cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allen Iverson
2000-01: MVP e Finais da NBA
Na súa segunda participación consecutiva no All-Star Game, Iverson liderou a remontada do Leste ao Oeste xunto con Stephon Marbury, gañando o partido e sendo elixido MVP do partido por primeira vez. Ao finalizar a tempada regular, foi premiado co MVP da Tempada. En playoffs, os 76ers eliminaron os Pacers en primeira rolda antes de enfrontarse a Toronto Raptors en Semifinais de Conferencia. A serie foise até o sétimo partido, e de non ser polo lanzamento errado no último segundo de Vince Carter nese partido, os 76ers caesen eliminados. Nas Finais de Conferencia medíronse a Milwaukee Bucks, gañando tamén en sete partidos, e avanzaron ás Finais da NBA. O seu rival era Los Angeles Lakers, os actuais campións. No primeiro partido, Iverson anotou 48 puntos e os 76ers gañaron o encontro, pero con todo, Shaquille O'Neal e Kobe Bryant lideraron aos Lakers á vitoria nos catro seguintes duelos e fixéronse co campionato por segundo ano consecutivo.
2002-06: Problemas e últimos anos en Philadelphia
esquerda|200px|miniatura|Iverson nunha rolda de prensa despois dun partido. Tras as Finais de 2001, nin Iverson nin os 76ers volverían ter un éxito como aquel. Na seguinte tempada revalidou o seu título de máximo anotador da liga con 31,4 puntos e foi seleccionado no segundo mellor quinteto da tempada. A súa media de puntos foi a segunda mellor na historia da franquía por detrás dos 33,5 de Wilt Chamberlain. En playoffs foron eliminados en primeira rolda por Boston Celtics en cinco partidos, a pesar dos 30 puntos por encontro de Iverson.
As lesións axexaron a Iverson ao longo da seguinte campaña, limitándolle a 48 partidos en pista. Os 76ers pagárono e gañaron soamente 33 partidos, quedando fóra dos postos de playoffs. Nesta tempada, Iverson converteuse no décimo xogador que máis rápido chega aos 14.000 puntos (en 518 partidos) tras anotar 30 puntos a Orlando Magic. Na 2004-05, chegou até os 60 puntos ante os Magic, marca persoal, sendo así o segundo xogador na historia da franquía en anotar 60 puntos ou máis (Chamberlain logrouno 3 veces). Tamén se converteu no sétimo xogador na historia da NBA en conseguir 50 ou máis puntos en partidos consecutivos, uníndose ao club integrado por entón por Rick Barry, Elgin Baylor, Wilt Chamberlain, Antawn Jamison, Michael Jordan e Bernard King. Ademais, fíxose co seu cuarto título de máximo anotador da liga facendo 30,7 puntos por partido. No All-Star Game de 2005, foi votado MVP do partido por segunda vez na súa carreira ao achegar 15 puntos, 9 asistencias, 4 roubos e axudar á vitoria do Leste. En playoffs, foron eliminados polos Pistons do ex-adestrador dos 76ers Larry Brown en cinco partidos a pesar da chegada ao equipo en febreiro da estrela Chris Webber, procedente de Sacramento Kings.
A campaña 2005-06 foi a súa última completa nos 76ers. A pesar de asinar 33 puntos por encontro, foi superado por Kobe Bryant e non puido revalidar o seu premio de máximo anotador da liga. Cun pobre balance de 38-44, os 76ers quedaron fóra de playoffs por segunda vez en tres anos. Durante o verán de 2006 rumoreouse o traspaso de Iverson, pero ningún intercambio completouse e o xogador permaneceu en Filadelfia. Con todo, o 8 de decembro, coa tempada 2006-07 xa comezada, Iverson pediu o traspaso e once días máis tarde foi enviado xunto con Ivan McFarlin a Denver Nuggets por Andre Miller, Joe Smith e dúas primeiras roldas do Draft de 2007.
Relación con Larry Brown
255px|miniatura|Iverson nun partido ante [[Golden State Warriors.]] Dende a tempada 1997-98 até a 2002-03, o seu adestrador foi Larry Brown. A miúdo o xogador eloxiaba a Brown, dicindo que sen el non conseguiría tantos éxitos no deporte, aínda que ambos tiveron unha relación de amor-odio. Con todo, chocaban con frecuencia, sendo famoso o enfrontamento verbal que tiveron tras a eliminación dos 76ers nos playoffs de 2002 no que Brown criticáballe a súa falta de asistencia aos adestramentos. Na entrevista realizada a Iverson, o xogador di a palabra "adestrar" en 24 ocasións, respondendo ao día seguinte Brown cun "dixo a palabra adestrar máis veces que o que actualmente adestra". Con todo, ambos terminaron ben tras a marcha de Brown dos 76ers en 2003, e posteriormente reuníronse de novo nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, con Brown de adestrador e Iverson de co-capitán.
2006-2008: Denver Nuggets
dereita|miniatura|210px|Iverson nun partido con [[Detroit Pistons.]] Tras a súa chegada a Denver Nuggets a finais de 2006, o equipo xuntouse cos dous máximos anotadores da liga, xa que polo momento Carmelo Anthony mantíñase como líder e Iverson como segundo. Aquela tempada nos Nuggets disputou 50 partidos, 49 deles como titular, achegando 24,8 puntos e 7,2 asistencias. Nos 15 encontros que xogou previamente cos 76ers, os seus números ascenderon a 31,2 puntos e 7,3 asistencias.
Tras finalizar con 45 vitorias, os Nuggets accederon a playoffs e caeron eliminados en primeira rolda por cuarto ano consecutivo, esta vez con San Antonio Spurs de rival e en cinco partidos. O ano seguinte foi similar, cos Nuggets fóra de competición ás primeiras de cambio e tendo gañado cinco partidos máis en tempada regular que o ano anterior. O 27 de marzo de 2008, a tenda oficial da NBA na Quinta Avenida de Nova York anunciou as 10 camisetas máis vendidas na tenda na última década, estando Iverson no terceiro lugar da lista e só superado por Michael Jordan e Kobe Bryant.
