cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musgo
Hábitat
Onde queira que se asenten, os musgos requiren humidade para sobrevivir debido ao tamaño pequeno e ao delgado dos seus tecidos, a carencia de cutícula (cuberta cerosa para previr perda de auga), e a necesidade de auga para que ocorra a fertilización. Algúns musgos poden sobrevivir desecados, recobrando a vida dentro dalgunhas horas de ser rehidratados. No hemisferio norte, o lado norte de árbores e rocas ten xeralmente máis musgos de media que outras orientacións. Isto débese á carencia de suficiente auga para a reprodución no lado que olla ao sol. Ao sur do ecuador ocorre exactamente o contrario. En fragas densas nas que a luz do sol non penetra, os musgos medran igualmente ben en toda a contorna das árbores.
Cultivo
En certos países considérase ao musgo unha mala herba no céspede, aínda que no Xapón déixase medrar deliberadamente nos xardíns xaponeses ou bonsai e son un elemento de adorno de xardíns antigos de templos e fermosas escenas de fragas. O musgo evoca un sentido de calma, antigüidade, embelecendo escenas de xardíns. O cultivo do musgo iníciase a miúdo empregando mostras trasplantadas de musgo tomadas de sitios naturais mediante un bolso que retén as condicións de humidade. Con todo, o musgo pode ser extremadamente difícil de manter lonxe fóra dos seus sitios de ocorrencia naturais dado a sensibilidade que posúe ás condicións de luz, humidade e circulación do aire. As esporas do musgo libéranse e deposítanse en forma constante en superficies expostas; aquelas superficies e a súa contorna que posúan as características adecuadas para certa especie do musgo serán colonizadas por musgo dentro dalgúns anos pola exposición ao vento e a choiva. O musgo pode desenvolverse sobre certos materiais de características porosas bos para reter humidade tales como ladrillo, madeira e certas mesturas de concreto. As superficies pódense acondicionar con substancias acedas, incluíndo soro, iogur, ouriños, e depositar unha mestura de mostra do musgo, auga e compost para asentar unha colonia.
Inhibición do crecemento do musgo
Pódese inhibir o crecemento do musgo de varios xeitos:
O alto tránsito ou a intervención da cama de musgo manualmente co uso dun anciño, tamén afectarán o crecemento.
O uso de produtos que conteñen sulfato ferroso ou sulfato ferroso de amonio, permiten eliminar o musgo. Estes ingredientes atópanse tipicamente en produtos comerciais para o control de musgo e fertilizantes. A eliminación do musgo non previrá que volva a xerminar, a menos de que se rematen as condicións favorables para o seu desenvolvemento.
Viveiros para musgo
Unha moda pasaxeira que se desenvolveu a fins do século XIX de recoller musgo, conduciu ao establecemento de viveiros para musgo en moitos xardíns británicos e estadounidenses. O viveiro constrúese tipicamente de listóns de madeira, cunha cobertura plana, está aberto polo seu lado do norte (para manter a sombra). As mostras do musgo instalábanse nas gretas entre os listóns de madeira. O viveiro do musgo era humedecido regularmente para manter as condicións apropiadas para o seu crecemento.
Comercio
Existe un importante mercado de musgos salvaxes colleitados. As principais aplicacións para o musgo son en floricultura, e a decoración caseira. Musgo en descomposición do xénero Sphagnum é o compoñente principal da turba, que se extrae para ser usada como combustible, como agregado a chan para horticultura, e para afumar malte durante a produción de whisky escocés.
O Sphagnum, xeralmente das especies cristatum e subnitens, é cultivado mentres aínda está a medrar e sécase para ser empregado en viveiros e horticultura como un medio para plantar sementes.
Na segunda guerra mundial, os musgos do xénero Sphagnum foron empregados como preparacións de primeiros auxilios en feridas dos soldados, pois estes musgos son moi absorbentes e teñen características anti-bacterianas suaves. Algúns pobos na antigüidade empregárono como cueiro debido á súa alta absorbancia. Nas zonas rurais do Reino Unido, o Fontinalis antipyretica foi empregado tradicionalmente para extinguir os lumes pois se atopaba en grandes cantidades nos ríos de caudal reducido e o musgo retiña grandes volumes de auga que axudaban a extinguir as chamas. Este uso histórico atópase reflectido no seu nome específico en latín/grego, cuxo significado aproximado é -contra o lume-. En Finlandia os musgos de turba foron utilizados para fabricar pan durante épocas de fame negra.
Panzer IV
O Panzerkampfwagen IV (Pz.Kpfw. IV), comunmente coñecido como Panzer IV, foi un carro de combate medio desenvolvido na Alemaña Nazi a finais dos anos 30 e usado extensamente durante a segunda guerra mundial. A súa designación oficial era Sd.Kfz. 161.
Robusto e fiable, operou en todos as frontes onde participou Alemaña e foi o único carro nazi fabricado durante toda a guerra, producíndose uns 8.800 exemplares entre 1936 e 1945. As melloras e modificacións no deseño, acotío realizadas en resposta á aparición de novos carros dos Aliados, estenderon a súa vida operativa. Xeralmente estes cambios centráronse no aumento da blindaxe e na mellora das súas armas, aínda que durante os derradeiros meses da guerra, coa urxente necesidade de substituír as unidades perdidas, tomáronse medidas retrógradas para simplificar e acelerar a fabricación.
Orixes
O Panzer IV foi unha idea do xeneral e teórico da innovadora guerra blindada alemán Heinz Guderian. En teoría pretendíase que fose un carro de combate de apoio para usar contra os canóns anti-carro e as fortificacións inimigas. O ideal era que os batallóns de carros dunha división panzer tivesen tres compañías medias de Panzer III e unha pesada de Panzer IV. O 11 de xaneiro de 1934 o exército alemán escribiu as especificacións para un "tractor medio", e entregáronlla a distintas empresas de defensa. Para apoiar ao Panzer III, que sería armado cun canón anti-carro de 37 mm, o novo vehículo tería un obús de canón curto de 75 mm como arma principal, e asignóuselle un límite de peso de 24 toneladas. O seu desenvolvemento levouse a cabo baixo o nome de Begleitwagen ("vehículo de acompañamento"), ou BW, para disfrazar o seu propósito real, xa que Alemaña aínda estaba teoricamente obrigada polo Tratado de Versalles. MAN, Krupp e Rheinmetall-Borsig desenvolveron prototipos, sendo seleccionado o de Krupp para un maior desenvolvemento.
