cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Poètes maudits
Descrición
O concepto de Verlaine do poeta maldito foi en parte tomado do poema de Charles Baudelaire chamado Bénédiction, que inicia o seu libro Les Fleurs du mal. O uso desta expresión e do termo malditismo xeneralizouse logo para referirse a calquera poeta (ou a un escritor doutros xéneros ou mesmo a un artista plástico) que, independentemente do seu talento, é incomprendido polos seus contemporáneos e non obtén éxito en vida; especialmente para os que levan unha vida bohemia, rexeitan as normas establecidas (tanto as regras da arte como os convencionalismos sociais) e desenvolven unha arte libre ou provocativa.
Entre os literatos que recibiron o cualificativo de malditos estarían tamén, á parte de Verlaine e do seu grupo, escritores como Charles Baudelaire, François Villon, Thomas Chatterton, Aloysius Bertrand, Gérard de Nerval, o conde de Lautréamont, Petrus Borel, Charles Cros, Germain Nouveau, Antonin Artaud, Émile Nelligan, Armand Robin, Rodrigo Pérez Cambre, Innokienti Ánnienski, John Keats, Federico García Lorca, Alejandra Pizarnik, Fogwill, Edgar Allan Poe, Raúl Gómez Jattin, Leopoldo María Panero, entre outros.
Parque Nacional do Teide
O Parque Nacional do Teide ocupa a zona máis alta da illa de Tenerife, nas Canarias. Declarado o 22 de xaneiro de 1954 como parque nacional, é o máis grande e antigo dos parques nacionais das Illas Canarias, e un dos máis antigos de España. En 2007 foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e tamén desde ese ano o Parque Nacional do Teide é considerado como un dos 12 Tesouros de España.
Nesta zona atópase o volcán do Teide que cos seus 3.718 metros, é o pico máis alto das Canarias, de España e de calquera terra emerxida do Océano Atlántico. É ademais, o terceiro volcán máis grande do mundo desde a súa base, só superado polo Mauna Loa e o Mauna Kea en Hawai. Xunto ao Teide atópase a segunda montaña máis alta do Arquipélago Canario, o Pico Viejo con 3.135 metros sobre o nivel do mar, sendo ambos as únicas montañas canarias que exceden os 3.000 metros de altitude.
Premio Espiral Maior de Poesía
O Premio Espiral Maior de Poesía, créase en 1992 por Edicións Espiral Maior dirixido a autores noveis, menores de 35 anos e sen obra publicada. O premio carece de dotación económica e consiste na publicación da obra pola editorial convocante.
A partir de 1999 o premio ábrese a todos os creadores (teñan ou non obra publicada e independentemente da idade). Dende o ano 2006 concédese tamén a obras en idioma portugués e Ámbito Cultural de El Corte Inglés respáldao con 12.000 euros, que o converten nun dos máis dotados de toda a Península Ibérica.
Riosubil, San Martín de Neira de Rei, Baralla
Riosubil é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Festival de Málaga de Cine Español
O Festival de Málaga, oficialmente Festival de Málaga Cine Español (FMCE), é unha mostra cinematográfica celebrada anualmente en Málaga, España.
Ademais de proxectar as estreas máis relevantes do ano do cine español, prémianse as mellores películas do ano e concédense galardóns honoríficos. O galardón principal é a Biznaga de Ouro.
Historia
O Festival de Málaga de Cine Español naceu en 1998 e en cada unha das súas edicións mantivo como obxectivo favorecer a difusión e promoción da cinematografía española, reunindo cada ano aos diferentes sectores da industria cinematográfica, xerando foros, debates e encontros co fin de analizar os avances e as necesidades do cine español, como escaparate para o traballo dos profesionais do sector audiovisual.
O Festival de Málaga mostra cine español inédito en longametraxes, curtametraxes e documentais, con eventos significados como Mercadoc, Mercado do Documental Español e Iberoamericano; Málaga Screenings, Mercado da Longametraxe Española; TV Market, Mercado da ficción e animación españolas para televisión; Málaga Audiovisual, representación do audiovisual de Málaga en Mercadoc e Market Screenings; Zonazine, longametraxes, curtametraxes e ciclos para o público novo.
Choe Yong-rim
Traxectoria
Choe Yong-rim estudou na Escola Revolucionaria Mangyongdae, na norcoreana Universidade Kim Il-sung e na Universidade Estatal de Moscova, na Unión Soviética, e ocupou diversos cargos desde 1950. Do 11 de abril de 2005 a xullo de 2009, foi secretario xeral do Presidium da Asemblea Popular Suprema de Corea do Norte, cargo no que substituíra a Kim Yunhyŏk. O 30 de maio de 2010, era secretario en xefe do Comité Local da cidade de Pyongyang do Partido dos Traballadores de Corea.
Como primeiro ministro, Choe foi o xefe de goberno do país, o que significa que nomeaba aos ministros e vice-primeiros ministros, que son confirmados pola Asemblea Popular Suprema, sendo tamén responsable da política económica e doméstica. Oficialmente, Choe era parte dun triunvirato que dirixe o poder executivo de Corea do Norte, cada un con poderes equivalentes a un terzo dos poderes dun presidente nos sistemas presidenciais. Choe Yong-rim á fronte do goberno, o presidente do Parlamento, manexa as relacións exteriores, e o Presidente da Comisión Nacional de Defensa, comanda as forzas armadas. Especulouse que o antecesor de Choe, Kim Yong-il, foi destituído en parte debido ás reformas monetarias que tiveron lugar a principios de 2010. Kim desculpouse publicamente polos contratempos antes de renunciar.
O Espinar
O Espinar (en castelán, El Espinar) é un municipio da provincia de Segovia, Castela e León, pertencente á comarca de Segovia cunha poboación de 9.217 habitantes segundo os datos do padrón correspondentes ao ano 2008. A extensión do municipio é de 205,10 km² polo que a densidade poboacional é de 44,93 hab./km².
