cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claudio Beauvue
Châteauroux (2011-2013)
En marzo de 2011 foi cedido cunha opción de compra ao LB Châteauroux, tamén da Ligue 2, para a tempada 2011/12. A súa boa actuación, con dez goles en 37 encontros, fixo que o club adquirise os seus dereitos federativos. O 19 de outubro de 2012 conseguiu un triplete nun encontro de liga fronte ao Gazélec Ajaccio.
Chuvia
Oceanía
Melbourne ten unha reputación parecida á de Seattle. Na imaxinación popular, crese que é moito máis chuviosa que Sydney; aínda así, Sydney recibe unha media de 1.213 mm de choiva por ano, en comparación cos 648 mm de Melbourne. En cambio, Sydney ten 46 días anubrados menos ao ano que Melbourne, con 133, en contraste cos 179 de Melbourne.
Claudio Beauvue
Cesión ao Bastia (2013)
En febreiro de 2013 foi cedido ao SC Bastia, da primeira división francesa, a Ligue 1, debutando na xornada 23 contra o Évian Thonon. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría na xornada 36 fronte ao Montpellier.
Chuvia
Oceanía
O monte Waialeale, na illa de Kauai das illas Hawai, ten unha media de máis de 11.680 mm de choiva ao longo dos últimos 32 anos, cunha marca de 17.340 mm en 1982. O seu cume é considerado un dos lugares máis chuviosos do mundo, e en textos turísticos promóvese dende hai moitos anos como o lugar máis chuvioso do mundo.
Claudio Beauvue
Guingamp (2013-2015)
Porén, o equipo non exerce a opción de compra e finalmente en xuño de 2013 foi traspasado ao EA Guingamp tamén da Ligue 1. No equipo bretón, o adestrador Jocelyn Gourvennec utilizouno principalmente na banda dereita. Marcou sete goles e proclamouse campión da Copa de Francia ao vencer na final ao Stade Rennes, ademais de clasificarse para a Europa League. Ao ano seguinte afianzouse no equipo titular, e pasou a ocupar a posición de dianteiro centro despois da marcha de Mustapha Yatabaré, anotando importantes goles tanto no campionato francés coma na Europa League. Na fase de grupos da competición europea anotou catro goles nos tres partidos de volta, contribuíndo a que o equipo se clasificase como segundo de grupo. Na liga anotou 17 goles, rematando como quinto máximo goleador do campionato, só por detrás de Lacazette, Gignac, Ibrahimović e Cavani.
Chuvia
Nomes da chuvia en galego
miniatura|Chuvia repenicando. En lingua galega, segundo o grao de intensidade, condensación ou outros factores, existen máis de cen palabras coas que denominar a chuvia.
Claudio Beauvue
Olympique de Lión (2015-2016)
En xuño de 2015 fichou polo Olympique de Lión. Debutou na Supercopa de Francia e marcou oito goles durante a súa media tempada no equipo lionés. Ademais debutou na Liga de Campións, xogando os seis partidos da fase de grupos.
Celta de Vigo (2016-2020)
El xaneiro de 2016 o club chegou a un acordo co Celta de Vigo para o seu traspaso por 5 millóns de euros máis 2,5 en variables, asinando un contrato por cinco tempadas e media. Debutou na Primeira división na xornada 21 fronte ao Rayo Vallecano no Estadio de Vallecas e marcou o seu primeiro gol dúas xornadas despois en Balaídos contra o Sevilla, poñendo o 1-1 definitivo no marcador. Disputou un total de 13 encontros co equipo de Berizzo esa tempada, ata que en abril sufriu unha rotura do tendón de Aquiles dereito, perdendo o que restaba da competición e parte da tempada seguinte.
Cesións ao Leganés e ao Caen (2017-2019)
Para a seguinte tempada saíu cedido ao Leganés. No equipo de Asier Garitano disputou 35 encontros, 22 deles como titular, e marcou tres goles. Na campaña 2018/19 volveu ir cedido, esta vez ao Caen, da primeira división francesa. Co equipo normando marcou tres goles en liga e en abril de 2019 foi apartado do equipo polo seu comportamento indisciplinado. O equipo acabou descendendo á Ligue 2.
Deportivo da Coruña (2020-2021)
O 18 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, despois de rescindir o seu contrato co Celta. Asinou por ano e medio, sempre que o equipo se mantivese en Segunda División. Xogou 11 partidos e marcou 2 goles, e a pesar do descenso do club ese ano a Segunda División B, renovou o seu contrato co Deportivo ata 2022. Disputou 17 encontros e marcou un gol na tempada 2020/21, e tralo remate desta chegou a un acordo co club para rescindir o seu contrato.
US Boulougne (2021-)
En agosto de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo US Boulogne, do Championnat National, terceira división do fútbol francés.
Selección de Guadalupe
Foi internacional en cinco ocasións coa selección de Guadalupe, coa que debutou o 19 de febreiro de 2008 nun amigable contra a selección de San Vicente e as Granadinas. Marcou o seu primeiro gol coa selección no 2016, contra Suriname.
Majadahonda
Majadahonda  é un concello e cidade española da Comunidade de Madrid, situada a 16 km ao noroeste da capital. Tiña unha poboación de 71.785 habitantes en 2018.
Orixinariamente zona de cultivo e pastoreo. Durante a toma de Madrid na Guerra civil española foi escenario de duros combates. A súa expansión foi acelerada, como en todos os pobos e cidades pertencentes á área metropolitana de Madrid. Ten gran cantidade de servizos como o Hospital Universitario Puerta de Hierro e a presenza de bastantes empresas do sector terciario.
Sinfonía n.º 9 (Beethoven)
miniatura|Ludwig van Beethoven. A Sinfonía n.º 9 en re menor, op. 125, coñecida tamén como "Coral", é a derradeira sinfonía completa do compositor alemán Ludwig van Beethoven. É unha das obras máis trascendentais, salientables e populares da música e a arte. O seu último movemento é un final coral sorprendentemente infrecuente na súa época que se converteu en símbolo da liberdade. Precisamente, unha adaptación da sinfonía, realizada por Herbert von Karajan é, dende 1972, o himno da Unión Europea (UE). En 2001, a partitura orixinal da sinfonía inscribiuse no Rexistro da Memoria do Mundo da UNESCO, onde forma parte, xunto con outros sobresalientes monumentos, da herdanza espiritual da humanidade.
