cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malcolm X
Morte
En xuño de 1964 Nación do Islam reclama a propiedade da casa de Malcolm en Queens, alegando que pertence á organización. O 14 de febreiro de 1965, un día antes de que vencese a data de evicción, a casa ardeu completamente. Malcolm e a súa familia sobreviviron e ninguén foi acusado do feito.
O 21 de febreiro, en Manhattan Malcolm daba un discurso ante 400 persoas, cando xurdiu un disturbio entre a audiencia. Cando Malcolm e os seus escoltas se aproximaban para calmar o alboroto, un home xurdiu diante del e disparoulle no peito. Outros dous homes de entre o público dispararon contra el. Malcolm recibiu 16 disparos, e foi declarado morto nada máis chegar ao hospital. A audiencia do acto atrapou e golpeou aos asasinos antes de que puidesen abandonar o recinto.
Dous sospeitosos foron nomeados polas testemuñas: Norman 3X Butler e Thomas 15X Johnson.
Os sucesos acontecidos o día do asasinato seguen sendo polémicos e escuros, existindo diversas versións que se contradín. Parte desa controversia son as sospeitas de que un dos escoltas de Malcolm X era en realidade un axente da policía infiltrado.
Funeral
O funeral de Malcolm X celebrouse en Harlem o 27 de febreiro de 1965, cunha asistencia de 1500 persoas. Malcolm X foi soterrado polos seus propios amigos no cemiterio de Ferncliff (Hartsdale, Nova York).
Influencia cultural
Ademais da influencia da Autobiografía de Malcolm X (escrita coa axuda de Alex Haley), a doutrina de Malcolm X foi seguida por numerosos grupos estadounidenses e do mundo enteiro. A súa doutrina da autodefensa atoparía axiña seguidores coa fundación do Partido Pantera Negra e a súa figura ficaría para sempre como unha icona do nacionalismo negro de esquerdas, frecuentemente contraposta á do pastor Martin Luther King, máis legalista, integradora e moderada.
En 1992 Spike Lee dedicaralle o filme Malcolm X, protagonizado por Denzel Washingon. Roger Ebert e Martin Scorsese considerárono como un dos dez mellores filmes da década.
Ao redor de todo o mundo a figura de Malcolm X converteuse máis aló do seu significado estrito, nun símbolo da resistencia ao poder e da loita dos dereitos das minorías.
Fado
dereita|miniatura|275px O fado é un estilo musical portugués. Xeralmente é cantado por unha soa persoa (fadista) e acompañado por viola e guitarra portuguesa. Os temas máis cantados no fado son a saudade, a nostalxia, a señardade ou as pequenas historias do cotián dos barrios típicos.
A palabra fado vén do latín fatum, ou sexa, "destino". De orixe escura, xurdiu probablemente na primeira metade do século XIX. Hai quen sinala na súa xénese unha síntese de xéneros musicais brasileiros, na altura de gran popularidade en Lisboa, como o lundun e a modiña.
A primeira cantadeira de fado da que se ten coñecemento foi Maria Severa.
O fado de Coímbra
Fado tradicional de Coímbra, moi ligado ás tradicións académicas da Universidade de Coímbra. É exclusivamente cantado por homes. Tanto os cantores coma os músicos vesten de negro. Os temas respectan os amores estudantís e o amor pola cidade. O máis coñecido dos fados de Coímbra é Coimbra é unha canción, que tivo un éxito salientable en toda a Europa coa letra Avril au Portugal.
O fado de Lisboa
É cantado tipicamente nas "casas de fado" tanto por homes como por mulleres. As mellores casas de fado encóntranse nos barrios típicos de Alfama, Mouraria, Bairro Alto e Madragoa. Ten como característica fundamental o cantar con tristura e con sentimento mágoas pasadas e presentes, mais tamén pode contar unha historia divertida con ironía, malia que son as menos. Tivo o seu expoñente máximo con Amália Rodrigues.
Xestelas, Mariz, Guitiriz
Xestelas é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
Vitigudino
miniatura|dereita|200px|Escudo do concello.
Vitigudino é un municipio da provincia de Salamanca, Castela e León, situado a 67 km da capital provincial, Salamanca.
En 2003 tiña 3.016 habitantes (1.498 homes e 1518 mulleres), nunha superficie de 52,33 km².
É cabeza dun dos cinco partidos xudiciais nos que se divide a provincia.
Galería de imaxes de Combarro, Poio
San Roque de Combarro é unha parroquia que se localiza no concello de Poio.
Nymphalinae
Nymphalinae é unha subfamilia de lepidópteros pertencente á familia Nymphalidae.
Millionaire
Millionaire é unha banda belga de indie rock liderada por Tim Vanhamel, cun son influenciado polo stoner rock, o indie e o rock industrial.
1962
Mortes
miniatura|dereita|150px|Julio Camba.
Crátilo (Platón)
Crátilo, ou Da adecuación dos nomes, é unha obra escrita polo filósofo grego Platón cara o 385 a.C. Foi das primeiras obras filosóficas da Antiga Grecia en tratar materias etimolóxicas e lingüísticas. É o primeiro escrito no que Platón introduce a teoría das Ideas, contra a afirmación heracliteana do acontecer perpetuo.
Contido
Consiste nun diálogo que comeza cunha invitación de Hermóxenes a que Sócrates participe na discusión entre este e Crátilo sobre a exactitude dos nomes.
Crátilo defende a idea dun valor obxectivo dos nomes argumentando que estes son exactos por natureza, polo que algúns non corresponden ás realidades que designan. Seguindo esta tese, existen palabras idóneas para realidades brandas, duras, líquidas etcétera. Na obra podemos destacar unha cita súa que confirma que defende esta tese: "O que coñece os nomes coñece tamén as cousas".
Polo contrario, Hermóxenes propón non ver neles máis que unha convención. Que a relación entre o nome e a realidade nomeada ven dada polo costume e a convención. Os nomes non expresan o estado ou a presenza das cousas polo que se poden substituír por outros se os que empregan a palabra nese contexto o aproban.
