cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orestes
Nas Euménides de Esquilo, trala vinganza (ás veces coa axuda de Electra) Orestes tolea e é perseguido polas Erinias (que non fan o mesmo con Electra), cuxo deber é castigar calquera violación dos nós de piedade familiar. Orestes refúxiase no templo de Delfos, pero, malia que Apolo lle ordenara levar a cabo a vinganza, non é quen de protexer a Orestes das súas consecuencias. Finalmente, Atenea recíbeo na acrópole de Atenas e organiza un xuízo formal do caso ante o Areópago, un tribunal formado por doce xuíces áticos. As Erinias esixen a súa vítima, Orestes alega que recibira as ordes de Apolo, e os votos dos xuíces quedan divididos equitativamente e Atenea o declara inocente co seu voto decisivo. As Erinias son pacificadas cun novo ritual no que son adoradas como Euménides e Orestes dedica un altar a Atenea Areia.
Con Esquilo o castigo termina aquí, pero, segundo Eurípides, para poder escapar da persecución das Erinias, Apolo ordenou a Orestes ir a Tauro (actual Crimea), apoderarse da estatua de Artemisa Tauropola, que caera do ceo, e levala a Atenas. Orestes marchou a Tauro con Pílades e os dous foron encarcerados polos habitantes da rexión, os tauri, que tiñan por costume sacrificar todos os estraños a Artemisa. A sacerdotisa de Artemisa encargada de realizar o sacrificio era a súa irmá Ifixenia, quen ofrece liberar a Orestes (sen saber que era seu irmán) se este leva consigo unha carta até Grecia. Orestes rexeita facelo, pero ofrece a Pílades levar a carta mentres el queda para ser sacrificado. Tras un conflito de mutuo afecto, Pílades termina por acceder, pero a carta fai que Orestes e Ifixenia se recoñezan e os tres escapan xuntos, levando con eles a imaxe de Artemisa.
Morre pola mordedura dunha serpe en Arcadia, e o seu corpo é levado a Esparta (onde é soterrado e se converte en obxecto de culto) ou, segundo unha lenda italiana, a Aricia, de onde é trasladado a Roma (Servio, Sobre a Eneida, ii.116).
Antes da Guerra de Troia, Orestes estivera prometido á súa curmá Hermíone, filla de Menelao. Tras ela, Menelao quixo que a súa filla casase con Neoptólemo. Orestes e Neoptólemo loitaron, e este último morreu. Ao casar con Hermíone e facerse con Argos e Arcadia despois de que os seus tronos quedaran vacantes, Orestes chegou a ser o gobernante de todo o Peloponeso. O seu fillo, Tisámeno, foi máis tarde asasinado polos heráclidas.
Nunha versión da historia de Télefo, Orestes foi apresado por este, quen esixía que Aquiles o sandase.
Segundo algunhas fontes, Orestes foi pai de Pentilo coa súa medio-irmá Erígone.
Orestes na literatura
A historia de Orestes foi obxecto da Orestíada tanto de Esquilo (Agamenón, Coéforas, Euménides) como de Estesícoro, da Electra de Sófocles, e da Electra, Ifixenia en Táuride e Orestes de Eurípides. Existe un poema épico en latín, formado por uns 1.000 hexámetros, titulado Orestes Tragoedia, atribuído a Draconcio de Cartago.
Orestes aparece tamén como personaxe principal de varias lendas relacionadas coa súa tolemia e purificación, tanto en Grecia como en Asia. Nelas Orestes é o mortal cheo de culpa ao que purifican do seu pecado pola graza dos deuses, cuxa misericordiosa xustiza se amosa a todas as persoas cuxo crime sexa mitigado por circunstancias atenuantes. Os implacables lazos de sangue da sociedade primitiva dan lugar a un xuízo xusto e, en Atenas, cando os votos dos xuíces están divididos equitativamente, prevalece a compaixón.
Outros Orestes
Outros personaxes da mitoloxía grega co nome de Orestes foron:
Marcos Blanco Jorge
Marcos Blanco Jorge, nado en Ribadavia en 1970, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Estudou Ciencias Políticas, aínda que non rematou a carreira. Exerceu como comerciante. Foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Ribadavia. No 2003 encabezou a candidatura socialista e foi elixido alcalde, grazas ao apoio de BNG, co cal formou goberno. No 2007 gañou as eleccións, con 6 escanos dos 13 cos que conta a capital do Ribeiro, polo que foi reelixido e mantivo o goberno de coalición cos nacionalistas. En 2011 volveu ser alcalde, cos mesmos resultados do 2007, pero sen reeditar o bipartito co BNG. Non se presentou á reelección no 2015. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 foi candidato número 3 dos socialistas por Ourense, máis non resultou elixido.
Número da Comunidade Europea
O Número da Comunidade Europea ou número CE (European Community number, EC Number) é un identificador único de sete díxitos que se asigna a cada substancia química na Unión Europea pola Comisión Europea con finalidade regulatoria para o seu uso nas normativas. O denominado Inventario CE comprende tres inventarios: EINECS, ELINCS e a lista NLP.
Estrutura
O número CE pode escribirse en forma xeral como: NNN-NNN-R, onde R é un díxito de comprobación e N representa números enteiros. O díxito de comprobación calcúlase usando o método do ISBN. De acordo con este método, o díxito de comprobación R é o seguinte módulo suma 11:
Se R é igual a 10, esa combinación de díxitos non se usa para un número CE. Como exemplo, o número CE da dexametasona é 200-003-9. N1 é 2, desde N2 a N5 é 0, e N6 é 3.
O resto é 9, que é o díxito.
Inventario CE
O inventario CE inclúe as substancias contidas nos seguintes inventarios. O contido destes inventarios está fixado e é oficial.
