cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dioivo (banda)
Historia
Logo de tocar por salas de toda Galicia, o dúo comeza a gravar o seu primeiro álbum, Dioivo II, así coma a demo de adianto O Espertar. O álbum veu finalmente a luz en xaneiro de 2019, da man do selo Darkwoods, logo dun concerto de presentación en Vigo xunto a Lóstregos e a Mileth. En xullo dese mesmo ano editan o seu primeiro videoclip, correspondente ao tema "Lobishomes". En 2021 editan un novo EP, titulado Dioivo III, no que contan coa colaboración dos vocalistas de Mileth no tema "Ferro e Xenreira".
En xuño dese mesmo ano publican o sinxelo "Retorno a Tagen Ata", unha adaptación da novela homónima de Xosé Luís Méndez Ferrín na que o propio autor participa poñendo voz ás narracións que aparecen ao longo da canción. O seu seguinte tema, xa en maio de 2022, será tamén unha adaptación da literatura galega, neste caso do poema "Hai sede na Nova Galicia" de Florencio Delgado Gurriarán, o autor homenaxeado polo Día das Letras Galegas deste ano. Ambas composicións foron incluídas no seu seguinte álbum, que viu a luz en xuño de 2023 co título Cara os ceios incrementes. O traballo constou de 11 temas, e ademais dos dous xa citados, incluíu unha adaptación dun poema de Darío Xohán Cabana e unha versión de "Unha de guerra", do desaparecido grupo vigués Desvirgueitors.
Amador Montenegro
Amador Manuel Joaquín de la Concepción Montenegro L. de Saavedra, chamado Amador Montenegro, nado en Santiago de Compostela o 30 de abril de 1864 e finado en Lugo o 22 de setembro de 1932, foi un escritor e xornalista que fundou o periódico A Monteira en 1889.
Traxectoria
Amador era fillo de Siro Montenegro López, nobre terratenente de San Xiao de Mos, en Castro de Rei, que foi alcalde de Lugo en 1852; e de Pilar Saavedra Costas, tamén natural de Lugo.
Estudou a carreira de dereito na Universidade de Santiago, rematando os estudos na de Valladolid. A súa carreira profesional foi breve: comezou de pasante dun avogado parente da familia en Monforte e encargáronlle un preito entre dous labregos. Como conseguiu que se amañasen sen chegar ao xuízo, o parente díxolle que así non lle interesaba e despediuno. Desde entón, Amador Montenegro dedicouse á agricultura e ó movemento agrarista.
Casou con Pura López Saavedra, a súa curmá, que residía en Moaña (Pontevedra), dunha familia de grandes propiedades agrícolas que chegaban ata Vilafranca do Bierzo (León) e que pasou a administrar el, o que o levou a fixar a residencia en Vigo, onde naceron os seus nove fillos. Nesta cidade traballou tamén como profesor no colexio La Concepción, formou parte da Liga dos Defensores de Vigo e ocupou diversos cargos no Concello e na Cámara de Comercio.
Sen chegar a militar nunca en ningún partido político, tivo nun principio certa ideoloxía nacionalista e combateu o caciquismo imperante na época e, sobre todo, o sistema de foros imperante. Tamén desenvolveu certo papel no movemento galeguista cultural da súa época.
Amador Montenegro foi así mesmo divulgador de temas agrícolas (entre os seus títulos, Causas generales de la decadencia agrícola en Galicia, Lugo, 1903; ntra el mildiu, el oídio y el black-root, Vigo, 1917).
Ingresou na Real Academia Galega e o seu discurso, Alma da poesía galega (Santiago, 13/12/1909), asíu como a súa contestación, a cargo de Barcia Caballero, foron os primeiros lidos en galego na douta institución.
Obras
Da súa ocupación como administrador de terras agrícolas veu a publicación de diversos estudos neste eido, como Causas generales de la decadencia agrícola en Galicia (1903) ou Contra el mildiu, el oídio y el 'black-root' (1917).
Foi nomeado membro da Real Academia Galega en 1909 e o seu discurso de ingreso, Alma da poesía gallega, pronunciado o 13 de decembro, foi o primeiro pronunciado en galego nesta institución. Foi contestado polo académico Juan García Caballero, tamén en galego. miniatura|page=6|Aires d'a Miña Terra. Núm. 05. 7/7/1908. As súas publicacións, escasas, foron obras de poesía e fábulas:
Ás anteriores obras hai que engadir numerosas colaboracións xornalísticas non só n'A Monteira, senón tamén noutros xornais da época, como Aires da Miña Terra, O Gaiteiro de Lugo, El Eco de Galicia, Galicia Moderna, O Tío Marcos da Portela ou Vida Gallega, por citar uns poucos exemplos. Nestes traballos asinaba de forma directa, co seu nome completo ou as iniciais; ou con pseudónimos, como os de El Vate de la Raposeira ou Esperanza Roca.
A Monteira
A obra pola que realmente é recoñecido foi o semanario A Monteira, que fundou xunto a Manuel Pardo Becerra e que dirixiu durante toda a súa edición, desde outubro de 1889 a decembro de 1890.
Nas mesmas datas creou outro xornal en Vigo: La Razón (1889-1894).
Luis Alvarez
Luis Walter Alvarez, nado en San Francisco en 1911 e finado o 11 de setembro de 1988 en Berkeley (tamén Califoria) en 1988, foi un físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1968.
Traxectoria
Naceu o 13 de xuño de 1911 na cidade de San Francisco, en California neto do médico asturiano Luís F. Álvarez. Licenciouse en física pola Universidade de Chicago e conseguiu o doutoramento en 1936.
Aínda que foi profesor da Universidade de Berkeley durante toda a súa carreira traballou tamén no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts entre os anos 1940 e 1943, así como no laboratorio de Metalurxia da Universidade de Chicago entre 1943 e 1944, e colaborou no Proxecto Manhattan para a fabricación da bomba atómica.