Xeografía
Situada ao pé da Serra de Guadarrama e atravesada pola estrada nacional N-VI e a autoestrada AP-6 que unen Madrid con A Coruña a vila del Espinar ocupa a transición entre a serra e a meseta castelá. No seu territorio xurdiron outros dous núcleos urbanos que conforman, xunto co orixinario, o actual concello do Espinar, estes son: La Estación e San Rafael, no seu termo está a urbanización de Los Ángeles de San Rafael. O Espinar é coñecido como a porta de Castela e León.
Xentilicio
miniatura|500px|centro|San Rafael e La Estación. O xentilicio xenérico é o de espinariegos e o apelativo «ahumao» ou «bolluyo», aínda que o feito de que o municipio estea formado por varios núcleos de poboación fai que algún destes teña o seu propio, como é o caso de San Rafael, cuxo xentilicio é sanrafaeleños e o apelativo de «fondilleros».
Ramón Ángel
Ramón Ángel Rey, nado en Vigo o 5 de setembro de 1970, é un batería de jazz. Comezou estudando en Vigo con Fernando Llorca. No 1996 marchou a Boston ao Berklee College of Music, onde cofundou o Abe Rábade Trio con Paco Charlín e co propio Abe Rábade. Trala súa saída deste grupo en 2003, ten varios proxectos, entre eles outro trío con Paco Charlín e Santiago Quintáns, que xa comezara en 1995.
Discos
Abe Rabade Trio:
Eleccións municipais en Frades
miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Frades]]
Corporacións democráticas en Frades desde a aprobación da Constitución de 1978.
Legend: Legacy of the Dragons
Legend: Legacy of the Dragons é un videoxogo de rol e fantasía creado polo desenvolvedor ruso IT Territory no 2006 e publicado por My.com. A versión en inglés do xogo foi estreada o 6 de novembro de 2007. No 2008, foi adaptado ó mercado alemán por Mail.ru Games GmbH (antigamente coñecido como Astrum Online Entertainment), seguido polas versións turca, polaca, castelá, francesa e italiana. No 2014, xa non foi distribuído por Mail.ru Games GmbH e foi transferido a My.com.
O xogo conta con millóns de xogadores en todo o mundo. En Rusia, o xogo gañou o premio a mellor presenza en internet ("Premio Runet") varias veces e ten un status de culto pola comunidade xogadora rusa.
San Ildefonso, Segovia
San Ildefonso, tamén coñecido como La Granja ou Real Sitio de La Granja de San Ildefonso, é unha localidade situada na provincia de Segovia, en Castela e León.
Localización
Comprende as poboacións de La Granja, Valsaín e La Pradera de Navalhorno. A súa poboación é de 5.637 habitantes (INE 2008). Atópase situada a 11 km de Segovia capital, ao pé das montañas do Sistema Central, que separa a provincia de Segovia da de Madrid (cidade da que dista 76 km polo porto de Navacerrada e 80 polo túnel de Guadarrama).
Lugares e monumentos
Destacan entre os seus monumentos o Palacio Real e os seus xardíns coas súas fontes, así como a Real Fábrica de Cristais (fábrica de vidro de grande importancia histórico-monumental) que na actualidade alberga a Fundación Centro Nacional de Vidro (Museo do Vidro e Escola-Taller de Vidro) e ademais o instituto da localidade, I.E.S. Peñalara.
Ademais destacan as numerosas rutas de sendeirismo pola serra de Guadarrama que se poden realizar partindo desde La Granja ou desde Valsaín, así como as fermosas paraxes que se poden gozar percorréndoos.
Foi residencia de verán dos Reis de España. Alí asináronse os Tratados de San Ildefonso.
Historia
A historia desta poboación está intimamente vinculada á da súa Palacio Real. Xa existía antes da construción de devandito palacio outro na próxima poboación de Valsaín. Polo tanto, este municipio contou cun palacio desde a dinastía Trastámara, xa que Henrique IV de Castela foi quen fundou o palacio de Valsaín, en principio, concibido como refuxio de caza. Este palacio formou parte das residencias palacianas de Filipe II, onde se celebraron os festexos nupciais, tras casar este rei por cuarta vez no Alcázar de Segovia. Este palacio, agora en ruínas, tivo o privilexio de ser o primeiro palacio de todos os Reais Sitios. Tamén foi en Valsaín onde Filipe II pensou construír un mosteiro, que finalmente se construíu na por entón de San Lorenzo de El Escorial.
Este palacio tivo varios incendios e reconstrucións que modificaron a súa estrutura. Pero tras o incendio de 1697 que o destruíu significativamente, reinando Carlos II de España, finalmente abandonouse para construír outro novo nas inmediacións da poboación de Valsaín, pero ao gusto da nova dinastía, Borbón, que acababa de chegar ao trono de España co rei Filipe V de España. O lugar que se elixiu foi preto dun coto de caza real, que gran parte do mesmo quedou dentro do recinto palaciano. Preto deste coto existía un pequeno mosteiro dedicado a San Ildefonso, cuxos monxes levaban unha hospedería, unha granxa e varias hortas con árbores froiteiras para o seu propio sustento.
A orixe deste mosteiro foi a cesión duns terreos en 1477 por parte dos Reis Católicos aos monxes xerónimos do mosteiro do Parral en Segovia. A ermida deste mosteiro consérvase actualmente dentro das murallas do Palacio. Estas obras comezaron en 1721 e continuamente, ata practicamente a actualidade fóronse engadindo distintos elementos ou se modificaron as infraestruturas.
