cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alvar Aalto
Traxectoria
Fillo dun enxeñeiro agrícola. Estudou arquitectura na Universidade Tecnolóxica de Helsinqui (1916-1921). Abriu o seu primeiro estudio en 1923 en Jyväskylä. En 1924 casou coa tamén arquitecta Aino Marsio. A viaxe de vodas a Italia supuxo o encontro coa cultura mediterránea que tanta influencia tería na súa obra. En 1927 trasladouse a Turku onde construíu a sede do xornal que converte no seu manifesto arquitectónico. Posteriormente fixou a súa residencia en Helsinqui.
En 1940 trasladouse ós Estados Unidos, onde foi profesor de arquitectura no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). No 1950 volveu a Finlandia, despois da morte da súa muller.
Aalto tamén deseñou mobles e cristais. Defensor do funcionalismo e da arquitectura orgánica. Os seus edificios intégranse harmoniosamente na paisaxe, co que forman un todo arquitectónico, a madeira e o ladrillo foron os materiais preferidos. Deseñou 200 proxectos dos que a metade foron realizados.
Illa de Mar
A illa de Mar é un illote que forma, xunto coa illa de Tierra e o Peñón de Alhucemas, o arquipélago das illas Alhucemas, unha das tradicionais prazas de soberanía españolas no norte de África.
Alvar Aalto
Traxectoria
O Museo finlandés de Arquitectura e a Asociación Finlandesa de Arquitectos (SAFA) estableceu en 1967 o Premio Alvar Aalto na súa honra. miniatura|Alvar Aalto nun selo publicado en 1976.
Illa de Mar
Está situada a 50 metros da praia marroquí de Sfiha e ascende ata uns 4 m sobre o nivel do mar. Está deshabitada e noutros tempos foi utilizada como cemiterio. Desde o incidente da illa Perejil en 2002, foi cercada de arame.
Alvar Aalto
Obras destacadas
miniatura|Auditorio da Univesidade Tecnolóxica de Helsinqui. miniatura|Igrexa de Seinäjoki 1960.
Obxectos e mobiliario
miniatura|175px|Cadeira deseñada por Alvar Aalto.
Pretor
Un pretor (do latín prætor) era un maxistrado romano cuxa xerarquía era inmediatamente inferior á do cónsul, e que tiña xurisdición sobre as causas civís. Hoxe, sería como un xuíz menor.
Nos primeiros tempos da república romana, o termo pretor servía para designar aos cónsules, porque estaban colocados á fronte dos exércitos. Pero no ano -366 creouse en Roma co título particular de pretor, unha nova maxistratura, cuxa función consistía en administrar xustiza. Os plebeos non chegaron á pretura senón ata o -337.
O pretor na antiga Roma
Eran os encargados de presidir os tribunais, durante un ano, aínda que finalizado este tempo podían convertérense en propretores e gobernar outro ano sobre uns territorios determinados. Eran oito, e podían considerarse os axudantes dos cónsules.
O pretor de Roma dividiu as súas funcións a partir do -246: o Praetor Urbanus ocupouse das cuestións dos cidadáns; e o Praetor Peregrinus das cuestións suscitadas entre cidadáns e non cidadáns. A división de funcións foi necesaria polo incremento das causas.
O cónsul perdeu as funcións xudiciais civís en favor dun maxistrado curul designado como pretor, por prazo dun ano, quen posuía o imperium e figuraba entre os maxistrados de maior xerarquía. O seu nomeamento recaeu nos Comicios Centuriados e co mesmo cerimonial relixioso que se usaba para a elección do cónsul. A insignia do seu cargo era a toga pretexta. Ao pretor correspondían ademais as funcións consulares cando os cónsules estaban ausentes.
Máis tarde xurdiu un segundo pretor (chamado Praetor Peregrinus) encargado de resolver os asuntos civís suscitados entre cidadáns e visitantes non cidadáns.
A medida que a dominación romana se estendeu fóra de Italia, creáronse os chamados praetores provinciales, destinados a gobernar os países conquistados e comandar os exércitos, cando había varios campos de operacións. Os pretores entón tiñan o dereito de publicar edictos. Sobre a porta do seu tribunal había unha pedra branca, onde cada pretor novo, ao entrar en funcións, facía gravar o seu edicto, é dicir, anunciaba as regras de dereito segundo as cales se administraría xustiza durante o curso da súa maxistratura. Cando atopaban lagoas na lexislación, os pretores redactaban as regras necesarias sobre o caso que se presentaba; ou se xulgaban que as do dereito antigo non conviñan ás novas necesidades, sen abrogalo expresamente, temperaban o seu rigor.
En tempos de Hadriano, o xurisconsulto Salvius Iulianus reuniu e ordenou todos os edictos dos pretores, ese corpo de edictos recibiu o nome de edictum perpetuum (edicto perpetuo).
Os pretores subsistiron ata fins do imperio, pero, aos poucos, desposuídos das súas antigas atribucións, acabaron por conservar unicamente a intendencia dos xogos.
Apoderamento
miniatura|Apoderamento no traballo en persoas da terceira idade nun asilo en Alemaña. A estratexia do apoderamento  xorde das organizacións de mulleres dos países en desenvolvemento e consiste nun proceso mediante o cal as mulleres, individual e colectivamente, toman conciencia sobre a discriminación de xénero e gañan capacidade para participar e decidir en maior medida sobre as súas posibilidades vitais e as das súas comunidades.
O apoderamento non supón un proceso polo cal unhas persoas gañan poder exclusivamente en detrimento do poder doutras. Existen diferentes dimensións do apoderamento:
Songs for the Deaf
Songs for the Deaf é o terceiro álbum da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado o 27 de agosto do 2002 a través do selo Interscope Records. O álbum conta coa colaboración do membro de Nirvana e Foo Fighters Dave Grohl na batería. Ao igual que noutros álbums da banda, Songs for the Deaf conta cun bo número de colaboracións.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Joshua Homme e Nick Oliveri agás onde se indique.
