cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Microscopio de forza atómica
Micropancas
As micropancas prodúcense na actualidade empregando métodos de microfabricación herdados inicialmente da industria microelectrónica, como litografía de superficie e gravados reactivos de plasma de ións (RIE e DRIE, siglas en inglés de Reactive Ion Etching e Deep Reactive Ion Etching). As puntas adoitan fabricarse a partir de deposicións de vapor dalgún material axeitado sobre unha panca xa fabricada, e nese caso o resultado adoita ser unha punta cónica, pero, cando o silicio foi o material elixido, o máis común é recorrer a técnicas de gravado anisótropo. O gravado anisótropo implica o uso dunha solución gravadora que escava o material só ou preferentemente en certas direccións cristalográficas. Desta maneira, é posible producir puntas piramidais limitadas por planos cristalográficos do material.
A forza da micropanca vén dada polo fabricante e determínase pola lei de Hooke. Neste caso, a lei de Hooke represéntase pola ecuación do resorte, onde se relaciona a forza F exercida polo resorte coa distancia adicional x producida por alongamento, do seguinte modo:
Fitoiro
O topónimo galego Fitoiro pode referirse a:
Microscopio de forza atómica
Sensores de flexión
Existen actualmente distintos sistemas para medir a flexión da panca. O máis común en instrumentos comerciais é o chamado óptico, neste a flexión da panca rexístrase mediante un feixe láser que se reflicte na parte posterior da micropanca para logo acadar un fotodetector. A este efecto, a maior parte das micropancas de AFM fabrícanse actualmente cunha capa de ouro dunhas decenas de nm de grosor na súa parte posterior para optimizar a súa reflectancia ao feixe do láser. Porén, historicamente o primeiro sistema de detección usado foi un microscopio de STM (efecto túnel). Neste sistema axustábase á panca unha punta de STM, e a flexión desta era medida por medio da variación na corrente de túnel, xa que dita corrente é sensible a cambios subnanométricos na distancia entre a punta de STM e a panca. A razón de que se pensara inicialmente neste sistema é que na súa orixe o microscopio de AFM se concibiu como unha modificación do STM para usalo con mostras electricamente illantes, xa que o microscopio de efecto túnel (STM) só funciona con condutores. Posteriormente, pasouse a substituír este sistema de detección por un interferómetro e finalmente introduciuse a panca óptica. Máis recentemente incorporáronse novos métodos de detección baseados en piezorresistividade ou en medidas de capacitancia. Con todo, ningún destes métodos "electrónicos" acada os niveis de resolución tanto espacial coma temporal da panca óptica.
Por outra parte, a panca óptica presenta un problema de calibración que afecta especialmente ás medidas de forza. Este débese á necesidade que se dá nas medidas de forza de rexistrar de forma precisa a flexión da panca no seu extremo libre. Como o fotodíodo soamente rexistra o desprazamento do punto de láser sobre a súa superficie, cómpre calibrar este desprazamento cunha flexión real da panca para poder obter medidas de flexión. Este procedemento coñecido como calibración da sensibilidade lévase a cabo imprimindo unha flexión coñecida ao extremo da micropanca mentres simultaneamente se rexistra o sinal do fotodiodo. A forma máis común de obter unha flexión coñecida é premer verticalmente o extremo da panca contra unha superficie ríxida, asegurando así que o desprazamento vertical da panca equivale a flexión no seu extremo.
Os métodos interferométricos ou de efecto túnel non requiren deste procedemento.
Punta
miniatura|esquerda|Ampliación a 3000x da punta dunha panca de AFM (largura da imaxe 30 microns). miniatura|dereita|Panca de AFN (a largura da imaxe é 100 microns). Un dos aspectos máis importantes na resolución das imaxes obtidas por AFM é a agudeza da punta. As primeiras utilizadas polos precursores do AFM fabricáronse pegando o diamante sobre cachos de papel de aluminio. As mellores puntas con raio de curvatura encóntranse arredor dos 5 nm.
Existen tres tipos de factores que inflúen para formar as imaxes:
Precisión
A resolución vertical do instrumento é de menos de 1 nm, e permite distinguir detalles tridimensionais na superficie da mostra cunha amplificación de varios millóns.
Tipos de medidas, modos de operación e aplicacións
O microscopio de forza atómica (AFM) pode realizar dous tipos de medidas: imaxe e forza.
Modos de operación en imaxe
miniatura|350px|Modos de operación: a. Modo contacto, b. Modo de non contacto, c. Modo de repeniqueo.
Modo contacto
No varrido en modo contacto (figura a) a punta é arrastrada pola superficie da mostra, e a forza entre punta e mostra mantense constante, mantendo unha constante de deflexión. A deflexión da punta estática utilízase como un sinal de retroalimentación.
A forza de adhesión é unha forza fundamental no modo contacto:
onde \gamma_L é a tensión superficial da auga, \theta é o ángulo do menisco entre punta e mostra, e R fai referencia ao raio da punta e da mostra.
En condicións normais, a forza de adhesión é duns 7 nN. A forza de adhesión é un dos maiores inconvenientes do modo contacto en aire. No modelo de Hertz asúmese que a superficie é suave e continua, que a área de contacto é pequena, e que non existen forzas de fricción nin adhesión. Porén, a forza de adhesión é moi importante a escala nanométrica, e afecta especialmente á resolución lateral. Para superar este inconveniente, utilízase o Jumping mode (modo salto), un modo de contacto no que se evitan as forzas laterais. O AFM en líquido supera tamén este problema, porque en líquido non existen forzas de adhesión. O principal problema do modo contacto é que as mostras biolóxicas (brandas e delicadas) poden danarse. De aí que funcione especialmente ben con mostras fortemente adheridas á superficie. En cristais de proteína, por exemplo, as forzas laterais non modifican a mostra, mais si o fan en moléculas individuais.