Así polo tanto, Valsaín ao non ter xa o palacio foi perdendo importancia respecto da nova poboación que estaba xurdindo co novo palacio. Se non chegou a desaparecer a poboación, foi grazas á actividade de curta de árbores no piñeiral e o serradoiro do próximo núcleo urbano (a menos de 1 km) de La Pradera de Navalhorno. En cambio, a medida que se ía construíndo o novo palacio, o núcleo urbano ía crecendo a medida que se ían necesitando máis empregados no palacio, tanto para a súa construción e mantemento, como para dar servizo dentro do mesmo. miniatura| Tamén se creou nesta poboación a Real Fábrica de Cristais en 1727, co obxectivo de diminuír as importacións e xa que logo os custos das pezas de cristalería de luxo, á vez que se protexía manufactúraa nacional. O proxecto foi impulsado por Ventura Sit co apoio da Coroa, quen instalou un pequeno forno para vidros planos, os cales servirían para realizar fiestras ou grandes espellos. Posteriormente, construír o actual edificio polo aparellador real Joseph Díaz (Gamones), cunha superficie total de 25.000 m². Nesta fábrica realizáronse importantes pezas de vidro que se exportarían por toda Europa, competindo coas fábricas máis importantes do momento.
Coa chegada de Carlos III de España, a poboación tomou un novo impulso. Algunhas das medidas que tomou foron reordenar o centro urbano e delimitar este cunha muralla, ampliando a muralla xa existente do Palacio Real. Tamén saca fóra do centro urbano o cemiterio, sendo esta poboación a primeira en España que realiza este cambio. Ademais a fábrica, no seu momento de esplendor, impulsou aínda máis o crecemento da poboación.
Algúns acontecementos históricos que sucederon en La Granja foron a voda entre Carlos IV de España e María Luísa de Parma, as firmas dos tratados de San Ildefonso de 1777, 1796 e 1800, a derrogación da Pragmática Sanción de 1789 por Fernando VII xusto antes de morrer, a sublevación dos sarxentos da gornición do Palacio en 1836 que obrigou á rexente María Cristina de Borbón a restablecer a Constitución de 1812, o nacemento de Juan de Borbón no palacio etcétera.
Actualmente a poboación de La Granja vive do turismo que xera o Palacio Real e o Museo do Vidro, así como das actividades para o mantemento dos mesmos. Pero tamén crea postos de traballo a nova fábrica de vidro (construída nos anos 70 do século XX), as madeiras do piñeiral do Valsaín, e cada vez máis do turismo rural grazas aos montes da serra de Guadarrama e móntaa de cabalos.
Tradicións
miniatura|
410
Falecementos
Historia ano a ano
Illa Joinville
A illa Joinville é a illa máis grande do arquipélago de Joinville, de aproximadamente 64 km na dirección leste - oeste e de 20 km de largo, atópase ao nordés da punta da Península Antártica, separada polo estreito Antártico. A illa Joinville foi descuberta e cartografada de xeito aproximado en 1838 por unha expdedición francesa baixo o mando do capitán Jules Dumont D'Urville, quen a chamou así en honra a Francisco de Orleans, Príncipe de Joinville, (1818-1900), que foi o terceiro fillo de Luís Filipe I de Francia, Duque de Orleans.
A República Arxentina reclama a illa e inclúea dentro do Departamento Antártida Arxentina que forma parte da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur, para Chile forma parte do Territorio Chileno Antártico e para o Reino Unido do Territorio Antártico Británico, pero estas reclamacións están suspendidas en virtude do Tratado Antártico.
Águila Roja
Águila Roja (en galego: "Aguia Vermella") foi unha serie de televisión española de aventuras, producida pola empresa Globomedia para Televisión Española. Foi emitida en La 1 entre o 19 de febreiro de 2009 e o 27 de outubro de 2016. Esta produción contaba no seu elenco con varios actores galegos entre os seus protagonistas, como é o caso de Miryam Gallego, Javier Gutiérrez e Francis Lorenzo.
A serie está ambientada no Madrid do Século de Ouro, durante o reinado de Filipe IV, cara ao 1660. Céntrase nas aventuras do seu protagonista, Gonzalo de Montalvo (David Janer), mestre de escola da vila e tamén heroe enmascarado.
Ambientación
A serie esta ambientada en España, ao redor do ano 1660, durante o reinado de Filipe IV. Este, segundo a ficción, tivera aos dous protagonistas (Gonzalo de Montalvo e Hernán Mejías) como fillos dunha muller á que seduciu, Laura de Montignac. Outra cousa que se representa na historia é a vida do médico e nobre Juan de Calatrava, duque de Velasco e Fonseca, Grande de España. Apenas se descubriu a rotación da Terra e a circulación sanguínea, e a ciencia xa era admitida pola Igrexa Católica. O lugar de ambientación é a Vila de Madrid. En 1656, a Vila de Madrid contaba cuns 125 000 habitantes, dos cales os personaxes que aparecen son uns deles.
4ª tempada
===5ª tempada ===
6ª tempada
===7ª tempada ===
8ª tempada
===9ª tempada ===
Águila Roja, la película
Daniel Écija, un dos creadores de Águila Roja e presidente do Grupo Globomedia, rodou unha película baseada na serie co elenco habitual, ademais doutros novos que participaron só no proxecto cinematográfico, cuxa función foi realizada por Luis San Narciso, director de casting da produtora e artífice do elenco de coñecidas películas como Mar adentro, Os luns ó sol ou Volver. A trama consiste nun conflito entre España, Portugal e Francia e a súa estrea realizouse o día 20 de abril do 2011. Esta película é a segunda adaptación ao cine dunha serie española, tras No te fallaré (baseada en Compañeros).
San Bernabel, San Martín de Neira de Rei, Baralla
San Bernabel é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Barro
Barro é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Pontevedra. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 3.746 habitantes (1.862 homes e 1.884 mulleres), o que representa un aumento respecto a 2005, cando contaba con 3.408 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou. Dende as Eleccións Municipais do ano 2015 o seu alcalde é Xosé Manuel Fernández Abraldes (BNG)
Xeografía
Os seus límites son, polo sur, os municipios de Poio e Pontevedra, polo leste, o de Moraña; ao norte, o de Portas e, polo oeste, Meis.
