cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Condados dos Estados Unidos de América
Historia
Os condados estaban entre as primeiras formas de administración municipal estabelecidas polas Trece Colonias orixinais. A Commonwealth de Massachusetts foi a primeira colonia en estabelecer condados, en 1643. Aínda que os condados eran relativamente pouco importantes en Nova Inglaterra, Pensilvania e Nova York delegaron unha cantidade significativa de poder e responsabilidade do goberno estatal cara os condados, estabelecendo así o modelo que permanece na maior parte dos estados actualmente.
Lista por estados
A lista seguinte mostra o número de condados ou unidades administrativas equivalentes a condado de cada estado. (Fonte: National Association of Counties)
Os estados da Rexión Sur e do Medio Oeste xeralmente adoitan ter máis condados cós estados do Oeste e do Nordeste. Connecticut, Massachusetts e Rhode Island aboliron por enteiro ou en parte os gobernos dos condados, empregando os límites xeográficos dos condados nos tres estados como distritos administrativos a nivel estatal.
Gex, Ain
Gex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Condados dos Estados Unidos de América
As equivalencias de condado
O termo "equivalente de condado" inclúe tres tipos adicionais de divisións administrativas que son diferentes ao condado encontrado na maior parte de estados:
Cidades e condados
Xeralmente as cidades ocupan unha área máis pequena que o condado que as contén, mais hai algunhas excepcións a esta regra:
Estatísticas
dereita|miniatura|Un sinal de tráfico que marca a fronteira entre os condados de Nicholas e Greenbrier en [[Virxinia Occidental nunha estrada secundaria.]] Segundo o censo dos Estados Unidos do 2000 a superficie media da zona terrestre dos 3.098 condados estadounidenses era de 1.611 km², que é só dúas terceiras partes da área media da zona terrestre dun condado cerimonial de Inglaterra, e só un pouco máis dun cuarto ds área terrestre media dun département francés. Mais esta cifra non mostra as diferenzas entre os propios condados dos Estados Unidos; os condados occidentais teñen unha superficie media moito maior que os do leste. Por exemplo, a superficie media dos condados de Xeorxia é de 888 km², mentres que en Utah son 6.286 km².
No censo estadounidense do 2000, só o 16,7% de condados tiña máis de 100.000 habitantes. Isto reflicte a natureza esencialmente rural dos condados estadounidenses, cuxa rede foi deseñada no século XIX, nun país aínda en gran parte rural e só lixeiramente afectado pola urbanización. Actualmente a gran maioría da poboación dos Estados Unidos concéntrase nun relativamente pequeno número de condados. O equivalente a condado máis poboado é o condado dos Ánxeles, en California, con 10 226 506 habitantes en 2005, e o condado menos poboado é Loving (Texas) con 60 habitantes no 2005.
O condado (ou equivalente) con maior densidade de poboación é o condado de Nova York (coextensivo co borough de Manhattan, que consiste principalmente na illa de Manhattan) con 25.845 habitantes por quilómetro cadrado no ano 2000, e o condado menos densamente poboado é o borough Lake e Peninsula (Alasca), con 0,0296 hab./km² no 2000. O equivalente a condado menos densamente poboado é a área censal Yukon-Koyukuk, Alasca, con 0,0173 hab./km² no 2000.
Goberno
En moitos estados, o consello responsable dun condado sostén poderes que transcenden as tres ramas tradicionais de goberno. Ten o poder lexislativo de decretar ordenanzas para o condado; ten o poder executivo de supervisar as operacións executivas do goberno do condado; e ten o poder case xudicial en canto a certos asuntos limitados (como a audiencia de recursos da comisión de planificación, se existe).
En canto ás operacións cotiás do goberno de condado, ás veces son supervisadas por un xerente de condado ou un xefe administrativo, que informa ao consello, ao alcalde, ou a ambos.
Nalgúns estados, o condado tecnicamente ten a un executivo plural onde algúns funcionarios importantes son escolleitos por separado do consello de comisarios ou supervisores (o que implica que non poden ser despedidos polo consello). Isto pode crear tensións se ditos funcionarios discrepan sobre como realizar mellor as súas funcións respectivas.
Ámbito de poder
O poder dos gobernos dos condado varía moito dun estado a outro, así como a relación entre condados e cidades incorporadas. O goberno do condado xeralmente reside nunha municipalidade denominada sede de condado, máis tamén algúns condados poden ter sedes múltiples ou ningunha.
Competencias mínimas
En Nova Inglaterra, os condados funcionan como máximo como distritos xudiciais dos tribunais ou como departamentos do sheriff (actualmente en Connecticut só como distritos xudiciais e en Rhode Island perderon ambas funcións) e a maior parte de poder do goberno por debaixo do nivel estatal está en mans de cidades e pobos. En varios dos condados escasamente poboados de Maine, as pequenas cidades dependen do condado para a aplicación da lei, e en Nova Hampshire algúns programas sociais adminístranse a nivel estatal. Nalgúns estados de Nova Inglaterra, como Connecticut, partes de Massachusetts e Rhode Island, os condados son só designacións xeográficas e non teñen ningún poder gobernamental e todo o goberno desenvólvese a nivel estatal ou municipal. En Connecticut, estabelecéronse 15 consellos rexionais para encher parcialmente o baleiro deixado cando o estado eliminou oito gobernos de condado en 1960. Os consellos rexionais de Connecticut non se conforman cos antigos límites do condado, senón que se forman por cidades que comparten a mesma rexión xeográfica e teñen datos demográficos similares. A autoridade dos consellos rexionais é moito máis limitada comparada cun goberno de condado: os consellos rexionais non teñen ningunha autoridade fiscal ou autoridade para emitir permisos; os poderes mencionados deléganse nos gobernos das cidades. Os consellos rexionais teñen autoridade sobre infraestruturas e planificación do uso da terra, distribución de fondos estatais e federais de proxectos de infraestruturas, plans de emerxencia e aplicación limitada de funcións lexislativas.