2008-09: Detroit Pistons
miniatura|Iverson de volta cos Sixers. O 3 de novembro de 2008 foi traspasado a Detroit Pistons a cambio de Chauncey Billups, Antonio McDyess e Cheikh Samb. O cambio supuxo tamén un cambio de dorsal para Allen, pasando de levar o número 3 (que mantivera durante os seus 12 anos na liga) a levar o número 1. Detroit xa tentara a fichaxe de Iverson durante a tempada 2000-2001. Este cambio ofrecía en principio, tanto a Allen como a Detroit, moitas máis posibilidades de conseguir o anel, pero unha lesión impediulle xogar a maior parte da tempada. Cando o 28 de marzo de 2009 o base de Georgetown regresou ao equipo fíxoo co rol de home de banco e esa nova situación non foi de agrado do veterano base. Iverson alegou que non tiña nin a forma nin a preparación mental para estar sentado no banco e xogar os minutos de descanso dos titulares. O 3 de abril de 2009 o presidente dos Pistons, Joe Dumars, anunciou que Allen Iverson sería baixa para o que restase de tempada e a fase final. Os motivos desta decisión, segundo Dumars, eran exclusivamente de carácter médico, dado que Iverson non estaba recuperado completamente a súa lesión de costas e por tanto non podería xogar ao nivel que o equipo e el mesmo esixían.
2009-10: Memphis e regreso aos 76ers
O 10 de setembro de 2009 anúnciase a súa fichaxe por unha tempada por Memphis Grizzlies. Pero a súa estadía nos Grizzlies complícase en parte por unha lesión que non lle permite disputar a pretempada e os primeiros partidos da tempada regular, ademais do seu desgusto por comezar os partidos no banco. Iverson abandona o equipo o 7 de novembro por "razóns persoais", e 9 días despois, a franquía anuncia que o seu contrato foi rescindido por "acordo mutuo". Finalmente, Iverson disputou tres partidos oficiais cos Grizzlies.
Alvarellos Editora
Alvarellos Editora é unha pequena empresa editorial galega fundada en Lugo na primavera de 1977. Publicou arredor de 400 títulos e dende 2004 a súa sede está en Santiago de Compostela.
Historia
O seu fundador, Enrique Alvarellos, puxo en marcha esta empresa a partir da imprenta da súa propiedade aproveitando o rexurdimento das letras galegas que se producía co fin do franquismo. Naceu coa idea de lle dar a oportunidade de publicar aos escritores noveis e a súa primeira edición foi a novela Botei corenta anos, da autoría do fundador. Na década de 1990 especializouse en edicións de luxo de facsímiles dos séculos XVIII e XIX.
Dende 2004 dirixe a editorial Henrique Alvarellos, fillo de Enrique Alvarellos.
Ascoli Calcio 1898
Ascoli Calcio 1898 é un equipo de fútbol italiano da cidade de Ascoli Piceno, nas Marcas. Foi fundado en 1898 e compite na Lega Pro Prima Divisione.
Skuld
Skuld era unha das tres Norns da mitoloxía nórdica xunto a Urd e Verdandi. O seu nome significa "aquilo que vai suceder" ou "o que virá". Xunto ás súas irmás tecía os tapices do destino baixo o freixo Yggdrasil.
Tamén desempeñaba un traballo de valquiria, cabalgando nos campos de batalla mentres decidía sobre as vidas dos combatentes e decidindo a sorte que levaría á vitoria.
San Mamede de Lousada, Guntín
San Mamede de Lousada é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 117 habitantes, deles 61 eran homes e 56 eran mulleres, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Na parroquia atopamos pegadas prehistóricas coma o castro de Lousada, onde se atopou unha ara votiva dedicada á divindade Navia, que se conserva no Museo Provincial de Lugo.
Atropina
miniatura|200px|dereita|[[Atropa belladonna.]] A atropina é unha droga anticolinérxica extraída da beladona (Atropa belladonna) que se emprega en medicina para diminuír os efectos muscarínicos dos inhibidores da acetilcolinesterase, para premedicación preanestésica e para o tratamento da bradicardia e a asistolia. Tamén se emprega para diminuír a motilidade gastrointestinal e como midriático. miniatura|200px|esquerda|[[Centro quiral do alcaloide (*)]]
Telesur
Telesur é unha cadea de televisión multiestatal con sede central en Caracas (Venezuela) que transmite en sinal libre e sen custo, operada por La Nueva Televisión del Sur C.A., unha compañía pública que é financiada polos gobernos de Bolivia, Cuba, Ecuador, Nicaragua, Uruguai e Venezuela. Iniciou as súas emisións o 1 de xullo de 2005.
Programación
A programación de Telesur, comezou combinando contidos informativos con programas educativos, culturais, de debate, entretemento e cine latinoamericano. A partir de 2009 a canle orientouse maioritariamente á información, quedando a programación case reducida a informativos, programas de análises e boletíns deportivos.
Copa Airlines
Compañía Panameña de Aviación, S.A., operando como Copa Airlines, é unha aeroliña baseada na Cidade de Panamá, Panamá, e que serve como aeroliña nacional do país. O seu principal centro de operacións está no Aeroporto Internacional de Tocumen, e no ano 2013 a aeroliña transportou 11,34 millóns de pasaxeiros nuns 325 voos regulares diarios a 69 destinos de 30 países de todo o continente americano. Copa é subsidiaria de Copa Holdings, S.A., ademais de membro da alianza Star Alliance. A compañía é tamén a principal operadora e dona da aeroliña colombiana AeroRepublica, actualmente coñecida como Copa Airlines Colombia.
Copa Airlines fundouse en 1947 como a aeroliña nacional de Panamá. Iniciou as súas operacións con voos domésticos a tres cidades do país usando Douglas DC-3. Copa Airlines entón abandonou os seus voos domésticos a favor dos internacionais. En 1998 Copa formou unha alianza estratéxica con Continental Airlines, substituíndo a súa librea e adoptando o programa de viaxeiro frecuente OnePass (substituído despois por MileagePlus). A aeroliña opera unha frota de 97 avións, a meirande parte deles Boeing 737 NG usados en case todos os voos internacionais e unha frota máis pequena de Embraer E-190 para voos rexionais.
Manuel Bermúdez Arias
Manuel Bermúdez Arias, coñecido como Polo, nado en Ferrol o 24 de agosto de 1936 e finado na Coruña o 11 de decembro de 2016, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1954–55 fichou polo Deportivo da Coruña, sen chegar a xogar ningún partido no cadro adestrado polo muxián Eduardo Toba esa campaña.
Na tempada 1957–58 foi un dos indiscutibles do ataque deportivista, xunto co berciano Emilio Mourelo. Na súa estrea en Segunda División, participou en 33 partidos e anotou 5 goles, mais o equipo tivo que xogar a promoción de permanencia contra o CD Ourense logo de conseguir o 13.º posto da clasificación. Os coruñeses lograron a permanencia logo dun 4–1 no global (0–2 na ida; 2–1 na volta).
Na tempada 1958–59 participou en 22 partidos e anotou 5 goles, compartindo dianteira con José Vigo, Veloso, Eduardo Manchón e Rafael Souto. Ese ano o club coruñés logrou o 7.º posto da clasificación, estando adestrado inicialmente por Eduardo Toba, logo Ernesto Pons e finalmente Hilario Marrero.
Na tempada 1959–60 fichou polo Atlético de Madrid, en Primeira División, co que participou en 12 partidos e logrou 6 goles. Ese mesmo ano o club madrileño venceu a Copa do Xeneralísimo, participando Polo en todas as eliminatorias agás na final.
Faleceu o 11 de decembro de 2016.
Igualdade social
miniatura|Igualdade social A igualdade social é unha situación social segundo a cal as persoas teñen as mesmas oportunidades ou dereitos nalgún aspecto.
Existen diferentes formas de igualdade, dependendo das persoas e da situación social particular. Por exemplo, a igualdade entre persoas de diferente sexo, igualdade entre persoas de distintas razas, igualdade entre persoas discriminadas ou de distintos países con respecto ás oportunidades de emprego ou a igualdade de diferentes razas respecto a dereitos de tránsito, de uso de transportes públicos ou de acceso á educación.
A loita polos dereitos sociais foi bandeira do Movemento polos Dereitos Civís.
Actualmente, a igualdade social nalgúns aspectos gañou terreo en occidente -especialmente no primeiro mundo- debido ás múltiples iniciativas pola liberdade en amplas áreas, aínda que de maneira aínda bastante limitada a pesar das aparencias; pero na maior parte dos países do mundo continúan existindo moitos tipos de desigualdades sociais de gran magnitude.
Gandhi (filme)
Gandhi é un filme indo-británico dirixido por Sir Richard Attenborough que foi estreado en 1982. Trata sobre a vida de Mohandas Karamchand Gandhi, o líder do movemento indio non violento, non cooperativo e independentista contra dominio británico no país durante o século XX. Gandhi foi escrito por John Briley e está protagonizado por Ben Kingsley.
Relata a vida de Mahatma Gandhi, dende os anos nos que estivo en Suráfrica de novo, como avogado formado en Inglaterra, e defendendo os dereitos dos hindús establecidos no país, até que regresa á India, onde predica unha resistencia non violenta contra os ingleses, logrando, canda outros líderes nativos, independizar a nación india.
Gandhi foi estreado na India o 30 de novembro de 1982, no Reino Unido o 3 de decembro e nos Estados Unidos o 6 de decembro. Foi nomeado ós Premios Óscar en once categorías, gañando oito, incluíndo o premio a mellor filme. Richard Attenborough gañou o premio de mellor director, e Ben Kingsley gañou o de mellor actor.
Juan de Dios Ruano
Juan de Dios Ruano Gómez, nado en Cuevas de San Marcos (Provincia de Málaga) o 4 de marzo de 1964, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Socioloxía e logo doutorouse pola Universidade Complutense de Madrid. Profesor inicialmente nesa universidade e logo da Universidade da Coruña, tamén ten dado clases de forma ocasional ou convidado na Universidade da Sorbonne, na Escola Politécnica de París na Universidade de Bretagne Ocidentale, na Universidade Libre de Bruxelas ou na Universidade de Liexa.
En 2011 presentouse como candidato do PPdeG ás Xerais, onde resultou elixido deputado.
Santa Eulalia
Santa Eulalia (variante culta de Santa Baia) ou Santa Eulàlia (en catalán) pódese referir a:
Santas
Aínda que Santa Eulalia é a patroa de varias parroquias de Galicia, como topónimo sempre aparece nas formas de Santa Baia, Santalla ou Santa Olalla.
Juliana Pasha
Juliana Pasha, nada en Tirana o 20 de maio do 1980, é unha cantante albanesa gañadora do Festivali I Këngës 48.
Biografía
En 2007 presentouse por primeira vez ó Festivali I Këngës, coa canción Nje qiell te ri, conseguindo un terceiro posto. En 2008, Juliana volveuse a presentar, esta vez con Luiz Ejlli, representante albanés no Festival da Canción de Eurovisión 2006, conseguindo un segundo lugar coa canción Nje Jëte. En 2009, finalmente conseguiu a vitoria no Festival, gañando a Anjeza Shahini coa canción Nuk Mundem Pa Ty (Non podo sen ti). Juliana representou a Albania no Festival de la Canción de Eurovisión 2010 en Oslo, Noruega, en maio de 2010.
Pablo Honey
Pablo Honey é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, lanzado o 22 de febreiro de 1993. No traballo inclúense tres sinxelos que entraron nas listas: "Anyone Can Play Guitar", "Stop Whispering" e "Creep", que talvez sexa a canción máis coñecida do grupo. Pablo Honey acadou o número 22 nas listas británicas e foi disco de platino en varios países.
Despois da edición de Pablo Honey, a banda desviouse do seu estilo post-grunge introspectivo, con letras autocríticas cara a un traballo máis amplo e experimental. O álbum non recibiu tanta atención como os seus posteriores discos, pero tivo boas críticas.
Linguas ugrofinesas
300px|miniatura|dereita|Mapa das linguas ugrofinesas. As linguas ugrofinesas é un grupo de linguas dentro da familia das linguas urálicas que exclúe as linguas samoiedas. O seu status, anteriormente aceptado como subfamilia do urálico, baséase en criterios formulados no século XIX e é criticado por algúns lingüistas contemporáneos como Tapani Salminen e Ante Aikio como inexactos e enganosos. As tres linguas urálicas máis faladas, o húngaro, o finés e o estoniano, están incluídas dentro das linguas ugrofinesas, aínda que as raíces lingüísticas comúns a ambas as dúas ramas da árbore tradicional ugrofinesa (finopérmicas e úgricas) están distantes.
O termo ugrofinés, que orixinalmente se refería a toda a familia, úsase ás veces como sinónimo do termo urálico, que inclúe as linguas samoiedas, como ocorre habitualmente cando unha familia lingüística se amplía con máis descubrimentos.
Rafael Antonio Orense
Rafael Antonio de Orense Figueroa, nado en Padrón en 1845 e finado en Santiago de Compostela o 27 de abril de 1887, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Benigna Artime Santamarina, filla de Benigno Artime Álvarez, que finou en 1876.
Juan Bautista Antequera y Bobadilla
thumb|Juan Bautista Antequera.
Juan Bautista Antequera y Bobadilla nado en San Cristóbal de la Laguna, Tenerife o 1 de xuño de 1823 e finado en Alhama de Murcia, Murcia no 1890. Foi un militar e político español, Vicealmirante da Armada Española e Ministro de Mariña.
Carreira militar
Ingresou na Real Armada Española como gardamariña en 1838. Distinguiuse nos sitios das sublevadas Alacant e Cartagena, polo que lle foi concedida a Cruz de San Fernando. Ao mando do bergantiño Galiano na Habana loitou contra as expedicións piratas. Na guerra de África, en 1859, tomou parte nos combates de Río Martín, Larache e Arcila, séndolle concedido polo seu comportamento o emprego de Coronel de Infantería de mariña. Durante a guerra hispano-suramericana de 1865, tomou o mando da fragata blindada Numancia ás ordes do Almirante Casto Méndez Núñez asistindo ao bombardeo de Valparaíso e ao combate do Callao. Efectuou co seu buque a viaxe de circunnavegación á terra.
Carreira política
Foi elixido senador do Reino pola provincia das Canarias nas Cortes de 1871, 1872 e 1876, por Alacant en 1877 e nomeado senador vitalicio en 1884.
Como Ministro de Mariña, foi o creador da Revista Xeral de Mariña, a Colección Lexislativa, códigos e regulamentos.
Kvas
miniatura|esquerda|Un vaso de kvas. miniatura|Un vaso de Lauku Kvas comercial lituano. O Kvas, bebida de pan (lit. "fermento") é unha bebida fermentada lixeiramente alcohólica moi popular en Rusia, Belarús, Ucraína e outros países do leste europeo. É tan baixa en alcohol que se considera aceptable incluso para o consumo dos nenos. A pesar de que ás veces chámaselle “cervexa para nenos”, ten tamén aceptación entre tódalas idades. En canto á súa graduación, o kvas pode ser dende practicamente sen-alcohol ata ter en torno ó 1-1.5% de graduación alcohólica para os máis fortes. A miúdo está aromatizada con froitas ou herbas como amorodos ou menta.
Casisaldo, Lapío, O Corgo
Casisaldo é un lugar da parroquia de Lapío no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Kvas
Os rusos tamén usan kvas para cociñar unha sopa fría especial do verán, a okroshka. Na Rusia urbana, ou “Kombucha” (unha bebida que se fixo popular en Rusia dende principios do século XX) é denominado ás veces "té kvas" ou (erroneamente) simplemente como "kvas", a pesar de que estas dúas bebidas son claramente diferentes. O kvas chámase квас (kvas) en ruso, belaruso e ucraíno; en polaco: kwas chlebowy (lit. "lévedo de pan"), en lituano: gira, e estoniano: kali.
Historia
miniatura|Venda ambulante de kvas en [[Kíiv, Ucraína.]] miniatura|esquerda|175px|Kvas caseiro fermentando nun bote de cristal. O Kvas ten sido unha bebida corrente na Europa do leste dende tempos remotos. Do mesmo modo, ten sido tanto un produto comercial como de produción caseira. Era un costume amplamente seguido consumilo en tódolos países eslavos, e en case tódalas cidades cidades había vendedores de kvas na rúa. Despois da caída da Unión Soviética en 1991, os vendedores ambulantes desapareceron das rúas de Letonia, debido ás novas leis de sanidade que prohibiron a súa venda na rúa, e a desestabilización económica obrigou ó peche de moitas fábricas de kvas.
A compañía multinacional Coca-Cola desembarcou e rapidamente dominou o mercado das bebidas refrescantes, pero en 1998 a industria local de bebidas refrescantes contraatacou coa venda de kvas embotellado e lanzando unha agresiva campaña de mercadotecnia. Esta repentina recuperación foi estimulada aínda máis polo feito de que o kvas vendíase por arredor da metade de prezo que a Coca-Cola. En tan só tres anos, o kvas constituíu un total do 30% do mercado das bebidas refrescantes en Letonia, mentres que a porción de mercado de Coca-Cola caeu do 65% ó 44%. Coca-Cola tivo perdas en Letonia que rondaron o millón de dólares en 1999 e 2000. A situación foi similar nos outros países bálticos e en Rusia. Coca-Cola defendeuse comprando fabricantes de kvas e comezando tamén a fabricación de kvass nas súas plantas de fabricación de bebidas carbonatadas.
A East End Brewing Company de Pittsburgh, (Filadelfia, USA) lanzou a primeira cervexa de pan rusa comercial fermentada nos Estados Unidos o 19 de outubro do 2006. A bebida, denominada Session Ale #5, ou Kvas, estará dispoñible durante un tempo limitado. En Letonia, a compañía Coca-Cola fabrica un kvass chamado "Pilskalna Kvas".
Asemblea Nacional de Nicaragua
A Asemblea Nacional de Nicaragua é o órgano que exerce o poder lexislativo en Nicaragua. Está integrada por 92 deputados que son electos para un período de cinco anos mediante o voto. Do total de deputados, 70 son electos de acordo ás circunscricións departamentais e rexionais, mentres que o resto teñen carácter nacional.
A Constitución de Nicaragua dispón que o Presidente e Vicepresidente da República ocuparán os cargos de deputados propietario e suplente, respectivamente, unha vez culminaran o seu período constitucional, tamén farán o mesmo os candidatos a Presidente e Vicepresidente que obtivesen o segundo lugar. Todos os deputados posúen a inmunidade parlamentaria no exercicio das súas funcións como tales. Anteriormente á Revolución Sandinista, o poder lexislativo era chamado Congreso e a súa sede encontrábase no Palacio Nacional de Nicaragua, actual Palacio da Cultura.
Francisco Javier Alfaya Rodríguez
Francisco Javier Ulpiano Alfaya Rodríguez, nado en Redondela o 31 de xullo de 1956, é un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Brasil en 1963. Cursou o Primario no Colexio Nossa Senhora da Guia en 1964 e o Secundario no Colexio Marista en 1974. Formouse en Arquitectura na Universidade Federal da Bahia (UFBA) en 1986. Cursa mestrado en Historia e Teoría da Arte, Escola de Belas Artes, UFBA. Presidente do Diretório Acadêmico de Arquitetura en 1977, secretario xeral e presidente do Diretório Central dos Estudantes (DCE) en 1979. Director de Cultura da União Nacional dos Estudantes (UNE) en 1980 e presidente da União Nacional dos Estudantes de 1981 a 1982.
Suplente de deputado estadual polo Partido Comunista do Brasil (PCdoB), de 1987 a 1991. Elixido vereador en Salvador, PCdoB, de 1989 a 1992, reelixido, PCdoB, de 1993 até 2004, renunciou en 2003. Suplente de deputado federal, de 1999 a 2003, efetivouse na vaga de Jacques Wagner, en xaneiro de 2003. Deputado estadual, PCdoB, de 2003 a 2007; reelixido, PCdoB, de 2007 a 2011.
Yballa
Yballa foi unha aborixe gomera, amante do señor territorial da Gomera Hernán Peraza o Mozo, e unha das protagonistas do episodio histórico coñecido como «rebelión dos gomeros» de 1488, durante o cal os aborixes dan morte a Peraza.
O termo Yballa, de procedencia guanche, foi traducido por diferentes autores como 'amante', aludindo o filólogo Ignacio Reyes a que se trataba dun apelativo máis que dun nome propio. Outros relaciónano co termo tuareg bela ou ibella aplicado entre os pobos bérberes ós escravos que viven libremente sen ser horros. Tamén aparece modernamente coa grafía Iballa.
Traxectoria
Debido á súa beleza atraeu a atención de Hernán Peraza, quen a tomou como amante. Porén, en base ó denominado «pacto de Guahedun» que forxara Peraza cos xefes cantonais da illa, ambos convertéronse en «irmáns». Este feito foi utilizado por tres dos catro xefes aborixes para dar comezo á coñecida como rebelión dos gomeros en 1488.
Estando Peraza con Yballa na cova habitación da rapaza, é atacado polos gomeros rebeldes. A tradición histórica conservou a frase que en lingua guanche dirixiu Yballa a Peraza neste momento: Ajeliles juxaques aventamares, e que é traducida como 'Foxe, estes veñen por ti'. Porén, Peraza cae morto á entrada da cova asasinado dun lanzazo polo guerreiro Hautacuperche, curmán de Yballa. Os gomeros cercaron logo ós casteláns na torre de San Sebastián, alzándose despois en rebeldía nos cumes da illa. A rebelión sería aplacada máis tarde polo gobernador de Gran Canaria Pedro de Vera, que acudira en auxilio da viúva de Peraza Beatriz de Bobadilla.
Esta intervención de Vera na Gomera está considerada polos historiadores como a conquista efectiva e definitiva da illa.
Constant Vanden Stock Stadium
O Constant Vanden Stock Stadium ou Estadio Constant Vanden Stock (francés: Stade Constant Vanden Stock, holandés: ''Constant Vanden Stockstadion) é un estadio de fútbol da cidade de Bruxelas. Este campo acolle os partidos do R.S.C. Anderlecht como local.
200px|miniatura|Exterior do estadio Foi no ano 1917 cando o Anderlecht chegou a este estadio. Daquela, ao estadio chamáronlle Estadio Émile Versé en honra a un mecenas da zona. Xa no ano 1983, coa renovación do estadio, o nome foi trocado ao actual, poñéndolle o nome do presidente que realizou a obra.
O enderezo exacto deste campo de fútbol é Théo Verbeecklaan 2, B-1070, Anderlecht.
Up in It
Up in It é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs. Foi editado en abril de 1990 e trátase do seu primeiro disco despois de asinar co selo Sub Pop Records.
Susana Abaitua
Susana Gómez Abaitua, nada en Vitoria o 5 de outubro de 1990, é unha actriz vasca de cinema, televisión e teatro.
Randolph Scott
George Randolph Scott, nado en Orange County (Virxinia) o 23 de xaneiro de 1898 e finado en Beverly Hills (California) o 2 de marzo de 1987 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Creceu en Charlotte, Carolina do Norte, nunha familia acomodada que lle permitiu asistir a escolar privadas. Desde pequeno amosou un grande interese polos deportes. En 1917 alistouse no Exército dos Estados Unidos e serviu en Francia durante a primeira guerra mundial. Tralo armisticio permaneceu en Francia nunha escola de oficiais de artillería, ata que en 1919 volveu ao seu país e continuou os seus estudos no Georgia Institute of Technology coa intención de converterse en xogador de fútbol americano. Porén, unha lesión malogrou o obxectivo. Marchou logo para a University of Chapel Hill, estudando enxeñería téxtil.
A partir de 1927 viuse interesado pola interpretación e decidiu marchar aos Ánxeles na busca dunha carreira no cinema. Como o pai de Scott tivera negocios con Howard Hughes puido darlle unha carte de presentación. Hughes deulle a Scott un pequeno papel en Sharp Shooters (1928). Durante os seguintes anos continuou traballando como extra e, por consello de Cecil B. DeMille, tamén en obras teatrais para coller experiencia.
O seu primeiro protagonista chegou en 1931 en Women Men Marry. Finalmente asinou un contrato de sete anos coa Paramount Pictures. O ano seguinte protagonizou Heritage of the Desert, que o estableceu como un actor especialista en westerns, participando unha serie de filmes baseados en obras de Zane Grey. En 1935 xa era un actor popular.
Cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial intentou entrar como oficial nos Marines, pero foi rexeitado pola súa antiga lesión. Eses anos intervén en varios filmes de guerra.
Prepireneo
250px|miniatura|O Macizo de Cotiella, en [[Aragón, onde se atopan os montes máis altos do Prepireneo.]] O Prepireneo, ou Prepireneos, son un conxunto de serras situadas ao sur do Pireneo axial. As montañas e vales desta zona caracterízanse por ter unhas alturas menores que as do sector central dos Pireneos. Son poucos os picos do Prepireneo que superan os 2.000 metros de altitude.
Este sector dos Pireneos esténdese de oeste a leste ao longo duns 425 km polo nordés de España, atravesando as comunidades autónomas do País Vasco, Navarra, Aragón e Cataluña. A anchura dos Prepireneos alcanza na súa zona central os 40 km e no norte da provincia de Barcelona únese ás cordilleiras Costeiras Catalás, que teñen unhas alturas similares. O límite entre os Prepireneos e o sector central dos Pireneos non é preciso debido a que as montañas gañan altura progresivamente segundo se interna na cordilleira. Esta zona de tránsito entre a zona central dos Pireneos e as zonas chairas non existe na vertente francesa exceptuando unha zona de montes baixos na rexión do Rosellón. Os vales do Prepireneo adoitan ser estreitos, formando en moitos casos canóns e desfiladeiros. Os ríos ao seu paso por esta zona dos Pireneos son menos numerosos pero non obstante máis caudalosos, polo que se practican moitos deportes de montaña relacionados coa auga.
Meteoro
Un meteoro é aquel fenómeno físico natural que ten lugar na atmosfera. Clasifícanse segundo a súa base física de soporte.
Meteoros acuosos (hidrometeoros)
Están formados por un conxunto de partículas de auga. Pode estar en estado líquido ou sólido, en suspensión ou movidas polo vento, levantada e deixadas caer.
Dentro deste grupo están a choiva, a saraiba, a neve, a xeada, o resío e a néboa.
Meteoros de po (litometeoros)
Están formadas por po, un conxunto de partículas sólidas na súa meirande parte (aínda que poidan conter auga). De igual xeito que os hidrometeoros, as partículas poden estar en suspensión ou ser movidas polo vento.
Litometeoros son a néboa seca, o fume, a brea e o remuíño de po.
Meteoros de vento (eólicos)
Está sendo considerado pouco a pouco de xeito internacional como parte dos anteriores, considerándose como eólicos os mteoros nos que o vento intervén dun xeito predominante fronte á consideración de tratarse dunhas ou outras partículas.
É o caso das trombas, os tornados e os ciclóns.
Meteoros ópticos (ou luminosos, fotometeoros)
Son fenómenos luminosos debido a fenómenos ondulatorios da luz solar ou luar na atmosfera, como os halos (luar e solar), o arco da vella, a irisación, a Gloria (Coroa de Ulloa) ou os espellismos.
Alcaloide
miniatura|300px|dereita|Cafeína Chámaselles alcaloides (de álcali, co sufixo -oide, masculino) a aqueles metabolitos secundarios das plantas sintetizados a partir da vía do ácido shikímico, ou da vía do acetato. Os alcaloides verdadeiros derivan dun aminoácido, e son polo tanto nitroxenados. Son básicos (excepto colchicina), e posúen acción fisiolóxica intensa nos animais aínda a baixas doses, polo que son moi empregados en medicina. Exemplos coñecidos son a cocaína, a morfina, a atropina, a colchicina, a quinina, e a estricnina.
As súas estruturas químicas son variadas. Considérase que un alcaloide é, por definición, un composto químico que posúe un nitróxeno heterocíclico procedente do metabolismo de aminoácidos; de proceder doutra vía, defínese como pseudoalcaloide.
A actividade biolóxica dos alcaloides é moi diversa, a máis estudada é a acción euforizante que presentan algúns como a cafeína ou a cocaína, se ben tamén existen alcaloides con efectos depresores do sistema nervioso central como a morfina.
Os métodos de extracción son moi variados, pero ultimamente está adquirindo forza a purificación por medio de fluídos supercríticos, concretamente con dióxido de carbono. Para obter os alcaloides dos vexetais, extráense das partes da planta que os contén, con auga se están en forma de sales (solubles) ou con ácido clorhídrico diluído se están en forma insoluble.
San Romao da Retorta, Guntín
San Romao da Retorta é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2010 tiña 101 habitantes, deles 55 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución de habitantes en relación ao ano anterior, 2009.
Patrimonio
Quedan pegadas da prehistoria no castro da Retorta. Un miliario adicado a Calígula no 40 d.C., atopado nos anos oitenta é un sólido indicio de que pola parroquia pasaba a Vía XIX. O miliario orixinal consérvase no Museo de los Caminos de Astorga. Na parroquia colocouse unha reprodución.
A igrexa parroquial de San Romao da Retorta é románica. Construída a finais do século XII, ten planta rectangular. A súa primitiva cabeceira foi substituída no século XVII, conserva íntegros os muros da nave, con dúas portadas no norte e oeste.
Soutorredondo
O topónimo Soutorredondo pode referirse a dous lugares de Galicia:
Careae
Careae é unha tribo de plantas con flores pertencente á familia Apiaceae que agrupa os seguintes xéneros.
Ione Belarra
Traxectoria
É graduada superior en integración social, licenciada en psicoloxía, máster en psicoloxía da educación e segundo ano de doutoramento en educación, desenvolvemento e aprendizaxe. Traballou en Cruz Vermella, na Comisión Española de Axuda ao Refuxiado, no Ministerio de Educación, Cultura e Deporte e na Universidade Autónoma de Madrid.
Naceu e viviu en Pamplona até que comezou os seus estudos en psicoloxía na Universidade Autónoma de Madrid. Dende entón, traballou en investigación en cuestións relacionadas coa educación, as experiencias migratorias e os dereitos humanos. Durante estes anos foi activista en diferentes organizacións como SOS Racismo e en plataformas e campañas polo peche dos Centros de Internamento de Estranxeiros (CIEs) así como en diversas mobilizacións a prol dos dereitos humanos das persoas en situación de especial vulnerabilidade.
En novembro de 2014 accedeu ó Consello Cidadán Estatal de Podemos tras votación en primarias. Foi nomeada responsable da área de Dereitos Humanos, Cidadanía e Diversidade.
Ocupou o primeiro posto pola circunscrición electoral de Navarra de Podemos para as eleccións xerais do 20 de decembro de 2015 e logrou escano no Congreso dos Deputados sendo nomeada voceira suplente da Deputación Permanente e membro suplente da Delegación española na Asemblea da Unión Interparlamentaria (UIP).
Nas eleccións xerais de 2016 volveu encabezar a lista de Podemos por Navarra e obtivo escano na XII lexislatura no Congreso dos Deputados.
O 12 de febreiro de 2017 volveu ser elixida en primarias conselleira cidadá estatal de Podemos. O 18 de febreiro de 2017 foi nomeada voceira adxunta do grupo confederal Unidos Podemos-EP-EM no Congreso dos Deputados e pertence ó grupo de técnicos e expertos que conforman o "ensaio xeral do futuro goberno" ou "goberno na sombra" de Podemos.
Tralo inicio do Goberno de coalición entre PSOE e Unidas Podemos, Ione Belarra foi nomeada secretaria de Estado para a Axenda 2030. Tomou posesión do cargo o 22 de xaneiro de 2020. En marzo de 2021, e tralo anuncio da saída de Pablo Iglesias do Goberno de coalición para presentarse ás eleccións á Asemblea de Madrid de 2021, Belarra foi nomeada ministra de Dereitos Sociais e Axenda 2030.
Obras
Publicacións e colaboracións:
David Vázquez Álvarez
David Daniel Vázquez Álvarez, nado en Arcos (Vilamartín de Valdeorras) o 6 de agosto de 1953, é un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Mestre de Educación Primaria. Gañou o Premio de Poesía A Ouriceira, o premio de narrativa curta Orestes Rodríguez, premio Frei Martín Sarmiento e o Certame de Relato Curto José Saramago. En 2016 gañou o Premio Xosé Neira Vilas de Novela Curta coa obra Diario de Brian, o chinés.
Premio Alfred P. Sloan
O Premio Alfred P. Sloan é un galardón outorgado cada ano dende 2003 no Festival de Cinema de Sundance. O premio é concedido a un filme cuxo tema principal é a ciencia ou a tecnoloxía, ou que describe un científico, enxeñeiro, ou matemático como personaxe principal.
Cada gañador recibe 20 000$ como premio en metálico proporcionado pola Fundación Alfred P. Sloan.
Haltitunturi
O monte Halti (Haltitunturi en finés, Háldi en saami) é o punto culminante de Finlandia con 1.328 metros de altitude.
Esta situado no concello de Enontekiö, en Laponia, na fronteira entre Noruega e Finlandia. Forma parte dos Alpes Escandinavos. O cume da montaña está en realidade en Noruega, a 1.365 metros de altura e denomínase Ráisduattarháldi. A cima máis alta enteiramente en territorio finlandés é o Ridnitšohkka con 1.316 metros de altitude.
10, a muller perfecta
10, a muller perfecta (en 10) é un filme estadounidense de comedia romántica escrita, producida e dirixida por Blake Edwards que foi estreado en 1979. Está protagonizado por Dudley Moore, Julie Andrews, Robert Webber e Bo Derek.
Considerado un filme innovador na época e un dos meirandes éxitos de recadación dese ano, converteu en superestrelas a Moore e a Derek. Conta a historia dun home de mediana idade que se namora dunha moza á que non coñeceu xamais, dando lugar a unha persecución cómica e un encontro en México.
Estreouse en galego o 27 de decembro de 2001 a través da TVG.
Gran Premio de Francia de 1996
O Gran Premio de Francia de 1996 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 30 de xuño de 1996. Foi a novena proba da tempada de Fórmula Un de, o 74º Gran Premio de Francia, ou o 82º Gran Prix de l'ACF. Michael Schumacher acadou a pole position pero o seu motor rebentou na volta de quecemento e non comezou a carreira. A carreira, disputada en 72 voltas gañouna Damon Hill para o equipo Williams desde o a segunda posición da grella de saída. Jacques Villeneuve terminou segundo no outro Williams, con Jean Alesi terceiro para o equipo Benetton.
Teariki Heather
Teariki William Heather, nado o 30 de xullo de 1959 en Rarotonga, é un empresario e político das Illas Cook.
Traxectoria
Heather é o irmán máis novo de William "Smiley" Heather. , parlamentario do Partido Demócrata. En marzo de 2003 fundou o Partido Nacional das Illas Cook cun programa de reformas políticas, que incluían a redución do mandato parlamentario. Presentouse ás eleccións de 2003 sen obter representación. O que provocou a desaparición do partido e a entrada de Hearth no Partido das Illas Cook. . Nas eleccións de 2004 entrou no parlamento pola circunscrición de Akaoa, repetindo en 2006. . En decembro de 2010 entrou no goberno logo de gañar o seu partido as eleccións de 2010, levando as carteiras de infraestruturas e cultura.
Bupleurum baldense
Bupleurum baldense é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das apiáceas.
Descrición
Trátase dunha pequena umbelífera que vive nos prados de plantas anuais que hai entre os arbustos das garrigas. Ten follas en forma de punta de espada, de cor verde glauca e completamente enteiras, como é característico neste xénero. Diferénciase da Bupleurum semicompositum, que vive nos mesmos hábitats, porque ten as brácteas largas e máis longas que as flores, ao contrario que esta especie que as ten lineares e máis curtas. Florece en primavera.
Hábitat
Atópase en prados terofíticos, en garrigas e zonas de montaña.
Distribución
Distribúese pola rexión do Mediterráneo occidental. En España encóntrase en Alacant, Barcelona, Castelló, Xirona, Illas Baleares, Lleida, Tarragona e Valencia.
Taxonomía
Bupleurum baldense foi descrita por Antonio Turra e publicado en Giorn. Ital. i. (1765) 120.