Historia
Os primeiros restos humanos datan da cultura castrexa, atopados no castro Bandufe e Monte da Chan(Agudelo). Coa romanización a zona comezou a cobrar importancia, ao estar atravesada de norte a sur pola vía XIX (Aquis celenis) do itinerario de Antonino. Dita vía é paralela ou similar á vía portuguesa do camiño de Santiago e á estrada N-550.
A capital do concello estivo en Porráns até 1900, cando pasou a Santo Antoniño.
Patrimonio histórico-artístico
dereita|miniatura|Cruceiro de Valbón (Agudelo).
Tamén existen pazos (como o da Crega, en Santo Antoniño, Perdecanai), cruceiros e muíños.
O Camiño Portugués cruza o concello de sur a norte, en paralelo á estrada N-550. Na parroquia de Portela existe un albergue de peregrinos adaptado sobre unha vella escola.
Neste concello ten a súa sede a Banda de música Xuvenil de Barro, formada no ano 1992.
A festa do patrón do concello, San Martiño, celébrase o 11 de novembro. O primeiro domingo de outubro celébrase a romaría de San Breixo, avogoso contra a reuma. O terceiro domingo de xuño celébrase a festa do viño de Barro, fundada a finais da década de 1970.
Patrimonio natural
Destaca o Parque da Natureza do Río Barosa, unha carballeira en desnivel pola que baixa a fervenza que forma o río Barosa, que se aproveitaba antigamente mediante dezasete muíños, algúns deles rehabilitados. O espazo tamén está axeitado para as visitas como zona de lecer.
Polixinia en animais
A polixinia (do grego antigo πολυγυνία, de πολύ-, poly- 'moitos', e γυνή, gyne 'muller' ou 'esposa') é un sistema de apareamento no cal un macho vive e aparéase con moitas femias, pero cada femia só se aparea cun único macho. Os sistemas nos que varias femias se aparean con varios machos defínense como promiscuos ou polixinándricos. O apareamento en leks considérase frecuentemente como unha forma de polixinia porque un macho se aparea con moitas femias, pero os sistemas de apareamento baseados en leks diferéncianse en que o macho non ten vinculación coas femias coas que se aparea, e as femias que se aparean carecen de vinculación unhas con outras.
A polixinia é típica de grupos cun só macho e múltiples femias e poden encontrarse en moitas especies como: os humanos, o gorila, o elefante mariño, os paxaros folosa grande e Troglodytes aedoni, o Papio hamadryas, o faisán común, o cervo común, o tigre de Bengala, as abellas Xylocopa varipuncta e Anthidium manicatum e o alce. A miúdo en sistemas políxinos, as femias realizarán a maioría dos coidados parentais.
Sistemas de apareamento
miniatura|esquerda|[[Gorila]] miniatura|[[Folosa grande]]
Cando dous animais se aparean, ambos comparten un interese no éxito da súa descendencia, aínda que a miúdo desde diferentes puntos de vista. A non ser que o macho e a femia sexan perfectamente monógamos, o que significa que se aparean para toda a vida e non toman outras parellas, incluso despois da morte da parella orixinal, a cantidade de coidados parentais que prodigan varía. En realidade, é moito máis común que ocorran os apareamentos políxinos. As estruturas políxinas (excluíndo os leks) estímase que ocorren nun 90% dos mamíferos.
As aves políxinas son infrecuentes se as comparamos cos mamíferos, xa que a monogamia é o máis común nelas. Evolutivamente, a polixinia en aves puido ter evolucionado porque moitas femias non necesitan o apoio do macho para coidar á súa descendencia. Como as femias non necesitan axuda extra para sacar adiante os seus niños, os machos poden permitirse investir en múltiples femias. Non obstante, o coidado parental do macho encóntrase a miúdo en moitas especies de aves territoriais políxinas, o que orixina unha competición das femias para a axuda do macho. O máis frecuente é que os machos busquen unha segunda femia para fecundala, unha vez que a primeira femia puxo os seus ovos. As especies fortemente políxinas ou monógamas presentan un comportamento de agresión de femia a femia. Hai moitos factores que afectan a agresión das femias incluíndo a densidade de predadores, calidade do hábitat, espazado dos niños e tamaño do territorio. A miúdo as femias loitan polos recursos que pode proporcionar o macho, como alimentos ou protección do niño. As desvantaxes das femias por aparearse cun macho xa emparellado poden compensarse cos amplos recursos proporcionados polo machos, e como resultado prodúcese unha elección polas femias.
Tipos de polixinia
Cando as femias se moven continuamente e non están estables espacialmente, os machos perseguen unha estratexia de defensa da parella. Cando as femias están agrupadas, prodúcense caro tipos de polixinia. Cando as femias están estables espacialmente en e arredor dun recurso, os machos perseguen unha estratexia de defensa dos recursos e ocorre a polixinia cando as femias se agrupan e a descendencia require pouco ou ningún coidado parental (por exemplo, nas marmotas Marmota flaviventris, e no paxaro indicador Indicator xanthonotus).
Custos
En sistemas políxinos hai menos diversidade xenética debido a que un macho enxendra toda a descendencia. Aínda que ser o único pai de toda a descendencia é moi beneficioso para a fitness do macho, isto incrementa a probabilidade de endogamia e a transmisión de trastornos xenéticos. Ademais, é difícil para os machos monopolizar moitas femias á vez, o que leva a que se produzan copulacións con outros individuos distintos da parella nas cales unha femia pode aparearse con outros machos contal que non a vexa o macho co que está emparellada. Estes machos emparellados reprodutores teñen tamén unha curta permanencia no seu "cargo", e é común que os machos do grupo que non teñen harén ataquen o macho emparellado para conseguir acceso reprodutor ás súas femias.
Beneficios
A maior vantaxe para os machos nun sistema de apareamento políxino é o incremento de fitness e o éxito reprodutivo do macho simplemente porque será pai de toda a descendencia. Ser o único macho dun harén é altamente vantaxoso para o macho porque el ten unha probabilidade moito maior de que sobreviva a súa proxenie, o que significa que está transmitindo os seus xenes a máis individuos.
