cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Retrovirus endóxeno
Retrovirus endóxenos humanos (HERV)
Os provirus dos retrovirus endóxenos humanos (HERV) comprenden unha significativa proporción do xenoma humano, no cal hai aproximadamente 98.000 elementos e fragmentos ERV, que supoñen case o 8% do xenoma. De acordo cun estudo publicado en 2005, non se indentificou polo momento ningún HERVs con capacidade de replicación; todos eles parecen ser defectivos, conteñen delecións importantes ou mutacións sen sentido. Isto débese a que a maioría dos HERVs son simplemente restos fragmentarios dos virus orixinais, que se integraron no xenoma hai millóns de anos. Porén, hai unha familia destes virus que estivo activa desde a diverxencia entre humanos e chimpancés, que se denomina familia HERV-K (HML2), a cal constitúe algo menos do 1% dos elementos HERV, pero é unha das máis estudadas. Hai indicacións de que leva activa desde hai uns poucos centos de miles de anos, por exemplo, algunhas persoas levan máis copias desta familia vírica que outras. Tradicionalmente, a estimación da idade dos HERVs realízase por comparación das LTR 5' e 3' dos HERV; porén, este método é só relevante para os HERVs de lonxitude completa. Un método recente, chamado datación transversal (cross-sectional dating), utiliza as variacións nunha soa LTR para estimar as idades da inserción dos HERV. Este método é máis preciso na estimación das idades dos HERV e pode usarse para todas as insercións de HERV. A datación transversal utilizouse para propoñer que dous membros concretos da familia HERV-K(HML2), chamados HERV-K106 e HERV-K116, estiveron activos nos últimos 800.000 anos e que o HERV-K106 puido ter infectado aos humanos modernos hai 150.000 anos. Porén, a ausencia de membros infecciosos coñecidos da familia HERV-K(HML2), e a falta de elementos cun potencial de codificación completo na secuencia publicada do xenoma humano, fixo que algúns autores suxerisen que é menos probable que a familia estea activa no presente. En 2006 e 2007, investigadores que traballaban independentemente en Francia e EEUU recrearon versións funcionais de HERV-K(HML2).
Algúns estudos inmunolóxicos atoparon algunhas probas de que hai respostas inmunitarias de células T contra os HERVs en individuos infectados polo virus da inmunodeficiencia humana (VIH). A hipótese de que o VIH induce a expresión de HERVs en células infectadas polo VIH levou a propoñer que se poderían eliminar especificamente as células infectadas polo VIH cunha vacina dirixida contra os antíxenos dos HERV. A vantaxe potencial desta nova aproximación é que, ao usar os antíxenos de HERVs como marcadores surrogados de células infectadas polo VIH, pódese sortear a dificultade inherente que ten dirixir a vacina contra os antíxenos moi diversos e de rápida mutación do VIH.
Serantes, Moraime, Muxía
Serantes é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 48 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 21 eran mulleres.
Neste lugar naceu o escritor e xornalista Gervasio Paz Lestón.
Ramón Sestelo Fernández
Ramón Sestelo Fernández, nado en Gondomar o 14 de marzo de 1950, é un político galego do PPdeG.
CD5
miniatura|dereita|Molécula CD5. O CD5 é un cluster de diferenciación (CD), é dicir, unha glicoproteína de membrana que aparece durante a diferenciación celular, concretamente nun grupo de linfocitos B que segregan anticorpos IgM chamados células B-1, e tamén nos linfocitos T. As células B-1 teñen un receptor de células B (BCR) con diversidade limitada debido á súa carencia do encima desoxinucleotidil transferase terminal (TdT) e son potencialmente autorreactivas (autoinmunidade). O CD5 serve para mitigar os sinais activadores do BCR para que as células B-1 poidan só ser activadas por estímulos moi fortes (como as proteínas bacterianas) e non polas proteínas normais dos tecidos. O CD5 usouse como un marcador das células T ata que se desenvolveron os anticorpos monoclonais contra o CD3.
Nos humanos, o xene que codifica esta proteína está localizado no cromosoma 11. Non hai un ligando claramente confirmado para este CD, aínda que o CD72, unha lectina de tipo C, considérase un posible ligando.
As células T expresan maiores niveis de CD5 ca as células B. O CD5 está regulado á alza nas células T tras unha activación forte. No timo, hai unha correlación entre a expresión de CD5 e a forza da interacción das células T cos péptidos propios.
Inmunohistoquímica
O CD5 é un bo marcador inmunohistoquímico para as células T, aínda que non é tan sensible como o CD3. Arredor do 76% dos neoplasmas de células T expresan CD5, e tamén se encontra nas células de leucemia linfocítica crónica, tricoleucemia, e linfoma de células do manto. Normalmente pérdese no linfoma de células T cutáneo, e a súa ausencia pode usarse como un indicador de malignidade nesta doenza. A ausencia de CD5 na leucemia linfoblástica aguda de células T, aínda que é relativamente rara, está asociada cun mal prognóstico.
Milton Obote
Apollo Milton Opeto Obote, nado en Akokoro o 28 de decembro de 1924 e finado en Johannesburg (Suráfrica) o 10 de outubro de 2005, foi un político ugandés, presidente do seu país en dúas ocasións: entre 1966 e 1971, e entre 1980 e 1985.
Sulfuro de hidróxeno
O sulfuro de hidróxeno é un gas, máis denso que o aire, de fórmula H2S, incoloro, inflamábel, tóxico, odorífero (o seu olor é o de materia orgánica en descomposición, como de ovos podres).
O seu punto de ebulición é de 212,86 K.
O sulfuro de hidróxeno denomínase tamén ácido sulfhídrico, porque, cando está en solución acuosa, (H2Saq), é un hidrácido.
