cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solar Maximum Mission
Características
O satélite recibiu a visita da misión tripulada STS-41-C para reparar o sistema de control de actitude, o que o converteu no primeiro satélite en ser arranxado en órbita. SMM recolleu datos ata o 24 de novembro de 1989. Os plans para recollelo mediante un transbordador en 1990 e preparalo para novas misións cancelouse e acabou reentrando na atmosfera terrestre o 2 de decembro de 1989.
Jaime Alguersuari
Jaime Víctor Alguersuari Escudero, tamén coñecido como Jaume Alguersuari, nado o 23 de marzo de 1990 en Barcelona, é un expiloto de carreiras de orixe catalá. Foi piloto oficial da Scuderia Toro Rosso de Fórmula 1 entre e ., and for being the 2008 British Formula 3 champion. É fillo de Jaime Alguersuari, un ex motociclista e piloto de carreiras.
Traxectoria profesional
† Como Alguersuari era un piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en curso.
Eldar Safarov
Eldar Safarov é un ximnasta acerbaixano. Eldar participou nos Xogos Europeos de 2015 representando a Acerbaixán, país organizador dos xogos.
Zu Geng
Zu Geng, nome de cortesía Jing Shuo (景烁)), nado en 450 e finado en 520, foi un matemático chinés.
Traxectoria
Era fillo doutro famoso matemático chinés, Zu Chongzhi. Descubriu o "Principio de Zu Geng", que estabelece que "Os volumes de dous sólidos da mesma altura son iguais se as áreas das seccións planas a igual altura son tamén iguais". Isto é o mesmo que o Principio de Cavalieri, mais descuberto arredor de 1.100 anos antes. Acredítase que inventou o tubo de visión para uso astronómico, que puideron utilizar Shen Kuo e Wei Pu no século XI.
Lóngara, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Lóngara é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Léon Bloy
miniatura|dereita|Léon Bloy. Léon Bloy, nado o 11 de xullo de 1846 en Notre-Dame-de-Sanilhac e finado o 3 de novembro de 1917 en Bourg-la-Reine, foi un novelista e ensaísta francés, ademais dun célebre polemista.
É coñecida pola súa novela Le Désespéré, en gran medida inspirada na súa relación con Anne-Marie Roulé.
División de Honra de Rugby 1982-1983
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
439
Outros artigos
Historia ano a ano
Archibald
O antropónimo Archibald pode referir a varios artigos:
Mercedes Tunubalá
Mercedes Tunubalá Velasco, máis coñecida como Mamá Mercedes ou Mercedes Tunubalá, nada en Silvia, Cauca, o 17 de novembro de 1974, é unha economista colombiana do pobo misak especializada en Proxectos de Investimento quen o 27 de outubro de 2019 se converteu na primeira muller indíxena en ser elixida alcaldesa de Silvia, Cauca. Comparte coa indíxena u'wa Aura Benilda Tegría Cristancho a honra de seren as dúas primeiras mulleres indíxenas alcaldesas elixidas popularmente en Colombia.
Traxectoria
Mamá Mercedes naceu na Vereda Campana do concello de Silvia (leste do Cauca) no seo do pobo misak, filla de "Mamá Julia" e "Taita Manuel".
Estudos
Estudou Economía na Universidade del Valle e especializouse en Proxectos de Investimento na Seccional Cali da Universidade Libre (Colombia).
Primeira alcaldesa misak
Mercedes Tunubalá foi elixida alcaldesa de Silvia, Cauca polo Movemento Autoridades Indíxenas de Colombia, Aico, o 27 de outubro de 2019. A súa campaña denominouse "Muller fiando goberno para a vida".
O regreso mesiánico do rei Artur
O regreso mesiánico do rei Artur é un aspecto das lendas do rei Artur, mítico rei de Gran Bretaña e personaxe principal no ciclo de lendas coñecido como Materia de Bretaña. Ese aspecto recorrente da literatura artúrica era a idea de que algún día regresaría como a figura dun Mesías que salvaría ó seu pobo. Os investigadores non concordan sobre se realmente existiu, xa que quedan poucos rexistros históricos sobre el, pero real ou non, acadou unha importancia mítica que deu lugar a unha crecente febre literaria sobre a súa vida e fazañas.
Rodrigo Álvarez Pardo
Traxectoria
Fillo de Ramón Álvarez González. Participou no movemento agrarista nos anos dez. Foi fiscal municipal de Pontedeume (1910) e secretario do Concello de Ares. Na Segunda República foi militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Pontedeume o 10 de agosto de 1936. Logo da súa morte foille incoado expediente de responsabilidades políticas, sendo sancionado con 200 pesetas. O 7 de marzo de 1948 a guerrilla axustizou ao falanxista José Manuel Otero Castro, acusado de ser o responsable da súa morte.
Vida persoal
Casou con María Díaz Domínguez en 1926.
A Casavella, San Simón da Costa, Vilalba
A Casavella é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
San Francisco
San Francisco é ao mesmo tempo unha cidade e un condado dos Estados Unidos de América, localizada no estado de California, famosa pola súa vida cultural e por ser centro do movemento polos dereitos dos homosexuais. É unha cidade global beta, a cuarta maior cidade do estado de California, posuíndo máis de 733 mil habitantes, e unha das maiores cidades da costa do pacífico dos Estados Unidos. Constitúe, con San José e Oakland, unha área metropolitana con preto de 7,2 millóns de habitantes.
San Francisco fundouse como un presidio español en 1776 co nome de Yerba Buena. Pertenceu a México ata 1846, cando foi ocupado pola mariña dos Estados Unidos, sendo entón bautizada co seu actual nome, San Francisco. Grazas á carreira do ouro no estado de California, en 1848, San Francisco comezou a crecer axiña.
A cidade localízase nunha rexión vulnerábel a terremotos. Grandes movementos sísmicos ocorreron ao longo da historia da cidade, sendo o máis coñecido e destrutivo o ocorrido en 1906. Con todo San Francisco reconstruíuse axiña dese desastre. A fénix deseñada na bandeira da cidade representa o renacemento da cidade da destrución causada por este terremoto.