Lista de números
A Axencia de Produtos Químicos Europea (European Chemicals Agency, ECHA) tamén aplica o formato de números CE ao que se denomina "Número de lista". Os números asígnanse baixo a Regulación REACH sen que neste caso estean legalmente recoñecidos. Por tanto, non son oficiais porque non foron publicados no Diario Oficial da Unión Europea. Os números de lista son soamente ferramentas administrativas e non deberían utilizarse con fins oficiais.
Areas, Cea, Vilagarcía de Arousa
Areas é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Mauro Scaloni
Mauro José Scaloni, nado en Pujato, Arxentina, o 25 de abril de 1976, é un ex futbolista arxentino que xogaba como centrocampista.
Pregamento de proteínas
miniatura|dereita|380px|Proteína antes e despois do seu pregamento. right|380px|miniatura|Resultado do pregamento de proteínas. O pregamento de proteínas é o proceso polo cal as proteínas adquiren a súa forma ou conformación. É o proceso físico polo cal un polipéptido se prega adoptando a súa estrutura tridimensional funcional característica a partir dun enrolamento aleatorio inicial. Todas as proteínas aparecen como un polipéptido non pregado ou de enrolamento ao chou cando son traducidas a partir dunha secuencia de ARNm a unha cadea liñal de aminoácidos. Este polipéptido carece dunha estrutura tridimensional desenvolvida (a imaxe da esquerda na primeira figura). Os aminoácidos interaccionan uns con outros para producir unha estrutura tridimensional ben definida, a proteína pregada (a imaxe da dereita da primeira figura), coñecida como estado nativo. A estrutura tridimensional resultante está determinada principalmente pola secuencia de aminoácidos, segundo o dogma de Anfinsen, aínda que tamén poden influír outros factores. O ambiente en que está a proteína e factores externos poden afectar ao seu estado de pregamento (temperatura, pH, presenza de substancias, campos eléctricos...), e existen unhas proteínas chamadas chaperonas especializadas en axudar ao pregamento e agregación de proteínas, e tamén os prións poden afectar ao seu pregamento.
Mauro Scaloni
A súa carreira discorreu á sombra da do seu irmán máis novo, Lionel Scaloni, formando parte sempre dos mesmos clubs que el, pero xogando nos equipos filiais. Cando Lionel deu o salto ao fútbol europeo, fichando polo Deportivo da Coruña, Mauro fixo o mesmo incorporándose ao Fabril, no que permaneceu durante 9 tempadas sen chegar a xogar ningún partido oficial.
Pregamento de proteínas
A estrutura tridimensional correcta é esencial para que a proteína funcione, aínda que algunhas partes de proteínas funcionais poden permanecer sen pregar. Cando hai fallos no pregamento dunha proteína para que adopte a súa estrutura nativa, orixínanse xeralmente proteínas inactivas, pero nalgúns casos as proteínas mal pregadas teñen unha funcionalidade modificada ou tóxica. Crese que varias enfermidades neurodexenerativas e doutros tipos se orixinan pola acumulación de fibrilas amiloides formadas por proteínas mal pregadas. Moitas alerxias son causadas polo pregamento das proteínas, xa que o sistema inmunitario non pode producir anticorpos para certas estruturas proteicas.
Mauro Scaloni
Traxectoria
Comezou nas categorías inferiores de Newell's Old Boys, sen chegar a debutar na Primeira División Arxentina.
Pregamento de proteínas
O proceso contrario ao pregamento das proteínas é a desnaturalización das proteínas, na cal se desfai o pregamento e se alteran algunhas das estruturas da proteína.
Mauro Scaloni
Traxectoria
En 1996 foi fichado por Estudiantes de La Plata, xunto ao seu irmán Lionel, realizando dúas pretempadas co equipo profesional, pero xogando finalmente no filial. Foi neste equipo onde marcou o seu único gol, contra o filial de River Plate.
Pregamento de proteínas
Relación entre a secuencia de aminoácidos e o pregamento
miniatura|dereita|300px|Ilustración da principal forza que impulsa a formación da estrutura das proteínas. No pregamento compacto da dereita os aminoácidos hidrofóbicos (esferas negras) están en xeral protexidos do contacto co solvente.
Mauro Scaloni
Traxectoria
Permaneceu en Estudiantes até 1997, cando foi traspasado xunto ao seu irmán ao Deportivo da Coruña. Foi asignado ao filial do club, o Fabril, onde permaneceu nove tempadas, aínda que sen chegar a xogar ningún partido oficial. Deixou o Deportivo e o fútbol en 2006, cando seu irmán marchou cedido ao West Ham inglés.
Os Arantes, Fanoi, Abadín
Os Arantes é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Pregamento de proteínas
Relación entre a secuencia de aminoácidos e o pregamento
A secuencia de aminoácidos dunha proteína determina a súa conformación nativa. Unha molécula proteica prégase espontaneamente durante ou despois da súa biosíntese. Aínda que estas macromoléculas pode considerarse que se autoensamblan, o proceso tamén depende do solvente (auga ou bicapa lipídica), da concentración de sales, da temperatura, e da presenza de proteínas chaperonas moleculares.
As proteínas pregadas xeralmente teñen as cadeas laterais hidrófobas dos aminoácidos agochadas na parte interna. O empaquetamento estabiliza o estado pregado, xa que as cadeas laterais hidrófilas ou cargadas ocupan a superficie exposta ao solvente por onde interaccionan coa auga que as rodea. A minimización do número de cadeas laterais hidrófobas que quedan expostas á auga é unha importante forza impulsora do proceso de pregamento. A formación de enlaces de hidróxeno intramoleculares proporciona outra importante contribución á estabilidade das proteínas. A forza dos enlaces de hidróxeno depende da contorna que os rodea, así os enlaces de hidróxeno que están envoltos nunha zona hidrofóbica contribúen máis á estabilidade do estado nativo ca aqueles outros que están expostos a un ambiente acuoso.
