cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gromia
Historia do estudo do xénero
Os primeiros estudos moleculares sobre Gromia, con mostras de G. oviformis, fixéronse sobre os xenes de ARNr da subunidade ribosómica menor e concluíron que eran membros dos Cercozoa, un gran grupo de amebas con testas e pseudópodos filosos. Os estudos posteriores deste grupo situaron a Gromia dentro da clase Gromiidea, de novo baseándose nos xenes de ARNr da subunidade ribosómica menor Finalmente, cando os estudos moleculares combinaron datos de varios xenes (da actina, poliubiquitina, ARN polimerase II e xenes do ARNr da subunidade ribosómica menor) Gromia pasou a considerarse un grupo irmán dos Foraminifera. Ademais, dentro do xénero Gromia, os estudos dos xenes do ARNr da subunidade ribosómica menor de varios grómidos de augas profundas revelou unha diversidade específica dentro do xénero, e os datos moleculares tendían a correlacionarse coas distintas morfoloxías das testas das diversas especies.
Pensouse durante moito tempo que os Gromia habitaban augas pouco profundas, ata que mostras obtidas no mar de Arabia de profundidades de máis de 1.000 m revelaron a presenza do primeiro grómido de augas profundas, Gromia spherica. Descubríronse despois outras especies de mares profundos de Gromia no mar de Arabia, o Ártico europeo e da costa antártica, ente outros lugares, e foron caracterizados morfoloxicamente e por estudos dos xenes de ARNr da subunidade ribosómica menor.
Hábitat e ecoloxía
Os grómidos habitan os sedimentos ou as superficies da flora de augas pouco ou moi profundas. A especie mellor caracterizadas dos Gromia de augas pouco profundas é G. oviformis. Vive nas zonas intermareais e outras rexións de augas pouco profundas; atópanse xeralmente pegados ás rochas, ao kelp, a algas Cladophora e outras ou entre os sedimentos. G. oviformis tolera un rango de temperaturas entre 0 e 30 °C.
Os grómidos de augas profundas atopáronse no mar de Arabia, na costa da Antártida e nas augas do noroeste do océano Atlántico. Son recollidas con frecuencia nas mostras de 1.000 a 3.100 m de profundidade. Os niveis de oxíxeno nos hábitats dos grómidos adoitan exceder os 0,2 mL/L e son, por tanto, non limitantes para o crecemento do organismo. A tolerancia ás temperaturas dos Gromia de augas profundas non se coñece.
Crese que os Gromia obteñen nutrientes da materia orgánica que hai nos sedimentos do fondo do mar, xa que se encontran a miúdo en áreas con abundantes fitodetritos. As súas aberturas celulares están aplicadas sobre as superficies dos sedimentos e usan os seus pseudópodos para alimentarse.
Os grómidos que se encontran nas augas profundas preto de Omán e Paquistán adoitan estar na compaña de foraminíferos, procariotas filamentosos e bacterias que viven sobre a súa superficie celular. Os grómidos proporcionan substratos e serven como superficie para a adhesión doutros epibiontes.
Descrición
Os membros de Gromia son bastante grandes, de 0,4 mm a 30 mm. As súas testas proteináceas varían na forma desde esféricas (por exemplo G. oviformis), a con forma de salchicha, forma de uva, ou de pera (por exemplo G. pyriforminis). Con frecuencia utilízase a forma da testa para clasificar as especies do xénero, e as súas mofoloxías tenden a aliñarse cos datos moleculares usados para diferenciar as especies. O interior da testa ten capas de membranas formando un padrón de panal de abellas. Estas membranas en panal de abella son unha característica única do xénero Gromia.
Ciclo de vida
Observouse que Gromia presenta tanto reprodución sexual coma asexual. Na reprodución sexual de G. oviformis, as cubertas ou cunchas dos organismos adultos fusiónanse. A gametoxénese e a fecundación prodúacense despois, despois do cal os cigotos maduran dando amébulas e saen das cunchas paternas.
Importancia práctica
Os grómidos suponse que son importantes no ciclo do carbono, xa que se atopan a miúdo en sedimentos ricos en carbono e aliméntanse de detritos. Ademais, almacenan altos niveis de nitrato intracelular, o que suxire que teñen un papel na desnitrificación.
Os grómidos tamén aumentaron os coñecementos sobre a historia evolutiva dos protistas. A capacidade da especie xigante de augas profundas G. sphaerica de facer marcas no leito do mar serviu para propoñer unha reavaliación do uso de icnofósiles con marcas similares como proba para a datación das orixes dos animais con simetría bilateral.
Clasificación científica
Chromista, Harosa, Rhizaria, Cercozoa, Endomyxa, Grommidea, Gromia, Gromiidae, Gromia.
Lista de especies
Fontes:
Terceira tempada de The Simpsons
A terceira tempada da serie animada The Simpsons emitiuse orixinalmente na canle Fox dende o 19 de setembro de 1991 ata o 7 de maio de 1992. Os produtores executivos da tempada foron Al Jean e Mike Reiss, quen produciron vinte e dous episodios da tempada, mentres que os dous restantes foron producidos por James L. Brooks, Matt Groening e Sam Simon. A terceira tempada gañou seis premios Emmy na categoría "Mellor actuación de voz" e tamén recibiu un nomeamento no "Mellor programa animado de menos dunha hora" polo episodio Radio Bart. A tempada completa foi lanzada á venda en DVD na Rexión 1 o 26 de agosto de 2003, na Rexión 2 o 6 de outubro de 2003 e na Rexión 4 o 22 de outubro do mesmo ano.
Hiparco de Tebas
Hiparco (en latín Hipparchus, en grego antigo Ἵππαρχος) foi un filósofo pitagórico grego orixinario de Tebas, contemporáneo de Lisis, mestre de Epaminondas, cara ao -380.
Traxectoria
Clemente de Alexandría di que foi expulsado do grupo dos pitagóricos porque ensinaba en público, algo prohibido por Pitágoras, pero que lle levantaron un monumento como se estivese morto. Estobeo conservou un fragmento da súa obra Περὶ εὐθυμίας ("Perì euthimías", Sobre a tranquilidade do espírito).