Sócrates non se mostra de acordo con ningunha das dúas propostas polo que durante a primeira metade do diálogo, realiza unha análise detallada dos elementos da linguaxe da que podemos salientar unha cita: "De feito, de tanto darlle voltas aos nomes a eito, non sería en absoluto de estrañar que a nosa lingua antiga, fronte á actual, non se diferenciara en nada da bárbara". Pero na segunda parte do diálogo matiza a tese de Crátilo.
Inuyasha
Comezou a editarse o 13 de novembro de 1996 e ata febreiro de 2005 publicáronse 39 volumes e 408 capítulos (ata maio de 2005) e aínda está en fase de publicación. Para a televisión fixéronse 167 episodios de 25 minutos dende o 2000-2004.
Froxais, Viana do Bolo
San Brais de Froxais é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 16 eran homes e 10 eran mulleres.
Había que chegar
Había que chegar é o quinto álbum de estudio do cantante galego de folk Luís Emilio Batallán, publicado o 24 de xullo de 2014.
A edición componse dun libro-disco e un DVD que recolle un concerto en directo gravado no Teatro Principal de Santiago de Compostela en 2013.
Lerma, Burgos
Lerma é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 2.886 habitantes (INE 2012).
Ferroglobus
Ferroglobus é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Archaeoglobaceae.
Hämeenlinna
Hämeenlinna (en Tavastehus) é unha cidade de Finlandia, capital e cidade máis poboada da rexión de Tavastia Propia. Está situada ao sur do país, no corazón provincia histórica de Tavastia (Häme en finés). Entre os persoeiros de sona da cidade cómpre destacar a figura do compositor Jean Sibelius. En 2012 tiña unha poboación de 67.531 habitantes.
Ferroglobus
Ferroglobus é un xénero de euriarqueotas hipertermófilos. Só consta dunha especie, Ferroglobus placidus, illada de sedimentos de fontes hidrotermais mariñas pouco profundas da costa da illa Vulcano, Italia. F. placidus crece optimamente a 85 °C e a pH neutro. Non pode crecer a temperaturas por debaixo de 65 °C nin por riba de 95 °C. As súas células teñen parede con capa S e flaxelos.
Hämeenlinna
A cidade debe o seu nome á provincia histórica de Tavastia (Häme en finés) e ao castelo (en finés linna) que data do século XIII.
Ferroglobus
Metabolicamente, Ferroglobus ten características únicas comparado con especies relacionadas como Archaeoglobus. F. placidus foi o primeiro hipertermófilo descuberto que crece anaerobicamente oxidando compostos aromáticos como benzoato ou fenol acopladamente coa redución de ferro férrico (Fe3+) a ferroso (Fe2+). Pode usar tamén como fontes de enerxía o gas hidróxeno (H2) e o sulfuro de hidróxeno (H2S). Debido á súa forma de vida anaeróbica, usa o nitrato (NO3−) como aceptor final de electróns, o cal se converte en nitrito (NO2-). O tiosulfato (S2O32−) pode usarse tamén como aceptor final de electróns. F. placidus pode oxidar anaerobicamente ferro acoplado coa redución de nitrato. fixa o CO2 utilizando o encima monóxido de carbono deshidroxenase. Crese que a presenza de organismos similares a F. placidus na Terra primitiva anóxica puido causar a creación das formacións de ferro bandeado que a miúdo se encontran en rochas moi antigas daquela época.
Hämeenlinna
Historia
Téñense noticias dun asentamento á beira do lago Vanajavesi chamado Vanaja dende a época viquinga onde se atopa actualmente a cidade. O Castelo de Häme foi construído a principios do século XIII para afianzar o dominio sueco no centro de Finlandia, e posteriormente se formaría unha vila. En 1639 fóronlle concedidos a Hämeenlinna dereitos de cidade.
En 1862 inaugurouse a primeira liña ferroviaria de Finlandia, que unía á cidade coa capital. A actual Hämeenlinnan rautatieasema (Estación Ferroviaria de Hämeenlinna) foi construída en 1921.
Ancasta
Ancasta é unha deusa celta adorada en Britania. É coñecida por unha única inscrición atopada no Reino Unido no asentamento romano de Clausentum (Bitterne, preto de Southampton). Ancasta pode considerarse unha deusa local, posiblemente asociada co río Itchen.
Na dedicación votiva a Ancasta lese:
É posible que o nome de 'Ancasta' estea relacionado co protocelta *kasto- que significa 'rápida ou lixeira'. A inscrición atópase na Casa Museo dos Tudor, Southampton.
Bedřich Schejbal
Bedřich Schejbal, nado en 1874 sendo a data da súa morte descoñecida, foi un tirador de esgrima checo, gañador dunha medalla olímpica.
Condensador
miniatura|250px|Un típico condensador electrolítico Un condensador é un compoñente electrónico pasivo que consiste nun par de condutores separados por un dieléctrico (illante) o polo baleiro. Cando existe unha diferenza de potencial (voltaxe) entre os condutores, créase un campo eléctrico estático no dieléctrico que almacena enerxía e produce unha forza mecánica entre os condutores. Un condensador ideal caracterízase por un único valor constante, capacitancia, medido en faradios. Este é a proporción da carga eléctrica en cada condutor da diferenza de potencial entre eles.
Bedřich Schejbal
Traxectoria
Ao dividirse ao club de esgrima Regel por criterios lingüísticos en 1902 converteuse no primeiro presidente do club de lingua checa e despois pasou ao SK Slavia. Nos Xogos Olímpicos de 1908 celebrados en Londres competiu co equipo bohemio de sabre composto por Otakar Lada, Jaroslav Tuček, Vilém Goppold von Lobsdorf e Vlastimil Lada-Sázavský que logrou a medalla de bronce. Nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo participou tamén no equipo de sabre composto por Josef Čipera, Vilém Goppold von Lobsdorf, Josef Pfeiffer e Otakar Švorčík que foi eliminado na primeira rolda e quedou cuarto e último.