Mecánica lagranxiana
A mecánica lagranxiana é unha reformulación da mecánica clásica introducida por Lagrange en 1788. Na mecánica lagranxiana, a traxectoria dun obxecto é derivada atopando a traxectoria que reduce ó mínimo a acción, que é a suma do lagranxiano ó longo do tempo; e este é a enerxía cinética menos a enerxía potencial.
Condados dos Estados Unidos de América
Competencias medias
Fóra de Nova Inglaterra, os condados teñen habitualmente, como mínimo, xulgados, servizos públicos, bibliotecas, hospitais, servizos de saúde pública, parques, estradas, aplicación da lei e cárceres. Hai polo xeral un rexistrador civil do condado, notario ou escribano (o título varía) que recolle as estatísticas vitais (como nacementos e defuncións), convoca eleccións (ás veces en coordinación cunha oficina de eleccións ou unha comisión), e prepara ou procesa certificados de nacementos, mortes, matrimonios, e disolucións (decretos de divorcio). Os condados xeralmente encárganse dos rexistros de bens inmobles. Outros funcionarios importantes do condado inclúen ao forense, tesoureiro, perito, auditor e ao fiscal de distrito.
Mecánica lagranxiana
A formulación lagranxiana simplifica moitos problemas físicos. Por exemplo, os sistemas de referencia inerciais son tratados en pé de igualdade e a diferenza das leis de Newton, a forma das ecuacións do movemento non depende do sistema de referencia elixido.
Motivación
A utilidade da formulación lagranxiana apréciase ata en exemplos sinxelos. Por exemplo, considérese unha conta nun aro. Se se calculara o movemento da conta usando a mecánica newtoniana, teríamos un sistema complicado de ecuacións que considerarían as forzas que o aro exerce na conta en cada momento. Ollaríamos todos os movementos posibles que a conta podería tomar no aro e atoparíamos matematicamente o que reduce ó mínimo a acción. Hai moi poucas ecuacións posto que non estamos calculando directamente a influencia do aro na conta nun momento dado. Outro exemplo é o caso do estudo do movemento nun sistema que vira, por exemplo o planeta Terra: na formulación newtoniana é necesario introducir a man as forzas ficticias ou forzas de inercia como a forza centrípeta ou a forza de Coriolis mentres que na formulación lagranxiana estas aparecen de modo natural. Estes dous problemas considerados anteriormente son moito máis sinxelos de resolver empregando a formulación lagranxiana.
Aeroporto de Málaga-Costa del Sol
O Aeroporto de Málaga–Costa del Sol é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado no sur de Andalucía, a 8 km de Málaga. Dos tres que participaron na primeira ruta aérea (Tolosa-Barcelona-Alacant-Málaga-Casablanca), establecida en España en 1919 pola empresa francesa fundada por Pierre Latécoère, Lignes Aeriennes Latécoère, é o único que seguiu operando de forma continuada.
Características
No aeroporto, situado no distrito de Churriana, a 8 quilómetros do centro de Málaga e comunicado con toda a Costa do Sol, operan máis de 60 compañías aéreas que enlazan diariamente con vinte cidades españolas e máis de cen cidades de Europa (fundamentalmente con Reino Unido, centro Europa e os países nórdicos pero tamén as principais cidades de Europa do Leste: Moscova, San Petersburgo, Budapest, Sofía, Varsovia, Riga ou Bucarest), o Norte de África, Oriente Medio (Riad, Jeddah e Kuwait) e Norteamérica (Nova York, Toronto e Montreal).
Condados dos Estados Unidos de América
Competencias medias
Un moitos estados o sheriff do condado é o xefe das forzas encargadas da aplicación da lei no condado.
Na maior parte dos estados do Oeste, o condado controla todas as áreas non incorporadas dentro dos seus límites. En estados cun goberno municipal, as áreas non incorporadas son controladas polo municipio. Os residentes das áreas non incorporadas que están insatisfeitos coas decisións de asignación de recursos a nivel do municipio ou a nivel do condado poden solicitar unha votación para incorporarse como unha cidade ou pobo.
Uns poucos condados proporcionan transporte público propio, polo xeral en forma dun simple sistema de autobuses, mais na maior parte dos condados, o transporte público é proporcionado por un distrito especial limítrofe co condado, unha autoridade de tránsito rexional multicondado ou unha axencia estatal.
Competencias amplas
Os condados máis poboados proporcionan moitos servizos, como aeroportos, centros de convencións ou exposicións, museos, praias, portos, zoos, hospitais, bibliotecas xurídicas e aloxamentos públicos. Proporcionan servizos como xulgados, forzas da orde, atención familiar e infantil, servizos á terceira idade, servizos de saúde mental, servizos de benestar, servizos de axuda a veteranos de guerra, control de animais, supervisión de liberdade condicional, preservación histórica, regulación da seguridade alimentaria, servizos de control ambiental. Teñen a moitos funcionarios adicionais, como defensores públicos, comisarios de artes, comisarios de dereitos humanos e comisarios de planificación. Finalmente, tamén pode existir un corpo de bombeiros do condado (distintos dos corpos de bombeiros administrados por cidades individuais, distritos especiais ou o goberno estatal).
Maryland, en particular, dota os seus condados de amplos poderes, incluso as responsabilidades educativas (que na maior parte de estados están a cargo de distritos escolares específicos de cada cidade, ou áreas de distrito escolar que son comúns en estados como Illinois, Missouri e California).
Nicola Abbagnano
Nicola Abbagnano, nado en Salerno o 15 de xullo de 1901 e finado o 9 de setembro de 1990, foi un filósofo italiano, pertencente á corrente existencialista, á cal lle deu unha nova dirección creando o existencialismo positivo.
