cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de personaxes de Death Note
L.Lawliet
Elle (ローライト・エル) naceu o 31 de outubro de 1982 no anime e en 1979 no manga. É un brillante detective privado, que foi quen de descifrar os casos máis complicados de todo o mundo, e que ten a intención de atrapar a Kira para facer cumprir a lei. As súas deducións son brillantes. É coñecido en moitos países por ter traballado para eles, pero ninguén coñece a súa verdadeira identidade nin a súa faciana. Caracterízase polos seus ollos sempre con olleiras, o seu cabelo longo, negro e espeluxado, comer moitos doces, andar sempre descalzo, camiñar encollido, poñer o dedo polgar nos beizos e sentar e coller os obxectos dun xeito estraño. O seu nome real revélase notomo especial do manga nº 13, sendo L Lawliet. L morre a mans de Rem, que estaba sendo manipulada por Light para salvar a Misa. Na versión live action, el mesmo escribe o seu nome no Death Note dándose o máximo tempo posible para así "inmunizarse" contra os ataques de Kira e lograr que este revele a súa identidade, xa que se se escribe un nome máis dunha vez no caderno, só terá efecto a primeira vez e non terá en conta escritos posteriores.
Misa Amane
Misa Amane (弥 海砂), naceu o 25 de decembro de 1984. É unha famosa ídolo do Xapón que sente devoción por Kira, pois foi Yagami quen acabou dando morte ó ladrón que asasinou os seus pais. Misa posúe outro "Death Note" e úsao para transformarse no segundo Kira; por iso, intenta por tódolos medios contactar con Kira. Cando se atopa con Yagami, namórase del. Por iso decide axudar a Light na súa misión de limpar o mundo de criminais.
Misa obtivo o seu Death Note grazas a que o shinigami Jealous (en inglés significa celoso), namorouse dela e salvouna de morrer asasinando ó acosador que a ía matar. Por mor diso, Jealous morreu, traspasando o que lle quedaba de vida a Misa. Así que Rem, o shinigami que acompaña a Misa, decide entregarlle ese Death Note a ela, explicándolle que, ó sacrificarse Jealous por ela, o Death Note de Jealous pasa a ser agora seu.
Pouco despois de que Misa axudase a Light e de que este recuperase os seus recordos, Rem vese obrigada a matar a L por culpa de Light, que a pon nunha situación inevitable. Entón decátase de todo o plan de Light: ó matar a L, Rem alargou os anos de vida de Misa e morre.
Near
Near (ニア), cuxo nome real é Nate River (ネイト・リバー), é o menor dos dous sucesores de L, criados no orfanato de Watari para nenos superdotados (Wammy's House). Despois da morte de L, comeza a súa investigación do caso Kira. Despois da recolección de probas durante un período de catro anos, Near dá a coñecer as súas conclusións ó Presidente dos Estados Unidos e revélase como o verdadeiro sucesor de L. Pouco despois, Near convértese no xefe da SPK e continúa a busca de Kira. Despois de facer contacto co novo "L" (Light Yagami), Near comeza a sospeitar que é Kira.
Mello
Mello (メロ), cuxo verdadeiro nome é Mihael Keehl (ミハエル＝ケール), é un orfo igual que Near, e estivo no orfanato de Watari para nenos superdotados. Tamén era un dos principais candidatos a converterse no sucesor de L. Cando recibiu a nova da morte de L, xurou vingarse atrapando a Kira. Para logralo, uniuse a un grupo de mafiosos, continuando despois o seu camiño por conta propia. Malia que Mello é moi intelixente, déixase dominar polos seus sentimentos e por iso decidiu atrapar a Kira sen importar os medios para así demostrarse superior a Kira, Near e L.
Aseméllase a L no seu gusto polos doces, e adoita comer chocolate. Despois da redada levada a cabo por Soichiro, desaparece por un tempo, pero reaparece co rostro queimado. Morre asasinado por Takada cun anaco do caderno, aínda que en realidade sacrifícase conscientemente para obrigar a Kira e ós seus aliados a cometer un erro que Near puidese recoñecer.
Angeline Stickney
Chloe Angeline Stickney Hall, nada o 1 de novembro de 1830 e finada en North Andover (Massachusetts) o 3 de xullo de 1892 foi unha sufraxista, abolicionista e matemática estadounidense, esposa do astrónomo Asaph Hall. Non empregou o seu primeiro nome, polo que foi coñecida como Angeline Stickney Hall.
Traxectoria
Angeline era filla Theophilus Stickney e Electa Cook.
Aínda que de familia pobre, Angeline Stickney foi capaz de asistir á Universidade Central en McGraw, Nova York coa axuda da súa irmá Ruth e por ensinar na universidade. Diplomouse en ciencias e matemáticas, facendo cursos de cálculo e astronomía matemática. A universidade central era unha escola progresiva onde estudantes con poucos medios, incluíndo mulleres e afroamericanos libres, podería lograr un grao universitario. Aí foi onde se volveu unha defensora apaixonda do sufraxio feminino e da supresión da escravitude.
Angeline Stickney e Asaph Hall coñecéronse na universidade. Stickney era dous anos máis vella que Hall e era a súa instrutora en xeometría e alemán. Durante os seus días xuntos como profesor e estudante, Hall e os seus compañeiros propuñan cuestións e problemas que pensaban que Stickney non podería solucionar, mais ela nunca fallou nas solucións.
Stickney e Hall casaron en Elkhorn, Wisconsin o 31 de marzo de 1856. Inmediatamente após o casamento, a parella mudouse a Ann Arbor de modo que Hall puidese continuar a súa educación. Tres meses máis tarde, marcharon a Shalersville, Ohio. esquerda|miniatura|Residencia Stickney no barrio de [[Georgetown, Washington, D.C.|Georgetown en Washington, D.C.]] Stickney animouno a continuar a súa busca de satélites de Marte cando estaba a punto de abandonala, e finalmente logrou o éxito descubrindo Fobos e Deimos.
O cráter máis grande de Phobos, o cráter Stickney, recibe o seu nome por ela.
Morreu en North Andover, Massachusetts aos 61 anos.
