cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New wave of British heavy metal
Primeira ondada de grupos
Como proba do éxito do rexurdimento do hard rock británico e da súa escena heavy metal, as xiras e concertos de grupos novos e vellos vendían tódalas entradas, tanto domesticamente coma noutros países europeos, alí onde chegara a influencia do movemento. Os grupos que xurdían do NWOBHM xa non quedaban descartados para as xiras mundiais e adoitaban ser as actuacións de apoio para outros grupos máis destacados nos grandes concertos. Iron Maiden actuou xunto a Kiss en Europa no ano 1980, realizando a súa primeira xira mundial como cabeza de cartel en 1981, ademais de actuar xunto a Judas Priest e UFO nos Estados Unidos. Def Leppard visitou os Estados Unidos por primeira vez en 1980 para unha xira de tres meses apoiando a Pat Travers, Judas Priest, Ted Nugent, AC/DC e Sammy Hagar. Saxon actuou xunto a Judas Priest en Europa e como apoio de Rush e AC/DC nos Estados Unidos no ano 1981. Os grupos do NWOBHM estiveron presentes no cartel do Reading Festival de 1980, pasando a ser cabezas de cartel nas edicións do festival de 1981 e 1982. A edición de 1980 destacou tamén polas violentas protestas contra Def Leppard, que tras declarar o seu interese no mercado americano recibiu unha mala acollida por parte dos afeccionados británicos. A maiores de Reading, no ano 1980 creouse un novo festival en Castle Donington, o Monsters of Rock, que incluiría só grupos de hard rock e heavy metal no seu cartel.
Popularidade
dereita|thumbnail|upright|[[Steve Clark|Steve "Steaming" Clark, guitarrista de Def Leppard. O cabelo longo e os rápidos solos de guitarra foron unha das características da música heavy metal dos anos 1980.]] O movemento NWOBHM atopou eventualmente o seu espazo nas publicacións e revistas musicais fóra de Sounds. Melody Maker chegou a publicar unha lista semanal de heavy metal baseada no número de vendas en tendas de discos. A editorial de Sounds aproveitou o seu apoio do movemento para lanzar o primeiro número de Kerrang! en xuño de 1981, unha revista a cor dirixida por Geoff Barton adicada en exclusiva ó hard rock e ó heavy metal. Kerrang! obtivo un éxito inesperado e converteuse na revista de referencia para os metalheads de todo o mundo, seguida en pouco tempo das publicacións estadounidenses Circus e Hit Parader, a alemá Metal Hammer e a británica Metal Forces. A atención dos medios internacionais supuxo un aumento do número de vendas de discos e un maior número de xiras mundiais para os grupos do NWOBHM, que situaron os seus álbums en moitas listas de vendas estranxeiras. A súa escalada nas listas británicas culminou co álbum The Number of the Beast de Iron Maiden, que chegou o máis alto da lista de álbums no Reino Unido o 10 de abril de 1982 e mantívose no primeiro posto durante dúas semanas. O álbum acadou o posto número 33 nos Estados Unidos, onde o grupo adquiriu unha reputación de adoradores do Diabo por mor da escena infernal representada na portada do álbum. O éxito da música producida polo movemento e a súa transición de fenómeno underground cara a un xénero mainstream empuxou o seu principal promotor, Geoff Barton, a declarar o NWOBHM coma finalizado no ano 1981, decepcionado pola baixa calidade dos novos grupos e frustrado pola facilidade coa que as discográficas explotaban o entusiasmo polo heavy metal. Coincidiu ese mesmo ano co peche do Bandwagon e coa demolición do pub Prince of Wales para construír un restaurante no seu lugar. Malia que o movemento perdera parte do seu atractivo para os afeccionados máis conservadores, como evidencia o incremento na popularidade e vendas das publicacións AOR de influencia americana, mantivo unha vitalidade suficiente para o xurdimento dunha segunda ondada de grupos que partiron do underground e publicaron os seus primeiros álbums en 1982 e 1983.
Varios grupos do NWOBHM realizaron xiras polos Estados Unidos pero sen chegar a recibir tempo de emisión na radio suficiente como para deixar unha impresión significativa nas listas estadounidenses. Def Leppard foi a primeira excepción co álbum Pyromania a comezos de 1983, un álbum cunha aproximación máis melódica e achegada á radio FM en comparación co son máis agresivo da súa música anterior. Con este disco conseguiron o seu obxectivo de acadar unha audiencia internacional, que incluía moitas afeccionadas femininas, situando a Pyromania no número 2 da lista Billboard 200 só por detrás de Thriller de Michael Jackson. Grazas a unha serie de sinxelos de éxito e a unha aparición continuada dos seus vídeos musicais na recentemente creada MTV, o álbum superou os seis millóns de copias vendidas nos Estados Unidos no ano 1984 e alzou a Def Leppard ó status de estrela internacional. O éxito internacional conseguido por Pyromania foi un aliciente para que os grupos británicos e estadounidenses tentasen seguir o exemplo de Def Leppard, dándolle un pulo decisivo ó glam metal máis comercial e melódico e anunciando a fin do NWOBHM.
Declive
Cando a MTV comezou a súa emisión en 1982, a importancia dos vídeos musicais medrou de forma considerable, pasando de ser un engadido publicitario adicional a un medio indispensable para darse a coñecer á audiencia. MTV encheu os seus programas con moitos vídeos de grupos de hard rock e heavy metal, pero a produción destes era demasiado cara para aqueles grupos que non tiñan un contrato discográfico ou estaban contratados por selos independentes moi pequenos. A maiores disto, os vídeos musicais resaltaban o atractivo visual dos grupos, unha área na que algúns grupos británicos de heavy metal presentaban deficiencias. O movemento NWOBHM sufriu o mesmo declive ca outros fenómenos musicais baseados en producións de baixo orzamento e audiencias underground.
