cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toshiba
Toshiba foi fundada en 1939 como Tokyo Shibaura Denki K.K. a través da fusión de Shibaura Seisaku-sho (fundada en 1875) e Tokyo Denki (fundada en 1890). O nome da compañía foi cambiado oficialmente a Toshiba Corporation en 1978. Toshiba fixo un importante número de adquisicións ó longo da súa historia, incluíndo a de Semp en 1977, a de Westinghouse Electric LLC no ano 2006, a de Landis+Gyr en 2011, e a do negocio point-of-sale de IBM en 2012.
Francisco García Fernández (profesor)
Francisco García Fernández, nado en Burgos en 1898 e finado en México en 1953, foi un profesor e político español.
Traxectoria
Funcionario municipal do concello de Ponteareas, era profesor particular. Foi director de La Voz del Tea. Obtivo o título de procurador dos tribunais en xuño de 1936. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Portugal e pasouse á zona republicana. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar sendo declarado en rebeldía. Foi funcionario do goberno da República. Ao rematar a guerra saíu para Francia. En 1939 embarcou en Marsella para exiliarse en México. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Vida persoal
Casou con Argentina González Candeira, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.
Música renacentista
A música renacentista é a música clásica europea escrita durante o Renacemento, entre os anos 1400 a 1600 aproximadamente. Definir o inicio de éraa é difícil, dada a falta de grandes cambios no pensamento musical do século XV. Ademais, o proceso polo cal a música adquiriu as súas características renacentistas foi gradual.
Descrición
A crecente dependencia no intervalo da terceira como consonancia é unha das características máis pronunciadas da música renacentista (na Idade Media, os intervalos de terceira foran consideradas como disonancias). A polifonía, usada desde o século XII, volveuse bastante elaborada, cun crecente número de voces independentes durante o século XIV. O principio do século XV trouxo consigo a simplificación, coas voces esforzándose a miúdo por ser máis suaves. Isto foi posible debido ao grande aumento do rango vocal na música, a diferenza da Idade Media na cal o rango estreito fixo necesario o cruzamento frecuente das partes requirindo así dun maior contraste entre elas.
Xéneros
As formas litúrxicas máis importantes que se mantiveron durante o Renacemento foron as misas e os motetes, con algúns desenvolvementos cara ao final, que se produciron a medida que os compositores de música sacra comezaron a adoptar as formas non relixiosas (como o madrigal) para as súas propias composicións. Os xéneros sacros máis utilizados foron a misa, o motete, o madrigal espiritual e o laude.
Alaine Agirre
Alaine Agirre Garmendia, nada en Bermeo no ano 1990, é unha escritora vasca en lingua éuscara. Comezou na literatura despois de facer física e estudos vascos. Publicou o seu primeiro traballo en 2013.
Música renacentista
Xéneros
Durante este período, a música relixiosa tivo unha crecente difusión, cunha ampla variedade de formas, aínda que en realidade, comparando co período da Idade Media, esta explosión explícase pola difusión a través do medio impreso. É probable que unha gran cantidade de música popular do Medioevo tardío se perdese debido á falta de documentación. A música non relixiosa do Renacemento inclúe cantos para unha ou varias voces, en formas como a frottola, a canción, o madrigal, a caccia, a canción nas súas diferentes formas (rondeau, virelai, bergerette, balada) a canzonetta, o panxoliña, a villanella, a villota, e a canción de laúde.
A música instrumental inclúe a música para consortes de frauta doce, viola e outros instrumentos así como danzas para varios conxuntos. Os xéneros máis comúns foron a toccata, o preludio, o ricercar e a canzona.
Os conxuntos instrumentais podían tocar unha bassedanza, unha pavana, unha galliarda, unha alemanda ou unha couranta.
Cara ao final do período, aparecen os primeiros precursores dramáticos da ópera tales como a monodia, a comedia madrigal e o intermedio.
Teoría e notación
As composicións do Renacemento estaban escritas unicamente en particellas; as partituras xerais eran moi raras, e as barras de compás non se usaban. As figuras eran xeralmente máis longas que as usadas nos nosos días; a unidade de pulso era a semibreve, ou redonda. Como ocorría desde a Ars Nova cada breve (cadrada) podía equivaler a dúas ou tres semibreves que podería ser considerada como equivalente ao "compás" moderno, aínda que era un valor de nota e non un compás. Pódese resumir desta forma: igual que na actualidade, unha negra pode equivaler a dúas corcheas ou tres que se escribirían como "un tresillo."
Na mesma lóxica pódese ter dúas ou tres valores máis curtos da seguinte figura, a "mínima," (equivalente á moderna "branca") de cada semi-breve. Estas diferentes permutaciones denomínanse "tempus perfecto/imperfecto" segundo a relación de breve-semibreve, "prolación perfecta/imperfecta" no caso da relación semibreve-mínima, existindo todas as combinacións posibles entre un e outro. A relación tres-un chamouse "perfecta," e a dúas-un "imperfecta." Para as figuras illadas existían regras que reducían á metade ou dobraban o valor ("imperfeccionaban" ou "alteraban," respectivamente) cando estaban precedidas ou seguidas de determinadas figuras. As figuras coa cabeza negra (como as negras) eran menos habituais. Este desenvolvemento da notación mensural branca é o resultado da popularización do uso do papel, en detrimento do pergamiño, máis débil e que non permitía o rasgado da pluma para encher as notas; notación de épocas precedentes, escritas en pergamiño e en cor negra. Outras cores, e máis tarde, o rellanado das notas (ennegrecemento) foron usados para indicar imperfeccións ou alteracións.
Música media do Renacemento (1467-1534)
Cara ao final do século XV, a música sacra polifónica (segundo o exemplificado nas masas de Johannes Ockeghem e de Jacob Obrecht) chegara a ser de novo máis complexa, dunha forma que se pode quizais considerar como correlacionando ao detalle impoñente na pintura nese entón. Ockeghem, particularmente, estaba encariñado co Canon, contrapuntal e mensural. El ata compuxo unha misa na cal todas as pezas derivábanse canonicamente a partir dunha liña musical.
