cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Broad Institute of MIT and Harvard
Historia
Para crear unha nova organización que fose aberta e colaborativa, interdisciplinar e capaz de organizar proxectos a calquera escala, en 2002 e 2003 realizouse a planificación entre os filántropos Eli e Edythe Broad, o MIT, o Instituto Whitehead, a Universidade de Harvard e os hospitais da Universidade de Harvard (en particular o Beth Israel Deaconess Medical Center, o Brigham and Women's Hospital, o Children's Hospital Boston, o Dana-Farber Cancer Institute e o Hospital Xeral de Massachusetts).
Os Broad fixeron unha doazón fundacional de 100 millóns de dólares e o Broad Institute foi inaugurado oficialmente en maio de 2004. En novembro de 2005, os Broad fixeron unha doazón adicional doutros 100 millóns de dólares para o sostemento do Instituto e en setembro de 2008 entregaron unha dotación de 400 millóns de dólares para que o Instituto Broad gozase dun financiamento permanente. Estas doazós son administradas pola Universidade Harvard.
Estrutura orgánica e programas
Os programas de investigación do Broad Institute son os seguinets: As plataformas do Instituto Broad son equipos de científicos profesionais que se centran na descuberta, no desenvolvemento e na optimización de ferramentas tecnolóxicas que investigadores do Instituto e doutras institucións utilizarán para levar a cabo as súas investigacións. As plataformas son as de xenómica, imaxe, perfil ou pegada metabólicos, proteómica, ARNi e terapéutica, e o grupo de proxecto de terapéutica.
Persoal
miniatura|Eric Lander, director-fundador do Broad Institute O persoal do Broad Institute abrangue médicos, xenetistas e biólogos moleculares, químicos e computacionales. O equipo director, encabezado polo científico Eric Lander, componse de dez membros principais, cuxos laboratorios se atopan principalmente na sede do propio instituto, e 135 membros asociados, con laboratorios principais nalgunha das universidades ou nos hospitais.
Localización
miniatura|Fachada do edificio do Broad Institute en Cambridge, Massachusetts A primeira localización do Broad Institute foi no número 320 de Charles Street, en Cambridge, Massachusetts. En febreiro de 2006, unha parte do instituto foi trasladada a un novo edificio situado no número 7 de Cambridge Center, lindeiro co Instituto Whitehead para Estudos Biomédicos. Este edificio de sete pisos contén non só zonas de laboratorio, senón tamén espazo para [ oficinas], ademais dun pequeno museo e unha cafetaría.
Martín Rivero
Martín Rodrigo Rivero, nado en Roldán (Provincia de Santa Fe) o 13 de novembro de 1989, é un futbolista arxentino. Xoga como mediocampista central e o seu primeiro equipo foi Rosario Central. Actualmente milita en San Martín de San Juan da Primeira Nacional.
Rosario Central
Formouse no Club Atlético Defensores Sportsman de Roldán, a súa cidade natal. Debutou en Primeira División coa camiseta de Rosario Central o 20 de xuño de 2008, na derrota 2-1 ante Argentinos Juniors polo Torneo Clausura 2008.
Volveu ter oportunidades no primeiro equipo, no Torneo Clausura 2010, onde o seu equipo pelexou todo o campionato por non descender. Ao terminar a tempada Central tivo que xogar a promoción ante All Boys para permanecer na categoría. Martín disputou ambos os encontros. Xogou un total de 10 partidos na tempada e o seu equipo descendeu á Primeira B Nacional.
Na tempada 2010-2011 xogou un total de 30 encontros nos que marcou 4 goles, con todo o seu equipo non logrou volver a primeira, xa que finalizou na metade da táboa de posicións. Na seguinte tempada, coa chegada de Juan Antonio Pizzi, comezou sendo suplente pero co correr dos partidos gañouse un lugar como titular. Chegou a disputar 12 partidos e marcoulle un gol de tiro libre a Aldosivi de Mar de Prata.
En xaneiro de 2012, Martín entrou nun conflito coa dirixencia do seu equipo por non renovar o seu contrato que vencía en xuño dese ano. Por este motivo foi separado do cadro de persoal e non asistiu á pretemporada. O xogador seguiu sendo citado para adestrar por separado, pero só presentouse o primeiro día.
Colorado Rapids
En febreiro de 2012 foi cedido ao Colorado Rapids de Estados Unidos. Marcou o seu primeiro gol o 6 de maio de 2012 ante FC Dallas
Clubs
Estatísticas ( Actualizado ao 3 de xaneiro de 2021)
Tívoli (homónimos)
O topónimo Tívoli ou Tivoli pódese referir a:
Simone Weil
Simone Weil, nada en París o 3 de febreiro de 1909 e finada en Ashford o 24 de agosto de 1943, foi unha filósofa francesa.
Traxectoria
Simone Weil nace en París no seo dunha familia xudía, intelectual e laica. Foi alumna do filósofo Alain, ingresando aos 19 anos na École Normale Superieure; graduouse en 1931. Durante algúns anos foi profesora de instituto até que decidiu traballar como simple obreira. Un diario conservador ponlle o alcume de "a virxe vermella", pola súa estraña combinación de preocupacións pola situación social e pola pureza e a verdade. Despois dun breve retorno á docencia, en 1936 participa na guerra civil española, xunto a grupos anarquistas, pero un accidente obrígaa a volver a Francia.
En 1937 visita Italia, e en Asís inicia unha aproximación cara ao catolicismo, ou máis ben a unha forma de relixiosidade esencial.
En 1942, fuxindo do nazismo, parte coa súa familia a Nova York, pouco despois volve a Londres para participar nas actividades da Francia libre. Intentando compartir a desventura e o sufrimento da guerra co movemento da resistencia, pediu intervir nalgunha misión perigosa, pero só conseguiu traballar nas oficinas de "France libre" en Londres, redactando informes.
En 1943 diagnostícanlle tuberculose, aínda que había xa tempo que estaba enferma. No hospital négase a consumir alimentos e déixase morrer.
