cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Función computábel
Introdución
En teoría da complexidade computacional, o problema de determinar a complexidade dunha función computábel coñécese como un problema de funcións.
Caldeirón tropical
Canda o caldeirón común (Globicephala melas) integra o xénero Globicephala.
Función computábel
Definicións
Unha función parcial chámase parcialmente computábel se o algoritmo de f é un conxunto recursivamente numerábel. O conxunto de funcións parcialmente computábeis cun parámetro escríbese normalmente ou \mathbf{P} se o número de parámetros pode deducirse do contexto.
Caldeirón tropical
Características
As principais características corporais do caldeirón tropical son:
Función computábel
Definicións
Unha función total chámase computábel se o algoritmo de f é un conxunto recursivo. O conxunto de funcións totalmente computables cun parámetro normalmente escríbese ou \mathbf{R}.
Caldeirón tropical
Distribución
miniatura|250px|Globicephala macrorhynchus. Pode verse moi ben o [[espiráculo, e tamén a banda clara que vai desde o ollo até a base da aleta dorsal.]] O caldeirón tropical é unha especie de ampla distribución por todas as augas tropicais e subtropicais dos océanos Atlántico, Pacífico e Índico, aínda que non se coñece o ámbito exacto debido a que en moitos informes se producen confusións coa do caldeirón común, que é moi semellante e coa que coincide en numerosos lugares, pero é máis tropical que este último.
Función computábel
Definicións
Unha función computable f chámase predicado computable se é unha función con valor booleano, é dicir:
Caldeirón tropical
Distribución
Prefiren as augas profundas, pero ás veces se encontra tamén no bordo das plataformas continentais.
Trabazos, Castro Caldelas
Santa Olaia de Trabazos é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 61 habitantes, deles 31 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Función computábel
Comentarios
Ás veces, por razóns de claridade, escríbese unha función computable como
Pódese facilmente codificar g nunha nova función usando unha función de pares.
Caldeirón tropical
Distribución
Ademais, esta entidade taxonómica trátase usualmente como unha única especie, aínda que hai algunhas probas de que pode ser un complexo de dúas ou máis especies (ou, polo menos, de varias subespecies). Por exemplo, hai dúas formas xeográficas fronte ás costas do Xapón, ao norte e ao sur, que difiren na súa morfoloxía externa e na cranial.
Poboación
Existen diversas estimacións da abundancia da especie para varias áreas xeográficas. A subpoboación do norte do Xapón estímase entre 4 000 e 5 000 individuos, mentres que a forma meridional, que é máis numerosa, cóidase que comprende preto de 14 000 animais. Hai ao redor de 589 000 individuos no Pacífico tropical leste, e 304 estimados en augas da costa oeste. En augas hawaianas, estímase que viven preto de 8 846 individuos, mentres que no golfo de México hai polo menos 2 388 animais, e 31 139 no Atlántico norte occidental.
A súa presenza en augas próximas a Galicia é accidental, aínda que o límite setentrional da súa área de distribución no Atlántico nororiental pode fixarse na Estaca de Bares, e non é raro ver grupos desorientados que varan nas praias do país, como os que se produciron en outubro de 2013.
Comportamento
Desprázase en grupos de entre 10 a 30 animais, cunha estrutura social formada por femias coas súas crías. miniatura|250px|Caldeiróns tropicais nadando entre as illas de [[Tenerife e La Gomera.]] miniatura|250px|Sopro dun caldeirón tropical.
Moi raramente pódense ver agrupacións de varios centos de individuos. Ás veces vense mandas enteiras que parecen flotar á deriva, amosándose amistosas cos barcos. En ocasións pódense ver caldeiróns tropicais golpeando a auga coa aleta caudal, ou emerxendo a cabeza para observar. Poden practicar surf, pero raramente saltan.
Comunícanse entre si mediante vocalizacións, e probabelmente utilizan a ecolocalización para cazar as súas presas en augas profundas.
Alimentación
Aliméntanse case sempre de noite, facendo inmersións que poden durar até 10 min ou máis. O seu principal alimento está constituído por cefalópodos e pequenos peixes.
Reprodución
Os labores de crianza son compartidos por todo o grupo, e teñen un sistema polígamo no que as femias se reproducen con intervalos de 3 a 10 anos. Estas alcanzan a madurez sexual aos 9 anos de idade, cando miden uns 3 m de lonxitude, mentres que os machos a acadan entre os 12 e os 16 anos, medindo entre 4 e 5 m. A xestación dura entre 15 e 16 meses, e as femias paren entre os meses de abril e outubro.
Caza
O caldeirón tropical foi explotado durante séculos no Pacífico noroccidental. As capturas máis grandes tiveron lugar recentemente no Xapón, onde se capturaron varios centos de exemplares anuais. Nos últimos anos, a forma meridional continúa cazándose máis que a forma setentrional. En 1982 reanudouse a pesca en Taiji, ampliándose a caza da forma do norte en Sanriku e Hokkaido. Entre 1982 e 1985, cazáronse 1 755 caldeiróns da forma do sur, e 519 da forma do norte. Entre 1985 e 1989, o Xapón cazou un total de 2 326 caldeiróns tropicais, e só no ano 1997, 347.
Unha pequena pesca, activa intermitentemente, cazou ao redor de 220 caldeiróns tropicais ao ano en San Vicente, e hai informes doutra pequena pesca en Santa Lucía, pero non hai datos fiábeis destas cacerías do Caribe. A especie tamén se caza en Indonesia e Sri Lanka, e tampouco se presentaron informes periódicos dos niveis de captura.
