cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As Cernadas, Lira, Salvaterra de Miño
Clima e medio natural
A vexetación das Cernadas componse principalmente de bosque atlántico húmido con certa influencia mediterránea. As fragas ocupan todas as zonas baixas a carón dos regueiros. A principal especie é o carballo Quercus robur L. As carballeiras son polo xeral novas. Entre os carballos atopamos outras especies como o amieiro, o freixo, obidueiro, o pradairo, o salgueiro, o castiñeiro, o acivro, a cerdeira brava, a robinia, o loureiro ou o sabugueiro. Todos os outeiros cóbrense con piñeirais de piñeiro do país Pinus pinaster, tamén mesturados con especies do bosque atlántico e cun mato composto por fentos, uces e toxos principalmente.
No lugar da Fraga atópanse dous carballos vellos de considerábel envergadura plantados con fins ornamentais. Houbo máis árbores senlleiras na Fraga, algúns carballos foron cortados na década de 1970. Tamén hai un freixo vello e, recentemente, foron plantados bidueiros, sequoias e plátanos.
Poboamento e arquitectura
Non ten un núcleo principal, polo que as casas espállanse por todo o territorio. Cada casa conta cun eido pechado cun muro de cachotes ou máis frecuentemente con pastas (chantos de granito) onde se acha a eira co hórreo (chamado aquí canastro), o cuberto, a horta, o pomar (froiteiras) e o eirado (ou galiñeiro).
A arquitectura vernácula ten algún elemento de interese (portas, cubertas, linteis, patíns...). Hai un cruceiro de granito no lugar da Fraga, que foi trasladado dun camiño achegado no ano 1993 ao alargar e asfaltar a estrada.
A mediados do século XX reformáronse algunhas vivendas. A finais do século XX comezou a construción de novas vivendas, xeralmente para segunda residencia; e a rehabilitación, bastante axeitada, das antigas.
A poboación está envellecida, a economía, hoxe baseada maiormente en servizos fóra da parroquia, fundamentouse na gandaría e a agricultura de autoconsumo: hortalizas, froita, patacas e viño.
A confesión foi dende antigo a relixión católica. A alfabetización é hoxe do 100 %, a lingua galega.
Historia e cultura
A historia das Cernadas vai ligada á historia de Lira e de Salvaterra de Miño e ao despoboamento xeral das zonas rurais galegas, neste caso a emigración a Vigo, Madrid ou Barcelona.
Non hai festas oficiais no lugar das Cernadas, porén algúns anos celebráronse magostos e sardiñadas no verán no lugar da Fraga, co nome de Festa do Cruceiro.
Lingua aini
O aini ou ainú é unha lingua turca que se fala na República Popular da China. Non se debe confundir co ainú que se fala no Xapón.
Falantes
Contaba cun total de 6.570 falantes no ano 2000.
Distribución xeográfica
Fálase nos condados de Hetian, Luopu, Moyu, Shache, Yingjisha e Shulekuche, preto da antiga cidade de Kashgar, no sur da Rexión Autónoma de Xinjiang.
Características
Para algúns lingüistas o aini é un dialecto do uigur, co que comparte a mesma estrutura gramatical, pero arredor do 30% do vocabulario do aini é de orixe persa.
Ponte... nas ondas!
A Asociación Cultural e Pedagóxica Ponte…nas ondas! é unha asociación cultural, nada en 1995, que realiza actividades educativas con centros de ensino de Galiza e do norte de Portugal. Entre as súas finalidades están a promoción da identidade común dos dous pobos e o traballo na recuperación e difusión do Patrimonio Cultural común a galegos e portugueses.
Traxectoria
miniatura|260x260px|Reportaxe en [[Nós Televisión.]] A asociación xurdiu a partir dunha iniciativa que pretendía unir as dúas marxes do río Miño mediante un programa de radio que celebraba a inauguración da ponte entre Salvaterra e Monção. Na primeira emisión participaron 16 escolas das dúas beiras do río, chegando no ano 2003 a emitir durante 24 horas con programas producidos por máis de 50 centros educativos. O éxito da iniciativa levou á constitución da Asociación Cultural e Pedagóxica Ponte… nas ondas!, que continúa na actualidade a traballar pola divulgación do Patrimonio Inmaterial galego-portugués.
Actividades
miniatura|Celebración do Congreso Pontes de cultura, pontes de futuro. [[Verbum - Casa das palabras|Verbum|esquerda]] En 2001, a Asociación abraza o proxecto da UNESCO ‘A ruta do escravo’ para, a partir do ano 2002, centrar as súas accións no patrimonio inmaterial.
O colectivo tamén comezou en 2002 unha campaña de investigación de tradicións orais galego-portuguesas (tradicións orais, costumes, música, baile, festas, medicina tradicional...) para o promocionar o patrimonio común galego-portugués e presentou en 2004 ante a UNESCO a Candidatura das Tradicións Orais Galego-Portuguesas, a primeira Candidatura Multinacional promovida por centros educativos de dous países. Desde o ano 2005, Ponte...nas ondas! vén solicitando a inscrición deste patrimonio na Lista Indicativa do Patrimonio Inmaterial da Humanidade. Co colectivo colaboraron distintos grupos profesionais de música tanto de Galiza como de Portugal así como de África ou do Brasil: Treixadura, Uxía Senlle, Andrea Pousa, Gaiteiros de Lisboa, Vozes da Rádio, Guadi Galego, Pancho Álvarez, Chico César, Margareth Menezes, María Solleiro... miniatura|200px|Santiago Veloso, presidente da asociación. O proxecto Meniños cantores -un traballo coral de escolas galegas e portuguesas- co patrimonio musical realizado para promover e divulgar o patrimonio común galego-portugués entre os máis novos. O resultado foi un libro-cd-dvd onde se inclúen videoclips, karaokes e dous documentais. Cores do Atlántico é un traballo divulgativo-musical sobre as cantigas de amigo que ofrece unha nova perspectiva do xénero máis autóctono da nosa lírica medieval, desde unha dobre dimensión: a interpretación teórica da catedrática holandesa Ria Lemaire Mertens e a interpretación musical da cantautora brasileira Socorro Lira. Publícase no formato de libro-disco, en 2010, en galego e portugués, por Ponte...nas Ondas! e PAI Música, en España e Portugal.
