cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio de Remesal
Traxectoria
Comezou en 1615 a súa obra como historiador, e esta publicouse en 1619 baixo o título de Historia de la provincia de San Vicente de Chiapas y Guatemala ou Historia general de las Indias Occidentales y particular de la Gobernación de Chiapa y Guatemala; ademais dos temas mencionados no títulos os libros posúen información sobre as illas Filipinas, sobre Oaxaca e o Perú, a conquista de Pedro de Alvarado e sobre Bartolomé de las Casas.
A súa obra foi impresa en España, e Remesal mesmo levou a América cinco caixas de exemplares, mais foron confiscados polo deán da catedral de Guatemala Felipe Ruiz del Corral, quen era comisario do Tribunal da Inquisición. Na súa obra Remesal realizaba duros ataques aos conquistadores da zona (seguindo a liña de Bartolomé de las Casas), polo que Ruiz del Corral acusouno de difamación de personaxes e institucións, impedíndolle que se difundise o libro.
Ian McShane
Ian David McShane, nado o 29 de setembro de 1942 en Blackburn, Inglaterra, é un actor inglés. Malia aparecer en varios filmes, McShane é máis coñecido polos seus papeis de televisión, en especial da BBC Lovejoy (1986-1994) e do drama occidental da HBO Deadwood (2004-2006). Dende o 2017 intepreta Mr. Wednesday en American Gods.
Entre os seus papeis no cinema salientan Harry Brown en The Wild and the Willing (1962), Charlie Cartwright en If It's Tuesday, This Must Be Belgium (1969), Wolfe Lissner en Villain (1971), Teddy Bass en Sexy Beast (2000), Frank Powell en Hot Rod (2007), Tai Lung en Kung Fu Panda (2008), Barbanegra en Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011) e Winston na serie de filmes de John Wick (2014–2019).
Lois (nome)
Lois é un nome propio masculino na súa variante en galego. A súa forma primitiva provén do fráncico (lingua xermánica da que descenden as linguas baixo francas), Hluot-wig ou Hlodowig (Hlod, 'ilustre, famoso, recoñecido'; wig, 'combate'), que quere dicir “Ilustre no combate” ou “Ilustre na batalla”. Polo mesmo, Lois é a forma moderna do nome Clodoveo do que derivan tamén Ludwig (alemán), Ludovico (italiano) e Louis (francés). É un nome moi estendido en Francia, e foi empregado por dezaoito dos seus reis.
Variantes
Non está claro se Lois e Luís son o mesmo nome, mais o uso conságraos como sinónimos.
Primeira división española 1970/71
A tempada 1970/71 da Primeira división española de fútbol, que foi a 40ª edición do campionato, comezou o 12 de setembro de 1970 e rematou o 18 de abril de 1971.
O Valencia CF proclamouse campión por cuarta vez na súa historia e clasificouse por vez primeira para disputar a Copa de Europa. Os valencianos non lograban en trofeo desde había 24 anos e tardarían outros 31 en volvelo levantar. Co triunfo levantino, ademais, rompeu unha vaga de dez títulos consecutivos gañados por equipos madrileños (dous para o Atlético e oito o Real Madrid).
Participantes e estadios
Participaron 16 equipos.
Trofeo Pichichi
José Eulogio Gárate gañou por terceiro ano consecutivo o Trofeo Pichichi e, como nas veces precedentes, tivo que compartir o premio, nesta ocasión con Carles Rexach, quen logrou o mellor rexistro goleador da súa carreira. Esta tempada volveu imporse o fútbol defensivo, e a media goleadora dos dous máximos artilleiros (0,56 goles por partido) foi o terceiro máis baixo da historia.
Saramagoso, Fruíme, Lousame
Saramagoso é un lugar da parroquia de Fruíme no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Distrito Buikwe
Buikwe é un distrito da Rexión Central de Uganda, chamado así pola súa capital, Buikwe. Limita co Distrito Kayunga polo norte, co Distrito Jinja polo leste, co Distrito Buvuma polo sueste, coa República de Tanzania polo sur e co Distrito Mukono polo leste.
Naceu o 1 de xullo de 2009, anteriormente parte do Distrito Mukono.
O censo do 2002 estimaba a súa poboación en 329.900 habitantes.
Lítote
A lítote é un recurso literario no que se nega o contrario daquilo que se quere afirmar. Por exemplo: "non chuta mal", querendo dicir que chuta ben.
As lítotes son unha forma de eufemismo que atenúa o que se quere expresar mediante un rodeo de palabras, normalmente precedidas do afverbio de negación non. Sempre é deliberado e con intención de énfase. Porén, a interpretación da negación pode dependee do contexto, incluído o contexto cultural. Nun discurso, tamén pode depender da entonación e a énfase, por exemplo, a frase "Non está mal", pode dicirse de tal xeito que signifique "mediocre" ou "excelente".
O uso do recurso da lítote aparece especificamente en certas culturas como a dos europeos do norte e é moi popular no inglés, no ruso e no francés. Son característicos da antiga poesía inglesa e das sagas islandesas e son un medio de moita contención estoica.
Aio
Aio (ou Axio) foi o primeiro rei mítico dos longobardos xunto co seu irmán Ibor. Os dous reis guiaron o seu pobo desde a Escandinavia natal ata a costa meridional do Mar Báltico.
Traxectoria
A existencia dunha diarquía nas orixes máis remotas do pobo, entre mito e historia, reflicte unha estrutura de poder común entre os soberanos xermánicos: todos os fillos tiñan o mesmo dereito á sucesión e a miúdo existían formas de cogoberno cando se escollían dous irmáns ao mesmo tempo.
Segundo o mito das orixes do pobo longobardo transmitidas por Paulo Diácono na súa Historia Langobardorum, (na sección onde recolle os mitos fundacionais do seu pobo, a Origo gentis Langobardorum), Ibor e Aio, fillos da raíña Gambara, conduciron aos longobardos (naquela época chamados Winnilos) a unha área da actual Alemaña setentrional: quizais na foz do río Elba, quizais fronte á illa de Rügen.
Os longobardos atopáronse cuns novos veciños: os vándalos, pero, na batalla decisiva, Ibor e Aio venceron; a lenda conta que a súa vitoria decretouna o deus Odín, convencido pola súa muller Frigg á que se dirixira Gambara.