Historia
Beethoven é o principal referente na transición do estilo clásico ó estilo romántico, o responsable de facer evolucionar o esquema máis tradicional das formas musicais do clasicismo para adaptalas a esta incipiente liberdade individual do romanticismo. Para entender a súa capacidade innovadora no campo da composición compre ter presente que Beethoven é o primeiro músico que vive do que compón e así crea un precedente no oficio de compositor, ceibándose de cargos dentro da corte ou da Igrexa ós que estaban sometidos outros músicos como Bach, Haydn e Mozart.
A Novena sinfonía, que foi contemporánea da Missa Solemnis op. 123, das 33 Variacións sobre un valse de Diabelli op. 120 e da Consagración da casa op. 124, é a máxima expresión do último período creador de Beethoven. Esta obra tivo unha xénese moi complexa, da cal a súa comprensión require remontarse á xuventude do compositor.
Proxectos de xuventude
Xa dende mozo, cando aínda vivía en Bonn, Beethoven manifestou un gusto salientable pola lectura de Goethe e de Friedrich Schiller, cos cales coincidía en determinados ideais que máis tarde estarán presentes na súa obra: a natureza, a amizade e a alegría. E aquí compre sinalar o entusiasmo pola Oda á alegria de Schiller, publicada en 1785 en Dresden. En 1792, con vinte e dous anos, o músico non escribira máis que obras menores das cales a maioría son descoñecidas no presente. Porén, o seu estilo xa se desenvolvera de abondo como para que fose valorado por entendidos como Waldstein ou Haydn.
A finais de 1792, pouco antes de deixar Bonn para ir a Viena, o compositor fíxose amigo dun profesor de dereito, Ludwig Fischenich, amigo persoal do poeta Friedrich von Schiller, e amósalle un poema que puxera en música: Feuerfarbe de Sophie Mereau. Fischenich amosou a súa admiración á esposa de Schiller nunha carta onde anunciaba, como unha profecía, o futuro himno á alegría:
Estrea
O 7 de maio de 1824, dez anos despois da Sinfonía n.º 8, Beethoven dá a coñecer ó mundo a súa Novena Sinfonía en re menor, posteriormente coñecida como "Sinfonía Coral". A presentación tivo lugar no Teatro da Corte Imperial de Viena (Kärntnertortheater), cheo de celebridades, aristócratas, nobreza e sangue real. Ninguén quería perder a estrea da sinfonía agardada e da que se presumía que sería a derradeira aparición pública do xenio alemán, como efectivamente así foi: nos tres anos seguintes, recluíuse na casa afectado por diversas doenzas que finalmente o levarían á morte.
Beethoven subiu á tarima de costas ó público, e non xirou nin cando rematou o concerto. A súa xordeira era total, non podía escoitar absolutamente nada do que creara. Cando a sinfonía concluíu, o teatro estoupou en aplausos, e unha solista ergueu o brazo do mestre e axudouna a xirar para que vise, entre bágoas, como todo o público se poñía de pé e o homenaxeaba entusiasmada. Ós 54 anos, Beethoven creara a súa obra mái grandiosa e eterna.
Mira Louen
Mira Louen, nada en Hilden o 13 de outubro de 1985, é unha deportista alemá que competiu en piragüismo na modalidade de slálom. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo en Slálom de 2013, e dúas medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Slálom, ouro en 2012 e prata en 2011.
Delos
A illa de Delos (Δήλος Dhilos estable e visible, Ático: Δῆλος, Dórico: Δᾶλος), é unha das máis pequenas illas das Cícladas, no mar Exeo tamén chamada Lagia, illa das lebres; Ortigia, illa dos paspallás; Cintera, tamén Clamidia, Cintos, Pirpile e Pelasgia. Atópase preto de Miconos, preto do centro do arquipélago das Cícladas, é un dos sitios mitolóxicos, históricos e arqueolóxicos máis importantes de Grecia. As escavacións na illa están entre as máis extensas do Mediterráneo, o traballo en curso ten lugar baixo a dirección do Eforato das Antigüidades das Cícladas, e moitos dos artefactos atopados están expostos no Museo Arqueolóxico de Delos e no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.
Delos tivo unha posición como santuario sagrado durante un milenio antes de que a mitoloxía grega olímpica o convertese no lugar de nacemento de Apolo e Artemisa. Desde o seu Porto Sagrado, o horizonte mostra os tres montículos cónicos que identifican as paisaxes sagradas dunha deusa (predícese que o nome da divindade é Atenea) - noutros sitios: un, mantendo o seu nome pregrego Monte Cynthus, coroase cun santuario de Zeus.
En 1990, a UNESCO inscribiu Delos na Lista do Patrimonio da Humanidade, citando o seu excepcional xacemento arqueolóxico que "transmite a imaxe dun gran porto mediterráneo cosmopolita", a súa influencia no desenvolvemento da arquitectura grega e o seu lugar sagrado. importancia en toda a Antiga Grecia.
Xeografía
Illa minúscula (3,5 km²), árida, deshabitada desde hai tempo, sitúase enfronte da illa de Rinia (14 km², deshabitada) e nas proximidades de Miconos. Os seus pendentes son suaves e o monte Cintos non excede os 113 m. O porto foi sempre mediocre e, cando os ventos se levantan, a illa é inaccesible. Delos está a uns 8 km da costa. A única cidade da illa foi Delos, hoxe día un conxunto de ruínas ao noroeste da illa. Un antigo regato chamado Inopos dirixíase do Monte Cintos ao porto de Furni. Tiña un pequeno estanque preto das ruínas chamado por Herodoto Limne Trochoeides e Theognis por Calímaco. Cerca do lago ou do río, a lenda sitúa a Leto ao nacer Apolo e Artemisa. As antigas casas privadas foron construídas aos dous lados do Cintos e da punta de Trokessa (actual Cabo Morou) ao noroeste.