Era nas décadas da abertura do século próximo ao cal o fieltro da música nun tactus (pensar na firma do tempo moderno) de dous semibreves-un-breve ao comezou a ser tan común como ese con tres semibreves-un-breve, como tido prevalecido antes dese tempo.
No décimo sexto século temperán, hai outra tendencia cara á simplificación, como pode ser visto a un certo grao no traballo de Josquin des Prés e os seus contemporáneos na escola francoflamenga, despois máis adiante nesa de G.P. Palestrina, que reaccionaba parcialmente ás restricións do consello de Trento, que desalentou a polifonía excesivamente complexa que inhibía o entendemento do texto. O décimo sexto século Franco-Flamenga moveuse cedo lonxe dos sistemas complexos do xogo canónico e do outro mensural da xeración de Ockeghem, tendendo cara a puntos das seccións da imitación e do duet ou do trío dentro dunha textura total que veu cinco e seis voces. Tamén comezaron, ata antes de que as reformas de Tridentine, a inserir pasos sempre que alargaban a homofonía, a subliñar o texto ou puntos importantes da articulación. Palestrina, por outra banda, viño a cultivar un libremente fluído estilo de contrapunto nunha grosa, rica textura na cal disonacias eran seguidas por consonancias sobre unha base case de pulso-por-pulso, e as suspensións gobernaban o día (ver contrapunto). Agora, o tactus era xeralmente dous semibreves por breve con tres polo breve usado para os efectos especiais e as seccións culminantes; esta era unha revogación case exacta da técnica que prevalecía no século anterior.
Música Tardía do Renacemento (1534 - 1600)
En Venecia, desde 1534 ata aproximadamente o 1600, desenvolveuse un impresionante estilo policoral que lle deu a Europa unha das máis grandes, máis sonóricas composicións musicais daqueles tempos, cos múltiples coros de cantantes, metais e cordas en diferentes espazos da Basílica San Marco di Venezia (ver Escola Veneciana). Estas múltiples combinacións se esparexeron por toda Europa nas décadas posteriores, empezando en Alemaña e propagándose pouco despois a España, Francia e Inglaterra, marcando o principio do que se coñece como a época da música Barroca.
A Escola Romana (en Roma) era un grupo de compositores na cal predominaba a música relixiosa, que estaban atravesando a época tardía do renacemento á época temperá da época Barroca. Moitos dos compositores tiñan unha conexión directa co Vaticano e coa capela papal, aínda que traballaron en varias igrexas; estilisticamente eles eran a miúdo contrastantes coa Escola Veneciana de compositores, un movemento concorrente que era moito máis progresivo. Por moito o compositor máis famoso da Escola Romana era Giovanni Pierluigi dá Palestrina, cuxo nomee foi asociado por máis de 400 anos coa tranquila, clara e perfecta polifonía.
O breve pero intenso florecemento da música madrigal en Inglaterra, sobre todo a partir de 1588 a 1627, xunto con outros compositores que os produciron, é coñecido como a Escola Madrigal Inglesa. Os madrigais Ingleses eran a cappella, predominantemente lixeiro en estilo, e xeralmente empezaban como copias ou traducións directas dos modelos italianos. A maioría foron de 3 a 6 voces.
Musica reservata é un termo que se refire ao estilo ou a unha práctica do desempeño dunha voz musical a cappella da época tardía, principalmente en Italia e o sur de Alemaña, envolvendo refinamiento, exclusividade e unha intensa expresión emocional do texto cantado.
Ademais, en moitos compositores obsérvase unha división nos seus propios traballos entre a primeira práctica (música no estilo polifónico do renacemento) e segunda práctica (música do novo estilo) durante a primeira parte do século 17.
Manierismo
A finais do século XVI, acabando o Renacemento, desenvolveuse un estilo manierista radical. En música profana, especialmente no madrigal, había unha tendencia cara á complexidade e ata o cromatismo extremo (como se observa nas madrigales de Luzzaschi, Marenzio, e Gesualdo). O termo "manierismo" derívase da historia da arte.
Transición ao Barroco
Empezou en Florencia, onde houbo un intento de revivir o dramatismo e a forma musical da antiga Grecia, cos medios da monodia, unha forma de música declamada sobre un acompañamento simple; un contraste máis notable co estilo polifónico predecesor sería máis difícil de atopar; isto era tamén, polo menos ao principio, unha tendencia profana. Estes músicos foron coñecidos como a Camerana Florentina.
Héctor Rebaque
Héctor Alonso Rebaque nado en Cidade de México o 5 de febreiro de 1956 é un expiloto de carreiras de México. Participou en 58 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 5 de xuño de 1977. Anotou un total de 13 puntos de campionato. Tamén dirixiu o seu propio equipo de Fórmula 1 Rebaque en e  sen éxito. Habitualmente competiu con Lotus pero nas últimas tres carreiras en pilotou o seu propio coche deseñado por Penske ao que chamou HR100.
No metade da tempada de, substituíu a Ricardo Zunino como compañeiro de equipo de Nelson Piquet en Brabham, onde permaneceu durante a tempada logrando os seus mellores resultados na Fórmula 1, terminando 10º no Campionato.
Tamén pilotou na tempada 1982 de IndyCar da CART r para Forsythe Racing incluíndo as 500 Millas de Indianápolis de 1982 onde terminou décimo terceiro logo dun lume nos boxes na volta 151. Gañou a súa última carreira na CART, que foi a primeira disputada no circuíto de Road America en 1982, onde vencíu a Al Unser, rebasándoo na última volta. Bobby Rahal quedou en terceiro lugar cerrando o podio. Con todo, lesionouse unha semana despois nun accidente nas probas da Milwaukee Mile e decidiu regresar ás carreiras de estrada, xa que sentía que as carreiras ovais eran demasiado perigosas.