Na Ponte é unha historia de Ponte...nas ondas! en formato de libro-disco-dvd. Unha mostra de toda a actividade da Asociación Ponte...nas ondas! ao longo de dúas décadas. O CD recolle colaboracións de artistas de Galiza, Portugal e o Brasil realizadas para a experiencia de comunicación. O libro recolle artigos de persoas colaboradoras nos ámbitos da educación, o patrimonio, as TICs e a radio. O DVD contén o documental " Pontes...nas ondas" e diversos videoclips.
miniatura|Diploma acreditativo como [[Xuíz Honorario.]] No ano 2013 foi nomeada Xuíz Honorario do Couto Mixto.
Castelo de Mesía
O castelo de Mesía, ou Torre-Fortaleza de Mesía é unha fortificación de finais do século XIII ou comezo do século XIV construída á beira do río Samo na Pobra, en Bascoi no concello de Mesía. Dende o século XV, durante o Antigo Réxime, exerceuse desde este castelo a xurisdición de Mesía para o arcebispo de Santiago de Compostela.
Arquitectura
miniatura|Reconstrución do castelo. O castelo constaba dunha torre interior amurallada, con defensas exteriores de forma poligonal, rodeada dun foxo profundo. Arestora o estado de conservación é de abandono e só se conservan parte das defensas exteriores, que son de forma redondeada, moi raras en Galicia. Con todo, nuns puntos conserva uns 18 metros de altura sobre do terreo exterior a cerca, na que se aprecian entre as ruínas os muros divisorios e a entrada do castelo. A torre da homenaxe era moito máis alta cás murallas e probablemente estivese almenada. Os muros teñen un grosor medio de 2,5 m. O groso da cerca é duns 2,60 m e é de cachotería de lousa.
Historia
Os primeiros rexistros históricos que mencionan o castelo datan do 1401 e trátanse dun documento de Gonzalo Díaz de Mesía, que foi señor desta xurisdición a preito de homenaxe das mans de Bernal Yánez, quen tiña a fortaleza polo Arcebispo Lope de Mendoza. O nome de Gonzalo Díaz de Mesía aparece nunha inscrición que figuraba no lintel da porta da torre da homenaxe:
O cronista Vasco de Aponte na súa obra Recuento de las casas antigas do reino de Galicia, escrita entre os anos 1510 e 1516, di que Gonzalo Díaz de Mesía "sirvió moi ben ao rei D. Enrique e ganou as sete felegresías, era home esforzado e valente. Tiña corenta lanzas e cenhomes. (...) Se o mataban un home, el mataba dous por el. Abateu a casa de Ledoira, Guerreábase con Ruy Sánchez, su primo, facéndolle dous por una. O arcebispo no lle facía forza". Vasco de Aponte continúa o relato dos litixios do Arcebispo Lope de Mendoza pola posesión da fortaleza e como as perdeu e outras liñaxes a herdaron.
O ano 1467 foi determinante na historia do castelo. Os Irmandiños tomárona e foi destruída, pero ó ser abandonada por estes, o Arcebispo Fonseca usurpou a propiedade e restaurouna. Despois da famosa batalla de Altamira, os cabaleiros galegos ó mando de Gómez Pérez das Mariñas II, derrotaran a Fonseca, recuperando o dominio sobre as fortalezas e castelos dos que se tiña apoderado o prelado aproveitando as sublevacións irmandiñas. Gómez Pérez deixou a torre en herdanza á súa filla Dona Ginebra, xunto coa xurisdición e as terras de Mesía, máis ó casar co castelán Luis Azevedo e marchar para Salamanca, outros señores do contorno usurparon a torre, e pretenderon construír mais castelos neste territorio. Mais Azevedo e a súa muller queixáronse a raíña Isabel a Católica, que atendeu as súas demandas en Valladolid no 1476 e ordenou ás xustizas de Galicia que impedisen a edificación doutras fortalezas na xurisdición de Mesía. Malia todo o proceso, en 1523, rematará en poder da mitra compostelá.
A torre debeuse derrubar no 1859.
miniatura|center|upright=5|Vista panorámica do interior.
A lenda da Infanzona ou Infanta de Mesía
Entre as lendas e tradicionais xurdidas á sombra desta fortaleza figura a da Infanzona, que recolle Benito Vicetto nas súas Tradicións feudais de Galicia, publicada en Vigo no 1878, e a lenda incluída no Cancionero de Galicia, editado en Santiago polo poeta Ángel Corzo. Nesa lenda da Infanta de Mesía cóntase como a dona do castelo, namorada dun trobador, decátase de que este entendíase cunha doncela do seu séquito. Así encargoulle, despeitada, a un parente que lle entregase a cabeza da traidora. Na lenda podemos ler:
A historia remata coa sorpresa desagradable da cabeza decapitada da filla da dona do castelo.
Outra lenda di que sendo dono do castelo os Churruchaos, ao arcebispo de Santiago gustáballe a filla deste e fixo que a prenderan para levala co arcebispo. O pai da moza cheo de ira colleu un día nunha rúa de Santiago o arcebispo por sorpresa e cravoulle un coitelo causándolle a morte e sendo axusticiado logo o pai da moza polo feito acaecido.
Ben de Interese Cultural
O Castelo de Mesía está baixo a tutela do Estado pola lexislación do Decreto de 22 de abril de 1949 sobre Protección de Castillos Españoles, expedido polo Ministerio de Educación Nacional (B.O.E. 5-5-1949) e foi declarado Ben de Interese Cultural o 17 de novembro de 1994 polo Ministerio de Cultura. En 2022, o concello encargou á cooperativa Árbore, a primeira intervención de tipo arqueolóxico que serviu para limpar os restos e consolidar as ruínas para o seu aproveitamento cultural e turístico.
