cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Resposta sexual humana
Excitación
É a cantidade de impulso sexual que podemos acadar durante as relacións sexuais. Pode ter diversas orixes e diferentes duracións, e varía moito dunha persoa a outra. Durante esta fase experiméntanse unha serie de cambios fisiolóxicos que se deben ó aumento da tensión muscular e á vasoconxestión. Nas mulleres estes cambios son os seguintes:
No home son os seguintes:
Meseta
Fase na que a excitación acada o máximo nivel, intensifícanse os cambios producidos durante a fase de excitación. O corpo prepárase para a chegada do orgasmo.
Orgasmo
Durante esta fase o nivel de excitación chega ó máximo, libérase toda a tensión acumulada e experiméntanse sensacións moi pracenteiras.
O orgasmo é a fase que menos tempo dura (entre 3 e 10 segundos), e varía moito dunha persoa a outra. A vivencia é moi semellante para homes e para mulleres. Así, o orgasmo feminino iníciase cunhas contraccións rítmicas dos músculos que rodean a vaxina, o útero e o ano, que producen unha sensación agradable e intensa que se estende a todo o corpo. Se a estimulación continúa, a muller pode experimentar máis dun orgasmo consecutivo. O orgasmo masculino é moito máis estereotipado que o feminino e adoita rematar en exaculación. A exaculación sucede en dúas fases:
O tempo que precisa un home para poder volver a ter outro orgasmo chámase período refractario, e é o necesario para que o seu organismo se recupere. Varía dunhas persoas a outras, dunha situación a outra, e coa idade este tempo aumenta. A duración del período refractario está relacionada coa idade, a novidade da situación, a continuidade da estimulación, o tempo transcorrido, o número de exaculacións previas etc. As mulleres carecen, no plano fisiolóxico, de período refractario.
Zanfoga, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Zanfoga é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 59 habitantes (31 homes e 28 mulleres).
Urania's Mirror
miniatura|350x350px|Tarxeta 32 que ilustra doce constelacións: nove modernas ([[Corvus (constelación)|Corvus, Crater, Sextans, Hidra, Lobo, Centaurus, Antlia, e Pyxis), a agora subdividida Argo Navis, e as constelaciones obsoletas de Noctua e Felis.]]
Urania's Mirror (O Espello de Urania), ou A view of the Heavens (Unha visión dos Ceos) é un conxunto de 32 cartas estelares astronómicas publicado por primeira vez en novembro de 1824. Contendo ilustracións baseadas na obra "A Celestial Atlas" (Un Atlas Celestial) de Alexander Jamieson, as cartas teñen unha serie de orificios que permiten ver unha representación das estrelas das constelacións cando postas diante dunha fonte de luz. Foron gravadas por Sidney Hall. Nalgún momento afirmouse na publicidade das tarxetas que estas foron deseñadas por "unha muller", pero o traballo máis tarde foi identificado como obra do Reverendo Richard Rouse Bloxam, un profesor asistente na Rugby School.
A cuberta do xogo de tarxetas mostra unha representación da Urania, a musa da astronomía, e é acompañada por un libro titulado "A Familiar Treatise on Astronomy..." (Un Tratado Familiar sobre Astronomía...), escrito como un acompanhamento. P. D. Hingley, o investigador que resolveu o misterio de quen tiña deseñado as tarxetas, cento setenta anos despois da súa publicación, cre que estean entre as máis atractivas tarxetas de gráficos estelares das moitas producidas en comezos do século XIX.
Descrición
Urania's Mirror móstranos 79 constelacións, algunhas das cales xa se tornaron obsoletas, así como varias subconstelacións, como Caput Medusæ (a cabeza do Medusa, cargada por Perseo).
Opus caementicium
miniatura|dereita|250px|Exemplo de opus caementicium nun túmulo na [[Vía Apia, en Roma.]] miniatura|220px|Volta inmensa feita con  opus caementicium
Opus caementicium (do latín = caementum: entullo, pedra en bruto), o formigón romano, é unha técnica de construción de paredes utilizada polos romanos. Faise con morteiro e pedras de todo tipo (de residuos, por exemplo) e ten a aparencia do formigón. A mestura facíase a pé de obra, alternando padas de morteiro ou argamasa con seixos.
O formigón romano podíase empregar só, dándolle forma dentro dun encofrado, ou usalo para encher os espazos entre paredes e bóvedas ficando bloqueado entre dúas paredes de bloques rectangulares de pedra (opus quadratum, opus vittatum e opus reticulatum). A medida que se ía subindo a parede, podíanse pór fileiras de ladrillos atravesada ao largo da parede (tizóns ou forras), o que permitía regularizar e reforzar o conxunto polo efecto de encadeamento.
O  ​​opus caementicium  é unha das claves do éxito arquitectónico das construcións romanas, pola súa velocidade de execución e a solidez da construción unha vez rematada. Permitiu a realización dun tipo de volta monobloc (chamada de bóveda de formigón) cun van de varias ducias de metros, como a Basílica de Maxencio ou o Panteón de Agripa.
Na maioría dos casos a estrutura das construcións que utilizaban opus caementicium eran revestidas para ficaren máis apelativas, en termos estéticos. Existen varias formas de aplicar esta técnica:
Diamond League
Reunións
A seguinte táboa amosa as 14 reunións que compoñen a edición 2012 da Diamond League:
Probas
Na Diamond League dispútanse 32 probas, 16 masculinas e 16 femininas:
Saint-Aubin-du-Pavail
Saint-Aubin-du-Pavail (en Sant-Albin-ar-Pavez) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Unha estrela por guía
Unha estrela por guía é o décimo sétimo álbum de estudio do grupo galego de folk Milladoiro, publicado en decembro de 2006 polo selo Discmedi.
Imo, San Xoán de Laíño, Dodro
Imo é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño, no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 347 habitantes (180 homes e 167 mulleres).
Entre o patrimonio da aldea destaca o petróglifo de Bouza Abadín, da idade de bronce.
