cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Premio Richard Dawkins
miniatura|Entrega do premio Richard Dawkins 2018 a [[Stephen Fry.]] O premio Richard Dawkins é un galardón outorgado anualmente dende o 2003 a unha ou varias persoas pola Alianza Atea Internacional durante a súa conferencia anual, en recoñecemento a un labor destacado en favor do activismo ateo. O premio foi bautizado en honra do científico e militante ateo Richard Dawkins.
Status social
O status permite, nas relacións interpersoais, saber o marco ou conxunto de comportamentos que se espera de ambos os actores sociais. O status varía segundo o tempo e o grupo ao que se pertence. Unha persoa durante a súa vida pode ter varios status simultaneamente: Por exemplo unha muller pode ser esposa, enxeñeira, filla e nai á vez. Á vez poden ser tan envolvente que a ó determinar a identidade social dunha persoas decaan os outros status que posúe.
Distínguense dous tipos de status:
Os status están determinados pola sociedade, xa que logo poden variar segundo o paso do tempo ou as características como a cultura ou os valores e normas que unha sociedade dada determina como propia e poden ser diferentes a outra sociedade.
Ao status tamén está asociado un grao ou nivel de prestixio determinado. Nas sociedades o prestixio esta distribuído en forma diferencial de acordo ao status social que a persoa ten. A modo de exemplo un médico ten máis prestixio que un varredor. Con todo, pódense producir unha inconsistencia de status social cando se producen discrepancia entre como o status é valorado nunha área en relación a outra. Un exemplo típico é o do profesor, aínda que este pode ser moi valorado como un educador e axente socializador importante na escola e ante a comunidade educativa en termos das recompensas que a sociedade lle outórga, enténdase salario e condicións de traballo, poden ser moi baixas en relación a devandita valoración social.
Cisne pequeno
O cisne pequeno (Cygnus columbianus) é un cisne de pequeno tamaño do Holártico. Os dous taxons con categoría de subespecie que comprende son xeralmente considerados conespecíficos, pero ás veces  son separados en dúas especies: Cygnus bewickii (cisne de Bewick) do Paleártico e o C. columbianus propiamente dito, do Neártico. As poboacións do leste de Rusia (paroximadamente ao leste da península de Taimir) son ás veces separadas na subespecie C. c. jankowskii, pero isto non está amplamente aceptado e a maioría dos autores inclúenas en C. c. bewickii. O cisne pequeno é ás veces clasificado no subxénero Olor xunto coas outras especies de cisnes árticos.
O cisne de Bewick foi nomeado en 1830 por William Yarrell en honor do gravador Thomas Bewick, que se especializou en iustracións de aves e outros animais. Cygnus é a palabra latina para cisne, e  columbianus vén do río Columbia, a localidade tipo.
Descrición
esquerda|miniatura|Un C. c. columbianus con mancha amarela na base do bico C. columbianus é o cisne de menor tamaño do Holártico, cunha lonxitude de 115 a 150 cm, e de 168 a 211 cm de envergadura alar e un peso de 3,4 a 9,6 kg. En aves adultas, a plumaxe de ambas as subespecies é enteiramente branca, con pés negros e un bico que é principalmente negro, cunha delgada liña cor salmón que percorre a liña da boca e, dependendo da subespecie, máis ou menos amarelo na parte proximal. O iris é marrón escura. Nos exemplares que viven en augas que conteñen grandes cantidades de ión ferro (por exemplo lagos pantanosos), a plumaxe da cabeza e pescozo adquire un ton dourado ou ferruxento. As femias son lixeiramente menores que os machos, pero non son diferentes en aspecto.
miniatura|esquerda|Adulto (diante) e inmaturo de seis meses de idade de cisnes de Bewick (C. c. bewickii) invernando en [[Prefectura de Saitama|Saitama (Xapón)]] Os inmaturos de ambas as subespecies son brancos con algunhas plumas gris claras, principalmente na cabeza e parte superior do pescozo, partes que ás veces son totalmente grises claras; a súa plumaxe do primeiro verán é xa bastante branca e no seu segundo inverno mudan á plumaxe adulta. Os bicos téñenos negros cunha gran mancha rosa sucia na maior parte da metade proximal e a miúdo con orificios nasais negros e pés grises escuros con tons rosas. As crías cubertas de penuxe son grises prateadas pola parte superior e brancas pola inferior.
A subespecie máis pequena é a de Bewick. Hai unha lixeira clina en tamaño pola que os exemplares do leste son algo máis grandes; porén, só existen bos datos de medidas para as poboacións do oeste. Estes pesan de 3,4 a 7,8 kg, como media 6,4 kg en machos e 5,7 kg en femias. A lonxitude total é de 115 a 140 cm; e unha á mide de 46,9 a 54,8 cm de longo, como media 51,9 cm en machos e 50,4 cm en femias. As medidas da lonxitude do tarso son de 9,2 a 11,6 cm, o bico é de 8,2 a 10,2 cm, como media 9,1 cm. A subespecie de Bewick é similar en aparencia á especie parapátrica Cygnus cygnus, pero é de menor tmaño, de pescozo máis curto e ten unha cabeza máis arredondada, cun padrón do bico moi variable, pero sempre presenta máis cor negra que amarela e a mancha amarela da base ten un bordo anterior que non acaba en punta. O Cygnus cygnus ten un bico que é máis amarelo que negro e co bordo anterior da mancha amarela xeralmente en punta. O padrón do bico de cada individuo da subespecie de Bewick é único e os científicos a miúdo fan debuxos detallados de cada bico e asignan nomes aos cisnes para facilitar o estudo destas aves. As aves do leste, ademais de seren máis grandes, adoitan ter menos amarelo no bico, o que quizais indica que hai un fluxo xénico a través de Berinxia, que se ben é marxinal, nunca cesou. Informouse dun caso aparente de híbridación entre a subespecie C. c. bewickii e exemplares errantes de C. c. columbianus no leste de Siberia.
