cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Organización Internacional para a Estandarización
Nome da organización
ISO non é un acrónimo; provén do grego iso, que significa igual. É un erro común o pensar que ISO significa International Standards Organization, ou algo similar; en inglés o seu nome é International Organization for Standardization, mentres que en francés denomínase Organisation Internationale de Normalisation; o uso do acrónimo conduciría a nomes distintos: IOS en inglés e OIN en francés, polo que os fundadores da organización elixiron ISO como a forma curta e universal do seu nome.
Principais normas ISO
Algúns estándares son os seguintes:
Río Cares
Afluentes
Os tributarios principais do Cares son os ríos Bulnes, Duje e Casaño.
Poboacións que atravesa
Posada de Valdeón e Caín en León; Poncebos e Arenas de Cabrales e Asturias.
Explotación antrópica
Ten dous encoros, a central eléctrica de Camarmeña a outro en Poncebos. É ademais un importante río salmoneiro.
.eu
.eu é o dominio de nivel superior xeográfico para a Unión Europea. É administrado pola entidade sen ánimo de lucro EURid.
O seu rexistro en fase Sunrise (o pre-rexistro) foi aberto o 7 de decembro de 2005 e a fase Land Rush (aberto ao público) o 7 de abril de 2006. Durante a primeira fase, o EURid recibiu máis de 346 000 solicitudes de rexistro, aprobou máis de 54 000 e activou máis de 26 000 dominios. Na primeira semana do rexistro aberto rexistráronse máis de 1'5 millóns de dominios.
Esperase ademais un importante número de rexistros en Portugal e Galiza, xa que eu é un pronome persoal de primeira persoa a igual que en Romanía.
Antes da creación do dominio .eu, as institucións da Unión Europea utilizaban o subdominio .eu.int para as súas webs, pero está previsto que os dous dominios convivan durante un ano e o antigo sexa eliminado por completo dende entón.
Látridos
miniatura|dereita|350px|Latridopsis forsteri Os látridos (Latridae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde Perciformes.
O nome vénlles do grego latris, -ios, escravo, servo.
Morfoloxía
Teñen o corpo alargado e a liña lateral rectilínea. Aleta dorsal única e continua, con 14-23 radios espiñosos e 23-40 radios brandos; aleta anal con e espiñas e 18-35 radios brandos; ventrais con 1 espiña e 5 radios brandos; pectorais redondeadas.
Hábitat e bioloxía
Distribúense polo suesde de Australia, Nova Zelandia, Chile e sueste do Atlántico. Son especies de hábitos costeiros e valorados para pesca deportiva.
Taxonomía
Divídense en tres xéneros e cinco especies: A maiores, WORMS inclúe, con dúbidas, o xénero Micropus, que FishBase considera sinónimo do actual Caracanthus (familia Caracanthidae).
Moncai
O Moncai é un pico situado na serra do mesmo nome, cunha altitude de 531 m.
Está situado en medio do Val de Lemos, entre os concellos da Pobra do Brollón e Monforte de Lemos. Está nas parroquias de Fornelas e A Parte. Varias aldeas rodean o cumio, no nordés está Fornelas; no norte, Camporrío; no noroeste, A Parte e no suroeste, Remuín. Está situado entre o río Saa (nordeste) e o Cabe (nordés-norte-oeste).
Bertamil
O topónimo galego Bertamil pode referirse a:
Inabe
Inabe (いなべ市, いなべし, Inabe-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao norte da prefectura, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 219,58 km² e a poboación de 46.796 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 213 h/km².
O concello de Inabe limita cos concellos de Komono, de Yokkaichi, de Tōin, de Kuwana (son da prefectura de Mie); de Ōgaki, de Yōrō, de Kaizu (son da prefectura de Gifu); de Taga e de Higashiōmi (son da prefectura de Shiga).
A Pena da Leira, Muras, Muras
A Pena da Leira é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Manuel García Prieto
Manuel García Prieto, nado en Astorga (provincia de León) en 1859 e finado en Donostia o 8 de marzo de 1938, foi un político español. Ocupou o cargo de Presidente do Goberno de España en 1912, 1917 (dúas veces), 1918 e 1922. Como membro da familia sanguínea e política de Eugenio Montero Ríos desempeñou un papel de primeira orde na política galega e española das dúas primeiras décadas do século XX.
Traxectoria
Rematados os estudos de Dereito, foi fiscal municipal do Xulgado de Madrid e ingresou no Corpo Xurídico Militar, aínda que permaneceu nel pouco tempo. Formouse no bufete de Montero Ríos, de quen foi xenro. Nas filas do Partido Liberal foi elixido deputado por Astorga en 1887, e despois da man de seu sogro por Santiago de Compostela en 1893. Sería deputado por este distrito durante vinte anos ata que finalmente pasou ó Senado.
En 1897 foi nomeado director xeral do contencioso do Estado e máis tarde subsecretario de Ultramar. En 1905 foi ministro de Gobernación no goberno de Montero Ríos e, ese mesmo ano, de Graza e Xustiza con Segismundo Moret. Deste último ministerio dimitiu ó considerar submisa a postura de Moret en relación co estamento militar.
En 1906 ocupou a carteira de Fomento baixo o goberno do xeneral José López Domínguez e en 1910, a de Estado baixo a presidencia de Canalejas. No desempeño deste cargo conseguiu un éxito notable en política internacional asinando un tratado hispano-marroquí en 1911, negociando con Francia sobre Marrocos en 1912 e logrando que as repúblicas hispanoamericanas tivesen representación no Tribunal Internacional de Xustiza da Haia. Polas súas xestións na preparación do tratado que permitiu a creación do protectorado de Marrocos foi nomeado marqués de Alhucemas.
