cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alma
Alma, que provén do latín anima, é un concepto dun principio transcendente ou unha entidade inmaterial do ser humano propio de moitas relixións e correntes da filosofía a miúdo considerada eterna.
Etimoloxicamente a palabra do latín anima usábase para designar o principio polo cal os seres animados estaban dotados de movemento propio. Nese sentido orixinario tanto os animais coma o ser humano estarían dotados de alma no cristianismo. Os avances na fisioloxía e neuroloxía permitiron recoñecer que os seres animados obedecen ao mesmo tipo de principios físicos que os obxectos inanimados, ao mesmo tempo que poden desenvolver actividades diferentes destes, como a nutrición, o crecemento, e a reprodución.
As mitoloxías dos pobos e logo as relixións en case todas as culturas teñen a crenza de que o ser humano está dotado dunha ou varias partes espirituais, diferentes do corpo, distinguindo nelas a alma, o espírito e en certos casos máis nocións. No cristianismo, as ánimas son as almas dos mortos que non foron nin ao ceo, nin ao paraíso, son almas perdidas ou que andan polo purgatorio. En moitas crenzas populares os pantasmas son almas de mortos que volven a visitar aos vivos. Noutras relixións a alma pode despois da morte reencarnarse noutro corpo humano, animal ou vexetal, segundo a relixión. Para os animistas todas as entidades da natureza teñen alma e polo tanto os humanos poden comunicar coa natureza.
Dende Platón, que consideraba a alma como a parte inmortal do home, ata as concepcións contemporáneas que consideran que a existencia está antes da esencia, a noción de alma na filosofía depende do filósofo e cada corrente filosófica.
En certos casos a psicoloxía, a psicanálise e a literatura teñen autores que tamén danlle consideración a existencia da alma como elemento da conciencia do ser humano.
Introdución
O termo alma pódese aplicar aos seres vivos en xeral (plantas e animais) como o seu principio constitutivo. Segundo algunhas interpretacións, como a de Aristóteles, a alma incorporaría o principio vital ou esencia interna de cada un deses seres vivos, grazas á cal estes teñen unha determinada identidade, non explicable a partir da realidade material das súas partes.
Tamén se usa o termo alma nunha acepción máis particular se se refire aos seres humanos; neste segundo caso, segundo moitas tradicións relixiosas e filosóficas, a alma sería o compoñente espiritual dos seres humanos.
No transcurso da historia, o concepto "alma" pasa por diversos intentos de explicación. Desde o dualismo do idealismo filosófico e da gnosis, á interpretación existencialista dun todo con dous aspectos específicos que son: o material e o inmaterial.
Aínda que non é moi frecuente, o termo "alma" tamén pode utilizarse referido a calquera ser humano como un todo, obviar o significado relixioso ou filosófico, como nas expresións «non hai nin unha alma» ou «cidade de 40.000 almas».
Cristianismo
A alma, cando morre o corpo, é xulgada polas obras da persoa e segundo se se salva ou é condenada, vai ó Paraíso (onde desfruta da contemplación eterna do Creador) ou ó Inferno.
As almas son as que permiten a resurrección final dos corpos, cando se acabe o tempo deste mundo. O pecado ensucia a alma e a achega á condenación. A relixión é unha vía porque a alma comunícase con Deus por medio dos sacramentos ou a pregaria e pode transcender o corpo.
Achega bíblica
A súa visión antropolóxica emprega termos traducidos por espírito (rú•aj), ánima (né•fesch [נפׁש]), corpo (ba•sár). Estes conceptos, se reciben unha mesma tradución de ánima e corpo, en realidade non corresponden de todo cos conceptos da filosofía grega. Mentres a filosofía grega se sitúa a nivel de "esencias", a antropoloxía bíblica ten todas as características de "existencialismo".
Filosofía grega
Aristóteles definiu a Psyche como "forma específica dun corpo natural que en potencia ten vida". (De Anima, 412a20.) Tamén a entende como "a esencia de tal tipo de corpo" (412b10). A forma ou esencia é o que fai que un ente sexa o que é. Por isto entendemos que a alma é o que define a un corpo natural. Por exemplo, se o oído fose un animal, a súa alma sería o escoitar e a súa materia o propio órgano do oído. Un oído que non tivese a función de oír sería un oído só de palabra. Neste caso, a alma configura a materia nun corpo natural organizado.
Así se forma unha unidade substancial (composta de materia e forma). Alma e corpo non son separables no vivente.
A visión dualista que se desprende do platonismo distorsiona a realidade e as consecuencias chegan a un desprezo das realidades físicas, do corpo humano e da sexualidade entre outras cousas. Imaxínase a alma como algo independente, parte do divino e do bo, como unha folla branca metida nun pobre sobre material do cal urxe liberarse. Con todo o monismo aristotélico permite entender ao ser humano como unha unidade conformada de corpo e alma dando o xusto valor ao corpo ao non entendelo como a prisión da alma (como facía Platón), senón como parte esencial do que é o home.
Seoane de Oleiros, Xinzo de Limia
San Xoán de Seoane de Oleiros é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 35 habitantes, dos cales 14 eran homes e 21 mulleres, distribuídos nunha soa entidade de poboación.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Historia
Pertenceu ao concello de Moreiras que foi incorporado en 1927 a Xinzo de Limia.
A sereíña
A sereíña é un conto de fadas escrito polo escritor e poeta dinamarqués Hans Christian Andersen (1805-1875), célebre polos seus contos infantís. Foi publicado por vez primeira o 7 de abril de 1837.
Hidrólise
A hidrólise (do grego: ὕδωρ, hudōr, ‘auga’; e λύσις, lysis, ‘ruptura’, ‘disociación’, 'disolución') é unha reacción química entre unha molécula de auga e outra molécula, na cal a molécula de auga se divide e os seus átomos pasan a formar parte doutra especie química. Esta reacción é importante polo grande número de contextos nos que a auga actúa como disolvente. A hidrólise é un tipo de solvólise na cal o disolvente é a auga. É unha reacción química de dobre descomposición na que un dos reactivos é a auga, que ao mesmo tempo é o disolvente da disolución, e o soluto é o outro reactivo. A hidrólise implica a rotura dun ou máis enlaces no soluto reactante, durante reaccións de substitución, eliminación e fragmentación nas cales a auga é o nucleófilo. Os reactivos diferentes da auga e os produtos da hidrólise poden ser moléculas neutras, como na maioría das hidrólises que implican compostos orgánicos, ou ións, como no caso da hidrólise de sales, ácidos e bases.
A sereíña
Resumo do conto
A sereíña cumpriu a idade necesaria para poder subir á superficie. Na súa primeira incursión, salva a un príncipe de afogar no mar, e queda namorada del. Pero, aínda que fía unha serie de sacrificios, incluíndo a aceptación do pacto cunha meiga de perder a voz a cambio dun corpo humano, o príncipe finalmente namórase doutra muller. A sereíña tivo entón a oportunidade de volver á súa vida baixo o mar, pero para iso debía facer dano ó príncipe, escolleu sacrificarse por el. Cando cre que xa chegou o seu final, unhas fadas lévana a vivir ó ceo.
Hidrólise
Hidrólise ácido-base
Na hidrólise ácido-base a auga divídese nun ión hidroxilo OH- e un ión H+ (o cal é inmediatamente hidratado para formar o ión hidronio H3O+). Esta reacción ocorre espontaneamente en auga pura, e no equilibrio a concentración de ións hidronio en auga é [H3O+] = 1 × 10−7 M. Esta é tamén a concentración de ións hidroxilo porque cada molécula de auga que se divide xera un hidroxilo e un hidronio. Dito equilibrio denomínase autoprotólise:
A sereíña
Adaptación de Disney
O 17 de novembro de 1989, Walt Disney Pictures estreou o primeiro filme de animación d' A sereíña (The Little Mermaid) baseado no conto de Andersen. Pero existen algunhas diferenzas entre o texto orixinal e a produción de Disney, entre as que se poden destacar:
A sereíña (estatua)
A estatua d' A sereíña, sita na baía do porto de Copenhague, é un dos símbolos máis característicos e visitados desta cidade. Representa á personaxe do conto de Hans Christian Andersen.
Hidrólise
Hidrólise ácido-base
A adición dalgunhas substancias á agua, por exemplo un sal, modifica o equilibrio. Ao ser disolvidos en auga, os ións constituíntes dun sal combínanse cos ións hidronio, hidroxilo, ou ambos, procedentes da disociación da auga. Ao consumirse estes ións modifícase a súa concentración e, como consecuencia, modifícase o valor do pH.
A sereíña
A sereíña (estatua)
Foi encargada en 1909 polo empresario Carl Jacobsen (fillo do fundador de "Carlsberg") ao escultor Edvard Eriksen, que se inspirou nunha bailarina do Ballet Real e na súa muller para realizar a obra. A estatua foi emprazada no seu lugar actual o 23 de agosto de 1913, sobre unha base de penas na beira do mar.
Aínda que ao longo da súa historia sufriu numerosos ataques vandálicos, sempre puido ser reconstruída xa que se conservan moldes de cada unha das súas partes.
Hidrólise
Hidrólise ácido-base
Os ións A-, BH+ procedentes de ácidos febles AH, bases febles B ou sales AB hidrolízanse por acción da auga, e o grao da reacción depende da debilidade do ácido ou da base, e a solubilidade do sal; os ións procedentes de ácidos ou bases fortes non se hidrolizan apreciablemente. Tanto a reacción coma a súa constante de equilibrio pódense obter por combinación da reacción ácido-base coa reacción de autoprotólise da auga. Así, os sales obtidos a partir de ácidos e bases fortes non se hidrolizan, as obtidas a partir de ácidos e bases febles hidrolízanse de forma que o pH depende das dúas constantes, e nas obtidas a partir dunha combinación de ácido e base nas que só un é forte, será o forte o que determine o pH.
Hidrólise en química orgánica
En química orgánica, a hidrólise considérase a reacción oposta á condensación. Neste contexto unha molécula orgánica e a auga reaccionan rompendo un enlace covalente para formar dúas moléculas orgánicas con grupos funcionais que incorporan os átomos da molécula de auga. En xeral, requírese engadir ácidos ou bases fortes para catalizar a hidrólise.
Hidrólise de amidas e ésteres
miniatura|300px|Hidrólise de [[ésteres.]] A hidrólise de amidas e ésteres ocorre cando un nucleófilo, como a auga ou o ión hidroxilo, ataca o carbono do grupo carbonilo do éster ou a amida. Nunha base acuosa, os ións hidroxilo son mellores nucleófilos que as moléculas polares como a auga. Nun ácido, protónase o grupo carbonilo, facilitando o ataque nucleofílico. Dado que se orixina unha amida da condensación dunha amina e un ácido carboxílico, a hidrólise da amida xera dita amina e dito ácido. Para os ésteres, resultantes da condensación dun ácido carboxílico e un alcohol, obtense igual o ácido e o alcohol:
Un dos exemplos máis antigos de hidrólise é a saponificación, na que a hidrólise básica dun triglicérido (unha molécula con grupos éster) xera glicerol (un alcohol) e ácidos graxos (carboxílicos). Estes ácidos reaccionan á súa vez coa base da disolución xerando sales orgánicos coñecidos como xabóns.
A hidrólise dunha amida orixina un ácido carboxílico e unha amina ou amoníaco. O ácido carboxílico ten un grupo hidroxilo derivado da molécula de auga e a amina (ou o amoníaco) capta o ión hidróxeno.
Cesáreo López Pinal
Cesáreo López Pinal, nado no Carballiño en maio de 1867 e finado no mesmo concello o 2 de decembro de 1936, foi un farmacéutico, poeta e político galego.
Hidrólise
Hidrólise de sacáridos
Os monosacáridos enlázanse entre si por medio de enlace O-glicosídico, orixinando os diversos tipos de sacáridos. Este enlace pode ser hidrolizado por encimas chamados glicosidases ou glicósido hidrolases. A hidrólise de polisacáridos en azucres solubles denomínase sacarificación. O encima β-amilase hidroliza o amidón orixinando o disacárido maltosa. Outras amilases poden converter o amidón en glicosa ou en oligosacáridos.
Aeroporto de Hamburgo
O aeroporto de Hamburgo (IATA: HAM, ICAO: EDDH) é o aeroporto internacional de Hamburgo, a segunda cidade máis grande de Alemaña. Está situado a 8,5 km ao norte do centro da cidade e serve como base a Germanwings, Condor e easyJet. O aeroporto de Hamburgo é o quinto máis concorrido de Alemaña en número de pasaxeiros. O ano 2016 pasaron polas súas instalacións 16 223 968 pasaxeiros e realizáronse 160 904 movementos de avións. O aeroporto leva o nome do chanceler Helmut Schmidt. En xullo de 2017 operaba rutas a máis de 130 destinos das cales catro son de longo alcance: Dubai, Newark, Tabriz e Teherán.
Hidrólise
Hidrólise encimática
Nos seres vivos a maioría das reaccións bioquímicas están catalizadas por encimas. Hai un grupo de encimas chamados hidrolases que están especializados en catalizar hidrólises. Unha molécula de auga entra no centro activo do encima e intervén na reacción. Interveñen na hidrólise de proteínas, lípidos e carbohidratos. Un exemplo son as proteases, que hidrolizan os enlaces peptídicos das proteínas que teñan unha estrutura adecuada para o seu centro activo.
Cesáreo López Pinal
Traxectoria
Fillo de Camilo López Valeiras e Peregrina Pinal Portabales. Estudou no Colexio dos Milagres (Baños de Molgas) e fixo o Bacharelato no Instituto de Segundo Ensino de Ourense en 1884. Colaborou en O Tio Marcos d'a Portela (onde sostivo unha polémica moi sonada con Eladio Rodríguez en 1886), O Novo Galiciano e A Monteira. O seu poema "A fuliada" foi premiado nos Xogos Florais de Betanzos de 1901. Tivo unha farmacia na praza maior do Carballiño. Foi alcalde do Carballiño en 1906.
Hidrólise
Ións de metais en disolución acuosa
Os ións metálicos son ácidos de Lewis e en solución acuosa forman ións hidratados coa fórmula xeral M(H2O)nm+. Estes ións hidratados sofren hidrólise en maior ou menor grao. O primeiro paso da hidrólise é xenericamente:
Os catións hidratados compórtanse como ácidos en termos da teoría ácido-básica de Brønsted-Lowry. Este efecto explícase doadamente considerando o efecto indutivo da carga positiva do ión metálico, que debilita o enlace O-H dunha molécula de auga unida, facendo que se libere o protón de forma realtivamente fácil.
Crailsheim Merlins
O Crailsheim Merlins, coñecido por motivos de patrocinio como HAKRO Merlins Crailsheim, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Crailsheim, Baden-Württemberg. O club actualmente xoga na Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto xermano. Fundado en 1986, desde 2005 xoga os seus partidos como local no Arena Hohenlohe, pavillón con capacidade para 3.000 espectadores.
Historia
O Crailsheim Merlins foi fundado o 31 de xaneiro de 1986. Na temporada 2013–14 os Merlins ascenderon á Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto alemán, despois de chegar ás finais da ProA. Esa temporada, o equipo acabou en segundo lugar na liga regular e nos playoffs foi quen de eliminar ao Oettinger Rockets Gotha (3−1) e ao rent4office Nürnberg. Na final polo título da segunda división, xa co ascenso conseguido, os Merlins perderon ante o BG Göttingen por un marcador global de 174 a 162. Xa na primeira división, o equipo consegue salvar a categoría debido ao descenso administrativo dos Artland Dragons. Con todo, na temporada 2015–16, o equipo non consegue repetir e regresa á ProA. No primeiro ano após o descenso o equipo consegue acabar na segunda posición en Liga regular, mais perden en primeira rolda ante o Oettinger Rockets Gotha. Na temporada 2017−18 o equipo volve a finalizar segundo e, despois de eliminar nos playoffs ao White Wings Hanau e ao Gladiators Trier, o equipo consegue regresar á máxima categoría.
Patrocinadores
Por motivos de patrocinio o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Listeriose
A listeriose é unha denominación xenérica dun grupo de enfermidades de orixe alimentaria causadas por distintas especies do xénero Listeria, sendo a L. monocytogenes a máis frecuente e característica.
Etioloxía
As listerias son bacterias grampositivas, flaxeladas, anaerobias facultativas. A L. monocytogenes está presente no aparato dixestivo humano e non se valorou suficientemente a súa patoxenicidade ata finais do século XX. Tamén está presente habitualmente no medio ambiente (home e animais domésticos e silvestres, auga, vexetais e no chan).
Unha particularidade da Listeria que a fai especialmente perigosa é a súa capacidade de crecer a baixas temperaturas (4-6 °C), polo que non é inhibida polos sistemas de conservación habituais nos alimentos: sobrevive e multiplícase sen problemas a temperaturas de refrixeración. Polo contrario, os tratamentos térmicos culinarios ou na elaboración de conservas destrúen a bacteria.
Patoxenia
A transmisión prodúcese por contaminación fecal dos alimentos ou dos útiles e superficies empregados na manipulación dos alimentos. Crece tamén nas superficies máis agochadas das máquinas utilizadas na industria alimentaria, nas paredes e esquinas das cámaras de conservación e nos canos de condución de auga.
Entre os alimentos potencialmente susceptibles de estar contaminados por listerias destacan o leite e os produtos lácteos, os peixes e mariscos, as aves de curral (e ovos e derivados), as hortalizas e as verduras.
O consumo de calquera destes alimentos en cru ou tras un cociñado lixeiro, é dicir, sen un tratamento térmico suficiente (superior a 65 °C) contribúe á difusión da enfermidade. É o caso dos queixos frescos, os patés ou o peixe cru. Outro factor predispoñente é a limpeza inadecuada dos produtos vexetais.
Cadro clínico
A listeriose ten un período de incubación moi irregular, desde unha a varias semanas. A enfermidade maniféstase con febre, dores musculares e, ocasionalmente, náuseas e diarrea. Existe unha forma nerviosa que cursa con cefalea, confusión, alteracións motoras e perda do equilibrio.
A mortalidade global por causa da listeriose en adultos estímase entre o 33 e o 62%.
En 2011 diagnosticáronse 115 casos en España.
Universidade de Maguncia
A Universidade Johannes Gutenberg de Maguncia (en Johannes Gutenberg-Universität Mainz), localizada en Maguncia (Alemaña) foi impulsada polo arcebispo de Maguncia Adolfo II de Nassau, e comezou a andar en 1477. Hoxe ten máis de 35.000 estudantes, en arredor de 150 escolas, o que a converte nunha das maiores universidades de Alemaña.
Narva
Narva (en alemán Narwa) e unha cidade de Estonia situada na fronteira norte con Rusia. O río Narva flúe dende o lago Peipus, directo á cidade. O 1 de xaneiro do 2004 a cidade tiña unha poboación de 67 355 habitantes nunha área de 84,54 km², cunha densidade de poboación de 796,7 hab./km².
O 93,85 % da poboación de Narva está formada por rusos, a maior parte inmigrantes da antiga Unión Soviética.
Historia
miniatura|esquerda|[[Castelo de Hermann na fronteira entre Estonia e Rusia]] Fundado durante o reinado dinamarqués na Estonia setentrional no século XIII, o castelo e a cidade de Narva convertéronse en posesión da orde de Livonia despois de 1347. Capturado brevemente polo exército ruso en 1555, Narva cambiou de mans algunhas veces, e despois de 1581 foi controlada por Suecia. A cidade foi reconquistada por Rusia en 1704 e permaneceu no Imperio ruso ata a independencia estoniana en 1918.
Ó longo do río Narva atópase un forte ruso, o forte de Ivangorod, fundado polo Gran Duque Ivan III de Moscovia en 1492 e chamados ás veces Conde de Narva. Durante os tempos Soviéticos Narva e Ivangorod estaban irmandadas, a pesar de pertencer a diversas repúblicas. Antes da segunda guerra mundial, Ivangorod (en estoniano coñecido como Jaanilinn) era parte de Narva.
Poboación
Segundo o censo de 2001, o 93,85% dos habitantes de Narva eran rusófonos (86,41% rusos), principalmente inmigrantes rusos da era soviética e os seus descendentes. Durante a Segunda Guerra Mundial a cidade de Narva foi destruída case na súa totalidade. Trala guerra, as autoridades soviéticas prohibiron a volta dos habitantes da preguerra (estonianos na súa maioría, formando o 64,8% da poboación segundo o censo de 1934), alterando radicalmente a composición étnica da vila.
Rally Rías Baixas de 1980
O Rally Rías Baixas de 1980 foi a 16ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1980 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España. Celebrouse entre o 8 e o 10 de agosto de 1980 e o vencedor foi o vascofrancés Marc Etchebers, a bordo dun Porsche 911 SC.
Itinerario
O rally dividiuse en dúas etapas. Na primeira delas disputáronse os treitos de Chandebrito (5,9 km), Chenlo (9 km) e San Antoniño (10,3 km), a dúas pasadas cada un, mentres que a segunda etapa consistiu nos treitos de Ponteareas - Guillade (6,1 km), Mondariz - Co­velo (10,7 ), A Ermida - Barcia de Mera (7 km), Barcia de Mera - As Estacas (13 km), Moscoso (5,5 km) e San Colmado (5,3 km).
Pere Calders
Pere Calders i Rossinyol, nado en Barcelona o 29 de setembro de 1912 e finado o 21 de xullo de 1994, foi un escritor e debuxante catalán, coñecido pola súa faceta de contista, que recibiu, entre outros galardóns, a Creu de Sant Jordi de 1982 e o Premio de Honra das Letras Catalás de 1986. Alén de contos, Calders tamén escribiu diversas novelas e artigos xornalísticos nalgunhas das publicacións máis importantes de Cataluña. Os seus escritos destacaban por ser irónicos e por veces fantasiosos. Como debuxante, chegou a dirixir L'Esquella de la Torratxa, a carón do seu amigo Tísner.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1956
Os VII Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse na localidade italiana de Cortina d'Ampezzo entre o 26 de xaneiro e o 5 de febreiro de 1956.
Cortina d'Ampezzo xa fora seleccionada como organizadora dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1944, que non puideron celebrarse por mor da segunda guerra mundial. No proceso de selección, Cortina d'Ampezzo venceu as outras tres cidades candidatas, as estadounidenses Colorado Springs e Lake Placid e á canadense Montreal.
Foron os primeiros Xogos nos que a maior parte da financiamento veu de empresas patrocinadoras e os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno en ser retransmitidos por televisión.
Países participantes
Tomaron parte nos Xogos un total de 32 nacións, o maior número ata o momento. Produciuse o debut da Unión Soviética, que acabou ocupando a primeira posición no cadro de medallas.
Aeroporto de Kiruna
O aeroporto de Kiruna (IATA: KRN, ICAO: ESNQ) é o aeroporto máis ao norte de Suecia. Atópase a dez quilómetros do centro da cidade de Kiruna. No ano 2011 pasaron polas súas intalacións 164 103 pasaxeiros.
O aeroporto de Kiruna é o destino elixido para o proxecto Spaceport Sweden. Spaceport Sweden é unha empresa conxunta entre a Swedish Space Corporation, o Hotel de xeo de Jukkasjärvi, LFV Group e Progressum, que ten como obxectivo converter o aeroporto nun porto espacial para viaxes espaciais suborbitais turísticos. A empresa agarda que unha vez comecen as operacións Virgin Galactic converta o aeroporto na súa segunda base.
Remigio Garrido Bouzas
Remigio Garrido Bouzas, nado en Baños de Molgas en 1830 e finado en Escornabois (Trasmiras) o 7 de outubro de 1907, foi un sacerdote e escritor galego.
A Igrexa, Baíña, Baiona
A Igrexa é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 113 habitantes (60 homes e 53 mulleres).
Remigio Garrido Bouzas
Traxectoria
Estudou no Seminario de Ourense e exerceu como crego en varias parroquias rurais ourensás para finalmente facerse cargo da de Escornabois (Trasmiras). Colaborou con O Tio Marcos d'a Portela, onde se fixo coñecido co pseudónimo Roque Grilo Berza. Escribiu en castelán unha obra de xuventude titulada Baraja mística en colaboración con José Manuel de Pazos, que se publicou en 1888.
A Igrexa, Baíña, Baiona
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Adolf Hitler
Adolf Hitler, nado en Braunau am Inn (Austria) o 20 de abril de 1889 e finado en Berlín o 30 de abril de 1945, foi o líder do Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (en alemán Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP), tamén coñecido por Nazi, unha abreviatura do nome en alemán (Nationalsozialistische), sendo aínda oposición aos socialdemócratas, os Sozi. Hitler converteuse en chanceler e, posteriormente, ditador alemán. Era fillo dun funcionario de alfándega dunha cidade fronteiriza de Austria con Alemaña. Foi o xefe do goberno de Alemaña dende xaneiro de 1933 e xefe do goberno e de Estado (Reichsführer) dende agosto de 1934. Desenvolveu unha política baseada na necesidade de expansión territorial para obter o chamado "espazo vital" (Lebensraum), o anticomunismo e o antisemitismo, que tería a súa maior expresión no Holocausto.
Primeiros anos
Adolf Hitler naceu no serán do 20 de abril de 1889 na vila de Braunau am Inn, a 55 km de Linz, próxima á fronteira alemá. Era o cuarto fillo dos seis que tiveron Alois Hitler, un oficial de alfándegas, e Klara Pölzl. Adolf foi o primeiro fillo que sobreviviu á infancia; do resto dos fillos só Paula sobreviviu. En 1892 a familia trasladouse a Passau, Baviera ao ascender seu pai. Xa xubilado o pai, en 1895 a familia trasladouse a Fischlham, unha pequena comunidade rural a 45 km de Linz, e alí Hitler comezou os seus estudos na escola local con boas notas. En 1896, cando Alois, un fillo que o pai de Adolf tivera doutro matrimonio, marchou da casa, a irritabilidade do pai aumentou. En 1897 a familia moveuse a Lambach e Adolf asistiu a clases de canto no seu mosteiro. En 1898 a familia asentouse definitivamente en Leonding, unha aldea nas proximidades de Linz. Nesa época afeccionouse ás novelas de Karl May e seguiu obtendo boas notas no colexio.
En 1900 comezou en Linz as clases no Realschule, instituto de secundaria que daba preferencia ás materias técnicas e científicas. Alí sentiuse atraído polo nacionalismo panxermanista de Georg Ritter von Schönerer, pero escolarmente o ano foi un fracaso e tivo que repetir curso. En 1903 morreu seu pai. No curso 1904 por causa das súas malas notas tivo que proseguir o instituto en Steyr e en 1905 deixou os estudos e durante dous anos dedicouse a unha vida despreocupada na compaña da súa familia, asistindo a representacións de teatro ou ópera. Nesa época adquire a súa paixón por Richard Wagner.
Anos en Viena e Múnic
miniatura|200px|dereita|Adolf Hitler (dereita) xunto a [[Benito Mussolini]] En 1907 tentou ingresar na Academia de Belas Artes de Viena, onde, debido a súa inclinación cara ó debuxo arquitectónico non foi aceptado. O 21 de decembro morría a súa nai dun cáncer de peito. Hitler falará dos anos que pasou en Viena entre 1908 e 1913 como a época máis dura da súa vida. Neses anos comeza a súa teima contra dos xudeus. O diñeiro íaselle esgotando, pero negábase a ingresar no funcionariado ou aceptar un traballo en Leonding. En outubro de 1908 suspendeu por segunda vez o exame de ingreso na Academia de Viena. Dende setembro de 1909 viuse obrigado a vivir na rúa ou en cuartos baratos e en decembro de 1909 buscou refuxio no Asyl für Obdachlose, un albergue nocturno para pobres. En febreiro de 1910 trasladouse a outro albergue con mellores condicións e comezou a pintar cadros que o seu socio, xudeu, vendía nos bares, facendo algún diñeiro.
Primeira guerra mundial
Cando estoupou a primeira guerra mundial, Hitler presentouse voluntario no exército bávaro, dándoselle destino no 16º Rexemento de Infantería da Reserva. Tras un período de adestramento en Múnic, o 29 de outubro o rexemento chegou a Lille e ao pouco entrou en combate en Bélxica. Hitler ascendeu a cabo o 3 de novembro e o 9 de novembro quedou asignado como ordenanza ao estado maior do rexemento coa misión de servir de correo, recibiu a Cruz de Ferro de segunda clase en decembro de 1915 por salvar a vida do seu comandante. En outubro de 1916 resultou ferido nunha perna e estivo hospitalizado dous meses preto de Berlín. O 4 de agosto de 1918 recibiu a Cruz de Ferro de primeira clase. O 14 de outubro a consecuencia dun ataque de gas mostaza quedou cego temporalmente e recibiu a nova da derrota alemá nun hospital militar.
Entrada en política
Despois da guerra, Hitler mantívose no exército ata o 31 de marzo de 1920. Nunha época de revolucións en toda Alemaña, a Hitler deixoulle unha fonda impresión negativa a Revolución de Baviera, e o feito de que parte dos seus dirixentes foran xudeus afondou o seu antisemitismo, pero o certo é que Hitler foi elixido en representación do seu batallón nas eleccións que o goberno da República Soviética de Baviera organizou nos cuarteis.
Logo da desaparación da RSB, entre maio e xullo de 1919 foi recrutado polo servizo de intelixencia do exército como V-Mann (informador) e en xuño asistiu a un curso de adoutrinamento político que daba na Universidade de Múnic Karl Mayr, este elixiu a Hitler como un dos instrutores destinados a adoutrinar politicamente os soldados destinados en Lechfeld.
O 12 de setembro de 1919 asistiu como informador a unha xuntanza do Partido dos Traballadores Alemáns (DAP), un pequeno partido que contaba con 50 militantes, pero diante a intervención dun separatista bávaro, Hitler tomou a palabra e o xefe do partido, Antón Drexler invitouno a afiliarse, cousa que fixo aos poucos días, aínda que é posible que tivese ordes de infiltrarse no DAP. En pouco tempo converteuse no principal orador do partido, que actuaba principalmente nas cervexarías. O 24 de febreiro de 1920 o DAP, baixo o impulso de Hitler, realizou o primeiro grande acto de masas, ao que asistiron 2000 persoas e no que se repartiu o programa do partido (feito por Drexler e Hitler), dividido en 25 puntos, e dende marzo o DAP utiliza o nome de Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (NSDAP), o 1 de agosto de 1921 o NSDAP adoptou o principo de xefatura como base organizativa e Hitler como o seu líder, a militancia chega a 3.200 fronte a só 190 a comezos de 1920. Ernst Röhm converteuse no contacto de Hitler co exército e as asociacións patrióticas, substituíndo a Meyr, e converténdose no organizador do que a partir de outubro de 1921 adoptaría o nome de SA (Seccións de Asalto). Tamén foi fundamental á hora de buscar financiamento para o partido, ao que tamén contribuíu Dietrich Eckart, o que resultou decisivo para mercar o xornal Völkischer Beobachter e convertelo no órgano do partido en decembro de 1921. En setembro de 1921 dirixiu persoalmente o ataque contra un mitin organizado pola Bayernbund, a organización independentista dos monárquicos bávaros. Otto Ballerstedt o seu líder acudiu aos tribunais e Hitler ingresou en prisión durante un mes, entre o 24 de xuño e o 27 de xullo de 1922. A organización de Hitler por esa época seguía sendo basicamente local, pero o 20 de outubro de 1922 incorporóuselle a sección de Nuremberg do Deutsche Werkgemeinschaft, o que supuxo a incorporación de 14.000 militantes a un partido que contaba con só 6.000.
Führer
A partir da toma do poder en Italia por Benito Mussolini, o 28 de outubro de 1922, foise desenvolvendo dentro do NSDAP o culto ao Führer, que Hitler fomentaba. A ocupación francesa do Rühr o 11 de xaneiro de 1923 supuxo un aumento do ambiente nacionalista en Alemaña e aumentou a afiliación ao NSDAP, que en novembro chegaba aos 55.000 membros. No I congreso do partido, que se celebrou o 27 de xaneiro, Hitler saudou pola primeira vez co brazo en alto a semellanza dos fascistas italianos. Por esa época estableceuse a colaboración co xeneral Erich Ludendorff, personaxe clave da dereita nacional, que Hitler tentou utilizar no seu proveito no intento de golpe de estado do 8 de novembro de 1923, que en principio contaba co apoio de Gustav von Kahr, o home forte de Baviera, pero a última hora retiroulle o apoio. Hitler e 600 membros da SA ocuparon o local no que estaba falando Kahr diante 3000 persoas e detivérono cos outros dous membros do triunvirato que gobernaba Baviera. Ernst Röhm co resto dos membros das SA tiñan ordes de ocupar os cuarteis de Múnic. Kahr aparentemente aceptou apoiar o golpe. Cando Hitler marchou para apoiar a ocupación do cuartel de enxeñeiros Ludendorff puxo aos membros do triunvirato en liberdade e estes aproveitaron para organizaren a resistencia e garantir a lealdade da policía e o exército ás autoridades legais.
Tras o fracaso do golpe, a policía detivo a Hitler o 11 de novembro e acusouno de alta traizón. Hitler converteu o seu xuízo, que se celebrou en marzo de 1924, nun escenario propagandístico. O 1 de abril o tribunal condenou a Hitler a cinco anos de cárcere, que debía cumprir na prisión de Landsberg, onde recibiu un trato de favor. Durante a súa estadía no cárcere dedicouse a ler (Nietzsche, Chamberlain, Karl Marx, Otto von Bismarck...), escribir cartas e ditar o texto da primeira parte de Mein Kampf (A miña loita) a Emil Maurice e Rudolf Hess. A primeira parte do libro apareceu en xullo de 1925 e a segunda parte, escrita xa cando Hitler estaba en liberdade, apareceu en decembro de 1926. Os textos antes de se publicaren sufriron múltiples correccións por, entre outros, Stolzing-Cerny e Bernard Stempfle. Mentres estivo no cárcere dirixiu o NSDAP, oficialmente ilegalizado, Alfred Rosenberg. Durante a súa estadía na prisión Hitler comezou a adquirir a noción de ser o home predestinado a salvar Alemaña. O 20 de decembro de 1924 Hitler foi amnistiado e comezou a reconstruír o partido, que se resentira da perda do liderado de Hitler, dividíndose en múltiples faccións rivais. O 30 de abril de 1925 renunciou á nacionalidade austríaca, para evitar unha posible deportación. Durante sete anos permanecerá como apátrida.
Os anos posteriores á saída da cadea de Hitler foron anos de recuperación económica, do Tratado de Locarno, do plan Dawes e do ingreso de Alemaña na Liga de Nacións. A república de Weimar vivía o seu mellor momento, e aínda que o 27 de febreiro de 1925 o NSDAP volveu ser legal, Hitler tivo prohibido falar en público en boa parte de Alemaña ata 1927 e nesa época a súa influencia na sociedade alemá era escasa, aínda que o número de militantes aumentou ata chegar aos 100.000 en 1929.
Refundación do Partido Nazi
Logo de saír da cadea, Hitler distanciouse de Ludendorff, en parte polo seu anticlericalismo, e prometeu ás autoridades bávaras actuar dentro da legalidade. A resposta das autoridades foi permitir a volta á legalidade do NSDAP. Pero desta volta o refundado Partido Nazi non ía quedar restrinxido a Baviera, Hitler rompeu co resto dos partidos völkisch (nacionalistas de dereitas) e estendeu o partido polo centro e norte de Alemaña, traballo que encargou a Gregor Strasser, aínda que mantivo Múnic como a sede central.
Hitler propuxo a Ludendorff como candidato á presidencia do Reich polo NSDAP, pero o resto do movemento völkish apoiou a Karl Jarres, o candidato conservador. Nas eleccións o xeneral só obtivo o 1,1% dos votos, o que supuxo a súa desaparición da vida pública, que era o que pretendía Hitler.
Tras algunhas resistencias internas, que procedían sobre todo de dirixentes do partido nacionalsocialista do norte de Alemaña, entre eles o primeiro Joseph Goebbels, na Asemblea Xeral do NSDAP do 22 de maio de 1926 o liderado de Hitler saíu reforzado no seo do partido. Na Concentración do partido do 3 e 4 de xullo en Weimar (onde Hitler non tiña prohibición de falar en público) apareceron pola primeira vez as SS, e o partido converteuse nun partido centrado no seu führer. Aínda que máis pequeno que antes do golpe, internamente mostrábase moi cohesionado. O saúdo de Heil Hitler, que se viña utilizando dende 1923, fíxose obrigatorio dentro do partido en 1926, e dende ese ano Hitler escolleu o Obersalzberg, unha zona illada montañosa, como lugar para descansar da vida política (posteriormente construiría alí o complexo de Berhof).
Nas eleccións ao Reichstag de 1928 o NDSAP tan só obtivo o 2,6% dos votos e 12 escanos. Diante o fracaso electoral Hitler cambiou de estratexia e comezou a mirar para as zonas rurais e á clase media do norte de Alemaña.
Depresión de 1929
Coa depresión económica de 1929, que trouxo tamén o aumento das tensións políticas, Hitler e o seu partido aumentaron a súa proxección no seo da sociedade. Nas eleccións ao parlamento de Saxonia de maio de 1929 tras unha intensa campaña, na que Hitler deu catro mitins, o NSDAP conseguiu o 5% dos votos. A República de Weimar entraba nunha nova fase política co aumento da popularidade de Hitler entre a poboación alemá. En xuño, Coburgo converteuse na primeira cidade con alcalde nazi. Co afundimento da bolsa de Nova York en outubro de 1929, a crise económica converteuse en depresión, e Hitler e o seu partido conseguiron atraerse a boa parte da poboación alemá, desesperada pola situación económica. Nese ano Hitler trasladou a súa residencia a un dos mellores barrios de Múnic.
Antes da celebración das eleccións anticipadas ao Reichstag, a facción de esquerdas do NSDAP dirixida por Otto Strasser deixou o partido logo das presións de Joseph Goebbles, que foi o encargado por Hitler para dirixir a campaña electoral nazi. Hitler participou en 20 grandes mitins durante a campaña con discursos baseados na procura da unidade de Alemaña para superar a crise e en ataques á democracia. Nas eleccións de setembro os nazis conseguiron o 18,3% dos votos e 107 escanos, pasando a ser o segundo partido de Alemaña, e Hitler unha figura coñecida internacionalmente.
En 1930 estoupou unha crise no seo das SA. Hitler encargoulle a dirección de novo a Ernst Röhm a comezos de 1931 para reestruturalo. O 18 de setembro de 1931 a sobriña de Hitler, Geli Raubal, apareceu morta dun tiro na casa de Hitler, onde vivía dende 1929. Había rumores de que mantiñan unha relación, aínda que nunca se demostrou, e logo da morte de Geli apareceron nos xornais especulacións de que el ordenara asasinala, aínda que o máis probable é que se suicidara.
Cara ao poder
Heinrich Brüning, o chanceler, estaba convencido de que Hitler apoiaría a reelección de Paul von Hindenburg, pero non foi así e houbo convocatoria de eleccións presidenciais en 1932, nas que Hitler presentou a súa candidatura, xa que adquiriu cunha argucia legal a nacionalidade alemá. Na primeira volta obtivo o 30% dos votos, pasando á segunda, na que obtivo o 36,8%, reforzando a súa posición nas eleccións estatais do 24 de abril, converténdose o seu partido no primeiro de Prusia co 36,3% dos votos, e en Anhalt fixéronse coa presidencia. O 29 de maio Hindenburg nomeou como chanceler a Franz von Papen, que convocou novas eleccións para o Reichstag a celebrar o 31 de xullo de 1932, e uns días antes von Papen destituíu o goberno socialdemócrata prusiano, favorecendo as aspiracións electorais do partido de Hitler, que conseguiu o 37,4% dos votos e 230 escanos, converténdose no primeiro partido de Alemaña. O 6 de agosto Hitler celebrou conversacións secretas co ministro de defensa, Kurt von Schleicher, nas que esixiu a chancelería para el, pero Hindenburg rexeitou ese acordo. Von Papen pensou en disolver o Reichstag e pospoñer indefinidamente as eleccións ou en incluír o NSDAP no goberno con Hitler como vicechanceler, ao que Hitler se opuxo. Convocáronse novas eleccións para o 6 de novembro. Hitler suspendeu temporalmente a súa campaña o 1 de novembro ao saber que Eva Braun, a súa amante, tentara suicidarse.
Nas eleccións o NSDAP conseguiu o 33,1% dos votos e 196 escanos, unha baixada en relación aos comicios anteriores. Hindenburg nomeou novo chanceler a Schleicher, que principiou negociacións co SPD e Gregor Stasser, dirixente nazi enfrontado coa política que seguía Hitler. Pero estas negociacións fracasaron e Hitler foi nomeado chanceler o 30 de xaneiro de 1933 nun goberno de coalición co DNVP no que había outros dous nazis (Hermann Göring e Wilhelm Frick). Convocáronse novas eleccións para o 5 de marzo de 1933, que se caracterizaron pola violencia das organizacións paramilitares próximas aos nazis (SA, SS e Stahlhelm) nos estados controlados polos nazis, e en especial en Prusia, onde se prohibiron os mitins dos comunistas e mesmo se chegou ao asasinato de militantes comunistas, ademais de prohibir a prensa comunista e do SPD. Hitler fixo o papel de moderado, condenando os ataques de radicais contra os partidos de centro e fomentando o temor a un posible levantamento comunista. Dende o goberno, Hitler co Decreto de emerxencia para a protección do Pobo e o Estado suspendeu indefinidamente as liberdades individuais e limitou a autonomía dos länder tras a queima do Reichstag, na noite do 27 de febreiro en plena campaña electoral, que atribuíu aos comunistas do KPD, o que supuxo a detención ou o exilio dos seus máis importantes adversarios, coa detención masiva de comunistas e socialdemócratas. Nas eleccións o NSDAP conseguiu o 43,9% dos votos e 288 escanos, co que a coalición de goberno obtivo a maioría absoluta. Hitler mandou deter os deputados comunistas, co que quedaron excluídos, ilegalmente, do parlamento e fíxose co control dos länder que ata entón non tiñan goberno nazi. O 22 de marzo abriuse o primeiro campo de concentración nas proximidades de Dachau e o 23 de marzo o Reichstag aprobou a Lei de autorización (Ermächtigungsgesetz) que lle transfería ao chanceler a capacidade lexislativa. Para a aprobar foi preciso o apoio do Zentrum que a votou despois de que Hitler lle dese garantías ao seu xefe, Ludwig Kaas de respectar a liberdade e autonomía da Igrexa católica e non destituír os funcionarios que militaban no Zentrum. Posteriormente prohibíronse as centrais sindicais e o SPD e o resto dos partidos autodisolvéronse; tan só o NSDAP permaneceu como partido legal. Mentres ía desenvolvéndose en todo o país o culto ao Führer, xa non do partido, senón do Estado, como un dos fundamentos do novo réxime, o saúdo Heil Hitler! declarouse saúdo alemán e fíxose obrigatorio para os funcionarios en xullo de 1933.
O 10 de setembro Hitler asinou un concordato co Vaticano que lle garantía unha certa autonomía á Igrexa católica, pero fracasou no intento de crear unha organización eclesiástica luterana centralizada controlada polo réxime. O 14 de outubro Hitler retirou a Alemaña das conversas sobre o desarmamento da Conferencia de Xenebra e da Liga de Nacións e convocou novas eleccións ao Reichstag, das que saíu un novo goberno enteiramente controlado polo NSDAP. En xaneiro de 1934 aboliuse a soberanía dos länder. Hitler utilizou as SA para illar politicamente ao vicechanceler von Papen, pero as SA aumentaban progresivamente a súa independencia respecto ao partido e dentro delas xurdiu o culto a Röhm en detrimento de Hitler. Ademais, o exército vía con preocupación as súas pretensións de facerse co ministerio de defensa e de atribuírlles ás SA a defensa nacional. Hitler aproveitou algunhas informacións dun posible complot do seu líder Ernst Röhm e o temor a que o exército recollese as críticas que Von Papen fixera ás SA e ao propio Hitler nun discurso pronunciado o 17 de xuño, na Universidade de Maguncia, para eliminar os seus xefes na coñecida como a Noite dos coitelos longos do 30 de xuño de 1934, e tamén outros líderes non relacionados coa SA morreron ese día como Gregor Strasser e o antigo chanceler Kurt von Schleicher. Röhm, que fora detido persoalmente polo propio Hitler, foi executado o 1 de xullo e as SA quedaron reducidas a un órgano de instrución e de práctica de deportes militares.
Terceiro Reich
miniatura|300px|Hitler con [[Benito Mussolini|Mussolini en Múnic, 1940.]] O 2 de agosto de 1934 morreu o presidente Hindenburg e Hitler unificou a presidencia e a chancelería do Reich nun novo posto, Führer und Reichskanzler, que asumiu el. O xuramento de lealdade que prestou o exército á súa persoa tras a morte do presidente confirmou a ditadura persoal de Hitler e deu inicio a un xeito de goberno arbitrario e desordenado, baseado na persoa, que se reflectiu nas cada vez máis escasas reunións do gabinete, que deixaron de celebrarse en 1938.
O 13 de xaneiro de 1935 no plebiscito que se celebrou no Sarre o 91% decidiu o ingreso en Alemaña. Hitler promoveu a promulgación das coñecidas como leis de Nuremberg a fins de 1935 polos que os xudeus perdían a cidadanía alemá, prohibíanse os matrimonios mixtos e o acceso a empregos públicos aos xudeus.
Nas eleccións lexislativas que se celebraron o 29 de marzo de 1936, a lista nacionalsocialista, a única que se podía presentar, obtivo o 98,9% dos votos. O 1 de abril Hitler enviou a Joachim von Ribbentrop a Londres para ofrecerlle ao goberno británico un acordo que eliminase as tensións que provocara a remilitarización de Renania. A resposta foi negativa, pero os británicos manifestáronse a favor dun novo acordo internacional que substituíse ao de Locarno de 1925. A mellora de relacións con Italia posibilitou que Austria pasase á órbita alemá tras a sinatura dun tratado o 11 de xullo de 1936.
No camiño de San-Yago
No camiño de San-Yago é un relato de Xavier Pardo, publicado por entregas na revista A Nosa Terra entre xullo de 1926 e abril de 1927. O libro conta a viaxe realizada polo propio Xavier Pardo canda Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco, Lois Feixoo e Antón Sánchez en xullo de 1926 (Ano Xacobeo) desde Ourense até Santiago de Compostela.
Adolf Hitler
Terceiro Reich
O 1 de agosto comezaron os Xogos Olímpicos de Berlín, que se converteron nun éxito propagandístico da nova Alemaña nazi. Hitler asistiu case todos os días ao Estadio Olímpico de Berlín para ver os triunfos dos atletas alemáns.
No camiño de San-Yago
Viaxe
A primeira entrega, publicada o 25 de xullo de 1926, inclúe un breve texto introdutorio da redacción da revista -posiblemente do seu director, Víctor Casas-, no que se explica o camiño. Despois, Xavier Pardo explica que foron a pé en peregrinación até o Sepulcro do Apóstolo para sentir a emoción da ruta.
Adolf Hitler
Terceiro Reich
Na guerra civil española Hitler enviou homes para axudar aos sublevados dirixidos polo xeneral Francisco Franco Bahamonde e esa guerra serviulle para testar a capacidade operativa das novas forzas armadas alemás. Contra o parecer dos diplomáticos do ministerio de exteriores alemán, que preferían reforzar as relacións con China, o 27 de novembro aprobou o Pacto Anti-Comintern entre Alemaña e o Xapón.
O 12 de febreiro de 1938 Hitler forzou o chanceler austríaco Kurt Schuschnigg, baixo ameaza de invasión militar, a permitir a entrada do líder dos nazis austríacos, Arthur Seyss-Inquart, no seu goberno. O 9 de marzo o chanceler austríaco anunciaba a convocatoria dun referendo sobre a unión con Alemaña, o que precipitou os acontecementos. Hitler envioulle un ultimato no que pedía a dimisión do chanceler, Schuschnigg consultou cos británicos, e diante a negativa destes a darlle seguridade sobre o apoio británico á independencia austríaca, dimitiu. Diante da negativa do presidente austríaco a nomear o líder dos nacionalsocialistas austríacos chanceler, Hitler ameazou coa invasión militar, e aínda que o presidente acabou cedendo, realizou a invasión do exército alemán, sen ningunha resistencia austríaca. A Anschluss (unificación con Alemaña) materializouse o 12 de marzo coa entrada de Hitler en Viena e finalmente, o 13 de marzo, Austria converteuse nunha provincia do Reich. Tras a incorporación de Austria intensificou a presión sobre o goberno de Checoslovaquia coa escusa de defender os dereitos da minoría alemá dos Sudetes, o que conduciu ao acordo de Múnic entre Alemaña, Gran Bretaña, Francia e Italia no que se acordou a incorporación dos Sudetes á Alemaña. Aínda así Hitler ordenou entrar en Praga o 10 de marzo de 1939 e proclamou o Protectorado de Bohemia e Moravia.