cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laurasiaterios
O dos laurasiaterios (Laurasiatheria) é un hipotético clado de mamíferos placentarios co rango de cohorte ou superorde, segundo os autores. Está formado por sete ordes con especies actualmente viventes, e seis ordes extintas.
Ordes
Hoxe en día recoñécense as seguintes ordes con representantes vivos: Ademais, estas outras ordes extintas se asignaron á superorde:
Rexional, Renfe
miniatura|Tren da serie 440 -antigamente dedicados a servizos de [[Proximidades-, estacionada en Vitoria.]] miniatura|Tren da serie 596, tamén chamados Tamagochi. miniatura|Tren da serie 432 (antigamente Electrotrens) en Pancorbo. miniatura|Tren da serie 440R (Trens 440 Reformados) en [[Estación de Campo Grande|Valladolid-Campo Grande.]] Os trens Rexional, pertencentes á Unidade de Negocio Media Distancia Renfe, son os encargados de comunicar a maior parte dos concellos que posúen ferrocarril de cada provincia coa capital provincial ou autonómica, dentro dun raio de acción máximo de 300 km, con algunhas e contadas excepcións.
Prestacións
Renfe Rexional é a marca comercial que Renfe Operadora utiliza para ofrecer servizos rexionais dependentes do citado área de Renfe Media Distancia. Non existe a clase preferente, a cafetería nin a reserva de praza, podéndose viaxar de pé en caso de haber máis viaxeiros que prazas sentadas. Existe unicamente a 2ª clase. Este servizo é un punto medio entre un tren de Proximidades e un Rexional Exprés, que é a categoría inmediatamente superior, con menos paradas, e algunha prestación máis.
Estes trens efectúan numerosas paradas para intercomunica-la maior parte das localidades atravesadas polo ferrocarril entre si e coa capital provincial. Existen servizos de Media Distancia de tipo Rexional en tódalas cidades españolas, a excepción dos territorios insulares e a cidade de Bilbao. Algúns, co paso do tempo, cambiaron a denominación comercial, pero o seu esquema de paradas aseméllase á dos trens que circulan como Rexional, caso dos R-598 Sevilla-Málaga ou Sevilla-Almería.
A frecuencia dos servizos pode variar de entre os 30 e 60 min como é o caso do percorrido entre Ávila e Madrid ou existir un único tren ao día por sentido, caso de Valladolid - Póboa da Seabre.
Material móbil
Os trens utilizados son os seguintes:
Rexional Lince
Os trens Rexional Lince, que actualmente son denominados simplemente Rexional ou foron reconvertidos a Rexional Exprés, son trens de fin de semana, que parten das cidades grandes (Madrid) os venres pola tarde cara as distintas cidades ou localidades españolas, para regresa-los domingos pola tarde.
Rexional cadenciado
As rutas de rexional cadenciado que existen actualmente son:
Lugares do Vicedo
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Vicedo
A Lama, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
A Lama é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Contaba en 2007 segundo o IGE, con 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), un habitante máis que no ano anterior.
Está situado a 331 m. de altitude, moi preto do río Lor.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
As Virtudes, Sarces, Laxe
As Virtudes é un lugar da parroquia de Sarces no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres.
Dueñas
Dueñas é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 2.844 habitantes (INE 2011).
Escudo de Kosovo
200px|dereita|miniatura|Escudo oficial de Kosovominiatura|dereita|120px|O logo das Institucións Provisionais de Autogoberno. O escudo de Kosovo foi adoptado polos organismos transitorios de goberno de dito territorio xunto coa declaración de independencia do país, proclamada o 17 de febreiro de 2008.
O escudo é unha versión modificada da bandeira de Kosovo adoptada nesa mesma data, e está composto por un escudo de fondo azul e bordo dourado, sobre o cal se sitúa un mapa de Kosovo en cor amarelo e seis estrelas brancas de cinco puntas sobre este, que representan respectivamente a cada un dos pobos que habitan o territorio de Kosovo: albanés, bosníaco, goraní, romanés, serbio e turco.
Escudo do Goberno Transitorio
A Administración das Nacións Unidas para Kosovo (UNMIK) aprobou o deseño dun logotipo para as Institucións Provisionais de Autogoberno (IPAG) de dito territorio, o cal non era en si un escudo de armas pero tiña o mesmo uso que este.
Alta Idade Media
miniatura|200px|dereita|Europa no ano [[450]] A Alta Idade Media ou Idade Media Antiga é o período histórico que vai do ano 476 despois de Xesucristo, cando se produce a Caída do Imperio Romano ata o 1066, cando Guillerme de Normandía conquista Inglaterra e considérase que comeza a Baixa Idade Media.
Historia e características
A Alta Idade Media destaca pola invasión dos pobos xermánicos e o establecemento paulatino dun novo modelo social, o feudalismo. Caracterízase tamén pola barbarie dos pobos invasores, que se foi calmando segundo se foron asentando, pasando de guerreiros a terratenentes, e de pagáns a cristiáns. O sistema feudal desenvólvese ao non ter o rei unha grande autoridade sobre os seus plutócratas, ó estilo xermánico, e considérase implantado en toda Europa Occidental unha vez se produce a conquista normanda de Inglaterra.
Destacan dentro deste período histórico as invasións dos musulmáns en case toda a Península Ibérica, as incursións dos viquingos por todo o norte de Europa, e a fundación do Imperio Carolinxio e do Sacro Imperio Romano Xermánico. Tamén destacan os esforzos do Imperio Bizantino, antes Imperio Romano de Oriente, por reconquistar Italia, e a creación dos Estados Pontificios.
Cronoloxía destacada:
Andrés Martínez Salazar
Andrés Martínez Salazar, nado en Astorga o 8 de febreiro de 1846 e finado na Coruña o 6 de outubro de 1923, foi un historiador, investigador e editor do rexurdimento galego.
