cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
You Made Me Realise
Recepción
A revista Spin dixo que o disco era "aombroso". AllMusic escribiu que o EP "fixo que os críticos se puxesen de pé e se decatasen das cousas brillantes que estaba facendo My Bloody Valentine; desenvolveu algúns dos impresionantes sons de guitarra que se converterían na marca da banda, e conta con temas que son igual de innovadores".
Nóvgorod-Siversky
Arquitectura
Outros puntos de interese son a catedral da Asunción en estilo barroco (barroco cosaco), un arco de triunfo de 1787 e a igrexa de madeira de San Nicolao, de 1760.
You Made Me Realise
Recepción
En 2005 Stylus Magazine situou á liña de baixo da canción título no número 24 da súa lista das "50 mellores liñas de baixo da historia".
Harén
Imperio otomán
En xeral, a todas as mulleres dun harén otomán (e logo por extensión, de calquera país islámico) que non fosen consideradas como as 4 esposas recibían o nome de odaliscas (do turco: odalik — muller da "oda": recámara, dormitorio).
O harén otomán ten como palabra case sinónima a de serrallo, italianismo "serraglio", que pola súa banda é deformación diminutiva da palabra turca saray (palacio), xa que o harén principal do sultán en Istambul estaba nun pequeno e luxoso recinto dentro do palacio imperial. Despois das reformas de Mustafa Kemal Atatürk, estes haréns prohibíronse e déuselles liberdade ás mulleres que o compuñan, devolvendo a maioría ás súas respectivas familias.
A zenana (India musulmá)
Despois da conquista musulmá da India, sobre todo os Rajputs empezaron a utilizar unha técnica similar de confinamento das mulleres en partes da vivenda ou ás dos palacios, aos que chamaron zenana. A función destas dependencias era a de protexer a mulleres, esposas, fillas e irmás dos invasores.
Eunucos, escravitude e haréns imperiais
miniatura|O Ağası, xefe dos eunucos negros do harén imperial otomán Os eunucos probabelmente foron introducidos no islam a través da influencia das cortes imperiais persas e bizantinas. O uso de eunucos como gardiáns dos haréns entre medos, persas e sasánidas foi rexistrado por varios cronistas gregos, e os abbásidas e as subseguintes dinastías musulmás mantiveron a práctica, cando grazas ás súas conquistas militares lograron o control dos numerosos escravos e haréns persas e empezaron a adoptar as prácticas culturais persas, particularmente nas cidades guarnición.
Como as dinastías musulmás anteriores, os otománs usaron eunucos como gardiáns do harén. O Palacio de Topkapi de Istambul albergaba a varios centos de eunucos a fins do século XVI. O eunuco principal que custodiaba a entrada do harén era coñecido como kızlar ağası. Os eunucos eran escravos nilóticos capturados nas proximidades do Nilo e transportados a través de portos no Alto Exipto, Sudán e Abisinia, ou escravos europeos como eslavos e francos. Segundo a Enciclopedia do Islam, a castración estaba prohibida na lei islámica "por unha especie de consenso tácito" e os eunucos eran adquiridos de traficantes cristiáns e xudeus. Al-Muqaddasi identifica unha cidade en España onde a operación era realizada por xudeus e os sobreviventes eran enviados ao estranxeiro. A Enciclopedia Xudaica declara que a lei talmúdica conta á castración entre as mutilacións que dan dereito a un escravo a ser liberado de inmediato, de modo que a capacidade dos comerciantes de escravos xudeus de prover eunucos aos haréns dependía de se podían adquirir homes castrados.
O principal eunuco negro, ou Kizlar Agha, chegou a gañar unha gran cantidade de poder dentro do Imperio Otomán. Non só manexaba todos os aspectos da vida das mulleres do harén, senón que tamén era responsábel da educación e a etiqueta social dos príncipes e as mulleres novas no harén. Organizaba todos os eventos cerimoniais dentro do harén, incluídas as vodas e as festas de circuncisión, e mesmo notificaba as mulleres sobre as súas condenas á morte cando eran "acusadas de delitos ou implicadas en intrigas de celos e corrupción".
Narracións de viaxeiros do século XIX describen que eran servidos por escravos eunucos negros. A trata de eunucos foi suprimida no Imperio Otomán a partir de mediados do século XIX e a escravitude foi legalmente abolida en 1887 ou 1888. Os escravos de finais do século XIX en Palestina incluían africanos escravizados e as fillas vendidas de campesiños palestinos pobres. Tanto os árabes como os xudeus posuían escravos. Os circasianos e abasios do norte do Mar Negro tamén poden estar involucrados no comercio de escravos otomán.
Antigo Exipto
No antigo Exipto, a Casa Jeneret parecíase pouco á noción occidental de harén, chegada até os nosos días debido á propaganda contraria ao Imperio otomán. Era a institución encargada da educación dos príncipes e princesas, papel que, como é fácil de supor, resulta universal a este tipo de organismos en todas as sociedades que contaron con elas; tamén era o lugar onde residían as "esposas diplomáticas".
O faraón, nalgunhas épocas, exixíalles aos reis cos que estaba aliado que lle entregasen ás súas fillas maiores a un lugar no que se recibía educación e se concentraban grandes doses de poder. As concubinas competían entre si para conseguir que os seus fillos obtivesen cargos de importancia.
O harén exipcio era un lugar relativamente aberto, onde as mulleres recibían visitas, practicaban a artesanía, tecían teas para o faraón e se educaba ás novas raparigas. En Exipto non existía un único harén, senón que eran varios, situados contiguamente aos palacios do faraón, mais de tamaño variábel. No Fayum había un destes haréns, no que parece que se aloxaban as avoas da nobreza.
