cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As Bornogueiras, Pantón, Pantón
As Bornogueiras é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Follés, Pantón, Pantón
Follés é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
San Vicente, A Rigueira, Xove
San Vicente é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Beatrice Wellington
Traxectoria
Wellington matriculouse con 17 anos na Universidade da Columbia Británica e en 1927 licenciouse en inglés e historia. Traballou como profesora no Port Gray Junior High School entre 1928 e 1931 e en Chilliwack (Columbia Británica) de 1931 a 1936.
Para coñecer en persoa a natureza dos conflitos en Europa a mediados da década de 1930, Wellington tomou un ano sabático do ensino e marchou a Xenebra, Suíza. Porén, descoñécense os detalles da súa ocupación. Segundo un informe de 1938 nun xornal de Vancouver, «encargáronlle a dirección dun campamento de verán da YWCA en Checoslovaquia».
Tras a súa morte en 1971, a súa familia creou a Bolsa Conmemorativa Beatrice Wellington Gonzales da Universidade da Columbia Británica e mencionou «o arduo e exitoso esforzo [de Wellington] para protexer e salvar as vidas de refuxiados políticos en Europa antes da segunda guerra mundial e durante a mesma. Para este recoñecemento, terase especial consideración cos estudantes de traballo social que, igual que a señora Gonzales, se preocupen pola situación de persoas en apuros».
Micanxio
miniatura|262x262px|Micanxios pronotais do [[escaravello da ambrosía Xylosandrus crassiusculus]] En bioloxía os micanxios son estruturas especiais do corpo dun animal (insecto, ácaro) que están adaptadas para o transporte de fungos simbióticos, normalmente en forma de esporas. Obsérvanse en moitos insectos xilófagos (por exemplo os escaravellos da ambrosía ou os himenópteros sirícidos), que aparentemente obteñen gran parte da súa nutrición da dixestión de varios fungos que crecen entre as fibras da madeira. Nalgúns casos, como nos escaravellos da ambrosía (Coleoptera: Curculionidae: Scolytinae e Platypodinae), os fungos son o seu único alimento, e as escavacións que fan na madeira son simplemente para crear un microambiente axeitado para o crecemento do fungo. Noutros casos (por exemplo, no escaravello Dendroctonus frontalis), o tecido leñoso da madeira é o seu principal alimento, e os fungos o que fan é debilitar a resposta de defensa da planta hóspede.
Algunhas especies de ácaros foréticas que se montan sobre escaravellos, teñen o seu propio tipo de micanxio, pero por razóns históricas, os taxónomos de ácaros usan para el tradicionalmente o temo acarinario. Ademais de montarse sobre os escaravellos, os ácaros viven xunto con eles nas súas galerías na madeira.
Orixe
Estas estruturas foron descritas sistematicamente primeiramente por Helene Francke-Grosmann en 1956. Despois, Lekh R. Batra acuñou o termo micanxios (mycangia, singular mycangium), latinización moderna procedente do grego myco 'fungo' + angeion 'vaso'.
Función
A función máis común dos micanxios é conservar e liberar un inóculo simbiótico de fungos. Usualmente, este inóculo dos micanxios beneficia aos seus vectores (tipicamente insectos e ácaros) axudándolles a adaptarse a un novo ambiente ou proporcionando nutrientes aos propios vectrores ou aos seus descendentes.
Por exemplo, o escaravello da ambrosía Euwallacea fornicatus transporta o fungo simbiótico Fusarium. Cando o escaravello perfora galerías unha planta hóspede, libera alí o fungo simbiótico que leva no micanxio. O fungo convértese nun patóxeno da planta, que actúa debilitando a resistencia da planta hóspede. Mentres tanto, o fungo crece rapidamente nas galerías e é a principal fonte de alimento do escaravello. Despois da reprodución, os escaravellos en maduración encherán os seus micanxios cos fungos simbióticos antes de partir na procura dunha nova planta hóspede.
Por tanto, os micanxios exercen un importante papel na protección do inóculo da degradación e contaminación e no seu transporte. As estruturas dos micanxios sempre lembran unha bolsa ou recipiente, con tapas ou pequenas aberturas que reducen a posibilidade de que entren contaminantes desde o exterior. Na maior parte dos casos non se coñece aínda como se libera o inóculo do micanxio.
Micanxios e inóculo simbiótico
A maioría do inóculo do micanxio está constituído por fungos. O inóculo simbiótico da maioría dos escaravellos da ambrosía (Scolytinae) son fungos que pertencen aos Ophiostomatales (Ascomycota: Sordariomycetidae) e Microascales (Ascomycota: Hypocreomycetidae). Os fungos simbióticos nos micanxios de avespas Siricidae son da familia Amylostereaceae (Basidiomycota: Russulales). Os fungos simbióticos nos micanxios dos escaravellos Languriini son lévedos (Ascomycota: Saccharomycetales). Os fungos simbióticos nos micanxios dos escaravellos Lymexylidae son Endomyces (Ascomycota: Dipodascaceae). Os fungos simbióticos nos micanxios dos gurgullos Attelabidae son Penicillium (Ascomycota: Trichocomaceae). Ademais dos fungos simbióticos primarios mencionados, pode haber fungos secundarios e algnhas bacterias, que foron illados tamén dos micanxios.
Micanxios en escaravellos escolitinos e platipodinos
miniatura|213x213px|Micanxios orais no escaravello da ambrosía Ambrosiodmus Os micanxios dos escaravellos curculiónidos da ambrosía e das codias (Scolytinae e Platypodinae) adoitan ser invaxinacións cuticulares complexas para o tansporte de fungos simbióticos. Os escaravellos escolitinos que viven nas codias e se alimentan de floema teñen numerosos buratños pequenos na superficie do seu corpo, mentres que os escaravellos da ambrosía (moitos escolitinos e todos os platipodinos), que son completamente dependentes dos seus simbiontes fúnxicos, teñen bolsas complicadas e profundas. Estes micanxios adoitan estar equipados con glándulas que segregan substancias para manter as esporas fúnxicas e quizais para nutrir o micelio fúnxico durante o transporte. En moitos casos a entrada ao micanxio está rodeada por penachos de setas, que axudan a raspar micelio e esporas das paredes dos túneles e dirixir as esporas ao interior do micanxio. Os micanxios dos escaravellos da ambrosía son diversos. Os diferentes xéneros ou tribos teñen distintos tipos de micanxios. Algúns son micanxios orais situados na cabeza, como os dos xéneros Ambrosiodmus e Euwallacea. Outros son micanxios pronotais, situados no pronoto, como os dos xéneros Xylosandrus e Cnestus.
Micanxios en avespas sirícidas
Os micanxios das avespas Siricidae describiunas primeiro Buchner. Os seus micanxios son de tipos moi diferentes dos presentes nos escaravellos da ambrosía e das codias, xa que soamente teñen un par de micanxios na parte superior do ovipositor. Cando as plantas depositan os seus ovos dentro da planta hóspede, inxectan os fungos simbióticos dos seus micanxios na planta, xunto con moco fitotóxico procedente doutra estrutura que fai de reservorio.
Micanxios en escaravellos erotilídos
Unha especie de escaravellos Erotylidae, Doubledaya bucculenta, ten micanxios no tergo do oitavo segmento abdominal. Estes micanxios asociados ao ovipositor só se encontran nas femias adultas. Antes de que Doubledaya bucculentnta deposite os ovos e inxecte os microorganismos simbiontes nunha planta de bambú morta recentemente, escavan un pequeno burato a través do talo do bambú.
Micanxios en escaravellos limexílidos
Os escaravellos Lymexylidae son outra familia de escaravellos perforadores da madeira que viven con fungos simbióticos. Buchner foi o primeiro en descubrir os seus micanxios localizados na parte ventral do seu longo ovipositor. Estes micanxios forman un par de bolsas integumentais a ambos os lados preto do extremo do oviduto. Cando a femia pon ovos, os novos ovos son cubertos por esporas fúnxicas.
Micanxios en gurgullos attelábidos
As femias dos escaravellos do xénero Euops (Coleoptera: Attelabidae) almacenan fungos simbióticos nos seus micanxios, que están situados no primeiro segmento ventral do abdome e o tórax. Son distintos dos micanxios asociados ao ovipositor de sirícidos, erotílidos e limexílidos, porque consisten nun par de incubadores de esporas no extremo anterior do abdome. Este micanxio está formado pola coxa e o metendoesternito no extremo posterior do tórax.
Micanxios nos escaravellos lucánidos
miniatura|213x213px|Femia do lucánido [[Dorcus parallelipipedus evertendo o micanxio pouco despois da eclosión]]
Os micanxios dos Lucanidae descubríronse en Xapón no século XXI. Este micanxio asociado ao ovipositor está localizado nun pregamento dorsal do integumento entre as dúas últimas placas do tergo das femias adultas. Foi examinado en moitas especies. Unha femia everte o seu micanxio por primeira vez pouco despois da eclosión; isto é para recuperar os simbiontes deixados pola larva na cámara pupal cando baleirou o estómago despois de pupar. Posteriormente, cando ela está ovipositando, evérteo para pasar o inóculo á seguinte xeración.
Henry Linderman
Henry Richard Linderman, nado en Lehman, Pensilvania, o 26 de decembro de 1825 e finado en Washington o 27 de xaneiro de 1879, foi un médico, financeiro e alto funcionario estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos nos períodos 1867-1869 e 1873-1878.
Orixe familiar
A súa familia materna, os Brodhead, chegaron aos Estados Unidos cando Daniel Brodhead foi enviado en 1664 para a toma de Nova Ámsterdam, como membro do exército británico. Ademais, o tío avó de Henri Linderman, Daniel Brodhead, foi coronel dun rexemento en Pensilvania durante a Revolución Americana.
Por outra banda, os Linderman chegaron a América no século XVIII, cando Jacob von Linderman, dunha familia de médicos e avogados de Saxonia, emigrou durante a Guerra de Sucesión Austríaca e se instalou preto de Kingston, en Nova York, en 1750.
Primeiros anos e formación
Henry Linderman naceu en Lehman, no condado de Pike, Pensilvania, o 26 de decembro de 1825, o primeiro fillo de Rachel Brodhead e do médico John Jordan Linderman.
Comezou a formarse de xeito autónomo co seu pai e logo estudou Medicina no Colexio de Médicos e Cirurxiáns da Universidade de Nova York, onde se graduou en 1846. Retornou ao condado de Pike, onde exerceu como médico co seu pai, ata que en 1853 se trasladou a Filadelfia, onde tamén exerceu a medicina durante unha pequena temporada.
Carreira na Casa da Moeda
miniatura|esquerda|[[Medalla da Comisión de Ensaios dos EEUU (1879), coa imaxe de Henry Linderman. Gravador: William Barber.|189x189px]]En 1855 o seu tío, o senador demócrata Richard Brodhead, procuroulle un posto como secretario xefe da Ceca de Filadelfia, posto que ocupou ata 1864, data na que cesou para se dedicar a negocios no sector da banca. Linderman tamén participou activamente no Partido Demócrata e en 1868 asistiu á convención nacional dese partido.
O 1 de abril de 1867 volveu á Casa da Moeda ao ser nomeado polo presidente Andrew Johnson como director da institución, e en maio de 1869 finalizou o seu mandato ao acceder ao poder os republicanos.
O ano seguinte foi comisionado polo Goberno na costa do Pacífico para facer unhas investigacións nas cecas de San Francisco e de Carson City acerca da xestión dos metais preciosos neses establecementos. En 1871 viaxou a Europa, tamén como comisionado polo Goberno, para estudar os sistemas monetarios dos países máis desenvolvidos do continente, e á súa volta, en 1872, encomendóuselle, xunto a Robert E. Rogers, da Universidade de Pensilvania, o acondicionamento da refinaría de metais preciosos da Ceca de San Francisco.
O seu coñecemento da moeda e da súa cuñaxe fixo que Linderman fose un dos principais redactores da Lei da Moeda de 1873, que reorganizou a Casa da Moeda dos Estados Unidos e a rede de cecas sucursais. En abril dese mesmo ano foi nomeado novamente polo daquela presidente, Ulysses S. Grant, como director da Casa da Moeda, o primeiro en virtude da nova lei. Durante este período, que durou ata decembro de 1878, dirixiu o nacemento, entre outras moedas, do dólar de comercio.
En 1877, Linderman publicou a monografía Money and Legal tender in the United States ("Moeda e curso legal nos EEUU"), un estudo acerca da moeda e o mundo das finanzas.
Vida persoal
Henry Linderman casou en 1853 con Emily Davis, filla do industrial do carbón George H. Davis. O matrimonio tivo un só fillo.
En 1877 contraeu unha doenza que finalmente lle provocou a morte na súa residencia de Washington, o 27 de xaneiro de 1879. Foi soterrado no cemiterio Nisky Hill en Bethlehem, Pensilvania.
Vicente Gil
Vicente Gil Sáez, nado o 16 de maio de 1954 en Madrid, é un ex-xogador profesional de baloncesto internacional español. Xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,76 m.
Veiga, A Rigueira, Xove
Veiga é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Torrillón, A Rigueira, Xove
O Torrillón é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Pantón de Abaixo, Pantón, Pantón
Pantón de Abaixo é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Regueira, Pantón, Pantón
A Regueira é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Regueira, Santalla de Toiriz, Pantón
A Regueira é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Convento de San Francisco
dereita|miniatura|Igrexa do convento franciscano de Pontevedra. Convento de San Francisco refírese a diversas construcións relixiosas conventuais dedicadas a Francisco de Asís. Pode referirse a:
Proba de fluxo lateral
As probas de fluxo lateral (LFT), tamén coñecidas como ensaios inmunocromatográficos de fluxo lateral ou probas rápidas, son dispositivos sinxelos destinados a detectar a presenza dunha substancia diana nunha mostra líquida sen necesidade de equipos especializados e custosos. Estas probas úsanse amplamente en diagnósticos médicos para probas no fogar, probas de punto de atención ou uso en laboratorio. Por exemplo, a proba de embarazo na casa é unha LFT que detecta unha determinada hormona. Estas probas son sinxelas, económicas e xeralmente amosan resultados en aproximadamente cinco a 30 minutos. Moitas aplicacións baseadas en laboratorio aumentan a sensibilidade de LFT simples empregando equipos dedicados adicionais.
Vila, A Rigueira, Xove
Vila é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Proba de fluxo lateral
As LFT operan nos mesmos principios que os ensaios inmunosorbentes ligados a encimas (ELISA). En esencia, estas probas executan a mostra líquida ao longo da superficie dunha almofada con moléculas reactivas que mostran un resultado visual positivo ou negativo. As almofadas están baseadas nunha serie de camas capilares, como anacos de papel poroso, polímero microestruturado ou polímero sinterizado. Cada unha destas almofadas ten a capacidade de transportar fluídos (por exemplo, ouriños, sangue, saliva) espontaneamente.
A almofada de mostra actúa como unha esponxa e mantén un exceso de fluído da mostra. Unha vez empapado, o fluído flúe cara á segunda almofada conxugada na que o fabricante almacenou partículas bioactivas liofilizadas chamadas conxugados (ver máis abaixo) nunha matriz sal-azucre. A almofada conxugada contén todos os reactivos necesarios para unha reacción químic a optimizada entre a molécula diana (por exemplo, un antíxeno) e o seu compañeiro químico (por exemplo, anticorpo) que foi inmobilizado na superficie da partícula. Isto marca as partículas obxectivo cando atravesan a almofada e continúan ata as liñas de proba e control. A liña de proba mostra un sinal, moitas veces de cor como nas probas de embarazo. A liña de control contén ligandos de afinidade que mostran se a mostra fluíu e as biomoléculas da almofada conxugada están activas. Despois de pasar estas zonas de reacción, o fluído entra no material poroso final, a mecha, que simplemente actúa como un recipiente de residuos.
Os LFT poden funcionar como ensaios competitivos ou sándwich.
Partículas de cores
En principio, pódese usar calquera partícula de cor, porén o látex (cor azul) ou as partículas de ouro (cor vermella) dun tamaño nanométrico son as máis empregadas. As partículas de ouro son de cor vermella debido á resonancia localizada do plasmón superficial. Tamén se poden empregar partículas fluorescentes ou etiquetadas magneticamente, pero requiren o uso dun lector electrónico para avaliar o resultado da proba.
Ensaios de sándwich
Diferenza entre os ensaios de sándwich e os formatos de ensaio competitivo das probas de fluxo lateral
Os ensaios sándwich adoitan empregarse para analitos máis grandes porque adoitan ter varios sitios de unión. A medida que a mostra migra polo ensaio, atópase primeiro cun conxugado, que é un anticorpo específico do analito obxectivo marcado cunha etiqueta visual, normalmente ouro coloidal. Os anticorpos únense ao analito obxectivo dentro da mostra e migran xuntos ata chegar á liña de proba. A liña de proba tamén contén anticorpos inmobilizados específicos do analito diana, que se unen ás moléculas conxugadas unidas ao analito migrado. A liña de proba presenta entón un cambio visual debido á etiqueta visual concentrada, confirmando así a presenza das moléculas diana. A maioría dos ensaios de sándwich tamén teñen unha liña de control que aparecerá se o analito obxectivo está ou non presente para asegurar o bo funcionamento da almofada de fluxo lateral.
O ensaio rápido e de baixo custo baseado en sándwich úsase normalmente para probas de embarazo na casa que detectan a gonadotropina coriónica humana, hCG, na urina das mulleres embarazadas.
Ensaios competitivos
Os ensaios competitivos úsanse xeralmente para analitos máis pequenos xa que teñen menos sitios de unión. A mostra encóntrase primeiro con anticorpos contra o analito obxectivo marcado cunha etiqueta visual (partículas de cores). A liña de proba contén o analito obxectivo fixado á superficie. Cando o analito obxectivo está ausente da mostra, o anticorpo non unido unirase a estas moléculas fixas de analito, o que significa que se amosará un marcador visual. Pola contra, cando o analito obxectivo está presente na mostra, únese aos anticorpos para evitar que se unan ao analito fixo na liña de proba e, polo tanto, non aparece ningún marcador visual. Isto difire dos ensaios sandwich porque ningunha banda significa que o analito está presente.
Probas cuantitativas
A maioría dos LFT están destinados a funcionar sobre unha base puramente cualitativa. Non obstante, é posible medir a intensidade da liña de proba para determinar a cantidade de analito na mostra. Os dispositivos de diagnóstico de man coñecidos como lectores de fluxo lateral son utilizados por varias empresas para proporcionar un resultado de ensaio totalmente cuantitativo. Ao empregar lonxitudes de onda únicas de luz para a iluminación xunto coa tecnoloxía de detección CMOS ou CCD, pódese producir unha imaxe rica en sinal das liñas de proba reais. Usando algoritmos de procesamento de imaxes deseñados especificamente para un tipo e medio de proba particular, as intensidades de liña pódense correlacionar co deseño do analito ntracións. Unha destas plataformas de dispositivos de fluxo lateral de man está feita por Detekt Biomedical L.L.C. As técnicas non ópticas alternativas tamén son capaces de informar sobre os resultados dos ensaios cuantitativos. Un destes exemplos é un inmunoensaio magnético (MIA) en forma LFT que tamén permite obter un resultado cuantificado. Reducir as variacións no bombeo capilar do fluído da mostra é outro enfoque para pasar de resultados cualitativos a cuantitativos. Os traballos recentes demostraron, por exemplo, un bombeo capilar cun caudal constante independente da viscosidade do líquido e da enerxía superficial.
Torre de Son Ganxo
A torre de Punta Prima ou de Son Ganxo é a torre de defensa costeira que está máis ao sur da illa de Menorca. Atópase en Punta Prima, no concello de Sant Lluís. Foi construída co deseño do enxeñeiro militar Ramón Santander. Rematouse en 1787. Ten 3 andares e está en moi bo estado. Pertence ao Consello Insular de Menorca e está xestionado polo Institut de la Joventut de Menorca (INJOVE).
Proba de fluxo lateral
Liña de control
Aínda que non son estritamente necesarios, a maioría das probas incorporarán unha segunda liña que contén un anticorpo que colle látex ou ouro gratis para confirmar que a proba funcionou correctamente.
Extracción de plasma sanguíneo
Debido a que a cor vermella intensa da hemoglobina interfire coa lectura de probas diagnósticas baseadas na detección colorimétrica ou óptica, a separación do plasma sanguíneo é un primeiro paso común para aumentar a precisión das probas diagnósticas. O plasma pódese extraer do sangue enteiro mediante filtros integrados ou mediante aglutinación.
Rapidez e sinxeleza
O tempo para obter o resultado da proba é un dos principais motores destes produtos. As probas poden tardar poucos minutos en desenvolverse. Xeralmente hai unha compensación entre o tempo e a sensibilidade: as probas máis sensibles poden tardar máis en desenvolverse. A outra vantaxe clave deste formato de proba en comparación con outros inmunoensaios é a simplicidade da proba, ao requirir normalmente pouca ou ningunha preparación de mostras ou reactivos.
Patentes
Esta é unha área altamente competitiva e varias persoas reclaman patentes sobre o terreo, sobre todo Alere (antes Inverness Medical Innovations, agora propiedade de Abbott) que posúe patentes presentadas orixinalmente por Unipath. Un grupo de competidores desafía a validez das patentes. Outras empresas tamén teñen patentes neste campo.
Aplicacións
Os ensaios de fluxo lateral teñen unha ampla gama de aplicacións e poden probar unha variedade de mostras como urina, sangue, saliva, suor, soro e outros fluídos. Actualmente son usados ​​por laboratorios clínicos, hospitais e médicos para probas rápidas e precisas de moléculas diana específicas e expresión xénica. Outros usos para os ensaios de fluxo lateral son a seguridade alimentaria e ambiental e a medicina veterinaria para produtos químicos como enfermidades e toxinas. Os LFT tamén se usan habitualmente para a identificación de enfermidades como o ébola, pero o LFT máis común é a proba de embarazo na casa.
Probas COVID-19
Os ensaios de fluxo lateral xogaron un papel fundamental nas probas COVID-19 xa que teñen a vantaxe de entregar un resultado en 15-30 minutos. A avaliación sistemática dos ensaios de fluxo lateral durante a pandemia da COVID-19 iniciouse na Universidade de Oxford como parte dunha colaboración no Reino Unido con Public Health England. Un estudo iniciado en xuño de 2020 no Reino Unido, FALCON-C19, confirmou a sensibilidade dalgúns dispositivos de fluxo lateral (LFD) neste escenario. Catro de 64 LFD probados tiñan características de rendemento desexables; a proba cualitativa rápida de antíxenos Innova SARS-CoV-2, en particular, foi sometida a unha avaliación clínica prolongada en estudos de campo e atopouse cunha boa detección / sensibilidade de antíxeno viral cunha excelente especificidade, aínda que as taxas de fracaso do kit e o impacto do adestramento foron problemas potenciais. Tras a avaliación, o goberno do Reino Unido decidiu en xaneiro de 2021 abrir escolas secundarias en Inglaterra, con alumnos e profesores que recibían LFT diariamente, parte do que se denominou "Operación Moonshot". Non obstante, o 19 de xaneiro de 2021 o MHRA non autorizou probas diarias de resposta rápida como alternativa ao auto illamento.
Os LFT utilizáronse para probas masivas de COVID-19 a nivel mundial e complementan outras medidas de saúde pública para COVID-19.
Algúns científicos alleos ao goberno expresaron serias dúbidas sobre o uso de Innova LFDs para a detección de Covid. Segundo Jon Deeks, profesor de bioestatística na Universidade de Birmingham, Inglaterra, a proba Innova é "totalmente inadecuada" para a proba comunitaria: "como a proba pode perder ata a metade dos casos, un resultado da proba negativo indica un risco reducido de Msgstr "Covid, pero non exclúe Covid". Tras as críticas de expertos e a falta de autorización por parte do regulador, o goberno do Reino Unido "detivo" os LFT diarios nas escolas inglesas a mediados de xaneiro de 2021.
Emblema do Tíbet
miniatura|Fotografía de Gandhi falando na Conferencia de Relacións Asiáticas de 1947; o emblema do Tíbet é visible baixo o delegado tibetano. O emblema do Tíbet é un dos símbolo do goberno tibetano no exilio. Combina diversos elementos da bandeira do Tíbet, cunha arte lixeiramente diferente e contén moitos símbolos budistas. Os principais elementos son o Sol e a Lúa sobre o Himalaia, que representan o Tíbet, moitas veces coñecida como a Terra rodeada de montañas de neve. Nas ladeiras das montañas destacan un par de leóns das neves. Entre os dous leóns atópase o Dharmachakra de oito raios, que representa o Nobre Camiño Óctuple do budismo. No interior da roda, a xema de tres cores representa as prácticas das dez virtudes exaltadas e os 16 modos de conduta humana. A inscrición na pancarta xiratoria de abaixo é a seguinte: bod gzhung dga' ldan pho brang phyogs las rnam rgyal ("Goberno tibetano, Palacio de Ganden, vitorioso en todas as direccións".) O Palacio de Ganden, situado no mosteiro Drepung foi a residencia do Dalai Lama ata o quinto Dalai Lama. Despois de que o quinto Dalai Lama se mudara ao Potala a mediados do século XVII], o Goberno tibetano creado por el en 1642 pasou a chamarse Goberno "Ganden Phodrang".
É o emblema oficial da Administración Central Tibetana con sede en Dharamsala, na India. Xunto coa súa bandeira, o emblema considérase un símbolo do movemento independentista tibetano e, polo tanto, está prohibido na República Popular da China, incluída a Rexión Autónoma do Tíbet, que corresponde á antiga área de control do goberno tibetano en Lhasa, así como outras áreas do gran Tíbet. O emblema adoita verse impreso con variantes en branco e negro e en branco e carmesí, o que é característico das cores que se ven habitualmente na iconografía e no vestido budista.
Vilela, A Rigueira, Xove
Vilela é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Pumariño, Xove, Xove
O Pumariño é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Regueiro, Pantón, Pantón
O Regueiro é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Os Carballás, Xove, Xove
Os Carballás é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Souto, Pantón, Pantón
O Souto é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Efigenia Maseda Paz
Efigenia Maseda Paz, nada en Alfoz cara a 1964, é unha profesora e política galega.
Traxectoria
Foi traballadora do Concello de Alfoz, exercendo como educadora familiar, administrativa e animadora sociocultural. Xestionou a organización e coordinación do Mercado Medieval entre 2007 e 2009, evento co que continuou colaborando ata 2018. Traballou como docente en academias de Lugo na década dos anos noventa, e actualmente é profesora de Latín no IES Perdouro de Burela. Foi fundadora e presidente da candidatura Veciños Independentes de Alfoz (VIA) en 2015. En 2021 foi concelleira de Alfoz e portavoz de VIA logo da dimisión dos concelleiros Xabier Pardiñas e Carmen Geada. En abril de 2023 foi elixida cabeza de lista de VIA para as eleccións municipais de 2023. Foi elixida alcaldesa de Alfoz en xuño de 2023 grazas a un pacto co PSdeG-PSOE.
Agramonte, Xove, Xove
Agramonte é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Amandi, Pombeiro, Pantón
Amandi é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Verdeal, Pantón, Pantón
O Verdeal é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Lamaboa, Xove, Xove
Lamaboa é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Os Chozos, Xove, Xove
Os Chozos é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Vilar, Pantón, Pantón
Vilar é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Alnus cordata
Alnus cordata é unha especie de aliso pertencente á familia das betuláceas.
Descrición
Trátase dunha árbore de tamaño medio que alcanza os 17 - 25 m de altura (excepcionalmente 28 m), cun tronco de até 70-100 cm de diámetro. As follas, de cor verde brillante, son deciduas, pero cunha tempada moi longa, de abril a decembro no hemisferio norte, alternas, cordiformes (en forma de corazón), de 5-12 cm de longo e cunha marxe finamente serrada.
A piña (de aparencia similar á da conífera) é ovoide, de 2-3 cm de longo e 1,5-2 cm de ancho, de cor verde escuro a marrón, cando madura no outono. As sementes pequenas con ás dispérsanse durante o inverno, deixando o antigo "cono" leñoso e negruzco na árbore durante un ano.
Do mesmo xeito que outros alisos, é capaz de fixar nitróxeno do aire. Prospera en chans moito máis secos que a maioría e crece moi rapidamente, mesmo baixo circunstancias desfavorables, o que o fai moi valioso para a paisaxe de plantación nos sitios difíciles, como a minería e de drenaxe de sitios moi compactados.
Distribución e hábitat
É nativo do sur de Italia incluíndo Sardeña e Córsega. É unha especie endémica dos países do Sur, onde, con todo, non se propagou uniformemente. Asóciase frecuentemente con árbores de madeira dura (como os carballos e faias). Atópase no sur de Italia, desde as chairas até 1300 m s. n. m..
Taxonomía
Alnus cordata foi descrita por (Loisel.) Duby e publicado en Flora Gallica 2(2): 317. 1828.
Alnus: nome xenérico do latín clásico para este xénero.
cordata: epíteto latíno que significa "con forma de corazón"
Pandelo
O topónimo galego Pandelo pode referirse a:
Carmela López Moreno
Traxectoria
Enxeñeira técnica de Informática de gestión. Nas eleccións municipais de 2009 foi candidata do PSdeG-PSOE e foi elixida concelleira. Encargouse das áreas de Servizos Sociais e Mar. En febreiro de 2023 foi elixida como candidata do PSdeG para as municipais de 2023. En xuño de 2023 foi elixida alcaldesa de Burela grazas a un pacto co BNG.
Política lingüística en Ucraína
A política lingüística en Ucraína baséase na súa Constitución e, desde o 16 de xullo de 2019, na nova Lei lingüística de Ucraína, literalmente Lei de Ucraína "para garantir o funcionamento da lingua ucraína como lingua estatal", coñecida tamén como Lei de Apoio ao Funcionamento da Lingua Ucraína como Lingua Estatal, aprobada polo presidente Petró Poroshenko.
Historia recente
Desde 2012 até febreiro de 2018, a política lingüística de Ucraína tamén se baseou na Lei de Principios da política lingüística de Estado ( en ucraínés : Закон про засади державної мовної політики,  en inglés : Law on the Principles of the State language policy, coñecida tamén como "Lei Kivalov-Kolesnichenko").
Antes de 2012 estaba en vigor a Lei de linguas na RSS de Ucraína de 1989. A lingua ucraína é a lingua estatal de Ucraína. Segundo o artigo 10 da Constitución de Ucraína, o Estado ten que garantir o desenvolvemento integral e o funcionamento da lingua ucraína en todas as esferas da vida social en todo o territorio de Ucraína. Algunhas das outras linguas que se falan en Ucraína teñen protección constitucional. O ruso é recoñecido como a lingua dunha minoría nacional, porén, segundo algúns, a abolición da lei Kivalov-Kolesnichenko desencadeou unha represión contra as rexións de fala rusa (Odesa, Dnipropetrovsk, Kharkov, Luhansk e Donetsk) que conduciu a unha militarización da situación e mesmo a algunhas masacres da poboación rusa.
A Lei de 2012 concedeu o status de lingua rexional ao ruso e outras linguas minoritarias. Permitiu o uso das linguas minoritarias nos tribunais, escolas e outras institucións gobernamentais en zonas de Ucraína onde as minorías nacionais superan o 10% da poboación. A lei de 2012 foi apoiada polo gobernante Partido das Rexións ( en ucraínés Партія регіонів, romanizado Partiia rehioniv e a oposición dos partidos da oposición, que argumentaron que a lei socavaba o papel da lingua ucraína, violaba o artigo 10 da Constitución e que foi adoptada cun procedemento irregular.  Inmediatamente despois da revolución ucraína de 2014, o 23 de febreiro de 2014, o Parlamento ucraíno votou a favor de derrogar a lei. Esta decisión foi vetada polo presidente en funcións Turchynov. En outubro de 2014, o Tribunal Constitucional comezou a revisar a constitucionalidade da lei de 2012  e declarouna inconstitucional o 28 de febreiro de 2018.
En abril de 2019, o parlamento ucraíno aprobou unha nova lei, "Sobre o apoio ao funcionamento da lingua ucraína como lingua do Estado". A lei fixo o uso do ucraíno obrigatorio (totalmente ou dentro das cotas) en máis de 30 esferas da vida pública, incluíndo a administración pública, o proceso electoral, a educación, a ciencia, a cultura, os medios de comunicación, a vida económica e social, as institucións médicas e sanitarias e as actividades dos partidos políticos. Aínda que houbo propostas nese sentido, a lei de 2019 non regula a comunicación privada. Algunhas exencións foron feitas para as linguas oficiais da Unión Europea e para as linguas minoritarias, coa exclusión do ruso, bielorruso e yiddish. A Comisión de Venecia e Human Rights Watch expresaron a súa preocupación pola incapacidade da lei de 2019 para protexer os dereitos lingüísticos das minorías ucraínas.
Tras a invasión rusa de Ucraína en 2022, o 19 de xuño o parlamento ucraíno aprobou dúas leis que impuxeron restricións aos libros e á música rusos. As novas leis prohíben aos cidadáns rusos imprimir libros a menos que tomen a cidadanía ucraína, prohíben a importación de libros impresos en Rusia, Bielorrusia e os territorios ucraínos ocupados, e prohíben a reprodución nos medios de comunicación e no transporte público da música interpretada ou creada despois de 1991 por cidadáns rusos, a non ser que os músicos estean incluídos nunha "lista branca" de artistas que condenaron publicamente a agresión rusa contra Ucraína.
Visión xeral
miniatura| Porcentaxe de falantes nativos de ruso do censo de 2001 . O ruso era unha lingua rexional en 13 rexións (sombreadas) cun 10 % ou máis antes da derrogación da lei lingüística de 2012. Desde a caída da Unión Soviética e a independencia de Ucraína, a lingua rusa diminuíu. En 2001 seguiu sendo unha das dúas linguas máis utilizadas para os negocios, os procesos xudiciais, a ciencia, a arte e moitas outras esferas da vida cotiá. Segundo o censo de 2001, o 67,5% dos cidadáns de Ucraína consideraba o ucraíno como a súa lingua nativa, sendo o ruso considerado a lingua nativa para outro 29,6%. Outras linguas constituían o 2,9 % restante.
Era soviética
Durante a era soviética, o estado do ucraíno foi legalmente codificado en 1922, cando o ucraíno e o ruso foron declarados de "significación nacional" e as escolas foron autorizadas a utilizar ambos no ensino; nunca foron adoptadas como linguas oficiais da Ucraína soviética, pero tiñan formalmente o mesmo status que "linguas de uso xeral". Mais, na práctica, o ucraíno era principalmente unha lingua rural e tiña un prestixio inferior ao ruso, que era a lingua da sociedade urbana educada. Despois dunha fase inicial de compromiso oficial coa ucrainización na década de 1920 e principios dos 30, a era soviética estivo marcada por unha tendencia crecente cara á rusificación. En 1938 fíxose obrigatorio o estudo do ruso e en 1958 o estudo da lingua materna fíxose opcional. De 1959 a 1989, de media o 60-70% da poboación falaba ucraíno e o 20% falaba ruso; O yiddish tamén foi moi falado pola diminución da poboación xudía (do 14% en 1959 ao 3,9% en 1989).
1989 Lei das Linguas
O 28 de outubro de 1989, o Soviet Supremo da RSS de Ucraína aprobou a "Lei das Linguas". A lingua ucraína foi declarada a única lingua oficial, mentres que as outras linguas faladas en Ucraína tiñan garantía de protección constitucional. O goberno estaba obrigado a crear as condicións necesarias para o desenvolvemento e uso da lingua ucraína, así como das linguas doutros grupos étnicos, incluído o ruso. O uso doutras linguas, xunto co ucraíno, estaba permitido nas institucións locais situadas nos lugares de residencia da maioría dos cidadáns das etnias correspondentes. Garantíase aos cidadáns o dereito a usar a súa lingua nativa ou calquera outra e tiñan dereito a dirixirse a varias institucións e organizacións en ucraíno, en ruso ou noutro idioma de traballo, ou nunha lingua aceptable para as partes. Despois da independencia de Ucraína e da disolución da Unión Soviética, a lei, con algunhas modificacións menores, mantívose en vigor no estado independente ucraíno.
A Rocha, Xove, Xove
A Rocha é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Política lingüística en Ucraína
Constitución ucraína
A Constitución de Ucraína, aprobada pola Verkhovna Rada o 28 de xuño de 1996, establece no artigo 10: "A lingua estatal de Ucraína é o ucraíno. O Estado garante o desenvolvemento integral e o funcionamento da lingua ucraína en todas as esferas da vida social en todo o territorio de Ucraína. En Ucraína, está garantido o libre desenvolvemento, uso e protección do ruso e doutras linguas das minorías nacionais de Ucraína".
2012 Lei de Principios da Política Lingüística do Estado
O 7 de febreiro de 2012, os membros da Verkhovna Rada Serhii Kivalov e Vadym Kolesnychenko (ambos do Partido das Rexións) presentaron un proxecto de lei (comunmente chamado "Kolesnychenko-Kivalov"), que daría o status de lingua rexional ao ruso e outras linguas minoritarias. Permitía o uso das linguas minoritarias nos tribunais, escolas e outras institucións gobernamentais en zonas de Ucraína onde as minorías nacionais superan o 10% da poboación.
Os partidarios do proxecto de lei de 2012 argumentaron que lles facilitaría a vida aos ucraínos de fala rusa. Os opositores temían que a adopción do ruso como lingua minoritaria puidera estenderse rapidamente, desafiando o ucraíno e provocando divisións entre o leste e o oeste de Ucraína. Na práctica, o ruso da época xa se usaba amplamente nos establecementos oficiais de Ucraína. En maio de 2012, Kolesnychenko, un dos autores da lei lingüística de 2012, afirmou que a lei estaba apoiada por varios organismos de educación superior, científicos e ONG. O 9 de febreiro de 2013, o presidente ruso Vladimir Putin concedeulle a el e a outro autor da lei lingüística, Serhiy Kivalov, a Medalla de Pushkin pola súa "gran contribución á preservación e promoción da lingua e da cultura rusas no exterior".
Algúns din que o proxecto contradí a Constitución de Ucraína, viola o Código Orzamentario e pretende aniquilar a lingua ucraína. Sufriu unha crítica nas conclusións das autoridades estatais e dos seus departamentos: a Oficina Principal de Expertos Científicos do Parlamento de Ucraína (23 de maio de 2012), a Comisión Parlamentaria de Cultura e Espiritualidade (23 de setembro de 2011), a Comisión Parlamentaria sobre Orzamentos (3 de novembro de 2011), o Ministerio de Facenda (9 de setembro de 2011) e o Ministerio de Xustiza (27 de setembro de 2011). O proxecto de lei tampouco conseguiu o apoio das institucións especializadas da Academia Nacional de Ciencias de Ucraína, o Instituto de Lingüística, o Instituto da Lingua Ucraína, o Instituto de investigacións políticas e etnonacionais, o Instituto Shevchenko de Literatura, o Instituto de Estado e Dereito, o Fondo lingüístico-informativo ucraíno, o Instituto de Filoloxía da Universidade de Kíiv e a Academia de Ciencias da Escola Secundaria de Ucraína.
Ditame adoptado pola Comisión de Venecia
En decembro de 2011, a Comisión de Venecia do Consello de Europa emitiu un ditame sobre o proxecto de lei cuestionando se o uso paralelo do ucraíno e do ruso cumpría o artigo 10 da Constitución: "a cuestión segue sendo se (...) existen garantías suficientes, no actual Anteproxecto de Lei, para a consolidación da lingua ucraína como única lingua do Estado, e do papel que ten que desempeñar na sociedade multilingüística ucraína".
Ukrayinska Pravda informou de que a Comisión de Venecia non atopou no proxecto de lei garantías suficientes para a protección da lingua ucraína, e que a Comisión chegara á conclusión de que a lei proposta era só "unha ferramenta máis da campaña electoral" para o Partido das Rexións. Kolesnichenko, un dos autores da lei, afirmou que a opinión era "xeralmente de apoio", pero os opositores sinalaron que contiña fortes críticas sobre a falla de protexer o papel do ucraíno como lingua do Estado.
Loita no parlamento
Antes do 24 de maio de 2012, corrían rumores de que se levaría a cabo unha revisión da lexislación sobre idiomas no parlamento (Rada Suprema, Verkhovna Rada) e que o secretario de Seguridade e Defensa Nacional acudiría á sesión. Uns 1.000 manifestantes reuníronse fóra do edificio da Verkhovna Rada instalando outro campamento. As forzas da orde estatal advertiron aos manifestantes que non acampasen alí.
Na sesión nocturna, a oposición parlamentaria na Verkhovna Rada (Bloque Yulia Tymoshenko e A Nosa Ucraína - Bloque de Autodefensa Popular) bloqueou a tribuna principal do parlamento mentres algúns representantes do Partido das Rexións rodeaban o edificio. O relator viuse obrigado a anunciar unha pausa na sesión. Despois do descanso, o deputado Vyacheslav Kyrylenko leu unha declaración da oposición unida para non realizar ningunha audiencia sobre cuestións lingüísticas. Despois de que o borrador de lei #10154 "Sobre a lingua estatal de Ucraína" non fose aprobado na axenda diaria, Kyrylenko retirou o seu borrador #9059 "Prohibición de restrinxir o ámbito de uso da lingua ucraína" dunha revisión, mentres Kolesnichenko fixo unha presentación sobre o seu borrador #9073. O xefe da Comisión de Cuestións de Cultura e Espiritualidade, Volodymyr Yavorivsky, revelou a decisión do comité de rexeitar o proxecto de lei #9073 xa que foi a decisión da maioría da comisión. Sinalou o feito de que o anteproxecto de lei de feito introducirá unha situación bilingüe en número de rexións. Porén, tras unha revisión, o proxecto foi apoiado pola maioría parlamentaria que mostrou o seu apoio á adopción de dúas linguas estatais: o ucraíno e o ruso. A minoría parlamentaria e o grupo de deputados "Reformas para o Futuro" mantivéronse na oposición ao proxecto. O presidente do Parlamento, Volodymyr Lytvyn, viuse obrigado a pechar apresuradamente a sesión mentres a discusión derivou nunha outra loita deixando feridos algúns membros do parlamento.
Sabino Mariño Pereira
Sabino Mariño Pereira, nado en Forcarei cara a 1902 e finado en Perillo (Oleiros) o 19 de novembro de 1992, foi un avogado e político galego.
Política lingüística en Ucraína
Loita no parlamento
O Partido das Rexións lanzou un comunicado á prensa onde acusou á oposición de impedir a promulgación dun proxecto de lei que protexe algúns dereitos constitucionais de millóns de cidadáns de Ucraína. O líder do PoR no parlamento, Yefremov, prometeu revisar o tema unha vez que todo estea estable.
Bazal, Pombeiro, Pantón
Bazal é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Sabino Mariño Pereira
Traxectoria
Fillo de José Mariño Cerviño e Carmen Pereira Bértolo. Avogado en Forcarei. Membro da sociedade "La Polar". Coa proclamación da República foi nomeado membro do Comité provisional en abril de 1931. Logo da repetición das eleccións municipais foi elixido alcalde de Forcarei en xuño de 1931. Cesou como alcalde en 1934. Foi nomeado delegado provincial interino de Traballo na Coruña en xullo de 1934, cesando en xaneiro de 1935. Exerceu como apoderado das dereitas nas eleccións de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Forcarei a finais de xullo. En marzo de 1937 foi denunciado por facilitar documentación a catro veciños de Millerada de ideas esquerdistas que querían emigrar a América. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión, resultando sobresemento provisional e unha multa de 1000 ptas. En 1940 instruíronlle expediente de responsabilidades políticas. Nos anos sesenta foi xuíz comarcal de Forcarei.
Vida persoal
Casou con María Bobillo González e foi pai de Consuelo, José Manuel e María del Carmen Mariño Bobillo.
Política lingüística en Ucraína
Implementación
Desde entón, varias cidades e rexións ucraínas declararon o ruso como lingua rexional nas súas xurisdicións, sendo estes os concellos de Odesa, Khárkiv, Khersón, Mykolaiv, Zaporizhia, Sebastopol, Dnipropetrovsk, Luhansk e Krasny Luch ; e as oblast de Odesa, Zaporizhia, Donetsk, Khersón, Mykolaiv e Dnipropetrovsk. O húngaro converteuse nunha lingua rexional na cidade de Berehove, no Óblast de Zakarpattia, o moldavo na aldea de Tarasivtsi ( Óblast de Chernivtsi), e o romanés na aldea de Bila Tserkva ; tamén no Óblast de Zakarpattia. A partir de entón, eses idiomas poderían utilizarse nos traballos e documentos administrativos da cidade/Oblast. En setembro de 2012 non había plans para ese bilingüismo en Kíiv. O presidente do Consello Supremo de Crimea, Volodomyr Konstantinov, afirmou en marzo de 2013 que a lei de agosto de 2012 non cambiou nada en Crimea.
Intento de derrogación da lei
O 23 de febreiro de 2014, o segundo día despois da fuga de Viktor Yanukovich, mentres estaba nunha sesión parlamentaria, un deputado do partido Batkivshchyna, Vyacheslav Kyrylenko, pasou a incluír na orde do día un proxecto de lei para derrogar a lei de 2012 "Sobre os principios de a política lingüística do Estado". A moción foi aprobada cun 86% dos votos a favor: 232 deputados a favor fronte a 37 en contra do mínimo esixido de 226 de 334 votos. O proxecto foi incluído na orde do día, inmediatamente sometido a votación sen debate e aprobado cos mesmos 232 votos a favor. O proxecto de lei convertería o ucraíno na única lingua estatal a todos os niveis. Aínda así, todas as linguas minoritarias (incluído o ruso) seguen protexidas explicitamente polo artigo 10 da Constitución ucraína. A derrogación tamén faría entrar en vigor a anterior lei de linguas, que estivo en vigor en Ucraína durante 23 anos antes de xullo de 2012 e que regulaba o uso das linguas minorizadas.