Unha tradición posterior fai de Aio o pai de Axelmundo, rei dos longobardos a finais do século IV.
Circo Máximo
O Circo Máximo (en Circus Maximus, o meirande circo) é un antigo estadio romano de carreiras de carros e lugar de entretemento de masas que se atopaba en Roma, Italia. Situado no val entre os outeiros Aventino e o Palatino, foi o primeiro e o meirande estadio da Roma antiga e do posterior imperio. Tiña unha lonxitude de 621 m e 118 m de ancho e podía acoller a 150 000 espectadores. Na súa forma desenvolvida, converteuse no modelo dos circos a través de todo o Imperio Romano. No presente é un parque público.
Eventos e usos
Os Ludi variaban en duración e alcance desde eventos dun día ou mesmo de medio día ata espectaculares celebracións en varios lugares que se celebraban durante varios días, con cerimonias relixiosas e festas públicas, carreiras de cabalos e carros, atletismo, obras de teatro e recitais, caza de bestas e loitas de gladiadores. Algunhas incluían execucións públicas. O maior ludi (que significa deporte ou xogo en latín ) o Circo comezaba cun desfile extravagante (pompa circensis), moi parecido ao triunfo romano, que marcaba o propósito dos xogos e presentaba aos participantes.
Durante a República Romana, os aediles organizaron os xogos. O máis custoso e complexo dos ludi ofrecía oportunidades para avaliar a competencia, xenerosidade e aptitude dun edil para os cargos superiores. Algúns eventos do circo, porén, parecen ser asuntos relativamente pequenos e íntimos. No ano 167 a.C., "frautas, artistas escénicos e bailaríns" actuaron nun escenario temporal, probablemente erixido entre as dúas bancadas centrais. Outros foron ampliados cun custo enorme para adaptarse a todo o espazo. Unha venatio realizada alí no 169 a.C., unha das varias do século II, empregou "63 leopardos e 40 osos e elefantes", cos espectadores presumiblemente protexidos por unha barreira.
A medida que as provincias de Roma expandíanse, os ludi existentes embellecéronse e onventáronse novos ludi por políticos que competía polo apoio divino e popular. Na República tardía, os ludi celebráronse durante 57 días do ano, un número descoñecido destes requiriría o pleno uso do Circo. Noutros moitos días, os aurigas e xinetes deberían practicar na súa pista. De non ser así, sería un curro conveniente para os animais comercializados no próximo Forum Boarium, xusto fóra da porta de saída. Debaixo das bancadas exteriores, xunto ás múltiples entradas do Circo, había talleres e tendas. Cando non se celebraban xogos, o Circo na época de Catulo (mediados do século I a.C.) era probablemente "un espazo aberto poeirento con tendas e casetas... unha zona colorida e ateigada de mala reputación" frecuentado por "prostitutas, malabaristas, adiviños e artistas escénicos de clase baixa."
Incluso no momento álxido do seu desenvolvemento como circuíto de carreiras de carros, o circo seguía sendo o espazo máis axeitado de Roma para as procesións relixiosas a grande escala e era o lugar máis popular para venationes a grande escala; a finais do século III, o emperador Marcus Aurelius Probus presentou un impresionante espectáculo de circo no que se cazaban bestas a través dun auténtico bosque de árbores, nun escenario especialmente construído. Coa chegada do cristianismo como a relixión oficial do Imperio, os ludi caeron gradualmente en desgraza. A última caza de bestas coñecida no Circo Máximo tivo lugar no 523, e as últimas carreiras coñecidas alí foron realizadas por Totila no 549.
thumb|Maqueta de Roma no século IV d.C., de [[Paul Bigot. O Circo atópase entre o Aventino (esquerda) e o Palatino (dereita), a estrutura ovalada no extremo dereito é o Coliseo.]]
Monarquía romana
dereita|miniatura|O [[Obelisco Flaminio, actualmente situado na Piazza del Popolo, formaba parte da espina divisoria ("spina") do Circo Máximo.]] O Circo Máximo estaba situado a ras de chan no Val de Murcia (Vallis Murcia), situado entre o Monte Aventino e o Monte Palatino. Nos primeiros tempos de Roma, o val estaba formado por terras agrícolas fértiles, propensas ás inundacións do río Tíber e do arroio que cruzaba o val. Probablemente, este regato xa estaba atravesado por dúas pontes desde unha data temperá, nos puntos onde o cruzaba a pista, e as primeiras carreiras celebrábanse nunha contorna agrícola, "con nada máis que postes de xiro, bancadas onde sentar aos espectadores e algúns santuarios e lugares sagrados."
Segundo a historia de Roma de Tito Livio, o primeiro rei etrusco de Roma, Lucio Tarquinio Prisco, construíu asentos elevados de madeira para os estratos sociais superiores de Roma (os équites e os patricios), que probablemente ocupaban parte do lado palatino, con toldos para protexelos do sol e da choiva. O seu neto, Tarquinio o Soberbio, engadiu os primeiros asentos para plebeios, tanto no lado Palatino como no lado oposto da pista, o lado Aventino. nese intre, o circo probablemente aínda era pouco máis que unha pista polas terras de cultivo circundantes. Neste momento, o regato puido drenarse, pero as bancadas e os asentos de madeira podrecían con frecuencia e tiveron que ser reconstruídos. Os postes de xiro (metae), compostos cada un deles por tres alicerces cónicos de pedra, puideron ser as primeiras estruturas permanentes do circo, unha canle de drenaxe descuberta entre os postes servía de barreira divisoria.
República Romana
O patrocinador dos xogos (editor en latín) adoitaba sentarse xunto ás imaxes dos deuses nun sorprendente nivel elevado (pulvinar), pero os asentos ao longo do perímetro da area ofrecían os primeiros planos máis espectaculares. No 494 a.C. (a principios da República Romana), o dictador Manius Valerius Maximus e os seus descendentes recibiron o dereito a unha silla curule na curva sueste, un excelente punto de vista dos xiros e volcos das carreiras de carros. Nos anos 190 a.C. xunto á pista construíronse asentos de pedra, exclusivamente para senadores.