Un estreito separa Delos de Rinia, onde estaban as rocas chamadas Rematiari, unha das cales é seguramente a illa de Hécate que protexía o antigo porto. O cemiterio de Delos estaba na parte sur da veciña Rinia, unha illa máis grande dividida en dous partes por un istmo.
En conxunto Renea e Delos, e os illotes menores son chamados illas Dhiles. A tradición di que só sufriu un ou dous terremotos, que foron unha advertencia a Grecia: o primeiro antes da invasión persa (mencionado por Heródoto), e o segundo antes da guerra do Peloponeso (mencionado por Tucídides).
Historia mítica
Era un dos lugares máis sagrados de Grecia. A mitoloxía grega di que emerxeu suxeitada polo tridente de Poseidón, pero que era unha illa flotante ata que Zeus atouna con cadeas ao fondo do mar, para convertela nun lugar seguro para Leto, ao abrigo dos celos de Hera que a perseguía, alí naceron Apolo e Artemisa. Como berce de Apolo, era un dos lugares onde se adoraba a este deus, e a illa era posesión do deus que a trocaba con Poseidón.
A orixe da illa está suxeita a dúas tradicións diferentes. Así, teríase creado: miniatura|250px|Localización de Delos
Historia
Os primeiros habitantes destas illas serían os carios provenientes de Asia Menor (3000 a.C.), seguidos dos micénicos e xonios. Vivían no cume do monte Cintos.
En época micénica xurdiu, na zona que máis tarde ocuparía o primeiro templo de Apolo, un palacio parecido en estrutura, aos de Knossos, Festo e Micenas. Ao seu redor levantáronse outros edificios sacros, entre os cales destaca un moi longo, o Artemision C, dedicado talvez a Artemisa
Desde o século VIII a.C., festas suntuosas con himnos e competicións deportivas en honra de Apolo son organizadas na illa.
Durante os séculos VII e VI a.C., os monumentos históricos edificados en Delos son moi numerosos como os Leóns de Delos, o Coloso de Apolo, a galería de Naxos e a estatua de Nicandra, ofrenda a Artemisa.
Os habitantes de Naxos construíron en Delos o oikos e a stoá, despois pasou a mans dos seus veciños rivais, os habitantes de Paros
Cara ao 540 a.C., o tirano Pisístrato de Atenas ordena a «purificación» da illa sacra deportando a illa veciña de Rinia as sepulturas, as persoas maiores ou enfermas.
Delos foi o centro dunha anfictionía á que pertencían as illas Cícladas. Os atenienses instituíron un festival en Delos para conmemorar o regreso de Teseo desde Creta. Pisístrato de Atenas e Polícrates de Samos tiveron moito interese en Delos: o primeiro dixemos que purificou a illa; e Polícrates dedicou a veciña illa de Renea a Apolo délico, e suxeitouna cunha cadea con Delos. Logo da conquista das cidades xónicas de Asia, o festival caeu en decadencia no século -V, deixando de facerse durante a guerra do Peloponeso. En -426, sexto ano de guerra, os atenienses purificaron Delos e sacaron todas as tumbas da illa e prohibiron nacer ou morrer na illa e as mulleres embarazadas haberían de ser trasladadas á illa de Renea. Ademais estableceron o festival ao que chamaron Delia.
O carácter sacro da illa foi respectado polos persas Datis e Artafernes, que pasaron de longo e ancoraron en Renea. Un mensaxeiro pregoou que os insulares (que fuxiran a Tinos) podían volver, e os persas queimaron no altar do deus 300 talentos de incenso.
En -477, Atenas formou a Confederación de Delos ou Liga de Delos co propósito de combater a Persia. A illa foi elixida como sede do tesouro confederado, aínda que, pronto levouse á Atenas (-454).
En -426, os atenienses purificaron, como dixemos a illa, e en -422 planearon trasladar a todos as súas habitantes a Adramitium, que cedera o sátrapa Farnaces de Dascilio. Unha gran parte deles morreron nesta cidade a mans do xeneral Arsaces, un enviado do sátrapa Tisafernes de Sardes ou Lida en -411.
Reconstruída a liga, Delos mostrouse menos suxeita ao control de Atenas, ata o punto de que en -354 os delios apelaron a Filipo II de Macedonia para limitar a inxerencia ateniense no santuario de Apolo.
Permaneceu en mans de Atenas (agás por unha curta dominación espartana) ata o -314, cando foi declarada ceibe e independente tras a morte de Alexandre o Grande. Esta autonomía foi limitada: a illa pasou a formar parte dunha liga insular dependente do rei de Exipto, Tolomeo I Sóter. entón floreceron novas festas en honra da dinastía tolemaica como as filadelfias e as tolemaicas e precisamente por estas datas Calímaco dedicou o seu himno a Delos á potencia marítima dos seus soberanos.
The Pillars of the Earth
The Pillars of the Earth é unha novela histórica do autor británico Ken Follett, publicada en 1989. Está ambientada na Inglaterra da Idade Media, en concreto no século XII, durante un período de guerra civil coñecido como anarquía inglesa, comprendido entre o afundimiento do White Ship e o asasinato do arcebispo Thomas Becket. Porén, tamén se recrea unha viaxe de peregrinación a Santiago de Compostela a través de Francia e España.
Delos
Historia
Organizada seguindo o modelo de Atenas, Delos acolleu no seu corpo social a numerosos estranxeiros, que vían na illa, aínda que carente de portos naturais, unha excelente escala intermedia nas rutas entre Occidente e Oriente. A illa, que tiña que importalo todo para sobrevivir, enriqueceuse non só con edificios públicos feitos construír polos soberanos, como Antígono I Gonatas, Filipo V de Macedonia ou Atalo I de Pérgamo, senón tamén con edificios que eran sede de corporacións, tesouros votivos erixidos por particulares e vivendas, das máis luxosas do período helenístico.
The Pillars of the Earth
A novela describe o desenvolvemento da arquitectura gótica a partir da súa precursora, a arquitectura románica e as vicisitudes do priorato de Kingsbridge, cun pano de fondo cheo dos acontecementos históricos que estaban a acontecer nese intre. Malia que Kingsbridge é o nome dunha localidade inglesa real, o Kingsbridge ó que se fai referencia na novela é, en realidade, un lugar ficticio representativo da típica vila inglesa no que se establecían mercados na época.