A Casa Jeneret exipcia era así mesmo un lugar de segredos, intrigas, loitas de poder, rivalidades e conspiracións. Normalmente só os fillos homes da grande esposa real tiñan a posibilidade de converterse en príncipe herdeiro. Durante a súa minoría de idade, algúns preceptores encargábanse da súa educación dentro da Casa Jeneret. O persoal era exclusivamente masculino e, contrariamente aos haréns do Imperio otomán, non había eunucos.
Conspiración do harén
Un exemplo destas conspiracións tramadas no interior do harén produciuse cara a finais do reinado do faraón Ramsés III. Estivo liderada pola raíña secundaria Tiy, que quería situar no trono a un dos seus fillos, Pentauret, para o que gañou a simpatía de todas as mulleres do harén de Ramsés, ademais de importantes funcionarios. O plan era asasinalo na Festa do Val de Medinet Habu. Mais a trama fracasou e executaron a 17 conspiradores; a sete ofrecéuselles a máis digna opción de suicidarse, como foi o caso de Pentauret.
O proceso e a execución parece que se efectuaron durante o reinado de Ramsés IV e consérvase documentado nun dos papiros de Turín. Actualmente dubídase se realmente Ramsés III foi asasinado no complot, mais o certo é que morreu aproximadamente aos 65 anos, e a súa momia non presenta signos de violencia.
Estrutura
As Casas Jeneret exipcias tiñan a seguinte estrutura:
Mulleres:
Administración do harén:
Grecia clásica
O xineceo (do grego: γυναικηΐη) era o lugar da casa no que vivían as mulleres. A sociedade grega non permitía a participación feminina directa en actividades intelectuais nin políticas, que eran reservadas exclusivamente aos homes. Ás mulleres nobres apenas se lles deixaba saír do xineceo, lugar no que realizaban as súas actividades. Os fillos homes eran educados nestes apousentos até cumprir os seis anos.
Representacións occidentais
miniatura|Unha acabada de chegar de [[Giulio Rosati, escena na que os eunucos inspeccionan unha nova muller no harén]] miniatura|Selección da favorita de Giulio Rosati Unha visión imaxinaria e distinta do harén xurdiu en Occidente a partir do século XVII, cando os europeos se decataron de que os haréns musulmáns albergaban a numerosas mulleres. A institución da poligamia islámica, e en particular o harén, que estaba protexido de miradas indiscretas, exerceu unha forte fascinación na Europa cristiá nos séculos XVIII e XIX. En contraste coas opinións europeas medievais, que concibían as mulleres musulmás como vítimas mais poderosas a través dos seus feitizos e enganos, durante a era do colonialismo europeo o "harén imaxinario" chegou a representar o que os eruditos orientalistas vían como un estado subxugado e humillado da muller na civilización islámica. Estas nocións servían para presentar a Occidente como culturalmente superior e xustificar a empresa colonial. Baixo a influencia de As mil e unha noites, o harén a miúdo concibiuse como un bordel persoal, onde numerosas mulleres se apoltronaban en pouses suxestivas, dirixindo a súa sexualidade forte mais oprimida cara a un só home nunha forma de "luxuria competitiva".
miniatura|301x301px|Os baños do harén de [[Jean-Léon Gérôme.]] miniatura|251x251px|Pintura de [[Jean Auguste Dominique Ingres|Ingres, 1840 (Museo Walters de Baltimore).]] A representación de escenas de harén foi un tema popular na pintura orientalista. Jean-Auguste-Dominique Ingres (1780-1867), Jean-Léon Gérôme (1824-1904) e Fernand Cormon (1845-1924), por exemplo, pintaron fantasías con tinguiduras eróticas nas que o harén estaba habitado por odaliscas na súa maioría espidas que esperaban a ser escollidas polo seu amo. Estas pinturas orientalistas reflectían a visión erotizada do islam en Europa, co luxo, o lecer e a luxuria como motivos comúns. Estas imaxes constituían a "xeografía imaxinativa" descrita no Orientalismo de Edward Said. Había unha prevalencia da nudez nas escenas de baño e a representación da poligamia con varias mulleres e xeralmente un só home nas pinturas. As mulleres nestas pinturas a miúdo eran retratadas como de pel clara, mentres que os homes a miúdo eran pintados con peles máis escuras. En contraste con isto, artistas otománs como Abdülcelil Çelebi Levni, Buharî ou Enderûnlu Fâzıl pintaron escenas de harén realistas nas que os seus residentes se mostran en situacións cotiás e vestidas. Así mesmo, retratos de mulleres notábeis do harén imperial eran menos sexualizados e moitos deles eran similares aos retratos tradicionais europeos nas súas vestimentas e trazos físicos. Os retratos do artista italiano Tiziano de Hurrem Sultan e da súa filla Mihrimah Sultan son extremadamente similares ao seu popular Retrato dunha dama, sendo a única diferenza notábel o toucado otomán. Dos artistas que ilustraron o harén imperial otomán, moi poucos visitaron o imperio e todos eran homes, polo que é moi posíbel que estas representacións non fosen nin precisas nin auténticas.
Un tema centenario na cultura occidental é a representación de mulleres europeas que eran levadas á forza a haréns orientais, como se evidencia, por exemplo, na ópera O rapto no serallo de Mozart, que trata sobre o intento de rescate que fai o heroe Belmonte da súa amada Constanza do serrallo/harén do Paxá Selim, ou no Cándido de Voltaire, no capítulo 12, no que a anciá relata as experiencias que tivo tras ser vendida en haréns ao longo do Imperio Otomán.
Gran parte da ópera Il corsaro de Verdi ten lugar no harén do Paxá Seid, onde Gulnara, a favorita do Pasha, cansa da vida no harén e anhela a liberdade e o amor verdadeiro. Finalmente, namórase do aposto corsario invasor Corrado, asasina o Paxá e escapa co corsario, só para descubrir que este ama outra muller.