Pensamento
As obras de Simone Weil, que foron publicadas todas a título póstumo, darían lugar a interpretacións de corte católico, marxista, e tamén feminista. Nos difíciles anos nos que viviu tan só chegou a publicar artigos e ensaios nalgunhas revistas de tendencia trotskista, aínda que chegou a ser bastante coñecida sobre todo por frecuentar os ambientes do sindicalismo revolucionario. Nela está baseada, por exemplo, a polémica personaxe de Lazare que Bataille creara para a súa novela O azul do ceo.
No seu primeiro traballo sobre Descartes xa está a idea de que o traballo xera ciencia e coñecemento, é produtivo, mentres que o poder é sempre unha instancia parasitaria. Weil rexeita o mito revolucionario do poder positivo; aínda que se trate dun poder proletario, sempre é necesaria algunha resistencia que se lle opoña. Neste senso, estaba próxima ás tendencias trotskistas, de feito traduciu ao francés A revolución permanente de Trotski e mantivo un longo diálogo con el durante a súa estadía en París.
Mentres que Trotski seguía a propoñer os partidos obreiros como suxeito revolucionario, Weil cría que só os sindicatos poderían dar vida á "Fronte única", pero estes atopábanse paralizados polos partidos. Para Weil, a revolución e o comunismo xa morreran en 1933 en Europa, vencidos polo totalitarismo, mentres que na URSS, a revolución levada a cabo "nun só país" transformara este nun inmenso cárcere.
Ademais, fronte ao que pensaba Marx, Weil cre que a organización do traballo non é facilmente transformábel, xa que o poder non só o exercen os capitalistas, senón tamén a burocracia técnica e administrativa. Ademais, a Marx escapóuselle o carácter indeleble das relacións de subordinación económica e social, o compoñente de necesidade no traballo obreiro ou de subordinación a forzas naturais e sociais obxectivas, e o mecanismo de loita polo poder inherente á esencia humana.
A única posibilidade é reducir o nivel de opresión humanizando a vida laboral. O traballo é un valor humano, non unha cousa calquera da que nos poidamos desprender; de aí o grande erro do movemento obreiro, que levou a crear, con Lenin, unha sociedade que oprimiu coa esperanza de liberar.
A súa última obra Arraigo, escrita entre 1942-43, é unha declaración dos deberes cara ao ser humano. Nela propón unha fundación do "dereito natural das xentes" alternativa á Declaración universal dos dereitos do home e o cidadán de 1789, na que a base non fosen os dereitos, senón os deberes de cada ser humano con respecto aos demais.
Obra
miniatura|Simone Weil, 1921
Excuse 17
Excuse 17 foi unha banda de punk rock estadounidense procedente de Olympia, Washington, activa dende 1993 ata 1995. O grupo estaba formado por Becca Albee (voces e guitarra), Carrie Brownstein (guitar e voces) e Curtis James (batería). A banda gravou dous álbums e un sinxelo, e aportou cancións a varios recompilatorios.
Historia
Brownstein, Albee e CJ Phillips (James) uníronse para formar Excuse 17, unha banda que durou só uns poucos anos pero demostraría ser moi influente. Brownstein e Albee tocaban a guitarra e cantaban e CJ tocaba a batería. En pouco tempo gravaron unha cinta demo e comezaron a gravar temas para varios recompilatorios en discográficas independentes. O seu primeiro álbum, Excuse Seventeen, foi editado conxuntamente por Atlas Records (vinilo) e o selo queercore Chainsaw Records (CD). A banda editou o seu segundo e derrradeiro álbum, Such Friends Are Dangerous, a través do selo independente Kill Rock Stars en 1995, mostrando unha gran mellora na calidade da gravación.
A banda adoitaba a tocar con Heavens to Betsy, e incluso fixeron xiras xuntas, xa que ámbolos dous grupos era unha parte activa da escena riot grrrl. As dúas bandas tamén apareceron no recompilatorio Free to Fight. Corin Tucker de Heavens to Betsy fíxose moi amiga de Brownstein e chegaron a saír xuntas durante un tempo. As dúas decidiron formar Sleater-Kinney, un proxecto paralelo que ao pouco tempo sería o seu principal proxecto tras a disolución dos seus respectivos grupos. Porén, as gravacións de Excuse 17 aínda son moi valoradas polos seguidores de Sleater-Kinney, polos ineteresados no riot grrrl e no queercore, e polos coleccionistas de discos en xeral: Such Friends Are Dangerous foi nomeado un dos 50 mellores álbums de indie rock do Noroeste do Pacífico pola publicación en liña Pitchfork. Albee tamén gravou con Tucker como Heartless Martin, editando un casete a través de Chainsaw Records en 1993.
Tras a disolución de Excuse 17 Albee estableceu unha exitosa carreira como artista visual. O seu traballo foi loubado por publicacións como Bomb, Tom Tom, Artforum e Aperture. Os seus artigos están sendo conservados na Fales Library da New York University. En 2019 era profesora adxunta de fotografía no City College of New York.
No ano 2017 James vivía en Olympia e tocaba a batería na banda de rock Nudity.
Martin Braithwaite
Martin Christensen Braithwaite ( /ˈ brɛθ weɪ t/;​ Esbjerg, Dinamarca, 5 de xuño de 1991) é un futbolista danés. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o F.  C. Barcelona da Primeira División de España. É internacional absoluto coa selección nacional de Dinamarca desde 2013.
Traxectoria
Braithwaite comezou na academia en Sæ dding- Guldager  Idræ tsforening ( SGI), despois do cal se uniu ao club máis grande da súa cidade,  Esbjerg  fB. Logo pasou un curto tempo na academia deportiva do FC  Midtjylland, antes de regresar a  Esbjerg, asinando un contrato xuvenil de tres anos en 2007.​ Durante a súa segunda tempada na academia de  Esbjerg,  Braithwaite foi a probas tanto con  Reggina como con Newcastle  United.​​ Finalmente fixo o seu debut en  Esbjerg en 2009, con 63 aparicións na Superliga para o club e anotando 12 goles, incluídos nove na tempada 2012-13 durante a cal apareceu en todos os partidos de liga para o club.​ Gañou a Copa de Dinamarca co club en 2012-13, anotando dous goles na vitoria da volta da semifinal sobre o  Brø ndby  IF. Tras a súa impresionante actuación co Esbjerg na tempada de primavera da Superliga de 2013 e a Copa de Dinamarca, foi convocado para a selección danesa no verán de 2013. Ao mesmo tempo, rumoreábase que estaba a atraer o interese de varios clubs europeos. incluíndo Auxerre, Rennes, Celtic e  Hull City.