Banda de Gaitas Municipal de Carballo
A Banda de Gaitas Municipal de Carballo é unha banda de gaitas do Concello de Carballo, Galiza.
Non obstante, os inicios formais e oficiais da Banda de Gaitas datan do ano 1999, grazas a Mario Seoane Blanco, profesor de gaita galega no Conservatorio de Carballo.
Dende 2002 é coordinada e dirixida polo malpicán Jesús Moreira Castro.
A agrupación está formada por máis de vinte integrantes.
Solo: A Star Wars Story
Solo: A Star Wars Story (tamén coñecido sinxelamente como Solo) é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Ron Howard. É un filme do xénero wéstern espacial que se centra no personaxe de Han Solo da saga Star Wars. Foi producido por Lucasfilm e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures, sendo o segundo dos filmes antolóxicos de Star Wars logo de Rogue One (2016). Alden Ehrenreich interpreta a Solo, e o resto do elenco está composto por Woody Harrelson, Emilia Clarke, Donald Glover, Thandiwe Newton, Phoebe Waller-Bridge, Joonas Suotamo e Paul Bettany.
Santuario da Virxe dos Milagres
A Virxe dos Milagres é unha advocación mariana. Hai varios santuarios dedicados a ela:
Patrimonio da Humanidade en Nixeria
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Nixeria, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Nixeria ratificou a convención o 23 de outubro de 1974, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Telescopio Hale
dereita|miniatura|300x300px|O telescopio Hale. O telescopio Hale é un telescopio de 200 polgadas (508 cm) de diámetro instalado no Observatorio Palomar, Estados Unidos; entrou en funcionamento en 1947 e comezou observacións regulares en 1949. Foi financiado grazas ao esforzo de George Hale.
Grazas ao seu enorme tamaño e potencia, puidéronse medir os espectros e velocidades radiais de gran cantidade de galaxias: grazas a eles Milton Humason e Edwin Hubble puideron determinar a lei que rexe o desprazamento destes corpos celestes, medindo de modo aproximado o valor da constante de Hubble.
Historia
O espello de 200 polgadas (5,1 m) de diámetro do telescopio reflector foi realizado por Corning Inc. entre 1934 e 1936, utilizando vidro de borosilicato de baixa expansión.
Tras un intento errado de fabricar o espello con cuarzo fundido, George Ellery Hale expuxo a Corning Inc. o reto de fabricar o espello do telescopio de 200 polgadas. No seu primeiro intento tamén fracasou, porque a peza de vidro presentaba burbullas. Con todo, o segundo intento foi un éxito grazas a que para a súa fabricación tomáronse todo tipo de precaucións, incluíndo un ano de lento arrefriado controlado da colosal peza. O espello estivo terminado en 1935.
Os seus cinco metros de diámetro significaron un fito na historia da Astronomía, sendo o telescopio de maior tamaño até que, anos despois, os soviéticos lograron construír un cun espello de seis metros de diámetro (telescopio de Zelenchúkskaia). Porén, as dificultades para construír espellos macizos de maior tamaño forzaron a desenvolver outras tecnoloxías distintas: os telescopios de espellos segmentados, boa mostra dos cales é o Telescopio de Monte Hopkins. Hai uns anos denominábase Telescopios de Nova Xeración (Next Generation Telescopes, NGT) aos telescopios reflectores cuxos espellos primarios serían de máis de seis metros de diámetro O primeiro telescopio desta xeración foi o Keck I, de dez metros de diámetro, situado en Mauna Kea, Hawai, que empezou a funcionar a finais de 1990.
Juan Parcero
Juan Manuel Parcero Martínez, coñecido como Juan Parcero, nado o 27 de maio de 1977 en Moaña, é un escritor e cineasta galego.
Traxectoria
Traballador da banca, estudou na UNED. Foi concelleiro do BNG en Moaña, ocupando o nº 2 da canditatura en 2019 e dimitiu en 2021.
Cuarta tempada de The Simpsons
A cuarta tempada da serie animada The Simpsons emitiuse orixinalmente na cadea Fox dende o 24 de setembro de 1992 até o 13 de maio de 1993, comezando co capítulo Kamp Krusty. Os produtores executivos foron Al Jean e Mike Reiss. A tempada contivo dous episodios que pasaron polo proceso de produción durante a tempada previa, cuxos show runners tamén foron Jean e Reiss. Despois da finalización da tempada, Jean, Reiss e a meirande parte do persoal de guionistas abandonaron a serie. A cuarta tempada estivo nomeada para dous premios Primetime Emmy, e Dan Castellaneta gañaría pola súa actuación como Homer Simpson no episodio Mr. Plow o premio á mellor actuación de voz. A tempada foi lanzada en DVD na Rexión 1 o 15 de xuño de 2004, na Rexión 2 o 2 de agosto de 2004 e na Rexión 4 o 25 de agosto do mesmo ano.
Juan Parcero
Traxectoria
Dirixiu 10 curtametraxes con Moaña de fondo.
Despois de tres novelas psicolóxicas (Sangue no ollo, A fiestra abertae Vento na cara), con A soidade selénica, inaugurou a colección Ficción científica da Editorial Galaxia.
Gustavo Santiago Valencia
Gustavo Santiago Valencia, nado en Ourense cara a 1924 e finado en Santiago de Compostela o 18 de agosto de 2008, foi un enxeñeiro e promotor cultural galego.
Vida persoal
Casou en Padrón con Carmen Barbeyto Contestí e foi pai de Enrique Santiago Barbeyto.
Cnido
Cnido, tamén romanizado Knidos foi unha antiga cidade grega de Asia Menor situada na rexión de Caria, na punta da península de Datça, que forma o lado sur do golfo de Kos, preto da actual Tekir en Turquía.