Número de cromosomas de Bupleurum baldense (Fam. Umbelliferae) e taxons infraespecíficos = Bupleurum aristatum Bartl. Bupleurum: nome xenérico que deriva de dúas palabras gregas bous e pleurón, que significa "boi" e "costa". Probablemente debido ás rañuras lonxitudinais das follas dalgunhas especies do xénero. Este nome foi usado por primeira vez por Hipócrates e, de novo, en tempos relativamente modernos, por Tournefort e Linneo.
baldense: epíteto
Miss Terra
miniatura|dereita|Gañadoras no 2007. Miss Terra é un título de beleza feminina así como o certame que o confire e que é realizado anualmente, cualificando a beleza integral, intelixencia, seguridade, elegancia e pose de candidatas provenientes de diferentes partes do mundo.
As participantes e gañadoras danlle significado e importancia a esta competencia de beleza promovendo causas ambientais e involucrándose activamente na preocupación pola preservación da Terra. Ademais dos seus obxectivos ambientais, a gañadora de Miss Terra involúcrase en proxectos ambientais internacionais.
Durante o mes que dura o certame, a organización leva as delegadas de Miss Terra a destinos turísticos seleccionados para mostar e promover estes lugares aos espectadores internacionais do concurso.
Giralda
250px|miniatura|Vista da Giralda, na [[catedral de Sevilla.]] Giralda é o nome que recibe o campanario da Catedral de Santa María da cidade de Sevilla, en Andalucía (España). Os dous terzos inferiores da torre corresponden ao alminar da antiga mesquita da cidade, de finais do século XII, na época almohade, mentres que o terzo superior é un remate engadido en época cristiá para albergar as campás. Na súa cúspide áchase unha bóla chamada tinaja sobre a cal álzase o Giraldillo, estatua que fai as funcións de catavento e que foi a escultura en bronce máis grande do Renacemento europeo.
A Giralda, coas súas 97,5 m de altura (101 m incluído o giraldillo), foi durante séculos a torre máis alta de España e o edificio máis alto da cidade ata a construción da Torre Sevilla. É ademais unha das construcións máis famosas de toda Andalucía. O 29 de decembro de 1928 foi declarada Patrimonio Nacional e en 1987 integrou a lista do Patrimonio da Humanidade.
Período almohade
miniatura|160px|Lámina de Alejandro Guichot, que mostra tres estados da Giralda, á esquerda a primitiva torre almohade, á dereita unha fase intermedia tras a caída da bóla que coroaba a torre, e no centro, a torre tal como se coñece hoxe, co remate renacentista do campanario. esquerda|200px|miniatura|A torre desde a Praza Virgen de los Reyes Durante o período de dominación almohade, a cidade de Sevilla converteuse no seu capital na Península Ibérica, o que trouxo á cidade unha actualización das súas infraestruturas e procedéndose á construción dalgunhas grandes edificacións. Neste ámbito comezouse o levantamento dunha nova mesquita maior, no terreo que hoxe en día ocupa a catedral, da que dependía o alminar. A construción desta nova mesquita maior, que substituía á existente na Praza do Salvador, iniciouse o ano 1172 e en 1182 pronunciouse a primeira jutba ou sermón na mesquita. Tiña orientación de norte a sur e a súa porta principal, correspondía á actual Porta do Perdón que dá entrada ao Patio dos Naranjos, que formaba parte do recinto da mesma. O alzado exterior da mesquita tiña influencias da de Mesquita de Córdoba, mentres que a estrutura da súa planta procedía do modelo das mesquitas marroquís de Marrakech e de Tinmal.
As obras de construción do alminar da mesquita iniciáronse no ano 1184 baixo a dirección do arquitecto Ahmad Ben Baso. Ata o 1195 as obras tiveron un carácter intermitente, recibindo ese ano o impulso definitivo, con motivo da vitoria árabe sobre as forzas castelás, na batalla de Alarcos, celebrada o día 19 de xullo do ano 1195, sendo califa Abu Yaqub Yusuf. O alminar tiña unha altura de 82 m, sendo o edificio máis alto de Europa no seu tempo. Segundo conta o cronista Ibn Sahib al-Salá, as obras concluíronse o 10 de marzo de 1198, coa colocación de catro bólas de bronce dourado no remate superior da torre.
Período cristián
Por mor dun terremoto ocorrido en 1365 perdeuse a antiga esfera orixinal de cobre que coroaba a torre, que foi substituída por un sinxelo alminar. Posteriormente, no século XVI, engadiuse o corpo de campás, correndo a construción a cargo do arquitecto Hernán Ruiz, que ademais foi encargado polo cabido catedralicio para que o novo corpo tivese un remate en forma de estatua que representa a Fe. A estatua foi instalada en 1568. A palabra giralda provén de virar e significa "catavento de torre que ten figura humana ou de animal". Co paso do tempo, ese nome pasou a denominar á torre no seu conxunto, comezándose a coñecer á figura que a coroa como o Giraldillo.
Precedentes estilísticos
160px|miniatura|esquerda|[[Mesquita Kutubia en Marrakech (Marrocos), que serviu de modelo para a construción da Giralda e que mostra o aspecto que debía ter esta na súa orixe.]] A construción da Giralda baseouse no alminar da mesquita Kutubia de Marrakech (Marrocos), tamén construído no século XII, considerado cos seus setenta e nove metros de altura, unha obra mestra da arte hispana-magrebí, consta dunha estrutura moi similar á torre sevillana, segue a forma máis típica dos alminares da escola hispanomarroquina, cun corpo principal de forma ortoédrica sobre o que se sitúa outro moito máis reducido, a modo de remate. Outra gran mostra de arquitectura moi similar constitúea, a gran Torre Hasan de Rabat, considerada irmá da Giralda e cuxo proxecto de construción prevía un altura de sesenta metros, pero as obras interrompéronse cando chegaba aos 44 metros. En ámbolos dous precedentes atópanse os elementos decorativos dos almohades, reproducidos na Giralda, con arcos cegos, lacerías e relevos que se inspiran nos que realizaban os selxúcidas nesa mesma época na rexión de Asia Menor.