No 329 a.C. construíronse postos de saída de madeira permanentes, que se pechaban con portas, pintadas con cores vivas e escalonados para que a distancia percorrida entre cada poste e a espina central fose a mesma. En teoría, podían albergar ata vinte e cinco carros de catro cabalos (cuadrigas), pero cando introducíronse as carreiras por equipos ampliáronse e o seu número reduciuse. A finais da República ou principios do Imperio había doce postos. As súas separacións estaban rematadas por hermas que servían de topes de portas, que se activaban mediante resortes, polo que se podían lanzar doce carros lixeiros de catro ou dous cabalos simultaneamente á pista. Os postos asignábanse por sorteo, e os diferentes equipos eran identificados polas súas cores. Normalmente, as carreiras tiñan sete voltas, que desde polo menos 174 a.C. contábanse utilizando grandes ovos tallados. No 33 a.C. engadiuse un sistema adicional para contar voltas con grandes golfiños de bronce, situados por riba da espiña divisoria central (euripus) para maximizar a súa visibilidade.
right|thumb|Un [[sestercio que mostra a Caracalla e o Circo Máximo, co obelisco de Augusto no centro da espiña divisoria central (euripus ou espina).]] O desenvolvemento do circo por parte de Xulio César, que comezou ao redor do 50 a.C., estendeu as bancadas de asentos a case toda a lonxitude do anel, agás as portas de saída e unha entrada procesional no extremo semicircular. A pista tiña aproximadamente 621 metros de longo e 150 de ancho. Unha canle escavada entre o seu perímetro e as bancadas protexía aos espectadores e axudaba a drenar a pista. O terzo inferior das bancadas formaba unha cávea xunto á pista. As súas seccións dianteiras ao longo da recta central estaban reservadas para os senadores, e as inmediatamente posteriores para os équites. Os niveis superiores, dous terzos do total, estaban destinados a plebeos e cidadáns non romanos. Eran de madeira, con edificios de servizos, tendas e accesos por abaixo. O número total de asentos é incerto, pero probablemente fose da orde de 150.000. A estimación de [[Plinio o Vello] de 250.000 asentos é improbable. As tribunas de madeira foron danadas nun incendio no ano 31 AC, durante ou pouco despois da construción.
Imperio Romano
dereita|miniatura|Sestercio de Traxano celebrando a restauración do Circo Máximo, acuñado no 103 AD. C.{{Harvnp|Sear|2002}|p=1202}} Os danos causados ​​polo incendio do 31 a.C. probablemente foron reparados por Augusto (o sucesor de Xulio César e o primeiro emperador romano). Modestamente só reclamou crédito por un obelisco e un pulvinar, aínda que ambos eran proxectos importantes. Desde a súa extracción, moito antes de que existise Roma, o obelisco fora consagrado aos deuses exipcios do sol. Augusto transportouno de Heliópolis a Roma cun custo enorme, e erixiuno no centro da espiña divisoria do circo. Foi o primeiro obelisco da cidade, un obxecto sagrado exótico e un recordatorio permanente da vitoria de Augusto sobre os seus inimigos romanos e aliados exipcios nas recentes guerras civís. Grazas a el, Roma conseguira unha paz duradeira e unha nova provincia exipcia. O pulvinar construíuse a unha escala monumental, e consistía nun santuario ou templo (aedes) elevado sobre os asentos da pista. Ás veces, mentres se disputaban os xogos, Augusto observábaos dende alí, xunto cos deuses, ocasionalmente acompañado da súa familia. Este é o circo descrito por Dionisio de Halicarnaso como "unha das estruturas máis fermosas e admirables de Roma", con "entradas e subidas para os espectadores desde todas as tendas, para que a innumerable multitude de persoas puidese entrar e marchar sen problemas».
dereita|miniatura|Plano do Circo Máximo segundo Samuel Ball Platner (1911). As portas de saída escalonadas están á esquerda. O lugar seguía sendo propenso a inundacións, posiblemente polas portas de saída, ata que Claudio fixo melloras no recinto, que probablemente incluían a construción dun terraplén fóra dos muros. Os incendios nos ateigados talleres e postos de madeira supoñían un perigo aínda maior. Un incendio no 36 d.C. parece que comezou nun taller de cesteiro, baixo as bancadas do lado do Aventino, o emperador Tiberio compensou a varias pequenas empresas circenses polas súas perdas. No ano 64 d.C., durante o reinado de Nerón, estalou un gran incendio no extremo semicircular do circo, que arrasou as bancadas e tendas e destruíu boa parte da cidade. Seguiron celebrándose xogos e festivais no circo, que reconstruíuse ao longo de varios anos coas mesmas dimensións e o mesmo deseño.
A finais do século I, a espiña divisoria central comprendía unha serie de pozas de auga, ou unha única canle, abertas nalgúns puntos e cubertas noutros, que ofrecían oportunidades para embelecemento artístico e incluíu templos e estatuas de diversas divindades, fontes e refuxios para os asistentes que participaban nas actividades máis perigosas do circo, como a caza ou a recuperación de feridos durante as carreiras de carros.
No 81 d.C. o Senado construíu un arco triplo na honra de Tito no extremo semicircular do circo para substituír ou ampliar unha antiga entrada procesional. O emperador Domiciano construíu un novo palacio de varios pisos no Palatino, conectado dalgún xeito co circo, probablemente vía os xogos ao estilo autocrático, dende arriba e apenas visible para os de abaixo. As reparacións dos danos provocados polo lume durante o seu reinado poderían estar en marcha antes do seu asasinato.
O risco de novos incendios, xunto co destino de Domiciano, puido provocar a decisión de Traxano de reconstruír o circo totalmente en pedra e construír un novo pulvinar nas escaleiras desde as que podía verse e honrar ao emperador como parte da comunidade romana, xunto cos deuses. Baixo Traxano, o Circo Máximo atopou a súa forma final, que non foi modificada posteriormente, agás algúns engadidos monumentais dos emperadores posteriores, unha ampla reconstrución planificada da zona da porta de saída baixo Caracalla e as reparacións e renovacións da fábrica existente. Plinio afirma que as obras de Traxano engadiron cinco mil asentos adicionais. Algunhas reparacións foron extensas e imprevistas, como as realizadas durante o reinado de Diocleciano despois de que unha sección de asentos colaprase, matando ata trece mil persoas.