O chasis foi orixinalmente deseñado cunha suspensión entrelazada de seis rodas, pero o exército alemán modificouna cun sistema de barra de torsión. Permitindo unha maior deflexión vertical das rodas, pretendíase que este sistema mellorase a súa actuación e a comodidade da tripulación. Porén, debido á urxencia do requirimento para un novo carro de combate, non se adoptou ningunha das propostas, e Krupp equipouno cunha suspensión de balesta sinxela.
O prototipo requiría unha tripulación de cinco homes; o casco contiña o compartimento do motor na parte traseira, co condutor e o operador de radio, que facía o traballo de artilleiro da metralladora do casco, sentados na parte dianteira esquerda e dereita respectivamente. Na torreta, o comandante do carro sentábase baixo o zapón do teito, mentres que o artilleiro estaba situado á esquerda da recámara do canón e o cargador á dereita. A torreta compensouse 66,5 mm á esquerda da liña central do chasis, mentres que o motor moveuse 152,4 mm cara a dereita. Isto permitía que o eixo de torsión despexase a unión da base xiratoria, que proporcionaba enerxía eléctrica para xirar a torreta, ao conectar a caixa de transmisión montada no casco entre o condutor e o operador de radio. Debido á configuración asimétrica, a parte dereita do carro tiña a meirande parte do seu volume de almacenamento, e foi ocupada polos armarios da munición.
Aceptado no servizo como o Versuchskraftfahrzeug 622 (Vs.Kfz. 622), a súa produción comezou en 1936 na fábrica de Fried. Krupp Grusonwerk AG factory en Magdeburg.
Ausf. A a Ausf. F1
miniatura|250px|Panzer IV Ausf. C A primeira versión producida en masa do Panzer IV foi a Ausführung A (abreviada como Ausf. A, e que significa "varianteA"), en 1936. Estaba impulsado por un motor Maybach HL 108TR, que producía 183,7 kW, e usaba a transmisión SGR 75 con cinco marchas cara adiante e unha cara atrás, acadando unha velocidade máxima en estrada de 31 km/h. Como armamento principal, o vehículo montaba o canón Kampfwagenkanone 37 L/24 (KwK 37 L/24) de 75 mm, que era un canón de baixa velocidade deseñado para disparar principalmente proxectís explosivos. Contra obxectivos blindados, disparando un Panzergranate (proxectil perforante) a 430 metros por segundo (1,410 ft/s) o KwK 37 podía penetrar 43 milímetros, cunha inclinacion de 30 graos a alcances por riba dos 700 metros. Unha metralladora de 7,92 mm MG 34 foi montada de xeito coaxial co canón principal na torreta, mentres que unha segunda metralladora do mesmo tipo montouse no frontal do casco. O Ausf. A tiña unha protección de 14,5 mm de bindaxe de aceiro no frontal do chasis, e de 20 mm na torreta. Iso só era capaz de parar fragmentos de artillería, fogo de armas pequenas e proxectís anti-tanque pequenos.
Como resposta á dificultade de penetrar aos carros de infantería británicos (Matilda I e Matilda II) durante a batalla de Francia, os alemáns probaron un canón de 50 mm, baseado no canón anti-tanque 5 cm Pak 38, nun Panzer IV Ausf. D. Porén, coa súa rápida vitoria en Francia, o pedido orixinal de 80 carros de combate foi cancelado antes de que entrasen en produción.
En setembro de 1940 foi introducido o Ausf. E. Este tiña 50 mm de blindaxe na placa frontal, aínda que se lle aplicou unha placa de aceiro de 30 mm no glacis como medida provisional. Finalmente, a cúpula do comandante foi movida cara adiante na torreta. Modelos mais vellos do Panzer IV foron adaptados con estas características ao volver do servizo. Foron fabricados 280 Ausf. entre decembro de 1939 e abril de 1941.
En abril de 1941 comezou a fabricación do Panzer IV Ausf. F. Tiña unha única placa de 50 mm na torreta e no casco, en lugar dos apliques engadidos ao Ausf. E, e un aumento adicional no lateral ata acadar os 30 mm. O peso do vehículo era agora de 22,3 toneladas, o que requiría unha modificación da anchura das cadeas de 380 ata os 400 mm para reducir a presión no chan. As cadeas máis anchas tamén facilitaron a colocación de cuñas para o xeo, e a roda traseira e o piñón dianteiro modificáronse. A designación Ausf. F foi cambiada pola de Ausf. F1, despois de que aparecese un modelo novo, o Ausf. F2. Un total de 464 Ausf. F (posteriormente F1) foron producidos dende abril de 1941 ata marzo de 1942, dos cales 25 converteríanse cara o F2 na liña de produción.
Ausf. F2 a Ausf. J
Durante o seu ciclo de produción dende maio de 1942 ata xuño de 1943, o Panzer IV Ausf. G pasou por varias modificacións, incluída outra mellora da blindaxe. Tendo en conta que o carro estaba chegando ao seu límite viable, para evitar un aumento de peso correspondente, as placas de aceiro aplicadas de 20 mm foron retiradas na súa blindaxe lateral, que no seu lugar aumentouse ata os 30 mm de base. O peso aforrado foi pasado ao blindaxe frontal, que tiña unha placa soldada (despois con parafusos) de aceiro de 30 mm, tendo así 80 mm en total. Esta decisión de incrementar a blindaxe frontal foi recibida favorablemente segundo informes de tropas o 8 de novembro de 1942, a pesar de problemas técnicos no sistema de condución debido ao aumento de peso. Nese momento decidiuse que o 50% da produción do Panzer IV sería equipada con placas adicionais de 30 mm. Posteriormente o 5 de xaneiro de 1943 Hitler decidiu que todos os Panzer IV deberían ter 80 mm de blindaxe frontal. Para simplificar a fabricación, elimináronse os puntos de visión a ámbolos dous lados da torreta e na parte frontal dereita da mesma, mentres que se instalou un estante para dúas rodas de reposto na protección da cadea do lado esquerdo do casco. Como complemento, engadíronse soportes para sete elos das cadeas na placa do glacis. Para operar en lugares con temperaturas altas, mellorouse a ventilación do motor poñendo rendixas sobre a plataforma do mesmo na parte traseira do chasis, e para operar en frío engadiuse un dispositivo para quentar o refrixerante do motor, ademais dun inxetor de fluído de arranque. Unha nova luz substituíu aos focos orixinais, e retirouse o porto de sinais da torreta. O 19 de marzo de 1943 exhibiuse o primeiro Panzer IV con blindaxe espazada Schürzen nos seus laterais e na súa torreta. O zapón dobre da cúpula do comandante foi substituída por un zapón redonda sinxela dende o modelo Ausf. G., e a cúpula tamén se lle engadiu máis blindaxe. En abril de 1943 o KwK 40 L/43 foi substituído polo máis longo KwK 40 L/48 de 75 mm, cun redeseñado freo de boca con múltiples deflectores que melloraban o retroceso.
