cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teresa Meana Suárez
Traxectoria
Meana é licenciada en Filoloxía Románica e exerceu sempre como profesora de lingua castelá en ensino secundario en Oviedo e Valencia, onde vive dende hai 25 anos. Milita no movemento feminista dende 1975. Reuníase clandestinamente coas súas compañeiras na universidade e asistía a asembleas estudantís. Dende os anos 80 dedícase especialmente a tratar o tema do sexismo na linguaxe, unha especialidade sobre a que impartiu numerosas conferencias e obradoiros por toda España.
Asasíname, por favor!
Asasíname, por favor! (en Short Time) é un filme estadounidense de 1990 dirixido por Gregg Champion. Está protagonizado por Dabney Coleman, Matt Frewer e Teri Garr.
Estreouse en galego o 8 de outubro de 2000 a través da TVG.
CDC42
O CDC42 ou proteína do ciclo de división celular 42 (do inglés cell division cycle 42) ou homólogo da proteína de control da división celular 42 (do inglés Cell division control protein 42 homolog) é unha proteína implicada na regulación do ciclo celular. Nos humanos, o CDC42 está codificado polo xene CDC42 do cromosoma 1.
Función
O CDC42 humano é unha GTPase da familia Rho, que regula vías de sinalización que controlan diversas funcións celulares como a morfoloxía celular, migración, endocitose e progresión do ciclo celular. Esta proteína é moi similar ao Cdc 42 de Saccharomyces cerevisiae, e pode complementar o mutante cdc42-1 de dito lévedo. O produto do oncoxene Dbl cataliza especificamente a disociación do GDP desta proteína. Esta proteína podería regular a polimerización da actina por medio da súa unión directa á proteína da síndrome de Wiskott-Aldrich neural (N-WASP), que seguidamente activa o complexo Arp2/3. O splicing alternativo deste xene dá lugar a múltiples variantes de transcrición.
Interaccións
O CDC42 presenta interaccións con:
Robert Altman
Robert Bernard Altman, nado o 20 de febreiro de 1925 en Kansas City e finado o 20 de novembro de 2006 nos Ánxeles, foi un director de cinema norteamericano. En 2006, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas recoñecei o seu traballo cun Premio Honorífico da Academia. Os seus filmes MASH e Nashville foron seleccionados para a súa conservación no Rexistro Cinematográfico dos EUA.
Traxectoria
Altman naceu en Kansas City, Missouri, fillo de Bernard Clement Altman e Helen Mathews. De ascendencia alemá, inglesa e irlandesa, o seu avó paterno, Frank Altman, Sr., cambiou o apelido de "Altmann" a "Altman". Altman tivo unha estrita educación católica. Estudou no colexio St. Peter's School, en Rockhurst High School e en Southwest High School en Kansas City, e foi logo enviado á academia militar Wentworth Military Academy nos arredores de Lexington, Missouri, onde estivo durante os seus primeiros anos universitarios. En 1943, entrou nas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF), sendo foi copiloto dun bombardeiro B-24 durante a segunda guerra mundial. Durante esta época Altman viu as primeiras luces de Hollywood e namorouse delas. Despois do seu retiro en 1947 mudouse aos Ánxeles e seguiu unha carreira como actor, director e guionista.
Tras varios fracasos como director e dedicarse á dirección de televisión en series como Bonanza ou Alfred Hitchcock Presents, coñeceu o éxito grazas ao filme M*A*S*H (1970), sátira da guerra de Corea que logrou a Palma de Ouro no Festival de Cannes. A partir de aquí desenvolveu unha carreira ascendente que, con subidas e baixadas, o converteu nun dos directores estadounidenses máis orixinais da segunda metade do século XX.
O seu emprego do movemento continuo das cámaras e o cinema coral son referentes no seu estilo e crearon escola.
A Laxe, Bendoiro, Lalín
A Laxe é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 61 habitantes (31 homes e 30 mulleres), once menos ca no ano 2000.
Pola aldea pasa o camiño de Inverno, vía do Camiño de Santiago, e hai un albergue de peregrinos.
Talbot-Lago T26C
O T26C foi un coche de carreiras monopraza cun chasis de sección en caixa, un motor de seis litros sen sobrealimentación de 4,5 litros e unha caixa de cambios Wilson de catro velocidades. O chasis e a caixa de cambios deriváronse do coche de carreiras dos anos 30 da compañía e eran semellantes aos usados ​​nos seus coches de estrada da posguerra.
O T26C debutou no Gran Premio de Mónaco de 1948, quedando segundo en mans de Louis Chiron. As vitorias do Gran Premio lográronse o ano seguinte con Louis Rosier gañando o Gran Premio de Bélxica de 1949 e Louis Chiron gañou o Gran Premio de Francia de 1949. Unha versión modificada de dous asentos gañou as 24 Horas de Le Mans de 1950 pilotado por Louis Rosier e Jean-Louis Rosier.
Doug Whiteford gañou o Gran Premio de Australia de 1952 e 1953 pilotando un Talbot-Lago T26C.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados doutros coches Talbot-Lago
(key) (Resultados en grosa indican pole position, resultados en italica indican volta rápida.)
Yeles
Yeles é un concello español da provincia de Toledo en Castela-A Mancha. Linda coas poboacións de Torrejón de Velasco da provincia de Madrid e Esquivias, Numancia de la Sagra e Illescas da provincia de Toledo.
Toponimia
"Yeles" é de orixe incerta, con varias hipóteses. Podería derivar da palabra "hieles", debido ao sabor amargo das súas augas. Tamén podería do termo xermánico "agelus", que significa campo. Outros apuntan a que provén da palabra "hielo".
Historia
A orixe está ligado á confluencia do río Guatén e o seu afluente, o Bohadilla, na época dos celtas. A súa antigüidade fica constatada a partir de restos celtas, romanos, visigodos e mozárabes.
En 1186 aparece por primeira vez citado Yeles con motivo da doazón de Afonso VIII de Esquivias á Igrexa de Toledo.