The Lustful Turk (O turco luxurioso), unha coñecida novela erótica británica de 1828, tamén se baseou no tema das mulleres occidentais que son obrigadas á escravitude sexual no harén dos Dey de Alxer, mentres que en A Night in a Moorish Harem (Unha noite nun harén mouro), de 1896, un occidental é convidado a un harén e ten sexo prohibido con nove concubinas. En ambas as obras, o tema de "Occidente vs. Oriente" está claramente entretecido cos temas sexuais.
A novela O árabe e a película nela baseada (The Sheik), unha produción de Hollywood de 1921, son controvertidas e probabelmente as obras máis coñecidas que foron creadas ao facer uso deste motivo. Durante décadas apareceron moitas críticas a estas obras, especialmente de maneira recente, sobre varios dos seus elementos forte e inequivocamente orientalistas e colonialistas, e en particular en contra de ideas estreitamente relacionadas coa trama central da violación, segundo a cal para as mulleres, a submisión sexual é unha condición necesaria e natural, e o amor interracial entre unha inglesa e un árabe, un "nativo", evítase, á vez que a violación se xustifica en última instancia cando o violador resulta ser europeo en lugar de árabe.
Angelique and the Sultan, parte da serie de novelas históricas Angélique de Anne e Serge Golon e logo convertida en película en 1968, ten o tema dunha muller nobre francesa do século XVII que é capturada por piratas e levada ao harén do rei de Marrocos. Logo apuñala o Rei coa súa propia daga cando el tenta ter sexo con ela e organiza unha atrevida fuxida.
Un estudo en escarlata, o primeiro dos misterios de Sherlock Holmes de Conan Doyle, aplica moitas das convencións anteriores ao fenómeno historicamente diferente do matrimonio polígamo mormón. Nos días salvaxes do asentamento mormón temperán en Utah, a amada do protagonista é secuestrada e posta en contra da súa vontade no harén dun ancián mormón, onde morre. Ao non poder rescatala, o protagonista empéñase en vingarse dos secuestradores, que é o transfondo do misterio resolto por Holmes.
En The War in the Air de H.G. Wells, a civilización derrúbase debido a unha guerra global. Cando Inglaterra volve á barbarie, un home forte local apodérase dunha cidade e, entre outras cousas, comeza a obrigar as mulleres novas a ingresar nun harén que está a construír. O protagonista debe loitar e matalo para evitar que a súa noiva sexa incluída.
No século XX
Fatema Mernissi en Dreams of a Trespass – Tales of a Harem Girlhood, publicado en 1994, describe o harén doméstico no que viviu na súa infancia e adolescencia na década dos 40 e 50 en Fez.
Palacio Umaid Bhawan
dereita|miniatura|316x316px|Palacio Umaid Bhawan. O Palacio Umaid Bhawan, situado en Jodhpur, Rajasthan, India, é unha das residencias privadas máis grandes do mundo. Chamado en honra ao maharajá Umaid Singh, avó do dono actual do palacio, este monumento ten 347 habitacións e é a residencia principal da antiga familia real de Jodhpur. Parte do palacio é administrado por Taj Hotels.
O pazo denominouse Palacio Chittar durante a súa construción debido ao uso de pedras denominadas "chittar" no edificio. O maharajá Umaid Singh puxo a primeira pedra dos cimentos do edificio o 18 de novembro de 1929 e a construción finalizouse en 1943. A construción do palacio deu emprego a miles de persoas durante unha época de fame negra.
Estado actual
O dono actual do palacio é o maharajá de Jodhpur, Gaj Singh. O palacio está dividido en tres partes: o luxoso Taj Palace Hotel (que existe desde 1972), a residencia da antiga familia real, e un museo sobre a historia do século XX da familia real de Jodhpur. O horario de apertura do museo é de 9:00 a 17:00. Tamén hai unha galería na que se exhiben os automóbiles máis exóticos que pertencen á familia real.
Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística
O Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) é un organismo público da administración federal brasileira creado en 1934 e instalado en 1936 co nome de Instituto Nacional de Estatística. O seu fundador e grande incentivador foi o estatístico Mário Augusto Teixeira de Freitas. O nome actual data de 1938. A sede do IBGE está localizada na cidade de Río de Xaneiro.
O IBGE ten atribucións ligadas ás xeociencias e estatísticas sociais, demografía e economía, o que inclúe realizar censos e organizar as información obtidas neses censos, para suprir órganos das esferas gobernamentais federal, estatal e municipal, e para outras institucóns e o público en xeral.
A lexislación vixente, de acordo co Decreto Federal nº 73 177 do 20 de novembro de 1973 e a Lei nº 5 534 do 14 de novembro de 1968, modificada pola Lei nº 5 878 do 11 de maio de 1978, dispón sobre a obrigatoriedade e sixilo das informacións recadadas polo IBGE, as cales destináranse, exclusivamente, a fins estatísticos e non poderán ser obxecto de certeza e nin terán eficacia xurídica como medio de proba.
O IBGE é unha entidade da administración pública federal, constituída na forma de fundación pública polo Decreto-lei nº 161, do 13 de febreiro de 1967, vinculada ao ministerio de Economía.
Antecedentes
Anteriormente ao IBGE, foi instituída en 1871 a Diretoria Geral de Estatística (DGE), subordinada ao Ministerio de Negocios do Imperio Brasileiro, e que realizou o primeiro censo o ano seguinte. A DGE pasou tamén a catalogar rexistros de nacemento, matrimonio e óbito cando se implantou a República, realizando tres censos máis, en 1890, 1900 e 1920. Un ano despois da Revolución de 1930, a DGE foi disolto.
Fundación
A data oficial de creación do IBGE é o 29 de maio de 1936, cando foi regulamentado o Instituto Nacional de Estatística (INE), aínda que o Decreto n. 24 609, que o instituíu, data do 6 de xullo de 1934. O INE foi fundado por un conxunto de estudosos liderado por Mário Augusto Teixeira de Freitas, quen vían a necesidade de organizar os datos estatísticos nun organismo centralizado. Polo Decreto n. 1 527 (1937), foi creado temén o Conselho Brasileiro de Geografia (CBG).
