cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Art rock
Definicións
O crítico John Rockwell di que o art rock é un dos xéneros máis variados e eclécticos co seu sentido aberto de desapego creativo, pretensións de música clásica e propensións experimentais e vangardistas. Na música rock dos 70, en xeral entendíase que o descriptor "arte" significaba "agresivamente vangardista" ou "pretenciosamente progresivo". O "art rock" adoita a ser usado como sinónimo de rock progresivo. Historicamente, o termo foi usado para describir polo menos a dous tipos de música rock relacionados pero distintos. O primeiro é o rock progresivo, mentres que o segundo uso refírese a grupos que rexeitaron a psicodelia e a contracultura hippie en favor dun enfoque modernista e vangardista definido por Velvet Underground. A ensaísta Ellen Willis comparou estes dous tipos:"Dende principios dos anos 60 … había unha contratradición no rock and roll que tiña moito máis en común coa alta arte, en particular coa arte de vangarda, que a tan cacarexada síntese art-rock [rock progresivo]; implicou o uso máis ou menos consciente dos cánones formais básicos do rock and roll como material (tanto como os artistas pop utilizaron a arte de masas en xeral) e refinando, elaborando, xogando con ese material para producir … arte rockand-roll. Se ben o art rock baseábase implícitamente na afirmación de que o rock and roll era ou podía ser tan digno como as formas de arte máis establecidas, a arte do rock-and-roll xurdiu dun compromiso obsesivo coa linguaxe do rock and roll e un desdén igualmente obsesivo por aqueles que rexeitaban esa linguaxe ou querían diluílo, facelo máis fácil... o new wave ha herdou a contra-tradición."
Capela Sistina
Arquitectura e decoración
Unha finísima transenna de mármore, no que traballaron Mino de Fiesole, Giovanni Dálmata e Andréa Bregno, divide a capela en dúas partes desiguais. Os mesmos artistas levaron a cabo a construción do coro.
Internamente, as paredes, divididas por cornixas horizontais, presentan 3 niveis:
Frescos
Frescos inspirados en escenas do Antigo e Novo Testamento decoran as paredes laterais, así como o teito. miniatura|300px|A Entrega das Chaves a San Pedro - Perugino Precisamente, na parede esquerda, a partir do altar, están as escenas do Antigo Testamento, que representan:
Na parte dereita, tamén a partir do altar, as escenas do Novo Testamento:
Entre as xanelas, seis de cada lado, figuran 24 retratos de Papas, pintados por Botticelli, Ghirlandaio e Frai Diamante. Na bóveda están os famosos frescos de Michelangelo, pintados entre 1508 e 1512. O mesmo artista realizaría entre os anos de 1535 e 1541, na parede do altar, o Xuízo Final.
Rafael realizou unha serie de tapicerías que, en ocasións especiais, visten as paredes.
As escenas de Botticelli
Botticelli, o talentoso discípulo de Filippino Lippi, exercía o seu oficio en Florencia. Chamado a Roma por Sisto IV para a decoración da capela, alí executou entre 1481 e 1482 algúns frescos: O Castigo de Korah, Dathan e Abiram; Tentación de Cristo e a Purificación do Leproso e Escenas da Vida de Moisés.
Escenas da Vida de Moisés, fresco de medidas 348 cm x 558 cm, é a obra máis complexa. Botticelli tivo que se empeñar para entrelazar os diversos episodios que alí figuran nunha narrativa ben articulada. O cadro ten certas irregularidades. É máis apreciado en virtude de detalles illados que polo conxunto. Os episodios están narrados no Libro do Éxodo, capítulos II, III e XIII.
O Castigo de Korah, de 348,5 cm x 570 cm, é a representación da narración contida no Libro dos Números, capítulo XVI, onde Korah, subleva 250.000 hebreos contra a autoridade de Moisés e do seu irmán Aarón.
Tentación de Cristo e a Purificación do Leproso, de 345,5 cm x 555 cm, ilustra as 3 tentacións de Cristo no deserto e a cura do leproso narradas no Evanxeo de Mateo, capítulos IV e VIII. No centro do cadro vese o edificio do Hospital do Santo Espírito mandado construír por Sisto IV.
O Teito da Capela Sistina
centro|miniatura|585px|Vista do teito da Capela Sistina, proxectada por [[Michelangelo]] Na realización desta grandilocuente obra concorreron amor e odio. Michelangelo tería feito este traballo contrariado, convencido que era máis un escultor que un pintor. Encargado polo Papa Xulio II, sobriño de Sisto IV, para pintar o teito da capela, xulgou ser unha conspiración dos seus rivais para desvialo da obra para a cal fora chamado a Roma: o mausoleo do Papa. Mais dedicouse á tarefa e o fixo con tanta mestría que practicamente ofuscou as obras primas dos seus antecesores na empresa. Os frescos no teito da Capela Sistina son, de feito, un dos maiores tesouros artísticos da humanidade. miniatura|dereita|250px|Diagrama
É difícil acreditar que teña sido obra dun só home, pois dispensara os asistentes que contratara inicialmente, insatisfeito coa produción destes, e que mesmo aínda atoparía forzas para retornar ao local, dúas décadas despois, e pintar na parede do altar, sacrificando, inclusive, algúns frescos de Perugino, o Xuízo Final, entre 1535 e 1541, xa baixo o pontificado de Paulo III.
A superficie da bóveda foi dividida en áreas concibíndose arquitectonicamente o traballo de maneira que resultase nunha articulación do espazo limitado por piares. Nas áreas triangulares colocou as figuras de profetas e sibilas; nas rectangulares, os episodios da Xénese.
O Xuízo Final
miniatura|dereita|250px|O Xuízo Final A parede do altar foi destinada a conservar a maior pintura na cal Michelangelo dedicou, desde 1534, todo seu enxeño e forza: o Xuízo Final.
O fresco ocupa enteiramente a parede de detrás do altar. Para a súa execución, dúas xanelas foron pechadas e algunhas pinturas da época de Sisto IV apagadas: os primeiros retratos de Papas; a primeira escena da vida de Cristo e a primeira da vida de Moisés, unha imaxe da Virxe da Asunción de Perugino, e os frescos das dúas lunettes, onde o propio Michelangelo pintara os ancestrais de Cristo.
