homes e 32 eran mulleres.
Jean Pierre Droz
É o pai do escultor Jules Antoine Droz (1804-1872).
Traxectoria
miniatura|esquerda|Proba en ouro dun escudo de prata francés de 60 soldos de [[1786, a nome de Luís XVI, obra de Jean Pierre Droz. ]]
Jean Pierre Droz era fillo de Daniel Droz, un fabricante de apeiros agrícolas, e de Suzanne Esther Brandt. Do seu pai aprendeu desde moi novo as primeiras nocións do traballo con metais, que complementou cos estudos de deseño e de gravado. Aos 18 anos, en 1764, marchou a París, onde cultivou os seus dotes como gravador.
Un dos seus primeiros traballos coñecidos é unha medalla de 1780 para conmemorar a alianza de Luís XVI co bispado de Basilea.
En 1786, o Ministerio de Finanzas francés encomendoulle gravar para Luís XVI un novo modelo de escudo de 60 soldos no marco da reforma monetaria emprendida polo ministro Charles Alexandre de Calonne (1734-1802). Porén, esta moeda non chegou a entrar en circulación e dela cuñáronse só uns poucos exemplares de proba.
En Inglaterra foi empregado durante dous anos do destacado industrial e home de negocios Matthew Boulton (1728-1809), quen requiriu dos seus servizos para mellorar a calidade das moedas privadas emitidas pola compañía Boulton and Watts na ceca de Soho, en Birmingham. Alí encargouse ademais da cuñaxe de moeda de cobre para a circulación en Inglaterra e nas súas colonias. En 1789, Droz ideou un colar para a cuñaxe dos cantos das moedas e asegurar a súa forma circular que, malia non ser axeitado para un grande número de moedas, se mantivo en uso nos anos posteriores na Soho Mint. En Inglaterra foi escollido membro da Royal Birmingham Society of Artists e adquiriu unha grande notoriedade como gravador.
Entre outros traballos, en Birmingham encargouse así mesmo, en 1791, da cuñaxe dos monneron, gravados por Augustin Dupré (1748-1833), que se utilizaban en Francia durante a República. A el débeselle tamén unha innovación que permitía multiplicar o número de cuñaxes realizadas con cada cuño, que foi aplicada tamén na impresión dos billetes coñecidos como assignats.
En 1799 regresou a París co cargo de conservador de moedas e medallas do Directorio. En 1802 foi ascendido a Administrador Xeral de Moedas e Medallas de Francia, na Monnaie de Paris, e dous anos máis tarde Napoleón nomeouno conservador do Museo da Casa de Moeda de París, cargo que exerceu ata 1814. miniatura|20 [[Franco francés|francos (1813) da serie Napoleón, segundo o deseño de Jean Pierre Droz]] En 1810 gañou nun concurso que lle permitiu encargarse dos deseños dunha nova serie de moeda circulante francesa, a partir do cal elaborou unhas pezas de proba da moeda de cinco francos de prata a nome de Napoleón I. Esta moeda, caracterizada polo busto do emperador nos seus anversos, é recoñecida como a súa obra máis significativa e dá comezo a unha serie monetaria con valores en ouro de ata 100 francos, baixo a denominación de Napoleón.
Marcas de artista de Jean Pierre Droz
Nas moedas e medallas da súa responsabilidade, Droz gravou a modo de sinatura algunha das seguintes abreviaturas:
Primeira división española 1954/55
A tempada 1954/55 da Primeira división española de fútbol, que foi a 24ª edición do campionato, disputouse entre o 12 de setembro de 1954 e o 10 de abril de 1955. Participaron dous equipos galegos: o Deportivo da Coruña (7º) e o Celta de Vigo (11º).
O Real Madrid revalidou o título conquistado a tempada anterior, e converteuse no primeiro representante español nunha competición oficial de clubs da UEFA, a Copa de Europa.
Estadi Olímpic Lluís Companys
miniatura|dereita|Panorámica do interior do estadio durante a disputa dun partido disputado entre o [[RCD Espanyol e o Málaga CF en xuño de 2009.]]
