cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club de Rugby Ferrol
Historia
A traxectoria do club nas competicións rexionais foi moi discreto até a chegada do xogador internacional ferrolán Francisco "Pakito" Usero no verán de 2013, despois de catorce anos xogando no Vigo Rugby Club.
O 17 de maio de 2014 o Club de Rugby Ferrol disputou a súa primeira e única final da Copa Xunta. O encontro, xogado no estadio do Poboado de As Pontes, enfrontou ó CR Ferrol co CRAT da Coruña, gañando o equipo coruñés por 35 a 3. Mentres que o CRAT era un equipo que levaba case 20 anos competindo en torneos a nivel nacional, o CR Ferrol viña de acadar o ascenso á primeira división galega.
No verán do ano 2014 tanto CR Ferrol como Os Ingleses RC asinaron un acordo de filiación co Vigo Rugby Club por dous anos. Froito dese acordo o 6 de decembro o club vigués disputou un dos seus encontros da División de Honra na Malata, fronte ó histórico Canoe. Nesa tempada 2014/15 o CR Ferrol foi o equipo dominador da liga galega na súa fase regular, pero chegadas a eliminatorias polo título caeu á primeira fronte ó Muralla Rugby Club. Malia iso disputou a fase de ascenso caendo ás primeiras contra os navarros de La Única.
Na tempada 2015/16 o equipo xogou a final da liga galega caendo fronte ó Ourense Rugby Club por 42 a 7. Disputou a fase de ascenso á División de Honra B nacional, pero caeu eliminado polo Universitario de Bilbao.
O 8 de abril de 2017 o Club de Rugby Ferrol gañou a final da Liga Galega batendo por 34 a 17 ó Rugby Ourense Keltia na Malata, converténdose no primeiro equipo ferrolán que acaba este título dende que o fixera o Club de Rugby Marina Ferrol en 1986.
O Vilar, Coiro, A Laracha
O Vilar é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés de A Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 4 mulleres.
A Eira Vella, Ribadelouro, Tui
A Eira Vella é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 47 habitantes (28 homes e 19 mulleres), un aumento de 7 habitantes respecto ao ano 1999.
David Wenham
David Wenham nado o 21 de setembro de 1965 en Marrickville, Nova Gales do Sur, é un actor australiano de cine e televisión que acadou a fama internacional en 2002 pola súa interpretación de Faramir na triloxía d'O Señor dos Aneis de Peter Jackson.
Traxectoria
A súa primeira interpretación consistiu nun pequeno papel na serie Sons and Daughters (1982). Despois de participar noutras series de televisión, deu o salto ó cine con Greenkeeping (1992) e Cosi (1996), das cales recibiu os parabéns do público e da crítica australiana. Pero foi con The Boys (1998) cando se afianzou definitivamente como un dos grandes actores australianos, conseguindo diversos premios e nomeamentos.
En 1998 tivo un papel principal na serie Seachange, de grande éxito, que lle serviu para afianzar a súa popularidade. En 1999 protagonizou o filme Molokai, para a que interpretou a vida do padre Damián de Molokai nunha comunidade de leprosos no Hawai do século XIX.
A participación de Wenham en filmes máis de sona mundial inclúen un pequeno papel en Mouling Rouge! (2001), o personaxe de Faramir en O Señor dos Aneis: As Dúas Torres (2002) e O Señor dos Aneis: O Regreso do Rei (2003) da triloxía d'O Señor dos Aneis de Peter Jackson, ó monxe Carl en Van Helsing (2004) e ó soldado espartano Dilios en 300 (2007).
Tamén foi protagonista na versión teatral de Cyrano de Bergerac en Melbourne durante o 2005.
Juan Rey Maceira
Juan José Rey Maceira é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Corretor de seguros. Encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Negreira nas eleccións municipais de 1991 pero non conseguiu a maioría absoluta. Volveu encabezar a candidatura do PPdeG nas municipais de 2007, e tampouco conseguiu a maioría. Repetiu como candidato do PPdeG nas municipais de 2011. Ao non acadar a maioría pactou co Partido Blanco de Negreira (PBN) encabezado por José Blanco Pazos, que foi elixido alcalde. En virtude deste acordo, José Blanco dimitiu en xuño de 2013 e Juan Rey foi elixido alcalde. Nas eleccións de maio de 2015 o PPdeG non obtivo a maioría, e pasou á oposición.
Zombie (canción)
"Zombie" é unha canción da banda irlandesa de rock alternativo The Cranberries, lanzada en 1994 como sinxelo. A música foi escrita por Dolores O'Riordan e é un tema protesta que fala do Conflito de Irlanda do Norte e do Alzamento de Pascua de 1916. A canción foi escrita como protesta polo atentado perpretrado polo IRA na cidade inglesa de Warrington en 1993, no que morreron dous rapaces. Consagrouse como un dos temas máis coñecidos de The Cranberries. O riff da canción é ben pesado, comparado con outros sinxelos da banda.
Cancións
Os lados-b non foron lanzados antes. "Away" forma parte da banda sonora da película Clueless.
Tanto "Waltzing Back" como "Linger" foron gravadas ao vivo no Fleadh Festival o 11 de xuño de 1994.
Ducado de Cornualla
miniatura|Escudo do ducado de Cornualla. O ducado de Cornualla é un título nobiliario da coroa británica e que corresponde ao fillo máis vello e herdeiro do monarca. Dende 2022 o duque de Cornualla é Guillerme de Gales.
O ducado de Cornualla
O ducado de Cornualla posúe unha extensión de 52 449 hectáreas localizadas, fundamentalmente, ao longo de vinte condados no sueste de Inglaterra e nas illas Scilly. Polo tanto, a maior parte das propiedades do ducado están fóra de Cornualla, pois aló ten 7 571 hectáreas.
Anualmente, o ducado de Cornualla proporciona uns ingresos de máis de 20 millóns de libras esterlinas que se destinan a manter ás obras públicas e privadas da familia do titular. Estímase que cobra o arrendamento dunhas 600 residencias e 700 labradíos.
