cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filadelfia, Italia
Filadelfia é unha comuna localizado na provincia de Vibo Valentia, en Calabria (Italia). Tiña unha poboación de 5.810 habitantes no 2007. Esténdese por unha área de 30 km² e ten lindes cos concellos de Curinga, Francavilla Angitola, Jacurso e Polia.
René Barbier (esgrimista)
René Barbier, nado en Lión o 4 de marzo de 1891 e finado en París o 9 de marzo de 1966, foi un escritor e tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan co equipo francés de espada con Armand Massard, Georges Buchard, Gaston Amson, Émile Cornic e Bernard Schmetz que logrou a medalla de prata.
Como escritor escribiu numerosas novelas e coleccións de contos centrados na rexión provenzal da Camarga como Sang de Camargue (1932), Raïna la Caraque (1943), Marie Pietrot (1945)
Catedral de Santa María de Tudela
250px|thumb|Catedral de Tudela A catedral de Santa María la Mayor é un templo tardorrománico cisterciense de grandes dimensións da cidade de Tudela, en Navarra.
A súa construción comezou a finais do século XII durante o reinado de Sancho VI o Sabio, pasando a testemuña ao seu fillo Sancho VII o Forte, que á súa vez o pasou ao seu sobriño Teobaldo I. Utilizou algúns dos alicerces da Mesquita Maior de Tudela (séculos IX a XI). Como as orientacións dos dous templos non coincidían, a mesquita foi destruída para edificar o novo templo e só se aproveitaron algúns dos seus alicerces. Agora sitúase entre as actuais praza Vieja e as rúas Roso, Portal e Horno Higuera da Zona Vella de Tudela.
Inicialmente serviu como colexiata, pasando a ser catedral cando no século XVIII Tudela se segregou da diocese da veciña Tarazona. Foi elevada á dignidade de catedral por Pío VI, a instancias de Carlos III, no século XVIII.
Convento de San Domingos da Coruña
O convento de San Domingos é un convento da Orde dos Predicadores situado na cidade vella da Coruña.
Características
Foi construído no século XIII, destruído polos ingleses en 1589 e finalmente reconstruído no século XVII co aspecto actual.
De arquitectura barroca, conserva do edificio orixinal dúas capelas: a da Virxe dos Remedios e a de Nosa Señora do Rosario, patroa da cidade. Ten unha torre xirada respecto ó eixo da fachada.
Lino, papa
Lino de Volterra, chamado logo San Lino, nado en Volterra (na Toscana) e finado en Roma no ano 79, foi o segundo papa. Foi o primeiro sucesor de Pedro como bispo de Roma entre os anos 67-79. Naquela altura, o título de papa aínda non fora creado.
Traxectoria
Pouco se sabe de Lino de Volterra e do seu pontificado. A maioría das fontes clásicas sinálano como segundo dos bispos de Roma, se ben nas datas existen fondas diverxencias. O Liber pontificalis dátao entre o ano 56 e o 67, durante o imperio de Nerón, Xerome de Estridón lévao ata 67-78, e Eusebio ata o segundo ano do goberno de Tito (80).
Ireneo de Lión, un autor de finais do século II, identifícao co Lino que menciona Paulo de Tarso na súa segunda carta a Timoteo, e que foi nomeado papa á morte de Pedro, polo tanto no ano 67. O Liber pontificalis (catálogo do século VI) sinala que era orixinario de Volterra, pero non identifica as fontes desa aseveración.
Parroquias galegas
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de San Lino.
Argo Navis
miniatura|250px|Debuxo da Argo Navis por [[Johannes Hevelius ]]
Argo Navis foi (e, en certo sentido, segue a ser) unha extensa constelación no hemisferio sur celeste, que representaba o navío no que viaxaron Xasón e os Argonautas na mitoloxía grega. Esta é a única constelación descrita por Claudio Tolomeo que non se recoñece na actualidade. Polo seu gran tamaño (uns 1.884 graos cadrados, máis ca ningunha outra), foi dividida en varias constelacións menores por Nicolas Louis de Lacaille no século XVIII: estas son Carina (a Quilla), Puppis (a Popa), Vela (a Vela). Esta última ocupa o lugar que correspondería ó mastro do navío.
Estrelas importantes de Argo Navis
miniatura|250px|Argo Navis de Johann Bayer
Argo Navis foi dividida por Lacaille moitos anos despois de que Johann Bayer lle aplicara o seu sistema para nomea-las estrelas. Nos nosos días continúa usándose a súa secuencia, aínda que hoxe en día xa non é recoñecida coma constelación. É dicir, Vela, Puppis e Carina, as constelacións derivadas deste extenso asterismo, comparten unha mesma designación de Bayer. É por isto que tanto Vela coma Puppis carecen de estrelas alfa e beta porque Alfa (α) e Beta (β) Argus Navis corresponden hoxe en día a Alfa e Beta Carinae. Carina, pola súa parte, carece de estrela gamma porque Gamma (γ) Argos Navis hoxe en día corresponde a Gamma Velorum (pertencente a Vela), e así sucesivamente.
Pyxis, a diferenza das outras tres, ten estrelas con designación alfa, beta, gamma e demais, aínda que as súas estrelas pertenceron antigamente á mesma constelación de Argo Navis. Isto débese a que, en tempos de Bayer, as estrelas que agora deliñan a Pyxis —todas de pouco brillo— non se atopaban entre as que trazaban a figura do navío. Cando Lacaille a crea no 1756 é, entón, cando as súas estrelas reciben a designación correspondente.
Véxase tamén
Para ve-las referencias ó mito do navío, ir a:
Para ve-las referencias, artigos e constelacións nas que foi dividida a antiga constelación de Argo Navis, ir a:
Mota del Cuervo
miniatura|300px|Mapa dos concellos da provincia de Cuenca Mota del Cuervo, coñecida turisticamente como "O Balcón da Mancha", atópase enclavado no centro de Castela-A Mancha, cunha distancia case equidistante a todas as capitais de provincia da rexión.
thumb|left|250px Caracterízase polos seus muíños de vento, e ao estar a uns 5 quilómetros da localidade de El Toboso, crese que estes puidesen ser os famosos "xigantes" contra os que loitou Don Quixote da Mancha, no libro escrito por Miguel de Cervantes. Son sete actualmente, sendo un," o zurdo", o único que estivo en funcionamento.