Condensador
Os condensadores son moi usados en circuítos electrónicos para bloquearen a corrente continua mentres permiten pasar corrente alterna, en redes de filtrado, para suavizaren a saída das fontes de alimentación, nos circuítos resoadores que axustan os radiotransmisores a frecuencias particulares e para outros moitos propósitos.
Historia
Ao ano seguinte, o físico holandés Pieter van Musschenbroek inventou un condensador similar que foi chamado botella de Leiden (pola Universidade de Leiden onde traballaba). Tamén el quedou impresionado pola forza da descarga que este aparello proporcionaba, de forma que chegou a escribir que "non padecería unha segunda descarga por todo o reino de Francia." miniatura|Botella de Leiden "desarmada", 1876 Daniel Gralath foi o primeiro en combinar varias botellas de Leiden en paralelo formando unha "batería" para incrementar a capacidade de almacenamento de carga. Así mesmo, Benjamin Franklin investigou a botella de Leiden e chegou á conclusión en 1749 de que a carga se almacenaba non precisamente na auga, como outros asumiran, senón no bordo do cristal. Tamén acuñou o termo "batería" (que indica o aumento de potencia por medio dunha fila de unidades similares, como nas baterías de artillaría) que posteriormente se aplicou a grupos de células electroquímicas. Grazas ao descubrimento de Franklin as botellas de Leiden posteriores confeccionáronse recubrindo o interior e o exterior dos frascos cunha folla de metal, deixando un espazo na boca para evitar a formación de arcos entre as láminas. A primeira unidade de capacidade foi o "tarro", equivalente a ao redor de 1,11 nanofaradios. Empezou a estudarse a indutancia ou medida da oposición a un cambio de corrente dun indutor que almacena enerxía en presenza dun campo magnético.
Botellas de Leiden ou dispositivos máis potentes que empregaban placas de vidro planas alternadas con condutores de lámina metálica usáronse exclusivamente ata máis ou menos 1900, cando a invención da telegrafía sen fíos creou unha nova demanda de condensadores (termo utilizado por primeira vez por Alessandro Volta en 1782) tales como láminas de material dieléctrico (é dicir, illante) flexible. Un condensador (xeralmente indicado con C) constituíase xeralmente por un par de condutores (ou placas) separadas por un illante (dieléctrico). A carga almacenábase na superficie das placas de material condutor, no bordo en contacto co dieléctrico ou illante.
Desde o inicio do estudo da electricidade utilizáronse para os condensadores materiais non condutores como vidro, porcelana, papel e mica para usar como illantes ou dieléctricos. Nos primeiros anos de Guglielmo Marconi usáronse condensadores de porcelana para os aparellos inalámbricos de transmisión, mentres que para a recepción usáronse pequenos condensadores de mica nos circuítos resonantes. Estes últimos, os condensadores de mica, foron inventados en 1909 por William Dubilier. Antes da segunda guerra mundial, a mica era o dieléctrico para os condensadores máis común nos Estados Unidos.
Charles Pollak (nado Karol Pollak) foi o inventor dos primeiros condensadores electrolíticos. En 1896 concedéuselle a patente dos Estados Unidos nº 672.913 para un "condensador líquido eléctrico con eléctrodos de aluminio". Electrolitos sólidos condensadores de tántalo foron inventados polos Laboratorios Bell na década de 1950 como un condensador de apoio de baixa tensión, miniaturizado e máis fiable, para complementar a nova invención do transistor.
Co desenvolvemento de materiais plásticos polos químicos orgánicos durante a Segunda Guerra Mundial, a industria comezou a substituír o condensador de papel con películas de polímero delgadas. Un desenvolvemento inicial en condensadores de película descríbese na patente británica 587.953 de 1944. Último, pero non menos importante, é o condensador de dobre capa eléctrica ou supercondensador.
Funcionamento
miniatura|esquerda|Vídeo explicativo sobre os condensadores. A carga almacenada nunha das placas é proporcional á diferenza de potencial entre esta placa e a outra, sendo a constante de proporcionalidade a chamada capacidade eléctrica. No Sistema internacional de unidades mídese en Faradios (F), sendo 1 faradio a capacidade dun condensador no que, sometidas as súas armaduras a unha diferenza de potencial de 1 voltio, estas adquiren unha carga eléctrica de 1 culombio.
O valor da capacidade dun condensador vén definido pola seguinte fórmula:
onde:
Nótese que na definición de capacidade é indiferente que se considere a carga da placa positiva ou a da negativa, xa que
aínda que por convenio adóitase considerar a carga da placa positiva.
En canto ao aspecto construtivo, tanto a forma das placas ou armaduras como a natureza do material dieléctrico son sumamente variables. Existen condensadores formados por placas, usualmente de aluminio, separadas por aire, materiais cerámicos, mica, poliéster, papel ou por unha capa de óxido de aluminio obtido por medio da electrólise.
Enerxía almacenada
Cando aumenta a diferenza de potencial entre os seus terminais, o condensador almacena carga eléctrica debido á presenza dun campo eléctrico no seu interior; cando esta diminúe, o condensador devolve dita carga ao circuíto. Matematicamente pódese obter que a enerxía \mathcal{E}, almacenada por un condensador con capacidade C, que é conectado a unha diferenza de potencial V_1-V_2, vén dada por:
Fórmula para calquera valores de tensión inicial e tensión final:
Onde Este feito é aproveitado para a fabricación de memorias, nas que se aproveita a capacidade que aparece entre a porta e a canle dos transistores MOS para aforrar compoñentes.