O proceso de pregado con frecuencia empeza cotraducionalmente (á vez que se traducen as proteínas), de modo que o extremo N-terminal da proteína empeza a pregarse cando a porción C-terminal da proteína aínda está sendo sintetizada polo ribosoma. Proteínas especializadas chamadas chaperonas axudan no pregamento doutras proteínas. Un exemplo ben estudado é o do sistema bacteriano GroEL, que axuda ao pregamento de proteínas globulares. En eucariotas as chaperonas coñécense como proteínas de choque térmico. Aínda que a maioría das proteínas globulares poden adoptar sen axuda o seu estado nativo, o pregamento asistido por chaperonas é necesario algunhas veces no ateigado ambiente celular para impedir agregacións entre as proteínas; as chaperonas tamén se usan para impedir pregamentos e agregacións incorrectas que poden acontecer como consecuencia da exposición á calor ou a outros cambios no ambiente celular.
Hai dous modelos de pregamento de proteínas que foron actualmente confirmados: Modelo de difusión-colisión: Neste modelo fórmase un núcleo da estrutura, despois fórmase a estrutura secundaria, e finalmente estas estruturas secundarias chocan e empaquétanse apertadamente, orixinando estruturas superiores. Modelo de nucleación-condensación: Neste modelo as estrururas secundaria e terciaria da proteína orixínanse ao mesmo tempo. Recentes estudos mostraron que algunhas proteínas mostran características de ambos os modelos de pregamento.
Os científicos estudaron como moitas moléculas idénticas se pregaban en masa. En xeral, parece que ao facer a transición desde o estado nativo, unha determinada secuencia de aminoácidos toma aproximadamente a mesma ruta e procede por medio de aproximadamente os mesmos intermediatos e estados de transición. A miúdo o pregamento implica primeiro o establecemento de estruturas secundarias e supersecundarias regulares, en especial hélices alfa e follas beta, e despois o da estrutura terciaria. A formación de estrutura cuaternaria xeralmente implica a ensamblaxe ou coensamblaxe de subunidades que están xa pregadas. As estruturas en hélice alfa regular e folla beta préganse rapidamente porque están estabilizadas por enlaces de hidróxeno intramoleculares, como foi descuberto por Linus Pauling. O pregamento das proteínas pode implicar a formación de enlaces covalentes como as pontes disulfuro, que se forman entre dous residuos de cisteína, ou a formación de clústeres metálicos. Pouco despois de estabilizárense nas súas conformacións nativas máis enerxeticamente favorables, as moléculas poden pasar a través dun estado intermedio chamado "glóbulo fundido" (molten globule).
Porén, o feito esencial do pregamento, segue sendo que a secuencia de aminoácidos de cada proteína contén a información que especifica tanto a estrutura nativa coma a vía para atinguir ese estado. Isto non quere dicir que todas ou case todas as secuencias idénticas de aminoácidos se preguen sempre de xeito similar. As conformacións difiren debido a factores ambientais tamén; de modo que proteínas similares se pregan de modo diferente dependendo en onde se atopen. O pregamento é un proceso espontáneo independente da enerxía cedida por nucleósidos trifosfato, como o ATP. O paso ao estado pregado está impulsado principalmente por interaccións hidrofóbicas , formación de enlaces de hidróxeno intramoleculares, e de forzas de van der Waals, e oponse a el a entropía conformacional.
Alteración do estado nativo
En certas condicións as proteínas non poden pregarse na súa forma bioquimicamente funcional. As temperaturas que están por riba ou por debaixo de determinado rango no que as células normalmente viven fan que as proteínas sexan termicamente inestables e se despreguen ou desnaturalicen (como cando se coce un ovo e a clara se volve opaca). O mesmo fan as altas concentracións de solutos, o pH extremo, forzas mecánicas, e a presenza de desnaturalizantes químicos. Porén, a estabilidade térmica das proteínas non é constante para todas. Por exemplo, as bacterias hipertermófilas crecen a temperaturas de 122 °C, o cal require que as súas proteínas e complexos proteicos sexan estables a esas altas temperaturas.
Unha proteína completamente desnaturalizada carece de estrutura terciaria e secundaria, e ten o que se chama un enrolamento aleatorio (random coil). En certas condicións algunhas proteínas poden volverse a pregar; pero, en moitos outros casos, a desnaturalización é irreversible. As células ás veces protexen as súas proteínas contra a influencia desnaturalizante da calor con proteínas chamadas chaperonas ou proteínas de choque térmico, que axudan a outras proteínas a pregarse ou a permanecer correctamente pregadas. Algunhas proteínas nunca se pregan nas células a non ser coa asistencia destas chaperonas, as cales illan unha proteína para que o seu pregamento non se vexa interrompido polas interaccións con outras proteínas ou axudan a despregar as proteínas mal pregadas, dándolles unha segunda oportunidade para que se preguen correctamente. Esta función é crucial para impedir a precipitación en agregados amorfos insolubles.
Pregamento incorrecto e doenzas neurodexenerativas
As proteínas agregadas están asociadas con enfermidades relacionadas con prións como a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob, a encefalopatía esponxiforme bovina (enfermidade das vacas tolas), enfermidades relacionadas con depósitos amiloides como o Alzheimer e a cardiomiopatía amiloide familiar ou a polineuropatía, así como as enfermidades de agregación intracitoplasmática como as enfermidades de Huntington e Parkinson. Estas enfermidades dexenerativas que aparecen a idades avanzadas están asociadas coa agregación ou incorrecto pregamento de proteínas en agregados insolubles extracelulares e/ou inclusións intracelulares nos que hai fibrilas amiloides de folla beta cruzada. Non está completamente claro se os agregados son a causa ou simplemente a consecuencia da perda da homeostase das proteínas, é dicir, do equilibrio entre a síntese, pregamento, agregación e renovación das proteínas, pero a aprobación recente pola Axencia Europea de Medicinas do uso de Tafamidis ou Vyndaqel (un estabilizador cinético da transtiretina tetramérica) para o tratamento de enfermidades amiloides da transtiretina suxire que é o proceso de formación das fibrilas amiloides e non as fibrilas amiloides por si mesmas o que causa a dexeneración do tecido posmitótico nas doenzas amiloides humanas. Cando se produce o incorrecto pregamento e a degradación excesiva en vez do pregamento e función normais orixínanse varias proteopatías como o enfisema asociado a antitripsina, fibrose quística e enfermidades de almacenamento lisosómico, nas que a perda de función é a orixe do trastorno. Aínda que a terapia de substitución de proteínas foi usada historicamente para corrixir estes últimos trastornos, unha aproximación emerxente é o uso de chaperonas farmacéuticas para pregar as proteínas mutadas e facelas funcionais.
