cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Añón
Traxectoria
Añón gozou de moita popularidade no século XIX. Parte desta popularidade é debida a Curros Enríquez, que o escolle como guía no seu Divino Sainete. Curros admiraba a Añón como o "vello mestre" e identificábase coas súas ideas progresistas e anticlericais.
Obra
Añón escribiu na súa vida poesía en galego, castelán e portugués. Despois de morrer deixou os seus poemas ciscados en xornais e outros nas mans de amigos e parentes aos que llelos dedicara. Unha vez morto, os seus contemporáneos comezan o traballo de recoller a súa obra.
A primeira compilación foi feita pola Biblioteca de "La Concordia", en Vigo en 1878. En 1879 o semanario El Tambre, de Noia, publica as súas poesías en folletíns. En 1889 publícase a edición da "Biblioteca Gallega" de Martínez Salazar (A Coruña). miniatura|page=56|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Xosé María Álvarez Blázquez recibiu a obra de Añón inédita que posuía o seu sobriño-neto. Con este material e o xa publicado con anterioridade, Fernando Bel Ortega fai a súa tese de doutoramento (1991), na que constitúe a recompilación máis completa: 39 poemas en galego, 7 en portugués e 107 en castelán.
A maioría dos poemas de Añón son improvisacións ás que el non lle daba importancia, o que xustifica que o tema máis usado sexa o da poesía de circunstancias, cargadas de humor e de sátiras. De todos os xeitos, o máis importante da súa obra son os poemas nos que canta a Galicia como patria da infancia e aqueles nos que describe tipos e costumes galegos. Estes son os poemas fundamentais da obra de Añón, destacando o famoso poema "Recordos da infancia" (1845, cunha segunda versión anos despois).
Un segundo tipo de poemas son os que cantan costumes e situacións do mundo popular, ás veces con ironía. O máis famoso é "Alma en pena" (1860). Anteriores a 1862 son "O magosto" ou "A leiteira". No que se refire aos poemas de circunstancias, escribiu varios poemas deste tipo en galego. Estas obras están dedicadas a amigos (Vesteiro Torres), familiares reais ou imaxinados (Eduardo Campos ou a súa "filla" Eufrosina) ou persoeiros da época (os reis), nestes poemas atopamos moitas veces o humor ou a ironía.
Moitas das improvisacións mencionadas anteriormente teñen intención irónica, como os "Epigramas". Tamén se conservan poemas amorosos, aínda que non son moitos. Entre eles, "Amor apresurado" (1869) ou "A Sabeliña". Se por algo foi coñecido Añón foi por ser o "poeta dos Himnos", destacando o "Himno á agricultura" (1873), o "Hymno dos povos" (en portugués) ou os poemas dedicados a Galicia.
Os poemas en portugués non teñen o interese literario que posuía a outra obra do autor. Destaca nesta lingua o "Hymno dos povos", himno revolucionario que supuxo a súa expulsión de Portugal.
O corpus poético contén, entre outras poesías, catro dedicadas a Galicia. Estes poemas están escritos en galego (tres deles) e en castelán (un). As poesías en cuestión son:
miniatura|Poesías gallegas y castellanas, 1889,pdf [[Biblioteca Gallega.]] Analizandoos un por un, o "O Recordo, A Galicia" é unha obra de corenta e oito versos escrito en febreiro de 1857 cuxo tema principal é a exaltación de Galicia centrándose na paisaxe e nos recordos da infancia. Para o autor, Galicia é unha especie de paraíso onde pasou os momentos máis felices da súa vida. Galicia é un lugar idóneo para a felicidade, terra para o amor e chea de festas. Neste sentido, resulta moi interesante a comparación que fai Añón de Galicia cun "célico Edén". A composición ten un destacado ton biográfico. Ademais dos recordos da infancia, fala dalgúns dos lugares que visitou ao longo da súa vida (Lisboa, Francia ou Italia). Esta citas permítelle comparar Galicia con estes lugares, os máis valorados nesa época, e aos que Galicia non ten nada que envexar. Á descrición da paisaxe da que antes falabamos, únense as referencias pastorís, que dotan ao poema dun ton bucólico, que nos recorda o estilo das églogas da literatura clásica. miniatura|esquerda|200px|Busto de Añón en [[Outes.]] Con "A Galicia (Ay esperta, adorada Galicia)" gañou o accésit ao primeiro premio nos Xogos Florais da Coruña de 1861. Este feito, ademais de non gustar en absoluto a Añón, provocou a composición do poema "O meu amigo Antón Mª d´a Iglesia", no que deixa ben patente o seu enfado. O poema está escrito en oitavas italianas (conta cunha métrica culta) e comeza coa cita dunha balada popular. Observamos así a mestura do popular e do culto na composición. De novo aparece a exaltación de Galicia como o "paraíso" da infancia que o poeta desexa recuperar. Aparece unha descrición da paisaxe destacando a súa beleza e a súa riqueza natural. Mais neste poema temos un novo aspecto que non aparecía no anterior, Galicia está sumida nun profundo soño do que debe acordar para así recuperar a importancia que tivo noutras épocas. Polo tanto, nesta composición aparece a denuncia política e social. Galicia debe erguerse e saír da situación na que se atopa, mais para facer isto necesita axuda. Por iso Añón apela aos "escritores poetas guerreiros" e a todos os fillos de Galicia para que leven a cabo ese labor. As persoas que fagan isto veranse premiadas, pois os seus nomes pasarán á historia. Outra mención interesante é a que se fai do "imperio d´a industria", que nos fai recordar certas obras de Curros Enríquez nas que aparece tratado o tema do progreso (recordemos a admiración que Curros sentía por Añón). Mais tamén aparece outro soño no poema, é o soño por regresar á súa terra. Añón ve Galicia como o lugar da súa felicidade e por iso sente que debe volver antes de morrer.
