cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcelino Domingo
Traxectoria
A súa actividade política foi en aumento durante a Restauración e a ditadura de Primo de Rivera. Entre 1914 e 1923 foi elixido sucesivamente como deputado das Cortes da Restauración, case sempre pola provincia de Tarragona. Participou na creación do Bloc Republicà Autonomista (BRA) en 1915, que despois evolucionou cara o Partit Republicà Català en 1917. Foi un dos protagonistas da Asemblea de Parlamentarios e da preparación da folga xeral revolucionaria impulsada en 1917 polo PSOE e a UGT, entre outros. Domingo foi o principal propulsor da proposta de autonomía para Cataluña, rexeitada polas Cortes monárquicas en 1918, e impulsou tamén a efémera plataforma republicana Alianza de Izquierdas (1921-1923), na que se integrou o PSOE.
Militou no Partido Republicano Radical ata 1929. Nese ano encabezou a escisión do sector máis progresista, que fundou o Partido Republicano Radical Socialista. Como líder deste partido foi Ministro de Instrución Pública nos gobernos republicanos até a aprobación da Constitución da II República (de abril a decembro de 1931). Nos gobernos de esquerdas que seguiron até as eleccións de 1933 foi Ministro de Agricultura. Desde este cargo impulsaría a Lei de Reforma Agraria, elevada a Cortes a finais de marzo de 1932 e aprobada finalmente o 9 de setembro dese ano.
Participou en 1934, xunto con Manuel Azaña (Acción Republicana) e Santiago Casares Quiroga (ORGA), na creación de Izquierda Republicana. Repetiu como ministro de Instrución Pública durante o bienio esquerdista e no primeiro goberno da Fronte Popular.
Papagaio Ravachol
Orixe do nome
Recibiu o seu nome do anarquista francés François Claudius Koënigstein, máis coñecido como Ravachol, condenado a morte en 1892.
Non hai constancia de que o papagaio tivese un nome concreto durante os seus primeiros meses en Pontevedra, pero antes de que transcorrese un ano desde a súa chegada á cidade, todos os veciños coñecíano polo nome do famoso revolucionario francés François Ravachol, anarquista que, ademais de alborotador, era coñecido polos seus atentados terroristas con dinamita.
Foi o seu propio dono, Don Perfecto Feijoo, quen bautizou ao papagaio co nome de Ravachol, polo seu carácter revoltoso e indomable.
O propietario
O farmacéutico pontevedrés Perfecto Feijoo (1858-1935) licenciouse na Universidade de Santiago de Compostela. A partir de 1880 rexentou a botica situada na praza da Peregrina xunto á Igrexa da Virxe Peregrina na esquina coa rúa Oliva (hoxe desaparecida). Tiña un carácter agradable e afable e reunía na súa farmacia á flor e nata da sociedade pontevedresa. Destacadas personalidades da política, as artes e a ciencia acudían á súa botica para participar nas reunións máis animadas. Foi, sen dúbida, unha das personalidades máis carismáticas da Galicia da época.
Orixe do papagaio
En 1702, a frota española, xunto coa francesa, tentou desembarcar mercadorías traídas de América. Os barcos foron atacados pola frota anglo-holandesa, o que conduciu á batalla de Rande. Entre as mercadorías procedentes do novo continente había un cargamento de aves exóticas. Tras o afundimento dos barcos, un gran número de papagaios conseguiu sobrevivir. Esparexéronse e foron capturados polos aldeáns. miniatura|Estatua de Ravachol coa [[capela da Virxe Peregrina de Pontevedra ao fondo.]] Descoñécese a data de nacemento do papagaio Ravachol, pero foi en 1891 cando Martín Fayes, profesor de música e director da banda militar de Tui, amigo de D. Perfecto, regaloullo. O novo papagaio permanecería en Pontevedra durante 22 anos.
Chegada a Pontevedra do papagaio Ravachol
O papagaio tardou algún tempo en adaptarse ao seu novo fogar, pero pronto mostrou o seu carácter axitado e irreverente. A súa facilidade de palabra mesturábase cun vocabulario vulgar, procedente dos soldados do cuartel onde traballaba o seu antigo propietario, Martín Fayes. Dependendo da época do ano e da hora do día, a gaiola do papagaio estaba situada na farmacia, na parte traseira da farmacia ou fóra da farmacia xunto a un banco de pedra. Era neste último lugar onde o papagaio atopábase máis cómodo gozando da animación dos transeúntes. En 1900 participou nunha representación dun texto de Enrique Labarta Pose no Teatro Principal de Pontevedra.
Morte e enterro
Trala súa morte, acontecida o venres 24 ou o sábado 25 de xaneiro de 1913, o Diario de Pontevedra fíxose eco da nova. Dise que a causa da súa morte foi o consumo excesivo de galletas empapadas en viño ou un envelenamento. A sociedade pontevedresa sumiuse nun triste loito e organizouse para despedir ao referente máis emblemático da cidade. O cadáver foi embalsamado e exposto na farmacia.
A Sociedade de Artesáns organizou o funeral e instalou un tanatorio na farmacia. O boticario axiña empezou a recibir mostras de condolencias. Animado polo ambiente de loito, decidiu esaxerar o feito aproveitando a proximidade do entroido. Así, o mércores 29 celebrouse o enterro de Ravachol, tras unha capela ardente no Salón do Recreo de Artesáns desde o día anterior. Ás sete do serán unha gran comitiva dirixiuse ó Circo Teatro, onde se celebrou "...una criminal velada que correrá a cargo de unos cuantos conocidos atropelladores del arte cómico-lírico-rapsódico-romántico-sentimental". Nela actuaron Víctor Cervera-Mercadillo vestido de clown, Antonio Blanco Porto recitando un poema, o barítono Torres, o coro "La paella", a banda de música e un discurso necrolóxico a cargo de José Fernández Tafall. Famosos pontevedreses participaron no funeral, que serviu de despedida ao entrañable papagaio Ravachol. Os restos mortais do papagaio foron soterrados nunha leira que D. Perfecto posuía en Mourente. miniatura|O papagaio Ravachol enfermo de sobredose de [[Viagra no Entroido do ano 2008.]]