Custos
Debido a que un macho enxendra toda a descendencia, hai menos diversidade xenética na comunidade, o cal é desvantaxoso para as femias. Adicionalmente, as femias ás veces encóntranse con casos de infanticidio, realizados cando un macho reprodutor é destronado por outro que se converte en novo macho reprodutor dominante e seguidamente mata todas as crías que nese momento existan, xa que non é o pai delas. Como entón as femias xa non teñen fillos que criar, entrarán rapidamente nun novo estro (período de celo), o que permitirá que o novo macho reprodutor se aparee coas femias antes.
Beneficios
A diferenza do que ocorre nos machos, as copulacións fóra da parella habitual son vantaxosas para as femias porque lle dan ás femias máis probabilidades de aparearse e incrementar a diversidade xenética da comunidade. As copulacións fóra da parella exemplifican o conflito sexual, unha situación na cal un comportamento é vantaxoso para un sexo, pero desvantaxoso para o outro.
Modelo do limiar de polixinia
Unha explicación de por que os sistemas políxinos persisten dáa o modelo de limiar de polixinia. Este modelo demostra a ligazón entre o éxito das femias reprodutoras e a calidade do territorio ou a calidade da situación reprodutora. O modelo do limiar de polixinia tamén mostra os efectos do éxito reprodutor das femias cando múltiples femias no mesmo territorio se aparean cun só macho. Nesta situación, as femias teñen a opción de aparearse cun macho non emparellado nun territorio de ruin calidade ou cun macho xa emparellado nun territorio de alta calidade. A segunda femia reprodutora recibirá menos recursos do macho que a primeira. Porén, se o limiar bígamo é maior que o limiar de recursos orixinais da segunda femia, a femia entrará nun sistema de apareamento polixino, xa que ela aínda se beneficiaría de adqirir máis recursos. O modelo de limiar de polixinia pode ser aplicado a máis de dúas femias, con tal que haxa recursos dabondo para sustentalas.
O paxaro folosa grande
A folosa grande (Acrocephalus arundinaceus) é unha das poucas especies de aves que é políxina e ten un harén. Os machos proporcionan recursos ao seu harén, como protección do niño e variados niveis de coidado parental. As femias do harén poden reproducirse ao mesmo tempo, indicando que o tamaño do harén e o número de descendentes do macho están relacionados. O factor máis importante cando se determina a fitness do macho é a orde na cal chegan ao territorio. Os machos que chegan antes incrementan a probabilidade de conseguiren bos lugares de nidación, mellorando as súas probabilidades de atraer máis femias. Ademais, ter un maior repertorio de cancións está correlacionado cun incremento no tamaño do harén e un incremento da fitness do macho porque as femias prefiren aparearse con machos que teñen un repertorio de cancións máis extenso. Tamén é posible que os amplos repertorios de cancións sexan un sinal suplementario para un bo apareamento, en conxunción co tamaño e calidade do territorio do macho. Estes paxaros desenvolven un repertorio con moitas cancións coa idade, e é máis probable que os machos máis vellos dominen territorios mellores, o que é unha plausible razón para explicar por que as femias prefiren machos máis vellos. Aínda que foi moi debatido, a elección das femias na folosa grande pode explicarse pola teoría dos bos xenes. A falsa paternidade e diminución da supervivencia das crías son dous factores que poderían contribuír a rebaixar a fitness dos machos.
Significado evolutivo
miniatura|Macho e femia de faisán
Desde o punto de vista evolutivo, a característica máis predominante que máis a miúdo se encontra en sistemas de apareamento políxino é o extremo dimorfismo sexual. O dimorfismo sexual, ou a diferenza en tamaño ou aparencia entre machos e femias, dálle aos machos vantaxe nas loitas entre eles para demostrar dominancia e gañarse os haréns. O dimorfismo sexual pode presentarse en forma de distintos tamaños corporais e tamaños dos caninos. A polixinia é beneficiosa en particular para os machos porque teñen un maior incremento de fitness e éxito reprodutivo. Este aumento reduce a diversidade xenética da comunidade, o que a miúdo leva a un incremento da endogamia. Porén, a polixinia non é un sistema de apareamento particularmente beneficioso para as femias porque a súa elección de parella está limitada a un macho. As copulacións fóra da parella son unha estratexia usada polas femias para evitar o conflito sexual causado pola polixinia, permitíndolles acceso a unha mellor elección de parella.
Probas da elección polas femias
miniatura|Agelaius phoeniceus
A elección de parella, o acto na cal a femia elixe a súa parella baseándose no atractivo das súas cualidades, é moi común en sistemas políxinos. Nestes casos, as femias elixirán machos bseandose nas súas características sexuais secundarias, as cales poden indicar o acceso a mellores e máis recursos. Por exemplo, as femias de folosa grande (Acrocephalus arundinaceus) teñen preferencia por emparellarse con machos con maiores repertorios de cancións porque isto indica que son máis vellos e poden ter mellores territorios de nidación. A femia do lémur sifaka de Coquerel (Propithecus coquereli) aparéanse cos gañadores das batallas polo harén porque o macho vencedor demostrou que é máis forte que o outro, ofrecendo potencialmente máis protección ante os predadores. As femias do paxaro Agelaius phoeniceus son agresivas contra outras femias intrusas no seu harén, usualmente máis intensamente durante a estación reprodutora. Este comportamento demostra que as femias están protexendo o seu macho reprodutor da intrusión doutras femias, o que suxire que están impedindo o acceso das outras femias a unha parella desexable. Porén, unha das probas máis obvias da elección das femias nos sistemas de apareamento políxino son as copulacións fóra da parella. Estas demostran que a femia está seleccionando un macho distinto do macho reprodutor, en vez de ou ademais de continuar apareándose co macho reprodutor dominante.
San Bernabel
Co topónimo San Bernabel podemos facer referencia a:
Gran Premio dos Estados Unidos de 2014
Na carreira participarán só 18 coches. Esta é a grella máis pequena nunha carreira de Grand Prix desde o Gran Premio de Mónaco de 2005.
Pneumáticos
Pirelli levará os pneumáticos de composto medio con bandas brancas como a súa selección "prime" e os brandos con bandas de cor amarela como a "option", a diferenza das dúas carreiras anteriores en Austin, onde se seleccionaron os compostos duro e medio.
Cambios nos equipos
Caterham e Marussia, lograron permiso para non presentarse no Gran Premio despois de que ambos equipos viranse afectados por problemas financeiros. A grella quedou con dezaoito coches, revisouse o procedemento de cualificación. En lugar de ser eliminados os seis coches máis lentos logo da primeira e segunda roldas, só foron eliminados os catro máis lentos. A terceira e última rolda de clasificación mantívose sen cambios para determinar os últimos dez primeiros lugares da grella..
Subdivisións de Irlanda do Norte
Irlanda do Norte está dividida en 26 distritos para fins de administración e goberno local. Os distritos foron implantados en 1973 para substituír o sistema de condados administrativos creado en 1898.
miniatura|200px|Condados tradicionais e administrativos de Irlanda do Norte (en rosa)
Condados
O seis condados tradicionais e antigos condados administrativos de Irlanda do Norte son:
Os condados administrativos non son usados máis que para fins de goberno local ou administrativo e seguen a ser empregados apenas para algúns fins específicos. Para fins administrativos foron creados en 1973, 26 distritos.
Distritos
O 26 distritos de Irlanda do Norte son:
Aurelio Núñez Centeno
Aurelio Alfonso Núñez Centeno, nado na Coruña en 1958, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1981. Médico en Carballo dende 1983. Foi concelleiro en Carballo. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 volveu ser elixido deputado.
Nas eleccións municipais de 2019, presentouse á alcaldía do concello de Carballo. Logo de perder, renunciou a recoller a acta de concelleiro.
Ramón de Valenzuela
Ramón de Valenzuela Otero, nado en Manduas (Silleda) o 3 de outubro de 1914 e finado en Adina (Sanxenxo) o 27 de outubro de 1980, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Naceu no pazo da Viña, no lugar da Viña, fillo de Dolores Otero e do médico José Valenzuela Ulloa. Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela e, no curso 1931-32, matriculouse en Dereito. Ao ano seguinte fíxoo en Filosofía e Letras. En 1933 ingresou na Escola Normal de Pontevedra. Rematados os tres cursos de Maxisterio, foi destinado a Vigo como mestre, cargo que non chegou a exercer polo comezo da guerra civil.
Desenvolveu por eses anos unha intensa actividade na Bandeira: en 1930, creou, nunha casa do pai, unha escola para adultos na que impartiu clases en galego; no verán de 1933 formou con outros mozos un cadro teatral co ánimo de recadar fondos para a difusión cultural que chegou a representar algunhas obras. Organizou tamén un grupo de Ultreya.
En 1933 apareceron os seus primeiros escritos: unha serie de Cartas a Alfonso d’Outeiro, asinadas como Ramón da Viña, publicadas no periódico lalinense Razón dirixido polo galeguista Jesús Iglesias Surribas. En Razón apareceu tamén o seu primeiro conto: O billete de ida e volta.
Nos anos 1934 e 1935, co pseudónimo de Pepe dos Cestos, narrou contos populares en Radio Pontevedra, en teatros e nalgunha feira da Bandeira. Como tal actuou no Casino de Lalín en novembro de 1934, acompañando ao coro Airiños da Ulla. Abandonou esta actividade por considerar que non contribuía a formar unha conciencia galega e podía dar unha visión ridícula do labrego. O 15 de agosto de 1933 participou na Pelingrinaxe ao Candán (unha festa de exaltación galega en homenaxe ao 25 aniversario da Sociedad Hijos de Silleda) xunto a Ramón Suárez Picallo, Eduardo Blanco Amor e Antón Alonso Ríos.
Actividade política na II República
En 1935, incorporouse ás Mocedades Galeguistas. Nese mesmo ano, a IV Asemblea do Partido Galeguista, celebrada en Santiago de Compostela, elixiuno conselleiro en representación da zona Lalín-A Estrada. Valenzuela emprendeu a súa actividade política para reorganizar o partido: visitou aos grupos xa constituídos e promoveu unha campaña de propaganda para crear novos. O seu proxecto de reorganización aparece en A Nosa Terra e consistía nunha estrutura baseada en células parroquiais de cinco membros, que enviarían un representante á Asemblea Comarcal.
Interveu nos mitins do Partido Galeguista da zona: no de Lalín, o 1 de setembro de 1935, xunto con Castelao (a primeira aparición deste, logo do exilio en Badaxoz); no da Estrada, en xaneiro de 1936, con Víctor Casas e Castelao. Participou activamente na Campaña do Estatuto de Autonomía. Colaborou tamén co Seminario de Estudos Galegos na Sección de Etnografía e Folclore.
Guerra e prisión
En agosto de 1936, foi detido na Bandeira e encarcerado na prisión de Silleda. Conducido á de Compostela, logrou saír polos bos oficios dun familiar. Con todo e ante a inseguridade de andar fuxido, ingresou como voluntario no exército sublevado, coa intención de cambiar de bando. Destinado a Cáceres, o 8 de decembro de 1937, pasou ao bando republicano, incorporándose ao cuartel xeral da división que mandaba Enrique Líster.
En Barcelona colaborou cos galegos da zona leal, uníndose á Solidaridade Galega Antifeixista, da que foi Secretario de Información e Prensa. Desempeñou varios cargos no Partido Galeguista: secretario xeral e secretario de organización. Escribiu no periódico Nueva Galicia.