Aquí, o "Pai do Barroco", como queren algúns, xa ispe de forma marcante os novos rumbos que o artista imprimirá na súa arte. A liberdade en relación aos cánones anteriores, da chamada Alta Renascenza, maniféstase na rigorosa maneira coa que trata a figura humana.
Michelangelo expresa vigorosamente o concepto de Xustiza Divina, severa e implacable en relación aos condenados. O Cristo, parte central da composición, é o Xuíz dos elixidos que soben ao Ceo pola súa dereita, en canto os condenados, abaixo á súa esquerda, esperan a Caronte e Minos.
A resurrección dos mortos e os anxos tocando trompetas completan a composición.
A polémica da restauración
No último cuarto do século XX, obras emprendidas no teito da Capela Sistina coa intención de recuperar o brillo orixinal do tempo de Michelangelo foron motivo de innumerables controversias.
A restauración das obras de arte estaban a se facer ao longo dos anos, e desde a década de 1960 xa se traballaba nos frescos máis antigos. O proxecto máis ambicioso, a cargo do restaurador Gianluigi Colalucci, iniciouse en 1979 coa limpeza da parede do altar: o Xuízo Final.
Durante este período a capela estivo fechada ao público que visita o Museo do Vaticano - cerca de 3 000 000 persoas por ano - só volvendo a ser reaberta o 8 de abril de 1994.
Conclaves
Os conclaves que foron realizados na Capela Sistina
Licor café
O licor café (ás veces licor de café ) é un licor a base de café, azucre e augardente, que pode ser consumido só ou como ingrediente de sobremesas ou cócteles. Apareceu en Xamaica no século XVII. Moi popular en Galicia, especialmente no sur, faise a partir da augardente de bagazo.
Pode tomarse con xeo, ou quente cunha nube de nata. Existen numerosas variedades, aromatizadas con moitos outros ingredientes, como a vainilla.
O licor café en Galicia
É unha das bebidas espirituosas máis populares en Galicia, amparada pola denominación de orixe local protexida dentro da Denominación xeográfica de Augardentes e licores tradicionais de Galicia. Adóitase tomar despois dos xantares coma dixestivo, o mesmo que a augardente branca, a augardente de herbas ou a crema de augardente. Moitas veces faise caseiro, porén para poder facer uso da denominación Licor café de Galicia, as empresas deberán inscribirse nos rexistros do Consello Regulador.
Trátase dun licor obtido a partir de augardente e alcol etílico de orixe agrícola, mediante maceración e/ou destilación do alcol en presenza de café torrado natural.
Presentación
Cómpre servir a augardente ben fría, entre 8 e 10 °C e para a envellecida entre 15 e 18 °C, sendo as copas en forma de lira ou tulipa as máis axeitadas.
Despicable Me 3
Despicable Me 3 é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Pierre Coffin e Kyle Balda. Distribuído por Universal Pictures, é a secuela de Despicable Me 2 (2013), o terceiro título e o cuarto filme en ser estreado da franquía Despicable Me. Conta coas voces de Steve Carell, Kristen Wiig, Trey Parker, Miranda Cosgrove, Steve Coogan, Jenny Slate, Dana Gaier e Julie Andrews.
División de Honra B de Rugby 2003-2004
A tempada 2003-2004 da División de Honra B foi a sexta edición da segunda competición de liga do rugby en España, creada en 1998 pola Federación Española de Rugby.
James Chance and the Contortions
James Chance and the Contortions foi unha banda liderada polo saxofonista e vocalista James Chance e tratouse nun dos grupos de punk jazz orixinais da escena No Wave de Nova York. A súa primeira gravación, acreditada só co nome de Contortions, foi para o recompilatorio de 1978 No New York, producido por Brian Eno. O ano seguinte foron publicados dous álbums case simultaneamente a través do selo ZE Records: Buy e Off White baixo o alcume de James White and the Blacks. os dous disos foron gravados polos mesmos músicos, aínda que ningún deles foi acreditado no libreto dos traballos.
O guitarrista orixinal de The Contortions, Pat Place, acabaría fundando Bush Tetras. Georges Scott tocou con Lydia Lunch e Michael Paumgarten en 8-Eyed Spy. Pouco despois, o guitarrista Jody Harris formou Raybeats con Don Christensen, George Scott III e Pat Irwin. A teclista Adele Bertei formou The Bloods, e despois diso editou un álbum en solitario, Little Lives, en 1988. En 1979 George Scott xirou con John Cale, como documenta o álbum Sabotage Live. Algúns dos membros de James White and the Blacks, entre os que destacaba Joseph Bowie, posteriormente separaríanse de Chance e formaron a banda Defunkt.
División de Honra B de Rugby 2003-2004
Formato de competición
Os dez equipos participantes foron o ADUS, Arquitectura, Ciencias, Oviedo e BUC participantes na edición anterior; o CAU Valencia e Cisneros descendidos da División de Honra; e o Independiente e Ordizia ascendidos da Primeira Nacional.
James Chance and the Contortions
O 30 de novembro do 2010 James Chance, Pat Place, Don Christensen, Jody Harris, Adele Bertei e Robert Aaron reuníronse para realizar unha única actuación no Le Poisson Rouge. Robert Aaron non era un dos membros orixinais, pero colaboraba frecuentemente con Chance.
División de Honra B de Rugby 2003-2004
Formato de competición
A liga contou con 18 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival, unha vez como local e outra como visitante, sumando dous puntos por vitoria e un por empate.
Clasificación
Posicións de ascenso directo (1º e 2º). Posicións de promoción (9º e 10º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra
O campión da categoría foi o Club de Rugby Ciencias. Na promoción o CAU Valencia superou ó CRAT coruñés acadando así a permanencia, mentres que o Independiente renunciou a disputala contra o UCAM de Murcia, perdendo a categoría.
