cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kathaidwa
Kathaidwa foi a cidade principal da rexión de Tipiya ou Tipiyawa, na Terra Alta Hitita, na que se estableceron os kaskas no século –XIV. No reinado de Suppiluliumas I os kaskas serían sometidos e obrigados por tratado a achegar continxentes militares ao gran rei hitita, pero á morte do rei, e despois duns meses de goberno de Arnuwandas II, os continxentes xa non serían enviados ao novo rei Mursilis II, o cal foi á zona na súa segunda campaña militar (terceiro ano de reinado); a cidade de Kathaidwa foi destruída e fixéronse moitos prisioneiros cos que retornou á capital Hattusa.
Castela a Vella
miniatura|Mapa de Castela a Vella Castela a Vella é unha rexión histórica española que comprendía o territorio que despois correspondeu ás provincias de Santander (desde 1982 Cantabria), Burgos, Logroño (desde 1980 A Rioxa), Soria, Segovia e Ávila, aínda que algúns engaden tamén as de Valladolid e Palencia.
Azzi
Pouco despois de -1400 a xente do país de Azzi invadeu a Capadocia oriental e serían combatidos polo rei hitita Tudhaliyas III (-1400 - -1380).
Castela a Vella
Historia e características
A súa orixe está na Castela histórica formada no século IX na zona comprendida entre as actuais Cantabria, Áraba e Burgos. No século XVIII, Carlos III asignaba ao chamado reino de Castela a Vella as provincias de Burgos, Soria, Segovia, Ávila, Valladolid e Palencia. O real decreto do 20 de novembro de 1833, reforma de Javier de Burgos, puxo as bases da división en provincias que, con algunhas diferenzas, chegou aos nosos días; Logroño e Santander súmanse a Castela a Vella.
Azzi
En tempo do rei Mursilis II (-1347 - -1320) Azzi estaba gobernado por un rei chamado Anniya que, segundo se supón, creou unha confederación política dos pobos (prearmenios) da fronteira oriental dos hititas, formando un reino que ía do río Iris (Ysehil Irmak) ao lago Van e do mar Negro a Ishuwa, mencionado polos historiadores como Hayasa-Azzi.
Anniya foi derrotado polos hititas (ver Hayasa) e talvez converteuse en vasalo ou o país foi anexionado. Se ben unha parte dos seus dominios quedaron baixo control hitita, o país de Azzi debía de manter ou recuperar a independencia, porque un rei de Azzi aínda se resistía aos hititas durante o reinado de Tudhaliyas IV, case un século despois (sobre -1240 / -1230).
Castela a Vella
Historia e características
Outro real decreto do 30 de novembro de 1855, que dividía España en 49 provincias, asignaba as provincias de Valladolid e Palencia ás provincias que formaban o antigo Reino de León, quedando unicamente en Castela a Vella as de Santander, Burgos, Logroño, Soria, Segovia e Ávila. Esta división, que sufriu outros intentos de reforma durante o século XIX, é a que perdurou en libros e enciclopedias ata a segunda metade do século XX.
Co Estatuto de Autonomía de Castela e León de 1983, Castela a Vella perdeu boa parte da súa identidade, en, por unha parte, integrarse politicamente xunto con León nun ente superior, e por outra, en perder en favor das autonomías provinciais dúas das súas provincias, Santander e Logroño, que pasaron a constituír as comunidades autónomas de Cantabria e A Rioxa respectivamente.
William F. Readdy
William Francis Readdy, nado en Quonset Point, Rhode Island, o 24 de xaneiro de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-51, STS-42 e STS-79.
Traxectoria
Readdy graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1974 e na Escola de Pilotos de Proba da Armada dos Estados Unidos en 1980.
Uniuse ao Centro Espacial Johnson da NASA en outubro de 1986 como piloto de investigación no Campo Ellington, en Houston, Texas. Foi seleccionado como astronauta en 1987, participando nas misións STS-51, STS-42 e STS-79 e pasando un total de 28,03 días no espazo.
Kenneth S. Reightler, Jr.
Kenneth Stanley Reightler Jr., nado en Patuxent River, Maryland, o 24 de marzo de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-60 e STS-48.
Traxectoria
Reightler graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1973 e é máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1984.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1987, participando nas misións STS-48 e STS-60 e pasando un total de 13,65 días no espazo.
As Hedradas, O Monte, Xove
As Hedradas é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Sleepers (filme)
Sleepers é un filme estadounidense dirixido, producido e escrito por Barry Levinson. Está baseado na novela homónima de Lorenzo Carcaterra que afirma relatar feitos reais, aínda que foi moi discutido. O título é un termo de xerga para os delicuentes mozos que cumpren penas superiores a nove meses. Foi lanzado nos Estados Unidos o 18 de outubro de 1996, recadando máis de 165 millóns de dólares para un orzamento inicial de 44 millóns de dólares.
Sinopse
Durante os anos 60, a igrexa dos Santos Ánxeles e a súa escola eran o centro da "Cociña do Inferno", un barrio marxinal de Nova York. Alí podían refuxiarse os nenos marxinados. Lorenzo "Shakes" Carcaterra, Tommy Marcano, Michael Sullivan, e John Reilly John son catro amigos que tratan de sobrevivir nun barrio de inmigrantes e cuxa única guía moral é o padre Robert Carillo, un home criado nas rúas que intenta que non se desvíen do bo camiño. Porén, tras unha falcatruada colectiva na que case morre un home, os catro rapaces son enviados ó Fogar Wilkinson.
O centro correccional ten uns vixiantes que maltratan aos petís internos con todo tipo de vexacións, agresións e violacións. Anos máis tarde, dous deles, Reilly e Marcano, delincuentes armados tópanse nun bar cun dos gardas responsábeis dos abusos, Sean Nokes, e mátano.
No xuízo, revélanse os malos tratos aos que se sometían aos rapaces no centro de menores e o sacerdote do barrio, o padre Bobby,  que coñecía os cativos desde pequenos, declara en falso baixo xuramento que os mozos estaban con el nun encontro de baloncesto o día do asasinato á hora do crime conseguindo que o xurado absolva aos xoves.
O filme remata aludindo a que as autoridades de Nova York negan a veracidade dos feitos, aínda que o autor da narración afirma que son verdadeiros e que só cambiou os nomes, os lugares e as datas dos acontecementos.
Técnica narrativa
O filme vai alternando lembranzas dos feitos da infancia cos acontecementos presentes na adultez utilizando a analepse ou flashback como recurso continuo polo que os protagonistas infantís son representados por dous actores, un cativo e outro adulto. Os sucesos son narrados por un deles como narrador protagonista (Lorenzo), que se escoita con voz en off durante o filme.
Morfil
A illa Morfil é unha illa situada entre o río Senegal e o río Doué no norte do Senegal. Morfil é un anticuado termo francés para marfil en bruto.
Ao redor do século XI, Morfil foi o centro de Tekrur, un dos primeiros estados islámicos. Como tal, foi un centro importante do comercio trans-sahariano. A illa máis tarde converteuse en parte do Imperio de Ghana, logo do Imperio de Malí, e finalmente conquistada por Francia. Os franceses chamaron así á illa polos elefantes que unha vez poblaron a illa, pero que agora están localmente extinguidos. Os colonos franceses utilizarían a illa para a caza do elefante. As cidades principais na illa son Podor e Salde.
Antonio de San Martín
miniatura|200px|right|Tomo primeiro de Nerón, de Antonio de San Martín. Antonio de San Martín, nado na Coruña o 13 de xuño de 1841 e finado o 4 de agosto de 1887, foi un escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
De ideoloxía progresista, foi autor dalgunhas poesías (Colección de poesías de D. Antonio de San Martín) e de máis de duascentas novelas folletinescas de inspiración histórica. Dominan as dualidades morais ao Pérez Escrich e os tópicos deste tipo de obras: as frases cortadas para gañar espazo, os tópicos metafóricos, o paisaxismo exótico, o emprego de adxectivos comúns etcétera. Destacan as cinco novelas que dedicou a Francisco de Quevedo, a cuxa lectura era moi afeccionado: Aventuras de don Francisco de Quevedo (1883-1884). Colaborou en El Defensor de Galicia e El Brigantino.
Portomarín, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
Portomarín é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín, no concello lugués de Portomarín. Segundo o IGE a súa poboación en 2011 era de 475 persoas (240 mulleres e 235 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 502 habitantes.
Portomarín é a capital do concello de Portomarín.
Umbrisol
O termo umbrisol deriva do vocábulo latino "umbra" que significa "sombra", facendo alusión á cor escura do seu horizonte superficial. É un dos 32 grupos de solo recollidos na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo (WRB). O código WRB de Grupo de Solo é UM e o perfil é de tipo AC, con horizonte B ocasional.
É un tipo de solo característico de climas fríos e húmidos, frecuentemente montañosos, con ningún ou escaso déficit de humidade. Desenvólvense principalmente sobre materiais de alteración de rocas silíceas. Caracterízanse por un horizonte superficial groso escuro, ácido e moi rico en materia orgánica. Soportan vexetación de bosque ou pasteiro extensivo. A predominancia de terra en pendente e as condicións climáticas húmidas e frescas restrinxen a utilización de moitos Umbrisoles ao pastoreo extensivo. O manexo céntrase na introdución de pastos mellorados e a corrección de pH do solo por encalado.
Esténdense por unha superficie aproximada de 100 millóns de hectáreas da edafosfera e están presentes en todos os continentes. En Europa son frecuentes no noroeste do litoral atlántico, como Islandia, Illas Británicas e no noroeste de Portuga l e España. En Galicia, xunto aos Cambisoles, son os máis habituais.
Subclasifícanse en: Tiónico, Gélico, Léptico, Gléyico, Arénico, Estágnico, Albico, Húmico, Ferrálico, Esquelético, Antrico e Háplico.
Os Umbrisoles tamén se denominan Cambisoles húmicos ácidos.
As Hedradas
O topónimo galego As Hedradas, pódese referir a:
Universidade de Tizi Ouzou
dereita|miniatura|Paneis indicativos no campus.
A Universidade Mouloud Mammeri de Tizi-Ouzou (جامعة مولود معمري -تيزي وزو, ⵝⴰⵙⴷⴰⵓⵉⵝ ⵎⵓⵏⵓⴷ ⴰⵝⵎⴷⴰⵟⵙ; Université Mouloud Mammeri de Tizi Ouzou) é a universidade de Tizi Ouzou, Alxeria.
Historia
En 1977 o Presidente de Alxeria Houari Boumediene inaugurou o Centre Universitaire de Tizi-Ouzou (CUTO) a través do decreto executivo 17-77 do 20 de xuño de 1977. Recibe o nome do escritor, antropólogo e lingüista bérber Mouloud Mammeri. En 2012 o seu reitor era Naceur Eddine Haddachi. A universidade ten oito facultades e vinte e cinco departamentos.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1970
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1970 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 4 de outubro de 1970 no circuíto de Watkins Glen. Foi a duodécima carreira da tempada de Fórmula Un de.
Crónica de Paros
miniatura|Fragmento da parte conservada no Museo Arqueolóxico de Paros. A Crónica de Paros (Χρονικὸν Πάριον) é un documento epigráfico que contén unha relación cronolóxica de diversos eventos lendarios, políticos e culturais de importancia sucedidos no mundo grego en sincronía cos diversos reis e arcontes atenienses. Abarca unha cronoloxía que vai desde o ano -1581 até o -264/3.
A crónica está tallada no mesmo tipo de mármore que fai honra ao seu nome como mármore de Paros. O fragmento máis importante —que adoita denominarse fragmento A— foi trasladado a Inglaterra en 1627 por un emisario de Thomas Howard. A parte superior do mesmo foi destruída pero coñécese o seu contido porque foi publicado no século XVII antes da súa destrución. A parte inferior consérvase no Museo Ashmolean de Oxford (Reino Unido). Unha terceira parte —que se denomina fragmento B— atopouse en 1897 na illa grega de Paros e consérvase no Museo Arqueolóxico de Paros.
Contido
Unha das cuestións destacábeis é que a crónica ofrece moitos datos sobre a fundación de diversos Xogos Panhelénicos e outros xogos e festivais helénicos pero con todo, non hai datos sobre os Xogos Olímpicos.
Poteira
miniatura|250px|Poteira e tanza.
Unha poteira é un pequeno aparello para a pesca deportiva ou artesanal das lulas. Consiste nun chumbo arrodeado de anzois na súa parte inferior, e forrado con plástico de cores rechamantes ou vernizado cunha luz química.
A técnica de pesca consiste en baixar primeiro a poteira á pendura dunha tanza (liña) até estar preto do fondo, para despois dar un tirón brusco cara arriba e deixar caer de novo. A repetición continua deste movemento, xunto coa luz ou brillo da poteira, chama a atención da lula que vorazmente se bota a engulir por confundila cun peixiño.
Pedre, Pedre, Cerdedo-Cotobade
Pedre é un lugar da parroquia de Pedre no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2012 tiña 161 habitantes (82 mulleres e 69 homes) o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 183 habitantes.
Gran San Fernando del Valle de Catamarca
miniatura|Localización do Gran Catamarca Denomínase Gran San Fernando del Valle de Catamarca a aglomeración urbana que se estende da cidade arxentina de San Fernando del Valle de Catamarca dentro da provincia de Catamarca, aos departamentos Valle Viejo e Fray Mamerto Esquiú
Segundo o Censo da Arxentina de 2001 conta con 171.923 habitantes, sendo a aglomeración máis poboada da provincia de Catamarca e a n° 20 a nivel nacional. No anterior censo contaba con 132.626 habitantes, o que representa un incremento de poboación do 29,62%.
Ángel Baltar Varela
Ángel Baltar Varela, nado en Padrón en 1827 e finado en 1895, foi o primeiro licenciado en Farmacia da Facultade de Santiago de Compostela. .
Traxectoria
Despois de licenciarse en Farmacia rexentou a farmacia do seu tío, José Baltar Varela, a farmacia Baltar de Padrón.
Tivo oito fillos, varios dos cales vivían en Madrid polo que as súas viaxes á capital eran bastante frecuentes. Aproveitaba estas viaxes para mercar novos libros para aumentar a biblioteca familiar, a biblioteca Baltar.
Foi alcalde de Padrón. Tamén foi amigo e protector de Manuel Murguía e Rosalía de Castro os cales usaban a súa gran biblioteca.
Vida persoal
Foi pai de Manuela, que casou con Manuel Rey Gosende, Ernesto e Ángel Baltar Cortés, famoso médico que fundou o Sanatorio Baltar de Santiago de Compostela.
Giuseppe Aggarbati
Giuseppe Aggarbati, nado o 13 de febreiro de 1813 en Civitanova Marche e finado o 24 de maio de 1880, foi un relixioso latino, bispo de Senigallia, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu o 13 de febreiro de 1813 en Civitanova Marche nunha familia humilde, e moi novo, o 26 de marzo de 1828 entrou na Orde de Santo Agostiño, en Tolentino. Ao ano seguinte fixo votos solemnes, e logo de completar a súa formación, o 19 de decembro de 1835 foi ordenado sacerdote. Posteriormente exerceu varios cargos na súa orde, sendo rexente, mestre, prior e provincial. Tamén foi profesor de Filosofía moral na Universidade de Perugia.
Renunciou antes do 29 de abril de 1879. O 12 de maio de 1879 foi nomeado arcebispo titular de Petra in Palaestina. Finou o 24 de maio de 1880, en Civitanova Marche.
Nat King Cole
Nathaniel Adams Coles, nado en Montgomery (Alabama) o 17 de marzo de 1919 e finado en Santa Monica (California) o 15 de febreiro de 1965, foi un músico e cantante estadounidense máis coñecido polo seu nome artístico Nat King Cole.
INSEAD
miniatura|INSEAD Singapore A INSEAD (Institut européen d'administration des affaires) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Singapur e Abu Zabi.
Descrición
A escola, cunha rede de 50.000 antigos alumnos.
Condado de Cache
miniatura|Condado de Cache O Condado de Cache é un condado do estado norteamericano de Utah, localízase no norte xunto á fronteira co estado de Idaho. Comprende dúas zonas ben diferenciadas no occidente o Val de Cache atravesado polo río Bear, onde se concentra a poboación e no oriente a cordal de Wasatch. O primeiro asentamento do territorio foi Wellsville fundado por Peter Maughan en río Bear. A superficie é de 3,038 km² e a poboación de 91.391 habitantes (2005), a capital e principal cidade é Logan.
Illa de Tabarca
miniatura|200px|Fotografía desde satélite de Tabarca, na esquina inferior dereita, fronte á costa de [[Santa Pola.]] A illa de Tabarca, de Nova Tabarca ou Plana é unha illa do mar Mediterráneo que se atopa a uns vinte quilómetros da cidade de Alacant, a uns 8 km do porto de Santa Pola e a pouco máis de 4.300 metros do cabo de Santa Pola (2,35 millas náuticas), sendo a máis grande da Comunidade Valenciana e a única habitada.
Xeografía
Sitúase nos 38º 10' latitude norte e 0º 28' lonxitude oeste. Ten unha lonxitude máxima de 1800 metros e unha anchura duns 380 metros. O seu relevo é plano, cunha altitude máxima de 15 m desde o nivel do mar. Preto da illa principal atópanse os illotes da Nao, a Galera e a Cantera.
Pertence á cidade de Alacant e, aínda que é considerada unha partida rural, administrativamente é parte do distrito sur de barrios que abarca tamén o Palmeral, Aguamarga e Urbanova. Conta con 125 habitantes (2005) e o seu código postal é 03138.
Historia
Diversas poboacións habitaron a illa ou estiveron en contacto con ela. Os gregos denominárona "Planesia" e os romanos "Planaria".
Durante os ataques á costa alacantina dos corsarios berberiscos vidos de Alxer, foi ocupada en multitude de ocasións para lanzar razzias dende El Campello ata Guardamar do Segura.
Antes do 1700 era coñecida como Illa de Sant Pau (Illa de San Paulo) ou Illa Plana (Illa Plana), aínda que os cronistas insisten a considerala Alones Insula e, ata, illote de Santa Pola.
A súa denominación actual é consecuencia do asentamento de sesenta e nove familias de orixe italiana, durante o reinado de Carlos III, procedentes da pequena illa africana de Tabarca, distando uns trescentos metros das costas norteafricanas. Dependente da República de Xénova, a Tabarca africana foi sometida en 1741 polo Bey de Tunisia e en 1756 pasou a depender dos alxerinos.
O monarca español vainos redimir o 1768, e trasladounos á cidade de Alacant onde, provisionalmente, quedaron instalados no Colexio da Compañía de Xesús, baleiro logo da expulsión dos xesuítas. Instalounos definitivamente na illa de Sant Pau, onde de acordo cun plan urbanístico do enxeñeiro militar Ferran Méndez construíronse murallas, baterías, baluartes, almacéns e casas, que constitúen unha interesante e singular mostra da actividade recolonizadora de Carlos III. A partir de 1770 a illa pasou a denominarse Nova Tabarca. A orixe xenovesa dos seus habitantes actuais é fácil de comprobarse cos apelidos máis comúns: Chacopino, Luchoro, Pianello, Ruso e outros moitos.
Hai unha serie de illotes e escollos, que rodean Tabarca e que se chaman: Nau, Escull Roig, Cap del Moro, Galera, Sabata e Escull Negre.
Economía
O turismo é a principal actividade económica da illa, que é visitada por gran número de visitantes nos meses de verán, grazas aos barcos que desde Alacant e sobre todo desde Santa Pola efectúan viaxes durante todo o día.
Ecoloxía
A contorna mariña da illa está protexida polo goberno valenciano mediante a Reserva mariña da Illa de Tabarca
The Legend of Zu
The Legend of Zu (en 蜀山傳) é un filme de Hong Kong dirixido por Tsui Hark que foi estreado no 2001.
Sinopse
Zu é unha antiga provincia onde o mundo infernal, o mundo das artes marciais e o mundo da luz se mesturan. É aquí onde as forzas do ben e do mal se enfrontarán nunha definitiva batalla. O Gran Mestre do Clan Omei guía ós seus discípulos, Lobo Azul e Falcón Vermello, para loitar contra Onyx e os seus perversos fieis. O mortal combate causa destrución e caos a grande escala. No fragor da liorta un erro de Falcón Vermello deixa que escape Onyx, quen corre a refuxiarse na Cova do Sangue, que tras anos pechada, volveu abrir nun monte preto de Zu. Entón ordénanlle a Falcón Vermello que vixíe o agocho e os movementos que poida facer Onyx mentres o Gran Mestre e o resto dos membros de Omei se reagrupan e preparan un plan para destruílo definitivamente. A única opción posible contra Onyx é unir o poder das espadas de Loba das Neves e Aguia Prateada nunha arriscada operación. Algo falla no proceso de unión e o espírito de Aguia Prateada queda encerrado na súa espada do Trono. A partir deste espírito, o gran Mestre prepara un novo home, Ying, ó que Lobo Azul e Loba das Neves, terán que preparar para intentar de novo a unión e vencer ás forzas do mal.
Mary C. Otero Rolle
María del Carmen Otero Rolle, nada en Madrid o 5 de abril de 1965, é unha poeta e cantautora española.
Traxectoria
De raíces galegas (por parte paterna) e madrileñas (por parte materna) trasladouse de moi pequena (dous anos) a Viveiro, onde se iniciou na poesía e na música. Estudou Maxisterio en Lugo.
Logo dunha etapa en Santiago de Compostela, vive en Inglaterra dende 2002, residindo inicialmente en Southampton e dende 2006 en Bristol. En 1997 casou con Santiago Rodríguez López, co que ten un fillo.
Obras
A maior parte da súa produción poética ten lugar dende a adolescencia ata finais dos anos 90. Froito desta actividade é o seu primeiro libro, que é unha recompilación de poemas da autora centrados no tema do amor.
É tamén autora de moitos outros poemas aínda inéditos. Musicou varias das súas poesías así como poemas doutros autores galegos como Darío Xohán Cabana, Celso Emilio Ferreiro ou Manuel Rodríguez López.
Ano Internacional das Linguas Indíxenas
O Ano Internacional das Linguas Indíxenas é un acontecemento celebrado polas Nacións Unidas (ONU) para promover e protexer as linguas indíxenas do mundo.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas proclamou este ano internacional en decembro de 2016 e encargou á UNESCO a coordinación de todos os proxectos e actividades que se levan a cabo en relación co acontecemento. Bolivia e o Foro Permanente para Cuestións Indíxenas da ONU foron os principais impulsores da proposta.
Hayasa
Hayasa foi un reino situado na rexión ao sur de Trebisonda, que algúns ven como o antecedente inmediato de Armenia (Hayastan). O reino era veciño de Azzi, na zona do lago Van (ver Urartu) e mesmo algúns pensan que Azzi e Hayasa eran o mesmo reino ou que Azzi só era unha parte del, que acadou a hexemonía na segunda metade do século –XIV. Ao sur tiña a Ishuwa ou Isuwa.
Tudhaliyas III estableceu a súa capital en Samuha, preto da fronteira de Hayasa sobre o -1370. Contra este país enviou ao seu fillo Suppiluliumas pero os habitantes refusaron o combate e, ao final, o príncipe foi contra as terras dos kaskas. Neste tempo o rei de Hayasa é mencionado como Karanni ou Lanni. Despois as fontes hititas mencionan como reis a Mariya (casado cunha princesa hitita e condenado a morte para romper o contrato matrimonial) e a Huqqana (casado cunha irmá de Suppiluliumas).
Sobre o último terzo do século -XIV "o señor de Azzi, Anniya, crese que creou unha confederación política dos pobos (prearmenios) da fronteira oriental dos hititas, e creara un reino que ía do río Iris (Ysehil Irmak) ao lago Van.
Mursilis II despois de derrotar a Pihhuniya, unificador dos kaskas, decidiu atacar a Anniya, señor de Azzi e Hayasa, pois aos seus dominios acolléranse algúns refuxiados hititas inimigos de Suppiluliumas I. Isto foi probabelmente o -1315 (segundo unha eclipse que puido ser datada). Mursilis esixiu a entrega dos exiliados e o retorno dos prisioneiros, e o rei Anniya, que non pensaba acceder, respondeu, sen esperar o inicio de hostilidades por parte dos hititas, cun ataque a Dankuwa, castelo raiano da Terra Alta Hitita e pediu o mesmo para Azzi (retorno de exiliados e prisioneiros). Na súa oitava campaña (noveno ano de reinado) Mursilis pasou por Ingaluwa (armenio Ankl) e atacou Ura, unha fortaleza de fronteira que pertencía a Anniya, seguramente na zona do lago Van. Este accedeu entón a retornar aos exiliados e prometeuno nunha carta, pero non puido cumprir coa promesa xa que seguramente os exiliados xa se puxeran a salvo noutros lugares ou morreran. Cando o incumprimento lle foi lembrado a Anniya, este alegou que tampouco Hatti cumprira coa entrega dos exiliados de Azzi ao reino hitita. Entón o rei hitita foi solicitado en Kizzuwatna polo "hepat" (sacerdote) de Kummani para celebrar un festival relixioso e deixou as operacións do norte a seu Xefe de Viños (un cargo da corte) Nuwanza e foise ao sur. Ao decatarse diso, Anniya aproveitou para atacar Istitina e Kannuwara; a primeira foi destruída pero a segunda resistiu o ataque e expulsou aos atacantes que tiveron que cercala. O rei ordenou unha saída, pero Nuwanza, que pedira os augurios, non fixo o ataque porque os presaxios non serían favorábeis e informou disto ao rei. Para resolver as cousas o rei pediu novos auspicios sobre que facer en Kannuwara, e loxicamente estes serían agora favorábeis, e enviou ao príncipe Anana-ziti a Nuwanza para lle comunicar os novos augurios; Nuwana fíxo entón a saída e os asediantes serían derrotados, e un gran número morreu. Desde Karkemish Mursilis pasou ao norte, a Tegarama, pero xa a estación estaba avanzada e decidiu non atacar Azzi-Hayasa senón que retornou ao sur, a Harran, onde recolleu provisións, e despois pasou outra vez ao norte, máis ao leste, onde fixo algúns ataques antes de retornar a Hattusa.
Ao ano seguinte, na décima campaña, Mursilis volveu a Azzi-Hayasa; Anniya non quería facer fronte aos hititas en campo aberto e puxo á súa xente nas fortalezas máis inaccesíbeis: Mursilis só puido conquistar dúas fortalezas: Aripsa e Duskamma. Aripsa era a un promontorio rochoso no Mar Negro, e Duskamma non debía de estar moi lonxe, e cando coñeceu a conquista de Aripsa rendeuse voluntariamente. A campaña acabou sen unha vitoria decisiva.
Finalmente os anais abreviados de Mursilis din que na undécima campaña retornou a Azzi e "organizouno". Esta expresión significa que dominou o país e estruturouno administrativamente ou estableceu nel un novo rei vasalo. O nome de Hayasa non volve a aparecer.
Felipe Romero Donallo
miniatura|dereita|Felipe Romero Donallo en 1919. Felipe Romero Donallo, nado en 1849 ou 1850 e finado en Santiago de Compostela o 27 de maio de 1923, foi un político galego.
Traxectoria
Membro do Partido Liberal vinculado a Montero Ríos, foi concelleiro en Santiago de Compostela (1885-1889), deputado provincial, deputado polo distrito de Corcubión (1893-1896 e 1898-1899) e polo da Coruña (1905-1907 e 1907-1910) e senador pola provincia da Coruña (1910-1911). O 13 de febreiro de 1902 foi nomeado gobernador civil da Coruña, posto no que permaneceu uns meses, ata o 11 de decembro. Máis adiante, renunciou á acta do Senado en 1911 logo de ser nomeado por segunda vez gobernador civil da Coruña, cargo que desempeñou entre o 19 de novembro de 1910 e o 3 de xullo de 1913. No 12 de maio de 1911 presentou a súa dimisión por considerar que fora pouco defendido no Congreso dos Deputados de España tras unha interpelación do deputado José Lombardero Franco. Non obstante, a dimisión non lle foi aceptada.
Vida persoal
Casou con Javiera Nieto Rodríguez. Finou no número 1 da rúa Carreira do Conde de Santiago de Compostela.
Títulos e distincións
Cabaleiro da Orde de Carlos III. Foille concedida a Gran Cruz do Mérito Agrícola en marzo de 1910.
Javier Montero Mejuto
Francisco Javier Montero Mejuto, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado en Madrid en xaneiro de 1974, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en El Eco de Santiago e Gaceta de Galicia. Foi un dos asinantes do Manifesto de Ourense da Liga Acción Gallega (1912) con Basilio Álvarez, Eugenio López Aydillo, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas e José Rodríguez Pavón e participou nalgúns mitins como o de Vilagarcía de Arousa, en setembro de 1912. Colaborou en Heraldo de Vigo e El Heraldo Gallego. Foi candidato agrario a deputado en Cortes polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1914, pero foi derrotado. En abril de 1914 encargouse da dirección de El Pueblo de Vigo. . Trasladouse a Madrid onde foi redactor de España Libre, El Parlamentario, El Sol, Vida Nueva e La Voz; despois foi redactor de Informaciones até 1936. Foi directivo da Asociación de la Prensa de Madrid. Finou en Madrid en xaneiro de 1974.
É autor dun estudo sobre Cristovo Colón, La patria del almirante (1927), escrito con Antonio Valero de Bernabé.
Castelao fixo a súa caricatura, publicada no primeiro número de Galicia Moza en 1909.
Lamas, Sergude, Boqueixón
Lamas é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 95 habitantes (48 homes e 47 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lorenzo Milá
Lorenzo Milá Mencos, nado o 8 de outubro de 1960 en Barcelona, é un xornalista catalán.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade de Barcelona en 1988. É irmán da coñecida periodista e presentadora Mercedes Milá e está casado coa tamén xornalista Sagrario Ruiz de Apodaca, con quen ten tres fillos.
Actividade laboral
En 1983 comeza a súa traxectoria profesional no xornalismo deportivo, como redactor no diario Sport. En 1986 colabora en programas de TVE como El tiempo es oro, Juego de niños e Plató vacío.
En 1988 e 1989 vive en Londres traballando na canle de televisión ScreenSport (na actualidade Eurosport). Regresa a España, a TVE, onde desenvolve funcións de redactor no ámbito deportivo ata 1994. Durante eses catro anos traballa no centro territorial de Sant Cugat del Vallès e en 1993 presenta o programa de debate Al Grano.
En 1994 trasládase a Madrid para incorporarse ó acabado de nacer informativo nocturno de La 2, denominado La 2 noticias como redactor e presentador onde estaría ata setembro de 2003. Neste período o noticiario, coñecido por ser menos institucional que a maioría en España e cun estilo moi persoal, recibe numerosos premios. Substitúeo Fran Llorente, que era xa un rostro coñecida no espazo.
Desde setembro de 2003 ata setembro de 2004 incorpórase á delegación de TVE en Washington como correspondente adxunto para acompañar á súa muller, nomeada correspondente principal.
Regresa a España cando Carmen Caffarel, directora xeral de Televisión Española lle ofrece o posto de presentador do Telediario nocturno, esta vez na primeira canle de TVE. Ademais Fran Llorente, o que fora o seu compañeiro, convértese no director dos servizos informativos substituíndo a Alfredo Urdaci, con este telediario consegue ser o líder de audiencia superando mesmo ó informativo de Matías Prats e converténdoo no telediario máis visto da televisión
Estadio Gran Parque Central
O Estadio Gran Parque Central, popularmente coñecido como Parque Central, é o estadio do Club Nacional de Football. Sitúase en Montevideo, Uruguai, detrás da sede do club (rúa por medio), entre as rúas Carlos Anaya, Jaime Cibils, General Urquiza e Comandante Braga, no barrio La Blanqueada. É o estadio no que Nacional xoga os seus partidos como local.
O predio conta en total con 43.000 metros cadrados. Alí sitúase o estadio con capacidade para 24.000 espectadores sentados e instalacións completas para dúas concentracións, dous ximnasios, dúas canchas de paddle, dúas canchas de baloncesto, sala de musculación, sanidade, lavadoiro, salas de reunións, dormitorios, baños, comedor, cociña, depósitos etc.
Historia
Foi sede da Copa Mundial de Fútbol de 1930 e é o estadio no que se disputou o primeiro partido na historia dos mundiais de fútbol (feito lembrado pola FIFA con placas conmemorativas na propia cancha nos anos 1987 e 2005), cando polo Grupo D os derrotaron a  por 3 tantos a 0 o día 13 de xullo de 1930.
Descrición
O estadio está conformado por catro tribunas: Tribuna José María Delgado (Norte), Tribuna Atilio García (Sur), Tribuna Abdón Porte (Oeste), Noiro Héctor Scarone (Este), que deben os seus nomes a famosos xogadores de Nacional (como Atilio García, Abdón Porte e Héctor Scarone) e a un dirixente da institución (José María Delgado). O estadio leva varios alcumes, sendo o máis popular chamalo simplemente "O Parque", ademais coñécello tamén como "O Templo Tricolor", "A Casabranca" ou "A Quinta da Paraguaia".
Martín Sevilla Rodríguez
Traxectoria
Estudou filoloxía clásica na Universidade de Salamanca e doutorouse na Universidade de Oviedo en 1980 coa tese Toponimia indoeuropea prelatina de Asturias, dirixida por Luis Michelena Elissalt, e impartiu docencia nesta universidade dentro do departamento de filoloxía clásica e románica.
Centrou os seus estudos na toponimia e nos estudos de indoloxía, onde destacou no estudo dos Vedas e da poesía amorosa india.
San Fernando del Valle de Catamarca
San Fernando del Valle de Catamarca é a capital da provincia arxentina de Catamarca, e do departamento Capital. Trátase dun importante centro turístico e comercial, como así tamén de activa vida cultural, que se desenvolve na súa universidade, institucións e museos.
Encóntrase emprazada nas beiras do río de El Valle e ao pé da Serra de Ambato e da Serra de Ancasti, ten 399 km² e atópase a 550 msnm. Ten 162.601 habitantes, os que, sumados aos 40.255 habitantes dos outros departamentos do Gran San Fernando del Valle de Catamarca (Valle Viejo e Fray Mamerto Esquiú), representan arredor do 53,29 % da poboación da provincia.
San Fernando del Valle foi fundada o 5 de xullo de 1683 por Fernando de Mendoza y Mate de Luna, logo de varias fundacións nas que o pobo fora bautizado con diferentes nomes e trasladado a diferentes lugares do actual territorio da provincia de Catamarca. A localización da cidade constituía un cruzamento obrigado para as comunicacións de Santiago del Estero e San Miguel de Tucumán coa provincia da Rioxa, tratándose ademais dunha zona de terra fértil.
É un centro turístico por excelencia da provincia, sendo a súa arquitectura colonial un dos seus atractivos, e serve como enlace para moitos puntos turísticos. Ademais, trátase dun importante centro relixioso. Un dos principais eventos é a peregrinación á Virxe do Val, na que centos de peregrinos chegan a San Fernando del Valle de Catamarca para visitar a Igrexa da Virxe do Val (1694), coa imaxe venerada da Nosa Señora do Val.
Stay Cool
Stay Cool e un filme de comedia independente dirixido por Mark Polish e Michael Polish, estreado no 2009. Os seus protagonistas son Mark Polish, Winona Ryder e Hilary Duff. O filme foi rodado a finais de xullo de 2008 en Santa Clarita.
Sinopse
A historia xira en torno a un autor (Polish) que regresa a súa escola secundaria, só para otoparse atrapado entre unha antiga moza (Ryder) e unha estudante (Duff).
Estrea
Stay Cool estreouse o '23 de abril de 2009' nos Estados Unidos no 'Tribeca Film Festival' e tamén no 'American Film Market' en novembro de 2009.
Terceira división española 1974/75
A tempada 1974–75 da Terceira División de España foi a 41ª edición deste torneo.
Copa de Hixía
miniatura|Copa de Hixía. dereita|miniatura|Medalla (jeton) emitida en 1796 pola Sociedade parisiense de farmacia, onde se emprega por primeira vez o símbolo da copa e a serpe.
A copa de Hixía é un dos símbolos máis coñecidos internacionalmente da profesión farmacéutica. Hixía era a deusa grega da sanidade. Trátase dunha serpe enroscada nunha copa ou cáliz.
Simboloxía
Tanto a serpe como o cáliz son símbolos que representan a natureza feminina e fan alusión á "farmacéutica" aplicada por curandeiras e xamáns a base de herbas. A serpe asociábase na mitoloxía á muller pola súa natureza cíclica e á medicina pola súa capacidade de "resucitar" ao cambiar de pel. O cáliz é un símbolo feminino pola súa calidade de contedor (da vida) e á súa vez a farmacéutica por ser contedora (da medicina).
A copa de Hixía utilizouse como un símbolo da farmacia profesional polo menos desde 1796, cando se usou nunha medalla (jeton francés) acuñada pola sociedade parisiense de Farmacia. Desde entón foi adoptada por moitas asociacións farmacéuticas de todo o mundo, tales como a Asociación Americana de Farmacéuticos, a Asociación Canadense de Farmacéuticos, a Sociedade Farmacéutica de Australia, a Sociedade Farmacéutica de Paquistán e a Federación Internacional Farmacéutica.
Gilgamesh
Gilgamesh ou Gilgameš  (ou Bilgameš nos textos máis antigos) foi o quinto rei sumerio da primeira dinastía de Uruk, segundo unha Lista de reis sumerios atopada en Shuruppak (o seu nome está escrito co determinativo dingir, que se lle daba aos deuses). A lista di que gobernou durante 126 anos e que seu pai foi un espírito. Podería corresponder a un rei histórico dos anos -2700, fillo suposto doutro rei chamado Lugalbanda. Sucedeuno o seu fillo Urnangal. A lenda di que construíu as murallas de Uruk e un templo dedicado a Ninlil en Nippur, e que se enfrontou con Mebaragesi de Kish. As súas xestas heroicas inspiraron o poema épico coñecido como a Epopea de Gilgamesh xurdido en Babilonia séculos despois, baseado en antigas lendas sumerias. A lenda agrandouse entre os acadios e a versión máis completa que se ten atopado son doce tabelas de arxila do rei asirio Assurbanipal (sobre o -650). As súas representacións na arte sumeria pasan por presentalo como un home musculado con barba e guedellas que sostén un león pequeno e unha honda, nos selos cerámicos aparece nú cunha corda na cintura, barbado e cunha tiara dun só par de cornos(os deuses aparecían con tiaras de tres pares de cornos).
O Toxeiro, As Neves, Ortigueira
O Toxeiro é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Mareque, Sergude, Boqueixón
Mareque é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1961
miniatura|Phil Hill no seu Ferrari 156
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1961 é o duodécimo campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a cuarta Copa Internacional de Construtores de F1. Con 8 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 14 de maio, e finalizou o 8 de outubro. Phil Hill co Ferrari gañou o campionato de pilotos, o seu compañeiro de equipo e rival Wolfgang von Trips morreu no Gran Premio de Italia, a penúltima carreira da tempada. Ferrari gañou o seu primeiro Campionato de Construtores.
Resumo do campionato
O primeiro ano dos Fórmula 1 de 1´5 litros foi dominado por un ben preparado equipo Ferrari. Só Stirling Moss, nun anticuado de Lotus, foi capaz de gañarlle ao Ferrari en dúas ocasións, onde as súas habilidades compensaron a vantaxe do poder de Ferrari. A disputa para o campionato entre os pilotos de Ferrari, Phil Hill e Wolfgang von Trips, terminou en traxedia cando von Trips chocou con Jim Clark en Monza, matando ao piloto de Ferrari e a 14 espectadores. Giancarlo Baghetti gañou o seu único Gran Premio do campionato no seu debut. Co cambio de fórmula e a introdución do Gran Premio dos Estados Unidos, as 500 millas de Indianápolis foron eliminadas do campionato. O número de puntos atribuídos ao gañador dunha carreira foi aumentado a nove.
Equipos e pilotos
Os sguientes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de da FIA.
miniatura|O americano Phil Hill (foto de 1991) gañou o campionato de pilotos, pilotando para Ferrari
Clasificación do Mundial de Construtores de 1961
Os puntos concédense da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros en cada carreira. Só o primeiro coche clasificado de cada equipo puntua e só os 5 mellores resultados contan para o Campionato de construtores. Os números sen paréntese son os puntos validos para o Campionato; os números entre paréntese representan o total de puntos anotados.
Alec Guinness
Alec Guinness, nado o 2 de abril de 1914 en Marylebone, Londres e finado o 5 de agosto de 2000 en Midhurst, foi un actor británico de cinema, teatro e televisión. En 1957 Guinness gañou un Oscar ao mellor actor así como tamén un Globo de Ouro.
Mercedes Milá
Mercedes Milá Mencos, nada en Barcelona o 4 de abril de 1951, é unha xornalista e presentadora catalá. É irmá do tamén xornalista e presentador Lorenzo Milá.
Traxectoria
Comeza a titulación de Filosofía e Letras, pero decide abandonala polo xornalismo, graduándose en 1974. Despois de realizar a memoria de licenciatura sobre xornalismo televisivo, consegue o seu primeiro traballo como periodista no diario "El Correo de Andalucía", colaborando nos servizos informativos, e máis tarde na revista "Don Balón" como redactora deportiva, permanece ata a segunda metade dos anos 70.
A súa incursión na radio empeza da man de Luis del Olmo, con quen traballa durante tres anos no programa "A toda radio".
En televisión debuta en 1974 en Televisión Española colaborando no programa Polideportivo. Despois desta experiencia, en 1978 presenta o programa de entrevistas "Dos por dos" de Fernando García Tola xunto a Isabel Tenaille. En 1980 volve á radio, esta vez á Cadena SER, onde leva o espazo cultural "Queremos saber" xunto a Iñaki Gabilondo primeiro e en solitario despois.
Faise realmente coñecida cos programas televisivos de entrevistas "Buenas noches" (1982-1984) e "De jueves a jueves" (1986) nos que consegue grandes audiencias. Desta época data unha famosa entrevista ó escritor Francisco Umbral, e a súa vehemente reacción afirmando que acudira ó programa para falar do seu libro, frase que calou na memoria colectiva dos españois.
Poco despois viaxa a Londres, onde permanece tres anos para perfeccionar o seu inglés. Co seu regreso a España en 1988, presenta "Dilluns, dilluns" para a televisión catalá TV3. En 1990 volve a TVE para conducir o espazo "El martes que viene", aínda que permanece pouco tempo, xa que acepta unha boa oferta de Antena 3.
Nesta canle privada encárgase de presentar "Queremos saber" (1992-1993), un programa semanal de entrevistas e reportaxes no que o público tamén participa, e "Más que palabras" (1995), retirado a petición da periodista por non acadar a audiencia esperada. En 1998 conduce o programa "Sin límites" con Jesús Hermida, pero tampouco permaneceu moito tempo en antena.
Desde o ano 2000, Milá presenta en Telecinco tódalas edicións do programa de telerrealidade Gran Hermano, agás a terceira (a cargo de Pepe Navarro), período no que presenta "Queremos saber más" (2002) en Antena 3. Ademais, desde 2004, presenta en Telecinco as reportaxes de investigación periodística "Diario de...". En 2005 recibiu o Premio Ondas á traxectoria profesional máis destacada. Tamén recibiu o galardón en 1986, polo seu labor en De jueves a jueves.
Tamén protagoniza campañas contra o tabaco coma Apaga y bésame.
Gau (rexión)
miniatura|300px|As Gaue do [[Sacro Imperio Romano Xermánico|Sacro Imperio contra o ano 1000]] Unha Gau (en neerlandés gouw [ɣʌu], en frisón occidental gea [ɡɪə] ou goa [ɡoə]), en plural, Gaue, é un termo alemán usado ao longo de diferentes momentos da historia para referirse ás rexións administrativas do país. Pode ser traducida por país, sendo equivalente ao "pagus" latino. Este termo pasou ao galego coa forma govia, por exemplo en Argovia.
Estadio Centenario
Historia
O Estadio Centenario é un dos máis importantes no desenvolvemento deportivo de Suramérica e do fútbol internacional. Foi inaugurado o 18 de xullo de 1930, no partido da Copa Mundial de Fútbol de 1930 que enfrontou á selección do Uruguai e á selección do Perú, obtendo a vitoria a selección local por 1-0, con gol do lembrado "Manco" Castro. O seu nome orixínase da celebración dos 100 anos da primeira Constitución do Uruguai. esquerda|miniatura|250px|Tribuna Ámsterdan. Foi construído especialmente para a organización do torneo internacional, por mayoria de traballadores inmigrantes nun lapso récord de 9 meses. Nun comezo, nel realizaríanse todos os partidos da Copa Mundial, con todo, as fortes choivas que azoutaron Montevideo tempo antes impediron o fin da construción do coloso Centenario, polo que varios partidos deberon realizarse no Estadio Gran Parque Central pertencente ao Club Nacional de Football, e no desaparecido Estadio Pocitos do Club Atlético Peñarol.
A final da devandita Copa Mundial enfrontou á Selección do Uruguai coa Selección da Arxentina, sendo gañador Uruguai por 4-2. O 18 de xullo de 1983 é declarado pola FIFA "Monumento Histórico do Fútbol Mundial", sendo a única construción desta índole no mundo. Na actualidade, a Selección uruguaia de fútbol xoga neste estadio os seus partidos de local, do mesmo xeito que calquera equipo uruguaio que solicite disputar os seus partidos neste escenario.centro|miniatura|250px|Dende as aforas.
Gau (rexión)
Historia
As Gaue correspóndense aproximadamente en moitos casos coas provincias ou rexións que hai na actualidade como en Rheingau ou Allgäu.
Empregouse orixinariamente na Idade Media. As Gaue foron as divisións administrativas básica da parte oriental do Imperio carolinxio na alta Idade Media, xeralmente baixo o madato de condes e, máis tarde, dentro do Reino de Alemaña xurdido no Tratado de Verdún en 843, e posteriormente do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Período nazi
miniatura|300px|Gaue do NSDAP en 1926, 1928, 1933 e 1937. O termo Gau foi revivido na investigación histórica alemá nos séculos XVIII e XIX e foi considerado, erroneamente, unha antiga estrutura de administración dos pobos xermánicos. Na década de 1920, a partir de 1926, foi adoptada como denominación para as asociacións rexionais do Partido Nazi (NSDAP) nos estados alemáns e nas provincias prusianas tal como se formaran trala primeira guerra mundial. ​
Cada Gau representaba unha rexión administrativa, creadas por un estatuto do partido o 22 de maio de 1926. Cada Gau estaba encabezado por un Gauleiter (xefe do Gau). As 33 Gaue orixinais coincidiron cos distritos electorais do Reichstag da República de Weimar, baseados nos estados constituíntes (Länder) e as provincias de Prusia que seguiron existindo trala Lei habilitante de 1933, aínda que perderon moitas das súas funcións.
Trala represión das institucións políticas dos Estados federados durante o proceso da Gleichschaltung e o nomeamento de Reichsstatthalter (gobernadores do Reich) en 1933, as Gaue convertéronse de facto nas rexións administrativas do estado e cada Gauleiter individual tiña un poder considerábel dentro do seu territorio. En 1945, cando desapareceron, xa eran 42.