En corrente alterna
En CA, un condensador ideal ofrece unha resistencia ao paso da electricidade que recibe o nome de reactancia capacitiva, XC, cuxo valor ven dado pola inversa do produto da pulsación pola capacidade, C:
O Outeiro, Os Blancos, Os Blancos
O Outeiro é un lugar da parroquia dos Blancos, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres), o que supón que non variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 19 habitantes.
Condensador
En corrente alterna
Se a pulsación exprésase en radiáns por segundo (rad/s) e a capacidade en faradios (F), a reactancia resultará en ohmios.
O Outeiro, Os Blancos, Os Blancos
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Condensador
En corrente alterna
De acordo coa lei de Ohm, a corrente alterna que circule polo condensador adiantarase 90º (\pi /2) respecto da tensión aplicada.
Asociacións de condensadores
miniatura|300px|Asociación serie xeral. miniatura|300px|Asociación paralelo xeral. Os condensadores poden asociarse en serie, paralelo ou de forma mixta. Nestes casos, a capacidade equivalente resulta ser para a asociación en serie:
e para a asociación en paralelo:
É fácil demostrar estas dúas expresións, para a primeira só hai que ter en conta que a carga almacenada nas placas é a mesma en ambos os condensadores (tense que inducir a mesma cantidade de carga entre as placas e por tanto cambia a diferenza de potencial para manter a capacitancia de cada un), e doutra banda na asociación en "paralelo", tense que a diferenza de potencial entre ambas as placas ten que ser a mesma (debido ao modo no que están conectados), así que cambiará a cantidade de carga. Como esta atópase no numerador (C=Q/V) a suma de capacidades será simplemente a suma alxebraica.
Tamén vale lembrar que o cálculo da capacidade equivalente en paralelo é similar ao cálculo da resistencia de dous dispositivos en serie, e a capacidade en serie calcúlase de forma similar á resistencia en paralelo.
Condensadores variables
Un condensador variable é aquel no cal se poida cambiar o valor da súa capacidade. No caso dun condensador plano, a capacidade pode expresarse pola seguinte ecuación:
1566
Outros
Historia ano a ano
Condensador
Condensadores variables
Outro tipo de condensador variable preséntase nos díodos Varicap.
Descrición
Se asumimos que a área das armaduras A é moito máis grande que a súa separación d, entón o campo eléctrico instantáneo entre as armaduras E(t) é idéntico en calquera punto entre as dúas superficies. Se a carga instantánea se reparte regularmente, temos
onde \varepsilon é a permitividade do dieléctrico.
A voltaxe v(t) entre as armaduras virá dada por
onde z é un punto entre as armaduras.
A capacitancia dun condensador de armaduras, e consecuentemente, a cantidade de enerxía que pode almacenar o condensador, e é proporcional á superficie das armaduras e inversamente proporcional á distancia entre estas. Tamén é proporcional á permitividade do material dieléctrico (é dicir, non condutor) que separa as armaduras, xa sexa o baleiro, aire ou outros materiais elixidos especificamente pola súa elevada permitividade eléctrica.
Para un certo número de eléctrodos ou armaduras idealizados é posible determinar con exactitude a súa capacidade e a forza do campo eléctrico. Na táboa seguinte a capacidade simbolízase como C e a forza do campo eléctrico no interior do condensador como E.
Capacitancia
A capacitancia, C, é unha medida da cantidade de carga eléctrica almacenada en cada unha das armaduras para unha voltaxe dada
onde para un condensador ideal de armaduras
En unidades do Sistema Internacional, a capacitancia mídese en faradios, un condensador terá unha capacitancia dun faradio cando un culombio de carga produza unha diferenza de potencial dun voltio entre as armaduras. Como o faradio é unha unidade moi grande, o valor dun condensador exprésase a miúdo en microfaradios (μF), nanofaradios (nF), ou picofaradios (pF). En xeral, a capacitancia será máis grande se as armaduras son moi grandes e a distancia que as separa é moi pequena. A calidade do dieléctrico que hai entre as armaduras é determinante para a capacitancia do condensador dado que as súas moléculas quedan polarizadas de forma que se reduce o campo eléctrico interno e, por tanto, a voltaxe.
Almacenamento de enerxía
O movemento de cargas entre as armaduras dun condensador debido a unha influencia externa xera un traballo. Cando a influencia externa desaparece a separación das cargas persiste, de forma que haberá unha enerxía almacenada no campo eléctrico creado pola presenza das cargas. Se é posible que as cargas volvan á súa posición de equilibrio poderase liberar a enerxía almacenada. O traballo necesario para establecer o campo eléctrico, e a cantidade de enerxía almacenada, virá dado por:
A cantidade máxima de enerxía que se poderá almacenar nun condensador virá dada polo límite da voltaxe de ruptura do dieléctrico. En consecuencia, todos os condensadores feitos cun determinado dieléctrico terán a posibilidade de almacenar aproximadamente a mesma densidade de carga (a mesma densidade de enerxía) se o dieléctrico é a parte dominado do seu volume. Canto máis volume teña o dieléctrico máis carga poderá almacenarse nas armaduras do condensador.
Envellecemento
A capacitancia dalgúns tipos de condensador diminúe a medida que o material dieléctrico envellece. Os factores máis significativos que determinan o envellecemento son o tipo de dieléctrico e as temperaturas de traballo e de almacenamento, mentres que a tensión de traballo ten un efecto moi pequeno. O envellecemento é reversible por medio do quecemento do compoñente por enrriba da temperatura de Curie. No caso dos condensadores cerámicos o envellecemento é máis rápido ó comezo da vida do compoñente e despois estabilízase; nos condensadores electrolíticos, en cambio, o proceso prodúcese ao final da vida do compoñente ó evaporarse o electrólito.
Comportamentos ideal e real
miniatura|300px|Fig. 1: Condensador ideal. O condensador ideal (figura 1) pode definirse a partir da seguinte ecuación diferencial:
A Catía, Aguiño, Ribeira
A Catía é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Condensador
Comportamento en corrente continua
Un condensador real en CC (DC en inglés) compórtase practicamente como un ideal, é dicir, como un circuíto aberto. Isto é así en réxime permanente xa que en réxime transitorio, isto é, ao conectar ou desconectar un circuíto con condensador, suceden fenómenos eléctricos transitorios que inciden sobre a diferenza de potencial nos seus bornes.