Genealogiae regum Anglorum
miniatura|Liñaxe do rei [[Aelfwald de Anglia Oriental no Textus Roffensis, version R da Anglian Collection.]] As Genealogiae regum Anglorum ou Anglian Collection é unha colección de xenealoxías reais e listaxe de monarcas anglosaxóns que sobreviven en catro manuscritos dos cales dous se atopan na Biblioteca Británica, un terceiro documento no Corpus Christi College (Cambridge) e o cuarto na Catedral de Rochester. Por orde cronolóxica de composición :
Contido
Todos os manuscritos conteñen xenealoxías dos reinos de Deira, Bernicia, Mercia, Lindsey, Kent e Anglia Oriwental- Tres dos manuscritos (C, T e R) tamén contén a xenealoxía do reino de Wessex e unha lista de monarcas de Northumbria e Mercia.
As xenealoxías preséntanse en orde inversa, comezando co gobernante do momento no que foi composta e nomeando cada sucesiva xeración ata chegar a Woden, e, no caso de Lindsey, máis alá. Todos os manuscritos semellan derivar dunha fonte común, hoxe perdida.
Jacqueline Susann
Inicios
Jacqueline Susann era filla de Robert Susann, un pintor retratista, e de Rose, unha mestra de primaria. na escola Susann non destacou nos seus estudos, aínda que si o fixo pola súa intelixencia, o que motivou que a súa nai predicira que algún día sería unha boa escritora. Non obstante, a primeira aspiración de Susann era ser actriz.
A relación co seu pai sempre foi moito máis próxima que coa súa nai, e isto plasmouno na relación que os seus protagonistas femininas tiñan cos seus propios pais (especialmente en Valley of the Dolls con Anne Welles, e Once Is Not Enough con January Wayne). Robert Susann consentiu sempre a súa filla e alimentou nela o desexo por converterse nunha grande actriz, mais tamén era un afeccionado ás mulleres, e ao longo do seu matrimonio, foi infiel á súa esposa en incontables ocasións, situación que Jacqueline sabía e mesmo non desaprobaba. Rose cría manter intacta a súa dignidade de esposa pechando os ollos ante a situación e tratando de fomentar hábitos de responsabilidade e estudo na súa filla Jacqueline, situación que a Jacqueline non lle gustaba cando era nena, e facía que se levase mellor co seu pai, que nunca lle falaba de responsabilidades.
Anos despois, trala morte do seu pai, a relación de Jacqueline coa súa nai mellorou moito, ata o punto de que comprendeu o moito que sufrira a súa nai ante as infidelidades do seu marido.
Na época en que Susann entraba no instituto tivo escarceos coas drogas e gañara a reputación de ser unha asidua ás festas. Tras graduarse na West Philadelphia High School en 1936, e contra o desexo dos seus pais, Susann marchou a Nova York para intentar facer unha carreira como actriz.
The Good Doctor
The Good Doctor é unha serie de televisión estadounidense de drama médico desenvolvida por David Shore e Daniel Dae Kim, baseada na serie surcoreana de 2013 do mesmo nome. A serie é producida por Sony Pictures Television e ABC Studios, con Shore servindo como o showrunner. Está protagonizada por Freddie Highmore como Shaun Murphy, un cirurxián novo con autismo e síndrome do sabio no Hospital San Jose St. Bonaventure. Antonia Thomas, Nicholas Gonzalez, Chuku Modu, Beau Garrett, Hill Harper, Richard Schiff, e Tamlyn Tomita tamén forman parte do elenco principal. The Good Doutor estreouse o 25 de setembro de 2017. Recibiu críticas mixtas e positivas de parte dos críticos, con eloxios especiais pola interpretación de Highmore, mais as liñas argumentais da serie non foron ben recibidas.
Jacqueline Susann
Carreira interpretativa e vida persoal
Trala voda, Mansfield continuou a dirixir a carreira de Susann, logrando que participase con regularidade en The Morey Amsterdam Show. Despois obtivo un papel no espectáculo de Broadway A Lady Says Yes, protagonizado por Carole Landis e Jack Albertson. O ano seguinte escribiu a súa primeira obra, Lovely Me, que se representou en Broadway cun total de 37 funcións.
The Good Doctor
O maio de 2021, anunciouse a renovación para unha quinta tempada, cuxa estrea está prevista para setembro de 2021.
Jacqueline Susann
Carreira interpretativa e vida persoal
A pesar da dedicación de Mansfield a Susann, durante todo o seu matrimonio houbo rumores de que ela lle era infiel. Unha das primeiras relacións de Susann foi co actor, cómico e cantante Eddie Cantor. Cantor contratou a Susann para participar na xira de Banjo Eyes. Cantor deixou a Susann cando a súa esposa descubriu a relación. En 1942 Susann coñeceu o cómico Joe E. Lewis, co que iniciou outra relación. Esta aventura fixo que Susann lle comunicase a Mansfield, o cal fora chamado a filas, que a súa relación rematara. Cando Lewis soubo que Susann e Mansfield se separaban e que Susann quería casar con el, entrou a formar parte da United Service Organizations, sendo enviado a Nova Guinea.
The Good Doctor
Sinopse
A serie segue a Shaun Murphy, un cirurxián novo con autismo e síndrome do sabio dunha pequena cidade, onde tivo unha infancia problemática. El trasládase para unirse ao prestixioso departamento de cirurxía do Hospital San Jose St. Bonaventure.
Jacqueline Susann
Carreira interpretativa e vida persoal
A finais de 1944 Mansfield e Susann reconciliáronse, e en 1946 tiveron un fillo chamado Guy, ao cal lle foi diagnosticado autismo aos tres anos de idade.
The Good Doctor
Produción
En maio de 2014, CBS Television Studios comezou desenvolver unha remake estadounidense do drama médico surcoreano Good Doctor con Daniel Dae Kim como produtor. Kim explicou o atractivo de adaptar a serie como "algo que pode encaixar nun mundo recoñecible, cunha amplitude de personaxes que se poden explorar a longo prazo". A historia dun cirurxián pediátrico con autismo que se establecerá en Boston e foi proxectado para saír ao aire en agosto de 2015. Con todo, CBS non recolleu o proxecto e trasladouse a Sony Pictures Television, co compromiso do piloto en ABC en outubro de 2016. A serie é desenvolvida por David Shore e Daniel Dae Kim, que son produtores executivos xunto a Sebastian Dong Hun Le, e David Kim. ABC ordenou oficialmente o piloto da serie en xaneiro de 2017.