Andén Número 3 (Curtametraxe)
Argumento
Julia é unha rapaza duns 17 anos que por causas descoñecidas ten que marchar da súa cidade de residencia, provocando o enfado do seu mozo Carlos. A historia cóntanos a reacción de ambos personaxes ante a desafortunada nova.
Falkirk F.C.
O Falkirk Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Falkirk. Foi fundado en 1876 e compite na Scottish First Division.
Historia
A data de formación do club é obxecto de controversia, pero o ano 1876 é o usado polo propio Falkirk FC e polos seus seareiros como a data de referencia. O club rapidamente recibiu o alcume de The Bairns, que é un termo escocés co significado de "os nenos". Considerado un equipo de segunda fila, moi poucas veces estivo entre os grandes do fútbol escocés, a última delas dende 2005.
En xaneiro de 2009 ficha polo Falkirk FC o porteiro coruñés Dani Mallo.
Palmarés
Estes son os mellores resultados acadados polo Falkirk FC ao longo da súa historia:
Franz von Papen
Franz Joseph Hermann Michael Maria von Papen zu Köningen (1879-1969) foi un nobre, militar, espía e diplomático alemán. Foi chanceler de Alemaña entre o 1 de xuño e o 17 de novembro de 1932, e vicechanceler entre 1933 e 1934.
Foi considerado unha figura política dubidosa: cando era chanceler, foi un férreo opositor dos nazis, pero coa ascención destes tornouse nun dos seus aliados incondicionais.
Diplomacia
dereita|miniatura|250 px|A sede da [[ONU en Nova York]] miniatura|Ger van Elk, Symmetry of Diplomacy, 1975, Groninger Museum. A diplomacia é a arte de conducir as relacións internacionais ou os negocios estranxeiros dun determinado Estado ou outro suxeito de dereito internacional. Xeralmente é emprendida por medio de diplomáticos de carreira e implica asuntos de guerra e paz, comercio exterior, promoción cultural, coordinación de organizacións internacionais e outros. Convén distinguir entre diplomacia e política exterior - aquela é unha dimensión desta última. A política exterior é definida en última análise pola autoridade de goberno dun Estado ou pola alta autoridade política dun suxeito de dereito internacional; así a diplomacia pode ser entendida como unha ferramenta dedicada a planear e executar a política exterior, por medio de diplomáticos. As relacións diplomáticas son definidas no plan do dereito internacional pola Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas (CVRD), de 1961.
Figuradamente, ou de forma coloquial, chámase diplomacia ao uso da delicadeza ou os bos modos, ou, tamén, astucia para tratar calquera negocio.
Funcións da diplomacia
Considéranse funcións tradicionais da diplomacia as tarefas de negociar, informar e representar.
A tarefa de negociar consiste en manter relacións co obxectivo de concluír un acordo. O diplomático negocia en nome e por conta do Estado que representa, co propósito de defender os intereses deste. En canto ao número de partes, a negociación pode ser bilateral ou multilateral. A negociación bilateral dáse entre dous partes. A multilateral envolve máis de dúas partes e adoita ocorrer no ámbito de conferencias ou de organizacións internacionais.
A tarefa de informar defínese como o deber e a prerrogativa do diplomático no sentido de decatarse por todos os medios lícitos das condicións existentes e da evolución dos acontecementos dun determinado Estado e informar a este respecto ao Goberno do Estado que representa. En xeral, esta función é desempeñada por diplomáticos acreditados ante o goberno do Estado sobre do cal informan.
A función de representar inclúe a tarefa de facer patente a presenza do Estado representado en eventos internacionais ou estranxeiros (no argot diplomático, "mostrar a bandeira"). Inclúe, tamén, en certos casos, o recibimento de poderes do Estado representado para, en nome e por conta deste último, practicar actos de interese daquel Estado.
Modernamente, adoítase incluír entre as funcións da diplomacia as de promover o comercio exterior ("promoción comercial") e a imaxe do Estado representado ("diplomacia pública").
O dereito internacional recoñece aos Estados a facultade de exercer protección diplomática sobre os intereses das súas nacións. Así, dentro dos límites do dereito internacional, unha misión diplomática pode defender os intereses dunha empresa ou dun individuo do seu país.
Órganos da diplomacia
O Estado mantén relacións diplomáticas por intermedio de órganos especializados. Tales órganos adoitan organizarse ao redor dun Ministerio de Asuntos Exteriores (ou outros nomes: Ministerio de Relacións Exteriores, Ministerio de Negocios Estranxeiros, Departamento de Relacións Exteriores, Departamento de Estado, Secretaría de Relacións Exteriores etc.) e contar cun cadro de profesionais que representan o Estado ante outros gobernos, o chamado "servizo diplomático".
Á beira da diplomacia profesional, os Estados tamén botan man de misións temporais ao exterior ("diplomacia ad hoc") para desempeñar determinada función (negociar un tratado, por exemplo). Este tipo de misión pode involucrar a outros órganos do Estado, como os Ministerios de Comercio, Facenda, Agricultura, Defensa etc.
O termo "diplomacia parlamentaria" foi creado en 1955 por Dean Rusk para designar as negociacións multilaterais que ocorren no ámbito da ONU e foi posteriormente estendido ás demais organizacións internacionais. A diplomacia parlamentaria distínguese por levarse a cabo no seo de organizacións internacionais, seguir regras de procedemento e contar con debate permanente (asemellándose, polo tanto, ao que ocorre cos parlamentos nacionais). Máis recentemente, atópanse tamén referencias á diplomacia parlamentaria como sendo dirixida polos membros dos parlamentos nacionais.