O Estadi Olímpic Lluís Companys é un estadio de fútbol español da cidade de Barcelona. Chamado antigamente Estadio de Montjuïc, recibiu a súa denominación actual en 2001, na honra a Lluís Companys, presidente da Generalitat de Cataluña durante a Segunda República.
Historia
Foi proxectado polo arquitecto Pere Domènech i Roura e inaugurado en 1929 con motivo da Exposición Internacional daquel ano, na montaña de Montjuïc. En 1957 acolleu a única final da Copa de España de fútbol que enfrontou ao RCD Espanyol e o FC Barcelona, os dous equipos máis importantes da cidade condal.
Na década de 1960 foi infrautilizado e as súas bancadas comezaron a evidenciar preocupantes síntomas de ruína. A celebración dos Xogos Olímpicos de 1992 permitiron a súa remodelación a cargo do equipo de arquitectos Correa-Milà-Margarit-Buixadé e coa participación do italiano Gregotti.
Foi renovado completamente para acoller os Xogos Olímpicos. Foi baleirado e rebaixado o nivel da pista e só se conservaron as fachadas exteriores. Alzáronse novas bancadas cunha capacidade total de 55 000 espectadores.
En 1989 foi reinaugurado con motivo da Copa do Mundo de Atletismo, tres anos antes dos Xogos, e foi testemuña das cerimonias de inauguración e de clausura dos Xogos Olímpicos de 1992.
Na tempada 1991/92 xogou no campo a Unió Esportiva Sant Andreu. En 1997 o Reial Club Deportiu Espanyol pasou a xogar os seus partidos despois de abandonar o estadio de Sarrià. O equipo xogaría en Montjuïc ata 2009, cando foi inaugurado o Estadio Cornellà-El Prat.
En 1998 o Comité de Estadios da UEFA outorgou a categoría cinco estrelas ao Estadio Olímpico Lluís Companys, pola que poden celebrarse competicións de fútbol do máximo nivel continental. Esta instalación está preparada para acoller grandes eventos deportivos, culturais e sociais con capacidade para 55 000 espectadores para actos deportivos e ata 68 000 espectadores para concertos.
Do 26 de xullo ao 1 de agosto de 2010 celebrouse no estadio o 20º Campionato de Europa de atletismo, polo que foi novamente remodelado.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 30ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Federico Fellini, director do filme gañador.]] Os seguintes 12 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 30ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, India, Italia, Noruega e Alemaña Occidental. Italia gañou o premio co filme de Federico Fellini Le notti di Cabiria, un drama sobre unha prostituta de Roma que busca en van o amor verdadeiro.
O documental mexicano Torero!, non conseguiu obter un nomeamento nesta categoría pero si foi nomeado na de mellor documental.
A dinamarquesa Annelise Hovmand converteuse na primeira muller directora cun filme proposto nesta categoría.
Maria Theresa Asmar
Maria Theresa Asmar, nada en Tel Keppe en 1804 e finada en Francia na década de 1860, foi unha escritora caldea do imperio Otomán. Foi coñecida en Europa como a Princesa Babilonia.
Traxectoria
De orixe cristiá caldea, estableceu unha escola feminina en Bagdad. Acolleu misioneiros no colexio, mais estes subornaron o goberno otomán para quedaren coa licenza do centro e para que prohibisen a María seguir co proxecto. Abandonou o proxecto frustrada e anoxada polo modo en que fora tratada polos cristiáns, buscou refuxio cos beduínos árabes. Recolleu información sobre a súa vida diaria, especialmente das vodas e dos asaltos a outras tribos. Escribiu Memoirs of a Babylonian Princess, publicado en inglés en 1844, dous volumes nos que narra as súas viaxes por Turquía, Siria, Líbano e Palestina, así como o sistema de haréns usado en Turquía. Maria Theresa Asmar morreu en Francia antes da guerra franco-prusiana
Azali (filme)
Azali é un filme ghanés de 2018 dirixido por Kwabena Gyansah. Foi escollido como candidato de Ghana para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o primeiro filme de Ghana que se presentou nesta categoría dos Óscar.
Sinopse
Unha rapaza dunha pequena vila foxe dun matrimonio concertado cun home de 70 anos, e acaba na buliciosa cidade de Accra.