miniatura|esquerda|C. c. columbianus adultos. Clicar para aumentar e ver a variación nas manchas amarelas do bico. miniatura|C. c. columbianus adulto en voo. Vistos desde abaixo, todos os cisnes do "árticos" parecen case idénticos. Os C. c. columbianus pesan de 4,3 a 9,5 kg, a media é 7,3 kg en machos e 6,4 kg en femias, e miden de 120 a 150 cm de lonxitude. Cada á ten de 50 a 57 cm de longo; o tarso mide de 9,4 a 11,4 cm de lonxitude, e o bico de 9,1 a 10,7 cm. C. c. columbianus distínguese de C. c. bewickii polo seu maior tamaño e o seu bico case negro, só cunha mancha amarela xeralmente moi pequena e difícil de ver pero de tamaño variable na base. Distínguese da especie en gran medida alopátrica Cygnus buccinator de Noreamérica polo seu maior tamaño e bico moito máis longo, que é todo negro agás unha liña da boca rosa, que é máis intensa que no C. c. columbianus.
Cómpre indicar que as variacións de cor con máis ou menos amarelo, ou rosa en vez de amarelo ou negro, non son excepcionais, especialmente no cisne de Bewick, que en casos moi raros pode mesmo ter pés amarelados. O pequeno tamaño e especialmente o pescozo bastante curto, que fai que se pareza a un ganso grande branco, aínda serven como marcas distintivas.
Distribución
A área reprodutora de C. c. bewickii esténdese polas terras baixas costeiras de Siberia, desde a península de Kola ao leste ata o Pacífico. Empezan a chegar aos seus terreos de reprodución arredor de mediados de maio, e parten para os seus cuarteis de inverno a finais de setembro. As poboacións ao oeste da península de Taimir migran a través do mar Branco, mar Báltico e o estuario do río Elba para invernar en Dinamarca, Países Baixos e s illas británicas. No Reino Unido son comúns en inverno nas reservas naturais de aves silvestres da Royal Society for the Protection of Birds e o Wildfowl and Wetlands Trust. Algúns exemplares tamén invernan noutros lugares na costa sur do mar do Norte. O cisne de Bewick que se reproduce no lese de Rusia migra a través de Mongolia e norte da China para invernar nas rexións costeiras de Corea, Xapón e sur da China, ata Guangdong e ocasionalmente chegan a Taiwán. Uns poucos exemplares de Siberia central tamén invernan en Irán ao sur do mar Caspio; noutrora estas bandadas tamén migraban ao mar de Aral antes de que se producise a carástrofe ecolóxica a finais do século XX que secou moitos hábitats nese mar interior. A chegada aos cuarteis de inverno empeza a mediados de outubro, aínda que a maioría pasan semanas ou mesmo meses en lugares de descanso favoritos e non chegan aos lugares de invernada ata novembro ou mesmo en xaneiro. As aves abandonan os terreos de invernada para reproducirse desde mediados de febreiro. Exemplares errantes poden chegar máis ao sur da súa área habitual en anos fríos e foron rexistrados na maioría dos países europeos onde as aves normalmente non invernan, incluída Galicia, pero tamén en Alxeria, Iraq, Palestina, Libia, Nepal, nordeste de Paquistán e nas illas Marianas e illas Volcano no oeste do Pacífico. Observáronse aves errantes na migración de primavera na illa do Oso, Islandia e Svalbard e en Alasca, Oregón e Saskatchewan en América do Norte.
C. c. columbianus reprodúcese nas chairas costeira de Alasca e o Canadá, que abndona para invernar en outubro. Chegan aos territorios de invernada en novembro/decembro. As aves que se reproducen no oeste de Alasca invernan ao longo da costa do Pacífico desde o sur de Alasca a California; a miúdo móvense terra adentro, especialmente aos ricos campos de alimentación do Val Central de California, e algúns cruzan as Montañas Rochosas de novo e invernan máis ao leste en Utah e o sur de Texas e norte de México. As aves que se reproducen nas costas do océano Glacial Ártico migran a través do Canadá e a rexión dos Grandes Lagos para invernar na costa do Atlántico dos Estados Unidos, principalmente desde Maryland a Carolina do Sur, pero algúns móvense máis ao sur ata Florida. Os C. c. columbianus empezan a partir de volta para os seus terreos de reprodución a mediados de marzo e chegan a finais de maio. Rexistráronse aves errantes nas Bermudas, Cuba e illas Hawai, Porto Rico, e en Inglaterra, Irlanda, Xapón, nordeste de Siberia e Suecia. En Galicia é unha ave accidental que raramente chega ao noso territorio.
Dieta
miniatura|esquerda|Cisne de Bewick alimentándose mergullando medio corpo En verán a súa dieta consiste principalmente en vexetación acuática (por exemplo, Glyceria, Potamogeton e Zostera), que recollen estirando o pescozo baixo a auga ou envorcando medio corpo dentro da auga mentres nadan; tamén comen algo de herba que crece en terra seca. Noutros momentos do ano, recollen os grans de cereais que quedan nos campos despois da colleita e outros produtos agrícolas como patacas en campos abertos. Os cisnes pequenos buscan comida principalmente de día. Na estación reprodutora adoitan ser territoriais e son agresivos con moitos animais que pasan por onda eles. Fóra da estación reprodutora son aves bastante gregarias.
Predadores naturais
Os adultos sans teñen poucos predadores naturais. As raposas árticas (Vulpes lagopus) poden ser unha ameaza para as femias reprodutoras e especialmente para os ovos e crías. Os adultos poden normalmente defender o seu territorio e espantar as raposas, pero ás veces as raposas teñen éxito. Outro sorprendente predador importante dos niños son os osos Ursus arctos, que foron aparentemente a causa do fracaso reprodutor observado no Refuxio Nacional de Vida Silvestre Ártico e no Refuxio Nacional de Vida Silvestre de Izembek de Alasca. Outros predadores potenciais dos niños son os raposos comúns (Vulpes vulpes), as aguias reais (Aquila chrysaetos), os papamerdas palanquíns (Stercorarius parasiticus) e as gaivotas hiperbóreas (Larus hyperboreus). Os osos, aguias reais e, máis raramente, lobos (Canis lupus) poden en ocasións conseguir capturar e matar un adulto. Os predadores pequenos ou aves predadoras xeralmente orixinan no cisne unha resposta agresiva ou o comportamento de sentarse firmemente sobre os ovos, mentres que cando os predadores son mamíferos máis grandes, seguramente máis perigosos para os adultos, xeralmente causan a resposta de levar as crías a augas profundas e permanecer alí ata que marchen. Aproximadamente o 15% dos adultos morren todos os anos por variadas causas e así a duración media da vida na natureza é duns 10 anos. O cisne pequeno máis vello rexistrado tiña uns 24 anos.