Misións diplomáticas
dereita|miniatura|250px|A sede da Embaixada do Brasil en [[Washington, D.C.|Washington.]] A Misión diplomática está constituída por un grupo de operarios dun Estado ("Estado acreditante") ou organización internacional, presentes no territorio doutro Estado ("Estado acreditado"), cuxo obxectivo é representar o Estado acreditante ante o Estado acreditado. En termos prácticos, adoita ser unha Misión permanente dun Estado localizada na capital doutro Estado.
Denomínase "diplomático" o funcionario pertencente ao servizo diplomático dun Estado; "Misión diplomática", un grupo de diplomáticos de mesma nacionalidade acreditados perante un Estado estranxeiro. O conxunto de diplomáticos de todas as nacionalidades presentes no territorio dun determinado Estado denomínase "corpo diplomático". O corpo diplomático acreditado nunha determinada capital adoita ter un "decano" (o embaixador que leva máis tempo naquela capital; nalgúns lugares, a posición é reservada ao nuncio apostólico), con función de portavoz dos intereses do conxunto dos diplomáticos estranxeiros.
As Misións diplomáticas poden ser dun de entre tres niveis, dependendo da clase do xefe da misión (CVRD, art. 14):
Na práctica, actualmente as Misións diplomáticas son mandadas por embaixadores. A maioría das Misións doutro nivel foron elevadas á categoría de embaixada logo da segunda guerra mundial.
En xeral, as Misións diplomáticas no exterior repórtanse a e reciben instrucións do respectivo Ministerio do Exterior (ou dos Negocios Estranxeiros).
Dereito de legación
Defínese o dereito de legación como a facultade de enviar (dereito de legación activo) e recibir (pasivo) axentes diplomáticos. Resulta da soberanía do Estado no seu aspecto externo (é dicir, o non-recoñecemento de autoridade superior a el mesmo). En consecuencia, soamente gozan deste dereito os Estados soberanos —os semi-soberanos só o fan con autorización do Estado ao cal están vinculados.
O dereito de legación deriva do principio da igualdade xurídica dos Estados e está regulado polo principio do consentimento mutuo.
Modernamente, este dereito tamén foi exercido polas organizacións internacionais.
Historia
miniatura|250px|O [[Congreso de Viena por Jean-Baptiste Isabey, 1819.]] A facultade de practicar a diplomacia é un dos elementos definidores do Estado, razón pola cal aquela foi exercida desde a formación das primeiras cidades-Estado, hai milenios. Na Antigüidade e na Idade Media, os diplomáticos eran case sempre enviados só para negociacións específicas, retornando coa súa conclusión. A historia rexistra como primeiros axentes diplomáticos permanentes os apocrisiarios, representantes do Papa e doutros patriarcas católicos ante o Imperio bizantino. Tamén exercían as súas funcións de modo permanente os procuratores in Romanam Curiam, representantes dos soberanos europeos xunto ao Papa en Roma. Con estas dúas institucións (apocrisiarios e procuratores) xurdiron os primeiros conceptos do que viría ser a diplomacia moderna, como as instrucións, as credenciais e as inmunidades.
A orixe da diplomacia moderna pode ser atopada nos Estados da Italia Setentrional, no comezo do Renacemento, co establecemento das primeiras Misións diplomáticas no século XIII. A primeira Misión diplomática permanente foi establecida por Milán en 1446 xunto ao goberno de Florencia. No norte de Italia xurdiron algunhas das tradicións da diplomacia, como a presentación de credenciais dos embaixadores estranxeiros ao Xefe de Estado.
De entre as grandes potencias europeas, España foi a primeira en manter un representante permanente no exterior - na corte inglesa, a partir de 1487. A finais do século XVI, o establecemento de Misións permanentes xa se fixera frecuente en Europa.
A Paz de Westfalia (1648), ao instituír o sistema do equilibrio europeo, consolidou a necesidade das Misións diplomáticas permanentes, por medio das cales os Estados europeos buscaban crear ou preservar alianzas.
Como os embaixadores eran, como regra xeral, membros da nobreza ou políticos con pouca experiencia en relacións exteriores, creouse unha crecente base de diplomáticos profesionais nas Misións no exterior. Na mesma época, comezaban a ser estruturados os Ministerios do Exterior nas principais capitais europeas.
Coa presenza permanente de enviados diplomáticos nas capitais europeas, xurdiron conceptos como o de precedencia, que organizaba os xefes de Misión estranxeiros en orde de importancia. As regras a ese respecto variaban de país en país e eran a miúdo confusas, distinguindo entre representantes de monarquías e repúblicas, ou conforme a relixión oficial do Estado acreditante. O Congreso de Viena de 1815 creou un sistema de precedencia diplomática, pero o tema continuou a ser fonte de discordancia ata o século XX, cando o tema foi regulado definitivamente, polo artigo 16 da CVRD.
Six moments musicaux (Rachmaninov)
miniatura|Rachmaninov en 1892. Six Moments Musicaux (en galego Seis momentos musicais; Шесть Музыка́льных Моме́нтов, Shest’ Muzykál’nykh Moméntov), Op. 16, son unha serie de pezas para piano solista compostas polo compositor ruso Sergei Rachmaninov entre outubro e decembro de 1896. Os Moments musicaux constan dun grupo de seis obras separadas que reproducen formas musicais características de períodos musicais anteriores. As formas que aparecen na obra de Rachmaninov son o nocturno, a canción sen palabras, a barcarola, un virtuoso estudo e o tema con variacións.
Diplomacia
Historia
A primeira embaixada enviada por un Estado europeo ao Oriente foi a de Inglaterra xunto ao emperador mogol (mughal), en 1615. As tradicións diplomáticas fóra de Europa diferían en moito das europeas, especialmente no que se refire aos grandes imperios como o Otomán ou o chinés, que se consideraban superiores aos outros Estados. Por fin, a expansión europea nos séculos XVIII e XIX levou consigo a práctica diplomática daquel continente, facéndoa universal.
