cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Kregel
Kevin Richard Kregel, nado en Amityville, Nova York, o 16 de setembro de 1956, é un astronauta estadounidense que formou partes da misións STS-99, STS-78, STS-87 e STS-70.
Traxectoria
Kregel graduouse en enxeñería astronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1978 e é máster en administración pública Universidade do Estado de Troy en 1988.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-99, STS-78, STS-87 e STS-70 e pasando un total de 52,76 días no espazo.
María Luísa Armadáns García
María Luísa Juana Ramona Armadáns García, coñecida como Márgara, nada en Piñeiro (Cora, A Estrada) o 10 de xullo de 1898 e finada na mesma parroquia o 10 de xullo de 1993, foi unha enfermeira e escritora galega.
Traxectoria
Filla de Olegario Armadáns Bravo, que casou en segundas nupcias con Efigenia García Gallego en 1897, e sobriña de Javier Valcarce Ocampo. Fixo o exame de ingreso no Instituto de Santiago, pero logo foi estudar a Vigo, onde viviu na casa da súa media irmá Consuelo Armadáns Lorenzo. Por mor dunha lesión de corazón volveu a Cora. O seu pai era vicepresidente do Sindicato Agrícola de Cora, e foi elixida presidenta de honra das sociedades agrarias para a festa da Federación de Sociedades Agrícolas celebrada en Lagartóns o 16 de maio de 1916. Cando tiña 18 anos morreu o pai e instalouse coa súa nai en Santiago de Compostela. Estudou piano, artes plásticas e pintura, fixo enfermaría e dedicouse a cultivar a escrita. En 1927 obtivo praza de enfermeira no Hospital Municipal de Vigo e trasladouse coa nai á cidade. En 1929 sufriu unha operación cirúrxica da que se recuperou en Cora. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizada como enfermeira da Cruz Vermella nos hospitais de sangue das frontes de Talavera de la Reina, Puente del Arzobispo, cinto de Bilbao, onde foi condecorada, cabeceira do Ebro, e na toma de Madrid. Aprobou os exames de enfermeiras en Santiago de Compostela en abril de 1938. Neses anos publicou unha serie de artigos co título De mi colección del frente, e escribiu a novela Los que todo lo perdimos, que non chegou a publicar. Ao rematar a guerra retirouse á súa casa de Cora e abandonou a vocación literaria. Xa anciá queimou todos os xornais, cartas e artigos que conservaba.
Colaborou en Vida Gallega, El Ideal Gallego, Faro de Vigo, El Crisol de Montevideo (onde publicou o artigo "La acción social de la mujer"), Nova Galicia, Galicia e Eco de Galicia. Durante a guerra apareceron artigos seus en El Compostelano e Martín Codax. En 1924 publicou a novela Un sarcasmo de la dicha. Segundo aparece na contraportada tiña en preparación as narracións Honra por honra e El fantasma de los mares e o ensaio La cuestión obrero-patronal, que non chegaron a ver a luz.
Vida persoal
Casou en Cora con José Novo Cea en 1920, do que se divorciou en 1932. Volveu casar en Vigo con Alfredo Rodríguez Araújo, e foi nai de María del Rocío e Serafín Alfredo Rodríguez Armadáns.
Sergei Krikalev
Sergei Konstantinovich Krikalev, nado en Leningrado o 27 de agosto de 1958, é un cosmonauta soviético e ruso que formou parte das misións Soiuz TM-7, Soiuz TM-12, STS-60, STS-88, Soiuz TM-31, Soiuz TM-6, STS-102 e Soiuz TM-13 e foi membro das expedicións 1 e 11 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Krikalev graduouse en enxeñería mecánica no Instituto de Mecánica de Leningrado en 1981. Entrou no corpo de cosmonautas en 1985, completando o seu adestramento en 1986 e participando nas misións Soiuz TM-7, Soiuz TM-12, STS-60, STS-88, Soiuz TM-31, Soiuz TM-6, STS-102 e Soiuz TM-13 e sendo membro das expedicións 1 e 11 á Estación Espacial Internacional. Krikalev ten o récord de permanencia total no espazo, acumulando un totla de 803,40.
Trastoi, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Trastoi é un lugar da parroquia de Vilavella, no concello lucense das Pontes de García Rodríguez, na comarca da Terra Chá.
Acebo, Cáceres
Topónimo
O topónimo procede do estremeño, lingua orixinal da localidade, acebu. Veciño do Val do Xálima e da súa lingua, en mañego denomínase O Abedu, en lagarteiro U Abedu e en valverdeiro U Acebu.
Localización
Acebo pertence á mancomunidade da Serra de Gata. O monte Xálima, de 1492 metros de altitude, resgarda a localidade, e tamén forma parte do concello o o Teso Porras cos seus 1038 metros de altitude. O municipio de Acebo sitúase no fondal do val formado pola Rivera de Acebo a 504 metros de altitude, rodeado polos cumes do Xálima (1487 m.), o Teso Porras (1038 m.) e o Teso Carranco (1059 m.).
O termo municipal limita con El Payo ao norte, San Martiño de Trebello e Villamiel ao oeste, Hoyos e Perales del Puerto ao sur e Gata ao leste.
Clima
Acebo conta cun microclima que facilita o cultivo de diversos froiteiros, entre os que salientan as laranxeiras e máis os limoeiros. O clima caracterízase por veráns cálidos e invernos suaves. As noites no verán adoitan ser agradables, por mor da airexa que persiste ata aclarar.
Flora
A flora está formada principalmente por piñeiros, sobreiras, o castiñeiros e carballos, así como xaras, breixos, erbedos, lavanda, oliveiras, vides e laranxeiras.