Wikipedia en xudeoespañol
A Wikipedia en xudeoespañol (en Vikipedya en lingua Judeo-Espanyola) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua xudeoespañola. Esta edición foi aprobada o 21 de decembro de 2006, mais os seus primeiros artigos datan de agosto de 2006. Malia que o xudeoespañol foi escrito historicamente en alfabeto hebreo, no presente é máis común escribilo en alfabeto latino. A Wikipedia en xudeoespañol contén artigos escritos en ámbalas dúas formas, aínda que a maior parte está en alfabeto latino.
Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística
Fundación
O IBGE, no seu formato actual, foi creado mediante o Decreto-Lei n. 218 do 26 de xaneiro de 1938, resultante da integración das competencias do INE e do CBG nun único órgano. miniatura|Sede do Centro de Documentação e Disseminação de Informação (CDDI) do IBGE, no [[barrio do Maracanã. Ao fondo, a sede da Golden Cross. Á dereita, unha sucursal da Petrobras.]] miniatura|Un [[Toyota Bandeirante, utilizado polo IBGE na axencia de Sinop, en Mato Grosso.]] miniatura|Agencia do IBGE en [[Campo Maior, no Piauí.]]
Wikipedia en xudeoespañol
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Arriba, San Martiño de Condes, Friol
Arriba é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Van She
Van She é unha banda australiana de electropop formada no ano 2002 en Sydney, con Matt Van Schie no baixo e voces, Tomek Archer na batería e secuenciadores, Michael Di Francesco nos sintetizadores e guitarra, e Nicholas Routledge nas voces e guitarra. O álbum de estrea do grupo, V, foi editado a través do selo australiano Modular Recordings en agosto de 2008 e chegou ao número 10 da lista da Australian Recording Industry Association (ARIA).
O grupo tamén fai remesturas de traballos doutros artistas, tanto baixo o seu nome como co de Van She Technologic.
Cornado, Arcos, Cuntis
Cornado é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 31 habitantes, dos cales 14 eran homes e 17 eran mulleres.
Howland Wood
En ocasións utilizaba o pseudónimo de Franklin Perry.
Traxectoria
A súa carreira como numismático estivo vinculada á American Numismatic Society (ANS), entidade na que ingresou en 1909 e de cuxo museo foi nomeado conservador o 25 de xaneiro de 1913, posto no que permaneceu ata o seu falecemento en 1938. No seu período como conservador da ANS, a colección da Sociedade creceu desde os 50.000 exemplares iniciais ata os 200.000 espécimes.
Na American Numismatic Society desenvolveu, así mesmo, o labor de editor do American Journal of Numismatics, entre 1910 e 1920, e editor de Numismatic Notes and Monographs a partir de 1920.
Paralelamente á ANS, Howland Wood pertenceu tamén á American Numismatic Association, da que ocupou o posto de secretario entre 1905 e 1909, e cabeza da xunta de goberno de 1909 a 1912, así como editor asociado do xornal The Numismatist.
Wikipedia en friulano
A Wikipedia en friulano (en Vichipedie furlane) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua friulana. Foi creada o 25 de xaneiro de 2005.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Howland Wood
Traxectoria
Entre outras entidades numismáticas, Wood foi tamén secretario da Sociedade Numismática de Boston (1908-1913), presidente do Club Numismático de Nova York (1930-1933).
Vida familiar
Howland Wood casou o 18 de xuño de 1913 con Elizabeth Eliot Marvin, con quen tivo dúas fillas. A súa muller era filla de William T. R. Marvin, que anteriormente fora tamén editor do American Journal of Numismatics, da ANS.
Wood faleceu na súa casa familiar de Flushing, Queens, Nova York, o 4 de xaneiro de 1938.
Premio Howland Wood Memorial
A American Numismatic Association instituíu na súa honra, na primavera de 1952, o premio Howland Wood Memorial á mellor exposición numismática.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos de Howland Wood:
miniatura| Ilustracións de Canadian blacksmith coppers (1910), de Howland Wood.
German Titov
German Stepanovich Titov, nado en Verhnee Zhilino (Krai de Altai, Rusia), o 11 de setembro de 1935 e finado o 20 de setembro de 2000, foi un cosmonauta soviético e segunda persoa en orbitar a Terra na misión Vostok 2.
Traxectoria
Titov completou o seu adestramento militar en 1957, servindo na Forza Aérea da Unión Soviética como piloto na Segunda Rexión de Aviación de Leningrado. En 1960 foi elixido no primeiro grupo de cosmonautas da Unión Soviética, viaxando a bordo da Vostok 2 nunha misión de un día e converténdose no segundo ser humano en orbitar a Terra despois de Iuri Gagarin. En 1962 adestrou para ser piloto de probas na Academia Zhukovskii de Enxeñaría da Forza Aérea, liderando o grupo que adestrou para pilotar o avión espacial Spiral e graduándose en 1968. Titov elixiu seguir unha carreira máis dirixida á xestión nas forzas espaciais en lugar de continuar como cosmonauta, graduándose na Academia Xeral de Persoal Militar chegando a ser Director Adxunto do Mando e Control Espaciais en agosto de 1972. A partir de 1973 foi Director Adxunto de GUKOS para investigación e, entre 1979 e 1991, comandante da mesma organización. Titov retirouse do exército en outubro de 1992. Finou en Moscova o 20 de setembro de 2000.
Ducío, Arcos, Cuntis
Ducío é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 86 habitantes, dos cales 49 eran homes e 37 eran mulleres.
Aspergillus nidulans
Aspergillus nidulans (tamén chamado Emericella nidulans cando nos referimos á súa forma sexual ou teleomorfo) é unha especie de fungos filamentosos do filo Ascomycota. Foi un importante organismo modelo para o estudo da célula eucariota desde hai 50 anos, que se utilizou nunha ampla variedade de investigacións sobre recombinación xenética, reparación do ADN, mutación, control do ciclo celular, tubulina, cromatina, nucleocinese, patoxénese, metabolismo, e evolución experimental. É unha das poucas especies do seu xénero que pode formar esporas sexuais por meiose, permitindo o cruzamento de cepas no laboratorio. A. nidulans é un fungo homotálico, o que significa que pode autofertilizarse e formar corpos frutíferos en ausencia dun compañeiro de apareamento, pero a reprodución sexual heterotálica tamén é posible. Ten hifas septadas que forman un micelio branco e unha colonia de textura laúda. A cor verde das colonias de tipo silvestre ou salvaxe débese á pigmentación das esporas, pero mutacións na ruta da pigmentación poden producir esporas doutras cores.
Xenoma
O xenoma de A. nidulans secuenciouse nunha colaboración entre Monsanto e o Broad Institute. Unha secuencia cunha cobertura de 13× publicouse en marzo de 2003; a análise do xenoma anotado publicouse en Nature en decembro de 2005. Ten un tamaño de 30 millóns de pares de bases e predise que contén uns 9.500 xenes codificantes de proteínas distribuídos en oito cromosomas.
Recentemente, illáronse varias proteases similares ás caspases de mostras de A. nidulans coas cales se induciu a morte celular programada. Descubrimentos como estes teñen un papel clave na determinación da conservación evolutiva da mitocondria na célula eucariota, e no seu papel como antiga alfaproteobacteria.
Reprodución sexual
A reprodución sexual ocorre de dous xeitos fundamentalmente diferentes. Un é o cruzamento ou sexo heterotálico, no cal dous individuos distintos contribúen cos seus núcleos, e o outro é por sexo homotálico ou autofertilización, na cal os núcleos derivan do mesmo individuo. A autofertilización en A. nidulans supón a activación das mesmas vías de apareamento características do sexo do cruzamento heterotálico, pero nun só individuo. A fusión de núcleos haploides ocorre en estruturas reprodutoras chamadas cleistotecios, nos cales o cigoto diploide sofre divisións meióticas para dar lugar a ascósporas haploides.
Uso en investigación farmacéutica
A anidulafunxina é un fármaco antifúnxico semisintético lipopeptídico da subclase da equinocandina B, derivado dun produto de fermentación de A. nidulans var. echinulatus cepa A 32204, descuberto en Alemaña en 1974; as equinocandinas desestabilizan a parede celular fúnxica inhibindo a síntese dun compoñente integral chamado glicano, pola inhibición non competitiva do encima 1,3-β glicano sintase.
Bustelo, San Martiño de Condes, Friol
Bustelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Cancela, San Martiño de Condes, Friol
A Cancela é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
St Helens, Merseyside
miniatura|240px|Casa do Concello de St Helens St Helens é unha gran cidade do condado de Merseyside, en Inglaterra.
Xeografía
A cidade, cunha poboación de 102 629 habitantes, é o centro administrativo do municipio metropolitano de St Helens, que tiña unha poboación de 176 843 habitantes no censo de 2001.
Historia
A cidade historicamente atopábase dentro da antiga división de Lancashire de West Derby coñecida como "hundred" (división dun condado).
A cidade comezou inicialmente como un pequeno asentamento no municipio de Windle, pero a mediados do século XVII converteuse en sinónimo dunha área máis ampla e, en 1838 fíxose oficialmente responsábel da administración dos catro concellos de Eccleston, Parr, Sutton e Windle. En 1868 a cidade foi creada por incorporación como concello municipal e máis tarde converteuse nun municipio comarcal, e en 1887 e nun concello metropolitano e, finalmente, en 1974 cunha responsabilidade administrativa ampliada para as cidades e aldeas próximas.
Ferreiros, Arcos, Cuntis
Ferreiros é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
George William de Saulles
George William de Saulles, nado en Birmingham o 4 de febreiro de 1862 e finado en Londres o 21 de xullo de 1903, foi un medallista e deseñador de moedas inglés.
O máis sobranceiro da súa obra son os anversos das moedas do Reino Unido na derradeira etapa do reinado de Vitoria (1837-1901) e baixo Eduardo VII (1901-1910), así como diversas moedas para os territorios coloniais británicos dese período.
Primeiros anos e formación
De Saulles naceu o 4 de febreiro de 1862 en Villa Street, no distrito de Aston Manor, ao norte de Birmingham. O seu avó Samuel fora un cidadán suízo que traballara no servizo da casa de Xurxo IV (1820-1830), e o seu pai, William Henry de Saulles, era un comerciante do vidro en Birmingham.
Carreira profesional
miniatura|140x140px|[[Anverso dun soberano de Eduardo VII, obra de George William de Saulles (marca: DS baixo o busto). ]]
En 1884, de Saulles trasladouse a Londres, onde traballou co gravador de cuños John H. Pinches, establecido en Oxenden Street, Haymarket. En 1888 regresou a Birmingham e traballou para o medallista Joseph Moore.
En 1892 trasladouse novamente a Londres, para ocupar o posto de gravador xefe da Royal Mint, que quedara vacante logo do falecemento de Leonard Charles Wyon. Desde ese momento e ata a súa morte encargouse da produción dos cuños para as moedas do Reino Unido e dos seus territorios coloniais, así como das medallas oficiais.
Entre os anos 1898 e 1903 foi un dos expositores na Royal Academy.
Vida persoal
De Saulles casou en xuño de 1884 con Myra Hill, con quen non tivo descendencia.
O día 21 de xullo de 1903, faleceu no distrito londiniense de Chiswick, logo duns días de doenza, aos seus 41 anos. Foi soterrado no cemiterio do adro da igrexa de Chiswick.