Reprodución
miniatura|esquerda|O ovo Os cisnes pequenos aparéanse a finais de primavera, normalmente despois de que tornan aos seus terreos de nidificación; como é o normal nos cisnes, son monógamos ata que un dos membros da parella morre. En caso de que un deles morta moito antes que o outro, o supervivente non se aparea de novo durante alguúns anos, ou incluso en toda a vida. A estación reprodutora empeza a finais de maio. A parella constrúe un niño grande con fórma de montículo feito de material vexetal nun sitio elevado preto de augas abertas e defende un gran territorio arredor del. A femia pon e incuba unha posta de 2 a 7 (xeralmente de 3 a 5 ) ovos. Ambos os pais vixían o niño ante o achegamento de posibles predadores.
O tempo que pasa desde a posta dos ovos á súa eclosión é de 29 a 30 días para o C. C. bewickii e de 30 a 32 días para o C. C. columbianus. Como aniñan en rexións frías, as crías de cisne pequeno crecen máis rápido que as doutros cisnes que se reproducen en climas máis cálidos; as de C. c. columbianus tardan de 60 a 75 días en emplumar, é dicir, dúas veces máis rápido que as do cisne común ou mudo por exemplo, mentres que as de C. c. bewickii, sobre o cal se saben poucos datos sobre a súa reprodución, poden emplumar en tan só de 40 a 45 días despois da eclosión. As crías emplumadas permanecen cos seus pais durante a primeira migración invernal. A familia está ás veces unida polos seus descendentes de anteriores estacións reprodutoras mentres están nos terreos de invernada. Non chegan á madureza sexual ata os 3 ou 4 anos de vida.
Status de conservación
miniatura|Gravado en madeira feito por [[Robert Elliot Bewick do cisne ao que William Yarrell lle deu o nome do seu pai. Edición de 1847 da obra de Thomas Bewick A History of British Birds (Unha historia das aves británicas).]]
O C. c. columbianus é o cisne máis común de Norteamérica, e o seu número de individuos estimábase en 170 000 en 1990. Esta cifra parece estar diminuíndo lentamente na parte oeste da súa área de distribución desde finais do século XIX, coicidindo coa expansión dos asentamentos humanos e a conversión do hábitat nas zonas de invernda da ave; porén, as poboacións do leste de Norteamérica parece que se incrementaron algo, e en conxunto as cifras prece que subiron lixeiramente a finais do século XX (a poboación estimábase en só 146 000 en 1972). Do C. c. bewickii sábese moito menos; aínda que a súa poboación está en declive no noroeste de Europa, por razóns polo momento inexplicadas. A poboación invernante europea estimouse entre 1 ,000 e 17 000 exemplares en 1990, e son uns 20 000 os que invernan no leste de Asia. A poboación invernante iraniana é pequena, dunhas 1 000 aves como moito, pero normalmente están dispersas en varios sitios, algúns dos cales non son ben coñecidos.
Aínda que a cantidade de cisnes pequenos é estable na maior parte da súa área de distribución, son cada vez máis dependentes das colleitas agrícolas para suplementar a súa dieta invernal, xa que a vexetación acuática no seu hábitat invernal mingua debido á destrución do hábitat e á contaminación da auga. Con todo, a principal causa de mortalidade dos adultos é a caza; uns 4 000 C. c. columbianus son cazados oficialmente cada ano, e outros 6 000 A 10 000 se cre que morren a mans de furtivos e de cazdores-recolectores nativos para a súa subsistencia. O C. c. bewickii non pode cazarse legalmente, pero case metade das aves estudadas tiñan perdigóns no seu corpo, o que indica que os furtivos lles disparan con frecuencia. O envelenamento por chumbo debido á inxestión de perdigóns é unha causa moi significativa de mortalidade tamén, especialmente no caso do C. c. columbianus. A IUCN non considera que o cisne pequeno estea ameazado debido á súa ampla área de distribución e gran poboación. A subespecie prpoposta jankowskii foi durante algún tempo situada no Apéndice II do CITES, pero finalmente foi retirada, xa que xeralmente non se acepta como unha subespecie válida.
O C. c. bewickii é unha das aves ás cales se aplica o Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-euroasiático (AEWA).
Os residuos mineiros tóxicos no Silver Valley, Idaho nos Estados Unidos causaron a morte de moitos cisnes pequenos migrantes. miniatura|Cisnes pequenos pousados no Refuxio Mattamuskeet en Carolina do Norte
Festival Internacional de Cinema de Toronto
O Festival Internacional de Cinema de Toronto (en Toronto International Film Festival ou TIFF, a miúdo estilizado como tiff) é un dos festivais de cinema máis importantes e concorridos do mundo, con máis de 480 000 espectadores anuais. Dende a súa fundación en 1976, TIFF medrou até converterse nunha cita permanente na cultura cinematográfica dende Toronto.
Fundado en 1976, TIFF é un dos meirandes e máis prestixiosos eventos cinematográficos do mundo. En 1998, a revista Variety calificou o TIFF como "o segundo despois do Festival Internacional de Cinema de Cannes en termos de calidade dos filmes, estrelas e actividade de mercado". En 2007, Time declarou que o TIFF "medrou dende o seu lugar como o festival de cinema de outono máis influente até o festival de cinema máis inflente". Isto débese á habilidade do festival e á súa reputación para xerar "ecos dos Oscar".