Traxectoria
Realizou os seus estudos de Bacharelato en León en 1857, e en 1862 obtivo o título de Bacharel en Artes. En 1863 continuou os seus estudos na Escola Superior de Diplomática na Universidade Central e en 1866 acadou o título de Arquiveiro-Bibliotecario. En 1872 pasou a dirixir o Arquivo Histórico de Galiza da Coruña.
Nesta cidade entrou en contacto co mundo cultural galego, publicando varios traballos sobre temas históricos e filolóxicos. O seu labor editorial foi fundamental para o desenvolvemento da literatura galega do Rexurdimento. Ademais de textos propios da tradición literaria como a Crónica Troiana, a versión galega das Partidas de Afonso X o Sabio ou as Proezas de Galicia de Xosé Fernández de Neira, tamén pasaron pola súa imprenta Los Precursores de Manuel Murguía, El Idioma Gallego de Antonio de la Iglesia, Aires da miña terra de Manuel Curros Enríquez ou Queixumes dos pinos de Eduardo Pondal, dentro da colección Biblioteca Gallega que el mesmo fundou.
Por outra parte, colaborou en Galicia Histórica, foi director da revista Galicia e, á morte de Manuel Murguía, foi nomeado presidente da Real Academia Galega. Así mesmo, en 1889 foi nomeado polo concello da Coruña primeiro cronista oficial da cidade.
Escritor ocasional en lingua galega, a día de hoxe só se conservan catro versos e mais unhas liñas en prosa escritas nesta lingua.
Vida persoal
miniatura|Imaxe de Martínez Salazar no [[Almanaque Gallego para 1898.]] Casou con Petra Morás, coa que tivo dezanove fillos, entre eles Juan, Andrés, Manuel, Eduardo, Fernando, Pilar, Carmen, Carlos, Marcelino, Elena e Isabel.
Afonso Eanes do Coton
Afonso Eanes do Coton (tamén Alfonso Eanes de Cotón ou Afons’Eanes) foi un trobador galego do século XIII, activo nas cortes de Fernando III e Afonso X. É un persoeiro recoñecido en Negreira, levando un premio de poesía o seu nome e sendo a súa figura de cerámica de Sargadelos a que entrega devandito concello aos seus visitante máis ilustres. Tamén ten unha rúa co seu nome en Cidade Real.
Traxectoria
Suponse que naceu, a finais do século XII ou xa no século XIII, na localidade coruñesa de Negreira, onde está o pazo do Cotón. Tamén existen teorías que sitúan o seu nacemento en Santiago de Compostela debido a que o seu suposto pai (Iohannes Cothon) tiña casa alí.
Eanes do Coton preséntase como escudeiro, polo que probablemente descenda dunha familia da baixa nobreza, outro indicio é o feito de que reproba aos trobadores que cobran pola súa arte. Existe constancia da súa participación en campañas de reconquista levadas a cabo por Fernando III, da súa obra dedúcese que tamén participou no cerco a Xaén de 1246 e nas tomas de Sevilla e de Córdoba. Percorreu boa parte do Camiño Francés por estar namorado dunha muller da que pouco sabía.
Na corte de Fernando III mantén produción literaria con Martin Soares, Johan Soares Coelho e Roi Gomez de Briteiros. Así mesmo coñece a Gonçalo Eanes do Vinhal e a Pero da Ponte.
Para os seus contemporáneos era un vividor de moi má reputación, abarregado cunha tal María Pérez Balteira de fama aínda peor que a súa. Martin Soares acúsao de levar mala vida nunha cantiga. Segundo conta Afonso X, Eanes do Coton foi asasinado por Pero da Ponte, ao parecer nunha taberna de Cidade Real (coñecida daquela como Vila Real) en torno ao ano 1266.
Obra
Consérvanse quince cantigas de escarnio e maldicir, dúas cantigas de amigo e dous tenzons con Pero da Ponte. Ademais existen dúbidas sobre a autoría doutras dúas cantigas de escarnio, unha cantiga de amor e outra de amigo.
Real Academia Española
miniatura|dereita
A Real Academia Española (RAE) é o organismo responsable de resgarda-lo bo uso da lingua española. A súa sede está en Madrid (España), pero ten afiliacións coas academias nacionais de 21 países castelanfalantes. O seu director é Santiago Muñoz Machado.
Historia
O seu emblema está formado por un crisol ó lume. Acompáñao a lenda «Limpa, fixa e dá esplendor». O obxectivo era fixa-lo idioma no estado de plenitude que alcanzara durante o século XVI e que se consolidara no XVII.
A Real Academia Española foi fundada en 1713 por iniciativa de Juan Manuel Fernández Pacheco, marqués de Villena e duque de Escalona, co propósito de «fixa-las voces e vocábulos da lingua castelá na súa maior propiedade, elegancia e pureza».
Tomaron como modelo para a súa creación á Accademia della Crusca italiana (1582) e á Académie française (1635). A súa creación foi aprobada o 3 de outubro de 1714 por Real Cédula de Filipe V, quen a acolleu baixo o seu «amparo e Real Protección». Ó longo da súa historia estivo integrada case exclusivamente por homes, ata o nomeamento de Carmen Conde en 1978, de Elena Quiroga en 1983 e de Ana María Matute en 1995.
Dende 1870 establécense en América e en Filipinas academias correspondentes da lingua española. Estas na actualidade teñen o mesmo rango e condicións cá RAE. Xunto á Asociación de Academias de la Lengua Española, á que pertencen, foron galardoadas co Premio Príncipe de Asturias da Concordia en 2000.
O 20 de outubro de 1993 constituíuse a Fundación Pro Real Academia Española, entidade que ten como finalidade achegar recursos económicos para o financiamento das empresas da Academia. Está rexida por un padroado do que ostenta a presidencia de honor o rei Xoán Carlos I, a presidencia o gobernador do Banco de España e a vicepresidencia o director da Real Academia Española. As vogalías osténtanas outros académicos, os presidentes das comunidades autónomas e de empresas privadas, como socios fundadores.
