cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diosa
miniatura|dereita|O glicolaldehido é a única diosa existente. Unha diosa (di-osa) é un monosacárido composto por dous átomos de carbono. En realidade, a fórmula xeral dun monosacárido non modificado é (C·H2O)n, onde n debe ter un valor de 3 ou máis, polo que os monosacáridos máis pequenos serían as triosas, e as diosas non se axustarían estritamente á definición formal de monosacárido. Aínda así, as diosas son xeralmente aceptadas como os azucres máis simples, xa que se poden describir coa fórmula (C·H2O)2 e levan un grupo aldehido e un grupo OH.
Só é posible unha forma de diosa, o glicolaldehido (ou 2-hidroxietanal ou 2-hidroxiacetaldehido), coa fórmula CHO-CH2OH, que é unha aldodiosa, xa que, ao posuír só dous carbonos, non é posible a formación de cetodiosas.
Xardíns Tívoli
Historia
O parque foi fundado polo arquitecto danés George Carstensen (1812-1857), quen convenceu ao rei Christian VIII (1786-1848) para que lle permitise construír un parque de atraccións, argumentando que “Cando a xente se divirte, esquece a política”. O rei outorgoulle unha licenza por cinco anos para estabelecer o Tívoli fóra do distrito de Vesterport (actual barrio de Vesterbro).
Afoutado tras as súas viaxes por Europa, Carstensen pretendía deseñar un recinto cunha gran variedade de atraccións tal que restaurantes, teatros, quioscos,... e asemade que estes estivesen inspirando polo estilo romántico, en referencia á tendencia británica da época de utilizar enfeites naturais, coma son os xardíns.
Finalmente, o 15 de agosto de 1843, o Tívoli abriu por vez primeira as súas portas ao público baixo o nome de Tivoli & Vauxhall (inspirado nas denominacións respectivas do Jardin de Tivoli parisiense e dos Vauxhall Gardens de Londres). Na segunda metade do S.XIX, a extensión do Tívoli veuse modificada como consecuencia do derrubamento das murallas de Copenhaguen. O parque, que até entón lindaba con estas murallas, incorporou ao seu recinto a parte correspondente ao foso da cidade, orixinándose así o lago, que hoxe en día se estende paralelo a H.C. Andersens Boulevard.
O 24 de xuño de 1944, como consecuencia da segunda guerra mundial, o Tívoli foi bombardeado presumibelmente por un grupo pertencente aos nazis, o Schalburg korp, causando unha gran desfeita no parque. A sala de concertos orixinal ardeu por completo a consecuencia do incendio e non se deu rematado a súa reconstrución até 1956. Hoxe en día non se conserva ningún dos edificios orixinais de madeira construídos por Carstensen no S.XIX.
As entradas
200px|dereita|miniatura|Entrada principal. 200px|esquerda|miniatura|Entrada pola parte da Gliptoteca. O Tívoli conta con tres entradas para o acceso ao recinto.
A entrada máis antiga é a Entrada Principal, localizada en Vesterbrogade. A entrada orixinal era unha porta de madeira que despois foi substituída por unha porta de estilo oriental. A presente porta data de 1890 e foi deseñada por Richardt Bergmann e Emil Blichfeldt. Esta entrada foi restaurada no ano 1993 utilizando unha serie de materiais - tellas e ladrillos- especificamente feitos para ese propósito.
A entrada da Gliptoteca, situada na rúa Tietgensgade, é de estilo chinés e foi construída no 1907 polo arquitecto Knud Arne-Petersen. No ano 1998 esta entrada foi reconstruída para incorporar un sistema electrónico para a compostaxe dos tíckets.
ETS1
A proteína Ets1 ou protein C-ets-1 é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ETS1 situado no cromosoma 11. A proteína codificada por este xene pertence á familia ETS de factores de transcrición.
Xardíns Tívoli
As entradas
A entrada da Estación, en Bernstorffsgade, foi tamén deseñada por Knud Arne-Petersen no 1912, seguindo un estilo xaponés. A escaleira deste entrada baixa até o parque, que se atopa a menor altura que a rúa Bernstorffsgade. A entrada actual data de 1966.
Instalacións
200px|miniatura|dereita|Fragata St. George III no Lago. O Tívoli é un parque coidadosamente deseñado para acoller un gran número de visitantes cada ano e para lles ofrecer diversas posibilidades de entretemento. Isto ademais téntase facer preservando asemade os elementos antigos e a aparencia de parque. Deste xeito, ao camiñar polos Xardíns de Tívoli pódense observar dúas zonas ben diferenciadas: unha delas é a que abrangue os diferentes xardíns cos bancos, os escenarios de música, o Teatro Pantomima etc. até chegar á sala de concertos; a segunda zona destínase aos paseos.
ETS1
Función
Hai 29 xenes ETS en humanos e 28 no rato. As proteínas da familia ETS únense ao ADN polo seu motivo de unión hélice alada-xiro-hélice coñecido como dominio Ets que recoñece especificamente secuencias de ADN que conteñen un elemento central GGAA/T. Porén, as proteínas Ets difiren significativamente nas súas preferencias pola secuencia que flanquea ao motivo central GGAA/T. Por exemplo, a secuencia consenso para Ets1 é PuCC/a-GGAA/T-GCPy. Por outra parte, moitos elementos GGAA/T sobre os que actúan Ets1 naturais difiren da secuencia consenso. Isto último suxire que outros factores de transcrición poden facilitar a unión de Ets1 a secuencias de ADN non favorables.
Xardíns Tívoli
Instalacións
Existen, por outra banda, dous puntos onde o espazo torna máis aberto. O primeiro deles é o escenario ao aire libre, que se atopa no centro do parque, onde teñen lugar actuacións de todo tipo de artistas, ben de música ou ben de danza, e onde tamén se celebran acontecementos especiais como poden ser os triunfos deportivos de equipos dinamarqueses. O outro punto é o lago, antigo foso da cidade, ateigado de pequenas barcas, e que conta con algunha fragata ancorada, coma o caso da Fragata St. George III, construída en 1993 e que alberga un restaurante.
Police Story 3: Super Cop
Sinopse
Un oficial da policía de Hong Kong, Ka-Kui, é enviado a China para intervir contra unha organización de tráfico de drogas. Tras sacar ó irmán do señor da droga de prisión, el e outra axente (Michelle Yeoh) son levados a Hong Kong a traballar para o sindicato. A esposa do xefe foi arrestada en Malaisia por tráfico de drogas e axiña será executada, pero ó ser a única que coñece o número da conta nun banco suízo onde gardan os cartos da droga, terán que liberala.
ETS1
Función
En adultos humanos, a Ets1 é expresada a altos niveis principalmente en tecidos inmunitarios como o timo, bazo, e ganglios linfáticos (en células B, células T, células NK, e células NKT e células inmunes non linfoides). Unha expresión forzada de Ets1 bloquea a diferenciación de células B e T. Ao contrario, ao facer un knockdown de Ets1 cáusanse múltiples defectos no sistema inmunitario.
Xardíns Tívoli
Puntos de interese
200px|miniatura|dereita|Teatro Pantomima. O Teatro Pantomima é o edificio máis antigo do parque e data de 1874. Trátase dun teatro ao aire libre no que se representan actuacións todos os días durante os meses de verán, tanto de ballet coma de música en vivo. A música abrangue a compositores coma Strauss, Mozart, Gounod e H.C. Lumbye (antigo compositor do Tívoli). As melodías selecciónanse de xeito que acaian ao papel e os movementos de cada un dos personaxes. O aspecto do teatro, en cores vivos, corresponde a un deseño de influencia chinesa.
200px|miniatura|dereita|Sala de Concertos. Foi construída en 1956 e deseñada por Hans Hansen e Frits Schlegel, converténdose na meirande e máis moderna sala de concertos da época no norte de Europa. Foi restaurada en 2006 para mellorar a acústica e as instalacións para o público (actualmente conta con 2000 butacas). Accédese polo edificio circular de cristal anexo. Fronte á sala de concertos, atópase unha fonte que imita un grande adobío floral. Todo tipo de concertos, dende música clásica a rock, teñen lugar nesta sala.
ETS1
Importancia clínica
A metaanálise de moitos estudos de asociación de xenoma completo suxeriu que hai unha asociación de SNPs no locus ETS1 coa psoríase en poboacións europeas. Isto non é sorprendente tendo en conta que Ets1 é un regulador negativo das células Th17.
Xardíns Tívoli
Puntos de interese
O orixinal estivo en funcionamento coma sala de concertos entre 1862 e 1902. Posteriormente, foi queimado no ataque ao parque de 1944 e reconstruído en 1946 polos arquitectos Poul e Simon P. Henningsen. Hoxe en día alberga concertos e obras de teatro de carácter nacional e internacional, pasando por música rock, jazz, variedades e teatro para nenos.
ETS1
Importancia clínica
A sobreexpresión de Ets1 en células epiteliais escamosas estratificadas causa cambios prooncoxénicos, como a suspensión da diferenciación terminal, alta secreción de metaloproteases de matriz (Mmps), ligandos do factor de crecemento epidérmico, e mediadores inflamatorios.
Xardíns Tívoli
Puntos de interese
Situado na planta baixa da Sala de Concertos, trátase do máis longo acuario de auga salgada de Europa, con máis de 1600 peixes, quenllas e raias nun arrefice tropical de 30 metros de lonxitude.
200px|miniatura|dereita|O pagode chinés. Foi construído no ano 1900 polo arquitecto Knud Arne-Petersen e está situado ao cabo do lago (con respecto á entrada por Vesterbrogade). Está enfeitado con arredor de 1.500 lámpadas, converténdoo así nunha das atraccións máis fotografadas do parque. Con algo máis de 20 metros de altura conta con catro andeis dos que soamente os dous inferiores son accesíbeis ao público. Acolle un restaurante chinés no que é posíbel degustar comida cantonesa e algúns pratos típicos dinamarqueses.
ETS1
Interaccións
Ets1 interacciona directamente con varios factores de transcrición. As súas interaccións teñen como resultado a formación de complexos multiproteicos. Cando Ets1 interacciona con outros factores de transcrición (Runx1, Pax5, TFE3, e USF1) o seu efecto final sobre a transcrición depende de se o dominio C-terminal é fosforilado. As acetiltransferases CBP e p300 únense ao dominio de transactivación, mentres que AP1, STAT5 e VDR se unen ao dominio C-terminal.
Xardíns Tívoli
Puntos de interese
Foi creada no 1844 como unha garda honorífica dos edificios máis emblemáticos do parque en ocasións festivas. Ao correr dos anos, fóronse creando numerosas divisións que están presentes durante cada un dos seus desfiles, que teñen lugar varias veces á semana durante todos os períodos de apertura do Tívoli. O seu uniforme é semellante ó da Garda Real, e instaurouse no ano 1872. A Garda está composta por uns cen rapaces con idades comprendidas entre os 9 e os 16 anos. Orixinariamente, os rapaces da Garda recibían como pagamento a comida e cervexa. Hoxe en día, o salario vén sendo a propia educación musical que reciben durante o tempo de pertenza á Garda, así coma as viaxes e eventos culturais (coma conferencias e exhibicións) aos que son invitados a participaren.
ETS1
Interaccións
Ademais, ETS1 presenta interaccións con TTRAP, UBE2I e a Proteína asociada á morte 6.
Xardíns Tívoli
Atraccións
200px|miniatura|dereita|Dæmonen. O Tívoli conta con 30 atraccións, das cales 5 abren soamente na temporada de Nadal. Entre todas elas destacan o Himmelskibet (inaugurado en 2006), que con 80 metros de altura é o carrusel máis alto do mundo e ofrece aos visitantes unha fantástica vista de Copenhaguen; e a montaña rusa Daemonen (inaugurada en 2004), con 28 metros de alto e unha velocidade de 77 quilómetros por hora nos 146 segundos que dura unha volta.
Restaurantes
200px|miniatura|esquerda|Edificio do NIMB. En todo o parque existen 38 locais entre restaurantes, bares, cafés e locais de comida rápida nos que se poden degustar unha gran variedade de menús conforme as preferencias e os prezos.
Entre os restaurantes cabe salientar o Café Ketchup e o Divan 2, que son os dous máis antigos do parque, e que no seu inicio foron salóns de té que ofrecían distintos tipos de licores, cafés, tés e chocolates; o The Paul que se dedica á cociña moderna europea e conta no seu haber cunha estrela Michelín; e finalmente o NIMB, localizado nun edificio con vistas aos xardíns, que se caracteriza pola elaboración das comida diante dos propios comensais.
Visitas
Tradicionalmente o Tívoli abría durante o verán, dende primeiros de abril até finais de setembro. Dende 1994, o parque abre tamén polo Nadal durante un mes, até o día 23 de decembro, tempo no que se pode aproveitar para visitar as tendas de agasallos específicos desas datas. No 2006, o Tívoli abriu por vez primeira para celebrar a festividade de Halloween, e debido á exitosa afluencia de xente, repetiuse a celebración en 2007 e 2008.
miniatura|dereita|250px|O parque Tívoli á noite
Afonso V
Afonso V pode referirse a varios reis:
Liste der Herrscher namens Alfons
Fraga Moura, Santaballa, Vilalba
Fraga Moura é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Rafa García
Traxectoria
Nado en Cidade Real, criado na vila próxima de Las Casas, tivo como primeiro club o Albacete Balompié, no que se formou nas súas categorías inferiores. Regresou un ano á súa cidade natal, para despois pasar aos equipos inferiores do Real Madrid e finalmente ao Getafe B. No equipo madrileño, chegou facer a pretempada co primeiro equipo, mais preferiu enrolarse nas filas do Rayo Vallecano B para completar a súa formación, debido ás boas referencias que tiña da súa canteira.
Na tempada 2009-10, co traspaso de Mohamed Diamé ao Wigan Athletic e tras realizar a pretemporada entre o primeiro e o segundo equipos, convence ao técnico Pepe Mel para que pasase a formar parte dos xogadores do primeiro equipo do Rayo Vallecano. Durante a súa primeira tempada no primeiro equipo alterna titularidade con Movilla e Michel no centro do campo. Na tempada 2010-11 perde presenza no equipo titular, mais é parte importante no ascenso do Rayo de José Ramón Sandoval á Primeira División.
Albert Jacquemart
miniatura|dereita|Tumba de Jacquemart no [[cemiterio de Père-Lachaise en París.]] Albert Jacquemart, nado en París en 1808 e finado na mesma cidade o 14 de outubro de 1875, foi un escritor, historiador da arte da cerámica francesa, e naturalista galo.
A súa obra Histoire de la céramique (1873) é referencial no xénero.
H (homónimos)
H pode referirse á:
H é a abreviatura de:
N-II
A N-II é unha estrada radial que une Madrid e o paso fronteirizo de Els Límits (municipio de La Jonquera) pasando por localidades como Guadalaxara, Zaragoza, Lleida, Barcelona e Xirona.
A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña). Na actualidade gran parte do trazado transformouse en autovía pasando a denominarse A-2. Aínda quedan tramos sen duplicación de calzada coa denominación de N-II, como ruta alternativa e gratuíta á AP-2 (entre Zaragoza e Fraga) e á AP-7 (entre Barcelona e La Jonquera).
Antecedentes
En 1701, Filipe V desprazouse de Madrid a Barcelona para contraer matrimonio con María Luísa de Savoia pasando por Guadalaxara, Algora, Daroca, Cariñena, Zaragoza, Pina de Ebro, Lleida, Cervera, Igualada e Martorell.
A Furada, Santaballa, Vilalba
A Furada é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Taganrog
Taganrog (en Таганрог) é unha cidade costeira do Óblast de Rostov, Rusia, localizada na costa norte do Golfo de Taganrog (Mar de Azov), varios quilómetros ó oeste da boca do río Don. A poboación era de 257.681  persoas no censo de 2010.
Elena Tarrats
Elena Tarrats Gómez, nada en Barcelona, é unha actriz de cine e televisión española.
Interestatal 25
A Interestatal 25 (abreviada I-25) é unha autoestrada interestatal de trazado norte-sur no oeste dos Estados Unidos, cruza os estados de Novo México, Colorado e Wyoming. O extremo sur atópase nunha intersección coa Interestatal 10 en Las Cruces, Novo México, e o seu extremo norte nun intercambio coa Interestatal 90 preto de Buffalo, Wyoming. A autoestrada ten unha lonxitude de 1710,36 km (1062.77 mi).
Cruces con outras estradas
A Interestatal 25 é atravesada principalmente pola
A Casela, Lamela, Silleda
A Casela é un lugar dentro da parroquia de Lamela no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
Celestino Noya
Celestino Noya Rodríguez, nado en Barro en 1905 e finado en Pontevedra en xaneiro de 1994, foi un político e escritor galego.
A Casela, Lamela, Silleda
Preto deste lugar discorre o río Cervañiña, tamén coñecido como rego da Casela.
Celestino Noya
Traxectoria
miniatura|Morta!. Lar. 1927. Estudou o bacharelato en Pontevedra e Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu a docencia no Colexio León XIII e no instituto de Noia como catedrático de Xeografía, e despois foi catedrático do Instituto de Lugo (1933-1936). Colaborou na prensa, foi correspondente de El Pueblo Gallego en Pontecesures, e en 1927 publicou a noveliña Morta! na colección Lar. Militante do Partido Republicano Gallego, despois pasou a Izquierda Republicana, foi nomeado concelleiro de Lugo en febreiro de 1936, elixido Presidente da Deputación de Lugo o 31 de marzo de 1936, presidiu a Comisión Executiva para a propaganda do Estatuto, e viaxou a Madrid para presentar o Estatuto ás Cortes Españolas. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Madrid. Durante a guerra foi xefe de oficinas de Sanidade de Madrid, Murcia e Alacant. Cando rematou a guerra civil foi detido sen proceso no campo de concentración do castelo de Santa Bárbara de Alacant ata agosto de 1940. Depurado como profesor de instituto, pasou a dar clases no Colexio León XIII que dirixía Xesús Garrido Álvarez. Rehabilitado, foi catedrático de Xeografía e Historia do Instituto Sánchez Cantón e secretario do Instituto. Xubilouse en 1975. Recibiu a Gran Cruz de Afonso X O Sabio.
Reino de Libia
Historia
miniatura|esquerda|As 3 provincias provincias libias(1963). Trala derrota italiana na segunda guerra mundial, o goberno italiano entregou Libia as Nacións Unidas que repartiron o territorio, Fezzan para Francia e Cirenaica e Tripolitania para o Reino Unido. O 21 de novembro de 1949 a Asemblea Xeral aprobou unha resolución das Nacións Unidas que indicaba que Libia había de ser un estado independente antes de 1952 e así o 24 de decembro de 1951 Libia estableceuse como unha monarquía constitucional co rei Idris como monarca.
Idris as-Senussi, o emir de Tripolitania e Cirenaica e líder da orde Senussi, foi o representante de Libia nas negociacións da ONU, e o 24 de decembro de 1951 declarou a independencia de Libia xunto cos representantes das tres provincias formando unha unión á que chamaron Reino Unido de Libia ofrecéndose Idris as-Senussi como monarca. Conforme a Constitución o novo país tiña un goberno federal con tres estados autónomos membros, A Cirenaica, Tripolitania e Fezza. O reino tiña dúas capitais Trípoli e Bengasi. Dous anos despois da súa independencia, o Reino de Libia uniuse á Liga Árabe.
Tras obter á independencia. Libia enfrontouse a unha serie de problemas, no país non había escolas e o número de graduados universitarios era moi baixo. Así mesmo, no país só había tres avogados e nin un só médico, enxeñeiro, topógrafo ou farmacéutico libio no reino. Estimase tamén que só 250.000 libios sabían ler e escribir. Por mor disto, o Reino Unido presentou unha serie de funcionarios para o persoal do goberno.
En abril de 1955, comezaron as exploracións de petróleo sendo os primeiros campos descubertos en 1959. As primeiras exportacións comezaron en 1963.
O 25 de abril de 1963 o sistema federal libio foi abolido e de acordo con isto o nome do país foi cambiado a Reino de Libia para reflectir os cambios constitucionais.
A monarquía libia chegou ó seu fin o 1 de setembro de 1969 cando un grupo de militares liderados por Muammar al-Gaddafi organizaron un golpe de Estado contra o Rei Idris mentres este estaba en Turquía. Os revolucionarios detiven ó Xefe do Estado Maior do Exército e cabeza da seguridade no. Tras recibir as noticias do golpe, o rei non outorgoulle importancia mentres que o herdeiro anunciaba o seu apoio ó novo réxime.
O rei Idris abdicou o 4 de agosto de 1969, facéndose efectiva a súa renuncia o 2 de setembro en favor do príncipe herdeiro, que fora nomeado rexente tras a partida do rei a Turquía. Tras o derrocamento da monarquía, o país foi renomeado República Árabe Libia.
Familia ETS
En bioloxía molecular, a familia ETS (do inglés E26 transformation-specific, específica de transformación E26 ou E-twenty-six, E-vinte e seis ) é unha das maiores familias proteicas de factores e transcrición e é exclusiva dos metazoos. Hai 29 xenes en humanos, 28 en ratos, 10 no verme Caenorhabditis elegans e 9 na mosca Drosophila que codifican estas proteínas. O membro co que se fundou a familia identificouse como un xene transducido polo virus leucemia, E26. Os membros da familia están implicados no desenvolvemento de diferentes tecidos e na progresión do cancro.
Subfamilias
A familia ETS está dividida en 12 subfamilias, que son as da táboa:
Estrutura
Todos os membros da familia ETS identifícanse por teren un dominio de unión ao ADN altamente conservado, chamado dominio ETS, que é unha estrutura de tipo hélice alada-xiro-hélice que se une a sitios do ADN cunha secuencia de ADN central GGA(A/T). Ademais das súas funcións de unión ao ADN, as evidencias suxiren que o dominio ETS está tamén implicado nas interaccións proteína-proteína. Fóra do dominio de unión ao ADN ETS a semellanza de secuencia é limitada.
Están presentes tamén outros dominios, que varían dun membro da familia ETS a outro, como o dominio Pointed, dunha subclase da familia do dominio SAM.
Función
Proteínas da familia ETS están presentes en todo o corpo e están implicadas nunha ampla variedade de funcións, incluíndo a regulación da diferenciación celular, o control do ciclo celular, a migración celular, a proliferación celular, a apoptose (morte celular programada) e a anxioxénese.
Moitos factores da familia ETS están asociados co cancro, xeralmente por medio de fusión xénica. Por exemplo, o xene ERG do factor de transcrición ETS ERG está fusionado co xene EWS, e como resultado orixínase unha condición chamada sarcoma de Ewing. A fusión de TEL coa proteína JAK2 debida á fusión dos seus xenes causa unha leucemia linfoide aguda pre-B temperá. ERG e ETV1 son xenes fusionados coñecidos no cancro de próstata.
Modo de acción
Entre os membros da familia ETS, hai unha gran conservación no dominio de unión ao ADN ETS e, por tanto, moita redundancia na unión ao ADN. Crese que as interaccións con outras proteínas son unha maneira pola cal se consegue a unión específica ao ADN. Os factores ETS actúan como represores transcricionais, activadores transcricionais ou ambas as cousas.
William Beaumont
William Beaumont, nado o 21 de novembro de 1785 e finado o 25 de abril de 1853, foi un cirurxián militar estadounidense, coñecido como "Pai da fisioloxía gástrica" polos seus estudos da dixestión humana.
Primeiros anos
William Beaumont, fillo de Samuel e Lucretia Abel Beaumont, naceu en Lebanon, Connecticut. En 1811 William aprendeu medicina co doutor Truman Powell en St. Albans, Vermont. Entre 1812 e 1815, Beaumont serviu como cirurxián do exército durante a Guerra de 1812. Despois da fin da guerra montou unha consulta médica privada en Plattsburgh, Nova York, pero en 1819 Beaumont volveu ingresar no exército como cirurxián con destino en Fort Mackinac. Beaumont volveu deixar o exército en 1821, e antes de volver de novo ó seu posto casou con Deborah Green Platt en Plattsburgh.
Experimentos con St. Martin
miniatura|Do libro de Beaumont Experiments and Observations on the Gastric Juice and the Physiology of Digestion, 1833 (p. 27) O 6 de xuño de 1822, un empregado da American Fur Company da Illa Mackinac de nome Alexis St. Martin recibiu, accidentalmente, un disparo no estómago. Beaumont tratou as súas feridas pero agardaba a súa próxima morte pola súa gravidade. Contra todo prognóstico, St. Martin sobreviviu pero cunha fístula no estómago. Incapacitado para continuar traballando para a súa antiga compañía, Beaumont contratouno.
En agosto de 1825, Beaumont trasladouse a Fort Niagara en Nova York, e Alexis St. Martin acompañouno. Beaumont recoñeceu en St. Martin unha oportunidade única para observar os procesos dixestivos e Beaumont comezou a realizar experimentos usando o estómago de St. Martin. A meirande parte realizáronse atando un anaco de comida a unha argola e insertándoo na fenda do estómago de St. Martin, ás poucas horas Beaumont retiraba a comida e observaba o grado de dixestión. Beaumont tamén extraeu algo de ácido gástrico para a súa análise, levándoo a un descubrimento importante, a dixestión é principalmente un proceso químico, non mecánico. En setembro, Alexis St. Martin deixou a Beaumont partindo para o Canadá, deixando a Beaumont Beaumont concentrado nas súas obrigas como cirurxián militar.
Durante 1826 e 1827 Beaumont estivo destinado en Fort Howard en Green Bay, Wisconsin. En 1828 foi transferido a St. Louis, Missouri. Mentres estaba en camiño recibiu ordes de dirixirse a Fort Crawford en Prairie du Chien, Wisconsin para tratar a malaria, el permanecería alí os seguintes cinco anos; mentres estaba alí conseguiu que Alexis St. Martin volvera ao seu servizo. En 1831 Beaumont relizou outra serie de experimentos no estómago de St. Martin que ían desde a observación da dixestión normal ós efectos que a temperatura, o exercicio ou mesmo as emocións tiñan no proceso dixestivo.
Publicación e novas investigacións
Beaumont deixou o exército en 1832 e trasladouse a Washington, D.C. atopándose con St. Martin unha vez máis, e realizando outra serie de experimentos sobre a diferente dixestión de varios tipos de alimentos. En 1833, Beaumont volveu a Plattsburgh, onde escribiu un libro sobre os seus experimentos na dixestión titulado Experiments and Observations on the Gastric Juice and the Physiology of Digestion. En 1834, Beaumont de novo volveu ó exército, destinado St. Louis. Deixou definitivamente o servizo en 1839, exerceu a medicina privada en St. Louis ata a súa morte en 1853.
Christine Delphy
Christine Delphy, nada en París en 1941, é unha socióloga francesa, investigadora do CNRS desde 1966 no campo dos estudos feministas ou de xénero.
Pioneira en Francia en análises sobre a articulación das desigualdades causadas polo sexismo, o clasismo e o racismo, as súas contribucións son similares aos estudos poscoloniais, estando tamén preto da interacción simbólica. En 2018 mantiña o seu activismo feminista e as súas opinións sobre a guerra, o veo islámico, a situación da poboación musulmá en Francia xeraron controversia.
Traxectoria
Naceu en París. Os seus pais dirixían unha farmacia local. No documental "Je ne suis pas feministe, mais... " Delphy describe a súa primeira conciencia feminista observando os seus pais: ambos os dous traballaban na farmacia mais, cando volvían a casa, o seu pai puña os pés en alto para relaxarse e ler o xornal mentres a súa nai facía a comida do mediodía e despois os dous volvían á farmacia.
Doutorouse en socioloxía pola Universidade do Quebec (1998) e traballa desde 1966 no CNRS (Centro Nacional de Investigacións Científicas) en París, onde en 2018 era directora de investigación emérita.
Xunto co seu traballo de investigación, Christine Delphy contribuíu ao desenvolvemento de estudos feministas. En 1977 cofundou con catro investigadoras e Simone de Beauvoir a revista Questions féministes, a primeira revista deste tipo en Francia e unha das primeiras en Europa. En 1981 a publicación foi refundada como Nouvelles Questions féministes e aínda se mantén hoxe (2015) gozando dun gran prestixio internacional. Despois da morte de Simone De Beauvoir, Christine Delphy asumiu a dirección da publicación e foi a directora do comité de redacción, cargo que comparte con Patricia Roux, profesora de estudos de xénero na Universidade de Lausana.
Foi recoñecida publicamente como lesbiana e foi membro activa das Gouines Rouges.
En 2015 estreouse o documental "Je ne suis pas feministe, mais...", que explora a interrelación da vida do socióloga coa historia do feminismo francés do seu tempo.
Feminismo materialista
A orixinalidade e o interese do seu traballo reside na súa análise socioeconómica do patriarcado, demostrando que as persistentes desigualdades entre mulleres e homes no mercado de traballo baséanse na explotación do traballo doméstico das mulleres, unha tese que inclúe principalmente ''L’Ennemi principal. Economie politique du patriarcat'' (1998)).
Baseado na socioloxía rural e dos estudos de campo sobre a transferencia do patrimonio, Christine Delphy evolucionou cara á socioloxía da familia. Para a autora, a familia é unha estrutura económica, non só en termos de transmisión (a herdanza e a sucesión ), senón tamén en termos de produción. Elaborou o concepto de modo de produción doméstica, unha innovación teórica que foi argumentada a través de decenas de artigos e numerosos libros, un concepto que hoxe en día se usa na socioloxía da familia.
Outra importante contribución científica recollida en ''L’Ennemi principal. Penser le genre'' (2001) é a súa análise do concepto de xénero. Desde o inicio da década de 1980, argumenta que "o xénero precede o sexo", é dicir, son a xerarquía e as relacións de poder que inducen a división sexual da sociedade e non ao revés.
As obras de Christine Delphy están enmarcadas nas correntes sociolóxicas construtivistas e, polo tanto, opóñense ás teorías do feminismo da diferenza. Delphy teoriza o xénero como unha construción social inscrita en estruturas sociais, e así entende o funcionamento social en termos de sistema, afastándose das correntes posestruturalistas nas que se orixina o queer teórico, o que explica o xénero esencialmente a partir da súa actuación aspectual e discursiva.
Obra
Desde finais dos anos setenta, o seu traballo difundiuse en Gran Bretaña, Estados Unidos e Francia, e os seus traballos foron traducidos a varios idiomas: inglés, castelán, grego, turco, xaponés, italiano e alemán. Ademais, Delphy escribiu máis de setenta artigos en revistas científicas e colectivas de libros, así como moitos artigos de prensa en xornais e revistas políticas como Politis ou Le Monde diplomatique. Entre as numerosas publicacións colectivas en que participou, destaca "Dones: ciència i pràctica política" (1985) con Celia Amorós, Lourdes Benería, Hilary Rose e Verena Stolcke.
En 1999 organizou o congreso internacional en París: "O cincuentenario de O segundo sexo" para celebrar a publicación deste libro que fundou a segunda onda do feminismo. Reuníronse investigadoras e tituladas universitarias feministas de 37 países diferentes, e este evento deu luz á publicación dun filme ("Des fleurs pour Simone De Beauvoir", 2007, dirixido por Carole Roussopoulos e Arlène Shale) e un libro: "Le Cinquantenaire du Deuxième Sexe", coordinado xunto coa historiadora Sylvie Chaperon.
O seu libro, "Classer, domini. Qui sont les "autres"?", publicado en outubro de 2008, é unha antoloxía de artigos, presentacións e intervencións presentadas durante dez anos onde se denuncia implacablemente o aumento do racismo e da islamofobia, expoñendo, entre outras inxustizas, a impostura de "Unha guerra para liberar mulleres afgás" ou a exclusión da mocidade musulmá do sistema educativo en Francia.
Activismo
Delphy chegou aos Estados Unidos en 1962 durante o Movemento dos Dereitos Civís e dixo que nos Estados Unidos chegou a ver a realidade do racismo. "O racismo existía na casa en Francia, pero eu non o vira". En 1965, Delphy abandonou Berkeley para traballar na Washington Urban League e, a través destas experiencias no Movemento dos Dereitos Civís, desenvolveu a crenza no valor dos grupos oprimidos (como as mulleres) desenvolvendo movementos de activistas autónomos, como fixeron os afroamericanos. Volveu a Francia e, despois de maio de 1968, participou nun grupo feminista FMA (Féminin Masculin Avenir), que finalmente formaría o Movemento de Liberación das Mulleres (MLF) con outros grupos. En agosto de 1970, Delphy e outras membros da MLF levaron flores á "muller descoñecida do soldado descoñecido", a primeira das accións da MLF para recibir atención dos medios.
En novembro de 1970, fundou con Anne Zelensky e outras feministas o MLA - Movemento pola Liberdade do Aborto, precursor do MLAC. Con Zelensky organizou o Manifesto das 343 no que se autoinculpou de practicar abortos. Foi o comezo dunha longa campaña que culminou cando o goberno de Valéry Giscard d'Estaing aprobou a Lei Veil, legalizando o aborto.
Delphy foi declarada abertamente lesbiana, e con Monique Wittig (e outras) creou as Gouines Rouges, un movemento radical feminista lesbiano francés fundado en abril de 1971 como resposta á vontade de autoafirmarse ao mesmo tempo do movemento feminista e do movemento homosexual.
En 1976 participou na campaña contra a violación.
En 1977 participou na fundación da primeira revista francesa de estudos sobre mulleres: Questions Féministes (QF) que foi refundada en 1980 co nome de Nouvelles Questions féministes (NQF) que aínda se publica. A revista permitiu a introdución, entre outros temas do feminismo materialista e do concepto de xénero. Ambas as dúas revistas fundáronse co apoio activo de Simone de Beauvoir, que foi redactora xefa até a súa morte.
En 1998, xunto con Sylvie Chaperon, organizou o primeiro simposio científico sobre a obra de Simone de Beauvoir, celebrado en París en xaneiro de 1999 baixo o título: Cincuentenari de El segon sexe, os debates publicáronse en 2001 nun libro co mesmo nome.
Delphy considerou que a mesma instrumentalización do feminismo ocorreu no debate sobre a prohibición do veo islámico na escola. En 2003 asinou dúas peticións contra a lei e en 2004 participou na creación da asociación "Colectivo de feministas para a igualdade", da que será a primeira presidenta e o grupo Une école pour toutes et tous. Escribiu extensamente sobre este tema destacando tres textos:«l'intervention contre uneix loi d'exclusió», «Race, caste et gènere» e «Antisexisme ou antiracisme: un faux dilemme».
Para Christine Delphy, o debate sobre o veo islámico ligado á islamofobia ten raíces antigas: En 2004-2005 participou na creación do movemento dos Indíxenas da República.
En 2011, foi unha das asinantes dun manifesto que expresaba "apoio contra Charlie Hebdo" e denunciaba a diferenza de tratos políticos e dos medios entre un incendio provocado ao xornal por ser obxectivo de radicais e o silencio doutros ataques criminais, como o que sucedera ao mesmo tempo nun edificio ocupado por xente de etnia xitana que causara a morte dun deles.
O 30 de novembro de 2015 estivo entre as persoas asinantes da Chamada dos 58 para defender a liberdade de manifestarse durante o estado de excepción decretado despois dos atentados de París.
O 19 de xuño de 2017, asinou en Le Monde unha tribuna de apoio a Houria Bouteldja, autora de Les Blancs, juifs et nous (2016), voceira dos pobos indíxenas da República, un grupo considerado por moitas fontes como antisemita, homofóbico ou antifeminista. A petición á súa vez provocou reaccións indignadas, como a de Jack Dion, que describiu como "desconcertante a lealdade a unha muller que expuxo o seu racismo aos ollos de todos".
Notas
<references responsive="" group="">
A Codeseira, Lamela, Silleda
A Codeseira é un lugar dentro da parroquia de Lamela no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 8 habitantes, 4 homes e 4 mulleres.
Wuffa de Anglia Oriental
Wuffa ou Ufa, finado en c. 578, foi rei de Anglia Oriental (571-578).
Traxectoria
Fillo do rei Wehha, foi pai do seu sucesor, Tyttla, e avó de Raedwald, a quen, sen probas concluíntes se quixo identificar co personaxe para o que foi realizado, a principios do século VII, o barco funerario de Sutton Hoo (Woodbridge, Suffolk). Os membros de familia real de Anglia Oriental, no seu recordo, denomináronse a si mesmos como os Wuffingas (The Wuffings).
O seu nome, en inglés antigo, sería o diminutivo de wolf (lobo).
Bill Aston
William "Bill" Aston (nado o 29 de marzo de 1900, en Hopton, Staffordshire, finado o 4 de marzo de 1974, en Lingfield, Surrey) foi un piloto británico de carreiras que participou en tres Grandes Premios do Campionato do Mundo, en, cando o campionato disputouse baixo as normas da Fórmula 2, co seu propio equipo Aston Butterworth.
Antes de tomar parte nas carreiras dos Grandes Premios do Campionato do Mundo, Aston foi piloto de probas e piloto de motocicletas. Pasouse á competición das catro rodas cun Cooper-JAP na Fórmula 3 e máis adiante debutou na Fórmula Dúas. Estivo preto de gañar unha carreira en Chimay en 1951, pilotando un Cooper de 1.100 c.c., pero o seu coche fallou na última volta. Nese mesmo ano estableceu unha marca mundial de velocidade de 500cc en Montlhéry nun Cooper aerodinámico, equipado cun motor bicilíndrico en V J.A.P..
En 1952 uniuse á Archie Butterworth para construír o Aston Butterworth, un coche que correu bastante ben, pero desafortunadamente non era moi fiable. Participou co coche no Gran Premio de Alemaña de 1952, pero fallou na segunda volta. No Gran Premio de Italia de 1952 non puido cualificar. Aston correu con 60 anos, cun Mini e un Jaguar antes de retirarse.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Makronisos
Makronisos (grego: Μακρόνησος) é unha illa pertencente ao grupo das Cícladas situada ao oeste de Kea e ao sur do porto de Lavrio, en Cabo Sunión. Ten unha superficie de 15 km² e 28 km de litoral. De forma alargada mide uns 13 km en dirección N-S por tan só 400–500 m en dirección E-O.
Na antigüidade a illa era chamada Helena xa que segundo a lenda detívose nela este personaxe de camiño a Troia. Restos arqueolóxicos mostran que a illa foi habitada desde tempos prehistóricos.
Na canle que separa Makronisos de Kea afundiuse o barco hospital HMHS Britannic, xemelgo do Titanic, tras chocar cunha mina ás 08:21 h do 21 de novembro de 1916. 55 minutos máis tarde a nave foise a pique, repousando agora a 120 m de profundidade. 30 persoas faleceron no naufraxio e unhas 1.000 puideron ser salvadas polos pescadores de Koritsiá, a capital de Kea. O barco, que se dirixía aos Dardanelos, non transportaba feridos.
Durante a guerra civil grega e a ditadura dos coroneis, Makrónisos foi utilizado como lugar de deportación dos prisioneiros políticos, principalmente dos membros do partido comunista. Actualmente deshabitada, a illa é considerada un monumento conmemorativo da guerra civil.
Agonismo (política)
Conceptualización
O agonismo oponse a unha rama da concepción marxista da política coñecida como materialismo histórico. Marx estaría de acordo cos agonistas en que a sociedade sempre estivera chea de conflitos, cando escribiu: "A historia de toda a sociedade até agora existente é a historia das loitas de clases". Tamén pensaba que as causas do conflito eran trazos ineludíbeis da sociedade actual, é dicir, capitalista. Mais, na súa opinión, a historia desenvolveríase de tal maneira que eventualmente destruiría o capitalismo e substituiríao cunha sociedade harmoniosa, que era a súa concepción do comunismo. Especialmente durante os anos sesenta e setenta, moitas persoas, incluíndo académicos, subscribiron unha análise aproximadamente marxista. Desde entón, algunhas desas persoas chegaron á conclusión de que a "concepción materialista da historia" non dá suficientes razóns para esperar que veña unha sociedade harmoniosa. Chantal Mouffe e Ernesto Laclau están entre os que chegaron ao agonismo desde uns antecedentes no marxismo e nos movementos sociais da metade do século XX.
Chantal Mouffe utiliza o concepto de pluralismo agonista para presentar unha nova forma de pensar a democracia, diferente da concepción liberal tradicional da democracia como unha negociación entre intereses, e tamén diferente do modelo desenvolvido por persoas como Jürgen Habermas e John Rawls, que teñen en común a idea de que o obxectivo da sociedade democrática é a creación dun consenso e que o consenso é posíbel só se as persoas poden deixar de lado os seus intereses particulares e pensar como seres racionais. Con todo, sinala Mouffe, de se desexar a fin do conflito e que a xente sexa libre, sempre se debe ter en conta a posibilidade de que o conflito poida aparecer e proporcionar un espazo onde as diferenzas poidan ser enfrontadas, como parte do proceso democrático. O agonismo, entón, parte de que non hai fins obxectivos e universais, evidentes e bos para todos, sobre os cales edificar a democracia, entendida como o sistema que mellor pon de manifesto a pluralidade das sociedades contemporáneas. Para o agonismo, unha sociedade é máis democrática cando permite a loita entre proxectos alternativos que, no entanto, comparten determinadas regras do xogo.
De maneira similar, William E. Connolly acuñou o concepto de democracia agonista para identificar formas positivas de involucrar certos aspectos do conflito político. Connolly propón un ethos positivo de compromiso, que podería ser utilizado para debater as diferenzas políticas. O agonismo baséase na contestación, mais nun espazo político onde o discurso é máis de respecto que de violencia. Con todo, Connolly é cauteloso ao especular se esta imaxinación podería facerse realidade, porque afirma que o valor desa especulación está sobrevalorada. Ademais, as súas críticas á teoría da xustiza de John Rawls e á teoría de Jürgen Habermas sobre a democracia deliberativa xeraron unha gran cantidade de nova literatura nesta área. A súa obra “Identity\Difference” (Identidade/Diferenza) contén unha mirada exhaustiva ás posibilidades positivas a través da contestación democrática.
As obras de Theodor Adorno e Michel Foucault invocaron tamén concepcións de agonismo e agón nun sentido máis crítico, máis aló da contrahexemonía política. Aínda que este uso do agonismo foi ignorado en gran medida, foi explorado en certa medida por Claudio Colaguori en "Agon Culture: Competition, Conflict and the Problem of Domination". Para Colaguori, o agon é literalmente o escenario da competencia e a contenda, e o lugar do conflito entre adversarios. A filosofía do agonismo afirma a idea de que a transcendencia, a verdade e o crecemento xéranse a partir do resultado de contendas. Considera que o concepto de agonismo é a miúdo entendido nun sentido positivo ou afirmativo, xa sexa como un principio xeral da economía (competencia económica), da sociedade (competición) ou mesmo da ecoloxía (competencia ecolóxica) e o crecemento persoal (competencia persoal), mentres que a súa relación instrumental ao modo de destrución rara vez se recoñece. O agonismo forma parte da orde social instituída onde a sociedade "prodúcese e reprodúcese precisamente a partir da interconexión dos intereses antagónicos dos seus membros" (Adorno, 1974).
A Ponte Lago, Quembre, Carral
A Ponte Lago é un lugar da parroquia de Quembre no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 12 eran mulleres.
Célula de Paneth
miniatura|dereita|Células de Paneth.
As células de Paneth, son un tipo de células do epitelio do intestino delgado (fundamentalmente) con funcións protectoras. En dito epitelio están acompañadas polas células caliciformes, enterocitos, e células enteroendocrinas. Poden identificarse microscopicamente pola súa localización no fondo das glándulas intestinais (criptas de Lieberkühn), xusto debaixo das células nai ou troncais intestinais, e polos seus grandes gránulos eosinófilos refrinxentes secretores que ocupan a maioría do seu citoplasma. Estes gránulos conteñen varios compostos antimicrobianos e outros compostos que son importantes na inmunidade e defensa do hóspede. Cando están expostas a bacterias ou antíxenos bacterianos, as células de Paneth secretan algúns destes compostos na luz da glándula intestinal, contribuíndo dese modo ao mantemento da barreira gastrointestinal.
As células de Paneth reciben o seu nome en lembranza do médico austríaco Joseph Paneth (1857–1890), que as describiu.
Características
Son células piramidais con núcleo redondo ou oval situado en posición basal. O citoplasma basal é basófilo, con cisternas paraleleas de retículo endoplasmático rugoso, e un aparato de Golgi grande, o que é típico das células secretoras. As partes superior e central da célula están cheas de gránulos de densidade homoxénea no home, que se tinguen xeralmente con colorantes ácidos e conteñen substancias antimicrobianas. Estas células non se dividen.
Localización
As células de Paneth atópanse no epitelio de todo o intestino delgado situadas na base das glándulas intestinais, e en menor cantidade no cego e apéndice. Como ocorre con outros tipos de células epiteliais do intestino delgado, as células de Paneth orixínanse na rexión das células nai ou troncais situada preto do fondo da glándula. Pero, a diferenza dos outros tipos de células epiteliais, as células de Paneth migran cara a abaixo da rexión de células nai e establécense xusto ao lado delas.
Función
As criptas intestinais conteñen células nai, a partir das cales se repoñen as células epiteliais intestinais, que constante morren e se perden nas pilosidades (villi) intestinais.
A protección destas células nai é esencial para o mantemento a longo prazo do epoitelio intestinal, e a localización das células de Paneth en estreita asociación coas células nai suxire que poden exercer unha función esencial na defensa das células nai dos danos microbianos, asegurando a renovación do epitelio, aínda que a súa función non se coñece completamente.
As células de Paneth detectan as bacterias por medio dunha activación por un receptor de tipo Toll (TLR ou toll-like receptor) dependente de MyD88, que desencadea a expresión de múltiples factores antimicrobianos. Deste modo controlan a penetración na barreira intestinal tanto de bacterias comensais coma patóxenas.
Defensinas
As principais moléculas defensivas secretadas polas células de Paneth son as alfa-defensinas, tamén chamadas criptidinas. Estes péptidos teñen dominios hidrofóbicos e cargados positivamente que poden interaccionar cos fosfolípidos nas membranas celulares. Esta estrutura permite ás defensinas inserirse nas membranas, onde interaccionan con outra para formar poros que distorsionan o funcionamento da membrana, orixinando a lise da célula. Debido á maior concentración de fosfolípidos cargados negativamente que hai nas membranas bacterianas comparados cos das membranas das células dos vertebrados, as defensinas únense preferentemente ás células bacterianas e promoven a súa lise, sen danaren ás células propias que tratan de protexer.
As células de Paneth son estimuladas a secretar defensinas cando están expostas a bacterias (tanto grampositivas coma gramnegativas) ou por produtos bacterianos como o lipopolisacárido bacteriano, muramil dipéptido e o lípido A.