cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua dálmata
Características
Algunhas das súas características eran bastante arcaicas. O dálmata era a unha lingua romance que palatalizaba /k/ e /g/ antes de /i/, mais non antes de /e/; tódalas outras linguas latinas palatalizan antes de ambas, excepto o sardo que non palataliza ningunha. Por exemplo: latín: civitate > vegliot: cituot (cidade), latín cenare > vegliot: kenur (cear).
Léxico
O dálmata mantiña as palabras latinas relacionadas coa vida urbana perdidas no romanés, ou polo menos mantendo o seu significado orixinal. Un exemplo é cituot (cidade), palabra que en romanés (cetate) significa "fortaleza". Os dálmatas conservaron unha activa sociedade urbana nas súas cidades-estado, mentres que a meirande parte dos romaneses foron migrando en pequenos asentamentos durante as Grandes Migracións dos Anos Escuros.
O veneciano é a lingua que máis influíu no dálmata debido á influencia comercial de Venecia na zona. Os dialectos croatas čakavo (Istria) e štokavo (Dubrovnik), os cales se falaban nas aforas das cidades polos inmigrantes eslavos, comezaron a gañar importancia durante o século XVI, e finalmente substituíndo por completo ao dálmata como linguaxe do día a día.
Gramática
No dálmata pódese observar unha tendencia analítica: os substantivos e adxectivos comezaran a perder as inflexións de xénero e número, as declinacións dos substantivos desapareceran completamente e as conxugacións verbais comezaban a seguir o mesmo camiño.
Porén, o verbo mantiña as distincións de persoa e número, excepto na terceira persoa (ao igual que no romanés e algúns dialectos italianos). O artigo determinado usábase como preposición, ao contrario que no resto de linguas romances orientais (como o romanés).
Semellanzas co romanés
Entre as semellanzas co romanés destacan algúns trocos consonánticos, os cales só se dan nas linguas romances entre estes dous idiomas.
Exemplos de lingua dálmata
O texto seguinte corresponde á oración cristiá do Noso Pai en dálmata, engadindo ademais os seus equivalentes en italiano e romanés para comparar:
Viño romano
O viño romano é un viño tradicional galego de produción caseira destinada ao autoconsumo, manténdose afastado das canles habituais de comercialización.
Descrición
É un viño procedente dunha cepa do tipo hibridos de produción directa (HPD). En particular, a cepa que produce o viño romano procede do cruzamento no século XIX da autóctona Vitis vinifera e a importada dos Estados Unidos Vitis labrusca. O motivo do cruzamento foi a maior resistencia da Vitis labrusca á praga da filoxera que estaba a arruinar todas as cepas autóctonas.
Prodúcese maioritariamente no Arco Ártabro en altitudes de ata 400 metros. Tamén se pode encontrar no Ortegal, Bergantiños e Betanzos, aínda que en Betanzos perde terreo debido á presenza da indicación Viño da Terra de Betanzos que fai que os produtores prefiran o cultivo de cepas recoñecidas por esta.
Ten un sabor con moitos matices con predominio dun sabor como a fresa e froitas silvestres. A uva do romano consómese tamén como uva de mesa e o bagazo fai un bo augardente.
O nome de viño romano non ten unha orixe certa. Unha hipótese é a coincidencia dos nomes da cepa Vitis labrusca e un viño italiano coñecido como lambrusco. Outra teoría establece a relación polo sabor a fresa do viño romano e a existencia doutro viño italiano que se denomina de fragola (de fresa) precisamente polo seu sabor.
Os viños de HPD non están aínda suficientemente estudados e están oficialmente ignorados, mesmo chegouse a prohibir a súa plantación en España en 1955, ampliándose a prohibición en 1970 ás replantacións. Os motivos alegados foron o fomento da calidade e alusións a algúns efectos nocivos para a saúde que nunca foron probados cientificamente.
Tell Me What Rockers to Swallow
Tell Me What Rockers to Swallow é un DVD musical editado pola banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs o 19 de outubro do 2004. Está composto principalmente pola actuación ao vivo do grupo en The Fillmore en San Francisco o 17 de marzo de 2004. Contén temas adicionais gravados os días anteriores á actuación.
Movemento Socialista para a Integración
O Movemento Socialista para a Integración (Lëvizja Socialiste për Integrim) é un partido político albanés que xurdiu en 2004 como unha escisión do Partido Socialista de Albania encabezada polo ex-primeiro ministro Ilir Meta que acusaba a Fatos Nano de non favorecer a integración en Europa e de falta de transparencia. Nas eleccións de xullo de 2005 conseguiu 5 escanos na Asemblea de Albania co 8.5% dos votos.
El Buscapié (Lugo)
El Buscapié foi un periódico editado en Lugo entre 1880 e 1882.
Historia e características
Apareceu en 1880. Periódico bisemanal fundado por Juan Antonio Menéndez e Bernardino de Azpiazu Álvarez. Bernardino de Azpiazu era o director e Víctor Castro Soto o redactor. Entre os seus colaboradores figuraron Emilia Calé, Emilia Quintero Calé, José María Pieltain e García Sanfiz.
Laurent Jalabert
Laurent Jalabert nado en Mazamet o 30 de novembro de 1968, foi un ciclista francés, alcumado Jaja.
Utøya
miniatura|dereita|Localización da illa.
Utøya, que se pode tamén escribir Utoeya e ás veces é nas linguas latinas é decote mencionada como Utoya, é unha illa norueguesa de 0,14 km² situada no lago Tyrifjorden, no municipio de Hole (condado de Buskerud). Desde o ano 1950 Utøya pertence á liga Laborista Xuvenil (Arbeidernes Ungdomsfylking, AUF), a rama xuvenil do Partido Laborista Noruegués, e nesta illa ten lugar un campamento de verán. O resto do ano alúgase como lugar de acampada ou para eventos pola empresa Utøya AS.
Neste lugar tiveron lugar parte dos atentados de Noruega de 2011.
