cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pilularia globulifera
Características
Pilularia globulifera ten as frondes (follas) delgadas, cilíndricas, parecidas a xuncos, de até 8 cm de altura, que teen forma de báculo de bispo cando son novas ao despregárense. Ten un esporocarpo de 4 cámaras en forma de chícharo, de aproximadamente 3 mm de diámetro. Cada cámara fórmase a partir dunha folla modificada e conténe varios soros con megasporanxios e microsporanxios. Polo tanto, a especie é heteróspora.
Hábitat
Medra na lama nas marxes de lagos, estanques e cursos de aguas con correntes lentas, nos que está mergullada durante polo menos unha parte do ano. No seu hábitat en augas pouco profundas, nas marxes dos estanques ou en pasteiros húmidos, parece crecer bien en lugares espidos onde ten pouca competencia. As súas poboaciónes varían moito dun ano para outro; ás veces "desaparece" dun sitio, para volver a aparecer alí moitos anos despois.
Distribución
É unha especie propia de Europa occidental.
Usos
Pódese cultivar en "xardíns de pantanos" o nos estanques dos xardíns.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), aínda que a tendencia demográfica é decrecente, e o seu declive na extensión e calidade do hábitat, cualifica o status desta rara especie como LC (pouco preocupante) xa que a súa área de distribución é moi grande, e a especie é moi resistente porque as súas esporas poden permanecer no chan durante moitas décadas, polo que é improbábel que se clasifique nalgunha das categorías ameazadas. Porén, precísanse máis investigacións e seguimento sobre as súas subpoboacións existentes e os seus hábitats.
Henrique II de Inglaterra
Henrique II de Plantegenet, nado o 5 de marzo de 1133 en Le Mans, Francia e finado o 6 de xullo de 1189 en Chinon, Francia, foi rei de Inglaterra, duque de Normandía e Aquitania e conde de Anjou.
Fillo primoxénito de Godofredo V de Anjou e da súa esposa Matilde de Inglaterra, foi o primeiro rei da dinastía Plantagenet.
Vida antes da súa ascensión ao trono
Fillo da Emperatriz Matilde e o seu segundo esposo Godofredo V de Anjou, criouse en Anjou e visitou Inglaterra en 1149 para axudar á súa nai a disputar o seu dereito ao trono de Inglaterra.
Casou con Leonor de Aquitania o 18 de maio de 1152, pero entre maio e agosto batallou co exmarido de Leonor, Luís VII de Francia e os seus aliados. En agosto apresurouse a volver á beira dela e pasaron varios meses xuntos. Ao redor de fins de novembro de 1152 separáronse: Henrique foi pasar unhas semanas coa súa nai e logo navegou por Inglaterra, retornando o 6 de xaneiro de 1153. Algúns historiadores cren que o seu primeiro fillo, Guillerme, Conde de Poitiers, naceu o ano 1153.
A sucesión de Henrique foi establecida polo Tratado de Wallingford en 1153, logo de desafiar ás forzas de Estevo no Castelo de Wallingford. Entón acordouse que Henrique sería nomeado rei de Inglaterra á morte de Estevo.
Reforma Civil e Legal: a loita cos baróns
Durante o reinado de Estevo I de Inglaterra, os baróns subverteran o estado das cousas para socavar o control do monarca sobre o dominio. Henrique II viu como primeira tarefa o reverter esta situación para obter o poder. Por exemplo, Henrique demoleu os castelos que os baróns construíran sen autorización durante o reinado de Estevo e, en 1159, o escuage, un imposto pagado polos vasalos en lugar do servizo militar, volveuse a característica central do sistema militar real. Mellorouse o rexistro deste imposto para facelo máis eficiente.
Henrique II estableceu cortes en varias partes de Inglaterra e foi o primeiro en instituír a práctica real de outorgar aos maxistrados o poder de tomar decisións legais sobre un amplo rango de materias civís en nome da Coroa. Durante o seu reinado, produciuse o primeiro texto legal escrito que senta as bases do que hoxe é a Lei Común, en inglés "Common Law".
Mediante a Corte Criminal de Clarendon (1166), o xuízo con xurado converteuse en norma. Desde a conquista normanda, os xuízos con xurado foran substituídos pola ordalía ou Xuízo de Deus e o "duelo xudicial" (que non foi abolido da lei inglesa até o ano 1819).
O aseguramiento de xustiza e dos dereitos territoriais foi reforzado posteriormente pola Corte Criminal de Northampon en 1176, baseada nos acordos tomados previamente en Clarendon. Esta reforma é unha das maiores contribucións de Henrique II á historia social de Inglaterra.
Problemas con Irlanda
Pouco despois da súa coroación, Henrique II enviou unha embaixada ao recentemente electo Papa Hadrián IV. O grupo de clérigos, liderado polo bispo Arnoldo de Lisieux, solicitou ao Papa un privilexio que autorizase a Henrique II a invadir Irlanda.
A maioría dos historiadores coinciden en que esta foi a bula papal Laudabiliter. W.L. Warren asegura que Henrique II actuou baixo a influencia dun "Complot de Canterbury". O arcebispo Teobaldo de Bec, Xoán de Salisbury e outros clérigos de Canterbury desexaban impor a súa supremacía xerárquica sobre a recentemente creada estrutura diocesana irlandesa. Outros historiadores argumentaron que Henrique II desexaba asegurar o dominio de Irlanda para o seu irmán máis novo Guillerme.
Ao pouco tempo, os asuntos continentais distraeron a Henrique II. Guillermo morreu e os ingleses ignoraron Irlanda. Non foi até o ano 1166 que o tema volveu saír á luz. Ese ano, Dermot MacMurrough, sendo desposuído do seu reino en Leinster, seguiu a Henrique a Aquitania. Pediulle ao rei inglés que lle axudase a retomar o control, ao cal Henrique II accedeu, permitíndolle reunir soldados de entre os seus vasalos normandos. O máis prominente destes foi un normando galés, Ricardo de Clare, 2º Conde de Pembroke, alcumado "Arcofuerte". Como proba da súa lealdade, Dermot ofreceu ao conde Ricardo á súa filla Eva en matrimonio e fíxoo herdeiro do reino.