Mentres que os grupos do NWOBHM recibían cada vez menos atención, unha nova sucesión de subxéneros menos comerciais comezou a xurdir e atraer a moitos metalheads británicos. O power metal e o thrash metal, ámbolos dous partindo do NWOBHM e mantendo gran parte dos seus valores, comezaron a gañar a aclamación da crítica e éxitos comerciais na segunda metade dos anos 1980 practicando un son aínda máis rápido e pesado. Grupos coma Helloween, Savatage, Metallica, Slayer, Megadeth e Anthrax conseguiron gran parte da cota de mercado daqueles afeccionados ó heavy metal que non estaban contentos co son ou estilo dos grupos máis populares por aquel entón.
The N.W.O.B.H.M. Encyclopedia de Malc Macmillan lista a máis de 500 grupos con gravacións publicadas na década que vai dende o ano 1975 ata o ano 1985 que tiveron relación co movemento. Con probabilidade houbo máis grupos que naceron nesa mesma época pero que non saíron das escenas de clubs locais ou non chegaron a gravar máis que demos ou edicións limitadas de sinxelos de produción propia. A falta de interese das discográficas, as malas prácticas de dirección, loitas internas e escollas musicais incorrectas que disuadiron a gran parte dos afeccionados orixinais, tiveron como resultado a disolución e desaparición da maioría dos grupos deste movemento a finais da década. Algúns dos grupos máis coñecidos, como Praying Mantis no Xapón e Saxon, Demon e Tokyo Blade en Europa, sobreviviron nos mercados estranxeiros. Outros grupos coma Raven, Girlschool e Grim Reaper tentaron saír adiante no mercado estadounidense asinando con discográficas americanas, mais os seus intentos non tiveron éxito. Non obstante, dous dos grupos máis populares do movemento si chegaron a conseguir un éxito considerable e duradeiro. Iron Maiden converteuse nun dos grupos de heavy metal máis influentes e con máis éxito de tódolos tempos, incluso tras adoptar un estilo máis progresivo. Pola súa banda, Def Leppard obtivo un maior éxito, chegando ó mercado rock mainstream dos Estados Unidos co seu son de hard rock máis refinado.
Rexurdimento
A popularidade de Internet a finais dos anos 1990 e comezos dos anos 2000 axudou os afeccionados e músicos do NWOBHM a reconectar e recuperar o seu entusiasmo compartido. O movemento experimentou un leve rexurdimento, destacando polo bo número de vendas de vellos vinilos e obxectos de colección e pola demanda de novas actuacións en directo. As afirmacións de aprecio ós grupos do NWOBHM por parte dos grupos de heavy metal dos anos 1990, o éxito das bandas tributo, as reedicións dos vellos álbums e a produción de novas compilacións atraeu a atención dos medios e foi un aliciente para a reunión de moitos dos grupos orixinais en varios festivais e xiras. Segundo Macmillan e Eduardo Rivadavia de AllMusic, probablemente o máis importante de tódolos álbums compilatorios foi New Wave of British Heavy Metal '79 Revisited, compilado polo batería de Metallica Lars Ulrich e o ex-xornalista de Sounds e Kerrang! Geoff Barton. Este álbum publicouse no ano 1990 en formato de CD dobre, abarcando tanto a grupos pouco coñecidos coma Hollow Ground coma os principais grupos da época.
Unha nova publicación titulada Classic Rock, na que participou Barton xunto a varios outros escritores da primeira edición de Kerrang!, avogou polo rexurdimento do NWOBHM centrando gran parte da súa atención ós grupos dos anos 1980. Dende comezos dos anos 2000 moitos dos grupos que se reuniron gravaron novos álbums e recuperaron os estilos orixinais que abandonaran na segunda metade dos anos 1980, e a súa presenza nos festivais de heavy metal e no circuíto internacional de clubs de rock foi constante dende entón.
Identidade e estilo
O movemento NWOBHM involucrou tanto a músicos coma a afeccionados na súa maioría mozos varóns de raza branca que compartían unha orixe de clase traballadora e valores estéticos e éticos comúns. A socióloga estadounidense Deena Weinstein describiu o auxe e crecemento do movemento coma a chegada á madurez para o heavy metal, tralo seu nacemento a comezos dos anos 1970 e antes de que se dividise en varios subxéneros nos anos seguintes. Os afeccionados británicos ó heavy metal, coñecidos comunmente polos alcumes de "muthas", "metalheads" ou "headbangers" polos seus característicos movementos violentos de cabeza ó ritmo da música, desbotaron a imaxe simplista da xuventude rebelde herdada da contracultura dos anos 1960 e a psicodelia característica do heavy rock dos anos 1970, actualizando os principios é códigos comúns da subcultura heavy metal e separándoa definitivamente do mainstream social. left|thumbnail|Os metalheads comezaron a levar parches cos logos dos grupos e ilustracións cosidas nas súas chaquetas vaqueiras.
A finais dos anos 1970 os metalheads británicos uníronse nunha comunidade pechada de iguais que exaltaba o poder e celebraba a masculinidade. Segundo a análise de Deena Weinstein, a súa camaradería masculina e a ausencia xeral de mulleres nos seus grupos non deu lugar ó machismo e a misoxinia. No mesmo artigo escribiu que o heavy metal británico "non é racista, malia a uniformidade nos músicos brancos, e as súas letras non conteñen referencias raciais". Outra característica desta subcultura era a súa homofobia latente, menos violenta mais non moi diferente da disposición skinhead británica. Robert Walser denominouna unha "afirmación colectiva de heterosexualidade", e o sociólogo británico John Clarke considerouna "unha reacción contra a erosión dos estereotipos tradicionais de masculinidade dispoñibles". Os headbangers amosaban pouco interese nos problemas políticos ou sociais, procurando na compañía mutua, no consumo de cervexa e na música os medios para escapar da súa dura realidade. Por estes motivos foi habitual que recibisen acusacións de nihilismo ou escapismo.