Jacqueline Susann
Literatura e carreira televisiva
En 1951 Susann presentou un talk show para o canal DuMont Television Network chamado Jacqueline Susann's Open Door, mais o programa durou menos de dous meses.
Susann sempre sentiu unha forte inquietude pola escritura, de xeito que, dende nena e ata a súa morte levou un diario, que lle serviu para adquirir a escritura como un hábito e, finalmente, para empregar algunhas das súas vivencias e ideas, e plasmalas nas súas novelas. Con todo, Jacqueline Susann nunca se tomara moi en serio como escritora, pois so lle interesaba triunfar como actriz. Aínda que ao ver que pasaban os anos e non se convertía nunha actriz importante, comezou a considerar a escritura como o seu camiño a esa fama, que tanto a obsesionaba.
A principios dos anos sesenta Susann intentou escribir unha obra de xornalismo de investigación sobre o mundo do espectáculo e as drogas ilegais que ía titular The Pink Dolls. Porén, cambiou de opinión e escribiu o seu primeiro libro, Every Night, Josephine!, o cal era un libro lixeiro, baseado nas súas experiencias co seu can caniche, Josephine. Esta obra considerouse unha obra fóra do habitual para a época, polo seu tema, mais tivo o suficiente éxito para que puidese publicar o seu segundo libro, a novela Valley of the Dolls.
División de Honra Prata de balonmán
dereita|miniatura|[[BM Cisne- Córdoba Balonmano na tempada 2019-20 no CGTD.]]
Jacqueline Susann
Literatura e carreira televisiva
Sobre esa época, foille diagnosticado un cancro de mama. Foi sometida a unha mastectomía o 27 de decembro de 1962, mais mantivo a súa doenza en segredo. A pesar de todo comezou a escribir a súa novela Valley of the Dolls.
The Good Doctor
Produción
O 11 de maio de 2017, ABC ordenou a serie como unha coprodución con ABC Studios e Sony Pictures Television.
División de Honra Prata de balonmán
A División de Honra Prata (ata 2008 División de Honra B) é a segunda categoría do balonmán no estado español e a primeira organizada pola Federación Española de Balonmano. Actualmente é disputada por 16 equipos. A partir da tempada 2008-09 modificouse o sistema de ascenso á Liga ASOBAL. Antes os dous primeiros equipos ao finalizar a liga (30 xornadas) ascendían directamente, mais agora ascende directamente o primeiro clasificado, xogándose a segunda praza de ascenso os equipos clasificados entre o 2º e o 5º posto nun play-off. Os 3 últimos clasificados descenden á Primeira Nacional automaticamente.
Jacqueline Susann
Literatura e carreira televisiva
Esta novela foi a máis vendida nos Estados Unidos durante moitas semanas. A este éxito seguírono outros dous coas novelas The Love Machine, publicada en 1969, e Once Is Not Enough, publicada en 1973, un ano antes de seu falecemento.
The Good Doctor
Tempada 1
O 17 de febreiro de 2017, Antonia Thomas foi elixida como a doutora Claire Browne, unha médica de gran vontade e talento que forma unha conexión especial con Shaun. Unha semana máis tarde, Freddie Highmore foi posto no papel principal como o Dr. Shaun Murphy, un novo cirurxián con autismo; e Nicholas Gonzalez foi elixido como o Dr. Neil Meléndez, o xefe dos residentes cirúrxicos no hospital. O mes seguinte, Chuku Modu foi elixido como o Dr. Jared Kalu; Hill Harper como xefe de cirurxía o Dr. Horace Andrews; Irene Keng como a Dra. Elle McLean; e Richard Schiff foi elixido como o Dr. Ira Glassman, Presidente do San Jose St. Bonaventure Hospital e mentor de Shaun. Foi brevemente seguido por Beau Garrett como membro do consello de hospital Jessica Preston e un amigo do Dr. Glassman. Coa orde da serie en maio, o personaxe de Schiff revelouse que cambiara ao Dr. Aaron Glassman.
División de Honra Prata de balonmán
Sistema de competición
Cada equipo da liga xoga contra cada un dos demais equipos dúas veces, unha na súa casa, e outra a domicilio ao longo das 30 xornadas das que consta a competición.
Jacqueline Susann
Valley of the Dolls
Valley of the Dolls conta a historia de tres amigas (Anne Welles, Neely e Jennifer) moi diferentes entre si ao longo de vinte anos, de 1945 a 1965, que só teñen en común as súas ansias de triunfo na vida e a súa extraordinaria beleza. Esta novela foi inicialmente rexeitada por numerosas editoriais. Non obstante, Susann persistiou e, cando se publicou o 10 de febreiro de 1966, tivo un éxito inmediato de vendas, aínda que moitos críticos literarios a destrozaron. O tema e o uso da linguaxe considerábanse inapropiados para boa parte do público da época, e mesturaba un estilo narrativo similar ao dun serial televisivo con personajes audaces e non tradicionais. A historia era unha novela en clave, con personaxes supostamente baseados en celebridades da vida real como Judy Garland e Ethel Merman.
Chao do Carril, O Ermo, Ortigueira
Chao do Carril é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Jacqueline Susann
Valley of the Dolls
Valley of the Dolls rompeu récords de vendas (uns 30 millóns de exemplares). A pesar da fama da obra, moitos autores do momento, entre eles Gore Vidal, negaban o talento de Susann como escritora. Parte do éxito da novela debíase ao incansable esforzo de Susann e Mansfield en promocionala. A parella viaixou por todo o mundo promocionándoa, especialmente por países de lingua inglesa.