Síndrome paraneoplásica
As síndromes paraneoplasicas son diferentes conxuntos de síntomas que afectan a doentes de cancro e que non poden ser explicados polo efecto local do tumor, nin polo efecto das metástases, nin pola elaboración de hormonas propias do tecido do que provén o tumor. As síndromes paraneoplásicas que máis se adoitan dar son endocrinopatías, hipercalcemia, hipoglicemia, miastenia gravis e trombose venosa.
Clasificación
Existen síntomas paraneoplásicos xeneralizados nos pacientes con cancro, coma febre ou caquexia tumoral, producida pola produción de citoquinas que inhiben a expresión de xenes das enzimas que regulan os depósitos de graxa, provocando a perda de lípidos e proteínas pola mucosa gástrica. Outros son manifestacións específicas de certos sistemas e aparellos clasificándose as síndromes paraneoplásicas en endócrinas, neurolóxicas, hematolóxicas, cutáneas e outras.
Telenor Hungría
miniatura|275px|Sede de Telenor Hungría. Telenor Magyarország (en galego, Telenor Hungría) (antigamente Pannon e Pannon GSM) é a segunda compañía máis grande de telefonía móbil en Hungría. miniatura|200px|Tarxeta SIM de Telenor Hungría. Telenor Hungary Ltd. foi fundada como Pannon GSM Telecommunications Ltd. no ano 1994. Xa no ano 2003, a compañía pasou a ser completamente da propiedade de Telenor.
Historia
En novembro do ano 1993 Pannon GSM Telecommunications Ltd. asinou o acordo da concesión do inicio das actividades, foille concedida, e en marzo do ano seguinte comezou a operar na frecuencia de 900 MHz. No ano 1999 a compañía gañou o concurso para a banda de frecuencia 1.800 MHz. En novembro do 2000 comezou a operar na frecuencia de 1.800 MHz en Budapest, e en marzo do ano 2001, en todo o país.
A cobertura chega ao 99% de Hungría. A empresa ten 13 centros de conmutación, máis de 1500 estacións de base e máis de 1.700 empregados.
No ano 2001 tivo un beneficio de 132,8 billóns de floríns (HUF) e antes de impostos de 18,7 billóns de floríns (HUF).
O 31 de xaneiro do ano 2003 a compañía tiña 2.627.000 de clientes representando o 40% do mercado da telefonía húngara, estando ese ano o mercado da telefonía húngara repartido entre tres compañías.
O 14 de febreiro de 2006, a compañía cambiou a súa imaxe coorporativa á marca de Pannon, mellorando deste modo a imaxe da empresa, en liña coa nova identidade da corporación Telenor.
O 18 de maio do ano 2010, a compañía cambiou o seu nome ao de Telenor.
Juan Carlos Piris
Juan Carlos Piris Marrone, nado en Buenos Aires o 9 de decembro de 1948, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de defensa central.
Kosmos 324
Kosmos 324 (Космос 324 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 30, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de febreiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 324 foi o trixésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 324 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de maio de 1970.
Francho Nagore
Francho Nagore Laín, nado en Zaragoza en 1951, é un filólogo e autor en lingua aragonesa. Como filólogo é en parte responsable do renacemento do aragonés na época moderna.
Traxectoria
Durante a ditadura de Franco, existía unha tendencia a considerar a lingua aragonesa como un dialecto rural e basto do castelán, sen personalidade propia. Nagore realizou unha memoria de licenciatura sobre o pandicuto (dialecto da lingua aragonesa propio de Panticosa e o Val de Tena) na que concluíu que existía unha lingua diferenciada do castelán no Alto Aragón, o aragonés, con grandes similitudes gramaticais entre os diferentes dialectos que quedan diseminados no territorio altoaragonés. A súa tese doutoral versou sobre a «Crónica de San Juan de la Peña» («Coronica de San Chuan d'a Peña»), unha das principais obras en aragonés do século XIV.
En 1977 publicou a primeira gramática do aragonés, e os libros A bida, a obra y a fabla de Cleto Torrodellas (1981), El aragonés de Panticosa: Gramática (1986), Replega de testos en aragonés dialeutal de o sieglo XX (1987), ''Fuens lesicograficas de l'Aragonés. Catálogo de repertorios lesicograficos aragoneses dende o sieglo XVII dica 1998 (1998) e Os territorios lingüísticos en Aragón'' (2001).
Como escritor en lingua aragonesa deben citarse os libros de poesía Sospiros de l'aire (1971), Cutiano agüerro (1977), Purnas en a zenisa (1984), Baxo a molsa (1999), Astí bi son (2018), Os zeños d'a tardada (2019) e En o branquil d’o lusco (2022).
Nagore é un dos fundadores do Consello d'a Fabla Aragonesa, asociación de carácter cultural, da que foi presidente ata o ano 2004. Tamén presidiu o primeiro congreso para a normalización do aragonés, organizado polo Consello e outras asociacións en 1987, no que se consensuaron e aprobaron unhas normas ortográficas de uso en todas as variedades do aragonés, ademais de na koiné.
Clara Pino
Clara Pino, nada en Vigo en 1972, é unha cantante e arpista (arpa celta) galega.
Traxectoria
Comezou os seus estudos de arpa da man de Rodrigo Romaní, influencia que pode observarse na súa música. Formou parte da banda Covalblú, coa que editou un traballo discográfico titulado Mai.
Na actualidade forma parte do Dúo Clara Pino & Pablo Vidal.
Entre os seus traballos discográficos destaca Setesaias, dúo de arpas e voces editado por Pai Música. Na actualidade compaxina a súa actividade musical coa docencia no ensino secundario.
A Aldea, Corme Aldea, Ponteceso
A Aldea é un lugar da parroquia de Corme Aldea no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 133 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 60 eran homes e 73 mulleres.
Morcego rateiro grande
O morcego rateiro grande (Myotis myotis) é o maior representante do xénero, Myotis en Europa.
Descrición
As femias son algo maiores que os machos, de pelo curto e denso, cunha base escura e co dorso de cor marrón a parda agrisada e o ventre case branco; os espécimes novos son dun gris cincento e pel pardo avermellada.
O fociño é ancho e con avultamentos glandulares, o uropataxio é lampiño, cun esporón que cobre a metade do seu bordo.