Os normandos restauraron rapidamente o poder dos seus dominios orixinais a Dermot e mesmo xogaron coa idea de desafiar o título de Ard Ri, ou Gran Rei de Irlanda. Con todo, en 1171, Henrique II chegou de Francia para facer valer os seus dereitos territoriais. Todos os normandos, xunto con moitos príncipes irlandeses, prestaron xuramento de lealdade a Henrique II e el foise por 6 meses. Nunca volveu, pero posteriormente nomeou o seu fillo máis novo, o futuro rei Xoán I de Inglaterra, Señor de Irlanda.
A loita coa igrexa e Thomas Becket
O conflito con Becket efectivamente comezou cunha disputa sobre se as cortes seculares xulgarían aos clérigos que cometeran ofensas seculares. Henrique II tentou subxugar a Becket e aos seus colegas da igrexa facéndoos xurar obediencia ás "aduanas do reino", pero xurdiu unha controversia acerca de cales eran estas aduanas e a igrexa negouse a ceder. Logo dunha acalorada discusión na corte de Henrique II, Becket deixou Inglaterra en 1164 e foi a Francia a solicitar persoalmente o apoio do rei Luís VII de Francia e do Papa Alexandre III, quen se atopaba exiliado en Francia debido ao desacordo no colexio de cardeais. Debido á súa propia posición precaria, Alejandro III mantívose neutral, aínda que Becket permaneceu no exilio baixo a protección de Luís VII e do Papa Alejandro III aproximadamente até o ano 1170. Logo da reconciliación entre Henrique II e Becket en Normandía o ano 1170, este volveu a Inglaterra. Novamente confrontou a Henrique II, esta vez sobre a coroación do Príncipe Henrique. As palabras máis citadas, aínda que probablemente apócrifas de Henrique II, a través dos séculos foron: "Ninguén vai librarme deste cura entremetido?" Aínda que as violentas alegacións de Henrique II contra Becket a través dos anos foron ben documentados, esta vez catro dos seus cabaleiros tomaron as palabras do seu rei en forma literal e viaxaron inmediatamente a Inglaterra, onde asasinaron a Becket na Catedral de Canterbury o 29 de decembro de 1170.
Este feito provocou a excomuñón de Henrique II, que obtivo a súa rehabilitación grazas aos esforzos de Roberto de Torigny, abade de Mont-Saint-Michel. Como parte da súa penitencia pola morte de Becket, Henrique II debeu facer unha peregrinación vestido cun saco á tumba de Becket e acceder a enviar diñeiro aos estados cruzados en Palestina, o cal sería gardado polos cabaleiros hospitalarios ou os cabaleiros templarios até a chegada de Henrique II para facer uso del en peregrinacións ou cruzadas. Posteriormente, o 21 de maio de 1172, foi azoutado en público, espido, ante a porta da catedral de Avranches, que era a capital de Normandía. Henrique II pospuxo a súa cruzada varios anos e finalmente nunca a levou a cabo, a pesar dunha visita que lle fixo o patriarca Heraclio de Xerusalén en 1184 ofrecéndolle a coroa do reino de Xerusalén. O ano 1188 impuxo o "décimo saladino" para pagar unha nova cruzada, o clérigo Geraldo de Gales suxeriu que a súa morte foi un castigo divino pola imposición do décimo, instituído para colleitar fondos para unha cruzada para recapturar Xerusalén, que pasou a mans de Saladino en 1187.
Crise de sucesión
Os intentos de Henrique II de dividir os seus títulos entre os seus fillos, pero manter o poder asociado a eles, provocou que tratasen de tomar o control das terras que lles asignaron (Revolta de 1173-1174), o que era unha traizón aos ollos de Henrique II. Geraldo de Gales reporta que cando o rei Henrique deulle o bico da paz ao seu fillo Ricardo, díxolle suavemente "Que o Señor nunca permita que eu morra ata que me vingue de ti".
Cando os fillos lexítimos de Henrique II se volveron contra el, tiñan o apoio de Luís VII de Francia.
Henrique o Rei Mozo morreu en 1183 e logo da súa morte houbo unha loita de poder entre os tres fillos restantes. Henrique quería que Xoán fose o seu sucesor ao trono, sempre o quixo máis que aos seus outros fillos, pero Leonor favorecía a Ricardo. Godofredo tentou superpoñerse a Xoán e Ricardo, pero non tivo éxito.
En 1186, un cabalo esmagou até a morte a Godofredo II, duque da Bretaña (1158-1186).
O terceiro fillo de Henrique II, Ricardo Corazón de León (1157-1199), coa axuda de Filipe Augusto de Francia, atacou e derrotou ao seu pai o 4 de xullo de 1189.
Henrique II morreu no castelo de Chinon o 6 de xullo de 1189 e xace na Abadía de Fontevrault, preto de Chinon e Saumur na Rexión de Anjou, hoxe en día Francia.
Notas
<references group="Nota"/>
Illa Dall
O censo do 2000 rexistraba 20 persoas vivindo na illa. Sábese que os nativos de Alasca habitaron covas costeiras na illa fai dous ou tres mil anos.
A illa Dall primeiro chamouse Quadra, por Juan Francisco de la Bodega y Quadra, ata 1879, cando foi renomeada na honra do naturalista William H. Dall. Tamén pensábase que a illa Dall era parte da Illa Príncipe de Gales tan recentemente como en 1903.
Cabo Muzon, o punto máis ao sur da illa, é o termo occidental, coñecido como Punto A, da Liña A-B, que marca o límite mariño entre o estado de Alasca e a provincia canadense da Columbia Británica, segundo a posición do goberno canadense sobre a decisión do tribunal de arbitraxe conforme ao Tratado de Límites de Alasca de 1903. Esta liña é tamén o límite norte das augas coñecido como a Entrada Dixon.