Estadi de Sarrià
O Estadi de Sarrià era un estadio de fútbol español, situado no barrio de Sarrià, na cidade de Barcelona. Serviu de sede habitual ao Reial Club Deportiu Espanyol durante décadas. Na actualidade, na extensión do antigo campo de fútbol sitúase un parque rodeado por novos edificios de vivenda que ocupan a área total do entón estadio.
Historia
O Estadi de la Carretera de Sarrià, que por aqueles entón estaba localizado nos arredores de Barcelona, foi inaugurado no ano 1923 tras ser construído sobre un terreo coñecido como Can Ràbia. A obra tivo un custo total de 170.000 pesetas e supuxo un enorme esforzo económico para o club perico que ata tivo que realizar unha xira por Suramérica para axudar a financiar a obra.
Sarrià foi o escenario onde se logrou o primeiro gol da historia da Liga, obra de Pitus Prats na vitoria do RCD Espanyol ante o Real Unión de Irún (3-2).
En 1937 albergou a final da Copa da España Libre entre o Valencia CF e o Levante UD con vitoria deste último por 1-0.
En 1982, o estadio foi o escenario onde se disputaron os encontros correspondentes ao Grupo 3 da segunda rolda do Mundial de Fútbol de 1982 celebrado en España acollendo un triangular entre as seleccións da Arxentina, Italia e o Brasil.
Dez anos despois foi á súa vez unha das subsedes onde se disputou o torneo de fútbol dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992.
A última tempada na que o RCD Espanyol disputou os seus encontros como local no Estadi de Sarrià foi a 1996/97. Os problemas económicos do club obrigaron a vender o estadio a empresas inmobiliarias. O último partido xogado en Sarrià foi o 21 de xuño de 1997, partido no que o Espanyol gañou por 3 goles a 2 ao Valencia CF, sendo o xogador do conxunto visitante Iván Campo o autor do último tanto oficial marcado no estadio.
O Igrexario, Aríns, Santiago de Compostela
O Igrexario é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 163 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 78 eran homes e 85 eran mulleres.
O Aramio, Aríns, Santiago de Compostela
O Aramio é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 42 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 17 eran mulleres.
Este lugar dista 8,2 quilómetros da capital do concello.
Lobio, Aríns, Santiago de Compostela
Lobio é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 42 habitantes (25 homes e 17 mulleres).
O Porto Vello, Burgás, Xermade
O Porto Vello é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes, 3 homes.
Espasa-Calpe
miniatura|[[Enciclopedia Espasa|Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana.]]
Historia
A empresa xurdida da fusión, denominada Espasa-Calpe, quedou baixo o control da compañía Papelera Española, e no seu momento constituíu unha das empresas editoriais máis importantes da época. A nova editorial contou ademais cun ventaxoso contrato de subministración coa Papelera. Ademais, Calpe comprometeuse a continuar a produción da famosa Enciclopedia «Espasa», e tamén a súa distribución. Espasa-Calpe abriu en Madrid unha importante librería, a Casa del Libro, situada en plena Gran Vía. Continuou coa produción da agora denominada Enciclopedia Espasa-Calpe. Ademais, ampliou as súas operacións cara a América do Sur, establecendo unha sede na capital arxentina, Buenos Aires. Desde alí estendeu o seu mercado a outros países, como Chile, Uruguai, Perú, México ou Cuba.
En 1984 a editorial instituíu o Premio Espasa-Calpe de Ensaio, de carácter anual, que segue entregándose hoxe en día.
Guerra civil angolana
miniatura|300px|Situación do conflito antes da intervención [[cubana a mediados dos setenta. Durante ese período, a UNITA logrou controlar a maior parte do territorio, pero o goberno do MPLA sempre mantivo Luanda baixo o seu control.]]
A guerra civil angolana, iniciada o 11 de novembro de 1975 e rematada o 4 de abril de 2002, foi o conflito armado máis longo de África, e un dos máis longos condicionados polo contexto da Guerra Fría.
