cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Quintela Pérez
Traxectoria
Irmán de Ramón Quintela Pérez. Era toneleiro, traballou na Vinícola Gallega e na illa de Toralla facendo toneis para as conservas de peixe. Propietario agrario, vendía os produtos agrícolas nos mercados de Vigo. Foi concelleiro de Lavadores dende 1909. Foi alcalde de Lavadores en 1916, durante o seu mandato inaugurouse o mercado do Calvario, o cemiterio de Puxeiros e unha traída de augas. Volveu ser elixido alcalde ao rematar a ditadura de Primo de Rivera en abril de 1930.
Vida persoal
Casou con Filomena Alonso.
1944
Outros
Historia ano a ano
Plan das Bicicletas Brancas
miniatura|dereita|200px|Publicación sobre o Plan das Bicicletas Brancas.
O Plan das Bicicletas Brancas (en neerlandés Witte Fietsenplan) foi un das accións levadas a cabo polo movemento Provo, que actuou nos Países Baixos entre 1965 e 1967. Formaba parte dunha serie de accións que se desenvolveron baixo o nome de Plans Brancos.
Historia
O Plan das Bicicletas Brancas foi o máis famoso dos Plans Brancos. Foi ideado como última solución ao “tráfico terrorista dunha minoría motorizada”. Inventado polo militante provo e deseñador industrial Luud Schimmelpenninck, este plan pretendía socializar os transporte pechando o centro de Ámsterdam ao tráfico motorizado, aumentando o transporte público nun 40% e obrigando aos taxis a ser eléctricos e non superar os 40 km/h. Tamén defendían a compra anual de 20.000 bicicletas que haberían de ser dispostas por toda a cidade. Estas bicicletas estarían pintadas de branco, sen cadeado e accesibles aos usuarios para asegurar a súa dispoñibilidade. O folleto que anunciaba o plan definía a bici branca como o “transporte comunitario gratuíto”. Schimmelpenninck calculou que, incluso dende un estrito punto de vista económico, o plan ía proporcionar grandes beneficios para a cidade de Ámsterdam.
Os provos decidiron poñer en marcha o Plan das Bicicletas Brancas proporcionando as primeiras cincuenta bicicletas. Como provocación contra o capitalismo e na defensa da ecoloxía o Plan das Bicicletas Brancas foi un éxito, porén a súa aplicación práctica resultou un fracaso: a policía confiscou as primeiras bicicletas socializadas co pretexto de seren unha invitación ao roubo e acabou incautando toda bicicleta que se atopou na rúa sen cadeado co pretexto de que unha ordenanza municipal prohibía abandonar bicicletas sen aseguralas. Ante isto os provos volveron poñer as bicicletas nas rúas, pero esta vez cun cadeado cuxa combinación estaba pintada sobre o propio vehículo. Xa na presentación da primeira Bicicleta Branca a policía cargou con contundencia contra os presentes. Os provos, en represalia, roubaron unhas cantas bicicletas da policía.
Paralelamente, os provos lanzaron o seu "Plan dos Corpos Brancos", que establecía que calquera que causase un accidente mortal de automóbil debería ser forzado a pintar con pintura branca o perfil do corpo da vítima na beirarrúa onde se producira o accidente, para impedir que se ignorasen as mortes que causaban os coches.
The Dears
The Dears é unha banda canadense de indie rock procedente de Montreal, Quebec. O grupo está liderado polo matrimonio formado polo cantante e guitarrista Murray Lightburn e a teclista Natalia Yanchak. Ata a data a banda leva publicados sete álbums de estudio.
Historia
A banda formouse no ano 1995 e publicou o seu primeiro álbum de estudio, End of a Hollywood Bedtime Story, en 2000. O seu son pop escuro e orquestral e os seus dramáticos concertos situaron a The Dears como parte do emerxente renacemento do indie canadense da época.
En 2001 e 2002 a banda publicou os EPs Orchestral Pop Noir Romantique e Protest, ademais dunha colección de cancións inéditas, Nor the Dahlias. En 2003 editaron o seu segundo álbum de estudio, No Cities Left, e unha serie de concertos no festival SXSW '04 lanzou a súa carreira internacional.
The Dears xirou estensamente polo Canadá, os Estados Unidos, Europa, Xapón e Australia promocionando o lanzamento internacional de No Cities Left e regresou ao estudio de gravación en 2005. Gang of Losers foi publicado en 2006 e foi ben recibido pola prensa.
The Dears tiveron actuación de alto perfil como abreconcertos para Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines e Morrissey, con que se adoita a comparara a Lightburn. A súa música foi descrita como un cruzamento entre The Smiths e Serge Gainsbourg coa voz de Lightburn sendo relacionada coa de Morrissey e a de Damon Albarn. A complexidade da súa música e arranxos tamén foi comparada con Radiohead, Jethro Tull e Genesis. Os potentes concertos de The Dears foron descritas como "...o equivalente sonoro de ver a cara de Deus".
O 10 de xullo de 2007 o álbum Gang of Losers foi nomeado á lista curta do Polaris Music Prize. O seu seguinte álbum, Missiles, foi editado o 20 de outubro de 2008 no Reino Unido e no día seguinte en Norteamérica.
O 15 de febreiro de 2011 The Dears publicaron o seu quinto álbum de estudio, Degeneration Street. O álbum foi nomeado á lista longa do Polaris Music Prize dese ano.
Cabana, Palas de Rei
Santiago de Cabana é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 47 habitantes, deles 28 eran homes e 27 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A Bergaza, A Ermida, Quiroga
A Bergaza é un lugar da parroquia da Ermida, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 2 eran varóns e 1 era muller.
Iowa State Cyclones
Os Iowa State Cyclones son o equipo deportivo da Universidade Estatal de Iowa en Ames, Iowa. Os equipos dos Cyclones participan nas competicións da NCAA, e forman parte da Big 12 Conference.
Dorsais retirados
Baloncesto
Rush Hour
Rush hour pódese referir a:
Matriz ungueal
A matriz ungueal é a capa de células xerminativas localizada na base das unllas das mans e dos pés. Este tecido está composto por células epiteliais que se dividen rapidamente e posteriormente se enchen dunha proteína chamada queratina. As células da matriz ungueal dos dedos das mans son as células do corpo humano que máis rápido se dividen, medrando até catro veces máis axiña que nas unllas dos pés, a unha velocidade duns 3 milímetros por mes.