A Fundación está aberta á participación de particulares mediante a correspondente cota económica, membros benfeitores, e entre as actividades subvencionadas atópanse a realización do banco de datos, o Diccionario del estudiante, o Diccionario panhispánico de dudas e outras obras en proxecto ou desenvolvemento coma a Gramática normativa.
Funcións
O artigo primeiro dos estatutos da RAE di:
A RAE é considerada frecuentemente coma unha organización conservadora, pois entre as súas metas está a preservación da lingua española. Porén caracterízase así mesmo por exercer unha influencia progresista, ó se esforzar en mante-la linguaxe formal en sintonía coa actualidade. Un exemplo disto último aconteceu en 1994 cando ditaminou que os dígrafos ch e ll (que a academia consideraba letras por unha tradición que se remontaba a Nebrija) serían alfabetizadas xunto co c e o l e non como letras separadas, coma no pasado. A RAE segue un proceso formal para a admisión de novas palabras.
Organización e operación
Segundo os seus estatutos a RAE está composta por:
Organismo anaerobio
300px|miniatura|dereita|As bacterias anaeróbicas e aeróbicas poden identificarse pola súa forma de crecemento en tubos de ensaio de [[caldo de tioglicolato: 1: Aerobio obrigado, que necesita oxíxeno porque non pode fermentar nin respirar anaerobicamente. Xúntanse na parte superior do tubo, onde a concentración de oxíxeno é maior. 2: Anaerobio obrigado, que morre envelenado polo oxíxeno, polo que crecen todos xuntos no fondo do tubo, onde a concentración de oxíxeno é menor. 3: Anaerobio facultativo, que crece con ou sen oxíxeno, porque pode metabolizar enerxía aeróbica ou anaerobicamente. Crecen en maior número na parte superior do tubo porque a respiración aeróbica xera máis ATP que a fermentación ou a respiración anaeróbica, pero algúns crecen tamén no resto do tubo. 4: Microaerófilo, que necesita pequenas cantidades de oxíxeno porque non pode fermentar ou respirar anaerobicamente, pero que morre envelenado en altas concentracións de oxíxeno. Crecen na zona superior do tubo pero non na parte máis superior. 5: Aerotolerante, que non require oxíxeno, xa que ten un metabolismo enerxético anaerobio, pero non morre envelenado se está en presenza de oxíxeno. Crecen en todo o tubo.]]
Real Academia Española
Organización e operación
Unha xunta de goberno rexe a Academia e supervisa tódolos asuntos relativos á súa boa operación, tanto no relacionado co seu funcionamento interno coma coas súas relacións cos organismos do estado, e as demais Academias. Esta xunta é presidida polo director da Academia e está constituída polo vicedirector, o secretario, o censor, o bibliotecario, o tesoureiro, o vicesecretario e dous vogais adxuntos. Todos estes cargos son electivos e, a excepción dos vogais, que se elixen cada dous anos, pódese exercer durante catro anos, prorrogables só unha vez.
Organismo anaerobio
Un organismo anaerobio ou anaerobio é un organismo que non require oxíxeno para vivir. Algúns reaccionan negativamente ou mesmo morren en presenza de oxíxeno, outros poden toleralo pero non o usan, e outros viven anaerobicamente en certas condicións e aerobicamente noutras (anaerobios facultativos). Os organismos anaerobios poden ser unicelulares, como certos protozoos (por exemplo, Entamoeba histolytica, Trichomonas vaginalis), ou moitas bacterias, ou multicelulares, como o verme parasito Trichinella spiralis xuvenil ou algúns poliquetos do xénero Nereis, que poden vivir durante longo tempo en anaerobiose grazas ao seu metabolismo adaptado a condicións con diferentes graos de hipoxia.
A efectos prácticos distínguense tres categorías de anaerobios:
Real Academia Española
Organización e operación
O Pleno, formado por tódolos académicos, reúnese durante o curso académico os xoves pola tarde. Unha vez aprobada as actas da sesión anterior e de debater calquera tema xeral, os asistentes presentan emendas e adicións ó Dicionario. Acto seguido examínanse as propostas formuladas polas diversas Comisións. As resolucións, no caso de que se produza disparidade de criterio, adóptanse mediante votación.
Organismo anaerobio
No corpo humano
Na flora humana bacteriana, os organismos anaerobios encóntranse no tracto gastrointestinal, e poden ser obrigados ou facultativos. Algunhas bacterias anaeróbicas producen infeccións ou toxinas clinicamente importantes, como a do tétano.
Real Academia Española
Organización e operación
Ó servizo dos traballos que a Academia desenvolve en pleno ou en comisións, funciona o Instituto de Lexicografía, integrado por filólogos e lexicógrafos que realizan as tarefas de apoio para a elaboración dos dicionarios académicos.
Organismo anaerobio
Cultivo de anaerobios
Como os cultivos microbiolóxicos normais teñen lugar en contacto co aire atmosférico, o cal é un ambiente aerobio, o cultivo de anaerobios supón un problema. Porén, hai varias técnicas que se empregan en microbioloxía para cultivar organismos anaerobios; por exemplo, manexar as bacterias nunha "caixa de luvas" estanca de laboratorio chea de nitróxeno ou utilizar outros contedores selados especiais, ou técnicas como a inxección das bacterias nunha planta dicotiledónea, que é un ambiente con oxíxeno limitado. O Sistema GasPak é un contedor illado que mantén un ambiente anaerobio pola reacción de auga con tabletas de borohidruro de sodio e bicarbonato de sodio para producir gas hidróxeno e dióxido de cabono. O hidróxeno reacciona despois co gas oxíxeno nun catalizador de paladio para producir máis auga, o que elimina o oxíxeno. O problema co método Gaspak é que pode ter lugar unha reacción adversa pola que poden morrer as bacterias, por iso se debe utilizar un medio de caldo de tioglicolato. O tioglicolato proporciona un medio que imita o do método da planta dicotiledónea, o que produce non só un ambiente anaerobio senón tamén todos os nutrientes necesarios para o crecemento das bacterias.