Los dioses rotos
Los dioses rotos é un filme cubano de 2008, escrito e dirixido por Ernesto Daranas. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cnido
Historia
A antiga cidade caria de Cnido, famosa como centro de arte e cultura no século IV a. C., situado ao final da península de Datça, preto de Bodrum. Parte da cidade foi construída no continente e outra parte na illa de Triopión, que na antigüidade estaba conectada co continente por unha ponte, e hoxe por un istmo. Estaba unida por dous grandes portos que hoxe permanecen máis ou menos intactos. Un deles está situado no mar Exeo e o outro no mar Mediterráneo. A lonxitude extrema da cidade era de pouco menos de 1,5 km.
Los dioses rotos
Sinopse
Laura é unha profesora universitaria que investiga sobre o coñecido proxeneta cubano Alberto Yarini, asasinado a balazos polos seus rivais franceses que controlaban o negocio da prostitución na Habana de comezos do século XX. Interesada en demostrar a vixencia do lendario personaxe, mergúllase nunha das zonas máis complexas da realidade habanera.
Cnido
Historia
Descríbese por Estrabón como "a cidade que foi construída para a máis fermosa das deusas, Afrodita, na máis bela das penínsulas".
Era unha cidade avanzada en canto a ciencia, arquitectura e artes. Foi o fogar do famoso astrónomo, matemático e filósofo Eudoxo, do historiador persa Ctesias, así como de Sostrato, o construtor do célebre Faro de Alexandría. Os discípulos de Eurifo fundaron en Cnido a segunda facultade de medicina máis famosa da súa época.
Cnido, con Halicarnaso e Cos, e as cidades rodias de Lindos, Camiros e Jalisos, formaron a Hexápole dórica, e alí celebraban xogos en honra a Apolo, Poseidón e as ninfas. A cidade estaba nun principio gobernada por un senado oligárquico, composto por sesenta membros, e presidido por un maxistrado.
Segundo Heródoto, a principios do século IV a. C., os cidadáns de Cnido tentaron abrir unha canle dende o Golfo Cerámico até o Golfo de Doris, para transformar a península de Cnido nunha illa, e evitar así a invasión da infantería persa.
Contexto bíblico
A cidade de Cnido é menciona unha vez na Biblia, no capítulo 27 dos Feitos dos Apóstolos.
Arqueoloxía
miniatura|201x201px| [[Técnica de impresión|Gravado dunha moeda cnidia que mostra a Afrodita púdica de Cnido, de Praxíteles]] A zona intramuros aínda conserva restos arquitectónicos. As murallas, na illa e no continente, especialmente arredor da acrópole, no nordeste da cidade, son perfectas.
Identificáronse a ágora, o odeón, dous teatros (capacidade 5.000 e 20.000), o templo de Dioniso, o templo das Musas, o templo de Afrodita e un gran número de edificios máis pequenos, e o xeral. o plan da cidade realizouse moi claramente. A estatua máis famosa de Praxíteles, a Afrodita púdica de Cnido, foi feita para Cnido. A orixinal perdeuse, pero hai exemplares de copias, os máis fieis dos cales están no Museo Vaticano. Nun templo enclausurado descubriuse unha estatua de Deméter, que foi enviada ao Museo Británico.
Tamén o reloxo de sol, desenvolvido por Eudoxo, gran inventor da súa época, atrae a numerosos turistas locais e internacionais.
The Interpreter's Dictionary of the Bible, Volume Suplementario, p. 169, describe a localidade: “Un istmo baixo e estreito une a parte principal da península de Cnidia nun punto alto de terra, abrigando a sotavento, a ambos os dous lados do istmo, dous bos portos. ''O porto máis grande ao sur debeu ser o porto comercial, onde os barcos con destino ao oeste ou ao norte podían deixar pasar un tempo desfavorable antes de continuar a súa viaxe máis aló do cabo ventoso. Nas beiras dos portos había peiraos, almacéns, mercados, pequenos teatros e un templo de Dioniso.'' — K. Crim, 1976.
Galería
centro|miniatura|650x650px| Panorámica de Cnido
Francisco Vera
Francisco é o creador de Conversaciones con Francisco, unha serie de Instagram onde fala con persoas relavantes de todo o mundo sobre o cambio climático e o coidado do medio ambiente.
Stella Cunliffe
Stella Vivian Cunliffe, nada o 12 de xaneiro de 1917 e finada o 20 de xaneiro de 2012, foi unha estatística británica e a primeira muller que presidiu a Royal Statistical Society (en galego, Real Sociedade Estatística).
Educación e carreira temperá
Cunliffe, foi educada na Parsons Mead School, Ashtead, Surrey, e foi directora de estudos en 1934. Converteuse na primeira estudante en pasar á universidade, á London School of Economics, onde obtivo un BSc (Econ) graduándose en 1938.
Empezou a súa carreira profesional na Danish Bacon Company dende 1939 a 1944. Durante a Segunda guerra mundial, cando o touciño chegou a estar racionado en 1940, participou na asignación de racións de touciño para Londres.
Guía Servizo Internacional
miniatura|[[Campo de concentración de Belsen: escena dentro da estación de limpeza, alcumada como "Lavandería humana". A fotografía mostra algunhas das 60 táboas, formadas por dous médicos alemáns e dúas enfermeiras alemás, nas que os enfermos foron lavados e desposados (abril de 1945).]] Ao final da Segunda Guerra Mundial, Cunliffe interrompeu a súa carreira para realizar traballos de axuda voluntaria en Europa, de 1945 a 1947, co Servizo Internacional de Guías. O servizo formouse a partir de voluntarias das ex-Girl Guide especialmente adestradas para axudar na rehabilitación de Europa despois da guerra. Cunliffe foi unha das primeiras civís en entrar no campo de concentración de Belsen en 1945, onde as persoas voluntarias supervisaron o chamado "lavadoiro humano", o despoxo dos reclusos.