En contraste cos punks, os afeccionados ó heavy metal amaban o talento musical e idolatraban os guitarristas e vocalistas virtuosos, considerando as actuacións en directo como a realización completa do seu status. Os afeccionados eran moi leais á música, entre eles e ós grupos cos que compartían unha orixe común, dos que requirían coherencia cos seus valores, autenticidade e unha accesibilidade continua. Saírse deste código estrito significaba quedar marcado como "vendidos" ou "farsantes", quedando excluídos dalgunha forma da comunidade. As letras do tema "Denim and Leather" de Saxon reflicten precisamente a condición dos metalheads británicos neses anos de grande entusiasmo. O acceso a este mundo dominado por homes para as músicas e afeccionadas femininas non era doado, e só as mulleres que se adaptaban ós códigos e estándares dos seus homólogos masculinos conseguían ser aceptadas, coma sucedeu nos casos de Girlschool e Rock Goddess, os dous grupos completamente femininos máis notables desa época.
A música, filosofía e estilo de vida dos grupos de heavy metal e os seus afeccionados foron criticados en moitas ocasións por parte de críticos de esquerdas e a opinión pública conservadora, que os describiron coma sen sentido, ridículos ata ó límite da autoparodia, e incluso perigosos para a xeración de mozos. O documental de parodia de 1984 This Is Spinal Tap tratou moitas das idiosincrasias dos grupos británicos de heavy metal, amosando facetas cómicas dese mundo que os observadores externos xulgarían de absurdas, malia que moitos músicos de heavy metal consideraron o contido do filme como "demasiado real".
Aspectos visuais
O código de vestimenta dos headbangers británicos reflectiu a nova cohesión do movemento inspirándose na aparencia dos rockeiros e moteiros estadounidenses dos anos 1960. Os elementos comúns eran o cabelo longo e os pantalóns vaqueiros, camisetas negras ou brancas con logos e ilustracións dos grupos e chaquetas de coiro ou vaqueiras adornadas con parches. Seguindo o exemplo de Judas Priest, incorporaron elementos da estética sadomasoquista dos anos 1980, pasando a ser común levar adornos metálicos ou de pinchos e que os músicos levasen roupa de spandex ou pantalóns de coiro. Tamén foron comúns outros elementos militares, coma cintos de balas e insignias. Este estilo de vestimenta pasou rapidamente a converterse no "uniforme" dos metalheads de todo o mundo.
dereita|thumbnail|"Eddie" de Iron Maiden nunha actuación do grupo. O [[Cine de terror|terror e a ciencia ficción foron temáticas recorrentes nas letras, escenografía e portadas de discos dos grupos do NWOBHM.]] A maioría de grupos do NWOBHM compartían o mesmo estilo que os seus afeccionados, e producían espectáculos sen efectos visuais especiais. Unha excepción notable foi Iron Maiden, que creou o personaxe "Eddie the Head" como elemento do escenario para enriquecer as súas actuacións nos comezos da súa carreira. Outras excepcións foron os grupos Demon, Cloven Hoof e Samson, que usaron varios elementos escénicos, disfraces e trucos visuais nos seus espectáculos, mentres que outros coma Pagan Altar e Venom fixéronse coñecidos pola súa elaborada escenografía inspirada polo shock rock e o satanismo.
Elementos líricos e musicais
O NWOBHM – que comprendía a grupos con influencias e estilos distintos – promocionouse coma un movemento e un xénero musical propio só nos seus primeiros anos formativos, a mediados e finais da década de 1970. De forma particular neses primeiros anos, a nova música nacente caracterizouse polo seu son cru, en gran medida por mor das producións de baixo orzamento, pero tamén polos contextos non profesionais de moitos dos novos grupos. Os xoves músicos estaban ligados tamén por unha inspiración común nas obras dos grupos de éxito de heavy rock de finais dos anos 1960 e comezos dos anos 1970, tentando manter unha especie de continuidade con eses grupos anteriores que pasaran de moda temporalmente pero aínda se mantiñan puxantes no movemento underground. Porén, os medios dos anos 1980 e a literatura publicitaria dos selos discográficos adoitaban situar a música rock que usaba guitarras cun alto volume, malia non entrar dentro do "punk", dentro da clasificación xeral de "heavy metal", incorporando o espectro completo dos grupos do NWOBHM nun único xénero.
Moitos destes novos grupos infundiron o heavy metal clásico coa proximidade do pub rock e a intensidade do punk rock con varios graos de intensidade, continuando a fusión de xéneros comezada por Motörhead. Por norma xeral desbotaron as baladas, quitáronlle énfase as harmonías e produciron cancións máis curtas con tempos rápidos e sons moi agresivos baseados en riffs e power chords, con voces que variaban dende laios de ton alto ata voces roucas e gruñidos de tons baixos. Iron Maiden, Angel Witch, Saxon, Holocaust, Tygers of Pan Tang, Girlschool, Tank e More foron grupos notables deste estilo, con outros como Atomkraft, Jaguar, Raven e Venom levando o seu estilo ata uns resultados aínda máis extremos. A crítica considerou esta nova interpretación do heavy metal como o maior logro do NWOBHM e como un importante paso evolutivo para o xénero.
Estes dous estilos non esgotaron as influencias musicais atopadas na música heavy metal británica de comezos dos anos 1980, xa que moitos grupos inspiráronse tamén no rock progresivo (Iron Maiden, Diamond Head, Blitzkrieg, Demon, Saracen, Shiva, Witchfynde ), no boogie rock (Saxon, Vardis, Spider, Le Griffe ) e no glam rock (Girl, Wrathchild ). Os grupos de doom metal Pagan Altar e Witchfinder General tamén formaron parte do NWOBHM e os seus álbums considéranse parte dos mellores exemplos dese subxénero.
Influencias e legado
right|thumbnail|[[Conrad Lant|Cronos de Venom, grupo considerado coma un dos precursores do black metal e do thrash metal. ]] O NWOBHM desatou un renacemento nun xénero estancado, pero recibiu numerosas críticas pola expectación excesiva xerada ó redor dun gran número de músicos considerados mediocres. Os detractores consideran que, a diferenza do heavy metal de décadas anteriores, a súa música foi pouco orixinal e non incluíu gravacións clásicas de rock. Porén, estas bandas e a súa diversa produción serviron de heliografía que outros grupos de todo o mundo occidental emularon e expandiron posteriormente. A colisión de estilos que caracterizou o NWOBHM considerase chave na diversificación do heavy metal durante a segunda metade dos anos 1980 que deu lugar ós diversos subxéneros que xurdiron posteriormente nos anos 1990.