Medallas
Como artesán, de Saulles encargouse do proceso completo de deseño, modelaxe e gravado da maioría dos seus cuños. Nas súas creacións deixouse influír, en certa medida, polos gravadores da Escola Francesa Louis-Oscar Roty e Jules-Clément Chaplain. No entanto, nas súas producións oficiais non deixou terreo para a a innovación.
A súa obra medallística privada entre 1894 e 1903 abrangue polo menos tres placas e 30 medallas, entre as que están as seguintes:
Ademais destas, tamén gravou outras con carácter oficial, producidas na Royal Mint, entre elas:
Moedas
miniatura|320x320px|Dólar dos [[Colonias do Estreito|Establecementos do Estreito (1903), obra de George William de Saulles. ]]
Na súa condición de gravador xefe da Royal Mint, De Saulles encargouse en primeiro lugar de realizar os cuños para a nova emisión de moedas da raíña Vitoria, en 1893, que foran deseñados por Thomas Brock. A de Saulles débeselle tamén o deseño da Britannia característico dos reversos das moedas de bronce británicas de 1895, así como o deseño das moedas emitidas a partir de 1902, logo da entronización de Eduardo VII.
Tamén foi responsabilidade de De Saulles o deseño e o gravado dos cuños para as emisións das moedas coloniais da súa época, como o dólar de comercio británico, as moedas de cobre da África Oriental Británica (1897), as moedas da Honduras Británica (1894), o dólar británico para os territorios da India (1895), moedas para Chipre (1890) e o dólar dos Establecementos do Estreito (1903),  ademais doutras emisións para Terra Nova, Jersey, Australia, a Guiana Británica, o Canadá, Ceilán, Hong Kong ou Xamaica, baixo soberanía británica.
As súa marcas de gravador nestas moedas foron DES, DS e WS.
Outros
De Saulles realizou tamén o derradeiro Gran Selo para a raíña Vitoria (1898), así como outros moitos selos oficiais para as colonias. No momento do seu falecemento estaba a preparar os modelos para os grandes selos de Eduardo VII do Reino Unido e os de Irlanda e Escocia, executados posteriormente por Frank Bowcher.
A Gándara, Arcos, Cuntis
A Gándara é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
O Castro, San Martiño de Condes, Friol
O Castro é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Fondoso, San Martiño de Condes, Friol
O Fondoso é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en anglosaxón
A Wikipedia en anglosaxón (en Engliscan Ƿikipǣdia; ou ᛖᛝᛚᛁᛋᚳᚪᚾ ᚹᛁᚳᛁᛈᚫᛞᛁᚪ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua anglosaxoa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Trombo
Na microcirculación pola rede de finos capilares do sistema circulatorio, poden formarse microcoágulos que obstrúen o fluxo sanguíneo. Isto pode causar diversos problemas que afectan especialmente os alvéolos pulmonares, orixinando unha redución na subministración de oxíxeno. Os microoágulos son unha característica dalgúns casos de COVID-19 grave e de COVID persistente.
Os tombos murais son trombos que están adheridos ás paredes de vasos sanguíneos grandes ou das cámaras do corazón. Onde máis frecuentemente se atopan é na aorta, a arteria máis grande do corpo. Poden restrinxir o fluxo sanguíneo pero xeralmente non o bloquean totalmente. Teñen unha aparencia vermello-cincenta con liñas alternantes claras e escuras (chamadas liñas de Zahn), que representan bandas de leucocitos e eritrocitos (máis escuras) atrapadas entre capas de fibrina.
Microcoágulos
Na microcirculación os capilares poden quedar entupidos por microcoágulos, que impiden o fluxo sanguíneo polos capilares. Isto pode ser un especial problema nos alvéolos pulmonares, onde afectan á oxixenación do sangue, e en casos graves de COVID-19 e COVID persistente.
Trombos murais
Os trombos murais son trombos que están pegados ás paredes dos grandes vasos sanguíneos ou das cámaras cardíacas. Onde son máis frecuentes é na aorta, na maior parte dos casos na aorta descendente e en menos casos no arco aórtico e aorta abdominal. Aínda que normalmente non bloquean o fluxo sanguíneo completamente, poden restrinxilo bastante. Os trombos murais non se encontran xeralmente en vasos que xa están danados pola aterosclerose.
Un trombo mural pode afectar unha cámara do corazón. Cando se encontran no ventrículo esquerdo adoitan ser o resultado dunha complicación dun ataque ao corazón. Neste caso o trombo pode separarse da parede da cámara, ser transportado polo sangue a través das arterias ata que acaba por bloquear algún outro vaso sanguíneo noutra parte do corpo. Teñen un aspecto vermello-cincento con liñas claras e escuras alternantes (liñas de Zahn), que representan bandas de leucocitos e eritrocitos (máis escuras) entre capas de fibrina.
Causa
miniatura|Ilustración comparando as arterias normais con arterias enfermas cun coágulo sanguíneo. A tríade de Virchow describe a patoxénese da formación de trombos:
A coagulación intravascular diseminada caracterízase pola formación de microtrombos moi estendida pola maioría de vasos sanguíneos. Isto débese ao excesivo consumo de factores de coagulación e á subseguinte activación da fibrinólise usando todas as plaquetas e factores de coagulación dispoñibles no corpo. O resultado é a necrose hemorráxica e isquémica de tecidos e órganos. Causas son a septicemia, a leucemia aguda, o shock circulatorio, as picaduras de serpes, as embolias graxas por ósos rotos ou outros traumas graves. A coagulación intravascular diseminada pode darse en mulleres durante o embarazo. O tratamento implica o uso de plasma conxelado fresco para recuperar o nivel de factores de coagulación e plaquetas no sangue e de heparina para previr a formación de máis trombos.
Fisiopatoloxía
thumb|Animación da formación dun trombo oclusivo nunha vea. Algunhas plaquetas adhírense á válvula, reducindo a apertura do vaso e causando que se unan máis plaquetas e eritrocitos, que se agregan e forman o coágulo. A coagulación de sangue parada a ambos os lados do bloqueo pode propagar o coágulo nas dúas direccións. Un trombo ocorre cando o proceso hemostático, que normalmente ocorre en resposta a lesións, é activado nun vaso non lesionado ou con lixeiras lesións. Un trombo nun vaso grande diminuirá o fluxo sanguíneo a través dese vaso (denominado trombo mural). Nun vaso sanguíneo pequeno, o fluxo sanguíneo pode quedar completamente cortado (o que se denomina trombo oclusivo), o que ten como resultado a morte do tecido regado por ese vaso. Se un trombo se desprende e flota libremente polo sangue, considérase un émbolo (hai outros tipos de émbolos á parte do formado por coágulos, como os émbolos de graxa). Se un destes émbolos queda atrapado nun vaso sanguíneo estreito, bloquea o fluxo de sangue e denomínase tromboembolismo. Os embolismos, dependendo da súa localización específica, poden causar efectos máis significativos, como accidentes cerebrovasculares, ataques cardíacos ou mesmo a morte.
Algunhas das condicións que incrementan o risco de formar coágulos de sangue son: fibrilación auricular (unha forma de arritmia cardíaca), operacións de substitución de válvulas cardíacas, un infarto de miocardio recente, períodos longos de inactividade (ver trombose venosa profunda), e deficiencias nas capacidades de coagulación do sangue xenéticas ou relacionadas con outras doenzas.
Formación
A activación das plaquetas ocorre cando se producen lesións que danan o endotelio dos vasos sanguíneos, expoñendo o encima factor VII, unha proteína que circula polo sangue, ao factor tisular, que é unha proteína codificada no xene F3. A activación das plaquetas podería causar unha fervenza de reaccións que finalmente levarían á formación de trombos. Este proceso está regulado pola tromborregulación.
Prevención
Os anticoagulantes son fármacos utilizados para a prevención da formación de coágulos sanguíneos, que reducen o risco de accidente cerebrovascular, ataque ao corazón e embolismo pulmonar. A heparina e a warfarina utilízanse para inhibir a formación e crecemento de trombos existentes; o primeiro deles úsase para a anticoagulación aguda, mentres que o segundo úsase para a anticoagulación a longo prazo. O mecanismo de acción da heparina e a warfarina son diferentes porque actúan sobre diferfentes vías da fervenza de coagulación. A heparina funciona uníndose e activando o encima inhibitor antitrombina III, un encima que actúa inactivando a trombina e o factor Xa. En contraste, a warfarina actúa inhibindo a vitamina K epóxido redutase, un encima necesario para a síntese de vitamina K dependente dos factores de coagulación II, VII, IX e X. O tempo de sangrado con terapia de heparina e warfarina pode medirse por medio do tempo parcial de tromboplastina e do tempo de protrombina, respectivamente.
Tratamento
Unha vez que se formou o coágulo, poden usarse outros fármacos para promover a trombólise e que se desfaga o coágulo. A estreptoquinase, un encima producido por bacterias estreptocócicas, é un dos fármacos trombolíticos máis antigos. Esta substancia pode administrarse por vía intravenosa para disolver os coágulos de sangue en vasos coronarios. Porén, a estreptoquinase causa un estado fibrinolítico sistémico e pode orixinar problemas de hemorraxias. O activador do plasminóxeno tisular (tPA) é outro encima que promove a degradación da fibrina dos coágulos pero non a do fibrinóxeno libre. Este fármaco fabrícano bacterias transxénicas e converte o plasminóxeno no encima que disolve os coágulos plasmina. Investigacións recentes indican que o tPA podería ter efectos tóxicos no sistema nervioso central. En casos de accidente cerebrovascular grave, o tPA pode cruzar a barreira hematoencefálica e entrar no fluído intersticial, onde incrementa a exotoxicidade, e pode chegar a afectar a permeabilidade da barreira hematoencefálica, e causar hemorraxias cerebrais.
Hai tamén algúns anticoagulantes que proceden de animais e disolven a fibrina. Por exemplo, Haementeria ghilianii é unha samesuga da selva do Amazonas que produce un encima con propiedades anticoagulantes chamado hementina nas súas glándulas salivares.
Prognose
A formación de trombos pode ter un destes catro resultados: (1) propagación, (2) embolización, (3) disolución e (4) organización e recanalización.
As Casas do Monte, San Martiño de Condes, Friol
As Casas do Monte é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Iskandria Kaman wa Kaman
Iskandria Kaman wa Kamane (en إسكندرية كمان وكمان) é un filme exipcio de 1989 dirixido por Youssef Chahine. Terceiro título da triloxía de Chahine, foi precedida por Iskanderija... lih (1978) e Hadduta misrija (1982). O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Instituto de Empresa
miniatura|Monasterio de Sa. Cruz la Real. Universidade SEK. Portada da igrexa O Instituto de Empresa S.L. é unha empresa española dedicada ao ensino.
Profesorado e alumnado
O Instituto de Empresa conta cun claustro integrado por máis de 500 profesores que imparten clases a alumnos de máis de 90 países en titulacións de pregrao, posgrao e formación de executivos a través de IE Universidad.
Algúns profesores e alumnos destacados
Entre outros, foron profesores ou alumnos desta institución:
Ard el ahlam
Ard el ahlam (en أرض الاحلام) é un filme exipcio de 1993 dirixido por Daoud Abdel Sayed. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Fonte do Can, San Martiño de Condes, Friol
A Fonte do Can é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Manuel Badenes
Manuel Badenes Calduch, nado en Castelló de la Plana o 30 de novembro de 1928 e finado na mesma cidade o 26 de novembro de 2007, foi un futbolista español que xogaba como dianteiro. Destacou especialmente no Zaragoza, no Valencia e no Valladolid, sendo o máximo goleador valenciano na historia da Primeira División, con 139 goles.
Traxectoria
Debutou na Primeira División uns días antes de cumprir os 18 anos, nas filas do principal club da súa cidade natal, o CD Castellón. O seu primeiro partido xogouno contra o Sabadell en Castalia, e nel conseguiu o seu primeiro gol
Esa tempada xogou só dez partidos, nos que marcou catro goles. Iso foi suficiente para que o FC Barcelona se fixase nel e o incorporase ao seu equipo. A experiencia no club catalán non foi tan satisfactoria como esperaba xa que, a pesar de conseguir dous títulos de liga consecutivos (1947/48 e 1948/49), a súa participación en ámbalas tempadas foi escasa, disputando na última un só partido. Destinado a Zaragoza para realizar o servizo militar, foi cedido ao Real Zaragoza, equipo co que marcou 21 goles en 24 partidos na tempada 1949/50.
Na campaña 1950/51 fichou polo Valencia CF coa difícil tarefa de substituír a Mundo, o máximo goleador histórico do club. Neste equipo destacou como un certeiro goleador, marcando 112 goles en 116 partidos. Xa na súa primeira campaña marcou 20 goles en 21 encontros, cifra que superou na tempada 1954/55, con ata 22 goles en só 16 partidos, incluíndo dous partidos con catro goles, contra Hércules e Deportivo da Coruña. Con 16 goles, contribuíu a que o club valenciano, adestrado por Quincoces, se proclamase subcampión de liga na tempada 1952/53. Na Copa do Xeneralísimo de 1952 marcou 8 goles en 7 encontros, incluído un triplete na ida dos cuartos de final contra o Zaragoza. Disputou a final contra o FC Barcelona en Chamartín, marcando dous goles antes da media hora de xogo, pero o equipo catalán acabou empatando na segunda parte e gañando o trofeo con dous goles de César e Kubala na prórroga.
En 1954 marcoulle 5 goles á Real Sociedad nos dous partidos de cuartos de final da Copa do Xeneralísimo, e outro ao Sevilla en semifinais, para acadar a súa segunda final de Copa. Esta disputouse de novo en Chamartín e outra vez contra o FC Barcelona, sendo esta vez a vitoria para o equipo valenciano por 3-0, con dous goles de Fuertes e un do propio Badenes.
A tempada 1955/56 foi a súa última no Valencia e pechouna con 10 goles en 10 partidos, para rematar cun balance total de 112 goles en 116 partidos. Estes números valéronlle para deixar o club como o terceiro máximo goleador da súa historia, só por detrás de Mundo e Igoa, aínda que despois foi superado por varios xogadores máis, sendo na actualidade o sétimo. Ademais, en 1954 xogou tres partidos co filial do club, o Mestalla, na Segunda División, para tentar salvar o equipo do descenso. Marcou un gol pero non puido evitar que o equipo perdese a categoría.
En 1956 fichou polo Valladolid, onde marcou 16 goles na súa primeira tempada. Superou esa cifra na segunda, na que marcou 19, facéndose así co Trofeo Pichichi ao máximo goleador da liga, compartido con Alfredo Di Stéfano (Real Madrid) e Ricardo Alós (Valencia). Na tempada 1958/59 pasou a xogar no Sporting de Gijón, adestrado polo seu excompañeiro Mundo, onde marcou 15 goles en 40 partidos de dúas tempadas, a segunda delas na Segunda División.
Pechou a súa carreira xogando no mesmo equipo no que comezara, o Castellón, co que marcou 12 goles na tempada 1960/61, 11 en liga e 1 en Copa.
Edoardo Ballerini
Edoardo Ballerini, nado nos Ánxeles o 20 de marzo de 1970, é un actor, escritor e director italoamericano.
Manuel Badenes
Selección española
Disputou dous encontros coa selección B de España, marcando catro goles en cada un deles, contra Grecia e Exipto.
Edoardo Ballerini
Primeiros anos e formación
De pai italiano, o poeta Luigi Ballerini, e nai estadounidense, creceu entre Nova York e Milán. Ten dobre nacionalidade e é bilingüe. A súa primeira educación foi en Nova York, despois asistiu á Universidade Wesleyana, para formarse en literatura. Despois da súa graduación con honores, recibiu unha bolsa para estudar latín en Roma. En Italia, descubriu un grupo de actores expatriados que estaban a formar unha compañía de teatro e decidiu unirse ao grupo. No outono seguinte asistiu a clases de interpretación en Nova York nos HB Studios e no The Lee Strasberg Theatre Institute. Máis tarde foi observador no Actors Studio No ano 2000 trasladouse aos Ánxeles.
Piso, Arcos, Cuntis
Piso é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 62 habitantes, dos cales 26 eran homes e 36 eran mulleres.
Edoardo Ballerini
Primeiros papeis
O seu primeiro papel importante foi en Looking for an Echo (1998), onde os críticos sinalaron o seu potencial, interpretando ao fillo de Armand Assante. Despois desta actuación, Ballerini interpretou a un brillante chef estrela en Dinner Rush (2001), de Bob Giraldi, xunto a Danny Aiello. Aínda que a película non foi ben recibida nos Estados Unidos tras a súa estrea, foi ben recibida polo circuíto de cine independente de Nova York.
Celebridade
É famoso polo seu traballo diante das cámaras como o drogadicto Corky Caporale en The Sopranos (2006-2007), o temperamental chef en Dinner Rush (2001) e o negociante da NFL en Romeo Must Die (2000). Traballou en numerosas películas e series, desde I Shot Andy Warhol (1996) a Boardwalk Empire (2010) de Martin Scorsese. O seu debut como director, Good Night Valentino, estreouse no Festival de Cine de Sundance de 2003, e conta con Ballerini interpretando á estrela do cine mudo Rodolfo Valentino.
Carlos Pizarro Leongómez
Carlos Pizarro Leongómez, nado en Cartaxena de Indias o 6 de xuño de 1951, e finado en Bogotá o 26 de abril de 1990, foi un guerrilleiro e político colombiano.