cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As mozas do radio
Problemática e solución
Máis tarde empezaron a chegar os problemas, unha das primeiras en advertilo foi Amelia Maggia cando anos despois de traballar para esa empresa empezáronselle a caer os dentes sen motivo aparente afectándose de terribles dores tamén na súa mandíbula. Varios médicos tras analizala estableceron unha clara relación entre os seus síntomas e o seu anterior emprego, co cal tentou localizar aos seus excompañeiras para informalas, pero non puido atopar máis que a tres xa que a maioría atopábanse na última fase da enfermidade ou xa falecidas.
Cinco das mulleres levaron a xuízo ao seu xefe, o que non lles resultou nada fácil xa que a empresa tiña moitos contactos con poder na xudicatura e estes afanáronse en atrasar todo o posible o asunto, pero ao final chegaron a un acordo por unha indemnización xusta para as súas doenzas.
Despois destes sucesos no Congreso dos Estados Unidos votouse unha resolución a favor onde se estableceron os dereitos dos empregados que contraen enfermidades laborais. como as mozas de pouca prata non podían pagar un avogado, un dos avogados ofreceuse a axudalas sen cobrarlles, ninguén lles creu ata que por fin morreu un home. Decidiron inspeccionar o corpo da primeira morte e sorprendéronse ao ver que o seu corpo aínda estaba a brillar polo tóxico elemento.
O Outeiro, Luneda, A Cañiza
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Pereiro, Luneda, A Cañiza
O Pereiro é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pilina
miniatura|Pilina de Neisseria gonorrhoeae, bacteria que require pili funcionais para a súa patoxénese. A pilina é unha clase de proteínas fibrosas que se atopan nos pili bacterianos. Os pili (xeralmente tamén chamados fimbrias) bacterianos son unha especie de apéndices similares a pelos da superficie dalgunhas bacterias que serve para facilitar o intercambio de material xenético durante a conxugación bacteriana, mentres que os pili curtos ou fimbrias interveñen na adhesión celular a superficies, e as bacterias patóxenas adoitan utilizalos para adherirse ás células do hóspede. En bacterias gramnegativas as pilinas atópanse nos pili individualmente ou unidas por interaccións non covalentes e interaccións proteína-proteína, mentres que as bacterias grampositivas adoitan presentar as pilinas polimerizadas, como a LPXTG.
As pilinas dos pili de tipo IV son proteínas α+β caracterizadas por ter unha hélice alfa N-terminal moi longa. Moitas pilinas son modificadas despois da tradución por glicosilación ou fosforilación. O proceso de elongación do pilus completo depende de interaccións entre as hélices N-terminais dos monómeros individuais. Na estrutura do pilus as hélices sitúanse no centro da fibra, as cales forman un poro central, mentres que as follas beta antiparalelas ocupan o exterior da fibra. O mecanismo exacto de ensamblaxe do pilus a partir dos monómeros non se coñece, aínda que se identificaron proteínas chaperonas nalgúns tipos de pili e determináronse os aminoácidos específicos necesarios para a formación de pili.
Pili de tipo I : pilina FimA
No caso dos pili de tipo I a pilina denomínase FimA, a cal está codificada polo xene fimA, situado nun operón (o operón Fim) onde se agrupan os xenes fimA, fimC, fimD, fimF, fimG, fimH e fimI. Cando esta proteína se asocia coa proteína chaperona/usher (acomodadora), dá lugar a unha estrutura en hélice. Pode atoparse este tipo de pilus na bacteria Escherichia coli.
Pili de tipo III : pilina PrgL
A pilina dos pili de tipo III chámase PrgL e está codificada no xene prgL. Estes pili atópanse en Salmonella typhimurium.
Pili de tipo IV : pilina PilE
Nos pili de tipo IV, caracterísitcos de Neisseria gonorrhoeae, a pilina é a PilE, codificada no xene pilE. Esta pilina forma unha hélice constituída por cinco subunidades por volta, orixinando unha estrutura final con forma de tubo recto.
Os pili de tipo IV de Neisseria meningitidis presentan a pilina ComP. Esta pilina é moi importante na transformación bacteriana, xa que a pilina se une a certas secuencias do ADN doante, chamadas secuencias de captación de ADN ou DUS (do inglés DNA uptake sequencies).
Pili Pap : pilina PapA
Nestes pili a pilina é a PapA, que se asocia de maneira helicoidal. Está codificada polo xene papA do operón pap (que codifica outros 11 xenes).
Pili de tipo F (ou pili sexuais)
A pilina dos pili tipo F está codificada por un xene situado nun operón localizado no plásmido F.
La familia perfecta
La familia perfecta é un filme español de 2021 dirixido por Arantxa Echevarría e escrito por Olatz Arroyo. Está protagonizado por Belén Rueda, José Coronado, Gonzalo de Castro, Pepa Aniorte, Carolina Yuste, Gonzalo Ramos, Jesús Vidal e Lalo Tenorio.
Sinopse
A trama presenta o enfrontamento entre unha familia acomodada e unha familia obreira a raíz dunha voda inesperada entre Pablo e Sara que unirá ambas as familias, poñendo patas arriba o mundo de Lucía (a nai do privilexiado noivo).
Estrea
Distribuído por Universal Pictures International Spain, o filme estreouse nos cinemas de España o 3 de decembro de 2021.