Dolar et al. informaron sobre a caza de mamíferos mariños nas Visayas centrais e meridionais, no norte de Mindanao e en Palawan (Filipinas). Cazadores de catro dos sete portos pesqueiros investigados cazaban os cetáceos para engado ou para consumo humano. Alí cázanse a man con arpóns ou, cada vez máis, con arpóns modificados, mediante fusís. Ao redor de 800 cetáceos cázanse anualmente polos cazadores nos lugares investigados, sobre todo durante o período entre as precipitacións monzónicas. A carne dos caldeiróns e outros golfiños consómese ou véndese nos mercados locais, e algúns cranios límpanse e véndense como curiosidades. Aínda que a caza foi prohibida en decembro de 1992, isto non permitiu que cesase totalmente a caza de baleas e golfiños, pero parece que diminuíu a venda de carne abertamente nos mercados.
En augas do Atlántico dos Estados Unidos, captúranse incidentalmente caldeiróns de ambas as especies en varias pescarías. (Olson e Reilly, 2002). Por outra parte, con base en datos preliminares, estímase que na pesca de luras en augas do sur de California capturáronse 30 caldeiróns tropicais nun ano. Na pesca con redes de deriva, en California, entre 1993 e 1995, capturáronse unha media duns 20 individuos ao ano desta especie, e unha media de 4 individuos/ano mátanse na pesca de palangre en Hawai. Tales interaccións tamén se rexistraron no océano Índico tropical occidental (datos aínda non publicados). Por outra banda, no océano Pacífico aproximadamente morren anualmente entre 350 e 750 individuos de Globicephala macrorhynchus en redes de deriva e trampas xaponesas, e un número indeterminado perecen nas redes de deriva peláxicas de Taiwán oriental. miniatura|250px|Un investigador do Laboratorio Mariño da Universidade de Duke, aplica un D-TAG a un caldeirón tropical en augas da costa de Kona, [[Hawai, para estudar os efectos do son no seu comportamento.]] As causas máis comúns de mortes de cetáceos causadas por humanos observadas en augas de Porto Rico e as Illas Virxes Estadounidenses e británicas foron por capturas accidentais e por quedaren os animais enredados, seguidas polas debidas a disparos e as feridas polo lanzamento de arpóns.
Contaminación sonora
Esta especie, o mesmo que ocorre cos golfiños, é probábel que sexa vulnerábel a sons fortes antropoxénicos, como os xerados polos sonares navais e de exploración sísmica. Aínda que a miúdo se carece de evidencias concluíntes de causa e efecto, os varamentos de caldeiróns foron espacial e temporalmente asociados con altos niveis de sons antropoxénicos.
En Taiwán e áreas adxacentes, unha serie de infrecuentes varamentos de caldeiróns tropicais coincidiu con exercicios militares a grande escala en 2004, aínda que se descoñece se estes varamentos estaban relacionados con ditos exercicios.
Cambio climático
Os impactos previstos do cambio climático global no medio mariño poden afectar aos caldeiróns tropicais, aínda que a natureza dos impactos é incerta.
Estado actual
En 2008 o caldeirón tropical foi catalogado na Lista vermella da UICN como "DD" (datos insuficientes) debido a que non existe claridade na súa clasificación taxonómica, como se apuntou anteriormente, e en razón ás ameazas que se citaron máis arriba.
Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil
O Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil está convocado polo Concello de Pontevedra e a editorial Urco. Comezou a editarse no ano 2018.
Antonio Manuel Fraga foi o gañador da primeira edición de 2018 con O bestiario científico de Anxos Nogueirosa. Resultaron finalistas os orixinais presentados baixo os lemas Be Water e Irmá Paxaro. O xurado, formado por Montse Pena Presas, Eli Ríos, Andrea Martínez, M.ª Carme Hermida e Andrea Jamardo Seijo destacaron de O bestiario científico de Anxos Nogueirosa a fortaleza das personaxes femininas e o feito de introducir o bestiario máxico galego nun contexto histórico.
O II premio de 2019 foi para Beatriz Maceda Abeleira. Os integrantes do xurado destacaron no traballo titulado Ardora "o compromiso que no traballo se mantén co ecoloxismo e tamén co público potencial: lectores que aínda se atopan durante os seus primeiros anos da adolescencia". Presentáronse 17 obras.
O III premio de 2020 foi para Lorena Conde por Velloucas e minchas. Segundo a autora "son mozas preadolescentes e mulleres no final da vida. Fixen protagonistas a personaxes que normalmente son secundarios". O relato ten como protagonistas a cinco mulleres, dous adolescentes e tres anciás, e a trama comeza cando unha das mozas ten que ir vivir coa súa avoa para, xuntas, enfrontarse e resolver os problemas de cada unha. Lorena Conde foi alumna no instituto de María Victoria Moreno.
Elisa Patiño
Elisa Patiño Meléndez nada en Pontevedra en 1890 e finada na mesma vila o 12 de abril de 1919, foi unha aviadora e aristócrata galega, coñecida tamén co alcume de Chichana. Foi a primeira muller galega en pilotar un avión.
Traxectoria
Iniciouse na aviación con José Piñeiro González, ao que acompañou en varias demostracións a bordo do seu Bleriot. Voou soa por vez primeira o 12 de outubro de 1913 na praia de Baltar, en Sanxenxo.
Vida persoal
Era filla de Albino Patiño Amado, duque de Patiño, e de Rosa Meléndez. En agosto de 1916 casou en Ponte Sampaio con Enrique Alcaraz Díez, e foi nai en xuño de 1917 de Lucía Alcaraz Patiño, que herdou o ducado de Patiño. . Morreu por mor da gripe de 1918.
Leptón (moeda)
miniatura|Leptón de [[bronce de Herodes o Grande, cuñado en Xerusalén o século I a. de C.]] Leptón, plural lepta (en grego antigo: λεπτόν, pl. λεπτά) é a denominación dada a diversas moedas fraccionarias da Antiga Grecia e da Grecia Moderna, que se mantén como denominación fracción centesimal do euro.
O seu símbolo de moeda non oficial (xa que non é unha unidade principal) é Λ (lambda).