Pío Ramón Ojea
Traxectoria
Fillo de Eligio Ojea. Foi director do Colexio San José de Calasanz de Ourense (1905). Dirixiu o Boletín del Magisterio. Foi profesor auxiliar da Escola Normal de Mestres de Ourense dende 1911. Impartiu clases de Xeografía e foi secretario da Normal baixo a dirección de Emilio Amor Rolán. Foi concelleiro de Ourense polo Partido Liberal en 1917. Finou en Ourense o 25 de agosto de 1943.
Papagaio Ravachol
Personalidade
O temperamento do papagaio era moi peculiar, a súa verborrea e facilidade de expresión convertíano nunha atracción singular. Moitos clientes daban caramelos ao papagaio, e os que non o facían recibían unha boa reprimenda de Ravachol. Era moi apreciado polas xentes da cidade a pesar de ser moi mal falado e de que os seus diálogos e frases non eran sempre correctos.
Pío Ramón Ojea
Vida persoal
Casou con Dolores Fernández Antelo e foi pai de Xosé Ramón Fernández-Oxea.
Papagaio Ravachol
Enterro moderno
En 1985, un grupo de pontevedreses, en colaboración coa comisión municipal de festas, decidiu recrear o velorio e enterro do Papagaio Ravachol durante o entroido da cidade. O éxito desta primeira recreación foi tal que en poucos anos o enterro do Papagaio Ravachol converteuse nun dos actos máis populares do entroido galego. A celebración pecha a semana de entroido en Pontevedra (celébrase no canto do enterro da sardiña). É costume que Ravachol apareza o luns de Entroido cun disfrace que cambia cada ano en función da actualidade. Inicialmente, o funeral celebrábase o venres, pero trasladouse ao sábado, despois do Mércores de Cinza, para facilitar a participación de miles de persoas no cortexo fúnebre. miniatura|Lembranza do Papagaio Ravachol.
Relevancia
O papagaio tamén ten unha figura dedicada na famosa cerámica galega de Sargadelos. Os doces chamados Ravacholitos tamén están dedicados ao papagaio Ravachol.
Homenaxes
A iniciativa de 1985 para recuperar a memoria de Ravachol cristalizou na organización dunha incineración da súa efixie para o venres da semana de Entroido. A iniciativa tivo éxito desde o primeiro ano, non así outra proposta que suxería aproveitar as cinzas da cremación para servir de fertilizante a árbores plantadas cada ano para dar lugar a un "paseo de Ravachol". En 1992 e, ininterrompidamente, desde o 2003, durante a semana de Entroido recreouse a botica de Perfecto Feijoo no lugar que antigamente ocupaba. Nese mesmo lugar, na praza da Peregrina, instalouse unha estatua de ferro do papagaio o 22 de febreiro de 2006 realizada polo escultor José Luis Penado.
Disfraces desde 1985 durante o Carnaval pontevedrés
Entre 1985 e 1988 o Ravachol apareceu espido, pero desde 1989 aparece disfrazado. miniatura|Ravachol no [[Museo Galego do Entroido.]] miniatura|Ravachol en 2014.
dereita|miniatura|Ravachol en 2023.
Radiooncoloxía
miniatura|270px|Sesión de radioterapia no Istituto Nazionale per lo Studio e la Cura dei Tumori. (Foto tirada contra 1930). A radiooncoloxía, tamén denominada oncoloxía radioterápica, é a especialidade médica que usa a radioterapia para tratar o cancro, a diferenza da oncoloxía médica, especialidade dedicada ao diagnóstico e tratamento do enfermo con cancro con quimioterapia, terapia con hormonas e outros medicamentos, e da oncoloxía cirúrxica, ou cirurxía oncolóxica, que foi a primeira especiaidade dedicada ao tratamento desta enfermidade, mediante a extirpación do tumor e dos tecidos circundantes durante unha operación.
Cómpre tamén diferenciala da radioloxía, rama da medicina que estuda as radiacións electromagnéticas, epeciamente os raios X, con fins diagnósticos ou terapéuticos,
A radiación adoita ser prescrita por un radiooncólogo (oncólogo especalista en radioloxía) coa intención de curar o cancro, ou como terapia acompañante. Tamén se pode usar como tratamento paliativo (cando a curación non é posíbel, co obxecto de controlar localmente a enfermidade ou producir un alivio sintomático) ou como tratamento terapéutico (onde a terapia ten un beneficio de supervivencia e pode ser curativa). Así mesmo é común combinar a radioterapia coa cirurxía, a quimioterapia, a hormonaterapia hormonal, a inmunoterapia ou algunha combinación das catro.
A radiooncoloxía comezou a practicarse nos primeiros anos do século XX. O primeiro médico en empregala en España foi o doutor Celedonio Calatayud en 1906.
Santa Bárbara, California
miniatura|300px|Panorámica da cidade miniatura|300px|Bandeira da cidade Santa Bárbara (en inglés Santa Barbara), é unha cidade do estado de California (Estados Unidos), que é a capital do condado de Santa Bárbara (en inglés, Santa Barbara County).
Ademais de ser un popular destino turístico, a economía da cidade comprende outros numerosos servizos: educación, tecnoloxía, atención médica, finanzas, agricultura, manufacturas e goberno local. En 2004 o sector servizos supoñia o 35 % dos empregos da urbe.
A cidade foi fundada como unha misión franciscana por frei Junípero Serra.
Xeografía
miniatura|210px|esquerda|Foto aérea da cidade miniatura|210px|En vermello, localización da cidade de Santra Bárbara no condado homónimo. (Á esquerda, situación do condado no estado de Caifornia)
A cidade, situada na costa a unha altitude media de 49 msnm, ocupa unha superficie de 108,75 km².
Segundo o censo de 2010 tiña unha poboación de 88 410 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 812,94 hab./km². E, en 2018, a súa poboación estimábase en 91 350 habitantes.