Familia
Stickney educou na casa os seus catro fillos e todos asistiron á Universidade Harvard. O seu terceiro fillo, Angelo Hall, ministro unitario, escribiu a súa biografía. O seu fillo máis vello, Asaph Hall, Jr., naceu o 6 de outubro de 1859 e chegou a ser director do observatorio de Detroit entre 1892 a 1905. Os outros fillos foron Samuel (segundo fillo) e Percival (cuarto); Percival Hall (1872–1953) foi o segundo presidente de Universidade Gallaudet entre 1910 e 1946.
Sangomiño
miniatura|Cornus sanguinea
Cómpre non confundir esta especie co sanguiño (Frangula alnus).
Descrición
Trátase dun arbusto caducifolio de tamaño medio a grande que acada os de 2–6 m de altura, coas pólas e franzas escuras marrón averdadas. As follas son opostas, de 4–8 cm de lonxitude e 2–4 cm de ancho, ovadas a unha forma oblonga, de cor verde por riba, por baixo lixeiramente pálido, áspera e dura. As flores son hermafroditas, miúdas de (5–10 mm de diámetro), con catro pétalos de cor branca cremosa, en grupos de 3–5 cm de diámetro, e son polinizadas polos insectos. O froito é globoso cunha baga negra de 5–8 mm de diámetro, que contén unha soa semente.
Distribución
A súa área natural abrangue case toda Europa e Asia occidental; tamén se producen de norte a sur de Inglaterra, ao sur de Escandinavia e ao leste do mar Caspio. En Galiza medra en Valdeorras e nalgúns outros puntos.
Hábitat e ecoloxía
Require solos frescos e lixeiros, mais non presenta marcada preferencia pola súa natureza química. Gusta dos lugares húmidos e sombrizos. Atópase en terreos baixos ou de media montaña. Reprodúcese por semente e rebentos de raíz, o que fai posíbel que poida ocupar eficazmente áreas de terreo, establecéndose con alta densidade, polo que, dependendo das circunstancias, pode chegar a ser invasora.
Usos
Importante ecoloxicamente xa que os froitos son consumidos por algúns mamíferos e moitos paxaros. A madeira é de excelente calidade, de cor branca rosada, moi dura e resistente. Utilizábase para facer mangos de ferramentas e pequenas pezas torneadas. As pólas magras empregábanse en cestaría, e as máis grosas para titores ou espeques na xardinaxe. Tamén foron utilizadas para facer setas, de feito o arqueiro prehistórico Ötzi levaba setas de sangomiño. En canto ao seu uso medicinal, a cortiza desecada é un potente laxante; mentres que os froitos, cocidos en leite, empregábanse para combater a sarna.
Etnoloxía
Leandro Carré Alvarellos no seu Diccionario galego-castelán de 1951, Terceira Edizón, A Coruña, recolle o dito: Comerlle a un o sangomiño, que significa explotar a alguén
Iris (anatomía)
miniatura|dereita|O iris. O iris, en anatomía, é a membrana coloreada e circular do ollo que separa a cámara anterior da cámara posterior.
Tom Clancy's Ghost Recon
Tom Clancy's Ghost Recon, coñecido tamén simplemente como Ghost Recon, é un videoxogo de acción táctica desenvolto por Red Storm Entertainment e Ubisoft, creado polo escritor estadounidense Tom Clancy. O xogador dá vida aos soldados dun escuadrón de elite estadounidense.
Pseudoescorpións
Os pseudoescorpións (Pseudoscorpiones) son unha orde de arácnidos, tamén chamados Pseudoscorpionida ou Chelonethida.
Iris (anatomía)
Características
Posúe unha apertura central de tamaño variábel que comunica as dúas cámaras: a pupila. Corresponde á porción máis anterior da túnica vascular, a cal forma un diafragma contráctil diante do cristalino. O iris é a zona coloreada do ollo, xa sexa azul, verde, marrón ou doutra cor calquera. No seu centro atópase a pupila ou meniña do ollo, de cor negra; a zona branca que se encontra arredor denomínase esclerótica.
Tom Clancy's Ghost Recon
A primeira parte de Ghost Recon, foi un éxito polo que tivo dúas expansións para PC e moitas mods creadas polos usuarios. Porén, Ghost Recon 2 só saíu á venda para PS2 e XBOX. Posteriormente lanzouse á venda a terceira entrega.
Pseudoescorpións
Características
Os pseudoescorpións son pequenos arácnidos cun corpo con forma de pera aplanado con pinzas, que superficialmente lembran a escorpións. Miden xeralmente de 2 a 8 mm de lonxitude. A especie coñecida de maior tamaño é Garypus titanius da illa Ascensión que chega aos 12 mm. miniatura|Un pseudoescorpión dos Estados Unidos.
Iris (anatomía)
Función
O iris está constantemente activo, permitindo á pupila dilatarse (midríase) ou contraerse (miose), segundo a intensidade da fonte luminosa, co fin de regular a cantidade de luz que chega á retina.
Pseudoescorpións
Características
O abdome denomínase opistosoma e consta de 12 segmentos, cada un protexido por placas (chamadas terxitos os da parte superior e esternitos os da inferior) feitos de quitina. O abdome é curto e arredondado na parte posterior, e non se estende formando unha cola segmentada e con aguillón coma a dos escorpións. A cor do corpo pode ser de amarelada ou castaña escura, con pinzas de cor contrastada. Poden ter dous ollos, catro ou ningún.
Tom Clancy's Ghost Recon
Ghost Recon
A primeira parte ten lugar no 2008, a historia comeza con Rusia anexionando ós países da antiga Unión Soviética empezando por Xeorxia.
Pseudoescorpións
Características
Un pseudoescorpión ten oito patas de cinco a sete segmentos; o número de segmentos fusionados utilízase para distinguir as familias e xéneros. Teñen dous longos pedipalpos con quelas palpais (pinzas) moi similares ás de escorpións.
Iris (anatomía)
Función
As fibras musculares do iris agrúpanse formando dous músculos: o dilatador da pupila e o esfínter do iris, que a contrae.