Investigacións científicas
Dirixiu a construción do primeiro acelerador de partículas lineal de protóns entre 1946 e 1947 e inventou a cámara de burbullas de hidróxeno líquido, coa cal identificou moitos estados de resonancia de partículas xa coñecidas. Ao longo da súa carreira tocou un amplo abanico de temas físicos, como os raios cósmicos (é o codescobridor do efecto Leste-Oeste), física nuclear, tema en que estudou a captura de electróns K, a produción de neutróns lentos e descubriu a radioactividade do tricio e varios temas de física de altas enerxías.
En 1968 foi galardoado co Premio Nobel de Física polas súas contribucións na clasificación de partículas elementais grazas ao acelerador de partículas lineal.
Xunto ao seu fillo, o xeólogo Walter Álvarez, propuxo a teoría da extinción dos dinosauros por efecto da caída dun gran meteorito na península do Iucatán, México. No campo da arqueoloxía tamén se fixo famoso polo seu sistema para observar o interior das pirámides de Exipto a través dos raios X.
Recoñecementos
No seu nome bautizouse o asteroide (3581) Alvarez descuberto o 25 de abril de 1985 por Carolyn S. Shoemaker.
Imposto sobre sociedades
O imposto sobre sociedades, tamén denominado imposto sobre a renda ou o beneficio das sociedades, é un imposto directo, de carácter persoal e habitualmente de tipo impositivo único, que recae sobre os beneficios obtidos polas sociedades.
Nos sistemas fiscais, o gravame das rendas estrutúrase en dous grandes impostos, un que grava ás persoas físicas (imposto sobre a renda das persoas físicas) e outro paralelo que grava a renda ou beneficio das sociedades (imposto sobre sociedades). A pesar do protagonismo actual das sociedades na vida económica dos países desenvolvidos, con todo a participación do imposto sobre sociedades no conxunto de ingresos fiscais nos países pertencentes á OCDE alcanzou un 10%, fronte ao 26% correspondente ao imposto sobre a renda das persoas físicas.
1982
1982 foi Ano Santo Xacobeo.
Outros
Historia ano a ano
San Pedro da Torre, Padrenda
San Pedro da Torre é unha parroquia do concello de Padrenda na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 383 habitantes, deles 177 eran homes e 206 eran mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Galeguismo
O termo galeguismo pode facer referencia a:
1479
Outros
Historia ano a ano
John McCarthy
John McCarthy, nado o 4 de setembro de 1927 en Boston (Massachusetts) e finado o 24 de outubro de 2011, foi un prominente informático estadounidense.
Traxectoria
En 1971 recibiu o Premio Turing polas súas importantes contribucións no campo da intelixencia artificial. De feito, foi o responsábel de introducir o termo "intelixencia artificial", concepto que acuñou na Conferencia de Dartmouth en 1956.
Detección de rostros
miniatura|Exemplo de detección de rostros O obxectivo da detección de rostros é atopar as localizacións e tamaños de todos os obxectos dunha imaxe que pertencen a unha clase determinada, neste caso, rostros. Para detectar rostros, os algoritmos de detección céntranse en detectar rostros humanos e se a imaxe coincide coas imaxes almacenadas na base de datos, os algoritmos validarán o proceso de comparación.
Na práctica, a detección de rostro en tempo real úsase para a vixilancia e o seguimento de persoas.
Yitzhak Navon
Isaac Navon (en inglés Yitzhak Navon; en hebreo יצחק נבון), dramaturgo e político nado o 21 de abril de 1921 e finado o 6 de novembro de 2015, foi o presidente de Israel entre 1978 e 1983.
Navon estudou literatura hebrea e cultura islámica na Universidade Hebrea de Xerusalén. Despois foi diplomático na Arxentina e no Uruguai. Foi membro do Knéset (Parlamento) e colaborou cos gobernos de David Ben-Gurion e Moshe Sharet.
Como dramaturgo foi autor de Romancero sefardí (1968), un espectáculo musical baseado nas cancións populares e litúrxicas xudeoespañolas, e da comedia musical Bustan sefardi (1969)
Córdoba, Arxentina
Pola súa extensión, 576 km². Ten forma de cadrado de pouco menos de 24 km de lado. Limita ao norte co departamento Colón; ao leste co Departamento Colón (norte do río Suquía) e o departamento Santa María (sur do río Suquía); ao sur co Departamento Santa María e ao oeste co Departamento Santa María (sur do río Suquía) e o Departamento Colón (norte do río Suquía).
Historia
miniatura|dereita|150px|Acta fundacional da cidade. Córdoba foi fundada o 6 de xullo de 1573 polo adiantado Jerónimo Luis de Cabrera co nome de Córdoba da Nova Andalucía, mais desobedeceu as ordes do Vicerrei do Perú e fundou Córdoba máis ao sur da xurisdición que se lle asignara. Dita desobediencia motivou que Cabrera fora decapitado na cidade de Lima, o 17 de agosto de 1574.
En 1580 comezou a construción da Catedral de Córdoba, finalizada en 1758. En 1610 fundouse o Colexio Máximo do cal derivou en 1613 a Universidade de Córdoba (actualmente Universidade Nacional de Córdoba), a máis antiga do país e a cuarta de América.
Barrios
Córdoba posúe máis de 400 barrios, algúns extensos como Alto Alberdi, pero a maioría de poucos quinteiros. Os máis coñecidos son: Alta Córdoba, Alto Alberdi, Argüello, Centro, Cerro de las Rosas, Xeneral Paz, Güemes, Nova Córdoba.
O centro histórico está conformado por quinteiros cuadrangulares duns cento trinta metros de lado. A disposición dos barrios e avenidas principais é radial, é dicir, do centro da cidade nacen as avenidas que levan aos barrios máis periféricos.
Poboación
[[Ficheiro:Crecimiento area urbanizada cordoba argentina.svg|miniatura|dereita|250px|Mapa do crecemento da área urbanizada entre 1573 e 2007:
]]
Segundo o último censo provincial (2008), a cidade ten 1 315 540 habitantes, representando un aumento do 3,78% respecto aos 1 267 521 habitantes rexistrados durante o censo nacional de 2001. Segundo o Instituto Nacional de Estatística e Censos da Arxentina, o Gran Córdoba concentra o 40,89% da poboación provincial e representa o 3,31% da poboación nacional, que segundo estimación de xuño de 2008 ascende a 39 745 613.