O paradoxo de Levinthal e a cinética
O paradoxo de Levinthal ten como consecuencia que se unha proteína se pregase probando secuencialmente todas as súas posibles conformacións, facelo levaría unha cantidade astronómica de tempo, mesmo se as conformacións fosen mostreadas a velocidades de nanosegundos ou picosegundos. Baseándose na observación de que as proteínas se pregan cunha rapidez moito maior, Levinthal propuxo que non ten lugar unha busca de conformación aleatoria, e que a proteína debe pregarse a través dunha serie de estados intermedios metaestables.
A duración do proceso de pregamento varía drasticamente dependendo da proteína de que se trate. Cando se estudan in vitro, as proteínas que se pregan máis lentamente requiren moitos minutos ou horas para pregarse debido á isomerización da prolina, e deben pasar a través de varios estados intermedios, que funcionan como puntos de comprobación, antes de que o proceso se complete. Por outra parte, proteínas con dominios únicos moi pequenos con lonxitudes de ata cen aminoácidos préganse tipicamente nun só paso. A norma son escalas de tempo de milisegundos e o pregamento de proteína máis rápido coñecido complétase nuns poucos microsegundos.
Dicroísmo circular
O dicroísmo circular é unha das ferramentas máis xerais e básicas para estudar o pregamento de proteínas. A espectroscopía de dicroísmo circular mide a absorción de luz polarizada circularmente. Nas proteínas, estruturas como as hélices alfa e as follas beta son quirais, e dese modo absorben ese tipo de luz. A absorción desta luz actúa como un marcador do grao de pregamento do conxunto da proteína. Esta técnica utilizouse para medir o despregamento en equilibrio (equilibrium unfolding) da proteína medindo o cambio na súa absorción como unha función da concentración de desnaturalizantes ou da temperatura.
Unha variante do dicroísmo circular utilizada para determinar a conformación de grandes proteínas en solución é o dicroísmo circular vibracional de proteínas (VCD), que actualmente aplica a transformada de Fourier, e que se combina con difracción de raios X.
Interferometría de polarización dual
Esta técnica baséase en medir as propiedades ópticas de capas moleculares e que nalgunhas ocasións foi tamén utilizada para o estudo de cambios conformacionais en proteínas.
Proteólise
A proteólise úsase rutineiramente para probar a fracción non pregada nun amplo rango de condicións de solución; por exemplo, a proteólise paralela rápida (FASTpp).
Pinzas ópticas
As pinzas ópticas foron utilizadas para estender moléculas proteicas desde ao seus extremos N- e C-terminal e despregalas e estudar o seu subseguinte repregamento. A técnica permite medir os graos de pregamento dunha soa molécula. Por exemplo, as pinzas ópticas foron aplicadas recentemente para o estudo de proteínas pregadas e despregadas implicadas na coagulación do sangue. O factor de von Willebrand (vWF) é unha proteína que exerce un papel esencial na coagulación do sangue á que se lle aplicaron estas técnicas.
Paisaxe de enerxía do pregamento de proteínas
O fenómeno do pregamento de proteínas foi principalmente un esforzo experimental ata que Joseph Bryngelson e Peter Wolynes ao final da década de 1980 e principio da de 1990 formularon a teoría da paisaxe de enerxía (energy landscape) das proteínas. Unha paisaxe de enerxía é un mapeado de todas as posibles conformacións dunha molécula, ou as posicións espaciais de moléculas que interaccionan nun sistema, e os seus niveis enerxéticos correspondentes, normalmente enerxía libre de Gibbs, nun sistema de coordenadas cartesianas de dúas ou tres dimensións. Esta aproximación introduciu o principio de mínima frustración. Este principio di que a natureza elixiu as secuencias de aminoácidos de modo que o estado pregado da proteína sexa moi estable. Ademais, as interaccións non desexadas entre aminoácidos durante a ruta do pregamento son reducidas facendo que a adquisición do estado pregado sexa un proceso moi rápido. Aínda que a natureza reduciu o nivel de frustración nas proteínas, este permaneceu en certo grao, como se pode observar en presenza da chamada mínima local na paisaxe de enerxía das proteínas. Unha consecuencia destas secuencias evolutivamente seleccionadas é que se cre que as proteínas xeralmente teñen globalmente "paisaxes de enerxía canalizadas" (con forma de funil, termo acuñado por José Onuchic) que son en gran medida dirixidas cara ao estado nativo. Esta paisaxe de tipo "funil de pregamento" (folding funnel) permite ás proteínas pregarse no seu estado nativo a través de calquera das múltiples rutas e intermediatos, en vez de teren que estar restrinxidas a usar un só mecanismo. A teoría está apoiada tanto polas simulacións computacionais de proteínas modelo coma por estudos experimentais, e foi utilizada para mellorar os métodos para a predición da estrutura das proteínas e o deseño de proteínas. A descrición do pregamento de proteínas pola nivelación da paisaxe de enerxía libre é tamén consistente coa 2ª lei da termodinámica.
Modelaxe do pregamento de proteínas
dereita|miniatura|350px|Folding@home utiliza [[modelo de estado de Markov|modelos de estado de Markov, como o deste diagrama, para modelar as posibles formas e rutas de pregamento que unha proteína pode adoptar a medida que condensa a partir do seu estado inicial de enrolamento aleatorio (esquerda) ata a súa estrutura nativa tridimensional (dereita).]]
As técnicas de novo ou ab initio para a predición da estrutura das proteínas computacional están relacionadas cos estudos experimentais do pregamento de proteínas, pero son estritamente diferentes. A dinámica molecular é unha importante ferramenta para o estudo do pregamento e dinámica das proteínas en simulacións informáticas. Debido ao custo computacional, as simulacións de pregamento de dinámica molecular ab initio con auga explícita están limitados a péptidos e proteínas moi pequenas. As simulacións de dinámica molecular de proteínas grandes seguen restrinxidas á dinámica da estrutura experimental ou o seu despregamento a alta temperatura. Para simular o proceso de pregamento de longa duración (de máis de 1 microsegundo), como o pregamento de proteínas de pequeno tamaño (de arredor de 50 residuos) ou maiores, poden introducirse algunhas aproximacións ou simplificacións nos modelos proteicos para acelerar o proceso de cálculo.
O proxecto de computación distribuída de 5 petaFLOP Folding@home simula o pregamento de proteínas utilizando o tempo de procesamento desocupado ou libre da PlayStation 3 e das CPU e GPU de computadores persoais de voluntarios. Un sistema de computación distribuída consta de múltiples computadores autónomos que se comunican a través dunha rede de computadores, de modo que os computadores interaccionan uns con outros para conseguir un fin común. O proxecto pretende comprender o pregamento incorrecto das proteínas (que pode orixinar enfermidades) e acelerar o deseño de drogas de proxectos de investigación.
Enoloxía
A enoloxía (do grego οἶνος "viño" e λόγος "coñecemento") é a ciencia, técnica e arte de producir viño. Considérase parte da horticultura.
O enólogo é, tradicionalmente, o asesor técnico responsable de dirixir o proceso de elaboración do viño, o que en inglés se coñece como "winemaker". O enólogo dirixe na adega tanto a elaboración, a almacenaxe, análise, conservación, embotellado e comercialización do viño.
Quen realiza a degustación dun viño, para resaltar as características e calidade deste, é o sommelier.
Aroma
miniatura|dereita|Leira con parras de uva albariña na parroquia de [[Corvillón, Cambados|Corvillón, Cambados.]] miniatura|dereita|Tractores con uva de [[albariño.]]
Sensacións
miniatura|dereita|Interior dunha adega.
Cepas
miniatura|Uvas merlot. miniatura|Bagos de chardonnay logo da [[vendima.]] Cepas máis comúns:
Tintas:
Brancas
Cepas galegas:
Licenciatura en enoloxía
En España, existe un título universitario oficial denominado "Licenciado en Enoloxía. Trátase dun curso de segundo ciclo ao cal se accede directamente desde as licenciaturas en Química, Bioloxía, Farmacia, Enxeñería Agrónoma, Química ou Enxeñería Técnica agrícola. Os obxectivos destes estudos son "proporcionar unha formación científica adecuada nos métodos e técnicas de cultivo de viñedo, elaboración de viños, mostos e outros derivados da vide, análise dos produtos elaborados e almacenaxe, xestión e conservación dos mesmos".
Carradelas, Xermar, Cospeito
Carradelas é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Sterling Hayden
Sterling Walter Hayden, nado como Sterling Relyea Walter en Upper Montclair (Nova Jersey) 26 de marzo de 1916 e finado en Sausalito (California) o 23 de maio de 1986, foi un actor estadounidense.
Graza
miniatura|300px|dereita|Man de Deus nun sartego de San Domingos de Bonaval en Santiago de Compostela No cristianismo, o Amor de Deus por todos e cada un dos homes na súa dimensión de don gratuíto outorgado sen merecemento nin boas obras. É ese amor manifestado na vida, morte e resurrección de Xesús de Nazaret o que, segundo a opinión da maior parte das confesións cristiás, trae á humanidade á salvación, reconciliándoa con Deus Pai.
Tauraco persa
O Tauraco persa, é unha especie de turaco, un grupo de paxaros da familia musofáxidos. Habita nos bosques do oeste e o centro de África, abranguendo dende o leste do Senegal até o Congo e o norte de Angola.
Graza
Fontes
A primeira vez que aparece descrita e anunciada esta experiencia é nas cartas de San Paulo de Tarso; que son os primeiros documentos cristiáns escritos que se conservan. A idea da graza como don que se acolle dende a fe e ten como froito a xustificación sen as boas obras da Lei de Moisés é o fío condutor da Carta aos Romanos e a Carta aos Gálatas.
Entre os Pais da Igrexa, quen máis desenvolveu esta vivencia, dende un punto de vista conceptual, foi San Agostiño de Hipona. Faino en obras como de gratia et libero arbitrio, e de natura et gratia. Particularmente, enfatizou a idea na súa polémica cun dos autores cristiáns máis influentes Pelaxio, xustamente considerado como un herexe por defender que o home se salva debido á súa virtude e ás súas boas obras.
Sterling Hayden
Traxectoria
Sterling Walter naceu en Nova Jersey, fillo de George e Frances Walter. Despois da morte do seu pai, foi adoptado aos nove anos por James Hayden, pasando a chamarse Sterling Walter Hayden. De neno viviu en New Hampshire, Massachusetts, Pensilvania, Washington, D.C. e Maine. Neste último estado, estudou na escola Wassookeag de Dexter.
Graza
Fontes
A experiencia da bondade gratuitamente ofrecida supón que non haxa lugar, na experiencia cristiá auténtica, para o orgullo,a vangloria ou o desprezo dos demais. A humildade como actitude primixenia da vivencia do crente será unha constante nos escritos dos pensadores cristiáns e dos doutores da Igrexa.
A Reforma
Será Martiño Lutero quen no século XVI, defenda esta idea dun xeito radical, abríndose unha interpretación que puña en cuestión as indulxencias, e unha relixiosidade que volvera ao medo á condenación e á merca da salvación mediante todo tipo de prácticas. Para Lutero, seguindo a S. Paulo e a S. Agostiño, o home, en canto escravo do pecado, débelle a salvación á misericordia e o perdón de Deus a través de Cristo, e non a mérito ningún pola súa parte. Esta será a idea central do protestantismo, que axiña denunciará a práctica institucional de Igrexa Católica e provocará a condena por parte desta e a división que permanece ata hoxe no cristianismo occidental.
Concepción católica
Para a Igrexa católica, a salvación ou xustificación é obra da soa graza de Deus, pero entende que a aceptación persoal coopera na acción xustificadora de Deus, aínda que recoñece que tal cooperación é tamén en si mesma acción do Espírito Santo.
Sterling Hayden
Traxectoria
Hayden era un aventureiro e un home de acción, sen nada que envexar ás personaxes que despois interpretou no cinema. Aos dezaseis anos deixou os estudos para traballar nun barco para ver mundo, converténdose en pescador nos grandes bancos de Terra Nova. Máis tarde, traballou como mariñeiro, dando a volta ao mundo varias veces.
Na década de 1940, Hayden converteuase en modelo e pouco despois asinou un contrato con Paramount Studios. No seu primeiro filme coñeceu a Madeleine Carroll, da que se namorou e coa que casou. Porén, despois dun par de filmes, deixou Hollywood para servir como axente secreto baixo a dirección de William J. Donovan na OSS. Hayden alistouse no Corpo de Marines co nome de "John Hamilton" (nunca o seu nome real). Os seus servizos na segunda guerra mundial incluíron o asesoramento técnico aos partisanos iugoslavos e como paracaidista en Croacia. Recibiu a Estrela de Prata e un recoñecemento pola Iugoslavia do mariscal Tito.
Graza
Concepción católica
Para a Igrexa católica a graza do perdón e a experiencia do amor gratuíto de Deus comporta o regalo dunha renovación do home interior, dunha vida nova no amor que produce boas obras. Isto é a santidade. Esta vida nova ten un carácter difusivo da que se benefician, na dinámica dun amor sen límites, os demais homes (dogma da comuñón dos santos).
A doutrina católica sostén que nin pecado orixinal nin ningún pecado é capaz de destruír a imaxe de Deus e a arela de bondade que todo home comporta na súa estrutura ontolóxica. Así, se ben ninguén pode merecer a graza primeira que ten como froito a conversión, esta xera un amor activo que, pola resposta libre do home, fai que non sexa desacertado falar de que o crente poida logo merecer as demais grazas útiles para a transformación interior e a realización das boas obras que conducen á obtención da vida eterna. Será na contrarreforma e no Concilio de Trento onde se definan, de xeito pretendidamente definitivo, as posicións da Igrexa Católica ao respecto.
Sterling Hayden
Traxectoria
A súa admiración polos comunistas converteuno en membro do Partido Comunista dos Estados Unidos por un breve período. Segundo a súa biografía, na "caza de bruxas" colaborou co Comité sobre Actividades Antiamericanas, confesando os nomes dos seus vencellos dentro do partido. A súa muller daquela, Betty Denoon, defendeu o seu marido argumentando que os nomes que citara xa estaban nas mans do Comité, que tiña unha copia da listaxe dos membros do Partido Comunista. En calquera caso, Hayden rexeitou a súa propia colaboración co maccarthismo e, segundo algúns, sentiuse tan culpable que caeu no alcoholismo.
Nese momento, Hayden comezou a súa época dourada no cinema, sendo xa recoñecida a súa figura. Así, protagonizou filmes salientábeis como A xungla do asfalto, de John Huston, Johnny Guitar, de Nicholas Ray ou Atraco perfecto de Stanley Kubrick. Aquela década dourada dos anos 50 rematou co divorcio da súa esposa Betty Denoon. O veredito do xuízo outorgou ao actor a custodia dos catro fillos da parella: Christian, Dana, Gretchen e Matthew.
Graza
Concepción luterana
Para as igrexas luteranas, o ser humano é incapaz de poñer nada da súa parte que propicie ou favoreza a propia salvación. O home só pode recibir a xustificación pasivamente.
Sterling Hayden
Traxectoria
Nos anos sesenta casou con Catherine Devine McConnell, coa que compartiu a vida ata a súa morte e coa que tivo dous fillos, Andrew e David. Nese momento, Hayden retirouse do cine, vivindo no seu barco e escribindo a súa autobiografía, Wanderer, que se publicou en 1963. Na década de 1970 apareceu no papel do capitán McCluskey en O padriño e máis tarde continuou a súa carreira televisiva na cadea NBC, con The Tomorrow Show, con Tom Snyder. En 1976 participou na ambiciosa produción de Bernardo Bertolucci Novecento e en 1980 coincidiu con Jane Fonda na comedia de éxito 9 to 5.
Graza
Concepción luterana
Os luteranos non negan que a concesión do perdón non dea como froito unha vida renovada en unión con Cristo. Pero esta vida renovada non é a que provoca a salvación. A xustificación non depende das experiencias ou accións da vida nova do crente senón do exclusivo favor de Deus. Por isto, para Karl Barth, a graza só é graza cando é recoñecida como inconcibible.
Os pensadores luteranos admiten que as estruturas ontolóxicas do ser humano non poden ser destruídas polo mal, pero que a súa realización óntico existencial está determinada enteiramente pola escravitude do pecado. Lembran a expresión de Lutero de que o amor de Deus non encontra previamente o seu obxecto, senón que o crea: os pecadores son fermosos por seren amados e non son amados por seren fermosos (Martiño Lutero nas súas Desputas de Heildelberg)
Sterling Hayden
Traxectoria
Arredor de 1969, Hayden comprou un barco nos Países Baixos e viviu entre París, Connecticut e o seu apartamento de Sausalito, California. En 1976 publicou a súa novela Voyage: A Novel of 1896.
Graza
Concepción luterana
Dietrich Bonhoeffer, no seu libro O Prezo da Graza, ten advertido, porén, contra un concepto de graza que non condena o mal e o pecado e se converte nun mero consolo superficial. Para el a graza é auténtica se chama ao seguimento, se move á unión con Cristo e á renuncia ao propio ego. Segundo á súa concepción, a experiencia do perdón libre e incondicional de todos os pecados move a unha esixencia máis radical ata o sufrimento e o desprezo como resposta ao amor de Cristo.
Ultimamente, autores como Hans Küng teñen intentado demostrar que non existe unha incompatibilidade insalvable entre as concepcións católicas e as protestantes. Oficialmente, en 1999 asinouse unha declaración conxunta entre a Federación Luterana Mundial e o Pontificio Consello para a promoción da unidade dos cristiáns, que supón un achegamento importante nas formulacións católicas e protestantes, no camiño do ecumenismo.
Equipo de protección individual
Equipo de protección individual (EPI) é segundo a directiva 89/686/CEE da Comunidade Europea e o Real Decreto 773/1997, de 30 de maio, calquera equipo individual destinado a ser levado ou suxeitado polo traballador para que o protexa dun ou varios riscos que poidan ameazar ou poñer en perigo a súa seguridade ou saúde, así como calquera complemento ou accesorio para esas funcións.
Tipos de EPI
Os EPI empregados en seguridade laboral están descritos nas normas europeas. As normas non diferencian os EPI segundo sexan para uso por particulares ou traballadores. Aínda así as marcas comerciais teñen liñas de produtos diferenciadas para o uso por particulares e por traballadores, sendo os deseños para o sector industrial máis centrados na seguridade e as normas que no deseño e a estética. Estas normas de seguridade son obrigatorias estando prohibido o uso de EPI non homologados, todos deben levar marcado CE.
Normativa en Europa
Directiva 89/686/CEE, de 21 de decembro (en España Real Decreto 1407/1992), modificada polas directivas:
Avisos
En tódalas obras e lugares de traballo existen avisos en forma de carteis indicando a obrigatoriedade de usar EPI e prohibindo o acceso a persoas alleas. Estes avisos están regulados segundo R.D. 485/1997, ISO 7010 e DIN 4844-2.
Banda Bassotti
Banda Bassotti é un grupo musical italiano que desenvolve un estilo próximo ao ska e ao punk. Formouse nun barrio obreiro da periferia de Roma no ano 1987, nun momento no que os seus membros eran todos traballadores da construción.
O grupo nace moi vinculado ao movemento red skin e cunha ideoloxía de esquerda revolucionaria que non deixan de expresar nas súas cancións. Caracterízanse por unha saudade nostálxica dos logros da Unión Soviética e pola solidariedade coas causas dos pobos sen estado e das loitas populares de todas as partes do mundo. Así, nas súas cancións pódese atopar o compromiso coa causa do independentismo vasco, co pobo palestino, cos zapatistas e tamén cos movementos sociais de esquerdas. Malia non tratar o tema en ningunha canción, nos concertos na Galiza, tamén amosaron as súas simpatías co independentismo galego, e en xeral coa loita dos pobos do Estado español na procura do seu dereito de autodeterminación.
As simpatías co movemento vasco levounos a gravar co selo Esan Ozenki no ano 1995, creando en Italia a filial Gridalo Forte Records. Acompañaron a Negu Gorriak en diversos concertos por todo o mundo, creando unha relación de amizade e simpatía con membros da banda. Cando Negu Gorriak dá o seu concerto de despedida en 1996 acompáñase deles no escenario. Naquela época rumoréase que Banda Bassotti tamén se despedirá dos escenarios ese mesmo ano, porén, tras seis anos sen gravar, volven no 2001 co disco Un'altro giorno d'amore, un duplo CD gravado ao vivo, coa asistencia de Kaki Arkarazo no apartado técnico e con Fermin Muguruza como convidado nun par de temas (un deles unha versión de Kortatu). Dende entón o grupo recupera o seu ritmo de actividade, sacando case un disco novo por ano e dando xiras sen descanso por todo o mundo. É destacábel o seu traballo Así es mi vida, un conxunto de versións de cancións políticas, a maior parte do cancioneiro republicano e do movemento revolucionario suramericano. Nese disco cantan en castelán, catalán, inglés, ruso, alemán e italiano.
Polémica e altercados
En 1996 cando o grupo se dispuña a embarcar no aeroporto de Roma para acudir aos concertos de despedida de Negu Gorriak, foi agredido por un grupo de extrema dereita e estivo a piques de non poder acudir á cita.
En xuño de 2007 o grupo dá un concerto nun local social de Padua como apoio aos membros do grupo armado Nuove Brigate Rosse (Novas Brigadas Vermellas), considerado terrorista polo Estado italiano. O feito trouxo unha grande polémica no país.
O 28 de xuño de 2007, durante un concerto na cidade de Roma, parte do público asistente foi agredido por un grupo de extrema dereita que se presentou armado e invocando a Mussolini. Dous espectadores resultaron feridos.
En agosto de 2007, a Asociación de Vítimas do Terrorismo pediu a suspensión dun concerto da banda en Ferrol, contratado co concello. As alegacións eran que Banda Bassotti facía apoloxía do terrorismo e apoiaba "a ETA e ao seu contorno". As probas remitían á canción "Yup La La" de Así es mi vida, onde se fala da organización armada como "brazo do pobo" e que pode interpretarse como un canto de alegría polo asasinato de Carrero Blanco no ano 1973. A petición sería axiña apoiada por Novas Xeracións do Partido Popular e máis pola Unión Federal de Gardas Civís. A alcaldía de Ferrol negouse a suspender o concerto, que se celebrou a noite do 11 de agosto con grande asistencia de público e sen ningún incidente destacábel.
Así mesmo, no ano 2008 o "Festival Agitación" programado pola UJCE (Unión de Juventudes Comunistas de España) foi censurado por incluír no cartel a Banda Bassotti, o cal provocou moita crispación na organización comunista e moitas outras que mostraron o seu apoio ante esta clara violación do dereito á libre expresión.
Discografía
Teñen participado tamén en varios recompilatorios como Balla e difendie outros de Gridalo Forte Records.
22 de febreiro
O 22 de febreiro é o 53º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 312 días para finalizar o ano, 313 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px| Arthur Schopenhauer. miniatura|100px|Zitkala-Ša thumb|100px|Steve Irwin
Mortes
miniatura|100px| Andy Warhol.
Outros
Os 366 días do ano
Pinsk
Pinsk (en Пінск; en Пинск; en Пинськ; en Pińsk; en Pinskas) é unha cidade da rexión de Brest (Belarús), na rexión histórica da Polesia, ao suroeste de Minsk. A cidade está atravesada polo río Pina, e a rexión é coñecida como a marisma de Pinsk. A poboación actual da cidade é de 130.000 habitantes.
Mucha Giráldez
María del Carmen Giráldez Rodríguez, chamada Mucha, nada no Facho (Beade, Vigo) o 18 de febreiro de 1922 e finada en Vigo o 28 de maio de 2007, foi unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nada no alto da parroquia de Beade, mudouse ao barrio do Calvario cando era unha nena. De extracción humilde, traballou nas fábricas de peixe de Teis. Afiliouse ás Xuventudes Socialistas na preguerra e en 1936 ao PSOE.
-434
Outros
Historia ano a ano
Mucha Giráldez
Traxectoria
Coñecida veciña do barrio do Calvario, e veterana militante do PSdeG, presentouse ás Xerais de 1989 como suplente do candidato a senador e poeta Manuel Cuña Novás. Ao falecer este en 1992, substituíuno na Cámara Alta, onde permaneceu unicamente uns meses ata os comicios de 1993.
Galardóns
Unha gardería do seu barrio leva o seu nome.
Vida persoal
Estivo casada e tivo catro fillos. Á súa morte a familia esparexeu as súas cinzas no monte da Guía.
-444
Outros
Historia ano a ano
Antonio Cánovas del Castillo
Antonio Cánovas del Castillo, nado en Málaga o 8 de febreiro de 1828 e finado en Arrasate (Guipúscoa) o 8 de agosto de 1897, foi un político e historiador español coñecido principalmente polo seu apoio á Restauración borbónica de 1874 e por converterse no máximo dirixente dos conservadores no "sistema de quendas" por el establecido. Foi presidente do goberno español nos períodos 1874-1875, 1875-1879, 1879-1881, 1884-1885, 1890-1892 e 1895-1897.
Traxectoria
Despois da revolución Gloriosa de 1868 e do destronamento de Isabel II encargouse de preparar a volta de Afonso XII, fillo daquela. Foi tamén o redactor do Manifesto de Sandhurst que propiciou, en 1874, o pronunciamento do xeneral Martínez Campos en Sagunto e a proclamación de Afonso XII como rei. Tamén foi o encargado de artellar e dar forma ó sistema da Restauración a partir do denominado "sistema canovosta".
O sistema, de carácter bipardista, e fundamentado na Constitución de 1876 era en teoría unha democracia parlamentaria. Defensor convencido dos beneficios do bipartidismo fundou o Partido Liberal Conservador de tendencia conservadora e favoreceu a formación dun partido liberal que aceptase a lexitimidade do sistema político implantado. Con Práxedes Mateo Sagasta, líder do Partido Liberal Fusionista estableceu a quenda política obrigatoria, mediante o Pacto do Pardo en 1881.
Foi o autor da Constitución de 1876 e asumiu funcións de xefe do estado durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena (1885-1902). Decretou inicialmente o sufraxio restrinxido en 1878 e o sufraxio universal masculino non se restableceu ata 1890 baixo o goberno de Sagasta.
O seu goberno desenvolveu unha política colonial baseada na represión dos partidarios dunha Cuba libre. A política levada a cabo contra o nacionalismo cubano acabaría conducindo a España á perda das últimas colonias na guerra hispano-americana contra os Estados Unidos en 1898. Exerceu igualmente unha forte represión contra a disidencia política no interior de España.
O asasinato
miniatura|Mausoleo de Cánovas en [[Madrid (A. Querol, 1906).]]
Cánovas morreu asasinado o 8 de agosto de 1897 no balneario de Santa Águeda, en Guipúscoa, polo anarquista italiano Michele Angiolillo, que se inscribira no establecemento como correspondente do xornal Il Popolo. Segundo as súas declaracións ó ser detido, atentara contra el en resposta ás mortes e tortura dos revolucionarios detidos en Barcelona tras o atentado contra a procesión de Corpus en xuño de 1896.
Obra
Cánovas del Castillo foi, ademais de político, un activo home de letras. Os seus escritos históricos concedéronlle notable reputación, en especial a súa Historia de la decadencia de España, pola cal foi elixido en 1860, con só 32 anos, membro da Real Academia da Historia. A este honor seguiría a súa incorporación a outras institucións de letras, entre elas, a Real Academia Española en 1867, a Academia de Ciencias Morais e Políticas en 1871 e a Academia de Belas Artes de San Fernando en 1887. Tamén oficiou como director do Ateneo de Madrid (1870-74, 1882-84 e 1888-89).
A súa obra historiográfica mais sobranceira constitúea a Historia General de España (1891-1897) en 18 volumes. Entre as súas publicacións e libros que conteñen textos seus están os seguintes:
10ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|300px|Palacio de Exposicións da Coruña ([[Palexco), onde se celebrou a gala.]] A 10ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou ás producións audiovisuais de Galicia de 2011 e celebrouse o 28 de abril de 2012. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 28 categorías. A cerimonia celebrouse no auditorio Gaviota do Palacio de Exposicións da Coruña (Palexco).
Desenvolvemento
Ao evento acudiron máis de 900 persoas, para celebrar a festa do audiovisual galego, nunha época de boa saúde creativa. A actriz María Castro foi unha das máis celebradas da noite por levar o peso de gran parte da gala, que resolveu con monólogos, números musicais e moito humor durante dúas horas e media.