San Francisco posúe varias atraccións turísticas mundialmente coñecidas, como a Ponte Golden Gate e a antiga prisión de Alcatraz.
Colonización española
Nativos costanoanos vivían no que é hoxe San Francisco moito tempo antes da chegada dos primeiros europeos. A néboa, aspecto climático común da rexión, fixo que o estreito que conecta a Baía de San Francisco co Océano Pacífico, o Estreito de Golden Gate, non fose achado polos primeiros exploradores europeos na rexión. En 1542, o portugués Juan Rodriguez Cabrillo, explorando en nome da corte española, navegou próximo á rexión, mais non avistou a entrada para a baía. En 1595, o portugués Sebastián Rodríguez Cermeño, tamén explorando en nome da corte española, explorou a Baía de Drake, localizada 100 km ao norte do estreito de Golden Gate. Cermeño nomeou a rexión como Puerto de San Francisco. Foi só en 1769 que un grupo de exploradores españois, liderados por Gaspar de Portolá, explorando California desde terra, avistaron pola primeira vez o interior da baía de San Francisco.
Os españois mapearon completamente a baía ó redor de 1775. Unha expedición española, liderada polo capitán Juan Bautista de Anza, delimitou en 28 de marzo de 1776 os terreos para a construción dun presidio (o Presidio de San Francisco). No mesmo ano, misioneiros españois fundaron unha igrexa, non moi lonxe da área delimitada para a construción do presidio. Esta igrexa nomeouse Misión de San Francisco de Asis.
En 17 de setembro do mesmo ano inaugurouse o presidio. A rexión comezou a desenvolverse como unha pequena vila misioneira española. Alí, soldados e misioneiros españois someteron aos costanoanos á cristianización forzada, ríxida disciplina e traballo forzado. Estes nativos quedaron expostos a un número de doenzas ata entón descoñecidas entre eles (varíola, por exemplo) e moitos deles terminaron por morrer. Estes factores fixeron que declinase a poboación costanoana. Asentadores españois que viñeron xunto con Bautista de Anza estabelecéronse nunha rexión próxima á Mision San Francisco de Asis, nunha vila chamada Pueblo de San Francisco (Vila de San Francisco).
Control mexicano
En 1821, México tornouse independente, e a cidade pasou ao dominio mexicano. O goberno mexicano estimulou a cría de gado na enorme California, atraendo así americanos e colonos ingleses instalados no Canadá, que precisaban de materia prima para a industria de calzados norteamericana, entón en franco crecemento. En 1822, un baleeiro inglés, William Richardson, instalouse na península de San Francisco, onde actualmente fica a maior parte da cidade. Un porto instalouse no norte da península, e unha vila chamada Yerba Buena desenvolveuse próxima ao porto.
A Guerra Mexicano-Americana, que comezou en 9 de maio de 1846, entre o México e os Estados Unidos, causou a anexión da parte superior da rexión mexicana de California (que despois se convertería no actual Estado americano de California). O 9 de xullo, as forzas navais norteamericanas capturaron a cidade de Yerba Buena, e trocáronlle o nome a San Francisco en 1847. A vila misioneira e o presidio foron destruídas, e a Illa de Yerba Buena pasou a formar parte da municipalidade de San Francisco algúns anos despois.
1850-1900
En 1855, un barco traendo inmigrantes dunha rexión do Extremo Oriente, onde había unha epidemia de cólera, causou unha grande epidemia desta doenza en San Francisco. Algúns agravantes foron o pésimo sistema de saneamento público (auga potábel e sumidoiros) e a falta de centros hospitalarios.
En 1869, a finalización da construción dunha ferrovía transnacional conectou San Francisco co leste norteamericano. En 1873, Andrew Hilde, un fabricante de cables de aceiro, inventou o tranvía de tracción, un tipo especial de tranvía que, traccionado por cables instalados no chan, crearon condicións seguras para a circulación de tranvías no terreo accidentado e montañoso da cidade. No cambio do século, San Francisco tiña unha poboación de aproximadamente 345 mil habitantes.
1900-1950
250px|dereita|miniatura|San Francisco foi duramente atinxida por un [[terremoto en 1906.]] En 1900, un barco que traía inmigrantes da China tamén trouxo ratas infestados con axentes causantes da peste bubónica. Acreditando que os corpos enterrados axudaban a propagar a doenza, e posibelmente tamén interesados en aumentar o valor das terras da cidade, o municipio prohibiu o uso de calquera cemiterio localizados dentro dos límites municipais da cidade.
O 18 de abril de 1906, ás 5:13 horas da mañá do horario local, San Francisco viuse abatida por un terremoto, un dos peores eventos naturais padecidos por unha cidade nos Estados Unidos. O terremoto, que atinxiu 8,25 graos na escala Richter, destruíu edificios espallados ao longo da cidade. Peor foron os incendios que seguiron ao terremoto, provocados por lámpadas de queroseno rebentadas, explosións de tubos de gas e a caída de fíos de electricidade. Os bombeiros nada puideron facer, unha vez que o sistema de distribución de auga na cidade fora destruído nos tremores. Nunha medida desesperada, comezaron a demoler predios e edificios, nunha tentativa de conter o lume, pero este durou preto de 3 días, e cando todo terminara, 478 persoas morreran, segundo as estimacións oficiais, aínda que a maior parte dos historiadores de San Francisco concordan que o número será moito máis alto, cun mínimo de 3 mil mortos. 28 mil estruturas, entre casas e edificios, en ruínas, e preto de 250 mil persoas ficaron desabrigadas. Unha posíbel razón para que as autoridades declarasen un número tan baixo foi por razóns políticas, pois a reputación da cidade como un centro comercial sufriría moito máis no caso que se declarase o número real de mortos.
250px|dereita|miniatura|San Francisco en [[1945.]]
