cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paulo Futre
Selección nacional
Foi 41 veces internacional coa selección portuguesa, coa que marcou seis goles. Debutou nun partido contra Finlandia correspondente á clasificación para a Eurocopa de 1984 con só 17 anos e 204 días, converténdose no terceiro futbolista máis novo en vestir a camiseta do combinado nacional portugués, superado só por José Gralha e João dos Santos, que xogaran con 16 anos na década de 1920.
Foi convocado por José Torres para o Mundial de 1986 en México, onde xogou como substituto de Fernando Gomes nos dous primeiros partidos ante Inglaterra e Polonia, e como titular na derrota por 1-3 ante Marrocos que supuxo eliminación do equipo portugués na primeira fase.
Pardavedra
O topónimo galego Pardavedra pode referirse a:
Pardavila
O topónimo galego Pardavila pode referirse a:
Anel esclerótico
O anel esclerótico é o anel de óso que se encontra nos ollos de varios grupos de animais vertebrados, agás en mamíferos e crocodilianos. Estes aneis poden estar compostos dun único óso ou de varios óso pequenos xuntos. Crese que os aneis escleróticos cumpren un papel de soporte do ollo, especialmente en animais cuxos ollos non son esféricos, ou que viven debaixo da auga. O anel esclerótico é resultado da osificación da parte anterior da cartilaxe esclerótica formada a partir das cápsulas ópticas embrionarias.
Coñécense aneis escleróticos fósiles de gran variedade de animais extintos, como os ictiosauros, pterosauros e dinosauros, aínda que frecuentemente non quedan preservados.
Os Pardieiros
O topónimo galego Os Pardieiros pode referirse a:
Javier Muñoz
Javier López Muñoz, máis coñecido como Javier Muñoz, nado o 26 de xaneiro de 1973 en Lugo, é un adestrador de baloncesto galego. Actualmente traballa como adestrador asistente no Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.
Traxectoria
Nado en Lugo, Muñoz comezou a súa carreira como adestrador nas categorías inferiores do Club Estudiantes de Lugo, equipo vinculado ao Club Baloncesto Breogán, co que conseguiu o ascenso á Liga EBA na temporada 1998−99. Muñoz foi ademais o encargado de dirixir ao "Estu" na Liga EBA nas tres seguientes temporadas. As súas boas campañas valéronlle para dar ao salto á Liga ACB como adestrador asistente de Andreu Casadevall no Leite Río Breogán. Despois de dúas temporadas na máxima categoría, o adestrador lucense regresou ao seu antigo equipo, dirixiendo novamente ao Estudiantes de Lugo na temporada 2004−05.
Na temporada 2005−06 chega a súa primeira experiencia na Liga LEB, onde exerceu de axudante de Paco Olmos no Club Baloncesto Calpe, con quien repetiría xa no Melilla Baloncesto como asistente na temporada 2007−08. Un ano máis tarde asinou como adestrador principal para o Rayet Guadalajara da LEB Bronce, equipo co que acabou en decimoterciera posición. A seguinte temporada asina como adestrador principal do Aguas de Sousas Ourense de LEB Ouro. Porén, os malos resultado levárono a abandonar o club ourensan antes de tempo, sendo substituído por Paco García.
En xaneiro de 2011 regresa como adestrador principal do Durán Maquinaria Ensino, naquela altura na Liga Feminina 2. En 2014 regresa como adestrador axudante ao Melilla da man de Alejandro Alcoba, equipo co que consegue ser subcampión da Liga LEB na temporada 2015−16. No ano 2017 asina como adestrador axudante do Fuerza Regia de Monterrey de la LNBP de novo da man de Paco Olmos. Tras unha temporada como asistente, no verán de 2018 convértese no primeiro adestrador dos Santos de San Luis da mesma competición. Após finalizar a campaña regresa ao Breogán como adestrador asistente.
Evgenii Onegin (filme de 1911)
Evgenii Onegin (ruso: Евгений Онегин) é un filme mudo ruso de 1911 dirixido por Vasili Goncharov.
Aleksandr Khanzhonkov
Aleksandr Alekseyevich Khanzhonkov (en ruso Александр Алексеевич Ханжонков) nado en Khanzhonkovka o 8 de agosto de 1877 e finado en Ialta o 26 de setembro de 1945, foi un director e guionista de cine ruso.
Roberto Dinamite
Carlos Roberto de Oliveira, máis coñecido como Roberto Dinamite, nado en Duque de Caxias o 13 de abril de 1954 e finado no Río de Xaneiro o 8 de xaneiro de 2023, foi un futbolista e político brasileiro. Destacado dianteiro centro, está considerado como o maior ídolo da historia do Vasco da Gama, club no que militou de xeito case ininterrompido entre 1971 e 1993. Foi o futbolista que máis veces vestiu a camiseta do Vasco, así como o seu máximo goleador histórico, con 1110 partidos e 708 goles (incluíndo partidos amigables).
Foi ademais o máximo goleador histórico do Campionato Brasileiro (190 goles) e do Campionato Carioca (279 goles). Internacional coa selección brasileira, disputou con esta as Copas do Mundo de 1978 e 1982 e os Xogos Olímpicos de 1972. Foi presidente do Vasco da Gama de 2008 a 2014.
Traxectoria
Coñecido como Calu na súa infancia, comezou a xogar ao fútbol no São Bento Esporte Clube, equipo do seu barrio, ata que en 1969 ingresou na canteira do Vasco da Gama. Co equipo xuvenil do club marcou 46 goles e foi o máximo goleador do Campionato Carioca xuvenil de 1970.
Debutou co primeiro equipo o 14 de novembro de 1971, na derrota por 1-0 diante do Bahia. O 25 de novembro marcou o seu primeiro gol, un espectacular tanto diante do Internacional, no estadio do Maracanã, no que caneou a catro rivais antes de mandar o balón ao fondo da rede. Foi nese momento cando comezou a ser coñecido como Roberto Dinamite (dinamita en portugués), alcume que lle puxeran os xornalistas do Jornal dos Sports Aparício Pires e Eliomário Valente.
Foi o máximo goleador do equipo todos os anos entre 1973 e 1985, converténdose no maior ídolo da historia do club. Na tempada 1974 foi unha peza clave na conquista do primeiro Campionato Brasileiro da historia do Vasco, sendo o máximo goleador da competición con 16 dianas. Foi titular no partido de desempate contra o Cruzeiro, formando dianteira xunto con Luiz Carlos Tatu e Jorginho Carvoeiro.
No Brasileirão de 1975, a pesar da mala actuación do Vasco, foi autor de 15 dos 25 goles do equipo, un gol menos que o máximo artilleiro do campionato, Flávio Minuano. No Campionato Carioca dese ano foi tamén o segundo máximo goleador con 25 goles, só por detrás dos 30 de Zico. En 1977 gañou o seu primeiro Campionato Carioca, acabando o torneo de novo como segundo máximo anotador con 25 goles, superado outra vez por Zico. O propio Zico, Dinamite e Cláudio Adão empataron como máximos goleadores do Carioca do ano seguinte, con 19 tantos. En 1979 disputou a súa segunda final do Campionato Brasileiro, perdendo por 2-0 diante do Internacional.
En 1980, con ofertas de varios clubs europeos, aceptou fichar polo FC Barcelona, que buscaba un dianteiro para substituír a Hans Krankl. Marcou dous goles no seu debut, a vitoria por 2-0 sobre o Almería na xornada 17 da Primeira División, e anotou un terceiro gol na volta da Supercopa de Europa fronte ao Nottingham Forest. Con todo, non acabou de adaptarse ao club catalán e perdeu a titularidade trala chegada de Helenio Herrera ao banco do equipo, polo que acabou volvendo ao seu país só 3 meses despois da súa marcha.
No seu regreso ao Río de Xaneiro, o 4 de maio de 1980, realizou unha das súas máis destacadas actuacións, marcando os 5 goles do seu equipo na vitoria por 5-2 sobre o Corinthians, diante de máis de 100.000 persoas no Maracanã. En 1981 proclamouse máximo goleador do Campionato Carioca, por primeira vez en solitario, con 6 goles máis que Zico. O Vasco clasificouse para a final contra o Flamengo, e aínda que gañou os dous primeiros partidos con tres goles de Roberto Dinamite (0-2 e 1-0), o título acabou nas vitrinas do Flamengo, que venceu no terceiro partido. Ese ano marcou un total de 62 goles e superou os 450 goles totais co Vasco, deixando moi atrás os números de Ademir de Menezes, ata entón o máximo goleador histórico do club.
En 1982 gañou o seu segundo Campionato Carioca, vingándose do Flamengo no partido que decidiu o título. Continuou como un dos máximos goleadores do campionato durante os seguintes anos, xunto a xogadores como Romário ou Bebeto, e en 1984 foi o máximo anotador do Campionato Brasileiro. Sumou o seu terceiro Carioca en 1987, revalidando o título ao ano seguinte.
Marcou o seu último gol o 26 de outubro de 1992, na vitoria por 2-0 do Vasco sobre o Goytacaz no estadio São Januário, nun partido do Campionato Carioca, competición que gañou ese ano por quinta vez na súa carreira.
Disputou o seu último encontro o 24 de marzo de 1993, con 39 anos, fronte ao Deportivo da Coruña no estadio do Maracanã, nun partido amigable organizado como despedida e no que compartiu equipo con Zico. O equipo galego gañou aquel encontro con goles de Bebeto e Nando. Retirouse como o máximo goleador histórico do Vasco da Gama (708 goles), do Campionato Brasileiro (190) e do Campionato Carioca (279). É tamén o xogador que máis goles marcou no estadio de São Januário e nos clásicos contra todos os grandes clubs do Río de Xaneiro.
Selección brasileira
En 1972 xogou cinco partidos coa selección olímpica do Brasil, coa que disputou os Xogos Olímpicos de 1972, caendo na primeira fase.
Posteriormente foi 38 veces internacional absoluto coa selección brasileira, coa que marcou 20 goles. Debutou na Copa América de 1975, disputando o seu primeiro encontro o 30 de setembro, na derrota por 3-1 diante da selección peruana nas semifinais. Marcou o seu primeiro gol como internacional o 23 de maio de 1976, na vitoria por 1-0 sobre Inglaterra dentro do Torneo Bicentenario dos Estados Unidos. O seu último partido foi o 17 de xuño de 1984, cando Brasil e Arxentina empataron 0-0.
Foi convocado por Cláudio Coutinho para o Mundial de 1978, no que anotou tres goles, rematando o torneo en terceira posición. Formou parte do equipo brasileiro tamén no Mundial de 1982, como suplente de Serginho.
Política
Despois da súa retirada do fútbol, iniciou unha carreira na política. En 1992, tras afiliarse ao PSDB, foi elixido vereador (concelleiro) do Río de Xaneiro. En 1994 foi elixido deputado do Estado do Río de Xaneiro e foi reelixido en 1998, 2002, 2006 e 2010. Dende 2002 foi membro do PMDB.
En 2008 foi elixido presidente do Vasco da Gama, nas terceiras eleccións ás que se presentaba, despois de non conseguir a vitoria en 2003 e 2006. Ocupou o cargo ata 2014 e durante o seu mandato o club sufriu dous descensos á Serie B e gañou unha Copa do Brasil.
Oborona Sevastopolya
miniatura|Oborona Sevastopolya.
Manuel António dos Santos Lourenço
Biografía
Manuel António dos Santos Lourenço era fillo de Manuel António Lourenço e de Maria Alice dos Santos Lourenço. Llicenciouse, en 1963, coa tese A filosofía da matemática de Ludwig Wittgenstein. Entre 1965 e 1968 foi bolseiro da Fundación Calouste Gulbenkian. Fixo os seus estudos posgrao en Oxford (Master of Arts) baixo a orientación de Michael Dummett, durante a cal preparou a antoloxía O teorema de Gödel e a hipótese do contínuo (F. C. Gulbenkian, 1979) e unha tradución portuguesa das dúas obras clásicas de Ludwig Wittgenstein, Tratado lóxico-filosófico e Investigações filosóficas (F. C. Gulbenkian, 1987).
En 1980, doutorouse na Universidade de Lisboa (en Letras) con Espontaneidade da razão: A analítica conceptual da refutação do empirismo na filosofia de Wittgenstein (editada en 1986 pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda). Ocupou un cargo de Lector de portugués nas Universidade de Oxford (1968-1971) e da California (Santa Bárbara, EUA; 1972-1975), dando aulas despois (1976-1980) na Universidade do Estado da India (EUA) e máis tarde (1983-1984) na Universidade de Innsbruck (Austria). Foi aínda Fellow (1979-1980) no National Humanities Center (Chapel Hill, EUA). Entre 1999 e 2004 presidiu á Sociedade Portuguesa de Filosofía. A súa actividade de ensino foi case exclusivamente cuberta coa divulgación da Filosofía da Matemática e da Lóxica. Foi Director da revista de filosofía Disputatio. Pertenceu tamén á chamada xeración de O Tempo e o Modo, con António Alçada Baptista, João Bénard da Costa, Alberto Vaz da Silva, Pedro Tamen, Nuno Bragança, entre outros, publicando, na revista co mesmo nome, algúns dos seus poemas, ensaios e traducións. As traducións e os libros didácticos de filosofía e Pássaro Paradípsico están asinadas por Manuel Lourenço.
A conxugación desconcertante dun sentido profundamente relixioso do universo e dun vangardismo, próximo a tendencias experimentalistas reveladas os anos 60 e reforzado por un ludismo que se insinúa no gusto polos contrastes, pola sintaxe elíptica, polo insólito, polo antilirismo, e, a nivel formal, pola combinación de xéneros e de fontes, confirma este autor como unha das voces máis orixinais e densas da poesía portuguesa contemporánea.
M. S. Lourenço foi, do seu casamento con Manuela Lourenço (1937-1998), pai da bailarina Catarina Lourenço (1965-) e do helenista, ensaísta e profesor universitario Frederico Lourenço (1963-); e, do casamento con Sylvia Wallinger (1948-), pai de Leonora Wallinger Lourenço (1981-2001).
Foi aínda detentor das seguintes Ordes: Grã-Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada e Cruz de Honra de I Clase da República da Austria.
Tras unha loita prolongada contra o cancro, Manuel S. Lourenço faleceu o día 1 de agosto de 2009, na compañía dos familiares máis próximos.
Vigo, Kent
Vigo Village (vila ou aldea de Vigo) tamén chamada como simplemente Vigo pronunciado é unha parroquia civil do distrito de Gravesham en Kent, Inglaterra. Toma o seu nome dunha vivenda, pousada ou establecemento público do século XV, rebautizada no século XVIII após a batalla de Rande na Ría de Vigo. Mentres unha aldea próxima chamada Vigo estaba rexistrada nun mapa do século XVIII, a actual aldea construíuse a mediados do século XX, nun lugar que fora un campamento militar da Segunda guerra mundial. A parroquia civil foi creada o 1 de abril de 2000 a partir da parroquia de Meopham.
A aldea está situada no medio dun bosque de castiñeiros na parte superior de North Downs, ao leste da estrada entre Gravesend e Wrotham. Trosley Country Park atópase inmediatamente ao sur da vila e forma parte da área de North Downs de grande beleza natural. No censo de 2001 a parroquia civil de Vigo tiña unha poboación de 2.201 habitantes, reducíndose a 2.065 no censo de 2011. miniatura|Pousada Vigo Inn, en Vigo Village
Historia
miniatura|Entrada a Vigo|esquerda A pousada de Vigo ten sona de datar de 1471. Foi rebautizada despois da batalla de Rande de 1702, durante a Guerra de sucesión. Unha historia apócrifa suxire que a pousada foi renomeada por un home que a comprou cos premios de guerra obtidos durante a batalla.
Sir Sidney morreu en 1906 e a propiedade pasou ao seu fillo Sir Philip. Cando morreu en 1931, a propiedade foi vendida. Algunhas das casas, como a Pilgrims House no fondo de Trottiscliffe Road, foron compradas por inquilinos. Trosley Towers e os bosques foron vendidos ao señor EE Shahmoon en 1935. Durante este tempo construíronse chalés na zona. En 1936, Shahmoon fixo demolir as Trosley Towers e construíu Hamilton Lodge e as cortes adxacentes. Unha historia suxire que as cortes e o aloxamento (Lodge) foron construídos para acomodar o Sha de Persia e os seus cabalos de carreiras nas súas visitas a Inglaterra.
Segunda guerra mundial
En 1942 a zona foi tomada polo exército. Co estalido da guerra e o posterior aumento do tamaño do exército, facíase necesario un gran número de candidatos axeitados para adestrarse como oficiais. Este adestramento normalmente tiña lugar nunha Unidade de Adestramento de Oficiais Cadete (OCTU) que estaba unida ao brazo do servizo no que o cadete acabaría por servir. Con poucas excepcións, todos os cadetes oficiais estaban obrigados a asistir ao recentemente formado campamento de Wrotham pre-OCTU, que estaba situado no que hoxe é o lugar de Vigo Village. As áreas de adestramento estendéronse cara ao norte por todo Happy Valley, case até Meopham, e ao sur até terras de cultivo máis aló do Pilgrims Way. O sitio manexou a maioría dos oficiais do exército británico durante os próximos catro anos, manexando ata 10.000 homes en cada momento.
O adestramento de unidades motorizadas estaba situado no que hoxe son o Vigo Rugby Club e Highview.
Sarsen
miniatura|alt=pedras cincentas alongadas de varios metros estendidas nun pardo inclinado|Pedras de sarsen, reserva natural de Fyfield Down (Wiltshire)
Vigo, Kent
Segunda guerra mundial
O campo continuou funcionando até principios de 1946 e hoxe pouco queda do que no seu momento foi o maior pre-OCTU do mundo. Agora só son visibles os contornos dalgúns dos cimentos nos bosques circundantes, unha plataforma de formigón que era un punto de lectura de mapas e un muro de asalto desmoronado. Só queda un edificio, coas súas grandes portas dobres oxidadas, detrás do Colexio de Vigo e foi un dos garaxes de transporte de motor. O único outro recordatorio que queda hoxe é o nome dunha das estradas que atravesan a aldea, Erskine Road (nome dun comandante) e Hamilton Lodge, na Harvel Road.
Posguerra
Coa saída do exército en 1946, a zona foi ocupada por persoas que, na súa maior parte, o perderan todo durante o Blitz. Aquí atoparon aloxamentos preparados e camiños ben feitos, e pronto se formou unha comunidade. A presenza dunhas 1000 persoas na zona levou aos concellos de Strood, Gravesend, West Malling e Northfleet a mellorar as condicións dos habitantes: axeitaron estradas, aseos e acondicinaron casetas, habilitouse unha biblioteca e un centro médico. O concello cobraba os alugueiros e o asentamento pasou a chamarse Vigo Village.
Sarsen
As pedras sarsen son moles de pedra areenta do Reino Unido en Salisbury Plain e Marlborough Downs en Wiltshire, en Kent e en pequenas cantidades en Berkshire, Essex, Oxfordshire, Dorset e Hampshire. Son os restos posglaciais dunha capa de silicio cenozoico que cubriu antigamente gran parte do sur de Inglaterra. É unha rocha densa e dura creada a partir de area unida por un cemento de sílice, o que a converte nunha especie de arenisca silicificada. Crese que isto se formou durante a meteorización do Neóxeno no Cuaternario, pola silicificación dos sedimentos do Grupo Lambeth do Paleoceno Superior como resultado da lixiviación aceda.
Vigo, Kent
Posguerra
As cortes na parte traseira de Hamilton Lodge foron utilizadas como escola primaria desde aproximadamente 1948. Antes disto os nenos asistían ás escolas de Meopham e Culverstone.
A finais da década de 1950 moitos dos residentes foron realoxados en zonas próximas, o terreo foi desalozado en certa medida e vendido polo Sr. Shahmoon a Croudace Ltd, unha empresa de promoción inmobiliaria.
A principios dos anos 70 construíse unha escola primaria, aberta en 1972. Tamén se construíu un centro comercial e o pub The Villager abriuse en 1985.
Transporte
Vigo ten autobuses a Sevenoaks e Gravesend.
Sarsen
Etimoloxía
A palabra «sarsen» é unha adaptación de «pedra saracen», do dialecto Wiltshire. Saracen era un nome común para os musulmáns e chegou a ser utilizada para todo o que non se consideraba cristián, xa fose musulmán, pagán, celta ou doutra orixe.
Usos
Os construtores de Stonehenge utilizaron estas pedras para a chamada Pedra do Talón e o Círco de Sarsen. Avebury e moitos outros monumentos megalíticos en Inglaterra do sur tamén están construídos con pedras de sarsen.
No caso de Avebury, os investidores que apoiaron un plan para reutilizar a pedra, arruináronse cando resultou que as casas que construíran eran imposíbeis de vender e tamén propensas a incendiarse. A pesar destes problemas, as pedras de sarsen eran moi apreciadas pola súa durabilidade, especialmente para chanzos e pedras de bordo.
Handsome Furs
Handsome Furs foi un dúo canadense de indie rock baseado en Montreal formado en 2006 por Dan Boeckner e Alexei Perry, que estaban casados nese momento. Boeckner é coñecido sobre todo polo seu tempo nos grupos Wolf Parade e Atlas Strategic. A banda anunciou a súa separación o 17 de maio de 2012 a través de Facebook.
Minyons de Terrassa
miniatura| 3 de 10 amb folre i manilles cargado polos Minyons. Terrassa, 2010. Os Minyons de Terrassa son un grupo de castellers fundado en 1979. Teñen a súa sede en Terrasa e a súa camisa é de cor malva.
Os Minyons son a agrupación máis antiga de Terrasa, cidade sen tradición casteleira ata a súa aparición, e son unha das agrupacións máis destacadas do mundo "casteller", sendo os primeiros en teren completadas construcións de 10 pisos de altura.
Historia
Malia que Terrasa foi escenario de actuacións de castellers nas primeiras décadas do século XX, non foi ata a transición cando se comezaron a ver os primeiros castellers locais. No ano 1979, un grupo de xoves vinculados ao Centro Excursionista de Terrassa fixeron os seus primeiros castelos de xeito informal, e o grupo evolucionou ata completar unha primeira actuación o 14 de xullo de 1979 na praza Vella de Terrasa.
Elisa Soriano Fisher
Elisa Soriano Fischer, nada en Madrido 22 de outubro de 1891 e finada na mesma cidade o 3 de decembro de 1964 foi unha docente e oftalmóloga española. Fundou a Asociación Nacional de Mulleres Españolas (ANME) e presidiu a Juventud Universitaria Feminina (JUF). É unha figura destacada do sufraxio universal e do feminismo asociativo e intelectual durante as décadas de 1920 e 1930, até o inicio da Guerra Civil Española. Viviu nunha época convulsa na que tiveron lugar varios cambios políticos de gran relevancia para a España do século, como a monarquía de Afonso XIII, a ditadura de Primo de Rivera, a Segunda República e a ditadura franquista.
Minyons de Terrassa
Historia
No ano 1980 unha escisión deu lugar á fundación dos Castellers de Terrassa. A pesar diso, a evolución dos Minyons foi notable, completando castelos de sete pisos o ano 1980 e acadando erguer o seu primeiro castelo de oito pisos, o 4 de 8, en 1982.
Elisa Soriano Fisher
Traxectoria
Elisa Soriano era filla de Enriqueta Fischer, falecida antes de que Elisa cumprise os 5 anos, e José Soriano Surroca (1865-1938), xinecólogo e académico madrileño. Até os 13 anos de idade, estudou no colexio San Luís dos Franceses da capital de España, e continuou os seus estudos no Instituto Xeral e Técnico de Guadalaxara. Iniciou a súa formación como pedagoga na Escola Normal Superior de Mestras, onde terminou o Grao Superior de Mestra de Primeiro Ensino cunha cualificación de sobresaliente no ano 1912. Un ano despois traballouse como secretaria da Comisión de Regulamento da Caixa de socorros e integrouse no Comité Feminino de Hixiene Popular de Madrid.
En 1914, pouco tempo despois de que fose aprobado o dereito de acceso á Universidade para as mulleres, Elisa matriculouse en Medicina sendo unha das primeiras mulleres españolas en acceder ao ensino superior. A pesar de ser a única muller da promoción daquel ano, contou co apoio de Sebastián Recasens, decano de Medicina e xinecólogo. Elixiu oftalmoloxía como especialidade, que era a especialidade da tamén doutora Trinidad Arroyo, unha das tres mulleres que practicaban medicina nesa cidade. En 1915 traballou como auxiliar da inspección médico-escolar de Madrid, un ano máis tarde foi a primeira muller en solicitar alumno interno da Beneficencia Provincial de Madrid. Tamén foi vicesecretaria de Protección Escolar. Obtivo a licenciatura en Medicina na Universidade Central en 1918 e o doutoramento en 1919 cunha tese sobre tumores oculares. miniatura|Retrato fotográfico da Doutora en Oftalmoloxía D.ª Elisa Soriano Fischer. Defensora dos dereitos e capacidades das mulleres en España.
Minyons de Terrassa
Historia
En 1987, os Minyons acudiron por primeira vez á Diada de San Félix en Vilafranca del Penedès, unha das máis importantes do calendario, onde lograron cargar o seu primeiro 2 de 8 amb folre, unha torre que completarían en Terrasa nese mesmo ano, atinxindo tamén o 5 de 8 e o 3 de 8.
Elisa Soriano Fisher
Traballo como doutora e profesora
Elisa Soriano comezou unha dobre traxectoria profesional, que mantivo toda a súa vida, na que combinaba a oftalmoloxía que levaba a cabo en diversas institucións públicas, así como desinteresadamente na Real Policlínica do Socorro de Madrid e nunha consulta privada co ensino de Hixiene, Fisiología e Anatomía como catedrática na Escola Normal Central de Mestras. Participou en varios congresos, chegando a ser vogal do Segundo Congreso Internacional de Ciencias Administrativas, onde presentou “La Cruz Roja Internacional en paz y en guerra”, xunto coa escritora Branca dos Ríos de Lampérez e o poeta Sofía Casanova.
Minyons de Terrassa
Historia
Após completar en 1989 o seu primeiro castelo de nove pisos, en 1993 a agrupación conseguiu, por primeira vez na historia, cargar o 2 de 9 amb folre i manilles, a primeira torre con tres bases. No mesmo 1993, a Generalitat de Cataluña concedeulles a Creu de Sant Jordi, a máxima distinción do goberno catalán.
Elisa Soriano Fisher
Traballo como doutora e profesora
En 1921 Elisa Soriano Fisher convértese na primeira muller española en ter un cargo oficial no Hospital, recibindo varios homenaxes, como o da ANME e a JUF organizado nos salóns do Hotel Palace, ao que asistiron algunhas feministas españolas como María Espiñenta ou Dores Velasco.
Minyons de Terrassa
Historia
En 1995 conseguiron en Barcelona o primeiro 5 de 9 amb folre do século XX, e en 1998 repetiron xesta en Xirona co primeiro 4 de 9 sense folre descargado en máis de 100 anos. Meses máis tarde, o 22 de novembro de 1998, os Minyons convertéronse na primeira agrupación en completar un castelo de dez pisos: o 3 de 10 amb folre i manilles, unha construción que os Castellers de Vilafranca cargaran unha semana antes malia que a deixaron sen completar.
Elisa Soriano Fisher
Traballo como doutora e profesora
En 1927 Elisa Soriano, que xa formaba parte da Asociación Internacional de Médicas, foi nomeada pola famosa médica e feminista Kate Carnpbell Hurd-Mead, presidenta de Medical Women International Association (MWIA), nun artigo que escribiu tras unha visita a España. Ademais, Soriano aprobou as oposicións e obtivo unha praza no corpo médico da Mariña Civil, converténdose así na primeira muller que embarcou para exercer a súa profesión. Alí traballou durante todo un ano como inspectora médico en dúas liñas de pasaxeiros que cubrían o traxecto até América do Sur.
Minyons de Terrassa
Historia
En 2008, a agrupación marcou de novo un fito conseguindo cargar o primeiro 3 de 9 amb folre i pilar da historia. E no ano 2015 os Minyons fixeron o primeiro 4 de 10 amb folre i manilles da historia, a torre máis grande da historia, converténdose unha vez máis en pioneiros dos castells.
Elisa Soriano Fisher
Traballo como doutora e profesora
Despois da Guerra Civil, Elisa Soriano seguiu traballando como catedrática e oftalmóloga pediatra, promovendo de maneira activa encontros de carácter literario e cultural. En 1962, dous anos antes da súa morte, recibiu a Medalla da Cidade de Madrid.
Activismo feminista
Elisa Soriano loitou durante toda a súa vida pola liberación, polo camiño cara á modernidade, a emancipación e a liberdade da muller. A doutora Soriano cría nas mulleres con autocapacidad e autonomía, todo proporcionado principalmente pola educación. Desde os anos 20, Elisa formaba parte de numerosas agrupacións feministas, sendo unha das máximas responsables do asociacionismo español da época. É un dos personaxes máis destacados do Madrid da época, pois foi unha grande influencia para moitas mulleres que levaron a cabo varios momentos chave do feminismo español. É evidente que a doutora Soriano foi unha feminista e defensora da igualdade de xénero.
Minyons de Terrassa
Posición contraria aos concursos de castells
Ademais da súa filosofía innovadora tecnicamente, os Minyons destacan pola súa posición contraria a competición. Dende 1980, a agrupación negouse a participar en tódalas edicións do Concurso de Castells de Tarragona, que se celebra nesta localidade de xeito bianual. A agrupación defende que os castells non deben ser unha competición nin se deben puntuar, ademais de opoñerse a outras características do certame como o cobro de entrada, a falta de colaboración do público e entre agrupacións ou o funcionamento da actuación.
Elisa Soriano Fisher
Activismo feminista
A finalización da primeira guerra mundial supuxo o inicio da loita polos dereitos das mulleres. A finais do ano 1918, creouse a Asociación Nacional de Mulleres Españolas (ANME) e Elisa era unha dos seus integrantes. Entre algúns dos obxectivos máis desexados por parte da organización atópanse: conseguir o dereito e acceso á educación, o traballo con igual remuneración, é dicir, o mesmo salario para un mesmo traballo independentemente de quen o realizou, defender os dereitos femininos, protección a toda iniciativa feminina e idea humanitaria etc. . Ademais de Elisa, tamén se atopaban outras mulleres que eran activistas da ANME como Benitas Asas, Dores Velasco e Julia Peguero que estaban lideradas por María Espinosa de los Monteros. A ideoloxía desta organización considerábase como feminista de centro.
Ademais de formar parte da Asociación Nacional de Mulleres Españolas, Soriano foi a fundadora da Juventud Universitaria Feminista (JUF), cuxo obxectivo era ser a unión entre mulleres de diferentes ámbitos e asociacións; na organización había lugar para todo tipo de mulleres sen importar a súa ideoloxía: republicanas, monárquicas e católicas. Por todos estes motivos, Soriano converteuse en 1919 en vogal do Consello Supremo Feminista de España, unha organización creada como resultado da unión de varias asociacións sufragistas do país: a Sociedade Progresiva Feminina, a liga Española para o Progreso da Muller, a Sociedade Concepción Arenal, de Valencia, a Asociación Mujer del Porvenir, de Barcelona e a ANME. Os estatutos da JUF foron publicados na revísta Redención, e recollían o principal obxectivo da asociación: “al estudiar una carrera, que [las mujeres] puedan obtener los mismos puestos que los hombres cuando por su inteligencia los merezcan”. Onde apareceu por primeira vez o nomeJuventud Universitaria Feminista, foi en Redención, unha revista mensual de carácter feminista. Elisa afirmou a oficialidade da organización universitaria para ter carácter propio en accións feministas específicas da universidade e en congresos. Dous anos máis tarde, concretamente, na Xunta Xeral da Asociación Nacional de Mulleres Españolas, Soriano foi seleccionada como unha das “vogais natos” da nova xunta directiva.
Minyons de Terrassa
Posición contraria aos concursos de castells
Malia que os Minyons non son a única agrupación que se negou a participar (fixérono, tamén, outros grupos como os Bordegassos de Vilanova), a agrupación de Terrasa sempre foi das máis críticas coa puntuación das torres e as competicións, unha postura que foi máis notábel polo feito de ser unha das agrupacións máis destacadas do mundo dos castells. miniatura| Primeiro [[4 de 10 con forro e esposas|4 de 10 da historia, completado pola agrupación o 22 de novembro de 2015 en Terrasa.]]
Elisa Soriano Fisher
Activismo feminista
A súa constante loita pola igualdade levouna, en xuño de 1920, a ser a delegada española pola Juventud Universitaria de Madridd, no congreso celebrado en Xenebra por iniciativa da Alianza Internacional para o Sufraxio da muller. Un congreso que supuxo un gran paso cara ao sufraxio feminino. Con todo, a súa presenza non era para nada estraña. A doutora Soriano era considerada unha das iconas do feminismo español e sempre se atopaba nos lugares nos que cría que era necesario representar as aspiracións das mulleres.
Minyons de Terrassa
Incorporación da muller ao mundo dos castells
Dende a súa orixe a finais do século XIX, os castelos foron unha actividade puramente masculina, con algunha colaboración esporádica e anecdótica dalgunha persoa feminina próxima á actividade por vínculos basicamente familiares. Non foi ata a aparición dos Minyons de Terrassa en 1979, nun contexto de reivindicación, modernidade e progresismo, que as mulleres se incorporaron aos castells en situación de igualdade. En todo momento, os Minyons tiveron claro que as mulleres non podían quedar excluídas dunha actividade cultural, lúdica, festiva e mesmo fisicamente dura como son os castelos. Ata entón, como moito podía ser a enxaneta, pero non participaba na dinámica da agrupación nin ocupaba outros postos no tronco do castelo, núcleo ou piña.
Dende o primeiro momento, os Minyons de Terrassa formaron as súas construcións con homes e mulleres por igual. Esta innovación foi recibida con escepticismo por parte dos sectores máis tradicionalistas, mais as críticas quedaron silenciadas polos resultados positivos e os avances técnicos que provocou este cambio.
Elisa Soriano Fisher
Activismo feminista
En 1926 levouse a cabo no Teatro Alkázar de Madrid o primeiro mitin de mulleres españolas, no cal Elisa interveu. Un ano máis tarde, Soriano foi nomeada delegada polo ministerio de Instrución Pública para representar a España no Congreso de Bolonia. Neste ano a JUF, que levaba 8 anos en marcha, tivo unha grande actividade. Con apoio, conseguiuse unha bolsa de estudos para universitarias que fosen membros da International Federation of Women University. A Comisión da Federación en España contaba con Elisa Soriano como presidenta.Pero aínda entón quedaban moitas vitorias por gañar e logros que conseguir. A JUF converteuse nunha verdadeira escola de dirixentes e colaboradores sobre todo no ámbito profesional, pero sempre reivindicativo. Con todo, en 1928, os camiños da JUF e de Elisa Soriano separáronse, xa que Soriano foi escollida no corpo médico da Mariña Civil. No entanto, en 1928 fundou cun grupo de amigas a como Trinidad Arroyo e Concepción Aleixandre a Asociación de Médicas Españolas (AME). AME estaba conectada co movemento internacional de mulleres médicos, un movemento que se fundou nos Estados Unidos en 1919 e que se expandiu polo resto do mundo. De feito, en 1927 a doutora Soriano entrevistouse coa presidenta de Medical Women International Association. AME e a MWIA tiñan como obxectivos obxectivos defender profesionalmente ás mulleres médicos e mellorar a saúde de mulleres e nenos. A asociación paralizouse despois da guerra civil e volveu funcionar en 1965, nos últimos anos do réxime franquista.
Influencia
Elisa Soriano viviu rodeada de mulleres ás que admiraba. Destaca a súa relación coa avogada Margarita Nelken, que probablemente comezou despois de que Fisher ofrecéselle o seu apoio tras ler un artigo seu en contra do abandono dos nenos e das condicións precarias polos que estes pasaban. Nalgúns dos retratos que conservan as súas sobriñas, podemos ver a Elisa xunto a persoas de renome como Madame Curie, Albert Einstein, María Espino de los Monteros, Odón de Buen ou Emilia Pardo Bazán.
Mercado de Abastos de Pontevedra
O Mercado de Abastos de Pontevedra (ou Mercado Municipal de Pontevedra) é un mercado cuberto en Pontevedra. Está situado no extremo norte do centro histórico, preto da ponte do Burgo. Ten vistas á ribeira do Lérez e foi inaugurado en 1948. miniatura|Un dos dous patios interiores
Elisa Soriano Fisher
Influencia
Outras dúas mulleres que destacaron entre o seu círculo de amizades foron Clara Campoamor e Julia Peguero, coas que seguiu sendo amiga mesmo na ditadura. Campoamor consideraba á doutora Soriano un referente, a pesar de ser tres anos maior que ela. As dúas formaban parte da Sociedade Española de Abolicionismo e do Partido Radical, o proxecto político de Alejandro Lerroux. Ademais, cando Clara Campoamor volvía a España de forma clandestina, hospedouse na casa de Elisa. Peguero tamén admiraba á doutora, aínda que era once anos maior que ela, e tiveron unha gran relación até a morte de Elisa. Antes da guerra, ambas traballaran como conselleiras de libre designación do Goberno republicano no Consello Nacional de Sanidade e Asistencia Pública. A admiración era mutua, pois Elisa gardaba todos os libros da deputada e fotos persoais na súa biblioteca persoal. Estes libros forman parte da Biblioteca da Facultade de Educación da Universidade Complutense de Madrid.
Obras
Da abundante obra publicada en revistas especializadas, como La Medicina Social Española (1918-20) e El Siglo Médico, poden destacarse os artigos:
Mercado de Abastos de Pontevedra
Historia
As prazas medievais do centro histórico de Pontevedra eran, desde a Idade Media, o lugar onde se vendían diferentes produtos. Na Praza do Teucro vendíanse produtos como o pan e o leite, na Praza da Verdura, verduras, froitas, castañas e peixe, e na Praza de Méndez Núñez, galiñas, entre outros.
Na década de 1880, a cidade necesitaba urxentemente un mercado cuberto para maior comodidade e hixiene, como se desprende da acta municipal do 5 de marzo de 1884. En 1885 aprobouse o proxecto de mercado cuberto e encargouse ao arquitecto municipal Alejandro Sesmero. O novo mercado cuberto inaugurouse o 15 de agosto de 1886 xunto á ponte do Burgo, no soar do antigo cárcere. Tiña unha planta baixa e unha fachada lonxitudinal ao longo do río Lérez no antigo dique. Había mostradores de mármore e ventiladores de ferro para a carne. O mercado estaba cuberto cunha estrutura mixta de ferro e madeira.
Na década de 1990, foi evidente que este mercado cuberto de 1948 debía renovarse por completo para satisfacer as novas necesidades. En 1999 construíuse un mercado provisional fronte ao pavillón municipal de deportes da cidade, ao norte do río Lérez, e en 2000 desmontouse pedra a pedra o mercado de 1948 para reconstruílo completamente renovado no mesmo soar da rúa Serra. Esta reforma foi realizada polo arquitecto César Portela e o mercado inaugurouse o 10 de outubro de 2003. A renovación completa do edificio baseouse no espazo e a luminosidade e incluíu a construción dun aparcadoiro subterráneo de dúas plantas.
A primeira planta do mercado foi reformada en 2019 para a instalación dun espazo gastronómico que se inaugurou o 22 de agosto de 2019 baixo o nome de Gastroespazo con diferentes postos de gastronomía dedicados á pescada, o polbo, os mexillóns, o polo e a cociña tradicional galega, entre outros.
En outubro de 2020, o mercado lanzou unha páxina web para a compra dos seus produtos en liña, ponteabastos.com.
Descrición
O mercado é un edificio de granito de dous pisos, de planta rectangular e de estilo tradicional galego con columnas, arcos e arcadas. O seu corpo central, ao que se engadiron dous corpos en forma de U, foi tratado como unha basílica. As dúas fachadas están formadas por tres grandes arcos de medio punto. A fachada principal estrutúrase ao redor de tres arcadas principais na planta baixa que dan acceso ao edificio e cinco arcadas a cada lado que albergan diversos pequenos comercios. Na planta superior, a parte central da fachada ten tres grandes xanelas semicirculares, a maior das cales é a central, e xanelas rectangulares enmarcadas por balcóns a cada lado. O corpo central de ambas as fachadas está coroado con frontóns na parte superior e columnas nos dous soportes centrais. O arco central é máis alto que os laterais. O edificio ten dous tellados con cumbreiras independentes.
Na fachada norte, a parte central da fachada está enmarcada por tres xanelas semicirculares a ambos os dous lados, entre as cales hai catro óculos, e por ventás sen balcóns no primeiro piso.
No interior, a entrada principal conduce a unha grande escaleira central de pedra que leva ao primeiro piso. A escaleira principal termina nun balcón no primeiro andar e dá paso a un paso inferior con tres arcos, o central máis grande, que facilitan a transición aos postos. O interior está estruturado ao redor de dous grandes patios centrais rectangulares con balcóns no primeiro piso e arcadas na planta baixa.
O mercado contaba cun total de 367 puntos de venda en 2014, e tras a transformación da primeira planta en 2019 en zona gastronómica, conta con 214 postos dedicados á venda de peixe e marisco e froitas e verduras, 30 postos cubertos dedicados principalmente á venda de carne e 19 postos no exterior baixo os soportais dedicados á venda de roupa, prensa ou xoiería. Tamén hai vendedores de flores na planta baixa do mercado.
O mercado tamén alberga a lonxa de Pontevedra, onde se celebran poxas de peixe e marisco.
Desde 2002, o mercado conta cun aparcadoiro subterráneo de dúas plantas que tamén dá servizo ao centro histórico da cidade cun total de 208 prazas.
Cultura
Durante a reforma do mercado, descubríronse os restos dunha parte das murallas medievais na rúa Serra.
O 25 de novembro de 2009 inaugurouse o grupo escultórico "A moza das galiñas" da artista Cuqui Piñeiro, que representa a unha muller dando de comer a catro galiñas e un galo, fronte á entrada principal do mercado na rúa Serra. O grupo escultórico é unha homenaxe ás mulleres galegas e ás vendedoras do mercado.
Georges Perrot
Georges Perrot nado en Seine-et-Oise ou Villeneuve-Saint-Georges o 12 de novembro de 1832 e finado en París o 30 de xuño de 1914 foi un arqueólogo e clasicista francés.
Traxectoria
Perrot asistiu ao Liceo de Carlomagno e á École Normale Supérieure de París. En 1861, xunto co arquitecto Edmond Guillaume e o médico ambulante Jules Delbet, realizou para o Departamento de Instrución Pública unha misión científica e literaria en Grecia e Asia Menor. Durante esta expedición descubriu unha tradución ao grego do documento Monumentum Cyranum, unha versión grega do Index rerum gestarum divi Augusti ("O testamento político do emperador Augusto"). Publicou os seus achados como Souvenirs d'un voyage en Asie mineur en 1863. Isto levoulle unha gran reputación e foi nomeado profesor de retórica en Angoulême en Orleans e no Liceo Luís Magno entre 1868-1870. En 1871 foi nomeado mestre da Escola Normal Superior. En 1874 foi elixido para a Academia das Inscricións e Belas Letras e en 1875 para a Sorbona. En 1888 deixa a Sorbona para ser director da Escola en 1888; os seus estudos influirían no alumno Maxime Collignon. Perrot retirouse da Escola en 1904, e foi o seu secretario perpetuo desde 1904 ata a súa morte. Converteuse en editor da revista Revue archéologique.
A finais do século XIX realizou co arquitecto Charles Chipiez un gran percorrido de estudos sobre arquitectura antiga, co apoio da editorial Hachette. Esta viaxe levounos por Grecia, Turquía, Exipto, o Irán e outros países. . Realizaron estudos de arquitectura, baseados na observación de esculturas e ruínas. A partir de 1882 comezaron a publicar unha obra importante (Histoire de l'art dans l'antiquité ) con varios volumes que ofrecen unha síntese da historia da arquitectura antiga.
Pardiñeira
O topónimo galego Pardiñeira pode referirse a:
Os Pardos
O topónimo galego Os Pardos pode referirse a:
Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau
Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau é un Patrimonio da Humanidade en Alemaña, que comprende seis sitios separados que están asociados á escola de arte Bauhaus. Foi designado en 1996 con catro sitios iniciais, e en 2017 engadíronse outros dous.
A Bauhaus só estivo en funcionamento desde 1919 ata 1933 e non formou máis de 1.250 estudantes, dos cales só 155 se graduaron cun Diploma Bauhaus. Non obstante, a escola revolucionou o pensamento e a práctica arquitectónica e estética do século XX.
"[Os] edificios deseñados polos mestres da Bauhaus son representantes fundamentais do Modernismo clásico... Por iso, son monumentos importantes non só para a arte e a cultura, senón tamén para as ideas históricas do século XX." – Solicitude de ampliación da Bauhaus do Patrimonio Mundial da UNESCO e os seus sitios en Weimar e Dessau, delegación alemá ante a UNESCO, decembro de 2015.
Campus Bauhaus, Weimar
miniatura|Un estudio, antigo edificio principal da Bauhaus Weimar, construído entre 1904 e 1911.
A Bauhaus fundouse en Weimar en 1919 por Walter Gropius e alí permaneceu ata 1925 cando se trasladou a Dessau debido á presión política. Atopábase en dous edificios veciños que antes foran dúas escolas de arte separadas, ambas deseñadas ao estilo Art Nouveau por Henry van de Velde. Estes son:
O edificio Van de Velde ten murais reconstruídos de Oskar Schlemmer, creados orixinalmente para a exposición Bauhaus de 1923, e destaca pola iluminación pouco convencional da súa escaleira central.
O edificio principal foi restaurado polo arquitecto alemán de:Thomas van den Valentyn en 1999. Ten unha escaleira principal sinuosa e elíptica de estilo Art Nouveau. A antiga oficina de Walter Gropius reacondicionouse con mobles, accesorios e alfombras reconstruídos.
Despois do peche da Bauhaus en Weimar, os edificios utilizáronse por varias institucións educativas sucesoras relacionadas coas artes. Hoxe, despois de varias fusións, reestruturacións e renomeamentos, a actual Bauhaus-Universität Weimar, fundada en 1996, opera no antigo sitio da Bauhaus, impartindo cursos relacionados coa arte, deseño e tecnoloxía.
O sitio incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Os edificios funcionan como un centro de ensino, pero a Universidade Bauhaus de Weimar ofrece visitas polo exterior e polo interior.
Haus am Horn
thumb|[[Haus am Horn, Weimar, construída en 1923]]
A Haus am Horn é unha casa doméstica feita de formigón e aceiro construída para a primeira exposición de obras da Bauhaus en 1923. O edificio baseouse nos deseños de Georg Muche, pintor e profesor da escola. Foi o primeiro edificio baseado enteiramente nos principios de deseño da Bauhaus e presentou un prototipo revolucionario para a vida moderna.
De acordo coa filosofía da Bauhaus de aprender mediante a experiencia práctica, varios membros do persoal e estudantes participaron no proxecto, incluíndo Marcel Breuer, que entón era estudante, Alma Siedhoff-Buscher e László Moholy-Nagy. Todos os mobles, incluída a iluminación, foron feitos nos talleres da Bauhaus.
Incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Desde agosto de 2017 o edificio é propiedade da Klassik Stiftung Weimar. En 2018-19 a casa pechouse ao público por unha importante restauración. Reabríuse o 18 de maio de 2019.
Edificio Bauhaus Dessau
A Bauhaus Dessau é un dos edificios emblemáticos do século XX. Deseñado por Walter Gropius inauguróuse oficialmente o 4 de decembro de 1926, tras pouco máis dun ano de construción. Está "considerado un 'manifesto construído' das ideas da Bauhaus, no que a funcionalidade e a estética do deseño se unen para formar unha única entidade".