O autor sorprendeu con esta novela non só ós seus lectores, ávidos de thrillers, senón tamén ós seus editores, co seu contido e lonxitude (máis de 1.000 páxinas). A novela foi incluída na posición 33 da enquisa realizada pola BBC en 2003, cuxo obxectivo era atopa-las obras máis apreciadas da literatura británica. Ademais, foi elixida en 2007 polo club literario Oprah's Book Club.
Delos
Historia
Os mercadores procedían de todo o mediterráneo: Exipto, Siria, Fenicia e Italia. Os itálicos chegaron a ser, a finais do século -II, os residentes máis numerosos e ricos da illa. A vitoria sobre Antígono III de Siria, cuxos reinos se vían cada vez máis obrigados a aceptar como único interlocutor económico e político a Roma e os seus aliados.
The Pillars of the Earth
Sinopse
A novela comeza coa historia de Tom Builder e a súa familia. Tom é un construtor que cae na pobreza ó perder o seu traballo. Estaba a construír unha casa para o fillo dun nobre, William Hamleigh. Agnes, esposa de Tom, dá a luz nun bosque ó terceiro fillo da parella e morre ás poucas horas. Tom decide abandonar ó bebé; con todo, non tarda en se arrepentir e vai na súa procura, mais non é quen de o atopar. Ellen, unha muller que vive no bosque e que se atopou coa familia de Tom, dilles que un sacerdote levou o bebé e estao a coidar. Ellen ten un fillo de pelo roxo, Jack. Tom e Ellen van ó mosteiro do bosque a ve-lo bebé, ó que os monxes bautizaron coma Jonathan, e deciden deixalo con eles para que o coiden.
Delos
Historia
En 166 a.C. pasou a mans de Roma, que a transferiu a Atenas, que expulsou á poboación cara a Acaia. Foi declarada porto franco, é dicir, exenta dos impostos de tránsito. o motivo desta medida, da que saíron prexudicados os delios, ha de buscarse na necesidade, por parte dos mercadores de Italia, de romper o monopolio case total do tráfico directo entre Oriente e Occidente que tiñan os rodios, que a pesar de contar con excelentes portos naturais, viron diminuír en case un 80 % o volume do seu tráfico comercial en poucos anos.
The Pillars of the Earth
Sinopse
Despois de moitos apuros, a familia coñece ó conde Bartholomew de Shiring e á súa filla, Aliena, da que Jack se enamora. Conseguen traballo, mais William conquista o castelo do conde ó descubrir que está de parte de Maud, a lexítima raíña, e é desleal ó rey Esteban, con quen está en guerra civil. De novo Tom queda sen traballo.
Delos
Historia
O milagre económico de Delos revelou entón todos os trazos da artificialidade que a fixera importante, e a illa empezou a decaer, pasando, como dixo Hierocles de visible (délos) a invisible (ádelos).
The Pillars of the Earth
Sinopse
Chegan a Kingsbridge onde, ante a perspectiva de non atopar traballo, Jack prende lume á vella catedral, de xeito que Philip, o prior, ten que ordenar construír outra. De tal xeito, Tom consegue traballo e todos se acomodan en Kingsbridge.
Delos
Historia
Logo da caída de Corinto en 146 a.C. a mans de Roma, a illa foi declarada por Roma porto internacional sen taxas e converteuse no centro do comercio do Mediterráneo oriental, debido ao seu carácter sacro que ofrecía seguridade, á excelencia do seu porto, á súa situación central, e ao festival anual que se converteu nunha especie de feira. Estrabón di que nun só día chegábanse a vender dous mil escravos. O bronce da illa (aes deliacum) era moi apreciado e utilizouse para moitos barcos ata que o bronce de Corinto, inventado máis tarde, substituíuno.
The Pillars of the Earth
Sinopse
Máis tarde, William volve ó castelo do conde e atopa a Aliena, á cal viola. Tras huir co seu irmán Richard do castelo, Aliena adícase á compra e venda de la, e coñece por sorte ó prior Philip, que acepta mercarlle a súa la por un prezo razoable. Así, Aliena comeza un próspero negocio. O bispo de Shiring, Waleran Bigod, oponse á construción da nova catedral, que suporía o ascenso de Kingsbrige e a caída de Shiring. Comeza unha conspiración con William para rematar co proxecto da catedral e con Kingsbridge. Mentres tanto, Tom e Ellen casan.
Delos
Historia
Durante as guerras mitridáticas a illa foi devastada, e xa non se recuperou completamente. Roma confirmou a Atenas a posesión da illa, pero acabou deserta.
The Pillars of the Earth
Sinopse
O prior Philip traballa duro para converter Kingsbridge nunha cidade próspera e respetable. Así a todo, non resulta unha tarefa doada xa que a guerra civil estase a estender por toda Inglaterra, sucedéndose continuas loitas entre a emperatriz Maud e o rei Esteban polo trono. Jack e Aliena namóranse, mais William incendia Kingsbridge e Aliena perde o negocio e cae na ruína. Tom morre e ocupa o seu cargo Alfred, o seu fillo, de maior reputación no gremio, aínda que Jack ten moito máis talento coma mestre construtor ca el.
Delos
Historia
Foi escavada en 1873 pola escola francesa de arqueoloxía de Atenas. Outra vez entre 1904 e 1914 baixo a dirección de M. Holleaux, grazas unha doazón do duque de Loubat, que levou ao descubrimento dalgunhas partes, pero outras permaneceron escondidas ata as escavacións de 1958-1975. Unha restauración dirixida pola escola francesa de arqueoloxía de Atenas e máis tarde polo 21 Eforato de Antigüidades prehistóricas e clásicas. En 1990, Delos foi incluída no catálogo de lugares culturais protexidos pola Unesco.
As principais edificacións son:
The Pillars of the Earth
Sinopse
Por outra parte, Alfred convence a Philip de que lle permita substituí-lo teito de madeira dos planos do seu pai por un de pedra. Na inauguración, o teito da catedral desplómase e mata a moitas persoas. No medio dese caos, Aliena dá a luz a un neno de pelo roxo que, en realidade, é de Jack, polo que Alfred expúlsaa da súa casa. Aliena decide ir na procura de Jack, o cal marchara a Santiago de Compostela. No transcorrer da súa peregrinación, Jack colaborou na construción da Basílica de Saint-Denis, preto de París, de xeito que aprendeu a construír bóvedas de crucería e arcos apuntados, unha técnica revolucionaria.
Delos
Santuario de Apolo
Os peregrinos chegaban a Delos e entraban no santuario por un itinerario similar aos turistas contemporáneos. Eran acollidos na ágora dos Competaliastas, do nome dos Compitalia, divindades romanas honradas polos escravos e os libertos.
The Pillars of the Earth
Sinopse
Á volta de Santiago reúnese con Aliena e descobre, por casualidade, que o seu pai provén de Cherburgo. Cando regresan a Kingsbridge, Philip négalles a posibilidade de contraeren matrimonio, xa que Alfred e Aliena aínda están casados.
Anos despois, a catedral séguese a construír con Jack coma novo mestre construtor en substitución de Alfred o cal regresa, de súpeto, a Kingsbridge. Intenta violar a Aliena, mais cando Richard o descobre, mátao en defensa da súa irmá. Richard recupera o título que lle quitaran ó seu pai trala conquista do castelo de Shiring, pero o condean a morrer aforcado por matar a Alfred. Entón Philip decide que o mellor é que se vaia a combater na Guerra Santa, ás Cruzadas en Xerusalén, para redimi-los seus pecados e evita-la sentenza de morte. Abandona o condado, do que se fará cargo Aliena, quen por fin poderá contraer matrimonio con Jack, e resultará ser moito mellor xestora do territorio que o verdadeiro conde, o seu irmán.
Delos
Santuario de Apolo
Da ágora dos Competaliastas, a vía procesional conducía ao santuario de Apolo, precedido dun propileo en ruínas. Sobre unha vasta explanada na que subsisten os vestixios de catro templos consagrados ao deus. Alí alzábase antigamente un estatua colosal representándoo, pero que sufriu degradacións e tentativas múltiples de desprazamento. Non permanece máis que o torso e unha parte do estanque, consérvase unha man no museo local e un pé no Museo Británico.
The Pillars of the Earth
Sinopse
Despois de moitos anos, a catedral de Kingsbridge queda terminada e se fai famosa en toda Inglaterra pola súa beleza: era a primeira catedral gótica do país. Jack solucionara de xeito brillante as fendeduras xurdidas polo vento no triforio, ó deseñar de xeito independente os arcobotantes. Nun último intento de ataque, o resentido Waleran Bigod acusa publicamente a Philip de ter incumplido o voto de castidade: Waleran afirma que o monxe Jonathan (fillo de Tom Builder, nese momento xa adulto, a quen Philip criara no mosteiro) era, en realidade, o fillo segredo de Philip. Jack vincula a Jonathan co fillo perdido de Tom Builder, e Ellen xura no xuízo que Jonathan é, en realidade, fillo de Tom. Cando Waleran a acusa de mentir baixo xuramento, ela cúlpao á súa vez de cometer perxurias, achacándolle a morte do seu amante, o pai de Jack. Descóbrese que Percy Hamleigh (o pai de William), Waleran Bigod e o antigo prior de Kingsbridge, James, conspiraran para asasinar o único supervivente do White Ship, Jack Shareburg, pai de Jack, co propósito de ocultar co afundimento do White Ship era, en realidade, un asasinato. Bigod queda arruinado por este escándalo, e implora vivi-lo resto dos seus días coma un humilde monxe. Philip acepta.
Mentres tanto, William Hamleigh continua a levar unha vida miserable. Finalmente uniuse a un grupo, baixo a bandeira do rei Henrique II, quen quería asasina-lo arcebispo de Canterbury, Thomas Becket. O prior Philip estaba con Becket cando tivo lugar o asasinato, presenciándoo todo, polo que encabezou unha protesta contra Hamleigh e o rei, na que reivindicou a santificación de Becket. William Hamleigh foi detido polo fillo de Aliena, acusado de sacrilexio, declarado culpable e aforcado. Henrique II foi azoutado, de xeito simbólico, por Philip. Este último, xa vello, é nomeado bispo de Kingsbridge, entón xa unha gran cidade grazas á catedral, que sería a xoia do priorato.
Delos
Santuario de Apolo
A entrada ao santuario estaba flanqueada por dous grandiosos pórticos: o occidental, de orde dórico, «foi dedicado a Apolo por Filipo, rei dos macedonios, fillo de Demetrio», cara ao -210; mentres que o oriental, o chamado pórtico sur, parece que foi a resposta de Atalo I de Pérgamo á xenerosidade do seu rival. Entre os monumentos existentes no pórtico destacan unha base de estatua do xeneral Epíxenes, de Pérgamo, e outra dun grupo de guerreiros galos, que debían exaltar a vitoria de Atalo sobre eles.
Un pouco máis aló do Coloso dos naxios, a avenida sacra ensánchase, xa que se chegou aos tres modestos templos de Apolo, que desempeñaron a mesma función de morada do deus, a diferenza doutros casos, como o de Delfos, nos que o templo máis recente se superpuxo ao anterior.
The Pillars of the Earth
Antecedentes
Na introdución a Os Piares da Terra, Ken Follett informa ós lectores de que «cando era neno, toda a miña familia pertencía a un grupo relixioso puritano denominado os Irmáns de Plymouth. Para nós, unha igrexa era unha sinxela sala con fileiras de cadeiras en torno a unha mesa central... Polo tanto, crecín sen saber apenas nada da gran riqueza arquitectónica das igrexas europeas.»
Cando Follett se embarca na tarefa de escribir Os Piares da Terra, explica o seguinte: «Lin varios libros sobre arquitectura e xurdiu en min un interese polas catedrais. Certo tempo despois, ocorréuseme plasmar dito entusiasmo nunha novela. Era consciente de que tería que ser un libro extenso. Tardábanse polo menos 30 anos en construír unha catedral, aínda que na maioría das ocasións este período prolongábase debido a que quedaban sen cartos, eran atacados ou invadidos. Polo tanto, a historia trata, de xeito exhaustivo, das vidas das personaxes principais. Na miña editorial estaban un pouco inquedos por un tema tan insólito que, paradoxicamente, é a miña obra máis famosa. Tamén é o libro do que máis orgulloso me sinto. Nel recréase, dunha maneira bastante gráfica, a vida da vila e os seus habitantes. É coma se coñeceras o lugar e a xente dun xeito tan íntimo coma se ti mesmo estiveras a vivir alí na Idade Media.»
Delos
Santuario de Apolo
O templo máis antigo -o primeiro empezando pola esquerda- é o Pórinos Naós, mencionado polas inscricións, é dicir, o templo construído coa pedra chamada póros, que posúe un simple pórtico de catro columnas no lado de cara ao mar. Adóitase datar na época de Pisístrato.
A Raxadoira, Paradela, Meis
A Raxadoira é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Delos
Santuario de Apolo
A segunda construción por orde cronolóxica e topográfica é o templo dos atenienses ou das 7 estatuas, inaugurado talvez por Nicias no -417. construído de mármore do Pentélico, é de tipo anfipróstilo en planta, é dicir, con seis columnas dóricas en cada un dos lados curtos. No interior da cella, unha base en forma de ferradura sostiña a sete estatuas mencionadas nunha inscrición.
Drest V
Drest V fillo de Munait foi o rei dos pictos dende o ano 549 até o 550.
Delos
Santuario de Apolo
Durante as escavacións acháronse numerosos fragmentos das estatuas que representaban a Bóreas, Eos e Céfalo, mentres que do frontón, seguramente decorado, non quedou nada. Segundo unha hipótese, a decoración desta parte do templo foi levada a Itálica en época de Augusto e incorporada ao frontón do templo de Apolo Sosiano en Roma.
Drest V
A lista de reis da Crónica picta cita o seu reinado de 1 anos entre os Talorc II e Galam Cennalath.
Delos
Santuario de Apolo
O último templo, o chamado Gran Templo, é o único períptero de Delos, con seis columnas no frontispicio. As vicisitudes da súa construción resumo a historia de Delos en época clásica: os traballos iniciados cara ao -475, cando a illa facía pouco que era sede do a Liga de Delos, se interromperon ao trasladarse o tesouro da confederación a Atenas, para ser emprendidos de novo unha vez a cidade librouse do dominio ateniense a finais do século -IV.
Ao redor do Pórinos Naós están dispostos en círculo, cinco edificios, que os arqueólogos designaron co nome de «Tesouro». No entanto, a súa función é descoñecida, xa que non se trata de edificios nos que se gardaban as ofrendas das distintas cidades ou dinastas, como no caso de Olimpia ou Delfos.
Todos eles de planta case idéntica, que presenta dúas columnas in antis na fachada, dátanse entre o século -V e mediados do século -IV.
Óikos dos naxios
Pasados os propileos do santuario, áchase o monumento máis antigo de Delos: o óikos dos naxios, un edificio sacro rectangular cunha fileira de oito columnas no centro, flanqueado pola base do xigantesco Coloso dos naxios, un koúros de máis de 9 m de alto e datado, como o óikos visible na actualidade, a finais do século -VII.
Xunto coa terraza sobre a que se atopan os nove leóns sacros, situada cerca do lago sacro, estes monumentos constitúen os testemuños visibles da primacía da illa de Naxos en Delos.
Bouleterión e Pritaneo
O Bouleterión, sede do senado da cidade, está mal conservado. Xunto ao ángulo noroccidental do edificio, unha base de estatua dedicada a Atenea Polias indica que a deusa de Atenas protexía a cidade dos delios.
Inmediatamente ao sur do Bouleterión áchase o Pritaneo, construído en parte na primeira metade do século -V e terminado case 80 anos despois.
Esta construción constituía a vivenda pública dos prítanes, os máis altos maxistrados da polis, a sede do arquivo e o lugar en que ardía permanentemente o fogar da cidade. Ademais, nela celebrábanse as comidas cos hóspedes de honra da cidade.
Toural dos Vaos
Toural dos Vaos (en castelán e oficialmente Toral de los Vados), anteriormente chamado Viladecais-Toural dos Vaos, é un concello da comarca do Bierzo, na provincia de León. Ten unha superficie de 24,27 km², e en 2013 tiña 2108 habitantes. É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Delos
Bouleterión e Pritaneo
Formaba ao entrada un vestíbulo porticado de columnas dóricas sobre o que, ao parecer, había un galería desde a que os prítanes lían as proclamas.
Toural dos Vaos
Cambio de denominación
O 26 de xuño de 2008 procedeuse a mudar o nome do concello polo actual tras sesión plenaria municipal. O cambio argumentouse no descenso de poboación de Viladecais e na confusión que producía nos documentos oficiais, que segundo o alcalde, eran devoltos. Veciños de Viladecais mostraron a súa disconformidade co cambio de nome.
Delos
Bouleterión e Pritaneo
Pasado o vestíbulo chegábase a un patio, no que se observaron restos dunha escalinata que seguramente permitía subir á galería. Ao fondo do patio, no lado norte, había dúas salas precedidas cada unha dun vestíbulo: a oriental custodiaba o altar de Hestia, a deusa do fogar, símbolo da continuidade da estirpe.
Unha pastás formada por dúas columnas, servía de vestíbulo á estancia occidental, a máis importante, onde os prítanes e os seus hóspedes celebraban as comidas. As dúas pequenas estancias ao fondo eran probablemente os arquivos.
Monumento dos Touros
O lado oriental da zona sacra quedou pechado en época helenística por unha xigantesca construción, o chamado Monumento dos touros, cuxa función suscitou serias dúbidas aos estudosos. Pódense distinguir tres partes no edificio: a primeira é a entrada con seis columnas na fachada, á que segue unha longa galería cunha concavidade na parte central, a súa base áchase a un nivel sensiblemente máis baixo que o das outras partes do monumento. Desde a galería chégase á cella, en cuxo interior obsérvase unha estrutura trapezoidal, un altar, ou mellor, unha basea.
Sen dúbida o monumento debía estar todo el ricamente decorado: os fragmentos que compuñan a decoración da galería formaba un cortexo mariño no que poden verse golfiños, Nereidas e monstros mariños.
A particular forma do monumento, a presenza dunha base trapezoidal na cella e os mesmos temas dos relevos levaron a pensar que talvez nel houbese unha embarcación. A cronoloxía do edificio, de finais do século -IV ou principios do século -III, induciría a pensar nun exvoto ofrecido por Demetrio Poliorcetes tras algunha das súas numerosas vitorias navais.
Leóns de Delos
miniatura|Leóns de Delos Ao norte do pórtico de Antígono esténdese a ágora romana, co lago sacro, secado nos nosos días, e a famosa «Terraza dos Leóns» dispostos aquí para a protección simbólica do sitio. non quedan máis que cinco leóns (trataríase máis precisamente de leoas) de mármore de Paros, aloxados no museo da illa.
Unha destas feras foi levada como botín a Venecia, a finais do século XVII e foi colocada, xunto con outros leóns traídos de Grecia, diante do arsenal.
Os leóns de Delos foron esculpidos con estilo moi particular, ben lonxe do naturalista: os corpos magros e alargados, as cabezas pequenas e redondeadas préstanse a comparacións coa cerámica cicládica da segunda metade do século -VII.
Barrio do teatro
Ao sueste do porto atópase o barrio residencial máis luxoso da cidade antiga coas tumbas de Dioniso, de Cleopatra e dos Dióscuros. Mosaicos notables adornan o chan da casas de época helenística e romana.
De entre as numerosas casas escavadas, moitas delas pequenas e de planta irregular, algunhas presentan unha riqueza arquitectónica e un luxo decorativo que non desmerecen en nada aos das soadas vivendas pompeianas do mesmo período.
O mosaico do perístilo da Casa dos Golfiños, con tres representacións de Eros asimilado a Hermes, Poseidón e Dioniso, o de Dioniso e os Centauros na Casa das Máscaras, e o impluvio con mosaico na Casa de Dioniso poden situarse entre as expresións máis altas deste tipo de decoración.
Na Casa de Dioniso. por exemplo, o triunfo dun deus a lombo dun tigre está realizado en opus vermiculatum, técnica que, empregando unhas teselas moi pequenas de esmalte e pedras duras, como o ónix e a ágata, conseguía uns extraordinarios efectos cromáticos.
O teatro de 5.000 persoas de aforamento, sitúase no medio destas casas.
Terraza dos deuses estranxeiros
Sobre unha terraza que domina a cidade, e para responder aos desexos dos comerciantes estranxeiros, erixíronse pequenos templos, edificios sacros e salas de reunións, na zona dos outeiros da illa, dominada polo monte Cinto, pola que o poeta latino Propercio sentía especial predilección.
Atargatis, Afrodita siria, así como Isis e Serapis para os exipcios son venerados a partir do -200. o maior e máis monumental de todos os santuarios é o dos deuses sirios Atagartis e Hadad.
Consagrado no -128--127, o santuario organizouse primeiramente ao redor dun patio, ao fondo do cal atopábanse tres modestas capelas, dedicadas ás divindades.
Algúns anos máis tarde, ampliouse a zona sacra cunha xigantesca terraza porticada, á que daban, polo oeste, unha exedra cun mosaico diante dela e, polo leste, na parte media, un pequeno teatro capaz de conter a 400-500 espectadores.
Un pórtico de tres brazos pechaba a cávea por todos os seus lados, de maneira que as cerimonias dos misterios ligados a culto destas divindades quedasen ocultas aos profanos.
A organización en terraza-pórtico-santuario-pórtico correspóndese perfectamente coa dos grandes santuarios itálicos en Palestina, Tívoli e Pietrabbondante, onde o culto ao deus manifestábase tamén en espectáculos teatrais na súa honra, como as Apollinares de Roma, que se celebraban en teatros provisionais construídos diante do templo de apolo con ocasión das súas festas.
Precisamente Delos, residencia de moitos itálicos, na súa maioría procedentes do Lacio, pode constituír un punto de referencia privilexiado para a construción daqueles grandes santuarios tardo-republicanos, edificados case no mesmo período na zona sacra dos deuses sirios.
Moi preto, áchanse tamén as bases dun templo dedicado a Hera, máis antigo, e a boa distancia do templo de Apolo.
Outras construcións
Os outros moitos monumentos dispersados pola zona do santuario áchanse en pésimo estado de conservación: entre eles cabe destacar o Artemision, o lugar de culto máis antigo da illa, do cal a edificación máis recente data da segunda metade do século -II.
Na área ao norte do recinto sacro achábanse unha serie de edificios moi importantes, porque van ligados á actividade económica de Delos.
Ágora dos italianos
A escasa distancia deste edifico áchase unha gran praza: a ágora dos italianos, o lugar onde probablemente se desenvolvía a actividade comercial máis rendible de Delos, a venda de escravos mencionada por Estrabón.
A ágora dos italianos, que debe o seu nome moderno ao feito de haberse achado numerosas inscricións de cidadáns procedentes de Italia, presenta unhas proporcións xigantescas, sobre todo comparándose coas demais prazas da cidade.
A súa estrutura monumental, con dous pórticos superpostos, de orde dórica o inferior e orde xónica o superior; as moitas exedras dedicadas a personaxes ricos e importantes, corresponden ao tipo de dependencias que serían de esperar nun lugar de reunión como o dos posidoniastas de Bérytos. Con todo, para este tipo de función resultan inexplicables certos elementos estruturais.
En primeiro lugar, que se trate dunha praza porticada pechada polo exterior. En segundo lugar, as dúas entradas, unha ao oeste e outra no lado oposto, tan estreitas que só podía pasar unha persoa á vez. A iso hai que engadir o que a parte central da praza non estea pavimentada, que as exedras estean pechadas hermeticamente con enreixados de ferro e, para rematar, a existencia dunhas termas demasiado modestas en comparación coa grandeza do edificio. Estas incoherencias son facilmente explicables se se identifica este lugar co mercado onde se vendían os 10.000 escravos diarios que menciona Estrabón.
En efecto, unha vez arribada ao porto, a nave desembarcaba o seu cargamento, que era levado inmediatamente á praza. Alí, na entrada, podíase contar facilmente aos escravos, ao ter que pasar un a un pola estreita abertura. As operacións seguintes incluían un baño rápido e a exposición da mercancía no centro da praza, onde era seleccionada polos compradores situados na galería superior. Trala adquisición, que seguramente se efectuaba por lotes enteiros, os escravos pasaban pola entrada oposta á anterior, onde eran contados de novo. Sen dúbida, foi necesario pechar as exedras porque os escravos non debían sentir simpatía por aqueles personaxes que alcanzaran unha posición preeminente, precisamente grazas á súa venda.
Construída cara ao -110, a ágora foi abandonada definitivamente 50 anos máis tarde, simultaneamente ao final da importancia comercial de Delos.
Barrio do Lago
Moi preto da ágora dos italianos estendíase o barrio do Lago, a zona residencial da cidade, onde se achaban as vivendas máis grandes e ricas, construídas sen ningún tipo de condicionamento imposto por edificacións anteriores e situadas xeralmente no alto de pequenos outeiros de cara ao mar. Así se presenta a illa (bloque de casas) da Casa dos Actores, que normalmente se adoita considerar formada por tres vivendas. A máis occidental, Casa do Frontón, é especialmente curiosa, xa que constaba soamente dunha torre de dous pisos, o superior rematado por un frontón.
A segunda é a dos Actores, que recibe este nome pola escena pintada na sala de estar (o oecus dos latinos), que representa a personaxes da traxedia.
Esta vivenda posúe un perístilo de tipo case único na arquitectura privada de Delos: en efecto, por encima do pórtico de orde dórico completo, presentaba un pórtico xónico. Esta variación de ordes áchase documentada na cidade só na ágora dos italianos.
A última vivenda é a Casa dos Tritóns que presenta un patio máis simple, cun pórtico que corre só ao longo dos lados este e norte. A habitación máis grande, a que mira ao norte, posúe un pavimento de mosaico coa representación dun tritón feminino, sobre cuxa cabeza voa Eros.
A disposición destas tres casas, consideradas por separado, expón algúns problemas, en tanto que, por exemplo, a Casa dos Actores non posúe dependencias de servizo, que en cambio se atopan na á meridional da Casa dos Tritóns.
Pero a menos clara de todas é a Casa do Frontón, xa que resulta estraño que unha familia acomodada preferise decorar unha casa tan pequena e totalmente carente de dependencias de servizo que construír outra aproveitando un espazo maior.
Esta irregularidade pode explicarse. En efecto, Vitrubio di que as ricas mansións helenísticas posuían dous perístilos: un feminino, no que se reunía e vivía toda a familia, e outro masculino, con estancias moito máis suntuosas onde o home recibía aos seus amigos sen ser molestado pola súa muller. Os dous perístilos non se comunicaban entre si, xa que cada un tiña unha entrada independente desde a rúa. No caso das mansións aínda máis ricas, aos dous perístilos engadíase unha pequena casiña que acollía aos hóspedes da familia, tamén con entrada propia, de tal modo que o hospede ao non ter que pasar pola casa do anfitrión, se encontraba como na súa propia casa.
Coñécense casas deste tipo en Colofón, e todas elas son en forma de torre, igual que a Casa do Frontón.
A illa da Casa dos Actores, pois, en base a estes testemuños, non sería máis que unha soa casa, moi grande, que talvez pertenceu a un deses riquísimos personaxes recordados nas estatuas da ágora dos italianos, na que o propietario inspirouse para a decoración dos pórticos do perístilo principal.
Pavel Pumprla
Pavel Pumprla, nado o 13 de xuño de 1986, é un xogador profesional de baloncesto checo que xoga para o ČEZ Basketball Nymburk checo. Cunha estatura de 2,01 metros xoga na posición de ala.
Traxectoria
O 6 de agosto de 2012, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB. O 28 de xullo de 2014, o equipo santiagués e Pumprla chegaron a un acordo para a ampliación do contrato do xogador checo durante un ano máis.
O 10 de febreiro de 2016, anunciouse a fichaxe de Pumprla polo CB Estudiantes da Liga ACB.
Tirso Cons
Tirso Cons, nado en Pontevedra o 30 de marzo de 1979, é un debuxante de banda deseñada galego. Traballa principalmente para o mercado francés.
Traxectoria
Estudou Publicidade e Relacións Públicas en Madrid, onde traballou na axencia de publicidade Contrapunto. No Expocomic de 2003 redescubriu o cómic, e axiña obtivo os seus primeiros encargos no mercado francés.
Topo Soft
Topo Soft foi unha compañía de deseño de software español.
Historia
As súas orixes remontánse a 1985 cando Javier Cano e Emilio Martínez Tejedor realizaron de xeito afeccionado o xogo Mapgame, un programa educativo onde debiamos responder a preguntas de xeografía espoñola, deciden vendelo no rastro madrileño e tras contactar con directivos de Erbe Software publican o programa nesa compañía nese ano de 1985 que polo éxito do programa decide crear o seu propio selo de deseño de programas que denominan Topo Soft e á fronte poñen ós creadores de Mapgame.
O primeiro programa que saíu foi Las Tres Luces de Glaurung (denominado Conquestador no Reino Unido) (1986) ó que seguiu, con menos éxito Spirits para o ZX Spectrum, Amstrad CPC e MSX. A estes seguíronlle Desperado (baseado en Gun Smoke), Survivor e Stardust. Aínda que Topo Soft deseñou sobre todo videoxogos tamén realizou unha única utilidade Transfer + 3 para o Spectrum Plus 3 que permitía pasar programas de cinta a disco.
En 1988 coa chegada á dirección da compañía de Gabriel Nieto produciuse unha renovación da liña que seguía a compañía e prodúcense xogos de grande éxito como Black Beard, Silent Shadow, Mad Mix Game e o seu maior éxito Emilio Butragueño, que só en España vendeu 100.000 cintas.
Tras a chegada dos ordenadores de 16 bits Topo seguiu realizando programas para eles durante un certo tempo (como Luigi & Spaghetti) pero non consegue facerse cun mercado significativo e o aumento dos custos de produción para ser competitivos coas novas máquinas acaba facendo que desapareza en 1994, algúns dos seus antigos empregados fundaron Pyros Studios en 1996 deseñadores de Commandos (1998)