Cabo Muzón estableceuse como o "punto de comezo" da fronteira internacional entre Rusia e a América do Norte británica na Convención anglo-rusa de 1825. Os gráficos da U.S. Coast and Geodetic Survey producidos en 1884 e 1894-95 establecen a liña fronteiriza co Canadá desde Cabo Muzón a través de Dixon Entrance e Canle Portland.
Na súa decisión sobre a delimitación do límite disputado do Panhandle de Alasca, o Tribunal de Arbitraxe de seis xuíces de 1903 acordou por unanimidade que Cabo Muzón era o punto inicial da fronteira. e designou o Punto A como un punto final da Liña A-B.
Rexistro
A illa Dall é tamén unha illa utilizada polos seus recursos madeireiros. A illa alberga moitos campamentos madeireiros. Columbia Helicopters of Oregon é unha das principais compañías que usan a illa pola súa madeira.
Harry Potter e o preso de Azkaban (filme)
Harry Potter e o preso de Azkaban (en Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) é un filme de fantasía dirixido por Alfonso Cuarón e baseado na novela homónima escrita por J. K. Rowling. É o terceiro filme da serie de filmes de Harry Potter. Foi escrito por Steve Kloves e producido por Chris Columbus, David Heyman e Mark Radcliffe. A historia céntrase no terceiro ano de Harry Potter na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, durante o que un prisioneiro chamado Sirius Black escapa do cárcere máxico de Azkaban co obxectivo de matar a Harry. A película está protagonizada por Daniel Radcliffe como Harry Potter, con Rupert Grint e Emma Watson como os mellores amigos de Harry, Ron Weasley e Hermione Granger. O resto do elenco inclúe a Michael Gambon, Gary Oldman, David Thewlis, Timothy Spall e Emma Thompson.
O filme tivo a súa estrea no Reino Unido o 31 de maio de 2004 e nos Estados Unidos o 4 de xuño de 2004 e foi a primeira película de Harry Potter en proxectarse en cines IMAX. Tamén foi a última en poñerse á venda en formato VHS. Recibiu dúas candidaturas aos Premios Oscar: Oscar á mellor banda sonora e Oscar ós mellores efectos visuais, que finalmente gañaron Finding Neverland e Spider-Man 2, respectivamente. A recadación nas salas internacionais ascende a máis de 974 millóns de dólares estadounidenses.
Estreouse en galego na TVG o 27 de maio de 2008.
Malia que o preso de Azkaban foi o filme da saga con mellor acollida pola crítica cunha recadación nas salas internacionais dun total de 795,6 millóns de dólares, é a que fixo menor caixa de todas as longametraxes.
Sinopse
O comezo do terceiro curso de Harry Potter en Hogwarts coincide coa fuxida dun preso chamado Sirius Black do cárcere máxico de Azkaban; o convicto semella estar disposto a matar a Harry. Mentres tanto, Remus Lupin únese ao persoal docente da escola máxica como novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra e o Ministerio de Maxia confía aos Dementores de Azkaban a protección de Hogwarts fronte a Black. Harry descobre máis acerca do seu pasado e a súa conexión co prisioneiro escapado.
Produción
Algúns dos decorados para o filme situáronse en Glen Coe, Escocia, preto de Clachaig Inn. Os platós interiores, como os dos filmes anteriores, atópanse principalmente en Leavesden Film Studios. O lago de Hogwarts foi gravado no lago Shiel nas Terras Altas Escocesas. A ponte que cruza o Expreso de Hogwarts e que tamén aparece en n’a Cámara dos Segredos atópase no lado oposto ao lago Shiel e usouse durante a secuencia dos Dementores abordando o tren. Tamén hai breves escenas do filme rodadas en Palmers Green ao norte de Londres e nos arredores de Borough Market e Lambeth Bridge, tamén en Londres.
Rowling permitiu a Cuarón facer pequenos cambios con respecto ao libro, baixo a condición de que se cinguise ao espírito da novela. Deixou que incluíse un reloxo de sol nos xardíns de Hogwarts, pero rexeitou a idea de incluír un cemiterio, que xogaría un papel importante no sexto libro, daquela aínda sen publicar.
Banda sonora
A banda sonora de Harry Potter e o preso de Azkaban lanzouse ao mercado o 25 de maio de 2004. As pezas musicais foron compostas e dirixidas por John Williams. A banda sonora recibiu unha candidatura aos Premios Oscar na categoría de Oscar á mellor banda sonora, aos Premios Grammy na categoría de mellor álbum de banda sonora para unha película e aos Premios World Soundtrack na categoría de mellor banda sonora.
O álbum foi ben recibido pola crítica cinematográfica musical. Archie Watt de MovieCues concedeu unha valoración de cinco estrelas á banda sonora e púxoa na lista das mellores do ano.
A Casanova, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
A Casanova é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 8 mulleres.
Gol Televisión
Gol Televisión foi unha canle de televisión española privada de pago, propiedade de Mediapro. Foi a primeira canle de televisión privada española de pago.
As transmisións eran exclusivamente de fútbol español ou internacional, se ben emitiu eventos especiais como o Eurobasket 2009.
Para evitar equívocos coa canle dos Estados Unidos e Latinoamérica GolTV, cambiaron a mosca a GolT. O equipo humano da canle intégrano máis de 200 persoas, con José Joaquín Brotons á cabeza, como responsable de contidos.
Gol Televisión distribuiuse a través da TDT, nunha das canles de Gestora de Inversiones Audiovisuales La Sexta, así como nos operadores de cable ONO, Telecable, Euskaltel, R, Aotec, Iseca e Orange TV, na plataforma de IPTV Movistar+, e nas compañías de Telefonía móbil Movistar, Vodafone e Orange.
Ademais deste sinal, algunhas plataformas dispoñían doutros sinais da canle. Un deles, en alta definición, Gol Televisión HD dispoñible en Imagenio e Telecable; outra cun sinal unha hora máis tarde, Gol Televisión +1 dispoñible en ONO; e unha terceira para bares e restaurantes con tarifa plana de PPV, Gol Bar.