Carreira estatística
En 1947 Cunliffe retomou a súa carreira profesional aceptando un posto de estatística na cervexaría de Dublín Arthur Guinness Son & Co., onde traballou ata 1970. En 1955 asumiu o papel de xefa do departamento de estatística. Neste papel, desenvolveu importantes principios de métodos experimentais que se ensinan ata os nosos días. O exemplo máis famoso é que ela redeseñou as instrucións para os traballadores de control de calidade que tiñan a tarefa de aceptar ou rexeitar barrís de cervexa feitos a man. Antes do redeseño de Cunliffe, os traballadores aceptaban barrís rodándoos cara abaixo e rexeitaban os barrís empurrándoos cara arriba, a tarefa máis difícil; así, os traballadores tiñan tendencia a aceptar barrís aínda que tivesen fallos. Cunliffe redeseñou a estación de traballo de control de calidade para que fose igualmente fácil rexeitar ou aceptar un barril, eliminando o nesgo previo e aforrando cartos a Guinness no proceso. A pesar do seu bo traballo na empresa, foi informada que, debido á política de nomear só homes para o Consello de Administración, non sería nomeada directora a pesar da súa longa traxectoria e traballo experimental.
En 1970 converteuse en xefa da unidade de investigación do Home Office, antes de que en 1972 fose nomeada directora de estatística do Home Office, cargo que ocupou ata 1977. Foi a primeira muller en acadar este grao no Servizo de Estatística do Goberno británico. Durante a súa estancia no Ministerio do Interior, expandiu o persoal de soporte e estatísticas do departamento e creou un equipo informático dedicado. Recoñeceu problemas con cifras migratorias, despois de que se descubrise un erro no que se excedera o número de pasaxeiros que saían do país. Como resultado, creou unha investigación dirixida por Claus Moser, o xefe da Oficina Central de Estatística naquel momento. Foi visitante de prisións e promoveu o uso da estatísticas na política de xustiza penal. Presentou ao ministro do Interior, Roy Jenkins, comparacións internacionais para demostrar que a pena capital non tivo ningún efecto nas taxas de asasinato.
Despois da xubilación forzosa da Función Pública, aos 60 anos, foi asesora estatística do Comité de investigación sobre a profesión de enxeñaría de 1978 a 1980. Tamén foi consultora na Universidade de Kent na Unidade de Investigación de Estatística Aplicada.
Recoñecementos
Cunliffe foi nomeada MBE en 1993, por servizos aos Guías e á comunidade en Surrey.
La edad de la peseta
La edad de la peseta é un filme cubano de 2006 dirixido por Pavel Giroud. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Este filme foi nomeado ós Premios Goya na categoría de mellor filme estranxeiro en lingua castelá, e gañou 5 premios en tres festivais de cinema de todo o mundo.
Óscar Rodríguez
Óscar Rodríguez Arnaiz, nado en Talavera de la Reina, Toledo, o 28 de xuño de 1998, é un futbolista español que xoga coma centrocampista no Real Club Celta de Vigo na Primeira División de fútbol de España, onde xoga en calidade de cedido polo Sevilla FC.
Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela
A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela (BMSC) é unha banda de música do Concello de Santiago de Compostela. Fundada en 1848, trátase dunha das bandas de música máis antigas de Galiza. O seu director é David Fiuza.
Traxectoria
A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela naceu como unha agrupación de músicos afeccionados en 1848 como Banda del Hospicio, xa que estaba integrada principalmente por instrumentistas que pertencían á Casa Hospicio. Esta banda herdou instrumentos e uniformes da desaparecida Banda de la Milicia Nacional.
En 1876 a agrupación comeza a profesionalizarse da man do Concello, que regulou as condicións de acceso dos músicos que a integraban.
Entre 1959 e 1964 a banda tivo que disolverse a causa da mala situación económica que vivía daquela o Concello de Santiago.
En 2018 a banda celebrou o seu 170 aniversario con diversos actos na Cidade da Cultura de Galicia nos que, amais da presenza da música, falouse da situación da institución no momento, as mudanzas que precisa, entre outros temas.
En 2021, logo de cinco anos sen renovar o director da agrupación, iniciouse a convocatoria pública para cubrir o posto que estaba a exercer Casiano Mouriño. O concurso non estivo exento de polémica, ao denunciar a oposición no concello compostelán que os aspirantes alleos á banda realizaran o segundo exercicio días antes dos que si tiñan vínculo coa institución. Ademais sinalouse que un dos aspirantes, músico da agrupación, encontrábase entre os instrumentistas que acompañaban aos aspirantes, unha irregularidade que foi corrixida polo Concello. Finalmente, o director carbiao David Fiuza acadou a maior puntuación e foi nomeado director da agrupación.
En xaneiro de 2022 presentou o I Concurso de Dirección da BMSC, destinado a profesionais da dirección orquestral, que se celebrou entre os días 15 e 18 de marzo dese mesmo ano no Auditorio de Galicia. Amais dun premio en metálico, a persoa gañadora tería a posibilidade de participar como director convidado da banda.
Directores
miniatura|[[David Fiuza, director da agrupación dende 2021.]] A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela tivo numerosos directores ao longo dos seus máis de 170 anos de historia. As últimas persoas que ocuparon o posto foron:
Alexandr Gomelskii
Alexandr Iakovlevich Gomelskii (en Александр Яковлевич Гомельский), nado en Kronshtadt o 18 de xaneiro de 1928 e finado en Moscova o 16 de agosto de 2005) foi un xogador e adestrador de baloncesto ruso. Considerado o pai do baloncesto soviético e ruso, foi un dos adestradores máis destacados de tódolos tempos, gañador de numerosos títulos tanto a nivel soviético como internacional.
Holly Gillibrand
Foi nomeada Nova Escocesa do Ano do Glasgow Times en 2019. Tamén foi nomeada unha das 30 mulleres inspiradoras na Woman's Hour Power List 2020 da BBC e foi entrevistada no programa. Escribiu para Lochaber Times.
En agosto de 2020, apoiou a Chris Packham nunha campaña nacional que tiña como obxectivo deter os delitos contra a vida silvestre. En novembro dese ano, ela e outros mozos activistas tiveron unha sesión de preguntas e respostas con Alok Sharma. Traballa como asesora de mozos para a organización benéfica Heal Rewilding, cuxo obxectivo é devolver máis terra á natureza.
