cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
San Miguel de Filgueira de Traba é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2017 tiña 126 habitantes (58 homes e 68 mulleres), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes.
Topónimo
Filgueira de Traba é un topónimo latino composto cun fitónimo e que se refire aos fieitos nunha traba ou chaira. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Patrimonio
Lindando coa parroquia de Visantoña (Mesía) está o castro da Braña.
Eleccións municipais en Oroso
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Oroso dende 1979. miniatura|dereita| [[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Oroso]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Oroso desde a aprobación da Constitución de 1978.
Conquista española das nacións chibchas
200px|miniatura|[[Alonso de Ojeda.]] A Conquista española das nacións chibchas refírese ó período de conquista levado a cabo polo Imperio Español das nacións chibchas, principalmente os muiscas e os taironas que habitaban a actual Colombia, comezando o proceso da colonización española de América.
Período precolombiano
Os primeiros habitantes da actual Colombia foron membros de pobos procedentes de Mesoamérica que se estabeleceron na rexión no -1200, seguido por dúas ondas migratorias, a primeira no -500 e a terceira entre o -400 e o -300. Posteriormente, os arauacos orixinarios do sur (no río Orinoco) tamén se estabeleceron na zona, seguidos polos caribes que se asentaron nas terras baixas e desprazaron ós mesoamericanos ás montañas. As áreas meridionais da actual Colombia formaban parte do Imperio Inca.
Existiron dúas tribos desenvolvidas social e economicamente na era da chegada dos españois: os muiscas, e os taironas. Ámbolos dous pobos formaban parte das nacións chibchas.
No século XVI, os chibchas, estaban divididos en dous grupos principais: os muiscas, asentados nas chairas de Cundinamarca e Boyacá, e os tairona, asentados na zona norte de Serra Nevada de Santa Marta no actual departamento de La Guajira.
Chegada dos españois
dereita|miniatura|260px|Rutas da conquista española          [[Alonso de Ojeda (1499-1501)           Vasco Núñez de Balboa (1513)           Pedro Arias Dávila (1513-1519)           Pascual de Andagoya, Diego de Almagro e Francisco Pizarro (1515-1529)           Pedro de Heredia e os seus tenentes (1532-1538)           Sebastián de Belalcázar (1533-1539)           Tenentes de Sebastián de Belalcázar (1533-1539)           Gonzalo Jiménez de Quesada (1536-1538)           Nicolás de Federmán (1537-1539)]] O primeiro español que navegou as costas do que hoxe é Colombia foi Alonso de Ojeda en 1499, que lideraba unha expedición polas costas da península de La Guajira no cabo de la Vela, entre cuxa tripulación se atopaba Juan de la Cosa, mais nunca desembarcaron. En 1502, Juan de la Cosa organizou a súa propia expedición e volveu a La Guajira.
En 1502, na outra costa da actual Colombia preto do Golfo de Urabá, os exploradores españois liderados por Vasco Núñez de Balboa conquistaron a área preto do río Atrato. Alí fundaron Santa María la Antigua del Darién (c. 1509) e a vila de San Sebastian de Urabá (c. 1508-1510), os dous primeiros asentamentos europeos na América continental.
O 29 de xullo de 1525, foi fundada a cidade de Santa Marta na costa norte de Colombia polo conquistador Rodrigo de Bastidas. En 1536, Gonzalo Jiménez de Quesada liderou unha expedición con 600 soldados e 85 cabalos, deixando atrás Santa Marta e chegando a territorio muisca ese mesmo ano.
Entre as vilas de Suesca e Nemocón, a expedición de De Quesada enfrontouse á primeira resistencia activa muisca: o zipa muisca Tisquesusa realizou un esforzo errado de acabar cos invasores, que deron a primeira mostra da súa superioridade militar.
Stuart Conquest
Stuart Conquest, nado en Ilford o 1 de marzo de 1967, é un xadrecista inglés. Conseguiu o título de Grande Mestre do xadrez ós 24 anos de idade, gañou o Campionato Británico de xadrez no 2008 e tamén foi membro da selección inglesa de xadrez.
Conquista española das nacións chibchas
Chegada dos españois
Posteriormente, De Quesada foi asediado sen descanso na sabana de Bogotá polas forzas de Tisquesusa, mais conseguiu sacar proveito das rivalidades entre os varios xefes indíxenas para ir enfraquecendo o poder do zipa de Bacatá. Os xefes de Chía e Suba foron dos primeiros en someterse e colaborar cos españois, mentres que os homes de Tisquesusa sufrían derrota tras derrota e non conseguiron opoñerse ós españois, que contaban con cabalos, cans e armas de metal, en troques das armas de madeira primitivas: lanzas, mazas e dardos. Tisquesusa continuou a asediar e atacar ós españois, mais morreu nalgunha contenda escura, a finais de 1537, sen que os españois o soupesen e sen que coñecesen o seu tesouro.
Stuart Conquest
O seu maior éxito xadrecístico a nivel mundial foi cando gañou o Campionato do Mundo sub 16 en Embalse, Córdoba, na Arxentina no 1981. En 1985 logrou o título de Mestre Internacional e no 1991 chegou a ser Grande Mestre. Foi Campión Británico de xadrez na modalidade de partidas rápidas no 1997. O seu auxe na puntuación ELO da FIDE alcanzouno en outubro do 2001 cando tivo 2601 puntos.
Infancia
O seu pai ensinoulle a xogar cando tiña 5 anos, no 1972. Nesa época xogaban polo Campionato do Mundo Bobby Fischer e Boris Spassky, entón o pai era un xadrecista inscrito no Hastings Chess Club, ou sexa, no Club de Xadrez de Hastings, e seguía con moita atención os acontecementos xadrecísticos neses tempos. A súa nai tamén xogaba ó xadrez con Stuart cando era pequeno, gañoulle xogos a ela xa moi cedo, mais ela xogaba ás cegas dicíndolle os movementos coas coordenadas mentres el ollaba o taboleiro. Stuart empezou a gañarlle partidas ó seu proxenitor cando tiña entre os 9 e 10 anos, ós 9 anos foi cando seu pai o levou ó club. Logo foi adestrado por Arthur Winser, que fora en 24 ocasións campión de Hastings. No primeiro ano clasificouse pra a final do Campionato do Club de Hastings, o que era unha plusmarca histórica. Un ano máis tarde, ós 10 anos, gañou o seu primeiro torneo no club con partidas de 30 minutos, facendo 4½ puntos en 5 xogos e sendo premiado con 9 libras esterlinas. Apareceu por primeira vez fotografado na prensa ós 11 anos nun xornal cos Grandes Mestres soviéticos Vasyukov e Kochiev. Á idade de 12 gañou o Campionato do Club de Hastings, mais non só, fora primus inter paris co seu amigo Patrick Donovan, de 16 anos.