O Palleiro, Luneda, A Cañiza
O Palleiro é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Porteliña, Luneda, A Cañiza
A Porteliña é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Eirexe, Vilaxuste, Portomarín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Vilaxuste no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Marsias (sátiro)
Marsias era un experto tocando o aulos, un tipo de óboe dobre feito de cana. Atopou o instrumento no chan, onde o guindara a súa inventora Atenea, despois de que os outros deuses se burlasen dela por como lle inchaban as meixelas ao tocalo, e ameazou cos máis terribles castigos a quen o collese. miniatura| Apolo e Marsias Marsias deleitaba aos campesiños frixios co son da frauta e eles afirmaban que nin o propio Apolo era mellor músico. Como Marsias inconscientemente non os contradixo, gañouse a ira do deus. Apolo, que tocaba a lira, e Marsias enfrontáronse nun concurso musical no que o gañador podía tratar ao perdedor como quixer. Coas Musas e Midas como xuíces, os dous tocaron tan perfectamente que as Musas non podían decidir un gañador, entón Apolo desafiou ao sátiro a tocar o seu instrumento ao revés. Apolo deu a volta á súa lira e tocou. Evidentemente Marsias non podía facer o mesmo coa frauta e as Musas declararon vencedor a Apolo. Despois de derrotar a Marsias, Apolo vingouse del, pola súa arrogancia (orgullo) ao desafiar a un deus, colgándoo dun piñeiro e esfolándoo vivo. Despois, Apolo cravou a pel de Marsias nunha árbore, preto do lago Aulocrene, e o seu sangue formou o río Marsias (un afluente do Meandro, que desemboca nel preto de Celea). Outras versións afirman que o río naceu das bágoas dos seus amigos. A tortura de Marsias é un tema recorrente na arte helenística.
A Porteliña, Petán, A Cañiza
A Porteliña é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Jumpseat
Jumpseat foi unha serie de satélites de recoñecemento para detección electrónica dos Estados Unidos.
Características
A finalidade dos satélites Jumpseat era, traballando conxuntamente cos satélites P-801, monitorizar a actividade dos radares soviéticos de alerta de mísiles mediante a detección das súas ondas electromagnéticas e interceptar comunicacións mediante microondas.
Os satélites eran lanzados mediante foguetes Titan IIIB en órbitas altamente elípticas, tipo Molniya. Eran fabricados por Hughes usando o bus HS-318, tiñan unha masa duns 700 kg e estabilizábanse mediante xiro. As informacións apuntan a que usaban unha gran antena despregable desacoplada en xiro con respecto do resto do satélite. Foron sucedidos polos satélites da serie Trumpet.
Lanzáronse un total de sete satélites Jumpseat, aínda que debido á súa natureza secreta hai dúbidas de se a partir do número cinco se trataban realmente de Jumpseat ou de satélites Quasar.
Umbra (xénero)
Umbra é un xénero de peixes da orde dos esociformes e familia dos úmbridos, da que é o seu tipo.
Comprende tres especies propias de Europa e Norteamérica.
Descrición
O xénero foi descrito en 1777 polo naturalista, botánico, entomólogo e médico alemán Wilhelm Heinrich Kramer, citado por Giovanni Antonio Scopoli na súa obra:
Portomouro
O topónimo galego Portomouro pode referirse a:
Umbra (xénero)
Etimoloxía
O nome científico Umbra deriva do latín umbra, "sombra".
Especies
No xénero recoñécense na actualidade tres especies:
Leonid Kadeniuk
Leonid Kostiantinovich Kadeniuk, nado en Chernivtsi (Ucraína) o 28 de xaneiro de 1951 e finado o 31 de xaneiro de 2018, foi un astronauta ucraíno que formou parte da misión STS-87.
Traxectoria
Kadeniuk graduouse na Escola Superior de Aviación de Chernihiv en 1971 e no Instituto do Estado de Investigación Científica da Forza Aérea Soviética para adestramento de pilotos de probas en 1977. Rematou o seu adestramento como cosmonauta da Unión Soviética no Centro de Adestramento para Cosmonautas Yuri Gagarin en 1978. Obtivo tamén un máster en enxeñería mecánica polo Instituto de Aviación de Moscova en 1989.
Kadeniuk nunca chegou a voar nunha misión da Unión Soviética. Despois da independencia de Ucraína foi seleccionado pola Axencia Espacial Nacional de Ucraína en 1996 para voar nunha misión da NASA, a STS-87, na que pasou 15,69 días no espazo. Faleceu o 31 de xaneiro de 2018.
O Quinteiro, Luneda, A Cañiza
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Raxoi, Luneda, A Cañiza
Raxoi é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Nacionalismo alemán
miniatura|dereita|200px|A [[bandeira de Alemaña.]] O nacionalismo alemán é unha noción ideolóxica que promove a unidade dos alemáns e dos falantes da lingua alemá nun estado nación unificado. As orixes históricas do sentimento de identidade alemá comezan coa Reforma Protestante iniciada per Martiño Lutero e o xurdimento dun modelo común da lingua estándar ara o uso común, a literatura e a relixión. O mesmo concepto de “nacionalismo” provén do pensador alemán Johann Gottfried Herder. Os xermolos do sentimento nacionalista alemán comezan co Romanticismo durante as guerras napoleónicas, co xurdimento do panxermanismo. Os movementos que propoñían un Estado común que unificase as terras habitadas pola nación alemá comezaron a cobrar relevancia como reacción á invasión de territorios alemáns por parte de Francia comandada por Napoleón I. Despois da subida ao poder e posterior caída do Terceiro Reich, o nacionalismo alemán adquiriu un ton negativo e de tabú por mor das atrocidades cometidas polo goberno nacionalista dos nazis, incluíndo o Holocausto. Durante a guerra fría, un tipo moderado de nacionalismo serviu de ideoloxía de fondo cara a reunificación alemá da República occidental e da República oriental, o cal se produciu no ano 1990.
Requeixos, Luneda, A Cañiza
Requeixos é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Nacionalismo alemán en Austria
miniatura|250x250px|[[Centaurea cyanus, o símbolo do movemento panxermanista en Austria.]] O nacionalismo alemán (Deutschnationalismus) é unha ideoloxía política e corrente histórica en política austríaca. Xurdiu durante o século XIX como un movemento nacionalista entre a poboación falante da lingua alemá do Imperio Austrohúngaro. Favorece estreitas relacións con Alemaña, que é considerada como o estado-nación de todos os alemáns étnicos, e contempla a posibilidade da incorporación de Austria a unha Grande Alemaña.
Festival internacional de curtametraxes de Clermont-Ferrand
O Festival internacional de curtametraxes de Clermont-Ferrand (francés: Festival international du court métrage de Clermont-Ferrand) ou Clermont ISFF é o maior festival internacional de cinema adicado ás curtametraxes. Cada ano celébrase en Clermont-Ferrand (Francia), e é o segundo festival internacional de cinema máis grande de Francia, en canto a público e asistencia de profesionais, despois de Cannes, con máis de 160000 asistentes e 3500 profesionais ao ano.
