cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Rambla, Córdoba
Economía
Pero, aínda sendo a industria oleira a máis importante, non é a única, conta o municipio de La Rambla cunha moderna fábrica de fariña, das máis grandes de España, outras de maquinaria agrícola, e as cooperativas olivareira. Contaba ata fai moi pouco cunha cooperativa vitivinícola actualmente en liquidación.
Lugares de interese
200px|thumb|Torre das Monxas
Panícula
miniatura|esquerda|150px|Esquema dunha panícula miniatura|dereita|240px|Infrutescencia temperá da vide A panícula é unha inflorescencia composta de acios na que os mesmos van diminuíndo de tamaño cara ao ápice. Noutras palabras, un acio ramificado de flores, no que as ramas son a súa vez acios.
Do latín panicula, diminutivo feminino de panus.
Francis Beaumont
miniatura|dereita|Francis Beaumont Francis Beaumont, nado en 1584 e finado en 1616, foi un poeta e dramaturgo inglés.
Traxectoria
Estudou en Oxford, pero a morte do seu pai obrigouno a deixar o estudos e exercer de avogado como o seu pai, pero máis interesado no mundo literario, foi discípulo do poeta Ben Jonson. En 1602 apareceu a súa primeira obra Salmacis and Hermaphroditus.
Rute
250px|thumb|Vista de Rute dende o Cerro de la Higuera. Rute é un concello español da provincia de Córdoba, en Andalucía. Atópase na Subbética cordobesa, a 635 metros de altitude e a 94 km de Córdoba.
Tiña en 2015 unha poboación de 10.269 habitantes. Ademais da capital municipal, no concello tamén hai varias aldeas: Zambra, Nacimiento de Zambra, Llanos de San Juan, La Hoz, Las Piedras e Palomares.
Sacajawea Patera
Sacajawea Patera é unha gran e alongada caldeira situada na parte occidental da Ishtar Terra, dentro da suave planicie de Lakshmi Planum, no planeta Venus. A caldeira está situada nas coordenadas 64,3° N 335,4° E. Ten uns 420 km de diámetro na súa base. Sacajawea en si é unha depresión de 1–2 km de profundidade e dunhas dimensións de 120 x 215 quilómetros; a dirección do seu alargamento é suroeste-nordeste. A depresión está rodeada dunha zona circunferencial de estruturas de liñas curvas interpretadas como graben e escarpas de fallas. Estas estruturas están espazadas entre si entre 0,5 a 4 km, adoitan ter un ancho de entre 0,6 a 4 km e poden chegar a pasar dos 100 km de longo. Chegando a estenderse 140 km no flanco sueste do patera, existe un sistema de fisuras e fendas lineares que se pensa que poderían representar unha zona de fisuras no flanco da caldeira, estas fisuras laterais poderían ter emitido magma. Unha estrutura en forma de escudo duns 12 km de diámetro cun prominente pico central descansa ó longo do camiño dunha destas grandes fisuras.
Existe un cráter de impacto chamado Zlata, de aproximadamente 6 km de diámetro, que está situado na zona dos graben do noroeste do patera. Só existen algúns regueiros asociados a Sacajawea, esta escaseza seguramente é debida a idade e a gran degradación destes regueiros. Existen uns depósitos brillantes moteados de entre 4 a 20 km de ancho, que están situados na periferia e no centro do chan do patera, dentro das depresións do patera. Tamén existen unhas machas de material escuro de aproximadamente 40 km de ancho que se poden observar no suroeste do patera, superpoñéndose a algunhas porción dos graben circundantes. Pensase que a formación de Sacajawea é o resultado da drenaxe e posterior colapso dunha gran caldeira de magma. A relaxación gravitacional podería ter causado o desinflado da caldeira, producindo as numerosas fallas e graben que existen circunscribindo o patera. Tamén cabe subliñar a rexións de terreo de tipo tessera moi complexas e moi deformadas que están situadas no norte e leste do patera e que poden ser vistos na parte alta da imaxe da caixa de información.
Juan Fontela
Juan Fontela Leal, nado en Ferrol o 22 de xullo de 1919 e finado o 14 de setembro de 2017, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Faleceu o 14 de setembro de 2017, aos 98 anos.
O Ermo
O topónimo galego O Ermo é un orónimo que indica un terreo sen cultivar, baldío. Pode referirse a:
Parque Nacional de Samaria
O  Parque Nacional de Samaria atópase na Illa de Creta.
Datos de interese
Trátase dun parque nacional de alta montaña, xa que varios cumios coma o Volakas ou o Melintaou superan os dous mil metros de altitude. Nas zonas máis baixas predomina o bosque mediterráneo. O parque nacional foi declarado no 1.962. Posteriormente, no 1.981, foi declarado Reserva da Biosfera. A superficie protexida é de 4.850 hectáreas.
Flora e Fauna
As forestas de alcipreste son extensas e predominan na paisaxe. Existen formacións de piñeiro brutia' e de loendros. Tamén están presentes as figueiras, o lentisco e o carballo cabeludo (quercus coccifera). As especies animais máis salientables son o quebraosos e a cabra montesa. Pódense atopar voitres comúns, choias e a gralla cereixeira.
Proteína de membrana
miniatura|300px|Estrutura cristalina do [[canle de potasio Kv1.2/2.1 quimera. Os límites hidrocarbonados calculados da bicapa lipídica están indicados con puntos vermellos e azuis.]]
As proteínas de membrana son as proteínas que, xunto coa bicapa lipídica constitúen as membranas da célula. Son unha das tres principais clases de proteínas, xunto coas proteínas fibrosas e as globulares. As proteínas de membrana están unidas ou asociadas coa membrana plasmática ou coas dos orgánulos. Estas proteínas están especificamente destinadas a determinadas membranas de distintas partes da célula. Son tamén o obxectivo de aproximadamente o 50% de todos os fármacos modernos. Estímase que do 20-30% de todos os xenes na maioría dos xenomas codifican proteínas de membrana.