Despois de representar a varios equipos xuvenís nacionais daneses, no verán de 2012 a Braithwaite ofrecéuselle a oportunidade de representar a Güiana, sendo  elegible a través do seu pai  guyanés. Rexeitou a oferta​ e pasou a facer o seu debut coa selección nacional danesa en xuño de 2013 nun amigable contra Xeorxia, comezando o partido e xogando a primeira metade. Permaneceu no equipo para o partido de clasificación para a Copa do Mundo de 2014 contra Selección de fútbol de Armenia.​ Braithwaite anotou o seu primeiro gol internacional no seu segundo partido nun amigable en agosto de 2013 contra Polonia. En maio de 2018 foi incluído na última selección de 23 homes de Dinamarca para a Copa Mundial da FIFA 2018 en Rusia.
Richard Hawkins
Richard Hawkins, nado contra 1562 e finado o 17 de abril de 1622 en Londres, foi un mariño corsario e explorardor inglés.
Traxectoria
Fillo do almirante John Hawkins desde cativo estivo familiarizado co ambiente mariñeiro e xa antes de facer quince anos acompañou ao seu pai no mar, e ao seu tío William Hawkins ao Caribe. En 1585 mandou como capitán un dos navíos da expedición de Francis Drake contra as colonias españolas. En 1588 mandando o Swallow, da mariña real, loitou contra a Armada Invencible. Participou en 1590, co Crane, na expedición de seu pai contra as costa portuguesa.
En 1593 solicitoulle á raíña Isabel I de Inglaterra a realización dunha expedición cara a América, mercoulle a seu pai o navío Repetance, de 300 toneladas construído en 1588, e que a petición da raíña rebautizou como Dainty (elegante) a causa do seu deseño, a este acompañábanlle dous pequenos navíos máis cunha dotación total de 275 homes que partiron o 20 de xuño de 1593 do porto de Plymouth, un temporal impediulles achegarse ás Canarias, tras pasar Cabo Verde o escorbuto cebouse coa súa tripulación, finalmente chegaron a Santos (Brasil), non lles permitiron desembarcar pero si mercar provisións. Desembarcaron na illa de Santa Ana situada enfronte de Cabo Frio permaneceu alí un mes, desfíxose do navío que estaba en peores condicións a causa da mortalidade que lles impedía levar tres barcos e saíron de novo ao mar, capturaron un buque portugués que conducía ao novo gobernador de Angola pero deixou que seguise a súa rota quedando tan só co algúns alimentos. Na altura de Mar del Plata unha tormenta fixo que o Dainty quedara só, chegou ata as Malvinas, ás que lle deu o nome de Hawkins Mainland, descoñecento que John Davis xa as descubrira oito meses antes.
O 12 de febreiro de 1594 inicou o paso Estreito de Magallanes chegando o 9 de marzo ao Pacífico, puxo rumbo a Valparaíso capturou cinco navíos e obtivo por catro un rescate de 25.000 ducados quedando co quinto no seu poder, pero un dos barcos liberados levou a nova da chegada do navío inglés a Lima, o vicerrei García Hurtado de Mendoza mandou reforzar o porto de El Callao e enviou barcos comandados por Beltrán de Castro na súa procura, calificándoo de pirata, o que Hawkins sempre rexeitou alegando que ao estar España e Inglaterra en guerra as súas eran accións de guerra. Un primeiro encontro entre a frota de Beltrán e Hawkins produciuse o 18 de maio, non principiaron batalla por mor dunha tormenta, o segundo foi o 29 de xuño na baía de San Mateo, ao día seguinte os españois abordaron o Dainty, Hawkins foi ferido no pescozo e no brazo e accedeu a rendirse a cambio da vida e a promesa da repatriación, permaneceu en Lima ata 1597, enviado a España e encarcerado en Sevilla, tras un intento de fuga en 1598 levárono a Madrid, convertido ao catolicismo estivo alí ata 1602 cando chegou un rescate de 3000 £, volto a Inglaterra foi armado cabaleiro, deputado no Parlamento por Plymouth, almirante de Devon (1614), realizou unha expedición, fracasada, contra os piratas berberiscos do Mediterráneo en 1620. En 1622 saíu do prelo The Observations of Sir Richard Hawkins, Knight, in his Vojage into the South Sea.
Laura Alonso Padín
Laura Alonso Padín, nada en Vilagarcía de Arousa o 2 de xaneiro de 1976, é unha soprano operística galega. Comezou a súa carreira en 1999, cando se converteu en membro do Aalto-Musiktheater de Essen (Alemaña). Tamén ten aparecido como artista principal en moitos teatros internacionais con distintas agrupacións orquestrais de prestixio.
Traxectoria
Filla de Luís Alonso Girgado e M.ª Paz Padín Castro, comezou os seus estudos musicais no Conservatorio de Santiago de Compostela, proseguíndoos na Escola Superior de Canto de Madrid co barítono Antonio Blancas. Tras graduarse en canto e violín marcha a Alemaña a estudar na Hochschule für Musik de Karlsruhe en 1993 coa prestixiosa bolsa de estudos da Fundación Alexander von Humbolt alemá cos profesores Aldo Baldin, Anna Reynolds e Jean Cox, e lied con Hartmut Höll, entre outros mestres.
Destacou tamén a súa interpretación do papel de Magda na ópera de Puccini La rondine en Utrecht e Ámsterdan coa orquestra TROS, substituíndo de xeito precipitado a Angela Gheorghiu, e obtendo un grande éxito de crítica. Debutou na Staatsoper Unter den Linden de Berlín coa ópera de Richard Strauss Ariadne auf Naxos.