Librouse como unha escalada da guerra da Independencia de Angola, de 1961 a 1974, que enfrontou a varios movementos angolanos antagonistas, e aos sus respectivos aliados, pero acabou de maneira inmediata no proceso de descolonización, de 1974 a 1975, que agudizou e amplificou o conflito.
O conflito de Angola enfrontou ao goberno do MPLA e aos seus aliados, Cuba e a SWAPO, que loitaba pola independencia de Namibia, contra a UNITA, a FNLA, Suráfrica e Zaire. Os primeiros recibiron apoio de asesores e material soviético, e os segundos asesores e material dos Estados Unidos e de Israel, ademais de mercenarios occidentais.
Antecedentes: a codiciada Angola
O territorio hoxe ocupado por Angola comezou a ser unha posesión valiosa para os europeos cando os portugueses asentáronse nas súas costas para utilizalas como bases na súa circunvalación de África cara á India e ás illas das especias. Especialmente cando os neerlandeses comezaron a poboar a súa Colonia do Cabo.
Identidade de Euler
En matemáticas, a Identidade de Euler, un caso especial da fórmula de Euler, é a seguinte:
Guerra civil angolana
O repartimento de África: a Conferencia de Berlín
Aqueles asentamentos dos navegantes portugueses foron esgrimidos por Lisboa durante a Conferencia de Berlín (1884-1885) para obter as colonias de Angola e Mozambique máis outras posesións menores. Inicialmente, a pretensión lusitana consistía en unir ambas as dúas colonias por terra; intención nada novedosa porque o mesmo trataban de realizaren a Gran Bretaña —co seu proxectado ferrocarril de O Cairo ao Cabo—, ou Francia, coa súa tamén proxectada liña Dakar-Djibuti. Pero todos estas iniciativas foron impedidas pool chanceler alemán Otto von Bismarck que perseguía, como segunda meta da Conferencia, dividir o máis posíbel as colonias, para facelas máis difíciles de defenderen. Deste xeito obrigaría ás potencias europeas a movilizaren máis soldados, especialmente aos países que se prevía que despois serían inimigos do Imperio alemán na chamada Gran Guerra.
Identidade de Euler
Esta ecuación aparece en Introdución de Leonhard Euler, publicada en Lausanne en 1748. (V. número e; unidade imaxinaria; número pi)
Guerra civil angolana
A Entente Cordiale, a Tripla Entente e a I Guerra Mundiial
Antes incluso de comezar a primeira guerra mundial alemáns e británicos tiñan un plan secreto para repartir entre eles Angola e outras posesións portuguesas e belgas sen recorreren á forza. Deste modo ambas as nacións sairían beneficiadas e non sería necesario levar a guerra ao Continente europeo, e que os negros africanos puideran darse de conta de que os brancos estaban tan desunidos e se mataban entre eles coa mesma saña que calquera outra raza.
Pero Portugal entrou no conflito ao lado da Tripla Entente e conservou as súas posesións en África. Ao contrario que Alemaña, despoxada de todas as súas tras o Tratado de Versalles. Entre elas, a África do Suroeste alemá, ocupada pola Unión Surafricana de forma temporal, pero que sempre intentou que fose permanente e, o que foi unha das causas da guerra.
Identidade de Euler
Demostración
Esta fórmula é un caso da fórmula de Euler, que asigna
para calquera número real x. Se consideramos que x = \pi, temos que
Importancia desta identidade
É "a fórmula máis salientable en matemáticas" segundo Richard Feynman. Feynman sinalou a importancia desta fórmula porque enlaza algunhas constantes matemáticas fundamentais:
Ademais, tódolos operadores aritméticos fundamentais están presentes: igualdade, suma, multiplicación e potencias.
Filmes de Ghana propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Ghana presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2019. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Ghana para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Primeira división española 1953/54
A tempada 1953/54 da Primeira división española de fútbol, que foi a 23ª edición do campionato, disputouse entre o 13 de setembro de 1953 e o 25 de abril de 1954.
Tras 21 anos, o Real Madrid volveu ser campión de liga, conquistando o seu terceiro título.
A Pena, Aríns, Santiago de Compostela
A Pena é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 14 eran mulleres.