Comportamento en corrente alterna
miniatura|esquerda|300px|Fig. 2: Diagrama cartesiano das tensións e corrente nun condensador. Ao conectar unha CA sinusoidal v(t) a un condensador circulará unha corrente i(t), tamén sinusoidal, que o cargará, orixinando nos seus bornes unha caída de tensión, -vc(t), cuxo valor absoluto pode demostrarse que é igual ao de v(t). Todo o anterior, unha vez alcanzado o réxime estacionario. Ao dicir que polo condensador «circula» unha corrente, débese puntualizar que, en realidade, dita corrente nunca atravesa o seu dieléctrico. O que sucede é que o condensador cárgase e descarga ao ritmo da frecuencia de v(t), polo que a corrente circula externamente entre as súas armaduras. Isto fai referencia á corrente de condución pero, no interior do dieléctrico podemos falar da corrente de desprazamento. miniatura|300px|Fig. 3: Diagrama [[Corrente alterna|fasorial.]]
O fenómeno físico do comportamento do condensador en CA pódese observar na figura 2. Entre os 0º e os 90º i(t) vai diminuíndo desde o seu valor máximo positivo a medida que aumenta a súa tensión de carga vc(t), chegando a ser nula cando alcanza o valor máximo negativo aos 90º, posto que a suma de tensións é cero (vc(t)+ v(t) = 0) nese momento. Entre os 90º e os 180º v(t) diminúe, e o condensador comeza a descargarse, diminuíndo por tanto vc(t). Nos 180º o condensador está completamente descargado, alcanzando i(t) o seu valor máximo negativo. Dos 180º aos 360º o razoamento é similar ao anterior.
De todo o anterior dedúcese que a corrente queda adiantada 90º respecto da tensión aplicada. Considerando, por tanto, un condensador C, como o da figura 1, ao que se aplica unha tensión alterna de valor:
De acordo coa lei de Ohm circulará unha corrente alterna, adiantada 90º (\pi /2) respecto da tensión aplicada (figura 4), de valor:
onde. Se se representa o valor eficaz da corrente obtida en forma polar:
miniatura|300px|Figura 4. Circuítos equivalentes dun condensador en CA.
E operando matematicamente:
Por tanto, nos circuítos de CA, un condensador ideal pódese asimilar a unha magnitude complexa sen parte real e parte imaxinaria negativa:
No condensador real, haberá que ter en conta a resistencia de perdas do seu dieléctrico, RC, podendo ser o seu circuíto equivalente, ou modelo, o que aparece na figura 4a) ou 4b) dependendo do tipo de condensador e da frecuencia á que se traballe, aínda que para análises máis precisas poden utilizarse modelos máis complexos que os anteriores.
T-40
O T-40 foi un carro de combate lixeiro anfibio usado pola Unión Soviética durante a segunda guerra mundial.
A capacidade anfibia era importante para o Exército Vermello, como evidenciaba a produción duns 1.500 destes vehículos nos anos 30. O T-40 apareceu coa intención de substituír os vellos T-37 e T-38. Era un deseño superior, pero debido ás presións da guerra, os soviéticos favoreceron a produción de deseños máis sinxelos e só un pequeno número de T-40 foi fabricado.
García Fernández
García Fernández ou Garci Fernández, coñecido como O das Brancas Mans, nado en Burgos no ano 938 e finado en Córdoba no 995, foi o 2°Conde de Castela do 970 ao 995.
Traxectoria
Fillo de Fernán González, seguía recoñecendo a superioridade xurídica dos monarcas leoneses, aínda que tiña plena autonomía administrativa no seu territorio.
Para facer fronte ao perigo musulmán que ameazaba as súas fronteiras, ampliou a base social do condado promulgando as ordenanzas sobre os cabaleiros viláns de Castrojeriz, equiparando aos cabaleiros viláns cos infanzóns: aqueles campesiños que dispuxesen dun cabalo para a guerra serían equiparados automaticamente cos nobres de segunda clase.
Foi derrotado por Almanzor o ano 981 na batalla de Tarancueña.
Nupcias e descendentes
Casado no ano 960 con Ava de Ribagorza, filla de Ramón II do Condado de Ribagorza, con Ava tivo os seguintes fillos:
Arteriosclerose
A arterioesclerose é unha doenza dexenerativa que afecta ás arterias de xeito progresivo, crónico e xeneralizado. Prodúcese por unha acumulación de graxa nas camadas internas da arteria que provoca o seu endurecemento e mesmo a calcificación; isto supón o estreitamento da luz pola que pasa o sangue e, en último lugar, a oclusión da arteria. Este proceso de estreitamento produce unha serie de trastornos causados pola diminución da chegada de sangue, que darán lugar os síntomas da enfermidade. A arterioesclerose é a doenza que produce maior número de mortes nos países occidentais, causadas sobre todo porque afecta á circulación do sangue no corazón e no cerebro. Preocupan máis as secuelas e incapacidades que provoca que a mortalidade que causa.
O termo arteriosclerose foi introducido por Lobstein en 1829 e significa 'endurecemento das arterias'. Aínda non se coñece cal é a súa causa.
Fisiopatoloxía
Durante a infancia ou adolescencia pódense producir unhas lesións consistentes en estrías de graxa, fundamentalmente colesterol ou derivados, limitadas á capa íntima da arteria. Estas lesións temperás poden retornar máis tarde.
Máis tarde na vida aparecen placas fibrosas localizadas sobre todo nas bifurcacións arteriais e constituídas por un núcleo graxo rodeado dunha cápsula de tecido elástico e coláxeno. Este proceso afecta á capa íntima da arteria e acostúmase asociar a unha disrupción da membrana elástica interna. Representan unha lesión máis permanente e están asociadas coa aparición de síntomas.