So Young (canción de The Corrs)
"So Young" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Talk on Corners. Foi lanzado ó mercado en outubro de 1998 e está escrito por Sharon Corr. A canción está adicada ós seus pais, Jean e Gerry Corr. No ano do seu lanzamento, acadou os postos #6 no Reino Unido e o #29 en Irlanda.
Mecánica lagranxiana
Ecuaciones de Lagrange
As ecuaciones do movemento en mecánica lagranxiana son as ecuacións de Lagrange, tamén coñecidas como as ecuacións de Euler-Lagrange. A continuación bosquexamos a derivación da ecuación de Lagrange das leis de Newton do movemento. (Ver as referencias para derivacións máis detalladas e máis xerais).
tal forza é independente das terceiras (ou de orde superior) derivadas de r, xa que logo a segunda lei de Newton forma un sistema de 3 ecuacións diferenciables ordinarias de segunda orde. Polo tanto, o movemento da partícula pódese describir totalmente por 6 variables independentes, ou graos de liberdade. Un sistema obvio de variables é {rj, r′j|j = 1, 2, 3}, as compoñentes cartesianos de r e as súas derivadas temporais, nun instante dado do tempo.
Máis xeralmente, podemos traballar cun sistema de coordenadas xeneralizadas e das súas derivadas temporais, as velocidades xeneralizadas: {qj, q′j}. r está relacionado coas coordenadas xeneralizadas por unha ecuación de transformación:
Considere un desprazameto arbitrario δr da partícula. O traballo feito pola forza aplicada F é δW = F · δr.
Usando a segunda lei de Newton, obtemos:
xa que o traballo é unha cantidade escalar física, debemos poder poñer esta ecuación en termos das coordenadas e das velocidades xeneralizadas. No lado esquerdo,
O dereito é máis difícil, pero logo temos:
onde T = 1/2m r′ 2 é a enerxía cinética da partícula. A nosa ecuación para o traballo realizado convértese así en
non embargantes, esta debe ser verdade para calquera conxunto de desprazamentos xeneralizados δqi, polo que
para cada coordenada xeneralizada δqi. Podemos simplificar aínda máis observando que V é unha función só de r e t, e r das coordenadas xeneralizadas e t. Polo tanto, V é independente das velocidades xeneralizadas:
Insertando isto na ecuación anterior e substituíndo L = T - V, obtemos as ecuacións de Lagrange:
Hai unha ecuación de Lagrange para cada coordenada xeneralizada qi. Cando qi = ri (é dicir, as coordenadas xeneralizadas son sinxelamente as coordenadas cartesianas), é inmediato comprobar que as ecuacións de Lagrange redúcense á segunda lei de Newton.
A derivación anterior pódese xeneralizar a un sistema de N partículas. Haberá 6N coordenadas xeneralizadas, relacionadas ás coordenadas de posición por 3N ecuacións de transformación. En cada unha das 3N ecuacións de Lagrange, T é a enerxía cinética total do sistema, e V a enerxía potencial total.
Na práctica, é a miúdo máis fácil solucionar un problema usando as ecuacións de Euler-Lagrange que as leis de Newton. Isto é porque as coordenadas xeneralizadas apropiadas qi pódense elixir para aproveitar as simetrías no sistema.
Principio de Hamilton
Sexan q0 e q1 as coordenadas nos instantes inicial e final, t0 e t1 respectivamente. Usando o cálculo de variacións, pódese amosar que as ecuacións de Lagrange son equivalentes ó Principio de Hamilton:
Por estacionario, entendemos que a acción non varía na primeira orde para as deformacións infinitesimais da traxectoria, cos puntos límites (q0, t0) e (q1, t1) fixados. O principio de Hamilton pódese escribir como:
Así, no canto de pensar en partículas que aceleran en resposta a forzas aplicadas, un pode pensar nelas seleccionando a traxectoria cunha acción estacionaria.
O principio de Hamilton é coñecido, ás veces, como principio de mínima acción. Con todo, isto non é apropiado: a acción só necesita ser estacionaria, e a traxectoria correcta poderíase producir por un máximo, punto de ensilladura, ou mínimo na acción.
Extensións da mecánica lagranxiana
O hamiltoniano, denotado por H, é obtido executando unha transformación de Legendre no lagranxiano. O hamiltoniano é a base para unha formulación alternativa da mecánica clásica coñecida como mecánica hamiltoniana. É unha cantidade particularmente ubicua na mecánica cuántica.
No 1948, Feynman descubriu a formulación por integral de traxectorias estendendo o principio de menor acción á mecánica cuántica. Nesta formulación, as partículas percorren cada traxectoria posible entre os estados iniciais e finais; a probabilidade dun estado final específico é obtida sumando sobre todas as traxectorias posibles que conduce a el. No réxime clásico, a formulación por integral de traxectorias reproduce o principio de Hamilton.
Mecánica lagranxiana en variedades diferenciables
A formulación máis moderna da mecánica lagranxiana realízase con toda xeneralidade sobre unha variedade diferenciable chamada espazo fásico (ou espazo das fases) Γ (gamma) que se constrúe como o fibrado tanxente do chamado espazo de configuración.
Sobre o espazo fásico de dimensión 2N,, sendo N o número de graos de liberdade, defínese unha función lagranxiana, que pode expresarse termos dunha carta local de coordenadas sobre ℝ2N:
George Murnu
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia arromanesa na aldea de Brazi, preto da cidade de Veria, na época parte da Macedonia otomá e dende o século XX de Grecia, non moi lonxe do río Bistrita. O seu pai, Ioan Murnu estudara en Atenas e foi profesor de grego, latín e francés en Xanthi (na actual Grecia) e en Bitola (na actual Macedonia do Norte), antes de se ordenar sacerdote, exercendo como párroco da igrexa greco-macedonia en Budapest. George medrou en Veria, localizada preto de varios asentamentos arromaneses, Marușea, Șelea de Sus, Șelea de Jos ou Xirulivad.