Santiago de Chile
Santiago de Chile, oficialmente Santiago, é a capital da República de Chile. Foi fundada por Pedro de Valdivia o 12 de febreiro de 1541 co nome de Santiago de la Nueva Extremadura.
Real Academia Española
Académicos de número
Os membros da Academia son elixidos de por vida polo resto dos académicos e coñéceselles coma Inmortais. Cada académico ten unha cadeira de brazos asignado á súa persoa, e distinguido cunha letra do alfabeto (tanto maiúsculas coma minúsculas). Os académicos de número son, por orde de ingreso:
Santiago de Chile
A cidade de Santiago comprende a conurbación da Grande Santiago, composta por 34 comunas. Non existe un goberno metropolitano para a cidade. Cada comuna encárgase das funcións administrativas, tributarias e regulatorias correspondentes, así como da administración dos servizos de saúde e educación.
Organismo anaerobio
Potencia antibiótica
Certos antibióticos poden ser efectivos ou non contra microbios aerobios ou anaerobios dependendo do ambiente intracelular, permeabilidade celular, ou os encimas producidos polo organismo. Propuxéronse algúns mecanismos para explicar por que un anaerobio pode ser sensible ou non a un determinado antibiótico, aínda que hai aspectos que non están claros.
Santiago de Chile
A poboación de Santiago segundo o Censo de 2002 é de 6,4 millóns de habitantes na súa área metropolitana. É a cidade máis poboada de Chile, o que resultou nunha medra sen planificación que ademais absorbeu parte dos mellores terreos de cultivo da zona centro do país.
Demografía
miniatura|Evolución da poboación de Santiago de Chile entre [[1860 e2020.]] miniatura|Alameda del Libertador Bernardo O'Higgins, principal arteria da capital chilena. Santiago de Chile ten unha poboación que, segundo o Instituto Nacional de Estatísticas de Chile no ano 2003 chegaba ós 6.269.629 habitantes. A poboación da cidade sufriu un gran crecemento ao longo do século XX: en 1907 a cidade tiña 383.587 habitantes; 1.010.102 en 1940, 2.009.118 en 1960 e 3.899.619 no ano 1982.
Organismo anaerobio
Metronidazol
O metronidazol é outro antibiótico que é efectivo especificamente contra anaerobios, que é unha prodroga con propiedades antimicrobianas que só son efectivas en ambientes anaerobios. Unha vez que está dentro da célula, o metronidazol é metabolizado e reducido parcialmente pola ferredoxina, un importante compoñente que intervén na cadea de transporte de electróns anaeróbica. Os metabolitos de metronidazol incorpóranse ao ADN celular e forman moléculas inestables que inhiben a síntese de proteínas, o que finalmente mata á célula bacteriana. Como o metronidazol require un ambiente reducido como no que viven os anaerobios, non é efectivo contra bacterias aerobias.
Santiago de Chile
Demografía
Santiago experimentou durante o século XX un grande aumento demográfico sendo determinante a súa condición de capital. Absorbeu sucesivamente a migración proveniente dos campamentos mineiros do norte de Chile durante a crise económica dos anos 1930; e na década dos 40, a constante chegada de poboación desde os asentamentos rurais.
Organismo anaerobio
Aminoglicósidos
Unha importante clase de antbióticos son os aminoglicósidos (estreptomicina, kanamicina etc.) non son efectivos contra as bacterias anaeróbicas a causa da súa incapacidade de chegar ao ribosoma. Os aminoglicósidos non poden entrar en células que non realicen un transporte de electróns dependente do oxíxeno ou nitrato. Por tanto, os aminoglicósidos non poden entrar en células anaeróbicas para inhibir a actividade ribosómica.
Santiago de Chile
Demografía
Nun primeiro momento esta poboación tivo que asentarse nos coñecidos como cités, lugares de vivendas comunitarias preferentemente situadas nas zonas próximas ao centro da cidade. As posteriores inmigracións provocaron o nacemento de poboacións callampas e tomas de terreos para o florecemento dos campamentos. Durante os últimos anos foron desaparecendo en gran medida, grazas á axuda do goberno e institucións solidarias como Un Techo para Chile, sendo substituídos por vivendas sociais nas comunas da periferia.
Porén, nos últimos anos houbo un lento proceso de emigración cara a terreos máis rurais, como El Arrayán e Chicureo na zona nororiente, Lonquén na zona surponiente e Pirque na zona suroriente, debido á parcelización dos campos e aos novos condominios exclusivos.
Pero o groso da poboación pertence á clase media, a cal comezou a nacer durante o século XX. Actualmente domina os sectores periféricos e centrais da cidade, grazas ao nacemento dos barrios construídos en comunas como La Florida, Maipú e Puente Alto (as comunas máis poboadas do país na actualidade, superando os 400 mil, 500 mil e 600 mil habitantes respectivamente), e en departamentos nas zonas centrais grazas ao subsidio de renovación urbana, nas comunas de Santiago e San Miguel. O acceso ao consumo e crédito máis os beneficios estatais ao sector inmobiliario permitiron un explosivo boom da construción en todas as comunas mencionadas anteriormente.
Cidades irmás
A cidade de Santiago firmou diversos protocolos de irmandamento, dentro das cales atópanse:
Ademais, Santiago pertencen á rede de Mercocidades, firmada por 180 urbes dos países membros do Mercosur, e da Unión de Cidades Capitais Iberoamericanas (UCCI), protocolo asinado por tódalas cidades capitais de Iberoamérica máis Barcelona e Río de Xaneiro.
O Sexo, O Sexo, Agolada
O Sexo é un lugar da parroquia do Sexo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes respecto ao ano 2000.
Electric Bird Digest
Electric Bird Digest é o sexto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Young Fresh Fellows, publicado no ano 1991 a través do selo Frontier Records. Foi o seu derradeiro traballo editado por esta discográfica. O LP orixinal incluía un sinxeo gratuíto cos temas "Zip-A-Dee-Doo-Dah", "Skyscraper of Facts" e "The Teen Thing".
Aeroporto de Molde, Årø
O aeroporto de Molde, Årø é un aeroporto internacional que serve á cidade norueguesa de Molde. Está situado en Årø, na ribeira do Moldefjord, a 5 quilómetros ao leste do centro de Molde. A área de captación do aeroporto cobre o distrito de Romsdal.
O aeroporto conta cunha única pista de 2 220 metros de longo e 45 de ancho, con aliñamento 07/25. É propiedade e está operado pola empresa estatal Avinor e durante o ano 2014 pasaron polas súas instalacións un total de 481 406 pasaxeiros. Hai servizos regulares a Oslo operados por Scandinavian Airlines e Norwegian Air Shuttle, e a Bergen, Stord e Trondheim por Widerøe. Wizz Air voa a Gdańsk, o único servizo internacional regular, mentres que outras aeroliñas voan a destinos de ocio de forma estacional.
Aspropostas para un aeroporto que servise a Molde comezaron a discutirse en 1940, pero as cidades veciñas de Ålesund e Kristiansund finalmente tiveron prioridade. A construción das instalacións comezaron en 1969 e o aeroporto inaugurouse o 5 de abril de 1972. Braathens SAFE garantíu os servizos regulares, operados con Fokker F-27 e Fokker F-28, e posteriormente tamén polo máis grande Boeing 737. O goberno tomou o control da súa dirección en 1978.
Josh Freese
Josh Freese, nado o 25 de decembro de 1972 en Orlando (Florida), é o actual batería da banda de rock alternativo A Perfect Circle. Tocou tamén con Nine Inch Nails dende finais do 2005 ata finais do 2008 e con Guns N' Roses dende mediados de 1998 ata o ano 2001. Freese aparece en arredor dos 300 discos, debido ao seu traballo como músico de estudio.
Biografía
Josh naceu o 25 de decembro de 1972 en Orlando (Florida), pero pouco despois a súa familia mudouse a California. Influenciado polo pai, que era mestre da banda de Disneylandia, e a nai, pianista, comezou a tocar a batería con 7 anos. Aos 12 xa tocaba profesionalmente en Disneylandia, e aos 15 xa facía xiras con Dweezil Zappa (filla de Frank Zappa) e despois con The Vandals. Nos seguintes 15 anos Freese traballou con artistas moi respectados, tanto como batería de sesión como substitución temporal. Actualmente é membro das bandas The Vandals, Devo e A Perfect Circle, e toca en directo con Weezer.
Traballo en solitario
En 1998 Freese gravou (interpretando todos os instrumentos) un feixe de cancións compostas por el. O resultado foi un EP de seis temas titulado Destroy Your Mom As Soon As Possible, editado baixo o nome "Princess" polo selo T.O.N/Stone Lizard Records.
No ano 2000 as cancións "Caffeine and Vaseline" e "Rock N' Roll Chicken" foron rescatadas para o álbum de 12 temas The Notorious One Man Orgy, nesta ocasión editado baixo o nome de Josh Freese polo selo Kung Fu Records. Como artistas convidados aparecen no disco Stone Gossard, Warren Fitzgerald, Michael Ward, Lyle Workman, e o seu irmán Jason Freese.
Josh editou o seu segundo álbum, Since 1972, a través da súa páxina web o día 24 de marzo do 2009.
Alento (1934)
Alento foi unha revista de contido totalmente redactado en lingua galega, editada en Santiago de Compostela de 1934 a 1935.
Historia e características
Subtitulada Boletín de Estudos Polítecos, apareceu en setembro de 1934 cos seus dous primeiros números correspondentes a xullo e agosto editados nun só caderno. Dirixida por Álvaro das Casas, foi defensora das ideas nacionalistas. Entre os seus colaboradores figuraron Vicente Risco, Xohán Brañas, Paulino Pedret, Francisco Fernández del Riego, Luís Seoane, Ramón Villar Ponte, Aquilino Iglesia Alvariño, Augusto María Casas e Luís Manteiga. Publicou artigos sobre arte galega, teoría literaria, ensaio e sobre o concepto do nacionalismo. Cesou a súa publicación en xuño de 1935, ao recoller nun só número os boletíns 10, 11 e 12.
O Xestal, San Fiz de Monfero, Monfero
O Xestal é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 36 eran mulleres.
A Marquesa, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
A Marquesa é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 336 m de altitude, ao oeste da estrada nacional N-120 e ao pé da serra.
Who Am I? (filme de 1998)
Who Am I? (en chinés tradicional 我是誰 e simplicado 我是谁) é un filme de acción e artes marciais producido en Hong Kong, dirixido por Benny Chan e Jackie Chan, quen tamén é o protagonista. Foi estreada o 17 de xaneiro de 1998.
Boreoeuterios
Os boreoeuterios (Boreoeutheria) son un clado de mamíferos placentarios que foi composto dunha irmá taxa Laurasiatheria e Euarchontoglires. Actualmente sostense pola análise comparativa da secuencia de ADN.
Clasificación
Clase Mammalia
Xastre, xastra
miniatura|200px|Un xastre tomándolle as medidas a un cliente en [[Hong Kong.]] Un xastre ou alfaiate é a persoa que exerce o oficio da xastrería, unha arte que consiste na creación de pezas de vestir principalmente masculinas (traxe, pantalón, chaleco) de forma artesanal e a medida, ou sexa, deseñando exclusivamente de acordo coas medidas e preferencias de cada cliente, sen facer un uso estandarizado de numeración preexistente. É un oficio que estivo presente desde hai moitísimos anos.
Grijota
Grijota é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.802 habitantes (INE 2011).
Ramón Afonso
Ramón Afonso González, nado en Videferre (Oímbra) en 1936 e finado en 2006, foi un escritor e poeta galego.
Traxectoria
Foi columnista do diario La Región, onde firmaba como "Ramon de Videferre". Colaborou co diario Noticias de Barroso, publicación fundada polo Padre Fontes (párroco de Vilar de Perdices, Montalegre, Portugal). Emprega unha linguaxe sinxela e popular.
1521
Outros
Historia ano a ano
ISP
Os ISP (Internet Service Provider), ou "fornecedores de servizos de Internet", son as empresas dedicadas a conectar os usuarios a Internet, e dar outras prestacións relacionadas coa rede (venda de dominios web etc.)
Existen numerosas empresas ISP, e conviven seguindo unha xerarquía.
Evidentemente, o grao de implantación no terreo é quen marca o tipo de ISP (local, rexional ou nacional). Por exemplo, empresas como Jazztel ou Retevisión teñen unha cobertura (rede) propia no ámbito nacional (en España), mentres que existen outras como Nora cunha rede no ámbito local (neste caso en León). Estas pequenas empresas non poden acceder fóra da cidade coa súa propia rede, polo que deberán "alugar" liñas a ISP maiores para poder ofrecer o acceso á rede ós seus clientes. En cambio, o intercambio de tramas entre ISP de maior ámbito (nacionais) farase mediante acordos comerciais de igual a igual (peering).
Evolución da rede en España
Debido ó problema das diferentes coberturas dos ISP e á necesidade de ter que intercambiar a información entre elas, ás veces o percorrido dos datos era innecesariamente longo. Un exemplo moi claro é o seguinte:
Como pode ollarse na imaxe, o percorrido que as tramas de información teñen que seguir é absurdo. Isto débese a que o intercambio entre ISP locais é imposible e por iso, aínda que os dous usuarios estean na mesma cidade, o fluxo de datos ten que pasar por ISP estranxeiros, ata chegar a un punto onde poida realizarse un intercambio entre diferentes redes. Estes puntos chámanse NAP (Puntos de Acceso Neutro).
Vergina
Vergina (Βεργίνα, Vergína) é unha pequena cidade do norte de Grecia, parte do concello de Veroia en Emacia, Macedonia Central. Vergina fundouse en 1922 como consecuencia dos intercambios de poboacións despois do Tratado de Lausanne e foi un municipio separado ata 2011, cando fusionouse con Veroia baixo o Plan Kallikratis. Agora é unha unidade municipal dentro de Veroia, cunha superficie de 69´047 km².
ISP
Evolución da rede en España
Ademais do espanix, existe outro NAP no territorio nacional. Este situase en Cataluña, é un punto neutro rexional e chámase Catnix. Fora das nosas fronteiras, o NAP máis salientable é, evidentemente, o europeo (euro-ix). Consta de catro puntos físicos comunicados entre eles con redes especiais dedicadas e de enormes anchos de banda.
Vergina
Vergina é máis coñecido como o antigo sitio de Aigai (Αἰγαί, Aigaí, latinizado: Aegae ou Egas'), a primeira capital de Macedonia. Foi alí cando no 336 a.C. Filipo II foi asasinado no teatro e Alexandre o Grande proclamouse rei. O antigo sitio descubríuse en 1976 e escavado baixo a dirección do arqueólogo Manolis Andronikos. A escavación desenterrou os lugares das sepulturas de moitos reis de Macedonia, incluíndo a tumba de Filipo II de Macedonia, pai de Alexandre o Grande, que, a diferenza de tantas outras tumbas, non fora espoliada ou saqueada. Tamén é o sitio dun extenso palacio real. O museo arqueolóxico de Vergina construíuse para albergar todos os artefactos atopados no lugar e é un dos museos máis importantes de Grecia.
Aigai recibiu o status de Patrimonio da Humanidade da UNESCO como "un testemuño excepcional dun desenvolvemento significativo na civilización europea, na transición da cidade-estado clásica á estrutura imperial dos períodos helenísticos e romano".
Historia
A existencia dunha antiga fortaleza macedonia chamada "Aegae" é reportada por Marco Juniano Justino, e identificouse durante moito tempo como Édessa. O descubrimento en 1976 de restos substanciais preto de Vergina, xusto ao leste do Haliacmón, cambiou o consenso académico ao afirmar que Aegae debe dentificarse con este sitio.
As fontes antigas ofrecen relatos contraditorios sobre as orixes da Dinastía Arxéada. Alexandre I é a primeira figura verdadeiramente histórica e, con base na liña de sucesión, os comezos da dinastía macedonia son tradicionalmente datados no 750 a.C. Herodoto di: que a Dinastía Arxéada era unha antiga casa real grega liderada por Pérdicas I que fuxiu de Argos aproximadamente no 650 a.C.
Aigai é o nome de varias cidades antigas (véxase Mar Exeo ), derivado do nome dun fundador lendario, Aegeus, pero tamén etimoloxizado como "cidade de cabras" (de αἴξ, aíks, "cabra") poee Diodoro Sículo, quen informa que foi chamada así por Pérdicas I que foi aconsellado pola sacerdotisa Pythia para construír a capital do seu reino. onde o conduciran as cabras.
Desde a arqueoloxía agora parece certo que Aigai desenvolveu e mantivo ata o final un conxunto de aldeas organizado que representaban espacialmente a estrutura aristocrática das tribos centrada no poder do rei. De feito, Aigai nunca se converteu nunha gran cidade e a maioría dos seus habitantes vivían nas aldeas circundantes.
A comezos do século IV a.C., Archelao trasladou a capital macedonia ao nordeste a Pella na chaira central de Macedonia. Non obstante, Aegae conservou o seu papel como cidade sagrada do reino macedonio, sitio dos centros de culto tradicionais, cun palacio real e as tumbas reais. Por este motivo foi aquí que Filipo II de Macedonia asistiu ás vodas da súa filla Cleopatra de Macedonia co rei Alexandre de Epiro. Foi asasinado por un dos seus gardacostas no teatro. A súa foi a máis exuberante cerimonia fúnebre dos tempos históricos celebrada en Grecia. Acostado nun elaborado leito de morte de ouro e marfil levando a súa preciosa coroa de carballo dourado, o rei foi levao, como un novo Hércules, á pira funeraria.