Cando a matriz ungueal vese afecta, a miúdo a unlla non medra correctamente.
Meatbodies
Chad Ubovich tamén toca o baixo na banda Fuzz e anteriormente foi membro da banda de acompañamento de Mikal Cronin.
Tecktonik
miniatura|220px|dereita|Logo de Tecktonik. Tecktonik, ás veces abreviado TCK, é un movemento cultural centrado na música de baile.
Historia
O éxito da convocatoria levou a que o termo tecktonik pasase de referirse unicamente a esas competicións concretas, a designar un movemento cultural que abrangue música, baile, moda, unha bebida e comportamento, e que ten o seu epicentro en Francia e a súa difusión internacional a través de vídeos en internet. Porén, e ao mesmo tempo, tecktonik segue sendo un termo rexistrado, e non se pode empregar libremente sen solicitarllo (e pagar, se for o caso), á produtora.
Música
Entre os músicos máis destacados do fenómeno tecktonik poden nomearse Dim Chris, RV. B, Deepack, Max B. Grant, Miss Hiroko, Kevin Tandarsen, DJ Antoine, DJ Fozzie Bear e Yelle.
Baile
A coreografía é individual e de carácter vertical (o bailarín non se deita nin fai pinchacarneiros), e procura manter os pés no chan, aínda cando ás veces se inclúen elementos de patadas ao aire. O elemento característico é o xogo de brazos, con viraxes rápidas dos cóbados en todos os sentidos.
Moda
O xeito de vestir do tecktonik toma elementos do dance tradicional (cores de neon e intensas, brillantes...), pero tamén do movemento emo: tirantes a cadros, chaquetas e pantalóns axustados, as cores negra e branca... O símbolo recorrente é o da marca Tecktonik: unha aguia coas ás despregadas e unha estrela de cinco puntas.
Artigos relacionados
Tektonik
Pokémon: Let's Go, Pikachu! e Let's Go, Eevee!
Pokémon: Let's Go, Pikachu! (en ポケットモンスター Let's Go! ピカチュウ; Poketto Monsutā Let's GO! Pikachū) e Pokémon: Let's Go, Eevee! (en ポケットモンスター Let's Go! イーブイ; Poketto Monsutā Let's GO! Ībui) son dous videoxogos de 2018 para Nintendo Switch, senllos remakes do videoxogo de rol de 1998 Pokémon Yellow. Foron desenvolvidos por Game Freak e publicados por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo Switch. Anunciados en maio de 2018, Let's Go, Pikachu! eLet's Go, Eevee! foron lanzados internacionalmente para Nintendo Switch o 16 de novembro de 2018. Os xogos forman parte da sétima xeración da serie de videoxogos de Pokémon e foron os primeiros en seren estreados para unha consola caseira. Teñen opcións de conectividade co xogo para dispositivo móbil Pokémon Go, e conta cunha opción de controlador chamado Poké Ball Plus.
A Casa dos Prados, A Ermida, Quiroga
A Casa dos Prados é un lugar da parroquia da Ermida, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 14 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 9 eran varóns e 5 eran mulleres.
Materiais de escrita
miniatura|Un monxe asina un libro nun templo Ao longo da historia empregáronse distintos materiais de escrita.
Madeira
A madeira foi sempre un material popular para escribir. Na maior parte do mundo é tan doado de obter como a pedra pero presenta menores problemas técnicos. Coñécense desde o Antigo Exipto, Mesopotamia, China, India e as civilizacións clásicas do Mediterráneo, taboíñas de madeira de varias formas e tamaños, que podían estar recubertas con xeso, barro, cera, lacadas, vernizadas, puídas etc, aínda que na maior parte dos casos non recibían tratamento ningún. A palabra latina codex referíase orixinariamente a taboíñas de madeira recubertas con cera negra e unidas por un lateral. Cando o pergamiño substituíu a madeira, retívose o termo codex, que finalmente resultou intercambiábel con ''liber' ("libro").
Lámina ungueal
A lámina ungueal, tamén coñecida coma corpo ungueal, é a parte dura e translúcida da unlla. Está composta por queratina e un 18% de auga, e abrangue a maior parte da superficie visíbel da unlla. Atópase deitada sobre o leito ungueal. A miúdo, na práctica adóitase o termo lámina ungueal coma sinónimo de unlla.
Materiais de escrita
Bambú
O bambú usouse moito na China antiga. Dise mesmo que a forma da cana de bambú influenciou na dirección vertical da escrita chinesa. O bambú usábase, ora como bandas pequenas, canas individuais, completas ou partidas nunha ou máis pezas, ora, se o texto era especialmente longo, inscribíase en varias cans de bambú que se ataban cun fío de seda. O carácter chinés para "arquivo oficial" ou "rexistro"(ce) representa bandas estreitas de bambú enlazadas. Os libros de bambú que contiñan textos longos resultaban pesados e incómodos e disque cando un erudito viaxaba precisaba dun carro de bois para cargar cos seus textos. O bambú aínda se usa no suroeste asiático, sobre todo en Sumatra entre os redjangs e os bataks.
Casca
Igual que o bambú, a casca ou codia precisa dun tratamento mínimo para convertela en material de escrita duradeiro. Na India usábanse dúas variedades: o bidueiro (Betula utilis) no noroeste e o áloe (Aquilaria agallocha) no nordeste. As follas de casca de bidueiro máis antigas que existen están puídas e impregnadas de aceite e conteñen fragmentos de obras budistas de hai 2.000 anos, aínda que se pensa que xa se utilizaban trescentos anos antes. A forma imita as follas de palma, aínda que a existencia de manuscritos longos e estreitos fixo especular sobre a posibilidade de influencia dos rolos de papiro gregos a raíz das campañas de Alexandre Magno. Até hai pouco aínda empregaban casca os curandeiros batak, que a utilizaban para os seus cadernos, dobrándoa en forma de acordeón. Os maias e os aztecas tamén utilizaban casca para os seus "códices".