Privilexios e inmunidades
A inmunidade diplomática é unha forma de inmunidade legal e unha política entre gobernos que asegura ás Misións diplomáticas inviolabilidade, e aos diplomáticos salvoconduto, exención fiscal e outras prestacións públicas (como servizo militar obrigatorio), así como de xurisdición civil e penal e de execución.
Six moments musicaux (Rachmaninov)
As pezas consideradas individualmente teñen sido descritas como «verdadeiras pezas de concerto, sendo máis apreciadas no escenario cun piano de cola». A pesar de ser compostas como parte dunha serie, cada peza pode ser interpretada individualmente como un solo de concerto cos seus propios temas e ambientes. Abranguen unha ampla variedade de temas dende unha sombría marcha fúnebre presente no número tres ao maxestoso canon do número seis, os Moments Musicaux constitúen tanto unha revolución no xénero como unha volta á composición para piano só de Rachmaninov. Unha interpretación habitual adoita durar uns trinta minutos.
Diplomacia
Privilexios e inmunidades
A noción de privilexios e inmunidades para diplomáticos estranxeiros existe desde a Antigüidade —os embaixadores romanos eran considerados sacros e a súa violación constituía un motivo para guerra xusta. Na Idade Media, como as relacións internacionais dábanse entre Xefes de Estado, ofender un embaixador significaba ofender o Xefe de Estado que o enviou, o que xustificaba as precaucións da inmunidade.
A primeira teoría articulada que busca xustificar a necesidade de privilexios e inmunidades para diplomáticos foi a da extraterritorialidade, detallada por Hugo Grotius no século XVII, segundo a cal unha ficción xurídica faría da Embaixada unha parte do territorio do Estado acreditante. Actualmente, a extraterritorialidade foi abandonada en favor da teoría do interese da función, segundo a cal a finalidade dos privilexios e inmunidades non é beneficiar individuos, senón garantir o eficaz desempeño das funcións das Misións diplomáticas na súa tarefa de representación dos Estados acreditantes.
Six moments musicaux (Rachmaninov)
Nunha entrevista que tivo lugar en 1941, Rachmaninov afirmou, «o que intento facer, ao transcribir a miña música, é dicir de xeito directo e simple o que o meu corazón sente ao compoñer». A pesar de ter composto os Moments Musicaux por encontrarse en apuros económicos, as pezas resumen o seu saber na composición para piano ata o momento. O Andantino comeza a serie cunha longa e reflexiva melodía que se desenvolve ata acadar un rápido clímax. A segunda peza, o Allegretto, é a primeira das poucas da serie que revelan a súa mestría na técnica pianística. O Andante Cantabile é un contraste entre as dúas pezas que a rodean, explicitamente denominadas marcha fúnebre e lamento. O Presto obtén a súa inspiración de varias fontes, entre as que se encontran os Preludios de Frédéric Chopin, sintetizadas nunha explosión de intensidade melódica. A quinta peza da serie, denominada Adagio sostenuto, é un respiro en forma de barcarola, antes do final Maestoso, que conclúe a serie cunha grosa textura en tres partes. En Six Musical Moments, Rachmaninov ilustra completamente, nas súas propias palabras, «o que o meu corazón sente».
Diplomacia
Privilexios e inmunidades
Os privilexios e inmunidades poden ser clasificados en inviolabilidade, inmunidade de xurisdición civil e penal e exención fiscal, ademais doutros dereitos como liberdade de culto e exención de prestacións persoais.
A inviolabilidade comprende a sede da Misión e as residencias particulares dos diplomáticos, así como os bens alí situados e os medios de locomoción. A inviolabilidade aplícase tamén á correspondencia e as comunicacións diplomáticas.
Six moments musicaux (Rachmaninov)
Orixes
Contra o outono de 1896, o estado financeiro de Rachmaninov era precario, agraviado por un roubo que sufriu nunha viaxe en tren realizada con anterioridade. Presionado durante longo tempo, tanto pola falta de recursos económicos como por aqueles que esperaban a conclusión da súa primeira sinfonía, «apresurouse a producir». O 7 de decembro escribiu a Aleksnadr Zatayevich, un compositor ruso que coñecera antes de compoñer a obra, dicíndolle, «Apresúrome para obter os cartos que preciso para unha data en concreto... Esta presión financeira perpetua é, por unha banda, bastante beneficiosa... para o día 20 deste mes teño que ter rematado seis pezas para piano». Rachmaninov completou as seis entre outubro e decembro de 1896 e foron todas adicadas a Zatayevich. A pesar das duras condicións, a obra amosa clara evidencia do seu temperán virtuosismo e establece un exemplo da calidade que terían as súas obras futuras.
Diplomacia
Privilexios e inmunidades
Da inmunidade de xurisdición resulta que os actos da Misión e os dos seus diplomáticos non poden ser levados a xuízo polos tribunais do Estado acreditado. Ademais de inmunidade de xurisdición civil e administrativa, os axentes diplomáticos tamén gozan de inmunidade de xurisdición penal. A inmunidade de execución é absoluta —eventuais decisións xudiciais ou administrativas desfavorables á Misión ou aos diplomáticos non poden ser cumpridas á forza polas autoridades do Estado acreditado.
A exención fiscal comprende ao Estado acreditante, ao xefe da Misión, a propia Misión e aos axentes diplomáticos. Esta exención inclúe os impostos nacionais, rexionais e municipais, así como os dereitos aduaneiros, pero non se aplica a taxas cobradas por servizos prestados (o que é a definición de "taxa" en dereito tributario).
A inmunidade diplomática non confire ao diplomático o dereito de considerarse por encima da lexislación do Estado acreditado —é obrigación expresa do axente diplomático cumprir as leis daquel Estado.
Six moments musicaux (Rachmaninov)
Orixes
O nome da serie está inspirado no ciclo para piano de Franz Schubert, tamén chamado Six Moments Musicaux (Op. 94, 1828).
