cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponte de trabes de caixa
Desenvolvemento
Martel Bridge, unha estrutura modular de vigas de caixa cunha lonxitude suficiente para atravesar unha esclusa da canle. Martel uniu a ponte co tanque e utilizou a enerxía hidráulica xerada polo motor do tanque para manobrar a ponte no seu lugar. O exército británico adoptou este modelo de ponte en 1925 e fixo unha versión reducida en 1932. Outros países, como Alemaña (a Kastenräger-Gerät ou K-Geräte) e os Estados Unidos, copiaron o deseño. O modelo básico da ponte Martel inspirou despois a ponte Bailey.
En 1954, Martel foi compensado pola Royal Commission debido a que o deseño da súa ponte foi utilizado sen permiso. Estas pontes foron moi utilizadas durante a Segunda guerra mundial e posteriormente na construción de estradas, até que se produciron tres colapsos desastrosos nos anos 70, levando a novas investigacións sobre a súa seguridade, e no Reino Unido á formación do Comité Merrison e un investimento considerable en novas investigacións sobre o comportamento das vigas de caixón.
Construción
miniatura| Construción dun viaduto de vigas de caixa no ferrocarril de cercanías norte-sur, [[Filipinas.]] Se están feitas de formigón, as pontes de trabes de caixa pódense colocar no seu lugar usando soportes de cimbrado (de estrutura temporal) eliminadas ao rematar, ou en seccións se é unha ponte segmentada. As vigas de caixa tamén se poden prefabricar nun estaleiro de fabricación, despois transportarse e colocarse mediante guindastres.
Desvantaxes
(Principalmente deseños non modulares)
Miguel Ángel Guerra
Tras a súa carreira na Fórmula Un, Guerra competiu en múltiples campionatos arxentinos e suramericanos. En 1984 foi vice-campión da Fórmula 2 Codasur e en 1989 gañou o campionato TC 2000. Tamén correu na Fórmula 3 Suramericana, Turismo Nacional, Turismo Carretera, Top Race e Campionato de Super Turismos de América do Sur.
Resultados completos do Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (As carreiras en negra indican a pole position as carreiras en cursiva indican a volta rápida)
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
La Voz de Ferrol
La Voz de Ferrol pode referirse a:
Lamelipodio
Un lamelipodio é unha proxección de forma laminar da superficie de avance dunha célula móbil de orixe citoesquelética constituída por un núcleo de proteína actina. Contén unha rede case bidimensional de actina; a estrutura completa propulsa a célula polo substrato. Dentro dos lamelipodios hai costelas de actina chamadas microespículas, que, cando se estenden máis alá do lamelipodio denomínanse filopodios. O lamelipodio orixínase pola nucleación da actina baixo a membrana plasmática da célula e é a principal área de incorporación de actina ou formación de microfilamentos da célula.
Descrición
Os lamelipodios encóntranse principalmene en células móbiles, por exemplo, en queratinocitos de peixes e ras, onde están implicados na curación de feridas rápida. Os lamelipodios destes queratinocitos permítenlles moverse a grandes velocidades de 10–20 μm / min sobre superficies epiteliais. Cando frgmentos de células con lamelipodios se separan do corpo celular, aínda poden seguir arrastrándose libremente por si sós.
Estruturalmente, os extremos con pugas dos microfilamentos (monómeros de actina localizados unidos a ATP) están orientados cara aoo bordo "explorador" da célula, mentres que os extremos bicudos dos microfilamentos (con monómeros de actina unidos a ADP) dan á parte de atrás da lamela. Isto crea unha especie de fita transportadora no lamelipodio que axuda ao fluxo retrógrado das partículas. Os complexos Arp2/3 están presentes nas unións entre un microfilamento e outro nos lamelipodios e contribúen á creación da rede de actina. O Arp 2/3 soamente pode unirse a microfilamentos previamente existentes, pero unha vez unido crea un sitio para a extensión de novos microfilamentos, o cal crea ramificacións. Outra molécula que se encontra a miúdo na actina polimerizada con Arp2/3 é a cortactina, que parece que liga a sinalización da tirosina quinase coa reorganización citoesquelética no lamelipodio e estruturas asociadas.
As proteínas Ena/VASP encóntranse no bordo de avance dos lamelipodios, onde promoven a polimerización da actina necesaria para a protrusión do lamelipodio e a quimiotaxe. Ademais, Ena/VASP prevén a acción da proteína da formación da caparuza (capping protein), que detén a polimerización da actina.
Joan Robinson
Joan Robinson, nada en Camberley o 31 de agosto de 1903 e finada Cambridge o 5 de agosto de 1983, foi unha economista inglesa que formou parte da chamada escola poskeynesiana de Cambridge, Inglaterra. Constitúe un paradigma de economista heterodoxa, xa que as súas teorizacións reuniron elementos das máis diversas escolas, opoñéndose en xeral ás diferentes ortodoxias dominantes na economía a medida que transcorreu o século.
Pensamento económico de Joan Robinson
Robinson participou como colaboradora na obra de Keynes publicada en 1936: A teoría xeral da ocupación, o interese e o diñeiro recibindo o recoñecemento do autor no prólogo da obra. En 1942 publicou un ensaio sobre economía marxista tentando rescatar os aspectos conceptuais, puramente económicos, da obra de Karl Marx desligándose de dogmatismos que impedían realizar unha lectura académica do Capital.
Gromo de hepatite aguda grave en nenos de 2022
300px|miniatura|Países que rexistraron ante a OMS casos de hepatite aguda infantil de orixe descoñecida. O gromo de hepatite aguda grave en nenos de 2022 é un gromo de hepatite aguda grave de causa descoñecida que afecta a nenos e adolescentes. Os primeiros casos da doenza foron descritos no Reino Unido entre abril e marzo de 2022, e o primeiro paciente reportado á Organización Mundial da Saúde foi o 5 de abril dese mesmo ano.
Causas
Non existe evidencia da causa específica da doenza, aínda que parece existir bastante consenso en que se trata dunha enfermidade vírica.
Existen diferentes hipóteses sobre a causa desta hepatite: os adenovirus, o virus SARS-CoV-2, a vacina da COVID-19 ou unha coinfección de ambos virus.
Diagnóstico
Non existe un diagnóstico de confirmación, xa que non se ten identificado ao axente causante. A Organización Panamericana da Saúde estableceu uns criterios probables para determinar o diagnóstico da hepatite aguda grave en nenos de orixe descoñecida :
Tratamento
Dado que non se coñece con exactitude a etioloxía da hepatite, non existe un tratamento específico para ela.
As medidas terapéuticas abranguen medidas de soporte e dos síntomas: tratamento da dor, da ictericia e prevención do fallo hepático e da síndrome hepatorrenal. Recoméndase dieta baixa en graxas, pois o fígado é quen metaboliza estes compoñentes. O fígado é tamén o encargado de producir diferentes substancias que interveñen na coagulación, polo que pode ser preciso tamén administrar medicamentos como a vitamina K ou o plasma fresco conxelado.
En casos graves pode ser necesario o transplante hepático.
Radio Coruña
Radio Coruña, tamén denominada Radio Coruña-Cadena Ser, é unha emisora de radio fundada en 1934 na Coruña e ten o indicativo EAJ 41. A estación está asociada á SER da que retransmite boa parte da programación canda as producións propias. É a emisora con máis oíntes da Coruña e da súa área de influencia.
Historia
Francisco Hervada García-Sampedro foi o fundador da emisora, que comezou a emitir o 15 de marzo de 1934 coa mensaxe "Aquí EAJ 41, Radio Coruña" lido por Nieves Navarro, primeira locutora, que deu paso a unha intervención do alcalde Suárez Ferrín.
A iniciativa de crear unha emisora foi logo de que o fundador coincidise de forma fortuíta cun representante da empresa de aparatos de radiodifusión Marconi nun restaurante da Coruña. Ademais, Francisco Hervada tamén promoveu a radio por entender que aportaba seguridade na navegación marítima.
Durante os primeiros anos, Radio Coruña emitía de 14 horas a 16 e de 20 a 22, ampliando posteriormente as franxas ata sumar unhas 5 horas de retransmisión antes da Guerra Civil. A música, a información a publicidade eran boa parte da programación e contaba coas voces de Nieves Navarro e Enrique Mariñas. A partir de 1934 conectou con "La Palabra" un informativo de actualidade española e internacional producido por Unión Radio de Madrid. Na campaña do referendum do estatuto de autonomía de Galicia de 1936, Radio Coruña acolleu discursos de Castelao, Otero Pedrayo, Portela Valladares, Antón Vilar Ponte e outros oradores. No inicio da Guerra Civil, Enrique Mariñas leu nos micrófonos de Radio Coruña o bando polo que as autoridades militares coruñesas se sublevaban contra o goberno republicano e declaraban o estado de guerra. miniatura|Sede da Radio Coruña-SER na Praza de Ourense, 3 ([[A Coruña)]]Radio Nacional de España estableceu unha estación na cidade en 1940 e Radio Coruña foi clausurada o 5 de agosto de 1942 por orde do goberno. O motivo, segundo a Vicesecretaría de Educación Popular, era que a instalación da radio pública facía innecesaria a emisora privada, mais segundo Rafaela Hervada, filla do fundador da emisora, a razón real eran as interferencias coas radios de espionaxe alemás. Finalmente, Radio Coruña foi reaberta o 16 de decembro de 1943. En 1949, Radio Coruña asociouse á SER. Co regreso á democracia, Radio Coruña apostou polos contidos informativos e na actualidade conforma un grupo de emisoras que emiten a sintonía de diferentes emisoras de Prisa Radio. A finais de 2022 o conxuto do grupo era sintonizado por 170 000 persoas, sendo líder nas nas comarcas da Costa da Morte e do Arco Ártabro.
Os primeiros estudios da emisora estaban na rúa Fontán, mais en 1961 trasladáronse á praza de Ourense número 3. Radio Coruña pertence á familia Hervada e varios membros desta familia ocuparon a dirección da mesma: o fundador, Francisco Hervada, entre 1943 e 1964, Rafaela Hervada entre 1964 e 1989, quen foi a primeira muller en dirixir unha radio en España, ou Ángel Gómez Hervada entre 1989 e 2017 e na actualidade, Borja Bejerano.
Ao longo da súa traxectoria diferentes profesionais destacaron na emisora: Nieves Navarro, Enrique Mariñas e Enriqueta Brandán, nos primeiros tempos; Julio Rodríguez Yordi, Manuel Fernández Trigo, e, xa na democracia, Cándido Barral, Aida Pena ou Xurxo Souto.
Frecuencias
O grupo Radio Coruña emite as seguintes emisoras nestas frecuencias:
Tipu Sultan
Tipu Sultan (Tippoo Sultaun) ou Tipu Sahib (Sultan Fateh Ali Sahab Tipu) nado o 1 de decembro de 1751 en Devanahalli, Bangalore e finado o 4 de maio de 1799, comunmente coñecido como o Tigre de Mysore, foi o gobernante musulmán indio do Reino de Mysore con sede no sur da India. Tipu Sultan foi considerado como o pioneiro da construción de estradas, especialmente en Malabar, como parte das súas campañas, conectaba a maioría das cidades por estradas. Foi nomeado "Tipu Sultan" en honor ao santo Tipu Mastan Aulia de Arcot.
Introduciu unha serie de innovacións administrativas durante o seu goberno, incluíndo un novo sistema de moedas e calendario, e un novo sistema de ingresos por terras, que iniciou o crecemento da industria da seda de Mysore.
Baixo o reinado de Tipu Sultan, Mysore alcanzou o seu apoxeo económico no século XVIII, superando a Bengala Subah (que incluía partes de Bengala Occidental e o actual Bangladesh) en poderío económico grazas a unha agricultura e manufactura téxtil florecentes. Tipu iniciou a industria da seda en Mysore despois dun agasallo do embaixador da dinastía Qing, propuxo a construción do encoro de Kannambadi (hoxe KRS) e patrocinou os xoguetes de Channapatna, mostrando apreciación polas artes e a artesanía.
Lingua
A lingua materna de Tipu Sultan era o urdú. Os franceses sinalaron que "a súa lingua é o mouro [urdú] pero tamén esquerda|miniatura|Palacio de verán de Tipu Sultan en Srirangapatna, Karnataka falan persa". Mouro (moors) naquel momento era unha designación europea para o urdú: "Teño un profundo coñecemento [ je possède à fond ] da lingua común da India, chamada moors polos ingleses e ourdouzebain polos nativos da terra".
Sistema xudicial e moral
Tipu Sultan nomeou xuíces de ambas as comunidades para súbditos hindús e musulmáns. Qadi para os musulmáns e Pandit para os hindús en cada provincia. Os tribunais superiores tamén tiñan sistemas similares. O uso de licor e a prostitución estaban estritamente prohibidos na súa administración. Tamén se prohibiu o uso e cultivo de psicodélicos, como o cannabis. A poliandria foi prohibida e aprobou un decreto para que todas as mulleres cubran os seus peitos, que non se practicaba en Kerala na época anterior.
Carreira política e militar
esquerda|miniatura|Abrigo de guerra usado por Tipu Sultan de Mysore.c. 1785-1790 Foi un pioneiro da artillería de foguetes. Ampliou os foguetes de Mysore con carcasa de ferro e encargou o manual militar Fathul Mujahidin. Despregou os foguetes contra os avances das forzas británicas e os seus aliados durante as Guerras Anglo-Mysore, incluíndo a Batalla de Pollilur e o Cerco de Srirangapatna.
Tipu Sultan e o seu pai utilizaron o seu exército adestrado en Francia en alianza cos franceses na súa loita cos británicos, e nas loitas de Mysore con outras potencias circundantes: contra os marathas, Sira e os gobernantes de Malabar, Kodagu, Bednore, etc. Carnatic e Travancore. miniatura| Canón moi pequeno usado polas forzas de Tipu Sultan agora no Museo do Goberno (Egmore), [[Chennai|esquerda]]Aos 15 anos, acompañou ao seu pai contra os británicos na Primeira guerra de Mysore en 1766. Comandou un corpo de cabalería na invasión de Carnatic en 1767 aos 16 anos. Tamén se distinguiu na Primeira guerra Anglo-Maratha de 1775–1779. En 1779, os británicos capturaron o porto de Mahé, controlado polos franceses, que Tipu puxera baixo a súa protección, proporcionando algunhas tropas para a súa defensa. En resposta, Hyder lanzou unha invasión do Carnatic, co obxectivo de expulsar aos británicos de Madrás. En 1780, Tipu coroouse Badshah ou Emperador de Mysore, e acuñou moedas. Inmediatamente despois da súa coroación como Badshah, Tipu Sultan buscou a investidura do emperador mogol. Gañou o título de "Nasib-ud-Daula" co corazón pesado dos leais a Shah Alam II. Tipu era un sultán autodeclarado. Este feito atraeu cara a el a hostilidade de Nizam Ali Khan, o Nizam de Hyderabad, quen expresou claramente a súa hostilidade disuadindo ao emperador mogol e reclamando Mysore. Desanimado, Tipu Sultan comezou a establecer contactos con outros gobernantes musulmáns daquel período. esquerda|miniatura| Un trabuco de chispa, construído para Tipu Sultan en Srirangapatna, 1793–94. Tipu Sultan utilizou moitos artesáns occidentais, e esta arma reflicte as tecnoloxías máis actualizadas da época
Tipu Sultan considerou que os británicos eran un novo tipo de ameaza na India. Converteuse no gobernante de Mysore o domingo, 22 de decembro de 1782 (20 Muharram, 1197 Hijri). Despois traballou para comprobar os avances dos británicos facendo alianzas cos marathas e os mogoles. A Segunda guerra de Mysore chegou ao seu fin co Tratado de Mangalore de 1784.
O pai de Tipu, Hyder Ali, subiu ao poder e Tipu sucedeuno como gobernante de Mysore tras a súa morte por cancro en 1782. Obtivo importantes vitorias contra os británicos na Segunda guerra Anglo-Mysore e negociou con eles o Tratado de Mangalore de 1784, poñendo fin á guerra.
Mantivo conflitos cos seus veciños, como a Guerra Maratha-Mysore, que rematou coa sinatura do Tratado de Gajendragad. O tratado esixía que Tipu Sultan pagase 4,8 millóns de rupias como custo dunha guerra aos marathas, e un tributo anual de 1,2 millóns de rupias, ademais de devolver todo o territorio capturado por Hyder Ali.
Hyder e Tipu, debido aos seus constantes compromisos militares, reformaron o exército de Mysore, substituíndo a milicia agrícola local por un exército permanente; esta decisión, combinada coa imposición esquerda|miniatura| Tipu Sultan sentado no seu trono (1800), de Anna Tonellide impostos máis altos, levou á implementación do sistema Ryotwari e ao declive da escravitude en Mysore.
En 1786 Tipu Sultan, seguindo de novo o exemplo do seu pai, decidiu construír unha armada formada por acoirazados e fragatas.
No ano 1790 nomeou a Kamaluddin o seu Mir Bahar e estableceu enormes estaleiros. Tipu Sultan ordenou que os barcos tivesen fondos de cobre, unha idea que aumentou a lonxevidade dos barcos e foi presentada a Tipu polo almirante Suffren.
En 1787, Tipu Sultan solicitou axuda militar e apoio ao sultán otomán Abdul Hamid I contra a CBIO e ofreciuse a contribuír ao mantemento de santuarios islámicos como a Meca, Medina e Najaf. Porén, os otománs estaban en crise e aínda se recuperaban da devastadora guerra austro-otomá e comezara un miniatura| [[Muralismo|Mural da batalla de Pollilur nas paredes do palacio de verán de Tipu, pintado para celebrar o seu triunfo sobre os británicos.|esquerda]]esquerda|miniatura| Canón usado polas forzas de Tipu Sultan na batalla de Srirangapatna en 1799novo conflito co Imperio ruso. Porén, a correspondencia de Tipu co Imperio Otomán continuou até 1799, e
tamén mantivo relacións coa dinastía Zand en Persia e con o sultanato de Omán.
Tipu seguiu sendo un inimigo implacable da Compañía Británica das Indias Orientais, provocando un conflito co seu ataque contra o aliado británico Travancore en 1789. Na Terceira Guerra Anglo-Mysore, foi obrigado a entrar no Tratado de Seringapatam, perdendo unha serie de territorios previamente conquistados, incluíndo Malabar e Mangalore. Enviou emisarios a estados estranxeiros, incluíndo o Imperio Otomán, Afganistán e Francia, nun intento de reunir a oposición aos británicos. Tipu practicou unha diplomacia independente e, ás veces, apoiou causas estranxeiras en detrimento de Shah Alam II. Tras o cegamento de Shah Alam II por Ghulam Qadir en 1788, Tipu sentiuse profundamente afectado. A pesar da derrota de Tipu en 1799, Shah Alam II confiaba máis no Nizam de Hyderabad. Ademais, Tipu buscou axuda de Zaman Shah Durrani, líder do Imperio Durrani afgán, contra británicos e marathas. Aunque Zaman Shah inicialmente aceptou, non puido axudar a Tipu debido a ameazas persas na súa fronteira occidental.
Debido á incapacidade otomá de organizar unha flota no Océano Índico, os embaixadores de Tipu Sultan volveron a casa só con agasallos dos seus irmáns otománs. Non obstante, a correspondencia de Tipu Sultan co Imperio Otomán e particularmente co seu novo sultán Selim III continuou até a súa batalla final no ano 1799. Como o seu pai antes que el, Tipu Sultan mantivo relacións amistosas con Mohammad Ali Khan, gobernante da dinastía Zand en Persia. Tipu Sultan tamén mantivo correspondencia con Hamad bin Said, o gobernante do sultanato de Omán. esquerda|miniatura|O xeneral Lord Cornwallis, recibindo a dous dos fillos de Tipu Sultan como reféns no ano 1793. No ano 1789, Tipu Sultan opúxose á adquisición por parte de Dharma Raja de Travancore de dúas fortalezas en Cochin que estaban en poder dos holandeses. Lanzou un ataque contra Travancore, aliado da CBIO. En resposta, Lord Cornwallis interveu con aliados. A pesar dos esforzos de Tipu, que intentou envolver a Francia na contenda e aplicou unha táctica de "terra queimada", en 1792, tras ser asediado en Srirangapatna, tivo que negociar. Cedeu metade dos seus territorios, abonou unha indemnización e entregou temporalmente a dous dos seus fillos en Madrás como garantía até completar o pago. En 1794, Tipu, coa colaboración de oficiais franceses, tería axudado a crear o Club Xacobino de Mysore, proclamándose como "Cidadán Tipoo" e plantando unha Árbore da Liberdade. Porén, en 2005, o historiador Jean Boutier suxeriu que a existencia do club e a implicación de Tipu foran inventadas pola Compañía das Indias Orientais como pretexto para intervir militarmente. Un dos obxectivos de Napoleón ao invadir Exipto era aliarse con India contra os británicos, aspirando a colaborar con Tipu Sahib. Aínda que Napoleón planeou enviar tropas a India para unirse a Tipu e confrontar aos británicos, estes plans fracasaron tras derrotas en Acre en 1799 e Abukir en 1801. esquerda|miniatura| O último esforzo e a caída de Tipu Sultan de Henry Singleton, c. 1800Na Cuarta Guerra Anglo-Mysore, unha forza combinada de tropas da Compañía Británica das Indias Orientais apoiadas polos Marathas e os Nizam de Hyderabad derrotou a Tipu.
Morte
Horatio Nelson derrotou a François-Paul Brueys D'Aigalliers na batalla do Nilo en Exipto en 1798. Tres exércitos marcharon a Mysore en 1799: un de Bombai e dous británicos, un dos cales incluía a Arthur Wellesley. Asediaron a capital Srirangapatna na Cuarta guerra de Mysore. Había máis de 60.000 soldados da Compañía Británica das Indias Orientais, aproximadamente 4.000 europeos e o resto indios; mentres que as forzas de Tipu Sultan eran só 30.000. A traizón dos ministros de Tipu ao traballar cos británicos e debilitar as murallas para facilitarlles un camiño fácil. Tipu Sultan foi asasinado o 4 de maio de 1799 mentres defendía a súa fortaleza. Cando os británicos atravesaron as murallas da cidade, os miniatura| Tipu Sultan nas liñas de [[Travancore.|esquerda]] conselleiros militares franceses dixéronlle a Tipu Sultan que escapara por pasadizos secretos e que loitara no resto das guerras desde outros fortes, pero el negouse. Tipu dixo: "Máis vale vivir un día como un tigre que mil anos como unha ovella". Cando morreu houbo celebracións de xúbilo en Gran Bretaña, con autores, dramaturgos e pintores creando obras para celebralo. A morte de Tipu Sultan celebrouse coa declaración de festivo en Gran Bretaña. A morte de Tipu levou ao xeneral británico Harris a exclamar "agora a India é nosa". esquerda|miniatura| Tipu Sultan enfróntase aos seus opoñentes durante o asedio de Srirangapatna.
Avaliación e legado
miniatura| Museo Nacional. Espada de Tipu Sultan, [[Nova Deli|Nova Delhi. Tipu perdera a súa espada nunha guerra cos Nairs de Travancore apoiados polo exército británico en 1789. A espada foi tomada como trofeo de guerra polos británicos despois de anexionar Arcot e enviada a Londres.]]miniatura| Tigre de Tipu Sultan. [[Victoria and Albert Museum, Londres]] Tipu Sultan é unha figura histórica polarizada na India, eloxiada polo Congreso Nacional e criticada polo Partido Bharatiya Janata. Oficialmente, é considerado un "loitador pola liberdade" nos libros de texto indios e aparece nunha pintura na Constitución da India. O 14º presidente indio, Ram Nath Kovind, recoñeceu os seus logros militares e a súa morte heroica fronte aos británicos. Tamén é venerado en Paquistán, onde o ex primeiro ministro Imran Khan o eloxiou. Alén das súas conquistas militares, Tipu Sultan tamén apoiou as artes, particularmente os xoguetes de Channapatna e as tarxetas Ganjifa de Mysore, que hoxe teñen a etiqueta GI da OMC. miniatura| As forzas de Tipu Sultan durante o asedio de Srirangapatna.|esquerda
O tigre de Mysore
miniatura| Tipu Sultan organizou as súas brigadas de artillería coñecidas como Cushoons, Tipu Sultan ampliou o número de militares nos distintos Cushoons de 1500 a case 5000. Os foguetes Mysorean utilizados por Tipu Sultan, foron máis tarde actualizados polos británicos e empregados sucesivamente durante as [[Guerras napoleónicas|Guerras Napoleónicas.]] Tipu era comunmente coñecido como o Tigre de Mysore e adoptou este animal como símbolo (babri) do seu goberno. Dise que Tipu Sultan estaba cazando no bosque cun soldado francés e viron cara a cara un tigre. O tigre abalanzouse primeiro sobre o francés e matouno. A arma de Tipu non funcionou e o seu puñal caeu ao chan cando o tigre saltaba sobre el. Alcanzou o puñal, colleuno e matou o tigre con el. Iso valeulle o nome de "o Tigre de Mysore" e fixo que enxeñeiros franceses construísen un tigre mecánico para o seu palacio. O dispositivo, coñecido como Tipu's Tiger, está exposto no Victoria and Albert Museum. A última espada utilizada por Tipu na súa última batalla, en Sri Rangapatnam, e o anel que levaba foron tomados polas forzas británicas como trofeos de guerra. Até abril de 2004, estiveron expostos no Museo Británico de Londres como agasallos para o museo do maior xeral Augustus WH Meyrick e Nancy Dowager. Nunha poxa en Londres en abril de 2004, Vijay Mallya comprou a espada de Tipu Sultan e algúns outros artefactos históricos, e levounos de volta á India.
Tipu Sultan Jayanti
En 2015, o goberno de Karnataka, liderado polo primeiro ministro Siddaramaiah do partido do Congreso, estableceu a celebración anual do "Tipu Sultan Jayanti" o 20 de novembro. Porén, en 2019, o novo ministro xefe BS Yediyurappa do BJP cancelou o evento citando incidentes de violencia. Siddaramaiah criticou esta decisión, eloxiando a Tipu Sultan pola súa contribución ao desenvolvemento e resistencia contra os británicos. O ano anterior, líderes do JD(S), incluído o primeiro ministro HD Kumaraswamy, non asistiron ao evento. O líder do Congreso de Lok Sabha, Mallikarjun Kharge, tamén criticou anteriormente a BJP e RSS pola súa oposición a celebrar as celebracións e preguntou: "Cando RSS pode celebrar a Nathuram Godse, non podemos celebrar a Tipu Sultan?"
Foguetes mysorenos
miniatura|Gumbaz en Srirangapatna, mausoleo de Tipu Sultan. dereita|miniatura| A tumba de Tipu Sultan en Srirangapatna, adxacente ás da súa nai e do seu pai.miniatura|O lugar en Srirangapatna onde se atopou o cadáver de Tipu. O doutor Abdul Kalam, antigo presidente da India, destacou a Tipu Sultan como o pioneiro do primeiro foguete de guerra do mundo. O seu pai iniciou a innovación dos foguetes en Mysore. Tipu ampliou o seu uso, incorporando tubos de ferro, o que aumentou o seu alcance até 2 km. Durante a batalla de Srirangapatna en 1799, foguetes de Mysore causaron unha explosión masiva. Tras a derrota de Tipu, os británicos capturaron varios destes foguetes, dous deles expostos no Royal Artillery Museum de Londres, que inspiraron o desenvolvemento do foguete Congreve, empregado nas Guerras napoleónicas.
Familia
A liña familiar paterna de Tipu Sultan afirma descendencia de Mahoma, polo que os seus nomes conteñen Sayyid e Wal Sharif. Tipu tivo dezaseis fillos, un deles morto ao nacer, e varias esposas. Unha delas, Sindh Sahiba, era coñecida pola súa beleza e intelixencia e cuxo neto foi Sahib Sindh Sultan coñecido como Súa Alteza Shahzada Sayyid walShareef Ahmed Halim-az-Zaman Khan Sultan Sahib. A familia de Tipu foi enviada a Calcuta polos británicos. Moitos outros descendentes seguen vivindo en Calcuta e expresaron obxeccións ao uso do nome de Tipu Sultan polos partidos políticos para polarizar os votos.
Na ficción, o Capitán Nemo, personaxe da dúas novelas de Jules Verne, é sobriño de Tipu Sultan.
Club Olympique de Roubaix-Tourcoing
O Club Olympique de Roubaix-Tourcoing foi un club de fútbol francés, con sede na cidade de Roubaix. O equipo foi fundado en 1945 pola fusión de tres clubs xa existentes: Excelsior AC Roubaix, RC Roubaix e US Tourcoing. Na tempada 1946/47, o club proclamouse campión da División Nationale, a liga de máximo nivel do fútbol francés. Máis tarde descendeu a categorías inferiores e en 1970 cambiou o seu nome polo de Excelsior Athlétic Club de Roubaix. En 1977 fusionouse co Sporting Club Roubaisien, pasando a chamarse Roubaix Football, e en 1990 pasou por unha nova fusión, dando lugar ao Stade Club Olympique Roubaix 59.
Irina Levitina
Irina Solomonovna Levitina, nada en Leningrado (RSFS de Rusia, URSS) o 8 de xuño de 1954, é unha xadrecista e xogadora de bridge estadounidense de orixe soviética. En 1984 foi Candidata do Mundial de Xadrez e logrou o título de Gran Mestra Feminina. No bridge gañou cinco campionatos mundiais, catro femininos e dous mixtos. Xogou como membro do equipo estadounidense en dous mundiais femininos.
Traxectoria xadrecística
En 1973 empatou no 2º-5º posto no interzonal de Menorca. En 1974 gañou ante Valentina Kozlovskaia por 6½ - 5½ na semifinal do Torneo de Candidatas de Kislovodsk. En 1975 perdeu ante Nana Alexandria por 8 - 9 na final dese Torneo, celebrada en Moscova. En 1977 perdeu ante Alla Kushnir por 3 - 6 nun partido de cuartos de final en Dortmund.
En 1986 quedou en 7º lugar no Torneo de Candidatas en Malmö. En 1987 empatou no 2º-4º posto no Interzonal de Smederevska Palanka. En 1988 empatou no 3º-4º lugar no Torneo de Candidatas de Tsqaltubo. En 1991 empatou no 3º-4º posto no Interzonal de Subotica. En 1992 ficou 6ª no Torneo de Candidatas de Shanghai.
Foi Campioa Soviética Feminina en catro ocasións: 1971, 1978 (conxuntamente), 1979 e 1981.
En 1990 emigrou aos Estados Unidos. Foi campioa feminina dese país en 1991 (xunto con Esther Epstein) e 1993 (xunto con Elena Donaldson-Akhmilovskaia), e en solitario en 1992.
En 1972 foi nomeada Mestra Internacional Feminina e en 1976, Gran Mestra Feminina.
Traxectoria no bridge
Levitina logrou 5 campionatos mundiais de bridge feminino e moitos títulos a nivel nacional. Antes dos campionatos europeo e mundial de 2014, Levitina era a número 15 de 73 na clasificación mundial de Grand Master Feminino por masterpoints a nivel mundial (MP).
En 1986 gañou o premio Alpwater pola mellor man do ano lograda por unha muller. Converteuse na primeira soviética en obter un galardón neste deporte. miniatura|Irina Levitina no 10º Mundial de Bridge en [[Lille (1998)]]
Hannah von Bredow
Hannah von Bredow, nada o 22 de novembro de 1893 en Schönhausen (Elba) como Hannah Leopoldine Alice Condesa de Bismarck-Schönhausen e finada o 12 xuño de 1971 en Hamburgo-Bergedorf, distrito de Hamburgo, foi unha aristócrata e opositora alemá ao nazismo. Tivo conexións con varias personalidades destacadas da sociedade alemá e opúxose firmemente ao ascenso de Hitler e ao tratamento dos xudeus baixo o réxime nazi.
Primeiros anos
Hannah von Bredow era a filla maior de Herbert Fürst von Bismarck, fillo de Otto von Bismarck, o fundador do imperio, e filla de Marguerite, Condesa de Hoyos, baronesa de Stichsenstein. Recibiu clases de inglés e francés a unha idade temperá e máis tarde dominou á perfección ambas as dúas linguas, tanto faladas como escritas. Perdeu ao seu pai cando tiña só 11 anos e, como a maior, tivo que asumir responsabilidades na casa da familia Bismarck en Friedrichsruh a unha idade temperá.
Vida persoal e social
miniatura| Hannah von Bredow en Potsdam, [[1920|esquerda]] Casou con Leopold Waldemar von Bredow en 1915 e tivo dous fillos. En 1919 a familia trasladouse a Potsdam e creceu entre 1916 e 1933 con cinco fillas e tres fillos. Despois da morte do seu marido en 1933, Hannah asumiu a responsabilidade de criar os fillos, manténdoos lonxe das organizacións nazis. Pola similitude do nome da súa esposa, foi ás veces relacionada co matemático Jakow Trachtenberg. A pesar das recomendacións da súa familia, Hanna non volveu casar.
Desde a década de 1920 tivo unha intensa vida social con personalidades da sociedade alemá. Na "Schule der Weisheit" de Darmstadt, un círculo filosófico de amigos fundado polo seu cuñado Hermann von Keyserling, coñeceu ao historiador suízo Carl Jacob Burckhardt e ao psicanalista Carl Gustav Jung e mantivo contacto con eles. Tamén coñeceu a políticos como Paul von Hindenburg, Heinrich Brüning, Franz von Papen e Kurt von Schleicher, así como a varios embaixadores alemáns e estranxeiros. Relacionouse coa familia do premio Nobel Max Planck, especialmente co seu fillo Erwin, de quen recibiu unha fonda visión da fase final da república de Weimar e do desenvolvemento do Terceiro Reich.
Antinazismo
Hannah von Bredow seguiu o fortalecemento do NSDAP e sinalou no seu diario en 1930: "Se Hitler se converte nun ditador, Alemaña converterase nun manicomio". Os seus irmáns Otto e Gottfried von Bismarck estiveron en contacto persoal con Hitler desde xaneiro de 1932. En marzo de 1932, xunto cos irmáns, foi convidada de Hermann Göring. Ela rexeitou a súa solicitude de adhesión ao partido nazi, sinalando que cumprira coa súa "obrigación nacional de ter descendencia" con sete fillos. miniatura| Hannah cos seus irmáns Goedela, Otto, Gottfried e Albrecht en [[1941.|esquerda]] Os seus irmáns uníronse ao partido nazi en 1932 e 1933. Hannah von Bredow comentou a asunción do poder de Hitler coas palabras: “O mundo está desarticulado e só podemos esperar a que se nos torza o pescozo.
Hannah formou parte do Solf-Kreis, un grupo de opositores ao réxime nazi. A pesar de que nunca estivo directamente implicada en conspiracións contra Hitler, estivo moi rodeada de individuos que si o estiveron, entre eles a súa filla Philippa era amiga do conspirador Werner von Haeften desde e sabía do golpe planeado.
Hannah era cristiá protestante e apoiou a Bekennende Kirche, unha igrexa oposta ao nazismo.
Foi vixiada pola Gestapo desde 1933, e varios dos seus actos censurados polo réxime, incluíndo a súa asociación con xudeus e as críticas abertas aos líderes nazis. Unha queixa do ex-canciller Franz von Papen por "discurso perigoso" e outra do almirante Erich Raeder por "espionaxe no estranxeiro" foron as algunhas das denuncias contra ela, pero polos seus contactos deu evitado a deportación.
Despois da Segunda guerra mundial, trasladouse a Basilea, Suíza, onde viviu o resto da súa vida. Até a década de 1960, reclamou a liberación dos seus bens, que foran confiscados nos EUA, pero as autoridades estadounidenses negáronse a recoñecer a súa oposición ao réxime nazi.
Pasamento e legado
Hannah morreu en 1971 tras un accidente que lle provocou a fractura da columna. Foi enterrada en Friedrichsruh. Durante a súa vida, mantivo diarios detallados e tivo unha extensa correspondencia, un patrimonio que agora mantén un dos seus fillos e varias institucións.
Recensións e homenaxes
O antigo xefe de intelixencia estadounidense Allen Dulles escribiu sobre ela: "Debido á súa personalidade enérxica, Frau von Bredow, neta de Bismarck, foi a miúdo referida como a 'única descendente masculina do Chanceler de Ferro'. Chancellor'."
En 2020, a cidade de Potsdam púxolle o seu nome a unha praza do suburbio de Teltow.
Red de Emisoras del Movimiento
Red de Emisoras del Movimiento (REM) foi unha cadea de radios españolas de titularidade pública, dependente da Secretaría Xeral do Movemento na Ditadura de Francisco Franco. Operativa entre 1954 e 1974, as súas emisoras eran denominadas "La Voz de..." e o nome da localidade.
Historia
A REM naceu para agrupar as emisoras creadas baixo o patrocinio de FET de las JONS ao longo da década de 1940 e 1950, igual que se creou a Cadena Azul de Radiodifusión, pertencente á Frente de Juventudes, e a Cadena de Emisoras Sindicales, ligada ao Sindicato Vertical.
A maioría das emisoras da REM eran de ámbito provincial e a que actuaba como cabeceira era La Voz de Madrid. En Galicia contou coa emisora La Voz de Vigo (fundada en 1957) e La Voz de Ferrol (pechada en 1969). A REM foi promotora do Festival de Benidorm, fundado en 1959. En 1974 acabou sendo fusionada con outras redes públicas de radiodifusión para dar lugar a Radiocadena Española, que se integrou en RTVE antes de desaparecer en 1989.
Racing Club de France Football
O Racing Club de France Football, tamén coñecido como Racing Paris, RCF Paris, Matra Racing, Racing Club ou simplemente Racing é un club de fútbol francés con sede en Colombes, suburbio de París. Dende 2022 milita no Championnat National 2, o cuarto nivel do fútbol francés.
Foi fundado en 1882 como a sección de fútbol do club deportivo multidisciplinar Racing Club de France, e é un dos clubs máis antigos da historia do fútbol francés. Foi membro fundador da Ligue 1. Disputa os seus partidos como local no Stade Lucien-Choine.
Nos seus inicios xogou na liga da Union des Sociétés Françaises de Sports Athlétiques, a primeira liga de fútbol de Francia, que conquistou en 1907. O Racing gañou un título da Ligue 1 na tempada 1935/36 e cinco Copas de Francia, sendo o cuarto equipo con máis títulos de Copa.
Ostenta o récord de máis goles marcados nunha tempada da Ligue 1 a 38 xornadas, con 118 goles na 1959/60.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Racing_Paris_x_Racing_Avellaneda.jpg/219px-Racing_Paris_x_Racing_Avellaneda.jpg|alt=Opposing players competing for the ball|dereita|miniatura|219x219px| Racing (con camisola escura con raias horizontais) xogando contra o [[Racing Club Arxentino no Parc des Princes en 1950.]] Durante os Xogos Olímpicos de 1900, o Racing Club de France acolleu as probas de atletismo no estadio Croix-Catelan (a súa sede naquel entón). O cénit deportivo do Racing deuse nas décadas de 1930 e 1940, cando o club gañou a Ligue 1 en 1936 e a Copa de Francia en 1936, 1939, 1940, 1945 e 1949. O club tamén tivo un período de éxito a comezos da década de 1960, quedando segundo na primeira división en 1961 e 1962. Porén, o Racing foi un dos clubs que máis sufriu a crise financeira que afectou ao fútbol francés a mediados dos anos 60 e as dificultades económicas provocaron o seu descenso ás categorías inferiores.
En 1982, o empresario Jean-Luc Lagardère quería construír un equipo de estrelas e investiu no club para convertelo no segundo máis importante de París (tralo Paris Saint-Germain). Aínda que considerou unha fusión do Paris FC e o Racing, a dirección do Racing negouse por falta de información detallada sobre as finanzas do PFC. Lagardère comprou o Paris FC (contraendo unha débeda de máis de catro millóns de francos) e renomeouno "Paris Racing 1", e investiu en xogadores experimentados en 1982 e 1983.
Decidido a levar o club á Copa de Europa en 1987, contratou ao técnico portugués Artur Jorge, que viña de gañar o título europeo co Porto. Completou o equipo coas fichaxes de Gérard Buscher e Pascal Olmeta pero o club pasou unha mala xeira e a asistencia ao estadio caeu. A finais da década de 1980, o Racing perdeu 300 millóns de francos.
Relegado ás categorías non profesionais, buscou unha base financeira máis firme. En decembro de 2008, Georgios Kintis intentou mercar o club sen éxito. Antes da tempada 2009-10, o Racing chegou a un acordo financeiro coa cidade de Levallois. A asociación do club e o apoio da comuna deron lugar a un cambio de nome a Racing Club de France Levallois 92. A pesar da axuda de Levallois, o Racing foi descendido ao Championnat de France amateur 2 pola DNCG en xullo de 2010 despois de que se determinara que o club tiña unha débeda de 500.000 euros. O 21 de novembro de 2010, o Racing Levallois e o UJA Alfortville anunciaron plans para fusionarse para a tempada seguinte. En 2012, o club regresou a Colombes como Racing Club de France Colombes 92.
Ligazóns externas
.
Jakow Trachtenberg
Jakow Trachtenberg, tamén transcrito Yakov Gershevich Trakhtenberg, nado o 17 de xuño de 1888 en Odesa, no Imperio Ruso (hoxe Ucraína) e finado o 26 de outubro de 1951 foi un enxeñeiro e matemático que desenvolveu as técnicas de cálculo mental chamadas método ou sistema Trachtenberg.
Primeiros anos, época zarista
Fillo de Georgy (Gersh) Trachtenberg, un comerciante de madeira, e Rosalia Gogish. Aos 19 anos ingresou no departamento metalúrxico do Instituto Politécnico de San Petersburgo. Durante o seu segundo ano, trasladouse ao Instituto de Minas, graduándose con honores. Serviu á fronte como encargado, recibiu a medalla de prata "Por dilixencia" na cinta de Stanislavov. Trachtenberg foi un pacifista entregado. Cando estalou a guerra en 1914, foi fundamental na organización dunha sociedade coñecida como "Sociedade dos bos samaritanos". A idea era formar estudantes rusos para coidar aos feridos.
Época soviética, República de Weimar e chegada do nazismo
Desde 1917 figura como residente de Petrogrado, e despois da Revolución de Outubro foi elixido enxeñeiro xefe da planta de Obukhov. Nesta calidade, demostrou ser un partidario leal do poder soviético. O 27 de setembro de 1918, foi nomeado presidente da comisión interfábrica para a reanudación da industria militar e a fabricación de equipamento militar nas plantas de Izhora, Obukhov e do Báltico. De feito, as fábricas estaban ociosas e Trachtenberg tentou buscarlles pedidos. En 1919, marchou á Alemaña da República de Weimar, onde se instalou en Berlín-Charlottenburg. Dedicouse á publicación de libros, en particular, publicou libros de texto en lingua rusa e folletos. Tamén publicou noticias en Nachrichten über Russland (Novas sobre Rusia) e a revista Russland von heute (Rossiya Segodnya, Россия сегодня, Rusia Today, o mesmo nome que a axencia de noticias creada por V. Putin en 2013) desde 1924 até a prohibición polas autoridades nazis en 1935, onde se cubría a información dos xornais soviéticos desde unha posición crítica. Tamén se dedicou á mediación na subministración de mercadorías á URSS e ensinou linguas estranxeiras.
Casamento
En 1930 casou con Alisa Bredova (n. 1893), filla dun deseñador decorativo que traballou en Rusia no século XIX (confúndese en varias publicacións coa condesa Alice Hannah von Bredow, que naceu no mesmo ano, e que foi activista do movemento antifascista en Alemaña). Por mor do matrimonio, a súa muller renunciou á cidadanía alemá (o propio Trachtenberg tiña un pasaporte Nansen). O matrimonio non tivo fillos.
III Reich e Segunda guerra mundial
Despois de que Hitler chegou ao poder, tentou inicialmente reconciliarse co réxime nazi e mesmo publicou en alemán, con tradución ao inglés e francés, un panfleto en maio de 1933, cunha suposta selección de citas de xudeus mostrando que a propaganda estranxeira esaxeraba a actitude cruel do nazismo, titulado "Die Greuelpropaganda ist eine Lügenpropaganda - sagen die deutschen Juden selbst" (A propaganda de horrores é falsa, din os propios xudeos alemáns). Porén, xa en 1934 decatouse do seu erro, marchou a Suíza, e de alí nese mesmo ano trasladouse a Austria, a Viena. En Austria, continuou participando na edición de libros, publicou folletos antisoviéticos. En 1937 publicou un libro sobre a próxima guerra entre a URSS e Alemaña (xa enfrontados belicamente na guerra civil española).
Despois do Anschluss de Austria pola Alemaña nazi en 1938, foi detido, pero puido fuxir a Iugoslavia, onde foi detido de novo cando os alemáns ocuparon ese país. Posto en liberdade en 1941, foi detido outra vez en 1944, levado a Leipzig, despois regresou a Croacia, onde estivo recluído nun campo.
Fin da guerra
Cara ao final da guerra, a súa muller conseguiu subornar aos gardas do campo, grazas ao cal Trachtenberg fuxiu a Suíza a principios de 1945, onde publicou un folleto sobre o seu método de cálculo.
Pasamento
Morreu en 1951 dunha doenza do corazón (outras fontes indican a data da morte como 1953). Despois da súa morte, a súa muller continuou promovendo o seu método, grazas ao cal gañou fama nos Estados Unidos.
Chupa
Chupa é un filme estadounidense de 2023 dirixido por Jonás Cuarón e protagonizado por Demián Bichir e Christian Slater. Producido por 26th Street Pictures, estreouse o 7 de abril de 2023 en Netflix con versión de dobraxe e subtitulado en galego.
Sinopse
Durante unha visita á súa familia en México, Alex descobre un chupacabras no alpendre do seu avó. Para salvar a esta criatura mítica, Alex e os seus curmáns deberán embarcarse na maior aventura das súas vidas.
André Hess
André Clement Xavier Hess, nado en Montigny-lès-Metz, Mosela, o 5 de marzo de 1933 e finado en Metz o 3 de abril de 2004, foi un futbolista francés, que xogaba como centrocampista.
Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Metz e disputou un total de 264 partidos na Division 1, nos que marcou 69 goles.
Traxectoria
Debutou na Division Nationale francesa en 1952, nas filas do Metz, no que xogou durante os seguintes sete anos. En 1959 fichou polo Monaco, no que xogou durante tres tempadas, gañando dúas ligas e dúas Copas de Francia. Na tempada 1961/62 debutou na Copa de Europa, xogando ante o Rangers e marcando un gol na ida e dous na volta, aínda que o seu equipo quedou eliminado na primeira rolda.
A continuación xogou no Stade de Reims e no Boulogne, antes de regresar ao Metz, onde puxo fin á súa carreira en 1967.
Peḷḷuno, Ayer
miniatura|dereita|270px|Vista da parroquia de Peḷḷuno. miniatura|dereita|Sinal na estrada de camiño a Peḷḷuno. Peḷḷuno é unha parroquia do concello asturiano de Ayer. Linda ao norte co concello de Llaviana e coas parroquias de Vega, Beyo, Cuergo e Santibanes de la Fuente. Atópase a 578 metros de altitude.
Nos seus 16,6 km² vivían un total de 169 persoas (datos de 2019) repartidas entre as localidades de Les Bolgueres, Cueves, Entepenes, El Pendu la Tabla e Peḷḷuno.
Miren Etxezarreta
Miren Etxezarreta Zubizarreta, nada en Ordizia, Guipúscoa o 23 de marzo de 1936, é unha economista e intelectual de esquerdas estreitamente vinculada aos movementos sociais. Desde 2007 é Catedrática Emérita en Economía Aplicada da Universidade Autónoma de Barcelona.
Traxectoria
Estudou Economía no campus de Bilbao da Universidade do País Vasco e fixo un máster na London School of Economics, universidade na que tamén se doutorou. Anos máis tarde, na Universidade Autónoma de Barcelona, volvería a doutorarse.
Está influída por Karl Marx, Rosa Luxemburg e por economistas postkeynesianos como Joan Robinson ou economistas marxistas como Paul A. Baran e Paul Sweezy, entre outras influencias.
Activismo político e social
A principios de 2012, Miren Etxezarreta expresaba o seu escepticismo sobre as transformacións sociais procedentes de revolucións lideradas por poderes xerárquicos e elitistas. Cuestionaba a evolución política de Venezuela pero, sobre todo, manifestaba a súa decepción polo desenlace da revolución Sandinista de 1979, coa cal aseguraba ter aprendido moito. Por este motivo, Miren reiteraba a importancia de «xerar ámbitos de autonomía» e puña énfase en levar a cabo unha transformación social «de abaixo cara arriba» e non ao revés.
Guiada por devanditas premisas, nunca participou en estruturas xerárquicas propias de partidos políticos ou sindicatos senón que preferiu colaborar co tecido asociativo de base, traballou xunto con numerosos colectivos de esquerda, participou en múltiples e variadas campañas e mesmo fundou o Seminario de Economía Crítica Taifa, como exemplo de grupo para «cambiar a sociedade mediante microcosmos».
Dentro da súa traxectoria como activista, un dos seus compromisos máis constantes e regulares a longo prazo constituíuno sen dúbida as Xornadas de Economía Crítica, nacidas a finais dos anos 1980 e celebradas bianualmente en diferentes localidades de España.