Casco
O casco de Rebaque era negro cun deseño verde, branco e vermello que rodeaba a área da viseira. As cores usadas son as cores da bandeira de México.
Negocios
Logo da súa retirada das pistas de carreiras Rebaque dedícouse aos negocios relacionados coa arquitectura en México.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Bibliografía
Héctor Alonso Rebaque – El ùltimo amateur de la F1 , Carlos Eduardo Jalife Villalon, Scuderia Hermanos Rodriguez, 2010 ISBN.
Gran Premio de Suráfrica de 1983
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 15 de outubro de 1983. Foi a última rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 29º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo quinto que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Disputouse sobre 77 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 316 quilómetros.
Antes da carreira, tres pilotos estaban aínda en condicións de gañar o Campionato do Mundo de Pilotos: Alain Prost ( Renault) lideraba o campionato con 57 puntos, seguido de Nelson Piquet (Brabham - BMW) con 55 e de René Arnoux ( Ferrari) con 49. Piquet cualificouse en segundo lugar, detrás de Patrick Tambay (Ferrari) na pole position e por diante de Riccardo Patrese (Brabham), Arnoux e Prost terceiro, cuarto e quinto. Na saída Piquet pasou a Tambay para tomar o liderado, con Patrese tomando o segundo lugar. Arnoux retirouse cun fallo no motor na volta 9. Prost abriuse paso ata o terceiro lugar, pero tamén se retirou na volta 35 por unha avaría no turbo. Necesitando só para terminar cuarto ou mellor, Piquet desacelerou e foi superado por Patrese, Niki Lauda (McLaren) e Andrea de Cesaris ( Alfa Romeo). O motor de Lauda fallou na volta 71. A carreira terminou con Patrese en primeiro lugar, de Cesaris segundo e Piquet terceiro. Piquet gañou o campionato por dous puntos. John Watson, completou a súao última tempada completa na Fórmula Un, foi descualificado por superar a outros coches na volta de formación.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Hédilo
Hédilo (Ἥδυλος, Hēdylos) foi un poeta escritor de epigramas grego do século -III, nativo de Samos ou Atenas e fillo da poetisa Hédile e de Melicerto.
Traxectoria
Os seus poemas incluíronse na Grilanda de Meleagro de Gadara (Proemio 45). Once deles forman parte da Antoloxía grega, pero é moi dubidoso que sexa o autor de dous deles, o IX e o X. A maioría dos seus epigramas eloxian o viño e todos eles son humorísticos. Nalgúns describe as ofrendas dedicadas ao templo de Arsínoe II, entre as que menciona o órgano hidráulico de Ctesibio. Sabemos que era contemporáneo e rival de Calímaco e amigo de Posidipo. Por tanto viviu durante o reinado de Ptolomeo II Filadelfo, e debe catalogarse na escola alexandrina de poetas. Segundo Ateneo, suicidouse por desamor dun tal Glauco.
Cabaneiro, Abadín
San Bartolomeu de Cabaneiro é unha parroquia do concello lugués de Abadín. Tiña 50 habitantes en 2019 (20 homes e 30 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2014 cando tiña 53 habitantes (21 homes e 32 mulleres), e 13 habitantes menos que en 2004.
Xeografía
Ten unha superficie de 4,09 km², e pertence ao arciprestado de Baroncelle. Limita coas parroquias de Abadín, Fanoi, Candia, Corvite, As Goás, Quende, Fraiás e o concello da Pastoriza.
As súas entidades de poboación son Os Currás (10), Formado (5), Odreiro (7), A Pedreira (7), A Picheira (12) e O Porto Pequeno (9). A Panda é ooutro lugar da parroquia. En 2015 a densidade media de poboación era de 12,22 hab./km².
Cruceiros
Na aldea dos Curras consérvanse dous cruceiros:
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
Yaa Gyasi
Yaa Gyasi, nada en Mampong en 1989, é unha escritora ghanesa e estadounidense.
Traxectoria
dereita|miniatura|Presentación de Homegoing. É filla de Kwaku Gyasi, profesor de Francés na Universidade de Alabama en Huntsville, e Sophia, enfermeira. A súa familia mudouse aos Estados Unidos en 1991 cando o seu pai completou o seu doutoramento na Universidade do Estado de Ohio. A familia viviu tamén en Illinois e Tennessee, e desde os dez anos Gyasi creceu en Huntsville (Alabama).
Gyasi lembra ser tímida de nena, sentirse próxima aos seus irmáns polas experiencias compartidas como nenos inmigrantes en Alabama, e recorrer aos libros como os seus "mellores amigos". Recibiu un certificado de méritos da man de LeVar Burton logo enviar o seu primeiro relato ao concurso Reading Rainbow para novos creadores e ilustradores, e aos dezasete anos, logo de ler Song of Solomon de Toni Morrison mentres asistía ao instituto Grissom, decidiuse a ser escritora.
A súa primeira novela, Homegoing, está inspirada nunha viaxe a Ghana que fixo en 2009, a primeira vez que viaxaba fóra dos Estados Unidos desde que era nena. A obra foi rematada en 2015, e despois de prsentala a varios editores, tivo diversas propostas até que aceptou unha oferta millonaria de Alfred A. Knopf. Ta-Nehisi Coates seleccionou Homegoing para o premio "5 menos de 35" da National Book Foundation en 2016, e a novela recibiu varios premios máis.
Escribiu en publicacións como African American Review, Callaloo, Guernica The Guardian, ou Granta.
Gyasi cita Toni Morrison (Song of Solomon), Gabriel García Márquez (Cien años de soledad), James Baldwin (Go Tell It on the Mountain), Edward P. Jones (Lost in the City), e Jhumpa Lahiri (Unaccustomed Earth) como inspiracións.