En decembro de 2006, publicou o que é considerado o seu traballo discográfico máis ambicioso, "Col sorriso d'innocenza", un traballo que recolle arias pouco coñecidas de belcanto en colaboración coa Orquestra Filharmónica de Málaga e que colleitou excelentes críticas entre a prensa operística internacional. No ano 2007 encarnou a Sandrina en La finta giardiniera de Mozart durante o Festival de Salzburgo con motivo do ano Mozart, e ese mesmo ano inaugurou o Auditorio Miguel Delibes de Valladolid interpretando un programa de arias de belcanto co tenor canario Celso Albelo e a Orquesta Sinfónica de Castilla y León baixo a batuta de Alejandro Posada. En 2009 participou na estrea en Alemaña da ópera de Granados Goyescas, encarnando a Rosario.
En 2011, debutou no Teatro Colón de Buenos Aires (Arxentina), onde encarnou a Lulu, na ópera homónima de Alban Berg baixo a dirección do estadounidense Stefan Lano e con Alfredo Arias na dirección escénica. Ese mesmo ano debutou en Roma cantando a Sinfonía Nº 4 de Mahler, e realizou diversos concertos e producións operísticas en países como México, Perú, Chile ou Brasil.
É convidada regular en teatros e salas de concertos de renome internacional como o Auditorio Rishon Le Zion (Israel), Lincoln Center de Nova York, Teatro Belas Artes en México, Philharmonie de Colonia, Berlín e Essen, Laeiszhalle de Hamburgo, Konzerthaus de Berlín, Karlsruhe e Dortmund, Kuppel Saal de Hannover, Shanghai Oriental Arts Center, Maestranza de Sevilla, Herodes Atticus de Atenas, Concertgebouw de Amsterdam, Utrecht Auditorium, Os Angeles Auditorium (E.E.U.U.), Palau de Valencia e Barcelona, entre outros moitos.
Como gañadora de eminentes premios en concursos internacionais de canto destaca o seu Primeiro Premio no último Certame Alfredo Kraus, xunto a outros nos certames Franco Corelli, Verviers ou Jaume Aragall.
Cantou regularmente con directores do prestixio de Stefan Soltesz, Ión Marin, Philipp Jordan, Zoltan Peszko, Víctor Pablo Pérez, Heiko Matthias Förster, Antonello Allemandi, Frans Brüggen, Helmuth Rilling, Jiri Kôut , Karel Mark Chichon ou E. Plasson, en importantes teatros europeos, como a Deutsche Oper am Rhein, Nationaltheater Mannheim, Staatsoper Berlin, Oper Leipzig, Oper Frankfurt, Staatstheater Darmstadt, Ópera National de Lorraine, Staatstheater Braunschweig, Théâter de Poissy , Komische Oper Berlin , Theater Freiburg, Theater Lübeck, Guanzhou Opera House, Harbin Opern, NCPA Beijing, ou Brno na República Checa.
Podemos destacar na súa carreira o seu papel de Giulia na Scala di seta de Rossini, durante unha xira europea coa Freiburger Barockorchester, baixo a dirección de Attilio Cremonesi; a súa actuación en Ariadne auf Naxos na Staatsoper de Berlín ou o seu debut no Festival de Innsbruck (Austria) co papel de Cleopatra na ópera Giulio Cesar, de Antonio Sartorio, editado en disco polo selo ORF, que lle valeu o meritorio Diapason D‘ Or da crítica francesa.
Mención especial merecen tamén éxitos como o de Magda na Rondine de Puccini, que interpretou en Utrecht(Holanda) coa T. R.O.S. e o mestre Gómez Martínez á batuta, así como as funcións do Festival de Salzburgo, no rol de Sandrina, da Finta Giardiniera, con motivo do ano Mozart e coa posta en escena de Doris Dörrie, así como un gran concerto de cancións españolas xunto á Sinfónica de Hamburgo, e a afamada guitarrista chinesa Xuefei Yang, na Laeiszhalle de Hamburgo.
Geroa Bai
Geroa Bai, que traducido do éuscaro ao galego significaría Si ao futuro, é unha coalición política vasco-navarra creada para as eleccións xerais de 2011 en España e integrada por Partido Nacionalista Vasco (PNV), Atarrabia Taldea e a asociación Zabaltzen, ante a negativa de Eusko Alkartasuna, Batzarre e Aralar de reeditar a coalición Nafarroa Bai de cara ás citadas eleccións. A súa cabeza de lista é Uxue Barkos.
Laura Alonso Padín
Traxectoria
Alonso Padín fixo unha xira polas principais cidades de Alemaña xunto ao tenor chileno Felipe Rojas (Deutsche Oper Berlin) acompañada pola Neue Philharmonie Westfalen, cantando zarzuela, e actuou xunto á Orchestra di camera di Firenze, con obras de Vivaldi baixo a dirección do mestre Guven Yaslicam en Florencia.
Interpretou o Retablo de Maese Pedro de Manuel de Falla en Tel Aviv, e o rol de Donna Anna do Don Giovanni na ópera en Chile, así como varios concertos coa Orquestra Sinfonica dei Roma coa 4ª Sinfonía de Mahler que cantou tamén coa Sinfónica de Galicia e a Sinfónica de Bilbao.
Dedica gran parte do ano a facer recitais e masterclasses en diversos países do mundo moitos deles co pianista Marcelo Amaral e proximamente con Hartmut Höll. Alonso Padín actuou coa Sinfónica de Exipto, e nas máis importantes salas da China. En 2014 cantou o papel de Violetta na Traviata na ópera de Darmstadt, e volveu a interpretar o papel de Lucia dei Lammermoor en Illinois, así como o papel de Konstanze en Die Entführung aus dem Serail de Mozart, tamén en Illinois. No 2014, debutou na Herkulessaal de Munich, na Smetana Hall de Praga, e actuou de novo en Düsseldorf e Berlín con senllos concertos de arias de ópera con orquestra.
Con gran éxito de crtítica tamén actuou no teatro de Belgrado como Gilda en Rigoletto, e como Violetta na Traviata en Rousse, Bulgaria. Nese mesmo ano foi a solista no concerto de ano novo da prestixiosa Dallas Symphony Orchestra xunto ao mestre Dohnányi.
Foi Rosina de Barbiere na Ópera de Tel Aviv, Violetta na ópera de Lviv en Ucraína, e en Rovereto en Italia en abril do 2017; en Chengdú na China, cantou o papel de Carmen, tras facela con gran éxito en Taiyuan (China), baixo a dirección do mestre Michael Köhler.