A Pereira, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
A Pereira é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 10 mulleres.
A Alivía, Muros, Muros
A Alivía é un lugar da parroquia de Muros no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 72 habitantes (35 homes e 37 mulleres).
Santa Eulària des Riu
Santa Eulària des Riu é un concello situado na zona oriental da illa de Eivisa, no arquipélago das Illas Baleares. É o segundo concello máis poboado da illa con 34.946 habitantes (2012), por detrás da vila de Eivisa.
Historia
left|250px|thumb|Vista da vila Na época musulmá a zona chamábase Xarc. Coa conquista aragonesa modificouse a división da illa en cuartos similares á organización municipal actual. O cuarto de Santa Eulària correspondeu ao infante Pedro de Portugal, señor feudal de Guillem de Montgrí, bispo de Tarragona, o cal tiña os dereitos reais de conquista. O rei de Aragón Xaime I adquiriu os dereitos de Pedro de Portugal, pasando a chamarse «Quartó del Rei». Isto provocou algúns problemas xurídicos xa que o rei, en Eivisa, era señor feudal do bispo de Tarragona o cal, á súa vez, era vasalo do rei de Aragón.
A localidade xurdiu arredor da igrexa na cima do Puig de Missa. A igrexa actual é do século XVI así como a torre anexa desde a que se podía defender con artillería toda a comarca.
Xeografía
O termo municipal comprende, ademais da parroquia de Santa Eulària des Riu, as de Sant Carles e Santa Gertrudis, e tamén a parroquia de Nostra Senyora de Jesús e el Puig d'en Valls.
O nome de Santa Eulària provén da igrexa que construíron inmediatamente despois da conquista. Ademais, ten o único río da illa, importante na época polo regadío da horta e polos muíños fariñeiros.
Demografía
Evolución da poboación de Santa Eulària des Riu dende o ano 1950:
Poboación por entidades:
Política
A repartición de escanos nas dúas últimas lexislaturas quedou deste xeito:
Estado Novo
Estado Novo ou II República Portuguesa é o nome do réxime político autoritario e corporativista que tivo lugar durante 41 anos en Portugal de forma ininterrompida, desde 1933, coa aprobación dunha nova Constitución por plebiscito nacional, até 1974, coa Revolución dos Cravos. Coa designación Estado Novo pretendíase dicir que se iniciaba unha nova fase política do país, diferente da primeira República portuguesa.
É tamén chamado Salazarismo, malia que este último termo pode tamén ser aplicado ao período en que António de Oliveira Salazar gobernou, é dicir, desde a súa ascensión ao cargo de Presidente do Consello de Ministros en 1932 até o seu afastamento por doenza en 1968. Salazar foi substituído despois por Marcelo Caetano. Non obstante, esta última designación revela que o Estado Novo estaba moi centrado e dependía profundamente da figura de Salazar, o seu fundador e "xefe".
Tratouse da ditadura máis longa na Europa occidental durante o século XX. Alongouse durante 48 anos, incluíndo a ditadura militar de 1926 a 1933 e o Estado Novo que abrangue o período entre os anos 1933 e 1974.
Fortiñón, Saiáns, Vigo
Fortiñón é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 57 habitantes (28 homes e 29 mulleres).
Laval, Mayenne
Laval é unha cidade francesa, capital do departamento francés Mayenne dentro da rexión País do Loira.
Xeografía
Está situada na ruta que une París á Bretaña, e equidistante entre Rennes e Le Mans. Está atravesada polo río Mayenne, afluente do Loira que dá nome ao departamento.
Yavanna
Yavanna Kementári é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. O seu nome significa "Doadora de froitos", e o seu sobrenome Kementári, "Raíña da Terra". Tamén é coñecida como Palúrien.
Personaxe
Yavanna é unha dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien). É a esposa de Aulë e a encargada da Olvar (flora) e Kelvar (fauna) do mundo. As súas forma visíbeis son unha muller alta vestida de verde ou unha grande árbore que verte orballo dourado sobre a terra. A súa morada son os Pasteiros de Yavanna, situados ao sur de Valinor.
Cando Eru Ilúvatar (a versión de Deus de Tolkien) permite que as creacións de Aulë, os Ananos, sobrevivan, Yavanna teme que estes acaben tallando todas as árbores da Terra Media. Eru responde á súa pregaria creando aos Ents para protexeren as árbores. As Aguias tamén teñen a súa orixe na canción de Yavanna e Manwë. Tanto os Ents como as Aguias deben a súa existencia aos "espíritos vidos de lonxe" invocados pola mente de Yavanna para habitaren entre a fauna e a flora de Arda.
As Dúas Lámpadas son creadas por Aulë a petición de Yavanna, e a súa luz fai xermolar as sementes plantadas por ela. Logo de que Melkor, o Vala maligno, destruíse as Dúas Lámpadas e de que os Valar se retirasen ao afastado Oeste para fundar o reino de Valinor, Yavanna crea por medio do seu canto as Dúas Árbores de Valinor que iluminan a terra dos Valar.
Yavanna é unha dos poucos Valar que nunca abandonaron completamente a Terra Media, pois continuou viaxando a ela para arranxar os danos que Melkor, o Vala maligno, inflixía sobre as súas creacións. Por este motivo, tamén instou continuamente aos demais Valar a combater abertamente a Melkor, prevendo unha guerra que sería inevitábel antes da chegada dos Primeiros Nados (Elfos)
Notas
Valar Valar (Tolkien)
Lo specchio delle vanità
Lo specchio delle vanità (O espello das vaidades, en italiano) é o primeiro disco de estudo do grupo de ska-core italiano Rainska, publicado o 27 de outubro de 2008.
O primeiro sinxelo deste álbum, "Le notti", estreouse en agosto de 2008, acompañado dun videoclip.
Rodrigo Díaz de los Cameros
Rodrigo Díaz de los Cameros foi un nobre castelán de finais do século XII e o primeiro terzo do século XIII. Tamén destacou como trobador e mecenas nos inicios de lírica galego-portuguesa.