Pseudoescorpións
Características
Os pedipalpos constan xeralmente do que se pode chamar unha "man" inmóbil e un "dedo", cun dedo móbil separado controlado por un músculo adutor. No dedo móbil localízase xeralmente unha glándula de veleno e un conduto; o veleno utilízase para capturar e immobilizar ás súas presas. Durante a dixestión, os pseudoescorpións verten un fluído suavemente corrosivo sobre a presa, e despois inxiren os restos licuados. miniatura|Un gravado coloreado dun pseudoescorpión. Os pseudoescorpións fían seda que producen nunha glándula das súas mandíbulas para facer con ela un casulo con forma de disco para aparearse, facer a muda ou agardar a que pase o tempo frío. Porén, non teñen pulmóns en libro como a maioría dos seus parentes próximos, como as arañas. Respiran por espiráculos.
Tom Clancy's Ghost Recon
Ghost Recon: Desert Siege
A primeira expansión de Ghost Recon para PC. No 2009 Etiopía invade Eritrea e cómpre axudar ás tropas eritreas.
Pseudoescorpións
Comportamento
miniatura|200px|Pseudoescorpión [[foresia|forético sobre unha mosca en Alemaña.]] Algunhas especies teñen unha elaborada danza de apareamento, na que o macho arrastra a femia sobre os espermatóforos que previamente depositou nunha superficie. Noutras especies, o macho tamén empurra o esperma nos xenitais da femia usando as patas anteriores. A femia leva os ovos fertilizados nunha bolsa de incubación que leva adherida ao seu abdome, e as crías permanecen encima da nai durante un curto período de tempo despois de eclosionaren. Dunha posta de ovos nacen de 20 a 40 crías; pero poden facer máis dunha posta por ano. As crías pasan por tres mudas ao longo de varios anos antes de chegaren a adultos. Moitas especies mudan nun pequeno iglú de seda que os protexe dos inimigos durante este vulnerable período. Despois de chegaren a adultos, os pseudoescorpións viven dous ou tres anos. Son activos nos meses cálidos do ano, e pasan o inverno en casulos de seda cando o tempo vai frío. As especies pequenas viven en entullos e humus. Algunhas especies son arbóreas, mentres que outras son fagófilas, e comen parasitos nun exemplo de simbiose de limpeza e poden ás veces atoparse alimentándose de ácaros que viven baixo os élitros de certos escaravellos. Algunhas especies son foréticas.
Distribución
miniatura|O pseudoescorpión [[Chelifer cancroides sobre un libro.]] Hai máis de 3.300 especies de pseudoescorpións distribuídos en máis de 430 xéneros, e continuamente se descobren especies novas. Viven por todo o mundo, mesmo en rexións temperadas e frías como o norte de Ontario e sobre a liña das árbores (altura das montañas máxima á que crecen árbores) nas Montañas Rochosas de Wyoming e nas Jenolan Caves de Australia, pero teñen as súas poboacións máis densas e diversas nas zonas tropicais e subtropicais, onde se espallan incluso por illas como as Canarias, onde hai unhas 25 especies endémicas. Algunhas especies atopáronse baixo a codia de árbores, en follas caídas de piñeiros, no solo, en ocos das árbores, debaixo de pedras, en covas, nas costas e na zona intermareal e entre rochas fracturadas.
Tom Clancy's Ghost Recon
Ghost Recon: Jungle Storm
Terceira expansión, dispoñible só en PS2 e N-Gage.
Pseudoescorpións
Distribución
Chelifer cancroides é unha especie que se encontra comunmente nas casas, onde pode atoparse en habitacións con libros poeirentos. Alí aliméntanse de pequenos animais de 2,5-4,5 mm como psocópteros e ácaros do po. Entran nas casas "montando" sobre insectos (o que se coñece como foresia), os insectos empregados son necesariamente maiores que o pseudoescorpión, ou veñen entre a leña.
Tom Clancy's Ghost Recon
Ghost Recon 2
Segunda entrega do xogo, cancelada na versión para PC alegando que non sería suficientemente bo. Á vez que esta cancelación confirmouse Ghost Recon 3. Ten lugar en 2012, en Corea do Norte.
Pseudoescorpións
Referencias históricas
Os pseudoescorpións foron xa descritos por Aristóteles, que probablemente os atopou entre os rolos dunha biblioteca onde seguramente se alimentaban de psocópteros. Robert Hooke denominounos "cangrexos de terra" no seu traballo de 1665 Micrographia. Outra referencia da década de 1780 é de George Adams, que os denominou "insectos-bogavante".
Tom Clancy's Ghost Recon
Ghost Recon 3: Advanced Warfighter
Canadá, os EUA e México asinan unha alianza para defendérense mutuamente se algún destes países son atacados. O presidente estadounidense é secuestrado en México por terroristas que sementan a anarquía por todos os sitios, entón o presidente mexicano autoriza ós Ghost a que entren en México para que devolvan todo á normalidade.
Pseudoescorpións
Clasificación
A seguinte lista segue o "Biology Catalog" e "Pseudoscorpions of the World". Danse entre parénteses os números dos xéneros e especies modernas.
Ponte dos Tirantes
A Ponte de Tirantes é unha ponte atirantada que cruza o río Lérez na cidade de Pontevedra, unindo a beira sur coa norte á altura do Pazo de Congresos da cidade.
Deseñada por Leonardo Fernández Troyano e Francisco Javier Manterola Armisen en 1992, foi inaugurada en 1995. É unha das 33 pontes máis singulares de España.
Historia
A construción da ponte foi proxectada pola Xunta de Galicia para conectar as dúas beiras do río Lérez a principios dos anos 90 como parte dun gran proxecto urbanístico para o desenvolvemento da zona nordés da cidade, nos terreos desecados dunha antiga marisma.
A construción da ponte comezou en abril de 1993 e estivo condicionada polas mareas da ría de Pontevedra, con variacións do nivel do mar de máis de 4 metros. Isto obrigou a un proceso de construción independente da auga e a ponte tivo que ser construída por beirís sucesivos.
O 13 de maio de 1995, a estrutura foi sometida a unha proba de carga, cun total de 480.000 kg distribuídos en 16 camións que provocaron unha deformación máxima de 19,3 cm no taboleiro inferior. Unha vez concluída con éxito esta proba de carga, a ponte abriuse ao tráfico o 26 de maio de 1995 e desde entón converteuse nun dos símbolos da modernidade da cidade.