Función
As proteínas de membrana realizan varias funcións vitais para a supervivencia dos organismos. Poden ser:
Topoloxía
A topoloxía dunha proteína integral de membrana describe o número de segmentos transmembrana que posúe e a súa orientación na membrana. Existen varias topoloxías diferentes nas proteínas de membrana:
Unha forma de clasificar as proteínas de membrana depende da facilidade con que se extraen da membrana por procedementos físicos e químicos. Algunhas están fortemente unidas e integradas na bicapa lipídica da membrana (proteínas integrais), e outras están unidas máis feblemente á súa superficie e poden ser extraídas doadamente (proteínas periféricas). Esta é a clasificación que utilizaremos aquí. Unha forma de clasificalas lixeiramente distinta é dividilas en integrais e anfitrópicas. As anfitrópicas son proteínas que poden existir en dous estados alternativos: un que é hidrosoluble e outro que está unido á bicapa lipídica. A clase das proteínas anfitrópicas inclúe as toxinas polipeptídicas que forman canles hidrosolubles, que se asocian irreversiblemente coas membranas, pero exclúe as proteínas periféricas que interaccionan con outras proteínas de membrana en vez de coa bicapa lipídica.
Proteínas integrais de membrana
miniatura|dereita|300px|Representación esquemática de varios tipos de [[proteína transmembrana|proteínas transmembrana: 1. Proteína de hélice α transmembrana simple (proteína de membrana bitópica). 2. Proteína de hélice α transmembrana politópica. 3. Proteína de folla β transmembrana politópica. A membrana está representada de cor castaña clara.]]
As proteínas integrais de membrana están permanentemente unidas á membrana. Só poden separarse da membrana usando deterxentes, solventes non polares, ou ás veces axentes desnaturalizantes. Poden clasificarse segundo a súa relación coa bicapa en:
Proteínas de membrana periféricas
miniatura|dereita|400px|Representación esquemática dos diferentes tipos de interacción entre as proteínas de membrana monotópicas e a membrana: 1. Interacción por medio dunha hélice α [[anfipático|anfipática paralela ao plano da membrana (hélice de membrana no plano). 2. Interacción por medio dun bucle hidrófobo. 3. Interaction proteína-lípido por enlace covalente cun lípido de membrana (lipidación). 4. Interaccións electrostáticas ou iónicas con lípidos de membrana (por exemplo, por medio de ións calcio).]]
As proteínas periféricas de membrana están unidas temporalmente á bicapa lipídica da membrana ou a algunha proteína integral de membrana por unha combinación de interaccións hidrófobas, electrostáticas e outras non covalentes. As proteínas periféricas disócianse ao tratar a membrana con solventes polares, como unha solución cun elevado pH ou altas concentracións salinas.
As proteínas integrais e periféricas poden ser modificadas postraducionalmente, coa adición de ácidos graxos ou cadeas prenil, ou glicosilfosfatidilinositol (GPI), que pode estar ancorado na bicapa lipídica.
Toxinas polipeptídicas
As toxinas polipeptídicas e moitos péptidos antibacterianos, como as colicinas ou as hemolisinas, e certas proteínas implicadas na apoptose, son ás veces consideradas unha categoría separada. Estas proteínas son hidrosolubles pero poden agregarse e asociarse coa bicapa lipídica e quedar asociadas á membrana de forma reversible ou irreversible.
Estruturas en 3D
miniatura|Incremento do número de estruturas en 3D coñecidas de proteínas de membrana. As estruturas terciarias máis comúns das proteínas de membrana son o empaquetamento en hélice (helix bundle) e o barril beta. A porción de proteínas de membrana que están unidas á bicapa lipídica consta só de aminoácidos hidrófobos. A porción da proteína que non está tocando a bicapa lipídica e asoma fóra da membrana está formada por aminoácidos hidrófilos.
Moitas das estruturas de proteínas de membrana obtidas con éxito foron caracterizadas por cristalografía de raios X e son estruturas moi grandes nas cales as interaccións con ambientes que imitan á membrana pode anticiparse que son pequenas en comparación coas que hai dentro da estrutura da proteína. Os dominios pequenos son especialmente sensibles á influencia de ambientes que imitan a membrana, o que potencialmente pode orixinar que se obteñan estruturas non nativas. Afortunadamente, poden elixirse moitas condicións de preparación das mostras para a cristalización e a solución por NMR. Toda a bioloxía estrutural das proteínas de membrana debería estar suxeita a un coidadoso exame. Debería ser posible, por medio dunha combinación de metodoloxías estruturais, chegar a unha comprensión do estado funcional nativo das estruturas das proteínas de membrana. A información de coevolución aprovéitase con éxito para a predición de moitas estruturas de proteínas de membrana grandes.
Debido a esta dificultade e á importancia deste tipo de proteínas, desenvolvéronse métodos de predición da estrutura de proteínas baseados en gráficos de hidropatía.
Aeroporto de Béchar-Boudghene Ben Ali Lotfi
O aeroporto de Béchar-Boudghene Ben Ali Lotfi é un aeroporto situado a 5 quilómetros ao norte da cidade de Béchar, en Alxeria.
Grimoaldo
Grimoaldo é o nome de varios personaxes altomedievais.
A Canle, Palmeira, Ribeira
A Canle é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Snu Seidenfaden
Ebba Merethe "Snu" Seidenfaden, ou Snu Abecassis polo seu nome de casada, nada o 7 de outubro de 1940 e finada nun accidente de aviación canda o seu compañeiro sentimental Francisco Sá Carneiro o 4 de decembro de 1980, foi unha editora dinamarquesa. Era a media irmá do tamén editor Tøger Seidenfaden.
Banská Bystrica
miniatura|dereita|Banská Bystrica Banská Bystrica (Besztercebánya en húngaro e Neusohl en alemán) é unha cidade de 82 100 habitantes, situada no centro de Eslovaquia, a rentes do río Hron.
Historia
A primeira mención da cidade data de 1255 xa que era un importante centro mineiro. A cidade medrou rapidamente e os privilexios dados polo rei Béla IV de Hungría atraeron a novos mineiros, en especial alemáns.
Soñar, Lugo
San Pedro de Soñar é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 394 habitantes, deles 186 eran homes e 208 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Os números na mitoloxía nórdica
Os números tres e nove son especialmente significantes na mitoloxía nórdica e no paganismo nórdico. Ámbolos dous números (así como os seus múltiplos) aparecen en numerosas fontes do paganismo nórdico na práctica do seu culto.