Os habitantes de San Francisco, porén, axiña reconstruíran a cidade. En 1915, San Francisco foi sede da Exposición Internacional do Panamá e do Pacífico, para homenaxear a apertura do Canal de Panamá, que acontecera un ano antes, en 1914. San Francisco era entón o principal centro portuario do oeste norteamericano, e o Canal do Panamá permitía a navíos con destino (ou regreso) do atlántico norteamericano unha ruta sensibelmente menor. Porén, as cidades californianas dos Ánxeles e Oakland expandiron as súas facilidades portuarias no comezo do século XX, e o Canal viría privilexiar fundamentalmente estas dúas cidades. Logo, San Francisco perdería moita da súa importancia como centro portuario. Mesmo así, a poboación da cidade continuou a crecer, e en 1930, a cidade tiña 642 mil habitantes dentro dos seus límites municipais.
A ponte San Francisco-Oakland Bay inaugurouse en 1936 e, un ano despois, a ponte Golden Gate foi aberta.
Na segunda guerra mundial, San Francisco tornouse un dos maiores fabricantes de navíos de guerra do mundo, atraendo así a millares de persoas, principalmente afroamericanos, á cidade. No final da guerra, San Francisco alcanzara 828 mil habitantes. Un factor secundario neste gran crecemento da poboación foi a colocación de millares de soldados para a defensa da cidade, no caso dun posíbel ataque xaponés na rexión. Porén, a maior parte dos habitantes de orixe xaponesa que moraban en San Francisco foron obrigados a se mudar a campos de concentración, no interior do estado ou en Nevada. Todos perderon as súas propiedades e pertenzas persoais, e moitos deles decidiron non volver á cidade.
Despois da guerra, en 1945, representantes de 50 nacións diferentes reuníronse na cidade para fundar oficialmente a Organización das Nacións Unidas.
1950 - actualidade
250px|dereita|miniatura|O edificio Transamérica, un [[rañaceos planeado para resistir a fortes abalos sísmicos.]] En 1951, o Tratado de San Francisco, adoptado polos Estados Unidos e polo Xapón, estabelecía relacións de paz entre ambos os países. Ao comezo da década de 1950, o Departamento de Transportes da California (ou simplemente Caltrans) comezou un programa agresivo de construción de vías de alta velocidade na rexión metropolitana de San Francisco. Porén, este programa atopou moita resistencia da poboación da cidade. Un dos principais problemas foi a alta densidade de poboación de San Francisco, pois a construción de grandes vías públicas na cidade significaría o desprazamento forzado de moitos dos habitantes da cidade a outros lugares. A Caltrans tentou minimizar estes problemas a través da construción de vías expresas de dous pisos, mais demostraron ser perigosas no caso dun movemento sísmico, alén de seren pouco estéticas. En 1959, o Consello municipal da cidade votou contra a construción de calquera vía expresa dentro dos límites municipais. En 1989, un terremoto destruíu dúas das vías expresas xa existentes da cidade, e os habitantes de San Francisco optaron por non reconstruílas. Actualmente, o lugar onde ficaban as vías expresas está ocupado por casas ou parques.
San Francisco tornouse o centro da contracultura, ao longo da década de 1950 e da década de 1960, o centro da cultura hippie. O final dos anos 60 trouxo tamén unha nova onda de homosexuais á cidade. Actualmente, San Francisco posúe máis homosexuais que calquera outra cidade norteamericana.
miniatura|250px|A Prisión de Alcatraz, pechada en [[1963, é actualmente unha das principais atraccións turísticas da cidade.]]
En 1972, o Edificio Transamérica foi construído no centro da cidade, deseñado para resistir a fortes movementos sísmicos. Moitos outros rañaceos foron construídos na cidade ao longo da década de 1970 e do comezo da década de 1980, o que causou unha discusión na cidade: boa parte da poboación estaba en contra da construción de rañaceos, achando que os grandes edificios arruinaban vistas e destruían o carácter único de San Francisco. Outras persoas estaban a favor, dicindo que a construción de rañaceos crea empregos e fortalece a economía da cidade. Un novo plano director, apoiado pola lei municipal Downtown Plan, limitou a altura máxima dos edificios construídos na maior parte da cidade, e incentivaba a creación de parques e outros espazos abertos. Tal tipo de plano director tornouse común en moitas das cidades globais do mundo. Actualmente, os altos rañaceos permítense só nunha pequena área ao sur da cidade.
A economía da cidade prosperou durante a década de 1990, grazas ao Punto-com. Numerosos profesionais de informática mudáronse á cidade, seguidos por comerciantes e vendedores profesionais. Barrios anteriormente decadentes revitalizáronse. Os prezos cada vez máis altos de alugamento, porén, forzaron a moitos dos habitantes máis pobres da cidade a saír de San Francisco, así como o peche de varios pequenos estabelecementos comerciais e industriais. En 2001, o crecemento económico traído polo Punto-com acabou, e moitos dos habitantes de San Francisco deixaron a cidade.
En febreiro de 2004, San Francisco tornouse a primeira cidade a autorizar legalmente o matrimoniohomosexual nos Estados Unidos, por unha orde do prefecto Gavin Newsom. Porén, a Corte Suprema da California invalidaría posteriomente esta autorización.
En 2004, unha lei municipal prohibiu o consumo de tabaco en calquera espazo público. Entrou en vixencia o 1 de xullo de 2005.
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Vista de [[satélite artificial|satélite de San Francisco.]]
Localización xeográfica
San Francisco localízase na rexión norte do Estado de California, na beira do Océano Pacífico e da Baía de San Francisco. Está cercado por auga por tres lados e só a rexión sur está conectada co continente, o que torna o lugar onde a cidade está localizada unha península, a península de San Francisco. A cidade de San Francisco posúe aproximadamente 13 km de lonxitude e 12 km de ancho.
El Faro Asturiano
El Faro Asturiano, foi un periódico informativo e político publicado en Oviedo ente 1856 e 1873. Definíase na súa cabeceira como Diario de intereses morales y materiales, de noticias y anuncios. Foi o periódico máis importante de Asturias no século XIX.
Características
A primeira etapa comezou o 5 de maio de 1856, con periodicidade quincenal. Despois pasou a ser trisemanal, e o 1 de marzo de 1860 converteuse en xornal. Tiña un formato de 34 X 50 cm, con catro páxinas (a cuarta dedicada a anuncios comerciais) a cinco columnas.
Estaba editado polos irmáns Protasio (quen o dirixiu até 1868) e Gumersindo González Solís, que o substituíu no cargo. Procuraron que tivese as últimas novidades técnicas, e estaba á vangarda da prensa de España. Unha catalogación oficial da prensa de 1865 considerábao a cuarta publicación máis importante dos xornais españois de provincias.
Tiña tendencia conservadora e católica. Levou a cabo campañas para a mellora de estradas, escolas e a creación de industrias. Tamén participou en polémicas como a defensa da autenticidade do foro de Avilés, que en 1865 negara Aureliano Fernández-Guerra no seu discurso de ingreso na Real Academia Española. Tamén colaborou no periódico Ramón Álvarez-Valdés escribindo sobre a historia da guerra da independencia española en Asturias.
A revolución de 1868 trouxo a decadencia ao diario ao se separaren as tendencias políticas que convivían dentro del para fundar cada unha o so propio órgano de expresión. Os carlistas crearon o diario La Unidad e os demócratas amadeístas El Eco de Asturias, quedando El Faro como voceiro do liberalismo unionista.
San Francisco
Rexión metropolitana
San Francisco é un dos dous núcleos da rexión metropolitana de San Francisco-San José, sendo o outro núcleo San José. A poboación da rexión metropolitana é de 7.533.384 habitantes, dos cales apenas 11% están localizados en San Francisco. Actualmente, a maior cidade da rexión metropolitana é San José, cos seus 930.000 habitantes, mais San Francisco aínda se considera o principal centro económico e cultural. A área total da rexión metropolitana é de 20.616 km².
Clima
Cercado en tres lados por auga, o clima de San Francisco está moi influenciado polas correntes frías do Océano Pacífico. O tempo da cidade é agradable o ano enteiro, caracterizado por un clima temperado mediterráneo, con veráns relativamente fríos e invernos relativamente quentes. A temperatura media no inverno é de 10 °C, caendo raramente por debaixo de cero, e a temperatura media no verán é de 15 °C. A precipitación anual media na cidade é de 56 cm, que cae na maior parte do ano na forma de choiva; e raramente, en forma de neve semiderretida. Moi eventualmente, neva na cidade. Chove moito pouco no verán, mais os invernos son xeralmente moi chuviosos.
A combinación da calor do solo californiano e do frío do Océano Pacífico causan constantemente néboa e neboeiras nos veráns de San Francisco. Isto fai que os veráns da cidade sexan significativamente máis fríos que no interior do estado. En setembro, porén, a ocorrencia de néboa e neboeiras na cidade é máis rara, e fai do mes o máis quente do ano.
Administración
San Francisco é ao mesmo tempo unha cidade e un condado da California, e é o único dos 58 condados do estado que posúe esta distinción. A cidade gobérnase por un prefecto, que administra o sistema executivo da cidade, e por un Consello municipal (Board of Supervisors), que consta de 11 membros, cada un elixido pola poboación de cada un dos 11 distritos electorais da cidade. O prefecto e o Consello Municipal forman xuntos o sistema lexislativo da cidade. Tanto o prefecto como os membros do Consello son elixidos pola poboación por mandatos de 4 anos de duración. Preto do 70% do orzamento da cidade provén de impostos municipais, O resto vén de partidas fornecidas polo goberno do estado de California. Estímase o orzamento fiscal da cidade, entre xuño de 2005 e xuño de 2006, en torno de 2.440 millóns de dólares.
Demografía
250px|dereita|miniatura|O Japanese Tea Garden, un [[xardín botánico.]] Segundo o censo nacional de 2000, a poboación da cidade é de 776.733 persoas, 329.700 residencias ocupadas e 145.068 familias. A densidade de poboación da cidade é de 6.423,2/km²: San Francisco é a segunda cidade máis densa do país. O 49,66% dos habitantes da cidade son brancos, o 7,79% son afroamericanos, o 30,84% asiáticos, o 0,45% nativos americanos, o 0,49% son nativos indíxenas de illas do Océano Pacífico, o 6,48% son doutras razas, e o 4,28% son descendentes de dúas ou máis razas. O 14,10% da poboación da cidade é hispánica, de calquera raza. Os maiores grupos étnicos da cidade son chineses (que compoñen o 19,6% da poboación da cidade), irlandeses (8,8%), alemáns (7,7%) e ingleses (6,1%).
O 14,5% da poboación da cidade posúe menos de 18 anos, o 9,1% posúe entre 18 a 24 anos, o 40,5% posúe entre 25 a 44 anos, o 23,3% posúe entre 45 a 64 anos, e o 13,7% da poboación da cidade posúe máis de 65 anos. Por cada 100 persoas do sexo feminino existen 103,4 persoas do sexo masculino. Para cada 100 persoas do sexo feminino maiores de idade existen 103,1 persoas do sexo masculino maiores de idade.
A renda media anual familiar da cidade é de 63.545 dólares. Os homes posúen unha renda media anual de 46.260 dólares, e as mulleres 40.049 dólares. A renda per cápita da cidade é de 34.556 dólares. O 1,3% da poboación e o 7,8% das familias da cidade viven por baixo da liña de pobreza. O 13,5% dos menores de idade e o 10,5% dos anciáns da cidade están vivindo por baixo da liña de pobreza.
Economía
250px|dereita|miniatura|O centro financeiro de San Francisco. San Francisco é un dos principais centros financeiros dos Estados Unidos. A cidade posúe unha bolsa de valores de importancia rexional. Moitas empresas comerciais e financeiras posúen os seus cuarteis-xenerais en San Francisco. O turismo desempeña un papel fundamental na cidade. A cidade atrae millóns de turistas todo ano, interesadas nos seus parques, as súas varias atraccións turísticas e polo seu clima, ameno o ano enteiro. A cidade tamén é un polo turístico moi cotado entre turistas homosexuais, que son atraídos polo ar de cordialidade da poboación da cidade aos homosexuais.