Na nomenclatura química a desinencia -uro corresponde aos haluros, é dicir aos sales que non conteñen oxíxeno. Posto que un sal "é un composto iónico formado por un catión distinto de H+ e un anión distinto de OH— ou O2—: ácido + base --> sal + agua", a expresión «sulfuro de hidróxeno» resulta estraña, pois implica que o hidróxeno se substitúe a si mesmo.
Para evitarmos esta incongruencia na súa denominación, o H2S poedería considerarse como a solución acuosa (aq na fórmula), é dicir ácido sulfhídrico.
A súa reacción con bases fortes xera sales: os sulfuros.
O ácido sulfhídrico encóntrase naturalmente no petróleo «cru» (non procesado), no gas natural, en gases volcánicos e nalgúns mananciais de augas termais.
Tamén pode existir en augas pantanosas, lagoas ou en augas estancadas, desaugamentos, estanques de fábricas de fariña ou de aceite de peixe, en barcos pesqueiros e en sumidoiros de augas residuais.
Téñense producido mortes en lagos ou lagoas estancadas cando o ácido sulfhídrico burbulla desde as profundidades e alcanza a persoas na superficie. Como este ácido é máis denso que o aire xéranse fraccionamentos por diferenzas de densidade. Xeralmente débese á descomposición anaerobia de restos orgánicos. Así mesmo, xérase en refinarías de petróleo.
O ácido sulfhídrico é un dos compostos destacados como causantes de molestias por malos olores. Por isto desenvolvéronse diversos procesos de desodorización que o eliminan de correntes contaminadas. Exemplos: os tratamentos de gas con aminas na industria e a utilización de nitrato cálcico en augas residuais.
É extremadamente nocivo para a saúde. Bastan 20-50 partes por millón (ppm) no aire para causar un malestar agudo que comporta á asfixia e á morte por sobreexposición. Polo seu grao de toxicidade, está directamente debaixo do ácido cianhídrico (HCN).
É habitual que traballadores do sector portuario sexan afectados con resultados fatais cando entran en adegas que transportaron produtos derivados da pesca. Neste caso, o ácido sulfhídrico provén de proteínas sulfuradas que se degradan e liberan o ácido mencionado.
The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories
The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories é un libro de poemas publicado en 1997 escrito e ilustrado polo director de cine Tim Burton. Os poemas, cargados de humor negro, conta historias de nenos híbridos e transformadores espontáneos.
Algunhas personaxes do libro apareceron posteriormente na serie flash Stainboy, creada, dirixida e escrita por Tim Burton.
Bashar al-Assad
Bashar al-Assad (بشار الاسد), nado o 11 de setembro de 1965 é o presidente de Siria dende 2000, á morte do seu pai o presidente Hafez al-Assad. Estudou oftalmoloxía en Londres, inicialmente tiña poucas aspiracións políticas, o seu pai educara ao seu irmán máis vello, Basil al-Assad como futuro presidente, pero a morte deste en accidente de automóbil mudou a situación, e Bashar converteuse no herdeiro político de seu pai.
Argelaguer
Argelaguer é un concello da provincia de Xirona, Cataluña. Situado na comarca da Garrotxa. atópase á esquerda do río Fluvià.
Vilamaior, Moraime, Muxía
Vilamaior é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Roberto González Fernández
Roberto González Fernández, nado en Monforte de Lemos en 1948, é un pintor galego.
Traxectoria
Sobriño da pintora Gloria Fernández Fernández, estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando entre 1969 e 1974, e en 1977 trasladouse a Edimburgo (Escocia). A partir dese momento viviu da pintura alternando tempadas de verán na capital escocesa e tempadas de inverno en Madrid, con puntuais visitas e exposicións en Galicia. En 1984 obtivo unha bolsa da The New York Foundation for the Arts.
Aínda que fundamentalmente pintor, Roberto González ten traballado tamén a fotografía e os formatos dixitais, aínda que en menor medida. A súa pintura é dun gran realismo formal, aínda que a temática incorpore contidos de protesta, irónicos ou oníricos, cunha base onde a figura do corpo humano está habitualmente presente. A homosexualidade e o tratamento do homoerotismo son tamén claves da súa obra.
A súa traxectoria é moi prolífica, e ten realizado ducias de exposicións individuais e tamén colectivas dende a súa primeira mostra en 1967 na galería coruñesa Artes. Moitas desas exhibicións tiveron lugar en Escocia e no Reino Unido, onde expón anualmente, e outras en diversas cidades de España, Galicia e outras partes do mundo. En novembro de 2008 realizou unha antolóxica en Ferrol, cunhas 300 obras de todo o seu percorrido como creador.
A súa obra está en importantes coleccións galegas (Colección Afundación, Deputación da Coruña, Museo de Belas Artes da Coruña...), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove de Glasgow...) e españolas (Fundación Argentaria, Comunidade de Madrid), así como nalgúns outros centros de arte do mundo (Colección Forbes de Nova York) e o Museo Victoria & Albert de Londres), entre outros.
Diplomatura
Unha diplomatura é unha carreira de ciclo curto de contido humanístico ou sanitario, isto é, diferente ás carreiras curtas técnicas (Arquitectura Técnica e a Enxeñería Técnica).
Pódese impartir en Escolas Universitarias non técnicas ou en facultades. As diplomaturas tenden a desaparecer na Unión Europea a partir da creación do Espazo Europeo de Educación Superior.
San Cibrao, Acevedo do Río, Celanova
San Cibrao é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres.
Santa Margalida
miniatura|350px|Necrópole en Santa Margalida miniatura|350px|Praia en Santa Margalida 350px|miniatura|Localización de Santa Margalida miniatura|350px|Vista aérea de Santa Margalida Santa Margalida é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 86.51 km² onde no ano 2007 vivían 10.608 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Frameán, Carballedo, Carballedo
Frameán é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 13 habitantes, 5 mulleres e 8 homes.
Santa Margalida
Demografía
Evolución da poboación de Santa Margalida dende a década dos 50 ata agora:
Frameán, Carballedo, Carballedo
Toponimia
O topónimo está emparentado co antropónimo visigótico.
Santa Margalida
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
O Castro, Fonfría, A Fonsagrada
O Castro é un lugar da parroquia de Fonfría, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
A Fraguela
O topónimo galego A Fraguela pode referirse a:
Progresión aritmética
En matemáticas, unha progresión aritmética é unha sucesión de números que cumpre que a diferenza entre dous termos consecutivos é constante. Por exemplo, a sucesión 5, 7, 9, 11, 13, 15. . . é unha progresión aritmética con diferenza 2.
Se o termo inicial dunha progresión aritmética é a_1 e a diferenza é d, entón o termo n-ésimo da sucesión (a_n) vén dado por: e en xeral
O comportamento dunha progresión aritmética depende da diferenza d:
Suma
Cálculo da suma 2 + 5 + 8 + 11 + 14. Cando a sucesión se escribe ao revés e se suma termo a termo, a sucesión resultante ten un único valor repetido, igual á suma do primeiro e o último número (2 + 14 = 16). Así, 16 × 5 = 80 é o dobre da suma. A suma dos membros dunha progresión aritmética chámase serie aritmética. Por exemplo, considera a suma:
Esta suma pode atoparse rapidamente tomando o número de termos que se queren sumar (no exemplo, 5), multiplicándoos pola suma do primeiro e do último número da progresión (aquí 2 + 14 = 16) e dividindo entre 2:
No caso superior dá a ecuación:
Esta fórmula funciona para calquera números reais a_1 e a_n. Por exemplo:
Derivation
miniatura|Proba animada da fórmula que dá a suma dos primeiros enteiros 1+2+...+n. Para derivar a fórmula superior, comeza por expresar a serie aritmética de dúas formas diferentes:
Engadindo en ambos os membros as dúas ecuacións desaparecen todos os termos con d:
Dividindo ambos os membros entre 2 aparece a ecuación:
Unha forma alternativa aparece volvendo substituír: :
No ano 499 o matemático e astrónomo indio Aryabhata publicou este método no Aryabhatiya (sección 2.18).
Produto
O produto dos termos dunha progresión aritmética finita que comeza con a1, ten diferenza d, e n elementos está determinado pola expresión
onde denota o factorial crecente e \Gamma a función gamma. Porén, a fórmula non é válida se a_1/dé un enteiro negativo ou cero.
Isto é unha xeneralización do feito de que o produto da progresión vén dado polo factorial n! e que o produto
para enteiros positivos m e n vén dado por
No exemplo superior, o produto dos 50 primeiros termos da progresión aritmética dada por an = 3 + (n-1)(5) é
Desviación típica
A desviación típica dalgunha parte das progresións aritméticas pode calcularse mediante: onde n é o número de termos da progresión e d a diferenza entre os termos.
Best
Best é un municipio e unha vila no sur dos Países Baixos, no Brabante do Norte. Está situado ao noroeste da cidade de Eindhoven, da que é parte da aglomeración urbana. O pobo formaba parte dunha cidade veciña, Oirschot, mais decidiuse outorgarlle un concello propio en 1819. A zona de Best foi habitada dende tempos do Imperio Romano, aínda que o primeiro escrito sobre Best data do ano 775. A sede de Philips Medical Systems atópase nesta cidade.
Núcleos de poboación
miniatura|esquerda|Estación de ferrocarrís de Best.
O Tellado, Acevedo do Río, Celanova
O Tellado é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Olivina
A olivina (tamén chamada peridoto) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é (Mg,Fe,Mn)2·SiO4 (chamada forsterita se é de magnesio, fayalita se é de ferro e tefroíta se é de manganeso).
Aspecto
A olivina ten unha cor verde característica e acostuma estar asociada a rochas volcánicas de cores escuras como a dunita.
Variedades da olivina
Existen 6 clases de olivina segundo a concentración de ferro na súa composición formando unha serie isomorfa que vai dende a forsterita (ausencia de ferro) ata a fayalita (olivina de ferro).
Estas son as seguintes:
miniatura|250px|esquerda|Diferentes variedades da olivina segundo a concentración de [[magnesio, ferro e manganeso na súa composición]]
Do mesmo xeito existe outra serie isomorfa da olivina que vai dende a fayalita ata a tefroíta (olivina de manganeso). Na imaxe da esquerda pódese observar as diferentes variedades de olivina segundo a aparición ou ausencia de magnesio, ferro e manganeso na súa composición, dando lugar a unha ampla variedade de olivina de diferentes tonalidades verdosas.
Outras variedades da olivina
Existen tamén outros tipos de olivina moito máis escasos como a knebelita (cun 10% de óxido de zinc na súa composición), a talasskita (cun 10% de óxido de ferro), a titanolivina (onde o titanio substitúe o silicio), a monticelita (olivina de magnesio e calcio) e a kirschteinita (olivina de ferro e calcio).
Lugares onde se atopa
Como mineral de orixe volcánica que é, aparece frecuentemente en zonas de forte actividade basáltica, en gabros e diabases. Se se encontra de forma masiva e en grandes extensións de terreo forma a rocha dunita.
En España podemos atopar olivina nas Canarias, polos arredores das zonas da antiga actividade volcánica característica destas illas, e en Cataluña, formando parte das dunitas.
Atópanse tamén cristais de olivina en meteoritos que proveñen do espazo e en rochas procedentes da Lúa e de Marte.
Usos da olivina
Pódese empregar con fins ornamentais e como fundente na fabricación do aceiro.
Outros silicatos
O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.
O Vilariño, Moraime, Muxía
O Vilariño é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 21 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 8 eran mulleres.
Sant Lluís
Sant Lluís é un concello español situado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Esténdese por unha área de 34,75 km² onde no ano 2020 vivían 6 735 habitantes. A vila diferénciase do resto de poboacións menorquinas en que foi fundada polos franceses, durante o seu breve dominio da illa, no século XVIII.
Etimoloxía
O nome do concello púxose en honra do rei Luís XV de Francia, que reinaba na época da súa fundación.
Fundación
Sant Lluís é unha das vilas máis novas da illa. Foi fundada durante a breve estancia dos franceses en Menorca durante o século XVIII na zona antes coñecida como Garriga de Binifadet, ao sueste da illa. En honra ao rei francés Luís XV (e para deixar constancia da súa dominación) fundouse a vila. O 18 de abril de 1756, Domingo de Resurrección, na praia de Santandria desembarcaron doce mil soldados franceses ao servizo do mariscal de Francia Duque de Richelieu, transportado nunha frota polo Almirante Galissonère. A expedición militar finalizou co asentamento do castelo de San Filipe e a rendición dos británicos. A idea de crear unha nova vila veu de agrupar os casaríos que se atopaban esparexidos pola zona sueste da xeografía menorquina, despois dos seus intentos errados doutros proxectos como o castelo de San Filipe de Maó.
O inicio das obras da vila deuse coa construción da igrexa no centro en 1761 con protestas dos propietarios das terras da Garriga, que reclamaban os seus dereitos como propietarios aos capataces franceses. Construíuse a igrexa en honra ao rei francés Luís IX. Ao ano seguinte, a corte francesa autorizou ao gobernador da illa, o conde de Lannion, a parcelación dos terreos adxacentes á igrexa para a construción de vivendas. A vila construíuse ao estilo neoclásico da épico, un trazado ortogonal, incluíndo os nomes das rúas (actualmente os nomes consérvanse en lembranza da fundación francesa).
Primeira metade do século XX
Durante a primeira metade do século XX, Menorca estivo á marxe dos acontecementos mundiais, así como da primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial. Pero a guerra civil española afectou a toda Menorca, que se mantivo fiel á República e recibiu bombardeos das forzas italianas. Sant Lluís non estivo á marxe de tood isto. Moitas persoas que viviron a época lembran con medo aqueles anos, sobre todo pola represión durante toda a ditadura. Durante aos anos seguintes, así como ocorreu en toda España, Sant Lluís tivo grandes problemas para subsistir. No período anterior á guerra civil, así como nos anos posteriores a esta, a principal actividade económica era o campo. A agricultura e a gandaría foron as principais actividades da vila e os seus arredores, sobre todo para o consumo local.
Democracia e actualidade
Coa instauración da democracia en España, Menorca tivo un gran pulo económico coa entrada do turismo á illa. Ata daquela, a diferenza das outras illas do arquipélago balear, Menorca por ser un lugar estratéxico militar, tíñao prohibido durante a ditadura. Sant Lluís beneficiouse moito disto. A expansión das urbanizacións como Punta Prima, S'Algar, Binibèquer Vell e Binissafúller, así como as vilas pesqueiras xa existentes como Alcalfar durante os últimos anos do franquismo e os anos seguintes, fixeron da vila e os seus arredores un punto turístico moi importante e cun gran potencial. Hoxe en día Sant Lluís está en constante crecemento demográfico e estrutural. A súa oferta turística e cultural é moi ampla.
Demografía
Evolución da poboación de Sant Lluís dende a década dos 50 ata agora:
Goberno e administración
O pleno do concello está constituído por 13 concelleiros e está presidido pola alcaldesa Carolina Marquès Portella do PSOE (4 concelleiros). O resto de concellarías ocúpanas Volem Sant Lluís (3), o PP (4), Proposta per les Illes (1) e Cidadáns-Partido da Cidadanía (1).
Lista dos reis de Breifne
Esta é a listaxe dos reis de Breifne desde 1128 ata 1605. O Reino de Breifne atopábase ao noroeste da illa de Irlanda.
Agás indicación contraria, as datas especificadas aquí son as de ascensión ao trono e falecemento.
Outros artigos
Kings of Breifne
Lazar Mladenov
Lazar Dimitrov Mladenov (en Лазар Димитров Младенов), nado o 11 de xullo de 1854 en Bansko e finado o 6 de marzo de 1917 en Roma, foi un eclesiástico católico búlgaro, vigairo apostólico de Macedonia entre 1883 e 1895.
Gallego & Rey
Gallego & Rey é un dúo de humoristas gráficos madrileños formado por José María Gallego López (Madrid, 1955) e Julio Rey Melijosa (Madrid, 1955).
Traxectoria
Coincidiron en Diario 16, onde Pedro J. Ramírez os puxo xuntos, un encargándose dos guións e o outro dos debuxos. Desde entón (1981), traballaron xuntos, converténdose nunha das firmas máis importantes do panorama do humor gráfico de España.
Lazar Mladenov
Traxectoria
Naceu o 11 de xullo de 1854 en Bansko, onde o seu pai era sacerdote e mestre. Mladenov estudou na escola francesa dos lazaristas de Tesalónica, e posteriormente na escola francesa de Constantinopla. Completou a súa formación espiritual en París, onde profesou como membro da Congregación da Misión o 30 de setembro de 1878 e foi ordenado sacerdote polo arcebispo de París.
Gallego & Rey
Traxectoria
En 1985, idearon unha serie de humor gráfico para Diario 16 que chamaron 16, Rue del Pecesbarba baseada nos cómics de Francisco Ibáñez 13, Rue del Percebe. O seu deseño, a unha páxina, incluía o edificio do Congreso dos Deputados coa fachada seccionada do mesmo xeito que os cómics de Ibáñez, onde se podían ver varias caricaturas de personaxes políticos: Felipe González, Alfonso Guerra, Manuel Fraga, Santiago Carrillo… A serie tivo tal repercusión, que o fabricante de xoguetes catalán Tomás Fanjul comercializou uns bonequiños de PVC baseados nesas caricaturas, co nome de Los Monclis, que constou de oito figuras e dous especiais representando aos sindicalistas Nicolás Redondo Urbieta e Marcelino Camacho.
Lazar Mladenov
Traxectoria
En 1878 participou no Congreso de Berlín como parte da delegación francesa, e comezou a exercer o seu ministerio entre os católicos bizantinos búlgaros de Tesalónica. O 12 de xuño de 1883 foi nomeado vigairo apostólico de Macedonia, sendo consagrado bispo titular de Satala o 6 de agosto por Nil Izvorov e tendo como co-consagrantes a Veniamin Efsevidis e a Mihail Petkov. A comezos de 1884 foi convidado a unha reunión con León XIII quen lle confirmou no cargo. Durante o seu episcopado, a unión en Macedonia acadou o seu apoxeo: fundou varias escolas no territorio da vigairía e en 1890 comezou coa construción dunha catedral greco-católica búlgara en Tesalónica.
En 1894 conflitos cos lazaristas lle levaron a deixar o seu cargo, e Epifaniy Shanov foi elixido como o seu sucesor. A comezos de decembro de 1894 acudiu ao Sínodo da Igrexa ortodoxa búlgara en Sofía pedindo ser recibido na ortodoxia, o que foi aprobado o 8 de decembro. En 1895, arrependido, volveu ao catolicismo e en 1896 trasladouse a Roma, onde serviu como asesor en asuntos orientais e foi adxunto á dirección da Biblioteca Vaticana. Finou en Roma o 6 de marzo de 1917.
Gallego & Rey
Traxectoria
De Diario 16 pasaron a El País (1989), pero o deixaron aos poucos meses para volver ao seu diario orixinal, que abandonan de novo para ir a El Mundo, que acababa de fundar Pedro J.
Tamén debuxaron unha viñeta nos informativos de Telecinco e colaboran habitualmente con El Jueves, Marca e outras publicacións.
Foron galardoados co Premio da Asociación Nacional de Informadores Gráficos de Prensa, o Premio Tono, o Premio Internacional de Humor Gat Perich, e son profesores de honra da Universidade de Alcalá.
Obra de Gallego & Rey é o debuxo das portadas da Biblioteca de Autores Galegos do Diario 16 de Galicia, que representa a Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao ao redor dun enorme libro no que están a pintar con pintura azul a Bandeira de Galicia.
Peter D. Mitchell
Biografía
A partir do ano 1964 foi director do Laboratorio de Investigacións de Glynn, poboación situada en Cornualla.
Investigacións científicas
miniatura|Fosforilación oxidativa.
Interesado inicialmente na penicilina, a partir de 1961 traballou no estudo sobre a almacenaxe da enerxía nos seres vivos para ser posteriormente transportada aos puntos de utilización por medio das moléculas de adenosín trifostato (ATP). Grazas a esas investigacións, comprobou como a ruptura do enlace nun dos grupos de ATP provoca a aparición do ADP ou adenosín difostato, que libera unha enerxía inmediatamente dispoñible. Grazas á enerxía fornecida pola respiración humana, o ADP consegue converterse novamente ATP, proceso denominado fosforilación oxidativa.
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre o intercambio de enerxía biolóxica mediante a teoría da química osmótica. En 1981 foi condecorado coa medalla Copley.
Jacob van Artevelde
Jacob van Artevelde, nado contra 1290 e finado en 1345, foi un líder político flamengo.
Traxectoria
Naceu en Gante no seo dunha familia burguesa. Temeroso de que as hostilidades entre Francia e Inglaterra puideran prexudicar a properidade da súa cidade, entrou en política en 1337, propoñendo unha alianza con Bruxas, Ypres e outras cidades flamengas que se mantiveran neutrais no conflito. En 1340 as cidades flamengas, ao non poder manter a súa neutralidade, apoiaron a Inglaterra, e Artevelde convenceu á federación para recoñecer ao rei Eduardo III de Inglaterra como soberano de Francia.
O comercio e a industria floreceu durante o goberno de Artevelde. En 1345, os rumores que el planeaba recoñecer ao fillo de Eduardo III como conde de Flandres causaron unha revolta popular en Gante que acabou coa morte de Artevelde.
Fernando Guitián
Fernando Guitián Guitián, nado en Vigo en 1964, é un empresario e político galego do PPdeG. Foi alcalde de Gondomar dende o 2011 ata o 2015.
Traxectoria
É enxeñeiro industrial de profesión e rexenta unha empresa consultora en Porriño. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG en Gondomar e foi elixido alcalde grazas aos votos dos dous concelleiros do Centro Democrático Liberal (CDL), formado por escindidos das filas populares. .
Nas eleccións municipais de 2015 conseguiu 4 concelleiros, os mesmo que o PSdeG, pero conseguiu a alcaldía o PSdeG debido a que foi a lista máis votada.
San Xoaniño de Úbeda
thumb|San Xoaniño de Úbeda.
O San Xoaniño de Úbeda é unha escultura de mármore de 140 x 40 x 43 cm realizada por Michelangelo entre 1495 e 1496 para Lourenzo de Pierfrancesco de Medici.
Atopábase xunto ao retablo maior da Sacra Capela do Salvador de Úbeda (Xaén), onde foi destruída a causa dun ataque iconoclasta en xullo de 1936, a comezos da Guerra Civil Española. Os catorce fragmentos conservados -aproximadamente un 40% da obra orixinal- foron custodiados na devandita capela até o inicio da súa restauración en 1995. A restauración da peza concluíu en 2013, e estivo exposta en diversas galerías italianas até a súa eventual volta a Úbeda, pasando pola súa exhibición no Museo do Prado de Madrid en 2015.
Lonxe da terriña
"Lonxe da terriña" é un poema de Aureliano Pereira.
Charolesa (vaca)
miniatura|dereita|250px|Un exemplar de boi de charolesa nunha feira de gando de [[Dunblane.]]
A charolesa é unha raza de vaca produtora de carne e orixinaria da rexión do Charolés, no sur de Borgoña (Francia).
Características
A charolesa é unha vaca branca, ás veces crema, de cor uniforme, e de gran tamaño. Os bois móvense entre os 1.000 e os 1.400 kg e as vacas adultas entre 710 e 900 kg. É unha vaca seleccionada especialmente para a produción de carne, con altas taxas de fertilidade e de embarazos múltiples, de crecemento rápido (2,5 kg por día), e que é capaz de pacer tamén sobre pastos mediocres.
Historia
250px|miniatura|esquerda A raza é orixinaria das contornas de Charolles (a capital do Charolés, en Saône-et-Loire) e de Nevers (capital do Nivernais, en Nièvre). Como moitas outras razas de vacún, historicamente foi concibido como un animal de tiro, do que tamén se lle aproveitaba, en menor medida, o leite e a produción de becerros.
O 1 de abril de 1884 crease o primeiro libro de rexistro da raza charolesa, que considera 146 exemplares mellorados na zona de Nevers e dos que un 20% non son brancos, senón rubios ou de cor crema. Tres anos máis tarde aparece o libro de rexistro da "raza charolesa pura", que se basea unicamente en bois e vacas brancos. Ata 1920 non se fusionarán os dous libros de rexistro.
Durante o século XIX tentarase o cruzamento coa raza inglesa durham, pero o resultado serán animais menos resistentes, con menos capacidade para o traballo e cunha carne bastante graxenta. Así pois, os gandeiros mudaron a táctica e optaron por unha mellora xenética por selección, primando os animais máis aptos ara a produción cárnica.
A raza charolesa está ben espallada por todo o mundo. Ademais dos dous millóns de cabezas que se estiman no seu berce francés, atópanse exemplares nuns setenta países. As exportacións comezaron xa no século XIX (a América do Sur en 1879), e de posteriores cruzamentos naceron dúas razas distintas: a charbray, cruzada nos Estados Unidos cun cebú de raza brahmana, e o canchín, resultado de cruzala cun cebú de raza indubrazil no Brasil.
O Terrado, Acevedo do Río, Celanova
O Terrado é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Juana María Herce
Juana María Herce García, nada en Quel (A Rioxa) en 1954, é unha escritora española.
Trayectoria
Estudou Dereito en Madrid. Colaborou con narrativa breve ou poemas en publicacións e medios dixitais como Ideal de Granada, El Eco del Cidacos, Troquel, La Mirada Actual, Marejadas ou Tinta y Papel. Participa habitualmente na xuntanza poética de Arroyo de la Miel e interveu en diversos recitais poéticos. Na súa poesía domina o lirismo e a elexía.
Obtivo o segundo premio de relato breve Cuevas de Almanzora en 1994. Algúns dos seus poemas foron musicados por compositores como Juan Alberto Gómez ("Atardecer en Ronda") ou Francisco Javier León Solís, e foron interpretados pola soprano Aura Bañasco, Nayara ou FunkDango. É autora dun poema-himno á Virxe de Valvanera, patroa da Rioxa.
En 2014 publicou o seu primeiro poemario, Bajo diversos cielos, ilustrado por María Contreras. Nese mesmo ano foi poeta invitada por La Mirada Actual
Irene Dunne
Irene Marie Dunn, nada en Louisville (Kentucky) o 20 de decembro de 1898 e finada nos Ánxeles o 4 de setembro de 1990 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Irene Dunne.
Juana María Herce
Trayectoria
Vive en Málaga.
Alpha Boötis
miniatura|300px Alpha Boötis (α Boo /  α Boötis), máis coñecida coma Arcturus é a estrela máis luminosa da constelación de Boötes, é a terceira máis luminosa do ceo, cunha magnitude visual de −0,05.
Irene Dunne
Traxectoria
Debutou en Broadway en 1922 e en poucos anos xa tiña unha destacada carreira no escenario. En 1929 asinou un contrato coa RKO Pictures e apareceu no cinema por primeira vez en 1930. Marchou a Hollywood coa súa nai e irmán, quedando o seu marido en Nova York ata 1936.
Durante as décadas de 1930 e 1940 converteuse nunha popular heroína da pantalla, interpretando a súa primeira comedia en 1936 (Theodora Goes Wild).
Alpha Boötis
O seu nome provén do grego Αρκτoυoρoς (o coidador de osos).
Irene Dunne
Traxectoria
Retirouse en 1952, aínda que seguiu actuando no teatro e na televisión ata 1962, tres anos antes da morte do seu marido.
Dunne foi descrita como a mellor actriz que nunca recibiu un oscar a pesar de recibir cinco candidaturas ao premio á mellor actriz.
Lena Louarn
Lena Louarn, nada o 13 de agosto de 1950 en Villeneuve-Saint-Georges, no departamento de Val do Marne, é unha militante e personalidade política bretoa.
Primeiros anos
Filla de Alan Louarn e de Noela Olier, foi educada en bretón xunto cos seus nove irmáns e irmás, entre os que destacan Tangi Louarn e Malo Louarn. En 1962, a familia volta a Bretaña, onde o seu pai crea a oficina de información Brudañ ha Skignañ, en Roazhon.
Vida política
En 1994 presentouse ás Eleccións ao Parlamento Europeo nas listas da federación de partidos Rexións e Pobos Solidarios de Max Simeoni, e en 2010 foi na lista de La Bretagne Solidaire, Créative Et Responsable de Jean-Yves Le Drian.
Promoción da lingua bretoa
En 1971 uniuse á organización Skol An Emsav (centro de ensino para adultos en lingua bretoa), cuxos membros contribuíron posteriormente á creación das escolas Diwan. Ela mesma foi cofundadora da escola Diwan en Roazhon en 1978.
Tamén foi presidenta da Ofis ar Brezhoneg (Oficina da lingua bretoa en galego), directora da revista mensual en bretón Bremañ e coordinadora do Consello Cultural da Bretaña. No ano 2000 foi galardoada pola Orde do Armiño. Tras varios anos presidindo a Skeudenn Bro Roazhon (federación de asociacións bretoas no Bro Roazhon), no 2010 presentouse polo departamento de Finistère polo partido de Jean-Yves Le Drian. Dende entón é Conselleira Rexional e Vicepresidenta do Consello Rexional da Bretaña a cargo da lingua bretoa.
Ranongga
Ranongga é unha illa situada no grupo Illas Nova Xeorxia na provincia Occidental das Illas Salomón.
Historia
Ranongga foi avistada en 1787 polos mariñeiros Read e Dale.
O 18 de agosto de 1959, xerouse un tsunami fronte á costa oeste da illa Ranongga, ás 08 h 05 min. Observáronse pronto, as grandes ondas en Vori, na costa norte da illa. O mar retirouse 15 metros e logo volveu á súa posición orixinal.
Xeografía
Ranongga é unha illa longa 28 km. e estreita, situada a 8 km. ao noroeste da Illa Simbo e o suroeste da Illa Ghizo, é a capital da provincia occidental. O punto máis alto é o monte Kela (869 m.).
Terremoto 2007
En abril de 2007, un terremoto sacudiu a illa de Ranongga, xunto con moitas partes da Illas Salomón. O terremoto empuxou a terra fóra da costa da illa de Ranongga ata 70 metros de acordo aos residentes locais. Isto deixou moitos arrecifes de coral virxes, a vista nas praias de recente formación.
Demografía
A maioría das aldeas están situadas no lado oriental da illa. A lingua ghanongga é o idioma falado polos preto de 2.500 habitantes da illa Ranongga.
2-C-metileritritol 4-fosfato
O 2-C-metileritritol 4-fosfato ou MEP é un intermediario da vía metabólica alternativa á do mevalonato, tamén chamada vía do metileritritol fosfato ou vía MEP/DOXP, por medio da cal se sintetiza isopentenil pirofosfato e dimetilalil pirofosfato. Orixínase na segunda reacción de dita vía a partir do monosacárido derivado 1-desoxi-D-xilulosa 5-fosfato (DOXP), catalizada pola DOXP redutase.
Praia de Rande
A praia de Rande é un pequeno areal da Ría de Vigo, que practicamente desaparece na preamar, situado no lugar de Rande da parroquia redondelá de Cedeira, ao lado leste da Ponte de Rande.
É unha das sete praias do concello. Algunhas das outras son a pequena praia das Cabanas (ao lado oeste da ponte), a praia de Cesantes e a praia de Area Longa.
Espazo Europeo de Educación Superior
O Espazo Europeo de Educación Superior é un ámbito de organización educativo iniciado en 1999 co proceso de Bologna que quere harmonizar os distintos sistemas educativos da Unión Europea e proporcionar unha forma eficaz de intercambio entre todos os estudantes. Así mesmo quere que a formación atenda ás demandas que a sociedade require.
Características
Baséase en tres alicerces fundamentais:
O EEES incorporouse a moitos países fóra da Unión Europea e apúntase coma o marco de organización educativa máis importante das próximas décadas.
Trasmiras, Acevedo do Río, Celanova
Trasmiras é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 38 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 15 eran homes e 23 mulleres.
Joaquín Turina
Joaquín Turina Pérez, nado en Sevilla o 9 de decembro de 1882 e finado en Madrid o 14 de xaneiro de 1949, foi un compositor, músico e musicólogo español, destacado representante do nacionalismo musical na primeira metade do século XX. Xunto con Manuel de Falla e Isaac Albéniz produciu as obras de impresionismo musical máis relevantes de España.
Traxectoria
Joaquín Turina naceu en Sevilla. O seu pai, Joaquín Turina y Areal, era pintor tradicional, e a súa nai, Concepción Pérez, era irmá da Divina Pastora de Cantillana e cantaba no coro de mulleres da súa confraría.
Dende pequeno foi coñecido como un neno prodixio. Con só catro anos, improvisaba virtuosamente co acordeón que lle dera unha das súas empregadas da súa casa. Tivo a oportunidade de recibir as súas primeiras clases de música no Colexio do Santo Anxo e foi o encargado de acompañar o coro de nenas.
No colexio San Ramón, cursou o bacharelato e comezou a estudar piano con Enrique Rodríguez. Evaristo García Torres, mestre de capela da catedral de Sevilla, foi o que lle ensinou gran parte dos coñecementos de harmonía e contrapunto que o compositor puxo en práctica nas súas obras artísticas. Turina tiña moi bos recordos do seu mentor Evaristo García. Con estas palabras amosou o seu agarimo polo seu profesor: "Tiña un talento superior ao de Eslava".
Turina comezou como músico profesional a través dun quinteto de piano que formara cun grupo de amigos. O grupo chamábase La Orquestina. Actuaron en festas e reunións e foi a primeira plataforma coa que Turina puido comezar como intérprete e compositor.
O 14 de marzo de 1897 na sala Piazza de Sevilla, Turina foi presentado oficialmente ao público. A presentación produciuse nun recital organizado pola Sociedad de Curatetos. Interpretou unha Fantasía sobre o Moisés de Rossini de Sigismund Thalberg. Este evento recibiu moi boas críticas da prensa local, que recoñeceu e destacou o éxito e a virtuosa mellora da obra. Debido á grande acollida do público e da prensa, un mes despois tivo lugar no mesmo sitio outra actuación do compositor. Desta vez experimentou coa composición para os conxuntos de teclado e cámara. A súa primeira obra orquestral foi Coplas al Señor de la Pasión, escrita para a Confraría da Paixón e estreada na igrexa do Salvador cunha pequena orquestra de vinte músicos, coro masculino, tenor e barítono, dirixida polo autor. O grande interese que sentía pola música clásica levouno a crear a súa primeira ópera, La Sulamita, aos quince anos, baseada nun libro de Pedro Balgañón. Tiña moitas ganas de mellorarse e cada vez quería crear obras de máis categoría.
Finalmente, en 1902 trasladouse a Madrid e comezou os seus estudos con José Tragó. Turina, despois de chegar á capital española, foi ao Teatro Real para escoitar un concerto sinfónico na Quinta Sinfonía de Chaikovskii. Os concertos orquestrais foron os que máis fascinaron o compositor, mesmo por riba da ópera e da zarzuela. O pai de Turina, moi entregado á carreira artística do seu fillo, tentou tirar de corda para que a ópera do seu fillo, La Sulamita, puidese ser estreada no Teatro Real. Porén, non tivo éxito e nunca puido estrear a súa ópera. O 14 de marzo de 1903 actuou ante o público madrileño no Ateneo, con obras de Scarlatti, Beethoven, Schumann, Wagner e tres obras súas que xa desapareceron: La danza de los elfos, Variaciones sobre canciones populares e Gran polacca. En Madrid non impartiu clases de composición, mais si mellorou o seu nivel de piano.
En 1903 morreron os seus pais e, seguindo o consello do seu profesor, mudouse a estudar a París. Joaquín Nin, un bo amigo seu e un gran coñecedor da vida musical parisiense, aconselloulle que dese clases co mestre alemán Moritz Moszkowski. Non obstante, parece que as clases non convenceron a Turina, xa que el mesmo lle escribiu á súa moza dicindo: "Ademais de avanzar un pouco na técnica de dixitación da balanza, pouco aprendín máis".
A partir desta situación, iniciou os seus estudos de composición con Vincent d'Indy, na Schola Cantorum, que alternou coas súas actuacións como intérprete das súas propias obras. O 29 de abril de 1907 presentouse ao público parisiense no Salón Aeolian. Apareceu só co seu Poema de las estaciones. Tivo moi boa acollida e despois dunha semana, na mesma sala, estreou o seu Quinteto en sol menor co cuarteto Parent. A obra tivo tanto éxito que foi premiada no Salón de Outono de 1907. Unha anécdota sobre este éxito é que o propio Turina confesou que a conversa que mantivo con Albéniz e Falla ese mesmo día foi realmente o premio que obtivo. Describiuna como "a metamorfose máis completa da súa vida". Nesa conversa, Albéniz aconselloulle que non escribise máis música de influencia francesa e que se dedicase por completo ao canto popular español e andaluz. Neste período parisiense, o compositor sevillano comezou a abandonar o ambiente da Schola Cantorum e comezou a dar paso a cancións e ritmos moi característicos de Andalucía.
En 1908 casou con Obdulia Garzón e dous anos despois naceu o primeiro dos seus cinco fillos. En 1909 morreu Isaac Albéniz e Turina, en lembranza do seu amigo, escribiu unha canción española "El Vito" op. 3 para piano que titulou Sonata Romántica. A obra foi representada por el mesmo en outubro dese mesmo ano.
En 1913 completou o seu período de formación na Schola Cantorum, mais o estalido da primeira guerra mundial forzou a súa marcha de París e o regreso definitivo de Turina a Madrid onde se instalou.
En 1914 estreou a comedia lírica Margot, op. 11, cun libreto do matrimonio formado por Gregorio Martínez Sierra e María de la O Lejárraga, que foron os seus colaboradores habituais para as obras teatrais: Navidad (1916), La adúltera penitente (1917) e Jardín de Oriente (1923). En 1919 formou parte do Cuarteto Francés como pianista e máis tarde no Quinteto de Madrid. Traballou como director de orquestra, onde obtivo grandes éxitos, chegando a dirixir as actuacións dos Ballets Russes de Sergei Diaghilev (1918). En 1929 asinou un acordo coa editorial Unión Musical Española para a composición de obras para piano.
En xaneiro do ano seguinte tivo lugar no Ateneo de Madrid un concerto de novos músicos españois. Os protagonistas foron Falla e Turina. O seu repertorio centrouse en música sinfónica, de cámara, cancións e sobre todo, obras para piano, que dentro da súa produción artística son as máis abundantes. Foi contratado como concertino no Teatro Real nas mesmas datas que, como compositor, estreou Danzas fantásticas, Sinfonía sevillana, Sanlúcar de Barrameda, Jardín de Oriente, La oración del torero e o Trío n.º 1
Durante este período dedicouse tamén á docencia. Impartiu clases de composición a nivel privado e posteriormente no Conservatorio de Madrid.
En 1935 foi nomeado membro numerario da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e, en 1941, conservador de música. As homenaxes, recoñecementos e viaxes sucedéronse sen cesar. Publicou a Enciclopedia abreviada de la Música en 1917 e o Tratado de composición en 1946 e foi autor de numerosos artigos, críticas e conferencias. A última obra do seu catálogo foi a peza para piano titulada Desde mi terraza, que leva o opus número 104 e está datada en 1947.
Nos últimos anos da súa vida estalou a súa faceta de crítico musical. Participou nos xornais El Debate e Ya e no semanario Dígame.
A continua doenza que acabou coa súa vida fixo que a súa produción musical diminuíse moito, sendo capaz de compoñer só trece obras nos últimos anos da súa vida. Despois de varias semanas ingresado no sanatorio do doutor López Ibor, Turina morreu de broncopneumonía na súa casa de Madrid o 14 de xaneiro de 1949.
Diocese católica latina de Chalan Kanoa
Territorio
A diocese abrangue o arquipélago das Illas Marianas Setentrionais, país do Océano Pacífico en libre asociación cos Estados Unidos de América. Consiste en 14 illas, que se atopan entre Hawai e as Filipinas.
A sé episcopal é a cidade de Chalan Kanoa, na illa de Saipan, onde está a catedral de Nosa Señora do Monte Carmelo.
O territorio esténdese por unha superficie de 102 km², e está subdividido en 12 parroquias.