Follas de palma
miniatura|esquerda|Manuscrito en [[sánscrito sobre folla de palma. Bihar ou Nepal, século XI.]] Até recentemente, as follas de palma constituían aínda o material de escritura máis común na India e nos países do sueste asiático que tiveron influencia india. Hai tres especies de palmeira que fornecen material apropiado para escribir: a palma talipat (Corypha umbraculifera), a palmeira palmira (Borassus flabellifer) e a palmeira lontar (Corypha utan). Ao contrario da madeira e o bambú, as follas de palmeira requiren dun certo proceso de preparación que permita a súa utilización. Hai que separar cada folla do nervio central, cortala ao tamaño, cocela e secala (normalmente, varias veces) e por último raspala cunha concha de caurí ou cunha pedra. Pódese asegurar un monte de follas entre dúas taboíñas de madeira polas que se pasa unha corda que finalmente as ata. Ademais de madeira, en Sri Lanka e noutros países tamén se decoran con ouro, prata, marfil e lacado.
A propia forma e textura da folla de palma parece que influenciaron tamén as características das escritas da rexión. Parece ser que todas se orixinaron dunha forma de escrita chamada brahmi que apareceu na India no século III a.C. As escritas do norte caracterízanse por un trazo horizontal longo do que parece como que suspendesen todas as letras da palabra ou oración. Nesta zona utilizábase tinta e isto non supuña un problema, mais no sur as letras trazábanse cun punzón metálico. Dado que, se se trazaban uns riscos horizontais en paralelo á fibra da folla de palma, a folla remataría por partirse, as letras comezaron a tomar unha forma máis arredondada.
Óso
miniatura|dereita|ósos oraculares do Período Shang. Os ósos téñense usado en moitas partes do mundo. Unha das formas de escrita máis antigas da China son os jia gu wen, ou "documentos en cuncha de tartaruga e ósos de animais", que datan do período Shang e que se empregaban con fins divinatorios. Tamén os árabes usaron ósos até a Idade Media para redactar documentos, textos máxicos e mesmo versos do Corán. Nalgunhas tradicións, o testamento do Profeta foi recollido nuns ósos.
Marfil
O marfil dos dentes dos elefantes constitúe un material caro e escaso e foi usado en Exipto e no Oriente Medio en tempos bíblicos, pero especialmente no suroeste asiático. En certos momentos, empregáronse láminas anchas e delgadas de marfil para recoller partes longas do Canon budista usando letras lacadas. Preparar esas láminas requiría bastante destreza técnica e as letras podían acabar desprazándose cos cambios ambientais.
Coiro
Hai tamén moito tempo que se usa o coiro, que ten que ser tratado mediante curado (afumadura) e procesamento con aceite. O curtido detén a descomposición do coiro e faino impermeábel. Normalmente, só se pode escribir nun dos lados, e de aí o formato en rolos característico dos manuscritos en coiro. O coiro usouse no Antigo Exipto e no Oriente Medio e aínda xoga un papel relevante nos rituais xudeus: no Talmud mándase que, nas sinagogas, os rolos coa Torah deben estar feitos de coiro. O coiro non se usou nunca na India, dado que tanto budistas como hindús non soportarian a idea de escribir textos sagrados na pel de animais mortos.
Copa do Rei 2019 de hóckey a patíns
A Copa do Rei de hóckey a patíns 2019 foi a 76ª edición da Copa do Rei. A competición disputouse entre os días 21 e 24 de febreiro de 2019 na localidade catalá de Reus. O 28 de novembro de 2018 a Real Federación Española de Patinaxe anunciou na súa páxina web que Reus acollería a cita copeira, sendo ademais a primeira vez que se disputaron de xeito conxunto a Copa do Rei e a Copa da Raíña co obxectivo de promocionar as dúas competicións, nas que participaron os oito mellores equipos da OK Liga e a OK Liga Feminina. Paralelamente ás dúas citas copeiras, a cidade de Reus acolleu tamén a Minicopa, tanto en categoría feminina como masculina, unha competición nada na mesma cidade en 2016.
Materiais de escrita
Cobre
No Val do Indo utilizáronse lamelas de cobre para gravar texto nelas arredor do ano -2800 a.C. (non se sabe o que din). En época histórica, os reis indios e outras autoridades e persoas de boa posición adoitaban doar terras aos templos ou a individuos de mérito e facían gravar a doazón en placas oblongas de cobre que se traballaban con martelo e braseiro. Tiñan a forma de follas de palma e xuntábanse cun anel que portaba o selo do doador.
Copa do Rei 2019 de hóckey a patíns
Ao finalizar a competición o FC Barcelona alzouse co título e conseguindo deste xeito a súa cuarta Copa do Rei de xeito consecutivo e a 23ª da historia do club blaugrana. O FC Barcelona foi ademais o equipo máis goleador con 10 goles, mentres que o MVP da competición foi o portugués João Rodrigues, do FC Barcelona.
Materiais de escrita
Metais preciosos
O uso dos metais preciosos, en particular do ouro e da prata para escribir foi común xa nas civilizacións máis antigas. Utilizalos envolvía a posta en valor dun texto relixioso, do mérito que se adquiría por encargar un traballo tal. Disque o Canon budista se gravara en placas de ouro en Sri Lanka no ano 88.
Despicable Me
Sinopse
Gru (voz de Steve Carell) é un home deplorable que quere realizar o acto criminal máis incrible da Historia: roubar a Lúa. Incitado por unha malvada nai (voz de Julie Andrews) que nunca o apoiou nos seus soños de chegar a ser astronauta, só atopará un atranco no seu camiño: tres nenas orfas ás que terá que coidar temporalmente.
José Fernández Lourido
José Fernández Lourido foi un xornalista e político galego.
Copa do Rei 2019 de hóckey a patíns
Sede
A competición disputouse no Pavelló Olímpic de Reus, un pavillón de titularidade municipal deseñado por Josep M. Martí e inaugurado en 1992 con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona '92, onde foi unha das tres subsedes da competición de hóckey a patíns. A pista ten unha superficie de parqué de 40 x 20 metros e capacidade para 3 700 persoas.