O seu fórmula dentaria é.
Distribución
miniatura|esquerda|Mapa de distribución europea Habita en Europa, Israel, Siria, Anatolia e Illas Azores. En Europa, ao sur dunha liña que pasa por Holanda, costa xermano-polaca e Crimea.
Hábitat
Ocupa zonas tépedas. Os seus territorios de caza e campeo adoitan ser bosques abertos de tipo adevesados e parques asociados con áreas marxinais urbanas, esta considerado unha especie forestal.
Gregario durante a cría, con colonias que poden reunir miles de femias a partir do mes de marzo. Os machos ao principio mesturados coas femias, sepáranse en pequenos grupos que volven a reunirse en agosto para a cópula.
Ameazas
As principais ameazas derívanse da destrución ou inutilización de refuxios e as molestias ocasionadas por espeleoturismo. A transformación e rehabilitación de edificios con colonias.
Subdivisións de Italia
Italia ten tres divisións administrativas de carácter recursivo, de maior a menor nivel. O primeiro nivel é o das rexións ou regioni (20 en total), que á súa vez se subdividen en provincias ou province (109, incluíndo as provincias autónomas de Trento e Bolzán), á parte do Val de Aosta, que queda como unha rexión autónoma. As provincias divídense en 8.101 concellos, ou comuni, e estes poden albergar entidades menores chamados frazioni.
Rexións de Italia
miniatura|300px|Rexións numeradas de Italia. * rexións autónomas con estatuto especial.
Provincias de Italia
Táboa cos datos de poboación, superficie e densidade demográfica, número de municipios e rexión das 107 provincias (incluíndo o Val de Aosta e omitindo as tres provincias que chegaran no 2009: Barletta-Andria-Trani, Fermo, Monza e Brianza.
Día Internacional para a Tolerancia
O Día Internacional para a Tolerancia é unha celebración instituída pola Organización das Nacións Unidas (ONU) en 1996 que se celebra o 16 de novembro de cada ano.
Historia
En 1995, por iniciativa da UNESCO (axencia da ONU), celebrouse o Ano das Nacións Unidas para a Tolerancia. Un ano despois, o 12 de decembro de 1996, a Asemblea Xeral da ONU convidou os Estados membros a instituír esta efeméride e a realizar actos a favor da tolerancia, conforme recolle a resolución 51/95 das Nacións Unidas.
The Way of the Fist
The Way of the Fist foi o primeiro álbum de estudio do grupo Five Finger Death Punch, publicado o 31 de xullo de 2007, acadando as 3,800 copias vendidas na primeira semana trala publicación. The Way of the Fist acadou a posición 107 na lista Billboard 200 e foi certificado coma disco de ouro o 1 de abril de 2010 ao chegar as 500 000 copias vendidas.
Edición "Iron Fist"
O 22 de novembro de 2010 o álbum foi reeditado de novo no formato "deluxe", publicado có título The Way Of The Fist: Iron Fist Edition. Esta versión tiña unha nova portada e contiña un DVD documental, tres vídeos musicais, un CD a maiores con 11 temas e versións entre outros extras.
Sinxelos
Publicáronse tres sinxelos deste álbum:
Loroño, Loroño, Zas
Loroño é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
IES de Ribadeo Dionisio Gamallo
O IES de Ribadeo Dionisio Gamallo é un centro público de ensino secundario da vila de Ribadeo. Constituíuse no ano 2012 a raíz da unificación do IES Porta da Auga e o IES Dionisio Gamallo Fierros, no curso 2018-2019 ten uns 500 alumnos. En febreiro de 2014, a raíz da proposta do Consello Escolar, pasou a chamarse IES de Ribadeo Dionisio Gamallo.
A súa constitución implicou unha serie de obras, engadindo un novo edificio ó antigo do IES Dionisio Gamallo Fierros, que provocaron unha demora no proceso. O seu primeiro director foi Alfonso Piñeiro Funcasta.
Dende os seus comezos ven realizando diversas actividades, como intercambios internacionais co Karl Von Frisch Gymnasium ou a Feira da Ciencia de Ribadeo.
Consenso
Denomínase consenso a un acordo entre dúas ou máis persoas en relación a un tema.
Unha decisión por consenso, non obstante, non implica necesariamente o consentimento activo de cada un, máis ben consiste nunha aceptación no senso de non-negación. Neste tipo de modalidades de decisión encontrou o seu fundamento a democracia grega.
Outras interpretacións do vocábulo inciden na idea do consenso como formador das sociedades (en oposición aos conflictualistas, que atopan en Hobbes a explicación máis veraz nas súas interpretacións sobre a existencia da sociedade, defendendo unha natureza humana tendente en maior ou menor medida á igualdade de conxuntos de crenzas, con distintos argumentos e elementos teóricos en cada caso.
Deste xeito pódese falar de dous significados: un é o acordo xeral entre os membros dun grupo ou comunidade, e o outro é unha teoría e práctica de recepción de acordos.
Consenso versus decisións por votación
miniatura|esquerda|190px|O consenso establécese cando dúas ou máis partes chegan a un punto común de decisión durante unha negociación miniatura|dereita|190px|Ao contrario do consenso, unha decisión tomada por medio da votación tende a reforzar a opinión dunha única parte
O consenso obténse por medio do diálogo. Facendo unha analoxía matemática, a persoa A fala 5, ao mesmo tempo que B fala 2. Despois dalgún tempo, A fala 4,5, e B fala 2,15. Ao final, A e B deciden que a mellor solución para ambos é 2,80, cedendo ambos un pouco nas súas posicións iniciais.
Guardo
Guardo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 6.195 habitantes (INE 2013).
Consenso
Consenso versus decisións por votación
Por medio das palabras, as partes descobren se hai consenso ou non. Deste xeito a decisión por consenso ten a tendencia de ser máis construtiva, xa que nela tódalas opinións son escoitadas, ponderadas, e inclusive as minorías ou partes menos influentes do grupo teñen voz para renegociar unha determinada decisión, expoñendo os seus puntos de vista e manter unha discusión sobre un determinado asunto ata que se chegue a un consenso. Neste aspecto o consenso ponse en relación coa liberdade coa que unha persoa traballa nunha comunidade ou grupo.