A segunte versión, o Ausf. H, comezou a fabricarse en abril de 1943 coa designación Sd. Kfz. 161/2. Esta variante melloraba a blindaxe do glacis ao construírse cunha única placa de 80 mm. Para previr a adhesión de mnas anti-carro magnéticas, xa que os alemáns temían que puidesen ser usadas en gran número polos Aliados, engadiuse pasta Zimmerit en todas as superficies verticais. Engadíuselle unha blindaxe adicional con faldóns de 5 mm no lateral e 8 na torreta. Durante o ciclo de fabricación do Ausf. H, os rodetes das cadeas recubertos con pneumáticos foron substituídos por uns de aceir fundido e o casco foi equipado con soportes triangulares para os faldóns laterais. Un burato no teito, deseñado para o Nahverteidigungswaffe, estaba tapado por unha placa circular blindada debido á escaseza desta arma. Estas modificación elevaban o peso do vehículo ata as 25 toneladas, reducindo a súa velocidade, unha situación que non mellorou coa decisión de adoptar a transmisión de seis velocidades SSG77 do Panzer III, que era inferior á do modelo anterior do Panzer IV. miniatura|250px|Panzer IV Ausf. J A pesar de abordar os problemas de mobilidade do modelo anterior, a derradeira versión de produción do Panzer IV, a Ausf. J, foi considerada un retroceso con respecto á Ausf. H. Nacido da necesidade alemá de substituír as graves perdas, foi enormemente simplificado para acelerar a súa produción. O xerador eléctrico que alimentaba á torreta foi eliminado, polo que esta debía xirarse manualmente. O espazo foi posteriormente usado para instalar un tanque de combustible auxiliar de 200 litros; o alcance incrementouse así ata os 320 quilómetros. Os portos de visión e de pistola da torreta foron eliminados, e a carcasa do radiador do motor foi simplificada cambiándolle os lados inclinados por uns rectos. Ademais, o silenciador cilíndrico foi substituído por dous silenciadores de supresión de chama. Cara finais de 1944 non se aplicou máis o Zimmerit non vehícuos blindados alemáns, e os faldóns laterais do Panzer IV foron substituídos por mallas de arame. Para aumentar a produción o número de rodetes pasaría de catro a tres.
Nun intento de aumentar a potencia de fogo do Panzer, procurouse acoplar ao casco a torreta dun Panther co canón de 75 mm L/70 máis longo. Este intento non tivo éxito, confirmando que o chasis acadara os seus límites de adaptabilidade tanto de peso como de volume dispoñible.
Produción
Orixinalmente o Panzer IV ía só ser usado a pequen escala, polo que inicialmente Krupp foi o seu único fabricante. Antes da campaña de Polonia só se fabricaran 262 unidades: 35 Ausf. A; 42 Ausf. B; 140 Ausf. C; e 45 Ausf. D. Tras a invasión de Polonia, e coa decisión de adoptar o carro de combate como piar das divisións acoirazadas alemás, a produción estendeuse á fabrica de Nibelungenwerke (xestionada por Steyr-Daimler-Puch), na cidade austríaca de St. Valentin. A produción incrementouse cando apareceu o Ausf. E, con 223 vehículos entregados ao exército alemán. Cara 1941, 462 Panzer IV Ausf. F foran montados, e o mellorado Ausf. F2 entrou en produción.
Cando apareceron os últimos modelos do Panzer IV iniciouse a produción nunha terceira factoría, Vomag, na cidade de Plauen. En 1941 fabricábanse unha media de 39 carros por mes; esta incrementouse a 83 en 1942, 252 en 1943, e 300 en 1944. Porén, en decembro de 1943 a fabrica de Krupp desviouse para construír o Sturmgeschütz IV e, na primavera de 1944, a de Vomag iniciou a produción do Jagdpanzer IV, deixando á de Nibelungenwerke como única planta que aínda montaba o Panzer IV. Co lento colapso da industria alemá baixo a presión das ofensivas aliadas (en novembro de 1944 a fábrica de Nibelungenwerke foi gravemente danada durante un bombardeo), cara marzo e abril de 1945 a produción baixou aos niveis anteriores a 1942, saíndo só uns 55 vehículos por mes das liñas de montaxe.
Exportación
O Panzer IV foi o carro de combate alemán máis exportado da segunda guerra mundial. En 1942, Alemaña entregou 11 vehículos a Romanía e 32 a Hungría, moitos dos cales perdéronse na fronte oriental durante os últimos meses de 1942 e o principio de 1943. Romanía recibiu aproximadamente 120 Panzer IV tde diferentes modelos durante toda a guerra. Para armar a Bulgaria, Alemaña proporcionou 46 ou 91 Panzer IV, e ofreceu a Italia 12 carros para formar o núcleo dunha nova dicisión acourazada. Estes foron usados para adestrar a tripulacións italianas cando o ditador Benito Mussolini foi deposto, pero foron tomados polos alemáns durante a súa ocupación do país a mediados de 1943. O goberno español solicitou 100 Panzer IV en marzo de 1943, pero só se chegarían a entregar 20 cara o mes de decembro. Finlandia mercou 30 unidades, pero só recibiu 15 en 1944, e ese mesmo ano enviáronse 62 ou 72 a Hungría (aínda que 20 deses carros foron desviados para substituír as baixas alemás). En total entregáronse preto de 300 Panzer IV de todos os modelos aos aliados alemáns.