As placas fibrosas poden evolucionar e tornárense placas complicadas, que afectan a toda a camada íntima e aparecen como incrustacións na camada media. Poden ocasionar complicacións, como calcificación, hemorraxia e/ou ulceración.
Oclusión
Como consecuencia do estreitamento da luz arterial pode producirse unha oclusión crónica. Cando se estreitou nun 75% prodúcese unha estenose crítica que pode dar lugar á aparición de sintomas. Debido a que o estreitamento se vai producindo gradualmente, o órgano afectado vaise tamén adaptando á diminución de fluxo sanguíneo, ao tempo que recorre á "circulación colateral", isto é, a outras arterias. As consecuencias son distintas en órganos distintos.
A oclusión aguda prodúcese cando se suprime bruscamente a pasaxe de sangue por unha arteria. Ocasiónaa unha placa de ateroma complicada, ulcerada, da que se forma un trombo ou coágulo. Se isto suceder nunha arteria do corazón, leva a un infarto de miocardio.
Aneurisma
Se, en vez de provocar unha oclusión, a arteriosclerose produce un debilitamento da parede arterial, a presión sanguínea acaba por dilatar a arteria, dando lugar a un aneurisma. Os aneurismas son grandes sacos de sangue que van aumentando de tamaño e poden dar lugar a diversas complicacións, especialmente:
Epidemioloxía
A arteriosclerose é a principal causa de morte nos países occidentais, especialmente entre os maiores de 65 anos. Estas mortes débense fundamentalmente a que afecta ao corazón nos homes maiores de 35 anos e en ambos os dous sexos nos maiores de 45. Tamén é a causa do 90% dos infartos cerebrais isquémicos. Un 4% dos maiores de 65 anos padecen dun aneurisma de aorta abdominal. Os factores que predispoñen ou favorecen a aparición da arteriosclerose son:
Clínica
A arteriosclerose é unha doenza xeneralizada e crónica, isto é, se se detecta nunha arteria, moi probabelmente xa hai outras afectadas e segue o seu curso unha vez aparece.
Oclusión
A asterioesclerose pode afectar tamén aos rils, provocando a hipertensión vásculo-renal, ás arterias intestinais (mesentérica), provocando dores abdominais coincidindo coa dixestión ou mesmo un infarto mesentérico.
Aneurisma
Os aneurismas non acostuman dar síntomas. Se provocan tromboses ou embolizacións, as síntomas serán de tipo isquémico (déficit de rego arterial); se provocan a ruptura, as síntomas serán de tipo hemorráxico. O máis habitual é que se produzan na arteria aorta abdominal.
Estudos invasivos
Inxéctase material de contraste no corpo por punción e radiografíase. Pode ser punción arterial ou venosa. Lévanse a cabo canso se vai seguir unha cirurxía arterial.
Joinville
Joinville é a máis grande cidade do Estado brasileiro de Santa Catarina (mais non é a súa capital). Foi fundada en 1851 por 191 familias de inmigrantes, orixinarias de Alemaña, Suíza e Noruega.
As súas terras localízanse xunto ao río Cachoeira, non moi distante do litoral. A sede do municipio sitúase a uns 4,5 m sobre o nivel do mar. Hai algunhas montañas próximas cubertas por vexetación remanecente da Mata Atlántica.
miniatura|esquerda|250px|A cidade de Joinville.
Arteriosclerose
Paliativo
Cando se detecta unha oclusión, pódense dilatar as estenoses consideradas significativas ou repermeabilízar os segmentos arteriais ocluídos, frecuentemente por medio dun by-pass. Este consiste nunha "ponte" antes e despois do segmento oburado mediante veas do propio corpo ou material protésico. Nas extremidades inferiores pódese ter que recorrer á amputación. Se o que aparece é unha cardiopatía isquémica, pódese realizar unha anxiopastia coronaria, introducindo catéteres cun balón inchábel.
Joinville
Historia
Joinville ten ese nome pois foi fundada en terras de François Ferdinand Philippe, príncipe de Joinville e marido da irmá do emperador Pedro II do Brasil, Dona Francisca. As terras foron un regalo do casamento. O príncipe e Dona Francisca xamais visitaron as terras, mais unha casa foi construída para eles, que é hoxe o "Museu Nacional de Inmigración e Colonización Palacio dos Príncipes de Joinville". Non obstante, os primeiros habitantes da rexión foron os indios tupis e guaranís, feito comprobado por 40 sitios arqueolóxicos encontrados nas súas proximidades.
Arteriosclerose
Paliativo
Cando se detecta un aneurisma, o tratamento é sempre cirúrxico e o que se tenta é resecar a masa aneurismática substituíndoa por un conduto novo, que pode proceder do propio corpo ou ser sintético.
Asemblea Xeral das Nacións Unidas
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas é un dos seis principais órganos das Nacións Unidas. Está constituída polos representantes de tódolos Estados membros das Nacións Unidas e reúnese en sesións anuais dirixidas por un presidente elixido de entre os representantes.
Joinville
Historia
miniatura|esquerda|250px|Hotel en Joinville con arquitectura en estilo alemán - chamada no Brasil de estilo enxaimel. Entre os anos 1950 e 1980 a cidade tornouse eminentemente industrial, e recibiu a denominación de Manchester catarinense.
Asemblea Xeral das Nacións Unidas
Como o único órgano da ONU na que están representados tódolos membros, a Asemblea serve como foro para que os membros propoñan iniciativas sobre paz, progreso económico e dereitos humanos. Pode iniciar estudos; facer recomendacións; desenvolver a lei internacional; promove-os dereitos humanos; e fomentar programas internacionais económicos, sociais, culturais e educativos.