The Good Doctor
Tempada 1
O 2 de abril de 2018, revelouse que Will Yun Le, Fiona Gubelmann, Christina Chang e Paige Spara foran promovidos ao elenco principal despois de ser recorrentes na primeira tempada interpretando a Alex, Morgan, Audrey e Lea, respectivamente. Ademais, anunciouse que Chuku Modu non volvería para a segunda tempada. O 21 de xuño de 2018, anunciouse que Lisa Edelstein aparecería como recorrente. miniatura|300x300px|O Concello de Surrey sirve como escenario para o Hospital Saint Bonaventure de San José. A produción do piloto tivo lugar do 21 de marzo ao 6 de abril de 2017 en Vancouver, Columbia Británica. A rodaxe para o resto da tempada comezou o 26 de xullo de 2017.
Jacqueline Susann
Valley of the Dolls
En 1967 o libro adaptouse nun filme do mesmo nome, protagonizada por Patty Duke, Barbara Parkins e Sharon Tate. Susann fixo un cameo no filme como reporteira na escena do suicidio de Jennifer North. Porén, o filme tivo malas críticas, e a mesma Susann estaba descontenta con ela, en especial polo cambio que se fixo no filme do final orixinal do libro.
The Good Doctor
Lanzamento
The Good Doutor comezou a emitirse o 25 de setembro de 2017. CTV adquiriu os dereitos de difusión para Canadá.
Jacqueline Susann
Fama
Tanto Susann como Mansfield gozaron da fama provocada polos seus libros. Susann publicou outras varias novelas, todas cun estilo semellante ao de Valley of the Dolls. Ademais, participou con frecuencia na televisión, principalmente como invitada de talk shows.
The Good Doctor
Mercadotecnia
En Rotten Tomatoes informouse unha cualificación de aprobación do 58% cunha media de 5.49/10 baseada en 38 recensións. En Metacritic, que usa unha media ponderada, asignou unha puntuación de 53 sobre 100 baseado en 15 recensións, indicando "recensións mixtas".
Jacqueline Susann
Fama
Porén, non todos eran admiradores. O 24 de xullo de 1969, o autor Truman Capote, tamén habitual dos talk shows e figura controvertida, interveu en The Tonight Show Starring Johnny Carson, afirmando que Susann parecía "un camioneiro travestido." Susann ameazou con demandar a Capote, e Capote pediou perdón aos camioneiros. O incidente non pasou a máis.
Últimos anos e falecemento
O 18 de xaneiro de 1973 a Susann diagnosticáronlle unha metástase pulmonar do seu cancro de mama, aínda que houbo dúbidas sobre se se trataba dun cancro de pulmón independente do primeiro. A Susann déronlle soamente uns poucos meses de vida, pero puido aínda facer unha xira promocionando Once Is Not Enough. Como outros dos seus libros, foi un éxito, neste caso a segunda novela máis vendida en 1973 nos Estados Unidos.
Cando ingresou por última vez, permaneceu en coma sete semanas antes de falecer. Tiña 56 anos. Os seus restos foron incinerados.
Traballos póstumos
A finais dos anos setenta publicouse a novela romántica de ciencia ficción Yargo, que fora escrita a finais dos cincuenta. Parece ser que Susann se inspirou en Yul Brynner ao idear a personaxe principal, Yargo.
A última novela de Susann, Dolores, é unha velada alusión á vida de Jacqueline Kennedy, e publicouse en 1976. Debido á enfermidade de Susann, Dolores foi completada polo seu amigo e tamén escritor Rex Reed.
George Clooney
George Timothy Clooney, nado o 6 de maio de 1961, é un actor de cine e televisión estadounidense gañador dos premios Oscar e Globo de Ouro.
Traxectoria
A George Clooney o vencello co mundo do espectáculo vénlle de familia. O seu pai, Nick Clooney, era un presentador de televisión moi popular en Cincinnati. De neno George acudía con frecuencia ós estudios para velo traballar e mesmo aparecer ante as cámaras. A súa nai, Nina Warren, dedicábase á política e tamén ten unha irmá máis vella chamada Ada (1958).
Ademais do seu pai, conta con varios artistas na súa familia, como é o caso do seu tío José Ferrer (gañador dun Oscar ó mellor actor en 1950 polo filme Cyrano de Bergerac), os seus curmáns Miguel e Gabe Ferrer e a súa tía Rosemary Clooney, actriz e cantante.
Foi descuberto para o gran público pola serie ER (Urxencias), o papel que o lanzou á fama, aínda que levaba case unha década traballando en series de televisión. Non tardou en cativar a público e crítica con filmes como O Brother, Where Art Thou? ou Three Kings.
Aínda que a súa primeira gran paixón non foi a interpretación, senón o béisbol, non puido ver cumprido o seu soño de ser xogador profesional.
Descubriu o cine grazas a un curmán seu, fillo do actor Jose Ferrer, quen o animou a intervir nun filme cun breve papel. A película nunca se estreou, pero Clooney considerou daquela seriamente a posibilidade de dedicarse á interpretación. Decidiu trasladarse aos Ánxeles, onde durante anos estivo traballando como actor secundario en infinidade de series de televisión. Chegou a ser o actor descoñecido mellor pagado de Hollywood.
Todo cambiou a mediados dos 90, cando participou en ER. A serie tivo enorme éxito e converteu a George Clooney nunha auténtica estrela. A partir de entón empezaron a choverlle ofertas para o cine. A súa primeira gran produción foi From Dusk Till Dawn, un filme vampírico de suspense dirixido por Robert Rodríguez e Quentin Tarantino.
Traballo tras traballo, George Clooney foise consolidando coma unha das grandes estrelas de Hollywood tanto polo seu atractivo como polo seu talento. Na súa filmografía destacan títulos como a comedia romántica One Fine Day, xunto a Michelle Pfeiffer; Batman e Robin, onde interpretaba ó home morcego; Out of Sight, un intelixente filme de suspense de Steven Soderbergh; ou o drama bélico Tres reis, polo que cultivou moi boas críticas.
Nos últimos tempos puidemos velo en Ocean's Eleven, A tormenta perfecta e O Brother, Where Art Thou?, a comedia dos irmáns Coen coa que Clooney levou un Globo de Ouro. Anos máis tarde repetiu con estes directores noutra comedia, Intolerable Cruelty, que protagonizou xunto a Catherine Zeta-Jones.