Debutou en 2017 o Réquiem de Verdi nun gran concerto a favor dos refuxiados en Leipzig en Alemaña, xunto á Filarmónica de Leipzig. No verán do mesmo ano, cantou xunto ao recoñecido tenor mexicano Héctor Sandoval, arias e dúos de ópera xunto á Sinfónica de Castela e León no Festival Little Opera de recente creación, con excelentes críticas. Fixo o seu debut no Carnegie Hall en decembro de 2017 cun concerto de canción española, xunto á prestixiosa pianista da Metropolitan Opera, Yelena Kurdina.
En xullo de 2018 encarnou a Violetta na Traviata en Zhejiang na China, e en España en varios teatros e salas; actuou na cidade brasileira de Natal xunto á orquestra do Río Grande do Norte, e tivo funcións de ópera en Cluj- Napoca, e na prestixiosa Elbphilharmonie de Hamburgo xa en dúas ocasións.
En 2019, cantou novamente Violetta na Traviata, Leonora (Il Trovatore), Aida, Tosca, Turandot (papel principal) e tivo moitas actuacións como Madame Butterfly, en Morelia (México), en Santiago de Compostela e en moitas outras cidades de España.
Dende 1994 reside en Berlín.
Repertorio
miniatura|
Música antiga
A música antiga comprende os seguintes períodos da historia da música:
José Rego López
Juan Vicente Rego López, coñecido como José Rego, nado en Devesos (Ortigueira) o 8 de febreiro de 1887 e finado na Habana o 15 de agosto de 1976, foi un sindicalista e político galego.
Ma' Rosa
Ma' Rosa é un filme filipino de 2016 dirixido por Brillante Mendoza. Foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016. En Cannes, Jaclyn Jose gañou o premio á mellor actriz. Tamén foi escollido como o candidato filipino para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
José Rego López
Traxectoria
Os seus pais levárono a Cuba cando tiña trece anos. Matriculouse na escola Concepción Arenal do Centro Galego da Habana onde conseguiu un certo nivel de instrución. Pero pronto tivo que poñerse a traballar primeiro como dependente nunha panadería, e despois como pasador. Con 17 anos afiliouse ao Gremio de Obreros de Lavado y Planchado, onde foi delegado de barrio, secretario financeiro e secretario xeral. Durante os gobernos de Menocal e Zayas participou nas grandes folgas que conmoveron o país.
En 1921, fundou, xunto ao pintor José Peña Vilaboa e ao tipógrafo Alfredo López, a Federación Obrera da Habana. Dous anos máis tarde, o 18 de marzo de 1923, crearon a Agrupación Comunista da capital. Nese ano foi detido durante unha asemblea na que participaba como dirixente da súa organización no Centro Obrero da Habana. Na Agrupación Comunista foi secretario contador (1923-1924) e tesoureiro (1925). En 1925 fundou o Primeiro Partido Comunista de Cuba con Pedro Peña, José Miguel Pérez e Carlos Baliño. No primeiro congreso foi elixido membro suplente do Comité Central e membro da Comisión Secretaria Fiscalizadora.
Estevo Uroš I
Estevo IV Uroš I Nemanjić, Estevo Uroš I ou Stefan Uroš I (en serbio latino Stefan Uroš I, en serbio cirílico Стефан Урош I), nado contra 1223 e finado o 1 de maio de 1277, foi rei de Serbia desde 1243 até 1276, sucedendo ao seu irmán Estevo Vladislav.
José Rego López
Traxectoria
No partido encomendóuselle a atención ao traballo sindical, sobre todo coa emigración galega. Durante a ditadura de Gerardo Machado (1922-1933) destacou como líder do movemento sindical en defensa dos intereses do Frente Único Obrero.
Estevo Uroš I
Atribúeselle a construción do Mosteiro de Sopoćani, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
José Rego López
Traxectoria
Co derrocamento de Machado, volveu a Cuba, incorporándose ao movemento sindical. Participou nas folgas de outubro de 1934 e marzo de 1935 nos primeiros anos da ditadura de Fulgencio Batista. Pola súa relación co tamén ortegano Pancho Pego conseguiu traballo como dependente en Partagás. Alí foi dirixente da sección sindical e do comité do Partido.
Estevo Uroš I
Seguindo a tradición da Dinastía Nemanjić, otourgouse o título de Stefan.
José Rego López
Traxectoria
Trala declaración da Guerra Civil española, participou activamente cos republicanos españois, acompañando a Castelao á súa chegada a Cuba e asistindo a algúns dos actos antifranquistas nos que participou.
Estevo Uroš I
Traxectoria
miniatura|200px|Dinar de prata de Estevo Uroš I. miniatura|200px|Fortaleza de [[Maglič, construída polo rei Uroš I entre 1243 e 1276.]]
José Rego López
Traxectoria
Co triunfo da Revolución cubana asumiu a administración da fábrica de tabacos da Sociedad de Amistad Cubano-Española (SACE).
Estevo Uroš I
Traxectoria
Uroš I era o fillo máis novo de Estevo II Nemanjić Prvovenčani (o Primeiro Coroado) e Ana Dandolo, a neta de Enrico Dandolo, dux de Venecia.
Na primavera de 1243 os serbios rebeláronse contra o rei Estevo Vladislav I, que foi derrocado e substituído polo seu irmán máis novo Estevo Uroš I. Pese a iso, crese que Uroš mantivo boa relación co seu irmán, e que lle permitiu gobernar o Principado de Zeta ou, en calquera caso, non o apartou completamente dun papel activo no goberno.
O reinado de Uroš coincidiu co declive de dous dos rivais principais de Serbia nos Balcáns, o Despotado de Epiro e o Segundo Imperio búlgaro. Isto fixo que Serbia se convertera nunha influente potencia na zona, axudada por un importante desenvolvemento económico.
Un dos principais motivos deste crecemento foi a explotación das minas de prata de Brskovo e Rudnik, en gran parte levada a cabo por mineiros saxóns de Hungría, que gozaban de certo nivel de autogoberno e liberdade de culto.