Traxectoria
Falecido Afonso VIII, mantívose entre a elite nobiliaria leal a Berenguela na súa rexencia sobre Henrique I, enfrontouse á casa de Lara, xunto co seu cuñado Lope Díaz II de Haro, tomando parte no bando de Berenguela, que defendía os dereitos reais do seu fillo Fernando III, unha vez falecido Henrique I. Anos máis tarde tamén rebelouse contra Fernando III, con todo, non tivo éxito e tivo que someterse ao monarca, aínda que conservou o seu señorío, o cal herdou o seu fillo Simón Ruiz dos Cameros, ao falecemento do mesmo contra o ano 1230.
Relación coa lírica trovadoresca
O seu nome aparece no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa como autor de 3 cantigas de amor, con todo, esas obras estarían nas follas perdidas do mesmo. Non só foi trobador, tamén un impulsor do movemento, tal e como afirman os trobadores provenzales Elias Cairel e Aimar lo Negre. Neste sentido, o estudioso Xosé Carlos Miranda sostén que exerceu un papel fundamental co mecenado de trobadores e xograres na súa corte. O profesor e investigador Xosé Antonio Souto Cabo destaca os seus vínculos maternos con Galicia (compre destacar que tivo posesións e cargos tamén en Galicia) como motivo da súa actividade literaria en galego-portugués e o seu mecenado, sen esquecerse dos seus vínculos con Gonzalo Ruiz de Azagra autor de composicións en occitano, así como a influencia do seu sogro Diego López II de Haro, tamén mecenas e con grande interese pola lírica.
Hilda Rodríguez
María Hilda Rodríguez Rodríguez, nada en Portomarín o 10 de maio de 1955, é unha xogadora de boccia galega con parálise cerebral.
Traxectoria
Participou en campionatos de España, de Europa, e do mundo. Foi a primeira medallista paralímpica galega, ao conseguir dous ouros nos Xogos Paralímpicos de Atlanta 1996. Ten 51 Ouros, 14 Pratas, 10 Bronces, 11 Récords Nacionais, 1 Ibérico, e 19 medallas conseguidas as 13 veces que foi internacional. En 2013 foille concedida a Medalla Castelao.
Ácido pirúvico
miniatura|dereita|Ionización do ácido pirúvico.
O ácido pirúvico é un alfa-cetoácido orgánico de tres carbonos moi importante na bioquímica celular. A pH celular está ionizado formando o seu anión carboxilato denominado piruvato.
Pode orixinarse a partir da glicosa por glicólise, convertido de novo en azucres por gliconeoxénese, ou en ácidos graxos a través do acetil-CoA. Pode utilizarse para sintetizar alanina e etanol, ou para producir enerxía na respiración aerobia ou na fermentación homoláctica.
Descubriuse en 1834-35. En 1834, Théophile-Jules Pelouze destilou ácido tartárico e unha mestura de varios ácidos ) entre eles un que non foi identificado ata o ano seguinte por Jöns Jacob Berzelius, que o denominou ácido pirúvico.
Características químicas
É un ácido de tres carbonos cun grupo carboxilo, un grupo ceto (C=O) no carbono 2 e un grupo CH3. É incoloro, de cheiro similar ao ácido acético, miscible en auga e soluble en etanol e dietiléter. No laboratorio pode ser sintetizado por quentamento dunha mestura de ácido tartárico e bisulfato de potasio; ou pola hidrólise de cianuro de etanoílo, formado pola reacción de cloruro de etanoílo e cianuro de potasio:
Importancia biolóxica
Produción de enerxía. O piruvato é un composto orgánico chave no metabolismo. É o produto final da glicólise, que se orixina por transformación do fosfoenolpiruvato (unha forma enol fosfatada) en piruvato (unha forma ceto) catalizada polo encima piruvato quinase. A glicólise é unha ruta metabólica central e universal na que a glicosa se escinde en dúas moléculas de piruvato e se orixina enerxía (2 ATP) e poder redutor (2 NADH). O ácido pirúvico pode despois formar moita máis enerxía se entra na respiración celular. En realidade o ácido pirúvico formado na glicólise pode ter dous destinos segundo as condicións da célula:
Reaccións anapleróticas. O piruvato pode orixinar oxalacetato, que é un metabolito do ciclo de Krebs, polo que esta é unha reacción de "recheo" do ciclo de Krebs ou reacción anaplerótica. O oxalacetato pode ser utilizado na gliconeoxénese para producir nova glicosa.
Metabolito intermediario. O piruvato é un metabolito chave na intersección de varias vías metabólicas. Pode ser convertido en carbohidratos por gliconeoxénese, en ácidos graxos ou en enerxía a través do acetil-CoA, no aminoácido alanina (por transaminación), e en etanol.
Degradación de aminoácidos. Na degradación dos esqueletos carbonados dos aminoácidos, hai cinco deles, a alanina, treonina, glicina, serina e cisteína, que orixinan piruvato. Este despois dá lugar a acetil-CoA.
Derivados. O seu derivado, o ácido bromopirúvico está sendo estudado como posible tratamento do cáncer na Johns Hopkins University en liñas de investigación que apoiarían a hipótese de Warburg sobre a orixe do cáncer.
Carlos Carrizosa
Carlos Carrizosa Torres, nado en Barcelona o 22 de marzo de 1964 é un político catalán, deputado no parlamento de Cataluña en representación do partido político Cidadáns.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona, é membro do Colexio de Avogados de Barcelona. En 1994, abriu un bufete de avogados coa que, daquela, era a súa parella.
É membro de Ciutadans - Partit da Ciutadania no Parlamento de Cataluña, dende que se uniu ao partido en 2006 desde o seu sector de avogados, onde estableceu amizades con Albert Rivera e José María Espejo-Saavedra. En 2007, ingresou no comité executivo da formación, cargo que ocupou ata 2009 e que recuperou en 2011. Ese mesmo ano foi o número dous da lista por Barcelona nas eleccións municipais sen obter representación e, un ano despois, foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2012.