Economía
Córdoba é un importante polo de industrias e empresas de alta tecnoloxía na Arxentina.
En 2005 o Produto Bruto Xeográfico de Córdoba foi aproximadamente de $20 147 896.422 pesos arxentinos correntes, que equivalen a uns $14.974 per cápita anual. A cidade contribúe co 52% do PIB provincial e o 4,026% do Nacional. Córdoba, en xeral, ten unha baixa participación na actividade primaria respecto ao lugar que ocupa a Provincia de Córdoba
O sector industrial, en cambio, ocupa un lugar principal na actividade económica. Entre as empresas estabelecidas encontramos a Renault, Fiat, Iveco, Marco Polo ou Volkswagen, que producen aproximadamente o 25% do total do país, xerando a localización de máis de 160 empresas automobilísticas ao seu arredor. Os sectores servizos e comercio continúan destacándose como a actividade máis importante na cidade, cun 35,78% e 51,39% respectivamente de ocupación.
A eclosión da construción dos últimos anos, fixo de Córdoba unha cidade con numerosos edificios comerciais e residenciais de gran categoría, cunha notable expansión do tecido urbano. A instalación da Cidade Empresarial, empresas relacionadas co software e a alta tecnoloxía, centros comerciais e o reformado aeroporto internacional, converten a Córdoba nun punto importante para a Arxentina.
Aeroporto
O Aeroporto Internacional Ingeniero Ambrosio Taravella atópase a 9 km ao norte da cidade. O movemento de pasaxeiros e avións que xera, convérteo no terceiro aeroporto con maior tráfico da Arxentina, detrás do Aeroparque e Ezeiza. Actualmente posúe 1.020 ha e unha plataforma de 57.350 m².
Yehoshafat Harkabi
Yehoshafat Harkabi, en hebreo: יהושפט הרכבי, nado en Haifa en 1921 e finado en Xerusalén en 1994, foi un escritor e militar israelí.
Traxectoria
Foi o xefe da A'man (intelixencia militar) israelí entre 1955 e 1959. Coñecido polo seu cambio de postura ata chegar a avogar pola creación dun estado palestino. Logo da súa carreira militar foi profesor visitante da Universidade de Princeton e director do Instituto Leonard Davis de Relacións Internacionais e Estudos de Medio Oriente na Universidade Hebrea de Xerusalén.
Lanterna máxica
miniatura|160px|esquerda|Diapositiva
Non hai certeza de cando foi traída pola primeira vez a Galicia, quizais en 1805 en Santiago de Compostela por un ambulante francés. A primeira referencia sen xénero de dúbida foi unha representación de fantasmagorías en setembro de 1813. A partir de 1868 estas representacións foron habituais nas cidades galegas.
Papúa Nova Guinea nos Xogos Olímpicos
Papúa Nova Guinea participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1976, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás nos Xogos de 1980. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno e non conseguiu nunca gañar unha medalla olímpica.
Cartilaxe aritenoide
As cartilaxes aritenoides son os dúas cartilaxes da larinxe, nas que se fixa a extremidade posterior das cordas vocais.
As aritenoides pódense aproximar ou distanciar entre si, o que determina a abertura ou o fechamento da glote.
Jard rock con fe
Jard rock con fe é o noveno álbum da banda de rock galega Heredeiros da Crus, publicado en 2013.
Como sinxelo publicouse "A duquesa de Poi".
Cabra, Córdoba
Situación xeográfica
O concello de Cabra está sito no sur da provincia cordobesa, nun punto que se considera o centro mesmo da Andalucía. A cidade de Cabra dista 72 km da capital provincial, Córdoba.
Cabra está localizada entre os contrafortes setentrionais das serras subbéticas, e a cidade mesma érguese a unha altura media de 448 m.s.n.m., entre dous outeiros, ás beiras do río homónimo, afluente do Genil. A paisaxe é de tipo cárstico, con abundancia de accidentes xeográficos asociados, tipo simas e cavernas.
O clima da cidade é mediterráneo, pero un tanto continentalizado.
Economía
A base económica do concello é a agricultura, especialmente, a oliveira, e en segundo lugar a vide. A industria está asociada á transformación dos seus produtos.
Historia
Nas proximidades existen restos paleolíticos. Porén a ligazón histórica directa comeza durante o dominio romano, identificándose Cabra coa cidade de Egabrum, citada por Plinio o Vello. Durante o período Visigodosvisigodo, sábese que foi sede episcopal.
Logo da invasión musulmá de Hispania, a cidade ficou incorporada ao Al-Ándalus. Foi tomada aos mouros polo rei Fernando III de Castela, en 1240. Pasou durante un tempo a estar controlada pola Orde de Calatrava, pero Sancho o Bravo rescatouna para a xurisdición real, en 1288. A mediados do século XV, o rei Henrique IV de Castela doouna a D. Diego Fernández de Córdoba.
Durante a guerra civil española o municipio foi bombardeado polas forzas da segunda república, provocando 109 mortos e máis de 200 feridos.
T-28
O T-28 foi un carro de combate soviético que estivo entre os primeiros carros medios do mundo. O prototipo completouse en 1931 e a súa fabricación comezou a finais de 1932. Foi un carro de combate de apoio á infantería creado para atravesar defensas fortificadas. O T-28 foi deseñado para complementar ao máis pesado T-35, co cal compartía moitos compoñentes. O modelo non tivo moito éxito en combate, pero xogou un importante papel como un proxecto de desenvolvemento para os deseñadores soviéticos. Unha serie de novas ideas e solucións foron probadas no T-28 e posteriormente incorporadas a futuros modelos.
Deseño
O T–28 foi en moitos sentidos semellante ao Vickers A1E1 Independent británico, que influenciou enormemente o deseño de carros de combate no período de entreguerras, a pesar de que era só un prototipo. A fábrica Kirov de Leningrado comezou a producir un carro de combate baseado no deseño do Independent en 1932. O T–28 foi oficialmente aprobado o 11 de agosto de 1933. O vehículo tiña unha gran torreta cun canón de 76,2 mm e dúas máis pequenas con metralladoras de 7,62 mm. Un total de 503 T–28 serían fabricados nun período de 8 anos, dende 1933 ata 1941.