Realizou estudos primarios en Veria e secundarios en Bitola, e logo na Universidade de Bucarest, profesor na Universidade de Iaşi en 1893 e ao pouco marchou a Múnic para realizar estudos de posgrao, volvendo a Romanía tras doutorarse en filoloxía. Foi profesor titular do departamento de arqueoloxía da Universidade de Bucarest e director do Museo Nacional de Arqueoloxía (1909).
Traduciu ao romanés a Ilíada mais a Odisea, o que constituíu un acontecemento fundamental na evolución da lingua literaria romanesa. A súa tradución asimilou organicamente a lingua orixinal no espírito da lingua de adopción, procurando no folclore e tradicións romanesas equivalencias da lingua e a mentalidade da épica homérica, nunha íntima familiarización co espírito romanés popular exercendo unha grande influencia na lingua doutros autores. En 1906 publicou en Budapest a primeira parte da súa tradución da Ilíada, en hexametros, e en 1912 deu ao prelo en Bucarest a segunda parte. O texto completo apareceu en 1916, seguíronlle numerosas edicións revisadas ata a aparición da versión definitiva en 1973 que inclúe cambios realizados nos últimos anos da súa vida. A publicación da súa tradución da Odisea foi en 1924 en endecasílabos iámbicos, tamén viu varias edicións corrixidas e a edición definitiva en 1971. Traduciu tamén Electra (1910) e Edipo rei (1943) de Sófocles e Orestia (1942) de Esquilo.
Escribiu poesía orixinal, tanto en arromanés como en romanés, de temas bucólicos. Participou na creación de varias publicacións periódicas, xa en 1888 participou na creación de ''Macedonia. Revista romànilor din Peninsula Balcanică, onde se publicaba literatura orixinal en arromanés, colaborou no Almanahul macedo-român (1900-1903), Lumina. Revistă poporană a românilor din Imperiul Otoman (1903-1908), formou parte do comité de redacción do Calendarul Aromânesc pe anul'' (1910-1911). En 1911 editou en Bucarest co tamén arromanés Ion Foti a publicación mensual Revista Balcanică, de curta vida. En 1929 colaborou cunha nova proposta arromanesa, Revista Aromănească que se mantivo ata 1931.
For Today
For Today foi un grupo estadounidense de metalcore con orixe en Sioux City, Iowa, formado no 2005 e separado no ano 2016. O grupo publicou dous EP, Your Moment, Your Life, Your Time e Prevailer, e seis álbums de estudio. O primeiro titulado Ekklesia publicouse o 1 de abril de 2008, e o seguinte titulado Portraits publicouse o 9 de xuño do 2009. O seu terceiro álbum de estudio, Breaker, anunciouse o 26 de maio de 2010 a través do seu MySpace, e publicouse posteriormente o 31 de agosto de 2010. O cuarto álbum de estudio Immortal publicouse o 29 de maio de 2012 e o quinto, Fight The Silence publicouse o 4 de febreiro de 2014. O seu derradeiro álbum, Wake publicouse o 2 de outubro de 2015.
Armental, Vilasantar
San Martiño de Armental é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Vilasantar. Segundo o IGE en 2018 tiña 96 habitantes (53 homes e 43 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 161 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello, e incorpora desde 1867 a parroquia da Ciadella (do concello de Sobrado).
miniatura|Armental no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Armental no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1845). ]]
Situación
Armental sitúase no centro do concello de Vilasantar. Limita ao oeste coa parroquia de Vilasantar, ao sur con Présaras e Vilariño, ao leste con San Vicenzo de Curtis e ao norte con Fisteus (Curtis).
Hidrografía
Pola parroquia discorren varios varios ríos e regatos, cuxas augas acaban todas no río Tambre. O río Cabalar separa a parroquia de Armental das de Présaras e Vilariño, mentres que o seu afluente, o Rego das Lanzas, sepáraa de San Vicenzo. Ao norte, o río Albeiro e o seu afluente, o Rego de Follente, serven como límite con Fisteus. O río dos Muíños fai de límite coa parroquia de Vilasantar. Tamén atravesan a parroquia o Rego do Bidueiro e o Rego do Pontigo.
Clima
É unha zona fría en inverno, con constantes xeadas pola noite e precipitacións que de cando en vez poden chegar a converterse en neve. No verán as temperaturas son suaves. Encádrase dentro do clima temperado.
Historia
Na reforma parroquial de 1867, levada a cabo persoalmente polo arcebispo de Santiago de Compostela, García Cuesta, suprimiuse a parroquia eclesiástica da Ciadella e agregouse á de Armental, trasladándose ademais a igrexa parroquial á da Laxe.
Abbas
Abbas ("austero" en árabe) pode referirse a:
Mandatarios de Exipto:
Reis de Persia:
Abu al-Abbas, fundador da dinastía Abbásida;
Santadriao, Ferreira de Pantón, Pantón
Santadriao é un lugar da parroquia de Ferreira de Pantón no concello de Pantón, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Biduedo, Óutara, A Pobra do Brollón
Biduedo é unha aldea da parroquia de Óutara, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 6 habitantes.
Situación
A aldea está xunto á estrada local que une A Pobra do Brollón co Incio (LU-653), sendo a única estrada asfaltada pola que se pode chegar á aldea.
Thomas Kjær Olsen
Thomas Kjer Olsen, nado en Sønderborg o 24 de abril de 1997, é un piloto de motocrós danés.
Traxectoria
En 2014, Kjer Olsen quedou en sexto lugar no Campionato Europeo de MX250, correndo cunha Honda. En 2015 volveu ser sexto, esta vez con KTM. Gañou o título en 2016 con Husqvarna.
Biduedo, Óutara, A Pobra do Brollón
Situación
Está situada na beira do río Cabe, a uns 500 m de altitude. Hai varias casas na aldea, das que destacan a Casa de Ferreira, que ten a capela de San Francisco, e a Casa de Manuel María. Preto desta aldea está a cova das Choias.