Andantino en si bemol menor
miniatura|300px|No Andantino, o con moto amosa unha longa melodía en [[Métrica (música)|métrica composta (7/4). ]] A primeira peza ten un tempo andantino (moderado), conta cunha extensión de 113 compases e está marcada como 72 negras por minuto. Está dividida en tres seccións distintas. A primeira presenta un tema en compás de 4/4 cunha melodía en estilo nocturno na man esquerda. Unha pausa na metade, en aproximadamente o mesmo lugar que no primeiro Moments Musicaux de Schubert, mostra a influencia que tivo este compositor na obra. A segunda parte está marcada con moto (con movemento), a 76 negras por minuto, e é unha variación do primeiro tema nunha configuración infrecuente de sete negras por compás (7/4). Esta parte finaliza cunha cadenza. A terceira sección introduce a última variación do tema, tamén en 4/4, pero máis rápido, un Andantino con moto a 84 negras por minuto. A peza finaliza cunha coda que volve ao primeiro tempo e repite porcións das anteriores tres partes. Acaba cunha cadencia perfecta na tonalidade de si bemol menor.
O Andantino é a peza de maior duración da serie cun tempo aproximado de interpretación de oito minutos e medio. É descrita como un híbrido xenérico, combinando elementos dos xéneros nocturno e do tema con variacións. A melodía é cromática, sincopada e longa, elementos idiosincráticos que Rachmaninov frecuentemente inclúe nas súas obras. Debido a isto, o Andantino considérase como unha extensión do seu Nocturno en la menor da serie de Morceaux de Salon (Op. 10, n.º 1, 1894). Con todo, o Andantino pode considerarse como unha peza autónoma coas súas propias dificultades, como as seccións con múltiples fraseos nunha soa man.
Allegretto en mi bemol menor
miniatura|300px|Na sección segunda do [[Allegretto, a dinámica cambia tan frecuentemente que se converte nunha das maiores dificultades da peza. ]] A segunda peza, denominada como unha «peza brillante», marca un contraste coa melodía lírica e “atmosférica” da primeira peza. A peza está no tempo rápido allegretto (rapidamente), a 92 negras por minuto. Ten 131 compases de extensión, sendo a que máis ten de todas as pezas, mais é a segunda máis curta ao ser tocada, normalmente non dura máis de tres minutos e medio (a máis curta é a número catro). Esta peza representa un típico estudo do Romanticismo musical, cun estilo parecido aos Estudos (Op. 10 e Op. 25) de Frédéric Chopin, cunha melodía dispersa entre rápidas figuras de sestinas. Está escrita nunha forma ternaria estrita con coda: seccións idénticas de inicio e final comezando nos compases 1 e 85, e unha sección central contrastante que comeza no compás 45. A segunda sección cambia radicalmente de dinámica, constantemente, indo de piano a fortissimo e mesmo sforzando. Conforma, durante toda a obra, un torrente sen fin de semitóns descendentes e un motivo na man que cae como unha fervenza lembrando o Estudo Revolucionario (Op. 10, n.º 12, 1831) de Chopin. A peza remata cunha lenta coda en adagio (cómodo) que finaliza cunha cadencia perfecta en mi bemol maior.
Rachmaninov revisou esta peza en marzo de 1940, mudando a melodía, mais deixando as continuas sestinas, demostrando que este motivo apresurado non é unha simple bravura ou mostra de virtuosismo.
Andante Cantabile en si menor
miniatura|300px|Todo o Andante Cantabile ten melodías graves, escuras e grosas que lembran a unha [[marcha fúnebre. ]] De novo, a seguinte peza difire drasticamente das anteriores: as continuas mudanzas na número dous son mitigadas coa terceira peza da serie, un «introspectivo rêverie [ensoñación] ». Tomando a descrición anterior de xénero híbrido, esta peza é descrita como unha mestura entre os xéneros da canción sen palabras e a marcha fúnebre, para crear a peza de carácter máis ruso do conxunto, contando cun baixo sonoro e unha melodía sólida, características da música rusa.
Con tan só 55 compases, esta peza é unha das menos extensas, mais ten unha das maiores duracións da serie cuns sete minutos. A peza estrutúrase como unha forma a tres partes. O tema da primeira sección está tocado enteiramente en terceiras menores, acompañado pola man esquerda, que toca quintas xustas e oitavas. A sección central ten unha melodía en sextas menores, así como un baixo con oitavas en staccato. O lamento do primeiro tema transfórmase nunha explícita marcha fúnebre ao facerse as oitavas da man esquerda máis regulares.
Presto en mi menor
miniatura|300px|O [[Estudo Op. 10, n.º 12 (Chopin)|Estudo Revolucionario (Chopin, arriba) ten semellanzas co Presto na liña da man esquerda e na melodía.]] A cuarta peza é similar á segunda na calidade da súa interpretación. Esta peza mostra similitudes co Estudo Revolucionario de Chopin na esixente man esquerda ao longo da obra. Ademais parece, soa e séntese como se fora unha improvisación sobre o Preludio en sol maior (Op. 28, n.º 3) de Chopin. A peza conta con 67 compases de extensión, cunha duración duns tres minutos, e o seu tempo é o máis rápido de todas estas pezas, un presto (rápido) a 104 negras por minuto; polo tanto é a peza máis curta en termos de duración.
miniatura|300px|A man esquerda no comezo do Presto (arriba) e a terceira sección do Più vivo. O «desprazamento de rexistros» (resaltado) altera algunhas notas do mesmo motivo para aumentar a tensión. O Presto está escrito en forma ternaria cunha coda. A peza comeza cunha introdución en fortissimo cunha grosa textura na man esquerda que consiste en sestinas cromáticas. A melodía é unha idea «crecente, case militar», intercalada entre réplicas do motivo da man esquerda, sendo a melodía de dúas notas o elemento unificador máis forte. A sección central é un breve período de figuras que caen en pianississimo na man dereita e escalas ascendentes na esquerda. A terceira sección está marcada como Più vivo (máis vivo) e tócase mesmo máis rápido que a introdución, a 112 negras por minuto. Chegados a este punto a peza desenvólvese nunha textura moi densa, co motivo orixinal da man esquerda interpretado por ambas mans en distintos rexistros. A técnica de cambiar rapidamente de oitava na que se interpreta a melodía, ás veces chamada «desprazamento de rexistro», emprégase para presentar o motivo nun xeito máis dramático que incrementa a intensidade cara ao final. O final, unha coda en Prestissimo (moi rápido), marcado a 116 negras por minuto, é unha última e ampla reiteración do tema que pecha cun acorde en mi menor, que mostra a obsesión de Rachmaninov polos sons de campás, que terán un papel destacado no seu Concerto para piano n.º 2 e no Preludio en dó sostido menor (Op. 3, n.º 2).