Margaret W. Rossiter
Margaret W. Rossiter, nada nos Estados Unidos en xullo de 1944, é unha historiadora da ciencia, e profesora de Historia da Ciencia na Universidade de Cornell. Rossiter acuñou o termo Efecto Matilda para designar a negación e falta de recoñecemento das contribucións de  mulleres científicas, cuxo traballo adoita a ser atribuído aos seus compañeiros homes.
Traxectoria
Margaret Rossiter e seu irmán xemelgo Charles naceron nunha familia de militares no fin da Segunda Guerra Mundial. A familia instalouse en Massachusetts, preto de Boston, primeiro en Malden e despois en Melrose. Rossiter descubriu o campo historia da ciencia cando era unha estudante de ensino medio, cando ela di que estaba máis interesada nas historias dos científicos que nos experimentos porque "no laboratorio nós dificilmente conseguiamos facer os experimentos de xeito 'correcto'." Rossiter recibiu o National Merit Scholar e en 1962 foi para a Radcliffe a estudar Matemáticas. No proceso, mudou a graduación para Química, e despois, para Historia da Ciencia, finalmente graduando-se en 1966. Mentres estudaba na Radcliffe, desenvolveu un interese na historia da ciencia dos Estados Unidos, un campo de estudo que estaba só comezando a ser explotado.
Despois de graduarse en Radcliffe, Rossiter pasou o verán traballando na Smithsonian antes de facer un mestrado na Universidade do Wisconsin-Madison. Logo, fixo un doutora mento no departamento de historia da ciencia da Yale, completado en 1971, abordando os tópicos de ciencias agrarias e científicos estadounidenses en Alemaña. Despois, recibiu unha bolsa de estudos en Harvard.
Carreira e contribucións académicas
Durante a súa estadía en Harvard, Rossiter comezou a interesarse na historia das mulleres na ciencia estadounidense. Descubriu centenares desas mulleres cando, en preparación para un estudo posdoutoral sobre ciencia estadounidense no século XX, atopou o libro American Men of Science (agora chamado American Men and Women of Science)), onde estaban escondidas as biografías de 500 mulleres científicas. Ese descubrimento inspirou a súa obra Women scientists in America before 1920 que publicou  na revista American Scientist despois de  ser rexeitada pola Science e Scientific American. O éxito da súa publicación a levou a continuar as súas investigacións na área, a pesar da recepción pouco calorosa na comunidade científica. Asumiu o cargo de profesor visitante na UC Berkeley, e entón lle chamou atención un novo libro sobre mulleres científicas. A pesar de ter oído dalgunhas mulleres científicas que "non había nada para estudar", Rossiter encontrou unha riqueza de informacións. Esa abundancia de fontes permitiu que os seus planes para un libro se tornasen un proxecto de tres volumes. En 1981 recibiu unha bolsa Guggenheim que lle permitiu continuar o seu traballo. En 1982 publicou o seu primeiro volume, Women Scientists in America, Struggles and Strategies to 1940, coa Johns Hopkins University Press. O libro foi ben recibido, incluíndo recensións positivas no The New York Times, Nature, e Science.
Tras a publicación do primeiro volume, Rossiter foi convidada a dirixir o programa de Historia e Filosofía da Ciencia da Fundación Nacional da Ciencia de 1982 a 1983. Entre 1983 e 1984 traballou como profesora visitante en Harvard, onde continuou a escribir o segundo volume. Axiña traballou na Cornell.
Terminou as investigacións para o seu segundo volume, Women Scientists in America: Before Affirmative Action, 1940-1972. Foi publicado pola Johns Hopkins en 1995. Ese volume examina as barreiras para a participación integral das mulleres científicas no período entre a Segunda Guerra Mundial e 1972. Unha das barreiras eran as leis antinepotistas de moitas facultades e universidades, que prohibía as persoas casadas teren cargos titulares. Rossiter cita moitos exemplos, pero chama a atención o da matemática Josephine Mitchell. Mitchell era profesora titular na Universidade de Illinois os anos 50, cando ela casou cun membro non-titular do departamento de matemática. Como resultado, ela dimitiu mentres o seu marido permaneceu no cargo. O segundo volume tamén foi ben recibido gañando o History of Women in Science Prize e o Pfizer Prize. O History of Women in Science Prize foi subsecuentemente nomeado en homenaxe a Rossiter.
Alexandr Gomelskii
Foi incluído no Basketball Hall of Fame en 1995 e no Salón da Fama da FIBA en 2007. Foi galardoado coa Orde Olímpica polo Comité Olímpico Internacional en 1998. En 2008, foi nomeado un dos 50 maiores contribuidores da Euroliga.
Inicios
Naceu en Kronshtadt, na illa de Kotlin, preto de Leningrado. o 18 de xaneiro de 1928. Pasou a súa infancia en Leningrado, onde practicou varios deportes, como fútbol, hóckey sobre herba e patinaxe. Durante a Segunda guerra mundial e tralo inicio da invasión alemá da Unión Soviética, na chamada Operación Barbarossa, seu pai, Iakob Solomonovich, foi enviado a combater á fronte, preto de Briansk, mentres que Alexandr e o resto da familia permaneceron na cidade. En setembro as tropas nazis comezaron o sitio de Leningrado, e tralo inverno, a familia foi evacuada xunto a milleiros de civís a Engels, no oblast de Saratov, instalándose finalmente nunha vila preto de alí, Stepnoe. Durante esa época traballou coidando cabalos nunha granxa colectiva.
Trala fin da guerra formouse como adestrador en Leningrado e tivo unha breve carreira como xogador de baloncesto, deporte que non comezou a practicar ata os 18 anos. Militou no ODO LenVO e no Rīgas ASK, antes de dedicarse plenamente ao labor de técnico.
Rīgas ASK
Comezou a súa carreira como adestrador en Leningrado en 1949, son só 21 anos, co equipo feminino do Spartak de Leningrado. En 1953 converteuse no adestrador do Rīgas ASK, ao que converteu nun dos mellores clubs da Unión Soviética e de Europa. Cun cadro de xogadores no que destacaban entre outros Jānis Krūmiņš, Maigonis Valdmanis, Valdis Muižnieks e Alvils Gulbis, o equipo de Gomelskii gañou tres títulos da liga soviética nas tempadas 1954/55, 1956/57 e 1957/58.