Children of God
Children of God é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 19 de outubro de 1987 a través do selo Caroline Records.
Sociedad Deportiva Melias
O Sociedad Deportiva Melias é un club de fútbol galego do Pereiro de Aguiar. Compite na Primeira Autonómica Autonómica. O seu terreo de xogo é o Campo de Abelleira.
Historia
Na tempada 2012–13 logrou o sexto posto no Grupo 4 da Primeira Autonómica, pero ascendeu a Preferente pola renuncia dos anteriores clasificados, agás o Ourense B.
Rubus
miniatura|Rubus caesius O xénero Rubus acolle a especies de plantas pertencentes á familia das rosáceas, subfamilia Rosoideae. A silveira e o framboeseiro pertencen a este xénero.
Takeshi Seyama
Takeshi Seyama (瀬山 武司), nado en Toquio en 1944, é un editor de cine xaponés. Seyama é o editor de moitas series de anime e filmes de Studio Ghibli, Katsuhiro Otomo e Satoshi Kon. Entre os seus traballos destacan Mononoke Hime, Steamboy e Paprika. En 1992, Seyama fundou a "Seyama Editing Room," que está especializada na edición de anime.
Rubus
Descrición botánica
As especies do xénero Rubus caracterízanse por posuír talos espiñentos como as roseiras e a miúdo se lles chama silvas; aínda que o nome é máis frecuentemente utilizado para a especie Rubus ulmifolius (a verdadeira silva ou silveira) e especies similares coma Rubus fruticosus, que teñen hábitos rubideiros, e non para o framboeseiro que posúe talos erectos. Os seus froitos (amoras e framboesas), encádranse popularmente nos chamados froitos do bosque; botanicamente malia agruparse coma bagas non o son. Os froitos son carnosos e están formados por numerosas drupas miudiñas (polidrupa) unidas entre si.
Especies
Algunhas das especies máis coñecidas do xénero:
Martin Sheen
Vida
O pai de Martin Sheen, Francisco Estévez Martínez, naceu en Parderrubias (Salceda de Caselas), e emigrou de novo aos Estados Unidos. Alí casou con Mary Anne Phelan, unha irlandesa que nacera en Tipperary, coa que tivo dez fillos. Martin Sheen é o sétimo deles.
Casou en 1961 con Janet Templeton (logo Estévez), coa que tivo catro fillos: o director e guionista Emilio Estevez, e os actores Charlie Sheen, Ramon Estevez e Renée Estevez.
Traxectoria profesional
Sheen sempre quixo ser actor a pesar da oposición de seu pai e decidiu empezar a súa carreira nos teatros da cidade de Nova York, onde formou unha compañía xunto con outros actores. Elixiu como nome artístico o de Martin Sheen en homenaxe ao bispo católico de Nova York, Fulton J. Sheen.
O seu primeiro gran papel foi na obra de teatro de Broadway The Subject Was Roses, que repetiu na adaptación cinematográfica en 1968. O seu seguinte papel importante chegoulle en 1973 cando protagonizou xunto con Sissy Spacek o drama Badlands dirixido por Terrence Malick.
En 1974, Sheen foi finalista por primeira vez aos Premios Emmy como mellor actor nun drama televisivo pola súa interpretacón do soldado Eddie Slovik no telefilme The Execution of Private Slovik. Grazas a esa actuación o director Francis Ford Coppola elixiuno para o papel protagonista de Apocalypse Now co que conseguiu ser amplamente coñecido. Durante esta rodaxe Sheen sufriu un ataque ao corazón, que o puxo ao bordo da morte, pero puido acabar o traballo. miniatura|dereita|Martin Sheen En 1990 estreouse como director co filme Cadence, pero non volveu a poñerse detrás das cámaras; en 1999 comezou a rodaxe da súa produción para televisión máis coñecida, The West Wing, onde interpreta a Jed Bartlett, un ficticio presidente dos Estados Unidos de América, e que rodou durante sete temporadas.
En 2009, durante un acto en Madrid de presentación dun catálogo de actores galegos, Martin Sheen presentoulle a Emilio Pérez Touriño un proxecto para facer un filme sobre o Camiño de Santiago. Este foi estreado no 2010 baixo o título O camiño (The Way).
Silvestre Rodríguez Lorenzo
Silvestre Rodríguez Lorenzo é un político galego.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Baltar e foi elixido alcalde co apoio do BNG, sucedendo a José García Sanmiguel. O goberno bipartito durou pouco, pois os dous concelleiros do BNG saíron do goberno e os tres concelleiros socialistas completaron a lexislatura en minoría. Nas municipais de 2007 Silvestre Rodríguez encabezou a candidatura de Terra Galega, pero non foi elixido concelleiro.
Oxitocina
Recentes estudos investigaron o papel da oxitocina no sistema nervioso e comportamento, como no orgasmo, recoñecemento social, emparellamento, ansiedade, e comportamentos maternais. Por esta razón, ás veces denomínase "hormona do amor". A incapacidade de secretar oxitocina pode asociarse á falta de empatía, sociopatía, psicopatía ou narcisismo.
Síntese e secreción
A oxitocina é un péptido sintetizado a partir dunha proteína precursora inactiva longa codificada no xene OXT do cromosoma 20 humano. Esta proteína precursora tamén inclúe na súa secuencia a proteína transportadora da oxitocina, a neurofisina I. O precursor inactivo é progresivamente hidrolizado en fragmentos máis pequenos (un dos cales é a neurofisina I) por acción dunha serie de encimas. A última destas hidrólises, catalizada pola peptidilglicina alfa-amidante monooxixenase (PAM), libera o nonapéptido activo de oxitocina.