A peza constitúe un auténtico tour de force en resistencia e precisión: a introdución comeza co motivo da man esquerda, que require abarcar un intervalo de décima. Ademais, os intervalos de oitava aparecen xusto antes das series de rápidas sestinas, requirindo movementos de mans e pulsos veloces. As melodías dobres que Rachmaninov emprega nesta obra existen a propósito para «manter ambas mans ocupadas», escurecendo a melodía e facendo difícil a proxección da man dereita. É a única peza da serie que ten indicacións de pedal.
Adagio sostenuto en re bemol maior
miniatura|300px|A man esquerda interpreta as mesmas figuras ao longo do Adagio sostenuto. Logo das torrenciais escalas do número catro aparece a quinta peza, comparada nunha tese doutoral como unha pasaxe da Biblia (I Reis 19:12 ), que di, «E despois do lume veu un suave murmurio». Isto é unha referencia directa á posición da obra entre dúas pezas con «incribles fogos de artificio», como a figurativa calma antes e despois da treboada. A peza segue a forma musical da barcarola, unha canción popular cun acompañamento rítmico en tercinas. Ten unha duración aproximada de cinco minutos e conta cunha extensión de 53 compases, a máis curta en cuestión de compases. Está marcada como adagio sostenuto (sostido con comodidade) a 54 negras por minuto, cunha simple melodía presentada en forma ternaria.
Desprovista de calquera motivo prodixioso ou escalas difíciles, a peza mostra a capacidade de Rachmaninov para o lirismo musical. Aínda que a peza poida parecer simple, o ambiente debe sosterse tocando os tresillos da man esquerda de xeito comedido pero dinámico. A melodía, unha textura acordal con frecuentes retardos, crea unha tarefa difícil ao facer as voces e adicar a axeitada énfase nas notas correctas. A súa liña melódica relativamente curta choca co estilo de Rachmaninov de melodías longas, proporcionando pouco tempo para realizar o fraseo.
Maestoso en dó maior
miniatura|300px|A última peza, [[Maestoso, está chea de grosas texturas, complicando a "retadora melodía acordal". ]] A última peza da serie, a número seis, é unha obra típica do século XIX e ten sido descrita como «apoteose ou fin da loita». A peza foi resumida como:
Esta obra "tempestuosa e axitada" contén un «tema principal cheo de triplos puntillos e só na breve sección central hai un pouco de luz [que ilumina] a treboada antes de que volvan e dominen os tronos en fortississimo». A pesar da imaxe escura presentada para describir a peza, a obra está en dó maior e o resultado é máis ledo que escuro, mais non tan triunfal coma o Maestoso o faría soar.
Do mesmo xeito que a segunda e cuarta pezas, o número seis está escrito en forma de estudo, cunha melodía acordal repetitiva pero moi esixente tecnicamente que se dobra en ambas mans. En conxunto, a obra ten tres elementos distintos interpretados simultaneamente: a melodía principal, o continuo conxunto de fusas que tocan acordes arpexiados e o motivo descendente de corcheas. A dinámica ten un papel importante nesta peza: o fortissimo marcado ao principio mantense durante toda a primeira sección, con algúns breves respiros en mezzoforte. A sección central é máis suave e contén dúas áreas con considerable tensión, creando o antes mencionado «efecto apoteósico» con dramáticas «falsas entradas». Aquí, Rachmaninov, manipula o tema contrapuntisticamente para desenvolver un efecto de canon. Este «triplo contrapunto... é titánico tanto en tamaño como impacto e potencialmente pensado para o desastre», con referencias á tensión, que agarda para o clímax final, nesta «continua explosión». Inmediatamente despois da coda, a grosa textura e o canon desaparecen de repente e a peza tórnase piano. Antes de chegar á coda, a obra volve co tema en ‘'forte’’ e amalgámase para chegar a un maxestoso final tocado fortississimo.
O Maestoso é unha das pezas máis difíciles da serie. Son necesarias resistencia e forza para manter un son con completa resonancia, mentres que as continuas fusas poden resultar esgotadoras para quen o interpreta. Conseguir un tempo consistente é un problema para esta peza, dado que a melodía está intercalada entre outros dous elementos. Ademais a dinámica, a maior parte do tempo forte ou moi forte, indica que é necesaria unha precisa visión do volume relativo. Manter esta precisión ao mesmo tempo que se tratan outros elementos da peza presentando unha interpretación con solidez musical segue a ser o desafío final.