Río Potomac
miniatura|dereita|260px|O río Potomac visto dende Mount Vernon O río Potomac flúe ata a Baía de Chesapeake, e atópase na costa Atlántica dos Estados Unidos. O río mide aproximadamente 665 km., cunha zona de influencia de preto duns 38.000 km². O Potomac é o 4º río da costa Atlántica estadounidense en termos de área irrigada, e ocupa o posto 21 na clasificación do país. Máis de 5 millóns de persoas viven nas ribeiras do río Potomac, onde as precipitacións subministran mais de 8 m³ (8000 litros) de auga por persoa cada ano.
Xeografía
O río forma parte da fronteira entre Maryland e Washington, D.C. na ribeira esquerda e Virxinia Occidental e Virxinia na ribeira dereita. A rama baixa do río Potomac está considerado como parte de Maryland, cá excepción dunha pequena porción que se atopa no Distrito de Columbia. Exceptuando unha pequena porción das súas augas iniciais en Virxinia Occidental, a rama norte do río Potomac se considera parte de Maryland ata a parte máis baixa do nivel da auga na ribeira oposta. Na rama sur do río Potomac, este cruza o estado de Virxinia Occidental exceptuando o seu inicio que está en Virxinia.
O río Potomac recorre 616 Km. (383 millas) dende Fairfax Stone en Virxinia Occidental hata Point Lookout en Maryland e rega uns 38018 km⊃2. O caudal medio é de 306.600 litros por segundo. O maior caudal rexistrado no Potomac pasando por Washington foi en marzo de 1936, cando este chegou ata os 12.000.000 litros/segundo. O caudal mais baixo rexistrado foi no mesmo lugar con 17.000 litros por segundo en setembro de 1966.
O río ten 2 fontes. A fonte para a rama norte atópase en Fairfax Stone, na fronteira dos condados de Grant, Tucker e Preston de Virxinia Occidental. A fonte da rama sur atópase preto de Hightown ó norte do condado de Highland, Virxinia. As dúas ramas do río conflúen ó leste de Green Spring no condado de Hampshire (Virxinia Occidental) para formar o Potomac.
Julio Bazarra Constenla
Julio Bazarra Constenla, nado en Vigo en 1923 e finado na Coruña o 18 de maio de 2008, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Vivía na Pobra do Caramiñal. A finais de 1947 incorporouse con Vicente López Novo á V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, comandada por Benigno Andrade García, coa que participou en varias accións no norte da provincia de Pontevedra. A principios de maio de 1948 abandonou a guerrilla por problemas físicos e refuxiouse nunha casa de Troáns. Foi detido en Vigo o 11 de xullo de 1948 e xulgado na Coruña en marzo de 1949. Condenado a 30 anos de reclusión maior, foi recluído na Colonia Penitenciaria de El Dueso. Saíu en liberdade provisional en outubro de 1959, e instalouse na Coruña.
Vida persoal
Casou con Mercedes García Rey.
Apareamento selectivo
Causas
miniatura|dereita|240px|Escaravello crisomélido. Propuxéronse varias hipóteses para explicar o fenómeno do apareamento selectivo. O apareamento selectivo evolucionou a partir da combinación de diferentes factores, os cales varían en diferentes especies.
O apareamento selectivo con respecto ao tamaño corporal pode orixinarse como consecuencia da competición intrasexual. Nalgunhas especies, o tamaño está correlacionado coa fecundidade nas femias. Por tanto, os machos elixen aparearse con grandes femias, e os machos máis grandes derrotan aos máis pequenos no cortexo das femias máis grandes. Exemplos de especies que mostran este tipo de apareamento selectivo son a araña saltícida Phidippus clarus e o escaravello crisomélido Diaprepes abbreviatus. Noutros casos, as femias máis grandes están mellor equipadas para resistir os intentos de cortexo dos machos, e só os machos máis grandes poden aparearse con elas.
O apareamento selectivo pode, ás veces, orixinarse como consecuencia da competición social. Os trazos en certos individuos poden indicar a capacidade competitiva que lles permite ocupar os mellores territorios. Os individuos con trazos similares que ocupan territorios similares é máis probable que se apareen entre si. Neste escenario, o apareameno selectivo non se orixina necesariamente ao azar, senón pola proximidade. Isto foi detectado no paxaro Sialia mexicana aínda que non hai probas definitivas de que este é o principal factor que ten como resultado o apareamento selectivo dependente da cor da plumaxe nesta especie. Diferentes factores poden aplicarse simultaneamente como resultado do apareamento selectivo en calquera especie dada.
En animais non humanos
miniatura|dereita|240px|Sapo común xaponés.
O apareamento selectivo en animais foi observado con respecto ao tamaño corporal e a cor. O apareamento selectivo relacionado co tamaño é frecuencte en moitas especies de vertebrados e invertebrados. Atopouse en hermafroditas simultáneos como os caracois terrestres Bradybaena pellucida. Unha razón da súa aparición pode ser a intromisión recíproca (é dicir, ambos os individuos proporcionan tanto gametos masculinos coma femininos durante un só apareamento) que ocorre nesta especie. Por tanto, os individuos con similar tamaño corporal emparéllanse para facilitar o intercambio. Ademais, sábese que os individuos máis grandes nesas especies hermafroditas producen máis ovos, polo que a elección do apareamento mutuo é outro factor que leva ao apareamento selectivo nesta especie.
Probas dun apareamento selectivo dependente do tamaño tamén se atoparon no caracol de mangleiral, Littoraria ardouiniana e no sapo común xaponés Bufo japonicus. O segundo tipo común de apareamento selectivo prodúcese con respecto á coloracion. Este tipo de apareamento selectivo é máis común en especies de paxaros socialmente monógamos como os túrdidos Sialia sialis e Sialia mexicana. En ambas as especies os machos de cores máis brillantes aparéanse coas femias de cores máis brillantes, e os individuos de cores menos brillantes aparéanse entre si. Os S. sialis tamén se aparean selectivamente por agresión territorial debido á feroz competición por un número limitado de sitios de nidación coas anduriñas da especie Tachycineta bicolor. Dous individos, macho e femia, moi agresivos están mellor equipados para protexer os seus niños, favorecendo o apareamento selectivo entre eses individuos.