Ademais, asociouse a Steven Soderbergh como produtor: ambos son responsables de Welcome to Collinwood, unha comedia negra na que George ten un pequeno papel como actor; o filme de suspense Insomnia, con Al Pacino e Robin Williams, e Solaris, protagonizada por Clooney e dirixida por Soderbergh. Tamén debutou como director con Confessions of a Dangerous Mind, na que tamén actúa.
Tralo seu debut como director, repetiu recentemente a experiencia con Good Night, and Good Luck, onde interpretou ademais un papel secundario. Grazas a este impecable traballo foi nomeado ó Oscar 2005 como mellor director. E aínda que finalmente, foi Ang Le quen levou ese Oscar, Clooney recolleu a súa primeira figura como actor secundario pola súa interpretación en Syriana.
Este mesmo ano estreou O bo alemán, xunto a Cate Blanchett. Presentou ademais a terceira parte da saga Ocean's, Ocean's Thirteen, no pasado Festival de Cannes. Estímase que este ano estree Michael Clayton, que protagoniza; e ten outra película en posprodución.
En televisión, á marxe de ER, destacan as súas aparicións en series cómicas de televisión, como Roseanne e Friends.
No relativo á súa vida persoal, casou en 1989 con Taila Balsam, da que se dicorciou en 1992. A súa actual parella é a actriz chilena Leonor Varela.
Miki Núñez
Miguel Núñez Pozo, nado o 6 de xaneiro de 1996 en Terrasa, provincia de Barcelona, máis coñecido como Miki Núñez ou simplemente como Miki, é un cantante catalán. Deuse a coñecer en 2018, cando formou parte da décima edición de Operación Triunfo, quedando en sexto posto. Foi elixido para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2019 co tema "La venda".
Primeiros anos e formación
O seu pai e a súa nai sempre apoiaron a súa paixón pola música, incluíndo cando decidiu ir a clases de guitarra e piano. Mentres crecía tivo sobrepeso, ata que decidiu comezar a facer algo para cambialo. Estudou Educación Primaria na Universidade de Barcelona. Traballou como profesor auxiliar nunha academia.
Carreira musical
Antes de darse a coñecer nacionalmente, era vocalista do grupo Dalton Bang, que versiona cancións do setenta e co que no verán de 2018 foi de xira por Cataluña.
En 2018, Miki asistiu á audición para a décima tempada de Operación Triunfo, sendo o primeiro aspirante en conseguir o adhesivo nos castings e un dos 18 concursantes en ser seleccionados para a gala cero. Foi o único concursante desta edición que conseguiu ser favorito dúas veces, a primeira na gala 5, coa canción "El patio" de Pablo López Jiménez, e a segunda na gala 9. Nesta última, Miki cantou a primeira canción en catalán da historia do programa, "Una lluna a l'aigua" do grupo Txarango. Foi eliminado na semifinal do programa, conseguindo a sexta posición.
Como concursante de Operación Triunfo, foi candidato a representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2019. Para a primeira fase do proceso de selección fóronlle outorgadas tres cancións: "El equilibrio" e "La venda" en solitario, e "Nadie se salva" a dúo coa súa compañeira Natalia Lacunza. Estas dúas últimas cancións conseguiron un pase para a gala de preselección, sendo Miki e Natalia os únicos concursantes con dúas cancións na final nacional. O 20 de xaneiro de 2019, "La venda" foi seleccionada a través do voto do público para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2019 o mes de maio en Tel Aviv.
Influencias
Sinalou como os seus artistas favoritos a Dub Inc, The Cat Empire e Muse. Declarou que o primeiro concerto ao que asistiu foi do grupo La Pegatina, cuxo integrante, Adrià Salas, sería máis tarde o compositor do seu tema para Eurovisión.
Celtic League 2001-2002
A tempada 2001-2002 da Celtic League foi a primeira edición da liga celta de rugby.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 15 equipos (4 irlandeses, 9 galeses e 2 escoceses) divididos en dous grupos de 8 e 7 equipos cada un. Cada equipo tivo que disputar unha volta completa para enfrontarse unha vez con cada un dos outros conxuntos do seu grupo. Tralo remate da fase regular, os 4 primeiros equipos de cada grupo pasaron a disputar a fase final de eliminatorias polo título.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 17 de agosto de 2001, e rematou o 15 de decembro de 2001 coa gran final.
Intercourse
Intercourse é un libro de Andrea Dworkin publicado en 1987, no cal Dworkin ofrece unha análise feminista radical do coito na literatura e sociedade. Tivo certa sona a interpretación do libro como «todo coito heterosexual é violación», baseada na liña do libro que di «violación é un sinónimo de coito». Porén, Dworkin negou devandita interpretación, afirmando que: «O que penso é que o sexo non debe pór as mulleres nunha posición de subordinación. Debe ser recíproco e non un acto de agresión dun varón que procura satisfacerse a si mesmo. Ese é o meu punto de vista».
Tese
En Intercourse, Dworkin estende a súa anterior análise da pornografía á discusión do coito heterosexual en si. En traballos coma Woman Hating e Pornography: Men Possessing Women, Dworkin argumentou que a pornografía a maila literatura erótica nas sociedades patriarcais consistían en erotizar a subordinación sexual da muller ao varón e adoito actos manifestos de explotación ou violencia. En Intercourse, continuou defendendo que ese tipo de subordinación sexual é fundamental para as experiencias das relacións sexuais entre mulleres e varóns nunha sociedade de supremacía masculina, e é reforzada a través da cultura dominante, incluíndo non só a pornografía, senón tamén clásicas da literatura masculina.
Analizando amplamente obras como A sonata de Kreuzer, Madame Bovary e Drácula (e citando textos relixiosos, exemplos legais e pornografía), Dworkin afirmou que as representacións das relacións sexuais na arte e na cultura dominantes salientaban sistematicamente as relacións heterosexuais como o único tipo de sexo «real». Describiu que os retratos convencionais das relacións sexuais eran en termos violentos ou invasivos, unha violencia que se converteu no elemento central do erotismo, e que sería adoito conxugada con menosprezo e repulsión (ou incluso con asasinato) das mulleres. Dworkin explicou que este tipo de representación reforza tamén o androcentrismo e a coerción da sexualidade e que, cando os comportamentos culturais se combinan coas condicións materiais de vida das mulleres nunha sociedade sexista, a experiencia das relacións sexuais heterosexuais convértese nunha parte central da dominación dos varóns sobre as mulleres, experimentadas como unha forma de «ocupación» que, porén, se agarda que sexan pracenteiras para as mulleres e que definan a súa condición de mulleres.