Demografía
Evolución da poboación de Yeles desde 1900.
Monumentos
A destacar a igrexa parroquial da Nosa Señora da Asunción.
Cultura
Desde o ano 2006 Yeles conta co grupo de teatro Orot Yeles.
María de Sicilia
María de Sicilia, nada en Catania o 2 de xullo de 1363 e finada en Lentini (Catania)  o 25 de maio de 1401, foi raíña de Sicilia co nome de María I. Foi a filla e herdeira de Frederico III de Sicilia e de Constanza de Aragón e Navarra.
Traxectoria
Ao morrer seu pai cando ela era aínda moi xove, Artal de Alagón asumiu a rexencia, e o goberno efectivo recaeu nunha das familias de baróns que actuaron como "vigairos".
O Castro, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
O Castro é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
María de Sicilia
Traxectoria
En 1391, previa dispensa do papa, contraeu matrimonio con Martiño o Mozo, sobriño do rei Xoán I de Aragón, que tomou o título de rei de Sicilia. En 1392, ambos os dous regresaron a Sicilia cunha forza militar e aplacaron a resistencia dos baróns gobernando conxuntamente até 1401, cando ela faleceu na cidade de Catania.
Tras a súa morte, Martiño o Mozo rexeitou o Tratado de 1327, asinado polo último rei Frederico III, e gobernou Sicilia en solitario.
W. G. Grace
William Gilbert Grace, nado en Downend o 18 de xullo de 1848 e finado en Mottingham (Londres) o 23 de outubro de 1915, foi un xogador de crícket inglés, importante no desenvolvemento do deporte e considerado un dos mellores xogadores da historia. Coñecido como "W. G.", xogou ao crícket de primeira clase durante un récord de 44 temporadas, entre 1865 e 1908, durante as que foi o capitán da selección de Inglaterra, o Gloucestershire, o Gentlemen, Marylebone Cricket Club (MCC), o United South of England Eleven (USEE) e outros máis.
As innovacións técnicas e a enorme influencia de Grace deixou un legado duradeiro. Destacado all-rounder, mellorou as habilidades esenciais en todos os aspectos do deporte, mais sobre todo é recoñecido polo bateo. Considérase que inventou o bateo moderno.
Grace procedía dunha familia do crícket, E. M. Grace foi un dos seus irmáns máis vellos e Fred Grace o seu irmán máis novo. En 1880, eran membros do mesmo equipo inglés, primeira vez en que tres irmáns xogaron xuntos en Test crícket. Grace practicou outros deportes, foi campión de 440 iardas obstáculos de novo e xogou ao fútbol cos Wanderers posteriormente. Máis adiante na súa vida, foi entusiasta do golf, dos birlos e do curling.
Licenciouse como médico en 1879. A causa da súa profesión, foi oficialmente un xogador de crícket afeccionado, mais dise que logrou máis cartos coa súa actividade no crícket que calquera xogador profesional. Era un xogador extremadamente competitivo e aínda que era unha das persoas máis famosas de Inglaterra, tamén foi moi controvertido polas súas tácticas deportivas e as súas ganancias.
Lineal A
O lineal A é unha escrita que se empregou na Creta antiga. Suponse que transcribe a lingua dos minoicos.
Dela derivan dúas escrituras: o lineal B, usado en Creta e en Grecia, que foi descifrado nos anos 50 por Michael Ventris e John Chadwick e que transcribe un dialecto grego e o chipro-minoico, que se utilizou en Chipre, tamén por descifrar, do cal viría o silabario chipriota, perfectamente lexible e que nota un dialecto grego.
W. G. Grace
Vida persoal
miniatura|Grace coa súa esposa c. 1900 A pesar de vivir en Londres durante moitos anos, Grace nunca perdeu o seu acento de Gloucestershire. Toda a súa vida, tanto no crícket como na medicina, é inseparable da súa orixe familiar que estaba fortemente influído polo seu pai Henry Grace, que daba grande importancia ás cualificacións e estaba determinado a triunfar. Transmitiu a súa actitude a cada un dos seus cinco fillos. Por iso, como o seu pai e os seus irmáns, Grace escolleu unha carreira profesional na medicina, aínda que a causa do seu compromiso co crícket non completou esta cualificación como médico ata 1879 cando tiña 31 anos.
Lineal A
O lineal A remóntase á época minoica, un período e unha civilización de Creta anterior ás invasións gregas, máis ou menos desde o -2000 ao -1400.
Xeralmente escríbese de esquerda a dereita, pero hai exemplos do contrario.
W. G. Grace
Vida persoal
Grace casou o 9 de outubro de 1873 con Agnes Nicholls Day (1853–1930), filla do seu curmán William Day. Dúas semanas despois, comezaron a súa lúa de mel collendo un barco a Australia para a xira 1873-74 de Grace. Regresaron da xira en maio de 1874 con Agnes embarazada de seis meses. O seu primeiro fillo William Gilbert júnior (1874–1905) naceu o 6 de xullo. Os Grace mudáronse a Londres en febreiro de 1875, cando W. G. foi asignado ao St Bartholomew's Hospital. O seu segundo fillo Henry Edgar (1876–1937) naceu en Londres en xullo de 1876. No outono de 1877, a familia volveu a Gloucestershire, onde viviron con Henry, irmán de Grace, médico xeral.
Mosteiro Po Lin
O mosteiro Po Lin (en 寶蓮禪寺) é un mosteiro budista que se atopa en Ngong Ping, na illa Lantau de Hong Kong. Foi fundado en 1906 por tres monxes orixinarios da provincia de Jiangsu e daquela era coñecido como Tai Mao Pung (大茅蓬), adquirindo o seu nome actual en 1924.
W. G. Grace
Vida persoal
Grace lidou con numerosas traxedias na súa vida, comezando coa morte do seu pai en decembro de 1871. Tamén sufriu pola morte prematura do seu irmán máis novo Fred en 1880, só dúas semanas despois de que el, W. G. e E. M. xogaran nun Test por Inglaterra contra Australia. En xullo de 1884, o rival de Grace A. N. Hornby deixou de xogar nun partido do Lancashire contra Gloucestershire en Old Trafford para que E. M. e W. G. puidesen volver á casa ao recibir un cable que informaba da morte de Mrs Martha Grace aos 72 anos. A maior traxedia da vida de Grace foi a perda da súa querida filla Bessie en 1898, con vinte anos de febre tifoide. Despois, en febreiro de 1905, o seu fillo máis vello W. G. júnior faleceu de apendicite aos trinta anos.
Lineal A
Tentativas de desciframento
Unha das primeiras tentativas, tras o éxito do desciframento do lineal B, foi conservar os valores fonéticos do lineal B e aplicalos ao seu predecesor.
Desgraciadamente, as taboíñas permaneceron incomprensibles, e as poucas palabras cuxo senso podía ser deducido do contexto non se correspondían con palabras gregas. Se o valor fonético do lineal A é o mesmo que o do lineal B, a lingua transcrita non é grega; tampouco se deu establecido paralelo ningún coas linguas semíticas.
Os outros traballos realizados, esencialmente estatísticos, fixeron xurdir algunhas hipóteses:
Pero estes elementos quedan polo momento como hipóteses.
Asuán
miniatura|Assouan, en 1857. miniatura|A cidade de Asuán vista desde a [[illa Elefantina]] miniatura|Presa de Asuán Asuán (أسوان Aswān) é a cidade máis meridional de Exipto, na marxe oriental do río Nilo, á altura da Primeira Catarata e capital da gobernación homónima. Posúe 220.000 habitantes (2002), e é capital da gobernación de Asuán. Está situada na beira oriental do Nilo, é un centro comercial e turístico.
Departamento de Santa Bárbara
250px|dereita
Asuán
Asuán é un dos lugares habitados máis secos do mundo. Na antigüidade levaba o nome de Siena (Syene) do cal deriva Asuán (Syene → As Syene → As Son → As Suán → Asuán ). A súa fama actual débese ao encoro construído para regular as augas do Nilo.
Departamento de Santa Bárbara
Santa Bárbara é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizado na zona norte-occidental desta. A capital departamental é Santa Bárbara. Ten unha superficie de 5.115 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 368.298 habitantes.
Asuán
A posición moi cerca do trópico do cáncer de Asuán permitiu a Eratóstenes calcular a circunferencia da Terra: un mercador contoulle que o día do solsticio de verán, o 22 de xuño a mediodía, a luz do sol iluminaba o fondo dun pozo, co que Eratóstenes deduciu que o sol se atopaba entón exactamente no cénit, e comparou coa súa posición no ceo neste mesmo intre na súa cidade, Alexandría, o que lle deu a distancia angular entre as dúas cidades. Coñecendo a distancia entre as dúas cidades, puido calcular, aplicando a proporcionalidade, o raio da Terra.
Presa de Asuán
É unha grande obra hidráulica que Exipto construíu coa axuda tanto técnica como económica da Unión Soviética. Presenta as seguintes características:
A Canteira do Obelisco inacabado
Nesta localidade atópase unha das canteiras máis coñecidas do Antigo Exipto. Trátase dunha canteira de granito, situada na ribeira oriental do Nilo, no centro da cidade. Contén un gran obelisco inacabado, que non foi rematado debido a que presenta gretas latentes na pedra. Este monumento inacabado proporciona a excelente oportunidade para os arqueólogos de entender como se traballaba nas canteiras desa clase, polo que é o mellor exemplo de conservación en Exipto dunha canteira en pleno labor de produción dun obelisco.
Se o obelisco chegase a rematarse sería o máis grande do mundo, con 41,75 metros de altura e 1.168 toneladas de peso.
Dende o ano 2002 está a ser obxecto de estudo arqueolóxico e realízanse traballos de acondicionamento para a súa explotación turísticas. Durante estes traballos fixéronse descubertas importantes como a existencia dunha canle que pode que comunicase a canteira co Nilo.
Ministerio de Relacións Exteriores da Unión Soviética
O Ministerio de Relacións Exteriores (MRE) da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS) (Министерство внешних сношений СССР ruso Министерство внешних сношений СССР ), formado o 16 de xullo de 1923, era unha das oficinas de Goberno máis importantes da Unión Soviética. Foi coñecido até 1946, como a Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores (en ruso: Народный комиссариат по иностранным делам ), ou Narkomindel e como o Ministerio de Asuntos Exteriores (Народный комиссариат по иностранным делам ruso Министерство иностранных дел), ou MAE, desde 1946 até 1991. O MRE, foi fundado o 6 de xullo de 1923 a nivel de toda a Unión, trala firma do Tratado de Creación da URSS e baseouse na Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores da República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR), formada en 1917. Até antes de 1946, o Ministerio era liderado por un Comisario, até antes de 1991 por un Ministro de Asuntos Exteriores e en 1991 por un Ministro de Relacións Exteriores. Cada líder do Ministerio era nomeado polo Presidente do Consello de Ministros e confirmado polo Presidium do Soviet Supremo e era membro do Consello de Ministros.
O Ministerio de Relacións Exteriores negociou tratados diplomáticos, manexou asuntos exteriores soviéticos no estranxeiro co Departamento Internacional do Comité Central e conduciu a creación do comunismo e o «antiimperialismo», que eran fortes temas da política soviética. Antes de que Mikhail Gorbachov convertésese en Secretario Xeral, a estrutura organizativa do MRE non tivo cambios significativos. Así como moitos outros organismos soviéticos, o MRE tivo un grupo encargado das políticas internas, coñecido como o Collegium, manexado polo ministro, os dous primeiros viceministros e nove viceministros, entre outros. Cada viceministro encabezaba normalmente o seu propio departamento.
Deberes e responsabilidades
O principal deber do Ministerio de Relacións Exteriores era dirixir a liña xeral de política exterior soviética, representar ao país no estranxeiro e participar nas conversacións coas delegacións estranxeiras en nome do Goberno soviético. Tamén nomeaba a funcionarios, con excepción dos embaixadores soviéticos, que eran designados polo Consello de Ministros. O MRE foi o responsable de coidar dos intereses económicos e políticos da URSS no estranxeiro, aínda que os intereses económicos tamén eran responsabilidade conxunta do Ministerio de Comercio Exterior. O Comité Estatal do Consello de Ministros de Relacións Culturais con Nacións Estranxeiras e o Ministerio de Cultura traballaron conxuntamente co MRE no que respecta á protección dos cidadáns soviéticos no estranxeiro, o exercicio do xeral de relacións consulares soviéticas no estranxeiro e a promoción da cultura soviética no exterior. Un deber menos visible do MRE foi o seu papel na coordinación de operacións de intelixencia no estranxeiro.
Os visados de saída eran emitidas polo MRE federal, pero tamén polos ministerios de relacións exteriores de toda a unión e polo Ministerio do Interior. O mesmo ocorría para os pasaportes civís externos que eran entregados aos cidadáns soviéticos.
Historia
A Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores da República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR) foi establecida en 1917 e o seu comisario foi membro do Consello de Comisarios do Pobo. A Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores substituíu ao Ministerio de Asuntos Exteriores do Imperio ruso tras a Revolución de Outubro. En 1946, o Consello de Comisarios do Pobo foi renomeado como o Consello de Ministros e a Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores foi renomeada como o Ministerio de Asuntos Exteriores.
Ministros e Comisarios
As seguintes persoas dirixiron a Comisaría/Ministerio como comisarios (narkoms), ministros e viceministros durante a época soviética:
Among Us
Malia que saíu ao mercado en 2018, o seu éxito xurdiu en 2020 (dous anos despois do seu lanzamento) grazas aos vídeos publicados por streamers de Twitch e youtubers, nos que se comparten partidas do xogo. Debido a isto, o 17 de setembro de 2020 rexistráronse máis de 85 millóns de descargas en dispositivos móbiles. Segundo a empresa Sensor Tower, só nos Estados Unidos alcanzou 20 millóns de descargas e no Brasil roldou as 16 millóns, sumadas ás case 7 millóns de México, sumando entre estes tres países máis da metade das descargas.
Diego Costa
Diego da Silva Costa, nado en Lagarto (Brasil) o 7 de outubro de 1988, coñecido como Diego Costa, é un futbolista de orixe brasileira internacional coa selección española. Xoga de dianteiro e actualmente está sen equipo.
Traxectoria
Co Atlético de Madrid proclamouse campión da Supercopa de Europa en 2010 e 2012, da Copa do Rei en 2013 e da liga BBVA en 2014. É o xogador que máis goles anotou co club atlético nunha única edición da Copa de Europa con 8 tantos empatado con Vavá.
As súas actuacións co Atlético de Madrid durante a tempada 2013-14 leváronlle a debutar coa Selección brasileira o 21 de marzo de 2013 e disputar dous amigables. Ao non disputar ningún partido oficial coa selección brasileira e ter a nacionalidade española debutou coa Selección española de fútbol en 2014 e disputou o Mundial do Brasil ese mesmo ano.
Co Chelsea proclamouse campión da Premier League e da Copa da liga en 2015.
Hórreos, Hórreos, Folgoso do Courel
Hórreos é un lugar da parroquia de Hórreos, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres. Hórreos deixou de estar baleira no ano 2006, e dende entón, gaña poboación. Esta aumentou dende 2005 en 4 persoas.
O Xubín, Bendoiro, Lalín
O Xubín é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres) o que supón un aumento de 14 habitantes con respecto ao ano 2000.
Espectro audible
O espectro audible confórmano as audiofrecuencias, é dicir, toda a gama de frecuencias que poden ser percibidas polo oído humano.
Un oído san e xove é sensible ás frecuencias comprendidas entre os 20 Hz e os 20 kHz. Porén, esta marxe varía segundo cada persoa e altérase coa idade (chamamos presbiacusia á perda de audición coa idade). Este rango equivale moi aproximadamente a dez oitavas completas (210=1024).
Fóra do espectro audible:
O espectro audible podemos subdividilo en función dos tons:
Espectro audible
Cavernícola (filme)
Cavernícola (en Caveman) é un filme estadounidense dirixido por Carl Gottlieb que foi estreado en 1981. Está protagonizada por Ringo Starr, Dennis Quaid, Shelley Long e Barbara Bach.
Sinopse
Idade da Pedra. Atouk (Ringo Starr) está moi enamorado, pero, como é o máis pequeno e feble da tribo, a fermosa Lana (Barbara Bach) non lle fai nin caso. Ademais, o compañeiro de Lana, Tonda (John Matuszak), que é o xefe da tribo, expulsouno. Vagando sen rumbo, Atouk coñece certos personaxes que deciden axudalo a volver á tribo.
O Caxado, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
O Caxado é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. No ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por 2 mulleres.
Andrea Dworkin
Andrea Dworkin, nada en Camden, Nova Jersey, o 26 de setembro de 1946 e finada en Washington, D.C. o 9 de abril de 2005, foi unha ensaísta estadounidense, teórica do feminismo radical. Foi coñecida sobre todo pola súa crítica da pornografía, que comparou coa violación e outras formas de violencia contra as mulleres.
Militante antibelicista e achegada ao anarquismo de fins dos anos 1960, Dworkin escribiu máis dunha decena de libros sobre a teoría e a práctica do feminismo radical. A finais dos anos 1970 e 1980, gañou sona nacional como portavoz do movemento feminista antipornografía e polos seus escritos sobre pornografía e sexualidade, particularmente polos libros Pornography: Men Possessing Women (1979) e Intercourse (1987), as súas dúas obras máis coñecidas.
A súa personalidade e as súas posicións categóricas sobre a sexualidade e a pornografía foron admiradas e aplaudidas por numerosas feministas, así como tamén foron o punto de mira de críticas, sobre todo por parte de feministas liberais.
Primeiros anos
Dworkin naceu en Camden, Nova Jersey, filla de Sylvia Spiegel e Harry Dworkin. A súa nai era filla de inmigrantes xudeus húngaros e o seu pai era neto dun xudeu ruso que deixou Rusia cando tiña quince anos para escapar do servizo militar. Ela tiña un irmán máis novo, Mark. O seu pai era un mestre e socialista convencido, a quen acreditou a súa paixón pola xustiza social. A súa relación coa súa nai foi dura, aínda que máis tarde Dworkin escribiu sobre o apoio da súa nai aos métodos anticonceptivos e á legalización do aborto, «moito antes de que fosen crenzas respectables», que inspirou o seu activismo posterior.
Aínda que describiu a súa familia xudía como dominada en moitos sensos pola lembranza do holocausto, isto non foi un impedimento para levar unha infancia feliz ata que acadou a idade de nove anos, cando un varón descoñecido abusou sexualmente dela nun cinema. Cando Dworkin tiña dez anos, a súa familia mudouse dende a cidade aos suburbios de Cherry Hill, Nova Jersey (entón coñecida como Delaware Township), vivencia sobre a que máis tarde escribiu «a miña experiencia foi como se fose abducida por extraterrestres e me levasen a unha colonia penal». En sexto grao, a administración da escola castigouna por se rexeitar a cantar «Silent Night» (como xudía, obxectou que fora forzada a cantar cancións relixiosas cristiás na escola). Ela dixo que «probablemente se convertería nunha rabino» se estivese permitido para as mulleres cando estaba na escola e que «lle gustaría ter sido» unha erudita talmúdica.
Dworkin comezou a escribir poesía e ficción en sexto grao. Daquela, dubidaba entre se converter nunha avogada ou nunha escritora; debido ao seu interese xacando polo aborto, elixiu a escritura porque ela podía «facelo nunha habitación soa» e «ninguén me podería parar». Durante o instituto, lía avidamente co apoio dos seus pais. Estivo particularmente influenciada por Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire, Henry Miller, Fiódor Dostoievski, Che Guevara e os poetas da xeración Beat, especialmente Allen Ginsberg, e incluíu entre os escritores que «máis admiraba» a Genet, Shelley e Byron.
Universidade e activismo temperán
En 1965, mentres estudaba en Bennington College, Dworkin foi arrestada durante unha protesta antiguerra de Vietnam no United States Mission to the United Nations e enviada á New York Women's House of Detention. Testemuñou que os doutores da prisión lle realizaron un exame pélvico que foi tan doloroso que estivo a sangrar días despois. Falou en público e testemuñou perante un gran xurado sobre a súa experiencia; a repercusión que tivo o seu testemuño nos medios deu lugar a novas nacionais e internacionais. O gran xurado rexeitou inculpar ninguén, mais o testemuño de Dworkin atraeu a indignación pública polo maltrato das reclusas e contribuíu á clausura da prisión anos máis tarde.
Pouco despois de testemuñar perante o gran xurado, Dworkin deixou Bennington e dirixiuse no transatlántico Castel Felice a Grecia para continuar a súa escritura. Viaxou dende París a Atenas no Expreso de Oriente e foi vivir e escribir a Creta. Na súa estada en Creta, escribiu unha serie de poemas titulados (Vietnam) Variations, unha colección de poemas en verso e en prosa que imprimiu na illa nun libro titulado Child, e unha novela nun estilo semellante ao realismo máxico titulada Notes on Burning Boyfriend —unha referencia ao pacifista Norman Morrison, quen se prendeu lume a si mesmo ata morrer a xeito de protesta pola guerra de Vietnam. Tamén escribiu unha serie de poemas e diálogos que ela mesma imprimiu despois do seu regreso aos Estados Unidos nun libro titulado Morning Hair.
Despois de vivir en Creta, Dworkin volveu a Bennington por dous anos, onde continuou a estudar literatura e a participar en campañas en contra do código de conduta estudantil da universidade, a prol da contracepción no campus, a legalización do aborto e en contra da guerra de Vietnam. Graduouse cunha licenciatura en literatura en 1968.
Vida nos Países Baixos
Despois de se graduar, dirixiuse a Ámsterdam para entrevistar anarquistas neerlandeses do movemento contracultural de Provo. Na súa estada, involucrouse e despois casou cun dos anarquistas que coñeceu: Cornelius (Iwan) Dirk de Bruin. Pouco despois de casar dixo que de Bruin comezou a abusar dela severamente apancándoa e pateándoa, queimándoa con cigarros, abatanándoa nas pernas cunha barra de madeira e golpeándolle a cabeza contra o chan ata deixala inconsciente.
Após deixar a de Bruin en 1971, Dworkin dixo que o seu exmarido a atacou, a perseguiu e a acosou, á vez que era golpeada e ameazada cada vez que encontraba onde se agochaba. Dworkin atopábase desesperada pola ausencia de cartos, adoito sen fogar, a miles de quilómetros da súa familia e máis tarde, nun dos seus libros, comentou que «a miúdo eu vivía a vida dun fuxitivo, aínda que se trataba máis da vida desesperada dunha muller maltratada que fuxira por última vez, sexa cal for o resultado». Sen recursos, viuse obrigada a se prostituír durante un período. Ricki Abrams, unha feminista e compañeira expatriada, acolleu Dworkin na súa casa e axudouna a atopar lugares para se aloxar, como unha barcaza, unha granxa comunitaria e incluso inmobles abandonados. Dworkin, nese momento, tratou de conseguir cartos para volver aos Estados Unidos.
Abrams introduciu a escritora estadounidense nas primeiras obras do feminismo radical dos Estados Unidos, de aí que Dworkin estivese notablemente inspirada por Sexual Politics (Política sexual) de Kate Millett, The Dialectic of Sex (A dialéctica do sexo) de Shulamith Firestone e Sisterhood is Powerful (A sororidade é poderosa) de Robin Morgan. Ela e mais Abrams comezaron a traballar xuntas en «fragmentos e pezas temperás» dun texto feminista radical sobre o odio ás mulleres na cultura e na historia, incluíndo un borrador completo dun capítulo sobre a revista da contracultura pornográfica Suck, que foi publicado por un grupo de compatriotas expatriadas nos Países Baixos.
Máis tarde, Dworkin escribiu que aceptara axudar a pasar un maletín de heroína pola alfándega a cambio de mil dólares e un boleto de avión, pensando que se tiña éxito podería regresar a casa co boleto e os cartos, e se a collían, polo menos escaparía do abuso do seu exmarido ao ir ao cárcere. A pesar da anulación do trato, o varón que lle prometera os cartos deulle o billete de avión de todos os modos e regresou aos Estados Unidos en 1972.
Denantes de deixar Ámsterdam, Dworkin falou con Abrams sobre a súa experiencia nos Países Baixos, o movemento feminista emerxente e o libro que comezaran a escribir xuntas. Dworkin aceptou rematalo —co título de Woman Hating— e publicalo cando chegase aos Estados Unidos. Nas súas memorias, Dworkin relata que durante a conversación prometeu que dedicaría a súa vida ao movemento feminista.
Volta a Nova York e contacto co movemento feminista
En Nova York, Dworkin traballou de novo como organizadora antiguerra, participou en manifestacións polos dereitos das lesbianas e contra o apartheid en Suráfrica. A poeta feminista Muriel Rukeyser contratouna como axudante (Dworkin máis tarde dixo, «Fun a peor axudante da historia, pero Muriel seguiu comigo porque cría en min como escritora»). Dworkin tamén se uniu a un grupo de concienciación e axiña se implicou coa organización feminista radical, centrándose en campañas contra a violencia contra as mulleres. Alén dos seus escritos e activismo, Andrea gañou sona como oradora, principalmente para eventos organizados por grupos feministas locais. Fíxose coñecida polos seus discursos apaixonados e inflexibles que espertaban fortes sentimentos tanto na parte seguidora coma na crítica, e inspirou o seu público á acción, como o seu discurso na primeira marcha de Take Back the Night en novembro de 1978, e o seu discurso de 1983 no Midwest Regional Conference of the National Organization for Changing Men (agora coñecido como National Organization for Men Against Sexism) titulado I Want a Twenty-Four Hour Truce During Which There Is No Rape (Quero unha tregua de vinte e catro horas durante a cal non haxa violacións).
Relación con John Stoltenberg
En 1974 coñeceu o escritor e activista feminista John Stoltenberg (agora coñecido por escribir unha serie de libros e artigos enmarcados no feminismo radical sobre a masculinidade) cando ambos os dous deixaban unha lectura de poesía en Greenwich Village sobre temas misóxinos. Volvéronse amigos moi próximos e finalmente foron vivir xuntos. Aínda que Dworkin escribiu publicamente «quero a John con todo o meu corazón e alma» e Stoltenberg describiu a Dworkin como «o amor da miña vida», ela continuou publicamente a se identificar como lesbiana e el como gai. Stoltenberg, relatando a perplexidade que a súa relación semellaba causar á xente na prensa, resumiu a relación dicindo: «Expoño só os feitos máis sinxelos publicamente: si, Andrea e mais eu vivimos xuntos, amámonos e somos compañeiros de vida, e si, ambos os dous saímos do armario».
Dworkin e Stoltenberg casaron en 1998; despois da morte da escritora Stoltenberg dixo: «É por isto porque nunca lle dixemos a ninguén que casamos, porque a xente se confunde. Eles pensan "Oh, é de teu", e non queriamos esas parvadas».
Amizade con Michael Moorcock
miniatura|[[Michael Moorcock, un autor recoñecido polas súas novelas de ciencia ficción e fantasía, tamén foi un dos amigos máis achegados de Andrea Dworkin.]] Andrea Dworkin e mais Michael Moorcock mantiveron unha longa amizade dende 1986, data do seu primeiro encontro nunha discusión sobre literatura na Universidade de East Anglia en Inglaterra. Moorcock, que se denomina profeminista, explicou que se achegou a East Anglia só para coñecer a Dworkin, cuxas obras apreciaba. A novela de Dworkin Mercy (publicada no ano 1992), foi dedicada a Moorcock, mentres que, pola súa banda, este último fixo o mesmo con Dworkin coa súa obra Jerusalem Commands (tamén publicada no ano 1992).
Pretextando os seus puntos comúns, Dworkin explicou que ambos os dous estaban «preocupados polas mesmas cousas», «perseguidos polo holocausto» e criticaban «o que a pornografía facía á xente». Pola súa banda, Moorcock contou que viviran experiencias semellantes: formaron parte do movemento polos dereitos civís, estaban a favor do dereito ao aborto, e a nivel persoal, ambos os dous coñeceron «as realidades do sexo e o tráfico de droga». Moorcock explicou igualmente que Dworkin era unha das súas mellores amigas; a súa admiración pola feminista fixo que dixese que era como «se tivese a sorte de ter como amiga Rosa Luxemburg». Continuou dicindo que «politicamente, é a máis poderosa influencia do meu traballo», ata o punto de engadir: «é importante para min ter o seu asentimento sobre os meus libros». Máis globalmente, Moorcock defendeu Dworkin contra o que el estimou que eran críticas inxustificadas, que atacaban a visión que tiña a feminista da pornografía ou que concernían á súa visión das relacións sexuais. A súa amizade concretouse nunha entrevista, dada á revista New Statesman no ano 1995, na cal Moorcock interroga Dworkin.
Vida posterior
No mesmo ano, The New York Times Book Review publicou unha carta na que describe as orixes do seu profundo odio á prostitución e á pornografía («produción en serie, prostitución tecnolóxica»), así como a súa historia de como foi inspeccionada violentamente por médicos do cárcere e as agresións que recibiu por parte do seu primeiro marido e de numerosos varóns.
Andrea foi unha forte opoñente do presidente Bill Clinton durante o escándalo Lewinsky. Tamén expresou o seu apoio por Paula Jones e Juanita Broaddrick.
Dworkin «foi demonizada non só por pornógrafos, senón tamén por moitos liberais, polos cales ela sentía un desprezo case igual», e mentres que era irritada por feministas liberais tales como Naomi Wolf, aceptou que as súas opinións non eran agradables para todo o mundo. «Teño unha forte convicción de que calquera movemento precisa de radicais e liberais», aclarou. «Sempre se necesitan mulleres que poidan entrar na habitación de xeito correcto, falar co ton de voz adecuado e que teñan acceso ao poder; mais tamén é preciso unha liña inferior».
No ano 2000, publicou Scapegoat: The Jews, Israel, and Women's Liberation, na cal compara a opresión das mulleres coa persecución da comunidade xudía, trata as políticas sexuais do xudaísmo e o antisemitismo, e esixe o establecemento dunha patria de mulleres como resposta á opresión do sexo feminino.
miniatura|Andrea Dworkin e Jim Haynes no programa de televisión After Dark (1988).
En xuño do 2000, Dworkin publicou artigos controvertidos en New Statesman  e en The Guardian, afirmando que un ou máis varóns a violaran na súa habitación de hotel en París no ano anterior, poñendo GHB na súa bebida para inhabilitala. Os seus artigos acenderon a controversia pública cando escritoras como Catherine Bennett e Julia Gracen dubidaron do seu testemuño, polarizando a opinión entre os escépticos e os partidarios da escritora estadounidense como Catharine MacKinnon, Katharine Viner e Gloria Steinem. A súa atestación do incidente foi máis tarde descrita por Charlotte Raven como unha «declaración amplamente desacreditada» que valería mellor ver como «un tipo de tarefa artística rutineira». Emocionalmente feble e con problemas de saúde, Dworkin retirouse en gran medida da vida pública durante dous anos despois dos artigos.
Enfermidade e morte
Durante os seus anos finais, Dworkin sufría dunha saúde feble e revelou na súa derradeira columna para The Guardian que estivera debilitada e case eivada durante os últimos anos pola artrose severa nos xeonllos. Pouco despois de regresar de París en 1999, fora hospitalizada con febre alta e cadullos de sangue nas pernas. Poucos meses despois de recibir a alta do hospital, volveuse cada vez máis incapaz de dobrar os xeonllos e someteuse a unha cirurxía para substituír os seus xeonllos por próteses de titanio e plástico. Escribiu: «O doutor que mellor me coñece di que a artrose comeza moito denantes de eivar —no meu caso, posiblemente debido á falla de fogar, ou ao abuso sexual, ou ás bouras que recibín nas miñas pernas, ou ao meu peso. John, meu compañeiro, culpa a Scapegoat, un estudo da identidade xudía e da liberación das mulleres que me levou nove anos escribir; é, di, o libro que me roubou a saúde. Eu culpo a violación que recibín cando me drogaron en 1999 en París».
Cando un periodista lle preguntou como lle gustaría ser lembrada, ela dixo: «Nun museo, cando a supremacía masculina estea morta. Gustaríame que o meu traballo fose un artefacto antropolóxico dunha sociedade extinta e primitiva». Finou mentres durmía na mañá do 9 de abril de 2005, na súa casa en Washington, D.C. aos 58 anos. A causa da morte determinouse máis tarde; tratouse dunha miocardite aguda.
Loita contra a pornografía
miniatura|Marcha Take Back The Night en 2010, un tipo de manifestación creada por Dworkin e outras feministas no ano 1978. Andrea Dworkin ficou na memoria polo seu papel como oradora, escritora e activista no movemento feminista antipornografía. En febreiro de 1976, Dworkin asumiu o posto de líder na organización de piquetes de folga contra o filme Snuff en Nova York e, durante o outono, uníronse Adrienne Rich, Grace Paley, Gloria Steinem, Shere Hite, Lois Gould, Barbara Deming, Karla Jay, Letty Cottin Pogrebin, Robin Morgan, e Susan Brownmiller nun intento de formaren un grupo de feministas radicais antipornografía. Algunhas membros deste grupo tamén fundaron en 1979 Women Against Pornography, pero daquela Dworkin comezara a se distanciar do grupo debido ás diferenzas nalgúns enfoques. Dworkin falou na primeira marcha de Take Back the Night en novembro de 1978, e uniuse a 3 000 mulleres nunha marcha a través do distrito vermello de San Francisco.
En 1981, Dworkin publicou Pornography: Men Possessing Women, traballo que analiza (e cita amplamente exemplos extraídos de) a pornografía contemporánea e histórica como unha industria de deshumanización e odio ás mulleres. Dworkin argumenta que a pornografía está implicada na violencia contra as mulleres, tanto na súa produción (a través do abuso das mulleres que son utilizadas na industria pornográfica) coma nas consecuencias sociais do seu consumo ao afoutar os varóns a erotizar a dominación, a humillación e o abuso das mulleres.
Ordenanza antipornografía polos dereitos civís
En 1980, Linda Boreman (quen aparecera no filme pornográfico Deep Throat co nome de Linda Lovelace) fixo declaracións públicas de que o seu exmarido Chuck Traynor a golpeara, a violara e a coaccionara violentamente para que fixese ese e outros filmes pornográficos. Boreman fixo públicas as súas acusacións ante os correspondentes nunha conferencia de prensa con Dworkin, a avogada feminista Catharine MacKinnon e membros de Women Against Pornography. Despois da conferencia de prensa, Dworkin, MacKinnon, Gloria Steinem e Boreman encomezaron a conversar sobre a posibilidade de empregar a lei federal de dereitos civís para obter danos e perdas de Traynor e dos produtores de Deep Throat. Boreman estaba interesada, mais abandonou a idea despois de que Steinem descubrise que a posibilidade de ter un xuízo prescribira. Porén, o caso de Linda Borema intégrase na reflexión de Dworkin e MacKinnon, que ven na pornografía, pola súa natureza violenta, a antecámara da violación: «a pornografía é a teoría, a violación é a práctica».
Dworkin e MacKinnon, no entanto, continuaron a falar do litixio dos dereitos civís como un posible enfoque para combater a pornografía. No outono de 1983, MacKinnon conseguiu un posto dun semestre para Dworkin na Universidade de Minnesota co obxectivo de ensinar un curso de literatura para o programa de estudos da muller e para coensinar (con MacKinnon) un curso interdepartamental sobre a pornografía, onde debateron os detalles do enfoque dos dereitos civís. Cos azos das activistas da comunidade no sur de Minneapolis, o goberno da cidade de Minneapolis contratou a Dworkin e MacKinnon para redactaren unha ordenanza contra a pornografía que sería integrada no corpus lexislativo da cidade.
A emenda definiu a pornografía como unha violación dos dereitos civís da muller permitindo ás mulleres que reclamaban prexuízos pola pornografía demandar os produtores e distribuidores nos tribunais civís por danos e perdas. A lei foi aprobada dúas veces polo consello da cidade de Minneapolis, mais vetada en ambas as dúas ocasións polo alcalde Don Fraser, que consideraba a redacción da ordenanza demasiado vaga. Outra versión da ordenanza foi aprobada en Indianapolis en 1984, mais foi finalmente anulada por considerala inconstitucional por parte da Corte de Apelacións do Sétimo Circuíto no caso American Booksellers vs. Hudnut. Con todo, Dworkin seguiu a apoiar o enfoque legalista no seu activismo e escritos, e a afoutar feministas antipornografía que organizaron campañas posteriores en Cambridge, Massachusetts (1985) e Bellingham, Washington (1988) co propósito de aprobar versións da ordenanza antipornografía por iniciativa dos votantes.
Right-Wing Women
En 1983, Dworkin publicou Right-Wing Women: The Politics of Domesticated Females, unha análise das razóns que levaban a algunhas mulleres a colaboraren cos varóns na limitación da liberdade do sexo feminino. No limiar da edición británica, Dworkin afirmaba que a Nova Dereita dos Estados Unidos se enfocaba especialmente en preservar a autoridade masculina na familia, en promover versións fundamentalistas da relixión ortodoxa, en combater o aborto e en socavar os esforzos para combater a violencia doméstica, pero que tamén conseguiu, por primeira vez, «acadar que as mulleres como mulleres (mulleres que afirman actuaren en interese das mulleres como grupo) actuasen eficazmente en nome da autoridade masculina sobre as mulleres, en nome da xerarquía na que as mulleres son subordinadas aos varóns, en nome das mulleres como a propiedade lexítima dos varóns, en nome da relixión como unha expresión transcendente da supremacía masculina». Tomando isto como problema, Dworkin preguntouse: «Por que as mulleres da dereita apoian a súa propia subordinación? Como fai a dereita, controlada por varóns, conseguir a súa participación e lealdade? E por que as mulleres da dereita odian verdadeiramente a loita feminista pola igualdade?».
Testemuño perante a Comisión Meese
miniatura|Informe final da Comisión Meese na que Dworkin participou. O 22 de xaneiro de 1986, Dworkin testemuñou durante unha hora e media perante a Attorney General's Commission on Pornography (tamén coñecida como Meese Commission) en Nova York, e contestou preguntas dos seus membros despois de rematar o seu testemuño. O testemuño de Andrea contra a pornografía foi gabado e reeditado no informe final da comisión, cuxa saída do prelo foi salientada por Dworkin e MacKinnon nunha roda de prensa na cal reafirmaron os fundamentos da súa ordenanza antipornografía. Posteriormente, a Comisión Meese esixiu con éxito que os pequenos supermercados quitasen dos andeis as revistas masculinas como Playboy (Dworkin escribira que a revista «tanto en texto coma en imaxes promove a violación e o abuso sexual a menores») e Penthouse. As demandas estendéronse a nivel nacional e obrigaron algunhas pequenas tendas a retirar revistas de fotografía pornográfica, entre outras. A campaña da Comisión Meese foi finalmente invalidada por decisión da United States District Court for the District of Columbia no caso Meese contra Playboy.
Soiuz T-10
Soiuz T-10 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 8 de febreiro de 1984 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Andrea Dworkin
Testemuño perante a Comisión Meese
Dworkin ofreceu cinco recomendacións á comisión, aconsellando (1) que «o Departamento de Xustiza dos Estados Unidos instrúa os organismos encargados de facer cumprir a lei a manteren rexistros do uso da pornografía en crimes violentos», (2) a prohibición da posesión e distribución da pornografía no cárcere, (3) que os fiscais «fagan cumprir as leis contra o proxenetismo e non cedan cos pornógrafos», (4) que a administración «converta nunha prioridade do Departamento de Xustiza facer cumprir o RICO (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act) contra a industria da pornografía» e (5) que o Congreso adopte unha lexislación federal antipornografía en materia de dereitos civís que prevexa danos e perdas polos prexuízos inflixidos ás mulleres. Suxeriulle á comisión que considerase «a creación dunha disposición de conspiración criminal baixo a lei de dereitos civís, de tal xeito que conspirar para privar a unha persoa dos seus dereitos civís coaccionándoa a tomar parte na pornografía é un delito, e que conxurar para traficar con pornografía é confabular para privar ás muller dos nosos dereitos civís». Dworkin comparara a súa proposta co preito que Southern Poverty Law Center tivo contra o Ku Klux Klan en materia de dereitos civís.
Soiuz T-10
Características
Soiuz T-10, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Leonid Kizim, Oleg Atkov e Vladimir Soloviov a bordo, foi unha nave lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7.
Andrea Dworkin
Testemuño perante a Comisión Meese
Andrea tamén presentou unha copia do libro de Boreman, Ordeal, como un exemplo dos abusos que ela agardaba remediar, engadindo que: «O único atípico do caso de Linda é que tivo a coraxe de combater publicamente contra o que lle pasou. E o que sexa que teñan que facer, ten que a axudar ou non vai axudar a ninguén».