cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia dos Boston Bruins
As décadas de 1980 e 1990
Aínda así, Bourque, converteuse no terceiro xogador da historia da NHL en gañar por quinta volta o trofeo Norris, tras Doug Harvey dos Canadiens e Bobby Orr, e durante a tempada 1996-1997 converteuse no xogador dos Bruins en marcar a meirande cantidade de puntos na historia da franquía. Logo de 1937 partidos cos Bruins, converteuse na tempada 1998-1999 no xogador con máis encontros disputados co equipo. En 2000 tras 1506 partidos xogados e 1518 puntos inscritos coas cores do Boston, asinou contrato co Colorado Avalanche, co que máis tarde había gañar a Stanley
Século XXI
Despois da chegada do novo século, os resultados dos Bruins son moi irregulares, cuartos da súa división en 2001, vencedores ao ano seguinte, terceiros en 2003 e de novo vencedores en 2004 os derradeiros en 2006 e 2007, terceiros en 2008, vencedores en 2009 e terceiros en 2010. Tras a destitución de Pat Burns en 2000 o equipo viu seis adestradores diferentes aínda que de novo se volveu á estabilidade coa chegada de Claude Julien en 2006, e foi con el que no ano 2009 superaron por primeira volta en dez anos a primeira rolda en series, contra un rival histórico, os Canadiens.
A sexta Copa Stanley (2010-2011)
miniatura|[[Timothy Thomas|Tim Thomas gañou os trofeos Roger-Crozier, Vezina e Conn Smythe na tempada 2010-2011]] Os Oilers gañaron a primeira elección no sorteo do draft de 2010 mentres os Bruins tiveron a segunda. Despois de Taylor Hall elixido polos Oilers, Boston seleccionou a Tyler Seguin, xogador da OHL. Os Bruins intercambiaron máis tarde a Dennis Wideman aos Florida Panthers recibindo a cambio a Gregory Campbell e Nathan Horton.
Os Bruins principiaron a pretempada cunha vitoria fronte os Canadiens mais perderon os catro encontros seguintes con dúas derrotas contra os Panthers e outras dúas contra os Washington Capitals. Os dous últimos partidos da pretempada xogáronse en Europa, con dúas claras vitorias contra os Belfast Giants e HC Bílí Tygři Liberec.
Na tempada 2010-2011 os Bruins debutaron con dous encontros na República Checa contra os Phoenix Coyotes en Praga o 9 e 10 de outubro, rematando cunha vitoria e unha derrota cada un, entre o 9 de outubro e o 10 de novembro os Bruins teñen un balance de sete vitorias contra catro derrotas, incluída unha en prolongación. Tras esta serie, o porteiro dos Bruins Tim Thomas, fixo sete partidos consecutivos e tres porterías invictas cunha media de 0,67 goles outorgados por partido, a mellor media na NHL para os sete primeiros partidos dun porteiro en máis de cincuenta anos. Tras pasar o esencial da tempada na segunda praza da división nordés, tras os Canadiens de Montréal, os xogadores de Boston ocuparon por primeira volta a cabeza da división o 28 de decembro logo dunha vitoria por 4-3 contra Tampa Lightning, lugar que non cederon, mais que unha volta os Canadiens en xaneiro. Do 17 de febreiro ao 1 de marzo, xogaron e gañaron seis partidos consecutivos fóra, Tuukka Rask, segundo porteiro do Boston, gañou catro dos seis partidos, e xa en casa unha sétima vitoria. Á data límite para as transaccións, os Bruins recibiron a Chris Kelly dos Ottawa Senators e trocaron a Blake Wheeler e Mark Stuart aos Atlanta Thrashers contra Rich Peverley e Boris Valábik que xogaron a fin da tempada cos Providence Bruins, club-escola de Boston .Tomáš Kaberle, defensor dos Maple Leafs, adquiriuno o equipo a cambio de Joe Colborne e de elección no draft.
O 2 de abril, os Bruins gañaron 3-2 contra os Thrashers, asegurándose así a primeira praza da división nordés, e remataron a tempada terceiros da conferencia leste tras dos Capitals e os Flyers con corenta e seis vitorias, vinte e cinco derrotas e once derrotas en prolongación cun total de cento tres puntos. Milan Lucic foi o mellor goleador do equipo con trinta goles David Krejčí o mellor pasador con corenta e nove pases. Lucic e Krejčí foron tamén os mellores puntuadores con sesenta e dous puntos cada un. Zdeno Chára, o capitán do equipo, a mellor diferencial +/- da NHL con +33 gañando tamén o trofeo correspondente.
Os Bruins volvéronse encontrar na primeira rolda das series co seu rival, os Canadiens, logo de dous partidos perdidos na casa, os Bruins lograron tres vitorias, dúas en Montreal, tras o quinto encontro, Horton marcou o gol vencedor despois de dous períodos de prolongación. Coa posibilidade na man de eliminar os Canadiens, os Bruins perderon no partido seguinte por 2-1 en Montreal e tivo que ser no sétimo partido que se cualificaron os Bruins ao gañar 4-3 grazas a un novo gol en prolongación de Horton. Os Bruins enfrontáronse na seguinte rolda os Flyers, que non lograron gañar un encontro e quedaron eliminados en catro partidos. Na final da conferencia os Bruins atopáronse co Tampa Bay Lightning, despois de perderen o primeiro partido, os Bruins gañaron o segundo 6-5 con catro puntos nun período para o novato Tyler Seguin e non foi ata o sétimo encontro, cando os Bruins conseguiron eliminar finalmente o Lightning por 1-0 grazas a un gol de Horton, nun partido no que non houbo penalización ningunha
miniatura|O presidente Obama nunha recepción cos Bruins como gañadores da Copa Stanley 2011
Os Bruins gañaron o Trofeo Príncipe de Gales outorgado ao equipo campión da Conferencia Leste e accederon á décimo sexta final da Copa Stanley da súa historia. O seu rival, os Vancouver Canucks, o campión da tempada regular gañou o primeiro encontro por 1-0 cun gol de Raffi Torres cando só quedaban 18 segundos e medio do terceiro tempo. Vancouver gañou o seguinte partido por 3-2 grazas a un gol de Alexandre Burrows aos once segundos da prolongación. No terceiro partido os Bruins gañaron 8-1 e no cuarto fixeron o propio por 4-0. Os Bruins perderon o quinto partido en Vancouver por 1-0 con gol de Maxim Lapierre recuperándose no sexto encontro que gañaron por 5-2. O sétimo e último partido da final rematou con 0-4 a favor dos Bruins, o que supuxo a sexta Copa Stanley da historia da franquía. Tim Thomas foi elixido o mellor xogador das series eliminatorias e gañou o trofeo Conn Smythe. O 22 de xuño Chara et Thomas reciben novas recompensas, o primeiro o trofeo Mark Messier do xogador que mostrara o maior liderado e o segundo o Vezina do mellor porteiro da tempada regular. Coa vitoria dos Bruins, Bergeron converteuse no vixésimo quinto xogador, e oitavo canadense, en lograr a Triple Gold Club, reservada a aqueles que gañaran á vez o campionato do mundo, os Xogos Olímpicos e a Copa Stanley.