Economía do traballo
A economía do traballo, ou economía laboral, é a rama da economía especializada no estudo do mundo do traballo. Dependendo de cal sexa o enfoque adoptado dentro dos existentes na ciencia económica, a análise dos aspectos laborais da economía adquirirá características particulares e distintivas dos demais. Na economía contemporánea é dominante o enfoque neoclásico.
Entre os problemas principais que entran no campo de estudo da economía do traballo están o desemprego, o nivel de salarios, a produtividade do traballo e a calidade e estabilidade dos empregos, entre outros.
13... y pa ti la rima
13... y pa ti la rima foi o terceiro álbum da banda española de rock Canallas.
Foi o primeiro que publicarían coa discográfica independente Bliss, tras a saída da multinacional Sony. Contou con colaboracións de membros de Ska-P, Mamá Ladilla e Porretas.
Lei de Bartsch
Coñécese como lei ou efecto de Bartsch ó proceso lingüístico que ten lugar no francés antigo ó transformarse a vogal latina [a] acentuada e libre, no ditongo [je] baixo o efecto da palatalización da consoante precedente.
Exemplos:
Karl Bartsch
Deflación
A deflación ou inflación negativa, en economía, é un descenso xeneralizado e prolongado -como mínimo, dous semestres segundo o FMI- dos prezos de bens e servizos motivado por unha atonía da demanda e un exceso das capacidades produtivas (oferta). A deflación normalmente está asociada ás recesións e ás crises económicas e financeiras como ocorreu durante a Gran Depresión e a Gran Recesión.
1984
Día das Letras Galegas dedicado a
Armando Cotarelo Valledor
Outros
Historia ano a ano
Lubrificante
miniatura|dereita|Lubrificante sintético. Un lubricante ou lubrificante é unha substancia que, colocada entre dúas pezas móbiles, non se degrada, e forma así mesmo unha película que impide o seu contacto, permitindo o seu movemento mesmo a elevadas temperaturas e presiónsUnha segunda acepción é que o lubricante é unha substancia gasosa, líquida ou sólida que substitúe unha fricción entre dúas pezas en movemento relativo pola fricción interna das súas moléculas, que é moito menor.
No caso de lubricantes gasosos, pódese considerar unha corrente de aire a presión que separe dúas pezas en movemento, no caso dos líquidos, os máis coñecidos son os aceites lubricantes que se empregan, por exemplo, nos motores. Os lubricantes sólidos son, por exemplo, o disulfuro de molibdeno (MOS2), a mica e mais o grafito.
Progress M1
Progress M1, tamén coñecida como Progress 7KTGM1 e polo seu índice GRAU como 11F615A55, é unha versión mellorada das naves de carga soviéticas/rusas Progress 7K-TG e, derivadas á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) ás estacións Mir primeiro e ISS despois. As Progress M1 foron o resultado da optimización das naves Progress para levar carga á ISS.
Características
Son lanzadas mediante foguetes Soiuz U e Soiuz FG, os mesmos que lanzan as naves Soiuz, coa diferenza de que non se usa torre de escape ao tratarse de naves non tripuladas. Despois de insertadas en órbita tardan uns dous días en achegarse á estación. Despois de cumprir a súa misión, normalmente tras permanecer dous ou tres meses acopladas, as Progress desacóplanse da estación e reentran na atmosfera, destruíndose. Nalgúns casos poden levar unha pequena cápsula de reentrada no interior do mecanismo de acoplamento e na que os astronautas poden introducir pequenas cargas, como resultados de experimentos científicos, para ser devoltas a terra con seguridade.
Nave
As Progress están compostas, igual que as Soiuz, por tres módulos:
As naves poden levar un total de ata 3200 kg, repartidos do seguinte xeito (en cantidades máximas):
Débeda
miniatura|[[Palacio da Bolsa de Madrid|Palacio da Bolsa de Madrid, España.|300px]] A débeda (do latín debĭta, «o que se debe a alguén») é un compromiso de pago obrigado entre dúas entidades (persoa, grupo, empresa, estado). Se a palabra débeda se emprega esencialmente para devolver diñeiro, é dicir, débeda económica, unha débeda é tamén un concepto moral. Certas débedas morais son imposibles de cuantificar ou de reembolsar, por exemplo, cando unha persoa salva a vida doutra persoa.
As débedas xogan un rol central na organización das actividades humanas, sobre todo económicas. Xeralmente, unha débeda permite un investimento que transforma o tecido produtivo, xerando melloras para a produción. Por exemplo, un estado pode endebedarse para construír infraestruturas tales como estradas, que á súa vez van favorecer os intercambios. Ou sinxelamente, un campesiño pode pedir a axuda dos seus veciños para traballar unha terra, que poderá entón frutificar e dar beneficios.
No capitalismo, o sistema bancario é un puntal esencial da economía de mercado. Os bancos centrais controlan a emisión de moeda e emiten débeda pública. Efectivamente, a débeda non é senón un medio para controlar a macroeconomía e a taxa monetaria, un instrumento en función de varios índices: o crecemento económico, a inflación ou o desemprego dun país. Co fin de asegurar a confianza dos diferentes axentes económicos, as débedas están reguladas pola lei. En Dereito, o concepto de débeda forma parte do dereito das obrigacións. Pero as dinámicas complexas da débeda son dificilmente comprensibles e, a pesar do dereito, causan un risco certo sobre a economía ou as sociedades humanas. Non pode facerse caso omiso aos riscos exteriores, como o clima ou a saúde das persoas, nin á dimensión psicolóxica asociada á percepción do futuro, do valor ou do risco nos seres humanos. Se os axentes económicos perden confianza no futuro ou na súa capacidade para cumprir as súas promesas, o fráxil equilibrio pode romper.
En contabilidade, unha débeda é un pasivo ou un activo, visto desde o punto de vista do debedor ou do acredor, cuxo vencemento e importe están fixados de modo preciso. Neste sentido, as débedas dunha persoa, dunha empresa, dun país ou dunha institución son o conxunto dos préstamos que terá que reembolsar.