A actividade do sistema do encima PAM depende do ascorbato, que é un cofactor vitamínico necesario. Descubriuse casualmente que o ascorbato de sodio por si só estimulaba a produción de oxitocina dos tecidos ováricos en determinados rangos de concentración dun modo dependente da dose. Moitos dos mesmos tecidos (como ovarios, testículos, ollos, glándulas adrenais, placenta, timo, páncreas) onde se encontran a PAM (e a oxitocina) sábese que almacenan grandes cantidades de vitamina C (ascorbato).
Fontes neurais
Na hipófise a oxitocina almacénase en grandes vesículas de núcleo denso, onde se une á neurofisina I como se mostra na figura; a neurofisina é un fragmento grande peptídico da proteína precursora máis grande da cal se deriva a oxitocina por corte encimático.
A secreción desta substancia nas terminacións neurosecretoras está regulada pola actividade eléctrica das células oxitócicas do hipotálamo. Estas células xeran potenciais de acción que se propagan polo axón ata os terminais nerviosos neurohipofisarios; os terminais conteñen gran cantidade de vesículas ricas en oxitocina que se libera por exocitose cando se despolarizan os terminais nerviosos.
Fontes extraneurais
Fóra do cerebro foron identificadas células que conteñen oxitocina en varios tecidos, como o corpo lúteo, células de Leydig, a retina, e a medula adrenal, a placenta, o timo e o páncreas. O descubrimento de cantidades significativas desta hormona clasicamente "neurohipofisaria" fóra do sistema nervioso central suscita moitas preguntas sobre a súa posible importancia en ditos tecidos non neurais.
A oxitocina sintetízase no corpo lúteo en varias especies, incluíndo ruminantes e primates. Xunto co estróxeno, está implicado na síntese endometrial de prostaglandina F2α que causa a regresión do corpo lúteo.
As células de Leydig dalgunhas especies tamén poden fabricar oxitocina de novo, concretamente en ratas (que poden producir vitamina C endoxenamente), e cobaias, que, igual cós humanos, requiren unha fonte exóxena dietaria de vitamina C (ascorbato).
Estrutura e relación coa vasopresina
A oxitocina é un péptido de nove aminoácidos (nonapéptido). A súa secuencia é cisteína - tirosina - isoleucina - glutamina - asparaxina - cisteína - prolina - leucina - glicina (CYIQNCPLG). Os residuos de cisteína forman unha ponte disulfuro. A oxitocina ten unha masa molecular de 1007 daltons. Unha unidade internacional (UI) de oxitocina equivale a uns 2 microgramos de péptido puro.
A forma activa da oxitocina, xeralmente medida por radioinmunoensaio (RIA) ou cromatografía líquida de alta resolución (HPLC), coñécese como o octapéptido "oxitocina disulfuro" (forma oxidada), pero a oxitocina existe tamén en forma reducida como ditiol nonapéptido chamado oxitoceína. Suxeriuse que a forma de cadea aberta oxitoceína (a forma reducida da oxitocina) pode tamén actuar como neutralizador de radicais libres (doando un electrón a un radical libre); a oxitoceína pode despois ser oxidada de novo a oxitocina por medio do potencial redox do deshidroascorbato ↔ ascorbato.
A estrutura da oxitocina é moi similar á da vasopresina (cuxa secuencia é: cisteína - tirosina - fenilalanina - glutamina - asparaxina - cisteína - prolina - arxinina - glicina), tamén un nonapéptido cunha ponte disulfuro, cunha secuencia que só difire da oxitocina en dous aminoácidos. Forma partre da superfamilia da vasopresina/oxitocina.
Estimulación da liberación de oxitocina
Os principais estímulos que provocan a liberación da oxitocina cara á corrente sanguínea son a succión da mamila, a estimulación dos xenitais e a distensión do cérvix uterino, estímulo que se coñece como reflexo de Ferguson.
Efectos da oxitocina
A oxitocina posúe efectos periféricos (hormonais) e centrais no cerebro (neurotransmisor). Os efectos están mediados por receptores específicos de alta afinidade. O receptor da oxitocina é un receptor acoplado á proteína G que require Mg++ e colesterol. Pertence ao grupo de receptores acoplados á proteína G do tipo da rodopsina (clase I).
Accións periféricas (hormonais)
As accións periféricas da oxitocina débense principalmente á secreción na hipófise (véxase receptor de oxitocina para máis detalles).
Accións da oxitocina no cerebro e efectos no comportamento
A oxitocina segregada pola glándula hipófise non pode volver a entrar no cerebro debido á existencia da barreira hematoencefálica. Por tanto, pénsase que os efectos condutuais da oxitocina reflicten a súa liberación por neuronas oxitócicas centrais, diferentes das que a secretan na glándula hipófise. Os receptores de oxitocina exprésanse en neuronas en moitas partes do cerebro e da medula espiñal, como a amígdala, hipotálamo ventromedial, septum e tronco cerebral.
Formas farmacolóxicas
A oxitocina comercialízase como medicamento. A oxitocina destrúese ao seu paso polo tracto gastrointestinal, polo que debe administrarse en forma de inxección ou como un aerosol nasal. Ten unha vida media típica de tres minutos no sangue. Administrada por vía intravenosa non pode entrar no cerebro en cantidades significativas debido a que non pode atravesar a barreira hematoencefálica. Non hai probas dunha entrada significativa de oxitocina no sistema nervioso central cando se administra como aerosol nasal. Os aerosois nasais de oxitocina usáronse para estimular a lactación, pero a eficiencia desta aplicación é dubidosa.
Úsanse análogos da oxitocina inxectados para inducir e favorecer o parto en caso de partos demasiado lentos. Substituíu xeralmente á ergotamina como o principal axente para incrementar o ton uterino na hemorraxia posparto. A oxitocina úsase tamén en medicina veterinaria para facilitar o parto e axuda ao descenso do leite. O axente tocolítico atosiban actúa como antagonista dos receptores de oxitocina; este fármaco está rexistrado en moitos países para suprimir os partos prematuros entre as semanas 24 e 33 da xestación. Ten menos efectos secundarios ca outros fármacos que se usaban anteriormente con este mesmo obxectivo (ritodrina, salbutamol e terbutalina).
Reaccións adversas potenciais
A oxitocina é relativamente segura usada ás doses recomendadas e os efectos secundarios son raros. Sinaláronse as seguintes posibles reaccións adversas maternas:
As doses excesivas ou a administración a longo prazo (nun período de 24 horas ou máis) poden producir contraccións uterinas tetánicas, rotura uterina, hemorraxia posparto e hiperhidratación, ás veces fatal.
O incremento da motilidade uterina pode ocasionar as seguintes complicacións no feto/neonato:
Evolución
Practicamente todos os vertebrados teñen unha hormona nonapeptídica similar á oxitocina que facilita as funcións reprodutivas e unha hormona nonapeptídica similar á vasopresina involucrada na regulación hídrica. Os dous xenes están sempre próximos (separados por menos de 15.000 pares de bases) no mesmo cromosoma e transcríbense en direccións opostas. Pénsase que ambos os xenes se orixinaron nun evento de duplicación xénica; o xene ancestral estímase que ten uns 500 millóns de anos e se encontra en ciclóstomos (membros modernos dos Agnatha, como a lamprea).
Alberto Contador
Traxectoria deportiva
Alberto Contador debutou como profesional en 2003 co equipo ONCE-Eroski. Ao ano seguinte (2004) fichou polo Liberty, co que colleitou os seus éxitos máis importantes. En 2005 aparécelle un coágulo de sangue no cerebro durante a primeira tirada da Volta a Asturias, do que tivo que ser operado. O coágulo produciuse por un cavernoma, unha malformación xenética dunha arteria.
Meses despois, o seu nome aparecía implicado a canda o doutros coñecidos ciclistas (Jan Ullrich, Ivan Basso, Óscar Sevilla, Francisco Mancebo) na Operación Puerto dirixida a detectar casos de dopaxe no ciclismo. Contador saíu finalmente excluído, pero o seu equipo non puido participar no Tour de 2006. Un ano máis tarde, incluso despois de vencer no Tour de Francia, excluíuselle doutra proba ciclista en Alemaña (o Gran Premio de Hamburgo) por estar relacionado coa Operación Puerto.
En 2007 fichou polo Discovery Channel, co que se proclamou vencedor do Tour de Francia 2007, logo da retirada do anterior líder Michael Rasmussen. Nesa edición Contador gañara ademais unha das tiradas pirenaicas, e soubo despois resistir a vantaxe na contra o reloxo da antepenúltima tirada.
Resultados nas Grandes Voltas
A sentenza do Caso Contador suspendeu a Alberto Contador durante 2 anos por dar positivo nun control antidopaxe durante o Tour de Francia 2010. Por isto foi descualificado da táboa clasificatoria definitiva no Tour 2010, no Tour 2011 e no Giro 2011. Tamén se lle prohibiu participar no Giro 2012 e no Tour 2012. Reapareceu na Vuelta 2012.
Trofeo Zamora
O trofeo Zamora é o título outorgado desde o ano 1959 polo xornal deportivo español Marca, ao porteiro de fútbol menos goleado da Primeira División de España e que recibe o seu nome do lendario porteiro dos anos 1920, Ricardo Zamora. Desde 1987 o premio entrégase tamén aos gardametas de Segunda División.
RS-27
RS-27 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa de varios foguetes Delta e Atlas.
Características
Os motores RS-27 eran fabricados por Rocketdyne e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno (RP-1). Tiñan un pulo de 915,5 kN a nivel do mar e usábanse na primeira etapa dos seguintes modelos de foguetes Delta e Atlas: Delta 1000, Delta 2000, Delta 3000, Delta 4000, Delta 5000, Delta II, N-2 (unha versión licenciada do Delta fabricado no Xapón) e Atlas II.
O RS-27 estaba formado en realidade por un motor principal RS2701A/B e dous foguetes vernier LR101-NA-11. Foi usado por primeira vez nos Delta 2000, en 1974, substituíndo ao motor MB-3. Usáronse por última vez en foguetes Delta II da serie 6000, e máis tarde no sistema de motores MA-5A empregados nos Atlas II.
Piero Dusio
Piero Dusio, nado en Scurzolengo (provincia de Asti) o 13 de outubro de 1899 e finado en Buenos Aires o 7 de novembro de 1975, foi un futbolista, empresario e piloto italiano.
Wedem Arad
Reinado
En 1306, Wedem Arad mandou unha embaixada de 30 enviados a Europa á procura do "rei das Españas" (probablemente Castela e Aragón). Quizais ouvindo dos éxitos dos cristiáns contra o Al-Andalus en Iberia, Wedem Arad quixo negociar un pacto de defensa mutua con eles contra os seus inimigos musulmáns comúns. Se os enviados alcanzaron ou non o seu destino é unha incógnita, mais visitaron Roma e chegaron ata Aviñón. Atrasados no seu regreso ao seu país, pasaron un tempo en Xénova, onde foron entrevistados polo xeógrafo Giovanni da Carignano. O relato de Giovanni sobre o país destes embaixadores, baseado nas entrevistas, perdeuse, mais foi resumido por Jacobus Philippus Foresti da Bergamo no seu Supplementum Chronicarum; este é o primeiro texto que asocia a figura lendaria do Preste Xoán con Etiopía.
Piero Dusio
Traxectoria
A súa carreira futbolística activa (tres partidos coa Juventus 1921-22) terminou cunha lesión no xeonllo, despois comezou un negocio téxtil (hule), que se converteu en material deportivo e en provedor de uniformes militares. Dirixiu a Juventus Organizzazione Sportiva Anonima (O.S.A.) entre 1941 e 1943, que pasou a formar parte da firma Cisitalia en 1944 e ata foi presidente da Juventus de 1942 a 1948.