O apareamento selectivo con respecto a dous morfos de cor comúns: con raias e sen raias tamén existen nunha poboación polimórfica das salamandras Plethodon cinereus.
O apareamento selectivo tamén se encontra en moitas especies socialmente monógamas de aves. As especies monógamas adoitan estar implicadas en coidados biparentais ás súas crías. Como os machos están investindo o mesmo que as femias na descendencia, espérase que ambos os xéneros mostren elección de apareamento, un fenómeno denominado elección de apareamento mutuo. A elección de apareamento mutuo ocorre cando tanto machos coma femias están procurando unha parella que maximice a súa fitness. En aves, a ornamentación da femia e o macho pode indicar unha condición globalmene mellor e/ou tales individuos poden ter mellores xenes, e/ou poden ser proxenitores máis axeitados.
En humanos
O emparellamento selectivo en humanos foi amplamente observado e estudado. En 1903 Pearson e colegas informaron que había fortes correlacións en altura, envergadura de brazos, e lonxitude do antebrazo esquerdo entre maridos e esposas nun estudo de 1000 parellas. O apareamento selectivo con respecto á aparencia non finaliza aquí. Os homes prefiren as caras das mulleres que se parecen á súa propia cara cando se lle proporcionan imaxes de tres mulleres, cunha dasa imaxes modificada que representa a súa propia face (Kocsor F., 2011). Porén, o mesmo resultado non se aplica cando as mulleres seleccionan rostros de homes.
Ademais da aparencia física, o emarellamento selectivo en humanos ocorre nun amplo conxunto de trazos. Estes inclúen as características socio-económicas, educativas, actitudes relixiosas e políticas, raciais e étnicas, culturais, a personalidade, psicolóxicas e trastornos mentais. De feito, atopáronse probas de apareamento selectivbo con respecto ao altruísmo. As parellas mostran semellanzas en canto á súa contribución á mellora social e caridade, e isto pode ser atrribuído á elección de parella baseada na xenerosidade e non na converxencia fenotípica (A. Tognetti, 2014). Greenwood et al (2015) indicaron que as parellas se escollían segundo os niveis de educiación e que esta tendencia se incrementou co tempo.
O emparellamento selectivo baseado en similitudes xenómicas xoga un papel nos matrimonios humanos segundo estudos feitos nos Estados Unidos. As esposas son máis xeneticamente semellantes aos esposos que individuos escollidos aleatoriamente. A probabilidade de matrimonio increméntase en aproximadamente un 15% por cada incremento na semellanza xenética de 1-SD. Porén, algúns investigadores argumentan que este emparellamento selectivo é causado simplemente por estratificación da poboación (o feito de que é máis probable que a xente case dentro de subgrupos étnicos como os suecoamericanos).
Ken Kesey
Ken Kesey, nado en La Junta (Colorado) o 17 de setembro de 1935 e finado en Pleasant Hill (Oregón) o 10 de novembro de 2001, foi un escritor estadounidense.
Apareamento selectivo
En humanos
Ao mesmo tempo, os individuos mostran emparellamento deselectivo para xenes da rexión do complexo maior de histocompatibilidade (CMH) do cromosoma 6. Os individuos séntense máis atraídos por cheiros dos individuos que son xeneticamente diferentes nesta rexión. Isto promove a heterocigose dos CMH nos nenos, facéndoos menos vulnerables aos patóxenos. Ademais dos humanos, o apareamento deselectivo con respecto da rexión codificante do CMH foi moi estudado nos ratos, e tamén se informou que ocorre en peixes (Raphaelle Chaix, 2008).
Efectos
O apareamento selectivo ten consecuencias reprodutoras. O apareamento selectivo positivo incrementa a semellanza xenética dentro dunha familia, mentres que o apareamento selectivo negativo realiza o efecto contrario. Poden empregarse ambas as estratexias polos individuos das especies dependendo de que estratexia maximice a fitness e permita que os individuos transmitan un máximo dos seus xenes á seguinte xeración. Por exemplo, no caso dos paxaros Siala sialis, o apaeamento selectivo por agresión teritorial incrementa a probabilidade de que os proxenitores obteñan e aseguren un sitio de nidación para a súa descendencia. Isto á súa vez incrementa a probabilidade de supervivencia da descendencia e consecuentemente a fitness dos individuos. En aves cuxa coloración representa un bo estado de saúde e fecundidade, o apareamento selectivo positivo para a cor incrementa as posibilidades de que se transmitan os xenes e de que a descendencia estea en boas condicións. Ademais, o apareamento selectivo positivo por trazos de comportamento permite unha maior eficacia de comunicación entre os individuos e estes poden cooperar mellor para criar os fillos.
Por outra parte, o apareamento entre individuos de xenotipos que son moi similares permite a acumulación de alelos recesivos daniños, que poden facer diminuír a fitness. Este apareamento entre individuos similares xeneticamente denomínase endogamia, o cal pode ter como resultado a emerxencia de doenzas xenéticas autosómicas recesivas. Ademais, o apareamento selectivo por agresión en aves pode levar a un coidado parental inadecuado dos fillos. Unha estratexia alternativa pode ser o apareamento deselectivo, no cal un individuo é agresivo e garda o sitio de nidación mentres que o outro individuo proporciona máis alimento e coidados ás crías. Esta división de labores incrementa as posibilidades de supervivencia da descendencia. Un exemplo clásico disto é o caso do paxaro Zonotrichia albicollis. Estes paxaros mostran dous morfos de cores, con raias brancas e con raias escuras. En ambos os xéneros, os paxaros de raias brancas son máis agresivos e territoriais mentres que os paxaros de raias escuras se preocupan máis de dar coidados parentais aos fillos. Por tanto, o apareamento deselectivo nestes paxaros permite unha división eficiente do traballo na crianza e protección da descendencia.