Historia
En 1979, foi organizada unha Semana de Curtametraxes pola Sociedade de Cinema da Universidade Clermont-Ferrand. Este evento repetiuse en 1980 e 1981 e foi recibido con entusiasmo.
En 1982, o festival fíxose competitivo, cun xurado outorgando premios aos filmes seleccionados da produción máis recente de curtametraxes francesas. Os filmes internacionais amosáronse en programas especiais nos que destacaban un tema particular, xénero, país ou rexión do mundo. O público tamén asistiu a homenaxes aos grandes realizadores de curtametraxes do pasado e do presente.
En 1986 organizouse o primeiro mercado de curtametraxes de Clemont-Ferrand, coa intención de elevar o perfil económico das curtametraxes. O mercado contén unha videoteca para compradores de televisión, distribuidores e programadores de festivais, franceses e estranxeiros, para que poidan ver todos os filmes en competición, así como os filmes fóra de competición que foron enviados para participar.
O Festival
Clermont foi durante 40 anos o maior festival de curtametraxes, o lugar de encontro esencial para espectadores, profesionais, mocidade e escolares. O público ten unha selección de 600 filmes en todas as seccións e as tres competicións (nacional, internacional e Lab).
O equipo de programación recibe cada ano máis de 7000 curtas entre marzo e outubro, incluíndo 1500 producións francesas.
Descubrimentos
O festival revelou a moitos directores que logo lanzaron a súa carreira cinematográfica con éxito, por exemplo:
Devolución de poderes
A devolución de poder ou devolución de poderes é unha transferencia ou delegación política dunha entidade a outra, ou dunha persoa a outra. Normalmente ocorre dunha entidade superior a unha entidade inferior (principio de subsidiariedade).
O Sabugueiro, Luneda, A Cañiza
O Sabugueiro é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Jordi Pardo
Jordi Pardo Lázaro, nado o 4 de maio de 1968 en Santa Coloma de Gramenet, Cataluña, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Internacional coa selección española en tres ocasións, xogaba na pocisión de escolta cunha altura de 1,94 m.
San Roque, Luneda, A Cañiza
San Roque é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Revoltiña, Luneda, A Cañiza
A Revoltiña é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Batalla de Azamor
Azamor, dependente do rei de Fez, aínda que con gran autonomía, prestaba vasalaxe do rei D. Xoán II desde 1486. As desavinzas xeradas entre o gobernador Moulay Zayam, que se negou a pagar o tributo e preparaba un exército para se defender, provocaron que a Armada Portuguesa fose enviada a esa cidade o 15 de agosto de 1513, por orde de D. Manuel I.
O 1 de setembro, o exército portugués, liderado por D. Jaime, duque de Bragança, tomou a cidade sen resistencia.
Así describe Pedro de Mariz a fazaña: '' "AINDA, Que elRey Dom Emanoel, tinha por tributaria a Cidade Azamor em Affrica, todavia desejava ser Senhor della: porque muitas vezes lhe negava o tributo, & se ajuntava com seus inimigos; polo que determinou mandalla conquistar. E pera isso era o anno do Senhor mil & quinhentos & treze, mandou fazer humha poderosa armada, de mais de quatrocentas vellas, & dezoito mil homens de pé, de que três mil erão do Duque de Bragança Dom Gemes, que hia por General desta armada, que também levava quatrocentos, & cincoenta homens de cavallo, & cento acubertados, & todos seus criados, & vassallos: além destes hião mais de dous mil de cavallo, & duzentos acubertados, todos criados delRey affora a pionagem, que estes todos levávão. Partido o Duque com esta fermosa companhia,foy surgir duas léguas de Marzagão a 28 de Agosto(...). De Marzagão partio o exercito ao primeiro de Setembro, (...) A Azamor, & mandou logo dar o primeiro combate, com tanta ordem cometido, & com tanto fervor, & valentia; que os Mouros, ainda que muitos & bem armados & fortalecidos, e muito versados em cavallarias, desconfiarão de se poderem defender. Principalmente quando virão morto de húma bombarda o Capitão mor da Cidade; cuja vista os acabou de desenganar de todo, & sobrevindo a noite, se sahirão da Cidade com muita pressa (...). Ao outro dia, sendo o Duque avisado do que passou, deu logo graças a Deos publicamente, & com grande triumpho entrou na cidade, & muito mayor contentamento em o seu animo, por huma tão grande, & tão barata vitória, que lhe não custou nem um só homem. E tanto assombrou esta conquista a todos aquelles bárbaros Mauritanos, que logo as Cidades Titer & Almedina, se despejarão, & os portuguezes, se entregàrão dellas; Nuno Fernandez de Attaide capitão de Çafim, se entregou de Almedina a cujos moradores fez logo tornar a ella, com promessas, & liberdades: & pera que não se pudesse levantar mais, mandou derribar dous lanços do muro, hum da parte de Azamor: outro da de Çafim (safi). E todas as mais cousas da Cidade novamente conquistada, ordenadas como convinha ao governo, & defenção della, se veyo o Duque de Bragança ao Reyno, deixando encomendada sua casa a seu primo Dom Francisco Portugal, que foy o primeiro Conde de Vimioso: & por Capitão-mor do exercito Dom João de Menezes. E elRey Dom Emanoel mandou em o seu Reyno dar publicas graças a Deos por aquellas obras de sua omnipotencia, tanto em seu louvor acabadas: & o mesmo mandou o papa Leão decimo fazer em Roma, tanto que o soube, com huma solene procissão, em que elle disse missa em Pontifical, & houve prégação em louvor dos portuguezes, & de suas heroicas obras pola exaltação a Fé, & augmento de sua Igreja." '' Sábese que nela participou Fernando de Magalhães, o primeiro navegante en circunnavegar o globo terrestre, e alí perdeu o seu cabalo, feríndose no xeonllo e ficando coxo para a vida.
