cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeira División da LNFS 2011-12
Tempada regular
A pesar das posicións acadadas polos equipos, ó remate da tempada producíronse algúns descensos de categoría por razóns económicas, como as de Carnicer Torrejón (7º na liga) e OID Talavera (11º na liga), que acompañaron a Benicarló FS e Reale Cartagena, descendidos polos resultados deportivos.
Eliminatorias polo título
Os cuartos de final e as semifinais disputáronse ó mellor de 3 encontros, mentres que a final disputouse ó mellor de 5 encontros. 350px|miniatura|dereita|Encontro [[Autos Lobelle de Santiago Fútbol Sala|Lobelle Santiago - Azkar Lugo da 8ª xornada de liga.]]
O campión da LNFS foi o Barcelona Alusport, que así sumou o seu segundo título de liga, os dous consecutivos. Con esta vitoria na liga, o club acadou o póker de títulos na tempada 2011-12 despois de ter gañado tamén a UEFA Futsal Cup, a Copa de España e a Copa do Rei.
Telomerase
Estrutura
A telomerase humana consta de telomerase reversotranscriptase (TERT), compoñente ARN da telomerase ou ARN da telomerase (TERC ou TR), e a proteína disquerina (DKC1).
Os dous compoñentes principais son:
Os xenes das subunidades da telomerase son o xene TERT, TERC, o DKC1, o TEP1, etc., que están localizados en diferentes cromosomas do xenoma humano. O xene humano TERT (hTERT) é traducido a unha proteína de 1132 aminoácidos. Foron secuenciadas as proteínas TERT de moitos eucariotas.
miniatura|dereita|400px|Imaxe que ilustra como a telomerase alonga os telómeros progresivamente.
A composición proteica da telomerase humana foi identificada en 2007 por Scott Cohen e o seu equipo en Australia. A estrutura proteica de alta resolución da subunidade catalítica da telomerase TERT de Tribolium castaneum foi obtida en 2008 por Emmanuel Skordalakes e os seus colaboradores en Filadelfia. A estrutura revelou que a proteína consta de catro dominios conservados (dominio de unión ao ARN ou TRBD, "dedos", "palma" e "polegar"), organizados nunha configuración en anel que comparte características comúns coas reversotranscriptases virais, as ARN polimerases virais e a familia B das ADN polimerases de bacteriófagos.
Envellecemento
O encima telomerase permite a reposición dos fragmentos de ADN dos telómeros, que doutro modo se acurtarían en cada mitose.
As células nai embrionarias expresan a telomerase, o que lles permite dividirse repetidamente e formar o novo individuo. Nos adultos a maioría das células somáticas apenas a expresan.
Varias síndromes de envellecemento prematuro están asociadas co acurtamento dos telómeros. Entre eles están a síndrome de Werner, ataxia telanxiectasia, trastorno similar á ataxia-telanxiectasia, síndrome de Bloom, anemia de Fanconi, e síndrome de rotura de Nijmegen. Os xenes que están mutados nestas doenzas teñen todos funcións na reparación do ADN, e o seu papel exacto no mantemento da lonxitude dos telómeros é unha área moi activa de investigación.
Aínda que non se coñece actualmente ata que punto a erosión dos telómeros contribúe ao proceso normal de envellecemento, ao mantemento do ADN en xeral, e do ADN telomérico máis especificamente, dáselle grande importancia na teoría do envellecemento.
Algúns experimentos cuestionan que a telomerase se poida utilizar na terapia antienvellecemento, principalmente, polo feito de que nos ratos os elevados niveis de telomerase aumentan a incidencia do cáncer e, por tanto, non aumentan a esperanza de vida. Un estudo mostrou que a activación da telomerase en ratos resistentes ao cáncer ao sobreexpresar a súa subunidade catalítica estende a vida. .
A exposición de linfocitos T de persoas infectadas con VIH ao activador da telomerase TAT2 retarda o acurtamento dos telómeros, incrementa o potencial proliferativo, e amplía a produción de citocinas/quimiocinas e a actividade antiviral.
Un estudo realizado entre xudeus asquenacís encontrou que os que vivían máis herdaban unha versión hiperactiva da telomerase que reconstruía os telómeros.
Os ratos preparados por enxeñaría xenética que tiñan bloqueado o xene que produce a telomerase a non ser que se lles administrase certa droga, envellecían moito máis rapidamente e morrían en seis meses, en lugar de atinguir a vida media dos ratos de 3 anos. A administración da droga aos 6 meses volvía a iniciar a produción de telomerase e causaba que os seus órganos "rexuveneceran", recobraban a fertilidade, e normalizaban a súa capacidade de detectar cheiros. Estes achados dan unha esperanza para o tratamento de enfermidades como a proxeria e outros trastornos do envellecemento, e ás terapias de rexeneración de órganos danados, como o fígado na hepatite ou alcoholismo.
Cáncer
As células que experimentan moitas divisións acortan os seus telómeros. A perda dos telómeros ten como resultado a aparición de mutacións e defectos que dan orixe á morte celular programada. Algunhas veces ten lugar unha mutación que activa o xene da telomerase, de maneira que as células se poden dividir indefinidamente. As células cancerosas teñen descontrolado o seu ciclo celular e tamén a súa telomerase está activa, polo que poden dividirse sen parar superando o límite de Hayflick e orixinan un tumor.
Un bo exemplo de "inmortalidade" da célula cancerosa é a liña de células HeLa, que se levan utilizando nos laboratorios desde 1951 (proceden dunha liña de células de cáncer de útero dunha muller que morreu aquel ano).
Aínda que este método de modelizar o cáncer humano en células en cultivo é efectivo e foi utilizado durante moitos anos polos científicos, tamén é moi impreciso. Os cambios exactos que permiten a formación de clons tumorixénicos non está claro. Os científicos puideron despois abordar esta cuestión pola introdución serial de varias mutacións presentes nunha variedade de cánceres humanos. Isto levou á dilucidación de varias combinacións de mutacións que son suficientes para a formación de células tumorixénicas, en varios tipos celulares. A combinación varía co tipo celular, pero unha característica común é que se requiren as seguintes alteracións: activación de TERT, perda da función da vía da p53, e da vía da pRb, activación das subfamilias Ras ou myc de protooncoxenes, e aberracións na PP2A proteína fosfatase. Ou dito doutro modo, a célula activou a telomerase, eliminou o proceso de morte celular por inestabilidade ou perda cromosómicas, ausencia de vías de indución da apoptose, e activación continua da mitose.