Durante a segunda metade da década de 1260 estalou unha nova guerra con Ragusa, que concluíu cun tratado, asinado en 1268, segundo o cal Serbia ofrecía a súa protección aos ragusanos a cambio de compensacións económicas. Este acordo mantívose en vigor durante todo o século seguinte. miniatura|200px|esquerda|Extensión do [[Reino de Serbia (medieval)|Reino de Serbia durante o reinado de Estevo Uroš I.]]
Nese mesmo ano, o rei serbio invadiu as posesións de Hungría ao sur do Danubio en Mačva, no que hoxe é o norte de Serbia. A pesar dalgúns éxitos iniciais, Uroš I foi capturado polos húngaros e obrigado a comprar a súa liberdade. Ambos os reinos asinaron un tratado de paz, e o fillo de Uroš, Dragutin, casou con Catarina, a filla do futuro rei Estevo V de Hungría.
Ao final do seu reinado, Uroš suprimiu a autonomía de Zahumlia, retirando o título aos príncipes locais. Ademais, as súas discrepancias co seu fillo máis vello, Dragutin, levárono a considerar ao seu outro fillo, Milutin, como seu herdeiro, pese a que se comprometera cos húngaros a que o herdeiro fose Dragutin. Anoxado por isto, Dragutin exixiu ao seu pai que o asociase ao trono en 1276. Cando Uroš I se negou, Dragutin rebelouse e, coa axuda do rei de Hungría e de mercenarios cumanos, derrotou ao seu pai nunha batalla librada cerca de Gacko. Estevo Uroš I viuse obrigado a abdicar e retirouse ao Mosteiro de Sopoćani, que edificara en Ras (cerca da moderna Novi Pazar), onde morreu en 1277.
Descendencia
Coa súa esposa Helena de Anjou, princesa anxevina ou unha filla do emperador Latino de Constantinopla, Estevo Uroš tivo polo menos tres fillos:
Pedro Pais Lapido
Pedro Pais Lapido, nado en Santiago de Compostela o 2 de setembro de 1841 e finado en Barcelona o 8 de febreiro de 1917, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Doutor en Dereito pola Universidade Central de Madrid, foi letrado no corpo de Facenda, director da Caixa de Aforros de Santiago de Compostela, presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e presidente do comité executivo da Exposición Rexional de 1909. Xosé Luís Barreiro defíneo como “home de fortuna, pero sobre todo soñador de utopías (...) o grande impulsor, a máquina motora desta exposición”; parece que puxo moito diñeiro do seu propio peto (o déficit alcanzou as 265.000 pesetas), por iso en Santiago se acuñou a frase: “que o pague Pais Lapido”. Membro do Partido Conservador, foi deputado polo distrito de Noia en tres lexislaturas (1886-1896).
Trofeo Cidade de Vigo 1981
A XI edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 14 e o 16 de agosto de 1981 en forma de torneo triangular. O campión foi o Real Madrid.
Mercury-Atlas 7
Mercury-Atlas 7 ou MA-7, e tamén coñecida como Aurora 7 polo nome da cápsula, foi a segunda misión orbital tripulada do proxecto Mercury co astronauta Scott Carpenter a bordo. O piloto orixinal para esta misión era Donald K. Slayton, pero foi substituído por Carpenter tras detectárselle unha anomalía no ritmo cardíaco durante unha revisión médica.
Desenvolvemento da misión
Os obxectivos de MA-7 foron similares ós da MA-6: avaliar o rendemento do sistema home-nave nunha misión cunha duración de tres órbitas, estudar os efectos do voo espacial no astronauta e obter as impresións do astronauta sobre o funcionamento da nave e dos sistemas de soporte vital.
Músculo extensor radial curto do carpo
miniatura|200px|Músculo extensor radial curto do carpo
Mercury-Atlas 7
Desenvolvemento da misión
A bordo da cápsula había dous experimentos: un globo que se inflou para medir o arrastre da atmosfera á altura da órbita e proporcionar datos mediante a visibilidade do globo desde terra, e un experimento para estudar o comportamento dos líquidos en microgravedade. A observación feita por Glenn durante a MA-6 sobre que vira vagalumes (partículas brillantes arredor da nave) ó entrar na parte da órbita iluminada polo Sol, foi feita tamén por Carpenter, que resolveu o misterio descubrindo que era xeo proveniente do sistema de control a reacción.
Aurora 7 orbitou a unha altura duns 267 km e reentrou tras tres órbitas, caendo no océano Atlántico, a 200 km ó nordeste de Porto Rico e a uns 400 km máis lonxe do punto inicial de amaraxe. O erro tivo lugar debido a un apuntado incorrecto dos retrofoguetes no momento do acendido para a reentrada. Carpenter foi avistado ós 39 minutos despois da amaraxe por parte dun avión de rexoñecemente e foi recollidos 2 horas e 59 minutos despois da amaraxe por un helicóptero do portaavións USS Intrepid. A cápsula foi recuperada seis horas máis tarde.
Músculo extensor radial curto do carpo
O músculo extensor radial curto do carpo ou segundo radial externo é un músculo do membro superior humano pertencente ao compartimento posterior do antebrazo. Vai dende o úmero ata o segundo e terceiro metacarpiano.
Orixe e insercións
O músculo orixínase no epicóndilo lateral do úmero. Insírese na superficie dorsal da base do segundo e terceiro metacarpiano. Durante o seu percorrido adoita situarse por debaixo do extensor radial longo do carpo.
Función
Estende e abduce o pulso.
Lúa de papel
Lúa de papel (en Paper Moon) é un filme estadounidense 1973 dirixido por Peter Bogdanovich a partir dun guión de Alvin Sargent baseado na novela Addie Pray de Joe David Brown. O filme, rodado en branco e negro, está ambientado en Kansas e Missouri durante a Gran Depresión. Está protagonizado por Ryan e Tatum O'Neal, pai e filla na vida real. Tatum O'Neal recibiu eloxios pola súa interpretación como Addie e gañou o Óscar á mellor actriz secundaria, converténdose na máis nova gañadora dun Óscar en categoría competitiva.
Músculo extensor radial curto do carpo
Innervación
Está innervado pola póla fonda do nervio radial.