Recepción
Os Six Moments Musicaux foron ben recibidos pola crítica. Mentres compuña a súa primeira sinfonía, Rachmaninov non tiña tempo para compoñer obras para piano só e os Moments son considerados como o seu regreso á composición de madurez. Aínda que son revolucionarios e grandilocuentes en estilo, reteñen o carisma das súas primeiras obras, tal e como menciona a pianista Elizabeth Wolff: «Comparten as características das súas primeiras obras, densas, ricas en contrapunto, altamente cromáticas, de estilo nacionalista conmovedor, de sentimentos profundos e, por suposto, excepcionalmente difíciles para o pianista». Interpretacións posteriores da obra revelarían que Rachmaninov tería escondido un ritmo sutil e vitalidade que emerxían das longas frases melódicas, levando máis aló a súa aclamación como unha música asombrosamente complexa. Os Moments van máis lonxe ao «confirmar o que é inexplicablemente inherente ao xenio», con «exquisitas melodías, marabillosos cambios cromáticos, 'milagrosamente breves'», así como mantendo «un sentido de contraste e variedade que permita a cada miniatura ser unha obra polo seu propio mérito ao igual que complementar a obra en ambos sentidos». Aínda que se descoñece se as consecuencias financeiras da obra permitíronlle recuperar os cartos roubados, a reacción emocional sería pronto esquecida durante os seguintes anos pola catastrófica estrea en 1897 do seu traballo de dous anos enteiros: a Sinfonía n.º 1 (Op. 13, 1895).
Tati Mancebo
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela en 1992. Como poeta publicou en 1995 o libro Na hora redonda e participou en publicacións colectivas e recitais poéticos. Traduciu guións de cine e poesía inglesa, irlandesa e estadounidense para revistas e medios electrónicos. Como editora, é socia fundadora de "Amigos de Azertyuiop" (1995) xunto a Alfredo Ferreiro, Dulce Fernández Graña e François Davo. É directora comercial da editorial Galaxia.
Segunda división española 1976/77
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Celebridade
miniatura|A fama de [[Madonna deu orixe a numerosos estudos académicos. ]]
Mentres que a fama é xeralmente un requisito para alcanzar o status de «celebridade», non sempre é suficiente. Ten que existir certo nivel de interese público na persoa, que pode estar motivado ou non, coa razón pola que esa persoa é famosa. Moitas celebridades sono só durante un período concreto, quizais por aparecer nun programa de televisión, ou facer algo que as sitúa baixo o escrutinio do público, como cruzar o Estreito de Xibraltar a nado, ou ser o primeiro en facer algo.
Unha figura pública como un político ou un empresario pode ser famoso, pero non converterse nunha celebridade, a menos que se concrete ou provoque o interese do público e/ou dos medios de comunicación. Por exemplo, o director da compañía Virgin, Richard Branson, era famoso como executivo ou empresario, pero non se converteu nunha celebridade ata que intentou circunnavegar a Terra nun globo. Doutra banda, as personalidades do mundo do espectáculo como actores de culebróns ou estrelas da música pop, poden transformarse en celebridades ata se as persoas tratan intencionadamente de eludir a atención dos medios de comunicación e do público en xeral.
Paris Hilton e Nicole Richie son dous exemplos de celebridades coñecidas polas súas herdanzas multimillonarias, sen ter en realidade mérito algún propio.
Rexional e culturalmente
As culturas e as rexións cunha importante poboación poden ter os seus propios sistemas independentes de celebridades, con xerarquías distintas. Por exemplo, a provincia canadense do Quebec, ten o seu propio sistema de lingua francesa así como particulares celebridades da televisión, do cine, e da música. Naturalmente, unha persoa cun certo grao de fama nunha cultura, pode ser considerado menos famoso ou descoñecido noutra, aínda que algunhas celebridades en todo o país, poderían lograr un pouco de atención fóra da súa propia nación.
As rexións dun país, ou as comunidades culturais lingüísticas, ou étnicas, ou relixiosas, tamén poden ter os seus propios sistemas de celebridades, sobre todo cando se diferencian lingüística ou culturalmente, como é o caso por exemplo do Quebec ou o País de Gales. Os personaxes da radio, presentadores de televisión, os políticos, as xerarquías da comunidade, e/ou os líderes sociais, poden chegar a ser celebridades locais ou rexionais. Algúns elementos ou circunstancias están asociados coa fama, como as persoas que aparecen nas portadas de certas publicacións importantes, por exemplo 'Times', ou quen recibio unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. Certas persoas son coñecidas polo seu oficio ou profesión. Se se ten que nomear a un famoso boxeador, é máis probable que se cite a Muhammad Ali ou Mike Tyson, xa que a súa fama expandiose máis aló do propio deporte. Pablo Picasso é un nome que coñecen ata as persoas que non están interesadas na arte, do mesmo xeito que moitos saben que Harry Houdini foi un ilusionista, Bill Gates un empresario do negocio informático, Albert Einstein un científico que estableceu a teoría da relatividade, así como que Mozart e Beethoven foron compositores clásicos, e Luciano Pavarotti un cantante de ópera.
Mitoloxía
miniatura|130px|A fama en DresdenA fama era mensaxeira de Xúpiter. Os atenienses habíanlle erigido un templo e honrábana cun culto particular. Furio Camilo entre os romanos, fíxolle edificar alí un templo. Os poetas mostrabana como unha deusa enorme que ten cen bocas e cen orellas, con longas ás cuxos extremos están gornecidos de ollos. Virxilio (1.4 da Eneida) supón que era filla de Terra que a pariu para publicar os crimes e as infamias dos deuses, en vinganza da morte dos xigantes (os seus fillos), a quen exterminaron (consultar Ovidio / Met. Voltaire, Henriada, canto 8 / Rousseau, oda ao príncipe Eugenio).
A Fama fala das artes e das ciencias, así como das grandes accións humanitarias, e para expresar este pensamento pintouse algunhas veces, sentada sobre broqueis, cunha trompeta e apoiándose sobre un busto antigo.
Cónsul
Cónsul pode referirse a:
Celebridade
Na ficción
O mesmo fenómeno ocorre cos personaxes de ficción. Cando a maioría da xente pensa nun super heroe ou unha celebridade do cómic, Superman, Spider-Man e ou Batman polo xeral será o primeiro que se lles veña á mente. Se un ten que nomear a un mago famoso, os nomes serían Merlín, Gandalf ou Harry Potter. Mickey Mouse é o rato máis famoso do mundo. As películas máis famosas de monstros son King Kong e Godzilla, e pola súa banda, o arquetipo de detective é Sherlock Holmes, e a idea da maioría da xente dun espía é James Bond.