O éxito de Def Leppard nos Estados Unidos serviu de catalizador para o auxe do glam metal, da mesma forma que outros grupos coma Angel Witch, Witchfynde, Cloven Hoof e especialmente Venom foron os orixinadores da música, letras, portadas e actitudes que deron lugar ó black metal nas súas diversas formas en Europa e América. Motörhead, Iron Maiden, Raven, Tank, Venom e outros grupos menores están considerados coma precursores do speed metal e do thrash metal, dous subxéneros que avanzaron a mestura do heavy metal co punk, incorporando elementos do hardcore ademais de amplificar o volume, a velocidade e agresividade do ton.
A partir do ano 1982 puntos distantes como Norteamérica, Alemaña occidental, e o Brasil convertéronse en berces das súas propias escenas de thrash metal: o thrash metal da Área da Baía, o thrash metal teutónico e o thrash metal brasileiro respectivamente. Lars Ulrich de Metallica, afeccionado e ávido coleccionista de gravacións e obxectos relacionados co NWOBHM, admitiu que tiñan unha débeda con este movemento, e baixo a súa influencia a lista de temas das primeiras actuacións de Metallica estaban cheas de versións de temas de grupos de heavy metal británicos. O son do NWOBHM chegou a influenciar retroactivamente ó punk, con grupos coma Discharge que fusionaron a música punk con elementos do heavy metal.
O nacemento do speed metal a comezos dos anos 1980 foi crucial para a evolución do power metal na segunda metade da década, exemplificado nos alemás Helloween, e nos estadounidenses Manowar, Savatage e Virgin Steele. Dende os comezos do NWOBHM, grupos norteamericanos coma Anvil, Riot, Twisted Sister, Manowar, Virgin Steele, The Rods, Hellion, Cirith Ungol e Exciter mantiveron un intercambio continuo co outro lado do Atlántico, onde os metalheads británicos apreciaron a súa música. Neste contexto de reciprocidade, Manowar e Virgin Steele asinaron nun primeiro momento co selo independente británico Music for Nations, mentres que Twisted Sister gravou os seus primeiros dous álbums en Londres. Pola súa banda, o son de grupos xaponeses coma Earthshaker, Loudness, Anthem e outros tamén se viu influenciado polo NWOBHM, usando enxeñeiros de son británicos nos seus primeiros álbums, e o grupo xaponés Bow Wow chegou a trasladarse a Inglaterra para formar parte da escena musical do heavy metal británico.
Alemaña, Suecia, Dinamarca, Bélxica, Países Baixos, Francia e España tamén tiveron unha boa acollida dos grupos británicos e nestes países xurdiron grupos semellantes de forma case inmediata. Grupos coma Accept, Grave Digger, Sinner e Warlock de Alemaña, E. F. Band de Suecia, Mercyful Fate de Dinamarca, Killer e Ostrogoth de Bélxica,  Picture e Bodine dos Países Baixos,  Trust e Nightmare de Francia,  e Barón Rojo e Ángeles del Infierno de España,  formáronse entre os anos 1978 e 1982 e tiveron unha forte influencia do son do NWOBHM. Moitos destes grupos asinaron coa holandesa Roadrunner Records ou coa belga Mausoleum Records, selos discográficos independentes que tamén publicaron gravacións de grupos británicos do NWOBHM.
Ahí ven o maio
Ahí ven o maio é o primeiro álbum de estudio do cantante galego de folk Luís Emilio Batallán, publicado en 1975 baixo o selo Fonomusic.
Neste álbum musica poemas de Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro, Ramón Cabanillas, Rosalía de Castro e Álvaro Cunqueiro.
PCX
Desenvolvido por Zsoft Corporation de Marietta, Xeorxia (Estados Unidos), foi o formato nativo para o programa Paintbrush de PC, o cal foi un dos primeiros programas de gráficos populares que funcionaban baixo DOS nos primeiros PC. A súa popularidade tamén se debe a que era un dos formatos empregados polo Deluxe Paint, xunto co ILBM.
A maioría dos arquivos PCX usa unha paleta de cor indexada, pero o formato foi ampliado para permitir imaxes de 24 bits. PCX foi bastante popular en sistemas baixo DOS ou Windows, pero actualmente é pouco común, e foi en boa parte substituído por formatos con mellor compresión e prestacións, tales como o PNG ou o JPEG.
Este algoritmo de compresión é moi rápido e emprega moi pouca memoria, pero non é moi eficiente especialmente en fotografías.
The Nimaime
The Nimaime (The 二枚目) é o segundo álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado o 1 de decembro do ano 2004 baixo o selo zetima e producido por Tsunku. O álbum contén cinco dos seus singles.
Anvallus
dereita|miniatura|Un dos dous altares en latín dedicados a Anvallus. A inscrición pode interpretarse como "Consagrado a Augustus, ó deus Anvallus, Norbaneius Thallus o gutuater [libre e merecidamente cumpriu a súa promesa]". Anvallus foi un deus celta, coñecido polas numerosas inscricións en Augustodunum (Autun). Dúas das inscricións están en latín, e aparecen en altares que foron dedicados por gutuatres en cumprimento dos seus botos; ámbalas dúas comezan coa fórmula Aug(usto) sacr(um). O título gutuater é entendido baixo o significado de 'sacerdote'; os gutuatres son considerados como continuacións romanizadas dos druídas. Eses dous altares foron descubertos en 1900 na estación de tren de Autun, xunto cun casco grego que probablemente foi deixado alí como unha ofrenda.
Lingua mohawk
A lingua mohawk (en, "[lingua] do lugar de sílex") é unha lingua iroquesa ameazada que no presente falan unhas 3 800 persoas do pobo mohawk, que se atopan principalmente no Canadá (sur de Ontario e Quebec) e nos Estados Unidos de América (oeste e norte do Nova York).