Joinville
Historia
Hoxe a súa produción industrial é escoada por estradas para outras rexións do Brasil (ten acceso fácil ao sur do Brasil e Mercosur, e tamén a Curitiba, e desta até Sao Paulo e Río de Xaneiro), e por ferrocarril até os portos de Itajaí e de São Francisco do Sul, situados uns 40 e uns 90 km da cidade, respectivamente. Tamén posúe unha Universidade privada - UNIVILLE - e algúns cursos da Universidade estatal - UDESC.
Betanzos Club de Fútbol
O Betanzos Club de Fútbol é un club de fútbol galego da vila de Betanzos. Fundouse en 1951 e actualmente compite na Terceira División RFEF.
O seu nome orixinal era Brigantium Club de Fútbol, ata que en 1992 cambiou polo actual.
Alexis de Thuris
Alexis (grego antigo, Ἄλεξις), nado ca. -375 e finado en -275, foi un comediógrafo nado en Thuris na Magna Grecia pero que viviu desde novo en Atenas, é con Antífanes o máximo representante da comedia media.
Traxectoria
É pouco o que se coñece da súa vida, segundo Plutarco viviu 106 anos e morreu na escena mentres o estaban coroando e segundo a Suda escribiu 245 comedias, delas coñecemos 130 títulos pero tan só restan 340 fragmentos das súas obras, totalizando uns 1000 versos. A súa obra seguíase apreciando na época romana, Aulo Xelio informa que a súa poesía se utilizaba nas comedias romanas, mesmo inspirando a Plauto.
Alexis
Universidade de Tubinga
A Universidade de Tubinga (en alemán: Eberhard Karls Universität Tübingen) é a universidade da Tubinga. Foi fundada en 1477 polo Eberhard I. de Württemberg (Eberhard im Bart).
Coeini
Coeini é unha tribo de lepidópteros pertencente á familia Nymphalidae.
Xéneros
Contén os seguintes xéneros:
Amébidos
Os amébidos ou Amoebidae son unha familia de microorgnismos eucarióticos do grupo dos amebozoos, nos que se inclúen as amebas que producen moitos pseudópodos de lonxitude indeterminada. Os seus pseudópodos son case cilíndricos con endoplasma granular e sen subpseudópodos como os que se encontran noutros membros da clase Tubulinea. Durante a locomoción un pseudópodo é xeralmente o dominante e os outros retráense a mediada que o corpo se despraza. Nalgúns casos a célula móvese como se "camiñase", utilizando pseudópodos relativamente permanentes que lle serven como unha especie de "patas".
Algunhas fontes inclúen neste grupo a Dictyostelium discoideum.
As Coutadas, Mariz, Guitiriz
As Coutadas é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Henry Bataille
Henry Félix Bataille, nado en Nîmes en 1872 e finado en Rueil-Malmaison en 1922, foi un dramaturgo e poeta francés.
Traxectoria
Estudou en París e o seu primeiro interese estivo na pintura. En 1895 publica unha colección de poesías La chambre blanche, que fixo que se achegase ao teatro, e que fose o autor de moda entre 1900 e 1914 con dramas pasionais que se adaptaron para Broadway e tamén para o cine.
Provincia de Salamanca
Salamanca é unha provincia española, situada no suroeste da Comunidade Autónoma de Castela e León.
A súa capital é a cidade de Salamanca. Limita ao norte coa provincia de Zamora, ao nordeste coa de Valladolid, ao leste coa provincia de Ávila, ao sur coa de Cáceres e polo oeste confina con Portugal. A súa supeficie é de 12.336 km², o que a converte na terceira provincia de Castela e León, despois de León e Burgos. Consonte con datos do (INE 2005), a provincia conta con 352.414 habitantes, dos cales 160.331 (un 45%) vive na capital.
División administrativa
A provincia está dividida en 362 municipios, dos que máis da metade teñen unha poboación inferior a trescentos habitantes (é a segunda provincia española a respecto do número de municipios, por detrás de Burgos). Os municipios máis poboados da provincia son, á parte da capital, Béjar, Ciudad Rodrigo, Santa Marta de Tormes, Peñaranda de Bracamonte, Guijuelo, Alba de Tormes e mais Vitigudino. Está organizada en cinco partidos xudiciais: Béjar, Ciudad Rodrigo, Peñaranda, Salamanca e Vitigudino, cos escudos dos cales se compón o escudo provincial.
Xeografía física
A altitude media da provincia é de 830 m sobre o nivel do mar.
Clima
O clima é de tipo continental, con invernos fríos e secos e veráns calorosos. A temperatura media é de 3'7 °C en xaneiro (podendo baixar, en días de fortes nevadas, a varios graos baixo cero). En verán a temperatura media é de 24'2 °C, aínda que pode atinxir ata os 35° ou 40 °C.
Gastronomía
Da súa gastronomía, cabe destacar, entre outros, o pernil de Guijuelo, con Denominación de Origen Protegida, e máis unha empanada típica denominada hornazo. Menos coñecidos, fóra da rexión, son o lechazo, cochinillo ou tostón asado, o farinato (procedente de Ciudad Rodrigo), o bollo maimón e mais os chochos de yema. En Salamanca é típica a sopa de allo.
Couso, Aguiño, Ribeira
Couso é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Matilda II
O Matilda II (Infantry Tank Mark II) foi un carro de combate de infantería británico da segunda guerra mundial. Serviu dende o principio ata o final de conflito e asociouse particularmente á campaña do norte de África. Foi substituído no servizo polo Valentine. Coa súa blindaxe pesada o Matilda II foi un excelente carro de combate de apoio á infantería, pero estaba limitado pola súa velocidade e armamento.
Cando o anterior Infantry Tank Mark I, tamén coñecido como "Matilda", foi retirado do servizo o Infantry Tank Mk II pasou a ser coñecido sinxelamente por ese nome.
Desenvolvemento
A primeira suxestión para un gran carro de infantería foi realizada en 1936, coa especificación A12 e o contratista foi decidido a finais de ano.