Bibliografía
Pedro de Mariz: Diálogos de Vária história. ''Em Coimbra, na Officina de António de Mariz. MDLXXXXVIII (1598)''
A Senra, Luneda, A Cañiza
A Senra é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cilenio
Cilenio, en latín Cyllenius, en grego antigo Κυλλήνιος, foi un poeta grego autor de dous epigramas incluídos na Antoloxía grega. O seu nome aparece nos manuscritos da antoloxía como Καλλινίου, Κυλλινίον, Κυλληνίου ou Κυλληνίου Πετιάνου.
Peter Ascanius
Peder Ascanius, coñecido como Peter Ascanius, nado o 24 de maio de 1723 en Aure, provincia de Møre og Romsdal (Noruega), e finado o 4 de xuño de 1803 en Copenhague, foi un zoólogo e mineraloxista noruegués, un dos discípulos de Linneo.
Traxectoria
Ascanuis estudou Historia Natural na Universidade de Uppsala baixo a dirección de Linneo.
Despois de rematar os seus estudos, durante os anos de 1768 a 1770 viaxou ao longo das costas de Noruega para estudar a fauna mariña. Como resultado destes estudos publicou, en 1805, en Copenhague, cinco volumenes dos seus Icones rerum naturalium, con figuras iluminadas da historia natural do norte.
Así mesmo, dirixiu as minas de Kongsberg e doutros lugares de Noruega.
Trasladouse a Copenhague, en cuxa Universidade ensinou zooloxía e mineraloxía desde 1759 a 1771.
Ascanius xogou un gran papel na organización das Universidades do seu país e, en 1755, foi elixido membro estranxeiro da Royal Society de Londres.
Descrición de especies
Entre outras, en 1767, describiu a especie Labrus bergylta, peixe da familia dos lábridos.
Publicacións
Entre outras obras, a súa máis famosa publicación, foi:
A Senra, Valeixe, A Cañiza
A Senra é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Teso, Luneda, A Cañiza
O Teso é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Strela
miniatura|250px|Un Strela-2M. Strela é unha serie de constelacións de satélites de comunicacións militares na modalidade de almacenamento-retransmisión pertencente á Unión Soviética en primeiro lugar e a Rusia logo.
Características
As constelacións Strela usaban a modalidade de almacenamento-retransmisión, na que os satélites almacenan datos a bordo sobre unha estación de transmisión para logo retransmitilos a outra noutro punto do globo. A versión comercial de Strela denomínase Gonets. Os primeiros satélites Strela foron lanzados en 1964.
Strela-1M
Os Strela-1M foron os sucesores de Strela-1. Eran postos en órbitas de 1500 km de altura en grupos de oito por cada lanzamento. Tiñan unha masa de 70 kg e períodos de vida estimados de 6 meses, polo que debían ser reemprezados con frecuencia. Lanzáronse 368 entre 1970 e 1992, todos mediante foguetes Kosmos-3M, e foron substituídos polos Strela-3. Os Strela-1M eran complementados cos Strela-2M en órbitas máis baixas para comunicacións secretas.
Strela-2
Os Strela-2 foron prototipos para a segunda xeración de satélites Strela. Eran satélites máis grandes, de 764 kg. Lanzáronse cinco, aínda que dous non chegaron a órbita, mediante foguetes Kosmos-1 e Kosmos-3.
Strela-2M
Os Strela-2M foron os satélites de produción da segunda constelación Strela. Tiñan unha masa de cerca de 800 kg, alimentábanse mediante células solares e foron postos en órbitas de 800 km de altura. Lanzáronse 52 entre 1982 e 1994, todos mediante foguetes Kosmos-3M, con tres fallos. Foron substituídos polos Strela-3. O Strela-2M número 51 colisiouno o 11 de febreiro de 2009 cun satélite Iridium, resultando ambos destruídos.
Strela-3
Os Strela-3 foron os satélites de segunda xeración das constelacións Strela. Tiñan unha masa de 225 kg, alimentábanse mediante células solares e foron postos en órbitas de 1400 km de altura. Lanzáronse 143 entre 1985 e 2012, con quince fallos, usando lanzadores Tsiklon-3, Kosmos-3M e Rokot KM. Tiñan forma cilíndrica cunha altura de 1,5 m e un diámetro de 1,0 m. Usaban un mastro despregable para estabilizarse mediante gradente gravitatorio e podían almacer 12 Mb de datos a bordo, sendo capaces de transmitir a velocidades de 2,4 kbit/s. Foron sucedidos polos Strela-3M.
Strela-3M
Os Strela-3M, tamén coñecidos como Rodnik-S, son unha mellora dos Strela-3, coa mesma masa pero maior capacidade. Lanzáronse 18 entre 2005 e 2018, con tres fallos, usando lanzadores Kosmos-3M e Rokot KM.
Xogos Olímpicos de 2028
Os Xogos Olímpicos de 2028 (en inglés: 2028 Olympic Games), oficialmente os Xogos da XXXIV Olimpiada (en inglés: Games of the XXXIV Olympiad) e tamén coñecidos como Os Ánxeles 2028, son un evento multideportivo internacional que se celebrará do 14 ao 30 de xullo de 2028 cos Ánxeles, Estados Unidos, como a súa principal cidade anfitrioa.
Os Ánxeles optara orixinalmente para organizar os Xogos Olímpicos de 2024. Porén, despois de múltiples retiradas que deixaron só aos Ánxeles e a París en liza, o Comité Olímpico Internacional (COI) aprobou un proceso para conceder simultaneamente os Xogos Olímpicos de 2024 e 2028 aos dous candidatos restantes, sendo Os Ánxeles escollido como anfitrión de 2028. Este nomeamento foi outorgado formalmente na 131ª Sesión do COI en Lima, Perú, o 13 de setembro de 2017. Serán os quintos Xogos Olímpicos de verán, e os novenos en xeral, organizados dentro dos Estados Unidos. Ademais, despois de ser a sede dos Xogos Olímpicos de 1932 e 1984, a cidade converterase na terceira anfitrioa en repetir tres ocasións despois de Londres e París.
O Souto, Luneda, A Cañiza
O Souto é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Táboas, Luneda, A Cañiza
As Táboas é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Escopa
Escopa é a variante brasileira do xogo de cartas Escoba, que tamén inclúe elementos da Escova portuguesa. Ambos xogos son variantes do xogo de cartas italiano Scopa da súa variante Scopa di Quindici.