Conquista española das nacións chibchas
Chegada dos españois
O sucesor de Tisquesusa, o seu sobriño Zaquesazipa (Saquesazipa) someteuse axiña ós españois, mais as relacións entre os españois e Zaquesazipa non tardaron moito en deteriorarse. Querendo facerse co tesouro do zipa, os españois apreixoaron a Zaquesazipa e levárono a xuízo, acusándoo de rebelión contra os españois e de non revelar a localización onde o tesouro estaba agochado.
Xosé Manuel Maseda
Xosé Manuel Díaz Maseda, coñecido como Xosé Manuel Maseda, nado en Cedeira en 1962 e finado o 23 de decembro de 2020 en Santiago de Compostela, foi un xornalista de televisión galego.
Conquista española das nacións chibchas
Chegada dos españois
Tundama foi outro xefe que apareceu listo para loitar contra os invasores. Este belicoso líder chamou ós seus soldados e pediu a asistencia de caciques veciños de Serinza, polo que cando chegou De Quesada, atopou as máis ordenadas e marciais forzas militares dos muiscas, dispostos en diferentes faccións e adornados con plumas de diferentes cores. Na batalla, chamada Bonsa, as forzas indíxenas opuxeron unha resistencia desesperada. O xeneral español De Quesada estivo en perigo de perder a vida cando caeu do cabalo no medio dos inimigos, pero as filas indias rompéronse e os españois acadaron a vitoria nos pantanos de Bonsa.
Xosé Manuel Maseda
Traxectoria
Foi estudante de medicina na Universidade de Santiago de Compostela pero non chegou a rematar a carreira porque, con 23 anos, comezou a traballar na recentemente inaugurada Televisión de Galicia, na súa sección de informativos. Nela permaneceu toda a súa carreira profesional, onde foi editor e presentador dos telexornais. Ocupou cargos na dirección de informativos durante os gobernos de Alberto Núñez Feijóo (redactor xefe de informativos entre 2009 e 2017 e coordinador de informativos entre 2017 e 2020). Graduouse en Dereito pola Universitat Oberta de Catalunya (UOC) no ano 2013.
Conquista española das nacións chibchas
Chegada dos españois
Finalmente, o 6 de agosto de 1538, a cidade de Bogotá (chamada orixinalmente Santa Fé de Bogotá) foi fundada sobre a capital orixinal dos muiscas, Bacatá.
Xosé Manuel Maseda
Traxectoria
O seu rostro quedou vinculado a algunhas das retransmisións en directo máis importantes da TVG, como as visitas de mandatarios estranxeiros, actos relixiosos, o accidente da ponte das Pías, ou grandes eventos políticos, como as investiduras dos presidentes da Xunta. Tamén ocupou postos de representación da TVG na FORTA.
Stuart Conquest
De nova promesa a Grande Mestre
Ós 14 anos obtivo o título de Mestre FIDE e gañou o Campionato do Mundo sub 16 na Arxentina. Catro anos despois fíxose Mestre Internacional ó cumprir todas as normas. En xuño do 1991 logrou a última norma de Grande Mestre nun torneo en París.
Xosé Manuel Maseda
Vida persoal
Foi membro da Tuna Compostelana e tocaba a guitarra.
Stuart Conquest
Eliminatoria para o Mundial da FIDE 2001/2002 no Kremlin en Moscova
Conquest xogou as eliminatorias de clasificación, sendo eliminado na primeira quenda nas partidas adicionais contra o Grande Mestre húngaro Zoltan Gyimesi por 4 a 3 nunha serie de 7 xogos. Foran dúas partidas regulares e logo unha rolda doutras dous adicionais, ó empataren tamén nesas, tiveron que xogar unha segunda rolda adicional, ó igualaren tamén naquelas engadiron outra, mais con xogo decisivo. O inglés estivera moi preto de eliminar ó húngaro, pois adiantárase no marcador na terceira partida. Logo non tivo nunca mais a posibilidade de xogar por un Campionato do Mundo.
Torneos e títulos
En 1985 gañou un torneo en Guernesei, compartindo o posto con Julian Hodgson. No 1986 triunfou nun torneo en Múnic. En 1987 foi primeiro nun torneo en Ostende, Bélxica, compartindo o posto con Keith Arkell. No 1992 venceu nun torneo en Kuala Lumpur, compartindo o posto con Anthony Miles, Colin McNab, Mihai Suba e William Watson. En Neuwied, Alemaña, triunfou nun torneo no 1993, compartindo o posto con Aleksandre Budnikov. No torneo de Olot fora primeiro no 1994. Gañou o torneo de Hastings, edición 1995/1996, compartindo o posto co que máis tarde fora Campión do Mundo Alexander Khalifman e tamén co croata Bogdan Lalic. Volveu gañar o mesmo evento no 2000/2001, daquela primeiro xunto ó indio Krishnan Sasikiran. En 1997 foi primeiro nun torneo en Tanta, Exipto, compartindo o posto con Mikhail Gurevich. Venceu nun torneo na capital de Trinidad e Tobago no 1999, compartindo o posto con Henry Urday Cáceres, Gerald Hertneck e Christoph Ward. No mesmo ano triunfara nun torneo na cidade Bávara de Fürth, no 1999 tamén vencera noutro torneo en Hamilton, Nova Zelandia. No 2001 gañou un torneo de categoría 14 en Clichy, Francia, coa prestación persoal máis relucente da súa carreira xadrecística. O seu rendemento nese suceso calculouse en 2712 puntos.
Xosé Manuel Maseda
Vida persoal
Estivo casado con Sara Dobarro, política ferrolá, concelleira polo Partido Popular de Galicia en Ferrol. Tiveron dous fillos, Cristina (1988) e Santiago (1993). O matrimonio acabou nun xuízo por agresión á súa muller, se ben a condena foi anulada. .
Finou como consecuencia das feridas sufridas nun accidente de circulación na autoestrada AP-9, á altura de Vilamaior.
Stuart Conquest
Torneos e títulos
Saíu triufante nun torneo en Erandio no 2003, compartindo o posto con Oleg Korneev e Horacio Saldano. Gañou o torneo aberto da cidade de Logroño no 2004. No 2006 foi segundo cos mesmos puntos que o primeiro Bogdan Lalic. Tamén no 2004 triunfou nun torneo paralelo ás Olimpíadas en Calvia, compartindo o posto con Rodrigo Vásquez. Foi primeiro no Campionato de Donostia no 2006, a puntos iguais con Das Neelotpal, Eric Prie e Kevin Spraggett. No 2007 gañou un torneo en Auckland, Nova Zelandia.
Campionato Británico de Xadrez en Liverpool no 2008
No 2008 conseguiu a vitoria máis orgullosa da súa vida cando dobregou nas partidas de desempate a Keith Arkell no Campionato Británico, pois os dous fixeran 8 puntos. Deste xeito conquistou Conquest o título de Campión Británico coa segunda partida de desempate:
Conquest,S (2536) - Arkell,K (2506) ECO B17 Edición 95 do Campionato Británico, segunda partida de desempate en Liverpool o 09.08.2008. 1.e4 - c6 2.d4 - d5 3.Cd2 - dxe4 4.Cxe4 - Cd7 5.Cf3 - Cgf6 6.Cg3 - c5 7.Be2 - cxd4 8.Dxd4 - e6 9.0–0 - Bc5 10.Dh4 - 0–0 11.Bd3 - Be7 12.Bg5 - g6 13.Tad1 - Te8 14.Bb5 - a6 15.Bxd7 - Cxd7 16.Ce4 - f6 17.Txd7 - Bxd7 18.Cxf6+ - Bxf6 19.Bxf6 - Dc7 20.Be5 - Dd8 21.Bf6 - Dc7 22.Ce5 - Bc6 23.Cxg6 - Bd5 24.Dg5 - Rf7 25.Be5 - Dd8 26.Dh6 - Te7 27.Dxh7+ - Re8 28.Cxe7 - Dxe7 29.Dh8+ - Df8 30.Dxf8+ - Rxf8 31.b3 - b5 32.Te1 - Tc8 33.Te2 - Rf7 34.f3 - a5 35.Rf2 - a4 36.h4 - Rg6 37.g4 - Tf8 38.Te3 - Tc8 39.Te2 - Tf8 40.f4 - Rh6 41.Rg3 - axb3 42.axb3 - Ta8 43.h5 - Ta2 44.Th2 - Be4 45.g5+ - Rh7 46.Td2 - Ta7 1–0
Último torneo exitoso
No 2009 finou diante de todos un torneo ó norte da illa de Sardeña, en Palau, no torneo aberto de Capo d'Orso. Segundo foi Sergei Tiviakov, con 2697 puntos ELO.
A táboa cos primeiros 10 de 178 participantes ficou deste xeito:
Rexistros internacionais por equipos
Stuart Conquest nunca obtivo unha medalla coa selección inglesa de xadrez nas Olimpíadas. Foi xogador reserva en todas as que participou, sempre como primeiro reserva, a excepción das Olimpíadas de 1996, onde foi segundo reserva. Tampouco pudo xogar ata agora un Campionato do Mundo de seleccións. Como nas Olimpíadas, no Campionato de Europa tamén tivo catro aparicións.
Seal the Deal & Let's Boogie
Seal the Deal & Let's Boogie é o sexto álbum de estudio da banda danesa de heavy metal Volbeat, publicado o 3 de xuño de 2016. É o seu primeiro traballo sen Anders Kjølholm, que deixou o grupo no mes de novembro do ano anterior.
Illa Renaud
A illa Renaud é a maior das illas Biscoe na Antártida, adxacente á costa occidental da península Antártica. A illa sitúase entre as illas Pitt, cara ao norte; a illa Rabot ao sueste, separadas polo paso Covadonga; e a illa Lavoisier ao sur, separadas polo estreito Pendleton.
A illa ten 40 km. de longo por 17 millas de largo e destaca no seu litoral a baía Sobenes ao oeste e a punta Lively, chamada cabo Aguirre Romeu por Chile, no extremo sur. Áchase cuberta por un manto de xeo.
Foi cartografada e nomeada pola Expedición Antártica Francesa de 1908-1910, comandada por Jean-Baptiste Charcot.
Reclamacións territoriais
Arxentina inclúe á illa no departamento Antártida Arxentina dentro da Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur; para Chile forma parte da comuna Antártica da provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena; e para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico. As tres reclamacións están suxeitas aos termos do Tratado Antártico.
Nomenclatura dos países reclamantes:
Río Deva, Cantabria
O río Deva é un curso fluvial do norte da Península Ibérica, que discorre entre as comunidades de Asturias e Cantabria, e desemboca no mar Cantábrico, despois de fluír durante 64 km.
Curso
O río Deva nace no circo glaciar de Fuente Dé, no concello cántabro de Camaleño, no suroeste da comunidade, a uns 1.100 metros de altitude. Móvese nun sentido xeral sur-norte, pero o seu curso é abondo sinuoso, obstaculizado polos macizo dos Picos de Europa, que debe ir beireando. Algo máis abaixo de Tresviso, entra en Asturias, para logo incurvarse cara o leste, endirección ao Cantábrico, no que desauga formando un profundo estuario, coñecido co Ría de Tina Mayor, que marca límite entre ambas as dúas rexións citadas.
Afluentes
Os principais tributarios do Deva son:
Poboacións que atravesa
300px|miniatura|esquerda|Río Deva en Asturias Entre as localidades que baña o Deva ha que citar:
Homónimos
O nome do Deva compártenno outras correntes fluviais na Península Ibérica, dúas delas nomean dous tributarios do Miño en Galicia. Outro Deva, ou Deba, corre polo País Vasco. E, por último, en Aragón un afluente do Turia é tamén Deva.
Love (filme de 2015)
Love é un filme franco-belga dirixido e escrito por Gaspar Noé. É un filme erótico de contido explícito encadrado na categoría de cinema arte. Trátase do cuarto filme de Noé despois dun hiato de cinco anos. Foi estreado en 3D.
Músculo elevador da escápula
O músculo elevador da escápula ou angular da omoplata é un músculo do membro superior humano, pertencente á rexión do ombreiro. Orixínase nas apófises transversas das vértebras cervicais primeira e segunda e nos tubérculos posteriores das apófises transversas das vértebras C3 e C4.
Insírese na superficie posterior do bordo medial da escápula, dende o ángulo superior ata a espiña da escápula.
Función
O elevador da escápula eleva a este mesmo óso. Non ten outras funcións de interese.
Innervación
O músculo está innervado polo nervio dorsal da escápula e polos nervios espiñais de C3 e C4 directamente.
A Curiscada, Muras, Muras
A Curiscada é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Cirrítidos
miniatura|dereita|350px|Paracirrhites forsteri, nas [[Maldivas|Illas Maldivas]] miniatura|dereita|350px|Oxycirrhites typus Os cirrítidos (Cirrhitidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes, propios de augas tropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Morfoloxía
Posúen un corpo alongado, alcanzando tamaños máximos de 55 cm, aínda que adoitan ser peixes pequenos e moi coloreados. Unha única aleta dorsal continua con 10 radios espiñosos e 11 a 17 radios brandos; os primeiros presentan cirrios nos extremos das espiñas. A aleta anal ten 5 a 7 radios brandos.
Hábitat e bioloxía
Viven entre as rochas e os corais, alimentándose de pequenos peixes e crustáceos. Son hermafroditas protoginos e os machos manteñen grupos territoriais con varias femias.
Adáptanse moi ben ás condicións de vida nos acuarios.
Taxonomía
Comprenden 12 xéneros:
If Not Now, When?
If Not Now, When? é o sétimo álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Incubus, editado o 12 de xullo do 2011 a través do selo Epic Records. Foi precedido de dous sinxelos, "Adolescents" e "Promises, Promises", e foi producido polo colaborador habitual da banda Brendan O'Brien.
Étienne Geoffroy Saint-Hilaire
Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, nado en Étampes (departamento de Essonne, na rexión da Illa de Francia), o 15 de abril de 1772, e finado en París o 19 de xuño de 1844, foi un naturalista francés.
Biografía
En marzo de 1793 Daubenton, grazas á intervención de Bernardin de Saint-Pierre, ofrécelle un posto de asistente no gabinete de Historia Natural, vacante tras a dimisión de Bernard Lacépède.
En xuño de 1793, Geoffroy convértese nun dos doce profesores do Museo Nacional de Historia Natural, ocupando a cátedra de zooloxía. O mesmo ano, ocúpase da constitución da dirección do Museo.
En 1794 *entabla correspondencia con Georges Cuvier. Xuntos, firmarán varias memorias de historia natural. Unha delas presenta a clasificación dos mamíferos construída a partir da idea da subordinación de caracteres, fundamento do sistema de clasificación de Cuvier.
Na Historia dos makís ou monos de Madagascar, escrita en 1795, Sait-Hilarie expresa por primeira vez os seus puntos de vista sobre a unidade do plan de organización dos seres vivos, concepción constantemente reivindicada nas súas obras posteriores.
En 1798 Geoffroy é elixido para participar na grande expedición científica que acompañará a Napoleón a Exipto. Entra no Instituto de Exipto o 20 de agosto de 1798, onde presenta varios artigos que serían publicados posteriormente na Description de l’Egypte. Durante esta viaxe recompila numerosas observacións zoolóxicas, especialmente sobre réptiles e peixes.
En setembro de 1804 é elixido membro da Academia das Ciencias. En marzo do ano seguinte Napoleón, que xa o recompensara coa Cruz da Lexión de Honor, elíxeo para visitar os museos de Portugal co fin de procurar coleccións de animais do Brasil.
Pyongyang (banda deseñada)
En 2018 foi traducido ao galego por Belén Poutón e publicado pola editorial Rinoceronte.
Argumento
Delisle viaxa a Corea do Norte, un país moi pechado aos estranxeiros, para supervisar a externalización de series de animación producidas en Occidente. O libro preséntase como unha serie de anécdotas e reflexións que compoñen un retrato dun dos países máis herméticos do mundo.
Étienne Geoffroy Saint-Hilaire
Biografía
En 1809, ano da súa volta a Francia, é nomeado profesor de zooloxía da Facultade de Ciencias de París, dedicándose completamente aos estudos anatómicos.
En 1818 publica a primeira parte da súa célebre Filosofía anatómica; a segunda publicaríase en 1822. Na Historia natural dos mamíferos, de 1819, postula que os órganos conservan sempre as mesmas relacións entre eles, pero tamén que non se crea ningún órgano novo e que cando un órgano se desenvolve faino en detrimento doutro.
As súas ideas en canto á evolución son próximas ás de Lamarck, o que o leva a enfrontarse con Cuvier, convencido fixista, na Academia das Ciencias. En busca de argumentos, estuda a teratoloxía, o estudo de anomalías no desenvolvemento embrionario. Neste sentido, define a noción de homoloxía, establecendo unha ponte entre a embrioloxía e a anatomía comparada.
En xullo de 1840, Geoffroy Saint-Hilaire vólvese cego e, meses máis tarde, sofre un ataque que o deixa paralizado, o que o obriga a dimitir da súa cátedra no Museo en 1841, sucedéndoo o seu fillo Isidore Geoffroy Saint-Hilaire (1805-1861). Morre tres anos máis tarde.
Obra
miniatura|Podencéfalo. Debuxo dunha teratoloxía de Étienne Geoffroy Saint-Hilaire na súa Philosophie Anatomique (1822), tomo II, prancha VI. miniatura|Anencéfalo e notencéfalo.
A redución de todos os plans corporais a un só tipo provocou unha polémica de grande alcance internacional entre Saint Hilaire e Georges Cuvier.
O debate de 1830
En 1830 dous naturalistas mozos, Meyranx e Laurencet, presentaron ante a Academia das Ciencias unha memoria na que vinculaban a un cefalópodo e un vertebrado, pregando este último cara a atrás, ao nivel do embigo. Argumentaban que nesta posición os vertebrados tiñan todos os seus órganos na mesma orde que os cefalópodos.
Nun artigo lido na Academia das Ciencias en febreiro de 1830, Cuvier presentou diagramas dos órganos internos de cefalópodos e vertebrados pregados cara a atrás na maneira indicada por Meyranx e Laurencet, mostrando como a ordenación dos principais órganos era diferente, e que o parecido sería moito maior se o pregamento se fixera na dirección contraria, caso no que a ordenación tampouco sería a mesma. Este foi o comezo da controversia.
Partindo do seu principio da unidade do plan e composición, Geoffroy alegou todas as súas teorías sobre a homoloxía entre o esqueleto dos peixes e o dos vertebrados superiores.
O célebre debate entre Geoffroy e Cuvier desenvolveuse oficialmente en forma de comunicacións e discusións públicas na Academia das Ciencias, pero tamén, de modo non oficial, en revistas e mesmo na prensa diaria. A polémica, que ilustra o auxe da anatomía comparada como disciplina central no conxunto das ciencias naturais, concluíu abruptamente coa inesperada morte de Cuvier en 1832.
Legado
A xenética molecular confirmou unha das hipóteses máis arriscadas de Saint-Hilaire: a identidade (por inversión) dos plans corporais de vertebrados e artrópodos. En 1996 Robertis e Sasai descubriron que o eixe dorsoventral de vertebrados e artrópodos está determinado por xenes homólogos cuxo patrón de expresión se encontra invertido en ambos os grupos.
Adeus ás armas (filme de 1957)
Adeus ás armas (en A Farewell to Arms) é un filme estadounidense dirixido por Charles Vidor que foi estreado en 1957. O guión é obra de Ben Hecht, baseado en parte na obra de 1930 de Laurence Stallings. Foi a segunda adaptación ó cine da obra de Ernest Hemingway A Farewell to Arms. Foi o derradeiro filme producido por David O. Selznick. A versión anterior, Adeus ás armas (1932) estaba protagonizada por Gary Cooper e Helen Hayes.
Curralvello, Muras, Muras
Curralvello é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Sinfonía núm. 3 (Górecki)
A 'Sinfonía núm. 3, Op. 36', tamén coñecida como Sinfonía das cancións doentes, Sinfonía das cancións tristes ou Sinfonía das lamentacións (en polaco, Symfonia pieśni żałosnych), é unha sinfonía en tres movementos composta polo compositor Henryk Górecki en Katowice (Polonia), entre outubro e decembro de 1976. Esta obra é representativa da transición do compositor entre o seu estilo disonante temperán e o outro máis tonal posterior. Foi estreada o 4 de abril do ano seguinte pola SWR Sinfonieorchester Baden-Baden und Freiburg e a soprano Stefania Woytowicz baixo a batuta de Ernest Bour no Festival de Royan.
A sinfonía está escrita para orquestra e soprano. Esta canta un texto polonés distinto en cada un dos tres movementos: no primeiro, un lamento atribuído á Virxe María escrito no século XV; no segundo, unha mensaxe escrita na parede dunha cárcere da Gestapo durante a segunda guerra mundial; no terceiro, unha canción folclórica sobre unha nai que busca ao seu fillo, asasinado durante a insurrección silesiana de 1919. O primeiro e o terceiro movementos están escritos dende a perspectiva dos pais que perden un fillo, e o segundo movemento dende a do fillo que é separado dos seus pais. O tema central da sinfonía é, polo tanto, o da maternidade e a separación dos seres queridos por culpa da guerra.
Ata 1992, Górecki só era coñecido entre entendidos, unicamente como un dos moitos compositores do chamado «Renacemento musical polonés» da posguerra. Finalmente, ese ano, a compañía Elektra Records lanzou unha gravación titulada Symphony No. 3 (15 anos despois da súa composición) que situouse entre as máis vendidas nas listas de música clásica de Gran Bretaña e os Estados Unidos. Dende aquela vendéronse máis dun millón de copias, o que lle supuxo a obtención dun disco de ouro en Gran Bretaña o 1 de febreiro do ano seguinte, superando con creces as vendas estimadas de toda unha vida dunha gravación típica dun compositor do século XX. Este éxito, con todo, non logrou atraer a atención do público cara o resto da produción de Górecki.
Historia
miniatura|esquerda|200px|[[Pierre Boulez, con quen Górecki relacionouse durante a década de 1960.]] A pesar do ambiente político contrario á arte moderna (denunciada como «formalista» polas autoridades comunistas), a música polonesa da posguerra gozou dun nivel de liberdade sen precedentes, en especial logo do establecemento do «Festival de Outono de Varsovia» en 1956. Górecki obtivera recoñecemento entre os compositores vangardistas polas súas obras experimentais, disonantes e seriais da primeira parte da súa carreira; tamén fíxose coñecido na escena internacional grazas a obras modernistas como Scontri, que foi un éxito no festival de 1960, ou a súa Sinfonía núm. 1, que gañou un premio na Bienal Xuvenil de París de 1961. Ao longo da década de 1960, Górecki continuou relacionándose con outros compositores experimentais da época, como Pierre Boulez ou Karlheinz Stockhausen.
Na década de 1970, en cambio, Górecki comezou a distanciarse do serialismo e das disonancias extremas da súa primeira época. Así, tanto a Terceira Sinfonía, como as pezas corais Euntes ibant et flebant (Op. 32, 1972) e Amen (Op. 35, 1975), supoñen un rexeitamento de tales técnicas experimentais. A ausencia de variación harmónica na Sinfonía núm. 3, así como a súa insistencia na utilización de repeticións marca un paso na traxectoria de Górecki cara ao minimalismo e as texturas simples que caracterizan a súa obra posterior. Dada a natureza relixiosa de boa parte das súas obras desta etapa, moitos críticos e musicólogos sitúano ao carón doutros compositores contemporáneos que exploran igualmente con estruturas e texturas sinxelas, coa tonalidade e a melodía, e que tamén adoptan temáticas relixiosas, tales como Arvo Pärt ou John Tavener; con todo, ningún dos autores cualificados baixo esta etiqueta de «minimalismo relixioso» ou «minimalismo sacro» admite ter recibido influenzas comúns cos demais.
Composición
miniatura|250px|Os [[Montes Tatras, preto da prisión nazi de Zakopane, de onde o compositor tomou unha frase escrita nunha das celas para a composición da súa sinfonía.]] En 1973, Górecki recorreu ao folclorista polonés Adolf Dygacz na procura de melodías que puidera incorporar á súa nova obra. Dygacz presentoulle catro cancións gravadas na rexión de Silesia, unha das cales impresionou ao compositor. Tratábase dunha melodía titulada Kajze mi sie podzioł mój synocek miły (A onde foi o meu querido fillo), que describía a dor dunha nai polo seu fillo, caído durante a guerra, probablemente durante as rebelións de 1919–1921. Górecki oíra unha versión desta canción nos anos 1960 e non lle prestara especial atención, mais a letra e a melodía do novo arranxo recollido por Dygacz cativárono profundamente. Máis tarde afirmou:
Con todo, Górecki finalmente desbotou este formato, porque cría que esa estrutura faría que a sinfonía fora «sobre a guerra». Górecki quería transcender máis aló do específico, polo que estruturou a súa obra como tres lamentos independentes.
Descrición
A Sinfonía núm. 3 constrúese arredor de harmonías simples, nun estilo neo-modal que emprega técnicas da música medieval pero que non se adhire por completo ás normas de composición medievais. Unha interpretación habitual dura arredor de 54 minutos. Ronald Blum, pola súa banda, describe a sinfonía como «lúgubre, como Gustav Mahler, mais sen a ampulosidade da percusión, as trompas e o coro, só o lamento das cordas e da soprano solista». A obra consiste en tres movementos en ton de elexía, todos eles marcados como Lento. As cordas dominan a textura musical e o volume raramente elévase: a marca de fortissimo só aparece nuns poucos compases.
O musicólogo Adrian Thomas apuntou que a sinfonía carece de disonancias, e que non require de ningún virtuosismo técnico. Ademais, observa que «non hai referencias estilísticas de segunda man, aínda que si tiveramos que buscar precedentes habería que atopalos, de xeito distante, en compositores tan variados como Johann Sebastian Bach, Franz Schubert, Tchaikovski, ou mesmo Claude Debussy».
Instrumentación
A sinfonía núm. 3 de Górecki está escrita para soprano e unha orquestra consistente en:
Para a maior parte da partitura, a sección de cordas (cuxo número de efectivos está indicada polo compositor) está dividida en dúas partes, cada unha escrita nun pentagrama separado. Polo tanto a parte das cordas está escrita principalmente en dez partes diferentes, en dez pentagramas separados. Nalgunhas seccións algunhas destas partes están divididas aínda en máis partes separadas, que están escritas no mesmo pentagrama, de xeito que se empregan dez pentagramas para un maior número de partes.
Lento - Sostenuto tranquillo ma cantabile
miniatura|250px|Unha rúa de [[Katowice, localidade onde foi composta a sinfonía.]]
Cunha duración aproximada de vinte e sete minutos, o primeiro movemento dura tanto coma os outros dous movementos xuntos, e baséase no lamento atribuído á Virxe María escrito no século XV, recollido na colección de cancións de Łysa Góra, que se encontra no Mosteiro da Santa Cruz, Serra de Świętokrzyskie.
Está formado por tres seccións: iníciase cun canon en dez partes, empregando unha melodía de vinte e catro compases no modo eolio de mi. Comeza cos contrabaixos, aos que se agrega un novo instrumento cada vinte e cinco compases, unha quinta por riba do anterior. Cando o canon alcanza as súas dez repeticións, comeza a descender ata reducirse a un único ton. A soprano entra na segunda sección e o seu canto culmina co clímax na última palabra, momento no que se lle une a orquestra repetindo o clímax do canon inicial. A terceira sección do movemento é unha longa conclusión que tamén descende ata un único ton.
Lento e largo - Tranquillissimo
Segundo o compositor, «quería que o segundo movemento tivera un carácter montañoso, non no sentido do folclore puro, máis si que recollera o clima de Podhale... Quería que o monólogo da rapaza parecera como canturreado... por unha banda case irreal, mais por outra dominando á orquestra». O movemento ábrese cunha pedal en quintas, la–mi, e un fragmento melódico, mi–sol♯–fa♯, que alterna con caídas repentinas ao acorde si♭–re♭. Thomas describe o efecto como «case cinemático... suxerindo o aire libre das montañas». A medida que a soprano comeza cantar, as súas palabras son acompañadas pola orquestra, ata acadar o clímax en la♭. O movemento conclúe cun longo acorde das cordas que dura máis de dous minutos sen decrescendo. As dúas últimas palabras do movemento son as dúas primeiras liñas do Ave María polonés, cantadas pola soprano dúas veces no mesmo ton.
Lento - Cantabile semplice
O ‘'tempo’’ do terceiro movemento non é tan lento coma o dos dous anteriores, e certos cambios leves na dinámica e no modo fan que sexa máis complexo do que podería parecer a primeira vista. Está formado por tres estrofas en la menor e, do mesmo xeito que o primeiro movemento, constrúese mediante a evolución dun motivo sinxelo. A melodía establécese na estrofa inicial, e a segunda e terceira estrofas revisitan os mesmos temas do segundo movemento. Cando a soprano canta as últimas palabras, a tonalidade cambia a un la maior diatónico que acompaña á que o escritor David Ellis denominou "a estrofa extática final":
Logo desta estrofa a orquestra volve a la menor antes dun postludio final en la maior. En palabras do propio Górecki:
Interpretación
miniatura|200px|dereita|[[Jean Fouquet, María co Neno, contra 1450.]] A Terceira Sinfonía está adicada á esposa de Górecki, Jadwiga Rurańska. Cando lle preguntaron o porqué, el respondeu: «A quen se supón que lla debía adicar senón?». Górecki nunca buscou explicar a sinfonía como unha resposta a un evento político ou histórico. Con todo, mantén que a súa obra é unha evocación dos vínculos entre unha nai e a súa filla. Algunhas críticas describiron a sinfonía como un memorial ás vítimas dos nazis en Polonia durante o Holocausto, especialmente á luz da elección dos textos realizada por Górecki (como curiosidade, reprodúcese de xeito cíclico o segundo movemento na sala de exposición do "Holocausto" no Museo de Auckland, Nova Zelandia). A Górecki encargáronlle que compuxera música sobre o Holocausto na década de 1960, mais foi incapaz de rematar ningunha das obras que comezou para tal propósito. Górecki indicou que durante moitos anos buscou producir unha obra específica en resposta a Auschwitz, aínda que resístese a aceptar esa interpretación da Sinfonía núm. 3, que prefire que sexa vista nun contexto máis amplo. Outros críticos tentaron interpretar a sinfonía en termos espirituais, unha aproximación que Górecki tamén desestimou. Aínda que outros teñen suxerido que a sinfonía pode ser entendida como un compendio da historia polonesa:
Górecki dixo sobre a obra:
Críticas e recepción cultural
miniatura|esquerda|250px|[[A nai de Lemminkäinen ("Lemminkäisen äiti", 1897) de Akseli Gallen-Kallela é unha evocación recente dos temas da maternidade e a guerra explorados na Terceira Sinfonía de Górecki. Representa unha escena do Kalevala, unha epopea finlandesa.]] A Sinfonía núm. 3 foi escrita en 1976, cando Górecki era, nas palabras do crítico musical Jane Perlez, «unha personalidade apaixonada, de moda só entre un pequeno círculo de afeccionados á música moderna». A estrea mundial que tivo lugar no Royan Festival en abril de 1977, baixo a batuta de Ernest Bour, foi comentada por seis críticos occidentais, todos severamente desdeñosos. Heinz Koch, escribindo para Musica, dixo que a sinfonía «alóngase entre tres antigas melodías populares (e nada máis) durante cincuenta e cinco minutos interminables». O propio Górecki lembrou que, na estrea, sentou ao carón dun "prominente músico francés" (Górecki non deu nomes, aínda que probablemente se tratara de Pierre Boulez), quen, logo de escoitar 21 repeticións dun acorde de la maior ao final da sinfonía, exclamou en voz alta "Merde!"
A sinfonía foi gravada por primeira vez en Polonia en 1978 coa soprano Stefania Woytowicz. Foi considerada unha obra mestra pola crítica polonesa, a pesar de que finais dos anos 1970 e principios dos 1980, as gravacións e interpretacións da obra foron moi criticadas pola prensa fóra de Polonia. A sinfonía suscitou a hostilidade dalgúns críticos que opinaban que Górecki afastárase demasiado do estilo vangardista establecido e, segundo Dietmar Polaczek (colaborador do Österreichische Musikzeitschrift), estaba «simplemente uníndose á decadente escoura que rodea os verdadeiros pináculos do movemento vangardista».
En 1985, o cineasta francés Maurice Pialat presentou unha sección do terceiro movemento nos créditos ao final do seu filme Police. Cando a obra foi máis tarde distribuída como «banda sonora», vendeu ben, aínda que as notas da portada do disco proporcionaban escasa información sobre a obra, e o nome de Górecki aparecía con letras máis pequenas que os dos actores principais. A mediados da década de 1980, o grupo británico de música industrial Test Dept empregou a Sinfonía núm. 3 como música de fondo para os collages de vídeo durante os concertos, como un vehículo para demostrar a simpatía da banda co movemento polonés Solidarność, o cal Górecki tamén apoiaba (a súa peza de 1981 Miserere foi composta en parte como resposta á oposición do goberno polonés aos sindicatos de Solidarność). A finais da década de 1980, a sinfonía foi transmitida en moitas emisoras de radio dos Estados Unidos e o Reino Unido, sobre todo en Classic FM. A caída do bloque soviético axudou á expansión da popularidade da música polonesa en xeral, e a partir de 1990 a sinfonía foi interpretada en grandes cidades como Nova York, Londres e Sidney.
miniatura|250px|Monumento do [[Solidarność, movemento ao cal era afín o compositor.]] En 1991, realizouse unha gravación coa London Sinfonietta, dirixida por David Zinman coa soprano solista Dawn Upshaw e foi lanzada en 1992 co título Symphony No. 3, polo subselo discográfico da compañía Elektra Records chamado Nonesuch Records. Durante os dous anos seguintes logo do lanzamento, vendeu máis de 700.000 copias no mundo, e superou o millón de copias vendidas dende aquela. No Reino Unido, chegou ata a sexta posición da lista oficial, e logrou o recoñecemento de disco de ouro, entregado pola BPI o 1 de febreiro de 1993. Nos Estados Unidos non entrou na lista oficial chamada Billboard 200, aínda que si o fixo na listaxe temática de música clásica chamada Top Classical Albums, onde permaneceu 38 semanas no segundo posto e logrou manterse na lista durante 158.
O escritor Michael Steinberg describiu o éxito da Sinfonía núm. 3 esencialmente como un fenómeno do disco compacto, e aínda que segue a interpretarse a obra en concertos, non sempre se venden todas as localidades. Algúns críticos, preguntándose sobre o motivo do repentino éxito da peza logo de máis de dúas décadas dende a súa composición, suxiren que resoou cun sentimento particular na cultura popular nesa época. Stephen Johnson, autor de A guide to the symphony, preguntábase se o éxito comercial da obra era «un éxito pasaxeiro» ou realmente converteríase nunha obra con suficiente importancia. En 1998, o crítico Michael Steinberg preguntou, «[Está a xente] realmente escoitando a sinfonía? Cantos compradores do disco descobren que cincuenta e cinco minutos dunha música moi lenta cunha cantante nun idioma que non entenden é máis do que desexan? Escoitarana como música de fondo como acompañamento do Chardonnay e o brie?». Steinberg compara o éxito da sinfonía de Górecki co fenómeno do Doutor Zhivago de 1958: «todo o mundo corría mercar o libro a toda presa; aínda que moi poucos chegaron lelo. A aparición do filme de 1965 salvou a todos da necesidade de facelo». Górecki estaba máis sorprendido que ninguén polo éxito da gravación e máis tarde especulou con que: «quizais a xente encontra algo que necesitan nesta peza de música[…]. Dalgún xeito acertei a nota correcta, fixen algo que votaban de menos. Algo nalgún lugar perdéraselle. Sentín instintivamente que sabía o que eles querían».
Debido ao éxito da gravación do selo Nonesuch, canto menos unha ducia de gravacións máis saíron á venda e a obra foi obxecto de publicidade nun gran número de publicacións artísticas en todo o mundo. A obra foi empregada en numerosas ocasións polos cineastas na década de 1990 para provocar un sentimento de pathos ou pena, como de acompañamento a un accidente de avión en Fearless (1993) de Peter Weir e nas bandas sonoras das filmes Basquiat (1996), de Julian Schnabel, e La grande bellezza (2013) de Paolo Sorrentino. Unha galería de arte en Santa Fe (Novo México) abriu unha exposición en 1995 adicada por completo á arte visual inspirado pola peza. En 1997, fíxose un sample da sinfonía para a canción «Górecki» pola banda inglesa de trip-hop Lamb, que acadou o número 30 nas listas de éxitos do Reino Unido en 1997. En 1999, a sinfonía ocupaba un lugar destacado na canción «Finished Symphony» pola banda inglesa de progressive Hybrid.
Anhanguera
En 1986, Rafael Gioia Martins-Neto nunha conferencia durante a 38° Reunião Anual da Sociedade Brasileira para o Progresso da Ciência en São Paulo, informou do descubrimento dun pterosaurio, ao que denominou Pricesaurus megalodon. Os resumos do congreso publicáronse máis tarde, dentro dese ano, na revista Ciência e Cultura. O nome do xénero significa "lagarto de Llewellyn Ivor Price". O nome da especie deriva do grego μέγας, megas, "grande", e ὀδών, odon, "dente".
A especie baséase en dous sintipos, que Martins-Neto considerou que procedían dun único individuo, adquiridos de maneira separada procedentes de traficantes de fósiles en dous nódulos: o primeiro é o espécime CPCA 3592, unha punta de nove centímetros dun fociño, e o outro é o espécime CPCA 3591, unha parte media do cranio de dezaoito centímetros de longo. Por tanto Pricesaurus coñécese exclusivamente a partir de material cranial. Ambos os dous especímes probablemente descubríronse no Miembro Romualdo da Conca do Araripe e forman parte da colección do Centro de Pescudas Paleontolóxicas da Chapada do Araripe.
Martins-Neto proveu unha diagnose con catro trazos distintivos: a anchura do premaxilar; os dentes situados moi cercanamente; os profundos alvéolos dentais do premaxilar; e o redondeado da fronte da fenestra nasoantorbitalis. Con todo, en 1988 Alexander Kellner concluíu que Pricesaurus era un nomen vanum, principalmente porque os especímes en cuestión case seguramente son de individuos diferentes. O fociño era, de acordo con Kellner, dun animal máis grande que aquel do que procedía o fragmento medio do cranio. Ademais a diagnose non contiña ningunha autapomorfia real.
En 2012, publicouse un estudo realizado por Felipe Lima Pinheiro et.al. que representaba o primeiro estudo detallado dos especímes. Concluíuse que os fósiles certamente non proveñen dun único individuo, mesmo aínda que os seus tamaños non son necesariamente incompatibles. O fociño mostraba que o quinto e o sexto par de dentes son menores que o cuarto e o sétimo, o cal fai ao espécime indistinguible de Anhanguera blittersdorffi e Anhanguera piscator, os cales mostran o mesmo patrón dental. Ambos os dous especímes denomináronse Anhanguera sp. Pinheiro e.a. consideraron que Pricesaurus é un nomen nudum, debido a que este non posuía trazos diagnósticos e por ser nomeado nun resumo dunha conferencia.
Indara Rodríguez
Indara Rodríguez Fernández, nada en Monforte de Lemos o 16 de xullo de 1983 e finada na Coruña o 19 de xaneiro de 2018, foi unha empresaria dedicada á organización de vodas, fundadora de El Sofá Amarillo.
Traxectoria
Indara estudou tradución e interpretación, despois de desempeñar a súa profesión en varios países foi no 2011 cando despois de organizar a súa propia voda, decidiu parar e dar outro novo xiro a súa vida creando El Sofá Amarillo e comezar a organizar as vodas doutros noivos.
Tiña 50.000 seguidores no seu blog.
Pere Pau Ripollès Alegre
Pere Pau Ripollès Alegre, nado en Castelló de la Plana en 1953, é un recoñecido arqueólogo e numismático español, catedrático da Universidade de Valencia.
Traxectoria
Ripollès concluíu na Universidade de Valencia os seus estudos superiores de Historia e Xeografía en 1978, e posteriormente doutorouse en Arqueoloxía, cunha tese titulada La circulación monetaria en la Tarraconense Mediterránea(1982), dirixida por Martín Almagro-Gorbea e centrada nas emisións monetarias na cidade ibera de Saetabis (Xàtiva).
Nesa universidade desenvolveu a súa actividade académica entre 1980 a 1984 como profesor axudante no Departamento de Prehistoria e Arqueoloxía, posteriormente como profesor asociado (1984-1986) e finalmente como profesor titular, posto que ocupa desde (1986).
Malia a súa estreita vinculación á universidade valenciana, os seus estudos numismáticos estendéronse por todo o mundo; Ripollès foi profesor e investigador visitante en diversos centros científicos e de ensino superior como a Universidade de Oxford, a Universidade de Boloña, A Escuela Española de Historia y Arqueología de Roma, o Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, a American Numismatic Society ou o Kungliga Myntkabinettet ("Gabinete Real de Moedas") de Estocolmo.