Como deputado, foi viceportavoz de C's no Parlamento de Cataluña, onde foi o representante do partido na comisión do caso Pujol e no informe parlamentario sobre a lei electoral. Desde a XIª lexislatura foi o voceiro do grupo de Cidadáns na cámara. Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017 foi reelixido deputado por Ciutadans, partido que obtivo 36 escanos. Ideoloxicamente, defínese a si mesmo como un reformista de centro dereita, defensor dun liberalismo progresista.
En maio de 2018, o presidente do Parlamento, Roger Torrent, suspendeu un pleno debido a que o deputado Carrizosa retirou un lazo amarelo dun asento. O seu partido, ignorando as primarias de xullo de 2019 nas que foi elixida Lorena Roldán, nomeouno como candidato á presidencia da Generalitat para as eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021.
Vida persoal
É afeccionado á paleontoloxía e coleccionista de cómics. Está separado e é pai de tres fillos.
Arciprestado de Louriña
miniatura|Igrexa parroquial de San Xurxo de Mosende. O arciprestado de Louriña é un arciprestado pertencente á diocese de Tui-Vigo. Abrangue 17 parroquias e un anexo dos concellos de Mos e O Porriño. Debe o seu nome ó río Louro. Limita cos arciprestados de Miñor, Tui-Entenza, Tea-Condado, Redondela-Oitavén, Vigo-Lavadores e Vigo-Santo André.
Ata o ano 2018, a parroquia de San Mamede de Zamáns formaba parte deste arciprestado, pero pasou a formar parte do Arciprestado de Vigo-Santo André.
Anexos
Santo Estevo de Cans (Santa Baia de Atios).
Firgas
Firgas é un concello español pertencente á provincia das Palmas, nas Illas Canarias. Está situado no norte da illa de Gran Canaria. Coñécese tamén como "o balcón do Atlántico" polas súas vistas sobre devandito océano e de todo o norte, leste e oeste da illa.
Fundouse en 1488 e politicamente está gobernado polo Partido Popular.
Etimoloxía
Orixinariamente, Firgas era coñecida polos aborixes co nome de Afurgad (Atalaia). Máis tarde, xa no século XVI, aparece o nome de Firgas de Afurgad.
Economía
250px|esquerda|miniatura|Paseo de Gran Canaria A principal fonte de riqueza de Firgas é a hostalería con varios asaderos en La Cruz, El Risco e en La Caldera. Tamén a agricultura, destacando os cultivos de plátanos, papas (patacas) e hortalizas. No municipio atópase un balneario e unha fábrica embotelladora de auga que leva o mesmo nomee que a localidade augas mineromedicinais coñecida no arquipélago.
Festas
No mes de agosto, Firgas celebra a festividade do seu santo patrón San Roque, festas na que destacan a "Traída do Pau" cuxa finalidade é festexar o porte dun póster de madeira e alzar a bandeira do patrón San Roque, logo de levar o Pau por todas as rúas do pobo no medio da algarabía e a música de charanga. Outro acto é a romaría-ofrenda na que cada barrio e os romeus en xeral, constrúen os seus carretas que enchen de tipismo e ofrendas que son entregadas aos pés do santo patrón para axudar aos máis necesitados.
Manuel Heliodoro García García
Manuel Heliodoro García García, nado en Candás (Carreño) o 12 de marzo de 1938, é un exfutbolista asturiano. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Na tempada 1964–65 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, adestrado primeiro por Juan Otxoantezana e logo por Luis Carniglia. Permaneceu tan só unha campaña no club coruñés, na que foi o porteiro suplente, por detrás de Juan María Benegas, xogando tan só 2 partidos. Ese ano o club descendeu a Segunda División.
Ambulancia (novela)
Ambulancia é unha novela negra de Suso de Toro publicada en 1990 inicialmente na serie Negra de Xerais, e reeditada posteriormente na serie Narrativa.
Trama
A obra narra as vivencias polo Ensanche de Santiago de Compostela de Petete e Pequeno, dous delincuentes de pouca monta, ao día seguinte de saíren do cárcere de Monterroso.
A acción comeza in medias res, cos personaxes fuxindo logo de atracaren unha gasolineira e deixar malferido ao empregado da mesma. Ao amencer, aparcan na rúa da Rosa tras roubaren uns croissants e unha bolsa de leite, e logo de almorzaren, quedan durmidos.
Petete vai a unha farmacia próxima a por analxésicos, pois ten unha forte dor nun pé. Ao volver ao coche ve ao que cre un policía falando con Pequeno, polo que decide escapar. Xa noutra rúa, cando a policía vai falar con el, foxe nunha moto. Na praza Roxa pide axuda a un contrabandista de tabaco co que traballara, pero este intenta enganalo para que o colla a policía. Petete escapa de novo e atópase con Pequeno, e cando os dous van escapar, teñen un altercado coa policía e son detidos de novo.
Narración
A acción principal altérnase en prolepses e analepses con accións secundarias, como Petete traballando nunha barra americana (onde se atopa co policía que mancara) e o propio policía matando a ex-amante do contrabandista.
Galería de imaxes de Gomesende
Galería de imaxes do concello de Gomesende na provincia de Ourense.
Xemoloxía
miniatura|dereita|250px|Xemas A Xemoloxía é a ciencia, arte e profesión de identificar e avaliar xemas. Pode ser considerada unha rama da xeoloxía. Algúns xoieiros son xemólogos e así son cualificados para identificar e valorar xemas. Existen escolas profesionais, asociacións de xemólogos e programas de certificación.
Algúns xemólogos especialízanse en diamantes ou perlas, que son áreas especialmente difíciles. A demanda polo servizo de xemoloxía creceu como resultado da aparición cada vez maior de xemas sintéticas.