Modo dinámico
Nos modos dinámicos faise vibrar a micropanca á súa frecuencia de resonancia valéndose para iso do actuador piezoeléctrico. A interacción punta-superficie modifica a amplitude, frecuencia e fase da resonancia, mentres o lazo de realimentación mantén constante algunha destas tres propiedades. A propiedade que se vai manter é o criterio que determina o modo concreto de operación:
Orixinalmente o uso do modo de non contacto implicaba que a punta se encontraba sempre a distancia constante da superficie, mentres que no modo de repeniqueo a punta batía intermitentemente contra a superficie. Posteriormente, demostrouse que ambos os modos poden ser operados tanto a distancia da mostra coma en contacto con ela.
Modos dinámicos en líquido
No modo dinámico en líquido existen dúas formas de facer oscilar a micropanca:
O modo dinámico en líquido, ademais de tratarse dunha técnica aínda en desenvolvemento, presenta fundamentalmente dous problemas:
As aplicacións do AFM en líquido son moi variadas: permiten a resolución de problemas estruturais e a caracterización mecánica de proteínas, detectar o funcionamento de proteínas in situ (como o despregamento de proteínas) e manipular proteínas individuais.
Sir Tor
Sir Tor é un dos Cabaleiros da Táboa Redonda que aparece nas lendas artúricas e na Materia de Bretaña.
Nos primeiros nomeamentos que se fai do cabaleiro, o pai de Sir Tor é o rei Ars ou Aries, pero no Ciclo da Pos-Vulgata e na obra de Thomas Malory, Le Morte Darthur dise que ese home é o seu pai adoptivo mentres que o seu pai biolóxico é o Rei Pellinore. Nestas versións, é irmán de Sir Aglovale, Sir Lamorak, Sir Dornar, Sir Perceval e de Dindrane.
Sir Tor nace cando Pellinore se deita coa súa nai case pola forza, e esta se casa con Aries pouco despois; aquí Aries non é un rei, senón un pastor. Tor e os seus doce medios-irmáns tamén se fan pastores, pero Tor soña con ser un cabaleiro. Finalmente, os seus pais lévano á Corte do Rei Artur, e Artur converte ó rapaz nun dos seus cabaleiros. Máis tarde, Merlín revela a Tor o seu auténtico parentesco e Pellinore acolle ó seu fillo; acollida pola que nin Aries nin a súa muller semellan ofendidos.
Sir Tor distínguese durante o festín da voda do Rei Artur e Xenebra cando decide levar a cabo a busca para recuperar a un sabuxo branco que entrara na corte. Segundo Malory, Tor e o seu irmán Aglovale atópanse entre os cabaleiros que cargaron para defender a execución de Xenebra e ámbolos dous morren cando Lanzarote e os seus homes rescatan á raíña.
Catedral de la Seu d'Urgell
A Catedral de la Seu d'Urgell, tamén chamada Catedral de Santa María d'Urgell ou Catedral de Urgell, é un templo católico dedicado a Santa María situado en La Seu d'Urgell (Alt Urgell), sede catedralicia da diocese católica latina de Urgell. É a única catedral integramente románica de Cataluña, considerada un exemplar único dentro do románico catalán polas súas características italianizantes, altamente visibles na ornamenta da fachada e na galería aberta da cabeceira.
O templo data do século XII e está presidido pola Virxe de Urgell, patroa da cidade. Esta talla policromada do século XIII, situada dentro da ábsida do altar maior, é de estilo románico e foi restaurada en 1922. A miúdo é chamada Nai de Deus de Andorra, xa que segundo a tradición estivo en Andorra durante a invasión musulmá.
É preciso subliñar que a cidade de La Seu d'Urgell ten precisamente este nome polo feito de ser a sede episcopal do Bispado de Urgell e pola catedral.
Pura Rodríguez Álvarez
Pura Rodríguez Álvarez, nada en 1966, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Entre 1999 e 2007 foi Tenente de Alcalde do concello de Gomesende polo PPdeG. Despois dalgúns conflitos co alcalde Radigundo Castro creou un partido independente co que se fixo coa alcaldía nas eleccións municipais de 2007 apoiada polo BNG e o PSdeG-PSOE. Foi presidenta do Grupo de Desenvolvemento Rural GDR-16. Nas municipais de 2011 volveu presentarse encabezando a lista do PPdeG e obtivo a maioría absoluta.
Gueixa
miniatura|Perfil da gueixa Kimiha de Miyagawacho, levando un [[Quimono|kimono negro formal (tomesode) e un nihongami de estilo shimada.]] miniatura|Geiko Tsunemomo de Gion Higashi
miniatura|esquerda|100px|Escritura [[kanji da verba geisha (lit. ‘persoa das artes’).]] As gueixas (芸者), geiko (芸子/芸妓) ou geigi (芸妓) son artistas femininas xaponesas tradicionais que actúan como anfitrioas. As súas habilidades inclúen varias artes como a música clásica, a danza, os xogos, e a conversa, tradicionalmente para entreter clientes masculinos, mais tamén clientes femininas no presente. Contrariamente á opinión popular, as gueixas non son un equivalente oriental das prostitutas, senón que a condición de gueixa é cultural, simbólica e chea de status, delicadeza e tradición. Ó longo dos séculos, ese contexto foi desenvolvido polo perfeccionamento da técnica desas artes e pola estrutura ríxida necesaria para se converter nunha gueixa.
Etimoloxía
Gueixa (pron: /'ɡeiʃa/; xaponés: [ɡe̞ːɕa̠]), como todos os substantivos xaponeses, non ten singular distinto ou variantes plurais. A palabra está composta por dous kanji, gei (芸), que quere dicir "arte", e sha (者), que quere dicir "persoa" ou "practicante". A tradución máis literal de gueixa sería "artista", "persoa que fai arte". Outro nome para gueixa é geiko (芸子), que é normalmente empregado para referirse á gueixa do oeste do Xapón, rexión que inclúe Quioto.
As aprendices de gueixa son chamadas maiko (舞子 ou 舞妓), literalmente "pequena danzarina", ou hangyuku (半玉), "media xoia" (o que significa que elas son pagadas soamente coa metade do salario dunha gueixa completa), ou polo termo máis xenérico o-shaku (御酌), literalmente "aquela que derrama (alcohol)".