Teatro romano de Orange
O Teatro Romano de Orange (en francés: Théâtre antique d'Orange) é un teatro romano en Orange, Vaucluse, Francia. Construíuse a principios do século I d.C. A estrutura é propiedade do municipio de Orange e é a sede do festival de ópera de verán, a Chorégies d'Orange.
É un dos teatros romanos mellor conservados e serviu á colonia romana de Arausio (ou, máis concretamente, a Colonia Julia Firma Secundanorum Arausio : "a colonia xulia de Arausio establecida polos soldados da segunda lexión") que foi fundada no 40 a.C. Desempeñando un papel importante na vida dos cidadáns, que pasaron gran parte do seu tempo libre alí, o teatro foi visto polas autoridades romanas non só como un medio para estender a cultura romana ás colonias, senón tamén como un xeito de distraer de todas as actividades políticas.
Mentres o Imperio romano de Occidente declinou durante o século IV, época na que o cristianismo se converteu na relixión oficial, o teatro pechouse por edicto oficial no 391 d.C., xa que a Igrexa opúxose ao que consideraba naquel momento como espectáculos incivilizados. Probablemente foi saqueado polos visigodos no 412 e, como a maioría dos edificios romanos, foi desposuído das súas mellores pedras ao longo dos séculos para a súa reutilización. Utilizouse como posto defensivo a principios da Idade Media e no século XII a Igrexa comezou a utilizalo para xogos relixiosos. Durante as guerras relixiosas do século XVI converteuse nun refuxio para a xente da cidade. Desde entón restaurouse á súa antiga función, principalmente para opera, xunto co seu uso como lugar turístico.
Construción e estrutura do teatro
thumb| upright = 1.2 | O teatro de Orange é un dos poucos teatros romanos que aínda conserva o [[Scaenae frons, na parte traseira do escenario, aínda que desposuído da súa elaborado decoración.]]
O teatro romano primitivo construíuse principalmente en madeira e pretendía ser unha estrutura temporal. No 55 a.C. Pompeio construíu un teatro de pedra na súa cidade natal, Roma, e despois os grandes (e permanentes) teatros romanos estendéronse amplamente. O teatro de Orange creouse baixo o dominio de Augusto e crese que é un dos primeiros deste tipo nesta zona da Francia moderna. Unha das partes máis emblemáticas desta estrutura é o gran exterior fachada, que ten unha lonxitude de 103 metros e uns 37 metros de alto. Orixinalmente, había un tellado de madeira ao longo do teatro para protexer ao público das condicións meteorolóxicas desfavorables. Hai probas nas paredes que mostran que, nalgún momento, o tellado destruíuse nun incendio. Aínda que é relativamente escaso en decoración e adornos, o muro de tres pisos dá un aspecto abrumadoramente poderoso a todo o edificio. As tres portas principais do primeiro nivel da fachada abren directamente sobre o escenario dentro do teatro, que pode acoller desde 5.800 ata 7.300 (hoxe, gran parte dos asentos reconstruíronse para garantir a seguridade dos turistas e dos membros do público).
O escenario, que ten de longo e está levantado a aproximadamente un metro do chan, está respaldado por un muro de 37 m. cuxa altura se conservou completamente. Este muro é vital para o teatro, xa que axudou a proxectar o son para o gran público. A parede, tamén coñecida como scaenae frons, é a única superficie decorada arquitectonicamente en todo o teatro. Orixinalmente estaba adornado con mosaicos de mármore de moitas cores diferentes, varias columnas e frisos e estatuas colocadas en nichos. O nicho central contén unha estatua de 3´5 m. do emperador Augusto, aínda que moi probablemente foi unha restauración dunha estatua orixinal de Apolo, o deus da música e das artes. A porta central, debaixo do nicho que contén esta estatua, chámase Porta Real ou valva regia. Esta porta só a usaron os actores principais máis importantes para entrar e saír do escenario. Por riba da porta había un friso decorado con centauros, que xa non existe, senón que se exhibe ao outro lado da rúa no museo de orange (por desgraza só quedan restos). O escenario cubriuse cunha plataforma moderna cando o teatro comezou a usarse de novo para óperas e outras representacións.
Reconstrución
A reconstrución do Théâtre d'Orange comezou en 1825 coa intención de devolver o teatro ao seu propósito orixinal: acoller grandes e emocionantes representacións. En 1869, mentres aínda estaba en proceso de restauración, o teatro acolleu "The Roman Festivals", que trouxo a máis de 10.000 invitados. Unha parte moi importante da restauración foi a escavación da área ao redor do teatro, que se produciu na década de 1930. Esta escavación e nivelación de edificios circundantes descubriu moitos obxectos e artefactos históricos que fomentaron o coñecemento sobre a historia e os usos da estrutura. Hoxe, os tres niveis de asentos foron completamente restaurados, xunto con moitas escaleiras, partes principais do pavimento, o escenario, a orquestra e partes dos muros.
Usos actuais do teatro
Durante a Idade Media, ao redor do século XII, o Théâtre d'Orange foi usado pola igrexa e as compañías de teatro para organizar representacións. No século XVI esta tradición detívose unha vez máis cando a cidade foi saqueada durante as Guerras de Relixión francesas. Gran parte da poboación marchou e non foi ata o século XIX en que o teatro volvese ao seu propósito orixinal. Hoxe en día, o Théâtre d'Orange está considerado o teatro romano mellor conservado de toda Europa. Está xestionado por Culturespaces, unha organización que tamén xestiona outros sitios culturais relacionados na zona, como o Museo de Orange e o Arco do Triunfo, entre outros sitios do sur de Francia. Este grande esforzo de conservación permítelle empregalo non só como sitio histórico senón tamén como lugar para concertos e representacións teatrais. O primeiro gran festival celebrado no teatro en 1869 despois do inicio da restauración chamouse "O Festival Romano". Este festival converteuse nun festival anual chamado Chorégies (ver máis abaixo). Estes eventos multimedia atraen a miles de visitantes de todo o mundo. Durante o resto do ano, o Théâtre d'Orange é unha importante atracción turística. Os turistas poden camiñar polo teatro principal e as salas e corredores circundantes mentres son guiados por unha audioguía.