Festas
A súa principal festa é a da patroa, A nosa Señora da Antiga de Manjavacas, que se celebra o primeiro domingo de agosto, co seu tradicional "Romaría á Carreira" declarada de interese turístico Nacional, desde a súa Ermida a 8 quilómetros de Mota del Cuervo.
Enclaves protexidos
miniatura|250px|Muíños en Mota del Cuervo Dentro dos enclaves protexidos dentro do seu termo municipal están:
Alfonso Costoya
Alfonso Costoya Rodríguez, nado en Valga en 1975, é un árbitro de fútbol galego.
Traxectoria
En 1993 comeza facendo o papel de xuíz de liña en Terceira División Española e consecutivamente vai pasando a Segunda B, Segunda e en 2000 debuta en Primeira División. Leva dende entón once temporadas como árbitro asistente nas bandas na máxima categoría do fútbol español, e tamén ten arbitrado partidos internacionais entre seleccións UEFA, como un encontro Turquía-Malta de 2006, cualificatorio para a Eurocopa de 2008.
Durante moitos anos foi o asistente do tamén galego Bernardino González Vázquez, ata a retirada deste.
ECU
A ECU (European Currency Unit, en galego Unidade Monetaria Europea), foi unha unidade de conta empregada na Comunidade Europea —posteriormente Unión Europea (UE)— con propósitos monetarios. O código ISO 4217 era XEU.
Historia
Creada en 1979, a ECU foi ata o 31 de decembro de 1998 a unidade de conta do Sistema Monetario Europeo (SME) e dos documentos xurídicos e financeiros da UE, empregouse en créditos sindicais e nas operacións comerciais do mercado monetario, e foi substituída polo Euro o 1 de xaneiro de 1999.
ECU, pola súa resonancia francesa, non era do agrado de todos, e o chanceler de Alemaña Helmut Kohl sinalou que lle soaba igual a Ein Kuh, que en alemán poderíase entender coma unha vaca. Na reunión de Madrid de decembro de 1995, optouse por chamar Euro á moeda única comuntaria, tendo unha paridade 1:1 co ECU.
Nunca se acuñaron moedas de ECU, salvo para ocasións conmemorativas e para coleccionistas. Tampouco se emitiron billetes nesta unidade monetaria.
Funcionamento
Tratábase dunha moeda cesta, composta pola suma de cantidades fixas de doce das quince moedas dos Estados membros, estimándose a porcentaxe de cada unha delas en función de tres criterios: a participación de cada unha das divisas no conxunto do comercio intracomunitario, o PIB de cada país e a súa cota no Fondo Europeo de Cooperación Monetaria (FECM).
Apoiado polo Fondo Europeo de Cooperación Monetaria, o ECU desempeñou un papel fundamental no mecanismo de tipos de cambio (MTC), en virtude do cal os estados membros debían manter o valor das súas moedas nacionais dentro dunha banda porcentual respecto dunha paridade central. Non obstante, o ECU non só dependía do MTC. As moedas dos membros da UE que non pertencían ao MTC, como o Reino Unido e Italia, continuaron sendo partes integrantes do ECU.
A composición do ECU modificouse en varias ocasións, pero quedou conxelada o 1 de novembro de 1993, cando entrou en vigor o Tratado de la Unión Europea. Esta conxelación debía ser irrevogable ata o comezo da terceira fase da Unión Económica e Monetaria. Con todo, variou o tipo de cambio de cada moeda fronte ás moedas doutros estados membros do SME e fronte ao ECU. Se unha moeda incrementaba o seu valor con respecto a tódalas demais, eran necesarias menos unidades desta moeda para adquirir a mesma cantidade de calquera das restantes moedas ou do ECU das que se precisaban anteriormente.
Did I Let You Know
"Did I Let You Know" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o cuarto sinxelo do seu álbum I'm With You, despois de "The Adventures of Rain Dance Maggie", "Monarchy of Roses" e "Look Around". O seu lanzamento foi en xaneiro de 2012, e foi exclusivamente no Brasil.
Andoni Monforte Arregui
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Valencia foi elixido deputado no Congreso na Lexislatura constituínte en 1977, nas eleccións xerais de 1979 e en 1982. Tamén foi Conselleiro do Consello Xeral Vasco nas carteiras de Sanidade e Seguridade Social. En 1986 foi elixido en representación de España ao Parlamento Europeo, cargo que ocupou até 1989. Desde entón, exerce a súa actividade profesional como avogado.
Equisetales
Equisetales é unha orde de fieitos con só un xénero vivente, o Equisetum. O rexistro fósil inclúe especies adicionais hoxe extinguidas.
Voo 261 de Alaska Airlines
O voo 261 de Alaska Airlines era un voo regular internacional entre o aeroporto internacional Licenciado Gustavo Díaz Ordaz en Puerto Vallarta, México, e o aeroporto internacional de Seattle-Tacoma, nos Estados Unidos cunha escala no aeroporto internacional de San Francisco. O 31 de xaneiro de 2000, o avión que operaba a ruta, un McDonnell Douglas MD-83, esnafrouse no océano Pacífico a uns 4,3 quilómetros ao norte da illa Anacapa, California, tras sufrir unha perda catastrófica do control de cabeceo. O accidente matou a todas as persoas a bordo: dous pilotos, tres tripulantes de cabina e 83 pasaxeiros.
Avión
O aparello implicado no accidente era un McDonnell Douglas MD-83 fabricado en 1992, con rexistro N963AS. Fora entregado a Alaska Airlines en maio de 1992 e estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D. Antes do accidente o avión tiña máis de 26 000 horas de voo.
Angela Gheorghiu
(nome real Angela Burlacu), nada o 7 de setembro de 1965 en Adjud (Romanía), é unha soprano romanesa. Dende o seu debut profesional en 1990 ten interpretado os papeis principais de numerosas óperas na Metropolitan Opera de Nova York, a Royal Opera House de Londres, a Wiener Staatsoper de Viena, o Teatro alla Scala de Milán e moitos outros teatros de ópera de Europa e dos Estados Unidos. Ten unha abundante discografía, principalmente cos selos EMI Classics e Decca, e é especialmente coñecida polas súas interpretacións de óperas de Puccini, se ben é considerada, a raíz das súas interpretacións de La traviata, como unha das mellores Violetta do mundo.