Débese ter coidado para non confundir a procura dun termo medio co consenso, pois este é un método de toma de decisións no que as opinións de todos son escoitadas e a solución final non necesariamente é produto dun termo medio.
É posible que algún conflito de intereses imposibilite a construción dun consenso. Nestes casos, a resolución pode obterse por medio dunha votación.
A votación é outra metodoloxía para a toma de decisións e a resolución de conflitos. É un método empregado nos casos nos que o consenso é impraticábel. Xeralmente, cuestións que comportan gustos persoais e criterios de índole moral teñen maiores dificultades para que se poida obter un consenso, pois algúns detalles da discusión poden ser considerados inflexíveis.
Deste xeito a votación é unha vía para obter a maioría, e facer que a decisión acordada sexa aceptada e respectada conforme as regras predeterminadas de común acordo, a pesar de que a parte perdedora non concorde co resultado após o fin da votación, polo que é diferente da idea de consenso, no que todos buscan puntos de común acordo.
Exemplos de consenso
Un exemplo de tomas de decisións por medio de consenso é o existente no modelo Westminster de democracia, posto en práctica no Reino Unido. Neste sistema democrático, sen necesidade de votacións, as decisións do gabinete son tomadas por medio de accións incluídas de consenso, isto é, todos os ministros debaten as súas posicións, e ao final teñen que concordar na acción que vaia a ser tomada, e defendela publicamente. En situacións excepcionais, como o caso dun ministro que non concorde co rumbo da decisión, pode renunciar ao seu cargo, como fixo Robin Cook con motivo da invasión de Iraq, no ano 2003.
Mónica Oltra
Mónica Oltra Jarque, nada en Neuss (Alemaña Occidental) o 20 de decembro de 1969, é unha política do País Valenciano.
Traxectoria
En 2014 era a líder e unha das voceiras de Iniciativa del Poble Valencià (IdPV) e da Coalició Compromís, pola que é deputada por Valencia nas Cortes Valencianas dende 2007. Licenciada en Dereito pola Universidade de Valencia, compaxina o seu labor de deputada coa avogacía.
Castro de Xanceda
O Castro de Xanceda é un poboado castrexo situado no lugar do Castro na parroquia de Xanceda (Mesía).
Morfoloxía
O xacemento componse de dous recintos: un castro e o seu antecastro. O antecastro non está completamente definido. Tanto no castro como no antecastro o sistema defensivo, son de terraplén con parapetos. As entradas do castro e o antecastro están orientadas en dirección L-NL e aprécianse vestixios de foxos. O interior do recinto principal, en dirección norte-sur, 57 metros e no eixo leste-oeste 65 metros. O parapeto na parte máis alta chega ata os dous metros na súa cara interna e a unha anchura de 10 metros. .
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non se pode visitar.
No castro atopouse en 1974 o tesouro de Xanceda, depositado no Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón e composto por dous torques.
Cres
Cres (pronunciado "Tsres" en Croata, italiano Cherso, alemán Kersch, latín Crepsa, grego:Chèrsos,Χέρσος) é unha illa do Adriático en Croacia. Está no norte do Golfo de Kvarner e pódese chegar a través de transbordador dende a illa de Krk ou da península de Istria (liña Brestová-Porozina).
Cunha superficie de 405´78 km², Cres é, xunto con Krk, que é do mesmo tamaño (pero se pensa que é a máis grande desde hai anos), a illa máis grande de Croacia. A illa ten unha poboación de 3.184 habitantes (2001).
Cres e a veciña illa de Lošinj foron unha vez unha soa illa, pero foron divididas por unha canle e conectadas cunha ponte na cidade de Osor. A única fonte de auga doce de Cres é o lago Vrana.
Historia
Cres estivo habitada desde a época paleolítica e máis tarde foi gobernada polo imperio romano. Logo da caída do Imperio Romano, a illa foi tomada e converteuse en parte do Imperio Bizantino, e mantívose así durante séculos. No século 7 os croatas invadiron a illa, e as outras illas ó seu redor.
Ao redor de 822 Croacia converteuse nun Estado independente, mentres que na illa croata-romana creceron as tensións. Logo, ao redor do 866 os habitantes viron os primeiros conflitos entre os croatas e venecianos. Os venecianos, conseguiu o dominio das illas nos séculos 10 e 11.
Con todo, os croatas recuperaron as illas, que cambiaron de gobernantes durante séculos, foron gobernados polos croatas, húngaros, e durante 400 anos os venecianos tomaron o control das illas. Coa vitoria de Napoleón sobre os venecianos pasou a dominio francés.
A illa sufriu unha recesión agrícola e moitos residentes abandonaron a illa en busca dunha vida mellor no continente e no estranxeiro. Isto deu lugar a que moitas antigas zonas agrícolas foran invadidas pola vexetación local. Recentemente, persoas, principalmente xubilados, volven a vivir na illa. O turismo converteuse nunha industria cada vez máis importante e a poboación experimenta variacións estacionales significativas.
Lenda do lago de Vrana
O mito ou lenda do lago Vrana afirma que hai un castelo no lago. A irmá rica que vivía no castelo non lle daba alimentos ou diñeiro á irmá pobre. Como resultado diso foi castigada e o seu castelo alagouse durante unha forte tormenta eléctrica que causou que se creara o lago Vrana. A historia di, que ata hoxe en día, nalgúns días de vento se se escoita moi atentamente, aínda se poden escoitar as campás da torre.
UCI WorldTour 2015
O UCI WorldTour 2015 é a sétima edición do circuíto de competicións ciclistas que fundou a Unión Ciclista Internacional no ano 2009. O calendario comezou co Tour Down Under o 20 de xaneiro e rematou co Giro da Lombardía o 4 de outubro.
Eventos
Todas as carreiras que se celebraron no UCI WorldTour 2014 disputáronse no 2015, excepto o Tour de Pequín. En verde, as tres Grandes Voltas. 1 A puntuación da contra o reloxo por equipos do Mundial só conta para a clasificación por equipos.