Na Antiga Grecia
miniatura|Leptón de [[bronce do século I a. de C. emitido por Alexandre Xaneo]] A palabra tiña o significado xeral de "pequeno" ou "fino" e, durante os períodos clásico e helenístico, o leptón sempre foi unha moeda de escaso valor, xeralmente a fracción máis pequena das existentes dunha unidade superior (equivalente á sétima parte dun calco ou a medio cuadrante romano).
A moeda que se menciona na pasaxe da "Ofrenda da viúva" dos Evanxeos sinópticos (Marcos 12:41-44 e Lucas 21:1-4) como "mite" ou pequena moeda de cobre é realmente o leptón. Novamente aparece esta moeda no Evanxeo de Lucas cando se afirma que á persoa que non faga as paces a tempo co seu adversario se lle pedirá "ata o derradeiro leptón" para ser liberado da cadea.
No reino dos asmoneos o leptón foi cuñado por vez primeira por Alexandre Xaneo no século I a. de C.miniatura|Leptón da [[Grecia|Grecia moderna cuñado en 1869 a nome de Xurxo I]]
Na Grecia moderna
Na Grecia moderna, o leptón (en grego moderno: λεπτό) foi a moeda fraccionaria equivalente á centésima parte de todas as súas unidades monetarias: o fénix (1827-1832), o dracma (1832-2001) e o euro (a partir de 2002).
Mozart (homónimos)
Mozart pode referirse a:
El Intransigente (Vilagarcía de Arousa)
El Intransigente foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1908 e 1910.
Historia e características
De periodicidade semanal, apareceu en marzo de 1908.
O Biduído, As Enchousas, As Somozas
O Biduído é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Battersea Power Station
miniatura|250x250px|A Battersea Power Station, vista da beira norte do Támese en maio de 2004. A Battersea Power Station é unha fábrica de enerxía eléctrica desactivada que usaba carbón como a súa principal materia prima. Atópase na beira sur do río Támese, en Battersea, distrito central do suroeste de Londres. Está formada por dúas fábricas de enerxía individuais, construídas en dúas alturas distintas na forma dun predio único. A Battersea Power Station A foi construída na década de 1930, e a Battersea Power Station B ó oeste na década de 1950. As dúas fábricas foron construídas con deseño idéntico, creando a disposición coñecida coas catro chemineas. A fábrica parou de xerar enerxía en 1983, porén nos últimos 50 anos virou unha das atraccións turísticas máis famosas de Londres. A fama da fábrica débese ás súas aparicións na cultura popular, o que inclúe unha filmación para o filme Help!, da banda The Beatles, para o videoclip da canción "Another Thing Comin'", da banda Judas Priest, e a portada do álbum Animals, da banda Pink Floyd. Alén diso, unha fotografía da sala de control da fábrica foi usada como capa do álbum Quark, Strangeness and Charm, da banda Hawkwind.
Gran Premio de Suráfrica de 1985
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 19 de outubro de 1985. Foi a décimo quinta rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 31º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo sétimo que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Disputouse sobre 75 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros.
Boicot
A carreira estivo marcada porque algúns equipos intentaron boicotear o evento debido ao apartheid, a segregación de negros negros e brancos, e foi a última carreira de Fórmula Un en Suráfrica ata que terminou o apartheid en 1992. A carreira foi gañada por Nigel Mansell nun Williams, quen tamén logrou a pole position.
Algúns gobernos trataron de obrigar aos seus pilotos a non participar na carreira. As sancións do Brasil a Suráfrica case impediron a participación de Nelson Piquet e Ayrton Senna na carreira.
Ayrton Senna cambiou de opinión sobre o seu boicot persoal á carreira, dicindo que participaría na carreira se o seu equipo Lotus participaba. O equipo participou e el tamén, retirándose fóra dos puntos.
Este foi o final do Gran Premio de Suráfrica ata que terminou o apartheid, co presidente da FIA Jean-Marie Balestre anunciando días despois da carreira que o gran premio non regresaría ao país debido ao apartheid.
O Gran Premio de Suráfrica só volvería en 1992, despois de que terminara o apartheid, nunha nova configuración do circuíto de Kyalami. Nigel Mansell, pilotando un Williams - Renault V10, tamén gañou a carreira cando regresou o Gran Premio ao calendario en.
Cualificación
Pole position went to Nigel Mansell, averaging 236´898 km/h.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Duane Hanson
miniatura|Escultura hiperrealista Man on a Bench. Vinilo, policromado ao óleo, con accesorios. Duane Elwood Hanson, nado en Alexandria (Minnesota) o 17 de xaneiro de 1925 e finado en Boca Raton (Florida) o 6 de xaneiro de 1996, foi un escultor hiperrealista estadounidense.
Ards RFC
O Ards RFC (Ards Rugby Football Club) é un club de rugby da cidade de Newtownards (Irlanda do Norte). Está afiliado á sección (branch) do Ulster da Irish Rugby Football Union. Ten cinco equipos de adultos e un equipo sub-20. Na base ten equipos sub-18, sub-16 e sub-14. O primeiro equipo xoga na 3ª División da liga irlandesa, ademais de xogar na Ulster Senior League e na Ulster Senior Cup.
Historia
O Ards RFC foi fundado o 11 de abril de 1928. O seu primeiro partido xogouse o 13 de outubro de 1928. Xogou durante boa parte dos seus inicios nas ligas júnior do Ulster.
O equipo sénior
Na tempada 1977-1978, o Ards acadou a categoría sénior ao ser elixidos para a Ulster Senior League.
El fotógrafo de Mauthausen
El fotógrafo de Mauthausen é un filme español de 2018 dirixido por Mar Targarona. Está protagonizado por Mario Casas, Macarena Gómez e Alain Hernández. Está baseado en feitos reais, e conta a historia de Francesc Boix i Campo, un combatente republicano español e fotógrafo que foi internado no campo de concentración de Mauthausen, durante a segunda guerra mundial.