Cando o 12 de novembro de 1912 asasinaron a Canalejas, García Prieto ocuparía durante dous días a presidencia do Consello de Ministros. Ó se escindir o Partido Liberal en 1913, converteríase no líder do Partido Liberal Democrático, a facción política herdeira de Sagasta que se opoñía a do Conde de Romanones. miniatura|esquerda|Caricatura da revista [[Revista Gedeón|Gedeón (18-01-1912), feita por Moya.]] Foi designado presidente do Senado en 1914 e en 1917, como consecuencia da crise producida polas Xuntas de Defensa, formou un goberno do que moi en breve se vería obrigado a dimitir. En xullo de 1917 acadou o liderado do Partido Liberal, e en novembro presidiu o primeiro goberno de concentración da monarquía afonsina tras desencadearse a crise de outubro no goberno de Eduardo Dato. En maio de 1918 unha nova crise conduciría a Antonio Maura ó poder desempeñando García Prieto a carteira de Gobernación.
O 9 de novembro dese mesmo ano formou goberno de novo ata decembro, cando o Proxecto da Mancomunidade fixo caer o gabinete. Tras o desastre de Annual, aínda dirixiu en 1922 o último goberno constitucional da monarquía. Tentou sen éxito deter o golpe de Primo de Rivera do 13 de setembro de 1923 pero viuse obrigado a dimitir.
Durante a ditadura, estivo apartado da política, mantendo unha morna oposición ó réxime. Retornaría para formar parte do derradeiro goberno da monarquía de Afonso XIII e ocupar a carteira de Xustiza e Culto, baixo a presidencia de Juan Bautista Aznar-Cabañas.
Na rede clientelar creada por Montero Ríos, García Prieto constitúe non só unha peza fundamental senón que, ademais, foi capaz de establecer unha segunda rede en íntima conexión coa do seu sogro. Ó tempo que asumiu o caciquismo e o poder herdados do político de Lourizán, García Prieto gozou de certo prestixio en medios agrarios galegos pola súa posición redencionista no problema dos foros. Aínda que na súa política sempre tivo en conta o movemento agrario, o seu prestixio entre os agraristas iría a menos a medida que o movemento se foi radicalizando.
Charles Spurgeon
Charles Haddon Spurgeon, nado en Kelvedon (Essex) o 19 de xuño de 1834 e finado en Menton (Francia) o 31 de xaneiro de 1892, foi un predicador baptista inglés. Foi enormemente influente entre os cristiáns de varias denominacións, entre os que é coñecido como "Príncipe dos Predicadores". Foi unha figura importante na tradición do baptismo reformado, defendendo a igrexa no acordo coa Confesión de Fe Baptista de Londres de 1689 e opoñéndose ás tendencias teolóxicas liberais e pragmáticas da igrexa da súa época.
Spurgeon foi pastor da congregación da Nova Capela de Park Street (posteriormente Tabernáculo Metropolitano) en Londres durante 38 anos. Participou en varias controversias coa Unión Baptista de Gran Bretaña e posteriormente abandonou a denominación polas súas conviccións doutrinais. En 1867, iniciou unha organización de caridade coñecida como Spurgeon's. Tamén fundou o Spurgeon's College, que recibiu o seu nome postumamente.
Spurgeon escribiu moitos tipos de obras, que incluíron sermóns, unha autobiografía, comentarios, libros de oracións, devocionarios, revistas, poesías e himnos. Moitos dos seus sermóns eran transcritos mentres el falaba e foron traducidos a moitas linguas durante a súa vida. É recoñecido por producir poderosos sermóns de pensamento penetrante e exposición precisa. Dicíase que as súas habilidades oratorias mantiñan os seus ouvintes arroubados no Tabernáculo Metropolitano e moitos cristiáns tiñan os seus escritos nunha alta estima entre a literatura devota.
Quintela, Artes, Carballo
Quintela é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Vista Alegre, A Graña de Vilarente, Abadín
Vista Alegre é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres), un menos ca en 2011 (catro homes e seis mulleres).
Painceira, Sancovade, Vilalba
Painceira é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 14 habitantes (4 homes e 10 mulleres).
A Ermida, San Fiz de Cerdeiras, Begonte
A Ermida é un lugar da parroquia de San Fiz de Cerdeiras no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 19 habitantes (13 homes e 6 mulleres).
Vivien Thomas
Vivien Theodore Thomas, nado en New Iberia o 29 de agosto de 1910 e finado o 26 de novembro de 1985, foi un asistente cirúrxico americano coñecido por desenvolver os procedementos para o tratamento da síndrome do bebé azul.
A Ermida, San Fiz de Cerdeiras, Begonte
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Vivien Thomas
Traxectoria
Thomas era fillo dun carpinteiro que se fixera un nome na súa localidade natal e en Nashville, onde se mudara a familia en 1912 e conseguiría unha situación económica desafogada. Tras rematar o instituto comezou a preparar os estudos de medicina pero a perda dos seus aforros pola crise de 1929 impediulle seguir esta a súa vocación pero atopou traballo en xaneiro de 1930 no laboratorio de experimentación animal da Universidade Vanderbilt baixo a dirección de Alfred Blalock, realizando operacións con animais e converténdose no seu axudante.
Pasou con el en 1941 ao laboratorio da Universidade Johns Hopkins ao ser seleccionado como xefe de cirurxía desa universidade. Xunto con Blalock e a cardióloga pediátrica Helen Taussig formou un equipo que desenvolveu o procedemento para corrixir a síndrome do bebé azul, un defecto conxénito do corazón. A primeira operación realizouse o 29 de novembro de 1944, a unha nena de 14 anos e foi un éxito, os consellos feitos por Thomas tirados das máis de 300 operacións, con técnicas pioneiras e anovadoras, que realizara en cans foron decisivos no éxito da operación. Tamén adestrou cirurxiáns ben coñecidos mundialmente como Denton Cooley, mais por prexuízos raciais non se recoñeceu o seu traballo, e a técnica deuse a coñecer como shunt Blalock-Taussig.