Voo 261 de Alaska Airlines
Tripulación
O pilotos do voo 261 eran veteranos con moita experiencia. O capitán Ted Thompson, de 53 anos, tiña 17 750 horas de voo, 4 000 delas voando no MD-80. O primeiro oficial William (Bill) Tansky, de 57, tiña 8 140 horas, da que 8 060 eran como primeiro oficial no MD-80. Ningún dos dous estivera antes implicado nun incidente ou accidente.
Angela Gheorghiu
Primeiros anos
Gheorghiu naceu en 1965 en Adjud, unha pequena cidade na provincia romanesa de Moldavia a 300 km de Bucarest, filla dun maquinista ferroviario amante da música e dunha modista. Gheorghiu creceu nunha familia sen tradición musical e sen interese no canto, «nin sequera la la la», bromea agora. A relación co canto da soprano romanesa remóntase á súa primeira infancia, cando xa cantaba na escola infantil, sendo dende aquela cantante de ópera e estudante, Gheorghiu afirmaba nunha entrevista: «Son cantante dende que nacín». Cando era nena, o compositor e director de orquestra estadounidense Leonard Bernstein tiña un programa semanal na televisión romanesa, e o pai de Angela sintonizábao para velo coas súas dúas fillas, isto motivou que, xunto coa súa irmá máis nova Elena Dan, Angela cantase ópera dende moi nova, converténdose as dúas en pequenas celebridades na súa cidade natal, como indicou: «Eramos as divas da vila». Gheorghiu cantou por primeira vez en público aos seis anos de idade, xunto a súa irmá Elena, un canto de berce de Brahms no Pazo da Cultura da súa localidade natal. O seu evidente talento levaríaa finalmente á capital romanesa aos 14 anos de idade para estudar no George Enescu Lyceum. 250px|miniatura|A [[Opera Națională Română din Cluj-Napoca, onde Gheorghiu realizou o seu debut operístico profesional en 1990.]]
Estudos e inicios como profesional
Aos 14 anos, Gheorghiu comezou a estudar canto na Universitatea Națională de Muzică București (Universidade Nacional de Música de Bucarest), principalmente con Mia Barbu e con Arta Florescu. En 1990 graduouse como a primeira da súa especialidade cun grao de honra. A súa graduación seguiu ao derrocamento de Nicolae Ceaușescu o ano anterior, o que lle permitiu procurar unha carreira internacional inmediatamente. Se ben o seu debut profesional foi con 18 anos interpretando a Solveig en Peer Gynt de Edvard Grieg, o seu debut operístico profesional tivo lugar na Opera Națională Română din Cluj-Napoca (Ópera Nacional Romanesa Cluj-Napoca) encarnando a Mimì en La Bohème en 1990, e ese mesmo ano gañou a Belvedere International Competition.
Gheorghiu realizou o seu debut internacional en 1992 na Royal Opera House de Londres no papel de Zerlina en Don Giovanni. Ese mesmo ano debutou na Wiener Staatsoper no papel de Adina en L'elisir d'amore, e en 1993 fixo o seu debut na Metropolitan Opera de Nova York encarnando a Mimì en La Bohème, de Puccini. Ao ano seguinte, en 1994, debutou en La Monnaie de Bruxelas no papel de Micaëla na ópera de Bizet Carmen, nunha representación que atraeu o interese de críticos como Joel Kasow, da revista Opera News. Ese mesmo ano regresou á Royal Opera House para encarnar a Nina na ópera de Massenet Chérubin.
Éxito internacional
En 1994, foi escoitada por Sir Georg Solti para unha nova produción de La traviata que sería retransmitida pola BBC e gravada en directo por Decca. Durante un ensaio o propio Solti declarou:
O seu debut como Violetta no escenario londiniense levouna á fama internacional, os xornais e revistas anunciaron «Naceu unha estrela», e dende ese momento as súas aparicións nos teatros de ópera máis importantes do mundo non pararon de aumentar. En 1995 asinou o seu primeiro contrato en exclusiva con Decca, gravando para o selo británico numerosos CDs e DVDs. Porén, unha traxedia familiar chegaría pouco despois, cando en 1996 a súa irmá, a tamén soprano Elena Dan, morría a causa dun ataque ao corazón aos 30 anos de idade o mesmo ano no que Angela contraía matrimonio co tenor francés Roberto Alagna. Co seu marido formaría parella artística durante moito tempo, sendo considerados a «Parella de Ouro da Ópera».
En 1998 asinou o seu segundo contrato en exclusiva, desta vez con EMI Classics, e ao ano seguinte participou cun grande éxito no concerto «Michael Jackson and Friends» que se celebrou na cidade alemá de Múnic miniatura|295px|Roberto Alagna e Angela Gheroghiu en [[Cannes.]] En decembro de 2000, Gheorghiu interpretou o papel principal na película Tosca, dirixida por Benoit Jacquot, xunto con Roberto Alagna e Ruggero Raimondi. Ao ano seguinte, en 2002, Gheorghiu interpretou a Xulieta na película Romeo e Xulieta, xunto a Roberto Alagna e Tito Beltrán, tamén realizada en DVD.
En 2003 debutou no papel de Nedda en Pagliacci e no de Marguerite en Faust. Gravou Tosca (tamén levada ao cine en 2001, dirixida polo director francés Benoît Jacquot) e Leonora en Il trovatore para EMI, e cantou por primeira vez o papel de Tosca na Royal Opera House en 2006, colleitando un grande éxito.