Educación
O sistema de escolas públicas de San Francisco adminístrase pola San Francisco Board of Education (Consello de Educación de San Francisco). O Consello está composto por 7 membros, que son elixido pola poboación da cidade para mandatos de 4 anos de duración. Esta organización municipal administra o San Francisco Unified School District (Distrito Unificado de Escolas de San Francisco), que posúe preto de 120 escolas públicas, e que atenden a aproximadamente 60 mil estudantes por ano. San Francisco administra un sistema de bibliotecas públicas, composto por 25 bibliotecas espalladas pola cidade.
San Francisco é un gran polo educativo. A maior universidade da cidade é a Universidade Estatal de San Francisco. Outras nove institucións de educación superior están localizadas na cidade.
Transporte público
250px|miniatura|dereita|[[Tranvía a tracción.]]
San Francisco posúe un dos mellores e máis extensivos sistemas de transporte público da costa oeste dos Estados Unidos. A San Francisco Municipal Railway é o órgano municipal responsábel por administrar as mallas de tranvías, tranvías a tracción (que son un dos principais atractivos turísticos da cidade) e de ómnibus. Os tranvías de tracción son máis unha atracción turística da cidade que un medio de transporte eficiente, e non se integran co resto do sistema.
A Bay Area Rapid Transit (BART) opera unha liña de metro que conecta San Francisco con outras cidades veciñas. A BART non se integra coa San Francisco Municipal Railway, e os pasaxeiros que usan un sistema e queren transferirse ao outro, precisan pagar unha taxa extra.
Vías públicas
250px|dereita|miniatura|A [[Ponte Golden Gate.]] San Francisco é unha das poucas cidades dos Estados Unidos que optaron por un sistema de avenidas arteriais, no canto dun gran sistema de vías expresas. Poucas vías expresas existen na cidade actualmente.
San Francisco conéctase coa cidade de Oakland, ao norte, a través da ponte de Oakland-San Francisco. Inaugurouse en 1936. De xeito semellante, a cidade conectase co Condado de Marlin, localizado a nordeste, soamente a través da ponte Golden Gate. Esta inaugurouse en 1937.
Aeroportos
O Aeroporto Internacional de San Francisco está localizado a 12,9 km ao sur da cidade, no Condado de San Mateo. É un dos dous grandes centros aeroportuarios da California, sendo o outro o Aeroporto Internacional de Los Angeles, localizado nos Ánxeles. O de San Francisco é un dos principais hubs da United Airlines. Durante o final da década de 1990, chegou a ser o sexto aeroporto comercial con máis movemento do mundo, mais coa depresión económica dos anos 2000 e 2001, saeu fóra da lista dos 10 con máis movemento en 2003. A BART conecta o aeroporto coa cidade, así como unha autoestrada.
250px|dereita|miniatura|Vista da [[Lombart Street, unha rúa que corre en zigzag por un outeiro, e un punto de interese da cidade.]]
Porto
O Porto de San Francisco xa foi o maior porto, e con máis movementos, da costa do Pacífico dos Estados Unidos. Porén, o desenvolvemento dos contedor es e a construción de portos máis modernos e maiores en Los Angeles e Oakland, nas décadas de 1900 e 1910, fixeron o porto de San Francisco obsoleto. Actualmente, é pouco usado para o movemento de mercancías (esta tarefa desempéñase principalmente polo Porto de Oakland), sendo usada máis para o movemento de balsas e pequenas embarcacións. Actualmente, moito do terreo onde o porto estaba instalado foi vendido para a construción de edificios de oficinas.
Etnoloxía
miniatura|dereita A etnoloxía é a ciencia social que estuda e compara os diferentes pobos ou razas do mundo. Por algúns autores é considerada unha disciplina e metódo de investigación da antropoloxía.
A etnoloxía, na súa acepción orixinal, é o estudo das sociedades primitivas, aínda que, co desenvolvemento da antropoloxía, o termo "primitivo" foi abandonado por se considerar que xustificaba preconceptos étnicos. Así, actualmente dise que etnoloxía é o estudo das características de calquera etnia, isto é, agrupamento humano -pobo ou grupo social- que presenta algunha estrutura socioeconómica homoxénea, onde en xeral os membros teñen interaccións cara a cara, e hai unha comuñón de cultura e de lingua. Este estudo pretende establecer liñas xerais e de desenvolvemento das sociedades.
A etnoloxía estuda sistematicamente e procura estabelecer relacións comparativas entre as características dos diferentes pobos humanos dende diferentes aspectos como son:
La Paz (Lugo)
La Paz foi un periódico editado en Lugo entre 1869 e 1873
Historia e características
Subtitulado Periódico político y literario, apareceu o 1 de xaneiro de 1869. Quincenal, aparecía os días 1 e 15. Os martes, xoves e sábados daba un suplemento coas noticias recibidas por correo e as da localidade. En cuberta publicaba artigos de variedades. Periódico católico e carlista, fundado e dirixido por Manuel Soto Freire. Foi apercibido con suspensión, multado e pechado definitivamente por orde gobernativa en outubro de 1873.
Manuel Bibiano Fernández
Manuel Bibiano Fernández Redondo, nado en Santiago de Compostela en 1842 e finado en Ourense o 28 de abril de 1907, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Creou en 1872 a imprenta que tirou do prelo La Gacetilla de Santiago. Co tempo modificou a súa denominación e adoptou os nomes das cabeceiras de El Diario de Santiago e Gaceta de Galicia, periódicos que dirixiu, este último ata que o 30 de xaneiro de 1892 pasou a dirección ao seu fillo Antonio Fernández Tafall. En 1876 promoveu a edición de La Reforma e en 1895 de La Propaganda Industrial. Organizou en xaneiro de 1888 unha reunión no Teatro-Circo en defensa dos ataques que algúns coruñeses dirixiran a Santiago e ao seu representante en Cortes Eugenio Montero Ríos. Publicou Las prolongaciones del ferrocarril compostelano a Pontevedra y Tieira (1895).