As amargas loitas entre os herdeiros de Alexandre no século III afectaron negativamente á cidade; no 276 a.C. mercenarios galos de Pirro saquearon moitas das tumbas.
Despois da derrota do reino macedonio polos romanos no 168 a.c., destruíronse as antigas e novas capitais, os muros tirados e todos os edificios queimados. No século I d.C., un derrubamento de terra destruíu o reconstruído (as escavacións establecen que partes aínda estaban habitadas nesa época). Entre os séculos II e V d.C. a poboación baixou gradualmente desde os contrafortes da cordilleira Pieriana ata a chaira, e só quedou un pequeno poboado cuxo nome Palatitsia (palacio) indicaba a súa antiga importancia.
O moderno asentamento de Vergina estableceuse en 1922, entre as dúas aldeas preexistentes de Kutleš (Κούτλες, Koútles) e Barbeš (Μπάρμπες, Bármpes). A cidade estableceuse no transcurso do intercambio de poboación entre Grecia, Bulgaria e Turquía tras o Tratado de Lausana, por familias gregas de Bulgaria e Asia Menor. Elixiuse o nome de Vergina pola lendaria raíña Vergina (Bergina) que se dicía que gobernara no norte do Haliacmon e que tiña o seu palacio de verán preto de Palatitsia. Segundo a lenda a raíña suicidouse para non ser atrapada poos turcos.
Vergina foi un municipio separado entre 1922 e 2011, cando foi incorporado a Veroia. A poboación do municipio de Vergina en 2011 era de 2.464 habitantes, dos cales 1.242 vivían en Vergina propiamente dita.
Arqueoloxía
En 1937, a Universidade de Tesalónica retomou as escavacións. Atopáronse máis ruínas do antigo palacio, pero as escavaciones foron abandonadas ao estalar a guerra con Italia en 1940. Despois da guerra volveuse ás escavacións e durante os anos 1950 e 1960 descubríuse o resto da capital real incluíndo o teatro.
O arqueólogo grego Manolis Andronikos estaba convencido de que un outeiro chamado "Gran Túmulo" (Μεγάλη Τούμπα) ocultaba as tumbas dos reis macedonios. En 1977, Andronikos realizou unha escavación de seis semanas no Gran Túmulo e atopou catro tumbas enterradas, das cales dúas nunca foran perturbados. Andrónico afirmou que estes lugares eran a sepultura dos reis de Macedonia, incluíndo a tumba de Filipo II de Macedonia, pai de Alexandre o Grande (Tumba II) e tamén de Alexandre IV de Macedonia, fillo de Alexandre o Grande e Roxana (Tumba III).
Varios arqueólogos desafiaron este punto de vista, pero na investigación de 2010 baseada no estudo detallado dos esqueletos, reivindicaron a Andronikos e apoian a evidencia de asimetría facial causada por un posible trauma do cranio do macho, evidencia que é consistente coa historia de Filipe II. Investigacións máis recentes realizadas por un equipo de investigadores gregos confirmaron que os ósos pertencen ao rei macedonio Filipe II.
A partir de 1987 descubriuse o cúmulo sepulcral das raíñas incluíndo a tumba da raíña Eurídice I de Macedonia. En marzo de 2014, descubríronse cinco túmulos reais en Vergina, posiblemente pertencentes a Alexandre I de Macedonia e á súa familia ou á familia de Casandro de Macedonia.
Algúns artefactos escavados en Vergina poden ser tratados como influenciados por prácticas asiáticas ou incluso importados de Persia aqueménida de finais do século VI e principios do V a. C., que foi durante a época en que Macedonia estivo baixo o dominio persa.
Cabanas, Serantes, Laxe
Cabanas é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 5 mulleres.
Casa de Benigno e Camilo Fernández
A Casa de Benigno e Camilo Fernández é un edificio que se atopa no nº 28 da rúa Urzáiz, no centro da cidade de Vigo, obra de Jenaro de la Fuente Domínguez.
Historia
Este edificio foi construído polos irmáns Camilo e Benigno Fernández. Membros dunha familia podente e de sona da burguesía viguesa da época, os irmáns Fernández proxectaron construír un edificio monumental en pedra, imitando así a outros membros da puxante clase social que daquela estaba convertendo a Vigo nun polo industrial de primeira orde, vinculado ao seu porto. Para tal fin, contrataron a un dos grandes arquitectos do momento, Jenaro de la Fuente Domínguez, que deseñaría un edificio en estilo modernista, moi semellante ao edificio Pardo Labarta edificado dous anos antes, e que era do gusto da sociedade urbana da época. O resultado foi un notábel edificio que hoxe en día é unha das xoias arquitectónicas de Vigo.
Construción e estilo
Jenaro de la Fuente era un arquitecto ecléctico, enchoupado do modernismo e a art noveau do momento, que se reflicte no deseño do edificio, que ten unha fantástica fachada, cunha ornamentación moi coidada, que combina arcos elípticos, arcos rampantes, pináculos, e unha decoración vexetal e xeométrica moi rica, con rosetóns, emparrados ou enfeites florais. A calidade dos acabados é unha mostra da excelente cantaría en pedra de gra da época, presente en moitos outros edificios históricos de Vigo. Así mesmo salientan os balcóns con varandas en ferro fundido, con motivos tipicamente modernistas e da art déco.
O resultado é un edificio monumental de catro andares e planta baixa, cunha entrada principal magnífica na súa amplitude e decoración, e tres galerías graníticas que percorren verticalmente o centro e os extremos da fachada. Ambos elementos, característicos do modernismo, resaltan e dan un ar monumental e de rica arquitectura ao conxunto. Posteriormente, realizóuselle un engadido, que creba o deseño do conxunto creando un quinto andar en formas cadradas e macizas, que substitúe o deseño orixinal da cumieira do edificio, baseado en varias cúpulas de estilo modernista. En calquera caso, unha recente restauración permite contemplar a beleza de liñas e decorativa deste magnífico edificio, mostra senlleira do modernismo vigués.