Sanxuás, Aríns, Santiago de Compostela
Sanxuás é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 65 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 30 eran mulleres.
Vilacova, Aríns, Santiago de Compostela
Vilacova é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 69 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 39 eran homes e 30 eran mulleres.
A Torre Branca, Aríns, Santiago de Compostela
A Torre Branca é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 175 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 89 eran homes e 86 eran mulleres.
A Rectoral, Burgás, Xermade
A Rectoral é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 mullere).
Mar Tirreno
O mar Tirreno (Mar Tirreno, Mer Tyrrhénienne , Mare Tirrenu, Mari Tirrenu, Mari Tirrenu, Mare Tirreno) forma parte do Mar Mediterráneo que baña o oeste da costa de Italia. É chamado así nomeado polos pobos tirrenos, identificados desde o século VI aC cos etruscos de Italia.
Xeografía
O mar está rodeado polas illas de Córsega e Sardeña (ao oeste), a península italiana (rexións de Toscana, o Lacio, Campania Basilicata e Calabria no leste e pola illa de Sicilia (ao sur). O mar Tirreno tamén inclúe unha serie de pequenas illas como Capri, Elba e Ustica. miniatura|[[Costa de Amalfi, Positano]] miniatura|[[Orosei, Sardeña]]
A profundidade máxima do mar é de 3.785 m.
O Mar Tirreno está situado preto de onde se atopan as placas africana e eurasiática, polo tanto, as cadeas de montañas e as illa teñen os volcáns activos, como o Monte Marsili, nas súas profundidades ou como o da illa de Stromboli. As oito illas eólicas e Ustica están situadas na parte sur do mar, ao norte de Sicilia. Os ventos predominantes son o Mistral, procedente do val do Ródano, Libeccio do suroeste, e Siroco (Scirocco) e Ostro dende o sur.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar Tirreno como segue:
Nome
O seu nome deriva do nome grego para os Etruscos, que se dixo que eran emigrantes de Lidia e liderados polo príncipe Tyrrhenus. Os etruscos instaláronse ao longo da costa da Toscana moderna e referíronse á auga como o "mar dos etruscos".
Aeroporto de Miami
O aeroporto internacional de Miami, tamén coñecido como MIA e historicamente como aeródromo Wilcox, é o principal aeroporto que serve á área de Miami. O aeroporto é unha área non incorporada no condado de Miami-Dade County, e atópase a 13 km do centro da cidade de Miami. Opera voos de pasaxeiros e carga a cidades en América, Europa e Asia.
É o principal aeroporto do sur de Florida para voos internacionais de longo alcance e un centro de conexións no sueste dos Estados Unidos. Tamén é un dos oito únicos aeroportos do país con voos regulares operados con Airbus A380. O aeroporto é a principal porta de entrada de American Airlines a Latinoamérica, xunto cun centro de conexións doméstico para a súa afiliada rexional American Eagle.
Entre as aeroliñas de carga que operan en Maiami están Atlas Air, Centurion Air Cargo, FedEx Express, IBC Airways e UPS Airlines. Tamén hai varias aeroliñas chárter que serven Miami, como Eastern Air Lines, Miami Air e Xtra Airways. O aeroporto serve como cidade focal para Avianca e LATAM, tanto para operacións de pasaxeiros como de carga.
Miami é a principal porta de entrada entre os Estados Unidos e Latinoamérica, e é un dos principais centros de conexións do país debido á súa proximidade con lugares turísticos, ao crecemento da economía local, á gran cantidade de habitantes latinoamericanos e europeos, e á súa situación estratéxica para poder manexar o tráfico aéreo entre Norteamérica, Suramérica e Europa.
No ano 2010 foi o primeiro aeroporto estadounidense en porcentaxe de voos internacionais e o segundo en volume de pasaxeiros internacionais, despois do aeroporto JFK de Nova York. NO ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 44 350 247 pasaxeiros, converténdoo no 23º máis concorrido do mundo en termos de pasaxe. Nos Estados Unidos é o 10º aeroporto máis concorrido e é o maior do estado de Florida.
Sesulde, Burgás, Xermade
Sesulde é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).