O terceiro poema con este título é "A Galicia (Dos teus recordos vivo ¡Galicia encantadora!)". Esta composición foi escrita en Madrid en 1877 (pouco antes de morrer) e compúxose en quintetos. Nesta obra aparecen de novo os tópicos da paisaxe e da esperanza no progreso que xa foran utilizados nos outros dous poemas. Canto á paisaxe, Añón compara outra vez a súa patria cun Edén, ese paraíso da infancia a onde quere regresar antes de morrer. Neste poema este desexo faise máis importante, quizais Añón presentise que lle quedaba pouco tempo de vida. Ademais, chega a dicir que a súa morte se debe ao feito de estar lonxe de Galicia. Temos unha referencia a un futuro prometedor, destacando a importancia que lle dá ao ferrocarril para o progreso das cidades galegas (ao igual que Curros). Por outro lado, fala dos galegos ilustres, como exemplos de que a súa terra viu e verá nacer persoas que lograrán un porvir dourado para Galicia. Concretamente, nomea a Feijoó e a Casto Méndez Núñez.
47
Outros
40er
Francisco Añón
Obra
O último dos poemas con este título é "A Galicia, visitada por el Rey Don Amadeo I". Esta obra é a única con esta temática escrita en castelán. Foi escrita en 1872 en Madrid. Só polo título vese que o poema, mais que unha obra de ton "patriótico", pode ser cualificado como de circunstancias (pois é composto co motivo da visita dun rei a Galicia). Aínda así, inclúese neste traballo pola súa singularidade. Non hai referencias á paisaxe e só se atopa un canto ao futuro porvir que lle espera a Galicia. O país ten un grande futuro por diante, mais necesita acordar do seu soño. Hai ademais unha referencia ao novo sistema político, unha monarquía que respecta a liberdade dos cidadáns e a súa soberanía.
Caen
Caen é unha comuna do departamento de Calvados, Normandía, Francia. É a capital da rexión da Baixa Normandía. A cidade ten unha poboación de 115.000 habitantes e a área metropolitana de 200.000. Coñecida polos edificios históricos da época de Guillerme o conquistador, soterrado aquí; a batalla de Caen tras o desembarco de Normandía destruíu boa parte da cidade.
Francisco Añón
Obra
Os temas recorrentes na poesía de Francisco Añón son a paisaxe, os recordos da infancia, a denuncia da situación de Galicia e a esperanza no progreso do futuro. Nos primeiros poemas predominan as dúas primeiras e, conforme avanza o tempo, as outras dúas van adquirindo máis protagonismo.
DS Hansteen
miniatura|350px|O DS Hansteen no porto de Trondheim
Francisco Añón
Véxase tamén
miniatura|Francisco Añón imaxinado por unha intelixencia artificial a partir dun seu gravado. Autor: [[Manuel Gago Mariño]]
DS Hansteen
O DS Hansteen é un barco de vapor construído en 1866 por Nyland MEK para a Norges Geografiske Oppmåling por encarga do seu director o profesor Christopher Hansteen. En 1872 o navío serviu de aloxamento ó rei Óscar II durante a inauguración do monumento Haraldshaugen en memoria do rei Harald I en Haugesund.
En 1898 o navío vendeuse ó Innherad Forenede Damskipsselskap quen o usou para facer rutas regulares no fiorde de Trondheim, mercouno despois o Det Helgelandske Dampskibsselskab renomeouno "Haarek" para facer percorridos pola costa de Helgeland. En 1950 o barco vendeuse ás autoridades de Florø para utilizarse como un navío aloxamento para os traballadores temporais do sector da pesca. En 1962 a misión luterana Oslo Indremisjon mercouno tamén como navío aloxamento no río Akerselva, dándolle o nome de "Ivar Elias". En 1978 un novo propietario comezou a súa restauración e actualmente está no porto de Trondheim.
Fondodevila
O topónimo galego Fondodevila pode referirse a:
EuroEyes Cyclassics 2017
A 22ª edición da Vattenfall Cyclassics disputouse o 20 de agosto de 2017 nun percorrido de 221 quilómetros con saída e chegada en Hamburgo. Esta foi a trixésimo primeira proba do UCI WorldTour 2017.
Cea
O termo cea pode referirse a:
EuroEyes Cyclassics 2017
O gañador foi o italiano Elia Viviani, que venceu no sprint masivo final. No segundo caixón do podio, finalizou o campión francés Arnaud Démare e en terceira posición quedou o mozo holandés Dylan Groenewegen.
Cea
Amais, como topónimo dá nome aos seguintes lugares:
EuroEyes Cyclassics 2017
Equipos
Na disputa participaron 21 equipos ciclistas diferentes: os 18 do UCI WorldTour (con participación obrigatoria) e 3 equipos de categoría Profesional Continental invitados, todos eles con 8 corredores.
Cea
Amais, como apelido pode referirse a:
252
Outros
Historia ano a ano
Mazariegos
Mazariegos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 249 habitantes (INE 2012).
Martini Racing
miniatura|[[Lancia LC2 racing car (front) in the colours of Martini Racing]]
Martini Racing é o nome baixo o cal varios equipos de carreiras de motor compiten cando son patrocinados pola compañía italiana Martini & Rossi, unha destilería que produce vermut Martini en Turín). O programa de patrocinio de Martini comezou en 1968. Os coches de carreiras están marcados coas distintivas raias azul escuro, azul claro e vermello nos coches con carrozaría de fondo branco, vermello ou prateado. O modelo de coche que gañou a maioría dos títulos competindo con Martini Racing foi o Lancia Delta HF Integrale.
Carreiras de coches deportivos
O primeiro programa de patrocinio de Martini foi nas 3 horas de Daytona en 1962 con dous Alfa Romeo Giulietta SZ Coda Troncas, pero non tiñan adhesivos ou logotipos Martini, só "Martini & Rossi Racing Team" escrito ao longo dos paneis frontais.
As dúas persoas clave no inicio da gran aventura de Martini racing foron Paul Goppert, xefe de publicidade e relacións públicas de Martini Alemaña, e o seu amigo íntimo Hans Dieter Dechent, un piloto de carreiras que se especializou nas carreiras de resistencia que dirixía un concesionario Opel en Saarbrücken, Alemaña.
A principios de 1968, permitiuse por primeira vez a publicidade non relacionada coas carreiras na carrozaría dos coches. Paul pediulle a Hans Dieter que colocase algúns adhesivos no seu coche a cambio de fundas e equipamento similar.