A área urbana contigua, que inclúe as cidades de Goleta e Carpinteria, xunto coas rexións "non incorporadas" de Illa Vista, Montecito, Mission Canyon, Hope Ranch, Summerland e outras, ten unha poboación aproximada de 220 000 habitantes. O condado do que é capital, situado nunha sección de costa orientada cara ao sur, a sección máis longa da costa oeste dos Estados Unidos, tiña unha poboación 2010 de 423 895 habitantes.
A cidade encóntrase entre as montañas de Santa Ynez e o océano Pacífico. As montañas Santa Ynez percorren o condado, e a cidade, de leste a oeste, e elávanse detrás da cidade con varios cumios que exceden os 1 200 m. Dentro e máis alá das montañas de Santa Ynez, encóntrase Los Padres National Forest (o Bosque Nacional Los Padres), que conténe varias áreas silvestres. O Parque Nacional das illas do Canal e o Channel Islands National Marine Sanctuary (Santuario Mariño Nacional das illas do Canal) encóntranse aproximadamente a 32 km da costa.
Clima
O clima de Santa Bárbara a miúdo se describe como de tipo mediterráneo, e a cidade promóvese turisticamente como a "Riviera italiana-americana".
Época precolombiana
As evidencias de habitación humana da área datan de polo menos hai 13 000 anos. A evidencia dunha presenza paleoindia inclúe un lugar de cultura clovis encontrado na década de 1980 ao longo da costa occidental do actual condado de Santa Bárbara, así como os restos de "Arlington Springs Man", encontrados na illa de Santa Rosa na década de 1960. Estímase que entre 8 000 e 10 000 indíxenas americanos chumash, os primeiros habitantes da zona, que se estableceron en modestas casas de madeira e en covas das montañas Santa Ynez, vivían na costa sur do actual condado no momento das primeiras exploracións españolas.
Cinco aldeas chumash floreceron en la zona. A área actual do Santa Barbara City College era a vila de Mispu; o lugar de Los Baños pool (ao logo da praia oeste) era a aldea de Syukhtun, o pobo do gran xefe Yanonalit situado entre as rúas Bath e Chapala; Amolomol estaba na desembocadura de Mission Creek, e Swetete, sobre o actual refuxio de aves.
Época española
O explorador portugués João Cabrilho, ao servizo do Reino de España, navegou a través do que agora se chama o Canal de Santa Bárbara en 1542, ancorando brevemente na zona. En 1602 navegante e explorador español Sebastián Vizcaíno deulle o nome de "Santa Bárbara" ao canal e tamén a unha das illas do Canal, a illa de Santa Bárbara.
Unha expedición terrestre dirixida por Gaspar de Portolà, primeiro gobernador das Californias (Alta e Baixa), visitou a zona contra 1769, e o misionero franciscano Juan Crespí, que acompañou á expedición, nomeou a unha gran cidade nativa como "Laguna de la Concepción". Porén, o nome anterior de Cabrilho, foi o que sobreviviu.
Os primeiros residentes europeos permanentes foron misioneiros e soldados españois, baixo Filipe de Neve, que chegou en 1782 para construír o Presidio Real de Santa Bárbara. Foron enviados tanto para fortalecer a rexión contra a expansión doutras potencias como Inglaterra e Rusia, e para converter aos nativos ao cristianismo. Moitos dos soldados españois levaron ás súas familias con eles, e formaron o núcleo da pequena cidade, ao principio só un grupo de construciós de adobe, que rodeaban o Presidio. A Misión de Santa Bárbara estableceuse na festividade de Santa Bárbara, o 4 de decembro de 1786. Foi a décima das Misións de California fundada polos franciscáns españois.
A poboación foi fundada o 24 de marzo de 1782 por frei Junípero Serra co nome de Misión y Presidio de Santa Bárbara. O padre Fermín Lasuén sucedieu ao padre Junipero Serra como segundo presidente da Rede de Misións Franciscanas de California. Os padres da Misión comezaron o lento traballo de converter aos nativos chumash ao cristianismo, construíndo unha aldea para eles nos terreos da Misión. Os traballadores chumash construíron unha conexión entre o regato do Cañón e o sistema de condución de aguas da Misión de Santa Bárbara mediante unha presa e un acueduto. Durante as seguientes décadas, moitos dos nativos morreron de enfermidades como a varíola, contra a que non tiñan inmunidade natural.
O acontecemento máis dramático do período español foi o gran terremoto de 1812, dunha magnitude estimada de 7,1, e o tsunami conseguinte, que destruíu a Misión e toda a cidade; a auga chegou á altura da actual rúa Anapamu, e levou un barco a unha distancia de media milla ató o Canón Refugio. A Misión foi reconstruída en 1820. Despois do terremoto, os padres da Misión decidiron reconstruíla dunha maneira máis grandiosa, e é esta construción a que sobrevive nos nosos días, e a mellor conservada das Misións de California, e que aínda funciona como unha igrexa activa dos franciscanos.
Época mexicana e "Período Rancho"
Despois de que o goberno mexicano secularizara as misións na década de 1830, os rexistros de bautizo, matrimonio e enterro das outras misións foron transferidos a Santa Bárbara, e hoxea encóntranse no Arquivo-Biblioteca da Misión de Santa Bárbara.
miniatura|270px|Mapa da negociación da fronteira entre México e os Estados Unidos (1845-1848) como parte da Guerra de Intervención estadounidense en México
Despois da secularización forzada das Misións en 1833, os sucesivos gobernadores mexicanos distribuíron as grandes extensións de terra que anteriormente tiña a Orde franciscana entre varias familias para recompensaren os servizos pretados ou construír alianzas.
Estas concesións de terras a familias notábeis locais marcaron comenzo do chamado "Período Rancho" na historia de California e de Santa Bárbara. Fernando Tico foi un dos primeiros poboadores que recibiu concesións de terras na zona. Fernando liderou aos nativos americanos contra os piratas arxentinos no século XIX. A poboación seguía sendo escasa, con enormes explotacións gandeiras (ranchos) dirixidas por familias adiñeiradas. Foi durante este período no que Richard Henry Dana, Jr. visitou por primeira vez Santa Bárbara e escribiu sobre a cultura e a xente do lugar no seu libro Two Years Before the Mast.
Santa Bárbara caeu sen derramamento de sangue ante un batallón de soldados estadounidenses ao mando de John C. Frémont o 27 de decembro de 1846, durante a Guerra dos Estados Unidos-México (Mexican-American War, en inglés, ou Intervención estadounidense en México, como se coñece neste país).
E despois do Tratado de Guadalupe Hidalgo, en 1848, o territorio da ampla Alta California, o territorio de Santa Fe de Novo México, e o da República de Texas, convertéronse en parte duns Estados Unidos en expansión.
Mediados e finais do século XIX
miniatura|esquerda|A State Street en 1880 mirando cara ao norte desde a rúa Canon Perdido miniatura|Sala Mural (anteriormente Sala de Audiencias da Xunta de Supervisores) dentro do Palacio de Xustiza do [[condado de Santa Bárbara, California|condado de Santa Bárbara. Os murais representan a historia de Santa Bárbara. Esta sala utilízase ocasionalmente como sala de audiencias.]]
Un gran cambio se produciu rapidamente despois da adquisición de Santa Bárbara polos Estados Unidos. A poboación duplicouse entre 1850 e 1860. En 1851, o agrimensor Salisbury Haley deseñou o trazado do plano das rúas en cuadrículas. Construcións de madeira substituíron ás de adobe cando os colonos estadounidenses se estableceron alí. Durante os anos da febre do ouro e os seguientes, a cidade converteuse nun refuxio para bandidos e xogadores, e nun lugar perigroso e sen lei. O carismático xogador e bandoleiro Jack Powers tiña o control virtual da cidade a principios da década de 1850, até que foi expulsado por un grupo organizado en San Luis Obispo. O inglés foi gradualmente substituíndo ao español como o idioma da vida cotiá, converténdose no idioma do rexistro oficial en 1870. O primeiro xornal, o Santa Barbara Gazette, foi fundado en 1855.
Aída que a Guerra civil estadounidense tivo poucos efectos en Santa Bárbara, a desastrosa seca de 1863 puxo fin ao "Período Rancho", xa que a maioría do gando morreu e os ranchos dividíronse e vendéronse. Mortimer Cook, un empresario rico, chegou en 1871 e abriu o primeiro banco da cidade. Cook despois exerceu durante dous mandatos como alcalde.
Peter J. Barber, un arquitecto, deseñou moitas residencias de estilo victoriano tardío e exerceu dúas veces como alcalde, en 1880 e, novamente, en 1890. Un ano despois do mandato de Barber como alcalde, o presidente Benjamin Harrison foi o primeiro dos cinco presidentes que visitaron Santa Bárbara.
Principios do século XX até a Segunda Guerra Mundial
miniatura|250px|Mapa dos campos de petróleo e gas de Santa Barbara. Xusto antes do comezo do século XX descubriuse petróleo en Summerland, e a rexión ao longo da praia leste de Santa Bárbara brotaron numerosas torres de perforación e plataformas para perforar en mar a fóra. Este foi o primeiro campo petrolífero en mar a fóra do mundo; a extracción de petróleo en mar a fóra converteríase nunha práctica polémica na zona de Santa Bárbara, que continúa até os nostros días.
Santa Bárbara albergou o estudo de cinema máis grande do mundo durante a era do cine mudo. Flying A Studios, unha división da American Film Manufacturing Company, operaba en dúas cuadras da cidade centradas en State e Mission entre 1910 e 1922, en que a industria foi pechando e traladándose a Hollywood cando se saturou esta área, necesitando os recursos dunha empresa máis grande. En Flying A e noutros estudos locais máis pequenos producíronse aproximadamente 1 200 filmes durante a súa permanencia en Santa Bárbara, dos cales aproximadamente 100 sobreviven.
Durante este período, a Alco Hydro-Aeroplane Company (ou Loughead Aircraft Company) estableceuse na rúa State Street, e probou regularmente hidroavións fronte a East Beach (a praia Leste). Isto foi a xénese do que máis tarde se convertería na Lockheed Corporation.
miniatura|esquerda|O novo xulgado do condado de Santa Bárbara inaugurouse o 14 de agosto de 1929.
O terremoto de magnitud 6,3 do 29 de xuño de 1925 foi o primeiro terremoto destrutivo en California desde o sismo de San Francisco en 1906, que destruíu gran parte do centro de Santa Bárbara e matou a 13 persoas. O terremoto provocou o colapso de infraestruturas, incluído o encoro de Sheffield. O escaso número de mortes atribúese ao momento en que se produciu, pois ao ser na madrugada (6:44 horas), a maioría dos cidadáns non estaban na rúa e non foron vulnerables aos cascallos. Aínda que este terremoto, como o de 1812, estaba centrado na canle de Santa Bárbara, non causou tsunami. Chegou no momento oportuno para a reconstrución, xa que xa estaba en marcha un movemento de reforma e unificación arquitectónica ao redor dun estilo colonial español. Baixo o liderado de Pearl Chase, moitos dos famosos edificios da cidade levantáronse como parte do proceso de reconstrución, incluído o Xulgado do Condado de Santa Bárbara, que foi eloxiado, en ocasións, como o "edificio público máis bonito dos Estados Unidos". Producírase tamén o lamentable suceso ocorrido en 1907, que incluíra un horrible accidente de tren que levou a vida de 32 persoas.
Oxixia
miniatura|Hermes ordénalle a Calipso que deixe partir a Odiseo. Oxixia ou Ogigia (en grego: Ὠγυγίη ou Ὠγυγία; Ogygiē/Ogygia) é unha illa mencionada na Odisea de Homero. Nela habitaba a ninfa Calipso, filla do titán Atlas, quen retivo durante sete anos o heroe grego Odiseo, ofrecéndolle converterse en inmortal se aceptaba quedar con ela na illa. Mais, a instancias de Atenea, protectora de Odiseo, Zeus decretou que Calipso debía deixar partir o heroe. Hermes levoulle a Calipso a orde de Zeus, e Odiseo abandonou a illa nunha pequena balsa.
Santa Bárbara, California
Despois da Segunda Guerra Mundial
miniatura|Aeriel view of Santa Barbara Harbor. Despois da guerra, moitos dos soldados que estiveron en Santa Bárbara de servizo, asentáronse. A poboación aumentou 10.000 persoas entre o final da guerra e 1950. Este forte crecemento tivo consecuencias importantes para a economía e infraestruturas locais. A estrada 101 foi construída pola cidade durante este período e o Encoro de Cachuma, de nova construción, comezou a abastecer auga a través dun túnel cavado polas montañas entre 1950 e 1956.
Oxixia
A localización xeográfica desta illa, como doutros lugares mencionados na Odisea, non se sabe con certeza. O xeógrafo Estrabón consideraba que Oxixia se encontraba nalgún punto do pélago Atlántico. Tamén Plutarco situou a illa no Atlántico.
Santa Bárbara, California
Despois da Segunda Guerra Mundial
As relacións locais coa industria do petróleo foron incrementándose durante ese perídoso. A produción en Summerland rematou, Elwood foi esmoecendo e, para atopar novos campos, as compañías petroleiras realizaron unha exploración sísmica da canle utilizando explosivos, unha práctica controvertida que os pescadores locais rexeitaban por entender que prexudicaba as capturas. O desastre culminante, e un dos acontecementos que incentivarron o moderno movemento ecoloxista, foi o estoupido na plataforma A de Union Oil, o 28 de xaneiro. 1969, no Campo de Dos Cuadras, a aproximadamente oito quilómetros ao sueste de Santa Bárbara, na canle de Santa Bárbara. Aproximadamente 100 000 barrís (16 000 m3) de petróleo saíron dunha enorme rotura submarina, verquendo e lixando centos de quilómetros cadrados de océano e toda a costa de Ventura a Goleta, así como as praias orientadas ao norte nas Illas da Canle. Ao ano seguinte, producíronse dúas consecuencias lexislativas por mor do verquido: a Lei de Calidade Medioambiental de California (California Environmental Quality Act, -CEQA-) e a Lei de Política Ambiental Nacional (National Environmental Policy Act -NEPA-). Mentres, a nivel local, cidadáns indignados formaron GOO (Get Oil Out).
A comunidade empresarial de Santa Bárbara esforzouse por atraer o desenvolvemento ata o auxe do movemento anti-crecemento na década de 1970. Moitas industrias "limpas", especialmente as empresas aeroespaciais como Raytheon e Delco Electronics, mudáronse á cidade nos anos 50 e 1960, traendo empregados doutras partes do propio Estados Unidos. UCSB converteuse nun gran empresario. En 1975, a cidade aprobou unha ordenanza que restrinxía o crecemento a un máximo de 85.000 residentes, mediante a zonificación. O crecemento no próximo val de Goleta puidose limitarse ao negar contadores de auga aos emprendedores que solicitaban permisos. Como resultado destes cambios, o crecemento diminuíu, pero os prezos aumentaron drasticamente.
Cando os electores aprobaron a conexión ao abastecemento de auga do Estado en 1991, partes da cidade, especialmente as áreas periféricas, retomaron o seu crecemento, pero máis lentamente que durante o período de auxe dos anos cincuenta e sesenta. Aínda que o crecemento máis lento preservou a calidade de vida para a maioría dos residentes e impediu o deslizamento urbano notorio na conca dos Ánxeles, a vivenda na zona de Santa Bárbara escaseaba e os prezos aumentaron: en 2006, só o seis por cento dos residentes podían permitirse un casa de valor mediano. Como resultado, moitas persoas que traballan en Santa Bárbara viaxan desde áreas adxacentes e máis asequibles, como Santa Maria, Lompoc e Ventura. O tráfico resultante das arterias entrantes, en particular o tramo da estrada 101 entre Ventura e Santa Bárbara, é outro problema que as autoridades tiveron que abordar a longo prazo.
Cidades irmandadas
A data 1 de febreiro de 2016 Santa Bárbara está irmandada coas seguintes cidades:
Fanfare for the Comic Muse
Fanfare for the Comic Muse é o álbum de estrea da banda norteirlandesa de baroque pop The Divine Comedy, publicado en xullo de 1990 a través do selo Setanta. Dende entón ven sendo repudiado polo cantante e compositor do grupo Neil Hannon debido ás súas diferenzas estilísticas cos posteriores traballos da banda.
Moeda visigoda
A moeda visigoda abrangue as cuñaxes levadas a cabo polos visigodos na Galia e en Hispania durante os inicios da Idade Media, entre o século V e o ano 710 aproximadamente.
As moedas principais destas series eran o sólido e o tremissis (ou triente), dúas moedas de ouro emitidas xa na época imperial tardía e, posteriormente, cuñadas tamén polos emperadores bizantinos en moi diversas cecas.
A cuñaxe de moeda visigoda comezou na Galia, onde este pobo se instalou a comezos do século V, e logo pasou a Hispania a partir do inicio do século VI, onde o centro de gravidade do reino visigodo mudou, logo da toma da maior parte de dominios góticos na Galia por parte dos francos.
As primeiras desas moedas, comunmente chamadas pseudoimperiais, eran imitacións das emitidas polos romanos occidentais e posteriormente polos bizantinos, que repetían mesmo as lendas orixinais. Foi a partir de 580 cando se iniciaron as auténticas moedas autónomas, que xa incorporaban os nomes dos reis visigodos. Estas emisións concluíron na segunda década do século VIII, coa conquista musulmá da Península Ibérica que acabou co reinado visigodo.
miniatura|290px|O [[Reino visigodo|reino dos visigodos en tempos de Alarico II (484-507)]]
Contexto histórico
Na historia dos visigodos divídense adoito tres grandes períodos:
No estudo das emisións de moeda por parte dos visigodos utilízase, porén, unha periodización diferente. Malia non se teren identificado moedas vinculadas ao primeiro período ("migratorio"), no segundo período ("galo") produciuse, no entanto, unha grande serie de imitacións imperiais. E o seguinte período pódese dividir en dúas fases, a primeira delas caracterizada pola continuación das emisións que imitaban as moedas imperiais e unha segunda en que as moedas foron xa emitidas directamente a nome dos reis visigodos.
Cuñaxes da Galia
A Galia centro-meridional foi o corazón do Reino Visigodo de 418 a 507. As cuñaxes de imitación imperial dos visigodos nesa rexión, comunmente coñecidas como emisións do "Reino de Tolosa", consisten exclusivamente en sólidos e tremissis, que eran, pola súa vez, as moedas utilizadas naquela época no Imperio Romano; delas imitaban non só os modelos senón tamén os bustos, as lendas e os atributos imperiais. Ao careceren estas moedas de letras, monogramas e outros signos de identificación da súa autoridade emisora, a súa atribución faise con base nos seus achados, o que fai que mesmo a súa datación non poida ser máis que aproximada.
As cecas
O obradoiro monetario principal debeu estar situado en Tolosa, no sur da Galia, que era a capital do reino. Suponse que, polo menos durante un curto período, tamén debeu haber cecas en Narbona, onde en 414 Ataúlfo casou con Galla Placidia, irmá do emperador romano Honorio. Esta hipótese, reportada por Grierson, está baseada nun sólido (agora perdido pero do que se conserva unha reprodución do século XVIII), cuñado a nome de Priscus Attalus, un usurpador apoiado por Ataúlfo, no que hai unha marca de ceca NB que podería indicar Narbona. Tamén se fai mención dunha ceca en Narbona nun poema de Sidonio Apolinar (carme XXIII) de 460, pero nesa data a cidade estaba baixo o control imperial e non se coñecen moedas imperiais desta ceca. Segundo Grierson, podería tratarse simplemente dunha licenza poética.
A ceca de Narbona debeu existir con moita probabilidade durante o reinado de Leovixildo, pero seguramente estaría xa activa desde 507, cando a cidade se converteu por algún tempo na capital dos visigodos.
Se estas primeiras emisións dos visigodos na Galia foron, xa que logo, de imitación romana e continuaron imitando os emperadores occidentais ata preto de 481, máis tarde, a partir dunha data posterior a 509, pasaron a imitar tamén as do Imperio Romano de Oriente, comezando coas de Anastasio I.
Imitacións de Honorio
As primeiras moedas de ouro cuñadas polos visigodos, batidas nas décadas de 420 a 440, imitan as imperiais emitidas na casa da moeda de Rávena a nome do emperador Honorio (393-423). O tipo predominante leva no anverso a lenda DN HONORI - VS PF AVG e o busto do emperador con tiara e coiraza, en tanto que no reverso aparece a lenda VICTORI - A AVGGG e unha representación do emperador en pé sostendo o lábaro coa man á dereita e un globo sobre o que se representa a Vitoria na esquerda; o pé esquerdo descansa adoito sobre un prisioneiro que está no chan. Aos lados do emperador, as letras R-V actúan como marca da ceca de Rávena, e o tradicional COMOB aparece no exergo.
As moedas visigodas de imitación distínguense polo estilo (o deseño é máis cru, nos personaxes menores a cabeza é esaxeradamente grande en comparación co corpo etc.) e polas letras: en particular as barras verticais do "G" son curtas, en tanto que nos orixinais eran particularmente longas.
Imitacións de Valentiniano III
A partir dos anos 450 as moedas imitadas foron as de Valentiniano III (425-455), a cuxo nome se coñece un sólido e dous tremissis, e as de Libio Severo (461-465).
O sólido (MEC 167-169 –Medieval European Coinage–) imita unha moeda de igual valor dese emperador (RIC X 2011 –Roman Imperial Coinage–; Cohen VIII 212.19). No anverso amosa o busto imperial á dereita, cun diadema, un manto e unha coiraza; no reverso o emperador está en pé, pisando unha serpe cunha cabeza humana. Na súa man dereita ten unha cruz longa e na súa esquerda un globo sobre o que está representada a Vitoria. A imaxe do emperador co pé sobre a serpe é introducida na iconografía imperial por primeira vez por Valentiniano III; na iconografía cristiá, a serpe é unha das imaxes que simbolizan o diaño.
O primeiro dos tremissis (MEC 171-172) amosa no reverso unha cruz rodeada por unha coroa de loureiro e imita un tremissis cuñado en varias cecas (Cohen VIII 216, 49), en tanto que o segundo (MEC 173) imita un sólido (Cohen VIII 212.17) en cuxo reverso se representa unha vitoria de pé de fronte, e cunha cruz longa e cunha estrela no campo do anverso.
Imitacións de Severo III
As moedas a nome de Severo III (461-465) son varios sólidos que imitan unha moeda análoga á deste emperador (Cohen VIII, 227.8). O tipo é o mesmo que o dos sólidos a nome de Valentiniano, co emperador esmagando a serpe androcéfala.
Cuñaxes de Hispania
esquerda|miniatura|290px| O [[reino visigodo en aproximadamente 560, logo da perda da maior parte dos territorios galos. ]]
En 507 tivo lugar a batalla de Vogladum entre os francos liderados polo rei Clodoveo I e os visigodos encabezados por Alarico II. Este último morreu na batalla e o exército visigodo sufriu unha dura derrota, que lle franqueou a Clodoveo a ruta cara a Tolosa, capital do Reino Visigodo e do territorio abranguido entre os actuais Poitou e Berry, no norte, e a Gascuña ao mediodía). Das súas posesións galas, os visigodos lograron defender só a Septimania, unha rexión situada entre a desembocadura do Ródano e os Pireneos.
O centro de gravidade do estado mudou entón, naqueles anos, primeiro á antiga Tarraconense, entón na parte central da Península Ibérica, onde o seu reino prosperou ata a invasión islámica do 711.
Moeda pseudoimperial (509-580)
As emisións deste período consisten en sólidos e tremissis de ouro, aínda que se coñece unha moeda de cobre historicamente considerada como parte destas series que amosa o monograma AMR, o que a asocia cun tremissis no que aparece o mesmo monograma. Anteriormente estas moedas (MEC 341) foran asignadas a Amalarico (510-531), pero os estudos máis actuais atribúenas ao rei borgoñón Gundemaro (524-534).
Os sólidos cuñados neste período levan os nomes dos emperadores bizantinos Anastasio I (491-518), Xustino I (518-527) e Xustiniano I (527-565 ). Aínda que a calidade das moedas é boa, diferéncianse das orixinais no seu estilo, e tamén axuda na súa identificación o feito de teren aparecido unicamente en achados na Península Ibérica.
Os tipos máis frecuentes son o da Vitoria en pé sostendo unha cruz longa coroada pola letra rho, que xa fora imitada previamente, e tamén o da Vitoria camiñando, que leva unha palma nunha man e unha coroa na outra.
Hyper Sports
Hyper Sports é un videoxogo realizado por Konami para recreativos en 1984, fixéronse versións para Amstrad CPC, Commodore 64, MSX e ZX Spectrum
Moeda visigoda
Moeda real (580-710)
A única denominación utilizada foi tremissis, cuxo contido en ouro diminuíu progresivamente. As moedas levan o nome e o busto do soberano (este cuns trazos moi esquemáticos), e tamén o nome da ceca onde foron cuñadas.
Hyper Sports
O videoxogo inclúe competición de natación, tiro ó prato, salto de poldro, tiro con arco, triplo salto, levantamento de pesas e salto con pértega.
Moeda visigoda
De Leovixildo a Chindasvinto
As primeiras moedas emitidas directamente a nome dun gobernante visigodo apareceron durante o reinado de Leovixildo (567-586). Durante un breve período, mantivéronse as cuñaxes a imitación das moedas do Imperio Romano de Oriente, pero xa a nome dos gobernantes visigodos; sirva como exemplo o tremissis conservado no Gabinete Numismático do Museo Nacional de Arte de Cataluña (MNAC), en Barcelona, cuñado por Leovixildo e catalogado como MEC 210 (segundo Medieval European Coinage). O anverso desta peza amosa o busto estilizado do rei ollando á esquerda e a lenda XIVVIGILDVS, e o reverso unha cruz sobre chanzos coa lenda REX VARCINONA , a modo de marca de ceca do obradoiro monetario de Barcinona (Barcelona). O outro tipo, catalogado como MEC 209, amosa o busto real ollando á dereita no anverso e a Vitoria con palma e coroa no reverso, unha tipoloxía usada anteriormente en moedas bizantinas.
Coñécense moedas de Leovixildo que reproducen o busto real tanto no anverso como no reverso. Segundo Grierson, este novo tipo, característico da moeda visigoda, comezou entre 579 e 586, nos derradeiros anos do reinado de Leovixildo, despois da morte do seu irmán Liuva, con quen reinara.
Grierson afirma que tanto os novos tipos como a presenza dos nomes dos reis visigodos en troques dos dos emperadores bizantinos están relacionados cos sucesos acaecidos ao fillo máis vello de Leovixildo, Hermenexildo, que en 573 fora nomeado consorcios (cogobernante) e que en 579 casara con Ingonda, unha princesa franca, un pobo que, de maneira diferente aos visigodos, non se adscribía ao arianismo senón ao catolicismo. Logo do casamento, o propio Hermenexildo abandonou o arianismo, rebelándose contra o seu pai e asumindo, no mesmo 579, o título de rei. A súa revolta abranguía todas as rexións do sur do Reino Visigodo e non foi sufocada ata 584. Hermenexildo foi executado o ano seguinte e a súa morte abriulle o camiño o seu irmán Recaredo para a sucesión no reino. A loita entre Leovixildo e Hermenexildo tamén deixou a súa pegada nas moedas, que nestes anos levaban por vez primeira dous nomes reais, é dicir, os dos dous contendentes á coroa.
Entre 584 e 649, aproximadamente, o tipo máis habitual foi o do busto real en ambas as faces, co nome do soberano nunha delas e o lugar de cuñaxe na outra. Este tipo comezou cando logo da derrota definitiva de Hermenexildo a mans de Leovixildo e crese que a innovación perseguía indicar o novo status do reino consorciado entre ambos. As moedas foron acuñadas con esta tipoloxía durante máis de sesenta anos, ata o final do reinado de Chindasvinto (641-652).
Os tipos de busto das moedas son variables en función das cecas e dos reinados. Nótese a ausencia da coroa nos monarcas, malia a atribución por parte de Isidoro de Sevilla a Leovixildo da introdución deste símbolo na monarquía visigoda. Pola contra, obsérvase polo menos un busto con cabelo longo á altura dos ombreiros, un atributo da autoridade real propio dos antigos pobos xermánicos.
De Recesvinto a Witiza
Logo da morte de Chindasvinto, as cecas non recibiron instrucións acerca do estilo e dos deseños das novas emisións e, en consecuencia, optaron por seguir criterios diferentes: algunhas regresaron aos dous bustos, un en cada cara (por exemplo Córdoba e Toledo ), outros (Sevilla) continuaron co monograma e o busto no perfil, outros (Xirona) utilizaron o busto de perfil e unha cruz no reverso.
Durante o resto do reinado de Recesvinto, todas as cecas emitiron un tipo caracterizado polo busto de perfil e unha cruz montada nuns chanzos no reverso. Coñécense diferentes tipos de bustos: nalgúns casos portan cascos e noutros amósanse coas cabezas descubertas; algúns monarcas locen barba, en contraste coas emisións anteriores, que foran estilizados seguindo os padróns bizantinos. Nos reinados seguintes, continuouse coa mesma tipoloxía, coa única excepción dun novo tipo durante o reinado conxunto de Éxica e Wittiza, que presentaba dous bustos afrontados separados por un cetro coroado por unha cruz.