Nos altos cumes predomina a matogueira, mentres que nas ladeiras imperan os bosques de piñeiros e de carballos mesturados con algúns castiñeiros. Nas zonas máis chairas tamén hai extensos piñeirais. O principal cultivo, como no resto da serra de Gata, é o da oliveira, en pequenas hortas minifundistas. As fontes de época modernas (Catastro de Ensenada no século XVIII ou o dicionario de Madoz no XIX) citan viñas, pereiras, cerdeiras, guindeiras ou limoeiros e as laranxas que se exportaban ao resto das localidades da comarca e Castela. Aínda hoxe, os hortos de laranxas forman unha estampa característica en torno ao núcleo urbano. As devanditas fontes citan a crianza de cabras, vacas, porcos ou cabalos nos pastos baixos. Na vila, a produción de mel e cera tiveron igualmente un papel importante. A situación xeográfica e hidrográfica da zona favoreceu tamén a presenza de muíños e lagares nas Riveras del Caíz ou de Carreziudad. Así como a instalación dunha central hidroeléctrica en 1911 e que estivo en funcionamento ata a década de 1980
Historia
A localidade naceu no século XIII como unha aldea de Coria. Cítase pola primeira volta en 1235, na carta pobra outorgada a Villamiel. Administrada pola orde de Alcántara, tal e como establece a tenencia que o rei Fernando IV realizou en Sevilla ao mestre Gonzalo Pérez. Non se sabe a data certa pero nalgún momento deixou a administración da orde para ser posesión plena da diocese de Coria.
Idade Moderna
miniatura|Igrexa da Nosa Señora dos Anxos. Ao longo da Idade Moderna, Acebo pertenceu ao marquesado de Coria, dentro da casa ducal de Alba. Posesión que rematou logo da aplicación da Lei de 3 de maio de 1823 que abolía os señoríos xurisdicionais no marco do Trienio Liberal. Este feito tivo a súa máxima expresión na vila na eliminación do escudo de armas dos Alba que estaba no lateral occidental da torre da igrexa.
Ao comezo do século XVI fundouse un mosteiro de monxas Terceiras, denominado Santiago de las Dueñas ou Santiago de Moncalvo, no lugar de Revolcobo. As freiras abandonaron o convento e fixéronse cargo del frades franciscanos terceiros mais pola súa localización afastada, pediuse reiteradamente o seu traslado ao núcleo urbano, o que se logrou tras ceder o concello terreos xunto á ermida do Espírito Santo, que houbo de se derrubar para construír a nova edificación, e tamén facilitou cartos, madeira e man de obra. O traslado definitivo dos frades realizouse o 4 de novembro de 1595 no medio de grandes festas. O convento chegou a proporcionar estudos de gramática e retórica e albergaba dúas confrarías, a do Espírito Santo e a da Inmaculada Concepción. Finalmente, suprimiuse no ano 1821.
No ano 1588, a localidade tiña 400 veciños segundo o censo ordenado polo bispo cauriense Pedro García de Galarza. Segundo o inventario artístico realizado polo bispo Luis de Salcedo y Azcona, en visita á diocese de Coria entre 1713-1716, Acebo tiña 300 veciños. En 1753 había 297 veciños o que suporía aproximadamente 1188 habitantes.
Segundo o Interrogatorio da Real Audiencia de 1791 os 380 veciños estaban asistidos por 7 sacerdotes presbíteros que vivían na casa parroquial. Tamén existían na localidade cinco confrarías, a máis numerosa a da Veracruz con 180 irmáns.
Idade Contemporánea
Á caída do Antigo Réxime a localidade constitúese en municipio constitucional e en 1842 contaba con 430 fogares e 2355 veciños.
Nesa época, a produción do concello consiste principalmente no famoso aceite da serra de Gata, que se exportaba a Castela, e algúns anos tamén a Portugal; o viño así como as castañas abondaban para o consumo local; e do viño branco unha parte levábase para Salamanca e outras poboacións. Era nula a colleita de grans e había gando cabrío, lanar, asnal, vacún, cabalar e mular, ademais de perdices, coellos, lebres, cervos, xabarís, lobos e raposos.
Demografía
Poboación de Acebo por década dende 1900:
Patrimonio
miniatura|Piscina natural Carreciá Entre os sitios de interese do concello salienta a igrexa da Nosa Señora dos Anxos, do século XVI que se comezou a construír no século XV e que conta cun retablo maior barroco obra de Pedro de Sobremonte (1618-1621), a Ermida do Cristo e a sinagoga xudía situada no denominado barrio xudeu, localizado atrás da igrexa e nunha das súas casas atopáronse cabezas celtas.
Posúe dúas piscinas naturais en perfecto estado de conservación, Jevero e Carreciá a uns 1 500 metros do núcleo urbano e a fervenza de La Cervigona, con auga que cae a máis de 60 metros de altura.
Tradicións
En Acebo existe unha importante tradición de encaixe de bolillos artesanal, que xa a comezos do século XVI estaba influenciado polo encaixe de Camariñas e que se transformou nunha importante industria local. Existe un xogo local, a raya, que coa creación dunha asociación cultural viuse potenciado nos últimos anos. . Outro xogo con moita tradición é o zápiti, semellante ao mus, que se xoga con só tres cartas e sen descartes.
KT 2
KT 2 ou Kaituozhe 2 é o nome dun modelo de foguete espacial de propelente sólido da China que comezou as súas operacións en activo en 2017. Foi mostrado por primeira vez en 2002 e diferenciase do KT 1 no uso dunha primeira etapa de maior diámetro, sendo a segunda e terceira etapas as dúas primeiras etapas do KT 1. É capaz de poñer ata 800 kg en órbita.
Xoán de Antioquía (cronista)
Traxectoria
Coñécese moi pouco sobre a súa vida. Aparentemente, foi contemporáneo do emperador Heraclio (610–41) e, aínda que a existencia dun cronista chamado Xoán de Antioquía está ben testemuñada, a súa identidade foi, tradicionalmente, obxecto de controversia.
Hai investigadores, como Heinrich Gelzer, que defenden que baixo ese nome se esconden dous autores diferentes: o primeiro deles, o que no século VII escribiu unha historia universal dende Adán até a execución de Focas no 610 e que se podería corresponder con patriarca monofisita de Antioquía Xoán II ou Xoán de Sedre (que ostentou o cargo entre o 630 e o 648) e o segundo, sería un autor do século X.