Mentres que o número tres é moi significante en numerosas culturas, na mitoloxía nórdica ten especial relevancia o número nove. Xunto co número vinte sete, os dous números tamén figuran no calendario xermánico.
Tres
Artefactos, personaxes, feitos e deidades relacionados co número tres:
Rui Nunes
O nome portugués Rui Nunes pode referirse a:
A Tolda, O Val de Xestoso, Monfero
A Tolda é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Cambás no concello de Aranga na comarca de Betanzos. A parte do Val de Xestoso tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Rui Nunes (escritor)
Rui Nunes, nado en Lisboa en novembro de 1947, é un escritor portugués.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía na Universidade de Lisboa e exerceu de profesor de Filosofía no ensino secundario. Residiu uns anos na Austria.
Publicou o seu primeiro libro As Margens en 1968 en autoedición. Leitor da obra de Agustina Bessa-Luís, Maria Velho da Costa, Maria Gabriela Llansol e de José Saramago, entre outros, Rui Nunes aprecia tamén outros xéneros artísticos, como o cinema (Bergman) e a música (Barroca e Jazz), admitindo que estes poden suscitarlle o gusto pola escrita.
Considerado por Manuel Frias, membro do xurado que atribuíu ao seu libro Grito en 1998 o Premio GPRN, "uma das estrelas mais brilhantes da constelação literária portuguesa - ocultada, tantas vezes pelas nuvens do fácil e do óbvio"
Óscar ó mellor axudante de dirección
O Óscar ao mellor axudante de dirección foi un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Óscar. Entregouse en cinco edicións do premio na década de 1930.
Candidatos e gañadores
Na primeira edición que se entregou o premio non se fixo mención a filme ningún. Houbo dezaoito candidatos e entregáronse sete premios.
Norma (matemáticas)
miniatura|Unha bóla centrada na orixe de \R^2 relativa a tres normas distintas. Nas Matemáticas, unha norma consiste nunha función que a cada elemento dun espazo vectorial lle asocia un número real non-negativo. O concepto de norma está relacionado intuitivamente coa noción xeométrica de lonxitude.
Definición
Se o espazo vectorial X ten unha norma, pasa a coñecerse como espazo normado, e denótase por.
Métrica e topoloxía inducida
Toda norma induce de forma natural unha métrica d en X que ten valores dados por:
Tamén induce unha topoloxía localmente convexa que é xerada por todas as bólas:
Normas equivalentes
Dúas normas \|.\|_1 e \|.\|_2 sobre o mesmo espazo vectorial X chámanse equivalentes se existiren constantes reais positivas C_1 e tales que:
Cando dúas normas son equivalentes, inducen a mesma topoloxía.
Normas en espazos de dimensión finita
Sexa a representación dun vector en  ou.
As normas canónicas definidas nestes espazos son as chamadas normas \ell^p: O caso particular no que p = 2 corresponde á norma euclidiana:
Pódense definir tamén outras normas, mais pódese demostrar que serán equivalentes.
Norma matricial
Se o espazo vectorial considerado é o formado polas matrices reais ou complexas de orde n\times m, denotado por, unha norma sobre ese espazo é chamada de norma matricial.
Un exemplo de norma matricial é a norma 1, denotada \|.\|_1 definida como o máximo da suma módulo dos elementos de cada liña, ou sexa se entón a norma do máximo da matriz A é o número non negativo dado por
A norma do máximo da matriz, por exemplo, é
Espazos LP
As normas \ell^p teñen análogos nalgúns espazos de dimensión infinita.
Ramón Garrido Vidal
Ramón Garrido Vidal, coñecido na clandestinidade como León Carrero Mestre, nado no Grove o 24 de maio de 1915 e finado en Les Lilas (Sena-San Denis) o 14 de xaneiro 1995, foi un militar e político galego.
Guy Picciotto
Guy Picciotto é un músico estadounidense de Washington, D.C. É coñecido por pertencer á banda de rock Fugazi coma vocalista e guitarrista.
Ramón Garrido Vidal
Traxectoria
Para fuxir da situación de escaseza e miseria propia de moitos pescadores do Grove, e dado que pola súa idade (15 anos) non podía ingresar na Mariña de Guerra, solicitou o ingreso na Escola Aeronaval de Barcelona despois de pasar un exame-concurso na Comandancia de Vilagarcía e obter o número un entre os candidatos. Porén, a falta de crédito, obrigou a pechar a Escola.
Guy Picciotto
A pesar de non estar na formación orixinal de Fugazi, el uniuse á banda nos seus inicios e aparece en todas as súas gravacións de estudio. Picciotto foi tamén o líder da importante banda Rites of Spring de 1984 a 1986.
Ramón Garrido Vidal
Traxectoria
Cando estalou a sublevación do 18 de xullo de 1936, con outros mozos da súa vila, trasladouse a Pontevedra para facer fronte á rebelión militar na capital da provincia. A negativa do Gobernador civil a entregarlle as armas os veciños fíxoos volver de novo ao Grove pasando á clandestinidade para evitar ser "paseado" polos falanxistas.
Guy Picciotto
En maio do ano 2012, xunto co seu compañeiro en Fugazi Ian MacKaye, a revista Spin situouno no número 86 da súa lista dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos.
Ramón Garrido Vidal
Traxectoria
Mobilizado en setembro de 1936, foi asignado ao 102º Batallón da División 105 do Corpo do Exército de Marrocos. A súa unidade mantívose na reserva até outubro de 1937 e nese momento conseguiu evadirse e pasarse ao exército da república na fronte de Jaulin (Aragón).
Ingresou na 151ª Brigada Mixta da República. Participou na batalla de Teruel (Fronte de Serra Palomera) como delegado de compañía. Despois na defensa das costas catalás entre Castelló de Ampuries e Llansa. Foi comisario de compañía (capitán) na batalla do Ebro (zona de Tortosa).