Outra emisión diferente é a representada polo tremissis de Ervixio (MEC 267), coa face de Cristo en lugar da do monarca, e no reverso unha cruz sobre chanzos. A primeira moeda desta tipoloxía foi cuñada na ceca de Mérida. Este novo deseño precedeu outro similar, de estilo máis refinado, utilizado por Xustino II a partir de 692, aproximadamente, co busto de Cristo cunha cruz superposta na súa auréola.
Grierson formula a hipótese de que estas emisións representen posturas teolóxicas moi importantes nese tempo, en particular a condena da herexía do monotelismo nun sínodo en Roma en 679, e no Concilio de Constantinopla de 680 e 681.
Non se coñecen cuñaxes lexítimas con posterioridade á fin do reinado de Witiza en 710. Testemúñanse, porén, falsificacións a nome de Rodrigo (MEC 1471), malia que algúns autores, como Heiss, cataloguen e acheguen debuxos de tremissis correspondentes a este monarca.
Paradoxo do cabalo
Denomínase paradoxo do cabalo á demostración (falsa) da seguinte proposición: Tódolos cabalos son da mesma cor.
Para iso emprégase o principio de indución matemática.
Como caso base, podemos observar que nun conxunto que contén a un único cabalo, todos os cabalos son claramente da mesma cor. Agora supoñemos que a proposición é certa para todos os conxuntos de tamaño inferior a n e para os de tamaño n. Se hai n+1 cabalos nun conxunto, retiramos un cabalo para obter un conxunto resultante de n cabalos, e pola suposición de indución, todos os cabalos nese conxunto son da mesma cor. Queda demostrar que esta cor é a mesma ao do cabalo que retiramos. Pero é doado, o que temos que facer é devolver o primeiro cabalo, retirar outro e aplicar outra vez o principio de indución a este conxunto de n cabalos. Así todos os cabalos nun conxunto de n+1 cabalos son do mesma cor. Polo principio de indución, establecemos que todos os cabalos son da mesma cor.
Moeda visigoda
Lendas e epigrafía monetaria
esquerda|miniatura|90x90px| Monograma da palabra REX A lenda xeralmente presenta o nome do rei en latín, en ablativo, seguido por REX, ás veces abreviado en forma de monograma.
Durante o reinado conxunto de Exica e Witiza a fórmula do título foi reges, abreviados como RGS, RG etc. Só baixo Leovixildo e Hermenexildo o nome aparece en xenitivo precedido pola abreviatura DN (dominus ). Baixo Chindasvinto, a ceca de Toledo introduciu a forma INDN (In Nomine DomiNi; "en nome do Señor"), que se converteu en estándar a partir de Vamba, con variantes como INDNM, INDIMN etc. Con Éxica ás veces aparece a fórmula abreviada N+PN•M• (IN XPisti NoMine; "en nome de Cristo").
Os nomes dos monarcas aparecen escritos de diversas maneiras: por exemplo, Suintila pódese amosar como SVINTHVLΛ, SINTILΛ , SVINTH: L: , SVINTIIV ..., Liuva atópase como LEOVΛ , LIVVΛ ... E a variabilidade aumentou considerablemente cos nomes máis complicados, como Chindasvinto e Recesvinto, onde é común a presenza de letras en ligadura ou en forma de monograma.
Os reversos inclúen o nome da ceca, tamén o latín: TOLETO (Toledo), CORDODΛ, CORΛOBΛ , CORDOBΛ , CORΔOBΛ (Córdoba), ELLIBERI, IIBERI (Granada), ISPΛLI (Sevilla), ELVORΛ,  ERBO: RΛ (Évora)... Nalgúns casos, a ceca aparece indicada en forma de monograma. O nome da ceca adoita aparecer seguido dun epíteto (os máis usados son PIVS e IVSTVS, e tamén son frecuentes FELIX e VICTOR ), referido non ao nome da ceca senón ao do soberano, que aparece na outra face da moeda.
A epigrafía das moedas visigodas é característica. A letra "A" normalmente escríbese sen o trazo horizontal ("Λ"). A letra grega correspondente ("Δ") úsase con frecuencia para a letra "D". Nos nomes, o grupo "th" adoita ser substituído pola letra grega correspondente ("Θ"), a letra "L" pode aparecer representarse cunha cruz (por exemplo: +IVVIGI+DVS por LEOVIGILDVS ) e ás veces emprégase o sinal "D" en lugar da letra "B". Tamén é frecuente a aparición de ligaduras de dúas e de tres letras (máis raramente de catro e ata de cinco). Ás veces algunhas letras substitúense por un ou varios puntos (como en SVINTH : L : ).
Obradoiros monetarios
miniatura|290px| Distribución de cecas en Hispania (en letra grande as de maior produción). Miles determinou a existencia de 79 cecas e desde aquel momento coñecéronse algunhas novas, polo que se pode afirmar que o seu número pasa das 80. A maioría delas tivo unha produción moi escasa e coñécense unicamente polo testemuño duns poucos exemplares, ás veces mesmo só un.
En torno á metade das aproximadamente 3.500 moedas conservadas correspóndense con catro obradoiros monetarios, a capital, Toleto (Toledo), e tres centros meridionais: Emerita (Mérida), Ispalis (Sevilla) e Cordoba (Córdoba). Con menos produción (preto de cen ou douscentos espécimes) hai unha ceca meridional (Eliberis, preto de Granada) e tres no norte: Cesaracosta (Cæsaraugusta, Zaragoza), Tarraco (Tarragona) e Narbona, esta última a única que se mantivo como visigoda ao norte dos Pireneos logo da batalla de Vogladum. Outros obradoiros menores estiveron na Gallaecia (Galicia).
Hoxe non existe constancia documental do funcionamento das cecas nin da súa organización, nin tampouco do seu encadramento dentro da Administracións visigoda nin da súa relación coas autoridades políticas, alén do que se poida inferir dos cambios sufridos pola moeda ao longo do tempo.
Cecas galegas
miniatura|290px|Imitación moderna dun tremissis visigodo do obradoiro monetario de Olovasio durante o reinado de [[Recaredo. Anverso: +RECCAREDVS PIV. Reverso: "+OLOVASIO PIVS".]]