O "Festival Romano" e as Chorégies
thumb | upright = 1.2 | Unha actuación no festival Chorégies de 2007 Durante o século XIX o teatro comezou lentamente a recuperar o seu esplendor orixinal, debido aos esforzos de Prosper Mérimée, que entón ocupou o cargo de director de "Monuments Historiques". Baixo a súa dirección, os traballos de restauración comezaron en 1825 e en 1869 o teatro converteuse no fogar dun "Festival Romano" que celebraba a gloria de Roma e incluía a representación da ópera de Méhul,  Joseph. Na última parte do século, todos os actores máis importantes da etapa clásica francesa apareceron nos festivais de Orange, incluída Sarah Bernhardt que interpretou "Phèdre" en 1903.
A finais de século restauráronse os asentos en bancadas, o que reflicte o proceso burocrático. En 1902 o festival recibiu un novo nome, "Chorégies", planificado como festival anual de verán. O nome vén do imposto que se lles impuña aos romanos ricos para pagar as producións teatrais. Ata 1969 as Chorégies consistían en obras de teatro, alternándose con obras musicais, ópera e sinfonías. Non obstante, despois desa data, Orange converteuse unicamente nun festival de ópera e representáronse obras teatrais en Avignon.
En 1981 a UNESCO declarou o teatro como Patrimonio da Humanidade.
Os Vingadores
Os Vingadores é un grupo de superheroes do Universo Marvel, creado por Stan Lee, formado por Iron Man (Home de Ferro), Thor (fillo de Odín), O Home Formiga, A Avespa (noiva do Home Formiga) e mailo Capitán América.
Sendo este o grupo orixinal, os Vingadores son un escaparate dos superheroes máis populares do Universo Marvel. Continuamente hai novas incorporacións o grupo. Ademais, non é un grupo estable, como os 4 fantásticos, senón que só se une ante unha ameaza para a humanidade que non poida ser resolta por un superheroe en solitario. Teñen o seu centro de operacións na cidade de Nova York.
A Hedra, Olas, Mesía
A Hedra é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Os plans de ordenación municipal consideraron o lugar das Hedras e das Pereiras como unha única unidade urbana.
Mineralnie Vody
Está situada na rexión rusa do Cáucaso Norte, entre o Mar Negro e o mar Caspio. Atópase preto do monte Elbrus, e mais da cidade spa de Kislovodsk.
Conta cun aeroporto propio, o único ruso da rexión.
532 px|miniatura|centro|Mineralnie Vody, panorama.
Regato da Cernadela
O regato da Cernadela nace na Cernadela e desemboca no regato de Sanguñedo, no propio lugar de Sanguñedo. Conforma o linde entre as parroquias de Sanguñedo e Pitelos. Leva augas do regato de Pitelos. O rego transcorre polos lugares da Cernadela, Abeleda, Sanguñedo e Pitelos.
Canallas (álbum)
Canallas foi o álbum debut da banda de rock española Canallas.
Foi publicado en 1996 pola discográfica independente J.C.K. e contou con colaboracións de Rosendo, Aurora Beltrán de Tahúres Zurdos e Nacho García Vega de Nacha Pop.
Berthe Morisot
Berthe Morisot, nada en Bourges o 14 de xaneiro de 1841 e finada en París o 2 de marzo de 1895, foi unha pintora francesa do movemento impresionista.
ICADE
miniatura|230px|Facultade de Dereito (ICADE). miniatura|160px|Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais (ICADE).
ICADE é o acrónimo de Instituto Católico de Administración y Dirección de Empresas, institución desaparecida en 1978 cando se integrou na Universidade Pontificia Comillas dando lugar a dúas facultades de dita universidade, a Facultade de Dereito e a Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais, facultades ambas que foran fundadas en 1956. Na actualidade, segundo o Manual de Identidade Corporativa, só se pode engadir este acrónimo, entre parénteses, a continuación do nome oficial de cada unha destas dúas facultades, en recordo ao nome da desaparecida institución.
Berthe Morisot
Traxectoria
Naceu nunha familia burguesa, foi a súa familia que incentivou Berthe e súa irmá Edma para aprender a arte. Morisot demostrou o potencial das mulleres nas artes ao final do século XIX. Coa idade de 20 anos, Berthe Morisot coñeceu Camille Corot, importante pintor de paisaxes da Escola de Barbizon. Ela foi aceptada como discípula e introduciu nos círculos artísticos.
ICADE
Historia
O ICADE ten a súa orixe en 1956, época na que desenvolve as súas actividades no marco do Colegio Universitario del Buen Consejo, un Seminario Técnico de Dirección de Empresas que, nun principio, limitábase á formación de posgraduados que desexaban acceder a postos directivos das empresas.
En 1960 únese ao ICAI para formaren ICADE-ICAI. Este mesmo ano inaugura o seu programa estrella E-3, exixente programa de estudos que combina as dúas licenciaturas, Ciencias Económicas e Empresariales e Dereito, converténdose así na primeira institución académica de España en ofrecer un programa conxunto deste tipo.
Berthe Morisot
Traxectoria
Adquiriu a técnica impresionista de pintar ao aire libre, que creou pequenas pinturas e bosquexos de obras maiores que terminaron no estudo. A súa primeira aparición no Salón de París foi en 1864 con dúas paisaxes e continuou continuamente expoñer no Salón ata 1874, ano da primeira exposición impresionista en que participou co berce.
En 1868, coñeceu Édouard Manet e en 1874 casou con Eugène Manet. Foi ela quen convenceu ao comandante a pintar ao aire libre e tirou o grupo de pintores que máis tarde os impresionistas. Manet con todo, nunca foi considerado como un impresionista, e acordou presentar co grupo.
Como Mary Cassatt, Eva Marie Gonzales ou Bracquemond, Berthe Morisot foi relegado a categoría de "artistas do sexo feminino" para o tema da vida cotiá (mulleres, nenos e escenas domésticas). Con todo, como ordenou a doutrina impresionista, Morisot pintado inmediatez, o que viu na súa vida normal. Como unha muller Gentry, estaba acostumado a escenas domésticas, deportes de campo e un amplo círculo de mulleres e nenos, xa que o mundo masculino foi vetada eles.
Sen excepción, as súas imaxes mostran un equivalente á dos seus compañeiros do sexo masculino cuestións. Edgar Degas, clase burguesa demais, ensaios de ballet pintados, carreiras de cabalos, espidos femininos e Berthe posúe durante a súa fase de formación, pasou como "copista" dos grandes mestres do Louvre. Claude Monet pintou os nenúfares no seu xardín, os seus fillos etc. Mulleres impresionistas pintados seu contorno social no ámbito da visión impresionista. A pesar diso, a figura de Berthe Morisot, xunto cos doutras obras mestras da pintura, foi ofuscado por todo o movemento, e sobre todo, dos pintores do sexo masculino. A técnica desenvolvida por Morisot baséase nun tratamento de accidentes vasculares cerebrais lixeiros de inicio a evolucionar para unha Impressionismo máis expresado no accidente vascular cerebral, en particular a partir de 1873, cando o tratamento máis libre de golpes rápidos, planas e atmosfera máis tratados con cor permitir reflexionar unha natureza estética máis impresionista. Mallarmé definiu como "grises": unha pintura etéreo, moi introspectivo e figuras melancólicas, pero á vez transmitir unha Joie de Vivre que trae satisfacción para quen ve, unha pintura de gran delicadeza.
Desde 1880, a influencia de Renoir reflíctese na súa obra. A frescura luminosa da súa paleta, conta libre e vigorosa, así como a atmosfera poética das súas pinturas son recoñecidos e admirados. En 1892 Boussod-Valadon Gallery dedica unha exposición foi un gran éxito.
A vida de Berthe Morisot foi ofuscada pola morte de Édouard Manet, en 1883, co seu marido Eugène Manet, en 1892, e a súa irmá. Ela levantou a filla soa, Julie Manet, que sempre mantivo lazos fortes. Cando morreu con 54 anos, el confiou a súa filla para os seus amigos, Edgar Degas e Stéphane Mallarmé.
Berthe Morisot morreu o 2 de marzo de 1895 en París e foi enterrada no cemiterio de Passy en París.
Hoxe, as súas pinturas poden alcanzar valores superiores a 4 millóns.
ICADE
Facultade de Dereito
Na actualidade (2012) o seu Decano é Íñigo Navarro Mendizábal.
Robert F. Kennedy
Robert Francis "Bobby" Kennedy, nado en Brookline (Massachusetts) o 20 de novembro de 1925 e asasinado nos Ánxeles (California) o 6 de xuño de 1968, foi unha personalidade do dereito estadounidense, e o irmán máis novo do presidente John F. Kennedy. Foi designado polo seu irmán coma fiscal xeral para a súa administración.
ICADE
Titulacións
Titulacións adaptadas ao Espazo Europeo de Educación Superior:
Centro de Innovación do Dereito (CID-ICADE)
O Centro de Innovación do Dereito (CID-ICADE) é un centro pertencente á Facultade de Dereito (ICADE) que se encarga da promoción, coordinación e execución de actividades universitarias dirixidas a fomentar a innovación, a facilitar a formación permanente e a fortalecer a relación da Facultade de Dereito cos colexios profesionais e outras institucións do ámbito xurídico.
Robert F. Kennedy
Traxectoria
Robert Kennedy era o sétimo fillo de Joseph P. Kennedy e Rose Kennedy. Asistiu e graduouse na Universidade Harvard en 1948, tras servir durante pouco tempo na Armada. Recibiu a súa graduación en dereito polo Colexio Legal da Universidade de Virxinia en 1951 e posteriormente encargouse de asesorar (con bastante éxito) ó seu irmán John para o comezo da súa campaña ó senado en 1952.
ICADE
Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais
Na actualidade (2012) o seu decano é Alfredo Arahuetes García.
ICADE Business School
O ICADE Business School é un centro docente pertencente á la Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais (ICADE) que se ocupa da formación de posgrao empresarial.
Robert F. Kennedy
Traxectoria
Trala morte de JFK, Robert pensou que podía obter a vicepresidencia no goberno de Johnson. Porén, despois de que Johnson confirmara que non contaba con el para o cargo, abandonou o gabinete do presidente. Iniciou a campaña para conseguir unha cadeira no senado coma representante por Nova York. Foi elixido en novembro de 1964, derrotando ó seu opoñente republicano, Kenneth Keating.
Candidatura á presidencia e asasinato
miniatura|dereita|150px|Tumba no cemiterio de Arlington. Nun principio, Kennedy negou as especulacións que afirmaban que ía intentar ser o candidato demócrata ás eleccións á presidencia de 1968, enfrontándose ó seu compañeiro de partido, o presidente Johnson. Johnson obtivo unha vitoria débil nas primarias de Nova Hampshire contra o senador Eugene McCarthy, un candidato anti-guerra; pouco despois, Kennedy anunciou a súa candidatura o 16 de marzo. Dúas semanas despois, Johnson declarou nunha intervención televisada que non ía presentarse á reelección.
Celaeno (estrela)
Celaeno (Celeno ou 16 Tauri) é unha estrela da constelación de Taurus e membro do cúmulo das Pléiades. Celaeno tamén é coñecida coma a "Pléiade perdida" a través de Teón de Alexandría. Moita xente que observa as pléiades só ve seis estrelas das sete principais estrelas das Pléiades, xa que Celaeno, que ten unha magnitude aparente de +5.45, precisa dun ceo limpo e escuro para ser vista.
Robert F. Kennedy
Candidatura á presidencia e asasinato
O 5 de xuño de 1968, Kennedy realizou un discurso de agradecemento ós seus electores no Hotel Ambassador dos Ánxeles. Mentres se dirixía por un andar cheo de xente cara ás cociñas do hotel, Sirhan Sirhan, un home de 22 anos residente nos Ánxeles e con ascendentes palestinos, apareceu disparando cun revólver do calibre 22 contra a multitude que enchía o andar. Diversas persoas resultaron feridas, entre elas o senador Kennedy ao que disparou a queimarroupa. Sirhan confesou o seu crime por ser contrario ao apoio político a Israel do senador, e condenárono a cadea perpetua.