En febreiro de 1939 cruzou a fronteira para ser desarmado inmediatamente e internado no campo de concentración de Argelès. En xuño de 1939 foi trasladado ao campo de Barcarès onde foi responsable de catro cuarteis subterráneos dos presos. En xaneiro de 1940 converteuse en membro da 211ª Compañía de traballadores (CTE) en St Médard en Jalles. En xuño dese ano foi trasladado de novo ao campo de Argelès. En xaneiro de 1941 foi trasladado ao campo de Elne. En xullo dese ano foi trasladado ao campo de St. Pierre en Brest.
En xaneiro de 1942 fuxiu do campo de Brest e pasou a ser o responsable da organización clandestina española de Lorient. Foi nomeado responsable clandestino dos departamentos de Finistère, Côtes du Nord, Morbihan, Sarthe e Loire Inférieure.
O 30 de novembro de 1942 foi detido en París nunha gran redada na que caeron moitos combatentes antifascistas españois en Francia, entre eles Josep Miret i Musté, exsecretario de Estado da Generalitat de Cataluña. En decembro foi internado na cadea de la Santé. En decembro do ano seguinte foi trasladado ao cárcere de Eysses. En xuño de 1944 foi deportado polas SS (Division SS Das Reich) ao campo de concentración de Dachau. En xullo formaba parte do kommando de Landsberg-Kaufering. En abril de 1945 estaba no kommando de Allach.
O 30 de abril 1945 foi liberado deste campo de concentración. Pola súa loita na liberación de Francia foi nomeado capitán dos Francotiradores e Partisanos Franceses (FTPF).
Teixeiro, Lugo
Santa María de Teixeiro é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 143 habitantes, deles 69 eran homes e 74 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Garibaldo
Garibaldo é un rei longobardo de Italia, fillo e sucesor do rei Grimoaldo (671).
Traxectoria
Rei ariano, é derrocado ao cabo de tres meses de reinado por Perctarito e os seus partidarios católicos e asasinado e/ou exiliado.
Avelino Cachafeiro
Avelino Cachafeiro Bugallo, O Gaiteiro de Soutelo, nado en Soutelo de Montes o 26 de maio de 1899 e finado na mesma vila o 13 de abril de 1972, foi un gaiteiro galego.
Traxectoria
miniatura|Estatua aos gaiteiros de Soutelo de Montes. Avelino, Castor, Bautista e Fermin Cachafeiro. De familia de gaiteiros da Terra de Montes, aprendeu do seu avó Xan e tocaba polas carballeiras en canto coidaba do gando. O seu pai, Fermín, regaloulle as súas propias gaitas, deixándoas para dedicarse só ao bombo. Formou o grupo de gaiteiros Os Gaiteiros de Soutelo cos seus irmáns Castor (gaita) e Bautista (voz e caixa), o seu pai Fermín (bombo) e a súa tía Andrea, que algunhas veces se axuntaba a eles para tocar o pandeiro. No grupo Avelino era o símbolo, o director, o compositor; nunha palabra, a alma do grupo.
En 1922 entrou no coro da Sociedade Artística de Pontevedra. Con só 25 anos foi proclamado o mellor gaiteiro de Galicia no concurso celebrado en Santiago en 1924 (a parte literaria gañouna Eladio Rodríguez González), na véspera do día do Apóstolo. Castelao inmortalizou o momento nunha memorábel caricatura na que aparece o retrato invertido de Rosalía de Castro no fol da súa gaita.
En 1928 gravaron para a compañía Regal a "Foliada de Barro de Arén" (solo de gaita e canto), "La Alfonsina" (muiñeira, dúo de gaitas), "Eicho de dar queridiña" (foliada, dúo de gaitas), "A volta da festa" (pasacalles, dúo de gaitas), "Estroupeles-troupele" (muiñeira, dúo de gaitas), "Rianxeira" (foliada, dúo de gaitas), "Fandango de Pontevedra" (dúo de gaitas), "Muiñeira de Chantada" (solo de gaita, A. Cachafeiro), "Foliada de Luxán" (dúo de gaitas), "Farruquiña, chaman á porta" (muiñeira, dúo de gaitas), "Foliada de Tenorio" (solo de gaita e canto), "Alborada de Rosalía de Castro".
Xiras e retirada
Nunca máis tocou en público, o que fixo medrar aínda máis a súa lenda. Dedicouse á poesía, a pintura e á súa faceta empresarial (unha sala de festas e unha gasolineira).
Outros labores
En 1969 publicou o libro de poemas, Voando coas aas da vida, con prólogo de Ramón Otero Pedrayo. Foi o valedor da "Muiñeira de Chantada", no seu labor de recuperación da música tradicional.
A discográfica galega Ouvirmos recuperou e editou un disco dos gaiteiros de Soutelo.
En Avant de Guingamp
En Avant de Guingamp (en bretón: War-raok Gwengamp), comunmente referido como EA Guingamp, EAG, ou simplemente Guingamp, é un club de fútbol francés da cidade de Guingamp. Foi fundado en 1912 e compite na Ligue 1. O seu campo é o Stade du Roudourou, con capacidade para 18.126 espectadores.
Departamento de La Paz, Bolivia
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
O departamento de La Paz é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade da Paz.
Provincias
O departamento está dividido en 20 provincias:
Santa Eufemia, Córdoba
200px|thumb|Situación de Santa Eufemia na [[provincia de Córdoba.]] Santa Eufemia é un concello español da provincia de Córdoba, en Andalucía. Atópase no Valle de los Pedroches, a 561 metros de altitude e a 101 km de Córdoba.
Tiña en 2015 unha poboación de 859 habitantes.
Tøger Seidenfaden
Tøger Seidenfaden, nado en Copenhaguen o 28 de abril de 1957 e finado o 27 de xaneiro de 2011, foi un importante redactor de cabeceiras de xornal dinamarqués.
Ribeira (homónimos)
Ribeira pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Xanthocyparis vietnamensis
miniatura|250px|X. vietnamensis no Quarryhill Botanical Garden, [[California.]] Xanthocyparis vietnamensis é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das cupresoideas (Cupressoideae), unha das dúas incluídas no recente novo xénero Xanthocyparis.