Gheorghiu participou en numerosos concertos, cantando en solitario ou con outros compañeiros. Entre algúns dos máis importantes, a reapertura da Royal Opera House Covent Garden (1999) e o Teatro Malibran de Venecia (2001), e a inauguración do Palau de les Arts Reina Sofía de Valencia en presenza da raíña española Sofía en 2005. Cantou tamén no «Prom at the Palace» en 2002, o evento que sinala o Xubileu da Raíña Isabel II, un concerto dispoñible en DVD. Tamén cantou na Gala do Xubileu da Raíña Beatriz en Ámsterdam (2005), no New Year's Eve Concert do Palais Garnier en París (2006), no «Met Summer Concert» en Prospect Park (Nova York, 2008), ou no concerto homenaxe a Luciano Pavarotti en Petra (2008). En 2009, Gheorghiu foi invitada para homenaxear a Grace Bumbry durante o 32º Kennedy Center Honors, en Washington, D.C.. No acto cantou «Vissi d'arte» da ópera de Puccini Tosca, en presenza do presidente dos Estados Unidos, Barack Obama.
En novembro de 2010, Gheorghiu realizou o seu debut na ópera de Cilea Adriana Lecouvreur, unha nova produción da Royal Opera House, Covent Garden. The Observer escribiu:
Por outra banda, The Telegraph sinalou:
En xullo de 2011, Gheorghiu cantou o papel principal de Tosca na Royal Opera House baixo a dirección de Antonio Pappano, e o seguinte setembro regresou alí para a reposición de Faust, que foi retransmitida en directo en salas de cine de todo o mundo. En abril de 2012 debutou no Teatro Colón de Buenos Aires nun concerto de duetos con Roberto Alagna.
En xuño de 2012, Gheorghiu celebrou os seus 20 anos dende o seu debut no escenario da Royal Opera House (Londres) nunha representación de La Bohème con Roberto Alagna. En xullo dese mesmo ano impartiu a súa primeira masterclass na Georg Solti Accademia de Castiglione della Pescaia, Italia. En novembro de 2012 regresou á San Francisco Opera para representar novamente Tosca, de Puccini. Nunha entrevista á revista austríaca Kurier en febreiro de 2014, Gheorghiu expresou o seu interese en representar o papel de Norma e de gravar o de Desdemona (Otello). O seu debut máis recente nun papel foi o de Charlotte en Werther de Massenet en marzo de 2015 na Wiener Staatsoper, cun grande éxito de crítica.
Premios e recoñecementos
Gheorghiu ten gravado numerosos álbums de recitais e óperas completas, e ten aparecido en televisión e concertos. A gravación para EMI Classics do Manon de Jules Massenet con Gheorghiu no papel principal gañou un Premio Gramophone á «Mellor Gravación de Ópera», e foi nomeada ao Premio Grammy á «Mellor Gravación de Ópera» en 2002. A gravación para EMI Classics de Tosca de Puccini con Gheorghiu, Roberto Alagna e Ruggero Raimondi nos papeis principais reportoulle o Deutscher Schallplattenpreis en 2002.
Tamén ten gañado o Diapason d'Or, o Choc du Monde de la Musique en Francia, o Cecilia Prize en Bélxica, o Premio Echo, o Musica e dischi en Italia, o Foreign Lyric Production Award e o USA Critics' Award. Gheorghiu gañou o título de Female Artist of the Year dos Classic Brit Awards en 2001 e 2010, e recibiu a Medaille Vermeille de la Ville de París, así como o nomeamento de Officier de l’Ordre des Arts et Lettres e Chevalier de l’Ordre des Arts et Lettres polo Ministerio de Cultura de Francia. En decembro de 2010, Gheorghiu foi nomeada Doutor Honoris Causa pola Universidade de Artes en Iasi (Romanía) e obtivo tamén a Estrela de Romanía, o máis alto galardón entregado polo Presidente de Romanía. En outubro de 2012, Gheorghiu recibiu a condecoración real Nihil Sine Deo do rei Miguel I de Romanía, como recoñecemento á súa contribución para promover a cultura romanesa no mundo.
Controversias co Met e outros teatros
250px|miniatura|Gheorghiu mantivo unha difícil relación con diversos teatros, entre eles o Met. En ocasións, Gheorghiu tivo difíciles relacións cos xerentes e directores dos teatros de ópera. Algúns, mais non todos, destes conflitos xurdiron pola súa oposición aos directores que, como ela mesma sinalou nunha entrevista ao xornal español ABC «queren expresar as súas propias fantasías, esquecéndose das personaxes. Ás veces, o que se representa no escenario vai en contra da historia e da música». Gheorghiu ten atribuído a súa franqueza á súa crianza en Romanía baixo o réxime totalitario de Nicolae Ceaușescu:
Gheorghiu tivo unha relación problemática co antigo xerente da Metropolitan Opera (Met) Joseph Volpe logo do seu debut neoiorquino en 1993 como Mimì. En 1996, Gheorghiu foi elixida para encarnar a Micaela nunha nova produción de Carmen, con Waltraud Meier e Plácido Domingo. A produción de Franco Zeffirelli exixía a Micaela a levar unha perruca loira, co que Gheorghiu non concordaba. Cando o Met realizou unha xira polo Xapón en 1997, ela negouse a levala na primeira noite, e Volpe declarou: «A perruca continuará, con ou sen ti» e substituíuna por unha suplente. En 1998 regresou ao Met para seis representacións de Romeo e Xulieta xunto co seu marido, o tenor Roberto Alagna, como Romeo. Volpe planeara contratar a Gheorghiu para encarnar a Violetta Valery para unha nova produción de La traviata, que se estrearía en novembro dese mesmo ano e estaría dirixida novamente por Zeffirelli. Alagna cantaría o papel do amante de Violetta, Alfredo Germont. Segundo Volpe, Gheorghiu e Alagna discutiron co persoal e o director sobre detalles da produción e demoraron continuamente a sinatura do contrato. Finalmente ambos firmaron os seus contratos e os enviaron ao Met un día despois da data límite. Volpe negouse a aceptalos e finalmente a produción contou con Patricia Racette e Marcelo Álvarez interpretando aos amantes.
En setembro de 2007, Gheoghiu foi despedida polo Xestor Xeral da Lyric Opera of Chicago, William Mason, dunha produción de La bohème por faltar aos ensaios e probas de vestiario, e en xeral por un comportamento «pouco profesional». Gheorghiu dixo nun comunicado que se perdera algúns ensaios por pasar tempo co seu marido, que estaba cantando no Met Romeo e Xulieta e ensaiando para Madama Butterfly de Puccini, e engadiu:
Seis meses despois, Gheorghiu realizou o seu debut na San Francisco Opera, recibindo críticas favorables pola súa Magda na nova produción de La rondine. A produción da San Francisco Opera orixinouse na Royal Opera House de Londres, onde se estreou o 7 de maio de 2002 con Gheorghiu e Alagna como Magda e o seu amante Ruggero. É unha que admira en particular:
A pesar destes desacordos, Gheorghiu e Alagna regresaron á Metropolitan Opera para cinco representacións de L'elisir d'amore en 1999 e para catro representacións de Faust en 2003. Gheorghiu tamén interpretou no Met a Liù en Turandot no ano 2000; como Violetta en La traviata xunto a Jonas Kaufmann en 2006 e 2007; como Amelia en Simon Boccanegra en 2007; como Mimì en La bohème en 2008; encarnou a Magda na tempada 2008-09 na coprodución da Royal Opera House e a San Francisco Opera de La rondine, a primeira representación desta ópera no Met dende 1936; e tamén na tempada 2009-10, cando encarnou a Violetta, substituíndo o seu contrato previo como Marie Antoinette nunha nova e rara montaxe de The Ghosts of Versailles de John Corigliano, que foi cambiada por problemas de presuposto da compañía.
O 31 de decembro de 2008, Gheorghiu estreou unha nova produción de La rondine no Met xunto con Roberto Alagna, Marius Brenciu, Lisette Oropesa e Samuel Ramey. A ópera fora interpretada por última vez no teatro máis de 70 anos atrás. Gheorghiu recibiu algunhas críticas favorables pola súa interpretación de Magda: «Gheorghiu encarna o papel, como actriz e cantante, cun carisma natural». A opinión do New York Times foi máis variada: «Vocalmente, os dous protagonistas son algo decepcionantes. A Sra. Gheorghiu, como Magda, canta cun son brillante e cores escuras no rexistro máis forte da súa voz. Mais o terreo rico do seu rexistro medio ás veces tórnase velado, e o seu rexistro grave é curiosamente feble».
En agosto de 2009, Gheorghiu cancelou todos os seus contratos para representacións de Carmen no Met de 2010 por «motivos persoais». Debía ter sido a súa primeira representación pública do papel principal (escrito e normalmente cantado por unha mezzosoprano). Tamén cancelou outros contratos co Met cerca do final de 2010. En marzo de 2011 cancelou todos os seus contratos para a representación do Romeo e Xulieta de Gounod no Met alegando enfermidade. Só días despois de que cancelara todos os seus contratos para as representacións dunha nova produción de Faust durante a tempada 2011-12. Segundo o seu representante, «ela sentíase incómoda co concepto». Peter Gelb, o xerente do Met, dixo que as súas frecuentes cancelacións se converteran nun «problema cada vez máis difícil para o Met». Gelb chegou a dicir que, dende aquela, os plans para que Gheorghiu regresara ao escenario do Met continuaban, e engadiu: «Isto non ten nada que ver con perrucas». Gheorghiu regresou ao Met en decembro de 2014 para representar con éxito de crítica o papel de Mimi en La Bohème, xunto a Michael Fabiano. Para a tempada 2015-2016, está programado que represente Tosca por primeira vez no Met, na produción de Bondi.
Vida persoal
Angela Gheorghiu casou, cando aínda era estudante, co enxeñeiro hidráulico Andre Gheorghiu, de quen tomou o apelido e conservou logo de divorciarse del por consello da súa discográfica. Andre Gheorghiu pertencía a unha importante familia de músicos de Romanía. miniatura|[[Roberto Alagna, segundo marido de Gheorghiu, en 2004.]] En 1992, Gheorghiu coñeceu ao que sería o seu futuro marido, Roberto Alagna (con quen ten cantado frecuentemente no escenario e en gravacións de estudio), cando cantou con el La Bohème na Wiener Staatsoper. Dende o primeiro instante, segundo o esposo, sentíronse apaixonados, mais os dous estaban casados, e só casaron en 1996 despois da morte da dona de Alagna por un cáncer de cerebro e do divorcio de Gheorghiu. A cerimonia tivo lugar durante unha representación de La Bohème no escenario da Metropolitan Opera, na cidade de Nova York coa presenza do daquela alcalde da cidade Rudolph Giuliani.
Gheorghiu ten dúas fillas adoptivas: Ornella, filla de Alagna coa súa primeira muller, que vive en París; e Uana, que vive en Londres e é a súa sobriña, filla da súa irmá Elena, que morreu nun accidente automobilístico en 1996.
Estes feitos, sumados ao comportamento presuntamente imperioso da parella, reportáronlles a ela e a seu home Roberto Alagna unha especial cobertura dos medios, que lles outorgou varios alcumes: La Draculette, Bonnie & Clyde, Ceausescus. Sobre o seu comportamento exixente e voluntarioso, Angela Gheorghiu confesou nunha entrevista:
Encarnando o modelo da diva ao estilo antigo, Gheorghiu é paradoxicamente unha estrela da ópera bastante moderna. Xa ten realizado numerosos rexistros discográficos e aparece frecuentemente en televisión e en concertos de grandes audiencias. O seu primeiro grande éxito, unha produción de La Traviata dirixida por Georg Solti, chegou a ser vista por máis dun millón de persoas no Reino Unido.
En 2006 foi escollida no posto 74 das «mulleres máis sexis do mundo» pola revista FHM. En outubro de 2009, Alagna dixo nunha entrevista en Le Figaro que el e mais Gheorghiu se separaran.
Segundo Vilaboy Martínez
Segundo Vilaboy Martínez, nado en Ferrol o 28 de novembro de 1918 e finado na mesma cidade o 19 de decembro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Angela Gheorghiu
Repertorio
Os papeis máis destacados que ten interpretado Gheorghiu ao longo da súa carreira inclúen, entre outros, a:
Segundo Vilaboy Martínez
Traxectoria
Traballador dos estaleiros de Ferrol. A través de Manuel Blanco Bueno, dirixente do Comité Rexional do Partido Comunista, contactou con Benigno Fraga Pita e Carlos Allegue Caruncho cos que formou o Comité Local do PCE, do que era secretario político. Participou, canda aos seus irmáns, na coñecida como folga do aceite nos estaleiros. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Carlos Allegue Caruncho, Antonio Tenreiro Leira, Adolfo Allegue Allegue e Jesús Calvo García.
Angela Gheorghiu
Características
Moitos críticos teñen aclamado a Angela Gheorghiu como unha das voces máis electrizantes do mundo da ópera, especializada na interpretación de heroínas románticas do repertorio francés e italiano. Moitos dos que teñen escoitado á soprano romanesa coinciden na beleza do seu canto, a súa pulcra emisión e unha técnica depurada, malia que segundo as súas propias palabras, nunca tivera un instrutor para a voz ou canto. Gheorghiu é unha intérprete bastante coidadosa coa súa voz, que construíu a súa carreira lentamente, concentrándose nos papeis cos que posúe unha maior afinidade vocal e interpretativa. Entre eles están: Violetta (La traviata), Mimì (La Bohème), Magda (La rondine), Adina (L'Elisir d'Amore) e Xulieta (Romeo e Xulieta). En 2003, ampliou o seu repertorio cos papeis de Nedda en Pagliacci e Marguerite no Faust de Gounod.
Segundo Vilaboy Martínez
Traxectoria
Fuxiu á guerrilla o 31 de xaneiro de 1947 incorporándose ao destacamento Manuel Eive da IV Agrupación Pasionaria do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 26 de maio foi capturado pola Garda Civil despois dun tiroteo na coñecida como “Casa de Delfino”, preto do río Belelle, en Taboado, na parroquia de Sillobre. Resultou gravemente ferido. Foi trasladado ao Hospital da Mariña en estado moi grave. Permaneceu no hospital até o 8 de agosto, que ingresou na cadea de Ferrol. Foi torturado e paseado pola Garda Civil durante días polos distintos lugares da comarca para que delatase os seus camaradas, cousa que non conseguiron. Sometido a consello de guerra sumarísimo o 30 de outubro, foi condenado a pena de morte e axustizado a garrote no cárcere de Caranza.
Angela Gheorghiu
Características
Gheorghiu ten sido eloxiada tanto polo seu talento dramático como pola súa voz. O colaborador da revista Opera News John Allison referiuse á falla de novas divas no mundo da ópera como as sopranos que precederon a Gheorghiu, afirmando:
Neil Crory defínea como unha soprano cun gran rexistro e unha voz escura que é tamén capaz de cantar papeis de spinto. Por outra banda, Alan Blyth define a voz da soprano romanesa como a «máis natural e persoal da súa xeración, capaz tanto dunha notable flexibilidade e de expresar un intenso sentimento».
Discografía
Angela Gheorghiu ten gravado numerosos discos, tanto de estudio como en directo, que colleitaron eloxios da crítica e numerosos premios. Os seus rexistros discográficos abranguen óperas completas e discos recompilatorios de arias. A maior parte dos seus traballos discográficos tenos realizado co selo discográfico EMI Classics, mais tamén ten gravado con Decca, e en menor medida con RCA, Teldec, Warner Classics, Larghetto, Deutsche Grammophon, ou MediaPro Music. O seu primeiro contrato discográfico foi co selo británico Decca en 1992, e catro anos máis tarde realizou a súa primeira gravación con EMI Classics xunto co seu segundo marido Roberto Alagna, Duets and Arias (1996), con este último selo asinou un contrato en 1998.
Tamén ten realizado numerosas gravacións en vídeo de óperas e recitais, principalmente co selo EMI Classics, e en menor medida con Decca, Arthaus Musik, Kultur Video, Beckmann Visual Publishing e Opus Arte. Estas gravacións están dispoñibles en DVD e Blu-ray.
Partidos políticos nos Estados Unidos de América
Esta é unha lista dalgúns partidos políticos existentes nos Estados Unidos de América:
Freaked Out and Small
Freaked Out and Small é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Presidents of the United States of America, publicado o 12 de setembro de 2000 a través do selo MUSICBLITZ Records, unha discográfica baseada na web. As copas do disco distribuídas a través deste selo incluían no libreto o agradecemento a aqueles clientes que reservaran o disco a través da páxina de MUSICBLITZ. Eses clientes aparecen listados individualmente.
Neste álbum todos os temas foron interpretados con guitarras e baixos normais, a diferenza dos seus outros traballo, xa que a banda normalmente utiliza "guitbasses" e "basitars", que son guitarras con menos cordas e afinadas de xeito distinto.
O disco foi reeditado no ano 2004 a través do propio selo da banda, PUSA Inc., con cancións extra.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Ballew agás onde se indique.
Cancións extra da reedición
<li>"Velvet Universe" – 2:40</li> <li>"Hand in Hand" – 2:11</li> <li>"Tiny Explosions (demo)" – 3:13</li> <li>"Nuthin But Love (demo)" – 2:27</li> <li>"Tiger Bomb (demo)" – 3:24</li> <li>"Last Girl On Earth (demo)" – 3:03</li> <li>"Meanwhile Back in the City (demo)" – 3:13</li> <li>"Jupiter (demo)" – 3:24</li> <li>"Death Star (demo)" – 3:03</li> <li>"Blank Baby (demo)" – 3:22</li> </ol>
Transmutación nuclear
A transmutación nuclear é a conversión dun elemento químico ou dun isótopo noutro elemento químico. Xa que tódolos elementos e isótopos dun elemento están definidos polo número de protóns e neutróns presentes nos seus átomos, a transmutación nuclear sucede en calquera proceso no que se modifica o número de protóns ou neutróns do núcleo atómico. A transmutación pode conseguirse ben por medio de reaccións nucleares, nas que unha partícula externa reacciona co núcleo, ou por decaemento radioactivo sen precisar unha causa externa.
A transmutación nuclear por nucleosíntese estelar no pasado creou a maioría dos elementos químicos máis pesados do Universo coñecido e continua tendo lugar, creando a maioría dos elementos máis comúns como o helio, osíxeno ou o carbono. A maioría de estrelas realizan a transmutación por medio de reaccións de fusión con hidróxeno e helio, mentres que as estrelas máis grandes tamén podend fusionar elementos máis pesados nas fases tardías da súa evolución.
A transmutación artificial pode darse utilizando máquinas que teñan a enerxía suficiente para provocar cambios na estrutura nuclear dos elementos, como poden ser aceleradores de partículas ou reactores tokamak. Os reactores de fisión convencionais tamén provocan transmutacións artificiais ó expoñer elementos a neutróns producidos pola fisión dunha reacción nuclear en cadea artificial.
Shigeru Miyamoto
frame|Shigeru Miyamoto, no [[E3 2006, conducindo a súa propia orquestra no "Kodak Theatre" grazas a Wii.]]
Shigeru Miyamoto (en xaponés 宮本茂), nado en Sonobe-cho (Quioto) o 16 de novembro de 1952, é un deseñador de videoxogos xaponés, creador de Mario, ademais doutras das principais franquías de Nintendo como Donkey Kong ou The Legend of Zelda. É ademais o buque insignia da compañía nipoa, un dos pais dos videoxogos complexos e está considerado como o mellor deseñador da súa rama da industria do entretemento electrónico de todos os tempos, tanto pola crítica como polos seus propios compañeiros de profesión e as súas fans.
Traxectoria
De neno Miyamoto amaba o debuxo, pintar ilustracións e explorar a paisaxe que rodeaba a súa casa. En 1970 inscribiuse na Academia de Artes Industriais e Manuais Kanazawa Munici, onde se graduou cinco anos máis tarde, aínda que logo admitiría que os seus estudos a miúdo tomaban un lugar secundario fronte aos seus "garabatos". En 1977 Miyamoto, cunha titulación en arquitectura, conseguiu unha entrevista con Hiroshi Yamauchi, un amigo do seu pai e presidente da compañía Nintendo. Yamauchi contratou a Miyamoto como artista e colocouno como aprendiz no departamento de planificación.
En 1980, a nova rama estadounidense de Nintendo lanzou ao mercado "Radarscope", un xogo arcade do cal se pensaba que sería un éxito, pero que pola contra resultou ser un rotundo fracaso. Para manterse á boia, Nintendo América necesitaba desesperadamente un xogo arrasador. Hiroshi Yamauchi asignou a Miyamoto, a única persoa dispoñible, a tarefa de crear o xogo que levaría á compañía ao éxito ou ao fracaso.
Logo de consultar con algúns dos enxeñeiros da compañía como Smooke (Miyamoto non posuía experiencia en programación), e tras compoñer a música por si mesmo nun pequeno órgano electrónico, Donkey Kong saíu á luz.
Donkey Kong foi un éxito instantáneo. Dos tres personaxes creados para o xogo (Donkey Kong, Jumpman e Pauline), Jumpman foi o de maior éxito e desde o seu debut en 1980 apareceu en máis de 100 xogos e en máis dunha ducia de plataformas, converténdose nunha das insignias e mascotas de Nintendo e do mundo dos videoxogos en xeral.
Algo moi curioso que se debe destacar na historia de Miyamoto é o cambio do nome da súa creación: Mario. No primeiro xogo no que apareceu dito personaxe (Donkey Kong), era chamado Jumpman e á damisela que sempre estaba en perigo chamábanlle Pauline. Cando apenas Nintendo estaba florecendo en Norteamérica, o dono das oficinas da empresa chamábase Mario Segali. En honor a este, Miyamoto decidiu cambiar o nome de Jumpman, quedando finalmente como Mario para o resto de xogos nos que apareceu como protagonista, presentando tamén ao seu irmán Luigi. Pauline foi substituída máis adiante pola Princesa Peach, pero no xogo para o SNES, Yoshi´s Safari, o seu nome foi cambiado a Toadstool para a versión americana. Con todo, por mor dunha tradución trabucada en devandito xogo, a princesa recuperou o seu nome orixinal, quedando finalmente como Peach para xogos posteriores.
Un dos logros máis importantes de Miyamoto como deseñador, á parte de conseguir sacar á boia o mundo dos videoxogos con Donkey Kong, foi Super Mario 64. Trátase do primeiro xogo da historia en verdadeiras 3D, no que é posible controlar tanto ao personaxe como ao momento de vista do xogador mediante un sistema de movemento de cámaras a través de mecanismos de control especialmente deseñados no mando de Nintendo 64 para iso. A técnica do movemento de cámaras e personaxes de forma independente utilízase agora como estándar na elaboración de videoxogos con contornas tridimensionais e tense en conta á hora de deseñar os mandos das videoconsolas. Foi unha das grandes revolucións que Nintendo introduciu na industria.
Aínda que Miyamoto xeralmente é listado como produtor nos créditos dos xogos, participa directamente neles sendo responsable absoluto do seu desenvolvemento, tomando decisións sobre o camiño que estes deben seguir e pasando todas as fases de deseño e optimización polo seu visto e prace. Malia todo, apareceu como director en xogos como Super Mario 64 e como supervisor e produtor noutros como The Legend of Zelda: Twilight Princess. Entre as poucas excepcións de xogos protagonizados polos seus personaxes nos que o seu nome non figura tralo desenvolvemento, está a serie Mario Land, coa que non tivo relación algunha.
Estilo e características
Os seus títulos caracterízanse por mecánicas de control refinadas e mundos interactivos nos cales o xogador é incentivado a descubrir cousas por si mesmo, a facer traballar a súa mente e a sentirse inmerso no que fai. Moitos dos seus traballos como Super Mario Bros., Super Mario 64, Donkey Kong ou The Legend of Zelda: Ocarina of Time aparecen aínda hoxe nos primeiros postos das clasificacións de mellores títulos da historia (The Legend of Zelda: Ocarina of Time mantén o primeiro posto desde o ano do seu lanzamento, 1998, nas clasificacións anuais máis importantes). É experto en crear personaxes cun gran carisma, que todo o mundo, pertencente ou non ao mundo das videoconsolas, recoñecen (Segundo varias enquisas, nos anos 90 había máis xente no mundo que coñecía a Super Mario que a Mickey Mouse).
Actualmente é o director administrativo xeral da área de entretemento, análise e desenvolvemento de Nintendo, o sector corporativo de Nintendo Xapón, e é produtor, director e supervisor de gran cantidade de xogos da compañía.