Lúa de papel
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 22 de miao de 1991.
Músculo extensor radial curto do carpo
Vascularización
Está vascularizado pola arteria radial
Lúa de papel
Argumento
En Gorham, Kansas, arredor de 1936, o estafador Moses Pray coñece a nena de nove anos Addie Loggins no servizo funerario da súa nai, e os veciños sospeitan que el é o pai de Addie. El négao, mais acepta levar a orfa a casa da súa tía en St. Joseph, Missouri.
José Manuel Vázquez Vázquez
José Manuel Vázquez Vázquez, "Manel", nado na Illa de Arousa en 1972, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias Económicas. Nas eleccións municipais de 1999 presentouse á alcaldía da Illa de Arousa encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde co apoio do BNG, sendo o primeiro alcalde electo trala segregación da Illa de Vilanova. Continuou como alcalde nas municipais de 2003 en minoría. Nas municipais de 2007 acadou a alcaldía por maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu acadar a alcaldía grazas a un pacto co BNG. Nas eleccións xerais de novembro do 2011 foi candidato número 3 do PSdeG-PSOE ó Congreso por Pontevedra, pero non logrou ser elixido. En setembro de 2013 disputou fronte a Xosé Ramón Gómez Besteiro as primarias ao cargo de Secretario Xeral do PSdeG, pero non logrou o posto. Renunciou a presentarse á reelección nas municipais de 2015, sendo substituído por Carlos Iglesias Cores á fronte dos socialistas, que logrou revalidar a alcaldía para o PSdeG con maioría absoluta.
Tras abandonar a alcaldía ocupou cargos de confianza na Deputación de Pontevedra, e formou parte da Exectutiva Provincial do PSdeG en Pontevedra como Secretario de Acción Electoral a partir de 2018, sendo confirmado trala renovación dos órganos de dirección provincial en 2022.
Eclecticismo
Historia e desenvolvemento
O eclecticismo desenvolveuse en Grecia a partir do século II a. C. como unha maneira de sintetizar os grandes achados intelectuais da filosofía clásica anterior dos presocráticos, Platón e Aristóteles. Por exemplo, Antíoco de Ascalón compaxinou o estoicismo e o escepticismo, e Panecio de Rodas baseou o seu pensamento no platonismo e no estoicismo.
Os pensadores romanos, que nunca desenvolveron un sistema filosófico propio, inclináronse por este tipo de pensamento: Cicerón, por exemplo, que asimilou teorías do estoicismo, do escepticismo e dos peripatéticos, sen considerar a súa desunión esencial.
Entre os cristiáns, Clemente de Alexandría e Oríxenes combinaron a metafísica grega e as ideas xudeocristiás das Santas Escrituras. Xa a finais da Idade Media, o mestre da Devotio moderna Eckhart formulou un sistema de filosofía cristiá baseado en Aristóteles, os seus comentaristas árabes medievais, o neoplatonismo e a Cábala ou mística hebrea.
Eclecticismo en Europa
En España, o Eclecticismo desenvolveuse no seo da Ilustración do século XVIII como única escola alternativa á escolástica dominante sen suscitar os receos da Inquisición e nese senso destacan pensadores como Benito Xerónimo Feijoo ou o médico e lóxico aragonés Andrés Piquer..
No século XIX rebrotou aínda o eclecticismo en Francia a través da obra do filósofo Victor Cousin, que tratou de xuntar o idealismo de Immanuel Kant, a filosofía do sentido común e as doutrinas indutivas de René Descartes.
Tívoli
Tívoli, en latín Tibur, en italiano Tivoli, é unha cidade do Lacio, en Italia, na provincia de Roma. En 2021 tiña 54 939 habitantes. Está na marxe esquerda do río Aniene, no nordeste de Roma.
Historia e características
Nestas terras, entre outras materias primas, había unha pedra chamada actualmente travertino, que foi moi usada en Roma; aínda existen restos das antigas canteiras. O Coliseo e a Basílica de San Pedro de Roma están feitos con este material.
Foi unha localidade romana coñecida pola súa paisaxe agreste, con bosques intercalados e fervenzas, cun clima máis fresco e limpo que a populosa Roma. Converteuse en lugar de veraneo en tempos do Imperio romano. Alí tiveron vilas moitos personaxes romanos, entre os que cabe mencionar ao emperador Adriano e ao poeta Quinto Horacio Flaco (65–8 a. C.). As modernas obras hidráulicas de captación de auga variaron sensiblemente a paisaxe do lugar.
Os Muíños, Rabiño, Cortegada
Os Muíños é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 62 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 36 mulleres.
Antíoco de Ascalón
Antíoco de Ascalón, nado en Ascalón en -150 e finado en Siria en -68, foi o último filósofo da Terceira Academia (Platón), que ensinou primeiro en Atenas e marchou despois a Alexandría.
Thomas Hobbes
Traxectoria
Fixo estudos superiores en Oxford, a partir de 1608 foi nomeado preceptor dun dos fillos da poderosa casa dos Cavendish, dada a morte do seu alumno en 1628 marchou para Francia, en dito país permaneceu ata 1631 cando os Cavendish o reclamaron para ser preceptor doutro dos seus fillos. Tamén foi preceptor, a partir do ano 1646, de Carlos Estuardo, que despois sería o futuro rei Carlos II. Foi considerado ao longo da historia unha persoa escura, feito polo que en 1666 foron queimados os seus libros, sendo considerado un ateo. Foi un inimigo da Igrexa anglicana e da Universidade de Oxford.
Antíoco de Ascalón
Traxectoria
Ao parecer naceu en Ascalón, antiga cidade de Oriente Medio que continúa existindo na actualidade en Israel. Non se coñecen as datas exactas do seu nacemento e morte, aínda puido vivir entre o -150 e o -68 aproximadamente. Foi discípulo do estoico Mnesarco, de Marco Terencio Varrón e de Filón de Lárisa (o cal tivo un pensamento distinto a Antíoco) e mestre de Cicerón. Sucedeu a Filón como escolarca da Academia Nova. Estivo interesado en revitalizar a doutrina de Platón superando o escepticismo. Influenciado por distintas correntes filosóficas, chegou a unha postura puramente ecléctica, que algúns consideran eclecticismo dogmático. Intentou conciliar a filosofía de Platón coa de Aristóteles e o estoicismo, buscando un núcleo de verdade na coincidencia de opinións dos grandes filósofos. Mantivo unha postura próxima a Panecio de Rodas e Posidonio do estoicismo medio.