Nadadores, México
Historia
A misión foi poboada inicialmente por membros das tribos cotzales e manos prietas, porén, tras varias sublevacións quedou despoboada durante varios anos. Foi repoboada o 6 de xaneiro de 1733 por indíxenas tlaxcaltecas procedentes de Saltillo e Parras de la Fuente, co nome de Nuestra Señora de la Victoria Casa Fuerte de los Nadadores, cuxa poboación finalmente se consolidou.
O 1 de febreiro de 1866 déuselle a categoría de vila e, en 1875, cambióuselle o nome polo de Coronel Fuente, aínda que este nunca arraigou e seis anos despois restituíselle o nome de Nadadores. En 1896 o ferrocarril que une Monclova con Cuatrociénegas construíuse a través de Nadadores.
En 1879 naceu en Nadadores o xeneral revolucionario Lucio Blanco.
Localización e poboación
Nadadores está localizada nas coordenadas 27.02917°N, -101.59167°W e a unha altitude de 520 m sobre o nivel do mar. Encóntrase na rexión central de Coahuila, moi cerca da cidade de Monclova, a uns 30 km ao sueste, comunicándose con ela mediante a Carretera Federal 30, que é o principal medio de comunicación da localidade; cara ao leste comunícaa ademais con San Buenaventura, e cara ao oeste con Sacramento, Cuatrociénegas de Carranza e San Pedro de las Colonias.
A poboación de Nadadores en 2005 segundo o Censo de Poboación realizado ese ano polo Instituto Nacional de Estadística y Geografía era de 4 086 habitantes, dos cales eran homes 2 045 e mulleres 2 041.
Cripse
miniatura|Un lagarto do xénero [[Draco (xénero)|Draco mostrando algúns métodos de camuflaxe tales como fundirse co fondo, coloración disruptiva, redución da sombra, e comportamento críptico no Parque Nacional de Bandipur]]
En ecoloxía, a cripse é a capacidade que ten un animal de evitar a súa observación ou detección por outros animais. Pode ser unha estratexia de predación ou unha adaptación antipredador. Os métodos inclúen a camuflaxe, a nocturnidade, un estilo de vida subterráneo e o mimetismo. A cripse pode implicar unha ocultación visual, olfactoria (con feromonas) ou auditiva. Cando é visual, o termo coloración críptica, utilízase ás veces como sinónimo de camuflaxe animal, pero os animais empregan diversos métodos de camuflaxe.
Variedades
Os métodos utilizados para a cripse poden ser a camuflaxe (visual), a nocturnidade ou o estilo de vida subterráneo. A camuflaxe pode realizarse por varios métodos, desde a coloración disruptiva á transparencia e algunhas formas de mimetismo.
Como estratexia, a cripse úsana predadores contra presas e presas contra predadores.
A cripse tamén se aplica aos ovos e produción de feromonas. A cripse pode en principio implicar unha camuflaxe visual, olfactiva ou auditiva.
Visual
Moitos animais evolucionaron para lembrar visualmente as contornas que o rodean utilizando algún tipo de camuflaxe natural que pode imitar as cores e texturas do ambiente que os rodea (coloración críptica) ou romper o perfil visual do propio animal (coloración disruptiva). Tales animais poden parecer rochas, area, ramiñas, follas, e mesmo cagadas de paxaros (mímese).
O contrasombreado é o uso de cores diferentes na parte superior e inferior do corpo en tons graduais desde unha barriga clara a un dorso escuro, e é común en animais mariños e terrestres. Ás veces denomínase lei de Thayer, polo artista americano Abbott Handerson Thayer, que publicou un documento en 1896 que explicaba como co contrasombreado se tapaban con pintura as sombras para facer que os obxectos sólidos parecesen planos, invertendo a forma en que normalmente os artistas usan a pintura, que é para darlle aparencia de volume aos obxectos pintados. Onde o fondo é máis brillante do que é posible incluso usando pigmento branco, a contrailuminación en animais mariños, como as luras, pode aproveitar a luz para confundirse co seu fondo.
Algúns animais camúflanse activamente con materiais locais. Algunhas especies de cangrexos Majoidea, como a centola, adhiren algas, animais, pequenas pedras ou fragmentos de cunchas ao seu exoesqueleto para conseguir unha camuflaxe que se confunda co ambiente no que viven. Algunhas especies seleccionan preferencialmente adornarse con animais que pican como anemones de mar ou plantas tóxicas, beneficiándose do aposematismo ademais (ou en vez de) a cripse.
Olfactoria
Algúns animais, tanto en ambientes terrestres coma acuáticos, parece que camuflan o seu cheiro, xa que este podería atraer os depreddores. Numerosos artrópodos, tanto insectos coma arañas, imitan formigas, sexa para evitar a predación, sexa para cazar formigas, ou (por exemplo no caso da eiruga da bolboreta Phengaris arion para enganar as formigas para que a alimenten. O peixe Aphredoderus sayanus pode mostrar unha cripse química, facéndose indetectable para as ras e insectos que colonizan as lagoas aos que depreda.
Auditiva
Algúns insectos, notablemente algunhas avelaíñas noctuidas (como a Noctua pronuba) e algunhas Arctiidae (como a Arctia caja), teorizábase inicialmente que se defendían contra a predación dos morcegos ecolocalizadores, tanto absorbendo pasivamente sons cos seus recubrimentos suaves parecidos a pelos coma creando acivamente sons para imitar os ecos doutras contornas ou obxectos (un "eco fantasma" que podería ser unha forma de "cripse auditiva"), pero hai outras teorías alternativas que din que o que fan é interferir coa ecolocalización dos morcegos (interferencias). Posteriores investigacións proporcionaron probas para só dúas funcións dos sons das avelaíñas, ningunha das cales implica "cripse auditiva:" as especies de Arctiidae parecen agruparse en dous grupos: un tipo produce sons como unha forma de aposematismo acústico (advertindo aos morcegos de que son de mal sabor ) ou son imitadores acústicos de avelaíñas de mal sabor, e outro tipo que usa interferencias de sonar. Neste último tipo, as análises detalladas non conseguiron apoios para o mecanismo de "eco fantasma" como base da interferencia do sonar, senón que se podería tratar máis ben dunha interferencia no eco.