Entón en abril de 1968 apareceron as etiquetas de Martini, no Porsche 910 da Scuderia Lufthansa Racing Team un equipo montado por Roberto Huhn, un executivo da liña aérea alemá.
Como Dechent quería correr canto antes co seu novo coche, a primeira aparición do coche 910-023 coa súa librea de prata coas cores dianteiras de Lufthansa e adhesivos de Martini foi na subida do outeiro de Eberbach, o 28 de abril co n° 174. Apareceu co mesmo coche No GP de Dijon-Lonvic o 5 de maio (n° 10), logo no GP de París o 12 de maio (n° 26) e sobre todo nos 1000 km de Nürburgring o 19 de maio (n° 24).
Máis adiante nunha carreira menor en Hockenheimring en 1968. Formouse Martini Racing para competir con dous Porsche 907 en varias carreiras de coches deportivos en 1969 para publicitar a fábrica. Durante a década de 1970, Martini fíxose famoso pola súa relación con Porsche no automobilismo, patrocinando os Porsche 917 oficiais, que gañaron as 24 Horas de Le Mans de 1971. Logo dun paréntesis dun ano en 1972, cando Porsche retirouse do campionato do WC como o seu 917. Os coches de Martini Porsche gañaron Le Mans unha vez máis en 1976 e 1977 con Porsche 936, así como en moitos outros acontecementos na década de 1970 co equipo Porsche da fábrica, cos Porsche 930 RSR Turbo, 935 e 936. En 1978, Martini patrocinou soamente o equipo oficial en Le Mans, mentres que en 1980 asociáronse con Joest Racing, unha vez máis só en Le Mans.
En 1981, Martini Racing apoiou o esforzo da italiana Lancia nas carreiras de coches deportivos nos Grupo 5 Lancia Monte Carlo, Grupo 6 Lancia LC1 e Grupo C Lancia LC2. A nómina de pilotos de Lancia Martini incluía a varios corredores contemporáneos de Fórmula Un, entre eles: Michele Alboreto, Teo Fabi e Riccardo Patrese. A asociación durou ata as 24 Horas de Le Mans de 1986, pero para entón, Lancia involucrouse máis cos rallyes. Logo diso, Martini Racing fixo só breves participacións nas carreiras de autos deportivos, incluíndo tres tempadas no Campionato da FIA de Sport Prototipos co equipo Picchio de Gianni Giudici.
Fórmula Un
miniatura|left|Un coche de Fórmula 1 [[Alfa Romeo-Brabham BT44 coa librea vermella de Martini&Rossi]] miniatura|[[Carlos Reutemann no seu Martini Lotus 79 no Gran Premio de Mónaco de 1979]] miniatura|Williams F1 Martini Racing ([[Felipe Massa, )]]
A asociación de Martini Racing coa Fórmula Un comezou en co equipo italiano  Tecno. . Con todo, o coche era pouco competitivo e Martini retirouse logo das pouco exitosas tempadas de e.
Martini volveu a tempo completo na tempada de Fórmula 1 de, patrocinando o equipo Brabham de Bernie Ecclestone. O esquema de cor inicial incorporou as cores de Martini nun fondo branco no Cosworth que propulsaba o Brabham BT44B en 1975. Os Brabham BT45 e Brabham BT45B con motor Alfa Romeo flat-V12 usáronse nas tempadas de  e  da Fórmula 1 e as cores de Martini apareceron nun fondo vermello "rosso corsa". Pilotos como Carlos Reutemann, Carlos Pace, Hans-Joachim Stuck e John Watson pilotaron para o equipo durante este tempo.
Para a tempada da Fórmula 1, o patrocinio de Martini moveuse a Team Lotus. Malia gañar o campionato da tempada de Fórmula Un de, co Lotus 79 con Mario Andretti e Carlos Reutemann como pilotos, a asociación Martini Lotus non logrou unha soa vitoria e ao final do ano, Martini retirouse de F1 unha vez máis.
Logo dunha longa pausa na categoría, a compañía italiana comezou a patrocinar á Scuderia Ferrari na tempada cunha presenza menor.
Williams Martini Racing
Williams Grand Prix Engineering anunciou unha nova sociedade con Martini que comezou na tempada da Fórmula 1, e Martini continuou o seu patrocinio nas tempadas  e.
Rally
miniatura|left|200px|[[Lancia Delta S4]] miniatura|200px|[[Lancia 037 no Historic Motorsport Show de 2005 en Stoneleigh, West Midlands.]]
O primeiro desafío nos rally de Martini foi retomado polo habitual Porsche. En 1978, Porsche volveu ao Campionato do Mundo de Rally (WRC) como equipo oficial, correndo cun 911 SC para Björn Waldegård e Vic Preston Jr. no Safari Rally. O proxecto non continuou máis aló desta única participación, onde Preston foi segundo e Waldegård cuarto.
Na tempada de 1982, igual que fixeran un ano antes cos coches deportivos, Martini Racing asinou co equipo oficial Lancia, patrocinando o novo Lancia 037 Grupo B, Attilio Bettega e Markku Alen como pilotos. A asociación Lancia Martini no Campionato Mundial de Rallyes foi unha das máis longas da compañía, ata o final da tempada de 1992, con varios coches, incluíndo o Delta S4 grupo B e o Delta Integrale Grupo A gañando carreiras e títulos con pilotos como Juha Kankkunen, Bruno Saby, Massimo Biasion e Didier Auriol. Os coches de Martini Lancia gañaron o título de pilotos do WRC en 1987 e 1991 con Kankkunen, e 1988 e 1989 con Biasion, así como o título de construtores co 037 en 1983, e consecutivamente co Delta do Grupo A de 1987 a 1992.
Teoría de sistemas
A teoría de sistemas intenta producir teorías e formulacións conceptuais que poden crear condicións de aplicación na realidade empírica, trata de resolver problemas complexos do mundo científico desde un enfoque holístico. Un sistema é un conxunto de elementos dinámicamente relacionados que forman unha actividade para alcanzar un obxectivo, operando sobre datos para prover de información.
Martini Racing
Carreiras de coches de turismo
miniatura|left|Martini Racing [[Alfa Romeo 155#155 V6 TI|Alfa Romeo 155 V6 TI de 1996]]
Teoría de sistemas
Uso dos modelos
Os modelos simplifican a realidade para poder explicala. Un mesmo sistema pódese representar mediante distintos modelos. Os modelos non son aplicables fóra do contorno para o que foron formulados.
Martini Racing
Carreiras de coches de turismo
Non sería ata 1992 que Martini Racing involucraríase seriamente nas carreiras de coches de turismo. A compañía italiana patrocinou o Alfa Romeo 155 oficial no campionato de Italia de Superturismo, que dominou o equipo, con Nicola Larini logrando o título do campionato.
Teoría de sistemas
Modelos de caixa negra
Temos que marcar as fronteiras da caixa e sinalar as entradas e saídas se existen.
Martini Racing
Carreiras de coches de turismo
Isto serviu como un aperitivo a un premio máis grande, máis especificamente o DTM, a serie alemá baseada en coches de serie. Aínda que a conexión Martini Alfa Romeo só se materializou en 1995 e para entón os Alfas (pilotados por Larini e Alessandro Nannini, ambos expilotos de F1) non eran tan competitivos.
Teoría de sistemas
Modelos de caixa negra
Calquera modelo de caixa negra ten que cumprir as leis da termodinámica.
Martini Racing
Motonáutica
A partir de 1973, Martini Racing patrocinou a Carlo Bonomi e Cesar Fiorio no Campionato do Mundo de Motonáutica, gañando os campionatos consecutivos en 1975 e 1976. Martini logrou unha velocidade máxima media de 66,9 mph. O regreso en 1980 viu ao equipo Martini lograr o título europeo con Guido Niccolai. En 1982, o seu ano de debut, Renato Molinari perdeu o título do Campionato do Mundo de F1 de Motonáutica por un só punto, pero gañou as dúas tempadas seguintes.
Teoría de sistemas
Modelos de caixa branca
Temos que localizar as variables que o copoñen a unir as que estean relacionadas entre si.
Abeleda, A Teixeira
Santa María de Abeleda é unha parroquia do concello ourensán da Teixeira na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 102 habitantes (48 homes e 54 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 14 habitantes en relación ao ano 2000.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|O Pombar.
Karl Lachmann
Karl Lachmann, nado en Braunschweig o 4 de marzo de 1793 e finado en Berlín o 13 de marzo de 1851, foi un filólogo alemán.
Traxectoria
Tras rematar os seus estudos en Leipzig e Gotinga, en 1816 comeza a súa actividade investigadora no Friedrichswerder Gymnasium de Berlín, converténdose despois en Privatdozent. En 1818 noméano profesor extraordinario de Filoloxía clásica na Universidade de Königsberg e dedica os seus estudos a antigos textos xermánicos.
Ensina Filoloxía clásica e Filoloxía xermánica na Universidade Humboldt de Berlín en 1825 e no 1830 foi admitido na Academia das Ciencias local.
Lachmann e a filoloxía moderna
Estudoso de filoloxía xermánica, clásica e neotestamentaria, no 1850 publica a edición crítica do De rerum natura de Lucrecio, adoptando por primeira vez de modo sistemático criterios mecánico-probabilísticos que permiten -partindo dun gran número de variantes- a escolla da lectura orixinal do texto.
Aínda hoxe tal método, chamado método de Lachmann, está na base da moderna ciencia filolóxica: malia as moitas revisións posteriores ás críticas de Joseph Bédier sobre a súa eficacia, foi recuperado posteriormente, se ben con algunhas significativas innovacións, grazas á obra do filólogo clásico italiano Giorgio Pasquali.
Fixo tamén unha edición apreciábel do Novo Testamento, publicada en 1831.
Obra
Os seus „Kleine Schriften“ foron reunidos por Karl Viktor Müllenhoff e Johannes Vahlen (Berlín 1876, 2 tomos).
Pieter Saenredam
miniatura|dereita|200px|Debuxo de Pieter Jansz Saenredam: Vista do interior da sede de Utrecht. Pieter Jansz Saenredam, nado en Assendelft o 9 de xuño de 1597 e soterrado en Haarlem o 31 de maio de 1665, foi un pintor neerlandés, especializado na pintura de igrexas. Saenredam era o nome naquela altura da actual cidade holandesa de Zaandam.
Traxectoria
Pieter Jansz Saenredam era fillo do impresor e debuxante de mapas Jan Saenredam, con quen se iniciou na arte. Desde 1612 ata 1622 foi discípulo e axudante do pintor Pieter de Grebber. Logo de 1623 traballou como pintor independente. Despois para o seu amigo, o arquitecto Jacob van Campen, pintou vistas arquitectónicas. No seu repertorio figuran vistas interiores e exteriores de igrexas do Norte holandés. Saenredam viviu en ’s-Hertogenbosch, Assendelft, Alkmaar, Utrecht, Ámsterdam e Rhenen, pero principalmente traballou en Haarlem, onde faleceu en 1665.
Método de traballo
Contemporáneo de Rembrandt, é lembrado pola sorprendente modernidade das súas pinturas de igrexas. Saenredam conseguía ese aspecto tan moderno coas súas medicións meticulosas e cos esbozos previos que facía dos templos que desexaba pintar. Utilizaba lapis, pluma e xiz, aos que engadía acuarela que axudaba a obter a textura e colorido nos esbozos, os cales eran moi minuciosos nos detalles arquitectónicos. Conseguía a atmofera especial dos interiores cun intelixente uso da luz e unha distribución gradual das sombras. De modo deliberado, Saenredam deixaba as igrexas baleiras de xente, para lograr que o foco de atención do espectador se dirixise sobre os edificios e as súas formas arquitectónicas. Só despois do elborado traballo de medicións e precisos debuxos das igrexas, o pintor regresaba ao seu estudo onde creaba as pinturas.
Gjulistana Маrkovska
Gjulistana Jumerovska Markovska, nada en Kumanovo en 1961, é unha oftalmóloga e política macedonia de etnia romaní.
Traxectoria
Formouse na Facultade de Medicina da Universidade Santos Cirilo e Metodio de Skopje, e especializouse en enfermidades oculares. Traballou como médica de familia no centro de saúde de Kumanovo e como especialista no Hospital Militar de Skopje. Accedeu á Asemblea de Macedonia nas listas da Unión de Forzas Reformistas e despois actuou como independente. Pasou catro anos máis, de 1998 a 2002, como parlamentaria polo VMRO-DPMNE, dirixido por Ljubcho Georgievski. Despois de 2002 retirouse da política activa para exercer a práctica médica privada e mais tamén é vicepresidenta da Sociedade Oftalmolóxica Macedonia.
Meganisi
Meganisi ou Meganissi (grego: Μεγανήσι, literalmente illa grande), é unha illa grega e un municipio próximo a illa de Lefkada. O municipio inclúe as illas de Skorpios (poboación de 2 persoas) e Esparta. A súa poboación total era de 1.092 no censo de 2001.
Kosmos 2
Kosmos 2 (Космос 2 en ruso), tamén denominado 1MS N°1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 12 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de abril de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 2 foi o primeiro satélite da serie 1MS (de dous que voaron) e o segundo do sistema de designación Kosmos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1545 km de apoxeo e 211,6 km de perixeo, cunha incinación orbital de 49 graos.
O satélite pesaba 285 kg e segundo a propia Unión Soviética, levaba a bordo a mesma instrumentación que Kosmos 1. Foi deseñado para estudar a ionosfera da Terra e levar a cabo estudos sobre radiotransmisión, sobre os cintos de radiación, o campo magnético terrestre, a formación e distribución da cuberta nubosa e probar novas tecnoloxías no espazo. Reentrou na atmosfera o 23 de agosto de 1963.
Método de Lachmann
200px|right|miniatura|[[Karl Lachmann.]] O método de Lachmann (ou método stemmático) é, en filoloxía, o instrumento indispensábel para a publicación da edición crítica dun texto. Foi teorizado sinteticamente polo filólogo alemán Karl Lachmann a mediados do século XIX: o primeiro texto para o que se utilizaron os procedementos posteriormente definidos como "método lachmanniano" foi unha poblicación de 1852 do De rerum natura de Lucrecio (século -I). Os dous primeiros pasos para a edición dun texto segundo o "método de Lachmann", son a recensio e a emendatio.
Recensio
A recensio subdivídese nunha serie de operacións sucesivas:
individuación das fontes
O conxunto dos testemuños que transmiten a obra en forma integral ou parcial constitúe a tradición dunha obra obra. A tradición distingue en:
recensio (ou censo): colección dos testemuños.
Faise recorrendo a repertorios tanto se os testemuños son integrais (directa) como se son parciais (indirecta). Unha tradición pode estar representada por máis testemuños ou por un só testemuño. Se só hai un testemuño o procedemento é relativamente máis doado. En presenza dunha tradición con máis testemuños, procédese con:
eliminatio codicum descriptorum (eliminación das copias).
Elimínanse dos testemuños útiles as copias dun orixinal conservado. Porén non é sempre evidente que un códice sexa copia doutro, tal relación próbase, por exemplo, polos buratos, manchas no orixinal e lagoa correspondente na copia; omisión duna liña que faga que se perda o sentido completo, agás en caso de homoteleuto, caso no que a lagoa non pode ser considerada orixinal e non se pode determinar se o códice é unha copia, o copista pode entender mal un resumo: o erro non determina que se trate dunha copia, e igualmente lecturas mellores non proban a independencia dun códice con respecto a outro porque poden ser froito das decisións do copista).
O criterio da eliminatio codicum descriptorum ("eliminación dos códices copiados") consente deixar de lado, sobre a base de análises das características físicas do manuscrito, os testemuños antígrafos verosimilmente copiados de códices apógrafos dos que dispoñamos; a efectos da constitutio textus, de feito, ter en conta un códice copiado doutro que posuímos resultaría pouco útil posto que este apógrafo contería certamente todos os erros presentes no seu antígrafo, máis outros de innovación propia.
Poden verificarse excepcións cando por exemplo un codex descriptus (copiado) conserva porcións de texto perdidas no'antígrafo. Normalmente nesta fase é posíbel reducir o corpus da tradición salientada, descartando moitas edicións que seguen a vulgata establecida pola editio princeps, facendo atención porén a posíbeis variantes do autor inseridas en reimpresións e novas edicións.
Axiomas de probabilidade
Na teoría da probabilidade matemática defínese a probabilidade P dun evento E, escrito P(E) como un valor que satiface os tres axiomas de Kolmogorov.
Método de Lachmann
determinación das relacións entre os testemuños.
Para establecer como se agrupan os testemuños non hai que se basear nas lecturas que teñen en común (concordancias): mentres as partes iguais poden terse mantido independentemente nas diversas ramas, é improbábel que certos tipos de erros se teñan producido independentemente. Hai que se basear, polo tanto, nos erros significativos, que poden ser separativos ou conxuntivos. Convirá seguir as definicións formalizadas por Paul Maas:, sobre as que, xeralmente, se basean as diversas formulacións fornecidas nos manuais de filoloxía, así como as discusións, tamén diverxentes, da crítica: right|miniatura|260px|O [[stemma codicum da tradición das obras de Plauto segundo o filólogo clásico Cesare Questa.]] Tal operación conduce á compilación dun stemma codicum (árbore xenealóxica da tradición manuscrita) na que se determinan:
Chégase así á identificación de máis clases (ou familias ou ramas) da tradición: cando unha lectura estea testemuñada na maioría das clases (e NON na maioría dos códices posuídos), esta, segundo o método mecánico lachmanniano, ha ser verosimilmente a lectura correcta.
Axiomas de probabilidade
Primeiro axioma
A probabilidade dun suceso A é un número real entre 0 e 1.
Método de Lachmann
Criterios internos
Non sempre a reconstrución do stemma codicum permite unha adecuada selección das lecturas: se nos atopamos fronte a unha recensión aberta, ou horizontal (Pasquali), e se toda a tradición non deriva dun e único arquetipo, é necesario recorrer a instrumentos correctivos baseados en criterios internos, ou sexa, considerando cales entre as diversas lecturas se corresponde máis ao usus scribendi (hábito estilístico) do autor ou aínda cal é a lectio difficilior (a lectura máis difícil, e, polo tanto dificilmente obra de innovación por parte do copista, que, polo contrario, tende xeralmente a banalizar as lecturas da orixinal).
Axiomas de probabilidade
Segundo axioma
A probabilidade de que ocorra un suceso do espazo de sucesos \Omega é 1.
Método de Lachmann
Alén do método de Lachmann: Bédier
O filólogo francés Joseph Bédier, que en 1890 preparara unha edición crítica do Lai de l'Ombre (antigo texto francés) seguindo o método de Lachmann, en 1928, tras as críticas ao seu labor feitas por Gaston Paris, volve a estudar o texto, concluíndo despois en primeiro lugar que o método stemmático era moi raramente eficaz, en canto a miúdo a tradición se dividía e só dúas clases: Bédier afirma, a este propósito, a existencia dunha forza dicotómica que leva pouco e pouco ao reagrupamento dos testemuños en dúas grandes familias. O resultado disto era, xa que logo, a imposibilidade de proceder mecanicamente á escolla da lectura por medio da lei de maioría e, ademais, que iso levaba a producir inevitabelmente textos compostos, froito do enxeño corrector dun filólogo pero que nunca existiron na realidade.
Axiomas de probabilidade
Segundo axioma
Este axioma pode interpretarse como a condición de que tódolos sucesos elementais están incluídos no espazo de sucesos.
Método de Lachmann
Alén do método de Lachmann: Bédier
A solución empírica de Bédier consistía na escolla dun bon manuscrit, entre os testemuños realmente posuídos e estudados, segundo o propio gusto, e tras ter corrixido só os erros máis evidentes.
Axiomas de probabilidade
Terceiro axioma
Se A1, A2 ... é unha secuencia de sucesos disxuntos, entón:
Método de Lachmann
Alén do método de Lachmann: Bédier
O método lachmanniano, ata o daquela, base insubstituíbel para a edición crítica de calquera texto, entra en crise.
Axiomas de probabilidade
Terceiro axioma
確率空間
Método de Lachmann
Historia da tradición e crítica do texto
As críticas que Bédier dirixira ao método stemmático non foron sen consecuencias: moitos filólogos adoptaron o sistema bédierano, chamado do bon manuscript.
Porén algúns filólogos como o italiano Giorgio Pasquali recuperaron o método de Lachmann, sen ignorar completamente as contribucións achegadas por Bédier. No fundamental ensaio Storia della tradizione e critica del testo (1934) Pasquali indica a necesidade de que as operacións de mera crítica textual sexan precedidas e apoiadas por un profundo estudo histórico da tradición textual, que non considere os testemuños individuais unicamente como siglas ou simples "contedores de textos"; é, polo contrario, oportuno analizar en modo capilar cada manuscrito na súa integridade, non deixando nin sequera de observar os caracteres externos e a individualidade histórica do texto.
Porén a soa atención ao códice en canto tal, así como fora exposta por Bédier, foi refutada por Pasquali, segundo o cal o editor crítico non pode eximirse de fornecer unha edición crítica cientificamente fundada, non reducíbel á mera reprodución dun dos testemuños, por moito que sexa o mellor entre todos os que posuímos.
Mazuecos de Valdeginate
Mazuecos de Valdeginate é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
Lingua falisca
miniatura|250px|Linguas itálicas na idade de ferro.
O falisco era a lingua da familia itálica falada por os antigos faliscos, un pobo itálico que habitaba a Tuscia meridional, esta relacionada cun o latín. É materia de debate entre os especialistas se o falisco é unha lingua independente ou debe clasificarse como un dialecto do latín, con todo, é posible que o falisco e o latín foran mutuamente inteligibles no pasado.
Inscricións e características
Algunhas das principais características fonéticas da lingua faliscana que se poden observar nesta inscrición son:
Outras características, que aparecen noutros lugares, son:
2010 GA6
dereita|miniatura|Vista do asteroide 2010GA6, 8 de abril de 2010. 2010 GA6 é un asteroide que protagonizou unha alerta xeral do sistema de salvaguarda terrestre da NASA o xoves 8 de abril de 2010. A órbita calculada para o asteroide previa o seu paso a 359 000 quilómetros da Terra, isto é, a 0,0029011 UA (unidades astronómicas) da Terra, ás 23:06 UTC. A distancia entre a Terra e a Lúa é de 384 401 km, isto é a 0,00256 UA. Está incluído no grupo de asteroides Apolo e foi descuberto polo "Programa Catalina de Cartografía Celeste" (Catalina Sky Survey en inglés), Tucson, Arizona, USA. É o seu paso máis próximo calculado para o período 1900 atá o ano 2140.
A velocidade do asteroide é de 12,09 km por segundo, e o diámetro estimado é de 20 a 44 metros (diámetro calculado segundo a magnitude absoluta).
Foi eliminado da lista de impactos potenciais ás 09:52 da maña do mesmo día 8 de abril ao recalcular a súa órbita, cos últimos datos dispoñibles, e pasado a lista de órbitas pechadas preto da Terra. A máxima aproximación foi ás 2:06 UTC do 9 de abril do 2010.
En xeral, considérase un asteroide perigoso (PHA, en inglés) para a vida no planeta Terra, ó superar os 100 metros de ancho e aproximarse a menos de 0,05 UA. Na data do 8 de abril de 2010 o censo de asteroides perigosos era de 1.110 asteroides. O telescopio espacial WISE (siglas de telescopio explorador infravermello de campo amplo) está a censar centos de asteroides escuros do Cinto de Kuiper, seguindo traxectorias orbitais e axudando cos seus datos a que o "Centro de Planetas Menores" calcule as órbitas.
O programa de Obxectos achegados á Terra está dirixido polo JPL da NASA en Washington. O JPL é unha división do Instituto Tecnolóxico de California en Pasadena.