Obxectivo
O obxectivo do xogo é capturar a maior cantidade de cartas mediante combinacións de cartas por valor de 15 puntos, estas combinacións fanse cunha carta da man e unha ou máis cartas da mesa.
A baralla e os xogadores
Úsase a baralla española de 40 cartas, ou a baralla francesa excluíndo as cartas 8, 9, 10 e os comodines.
Valor das cartas
Para obter a suma 15 por captura de cartas, hai que observar os seus valores:
Xogan de 2 a 4 xogadores. Con 2 ou 3 xogadores xógase individualmente, con 4 xogadores xógase en parellas.
O xogo
O xogo segue a mesma dinámica que a Escoba, con todo, na última rolda as cartas da mesa deben sumar 10, 25, 40 ou 55 puntos, se non hai un destes valores significa que houbo un erro e os xogadores ou parellas deben comprobar as súas cartas gañadas.
O xogador ou parella que cometeu un erro perde os puntos do partido. O xogador ou parella que non cometeu erros recibe 6 puntos máis os puntos das escopas conseguidas.
Se non hai erros no partido, cada xogador ou parella conta debidamente os seus puntos
Observación
Os xogadores, antes do xogo, poden decidir non adoptar:
De Havilland
de Havilland Aircraft Company Limited foi un fabricante aeronáutico británico fundado a finais do ano 1920 por Geoffrey de Havilland no aeródromo Stag Lane de Edgware, ás aforas do norte de Londres. As súas operacións movéronse posteriormente a Hatfield, Hertfordshire.
Coñecido polas súas innovacións, de Havilland foi o responsable dodeseño dun importante número de aeronaves, como o biplano Moth que revolucionou a aviación nos anos 20, o avión de pasaxeiros lixeiro dos 30 Fox Moth, o avión multirrol de madeira da segunda guerra mundial Mosquito, e o pioneiro reactor de pasaxeiros Comet.
A compañía de Havilland converteuse en membro do grupo Hawker Siddeley en 1960, e perdeu a súa identidade en 1963. Posteriormente, Hawker Siddeley fusionouse para formar a que no presente é a compañía BAE Systems plc. O nome de Havilland aínda vive en De Havilland Aircraft of Canada Limited, que posúe os dereitos do nome e dos avións producidos pola antiga filial canadense da empresa, como o avión rexional Dash 8, antes producido por Bombardier Aerospace.
Orixes
En xaneiro de 1920 Geoffrey de Havilland traballaba para Airco como director técnico e xefe de deseño. Birmingham Small Arms Company (BSA) mercoulle Airco a George Holt Thomas o día 20 de xaneiro de 1920 por orde dun director de BSA, Percy Martin, tras facer unha dilixencia debida pouco axeitada. Aso poucos días BSA descubriu as circunstancias reais de Airco e pechouna no mes de xullo. As perdas resultantes foron tan grandes que BSA foi incapaz de pagar dividendos durante os seguintes catro anos.
Coa axuda de Thomas, de Havilland fíxose cun local modesto no próximo aeródromo de Stag Lane e formou unha compañía de responsabilidade limitada, de Havilland Aircraft Company Limited, fundada o 26 de setembro de 1920. Os directores eran de Havilland, Arthur Edwin Turner, que procedía da Oficina de Guerra, e o enxeñeiro xefe Charles Clement Walker. O capital nominal era de 50 000 libras. A meirande parte do capital procedía de Geoffrey de Havilland (3 000) e George Holt Thomas (10 000), con outros socios aportando 1 000 libras máis.
O Touredo, Luneda, A Cañiza
O Touredo é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
De Havilland
Orixes
O DH 84 Dragon foi o primeiro avión menrcado pola aeroliña irlandesa Aer Lingus en 1936; posteriormente operou tamén o DH 86B Dragon Express e o DH 89 Dragon Rapide. De Havilland continuou producindo avións de altas prestacións como o avión de carreiras con dous motores de pistóns DH 88 Comet, un dos cales foi famoso por ser o gañador da MacRobertson Air Race dende Inglaterra a Australia en 1934.
Segunda guerra mundial
miniatura|240x240px|[[de Havilland Mosquito]] Ao inicio da segunda guerra mundial a compañía estaba fabricando avións Tiger Moth, Drangon Rapide e Airspeed Oxford para a Royal Air Force. O resto de avións fabricados por de Havilland foron requisados para ser usados como transportes ou adestradores. No ano 1940 a compañía mercou Airspeed Ltd. e as súas oficinas de deseño fusionáronse.
El primer loco
El primer loco: cuento extraño é unha novela en lingua castelá da escritora galega Rosalía de Castro, asinada en Lestrove[sic] (Padrón) en febreiro de 1881, publicada orixinalmente pola Imprenta y Librería de Moya y Plaza de Madrid ese mesmo ano. O libro foi reeditado en facsímile en 2019 por Alvarellos Editora, con estudo introdutorio de María do Cebreiro e Germán Labrador.
De Havilland
Segunda guerra mundial
Os deseños de alto rendemento e os métodos de construción con madeira culminaron no Mosquito, fabricado principalmente de madeira, que evitaba o uso de materiais estratéxicos, como o aluminio, durante a segunda guerra mundial. de Havilland centrou os seus esforzos durante a guerra no Mosquito, desenvolvendo novas variantes. A compañía deseñou posteriormente o caza Hornet, cun rendemento superior ao do Mosquito, e que foi un dos pioneiros no uso de técnicas de unión madeira con metal e de metal con metal.
El primer loco
Descrición
Dividida en catro capítulos, está ambientada no bosque do Banquete de Conxo.
Edicións
Así mesmo, foi incluído na Obra completa (1992) de Ediciones Akal e nas Obras completas (1993) de Turner.
De Havilland
Segunda guerra mundial
En 1937 de Havilland estableceu unha fábrica no que hoxe é coñecido como De Havilland Way, en Lostock, para fabricar hélices de paso variable para a RAF. O lugar era de importancia estratéxica e converteuse nun obxectivo da Luftwaffe. O 3 de xullo de 1942 dous bombardeiros Ju 88 intentaron un bombardeo a baixa cota, usando a cadea de encoros de Rivington para navegar, pero a misión saíuse do seu curso.
Despois da guerra
Tras a guerra de Havilland continuou elaborando avanzados deseños tanto no campo militar como no civil, pero varios desastres públicos sentenciaron á compañía como unha entidade independente. O 27 de setembro de 1946 o reactor experimental sen cola de Havilland DH 108 Swallow esnafrouse no estuario do Támesis, matando a Geoffrey de Havilland Jr., fillo do fundador da compañía.
En 1948 a compañía mercou outra gran fábrica de avións no aeroporto de Hawarden en Broughton, preto de Chester, onde se complementou a produción da factoría de Hatfield. miniatura|240x240px|Primeiro [[de Havilland Comet]] O de Havilland Comet entrou en servizo en 1952, sendo o primeiro reactor comercial do mundo e voando dúas veces máis rápido que as anteriores alternativas e converténdose nunha fonte de orgullo nacional británico. Operado por British Overseas Airways Corporation, o 2 de maio de 1952 o voo rexistrado como G-ALYS inaugurou un servizo regular entre Londres e Xohanesburgo. Impulsado por catro motores de Havilland Ghost, o Comet podía acadar velocidades de 800 km/h e voar a unha altitude de 40 000 pés, algo que anteriormente só estaba reservado a reactores militares. Vinte meses despois do seu lanzamento había 17 Comet en servizo. Porén, o Comet sufriu tres accidentes graves en dous anos. Dous deles foron causados por un fallo estrutural que deu como resultado que a fuselaxe sufrise de fatiga do metal, un fenómeno pouco coñecido na época; o outro foi debido a un sobreesforzo da estrutura do avión en voos en condicións meteorolóxicas adversas. Sir Arnold Hall dirixiu o equipo de investigación da RAE que realizou o descubrimento de que os remaches perforados no metal causaban grietas diminutas por fatiga. O estrés debido á presurización a grande altura debilitaría a área da fuselaxe ao redor das fiestras cadradas do Comet.
Mauro García
Mauro García Juncal, nado en Moaña o 21 de maio de 1971, é un exfutbolista galego, que xogaba en diferentes posicións na banda dereita.
Destacou principalmente no Pontevedra, no que xogou nove tempadas, e no Compostela, onde militou cinco anos, tres deles na Primeira División. Disputou 470 partidos oficiais entre os dous equipos e xogou tamén co Rayo Vallecano en Primeira e na Copa da UEFA.
Traxectoria
Formouse na canteira do Alondras, subindo ao primeiro equipo de Terceira División na tempada 1987/88. Na seguinte campaña foi fichado polo Pontevedra, que militaba na Segunda División B. Xogou seis tempadas na banda dereita do club pontevedrés, principalmente en funcións ofensivas, disputando máis de 200 partidos e marcando 23 goles.
De Havilland
Despois da guerra
Debido aos problemas estruturais do Comet, en 1954 todas as unidades retiráronse do servizo, iniciando de Havilland un grande esforzo por construír unha nova versión que sería máis grande e resistente. Como resultado, o Comet pasou por un extensivo redeseño, con fiestras ovaladas, reforzos estruturais e outros cambios. Mentres tanto os seus rivais prestaron atención ás leccións aprendidas do Comet mentres desenvolvían os seus propios avións. O Comet 4 voaría en 1958, pero nese momento os Estados Unidos xa tiña os seus reactores Boeing 707 e Douglas DC-8, ámbolos dous máis rápidos e económicos de operar. Polo tanto, os pedidos do Comet disminuíron enormemente.
Mauro García
Traxectoria
A súa fichaxe en 1995 polo Compostela provocou un enfrontamento entre os presidente dos dous clubs, Ramón Crespo e José María Caneda, polo xeito no que esta se levou a cabo. Debutou co equipo santiagués na primeira xornada da tempada 1995/96 da Primeira División, no derbi contra o Celta de Vigo en Balaídos, onde entrou na segunda parte para substituír a Iñaki Eraña. Na primeira parte da tempada, a pesar de xogar case todos os partidos, fíxoo habitualmente saíndo dende o banco. Isto cambiou a partir de decembro, cando se fixo coa titularidade, colocándoo Fernando Vázquez en labores defensivos, no lateral dereito. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría nunha vitoria por 2-1 contra o Athletic Club en San Lázaro.
Foi unha das pezas máis habituais da defensa compostelanista durante os seguintes anos, xunto a Bellido, Villena e Nacho, e militou no club ata o ano 2000, sumando 190 partidos en cinco tempadas (tres en Primeira e dúas en Segunda). A continuación fichou polo Rayo Vallecano de Juande Ramos, na Primeira División. Militou tres tempadas no club madrileño, co que xogou a Copa da UEFA, perdendo a categoría na última delas.
No ano 2003 regresou ao Pontevedra, adestrado por José Aurelio Gay. Titular indiscutible, na súa primeira tempada contribuíu ao primeiro ascenso do club á Segunda División en case 30 anos. Xogou no club granate ata a súa retirada en 2006, alcanzando os 280 partidos oficiais co club.
De Havilland
Despois da guerra
Hawker Siddeley mercou de Havilland en 1960 pero mantívoca como compañía separada ata 1963. Nese ano converteuse na división de Havilland Division de Hawker Siddeley Aviation, e todos os modelos en fabricación ou desenvolvemento cambiaron as súas designacións de "DH" a "HS". Os últimos deseños de de Havilland convertéronse no Hawker Siddeley Trident (orixinalmente o DH.121) e no innovador Hawker Siddley HS.125 (DH.125).
De Havilland tamén entrou no campo dos mísiles de longo alcance, desenvolvendo o Blue Streak de combustible líquido. Este non entraría en servizo cos militares, pero converteuse na primeira etapa do foguete Europa, un vehículo de lanzamento para voos espaciais. Nas probas de voo o Blue Streak comportouse ben, pero as etapas superiores, fabricadas en Francia e Alemaña, fallaban repetidamente. En 1973 cancelouse o programa Europa, morrendo así tamén o Blue Streak. O derrradeiro deles rematou nas mans dun granxeiro que usou os seus tanques de combustible como fogar para os seus polos.