Efectos
Hai a miúdo unha coevolución continua ou carreira de armamentos evolutiva entre as capacidades perceptivas dos animais que intentan detectar o animal críptico e as características crípticas das especies que se agochan. Diferentes aspectos da cripse e das capacidaes sensoriais poden ser máis ou menos pronunciadas nunha determinada parella de depredaor-presa.
442
Outros
Historia ano a ano
-212
Acontecementos
miniatura|300px|esquerda|Debuxo dun denario. Anverso: abaixo o X que identifica o valor. Reverso: a [[loba capitolina aleita a Rómulo e Remo]]
Avelino Barrio Pérez
Avelino Barrio Pérez, nado na Coruña o 10 de agosto de 1920 e finado en Buenos Aires o 30 de xuño 1979, foi un médico e herpetólogo arxentino de orixe galega.
Traxectoria
Fillo do médico Avelino Barrio López, naceu na Coruña coincidindo cunha visita do seu pai a Galicia. Estudou no Colexio Nacional de Bos Aires, e doutorouse na Universidade de Bos Aires (1948-1954). Pasou a maior parte da súa carreira nesa Universidade, e no Instituto Nacional de Microbiología Carlos Malbrán, chegando a xefe da División Herpetología y Ponzoñas. En 1969 fundou o Centro Nacional de Investigaciones Ictiológicas e consagrouse ao estudo de animais velenosos. Tamén traballou en taxonomía, e estudou o canto das ras.
Alperiz, Parada, Lalín
Alperiz é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres) o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Patrimonio
O Altar do Sol é unha mámoa que se pode visitar. A capela-igrexa, edificada no século XIII, conserva a portada, varios canzorros e algúns elementos no interior.
Natália Kelly (álbum)
Natália Kelly é o primeiro álbum da cantante austríaca Natália Kelly. Publicouse internacionalmente o 12 de abril de 2013, case un mes despois do Festival da Canción de Eurovisión 2013, onde ela representóu a Austria.
Os Pedregás, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Os Pedregás é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Montbau
miniatura|Parada de autobús do campus de Mundet miniatura|Edificio de Mediodía: Facultade de Pedagoxía e Facultade de Formación do Profesorado Montbau é un barrio do distrito de Horta-Guinardó, na cidade de Barcelona. Atópase ao pé da serra de Collserola, por encima da Ronda de Dalt e o Paseo Vall d'Hebron. Crese que o nome do barrio provén dunha deformación da torre de Gombau.
En 1956 foi cando se empezou a urbanizar a zona, que sempre estivera pouco habitada, para acoller a inmigración que chegaba a Barcelona. O Padroado Municipal da Vivenda encargou o proxecto dunhas 1.300 vivendas seguindo a liña urbanística racionalista do CIAM; a segunda fase dobrou a densidade que se previu inicialmente.
Na parte oriental do barrio localízase o campus de Mundet, onde estaban os antigos Fogares Mundet, que constituían unha entidade de carácter benéfico e que dan nome ao campus. No campus atópanse as facultades de Psicoloxía e Pedagoxía da Universidade de Barcelona, unha residencia xeriátrica e centros escolares.
Tamén se atopa o Palau de les Heures, edificación novecentista e con aires de castelo francés que data de 1895 e que está rodeado de xardíns.
Na parte occidental localízase a cidade sanitaria da Seguridade Social, o Hospital Universitario Vall d'Hebron, o Hospital San Rafael e o CAP (centro de atención primaria) San Rafael, un conxunto dos maior e mellor dotados equipamentos de Cataluña e España.
A Pena da Salsa, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
A Pena da Salsa é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Cerceda
Cerceda é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ordes.
Patrimonio
Entre os diversos templos relixiosos destaca a igrexa de Santo André de Meirama, construída no século XII e reformada en 1720.
Economía
Cerceda é un concello con dúas grandes empresas, a Central Térmica de Meirama e a planta de tratamento de residuos da empresa de Sogama outras empresas están no polígono industrial do Acevedo. Durante o verán abre o parque acuático Aquapark.
Recursos de ocio
Cerceda conta cun parque acuático municipal que está aberto na época estival.
Tamén ten 3 rutas homologadas de sendeirismo:
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Incineradora_de_Sogama.jpg|Incineradora de Sogama coa central térmica de Meirama ao fondo. Ficheiro:Aquapark, Cerceda.JPG|Vista parcial das instalacións municipais do parque acuático de Cerceda. Ficheiro:Central Térmica Meirama.jpg|Vista da central térmica de Meirama (Cerceda) e a zona próxima. Ficheiro:La Cascada.jpg|Muíño de Cerceda. Ficheiro:P1120431 Cerceda monumento Castelao.JPG|Monumento de homenaxe a Castelao. Ficheiro:P1120438 Cerceda mural homenaxe mineiría detalle.JPG|Detalle do mural homenaxe á minaría do lignito. </Gallery>
Lugares de Cerceda
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cerceda vexa: Lugares de Cerceda.
Regufe, Palmou, Lalín
Regufe é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres) o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Historia
Xunto con Corvillón e Erbo de Abaixo pertenceu a antiga parroquia de Erbo.
Hussa de Bernicia
Hussa foi rei do reino anglosaxón de Bernicia desde 585 até 592.