Geotail
Geotail é un satélite artificial xaponés lanzado en colaboración coa NASA mediante un foguete Delta II 6925 o 24 de xullo de 1992 desde Cabo Cañaveral. Forma parte da colaboración internacional ISTP para comprender mellor as relacións Terra-Sol xunto cos satélites Wind, Polar, SOHO e Cluster.
Características
A misión de Geotail foi estudar os procesos que teñen lugar na magnetocola para comprender mellor o funcionamento da magnetosfera terrestre, incluíndo a física das rexións límite, os fenómenos de reconexión magnética e os mecanismos de entrada, transporte, almacenamento, transferencia de masa e momento e enerxía.
Instrumentos
Geotail leva sete instrumentos a bordo:
Vicente Rodríguez Guillén
Vicente Rodríguez Guillén, coñecido simplemente como Vicente, nado en Valencia o 16 de xullo de 1981, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Brighton & Hove Albion FC.
Traxectoria
Empezou a xogar no Benicalap CF, o principal equipo do seu barrio, do cal pasou a formar parte do Levante UD. No ano 2000, tras cinco anos no equipo granota, chega ao Valencia CF e logra o subcampionato de Europa. Gañou a liga 2001-2002. A súa mellor tempada coa camiseta do Valencia é a 2003-2004, cando se converte no mellor xogador de España e segundo a FIFA entrou entre os tres mellores do mundo. O Valencia gaña ese ano a Liga e a Copa da UEFA.
O 29 de setembro de 2004 lesiónase nun partido de Liga de Campións contra o Werder Bremen no nocello esquerdo. Tras varios tratamentos con diferentes médicos volveu xogar unha serie de partidos, aínda que seguía con molestias polo que decidiu ir a Bélxica para ser tratado polo doutor Martens. Diagnosticóuselle unha "calcificación no calcáneo do nocello" esquerdo da cal operoulle. Despois do tempo estipulado de recuperación volveu o 30 de abril do 2005 na 34ª xornada de Liga ante o CD Numancia onde marcou un gol, e terminou a Liga sen problemas como titular.
A tempada 2005-06 xogou a un bo nivel ata que na xornada 19 vólvese a lesionar no nocello, esta vez no dereito, reaparece na xornada 37.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en 38 ocasións. O seu debut produciuse o 28 de marzo de 2001 en Valencia, no partido España 2-1 Francia.
Peago, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
Peago é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Está situada a 361 m de altitude.
Estación de Milano Centrale
miniatura|250px|Vista de Milano Centrale a través do [[Trenhotel a Barcelona]] miniatura|250px|Vista da estación Milano Centrale A estación Milano Centrale (Estación Central de Milán en galego) é unha das principais estacións de ferrocarril de Europa, situada en Milán, Italia.
Existe un servizo diario que conecta Milano Centrale con Barcelona-Estació de França mediante o Trenhotel Salvador Dalí.
Historia
É unha terminal ferroviaria oficialmente inaugurada en 1931 para substituír a vella Estación Central que fora edificada en 1864, unha estación de tránsito que non podía manexar o aumento do tráfico de pasaxeiros ocasionado pola apertura do Túnel de Sempione (1906).
O rei Víctor Manuel III de Italia colocou a pedra fundamental da nova estación o 28 de abril de 1906, ata antes de que o plano para a estación sexa seleccionado. O definitivo e oficial concurso para a súa construción, foi gañado en 1912 polo arquitecto Ulisse Stacchini, cuxos deseños foron modelados en base á Union Station de Washington, capital dos Estados Unidos de América, logo do cal a construción da nova estación comezou.
Debido á crise económica italiana durante a primeira guerra mundial, a súa construción avanzou moi lentamente, e o proxecto, simplista nun principio, estivo cambiando constantemente e cada vez volvíase máis complexo e maxestoso. Isto sucedeu principalmente cando Benito Mussolini converteuse en Primeiro Ministro, e quixo que a estación representase o poder do réxime fascista.
Os cambios máis importantes foron o novo tipo de plataforma e a introdución de grandes cúpulas de aceiro por parte de Alberto Fava, de 341 metros de longo e cubrindo unha área de 66,500 m².
O 25 de setembro de 2006, foi anunciado un proxecto por €100 millóns, que xa está en progreso, para remodelar a estación. Do orzamento total, €20 millóns foron destinados a restaurar "certas áreas de importante valor artístico", mentres que os restantes €80 millóns serán utilizados para melloras máis xerais na estación para facela máis funcional cos actuais servizos. O proxecto inclúe o traslado da boletería e a instalación de novos elevadores e escaleiras mecánicas para mellorar a accesibilidade.
Arquitectura
A súa fachada ten un ancho de 200 metros e a súa bóveda unha altura de 72 metros, foi toda unha marca no seu momento. Ten 24 plataformas. Cada día aproximadamente 330,000 pasaxeiros utilizan a estación, totalizando uns 120 millóns por ano.
O Lameiro, San Fiz de Monfero, Monfero
O Lameiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña sete habitantes (cinco homes e dúas mulleres).
Estación de Milano Centrale
Arquitectura
A estación non ten un estilo arquitectónico definido, senón que é unha mestura de diferentes estilos, especialmente o Art Nouveau e Art Deco, pero sen limitarse a estes.
foi definido por Frank Lloyd Wright como unha das máis belas estacións no mundo, xunto á Grand Central Terminal de Nova York.
O Souto, O Sexo, Agolada
O Souto é un lugar da parroquia do Sexo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes respecto ao ano 2000.
Referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011
dereita|miniatura|Papeletas de voto polo si á independencia (esquerda) e polo non (dereita). miniatura|dereita|Votación nun colexio electoral.