Por outra banda, outros investigadores como Warren Treadgold, defenden que Xoán de Antioquía sería unha única persoa que se correspondería cun monxe nado en Antioquía, que abandonou a cidade,cando estaba ameazada polos persas no 608, e se estableceu en Constantinopla durante o reinado de Flavio Focas, pois semella ser coetáneo dos acontecementos que describe. Tampouco debe ser confundido con Xoán Malalas, tamén chamado Xoán de Antioquía ou Xoán o Retor, quen tamén escribiu unha Historia Universal que remataba coa morte de Xustiniano no 565.
Obra
A crónica escrita por Xoán de Antioquía, Historia chronike (Ἱστορία Χρονικὴ ̓απὸ Ἀδάμ), é unha historia universal que cobre dende Adán até a morte de Focas no 610 e o ascenso ao goberno do emperador Heraclio. Semella ser unha das moitas adaptacións e imitacións da crónica, mellor coñecida, de Xoán de Malalas. As súas fontes inclúen Sexto Xulio Africano, Eusebio, e Amiano Marcelino. Non se conserva máis ca uns poucos fragmentos.
Deses fragmentos da crónica, hai dúas versións, das que unha delas está nos denominados Excerpta Constantiniana, feita por encargo de Constantino VII Porfiroxéneta (912–59), en cincuenta e tres capítulos, dos que só permanecen dous: Excerpta de insidiis e Excerpta de Virtutibus et Vitiis. A outra versión están nos Manuscritos París 1630 e 1763. Este último, pertenceu ao erudito francés Claude Saumaise (ou Claudius Salmasius, na forma latina do seu nome). Así, os especialistas falan de extractos "salmasianos" e "constantinianos".
Estilo
Unha dificultade xorde desde o feito que unha parte grande dos Excerpta, sobre todo a partir do imperio de Xustino I, relativos ao último período da obra (de Xustino I ao 610) difiren considerablemente entre si: os extractos constantinianos responden máis aos estándares da historiografía grega antiga mentres que os salmasianos teñen un carácter máis bizantino e cristián.
Como se mencionou anteriormente, algúns suxeriron que habería dous autores, outros que un único autor pero dúas versións: a colección salmasiana é máis antiga polo que semella ser un texto orixinal, mentres que a colección constantiniana sería un texto reelaborado no século X baixo a influencia do movemento humanista iniciado polo patriarca Focio I. Así e todo, hai outros eruditos que vén neles dous orixinais diferentes e falan dun Xoán de Antioquía "constantiniano" e outro "salmasiano".
Pola súa banda, o profesor Treadgold sostén que Xoán de Antioquía reproduciu o texto de Eustacio de Epifanía case literalmente como adoitaba facer. Mais, o seu tratamento era orixinal porque engadíao de varias fontes, ás veces de xeito directo e outras a través de fontes intermedias. Tamén é infrecuente por ter máis coñecementos sobre a República romana ca outros autores bizantinos e porque, noutras ocasións, fornece de informacións que non se conservaron noutros escritos, especialmente, sobre o reinado de Focas, e que foron moi empregadas por cronistas. Máis tarde, Xoán, que tivo a educación suficiente para escribir axeitadamente en grego, pero non para reproducir o grego ático de Eustacio, escribira el mesmo unha continuación do reinado de Focas, empregando un nivel de linguaxe que lle era máis familiar; un estilo de inferior calidade que se asocia, tradicionalmente, aos cronistas. Aínda que Xoán, xeralmente, copiaba o material literalmente, posteriores.
Composición
Esta monumental obra, tanto cristiá como secular, inclúe dous volumes. O primeiro de Adán e a creación da guerra de Troia é paralelo á historia xudía e á historia doutros pobos; inclúe cinco libros baixo o título "Historia antiga". O segundo comeza con Eneas e é interrompido bruscamente despois da caída de Amida en mans dos persas. Só contén nove libros, os libros I a V levan o título xeral "Os cónsules", mentres que os outros catro titulanse "Os emperadores".
Se se acepta que a Historia chronike de Xoán de Antioquía reproduciu case literalmente o epítome cronolóxico de Eustatcio, a obra tivo que se dividir do seguinte xeito:
Segundo Treadgold, é probable que Xoán de Antioquía copiase o texto de Eustacio mentres el aínda estaba en Antioquía e despois o levase con el a Constantinopla durante o reinado de Focas para continualo até o 610, ano da morte do emperador. Ao presentar baixo o seu propio nome unha obra escrita uns oitenta e cinco anos antes, quizais esperaba obter algo de gloria ou un nomeamento eclesiástico. Probablemente non fose o caso, xa que un dos fragmentos só se refire a el como "monxe". A Crónica serviu máis tarde como fonte para o epítome de Zonaras.
Controversia
En 2005, Umberto Roberto presentou unha nova edición completa, que substituía a antiga edición de Karl Müller realizada entre 1851 e 1870, na que tamén revisa algunhas das opinións de investigadores ou eruditos antigos. Por exemplo, Roberto é da opinión de que Xoán, non era monofisita e non podía ser equiparado ao patriarca de Antioquía, tamén chamado Xoán.
No entanto, varias das conclusións de Roberto tamén foron discutidas, do mesmo xeito cá súa edición dos textos, que foi moi criticada, especialmente, na asignación de certos fragmentos a Xoán. En 2008, Sergei Mariev presentou outra edición na que chegou a outras conclusións sobre os fragmentos e a súa autoría. Mariev opinaba, ao igual que coutros investigadores como Panagiotis Sotiroudis, que Xoán viviu no século VI e empregou un estilo sofisticado. E que a súa obra só durou até a morte do emperador Anastasio, no 518 polo que, aqueles fragmentos que se refiren a acontecementos posteriores son atriubíbles a unha continuación menos dotada de Xoán ou, simplemente, foron mal atribuídos pola investigación moderna. O debate segue aberto.
O historiador estadounidense Warren Treadgold tamén defendeu a tese, moi controvertida, de que Xoán seguiu en gran medida unha única fonte principal, que foi a obra histórica, agora perdida, de Eustacio de Epifanía. Xa en 1990, Michael Whitby, afirmara que Xoán era un mero compilador e que, polo tanto, o seu estilo variaba dependendo da fonte empregada.