Células 3T3
miniatura|250px|Fibroblastos NIH/3T3 en [[cultivo celular]] As células 3T3 son unha liña celular establecida en 1962 polos científicos do Departmento de Patoloxía da Escola de Medicina da Universidade de Nova York George Todaro e Howard Green. A liña celular 3T3 converteuse na liña celular de fibroblastos estándar. Todaro e Green obtiveron orixinalmente as células 3T3 dun tecido embrionario de rato albino Swiss.
Nomenclatura
O nome '3T3' é unha abreviación en inglés de "3-day transfer, inoculum 3×105 cells" (transferencia de 3 días, inóculo de 3×105 células). Esta liña celular foi establecida orixinalmente a partir de células fibroblásticas embrionarias primarias de ratos que foron cultivados por un protocolo denominado 'protocolo 3T3'. As células fibroblásticas embrionarias primarias de rato eran transferidas (de aí o "T") cada 3 días (o primeiro "3"), e inoculadas a un valor de densidade de 3×105 células por 20 cm2 de placa (o segundo "3") continuamente. As células espontaneamente inmortalizadas cunha velocidade de crecemento estable foron establecidas despois de 20 a 30 xeracións en cultivo e despois chamadas células '3T3'. Unha das liñas actuais é a "3T3-L1".
Características
As Swiss 3T3 poden ser inhibidas polo temazepam e outras benzodiazepinas. Estas células son tamén inhibidas por contacto. As células son sensibles á formación de focos do virus do sarcoma e da leucemia. As células 3T3 poden ser transformadwas co virus SV40 e outros poliomavirus.
Expresión
A lisofosfatidilcolina (lyso-PC) induce a actividade da AP-1 e a actividade da c-jun N-terminal quinase (JNK1) por medio dunha vía independente da proteína quinase C.
Citoxenética
As células de rato 3T3 son hipertriploides. O seu número modal de cromosomas é 68, que aparece no 30% das células. ´Poden aparecer ploidías máis altas a unha taxa moito menor do 2,4%.
Macedonia, Grecia
miniatura|Torre branca en [[Tesalónica, Macedonia, Grecia.]]A Macedonia grega (en grego Μακεδονία e en AFI /maceðo'nia/) é a maior e a segunda máis populosa rexión da Grecia, formando a parte noroeste daquel país, ou todo o norte, unha vez que a Macedonia oriental está xunta coa Tracia, formando a periferia da Macedonia Oriental e Tracia.
Esta rexión é preto de metade da histórica rexión dos Balcáns onde, na antigüidade, se localizaba o antigo reino de Macedonia. A outra metade está dividida entre a Macedonia (ARIM) e a Bulgaria.
Xeografía
Ademais rexión Macedonia, existe unha pequena rexión autónoma, o Monte Athos (Ayion Oros, Monte Sagrado), un estado monástico baixo a soberanía grega.
Himno Macedonia
miniatura|200px|[[Vergina Sol]]
H.G. Wells
Herbert George Wells, máis coñecido como H. G. Wells, nado o 21 de setembro de 1866 en Atlas House, Bromley, Kent, e finado o 13 de agosto de 1946, foi un escritor británico. Estivo nomeado catro veces ao Premio Nobel de Literatura.
Primeiros anos, estudos e relacións
Naceu o 21 de setembro de 1866 en Bromley, hoxe incluído no Gran Londres, daquela en Kent, como terceiro fillo de Joseph Wells e da súa esposa Sarah Neal. A familia pertencía á empobrecida clase media-baixa. Os seus pais eran antigos criados que estableceran un pequeno negocio, ademais o pai xogaba ao crícket profesionalmente. En 1874 como consecuencia dunha fractura dunha perna, H. G. Wells tivo que pasar un tempo na cama, durante ese tempo afeccionouse á lectura. En 1877 o seu pai lesionouse e tivo que deixar o crícket, Wells para a axudar á economía familiar empregouse como aprendiz nunha tenda de tecidos. En 1883 logrou un emprego de mestre na Midhurst Grammar school ata que conseguiu unha bolsa de estudos na Escola Normal de Ciencias de Londres, onde estuda bioloxía con T.H. Huxley e participa no debate político achegándose ás posicións socialistas da Sociedade Fabiana, foi un dos fundadores do xornal da súa escola, The Science School Journal. En 1887 perdeu a bolsa ao suspender xeoloxía e marcha a vivir cunha tía súa que ten unha filla, Isabel, coa que Wells casou en 1891, pero en 1894 déixaa por unha alumna súa, Amy Catherine, con quen tivo dous fillos. Ademais Wells tivo relacións coa feminista Margaret Sanger e coas escritoras Amber Reeves e Rebecca West. Wells mantivo correspondencia coa galega Hildegart Rodríguez Carballeira, e tiña a pretensión de que fose a súa secretaria en Londres en 1933, pero Hildegart foi asasinada ao pouco pola súa nai Aurora R. Carballeira.
Diversidade de xéneros
Wells foi un autor prolífico que escribiu nunha variedade de xéneros literarios, incluíndo ciencia ficción, ducias de novelas, relatos, obras de crítica social, sátiras, biografías e autobiografías. É lembrado polas súas novelas de ciencia ficción e é frecuentemente citado como o "pai da ciencia ficción" xunto con Jules Verne e Hugo Gernsback.
Visión social
Durante a súa vida foi recoñecido como un crítico social con visión de futuro, mesmo profética, que dedicou o seu talento literario ao desenvolvemento dunha visión progresista escala global. Wells estudou orixinalmente bioloxía e as súas ideas sobre cuestións éticas desenvolvéronse nun contexto específico e fundamentalmente darwinista. Tamén foi sempre un socialista que moitas veces (aínda que non sempre, como no inicio da primeira guerra mundial) simpatizaba coas opinións pacifistas. Os seus traballos posteriores foron cada vez máis políticos e didácticas, deixando de lado a ciencia ficción, mentres que ás veces indicaba en documentos oficiais que a súa profesión era o xornalismo. Novelas como Kipps ou The Story of Mr. Polly, que describen a vida de clase media baixa, levou a suxerir que era un digno sucesor de Charles Dickens, aínda que Wells retratou numerosos estratos sociais e mesmo intentou, en Tono-Bungay (1909), un diagnóstico da sociedade inglesa no seu conxunto. Padecendo diabetes, Wells cofundou The Diabetic Association (hoxe coñecida como Diabetes UK) en 1934 con fins benéficos. Por mor dos seus escritos relacionados coa ciencia, en 1970 decidiuse na súa honra chamar H. G. Wells a un astroblema lunar situado no lado afastado da Lúa.
