cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Jesus and Mary Chain
Darklands e Automatic
O segundo álbum da banda, Darklands, foi editado durante a xira, no mes de setembro, e foi descrito polo escritor Steve Taylor como "a mestura definitiva de luz e sombra". Cun son máis melódico, o álbum foi gravado case a súa totalidade polos irmáns Reid, substituíndo as baterías por unha caixa de ritmos, e recibiu críticas moi positivas da prensa musical británica. A canción título do disco lanzouse como sinxelo en outubro, e a banda foi expulsada do programa musical The Roxy da canle ITV ao ser incapaz de imitalo o suficientemente ben.
O perigosa reputación da banda culminou nun concerto no club RPM en Toronto en novembro de 1987, cando despois de ser interrompido durante toda a actuación por un grupo no público, Jim Reid tirou o seu pé de micro cara eles, golpeando a un na cabeza. Jim foi arrestado e pasou a noite na cadea, antes de ser rescatado o seguinte febreiro. Quedou libre de cargos tras acceder a doar unhas 500 libras ao Exército de Salvación e desculparse co afectado.
Co caso xudicial colgando sobre a banda, recompilaron unha colección de caras b e rarezas para editar en abril de 1988 como Barbed Wire Kisses. Tamén escolleron temas ao vivo tomados dun concerto en Detroit o anterior novembro para lanzalos the publicalos mentres planeaban máis traballo no estudio. Dave Evans, antigo técnico de son de Mary Chain e baixista con Biff Bang Pow! (onde tamén tocaban Alan McGee e Dick Green de Creation Records) foi recrutado en setembro de 1987 para substituír a Moore, que formou John Moore and the Expressway. Richard Thomas uniuse a principios 1988 para encargarse da batería. A banda estivera usando cintas de batería nas xiras antes de Thomas. O seu seguinte lanzamento foi a nova gravación "Sidewalking", publicada en marzo de 1988 e con varios temas ao vivo como cara b, seguido un mes máis tarde por Barbed Wire Kisses. Nese mesmo ano o grupo fixo unha remestura do sinxelo "Birthday" de The Sugarcubes.
O seu terceiro álbum de estudio, Automatic, lanzouse en outubro de 1989, momento no que Evans fora substituído por Ben Lurie. Cun uso intensivo de baixos sintetizados e teclados, o álbum non foi tan ben recibido como os anteriores. O disco tiña os sinxelos "Head On" e "Blues From A Gun". Nesta época a violencia asociada orixinalmente ao grupo case desaparecera e os irmáns Reid eran en xeral menos antagonistas e agresivos. O EP Rollercoaster (agosto de 1990) sería o seu seguinte lanzamento, iniciando a banda unha xira co mesmo nome con My Bloody Valentine, Dinosaur Jr. e Blur.
Anos 90
Douglas Hart estaba pluriempregado con The Acid Angels en 1988, e deixou a banda en 1991 para adicarse ao cine, antes de coller o baixo novamente en 2006, tocando con Sian Alice Group, Le Volume Courbe e Cristine. Thomas tamén deixou o grupo para unirse a Renegade Soundwave. A natureza fluída da formación de Mary Chain continuou ao longo de toda a súa carreira, cunha porta xiratoria de baterías, baixistas e guitarristas recrutados para aparicións en televisión e concertos cando eran necesarios, sendo os Reid os únicos membros constantes do grupo. Os irmáns Reid recrutaron á antiga sección rítmica de Starlings, Matthew Parkin e Barry Blackler, para substituír a Hart e Thomas.
Os irmáns mercaron o seu propio estudio de gravación en 1991 en Elephant & Castle, no sur de Londres, que bautizaron como The Drugstore, e regresaron en febreiro de 1992 cos froitos do seu novo estudio, o sinxelo "Reverence", o máis exitoso da banda en case cinco anos, acadando o número 10 no Reino Unido. Escupindo retroalimentación e bile punk rock en todas as direccións, o tema foi prohibido na BBC Radio 1 e en Top of the Pops, debido á súa letra potencialmente ofensiva ('Quero morrer como JFK, quero morrer nos Estados Unidos'...'Quero morrer como Xesucristo, quero morrer nunha cama de espiñas'). O sinxelo foi seguido polo lanzamento do álbum Honey's Dead (1992), que rebibiu recensións diversas. Tras a xira Rollercoaster para promocionar o álbum, a banda concentrouse nos Estados Unidos, cunha aparición no programa de David Letterman, e unha xira como parte do cartel do Lollapalooza, con William describíndoa posteriormente como "a peor experiencia das súas vidas", seguida pola súa propia xira como cabeza de cartel. En decembro de 1992 os irmáns Reid perderon novamente a súa sección rítmica, con Ben Lurie regresando e Steve Monti uníndose como batería. En 1993 editaron outro recompilatorio, The Sound of Speed, antes de regresar ao estudio para gravar o seu quinto álbum, Stoned & Dethroned, publicado en 1994 e con participacións de Shane MacGowan e da entón moza de William, Hope Sandoval. O disco planeouse orixinalmente como un álbum acústico, pero esa idea foi abandonada en palabras de Jim porque, "Non podíamos facer cousas o suficientemente interesantes con guitarras acústicas para elaborar un álbum". No recompilatorio de 1995 Hate Rock 'n' Roll lanzado a través de American Recordings, publicáronse varios temas que despois se incluírían no álbum Munki.
Tras o lanzamento de Hate Rock 'N' Roll, The Mary Chain deixou Blanco y Negro, o seu selo durante máis dunha década, e regresou á súa discográfica orixinal, Creation Records, asinando tamén con Sub Pop nos Estados Unidos. A banda agora incluía ao antigo baixista de Lush Phil King. Posteriormente gravaron o álbum de 1998 Munki, o último antes de separarse o ano seginte. Munki foi o álbum menos exitoso lanzado polo grupo, chegando ao número 47 da lista británica de álbums. No álbum aparece a irmá dos Reid Linda, que canta no tema "Mo Tucker", e Hope Sandoval, que canta en "Perfume".