Ademais, sendo duque de Cornualla, Carlos III do Reino Undio promoveu a edificación das cidades planificadas de Poundbury (Dorset) e Nansledan (Cornualla) dentro das terras do ducado. Tamén destacou polo pulo dado á agricultura sustentable nas súas explotacións e o coidado da biodiversidade.
Historia
A partir do século XIV algunhas monarquías europeas crearon señoríos que cederon aos herdeiros primoxénitos do rei para que as rendas do mesmo os dotase dun patrimonio de seu. Deste xeito, o título foi creado en 1337 polo rei Eduardo III para o seu fillo e herdeiro, Eduardo de Woodstock, chamado o "príncipe negro". Dende entón este título corresponde ao fillo máis vello do rei de Inglaterra, a quen tamén se lle outorgan os títulos de príncipe de Gales, e dende o século XVII, o de duque de Rothesay como herdeiro do trono de Escocia.
Palatinado renano
miniatura|Mapa de situación da rexión do Palatinado Renano. O Palatinado Renano (en alemán Rheinpfalz, ás veces chamado "Baixo Palatinado" ou Niederpfalz, en contraposición co "Alto Palatinado" ou Oberpfalz) era unha área xeográfica que abarcaba historicamente todo o territorio ao oeste do río Rin.
Historia
O nome de Palatinado procede de Conde Palatino, un cargo do Sacro Imperio Romano Xermánico que tiña ao seu cargo varios castelos onde o Emperador do Sacro Imperio aloxábase nas súas viaxes.
O Baixo Palatinado foi gobernado polos condes da dinastía Wittelsbach desde 1214 até 1803, cando foi repartido entre o Electorado de Baviera e o Electorado de Baden.
Esta zona foi devastada durante a Guerra dos Trinta Anos, e pola invasión Francesa en 1689.
En 1815 gran parte do Baixo Palatinado foi anexionado a Prusia, formando parte da provincia Gran Ducado do Baixo Rin.
O Alto Palatinado e o Baixo Palatinado
O Alto Palatinado, de maior tamaño, está situado en Baviera, a 300 km do anterior, ao norte do río Danubio, e é un distrito do Land de Baviera, sen ter contacto co anterior. Nel están as cidades de Ratisbona e Amberg (capital administrativa da Franconia Media).
O Baixo Palatinado na actualidade forma parte, desde 1946, do Land alemán de Renania-Palatinado e nel encóntranse as cidades de Ludwigshafen, Kaiserslautern, Neustadt an der Weinstraße, Pirmasens, Rodalben, Zweibrücken, Landau in der Pfalz e Espira.
Alpha Orionis
miniatura|Posición de Betelgeuse na constelación de Orión (en rosa)
Alpha Orionis (α Orionis / α Ori) ou máis coñecida coma Betelgeuse, é unha gran estrela vermella na constelación de Orión. É a décima estrela máis brillante no ceo, unha superxigante vermella. A cor característico desta estrela provén das baixas temperaturas do seu exterior (uns 3.000 K) e amosa que a estrela esgotou xa a maior parte do combustible nuclear que lle proporciona a súa enerxía (fusión do hidróxeno), polo que se atopa ao final da súa vida. As súas variacións de luminosidade indican tamén que se atopa lonxe da secuencia principal.
Betelgeuse e unha estrela xigante, razón pola que o seu brillo é tan elevado a pesar de atoparse a unha temperatura relativamente baixa. Non obstante, e malia ser a estrela α de Orión, non é a máis brillante, sendo Rigel, coñecida como β Orionis a estrela máis brillante da constelación.
Características
Betelgeuse é unha estrela xigante vermella, e unha das maiores estrelas coñecidas, sendo de grande interese para a astronomía. O diámetro angular de Betelgeuse foi medido pola primeira vez en 1920-1921 por Michelson e Pease, sendo unha das cinco primeiras a seren medidas usando un interferómetro no telescopio de 100 polgadas do Observatorio de Monte Wilson. Seu diámetro varía entre 500 e 900 veces o do Sol, dependendo do seu ciclo principal, na actualidade calcúlase un ciclo principal de 400 días. No diámetro máximo, a estrela seria maior que a órbita de Saturno, se colocada no lugar do Sol. A pesar de ser apenas 15 veces máis masiva que o Sol, é decenas de millóns de veces maior en volume, como unha bóla de fútbol comparada a un grande estadio de fútbol. A súa proximidade a Terra, atópase a 700 anos luz do noso planeta, e o seu enorme tamaño, fan dela a estrela co terceiro maior diámetro angular, vista dende a Terra, menor apenas que o Sol e R Doradus. É unha das 12 estrelas cuxo brillo real os telescopios actuais poden visualizar.
Supernova
Os astrónomos prevén que Betelgeuse pode pasar por unha explosión supernova tipo II. Porén, as opinións están divididas canto ó momento en que isto pode ocorrer. Algúns suxiren que a variabilidade actual é un sinal de que xa está na fase de queima de carbono de seu ciclo de vida, e debe sufrir unha explosión supernova aproximadamente nos próximos mil anos. Outros escépticos discordan dese punto de vista e afirman que a estrela debe sobrevivir moito máis tempo. Hai consenso sobre o feito de que a supernova sería un evento astronómico espectacular, pero non significaría ameaza para a vida na Terra, dada a enorme distancia da estrela. A estrela volveríase polo menos 10.000 veces máis brillante, o que significa un brillo equivalente ó dunha lúa crecente. Algúns cren que pode chegar ó brillo dunha lúa chea (mv = -12.5). Ese fenómeno duraría algúns meses, parecendo unha pequena lúa chea da cor dunha lámpada incandescente á noite e facilmente visible durante o día. Logo dese período a estrela apagaríase gradualmente ata que tras algúns meses ou anos desapareza completamente e Orión perda o ombro esquerdo.