O apareamento selectivo positivo é un elemento clave que conduce ao illamento reprodutivo dentro dunha especie, que á súa vez pode ter como resultado a especiación en simpatría co tempo. A especiación simpátrica defínese como a evolución dunha nova especie sen illamento xeográfico. A especiación por apareamento selectivo ocorreu, por exemplo, na rata-toupa cega do Oriente Próximo (Spalax ehrenbergi), nas cicádidas, e no trade do millo europeo (Ostrinia nubilalis).
As Lombas, Loentia, Castro de Rei
As Lombas é un lugar da parroquia de Loentia, no concello lugués de Castro de Rei. Segundo o IGE, en 2019 tiña 49 habitantes (21 homes e 28 mulleres), o que supón que mantivo a súa poboación dende o 2014, cando tamén tiña 49 habitantes.
Nel atópase un exemplar de eucalipto do maná de 120 anos, que acada unha altura de 45 metros e un perímetro troncal de case 9. Coñécese co nome de eucalipto da Casa de Ordax.
Dundee (homónimos)
Dundee pódese referir a:
Wilson Chandler
Wilson Chandler, nado o 10 de maio de 1987 en Benton Harbor, Míchigan, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Zhejiang Lions da Chinese Basketball Association (CBA).
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2007, Chandler foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 2007 polos New York Knicks. O 22 de febreiro de 2011, Chandler foi traspasado ós Denver Nuggets no traspaso que mandou a Carmelo Anthony ós Knicks.
En agosto de 2011, debido ó lockout da NBA, Chandler asinou cos Zhejiang Guangsha Lions da Chinese Basketball Association. Tras a derrota dos Lions en playoffs, Chandler regresou ós Nuggets, asinando un contrato por 5 anos e 37 millóns de dólares.
O 6 de febreiro de 2019, Chandler foi traspasado xunto a Mike Muscala, Landry Shamet e unha futura elección do Draft ós Los Angeles Clippers, a cambio de Boban Marjanović, Mike Scott e Tobias Harris.
'Patafísica
miniatura|dereita|Alfred Jarry en bicicleta en [[Alfortville.]] miniatura|dereita|Reprodución do diploma de [[Boris Vian, membro do Colexio de 'Patafísica.]]
A 'Patafísica é un sistema pseudo-filosófico inventado polo escritor francés Alfred Jarry que este definiu como "a ciencia das solucións imaxinarias". A 'patafísica é unha parodia das teorías e métodos da ciencia moderna e utiliza habitualmente expresións sen sentido. Jarry foi un precursor do surrealismo.
Historia
O termo apareceu por primeira vez no artigo de Jarry "Guiñol", publicado o 28 de abril de 1893 en L'Echo de Paris litteraire illustré e a definición canónica é a que aparece en Gestes et opinions du Docteur Faustroll, pataphysicien, II, VIII. Raymond Queneau afirmaba que a 'patafísica descansaba sobre "a verdade das contradicións e as excepcións".
Os autores franceses Raymond Queneau, Jean Genet, Boris Vian, Jacques Prévert, Jean Dubuffet, Ionesco e Jean Ferry téñense incluído a si propios na tradición 'patafísica e a eles se deben algunhas das mellores creacións.
O Colexio de 'Patafísica, fundado o 11 de maio de 1948, agrupa a artistas e escritores interesados na filosofía da "patafísica". O lema do colexio é Eadem mutata resurgo ("Érgome de novo o mesmo aínda que mudado"), e está presidido pola Súa Magnificiencia, o Barón Jean Mollet. Segundo Warren Motte, de entre os membros do colexio destacan Noël Arnaud (Rexente de 'Patafísica Xeral e Clínico de Retoriconose, así como Confirmador Superior da Orde da Gran Gidouille), Luc Étienne, coñecido tamén como Luc Etienne Périn (Rexente), Latis (Secretario Xeral Privado do Barón Vice-Conservador), François le Lionnais (Rexente), Jean Lescure (Rexente de Anabatmoloxía) e Raymond Queneau (Sátrapa Transcendente). Como tales, os seus membros están vinculados a Oulipo. As publicacións do colexio inclúen os Cadernos do Colexio de 'Patafísica e os Informes do Colexio de 'Patafísica.
Un escritor americano, Pablo López, ten mesmo desenvolvido unha extensión da "ciencia", a "patáfora".
Aínda que Francia foi sempre o centro do mundo 'patafísico, teñen aparecido seguidores no resto do planeta. En 1966 Juan Esteban Fassio recibiu a encomenda de deseñar o mapa do Colexio de 'Patafísica e dos seus institutos no estranxeiro. Na década de 1950, Buenos Aires e Milán foran as primeiras cidades en albergar institutos de 'Patafísica. Londres, Edimburgo, Budapest e Liexa seguíronas nos anos sesenta. Nos setenta, Alemaña, Suecia, Suíza, Canadá e moitos outros países demostraban que a internacionalización da 'patafísica era irreversíbel.
Nos anos sesenta, utilizouse a 'patafísica como principio conceptual en varias formas de arte, en concreto no pop art e na cultura popular. As obras tendían a centrarse nos procesos de creación e son habituais os elementos aleatorios e as escollas arbitrarias.
A mención máis famosa á 'patafísica é a da canción "Maxwell's Silver Hammer" do grupo de pop británico The Beatles:
Tamén se atopa en obras de Marcel Duchamp e John Cage.
Patáfora
A patáfora é unha extensión da metáfora que, partindo da ciencia da patafísica de Alfred Jarry, inventou e desenvolveu o autor americano Pablo López.
Da mesma maneira que a metáfora vai máis alá do significado literal, a patáfora engade unha nova dimensión á metáfora mesma.
Abu Dhabi TV (Canadá)
Abu Dhabi TV Canada é unha canle canadense a cal é integramente propietaria e xestionada polo grupo Ethnic Channels Group. O nome da canle é utilizado baixo licenza da Abu Dhabi Media. Os propietarios da canle están establecidos nos Emiratos Árabes Unidos, Abu Dhabi TV. Abu Dhabi TV Canadá transmite a programación de Abu Dhabi TV na maioría do tempo, ademais de contidos canadenses. Posúe unha gran variedade de programación, incluíndo noticias, actualidades, deportes, películas e moito máis.
Historia
En setembro de 2003, ao grupo Ethnic Channels Group foilles concedida a licenza da Radiotelevisión Canadense e da Comisión de Telecomunicacións (CRTC) para lanzar unha canle de televisión chamada Arabic TV e o emprego da lingua árabe.
A canle foi lanzada o 9 de novembro de 2005, como Abu Dhabi TV na teleoperadora de cable Rogers Cable. O 30 de agosto de 2013 a CRTC aprobou a petición Ethnic Channels Group para cambiarlle o nome ao de Abu Dhabi TV.
KF 2 Korriku
O Klubi futbollistik 2 Korriku Prishtinë, coñecido como 2 Korriku, é un club de fútbol kosovar da cidade de Pristina, que xoga na Liga e Parë, segunda categoría do fútbol kosovar. Entre os seus títulos destaca en 1996 a Copa de Kosovo. O club ten a escola de fútbol máis popular do país. Nos últimos vinte anos, dende 1990, xerou bos talentos e tódolos equipos da Superliga teñen polo menos un xogador procedente do club.
Galería de imaxes da comarca de Tabeirós - Terra de Montes
miniatura|dereita|272px|Comarca de Tabeirós - Terra de Montes Galería de imaxes da comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A comarca de Tabeirós - Terra de Montes comprende os concellos de Cerdedo (fusionado co concello de Cotobade, da comarca de Pontevedra), A Estrada e Forcarei.
Escáncer
Ten as súas patas atrofiadas, polo que semella unha pequena cobra.
É habitual en toda Galicia e, en contra das crenzas populares, é completamente inofensivo.
Recibe o cualificativo de común para diferencialo doutra especie similar, o escáncer cego (Blanus cinereus), moito máis pequeno e escaso e doutra familia.
Taxonomía
Pertence á suborde dos lacertilios (Sauria ou Lacertilia), que se divide en 16 familias, das que nos interesan catro:
Familia Ánguidos
A maior parte das especies desta familia caracterízanse pola ausencia de extremidades, tomando o aspecto de cobras de pequeno tamaño. Esta atrofia das patas constitúe un caso claro de converxencia evolutiva como a que, con diferentes órganos, tamén se dá noutros grupos zoolóxicos.
Os representantes desta familia están distribuídos por Europa, Asia, América e norte de África, e ausentes en Australia.
Descríbense tres subespecies de Anguis fragilis, que se diferencian pola tonalidade da cor da pel e a disposición das escamas da cabeza:
Descrición
O escáncer común é un lacértido que carece totalmente de extremidades, de corpo cilíndrico e un tamaño de 20–30 cm, sen conta-lo rabo, o que lle dá unha lonxitude total de 50–60 cm. O rabo é longo, do mesmo tamaño que o corpo ou lixeiramente superior (mentres que nas cobras é sempre sensiblemente máis pequeno). Os machos adoitan ser menores cás femias.
Outra diferenza a destacar entre o escáncer e as cobras é a facilidade coa que se desprenden da cola en caso necesario (ante un traumatismo ou como mecanismo de defensa), cousa que nunca sucede nestas últimas. Por esta razón denomínase tamén serpe de vidro ou de cristal, sendo a rexeneración lenta e incompleta. Este fenómeno de poder desprenderse voluntariamente da cola chámase autotomía.
A cabeza é pequena e roma, cun pescozo pouco definido. As pálpebras son funcionais e non están soldadas, o que lles permite pecha-los ollos (outro trazo diferenciador respecto das cobras). A cor varía desde a gris ou ocre ata a castaña, coa parte inferior máis escura. A pel é ríxida pola presenza de osteodermos baixo as escamas.
A pel é moi lisa ó tacto, con escamas moi pequenas, semellantes en forma e tamaño tanto no dorso como na superficie ventral (o que tamén serve para diferencialas das cobras, que teñen o ventre cuberto dunha única fila de escamas grandes). Os machos adoitan ter unha coloración uniforme, parda, ocre ou amarelada, con zonas irregulares de cor gris escura. En ocasións presentan algunhas manchas azuis nos lados, manchas que nunca posúen as femias. Estas mostran como signo característico unha banda dorsal ocre clara ou parda, percorrida por unha estreita liña vertebral negra; os costados e o ventre mostran cor marrón ou moura.
Ecoloxía
miniatura|300px|Distribución do escáncer en España. O escáncer gusta de lugares sombríos e húmidos, terras cubertas de vexetación abundante, pero de carácter herbáceo, arbustivo ou monte baixo, e tamén en zonas pedregosas umbrosas. Deste xeito, podémolo ver en prados, leiras cultivadas, beiras de camiños, sebes etc., agochándose baixo as pedras, troncos ou follas secas, así como nas galerías escavadas polos ratos de campo.
Está presente en toda Galicia (ata altitudes máximas de 1.600 metros), incluídas as illas Cíes, Ons, Sálvora, Sisargas e outras. En España esténdese por todo o terzo norte peninsular, desde o norte de Portugal ata Cataluña, distribuíndose tamén por toda Europa e Asia, ata o Ártico.
Habitualmente saen dos seus refuxios ó amencer, no solpor ou durante as primeiras horas da noite.
É ovovivíparo (é dicir: pare crías vivas desenvolvidas a partir de ovos que permanecen no interior do corpo das femias). Paren entre 6 e 12 crías (con citas de ata 22 crías), entre agosto e setembro, que nacen xa cuns 10 cm de lonxitude. Os machos alcanzan a madurez sexual ós 3 anos, e as femias ós 4 anos. Os exemplares mantidos en catividade poden vivir 30 ou 40 anos, coñecéndose un caso en que chegaron a cumprir 54 anos.
Como outros réptiles, o escáncer hiberna durante o inverno, recuperando a actividade entre febreiro-marzo (en zonas máis frías, incluso en maio) ata outubro-novembro. A hibernación realízase en galerías fondas, moitas veces baixo as raíces de árbores, e, normalmente, en grupos numerosos de varias ducias (hai citas destas invernadas comunais de ata cen exemplares). Poden comparti-lo mesmo refuxio con outras especies de cobras ou anfibios.
Alimentación
Coñécese pouco do réxime alimenticio dos escánceres. Ó ser de movementos lentos, as súas presas tamén o han de ser. Comen vermes, larvas de insectos, arácnidos e pequenas lesmas. Citouse tamén o caso de comer miñocas, crías de lagartas e mesmo casos de canibalismo.
É obxecto de predación doutras cobras, aves de rapina, mustélidos e do porco bravo.
Resulta absolutamente inofensiva e nunca traba, mesmo cando se colle na man. Esta ausencia total de perigo non impide que sexa obxecto, como tamén as cobras, ás que se parece, de medos e persecución. De feito, autores antigos, non especializados, aseguraban que a súa picadura era velenosa:
Windrose Airlines
Windrose Airlines, lehalmente Wind Rose Aviation Company, é unha aeroliña chárter ucraína baseada no aeroporto de Kíiv-Boryspil e con sede na cidade de Kíiv. A compañía foi fundada o 28 de outubro de 2006 e opera voos chárter a destinos en Europa Occidental, Oriente Medio e Asia.
Frota
thumb|[[Airbus A321-200]] En maio de 2018 a frota de Windrose Airlines estaba formada polos seguintes avións:
A Enfesta, As Encrobas, Cerceda
A Enfesta é un lugar deshabitado da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Perdeu os seus últimos habitantes a comezos da década de 2010.
State Farm Arena
O State Farm Arena é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Atlanta (Xeorxia, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipos de baloncesto Atlanta Dream (WNBA) e Atlanta Hawks (NBA). Tamén albergou os partidos de hóckey sobre xeo dos Atlanta Thrashers da NHL entre 1999 e 2011, ano no que o equipo se converteu nos Winnipeg Jets, mudando de cidade. Ten capacidade para 18.047 espectadores, a cal pode variar en función do espectáculo acollido. Foi inaugurado o 18 de setembro de 1999.
A Enfesta, As Encrobas, Cerceda
Etimoloxía
O topónimo Enfesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente.
Reino da Baixa Borgoña
miniatura|300px|As tres partes do [[reino de Borgoña contra o ano 900:
Pío IX, papa
Beato Pío IX tamén coñecido como Pío Nono, nado en Senigallia o 13 de maio de 1792 e finado en Roma o 7 de febreiro de 1878, foi un relixioso italiano, Sumo Pontífice, derradeiro soberano temporal dos Estados Pontificios, bispo de Roma e papa número 255 da Igrexa católica dende o 16 de xuño de 1846 ata a súa morte.
Reino da Baixa Borgoña
]] As denominacións reino da Baixa Borgoña, reino de Provenza, reino de Arlés, reino da Borgoña Cisxurana, Cisxurania e reino das Dúas Borgoñas, son nomes historiográficos para un reino formado por Bosón no territorio sudoriental da actual Francia durante a descomposición do Imperio carolinxio, no ano 879, á morte do rei Luís o Tatexo.
Pío IX, papa
Antes da súa elección, o seu nome era Giovanni Maria Mastai Ferretti. O seu pontificado de 31 anos e medio foi o máis longo da historia da Igrexa católica, exceptuando a tradición de que San Pedro, o apóstolo, estivo a cargo da Igrexa por un período de entre 34 e 37 anos.
Reino da Baixa Borgoña
Estes nomes débanse a que o territorio se asenta na parte inferior do val do Ródano ao sur da Alta Borgoña.
Pío IX, papa
Traxectoria
Giovanni Maria Mastai Ferretti naceu no seo dunha familia da nobreza. De mozo, quixo facer carreira na Garda Nobre, pero tras ser rexeitado a causa da súa epilepsia decidiu estudar teoloxía no seminario de Roma. Foi ordenado sacerdote en abril de 1819.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Localización e características
Está situado na rexión de Lika, a 44.85° N 15.62° cerca da fronteira con Bosnia Herzegovina unha paraxe onde se alternan lagos, cascadas e mananciais. Esta rexión foi declarada Parque Nacional no ano 1949, e catalogada no Patrimonio da Humanidade UNESCO no 1970, cunha ampliación no 2000.
Pío IX, papa
Traxectoria
Ó principio, traballou como reitor do Instituto Tata Giovanni ata que foi enviado a Chile e o Perú (1823-1825) para axudar ó nuncio apostólico, Monseñor Giovanni Muzi, na primeira misión na Suramérica posrevolucionaria. Regresou a Roma para dirixi-lo hospital de San Michele (1825-1827) e para ocupa-lo cargo de cóengo de Santa Maria in Via Lata.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Localización e características
O Parque ten unha superficie próxima ás 30.000 hectáreas, 22.000 delas cubertas de bosques. A zona aberta ao público atópase no centro do parque, son 8 km² de val poboado de bosques, onde a hidrografía conformou unha paisaxe formada por 16 lagos de diferentes alturas comunicados entre eles por cascadas e cataratas. A vexetación está composta por faias nun 90%.
Reino da Baixa Borgoña
Os seus límites eran o mar Mediterráneo ao sur, Septimania ao sueste, Aquitania ao oeste, o reino da Alta Borgoña ao norte e o reino de Italia ao leste.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Localización e características
A visita realízase a pé a través de sendeiros e pontes de madeira, os lagos máis grandes son percorridos por barcas. É tamén moi usual entre os turistas a celebración de vodas no pé das cataratas.
Pío IX, papa
Traxectoria
En 1827, ós 35 anos de idade, foi nomeado arcebispo de Spoleto. Da súa etapa neste cargo destaca a amnistía que logrou para os que participaron nunha infrutuosa revolución que en 1831 se estendera a aquela cidade. Este feito fíxolle gañar fama de liberal. Ó ano seguinte dese suceso, foi trasladado á prestixiosa diocese de Imola, onde foi nomeado cardeal in pectore en 1839. En 1840, foi proclamado publicamente cardeal presbítero de Santi Pietro e Marcellino. Segundo os historiadores, o cardeal Mastai Ferretti foi considerado un liberal durante o seu episcopado en Spoleto e Imola porque apoiaba a reforma administrativas nos Estados Papais e simpatizaba co movemento nacionalista en Italia.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Xeoloxía
As augas, atravesando as rochas dolomíticas, disolven a rocha calcaria que é depositada formando barreiras que separan os diferentes lagos, construíndo covas e cavernas, e formando saltos de auga.