Materiais de escrita
Táboas enceradas
miniatura|dereita|Fresco en [[Pompeia no que aparecen o stylus e as táboas enceradas]] Gregos e romanos utilizaron moito as táboas enceradas, que apareceran no Próximo Oriente no século VIII a.C., en lugares tales como Nimrud. Cada taboíña consistía nunha táboa rectangular delgada cunha superficie lixeiramente rebaixada que se enchía de cera negra. Escribíase cun punzón de metal, ou stylus, cun extremo puntiagudo e outro romo (co que se borraba). Xuntábanse varias destas taboíñas para formar un codex.
Copa do Rei 2019 de hóckey a patíns
Sede
Esta foi a terceira vez que o pavillón acolleu a Copa do Rei, logo de ter organizado a competición en 2005 e 2016. O pavillón ten acollido outros importantes eventos do hóckey a patíns, tanto a nivel de clubs como de seleccións, como o Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns en 1999 ou o Mundial de Clubs de 2008.
Participantes e sistema de competición
Nesta edición participaron un total de oito equipos, os oito mellores clasificados logo da primeira volta da OK Liga 2018-19. Os catro primeiros clasificados da primeira volta da OK Liga foron cabezas de serie no sorteo das eliminatorias. Os oito equipos participantes foron os seguintes:
Anuncio de Sinais e Freada Automática
miniatura|Baliza do sistema ASFA. O ASFA (Anuncio de Sinais e Freada Automática) é un sistema de alarma automático amplamente difundido na rede ferroviaria española. Consiste nun mecanismo que detén o tren en caso de que o maquinista non respecte o indicado nos sinais.
Materiais de escrita
Tea
Téñense empregado teas de distintos materiais para escribir. Os exipcios escribían pasaxes do ‘’Libro dos Mortos’’ nas vendas de liño coas que cubrían as momias. Tamén se utilizaba liño (mesmo camisas de liño) para redactar contratos de matrimonio en época islámica. Na India empregábanse até hai pouco anacos de algodón tratados cunha pasta feita de fariña de arroz e trigo. Tamén se podía converter unha tea nun material semellante a un papel negro cru cunha pasta feita de sementes de tamarindo e carbón. En Burma ás veces cortábanse teas de algodón na forma de follas de palma e aplicábaselles laca negra; este proceso é longo e laborioso, xa que a laca seca moi lentamente e hai que aplicar camadas sucesivas só unha vez que secaron as anteriores; durante este proceso íase colocando nácar e o resultado final eran táboas negras ríxidas que non semellan para nada o algodón. Tamén fala Livio (-59 - 17) de libri lintei, ou libros de liño, que se usaron en Roma no seu tempo.
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Implantación
O sistema foi encargado por RENFE na década de 1970. Daquela, as redes ferroviarias doutros países xa dispuñan con anterioridade de sistemas semellantes, circunstancia que lle permitiu ao ASFA un maior avance tecnolóxico cós seus competidores. miniatura|Baliza ASFA para vías de dobre largo (1668 e 1435 mm), instalada entre eurobalizas do sistema ERTMS. Foi progresivamente implantado en todas as liñas de RENFE, desde as principais até acadar practicamente toda a rede, de xeito que apenas quedan unhas poucas sen o sistema ASFA instalado. Tamén está amplamente implantado na Rede de Ancho Métrico (RAM) anteriormente pertencente a FEVE e na rede dos FGV.
Mir Aimal Kansi
Mir Qazi, máis coñecido como Mir Aimal Kansi ou Mir Aimal Kasi, nado o 10 de febreiro de 1964 en Quetta e finado o 14 de novembro de 2002 en Jarratt, foi un terrorista paquistaní que disparou contra axentes da CIA na súa sede central en Langley, matando dous e ferindo outros tres conseguindo logo fuxir a Paquistán, aínda que máis tarde foi arrestado e extraditado aos Estados Unidos e tras un xuízo no que foi declarado culpable executado en 2002.
Materiais de escrita
Seda
miniatura|esquerda|Texto [[taoísmo|taoísta da tumba de Mawangdui en Hunan.]] Menciónase a seda como material de escritura frecuente no século IV, aínda que xa en tempos dos han do Leste (25 - 220 d.C.) se utilizaba para cartas, composicións literarias e documentos oficiais. Era moi cara e en consecuencia desenvolveuse un proceso mediante o que se reducían a unha polpa os farrapos de seda e a mestura resultante se estendía sobre unha moldura na que se producía unha especie de "papel de seda".
Mir Aimal Kansi
Traxectoria
Fillo dun próspero home de negocios propietario de varios hoteis nos arredores de Quetta, perdeu á súa nai cando tiña 19 anos, estudou inglés na Universidade de Baluchistán. En 1989 no ano que se licenciou morreu seu pai, tras pasar un tempo en Alemaña en 1991 entrou nos Estados Unidos so o nome de Mir Aimal Kansi, levando unha importante cantidade de cartos en metálico, viaxou con papeis falsos que mercara en Karachi, alterando o seu apelido a "Kansi", e máis tarde mercou unha tarxeta verde falsa en Miami.
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Implantación
A interoperabilidade entre as redes de diferentes países cara a que se dirixe a Unión Europea vese restrinxida polo uso de sistemas como o ASFA, que non poden ser recoñecidos por trens doutros países que entren na rede española. Por iso estase a implantar progresivamente o sistema de control único europeo ETCS, que no seu nivel 1 dispón dun modo de transmisión da información moi semellante ao ASFA (transmisión puntual de información), aínda que as funcións realizadas polo ETCS son tecnoloxicamente máis avanzadas e seguras. Ambos os sistemas son compatíbeis entre si e pódense empregar nunha mesma liña simultaneamente.
Materiais de escrita
Papiro
miniatura|dereita|Papiro [[Antigo Exipto|exipcio propiedade do Museo Exipcio do Cairo que mostra ao deus Osiris pesando o corazón]] O papiro converteuse nun dos materiais de escritura máis importantes de todos os tempos. Durante case 4.000 anos dominou a vida cultural de Exipto (onde constituíu un monopolio estatal moi produtivo) e do mundo mediterráneo. Ningún dos outros materiais que tamén se usaron resultou tan útil e agradábel e ningún se podía producir en cantidades parellas. Cortábanse pezas do talo interior da planta e colocábanse ao través unhas enriba das outras, batíanse e secábanse logo ao sol; as láminas resultantes variaban en tamaño, textura, cor e, sobre todo, en calidade. Estas follas enrolábanse de maneira que a cara escrita ficase no interior. A comezos da era cristiá o papiro fíxose máis escaso e caro e comezou a aparecer o codex, que facía uso das dúas caras. Existen restos de papiros de mediados do III milenio. Hoxe en día a planta desapareceu do Val do Nilo e só se atopa nos xardíns botánicos. Ironicamente, a palabra papel provén da denominación grega do papiro, papyros.