Fontegrande, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Fontegrande é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 4 habitantes deles 2 homes e 2 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
John McCain
John Sidney McCain III, nado en Coco Solo, Canal de Panamá, o 29 de agosto de 1936 e finado en Cornville (Arizona) o 25 de agosto de 2018, foi un político estadounidense. Senador sénior por Arizona, foi candidato do Partido Republicano de Estados Unidos para a elección presidencial de 2008, que perdeu fronte ao demócrata Barack Obama.
As Médulas
Historia e características
Segundo o relato de Plinio o Vello, quen na súa mocidade foi administrador das minas, extraíanse cada ano 20.000 libras de ouro, empregando 60.000 escravos, que en 250 anos de explotación deron 5 000 000 de libras (= 1 635 000 kg). Segundo os datos do profesor arqueólogo Antonio García Bellido, as terras removidas acadaron os 500 millóns de m³, o que cun rendemento medio de 3 g/tonelada de terra implica uns 1 500 000 kg de mineral.
Os ástures xa tiñan explotado algo, lavando as lamas e as areas. De seguro os romanos comezaron en época de Octavio Augusto.
Plinio comenta que é menos temerario buscar perlas e púrpura no fondo do mar que sacar ouro destas terras.
Conta a lenda que o lago de Carucedo se formou co estancamento da auga empregada para a explotación.
A extracción veuse favorecida por:
Como chegar
Pola estrada Vigo - Ourense a Ponferrada. Pasado Santalla, tómase un camiño á esquerda que leva ata o alto do castelo de Cornatel (vese desde a estrada), templario, onde se desenvolve a novela de Enrique Gil y Carrasco "El Señor de Bembibre". Desde aí vese o lago de Carucedo. Chégase a Carucedo e de alí a Orellán para ver As Médulas dende o miradoiro.
As Médulas teñen activo un túnel que se pode atravesar, sentindo un pouco mellor as circunstancias de explotación, ata un miradoiro sobre o baleiro.
Gjerdrum
Gjerdrum é un concello do condado de Akershus, limita polo norte con Nannestad, no nordeste con Ullensaker, no sueste con Sørum, no sur con Skedsmo e no oeste con Nittedal. O centro administrativo é a localidade de Ask. miniatura|centro|275px|Paisaxe do concello de Gjerdrum
As Médulas
Método de extracción
miniatura|dereita|250px|As Médulas. Usábase o chamado ruina montium, consistente na captación da auga existente por medio de canles, almacenándoa en depósitos para utilizala despois. É un sistema espectacular neste caso, pola cantidade de auga usada, lonxitude e ramificacións de canles. Hoxe coñécese o trazado, e pódese visitar parte aínda que é imprescindible un guía e un casco para a cabeza.
Unha das moitas captacións era na vertente nordeste do monte Teleno. No pico, a unha altura de 2.000 m, acumulábase a neve que, derretida, chegaba ó río Cabo (afluente do Cabreira). Este río alimentaba as 7 canles que, bordeando a montaña, chegaban ós estanques. As canles podían ter unha lonxitude de 300 km cunha pendente entre 0,6 % e 1%. O ancho era de 1,28 m, excepto nas curvas, nas que acadaba 1,60. O alto, 90 cm. En lugares, a canle entra baixo as penas como túnel. A construción das canles foi a parte máis difícil e custosa da explotación.
A auga chegaba ós depósitos escavados no terreo, e a terra amoreábase arredor, formando taludes. Tiñan comportas para facer a distribución hídrica. Algunhas canles subsisten hoxe en día como camiños, podéndose percorrer con guías.
Premio da Crítica de narrativa castelá
O Premio da Crítica Española foi creado no ano 1956 e concédese ós mellores libros de narrativa e poesía publicados en España ó longo do ano anterior nas catro linguas do Estado (castelán, catalán, vasco e galego). O xurado está formado normalmente por 22 membros da Asociación Española de Críticos Literarios. É un galardón sen dotación económica.
Premiados en narrativa castelá
en negra os escritores galegos
Nó celta
miniatura|dereita|180px|[[Cruz celta de pedra, bo exemplo deste estilo de decoración.]] O Nó celta é un estilo de decoración a base de nós estilizados, empregados amplamente na arte insular dos pobos celtas. Estes nós son máis coñecidos pola súa adaptación para o seu uso na ornamentación de monumentos cristiáns e manuscritos, como os do século VIII nos Evanxeos de Lichfield, o Libro de Kells e os Evanxeos de Lindisfarne.
Historia
O uso de patróns entrelazados tivo a súa orixe como obra de arte a finais do Imperio Romano. Os patróns de nó apareceron por primeira vez nos Séculos III e IV, e pódense observar exemplos deles en mosaicos romanos da época, o desenvolvemento como uso artístico destes deseños atópase tamén na arquitectura bizantina, a decoración de libros, a arte copta, a arte celta, a arte islámica, en Rusia como elemento de decoración de libros medievais, arte en Etiopía e a arquitectura europea. miniatura|dereita|180px|Unha páxina dos [[Evanxeos de Lindisfarne.]] O paso a patróns de espirais e patróns fundamentais son os motivos dominantes na arte celta antes da influencia cristiá sobre os celtas que comenzou arredor do ano 450. Estes deseños encóntranse nos primeiros manuscritos cristiáns e obras de arte co agregado de representacións da vida, tales como animais, plantas e mesmo seres humanos. En principio os deseños intricados entrelázanse como trenzas, que tamén se poden encontrar noutras zonas de Europa, como Italia no século VI, nun fragmento dun libro do Evanxeo agora na Catedral de Durham e nunha colección no norte de Gran Bretaña do século VII que contén o primeiro exemplo de verdadeiros deseños de nós na forma celta.
Exemplos de traballos en trenza existen en varias culturas arredor do mundo. Pero son característicos os traballos de lacería no norte de Italia e no sur de Francia, que tamén se espallou por Irlanda no século VII. O estilo é máis comunmente asociado co pobo celta, pero tamén se practicaba amplamente en Inglaterra. Nos tempos modernos a arte celta relaciónase popularmente en termos de identidade nacional cos irlandeses, escoceses e galeses.
Importancia
J. Romilly Allen identificou «oito nós elementais que constitúen a base de case tódolos patróns entrelazados na arte decorativa celta». Porén, non hai evidencias para indicar que un nó específico teña importancia filosófica ou relixiosa, pois moitos artigos decorados con lacería foron atopados en sitios arqueolóxicos de diferente uso.
Cremónidas
Cremónidas foi un político ateniense do partido democrático (século III a. C.). Adepto ao estoicismo, foi discípulo de Zenón de Citio. . Alma da oposición nacionalista a Antígono II Gónatas, conseguiu derrotar ao partido pro-macedónico e facerse co goberno.
San Miguel de Castro, A Estrada
Igrexa parroquial
É de orixe románica, xa que se sabe que estaba en pé antes do 1115. Daquela época consérvase a planta rectangular, o arco triunfal e a ábasida rectangular, na que se sabe que, debaixo de grosas capas de cal, se atopan pinturas románicas. Nesta igrexa exíste o culto a san Miguel (o patrón), san Roque e A Nosa señora do Perpetuo Socorrro. Ademais na igrexa existen tallas de santos como san Xosé ou santa María.
A igrexa atópase no lugar de San Miguel, que recibe o nome do patrón. O via crucis da igrexa está rodeado do vello cemiterio, máis tarde engadíronse outros dous.
Cremónidas
Tolomeo II Filadelfo enviou unha frota, que en combinación co exército do rei espartano Areo I debía atacar o Ática, pero nin sequera puideron penetrar nela, ao estar dominado Corinto por Crátero, irmán de Antígono. Os aliados retiráronse e Atenas tivo que renderse no transcurso do inverno entre 262 e 261 a. C. Cremónidas foi deposto e substituído por un estratego de Antígono.
San Miguel de Castro, A Estrada
Capela da Nosa Señora das Angustias
dereita|miniatura|Capela da Nosa Señora das Angustias. Antigamente localizada no lugar da Alberguería, e chamada capela de Santiago, foi un albergue de peregrinos. Máis tarde transladouse ao lugar do Seixo onde está situada actualmente. Nela dáse culto a santo Alberte, A Nosa Señora das Angustias e a san Franco.
Cremónidas
A autonomía de Atenas terminou para sempre. Perdeu a facultade de acuñar moeda e a de elixir aos seus maxistrados. En diante, o único papel que lle reservará o futuro será o de cidade da cultura, papel que conservará até a conquista romana e máis aló.
San Miguel de Castro, A Estrada
O couto de Castro
No lugar de Castro érguese un monte de case 300 metros de altura onde antigamente estivo localizado un castro. Non se conservan restos, pero é un dos mellores miradoiros da comarca, coas vistas do Pico Sacro e do val do Ulla.
Muíños
Esta parroquia está atravesada por cinco regueiros principais, os cales contan con numerosos muíños como o de Louzao ou o de Reimóndez.
O camiño Real
Tamén chamado Vía da Prata, provén do suroeste do país e entra á parroquia polo lugar da Carballeira, atravesando os lugares de Prado, o Seixo, Castro, e saíndo por Gundián, que xa pertence á Ulla, para encamiñarse a cruzar o río Ulla.
Hórrea de prado
Situada no lugar de Prado, atópase unha hórrea (unha das únicas da bisbarra).
Centros sociais
Os principais puntos de encontro que hai na parroquia están no lugar do Seixo, onde se atopa o campo da festa cun pequeno palco, e inmediata a antiga escola, e o teleclub, unha pista de petanca e un parque. Tamén existe un campo de fútbol. Así como a antiga casa reitoral onde a igrexa.
Naufraxio
miniatura|Restos do naufraxio do [[SS American Star.]] Un naufraxio consiste na perda dunha embarcación ao afundir mentres navega. As causas máis correntes dun naufraxio é pola abertura dunha vía de auga no casco, por perda da estabilidade, erro de navegación, guerra e piratería.
Naufraxios famosos
miniatura|Afundimento do Highland Pride, [[1929, preto de Baiona.]]
Can de palleiro
O can de palleiro é unha raza de can de tamaño medio orixinaria de Galicia. Tradicionalmente, era o can por antonomasia do agro galego e a súa función era a de can pastor e tamén de garda, mais hoxe en día hai exemplares adicados a distintas funcións, como axuda a discapacitados, cans de terapias, cans de salvamento ou en competicións deportivas como o canicross e o agility. É unha das catro razas de cans autóctonas de Galicia, xunto co guicho, o perdigueiro e o podengo galego.
Estivo a piques de desaparecer por mor dos cruzamentos con outras razas. O seu proceso de recuperación comezou na década de 2000, e en decembro de 2017 había 1 275 exemplares inscritos no libro xenealóxico do Club da Raza Can de Palleiro.
Nomes
Recibe o seu nome en alusión ó palleiro onde tradicionalmente adoitaban durmir estes cans. Tamén é coñecido por outros nomes segundo as zonas, como "can do gando", "can das vacas", "can da casa", "can lobo" ou "can lobeiro".
Historia
miniatura|esquerda|Cadeliños de palleiro.
Orixe
A orixe da raza remóntase ós cans pastores que empregaban as tribos das rexións do centro de Europa, os antergos comúns doutras razas de cans como o pastor alemán, o pastor belga e outros cans pastores europeos. É un can do tronco indoeuropeo, o seu agrotipo foi o principal antepasado dos cans de pastoreo do centro de Europa, acompañando os pobos precélticos atlánticos, centroeuropeos e nórdicos que poboaron a vertente atlántica do noroeste da Península Ibérica.
A súa área de distribución tradicional abrangue gran parte do agro galego, con animais identificados por terras de Lalín, Dozón, Rodeiro e Agolada (Pontevedra), nos concellos ourensáns de Allariz, Celanova, Xinzo de Limia, A Merca, O Irixo, en terras dos Ancares e interior da provincia de Lugo, así como por distintas zonas da provincia da Coruña.
Recuperación
O cruzamento con outras razas de cans traídas doutras partes de Europa durante as décadas de 1960 e 1970 (sobre todo pastor alemán e belga) case provoca a súa desaparición. A recuperación da raza comeza no ano 1999, ano no cal a Xunta de Galicia empeza a verificar a existencia deste can. Mediante a identificación dos exemplares no rural galego, comprobouse a existencia do mesmo tipo de can en diferentes lugares de Galicia, de distintas capas e con distintos nomes. No ano 2001, publicouse o estándar oficial da raza, e foi recoñecida oficialmente polo Ministerio de Agricultura como raza autóctona de Galicia por medio da publicación en BOE do Real Decreto 558/2001, o 25 de maio de 2001. O estándar racial deste can está baseado en nove exemplares orixinais con trazos ben definidos que subsistiron sen cruzarse con ningunha outra raza. No ano 2002, creouse o Club Can de Palleiro, que é a principal iniciativa de promoción, protección e difusión da raza, baixo a supervisión da Xunta de Galicia.
Descrición
miniatura|dereita|Can de palleiro adulto.
Aparencia xeral
É un animal de tipo lupoide e tamaño medio, cunha alzada até a cernella de 59–65 cm nos machos e 57–63 cm nas femias. O seu peso rolda os 30–38 kg nos machos e os 25–33 kg nas femias. Ten unha constitución forte, con ósos anchos, mais as femias adoitan ter un aspecto máis lixeiro e de proporcións máis lonxilíneas.
Ten o pelo mesto e tupido, máis durante o inverno. A pel é grosa, sen flaccidez, adherida ó corpo e á testa. O seu manto é normalmente uniforme, con gran variedade de tons, presentando cores areas, canelas, castañas, leonadas e mesmo negras. En ocasións poden presentarse exemplares coa capa binaria alobada (pelos de cor amarela e nas puntas, negra), con mestura de pelos amarelos e escuros, amarelando no pescozo, gorxa, peito e extremidades.
Temperamento e comportamento
Destaca pola súa intelixencia e pola súa grande estabilidade psíquica, propia dun can pastor. Ten un temperamento forte, e pode desenvolver unha personalidade de sobreprotección pola súa familia e territorio. Ten un carácter doce e tranquilo e amosa unha gran fidelidade cara ó seu amo.
Literatura
O can de palleiro é mencionado por Rosalía de Castro nun anaco do seu poema "Vanidade" de Follas Novas, onde a autora fai unha defensa da infancia empobrecida da que ela foi testemuña en Compostela e no resto de Galicia. O can de palleiro funciona como metáfora e unha crítica aberta á pobreza e o analfabetismo.
O can de palleiro tamén está presente na literatura galega, como no libro Unha espía no reino de Galicia de Manuel Rivas (2004), no cal dedica un capítulo a este animal, chamado "O país do glorioso can de palleiro".
Música
Un dos temas máis coñecidos do cantautor Bibiano ten por título "Can de palleiro", e é unha composición chanceira e crítica coa ditadura que foi quen de pasar a censura franquista.
Campañas de comunicación
No ano 2015, o can de palleiro foi o protagonista da campaña de publicidade dos Supermercados Gadis "Presumamos como galegos", que tivo unha gran repercusión social e espertou o interese pola raza en toda Galicia e tamén no estranxeiro. Isto supuxo un aumento significativo na demanda destes cans a partir dese ano.
Gran Premio do Reino Unido de 1976
O Gran Premio do Reino Unido de 1976 (oficialmente o XXIX John Player British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 18 de xullo de 1976 no circuíto de Brands Hatch, Kent, Inglaterra. A carreira, disputada sobre 76 voltas, foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
O piloto británico James Hunt estivo involucrado nun accidente na primeira curva e sacouse a bandeira vermella. Hunt levou o seu coche danado a boxes, pero non completou a volta completa a pista para facelo, no seu lugar levouno a través dun camiño de acceso na recta Cooper. Os comisarios notificaron que, xa que non estaba no circuíto cando ondeou a bandeira vermella, Hunt non podía participar na reanudación. Esta noticia provocou un gran sentimento de anoxo entre a multitude británica, quen coreou o nome da Hunt ata que os comisarios, por temor a problemas co público, anunciaron que a Hunt permitiríaselle reiniciar a carreira. Hunt gañou a carreira reiniciada. En setembro, dous meses despois da carreira, o equipo Ferrari protestou con éxito contra a participación de Hunt na carreira, e foi descualificado, dando a Niki Lauda a vitoria na carreira.
Antecedentes
Este foi o único Gran Premio de Fórmula Un no que participaron varias pilotos femininas (Lella Lombardi e Divina Galica). Ningunha cualificou para o Gran Premio.
Carreira
Os equipos McLaren, Ferrari e Ligier dedicáronse á preparar os mulettos de Hunt, Regazzoni e Laffite, respectivamente, na crenza de que non había tempo suficiente para reparar os seus coches orixinais. Pero, os comisarios da carreira anunciaron que non permitirían participar a ningún piloto no reinicio da carreira a menos que estivesen no seu coche orixinal, e que acabaran a primeira volta da carreira inicial. Isto significou que os coches de reposto non se podían utilizar, e os pilotos que non regresaran a boxes ao final da primeira volta non se lles permitiría reiniciar.
Durante o debate os mecánicos de McLaren lograron reparar o danado McLaren que Hunt utilizara no inicio. Malia non lograr completar a primeira volta, Hunt non necesitaba o coche de substitución, e o temor a posibles problemas co público levou aos comisarios a ceder e permitir a Hunt tomar parte no reinicio. Regazzoni e Laffite tamén saíron na reanudación, aínda que nos mulettos, arriscándose a unha posible exclusión logo da carreira.
No segundo inicio da carreira, Lauda volveu a liderar a carreira, con Hunt segundo, Regazzoni terceiro e Scheckter cuarto. Laffite retirouse na volta 32 e Regazzoni na volta 37 por problemas de suspensión e baixa presión de aceite, respectivamente, librando aos comisarios de ter que pronunciarse sobre se os dous ían ser descualificados polo uso dos vehículos de substitución.
miniatura| [[James Hunt cruzou a liña de meta en primeira posición, pero foi descualificado logo da carreira]] Lauda liderou a carreira durante as primeiras 45 voltas, ata que problemas coa caixa de cambio permitiron a Hunt adiantarlle. Hunt continuou aumentando a vantaxe con Lauda durante o resto da carreira, e cruzou a liña de meta en primeira posición.
Post carreira
Inmediatamente logo da carreira, os equipos Ferrari, Tyrrell e Copersucar protestaron o resultado aos comisarios. Os tres equipos crían que como Hunt non completara a volta enteira despois do accidente, segundo o regulamento non debería permitírselle tomar parte no reinicio. Tras unha reunión de tres horas, os comisarios desestimaron as protestas e anunciaron que o resultado era válido.
Ferrari anunciou que presentaría un recurso ante o RAC, o órgano reitor do deporte do motor en Gran Bretaña e que era o responsable das sancións e a organización do Gran Premio de Gran Bretaña. Celebrouse unha reunión en Londres o 4 de agosto, onde de novo o equipo Ferrari presentou a súa visión de que Hunt non completara a primeira volta, polo que non se debería permitir a súa participación na reanudación. Ao explicar a súa razón para desestimar a apelación, o RAC indicou que aínda que Hunt non puido terminar a primeira volta, o coche seguíase movendo no momento no que a carreira detívose, e isto fora suficiente para permitirlle reiniciar.
Ferrari entón protestou o resultado ante a FIA, que deu lugar á convocatoria dun tribunal de apelación. O tribunal tivo lugar en París o 25 de setembro, onde Ferrari presentou a súa crenza de que o coche de Hunt fora empuxado polos seus mecánicos antes de que se detivera a carreira, rompendo a regulación que prohibe axuda externa durante a carreira. McLaren sostiña que só empuxaran o coche logo de que a carreira fora detida.
A decisión adoptada polo tribunal foi atender a apelación de Ferrari, e descualificar a Hunt da carreira. Isto á súa vez deu lugar a que todos os outros pilotos desprazaranse unha posición cara arriba, e polo tanto facer de Lauda o gañador da carreira.
Clasificación
250px|miniatura|right|O gañador [[Niki Lauda nun Ferrari 312T2.]]
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Aeroporto de Berlín-Schönefeld
O aeroporto de Berlín-Schönefeld (IATA: SXF, ICAO: EDDB) é o aeroporto internacional secundario de Berlín, a capital de Alemaña. Está situado a 18 km ao sueste da cidade, preto de Schönefeld. É o máis pequenos dos dous aeroportos de Berlín, despois do de Tegel, e é unha base de Condor, easyJet e Ryanair.
Museo Etnográfico Liste
O Museo Etnográfico Liste de Vigo acolle unha colección de máis de 2.000 pezas da cultura material e espiritual de Galicia, e que percorre dun xeito monográfico o patrimonio galego dos oficios artesanais, moitos deles xa desaparecidos, o traballo agrícola tradicional e abundantes exemplos da relixión e a medicina populares. Foi fundado en 1999 e declarado de interese cultural ese mesmo ano. En 2001 pasou a integrarse no Consello Galego de Museos. En xaneiro de 2012 anunciouse o seu peche, volvendo a abrir no mes de novembro do mesmo ano.
Historia
Naceu como unha colección privada de Olimpio Javier Liste Regueiro (Pontevedra 1932-2013), mestre de escola especializado na educación de persoas cegas, dedicándose durante decenios, a nivel particular, á recolleita de material etnográfico de todo tipo por todo o país, axudado pola súa dona Josefina Fernández Mosquera. Foi fundador e primeiro director do primeiro museo etnográfico de Galicia, o Museo Etnográfico Olimpio Liste de Oseira (Ourense), fundado en 1972. Desde o 2000, director do Museo Etnográfico Liste de Vigo.
A influencia da súa actividade profesional manifestouse especialmente ó organizar diversas mostras e exposicións pensadas en ser comprensibles por invidentes.
O Museo
miniatura|esquerda|Fachada do museo. Está situado no número 22 da rúa Pastora, nun edificio propiedade do concello de Vigo, o chalé Barreras, cedido á Fundación Liste, entidade nacida o 15 de xuño de 1999 como resultado da colaboración entre o concello e o colector. O edificio corresponde a unha vivenda tradicional de mediados do século XX, cunha superficie útil de case 600 m² distribuídos en catro plantas.
A colección etnográfica exponse a través de nove salas temáticas: miniatura|[[GEG nos andeis na biblioteca do museo.]]
A presentación e orientación do Museo é eminentemente didáctica, cun departamento específico dirixido a potenciar e dinamiza-los traballos etnográficos que organizan profesores e alumnos de diferentes colexios e institutos. Ten tamén unha biblioteca de consulta, especializada en antropoloxía de Galicia e dispón, así mesmo, dunha sala multiusos na que organiza exposicións temporais.
J.J. O’Connell
JJ "Ginger" O'Connell (1887–1944) foi un tenente xeneral das Forzas de Defensa Irlandesas.
Naceu no condado de Mayo e estudou no University College Dublin, dende 1912 ata 1914 estivo no Exército dos Estados Unidos.
En 1914 regresou a Irlanda, ingresando nos Voluntarios Irlandeses.
En 1916 foi enviado a Cork por Eoin MacNeill para evitar o Alzamento de Pascua; tralo Alzamento foi arrestado e ingresou en prisión. Durante a Guerra da Independencia Irlandesa foi membro do Irish Republican Army como asistente de Richard Mulcahy.
Na división do IRA despois de que o Dáil Éireann ratificara o Tratado Anglo-Irlandés, apoiou o tratado e foi nomeado Xefe Adxunto do Estado Maior no novo exército do Estado Libre Irlandés, o exército nacional. O 26 de xuño de 1922 foi secuestrado polas forzas contrarias ao tratado dirixidas por Ernie O'Malley, como represalia polo arresto dun oficial anti-tratado. O seu secuestro foi un factor determinante no estoupido da Guerra Civil Irlandesa, cando as forzas do goberno pro-tratado atacaron ás forzas contrarias ao tratado que se encontraban ocupando Four Courts dous días antes. O'Connell sobreviviu aos ataques e pasou o resto da Guerra Civil como asistente de Eoin O'Duffy e Richard Mulcahy.