En 1939 pasou a Francia cos restos do exército republicano. Internado no campo de concentración de Argelès, recibiu axuda da Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira. Xa en liberdade, colaborou co 2º Boureau de exército francés como oficial republicano. Alí coñeceu á que había ser a súa muller, María Victoria, filla do deputado Elpidio Villaverde. Co estoupido da Segunda guerra mundial, a familia Villaverde marchou para a Arxentina, pero Valenzuela permaneceu en Francia, para continuar a loita contra o fascismo. Coa ocupación alemá, a Gestapo prendeuno e entregouno á policía política franquista. Foi xulgado en Ávila e condenado a 20 anos e un día, que empezou a cumprir na mesma prisión de Ávila. En 1944 saíu do cárcere en liberdade vixiada e inhabilitado para a docencia. Instalouse en Vilagarcía de Arousa, onde traballou como axente comercial e dirixiu unha explotación de arxila en Noalla.
Casou con María Victoria en febreiro de 1945. Nese ano retomou os estudos universitarios e en 1947 licenciouse en Filosofía e Letras, sección de Historia. En 1949, despois de conseguir o indulto que o liberaba do réxime de prisión atenuada, marchou a Buenos Aires coa súa familia.
Exilio na Arxentina
En Bos Aires traballou en actividades comerciais e entregouse ao labor político e cultural. Colaborou como secretario de Castelao e participou con el na Irmandade Galega. Pronunciou múltiples conferencias en institucións galegas da Arxentina e o Uruguai. Colaborou en La Gaceta Literaria (suplemento dominical de La Gaceta de Tucumán) e en Galicia Emigrante, a revista de Luís Seoane. Tamén na audición de igual nome en Radio Libertad. Foi membro da Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGUEA) na que impartiu clases de xeografía galega.
A súa primeira novela Non agardei por ninguén publicouse en 1957, en Buenos Aires. Nela relata os acontecementos de 1936 ata o seu paso á zona republicana.
Dirixiu o Ateneo Curros Enríquez, da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, no derradeiro esforzo por conseguir unha escola de teatro estábel que continuase as directrices do Teatro Popular Galego de Eduardo Blanco Amor. Ademais de participar como actor, traduciu ao galego A camisa de Lauro Olmo e O Casamento do latoeiro de John M. Synge. A súa única peza teatral As bágoas do demo estreouse en 1964, dirixida por Blanco Amor.
En 1962 ingresou no PCE, sen abandonar o ideal galeguista.
Regreso a España
Retornou a España en 1966 para instalarse en Madrid, onde traballou como mestre no Colegio Cisneros e ensinou Xeografía e Historia de Galicia no Círculo de Estudios Gallegos que funcionaba no Club de Amigos de la UNESCO de Madrid.
En 1974 apareceu o libro de relatos O Naranxo editado polo Grupo Brais Pinto. Pronunciou numerosas conferencias sobre temas galegos. A ditada en 1976 na Facultade de Económicas da Universidade de Santiago de Compostela, acendeu un vivo debate e desatou unha forte polémica na prensa. Logo sería publicada como Historia do Galeguismo Político.
Presentouse como candidato polo PCG ás eleccións xerais de 1977 pola provincia de Pontevedra. No ano 1980 publicouse Era tempo de apandar, que narra as súas vicisitudes despois da guerra civil. Nese ano descóbreselle o cancro de pulmón que lle segou a vida o 27 de outubro en Adina, Sanxenxo.
Obra
A obra de Ramón de Valenzuela está marcada polo carácter autobiográfico, no cal domina a acción sobre a descrición. As súas obras tamén se caracterizan polo uso de técnicas do relato oral, como o uso da primeira persoa, e por retratar os personaxes con gran precisión e autenticidade.
Familia
Era fillo do médico José Valenzuela Ulloa e tío avó do presidente da Xunta Afonso Rueda Valenzuela.
Ana de Castro Osório
Ana de Castro Osório, nada en Mangualde (Distrito de Viseu) o 18 de xuño de 1872 e finada en Lisboa o 23 de marzo de 1935), foi unha escritora dedicada especialmente á literatura infantil, editora, xornalista, pedagoga, feminista e activista republicana portuguesa. Foi membro da obediencia masónica Grande Oriente Lusitano. miniatura|383x383px|A daquela presidenta da Liga de Sufragistas Portuguesas, Ana de Castro Osório (esquerda), xunto a Carolina Beatriz Ângelo (dereita), primeira muller en posuír o dereito ao voto en Portugal (1911).
Traxectoria
Filla do xuíz e bibliógrafo João Baptista de Castro e de Mariana Osório de Castro Cabral e Albuquerque, Ana de Castro Osório foi pioneira en Portugal na loita pola igualdade dos dereitos do home e a muller.
En 1895, a súa familia enteira mudouse a Setúbal, onde iniciou a súa traxectoria como escritora, aos seus 23 anos. Casou o 10 de marzo de 1898, na igrexa de Nosa Señora da Anunciada, co poeta Francisco Paulino Gomes de Oliveira, membro do Partido Republicano Portugués. Dese matrimonio naceron os seus fillos João (1899-1970), que se dedicará ás letras e actuará como adoutrinador político conservador na década de 1920, e José (1900-1964), que foi tamén escritor. Ana de Castro Osório achegouse á ideoloxía do seu home e tivo, despois da instauración da República, colaboración co ministro de Xustiza Afonso Costa na elaboración da Lei de divorcio.
Peñaranda de Bracamonte
Peñaranda de Bracamonte é un municipio do nordeste da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León.
Ana de Castro Osório
Traxectoria
En 1911, ao ser nomeado Paulino de Oliveira como cónsul de Portugal en São Paulo, Ana pasou a residir no Brasil, onde ficou ata a morte do seu home, en marzo de 1914, vítima da tuberculose. De regreso a Portugal, fixou a súa residencia en Lisboa, na casa onde vivía a súa familia. A partir dese momento comezou a escribir en relación coa intervención de Portugal na primeira guerra mundial, mantendo unha postura favorable.