Mir Aimal Kansi
Traxectoria
Estableceuse cun amigo caximir de nome Zahed Mir, no apartamento que este tiña en Reston, Virxinia, investindo nunha empresa de paquetería na que tamén traballaba como condutor. O seu traballo foi decisivo na elección do albo: "Adoitaba pasar pola zona cada día e sabía que nos carrís da esquerda ía a xente que traballaba na CIA.
Materiais de escrita
Papel
miniatura|esquerda|Ilustración alemá de [[1558 mostrando un obradoiro de fabricación de papel]] Di a tradición que o papel inventouno Cai Lun, un ministro da corte do emperador Han Wu Di no ano 105. Na altura usábase bambú (que resultaba incómodo) e seda (que era cada vez máis cara). Os ingredientes básicos do papel eran farrapos de liño macerados pero o proceso era laborioso e converteuse nun segredo. En 751, o gobernador musulmán de Samarcanda rexeitou un ataque á súa cidade e tomou 20.000 prisioneiros chineses, algúns dos cales coñecían a técnica de fabricación do papel. Desde Samarcanda, o coñecemento estendeuse por todo o Oriente Medio. Bagdad, Damasco, Tiberius, Hamah, Trípoli e posteriormente O Cairo convertéronse en centros de manufactura importantes. No século XII os árabes introduciron a técnica en Península Ibérica e Sicilia e esta ficou unha vez foron expulsados en 1492, aínda que a calidade do papel en Europa declinou. O proceso permaneceu idéntico até o século XIX, en que, debido de novo a razóns económicas (o aumento da educación causou un aumento na procura), a madeira substituíu o liño.
José Fernández Lourido
Traxectoria
Emigrou a Arxentina. Anarquista, dirixiu o periódico Tempos Novos. Pertenceu á directiva de Hogar Gallego, foi redactor do seu órgano Hogar Gallego e tamén foi redactor de Céltiga. Integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales e presidiu o seu IV Congreso en 1926.
Alto Campoo
Alto Campoo ou Brañavieja é unha estación de esquí situada na Cordilleira Cantábrica, no concello de Hermandad de Campoo de Suso, en Cantabria. Está situada a 24 km de Reinosa, 98 km de Santander e 156 km de Palencia.
Armea de Arriba, Armea, Láncara
Armea de Arriba é un lugar da parroquia de Armea, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 41 habitantes (22 homes e 19 mulleres), o que supón un aumento de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes.
Alto Campoo
A estación ten un total de 23 pistas, remontes cunha capacidade para 13.100 esquiadores cada hora, telecadeiras, tres escolas de esquí e snowboard, parque infantil, stadium e alugamento de material, entre outros.
Ray Harryhausen
Primeiros anos
Desde neno tivo unha paixón intensa polos dinosauros e con todo o relativo ó fantástico. Esta obsesión coa fantasía foise acrecentando durante os primeiros anos da súa vida a través de novelas, pinturas e películas. Os seus pais sempre o animaron e alimentaron esta infrecuente paixón; levándoo ó cine, ó teatro e ós museos. Máis tarde entusiasmouse coas marionetas, as maquetas e a animación; incluso seus pais o axudaron eventualmente nas súas producións.
miniatura|esquerda|[[Charles R. Knight; Smilodon, 1905. A Harryhausen de neno fascinábanlle as criaturas prehistóricas.]] Durante unha visita ó Natural History Museum of Los Angeles County ficou marabillado cos murais de criaturas prehistóricas deseñados por Charles R. Knight, especialmente os dedicados ó Rancho La Brea. No cine quedou admirado pola loita entre dinosauros na película The Lost World; contemplaría posteriormente King Kong, á idade de 13 anos, unha película que non só o inspirou senón que cambiaría a súa vida para sempre. Esta fascinación levouno a pescudar e a experimentar coas técnicas de animación, nun primeiro momento creando marionetas de Kong e de dinosauros.
miniatura|[[The Lost World (1925)|The Lost World (1925). Loita entre dinosauros. Secuencia.]] miniatura|esquerda|[[King Kong (1933)|King Kong (1933) impresionou profundamente a Harryhausen de mozo, cambiando para sempre a súa vida.]] Tratou de descubrir como Kong parecía estar "vivo"; encontrou nuns artigos información que mencionaban algo chamado animación stop motion. Durante esta época visitou unha exposición en Los Angeles County Museum sobre as técnicas empregadas en The Lost World e King Kong, impulsándoo a construír os seus propios dioramas en miniatura e modelos, elaborando co tempo figuras móbiles maiores.
Nesta época coñeceu Forrest J. Ackerman e a Ray Bradbury, cos que compartía a mesma paixón pola fantasía, serían amigos para toda a vida.
Inicio na animación
As súas primeiras tentativas estaban relacionadas con criaturas prehistóricas, desde un oso das cavernas, un brontosauro ou un estegosauro. Harryhausen comezou entón a realizar unha serie de películas experimentais que mostraban as súas calidades como animador. Nos inicios utilizou coma estudio o garaxe de seus pais.
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Funcionamento
O sistema componse de dous equipamentos: un situado xunto a cada sinal e composto principalmente por unha baliza que transmite o estado dese sinal, e un equipo a bordo do tren que o detén se non se actúa conforme os sinais.
Ray Harryhausen
Inicio na animación
No 1938 Ray Harryhausen contaba 18 anos, empezou daquela o seu proxecto máis ambicioso, Evolution of the World, onde imaxinou o amencer do planeta Terra, alcanzando até a fin da era dos dinosauros, mais nunca chegou a concluílo.
Mir Aimal Kansi
Traxectoria
Segundo relatou Kasi, a primeira vez que pensou nun ataque foi despois de mercar un AK-47 de fabricación chinesa nunha armería de Chantilly e o plan acabou converténdose na súa principal prioridade.