Thomas continuou a traballar no laboratorio da universidade. En 1976 recibiu un doutoramento honorífico en dereito da Universidade Johns Hopkins, xa que por cuestións burocráticas non llo puideron dar en medicina, e foi recoñecido oficialmente como instrutor de cirurxía da facultade de medicina. A súa autobiografía Partners of the heart: Vivien Thomas and his work with Alfred Blalock publicouse poucos días despois do seu pasamento. No ano 2004 a canle HBO realizou o telefilme baseado na súa vida Something the Lord Made.
Hungaroring
Hungaroring é un autódromo localizado nas proximidades de Budapest, Hungría, que alberga anualmente o Gran Premio de Hungría de Fórmula 1. Foi o primeiro Gran Premio da categoría en realizarse tras o Pano de aceiro en 1986.
Historia
Bernie Ecclestone quería organizar unha carreira na URSS, pero un amigo húngaro recomendoulle Budapest. Querían un circuíto urbano similar á Mónaco que se construiría no parque público de Népliget o parque máis grande de Budapest, pero o goberno decidiu construír un novo circuíto nos arredores da cidade preto dunha estrada importante. As obras de construción comezaron o 1 de outubro de 1985. Construíuse en oito meses, menos tempo que calquera outro circuíto de Fórmula Un. A primeira carreira celebrouse o 24 de marzo de 1986, en memoria de János Drápal, o primeiro húngaro que gañou unha carreira nun Gran Premio de motociclismo. Segundo unha enquisa elaborada pola oficina de turismo nacional de Hungría, Mogyoród ocupa o terceiro lugar entre os destinos húngaros visitados polos turistas, por detrás da area da Curva do Danubio e o Lago Balaton, pero por diante de Budapest. O circuíto ten licenza FIA Grado 1. 250px|miniatura|Trazado de Hungaroring desde 1989 ata 2002 thumb|Vista da entrada
Descrición
O Gran Premio dispútase no medio do verán, que adoita ser moi caloroso e seco nesta rexión. A súa primeira carreira de Gran Premio con choiva foi en. O circuíto xeralmente está cuberta de po debido á infrautilización en todo o resto do ano e ao seu chan areoso. Como o circuíto atópase nun val preto do 80 por cento da pista pódese ver desde calquera punto.
En condicións normais, un circuíto pouco transitado caracterízase polo feito de volverse máis rápido a medida que a pista se vai engomando durante a fin de semana. No entanto, este non é o caso de Hungaroring, xa que un maior tránsito implica maior cantidade de po na pista, o cal compensa o efecto positivo do caucho sobre o asfalto. Por esta mesma razón, o circuíto favorece a aqueles pilotos que saen antes que os demais nas roldas de clasificación.
As características do autódromo (con moitas curvas, fochancas e abundante po fóra da liña de carreira) fan que os adiantamentos non sexan frecuentes. Por iso, asóciase a Hungaroring con carreiras procesionais e pobres en emocións. Aínda así, Hungaroring foi escenario de varias carreiras memorables, como os duelos de Nelson Piquet e Ayrton Senna, a perda da roda de Nigel Mansell en, a vitoria de Mansell desde o 12º lugar na grella logo dun adiantamento dramático a Ayrton Senna en 1989, o segundo posto de Damon Hill con Arrows en , o cambio de estratexia de Michael Schumacher para vencer aos McLaren de Mika Häkkinen e David Coulthard en e as vitorias de Hill en , Fernando Alonso en , Jenson Button en  no primeiro Gran Premio coa pista mollada, Heikki Kovalainen en , e a segunda vitoria para Daniel Ricciardo en , superando ao Mercedes de Lewis Hamilton e o Ferrari de Alonso utilizando pneumáticos brandos moi degradados na penúltima volta, logrando unha vitoria incrible.
Pilotos
Hungaroring coroou dous pilotos nos seus 20 anos de historia: tanto Nigel Mansell en 1992 e Michael Schumacher en 2001 lograron aquí o título de Campión do Mundo. Por outra banda, o equipo WilliamsF1 tamén logrou o campionato de construtores en Hungaroring en.
Tanto o húngaro Zsolt Baumgartner como o polaco Robert Kubica fixeron o seu debut nesta pista como os primeiros pilotos de F1 dos seus países.
De acordo ás declaracións e entrevistas, os pilotos teñen diferentes opinións sobre a pista. Mentres que moitos, como Ayrton Senna, Nigel Mansell, Michael Schumacher, Lewis Hamilton, e Fernando Alonso encántalles, moitos outros consideran a pista demasiado lenta, quente e esixente.
A pista nomeou varias curvas curvas: A curva 4 leva o nome de Nigel Mansell, onde perdeu unha roda durante o Gran Premio de Hungría de 1987. A curva 11 leva o nome de Jean Alesi tralo seu grande accidente alí durante a cualificación para o Gran Premio de Hungría de 1995.
O sábado 25 de xullo de 2009, na segunda rolda de clasificación para o Gran Premio de Hungría en Hungaroring, o piloto de Ferrari Felipe Massa resultou ferido na cabeza, aínda que protexido polo casco o piloto foi golpeado por un resorte de suspensión que caera do Brawn GP de Rubens Barrichello durante a carreira a alta velocidade. Quedou inconsciente, e posteriormente estrelouse de fronte contra unha barreira de pneumáticos. Massa foi posteriormente trasladado en helicóptero ao hospital AEK de Budapest, onde foi sometido a unha cirurxía na zona que rodea o ollo esquerdo. A súa condición foi descrita inicialmente como "moi grave, pero estable", pero mellorou rapidamente. Massa foi dado de alta do hospital a semana seguinte e regresou a Brasil. Logo de máis probas, decidiuse que Massa necesitaba unha placa de titanio inserida no cranio.
Os afeccionados
Aínda que a maioría dos afeccionados estranxeiros son de Alemaña e Austria, Hungaroring tamén viu tradicionalmente unha grande afluencia de afeccionados finlandeses, isto atribúese especialmente á falta dun Gran Premio escandinavo. Coa perda da Gran Premio de Austria en 2003, converteuse no evento da Fórmula 1 máis próximo para os afeccionados doutros países de Europa central. Pero, o Gran Premio de Austria regresou de novo en 2014. A carreira de 2006 viu a moitos espectadores de Polonia debido ao debut do seu primeiro piloto de Fórmula Un, Robert Kubica.
Algúns din que Hungaroring é similar en estilo ao Circuíto de Mónaco, polas súas curvas pechadas e reviradas. O primeiro cambio no deseño da pista levouse a cabo en, cando a chicana logo da actual curva tres (unha medida temporal feita durante a construción debido ao descubrimento dun manancial) eliminouse. En 2003, a recta principal alargouse en aproximadamente 200 m., e a forquita ao final da recta tamén se estreitou coa intención de facilitar a máis oportunidades de adiantamento, así como un estreitamento na curva 13.
O contrato prolongouse ata, aínda que a publicidade do tabaco está prohibida desde 2007.
Hungaroring é a base do automobilismo en Hungría. Ademais da Fórmula Un, tamén foi sede de carreiras da DTM e Campionato FIA GT. En 2011, foi sede da primeira edición da FIA WTCC Race of Hungary. Unha carreira pública de drag dispútase cada mes.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Mogyoród
Récords Piloto: Lewis Hamilton (8), Michael Schumacher (4), Ayrton Senna (3) Nacionalidade: Reino Unido (13), Brasil/Alemaña (ambos 6) Construtor: McLaren (11), Ferrari/Williams (ambos 7) Motor: Mercedes (13), Renault (9), Ferrari (7) Pneus: Goodyear (13), Pirelli (10) Bridgestone (9)
Dum Dum Girls
Dum Dum Girls é unha banda estadounidense de noise pop/dream pop procedente dos Ánxeles e formada no ano 2008. O seu nome procede do álbum de The Vaselines Dum Dum e da canción de Iggy Pop "Dum Dum Boys". É o proxecto da cantante e compositora Dee Dee, residente en Nova York, mentres que o resto das compoñentes residen en Los Angeles.
Traxectoria
A primeira edición de Dee Dee co nome de Dum Dum Girls foi un CDr de cinco temas a través do seu propio selo, Zoo Music, a finais de 2008. Foi seguido por un EP a través de Captured Tracks e un 7" por HoZac. Dee Dee conseguiu rapidamente chamar a atención con esas tres edicións e asinou con Sub Pop en xullo de 2009.
O seu álbum de estrea, I Will Be, foi publicado en marzo de 2010 sendo ben recibido pola crítica. Penny produciu o disco con Richard Gottehrer, que anteriormente traballara con Richard Hell, Blondie, The Go-Gos e The Raveonettes. Gottehrer tamén co-compuxera os éxitos de principios dos 60 "My Boyfriend’s Back" e "I Want Candy". No álbum incluíase como guitarrista convidado a Nick Zinner de Yeah Yeah Yeahs en "Yours Alone", ao marido de Dee Dee Brandon Welchez, da banda Crocodiles en "Blank Girl", e a Andrew Miller en varios temas. A portada do disco é unha foto da nai de Penny nos seus tempos de universitaria, a cal morreu de cancro en 2010. Tras o seu lanzamento montou unha banda de xira e os seus primeiros concertos foron como abreconcertos de Girls.
En 2011 a banda publicou o EP He Gets Me High, que incluía unha versión do tema "There Is a Light That Never Goes Out" de The Smiths. Esta gravación marcou a inclusión de Sune Rose Wagner de The Raveonettes ao equipo de produción, que Dee Dee mantivera intacto.
O segundo álbum, Only in Dreams, foi editado en setembro de 2011, contando cos sinxelos "Coming Down" e "Bedroom Eyes", este último interpretado pola banda no programa Late Night with Jimmy Fallon. Este traballo foi a única gravación de Dum Dum Girls en contar cunha banda completa.
No mes de setembro de 2012 publicouse o EP End of Daze, precedido polo sinxelo "Lord Knows" aparecido a finais de xullo e elixido por Pitchfork como "Mellor canción nova". O EP tamén recibiría o premio á "Mellor música nova" da mesma publicación.
O 31 de outubro de 2013 Dum Dum Girls anunciou o seu terceiro álbum, Too True, que sería publicado a finais de xaneiro de 2014, e contaba co sinxelo "Lost Boys & Girls Club", cuxo vídeo estreou H&M o 31 de outubro de 2013. Para este álbum, Dee Dee citou a Suede, Siouxsie and the Banshees, Madonna e The Stone Roses como as súas influencias.
O sinxelo da banda "Coming Down" usouse para un trailer promocional e aparece nos créditos finais da película de 2013 The Canyons, escrita por Bret Easton Ellis e dirixida por Paul Schrader (Ellis posteriormente faría un guión dunha curtamentraxe, Are You Okay, para o sinxelo "Are You Okay?" de Too True). "Coming Down" tamén foi usada no sexto episodio da tempada 5 de Crónicas vampíricas, ademais de no terceiro capítulo da 3ª tempada de Orange Is the New Black, "Empathy Is a Boner Killer" (2015).
O 5 de decembro de 2014, Converse editou un sinxelo compartido de Dum Dum Girls, "On Christmas", como a terceira parte de tres entregas dixitais do EP recompiltorio da compañía Noise to the World 2.
Juan Luis Cardero Álvarez
Juan Luis Cardero Álvarez, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Celanova en outubro de 1966. Permaneceu no cargo até 1975. Na democracia foi concelleiro de AP-CdG. Foi deputado provincial.
Río Lebrón
O Río Lebrón é un río galego que discorre polo concello da Pobra do Brollón e é afluente do río Saa.
Nace na parroquia de Saa, da unión dos Regueiros de Covadelas e Teixeira, na aldea de Lebrón. Desemboca no río Saa na Pousa.
Grammy á carreira artística
Este galardón é diferente do "Grammy Hall of Fame", que honra as gravacións e non as persoas.
María Rosa Lojo
María Rosa Lojo, nada en Buenos Aires en 1954, é unha recoñecida escritora e investigadora arxentina.
Traxectoria
Doutorouse en Filosofía e Letras (con orientación en Letras) pola Universidade de Buenos Aires coa tese titulada La ambivalencia simbólica en la narrativa de Ernesto Sabato. ​ Foi investigadora principal do CONICET, directora de proxectos de investigación nacionais e internacionais, e docente de doutoramento na Universidade bonaerense do Salvador. ​ Foi directora académica do CECLA (Centro de Estudios Críticos de Literatura Argentina), na Facultad de Filosofía y Letras y Estudios Orientales da mesma Universidade. Foi directora xeral da Colección EALA (Ediciones Académicas de Literatura Argentina), séculos XIX e XX, da Editorial Corregidor, e da Colección La vida en las Pampas (teses e ensaios sobre literatura arxentina) da mesma editorial.
Contribuíu con notas e textos de ficción en revistas e suplementos dos principais diarios arxentinos: en La Nación, en Revista Ñ do diario Clarín e Radar Libros de Página/12,​ entre outros. Ten ao seu cargo a coordinación do equipo internacional de investigadores que realiza la edición crítica de Sobre héroes y tumbas para a Colección Arquivos da UNESCO.
Foi convidada como representante da Arxentina a feiras e congresos internacionais, e participou como xurado en concursos literarios.​ Desde 2015 é membro correspondente da Academia Norteamericana da Lingua Española e desde 2017 pertence ao consello de administración da Fundación Sur.
Relación con Galicia
Segundo a RAG: ''a súa é unha voz profundamente vencellada a Galicia. A emigración e o exilio son constantes por igual nos seus textos autobiográficos e de ficción e nos ensaios de investigación, á procura da restauración do legado galego no imaxinario arxentino como imprescindible elemento fundador da súa nacionalidade. Con este obxectivo desenvolve tamén unha tarefa de divulgación constante entre a colectividade galega en Arxentina e en foros especializados internacionais''.
Na súa literatura exerceron influencia as lecturas de Rosalía de Castro e Álvaro Cunqueiro, así como os relatos orais do pai. Unha pegada galega aparece xa na súa primeira novela, Canción perdida en Buenos Aires al Oeste (1987) e na última, Solo queda saltar (2018), pasando por Finisterre (en galego A fin da terra, 2006), Árbol de familia (2010) e Todos éramos hijos (2014). Tamén destaca o álbum ilustrado O libro das Seniguais e do único Senigual, publicado en 2010 en galego e en 2016 castelán.
En decembro de 2019 foi nomeada Membro de Honra da Real Academia Galega.
"Galicia fundoume, son a súa feitura" é o título dunha conversa con Ramón Nicolás na revista Grial en 2023.
Obra de ficción
A súa obra foi incluída en moitas escolmas e traducida parcialmente ao inglés, italiano e francés. A novela Finisterre traduciuse ao tailandés ​ e ao galego.
Bibliografía sobre a autora
Escribíronse sobre a súa obra literaria varios libros monográficos de crítica, teses de licenciatura, de grao, de doutoramento, e máis de centos sesenta traballos académicos (artigos, palestras, capítulos de libro, aparecidos na Arxentina e noutros lugares.​
Eirixe, Noceda, Lalín
Eirixe é un lugar da parroquia de Noceda no concello de Lalín. No ano 2016 tiña 42 habitantes, deles 22 eran homes e 20 eran mulleres; o que supón unha diminución de dúas persoas en relación ao ano 2006 cando tiña 56 habitantes (29 homes e 27 mulleres).
A Telleira, Artes, Carballo
A Telleira é un casarío da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
Mocedade Galeguista de Vigo
A Mocedade Galeguista de Vigo era a organización xuvenil da agrupación local do Partido Galeguista de Vigo, formouse o 2 de novembro de 1933. Integrouse na Federación de Mocedades Galeguistas cando se formou en 1934. O seu secretario xeral era Xaime Illa Couto.
Historia
A Mocedade Galeguista de Vigo tiña no momento da súa constitución 60 membros, e desde o comezo deron grande importancia aos aspectos culturais e deportivos, chegando a contar cun equipo de fútbol propio. Foi o seu secretario xeral, Xaime Illa, de quen partiu a idea para constituíren todas as mocidades das agrupacións locais do PG unha federación que as agrupase.
Penas Corveiras, Sancovade, Vilalba
Penas Corveiras é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
A Casanova, Seivane de Vilarente, Abadín
A Casanova é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Circuíto de Istambul
O Intercity Istambul Park, tamén coñecido como Circuíto de Istambul ou Parque de Istambul (en turco: Ístanbul Park), é un autódromo localizado no lado asiático de Istambul, Turquía.
Historia
Cunha superficie total de 2215 millóns de metros cadrados, o circuíto percórrese en sentido contrario ás agullas dun reloxo, e ten unha lonxitude de 5.340 metros, cun largo medio de 15 m e variacións entre 12,5 e 21,5 m. O trazado presenta 14 curvas en total (seis cara á dereita e oito cara á esquerda), entre as cales a máis pechada ten un raio de apenas 15 metros. Cunha recta principal de máis de 650 metros de extensión, o circuíto ten 4 niveis de altura diferentes. En 2005 estimouse que a máxima velocidade alcanzable por un auto de Fórmula 1 sería en 320,5 km/h.
Tanto o circuíto como as instalacións que o rodean foron proxectados polo arquitecto alemán Hermann Tilke, quen afirmou que deseñou o trazado de forma tal que "sacase aos pilotos da pista". O primeiro Gran Premio de Turquía caracterizouse xustamente pola gran cantidade de descoidos ocorridos durante toda a fin de semana.
Unha das curvas que máis chamou a atención no primeiro Gran Premio foi a número 8. Trátase dun curvón de alta velocidade con catro ápices, na cal moitos dos pilotos perderon o control dos seus autos. Tanto espectadores como pilotos eloxiaron a curva 8, comparándoa con curvas históricas tales como Eau Rouge e 130R. Ata se chegou a comparar ao circuíto co trazado belga de Spa-Francorchamps.
O circuíto de Turquía, con todo, non estivo exento de críticas. Tras as probas de clasificación do Gran Premio de Turquía de 2005, o piloto Jenson Button manifestou que a pista ondularase ao longo da fin de semana, e que este problema acentuouse particularmente na curva 8, causando así os numerosos descoidos. Estas declaracións fixeron recordar á situación do Circuíto Internacional de Xangai, tamén deseñado por Tilke, do cal díxose que se está afundindo en certos sectores por ser construído sobre terras pantanosas. Jarno Trulli mostrouse indiferente cando se lle pediu opinión sobre o autódromo, manifestando que o trazado era fácil de aprender e que unha boa performance dependería máis da máquina que do piloto.
O autódromo albergou carreiras da FIA e do WTCC, así como tamén competencias de FIA GP, FIA GP2 e DTM. Entre os eventos programados para o futuro, atópanse carreiras de MotoGP e dos 1000 km de Le Mans.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Istambul
Récords Piloto: Felipe Massa (3) • País: 🇧🇷/🇬🇧 (ambos 3) • Construtor: Ferrari (3) • Motor: Mercedes (5) • Pneus.: Bridgestone (5)
Parámetro trófico
Un parámetro trófico é aquel que permite avaliar a acumulación e transferencia de enerxía ou materia que se produce nun ecosistema, é dicir, informa do fluxo de enerxía que avanza polo ecosistema no seu conxunto ou dun nivel trófico a outro.
Tipos
Hai varios parámetros de interese:
Erecsiones munisipales
Erecsiones munisipales é o cuarto álbum de estudio da banda galega de rock Heredeiros da Crus, publicado en 1999 polo selo Grupo Salvaje.
Kameyama, Mie
Kameyama (亀山市, かめやまし, Kameyama-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao norte da prefectura, e na area norte da provincia histórica de Ise, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 190,91 km² e a poboación de 50.721 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 266 h/km².
O concello de Kameyama limita cos concellos de Iga, de Tsu, de Suzuka (son da prefectura de Mie); e de Kōka (da prefectura de Shiga).
Bagdemagus
Bagdemagus é un personaxe que aparece nas lendas da Materia de Bretaña que adoita ser descrito como rei da terra de Gorre e como un cabaleiro da Táboa Redonda.
Bagdemagus é representado como o pai Maleagant, que secuestra á esposa do Rei Artur, a raíña Xenebra en varias versións dun episodio popular. Bagdemagus aparece por primeira vez nas fontes francesas, pero o personaxe pode que evolucionase a partir das primeiras tradicións galesas que falan do secuestro de Xenebra. Na meirande parte das versións é representado como un familiar e aliado de Artur e como un rei sabio e virtuoso, a pesar das accións do seu fillo.
Na literatura medieval é nomeado no libro Lancelot, le Chevalier de la Charrette, 1170.
Vilanova, Artes, Carballo
Vilanova é un casarío da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 5 homes e 8 mulleres.
Boedes, Lobás, O Carballiño
Boedes é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 23 eran homes e 23 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres).
Vilela Grande, Vilela, Outeiro de Rei
Vilela Grande é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Perros, Muras, Muras
Perros é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
O Pereiro, Taboi, Outeiro de Rei
O Pereiro é un lugar da parroquia de Taboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Laodamía
Laodamía é o nome de dúas mulleres da mitoloxía grega:
A Cernada, Seivane de Vilarente, Abadín
A Cernada é un lugar da parroquia da Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
Costoia, Lobás, O Carballiño
Costoia é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 20 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 43 habitantes (22 homes e 21 mulleres).
A Pena da Xelgaiz, Muras, Muras
A Pena da Xelgaiz é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
O Pico Verde, Muras, Muras
O Pico Verde é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Porto Barroso, Sancovade, Vilalba
Porto Barroso é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 78 habitantes (44 homes e 34 mulleres).
Provincia de Siem Reap
miniatura|250px|Mapa da provincia de Siem Reap.
Xeografía
A provincia conta cun aeroporto que a comunica co Aeroporto Internacional de Pochengton en Phnom Penh e co Aeroporto Internacional de Bangkok. Forma parte da chaira camboxana e o seu sur está bordeado polo lago Sap, unha importante reserva en pesca e fauna acuática. A provincia é ademais rica nun complexo arqueolóxico que se conecta por todo o seu territorio e que é a principal atracción. Ten unha superficie de 10.299 km², que en termos de extensión é similar á do Líbano.
O Coído, Seivane de Vilarente, Abadín
O Coído é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
A Picheira de Musdradas, Muras, Muras
A Picheira de Musdradas é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Costa, Seivane de Vilarente, Abadín
Costa é un lugar da parroquia da Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Arquitectura khmer
dereita|miniatura|350x350px|[[Angkor Wat, o mausoleo e templo que data do século XII, é unha das obras mestras da arquitectura khmer.]] A  arquitectura khmer é un estilo de arquitectura típica de hinduístas da India, de carácter relixioso. Un dos lugares no mundo que contén este estilo é a rexión de Angkor, en Camboxa, que se desenvolveu especialmente durante o período de Angkor.
Este período comezou probablemente no ano 802, cando o fundador do Imperio Khmer, Jayavarman II foi autoproclamar chakravartin (monarca universal) e declarou a independencia de Xava. O período rematou no ano 1431, cando os tailandeses de Ayutthaya saquearon Angkor e fixeron que a elite khmer emigrase a Phnom Penh.
A arquitectura de Angkor ten estruturas, elementos e motivos característicos. Xa que diferentes estilos arquitectónicos foron pasando durante o período angkoriano, non todas estas características son as mesmas durante o período. Os estudosos teñen usado a presenza ou ausencia destas características para datar os restos arqueolóxicos.
Lince común
O lince común, Lynx lynx, é unha especie de felino do xénero Lynx, o representante internacionalmente máis coñecido e o maior do seu xénero, chegando aos 135 cm de lonxitude e aos 35 kg de peso, é nativo de Europa e Asia. Habitou en Galicia, e mais no norte da Península Ibérica. A existencia do lince común en Galiza data de máis de 11 000 anos e tense constancia documentada dende finais do século XVII. Os nomes tradicionais que recibía eran o de lobo cerval ou lobo rabaz.
A Ponte, Muras, Muras
A Ponte é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Provincia de Albacete
A provincia de Albacete é unha das cinco nas que se divide a comunidade autónoma de Castela A Mancha. Limita ó norte con Cuenca, ó leste coa Comunidade Valenciana, ó sur con Murcia e Granada e ó oeste con Cidade Real e Xaén.
A provincia ten unha poboación de 384.640 habitantes (2005). A súa capital é Albacete e as localidades máis importantes ademais da capital son Hellín, Villarrobledo, Almansa e La Roda.
Zhoukoudian
miniatura|Covas de Zhoukoudian Zhoukoudian ou Choukoutien (周口店) é un sistema de covas no distrito suburbano de Fangshan, Beijing, China. Nelas fixéronse moitos descubrimentos arqueolóxicos, entre os que destaca unha das primeiras especies de homo erectus, o Home de Pequín, e os restos de ósos da hiena xigante "Pachycrocuta brevirostris".
As datas de cando o home de Pequín habitou este sitio varían moito: desde hace 700.000 a 200.000 anos atrás, de 670.000 a 470,000 anos atrás e de non hai máis de 530.000 anos.
O sitio do home de Pequín descubriuno Johan Gunnar Andersson en 1921 escavouno por primeira vez Otto Zdansky en 1921 e  1923 desenterrando dous dentes humanos. Estas foron máis tarde identificados por Davidson Black como pertencente a unha especie previamente descoñecida e seguiron extensas escavacións. Descubríronse restos parciais de 45 individuos e máis de 100.000 obxectos.
Os restos de animais máis antigos datan de fai 690.000 anos e ferramentas desde hai 670.000 anos. mentres que outra autoridade data as ferramentas atopadas a partir de hai máis de 530.000 anos. Durante o Paleolítico Superior, o sitio reocupouse e restos de Homo sapiens e as súas ferramentas de pedra e óso tamén foron recuperadas da cova superior.
As covas están localizadas no distrito de Fangshan, ao suroeste do centro de Pequín.
Imperio Khmer
O Imperio khmer (en ចក្រភពខ្មែរ, ) ou Imperio de Angkor foi un poderoso reino cuxo territorio central corresponde co que hoxe en día é o Reino de Camboxa no sueste asiático, pero que tamén comprendía os territorios dos modernos países de Tailandia, Laos, Vietnam, parte de Birmania e Malaisia. O imperio xurdiu como unha escisión dos reinos de Chenlá e Funán e tivo como centro a Cidade Sacra de Angkor, hoxe cidade de Siem Riep, ó norte do lago Sap. O seu esplendor e a enorme riqueza arqueolóxica e cultural son a inspiración nacional dos seus directos descendentes, a maioría deles khmer presentes sobre todo en Camboxa, pero en maior ou menor medida nos países circundantes tamén.
Formación e crecemento
A xénese do que sería o poderoso Imperio khmer daríase xa dende o século I coa presenza de elementos culturais, militares e relixiosos da India. Até o século VII, o territorio do sueste asiático organizaríase politicamente en tribos das cales xurdirían dous misteriosos reinos que aínda constitúen unha incógnita para a historia e a arqueoloxía: Chenlá e Funán. A invasión que fixo Indonesia durante o século VII ó sueste asiático sería motivo de unidade política definitiva despois da independencia liderada polo carismático descendente de Kambu Svayambhuva, fundador da cultura khmer: Jayavarman II, o deus-rei.
Segundo un monumento conmemorativo nas ruínas de Sdok Kok Thom de 1052, a 25 km de Sisofon, Jayavarman II fundou catro capitais, sendo estas as cidades de Indrapura, no delta do río Mekong; Hariharalaya (hoxe en día Roluos), na chaira de Angkor; Amarendrapura, na zona do templo-montaña de Ak Yum, actualmente recuberta en gran parte polo barai occidental; e Mahendrapura, no macizo montañoso de Phnom Kulen. Así, unificou Camboxa e celebrou a súa coroación no ano 802, nun rito sacro realizado polo bráhmana Shivakaivalya na montaña de Phnom Kulen, que o declarou rei sobre todos os outros monarcas e árbitro absoluto de todo o reino, co poder conferido por Shiva.
Series Mundiais
Campións
Os números entre paréntese na táboa indican o número de aparicións nas Series Mundiais con data ao ano referido, e son usados como segue (aparicións, vitorias−derrotas)
{{legend|#d0e7ff|Equipo da National League}}
{{legend|#fcc|Equipo da American League}}
Fontela, Taboi, Outeiro de Rei
Fontela é un lugar da parroquia de Taboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Porto Segundo, Sancovade, Vilalba
Porto Segundo é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Salinidade
A salinidade é o contido de sal disolto nun corpo de auga. Dito doutra maneira, é válida a expresión salinidade para referirse ó contido salino en solos ou en auga. O sabor salgado da auga débese a que contén cloruro de sodio. A porcentaxe media que existe nos océanos é de 35 gramos por cada litro de auga. Ademais, esta salinidade varía segundo a intensidade da evaporación ou se a achega de auga doce dos ríos aumenta en relación á cantidade de auga. A acción e efecto de variar a salinidade denomínase salgadura.
Definicións
Este proceso de evaporación é máis intenso nas zonas ecuatoriais, e menor nas zonas temperadas e polares. As augas superficiais son máis salgadas porque a evaporación fai que a concentración de sal aumente. O contido salino de moitos lagos, ríos ou regos é tan pequeno que a esas augas se lles chama auga doce. O contido de sal na auga potable é, por definición, menor a 0,05%. Senón, a auga é sinalada como salobre, ou definida como salina se contén de 3 a 5% de sal en volume. Por riba do 5% considérase salmoira. O océano é naturalmente salino con aproximadamente 3,5% de sal. Algúns lagos ou mares son máis salinos: o Mar Morto, por exemplo, ten un contido superficial de arredor do 15%.
O termo técnico de salinidade no océano é halinidade, xa que se basea realmente nos ións haluros; o ión cloruro é o anión máis abundante entre os elementos disoltos. En oceanografía, foi tradicional expresar a halinidade, non en porcentaxe, senón en partes por mil (ppt ou ‰), que é aproximadamente gramos de sal por litro de solución: g/L. Antes de 1978, a salinidade ou halinidade expresábase como ‰, baseándose na relación de condutividade eléctrica da mostra de "auga de Copenhague" (un medio acuoso "auga de mar" artificial, feito para servir como "estándar"). En 1978, os oceanógrafos redefinen a salinidade en Unidades Prácticas de Salinidade (psu): relación de condutividade dunha mostra de auga de mar cunha solución estándar de KCl. Como as relacións non teñen unidades, pero non é o caso aquí xa que 35 psu exactamente equivale a 35 g de sal por L de solución.
Aínda que parecese exotérica e escura esta maneira de medir concentracións, é moi práctica; pero será preciso lembrar que a salinidade é a suma en peso de moitos e diferentes elementos dentro dun volume dado de auga. Unha determinación precisa de salinidade non só como concentración de solutos, é coñecer a cantidade de cada substancia (como por ex., o cloruro de sodio) que require de química analítica, fronte a unha simple determinación de peso do residuo seco logo de evaporar a mostra (un método de determinar "salinidade"). O volume é influenciado pola temperatura da auga; e a composición dos sales non é constante (aínda que é moi semellante, en capas semellantes, nos océanos). As augas salinas dos mares interiores poden ter unha composición diferente da dos océanos. Por esta razón, estas augas son denominadas salinas, diferenciándose das oceánicas, onde se aplica o termo halina.
Sistemas de clasificación de corpos de auga baseados na salinidade
SERIES TALÁSICAS >300 ‰.
A auga mariña é a do océano, outra notación é mar euhalino. O seu rango de salinidade é de 30 a 35‰. Mares salobres son augas con salinidade entre 0,5 a 29‰ e mares metahalinos de 36 a 40‰. Todas estas augas entran en talásicas pola súa salinidade é do océano; definíndose como homoiohalinas se a salinidade non varía moito no tempo (esencialmente invariante). A Táboa, modificada por Por (1972), segue o "Sistema de Venecia" (1959).
En contraste cun ambiente homoiohalino, están certos ambientes poiquilohalinos (que poderían chegar a ser talásicos) onde a variación de salinidade é bioloxicamente significativa (Dahl, 1956). As augas poiquilohalinas varían de 0,5 ‰ a máis de 300 ‰. A característica destas augas é a súa variación en salinidade sobre un rango estacional bioloxicamente afectante, ou noutras escalas de tempo. Para poñelo simple, estes son corpos de auga que varían en salinidade. Cando o contido salino da auga chega a cristalizar sales, estase en presenza de auga salobre.
Consideracións ambientais
A salinidade é un factor ecolóxico de alta importancia, influenciando moito sobre os tipos de organismos que poderán vivir neses corpos de auga. A salinidade inflúe sobre as especies de plantas que poderán vivir en determinada auga, ou en terras humedecidas con determinadas augas. As plantas adaptadas a condicións salinas chámanse halófitas.
Algúns organismos (maiormente bacterias) que poden vivir en condicións moi salinas clasifícanse como halófilos extremófilos. Un organismo que pode vivir nun amplo rango de salinidades é un eurihalino.
O sal é difícil de sacar da auga, sendo que o contido salino é un importante factor para determinar a potabilidade da auga.
Poreč Trophy
O Poreč Trophy é unha competición ciclista dun só día que se disputa nos arredores de Poreč no condado de Istria (Croacia). Ao primeiro a competición estaba composta por diferentes probas sen relación entre si sen formar unha clasificación xeral. Desde 2004 tan só se disputa unha. No ano 2005 entrou no calendario do UCI Europa Tour coa categoría 1.2 (última categoría profesional). No 2013 introduciuse o Trofeo Umag (oficialmente: Trofej Umag) que conta coa mesma categoría e se disputa 4 días máis tarde.