Tempada 2011-2012
Tras a súa vitoria na Stanlely, os Bruins perderon a Mark Recchi ao se retirar e a Michael Ryder e Tomas Kaberle ao marcharen a outros equipos, facéndose pola contra co defensa Joe Corvo e o atacante Benoît Pouliot. Os Bruins abriron a tempada regular cunha perda na casa diante os Philadelphia Flyers, mentres no segundo partido lograron o seu primeiro éxito contra o Tampa Bay Lightning o 8 de outubro ao gañar na casa por 4–1 pero finalizaron o mes con dúas derrotas contra os seus rivais clásicos, os Montreal Canadiens, no que constituía o peor comezo dun defensor do campionato desde a adopción do actual método de eliminatorias en 1994.
A Costa, As Goás, Abadín
A Costa é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Reino de Granada
O Reino de Granada, foi un estado islámico da Idade Media situado no sur da Península Ibérica, con capital na cidade de Granada. Foi fundado en 1238 polo nazarí Muhammad ibn Nasr (Alhamar), o seu derradeiro rei foi Muhammad XII, máis coñecido coma Boabdil o Chico, derrocado polos Reis Católicos o 2 de xaneiro de 1492 tras a toma da cidade de Granada, que puxo fin á Guerra de Granada. Tras isto, o reino foi incorporado á Coroa de Castela baixo o nome de Reino Cristián de Granada. O reino nazarí de Granada foi o último estado de al-Ándalus.
Historia
miniatura|esquerda|250px|Encontro de [[Muhammad XII de Granada|Boabdil cos Reis Católicos tras a derrota do Reino de Granada.]] Tras a derrota almohade en 1212 na Batalla das Navas de Tolosa, comeza a tomar importancia no sueste de al-Ándalus a dinastía nazarí, liñaxe de orixes árabes cuxo fundador foi Alhamar, quen se proclamou sultán no 1232, sendo recoñecido como tal polas oligarquías de Guadix, Baza, Xaén, Málaga e Almería. No 1234 declarouse vasalo do poder de Córdoba, pero en 1236 Fernando III conquista a dita cidade e Alhamar fíxose vasalo do rei castelán, o que lle permitiu conservar a súa independencia. No 1238 Alhamar ampliou os seus dominios conquistando Granada, pero no 1246 Fernando III arrebatoulle Xaén, para consolidar as súas conquistas no val do Guadalquivir, o que obriga a Alhamar a firmar o Pacto de Xaén, no que recoñecía o rei cristián como señor daquel territorio e se obrigaba a pagar as parias para conseguir paces de vinte anos.
No 1305 os nazarís conquistaron Ceuta, aínda que no 1309 o Reino de Fez a reconquistou grazas á axuda dos aragoneses. No 1325, tras o asasinato do seu pai Ismail I de Granada, Muhammad IV accedeu ao trono de Granada. No 1333, arrebatou Alxeciras e Xibraltar aos casteláns, aínda que non puido gozar dos seus éxitos militares posto que foi asasinado ese mesmo ano, aos 18 anos de idade, sendo sucedido polo seu irmán máis novo Iusuf I. No 1348 os nazarís conquistaron Ceuta por segunda vez e a volveron perder no 1387. Tras isto, o reino queda baixo o goberno de distintos soberanos que foron incapaces de manter o control do territorio. Sucedéronse as disputas dinásticas ata que no ano 1492, durante o goberno de Boabdil, os Reis Católicos puxeron fin ao reino conquistando a capital e facendo que o rei capitulase ante os soberanos cristiáns ese mesmo ano.
Dólar das Illas Salomón
O dólar das Illas Salomón (en inglés Solomon Islands dollar ou, simplemente, dollar) é a moeda oficial das Illas Salomón. Xeralmente abréviase como $, ou SI$ para diferencialo do dólar estadounidense e outros tipos de dólares. O seu código ISO 4217 é SBD. Divídese en 100 cents ou céntimos.
A moeda adóptase en 1977 trala independencia do arquipélago, en substitución do dólar australiano (AUD) en termos paritarios (1 SBD = 1 AUD). Nos 30 anos de existencia por separado, e especialmente durante a guerra civil dos anos 2000-2003, o dólar das Illas Salomón sufriu unha forte desvalorización e actualmente equivale a uns 20 céntimos de dólar australiano.
Son emitidos polo Banco Central das Illas Salomón (Central Bank of Solomon Islands), e circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar (as de 1 e 2 céntimos son pouco empregadas), e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares. As Illas Salomón forman parte da Commonwealth de Nacións, polo que continúa tendo á raíña do Reino Unido nas súas moedas.
!!! (álbum)
!!! é o álbum de estrea da banda estadounidense de dance-punk !!!, editado o 19 de xuño do 2001 a través do selo Gold Standard Laboratories.
Escudo de Bulgaria
dereita|250px A versión actual do escudo de Bulgaria aparece descrita na Lei do Escudo de Armas de Bulgaria que foi aprobada o 5 de agosto de 1997.
No escudo aparece, nun campo de goles, un león rampante, uñado, linguado e coroado de ouro. O brasón está flanqueado por dous leóns coroados de ouro que o sosteñen. As figuras dos dous leóns están situadas sobre dúas polas cruzadas de aciñeira con landras que simbolizan as 3 principais partes de Bulgaria Mesia, Tracia e Macedonia. Na parte inferior do escudo incorpórase unha cinta coas cores da bandeira na que se pode ler o lema nacional: "Съединението прави силата" (A unión fai a forza).
As armas de Bulgaria están timbradas cunha coroa pechada, a mesma que usaron os antigos monarcas dende 1878 até 1946, composta por oito cruces (vistas cinco), outros tantos diademas decorados con perlas e rematadas cun orbe e outra cruz.
Miehen työ
Miehen työ é un filme finlandés de 2007 dirixido por Aleksi Salmenperä. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén participou na 29ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova.
Bandeira de Bulgaria
A bandeira foi adoptada inicialmente o 16 de abril de 1879. Posteriormente, sufriu cambios menores, até a súa última modificación, que foi adoptada o 27 de novembro de 1990. Na actualidade, o deseño da bandeira búlgara e o seu protocolo están especificados no capítulo 2 da "Lei sobre o escudo e a bandeira nacional da República de Bulgaria", promulgada o 25 de maio de 1998.
Historia
As primeiras bandeiras representando a Bulgaria remóntanse a inicios do século XIX, na época da dominación otomá. Ditas bandeiras utilizaban principalmente as cores do paneslavismo, movemento que defendía a unión dos pobos eslavos de Europa: branco, azul e vermello, imitando as cores da bandeira de Rusia. Cando Bulgaria logrou a súa independencia en 1878, foi adoptada a bandeira rusa, pero a franxa central foi substituída polo verde, como referencia ao desenvolvemento de Bulgaria como un país agrícola.
O Principado de Bulgaria (dende 1908 Reino de Bulgaria) usaba a bandeira e no cantón, un león rampante dourado sobre fondo vermello, representando á realeza. Cando se estableceu a República Popular de Bulgaria, o emblema monárquico foi substituído polo escudo de armas, o cal sufriu cambios menores en 1967 e 1971. Tras o fin do réxime comunista en 1990 foi eliminado o escudo de armas da bandeira, deixando unicamente as franxas.
Adolf Hohenstein
miniatura|250px|Cartel de Hohenstein, [[1905.]] Adolf ou Adolfo Hohenstein, nado o 18 de marzo de 1854 en San Petersburgo e finado o 12 de abril de 1928 en Bonn, foi un pintor, ilustrador, escenógrafo e deseñador de vestiario alemán. Hohenstein foi un dos cartelistas máis coñecidos do seu tempo e está considerado un pioneiro do Modernismo en Italia. Canda Leonetto Cappiello, Giovanni Mario Mataloni, Leopoldo Metlicovitz e Marcello Dudovich, está considerado un dos cartelistas máis importantes de Italia, onde pasou un tempo.
Biografía
miniatura|250px|Cartel para [[La Bohème, 1896.]] Hohenstein foi fillo de pais alemáns, Julius e Laura IRack, e naceu en San Petersburgo, daquelas, Imperio Ruso. Seu pai era un enxeñeiro de montes cuxo traballo lle obrigaba a viaxar intensamente. Máis tarde, a familia trasladouse a Viena, onde Adolf se criaría e completaría a súa educación. As súas viaxes levárono logo a India, onde traballaría decorando casas da clase alta local. En 1879 trasladouse a Milán, onde empezou o seu período máis creativo.
Foi nomeado deseñador de vestiario no Teatro alla Scala, así como tamén noutros teatros e óperas. Contratado como director de arte e deseños, realizando os carteis para as óperas La Bohème, Tosca e Madama Butterfly de Giacomo Puccini, con quen traballou moi de cerca en varias ocasións. Tamén traballou na publicidade, facendo gráficos para a compañía de bebidas Campari e cousas para o xornal Corriere della Sera, así como postais e portadas de libros.
José de Anchieta
José de Anchieta, nado o 19 de marzo de 1534 en San Cristóbal de La Laguna e finado o 9 de xuño de 1597 en Anchieta, máis coñecido como Padre Anchieta, foi un misioneiro xesuíta e santo español no Brasil.
Sauvo
Sauvo (en sueco Sagu) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 3 003 habitantes. A superficie do termo municipal é de 299,47 km2, dos cales 46,87 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 11,89 hab./km².
José de Anchieta
Traxectoria
Nacido en Tenerife, foi un dos doce fillos de Juan López de Anchieta, de orixe vasca e Mencía Díaz de Clavijo y Llarena, canaria de familia xudía conversa. Foi enviado aos catorce anos dirixiuse á Universidade de Coímbra (Portugal) en 1548 para estudar filosofía na universidade. Unha vez alí, José ingresou na Sociedade de Xesús e, logo de anos de estudo, enrolouse como misioneiro no Brasil.
En Piratininga catequizou e educou os indios e defendeunos dos abusos dos colonos portugueses. Foi un dos fundadores das cidades de São Paulo e Río de Xaneiro. O padre José de Anchieta tamén foi o estandarizador da lingua tupí.
Sauvo
Limita cos municipios de Kaarina, Kimitoön, Pargas, Paimio e Salo.
José de Anchieta
Traxectoria
Loitou contra os protestantes franceses establecidos na Baía de Guanabara (Río de Xaneiro). En 1566 foi enviado para a Baía para informar o gobernador do progreso da guerra contra os franceses e pediu reforzos para defender Río de Xaneiro. Foi ordenado sacerdote entón, con 32 anos de idade. En 1569 fundou Reritiba (Anchieta actual en Espírito Santo) e entre 1570 e 1573 levou o colexio xesuíta do Río.
En 1577 foi nomeado provincial da Sociedade de Jesús no Brasil, cargo que ocupou durante dez anos. Retirado a Iritiba, partiu para dirixir a nova escola de Vitória do Espírito Santo. En 1595 foi desculpado desta función e retirouse a Reritiba, onde morreu en 1597.
Foi canonizado o 3 de abril de 2014 polo papa Francisco. Por iso, é o segundo santo natal das Canarias logo de Pedro de Betancur e tamén considerado o terceiro santo do Brasil.
Neurofilamento
miniatura|Marcaxe con anticorpos contra os neurofilamentos (verde) e a proteína [[Ki-67 (proteína)|Ki 67 (vermello) nun embrión de rato 12,5 días despois da fertilización. As células que expresan os neurofilamentos están nos ganglios da raíz dorsal que se mostran en verde mentres que as células en proliferación están na zona ventricular do tubo neural e coloreadas de vermello.]] miniatura|Células de cerebro de rata crecendo nun [[cultivo de tecidos e marcados, en verde, cun anticorpo para a subunidade de neurofilamento NF-L, que revela unha neurona grande. O cultivo foi marcado en vermello para a alfa-internexina, que neste cultivo se encontra nas células nai neuronais.]] miniatura|dereita|[[Micrografía da substancia branca (fondo da imaxe) e do corno anterior da medula espiñal que mostra motoneuronas con cromatólise central. Inmunomarcaxe de neurofilamentos.]]
Os neurofilamentos (NF) son un tipo de filamentos intermedios de 10 nanómetros de grosor, que se encontran nas neuronas. Son un compoñente principal do citoesqueleto das neuronas, e crese que funcionan principalmente dando soporte estrutural ao axón, proporcionando forza mecánica e regulando o diámetro do axón. Os neurofilamentos están compostos de cadeas de polipéptidos ou subunidades proteicas que pertencen á mesma familia proteica ca os outros filamentos intermedios doutros tecidos, como as subunidades de queratina, que forman os filamentos intermedios que se expresan especificamente nos epitelios. A familia de proteínas que forma os filamentos intermedios divídese en 5 grandes clases, e as subunidades de neurofilamentos maiores pertencen á clase IV, xunto con outras proteínas filamentosas das neuronas, como a alfa-internexina e a nestina. Os xenes dos filamentos intermedios de clase IV comparten dous intróns peculiares que non se encontran noutras secuencias xénicas de filamentos intermedios, o que suxire que teñen unha orixe evolutiva común a partir dun xene primitivo de clase IV.
Proteínas das subunidades
As tres subunidades de neurofilamento principais foron descubertas ao estudar o transporte axonal. Estas proteínas sintetízanse no corpo celular, e deben viaxar desde alí todo ao longo do axón para chegaren ao seu destino final. Os nomes dados ás tres subunidades de neurofilamentos principais están baseados na súa masa molecular aparente das subunidades de mamífero ao facelas correr en xeles de electroforese SDS-PAGE:
Estas tres proteínas denomínanse frecuentemente o "triplete do neurofilamento", e desenvolvéronse numerosos anticorpos específicos para estas proteínas e están dispoñibles comercialmente. Ditos anticorpos son moi utilizados para identificar as neuronas e os seus procesos nos cortes histolóxicos e en cultivos de tecidos. As masas moleculares obtidas na SDS-PAGE das proteínas do triplete varían entre as especies de mamíferos. As masas moleculares reais destas proteínas son considerablemente menores ca as estimadas baseándose na mobilidade en SDS-PAGE, particularmente no caso da NF-H e a NF-M. Isto débese ás rexións C-terminais moi cargadas das moléculas. As tres proteínas do triplete conteñen longas extensións da secuencia do péptido ricas en residuos de ácido glutámico, e a NF-M e especialmente a NF-H tamén conteñen sitios de fosforilación de serina repetidos en támdem múltiple. Estes sitios conteñen case todos o péptido lisina-serina-prolina (KSP), e a fosforilación encóntrase normalmente nos neurofilamentos axonais e non dendríticos. A NF-M humana ten 13 destes sitios KSP, e a NF-H humana exprésase a partir de dous alelos un dos cales produce 44 repeticións KSP e outro 45. A cuarta subunidade de clase IV alfa-internexina (NF66) descubriuse moito máis tarde ca a NF-L, NF-M e NF-H, e está copolimerizada con ditas proteínas na maioría das neuronas maduras. Exprésase xeralmente antes no desenvolvemento ca as outras proteínas de neurofilamentos e pode atoparse nalgunhas neuronas en ausencia aparente do triplete do neurofilamento.
A quinta proteína pertencente á clase IV, a nestina, encóntrase en neuronas en desenvolvemento e na glía, e a presenza desta proteína é moi utilizada para definir a neuroxénese. Esta proteína pérdese a medida que avanza o desenvolvemento.
A subunidade de filamentos intermedios de clase III periferina encóntrase tamén nos neurofilamentos xunto coas subunidades de clase IV, pero só nunhas poucas neuronas, principalmente no sistema nervioso periférico. Finalmente, outra subuinidade de filamentos intermedios de clase III, a vimentina, encóntrase en neuronas en desenvolvemento e nunhas poucas neuronas moi infrecuentes no adulto en asociación cos proteínas de clase IV, como son as neuronas ou células horizontais da retina.
No mamífero adulto as proteínas das subunidades dos neurofilamentos coensámblanse in vivo, formando un heteropolímero que contén a NF-L ou a alfa-internexina xunto con NF-M ou NF-H. A periferina e a vimentina poden incorporarse aos neurofilamentos xunto con ditas proteínas. As proteínas NF-H e NF-M teñen dominios de cola C-terminais longos que parecen controlar o espazado entre neurofilamentos veciños, xerando disposicións aliñadas cun espazado entre filamentos bastante uniforme como se ve nos axóns.
Crecemento
Durante o crecemento do axón, incorpóranse novas subunidades de neurofilamentos ao longo do axón nun proceso dinámico que implica a adición de subunidades en toda a lonxitude do filamento e tamén nos extremos do filamento.
Desopois de que creceu un axón e se conectou coa súa célula obxectivo, o diámetro do axón pode incrementarse ata cinco veces.
Galiñola pequena
A galiñola pequena ou poliña bastarda (Porzana parva) é unha especie de ave gruiforme da familia dos rálidos propia de Eurasia e África. Non se debe confundir con Porzana pusilla. Habita en zonas húmidas que teñan xunqueiras, especialmente nos que os xuncos se mesturan con Typha latifolia e teñan canles. É moi difícil de ver, e é máis fácil escoitar as súas chamadas. Non se recoñecen subespecies.
Neurofilamento
Crecemento
Os neurofilamentos poden determinar o diámetro das dendritas e axóns porque a súa polaridade causa que se repelan uns a outros.
Galiñola pequena
Descrición
miniatura|esquerda|Macho adulto. A galiñola pequena mide de 18 a 20 cm de lonxitude. É lixeiramente menor que a galiñola pinta, da que se diferencia por carecer do barrado escuro dos flancos e as pintas das partes inferiores. A galiñola pequena ten o bico curto e recto, de cor amarelo e cunha mancha vermella na base. A diferenza doutras especies do seu xénero, a galiñola pequena presenta un notable dimorfismo sexual. O macho ten as partes superiores veteadas en distintos tons de pardos, con algunhas vetas brancas, e coas partes inferiores e a face de cor gris azulada. Parécense aos machos de galiñola anana (P. pusilla), que son algo menores e teñen os flancos barrados e ademais as súas plumas primarias son máis longas e sobresaen máis do seu corpo que na galiñola anana. Ao contrario, a femia ten as partes inferiores beixes e só teñen cor cincenta na face. As femias parécense máis ás P. flaviventer dos trópicos americanos. Os inmaturos de galiñola pequena parécense ás femias mais teñen a face e o peito brancos. Os polos están cubertos por penuxe negra, como é típico nos rálidos.
Neurofilamento
Crecemento
O nivel de expresión xénica dos neurofilamentos parece controlar directamente o diámetro axónico, que á súa vez controla como viaxan ao longo do axón os sinais eléctricos rápidos.
Galiñola pequena
Taxonomía e etimoloxía
A galiñola pequena ou poliña bastarda clasifícase no xénero Porzana, que pertence á familia Rallidae, unha familia de aves acuáticas e semiacuáticas de tamaño medio, aínda que pequenas en comparación co resto de Gruiformes. Os rálidos adoitan ter a cola curta, patas fortes con dedas longas, plumaxes discretas e o pescozo moito menos longo que o das grúas. Os membros de Porzana caracterízanse por non presentar conspicuos escudos frontais como o resto dos rálidos e ser máis pequenos.
Neurofilamento
Crecemento
Os ratos mutantes con anormalidades nos neurofilamentos teñen fenotipos que lembran a esclerose lateral amiotrófica.
Uso en patoloxía diagnóstica
A inmunomarcaxe de neurofilamentos é un método de diagnóstico común en neuropatoloxía. É útil para diferenciar as neuronas (positivas para os neurofilamentos) das células da glía (negativas para os neurofilamentos).
Andreas Achenbach
Andreas Achenbach, nado en Kasselo 29 de setembro de 1815 e finado en Düsseldorf o 1 de abril de 1910, foi un pintor alemán.
Galiñola pequena
Taxonomía e etimoloxía
Foi descrita cientificamente polo naturalista tirolés Giovanni Antonio Scopoli en 1769, co nome científico, Rallus parvus. Posteriormente foi trasladada ao xénero Porzana, creado polo zoólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1816. Non se recoñecen subespecies de Porzana parva:
Porzana é a latinización do termo veneciano sporzana usado para nomear este tipo de aves, mentres que parva en latín significa 'pequena'. É algo máis grande que a galiñola anana, e o adxectivo "bastarda" débese a que ten características intermedias entre as da galiñola anana (Porzana pusilla) e as da galiñola pinta (Porzana porzana).
Andreas Achenbach
Traxectoria
Comezou a súa educación artística en 1827 en Düsseldorf baixo as ensinanzas de Friedrich Wilhelm Schadow na Academia de Pintura de Düsseldorf. Nos seus primeiros traballos seguiu o idealismo romántico alemán, pero tras mudarse a Múnic en 1835, a influencia de Louis Gurlitt guiouno cara a outros rumbos e converteuse no fundador da escola realista alemá.
Galiñola pequena
Distribución
É unha ave migratoria que cría nas zonas húmidas con extensas xunqueiras e vexetación de ribeira alta de Europa (especialmente no leste) e no oeste de Asia, e desprázase a África e o sueste de Asia para pasar o inverno. Os seus cuarteis invernais africanos son principalmente os lagos espallados polo Sahel e a cunca do Nilo. Na península Ibérica é rara e obsérvase especialmente durante os seus pasos migratorios. En Galicia é unha ave de paso moi escasa.
Comportamento
miniatura|Ovo de Porzana parva no [[MHNT]] Buscan alimento sondando co bico na lama ou en augas pouco profundas e tamén peteirando o que ven entre a vexetación. Comen principalmente insectos e pequenos animais acuáticos. Son aves moi esquivas durante a época de cría e é máis probable poder oílas que observalas, e son máis fáciles de ver durante a migración, xa que entón son máis ruidosas e emiten chamadas de tipo kua. Aniña en sitios secos entre os xuncos e adoita poñer entre 4 e 7 ovos.
Andreas Achenbach
Traxectoria
Un gran número dos seus traballos poden ser encontrados na Galería Nacional de Berlín, no Neue Pinakothek de Múnic e nas galerías de Dresde, Darmstadt, Colonia, Düsseldorf, Leipzig e Hamburgo.
Seu irmán, Oswald Achenbach (1827-1905), tamén foi un pintor.
William Albright
William Foxwell Albright nado en 1891 e finado en 1971, foi un arqueólogo, experto bíblico e lingüista estadounidense.
Naceu en Coquimbo, Chile fillo dunha parella de misioneiros metodistas. Licenciouse pola Universidade Johns Hopkins en 1913, onde ensinou entre 1929 e 1959. Unha das súas achegas máis importantes foi a confirmación da autenticidade dos Manuscritos do Mar Morto
Manuel Mariño
O nome Manuel Mariño pode referirse a:
A Sobreira, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Sobreira é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 6 eran mulleres e 14 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 18 veciños, pero un forte descenso respecto a 2005, cando eran 35.
Linguas sino-tibetanas centrais
As linguas sino-tibetanas centrais ou tibeto-birmanas centrais forman un grupo ou área lingüística da familia lingüística sino-tibetana. Unha parte do grupo foi proposta por Scott DeLancey (2015).
Clasificación
A clasificación das linguas sino-tibetano centrais:
DeLancey (2015) inclúe o meyor.
Ar, Unix
Archiver, coñecido frecuentemente como ar é unha utilidade de UNIX que mantén grupos de arquivos nun só. Polo xeral, ar emprégase para crear e manter bibliotecas. Ar está incluída nos GNU Binutils.
Ligazóns externas
Páxina de ar
Idade de Bronce en Galicia
Na Idade de Bronce (1800-700 a.C.), a metalurxia comezou a evidenciar cambios tanto na forma coma na técnica coa aparición do bronce. A base económica foi a agricultura e a gandería e mailo aproveitamento dos recursos mariños; aínda que a metalurxia do bronce debeu xogar un importante papel, mesmo no crecemento dos intercambios destes bens coa Europa atlántica e co Mediterráneo peninsular.
Son numerosas as pezas de ourivaría que conservamos: pulseiras, diademas, brazaletes,etc., o que evidencia a xerarquización desta sociedade. Pola súa cantidade e calidade destaca o tesouro de Caldas de Reis (Caldas de Reis), hoxe no Museo Provincial de Pontevedra, así como o casco de Leiro (Leiro, Rianxo), no Museo Arqueolóxico do Castelo de Santo Antón, na Coruña.
A importancia da guerra para esta sociedade vén marcada polo numeroso armamento metálico atopado: puñais, machadas, punta de lanza ou espadas. Os lugares nos que apareceron os restos de maior importancia son Leiro, O Hío (Cangas) e Roufeiro (Nocelo da Pena, Sarreaus).
Da Idade de Bronce consérvase unha gran cantidade de gravados en penedos ao aire libre, denominados petróglifos. Aparece a finais desta época a Cultura castrexa.
Bronce inicial
Etapa que vai do 1800 ó 1500 a.C., na que predomina o cobre de tradición campaniforme sobre o bronce. Aparecen novas armas como o puñal de lingüeta e as puntas tipo Palmela.
Bronce medio
Esta etapa esténdese do ano 1500 até o 1200 a.C., e presenta continuidade co Bronce inicial, aínda que con mudanzas importantes, coma a mudanza do ritual funerario (como mostra o feito de desapareceren os vestixios de enterramentos). É nesta etapa cando se xeneraliza a aliaxe cobre/estaño, cunha proporción de estaño do 10 %, sendo este un carácter de gran constancia.
Bronce final
miniatura|240px|esquerda|O [[casco de Leiro, no Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de Santo Antón.]] Vai do 1200 até o 700 a.C. Nesta etapa prodúcense significativos trocos na produción metalúrxica. A área galaica inicia unha nova xeira de intensificación económica, empregando unha tecnoloxía máis avanzada. Acontece a engalaxe definitiva da metalurxia do bronce, e prodúcese a introdución do chumbo nas aliaxes e o desenvolvemento de relacións entre os distintos focos atlánticos, ligados comercial e culturalmente (koiné atlántica). Aínda así, a meirande parte dos obxectos de metal son de produción local, aínda que inspirados en modelos foráneos, debido ás relacións culturais e comerciais xa nomeadas.
Socialmente albíscase unha xerarquización, unha meirande especialización e un incremento da importancia da relación co mundo bélico e de prestixio.
A maioría de achados do Bronce final de Galiza sitúanse ao norte e oeste do río Miño e, aínda que en menor proporción, nas cuncas do Limia, do Támega e do Sil. Desta época son a espada de Mouruás e a espada de Forcas.
Chino, Xapón
Chino (茅野市, ちのし, Chino-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 266,41 km², a poboación de 57.238 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 215 h/km².
O concello de Chino limita cos concellos de Suwa, Ina, Fujimi, Hara, Minamimaki, Koumi, Sakuho, Saku, Tateshina, Nagawa (que son da prefectura de Nagano); e Hokuto (que é da prefectura de Yamanashi).
Psoríase
A psoríase é unha doenza autoinmune que se caracteriza por manchas anormais na pel. Estas manchas na pel son polo xeral vermellas, resecas, con proído e descamación. Nas persoas coa pel escura as manchas poden adquirir a cor púrpura. A psoríase varía en función do seu tamaño e poden ser manchas localizadas ou estendidas por todo o corpo. As lesións na pel poden desencadear cambios psoriáticos na rexión afectada, o cal é coñecido como fenómeno de Koebner.
Existen cinco tipos principais de psoríase: vulgar, guttata, inversa, pustulosa e eritrodérmica. A psoríase de placas, tamén coñecida como psoriasis vulgaris, supón arredor do 90% dos casos. Preséntase polo xeral como manchas vermellas con escamas brancas na parte superior. As áreas do corpo que adoitan ser as máis afectadas son a parte posterior dos antebrazos, canelas, área do embigo e o coiro cabeludo. A psoríase guttata presenta lesións en forma de pinga. A psoríase pustulosa presenta pequenas bóchegas non infecciosas cheas de brume. A psoríase inversa forma parches vermellos nos pregos da pel. A psoríase eritrodérmica ocorre cando a erupción se estende moito e pode desenvolverse a partir de calquera dos outros tipos. As unllas das mans e dos pés vense afectadas na maioría das persoas con psoríase nalgún momento da súa vida. Isto pode provocar manchas ou cambio de cor nas unllas.
Considérase que a psoríase é unha doenza xenética que é desencadeada por factores ambientais. En estudos de xemelgos, os xemelgos idénticos teñen tres veces máis de posibilidades de verse afectados en comparanza cos xemelgos non idénticos. Isto suxire que os factores xenéticos predispoñen a psoríase. Os síntomas adoitan empeorar durante o inverno e con certas menciñas, como beta bloqueadores ou antiinflamatorios non-esteroides. As infeccións e o estrés psicolóxico poden xogar un papel determinante na doenza. A psoríase non é unha doenza contaxiosa. O seu mecanismo subxacente implica o sistema inmunitario en reacción ás células da pel. A diagnose baséase polo xeral en sinais e síntomas.
Non existe cura para a psoríase mais diversos tratamentos poden axudar a controlar os síntomas. Estes tratamentos inclúen cremas de esteroides, cremas de vitamina D3, luz ultravioleta e menciñas inmunosupresoras, como o metotrexato. Arredor do 75% dos casos poden ser controlados só con cremas. A doenza afecta entre o 2 ó 4% da poboación. Os homes e as mulleres vense afecatadas por ela coa mesma frecuencia. A doenza pode comezar a calquera idade, mais polo xeral comeza na idade adulta. A psoríase está asociada cun incremento no risco de padecer artrite psoriásica, linfoma, unha doenza cardiovascular, o mal de Crohn e depresión. A artrite psoriásica afecta ó 30% dos individuos con psoríase.
Psoríase vulgar
miniatura|Psoríase vulgar, cun centro branco rodeado por un bordo avermellado. A psoríase vulgar (tamén coñecida como psoríase crónica estacionaria ou psoríase de placas) é a forma máis común e afecta ó 85%–90% das persoas co psoríase. A psoríase en placas aparece tipicamente como zonas de pel inflamada cubertas con escamas de cor branca prateada. Estas áreas son máis comúns en cóbados, xeonllos, coiro cabeludo e lombo. A eritrodermia psoriásica implica inflamación xeneralizada e exfoliación da pel sobre a maior parte da superficie do corpo. Pode estar acompañada de pel seca, proído, inchazón e dor. A miúdo é o resultado dunha exacerbación da psoríase vulgar inestable, en particular despois da retirada abrupta de glicocorticoides sistémicos. Esta forma de psoríase pode ser fatal, xa que a inflamación extrema e a exfoliación interrompen a capacidade do corpo para regular a temperatura e realizar as funcións de barreira.
Outras formas
As outras formas de psoríase abranguen arredor do 10% dos casos. Inclúen as formas pustulosa, inversa, de cueiro, guttata, oral e seborreica.
Psoríase pustulosa
miniatura|[[Psoríase pustulosa grave.]] A psoríase pustulosa aparece como protuberancias elevadas cheas de brume non infeccioso (pústulas). A pel baixo e arredor das pústulas é vermella e mol.
Psoríase inversa
A psoríase inversa (tamén coñecida como psoríase flexural) aparece como manchas na pel, lisas e inflamadas. As manchas afectan de forma frecuente os pregamentos da pel, particularmente arredor dos xenitais (entre a coxa e a ingua), os sobrazos, nos pregamentos da pel dun abdome con sobrepeso (coñecido como panniculus), entre as nádegas e na fenda interglútea, e baixo os seos no pregamento inframamario. Crese que a calor, o trauma e infección desempeñan un papel no desenvolvemento desta forma atípica de psoríase.
Psoríase de cueiro
A psoríase de cueiro é un subtipo de psoríase común en nenos que se caracteriza por pápulas vermellas con escamas prateadas na área do cueiro que poden estenderse ó torso ou extremidades. A psoríase de cueiro é diagnosticada ás veces de forma errada como dermatite por cueiro. miniatura|Exemplo de [[psoríase guttata.]]
Psoríase guttata
A psoríase guttata caracterízase por numerosas e pequenas lesións escamosas, vermellas ou rosadas con forma de pinga (pápulas). Estas numerosas manchas de psoríase aparecen en grandes áreas do corpo, principalmente no torso, mais tamén nas extremidades e o coiro cabeludo. A psoríase guttata é desencadeada a miúdo por unha infección de Streptococcus pyogenes, normalmente unha farinxite estreptocócica.
Boca
A psoríase na boca é moi rara, ó contrario que o lique plano, outra desorde papuloescamosa común que adoita afectar a pel e a boca. Cando a psoríase afecta a mucosa bucal (o revestimento da boca), pode ser asintomática, mais pode aparecer como placas brancas ou agrisadas-amareladas. A lingua fisurada é o trazo máis común nas persoas con psoríase oral e informouse que ocorre no 6,5 ó 20% das persoas con psoríase que afecta a pel. A aparencia microscópica da mucosa oral afectada por lingua xeográfica é moi semellante á aparencia da psoríase. Porén, os estudos modernos non conseguiron demostrar ningunha relación entre as dúas condicións.
Psoríase de tipo seborreica
A psoríase de tipo seborreica é unha forma común de psoríase cos aspectos clínicos comúns desta doenza e os da dermatite seborreica, o cal fai que sexa difícil distinguila desta última. Esta forma de psoríase maniféstase como placas vermellas con escamas agrisadas nas áreas de maior produción de sebo como o coiro cabeludo, a fronte, os sucos nasolabiais, a pel arredor da boca, a pel do peito por enriba do esterno, e as áreas intertrixinosas.
Artrite psoriásica
A artrite psoriásica é unha forma de artrite inflamatoria crónica que ten unha presenza altamente variable e que adoita ocorrer en asociación coa psoríase na pel e unllas. Polo xeral implica a inflamación dolorosa das articulacións e do tecido conxuntivo e pode aparecer en calquera articulación, aínda que as máis comúns son as dos dedos e as das dedas. Pode provocar a inchazón en forma de salchicha dos dedos e das dedas coñecida como dactilite. A artrite psoriásica tamén pode afectar os cadrís, os xeonllos, a columna (espondilite), e a articulación sacro-ilíaca (sacroileíte). Arredor do 30% das persoas con psoríase desenvolve artrite psoriásica. As manifestacións cutáneas da psoríase adoitan ocorrer antes das manifestacións artríticas en arredor do 75% dos casos.
Sinais médicos
Ademais da aparición e distribución da erupción, os sinais médicos específicos poden ser usados polos médicos profesionais para axudar na diagnose. Estes poden incluír o sinal de Auspitz (sangrado puntual cando se retira a escama), o fenómeno de Koebner (lesións psoriásicas da pel inducidas por un traumatismo), e proído e dor localizados en pápulas e placas.
Causas
A causa da psoríase non está completamente entendida mais existen diversas teorías.
Xenética
Arredor dun terzo das persoas con psoríase teñen antecedentes familiares da doenza, e os investigadores identificaron os loci xenéticos asociados coa condición. Os estudos en xemelgos idénticos suxiren un 70% de probabilidades de que un xemelgo desenvolva psoríase se o outro ten o trastorno. O risco é de arredor do 20% en xemelgos non idénticos. Estes descubrimentos suxiren susceptibilidade xenética e unha resposta ambiental no desenvolvemento da psoríase.
A psoríase ten un forte compoñente hereditario, e moitos xenes están asociados a ela, mais non está claro de que xeito os xenes traballan xuntos. A maioría dos xenes identificados están relacionados co sistema inmunolóxico, particularmente o complexo maior de histocompatibilidade (CMH) e o linfocito T. Os estudos xenéticos son valiosos debido á súa capacidade para identificar mecanismos moleculares e vías para estudos adicionais e posibles obxectivos farmacolóxicos.
A análise clásica de ligamento do xenoma identificou nove loci en diferentes cromosomas asociados coa psoríase. Denomínanse susceptibilidade á psoríase do 1 ó 9 (PSORS1 a PSORS9). Nestes loci existen xenes en vías que conducen á inflamación. Certas variacións (mutacións) destes xenes aparecen comunmente na psoríase. As exploracións de asociación de todo o xenoma identificaron outros xenes que se alteran por variantes características na psoríase. Algúns destes xenes expresan proteínas de sinal inflamatorio que afectan as células do sistema inmunolóxico, as cales tamén están involucradas na psoríase. Algúns destes xenes tamén están involucrados noutras doenzas autoinmunes.
O principal determinante é PSORS1, o que probablemente representa o 35%-50% da herdabilidade da psoríase. Controla os xenes que afectan o sistema inmunolóxico ou codifica proteínas da pel que son abondosas na psoríase. PSORS1 atópase no cromosoma 6 no complexo maior de histocompatibilidade (CMH), que controla importantes funcións inmunes. Tres xenes do locus PSORS1 teñen unha forte asociación coa psoríase vulgar: HLA-C variante HLA-Cw6, que codifica unha proteína MHC de clase I; CCHCR1, variante WWC, que codifica unha proteína de hélice superenrolada que está sobreexpresada na epiderme psoriásica; e CDSN, variante alelo 5, que codifica a corneodesmosina, unha proteína que se expresa na capa granular e cornificada da epiderme e que regula o abrocho da psoríase.
Dous xenes principais do sistema inmunitario baixo investigación son a subunidade beta de interleucina 12 (IL12B) no cromosoma 5q, que expresa a interleucina-12B; e o IL23R no cromosoma 1p, que expresa o receptor de interleucina-23 e está involucrado na diferenciación de células T. O receptor de interleucina-23 e IL12B foron fortemente vinculados coa psoríase. As células T están involucradas no proceso inflamatorio que conduce á psoríase. Estes xenes atópanse entre os que regulan á alza o factor de necrose tumoral α e o factor nuclear κB, dous xenes involucrados na inflamación. Recentemente, identificouse o primeiro xene directamente ligado coa psoríase. Unha mutación rara no xene que codifica a proteína CARD14 máis un causante ambiental foron suficientes para causar a psoríase en placa (a forma máis común de psoríase).
Estilo de vida
Entre as condicións de vida que se teñen rexistrados como agravantes da doenza están as infeccións crónicas, o estrés e os cambios de estación e clima. Outras que poden empeorar a condición son a auga quente, as lesións produto do rañado, a secura da pel, o consumo excesivo de alcohol, fumar e a obesidade.
VIH
A taxa de psoríase en individuos VIH positivos é comparable á de individuos VIH negativos, porén, a psoríase tende a ser máis grave en persoas infectadas co VIH. Os individuos VIH positivos teñen unha taxa moito maior de artrite psoriásica que os que non teñen a infección. A resposta inmune naqueles infectados con VIH caracterízase polo xeral por sinais celulares no subconxunto Th2 de células T auxiliares CD4+, mentres que a resposta inmune na psoríase vulgar caracterízase por un padrón de sinais celulares típicas do subconxunto Th1 de células T auxiliares CD4+ e de células T Th17 auxiliares. Propúxose a hipótese de que a diminución da presenza de células T CD4+ provoca unha sobreactivación das células T CD8+, responsables da exacerbación da psoríase en persoas VIH positivas. A psoríase nas persoas con VIH/SIDA a miúdo é grave e pode ser intratable coa terapia convencional. Nas persoas con psoríase ben controlada a longo prazo, a infección por VIH pode desencadear un abrocho grave de psoríase e ou artrite psoriásica.
Microbios
A psoríase foi descrita como unha doenza que xorde despois da farinxite estreptocócica, e pode empeorar pola colonización na pel ou do intestino de Staphylococcus aureus, Malassezia e Candida albicans.
Medicacións
A psoríase inducida por fármacos pode producirse por mor de beta bloqueadores, litio, medicación contra a malaria, antiinflamatorios non-esteroides, terbinafina, bloqueadores das canles de calcio, captopril, gliburida, factor estimulante de colonias de granulocitos, interleucinas, interferón, hipolipemiantes, e paradoxicamente inhibidores de TNF como infliximab ou adalimumab. A retirada de corticosteroides (crema tópica de esteroides) pode agravar a psoríase por mor do efecto rebote.
Mecanismo
A psoríase caracterízase por un crecemento anormalmente excesivo e rápido da capa epidérmica da pel. A produción anormal de células da pel (especialmente durante a cicatrización) e unha sobreabundancia de células da pel producen como resultado a secuencia de eventos patolóxicos na psoríase. Con psoríase, as células da pel anóvanse cada 3 ou 5 días, no canto dos 28 ou 30 días da pel sa. Crese que estes cambios proveñen da maduración prematura de queratinocitos inducida por un cadoiro inflamatorio na derme, que implica células dendríticas, macrófagos e linfocitos T (tres subtipos de leucocitos). Estas células inmunes móvense dende a derme até a epiderme e segregan sinais químicos inflamatorios (citoquinas) como interleucina-36γ, factor de necrose tumoral alfa, interleucina 1β, interleucina 6 e interleucina 22. Cóidase que estes sinais inflamatorios estimulan a proliferación de queratinocitos. Unha hipótese propón que a psoríase está relacionada cun defecto nos linfocitos T reguladores, e na citoquina regulatoria interleucina 10.
Crocodylus suchus
O Crocodylus suchus, chamado xeralmente crocodilo do deserto ou crocodilo de África occidental, é unha especie de crocodilo relacionado (e moitas veces confundido) co crocodilo do Nilo (C. niloticus).
Psoríase
Mecanismo
As mutacións xenéticas das proteínas involucradas na capacidade da pel para funcionar como unha barreira foron identificadas como marcadores de susceptibilidade para o desenvolvemento da psoríase.