Ray Harryhausen
Inicio na animación
Foi mentres traballaba en Evolution of the World cando coñeceu a Willis O'Brien, o home que creara a animación e os dinosauros en The Lost World e King Kong. Harryhausen tomou algúns dos seus propios modelos e emprendeu camiño cara ós estudios da MGM onde O'Brien traballaba. Amosoulle ó mestre as súas creacións, quen lle aconsellou dotar de máis personalidade os modelos e aprender sobre anatomía.
Comezou a tomar clases de debuxo, anatomía e tamén en técnicas de filmación, como dirección de arte, edición e fotografía. Ó longo deses anos visitou o zoolóxico para estudar os animais e coñecer mellor o seu comportamento.
Cando deixou o instituto comezou a mirar por un traballo como animador, traballou para George Pal na Paramount facendo curtametraxes de animación con monicreques.
Mir Aimal Kansi
Ataque
O 25 de xaneiro de 1993, Kasi parou un Datsun familiar de cor marrón que lle emprestaran detrás de varios vehículos que esperaban no carril esquerdo diante dun semáforo en vermello na Route 123 no Condado de Fairfax. para entrar na sede central da CIA. Kasi saíu do seu vehículo co seu rifle de asalto semiautomático e movéndose entre os vehículos comezou a disparar, matando a Lansing H. Bennett, un médico e analista da CIA que seguía a saúde de líderes estranxeiros e a Frank Darling, alcanzando a outras tres persoas.
Ray Harryhausen
Segunda Guerra Mundial
miniatura|[[Frank Capra editando unha película para o exército durante a segunda guerra mundial.]] Cando os Estados Unidos lle declararon a guerra a Alemaña Harryhausen andaba a traballar nunha curtametraxe propia, How to Bridge a Gorge no 1941, para ilustrar como a animación en stop motion se pode usar en propaganda ou en películas instrutivas.
Mir Aimal Kansi
Ataque
Kasi subiu ao seu vehículo e conduciu ata un parque próximo, esperou alí 90 minutos e tras comprobar que non o buscaban activamente volveu ao apartamento de Reston. Meteu a arma nunha bolsa de plástico verde e agachouna baixo o sofá, logo diriuxe a un McDonald's para comer e reservou mesa nun Days Inn para a noite. As novas da CNN que viu confirmáronlle que a policía non identificara correctamente o seu vehículo e non tiña o número da matrícula. Á mañá seguinte tomou un voo para Quetta.
Ray Harryhausen
Segunda Guerra Mundial
Cando foi alistado no exército en 1942 Harryhausen mostroulle a curtametraxe a un dos seus instrutores, quen á súa vez lla amosou ós directores de cine Frank Capra e Anatole Litvak. Ámbolos dous quedaron impresionados e foi destinado de inmediato á División de Servizo Especial a cargo de Frank Capra, que fora designado coronel.
Mir Aimal Kansi
Ataque
Consonte unha entrevista que fixo Kansi en prisión á WTTG a razón do seu ataque era que estaba en contra da política do goberno norteamericano cara aos países islámicos e os musulmáns.
O 16 de febreiro de 1993, Kasi, considerado un fuxitivo, foi xulgado in absentia.
Arresto
Buscado pola CIA con axuda de axentes afgáns sen resultado, finalmente en maio de 1997 un informante entrou nun consulado dos Estados Unidos en Karachi e afirmou que sabía onde estaba Kasi, e como proba amosou unha fotocopia do seu carné de conducir cun nome falso pero levando a súa fotografía. Aparentemente os que protexeran a Kasi agora preparábanse para aceptar a multimillonaria recompensa ofrecida pola súa captura."
Ray Harryhausen
Segunda Guerra Mundial
Mentres estivo alí traballou como asistente de cámara, producironse moitos filmes de propaganda dos Estados Unidos, incluíndo películas instrutivas de animación. Foi dispensado do exército no 1946.
Mir Aimal Kansi
Arresto
Kasi estaba na perigosa rexión fronteiriza da Liña Durand, así que lle pediron ao informante que convencese a Kasi para pasar ao lado paquistaní, onde podería ser apresado máis facilmente. Kasi ao ofrecerlle un lucrativo negocio de venda de bens electrónicos rusos pasou a fronteira e reservou un cuarto nun hotel de Dera Ghazi Khan.
Ray Harryhausen
Década de 1940
Trala contenda empezou a facer unha serie propia de curtametraxes baseadas en contos de fadas axudado por seus pais e recompilados baixo o nome de Contos de Mamá Gansa que se distribuíron con éxito nas escolas.
Mir Aimal Kansi
Xuízo
O xuízo celebrouse en Virxinia en novembro, a defensa presentou o testemuño do neurólogo Richard Restak quen declarou que Kasi perdía tecido do seu lobo frontal, un defecto conxénito que lle dificultaba xulgar as consecuencias das súas accións. Outro psiquiatra da defensa corroborou ese testemuño. O xurado atopouno culpable e recomendou a pena capital. O 4 de febreiro de 1998 Kasi foi sentenciado á pena de morte polo asasinato de Darling, as súas outras sentenzas foron cadea perpetua polo asasinato en primeiro grao de Bennett, varias sentenzas de vinte anos por feridas maliciosas, e multas por un total de 600.000 dólares.
WJAC-TV
WJAC-TV é unha canle estadounidense afiliada á NBC que opera na área de Allegheny (Pensilvania) durante a era analóxica ocupaba a canle 6 e aínda se publicita como 6 WJAC, desde o paso á televisión dixital ocupa a canle 34, emitindo en alta definición.
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Balizas
As balizas sitúanse no eixo da vía, entre os dous carrís, uns 5 metros antes do sinal e protexidas por unha cuña -xeralmente de madeira- a cada lado que fan ás balizas ASFA facilmente identificábeis. Transmiten pasivamente unha radiofrecuencia determinada entre 55 kHz e 135 kHz segundo o estado do sinal ao que acompañan. Estas balizas teñen a capacidade de transmitiren en 9 frecuencias diferentes, cada unha delas indica un estado do sinal adxacente, porén tan só se empregan 5 indicacións: Para evitar que un tren exceda un sinal de parada non abonda con que o tren realice unha parada de emerxencia se excede a baliza, porque a distancia de freada levaría ao tren a se deter unha vez superado o sinal pechado. Por iso, en sinais que poden indicar parada se sitúa unha segunda baliza, denominada «baliza previa», uns 300 m antes do sinal. É obrigatorio que ao pasar pola baliza previa o tren reduza a súa velocidade por baixo dun valor que depende do tren, xeralmente 60 km/h, como indicación de que o tren se está a preparar para se deter ante o sinal pechado.
WJAC-TV
Características
Propiedade de Cox Enterprises os seus transmisores están ao noroeste de Johnstown, cidade onde está a sede da canle, ademais conta con oficinas en Altoona e State College.
Ray Harryhausen
Década de 1950
miniatura|200px|Ray Harryhausen adaptou a [[stop motion varios contos que vendeu polas escolas; The Story of Little Red Riding Hood (1950) pertence á serie coñecida como Contos de fadas.]] Harryhausen retornou ás curtametraxes cunha adaptación de Carapuchiña Vermella, The Story of Little Red Riding Hood (1950), usando os mesmos métodos que nos Contos de Mamá Gansa, a película foi un éxito nas escolas. Ray empezou entón a serie que sería coñecida posteriormente como Contos de fadas; incluíndo Hänsel e Gretel no 1951, Rapunzel no 1952, o Rei Midas no 1953 e A tartaruga e a lebre (que comezou no 1952, finalmente concluída no 2002).
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Equipo no tren
O tren dispón baixo o bastidor dun captador, situado na parte dianteira e á dereita no sentido da marcha. O captador dispón dun oscilador que oscila a unha determinada frecuencia, e que ao pasar sobre a baliza pasa a oscilar á frecuencia de resonancia do circuíto da baliza. Isto permite, en comparación cunha antena que sinxelamente detecte unha frecuencia emitida, evitar a necesidade de que a baliza reciba alimentación eléctrica de forma continua.
WJAC-TV
Características
Para alén da canle dixital principal, WJAC opera outra nunha subcanle: WJAC-DT2 afiliada á Retro Television Network.
Mir Aimal Kansi
Execución
Kasi foi executado por inxección letal o 14 de novembro de 2002 na prisión de Greensville en Jarratt, Virxinia. Paquistán repatriou o seu corpo, e ao seu funeral acudiu a xerarquía civil de Baluchistán, o comandante local do Exército de Paquistán e Ashraf Jahangir Qazi, o embaixador paquistaní nos Estados Unidos. A Asemblea Nacional Paquistaní declarouno "heroe do islam".
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Equipo no tren
A frecuencia obtida envíase a un armario de control. En cabina, actívase un sinal luminoso e en ocasións acústico que indica o estado do sinal. O axente de condución debe confirmar en menos de 3 segundos premendo un botón que entendeu o sinal. Se o sinal indicaba algunha limitación, o tren debe comezar a se adaptar á limitación nun tempo determinado ou se producirá unha freada de emerxencia. A freada de emerxencia prodúcese directamente se a baliza superada indicaba parada, ou se unha baliza previa indicaba próximo sinal en parada e a velocidade á que se circula é superior á que se precisa para deter o tren.
Ray Harryhausen
Década de 1950
miniatura|200px|esquerda|[[The Beast from 20.000 Fathoms (1953), baseada nun relato de Ray Bradbury, foi un éxito de recadación e deu inicio á realización de películas de mónstros similares.]] A finais de 1951 ofrecéronlle a súa primeira produción; orixinalmente co título The Monster from Under the Sea e finalmente estreada como The Beast from 20.000 Fathoms (1953). Baseada nun relato de Ray Bradbury, foi o primeiro traballo no que estivo á fronte. Nesta produción Harryhausen convenceu ó equipo das vantaxes da animación dimensional e utilizou por primeira vez unha técnica de pantalla dividida para introducir as figuras en stop motion, posteriormente denominada Dynamation. A película foi un éxito de recadación a pesar do baixo orzamento e foi un fito na historia do cine dando inicio a películas similares de monstros.
Anuncio de Sinais e Freada Automática
Equipo no tren
De se producir a freada automática do tren, o maquinista non pode recuperar o control até que o tren se encontre completamente detido e se complete un proceso de rearmado manual.
Ray Harryhausen
Década de 1950
Un mozo de nome Charles H. Schneer, que traballaba en Columbia no equipo de Sam Katzman, viu a película e concibiu outro monstro; tratábase dun polbo xigante que destruiría a ponte de San Francisco e pensou en Ray Harryhausen para levar a cabo a idea. Harryhausen aceptou o reto e acordou facer tódolos efectos da animación; esta relación con Schneer perduraría máis de 25 anos. A película titulouse It Came From Beneath the Sea (1955) e foi un éxito de recadación.
No documental The Animal World (1956) Harryhausen tivo a oportunidade de volver a traballar con Willis O'Brien, sendo a derradeira ocasión na que traballaron xuntos, este foi o primeiro traballo profesional en cor no que participou.
miniatura|180px|esquerda|Durante a década de 1950 o avistamento de [[ovnis tivo repercusión nos xornais, xurdindo a ocasión de rodar películas como Earth vs. the Flying Saucers (1956).]] A mediados da década de 1950 produciuse unha serie de avistamentos de ovnis que tiveron repercusión nos xornais da época. Charles H. Schneer albiscou a oportunidade de aproveitar estes acontecementos e Harryhausen involucrouse no proxecto; Earth vs. the Flying Saucers (1956) foi o resultado. O deseño dos "discos voadores" baseouse na idea preconcibida que tiña a xente común.
Novamente con Schenner, de regreso en Columbia, Harryhausen coescribiu xunto con Charlotte Knight The Cyclops, estreada finalmente co título 20 Million Miles to Earth (1957), rodada en Italia e considerada como un tributo a King Kong foi outro éxito de público. Pódese apreciar o perfeccionamento da técnica ó que chegou Harryhausen nesta época.
miniatura|O [[Coliseo de Roma foi escenario da película 20 Million Miles to Earth (1957).]] Mentres se rodaba 20 Million Miles to Earth xurdiulle a idea de usar As mil e unha noites nunha historia de animación en stop motion. Escribiu un esbozo inicial, que chamou Sinbad the Sailor, e fixo os primeiros bosquexos dunha historia que finalmente se convertería no filme Simbad e a princesa (1958) —os títulos 20 Million Miles to Earth e 7th Voyage of Sinbad foron propostos por Harryhausen para as anteditas películas—. Durante a rodaxe desta película Charles H. Schneer deu co nome Dynamation para definir os efectos especiais. Filmouse en cor e para rodar usaron localizacións españolas. O compositor Bernard Herrmann escribiu a música para esta película e para as tres seguintes. Foi novamente un éxito de recadación.