Tartaruga xigante de Aldabra
A tartaruga xigante de Aldabra (Aldabrachelys gigantea), é unha especie de tartaruga endémica do atol de Aldabra nas Seychelles e outras illas do Índico, que é unha das tartarugas de maior tamaño do mundo. Historicamente as tartarugas xigantes vivían en moitas das illas do océano Índico occidental, como Madagascar e as illas Mascareñas, e o rexistro fósil indica que antes había tartarugas xigantes en todos os continentes e en moitas illas con excepción de Australia e a Antártida. Pénsase que moitas das especies do océano Índico foron levadas á extinción pola sobreexplotación que fixeron delas os mariñeiros europeos, e practicamente estaban todas extinguidas arredor de 1840 coa excepción da tartaruga xigante do atol de Aldabra.
Piero Dusio
Traxectoria
miniatura| left | O [[Cisitalia D46 foi chamado posteriormente de Piero Dusio (o Dusio 46). O piloto de carreiras é Ilario Bandini.]]
Wedem Arad
Reinado
G.W.B. Huntingford especula que durante o reinado de Wedem Arad o asentamento de Tegulet converteuse na capital de Etiopía.
Segunda división española 1967/68
A tempada 1967–68 da Segunda División de España foi a 36ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Deportivo da Coruña e Granada ascenderon a Primeira División. Badalona, Langreo, Racing de Santander, Lérida, Badajoz, Europa, Osasuna, Gimnástica de Torrelavega, Tenerife, Castellón, Real Jaén, Xerez, Recreativo de Huelva, Levante, Hércules, Constancia e Atlético Ceuta descenderon a Terceira División.
Hot Hot Hot!!!
"Hot Hot Hot!!!" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me o 8 de febreiro de 1988. A canción acadou o posto 45 nas listas británicas e o 18 nas irlandesas.
Segunda división española 1967/68
Grupo I
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Tartaruga xigante de Aldabra
Descrición
A coiraza é de cor marrón ou pardo con forma de cúpula alta. Ten patas curtas e grosas con moitas escamas, que soportan o seu pesado corpo. O pescozo é moi longo, incluso para o seu gran tamaño, o que axuda ao animal a chegar á comida das pólas de árbores que están a un metro de altura. A súa coiraza, dun tamaño similar á da famosa tartaruga xigante das Galápagos, mide como media 122 cm de lonxitude. As femias son xeralmente menores que os machos, con espécimes medios que miden 91 cm de lonxitude e pesan 159 kg. Os espécimes de mediano tamaño en catividade tiñan unha masa corporal entre 70 e 110 kg. Outro estudo mediu masas corporais de ata 132 kg como moi correntes.
Nomenclatura e sistemática
Anteriormente, a especie estivo asignada aos xéneros Testudo e Geochelone. Modernamente a especie é xeralmente denominada Aldabrachelys gigantea, pero recentemente, houbo intentos de usar para ela o nome Dipsochelys, co nome específico Dipsochelys dussumieri, mais despois dun debate que durou dous anos con diversas propostas, decidiuse finalmente conservar no ICZN o nome Testudo gigantea con preferencia sobre o nome recente de Dipsochelys (ICZN 2013); isto tamén afectou ao nome do xénero desta especie, establecéndose a denominación Aldabrachelys gigantea como nomen protectum.
Recoñécense catro subespecies:
Área de distribución
Unha poboación illada vive na illa de [[Changuu en Zanzíbar|miniatura]] miniatura|A. gigantea na [[illa Moyenne (Seychelles, 2016)]] A principal poboación da tartaruga xigante de Aldabra vive no atol de Aldabra nas Seychelles. O atol foi protexido da influencia humana e nel viven hoxe unhas 100 000 tartarugas xigantes, o que é a poboación mundial máis grande deste animal. Poboacións menores de A. gigantea nas Seychelles poden encontrarse no Parque Nacional Mariño de Sainte Anne (por exemplo na illa Moyenne e outras). Outra poboación illada da especie vive na illa de Changuu, preto de Zanzíbar, e hai algunhas poboacións en catividade en parques de Mauricio e Rodrigues. As tartarugas viven en hábitats moi diversos, como pradeiras herbosas, mato baixo, pantanos de mangleirais e dunas costeiras.
Hábitat
Nas illas orixinouse un peculiar hábitat que coevolucionou debido ás presións de pasto exercidas polas tartarugas, denominado "pasto de tartarugas" ("tortoise turf"), unha comunidade de máis de vinte especies de herbas e outras plantas. Moitas destas plantas sufriron de forma natural un ananismo e as súas sementes non crecen no extremo da planta, senón preto do chan para evitar as mandíbulas colleitadoras das tartarugas.
Como estas tartarugas son o animal máis grande do seu ambiente, as tartarugas de Aldabra desempeñan un papel similar ao dos elefantes. A súa vigorosa procura de comida derruba árbores xoves e crea vías usadas por outros animais.
Alimentación
miniatura|Unha tartaruga xigante comendo follas Son principalmente herbívoras, comen herba, follas e talos de plantas leñosas. Ocasionalmente proban algúns pequenos vertebrados e prea, incluso chegan a comer os corpos doutras tartarugas mortas. En catividade, comen froitas como mazás e plátanos, e tamén bólas de vexetais comprimidos.
No hábitat natural das tartarugas disponse de moi pouca auga doce para beber, de modo que obteñen a maioría d humidade da súa comida.
A tartaruga de Aldabra ten dúas variedades principais de coirazas. Os espécimes que viven en lugares onde o alimento está principalmente preto do chan teñen coirazas máis abovedadas coa parte frontal estendida cara ao pescozo. As que viven en ambientes con comida máis alta teñen as partes superiores da coiraza máis aplanadas coa parte frontal elevada para facilitar que o pescozo se poida estirar cara arriba para coller o alimento.
Pasto de tartarugas
miniatura|Tartaruga no atol de Aldabra
É un animal herbívoro, que pasa a maior parte do seu tempo buscando comida no ambiente con moita vexetación que o rodea. Vive en lugares que se adoitan coñecer como "pastos de tartarugas". Estes pastos ou céspedes herbáceos de tartarugas están compostos polas seguintes plantas: (Hnatiuk 1979)
Comportamento
miniatura|Pata dunha tartaruga xigante de Aldabra, que é unha eficaz ferramenta para escavar. As tartarugas de Aldabra poden encontrarse en solitario ou formando rabaños, que tenden a reunirse principalmente en pradeiras abertas. Están máis activas polas mañás, cando dedican o seu tempo a procurar comida. Cavan buratos subterráneos ou descansan en pantanos para manterse frescas durante as horas máis cálidas do día.
Aínda que son caracteristicamente lentas e cautelosas, poden avanzar a unha velocidade considerable. Poden erguerse apoiándose sobre as patas traseiras para chegar a ramas máis altas, correndo o risco de caer patas para arriba e xa non poder poñerse dereitas.
Reprodución
miniatura|250px|Apareamento de tartarugas xigantes de Aldabra
Entre febreiro e marzo as femias poñen entre 9 e 25 ovos de aspecto gomoso en niños secos pouco profundos. Xeralmente menos da metade dos ovos son fértiles. As femias poden realizar múltiples postas de ovos cada ano. Despois dunha incubación duns oito meses, eclosionan as pequenas e independentes crías entre outubro e decembro.
En catividade, as datas da oviposición varían. No Zoo de Tulsa teñen un pequeno grupo de tartarugas de Aldabra, que se reproduciron varias veces desde 1999. Unha femia normalmente pon ovos en novembro e de novo en xaneiro, con tal de que o temperatura sexa cálida dabondo para a posta. O zoo tamén incuba os seus ovos artificialmente, en dúas incubadoras, unha mantida a 27 °C e a outra a 30 °C. Como media, os ovos que se manteñen a esta última temperatura eclosionan en 107 días.
Conservación
A tartaruga xigante de Aldabra ten unha historia infrecuentemente longa de conservación organizada. Albert Gunther do Museo Británico, que despois se trasladou ao Museo de Historia Natural de Londres (captando a Charles Darwin e outros famosos científicos para que o axudasen) traballou co goberno de Mauricio para establecer unha reserva natural a finais do século XIX. As subespecies de tartarugas relacionadas, pero distintas da das Seychelles (A. g. hololissa e A. g. arnoldi) son criadas en catividade e hai un programa de reintrodución a cargo do Nature Protection Trust de Seychelles.
Piero Dusio
Traxectoria
Participou na Mille Miglia (1929-38), foi o sexto no Gran Premio de Italia de 1936, logrou unha vitoria de clase (50º na xeral) na Mille Miglia nun Siata 500cc (1937) e formou a Scuderia Torino (1939). Encomendou a Dante Giacosa de Fiat desenvolver un automóbil de carreiras (1944) e formou o "Consorzio Industriale Sportiva Italia" (1944). A empresa converteuse en Cisitalia e involucrou a Carlo Abarth, Rudolf Hruska e Ferry Porsche. Tres D46 encabezaron a local Coppa Brezzi (calebrada co Gran Premio de Turín de 1946, Dusio terminou 1º.
Dusio continuou financiando proxectos de automobilismo, pero os gastos en enxeñería do complexo 202MM case arruinan a Cisitalia (1947), ademais de involucrar a corporación Juventus. En consecuencia, Dusio emigrou a Arxentina e fundou Autoar (Automotores Arxentinos) S.A.I.C. (22 de marzo de 1949), financieiramente apoiado por Juan Peron. O seu fillo, Carlo Dusio, continuou dirixindo a refinanciada compañía Cisitalia Torino (1948-1964).
Dusio intentou, pero non puido, clasificarse para un Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un o Gran Premio de Italia de 1952 cun Cisitalia (D46), pero non conseguiu establecer un tempo na práctica debido a problemas do motor. Correu no Gran Premio de Buenos Aires en 1954 e tamén fundou Cisitalia Argentina Industrial y Comercial SA, deseñando automóbiles como o Cisitalia 750 (1960).
Morreu en Buenos Aires en 1975.
Resultados completos no Campionato de Europa
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sherlock Holmes (anime)
Sherlock Holmes (名探偵ホームズ) é unha serie de animación italo-xaponesa baseada nas historias de Sherlock Holmes, a personaxe creada por Arthur Conan Doyle. Na serie, a maioría das personaxes están representados como cans antropomórficos. Ademais, caracterízase polo estilo de tecnoloxía steampunk, nunha ambientación de ciencia ficción do século XIX. Consta de 26 episodios que foron emitidos entre 1984 e 1985.
Aris Salónica F.C.
O Aris Football Club (grego: Π.Α.Ε. Άρης) é un club de fútbol grego da cidade de Salónica (Macedonia). Foi fundado en 1914 e compite na Super Liga de Grecia. O seu estadio Kleanthis Vikelidis ten capacidade para 22.800 espectadores.
Kerewan
Kerewan é unha poboación de Gambia, mandada construír por Mamadi Safiyatu Fatty hai uns 400 anos. Localizada na ribeira do bolong Miniminiyang, a uns 60 km ao leste de Banjul, é a capital administrativa da División North Bank. En 2016 contaba con 225 516 habitantes.
Vida Gallega
Vida Gallega foi unha revista mensual gráfica que fundou Jaime Solá en Vigo. O primeiro número saíu en xaneiro de 1909 con portada de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e o último en 1938, publicándose un total de 697 números.
Marta Rovira
Marta Rovira i Vergés, nada en Vic o 25 de xaneiro de 1977, é licenciada en dereito e política catalá, actual secretaria xeral de Esquerra Republicana de Catalunya e deputada no Parlamento de Cataluña na X, XI e XII lexislaturas.