Cavidade gastrovascular
250px|miniatura|En negro, sinalada co nº 2, a cavidade gastrovasuclar do [[hidrozoo Olindias formosus]] 250px|miniatura|En amarelo, cavidade gastrovascular dun [[platihelminto (Dugesia sp.)]]
En zooloxía, denomínase cavidade gastrovascular ou celéntero, a un órgano que ten como función a dixestión e o transporte de nutrientes a todo o corpo do animal. Dous dos filos de animais, o dos cnidarios e o dos platihelmintos, posúen este tipo de cavidade.
Nos cnidarios
Os cnidarios, de simetría radial, teñen unha estrutura semellante a un saco, constituída por dúas capas de células e unha capa xelatinosa (mesoglea) entre elas. A cavidade posúe unicamente unha abertura para o exterior e está, na maioría deles, rodeada por tentáculos, que serven para capturaren as súas presas.
Didascalia
Unha didascalia [do grego διδασκαλία, didaskalia = ensino] é, nun documento, un breve comentario ilustrativo colocado debaixo dunha táboa ou figura. O mesmo termo indica a parte non dialóxica dun texto teatral, o conxunto de indicacións e instrucións que un autor dramático entretece no diálogo, ou a breve descrición xeralmente colocada debaixo ou xunto a un diálogo (ou unha imaxe), en banda deseñada, películas ou guións, coa función de comentario.
Nos documentos
A didascalia ten a función de explicar o significado ou contexto dunha imaxe determinada. Por exemplo, nos libros de historia utilízanse a miúdo imaxes que representan cadros: a lenda indica o autor, o título e o ano dese cadro. No caso de fotografías de persoas, o pé de foto pode limitarse a indicar quen é a persoa ou pode resumir algúns datos biográficos que contén o texto.
Nos cómics
Nas bandas deseñadas de principios do século XX, pero tamén nos de finais do século XIX, substitúen parcialmente (ás veces por completo) ás pequenas nubes ou globos de discurso, é dicir, aos diálogos dos personaxes. Isto tamén ocorre nas primeiras revistas de Mickey Mouse: os pés de foto conteñen poemas rimados que describen o que acontece na viñeta anterior. Aínda hoxe, con todo, atopamos didascalias nos cómics: a diferenza, con todo, reside en que se atopan na súa maioría na parte superior do debuxo animado, e describen o cambio de lugar ou mesmo o comezo dunha acción indefinida das imaxes.
Nas películas e no teatro
No contexto cinematográfico, trátanse de textos filmados coa cámara e introducidos no medio da película, xeralmente para proporcionar ao espectador liñas dos diálogos entre os personaxes, material narrativo, descritivo ou explicativo da rodaxe. Eran parte troncal do cine mudo. Nos textos teatrais serven para que o dramaturgo cite ou comente indicacións sobre o contexto dramático ou a actuación dos actores e actrices.
O Pacio, Gomeán, O Corgo
O Pacio é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Crex
Crex é un xénero de aves gruiformes pertencente á familia Rallidae. As súas especies distribúense pola Eurasia paleártica e África.
Matafaxín, Gomeán, O Corgo
Matafaxín é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Torrón, Gomeán, O Corgo
O Torrón é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Odenwaldkreis
miniatura|250px|Edificio da oficina do distrito en Erbach miniatura|250px|Localización do distrito en Hesse O distrito da Selva de Oden (en alemán Odenwaldkreis) é un Landkreis (distrito rural) no Regierungsbezirk de Darmstadt, no Land de Hesse.
Con case 100 000 habitantes é o distrito máis poboado de Hesse.
A capital administrativa é Erbach.
FC Ilves
O FC Ilves ou simplemente Ilves é un equipo de fútbol da cidade de Tampere, Pirkanmaa (Finlandia). Forma parte do club polideportivo do mesmo nome. Foi fundado o 10 de abril de 1931 e actualmente compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Tammelan stadion, un estadio con capacidade para 5 050 espectadores. O seu uniforme titular é camiseta amarilla e pantalón verde, mentres que a reserva é integramente verde.
Gran Vía de Montero Ríos (Pontevedra)
A Gran Vía de Montero Ríos é unha avenida de Pontevedra situada no centro da cidade, no barrio burgués do século XIX. É unha das avenidas máis emblemáticas de Pontevedra.
FC Ilves
O Ilves gañou o campionato finlandés nunha ocasión (1983), obtendo ademais unha medalla de prata (1985) e dúas de bronce (1984 e 2017); tamén se proclamou tres veces campión da Suomen Cup (1979, 1990 e 2019). En 2019 equipo ocupaba a novena posición na clasificación histórica da liga.
Gran Vía de Montero Ríos (Pontevedra)
Orixe do nome
A avenida denominouse Gran Vía por ser a avenida máis ampla da cidade cando foi creada. Despois da súa morte en 1914, a avenida dedicouse a Eugenio Montero Ríos, pola súa grande actividade política en prol de Pontevedra.
Historia
A Gran Vía de Montero Ríos, denominada na súa orixe simplemente Gran Vía, trazouse na década de 1870 para enlazar a Alameda de Pontevedra cos terreos do antigo Campo da Feira. A urbanización da Gran Vía incluíuse no proxecto que en 1880 o concello encargou ao arquitecto Alejandro Sesmero para a planificación e acondicionamento da Alameda.
En 1884 a Deputación Provincial de Pontevedra comprou ao Concello de Pontevedra os terreos onde se sitúa o pazo da Deputación de Pontevedra. O pazo foi deseñado por Alejandro Sesmero e o seu pai Domingo Sesmero. As obras comezaron o 1 de marzo de 1884 e prolongáronse ata o 8 de novembro de 1890.
Tamén na década de 1880 o concello de Pontevedra comprou á familia Munaiz a leira situada máis ao oeste da Gran Vía, un soar aínda baleiro, para construír un edificio para a nova Escola de Artes e Oficios. O edificio foi deseñado polo arquitecto Arturo Calvo Tomelén, que asumiu o proxecto a partir de 1895. O edificio foi inaugurado en 1901.