En 1958 creouse a Copa de Europa, competición que os homes de Gomelskii dominaron durante os primeiros tres anos de xeito absoluto, conquistando os tres títulos, e gañando a maioría dos seus partidos por cómodas diferenzas de puntos. Nas dúas primeiras finais derrotaron ao Academic de Sofía e na terceira ao Dinamo Tbilisi. En 1961, despois de eliminar ao Hapoel Tel Aviv e ao Real Madrid, disputou a súa cuarta final consecutiva, perdendo desta vez ante o CSKA Moscova de Evgenii Alekseev.
CSKA
Foi precisamente ao club moscovita ao que chegou en 1969, e no que permaneceu ata 1980. Co CSKA dominou o baloncesto soviético durante máis dunha década, sumando 10 ligas soviéticas e perdendo só a edición de 1974/75, na que acabou subcampión. Gañou tamén dúas Copas da Unión Soviética (en 1972 e 1973).
Presebe
miniatura|Presebe do poboado medieval de "Fuenteungrillo", en [[Villalba de los Alcores (Valladolid, España).]] O presebe, tamén chamado cambeleira, comedeira ou manxadoira, é o recipiente ou lugar onde comen os animais. Pode fabricarse de madeira (como un caixón ou unha artesa), de barro ou ben ser obra de albanelaría ou labrarse directamente en pedra. Por extensión, tamén se chama presebe ao edificio ou lugar dedicado a alimentar os animais. É un termo latino que procede da voz «praesēpe».
Alexandr Gomelskii
CSKA
No plano europeo Gomelskii volveu sumar novos éxitos, e na súa primeira tempada acadou a final da Copa de Europa, despois de eliminar en semifinais ao Slavia de Praga. A final disputouse en Saraxevo, e a pesar da boa actuación de Sergei Belov, o título foi para Ignis Varese italiano. O CSKA cobrou a súa vinganza na seguinte edición e cos mesmos protagonistas. Despois de eliminar de novo ao Slavia de Praga, o equipo de Gomelskii enfrontouse en Antuerpen ao Varese ao que venceu por 67-53, de novo con Belov como máximo anotador. Foi o cuarto título europeo para o adestrador ruso, cifra que non foi superada nos seguintes 31 anos, ata que no 2002 Željko Obradović conseguiu o quinto dos seus nove títulos.
Presebe
Tipoloxía
O presebe rural tradicional, elemento común en todo tipo de cortes e currais dende que o ser humano se iniciou na práctica da explotación gandeira, foi variando a súa tipoloxía a través dos séculos. De pedra ou barro cocido onde non había madeira, e con moi diversos deseños onde o artesán carpinteiro podía aplicar o seu enxeño, a partir do século XIX empezaron a fabricarse os primeiros presebes metálicos, estruturas que foron evolucionando até invadir o sector gandeiro.
Alexandr Gomelskii
CSKA
Na tempada 1972/73 volveu chegar ata a final, onde se enfrontou unha vez máis ao Varese, sendo desta vez a vitoria para o equipo italiano. Foi a sétima e derradeira final europea disputada por Gomelskii. Deixou o equipo en 1980, pero regresou para a tempada 1985/86, na que acabou subcampión de liga e chegou ás semifinais da Copa Saporta, onde foi eliminado polo FC Barcelona.
En 1988 aterrou no baloncesto español, fichando polo Tenerife, que viña de ascender á ACB. En terras canarias tivo unha difícil tempada e os malos resultados provocaron que o seu contrato fose rescindido antes do remate da competición. Pechou os seus máis de 40 anos como adestrador no Limoges francés, durante a tempada 1990/91, onde tampouco obtivo bos resultados.
Margaret W. Rossiter
Carreira e contribucións académicas
En 1994 foi a editora do Isis, o xornal oficial da History of Science Society, e continuou até 2003. Tamén continuou a dar clases sobre agricultura, mulleres e ciencia na Cornell.
Alexandr Gomelskii
Primeira etapa (1963-1970)
Foi o adestrador da selección soviética durante máis dunha década e media, en tres etapas diferentes. Colleu as rendas do equipo por primeira vez en 1963, aínda que anteriormente xa exercera como axudante de Stepan Spandaryan. Pouco despois da súa chegada disputou o seu primeiro gran torneo, o Campionato do Mundo de 1963 no Brasil. O equipo soviético, cuxo xogador máis destacado foi Aleksandr Petrov, acadou o terceiro posto, o mellor resultado da súa historia ata entón, saíndo vencedora a selección anfitrioa.
Poucos meses despois, ese mesmo ano, participou en Wrocław no seu primeiro Campionato de Europa, no que conseguiu o seu primeiro grande éxito coa selección, ao gañar o título derrotando na final á anfitrioa, a Polonia de Witold Zagórski, por 45-61. Ao ano seguinte disputou os Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio. Liderou o seu grupo na primeira fase e eliminou en semifinais ao Brasil, pero na final foi derrotado polos Estados Unidos por 73-59.
En 1965 disputou na Unión Soviética o seu segundo Europeo, e gañou o segundo ouro, ao vencer na final á Iugoslavia adestrada por Aleksandar Nikolić. O seu pupilo Modestas Paulauskas foi elixido mellor xogador do torneo. En 1967 conseguiu o primeiro ouro mundial para a URSS, ao conquistar o Campionato Mundial celebrado no Uruguai, por diante de Iugoslavia. Ese mesmo ano coroouse por terceira vez como campión europeo no torneo celebrado en Finlandia, superando na final á selección checoslovaca.
En 1968 participou nos seus segundos Xogos Olímpicos, en Cidade de México, onde caeu nas semifinais contra Iugoslavia por un apertado 62-63. No partido polo terceiro posto os soviéticos derrotaron con comodidade ao Brasil, gañando así a medalla de bronce. Ao ano seguinte, con Sergei Belov, como mellor xogador, a URSS gañou un novo Europeo, o cuarto consecutivo para Gomelskii, despois de superar na final a Iugoslavia. No Mundial de 1970 Belov repetiu como MVP, pero o título foi para Iugoslavia, por diante do Brasil e da Unión Soviética. Tras este torneo rematou a primeira etapa do adestrador á fronte da selección, centrándose nos seguintes anos no seu labor co CSKA.