Despois da separación
Inmediatamente tras a disolución do grupo, William Reid comezou unha carreira en solitario como Lazycame, tendo xa editado un EP en abril de 1998, e Jim Reid fundou Freeheat xunto con Lurie, o ex baixista de Gun Club Romi Mori e obatería de Earl Brutus Nick Sanderson, aínda que ningún deles recibiu moita atención nin tivo éxito. En outubro de 2005 anunciouse que os Reid reuníranse; o tema de Jim Reid "Song for a Secret", un dueto coa súa muller Julie Barber, lanzouse como sinxelo emparellado co tema de Sister Vanilla "Can't Stop The Rock", composto e producido por William Reid e a súa irmá máis nova, Linda. O sinxelo foi lanzado por Transistor Records o 17 de outubro. Jim Reid promocionou a súa cara do sinxelo cun concerto moi raro no club Sonic Cathedral de Londres o John Peel Day, o xoves 13 de outubro de 2005. Jim rematou esta presentación coa interpretación do clásico de Mary Chain "Never Understand". Jim Reid tamén interpretou material novo en concertos discretos cunha nova banda formada por Phil King na guitarra, Laurence Colbert (Ride) na batería e Mark Crozer (International Jetsetters) no baixo.
Contribucións
Participaron en varias bandas sonoras, como a das películas Modern Girls, Some Kind of Wonderful, Earth Girls Are Easy , The Crow, All Over Me, Lost in Translation ou One Last Thing ... e series como Miami Vice e Beavis and Butt-Head.
Lobamba
miniatura|250px|Localización de Lobamba. Lobamba é unha cidade africana, capital tradicional e sede do poder lexislativo de Eswatini, así como residencia da raíña nai.
Lobamba está situada no oeste do país, no Val de Ezulwini, a 16 km da capital Mbabane. A poboación é de aproximadamente 5.800 habitantes. Construída en 1830 polo rei Sobhuza I, converteuse no kraal real, construíndose alí o Palacio do Estado de Embo, onde o rei recibe en audiencia. Tamén ten a súa sede na cidade o Museo Nacional Suaci e o Parlamento.
Aquenio
En Asteraceae, os aquenios poden estar acompañados de papo, unha modificación do cáliz das súas flores, que posúen ganchos e espiños que facilitan súa dispersión.
Xeralmente nos froitos, o seu pedúnculo é apreciado máis que o aquenio.
Nas plantas con máis dun carpelo, o froito é un poliaquenio. É o caso das Lamiaceae e Ranunculaceae.
Pobo khmer
O pobo khmer (en lingua khmer: ខ្មែរ) é o grupo étnico predominante de Camboxa, conformando aproximadamente o 90% dos 15,2 millóns de habitantes do país. Falan a lingua khmer, oficial en Camboxa e parte da familia de linguas austroasiáticas, que se atopan polo sueste asiático.
A maioría dos khmer practican o budismo nunha versión moi sincrética, que inclúe elementos budistas Theravada, o hinduísmo, animismo e culto aos devanceiros.
Illa Bhola
Bhola Island (tamén chamada Dakhin Shahbazpur) é a illa máis grande de Bangladesh cunha superficie de 1441 km². É a maior parte da superficie de terra do distrito de Bhola na División de Barisal.
Xeografía
Sitúase na boca do río Meghna. Hai servizos de transbordador que a enlazan con Dacca e Barisal.
A illa é longa e ten unha poboación de 1´7 millóns de habitantes. Un mapa de 1776 indica que tiña forma de óvalo con todo, actualmente é máis alargada debido á erosión do río Meghna. Ten só 1´80 m. por encima do nivel do mar no punto máis elevado.
Enerxía
A illa enfrontouse a problemas crónicos de enerxía, aínda que desbríuse gas natural en Shahbazpur en 1994. O goberno decidiu construír unha planta de enerxía que se espera que estea en pleno funcionamento en agosto de 2015. A estatal Power Grid Company de Bangladesh (PGCB ) está instalando unha liña de transmisión de alta tensión desde a illa de Bhola á illa Borhanuddin.
Desastres Naturais
En 1970 foi afectado por un devastador ciclón que devastou completamente a metade sur da illa e tamén destruíu a colleita de arroz.
En 1995, a metade da illa inundouse, deixando a 500.000 persoas sen fogar.
En 2005, as inundacións afectaron a máis de medio millón de persoas na illa. As inundacións significativas nos meses e os anos anteriores causaran a erosión severa e provocaron que unha serie de ríos desbordáranse. Desde 2009 unha moitos habitantes da illa viven nos barrios pobres de Dhaka.
Carla Suárez
Carla Suárez Navarro, nada en Las Palmas de Gran Canaria o 3 de setembro de 1988, é unha tenista española. Comezou a xogar na selección nacional na Fed Cup de 2008. En febreiro de 2016 acadou o posto máis alto no ránking WTA da súa carreira, a sexta posición.
O seu debut nun Grand Slam produciuse no Torneo de Roland Garros de 2008, no que chegou a cuartos de final. Tamén chegou a cuartos no Open de Australia de 2009 onde venceu a Venus Williams na segunda rolda, no US Open de 2013 onde perdeu coa campioa Serena Williams, no Roland Garros de 2014 onde perdeu en tres sets con Eugenie Bouchard e no Open de Australia de 2016 onde perdeu contra Agnieszka Radwańska.
Chile nos Xogos Olímpicos
Chile participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos na edición inaugural de 1896, e dende entón enviou deportistas para competir na maioría dos Xogos de Verán e de Inverno. Os deportistas chilenos gañaron un total de trece medallas, co tenis como o deporte que máis medallas lles reportou.
O Comité Olímpico Nacional de Chile foi creado en 1934.
Perda de peso
Etioloxía
Noutros casos, o adelgazamento pode ser intencional, un esforzo por parte do individuo, xeralmente centrado en dietas, para mellorar a súa saúde ou a súa aparencia. A perda de peso terapéutica, especialmente en persoas con obesidade pode diminuír o risco da aparición de enfermidades como a hipertensión arterial, cardiopatías e certas formas de cancro. As dietas excesivas ou mal controladas poden producir desnutrición, anemia, atrofia muscular, hipovitaminosis e desequilibrios electrolíticos e hídricos.