Thomas Kjær Olsen
Traxectoria
No 2017 participou no Campionato do Mundo de Motocross na categoría MX2 cunha Husqvarna do equipo de Jacky Martens. Conseguiu a vitoria no Gran Premio de Letonia. No resto de Grandes Premios non alcanzou o podio, pero rematou a tempada en terceiro lugar. Tamén gañou un GP en 2018, como en 2017 o GP de Letonia en Kegums, e terminou terceiro na clasificación final.
Kjær Olsen tamén formou parte do equipo danés no Motocrós de Nacións varias veces, ás veces xunto ao seu irmán máis vello Stefan.
No Mundial de 2019, gañou o Gran Premio do Reino Unido, quedou segundo tras Jorge Prado na Arxentina, Países Baixos, Portugal e Rusia e terceiro en Letonia.
Frank Wedekind
Benjamin Franklin Wedekind, nado en Hannover o 24 de xullo de 1864 e finado en Múnic o 9 de marzo de 1918, foi un dramaturgo alemán.
Familia
Wedekind pertencía a unha antiga familia condal, os Wedekind zur Horst; seu pai Friedrich Wilhelm Wedekind, (1816–1888), era xinecólogo e tras a fracasada revolución alemá de 1848/49 marchou a San Francisco, logrando unha fortuna considerable coa especulación do solo durante a Febre do ouro de California. En San Francisco casou con Emilie Kammerer (1840–1916), filla de Friedrich Kammerer, un dos primeiros fabricantes de mistos. En 1863 tiveron o primeiro fillo e un ano despois volveron a Alemaña, instalándose en Hannover, onde naceu Frank e alí viviu ata 1872. Os seus irmáns eran Armin Francis, William Lincoln, Frida Marianne Erika, famosa cantante de ópera, Donald Lenzelin, tamén escritor, e Emilie Richenza.
Formación
Opostos á formación do Imperio Alemán a familia decidiu marchar a Suíza, instalándose no castelo de Lenzbourg no cantón de Argovia e Frank foi á escola local e a partir de 1879 estudou secundaria na escola cantonal de Aarau e alí formou a liga de poesía Senatus Poeticus con Walter Laué, Adolf Vögtlin e Oskar Schibler e para a súa irmá Emilie escribiu a epopea infantil Der Hänseken con debuxos do seu irmán Armin. A partir de 1881 recibiu sobre todo leccións individuais, por dificultades escolares. En 1884 comezou a estudar literatura alemá e francesa na Universidade de Lausana para pasar ao pouco, a petición do seu pai, a estudar dereito na Universidade de Múnic que acabou deixando. Traballou como xornalista, foi xefe do departamento de publicidade de Maggi en Suíza en 1886 e secretario nun circo. O seu círculo de amigos da época eran basicamente artistas e traballadores circenses, e o mundo do circo inspirou a súa poesía. e a súa poesi seu círculo de amigos nese momento consistía en artistas e persoas de circo. As actuacións do circo fascinaron a Wedekind por toda a vida e inspiraron a súa poesía. Desa época datan as súas primeiras publicacións, poesía, prosa e a súa primeira comedia. Por mor da falta de logros académicos o seu pai retiroulle o seu apoio financeiro en 1886 e no verán de 1888 comezou a estudar dereito na Universidade de Zürich pero xa tras a morte do seu pai, en outubro dese ano, deixou os seus estudos. O legado do seu pai concedeulle independencia financeira e liberdade artística.
Primeiras obras
miniatura|"Im heiligen Land" tal e como se publicou en Simplicissimus en 1898 En 1889 estableceuse en Múnic e entrou en contacto co escritor Otto Julius Bierbaum e en 1891 viaxou a París, onde coñeceu a Albert Langen e nese ano rematou o drama Frühlings Erwachen que deu ao prelo nese ano. En 1895 publicou na editorial de Albert Langen ''Der Erdgeist. Tragödie in vier Aufzügen''. E continuou viaxando, a Suíza, Londres e Berlín. En 1896 volveu a Múnic e foi un dos fundadores da revista satírica Simplicissimus, escribindo so varios pseudónimos, entre outros „Hieronymos“. Nese ano publicou Der Hänseken, escrito anos antes para a súa irmá.
A difusión do poema satírico "Im heiligen Land" sobre a visita do káiser Guillerme II a Palestina en 1898 obrigouno a fuxir a París. Á súa volta a Alemaña en 1899 sentenciárono por delito de lesa maxestade a "custodia honorable" (Festungshaft), que cumpriu na fortaleza de Königstein dende o 21 de setembro de 1899 ata a súa perdoanza en febreiro de 1900.
En 1901 e 1902 traballou no cabaré muniqués Die Elf Scharfrichter, cantando as súas propias composicións acompañándose dunha guitarra, seguindo o modelo do parisiense Chat Noir e primaba a crítica ao mundo burgués das aparencias. Wedekind tamén actuaba nas súas propias pezas satíricas, contra da burguesía e da súa moralidade, especialmente coñecida é unha especie de romance de cego (Moritat) de 1902 titulado Ich habe meine Tante geschlachtet… A súa influencia no cabaré satírico alemán foi moi importante e inaugurou unha liña que logo seguiron autores como Christian Morgenstern, Otto Julius Bierbaum, Joachim Ringelnatz ou Kurt Tucholsky.