Converténdose en celebridade
As persoas poden chegar a ser famosas de moitas formas: Pola súa beleza física (actores, modelos, entre outros), polas súas cancións (cantantes) ou por ter algo peculiar. Tamén as persoas poden ser famosas por cometer un asasinato en masa, as súas aparicións nos medios de comunicación ou poden ser famosos por accidente, é dicir, convertéronse en famosos sen buscar a fama. O termo "celebridade instantánea" describe a alguén que se converte nunha celebridade nun período moi curto de tempo. Alguén que logra unha pequena cantidade da fama transitoria pode quedar marcado cunha "celebridade de clase B". A miúdo, a xeneralización esténdese a alguén que está á altura da corrente principal ou a fama persistente.
O éxito
Non hai garantías de éxito para unha persoa de converterse en celebridade. Aínda que as celebridades veñen de diferentes campos de traballo, a maioría das celebridades veñen do entretemento e o deporte, tamén unha persoa pode ser unha figura pública que é comunmente recoñecida nos medios de comunicación. As celebridades moitas veces son persoas que alcanzan a fama e o éxito sen realizar esforzo, por exemplo, as persoas belas son elixidas para traballar como actores ou como modelos e grazas ao seu atractivo físico ou as súas habilidades son famosos e teñen grande éxito.
O diñeiro e o glamour adoitan xogar un rol importante se se trata de persoas famosas, que traballan no cinema, a televisión, a música etc.
Lougares
O topónimo galego Lougares pode referirse a:
Toxo
Como fitónimo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Tras castelanizarse como Tojo, tamén é o apelido de:
Meirol
O topónimo galego Meirol pode referirse a:
Dique (xeoloxía)
miniatura|Pequeno dique en Baranoff, [[Alasca.]] miniatura|Diques escuros de [[diabase e gabro nun paragneis nas illas Koster. ]]
En xeoloxía, un dique é unha formación ígnea intrusiva de forma tabular.
O seu espesor é xeralmente moito menor que as súas restantes dimensións, e pode variar desde algúns milímetros até moitos metros, mentres que a súa extensión lateral pode alcanzar moitos quilómetros.
As intrusións de diques adoitan producirse a favor de fracturas de carácter distensivo.
Un dique atravesa capas ou corpos rochosos preexistentes, o que implica que un dique é sempre máis recente que a rocha encaixante.
Case sempre presenta unha grande inclinación ou unha inclinación próxima á vertical, pero a deformación de orixe tectónica pode provocar a rotación dos estratos atravesados polo dique de tal forma que este pode volverse horizontal. As intrusións conformadas case horizontalmente ao longo de estratos denomínase sills.
Os diques ocorren con frecuencia en enxames radiais ou concéntricos ao redor de intrusións plutónicas ou xunto a zonas de alimentación de volcáns.
En termos da súa composición e textura, os diques poden ser:
Polo menos no caso dos diques basálticos, constatatouse que poden formarse baleiros no seu interior, que xeran un tipo de cova volcánica.
Manuel Vieites
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Xermánica e doutor en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela. A partir de 1980, comezou a desenvolver un grande labor como animador teatral, actor, director e estudoso da dramática galega. Entre os seus logros, figura o Taller de Teatro da Escola Popular de Corcubión, a Aula de Teatro da Escola de Profesorado da EXB de Pontevedra (1986-1989), ser o director e mais un dos fundadores dos grupos de teatro infantil Katakrok e Kalandraka, dirixir dous espectáculos (en 1985 e 1986) coa compañía Teatro de Ningures, formar parte dos Consellos de Redacción da Revista Galega de Teatro e da revista ADE-Teatro, dirixir as publicacións Ensaio e o Anuario Galego de Estudos Teatrais, ser profesor da Universidade de Vigo, dirixir o I.E.S. Politécnico de Vigo ou participar na edición da Biblioteca de Teatro posta en marcha pola Editorial Galaxia en 2004.
Tatsumi Kumashiro
Tatsumi Kumashiro ou 神代 辰巳, nado o 24 de abril de 1927 e finado o 24 de febreiro de 1995, foi un cineasta xaponés de cinema porno ben coñecido polos seus filmes do subxénero Roman Porno, premiados en numerosas ocasións, e unanimemente ben recibidos pola crítica, tal que Ichijo Sayuri: Wet Desire (1972) ou The Woman with Red Hair / Akai Kami No Onna) (1979).
Rigo Tovar
Rigoberto Tovar García, máis coñecido como Rigo Tovar, nado en Matamoros, Tamaulipas, o 29 de marzo de 1946 e finado dunha parada cardiorrespiratoria o 27 de marzo de 2005, foi un cantante e músico mexicano. Creou unha mestura musical entre a cumbia, a balada e o bolero con elementos de rock.
While My Guitar Gently Weeps
George Harrison orixinalmente interpretaba a canción cun só de guitarra acústica e un órgano; unha versión, máis curta que a oficial, pode escoitarse no álbum Anthology 3 e unha versión adaptada no álbum Love. Eric Clapton (amigo íntimo de George Harrison) interpreta a primeira guitarra.
A canción ocupa a posición 135 na "Lista de Rolling Stone das 500 mellores cancións de todos os tempos" e o posto número 42 na lista dos 100 mellores solos de guitarra.
Composición e gravación
Segundo Harrison, a inspiración veulle da lectura do libro I Ching, que como el expresou: "Pareceume estar baseado no concepto oriental de que todo está relacionado entre si, a diferenza da opinión occidental de que todo é unha mera coincidencia".
Levando esta idea de relativismo á casa dos seus pais no norte de Inglaterra, Harrison decidiu escribir unha canción coas primeiras palabras que vira ao abrir un libro ao chou. Estas palabras foron "Gently weeps", e inmediatamente comezou a escribir a canción.