Peñaranda de Bracamonte
Localización
Está a unha distancia de 40 km de Salamanca, a capital provincial, practicamente no límite coa provincia de Ávila. Forma parte da comarca da Terra de Peñaranda, senda a súa capital.
Poboación
En 2008 contaba cunha poboación de 6.685 habitantes, 3.313 homes e 3.372 mulleres, nunha superficie de 22,96 km². É tras Salamanca, Béjar, Ciudad Rodrigo e Santa Marta de Tormes, o quinto municipio en importancia da provincia salmantina.
Ana de Castro Osório
Feminismo, literatura e masonaría
Castro Osório escribiu en 1905 Mulheres Portuguesas, o primeiro manifesto feminista portugués.
Foi unha das fundadoras do Grupo Português de Estudos Feministas en 1907, da Liga Republicana das Mulheres Portuguesas en 1909, da Associação de Propaganda Feminista en 1912 e da Comissão Feminina «Pela Pátria» en 1916, a partir da cal se formou, no mesmo ano, a Cruzada das Mulheres Portuguesas.
De Castro Osório, sensibilizada pola obra pedagóxica de compatriotas feministas como Alice Pestana, dedicou parte da súa vida á literatura infantil. Salienta a súa serie de contos infantís Para as crianças, que publicou entre 1897 e 1935, en Setúbal, en fascículos.
Literatura infantil
Na colección "Para as crianças":
Ensaio
En "A Bem da Pátria":
Andrés Muruais
Andrés Muruais Rodríguez, nado en Pontevedra o 30 de novembro de 1851 e finado na mesma cidade o 21 de outubro de 1882, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela en 1874. Co seu irmán Jesús frecuentou as reunións da sociedade La Galicia Literaria, que tiñan lugar en Madrid en 1875, na casa da poetisa Emilia Calé.
Foi un dos impulsores da prensa diaria en Galicia, colaborou cos periódicos La Constancia, El Deber, La Paz, El Porvenir, El Anunciador, El Eco de Pontevedra e El Lérez, foi o responsable de El Urco e fundou en Pontevedra o semanario El Independiente (1881-1882).
Apaixonado por Galicia e considerando que o sistema federativo era o máis conveniente para ela, fundou comités e dirixiu un partido en Pontevedra.
Finou por mor da tuberculose. Foi soterrado no cemiterio de San Amaro de Pontevedra, poucos días despois da súa inauguración.
Pilro semipalmado
O pilro semipalmado (Calidris pusilla) é unha ave costeira moi pequena do xéneo Calidris. Ás veces é separado xunto con outras especies de pilros pequenos no xénero Erolia,, pero, aínda que estes forman un grupo aparentemente monofilético, o vello xénero no que inicialmente se clasificara esta especie era Ereunetes, proposto antes que Erolia. Porén, xeralmente é clasificado como un Calidris.
Descrición
É un pilro pequeno, de 13 a 15 cm de longo, que pesa de 20 a 32 g. Os adultos teñen patas negras e un bico recto, escuro, curto e robusto. O corpo é marrón agrisado escuro na pare superior e branco na inferior. A cabeza e pescozo son marróns agrisados claros. Pode ser difícil de distinguir doutros pilros pequenos similares, especialmente do pilro de Mauri.
Reprodución e hábitat
O seu hábitat de reprodución é a tundra sur do Canadá e Alasca preto da auga. Aniñan no chan. O macho escava varias depresións pouco fondas e a femia escolle unha, fórraa de herba e outros materiais e pon catro ovos. O macho axuda a incubar. Uns poucos días despois a femia abandona os pitos co pai; as crías aliméntanse por si soas.
Comen en chairas lamacentas, capturando a comida usando a vista e sondando co seu sensible peteiro. Esta consiste principalmente en insectos e crustáceos.
Status e migración
Aínda que son moi numerosas, estas aves son moi dependentes duns poucos hábitats clave onde fan escala durante as súas migracións, notablemente Mary's Point e Johnson's Mills na baía de Shepody, un brazo da baía de Fundy. Durante os meses de xullo e agosto, a Nature Conservancy of Canada mantén un centro de información sobre estas aves en Johnson's Mills, Nova Brunswick.
Orencio Arosa
Orencio Arosa Álvarez, nado en 1873 na provincia de Pontevedra e finado o 2 de xaneiro de 1939, foi un militar, reloxeiro, concelleiro, administrador e redactor de publicacións, que chegou a ser nomeado alcalde de Vigo en outubro de 1923.
Traxectoria
miniatura| Capitán de infantería, casado coa ourensá Josefa Merino Fernández, foi o encargado de organizar a subscrición popular que obtería os fondos necesarios para pagar o monumento aos heroes da Reconquista de Vigo, que, despois de moitas vicisitudes, sería inaugurado na Praza de España en 1947 e, máis tarde, trasladado á Praza da Independencia.
Foi propietario da reloxería Arosa, da rúa do Príncipe de Vigo, administrador de La Concordia e La Tranca e redactor de Noticiero de Vigo.
Sendo concelleiro e alcalde en funcións suspendeu a publicación do semanario La Ráfaga. Foi designado alcalde na ditadura de Primo de Rivera, nomeamento moi criticado polo republicano Martín Echegaray.
Illa de Saaremaa
Etimoloxía
Chámase "Saaremaa" en estoniano, e en finés Saarenmaa — literalmente "Rexión da illa". Nas vellas sagas escandinavas, Saaremaa chámase "Eysysla" e nas sagas islandesas "Eysýsla", que significa exactamente igual que o nome da illa en estoniano: "a rexión (Terra) da illa ". Este é a orixe do nome da illa en danés "Øsel", alemán e sueco, Ösel, gutnish Oysl, e en Latín, Osilia. O nome "Eysysla" aparece ás veces xunto con "Adalsysla", "a terra grande", quizais "Suuremaa" ou "Suur Maa" en estoniano, que se refire á parte continental de Estonia. En letón, a illa chámase Sāmsala, que significa "a illa dos Saami".