Diocese católica latina de Helsinqui
A diocese de Helsinqui (en latín: dioecesis Helsinkiensis) é unha diocese da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa Sé.
Territorio
A diocese abrangue a totalidade do territorio de Finlandia, incluíndo ás illas de Åland. O territorio está dividido en 7 parroquias.
A sé episcopal é a cidade de Helsinqui, onde está a catedral de san Henrique de Helsinqui.
Historia
Antes da reforma protestante, en Finlandia existía a diocese de Åbo, erixida no século XII e suprimida en 1522. Era suffragánea da arquidiocese de Uppsala.
O 25 de febreiro de 1955, coa bula Evangelii paginae de Pío XII, a vigairía apostólica foi elevada a diocese, inmediatamente suxeita á Santa Sé.
Lapurdi
miniatura|dereita|Provincia de Lapurdi Lapurdi ou Labort é unha das sete provincias históricas que forman o histórico Euskal Herria, no territorio coñecido coma o Iparralde. Pertence ao Estado francés. Limita ao sur con Guipúscoa e Navarra, ao leste coa Baixa Navarra, ao oeste co Mar Cantábrico (Golfo de Biscaia) e ao norte co departamento francés de Landes. Ten aproximadamente uns 200.000 habitantes, un 25% dos cales falan éuscaro. Alén da capital, Baiona, outras cidades importantes son Biarritz e Hendaia.
Idade Antiga ata a desaparición do Ducado de Vasconia
Segundo testemuñan os restos do home de Neanderthal atopados en Bidarte, Biarritz (cidade chamada en éuscaro Miarritze), Hiriburu e Lehuntze, a rexión que máis tarde recibiría o nome de Labort xa estaba poboada no Paleolítico Medio.
Caída do Imperio Romano
Co debilitamento do Imperio Romano, os vándalos e alanos chegaron en 407 aos Pireneos seguidos máis adiante polos visigodos que penetraron pola calzada romana que vai de Bordeos a Astorga, para logo atravesar o antigo territorio vascón e estenderse polos pobos veciños. Francos e godos emprenderon diversas expedicións hostís en terras de vascones, os francos polo norte e os godos por sur. Neste período de inestabilidade moitos dos poboados primitivos, non cristiáns e fóra o radio de protección das vilas e fortes, quedaron baleiros, para co fortalecemento dos vascóns cara ao século V volveren ser repoboados.
Coa retirada dos godos, estas terras quedaron en mans francas, nacendo así o Ducado de Vasconia cuxo primeiro titular foi Xenial (602). O patricio e despois duque Félix (660-670) unificou Vasconia e Aquitania baixo o nome de Ducado Vasconia-Aquitania, sendo Lupo I (670-710) nomeado duque e sucesor deste á súa morte. Coa desaparición final do Reino de Tolosa (660) as terras que lle correspondían ao Ducado de Vasconia pasaron a mans do aquitano.
Os árabes entraron na Península Ibérica desde Xibraltar e chegaron ata Tolosa e Poitiers. Odón o Grande venceunos en Tolosa no ano 711 e na batalla de Poitiers con axuda de Carlos Martel. O Ducado de Vasconia-Aquitania mantívose independente ata a conquista en 768 por parte dos francos. A pesar dos moitos levantamentos vascones entre os séculos VII-XI estas terras seguiron unidas a Aquitania. Os normandos atacaron o ducado no ano 846 e fixéronse con Labort ata que o duque de Gascuña os expulsou en 982. Por mor das guerras e necesidades de defenderse, o Ducado de Vasconia dividiuse en distintas unidades administrativas, formándose o Vizcondado de Labort baixo protección do Reino de Navarra.
Reino de Navarra e Aquitania
O duque de Gascuña Sancho Guillén, en pago dunha débeda contraída co seu sobriño Sancho Garcés III, deulle a terras de Labort e a Baixa Navarra (ao redor do 1030). Este creou entón os ducados de Baigorri e Labort, mais á súa morte os seus fillos fixéronse coas terras, quedando en mans de García Sánchez III de Navarra as terras da Rioxa, a Bureba, Áraba, Biscaia e Guipúscoa. Os ducados de Labort e Baigorri pasaron entón a Aquitania e Gascuña, mantendo a súa autonomía e goberno. O val da Baixa Navarra e as súas comarcas volveron a Gascuña ata o século XII.
En 1193 o vizconde Guillaume Raymond vendeu os seus dereito a Henrique II de Inglaterra. Os ingleses proclamaron a liberdade da plebe e fixeron fronte aos nobres do lugar, quitando o rei de Inglaterra todos os dereitos á nobreza e dando por terminado o réxime feudal: desde 1193 en diante non houbo nobres en Labort e os foros defenderon os dereitos dos seus habitantes.
O rei de Inglaterra creou o cargo do bailío como representante real, aínda que desde 1498 en diante só se ocupou de asuntos militares, pois os administrativos e xudiciais estaban en mans dos funcionarios. O goberno de Labort estaba en mans do Biltzar (consello en éuscaro), onde se trataban os asuntos xerais de Labort e estaba formado polos alcaldes deste territorio histórico. Desde 1314 ten escritos os seus foros e costumes.
Desde a abolición da nobreza ata a Revolución Francesa
Durante tres séculos estivo baixo administración inglesa para pasar en 1450, segundo o Tratado de Ayherre, a mans da coroa francesa unha vez terminada a Guerra dos Cen Anos. Os privilexios que Baiona tivera coa coroa Inglesa desapareceron, pero os seus usos e costumes foron recuperados e revisados para en 1514 seren aceptados polo Parlamento de Bordeos como as leis para todo Labort, que se mantiveron ata a Revolución Francesa.
A crise do século XVII tivo grande efecto en Labort. A desaparición do feudalismo e o desenvolvemento mercantil e industrial provocaron o enfado da nobreza ao non formaren parte deste e ao perderen os seus dereitos sobre os agricultores. Por mor disto houbo grandes conflitos entre en 1654 e 1655, o que levou a que Luís XIII e Luís XIV recortasen os dereitos dos vascófonos do País Vasco francés, provocando máis levantamentos populares.
Lodoselo
O topónimo galego Lodoselo pode referirse a:
Evanxelistas
thumb|Os símbolos dos evanxelistas arrodeando o [[Maiestas Domini|Cristo en Maxestade sobre o Tímpano da Igrexa de San Trófimo.]] Os evanxelistas ou tamén os catro evanxelistas, son os autores respectivos dos evanxeos (Mateo, Marco, Lucas e Xoán o Apóstolo.
Simbolismo
thumb|Representación en [[baixorrelevo dos catro evanxelistas nas cunchas da cúpula da Igrexa colexial de Saint-Quiriace de Provins.]] Os catro evanxelistas son representados con formas alegóricas de tetramorfos:
Maoísmo
miniatura|dereita|Retrato de Mao Zedong.
Historia
Na República Popular Chinesa é a doutrina oficial do Partido Comunista da China. Así e todo, tralas reformas iniciadas por Deng Xiaoping en 1978 tendentes a unha economía de mercado, o socialismo con características chinesas foi a política aplicada na China, e a definición oficial e o rol do Pensamento de Mao Zedong neste país foi radicalmente modificado.
Débese dicir que o termo maoísmo nunca foi empregado polo Partido Comunista da China nas súas publicacións, agás como palabra derivada. O termo Pensamento de Mao Zedong foi sempre o termo preferido. Por outra parte, os partidos maoístas fóra da China denomínanse en ocasións a si mesmos como marxistas-leninistas, o cal reflicte a súa idea de que Mao non modificou substancialmente os supostos leninistas, senón que nos adaptou á Revolución Chinesa. Porén, outros partidos maoístas consideran que Mao realizou achegas teóricas e prácticas que significaron un desenvolvemento substancial do leninismo, polo que se denominan marxistas-leninistas-maoístas ou simplemente maoístas. Por exemplo, o Partido Comunista do Nepal (Maoísta) diferénciase doutras organizacións (como o Partido Comunista do Nepal (Marxista-Leninista Unificado) con dito adxectivo. Hai partidos maoístas que afirman que hoxe é imposible defende-la teoría de Marx e de Lenin sen estudar e defende-las achegas de Mao e a experiencia da Revolución Chinesa.
Fóra da China, o termo maoísta foi usado dende a década dos 60, xeralmente de maneira hostil, para describir ós partidos e persoas que apoiaban a Mao Zedong e a súa forma de comunismo, como oposta á forma aplicada na URSS. Ditos partidos eran considerados como revisionistas polas persoas que os criticaban.
Dende a morte de Mao e as reformas de Deng, a maioría destes partidos desapareceron, aínda que varios partidos comunistas ó longo do mundo continúan defendendo as ideas maoístas.
Contribucións de Mao
Mao desenvolveu a teoría marxista-leninista en tódolos terreos: na súa filosofía, na teoría económica, na táctica e a política revolucionaria e no terreo militar. Dirixiu a primeira revolución de liberación nacional e social, nun país onde vivía o 20% da poboación mundial.
Mao e o campesiñado
Ó contrario do que as primeiras formas do marxismo-leninismo, nas cales o proletariado urbano era visto como a principal forza revolucionaria, mentres que os labregos eran xeralmente ignorados, Mao defendeu a idea de que o campesiñado era unha forza revolucionaria que podería ser mobilizada polo Partido Comunista co seu coñecemento e liderado. Partía do feito de que a China era un país onde subsistían relacións semifeudais, cunha inmensa masa campesiña oprimida polo latifundio, e que esa era a forza motor da revolución, mentres que a forza directriz seguía sendo o proletariado e a súa ideoloxía. Por iso, a Revolución Chinesa foi do campo á cidade. O modelo para isto foi a loita armada con bases agrarias durante os anos 20 e 30, a cal levou ó Partido Comunista da China ó poder.
Así mesmo, ó contrario que outras formas de marxismo-leninismo nas cales o desenvolvemento da industria pesada era vista como unha forza positiva, o maoísmo priorizou o desenvolvemento do campo. Mao opinaba que esta estratexia cobraba sentido durante as primeiras etapas do socialismo nun país no que a maioría de persoas eran labregos.
Estratexia militar
O maoísmo contén unha doutrina militar integral, a cal conecta explicitamente a ideoloxía política coa estratexia militar. Para o maoísmo, o poder nace do fusil (cita de Mao), e o campesiñado pode ser mobilizado para participar na guerra popular da loita armada a través dunha guerra de guerrillas en tres fases.
A primeira fase consiste na mobilización do campesiñado e o establecemento da organización. A segunda fase consiste no establecemento de bases rurais e o incremento da coordinación entre as guerrillas. A terceira fase consiste na transición a unha guerra convencional.
O maoísmo céntrase na mobilización masiva revolucionaria con industrias independentes creadas ó longo do país, que provean á poboación chinesa dos recursos necesarios para vivir e de armas. A organización militar das masas e o poder económico é necesario para defende-lo área revolucionaria dos ataques exteriores, mentres a centralización prevén a corrupción a través da supervisión e o control.
As ideas militares maoístas asemellan adquirir máis relevancia ó comezo do século XXI no exterior da China que dentro. Hai un consenso tanto dentro como fóra do Partido Comunista da China en torno a que as condicións do país son moi diferentes ás da década dos 30, polo que existe un debate sobre como podería ser aplicada a doutrina militar de Mao ás ideas miiltares do século XXI, especialmente a idea de revolución en asuntos militares.
Mao e a loita de clases no socialismo
Un concepto clave que distingue ó maoísmo doutras ideoloxías comunistas é a afirmación de que trala toma do poder subsisten as clases sociais e polo tanto continúa a loita de clases durante o goberno socialista (como resultado da contradición antagonista fundamental entre o camiño capitalista e o comunista). Incluso cando o proletariado obtén o poder estatal a través dunha revolución socialista, a burguesía ten a capacidade potencial de restaura-lo capitalismo.
Segundo a análise maoísta, a experiencia soviética amosaba como a burocracia enquistada no aparato estatal podía se converter nunha burguesía de novo tipo e restaura-lo capitalismo. Evitar que isto acontecese na China foi a principal razón pola que se organizou a Gran Revolución Cultural Proletaria, na cal Mao chamou a afondar no socialismo e desenmascarar ós revisionistas que se encontraban dentro do partido. Para os maoístas, foi unha enorme loita polo poder nas condicións da ditadura do proletariado, unha loita entre o camiño socialista e o camiño capitalista.
Para os maoístas e os seguidores do pensamento Mao, esta foi a súa principal contribución ó marxismo-leninismo.
O maoísmo e a URSS
Mao analizou os cambios producidos na URSS trala morte de Stalin, e afirmou que tralo XX Congreso do PCUS se abandonaran non só as bandeiras de Stalin, senón as de Lenin e Marx, comezando así o proceso de restauración capitalista na que fora a patria do socialismo. Mao afirmou que a URSS se transformara nun país "socialfascista" cara a dentro (é dicir: socialista de palabra pero fascista de feito) e socialimperialista cara a fóra (socialista de palabra, imperialista de feito); e que o PCUS e todos partidos comunistas aliñados se converteran en revisionistas e instrumentos da dominación imperialista por parte da Unión Soviética. Así comezou unha longa historia de tensión entre a China e a URSS.
Para os maoístas, isto permitiu esclarecer as razóns da restauración capitalista na patria de Lenin e Stalin, e posteriormente na China de Mao.
Mao e a valoración de Stalin
Para Mao, Stalin foi un defensor do leninismo, e logrou grandes avances na construción do socialismo. Non obstante, considerou que este cometera erros, que tiñan a súa base no non dominio por parte de Stalin da dialéctica materialista. Isto levou a Stalin a non ver a subsistencia das clases sociais dentro do sistema socialista, e polo tanto a ignorala loita de clases. Estes erros serían a causa dunha represión indiscriminada, e do xurdimento dunha casta burocrática que logo se transformaría nunha burguesía de novo tipo.
Mao defendeu a Stalin, considerando que os seus acertos foron maiores e máis importantes que os seus erros. Así, planteou que a tarefa dos comunistas con respecto a Stalin é, primeiro, defendelo, e logo criticalo. Tal valoración de Stalin chocou tanto coas opinións do PCUS e os Partidos Comunistas que del dependían, como coas do trostkismo e do liberalismo e a socialdemocracia capitalistas, dividindo augas na esquerda internacional.
Maoísmo na China
Dende a morte de Mao en 1976 e as reformas de Deng Xiaoping en 1978, o goberno da República Popular Chinesa abandonou na práctica o maoísmo, para pasar a ser un goberno capitalista, aínda que o Pensamento Mao Zedong segue sendo nominalmente a ideoloxía estatal. Os estatutos do partido foron reescritos para dar ás ideas de Deng Xiaoping unha maior prominencia que ás de Mao. En dito país está permitido cuestionar accións particulares de Mao e criticalas, pero existe a prohibición de cuestionar publicamente a validez do maoísmo e das accións presentes realizadas polo Partido Comunista da China en nome do maoísmo.
O Partido agora di que o maoísmo foi necesario para romper co pasado feudal do país, pero considérase que as accións de Mao levaron a excesos durante a Revolución Cultural. O punto de vista oficial é que a China superou unha fase económica e política, coñecida como primeira fase do socialismo, na cal o país se enfronta a problemas novos e completamente diferentes ós que o fixo Mao, polo que as solucións aplicadas por Mao xa non resultan operativas. Grupos maoístas, tanto no mesmo Partido Comunista da China coma no exterior, consideran que esta reescritura da definición do maoísmo é unha xustificación ideolóxica para a restauración do capitalismo por Deng e os seus sucesores.
Mao é oficialmente recoñecido polo Partido Comunista como un gran líder revolucionario polo seu papel na loita contra os xaponeses e a creación da República Popular Chinesa, pero o maoísmo é considerado actualmente polo Partido como un desastre económico e político. Nos días de Deng, o apoio ó maoísmo ortodoxo era considerado unha forma de desviación de esquerdas e unha manifestación de culto á personalidade, aínda que ditas manifestacións son atribuídas á Banda dos Catro máis que ó propio Mao.
Aínda que estas categorías ideolóxicas e disputas son vistas como pouco relevantes na actualidade na China, ditas distincións foron moi importantes a comezos dos 80, cando o goberno chinés reflexionaba sobre como permitir reformas económicas sen destruíla súa propia lexitimidade, e hai quen argumentou que o éxito de Deng na reforma económica chinesa foi en parte debido á súa capacidade para xustificar ditas reformas cunha terminoloxía maoísta.
Moita xente na China continúa defendendo o maoísmo revolucionario ou ortodoxo, en contraste coa corrupción e o capitalismo que aparece na sociedade chinesa actual. Algúns tamén consideran que a erosión do dereito ó traballo, educación, saúde e outros logros da revolución son derivados dos novos supostos económicos. O 24 de decembro de 2004 catro manifestantes chineses foron condenados a prisión por distribución panfletos titulados Mao sempre o noso líder. Ditos panfletos atacaban ós líderes actuais os considerando revisionistas imperialistas e chamaban a cambiala liña [do Partido] e volver ó camiño socialista. Este incidente foi unha das primeiras manifestacións públicas do maoísmo chinés difundidas pola prensa internacional, aínda que é difícil determinar ata que punto se estende ese sentimento na poboación chinesa.
O maoísmo no mundo
Dende 1962 a crítica á política soviética realizada polo Partido Comunista da China provocou varias divisións nos partidos comunistas ó longo do mundo. Nun primeiro momento, o Partido Albanés do Traballo apoiou a China, como tamén fixeron moitos partidos comunistas no sueste asiático, como o Partido Comunista de Tailandia, o Partido Comunista de Indonesia etc. Algúns partidos asiáticos, como o Partido Comunista de Vietnam e o Partido dos Traballadores de Corea tentaron tomar unha posición intermedia. En Occidente e o Sur, un bo número de partidos e organizacións mantiñan contactos co Partido Comunista da China, tomando nomes como Partido Comunista (Marxista-Leninista) ou Partido Comunista Revolucionario para se distinguir dos partidos comunistas prosoviéticos tradicionais. Os movementos maoístas estaban, na maioría dos casos, formados principalmente polas vagas do radicalismo estudantil durante os anos 60 e 70. Baixo o liderado do Partido Comunista da China xurdiu un movemento comunista internacional paralelo, aínda que nunca foi tan homoxéneo e formalizado como a tendencia prosoviética.
Trala morte de Mao en 1976 e a detención da Banda dos Catro, o movemento maoísta pasou a denuncia-lo novo liderado como traizón a causa do marxismo-leninismo Pensamento Mao Zedong.
O movemento maoísta internacional actual agrupa a aqueles que se enfrontaron a Deng, e consideraban que este se distanciaba do maoísmo. Se ben, non son moitos os partidos que se reivindican estritamente maoístas, en numerosos países de case tódolos continentes atópanse partidos que defenden as contribucións de Mao ó marxismo-leninismo, xa considerándose maoístas ou "Pensamento Mao".
Durante os anos 80 xurdiron dous movementos de reagrupación paralelos, un no que participaba o Partido Comunista de Filipinas (que deu nacemento A conferencia Internacional de Partidos e Organizacións Marxistas-Leninistas (Noticiario Internacional)]]), e o Movemento Internacionalista Revolucionario (no que participa o Partido Comunista do Perú. Ambas tendencias reivindicaban o marxismo-leninismo-Pensamento Mao Zedong, aínda que o Movemento Internacionalista Revolucionario pasou despois a emprega-lo termo marxismo-leninismo-maoísmo.
Hoxe as organizacións maoístas, agrupadas no Movemento Internacionalista Revolucionario, teñen os seus principais focos no sur de Asia, con loitas armadas desenvolvidas no Nepal, a India e Bangladesh. Paralelamente a esta internacional fundouse unha estrutura rexional, o Comité de Coordinación dos Partidos e Organizacións Maoístas do Sur de Asia.
En Galiza o partido maoísta máis importante foi o MCG, logo refundado en Inzar. En Suramérica hai partidos maoístas e marxistas- leninistas-pensamento Mao en tódolos países. O Partido Comunista Marxista Leninista de Ecuador organiza anualmente o Seminario Problemas da Revolución en América Latina e o Mundo, que conta coa participación de ducias de partidos e movementos de todo o mundo.
Algúns dos partidos suramericanos que se consideran maoístas ou pensamento Mao, son os seguintes:
Existe un grupo maoísta, o Movemento Internacionalista Maoísta (MIM), radicado en Estados Unidos, moi centrado na defensa da teoría da aristocracia obreira. Este partido oponse ó Movemento Internacionalista Revolucionario, principalmente polo liderado que sobre el exerce o Partido Comunista Revolucionario, partido co que ha polemizado dura e repetidamente o MIM.
Entre os teóricos maoístas occidentais destaca o francés Charles Bettelheim, quen influíu nos movementos rebeldes de Francia dos anos '60 e '70, e publicou ensaios sobre a transición á fase socialista.
O partido maoísta máis importante da Europa occidental é o Partido Comunista dos Traballadores Portugueses / Movemento Re-organizativo do Partido do Proletariado.
LinkedIn
LinkedIn é unha rede social para profesionais (coñecida tamén como “Facebook dos profesionais") fundada en decembro de 2002 e aberta ao público en maio de 2003; sendo creada por Reid Hoffman, Allen Blue, Konstantin Guericke, Eric Ly e Jean-Luc Vaillant . Nesta rede é posible crear o teu perfil e colgar o teu CV (resumo da tua experiencia e logros profesionais), ofrecéndoche a opción de contactar con persoas especializadas no teu mesmo sector, establecendo deste xeito unha rede de contactos.
En outubro de 2008, tiña arredor de 20 millóns de usuarios rexistrados. A cifra en 2013 ascendía a máis de 200 millóns de usuarios repartidos en 200 países de todo o mundo, abarcando todas as empresas da lista da revista Fortune das 500 maiores empresas estadounidenses.
Actualmente, esta rede conta con 400 millóns de usuarios, converténdose nunha das mellores cartas de presentación, cara o mundo laboral, en Internet. A diferenza doutras redes, LinkedIn, non permite personalizar case nada do seu contido; a única foto que se pode subir é a do CV, deste xeito só permite enfocarse nos intereses profesionais das persoas rexistradas. Nela encontrarás empresas e profesionais que buscan promocionarse, facer "networking" e negocios.
Características
Foto de perfil: a foto mostrada no perfil visualízase no encabezado da páxina. É moi importante que estea actualizada para facilitar o recoñecemento á outros usuarios.
Encabezamento: no encabezamento móstrase a foto de perfil, o nome do usuario, título, traballo, contactos e o botón de "conectar".
Estado: nesta sección poderase comezar conversación cos contactos, ademais de publicar novos proxectos nos que esteas somerxido, artigos de interese etc.
Traxectoria profesional e académica: este apartado está destinado a recolectar información sobre a educación recibida e a experiencia profesional acadada ata o momento. Ademais, poderanse destacar aptitudes e coñecementos que se posúan. Tanto a experiencia laboral como a formación académica aparecerán por orde cronolóxico, ocupando o primeiro lugar a traxectoria profesional (breve descrición da empresa na que se traballa e o posto que se ocupa).
Buscador de emprego: ferramenta para encontrar ofertas de traballo relacionadas co teu sector e situada na parte superior da páxina.
Aplicacións: é posible engadir aplicacións ao teu perfil, como é o caso de SlideShare, a partir da cal poderás compartir presentacións coa túa rede de contactos.
Funcionamento
Somerxerte por primeira vez en LinkedIn é moi parecido a deseñar o teu CV. Unha vez dado de alta, debes introducir os teus datos persoais para crear o teu perfil profesional (traxectoria profesional, educación, traballo actual etc.). LinkedIn conta cunha opción máis rápida que vincula directamente os teus datos cos ofrecidos na tua conta de Facebook.
Tras achegar todos os datos requiridos, poderás comezar a buscar contactos para crear a túa rede de contactos; para isto, existe a opción de agregar persoas directamente dos contactos de Facebook, tamén poderás buscalas mediante correo electrónico ou mediante a opción que ofrece a propia páxina de "xente que talvez coñezas". Tras estes pasos, Linkedin darache a opción de seguir como usuario premium ou básico (gratuíto).
Silo
Silo pode referirse a:
Luiz Francisco Rebello
Luiz Francisco Correia Mendes Rebello, coñecido como Luiz Francisco Rebello, nado en Lisboa o 10 de setembro de 1924 e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 2011, foi un avogado, dramaturgo, crítico teatral, historiador de teatro e ensaísta portugués. Foi especialista de fama internacional en materia de dereitos de autor, disciplina que ensinou na Universidade de Coímbra.
Xuntamente con José Saramago, Armindo Magalhães, Manuel da Fonseca e Urbano Tavares Rodrigues foi, en 1992, un dos fundadores da Fronte Nacional para a Defensa da Cultura (FNDC).
Traxectoria
Colaborou en moitos xornais e revisadas, entre eles a Colóquio-Letras, o Jornal de Letras, a Seara Nova e a Vértice, na revista luso-brasileira Atlántico, no semanario Mundo Literario (1946-1948) e aínda na revista Arte Opinião (1978-1982). Dirixiu, desde 1971, un Dicionário do Teatro Português, publicado en fascículos.
Jean-Paul Sartre e Pirandello foron os autores que máis o influenciaron a nivel estético.
Vida persoal
Casou coa actriz Mariana Villar, de quen tivo unha filla, a tamén avogada e autora Catarina Rebello.
Usain Bolt
Usain Bolt, nado o 21 de agosto de 1986, en Trelawny, é un atleta xamaicano, especializado en velocidade.
Traxectoria deportiva
Estudado e criado en Xamaica, comezou a súa carreira atlética de primeira liña cando conseguiu unha medalla de ouro nos 200 m no Mundial de atletismo júnior (ademais de dúas pratas nos relevos curtos e longos), que se celebrou previsamente nesa illa en 2002. Nos mundiais xuvenís de 2003 obtivo o seu primeiro ouro, nos 200 m, cunha marca de 20,40s. En 2004 converteuse no primeiro atleta júnior en baixar dos 20 segundos nunha proba de 200 m (19,93s).
Na preparación dos Xogos de Pequín, Bolt foi batendo distintas marcas (en 2007 a marca xamaicana de 200 metros) e obtendo distintas vitorias internacionais. O seu resultado máis destacado foi a medalla de prata nos 200 metros que conseguiu nos mundial de Osaca, en 2007, por detrás de Tyson Gay. O 31 de maio de 2008 conseguía bater en Nova York o récord mundial dos 100 metros, que ata daquela posuíra o seu compatriota Asafa Powell, estabelecendo a nova marca de 9,72s.
Nos Xogos Olímpicos de Pequín do 2008 logrou as marcas mundiais de 100 e 200 metros, con 9,69 e 19,30 segundos respectivamente. A marca dos 100 metros volveuna rebaixar no mundial de Berlín de 2009, cun tempo de 9,58s, así como a de 200 metros, que deixou en 19,19s.
Lodás
O topónimo galego Lodás pode referirse a:
Remesal, Barrantes, Ribadumia
Remesal é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Sargadelos
Sargadelos pode referirse a:
Xosé Manuel Esperante
Xosé Manuel Esperante, nado en Escarabote (Lamṕon, Boiro) en 1976, é un actor galego.
Psicoloxía educativa
miniatura|dereita|250px|Letra Psi, empregada decote para referirse á Psicoloxía A psicoloxía educativa é unha área da psicoloxía especializada no estudo das formas en que se produce a aprendizaxe humana dentro dos centros educativos, a efectividade das intervencións educativas, a aplicación da psicoloxía ao ensino e a aplicación da psicoloxía social naquelas organizacións que teñen por finalidade instruír. Tamén é coñecida como psicoloxía educativa ou psicoloxía escolar, e está vencellada á psicoloxía do desenvolvemento.
Ademais dá soporte a unha ampla gama de especialidades que se sitúan dentro dos estudos educativos, incluíndo a aprendizaxe organizacional, a tecnoloxía educativa, o desenvolvemento de plans de estudos, o deseño educativo, a xestión da aula e a educación especial, e contribúe coas ciencias da aprendizaxe e coa ciencia cognoscitiva, das que toma certos aspectos. Nas universidades, os departamentos de psicoloxía educativa adóitanse encontrar incluídos dentro das facultades de educación, sendo posiblemente o motivo disto a carencia de representación que a psicoloxía educativa ten nos libros de texto introdutorios á psicoloxía.
A corrente que na actualidade recibe maior aceptación considera a psicoloxía educativa como unha disciplina independente, coas súas propias teorías, métodos de investigación, problemas e técnicas, podendo ser en parte entendida por medio da súa relación con outras disciplinas e encontrándose fortemente ligada á psicoloxía, sendo esta relación analogamente comparable á existente entre a medicina e a bioloxía, ou a enxeñería e a física.
Desenvolvemento social, moral e cognoscitivo
dereita|miniatura|250px|Un [[ábaco proporciona as experiencias concretas para aprender conceptos abstractos.]]