Control de peso
miniatura|255x255px|Gráfico do [[índice de masa corporal.<br title="Índice de masa corporal">Branco = Baixo peso (IMC <18,5)
Amarelo = Rango normal (IMC = 18,5-24,99)
Vermello = Obesidade (IMC ≥30) ]] miniatura|423x423px|Comparación antes (before) e despois (after).|esquerda O peso das persoas pode ser avaliado calculando o seu índice de masa corporal que é un método simple e amplamente usado para estimar a proporción de graxa corporal. O IMC foi desenvolvido polo estatístico e antropometrista belga Adolphe Quetelet. Este é calculado dividindo o peso do suxeito (en quilogramos) polo cadrado da súa altura (en metros), por tanto é expresado en kg / m².
Os organismos gobernamentais en EUA determinan o sobrepeso e a obesidade usando o índice de masa corporal (IMC), utilizando o peso e altura para determinar a graxa corporal. Un IMC entre 25 e 29,9 é considerado sobrepeso e calquera valor sobre 30 é obesidade. Individuos cun IMC por encima de 30 incrementan o risco de perigo para a saúde.
A OMS (Organización Mundial da Saúde) establece unha definición comunmente en uso cos seguintes valores, acordados en 1997, publicados en 2000 e axustados no 2010: Nun marco clínico, os médicos toman en conta a raza, a etnia, a masa magra (musculatura), idade, sexo e outros factores os cales poden infectar a interpretación do índice de masa corporal. O IMC sobreestima a graxa corporal en persoas moi musculosas e a graxa corporal pode ser subestimada en persoas que perderon masa corporal (moitos anciáns).
Hixino
Caio Xulio Hixino, nado o -64 e finado no ano 17, foi un escritor latino, nativo, segundo Suetonio, de Hispania ou de Alexandría. Foi liberto de Augusto e estivo á fronte da Biblioteca Palatina de Roma, en cuxas aulas exerceu o ensino da filosofía.
Traxectoria
Ocupouse de todas as materias que abranguen o saber da súa época: historia, ciencia, filosofía e literatura, relixión, astronomía e astroloxía. Como obras históricas cómpre salientar un libro sobre a vida de homes ilustres, outro sobre cidades de Italia e un terceiro sobre as familias troianas. Como obra científica sobresae unha de agricultura na que estuda entre outras cousas, as abellas, os cuadrúpedes, as aves e os insectos volátiles.
Polo seu traballo relativo á listaxe das estrelas das constelacións en Astronomía poética, en 1935 decidiuse na súa honra chamarlle «Hyginus» a un astroblema lunar.
Fábulas e Astronomía poética
Adóitase atribuír a Caio Xulio Hixino un libro chamado Fábulas que contén 277 relatos curtos de mitoloxía e outro libro de catasterismos titulado Astronómica poética. Un testemuño arqueolóxico que apoia esta identificación é unha copa de prata da época de Augusto que contén a representación das fábulas 120 e 121. Algúns críticos, porén, atribúen estas dúas obras a un autor diferente que denominaron simplemente Hixino (Hyginus) que probablemente pertencería á época dos Antoninos (século II).
PO-550
A PO-550 é a estrada da rede primaria básica da Xunta de Galicia que vai de Cambados á Lanzada, no norte do concello de Sanxenxo. Foi creada en 1986 logo da fragmentación da C-550, que percorría a costa galega das Rías Baixas. Forma parte da rede primaria básica, sendo unha peza fundamental da mobilidade da zona.
Percorrido
A estrada nace ao leste da vila de Cambados, na rotonda que a une coas vías rápidas VG-4.2 e VG-4.3 e mais coa estrada PO-300. Cruza o río Umia a través dunha ponte e diríxese cara a Dena, unha parroquia destacable pola súa industria. Segue ata Vilalonga, xa en Sanxenxo, núcleo tamén de certa entidade, onde conflúe coa PO-504, que vén dende a capital municipal. Unha vez que se sae desta vila, e deixando atrás unhas pronunciadas curvas, vai para Noalla, cunha considerable densidade urbana. Finalmente, chega ás proximidades da praia da Lanzada onde se cruza coa PO-308 e a PO-316, constituíndo esta última o único acceso terrestre ao Grove.
Xenera
Xenera Compañía Eléctrica S.A.U. é unha empresa galega con sede en Vigo, comercializadora de electricidade e gas.
Foi fundada en 1896 como Compañía Eléctrica de Tui.
Camaleño
miniatura|300px|Os [[Picos de Europa desde Camaleño.]] 300px|miniatura|Vista dos Picos de Europa. Camaleño é un municipio situado no linde occidental da comunidade Autónoma de Cantabria (España), na comarca de Liébana. Limita polo sur con Vega de Liébana, polo leste con Potes, polo norte e leste con Cillórigo de Liébana, polo noroeste co concello asturiano de Cabrales e polo oeste cos municipios leoneses de Posada de Valdeón e Boca de Huérgano. Atópase no val homónimo, coñecido tamén como Valdebaró.
As actividades económicas principais de Camaleño son a gandaría, a agricultura e tamén o sector servizos, grazas aos visitantes que recibe esta pequena poboación pola súa situación no Parque nacional dos Picos de Europa, ademais da súa gastronomía e a seu patrimonio artístico.
Da actividade gandeira obtéñense os Quesucos de Liébana con Denominación de Orixe, e para a fabricación do augardente lebaniego recóllese o té do porto, nos portos de Áliva (Picos de Europa) a onde se sobe no popular teleférico de Fuente Dé.
Cabe destacar que Camaleño alberga o Mosteiro de Santo Toribio de Liébana, un dos cinco lugares santos da cristiandade; sendo unha Cidade Santa, por ter o que a tradición católica considera o maior cacho da cruz de Xesucristo.
O patrimonio natural, como xa se comentou, ten como gran protagonista os Picos de Europa, pero o concello tamén é atravesado polo río Deva, que nace no dito macizo montañoso e recolle as augas de varios afluentes ao seu paso por Camaleño.