Anvallus
O terceiro texto que menciona un nome semellante a Anvallus foi un texto en galo:
O nome do deus foi analizado como unha composición de an-ualos, tendo a segunda raíz o significado de 'soberano' ou 'príncipe', e a primeira 'sen' ou 'non'. O nome pode entenderse como 'sen soberano' ou 'inferior a ninguén'.
La Soberanía Nacional (1854-1856)
La Soberanía Nacional foi un xornal editado en Madrid entre 1854 e 1856, durante o Bienio progresista do reinado de Isabel II.
Traxectoria
O xornal apareceu co subtítulo «diario democrático». Editado en Madrid, imprimiuse primeiramente na imprenta de El Minero e os seus últimos números na praza do Progreso nº 1.
Era de ideoloxía demócrata e foi fundado por Sixto Cámara, publicou o seu primeiro número o 9 de novembro de 1854. Os seus exemplares, de catro páxinas, tiñan orixinalmente unhas dimensións de 47 x 30 cm, que aumentaron a 49 x 35 cm.
Publicou o derradeiro número o 30 de xaneiro de 1856. Nas súas páxinas participou José María Ourense e apareceron textos do italiano Mazzini.
Imperio Austríaco
O Imperio Austríaco foi fundado en 1804 como reacción á creación do Primeiro Imperio Francés baixo Napoleón I. O primeiro emperador de Austria foi Francisco I, tamén ostentando o título de emperador Sacro-Romano co nome de Francisco II. Máis tarde abdicaría deste cando o imperio foi abolido na reorganización napoleónica de Alemaña en 1806. Para manter o seu título imperial elevou a Austria da categoría de arquiducado á de imperio.
Historia
O Imperio Austríaco formou parte da Confederación Xermánica a partir de 1815, cando o Congreso de Viena restableceu as fronteiras de Europa despois da derrota de Napoleón I e reorganizou a forma e ideoloxía políticas do Antigo Réxime.
Tras varios intentos errados de reforma constitucional, o Imperio Austríaco transformouse no Imperio Austrohúngaro como consecuencia directa da derrota sufrida na guerra das Sete Semanas e grazas ao Compromiso austrohúngaro de 1867 baixo o reinado de Francisco Xosé I de Austria, outorgando igualdade de status aos territorios húngaros.
Países do Imperio Austríaco
miniatura|200px|A [[Coroa Imperial Austríaca|Coroa Imperial, antiga propiedade de Rodolfo II]]
Situación en Hungría
Até a revolución de 1848 os únicos propietarios da terra eran os nobres. A reforma agraria de 1852-1853 por parte da coroa tratou de crear unha nova clase social de campesiños propietarios na que apoiarse fronte á nobreza maxiar A reforma foi, con todo, un fracaso. As novas posesións eran, en xeral, demasiado pequenas para sustentar ao campesiñado que, sen experiencia no mercado, sen crédito accesible e debido á depresión agrícola de finais do XIX viuse abocada a vender as súas propiedades aos terratenentes e volver a unha situación de dependencia moi semellante á anterior á reforma.
Johan Oskar Backlund
Johan Oskar Backlund, nado en Länghem o 28 de abril de 1846 e finado o 29 de agosto de 1916, foi un astrónomo ruso-sueco.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Uppsala, en 1876 emigrou a Rusia, alí traballou no observatorio de Dorpat (hoxe en Tartu, Estonia), en 1879 pasa ao observatorio de Pulkova, que dirixe dende 1895. Especializado en mecánica celeste, traballou no cálculo da órbita do cometa Encke, e utilizou as súas observacións para estimar a masa de Mercurio. Realizou estudos xeodésicos nas Spitzbergen entre 1898 e 1900.
Pedrafita, Valadares, Outes
Pedrafita é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Grupo Bidelberg
O grupo Bilderberg, tamén coñecido como club Bidelberg, é unha reunión anual á que asisten aproximadamente as 130 persoas máis influentes do mundo, mediante invitación previa. É obxecto de diversas teorías conspirativas, os membros reúnense en complexos de luxo situados en Europa e Norteamérica onde a prensa non ten ningún tipo de acceso. A súa oficina está en Leiden (Países Baixos) e o nome procede do primeiro hotel no que tivo lugar a primeira reunión, nos Países Baixos.
Bandeira de Cangas
miniatura|Bandeira de Cangas. A bandeira de Cangas é a bandeira oficial do concello de Cangas, na Provincia de Pontevedra. Non é máis que a cor celeste do campo do seu escudo co sol heráldico cangués radiante e dourado centrado na bandeira (moi semellante ao da bandeira da Arxentina. Ten rango de oficialidade e ondea xunto as outras oficiais (Unión Europea, España e Galiza) no balcón da casa do concello. Ademais dito sol, vellísimo símbolo da vila, emprégase como logotipo de varias entidades canguesas, especialmente deportivas.
Ballet da nena
Ballet da nena é o segundo álbum de estudio do cantante galego de folk Luís Emilio Batallán, publicado en 1990.
One Flew Over the Cuckoo's Nest
O enunciado en lingua inglesa One Flew Over the Cuckoo's Nest pode referirse a:
Unleashed Memories
Unleashed Memories é o segundo LP do grupo italiano de gothic metal Lacuna Coil. Foi gravado en xaneiro de 2000 e lanzado á venda en marzo de 2001. Produciuno a discográfica Century Media.
Sendón, Valadares, Outes
Sendón é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 33 habitantes (13 homes e 20 mulleres).
Truevision TGA
Truevision TGA é un formato de ficheiro dixital para imaxes rasterizadas ou de mapas de bits. Foi o formato nativo para as tarxetas TARGA de Truevision Inc., que foron unhas das primeiras tarxetas gráficas para ordenadores persoais en soportar imaxes truecolor ou en millóns de cores.
Os ficheiros TGA teñen a extensión ".tga" nos sistemas DOS e Windows de PC, e ".tpic" nos sistemas Macintosh. O formato pode almacenar datos de imaxes de 1 a 32 bits de profundidade de cor. Opcionalmente pódese empregar a compresión sen perdas RLE.
O formato TGA foi definido orixinalmente por Truevision Inc. no ano 1984. Algunhas melloras coma a incorporación de miniaturas (tamén chamadas thumbnails), no canle alfa, os valores de gamma e os metadatos en forma de texto foron engadidos no ano 1989.
Galería de imaxes de Vila de Cruces
Galería de imaxes do concello de Vila de Cruces na provincia de Pontevedra.
Aglutinación
Aglutinación pódese referir a:
Vector unitario
En álxebra linear e física, un vector unitario ou versor é un vector de módulo un. Pode chamarse tamén vector normalizado.
Notación
Un vector unitario denótase frecuentemente cun acento circunflexo sobre o seu nome, como (lese "r vector" ou "vector r"). A notación mediante o uso dunha breve tamén é común, especialmente en manuscritos. A tendencia actual é representar o vector na dirección do vector na forma.
Definición
Definido o concepto de vector unitario no inicio do artigo e tendo presentado as notacións habituais na sección anterior, neste apartado dáse unha definición simbólica de vector unitario.
Versor asociado a un vector
Con frecuencia resulta conveniente dispoñer dun vector unitario que teña a mesma dirección que un vector dado \mathbf v\,. A tal vector denomínase versor asociado ao vector \mathbf v\, e pódese representar ben sexa por ou por  e indica unha dirección no espazo.
A operación que permite calcular é a división do vector entre o seu módulo.
O proceso de obter un versor asociado a un vector denomínase normalización do vector, razón pola cal é común referirse a un vector unitario como vector normalizado.
O método para transformar unha base ortogonal (obtida, por exemplo mediante o método de ortogonalización de Gram-Schmidt) nunha base ortonormal (é dicir, unha base na que todos os vectores son versores) consiste simplemente en normalizar todos os vectores da base utilizando a ecuación anterior.
Produto escalar de dous vectores
No espazo euclídeo, o produto escalar de dous vectores unitarios é simplemente o coseno do ángulo entre eles. Isto é consecuencia da definición do produto escalar e do feito de que o módulo de ambos vectores é a unidade:
Pero como:
Entón:
onde θ é o ángulo entre ambos vectores.
Proxección escalar
Do anterior, resulta que o produto dun vector por un vector (ou vector unitario) é a proxección escalar do vector sobre a dirección determinada polo versor.
de onde é evidente o afirmado ao comezo deste apartado.
Este resultado é moi frecuente en física, onde é necesario operar, por exemplo, coas compoñentes ortogonais a unha superficie.
Vectores cartesianos
Os versores asociados coas direccións dos eixes coordenados cartesianos x,\,y,\,z\, desígnanse por, respectivamente.
Os versores cartesianos permiten expresar analiticamente os vectores por medio das súas compoñentes cartesianas.
Exemplo: a expresión analítica do vector é
Bxari
Bxari (en بشري) é unha vila no val de Qadixa situada a 1.500 m de altitude. Pertence ao distrito homónimo, na gobernación do Líbano Setentrional.
Tileiro de folla grande
O tileiro de folla grande (Tilia platyphyllos),o tileiro común, é unha especie arbórea pertencente á familia das tiliáceas, moi habitual nos bosques de Europa. En Galiza só aparece coma ornamental.
Descrición
Árbore caducifolia de copa de forma piramidal, co toro de casca cinsenta, gretada lonxitudinalmente, e que pode acadar grande altura (uns 30m). Pólas e xemas de cor avermellada. Follas de 6–12 cm de lonxitude, de forma orbicular-ovada, dentada e punteadas, face verde botella e parte do envés algo esvaecido, rematan nun longo e evidente pico. Flores miúdas de 5 pétalos brancas ou amarelentas moi recendentes. Reúnense en feixes de entre 2 e 7 collidos por un longo rabiño que pendura dunha especie de folliña a xeito de lingüeta. Esta folliña (bráctea) é moi rechamangueira e característica, un tanto fibrosa e de cor verde pálida. Froito ovalado, moi viloso e con 5 costelas que resaltan, polo menos cando maduro. Contén de 1 a 2 sementes. Madura a finais do verán ou polo outono. A casca é cinsenta, lisa en exemplares novos e rachada ao longo nos máis idosos. Ramiñas de cor parda avermellada ou verdosas, ao principio e aveludadas. Florea a final de primavera e no verán. miniatura|260px|right|As flores son moi pequenas mais moi recendentes miniatura|260px|right|Follas e froitos de T. platyphyllos miniatura|260px|right|Casca en exemplar novo de T. platyphyllos
Hábitat
Especie bastante esixente en humidade, pode medrar en solos calcarios ou silíceos. Chega a formar mouteiras monoespecíficas. fragas de abas rochosas, foces e cavorcos. Medra espallado nas fragas caducifolias onde adoita aparecer na compaña de carballos(caxigos, veriños etc), piñeiros, abeleiras, faias, pradairos, capudres e freixos.
Talking Heads: 77
Talking Heads: 77 é o álbum de estrea da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, publicado o 16 de setembro de 1977 a través do selo Sire Records. O seu sinxelo "Psycho Killer" acadou o posto 92 da lista Billboard Hot 100. No ano 2003 foi situado no posto 290 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
A Barreira, Torres, Vilarmaior
A Barreira é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Pontificia Universidade Gregoriana
A Pontificia Universidade Gregoriana (en Pontificia Universitas Gregoriana, PUG) é unha universidade pontificia situada en Roma. Ten orixe no Collegio Romano fundado por santo Ignacio de Loiola en 1551. O seu nome actual ven do papa Gregorio XIII.
In a Reverie
In a Reverie é o primeiro LP do grupo italiano de gothic metal Lacuna Coil. É o primeiro LP do grupo, foi lanzado en 1999 e producido pola discográfica Century Media. O disco gravouse entre outubro e novembro de 1998.
Rick Adelman
Richard Leonard "Rick" Adelman, nado o 16 de xuño de 1946 en Lynwood (California) é un ex xogador americano profesional de baloncesto e actual adestrador de baloncesto. Foi adestrador dos Golden State Warriors, Portland Trail Blazers, Sacramento Kings, Houston Rockets e Minnesota Timberwolves.
Traxectoria coma xogador
Adelman comezou a súa carreira na Universidade de Loyola dos Ánxeles, agora coñecida como Universidade de Loyola Marymount. No Draft da NBA de 1968, foi elixido polos San Diego Rockets (agora Houston Rockets) na 7ª rolda. Xogou dúas tempadas en San Diego antes de ser elixido polos Portland Trail Blazers no draft de expansión de 1970; xogou entón tres tempadas en Portland. Ademais, xogou para os Chicago Bulls, New Orleans Jazz, e para os Kansas City-Omaha Kings. Rematou a súa carreira coma xogador en 1975.
Traxectoria coma adestrador
De 1977 a 1983, adestrou ao Chemeketa Community College en Salem, Oregon, e despois foi contratado polos Portland Trail Blazers coma asistente do adestrador Jack Ramsay. Cando Ramsay foi despedido e substituído por Mike Schuler en 1986, Adelman continuou coma asistente; cando Schuler foi despedido durante a tempada 1989-90, Adelman foi o adestrador provisional. Tras levar ó equipo aos Playoffs ese ano, Adelman converteuse no adestrador principal ao remate da tempada.
Os seguintes tres anos foron moi exitosos para Adelman e os seus Blazers; o equipo chegou ás Finais da NBA en 1990 e 1992 (perdendo contra os Detroit Pistons e contra os Chicago Bulls, respectivamente), e chegou ás finais da Conferencia Oeste en 1991 (onde perderon contra os Los Angeles Lakers). Adelman pasou outros dous anos no equipo antes de ser destituído ó remate da tempada 1993-94.
En 1995, foi contratado como adestrador dos Golden State Warriors. Foi incapaz de repetir o éxito conseguido en Portland, e foi despedido dous anos máis tarde.
Tras un ano fóra das pistas, Adelman foi contratado polos Sacramento Kings en 1999. Con Adelman ao mando, os Kings foron un dos equipos con máis éxito da Conferencia Oeste, clasificándose para os Playoffs durante cada ano da etapa de Adelman en Sacramento.
Quintanilla de Onsoña
Lugares de Quintanilla de Onsoña
Portillejo, Quintanilla de Onsoña, Velillas del Duque, Villantodrigo, Villaproviano e Villarmienzo.
Terelle, Valadares, Outes
Terelle é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Issues
Issues é o cuarto álbum de estudio de KoЯn. Lanzado á venda o 16 de novembro de 1999 por Immortal e Epic Records.
Neste disco o grupo de Jonathan Davis deixa un pouco de lado o rap e o seu son tórnase máis escuro. O grupo conseguiu catro discos de platino con este LP.
As Curuxas, Torres, Vilarmaior
As Curuxas é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
As Touzas, Valadares, Outes
As Touzas é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Bloque Nacional Popular Galego
miniatura|dereita|220px|Adhesivo das eleccións de 1977. O Bloque Nacional Popular Galego (BNPG ou BN-PG) foi unha organización e coalición electoral constituída en abril de 1977 pola Unión do Povo Galego e a Asemblea Nacional-Popular Galega. Opúxose ao proceso autonómico e tiña como obxectivos a obtención da soberanía para Galiza.
Áspera, Noalla, San Cibrao das Viñas
Áspera é un lugar da parroquia de Noalla, no concello ourensán de San Cibrao das Viñas na comarca de Ourense. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Bloque Nacional Popular Galego
Historia
Presentouse como agrupación de electores ás eleccións xerais de 1977 defendendo como programa as Bases constitucionais para a participación da nación galega nun pacto federal e de goberno provisorio galego redactadas en 1976 polo Consello de Forzas Políticas Galegas como alternativa nacionalista ao proceso autonómico. O BNPG obtivo 23.167 votos, un 2% do total, non conseguindo representación Congreso. Nas eleccións xerais de 1979 acadou os 63.747 votos, un 5.87% do total. Nas eleccións municipais de 1979 o BNPG presentou candidaturas en 164 concellos, obtendo 70.355 votos (7.18%) o que lle supuxo 258 concelleiros e 9 alcaldes. No referendo do Estatuto de 1980 solicitou o voto en contra. Nas eleccións autonómicas de 1981 formou unha coalición co Partido Socialista Galego, conseguindo, baixo as siglas BNPG-PSG, 61.870 votos (6,27%) e tres deputados no parlamento galego. Dous deles polo BNPG, Bautista Álvarez Domínguez e Lois Diéguez Vázquez, e un terceiro polo PSG, Claudio López Garrido. Porén, estes serán expulsados ao se negar a xurar a Constitución Española e o Estatuto de autonomía. Os conflitos internos, unidos aos malos resultados nas eleccións xerais de 1982, 38.615 votos (2.98%), provocaron a realización dunha asemblea en setembro dese ano que transformou o BNPG no Bloque Nacionalista Galego (BNG).
Rally de Ferrol de 1999
O Rally de Ferrol de 1999 foi a 30ª edición deste rally e a sexta proba da tempada 1999 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 18 de setembro de 1999 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Mitsubishi Lancer Evo IV e con Estrella Castrillón como copiloto. Foi a súa oitava vitoria no rally ferrolán.
José Campos Núñez
José Campos Núñez, nado en Camariñas en 1897 e finado no mesmo concello en decembro de 1933, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrante retornado. Exerceu como secretario municipal de Camariñas, e despois no concello de Laxe. Colaborou en Diario de Pontevedra, El Noroeste, El Orzán, La Voz de Galicia, El Norte de Galicia, El Ideal Gallego, Nerio, El Eco de Galicia e Alborada con artigos e poemas en galego e castelán. Asinaba como J. Campos Núñez. Finou en Camariñas aos 36 anos.
Sabugueira
O topónimo galego Sabugueira pódese referir a:
Xesús Garrido Álvarez
Xesús Garrido Álvarez, nado en Vilaxoán o 23 de setembro de 1904 e finado no Carril o 31 de maio de 1971, foi un mestre galeguista.
Traxectoria
Militou no Partido Galeguista, do que foi conselleiro delegado e delegado na provincia de Pontevedra dende decembro de 1931. Na súa primeira directiva en Vilagarcía de Arousa compartiu responsabilidades como vicepresidente con Dámaso Carrasco Duaso, Luís Bouza Brey, Xosé Moreira Casal e Germán Quintela Novoa. En abril de 1932 obtivo o título de mestre de primeiro ensino e en decembro foi mestre interino da escola de Renza. Despois foi mestre en Faxilde e Zamar. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de pertencer ao Partido Comunista, e sancionado coa suspensión dos seus cargos e o traslado forzoso a Barruelo de Santullán (Palencia). Garrido negouse, xa que aquela zona estaba entón na primeira liña da fronte de guerra, e os dous ensinantes anteriores foran asasinados. Semellante atrevemento custoulle ser retirado do corpo de mestres nacionais.
Dedicou un tempo a impartir clases particulares en Vigo, e logo puido regresar a Vilagarcía para asumir a dirección do colexio León XIII, logo da marcha de Xosé Núñez Búa, quen non tivo outro remedio que fuxir para salvar a vida. Xunto a Aquilino Iglesia Alvariño adquiriu en 1939 a escola e devolveulle o pulo, facendo dela un dos mellores centros de Galicia.
Recoñecementos
En setembro de 1995 o pleno do concello de Vilagarcía acordou dedicarlle unha rúa á súa memoria, pero non foi ata setembro de 2004 cando, coincidindo co centenario do seu nacemento, o concello colocou alí o seu nome.
Vida persoal
Casado con Concepción Castromán Olveira, tivo quince fillos. Cinco deles; Fita, Daniel, Conchela, Gema e Pilar, recolleron o seu legado docente.
Mark Bernes
Traxectoria
A súa familia mudouse a Khárkiv en 1916, alí comezou a actuar nun teatro local xa de moi novo, e en 1928 logo de realizar cursos de teatro marchou a Moscova, onde logrou pequenos papeis primeiro sen texto en varios teatros e a partir de 1932 cun contrato estable no Teatro Dramático, a partir de 1935 actou tamén en filmes e a fins desa década, Mark Bernes actuou en dous filmes Chelovek s ruzhyom  (Home cun rifle; 1939) e Istrebiteli (Loitadores; 1939) nas que tamén cantaba cancións que se fixeron populares na URSS e el fíxose famoso, eran cancións cheas de esperanza e optimismo e algúns anos despois, durante a segunda guerra mundial, cantáronas os soldados. Durante a guerra realizou espectáculos para as tropas, en 1943 actou no filme Dva boytsa (Dous soldados), na que cantaba dúas cancións que tamén se fixeron famosas en toda a URSS: Tyomnaya noch e Shalandy polnye kefali, a primeira converteuse na canción soviética por excelencia da Segunda Guerra Mundial. O 30 de decembro de 1943 realizou o seu primeiro concerto público ao que lle seguiu unha xira polos Urais ao ano seguinte. Nos anos da posguerra seguiu a cantar cancións sobre a guerra, coidando o seu repertorio realizando moitas colaboracións con poetas e compositores. Unha das cancións máis coñecidas, interpretada por vez primeira en 1960 aínda que escrita en 1945, foi Vragi sozhgli rodnuju hatu, acabou sendo prohibida polo seu ton pesimista e por antisoviética. Xa enfermo de cancro de pulmón no verán de 1969 gravou a súa derradeira canción Zhuravli, baseado nun poema de Rasul Gamzatov.
José Domingo Hidalgo
José Domingo Hidalgo, nado en Tui o 21 de abril de 1896 e finado en París o 30 de marzo de 1958, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Establecido en Madrid, exerceu o xornalismo. Foi redactor de El Parlamentario e de Heraldo de Madrid, onde fixo crítica taurina co pseudónimo de Pepe Festivo. Foi crítico teatral e correspondente do diario La Nación de Bos Aires. Impulsou festivais con fins benéficos.
Ao rematar a Guerra civil exiliouse en Alemaña e Francia. Foi locutor de Radiodifusión e Televisión Francesa en París, e redactou os diálogos La rebotica e La tertulia del Café Dupont e a comedia El triunfador para a emisión destinada aos republicanos.
Bresmaus, Bresmaus, Sarreaus
Bresmaus é un lugar da parroquia de Bresmaus, no concello ourensán de Sarreaus na comarca da Limia. Tiña 42 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 23 eran homes e 19 eran mulleres.
Demóstenes
Demóstenes interesouse pola política durante esa época, e foi no -354 cando deu os seus primeiros discursos políticos en público. Dedicou os seus anos de plenitude física e intelectual a opoñerse á expansión do reino de Macedonia. Idealizaba a súa cidade e loitaba por restaurar a supremacía ateniense e motivar os seus compatriotas para se opoñer a Filipo II de Macedonia. Buscou preservar a liberdade de Atenas e establecer unha alianza contra Macedonia nun intento sen éxito de impedir os plans de Filipo de expandir a súa influencia cara ao sur, conquistando as cidades-estado gregas. Dous anos antes da morte de Filipo, Demóstenes tivo un papel capital no levantamento de Atenas e Tebas contra o rei macedonio e o seu fillo, Alexandre III, na batalla de Queronea, aínda que os seus esforzos non tiveron éxito cando a revolta atopou cunha enérxica reacción macedonia. Máis aínda: para previr unha revolta similar contra o seu propio líder, o sucesor de Alexandre, o diádoco Antípatro, enviou os seus homes para que acabasen con Demóstenes. Demóstenes, con todo, suicidouse co fin de evitar caer nas mans de Arquias, confidente de Antípatro.
Christian Wilhelm Ernst Dietrich
Christian Wilhelm Ernst Dietrich, nado o 30 de outubro de 1712 en Weimar e finado o 23 de abril de 1774 en Dresde, foi un pintor alemán do século XVIII.