Non habemos de confundir, brillante con diamante, brillante é unha das tallas máis utilizadas xa que achega un maior grao de reflexión da luz.
O xemólogo é o profesional que pode determinar que unha xema é a que é, a través de exploracións de laboratorio e da súa experiencia tanto de estudos como do seu labor diario.
É o único que pode certificar unha xema e o xemólogo especialista en diamantes, esta última.
Os estudos de Xemología na Universidade de Barcelona, constan de dous anos onde accedes á titulación e podes escoller a especialización que dura un ano, ben como especialista en diamantes, como en xema sintética, xa que cada vez existen máis imitacións, con dobretes e tripletes de cuarzo ou vidro.
Embrión
Nos animais, embrión (do grego ἔμβρυον émbryon, "acabado de nacer", "feto") é un organismo pluricelular que se atopa nas súas primeiras etapas de desenvolvemento. Nos organismos con reprodución sexual, a fusión do espermatozoide e do óvulo no proceso chamado fecundación, determina a formación dun cigoto, que contén unha combinación do ADN de ambos os dous proxenitores.
Xusto despois da súa formación, o cigoto comeza un proceso de división, o cal produce un incremento do número de células, chamadas blastómeros. Logo diso iníciase un proceso de diferenciación celular que determinará a formación dos diferentes órganos e tecidos de acordo a un patrón establecido para dar lugar a un organismo final.
Perante este proceso de diferenciación celular podemos diferenciar tres etapas: blastulación, gastrulación e organoxénese.
Ao rematar o desenvolvemento embrionario, o organismo resultante recibe o nome de feto e completará o seu crecemento até o momento do parto.
Desenvolvemento embrionario na especie humana
miniatura|dereita|250px|Embrión humano ás 5 semanas de xestación (10 mm). O embarazo comeza cando un espermatozoide fecunda a un óvulo e fórmase un cigoto, proceso que ocorre no oviduto da muller (trompa de Falopio). Trinta horas despois da concepción, o cigoto sofre a primeira división celular. O embrión, como se chama a partir dese momento, segue a se dividir en dúas células, posteriormente en catro, en oito, dezaseis, trinta e dúas, a medida que percorre a trompa de Falopio. Ao cuarto día chega á fase de mórula, unha esfera de células nunha masa embrionaria discoidal. O cigoto segue o seu camiño até implantarse no útero, entre 4 e 7 días despois da fecundación.
Na segunda semana comeza a formarse a placenta, que nutre ao embrión, formado xa por tres tipos de tecido primordial: endoderma, ectoderma e mesoderma. No curso da terceira semana fórmase o tubo neural, precursor do sistema nervioso. Na cara dorsal do embrión comenzan a formarse masas de tecido muscular chamadas sómitas ou sómites, das que xurdirán os principais órganos e glándulas. Os vasos sanguíneos e os primordios da cavidade dixestiva xorden cara ao final desta semana. Cando remata o primeiro mes, xa comezaron a desenvolverse todos os órganos importantes. Os ollos son perceptibles, os brazos e as pernas comezan a aparecer e late por primeira vez un corazón de catro cavidades.
Perante ese proceso comeza a segmentarse no útero e alcanza o estadio de blástula. Certos trocos no blastocito determinan a diferenciación e a formación de dous macizos celulares: un interno, o embrioblasto, que orixina as estruturas propias do embrión, e outro externo, o trofoblasto que forma a placenta e os demais anexos embrionarios. O endometrio nútrese e pode recibir o blastocito e, unha vez alí, este entra en contacto cos vasos sanguíneos maternos. Do mesmo xeito, fórmase o cordón umbilical, que une o embrión á placenta.
Campo de Cortes, Muros, Muros
Campo de Cortes é un lugar da parroquia de Muros no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 174 habitantes (82 homes e 92 mulleres).
O Espírito Santo, Muros, Muros
O Espírito Santo é un lugar da parroquia de Muros no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Palla (trobador)
Palla era un trobador galego ou xograr de Santiago de Compostela, activo na corte de Afonso VII de León na metade do século XII.
Palla é descrito en documentación contemporánea coma un iuglar (cognado con "malabarista", pero significa menestrel). El estaba na corte de Afonso en Burgos o 24 de abril 1136 e outra vez en Toledo o 9 de decembro 1151.
O escorpión e a ra
miniatura|Unha ilustración de [[1847 de O escorpión e a tartaruga.]] O escorpión e a ra é unha fábula de orixe descoñecida, aínda que atribuída a Esopo. Nela un escorpión pídelle a unha ra que lle axude a cruzar o río prometéndolle non facerlle dano. A ra accede subíndoo ao lombo pero cando están na metade do camiño o escorpión pica a ra. A ra entón pregunta incrédula "Como puideches facer algo así?, agora morreremos os dous" e o escorpión descúlpase dicindo "Non tiven elección, é a miña natureza".
A moral da historia é que non trates de enganarte cos demais ao crer que son o poden ser outros e menos enganarte a ti mesmo acerca de quen es.
Miserela, Saiáns, Vigo
Miserela é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 14 habitantes (4 homes e 10 mulleres).
Miyoshi, Tokushima
Miyoshi (三好市, みよしし, Miyoshi-shi) é un concello da prefectura de Tokushima no Xapón. Está situada ao centro da rexión de Shikoku e ao oeste da prefectura, na illa de Shikoku. Ten 721,48 km² de superficie e unha poboación de 31.323 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 43,4 h/km².
O concello de Miyoshi limita cos concellos de Higashimiyoshi, de Tsurugi, de Mima, de Naka (son da prefectura de Tokushima); de Kan'onji, de Mitoyo, de Mannō (son da prefectura de Kagawa); de Ōtoyo, de Kami (son da prefectura de Kōchi; e de Shikokuchūō (son da prefectura de Ehime).
Coroa británica (moeda)
Coroa inglesa
esquerda|miniatura|Coroa inglesa de [[ouro (crown of the double rose), cuñada ca. 1526-1529 a nome de Henrique VIII de Inglaterra e Catarina de Aragón. 26 mm. 3,69 g. ]] esquerda|miniatura|Coroa inglesa de [[prata, do primeiro ano de emisión (1551), cuñada a nome de Eduardo VI. 41 mm. 30,78 g. ]]
As primeiras coroas foron cuñadas en ouro de 22 quilates a nome de Henrique VIII. As máis tradicionais coroas de prata comezaron a emitirse en 1551, durante o curto reinado de Eduardo VI de Inglaterra (1547-1553), e conviviron na circulación coas coroas de ouro ata 1662. Baixo o reinado de María I (1553-1558) non se cuñou este valor, aínda que a súa sucesora, Isabel I (1558-1603), retomou a súa produción en ambos os metais. Ata a época da Commonwealth de Inglaterra seguiu a ser habitual a cuñaxe de coroas tanto de ouro como de prata, polo que ambas as versións se poden atopar en tempos de Xacobe I (1603-1625) e de Carlos I (1625-1649).
miniatura|120x120px|Coroa inglesa da [[Ana de Gran Bretaña|raíña Ana, con VIGO baixo o busto, cuñada en 1703 coa prata capturada na Batalla de Rande]]
A existencia da coroa de prata encádrase nunha denominación común de varias moedas de prata de diversas nacións europeas aparecidas no século XVI, como o escudo francés ou o real de oito español, coa característica común de teren un diámetro aproximado de 38 milímetros e un peso de arredor dunha onza, o que favorecía o seu intercambio e o seu uso no comercio internacional. As coroas de prata inglesas foron cuñadas en todos os reinados a partir do de Isabel I.
A composición da aliaxe das coroas de prata era a estándar da prata esterlina, cun 92,5 % de prata e un 7,5 % de cobre, establecida no século XII por Henrique II (1154-1189). Esta aliaxe, malia ser máis pobre que a prata pura, achegáballe máis dureza ás moedas, o que dificultaba en gran mediada o recorte ou a cisallaxe dos bordos, o que se tornou aínda máis complicado coa introdución dos cantos estriados.
Hisashi
Hisashi Tonomura 外村 尚 nado o 2 de febreiro de 1972 en Hirosaki, Prefectura de Aomori, Xapón, é o guitarrista principal da banda de rock xaponesa GLAY. Xunto co seu compañeiro de banda Jiro, ten unha aparencia que recorda os mangas, a pesar que nos últimos tempos utilizan roupas e peitados menos extravagantes.
Coroa británica (moeda)
Coroa británica
A coroa británica, nada por mor da unión de Inglaterra e Escocia nun único reino en 1707, é, pois, sucesora da coroa inglesa e tamén do dólar escocés. O seu valor seguiu a ser equivalente a cinco xilins.
Os cuños para as moedas dos dous primeiros soberanos de Gran Bretaña, Ana (1707-1714) e Xurxo I (1714-1727) foron obra de John Croker, un gravador proveniente de Dresden, no ducado de Saxonia.
A partir de 1818 tomouse como deseño habitual dos reversos unha imaxe de San Xurxo e o Dragón creada polo italiano Benedetto Pistrucci (1784-1855), gravador da Royal Mint. Levan estes motivo todas as coroas cuñadas durante os reinados de Xurxo III (1760-1801) e de Xurxo IV (1820-1830) cuñadas ata 1822, así como as de Vitoria (1837-1901) producidas entre 1887 e 1900, as de Eduardo VII (en 1902) e as de Xurxo VI (1936-1952) cuñadas en 1951. Esta imaxe tamén se usou para os reversos dos soberanos a partir de 1817.
A coroa británica tiña un tamaño habitual para as moedas de prata do século XIX, pero no século XX as súas dimensións supuñan xa un impedimento para a súa circulación. No entanto, mantívose a tradición de cuñalas no primeiro ano de coroación dun novo monarca, o que ocorreu desde Xurxo IV ata Isabel II (1953), coa única excepción de Xurxo V (1910-1936).
Por mor do seu excesivo tamaño para a circulación moitas das coroas emitidas no século XX tiveron un carácter fundamentalmente conmemorativo. En 1935 conmemorouse o 25 aniversario de reinado de Xurxo V; a emisión de 1951 dedicouse á exposición nacional Festival of Britain e só se emitiu para os coleccionistas; a de 1953 celebraba a coroación de Isabel II, en tanto que a de 1960 conmemoraba a Exposición Británica de Nova York. A emisión de 1965 levaba a imaxe de Winston Churchill, a primeira vez que unha moeda británica amosaba o busto dalquén alleo á familia real.
A coroa como moeda de prata con valor de cinco xilins (e cada un deles composto de 12 peniques) mantivo a súa vixencia ata a decimalización do sistema monetario británico en 1971, aínda que a de 1965 foi a derradeira en emitirse.
A coroa no sistema decimal
No momento da decimalización, en febreiro de 1971, seguiu a utilizarse a deneminación de coroa para unha moeda de idéntico formato co valor reconvertido a 25 peniques (peniques do sistema decimal), e ás pezas cuñadas a partir de 1818 recoñecéuselles o curso legal por esa cantidade. A partir de aí, seguiron a cuñarse co novo valor de 25 peniques (aínda que non apareza expreso), dotadas de curso legal aínda que con carácter exclusivamente conmemorativo.
En 1990, o valor nominal das coroas cuñadas a partir desa data subiuse a cinco libras, para harmonizar a relación entre o seu tamaño, o seu valor nominal, os custos de produción e os beneficios da Royal Mint pola súa comercialización.
O Coto, San Xosé de Ribarteme, As Neves
O Coto é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Parroquias das Neves
Coto
El Eco de Ortigueira (1930)
El Eco de Ortigueira foi un semanario editado en Ortigueira en 1930.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal, defensor de la comarca ortegalesa, apareceu o 27 de novembro de 1930. Fundado e dirixido por Dámaso Calvo Moreiras para opoñerse á política de Leandro Pita Romero, tivo curta duración.
Babareira, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Babareira é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Por este lugar transcorre o río Termes.
Pinzás, Tomiño
Santa María de Pinzás é unha parroquia do concello de Tomiño, na Comarca do Baixo Miño, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 173 habitantes (90 mulleres e 83 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 140 habitantes. Pertence á diocese de Tui-Vigo, e dentro dela, ó arciprestado da Guarda-Tebra.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio hai varios petróglifos. En 2012 foi destruída unha mámoa por unha escavadora.
Santiago Catalán
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto especialista en Urbanismo en 1978 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. En 1980 fixou a súa residencia en Lugo, cidade onde realizou a maioría das súas obras de arquitectura.
Servizo Nacional de Parques
O Servizo Nacional de Parques (en inglés: National Park Service) é unha axencia do Goberno Federal dos Estados Unidos, dependente do Departamento do Interior. Foi fundado o 25 de agosto de 1916. Esta entidade é responsábel da xestión de 58 parques nacionais e de 333 outros locais de interese histórico, cultural e natural.
Saint-Briac-sur-Mer
Saint-Briac-sur-Mer (en Sant-Briag, e en galó: Saent-Beriac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Servizo Nacional de Parques
Sistema Nacional de Parques
O Sistema Nacional de Parques é un termo que describe o conxunto de parques e lugares xestionados polo Servizo Nacional de Parques. Este sistema abarca uns 333.000 km², dos cales 17.000 km² seguen sendo propiedade privada. O maior parque, o Parque Nacional Wrangell-St. Elias, en Alasca, con 53.000 km² compón un 16% total do sistema. A unidade máis pequena do sistema a forma o Memorial Thaddeus Kosciuszko, en Pensilvania, con 80m².
Amais destas unidades e demais propiedades que o Servizo Nacional de Parques posúe e administra, tamén outorga asistencia técnica ou financeira a áreas afiliadas, coa autorización do congreso. Entre estas áreas atópase a Reserva Nacional de Piñeiros de Nova Jersey, de 4.711 km², o Memorial Benjamin Franklin.
Luis Rosales
Luis Rosales Camacho, nado en Granada o 31 de maio de 1910 e finado en Madrid o 24 de outubro de 1992, foi un poeta e ensaísta español da xeración de 1936. Membro da Real Academia Española e da Hispanic Society of America desde 1962, obtivo o Premio Cervantes en 1982 polo conxunto da súa obra literaria.
Traxectoria
Naceu en Granada en 1910, no seo dunha familia moi conservadora. Os seus inicios na formación literaria están relacionados coa contorna de artistas de revístaa Gallo (aínda que el nunca chegase a publicar nela), cuxos compoñentes —Enrique Gómez Arboleya, Manuel López Banús, Joaquín Amigo e Federico García Lorca, entre outros—, converteranse en grandes amigos seus. En 1930, tras un par de publicacións na revista vangardista Granada Gráfica, realiza a súa primeira lectura poética no Centro Artístico, Literario e Científico de Granada, que foi considerado un éxito —fixo eco a prensa granadina, e a partir de entón as súas intervencións nesta institución foron numerosas—; meses despois, comeza os seus estudos de Filosofía e Dereito na Universidade de Granada.
En 1932 trasladouse a Madrid para continuar os seus estudos de Filoloxía, obtendo o doutoramento. Alí comeza a súa amizade con Pedro Salinas e Jorge Guillén, os cales o introducen no Catro Ventos, considerada como a última revista colectiva do grupo de poetas da Xeración do 27. No segundo número de devandita revista, en abril de 1933, colaboran os grandes intelectuais da época como Miguel de Unamuno, Benjamín Jarnés, Manuel Altolaguirre, María Zambrano, Luis Felipe Vivanco, Leopoldo Vivanco, Claudio de la Torre, Vicente Aleixandre, Antonio Marichalar, Jaime Torres Bodet e Rainer María Rilke; e o mesmo Rosales publica os seus primeiros poemas: Égloga del sueño e Oda del ansia..
Continuou a súa actividade literaria en Cruz y RaYa, revista dirixida por José Bergamín. Tamén publica os seus versos en Vértice e en Caballo Verde para a Poesía, revista dirixida por Pablo Neruda na que saían así mesmo poemas doutros escritores como Vicente Aleixandre ou Miguel Hernández. Na capital de España coñeceu aos Panero (Juan e Leopoldo) e a Luis Felipe Vivanco, compañeiros da que se denominará despois Xeración do 36 (ou da Guerra), da que tamén forma parte Dionisio Ridruejo, e cuxos eixos comúns, ademais da súa afinidade e camaradería, foron o seu catolicismo intimista e o seu conservadorismo no social.
En agosto de 1936, xa iniciada a guerra civil española, Ramón Ruiz Alonso, que era membro de CEDA, arresta a Federico García Lorca. O poeta refuxiouse na casa dos Rosales, crendo así porse a salvo de represalias, xa que nesa familia había destacados membros falanxistas. Luis Rosales non puido evitar o seu arresto e posterior execución a pesar da amizade que tiña con Lorca e a súa posición dentro da dereita granadina. Nese mesmo fatídico ano, tamén foi asasinado Joaquín Amigo, catedrático de filosofía e membro dos intelectuais creadores de revístaa Gallo e moi próximo de ambos. Neste caso, Joaquín Amigo foi asasinado polos republicanos, lanzándoo polo Tajo de Rolda, mentres estaba destinado na devandita localidade malagueña como catedrático de instituto. Esas dúas mortes marcan a vida, tanto persoal como literaria, de Rosales, en cuxa obra —tanto nun rostro en cada onda como no seu inacabado Nueva York después de muerto, e noutros moitos escritos, tanto poéticos como de ensaio— reflíctense as influencias de ambos os dous amigos.
En 1937 publica no diario Patria de Granada, o poema «La voz de los muertos», probablemente un dos máis importantes escritos durante a guerra civil, elixía a todas as vítimas de ambos os bandos, no que queda fóra fose calquera expresión de triunfalismo ou exaltación. A partir dese mesmo ano Rosales colabora na revista falanxista Jerarquía.
Colaborou tamén no diario Arriba España e na revista Escorial. Foi secretario de redacción e director de Cadernos Hispanoamericanos. A partir de 1978 dirixiu Nova Estafeta, revista única na súa época por incorporar entre as súas colaboracións obras escritas nas distintas linguas de España (castelán, catalán, éuscaro ou galego). Ideoloxicamente foi evolucionando desde as ideas autoritarias da súa mocidade cara a posicións democráticas na súa madurez.
A finais de 1949 e comezos de 1950, participou da "misión poética" cos poetas Antonio Zubiaurre, Leopoldo Panero e o embaixador Agustín de Foxá, que percorreu diferentes países iberoamericanos (entre outros Honduras) previo ao restablecemento de relacións diplomáticas entre estes países e o réxime de Franco.
En 1962 ingresou na Hispanic Society of America e na Real Academia Española, aínda que non leu o seu discurso de ingreso, Pasión y muerte del Conde de Villamediana, até 1964.
Membro do Consello Privado do Conde de Barcelona, apostou activamente, alentando ás esquerdas e dereitas por unirse e apoiar a restauración da monarquía en España (primeiro con este e posteriormente con Juan Carlos de Borbón).
Aínda que residía en Madrid desde 1968, pasaba os veráns en Cercedilla, época na que escribía os seus libros de poesía. En 1982 recibiu o Premio Cervantes, o galardón literario máis importante en lingua castelá.
En 1970 foi nomeado asesor do director do Instituto de Cultura Hispánica e en 1973, director do Departamento de Actividades Culturais de devandito Instituto.
Entre 1986 e 1992 colaborou de maneira periódica co diario ABC, ben escribindo nunha columna ou publicando no suplemento semanal Blanco y Negro. Os temas dos escritos no devandito medio eran principalmente a música, a pintura e a literatura. Entre as súas achegas figuraron «La originalidad de la segunda parte del Quijote», «Un modelo de teatro», «Historia de un soneto» (escrito este en diferentes partes), «El libro de los gorriones», «Rafael Alberti o la libertad poética», «La temporalidad de Antonio Machado», «La hora del cubismo», «La contemplación creadora» (sobre Picasso) e «La herida del cante jondo», entre outros moitos. O 28 de outubro de 1988, no Salón dos Espellos do Concello de Málaga, pronunciou a conferencia Y de pronto, Picasso.
Faleceu aos 82 anos o 24 de outubro de 1992 na antiga clínica Puerta de Hierro de Madrid tras sufrir un embolismo cerebral.
== Obra == Abril (1935), publicado inmediatamente antes do estalido da Guerra Civil española, enlaza co estilo da poesía da xeración anterior pola súa procura estética e pola importancia das imaxes, aínda que sen pretensións vangardistas. Do mesmo xeito que algúns poetas do 27, hai nesta obra de mocidade un gusto polas estrofas clásicas e, en xeral, pola poesía do Século de Ouro, en concreto Garcilaso e Fernando de Herrera. No entanto, a súa principal innovación é a combinación da temática amoroso-relixiosa.
En 1949 publica a primeira versión de La casa encendida, considerada pola crítica a súa mellor obra. O libro foino refacendo e ampliando até producir unha nova versión, publicada en 1967. Algo parecido sucedeu coa súa primeira obra, Abril, que foi corrixida e aumentada con novos poemas e publicada de novo en 1972 co título Segundo Abril, case 40 anos despois da súa primeira edición. La casa encendida é un poema-libro –escrito en verso libre sen estrofas– onde Rosales mestura lirismo e narración, existencialismo e imaxinación, racionalidade e irracionalidad, dando inicio a unha nova poética persoal que incorpora recursos de César Vallejo e de Antonio Machado.
Entre 1937 e 1951 traballou no libro Rimas (1951), onde explora co poema curto, demostrando a súa gran versatilidade e dominio técnico. Entre os seus ensaios destacan Cervantes y la liberdad (1960) e Pasión y muerte del Conde de Villamediana (1962). As súas últimas obras, máis autobiográficas e desengañadas, manteñen a unión do lírico e o narrativo, con achados surrealistas xa presentes na casa acesa.
En 1966 publica El sentimiento del desengaño en la poesía barroca, e tres anos despois El contenido del corazón polo cal en 1970 obtén o Premio da Crítica. En 1972 publica Teoría de la liberdad e Lírica española, cuxo ensaio Garcilaso, Camoens y la lírica española del Siglo de Oro obtén o Premio Miguel de Unamuno. En 1973 publicouse o Gran Diccionario Enciclopédico Ilustrado del Reader's Digest en oito volumes, cuxo grupo de colaboradores españois dirixiu e que tivo unha segunda edición posterior en doce volumes.
A Editorial Trotta publicou a súa Obra completa en seis tomos, e Félix Grande, que foi discípulo e amigo de Rosales, preparou a antoloxía Porque la muerte no interrumpe nada, con selección e prólogo seu, que apareceu na Biblioteca Sibila en 2010. Grande escribiu tamén o ensaio ''La calumnia. De cómo a Luis Rosales, por defender a Federico García Lorca, lo persiguieron hasta la muerte'' (Mondadori, 1987). Coa Edición de Luis García Montero, a Colección Visor de Poesía publica El naufrago metódico, Antoloxía, Madrid, 2005.
Estilo poético
A grandes liñas, o estilo literario de Rosales caracterízase por:
En canto ao contido, falouse da poesía de Rosales como a «poesía do cotián». O amor aparece en toda a súa obra de forma sosegada e tranquila, así como a memoria e o recordo. O período de posguerra caracterízase, ademais, polo sentimento relixioso.
Obra completa
Editorial Trotta publicou a súa Obra completa: