cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismo bangladeshí
O nacionalismo bangladeshí (en বাংলাদেশী জাতীয়তাবাদ) é unha ideoloxía que promove a identidade territorial dos bengalís de Bangladesh. A ideoloxía xurdiu a finais da década de 1970, popularizada polo expresidente de Bangladesh Ziaur Rahman. A historia do nacionalismo no país remóntase á época colonial, cando a rexión comezou a ser testemuña de movementos anticoloniais contra o Imperio Británico. Axiña, comezou a xurdir un sentimento de nacionalismo relixioso que máis tarde evolucionou en nacionalismo etnolingüístico. Tras a independencia de Bangladesh en 1971, líderes como Ziaur Rahman comezaron a promover o nacionalismo de Bangladesh, que se baseaba na vinculación territorial dos bangladesíes. Politicamente, o nacionalismo de Bangladesh é profesado principalmente polos partidos políticos de centrodereita e dereita en Bangladesh, liderados polo Partido Nacionalista de Bangladesh.
Pulledo, Rebordaos, O Saviñao
Pulledo é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Salgueiriños, Rebordaos, O Saviñao
Salgueiriños é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
George Stinney
George Junius Stinney Jr. nado o 21 de outubro de 1929 foi un adolescente afroamericano condenado a morte en xuño de 1944 en Alcolu, Carolina do Sur. Foi executado o 16 de xuño de 1944 aos 14 anos, o que aínda o converte na persoa máis nova que sufriu a pena capital nos Estados Unidos no século XX.
A condena de Stinney e o proceso xudicial que levou á súa execución seguen sendo controvertidos, con sospeitas de parcialidade motivada polo racismo. En 2014, 70 anos despois da súa execución, a condena foi considerada un erro xudicial e anulada por un xulgado, xa que contiña numerosos defectos e incongruencias no proceso.
Vida e condena
En 1944, George Junius Stinney Jr. vivía en Alcolu, condado de Clarendon, Carolina do Sur, Estados Unidos. O mozo de 14 anos vivía co seu pai George Stinney Sr., a súa nai Aime, os irmáns John, de 17 anos, e Charles, de 12, e as irmás Katherine, de 10 anos, e Aime, de 7. O pai traballaba nun serradoiro e a familia vivía nunha casa cedida polo seu xefe. Alcolu era unha pequena cidade de clase traballadora, onde, na zona residencial, a comunidade afroamericana vivía separada dos brancos, como gobernaban as leis Jim Crow. Iso era típico de moitas cidades do sur dos Estados Unidos, con escolas, igrexas e outros lugares públicos segregados racialmente pola lei, con pouca interacción entre brancos e negros.
O 23 de marzo de 1944, dúas nenas, Betty June Binnicker, de 11 anos, e Maria Emma Thames, de 8 anos, andaban nas súas bicicletas buscando flores. Cando pasaron pola casa da familia Stinney, o mozo George Stinney e a súa irmá Katherine preguntáronlles se sabían onde atopar "flores da paixón". Posteriormente, cando as nenas non regresaban á casa, organizáronse grupos de busca, con centos de voluntarios. Os cadáveres das nenas foron atopados á mañá seguinte nunha cuneta chea de auga lamada. Ambas sufriran feridas graves na cabeza.
Stinney foi detido poucas horas despois e interrogado por varios axentes, nunha habitación pechada, sen testemuñas máis que os axentes. Despois dunha hora, anunciouse que Stinney confesou o crime. Segundo a suposta confesión, Stinney tentou abusar sexualmente de Betty mentres ela recollía flores e despois de perder a paciencia coa menor que tratou de protexer á súa amiga, acabaría matándoas cunha barra de ferro e tería guindado os corpos a un buraco de barro. Segundo os policías, Stinney aparentemente tivera éxito en matalas a ambas ao mesmo tempo, causándolles un traumatismo contundente na cabeza, rompendo cada un dos seus cranios en polo menos 4 anacos. Ao día seguinte, Stinney foi acusado de asasinato en primeiro grao. O seu pai foi despedido do seu traballo no serradoiro local e a súa familia tivo que mudarse por medo a represalias. Posteriormente comprobouse que a barra de ferro utilizada no crime pesaba máis de 9,7 kg. Segundo as afirmacións, sería moi improbable que Stinney, un neno de 40 libras, fose capaz de levantar tal peso e aínda tivese a forza para golpear e matar ás dúas nenas ao mesmo tempo. Ademais, os axentes presentes na suposta confesión de Stinney terían presentado información contraditoria e non terían ningunha proba física para corroborar as historias.
O xuízo tivo lugar o 24 de abril no tribunal do condado de Clarendon. Despois da selección do xurado, o xuízo comezou ás 12.30 horas e rematou ás 17.30 horas. En só dez minutos, o xurado, composto integramente por homes brancos, ditou un veredicto de culpabilidade e sentenza: morte na cadeira eléctrica. O avogado de Stinney, Charles Plowden, designado polo Estado, non discutiu, non chamou testemuñas nin apelou a sentenza. Segundo a lei de Carolina do Sur, todas as persoas maiores de 14 anos eran e aínda son tratadas como adultas.
Execución
O 16 de xuño de 1944, George Stinney foi executado no Complexo Correccional de Columbia en Carolina do Sur. Ás 19:30, Stinney foi cara á cadeira eléctrica cunha Biblia debaixo do brazo. O equipamento de tamaño adulto non lle cabía, e cando foi alcanzado pola primeira onda de electricidade de 2.400 voltios, a máscara que lle cubría a cara esvarou, revelando as queimaduras de terceiro grao na cara e na cabeza. Pasaron tres descargas eléctricas antes de que fose declarado oficialmente morto, catro minutos despois do procedemento.
Anulación de sentenza
Todo o proceso e a investigación do caso xeraron polémica. Con todo, o 17 de decembro de 2014, 70 anos despois da súa execución, o Tribunal, a través da xuíza Carmen Mullen, anulou a condena de George Stinney. A maxistrada tomou esta decisión tras a petición dos familiares de George, porque "o Tribunal de Carolina do Sur non garantiu un xuízo xusto en 1944". Iso convertíao en só sospeitoso, xa que sería necesario un novo proceso para demostrar ou non a súa culpabilidade. O xuíz, aínda que non descarta a hipótese de que Stinney Jr. tivese cometido o delito, concluíu, a partir da análise dos feitos, que a confesión fora obtida probabelmente pola vía coercitiva, resolvendo así a anulación da sentenza anterior.
Cultura popular
O caso George Stinney inspirou a película de 1991 Carolina Skeletons, dirixida por John Erman. E tamén ten feitos paralelos coa película The Green Mile que estaba parcialmente baseada no libro de Stephen King.
Henry Symonds
Henry Symonds, nado en Birmingham, o 30 de xaneiro de 1859 e finado o 11 de febreiro de 1933, foi un numismático británico.
Traxectoria
Henry naceu o 30 de xaneiro de 1859 no distrito de Edgbaston, en Birmingham, fillo de Mary Leekey, natural de Milverton, Somerset, e de Henry Symonds, natural de Broadwinsor, Dorset.
Cursou o seu ensino secundario na Rugby School en Rugby, e posteriormente formouse en Dereito no Lincoln's Inn, en Londres, e ingresou no Real Colexio de Avogados como barrister en 1886.
Ropalidiinos
A dos ropalidiinos (Ropalidiini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, unha das catro en que se divide a subfamilia dos polistinos.
Henry Symonds
Traxectoria
Durante a súa estadía en Londres era un visitante asiduo do Museo Británico e dos Arquivos Nacionais, onde estudaba e investigaba sobre dous dos seus grandes intereses: a numismática e a xenealoxía.
Ropalidiinos
As súas especies son avespas eusociais que habitan as rexións bioxeográficas afrotropical, indomalaia e australiana.
Xéneros
A tribo comprende os seguintes xéneros:
Henry Symonds
Traxectoria
O achado de 200 denarios romanos o 21 de maio de 1885 en Leamington, Warwickshire, onde daquela residía, foi o motivo do seu primeiro artigo sobre numismática, en 1886, na revista Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society, e a este seguiron máis de vinte artigos na mesma revista entre 1887 e 1926, fundamentalmente sobre a moeda británica e de xeito destacado sobre as emisións dos Tudor.
O 8 de novembro de 1915 ingresou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres, como axudante do seu conservador, George F. Hill e en substitución de C. F. Keary, apartado do labor por problemas de saúde.
Á parte da súa faceta académica, Symonds tamén tivo a súa propia colección de moedas británicas, iniciada a finais da década de 1880. Esta colección acabou dispersa, logo de ser vendida en diversas poxas a partir de 1973.
Vida persoal
Henry Symonds casou con Florence Annie Whitfield (1862-1941), de Edgebaston, Birmingham. Un dos seus fillos foi o crego anglicano, profesor e conservacionista Henry Herbert Symonds (1885-1958).
Symonds faleceu o 11 de febreiro de 1933 na vila-balneario de Weston-super-Mare, en Somerset, onde pasaba o seu retiro.
Numismática
Henry Symonds publicou seis artigos no British Numismatic Journal, da British Numismatic Society (BNS), e outros vinte e catro en Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society (RNS). Esta é unha escolma destas contribucións:
Luis Sipos Magniac
Luis Sipos Magniac, nado en Viveiro o 3 de decembro de 1845 e finado en Madrid o 22 de novembro de 1879, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Sipos González, de Medina de Rioseco, e de Carlota Ignacia Magniac, da Coruña. Oficial da Dirección Xeral do Tesouro. En 1860 publicou en Barcelona unha coroa poética "A la toma de Tetúan". Publicou poemas en El Bazar e La Ilustración Española y Americana, e despois en Heraldo de Vivero. Finou aos 31 anos.
Rexión australiana
miniatura|250px|Rexión australiana
A rexion australiana é un reino bioxeográfico que é coincidente, pero non sinónimo (segundo algunhas definicións), coa rexión xeográfica de Australasia.
O reino inclúe Australia, Nova Zelandia, a illa de Nova Guinea e a parte oriental do arquipélago indonesio, incluída a illa de Sulawesi, as illas Molucas e Timor, e tamén inclúe varios grupos de illas do Pacífico, como o Arquipélago de Bismarck, Vanuatu, illas Salomón e Nova Caledonia e as súas illas veciñas.
O resto de Indonesia forma parte da rexión indomalaia.
Vacacións (filme de 2015)
Vacacións (en Vacation) é un filme estadounidense de 2015 escrito e dirixido por Jonathan Goldstein e John Francis Daley (no seu debut como directores). Está protagonizado por Ed Helms, Christina Applegate, Leslie Mann, Beverly D'Angelo, Chris Hemsworth e Chevy Chase. É o sexto título da serie cinematográfica Vacation e é unha secuela de Vegas Vacation (1997) e Christmas Vacation 2: Cousin Eddie's Island Adventure (2003). Estreouse a través de New Line Cinema e Warner Bros. nos cinemas dos Estados Unidos o 29 de xullo de 2015. Recadou 104 millóns de dólares sobre un orzamento de 31 millóns.
Estreouse en galego o 13 de abril de 2021 a través da TVG.
Alperiz, Reiriz, O Saviñao
Alperiz é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Otelo Saraiva de Carvalho
Otelo Nuno Romão Saraiva de Carvalho, nado en Lourenço Marques (Maputo), Mozambique, o 31 de agosto de 1936 e finado en Lisboa, Lumiar, o 25 de xullo de 2021, foi un coronel portugués de artillaría, sendo o principal estratego do 25 de abril de 1974.
Responsable do sector operativo do Comité Coordinador e Executivo do Movemento de Capitáns, preparou o plan de operacións militares para o 25 de abril de 1974. Tamén dirixiu operacións con outros soldados, desde o posto de Pontinha, no Rexemento de Enxeñaría nº 1, onde estivo desde finais da tarde do 24 de abril ata o 26 de abril de 1974.
Despois da revolución, foi nomeado comandante da rexión militar de Lisboa e comandante de COPCON, con accións controvertidas durante o proceso revolucionario en curso. Pertenceu ao Consello dos 20 e ao Consello da Revolución, e é considerado un dos elementos máis carismáticos do Movemento das Forzas Armadas portuguesas. Nos anos 80 participou na loita armada pola revolución proletaria como membro da organización terrorista Forças Populares 25 de Abril, sendo condenado a 15 anos de prisión por unha asociación terrorista en 1986. En 1991, Otelo recibiu un indulto polos seus crimes, que foron amnistiados en 2004.
Á súa morte o presidente Marcelo Rebelo de Sousa dixo: "foi o capitán protagonista cume nun momento decisivo da historia contemporánea portuguesa... Aínda é pronto para que a Historia o aprecie coa debida distancia. No entanto, parece incuestionable a importancia capital que tivo no 25 de abril». miniatura|Otelo Saraiva de Carvalho en [[2014]]
Traxectoria
Otelo Nuno naceu o 31 de agosto de 1936 en Lourenço Marques, Mozambique (hoxe Maputo). Os seus pais eran Eduardo Saraiva de Carvalho (Lisboa, Santos-o-Velho, 9 de agosto de 1912 - 29 de setembro de 1969), empregado do CTT en Lourenço Marques e a súa muller Fernanda Áurea Pegado Romão (Goa, Goa Sul, Salcete, Margão, 30 de novembro de 1917 - Lisboa, 1981), aínda con algúns ascendentes católicos goanos, casou en Lourenço Marques, Conceição, o 7 de xullo de 1934. Tiña unha irmá Manuela un ano máis vella e unha irmá catro anos máis nova, Gabriela.
Elección da carreira militar e conciencia progresiva
Aínda que tiña a intención de adoptar unha carreira no teatro, seguindo o exemplo do seu avó paterno, que morreu antes de que nacera, razón pola que recibira o nome de Otelo, deixouse seducir por unha concepción de honra e equidade militar, sen "recomendacións" e baseado na coraxe e o mérito, baixo a influencia do seu avó materno, para unirse ao exército.
Comezou a súa formación como estudante cadete en 1955, na entón Escola do Exército (máis tarde Academia Militar), aínda que anteriormente, aos dezaoito anos, fora suspendido por "non ter ningunha vocación militar" cando ingresou na Mocidade Milicias portuguesas no Instituto de Lourenço Marques (que no seu momento era obrigatorio).
En 1959 rematou o curso e foi ascendido a aspirante a oficial, realizando as prácticas na escola de artillaría Vendas Novas, ata agosto de 1960.
Aínda que non moi politizado, está entusiasmado con António Sérgio como figura da oposición e, sobre todo, con Humberto Delgado, o "Xeneral sen medo", e toma contacto, debido a unha viaxe a París, Francia, coas ideas de liberación dos africanos. países francófonos. Foi ascendido a tenente do Estado Maior Permanente do Exército (QPE) en novembro de 1960. En 1961 estalou a Guerra Colonial e embarcouse cara a Luanda na súa primeira comisión en África o 3 de xuño de 1961 como tenente de artillaría en Angola, de 1961 a 1963. Pronto comprende a cara escura do colonialismo portugués, moi diferente á propaganda da metrópole, e coñece de lonxe ao (daquela) tenente coronel de Cablaría António de Spínola, segundo Otelo, un home de moita crueldade, con quen se atopará varias veces ao longo da historia. En 1963 foi nomeado como instrutor da Lexión portuguesa, unha milicia marcadamente fascista coñecida polo apoio que prestou á PIDE. Estivo nesa posición durante dous meses, algo que máis tarde considerou que lle permitiu "entrar en contacto coa realidade do corporativismo fascista e o seu apoio entre os pequenos funcionarios". En agosto de 1965, xa capitán de artillaría, marchou á súa segunda comisión en Angola, onde foi destinado en Mucaba, regresando só a Lisboa en setembro de 1967. Entre 1967 e arredor de 1968 foi profesor na Escola Central de Sargentos en Águeda.
O 16 de setembro de 1970 foi destinado a Guinea, na súa terceira e última comisión, no cuartel xeral do mando, para substituír a un capitán morto no accidente do helicóptero no que tamén morreron tres deputados da Ala Liberal que visitaban Guinea. O seu posto é xefe da Sección de Radiodifusión e Prensa do Departamento de Asuntos Civís e Acción Psicolóxica, un departamento dirixido por Lemos Pires e, nesa capacidade, puido ver a guerra no lado dunha oficina, despois de dúas comisións "no bosque ". Durante este período, Spinola, agora xeneral, foi comandante en xefe das forzas de Guinea. Otelo pronto pasa á sección de acción psicolóxica, subsección de operacións psicolóxicas, en Fort Amura. En xuño de 1971 foi nomeado director do Centro de Información e Turismo de Guinea, cargo do que foi destituído pouco despois por Spínola. No mesmo ano de 1971 organizou o Congreso Popular de Guinea, ao mesmo tempo que o emocionou lendo o programa PAIGC e coñeceu a Rafael Barbosa, un dos seus fundadores, do que tivo unha excelente impresión. Ao longo desta comisión, a súa conciencia política e a súa aversión á guerra colonial aumentaron enormemente.
Participación no Movemento dos Capitáns
As súas primeiras actividades para disputar o réxime tiveron lugar durante a preparación do Congreso de Combatentes de Ultramar (que tivo lugar do 1 ao 3 de xuño de 1973, no Porto). Esixía, xunto cos demais oficiais de Bissau, a participación de oficiais do persoal permanente, que participaban na recollida dunhas 400 sinaturas dun documento no que basicamente declaraban que o congreso non os representaba. Paralelamente, houbo varias accións en Lisboa encabezadas por Ramalho Eanes, Hugo dos Santos e Vasco Lourenço. Máis tarde foi un dos principais impulsores do movemento para impugnar o Decreto Lei nº 353/73, que deu orixe ao Movemento Capitães, que máis tarde se converteu en AMF. Este decreto incorporaría ao persoal permanente das Forzas Armadas, como capitáns ou maiores, a moita xente cun tempo de cualificación e aprendizaxe moi inferior ao dos oficiais do cadro da época, o que provocou un gran descontento entre a maioría dos membros do persoal. En Bissau creouse a Comisión do Movemento dos Capitáns (CMC), na que Otelo xogou un papel importante, xa que recolleu 51 sinaturas e enviounas á metrópole e fixo unha presentación ao ministro do exército o 7 de setembro de 1973. Reunidos en Évora, 136 capitáns asinan un documento similar, seguindo o exemplo de Guinea, seguido de 94 en Angola e 106 en Mozambique. En resumo, o desafío foi tal que se revogou este decreto (e un posterior, que "resolveu" o problema dos maiores), pero, como di Otelo no seu libro Alvorada em Abril, o movemento xa estaba lanzado.
Despois da súa comisión en Guinea, o 1 de setembro de 1973, Otelo foi ascendido a maior, tendo unha forte conexión cos outros membros do Movemento de Capitáns en Lisboa, mentres se incorporou á Academia Militar como profesor adxunto de Táctica de Artillaría, o 15 de novembro. 1973. Participa en infinidade de reunións, que teñen lugar na súa casa, ou nas casas de Vasco Lourenço, Diniz de Almeida, Hugo dos Santos, Mariz Fernandes, Vítor Alves, Luís Macedo e Pinto Soares. O 1 de decembro de 1973 hai un pleno enmascarado de confraternización en Óbidos e créase o MOFA (Movemento de Oficiais das Forzas Armadas), cuxo nome, por razóns obvias de siglas, cambiaría a MFA uns días antes do 25 de abril por suxestión de Spinola). Otelo é un dos membros militares da dirección.
Despois do fracaso do xuízo de Caldas o 16 de marzo de 1974, no que varios dos seus compañeiros foron arrestados, e Otelo non o foi por un pelo, encargouse de deseñar o plan militar de operacións que deu orixe ao golpe militar do 25 de abril, sendo, polo tanto, o estratego indiscutible da Revolución do 25 de abril de 1974. De feito, tanto Vítor Alves como Hugo dos Santos non estaban de acordo co plan, pero estiveron de acordo. Otelo Saraiva de Carvalho cría no éxito en 12 horas cunha probabilidade do 80%. Ademais de ter realizado numerosos contactos con antigos colegas e coñecidos, tamén distribuíu, na tarde do día 23, o equipo de radio necesario para garantir as transmisións dos sublevados. Otelo tivo un gran contacto e intercambio de información con moitos elementos das Forzas Armadas. En canto á Mariña, Almada Contreiras menciona excursións de traballo polo paseo de Santa Apolónia durante varios meses antes do 25 de abril.
Comando das operacións do 25 de Abril de 1974
Responsable do sector operativo do Comité de Coordinación da AMF, foi quen dirixiu as operacións do 25 de abril, desde o posto de mando clandestino instalado no Quartel da Pontinha, do 24 ao 26 de abril de 1974. Foi, polo tanto, ademais do estratego, un dos comandantes militares do 25 de abril.
Un dos poucos obxectivos do Plan Xeral de Operacións do 25 de abril que non se conseguiu, de feito con consecuencias desastrosas, foi a toma do PIDE / DGS por un grupo de comandos, debido á negativa de Jaime Neves de a tentar, que levou á alteración do plan final e a varios actos nas forzas armadas afectadas o 25 de abril.
Papel nos acontecementos despois do 25 de abril
Despois do 25 de abril, Otelo ten a intención de volver á súa vida normal como profesor, pero os acontecementos no país apresúranse e os outros elementos do MFA son chamados a participar nas decisións e no futuro do país. En xuño de 1974, por iniciativa de Spínola (presidente da República), graduouse de Brigadeiro e foi nomeado subcomandante de COPCON (Comando Operativo Continental), baixo a responsabilidade directa do xeneral Francisco da Costa Gomes, entón xefe do Estado Maior das Forzas Armadas. Ademais, tamén foi nomeado comandante da rexión militar de Lisboa, tomando posesión o 13 de xullo de 1974. Comezou a exercer na práctica o mando efectivo de COPCON desde setembro de 1974.
28 de setembro de 1974
Otelo foi convocado por Spínola ao palacio de Belém o día anterior, estando alí "atrapado" ata que puido ir a COPCON ás 3 da mañá. Segundo Vasco Lourenço, foi o que tratou a resistencia ao golpe de estado e quen conseguiu forzar o regreso físico de Otelo a COPCON, cun ultimato de que doutro xeito o MFA atacaría Belém.
11 de marzo de 1975
O 11 de marzo de 1975 houbo un golpe espinolista para facerse co poder, marcado por unha gran desorganización nas forzas armadas, que resultou no asalto a RALIS por parte de paracaidistas militares, que foi rapidamente neutralizado. En marzo de 1975, Otelo foi clasificado como Xeneral de División e converteuse en comandante de COPCON o 23 de xuño de 1975. Formou parte do Consello da Revolución desde que se creou, o 14 de marzo de 1975 ata decembro de 1975. A partir do 30 de xullo do mesmo ano, integra, con Costa Gomes e Vasco Gonçalves, o Directorio, a estrutura política da cúpula durante o V Goberno provisional no que os restantes membros do Consello da Revolución delegaron temporalmente os seus poderes (pero sen abandonar o exercicio das súas funcións).
En xullo de 1975 foi convidado a visitar Cuba e falou, ante Fidel Castro, na cerimonia conmemorativa do aniversario do ataque ao cuartel de Moncada, en Santa Clara. Segundo Paulo Moura, alí coñece aos recentemente creados grupos de dinamizadores de acción popular (GDAP), que o inspiran fortemente (lanzará máis tarde o grupo de dinamizadores de unidade popular (GDUP)), a diferenza da súa relación co Partido Comunista Portugués, que suxerían os líderes cubanos. Ademais, segundo este biógrafo, piden a Otelo que transmita a Costa Gomes a pregunta sobre a intervención cubana en Angola e o apoio ao MPLA, ou se Portugal debería facelo. Con motivo dos acontecementos do verán quente, tamén foi famosa a carta escrita por Otelo a Vasco Gonçalves: «Agora, compañeiro, estamos separados (...) Pídoche que descanse, serene, medite e lea». Segundo Otelo, foi Otelo quen suxeriu a Pinheiro de Azevedo como primeiro ministro do VI goberno provisional, despois de rexeitar a suxestión de Vasco Gonçalves de ser el mesmo. Pero foi Pinheiro de Azevedo, xunto co Grupo dos Nove, quen progresivamente tomou o poder das mans de Otelo, por exemplo, creando o Grupo de Intervención Militar (AMI), para diminuír o poder da COPCON.
25 de novembro de 1975
Despois do ultimato dado polo 6º goberno provisional a Costa Gomes, en novembro de 1975, Costa Gomes substitúe a Otelo por Vasco Lourenço á fronte da rexión militar de Lisboa. Otelo está naturalmente en contra, pero acepta o descenso. Pero os paracaidistas ocupan bases aéreas, esixindo a dimisión do xefe de persoal da Forza Aérea. Este suceso marca o comezo do golpe de estado do 25 de novembro de 1975, que foi rapidamente neutralizado por un grupo militar dirixido por Ramalho Eanes. Segundo algúns, foi Otelo o que deu a orde para que os paracaidistas ocupasen as bases da Forza Aérea. Diniz de Almeida di máis tarde que Arlindo Dias Ferreira deu a orde, pero que Otelo accedeu.
Actividade despois do 25 de novembro
Despois do 25 de novembro, COPCON está extinguido. Otelo, que representaba á á máis radical do AMF, como se pode ver na súa entrevista con RTP o 10 de novembro de 1975, foi arrestado máis tarde, pero foi liberado tres meses despois. Participa na creación do GDUP, Grupos Dinamizadores de Unidade Popular, na imaxe do que viu Otelo en Cuba. O GDUP formouse en todo o país e foi partidario da candidatura de Otelo á Presidencia da República.
Nas primeiras eleccións presidenciais libres despois da ditadura do Estado Novo, en 1976, Otelo presentouse a un programa de democracia popular e directa e obtivo o 16,5% dos votos, obtendo o maior voto no distrito de Setúbal, cun 41,8%. Aínda que derrotado por Ramalho Eanes, Otelo sempre foi o seu amigo. Despois das eleccións presidenciais, volveu ao servizo activo e por ter participado como observador nunha sesión preparatoria para a creación do MUP - Movemento de Unidade Popular (que nunca se creou) e por ter feito declaracións aos xornalistas no camiño fóra, foi castigado de xeito exemplar con 20 días de prisión disciplinaria agravada por Rocha Vieira, o xefe de persoal das Forzas Armadas daquela época.
Alvorada em abril
Foi convidado pola editorial francesa Éditions du Seuil para escribir a historia do 25 de abril, pero a editorial dálle tres meses e Otelo declara que precisa nove, polo que recorre a unha editorial portuguesa. En 1977 publicou o libro Alvorada em Abril, nunha edición de Livraria Bertrand, cun prólogo "Um Homem do Nosso Destino" de Eduardo Lourenço, no que, entre outras cousas, pódese ler que "Estas páxinas debuxan en filigrana o retrato dun Otelo antes que outro Otelo e completan así unha imaxe que un exceso de franqueza e mesmo enxeño político que lle é inherente reduciu a un estereotipo insignificante, por simplista e malévolo”. Nun novo prefacio a un libro de Otelo, O dia Inicial, publicado en 2011, Eduardo Lourenço proclamará este libro "incontornábel pero, como adoita ser o caso de nós, lido distraídamente". Unha reimpresión do mesmo libro, en edición limitada a 1974 exemplares numerados e asinados, é editada en 2014 por Editora Divina Comédia.
O caso FP-25
En 1980 creou o partido Forza de Unidade Popular (FUP) e volveu presentarse ás eleccións presidenciais de 1980.
Na década de 1980 foi acusado de dirixir a organización terrorista Popular Forças 25 de Abril - FP-25, responsable do asasinato de 17 persoas, unha delas un bebé como dano colateral, na década de 1980, incluído o director xeral de Servizos de Prisións Gaspar Castelo Branco, asasinado a tiros o 15 de febreiro de 1986, o máximo dignatario portugués que morreu no exercicio das súas funcións despois do 25 de abril. Detido en 1984, en 1985 foi xulgado e condenado no xulgado polo seu papel na dirección do FP-25 de Abril. Despois de presentar un recurso contra a condena, estivo en prisión preventiva durante cinco anos e despois á espera de xuízo en liberdade provisional. Máis tarde acusou ao PCP de estar detrás da súa detención e de mantelo en prisión preventiva durante tanto tempo. Tamén acusou a algúns nomes da Policía Xudicial, como a directora do Departamento Central de Investigación e Acción Penal, Cândida Almeida, daquela no PJ, de estar detrás da súa detención, debido á militancia no PCP. Unha vez demostrada a súa conexión coa organización terrorista, en 2004 a Asemblea da República aprobou o indulto, seguida dunha amnistía para os presos no caso FP-25.
Outras intervencións públicas
Foi Medalla militar de 2º clase de mérito militar e a medalla de prata militar de comportamento exemplar.
O 25 de novembro de 1983 foi galardoado co título de Gran Cruz da Orde da Liberdade.
Con Julie Sergeant, protagonizou un clip erótico do programa "Sex Appeal" en SIC, onde tamén tivo unha breve aparición nunha recreación en tempo real que conmemora os acontecementos da Revolución.
Carreira militar
Funcionario do persoal permanente do Artillery Gun, foi ascendido ao rango de maior o 1 de setembro de 1973. Por ordenanza do 10 de abril de 1984 foi ascendido a tenente coronel, con efectos do 21 de novembro de 1980.
Vida persoal
Casou en Lisboa, na igrexa de São João de Brito, o 5 de novembro de 1960, con Maria Dina Afonso Alambre (nada en Lourenço Marques, 6 de xuño de 1936), filla de Bernardino Mateus Alambre e a súa muller Aida de Xesús Afonso, da que tivo dúas fillas e un fillo. Cando foi encarcerado na prisión de Caxias na década de 1980, comezou unha relación con Maria Filomena Morais, unha oficial da prisión divorciada.
Otelo Saraiva de Carvalho e a Galiza
Saraiva de Carvalho mantivo até os seus últimos días unha fonda relación con Galiza. Nos primeiros momentos do proceso revolucionario prestou a súa colaboración ás organizacións galegas que loitaban contra a ditadura, merecendo destaque a súa axuda á Fronte Armada da UPG dirixido por Xosé Ramón Reboiras. Tamén veu á Galiza a actos culturais e políticos, mostrando un profundo coñecemento do problema galego.
Ligazóns externas
Intervención en 2014 en Pontevedra na Semana Galega de Filosofía
Ctenolio
O ctenolio ou ctenolium é unha estrutura en forma dunha fileira de pequenos dentes en forma de peite, situada no bordo anterior da valva dereita da cuncha, ao lado da marca que queda da xuvenil glándula do biso dos bivalvos da familia dos pectínidos, característica única destes moluscos, e que se presenta nalgún momento durante o ciclo de vida do animal. Aínda que moitas vieiras perden esta característica a medida que se converten en adultos que se desprazan libremente, todas teñen un ctenolio nalgún momento da súa vida, e ningún outro bivalvo ten unha característica análoga. O ctenolio encóntrase só nas vieiras modernas; os seus antepasados, os entolíidos, non o posuían.
Etimoloxía
O termo do latín científico ctenolium deriva do diminutivo do grego antigo κτείς kteís, "peite".
A Ferrería, Reiriz, O Saviñao
A Ferrería é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Quián, Reiriz, O Saviñao
Quián é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Casa da Moeda de Kremnica
A Casa da Moeda de Kremnica (en eslovaco: Mincovňa Kremnica; en húngaro: Körmöcbányai pénzverde) é unha casa de moeda de titularidade estatal situada en Kremnica, Eslovaquia. O precursor da actual compañía actual estableceuse en 1328 e a ceca mantívose case sete séculos dedicada á cuñaxe de moeda.
Ademais de elaborar moedas para diversos países do mundo, a Casa da Moeda de Kremnica é a produtora das moedas do euro de Eslovaquia.
Historia
A Casa da Moeda de Kremnica estableceuse o 17 de novembro de 1328 cando o rei húngaro Carlos de Anjou converteu a Kremnica nunha cidade real libre.
esquerda|miniatura|120x120px|[[Ducado (moeda)|Ducado de 1704 coa marca de ceca KB, da Casa da Moeda de Kremnica]]
Da gran variedade de moedas que a ceca cuñou desde aquel momento, a máis salientable foi o ducado de ouro. Os ducados de Kremnica eran coñecidos pola súa boa calidade e eran considerados como a moeda máis forte e a moeda refuxio de Europa Central. Nos arquivos históricos dispoñibles consta que nesta casa de moeda se cuñaron 21 millóns e medio de ducados ao longo da súa historia. O valor da cantidade de ouro utilizada para estas cuñaxes sería hoxe de arredor de mil millóns de Euros, á parte do seu valor numismático.
miniatura|263x263px|[[Tálero de prata de 1740, da Casa da Moeda de Kremnica]]
Ademais, a ceca de Kremnica foi unha das primeiras en cuñar táleros de prata, a partir de 1499. E desde finais do século XV e durante todo o século XVI tamén destacou por labrar algunhas das medallas de máis calidade de Europa.
A mediados do século XV, a ceca foi trasladada desde o seu lugar primitivo ata outra localización dentro das murallas da cidade, onde se instalou nun complexo de edificios, preto das murallas na súa sección noroeste, cuxa construción non se concluíu ata 1880. miniatura|120x120px|Moeda de 10 [[Coroa austrohúngara|coroas austrohúngaras de 1900, cuñada na Casa da Moeda de Kremnica (marca de ceca K.B)]] En 1892, cando se instaurou a coroa como unidade monetaria do Imperio Austrohúngaro, a Casa da Moeda de Kremnica puido facer fronte ao considerable aumento da cuñaxe provocado pola introdución das novas moedas. Hungría tivo varias cecas operativas nese período (como as de Bratislava ou a de Alba Iulia, na actual Romanía), aínda que Kremnica era a única en Eslovaquia e estaba moi por diante en materia tecnolóxica. Gradualmente, o Imperio foise desfacendo das cecas pouco rendibles e a de Kremnica foi a única que se mantivo a finais do século XIX.
O período de máxima operatividade da ceca coincidiu co reinado da emperatriz María Tareixa. As cantidades de moeda cuñadas en Kremnica nesa época foron maiores que as de todas as demais cecas do Imperio xuntas.
O Goberno checoslovaco tivo, por tanto, que restablecer novamente a casa de moeda, xa que en Kremnica non ficaban máis que os edificios. Os labores de instalación de nova maquinaria deron comezo en 1921. Desde entón, a ceca non deixou de producir todas as moedas en circulación dos estados checoslovaco e eslovaco, e cuñou moedas para outros 25 países. Tendo en conta que Kremnica era a única casa de moeda establecida en todo o territorio checoslovaco, as moedas utilizadas no Protectorado de Bohemia e Moravia (1939-1945) foron subministradas por Alemaña. Pola súa banda, ao se producir a separación das dúas repúblicas, a República Checa estableceu en 1993 a súa propia casa de moeda. miniatura|240x240px|[[Moedas de euro cuñadas pola Casa da Moeda de Kremnica]] A finais de 1986, construíuse e dotouse unha nova planta nas aforas da cidade e alí se transferiu toda a produción, bardante a cuñaxe de medallas, que se mantivo no edificio orixinal. Ese edificio histórico converteuse, o 24 de febreiro de 2011, nun dos monumentos declarados patrimonio cultural europeo.
No período actual, a ceca de Kremnica fabrica tanto moedas de circulación (en euros) como moedas conmemorativas e para o coleccionismo, por orde do Banco Nacional de Eslovaquia, así como para outros estados. O seu abano de produtos abrangue non só moedas e medallas, senón tamén condecoracións e insignias, xoias, placas, tarxetas e outros obxectos.
En marzo de 2013, a empresa fíxose cun contrato para a produción de 175 millóns de pezas de 10 rupias para Sri Lanka, cun valor total de 6.032 millóns de dólares. Este contrato foi especialmente valioso para a ceca de Kremnica, xa que lle permitiu introducirse nun mercado ata a data dominado pola Royal Mint do Reino Unido.
Exposición
miniatura|219x219px|Antiga prensa de cuñaxe exposta na Casa da Moeda de Kremnica En 2006 levouse a cabo un reacondicionamento xeral dos edificios históricos da Casa da Moeda de Kremnica, cuxa construción data de 1450. Neles instalouse unha tenda na que se comercializan todos os produtos elaborados na ceca, así como unha exposición permanente sobre os procesos de cuñaxe, con maquinaria e equipamentos de alto valor histórico (sobre todo as prensas da marca Vulkan). Ademais desta maquinaria histórica, os visitantes tamén teñen a oportunidade de observar como é o proceso moderno de cuñaxe de moeda.
Marcas de ceca
A primeira marca de ceca nas moedas cuñadas en Kremnica foi un «C», da denominación latina Cremnicium, mais cambiou a «K», correspondente ao húngaro Körmöcz e ao alemán Kremnitz, baixo o reinado de Sexismundo de Luxemburgo, e máis tarde a «KB», forma abreviada do húngaro Körmöcz-Bánya e do alemán Kremnitz-Bergstadt. Mediante un decreto do 16 de xuño de 1766, María Tareixa uniformou as marcas de ceca de todas as casas de moeda do Imperio Austríaco e adxudicóuselle a letra «B» nunha orde alfabética e pola importancia da ceca (o A foi para a ceca de Viena). Entre 1848 e 1849 cambiouse temporalmente a marca de ceca a «K.B.» (Körmöczbánya"), e de xeito permanente en 1868; esa marca mantívose durante o traslado das instalacións a Budapest ata 1922. Finalmente, a partir do establecemento da actual Mincovňa Kremnica utilízanse as súas iniciais «MK» como marca de ceca.
Concello de Nybro
Nybro é un concello sueco no condado de Kalmar. A súa capital é a localidade de Nybro. En setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 20 323 habitantes.
O concello limita cos municipios de Emmaboda, Kalmar, Lessebo, Mönsterås, Högsby e Uppvidinge.
Emiliano Pérez Pérez
Emiliano Pérez Pérez, finado en Monforte de Lemos o 28 de xuño de 1926, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos tomando posesión en maio de 1918. Permaneceu no cargo até novembro de 1920. Volveu ser nomeado alcalde de Monforte de Lemos en outubro de 1921, ocupando o cargo até abril de 1922. Finou en xuño de 1926.
Vida persoal
Casou con Juana González e foi pai de Emiliano Pérez González.
Historia xeolóxica do oxíxeno
miniatura|420px|Acumulación de O2 na [[atmosfera terrestre. As liñas vermellas e verdes representan o rango das estimacións, mentres que o tempo está medido en miles de millóns de anos (Ga).
Estadio 1 (3,85–2,45 Ga): Practicamente non hai O2 na atmosfera.
Estadio 2 (2,45–1,85 Ga): Producíase O2 pero era absorbido nos océanos e rochas do leito do mar.
Estadio 3 (1,85–0,85 Ga): O O2 empeza a escapar dos océanos, pero é absorbido polas superficies terrestres e a formación da capa de ozono.
Estadios 4 e 5 (0,85 Ga–actualidade): Os sumidoiros de O2 están cheos, o gas acumúlase. ]] A historia xeolóxica do oxíxeno describe como se foi xerando este gas e acumulando na atmosfera terrestre, que inicialmente carecía del en estado libre. Antes de que evolucionase a fotosíntese, a atmosfera terrestre carecía de oxíxeno libre (O2). Os organismos fotosintéticos procariotas que producían O2 como un produto residual viviron moito antes de que se producise a primeira acumulación de oxíxeno na atmosfera, seguramente hai 3,5 miles de millóns de anos. O oxíxeno que produciron foi rapidamente retirado da atmosfera polas reaccións co ferro disolto no mar. Esta "oxidación en masa" do ferro orixinou a deposición de óxido de ferro no fondo oceánico, formando formacións de ferro bandeado. O oxíxeno só empezou a permanecer na atmosfera en pequenas cantidades aproximadamente uns 50 millóns de anos antes do comezo do Evento da grande oxixenación. Esta oxixenación en masa da atmosfera tivo como resultado unha rápida acumulación de oxíxeno libre. Ás taxas actuais de produción primaria, os organismos fotosintéticos actuais poderían producir a concentración de oxíxeno que hai hoxe en só 2000 anos. En ausencia de plantas, a taxa de produción de oxíxeno pola fotosíntese era máis lenta no Precámbrico e as concentracións de O2 alcanzadas eran de menos do 10% da actual e probabemente flutuaron amplamente; o oxíxeno mesmo puido ter desaparecido de novo da atmosfera hai arredor de 1,9 miles de millóns de anos. Estas flutuacións nas concentracións de oxíxeno tiveron pouco efecto directo sobre a vida, e non se observaron extincións en masa ata a aparición de vida complexa aproximadamente a comezos do Cámbrico, hai. A presenza de proporcionou novas oportunidades á vida. O metabolismo aerobio é máis eficaz que o anaerobio, e a presenza de oxíxeno creou novas oportunidades que a vida podía explorar. Desde o comezo do Cámbrico, as concentracións de oxíxeno atmosférico flutuaron entre o 15% e o 35% do volume atmosférico. Alcanzouse un máximo do 35% cara ao final do Carbonífero (hai uns 300 millóns de anos), un pico que puido ter contribuído á aparición de insectos e anfibios de gran tamaño naquela época. Aínda que as actividades humanas como a queima de combustibles fósiles, afectan á concentración relativa de dióxido de carbono e ao efecto invernadoiro, o seu efecto sobre as concentracións de oxíxeno, que son moito maiores, é menos significativo.
Efectos sobre a vida
A concentración de oxíxeno na atmosfera cítase a miúdo como un posible contribuínte a fenómenos evolutivos a grande escala, como a orixe da biota de Ediacara multicelular, a explosión cámbrica, as tendencias na evolución no tamaño do corpo dos animais e outros eventos de extinción e diversificación.
O gran tamaño dos insectos e anfibios do Carbonífero, cando a concentración de oxíxeno na atmosfera chegou ao 35%, atribuíuse por algúns autores a que eses animais teñen un metabolismo cunha difusión de oxíxeno limitada e non poden crecer se a concentración de oxíxeno é baixa. Pero o ensaio de Haldane indica que isto só se podería aplicar aos insectos. Porén, a base biolóxica para esta correlación non é firme, e diversas evidencias indican que a concentración de oxíxeno non é un factor limitante do tamaño nos modernos insectos. Ademais, non hai unha correlación significativa entre o oxixeno atmosférico e o tamaño corporal máximo no resto do rexistro xeolóxico. As restricións ecolóxicas poden explicar mellor o tamaño pequeno das libélulas post-carboníferas, por exemplo a aparición de competidores voadores en épocas posteriores, como os pterosauros, aves e morcegos.
O aumento das concentracións de oxíxeno foron citadas como un dos diversos impulsores da diversificación evolutiva, aínda que os argumentos fisiolóxicos nos que se basean son cuestionables, e non hai un padrón claramente evidente entre as concentracións de oxíxeno e a taxa de evolución. A ligazón máis celebrada entre o oxíxeno e a evolución ocorreu ao final da última glaciación de Terra bóla de neve, na que se encontrou a primeira vida multicelular complexa no rexistro fósil. Baixo concentracións de oxixeno baixas e antes da evolución da fixación do nitróxeno, os compostos de nitróxeno bioloxicamente dispoñibles estaban presentes en cantidades limitadas e as periódicas "crises do nitróxeno" podían facer que o océano fose pouco hospitalario para a vida. As concentracións significativas de oxíxeno foron un dos requisitos para a evolución da vida complexa. Os modelos baseados nos principios do uniformismo (é dicir, extrapolando as dinámicas oceánicas dos tempos actuais a tempos máis pretéritos) suxiren que ditas concentracións só se alcanzaron inmediatamente antes da primeira aparición dos metazoos no rexistro fósil. Ademais, as condicións oceánicas anóxicas ou que dalgún outro xeito fosen quimicamente "desagradables", que lembran ás que se supón que inhiben a vida microscópica, volveron a darse a intervalos ao longo do Cámbrico temperán e tamén no Cretáceo, sen efectos aparentes sobre as formas de vida daqueles tempos. Isto podería indicar que as sinaturas xeoquímicas que se encontran nos sedimentos oceánicos reflicten a atmosfera dun modo diferente antes do Cámbrico, quizais como resultado do modo fundamentalmente diferente de recirculación dos nutrientes en ausencia de comedores de plancto.
Unha atmosfera rica en oxíxeno pode causar a liberación de fósforo e ferro das rochas, por meteorización destas, e estes elementos quedan dispoñibles para o sostemento de novas especies cuxos metabolismos necesitan estes ementos en forma de óxidos.
Scientia
Scientia foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1930.
Historia e características
Órgano da Federación Gallega de Estudiantes Católicos, apareceu abril de 1930. Dirixida por Ramón F. Fernández. Entre os seus colaboradores figurou Carlos Ruíz del Castillo. O último número coñecido é o 9, aparecido en decembro de 1930.
Teibel, Reiriz, O Saviñao
Teibel é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Emiliano Pérez González
Emiliano Pérez González, finado en Monforte de Lemos o 2 de xaneiro de 1953, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Emiliano Pérez Pérez. Co fin da ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos tomando posesión o 5 de abril de 1930, permanecendo no cargo ata o 4 de febreiro do ano seguinte. Finou en Monforte de Lemos en xaneiro de 1953.
Vida Persoal
Casou con Teresa Silva Vázquez e foi pai de María Teresa Pérez Silva.
Pretty Nose
Pretty Nose (nada c. . 1851) foi unha muller arapaho que participou na batalla de Little Bighorn. Viviu cando menos ata os 101 anos e converteuse en xefa de guerra.
Traxectoria
Pretty Nose pertencía ao pobo arapaho, aínda que nalgunhas fontes se refiren a ela como cheyenne. Foi identificada como arapaho polas súas pulseiras de contas vermellas, negras e brancas.
Pretty Nose participou na batalla de Little Bighorn en 1876 cun destacamento combinado cheyenne/arapaho.
O descendente de Pretty Nose, Mark Soldier Wolf, converteuse nun ancián tribal arapaho que serviu no Corpo de Marines dos Estados Unidos durante a guerra de Corea. Pretty Nose foi testemuña do seu regreso á reserva india de Wind River en 1952, á idade de 101 anos. Nese momento Mark Soldier Wolf informou que pulseiras que indicaban que era unha xefa de guerra.
Pretty Nose foi retratada na novela de 2017 The Vengeance of Mothers: The Journals of Margaret Kelly & Molly McGill de Jim Fergus.
Fotografías
Unha fotografía tirada por Laton Alton Huffman c. 1880 amosa Pretty Nose cunha moza chamada Spotted Fawn. Unha fonte do Montana Memory Project sinala que eran irmás. Apareceu en varios gravados en prata de Huffman, e agora forman parte da colección da Biblioteca de Princeton. A súa foto aparece na cuberta de The Spirit of Indian Women (Judith Fitzgerald e Michael Oren Fitzgerald, eds.).
Alcaldes de Carballo
Esta é unha lista dos alcaldes de Carballo.
Pumar, Rosende, O Saviñao
Pumar é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nacionalismo chinés
miniatura|dereita|A [[Bandeira de Taiwán|segunda bandeira nacional da República da China (1928–presente), representando unha variedade de nacionalismo chinés. Desaparecida na China continental despois de 1949. No presente é usada para representar a Taiwán. Estreitamente relacionada co Kuomintang (KMT), tamén coñecido como Partido Nacionalista Chinés.]] miniatura|dereita|A actual [[Bandeira da República Popular da China|bandeira nacional da República Popular da China (1949–presente), representando unha variedade de nacionalismo chinés. No presente é usada na China continental, Hong Kong e Macau. Estreitamente asociada co Partido Comunista da China.]]