Características
As principais caracteírticas de Xanthocyparis vietnamensis son:
É moi semellante á súa máis coñecida conxénere, Xanthocyparis nootkatensis, da que se diferencia sobre todo pola cor dourada da súa follaxe.
Trátase dunha árbore perennifolia, dioica, que alcanza de 10 a 15 m de altura.
O seu tronco é recto, cilíndrico, coa casca de cor que vai da parda á parda agrisada, lisa e delgada nas pólas, exfoliándose en láminas finas e estreitas no tronco das árbores máis grandes. Nos espécimes novos o tronco é de cor que vai da púrpura até á parda avermellada.
As pólas son longas, e están dispostas máis ou menos horizontalmente.
Presenta numerosas ramiñas de follaxe, que se abren en abanos lixieramente caídos no extremo, formando unha copa piramidal nas árbores novas, sen separarse, e irregulares ou planas na copa dos exemplares vellos.
Tom Belsø
Tom Belsø, nado en Copenhague o 27 de agosto de 1942 e finado o 11 de xaneiro de 2020, foi un piloto de carreiras dinamarqués, o primeiro piloto de Fórmula 1 do seu país.
Xanthocyparis vietnamensis
Características
O conos femininos (piñas) son escasos, pero ás veces aparecen agrupados 2 ou 3 xuntos, nas marxes exteriores das pólas. Maduran no curso en dous anos, e ao principio son de cor verde, que se torna a parda escura na madurez. Son subglobulares, de 9 a 11 mm de longo e de 10 a 12 mm de diámetro cando están abertos. Algúns destes conos persisten na árbore despois da dispersión das sementes.
Tom Belsø
Traxectoria
Empezou nas carreiras de automóbiles de turismo, pero converteuse en piloto de Fórmula Dous en 1972, sendo o seu mellor resultado un cuarto lugar no Albi Grand Prix, finalizando 17º no Campionato de Europa de Fórmula 2 de 1972. En 1973 correu nun Lola na Fórmula 5000. Tamén participou nunhas carreiras fora do campionato de Fórmula Un, finalizando sétimo na Carreira de Campións de 1973 e oitavo no BRDC International Trophy de 1973 e retirouse no BRDC International Trophy de 1974 e na Carreira de Campións de 1975. Disputou o campionato de Europa Rothmans 5000 de 1974 vencendo en Snetterton e terminando na 8ª posición da serie. Tamén competiu na serie 1977 Shellsport 5000/Libre e rematou en quinto lugar nun T330-Chevrolet patrocinado por Radio Luxemburg.
Xanthocyparis vietnamensis
Distribución
Xanthocyparis vietnamensis é endémica do Vietnam, encontrándose tan só nas montañas cársicas calcarias da provicia de Ha Giang, no norte de Vietnam.
Tom Belsø
Traxectoria
Belsø clasificou un Fórmula 1 Iso-Marlboro para o equipo de Frank Williams Racing Cars no Gran Premio de Suecia de 1973, pero non puido comezar a carreira porque non chegou o diñeiro doseu patrocinador. En 1974, probou catro veces para clasificarse con Williams, pero só tivo éxito no Gran Premio de Suráfrica de 1974 e no Gran Premio de Suecia de 1974. En Suráfrica, o embrague do FW de Belsø fallou na primeira volta da carreira. En Suecia, terminou o seu único Gran Premio completo, en oitavo lugar.
Xanthocyparis vietnamensis
Descrición
A especie foi descuberta polos científicos occidentais en outubro de 1999 e denominada como Cupressus vietnamensis (Farjon) Silba e Callitropsis vietnamensis (Farjon & Hiep) D.P. Little
Pouco despois foi descrito un novo xénero (Xanthocyparis), e unha nova especie, Xanthocyparis vietnamensis, estreitamente relacionada con Xantocyparis nootkatensis, que foi transeferida ao novo xénero Xanthocyparis en 2002 polos botánicos Aljos Farjon (neerlandés) e Nguyen Tien Hiep (vietnamita).
Tom Belsø
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ Belsø só participou na practica. Na carreira o coche pilotouno Howden Ganley.
Xanthocyparis vietnamensis
Descrición
Posteriormente, Little et al., en 2004, sinalaron que se lle dera a Xanthocypakatensis un nome anterior no xénero Callitropsis Oerst., 1864), pero este nome foi abandonado máis adiante en favor de Xanthocyparis.
Sinónimos
A especie coñécese tamén polos sinónimos:
Alexandra Feodorovna Romanova
Alexandra Feodorovna Romanova (en Александра Фёдоровна Романова), nada en Darmstadt o 6 de xuño de 1872 e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi a emperatriz consorte de Rusia e dona de Nicolao II, o derradeiro tsar de Rusia. No ano 2000 foi nomeada Santa Alexandra Portadora da Paixón.
Infancia e mocidade
Alexandra naceu o 6 de xuño de 1872 no Neues Palais de Darmstadt como A Súa Alteza Gran Ducal a princesa Vitoria Alicia Elena Luisa Beatriz de Hesse e do Rin, un Gran Ducado que formaba parte do Imperio alemán. O Gran Ducado de Hesse era un territorio relativamente pequeno, con dificultades económicas permanentes e sen ningunha influencia política no escenario europeo. Segundo un artigo publicado o 3 de xullo de 1862 no Evening Star polo enlace da princesa Alicia do Reino Unido co príncipe Luís, o futuro gran duque Luís IV de Hesse-Darmstadt:
Alix foi bautizada o 1 de xullo de 1872, data do 10º aniversario de vodas dos seus pais, de acordo aos ritos da Igrexa Luterana e fóronlle dados os nomes da súa nai e cada unha das súas catro tías maternas, algúns dos cales foron transliterados ao alemán. Os seus padriños foron o príncipe e a princesa de Gales, o tsarévich e a tsarevna de Rusia, a princesa Beatriz do Reino Unido, a duquesa de Cambridge, e a landgravina de Hesse-Kassel. A súa nai deulle o alcume de Sunny, unha práctica máis tarde recolleita polo seu marido, mentres que os seus parentes británicos déronlle o alcume de Alicky para distinguila da súa tía, a princesa de Gales, que era coñecida dentro da familia como Alix. O seu irmán máis vello, o príncipe Federico, morreu en maio de 1873 logo dunha caída cando Alix non tiña nin un ano de idade.
En novembro de 1878, case toda a familia enfermou de difteria, primeiro foi a súa irmá Vitoria e días despois todos os nenos, así como o gran duque, contaxiáronse. A súa irmá Isabel foi enviada a vivir fóra de palacio coa súa avoa paterna, libándose así do contaxio. A princesa Alicia encargouse persoalmente do coidado da súa familia. O 15 de novembro faleceu a menor das nenas, María; cando Alicia tivo que informar a Ernesto Luís da morte da súa irmá, nun impulso bicouno e abrazouno co desexo de animalo. Días despois, cando a familia parecía haberse recuperado, a princesa Alicia enfermou gravemente e finalmente morreu o 14 de decembro, no aniversario da morte do seu pai, cando Alix tiña só seis anos de idade.
Alix e os seus irmáns creceron preto dos seus curmáns británicos e ían pasar as vacacións coa raíña Vitoria. Xunto coa súa irmá, a princesa Irene, foi en 1885 dama de honor na voda da súa madriña e tía materna, a princesa Beatriz do Reino Unido. Tamén estivo presente nas celebracións do Xubíleo de Ouro da súa avoa en 1887.
Noivado e compromiso
miniatura|esquerda|200px|Nicolao II, co uniforme de hussar, e a princesa Alix de Hesse en 1894. Alix casou relativamente tarde segundo o punto de vista nesa época, principalmente por negarse a casar co seu curmán, o príncipe Alberte Vítor, duque de Clarence e Avondale, fillo máis vello do príncipe de Gales, ao redor de 1890, malia a forte presión familiar. Dise que a reina Vitoria querería que os seus dous netos casásense; só porque era moi proclive a Alix, permitiu á súa neta tomar o seu propio camiño. A raíña ata chegou a dicir que estaba orgullosa de Alix por enfrontarse a ela, algo que moitas persoas, incluíndo á súa propio fillo, non se atrevían a facer.
Nese momento Alix xa coñecera e namorouse do tsarévich Nicolao Aleksandrovich de Rusia, cuxa nai, a emperatriz María Feodorovna, era unha irmá da entón princesa de Gales, e cuxo tío o gran duque Serxio Aleksandrovich, estaba casado coa súa irmá Isabel.
Emperatriz de Rusia
Un ano máis tarde da súa voda con Nicolao, Alexandra alumeou o 15 de novembro de 1895 a unha nena, que recibiu o nome de Olga. A nena non puido ser nomeada herdeira debido ás leis implantadas pólo tsar Paulo I, polas cales só un home podía ser o herdeiro ó trono de Rusia. Tres nenas seguiron a Olga, Tatiana, María e Anastasia. Finalmente o 12 de agosto de 1904, Alexandra tivo a un fillo, Aleksei, que foi nomeado herdeiro, pero para desgraza dos seus pais, o neno tiña unha enfermidade incurable, a hemofilia.
No ano 1905 a parella instalouse de xeito definitivo no Palacio de Alexandre, en Tsarskoe Selo. Esta decisión foi motivada en gran parte pólo desexo de ocultar ó público a enfermidade do tsarévich Aleksei. O xene responsable da enfermidade foi transmitido desde a súa bisavoa, a raíña Vitoria, quen pasou a enfermidade a todas as casas reinantes de Europa.
Os anos seguintes foron escenario de dramáticos eventos e de grande importancia coma a derrota rusa na guerra co Xapón, os motíns estudantís, a apertura da Duma. Ana Vyroubova, a súa dama de honor, presentou a Grigori Rasputín á familia imperial.
Primeira guerra mundial
Co estoupido da primeira guerra mundial, Alexandra, e as súas catro fillas, axudaron a curar os feridos da guerra. Mentres a guerra avanzaba, o descontento popular paralizaba o país. Rasputín, que exercera grande influencia na tsarina, co pretexto de poder curar o seu fillo enfermo, foi asasinado o 31 de decembro de 1916, polo príncipe Felix Youssoupov. O réxime tsarista xa estaba preto do seu final.
Prisión en Tsarskoe Selo e Tobolsk
miniatura|esquerda|180px|A última fotografía coñecida da emperatriz Alexandra. Na imaxe aparece xunto ás súas fillas Olga (dereita) e Tatiana (esquerda) sentadas no balcón da mansión do gobernador de Tobolsk, durante a primavera de 1918.
O goberno provisional ruso formado trala Revolución de Febreiro mantivo a Nicolao, Alexandra e os seus fillos baixo arresto domiciliario no seu palacio en Tsarskoe Selo. Alí recibiron as visitas de Aleksandr Kerenskii, quen entrevistou a Alexandra para coñecer o seu papel nos asuntos de Estado e o papel de Rasputin a través da súa influencia nela. Ela respondeu que posto que ela e o seu marido non tiñan segredos entre eles, a miúdo discutían sobre política e naturalmente ela lle daba consellos para apoialo. En canto a Rasputin, afirmou que foi un verdadeiro home de Deus, e os seus consellos só procuraban o ben de Rusia e da familia imperial. Trala entrevista, Kerenskii dixo ao tsar que pensaba que Alexandra lle dixera a verdade e que non mentía.
O goberno provisional non desexaba manter a familia en Rusia, en parte porque tanto eles como o goberno estaban baixo a ameaza dos bolxeviquees. Deste modo confiaron en que o tsar e a súa familia fosen recibidos no Reino Unido, e comezaron as xestións para que así fose. A pesar do feito de que o rei Xurxo V era primo tanto de Alexandra como de Nicolao, rexeitou a posibilidade que a familia se exiliara no seu país debido ás posibles repercusións que podería ter no seu trono. Tras isto, suxeriuse que fosen enviados a Francia. Aínda que non se chegou a consultar ao goberno francés, o diplomáticos británicos en Francia informaron que a familia non sería ben recibida alí, posto que os sentimentos antialemáns eran moi fortes nese momento por mor da guerra e Alexandra era amplamente impopular porque se pensaba que simpatizaba cos xermanos. O goberno provisional mostrouse contrariado polo feito de que ningún país estranxeiro mostrara interese en recibir á familia, e veuse forzado a envialos a outro lugar en Rusia, posto que a situación comezaba a ser cada vez máis difícil.