Na ciencia ficción
Imaxinou viaxar no tempo, invasións alieníxenas, invisibilidade e enxeñería biolóxica. Entre as súas obras máis destacadas están A máquina do tempo (1895, levada ao cine polo seu bisneto Simon Wells como A máquina do tempo en 2002), A illa do doutor Moreau (1896), O home invisible ( 1897), A guerra dos mundos (1898) e A guerra no aire (1907).
Como futurista, escribiu varias obras utópicas e previu a chegada dos avións, tanques, viaxes espaciais, armas nucleares, televisión por satélite, e foi dos poucos, con Isaac Asimov, que predixo algo similar a internet.
Obra
miniatura|Herbert George Wells En 1888 publica o seu primeiro relato, The Chronic Argonauts, en The Science School Journal, pero foi con The Time Machine (A máguina do tempo) (1895), The Island of Dr. Moreau (A illa do doutor Moreau), The Invisible Man (O home invisible) (1896) e The War of the Worlds (A guerra dos mundos) (1898) cos que acada a popularidade. Con clara influencia de Jules Verne, trata temas que se converterán en clásicos da ciencia ficción como o da fantasía científica, o cuestionamento da propia humanidade ou a invasión extraterrestre. Escribiu tamén unha serie de novelas utópicas como In the Days of the Comet ou The Shape of Things to Come
Nestor Carbonell
Nestor Gastón Carbonell nado o 1 de decembro de 1967 en Nova York, é un actor estadounidense coñecido por interpretar a Richard Alpert na serie de televisión americana Lost e ó alcalde Anthony Garcia nos filmes Batman empeza e O cabaleiro escuro.
Cameliard
miniatura|250px|dereita|Dous cabaleiros pelexan diante de Cameliard, por [[Howard Pyle de The Story of King Arthur and His Knights (1903).]]
Cameliard ou Carmélide é, segundo as lendas da Materia de Bretaña, o fogar da raíña Xenebra e do seu pai, o rei Leodegrance.
Kiss
Kiss é un grupo musical estadounidense formado no ano 1973. A súa primeira formación foi Gene Simmons (voz e baixo), Paul Stanley (voz e guitarra rítmica), Ace Frehley (voz e guitarra) e Peter Criss (voz e batería). Na actualidade está formado por Paul Stanley, Gene Simmons, Tommy Thayer e Eric Singer.
Vilardoi, Córneas, Baleira
Vilardoi é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
Vilela, Córneas, Baleira
Vilela é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Kiss
Inconfundibles pola maquillaxe que usan en escena, o grupo acadou a fama a mediados-finais dos anos 70 grazas aos seus elaborados directos. Kiss leva vendidos ao redor de 19 millóns de discos nos Estados Unidos, e as súas vendas en todo o mundo superan os 85 millóns.
Cameliard
Pénsase que podería estar situado no hoxe coñecido como Suroeste de Inglaterra (quizais en Cornualla), pero o máis probábel é que se localice na Cornualla da Bretaña, preto da vila de Carhaix, que é Carhaise no libro do Ciclo da Pos-Vulgata.
Marie Tharp
Marie Tharp, nada en Ypsilanti (Míchigan) o 30 de xullo de 1920 e finada en Nyack (Nova York) o 23 de agosto de 2006, foi unha cartógrafa oceanográfica e xeóloga estadounidense que, xunto con Bruce Heezen, creou o primeiro mapa científico de todo o solo oceánico. A obra de Tharp puxo de manifesto a existencia da dorsal mesoatlántica e revolucionou a comprensión científica da deriva continental.
Traxectoria
O pai de Tharp, William, fixo mapas de clasificación de solos para o Departamento de Agricultura dos Estados Unidos de América. A súa nai, Bertha, foi mestra de alemán e latín.
Tharp graduouse na Universidade de Ohio en 1943 con graos de bachelor en inglés e música e outros catro menores. Máis tarde recibiu o grao máster en xeoloxía pola Universidade de Míchigan antes de obter un grao en matemáticas pola Universidade de Tulsa mentres traballaba como xeóloga para a compañía Stanolind Oil.
En 1948 trasladouse a Nova York, onde obtivo un emprego con Maurice Ewing no Laboratorio xeolóxico Lamont (na actualidade coñecido como Observatorio terrestre Lamont-Doherty) na Universidade de Columbia, inicialmente como delineante xeral. Alí Tharp coñeceu a Heezen e nunha obra xuntos empregaron datos fotográficos para localizar avións militares afundidos durante a segunda guerra mundial. Máis tarde, comezaron a traballar xuntos para trazar a topografía do solo oceánico. Durante os primeiros dezaoito anos da súa colaboración, Heezen recolleu datos a bordo do barco do observatorio, o Vema, e Tharp trazou mapas a partir deses datos, posto que as mulleres naquela época aínda estaban excluídas do traballo a bordo dos barcos. Impedida de levar a investigación a bordo a principios da súa carreira por este motivo, máis tarde uniuse á expedición que recolleu datos en 1965. Tharp, independentemente, empregou datos recollidos do barco de exploración da Institución Oceanográfica de Woods Hole Atlantis e datos sismográficos de terremotos submarinos. A súa obra con Heezen representou o primeiro intento sistemático de facer un mapa de todo o solo oceánico.
Tharp e Heezen publicaron o seu primeiro mapa fisiográfico do Atlántico Norte en 1957. Colaborando co pintor paisaxista austríaco Heinrich Berann, publicaron o seu mapa de todo o solo oceánico en 1977, que coincidiu co ano do pasamento de Heezen. Aínda que durante un tempo Heezen estivo a favor da hipótese da expansión terrestre, baixo a dirección de Tharp cambiouse ás teorías alternativas da tectónica de placas e a deriva continental.