Tratado de Amiens (1802)
dereita|miniatura|Páxina do tratado co oito selos e correspondentes rúbricas dos asinantes. O Tratado de Amiens ou Paz de Amiens asinada en Amiens (Francia) o 27 de marzo de 1802,  foi un acordo que puxo fin á guerra entre o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda contra a Primeira República Francesa máis os seus aliados (España e a República Bátava).
A paz durou tan só trece meses e rematou o 18 de maio de 1803. Foi o único período de paz xeral en Europa durante as Guerras da Coalición; é dicir, a apertura de hostilidades entre Francia e o Sacro Imperio dende a primavera de 1792 até a primeira abdicación de Napoleón I en 1814. Este período separa as Guerras da Revolución Francesa (1792-1802) e as Guerras napoleónicas (1803-1815).
Negociacións iniciais
A Guerra da Segunda Coalición comezou ben para a coalición, con éxitos en Exipto, Italia e Alemaña. Despois das vitorias de Francia nas Batallas de Marengo e Hohenlinden, Austria, Rusia e Nápoles demandaron a paz, con Austria eventualmente asinando o Tratado de Lunéville. A vitoria de Horatio Nelson na Batalla de Copenhague o 2 de abril de 1801 detivo a creación da Liga da Neutralidade Armada e conduciu a un alto ao fogo negociado.miniatura|Caricatura de [[James Gillray (1 de xaneiro de 1803) titulada The first Kiss this Ten Years! —or—the meeting of Britannia & Citizen François (en galego:"O primeiro bico en dez anos!" ou o encontro entre Britannia e o cidadán Françoise.")                                                                            - O cidadán Françoise: "Señora, permítame testemuñar a miña profunda estima pola súa encantadora persoa e selar nos seus beizos divinos o meu apego eterno".                                                  - Britannia: "Señor, vostede é un cabaleiro moi ben educado." Aínda que me fai ruborizar, bicas tan delicadamente que non lle podo negar nada, mesmo aínda que estivese segura de que volvería a me enganar". ]]O primeiro cónsul francés, Napoleón Bonaparte, primeiro fixo as ofertas da tregua ao secretario estranxeiro británico William Grenville xa en 1799. Debido á dura postura de Grenville e ao primeiro ministro William Pitt (o Mozo), a súa desconfianza de Bonaparte, e defectos evidentes nas propostas, foron rexeitados de antemán. Con todo, Pitt renunciou en febreiro de 1801 por cuestións domésticas e foi substituído polo máis compracente Henry Addington. Neste punto, de acordo con Schroeder, Reino Unido foi motivado polo perigo dunha guerra con Rusia. O secretario de Relacións Exteriores de Addington, Robert Jenkinson, abriu inmediatamente as comunicacións con Louis Guillaume Otto, o comisario francés de prisioneiros de guerra en Londres, a través do cal Bonaparte fixera as súas propostas anteriores. Hawkesbury declarou que quería abrir os debates sobre as condicións para un acordo de paz. Otto, xeralmente baixo instrucións detalladas de Bonaparte, estableceu negociacións con Hawkesbury a mediados de 1801. Descontento co diálogo con Otto, Hawkesbury enviou ao diplomático Anthony Merry a París, quen abriu unha segunda liña de comunicacións co ministro francés de Asuntos Exteriores Charles Maurice de Talleyrand. A mediados de setembro, as negociacións escritas progresaran até o punto en que Hawkesbury e Otto reuníronse para redactar un acordo preliminar. O 30 de setembro asinaron o acordo preliminar en Londres; que se publicou ao día seguinte.
Os termos do acordo preliminar requirían que Gran Bretaña restaurase a maior parte das posesións coloniais francesas que capturara desde 1794, evacuase Malta e se retirara doutros portos mediterráneos ocupados. Malta debía ser restaurada á Orde de San Xoán, cuxa soberanía debía ser garantida por unha ou máis potencias que se determinarían na paz final. Francia debía debvolver Exipto a control otomán, retirarse da maior parte da península italiana e acordar preservar a soberanía portuguesa. Ceilán, anteriormente un territorio neerlandés, debía permanecer cos británicos, e os dereitos pesqueiros de Terra Nova debían ser restaurados á condición de antes da guerra. Reino Unido tamén debía recoñecer a República das Sete Illas establecida por Francia nas illas do Mar Xónico que agora forman parte de Grecia. A ámbalas dúas partes deberíaselles permitir o acceso aos postos avanzados no Cabo de Boa Esperanza. Nun golpe a España, o acordo preliminar incluía unha cláusula secreta na que Trindade debía permanecer con Reino Unido.
As noticias da paz preliminar foron recibidos no Reino Unido con iluminacións e fogos artificiais. A paz, pensábase no Reino Unido que conduciría á retirada do imposto sobre a renda imposto por Pitt, a unha redución dos prezos dos cereais e a unha reactivación dos mercados.
Negociacións finais
En novembro de 1801, o marqués Charles Cornwallis foi enviado a Francia con poderes plenipotenciarios para negociar un acordo final. A expectativa entre a poboación británica de que a paz estaba á man exerceu unha enorme presión sobre Cornwallis, algo que Bonaparte comprendeu e aproveitou. Os negociadores franceses, o irmán de Napoleón, Xosé Bonaparte e Talleyrand, cambiaron constantemente as súas posicións, deixando a Cornwallis para escribir: "Síntoo como a circunstancia máis desagradable deste desagradable negocio que, despois de obter a súa aquiescencia en calquera punto, Que finalmente se resolveu e que non se apartará del na nosa próxima conversación. A República holandesa de Batavia, cuxa economía dependía do comercio que fora arruinado pola guerra, designou a Rutger Jan Schimmelpenninck, o seu embaixador en Francia, para representalos nas negociacións de paz. Chegou a Amiens o 9 de decembro. O papel holandés nas negociacións estivo marcado pola falta de respecto por parte dos franceses, que os consideraban un cliente "vencedor e conquistado" cuxo goberno actual "lles debía todo". Schimmelpenninck e Cornwallis negociaron acordos sobre o status de Ceilán (para permanecer británico), o Cabo de Boa Esperanza (para ser devolto aos holandeses, pero aberto a todos), e a indemnización da Casa de Orange-Nassau deposta polas súas perdas. Con todo, Xosé Bonaparte non estivo de acordo inmediatamente cos seus termos, presumiblemente necesitando consultar co Primeiro Cónsul sobre o asunto.