En agosto de 1917, a familia foi enviada a Tobolsk en Siberia, para apartalos da capital e evitar que puidesen sufrir algún dano. Tanto Nicolao como Alexandra suxeriron que se lles enviase ao palacio de Livadia en Crimea, pero Kerenskii considerou esta posibilidade como moi perigosa, posto que terían que atravesar a Rusia central, que naquel momento estaba chea de revoltas e os membros das clases máis altas estaban sendo vítimas de ataques pola poboación. Pola súa banda, en contraste co centro e sur de Rusia, Siberia mostraba un clima de maior calma e seguridade, así como de maior simpatía polo deposto emperador. Hai evidencias de que o goberno provisional realmente trataba de sacalos do país por medio do ferrocarril Transiberiano, cumprindo así o desexo de envialos ao exilio, pero esta vez por unha ruta diferente. Este plan non foi revelado á familia, e se realmente foi así, tivo que ser cancelado debido á presenza dos bolxeviques na cidade de Ekaterimburgo e outras cidades ao longo da ruta do ferrocarril ao leste de Tobolsk, polo que a familia quedou no seu destino "oficial".
Alexandra e a súa familia permaneceron en Tobolsk ata despois da revolución bolxevique en novembro de 1917. A caída do goberno provincial e o ascenso ao poder dos bolxeviques empeorou considerablemente a súa posición.
Traslado a Ekaterimburgo
En 1918, foron desprazados progresivamente ata a cidade de Ekaterimburgo sede do Soviet dos Urais. Nicolao, Alexandra e a súa filla María chegaron á casa Ipatiev o 30 de abril de 1918. Cando chegaron a súa nova prisión, recibiron á orde de abrir todo o seu equipaxe. Alexandra protestou e Nicolao tivo que saír na súa defensa dicindo: ata agora recibimos un trato educado e os homes eran cabaleiros pero agora...– Os gardas non o deixaron rematar a frase e lles informaron de que xa non estaban en Tsarskoe Selo e que se se negaban a cumprir as súas ordes serían apartados do resto da familia. En maio uníronselles Olga, Anastasia e Aleksei, que quedaran en Tobolsk debido a que Aleksei sufrira un episodio de hemofilia que lle impedía viaxar.
Setenta e cinco homes conformaron a garda da casa Ipatiev. Moitos deles eran traballadores das fábricas locais Zlokazovsky e Verkh-Isetsk. O comandante da casa, Aleksandr Avadeiev, foi descrito como "un verdadeiro bolxevique". A maioría das testemuñas refírense a el como "rudo, bruto e gran bebedor". Se chegaba unha petición para un favor á familia, Avadeiev sempre daba a mesma resposta, "que se vaian ao inferno!". Os gardas na casa adoitaban escoitalo referíndose ao deposto tsar como "Nicolao o bebedor de sangue" e a Alexandra como "a zorra alemá".
Para a familia, a vida na casa Ipatiev non foi doada, debido á incerteza e o medo. Nunca chegaron a saber se estarían alí durante só un tempo ou se poderían separalos e asasinalos. Durante a súa estancia en Ekaterimburgo desfrutaron de poucos privilexios, como de poder camiñar unha hora pola tarde no xardín da casa baixo a atenta mirada dos gardas. O tsarévich Aleksei non podía camiñar debido á hemofilia, e o seu mariñeiro niñeiro Klementii Nagornii tiña que levalo en brazos. Alexandra rara vez uníase ao resto da familia nestes actividades, senón que adoitaba pasar a maior parte do seu temo na súa cadeira de rodas, lendo a Biblia e os traballos de san Serafín. Pola noite a familia xogaba ás cartas ou lía. Recibían poucas cartas do exterior, e os periódicos que lles entregaban tiñan uns días de atraso.
Dmitrii Volkogonov e outros historiadores soviéticos consideraron que as probas suxiren de xeito indirecto que o propio Vladimir Lenin ordenou persoalmente a execución da familia imperial, porén os rexistros oficiais soviéticos apuntan como responsables da decisión ao Soviet Rexional dos Urais. Lev Trotski, no seu diario, deixa claro que o asasinato tivo lugar por orde directa de Lenin:
O 4 de xullo de 1918, Iakov Iurovski, o xefe da cheka de Ekaterimburgo, foi nomeado comandante da casa Ipatiev. Iurovski era un bolxevique convencido, un home no que podían confiar para levar a cabo as ordes concernentes á familia imperial. Este actuou con seguridade, requisou tódalas xoias e obxectos de valor á familia, gardándoos nunha caixa selada. Alexandra puido conservar tan só dúas pulseiras que o seu tío, o duque de Albany, lle dera cando era unha nena e que non puido quitarse. Iurovski descoñecía que a tsarina e as súas fillas levaban cosidas na súa roupa interior toda clase de diamantes, esmeraldas, rubís e colares de perlas, que non serían descubertos ata despois dos asasinatos.
O domingo, 14 de xullo de 1918, dous sacerdotes acudiron a casa Ipatiev para celebrar unha misa. Un destes sacerdotes, o pai Storozhev contaría máis adiante:
Himno nacional de Taiwán
O himno nacional da República da China (Taiwán), é o actual himno nacional da República da China (Taiwán). Mostra como a visión e as esperanzas dunha nova nación e do seu pobo poden e deben ser conseguidas e mantidas usando o Tres Principios do Pobo. Informalmente, a canción é coñecida como "San Min Chu-i" ou "Tres Principios do Pobo" debido ao primeiro verso, pero esta denominación nunca é usada en ocasións formais ou oficiais.
Historia
miniatura|276x276px|Partitura do Himno Nacional da República da China. O texto do "Himno Nacional da República da China" foi produto da colaboración entre varios membros do Kuomintang (KMT):
O texto apareceu por primeira vez o 16 de xullo de 1924 ao comezo dun discurso realizado por Sun Yat-sen na cerimonia inaugural da Academia Militar de Whampoa.
Despois do éxito da Expedición do Norte, o Kuomintang elixiu o texto para que fose o himno do partido e publicamente solicitouse música para acompañalo. Ch'eng Mao-yün (程懋筠; Chéng Màoyún) gañou nun concurso de 139 participantes.
O 24 de marzo de 1930, varios membros do Kuomintang propuxeron usar o discurso de Sun como a letra do himno nacional. Debido á oposición sobre usar un símbolo dun partido político para representar á nación enteira, creouse o Comité para a Investigación e Edición do Himno Nacional (國歌編製研究委員會), o cal aceptou o himno do Kuomintang. O 3 de xullo de 1937, o Comité Central Permanente (中央常務委員會) aprobou a proposta, e en 1943, os "Tres Principios do Pobo" oficialmente converteuse no himno nacional da República da China.
Chinés
{|
Caracteres chineses tradicionais
三民主義，吾黨所宗， 以建民國，以進大同. 咨爾多士，為民前鋒； 夙夜匪懈，主義是從. 矢勤矢勇，必信必忠； 一心一德，貫徹始終.
Zhuyin Fuhao
ㄙ　ㄢ　　　ㄇ一ㄣˊ　　ㄓㄨ　ˇ　　一　ˋ
ㄨ　ˊ　　　ㄉ　ㄤˇ　　ㄙㄨㄛˇ　　ㄗㄨㄥˉ
一　ˇ　　　ㄐ一ㄢˋ　　ㄇ一ㄣˊ　　ㄍㄨㄛˊ
一　ˇ　　　ㄐ一ㄣˋ　　ㄉ　ㄚˋ　　ㄊㄨㄥˊ
ㄗ　　　　　ㄦ　ˇ　　　ㄉㄨㄛ　　　ㄕ　ˋ
ㄨ　ㄟˊ　　ㄇ一ㄣˊ　　ㄑ一ㄢˊ　　ㄈ　ㄥ
ㄙ　ㄨˋ　　一　ㄝˋ　　ㄈ　ㄟˇ　　ㄒ一ㄝˋ
ㄓ　ㄨˇ　　　一　ˋ　　ㄕ　　ˋ　　ㄘㄨㄥˊ
ㄕ　　ˇ　　ㄑ一ㄣˊ　　ㄕ　　ˇ　　ㄩ　ㄥˇ
ㄅ　一ˋ　　ㄒ一ㄣˋ　　ㄅ　一ˋ　　ㄓㄨㄥ
一　ˋ　　　ㄒ一ㄣ　　一　ˋ　　ㄉ　ㄜˊ
ㄍㄨㄢˋ　　ㄔ　ㄜˋ　　ㄕ　　ˇ　　ㄓㄨㄥ
Wade-Giles
San-min-chu-i, Wu-tang xo tsung; i-chien min-kuo, i-chin ta-t'ung. Tzu erh to-shih, wei min ch'ien-feng; o seu-yeh fei-hsieh, chu-i shih ts'ung. Shih ch'in shih yung, pi hsin pi chung ; i-hsin i-che, kuan-ch'e shih-chung.
Hanyu Pinyin
Sānmín Zhǔyì, wúdǎng o seuǒ zōng; Eǐ jiàn Mínguó, eǐ jìn dà tóng. Zī'ěr duō shì, wéi mín qiánfēng; Sù yè fěi xiè, zhǔyì shì cóng. Shǐ qín shǐ eǒng, bì xìn bì zhōng; Yì xīn yì dea, guànchè shǐzhōng.
Tradución ao galego
Tres Principios do Pobo, O fundamento do noso partido, Co cal, establecemos a República; Co cal, avanzamos a un estado de paz total. Oh, vostedes, guerreiros, Polo pobo, estean á vangarda. Sen descanso de día ou de noite, Sigan os Principios. Xuren ser dilixentes; xuren ser valentes. Obrigados a ser dignos de confianza; obrigados a ser leais. Cun corazón e unha virtude, Levamos a cabo até o final.
Galería de imaxes de Coles
Galería de imaxes do concello de Coles na provincia de Ourense.
O Carballal, Palmeira, Ribeira
O Carballal é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 45 habitantes (25 homes e 20 mulleres).
Ganso pequeno
miniatura|Anser erythropus
O ganso pequeno (Anser erythropus) é unha ave da familia dos anátidos (Anatidae). É a variedade de ganso europeo máis rara.
Descrición
O ganso pequeno mide entre 53 e 66 cm e ten unha envergadura de alas de entre 120 e 135 cm. Pesa de 1,4 a 2,2 kg e é moi semellante en aspecto e hábitos ó Ganso de testa branca (Anser albifrons), aínda que é máis pequeno e máis escuro. A mancha branca da fronte chega máis arriba cá do Anser albifrons e acaba entre os ollos. Ademais ten un anel amarelo brillante ó redor de cada ollo que o diferencia da outra especie. Este anel aparece nos exemplares novos xa no primeiro ano de vida, despois da primeira muda, ó redor do mes de novembro. O ganso pequeno é, en comparanza co ganso de fronte branca, menos forte, coas puntas das alas máis longas que tapan parcialmente a cola cando está de pé. A cabeza é máis arredondada cá do ganso bravo e o bico, máis fino. En voo confúndese facilmente coa ganso de fronte branca, ó que non favorece a preservación da súa poboación, xa escasa. O seu repertorio vocal comprende máis dunha ducia de sons diferentes.
Distribución
A súa área de distribución, que ía de Escandinavia ós montes Urais e as profundidades de Siberia, reduciuse moito nos últimos 25 anos, nos que desapareceu de gran parte dos seus territorios de cría. En Escandinavia quedan só algunhas ducias de parellas reprodutoras. A caza furtiva nas súas áreas de invernada dos Balcáns considérase unha das causas máis importantes do seu ocaso, contra o que se están a tomar medidas consistentes en tentar reconducir as rutas de emigración dos gansos mais xoves cara a zonas máis seguras coma a zona de protección de aves da illa de Bischlich no baixo Rin, mediante o uso de avións ultralixeiros. As soltas de aves realizadas ata agora non deron resultado.