Foi contratado por Nintendo (naquel entón como unha empresa xogueteira) como artista e en 1980 foille outorgada a tarefa de deseñar un dos seus primeiros xogos arcade. O título resultante foi Donkey Kong, o cal foi un éxito inmediato e o seu personaxe principal, Mario, foise transformado na mascota de Nintendo e nunha icona do mundo dos videoxogos en xeral. Miyamoto converteuse rapidamente no produtor estrela de Nintendo e construíu unha gran cuadra de franquías para a compañía, moitas das cales se atopan aínda en actividade e posúen gran recoñecemento.
Inimigo das prácticas estándar da industria, Miyamoto mostrouse sempre remiso a relanzar vellos títulos e de cando en cando creou unha secuela sen producir antes unha evolución importante no xogo para lograr unha experiencia fresca. Con todo, isto é menos certo na actualidade que durante o apoxeo da consola Super Famicom (Super Nintendo Entertainment System); o cada vez máis complexo desenvolvemento de xogos fixo que deba esparexerse entre varios títulos en desenvolvemento simultáneo, polo que son poucos os xogos para a consola GameCube que posuíron un auténtico brillo Miyamoto, sendo destacable a serie Pikmin e o xogo The Legend of Zelda: Twilight Princess. Malia todo, xeración tras xeración, algún dos seus traballos acaban por converterse nunha referencia para os demais desenvolvedores, ben por idear novos elementos na xogabilidade, por utilizar certo estilo gráfico ou directamente por crear un xénero ata entón descoñecido no mundo dos videoxogos.
Obra
Nos títulos máis temperáns, onde as traducións eran pobres, era listado nos créditos xeralmente como Miyahon.
Balbino Álvarez
Balbino Álvarez Rodríguez, nado en 1957 e finado en Ourense o 14 de decembro de 2008, foi un político galego.
Traxectoria
Aínda que profesionalmente foi profesor de instituto en Ourense, Balbino Álvarez fíxose coñecido pola súa participación política no Ourense dos anos oitenta e noventa. En 1987 presentouse ás eleccións municipais nesa cidade na lista do Centro Democrático y Social, e saíu elixido concelleiro. O seu grupo abstívose na investidura favorecendo o acceso á alcaldía de Jorge Bermello, de Alianza Popular, como cabeza da lista máis votada.
Aos cinco meses Balbino Álvarez votou en contra dos orzamentos presentados polo grupo de goberno e forzou a dimisión de Bermello, así como a disolución do comité local do seu partido. A seguir, apoiou a investidura de Manuel Veiga Pombo (PSdeG-PSOE) como alcalde, e asumiu no novo goberno municipal a concellería de Cultura. Tres anos máis tarde, en setembro de 1990, unha moción de censura encabezada polo independente José Luis Mondelo volveu cambiar o alcalde de Ourense. Nas eleccións municipais de 1991 presentouse nas listas do PSOE, formación que accedeu de novo ao goberno, e volveu ser concelleiro de Cultura.
En 1994 abandonou o Partido Socialista, encabezando a agrupación ADEI-O en 1995 sen lograr representación, con menos do 1% dos votos, ante o cal abandonou a actividade política. Faleceu como consecuencia dunha pneumonía, desencadeada durante o tratamento dunha hepatite C.
Casa do Sol
A Casa do Sol é un edificio situado na cidade da Coruña, na esquina da rúa Sol coa avenida de Pedro Barrié de la Maza, fronte á praia do Orzán.
Foi deseñado por Pedro Mariño en 1903, e nun primeiro momento foi dedicado a tratar doenzas como a tuberculose. Actualmente é propiedade do concello da Coruña, e nel ten a súa sede a Comisión de Festas da cidade.
Descrición
A Casa do Sol é un edificio de planta cadrada de 12×12 metros dun único andar. As fachadas son simétricas e nelas destaca a decoración da cornixa. Remátase cun lucernario situado no centro, sobre a que era a sala de espera do dispensario.
Inicialmente ía construírse entre as cocheiras do tranvía e o lavadoiro do Orzán, mais en 1905, cando se concedeu a licenza de construción, decidiuse a súa localización actual.
San Vicenzo, Avión, Avión
San Vicenzo é un lugar da parroquia de Avión no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 79 habitantes (34 homes e 45 mulleres), seis menos ca en 2010 (35 homes e 50 mulleres).
Algirdas Mykolas Brazauskas
Algirdas Mykolas Brazauskas (2 de setembro de 1932 - 26 de xuño de 2010).
Traxectoria
Presidente de Lituania entre o 25 de febreiro de 1993 e o 25 de febreiro de 1998. Primeiro ministro de Lituania dende o 3 de xullo de 2001. Pertenceu ao Partido Socialdemócrata Lituano
Ragnar Sigurðsson
Ragnar Sigurðsson, nado en Reiquiavik o 19 de xuño de 1986, é un futbolista islandés. Xoga na demarcación de defensa para o FC Krasnodar da liga Premier de Rusia.
Fylkir Reykjavík
Ragnar iniciou a súa carreira nas categorías inferiores do Fylkir Reykjavík no ano 2002 para acabar debutando co primeiro equipo dous anos máis tarde, onde permanecería até o 2006.
IFK Göteborg
En 2006 fichou polo club sueco IFK Göteborg. Debutou na Allsvenskan o 6 de abril de 2007 e xogou os 26 partidos de liga completos, formando unha formidábel parella con Mattias Bjärsmyr. O seu equipo acabaría por gañar a Allsvenskan ese ano polo que de contado o seu nome empezou a se asociar a varios grandes clubs da Ligue 1, Serie A, Bundesliga ou da Premier League. O daquela director de deportes do IFK Göteborg, Håkan Mild comentou que o club esixía uns 3.000.000 € por este talentoso defensa. Durante a súa segunda tempada Ragnar xogou 29 partidos (de 30) e o equipo terminou en 3º lugar, gañando a Supercupen e a Svenska Cupen.
Selección nacional
Debutou coa selección de fútbol de Islandia o 22 de agosto de 2007 nun partido amigábel contra Canadá, encontro que finalizou con empate a un. Ademais disputou a clasificación para a Eurocopa 2008, a clasificación para a Eurocopa 2012, a clasificación para a Eurocopa 2016, a clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de 2010 e a clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de 2014.
Ligazóns externas
Vídeo que repasa a traxectoria de Ragnar Sigurðsson no IFK Göteborg.