O 20 de novembro de 1906 representouse por primeira volta ''Frühlings Erwachen. Einer Kindertrögedie'', unha crítica á opresiva cultura sexual da época e ofrece unha vigorosa dramatización das fantasías eróticas entre os estudantes alemáns, e que causou un escándalo por conter escenas de homoerotismo, masturbación, sadomasoquismo, violación, suicio e mais tamén referencias ao aborto. Foi a súa primeira grande obra teatral e unha referencia seminal na historia do teatro moderno
Lulu
miniatura|Frank Wedekind casou en 1906 coa actriz Tilly Newes, que fixera de Lulu en Die Büchse der Pandora Durante 21 anos, entre 1892 e 1913, Frank Wedekind traballou na traxedia Lulu, que axunta dúas obras, Erdgeist e Die Büchse der Pandora e que está considerada a súa obra máis ambiciosa, os primeiros manuscritos datan de 1892 e en 1894 tiña rematada ''Die Büchse der Pandora. Eine Monstretragödie. Buchdrama'' en cinco actos que divida en dúas partes. Os tres primeiros actos da peza publicáronse en 1895, e mais un acto engadido, co título de Der Erdgeist. A segunda parte editouse tamén de xeito independente como Die Büchse der Pandora en 1904. A súa estrea foi en Nuremberg nese ano, pero mesmo antes da súa distribución en libro as autoridades retiveron a edición por indecencia. No xuízo que se celebrou en 1906 contra do autor e do editor quedaron absoltos da acusación de difusión de escritos impudentes. Logo de numerosos arranxos, os dous dramas publicáronse xuntos en 1913 como Lulu; no proceso desapareceron o terceiro acto de Der Erdgeist e o primeiro de Die Büchse der Pandora. Así e todo, a estrea da versión enteira de Lulu só se representou en 1988 no Deutsches Schauspielhaus de Hamburg so a dirección de Peter Zadek.
As dúas pezas contan unha historia continua de Lulu, unha bailarina sexualmente atractiva, que ascende no seo da sociedade alemá por medio da súa relación con homes ricos pero que á fin cae na pobreza e na prostitución. A descrición franca da sexualidade e da violencia, incluíndo lesbianismo e un encontro con Jack o Destripador, papel que se reservou o propio Wedekind na representación orixinal, estendeu as fronteiras do que se consideraba aceptable no escenario na época. miniatura|Representación de Frühlings Erwachen en Berlín baixo a dirección de Max Reinhardt. No centro o home da máscara está interpretado por Wedekind
Consagración
En 1912 no Deutschen Theater de Berlín programou baixo a dirección de Max Reinhardt o primeiro Wedekind-Zyklus e en 1914 o segundo Wedekind-Zyklus con enorme éxito de público, eses dous acontecementos supuxeron o cume do seu éxito dramatúrxico e literario. Mais o inicio da primeira guerra mundial supuxo un momento de dificultades financeiras para o autor e no marco da reacción patriótica pronunciou o 18 de setembro de 1914 no "Patriotischen Abend" no teatro de cámara de Múnic o discurso "Deutschland bringt die Freiheit" (Alemaña trae a liberdade),  o texto apareceu na edición do 27 de decembro do Berliner Tageblatt e provocou polémica polo seu ton nacionalista, aínda que a opinión de Wedekind sobre a guerra aínda é obxecto de debate. Wedekind morreu o 9 de marzo de 1918 por mor de complicacións por unha operación de eliminación do apéndice.
Legado
Considérase a súa obra como de transición entre o realismo e o expresionismo e un antecedente directo do teatro do absurdo.
A súa obra adaptouse a numerosos formatos, G. W. Pabst realizou en 1929 o filme mudo Die Büchse der Pandora protagonizado por Louise Brooks como Lulu e Alban Berg a ópera Lulu en 1937, considerada unha das mellores óperas do século XX .Walerian Borowczyk dirixiu en 1980 o filme Lulu e John Linton Roberson adaptou as pezas de Lulu á banda deseñada, que tamén forman a base do álbum Lulu, colaboración de 2011 entre Lou Reed e a banda Metallica. En 2006, Frühlings Erwachen adaptouse nun musical de Broadway: Spring Awakening.
Fernando Arias Parga
Fernando Arias Parga, nado en Rábade en 1909 e finado en Madrid o 24 de xullo de 1959, foi un avogado, profesor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Arias Rodríguez. Estudou dereito na Universidade de Valladolid, onde foi presidente da Asociación de Estudantes de Dereito. En 1930 foi detido por posesión de follas clandestinas. En 1932 gañou a cátedra de Dereito Internacional Público da Universidade de Madrid. Profesor auxiliar da Cátedra de Dereito Internacional Público da Universidade Central de 1932 a 1936. Doutor en Dereito pola Universidade Central de Madrid en 1934. Obtivo unha bolsa para estudar no Kaiser Wilhelm Institut en 1934. Durante a guerra foi xefe do Servizo de Información Militar de Andalucía e foi nomeado cónsul de Oujda. Despois da guerra colaborou no Instituto de Estudios Internacionales y Económicos e dende 1955 foi secretario técnico da Escuela de Funcionarios Internacionales. Finou en Madrid aos 50 anos.
Vida persoal
Casou con Francisca González Hernández, e foi pai de Fernando e Alicia Arias González.
Lasaña
miniatura|dereita|230px|Lasaña verde (de espinacas ou outras verduras). miniatura|dereita|230px|Lasaña boloñesa (de carne e tomate). A lasaña (lasagna en italiano) é tanto un tipo de pasta en forma de láminas delgadas e rectangulares coma o prato que se fai con estas láminas de pasta unha vez cocidas, intercaladas en camadas con outros ingredientes, como carne picada, peixe ou verdura, recubertas con bechamel e queixo relado e enfornado.
Historia
A palabra lasaña (lasagna) provén da verba en lingua grega: lasanon que significa pote de catro. O termo foi despois emprestado polos romanos coma lasanum para significar pote de cociñar. Os italianos usaron a palabra para definir o prato onde, sábese hoxe, se facía a lasaña.
A pesar de que tradicionalmente crese que a lasaña é un prato tipicamente orixinado en Italia, téñense evidencias de que hai un prato moi similar coñecido como loseyns (lê-se lasan), comido na corte do Rei Ricardo II de Inglaterra no século XIV. Esta receita tamén figurou no primeiro libro de receitas de Inglaterra.