The 3 Worlds of Gulliver (1959), foi a primeira película que realizou enteiramente en Europa. Facer a película requiría combinar no mesmo plano imaxes de actores reais, uns minúsculos e outros de tamaño xigante; Harryhausen trasladouse a Gran Bretaña, onde desenvolveron a técnica para poder levalo a cabo. Coñeceu Diana Bruce Livingstone durante esta etapa da súa vida, decidiu vivir e traballar en Europa permanentemente. miniatura|150px|esquerda|[[Ray Bradbury en 1975. Harryhausen e Bradbury foron amigos ó longo da vida.]]
Década de 1960
Un dos autores de fantasía preferidos de Harryhausen é Jules Verne, ó igual que H.G. Wells e Ray Bradbury. En A illa misteriosa (1960) creou unha serie de criaturas inspiradas na novela homónima de Jules Verne A illa misteriosa.
Xasón e os argonautas (1963) está considerada como unha das mellores películas de Ray Harryhausen. O mestre americano de efectos especiais pensara en adaptar unha historia da mitoloxía grega ou romana a principios da década de 1950 pero foi durante a rodaxe de Mysterious Island cando empezou a desenvolver as ideas para tal propósito. A película foi un fracaso de público pero co tempo converteuse nunha das grandes películas clásicas de fantasía. Entre varias secuencias memorables da película, a loita prolongada entre tres dos personaxes contra sete esqueletos é unha das máis lembradas e necesitáronse catro meses de traballo para completala.
Asentado en Europa, casou no 1963 con Diana Livingstone Bruce, bisneta do explorador escocés David Livingstone, con quen tivo unha filla o ano seguinte, Vanessa Harryhausen.
First Men in the Moon (1964), baseada na novela de H.G. Wells, non tivo o éxito comercial agardado, ó igual que acontecera cos títulos precedentes; The 3 Worlds of Gulliver, Mysterious Island e mais Xasón e os argonautas. Columbia Pictures acordou non prolongar o contrato de Ray Harryhusen trala decepción das últimas longametraxes. Ademais durante a década de 1960 apareceron novos cineastas influenciados pola contracultura e a produtora pensou en atraer ó cine un novo público.
Firmou contratado pola Hammer para dar vida ós dinosauros en Hai un millón de anos (1966). Empregou por primeira vez criaturas reais, como unha iguana ou unha araña para crear os monstros, ademais dos modelos articulados de antano. Foi un éxito de recadación, axudado en gran medida pola presenza de Raquel Welch, sendo a segunda película como protagonista da sex symbol americana.
Outra vez da man de Schneer xurdiu O val de Gwangi (1969). Un proxecto pensado para Columbia Productions que recusou, en troques a Warner Bros. aceptou. Proxecto persoal de Harryhausen, abordando unha historia que Willis O'Brien pretendía levar ó cine no1939, pero que daquela non se chegara a concretar. The Valley of Gwangi ten paralelismos con King Kong, onde se captura un Allosaurus para exhibilo na cidade.
Década de 1970
The Valley of Gwangi non foi un éxito comercial e Harryhausen decidiu volver a unha aposta segura; Simbad. Schneer conseguiu un acordo con Columbia e A viaxe fantástica de Simbad (1973) foi o resultado. Unha das escenas máis lembradas do filme é a loita de espadas contra a estatua de seis brazos da deusa Kali. Deseguido Simbad e o ollo do tigre (1977). Ámbolos filmes foron éxitos de público.
Década de 1980
miniatura|180px|Ray Harryhausen inspirouse na [[mitoloxía grega para algunha das súas películas. Medusa foi, entre os personaxes que creou, o seu favorito.]] A Metro-Goldwyn-Mayer concedeulle a Schneer e Harryhausen a oportunidade producir unha película de grande orzamento. Actores de renome, como Maggie Smith, Laurence Olivier ou Claire Bloom, acordaron participar na produción. Contratouse ós animadores Jim Danforth, dúas veces candidato ó Oscar, e a Steve Archer para axudar nas principais secuencias de animación. O resultado foi Loita de titáns (1981).
Foi candidata ós premios Saturn na categoría ós mellores efectos especiais. A pesar de acadar un éxito relativo de recadación converteuse na derradeira película na que Harryhausen mostrou as súas calidades en efectos especiais. Técnicas máis sofisticadas que apareceron durante esta época eclipsaron as producións de Harryhausen, de xeito que a MGM e outros estudos decidiron non financiar a secuela prevista, Force of the Trojans. Ray Harryhausen e Charles H. Schneer decidiron retirarse.
Recoñecemento
miniatura|[[Paseo da Fama de Hollywood. Foi homenaxeado cunha estrela no Paseo da Fama o ano 2003.]] A partir da década de 1980 seguidores de Ray Harryhausen organizáronse co propósito de que a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas recoñecese a contribución de Harryhausen na industria cinematográfica. Concedéronlle un premio Gordon E. Sawyer en 1992; Ray Bradbury entregoulle o galardón na man, un Óscar Honorífico como recoñecemento á súa traxectoria profesional. No ano 2003 foi homenaxeado cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood.
Foi recoñecido cun premio BAFTA especial o ano 2010, a Asociación da Academia de Cine e Televisión Británica concedeulle o galardón pola súa contribución única a prol do cine.
Pantanal
miniatura|dereita|250px|Pantanal.
Lei de Wien
dereita|300px|miniatura|A lonxitude de onda correspondente ó pico de emisión en varios espectros do corpo negro é función da temperatura. A lei de desprazamento de Wien é unha lei física que relaciona a lonxitude de onda do pico da emisión do corpo negro co inverso da súa temperatura.