Pero da Ponte
Pero da Ponte foi un poeta medieval que estaría activo entre 1230-1260. Posibelmente galego e escudeiro, Afonso Eanes do Coton denomínao segrel:
Ponte dos Tirantes
Descrición
A ponte ten unha lonxitude total entre piares de 125 metros sen apoios intermedios, e conta cun gran piar inclinado de formigón armado de 63 metros de altura do que saen 17 pares de tirantes, os da parte dianteira suxeitando o taboleiro de vigas caixón de formigón, e os da parte traseira apoiados en dúas bases de formigón no chan, que serven de contrapeso para equilibrar os esforzos do piar inclinado. A anchura do taboleiro da ponte é de 20 metros.
Pero da Ponte
Estivo activo nas cortes de Fernando III e Afonso X. É autor de 53 textos: sete cantigas de amor, sete cantigas de amigo, vinte e tres cantigas de escarnio e maldicir, tres sátiras literarias contra Sueiro Eanes, un pranto burlesco, catro sirventeses morais, dous eloxios, catro prantos, unha tenzón e un partimén.
Ponte dos Tirantes
Descrición
O taboleiro da ponte está atirantado no eixo mediante dous planos de cables xemelgos, que se ancoran no centro da sección cada 6 metros cunha separación de 0,70 metros entre eles. O gran piar inclinado serve de ancoraxe para os tirantes dianteiros que soportan o taboleiro da ponte e os tirantes de compensación.
A forma en que se percibe a ponte está condicionada polas condicións meteorolóxicas. As variacións da luz, ou a intensidade do vento, cambian a percepción da ponte cando o vento balancea os seus tirantes e produce un ruído característico.
No seu deseño orixinal tiña 4 carrís de circulación, pero en 2013 eliminouse un deles para integrar un carril bici.
Os tirantes de aceiro reflíctense na auga e cando hai vento fan un ruído moi característico e espectacular.
Copa da Princesa de Voleibol 2009
A Copa da Princesa de Voleibol 2009 foi a II edición desta competición española de voleibol. Celebrouse entre os días 10 e 11 de xaneiro do 2009 no Pavillón Municipal de A Pinguela da localidade galega de Monforte de Lemos (Lugo). O campión desta edición foi o equipo rioxán do PDR Miranda, que venceu na final ao equipo local, o Ribeira Sacra por 2 a 3 (25-27, 25-15, 21-25, 25-15 e 13-15).
Participantes
Esta edición foi disputada polos catro mellores equipos da Superliga 2, que buscaron suceder ao Haro Rioja Voley no palmarés da competición.
Bascuas, Lugo
Santa María de Bascuas é unha parroquia do concello de Lugo situada a 9 quilómetros da capital da provincia na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 88 habitantes (46 homes e 42 mulleres).
Discorre por esta parroquia parte do Camiño Primitivo de Santiago. Entre o seu patrimonio destaca a igrexa parroquial, construída enriba dun antigo asentamento castrexo, un antigo forno no que se facía pan para os peregrinos, unha pequena capela consagrada á Virxe, restos dunha antiga torre defensiva medieval e diversos petróglifos.
Nesta parroquia encóntrase unha canteira de tamaño medio na que se extrae granito.
Tratado de Aranjuez
O tratado de Aranjuez, asinado en 1801, e o tratado de San Ildefonso, asinado en 1800, foron dous acordos segredos entre España e Francia no transcurso das guerras napoleónicas. Os principais puntos acordados incluíron a cesión a Francia das posesións españolas de Luisiana e o ducado de Parma, a cambio do Gran Ducado de Toscana, que co nome de Reino de Etruria pasou a mans do infante español Luis Francisco de Borbón-Parma.
Costanza
O topónimo galego Costanza pode referirse a:
Trofeo Cidade de Vigo 2008
A XXXVIII edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo o 23 de agosto de 2008 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Gaivota hiperbórea
A gaivota hiperbórea (Larus hyperboreus) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
Ave grande con plumaxe branca. A cabeza mostra un raiado gris moi característica. Ollos e peteiro amarelos. Os xuvenís tardan catro anos en acadar o aspecto adulto. Cría só ou en pequenas colonias. O niño pódese situar en cantís, illas ou terreos abertos preto do mar. Aliméntase de peixes, ovos e polos. En inverno tamén de calaza.
Distribución e migracións
Presente ó norte de círculo polar, dende Alasca, Canadá, Islandia, Groenlandia e toda Siberia. As migracións invernais levan a moitos exemplares ata Florida, Golfo de México e Cuba. En Europa establécese nas Illas Británicas, en toda a costa do Mar do Norte e Escandinavia. A España chegan individuos illados case completamente localizados nas costas cantábricas.
En Galicia
É unha invernante habitual, mais escasa. Normalmente atópanse individuos illados entre novembro e marzo. As citas danse nas costas da Coruña e de Pontevedra.
Quiste (microbioloxía)
miniatura|Estadio de quiste de [[Entamoeba histolytica.]] miniatura|upright=0.60|Quiste de [[Artemia salina.]]
En bioloxía e microbioloxía, un quiste é un estadio en repouso ou dormente dun microorganismo, xeralmente unha bacteria ou protista e tamén algúns animais invertebrados, que axuda a ese organismo a sobrevivir en condicións ambientais desfavorables. Pode considerarse como un estadio de animación suspendida, no cal os procesos metabólicos da célula quedan ralentizados e a célula cesa todas as actividades como a alimentación e locomoción. O enquistamento tamén axuda aos microbios a dispersarse doadamente desde un hóspede a outro ou a un ambiente máis favorable. Cando os microbios enquistados chega a un ambiente favorable para o seu crecemento e supervivencia, a parede do quiste rompe por un proceso chamado exquistación ou desenquistación.
As condicións ambientais desfavorables como a falta de nutrientes ou oxíxeno, as temperaturas extremas, a falta de humidade e a presenza de compostos químicos tóxicos, que non contribúen ao crecemento do microbio desencadean a formación do quiste.
En bacterias
En bacterias (por exemplo, Azotobacter sp.), o enquistamento ocorre por cambios na parede celular; o citoplasma contráese e a parede celular engrosa. Os quistes bacterianos difiren das endósporas na maneira en que se forman e tamén o grao de resistencia a condicións desfavorables, que é moito maior nas endósporas.
Costanza, Garabás, Maside
Costanza é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 34 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 21 mulleres.
Quiste (microbioloxía)
En protistas
Os protistas, especialmente os protozoos parasitos, son a miúdo expostos a condicións moi duras en varios estadios do seu ciclo vital. Por exemplo, Entamoeba histolytica, un parasito intestinal común que causa disentería, ten que resistir o ambiente moi ácido do estómago antes de que alcance o intestino, e soportar varias condicións impredicibles como o desecamento e a falta de nutrientes mentres está fóra do seu hóspede. Unha forma enquistada é moi axeitada para sobrevivir a esas condicións extremas, aínda que os quistes de protozoos son menos resistentes ás coindicións adversas comparados cos quistes bacterianos. Adeemais da supervivencia, a composición química de certas paredes de quistes de protozoos pode xogar un papel na súa dispersión. Os grupos sialilo presentes na parede do quiste de Entamoeba histolytica confírenlle unha carga negativa neta ao quiste, que impide a súa adherencia á parede intestinal causando a súa eliminación nas feces. Outros protozoos parasitos intestinais como Giardia lamblia e Cryptosporidium tamén producen quistes como parte dos seus ciclos vitais (ver ooquiste). Nalgúns protozoos, o organismo unicelular multiplícase durante ou despois do enquistamento e libera múltiples trofozoítos por desenquistación (exquistación).
En invertebrados
Algúns vermes nematodos parasitos de plantas que habitan no solo, como o nematodo dos quistes da soia (Heterodera glycines) ou o nematodo dos quistes da pataca (Globodera) forman quistes como parte do seu ciclo vital.
Outros invertebrados que forman quistes en estados larvarios son, por exemplo, platihelmintos como as tenias ou a fasciola hepática ou o nematodo Trichinella spiralis.
O crustáceo Artemia salina pode formar ovos normais ou ovos de resistencia, que son quistes que poden durar varios anos permanecendo en estado dormente ata que as condicións sexan as axeitadas.
Composición da parede do quiste
A composición da parede do quiste é variable en diferentes organismos. As paredes dos quistes de bacterias fórmanse por engrosamento da parede celular normal con capas adicionais de peptidoglicano, mentres que as paredes de quistes de protozoos están feitas xeralmente de quitina, un tipo de glicopolímero. Os quistes de nematodos teñen paredes compostas de quitina e reforzadas con coláxeno.
Músculo poplíteo
miniatura|dereita|250px|Representación del músculo.
Source Code
Source Code é un filme estadounidense dirixido por Duncan Jones que foi estreado no 2011.
Sinopse
O capitán Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), un soldado que forma parte dun programa experimental do goberno dos Estados Unidos para investigar un atentado terrorista, esperta na pel dun viaxeiro do tempo cuxa misión é vivir unha e outra vez o atentado dun tren ata que consiga descubrir quen é o culpable. Guiado por unha oficial de comunicacións (Vera Farmiga) que controlará a Stevens na súa viaxe a través do tempo, no tren o xove coñecerá a unha viaxeira (Michelle Monaghan) coa que se implicará sentimentalmente.
Songs From the Laundry Room
Songs From the Laundry Room é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters, publicado exclusivamente para o Record Store Day o 18 de abril de 2015 a través do selo RCA Records.
Músculo poplíteo
O músculo poplíteo (Popliteus) é un músculo da perna que se atopa na parte posterior do xeonllo, debaixo dos xemelgos; curto, aplanado e triangular.
Insértase na parte posteroexterna do cóndilo externo do fémur; por abaixo, no labio superior da liña oblicua e cara posterior da tibia.
É innervado polo nervio ciático poplíteo interno e o tibial posterior.
É flexor e rotador da perna. Realiza a flexión do xeonllo e a rotación externa da perna,e interna da tibia.
Xusto á altura do xeonllo, na súa parte traseira, crea un oco na inserción dos xemelgos, chamado oco ou cavidade poplítea, na que é moi sinxelo tomar o pulso e realizar a inserción de vías para a administración de fármacos ou alimentación parenteral.
1972
Outros
Historia ano a ano
Fútbol Club Cartagena
O Fútbol Club Cartagena é un club de fútbol da cidade de Cartaxena, na Rexión de Murcia. Actualmente xoga na Segunda División.
Foi fundado por Florentino Manzano en 1995, baixo o nome de Cartagonova Fútbol Club. O seu inicio débese aos graves problemas económicos que atravesaba por aquel entón o club da cidade, o Cartagena Fútbol Club, fundado en 1919.
Estadio
250px|miniatura|[[Estadio Cartagonova]]
O Cartagena xoga no Estadio Cartagonova, inaugurado en 1988 cun partido entre o Cartagena Fútbol Club e o Real Burgos, que acabou con empate a cero. Ten unha capacidade para 14.532 espectadores.
Cadro 2011/12
Actualizado a 16 de setembro de 2011.12px|Capitán
André Gaboriaud
André Gaboriaud, nado en Gémozac o 1 de maio de 1895 e finado en Meschers-sur-Gironde o 23 de novembro de 1969, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
André Gaboriaud participou nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan en florete, nos que o equipo francés foi segundo, logrando a medalla de prata.
Rai 1
Rai 1 é a primeira cadea de televisión da RAI, ademais de ser unha televisión pública xunto con Rai 2, Rai 3 e Rai 4. Emite unha programación xeneralista centrada na información e programas de entretemento. Naceu o 3 de xaneiro de 1954 como Programma Nazionale, en 1975 pasou a chamarse Rete 1 e en 1982 conseguiu o seu nome actual.
Historia
Rai Uno comezou en 1954 cunha función de servizo público e entretemento e non emitía publicidade salvo no programa Carosello, un programa con sketches con mesaxe publicitaria ó final. A cadea tivo durante os seus primeiros anos unha función de axuda á reconstrución do país, e pronto a televisión logrou gañar popularidade. Nos anos 70 a cadea sufriu a lottizzazione, na que repartiron as 3 cadeas en función de cada corrente política, tocando á Rai Uno unha influencia democristiá.
Nos anos 90 a situación cambiou coa consolidación da televisión privada, na que a RAI tivo que diversificar a oferta das súas canles, pasando a ser Rai Uno a cadea xeneralista principal. Hoxe compite directamente con Canal 5 de Mediaset polo liderado das audencias. O seu director é Fabrizio Del Noce dende 2002. A súa cota de pantalla é do 23,5%, sendo a canle líder de audencias no global.
IMac
O iMac é un ordenador persoal de sobremesa deseñado e construído por Apple Computer. O iMac foi o "buque insignia" da gama Macintosh desde 1998, e adoptou tres aspectos básicos. Foi cualificado por Walt Mossberg coma o “estándar dourado dos computadores de mesa”. O iMac sufriu unha grandisima innovación a partir da introdución do iPod, o que contribuíu ao drástico incremento dos beneficios de Apple Computer. Algúns tamén consideran que a popularidade do sistema USB de conexión se debe precisamente ao iMac.
A computadora goza dunha gran reputación dentro da cultura popular debido ó estilo do seu deseño e distintivos, propios de Apple. No 2006 converteuse no primeiro ordenador de Apple Macintosh en usar procesador de Intel.
Acme
Acme (do grego ακμή akmé, 'punta', 'cumio', 'vigor', a través do latín científico acmē) pódese referir a:
Cosme de Medici
Cosimo di Giovanni de' Medici (en italiano) ou Cosme o Vello (Pai da Patria), nado en Florencia o 27 de setembro de 1389 e finado en Careggi o 1 de agosto de 1464, foi un político e banqueiro italiano, fundador da dinastía dos Medici, dirixentes efectivos de Florencia durante unha boa parte do Renacemento italiano.
Bartonella henselae
Bartonella henselae (antes chamada Rochalimaea henselae ), é unha proteobacteria con forma de bacilo gramnegativo cun flaxelo polar. Pode causar en humanos bacteremia, endocardite, anxiomatose bacilar, e peliosis hepatis. É tamén o axente causante da enfermidade da rabuñadura do gato (ver bartonelose) que adoita ocorrer en certos casos cando nos rabuña ou morde un gato. A enfermidade caracterízase por linfoadenopatía (inchamento dos ganglios linfáticos) e febre.
A peliosis hepatis (enfermidade vascular na que se forman cavidades cheas de sangue no fígado) causada por B. henselae pode ocorrer soa ou xunto con anxiomatose bacilar cutánea ou bacteremia. Os pacientes con peliosis hepatis presentan síntomas gastrointestinais, febre, calafríos, e agrandamento do fígado e o bazo, que conteñen cavidades cheas de sangue. Esta doenza sistémica dáse principalmente en pacientes inmunocomprometidos, como os infectados polo VIH.
Bartonella henselae infecta as células do hóspede uníndose a elas polas adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA) bacterianas.
A presenza da bacteria pode detectarse por medio dunha tinguidura especial chamada tinguidura de Warthin-Starry, ou por unha técnica de tinguidura de prata similar realizada nos tecidos infectados. Bartonella henselae pode cultivarse nun cultivo de sangue de lise-centrifugación.
O nome henselae déuselle en honor de Diane M. Hensel, que illou moitas das cepas orixinais detectadas en pacientes con bacteremia de Oklahoma.
Síntomas
Síntomas comúns son:
Tratamento
As infeccións por Bartonella henselae (enfermidade da rabuñadura do gato) son xeralmente autolimitadas, pero poden ser tratadas con azitromicina e doxiciclina.
Castromiñán
Descrición
O castro está situado nun promontorio costeiro defendido por, cando menos, dúas liñas de muralla, moi visibles en superficie. O espazo interior é extraordinariamente reducido: nel poden albiscarse algunhas outras estruturas de terra e pedras, a modo de hipotética "atalaia". Na contorna existen varios mananciais de auga.
Figuras legais de protección
Castromiñán pertence ó ámbito da Rede Natura. Así mesmo, os cantís de Castromiñán e Denle están considerados espazos de interese paisaxístico no Plan de Ordenación do Litoral. A lexislación urbanística protexe este lugar, dado que está incluído nas normas subsidiarias provinciais do ano 1996. Ademais, está incluído no arquivo arqueolóxico da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia co código GA15037001.
Sucesos recentes
Este lugar foi escenario do accidente do Cason, o barco de bandeira panameña que varou preto da Punta do Castelo no ano 1987, no que finaron 22 dos seus tripulantes, todos eles de nacionalidade chinesa.
Dry As a Bone/Rehab Doll
Dry As a Bone/Rehab Doll é un recompilatorio da banda estadounidense de grunge Green River. Foi publicado o 13 de setembro de 1990 a través do selo Sub Pop Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jeff Ament, Mark Arm, Bruce Fairweather, Stone Gossard e Alex Vincent, agás onde se indique:
Gravadas para Dry as a Bone: Gravada en marzo de 1985: Gravadas para Rehab Doll:
Lista de volumes de Death Note
O manga comezou a publicarse en decembro de 2003 pola editorial Shūeisha, na revista semanal xaponesa Shōnen Jump, ata o seu final en maio de 2006 co décimo segundo volume, chegando a recoller os cento oito capítulos; malia isto, despois de ter acabado o manga, creouse un volume especial chamado «How to Read» que se publicou o 13 de outubro de 2006. Este volume adicional é unha guía que contén datos relativos á serie, anécdotas sobre a produción desta, o perfil de tódolos personaxes principais, ademais dunha copia do capítulo piloto no que se baseou o manga; o material tamén contén entrevistas exclusivas cos creadores da serie, Tsugumi Ōba e Takeshi Obata.
O primeiro tankōbon —o formato dos volumes— de Death Note foi publicado o 2 de abril de 2004, e o duodécimo e derradeiro tankōbon foi publicado o 4 de xullo de 2006. En febreiro de 2008, Ōba e Obata crearon un novo one-shot igualmente difundido por Shūeisha na revista Shōnen Jump. O capítulo conta os sucesos que ocorren dous anos despois da fin do manga orixinal.
Henri Jobier
Louis Pierre Henri Jobier, nado en Courson-les-Carrières o 6 de xullo de 1879 e finado en París o 25 de marzo de 1930, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Tivo unha primeira participación nos Xogos Olímpicos de 1900 en florete individual sen lograr medalla pero Xogos Olímpicos de 1924 de París competiu en florete por equipos, logrando a medalla de ouro.
Ponte de Santiago
A ponte de Santiago cruza o río Lérez na cidade de Pontevedra, discorrendo por ela a estrada N-550. Une o centro da cidade coa zona da Xunqueira e o barrio do Burgo.
Historia
O proxecto desta ponte para desconxestionar o tráfico da ponte do Burgo pola que pasaba a N-550 presentouse en 1980. A súa construción iniciouse en xuño de 1981 e foi levada a cabo polo ministerio de Obras Públicas do goberno de España cun custo de 173 millóns de pesetas.
Foi inaugurada o 11 de setembro de 1983 polo exministro de Obras Públicas Jesús Sancho Rof. O seu pleno rendemento non se produciu ata a reforma da avenida de Bos Aires e a inauguración da avenida de Compostela o 3 de xullo de 1987, que con catro carrís deu continuidade á ponte de Santiago e proporcionou unha nova saída á cidade desde o norte cara a Santiago de Compostela e A Coruña.
Descrición
A ponte ten 99 metros de lonxitude e 17 metros de longo. Consta de catro carrís para vehículos, varandas e dúas beirarrúas. A ponte termina na beira norte cun amplo paso para peóns e ciclistas. Comunica a rúa Padre Amoedo Carballo coa Avenida de Compostela.
Nos seus primeiros anos de funcionamento denominouse simplemente Terceira Ponte ata a apertura ao tráfico da Avenida de Compostela, momento no que por ser a saída natural da cidade cara a Santiago de Compostela pasou a denominarse Ponte de Santiago.
Radsat
Radsat foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos pertencente ó Programa de Probas Espaciais (Space Test Program) lanzado o 2 de outubro de 1972 mediante un foguete Atlas F desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para medir a radiación arredor da Terra e facer diversas probas tecnolóxicas.
Características
A misión de Radcal foi medir a radiación gamma de fondo arredor da Terra no intervalo de enerxías entre 100 e 300 keV e a máis de 700 keV. Tamén se medíu o efecto do contorno espacial en varios revestimentos para control térmico e se fixeron medicións da radiación ultravioleta e dos ións de hidróxeno e helio.
A nave
O satélite tiña forma de cilindro de 2,13 m de lonxitude e 1,37 m de diámetro. Pesaba 280 kg e estabilizábase mediante xiro cun período de 5 segundos. Foi lanzado nunha órbita heliosincrónica e dos extremos do cilindro estendíanse cadansúas antenas na dirección do eixo de xiro, cada unha cunha extensión de 2,74 m.
Instrumentos
Radsat levaba cinco insrumentos a bordo:
O detector de raios gamma detectou varios abrochos de raios gamma tamén detectados polos satélites Vela.
Os Mutantes (álbum)
Os Mutantes é o álbum de estrea da banda brasileira de tropicalia Os Mutantes. Foi editado en xuño de 1968 e está influenciado por estilos musicais tradicionais brasileiros, ademais de por bandas estadounidenses e británicas. O disco contén varios hits, como "Panis et circenses", "Baby" e "Ave, Gengis Khan".
O álbum foi un éxito en todo o mundo, sendo considerado un dos 50 discos máis experimentais da historia. Aparece no número 9 da lista da Rolling Stone dos 100 mellores álbums brasileiros de todos os tempos.
BenQ
BenQ Corporation é unha empresa líder en dispositivos dixitais (cámaras, pantallas etc.) que está asentada en Taiwán. Ten experiencia nas 3 C (Computación, Comunicacións e Consumo electrónico.)
O nome reflicte o seu lema ou visión corporativa: Bringing Enjoyment and Quality to life (algo así como "Conseguir desfrutar da vida").
A compañía foi establecida no 1984, pero foi coñecida antes coma Acer CM (Communications and Multimedia) e renomeada en decembro de 2001 co nome actual.
BenQ fabrica produtos de alta tecnoloxía, incluíndo a comunicación e produtos relaccionados cos ordenadores persoais. Entre os seus principais produtos están monitores LCD/TFT, televisións de plasma, escáneres e impresoras, cámaras dixitais, proxectores, gravadoras de CD/DVD, portátiles, teclados e ratos, reprodutores de música e teléfonos móbiles.
A sede central sitúase en Taoyuan, Taiwán, pero a compañía opera en todo o mundo.
O 1 de outubro de 2005, BenQ adquire a división de dispositivos móbiles de Siemens en Alemaña, creando así a 6ª compañía da industria da telefonía móbil máis importante por cota de mercado acumulado. Desta adquisición sae un novo grupo, BenQ Mobile, de BenQ Corporation dedicada enteiramente as comunicacións sen fíos.
BenQ Corporation é unha parte de BenQ Group, a cal está incluída en AU Optronic.
Lista de autoestradas e autovías de España
miniatura|dereita|250px|Rede española de autoestradas e autovías A rede de vías de calzadas separadas en España divídese en autoestradas e autovías. As primeiras son xeralmente de concesión con peaxe, mentres que as segundas son gratuítas e están mantidas polo Estado ou as comunidades.
A 31 de decembro de 2013 a rede de vías de alta capacidade estaba composta por 16.583 km, o que supón o 10% do total de estradas de España, converténdose así no terceiro país do mundo tras os Estados Unidos e a China por número de quilómetros.
Características
Para ser considerada unha vía como autoestrada ou autovía, debe reunir as seguintes características:
Actualmente en España a velocidade máxima en autovías e autoestradas é de 120 quilómetros por hora.
Non se consideran xa que logo autovías nin autoestradas as estradas que aínda dispondo de calzadas separadas para cada sentido e de máis dun carril de circulación por sentido, teñan ao longo do seu percorrido rotondas, cruces ou semáforos ou se permita circular de forma ordinaria a velocidades inferiores a 60 km/h.
Con todo existen diferenzas entre autovías e autoestradas, así, as autovías son estradas con calzadas separadas para os dous sentidos da circulación, cuxas entradas e saídas non se someten ás esixencias de seguridade das autoestradas, como é que o acceso aos inmobles lindeiros coa autoestrada non se realiza directamente desde a mesma, senón que se deben dispor para iso de vías de servizo, aínda que as autovías tamén poden dispolas. Por iso tecnicamente a diferenza entre unha autoestrada e unha autovía depende basicamente do deseño: as autoestradas están deseñadas para circular a unha velocidade máxima constante, con curvas de radios amplos que por norma xeral non obriguen a reducir a velocidade (salvo excepcións inevitables polo terreo onde se sitúan) e disposición de carrís de aceleración e deceleración o suficientemente longos, condicións que poden ter tamén algunhas autovías sen ser obrigatorio.
Xoán II Platino, Exarca
Traxectoria
Xoán substituíu a Teodoro II como exarca en 687. Ese mesmo ano, desempeñou un papel activo nunha disputada elección papal. Subornado polo arquidiácono Pascual, esixiu que este fose nomeado Papa. O conflito con outro candidato a Papa, Teodoro, semellaba inevitábel, pero entón Serxio I, un candidato de compromiso, foi nomeado Papa. Pascual non perdeu a esperanza, con todo: prometeulle a Xoán cen libras de ouro a cambio do Papado. Xoán foi rapidamente a Roma, pero veu que ía ser demasiado difícil ir en contra da maioría. Recoñeceu a Serxio, pero esixiulle as cen libras de ouro que Pascual lle prometera. Serxio protestou, dicindo que el non fixera tal promesa; como Xoán non cedía nas súas demandas, tomou os vasos sagrados de San Pedro, proclamando que era todo canto tiña. O pobo de Roma, cada vez máis irado co exarca, uniuse ao papa e pagou a suma requirida.
Lista de autoestradas e autovías de España
Autoestradas e autovías interurbanas
As seguintes autoestradas e autovías, denominadas "Vías de Gran Capacidade", son parte da Rede de Estradas do Estado (RCE), xestionada pola Dirección Xeral de Estradas do Ministerio de Fomento, ou no caso de ser unha autoestrada de peaxe, pola empresa concesionaria, con arranxo ao contrato asinado. Moitas delas son os desdobramentos das estradas nacionais.
Xoán II Platino, Exarca
Traxectoria
En 691 o emperador bizantino Xustiniano II enviou ao Papa Serxio unha serie de canons, con instrucións de que debía aprobalos. Como algúns deles ían contra os intereses do Papado, Serxio negouse; Xustiniano vingouse enviando a un tal Zacarías para prendelo. O resultado foi desastroso para o exarcado. Os exércitos imperiais en Rávena e Roma negáronse a cooperaren; o exército de Rávenamarchou a Roma para defender a Serxio, e uníronselle soldados da Pentápole. Os soldados chegaron a Roma, rodearon a residencia papal, e solicitaron ver ao papa. Cóntase que Zacarías se escondeu baixo o leito do Papa ata que o mesmo Serxio lle permitiu fuxir; en todo caso, o Papa quedou a salvo. Este asunto foi un estorbo para a autoridade de Bizancio en Italia, e socavou o poder de Xoán.
Lista de autoestradas e autovías de España
Autoestradas e autovías autonómicas
As autoestradas e autovías autonómicas son autoestradas e autovías cuxa titularidade e xestión dependen dunha única Comunidade Autónoma. Normalmente trátase de vías con traxecto especialmente importante para os fluxos de transporte terrestre de devandita Comunidade e non tanto a nivel nacional. Unha infraestrutura deste tipo supón un grande esforzo económico por parte da administración autonómica, polo que normalmente realízase en casos de necesidade ou de que o Estado non a contemple no seu Plan de Transportes. En total, as autoestradas e autovías autonómicas de España comprenden uns 2.088 quilómetros (2000), é dicir, o 3% da rede de estradas das autonomías. Xa que logo, as comunidades teñen ao seu cargo o 20% das vías de gran capacidade de España.
Do mesmo xeito que coas autovías e autoestradas estatais, para que unha vía sexa considerada como tal, debe carecer en absoluto de calquera tipo de intersección ao mesmo nivel, paso de peóns, semáforo ou rotondas. Non se consideran xa que logo autovías as estradas desdobradas que teñen rotondas ao longo do seu percorrido ou semáforos.
Xoán II Platino, Exarca
Traxectoria
Xoán foi sucedido por Teofilacto sobre 702.
John Hughes
Traxectoria
Hughes naceu en Lansing, Míchigan, dunha nai que se dedicaba á caridade como voluntaria e de John Hughes, Sr., que traballaba en vendas. Pasou os primeiros anos da súa vida en Grosse Pointe, Míchigan. Hughes describiuse a si mesmo como un neno «bastante tranquilo».
En 1963, a familia de Hughes mudouse a Northbrook, Illinois, suburbio de Chicago. Alí, o seu pai atopou traballo vendendo materiais para tellados. Hughes estudou en Grove Middle School, e posteriormente en Glenbrook North High School, que lle serviu de inspiración para os filmes que lle deron son. Coñeceu a Nancy Ludwig, animadora e a súa futura esposa, no instituto. De adolescente, Hughes tiña o cinema como medio de escape.
O seu primeiro guión acreditado, National Lampoon's Class Reunion, escribiuno mentres aínda traballaba na revista. O filme foi o segundo intento desastroso de duplicar o éxito de National Lampoon's Animal House. Porén, o seguinte guión de Hughes, National Lampoon's Vacation, foi un grande éxito en 1983. Iso, xunto con outro guión de éxito do mesmo ano, Mr. Mom, valeulle para lograr un contrato de tres filmes con Universal Pictures. O seu debut no cinema, Sixteen Candles, foi un éxito de crítica en 1984.
Hughes foi coñecido como o "rei dos filmes de adolescentes", así como por axudar a lanzar as carreiras de actores como Michael Keaton, Molly Ringwald, Anthony Michael Hall, Bill Paxton, Matthew Broderick, Macaulay Culkin e John Candy. Moitos deles formaron parte do chamado Brat Pack.