Thomas Hobbes
Traxectoria
Mostrouse contrario a Aristóteles e máis aínda á filosofía escolástica. Polo contrario entusiasmáronlle os Elementos de Euclides así como o racionalismo cartesiano, cos temas correspondentes a revolución científica, e Francis Bacon, coa súa concepción utilitarista do saber. Pero quen máis influíu sobre el foi Galileo coa súa física.
Antíoco de Ascalón
Traxectoria
Antíoco foi ensinar primeiro en Alexandría e máis tarde a Siria onde morreu.
Thomas Hobbes
Traxectoria
Foi un dos fundadores da filosofía política moderna e da ciencia política. A súa comprensión dos seres humanos como materia e movemento, obedecendo as mesmas leis físicas como a outra materia e o movemento, segue sendo influente. E a súa conta da natureza humana como a cooperación de intereses propios e das comunidades políticas baseadas nun "contrato social" segue sendo un dos grandes temas da filosofía política.
Non só era un campión do absolutismo para o soberano, senón que tamén desenvolveu algúns dos fundamentos do pensamento liberal europeo: os dereitos da persoa, a igualdade natural de todos os homes, o carácter artificial da orde política (que levou á posterior distinción entre sociedade civil e Estado), a opinión de que todo o poder político lexítimo debe ser "representativo" basease no consentimento do pobo, e nunha interpretación liberal da lei que deixa á xente a liberdade de facer o que a lei non prohibe explicitamente.
Ademais da filosofía política, tamén contribuíu a unha ampla gama doutros campos, incluíndo historia, xeometría, física dos gases, teoloxía, ética e filosofía en xeral.
Filosofía
De acordo con Hobbes a filosofía débese dividir en tres partes: 1. O corpo en xeral, 2. O home e 3. O cidadán e o Estado. Para o que elaborou a súa célebre triloxía De corpore, De homine e De cive. Todo o que é a esencia espiritual, o que non é corpóreo, queda excluído da filosofía para Hobbes.
O corpo en xeral
Os modelos de tal ciencia son a xeometría de Euclides e a física de Galileo. Segundo Hobbes coñecemos á perfección o que nós mesmos establecemos, facemos e construímos, non obstante, non podemos coñecer coa mesma certeza as cousas naturais, porque nos non as construímos; como as cousas naturais xorden do movemento, descóbrese que esta é a súa causa principal. Tamén trata de explicar a mesma sensación en base ao movemento e máis en particular no movemento xerado polo obxecto no suxeito que sente, o cal á súa vez reacciona con outro movemento, do que xorde precisamente a imaxe. Tamén son movementos os sentidos de pracer e de dor, o apetito e o desexo, o amor, o odio e a vontade mesma. Por conseguinte, négase a liberdade, posto que os movementos e os nexos mecánicos que proceden destes, son rigorosamente necesarios. Neste horizonte, tampouco parece haber espazo para o ben (ou o mal) obxectivo, nin para os valores morais. Se o ben é relativo e non existen valores absolutos, como é posible construír unha moral e unha vida en sociedade? Como se fai posible a convivencia dos homes en sociedade? Estas dúas cuestións respóndense a través das obras principais de Hobbes, De cive e Leviatián.
O cidadán e o Estado
Na base do enfoque que Hobbes nos brinda acerca da sociedade e do estado hai dous supostos fundamentais. En primeiro lugar admite que, aínda que todos os bens sexan relativos, existe entre eles un ben primeiro e orixinario que é a vida e a súa conservación (polo tanto hai un primeiro Mal (filosofía), a morte). En segundo lugar nega que exista unha xustiza e unha inxustiza naturais, posto que non hai valores absolutos: Estes non son outra cousa que o froito de convencións establecidas por nós mesmos, cognoscibles de maneira perfecta e a priori.
O estado, non é algo natural, senón artificial. Os homes encóntranse nunha condición de guerra de todos contra todos. Cada un tende a apropiarse de todo o que lle serve para a súa propia supervivencia e conservación. Como todos teñen o dereito sobre todo e a natureza non colocou ningún límite, de aquí xorde o inevitable predominio duns sobre outros. Neste contexto Hobbes utiliza a frase de Plauto homo homini lupus, "o home é un lobo para o home", cousa que non obstante non posúe aquel pesimismo moral, radical e lúgubre, que moitos detectaron, porque se limita a ser un mero cualificativo estrutural, que indica unha situación á que hai que poñer remedio.
Nestas circunstancias o home arriscase a perder o ben primario, a vida, ao acharse exposto en todo momento ao perigo dunha morte violenta. O home pode superar tal situación grazas a dous elementos: determinados instintos e a razón. Os instintos son o desexo de evitar a guerra continua, para salvar a vida, e a necesidade de procurarse o necesario para a subsistencia. A razón enténdese aquí non como un valor en si, senón como un instrumento apto para realizar aqueles desexos fundamentais. Nacen así as leis de natureza, que non son máis que a racionalización do egoísmo, as normas que permiten satisfacer os instintos de autoconservación. Tres leis son as máis importantes:
1. A primeira regra, de carácter fundamental, ordena esforzarse por buscar a paz. Hobbes sostén: "Constitúe un precepto ou regra xeral que todos os homes deben esforzarse pola paz, sempre que haxa esperanza de obtela, e cando non sa poida obter, busque todas as axudas e vantaxes da guerra. A primeira parte desta regra conten a primeira e fundamental lei da natureza, que é defenderse con todos os medios posibles".
2. A segunda regra impón renunciar ao dereito sobre todo, a aquel dereito que se posúe no estado de natureza e que é o que desencadea todos os enfrontamentos.
3. A terceira lei manda, unha vez que se renunciou o dereito sobre todo, "que se cumpran os pactos establecidos". De aquí nace a xustiza e a inxustiza (a xustiza é aterse aos pactos realizados; a inxustiza consiste en transgredilos).