Núcleo de poboación
Camaleño é tamén o nome da localidade capital do concello. Atópase no río Deva, a unha altitude de 380 msnm. Dista 125 quilómetros de Santander, a capital da comunidade. Celebra a festividade da Virxe do Pilar (o 12 de outubro), cunha feira de gando. Da súa arquitectura destaca a casa dos Gómez de Enterría, onde pode verse un hórreo ben conservado e unha ermida moi rústica.
Patrimonio
Tres son os bens de interese cultural deste municipio:
Administración
Juan Manuel Guerra García (PRC), é o actual alcalde do municipio. As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
POST
miniatura|Primeiro paso dunha comprobación POST. (AMI BIOS) Siglas de Power On Self Test (comprobación automática de acendido). Conxunto de comprobacións que fai a BIOS dun sistema informático dos compoñentes co forman co obxectivo de ver se funciona correctamente e que se realiza cando se acende este.
Javier Fernández Abruñedo
Javier Fernández Abruñedo, coñecido como Bicho, nado en Sada, A Coruña o 20 de febreiro de 1996, é un futbolista galego. Xoga de mediapunta no San Fernando CD, da Primeira División RFEF.
É curmán do escritor Isaac Xubín.
Traxectoria
O 14 de xullo de 2014 anunciouse que xogaría dúas tempadas cedido no FC Barcelona B. Con todo, estivo só unha tempada no filial barcelonista, anunciándose o 31 de agosto de 2015 a súa cesión durante unha tempada ao CD Leganés.
Ao non ter contado con ningún minuto na tempada, o 31 de decembro de 2015 fíxose oficial a súa cesión á SD Compostela polo que restaba dela. Na tempada seguinte foi cedido novamente, esta vez ao Racing e Ferrol, onde xogou 34 partidos e anotou catro goles. A continuación xogou dúas tempadas máis no Fabril, aínda que sufrindo varias lesións que o mantiveron de baixa durante meses. Ao remate da tempada 2019/20 o seu contrato no Deportivo non foi renovado.
En xaneiro de 2020 foi presentado como novo xogador da SD Compostela, en Terceira División, na súa segunda etapa no club santiagués. Tras acadar o ascenso foi renovado por unha tempada máis. Disputou un total de 26 partidos co Compostela e anotou dous goles.
A finais de xullo de 2021, o San Fernando CD anunciou a fichaxe do xogador galego para a nova Primeira División RFEF.
Selección nacional
Foi internacional nas categorías sub-16, sub-17 e sub-19 da selección española.
Prepucio
O termo prepucio (do latín ) pode referirse a:
Rafael Areses Vidal
Rafael Areses Vidal, nado en Tui en 1878 e finado o 7 de decembro de 1953, foi un enxeñeiro de montes galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Lápida no panteón familiar no [[Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]]
En 1902 ingresou no Corpo de Enxeñeiros de Montes. Como membro do Distrito Forestal de Pontevedra-A Coruña promoveu a reforestación do monte Aloia, creando en 1906 o Viveiro Forestal de Areas, no monte de Seixos Albos, o primeiro das súas características de Galicia. En 1909 encetou as primeiras plantacións oficiais en Oia, Tui, A Guarda (no monte de Santa Trega), Baiona ou Ponteareas, malia contar cunha importante oposición veciñal pola diminución das zonas dedicadas ao pasto. As subministracións dende este viveiro forestal impulsaron a extensión dos piñeiros en Galicia.
En 1917 foi trasladado ao Distrito de Ourense-Lugo, continuando a súa angueira de promoción da repoboación mediante a creación de viveiros e casas forestais. Formou parte do comité organizador do Congreso Forestal Galego de 1920 para o que preparou unha Memoria Técnica que incorporaba o Plan Provincial para a Repoboación Forestal de Pontevedra. A partir de 1927 dirixiu a execución do mesmo a instancias da Deputación de Pontevedra, presidida por Daniel de la Sota.
Logo da Guerra Civil ocupou diversos cargos en Madrid e Valencia, sendo nomeado en 1945 Presidente de Sección do Consello Superior de Montes.
Rafael Areses salientou polo seu compromiso no estudo e a divulgación da riqueza forestal de Galicia. Promoveu repoboacións baseadas en especies de crecemento rápido e quendas de curta curtos, especialmente cos diversos tipos de piñeiros. Porén, a súa concepción dun monte cun espazo de desfrute público vinculado a un aproveitamento forestal e o desenvolvemento económico conseguinte, é unha idea moi próxima aos actuais conceptos de sostibilidade.
Ten adicada unha rúa na cidade de Pontevedra, "Paseo Enxeñeiro Rafael Areses", que percorre a beira do río Lérez xunto ao Pazo da Cultura.
Teoría do éter
A teoría do éter foi proposta por Hendrik Lorentz, defendendo que os obxectos e observadores viaxarían a través dun éter estacionario, sufrindo un encurtamento físico (hipótese da contracción de Lorentz) e unha mudanza na duración do tempo (dilatación do tempo).
Guadalaxara
O topónimo Guadalaxara (ou Guadalajara) pode referirse a:
A Proba, A Proba de Navia, Navia de Suarna
A Proba é unha vila da parroquia da Proba de Navia no concello lugués de Navia de Suarna, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2020 tiña 269 habitantes (139 homes e 130 mulleres).
Eladio Freire García
Eladio Freire García, coñecido como Andarín, nado en Vilaboa (Rutis, Culleredo) o 19 de xaneiro de 1902, foi un político e sindicalista galego.
Traxectoria
miniatura|Monumento en [[Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]] Fillo de Consuelo García Sánchez. Militante do PCE, en 1932 fundou o Club Obrero na Corveira. Foi un dos organizadores do Ateneo de la Villa de Rutis da CNT. Foi candidato do PCE nas eleccións de 1933. Foi vicepresidente do Sindicato de Albañiles y Ayundantes La Aurora Social da CNT coruñesa. En marzo de 1936 foi nomeado membro da corporación municipal de Culleredo e elixido primeiro tenente alcalde. Foi presidente do Radio Comunista Comarcal de Vilaboa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e conseguiu fuxir na evasión de La Libertaria desde Fonte Culler. Conseguiu pasar ao bando leal e foi secretario de organización suplente da Solidaridade Galega Antifeixista de Barcelona. En febreiro de 1939 cruzou a fronteira francesa e foi internado no campo de concentración de Argèles-sur-Mer. Despois exiliouse en México, arribando a Veracruz o 7 de xullo de 1939.