Vilarín de Córneas, Córneas, Baleira
Vilarín de Córneas é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Marie Tharp
Traxectoria
Continuou a traballar na facultade da Universidade de Columbia ata 1983, tralo que emprendeu un negocio de distribución de mapas en South Nyack, Nova York, durante o seu retiro.
Faleceu de cancro en Nyack (Nova York) o 23 de agosto de 2006.
Eleccións municipais na Coruña
miniatura|dereita|Francisco Vázquez Vázquez
miniatura|dereita|Carlos Negreira
miniatura|dereita|Xulio Ferreiro
CARS
A Confederation of Asia Roller Sports ou CARS (Confederación de Deportes Patinados de Asia) é o principal organismo do patinaxe en Asia. O CARS forma parte da Fédération Internationale de Roller Sports (FIRS) e o seu presidente é Guo Min. As disciplinas que dirixe o CARS inclúen:
O principal evento organizado pola CARS é o Campionato de Asia, que se disputa nas categorías masculina e feminina.
Lavoy Allen
Lavoy Allen, nado o 4 de febreiro de 1989 en Trenton, Nova Jersey, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2011, Allen foi elixido na 50ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Philadelphia 76ers. En xullo de 2011, asinou un contrato co Strasbourg IG francés, cunha cláusula que lle permitía irse cando rematara o lockout. Co lockout rematado, Allen asinou o seu contrato cos Sixers o 9 de decembro de 2011.
O 20 de febreiro de 2014, Allen e Evan Turner foron traspasados ós Indiana Pacers a cambio de Danny Granger e unha elección de segunda rolda do Draft.
Vilanova, Córneas, Baleira
Vilanova é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Mar de Tornquist
Evolución xeolóxica
Existen probas faunísticas, paleomagnéticas, paleoxeográficas e de rutas de migración polar aparente da época do peche de Avalonia oriental (Inglaterra e sur de Irlanda) e Báltica.
Sutura actual
A sutura resultante do peche do mar de Tornquist pode verse no leste de Inglaterra e no Distrito do Lago inglés como un arco de rochas ígneas pertencente ao Ordovícico. A serie volcánica do leste de Inglaterra, as Ardenas e o Cinto de Filitas do Norte orixinouse entre o mar de Tornquist e o océano Reico durante o Ordovícico e Silúrico.
Onde colisionaron finalmente Báltica e Avalonia hai agora unha sutura coñecida como Zona ou Liña de Teisseyre-Tornquist; nomeada así polo nome do seu descubridor, o xeólogo polaco Wawrzyniec Teisseyre e polo xeólogo alemán Alexander Tornquist. Ese liñamento aínda marca a transición entre, por unha parte, o cratón precámbrico do leste e norte de Europa e, por outra parte, os oróxenos paleozoicos do oeste de Europa e o Mediteráneo. É unha porción dunha ampla zona de deformación que discorre a través de Europa, desde as Illas Británicas ao mar Negro, coñecida como Zona de Sutura Transeuropea.
Hayabusa
Hayabusa (en xaponés "Falcón Peregrino"), coñecida previamente como Muses C, é o nome dunha sonda espacial xaponesa (JAXA) lanzada o 9 de maio de 2003 mediante un foguete M-5 desde o Centro Espacial de Kagoshima para estudar o asteroide 25143 Itokawa.
Características
O obxectivo principal de Hayabusa era recoller unha mostra da superficie do asteroide Itokawa, un corpo menor do sistema solar cunhas dimensións de 550 x 180 m, e devolvelas á Terra para a súa análise. Parte da misión consistía tamén en demostrar novas tecnoloxías, como a propulsión iónica. miniatura|300px|Imaxes de radar do asteroide 25143 Itokawa Hayabusa tivo unha viaxe accidentada e estivo ao bordo do fracaso varias veces durante a súa misión. Foi lanzada o 9 de maio de 2003. Unha vez en órbita cambiouselle o nome oficialmente de Muses C a Hayabusa. A nave acendeu os seus motores iónicos por primeira vez o 27 de maio de 2003 e durante a súa viaxe cara o asteroide unha fulguración solar a finais dese ano degradou os paneis solares, facéndolle perder potencia. A perda de potencia obrigou a atrasar o encontro co asteroide de verán de 2005 a setembro dese mesmo ano. Hayabusa fixo un sobrevoo da Terra o 19 de maio de 2004 e o 31 de xullo un dos volantes de inercia que a mantiñan estabilizada fallou. A nave atopouse por fin con Itokawa o 12 de setembro de 2005, quedando a unha distancia de 20 km da súa superficie. O 3 de outubro de 2005 a sonda perdeu outro dos seus volantes de inercia, co que a estabilización quedou a cargo dos dous volantes restantes e dos propulsores químicos. Hayabusa explorou cos seus sensores remotos a superficie de Itokawa ata que intentou un primeiro descenso o 4 de novembro, que foi abortado a 700 metros da superficie ao recibir sinais anómalas da sonda. O 12 de novembro intentouse un novo descenso. Nesta ocasión a sonda liberou o pequeno satélite Minerva, que exploraría a superficie pola súa conta. Por desgraza un erro fixo que o pequeno satélite fallara a superficie do asteroide, perdéndose no espazo. Hayabusa non chegou a tocar a superficie e volveu á súa posición orixinal sobre o asteroide. Sucedéronse dous descensos exitosos ata a superficie, o 20 e o 25 de novembro, pero o mecanismo de recollida de mostras non funcionou completament. O sistema, composto por un funil e proxectiles disparados contra a superficie para enviar mostras cara o interior da nave, fallou en canto os proxectiles non chegaron a dispararse. O control de terra decidiu de calquera modo que a sonda debía regresar á Terra para recuperar a cápsula de mostras e examinala.
O 9 de decembro perdeuse contacto coa sonda debido á perda de propelente, empuxando á nave e facendo que a súa antena deixara de apuntar cara a Terra. As comunicacións recuperáronse a principios de marzo de 2006. Nese momento a situación da sonda era realmente mala, co propelente químico perdido no espazo debido á fuga, dous dos tres volantes de inercia inoperativos e 4 das 11 baterías de ión litio avariadas. Os controladores de terra idearon un sistema para controlar a actitude da nave usando o sistema de propulsión iónico. A sonda iniciou o seu regreso á Terra, conseguindo liberar a cápsula de retorno, que reentrou na atmosfera terrestre o 13 de xuño de 2010 e caendo no lugar previsto, cerca de Woomera, en Australia. A propia Hayabusa reentrou na atmosfera, destruíndose. O posterior exame da cápsula de mostras, aparentemente baleira, atopou 1500 partículas de po procedente da superficie de Itokawa que seguramente chegaron ao interior da nave durante o impacto contra a superficie durante as aterraxes. 300px|miniatura|Vídeo da reentrada
Nave
Hayabusa tiña forma de caixa, cun 1,5 m de lado e 1,05 m de alto. A masa durante o lanzamento, con propelente incluído (50 kg de propelente químico e 65 kg de xenon para os motores iónicos), era de 530 kg. A enerxía era producida por dous paneis solares, que tiñan unha superficie total de 12 m2. As comunicacións coa nave tiñan lugar principalmente a través da antena de alta ganancia, un disco parabólico de 1,5 m de diámetro. O funil de recollida de mostras sobresaía da parte de abaixo da sonda. O aterrizador Minerva iba acoplado nun dos laterais. Os catro motores iónicos da sonda, que usaban xenon ionizado, producían un pulo máximo de 20 mN consumindo 1 kW de potencia. Os propulsores químicos estaban alimentados tetróxido de nitróxeno e hidracina e producían ata 22 N de pulo. Entre os instrumentos científicos atopábase unha cámara, un LIDAR e espectrómetros para o infravermello próximo e raios X. A cápsula de entrada tiña 40 cm de diámetro, 25 cm de altura e unha masa de 20 kg. O seu escudo térmico estaba formado por material ablativo de 3 cm de grosor para protexer as mostras durante a reentrada, a unha velocidade de 13 km/s.
Resultados das análises das mostras
Os resultados das análises das mostras publicaronse na revista Science (na súa edición do 26 de agosto de 2011, vol. 133, número 6046, páxinas 1113-1136). Os resultados sinalan que a mineraloxía e química mineral das partículas do 25153 Itokawa son idénticas a das condritas LL (condritas con baixo contido en ferro), transformadas térmicamente polo impacto secular da materia do asteroide que foi recocido varias veces (un vertedoiro recocido). Os resultados acreditan que os meteoritos mais númerosos recollidos na Terra (as condritas ordinarias) proceden de asteroides tipo S, coma o 25143 Itokawa.
Aina Vidal Sáez
Aina Vidal Sáez, nada no barrio de Gràcia (Barcelona) o 22 de marzo de 1985, é unha política catalá, deputada no Congreso dos Deputados.
Traxectoria
Afiliada a Joves d'Esquerra Verda dende 2005 e a Comisións Obreiras desde 2006, é membro do Consello Nacional de Iniciativa per Cataluña-Verdes e Coordinadora Nacional de Acción Mozos-Mozos da Comisión Obrera Nacional de Cataluña. Foi membro do Consello de Relacións Laborais de Cataluña de maio de 2013 a xaneiro de 2016
Foi membro do Consello Nacional da Mocidade de Cataluña e do Consello da Mocidade de Barcelona. Tamén é membro de Som Energia, Médicos Sen Fronteiras, Amnistía Internacional e Esplais Cataláns, así como do comité federal de Comisións Obreiras de Cataluña.
Foi deputada por Barcelona na XIª, XIIª, XIIIª e XIVª lexislatura no Congreso dos Deputados. Na XIª, foi elixida membro de Barcelona para as eleccións xerais españolas de 2015 da lista de En Comú Podem, sendo un dos tres deputados que obtivo ICV dentro da coalición (xunto con Josep Vendrell e Jaume Moya). Seguiuno sendo na XIIª lexislatura, resultado das eleccións xerais do 26 de xuño de 2016, seis meses despois da anterior, lexislatura que na que se produciu, o 1 de xuño de 2018, a moción de censura que supuxo o cambio de presidente, e rematou en febreiro de 2019. Continuou sendo membro da XIIIª lexislatura, de maio a setembro de 2019 e da XIVª lexislatura, que comezou coa constitución das Cortes o 3 de decembro de 2019.
En xaneiro de 2020, trala súa ausencia na votación da primeira rolda para o candidato á presidencia, anunciou que tiña cancro.
Soiuz TM-13
Soiuz TM-13 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 2 de outubro de 1991 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-13, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Franz Viehböck (cosmonauta austríaco), Toktar Aubakirov (cosmonauta casaco) e Aleksandr Aleksandrovich Volkov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-10, a Progress M-11 e a Soiuz TM-14.
A Soiuz TMA-13 volveu a terra o 25 de marzo de 1992 ás 8:51 GMT, con Volkov, Sergei Krikalev e Klaus-Dietrich Flade a bordo.
Clube de Desportos do Maxaquene (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns do Clube de Desportos do Maxaquene ou simplemente Maxaquene, é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Maputo (Mozambique), que compite no Campionato Nacional de Mozambique. Trátase dunha das seccións do club polideportivo Clube de Desportos do Maxaquene fundado o 20 de maio de 1920. O maior éxito da historia da sección foi o terceiro lugar conquistado no Campionato Africano de Clubs do 2010 disputado en Pretoria (Suráfrica), tras derrotar por 14 goles a 6 aos seus compatriotas do Estrela Vermella. A pesar deste éxito continental, o Maxaquene non gañou ningún título a nivel nacional.
MEO
A MEO, anteriormente denominada como PT Comunicações e TMN, é unha empresa portuguesa de comunicacións fixas, móbiles, internet e xestión de portais de internet, fundada o 18 de setembro de 2000 polo grupo Portugal Telecom, responsábel da xestión e da marca comercial Meo, da xestión de portais de internet, como o portal SAPO, e da xestión comercial da marca PT Empresas, para o segmento de PEME, grandes empresas e gobernamental.
Soiuz TM-14
Características
Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-12, a Progress M-13 e a Soiuz TM-15.
A Soiuz TMA-14 volveu a terra o 10 de agosto de 1992 ás 21:47 GMT, con Kaleri, Viktorenko e Michel Tognini a bordo.
MEO
Historia
Foi a primeira empresa do mercado portugués en contar cunha rede analoxica e, máis tarde, cunha rede dixital GSM. O 21 de abril de 2004 instala as primeiras redes de terceira xeración de móbiles coa tecnoloxía UMTS. Tamén conta cunha licenza para a prestación do servizo fixo de teléfono por acceso indirecto (que utiliza as redes da PT Comunicações e o prefixo 1096), que é actualmente comercializado como Fix Empresas.
O seu número de clientes leva crecendo velozmente a partir do ano 1997 e conta na actualidade con máis de 5,7 millóns de clientes no segmento móbil, polo que é unha das maiores neste segmento.
Debido ao aumento gradual do número de clientes, dispón hoxe en día de varias numeracións de teléfono cos prefixos 96 e 92.
Esta empresa foi a primeira operadora do mundo a introducir o concepto de tarxetas prepagamento, é dicir, pagar as comunicacións antes de que estas se fagan. O saldo vaise esgotando á medida en que as comunicacións se van facendo (voz, SMS, MMS, UMTS, etc.).
En xaneiro de 2014 anunciouse nos xornais que a Portugal Telecom acabaría coa marca TMN. A operadora substituíu a marca móbil pola marca de televisión, internet e teléfono MEO .A TMN cambiou a súa denominación social a ''MEO. Serviços de Comunicações e Multimédia, S.A''.
Así a nova ''MEO. Serviços de Comunicações e Multimédia'' pasa a ser a nova marca comercial e servizos MEO.
MEO (TMN) foi un dos dous primeiros operadores portugueses, xunto con Optimus, en lanzar a rede de telecomunicacións de internet rápido 4G en Portugal, tendo así a mellor rede 4G en todo o Portugal.
Moche
Portugal Telecom creou outra OMV chamada Moche, unha operadora móbil virtual para a xente nova, que opera baixo a rede da compañía.
Malonil-CoA
miniatura|dereita|Malonil-CoA. [[Número CAS: 524-14-1 .]]
O malonil-coencima A ou malonil-CoA é un tioéster formado por un grupo malonilo (derivado do ácido malónico) unido ao coencima A, coa fórmula C24H38N7O19P3S. É moi importante no metabolismo de ácidos graxos e outras substancias. Como no enlace tioéster os dous compoñentes da molécula se unen por un átomo de xofre (S), ás veces aparece escrito así: malonil-S-CoA.
Funcións
Tamén intevén no transporte de alfa-cetoglutarato á matriz mitocondrial a través da membrana mitocondrial.
Biosíntese de ácidos graxos
Na biosíntese de ácidos graxos o malonil-CoA proporciona as unidades de dous cabonos necesarias para a elongación das cadeas de ácidos graxos.
O malonil-CoA fórmase por carboxilación do acetil-CoA en reacción catalizada polo encima acetil-CoA carboxilase. Unha molécula de acetil-CoA únese cunha molécula de bicarbonato (formado a partir de CO2 e H2O), con gasto de enerxía procedente do ATP.
O malonil-CoA é utilizado na biosíntese de ácidos graxos polo encima malonil coencima A:proteína carrexadora de acilos transacilase (MCAT). A MCAT serve para transportar o malonato do malonil-CoA ao terminal tiol da holo-proteína carrexadora de acilos (ACP).
Na elongación da cadea dos ácidos graxos saturados intervén unha soa molécula de acetil-CoA e moitas de malonil-CoA (tantas como sexan precisas segundo a lonxitude da cadea). O acetil-CoA só forma os dous primeiros carbonos que inician a síntese e que formarán o extremo final da cadea, entanto que os outros grupos de dous carbonos cos que sucesivamente se vai aumentando a cadea proceden do malonil-CoA, con perda de CO2.
Biosíntese de policétidos
O encima MCAT tamén está implicado na biosíntese bacteriana de policétidos.
Regulación
O malonil-CoA é unha molécula moi regulada na síntese de ácidos graxos. Inhibe a reacción limitante da beta-oxidación dos ácidos graxos. O malonil-CoA inhibe a asociación dos ácidos graxos coa carnitina ao regular o encima carnitina aciltransferase, impedindo dese modo a entrada do ácido graxo nas mitocondrias onde tería lugar a oxidación dos ácidos graxos.
Evaristo Páramos
Evaristo Páramos Pérez, nado en Guillarei (Tui) o 13 de xuño de 1960, é un cantante de música punk galego-vasco. Foi vocalista de La Polla Records, grupo activo até o 2003, e que xunto a outras bandas coetáneas, formou parte do Rock Radical Vasco. Actualmente é o vocalista da banda Gatillazo.
Traxectoria
Aínda que naceu na parroquia de Guillarei, en Tui, trasladouse moi novo á localidade alavesa de Agurain.
En 1979 creou, xunto con "Sumé", "Txarly", "Maleguin" e "Fernandito" o grupo La Polla Records, considerado anos máis tarde,un dos grupos máis importantes da historia do punk en España. Ao principio tocaban en garaxes e bares, realizando a súa primeira actuación nun bar do seu pobo. En 1983 lanzaron o seu primeiro EP titulado ¿Y ahora qué? baixo a discográfica independente Oihuka, con só catro cancións. Pouco despois, en 1984, sacaron un disco máis completo co título Salve. As súas letras están cargadas de fortes críticas contra o capitalismo, o fascismo, o nacionalismo, o autoritarismo, o catolicismo, a política, a alienación, a moda e outros factores da sociedade, o que caracterizou toda a súa carreira.
O grupo gravou un total de 13 discos de estudio e tres en directo e conta con moitos dos grandes himnos do punk en castelán como "No somos nada", "Ellos dicen mierda" ou "Salve" En 1994 tiveron que cambiar de nome por unha sentenza xudicial tras unha denuncia dun antigo técnico de son e pasáronse a chamar simplemente "La Polla".
A banda mantivo a súa actividade ata o ano 2003, coa separación definitiva do grupo, pouco despois da morte de Fernandito.
Paralelamente a La Polla, Evaristo formou no 2002, xunto cos compoñentes de RIP, o grupo The Kagas, co que publicaron o disco Nuevos héroes del rock. Dous anos despois, cando La Polla xa se retirara dos escenarios, Evaristo e RIP volveron xuntarse baixo o nome de The Meas, para gravar o disco Buscándose la vida. Estes dous grupos foron experimentos temporais que non realizaron máis que uns poucos concertos.
En 2002, a editorial Txalaparta publicou o seu libro Por los hijos lo que sea, que contén unha serie de pensamentos filosóficos e relatos sobre o divino e o humano.
O 17 de novembro de 2014, Evaristo publica o seu segundo libro, titulado Cuatro estaciones hacia la locura. En 2016, publica unha segunda parte deste libro, titulada Cuatro estaciones en la locura.
O 26 de maio de 2018, tras actuar nun festival de Xerez da Fronteira, foi identificado pola Garda Civil, co obxectivo de denuncialo por supostamente insultar á policía. A actuación policial tivo un notable eco nas redes sociais e o líder de Podemos, Pablo Iglesias comentou que o ocorrido "fala da putrefacción da nosa democracia".
Identifícase como "galego-vasco" e é un recoñecido seguidor do Celta de Vigo, vestindo a súa camisola en moitos dos seus concertos.
Actualmente reside na localidade de Oñati, en Guipúscoa.
William Hogarth
William Hogarth, nado en Londres o 10 de novembro de 1697 e finado na mesma cidade o 26 de outubro de 1764, foi un artista británico, gravador, ilustrador e pintor satírico. Está considerado pioneiro das historietas occidentais. A súa obra varía dende o excelente retrato realista a unha serie de pinturas ao estilo das bandas deseñadas chamadas «costumes morais modernos». Gran parte da súa obra, que chega ás veces a ser desapiadada, búrlase dos costumes e a política contemporáneos. É o gran mestre da sátira social e política, en contacto directo coa literatura contemporánea de Henry Fielding. Está considerado tamén un dos pais da escola artística británica, tras varios séculos de predominio de artistas estranxeiros no país.
Inicios
Fillo dun mestre pobre de escola e autor de libros de texto, William Hogarth naceu no barrio londiniense de Bartholomew Close. Na súa mocidade foi aprendiz do gravador Ellis Gamble en Leicester Fields, onde aprendeu a gravar. O mozo Hogarth tamén se interesou na vida das rúas e das feiras londinienses, e entretívose esbozando as personaxes que vía. Pola mesma época o seu pai foi encarcerado por débedas na prisión de Fleet durante cinco anos. Hogarth nunca falou deste asunto.
En abril de 1720, Hogarth estableceuse como gravador independente, primeiro gravando traballos menores como escudos de armas e facturas de tendas, así como ilustracións para libros. En 1727 foi contratado por Joshua Morris, un tapiceiro, para deseñar unha alegoría do Elemento Terra. Morris, ao ouvir que Hogarth era «un gravador, non un pintor», rexeitou a obra cando estaba acabada, e Hogarth demandouno perante o tribunal de Westminster onde, o 28 de maio de 1728 o caso se decidiu a favor de Hogarth.
O 23 de marzo de 1729 Hogarth casou con Jane Thornhill, filla do artista sir James Thornhill.
Primeiros anos como pintor
Tras uns primeiros anos como gravador e deseñador de segundo nivel, Hogarth decidiu dar o salto á categoría de pintor, mais non lle foi doado. Naquela época os grandes encargos artísticos de Londres eran acaparados por artistas estranxeiros, dentro dun estilo rococó e ampuloso que Hogarth consideraba artificial. Os reis e a nobreza inglesas subestimaban os artistas nacionais e preferían convocar os máis cotizados do continente, o que explica que dende o século XVI, os artistas ingleses fosen eclipsados por autores estranxeiros instalados no país como Hans Holbein o Novo, Rubens, Van Dyck, Orazio Gentileschi, Sebastiano Ricci e Canaletto. Hogarth criticaba o gusto inglés pola mitoloxía e os retratos pomposos, mais a falta de encargos obrigouno a fraquear nas súas conviccións: abordou temas históricos da antigüidade, pero non acadou resultados convincentes.
Éxito con temas satíricos
A súa importancia como artista chegou na década de 19730, cando se volcou en temas satíricos. Lector de Jonathan Swift, criticaba a hipocrisía das clases altas. A súa viaxe a París en 1744 fíxoo coñecer o rococó francés, que influíu nas súas conversation pieces e no tratamento dos vestidos e as teas nos seus cadros.
Hogarth intentou explotar comercialmente as súas mellores creacións, repetíndoas en gravado. Non obstante, acadou tanto éxito que foi vítima da piratería; os seus deseños eran replicados de forma indiscriminada en Europa, e el apenas se lucrou deles.
En 1745 representouse xunto á súa cadela Trump nun famoso autorretrato (Tate Britain de Londres) inspirado noutro autorretrato de Murillo (National Gallery de Londres). Hogarth procurou reflectir a súa personalidade: suponse que o can é símbolo da perseveranza, e el viste roupas modestas. Xunto á súa efixie aparecen varios dos seus libros satíricos favoritos. Unha paleta amosa a inscrición The line of Beauty (A análise da beleza), que alude a un tratado de estética que estaba preparando. Publicouno acompañado de gravados en 1753. Nel, defendía a expresividade do trazo curvo fronte ao sobrio neoclasicismo.
O artista está enterrado no cemiterio de San Nicolao, en Chiswick Mall, Chiswick, Londres. O seu amigo o actor David Garrick escribiu a inscrición da súa tumba.
Giotto (nave espacial)
Características
A principios e mediados da década de 1980, ante o regreso cara 1986 do cometa Halley ás inmediacións do Sol, as axencias espaciais de todo o mundo planearon en maior ou menor medida misións para o estudo do cometa. A nave enviada a estudar o Halley por parte da Axencia Espacial Europea foi denominada Giotto en honor a Giotto di Bondone, que se inspirou no paso do cometa en 1301 para representalo como a estrela de Belén no seu fresco A adoración dos reis magos.