Ocupou varios cargos nas forzas armadas irlandesas, incluíndo o de xefe da intelixencia ata a súa morte en 1944, cando tiña 57 anos.
A Ameixeira, Coiro, A Laracha
A Ameixeira é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
A BEST
A BEST é a primeira compilación de grandes éxitos da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 28 de marzo do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
A promoción para a primeira compilación de éxitos de Ayumi Hamasaki (tras só 4 anos dende o seu debut) foi explosiva, e algúns medios especularon que avex trax gastou millóns de yens en aparicións en televisión, revistas, comerciais e demais. O álbum consta de 6 portadas distintas, presente nunha caixa de cartón, en xeral para tódalas copias.
Os comerciais para o álbum fóronse facendo cada vez máis explosivos, comezando cinco días antes do lanzamento, e cada día o comercial ía cambiando, mentres que o esperado día chegaba. Os comerciais están rexistrados dentro das compilacións de Hamasaki "A clips vol. 2", así como na compilación de tres DVDs con case todo o material visual da artista "COMPLETE CLIP BOX".
As tres primeiras cancións, imaxes do comezo da súa carreira, foron regravadas pola artista. A voz comparada coas versións orixinais é moi distinta, principalmente en que o ton de voz de Ayumi fíxose máis groso co tempo. Outras cancións tamén foron arranxadas nas súas melodías, pero os rexistros de voz son os mesmos das versións orixinais, porén estas versións rearranxadas non están marcadas como tales no álbum (as cancións son "Boys & Girls" e "Seasons")
Controversia
Ayumi pensaba retirarse do mundo da música se o lanzamento deste álbum se convertía un fracaso, á parte de que non quería lanzar esta compilación xa que consideraba que estaba comenzando a súa carreira, e o lanzamento dun CD de grandes éxitos era para artistas xa consolidados. Por esa razón é pola que se ve a Ayumi Hamasaki chorando na portada do álbum, e pola que o símbolo principal é unha bágoa. Pero despois do éxito masivo do álbum, que logrou vender máis de catro millóns de copias (ata o momento o álbum con mellores vendas da cantante) decidiu seguir coa súa carreira, así como tamén asumiu que era un dos soportes principais do seu selo.
O álbum lanzouse o mesmo día que o segundo álbum de estudio da coñecida rival de Ayumi, Hikaru Utada, o que causou grande expectación sobre quen sería a gañadora do primeiro lugar. O álbum finalmente quedou no segundo lugar trala competición con Utada dentro da primeira semana nas listas semanais e, na seguinte, Hamasaki fíxose co primeiro lugar.
Versión internacional
Lanzada posteriormente en Singapur, Filipinas e Corea. As cancións son todas as versións orixinais.
Sinxelos incluídos
Vendas acumuladas dos sinxelos: 9,215,020
Comité Olímpico Uruguaio
O Comité Olímpico Uruguaio (en Comité Olímpico Uruguayo; COU) é o organismo responsábel da representación do Uruguai nos Xogos Olímpicos. Foi fundado en 1923 e foi recoñecido polo COI (Comité Olímpico Internacional) ese mesmo ano. O seu presidente dende 1987 é Julio César Maglione.
Gran Premio de Francia de 1962
Resultados do Gran Premio de Francia de fórmula 1 de 1962 celebrado no circuíto de Rouen-Les-Essarts o 8 de xullo de 1962.
Rafaela Hervada Carnerero
Rafaela Hervada Carnerero, nada na Coruña o 24 de xullo de 1917 e finada na mesma cidade o 26 de febreiro de 2010, foi unha avogada e directora de radio galega.
Traxectoria
Filla de Francisco Hervada García Sampedro, un home de negocios coruñés que creou en 1934 a emisora Radio Coruña, a primeira da cidade. En 1942 rematou os estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, sendo a primeira muller que se licenciou en Dereito na Coruña, e unha das primeiras en toda Galicia.
Penalba, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Penalba é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 9 habitantes deles 2 homes e 7 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Merluccíinos
A dos merluccíimos ou, como se ve escito ás veces á castelá, merluciinos (Merlucciinae) é unha subfamilia de peixes osteíctios mariños da familia dos merluccíidos, que inclúe a maior parte das pescadas, especies de grande importancia comercial, que se distribúen polo norte do océano Atlántico e o sur e leste do Pacífico.
Archaeopteryx
Archaeopteryx (do grego "á antiga"; archaios = antigo, pteryx = á ou pluma) é un xénero de aves (as máis primitivas coñecidas), que viviron no Xurásico Superior (hai aproximadamente 155 e 150 millóns de anos, no Kimeridgiano), no que hoxe é Alemaña. En galego adoita galeguizarse como arqueoptérix.
Descrición
miniatura|esquerda|Espécime de [[Múnic]]
Os espécimes de arqueópterix son relevantes debido á súa morfoloxía transicional e a presenza de plumas ben desenvolvidas. As súas características permiten convertelo no modelo máis claro para estudar a transición entre dinosauros e aves. Medían tan só 35 cm, un tamaño semellante ao do corvo, moi pequeno comparado co rango usual dos dinosauros non avianos. Parécese basicamente a un dinosauro terópodo, e presenta trazos propios deste grupo: unha longa cola ósea, presenza de poutas nos dedos e de dentes nas mandíbulas. Non se sabe con certeza se podían bater as ás con forza e realizar un voo completo, ou só un planeo. Descoñécese a cor das súas plumas. A á é, en esencia, moi semellante á dun paxaro moderno, xa que as súas plumas eran altamente asimétricas, e as da súa cola eran moi grosas.