Traxectoria
Non é totalmente seguro quen foi Hussa, quizais fose un fillo de Ida, o fundador do reino de Bernicia, ou talvez fose un líder rival, que tomou o poder despois de que Frithuwald morreu. Moi pouco se sabe da vida ou reinado de Hussa. Nalgún punto do seu reino a coalición de forzas de Rheged e os reinos bretóns de Strathclyde, Bernicia e Elmet atacaron a Hussa e case acadaron o éxito en expulsar aos reis anglos bernicianos fóra de Britannia. Crese que a alianza fracasou por unha disputa entre as diferentes tribos británicas que terminaron co asasinato de Urien, o rei de Rheged, ao redor do ano 590.
De todas as maneiras, segundo a Crónica Anglosaxoa tras a morte de Hussa, houbo un conflito entre a familia de Hussa e a de Æthelfrith, o sucesor de Hussa, xa que di que Hering o fillo de Hussa, conduciu ao exército de Áedán mac Gabráin en contra de Æthelfrith na Batalla de Degsastan en 603.
Os anos que reinou Hussa son debatidos, xa que as poucas fontes de información que existen varían moito en detalles da orde e tempo dos reis entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith en 592/593.
Los Satélites
Traxectoria
Nos anos 50 foi o seu cantante Pucho Boedo (que despois se uniría a Los Tamara), e despois o vocalista foi Sito Sedes. Nos anos Durante moito tempo foron a orquestra mais popular en Galiza e un viveiro de grandes músicos, como Roberto Somoza. En 2014 recibiron o Premios Martín Codax da Música na categoría de orquestras / grupos / música de verbena.
Baltasar Porcel
Traxectoria
Naceu o 14 de marzo de 1937 na localidade de Andratx (Mallorca), situada na comarca mallorquina de Serra de Tramuntana.
Como escritor publicou unha extensa obra en catalán en todos os xéneros, que se traduciron ao castelán, inglés, francés, italiano, alemán e vietnamita.
Como periodista, colaborou en diversos medios: La Vanguardia, Última Hora e Catalunya Ràdio. Presidiu o Institut Català de la Mediterrània até o ano 2000, organismo fundado por el a instancias da Generalitat de Cataluña. No 2002 obtivo o Premio Nacional de Literatura de Cataluña e no 2007 o Premio de Honra das Letras Catalás, entre outros premios.
Dende 1989 até a súa morte foi o presidente do xurado do Premio Internacional Catalunya. Morre o 1 de xullo de 2009 en Barcelona, con 72 anos, a consecuencia dun tumor cerebral do que se operara tres anos antes.
Ibi
Ibi é un concello da provincia de Alacant, na Comunidade Valenciana, España. Pertence á comarca do Alcoià e é o concello máis grande da comarca xeográfica da Hoya de Castalla. Conta cunha poboación de 24.093 habitantes (INE 2008).
Xeografía
A vila de Ibi atópase situada no extremo noroeste dos vales que configuran a Hoya de Castalla e ao nordeste da conca do Monnegre, coñecido tamén como Río Verde ou de Castalla, concretamente ao pé das serras do Menejador e de Biscoy. O termo de Ibi limita cos termos municipais de Alcoi, Castalla, Xixona e Onil. Comunícase con Alacant e Valencia pola autovía A-7.
Na súa parte norte e nordeste limita cun grande arco montañoso formado polas serras de Biscoy, Teixereta, Cuartel, Cabeç Corbó e la Tallada.
A poboación está situada entre dous cerros sobre os cales se sitúan respectivamente as ermidas de Santa Lucía e San Miguel.
Demografía
Segundo o censo INE 2008, Ibi ten 24.093 habitantes, polo que é o 19º concello da provincia en número de habitantes.
Economía
Ibi é unha cidade onde as industrias recíclanse continuamente para adaptarse aos novos mercados. Desde o século pasado en Ibi, o negocio do xeado xerou moitos postos de traballo, tamén é coñecida pola súa produción de xoguetes que nos anos 70 e 80 centraban a case toda a poboación activa. Actualmente Ibi segue sendo unha cidade moi industrializada, pero as empresas de xoguetes están sendo substituídas por fábricas de metal e de plástico en xeral, aumentando tamén o sector de importación e exportación.
Acerbaixán nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Acerbaixán obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Lucien Roisin Besnard
miniatura|[[Postal número 57 L. Besnard: Granada, Sacro Monte. Tienda de Comestibles en una Cueva. (Anverso)]] Lucien Roisin Besnard (L. Roisin), nado en París en 1884 e finado en Barcelona en 1943, foi un fotógrafo e editor francés da primeira metade do século XX, establecido en Barcelona e coñecido pola gran cantidade de postais que fixo de moitos lugares da xeografía española, entre eles Galicia.
Galería de imaxes de chinches de Galicia
Esta páxina recolle unha galería con imaxes de chinches fotografadas en Galicia.
Lucien Roisin Besnard
Dedicouse, como editor, principalmente ao negocio das postais pois utilizou en moitos casos imaxes tomadas por outros fotógrafos. Tivo unha tenda na Rambla de Santa Mònica de Barcelona, La Casa de la Postal, onde a súa familia continuou o negocio ata 1962. O seu arquivo consta de 77.200 imaxes (33.100 negativos + 44.100 positivos -postais-).
Mars 96
Mars 96 ou Mars 8S foi unha sonda espacial de Rusia lanzada o 16 de novembro de 1996 mediante un foguete Proton K/D-2 desde o cosmódromo de Baikonur para estudar Marte.
Regoufe
O topónimo Regoufe pode referirse a:
Mars 96
Características
Mars 96 foi unha misión rusa consistente nun orbitador, dúas pequenas estacións autónomas e dous penetradores de superficie para estudar a evolución e a historia xeolóxica, química e atmosférica de Marte. O orbitar estaba estabilizado nos tres eixos e tiña unha masa dunhas tres toneladas. A nave debería ter chegado a Marte o 12 de setembro de 1997 pero debido a un fallo do foguete lanzador non chegou a abandonar a órbita terrestre e terminou estrelándose o 17 de novembro de 1997 nunha área de 320 x 80 km, unha zona que incluía o océano Pacífico, Chile e Bolivia.