Segunda etapa (1977-1983)
Con todo, regresou ao banco nacional en 1977, e participou ese mesmo ano no EuroBasket celebrado en Bélxica. Aínda con Belov no equipo, e con novos talentos como Vladimir Tkachenko, o equipo soviético acadou unha nova final, pero cruzouse de novo con Iugoslavia, que liderada no campo por Dražen Dalipagić, alzou o seu terceiro título consecutivo. A historia repetiuse no Mundial do ano seguinte en Filipinas, onde os iugoslavos lle volveron gañar a final. En 1979 o equipo soviético conquistou un novo EuroBasket, vencendo desta vez na final á selección israelí. Nos Xogos Olímpicos de 1980, a URSS non conseguiu meterse na final, e tivo que conformarse con loitar pola medalla de bronce con España, á que venceu 117-94.
En 1981 Gomelskii fíxose co seu sexto ouro europeo, 18 anos despois do primeiro. Conseguiuno grazas ás destacadas actuacións de Valdis Valters (MVP), Tkachenko e Anatolii Myshkin, e despois de se ter reeditada unha nova final URSS-Iugoslavia, que se decantou polo lado soviético por 84-67. En 1982 gañou en Colombia o seu segundo Mundial, despois de superar nunha histórica final á selección estadounidense por un só punto (95-94). Naquel torneo Gomelskii fixo debutar a un mozo de 17 anos que nos seguintes anos se convertería nun dos mellores xogadores europeos da historia: Arvydas Sabonis.
Tralo EuroBasket de 1983, no que a Unión Soviética caeu eliminada inesperadamente nas semifinais contra España, Gomelskii deixou o equipo.
Terceira etapa (1987-1988)
En 1987 deu inicio a súa terceira e última etapa no banco soviético. No EuroBasket dese ano, xogado en Grecia, acadou a súa oitava final, na que caeu ante a selección grega, na que destacaba especialmente Nikos Galis.
Para as semifinais, os soviéticos quedaron encadrados coa selección favorita, os Estados Unidos, que adestraba John Thompson e cuxa maior estrela era David Robinson. Nun histórico partido, a URSS logrou a vitoria por 76-82, cunhas destacadas actuacións de Sabonis e de Rimas Kurtinaitis. Era a primeira vez que a selección estadounidense quedaba fóra da final, na que si se meteu Iugoslavia, que gañou sen problemas a Australia. O equipo iugoslavo, dirixido por Dušan Ivković, contaba con xogadores como Dražen Petrović, Vlade Divac, Dino Rađa ou Toni Kukoč. O partido comezou con dominio iugoslavo e cunha vantaxe para eles de ata 8 puntos, pero a selección soviética remontou xusto antes do descanso. Na segunda parte as boas actuacións de Sabonis e de Šarūnas Marčiulionis, así como a importante contribución nos minutos finais de Sergei Tarakanov, deixaron o marcador final en 63-76 para a selección da URSS. Gomelskii gañou así a medalla de ouro olímpica que ansiaba, no que foi o seu derradeiro partido á fronte da selección soviética.
Últimos anos
miniatura|Tumba de Gomelskii no cemiterio de Vagankovo en [[Moscova]] Nos seus últimos anos, Gomelskii foi presidente da Federación de Baloncesto de Rusia, entre 1991 e 1992, e foi o xefe da delegación rusa nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona. En 1997 accedeu á presidencia do CSKA de Moscova, cargo que ocupou ata a súa morte por leucemia en 2005. Tralo seu falecemento foi nomeado presidente honorífico do club.
Vida persoal
O seu irmán máis novo, Evgenii, foi tamén xogador e adestrador de baloncesto, e dirixiu entre outros equipos a selección soviética feminina e tamén a rusa, gañando un ouro olímpico.
Casado con Tatiana, tamén xogadora e adestradora de baloncesto, Aleksandr tivo catro fillos. Un deles, Vladimir, tamén foi xogador e adestrador de baloncesto. O seu fillo Alexandr dirixiu unha escola deportiva a nome do seu pai, de onde saíron varias xogadoras olímpicas de baloncesto.
Legado e recoñecementos
Considerado o mellor adestrador soviético de tódolos tempos, a súa importancia no baloncesto do país era tal que os seus xogadores e o mundo do baloncesto soviético chamábanlle "pai" ou "papá" (en Папа).
En 1995 converteuse no segundo adestrador non estadounidense en ser incluído no Basketball Hall of Fame, despois de Cesare Rubini. Foi incluído tamén no Salón da Fama da FIBA no mesmo momento da creación deste, no ano 2007. En 2008 foi nomeado como un dos 50 maiores colaboradores da Euroliga, dentro da lista dos 10 mellores adestradores de tódolos tempos.
Dende a tempada 2004/05 a Euroliga entrega o Premio Alexandr Gomelskii ao Mellor Adestrador do Ano na Euroliga. Tamén leva o seu nome o Palacio de Deportes Universal CSKA Alexandr Gomelskii, no que o CSKA de Moscova disputou os seus partidos como local entre 1979 e 2021. O CSKA organiza cada ano a Copa Gomelskii en homenaxe ao seu mítico adestrador.
Margaret W. Rossiter
Carreira e contribucións académicas
O traballo de Rossiter ten sido especialmente significante como base para outros investigadores. Non soamente no mundo anglófono. Carmen Magallón afirma que foi o traballo de Margaret Rossiter o que a inspirou a investigar a experiencia de mulleres pioneiras nas ciencias en España.
No inicio dos anos 80, Margaret Rossiter ofreceu dous conceptos para entender as estatísticas de mulleres na ciencia e as desvantaxes que as mulleres continúan tendo. A primeira ela chamou de segregación hierárquica, un fenómeno ben coñecido de que canto máis se sobe na escala de poder e prestixio menos mulleres se ve. O segundo concepto ofrecido foi o de "segregación territorial", como as mulleres se agrupan en disciplinas científicas.
Presebe
Tipoloxía
O presebe da tradición cristiá do nacemento do Neno Xesús deixou paso, na era da reciclaxe a bañeiras que serven de comedeiro e bebedoiro aos animais en numerosas paisaxes rurais gandeiras.
Ottmar Hitzfeld
Foi elixido dúas veces como mellor adestrador do mundo e é, xunto con Ernst Happel, José Mourinho, Jupp Heynckes e Carlo Ancelotti, un dos únicos cinco adestradores que gañaron a Copa de Europa/Liga de Campións con dous clubs diferentes (Borussia Dortmund e Bayern de Múnic).
Como futbolista
Nacido en Lörrach, comezou a xogar ao fútbol a finais da década de 1960 no TuS Stetten e o FV Lörrach, antes de chamar a atención do FC Basel, da primeira división suíza. Ingresou no club, situado na outra beira do Rin, en 1971, e gañou con este os títulos de liga nas tempadas 1971/72 e 1972/73, coroándose na segunda delas tamén como máximo goleador do campionato (empatado a 19 goles con Ove Grahn). En 1975 engadiu ao seu palmarés a Copa de Suíza.
En 1973, mentres xogaba no Basel, formouse como mestre de matemáticas e ximnasia na Universidade de Lörrach. Mantivo a súa condición de afeccionado para poder participar nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic, coa selección de Alemaña Occidental. Alí xogou entre outros con Uli Hoeneß e marcou 5 goles, caendo na segunda fase tras unha derrota contra Alemaña Oriental.
En 1975, aos 26 anos, aceptou unha oferta do VfB Stuttgart alemán, que militaba entón na segunda división. Na tempada 1976/77 formou parte da histórica dianteira que con 100 goles permitiu que o equipo suabo lograse o ascenso á Bundesliga como campión do grupo Sur. Hitzfeld chegou a marcar seis goles nunha vitoria por 8-0 sobre o SSV Jahn Regensburg, o maior número de tantos marcados nun só encontro en toda a historia da 2. Bundesliga.
Aos seus 33 goles en 55 partidos na segunda categoría, sumou ao ano seguinte outros 5 tantos en 22 partidos na máxima categoría, rematando o equipo no cuarto posto. Despois de tres anos en Stuttgart regresou á súa segunda casa, Suíza. Alí xogou de 1978 a 1980 no FC Lugano antes de fichar polo FC Luzern, onde rematou a súa carreira como xogador en 1983, aos 34 anos.
1983–91: adestrador en Suíza
Durante o verán de 1983, asinou o seu primeiro contrato como adestrador no SC Zug, na segunda división do fútbol suízo. O equipo rematou a tempada 1983/84 como campión da Nationalliga B, logrando así o ascenso á Nationalliga A, por primeira e única vez na historia do club. En 1984 aceptou unha oferta para adestrar ao FC Aarau, onde permaneceu durante os seguintes catro anos, gañando a Copa de Suíza de 1985.
O seu traballo chamou a atención do Grasshopper de Zürich, que o contratou en 1988. Con este equipo gañou a Copa de Suíza na súa primeira tempada, mentres que na segunda conquistou tanto a Copa como a liga. Finalmente adestrou o club durante unha terceira campaña, na que revalidou o título de liga.
1991–98: Borussia Dortmund
En 1991 regresou a Alemaña para facerse cargo do Borussia Dortmund, que viña de ser décimo na Bundesliga. No seu primeiro ano, el e o seu axudante Michael Henke, co que colaboraría durante os seguintes 13 anos, levaron o equipo ao segundo posto da liga, só por detrás do VfB Stuttgart. O club de Dortmund clasificouse así para a Copa da UEFA 1992/93, competición na que foi eliminando sucesivamente ao Floriana, o Celtic, o Zaragoza, a Roma e o Auxerre. Alcanzou deste xeito a final, onde se enfrontou á Juventus de Trapattoni, sendo a vitoria para o club italiano.
En 1995 gañou o seu primeiro título da Bundesliga, coroando ao Dortmund como campión de liga máis de 30 anos despois. Revalidou o título na tempada 1995/96, mentres que na seguinte alcanzou a final da Liga de Campións, onde se enfrontou de novo á Juventus. O equipo italiano, adestrado por Lippi, contaba con xogadores como Zinedine Zidane, Didier Deschamps, Alessandro del Piero ou Christian Vieri pero caeu contra o equipo de Hitzfeld no Olympiastadion de Múnic por 3-1, sendo os goles obra de Karl-Heinz Riedle (2) e Lars Ricken. Foi galardoado por primeira vez co premio ao mellor adestrador do mundo, pero as friccións co equipo chegaron a un punto crítico, sendo apartado do cargo de adestrador e nomeado director deportivo. O seu balance á fronte do equipo pechouse con 144 vitorias, 63 empates e 65 derrotas.
Primeira etapa
En 1998 foi contratado polo principal club de Alemaña, o Bayern de Múnic. No seu primeiro ano levou o equipo a gañar o título de liga por 15 puntos de vantaxe sobre o segundo, o Bayer Leverkusen, a maior marxe lograda ata aquel entón. Ademais disputou a final da DFB-Pokal, perdendo ante o Werder Bremen nos penaltis, e tamén a final da Liga de Campións. A final europea, disputada no Camp Nou, pasou á historia pola dramática remontada do Manchester United no tempo de desconto, despois de que o Bayern fose gañando dende o minuto 6, cando se adiantou co gol de Mario Basler. Nos minutos finais Sheringham e Solskjær déronlle a volta ao marcador e deixaron aos alemán sen o título.
Na seguinte tempada o equipo de Hitzfeld gañou a Bundesliga e a Copa de Alemaña, esta última despois de derrotar na final ao Werder Bremen. Na Liga de Campións caeu derrotado nas semifinais ante o Real Madrid de Vicente del Bosque.