O Infantry Tank Mk II foi deseñado no Royal Arsenal, en Woolwich para a especificación do Estado Maior A.12 e construído por Vulcan Foundry. O deseño estaba baseado no A7 (que comezara a desenvolverse en 1929) en lugar de no Infantry Tank Mk I, que era un carro de dous homes cunha única metralladora como armamento.
Cando a guerra fíxose inminente, ordenouse a produción do Matilda II e restrinxiuse a do Matilda I. O primeiro pedido, de 140 unidades fabricadas por Vulcan Foundry, foi realizado pouco despois de que se rematasen as probas a mediados de 1938.
Hedroso, Viana do Bolo
San Román de Hedroso é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 28 habitantes, deles 17 eran homes e 11 eran mulleres.
Fosfatidilinositol 4-fosfato
miniatura|dereita|Fosfatidilinositol 4-fosfato. O fosfatidilinositol 4-fosfato (PtdIns4P ou PI4P) é un fosfoinosítido precursor do fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfato. O PtdIns4P é abundante na membrana do aparato de Golgi.
No aparato de Golgi, o PtdIns4P únese á proteína G ARF e a proteínas efectoras, como as proteínas adaptadoras do 4-fosfato 1 e 2 (FAPP1 e FAPP2). Estes complexos moleculares recrutan proteínas que deben ser levadas á membrana.
Hai evidencias de que o PtdIns4P pode deformar sistemas lipídicos formando ensamblaxes moi curvadas, o que é consistente co comportamento similar observado no fosfatidilinositol.
Ouvigo, Os Blancos, Os Blancos
Ouvigo é un lugar da parroquia dos Blancos, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 62 habitantes (33 homes e 29 mulleres), o que supón un leve descenso con respecto ao ano 2009, cando tiña 66 habitantes.
No lugar existe un complexo paleocristián formado por unha necrópole e unha edificación tardorromana. Foi escavado por Antonio Rodríguez Colmenero en 1971 logo de que o Museo de Ourense lle encargase facer o inventario da comarca da Limia.
César Ríos
César Ríos Rodríguez, Puritano, nado en Hevia (Siero) o 6 de setembro de 1915 e finado en París o 9 de outubro de 1997, foi un mineiro e guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Traballou como mineiro no pozo de Pumarabule e foi membro do Sindicato de Obreros Mineros de Asturias (SOMA-UGT). Con 16 anos era un dos dirixentes das Juventudes Socialistas. Participou na revolución de Asturias de 1934 e foi detido. Saíu en liberdade a finais de 1935. Logo triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi vicepresidente do Comité comarcal das JS de Siero. Na guerra civil foi tenente do Batallón 227 de Asturias e profesor da Escola de Suboficiais de Noreña. Ao caer Asturias en outubro de 1937 fuxiu ao monte co seu irmán Arcadio. O seu pai estivo preso e ao ser posto en liberdade marchou a Francia, onde foi detido e internado nun campo de concentración alemán, onde faleceu; os seus irmáns Manuel e Silvino foron fusilados en Asturias.
Participou no intento de fuga desde a praia de El Puntal (Asturias) en xaneiro de 1939, abortado pola Garda Civil. En maio de 1940 formou parte da expedición de dezaseis compañeiros que partiron de Asturias con dirección a Portugal, que logo de enfrontarse coa policía portuguesa tiveron que repregarse a Galicia. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo que deu lugar á constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia; formou parte do Estado Maior e mandou a I Agrupación Guerrilleira até 1946. Colaborou en El Guerrillero co pseudónimo Sembrador. En outubro de 1948 embarcou con 29 guerrilleiros socialistas (entre eles a súa compañeira Antonia Rodríguez López) no porto de Luanco no barco fretado por Indalecio Prieto desde Saint Jean de Luz. En Francia residiu en Narbona e Bedarieux (Herault) onde traballou como mineiro. En 1951 trasladouse a París, incorporouse ás Seccións da UGT e PSOE e traballou como axudante sanitario nunha clínica. Coa fin da ditadura franquista visitou España e en 1985 participou na gravación dun programa da serie Vivir cada día de Televisión Española titulado “Tres octubres”, onde relatou a súa experiencia guerrilleira.
Timor Leste nos Xogos Olímpicos
Timor Leste competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 2004, e dende entón participou en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca gañou unha medalla olímpica.
Jaroslav Tuček
Jaroslav Tuček, coñecido co alcume de Šourek, nado o 24 de agosto de 1882, sendo descoñecida a data da súa morte, foi un tirador de esgrima checo, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Un dos fundadores do club de esgrima ČŠK Riegel. Nos Xogos Olímpicos de 1908 celebrados en Londres competiu co equipo bohemio de sabre composto por Bedřich Schejbal, Otakar Lada, Vilém Goppold von Lobsdorf e Vlastimil Lada-Sázavský que logrou a medalla de bronce. Foi presidente do club Riegel entre 1910 e 1921. Participou tamén nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen representando a Checoslovaquia en sabre individual.
A Frouxeira
O topónimo galego Frouxeira pode referirse a:
Casa de Xuntas de Gernika
250px|miniatura|A [[árbore de Gernika é o símbolo das liberdades vascas (biscaínas).]] A Casa de Xuntas de Gernika (en Gernikako Batzarretxea) é un conxunto monumental con significación política que se sitúa na vila de Gernika-Lumo, en Biscaia, no País Vasco. O corazón do conxunto é a Árbore de Gernika, un carballo baixo o cal se celebraban as Xuntas do Señorío de Biscaia, e o edificio anexo que en tempos foi a igrexa de Santa María A Antiga.
Na actualidade é a sede das Xuntas Xerais de Biscaia, máximo órgano institucional da provincia, e está declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento.
Froxais
O topónimo galego Froxais pode referirse a:
Covelas, Covelas, Os Blancos
Covelas é un lugar da parroquia de Covelas, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 111 habitantes (54 homes e 57 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 116 habitantes.