A lasaña foi por vez primeira documentada no século XIII, cando foi usada nun prato en camadas, esta versión máis antiga non incluía tomate, pois aínda non fora descuberto polos europeos. En lingua galega aparece por vez primeira nun documento de 1979, o que demostra que a receita en principio non tiña tradición en Galicia.
Variacións
As follas son normalmente onduladas en América do Norte mais non en Italia. Moitas receitas usan diferentes queixos, mais os preferidos son o ricota e o parmesano. A clásica lasaña á boloñesa usa só Parmigiano Reggiano. Moitas receitas tamén engaden mollo bechamel.
Aínda que a lasaña máis común vai rechea de carne picada e tomate, unha variante moi común é a lasaña verde, que é a mesma masa, mais rechea de espinacas. Existen tamén lasañas de cogomelos, polo, coias de Bruxelas, brócoli, grelos, algas etc.
Na cultura popular
A lasaña aparece na banda deseñada Garfield, sendo o prato favorito do gato.
Giron, Francia
Giron é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
-708
Véxase tamén
Historia ano a ano
Linguas austroasiáticas
As linguas austroasiáticas son unha ampla familia de linguas do sueste asiático e da India. O nome provén da palabra grega que significa "sur de Asia".
Estas linguas están distribuídas por rexións onde tamén se falan linguas doutras familias. Está bastante estendida a crenza de que as linguas austroasiáticas son as linguas autóctonas do sueste asiático así como do leste da India, e que as outras linguas da rexión, incluso as indoeuropeas, as tai-kadai, e as linguas sino-tibetanas, chegaron alí como resultado de movementos poboacionais posteriores. Algúns lingüistas, seguindo as formulacións de Schmidt (1906), suxiren que as linguas austroasiáticas poden estar emparentadas coas austronesias, formando así a suposta superfamilia áustrica, porén, esta formulación non goza de consenso.
Os lingüistas distinguen entre dúas grandes divisións de linguas austroasiáticas, as mon-khmer, tamén chamadas mon-camboxanas do sueste asiático e as linguas munda do centro e do leste central da India.
Clasificación
As ramas da familia austroasiática son as seguintes.
François Thierry
François Thierry de Crussol, nado o 17 de agosto de 1950, é un numismático francés de ascendencia chinesa (o seu nome en chinés é 蒂埃里 Di Ali), especializado na moeda do Extremo Oriente.
Formación
Thierry estudou Historia na Universidade da Sorbona (París 7) onde se graduou en 1975, cunha tese de licenciatura centrada nas relacións entre o poder e o exército en Turquía no período 1876-1918. O ano seguinte presentou unha nova tese sobre o movemento nacional kurdo na fin do Imperio Otomán. Entre 1982 e 1986 focalizou a súa formación na aprendizaxe de linguas e culturas do Extremo Oriente, en particular da China e do Vietnam.
Carreira numismática
Logo de acadar a súa acreditación como profesor universitario, comezou as súas investigacións sobre a moeda chinesa e pasou a integrarse no Museo da Administración de Moedas e Medallas (Musée de l'Administration des Monnaies et Médailles), onde entre 1984 e 1986 levou a cabo a publicación das coleccións do Extremo Oriente procedentes do tesouro Huê.
En 1986 correu a cargo tamén da publicación do catálogo das moedas vietnamitas do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París, institución na que foi nomeado conservador de moedas orientais en 1989, conservador xefe en 1993 e conservador xeral en 2009.
As súas investigacións na BNF centráronse en aspectos como as moedas chinesas da dinastía Song (960-1279), as vietnamitas e as turcas do período preislámico. Na actualidade, Thierry é conservador honorario do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, desde a súa xubilación en 2015.
Entre outras institucións, Thierry é membro da Société française de numismatique, de París, e da Royal Numismatic Society, de Londres.
Publicacións
Estas son algunhas das publicacións máis salientables de François Thierry:
Escolma de monografías
Escolma de artigos
Cadete
Co termo cadete podemos estar a referirnos a:
Efedrina
A efedrina é unha amina simpaticomimética de orixe vexetal, principio activo illado orixinalmente de Ephedra vulgaris, coñecida en extremo oriente como Ma huang, herba amplamente empregada na medicina tradicional chinesa. Este alcaloide tamén pode atoparse en Sida cordifolia, pero en menor concentración.
O Cantón, Maianca, Oleiros
O Cantón é un lugar da parroquia de Maianca no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Deportivo Aragón
O Deportivo Aragón, é un club de fútbol español, da cidade de Zaragoza, primeiro equipo filial do Real Zaragoza. Fundouse en 1958 e xoga actualmente na Terceira división.
Estadio
Cidade Deportiva do Real Zaragoza, con capacidade para 2.500 espectadores.
-707
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ramón María Tenreiro
Ramón María Tenreiro Rodríguez, nado na Coruña en 1879 e finado en Bine (Suíza) en 1939, foi un escritor e un político galego. Era irmán do arquitecto Antonio Tenreiro Rodríguez.
Traxectoria
Ramón Tenreiro estudou no Instituto Eusebio da Guarda na Coruña e logo en París, onde foi compañeiro de Picasso. De natureza enfermiza, aínda novo foille amputada unha perna. Licenciouse en Dereito. En 1908 quedou segundo no concurso de novelas breves de "El Cuento Semanal" con Embrujamiento. Foi crítico literario en La Lectura e colaborou en El Sol.
Amigo persoal de Manuel Azaña, foi militante de ORGA primeiramente e máis tarde seríao de Izquierda Republicana. Foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. Cando estalou a guerra civil española foi nomeado secretario da embaixada española de Berna (Suíza). Faleceu en Bine, nas beiras do lago Neuchâtel, en 1939.
Escribiu narracións en lingua castelá e traduciu do alemán algunhas obras. Algunhas das súas narracións foron vertidas a outros idiomas. Así mesmo colaborou en diversas revistas e xornais.
A Vila do Mato, Ferreira de Pantón, Pantón
A Vila do Mato é un lugar da parroquia de Ferreira de Pantón no concello de Pantón, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta cun habitante (unha muller).
Víctor Erice
Víctor Erice Aras, nado en Karrantza (Biscaia) o 30 de xuño de 1940 é un director de cinema español.
Traxectoria
Erice naceu en Carranza en 1940, mais con poucos meses se trasladou coa súa familia a Donostia, onde viviu ata os dezasete anos. Tralo bacharelato estableceuse en Madrid, onde estudou Ciencias Políticas e Dereito na Universidade Central. En 1961 entrou no Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas.
Escribiu críticas de cinema en publicacións como Cuadernos de Arte y pensamiento ou Nuestro cine. Ademais traballou en diversos oficios cinematográficos, sendo guionista para Miguel Picazo (Oscuros sueños de agosto) e Antonio Eceiza (El próximo otoño) e actor para Manuel Revuelta (Antoñito vuelve a casa). O seu proxecto de fin de carreira, a mediometraxe Los días perdidos (1963) representou a Escola Cinematográfica Española no Festival de San Sebastián, durante os encontros internacionais de escolas de cinema.
En 1969 participou cun segmento na longametraxe colectiva Los desafíos, xunto con Claudio Guerín e José Luis Egea, coa participación de Rafael Azcona no guión. Os tres directores foran escollidos polo produtor do filme, Elías Querejeta, coma os máis prometedores dos graduados da escola. O filme recibiu a Cuncha de Prata en San Sebastián.
En 1973 Erice realizou o seu primeiro filme en solitario, El espíritu de la colmena, inicialmente un filme de terror de encargo escrito co crítico e guionista Ángel Fernández Santos. Debido á falta de medios aproveitaron a ocasión para convertela nunha obra máis persoal, protagonizada por Fernando Fernán Gómez. Supuxo o debut na actriz Ana Torrent e recibiu a Cuncha de Ouro entre outros filmes. Tralo filme Erice dedicouse un tempo á realización publicitaria e de programas de televisión.
A relación coa escritora Adelaida García Morales, que foi a súa parella durante varios anos, deu como resultado El sur (1982), baseado nun relato da autora, con Iciar Bollain, Omero Antonutti e Rafaela Aparicio nos papeis principais. A longametraxe non se puido filmar na súa totalidade debido á interrupción do proxecto por parte de Querejeta, que argumentou que co rodado existía material suficiente para unha boa historia. A boa acollida crítica imposibilitou para sempre a posibilidade de completar a rodaxe. Para Erice os motivos de Querejeta foron económicos e a obra debe de considerarse incompleta.
Tralo filme Erice tenteou varios proxectos, mais ao non formalizarse ningún volveu á televisión e á publicidade. Dirixiu ademais a dobraxe ao castelán do filme O derradeiro emperador, de Bernardo Bertolucci. Dentro da súa faceta de crítico, escribiu xunto con Jos Oliver o libro Nicholas Ray y su tiempo (1986).
A súa terceira longametraxe foi El sol del membrillo (1992), un retrato documental do pintor realista Antonio López.
En 1994 recibiu o encargo de Andrés Vicente Gómez para realizar La promesa de Shanghai, adaptación da novela de Juan Marsé El Embrujo de Shanghai. Erice dedicoulle tres anos e fixo dez versións do guión, do que a versión definitiva recibiu o entusiasmo do novelista. O proxecto, que tiña unha duración de tres horas, non convenceu o produtor, que impuxo un recorte de corenta minutos. Erice aceptou e en 1998 preparouse un plan de rodaxe. Mais de súpeto a produtora interrompeu o proxecto por motivos financeiros e foi parar a mans de Fernando Trueba. O guión de Erice (non empregado por Trueba) foi finalmente publicado.
A finais da década de 1990 fundou a produtora Nautilus films, coa que levou a cabo a súa obra posterior, que comprende curtametraxes e segmentos en filmes colectivos.
Core
Core é o primeiro disco da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado o 29 de setembro de 1992 a través do selo Atlantic Records. O lanzamento deste disco, co seu conseguinte éxito, permitíulles ser abreconcertos de grupos como Rage Against the Machine ou Megadeth. O álbum acadou o posto número 1 da lista Billboard Heatseekers e o 3 da Billboard 200, e foi certificado 8 veces platino pola RIAA en decembro do 2001, sendo o disco máis vendido de Stone Temple Pilots.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Scott Weiland, agás onde se indique.
1904
Nacementos
220px|dereita 220px|dereita
Gorrevod
Gorrevod é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Suleviae
Na antiga relixión celta, Sulevia era unha deusa adorada na Galia, Britania e Galicia, que aparece moitas veces na forma plural Suleviae ou (dativa) Sule(v)is. Dedicatorias a Sulevia(e) son atestadas en preto de 40 inscricións, distribuídos amplamente en todo o mundo celta, pero con concentracións particulares en Noricum, entre os Helvecios, ó longo do Rin e tamén en Roma. Jufer e Luginbühl distinguen as Suleviae doutro grupo de deusas celtas, as Matres, e interpretan o nome Suleviae co significado de "as que goberna ben". As Suleviae son identificadas coas Matres nunha inscrición de Colchester, así como na maioría das inscricións de Roma, nas que tamén son identificados cos Junones. Van Andringa interpreta as Suleviae como "divindades nativas domésticas honradas en tódolos niveis sociais".
Hans Christian Andersen
Hans Christian Andersen, nado en Odense o 2 de abril de 1805 e finado en Copenhague o 4 de agosto de 1875, foi un escritor dinamarqués.
Traxectoria
dereita|miniatura|200px|Casa natal de Andersen en Odense.