Controversia
Os críticos de Dworkin alegaron que Intercourse afirmaba que «todo coito heterosexual é violación». Emporiso, esa afirmación non se fai directamente no libros, e as súas comparacións do coito con «ocupación», «posesión», «colaboración» etc. son realizadas no contexto da descrición sobre a forma en que se representa o coito «no discurso da verdade masculina —literatura, ciencia, filosofía, pornografía», e a aplicación deses termos a través do poder social dos varóns sobre as mulleres.
Dworkin rexeitou a interpretación de que «todo coito heterosexual é violación» argüíndo que devandita afirmación é un grave malentendido da súa obra. Cando se lle preguntou máis tarde nunha entrevista, dixo:
''Non, eu non estaba a dicir que [todo o sexo heterosexual é violación]. Eu non dixen iso nin daquela, nin nunca. ... A cuestión do coito como a penúltima expresión da dominación masculina desta cultura volveuse cada vez máis interesante para min. En decidín abordar o tema como unha práctica social, unha realidade material. Esa pode ser a miña historia, mais creo que a interpretación calumniadora de que todo sexo é violación é diferente e probablemente simple. A meirande parte dos varón e un bo número de mulleres experimenta o pracer sexual na desigualdade. Dende que o modelo sexual foi un de conquista, posesión e violación, penso que moitos varóns cren que precisan unha vantaxe inxusta, que no seu extremo sería chamada violación. Non creo que o necesitenDende que o modelo sexual foi un de conquista, posesión e violación, penso que moitos varóns cren que precisan unha vantaxe inxusta, que no seu extremo sería chamada violación. Non creo que o necesiten. Penso que tanto o sexo coma o pracer sexual poden e sobrevivirán á igualdade. É importanto dicir tamén que os pornógrafos, especialmente Playboy, foron quen publicaron a calumnia de «todo sexo é violación» repetidamente ao longo dos anos, e foi retomado por outros como Time quen, cando foron retados, non puideron citar nin unha fonte do meu traballo.''
A xornalista Cathy Young escribiu que atopou a explicación de Dworkin difícil de encadrar co que Young describiu como a frecuente vontade de Dworkin de criticar as prácticas heterosexuais ordinarias como violentas ou coercitivas. Young tamén escribiu que, dados os puntos de vista de Dworkin, os argumentos sobre se Dworkin realmente dixo que a relación heterosexual é violación poden ser rexeitados por «meticulosos». Young escribiu: «Sexa cal for o que os seus defensores digan, Dworkin estaba en contra do sexo».
Neoproterozoico
O neoproterozoico, unha división da escala temporal xeolóxica, foi a última era xeolóxica das tres que compolen o eón Proterozoico. Comenzou hai 1 000 millóns de anos e terminou hai 542,0 ±1,0 millóns de anos. A nomenclatura para denominar este período foi un tanto inestábel. A glaciación máis extensa coñecida no rexistro xeolóxico produciuse durante o período crioxénico, cando as capas de xeo posibelmente alcanzaron o ecuador e se formou a chamada Terra bóla de neve. Os primeiros fósiles de vida pluricelular proceden do período ediacárico, incluídos os primeiros animais.
Subdivisións
Esta era divídese en tres períodos: período tónico ou toniano (1.000 - 850 millóns de anos), período crioxénico (850 - 630+5/-30 millóns de anos) e período ediacárico (630 +5/-30 - 542,0 ±1,0 millóns de anos).
Paleoxeografía
miniatura|250px|Os continentes a finais do neoproterozoico, hai 550 millóns de anos.
A comezos do neoproterozoico encontramos o supercontinente de Rodinia. A finais desta era, Rodinia comezou a dividirse (por apertura do océano de Pantalasa) en oito continentes. O máis grande deles era Laurentia (Proto-Laurasia), que foi o núcleo de Rodinia. Durante o crioxénico desenvolvéronse importantes episodios glaciares: o esturtiense e o veranxeriense, que conduciron á primeira grande extinción en masa documentada no rexistro fósil. Despois estes continentes uníronse novamente para formar Pannotia. Apareceu Gondwana bordeada por un gran arco insular onde se situaba a península Ibérica. Houbo unha evolución a marxe tipo andino (oroxenia cadomiense).
Paleobioloxía
A actual idea de como foi o neoproterozoico é relativamente recente (contra 1960). Houbo unha gran diversificación dos eucariotas no neoproterozoico inferior (Tónico). Hai presenza de acritarcos, así como de microfósiles mineralizados en forma de xerra interpretados recentemente como tecamebinos (amebas con casca orgánica ou mineralizadas) tintínidos (ciliados) ou incluso con foraminíferos, representando os primeiros protistas heterótrofos planctónicos que vivían como micropredadores nos ecosistemas costeiros do neoproterozoico inferior. Existen restos mineralizados que recordan as algas Chrysophyta, e posibelmente se produciu a radiación das algas Rhodophyta e as Chlorophyta. miniatura|esquerda|Fósil [[Fauna de Ediacara|ediacárico de Cyclomedusa.]]
Os protistas deron orixe aos primeiros metazoos, animais invertebrados coñecidos como a Fauna de Ediacara por terse encontrado os seus fósiles nos outeiros de Ediacara, unha rexión do sur de Australia. Estes primeiros animais pluricelulares teiñan corpo brando e esmagaado e moitos tiñaan formas variadas e estrañas: algúns tiñan un corpo en forma de disco, outros parecen unha cinta longa; os máis destacados son Spriggina, Tribrachidium, os primeiros vermes, medusas, artrópodos, etc., que dominaron os océanos evolucionando e expandíndose. Así pois, excepto metazoos e plantas dos que non temos rexistro, o resto dos grupos de organismos xa estaban presentes no toniano.