En 1905 empezou a construírse á beira das ruínas do convento de San Domingos o novo edificio para o instituto provincial de segundo ensino de Pontevedra. As obras do edificio, proxecto dos arquitectos Joaquín Rojí López-Calvo e José Lorite Kramer, terminaron a principios de 1926, tardando máis do previsto debido á crise económica. O instituto foi inaugurado o 27 de setembro de 1927 polo rei Afonso XIII durante unha visita a Pontevedra.
En xullo de 1984 concluíron os estudos para a construción do primeiro aparcadoiro subterráneo da cidade debaixo da Gran Vía de Montero Ríos cunha capacidade de 376 vehículos. O 23 de marzo de 1985 procedeuse a levantar a antiga cruz dos caídos para executar as obras do aparcadoiro. O aparcadoiro inaugurouse o 12 de decembro de 1985 e a avenida converteuse na segunda vía peonil da cidade despois da rúa da Oliva.
O 12 de agosto de 1986 inaugurouse ao final da Gran Vía de Montero Ríos o Monumento ao Soldado, impulsado polo alcalde José Rivas Fontán. A corporación municipal de Pontevedra optou por manter a cruz dos anos 40 completándoa cun conxunto escultórico para converter a homenaxe aos caídos en Monumento ao Soldado.
En 1996 a avenida foi rebautizada como Gran Vía de Montero Ríos, recuperando a tradicional denominación de Gran Vía.
En 2001 realizáronse obras no aparcadoiro subterráneo e repavimentouse por completo a Gran Vía de Montero Ríos cun novo pavimento. A reforma foi inaugurada o 28 de xuño de 2001.
Descrición
É unha avenida chaira no centro da cidade cun trazado de 315 metros en liña recta. Ten unha anchura media de 24 metros.
É unha avenida peonil empedrada na zona de expansión burguesa da cidade no século XIX, que remata no monumento ao soldado. Nela están situados moitos dos edificios institucionais máis importantes da cidade como o pazo da Deputación de Pontevedra, o edificio da antiga Escola Normal de Pontevedra e da Escola de Artes e Oficios, o instituto provincial de segunda ensinanza e as ruínas de San Domingos. miniatura|Placa da Gran Vía de Montero Ríos
A Gran Vía de Montero Ríos ten o seu inicio ao leste na confluencia da praza de España coa rúa Marqués de Riestra e termina ao oeste salvando con escaleiras e ramplas un desnivel cara á avenida Raíña Vitoria Uxía. Está flanqueada lonxitudinalmente no seu lado norte pola Alameda de Pontevedra e ten debaixo un aparcadoiro subterráneo.
Edificios destacados
O edificio da antiga Escola de Artes e Oficios e da Escola Normal de Pontevedra é un edificio de estilo ecléctico cunha planta cadrada e con tres plantas e un semisoto. Inicialmente o edificio contaba con dúas plantas e un piso recuado que logo se converteu nun terceiro piso completo. A fachada ten o tradicional esquema bicolor de finos ladrillos avermellados e rosados e granito, incluídos os detalles decorativos de pedra ao redor das ventás e as pilastras. Está rodeado por un zócolo de granito.
O edificio do instituto Valle-Inclán é un exemplo sobrio e elegante dos estilos ecléctico e art Nouveau. Ten un soto, unha planta baixa e dous pisos superiores. Destaca a decoración de almofadado das fachadas e das portas e das xanelas art Nouveau, así como a decoración dos linteis das fiestras e dos lucernarios da parte central do tellado. A decoración da fachada componse principalmente de motivos xeométricos sobre as xanelas e portas e de motivos florais e pequenos círculos. Presenta no corpo central da fachada principal de entrada unha decoración modernista: unha gran ventá con lintel curvo e un ritmo xeométrico secesionista. Ten unha torre na que residían os directores do instituto durante os primeiros anos da súa existencia.
As ruínas de Santo Domingo son os restos dun convento gótico do século XIV. Na actualidade forman xunto a outros cinco edificios o Museo Provincial de Pontevedra e foron declaradas Ben de Interese Cultural en 1895. Só consérvase a cabeceira, con cinco capelas absidais correspondentes ao brazo transversal do cruceiro, que constitúen o exemplo do gótico máis puro en Galicia.
O Val, Gomeán, O Corgo
O Val é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Valverde, Gomeán, O Corgo
Valverde é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
A Veiga de Anzuelos, Gomeán, O Corgo
A Veiga de Anzuelos é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
John Morton
John Morton, nado o 18 de maio de 1967 no Bronx, Nova York, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense. Actualmente traballa como adestrador asistente nos Saint Peter's Peacocks da NCAA. Como xogador desenvolvíase na pocisión de base cunha altura de 1,90 m. Foi dúas veces máximo anotador da Liga ACB co Gran Canaria. A primeira vez foi na temporada 1995−96 cunha media 26,3 puntos por partido, mentres que a segunda foi na temporada 1996−97 con 23,6.
Xosé Cafasso
Xosé Cafasso (en Giuseppe Cafasso; 15 de xaneiro de 1811 – 23 de xuño de 1860) foi un sacerdote Católico Romano en Turín. Foi canonizado o 22 de xuño de 1947 polo Papa Pío XII.
Biografía
miniatura|esquerda|180px Xosé Cafasso naceu en Castelnuovo d'Asti, foi amigo de Xoán Bosco dende neno.
Fíxose sacerdote aos 23 anos, comezou a axudar ás persoas en situación de pobreza.
O 18 de decembro de 1859, axudou a fundar os Salesianos con Xoán Bosco.
Unión Demócrata Foral
Unión Demócrata Foral (UDF) foi o nome dunha coalición electoral española de ámbito navarro que concorreu ás eleccións municipais e autonómicas de 1987. Formábana o Partido Demócrata Popular, o Partido Liberal, que abandonaran pouco antes Coalición Popular, e un pequeno partido democristián de ámbito navarro, o Partido Demócrata Foral. A súa cabeza de lista para as eleccións ao Parlamento de Navarra foi Jaime Ignacio del Burgo, do Partido Demócrata Popular.
