cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio da Aljafería
O palacio cristián medieval
Así durante este período (séculos XII-XIV) pódese citar a orixe da igrexa de San Martiño, da capela de San Xurxo (hoxe desaparecida), a arquería oeste e sobre todo as salas do palacio mudéxar do rei Pedro IV, coroadas por uns alfarxes, hoxe restaurados.
O palacio dos Reis Católicos
Foi erixido sobre a estrutura musulmá o redor do 1492 co fin de simbolizar o prestixio dos monarcas cristiáns. Porén a dirección das obras foi encargada ó mestre mudéxar Faraig de Gali e nelas fúndese elementos medievais con outros máis novidosos propios do Renacemento. Esta nova estrutura consta dunha escalinata, unha galería e un conxunto de salas, denominadas “dos Pasos Perdidos” que teñen o seu punto álxido no Salón do Trono. Salientar os teitos de madeira dourada e policromada e o artesanado do Salón do Trono.
Reformas e ampliacións: Época moderna e contemporánea
A partir de 1593 e por orde do rei Filipe II, o enxeñeiro sienés Tiburcio Spanochi deseñou os planos para transformar o palacio nun forte “á moderna”. Desta maneira dotouse dun novo recinto amurallado exterior con baluartes pentagonais nas esquinas e un novo foso. Porén o que realmente se pretendía foi poñer de manifesto o poder real fronte as reivindicacións forais dos aragoneses e posibles revoltas en Zaragoza. Tras estes cambios, o carácter militar do palacio ampliouse durante os séculos XVIII e XIX coa intención de convertelo nun acuartelamento regular. Entre as modificacións máis importantes citar os torreóns neogóticos engadidos en tempos de Isabel II.
Estrutura actual
miniatura|Plano actual do Palacio da Aljafería. En marrón escuro, o hemiciclo e outras dependencias das Cortes aragonesas. en gris, o foxo Actualmente existen dúas delimitacións claras no palacio: a área habilitada coma sede das cortes de Aragón e a área monumental dispoñible para a visita turística. Os elementos máis característicos actuais son: a ponte, o foso, a porta de entrada, a muralla musulmá, o patio de san Martiño, a capela de san Martiño, a torre do trobador, o oratorio, o patio de santa Isabel, unha planta baixa (salas do palacio islámico), unha planta intermedia (sala dos reis católicos), unha planta superior (salas do palacio cristián medieval), patio de armas, cuarteis de Carlos III, e os Torreóns neogóticos do 1868.
Quirogaleidos
É unha das cinco familias actuais de primates lemuriformes. Coprende varias especies coñecidas na bibliografía internacional como "lémures ananos". Como todos os outros lémures, os quirogaleidos viven exclusivamente na illa de Madagascar.
Antigamente as especies desta esta familia estaban encadradas na familia dos lemúridos (como subfamilia Cheirogaleinae), a aínda hoxe algúns autores manteñen esta opinión.
Características
Os quirogaleidos son máis pequenos que os outros lémures e, de feito, son os primates máis pequenos (a isto deben os seus nomes vulgares). A lonxitude da cabeza (que é máis aplanada que a dos lemúridos), e o tronco oscila entre os 13 e os 28 cm; a súa cola é moi longa, ás veces dunha lonxitide de até unha vez e media maior que a do resto do corpo. O seu peso non pasa dos 500 g, e algunhas especies tan só pesan uns 60 g.
Teñen unha pelaxe suave, longa, de cor que vai da parda agrisada á avermellada nas partes superiores, co ventre xeralmente máis claro e brillante. Polo xeral, as súas orellas son pequenas, os ollos grandes, moi xuntos, e as patas traseiras longas. Como todos os estrepsirrinos, teñen finas garras no segundo dedo das patas traseiras. As femias teñen tres pares de mamas.
Bioloxía
Os quirogaleidos son nocturnos, solitarios e arbóreos. Son omnívoros, alimentantándose principalmente de froitos, follas e flores, así como de insectos, arañas e vertebrados pequenos. Son excelentes agatuñadores e poden saltar longas distancias entre as ramas das árbores usando a súa cola como balancín.
Keisha Castle-Hughes
Keisha Castle-Hughes, nada o 24 de marzo de 1990 en Donnybrook, Australia Occidental, é unha actriz australiana nacionalizada en Nova Zelandia.
Quirogaleidos
Bioloxía
Na estación seca caen nun profundo sono (dormencia) análogo á hibernación dos mamíferos das rexións temperadas. Durante este período subsisten a base da graxa almacenada principalmente na cola.
Keisha Castle-Hughes
Traxectoria
É filla de Tim Castle, de orixe angloaustraliana e Desrae Hughes, de orixe maorí. Os seus pais, que nunca estiveron casados, acabaron separándose. Cando Keisha tiña tan só dezaoito meses, a súa familia mudouse a Nova Zelandia, e ela obtivo a cidadanía neozelandesa no 2001.
Quirogaleidos
Bioloxía
Despois dunha xestación duns 60 días, as femias paren de dous a catro crías (xeralmente dúas ou tres). Ao cabo de cinco ou seis semanas, as crías son destetadas, alvcanza a madurez sexual cerca do final do seu primeiro ano de vida ou nalgún momento do seu segundo ano, dependendo da especie.
Keisha Castle-Hughes
Traxectoria
Como actriz, gañou prominencia á idade de once anos cando interpretou a Paikea "Pai" Apirana no filme Whale Rider do ano 2002. Keisha acadou nomeamentos para diversos premios entre os que destacan os Premios da Academia á mellor actriz, converténdose así na actriz máis nova en acadar ese recoñecemento.
Quirogaleidos
Bioloxía
En catividade poden vivir até 15 anos, aínda que a súa esperanza de vida na natureza é probabelmente menor.
Taxonomía
miniatura|240px|[[Allocebus trichotis.]] miniatura|240px|[[Microcebus murinus.]] miniatura|240px|[[Phaner furcifer.]]
Piave
Piave foi un semanario editado en Ourense en 1904 e 1905.
Quirogaleidos
Taxonomía
Tanto a superfamilia como a familia foron descritas en 1873 polo zoólogo inglés John Edward Gray, en ''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1872: 849.
Piave
Historia e características
Subtitulado Agente ejecutivo y cesante de consumos aspirante a diputado y paseante en Cortes e Se compra pero no se vende, apareceu en 1904. Semanario satírico. O director era Arturo Fernández de Magdalena, que tamén era propietario da imprenta en que se editaba. Entre os seus colaboradores figuraron Marcelo Macías e Luciano Cid Hermida.
Quirogaleidos
Clasificación
Segundo MSW, a superfamilia (e a familia) comprende cinco xéneros con 26 especies actualmente viventes:
Quintá de Lor, Quiroga
Santa María de Quintá de Lor é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 173 habitantes, deles 84 eran homes e 89 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Linguas paláungicas
As linguas paláungicas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Western blot
miniatura|Western blot no que se usa un anticorpo que recoñece proteínas modificadas con [[ácido lipoico.]] O western blot (ás veces chamado inmunoblot de proteínas ou transferencia western) é unha técnica analítica moi utilizada para detectar proteínas específicas nunha mostra de homoxenado de tecidos ou extracto. Utiliza electroforese en xel para separar as proteínas nativas pola súa estrutura tridimensional ou proteínas desnaturalizadas pola lonxitude da súa cadea polipeptídica. As proteínas son despois transferidas a unha membrana (tipicamente de nitrocelulosa ou PVDF), polo que é unha técnica de blotting ou transferencia. Unha vez na membrana son marcadas con anticorpos específicos para a proteína diana. O paso de electroforese en xel está incluído nas análises de western blot para resolver o problema da reactividade cruzada dos anticorpos.
Hai moitas empresas fornecedoras de reactivos que se especializan en proporcionar anticorpos (monoclonais e policlonais) contra decenas de miles de proteínas diferentes. Os anticorpos comerciais poden ser caros, aínda que o anticorpo non unido pode ser reutilizado en distintos experimentos. Este método úsase nos campos da bioloxía molecular, inmunoxenética e outras disciplinas da bioloxía molecular. Disponse de varios motores de busca, como CiteAb, Antibodypedia, e SeekProducts, que poden axudar aos investigadores a encontrar os anticorpos axeitados para o seu uso no western blot.
Outras técnicas relacionadas son a análise dot blot, a inmunohistoquímica e a inmunocitoquímica, onde se usan anticorpos para detectar proteínas en tecidos e células por inmunomarcaxe, e ensaio inmunoabsorbente de encima ligado (ELISA).
O método orixinouse no laboratorio de Harry Towbin no Friedrich Miescher Institute, en Suíza. O nome western blot deullo a esta técnica W. Neal Burnette facendo un xogo de palabras coa técnica coñecida anteriormente Southern blot e cos puntos cardinais xeográficos, a cal é unha técnica para a detección de ADN desenvolvida por Edwin Southern (o nome procede do seu apelido, polo que Southern blot se escribe con maiúscula). A detección de ARN denomínase northern blot e foi desenvolvida por George Stark na Universidade Stanford, en California. O western blot non é necesario escribilo con maiúscula, xa que non procede dun apelido, pero moitas veces aparece escrito con maiúscula por analoxía coa técnica Southern.
Preparación dos tecidos
As mostras poden tomarse de tecidos completos ou de cultivos celulares. Os tecidos sólidos son primeiro desfeitos mecanicamente usando unha batedora ou blender (para grandes volumes de mostra), ou utilizando un homoxenizador (para pequenos volumes), ou por sonicación. Tamén se pode facer romper as células para que vertan o seu contido por algún dos medios mecánicos antes mencionados. Porén, os virus ou as mostras ambientais poden ser a fonte das proteínas estudadas, polo que o western blot non está restrinxido só a estudos de células.
Hai un amplo surtido de deterxentes, sales e tampóns que se poden empregar para favorecer a lise de células e para solubilizar proteínas. A miúdo engádense inhibidores de proteases e fosfatases para impedir a dixestión da mostra polos seus propios encimas. A preparación dos tecidos faise a miúdo a temperaturas frías para evitar a degradación e desnaturalización de proteínas.
Pode utilizarse unha combinación de técnicas bioquímicas e mecánicas, que comprenden varios tipos de filtración e centrifugación, para separar diferentes orgánulos e compartimentos celulares.
Electroforese en xel
As proteínas da mostra son separadas utilizando electroforese en xel. A separación de proteínas pode facerse polo punto isoeléctrico (pI), peso molecular, carga eléctrica, ou por unha combinación destes factores. A natureza da separación depende do tratamento da mostra e da natureza do xel. Isto é un modo moi útil para identificar a proteína.
Con diferenza, o tipo máis común de electroforese en xel emprega xeles de poliacrilamida e tampóns cargados con dodecil sulfato sódico (SDS). A SDS-PAGE (electroforese en xel de poliacrilamida SDS) mantén os polipéptidos en estado desnaturalizado unha vez que foron tratados con axentes redutores fortes para desfacer as súas estruturas secundaria e terciaria (por exemplo, os enlaces disulfuro [S-S] pasan a ser grupos sulfhidrilo [SH e SH]), e así permite a separación de proteinas polo seu peso molecular. As proteínas mostreadas quedan cubertas polo SDS cargado negativamente e móvense ao eléctrodo cargado positivamente a través da rede de acrilamida do xel. As proteínas pequenas migran máis rápido a través desta rede e así as proteínas son separadas de acordo co seu tamaño (xeralmente medido en quilodaltons, kDa). A concentración de acrilamida determina a resolución do xel. Canta maior é a concentración de acrilamida, mellor é a resolución das proteínas de peso molecular menor. Canta menor é a concentración de acrilamida, mellor é a resolución das proteínas de maior peso molecular. As proteínas viaxan a través do xel só nunha dimensión na maioría dos blots.
As mostras cárganse en pozos feitos no xel. Unha das pistas ou carreiros do xel resérvase xeralmente para un marcador ou escada, que é unha mestura de proteínas proporcionada comercialmente que teñen pesos moleculares definidos, tinguidos tipicamente para que formen bandas coloreadas visibles. Cando a voltaxe se aplica ao longo do xel, as proteínas migran a través del a diferentes velocidades dependendo do seu tamaño. Estas diferentes velocidades de avance (diferentes mobilidades electroforéticas) fan que se separen en bandas dentro de cada carreiro do xel (no que corren as proteínas).
Tamén é posible usar un xel bidimensional (2-D) que fai que as proteínas se espallen desde unha soa mostra en dúas dimensións. As proteínas son separadas de acordo co seu punto isoeléctrico (o pH ao cal a súa carga neta é neutra) na primeira dimensión, e segundo os seus pesos moleculares na segunda dimensión.
Transferencia
Para facer que a proteínas sexan accesibles á detección por anticorpos, son retiradas do xel e pasadas a unha membrana de nitrocelulosa ou difluoruro de polivinilideno (PVDF). O método principal de transferencia de proteínas denomínase electroblotting e utiliza unha corrente eléctrica para impulsar as proteínas desde o xel á membrana de PVDF ou nitrocelulosa. As proteínas móvense desde o interior do xel á membrana pero mantendo a organización que tiñan no xel. Un método antigo de transferencia situaba unha membrana na parte superior do xel, e unha morea de papeis de filtro enriba dela. O conxunto completo situábase nunha solución tampón, que ascende polo papel por capilaridade, arrastrando as proteínas con ela. Na práctica este método xa non se usa, xa que leva moito tempo, e prefírese usar o electroblotting. Como resultado de ambos os procesos de "blotting" (transferencia), as proteínas expóñense sobre unha capa superficial fina para a detección (ver máis abaixo). Ambas as variedades de membrana son elixidas polas súas propiedades de unión non específica a proteínas (é dicir, únense a todas as proteínas igualmente ben). A unión a proteínas está baseada en interaccións hidrofóbicas, e en interaccións cargadas entre a membrana e a proteína. As membranas de nitrocelulosa son máis baratas que as de PVDF, pero son moito máis fráxiles e non resisten ben para usarse en repetidos experimentos.
center
San Xiao, Arnois, A Estrada
San Xiao é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Western blot
Bloqueo
Como as membranas foron elixidas pola súa capacidade que teñen de que se unan a elas proteínas, e como os anticorpos e as dianas son proteínas, deben tomarse precaucións para impedir a interacción entre a membrana e o anticorpo para impedir as interaccións entre a membrana e o anticorpo usado para a detección da proteína diana. O bloqueo da unión non específica conséguese situando a membrana nunha solución diluída de proteínas, xeralmente do 3 ao 5% de albumina sérica bovina (BSA) ou leite en po desnatada (ambos baratos) en Tris-Tamponado Salino (TBS, Tris-Buffered Saline) ou I-Block, cunha diminuta porcentaxe (0,1%) de deterxente como Tween 20 ou Triton X-100. A proteína na solución diluída únese á membrana en todos os sitios onde non se uniron as proteínas diana. Así, cando se engade o anticorpo, non hai espazo na membrana para que este se una a outro a non ser sobre os sitios de unión da proteína diana específica. Isto reduce o "ruído" no produto final do western blot, o que orixina resultados máis claros, e elimina os falsos positivos.
Detección
Durante o proceso de detección a membrana é "sondada" para buscar a proteína de interese cun anticorpo modificado, que está ligado a un encima reporteiro; cando se expón a un substrato apropiado, este encima impulsa unha reacción colorimétrica e produce unha cor. Por varias razóns, isto tradicionalmente ten lugar nun proceso en dúas etapas, aínda que hai agora métodos de detección nunha etapa dispoñibles para certas aplicacións.
Método en dúas etapas
Os anticorpos primarios xéranse cando se expón unha especie hóspede ou un cultivo de células inmunitarias á proteína de interese (ou a unha parte dela). Normalmente, esta produción forma parte da resposta inmunitaria, pero aquí os anticorpos van ser recollidos e utilizados como ferramentas de detección específicas e sensibles que se unen á proteína directamente.
Despois do bloqueo, unha solución diluída de anticorpos primarios (xeralmente entre 0,5 e 5 microgramos/mL) incúbase coa membrana e cunha suave axitación. Tipicamente, a solución está composta de solución salina tamponada cunha pequena porcentaxe de deterxente, e ás veces con leite en po e BSA. A solución de anticorpos e a membrana poden selarse e incubarse xuntas durante 30 minutos ou ata toda a noite. Poden tamén ser incubados a diferentes temperaturas, e as temperaturas máis altas están asociadas con maior unión do produto, tanto específica (á proteína diana, o "sinal") coma non específica ("ruído").
Despois de lavar a membrana para retirar os anticorpos primarios que non se uniron, a membrana é exposta a outro anticorpo, dirixido a unha porción específica de especie do anticorpo primario. Os anticorpos proceden de fontes animais (ou cultivos de hibridomas de orixe animal); un anticorpo secundario de rato vaise unir a case calquera anticorpo primario de rato, o que permite algún aforro no custo ao poder todo o laboratorio compartir unha soa fonte de anticorpos producidos en masa, e proporciona resultados moito máis consistentes. Isto coñécese como anticorpo secundario, e debido ás súas propiedades de unión a produtos concretos, adoita denominarse "anti-rato", "anti-cabra" etc. O anticorpo secundario está xeralmente ligado á biotina ou a un encima reporteiro como a fosfatase alcalina ou a peroxidase de ravo picante (Armoracia rusticana). Isto significa que varios anticorpos secundarios se unen a un anticorpo primario e potencian o sinal.
O máis común é usar un anticorpo secundario ligado á peroxidase do ravo picante para clivar un axente quimioluminescente, e o produto de reacción produce luminescencia en proporción á cantidade de proteína existente. Sitúase unha lámina sensible de película fotográfica contra a membrana, e a exposición á luz procedente da reacción crea unha imaxe dun anticorpo unido ao blot. Un modo máis barato pero menos sensible é utilizar o colorante 4-cloronaftol cun 1% de peróxido de hidróxeno; a reacción dos radicais peróxido co 4-cloronaftol produce unha tinguidura púrpura ecura que pode ser fotografada sen usar películas fotográficas especializadas.
center
Igual que ocorre nos procedementos de ELISPOT e ELISA, o encima pode ser provisto cunha molécula substrato que será convertido polo encima nun produto de reacción coloreado que será visible sobre a membrana (ver a figura de abaixo coas bandas azuis).
Outro método de detección de anticorpos secundarios utiliza anticorpos ligados a un fluoróforo de infravermello próximo (NIR, near-infrared). A luz producida pola excitación dun colorante fluorescente é estática, facendo que a detección da fluorescencia sexa unha medida máis precisa e axeitada da diferenza no sinal producido polos anticorpos etiquetados unidos a proteínas nun western blot. Grazas a isto, as proteínas poden ser cuantificadas con precisión porque o sinal xerado polas diferentes cantidades de proteínas nas membranas se mide en estado estático, en comparación co que ocorre na quimioluminescencia, na cal a luz se mide en estado dinámico.
Unha terceira alternativa é utilizar unha etiqueta radioactiva en vez dun encima acoplado ao anticorpo secundario, tal como etiquetar cunha proteína que se une a anticorpos como a proteína A de Staphylococcus ou a estreptavidina cun isótopo radioactivo de iodo. Pero como hai outros métodos que son máis seguros, rápidos e baratos, este método agora raramente se usa; porén, unha vantaxe que ten é a sensibilidade das imaxes baseadas en autorradiografía, que permiten unha cuantificación moi exacta da proteína cando se combina cun software óptico (por exemplo, Optiquant).
Método nunha etapa
Historicamente, o proceso de sondaxe realizábase en dúas etapas debido á relativa facilidade de producir anticorpos primarios e secundarios en procesos separados. Isto dá aos investigadores e empresas grandes vantaxes en termos de flexibilidade, e engade un paso de amplificación ao proceso de detección. Porén, coa chegada dos métodos de análise de proteínas de alto rendemento e os límites máis baixos de detección, houbo interese en desenvolver sistemas de sondaxe nunha soa etapa que permitisen que o proceso ocorrese máis rápido e con menos consumibles. Isto require un anticorpo sonda que recoñeza a proteína de interese e á vez conteña unha etiqueta detectable, que son sondas das que a miúdo se pode dispoñer para etiquetas proteicas coñecidas. A sonda primaria é incubada coa membrana de maneira similar á do anticorpo primario no proceso en dúas etapas, e despois está listo para a detección directa despois dunha serie de pasos de lavado.
miniatura|Western blot na que se utilizou un sistema de detección radioactivo.
Análise
Despois de retirar por lavado as sondas non unidas, o western blot está listo para a detección das sondas que están etiquetadas e unidas á proteína de interese. Na práctica, non todos os westerns revelan as proteínas nunha soa banda na membrana. Tómanse aproximacións de tamaños para comparar as bandas tinguidas coas da escada do marcador cargado durante a electroforese. O proceso repítese comunmente para unha proteína estrutural, como a actina ou tubulina, que non deberían cambiar entre mostras. A cantidade de proteína diana é normalizada coa proteína estrutural para facer un control entre grupos. Unha estratexia superior é a normalizaión coa proteína total visualizada con tricloroetanol ou epicocconona (do fungo Epicoccum nigrum). Esta práctica asegura a corrección para a cantidade de proteína total na membrana en caso de erros ou transferencias incompletas.
Detección quimioluminescente
Os métodos de detección quimioluminescentes dependen da incubación do western blot cun substrato que se fai luminoso cando é exposto ao reporteiro no anticorpo secundario. Despois, detéctase a luz por cámaras CCD que capturan imaxes dixitais do western blot ou da película fotográfica. O uso da película para a detección do western blot está desaparecendo lentamente debido á súa non linearidade da imaxe (cuantificación imprecisa). A imaxe analízase por densitometría, o cal avalía as cantidades relativas de tinguidura da proteína e cuantifica os resultados en termos de densidade óptica. Hai novo software que permite analizar datos como o peso molecular se se utilizan estándares axeitados.
As principais compañías que ofrecen sistemas de imaxes de quimioluminescencia son Analytik Jena, UVP, Azure Biosystems，UVITEC, GE e Biorad.
center
Detección radioactiva
A etiquetaxe radioactiva non require substratos encimáticos, e permite situar unha película de raios X médica directamente contra o western blot, a cal se revela a medida que é exposta á etiqueta e crea rexións escuras que corresponden a bandas proteicas de interese. A importancia dos métodos de detección radioactiva está declinando debido ao perigo inherente aos produtos radioactivos, a que é moi cara, riscos de saúde e seguridade, e a que a quimioluminescencia potenciada (ECL, enhanced chemiluminescence) proporciona unha alternativa útil.
Detección fluorescente
A sonda etiquetada fluorescentemente é excitada pola luz e a emisión da excitación detéctase despois por medio dun fotosensor como pode ser unha cámara CCD equipada con filtros de emisións apropiados que capturan a imaxe dixital do western blot e permiten analizar máis datos como facer análises de pesos moleculares e unha análise de western blot cuantitativa. A fluorescencia considérase que é un dos melores métodos para a cuantificación, pero é menos sensible que a quimioluminescencia.
Marat Safin
miniatura|dereita|Marat Safin. Marat Mubinovich Safin (en Марат Мубинович Сафин; en Марат Мөбин улы Сафин), nado en Moscova o 27 de xaneiro de 1980, é un ex-tenista tártaro de nacionalidade rusa. Safin comezou a súa carreira profesional en 1997 e alcanzou a primeira posición do ránking mundial no ano 2000 tras vencer a Pete Sampras na final do US Open. Safin era un xogador moi forte fisicamente, e na pista un xogador moi agresivo. Considerado un dos xogadores máis talentosos do circuíto, tamén é coñecido polas súas continuas perrenchas e desconcentracións dentro da pista. Marat posuía un dos mellores servizos do circuíto, capaz de acadar os 230 km/h.
Western blot
Sondaxe secundaria
Unha diferenza importante entre as membranas de nitrocelulosa e de PVDF ten que ver coa capacidade de cada unha delas de soportar que se "arranquen" os anticorpos e se reutilice a membrana para posteriores sondas de anticorpos. Aínda que se dispoñen de protocolos ben establecidos para espir de anticorpos as membranas de nitrocelulosa, as máis robustas membranas PVDF permiten facer ese proceso de forma máis doada, e poden ser reutilizadas máis veces antes de que o ruído de fondo limite os experimentos. Outra diferenza é que, a diferenza da nitrocelulosa, a PVDF antes do seu uso debe ser mergullada en etanol ao 95% (ou isopropanol ou metanol). As membranas PVDF tamén tenden a ser máis grosas e máis resistentes aos danos durante o uso.
Marat Safin
Retirouse do tenis profesional en novembro de 2009.
Western blot
Electroforese en xel bidimensional
O SDS-PAGE bidimensional usa os principios e técnicas indicadas anteriormente. O SDS-PAGE bidimensional, como indica o seu nome, implica a migración de polipéptidos en dúas dimensións. Por exemplo, na primeira das dimensións, os polipéptidos sepáranse polo seu punto isoeléctrico, mentres que na segunda dimensión, os polipéptidos sepáranse de acordo cos seus pesos moleculares. O punto isoeléctrico dunha proteína determínase polo número relativo de aminoácidos cargados positivamente (por exemplo, lisina e arxinina) e negativamente (por exemplo, glutamato e aspartato), e os aminoácidos cargados negativamente contribúen a que o punto isoeléctrico sexa baixo, e os cargados positivamente contribúen a que sexa alto. As mostras poderían tamén separarse primeiramente en condicións non redutoras usando SDS-PAGE, e baixo condicións redutoras na segunda dimensión, o cal rompe as pontes disulfuro que mantiñan xuntas as subunidades. O SDS-PAGE pode tamén ser acoplado con urea-PAGE para un xel bidimensional.
En principio, este método permite a separación de todas as proteínas celulares sobre un xel grande único. Unha vantaxe importante deste método é que a miúdo distingue entre diferentes isoformas dunha proteína particular, por exemplo unha proteína que foi fosforilada (por adición dun grupo cargado negativamente). As proteínas que foron separadasw poden ser cortadas do xel e despois analizadas por espectroscopia de masas, o cal identifica a proteína.
Fongate, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Fongate é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Carracedo, Ardaña, Carballo
Carracedo é unha aldea da parroquia da Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 9 homes e 7 mulleres.
Epidemia
Epidemia (ou andazo cando é benigna) é a ocorrencia, nunha comunidade ou rexión xeográfica concreta, de casos de doenza, accidente, malformación conxénita, comportamento especificamente relacionado coa saúde ou outros acontecementos relacionados coa saúde, claramente en exceso con respecto ás cifras de referencia habituais. Cando a expansión da epidemia afecta a varias rexións xeográficas simultaneamente, fálase de pandemia.
Aínda que tradicionalmente se deu especial énfase ás doenzas infecciosas transmisibles na definición do termo, hoxe en día aplícase a calquera outro fenómeno que afecta negativamente á saúde, e así pode falarse de epidemia de tabaquismo, epidemia de diabetes ou outras.
A ocorrencia dun único caso dunha doenza transmisible hai moitos anos ausente na poboación en causa ou o primeiro caso dunha doenza ata entón descoñecida na área requiren notificación inmediata e unha investigación completa. A ocorrencia de dous casos dunha tal doenza, asociadas no espazo e no tempo na poboación en cuestión, é considerada como proba suficiente para confirmar unha epidemia.
Este termo ten orixe no grego clásico: epi (sobre) + demos (pobo) e xa o utilizou Hipócrates no século VI a.C..
Vladimir Vernadskii
Vladimir Ivanovich Vernadskii (Влади́мир Ива́нович Верна́дский; Володи́мир Іва́нович Верна́дський), nado en San Petersburgo o e finado en Moscova o 6 de xaneiro de 1945, foi mineraloxista e xeoquímico ruso, ucraíno,  e soviético, considerado un dos fundadores da xeoquímica, a bioxeoquímica e a radioxeoloxía, e fundador da Academia Ucraína das Ciencias. É coñecido sobre todo polo seu libro de 1926 The Biosphere en que sen pretendelo contribuíu a popularizar o vocábulo biosfera cuñado por Eduard Suess en 1885, hipotetizando que vida é a forza xeolóxica que da forma á Terra. En 1943 recibiu o premio Stalin.
Traxectoria
miniatura|esquerda|150px|Vladimir Vernadskii, estudante do Liceo de San Petersburgo, 1878 En 1885 graduouse en física e matemática pola Universidade de San Petersburgo, prolongando a súa formación durante os dous anos seguintes en diversas universidades europeas. A partir de 1890 foi profesor de mineraloxía e cristalografía na Universidade de Moscova, onde se doutorou en 1897. Membro da Academia Rusa de Ciencias dende 1912, traballou para esta institución ata a súa morte. Á vez foi fundador (1918) e primeiro presidente da Academia Ucraína de Ciencias. Por este e outros motivos é considerado compatriota tanto polos ucraínos como polos rusos.
Vernadskii foi discípulo de Vasili Dokuchaiev (1840-1903), fundador da edafoloxía, quen lle transmitiu unha comprensión integradora da natureza. Eduard Suess, que tamén fora influído por Dokuchaiev, forxou a palabra biosfera sen chegar a definila, sendo Vernadski quen a popularizóu no eido científico. Vernadskii é especialmente célebre polo seu libro A biosfera (1926), onde presenta a vida como a forza xeolóxica que dá forma á terra. Vernadskii foi fundador de varias novas disciplinas como a xeoquímica, a bioxeoquímica e a radioxeoloxía. Por darlle ao concepto de biosfera o seu contido actual, é considerado como un dos fundadores da ecoloxía e o pai da visión moderna do sistema Terra.
Concibía a Terra como a superposición de cinco realidades integradas: a litosfera, entendida como esfera sólida da Terra; a atmosfera; a biosfera; a tecnosfera, o resultado da alteración producida polo home; e a noosfera, a esfera do pensamento. Á vez vía a historia do planeta como unha evolución autónoma con tres etapas dominadas respectivamente pola evolución xeolóxica, a evolución biolóxica e a evolución da cultura. Foi un dos primeiros científicos en recoñecer o osíxeno, nitróxeno e dióxido de carbono da atmosfera terrestre como resultado de procesos biolóxicos. Vernadskii observou a dependencia da composición atmosférica con respecto á actividade biolóxica, ofrecendo da Terra un concepto moi próximo ao proposto máis tarde por James Lovelock coa súa hipótese Gaia.
Foi un dos primeiros científicos en recoñecer a radioactividade como fonte da enerxía térmica xeolóxica.
Vladimir Vernadskii deixou unha grande estela de seguidores na Unión Soviética, a cal constituíu unha escola separada. A influencia de Vernadskii na ecoloxía occidental produciuse a través dalgúns dos seus discípulos, e da tradución ao inglés de dúas das súas obras: Geochemistry (1924) e The Biosphere (1926). Cómpre salientar a influencia das súas nocións sobre Teilhard de Chardin e Lyndon LaRouche, no que o uso do concepto de noosfera deriva directamente do de Vernadskii.
Camariñas, Camariñas
San Xurxo de Camariñas é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Camariñas. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.591 habitantes (1.290 homes e 1.301 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.058 habitantes.
Por esta parroquia pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Linguas khásicas
As linguas khásicas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Quiroga, Quiroga
San Martiño de Quiroga é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 1.887 habitantes, deles 904 eran homes e 983 eran mulleres, o que supón unha diminución de 43 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A Laxa de Abaixo, San Fiz de Asma, Chantada
A Laxa de Abaixo é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 5 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Karine Kazinian
Karine Kazinian (née Kroyan) (Կարինե Լորիսի Ղազինյան (Կրոյան)), nada o 8 de xaneiro de 1955 e finada o 6 de decembro de 2012, foi embaixadora de Armenia no Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte.
Asistiu e graduouse na Universidade Estatal de Iereván en 1977. Anteriormente, traballou nas embaixadas soviéticas en Portugal, África, e Romanía. De 1992 a 1994 traballou como profesora de inglés e portugués na Universidade de Iereván. Logo mudouse a Bucarest en Romanía co seu esposo, George Kazinian, onde fora designado como o primeiro embaixador de Armenia. En 1997, despois da morte do seu esposo, converteuse en encargada de negocios da embaixada de Armenia e logo, en 1999, en embaixadora do seu país en Romanía. En 2001 traballou como embaixadora de Armenia en Alemaña.
Karine foi nomeada Viceministra de Asuntos Exteriores de Armenia en 2009, e o 8 de setembro de 2011 converteuse en embaixadora no Reino Unido.
Ademais do armenio, falaba inglés, ruso, alemán, romanés e portugués.
Karine gañou a Medalla Armenia de Mkhitar Gosh e a Orde da Gran Cruz Romanesa ao Mérito. Morreu en 2012 por complicacións dunha operación cirúrxica, deixando atrás unha filla e un fillo. Foi enterrada en Armenia.
A Ponte do Porto, Camariñas
San Pedro da Ponte do Porto é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Camariñas. Segundo o IGE en 2018 tiña 957 habitantes (478 mulleres e 479 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1 353 habitantes.
Por esta parroquía pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Barrancabermeja
Barrancabermeja é un municipio colombiano da provincia de Mares, no departamento de Santander, ten 1 157 km² e 202 167 habitantes. A altitude media é de 75 metros sobre o nivel do mar. A tradición local di que ao chegar os españois ao lugar lle puxeron este nome ao ver a cor vermella da terra en forma de cavorcos (en español, barrancas).
Historia
Xa antes da chegada dos españois existía un poboado indíxena, pero a vila española data de 1536 e chegou á categoría de municipio en 1922. É un centro de explotación petrolífera e acolle un museo do Petróleo.
Galway
Galway (en inglés) ou Gaillimh (en irlandés, ambas formas oficiais) é a capital do condado de Galway, en Irlanda. A cidade atópase na costa oeste da illa, no recanto noroccidental da baía de Galway (53.28°N 9.06°W). O río Corrib atravesa a cidade. Xuvenil e dinámica, é unha das cidades con máis crecemento económico da Unión Europea e resulta difícil precisa-lo seu número de habitantes (segundo datos de 2006 a cidade ten uns 71.893 habitantes), pois aumenta constantemente coa chegada de estudantes a calquera das súas dúas universidades, a National University of Ireland, Galway e a GMIT, así como de traballadores estranxeiros, en gran parte españois.
Dende a súa fundación
O nacemento da cidade tivo lugar no século XIII cando Richard de Burgo, un dos invasores anglonormandos, chegou a estas latitudes e tentou toma-lo castelo defendido polo clan local dos O'Flaherty (Ó Flaithbheartaigh). Tras dous anos de asedios, conseguiu o seu obxectivo. Dende 1232, acosada polas tribos irlandesas, a vila de Galway medrou amurallada e fiel ó trono inglés. Da man dos dirixentes normandos, unhas cantas familias monopolizaron os principais negocios. Esta foi a xénese das chamadas catorce tribos de Galway, apelativo que os soldados de Oliver Cromwell dedicarían séculos despois ós poderes fácticos da cidade. Nos albores do século XIV, a vila xa comezaba a se perfilar como un porto comercial no que os viños españois eran moi apreciados. miniatura|esquerda|300px| Imaxe do Río Corrib entre a catedral e os arcos españois (Spanish Arch)
Relación con España
A cidade de Galway foi destino habitual de barcos españois nos séculos XV e XVI. O comercio do viño, a pesca do salmón, a loita contra o protestantismo e a común aversión a Inglaterra propiciaron unha gran cooperación. "Todo nesta cidade ten un aire a España." Cando o viaxeiro escocés Robert Graham visitou Galway en 1836, escribiu que a soberbia, que segundo el era típica da Península Ibérica, definía aos seus habitantes, e que nos rueiros podíase percibilo ambiente de dó e indolencia propio de latitudes máis meridionais. Aínda que as súas afirmacións pódense considerar hoxe algo desfasadas, é imposible negar que Galway aínda conserva a súa vocación de porto español (en gaélico- Ceann a'Bhalla) e o desexo de ser capital dos mares, albergue de estranxeiros e patria dos valentes.
Castro, Ardaña, Carballo
Castro é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 8 homes e 5 mulleres.
Quintilo
Quintilo (en latín, Marcus Aurelius Claudius Quintillus), finado en abril do 270 foi un emperador romano durante uns poucos meses no 270. Era irmán de Claudio II o Gótico. Hai poucos datos sobre a súa vida, non coñecéndose nin a data de nacemento, nin a data exacta da súa morte, nin tampouco o nome da súa esposa ou dos seus fillos.
Primeiros anos
Quintilo naceu en Sirmium en Panonia Inferior. Orixinario dunha familia baixa, Quintilo tomou protagonismo coa adhesión do seu irmán Claudio Gótico ao trono imperial en 268. Quintilo foi nomeado procurador de Sardeña durante o reinado do seu irmán.
Na Historia Augusta, tamén se indica que Claudio e Quintilo tiñan outro irmán chamado Crispus e, a través del, unha sobriña, Claudia, que casou con Eutropio e foi nai de Constancio Cloro. Porén, algúns historiadores sospeitan que este relato é unha fabricación xenealóxica para halagar a Constantino I.
Reinado de Quintilo
miniatura|Ruínas do Palacio Imperial en [[Sirmium, hoxe en Sremska Mitrovica]] Despois de subir ao trono, dirixiuse directamente a Aquilea, que utilizou como base para as forzas defensivas do norte de Italia. En Roma, temíase o ataque do Imperio Galo, que se separara do territorio controlado por Roma e que, nese momento, estaba gobernado por Vitorino. Non obstante, houbo outro factor que foi decisivo no desenvolvemento posterior. Aureliano, antigo colaborador de Claudio e igualmente aspirante ao trono, estaba destinado como comandante das tropas nas provincias dos Balcáns e tivo que enfrontarse a repetidas invasións por parte de tribos xermanas que intentaban cruzar o Danubio. Despois dunha importante vitoria, foi proclamado emperador polas súas tropas de Panonia e partiu para apoderarse do trono de Quintilo.
Este, cometeu o erro de permanecer en Aquilea en vez de marchar a Roma onde tiña máis apoio, mesmo, cando soubo que Aureliano estaba preto de Aquilea. Despois de notar que as súas tropas eran moi inferiores aos agresores e para evitar unha guerra civil suicidouse abrindo as veas. Segundo os historiadores antigos, estivo no poder durante un curto período de tempo, con estimacións que varían entre os 17 días e os seis meses. Os seus dous fillos sobreviviron a Quintilo.
Legado
Os rexistros romanos sobreviventes consideraban a Quintilo un emperador moderado e capaz. Foi visto como un defensor do Senado e así foi comparado cos anteriores emperadores Galba e Pertinax. Os tres foron moi apreciados polas fontes senatoriais a pesar do seu fracaso para sobrevivir un ano completo de reinado.
Discusión historiográfica
Os poucos rexistros do reinado de Quintilo son contraditorios. Os historiadores antigos non están de acordo sobre a duración do seu reinado, que segundo varios informes durou tan só 17 días e segundo outros, ata 177 días (uns seis meses). Eutropio informa que Quintilo foi proclamado emperador, no 270, polos soldados do seu irmán trala morte deste por mor dunha epidemia de peste e, posteriormente, foi elixido polo Senado. En troques, Zonarás relata que foi elixido directamente polo propio Senado. Non obstante, os rexistros coinciden en que as lexións que seguiran a Claudio na campaña ao longo do Danubio descoñecían ou desaprobaban a elevación de Quintilo. Pola contra, elevaron ao seu actual líder Aureliano como emperador.
Os rexistros tampouco están de acordo sobre a causa da súa morte. Na Historia Augusta relátase que foi asasinado polos seus propios soldados en reacción á súa estrita disciplina militar. Xoán de Antioquía e Zonarás denunciaron que Quintilo impuxera unha dura disciplina aos seus soldados o que propiciou que estes comezasen a desertar e ao ver que carecía de partidarios suicidouse abríndose as veas e desangrándose; Xoán de Antioquía coincide coa versión do suicidio e engade que fora asistido por un médico. Segundo Xerome de Estridión, morreu nun enfrontamento con Aureliano; Claudio Salmasio sinalou que Dexipo rexistrou a morte sen indicar as causas. Non obstante, todos os rexistros coinciden en colocar a morte en Aquilea.
Crónica Literaria
Crónica Literaria foi un semanario editado en Ourense entre 1903 e 1904.
Historia e características
Subtitulado Revista semanal de Literatura, Ciencias, Artes e intereses generales, apareceu o 1 de novembro de 1903. Dirixida por Luciano Cid Hermida. Publicación cultural de carácter aberto, publicaba poemas, contos, relatos, estudos literarios, críticas de arte, e tamén informaba de acontecementos locais. Entre os seus colaboradores figuraron Gerardo Álvarez Limeses, Manuel Lezón, José María Posada, Aurelio Ribalta, José Selgas e Vicente Medina. Cesou a súa edición co número 16, o 17 de febreiro de 1904.
Henri Barbusse
Henri Barbusse, nado en Asnières en 1873 e finado en Moscova en 1935, foi un xornalista e novelista francés.
Traxectoria
Fíxose célebre coa publicación da súa novela, Le Feu en 1916, baseada nas súas experiencias durante a primeira guerra mundial, admirador da Revolución rusa, afiliouse ao Partido Comunista de Francia en 1923 e escribiu unha biografía de Stalin (1935).
Os Tiguillois, Arnois, A Estrada
Os Tiguillois é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 29 habitantes (11 homes e 18 mulleres).
Lamas de Campos, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Lamas de Campos é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
George Houstoun Reid
miniatura|George Reid.
George Houstoun Reid, nado en Johnstone (Renfrewshire, Escocia) o 25 de febreiro de 1845 e finado en Londres o 12 de setembro de 1918, foi un político australiano, o cuarto primeiro ministro do seu país.
Traxectoria
Era fillo dun pastor da Igrexa de Escocia, que emigrou a Victoria coa súa familia cando el era un neno, máis tarde trasladouse a Sydney. Sucedeu a Henry Parkes como líder do Partido do Libre Comercio e converteuse en primeiro ministro de Nova Gales do Sur en 1894. Foi primeiro ministro de Australia entre agosto de 1904 e xullo de 1905.
Ortigoso, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Ortigoso é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Xaviña, Camariñas
Santa María de Xaviña é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Camariñas. Segundo o IGE en 2010 tiña 881 habitantes (447 mulleres e 434 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.039 habitantes.
Por esta parroquia pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Linguas khméricas
As linguas khméricas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Clasificación
Clasificación das linguas khméricas:
Meri Te Tai Mangakahia
Meri Te Tai Mangakahia, nada en Lower Waihou o 22 de maio de 1868 e finada en Panguru o 10 de outubro de 1920, foi unha militante a prol do sufraxio feminino en Nova Zelandia.
Traxectoria
Mangakahia naceu en Lower Waihou, preto de Panguru no val de Hokianga. Era a filla de Re Te Tai, un membro do "Te Rarawa iwi" e xefe moi influente. Foi educada no convento de St Mary, en Auckland.
Segundo a familia, morreu por mor da gripe. Tiña 4 fillos.
Maria Elizabeth Simbrão de Carvalho
Maria Elizabeth Simbrão de Carvalho foi embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea de 2009 a 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti.
Traxectoria
Simbrão estudou na Universidade Agostinho Neto de Angola, onde obtivo unha licenciatura en dereito. Incorporouse ao Ministerio de Relacións Exteriores en 1976, onde asumiu varias asignacións importantes, en particular como Secretaria de Relacións Exteriores do Presidente de 1986 a 1990. Despois dun período como Conselleira na Embaixada de Angola en Bonn, traballou como Directora Xeral de Asuntos legais, consulares e litixios no Ministerio de Relacións Exteriores de 1994 a 1999. Logo foi nomeada Cónsul Xeral en Lisboa, onde traballou até 2007.
Foi nomeada Embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea en abril de 2009. En xaneiro de 2013, no Día Nacional da Cultura de Angola, fixo fincapé na necesidade de investir en cursos de arte, a preservación do patrimonio construído e a investigación cultural en Angola.
Despois de nove anos de servizo, Elizabeth Simbrão foi relevada das súas funcións como embaixadora de Bélxica polo presidente João Lourenço en febreiro de 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti, quen se ocupou até marzo de 2020.
Wojciech Szczęsny
Wojciech Tomasz Szczęsny, nado o 18 de abril de 1990 en Varsovia, é un futbolista polaco. Xoga de porteiro e o seu club actual é o AS Roma. Ademais, é internacional na selección de Polonia.
Club
En 2006, Szczęsny chegou á canteira do Arsenal FC, ascendendo ao equipo reserva na tempada 2008-09. Szczęsny foi convocado por primeira vez co primeiro equipo o 24 de maio de 2009 nun partido de liga contra o Stoke City.
O 20 de novembro de 2009, Szczęsny foi cedido ao Brentford FC durante un mes. O 22 de decembro, o Arsenal estendeu a cesión durante un mes máis ata o 17 de xaneiro de 2010, e despois ata o 31 de xaneiro. Finalmente, foi estendida a súa cesión ata o 31 de maio.