Somersby
Somersby pode referirse a:
Dimitrios Papadopoulos
Traxectoria
Tempo despois foi trasladado a Burnley FC de Inglaterra, onde permaneceu durante 2 tempadas, disputando un total de 35 encontros e anotando 6 goles. En xullo de 2003, trasladouse ao Panathinaikos FC de Grecia. Foi estrela na súa primeira tempada co equipo, converténdose no seu máximo goleador con 17 goles en 26 xogos. A tempada 2008-2009 xogouna no Dinamo de Zagreb, onde non gozou de minutos e menos lle gustou a adquisición do club por parte dun militar, polo que ao ser contactado por Vlado Gudelj, un home emblema do Celta de Vigo, viu con bos ollos recalar onde antes o fixera o seu excompañeiro Zizis Vryzas, pero só se lograba a carta de liberdade xa que o equipo celeste non podria asumir o seu traspaso, e o propio xogador encargar de lograr a súa liberdade para recalaren o conxunto galego, polo que no mercado de iniverno de 2010 incorpórase á disciplina do Celta, esperando que sexa o goleador que busca o equipo celeste.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Grecia en 20 ocasións e marcou 2 goles. Participou na Eurocopa 2004 disputada en Portugal, onde a súa selección obtería o campionato, tamén formou parte do cadro de persoal que participou nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004.
Copas internacionais
(*) Incluíndo a selección
Türk Telekom B.K.
O Türk Telekom Basketbol Kulübü é un equipo profesional de baloncesto da capital de Turquía, Ancara. O club participa actualmente na Basketbol Süper Ligi, a máxima categoría do baloncesto turco. Fundado en 1991, é unha sección do club polideportivo Türk Telekom GSK. Xoga os seus partidos como local no Ankara Arena, recinto con capacidade para 10.400 espectadores inaugurado en abri de 2010.
Historia
O Türk Telekom GSK club foi fundado no ano 1954, inaugurando a súa sección de baloncesto co nome de PTT en 1991. En 1996, o equipo cambiou o seu nome a Türk Telekom PTT. Posteriormente, desde 1998, o club adoptou a súa actual denominación, Türk Telekom. O seu primeiro grande éxito foi a consecución da Copa do Presidente (Supercopa) no ano 1997. Con todo, até once anos despois non velven gañar outro título, aínda que esta foi por partida dobre, xa que en 2008 conseguen gañar tanto a Supercopa como a Copa, esta última após vencer ao Oyak Renault. En setembro de 2011, o primeiro turco en xogar un partido do All Star da National Basketball Association (NBA), Mehmet Okur, fichou polo club debido ao paro da NBA de 2011. En 2016 o club viviu un dos seus peores momentos ao descender da BSL tras finalizar 15º. Despois, de dous anos na segunda categoría, en 2018 regresan á primeira división.
Pavillóns
Ao longo da súa historia o Türk Telekom ten utilizado os seguintes pavillóns.
Terminador (xenética)
En xenética, un terminador de transcrición é unha sección dunha secuencia de ácido nucleico que marca o final dun xene ou operón no ADN xenómico durante a transcrición. Esta secuencia media a terminación da transcrición ao proporcionar sinais no ARNm que se está acabando de sintetizar que inician os procesos que liberan o ARNm do complexo transcricional. Entre estes procesos están a interacción directa da estrutura secundaria do ARNm co complexo e as actividades indirectas dos factores de terminación recrutados. A liberación do complexo de transcrición deixa libre a ARN polimerase e a maquinaria de transcrición relacionada para comezar a transcrición dun novo ARNm.
Terminadores en procariotas
miniatura|Esquema simpificado dos mecanismos da terminación transcricional procariótica. Na terminación independente de [[factor Rho|Rho, fórmase unha forquita terminadora no ARNm nacente que interacciona coa proteína NusA para estimular a liberación do transcrito do complexo da ARN polimerase (arriba). Na terminación dependente de Rho a proteína Rho únese ao sitio rut de augas arriba, translócase polo ARNm abaixo, e interacciona co complexo da ARN polimerase para estimular a liberación do transcrito (abaixo).]] Nos xenomas procarióticos identificáronse dúas clases de terminadores de transcrición, os dependentes de Rho e os independentes de Rho. Estas secuencias amplamente distribuídas son as responsables dos seguintes procesos: (1) iniciar o final da transcrición despois de completarse a trascrición normal do xene ou operón, (2) mediar a terminación temperá dos transcritos como un modo de regulación (como o observado na atenuación transcricional), e para asegurar a terminación de complexos transcricionais fóra de control que conseguen casualmente escapar dos terminadores temperáns, o que evita un gasto de enerxía innecesario para a célula.
Terminadores dependentes de Rho
Os terminadores de transcrición dependentes de Rho necesitan unha proteína chamada factor Rho, que ten actividade de ARN helicase, para distorsionar o complexo transcricional ARNm-ADN-ARN polimerase. Os terminadores dependentes de Rho atópanse en bacterias e fagos. Os terminadores dependentes de Rho sitúanse augas abaixo do codón de terminación da transcrición e constan dunha secuencia rica en citosina non estruturada no ARNm coñecida como sitio de utilización de Rho (rut), da cal non se identificou aínda a secuencia consenso, e un punto de parada da transcrición augas abaixo (tsp). O rut serve como un sitio cargador de ARNm e como un activador para Rho; a activación permite que Rho hidrolice eficientemente o ATP e transloque o ARNm avanzando polo xene mentres que mantén contacto co sitio rut. O factor Rho pode dar alcance á ARN polimerase, a cal está parada nos sitios tsp de augas abaixo. O contacto entre Rho e o complexo da ARN polimerase estimula a disociación do complexo transcricional por medio dun mecanismo aínda pouco claro no que inflúen os efectos alostéricos de Rho sobre a ARN polimerase e a actividade de helicase de Rho.
Terminadores independentes de rho
Os terminadores de transcrición intrínseca ou terminadores independentes de Rho requiren a formación dunha estrutura en forquita por auto-annealing) no transcrito en elongación, o cal orixina a distorsión do complexo ternario ARNm-ADN-ARN polimerase. A secuencia terminadora contén unha rexión rica en GC de 20 pares de bases con simetría díade seguida por un curto tramo poli-T ou "tramo T" que se transcribe a ARN para formar a forquita terminadora, e un "tramo U" de 7-9 nucleótidos, respectivamente. Hipotetízase que o mecanismo de terminación ocorre por unha combinación de promoción directa da disociación por medio de efectos alostéricos das interaccións da unión da forquita coa ARN polimerase, e "cinética competitiva". A formación da forquita causa que a ARN polimerase quede parada e se desestabilice, o que fai que haxa unha maior probabilidade de que ocorra a disociación do complexo nesa localización debido ao aumento do tempo que pasa parada nese sitio e á reducida estabilidade do complexo. Adicionalmente, a proteína de elongación factor NusA interacciona coa ARN polimerase e a estrutura en forquita para estimular a terminación transcricional.
Terminadores en eucariotas
Na transcrición eucariota dos ARNm, os sinais terminadores son recoñecidos por factores proteicos que están asociados coa ARN polimerase II e que inician o proceso de terminación. Unha vez que os sinais poli-A se transcriben a ARNm, as proteínas factor de especificidade de poliadenilación e clivaxe (CPSF) e factor de estimulación da clivaxe (CstF) transfírense desde o dominio carboxilo terminal da ARN polimerase II ao sinal poli-A. Estes dous factores recrutan despois outras proteínas ao sitio para clivar o transcrito, liberando o ARNm do complexo de transcrición, e engadindo unha cola dunhas 200 A ao extremo 3' do ARNm nun proceso chamado poliadenilación. Durante este proceso, a ARN polimerase continúa a transcribir durante varias quilobases e finalmente disóciase do ADN e do trasncrito augas abaixo por un mecanismo mal coñecido; hai dous modelos básicos para explicar este evento chamados modelo torpedo e modelo alostérico.
Edwin S. Porter
Edwin Stanton Porter, nado en Connesville (Pensilvania) o 21 de abril de 1870 e finado en Nova York o 30 de abril de 1941 foi un director de cinema estadounidense, pioneiro da historia do cinema.
Terminador (xenética)
Modelo torpedo
Despois de que se completa a transcrición do ARNm, a febra residual de ARN permanece en asociación co ADN molde e a ARN polimerase II, e continúa a súa transcrición. O encima XRN2 (5'-3' exorribonuclease 2), que é unha RNase, únese ao dominio carboxilo terminal da ARN polimerase II e degrada o ARN residual sen carapucha de 5’ a 3’ ata que chega a onde está a ARN pol II. Denomínase carapucha 5' a unha guanina modificada engadida no extremo 5' do ARN como protección ante a RNase. Ademais, engádese unha cola poli(A) no extremo 3' como protección contra as exonucleases. Igual que na terminación dependente de Rho, a XRN2 inicia a disociación da ARN polimerase II ao empuxar a polimerase fóra do molde de ADN ou ao tirar do molde ata liberar a ARN polimerase. Os detalles do mecanismo non se coñecen.
Modelo alostérico
A ARN polimerase normalmente pode transcribir ADN a un ARNm monocatenario de forma eficaz. Pero, ao transcribir sobre os sinais de poli-A no molde de ADN, indúcese un cambio conformacional na ARN polimerase debido á perda de proteínas asociadas que se propón que se produce desde o seu dominio carboxilo terminal. Este cambio de conformación reduce a procesividade da ARN polimerase, facendo que o encima sexa máis proclive a disociarse do seu substrato de ADN-ARN. Neste caso, a terminación non se completa pola degradación de ARNm senón que está mediada pola limitación da eficiencia da elongación da ARN polimerase e así increméntase a probabilidade de que a polimerase se disocie e remate o seu ciclo de transcrición.
Museo da Moeda do Banco do Xapón
O Museo da Moeda do Banco do Xapón (en xaponés: 貨幣博物館, Kahei-hakubutsukan) é unha institución museística xaponesa dedicada á moeda dese país, con sede nun dos edificios do Banco do Xapón no barrio de Chūō, en Toquio.
Edwin S. Porter
Traxectoria
Logo de ter distintos empregos, comezou a interesarse na electricidade, amosando unha gran capacidade como inventor. Porter chegou ao mundo do cinema en 1896, ano no que se proxectaron comercialmente os primeiros filmes, converténdose en proxeccionista e viaxando por Suramérica facendo demostracións en feiras. Ao volver a Nova York en 1898 atopou traballo no Eden Musée, dependente da Edison Manufacturing Company, no que se dedicaba á montaxe e exhibición de filmes.
Isabel de Requesens e Enríquez de Velasco
Isabel de Requesens e Enríquez de Velasco, nada en 1495/1496, e finada en Nápoles o 5 de marzo de 1532, tamén coñecida como Isabel de Cardona e de Requesens, foi condesa de Palamós, de Trivento e Avellino e señora da Baronía de Calonge, por dereito propio e, por matrimonio, vicerraíña de Nápoles.
Edwin S. Porter
Traxectoria
Pola creatividade que demostrou neses labores foi contratado directamente pola compañía en 1899, comezando a facer filmes para Edison.
O seu principal filme foi o western The Great Train Robbery, de 1903, que trouxo grandes innovacións, incluíndo un plano dun bandido disparando á cámara.
Entre 1917 e 1925 Porter foi presidente da Precision Machine Company. Tras retirarse, seguiu inventando e deseñando obxectos, logrando varias patentes.
Himno de Suíza
O Himno de Suíza, tamén coñecido como Cántico Suízo (en alemán: Schweizerpsalm, en francés: Cantique suisse, en italiano: Salmo Svizzero, en romanche: Psalm svizzer) é o himno nacional de Suíza.
A historia do actual himno nacional suízo data de 1841, cando o himno foi composto polo monxe cisterciense da abadía de Wettingen Alberik Zwyssig (1808-1854). Desde entón o himno foi cantado frecuentemente en eventos nacionais. En 1961 foi admitido provisionalmente, ata que foi declarado himno oficial da Confederación o 1 de abril de 1981.
Historia
Ata finais do século XIX Suíza non ten ningún himno nacional. O primeiro himno patriótico utilizado en Suíza foi o Rufst du mein Vaterland (en francés: Ô Monts indépendants, en italiano: Ci chiami ou patria, en romanche: E clomas, tger paeis), composto en 1811 por Johann Rudolf Wyss (1743-1818) coa melodía de God Save the Queen e utilizado ata 1961.
Pola súa banda o Cántico suízo foi composto en 1841 por Alberik Zwyssig coa letra de Leonhard Widmer (1809-1867). Desde esta data o himno foi cantado frecuentemente en eventos patrióticos, nos que os coros de homes de todo o país o agregaron ao seu repertorio con traducións en Romandía e a Suíza italiana. O Consello Federal declinou en varias ocasións o declarar este canto como himno oficial, xa que o pobo debía elixir a canción que quería como himno, posto que Rufst du mein Vaterland era utilizado para as cerimonias políticas e militares.
O feito de que o himno suízo (Rufst du mein Vaterland) tivese a melodía de God Save the Queen, ocasionou algunhas situacións delicadas cando os dous himnos eran "cantados" ao mesmo tempo. O himno actual de orixe cen por cento helvético substitúe entón provisionalmente en 1961 o himno Rufst du mein Vaterland.
Museo da Moeda do Banco do Xapón
O museo abriu as súas portas en novembro de 1985, no marco dos tres anos de actos conmemorativos polo 100 aniversario do Banco do Xapón (1982), e encádrase organicamente dentro do Instituto de Estudos Económicos e Monetarios desa institución bancaria.
En 2017, o Museo da Moeda do Banco do Xapón alcanzou os 97.000 visitantes.
Historia
A orixe dos fondos do museo está na colección Senpeikan, que foi reunida polo numismático xaponés Tanaka Keibun (1884-1956). Esta colección baseábase na historia da moeda do Xapón e da China e recibe o seu nome porque anteriormente tivo a súa sede no Museo Senpeikan, antes de ser doada ao Banco do Xapón en 1944, cara á fin da segunda guerra mundial, para garantir a súa seguridade.
Exposición
miniatura|Expositor con moeda local xaponesa do período Bakumatsu|262x262px O Museo da Moeda do Banco do Xapón posúe unha das coleccións numismáticas máis importantes do país, composta por máis de 200.000 exemplares de moedas e billetes que representan a traxectoria do diñeiro no Xapón, as súas tecnoloxías de produción e a súa cultura de uso. Un dos pavillóns está dedicado á moeda falsa.
Unha das seccións da colección céntrase na historia da moeda xaponesa, con arredor de 160.000 pezas das que compoñen os seus fondos, entre as que destacan algunhas moedas de sen anteriores á era do ien e tamén billetes dos dominios feusais da era Meiji (1868-1911). Outras das pezas salientables desta sección son as moedas ovaladas de ouro puro anteriores ao ien coñecidas como ōban e koban, ou as moedas de emerxencia bélica, algunhas delas de porcelana.
Outra sección céntrase na moeda estranxeira, cunha nutrida representación de billetes antigos do Banco da China e de Nova Zelandia. Un dos obxectos expostos máis rechamantes é unha grande pota de barro de 60 cm de alto que contén arredor de 7.700 moedas chinesas, atopada na prefectura xaponesa de Miyazaki sen que se puidese explicar a súa orixe.
Isabel de Requesens e Enríquez de Velasco
Traxectoria
Foi filla do primeiro conde de Palamós Galcerán de Requesens i Joan de Soler e da dama castelá Beatriz Enríquez de Velasco, curmá do rei Fernando o Católico. Quedou orfa o ano 1506 cunha gran fortuna e boa parte dos títulos paternos.
O condado de Palamós herdouno o seu tío, Luis de Requesens á morte do seu pai. Cando Luis morreu, Isabel disputou o condado á súa curmá Estefanía de Requesens e Roís de Liori. Aínda que esta gañou o litixio, cedeulle os títulos a Isabel, que foi a terceira condesa de Palamós. Así, en 1509, Isabel herdou os títulos italianos dos condados de Trivento e Avellino, outorgados ó seu pai por combater xunto ó rei, así como o condado de Palamós, a baronía de Calonge, e o señorío de Sant Feliu de Guíxols.
Seguindo a política de alianzas deseñada polo seu pai, Isabel casou co seu curmán irmán Ramón Folc de Cardona-Anglesola, duque de Somma, conde de Oliveto e barón de Bellpuig. O 11 de maio de 1506 Fernando o Católico aprobou as súas capitulacións matrimoniais, que foran outorgadas en Salamanca o 16 de xaneiro. A finais dese mesmo ano, en Nápoles, tiveron lugar as celebracións, diante do propio rei.
Algunhas fontes sinalan que tiveron dous fillos (Fernando e Catarina), mentres que outras lle engaden un terceiro, Antón; finalmente, segundo Marino Sanuto, tiveron catro fillos, dous mozos e dúas mozas:
Residiu no palacio de Requesens en Barcelona, lugar que dende o ano 1917 é sede da Real Academia das Boas Letras de Barcelona.
O pintor Rafael Sanzio e o seu discípulo Giulio Romano fixeron un retrato dela encargado o ano 1518 para o cardeal Bibbiena para regalarllo ó papa León X na corte francesa e compracer así ó rei Francisco I de Francia, home mullereiro e rival do marido de Isabel, Ramón Folch de Cardona-Anglesola.
Ó morrer o seu marido en 1522, atribúeselle o encargo dun fastuoso mausoleo en Bellpuig ó escultor italiano Giovanni da Nola. Esta obra renacentista realizada en mármore branco de Carrara, é unha das máis importantes do seu xénero en España. Inicialmente o mausoleo situouse no convento de San Bartolomeu de Bellpuig, que ela fundou; no ano 1841-1842, despois da exclaustración, o mausoleo foi trasladado á igrexa parroquial de San Nicolao.
En vida, tivo fama pola súa beleza, facéndose copias do cadro que dela pintou Rafael, e dedicándoselle versos. Faleceu en Nápoles ós 36 anos de idade, o 5 de marzo de 1532 e foi sepultada nunha tumba na igrexa napolitana de Santa Anunziatta, nun sepulcro desaparecido nun incendio en 1757
Steven Gerrard
Steven George Gerrard, nado en Merseyside o 30 de maio de 1980, é un exfutbolista e adestrador inglés. Xogaba de centrocampista e desenvolveu case toda a súa carreira como xogador no Liverpool da Premier League e na selección inglesa, sendo capitán de ambos. Dende 2021 adestra o Aston Villa.
Traxectoria
Debutou como profesional no Liverpool en 1998 e consolidou o seu posto no primeiro equipo no ano 2000, sucedendo a Sami Hyypiä como capitán en 2003. Conta no seu palmarés con dúas FA Cups, tres Copas da liga, dúas Community Shields, unha Champions League, unha UEFA, e dúas Supercopas de Europa.
Gerrard debutou coa selección no 2000, e dende entón representou a Inglaterra nas eurocopas do 2000 e do 2004, así como nos mundiais de 2006 – onde foi o máximo goleador do equipo con dous goles – 2010, onde capitaneou por primeira vez a Inglaterra, pola ausencia do capitán habitual Rio Ferdinand, que se perdou o torneo por unha lesión. Normárono primeiro capitán da selección trala Eurocopa de 2012, onde Inglaterra recibiu o premio de mellor equipo do torneo.
Gerrard está considerado un dos mellores centrocampistas ingleses da historia " un verdadeiro líder, Gerrard é un corredor incansábel cunha magnífica visión de xogo. O seu pase largo é temido por todo o mundo."
Sonia Marpez
Sonia Martínez López, coñecida como Sonia Marpez, nada en Sarria en outubro de 1987, é unha fotógrafa e escritora en lingua castelá e lingua galega.
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio pola Universidade de Santiago, dende 2012 reside en Málaga, onde realiza estudos de Historia da Arte na Universidade.
Coordinou con Gabriel Noguera o monográfico sobre a morte Obituario (2015) e a revista homónima. Como fotógrafa comisariou varias exposicións e participou en varias colectivas e individuais. Codirixiu igualmente fanzines como Benalzine, MacGuffins, Gorogó e Verdescuro.
Abia de las Torres
Abia de las Torres é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 179 habitantes (INE 2011).
Enrique Granados
Enrique Granados Campiña, nado o 27 de xullo de 1867 en Lleida e finado no Canal da Mancha o 24 de marzo de 1916, foi un compositor e pianista catalán.
Primeiros anos
Era fillo dun capitán do exército, de orixe cubana. Viviu dos 3 ós 7 anos en Santa Cruz de Tenerife, onde o pai fora destinado coma gobernador militar.
Estudou piano con Joan Baptista Pujol e composición con Felipe Pedrell en Barcelona. En 1883, con 16 anos, presentouse como pianista virtuoso tocando a Sonata nº2 de Schumann.
Idade adulta
En 1887 viaxou a Francia, onde coñeceu a Debussy, Ravel e Saint-Saëns en París. O seu primeiro éxito como compositor foi a ópera "Maria del Carmen" (1898).
En setembro de 1909 viaxou a Galicia, actuando o día 5 no salón principal da Exposición Rexional de Santiago de Compostela, interpretando pezas de Liszt, Beethoven e Chopin. Ao día seguinte, actuou na Coruña acompañado polo violinista Juan Manén.
A súa maior obra é a suíte para piano "Goyescas" (1911), que ten unha forte influencia de Liszt e que fai referencia a algúns cadros de Goya. A súa estrea foi un grande éxito. Debido a isto a ópera de París encargou a adaptación da suite a ópera. O encargo formalizouse no 1914, mais debido á guerra, a estrea en París cancelouse. Posteriormente planificouse a estrea para a tempada 1914-1915 no Gran Teatro do Liceu de Barcelona, mais esta estrea tampouco se chegou a concretar. Finalmente o amigo e músico Ernest Schelling promocionou a estrea no Metropolitan de Nova York, poñendo en contacto a Granados co daquela director Giulio Gatti-Cassaza.
Viaxe a Nova York
No novembro de 1915, Enrique Granados e a súa muller, Amparo Gal, zarparon no barco Montevideo dende Barcelona a Nova York. O motivo principal da viaxe era a estrea da suite Goyescas no Metropolitan Opera House desta cidade, en versión ópera. Adicionalmente o compositor acudiu a diversas recepcións e realizou diversos concertos para piano e violoncello. Algún deles realizado en compañía do seu amigo Pau Casals. Cabe sinalar o recital que realizou na Casa Branca o 7 de marzo diante do presidente Woodrow Wilson. Tamén realizou diversas gravacións dalgunhas das súas obras e compuxo a Danza de los ojos verdes. Pensando en realizar a estrea desta obra na mesma cidade e contando coa popular bailarina Antonia Mercé, A arxentina. Finalmente a estrea realizouse o 10 de febreiro no teatro Maxine Elliot.
Morte
O matrimonio Granados embarcou o 11 de marzo de 1916 no Amsterdam. Tras unha escala en Londres, partiron cara a Barcelona no barco Sussex que foi torpedeado pola armada alemá ás 14:50 do 24 de marzo; no contexto da primeira guerra mundial, mentres atravesaban a Canle da Mancha. Ámbolos dous morreron afogados nas augas do canle.
Labor pedagóxica
Á marxe da súa carreira concertística e compositora, Granados entregouse ó mundo da pedagoxía. En 1901 fundou a academia Granados, que de seguido acadou sona internacional. Desta escola saíron concertistas coma Anna March, Ferran Via, Frank Marshall, Juli Pous ou Baltasar Samper. Trala súa morte, a academia pasou a mans do seu fillo Eduardo e de Frank Marshall. Posteriormente, este último asumiu a plena responsabilidade, cambiando o seu nome a Academia Granados-Marshall. Dita academia segue a súa labor a día de hoxe.
Gers
Gers (32) é o departamento de Francia número 32, na rexión administrativa de Occitania. A súa capital é Auch. Outra cidade importante é Condom. Paisaxe e economía rurais. É un dos maiores centros de produción de fígado de ganso, especialidade gastronómica do suroeste de Francia.
Principais cidades
Auch, prefectura
Mirande
Véxase tamén
Páxina oficial do Conseil Departemental de Gers
Italo Balbo
Italo Balbo, nado en Quartesana en 1896 e finado en Tobruk en 1940, foi un piloto e político italiano.
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial serviu nas tropas alpinas, chegando ao rango de capitán, logo da guerra estudou en ciencias sociais en Florencia, ao remate volta á súa cidade para traballar como empregado de banca.
Únese ao fascismo e convértese no secretario da sección local, organiza a súa propia escuadra de fascistas co nome de Celibano co que creba folgas por orde dos terratenentes locais e ataca a comunistas e socialistas en Portomaggiore, Rávena, Modena e Boloña.
En 1922, na época da marcha sobre Roma, era un dos principais xefes fascistas, en 1923 acusado da morte de Giuseppe Minzoni, crego antifascista, en Agrenta, Balbo establécese en Roma onde se converte en comandante en xefe das milicias fascistas e subsecretario de economía en 1925.
En 1926 convértese en secretario de estado de aviación, logo dun curso acelerado de aviación comeza a formar a Regia Aeronautica, as forzas aéreas italianas. Dende o 19 de agosto de 1928 é o mariscal da forza aérea e dende o 12 de setembro de 1929 ministro do aire, con 33 anos era o ministro europeo máis novo.
Balbo comandou dous voos transatlánticos, ao Brasil en 1930 e aos Estados Unidos en 1933. Gobernador Xeral de Libia dende 1934, onde tratou de atraer aos musulmáns á causa fascista e de impulsar o establecemento de colonos italianos.
Despois da invasión alemá de Polonia, Balbo trasladouse a Roma para manifestar o seu desagrado polo apoio de Mussolini a Hitler, el consideraba que Italia debía estar no mesmo bando que o Reino Unido.
O 28 de xuño de 1940 o avión que pilota durante un voo de vixilancia foi derrubado polo fogo antiaéreo dun cruceiro italiano, o goberno italiano afirmou que foi un accidente, pero a viúva de Balbo cría que fora un asasinato por orde de Mussolini
Tetarteron
dereita|miniatura|Tetarteron de [[ouro da emperatriz Teodora Porfiroxénita (1055-1056).]]O tetarteron (en grego: νόμισμα τεταρτηρόν, "cuarto de moeda") ou tetarteron nomisma é a denominación de dúas moedas bizantinas, unha de ouro, que estivo en circulación desde a década de 960 ata 1092 en paralelo ao histamenon, e outra de cobre, en uso desde 1092 ata a segunda metade do século XIII.
Tetarteron de ouro
miniatura|Tetarteron de ouro de [[Miguel VI Estratiótico|Miguel VI (1056-1057) cuñado en Constantinopla. Peso: 4,06 gr.]] A partir dos tempos do emperador Constantino I (306-337), a moeda principal do sistema do Imperio Bizantino fora o sólido ou nomisma, dun ouro de moi boa calidade, que se mantivera durante séculos como padrón de peso e de pureza do metal. O emperador Nicéforo II (963-969), no entanto, introduciu no sistema unha variante na moeda de ouro, denominada teterteron nomisma, dous quilates máis lixeira (é dicir, 1⁄12) que o nomisma orixinal.
O motivo da introdución desta variante do nomisma é hoxe confuso. Segundo o historiador e teólogo Xoán Zonaras (en grego: Ἰωάννης Ζωναράς, Ioánnes Zonarás), tratábase de aumentar os ingresos do Estado, xa que os impostos tiñan que aboarse utilizando o nomisma orixinal (denominado agora histamenon nomisma, para os diferenciar), en tanto que os pagamentos do estado se pagaban co desvalorizado tetarteron (téñase en conta que o valor oficial de ambas as moedas era o mesmo, malia ser evidente a diferenza real no mercado). Investigadores máis actuais suxiren a posibilidade de que o tetarteron fose creado como imitación do dinar de ouro do mundo árabe, para utilizar nas provincias orientais conquistadas pouco antes aos árabes. Malia a coexistencia real do histamenon e do tetarteron, tamén existe a posibilidade de que este último se crease co fin frustrado de substituír o primeiro en todo o imperio. De calquera xeito, o certo é que o tetarteron foi emitido só en pequenas cantidades durante o século X, e só a partir de mediados do século XI empezou a igualar a cantidade de cuñaxes co histamenon.
Inicialmente, ambas as moedas eran dificilmente distinguibles, dada a proximidade do seu peso. Durante o final do reinado de Basilio II (976-1025), o tetarteron empezou a baterse sobre discos máis grosos e máis pequenos, en tanto que o histamenon se volveu máis delgado e máis ancho. Ademais desa clara diferenza visual, en tempos de Constantino VIII (1025-1028) engadíronse tamén variacións na súa iconografía. A mediados do século XI, o tetarteron medía 18 mm de diámetro e tiña un peso estándar de 3,98 gramos, e o histamenon (con 3 quilates máis) tiña un diámetro de  25 mm en diámetro (contra os 20 mm do sólido) e adquirira unha forma lixeiramente cóncava ("scyphate"). Con todo, a partir do reinado de Miguel IV (1034-1041), que anteriormente fora prestamista, o seu contido de ouro empezou para ser cada vez menor e padeceu sucesivas desvalorizacións. Despois dun período de relativa estabilidade entre 1055 e 1070, o contido de ouro diminuíu drasticamente nas décadas de 1070 e de 1080, ata acabar por desaparecer durante os primeiros anos do reinado de Aleixo I Comneno (1081-1118), quen en 1092 fixo unha reforma profunda do sistema monetario bizantino, eliminando tanto o histamenon como o tetarteron (nesa época xa de electro), substituídos ambos por unha nova moeda de ouro: o hyperpyron.
Tetarteron de cobre
dereita|miniatura|Tetarteron de [[cobre de Manuel I Comneno (1143-1180).]] miniatura|Tetarteron de [[cobre de Isaac Comneno (1185-1191), usurpador en Chipre. Diámetro: 20 mm. Peso: 2,75 gr.]] A reforma monetaria de Aleixo I trouxo tamén consigo unha nova denominación de cobre (aínda que algúns dos primeiros exemplares foron cuñados en chumbo) en substitución dos vellos follis, que tamén recibiu o nome de tetarteron, quizais por mor da similitude das súas dimensións e da súa textura con respecto á xa caduca de ouro. Con todo, suxeriuse tamén que a orixe da denominación radica en que esta nova moeda de cobre valía a cuarta parte do follis no seu derradeiro período, logo de ser desvalorizado na década de 1080. O tetarteron de cobre era plana e pesaba arredor de 4 gramos. O seu valor teórico estableceuse inicialmente en 864 pezas por cada hyperpyron de ouro. Cuñouse en grandes cantidades e cunha enorme variedade grande de deseños, especialmente no século XII. Coñécese tamén a emisión de pezas de medio tetarteron. Ambos os valores mantiveron relativamente estable o seu peso, aínda que comezaron a emitirse en menor cantidade coa chegada do século XIII.
Xa no século XIII, o tetarteron de cobre foi emitido en Tesalónica polos gobernantes do Despotado de Epiro nas décadas de 1230 e 1240, así como polo Imperio de Nicea (1204-1261). No reposto Imperio bizantino reposto, a partir de 1261, foi substituída por un tipo novo de moedas de cobre denominadas assaria, retomando o clásico ás da Antiga Roma.
British Midland International
British Midland Airways Limited (comercializada ao longo da súa historia con varios nomes como British Midland, BMI British Midland, BMI ou British Midland International) foi unha aeroliña británica coa súa sede en Donington Hall, preto do aeroporto de East Midlands. A compañía realizaba voos a destinos en Europa, Oriente Medio, África e Asia central dende a súa base operacional no Aeroporto de Londres-Heathrow, onde no seu momento de máxima actividade ocupaba o 11% dos slots de aterraxes e engalaxes e operaba ao redor de 2.000 voos por semana. BMI foi membro de Star Alliance dende o 1 de xullo de 2000 ata o 20 de abril de 2012.
Foi mercada a Lufthansa polo International Airlines Group (IAG) o 20 de abril do ano 2012 e fusionouse con British Airways o 27 de outubro dese ano. As súas subsidiarias Bmibaby e BMI Regional tamén foron mercadas, aínda que IAG non desexaba conservalas. BMI Regional foi vendida a Sector Aviation Holdings en maio de 2012 e contina operando, mentres que Bmibaby desapareceu en setembro dese ano.
British Midland Airways Limited tiña unha licenza operacional da Civil Aviation Authority (CAA) de tipo A, que lle permitía transportar pasaxeiros, carga e correo en avións con 20 ou máis asentos.
Frota
Despois da venda de BMI a IAG, a frota da aeroliña comezou a ser transferida a British Airways. Todos os avións foron transferidos e repintados coa librea de British Airways a excepción de dous Airbus A330 que volveron ao seus arrendadores. No seu apoxeo antes do inicio das transferencias de licenzas, a frota estaba formada polos seguintes avións rexistrados na Civil Aviation Authority:
Donetsk
Donetsk é unha cidade de Ucraína, no extremo sueste do país, cabeceira da rexión minero-metelúrxica e industrial de Donbass, unha das maiores de Europa, aínda que coma case todas deste tipo, en forte recesión. A poboación da cidade segundo ó censo do 2001 era de 1 016 194.
A orixe de Donetsk ten sido xustamente unha planta metalúrxica establecida no lugar polo británico John Hughes en 1869.
Historia
miniatura| A bisbarra onde se asenta a cidade era unha zona de granxas pertencentes a terratenentes, aldeas dos campesiños que as traballaban e, dende o século XVIII, explotacións mineiras do carbón espalladas polo territorio. miniatura|Yuzovka en 1912 dende a aceiría. En 1869, o empresario galés John Hughes obtivo da administración tsarista a concesión para levantar uns altos fornos en terreos que mercou ao príncipe Sergey Kochubeem próximos á aldea de Aleksandrovka. Xunto a aceiría, unhas vivendas para os obreiros e pronto, ao norte, unha pequena poboación (entre o río Kalmius ao leste e un afluente menor ao oeste) e que recibiu o nome de Hughesovka (Yuzovka na transcrición fonética ao ruso).
O crecemento do centro metalúrxico e a cidade (en retícula, privilexiando as rúas norte-sur) foron paralelos e espectaculares: de 164 habitantes en 1870 a 5.494 (1884), 29.000 (1897), 70.000 (1914-17).
En 1924, xa na época soviética coma parte de Ucraína, cambiou ou seu nome a Stalino (non por Stalin senón por aceiro en ruso).
Durante a segunda guerra mundial foi case que totalmente destruída, sendo reconstruída a grande escala no período posterior. En 1961 renomeouse coma Donetsk, polo río en cuxa conca esténdese unha das concentracións mineiras e industriais maiores do mundo (Donbass), da que a cidade é o centro máis importante.
Nos últimos decenios, coma o resto das áreas da industria pesada do planeta, sofre unha forte recesión e reconversión.
Mira, Mira, Zas
Mira é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Acatlán (concello de Hidalgo)
Acatlán é un concello e vila localizada no estado mexicano de Hidalgo, a dez km da cidade de Tulancingo e a 147 km da Cidade de México.
Voo 427 de USAir
O voo 427 de USAir era un servizo regular entre o aeroporto O'Hare de Chicago e o aeroporto de Pittsburgh, con destino final en West Palm Beach, Florida. O xoves 8 de setembro de 1994 o Boeing 737 que operaba a ruta esnafrouse mentres se aproximaba á pista 28R do aeroporto de Pittsburgh, que na época era o maior centro de conexións de USAir.
Despois da investigación máis longa na historia da Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB), determinouse que a causa probable foi o mal funcionamento do timón do avión que se bloqueou na dirección oposta ao ordenado polos pilotos, causando que o aparello entrase nunha perda aerodinámica que os pilotos foron incapaces de recuperar. As 132 persoas a bordo do avión morreron.
Avión
O aparello implicado era un Boeing 737-3B7 con rexistro N513AU, e anteriormente rexistrado N382AU. O avión fora entregado en 1987 e estaba equipado con dou motores CFM56-3B2. Tiña acumuladas unhas 16 800 horas de voo no momento do accidente.
Tripulación
A tripulación de voo estaba formada polo capitán Peter Germano, de 45 anos, que fora contratado por USAir en febreiro de 1981, e polo primeiro oficial Charles B. "Chuck" Emmett III, de 38, contratado en febreiro de 1987 por Piedmont Airlines (que se fusionou con USAir en 1989). Ámbolos dous eran considerados excelentes pilotos e tiñan moita experiencia: o capitán Germano acumulaba unhas 12 000 horas de voo, mentres que o primeiro oficial Emmett tiña unhas 9 000 horas. Os asistentes de voo Stanley Canty e April Slater foran contratados en 1989 por Piedmont Airlines. A asistente Sarah Slocum-Hamley fora contratada en outubro de 1988 por USAir.
Accidente
Durante a súa chegada a Pittsburgh o voo 427 foi situado tras o voo 1083 de Delta Air Lines, un Boeing 727-200. En ningún momento o voo 427 estivo a menos de 4,1 millas do Delta segundo os datos do radar. O voo 427 estaba na aproximación a 6 000 pés de altura, coa configuración 1 dos flaps e voando a unha velocidade duns 190 nós.
Ás 7:02:57 p.m. o avión entrou nunha turbulencia de estela do 727 de Delta, e houbo tres golpes de súpeto, e posteriormente un golpe máis forte, despois do cal o 737 comezou a inclinarse cara a esquerda. Cando o avión entrou en perda Germano exclamou "aguanta" varias veces, mentres Emmett, baixo o esforzo físico, dixo, "oh merda". Germano exclamou, "que demos é isto?" Cando o control de tráfico aéreo se decatou de que o voo 427 descendía sen permiso, Germano activou o micrófono e dixo, "427, emerxencia!" O micrófono quedou activado durante o resto do evento e as seguintes exclamacións na cabina de mando puideron escoitarse na torre de Pittsburgh. O avión continuou xirando mentres o nariz se inclinaba cara abaixo, momento no cal aumentaron briscamente as forzas g. Germano berrou "tira" tres veces consecutivas antes de gritar, cando Emmett dixo "Deus, non" segundos antes do impacto. Co nariz cara abaixo uns 80º e inclinada cara a esquerda 60º voando a unha velocidade duns 480 km/h, o 737 golpeou contra o chan e estoupou ás 7:03:25 p.m. en Hopewell Township, no condado de Beaver, preto de Aliquippa uns 28 segundos despois de entrar na turbulencia de estela.
O Vilar, Verdes, Coristanco
O Vilar é un lugar da parroquia de Verdes no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños.
Pandemic: How to Prevent an Outbreak
Pandemic: How to Prevent an Outbreak é unha serie documental estadounidense de 2020 sobre as pandemias. Estreouse a través de Netflix o 22 de xaneiro de 2020. A serie abrangue unha serie de temas arredor das pandemias, como a posibilidade dun abrocho de gripe, a investigación por conseguir unha vacina universal, os virus emerxentes, os antivacinas e o abrocho da enfermidade polo virus Ébola en África.
Acollida
A serie atraeu a atención dos medios de comunicación por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020.
Smart Eye
Smart Eye é unha empresa sueca do sector da automoción, como un provedor de sensores para o interior da cabina.
A compañía
Smart Eye está especializada en tecnoloxías para o seguimento e a identificación do ollo humano. As aplicacións da súa tecnoloxía poden reverter no sector da aviación e especialmente no da automoción. Pola integración de sensores pasivos ou de cámaras time of flight o condutor pode ser identificado e monitorizado na procura da prevención de accidentes. Do mesmo xeito, este servizo axustaría a presentación da información ao condutor e comunicaría ao sistema o seu estado de atención no concepto proposto da condución autónoma.
Recentemente, Smart Eye pasou a traballar no sector aeroespacial en colaboración coa NASA para a instalación das súas cámaras en simuladores: planéase instalar unha escolla de cinco cámaras miniaturizadas en cabina nos simuladores de voo, co obxectivo de analizar do estado e o comportamento do piloto durante o seu adestramento.
Zaz (cantante)
Isabelle Geffroy, nada en Tours, o 1 de maio de 1980, é unha cantautora francesa máis coñecida polo seu nome artístico Zaz. O seu estilo é unha mestura de jazz, música francesa, soul e acústica. É coñecida pola súa canción "Je veux", do seu primeiro álbum, Zaz, lanzado o 10 de maio de 2010.
Movimento Defesa da Língua
O Movimento Defesa da Língua é unha organización reintegracionista e asemblearia, de acción social de base, que ten como obxectivo a normalización e naturalización da lingua portuguesa en Galiza.
Organización
O MDL traballa a prol da integración do que considera falas galegas dentro da lusofonía, catalogando dentro destas falas a propia lingua galega. Xa que logo, trátase dun traballo cara a un achegamento tanto lingüístico como cultural entre Galiza e Portugal. Así, algunhas das campañas do MDL foron na defensa da posibilidade de estudar portugués en todas as escolas de idiomas, ou da recepción das televisións portuguesas en Galiza.
Na actualidade a súa voceira é Teresa Carro, profesora de portugués nas EOI.
Xustino de Jacobis
San Xustino de Jacobis, nado o 9 de outubro de 1800 en San Fele (Potenza, Reino de Nápoles) e finado o 31 de xullo de 1860 en Zula (rexión do Mar Vermello Setentrional, Eritrea) foi un misioneiro italiano lazarista, bispo católico e vigairo apostólico de Abisinia, canonizado en 1975.