Celaeno (estrela)
16 Tauri é unha subxigante branco-azulada do tipo-B cunha magnitude aparente de +5.45. Está a aproximadamente 430 anos luz da Terra. A extinción interestelar desta estrela só lle rouba 0,05 magnitudes. A estimación da súa velocidade rotacional no seu ecuador é de 185 km/s. Ten case 4 raios solares e unha temperatura superficial de 12.800 K.
Robert F. Kennedy
Candidatura á presidencia e asasinato
Robert F. Kennedy faleceu a primeira hora da mañá do día 6 de xuño, aos 42 anos. Está enterrado preto do seu irmán John no cemiterio de Arlington.
Fenerbahçe S.K. (baloncesto)
Historia
A sección de baloncesto masculino do Fenerbahçe foi fundada en 1913, acadando desde aquela un notábel éxito no baloncesto turco. O equipo gañou os seus primeiros títulos en 1957, 1959 1965, xusto antes de que fosa fundada a Liga de Baloncesto de Turquía. Grazas aos títulos domésticos o club participou na Euroliga de 1960 e de 1966. Porén, tras a exitosa etapa, os seareiros terían que agardar até 1991 para ver ao seu equipo gañar un novo título. En 1991 o equipo, liderado por Levent Topsakal, Larry Richard e o adestrador Çetin Yılmaz consegue vencer na final ao Tofaş, converténdose en campión de Liga, a súa primeira vez desde a fundación da competición. Grazas ao título, o Fenerbahçe participaría na seguinte edición da Euroliga, aínda que acabaría perdendo na primeira rolda.
O equipo volvería xogar a final da liga en 1992, 1993 e 1995, aínda que sen éxito en ningunha das tres ocasións. Na temporada 1997−98 o terceiro lugar acadado permítelle volvet á Euroliga, conseguindo esta vez chegar aos oitvados de final con xogadores como Mahmoud Abdul-Rauf, Marko Milič, Žan Tabak, İbrahim Kutluay e Conrad McRae. Con todo, o equipo acaba perdendo fronte o Real Madrid. O equipo tamén particpou noutras competicións europeas, chegando aos cuartos de final da Copa Korać en 1996 e 2001, e acabando en cuarto lugar na FIBA Europe League de 2005.
No verán de 2006 o club fusiónase co Ülkerspor para formar o Fenerbahçe Ülker. Despois da fusión, o Fenerbahce convertéuse no dominador da Liga, gañando o campionato en dúas coasións consecutivas. Na terceira temporada despois da fusión, porén, non conseguen o título tras perder nunha disputada eliminatoria final ante o Efes Pilsen. Iso non impide que na temporada 2009−10 o equipo repita título de campión, desquitándose ante o Efes Pilsen. O seguinte ano o Fenerbahçe afrontaría a competición cun equipo con xogadores como Šarūnas Jasikevičius, Marko Tomas, Darjuš Lavrinovič, Bojan Bogdanović ou Thabo Sefolosha. Baixo o mando do adestrador Neven Spahija o equipo consegue repetir título. Porén, as dúas seguintes temporadas serían decepcionantes para o club de Istambul. Para solucionalo chegaría ao banco Željko Obradović, que viría acompañado de xogadores como Linas Kleiza ou Nemanja Bjelica. Así, o Fenerbahçe gañaría o seu sexto título de Liga tras vecen na final ao Galatasaray. En 2015 o club remata o seu patrocinio con Ülker.
Palmarés
miniatura|300px|Partido inaugural do [[Ülker Sports Arena ante o Olimpia Milano.]]
Fantastic Four
Composición
Todos eles son celebridades e doadamente recoñecidos polos cidadáns de Nova York. Utilizan diversos vehículos deseñados polo doutor Reeds, o máis famoso é o Fantasticar, que se pode dividir en seccións individuais para cada membro do grupo.
Historia
Creados en 1961 por Stan Lee e Jack Kirby, ó tempo que Spiderman. Afastándose da concepción tradicional dos superheroes clásicos (tipo Flash Gordon ou Buck Rogers), estes novos superheroes tiñan relacións de parentesco e mesmo amorosas entre eles, o que fixo fidelizar ó público ás súas historias.
Os 4 fantásticos (Fantastic Four, no orixinal), vivían as súas aventuras no espazo exterior, tomando contacto con razas alieníxenas e enfrontándose a malvados míticos como o Doutor Morte ou Galactus. De cando en vez, outros superheroes os axudaban nas súas misións, tal é o caso de Pantera Negra, Estela Prateada ou Alicia Masters. A aparición de moitos secundarios, a incorporación doutras personaxes nas coleccións, enriqueceron o que remataría por chamarse Universo Marvel.
Unsere Besten
Unsere Besten ("O Noso Mellor") foi un programa de televisión ZDF, na Alemaña, no 2003, baseado no programa da BBC, Great Britons. A idea da serie era saber cales foron as persoas alemás máis importantes da historia.
O público podía votar (a través de carta, SMS ou internet) para escoller dunha lista con máis de 300 persoas. Fíxose unha lista para excluír figuras controversas da historia alemá, como Adolf Hitler ou Erich Honecker, e para definir claramente quen era realmente considerado "alemán", debido ás mudanzas de fronteiras. Así, a inclusión de Nicolás Copérnico na lista científica causou controversia en Polonia onde é considerado heroe nacional. Igualmente criticadas foron as inclusións de Mozart e Freud por parte do público austríaco.
Defensores
Para as dez posición da cima da lista, realizouse unha votación adicional, onde cada candidato foi defendido por un "embaixador", na maioría xornalistas, que explicaron o traballo e a importancia da personalidade.
A lista final foi divulgada como é mostrada abaixo (en orde decrecente). Moitas figuras descoñecidas aparecen en posicións relativamente altas, como o caso do cantante Daniel Küblböck que aparece na 15ª posición ou de Silke Fritzen, que entrou na lista grazas aos membros dun fórum de internet.