Faxilde, A Pumarega, Castroverde
Faxilde é un lugar da parroquia da Pumarega no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres).
Tilt Test
350px|miniatura|Ao se producir unha baixada da tensión arterial e da frecuencia cardíaca, prodúcese a síncope. A proba de basculación, tamén coñecida coma Tilt Test, é proba diagnóstica empregada en cardioloxía para diagnosticar o síncope vasovagal. Outros nomes que recibe esta proba son a proba da padiola inclinada ou o test de inclinación ortostática. Foi empregado por vez primeira no ano 1886.
O test de Tilt ten coma obxectivo a provocación, de xeito controlado e nunha padiola, do desmaio do paciente mediante unha reacción vasovagal. Ten como finalidade pescudar se ditos desmaios que sofre o doente son froito dunha baixada de súpeto da tensión arterial, ou se se trata doutra causa e, xa que logo, é preciso proseguir co estudo.
Jacob Frank
Traxectoria
Jacob Frank iniciouse no sabataísmo cando visitou os Balcáns. Ao retornar para o seu país, fundou unha seita clandestina cuxos adeptos observaban publicamente a lei xudaica, mais secretamente dedicábanse a prácticas sexuais prohibidas. Excomungado en 1756, Jacob Frank converteuse primeiro ao islamismo (durante unha visita a Turquía) e despois ao catolicismo, levando consigo o seu grupo. Jacob Frank non se limitou a rexeitar as restricións da Tora senón que abrazou claramente a inmoralidade. Frank, que fundou un grupo antinómico moi importante, buscaba practicar actos que violasen a dignidade humana.
En 1666, Sabbatai Zevi proclamouse o Mesías impartindo ensinanzas baseadas na Cábala. Os principios promulgados por Sabbatai Zevi foron implantados por Jacob Frank, que formou unha orde secreta con base nos principios do Sabataísmo. Os seguidores de Sabbatai Zevi formaron seitas de diversos nomes, entre elas o Frankismo, a partir do nome do seu líder, Jacob Frank.
Soiuz 15
Características
Soiuz 15, cos cosmonautas Gennadi Sarafanov e Lev Diomin a bordo, foi a segunda nave en intentar acoplarse coa estación militar Saliut 3. Tras ser posta en órbita e achegarse á estación, o sistema de atraque automático Igla fallou e o acoplamento non puido levarse a cabo. A nave regresou a terra aos dous días de ser lanzada, aterrando o 28 de agosto de 1974 ás 20:10 GMT.
Gary Farmer
Gary Farmer, nado 12 de xuño de 1953 en Ohsweken, Ontario, é un actor nativo americano. É coñecido por interpretar a Henry Colville, en Disappearances (2006) xunto con Kris Kristofferson, e a Jack en Jimmy P: Psychotherapy of a Plains Indian (2013) de Arnaud Desplechin. Tamén destaca a súa actuación en Dreamkeeper (2003), onde interpreta a Iktome.
Traxectoria
Farmer naceu en Ohsweken, Ontario na nación cayuga e o Wolf Clan dos Haudenosaunee/Confederación Iroquesa. Farmer estudou na Universidade de Syracuse e na Universidade Politécnica de Ryerson, onde estudou fotografía e produción cinematográfica.
Ao vivo
Ao vivo é un disco en directo do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse o 31 de marzo de 2009, baixo o selo Warner Music.
Trátase do primeiro álbum en directo do grupo, gravado os días 22 e 23 de xaneiro de 2009 no Teatro Colón da Coruña. Os produtores artísticos foron Bieito Romero e Xabier Ferreiro e as mesturas fixéronse nos estudos Bruar da Coruña.
Robert FitzRoy
Robert FitzRoy nado en Suffolk o 5 de xullo de 1849 e finado en Surrey o 30 de abril de 1865, foi un explorador, navegante e meteorólogo inglés.
Era parente do rei Carlos II de Inglaterra. Acadou sona por ser o capitán do barco HMS Beagle, durante a viaxe ao redor do mundo do naturalista Charles Darwin. Ademais, FitzRoy foi gobernador de Nova Zelandia entre 1843 e 1845.
En el J.B. Plaza
En el J.B.Plaza é un dobre CD do cantante venezolano Xulio Formoso. Foi gravado en directo en dous concertos realizados na Sala Juan Bautista Plaza da Biblioteca Nacional de Venezuela o 15 e 16 de xullo de 2002.
Este é o único álbum en directo de Xulio Formoso, e un dos poucos CD duplo gravado en directo en Venezuela. Foi a primeira gravación de Formoso desde a edición de Amantes de ningún lugar en 1978, representando a ruptura dunha paréntese profesional de 24 anos. O primeiro disco contén cancións escritas ou co-escritas por Formoso, mentres que o segundo é principalmente de materiais de artistas internacionais relacionados co seu estilo persoal.
miniatura|Xulio Formoso en concerto
Cancións
CD 1
CD 2
Falange Española Tradicionalista y de las JONS
Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista (FET y de las JONS, en galego: Falanxe Española Tradicionalista e das Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista) era o nome do partido único da España franquista creado o 19 de abril de 1937, a iniciativa da xefatura do denominado Estado Nacional, por fusión dos distintos partidos e movementos que apoiaban a sublevación militar (denominada Alzamento Nacional) que iniciou a guerra civil española, e que non desapareceron realmente, senón que se articularon nas denominadas familias do franquismo.
FET y de las JONS concibiuse como a rama política do denominado Movimiento Nacional, concepto máis amplo co que se definía ao complexo mecanismo totalitario de inspiración fascista que pretendía ser a única canle de participación na vida pública española. O seu discurso político expresaba tamén a mestura de elementos ideolóxicos e retóricos fascistas, ultranacionalistas, militaristas, tradicionalistas, conservadores, católicos (ou nacionalcatólicos), monárquicos etc.