UDF obtivo 3 deputados nas eleccións ao Parlamento de Navarra, grazas aos 17.663 votos conseguidos (6,32%), e formou un grupo parlamentario propio. En 1989, tras a refundación do Partido Popular, na que se integraron os partidos que compuñan UDF, os dous parlamentarios de Alianza Popular integráronse no grupo parlamentario de UDF, creando o Grupo Parlamentario Popular composto por 5 membros.
UDF tamén conseguiu un concelleiro no concello de Pamplona.
A Veiga de Anzuelos, Santo Estevo de Folgosa, O Corgo
A Veiga de Anzuelos é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Folgosa no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Emmy Hennings
Emma Maria Cordsen, nada en Flensburgo o 17 de xaneiro de 1885 e finada en Sorengo o 10 de agosto de 1948, foi unha intérprete e poeta alemá coñecida como Emmy Hennings. Foi tamén a esposa do célebre dadaísta Hugo Ball. A pesar dos seus logros propios, non é doado atopar información sobre Hennings que non estea relacionada directamente coa súa relación con Ball, aínda que si se publicaron varias biografías de Hennings en alemán.
Traxectoria
Hennings naceu en Flensburgo, Imperio alemán, describíndose posterioremente como "unha nena de mariño".
Despois de que remetase o seu primeiro matrimonio en 1906, Hennings converteuse nunha intérprete itinerante, viaxando por gran parte do continente europeo. Estaba a actuar no Cabaret Simplizissimus de Múnic, cando coñeceu a Ball en 1913.
Nese tempo, Hennings xa publicara poesía, con traballos que apareceran nas publicacións de esquerdas Pan e Die Aktion. En 1913 tamén publicou unha colección de poesía curta chamada Äthergedichte. Máis tarde, Hennings foi unha colaboradora da revista Revolution, fundada por Ball e Hans Leybold.
Hennings e Ball mudáronse a Zürich en 1915, onde participaron na fundación Cabaret Voltaire, que marcou o comezo do movemento dada. Hennings era unha intérprete regular no Cabaret Voltaire. As súas actuacións incluíron unha función en Das Leben des Menschen, en que apareceu con Ball. Esta foi a estrea alemá da obra de Leonid Andreev. Hennings tamén actuou nunha obra escrita por Ball chamada Krippenspiel. Despois de que o Cabaret Voltaire acabase, Hennings e Ball fixeron xiras, actuando maioritariamente en hoteis. Hennings cantaba, interpretaba con monicreques e bailaba a música composta por Ball, ademais de recitar tamén a súa poesía propia. En 1916 Ball e Hennings crearon Arabella, a súa propia compañía, en que Hennings actuaba co nome de Dagny. Hennings e Ball casaron o 21 de febreiro de 1920. A pesar de que non tiveron ningún neno xuntos, Hennings tivo unha filla, Annemarie, dunha relación anterior. Hennings, quen sobreviviu a Ball dúas décadas, viviu en Magliaso, Suíza, dende 1942 a 1948. Faleceu nunha clínica de Sorengo, Suíza.
Estrela dada
En The Magic Bishop: Hugo Ball, Dada Poet, o escritor Erdmute Wenzel White escribiu que Hennings “foi admirada polos expresionistas como a encarnación do artista de cabaré do seu tempo... A brillante estrela do Voltaire, segundo o Zuricher Post, o seu papel no dadaísmo non foi recoñecido de forma axeitada”. (p. 11).
Branco tamén cita un poema por Johannes Becher que emprega como evidencia de que Hennings serviu como musa para outros artistas desa época:
Taliesin West
Taliesin West foi a casa e estudo de inverno do arquitecto Frank Lloyd Wright no deserto desde 1937 ata a súa morte en 1959 aos 91 anos. Hoxe é a sede da Fundación Frank Lloyd Wright.
Kristall
miniatura|O módulo Kristall fotografiado durante a misión [[STS-81.]] Kristall é o nome dun dos módulos que formaban a estación espacial Mir.
Características
O módulo Kristall estaba adicado á experimentación con materiais e material biolóxico en microgravedade. Cunha masa de 19.500 kg ao lanzamento e 11,9 m de longo, Kristall foi enviado ao espazo o 31 de maio de 1990 a bordo dun foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur. Foi o terceiro módulo en engadirse ao núcleo da Mir e ademais de adicarse á experimentación de materiais e biolóxica tamén facía funcións de observación da Terra e de investigación astrofísica. Ao longo da vida da Mir o módulo foi movido varias veces de porto para acomodar novos módulos, como o Spektr, e para situalo nunha mellor posición cando os transbordadores espaciais comezaron a visitar a estación.
Taliesin West
Historia
Wright e a Taliesin Fellowship comezaron a "migrar" a Arizona cada inverno en 1935 para escapar dos duros invernos de Wisconsin pola saúde de Wright por consello do seu médico. En 1937 Wright comprou o terreo do deserto que pronto se convertería en Taliesin West. Pagou "3,50 dólares por acre (4.047 m²) nunha ladeira sur da Cordal McDowell con vistas a Paradise Valley fóra de Scottsdale."
Kristall
Características
Kristall tiña 61 m3 de volume presurizado e estaba dividido en dous compartimentos: o compartimento de instrumentación, con contedores de alimentos e equipamento de procesamento industrial, e o compartimento de acoplamento, cun sistema de acoplamento APAS-89 con dúas unidades andróxinas e que foi usado para o primeiro acoplamento entre a Mir e un transbordador.
Taliesin West
Historia
Wright cría que este era o lugar perfecto para tal edificio: un lugar de residencia, un lugar de negocios e un lugar para aprender. Wright describiuno así: "Finalmente souben dun sitio a 42 km. de Phoenix, atravesando o deserto do vasto Paradise Valley. Ata unha gran meseta nas montañas. Na mesa xusto debaixo de McDowell Peak paramos, xiramos e miramos ao redor. O cumio do mundo."
Kristall
Características
Orixinalmente Kristall levaba dous paneis solares cun área total de 72 m2 e capaces de proporcionar 8,4 kW de potencia que se almacenaban nun sistema de baterías cunha capacidade de 360 Amperio-hora. Un dos paneis foi movido máis tarde ao módulo Kvant, en 1995, a petición da NASA, antes do comezo das visitas dos transbordadores. O sistema de propulsión do módulo consistía en dous motores principais de 3,9 kN de pulo alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH e varios grupos de propulsores de control de actitude de 400 N de pulo.
Taliesin West
Historia
Foi necesario un investimento de máis de 10.000 dólares para cavar un pozo o suficientemente profundo como para proporcionar auga suficiente para o campus. Nos invernos iniciais Wright e os seus estudantes vivían en tendas de campaña mentres construían as primeiras estruturas principalmente a man utilizando o máximo de material local posible (rochas, pedra e area). O deseño dos edificios complementou a paisaxe natural do Deserto de Sonora do lugar.
Kristall
Características
Kristall destruíuse xunto co resto da Mir cando a estación reentrou na atmosfera de maneira controlada o 23 de marzo de 2001.
Taliesin West
Deseño
thumb|left|upright=1.1|Cachotería do deserto
Wright sentía moi forte a conexión co deserto. El dixo:
As paredes da estrutura están feitas de rochas locais do deserto, apiladas dentro de formas de madeira, recheas de formigón, denominado coloquialmente "cachotería do deserto". Wright sempre preferiu usar os materiais dispoñibles en lugar dos que deben ser transportados ao sitio. En palabras do propio Wright: "Había siluetas características sinxelas que pasar, enormes derivas e montóns de rochas do deserto queimadas polo sol estaban preto para ser utilizados. Conseguimos todo xunto coa paisaxe..." As superficies planas das rochas colocáronse cara ao exterior e grandes pedras encheron o espazo interior para conservar o formigón.
thumb|upright=1.1|Piscina e fonte de Taliesin West
A luz natural tamén xogou un papel importante no deseño. Na sala de debuxos, Wright utilizou lona translúcida para actuar como tellado (máis tarde substituído por plástico debido ao intenso desgaste do sol de Arizona). No comedor orientado ao sur, Wright non levou as paredes de cachotería desde o chan ata o teito, e deseñou o tellado para colgar entre as paredes evitando que penetren os raios solares non desexados pero permitindo que a luz horizontal pasase pola habitación. Wright cría que a luz natural axudaba ao ambiente de traballo no que tiña os seus aprendices, mantendo o interior do seu edificio en contacto coa contorna natural.
Cada parte de Taliesin West ten o toque persoal de Frank Lloyd Wright. A cada volta despois dun verán en Wisconsin, Wright agarraba un martelo e inmediatamente atravesaba o complexo. Percorría cada habitación facendo cambios ou gritando ordes aos aprendices que seguían de preto con carretillas e ferramentas. Cambiou e mellorou constantemente o seu deseño solucionando problemas xurdidos e abordando novas situacións. Ao longo dos anos ampliou o comedor, ademais de engadir o cabaret, o pavillón de música e outras numerosas salas. Todos os mobles e decoracións foron deseñados por Wright e a maioría construídos por aprendices. Un aspecto brillante do deseño de Wright é o cabaret. Construído con seis lados, a partir da mestura estándar de roca e formigón, cunha forma irregularmente hexagonal, o teatro proporciona aos seus ocupantes o que alguén chamou "95% de perfección acústica". Alguén sentado na fila de atrás pode escoitar o murmurio máis leve dun altofalante no escenario.
Controversia das liñas eléctricas
A vista de Taliesin West foi fundamental para o seu éxito. Na década de 1940, Wright xogou unha batalla contra as liñas eléctricas aéreas por motivos estéticos. A finais da década de 1940, cando as liñas eléctricas apareceron na vista de Taliesin West, Wright escribiu ao presidente Harry S. Truman, esixindo que fosen enterradas, foi unha batalla perdida. Entón, despois de considerar brevemente reconstruír en Tucson, "deu as costas ao val", movendo a entrada á parte traseira do edificio principal.
Sepultura de Wright
Despois da súa morte en Phoenix o 9 de abril de 1959, Wright foi enterrado, de acordo cos seus desexos, xunto á Capela da Unidade no cemiterio de Lloyd-Jones, preto de Taliesin en Wisconsin. O último desexo da súa terceira esposa Olgivanna era que Wright, ela e a súa filla do seu primeiro matrimonio fosen incinerados e enterrados xuntos nun xardín conmemorativo que se está construíndo en Taliesin West. Aínda que Olgivanna non tomou medidas legais para trasladar os restos de Wright e contra o desexo doutros membros da familia, así como da lexislatura de Wisconsin, en 1985, os restos de Wright retiráronse da súa tumba por membros da Taliesin Fellowship, incinerados e enviados a Scottsdale, onde máis tarde foron enterrados no xardín conmemorativo. O lugar da tumba orixinal en Wisconsin, agora baleiro, aínda está marcado co nome de Wright.
Legado
thumb|upright=1.1|Exterior da sala de xardín
Durante a súa vida, Wright continuou alterando e engadiu ao complexo de edificios, todos eles construídos por estudantes.
Moitos dos edificios máis famosos de Wright deseñáronse na sala de debuxos de Taliesin West, incluíndo o Museo Guggenheim en Nova York e o Grady Gammage Auditorium na Universidade Estatal de Arizona en Tempe.
Taliesin West segue sendo a sede da Fundación Frank Lloyd Wright e dos seus diversos programas.
En 2008, o U.S. National Park Service presentou Taliesin West xunto con outros nove sitios de Frank Lloyd Wright a unha lista provisional para o Patrimonio Mundial. Os 10 sitios foron enviados como un único sitio. O comunicado de prensa do 22 de xaneiro de 2008 do sitio web do Servizo de Parques Nacionais no que se anuncian as candidaturas indica que: "A preparación dunha Lista provisional é un primeiro paso necesario no proceso de designación dun sitio para a Lista do Patrimonio Mundial". Despois das propostas revisadas, Taliesin West e outras sete propiedades foron inscritas na Lista do Patrimonio Mundial baixo o título "A arquitectura do século XX de Frank Lloyd Wright" en xullo de 2019.
Vespula germanica
miniatura|260px|Raíña de Vespula germanica en hibernación miniatura|260px|Cabeza de Vespula germanica miniatura|260px|Cabeza de Vespula vulgaris
Xavier Cugat
Francisco de Agarrades Javier Cugat Mingall de Bru e Deulofeu, coñecido como Xavier Cugat i Mingall ou simplemente Xavier Cugat, nado en Xirona o 1 de xaneiro de 1900 e finado en Barcelona o 27 de outubro de 1990, foi un músico e debuxante español, un dos principais difusores da música de Ernesto Lecuona, da música afrocubana e iberoamericana.
Vespula germanica
Vespula germanica é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, subfamilia dos vespinos, unha das comprendidas no xénero Vespula.
Xavier Cugat
Traxectoria
esquerda|miniatura|245x245px|Xavier Cugat en 1924 O seu nome completo era Francisco de Agarrades Javier Cugat Mingall de Bru e Deulofeu. Naceu en Xirona, aínda que a súa familia emigrou a Cuba en 1905. Estudou violín clásico e tocou nunha orquestra no teatro nacional da Habana. Como o seu irmán, Francis Cugat (1893-1981), autor da famosa portada do Gran Gatsby (1925), tamén se converteu en artista gráfico, máis en concreto en caricaturista.
Entre 1915 e 1918 interpretou tangos en Nova York xunto a unha banda coñecida como Os Gígolos. Posteriormente tamén se dedicou a debuxar tiras cómicas para o xornal Los Angeles Times.
Vespula germanica
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Vespula.
Xavier Cugat
Traxectoria
Cugat casou en cinco ocasións. En 1918 contraeu matrimonio coa artista cubana Rita Montaner, e logo de divorciarse, fíxoo coa mexicana Carmen Castelo en 1928. Unha das súas esposas máis famosas foi a cantante Abbe Lane, a quen coñeceu aos quince anos e con quen casou cando ela tiña vinte e el cincuenta; actuou con el en numerosas ocasións até o ruidoso divorcio da parella en 1964, tras once anos de matrimonio; Lane non deixou un bo retrato de Cugat nas súas memorias noveladas But Where Is Love? / Pero onde está o amor? (1990), e no litixio do divorcio Cugat deixouna practicamente sen nada. O 7 de agosto de 1966 contraeu matrimonio coa bailarina Charo Baeza, que se converteu así na súa quinta esposa até o seu divorcio en 1978. A parella encargouse de inaugurar o casino Caesars Palace en Las Vegas.
Vespula germanica
Etimoloxía
O epíteto específico, germanica, alude ao lugar onde se describiu o espécime tipo.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Vespula germanica mide uns 13 mm de lonxitude e ten unha masa corporal de 74,1 ± 9.6 mg.
Ten as patas amarelas, que prega ao voar; antenas cor negra, que teñen doce ou trece segmentos, segundo o sexo, e case non ten pelos no corpo, incuídas as patas. O seu corpo dividido en cabeza, tórax e abdome, que presenta bandas amarelas e negras. O abdome é avultado, e comunmente adoita ser confundida con Polistes dominula (unha avespa de morfoloxía moi similar, pero de hábitos diferentes, pois non é preeira, e que ademais ten as patas e as antenas amarelas, e o abdome menos avultado). Na parte final do abdome ten o aguillón, co que adoita picar inoculando un veleno de moi alta toxicidade, que nos humanos pode producir desde unha leve inchazón até un choque anafiláctico.
Xavier Cugat
Traxectoria
En 1990 a Xeneralitat de Cataluña concedeulle a Creu de Sant Jordi, a máis alta condecoración catalá. esquerda|miniatura|190x190px|Xavier Cugat na película A Dáche with Judy (1948).
Participación no cine
Participou na banda sonora das primeiras películas con son e apareceu en diversas películas de Hollywood, sempre no papel de director de música rítmica, á vez que participaba xunto á súa orquestra na actuación.
Vespula germanica
Características
A diferenza da abella doméstica o ferrte é liso, polo que non o perde ao picar, e así unha mesma avespa pode atacar varias veces a súa vítima. Ten un aparato mastigador constituído por mandíbulas de gran poder triturador, polo cal ademais de picar é moi común que morda.
Naqueles sitios onde Vespula germánica é invasora tamén é moi común encontrar á especie Vespula vulgaris. Basicamente, ambas as especies presentan unha bioloxía moi similar, sendo algunhas características morfolóxicas as que as diferencian. A máis relevante a simple vista é a presenza de tres puntos na fronte de V. germánica e unha mancha negra en forma de áncora en V. vulgaris.
Xavier Cugat
Participación no cine
Xavier Cugat dirixiu, actuou e escribiu o guión da película Talkie en idioma español Charros, gauchos y manolas (1930), coa actriz mexicana Delia Magaña e o actor arxentino Paul Ellis. Tamén o fixo coa curtametraxe Un fotógrafo distraído (1930), así mesmo en idioma español.
Participou como actor en diversas películas en idioma inglés, as curtametraxes Mexicana (1929), Let's Go Latin (1937) e Xavier Cugat and His Orchestra (1952). Tamén actuou en películas da Metro Goldwyn Mayer, moitas delas protagonizadas por Esther Williams, como On an Island with You, con Ricardo Montalbán e Jimmy Durante; Bathing Beauty, con Rede Skelton, Esther Williams e o barítono colombiano Carlos Julio Ramírez; e Neptune's Daughter, tamén con Ricardo Montalbán e Rede Skelton. Outra película da Metro Goldwyn Mayer en que participou coa súa orquestra foi Holiday in Mexico, esta vez xunto a Jane Powell, Walter Pidgeon e o pianista José Iturbi.
A miúdo e ao tratarse de películas de moito colorido e de comedia musical romántica, Cugat aparecía pintando ou debuxando fronte á súa orquestra que interpretaba vigorosos ritmos afrocubanos.