Cloudina aparece a finais do ediacárico. Hai bastante consenso en pensar que se trata dun metazoo. Opínase que foi dos primeiros organismos en crear esqueleto calcario. Outro xénero da época é Namacalathus. Á vez que estes xéneros hachamos uns icnofósiles que son unha especie de galería que se considera que foron feitas por organismos bilaterais (algún verme con certa cefalización). A posesión de celoma é importante á hora de escavar o sedimento. Polo menos 25 rexións en todo o mundo posúen fósiles de metazoos anteriores ao límite clásico que definiu o cámbrico.
Bryce Dallas Howard
Bryce Dallas Howard, nada nos Ánxeles (California) o 2 de marzo de 1981, é unha actriz, directora de cine e guionista estadounidense. É filla do tamén actor e director de cine Ron Howard.
miniatura|Bryce Dallas Howard xunto a [[M. Night Shyamalan en Donostia, 2006.]]
Pedro Moreda Debén
Pedro Moreda Debén, nado na Devesa (Ribadeo) en 1852 e finado na vila de Ribadeo o 27 de xullo de 1928, foi un industrial indiano adicado ó negocio tabaqueiro.
Traxectoria
Fillo de Juan Moreda Sarmiento e Etelvina Debén Colmenares, emigrou cedo xunto con outros dous irmáns a Cuba, onde conseguiu fundar unha próspera industrial tabaqueira. Fabricou puros coas marcas Flor de Moreda (a partir de 1882), Cornelia, Imparcial e La Diligencia. Os seus cigarros tiveron medalla de ouro nas exposicións de Bruxelas (1888 e 1897) e Antuerpen (1891). Suicidóuse disparandose un tiro en Ribadeo o 27 de xullo de 1928.
Á súa morte, a fabricación quedou en mans do seu irmán Bernardo e logo foi adquirida e trasladada ós EEUU. O seu éxito e as relacións con xentes da Devesa fixeron de tirón para a emigración da zona cara a Cuba.
Palacio de Aquisgrán
miniatura|400px|Recontrución da aparencia posible do Palacio de [[Carlomagno.]] miniatura|400px|Mapa simplificado: 1 = sala das asembleas. 2 = soportal. 3 = tesouro e arquivos. 4 = galería de unión. 5 = tribunal e guarnición. 6 = metatorium. 7 = curia. 8 = secretarium. 9 = capela. 10 = atrium. 11 = termas. O Palacio de Aquisgrán era todo un conxunto de edificacións de tipo residencial, político e relixioso, que foi erixido polo emperador Carlomagno como centro do poder carolinxio. O palacio en cuestión estaba situado na actual cidade de Aquisgrán, no oeste de Alemaña, no actual estado federado de Renania do Norte-Westfalia. As partes esenciais do palacio carolinxio foron construídas na última década do século VIII, pero os traballos tiveron continuidade até a morte do propio emperador Carlomagno, no ano 814.
O deseñador dos planos do Palacio foi Eudes de Metz, inscribindo a obra dentro do programa de renovación política do reino, anhelada e estimulada polo propio emperador Carlomagno.
A maior parte do Palacio quedou destruído ó longo dos séculos, pero aínda subsiste a capela palatina, que está considerada como un dos tesouros da arquitectura carolinxia, así como un característico exemplo da arquitectura típica do chamado Renacemento carolinxio. A capela, xunto á Catedral de Aquisgrán, está catalogada pola Unesco como Patrimonio da Humanidade desde 1978.
O palacio antes de Carlomagno
Mentres que Clodoveo I fixo de París a capital do Reino Franco, o Palacio de Aquisgrán quedou no abandono até a chegada da familia dos carolinxios. Os mordomos de Palacio pipínidas efectuaron algúns traballos de restauración nel, pero o Palacio de Aquisgrán non era por entón senón unha residencia calquera entre moitas outras. A corte franca era nómade, e os soberanos desprazábanse dependendo das circunstancias e necesidades. Cara a 765, Pipino III o Breve fixo construír un palacio sobre os restos do antigo edificio romano; ordenou igualmente que se restaurasen as termas, eliminando os seus ídolos pagáns. Desde a súa chegada ó poder en 768, Carlomagno pasou a noite en Aquisgrán pero tamén noutras cidadees de Austrasia. Cara ó 790, con todo, decidiu instalarse nunha residencia fixa para gobernar o seu imperio dun modo máis eficaz.
A elección de Aquisgrán
miniatura|Estatua de Carlomagno ante o [[Concello de Aquisgrán.]] A elección de Aquisgrán como lugar de residencia fixa foi unha consecuencia dunha fonda reflexión por parte de Carlomagno, e produciuse nun momento clave do seu reinado. Tras chegar a ser rei dos francos, Carlomagno levara a cabo numerosas expedicións militares que lle permitiron enriquecer o tesouro pero tamén agrandar o seu reino, especialmente cara ó leste. Conquistara a Saxonia pagá entre 772 e 780, pero a rexión resistíase, sendo necesarias constantes guerras contra os saxóns, cunha duración total de trinta anos. Carlomagno acabou por romper co uso xermánico dunha hoste itinerante que ía de dominio en dominio e dotouse dunha auténtica capital. Por razón da súa idade, foi diminuíndo o ritmo das súas expedicións militares e, despois de 806, practicamente xa non abandonou nunca Aquisgrán.
A situación xeográfica de Aquisgrán foi decisiva na elección feita por Carlomagno: o lugar atopábase en pleno centro dos territorios baixo dominio carolinxio, en Austrasia, unha rexión que era ademais o berce da súa familia, ó leste do río Mosa, e Aquisgrán achábase ademais nun cruzamento de estradas e ó bordo dun afluente do río Rin, o Wurm. Así, Carlomagno cedeu a administración dos seus dominios meridionais ó seu fillo Ludovico Pío, nomeado rei de Aquitania. Deste xeito, controlado o flanco sur do seu reino polo seu fillo, Carlomagno puido pasar a residir no norte.
miniatura|esquerda|250px|O [[Imperio franco entre os séculos V e IX.]]