Simboloxía e uniformidade
FET y de las JONS adoptou unha combinación de símbolos que reflectía a distinta procedencia das forzas que conformaron o partido. Así, vestíase como uniforme a camisa azul da Falanxe e a boina vermella dos requetés. Engadiuse así mesmo unha gravata negra en sinal de loito por José Antonio Primo de Rivera.
As bandeiras que presidían os actos correspondían tamén ás principais forzas que conformaron a organización. Presidía todos os actos do partido a Bandeira Nacional de España, flanqueada polas de Falanxe e a Cruz de Borgoña dos tradicionalistas.
O principal himno do partido era o "Cara al Sol" (obra de Juan Tellería), aínda que tamén gozaron de cooficialidade formal, entre outros a "Marcha de Oriamendi".
O saúdo co brazo no alto e os berros rituais, como "¡Arriba España!" ou "España, Una, Grande y Libre", de procedencia falanxista, completaban a imaxe externa que se proporcionou ao partido.
Experimento de Michelson-Morley
A experiencia de Michelson-Morley, unha das máis importantes e famosas experiencias da historia da física, levouse a cabo en 1887 no que é hoxe a Case Western Reserve University, e considérase a primeira proba forte contra a teoría dun éter luminífero. A teoría física no fin do século XIX postulaba que, tal como as ondas de auga teñen de ter un medio por onde propagarse (a auga) e as ondas sonoras audíbeis tamén requiren o seu medio (o ar), as ondas luminosas irían necesitar, tamén elas, dun medio propio, o "éter luminífero". A velocidade de movemento do laboratorio terrestre idealizado por Michelson-Morley "instalado na superficie dese planeta" en 1887 en Alemaña, mostrou que "se existir" o éter debería arrastarse xuntamente co laboratorio, ou caso contrario o movemento da terra debería somarse ou subtraerse ás propagacións electromagnéticas na faixa das frecuencias estudadas, mesmo se o feixe luz se deslocase en dirección paralela ou perpendicular ao movemento terrestre, como nada diso aconteceu, o experimento demostrou que a propagación da luz é independente do medio.
Feirobal, A Pumarega, Castroverde
Feirobal é un lugar da parroquia da Pumarega no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Alice in Wonderland (filme de 2010)
Alice in Wonderland é un filme estadounidense dirixido por Tim Burton que foi estreado no 2010. O filme está baseado na novela de 1865 de Lewis Carroll Alicia no país das marabillas e a súa continuación Alicia do outro lado do espello (Through the looking-glass, and what Alice found there, de 1871).
Sinopse
Alicia (Mia Wasikowska), unha rapaza de 19 anos, asiste a unha festa da alta sociedade, chea de xente aburrida, que se celebra nunha mansión vitoriana. Cando se decata de que está a piques de recibir publicamente unha proposta de matrimonio, sae correndo tras un coello branco, ó cal segue a través dun burato e vai a parar ó País das Marabillas, un lugar que xa visitara dez anos antes, aínda que non o lembra. Este país era un reino pacífico ata que a Raíña Vermella (Helena Bonham Carter) derrocou á súa irmá, a Raíña Branca (Anne Hathaway), pero as criaturas que viven nel, están dispostas a rebelarse e agardan contar coa axuda de Alicia. Ó mesmo tempo, axudarán á rapaza a lembrar a súa primeira visita ó fantástico reino. Baseada no popular libro de Lewis Carroll e ambientada dez anos despois dos feitos que nel se relatan.
Evasión do San José Nº 2
A evasión do San José Nº 2 foi a fuxida de dezanove republicanos galegos desde Boiro ao porto de Leixões o 27 de xullo de 1936.
Historia
José Martínez Virel, alcalde de Boiro en funcións e responsable do Comité de Defensa da República, ordenou o urxente traslado dende Cabo da Cruz ata A Pobra do pesqueiro requisado San José Nº2. Ían con el o concelleiro Antonio Lago Outeiral, o sindicalista José Viturro, Moncho Somoza e outros que finalmente optaron por quedar en terra. Recolleron no peirao da Pobra ao motorista Manuel Ojea Torrecilla e dirixíronse ao porto palmeirán de Insuela, onde agardaban Elpidio Villaverde, José Rodríguez Alarcón e Pedro Díaz, vidos de Vilagarcía. Tamén embarcaron o alcalde socialista da Pobra Antonio Pérez Gómez e os seus correlixionarios Manuel Porteiro, Antonio Domínguez Fontán, Pastor Núñez e Carlos Iglesias. Aprovisionaron a motora de combustible e alimentos e á noite emprender a singradura.
Ante a chegada da columna do tenente Bernardo Espinar, que entrou en Boiro na tarde do día 27, saíu de Cabo da Cruz unha lancha na procura do San José Nº2. A bordo viaxaban Victorino Somoza, o seu sobriño Antonio, Emilio Blanco e Antonio Ferreirós, das Xuventudes Socialistas de Boiro; José Muñiz, cenetista de Escarabote, e o escribente do Concello Marcial de Diego. Localizado o pesqueiro incorporáronse á súa pasaxe. O barco, ás ordes de Virel e Villaverde e patroneado por Viturro e con Torrecilla de motorista, logo de rexeitar outros destinos e coa mira posta en zona republicana, colleu rumbo a Portugal e atracou ao día seguinte no peirao de Leixões.
Os tripulantes foron identificados e desarmados polas autoridades portuguesas. Foron detidos e recluídos no forte de Caxías, cerca de Lisboa, onde permaneceron ata que Salazar, ante as presións internacionais, dispuxo a súa evacuación xunto á doutros refuxiados españois. Elpidio Villaverde, José Martínez Virel e Antonio Pérez, o concelleiro Antonio Lago, Porteiro, Alarcón e Díaz, embarcaron para Francia a finais de agosto. O resto embarcou en outubro rumbo a Tarragona. Todos acabaron incorporándose á fronte de guerra. O San José Nº 2 retornou a Galicia pouco despois.
Conchita Martínez
Inmaculada Concepción Martínez Bernat, nada en Monzón (Huesca) 16 de abril de 1972, coñecida como Conchita Martínez, é unha ex-tenista española e ex-capitá das seleccións españolas de tenis feminina (2013-2017) e masculina (2015-2017).