Vilariño, Luneda, A Cañiza
Vilariño é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Wilhelm Heinrich Kramer
Wilhem Heinrich Kramer, nado en 1724 en Dresde, Electorado de Saxonia (Sacro Imperio Romano Xermánico), e finado o 13 de outubro de 1765 en Bruck an der Mur (actual Baixa Austria), foi un médico e naturalista alemán.
Traxectoria
Kramer estudou Medicina en Viena, e practicou como médico en Bruck, cerca da capital, polo menos durante catorce anos.
Publicou en 1756 a obra Elenchus Vegetabilium and Animalium per Austriam inferiorem Observatorum, unha flora e fauna da Baixa Austria, notábel sobre todo porque foi un dos primeiros traballos nos que se adoptou a nomenclatura binominal de Linneo. Nese libro Kramer creou o termo pratincola para a ave Glareola pratincola, e que fue adaptado ao inglés na seguinte obra de Thomas Pennant en 1773.
Xogos Olímpicos de 2032
Serán os terceiros Xogos Olímpicos de verán que se celebrarán en Australia despois de Melbourne 1956 e de Sydney 2000. Tamén serán os cuartos Xogos de verán que se celebran no hemisferio sur, despois dos citados xogos de Australia e dos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Xaneiro, Brasil. Este tamén serán os segundos Xogos que se celebrarán integramente no inverno meteorolóxico dunha cidade anfitrioa despois de Río. Tras os cambios nas regras de licitación, o Comité Olímpico Internacional seleccionou e anunciou a Brisbane como a candidatura gañadora o 21 de xullo de 2021, dous días antes do comezo dos Xogos Olímpicos de Toquio 2020.
Diogo Pires, o Moço
miniatura|303x303px| Tumba de [[Aires Gomes da Silva, 1522, Igrexa do Mosteiro de S. Marcos (Universidade de Coímbra)]] Diogo Pires, o Moço (descoñécense datas e lugares de nacemento e morte ) foi un escultor portugués activo entre finais século XV e o primeiro cuarto do século XVI. Era fillo ou sobriño de Diogo Pires o Vello.
Formado no contexto do gótico tardío, Diogo Pires, o Moço foi "a figura máis grande da escultura manuelina ". A súa obra marca a transición, en Portugal, entre o gótico flamíxero e o renacemento.
Traxectoria
As súas primeiras obras importantes, como o Padrão da Ponte de Coimbra ou a Estatua xacente de Frei João Coelho, son integramente de estilo manuelino, faceta da súa obra que culminará coas dúas estatuas do Anjo Heráldico (ou Anxo Custodio do Reino de Portugal), levouse a cabo á Igrexa do Mosteiro de Santa Cruz e considerou as súas obras mestras. A imaxe do Anxo Heráldico pódese considerar "o alfa e omega da estatuaria manuelina: ao mesmo tempo que afirma a súa forza, é o seu gran canto do cisne. Diogo promoveu, dentro da súa obra, unha renovación paulatina de acordo co gusto «ao romano», baixo a influencia de Nicolau Chanterene, con quen viviu e traballou».
Un cambio pódese situar entre 1522 e 1523, durante a reforma da igrexa do Mosteiro de São Marcos de Coímbra na que ambos estiveron implicados. Os sepulcros de Aires Gomes da Silva e de João da Silva dan conta deste cambio, confirmando o xiro estilístico do escultor, quen buscou entón, en certa medida, achegarse ás opcións renacentistas de Chanterene.
=== Escolma de obras ===
Notas
<references group="" responsive="1">
Ségolène Royal
Marie-Ségolène Royal, nada o 22 de setembro de 1953 en Dakar, daquela África occidental francesa, hoxe Senegal, é unha política francesa.
Traxectoria
Ségolène Royal é unha destacada membro do Partido Socialista en Francia. É coñecida pola súa admiración por algunhas políticas da "Terceira Vía", pola súa polémica insistencia en cuestións de orde e lei e polo seu apoio á devolución de poderes (descentralización) e á democracia participativa.
Cargos
Entre outros os diversos cargos que ostentou na súa carreira están o de presidenta da rexión de Poitou-Charentes e deputada na Asemblea Nacional.
Foi a candidata do Partido Socialista para as eleccións presidenciais francesas de 2007, pero perdeu ante Nicolas Sarkozy.
Vida persoal
Desde 1978 até 2007 foi parella de François Hollande, ex-Presidente de Francia, con quen ten catro fillos.
Bibliografía
Royal é a autora agás onde se indique o contrario.
Francisco Nieva
Francisco Morales Nieva, nado en Valdepeñas, Cidade Real, o 29 de decembro de 1924 e finado en Madrid o10 de novembro de 2016, foi un dramaturgo, escenógrafo, director de escena, narrador, ensaísta e debuxante español.
Académico da Real Academia Española desde 1990, onde ocupou a cadeira J, a súa produción teatral valeulle o Premio Nacional de Teatro en dúas ocasións (1980 e 1992), o Premio Nacional de Literatura na modalidade de Literatura Dramática e o Premio Vale-Inclán (2011), pola escritura e dirección de Tórtolas, crepúsculo y... telón. Pola súa produción literaria en xeral, outorgóuselle o Premio Príncipe de Asturias das Letras en 1992.
Traxectoria
O propio Francisco Nieva escribiu un volume de memorias titulado Las cosas como fueron (2002). A súa familia descendía de conversos ricos emigrados a España no século XVII e foi bisneto do helenista e sacerdote Ciriaco Cruz. O pai, o oficial do Concello de Valdepeñas Francisco Morales, foi gobernador civil de Toledo coa República en 1931, e alí trasladáronse a vivir ata que estalou a guerra en 1936. Un tío, Cirilo del Río, foi ministro tamén durante os anos da República e o avó paterno foi durante moitos anos Presidente da Deputación Provincial.
Os seus pais amaban a cultura e a arte e levaban os seus fillos ao teatro, ao cine e á zarzuela. O avó materno era afeccionado á ópera e á lectura e a avoa tocaba con gran destreza o piano. O irmán de Francisco, Ignacio, chegou a ser un notable compositor; en canto a el, viuse atraído pola arte moi cedo, en especial polo teatro, e entretíñase con escenografías, monicreques e bonecos de cartón. A Guerra Civil pillounos en Valdepeñas e durante 1939 viviron illados nunha casa de Serra Morena, no termo de Venta de Cárdenas; de volta ao seu lugar natal recibiu clases particulares de Juan Alcaide, un poeta relacionado co "Postismo" e amigo de Carlos Edmundo de Ory, e con el le obras clásicas e modernas españolas e europeas (A Celestina, José Gutiérrez Solana, Alfred Jarry). A súa familia decidiu emigrar a Madrid en 1945, onde Nieva estudou pintura na Real Academia de Belas Artes de San Fernando e fíxose amigo de Eduardo Chicharro Briones y Ory, líderes "postistas", tentando abrirse paso como autor plástico dentro dese movemento de vangarda de posguerra, que contaba nas súas filas con outros representantes manchegos como Angel Crespo. Mentres o seu irmán compositor se facía pastor evanxélico e emigraba aos Estados Unidos e Porto Rico, el residiu entre 1953 e 1963 en París, onde asistiu á estrea de Esperando a Godot de Samuel Beckett, gozando dunha bolsa concedida en 1953 polo doutor Piterbag, un xudeu arxentino do Instituto Francés de París, e alí traballou como pintor e debuxante, no medio dun ambiente sumamente bohemio. Na contorna do falecido Antonin Artaud, esboza a súa obra El combate de Ópalos y Tasia e recibe o premio Polignac polo conxunto da súa obra artística (1963). En París casa polo rito protestante con Geneviève Escande, que ocupa un alto cargo no Centre National da Recherche Scientifique, coñece ao editor dos surrealistas José Corti e alterna con coñecidos hispanistas franceses, publicando estudos pioneiros sobre a influencia de Miguel de Cervantes no teatro de García Lorca e a plástica na obra de Val-Inclán. Tras residir un ano en Venecia, regresou a Madrid en 1964 e, agás longas estancias en Berlín e Roma, permaneceu fincado nesta cidade, entregado ao seu traballo como escenógrafo, autor dramático e colaborador de diversas publicacións periódicas.
Como escenógrafo o seu labor empezou da man de José Luís Alonso Mañés, con quen colaborou realizando os escenarios de O rei morre de Ionesco para o teatro María Guerrero. Traballou despois con Adolfo Marsillach nas escenografías de Pigmalión de George Bernard Shaw e Despois da caída de Arthur Miller. Estes traballos transformárono nunha figura de referencia no seu campo, e ao longo dos anos sesenta ocupouse da dama trasgo de Pedro Calderón de la Barca, O zapato de raso de Paul Claudel, El burlador de Sevilla de Tirso de Molina, El señor Adrián de Carlos Arniches e, por suposto, Marat-Sade de Peter Weiss, de novo baixo a dirección de Adolfo Marsillach e Antonio Malonda.
Con todo, mantívose inédito como escritor teatral ata que publicou en Primer Acto e representou privadamente Es bueno no tener cabeza en 1971. As súas ideas teatrais expresáronse no texto coñecido como Breve poética teatral ao redor dos conceptos de "transgresión", "contravalor" e "culpa"; pretende exhibir escenicamente o prohibido coma se fose o máis anódino, convencional e corrente no público ("contravalor") en busca dunha liberación (catarse) total. Esta poética bebe fundamentalmente do Artaud que coñeceu en París, pero tamén de Alfred Jarry, Ghelderode, Eugène Ionesco, Samuel Beckett e Jean Genet; o orixinal de Nieva é inserir conscientemente esta vangarda na tradición literaria española do grotesco e o esperpéntico, outorgando ao cómico un papel fundamental en lograr dita investimento, proseguindo a tradición de Cervantes, Quevedo, José Gutiérrez Solana e Valle-Inclán.
Aínda que clasificou o seu teatro inicialmente en "Teatro furioso", "Teatro de farsa e calamidade" e "Teatro de crónica e estampa", a publicación do seu Teatro completo en 1991 fíxolle distinguir outros grupos:
Esta clasificación modificouse na edición das súas Obras completas (2007), onde distingue seis grupos: Centón de teatro, Teatro Furioso, Teatro de Farsa e Calamidade, Teatro de crónica e estampa, Tres versións libres e Varia teatral.
A todas estas obras hai que engadir as súas adaptacións de clásicos; fóra da xa citada de Larra, están A paz de Aristófanes, Los baños de Argel de Cervantes, Casandra de Galdós, As aventuras de Tirante o Branco de Joanot Martorell, O manuscrito atopado en Zaragoza de Jan Potocki, Divinas palabras de Val-Inclán adaptada á ópera con música de Antón García-Abril, Don Álvaro o la fuerza del sino, do Duque de Rivas, El desdén con el desdén, de Agustín Moreto e Electra, de Benito Pérez Galdós.
A súa última vertente foi a de novelista: escribiu El viaje a Pantaélica (1994), La llama vestida de negro (1995), Granada de las mil noches (1995), Oceánida (1996), ''Carne de murciélago. Cuento de Madrid'' (1998)...
Colaborador habitual do diario La Razón, de Madrid, en 1990 ingresou na Real Academia Española cun discurso titulado Esencia y paradigma del género chico.
Obra
Xa desde 1949 escribira teatro, pero só empezou a estrealo e publicalo a partir de 1971.
A obra dramática de Francisco Nieva pode dividirse en dous grandes grupos, chamados polo autor "Teatro furioso" e "Teatro de farsa e calamidade". Un modelo máis imaxinativo e vitalista que o teatro popular desenvolvido da posguerra española, cunha linguaxe ‘valleinclanesca’ e unha escenografía barroca.
Aínda que xa existía unha edición do seu Teatro completo de 1991 en dous volumes, a Obra completa publicada en 2007 modifica bastante os textos, recompilando en dous tomos dunhas 2500 páxinas cada un toda a súa produción. O primeiro está dedicado ao seu Teatro e o segundo recolle toda a Narrativa e unha selección de artigos.
Outros
Adaptación