En xaneiro de 1802, Napoleón Bonaparte viaxou a Lión para acepta-la presidencia da República Italiana, unha república cliente francesa nominalmente independente que cubriu o norte de Italia e se creara en 1797. Esta lei violou o Tratado de Lunéville, no que Bonaparte acordou garantir a independencia da República Italiana e outras repúblicas clientes. Tamén continuou apoiando o golpe de estado reaccionario do xeneral francés Pierre Augereau, do 18 de setembro de 1801, na República de Batavia, e a súa nova constitución, ratificada por unha elección simulada que a achegou ao seu socio dominante.
Acordos
No devandito tratado, ademais de confirmar "paz, amizade e boa intelixencia" estableceuse o seguinte: miniatura|250x250px|Vista por satélite da illa de [[Menorca. Foi un dos territorios que cambiou de posesión, concretamente foi transferido de maneira definitiva de mans inglesas a mans españolas, pondo fin ao dominio británico da illa.]]
Montealto
O topónimo galego Montealto ou Monte Alto pódese referir a:
Tratado de Amiens (1802)
Consecuencias
O tratado, que significou o colapso final da Segunda Coalición, deixou sen solucionar cuestións moi importantes, polo que a paz durou tan só un ano: o Reino Unido organizaría a Terceira Coalición, declarando a guerra á Primeira República Francesa, o 18 de maio de 1803, trala chegada ao poder de William Pitt (o Mozo).
Delegacións
Á firma do acordo compareceron Charles Cornwallis en nome de Xurxo III do Reino Unido, Xosé Bonaparte pola República francesa, José Nicolás de Azara, conselleiro de Estado de España en nome de Carlos IV, e Roger Jean Schimmelpenninck, embaixador da República Bátava. Supuxo ademais, para España, a recuperación final da illa de Menorca e a perda final da illa Trinidad.
Míster España
O concurso Míster España é un certame de modelos de nivel español, que se celebra anualmente. Organizado por unha empresa privada, o premio escólleo un xurado que avalía a beleza, a calidade da modelaxe e a resposta a algunhas tarefas específicas relacionadas coa actitude. Os candidatos participantes son escollidos en diversos certames de carácter provincial.
O concurso adoita celebrarse no mes de marzo.
Erin Brockovich (filme)
Erin Brockovich é un filme estadounidense dirixido por Steven Soderbergh e escrito por Susannah Grant que foi estreado no 2000. O filme é unha dramatización da historia real de Erin Brockovich, interpretada por Julia Roberts, que loita contra a corporación enerxética Pacific Gas and Electric Company (PG&E). O filme foi un éxito de recadación e a acollida da crítica tamén foi positiva.
Roberts gañou o Óscar á mellor actriz, o BAFTA, o Globo de Ouro e o Premio do Sindicato de Actores pola súa interpetación. O propio filme foi nomeado nas categorías de mellor filme e mellor director para Steven Soderbergh na 73ª edición dos Óscar.
Lago Inari
miniaturadaimagem|Lago Inari O lago Inari (Inarijärvi/Inarinjärvi, Anárjávri, Aanaarjävri, Aanarjäuˊrr, Enare träsk, Enaresjøen) é un lago de Laponia, o terceiro maior pertencente a Finlandia preto do Círculo Ártico no concello de Inari, está a 117-119 metros de altura e ten unha supercie de 1040,28 km² cunha fondura media de 14,3 metros e máxima de 95, permanece conxelado de novembro ata primeiros de xuño. No interior da illa hai numerosas illas, concretamente 3318, as máis coñecidas son Hautuumaasaari, que os saamis utilizaron como cemiterio e Ukonkivi (Äijih en inari) lugar utilizado historicamente para sacrificios.
Drest Gurthinmoch
Drest Gurthinmoch foi o rei dos pictos dende o ano 480 até o 510.
A lista de reis da Crónica picta cita trinta anos de reinado entre Nechtan e Galan. O significado do epíteto Gurthinmoch é descoñecido, pero a primeira parte podería estar relacionada co galés gwrdd, que significa grande.
Igrexa (comunidade)
Unha Igrexa é un determinado. Aplícase o termo en plural (as igrexas), especialmente no ámbito ecuménico, ás diversas formas institucionais do cristianismo. En galego, o termo "Igrexa" refírese polo xeral á Igrexa Católica, por ser a de maior presenza e importancia históricas en Galicia.
Conceptos similares
Os diferentes grupos cristiáns sosteñen diferentes doutrinas sobre o que é a "verdadeira e única Igrexa" estabelecida por Xesús Cristo. Tanto a Igrexa Católica como a Igrexa Ortodoxa ou as igrexas ortodoxas orientais considéranse a elas mesmas como dita "verdadeira e única Igrexa" ("a" Igrexa).
Outros grupos protestantes consideran que dita igrexa, única e verdadeira, é o conxunto de todos os cristiáns, a "igrexa cristiá", e que todos os grupos cristiáns son igrexas lexítimas que forman parte da primeira, malia as súas diferenzas: isto é o coñecido como "denominacionalismo"
25 de febreiro
O 25 de febreiro é o 56º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 309 días para finalizar o ano, 310 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Carlo Goldoni.
Mortes
miniatura|100px|Tennessee Williams.
Outros
Os 366 días do ano
Getxo
Getxo é un municipio da costa do territorio histórico e provincia de Biscaia, no País Vasco, España. Está situado na marxe dereita da ría de Bilbao, na desembocadura do Ibaizabal-Nervión. Forma parte da comarca do Gran Bilbao e da área metropolitana de Bilbao.
Ten 78.846 habitantes (INE 2016) e destaca pola gran presenza de palacetes e vivendas construídas pola alta burguesía durante a industrialización.
Historia
A elizalde de Getxo formouse en torno ao Mosteiro de Santa María, levantado no século XII, co padroado da casa soar de Jauregi, señores de Getxo. Os primeiros moradores foron principalmente agricultores, no que hoxe é o barrio de Andra Mari (Santa María de Getxo), e pescadores, no barrio de Algorta. Ademais de pescadores, os habitantes do Portu Zaharra de Algorta, eran coñecidos por ser expertos pilotos que guiaban aos barcos para franquear a barra de area que se formaba na entrada da ría, e tamén por tarefas de salvamento. Hoxe en día, neste enclave pintoresco, o Portu Zaharra, coas súas rúas estreitas e empinadas, o visitante pode degustar as delicias da gastronomía local, especializada en peixes e mariscos.
A época dourada de Getxo comezou a mediados do século XIX, co nacemento do barrio de Areeta, creado por Máximo Aguirre, e lugar onde se acha a impoñente Ponte de Biscaia, inaugurada en 1893 para unir a localidade con Portugalete sobre a ría de Bilbao. A urbanización de Areeta supuxo o florecemento do municipio, que pronto conseguiu mellorar as súas comunicacións ao instalar o ferrocarril que unía Getxo con Bilbao.
Xeografía
Está situado a 14 km de Bilbao cara ao norte. Ten unha superficie de 11,89 km². Limita ao norte con Sopelana, ao leste con Berango e Leioa, ao sur con Portugalete e ao oeste coa baía do Abra, no mar Cantábrico.
Demografía
Tiña en 2015 unha poboación de 78.846 habitantes, sendo o terceiro concello máis poboado de Biscaia e o quinto de Euskadi, por detrás das tres capitais provinciais e Barakaldo.
Buíñas, O Pao, Gomesende
Buíñas é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller.
Castro, Cis, Oza-Cesuras
Castro é un lugar da parroquia de Cis no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 7 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 24 habitantes.
Zenón de Somodevilla y Bengoechea
Zenón de Somodevilla e Bengochea, nado en Hervías (A Rioxa), probablemente o 20 de abril (día de san Zenón) de 1702 e finado en Medina del Campo o 2 de decembro de 1781, máis coñecido co nome de marqués da Ensenada, foi un político e ilustrado castelán.
Foi Conselleiro de Estado, sucesivamente, nos reinados de Filipe V, Fernando VI e Carlos III. Tamén ostentou moitos outros cargos como secretario de Facenda, de Guerra e Mariña e de Indias. Igualmente, foi nomeado sucesivamente superintendente xeral de Rendas, lugartenente xeral do Almirantazgo, secretario de Estado, notario dos reinos de España e Cabaleiro do Vélaro de Ouro e da Orde de Malta.
Foi o encargado de executar a denominada Gran Redada.
Traxectoria
Foi o primeiro artífice dun programa de despotismo ilustrado e o paradigma dos políticos que ían dirixir España polos seus méritos e non polos seus títulos. De orixe humilde, fillo dun fidalgo pobre rioxano, chegaría ser ministro de Facenda, Guerra e Indias co rei Fernando VI. Político fundamental na historia do século XVIII, serviu a tres reis: Filipe V, Fernando VI e Carlos III.
Hai que destacar del a reforma que tentou levar adiante sobre o sistema fiscal imperante, a magna pescuda catastral coñecida polo nome de Catastro de Ensenada, de maneira que os diferentes tributos que percibía o Estado se unificaran nun único imposto, proxecto saldado cun gran fracaso. A maior obra de Ensenada foi a a súa espectacular reorganización dos estaleiros e a construción de potentes buques de guerra. Tamén como político ilustrado destacou no impulso das obras públicas, como a construción de canais —coma o de Castela— e a mellora de camiños (como o de Madrid ó Guadarrama e de Burgos a Santander).
A Gran Redada
En 1749 executou, xunto co bispo de Oviedo Gaspar José Vázquez Tablada, un plano denominado Gran Redada que pretendía o exterminio biolóxico do pobo xitano en España e que, naquela altura, foi tamén coñecido como Prisión Xeral de ciganos. Tralo arresto, e decretado que debían de permanecer cativos até a morte, os ciganos foran separados en dous grupos: os nenos maiores de sete anos e os homes foron escravizados nos arsenais da Mariña española, como foi o caso do arsenal da Graña en Ferrol, e as mulleres e os meniños menores de sete anos foron escravizadas en fábricas ou ingresadas na cadea. A separación das familias tiña o obxectivo de evitar novos nacementos. Esta práctica xenocida durou até o ano 1765, mais sempre contando coa forte resistencia das mulleres e mais dos homes, como foi no caso das revoltas e fuxidas na Casa de Misericordia en Zaragoza. Calcúlase que entre 9 000 e 12 000 ciganos sofreron persecución, cadea ou escravitude neste período.
Recoñecemento
En Ferrol hai dúas estatuas adicadas á súa figura. Unha, nos xardíns de San Francisco, feita por César Lombera . Outra, un busto, no parque Raíña Sofía.
Lamela, Goá, Cospeito
Lamela é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
As Areas, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
As Areas é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 170 habitantes (92 homes e 78 mulleres).
Altar
miniatura|Ara debuxada por [[Camilo Díaz Baliño|Camilo Díaz na portada de Céltiga.]]
Un altar (do latín altar, derivado de altum) é un montículo, pedra ou construción consagrado ao culto ou á devoción. O altar era, na Antigüidade, ben un lugar elevado (na súa orixe simples montículos de terra ou pedras), ou unha táboa colocada sobre uns chanzos, no que se depositaban algunhas ofrendas e/ou se celebraban os sacrificios (cruentos ou non), á divindade.