Produción
A rodaxe, que comezou o 30 de outubro de 2017, levouse a cabo en Terrasa e Budapest. Nesta cidade aproveitáronse os mesmos decorados dun campo que se empregaron no filme O neno co pixama de raias.
O actor Mario Casas perdeu 12 quilos para interpretar o Boix preso.
Miriam Rodríguez Martínez
Miriam Elizabeth Rodríguez Martínez, nada en San Fernado, Tamaulipas (México) o 5 de febreiro de 1960 e finada na mesma cidade o 10 de maio de 2017, foi unha activista dos dereitos humanos mexicana. Converteuse nunha dos moitos "Pais de nenos desaparecidos", (unha clase de vítimas do crime organizado, etiquetada así polos medios de comunicación locais) despois de que a súa filla fose raptada e asasinada. Miriam foi asasinada por homes armados que accederon á súa casa o 10 de maio de 2017.
Traxectoria
Miriam Elizabeth Rodríguez Martínez naceu o 5 de febreiro de 1960 en San Fernando no estado mexicano de Tamaulipas. A súa filla, Karen Alejandra Salinas Rodríguez, desapareceu en 2012. Os restos de Karen foron finalmente descubertos en 2014. Rodríguez perseguiu ós asasinos da súa filla durante anos. Algúns dos homes arrestados polo caso da súa filla fuxiron de prisión despois do seu arresto. Ademais de atopar a súa filla, esforzouse para axudar a outros pais cuxos nenos desapareceran, e de aí naceu a organización Colectivo de Desaparecidos.
Rodríguez foi asasinada o 10 de maio de 2017, día en que México celebra o día da nai. Recibiu 12 disparos dos homes armados que accederon á súa casa, e morreu de camiño ao hospital. En solidariedade con ela, os manifestantes levantaron a súa voz en protesta o día que foi asasinada, solicitando ós gobernos mexicano e dos Estados Unidos que garantiran a seguridade dos defensores dos dereitos humanos.
O Cameleiro, Valdoviño, Valdoviño
O Cameleiro é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Xoana I de Castela
Xoana I de Castela, Xoana I de Aragón e Castela ou Xoana Trastámara, coñecida tamén como Xoana a Louca ou Xoana a Tola, nada en Toledo en 1479 e finada en Tordesillas, Valladolid, en 1555, foi, entre outros, raíña de Aragón e Castela.
Orixes familiares
Naceu na corte real de Toledo o 6 de novembro de 1479, filla do rei de Aragón Fernando II de Aragón e da raíña de Castela, Isabel a Católica. Foi a terceira filla dos Reis Católicos, irmá máis nova do príncipe de Asturias e herdeiro do trono, o infante Xoán de Aragón, e nai do futuro emperador Carlos I de España.
Infanta da Coroa de Castela
Desde nena foi moi fermosa e intelixente e recibiu unha coidadosa educación, propia dunha infanta. Como improbábel herdeira de Coroa de Castela, esa educación estivo máis baseada na obediencia que no sentido do goberno, a diferenza dos requisitos da instrución dun príncipe.
No estrito ambiente da nómade corte castelá da súa época, Xoana foi unha alumna avantaxada en comportamento relixioso, boas maneiras e na etiqueta da corte, sen desestimar artes como a danza e a música, equitación e o coñecemento das linguas románicas propias da Península Ibérica ademais do francés e o latín. Entre os seus principais preceptores atopábanse o sacerdote dominico Andrés de Miranda; a amiga e titora da súa nai, Beatriz Galindo dita "A Latina"; e, por suposto, a súa propia nai.
Arquiduquesa de Austria
miniatura|esquerda|[[Filipe I de Castela|Filipe o Fermoso e Xoana I de Castela]] Como era costume na Europa da época, Isabel e Fernando negociaron os matrimonios de todos os seus fillos co fin de aseguraren os seus obxectivos diplomáticos e estratéxicos. Conscientes das boas aptitudes de Xoana, e contando coa necesidade de reforzar os lazos co Sacro Imperio Romano Xermánico, que rexía Maximiliano I de Habsburgo, e a rivalidade cos cada vez máis hexemónicos monarcas franceses da dinastía da Casa de Valois, os Reis Católicos ofreceron a Xoana ao fillo de Maximiliano, Filipe de Habsburgo, arquiduque de Austria, duque de Borgoña, Brabante, Limburgo e Luxemburgo, conde de Flandres, de Habsburgo, de Hainaut, de Holanda, de Zelandia, do Tirol e de Artois, señor de Antuerpen e Malinas etc. A cambio deste enlace, os Reis Católicos pediron a man da filla de Maximiliano, Margarida de Austria, como esposa para o príncipe Xoán de Aragón. Xoana de Castela xa fora considerada como posíbel prometida polo herdeiro francés dos Valois, e aínda en 1489 foi solicitada en matrimonio polo rei Escocia, Xaime IV, da dinastía Estuardo.
A pesar da súa vontade de facerse monxa, en agosto de 1496, tendo 16 anos, os seus pais embarcárona desde a praia cantábrica de Laredo, nun dos navíos xenoveses do capitán Juan Pérez. Mais a frota incluía, para demostrar o esplendor da coroa castelá nas terras do Norte e, sobre todo para mostrar o seu poder ao hostil rei francés, outros 131 buques, desde naos a carabelas, e cunha tripulación de 15.000 homes. Xoana foi acompañada pola súa nai e os seus irmáns.
John Hejduk
John Quentin Hejduk, nado o 19 de xullo de 1929 en Nova York e finado o 3 de xullo de 2000 ibídem, foi un arquitecto e profesor estadounidense.
Xoana I de Castela
Arquiduquesa de Austria
A travesía tivo algúns contratempos que obrigaron a buscar refuxio na Illa de Portland, Inglaterra, o 31 de agosto. Cando finalmente a frota puido arribar a Middelburg (Zelandia), unha das embarcacións xenovesas que transportaba 700 homes, afundiuse, e con ela as vestimentas de Xoana e moitos dos seus efectos persoais.
John Hejduk
Traxectoria
Estudou na Cooper Union for the Advancement of Science and Art de Nova York dende 1947 ata 1950 e na Universidade de Cincinnati, Ohio, dende o 50 ata o 52. En 1953 Obtivo a mestría na Harvard University's Graduate School of Design. No ano 1954 consegue a bolsa Fulbright que lle permite asistir as clases de Pier Luigi Nervi en Roma.
Xoana I de Castela
Arquiduquesa de Austria
Xa en terra flamenga, Xoana non foi recibida polo seu prometido, que se encontraba en Alemaña, debido a unha artimaña que prepararan os conselleiros francófilos de Filipe, opostos ás alianzas pactadas polo seu pai, o emperador. Os sobreditos tentaron aínda, en 1496, e con Xoana xa na corte, convenceren a Maximiliano do inconveniente dunha alianza coa Coroa de Castela e, por contra, das virtudes dunha alianza co reino francés. A cerimonia da voda con Filipe o Fermoso celebrouse o 12 de novembro de 1496 en Liexa
John Hejduk
Traxectoria
Foi docente da Universidade de Texas, en Austin, para logo volver a Nova York en 1956. Comezou a ensinar en 1964 na Cooper Union, da que foi reitor dende 1975 ata a súa xubilación no ano 2000.
Xoana I de Castela
Arquiduquesa de Austria
O ambiente da corte que encontrou Xoana chocaba radicalmente co que existía na castelá. A sobria, relixiosa e familiar corte castelá contrastaba coa festiva, desinhibida e individualista corte borgoñoa-flamenga.
Aínda que non se coñecían, os príncipes namoráronse tolamente. Porén, logo Filipe perdeu o interese na relación, polo que naceu en Xoana unha certa patoloxía, axexando e velando arreo a seu esposo. Malia o avanzado estado de xestación do seu segundo embarazo, do que nacería o infante Carlos, o 24 de febreiro do 1500, asistiría a unha festa no pazo de Gante. Aquel mesmo día tivo o seu fillo, disque nado nos lavabos do pazo.
John Hejduk
Traxectoria
Integrou, xunto con Eisenman, Meier, Graves e Gwathmey, o grupo Os cinco de Nova York (ou Os Brancos, pola cor predominante nas súas obras), sendo el o máis vangardista de todos eles, tomando a obra de Theo van Doesburg como inspiración.
Xoana I de Castela
Descendencia
miniatura|upright=1.1|Os 6 fillos de Filipe e Xoana de Jan van Nieulandt, 1521-1526. . Do matrimonio con Filipe naceron:
John Hejduk
Traxectoria
A maior parte do seu traballo foi teórico, baixo a forma de complexos debuxos poéticos. Eses deseños foron recollidos en máis de vinte libros.
Xoana I de Castela
Raíña da Coroa de Castela
miniatura|150px|[[Escudo (moeda)|Escudo de Xoana I e Carlos I, 1504-1555.]] En 1497 foi nomeada princesa de Asturias, pola morte do seu irmán o infante Xoán de Aragón, pasando por diante da súa irmá máis vella Isabel de Aragón, a cal polo seu casamento co rei Manuel I de Portugal facía temer aos Reis Católicos a posíbel unión dos seus reinos baixo dominio portugués. Tras a morte de Isabel de Aragón no 1498, así como do fillo desta, o infante Miguel da Paz, en 1500, Xoana converteuse en herdeira plena da Coroa de Castela.
A Igrexa, Simes, Meaño
A Igrexa é un lugar da parroquia de Simes no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 173 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 91 eran mulleres e 82 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 189 veciños, e 2005, cando eran 184.
Xoana I de Castela
Raíña da Coroa de Castela
Cando no 1503 o seu marido, Filipe, decidiu viaxar para atender asuntos, parece que se agravou o seu estado mental. Decidiu, porén, partir para Castela e morar ao lado dos seus pais, especialmente a petición da súa nai, que estaba preocupada pola súa saúde, pois estaba entón grávida por cuarta vez, deixando en Bruxelas aos seus tres fillos pequenos.
John Hejduk
Traxectoria
Cultivou a poesía, publicando, entre outros poemarios, Such Places As Memory: Poems 1953-1996.
A Igrexa, Simes, Meaño
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Xoana I de Castela
Raíña da Coroa de Castela
Morta Isabel a Católica o 26 de novembro de 1504, aparecía o problema da sucesión na Coroa de Castela. Pola Concordia de Salamanca (1505) acordouse o goberno conxunto de Filipe o Fermoso, Fernando o Católico e máis a propia Xoana. As malas relacións entre Filipe, a quen apoiaba a nobreza castelá, e o seu sogro, Fernando, levaron a que este último renunciase a exercer o poder na Coroa de Castela (Concordia de Villafáfila de 1506) e evitar un posíbel enfrontamento armado. Fernando o Católico centrouse nos asuntos da súa propia coroa.
John Hejduk
Traxectoria
En 1979 foi designado membro do Instituto Americano de Arquitectura.
Xoana I de Castela
Morte de Filipe o Fermoso
miniatura|dereita|300px|Dona Xoana a Tola (1877), de [[Francisco Pradilla y Ortiz. Museo do Prado (Madrid)]] O 25 de setembro de 1507 morreu Filipe o Fermoso, en medio de rumores de envelenamento, e aínda acrecentaron tamén rumores sobre o estado de tolemia de Xoana. Desde Burgos, onde faleceu Filipe, trasladaron o seu cadáver a Granada para sepultalo alí, viaxando sempre de noite, coa raíña Xoana sen separarse en ningún momento do cadaleito. Desde esa altura Xoana non quixo mudar a roupa, nin lavarse. O seu pai decidiu recluíla en Tordesillas, no mes de xaneiro do ano 1509, iniciando o rei aragonés a rexencia de Castela ata o ano 1516.
John Hejduk
Hejduk en Galicia
En Galicia existen dúas obras do arquitecto, o Centro Sociocultural da Trisca e as Torres Hejduk en Santiago de Compostela. Hejduk non chegou a ver rematadas ningunha das dúas. O edificio da Trisca foi inaugurado no ano 2003. Por outra banda as torres que levan o seu nome e que agora están situadas na Cidade da Cultura foron deseñadas nos primeiros anos noventa para ser situadas no parque de Belvís; alí a torre acristalada tería función de invernadoiro e a de pedra sería un espazo multiusos, pero pouco antes de que se construísen cancelouse o proxecto ao considerarse moi agresivas coa contorna da cidade vella. Deste xeito as torres permaneceron esquecidas ata que no ano 2000 o seu colega Peter Eisenman gañou o concurso para a construción da Cidade da Cultura e como homenaxe póstuma ó seu compañeiro decidiu incorporar as torres ao proxecto do monte Gaiás, inaugurado no 2011.
Xoana I de Castela
Derradeiros anos
Durante a Guerra das Comunidades de Castela, os partidarios da revolta intentaron gañar o apoio da raíña confinada en Tordesillas. Nesa cidade castelá pasou Xoana o resto da súa vida, até falecer o 12 de abril de 1555, despois de 46 anos de reclusión forzosa e sempre vestida de negro.
Chatham Dockyard
miniatura|A casa do comisario (1704), a máis antiga construción naval británico aínda en pé. A estaleiros navais de Chatham (en Chatham Dockyard) situados na desembocadura do río Medway en Chatham, en Kent no Reino Unido, son un dos máis antigos estaleiros de Gran Bretaña.
Os inicios
Por máis de 400 anos, a partir da 1550, estiveron na vangarda en termos de construción naval, industrial e desenvolvemento de arquitectura naval para a Royal Navy. Máis de 500 barcos foron construídos, e no auxe da súa historia, empregaron máis de 10.000 traballadores especializados nun sitio de máis de 400 acres.
Tampereen Pyrintö (baloncesto)
O Tampereen Pyrintö é un club de baloncesto da cidade Tampere (Finlandia), fundado en 1941 que compite na Korisliiga, a máxima categoría do baloncesto finlandés, así como na Baltic Basketball League. Disputa os seus partidos como local no Pyynikin palloiluhalli, pavillón cunha capacidade para 1.000-1.400 espectadores.
Xogadores homenaxeados
O 7 de febreiro de 2014, Tampereen Pyrintö colgou os seus primeiros dorsais do teito do Pyynikin palloiluhalli nos minutos previos a un partido. Os dorsais foron pendurados como homenaxe aos xogadores e xogadoras, así como exemplo para as xeracións futuras. Os dorsais non foron retirados, senón que continúan en uso. As personalidades homenaxeadas foron catro, das cales tres xogaran para Pyrintö en categoría masculina, e unha en categoría feminina:
Voz (fonoloxía)
A Voz como Son
A física estableceu que para que exista son se requiren tres elementos:
A voz humana cumpre coas tres condicións sinaladas:
O aparello fonador humano
O aparello fonador compóñeno 3 grupos de órganos diferenciados:
Ademais, o correcto funcionamento do aparello fonador contrólao o sistema nervioso central, pois máis aló da mera fonoloxía, está o significante. Especificamente, sábese que o control da fala se realiza na área de Broca situada no hemisferio esquerdo da cortiza cerebral.
A produción da fala
A fonación realízase durante a expiración, cando o aire contido nos pulmóns, sae destes e, a través dos bronquios e a traquea, chega á larinxe.
As dúas cordas inferiores son dous pequenos músculos elásticos:
Hai 3 mecanismos básicos de produción de voz:
O rango vocal determínao a flexibilidade das cordas vocais, que permite diferenciar os distintos tipos de voces (en canto: tenor, soprano, contralto, ...), en función da altura, intensidade e timbre.
O son producido nas cordas vocais é moi feble; por iso, debe ser amplificado. Esta amplificación terá lugar nos resoadores nasal, bucal e farínxeo, onde se producen modificacións que consisten no aumento da frecuencia de certos sons e a desvalorización doutros.
A voz humana, unha vez que sae dos resoadores, é moldeada polos articuladores (padal, lingua, dentes, beizos e glote), transformándose en sons da fala: fonemas, sílabas, palabras, ... A posición concreta dos articuladores determinará o son que emita a voz.
Benito Pereira
Benito Pereira Domínguez, nado en Lantemil (A Illa, Entrimo) o 14 de maio do 1964 e finado no mesmo lugar o 18 de marzo do 2023, foi un escritor en galego e castelán.
Traxectoria
Licenciado en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, mestrado en Parapsicoloxía impartido por Compustar, Brownsville, Texas, Estados Unidos de América; VF Astrologer, Lleida; e Enxeñeiro Técnico Téxtil pola Universidade Politécnica de Terrassa. Ten traballado tamén durante dous anos en La Región.
Francisco Cacharro Pardo
Francisco Cacharro Pardo, nado en Guarromán (Xaén) o 16 de novembro de 1936 e finado o 8 de marzo de 2015, foi un político galego. Foi un dos homes fortes do Partido Popular de Galicia na provincia de Lugo durante boa parte do Fraguismo.
Traxectoria
Antes de entrar en política foi inspector xefe de ensino primario na provincia de Lugo (1973-1981). Omnipresente na política galega desde as posicións máis conservadoras de Galicia, é senador por Lugo desde 1977 a 2008, concelleiro de Lugo desde 1974 a 2007, foi conselleiro de Educación (1982-1983), presidente da Deputación de Lugo desde 1983 ata 2007. Para as eleccións municipais de 2007 Xosé Manuel Barreiro, vicepresidente do PPdeG e presidente do PP provincial de Lugo, anunciou que competiría nas eleccións internas do partido para ser o candidato á presidencia da Deputación Provincial de Lugo, o que se interpretou como unha desautorización da actual dirección do PP cara á súa política. Logo de deixar a presidencia da deputación luguesa mantivo enfrontamentos coa dirección do partido.
Home que non refusaba a polémica, chegou a desmarcarse dos dirixentes do PP galego nos seus últimos anos na Deputación. Mantivo enfrontamentos tanto con eles como co fiscal xefe de Lugo, Jesús Izaguirre, quen o 19 de maio de 2006 chegou a facer un rexistro na sede da Deputación polas presuntas irregularidades na contratación de obras, rexistro coñecido como 'operación Muralla'. En manifestacións realizadas en xaneiro de 2006 apoiou as declaracións do senador Carlos Benet no que equiparaba o entón presidente do goberno español José Luis Rodríguez Zapatero cun golpista.
Vida persoal
O seu fillo, Francisco Cacharro Gosende, tamén se dedicou á política activa.
Carreiroa, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Carreiroa é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Aparello fonador
O aparello fonador ou aparello vocal consiste no conxunto de órganos da fala e os músculos que os accionan. A súa función está sobreposta ás actividades fisiolóxicas primarias (respirar, comer), polo que, en esencia, non se pode falar de "aparello fonador": certos órganos resultaron evolutivamente útiles á produción dos sons da linguaxe, pero na fala interveñen tamén o cerebro, o sistema nervioso e os órganos da audición.
Órganos
O aparello fonador está composto por tres grupos de órganos diferenciados:
Ademais, o correcto funcionamento do aparello fonador contrólao o sistema nervioso central. Especificamente, sábese que o control da fala se realiza na área de Broca, situada no hemisferio esquerdo do córtex cerebral.
A Abelaira, Seixón, Friol
A Abelaira é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 9 eran homes e 5 eran mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 13,2 quilómetros.
Centro de São Paulo
miniatura|254x254px|Val do Anhangabaú, na Zona Central de São Paulo, co Palácio dos Correios a esquerda e o edificio Mirante do Vale e o Viaduto Santa Ifigênia a dereita. A Zona Central de São Paulo, ou simplemente Centro de São Paulo, é a rexión administrada pola Prefeitura Regional da Sé, que engloba os distritos da Bela Vista, Bom Retiro, Cambuci, Consolação, Liberdade, República, Sé e Santa Cecília, onde se atopan varios centros comerciais e administrativos.
Nas décadas de 1940 á 1970, a rexión foi un dos maiores centros financeiros da América Latina, e foi polo que a cidade comezou a urbanizarse.
Non debe ser confundida coa rexión coñecida como centro expandido, utilizada eventualmente pola prefectura da cidade en acións de planificación urbanística, a cal engloba tamén partes das subprefecturas da Mooca, Lapa, Pinheiros, Vila Mariana e Ipiranga, ou co Centro Histórico de São Paulo, que engloba só a parte máis antiga da rexión central.
Tronceda, Castro Caldelas
Santiago de Tronceda é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 53 habitantes, deles 34 eran homes e 19 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Granxeiro último modelo
Granxeiro último modelo (o título orixinal en inglés é Green Acres) é unha serie norteamericana de humor producida entre 1965 e 1971. Consta de 170 episodios, e foi emitida dobrada na TVG.
Trama
Narra as vivencias dun matrimonio de cidade, un avogado e a súa dona (ela moi acostumada ás comodidades da urbe), o marido de sempre tivera a idea de ir vivir ao campo pero nunca dera o paso ata que un día decide mercar unha granxa que está á venda.
Deciden deixalo todo e trasladárense ao campo, no medio de animais e tractores; mais aínda que lles custa acostumarse á súa nova vida, pouco a pouco rematarán por afacerse.
Metrópole ortodoxa grega de Francia
A metrópole de Francia é unha xurisdición ortodoxa con sé en París, baixo a xurisdición canónica do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. Foi estabelecida por decisión patriarcal e sinodal o 5 de febreiro de 1963. O seu metropolita é, dende 2003, Emmanuel Adamakis.
Historia
A diocese foi creada o 5 de febreiro de 1963, agrupando a todas as parroquias gregas de Francia, Bélxica, Luxemburgo, España e Portugal. O 22 de outubro Meletios Karabinis foi nomeado primeiro xerarca da metrópole.
O 12 de agosto de 1969 as parroquias no territorio de Bélxica e Luxemburgo pasaron a pertencer a unha nova metrópole, a metrópole de Bélxica. Do mesmo xeito, en 2003, erixiuse unha nova metrópole de España e Portugal.
Na actualidade a diocese ten 38 parroquias e 5 mosteiros.
Plano secuencia
Un plano secuencia é, no cinema e na televisión, unha técnica de planificación de rodaxe que consiste na realización dunha toma sen cortes durante un tempo bastante dilatado, podendo usar travellings e diferentes tamaños de planos e ángulos no seguimento dos personaxes ou na exposición dun escenario. Pódese utilizar para un efecto dramático e narrativo se se fai correctamente, e en tomas en movemento a miúdo lógrase mediante o uso dunha plataforma rodante ou unha steadicam.
Un dos máis famosos planos secuencia da historia do cine pertence ó comezo do filme Touch of Evil de Orson Welles, no que o suspense, centrado en cando estalará unha bomba colocada nun coche que atravesa o centro da cidade, combínase coa presentación da parella protagonista, todo iso envolto polo ritmo sincopado dun tema de Henry Mancini.
Bieiteiro, As Enchousas, As Somozas
Bieiteiro é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Cerdaña
Xeografía
Comprende dende o collado de la Perxa ata o congosto de Martinet. A comarca limita con Andorra, o Ariège, o Capcir, o Conflent, o Ripollès, o Berguedà e o Alt Urgell. O enclave de Llivia forma parte da Baixa Cerdaña por estar baixo soberanía española, pero os seus territorios están situados no medio do territorio francés, cousa que fai que xeograficamente forme parte da Alta Cerdaña. As montañas que delimitan o val oscilan entre os dous mil e os case tres mil metros de altitude (Carlit, 2921 m; Puigmal 2909 m).
O val que conforma a Cerdaña é un afundimento tectónico situado ao Este do macizo dos Pireneos. Cunha superficie de 1086,07 kn2, esta rexión natural divídese, nun 50,3% para España e un 49,7% para Francia. Está regado polo río Segre e os seus afluentes. É o único val pirenaico que transcorre de leste para oeste en lugar da dirección Norte-Sur ou Sur-Norte habitual. Isto fai que a insolación na Alta Cerdaña sexa das máis importatntes de Europa e foi aproveitado no forno solar de Font-Romeu.
LG Corporation
LG Corporation (en LG 법인), antigamente coñecido como Lucky Goldstar (en coreano:Leokki Geumseong, 럭키금성/樂喜金星) é unha multinacional surcoreana. É o cuarto meirande chaebol de Corea do Sur. Ten a súa sede nas Torres LG Twin en Yeouido-dong, Seúl. LG produce electrónica, produtos químicos e produtos de telecomunicacións. Entre as súas subsidarias están LG Electronics, Zenith, LG Display, LG Telecom e LG Chem, que operan en máis de 80 países.
Cerdaña
Demografía
No ano 2001 os habitantes da Cerdaña eran 26.500, deles, o 53,4% corresponden a España e o 46,6% a Francia. Cunha densidade de 24 habitantes por km2 é a rexión con menos habitantes de Europa Occidental. O maior número de habitantes atópase na vila transfronteiriza de Puigcerdà-Bourg-Madame:10.900 habitantes en 2001.
O Mesón, Quintela, Castro de Rei
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Cerdaña
Patrimonio cultural
Debido a presenza humana dende tempos prehistóricos, o patrimonio monumental e cultural da comarca é moi remarcable. Existen diferentes megálitos, dolmens (coma o de Marrunyes ou de Ordèn), menhires (coma o Pla del Bac'') e diversos sitios arqueolóxicos e pinturas rupestres. Mais o patrimonio máis senlleiro é o do románico, coas igrexas de Santa María de Talló, Sant Martí d'Ix, Santa María de Mosoll ou Sant Martí d'Ur. O románico tamén está representado nos castelos de Llívia e Querol e na fortificación de Sant Martí dels Castells. Posteriormente co desenvolvemento do estilo gótico, construíronse a igrexa de Sant Pere d'Alp, o antigo convento de Sant Domènec de Puigcerdà ou a torre de Bernat de So a Llívia. Mais o máximo expoñente do gótico, é o barrio antigo de Bellver de Cerdanya, coa súa praza maior porticada e a igrexa de Sant Jaume. . Dentro da creación artística, salientar ó pintor Pere Borrell (1835-1910) de Puigcerdà e ó literator Jordi Pere Cerdà, de Sallagosa. . Dentro do ámbito científico e técnico nomear o médico Francesc Piguillem (1770-1826) de Puigcerdà. .
Espazos naturais
A Cerdanya conta con importantes valores dende o punto de vista da fauna, flora e paisaxismo. Así existen diferentes espazos naturais protexidos. Na parte sur salientar o Parque Natural do Cadí-Moixeró .. Trátase dunha formación rochosa duns 30 km que separa as concas dos ríos Segre e Llobregat. con ecosistemas propios da alta montaña. En Francia, atópase a Reserva natural d'Eina, que cobre a totalidade do val do mesmo nome. Debido ó seu microclima, danse numerosas especies botánicas de grande interese científico e un bo número de endemismos. Ademais, nesta zona téñense catalogado máis de setenta especies diferentes de lepidópteros.
Tourón, Tourón, Ponte Caldelas
Tourón é un lugar da parroquia de Tourón, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 184 habitantes (76 homes e 108 mulleres).
Localización
A vila é atravesada pola PO-532. Basicamente son dúas rúas amplas: a antiga estrada e a actual que se separan e volven a xuntarse nos extremos do poboamento. Dista doce quilómetros de Pontevedra
Patrimonio
Os petróglifos de Tourón son o principal atractivo turístico. Conta cun museo, e ofrécense visitas guiadas polos 150 000 metros cadrados de extensión da área de gravados. A igrexa de Santa María de Tourón, do século XII (con fachada do século XVIII) é outro lugar destacado.
Destaca tamén o Pazo de Pombal, construído no 1688, no cal residían os comisarios da Inquisición. Actualmente é de propiedade privada.
Mega (cadea de televisión de España)
Mega é unha canle de televisión privada española propiedade de Atresmedia que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel. Comenzou as súas emisións o 1 de xullo do 2015.
Audiencias
A evolución da cota de pantalla mensual e anual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS, é a seguinte (están en letra grosa e vermello os meses nos que foi líder de audiencia).
993
Mortes
Historia ano a ano
O Outeiro, Luaces, Pol
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Batalla de Rabaul
A batalla de Rabaul librouse na madrugada do 23 de xaneiro de 1942, cando as forzas australianas intentaron, sen éxito, deter o desembarco das forzas xaponesas. Os asiáticos lograron tomar o control do porto, converténdoo nunha importante base desde a cal lanzaron ataques aéreos e navais nas campañas de Nova Guinea e as Illas Salomón.
Antecedentes
Despois da primeira guerra mundial, a illa de Nova Bretaña pasou para mans da administración australiana, dentro do chamado Territorio de Nova Guinea. Pouco antes de iniciarse a segunda guerra mundial, a illa contaba cunha poboación de ascendencia europea de mil persoas. O Cuartel Xeral da administración australiana do Territorio de Nova Guinea atopábase en Rabaul, aínda que en setembro de 1941, foi trasladada a Lae.