Estado e usos e modernos
dereita|miniatura|As ruínas do Palatino sobre o Circo Máximo, vistas desde o Aventino (1983). dereita|miniatura|Celebrando a vitoria da [[Seleccion de Fútbol de Italia|Italia na Copa do Mundo de Fútbol de 2006 nas ruínas do circo.]] A partir do século VI, o circo caeu en desuso e en decadencia. Os niveis máis baixos das súas bancadas, sempre propensos a inundacións, foron enterrados paulatinamente por solo aluvial e restos, de modo que hoxe a pista orixinal está a uns vinte metros baixo o nivel do chan. No século XI, o circo foi "substituído por casas alugadas pola congregación de Saint-Guy". No século XII cavouse na zona unha canle para drenar o chan, e no século XVI utilizouse como xardín. Durante Durante o Renacemento, as ruínas do circo foron un dos moitos lugares utilizados como canteira de pedra de boa calidade para a construción. Moitas das estruturas do circo que permaneceron an pé sobreviviron a estes cambios, en 1587, o papa Sixto V retirou dous obeliscos da espiña central, un dos cales foi colocado na Piazza del Popolo. En 1852 a sociedade anglo-italiana The Gas A Society construíu unha fábrica de gas na parcela, que permaneceu alí ata 1910, cando trasladárona aos arredores de Roma. Obras de mediados do século XIX no circo sacou á luz a parte baixa dunha bancada e un pórtico exterior. Desde entón, as sucesivas escavacións expuxeron máis tramos de bancadass, a curva e a espiña central, pero non foron posibles máis exploracións debido á escala, profundidade e propensión a inundacións do lugar.
Actualmente o recinto do circo funciona como un gran parque público no centro da cidade, que adoita utilizarse para concertos e eventos. O 2 de xullo de 2005 celebrouse alí o concerto de Live 8 en Roma. O 14 de xullo de 2007, a banda británica de rock Genesis deu un concerto no circo ante unha audiencia dunhas 500 000 persoas. Este concerto gravouse e lanzouse nun DVD titulado When In Rome 2007. The Rolling Stones tocaron alí diante de 71 527 persoas o 22 de xuño de 2014 na data italiana da súa xira 14 On Fire. O circo tamén acolleu celebracións de vitorias deportivas, por exemplo despois de que Italia gañase o Mundial de Fútbol de 2006 ou a A.S. Roma gañase. a Serie A na 1983 e 2001. En xullo de 2018, a estrela da música italiana Laura Pausini deu alí o primeiro concerto da súa xira mundial Fatti Sentire, cativando a miles de asistentes de Italia e doutros recunchos do mundo. En maio de 2019, lanzouse unha nova experiencia de realidade virtual/aumentada, a Experiencia Circo Máximo, que leva aos visitantes a facer un percorrido polo sitio e a súa historia.
900px|miniatura|center|O Circo Máximo co Palatino de fondo.
Notas
<references group="upper-alpha"/>
Roberto Di Benedetto
Roberto Di Benedetto, nado en Noisy-le-Grand (Sena-San Denis, Francia) o 8 de maio de 1997, é un xogador de hóckey a patíns francés, de orixe italiana e galega. Xoga de dianteiro no Benfica, da Primeira División de Portugal.
É irmán xemelgo bivitelino de Bruno Di Benedetto e irmán máis novo de Carlo Di Benedetto, ambos tamén xogadores profesionais de hóckey.
Noisy-le-Grand e SA Mérignac (2000-2012)
Naceu en Francia, fillo dun italiano e unha coruñesa de Monte Alto. Comezou a xogar ao hóckey a patíns con 3 anos no club CS Noisy-le-Grand, xunto ao seu irmán xemelgo bivitelino Bruno e seu irmán máis vello Carlo. Alí xogou ata 2012, cando marchou cos seus irmáns a Mérignac (Xironda) para xogar no SA Mérignac.
La Vendéenne (2013-2017)
Tras un ano no Mérignac, os tres irmáns ficharon polo La Vendéenne. Co club francés gañou dúas ligas francesas en catro anos.
Lleida (2017-2019)
En abril de 2017, un ano despois da marcha do seu irmán Carlo ao Liceo, Roberto anunciou á súa vez que deixaba Francia con rumbo tamén á OK Liga para fichar xunto a seu irmán Bruno polo Lleida. Xogou dúas tempadas no club catalán, proclamándose dúas veces campión da Copa CERS. Chegou tamén ás semifinais da Copa do Rei de 2019, onde caeu eliminado fronte ao Liceo de seu irmán Carlo.
Deportivo Liceo (2019-2022)
Na tempada 2019/20 fichou xunto ao seu xemelgo polo Deportivo Liceo, ao mesmo tempo que o seu outro irmán, Carlo, deixaba o club coruñés rumbo ao Porto. Os dous irmáns chegaron á Coruña xunto a outro par de irmáns, Carles e Marc Grau.
Na súa primeira tempada o equipo galego acabou subcampión da OK Liga, ao suspenderse a competición por mor da pandemia por coronavirus, subcampionato que repetiu na tempada seguinte, na que gañou a Copa do Rei. Na campaña 2021/22 proclamouse campión de liga, despois de derrotar na final ao Reus, e foi elixido mellor xogador do campionato.
Categorías inferiores
En 2012 disputou coa selección francesa sub-17, e xunto aos seus irmáns, o Campionato Europeo sub-17 na Bretaña, onde o seu equipo se proclamou subcampión, caendo na final contra a España de Ferran Font, Ignacio Alabart e César Carballeira. Repetiu medalla de prata na edición seguinte, sendo derrotados na final esta vez por Portugal. En 2014 xogou o Europeo sub-20, conseguindo a medalla de bronce despois de perder en semifinais contra Portugal.
Selección absoluta
É internacional coa selección francesa absoluta dende 2016, ano no que disputou xunto aos seus irmáns o Campionato de Europa, caendo en cuartos de final fronte a Suíza. En 2017 participou no seu primeiro Campionato do Mundo, onde o equipo non pasou da fase de grupos. Xogou tamén o Europeo de 2018, onde obtivo o cuarto posto, despois de caer en semifinais por 8-2 contra a España de Xavier Malián, Edu Lamas, Adroher e Bargalló entre outros. No Mundial de 2019 o equipo chegou ás semifinais, onde foi eliminado pola Arxentina.
Internacionalismo
O termo internacionalismo pode referirse:
Internacionalizmus
Primeiro ministro do Líbano
miniatura|120px|Escudo do Líbano. Esta é a lista dos primeiros ministros do Líbano. A pesar de non existir unha determinación nese sentido na constitución, por tradición despois de 1943 o primeiro ministro é musulmán sunita. A pesar diso, moitos foron cristáns.
Manny Fontenla-Novoa
Manny Fontenla-Novoa, antes Manuel Fontenla Novoa, nado o 13 de maio de 1954 en Cuntis, é un empresario galego residente no Reino Unido.
Traxectoria
En 1964 emigrou coa familia ao Reino Unido, onde comezou a traballar por debaixo da idade legal, primeiro na hostelaría, logo no sector da banca e finalmente na empresa Thomas Cook, unha firma de turismo grosista. Despois traballou para unha empresa de touroperadores e logo creou a súa primeira empresa no sector, chamada Sunworld. Grazas ao éxito, vendeulle en 1996 esa nova firma ao Thomas Cook Group, onde dende 2003 ocupa cargos de máximo nivel directivo. Na actualidade exerce o posto de conselleiro delegado da compañía.
Distincións
Foi recoñecido como empresario do ano en 2007 polo xornal escocés Evening Telegraph.
Vida persoal
Vive en Northamptonshire. Está casado e ten catro fillos.
Penido
O topónimo galego Penido pode referirse a:
Caicos do Sur
Caicos do Sur (ou South Caicos) é a sétima illa máis grande das Illas Turks e Caicos, cunha superficie de 21´2 km². A poboación estimouse en 1.579 habitantes no ano 2006. Xunto coas deshabitadas Caicos oriental e unha serie de illas máis pequenas, constitúen o distrito de Caicos do Sur e do Leste, cunha superficie total de 136´8 km². Todas as illas no leste e o sur do Banco Caicos pertencen a este distrito, con excepción de Caio Francés, que pertence a Providenciales e Caicos do Oeste. Entre as máis grandes destas illas están o Caio McCartney (11,4 km²), o Caio Pequeno Ámbar gris (6,6 km²), o Gran Caio Ámbar gris (4,3 km²), e Caio Longo (1,0 km²).
Association for the Sociology of Religion
A Association for the Sociology of Religion (ASR) é unha asociación académica que centra o seu interese no estudo e divulgación da socioloxía da relixión, conta con máis de 700 membros e celebra as súas xuntanzas nos mesmos lugares e á vez que a American Sociological Association.
Caicos do Sur
Caicos do Sur é coñecida pola excelente pesca, tanto de augas profundas como pouco profundas e polo mergullo. Caicos do Sur antigamente era un exportador de sal, a illa aínda alberga unha rede de tixolas de sal como recordo da industria. Hoxe, os principais ingresos da illa derivan da pesca comercial a pequena escala.
Association for the Sociology of Religion
Historia
A ASR fundárona sociólogos católicos en 1938 co nome de American Catholic Sociological Society. A organización tomou o seu nome actual en 1970, reflectindo as mudanzas que supuxo o Concilio Vaticano II e a política do Vaticano de se abrir a outras confesións.
Caicos do Sur
The School for Field Studies, unha organización sen ánimo de lucro global, acreditada pola Universidade de Boston, estableceu un ben considerado Centro de Estudos dos Recursos Mariños en Cockburn Harbour. A investigación do centro céntrase na ecoloxía mariña e na xestión de recursos natural. Para a maioría das persoas, o acontecemento principal do ano é a regata anual de Caicos do Sur, cando se realizan festas en toda a illa, regatas e outros xogos. Aínda que hai algún desenvolvemento inmobiliario, o turismo é, actualmente, case inexistente en Caicos do Sur.
Association for the Sociology of Religion
Actividades
A publicación oficial da asociación é Sociology of Religion: A Quarterly Review de publicación trimestral, primeiro publicada en 1940 co nome de American Catholic Sociological Review e cambiado en 1963 por '''Sociological Analysis. A Publication of American Catholic Sociological Society'''. e en 1967 por '''Sociological Analysis. A Journal in Sociology of Religion''', esa mudanza de nome, que reflectía o cambio desde unha perspectiva católica a outra máis centrada no estudo da socioloxía da relixión, supuxo unha diverxencia no seo da asociación e que algúns dos seus membros deixaran a organización. A ASR coedita a colección Religion and the Social Order. .
Caicos do Sur
Xeografía
A illa atópase a 35 km. ao oeste de Gran Turca. Bell Sound atópase no lado oeste da illa, proporcionando un importante sitio pesqueiro. Xunto cos deshabitados Caicos do Leste e unha serie de illas máis pequenas, forman o distrito de Caicos do sur e do Leste, cunha superficie total de 136´8 km². Todas as illas do leste e do sur de Caicos Bank pertencen a este distrito, agás o Caio Francés, que pertence a Providenciales e Caicos do Oeste. As máis grandes destas illas son Hog Cay (7´9 km²), Caio McCartney (3´5 km²), Caio Ambergris Pequeno (6´6 km²), Caio Ambergris Grande (4´3 km²), e Long Cay (inmediatamente ao sur do sur de Caicos, 1´0 km²). Entre Cacios do Sur e os Caios Amgergris están os Caios Six Hill (0´0914 km²) e os Caios Fish (0´1044 km²). Ao sur dos caios de Ambergris atópanse Caio Bush (0´0814 km²), Caio Pear (0´0138 km²), Caio Shot (0´0004 km²), Caio White (0´0343 km²), South Rock, Whale Breaker, e Swimmer Rock (mergullado), e ao suroeste, West Sand Spit (mergullado). Os caios de Caio Bush a Caio White son os Caios Seal. O South Rock está mergullado cunha profundidade inferior a 1´8 m de profundidade.
Association for the Sociology of Religion
Actividades
Entre os presidentes da ASR estiveron David G. Bromley, James T. Richardson, Eileen Barker e Benton Johnson
Caicos do Sur
Historia
Caicos do Sur puido ser a segunda illa avistada por Crístovo Colón. Os habitantes orixinais da illa eran Taínos e indios lucaiáns. Ademais dunha variedade de tesouros arqueolóxicos, deixaron atrás o nome das illas en forma do cacto indíxena "cabeza de Turk" e o termo lucaian "caya hico" que significa cadea de illas chamadas Caicos. Os Lucaians desapareceron aproximadamente 30 anos despois da súa chegada, deixando a illa pouco poboada e a industria do sal en auxe.
Os franceses e españois capturaron brevemente a illa en 1706, momento no que se converteu en refuxio pirata. Ata que un gromo de fungos os matou, o cultivo de esponxas mariñas floreceu brevemente na illa durante os anos 30. Os Estados Unidos construíron unha base antisubmarina en Caicos do Sur en 1944, xunto coa primeira pista de aterraxe no arquipélago. Durante os anos cincuenta, un empresario canadense intentou iniciar un negocio de exportación de cunchas na illa. En 1959 os EE. UU. volveron a Caicos do Sur cando a Garda Costeira construíu unha estación LORAN (navegación de sinal de radio de baixa frecuencia) na illa. Hoxe a illa atrae a turistas atraídos polos seus arrecifes de coral.
Lingua propia
[[Ficheiro:Línguas próprias.svg|miniatura|250px|Territorios que teñen xuridicamente estabelecida algunha lingua propia.
]] A lingua propia é a lingua dun territorio estabelecida historicamente. Como termo xurídico, alude, en distintos Estatutos de autonomía de comunidades autónomas do Reino de España, a linguas que foron declaradas oficiais de dita comunidade autónoma canda o castelán, de acordo co estabelecido no artigo terceiro da Constitución española. O mesmo termo emprégase tamén na Lei de Ordenación do Uso da Lingua Oficial do Principado de Andorra con relación ó catalán, única lingua oficial do Estado andorrano.
Caicos do Sur
Poboación
A poboación da illa de Caicos do Sur estimábase en 1.579 en 2006.
Lingua propia
Historicamente, a afirmación xurídica de que a lingua autóctona ten carácter de lingua propia é un concepto que parte do Estatuto de Réxime Interior de Cataluña de 25 de maio de 1933, e foi posteriormente retomado, a partir da Transición española, coa creación do chamado Estado das Autonomías. En 1996, o Goberno de España, o Congreso dos Deputados e o Senado, unanimemente, adheríronse á proposta de Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos, un texto de carácter institucional que estabelece que «a denominación lingua propia dun territorio fai referencia ó idioma da comunidade historicamente estabelecida neste espazo». Esta declaración foi asinada, entre outras personalidades e organizacións ―tamén de carácter lingüístico―, pola Asociación Internacional da Lingüística Aplicada.
Caicos do Sur
Aldeas en Caicos do Sur
Hai catro pobos:
Cockburn Harbour
Nomeado así en 1840 tras a visita oficial dun gobernador de Bahamas - Sir Francis Cockburn - Cockburn Harbour é o asentamento máis grande da illa de Caicos do Sur e alberga preto de 900 residentes durante todo o ano. Cockburn Harbour é coñecido por ter o mellor porto natural das illas Turks e Caicos. Ata a década de 1960 foi un importante centro de comercio rexional e un importante exportador de sal. Hoxe a súa industria principal é a pesca a pequena escala centrada nas exportacións de lagosta e conch. Na cidade hai unha variedade de estruturas históricas, incluídos os Queen's Parade Grounds, unha antiga Igrexa de Wesleyan, a comisaría do século XVIII, as antigas salinas e o burato de ebulición que as alimentaba. As salinas abandonadas nas aforas da cidade convertéronse no fogar de varias especies de aves incluíndo grandes bandadas de flamengos.
Lingua propia
O Dicionario da Real Academia Galega equipara a lingua propia coa vernácula, ó definir esta última como «lingua propia dun país ou lugar». Pola súa banda, o Dicionario da Real Academia Española, na súa voz «lingua morta», fai referencia, desde 1803, á lingua que «non se fala xa como lingua propia e natural dun país ou nación».
Orixe
O concepto de lingua propia formulouse nun texto xurídico pola primeira vez no Estatuto de Réxime Interior de Cataluña, aprobado polo Parlamento de Cataluña o 25 de maio de 1933, que no seu artigo terceiro estabelecía: «A lingua propia de Cataluña é a catalá». Foi empregado posteriormente no Estatuto de autonomía de Cataluña de 1979, onde se enuncia que a lingua propia de Cataluña é o catalán. O preámbulo da Lei de Normalización Lingüística catalá de 1983 repite esta mesma afirmación engadindo xenericamente que a lingua propia «é unha ferramenta natural de comunicación, expresión e símbolo dunha unidade cultural con profundas raíces históricas». O termo, por outra banda, non aparece na Constitución española de 1978, que define o castelán como «lingua española oficial do Estado» e dispón simplemente que «as demais linguas españolas» sexan «tamén oficiais nas respectivas Comunidades Autónomas», sen alusión ningunha a linguas propias distintas das oficiais.
Os estatutos citados consagran a existencia de varias linguas oficiais, das cales a cualificada como «propia» adoita ser aquela lingua distinta do castelán; as excepcións son os réximes xurídicos do aranés no Val de Arán e do castelán en Navarra. O Estatuto de Autonomía de Cataluña cualifica como propia do Val de Arán a lingua occitana denominada aranés, non o castelán nin o catalán; mentres a Lei foral do éuscaro cualifica como linguas propias tanto o castelán como o éuscaro. A Constitución Española no seu artigo 3 estabelece que o castelán é a única lingua oficial de todo o país declarando que «Tódolos españois teñen o deber de a coñecer e o dereito de a usar», mais abstense de designar nin o castelán nin o resto de linguas do Estado como lingua propia, concepto este que só sería introducido na lexislación autonómica.
Unido ó de normalización lingüística, este novo concepto foi básico para lexitimar o deseño de políticas de recuperación da lingua propia no senso xurídico do termo, que, segundo os territorios e a conxuntura política, flutuou da acción positiva ou a chamada inmersión lingüística até o que algúns cualifican como promoción de monolingüismo institucional.
Tipo de categorización xurídica no dereito lingüístico comparado
Na categorización xurídica das linguas nos Estados europeos, lingua propia ten un valor semellante ó concepto de lingua principal, o cal, nas leis que regulan as autonomías das Illas Feroe e Groenlandia, pertencentes a Dinamarca, fai referencia ás linguas orixinarias de ámbolos territorios.
Presenza lexislativa
O termo aparece na práctica totalidade dos Estatutos de autonomía das comunidades autónomas de España con máis dun idioma oficial, así como na Lei de Ordenación do Uso da Lingua Oficial de Andorra.
Cataluña
No Estatuto de autonomía de Cataluña de 1979, o catalán é definido como lingua propia de Cataluña (art. 3.1). No Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006 mantense tal denominación (art. 6.1), incluíndose algunhas das consecuencias xurídicas xa derivadas deste status desde o restabelecemento da Xeneralidade de Cataluña, coa Lei de Normalización Lingüística de 1983 e a Lei de Política Lingüística de 1998, como son que o catalán sexa o idioma de uso normal e preferente das Administracións públicas e dos medios de comunicación públicos de Cataluña, sendo tamén a lingua normalmente empregada como vehicular e de aprendizaxe na ensinanza. Nel defínese tamén o occitano como lingua propia do Val de Arán e oficial en todo o territorio de Cataluña (art. 6.5).
Galiza
No Estatuto de autonomía de Galiza de 1981 (art. 5.1), así como na Lei de Normalización Lingüística de 1983, o galego é definido como lingua propia de Galiza.
Illas Baleares
No caso das Illas Baleares o actual Estatuto de Autonomía no seu artigo 4.1 estabelece que «A lingua catalá, propia das Illes Balears, terá, xunto coa castelá, o carácter de idioma oficial».
Navarra
En Navarra, a Lei de amelloramento do foro de 1982 (art. 9.2) non recoñece a lingua ningunha o carácter de lingua propia de Navarra; mais a posterior Lei foral do éuscaro de 1986 outorga o carácter de linguas propias de Navarra tanto ó castelán como ó éuscaro (art. 2.1).
País Valenciano
O Estatuto de autonomía do País Valenciano tamén inclúe a definición do valenciano, variedade do catalán falada no País Valenciano, como lingua propia (art. 6.1). Tal definición non se elevou a rango estatutario até a súa reforma en 2006, malia que xa a estabelecía a Lei de uso e ensinanza do valenciano de 1983 (art. 2 e 7.1).
País Vasco
O Estatuto de autonomía do País Vasco de 1979, recoñece o éuscaro como lingua propia do pobo vasco (art. 6.1). A proposta de reforma do Estatuto, coñecida como Plan Ibarretxe, mantiña dito carácter (art. 8.1).
Asturias
A Lei de uso e promoción do asturiano, variedade do asturleonés falada en Asturias, aprobada pola Xunta Xeral do Principado de Asturias en 1998, no seu artigo primeiro, recoñece esta lingua como «tradicional» de Asturias, sen a definir como propia.
Castela e León
O Estatuto de Autonomía de Castela e León estabelece que o dialecto leonés, variedade do asturleonés falada na rexión de León, será obxecto de protección por parte das institucións autonómicas. A súa protección, uso e promoción han ser obxecto de regulación. Á súa vez, recóllese o respecto e a protección da lingua galega. Ambas non son estabelecidas como linguas propias.
Andorra
O termo transcendeu o ámbito autonómico español xa que a Lei de Ordenación da Lingua Oficial de Andorra (decembro de 1999) incorporouno na súa exposición de motivos: «A lingua catalá é a lingua propia do pobo andorrano».
Jableh
Jableh (جبلة: جبلة‎ Ǧabla), tamén soletreado Jebleh, Jabala, Jablah ou Gabala, é unha cidade costeira do mediterráneo en Siria, 25 km ao norte de Baniyas e 25 km ao sur de Latakia, con arredor de 80000 habitantes (2008).
A cidade alberga a tumba e a mesquita do sultán Ibrahim Bin Adham, un famoso místico sufí que renunciou ao seu trono e dedicouse á oración polo resto da súa vida.
Historia
left|miniatura|O teatro romano de Jableh Jableh estivo habitado desde polo menos o segundo milenio a. C. A cidade foi parte do reino ugarita e foi mencionada como "Gbʿly" nos arquivos da cidade arredor de 1200 a. C. Na Antigüidade Jableh foi unha cidade romana importante. Un dos restos principais deste período é un teatro, capaz de aloxar arrdor de 7000 espectadores. Restos aínda máis antigos atopáronse preto da beiramar, datados na Idade de Ferro ou a Era fenicia.
No período medieval, Jableh foi parte do Principado de Antioquía, un dos Estados Cruzados, até que foi capturada por Saladino en 1189 durante a Terceira Cruzada. Un residente famoso foi Hugo de Xabala, o bispo da cidade, quen informou da caída de Edesa ao papa Uxío III, e foi a primeira persoa a falar do Preste Xoán.
A menos dun quilómetro do centro de cidade xace o sitio antigo de Gibala, hoxe coñecido como Tell Tweini. Esta cidade foi habitada desde o terceiro milenio a. C. até o período persa.
Economía
A maioría da poboación Jableh depende da agricultura para subsistir, cultivan laranxas e limóns, olivas. No medio rural atópase un gran número de invernadoiros para o cultivo de hortalizas. No centro da cidade os habitantes traballan no comercio e hai pequenas fábricas de algodón e de zume de laranxa.
A Corredoira, O Sisto, Dozón
A Corredoira é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 20 habitantes (14 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Decímetro
O decímetro é unha unidade de lonxitude. É o primeiro submúltiplo do metro e equivale á décima parte del. O seu símbolo é dm.
Teatro dell'Opera di Roma
dereita|miniatura|250x250px|Fachada do Teatro dell'Opera. O Teatro dell'Opera di Roma é un teatro de ópera en Roma, Italia. Orixinalmente aberto ó público en novembro de 1880 como Teatro Costanzi, sufriu varios cambios de nome así como diversas melloras. No presente ten unha capacidade de 1 600 persoas.
Os xogadores de xadrez
Os xogadores de xadrez, é unha pintura ao óleo sobre madeira de Thomas Eakins realizada en 1876. Consérvase no Museo Metropolitano de Arte de Nova York desde 1881 cando foi doada polo propio pintor.
Mastigación
miniatura|dereita|250px|Un mono mastigando, mentres que os outros miran A mastigación é unha parte da función dixestiva presente nunha gran variedade de animais, incluído o home. É o proceso mediante o cal esmágase a comida previamente inserida ao comezo da dixestión.
No home, a mastigación corre a cargo dos dentes ou, máis concretamente, dos molares, en colaboración coa lingua. O produto da mastigación é o bolo alimenticio. A peza dental ten unhas cúspides que facilitan a mastigación e teñen que desprazarse para favorecer a superficie da mastigación.
Os xogadores de xadrez
Descrición
O cadro representa unha situación complexa, dous amigos do pai do pintor atópanse participando nunha partida de xadrez e están observados con moita atención, polo pai do propio pintor, Benjamin. O pintor fixo honor ao seu pai cunha inscrición na mesa onde di: «O fillo de Benjamin Eakins pintou isto 76».
Teatro dell'Opera di Roma
Historia
O teatro da Ópera de Roma foi orixinalmente coñecido como Teatre Costanzi polo seu construtor, o empresario Domenico Costanzi (1810-1898). Foi financiado privadamente por Constanzi, quen lle encargou o proxecto ó arquitecto milanés Achille Sfondrini (1836-1900), un especialista na construción e renovación de teatros. Sfondrini prestou especial atención no seu proxecto á acústica da sala, que orixinalmente tiña unha capacidade de 2 212 espectadores, planta de ferradura, tres pisos de palcos, un anfiteatro e dúas galerías, que remataban nunha cúpula decorada con frescos de Annibale Brugnoli.
Costanzi encargouse persoalmente da xestión do teatro, e durante o seu mandato producíronse importantes estreas mundiais, como o de Cavalleria rusticana, de Pietro Mascagni. Coa morte de Costanzi, o seu fillo Enrico fíxose cargo da empresa do teatro, producíndose na súa etapa o maior acontecemento da historia do teatro: a estrena de Tosca, de Giacomo Puccini (14 de xaneiro de 1900).
En 1907, o Teatro Costanzi foi adquirido polo empresario Walter Mocchi. A partir de 1912, a esposa de Mocchi, a soprano Emma Carelli encargouse da dirección. Durante a súa xestión pode destacarse a primeira representación en Italia de Parsifal, de Wagner, e a visita dos Ballets Rusos de Sergei Diagilev.
En 1926, o teatreo foi adquirido polo concello de Roma, que cambio o seu nome por Teatro Real dell'Opera. Foi parcialmente reconstruído e reaberto o 27 de febreiro de 1928 con Il Nerone, de Arrigo Boito. A reconstrución consistiu, a grandes trazos, no derrubo do anfiteatro, para engadir un cuarto piso de palcos, a redecoración de toda a sala, ademais da instalación dunha gran lámpada, de cristal de Murano, de 6 metros de diámetro. Ademais, no exterior, abriuse unha nova entrada principal na actual Piazza Beniamino Gigli.
Despois da proclamación da república, o nome do teatro cambiou a Teatro dell'Opera. En 1958, por mor da celebración dos Xogos Olímpicos en 1960, fíxose unha segunda reconstrución, que cambiou radicalmente o estilo do exterior, construíndo a fachada actual e a entrada. Mantendo a lendaria acústica da sala, restaurouse a decoración en estuco, instalouse un sistema de aire acondicionado, ampliouse o proscenio e deixouse a súa capacidade en 1 600 butacas.
Distrito Bukomansimbi
Bukomansimbi é un distrito da Rexión Central de Uganda, denominado así pola súa capital, Bukomansimbi. Segundo o censo do 2002 tiña unha poboación estimada de 139.556 habitantes.
Limita co Distrito Gomba polo norte, co Distrito Kalungu polo leste, co Distrito Masaka polo sueste, co Distrito Lwengo polo suroeste e co Distrito Sembabule polo noroeste. O distrito creouse no 2010, entrando en funcionamento o 1 de xullo do mesmo ano, anteriormente formando parte do Distrito Masaka.
Guión
Guión pode referirse a:
Huayna Picchu
300px|miniatura|Construcións incas da cima da montaña Huayna Picchu.
miniatura|Interior dunha das covas do chamado Templo da Lúa.
A montaña Huayna Picchu, en quechua Wayna Pikchu, (cunha altitude de 2.667 msnm) forma parte dos contrafortes orientais do macizo de Salcantay, en Cuzco, Perú. É parte dunha gran formación orográfica coñecida como Batólito de Vilcabamba, na Cordilleira Central dos Andes peruanos e é coñecida principalmente por ser o pano de fondo da maioría de fotografías panorámicas dos restos arqueolóxicos incas de Machu Picchu. Con todo ela mesma alberga tamén importantes restos arqueolóxicos relacionados co famoso complexo inca.
Camiño cara ao cume
Un camiño que parte do extremo norte de Machu Picchu atravesa a estreita lingua de terra que conecta as montañas Machu e Huayna Picchu. Logo o camiño bifúrcase. O ramal dereito ascende á cima. A súa construción debeu ser ardua e en extremo perigosa: É un camiño moi empinado, estreito, que inclúe varios tramos con escalinatas talladas na roca viva ao bordo mesmo da parede vertical da roca. Ao final, e coroando o Huayna Picchu hai algunhas construcións menores, incluíndo unha portada e unha pedra labrada grande a modo de trono que se coñece como "Cadeira do inca". Pero o máis interesante aquí é a vista que se ten dos restos arqueolóxicos do Machu Picchu e do río Urubamba ao fondo do Canón, cuxas augas turbulentas óense tronar aínda nun sitio tan elevado. O nevado Salcantay (sacralizado polos incas) é visible desde aquí como o é tamén a curiosa aliñación que existe entre o Huayna Picchu, o cume do Machu Picchu e o mencionado nevado que segundo Johan Reinhard é unha das principais razóns polas que Machu Picchu foi importante en tempos de Pachacuti (1438-1572).