48
Outros
40er
A Carballiza, Baldráns, Tui
A Carballiza é un lugar da parroquia de Baldráns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. No ano 2019 tiña 44 habitantes (18 homes e 26 mulleres), segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística, cinco máis ca no ano 2000.
Patrimonio
O lugar conta cunha pequena presa de auga e varios muíños.
Marcial Valladares
Marcial Valladares Núñez, nado en Vilancosta (A Estrada) o 14 de xuño de 1821 e finado no mesmo lugar o 20 de maio de 1903, foi un xornalista, poeta, novelista e lexicógrafo galego. No ano 1970 a Real Academia Galega dedicoulle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|[[La Ilustración Gallega y Asturiana n.º 21.]] Fillo de José Dionisio Valladares Gómez e María de la Concepción Núñez, formado en gramática latina e en filosofía, cursou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1844. Adicouse ao xornalismo e á política, exerceu durante un breve período de tempo como xefe superior de Administración Civil pero en 1866 retirouse ó seu lugar natal para se consagrar ás letras.
Era irmán da escritora Avelina Valladares.
Publicacións
O 'Señor de Vilancosta' foi un dos escritores máis prolíficos do rexurdimento.
Colaborou en numerosas publicacións, como narrador, lexicógrafo, poeta ou gramático, entre as que destacan La Exposición Compostelana, El Eco de Galicia (A Habana), Galicia Humorística (Santiago), Galicia (A Coruña), La Revista Popular, A Monteira, O Tío Marcos da Portela ou La Ilustración Gallega y Asturiana.
Como lexicógrafo, é autor do Diccionario gallego-castellano (1884) con 11.000 vocábulos que recolleu entre 1850 e 1884, ao que incorporou como referencia 240 cántigas e 460 textos en prosa, na súa maioría literatura popular. En 1879 escribiu o artigo "Del apóstrofo en la escritura gallega", aparecido en La Ilustración Gallega y Asturiana. En 1892 rematou Elementos de gramática gallega, obra iniciada en 1855 e que non foi editada até 1970, da man da Editorial Galaxia.
Contribuíu á elaboración do Diccionario geográfico-histórico-estadístico de España y sus posesiones de Ultramar (1845-1850), de Pascual Madoz, no referente a datos da provincia de Pontevedra, e na composición da Colección de enigmas y adivinanzas (1883), de Machado Álvarez. Foi xurado dos primeiros Xogos Florais de Pontevedra, socio de mérito de El Folclore Gallego e membro da Real Academia Española.
Recolleu mostras do folclore, como receitas ou contos populares, que reproduciu nos volumes Cantigueiro popular (1867, pero inédito ata 1970) e Novo apéndice ó Cantigueiro popular.
Valladares deixounos, ademais, dúas obras representativas do seu labor como gramático e lexicógrafo. É o caso de Elementos de gramática gallega (1892, aínda que inédito ata 1970) e do Diccionario gallego-castellano (1884), o seu traballo de maior transcendencia e o dicionario máis importante do século XIX, ora polo número de vocábulos recollidos (arredor de 11.000), ora polo seu rigor e precisión.
Valladares escribiu en castelán as novelas curtas Asela e Los tres expósitos (Galicia, Revista Regional, 1883).
Constante II
Constante II, nado o 7 de novembro de 630 e finado o 15 de setembro de 668 en Siracusa, fillo de Constantino III Heraclio e neto de Heraclio, foi emperador bizantino de 641 ata 668.
Tití de Caquetá
Tití de Caquetá (Callicebus caquetensis) é unha especie de tití endémico de Colombia atopado no departamento de Caquetá. Taxonomicamente, é membro do grupo Callicebus cupreus, seguindo a clasificación de Shunsuke Kobayashi Callicebus. Foi descrito por vez primeira por Thomas Defler, Marta Bueno e Javier Garcia no 2010. Está seriamente ameazado pola fragmentación do seu hábitat e a súa pequena poboación. A súa pelaxe é polo xeral marrón, cunha cola máis clara, e cara e pescozo avermellados. É semellante en aparencia ó Callicebus ornatus e ó Callicebus discolor. Tamén ten unha barba vermella.
Constante II
Traxectoria
Adoita considerarse o reinado de Constante II como a transición definitiva entre a Antigüidade Tardía e a Idade Media no ámbito bizantino; así como un dos períodos da historia bizantina no que o Imperio tocou fondo, vendo como as súas fronteiras retrocedían en todas as frontes.
Constante II accedeu en 641 ao trono tras un breve e turbulento período de loitas familiares polo poder no seo da familia Heráclida. O seu pai Constantino III e o seu tío Heraclonas reinaran durante un breve período de tempo trala morte do seu avó Heraclio. As disputas e intrigas entre as dúas pólas da familia complicáronse trala morte de Constantino III en estrañas circunstancias e o posterior derrocamento de Heraclonas e da súa nai, acusados de asasinar a Constantino III. Constante II accedeu ao trono con apenas 11 anos de idade. No ámbito exterior o Imperio Bizantino estaba soportando o ataque do Califato árabe que arrebatara nuns poucos anos as provincias de Siria, Palestina e Mesopotamia e ameazaban Exipto.
Durante os primeiros anos do reinado de Constante II, parece ser que o poder estivo en mans do Senado, que tivo por última vez na súa historia poder político real; está fase finalizou cara a 648 cando o emperador alcanzou a maioría de idade. Constante II empregouse a fondo en defensa dun ameazado Imperio que podía sucumbir a mans das hostes árabes. Os árabes fixéronse con Exipto entre 641 e 642, durante os tumultuosos anos que seguiron á morte de Heraclio e ás loitas polo trono bizantino entre os seus fillos.
Durante os primeiros anos do reinado de Constante II os musulmáns árabes aseguraron as súas conquistas de Armenia e Exipto e construíron unha frota naval para enfrontárense aos bizantinos. A partir de 649 os árabes comezaron a atacar as illas bizantinas do Mediterráneo facéndose co control de Chipre. En 655 a frota bizantina, mandada persoalmente por Constante II, foi derrotada pola recentemente creada forza naval árabe na batalla de Finike, que acabou co mito da invulnerabilidade da frota bizantina. Con todo, a ofensiva musulmá detívose á morte do califa Utmán en 656, que abriu un período de guerra civil no seo do Califato.
Estabilizada a súa fronteira oriental, Constante II volveu a súa mirada a occidente, no ano 658 levou a cabo unha expedición militar contra as tribos eslavas que trataban de infiltrarse na Península dos Balcáns e aos que derrotou no río Danubio. Esta vitoria permitiulle ralentizar a infiltración eslava no territorio balcánico.
En política relixiosa Constante II entrou en conflito directo co Papado. O seu avó Heraclio impuxera a doutrina do monotelismo, como unha forma de compromiso entre o monofisismo e a ortodoxia cristiá. Con todo, o monotelismo causara un rexeitamento frontal en Occidente onde dominaba a ortodoxia encabezada polo Papa. O emperador mantivo a vixencia da doutrina monotelista e para poñer fin ás discusións sobre o asunto promulgou en 648 o Edicto de Typos, que prohibía calquera tipo de discusión sobre a natureza de Cristo. A promulgación do edicto causou dúas rebelións nas provincias bizantinas de África e de Italia, que foron reprimidas polo emperador. A última delas contou con apoio directo do Papa Martiño.
Entre 661 e 662 o emperador trasladouse a Italia. Existen varias especulacións sobre as razóns últimas deste traslado. Parece ser que o emperador quería reorientar o centro do seu imperio ás provincias occidentais do mesmo ante a ameaza musulmá. Outros consideran que se converteu nun emperador con demasiados inimigos en Constantinopla e que buscaba afastarse deles. Constante II converteuse no primeiro emperador que visitaba Roma desde había moitos anos. En Italia, Constante II enfrontouse aos longobardos que dominaban o norte da península. Volveu ser derrotado por eles, así que abandonou a península e estableceuse en Siracusa, Sicilia, onde trasladou a capital do Imperio; unha decisión que resultou ser tremendamente impopular.
Para tratar de evitar problemas sucesorios, asasinou o seu irmán Teodosio e nomeou aos seus fillos Constantino, Heraclio e Tiberio coemperadores. O 15 de setembro do ano 668 foi asasinado en Siracusa por un servente mentres estaba no baño. Sucedeuno o seu fillo Constantino, que trasladou de novo a capital do Imperio a Constantinopla.
Algúns autores suxiren que a reorganización administrativa do Imperio Bizantino en distritos militares denominados themas se produciu durante o reinado de Constante II e non no do seu avó Heraclio, ao que se lle adxudicaba tradicionalmente a realización de devandita reforma. Este asunto é tema de discusión especializada entre os historiadores.
S-adenosil metionina
O grupo metilo (CH3) unido ao átomo de xofre da metionina na SAM é quimicamente reactivo. Isto permite a doazón deste grupo a un aceptor de substrato nas reaccións de transmetilación. Máis de 40 reaccións metabólicas implican a transferencia dun grupo metilo desde a SAM a varios substratos tales como ácidos nucleicos, proteínas e lípidos.
Nas bacterias, a SAM lígase ao riboswitch SAM (un ribointerruptor), que regula os xenes involucrados na biosíntese de metionina ou cisteína.
Síntese e funcionamento
A S-adenosil metionina sintetízase cando a metionina reacciona co ATP na seguinte reacción catalizada pola metionina adenosil transferase: L-Metionina + ATP → S-adenosil metionina + PPi + Pi Deste modo a adenosina queda unida á metionina polo seu átomo de xofre, e o grupo metilo final da metionina queda colgando do xofre. Nesta forma dito grupo metilo é moi reactivo e pode cederse facilmente a outras moléculas nas reaccións encimáticas, segundo reaccións como esta: S-Adenosil metionina + molécula aceptora do metilo → S-adenosil homocisteína + molécula aceptora metilada Ao perder o seu grupo metilo, a S-adenosil metionina convértese en S-adenosil homocisteína.
O ciclo da SAM
As reaccións que producen, consomen e rexeneran SAM denomínanse ciclo da SAM. Na primeira parte deste ciclo, as metilases dependentes de SAM (EC 2.1.1), utilizan a SAM como substrato e producen S-adenosil homocisteína como produto. O produto desta reacción é hidrolizado a homocisteína e adenosina por medio da S-adenosilhomocisteína hidrolase EC 3.3.1.1, e a homocisteína é reciclada de novo a metionina pola transferencia dun grupo metilo desde o 5-metiltetrahidrofolato, por unha das dúas clases de metionina sintases (EC 2.1.1.13 o EC 2.1.1.14). Esta metionina pode entón ser convertida de novo a SAM, pechándose así o ciclo.
Biosíntese de poliaminas e outros compostos
Outra importante función da SAM é a biosíntese de poliaminas. Nesta ruta descarboxílase pola acción da adenosilmetionina descarboxilase (EC 4.1.1.50) para formar S-adenosil-5'-3-metilpropilamina. Este composto doa o seu grupo n-propilamina na biosíntese de poliaminas como a espermidina e a espermina a partir da putrescina.
A SAM é necesaria para o crecemento e reparación das células. Tamén colabora na biosíntese de diversas hormonas e neurotransmisores que afectan ao estado de ánimo, como a dopamina e a serotonina. As metiltransferases son tamén responsables da adición de grupos metilo aos hidroxilos 2' do primeiro e segundo nucleótidos próximos ao extremo 5' do ARN mensaxeiro.
A SAM intervén na síntese do aminoácido cisteína e na conversión da fosfatidiletanolamina en fosfatidilcolina.
Aplicacións terapéuticas
Nalgúns países, como EEUU a SAM véndese como suplemento nutricional que ten o nome comercial de SAM-e. A SAM tamén se comercializa como fármaco de prescrición médica aprobado en Rusia, Italia e Alemaña cos nomes de Gumbaral, Samyr, Adomet, Heptral e Admethionine. Diversas investigacións e estudos clínicos indican que a inxesta de SAM de forma regular pode axudar a combater a depresión,  as enfermidades do fígado e a dor da artrose. Todas as demais indicacións aínda non están demostradas.