Historia
miniatura|Ara romana de [[Zaparín, Cortegada, Ourense.]] Durante séculos o altar foi o elemento máis importante da casa, ante o que a familia efectuaba as súas devocións e, progresivamente, fóronse instalando en lugares expresamente dedicados ao culto e centralizándose.
Foi a partir do século IV cando os altares empezaron a colocarse na ábsida, máis tarde, cara ao século XII, o altar permanecía inamovible utilizándose, para o seu confección, a pedra ou materiais nobres como o mármore. Xeralmente, o altar, cubría un sepulcro selado que contiña as reliquias dos mártires.
Os altares tiñan que ter sempre, no lugar no que se gardaban a hostia ou o cáliz, unha pedra de consagración (ara). Os Altares Maiores están decorados, xeralmente, con retablos máis ou menos elaborados.
Nos primeiros séculos o altar estaba no centro do presbiterio e o oficiante estaba de cara aos fieis; servía para dispoñer, sobre el, os obxectos rituais e de culto e para dar maior relevancia ao oficiante (normalmente un sacerdote) de maneira que quedase separado do resto dos asistentes ao oficio e subliñar o seu contacto máis directo coa divindade.
No cristianismo, por exemplo, componse normalmente dunha mesa onde o sacerdote ora e dunha serie de elementos simbólicos como unha cruz latina (con ou sen a figura de Xesucristo), ou unha vea representando o principio e o fin coas letras alfa e omega.
Un altar pódese dedicar a un deus, un santo ou personaxe relevante dunha crenza ou a unha persoa.
Altares católicos
miniatura|esquerda|Altar maior de [[Basílica de San Pedro|San Pedro de Roma, en posición central e baixo o Baldaquino de Bernini. ]] A Igrexa Católica adoptounos desde a súa orixe para a celebración da misa pero ata o século III debeu servirse de mesas comúns de madeira (aínda que non exclusivamente), segundo afirman os historiadores e se infire das dúas que se din foron utilizadas por San Pedro en Roma. Chegado devandito século, se non antes e sen abandonar completamente os usos orixinais, constituíuse o altar co sepulcro dalgún mártir colocando encima del unha gran lápida a modo de mesa. Nas catacumbas de Roma áchanse indicios de catro formas de altares:
Desde a paz constantiniana, construíronse altares de maiores dimensións que os movibles e acaroados, dándolles a forma de mesa rectangular sostida por unha columna central ou por catro nos extremos e colocándoos no medio da ábsida ou presbiterio das basílicas, sempre sobre algún sepulcro de mártir, ata que no século VII empezou a encerrarse neles só algunhas reliquias de diferentes mártires, como hoxe é costume. Con algunha frecuencia aproveitábanse as mesmas aras que pertenceron aos xentís, poñéndoas como sostén dos altares cristiáns, segundo o demostran algúns exemplares que hoxe existen. miniatura|Altar da capela do [[Pazo de San Lourenzo de Trasouto.]] Durante a Idade Media seguiu o altar coas mesmas formas descritas, xa sexa prismática, xa imitando un sepulcro xa de mesa cunha ou máis columniñas e case sempre labrados en pedra, polo menos, desde o século IV. Desde o seguinte, fixéronse raras as criptas debaixo do altar e entón colocábanse reliquias nunha pequena cavidade aberta no soporte central da mesa ou nesta mesma, envolvéndoas antes nun lenzo fino e encerrándoas nunha botelliña de vidro ou caixa de madeira, selada polo bispo consagrante do altar.
Altar maior
A liturxia católica permite celebrar misas en cada unha das capelas dunha igrexa, cada unha co seu propio altar, polo que o principal recibe o nome de altar maior.
O altar maior de cada igrexa continuou situado na ábsida principal ou cabeceira e en posición illada. Pero ao adoptarse os retablos na época románica e sobre todo, ao tomar estes gran desenvolvemento nos séculos XIV e seguintes, tívose que arrimar ao altar na maioría das igrexas, deixando de estar accesible por todos os lados.
Toni Garrn
Antonia "Toni" Garrn, nada en Hamburgo o 7 de xullo de 1992 é unha modelo alemá. No 2008, irrompeu no mundo da moda despois de asinar un contrato en exlusiva con Calvin Klein.
La Verdad (1890)
La Verdad foi un periódico publicado en Santiago de Compostela entre 1890 e 1891.
Historia e características
Subtitulado Semanario católico de intereses religiosos, científicos, literarios, regionales, apareceu a finais de outubro de 1890. . Periódico bisemanal católico, fundado e dirixido por Francisco Suárez Salgado, entre os seus redactores figurou Eladio Fernández Diéguez.
Igrexa de Rone
A igrexa de Rone (sueco: Rone kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Rone, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A presente igrexa gótica é moi probable que estivese precedida por outra igrexa románica máis pequena. Desa primeira igrexa só se conservan algúns fragmentos incorporados ao edificio actual. As partes máis antigas da igrexa son a nave e o coro, construídos ao redor do ano 1300, sendo a parte baixa da torre da mesma data. Durante a primeira metade do século XIV aumentouse a súa altura, sendo a alta torre a parte máis recente do edificio. Dende entón a igrexa permaneceu case intacta.
Entre os anos 1913 e 1915 a igrexa foi restaurada, e entre 1954 e 1955 pasou novamente por obras de restauración levadas a cabo polo arquitecto Eiler Graebe.
Arquitectura
A igrexa é unha relativamente homexénea igrexa gótica. A alta torre de 60 metros foi usada como axuda á navegación xa dende a Idade Media. Foi feita polo mesmo taller do canteiro responsable das torres das igrexas de Öja, Stånga, Dalhem e Gothem, un artista anónimo ao que os historiadores bautizaron como Master Egypticus. O portal norte da torre ten un relieve de pedra representando a San Botvid acostado sobre un peixe; un motivo atopado en todas as igrexas de Master Egypticus. Os dous portais sur da igrexa, que conducen á nave e ao coro, tamén contan con capiteis esculpidos.
No seu interior a igrexa está decorada con frescos de dous períodos diferentes. Os máis antigos, de ao redor do ano 1300, son soamente decorativos e representan motivos florais. O outro conxunto é de mediados do século XV e o seu autor é o artista anónimo coñecido como Passionsmästaren. Este grupo amosa escenas da Paixón de Cristo, a infancia de Xesús e (posiblemente) o sacrificio de Isaac. A igrexa tamén ten algunhas vidreiras con paneis medievais. Estes atópanse entre os máis antigos do seu tipo en Gotland e pode que fosen colocados orixinalmente na igrexa románica anterior. No presente están nas tres fiestras do leste e complementáronse con imitacións durante a restauración levada a cabo entre 1913 e 1915. As vidreiras medievais mostran escenas da infancia de Xesús, a resurrección de Lázaro e de María Magdalena, entre outros motivos relixiosos.
Entre o mobiliario da igrexa destaca a cruz triunfal e as súas dúas figuras adxacentes que representan a María e a Xoán o Evanxelista, nunha peza local creada ao redor de 1400. Tamén se conserva unha capa medieval na colección da igrexa. O resto do mobiliario é de despois da Reforma. O retablo é de 1694, o púlpito de 1595, a pía bautismal foi realizada en 1664, os bancos son dos séculos XVII e XVIII e o órgano de 1876.
Eugenio Meizoso Núñez
Eugenio Meizoso Núñez, nado en Ferrol cara a 1908 e finado en Narón o 22 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Meizoso Pita, primeiro condestable da Armada. Participou nos festivais de teatro organizados pola sociedade "La Gran Peña" da Graña. Traballaba como mecánico da Armada na base naval da Graña, onde sufriu un accidente e tiveron que amputarlle dous dedos na man en 1924. Fixo a carreira de Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1928. Colaborou en El Correo Gallego. Foi mestre interino de Bardaos (1930-31). Aprobou as oposicións en 1931. Foi mestre de Portela e dende 1934 da escola de Sedes (Narón). Militante do PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas o 22 de agosto de 1936 no cemiterio de San Xiao de Narón.
Vida persoal
Casou con Herminia Mouriño Pena, e foi pai de Elías Meizoso Mouriño.
O Agro da Moa, O Araño, Rianxo
O Agro da Moa é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza.
Comportamento en fervenza en redes
O comportamento en fervenza en redes prodúcese cando os nós que a compoñen mudan de comportamento de forma que unha parte ou todos os veciños mudan tamén. Este proceso continua imitando o efecto dunha fervenza de auga caendo dun salto no río.
Un comportamento en fervenza ten lugar coma un contaxio epidémico, mais neste caso o que se transmite non son doenzas senón novas, lendas urbanas, opinións, informacións etc dentro dunha rede. Tratase da clásica "mercadotecnia de boca a boca" transferido a internet. Nunha rede social as persoas son influenciadas polas persoas da súa contorna, e moitas das interaccións co resto do mundo acontecen a nivel local.
Difusión de innovacións (como se muda de comportamento)
A difusión de innovacións é o feito de como unha nova idea, comportamento ou tecnoloxía se transmite a través da rede social. Houbo unha gran cantidade de estudos como os de Coleman, Katz e Menzel (1966) que "estudaron a adopción dunha nova droga (tetraciclina) entre os médicos de Illinois", ou os de Everett Rogers (1995) que foi un dos precursores da teoría da difusión de innovacións no ano 1962,. Mais foron Bryce Ryan e Neal C. Gross (1943) quen fixeron o primeiro estudo sobre a difusión de innovacións motivada pola preocupación do estado de Iowa na lentitude na difusión das sementes híbridas. A través deste estudo, pódese constatar que o feito de ser unha novidade e tamén a falla de comprensión inicial das innovacións constitúen impedimentos no instante da adopción, porén, quen adopta ao comezo poderá obter grandes beneficios. Estes adoptantes iniciais tiñan unha característica importante, podían viaxar e observar o que outros "veciños" estaban a facer noutros lugares.
Como se espalla e porque se deixa de espallar unha innovación ten moito que ver coa súa complexidade, a súa observabilidade, os seus testes, e a súa compatibilidade xeral con esa rede social. Se un grupo de traballadores en unha empresa adopta unha nova aplicación informática o resto de traballadores con quen interactua debe cambiar tamén para manter a compatibilidade. De igual xeito, "vai ser mais fácil colaborar con os compañeiros de traballo usando tecnoloxías compatíbeis, do mesmo modo, que vai ser mais fácil de desenvolverse en unha interacción social (ceteris paribus) con as persoas cuxas crenzas e opinións son máis semellantes coas súas".
Modelo de difusión a través dunha rede
En calquera rede, existen dous equilibrios obvios. Por unha banda un no que todas as persoas adoptan un comportamento A (unha idea, unha información etc), e, por outro lado un en que todos adoptan un comportamento B. Mais hai outros equilibrios "intermedios", ou estados de convivencia, onde o comportamento A é adoptado nalgunhas partes da rede e o B é adoptado en outras partes.
Pódese considerar o estado inicial da rede como aquel no que todos os nós usan B como comportamento inicial. Entón, un pequeno conxunto de "adoptantes iniciais" decide mudar para o comportamento A, mentres que os outros nós continúan con o comportamento B. Unha vez que os "adoptantes iniciais" xa están usando A, algúns dos seus veciños mais preto dese modo, poden decidir mudar para o A, e entón, algúns outros novos veciños destes segundos adoptantes poden a súa vez mudar e así en adiante.
O proceso detense cando todos os nós mudaron para o comportamento A ou, por contra, cando se chega a unha etapa en que ningún nó quere mudar, neste punto as cousas estabilízanse na coexistencia entre A e B.
A mudanza de comportamento
Para saber cando un nó cun veciño de comportamento B vai mudar ou non para A, debe pensarse que cada comportamento, neste caso A e B, ten un certo valor que non é outra cousa que o beneficio de adoptar o citado comportamento. Nun nó concreto, chamado V, con veciños que se comportan como A e veciños que se comportan como B, formúlase a pregunta "que debo facer, para maximizar o meu beneficio?"