Chuuk
Chuuk, tamén coñecido como Truk, é un grupo de illas ao Suroeste do océano Pacífico, 1800 km ao nordés de Nova Guinea, e forma parte do Estado de Chuuk un dos catro estados dos Estados Federados de Micronesia (FSM) xunto con Kosrae, Pohnpei e Yap. O atol consiste nun arrecife de 225 km que rodea a lagoa, encerra un porto natural 79 por 50 quilómetros, cunha superficie de 2.130 quilómetros cadrados. Ten unha superficie de 93´07 quilómetros cadrados, cunha poboación de 36.158 habitantes e unha altura máxima de 443 m. A cidade de Weno na Illa Weno funciona como capital do atol e tamén como a capital do estado e é a cidade máis grande dos FSM, cos seus 12.000 haabitantes.
Nome
Chuuk significa montaña na lingua chuuk. A lagoa era coñecida principalmente como Truk (unha mala pronunciación de Ruk ), ata 1990. Outros nomes usados son Ruk, Hogoleu, Torres, Ugulat e Lugulus.
Xeografía
Chuuk forma parte dun grupo máis grande, as Illas Carolinas. A zona componse de once illas principais (que corresponden aos once municipios da Lagoa de Truk, que son Tol, Udot, Fala-Beguets, Romanum, e Eoy do grupo Faichuk, e Moen, Fefan, Dublon, Uman, Param, e Tsis do grupo Namoneas) e outras corenta e seis máis pequenas dentro da lagoa, e outras corenta e unha na franxa do arrecife de coral, a totalidade coñécese como as illas de Chuuk, parte dos Estados Federados de Micronesia no Océano Pacífico.
Prehistoria
Non se sabe cando as illas de Chuuk colonizadas por primeira vez, pero a evidencia arqueolóxica indica que as illas de Feefen e Wééné tiñan asentamentos humanos no primeiro e segundo século antes de Cristo. Evidencias posteriores indican que os asentamentos humanos xeneralizados apareceron en Chuuk durante o século XIV dC..
Colonialismo
O primeiro avistamento rexistrado polos europeos fíxoo o navegante español Álvaro de Saavedra a bordo da nave Florida durante agosto ou setembro de 1528. Máis tarde foron visitadas polo español Alonso de Arellano o 15 de xaneiro de 1565 a bordo do galeón patache San Lucas.
Como parte do territorio colonial das Illas Carolinas, Truk era parte do Imperio español. as Illas Carolinas foron vendidas ao Imperio Alemán en 1899. Convertéronse nunha posesión do Imperio do Xapón en virtude dun mandato da Sociedade das Nacións logo da derrata de Alemaña na primeira guerra mundial.
Segunda guerra mundial
miniatura|220px|Acoirazados xaponeses Yamato e Musashi no ancoraxe das Illas Truk en 1943. miniatura|Starved rendición xaponesa en outubro de 1945. Durante a segunda guerra mundial, a lagoa de Truk foi a base principal do Imperio Xaponés no teatro do Pacífico Sur. Truk era unha base fortificada para as operacións xaponesas contra as forzas aliadas en Nova Guinea e as Illas Salomón, que servía de ancoraxe para a armada imperial xaponesa.
A lagoa de Truk considerouse como a máis formidable de todas as fortalezas xaponesas no Pacífico. Nas distintas illas, do Departamento de Enxeñería Civil e Departamento de Construción Naval xaponeses construíron camiños, trincheiras, búnqueres e covas. Cinco pistas de aterraxe, bases de hidroavións, unha estación torpedos para barcos, talleres de reparación de submarinos, un centro de comunicacións e unha estación de radar construíronse durante a guerra. A protección destas instalacións eran canóns de defensa costeira e localizacións de morteiro. A gornición xaponesa tiña 27.856 homes da Armada Imperial Xaponesa, baixo o mando do vicealmirante Masami Kobayashi, e o vicealmirante Chuichi Hara e 16.737 homes do Exército Imperial Xaponés, baixo o mando do Maior xeneral Kanenobu Ishuin. Debido ás súas fortificacións, tanto naturais como feitas polo ser humano, a base en Truk era coñecido polas forzas aliadas como "o Xibraltar do Pacífico".
Unha parte significativa da frota Xapónesa baseouse en Truk, co seu centro administrativo en Tonoas (sur de Weno). A Armada Imperial Xaponesa ancorou na lagoa, acoirazados, portaaviónss, cruceiro s, destrutores, tanqueiros, buque de carga, remolcadores, cañoneirass, dragaminas, lanchas de desembarco e submarinos. Algúns describiron Truk como equivalente xaponés do Pearl Harbor dos americanos. En 1944, a capacidade de Truk como base naval foi destruída nun ataque aeronaval. Avisados pola intelixencia unha semana antes da incursión dos Estados Unidos, os xaponeses retiraran os seus buques de guerra máis grandes (cruceiros pesados e embarcacións de maior tamaño) a Palau. Unha vez que as forzas estadounidenses capturaron as Illas Marshall, as utilizaron como base desde a cal lanzar un ataque cedo na mañá do 17 de febreiro de 1944 en contra das Truk. A Operación Hailstone durou tres días, os avións con base en portaavións estadounidenses afundíron doce pequenos buque de guerra xaponeses (cruceiros lixeiros, destrutores, e auxiliares) e trinta e dous buques mercantes, así como 275 avións, principalmente no chan. As consecuencias do ataque fixeron da "Lagoa de Truk o maior cemiterio de barcos no mundo".
Os ataques masivos terminaron con Truk como unha importante ameaza para as operacións aliadas no Pacífico central. A gornición xaponesa en Eniwetok negou calquera esperanza realista de reforzo e apoio durante a invasión que comezou o 18 de febreiro de 1944, axudando así en gran medida as forzas dos Estados Unidos na súa conquista da illa. Truk quedou illada polas forzas aliadas (principalmente estadounidenses), mentres continuaban o seu avance cara ao Xapón, coa invasión doutras illas do Pacífico, como Guam, Saipan, Palau, e Iwo Jima. Foi atacada de novo do 12 ao 16 de xuño de 1945 por parte da Frota británica do Pacífico durante a Operación Inmate. Illadas, as forzas xaponesas en Truk e outras illas do Pacífico central tiñan poucos alimentos e corrían risco de inanición antes de que o Xapón se rendese en agosto de 1945.
Hoxe
miniatura|Vista de Chuuk miniatura|220px|Atol Chuuk
En 1969, William A. Brown e o oceanógrafo francés Jacques Cousteau e o seu equipo explorou a lagoa de Truk. Tralo documental de Costeau na televisión en 1971 sobre a lagoa e os seus restos fantasmais, o lugar converteuse nun paraíso do mergullo, trouxo entusiastas do mergullo en barcos afundidos de todo o mundo para ver os seus numerosos barcos afundidos, practicamente intactos. Os naufraxios e restos á veces reciben o nome de "frota pantasma da lagoa Truk". Dispersos principalmente en torno as illas Dublon, Eten, Fefan e Uman dentro do grupo de Truk, varios dos naufraxios atópanse en claras augas cristalinas a menos de quince metros por baixo da superficie. En augas carentes de correntes oceánicas normais, os mergulladores poden nadar facilmente a través das cubertas cheas de máscaras de gas e cargas de profundidade e baixo cuberta pódense atopar evidencia de restos humanos. As enormes naves gardan restos de cazas, carros de cambate, bulldozers, material ferroviario, motocicletas, torpedos, minas, bombas, caixas de municións, radios, ademais de miles doutras armas, repostos e outros artefactos. De especial interese é o naufraxio do submarino I-169 Shinohara que foi alcanzado cando sumerxíu para evitar o bombardeo. O submarino participara no ataque a Pearl Harbor en decembro de 1941.
O 13 de novembro de 1973, Kimiuo Aisek, un Chuukese nativo de Tonoas (Dublon), abriu a primeira empresa de mergullo en Micronesia, Blue Lagoon Dive Shop. Aos 17 anos de idade, fora testemuña do ataque americano "Operation Hailstone" os días 17-18 de febreiro de 1944. Antes do ataque traballara cos xaponeses como estibador e falaba xaponés con fluidez. A biografía de Aisek, "Witness To War: Truk Lagoon's Master Diver Kimiuo Aisek" ("Testemuña da guerra: Kimiuo Aisek mergullador na lagoa de Truk"), foi publicado por Dianne M. Strong no 40 aniversario da tenda de mergullo o 13 de novembro de 2013. Aisek comprara o antigo Truk Continental Hotel en 1998 a Continental Airlines. Aisek respectou os pecios como lugares de enterramento e foi dos primeiros defensores da conservación e da creación Monumento Nacional Lagoa de Truk, fundada polo Poder Lexislativo do Distrito Truk en 1972. Coñecido como buscador de restos de naufraxios e guía de mergullo, Aisek aloxou moitas celebridades, como os fotógrafos submarinos Al Giddings e Chuck Nicklin, o oceanógrafo-conservacionista Dra. Sylvia Earle, John Kennedy Jr., o fundador de Special Olympics Timothy Shriver, o astronauta Kathy Sullivan, James Cameron director de "Titanic", miss Universo 1980 Shawn Weatherly, e a estrela de cine e TV Bill Paxton. Aisek pasou aos 73 anos o 4 de xaneiro de 2001. O 13 de setembro de 2014 o fillo de Aisek, Gradvin, inaugurou o Kimiuo Aisek Memorial Museum. Situado xunto á Truk Blue Lagoon Resort and Dive Shop, é o primeiro museo no estado de Chuuk. Contén a maior colección de artefactos náuticos de Micronesia, e inclúe unha exposición etnográfica Chuukese.
O arrecife de coral atrae a unha gran variedade de vida mariña, incluíndo, tartarugas, manta raia e quenllas. En 2007, 266 especies de peixes de arrecife foron rexistradass por un equipo de Earthwatch e en 2006 identificouse o raro coral Acropora pichoni.
O 12 de abril de 2011, un programa da Australian Broadcasting Corporation (ABC) proxectou un informe sobre a lagoa de Chuuk comparando o efecto da inminente liberación masiva de decenas de miles de toneladas de combustible pola oxidación dos depósitos dos buques de guerra xaponeses no arrecife de coral co do derramamento do Exxon Valdez en Alasca. Con todo, dado o mal estado da economía de guerra do Xapón en 1944, moitos dos barcos poden ter pequenas cantidades de combustible nos seus tanques. As organizacións de protección do medio ambiente están inspeccionando os restos e consúltanlle a investigadores xaponeses para tratar de determinar a cantidade probable de petróleo que quede nos cascos, en particular en tres petroleiros afundidos.
Os buques considéranse como unha tumba de guerra xaponesa, o que require a participación do goberno xaponés na eventual limpeza.
Bernard Wolfe
Bernard Wolfe, nado en 1915 e finado en 1985, foi un escritor norteamericano de ficción científica. Estudou na Universidade Yale, en 1952 escribiu Limbo, novela precursora da literatura de anticipación.
LOE
As siglas LOE poden referirse a:
A lenda do indomable
A lenda do indomable (en Cool Hand Luke) é un filme estadounidense de 1967 dirixido por Stuart Rosenberg e protagonizado por Paul Newman e con George Kennedy nun papel que lle valeu o Óscar ao mellor actor secundario. Newman interpreta a Luke, un prisioneiro dun campo de Florida que rexeita renderse ao sistema.
Argumento
Luke é un prisioneiro da penitenciaría de Florida por mor dunha sentenza por arrancar os parquímetros unha noite que ía bébedo. A súa tozudez ante os castigos dos responsábeis da prisión fai que se converta en poucos meses no ídolo dos demais prisioneiros, mentres procura un xeito de fuxir.
Batalla de Mediolanum
A Batalla de Mediolanum foi un enfrontamento militar librado na primavera do ano 260 (aínda que algúns historiadores a datan no 259) nas proximidades da entón chamada Mediolanum, entre as forzas do Imperio romano e a confederación tribal dos alamanos, sendo a primeira incursión bárbara na península itálica desde as Guerras marcomanas.
Antecedentes
Cando, no 253, Valeriano se converteu en emperador, elevou a seu fillo Galieno ao rango de coemperador. Mentres Valeriano loitaba contra os godos, que viñan de saquear Tracia e Asia Menor, e posteriormente contra o Imperio sasánida de Sapor I en Siria e Mesopotamia, Galieno permeneceu en Italia encargado de defende-las fronteiras do Imperio contra os xermanos.
Na metade occidental do Imperio, a situación fronteiriza era difícil. Aínda que fronteira danubiana resistiu continuos ataques xermánicos, Galieno houbo marchar con reforzos militares dede a Galia até Dacia e Moesia para se enfrontar a eles. A situación era tan perigosa que no 259, as lexións de Panonia e Moesia se rebelaron e declararon ao usurpador Ingenuus como emperador.
Finalmente, Galieno reuniu as forzas preto do Rin e deixou atrás a Legio II Parthica, a cal lle outorgara os títulos de V Fidelis V Pia e VI Fidelis VI Pia (respectivamente, "Cinco" e "Seis veces leal e fiel"), para defendelo e marchou someter os xermanos.
Polo 259, os romanos abandonan os Campos Decumanos ante os alamanos, unha parte dos suevos, pois Galieno deuse conta de que era incapaz de defende-las terras ao leste do Rin e ao norte do Danubio.das incursións xermanas. Por outra banda, Póstumo, gobernador da Germania Superior e a Inferior, sublevouse e fundou o Imperio galo. En paralelo, Galieno que viña de derrotar ao pretendente Ingenuus, recibiu as novas dainvasión dos alamanos quen cruzaronn os limes xermánico-réticos e entraron polo paso do Brennero en Italia, atacando as chairas do Po. O saqueo da zona infundiu medo á cidade de Roma, a capital do imperio pois, daquela, aínda non estaba amurallada. O Senado de Roma organizou apresuradamente un continxente de plebeos para combatilos nun intento de asegura-la defensa da cidade. Daquela, Galieno tivo que marchar interceptalos.
A batalla
Cando Galieno chegou ao val do Po, atopou aos alamanos nas inmediacións de Mediolanum, o actual Milán. O encontro foi cruento e venceron os romanos morrendo moitos xermanos. O emperador recibiu o título de Germanicus Maximus e, segundo as fontes, Galieno fixo erixir un arco de triunfo e os estudos arqueolóxicos indican o completo abandono dos arredores da cidade despois da batalla.
Bandos enfrontados
As cifras das forzas enfrontados varían moito dependendo das fontes empregadas. Sábese que, por parte romana, participaron as lexións romanas (ou as súas vexillationes) involucradas na campaña foron a I Adiutrix, I Minervia, II Adiutrix, II Italica, II Parthica, VIII Augusta, XXII Primigenia e XXX Ulpia Victrix; en total, uns 30.000 lexionarios, e preto de 60.000 combatentes se se suman os auxiliares.
Máis complicado é o cálculo por parte xermana. O historiador do século XII, Juan Zonaras, afirmou que os alamanes eran 300.000 entre guerreiros e non combatentes. O mesmo autor, tamén afirmou que no 298, Constancio Cloro vencera aos alamanos en Lingones, dando morte a 60.000 deles. Amiano Marcelino dixo que de 40.000 a 70.000 lentienses, unha tribo da confederación, loitaron en Argentovaria (378). Como no caso de tódolos autores da antigüidade ou da Idade Media, as súas cifras son pouco fiables.
Segundo estimacións modernas, cando no 376 cando 200.000 tervingos cruzaron o Danubio, os alamanos tiñan unha poboación semellante de, polo menos, 150.000 persoas. Outra estimación moderna sostén que tanto alamanos como tervingos podían mobilizar máis de 10.000 guerreiros, quizais até 20.000, para unha batalla, polo que contarían cunha poboación unhas cinco veces maior, de entre cincuenta ou cen milleiros; o tamaño media estimado para as grandes confederacións xermanas. Probablemente, un quinto eran homes adultos capaces de guerrear. Máis próximo á realidade puido estar Marcelino, quen di que 35.000 alamanes loitaron en Estrasburgo (357).
Consecuencias
O éxito dos alamanos no ataque ao Imperio romano revelou unha vez máis a debilidade da tradición centenaria de situar as lexións de Roma preto das fronteiras sen proporcionar unha defensa adecuada dentro do interior do imperio. A batalla de Mediolanum demostrou aos romanos a vulnerabilidade de Italia e o valor das unidades militares rápidas e flexibles. Despois, Galieno promulgou unha reforma importante introducindo un exército de campo altamente móbil composto principalmente por cabalería (vexillationes). Estas unidades móbiles, a xeito de reserva estratéxica, intervirían cando e onde fosen necesarios (os comitatensis, creados por Septimio Severo). Estas tropas eran cabalaría e eran máis rápidas e efectivas que a infantaría contra estas incursións.
Precisamente, pola súa localización a distancia intermedia entre as provincias de Recia e Nórico con Roma, Mediolanum foi o lugar escollido como base destas tropas que quedaron baixo o control do seu xeneral, Aureolus, e tiñan como principal misión a de protexer Italia.
Polo medo da invasión, o posterior emperador Aureliano, comezou a amurallar Roma.
Guadalupe Sabio
Traxectoria
Licenciada en Veterinaria pola Universidade de Estremadura con Premio Extraordinario, en 2005 conseguiu o Doutoramento Europeo do Medical Reserch Council. Foi aceptada no grupo de Roger Davis, no Instituto Médico Howard Hughes da Universidade de Massachusetts pola súa investigación sobre as proteínas quinasas do estrés. Foi recoñecida pola Fundación L'Oréal-Unesco polo seu estudo sobre a obesidade e a súa relación co cancro de fígado e a diabetes e recibiu o Premio Príncipe de Xirona en Ciencia e Academia. Polo seu labor a favor dos dereitos da muller foille outorgado o premio Estrella da Comunidade de Madrid. Foi investigadora no Centro Nacional de Biotecnoloxía do CSIC.