Este modelo do cáncer en células en cultivo describe axeitadamente o papel da telomerase nos tumores humanos reais. A activación da telomerase foi observada no ~90% dos tumores humanos estudados, o que suxire que a inmortalidade conferida pola telomerase xoga un papel chave no desenvolvemento do cáncer. Dos tumores que non activan o TERT, a maioría encontran unha vía alternativa para manter a lonxitude dos telómeros denominada ALT (Alternative Lengthening of Telomeres, Alongamento Alternativo dos Telómeros). O mecanismo exacto que está detrás do mantemento dos telómeros na vía ALT non foi dilucidado, pero probablemente implica múltiples eventos de recombinación no telómero.
Ademais de no mantemento dos telómeros, Elizabeth Blackburn et al. informaron doutras funcións deste encima, como a activación duns 70 xenes que se sospeita que interveñen no crecemento do cáncer e a súa diseminación polo corpo, e na activación da glicólise, o que permite ás células cancerosas un rápido uso do azucre para fornecer as necesidades da súa rápida taxa de crecemento (aproximadamente comparable á dun feto).
Papel noutras doenzas
A deficiencia de telomerase foi asociada coa diabetes mellitus e a deficiente secreción de insulina en ratos, debido á perda das células produtoras de insulina do páncreas.
En 2005 as mutacións en TERT foron implicadas en predispoñer aos pacientes á anemia aplástica, un trastorno no cal a medula ósea deixa de producir células sanguíneas.
A síndrome cri du chat é un trastorno que implica a perda da porción distal do brazo curto do cromosoma 5. O TERT está localizado na rexión delecionada, e suxeriuse que a perda dunha copia de TERT pode seu unha das causas ou factor que contribúe a esta doenza.
A disqueratose conxénita é unha enfermidade da medula ósea que pode ser causada por algunhas mutacións nas subunidades da telomerase. Arredor do 35% casos desta doenza están ligados ao locus DKC1 do cromosoma X (carácter recesivo) e o 5% dos casos son autosómicos dominantes nos loci TERT e TERC.
As persoas con mutacións en TERC ou DKC1 teñen telómeros máis curtos e actividade da telomerase defectiva in vitro comparados con outros individuos da mesma idade.
A telomerase como unha potencial diana de drogas
Probáronse algunhas terapias con drogas experimentais e vacinas que teñen como obxectivo a telomerase en ratos, e algunhas pasaron á fase inicial de ensaios clínicos. Geron Corporation está actualmente realizando ensaios clínicos en humanos que implican a inhibición da telomerase e a vacinación contra a telomerase. Merck, con licenza de Geron, está probando unha vacina utilizando tres enfoques distintos. Unha vacina está baseada nun adenovirus/plásmido (Merck IND). A segunda está baseada en células dendríticas autólogas (GRNVAC1), (antes denominada TVAX cando foi probada para o cáncer de próstata). A terceira baséase en células dendríticas derivadas de células nai e está na fase preclínica.
Estes métodos de vacinación tratan de ensinar ao sistema inmunitario humano a atacar as células que expresen a telomerase. A droga inhibidora da telomerase GRN163L intenta parar a proliferación do cáncer inhibindo a telomerase e está na fase inicial de ensaios clínicos. A inhibición da telomerase en moitos tipos de células cancerosas en cultivo leva á morte masiva da poboación celular. Porén, estas terapias complícanse por unha serie cuestións, como a presenza da vía ALT. A GNR163L únese directamente ao molde de ARN da telomerase. Con ese molde alterado a telomerase non pode alongar os telómeros e, por tanto, non pode garantir a inmortalidade replicativa do cáncer, e impide a iniciación da glicólise, e non activa os 70 xenes canceríxenos atopados por Blackburn.
Alén de Ancos
Alén de Ancos é un grupo galego de música folk nado en Ferrol en 2007. A súa música mestura temas da música tradicional galega coa influencia da música celta de Irlanda ou Escocia.
Edward Cullen
Traxectoria vital do personaxe
Edward é un vampiro que vive como fillo adoptivo nunha familia de vampiros, Carlisle Cullen (pai), Esme Cullen (nai) e outros catro irmáns tamén adoptados: Rosalie Hale, Jasper Hale, Alice Cullen e Emmett Cullen. Todos os Cullen decidiron non nutrirse do sangue de seres humanos, tan só de animais, definindo o seu estilo de vida como vexetariano. Edward namórase, casa e ten un fillo con Bella Swan, unha rapaza humana que máis tarde elixe converterse nunha vampira. Nos filmes Twilight e New Moon interprétao o actor Robert Pattinson.
Lino Rodríguez Ónega
miniatura|Manifestación en [[Santiago de Compostela na que axentes empurran a Lino Rodríguez, alcalde de Pol, na protesta polo canon de Sogama.]] Lino Rodríguez Ónega, nado en San Martiño de Ferreiros (Pol) en 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Tetrastes sewerzowi
Tetrastes sewerzowi, é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que compoñen o xénero Tetrastes.
Características
Cercanamente emparentado co grévol común (Tetrastes bonasia) ten unha aparencia moi similar a este. As partes superiores e o peito son de cor castaña intensamente veteadas en negro e branco, e as inferiores son brancas con pencas negras. A garganta é negra, e está enmarcada cunha lista branca. Tamén ten unha lista branca postocular. Os machos presentan unha pequena carúncula vermella sobre os ollos. Diferénciase unicamente do grévol común en ter máis pencas negras nas partes superiores e ter unha cor máis castaña no peito; ademais, o patrón de franxas da cola é diferente.
Hábitat e distribución
É unha especie sedentaria vive nos montes do oeste da China: (Gansu, leste do Tíbet, noroeste de Yunnan e norte de Sichuan), en bosques de coníferas e mixtos.
Descrición
A especie foi definida en 1876 polo naturalista ruso Nikolai Przewalski,
Sinónimo
Además de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Subespecies
Recoñécense, dentro da especie, dúas subespecies:
Nomes comúns
Na bibliografía internacional coñécese como grévol chinés (debido á súa principal área de dispersión) ou grévol de Severtzov, xa que o seu descritor dedicolle a especie ao seu compatriota o explorador e naturalista ruso Nikolai Alekséievich Sévertsov.
Pyerun Patera
Pyerun Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 52 kms de diámetro e está situado a 55,64° S 251,21° O. O nome de Pyerum provén da mitoloxía eslava, onde Pyerum era o deus do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1985. Ó oeste de Pyerun Patera está Mithra Patera, e cara ao leste está o Epaphus Mensa. Cara ao noroeste están a montaña Silpium Mons e Svarog Patera.
O Castro de Beiro, Ourense
Santo André do Castro de Beiro é unha parroquia que se localiza ao noroeste do concello de Ourense. Segundo o INE en 2021 tiña 127 habitantes (4 máis que o ano anterior).
Historia
Baixo os cimentos da igrexa parroquial había un asentamento prerromano. Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo. Desta parroquia foi cura Basilio Álvarez, quen promoveu o movemento agrario a comezos do século XX.
Por outra parte, compre falar da igrexa parroquial, que se encuadra dentro do denominado tipo "clásico" do románico galego, a principios do século XIII.
Camiño de Santiago
O Camiño de Santiago pasa por Castro de Beiro, seguindo por Reguengo, Madrás e Casanovas para chegar a Cea, o que supón un atallo con respecto á ruta por Cudeiro.
Deporte
Cada ano, o Rally Ribeira Sacra cruza os seus territorios, atraendo a centos e centos de espectadores, polo que é un acontecemento relevante para toda a parroquia. Ademais, en 2022 celebrouse a Subida a Castro de Beiro de car-cross.
Pola parroquia discorre unha ruta de sendeirismo.
Alende, Mazaira, Castro Caldelas
Alende é un lugar da parroquia de Mazaira no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era 1 home. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
Antón Baamonde
miniatura|Antón Baamonde no 2009. Antón Baamonde García, nado en Vilalba o 1 de marzo de 1959, é un profesor de filosofía e ensaísta galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto da súa vila natal e Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. É profesor de Filosofía nun Instituto de Santiago de Compostela. Colaborador habitual en diversos medios de comunicación escritos (La Voz de Galicia, La Opinión, A Nosa Terra, El País), radiofónicos Radio Galega, SER ademais de en revistas como Galicia Internacional, Agália ou Grial. Formou parte do Consello de redacción da revista Luzes de Galiza, xunto con Lino Braxe, Xavier Seoane e Manuel Rivas e foi coordinador do "Foro Luzes de Galiza" que se distinguiu por dar á luz unha serie de manifestos que enfocaron Galicia a outra luz distinta da do conservadorismo non só gobernamental. É membro da Sección de Pensamento do Consello da Cultura Galega, do Consello Asesor da Fundación Carlos Casares e do Padroado de RadioFusión, a entidade que engloba as emisoras municipais galegas.
Constanza II de Sicilia
Constanza II de Sicilia, tamén coñecida como Constanza de Hohenstaufen, Constanza de Suabia e Constanza de Aragón, nada en 1247 en Catania (Reino de Sicilia) e finada o 8 de abril de 1302 en Barcelona, foi raíña consorte de Aragón e de Valencia e condesa consorte de Barcelona (1276-1285), e raíña de Sicilia (1282-1302), despois da intervención aragonesa durante a Vésperas sicilianas, conxuntamente co seu marido.
Foi proclamada beata pola Igrexa católica.
Orixes familiares
Constanza era filla de Manfredo I de Sicilia e de Beatriz de Savoia. Neta do emperador do Sacro Imperio Frederico II Hohenstaufen por parte paterna e do conde Amadeu IV de Savoia por parte materna.
Matrimonio e primeiros anos
O 15 de xullo de 1262, en Montpellier Constanza casou co infante de Aragón Pedro, fillo de Xaime I de Aragón o Conquistador (rei de Aragón, Valencia e Mallorca, conde de Barcelona, Xirona, Ausona, Besalú, Cerdaña e Rosellón, e señor de Montpellier e Carladès) e Violante, filla do rei de Hungría André II e da princesa de Constantinopla, Iolanda de Courtenay. O cronista Ramón Muntaner informou que Constanza "la fille de Mainfroi roi de Sicile, Constance" casou co herdeiro ao trono de Aragón, "Pietro (le seigneur infante Pierre)" e que Constanza tiña 14 anos.
Moi devota do franciscanismo, a princesa fundou en 1266 o mosterio de Santa Clara en Huesca e, en 1294, fixo conmstruír outro en Messina.
En 1266, o pai de Constanza, Manfredo de Sicilia, na súa loita polo Reino de Sicilia co outro rei Carlos de Anjou, foi derrotado (e morto) na batalla de Benevento, e as familias máis influentes de Sicilia, partidarias de Manfredo, como os Lauria, os Lanza (a familia da avoa de Constanza) e Procida, refuxiáronse no Reino de Aragón.
Raíña de Sicilia
miniatura|esquerda|200px|[[Moeda de ouro do reinado de Pedro I e Constanza II de Sicilia, cuñada ca. 1282-1285.]]
Constanza, entón, como última e lexítima herdeira dos Hohenstaufen, intentou tomar posesión do Reino de Sicilia, empuxando ao su marido a intervir nos asuntos deste Reino (cousa que, ademais, favorecía os intereses de Pedro pola expansión da coroa aragonesa polo Mediterráneo).
Reboreda, Abades, Silleda
Reboreda é un lugar da parroquia de Abades no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no ano 2022 non tiña habitantes.
Constanza II de Sicilia
Raíña de Sicilia
En 1276 Costanza, xunto co seu marido, foi coroada como raíña consorte de Aragón, en Zaragoza, probabelmente o 17 de novembro, nunha cerimonia na que Pedro cancelou a vasalaxe que co papado concertara o seu avó Pedro II (o que ocasionou, loxicamente, un enfrontramento co papa.
Mende
O topónimo Mende pode referirse a:
Constanza II de Sicilia
Raíña de Sicilia
Pedro III, que pretendía reconquistar o Reino de Sicilia para a súa esposa, mantivo contactos coa nobreza que estaba descontenta coa dominación anxevina, en 1281 promoveu unha cruzada contra os territorios musulmáns do norte de África e, sen nin a aprobación nin o diñeiro pedido ao papa Martiño IV, en xuño de 1282 desembarcou na Berbaría, non lonxe de Tunisia. Tras a revolta das Vésperas sicilianas da primavera de 1282, Constanza persuadiu ao seu esposo para que apñoiara aos sicilianos. Pedro aceptou e en agosto desembarcou en Trapani, con 600 soldados e 8 000 almogávares (forzas mercenarias de choque, formadas por infantaria lixeira, que servían principalmente á Coroa de Aragón, famosos pola súa valentía e crueldade).
Carlos I de Anjou, que o 25 de xullo sitiara Messina, despois do desembarco dos aragoneses tratou en van de facer un último asalto á cidade, e logo retirouse. Pedro ocupou pouco despois o resto da illa. Constanza foi coroada raíña de Sicilia en Palermo o 30 de agosto de 1282, xunto co seu esposo. Ambos os dous gobernaron conxuntamente (aínda que os sicilianos consideraban a Constanza como a verdadeirao soberana), e foron cuñadas moedas coas nom es de ambos. De feito, porén, gobernou sobre todo o marido..
Mende
Amais, como apelido pode referirse a:
Constanza II de Sicilia
Raíña de Sicilia
Inmediatamente despois da coroación, Pedro enviou unha embaixada a Carlos de Anjou, que se encontraba en Mesina, instándoo a recoñecelo como rei de Sicilia e a abandonar a illa. A derrota da frota anxevina en Nicoreta, a mans do almirante Roger de Lauria, obrigou a Carlos a deixar Mesina e refuxiarse na parte continental do seu Reino (onde tiña a súa capital, Nápoles). A dominación anxevina conclúe na illa e conduce á división do Reino de Sicilia en 1282 no "reino de Sicilia peninsular" ou "reino de Nápoles", baixo dominio anxevino, e o "reino de Sicilia insular", baixo dominio aragonés.
Últimos anos
Despois da morte do seu marido en 1285 Constanza continuou ocupándose do goberno de Sicilia, en nome do seu fillo Xaime, ao que prefiriu deixar a titularidade da coroa dos seus antepasados.
Só despois da morte do primoxénito Afonso (1295), cando en 1297 Xaime concluíu a paz cos franceses e abandonou Sicilia e ao seu irmán Frederico á súa sorte, Constanza, deixando en Sicilia ao seu fillo favorito, volveu a Aragón. Decidiu, segundo o seu desexo, dedicarse á meditación e á vida relixiosa retirándose na clausura dun convento de clarisas en Barcelona, onde pasou os últimos anos da súa vida.
A última intervención pública que a raíña nai fixo antes do retiro foi permitir o matrimonio da súa filla Violante con Roberto de Anjou, rei de Nápoles e sobriño do seu inimigo Carlos I, coa esperanza duna paz duradeira entre as dúas dinastías.
Sepulcro de Constanza
miniatura|250px|Á dereita, sepulcro da raíña Constanza II de Sicilia, na [[Catedral de Barcelona.]]
Á morte da raíña, o 9 de abril de 1302, o seu cadáver recibiu sepultura no Convento de San Francisco de Barcelona, onde ao longo da Idade Media recibiron sepultura numerosos membros da familia real aragonesa, incluíndo ao propio fillo de Constanza de Sicilia, Afonso III o Liberal. Alí permaneceu sepultado o cadáver da esposa de Pedro III durante varios séculos, até que en 1835 o Convento de San Francisco foi demolido, e a maioría dos restos das persoas reais alí sepultadas, incluíndo a raíña Constanza e ao seu fillo Afonso, foron trasladados á Catedral de Barcelona, a instancias da raíña Isabel II de España, a súa descendente.
Descendencia
O matrimonio de Constanza II de Sicilia con Pedro III de Aragón tivo os seguintes fillos:
Veneración
Pola súa vida virtuosa, que influíu na dos seus fillos (incluíndo a Santa Isabel de Portugal), pronto comezou a ser venerada e falouse das aparicións aos seus fillos Frederico e Xaime. Foi finalmente proclamada beata pola Igrexa pola súa actitude favorábel á política papal. A súa festa celébrase o 17 de xullo.
Constanza II de Siclia na literatura
Dante lóaa no Purgatorio (III, 143), da Divina Comedia, chamándoa a buona Costanza.
Dante Alighieri, Divina Comedia, Purg. c. III, vv. 112-117 e 142-145.
Hermunde
O topónimo galego Hermunde pode referirse a:
Aeroporto de Shanghai-Pudong
O aeroporto internacional de Shanghai-Pudong (IATA: PVG, ICAO: ZSPD) é un dos dous aeroportos internacionais de Shanghai e un dos principais centros de conexións por aire da China. O aeroporto serve principalmente voos internacionai, mentres que o outro aeroporto da cidade, o de Shanghai-Hongqiao, opera sobre todo voos domésticos e rexionais. Está situado a uns 30 quilómetros ao leste do centro da cidade.
O aeroporto é o principal centro de conexións para China Eastern Airlines e Shanghai Airlines, e un gran centro de conexións internacional para Air China, ademais de ser un centro secundario de China Southern Airlines. Tamén é un centro de conexións para as aeroliñas privadas Juneyao Airlines e Spring Airlines, é un centro de conexións de carga na zona Asia-Pacífico para UPS Airlines e DHL Aviation.
O aeroporto de Pudong ten dúas terminais de pasaxeiros principais, flanqueadas en ámbolos dous lados por catro pistas de aterraxe paralelas. Dende o ano 2016 está planeada a construción dunha terceira terminal de pasaxeiros, unha terminal satélite e dúas pistas máis coa intención de incrementar a súa capacidade dos 60 aos 80 millóns de pasaxeiros anuais e para poder manexar seis millóns de toneladas de carga.
Deneb
Deneb (α Cygni, Alpha Cygni) é unha estrela superxigante branca variable, a estrela máis brillante da constelación do Cisne e a décimo novena estrela máis brillante do ceo (magnitude aparente 1.25). Con Vega e Altair, Deneb forma o triángulo de verán, unha formación de estrelas moi brillante, ben visibles no verán no ceo nocturno. A nebulosa da América do Norte sitúase nas proximidades.
Propiedades físicas
A distancia de Deneb ao Sol segundo a análise dos datos recollidos na década de 1990 polo satélite europeo Hipparcos 1 340 e 1 840 al (410 e 565 pc}} realizado por dous traballos publicados en 2008 . A súa magnitude absoluta estímase en entre -7,2 e -8,75, o que a converte nunha das estrelas máis brillantes coñecidas, case 60 000 veces máis que o Sol para unha distancia de 1 550 al . O vento solar de Deneb fai que cada ano perda unha masa de 0.8 millonésima de masa solar. Deneb é o prototipo de estrelas variables de tipo α Cygni.
Unity Roots and Family, Away
Unity Roots and Family, Away (tamén "UR&FA") é o oitavo álbum do grupo xaponés de Pop/Rock chamado GLAY, lanzado ó mercado o 19 de setembro do ano 2002 baixo o selo Toshiba EMI e producido por Masahide Sakuma. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon, con 436.180 copias vendidas. Neste álbum, GLAY da un novo xiro e introduce elementos doutros xéneros como o Gospel, R&B e Blues. O líder da banda, Tekuro, quería un álbum feito para a xente próxima a el, dando como resultado este álbum.
Teoría dos dous demos
A teoría dos dous demos, usada habitualmente de xeito despetivo, é a concepción segundo a cal os actos de violencia e terrorismo perpetrados polas Forzas Armadas durante a guerra sucia na Arxentina son comparables ás accións das organizacións guerrilleiras, como Montoneros e o Ejército Revolucionario del Pueblo. Para esta teoría as accións de cada bando non só afectaron ao que dicían combater, senón tamén a cidadáns que non facían uso da violencia.
Carisio
Carisio pode referirse a:
Teoría dos dous demos
Concepto
De acordo coa teoría dos dous demos, a represión emprendida pola ditadura militar non pode ser analizada sen considerar tamén a actuación dos grupos de guerrilla urbana, que cometeron gran cantidade de asasinatos, tanto durante gobernos democraticamente elixidos (1973-1976) como durante a propia ditadura militar (1976-1983). Porén, algúns adeptos a esta idea recoñecen que o terrorismo de Estado é o mal maior, pois sitúa as vítimas en estado de completa indefensión. A seguinte frase de Ernesto Sabato no prólogo ao informe Nunca más é representativa desta variante da teoría:
Tras recordar que "durante la década de 1970 la Argentina fue convulsionada por un terror que provenía tanto desde la extrema derecha como de la extrema izquierda, fenómeno que ha ocurrido en muchos otros países", Sábato eloxia o xeito en que Italia fixo fronte dentro da lei á actividade de distintos grupos armados, en comparación coa resposta clandestina e ilegal que se executou na Arxentina durante os anos setenta. Na edición do ano 2006 do Nunca más incorporouse un novo prólogo que dalgún xeito se contrapón á posición expresada por Sábato, feito que orixinou un debate no que tomaron parte ex-membros da Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas, e que foi cuberto por algunhas fontes periodísticas.
A idea de que as formacións guerrilleiras debían ser contidas por medios legais en lugar de por medio da represión ilegal convive con algúns dos posicionamentos máis intransixentes respecto ao feito pola ditadura, como a do Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel, que nunca ten equiparado a represión clandestina coa actividade guerrilleira:
Código ATC G
O código ATC G é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos do sistema xenitourinario e as hormonas sexuais.
Adenosín difosfato
O adenosín difosfato, ou ADP, é un nucleósido difosfato con fórmula C10H15N5O10P2 presente no ARN (no ADN está presente a desoxiADP). É un éster do ácido fosfórico (do que hai dúas unidades) co nucleósido adenosina. O ADP consta dun pirofosfato (formado por dous fosfatos), un azucre de 5 carbonos, a ribosa, e a base nitroxenada adenina.
O ADP é o produto da desfosforilación do ATP por acción das ATPases. O ADP pode converterse de novo en ATP pola acción das ATP sintases. O ATP é unha molécula importante na transferencia de enerxía na célula. A conversión destas dúas moléculas xoga un papel fundamental para fornecer enerxía a todos os procesos da vida. A rotura dun enlace anhidro entre os fosfatos do ATP xera aproximadamente 7,3 kcal por mol de ATP. Coa enerxía liberada pola respiración aerobia mitocondrial dos nutrientes o ADP pode ser cargado con outro fosfato e transformado en ATP. Durante a fase luminosa da fotosíntese a enerxía da luz convértese en enrxía do enlace fosfato (fotofosforilación) convertendo ADP en ATP.
Nas plaquetas o ADP almacénase en corpos densos e libérase cando as plaquetas se activan. O ADP interacciona cunha familia de receptores do ADP que se encontran nas plaquetas, chamados P2Y1, P2Y12 e P2X1, que interveñen na activación das plaquetas. No sangue o ADP convértese en adenosina pola acción de ecto-ADPases, o que inhibe unha posterior activación das plaquetas por medio dos receptores de adenosina.
Sábese que nucleótidos illados (ADP) teñen a capacidade de catalizar reaccións orgánicas. Isto ten importancia en estudos de estados prebióticos sobre a hipótese do mundo de ARN sobre a orixe da vida na Terra.
Cucumis
Cucumis é un xénero con 243 especies de plantas con flores pertencente á familia das Cucurbitáceas, que inclúe especies tan importantes coma o cogombro (Cucumis sativus) ou o meloeiro (Cucumis melo).
Calpurnio Sículo
Tito Calpurnio Sículo (en latín, Titus Calpurnius Siculus) foi un poeta latino, natural de Sicilia, de mediados do século I. miniatura|[[Clásicos en Galego 9. Poesía bucólica latina, de Virxilio, Calpurnio, Nemesiano etc.]]
Traxectoria
Coñécense del sete églogas (en latín, eclogae) que se inspiran nos Idilios do poeta grego Teócrito e sobre todo nas Bucólicas do latino Virxilio. Adóitase estar de acordo hoxe en que outras catro églogas que se lle adoitan atribuír son máis tardías e deben adxudicarse a Nemesiano. Non se coñece case nada sobre a súa vida, pero na súa obra destaca o seu entusiasmo pola ascensión ao trono de Nerón, que suscitaba as súas esperanzas. Fíxose famosa a súa descrición do novo anfiteatro de madeira construído polo novo emperador (o Coliseo non fora construído aínda).
Caraño
O topónimo galego Caraño pode referirse a:
Boiled Beef & Rotting Teeth
Boiled Beef & Rotting Teeth é o segundo EP da banda estadounidense de grunge Mudhoney. Foi editado en 1989 polo selo Sub Pop e contén os dous primeiros sinxelos do grupo, "Touch Me I'm Sick" e "You Got It", xunto coas súas caras-b. O tema "Hate the Police" tamén sería lanzado como sinxelo. As canción do EP foron posteriormente incluídas no recompilatorio de 1990 Superfuzz Bigmuff Plus Early Singles.
Zumaia
Zumaia (en castelán Zumaya, non oficial) é un municipio do País Vasco (España), pertencente á provincia de Guipúscoa. Está situado a carón do mar e da baía onde conflúen os ríos Urola e Narrondo. Polo norte limita co mar Cantábrico, e polo sur coas dúas Arroas (Arroa goia e Arroa behea), con Ibañarrieta e con Zestoa. Ao leste está o barrio de Askizu e Getaria. Ao oeste atópase Elorriaga, Itziar e Deba.
A súa poboación no 2008 era de 9099 habitantes, que se concentran principalmente no seu núcleo urbano, mais tanto dentro como fora do casco existen barrios dispersados, como poden ser San Miguel de Artadi e Oikia.
O alcalde do concello a partir do 2011 é Iñaki Agirrezabalaga Alkorta, membro de Bildu.
O Ensino
O Ensino foi unha revista de pedagoxía e lingüística editada en Ourense entre 1980 e 1986. Tivo un ámbito galego, unha periodicidade irregular e publicáronse en total 29 números.
Partit Comunista dels Valencians
O Partit Comunista dels Valencians (PCV) foi un partido comunista valenciano creado en maio de 1987 como unha escisión dirixida por Víctor Baeta do Partit Comunista del País Valencià. A escisión tivo lugar pola, segundo o PCV, morna postura do PCPV á hora de dar apoio ás loitas veciñais do barrio de Benimaclet polo trenet, xa que as protestas ían en contra do PSPV-PSOE, partido que gobernaba na Xeneralidade Valenciana co apoio dos comunistas. En novembro de 1991 o PCV integrouse no Moviment de Defensa de la Terra (sector IPC).
O Ensino
Estaba editada por Promocións Culturais Galegas e promovida pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega. Estaba escrita integramente en galego e contou con bloques temáticos dedicados á lingua, pedagoxía, didáctica, sociolingüística, literatura e historia, que respondían ás posicións do profesorado de esquerdas, próximo ó nacionalismo.
Entre os colaboradores habituais cómpre destacar a Valentín Paz Andrade, Francisco Rodríguez, Manuel María, Pepe Barro ou Xaquín Marín.
A partir de 1984 continuou publicándose baixo a dirección da Associaçom Sócio-Pedagógica Galaico-Portuguesa, fracción escindida da AS-PG, e ampliou a difusión a Portugal e o Brasil.
Harmonica Creams
Harmonica Creams é un grupo de música folk do Xapón, naceu no ano 2009. No ano 2011 publicaron o seu primeiro CD, Analyse de toucher.
Breixa, Breixa, Silleda
Breixa é un lugar da parroquia de Breixa no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 20 habitantes, 13 homes e 7 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2000.
Darius Morris
Darius Aaron Morris, nado nos Ánxeles (California) o 3 de xaneiro de 1991, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria
Morris foi elixido na 47ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Lakers. O 27 de setembro de 2013, Morris asinou cos Philadelphia 76ers. O 20 de novembro de 2013, foi cortado polos Sixers.
O 6 de xaneiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Los Angeles Clippers. O 16 de xaneiro asinou un segundo contrato de dez días cos Clippers. O 3 de febreiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Memphis Grizzlies. O 11 de decembro de 2014, Morris asinou cos Brooklyn Nets. Fixo o seu debut cos Nets ó día seguinte, facendo 2 puntos e unha asistencia na vitoria sobre os Philadelphia 76ers por 88-70.
Copa Mundial de Clubs da FIFA 2006
A Copa Mundial de Clubs da FIFA de 2006 (en inglés FIFA Club World Cup 2006 presented by Toyota) é un torneo de fútbol organizado pola FIFA en colaboración con Toyota que se disputou no Xapón do 10 ó 17 de decembro de 2006. Trátase dun Mundial de Clubs para o que se cualifican os campións das 6 rexións continentais do mundo.
Equipos participantes
Ó longo do ano 2006 os seguintes equipos cualificáronse a través das súas respectivas competicións continentais:
Cadros de xogadores
En total e entre as seis escuadras participantes, participan 138 xogadores e 6 adestradores principais de 23 países diferentes.
Estadios utilizados
300px|dereita|miniatura|Entrada do [[International Stadium of Yokohama, sede da final do campionato.]]
Estrutura do torneo
Os representantes dos seis continentes xogan un torneo eliminatorio. Os encontros dos cuartos de final saen dun sorteo entre os equipos da CAF, da AFC, da CONCACAF e da OFC, mentres que os equipos da UEFA e da CONMEBOL pasan directamente para semifinais. Os equipos derrotados en cuartos de final xogan polo quinto posto, e os que caen en semifinais, polo terceiro.
Inicialmente considerouse invitar a unha escuadra local, idea que se rexeitou. Ademais, trala saída de Australia da OFC, o representante de Oceanía, o Auckland City FC, será totalmente afeccionado, así que se considerou que xogara un play-off de cualificación contra o campión da J-League, a liga xaponesa de fútbol, nese momento o Gamba Osaka, o que tamén se rematou por rexeitar.
Cadro do torneo
Tódalas horas son as locais do Xapón, UTC +9.
Os Espiñeiros, Mazaira, Castro Caldelas
Os Espiñeiros é un lugar da parroquia de Mazaira no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Isabel de Aragón
Isabel de Aragón (Yzabel na grafía medieval portuguesa), nada en Zaragoza cara a 1270 e finada en Estremoz o 4 de xullo de 1336, foi unha infanta aragonesa e, de 1282 ata 1325, raíña consorte de Portugal, polo seu casamento con rei Dinís I de Portugal.
Pasou á historia coa fama de santa, tendo sido beatificada e posteriormente canonizada. Foi popularmente coñecida como Raíña Santa Isabel ou simplemente A Raíña Santa.
Orixes
Tivo cinco irmáns, entre os cales os reis aragoneses Afonso III e Xaime II, ademais doutro monarca reinante, Frederico II de Sicilia. Unha tía materna súa foi Santa Isabel de Hungría, tamén considerada santa pola Igrexa Católica.
Casamento
miniatura|upright=0.9|esquerda|A raíña Santa Isabel ao lado de [[Dinis de Portugal|D. Dinís.]] Dinís I de Portugal tiña 18 anos cando subiu ao trono e pensando en casamento convíñalle Isabel de Aragón. D. Dinís enviou por iso unha embaixada a Pedro de Aragón en 1280. Formábana João Velho, João Martins e Vasco Pires. Cando chegaron, estaban aínda á espera de resposta enviados dos reis de Francia e de Inglaterra, cada un desexoso de casar con Isabel un dos seus fillos. Aragón preferiu entre os pretendentes aquel que xa era rei.
A 11 de febreiro de 1282 con 12 anos, Isabel casou, entón, por poderes co soberano portugués D. Dinis en Barcelona, tendo celebrado a voda ao pasar a fronteira da Beira, en Trancoso, o 26 de xuño do mesmo ano. Por ese motivo, o rei acrecentou esa vila ao dote que habitualmente era entregue ás raíñas (a chamada Casa das Raíñas, conxunto de señoríos a partir dos cales as consortes dos reis portugueses collían as prendas destinadas á manutención da súa persoa.
En 1281 D. Isabel de Aragón recibiu como dote as vilas de Abrantes, Óbidos, Alenquer e Porto de Mós. Posteriormente recibiu tamén os castelos de Vila Viçosa, Monforte, Sintra, Ourém, Feira, Gaia, Lamoso, Nóbrega, Santo Estêvão de Chaves, Monforte de Rio Livre, Portel e Montalegre, ademais das rendas e das vilas de Leiria e Arruda (1300), Torres Novas (1304) e Atouguia da Baleia (1307). Eran aínda seus os reguengos de Gondomar, Rebordões, Codões, ademais dunha quinta en Torres Vedras e da leziria da Atalaia.
Do seu casamento co rei D. Dinis tivo dous fillos:
Raíña da paz
Recolleuse por fin no entón Convento de Santa Clara-a-Velha en Coímbra, vestindo o hábito da Orde das Clarisas mais non facendo votos, o que lle permitía manter a súa fortuna usada para a caridade. Só volvería saír del unha vez, pouco antes da morte, en 1336.
Nesa altura, Afonso declarou guerra ao seu sobriño, o rei D. Afonso XI de Castela, fillo da infanta Constanza de Portugal e por tanto neto materno de Isabel, polos malos tratos que este inflixía á súa esposa D.ª Maria, filla do rei portugués. Non obstante a súa idade avanzada e a súa doenza, a raíña Santa Isabel dirixiuse a Estremoz, cabalgando na súa mula por días e días, onde unha vez mais se colocou entre dous exércitos desavindos e evitou a guerra. Porén, a paz chegaría só catro anos máis tarde coa intervención da propia María de Portugal, por un tratado asinado en Sevilla en 1339.
Falecemento e legado
Isabel faleceu, tocada pola peste, en Estremoz, a 4 de xullo de 1336, tendo deixado expreso no seu testamento o desexo de ser sepultada no Mosteiro de Santa Clara-a-Velha, onde en 1995 foi iniciada unha escavación arqueolóxica, após ter estado por 400 anos parcialmente somerxido polo río Mondego.
Segundo unha historia haxiográfica, sendo a viaxe demorada, había o receo de o cadáver entrara en descomposición acelerada polo calor que facía, e cóntase que a medio da viaxe debaixo dunha calor abrasadora o ataúde comezou a abrir fendas, polas cales escorría un líquido que todos supuxeran provir da descomposición cadavérica. Cal non foi, porén, a sorpresa cando notaron que en vez do mal cheiro esperado, saía un aroma suavísimo do ataúde. O seu esposo D. Dinís repousa no Mosteiro de São Dinis en Odivelas.
miniatura|esquerda|250px|[[Túmulo da Raíña Santa Isabel por Mestre Pêro no Convento de Santa Clara-a-Nova]] Isabel terá sido unha raíña moi piadosa, pasando gran parte do seu tempo en oración e axuda aos pobres. Por iso mesmo, aínda en vida comezou a gozar da reputación de santa, tendo esta fama aumentado tras a súa morte. Foi beatificada polo papa León X en 1516, vindo a ser canonizada, por especial pedido da dinastía filipina, que mostrou grande empeño na súa santificación, polo papa Urbano VIII en 1625. É reverenciada o 4 de xullo, data do seu falecemento.
Coa invasión progresiva do convento de Santa Clara-a-Velha de Coímbra polas augas do rícoo Mondego, houbo necesidade de construír o novo convento de Santa-Clara-a-Nova no século XVII, para onde se procedeu á translación do corpo da Raíña Santa. O seu corpo encóntrase incorrupto no túmulo de prata e cristal, mandado facer despois da translación para Santa Clara-a-Nova.
No século XVII, a raíña D. Luísa de Gusmão, rexente en nome de seu fillo D. Afonso VI, transformou en capela o cuarto en que a raíña Santa Isabel falecera no castelo de Estremoz.
Actualmente, innumerables escolas e igrexas ostentan o seu nome na súa homenaxe. É aínda padroeira da cidade de Coímbra, cuxo festivo municipal coincide co día da súa memoria (4 de xullo). Alfredo Marceneiro dedicoulle o fado Rainha Santa, con letra de Henrique Rego.
O seu túmulo así como o Mosteiro Novo de Santa Clara (Santa Clara-a-Nova) está confiado á garda da Confraría da Raíña Santa Isabel.
A lenda do milagre das rosas
miniatura|120px|[[Estatua da Raíña Santa Isabel na igrexa do Palacio Nacional de Mafra.]]
A historia mais popular da Raíña Santa Isabel é sen dúbida a do milagre das rosas. Porén, este milagre foi orixinalmente atribuído á súa tía avoa Santa Isabel de Hungría. Probabelmente por corrupción da lenda orixinal e polo feito de as dúas raíñas posuíren o mesmo nome e fama de santas, a historia pasou tamén a ser atribuída a Isabel de Aragón.
Segundo a lenda portuguesa, a raíña saíu do Castelo do Sabugal nunha mañá de inverno para distribuír pans aos máis desfavorecidos. Sorprendida polo soberano, que lle inquiriu a onde ía e o que levaba no regazo, a raíña tería exclamado: São rosas, Senhor!. Desconfiado, D. Dinis inquiriu: Rosas, no inverno?. D. Isabel expuxo entón o contido do regazo do seu vestido e nel había rosas, en vez dos pans que ocultara.
O primeiro rexisto escrito do milagre das rosas encóntrase na Crónica dos Frades Menores. Porén, a tradición popular xerou numerosas variantes: moedas de ouro que se transforman en rosas ou rosas que se transforman en ouro; e a actualmente mais coñecida, do pan en flores.
En mediados do século XVI a lenda xa fora amplamente difundida e foi ilustrada por unha pintura anónima, coñecida por Raíña Santa Isabel, no Museu Machado de Castro de Coímbra, e por unha miniatura da Xenealogia dos Reis de Portugal de Simão Bening sobre deseño de António de Holanda. No século XVII xorden dous traballos anónimos retratando a raíña, a pintura ó óleo no atrio do Instituto de Odivelas e o retablo do Mosteiro do Lorvão.
Bibliografía
Esta obra, de natureza haxiográfica, serviu de base ás biografías e crónicas posteriores, incluíndo a Crónica de 1419 e as Crónicas de D. Dinis e de D. Afonso IV, de Rui de Pina. Foi publicada no século XVII por Frei Francisco Brandão, na parte VI da Monarquia Lusitana.
John Galliano
Jonh Galliano, nado en Xibraltar o 28 de novembro de 1960, é un dos máis influentes deseñadores de moda contemporáneos. Criado en Londres, foi o deseñador xefe do buque insignia da alta costura francesa, Christian Dior, dende 1997 até 2011, cando foi despedido despois de que saíse nun vídeo facendo comentarios antisemitas.
Comezos
Naceu baixo o nome de Juan Carlos Antonio Galliano Guillén en Xibraltar de pai xibraltareño e nai española. Mudouse a Londres sendo un neno e comezou os seus estudos na Wilson's School en Wallington. No 1984 graduouse en moda pola Escola de Arte de St. Martin, cunha colección inspirada na Revolución Francesa chamada "Les Incroyables", a cal recibiu positivas críticas e foi vendida na súa totalidade na boutique londiniense "Browns". Logo da súa graduación, crea a marca de roupa baixo o seu nome e empeza a súa carreira como deseñador.
A súa carreira
Na década dos noventa, Galliano aséntase en París na procura de apoio financeiro e clientela. No 1995, foi escollido como deseñador de Givenche por Bernard Arnault, dono do holding de produtos de luxo LVMH, converténdose no primeiro deseñador británico en dirixir unha casa de alta costura francesa. Case dous anos despois, o 14 de outubro do 1996, LVMH puxo a John Galliano á fronte de Christian Dior. O seu primeiro desfile concidiu co 50 aniversario da marca parisiense, o 20 de xaneiro de 1997.
Galliano é identificado coa treatralidade e a feminidade como eixos principais na meirande parte dos seus traballos. "A miña labor é seducir" chegou a dicir. Entre as súas musas compre destacar a Charlize Theron, para a cal vai crear vestidos para ocasións especiais como as cerimonias dos Oscar. A actriz surafricana é parte tamén da campaña do perfume "J'Adore", mentres que Riley Kiough, neta de Elvis Presley, é a imaxe do perfume "Miss Dior Cherie".
Harry Potter e o preso de Azkaban
O libro saíu á venda o 8 de xullo de 1999 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no ano 2004 en Galicia pola Editorial Galaxia coa tradución de Eva Almazán. A novela gañou o premio Whitbread Book e o premio Bram Stoker, ambos en 1999, e o premio Locus en 2000. A versión cinematográfica do libro, dirixida polo mexicano Alfonso Cuarón, estreouse en 2004.
Sinopse
Harry Potter e os seus amigos Ron Weasley e Hermione Granger volven á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería e atopan que a seguridade do colexio incrementou debido á fuxida de Sirius Black do cárcere de Azkaban. O castelo está protexido polos Dementores, seres sinistros que desposúen da felicidade a calquera que estea preto deles, ademais de seren os gardiáns de Azkaban. O novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra, Remus Lupin, cóntalle a Harry que é máis vulnerable aos Dementores polos horrores que viviu no pasado. O profesor acepta ensinarlle a Harry o Esconxuro Patronus, un escudo contra os Dementores.