Durante a súa carreira, gañou un Campionato de Wimbledon en 1994 e foi finalista en dous Grand Slam máis, no Aberto de Australia de 1998 e no Roland Garros de 2000, todos en categoría individual. Logrou ademais tres medallas en tres Xogos Olímpicos distintos (1992, 1996 e 2004) e coa selección nacional, logrou cinco títulos de Copa Federación e cinco subcampionatos.
Inicios
Conchita Martínez comezou a destacar desde moi nova. Con 15 anos gañou a medalla de ouro nos Xogos Mediterráneos de 1987, celebrados na localidade siria de Latakia, ao vencer na final á grega Angeliki Kanellopoulou por 6-3, 5-7 e 6-1.
A aragonesa, xa en júnior, mostrábase moi superior ás súas rivais e a súa estrea no circuíto non se podía demorar. O seu debut no antigo circuíto de Virginia Slims, viviuse en Suíza en 1988, no torneo previo a Roland  Garros, e caeu en primeira rolda contra Mercedes Paz. Nese Roland Garros de 1988, primeiro Grand Slam no que tomaba parte, deixou a súa tarxeta de presentación, no que destacou un drive considerado como o mellor do circuíto, ao alcanzar os oitavos de final nunha andaina onde deixara polo camiño a Lori McNeil, situada entre as dez mellores do mundo. O torneo francés converteuse no seu mellor escaparate xa que nas súas seguintes nove participacións sempre alcanzou, polo menos, os cuartos. Meses despois, en Sofía, Conchita conseguía o seu primeiro título como profesional despois de deixar polo camiño a Katerina Maleeva, número 14 da clasificación mundial, e a Barbara Paulus na final. Era o segundo torneo a nivel internacional que o tenis español sumaba en toda a súa historia despois do conseguido en xullo dese mesmo ano por Arantxa Sánchez Vicario e é que catalá e aragonesa xa facían albiscar un futuro dourado para o tenis nacional feminino, que ata entón contara coa escasa referencia de Lilí Álvarez.
En 1989 sumou tres novos títulos, Wellington, Phoenix e Tampa, onde Conchita conseguía un importante triunfo, ao desfacerse na final de Gabriela Sabatini, número tres do mundo. Ese mesmo ano converteuse na primeira tenista española en disputar o Open de Australia.
Apoxeo
Conchita camiña cara á súa madurez e no ano 1993 demóstrao sumando 71 vitorias e ata cinco torneos. No mesmo ano, Conchita converteuse na primeira muller española desde Lilí Álvarez, en 1928, en chegar ás semifinais de Wimbledon, onde perdeu contra a alemá Steffi Graf pof 7-6, 6-3, e gañou o Aberto de Roma. Conchita venceu a Steffi, número un do mundo, por primeira e única vez na súa carreira, nun torneo en Filadelfia na final. Como curiosidade, cabe destacar que este ano, a banda británica de pop Saint Etienne, dedicoulle no seu segundo álbum So tough o tema que leva o seu mesmo nome: “Conchita Martínez”.
No ano 1994, Conchita Martínez converteríase na primeira tenista española (e única ata 2017) en gañar o torneo máis prestixioso do panorama tenístico, Wimbledon, derrotando a Martina Navratilova na final por 6-4, 3-6 e 6-3 A xogadora española alcanzaría a última rolda dun torneo de Grand Slam outras dúas veces, en Australia (no ano 1998)  e en Roland Garros (no ano 2000).
No ano 1995 alcanzou as semifinais de todos os torneos do Grand Slam e converteuse na número 2 mundial da WTA. En Wimbledon, Conchita desfíxose de  Sabatini en cuartos de final, cun marcador final de 7-5 e 7-6. Pero nas semifinais, Arantxa Sánchez Vicario derrotou a Conchita por 6-3, 6-7 (5-7) e 6-1. No ano 1996 gana de novo o Aberto de Roma, converténdose na única tenista que gaña catro anos consecutivos este torneo.
Dobrista
Ademais do seu rendemento a nivel individual na WTA (na que se mantivo na elite tenística en tres épocas distintas, adaptando o seu xogo ás distintas xeracións e finalizando entre as dez mellores xogadoras do mundo en nove tempadas distintas), Conchita Martínez demostrou tamén a súa capacidade como xogadora de dobres. Nesta modalidade, a tenista conseguiu 13 títulos da WTA e, en compañía de Virginia Ruano, a clasificación para o Masters Feminino no ano 2005, ano no que se situou entre as dez mellores dobristas do mundo. Conchita Martínez competiu con España tanto nos Xogos Olímpicos como na Copa Federación, conseguindo cinco títulos e tres medallas olímpicas.
Retirada
O 15 de abril de 2006, Conchita anunciou a súa retirada do circuíto profesional, destacando como fitos na súa carreira, lograr torneos en todas as superficies posibles (33 individuais da WTA), ser a primeira española que gañou medallas en tres Xogos Olímpicos distintos, gañar 71 partidos nunha tempada (1993) e ser a primeira tenista que gaña por un dobre 6-0 a unha xogadora situada entre as dez mellores do mundo.
Capitá nacional
O 26 de xaneiro de 2013 foi elixida capitá do equipo español de Fed Cup. O 5 de xullo de 2015, foi á súa vez designada pola RFET, capitá do equipo español de Copa Davis, converténdose así na primeira muller en poñerse á fronte da selección masculina de tenis. A RFET destituíuna do seu posto en setembro de 2017, feito que provocou malestar en Conchita Martínez, que manifestou estar doída polo trato recibido pola RFET.
Paul Pietsch
Paul Pietsch nado en Friburgo o 20 de xuño de 1911 e finado en Titisee-Neustadt o 31 de maio de 2012 foi un piloto, xornalista e editor alemán, fundador da revista Das Auto.
Traxectoria
Comezou a súa carreira de piloto en 1932 cun Bugatti e un Alfa Romeo privados. Competindo cun Alfa Romeo, gañou a carreira sobre xeo III Svenska Isloppet GP de 1933 en Hemfjärden, e a carreira I Vallentunaloppet sobre xeo en Vellentunasjön de 1934, ambas en Suecia.
No Gran Premio de Alemaña de 1935 correu para Auto Union, e rematou en terceiro lugar no Gran Premio de Italia de 1935 antes de deixar o equipo cos seus motores traseiros de difícil manexo. De 1937 en diante participou cun Maserati privado. Os seus mellores momentos foron no Gran Premio de Alemaña de 1939 que liderou desde a segunda volta ata que fallou a ignición, facéndoo caer ao terceiro posto, que aínda así foi un excelente resultado para un privado contra a forza dominante das frechas de prata.
Despois da guerra, participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial, debutando o 3 de setembro de 1950. Pilotou un Alfa Romeo oficial no Gran Premio de Alemaña de 1951 que terminou cun accidente. Non logrou puntos de campionato.
Nese momento, Pietsch foi xa era un editor de éxito de revistas de motos e automóbiles. A súa empresa, Motor Presse Stuttgart, é a máis grande do mercado europeo de revistas de tecnoloxía e temas especializados.
Desde a morte do seu compatriota Karl Kling en 2003 ata a súa propia morte, Pietsch foi o máis antigo piloto de Fórmula Un vivo. Cunha idade de 100 anos foi o último piloto supervivente da era pre-guerra dos grandes premios. O seu fillo Peter-Paul Pietsch corre moitas veces en carreiras en Nürburgring con compañeiros xornalistas.
O 31 de maio de 2012, Pietsch morreu de pneumonía a idade de 100 anos, 11 meses e 11 días Pietsch foi tamén o primeiro piloto que participou nun Gran Premio que chegou aos 100 anos.
Resultados completos no campionato de Europa
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Courage League 1992-1993
A tempada 1992-1993 da Courage League foi a sexta edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Courage do seu principal patrocinador, unha antiga empresa cervexeira.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 13 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar unha volta completa, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 12 conxuntos unha vez.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 19 de setembro de 1992, e rematou o 24 de abril de 1993.
La Voz de Galicia
La Voz de Galicia é un xornal galego con sede no polígono de Sabón (Arteixo), redactado maioritariamente en castelán, fundado no ano 1882 por Juan Fernández Latorre. La Voz de Galicia fíxose un oco a nivel estatal converténdose nun dos dez medios impresos con maior tiraxe de todo o estado. A empresa editora, La Voz de Galicia Sociedad Anónima, sempre estivo nas mans da mesma familia e na actualidade o accionista maioritario e único é Santiago Rey Fernández-Latorre.
Historia e evolución
Segundo datos da Oficina de Xustificación da Difusión (OJD), La Voz de Galicia tivo unha tirada media diaria, no período comprendido entre xaneiro e decembro de 2017 de 74.602 exemplares, cunha difusión de 65.390, o que representou un descenso sobre os datos do ano 2005, no que tivera unha difusión de 119.615 e 103.399 exemplares, respectivamente. No ano 2006, a edición dominical do diario tivo unha tirada de 160.400 exemplares, de media, e unha difusión de 138.970. La Voz de Galicia é un xornal coñecido en Galicia pola súa difusión sendo moi superior ás súas vendas xa que está presente en moitos lugares públicos: institucións, bancos, centros de hostalería, locais sociais etc.
A cabeceira do Grupo Voz ten a súa sede e redacción na Coruña e a rotativa en Sabón (Arteixo), inaugurada en 1992. O grupo ademais do citado xornal é propietario de nove emisoras de radio (RadioVoz) que dan cobertura a toda Galicia, unha produtora de televisión que traballa creando series para outras emisoras, unha empresa de estudos de sondaxe de opinión (Sondaxe), unha licenza de televisión dixital terrestre de ámbito autonómico, e tamén foi a editora do xornal Diario de León, vendido a un empresario da capital leonesa no mes de xuño de 2007. La Voz de Galicia tamén tivo proxectos para expandirse fóra de Galiza, así creou edición nacional en Madrid e as súas emisoras de radio estiveron a emitir programación con grupos como Antena 3. miniatura|Rotativa en [[Sabón, Oseiro, Arteixo.]]
Edicións locais
O modelo de edicións que caracteriza a La Voz comezou a xestarse na década de 1960 coa idea non só de achegar información local, achegando tamén a cada comarca as súas novas. Nesa época estaban a xurdir xornais nas cidades centrados en informar no ámbito local e ían pechando outros ao tempo. As preto de 60 páxinas do corpo central, con portada en cor e un número variable no interior de páxinas en cor, conteñen unha escolma de novas de ámbito xeral, mentres que un caderno pequeno de doce a dezaseis páxinas intercala en cada edición, ofrecendo aos lectores a información máis próxima, á súa cidade, comarca ou provincia. Cada comarca recibe así un pequeno xornal co título de La Voz de, e o nome da comarca. A información complétase con colaboradores locais.
As seccións reciben os nomes das principais comarcas de Galiza: miniatura|A delegación de La Voz de Galicia en Vigo está no edificio Vista Alegre, na rúa García Barbón.
Edición dixital
La Voz de Galicia iniciou a súa edición dixital o 17 de maio de 2000. Dende os seus inicios a páxina foi unha das máis seguidas en Galiza entre os xornais informativos. Foi ampliando contidos, nos inicios limitábase a ofrecer un resumo das novas máis destacadas do xornal e algunha información local. Existe unha versión de pago con acceso a todo o contido do xornal. La Voz de Galicia ten rexistrados en Internet lavozdegalicia.es, lavozdegalicia.com, lavoz.com e avoz.com. Na páxina web, ademais de en castelán, pódense consultar os contidos en galego por obra dun tradutor automático.
En decembro de 2015, a edición dixital superaba os 8,5 millóns de usuarios mensuais.
Ingresos
Ademais dos ingresos pola venda de xornais e por publicidade (tanto na edición en papel como na dixital), La Voz de Galicia recibe unha subvención anual da Xunta de Galicia, que no ano 2014 ascendeu a 662.175,81 €.
Sherlock
Sherlock é un nome inglés masculino de pouca frecuencia, que significa literalmente "loiro", do anglosaxón scir ("brillante") e locc ("mechón de pelo"). Popularizado a partir do personaxe literario Sherlock Holmes, pode referirse a: