cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Wilhelm Scheele
Traxectoria
Como moitos químicos da súa época, Scheele traballaba a miúdo en condicións difíciles e perigosas, o que explica a súa morte prematura, que, curiosamente, se debeu á caída dun vaso que contiña unha solución de ácido cianhídrico (HCN), substancia que el mesmo descubriu e que aínda hoxe se usa para casos de pena de morte nos Estados Unidos. Outras fontes afirman que os síntomas que rodean a morte de Scheele suxiren unha intoxicación por mercurio.
Feitos
A pesar da conciencia dos descubrimentos de Scheele para o desenvolvemento da química hoxe en día, moitos destes descubrimentos, naquel momento, non foron acreditados a el. Isto foi porque non publicou todo o que fixo nin publicou en revistas científicas que non eran moi coñecidas.
Floxista convencido (véxase teoría do floxisto), e influenciado pola alquimia, ao estudar o ácido clorhídrico, oxídao (termo inexistente na época) con dióxido de manganeso (realiza deste xeito, a primeira oxidación), obtendo o seu "Espírito de sal defloxísticado".
Hoxe o "Chlorine Gas" ou "Gas cloro" é o coñecido como o elemento químico cloro. Con el, Scheele descobreu e preparou, por primeira vez, hipocloritos (hipoclorito de sodio e hipoclorito de calcio), compoñentes das modernas "augas de lavandería" e "cloro de piscina".
Por estes descubrimentos, Scheele podería considerarse o verdadeiro descubridor do osíxeno e da oxidación, xa que o fixera experimentalmente antes (1771-1773) de Priestley e Lavoisier. Cando descubriu o cloro en 1774, non o recoñeceu como elemento. Só cría que era un composto que contiña un dos gases no aire.
Uns 30 anos despois, o inglés Humphry Davy entendeu que o gas era un elemento. Davy aínda nomearía o novo elemento despois da súa aparición (cloro significa "verde claro" en grego). Humphry Davy tamén superou a Scheele no descubrimento do bario. O sueco fixo o importante traballo experimental, distinguindo a barita. Uns 30 anos despois, Davy conseguiu de novo illar o bario de metal branco prateado, que chamou pola palabra grega barys (que significa pesado).
No descubrimento do molibdeno, Scheele obtivo unha substancia que estaba seguro de que era un elemento novo, que podía illar a alta temperatura. Non obstante, o sueco non posuía un forno e pasou esta substancia a un amigo, Peter Jacob Hjelm, a quen se lle atribuía o descubrimento do molibdeno.
A Calvela, Vilamor, Mondoñedo
A Calvela é un lugar da parroquia de Vilamor no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Bernhard Meyer
Bernhard Meyer, nado o 24 de agosto de 1767 en Hanau, Hesse (Alemaña), e finado o 1 de xaneiro de 1836 preto de Offenbach am Main (literamente, "Offenbach do Meno"), foi un médico, botánico e zoólogo (ornitólogo e teriólogo) alemán.
Traxectoria
Meyer primeiro traballou como médico e, máis tarde, fundou unha empresa farmacéutica. Con este negocio fixo fortuna, e daquela dedicouse en exclusiva desde entón á historia natural. Meyer foi o coautor, xunto con Gottfried Gaertner e Johannes Scherbius, de Oekonomisch-technische Flora der Wetterau (1799), obra na que lle deu o nome científico a numerosas plantas. Tamén foi o coautor, xunto con Johann Wolf, de Naturgeschichte der Vogel Deutschlands (1805), e de Taschenbuch der Deutschen Vogelkunde (1810).
Entre os numerosaon taxon da súa autoría, foi o descritor da orde dos piciformes, da clase das aves.
Botánica
A abreviatura B.Mey. emprégase para indicar a Bernhard Meyer como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Zooloxía
A abreviatura Meyer emprégase para recoñecer a Bernhard Meyer como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía. ​
O Chao do Val, Vilamor, Mondoñedo
O Chao do Val é un lugar da parroquia de Vilamor no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Manuel López Garabal
Manuel López Garabal, nado en Santiago de Compostela o 20 de marzo de 1907 e finado o 9 de setembro de 1981, foi un pintor galego.
Guillade, Vilamor, Mondoñedo
Guillade é un lugar da parroquia de Vilamor no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Vilaverde, Vilamor, Mondoñedo
Vilaverde é un lugar da parroquia de Vilamor no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Liz Truss
Mary Elizabeth Truss, nada en Oxford o 26 de xullo de 1975, é unha política británica, que foi primeira ministra do Reino Unido e líder do Partido Conservador durante seis semanas, dende setembro a outubro de 2022. Foi secretaria de estado para as relacións exteriores dende 2021 ata 2022 e ministra da Muller e Igualdade dende 2019 ata 2022, tamén foi membro do parlamento por South West Norfolk dende 2010. Ocupou varios postos no gabinete dos primeiros ministros David Cameron, Theresa May e Boris Johnson.
Traxectoria
Truss fixo os estudos universitarios no Merton College (Universidade de Oxford), onde foi presidenta da organización estudantil dos Liberais Demócratas da Universidade de Oxford. Graduouse de Oxford en 1996 e posteriormente uniuse ao Partido Conservador. Traballou en vendas e como economista, e foi subdirectora do grupo de expertos Reforma, antes de converterse en membro do parlamento nas eleccións xerais de 2010. Como parlamentaria, Truss pediu reformas nunha serie de áreas políticas, incluído o coidado da infnacia, a educación matemática e a economía. Fundou o Free Enterprise Group of Conservative MPs e foi autora ou coautora dunha serie de artigos e libros, como After the Coalition (2011) e Britannia Unchained (2012).
Truss ocupou o cargo de Subsecretaria de Estado Parlamentario para o Coidado Infantil e a Educación de 2012 a 2014, antes de ser nomeada membro do Gabinete polo primeiro ministro David Cameron como Secretaria de Estado de Medio Natural, Alimentación e Asuntos Rurais na reorganización do gabinete de 2014. Aínda que foi unha partidaria destacada da fracasada campaña Britain Stronger in Europe para que o Reino Unido permanecese na Unión Europea no referéndum de 2016, chegou a apoiar o Brexit despois do resultado.
Despois de que Cameron renunciase en xullo de 2016, Theresa May nomeouna Secretaria de Estado de Xustiza e Lord Chanceler, segunda muller nos mil anos de historia da oficina (despois de Leonor de Provenza en 1253). Tralas eleccións xerais de 2017, Truss foi nomeada secretaria en xefe do Tesouro. Despois da renuncia de May en 2019, apoiou a aposta de Boris Johnson para converterse en líder conservador. Cando Johnson foi nomeado primeiro ministro, nomeou a Truss Secretaria de Estado de Comercio Internacional e Presidenta da Xunta de Comercio, antes de convertela en ministra de Relacións Exteriores en 2021, en substitución de Dominic Raab. Truss foi nomeada negociadora principal do goberno do Reino Unido coa Unión Europea e presidenta do Consello de Asociación UE-Reino Unido o 19 de decembro de 2021, sucedendo a Lord Frost.
Val di Noto
Val di Noto é unha área histórica e xeográfica que abarca o terzo sueste de Sicilia, está dominado pola meseta de pedra calcaria de Iblei. Historicamente, foi un dos tres valli de Sicilia.
thumb|none|Chiesa di San Domenico - Noto
Historia
O asentamento máis antigo rexistrado no Val di Noto foi a antiga cidade de Akrai, preto de Palazzolo Acreide, que fundouse no 664 a.C. Foi a primeira colonia do asentamento Corinto en Siracusa.
Os asentamentos do Val di Noto foron completamente destruídos polo enorme terremoto de Sicilia de 1693. Despois do terremoto, moitas cidades reconstruíronse en sitios totalmente novos, como Noto e Grammichele. Os gobernantes da época, os reis de España, concederon ao nobre Giuseppe Lanza autoridade especial para redeseñar as cidades danadas, o que conseguiu con deseño comprensivo as novas cidades nun estilo barroco e renacentista estilo.
Os novos asentamentos redeseñáronse para ter unha praza no centro da cidade e a partir de aí estenderse en forma radial. Construíronse edificios principais como igrexas, claustros e pazos como puntos focales das novas rúas, e as propias rúas foron dispostas nun patrón de cuadrícula. Moitas das cidades individuais reconstruíronse para ter un carácter único, como a cidade de Grammichele que se construíu en forma de hexágono coa praza da cidade no centro, formada pola parroquia e a casa do concello. As cidades reconstruíronse no que se coñeceu como o estilo Barroco siciliano, o máis salientable é a propia vila de Noto, que hoxe en día é un popular destino turístico pola súa fina arquitectura barroca.
Arqueoloxía
A cidade en ruínas de Angie redescubríuna o historiador Tomas Fuentes no século XVI. Outras escavacións realizadas a principios do século XIX polo barón Gabrielle Ally descubriron importantes artefactos da historia temperá do leste de Sicilia.
Hoxe en día
En xuño de 2002, a UNESCO inscribiu as cidades do Val di Noto na Lista do Patrimonio Mundial como "representando a culminación e o florecemento final da arte barroca en Europa". As cidades inscritas son:
Zhan lang II
Zhan lang II (en 戰狼2) é un filme chinés de 2017 coescrito, coproducido e dirixido por Wu Jing, quen tamén é o principal protagonista. Está coprotagonizado por Celina Jade, Frank Grillo, Hans Zhang e Wu Gang. O filme é a secuela do filme de 2015 Zhan lang. Estreouse na China o 27 de xullo de 2017.
Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
miniatura|250px|Wu Jing e Celina Jade na rodaxe de Zhan lang II.
Asasinato de Guillem Agulló
Guillem Agulló i Salvador, nado en Burjassot en 1974, e finado en Montanejos o 11 de abril de 1993, foi un mozo valenciano, militante de movementos independentistas de esquerda, que foi asasinado por un grupo de militantes de extrema dereita. No momento da súa morte, Agulló militaba na organización xuvenil da esquerda independentista Maulets, en Burjassot (l'Horta) e no movemento antirracista e antifascista SHARP (Skinheads Against Racial Prejudice). Tamén foi membro do grupo ultra do Levante Unión Deportiva Força Llevant.
No ano 2020, os pais de Guillem, Guillem Agulló Lázaro e Carme Salvador, foron galardoados coa Creu de Sant Jordi, «polo seu compromiso coa loita antifascista e por combater o crecemento da extrema dereita, despois da morte do seu fillo a mans dun militante neonazi».
Feitos
Os familiares e as organizacións de esquerdas e independentistas denunciaron que o motivo do crime fora político, xa que os mozos que interviñeron no asasinato eran coñecidos pola súa ideoloxía españolista e fascista e que tamén sabían da ideoloxía antifascista de Guillem. Todos os partidos políticos condenaron os feitos, agás o Partido Popular, Unió Valenciana e a Falange Española.
Polo asasinato foron arrestados Gerardo Mora, Juan Manuel Sánchez (alcumado "el Picha"), José Cuñat (alcumado "el Pollo"), Francisco García (alcumado "el Mody") e Pedro Cuevas (alcumado "el Ventosa"), sendo este último o autor material do crime. Todos formaban parte do grupo valenciano de extrema dereita «Komando Marchalenes IV Reich», chamado así na honra do réxime nazi.
O Casal, Viloalle, Mondoñedo
O Casal é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Santiago Sporting Club
O Santiago Sporting Club foi un equipo de fútbol de Santiago de Compostela fundado en 1911 e que existiu ata 1922.
Orixes
As orixes do equipo remóntanse á iniciativa dun grupo de mozos do Padroado de San Luís Gonzaga de Santiago de Compostela, que en xullo de 1911 decidiron fundar un club para o fomento do deporte ao redor dunha directiva con Lorenzo Valdés como presidente. A falta de instalacións propias nas que desenvolver outras actividades, o club constituíuse inicialmente ao redor do seu equipo de fútbol, xogando como local no Campo de Santa Isabel, de propiedade municipal.
Da man de varios dos xogadores que pertenceran ao equipo, encabezados por Manuel Romero Gerpe como novo presidente, en 1919 comezou a nova e seria etapa do club. Na súa nova andadura, a directiva retomou as negociacións co Concello para obter definitivamente ese ano os dereitos para organizar a Copa do Apóstolo e tamén promoveu a celebración anual do Campionato de Santiago, competición na que os equipos composteláns e polo menos un invitado doutras localidades competirían por un trofeo de prata achegado polo propio club, coa intención de elevar o nivel competitivo do fútbol local. O primeiro partido deste campionato disputouse o 29 de abril de 1919 no Campo de Santa Isabel entre o Sporting Santiago e o Athletic de Pontevedra, gañando o equipo compostelán por un gol a cero, cun tanto obra de Estévez. No campionato participaron tamén o Compostela e o Oliva de Vigo.
En 1920 asumiu a presidencia Miguel Barca que, mantendo a Gerpe como vicepresidente, implantou un modelo de club ao estilo inglés, combinando a promoción do deporte coa formación cultural e o desenvolvemento dunha canteira de base universitaria cunha xestión profesional de fichaxes de futbolistas destacados.
Campo Don Mendo
Consciente da importancia de que o equipo dispuxese dun campo de fútbol con capacidade para xerar beneficios a través da venda de entradas en lugar de incorrer en custos de alugueiro, o novo presidente fixo unha achega do seu propio capital e obtivo unha subvención do Concello para adquirir uns terreos adxacentes. á praza de touros, baixo o Paseo da Ferradura, na que comezaron a finais de agosto de 1920 as obras de construción do futuro estadio.
O Campo de Don Mendo, que debe o seu nome á antiga denominación popular do terreo no que se construíu, inaugurouse o 21 de novembro dese mesmo ano cun partido amigable entre o Fortuna de Vigo e o Athletic de Pontevedra, equipos punteiros do fútbol galego da época, cuxa popularidade fixo que se encheran por primeira vez os mil asentos que o campo tiña nas súas bancadas de madeira. O partido concluíu cunha vitoria por 4-1 a favor dos vigueses.
Para completar o modelo inglés, o mesmo día quedou inaugurado tamén o local do equipo, concibido como un club de cabaleiros para a recreación común dos socios e os xogadores. As súas instalacións e a súa excelente situación xunto ao Casino de Santiago, no número 33 da rúa do Vilar, axudaron a atraer a un bo número de novos membros que tiveron o primeiro contacto co fútbol a través do club social e só entón afeccionáronse a ir a Don Mendo.
Contribución á cidade
A iniciativa de organizar o Campionato de Santiago, celebrado durante tres tempadas entre abril de 1919 e maio de 1921, e a maior accesibilidade do campo de Don Mendo, contribuíron por unha banda a aumentar o interese dos santiagueses polo fútbol, atraendo a un total de 16.000 espectadores ao longo de todos os partidos da competición e, por outro, elevar o nivel técnico dos equipos locais, que xogando partidos con máis frecuencia e contra rivais máis grandes lograron recortar as grandes diferenzas que os separaban ata entón dos equipos coruñeses e vigueses, cunha experiencia moito maior.
Ao obter os dereitos de organización da Copa Apóstolo por parte do Concello de Santiago, a xestión por parte dunha entidade deportiva non municipal outorgou prestixio profesional ao torneo e contribuíu a atraer a presenza dos mellores equipos de Galicia como reclamo para as Festas do Apóstolo, en liña coa política do novo consello de administración de convidar periodicamente aos principais rivais cos que aumentar o interese da afección e dar aos seus xogadores un alto perfil.
A identidade do club tamén se caracterizou dende os seus inicios por unha marcada vocación social, que ao longo da súa existencia levou á entidade a organizar partidos benéficos, realizar doazóns, ou acoller actos caritativos nos seus salóns, espertando simpatía entre os afeccionados e converténdose, tanto polo seu rendemento competitivo como pola súa contribución á profesionalización do fútbol local e pola súa dimensión social como club, na primeira asociación deportiva de Compostela.
Campionato de Galicia
A boa marcha do equipo frutificou ao remate da tempada 1921/22 co ascenso á Segunda Categoría do Campionato de Galicia, converténdose no primeiro equipo de Santiago en chegar á división de prata do fútbol galego, no que o Rápido de Bouzas, Racing de Ferrol, Alfonso XIII, Eiriña e Nuevo Club, estes dous últimos tamén acabados de ascender.
O Sporting acadou o seu maior éxito deportivo ao gañar a Copa Apóstolo de 1922 contra o Real Vigo, un equipo da Serie A que meses despois acabaría proclamándose campión de Galicia. Ademais de ser unha vitoria histórica, a brillante actuación do equipo serviu para amosar o seu potencial para a estrea na Segunda Categoría, incluso confiando nunha rápida transición á Primeira.
Esa estrea nunca chegou a producirse, como consecuencia do escándalo administrativo que se produciu cando o comité de dirección da Federación Galega, composto por membros do Real Vigo, Real Fortuna e Comercial de Vigo, decidiu invalidar a promoción do Sporting, Eiriña e do Nuevo Club alegando que non xogaran un ascenso contra o último clasificado na Segunda Categoría, feito que non impediu a promoción do Comercial á Primeira Categoría nas mesmas condicións e que ao mesmo tempo cancelou ilegalmente a decisión aprobada pola propia Federación na sesión do comité celebrada só catro meses antes en base ao mesmo regulamento.
Desaparición
Á decepción polo fracasado ascenso e a necesidade de comezar de cero con novos xogadores tras un forte investimento económico que debía seguir medrando sumouse en 1922 a nova da grave enfermidade de Gerpe, que máis aló da súa condición de antigo xogador e vicepresidente era a alma do equipo.
A Cabana, Viloalle, Mondoñedo
A Cabana é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Santiago Sporting Club
Desaparición
O club xa non participou en ningunha competición oficial en 1923, aínda que a súa retirada definitiva non se confirmou ata finais do ano seguinte, xa que no seu momento non comunicara a súa disolución á Federación. A pesar de que ao longo das tempadas seguintes algúns dos seus ex xogadores reunían de cando en vez a outros futbolistas retomando o nome do equipo, que tamén usaba o Mutualidad cando estaba vacante, en ningún momento volveu existir oficialmente como club profesional.
Equipamento
Dende a súa fundación, o Santiago Sporting vestiu camiseta vermella, pantalón negro e calcetíns vermellos adornados cunha franxa negra entre dúas franxas brancas na parte superior. Como visitante, no caso de coincidir coas cores do equipo local, levaba unha camiseta branca e un pantalón cos calcetíns do uniforme titular.
Palmarés
En 1919 non se proclamou ningún gañador do Campionato de Santiago debido a un incidente de arbitraxe ocorrido durante a final, polo que tanto o Santiago Sporting como o Club Compostela, os dous finalistas, obtiveron o subcampionato. A tempada 1922, por decisión do Compostela Club, non se celebrou o campionato.
Rivalidades
Tivo unha gran rivalidade co Club Compostela pola hexemonía do fútbol santiagués, e a pesar de obter mellores resultados e maiores logros a nivel rexional, nunca foi capaz de derrotar aos albicelestes nun partido oficial. Tamén tivo algo de rivalidade local co Rápido de Santiago, pero foi moi breve, xa que o inicio do auxe do Rápido, que culminou coa súa refundación como Santiago Fútbol Club cun uniforme azul e granate, coincidiu coa desaparición do Santiago Sporting.
Estanislao García Nebril
Estanislao García Nebril foi un empresario, banqueiro e político galego.
Traxectoria
Empresario de Cedeira, dono dunha fábrica de gasosas, unha mercería, un almacén de cereais e legumes, un de sal e outro de cal. Tiña oficina bancaria propia e foi director da sucursal do Banco de La Coruña en Cedeira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e trala renuncia de Higinio Bustabad Freire, foi nomeado alcalde de Cedeira en novembro de 1936. Foi cesado polo gobernador civil xunto cos concelleiros Honorato González e Modesto López en setembro de 1937.
Vida persoal
Casou en 1914 con Amadora Rodríguez Llorente.
Annwn
Annwn, Annwfn ou Annwvyn (Annwvn en galés medio, ás veces mal escrito Annwyn, Annwyfn ou Annwfyn) era o alén na mitoloxía galesa. Gobernado por Arawn, ou moito máis tarde (na literatura artúrica) por Gwynn ap Nudd, era basicamente un mundo de pracer, delicias e eterna mocidade, onde non hai enfermidades e sempre abundan os alimentos.
Máis tarde, coa chegada do cristianismo, identificouse coa terra das almas que partiron deste mundo, ceo ou paraíso.
Dise que Annwn está tan lonxe ao oeste que nin sequera Manawydan fab Llŷr a atopou, e que só se pode chegar morrendo. Pero, tamén se dixo que Annwn pode admitir persoas aínda vivas, sempre que atopen a súa porta.
Nome e mitoloxía
Fontes do galés medio suxiren que se recoñeceu que o termo significaba "moi profundo" na época medieval. A aparición da forma antumnos nunha antiga tableta de maldición en galés, suxire que o termo orixinal puido ser *ande-dubnos, unha palabra común galo-británica que significa literalmente 'inframundo'. A pronuncia galesa moderna de Annwn é [ˈanːʊn].
"Annwfn" posiblemente formouse a partir de an- (gales para 'dentro') + dwfn (gales para 'mundo').
Localizacións míticas
Tanto na mitoloxía galesa como na mitoloxía irlandesa, críase que Annwn se atopaba nunha illa ou baixo terra. Na Primeira rama do Mabinogi, dáse a entender que Annwn é unha terra dentro do reino de Dyfed, mentres que no contexto do artúrico, no poema Preiddeu Annwfn suxire a súa localización nunha illa. Outros dous banquetes no outromundo que aparecen na Segunda rama dos Mabinogi teñen lugar en Harlech no noroeste de Gales e na illa deshabitada de Grassholm, no suroeste de Pembrokeshire.
A Pena Moura, Viloalle, Mondoñedo
A Pena Moura é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Blood Red Sky
Blood Red Sky (tamén coñecido como Transatlantic 473) é un filme xermano-británico de 2021 dirixido por Peter Thorwarth, quen escribiu o guión xunto con Stefan Holtz. Está protagonizado por Roland Møller, Peri Baumeister, Chidi Ajufo e Alexander Scheer. Estreseouse o 23 de xullo de 2021 a través de Netflix.
Sinopse
Nadja, unha viúva alemá, e o seu fillo Elias, prepáranse para tomar un avión a Nova York; Nadja, que parece sufrir unha leucemia, quere acudir ó doutor Brown, que pode ofrecerlle un tratamento médico para recuperar a saúde. No aeroporto, Elias faise amigo dun home chamado Farid, mentres a súa nai toma unha menciña que lle causa incomodidade.
O avión despega, e mentres os pasaxeiros se preparan para pasar a noite a bordo, un grupo de homes, incluíndo o copiloto Bastian, asasina aos tres pilotos e sabotean a caixa negra, impedindo que o avión sexa rastrexado por radar. O seu líder, Berg, anuncia ós pasaxeiros que el e os seus homes tomaron o control e esperan que todo o mundo permaneza nos seus asentos mentres negocian o rescate.
A Igrexa, Viloalle, Mondoñedo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Toulouse Football Club (1937)
O Toulouse Football Club foi un club de fútbol francés, con sede na cidade de Tolosa. Fundado en 1937, competiu durante anos na Ligue 1, ata que desapareceu en 1967, ao fusionarse co Red Star FC.
Historia
O Toulouse Football Club fundouse o 20 de marzo de 1937 e comezou a competir na Division 2. Na tempada 1945/46 rematou segundo no Grupo Sur da Segunda División francesa e foi ascendido á Division 1. Na súa primeira campaña na máxima categoría acabou na 14ª posición. Despois de catro anos ocupando os postos medios da táboa, o TFC conseguiu o cuarto lugar na tempada 1949/50. Con todo, acabou descendendo na seguinte campaña, ao finalizar 17º. Dúas tempadas despois, proclamouse campión da Division 2, regresando así á máxima categoría.
Con Jules Bigot no banco, o Toulouse continuou na metade alta da táboa da Division 1 durante os seguintes anos, conseguindo o subcampionato na campaña 1954/55, por detrás do Stade de Reims. En 1957 acadou unha histórica final da Copa de Francia, onde o seu rival foi o Angers, ao que goleou por 6-3, conquistando así o seu único título, que recolleu das mans de René Coty, presidente da República, o capitán René Pleimelding.
Na tempada 1960/61, o Toulouse participou na nova Copa da Amizade Anglo-Franco-Escocesa, perdendo 6-2 ante o Motherwell. A principios da tempada 1961/62, Jean-Baptiste Doumeng converteuse en presidente do club. Baixo a súa presidencia, o Toulouse alcanzou o quinto lugar na tempada 1963/64.
O 16 de xuño de 1964, Kader Firoud, que xogara no club durante a Segunda guerra mundial, converteuse no adestrador do club. Despois dunha tempada de transición (1964/65) ao final da cal o Tolouse acabou na undécima posición da liga, Firoud ideou un estilo de xogo hiperdefensivo. Na tempada seguinte, o club chegou ata as semifinais da Copa de Francia, onde caeu eliminado na prórroga diante do RC Strasbourg, e acadou un notable cuarto posto na liga, o que lle permitiu acceder á Copa de Feiras para a tempada 1966/67. miniatura|O Toulouse FC na tempada 1952/53, na que se proclamou campión da [[Ligue 2|Division 2.]] No seu debut na competición europea, enfrontouse ao Dinamo Pitești romanés. O TFC gañou o partido de ida por 3-0, cun gol de Soukhane e dous de Dorsini. No partido de volta anotou un cuarto gol, obra de Wojciak, pero o equipo romanés empatou a eliminatoria con catro goles durante a primeira hora do partido e eliminou ao club francés cun quinto tanto de Mihai Țurcan nos instantes finais.
Esa foi a última tempada do Toulouse FC. O presidente Doumeng buscou en balde financiamento para o club, que finalmente optou por se trasladar a Saint-Ouen e fusionarse co Red Star. Toulouse quedou sen representantes no fútbol profesional ata a década de 1970, cando naceu o Union Sportive de Toulouse, renomeado en 1977 como Toulouse FC.
Enxeñaría biomédica
miniatura|250px|Bomba para a inxección subcutánea continua de [[insulina, un exemplo de bioenxeñaría]] A enxeñaría biomédica ou bioenxeñaría é a disciplina resultado da aplicación dos principios e técnicas da enxeñaría ao campo da medicina e a bioloxía.
Dedícase principalmente ao deseño e construción de produtos sanitarios e tecnoloxías sanitarias, tales como os equipos médicos, as próteses, dispositivos médicos, dispositivos de diagnóstico e dispositivos de terapia.
Instrumentación biomédica
Por instrumentación biomédica enténdese que é o conxunto de aparatos de medición ou mapeo de calquera variábel ou variábeis de interese no campo da bioloxía ou das ciencias da saúde. Os instrumentos biomédicos desenvólvense para satisfacer unha necesidad ou, noturas palabras, para resolver un problema. Este problema debe ser definido polo usuario ou usuarios do instrumento, trátense dun problema clínico, de investigación ou industrial.
Robótica en medicina
A enxeñaría biomédica posúe un gran campo de acción no uso da robótica orientada á bioloxía (humana e animal) e á medicina, entre elas, as próteses e orteses cuxo uso enfócase en persoas con dificultades motoras, así como tamén no uso militar. Outro uso importante está no campo da cirurxía minimamente invasiva, onde os robots poden potenciar as capacidades e habilidades do cirurxián, así como de ofrecer unha opción minimamente invasiva en procedementos de maior complexidade cirúrxica.
Áreas de coñecemento
250px|miniatura|Esquema dun amplificador de instrumentación usado en biomedicina para controlar os sinais biolóxicos de pequena voltaxe.
A enxeñaría biomédica está amplamente recoñecida como un campo multidisciplinar, resultado dun longo espectro de disciplinas que a inflúen desde diversos campos e fontes de información. Debido á súa gran diversidade, non é estraño que a bioenxeñaría se centre nun aspecto en particular. Existen moi diversos desgloses de disciplinas para esta enxeñaría, que comprende:
miniatura|250px|[[Implante mamario|Implantes de peito de silicona, exemplo de aplicación de material biocompatíbel en cirurxía estética.]]
Noutros casos, as disciplinas dentro da bioenxeñaría divídense na proximidade con outros campos da enxeñaría máis arraigados, que adoitan incluír:
Campos de acción
Nos seus inicios, esta disciplina estivo ligada fundamentalmente á aplicación de técnicas de enxeñaría eléctrica e electrónica para a construción de equipos médicos, así como ao deseño de próteses e orteses. Posteriormente, unha parte moi importante das aplicacións da enxeñaía á medicina foi a instrumentación para a adquisición de imaxes do corpo humano. A partir do desenvolvemento dos ordenadores, a importancia da instrumentación foi diminuíndo, mentres que o procesamento dos sinais adquiridas acadou maior ímpeto debido a que foi posíbel obter información adicional a partir dos sinais que a instrumentación subministraba, e que non era visíbel directamente a partir dos trazos puros. Na actualidade a disciplina está ligada tamén a outras, como a xenómica e a proteómica (bioloxía computacional). Existen as especialidades en enxeñaría clínica.
Historia
Hai autores que indican que existe a enxeñaría biomédica desde que se aplicaron remedios a problemas particulares do individuo, como unha prótese do dedo gordo do pé que se descubriu nunha tumba do Antigo Exipto, cunha antigüidade de máis de 3 000 anos.
Outros autores mencionan os debuxos anatómicos de Leonardo Da Vinci e as súas aproximacións a brazos de panca ou os traballos de Luigi Galvani e de lord Kelvin sobre a condución eléctrica nos seres vivos.
Porén, o desenvolemento da instrumentación eléctrica e electrónica produciu unha explosión de resultados, e pode considerarse como unha das orixes máis próximas da enxeñaría biomédica. Isto proiduciuse principalmente entre os anos de 1890 e 1930.
Exemplos disto son os deseños para o rexistro de sinais electrofisiolóxicas, comenzando polos rexistros de A. D. Waller en corazóns humanos (1887), o refinamento desta técnica por parte de W. Einthoven ao desenvolver un galvanómetro de corda (1901) e a aplicación deste ao rexistro de sinais electroencefalográficos en humanos por parte de Hans Berger (1924). A instrumentación electrónica a partir de tubos de baleiro empregouse por E. Lovett Garceau para amplificar estes sinais eléctricos e o primeiro sistema de electroencefalógrafo comercial de tres canais foi construído por Albert Grass en 1935.
Outro exemplo é o desenvolvemento da instrumentación en imaxenoloxía. Desde o descubrimento dos raios X por Wilhelm Conrad Röntgen, en 1895, até a súa primeira aplicación en biomedicina pasou tan só unha semana. Desde 1896, Siemens e General Electric xa vendían estes sistemas. Na actualidade, os novos desenvolvementos en imaxenoloxía levaron moito máis tempo en lograr a súa aplicación clínica. O principio da resonancia magnética descubriuse en 1946, pero non foi até 30 anos despois cando se puido desenvolver un sistema para uso en humanos.
Rebecca Chiu
Chiu Wing Yin Rebecca, nada en Hong Kong o 24 de novembro de 1978 e coñecida como Rebecca Chiu, é unha ex-xogadora profesional de squash de Hong Kong que chegou ao posto 13º da clasificación mundial en outubro de 2007.
Traxectoria
Chiu comezou a practicar squash con nove anos na escola primaria e logo entrou no Instituto de Deportes de Hong Kong e con doce anos entrou no equipo de Hong Kong. Graduouse no departamento de ciencias do deporte da Universidade Chinesa de Hong Kong no ano 2000.
Logrou o seu primeiro campionato de Campionato de Hong Kong en 1995 e de 1997 a 2008 foi a campioa indiscutible, ao ser a primeira en todos os campionatos nacionais. Disputou cinco finais do Campionato de Asia de Squash entre os anos 2000 e 2010 todos fronte a Nicol David, sen lograr batela. Pola contra, formou parte dos equipos de Hong Kong que en 2000 e 2010 lograron o título do Campionato de Asia de Squash por equipos. Foi medalla de prata nos Xogos Asiáticos de 1998 logo de perder contra Nicol David mais en 2002 logrou o desquite ao vencer á malaisiana para se facer coa medalla de ouro. En 2006 enfrontáronse de novo Nicol e Chiu na final dos Asiáticos e desta volta o ouro foi para Nicol e a prata para Chiu. Nos Asiáticos de 2010 Chiu participou no equipo de Hong Kong que logrou a prata na competición por equipos.
En decembro de 2009 dirixiu o equipo de Hong Kong nos Xogos de Asia Oriental que arrasou na competición de squash con sete medallas e a propia Chiu logrou tres medallas de prata e unha de ouro.
Logo de se retirar da competición profesional principiou unha carreira como adestradora, recibiu premios nacionais como adestradora do ano polo seu labor, e salientou o seu traballo co equipo feminino que logrou a medalla de ouro nos Xogos Asiáticos de 2019.
O Vilar, Viloalle, Mondoñedo
O Vilar é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Gert Fröbe
Karl Gerhart "Gert" Fröbe, nado en Oberplanitz o 25 de febreiro de 1913 e finado en Múnic o 5 de setembro de 1988, foi un actor alemán.
Traxectoria
Fröbe naceu en Oberplanitz, hoxe parte de Zwickau. Inicialmente foi violinista, mais abandonouno polo Kabarett e o teatro.
En 1929 uniuse ao Partido Nazi con dezaseis anos e deixouno en 1937. En setembro de 1944 os nazis pecharon os teatros de Alemaña e foi alistado no exército, onde Fröbe serviu ata a fin da segunda guerra mundial. Cando se coñeceu a súa pertenza ao partido trala guerra, Israel prohibiu os filmes de Fröbe ata que un supervivente xudeu revelou oito semanas despois que a súa vida e a da súa nai probablemente fosen salvadas cando Fröbe os agochou dos nazis.
Fröbe gañou sona cun dos primeiros filmes alemáns realizados trala segunda guerra mundial, Berliner Ballade (1948). O nome da súa personaxe, "Otto Normalverbraucher" (literalmente, Otto Consumidor Medio), converteuse no epítome alemán do cidadán medio.
Interpretou o malvado no filme suízo-alemán Es geschah am hellichten Tag (1958), con guión orixinal de Friedrich Dürrenmatt. O seu papel como asasino en serie de nenos recibiu a atención dos produtores do filme de James Bond Goldfinger (1964) e escollérono para interpretar un dos malvados máis lembrados da serie, o magnate do ouro Auric Goldfinger. Posteriormente indicou: "O ridículo é que dende que interpretei a Goldfinger no filme de James Bond hai algunha xente que aínda insiste en verme como un malvado frío e implacable, un home que non ri".
Fröbe fixo varias aparicións en elencos de estrelas na década de 1960, como nos filmes The Longest Day (1962), Those Magnificent Men in their Flying Machines (1965), Arde París? (1966),Triple Cross (1966) e Monte Carlo or Bust (1969).
FAleceu en Múnic en setembro de 1988 aos 75 anos por un ataque cardíaco. Foi enterrado no cemiterio Waldfriedhof de Icking.
Naisten Mestis
Na tempada 2020-21 estaba formada por 18 equipos divididos en tres grupos de seis equipos cada un.
XI dinastía exipcia
A "Undécima dinastía" do antigo Exipto (XI Dinastía XI) é un grupo de gobernantes ben testemuñado. Os seus membros anteriores ao faraón Mentuhotep II agrúpanse cas catro dinastías precedentes para formar o Primeiro Período Intermedio, mentres que os membros posteriores considéranse parte do Reino Medio. Todos gobernaron desde Tebas no Alto Exipto.
Historia
Manetón afirma de que a XI dinastía estaba composta por 16 faraóns, que reinaron durante 43 anos, é contradicida polas inscricións contemporáneas e as probas da Lista real de Turín, cuxo testemuño combinado establece que esta dinastía estaba formada por sete faraóns. que gobernaron un total de 143 anos. Non obstante, o seu testemuño de que esta dinastía se baseou en Tebas está verificado pola evidencia contemporánea. Durante esta dinastía todo o antigo Exipto se uniu baixo o Reino Medio.
Manuel Fernández-Valdés Costas
Manuel Fernández-Valdés Costas, nado en Tui en 1887 e finado no mesmo concello o 24 de setembro de 1962, foi un historiador e escritor galego.
XI dinastía exipcia
Historia
Esta dinastía rastrexa as súas orixes nun nomarca de Tebas, " Intef o grande, fillo de "Iku", que se menciona nunha serie de inscricións contemporáneas. Non obstante, o seu inmediato sucesor Mentuhotep I é considerado o primeiro rei desta dinastía.
thumb | [[Lista Real de Abidos, cartuchos reais 57 a 61]] Unha inscrición esculpida durante o reinado de Wahankh Intef II demostra que foi o primeiro desta dinastía que afirmou gobernar sobre todo Exipto, unha reclamación que puxo en conflito aos tebanos cos gobernantes de Heracleópolis Magna, X Dinastía. Intef emprendeu varias campañas cara ao norte e capturou o importante nomo de Abidos.
Sabino Jurado
Sabino Jurado, finado en Tui o 7 de abril de 1916, foi un comerciante e político galego.
XI dinastía exipcia
Historia
A guerra continuou intermitentemente entre as dinastías Tebán e Heracleapolita ata o 14º ano de reinado de Nebhepetre Mentuhotep II, cando os Heracleopolitanos foron derrotados, e esta dinastía puido comezar a consolidar o seu dominio. Os gobernantes da XI dinastía reafirmaron a influencia de Exipto sobre os seus veciños en África e Próximo Oriente. Mentuhotep II enviou renovadas expedicións a Fenicia para obter a cedro. Sankhkara Mentuhotep III enviou unha expedición desde Coptos ao sur ata Punt.
Sabino Jurado
Traxectoria
Comerciante de Tui. Foi alcalde de Tui en 1909. Permaneceu no posto até 1913. Finou en Tui o 7 de abril de 1916.
XI dinastía exipcia
Historia
O reinado do seu último faraón, e polo tanto o fin desta dinastía, é algo de misterio. Os rexistros contemporáneos refírense a "sete anos baleiros" despois da morte de Mentuhotep III, que corresponden ao reinado de Nebtawyra Mentuhotep IV. Os estudosos modernos identifican ao seu visir Amenemhat con Amenemhat I, o primeiro rei da XII Dinastía, como parte dunha teoría de que Amenemhat se converteu en faraón como parte dun golpe de palacio. Os únicos detalles certos do reinado de Mentuhotep foi que dous presaxios notables presuntos foron presenciados na canteira de Wadi Hammamat polo visir Amenemhat.
A cronoloxía relativa da XI Dinastía está ben establecida por certificacións contemporáneas e, salvo o conde Intef e Mentuhotep IV, a canon de Turín.
Salvelinus umbla
miniatura|240px| Salvelinus umbla xuvenil no Acquario Civico de [[Milán ]] miniatura|240px|Salvelinus umbla no Universeum Science Park, [[Gotemburgo (Suecia)]]
Salvelinus umbla é unha especie de peixes osteíctios da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos, subfamilia dos salmoninos, unha das numerosas comprendidas no xénero Salvelinus,  da que é a súa especie tipo.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Salmo ulma.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñecuese tamén polos sinónimos:
Distribución
É unha especie europea de augas doces temperadas bentopeláxica que habita entre os 48° e os 45° N, e os 5° e os 11° L, que se encontra nos lagos alpinos e subalpinos de Italia (Trentino-Tirol do Sur), Francia (lago de Bourget), Suíza, Alemaña e Austria. Introducido en numerosos lagos de grande altitude; por exemplo, en Suecia.
Poboación
Nalgúns lagos extiguiuse (por exemplo, no Mondsee) e, en moitos casos, repoboouse noutros lagos. Nalgúns lagos estase recuperando (por exemplo, no de Constanza onde estaba case extinguido, ou no Léman). Nalgúns lagos a poboación sempre estivo sa (por exemplo, no Grundl e non Konigsee). En xeral, houbo un colapso poboacional nos anos 1970 e hoxe en día a poboación estase recuperando.
Bioloxía
Habita en lagos profundos en vales de orixe glaciar e lagos de grande altitude. Aliméntase de crustáceos, insectos e fauna bentónica; algúns individuos desenvólvense como grandes piscívoros, cunha morfoloxía distinta. {{sfn|Kottelat|Freyhof|2007} Desova por primeira vez aos 2-3 anos de idade, sobre fondos de seixos e pedras en pendentes pronunciadas, a profundidades de 30 a 120 m.
Ameazas
A principal ameaza para a especie foi a eutrofización que se produciu nos anos 1960 e 1970. Por outra parte, a destrución do seu hábitat tamén é unha ameaza local.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que a especie atópase en moitos lagos alpinos e subalpinos de Francia, Suíza, Alemaña, Italia e Austria, e aínda que en moitos lagos a súa poboación diminuíu moito debido á eutrofización nos anos 1960 e 1970, e extinguiuse nalgúns lugares, e que nalgúns destes lagos as poboacións só se manteñen mediante programas de repoboación por traslados de espécimes doutros lagos, en xeral, a poboación está a recuperarse e só está ameazada localmente pola destrución do hábitat, polo que cualifica o seu status como LC (poico preocuipante).
Metais refractarios
Os metais refractarios son unha clase de metais extraordinariamente resistentes á calor e ao desgaste. O termo úsase máis no contexto da ciencia dos materiais, a metalurxia e a enxeñaría. A definición de que elementos pertencen a este grupo pode variar. A definición máis común inclúe cinco elementos: dous do quinto período (niobio e molibdeno) e tres do sexto período (tántalo, volframio e renio). Todos comparten algunhas propiedades, incluíndo un punto de fusión superior a 2.000 °C e alta dureza a temperatura ambiente. Son quimicamente inertes e teñen unha densidade relativamente maior. Os seus altos puntos de fusión fan da metalurxia do po o método preferido para a fabricación de compoñentes a partir destes metais. Algunhas das súas aplicacións inclúen ferramentas para mecanizar metais a altas temperaturas, fíos de filamentos, moldes de fundición e recipientes de reacción química en ambientes corrosivos. En parte debido ao alto punto de fusión, os metais refractarios son estábeis contra a deformación por fluencia a temperaturas moi altas.
Definición
miniatura|Foto macro dun filamento de lámpada incandescente de tungsteno, tamén chamado volframio. miniatura|No Apollo CSM a parte escura feita foi feita de aliaxe de niobio-titanio A maioría das definicións do termo "metais refractarios" enumeran un punto de fusión extremadamente alto como requisito clave para a súa inclusión. Con esta definición, para a cualificación é necesario un punto de fusión superior a 2200 °C. Os cinco elementos niobio, molibdeno, tántalo, volframio e renio inclúense en todas as definicións, mentres que a definición máis ampla, incluíndo todos os elementos cun punto de fusión superior a 1850 °C}, inclúe un número variábel de nove elementos adicionais: titanio, vanadio, cromo, circonio, hafnio, rutenio, rodio, osmio e iridio. Os elementos artificiais, ao seren radioactivos, considéranse parte dos metais refractarios a pesar de que o tecnecio ten un punto de fusión de 2157 °C e o ruterfordio ten un punto de fusión teórico de 2100 °C.
Físicas
Os puntos de fusión dos metais refractarios son os máis altos de todos os elementos, excepto o carbono, osmio e iridio. Este alto punto de fusión define a maioría das súas aplicacións. Todos os metais son de corpo centrado, de sistema cristalino cúbico, excepto o renio que ten un empacotamento hexagonal. A maioría das propiedades físicas dos elementos deste grupo varían significativamente porque son membros de diferentes grupos.
A resistencia á fluencia é unha propiedade fundamental dos metais refractarios. Nos metais, o inicio da fluencia está correlacionada co punto de fusión do material; a fluencia en ligas de aluminio comeza a 200 °C, mentres que para os metais refractarios son necesarias temperaturas superiores a 1.500 °C. Esta resistencia á deformación a altas temperaturas fai que os metais refractarios sexan axeitados contra impactos de alta temperatura, como motores a reacción ou ferramentas empregadas durante a fundición. {
Notas
<references group="" responsive="1">
Miguel Ángel Santoro
Miguel Ángel Santoro Marcote, nado en Sarandí, provincia de Buenos Aires, o 27 de febreiro de 1942, é un exfutbolista e adestrador arxentino. Xogaba de porteiro e desenvolveu case toda a súa carreira no Club Atlético Independiente, co que gañou catro campionatos arxentinos, catro Copas Libertadores e unha Copa Intercontinental. Foi internacional coa selección arxentina, coa que acudiu ao Mundial de 1974. Foi varias veces adestrador de Independiente.
Traxectoria
miniatura| Santoro en 1965. miniatura| Santoro en 1965.
Como xogador
Debutou co Independiente na Primeira División da Arxentina en 1962, nun partido contra Argentinos Juniors que rematou 0-0. Na seguinte tempada, xa como porteiro titular do equipo, proclamouse campión arxentino. En 1964 tivo unha destacada actuación na final da Copa Libertadores ante o Nacional, mantendo a portería a cero tanto na ida no estadio Centenario como na volta no estadio de Independiente. Gañou o título continental de novo ao ano seguinte, volvendo ser decisivo ao pararlle un penalti ao dianteiro Norberto Menéndez nas semifinais contra o Boca Juniors. Foi tamén titular nas Copas Intercontinentais de 1964 e 1965, perdidas ambas contra o Inter de Helenio Herrera.
En 1972 e 1973 disputou dúas novas finais da Copa Libertadores, conseguindo a vitoria nas dúas, a primeira delas contra o Universitario peruano e a segunda contra o Colo-Colo chileno. Participou así mesmo en senllas Copas Libertadores. Na de 1972 foi derrotado polo Ajax de Cruyff, mentres que na de 1973, conseguiu finalmente o título na súa cuarta participación, exercendo como capitán contra a Juventus, capitaneada por outro porteiro, Dino Zoff.
Disputou un total de 343 partidos do campionato arxentino co Independiente, sendo o gardameta con máis encontros da historia do club, e conquistou catro campionatos nacionais.
No verán de 1974 foi traspasado ao Hércules CF de Alacant, onde xogou durante tres tempadas, todas elas co galego Arsenio Iglesias no banco. Na súa primeira tempada no club, competiu pola titularidade na portería co paraguaio Humberto, mentres que nas dúas seguintes fixo o mesmo co gardameta vasco Juan Antonio Deusto. Acadou un quinto posto na liga, o mellor resultado da historia do club. Retirouse ao remate da tempada 1976/77.
Selección arxentina
Foi internacional coa selección arxentina en 14 ocasións e formou parte do combinado do seu país no Mundial de 1974, aínda que non chegou a debutar na competición, sendo o gardameta titular Daniel Carnevali.