Calvos de Randín
Calvos de Randín é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Limia. Segundo o padrón municipal, en 2015 tiña 922 habitantes (1242 en 2003) .O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Archaeopteryx
Ecoloxía
A riqueza e diversidade do sitio arqueolóxico de Solnhofen, no cal se atoparon todos os espécimes de arqueópterix, achegou significativos datos sobre a xeografía e diversidade biolóxica daquela zona no Xurásico. O esqueleto dos arqueópterix, do tamaño dunha pomba, seméllanse basicamente ao dun dinosauro terópodo, presentando trazos propios deste grupo, tales como unha longa cola ósea, presenza de poutas nos dedos e de dentes nas mandíbulas. Polo que se deduciu, o voo desenvolveuse a partir do planeo, o que en último termo permitiría desprazarse axiña pola capa superior dos bosques, sen ter necesidade de baixar ao chan. Moi probablemente, os arqueópterix puideron presentar unha dieta a base de insectos e animais pequenos.
Merelle, Coiro, A Laracha
Merelle é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Calvos de Randín
Historia
A situación fronteiriza con Portugal marcou a evolución histórica do concello. As terras da Picoña tiñan a súa cabeceira no castelo da Picoña, derruído en 1650 por tropas castelás. No século XVIII a zona pertencía á xurisdición do conde de Lemos.
Archaeopteryx
Historia
Os arqueópterix representan os principais fósiles dos xacementos de Solnhofen (Alemaña). Os primeiros atopáronse en 1861 e dende entón apareceron un diverso número de achados, dez en total (até 1988), aínda que algúns deles son moi incompletos. Algúns dos espécimes foron inicialmente clasificados como terópodos, ata que se observou neles a presenza de plumas. O primeiro que se achou consiste unicamente dunha pluma e non se sabe con seguridade se pertence ao mesmo xénero que o resto. Outros espécimes, como o de Berlín, preservan o esqueleto case completo e impresións moi detalladas das plumas das ás e do resto do corpo. Conserváronse en pedras calcarias que se empregaban para placas de impresión. A pedra depositouse nunha lagoa cálida e conservou nun bo estado unha gran variedade de fósiles, pertencentes a animais como medusas, vermes, peixes e os propios arqueópterix. O primeiro espécime completo foi anunciado en 1862, tres anos despois de que Charles Darwin publicase A orixe das especies. Os arqueópterix convertéronse nunha das tantas probas que confirmaron a evolución.
Calvos de Randín
Historia
Historicamente, parte do seu territorio pertenceu ó Couto Mixto. Isto daba certos privilexios á súa poboación, como a exención de pagar tributos ás coroas de Portugal e Castela, a libre pertenza a un ou outro reino, e a elección dun alcalde. Estes dereitos abolíronse trala aplicación do Tratado de Lisboa de 1864.
Archaeopteryx
Taxonomía
miniatura|esquerda|O espécime de Thermopolis (WDC CSG 100)
Calvos de Randín
Patrimonio
Os xacementos humanos máis antigos datan do megalitismo, como as mámoas de Monte Meau e Forno da Tagurra (Golpellás), Penouces e A Chamuscada (Vila), As Lamas (Pintás), O Viso e A Mota Grande (Castelaus), Outeiro das Moas (Paradela) e As Rebouciñas (Padroso).
Archaeopteryx
Taxonomía
Nomeáronse dúas especies: Archaeopteryx litographica e A. bavarica, distinguibles por pequenas diferenzas de tamaño e proporcións.
Calvos de Randín
Patrimonio
Da cultura castrexa son os poboados de Cidade de San Vitorio (Castelaus), Outeiro da Cerca (Lomear), O Castro (Rubiás), Penas Altas (Calvos) e A Picoña (Randín).
A igrexa parroquial de Santiago de Calvos é do século XIX, de estilo popular. A igrexa de San Xoán de Ranín é de estilo barroco, dos séculos XVII e XVIII. A igrexa de Santiago de Rubiás, sendo reconstruída no século XVIII, conserva na ábsida unha ventá románica de medio punto. A ermida do Neno Xesús é do século XVIII. A capela de Calvos é de recente construción. Hai varios petos de ánimas, en Calvos, Vilar, o Cruce de Padroso, Feás e Rubiás.
Archaeopteryx
Taxonomía
Recentes e coidadosos estudos sobre a fisioloxía de Archosauria revelan que as aves gardan un estreito parentesco cos pequenos terópodos como o compsognato. Asemade, os arqueópterix clasifícanse como dinosauros terópodos manirráptores e tamén, por suposto, coma aves. Os seus parentes non avianos máis próximos son os deinonicosaurios, que inclúen ao famoso velocirráptor e a forma do Cretáceo inferior deinonico.
Calvos de Randín
Patrimonio
O pazo dos Tejada é dos séculos XVIII e o XIX. Ten a tipoloxía típica de pazo galego, con tres corpos conectados por unha solaina. O pazo de Randín é máis recente, se ben un dos seus corpos está actualmente destruído, tendo estrutura en L. Dentro da arquitectura popular destacan os hórreos en Randín e Rioseco, cruceiros, fornos comúns, fontes, muíños, calzadas e pontes.
Archaeopteryx
Relevancia filoxenética
Os arqueópterix son un dos achados fósiles máis importantes da historia. Descríbense como unha peza clave no coñecemento da evolución dos seres vivos. É o perfecto exemplo de forma transicional entre os réptiles e as aves. Comparte características cos réptiles coma os dentes, as poutas nas mans e unha longa cola coma a dos lagartas, e tamén comparte características das aves contemporáneas: plumas e ás, entre moitos outros trazos.
Calvos de Randín
Goberno municipal
En 2010 catro edís do PPdeG co apoio do ex-edil do PSdeG José Manuel Andrade presentaron unha moción de censura ao alcalde Aquilino Valencia. A moción non chegou a prosperar porque os veciños impediron a entrada dos censurantes ao pleno. Unha reclamación posterior por vía xudicial rematou co pronunciamento do Xulgado ordenando que se repita o pleno.
Lugares de Calvos de Randín
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Calvos de Randín vexa: Lugares de Calvos de Randín.