cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papiro Ebers
Coñecementos médicos
Contén un "tratado do corazón", no que destaca que o corazón é o centro do sistema sanguíneo, con vasos unidos a cada parte do corpo. Os exipcios describiron o corazón como o punto de reunión de numerosos vasos que transportaban os distintos fluídos como o sangre, as lágrimas, a urina e a esperma.
Tamén ten un capítulo sobre as desordes mentais, no que se recollen trastornos tales como a depresión e a demencia.
Así mesmo contén capítulos de contracepción, diagnóstico do embarazo así como sobre trastornos xinecolóxicos, dermatolóxicos, oftalmolóxicos, odontolóxicos, enfermidades intestinais e parasitarias, uroloxía, e tamén sobre a observación médica de ambos os órganos sexuais. E de tratamentos cirúrxicos de abscesos e tumores, trastornos óseos e queimaduras. Á parte das receitas máxicas dos sacerdotes da deusa Sekhmet, como o texto sobre o leite dunha nai recentemente parida para curar as queimaduras.
Exemplos de remedios
Exemplos de remedios tirados do papiro Ebers:
Chamaecyparis obtusa
Chamaecyparis obtusa é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das cupresoideas (Cupressoideae), unha das seis incluídas no xénero Chamaecyparis.
Orixinaria do centro do Xapón, onde é coñecida co nome de 檜 ou 桧, hinoki, é unha especie resistente e de crecemento lento que, en Europa, América e noutras zonas do mundo, é frecuente vela cultivada en xardíns grandes, sendo pouco frecuente nos pequenos, agás como plantas xoves do cultivar Crippsii.
Características
As principais características desta especie son:
Especies similares
Unha especie emparentada con ela, o falso ciprés de Sawara (Chamaecyparis pisifera) pode facilmente distinguirse por ter os ápices das follas apuntados e uns conos máis pequenos.
Descrición
A especie foi definida en 1844 polos botánicos alemáns Philipp Franz von Siebold e Joseph Gerhard Zuccarini no volume segundo do seu traballo Flora japonica, baixo o nome de Retinispora obtusa.
Sinónimos
Ao longo do tempo, a especie foi coñecida por numerosos sinónimos:
Variedades
Dentro desta especie recoñécense dúas variedades:
Hábitat e ecoloxía
miniatura|250px|Chamaecyparis obtusa nos Montes Tanzawa, na [[Prefectura de Kanagawa, Xapón.]] A especie medra en bosques en altitudes que van desde os 100 até os 2 200 msnm.
Ambas as dúas variedades encóntranse en diferentes hábitats: C. obtusa var. obtusa ocupa xeralmente sitios máis secos en cristas ou pendentes; C. obtusa var. formosana pode formar extensos bosques en lugares atmosfericamente húmidos e a miúdo en terreos edaficamnte encharcados. Ambas as dúas variedades forman bosques mixtos de coníferas e outras anxiospermas, nos que as coníferas son na súa maioría emerxentes e as outras anxiospermas forman as capas inferiores do dosel.
Estado de conservación
O status de Chamaecyparis obtusa avalíase como especie medianamente ameazada no Xapón (variedade obtusa), e como vulnerábel en Taiwán (variedade formosana). A variedade xaponesa é a máis estendida da especie, e con poboacións máis amplas; porén, considérase medianamente ameazada debido a que amosa unha poboación en descenso que pode acercarse ao 30 % anual. Pero hai desacordo sobre a avaliación da probábel taxa de declive no pasado debido á súa intensa explotación.
Usos e cultivo
A madeira de Chamaecyparis obtusa utilizouse durante séculos na construción de templos e outros edificios tradicionais debido á súa alta calidade e alta durabilidade en condicións ao aire libre. Os xaponeses convertéronse en fonte para subministrar madeira desta especie en lugaes fóra do Xapón, especialmente da costa do Pacífico de América do Norte.
Na actualidade cultívase pola súa madeira de moi alta calidade no Xapón, onde se usa como material para construír palacios, templos, teatros noh tradicionais, baños, pas de tenis de mesa e outros usos. A madeira ten aroma a limón, e é dunha cor parda rosada clara, e é moi resistente á podremia.
Por exemplo, o templo de Horyuji e o castelo de Osaka construíronse con madeira de hinoki. O falso ciprés xaponé hinoki que crece en Kiso, usado para construír o santuario de Ise, chámase 御神木 Go-Shin-boku "a árbore onde estivo deus".
Isaac Fraga
Isaac Fraga Penedo, nado en Seoane de Arcos (O Carballiño) en 1888 e finado en Vigo en 1982, foi un produtor e empresario cinematográfico galego.
Chamaecyparis obtusa
Usos e cultivo
Por outra parte, esta especie está entre as máis amplamente utilizadas en horticultura ornamental, sendo unha popular árbore ornamental en parques e xardíns, tanto no Xapón como noutros lugares de clima temperado, incluíndo Europa occidental, partes de Norteamérica e en Nova Zelandia. Obtivéronse numerosos cultivares no Xapón, Europa, Estados Unidos e Nova Zelandia, dispoñíbeis no comercio. A especie é particularmente conveniente para a propagación clonal de formas ananas (tennis balls conífers, 'coníferas pelotas de tenis') con crecemento compacto, seleccionadas a partir de gallos rm escoba de bruxa; estes medran a miúdo moi lentamente e, polo tanto, considéranse ideais para cultivar en patios, zons de cascallos, etcétera. O número de nomes de cultivares desta especie medra rapidamente, rebasando a capacidade de enumeralas, e aínda máis no completo rexistro de coníferas cultivadas, até agora recompilado e publicado pola Royal Horticultural Society de Inglaterra.
Isaac Fraga
Traxectoria
Cursou estudos como seminarista antes de emigrar a Buenos Aires e foi alí onde coñeceu o cinematógrafo. Regresou a Galicia e converteuse nun dos primeiros exhibidores cinematográficos ambulantes que percorreron a xeografía galega. En 1909 estreouse como exhibidor cinematográfico en Santiago de Compostela cun pavillón situado no Paseo da Ferradura que foi o máis visitado da Exposición Rexional. Simultaneou este pavillón con outro instalado na Alameda, que funcionou baixo o nome de Gran Cine Fraga. En Compostela arrendou tamén os locais do Recreo Artístico e o Salón Apolo nese mesmo ano, ademais do Teatro Principal. Unha vez consolidada a súa posición en Compostela e en áreas estivais da cidade como Vilagarcía de Arousa en 1913 comezou a súa expansión, que o consolidou como o máis importante empresario do sector en Galicia.
Chamaecyparis obtusa
Principais cultivares
Máis de 200 cultivares foron seleccionados, variando en tamaño desde árbores tan grandes como a especie silvestre, até plantas ananas de crecemento moi lento, de menos de 30 cm, usadas como bonsais.
Isaac Fraga
Traxectoria
Entre 1914 e 1919 fíxose coa xestión dos principais locais de Vigo, A Coruña, Ourense, Lugo, Pontevedra e Monforte de Lemos. Ademais nas sociedades recreativas e hoteis distribuíase a Revista Fraga. En 1920 instalou en Compostela o Taller de Arte e Propaganda da Empresa Fraga, dirixido por Camilo Díaz Baliño. Na década dos vinte instalouse en Madrid, e contaba con locais en Xixón, Castro Urdiales, Santander, Barakaldo, Bilbao, Salamanca, Burgos ou Valladolid. Tamén levou a representación comercial de aparatos cinematográficos e maquinaria das marcas máis prestixiosas do momento, como Pathé, Gaumont, AEG ou Ertel-Werke-Munich.
Chamaecyparis obtusa
Principais cultivares
As máis coñecidas son:
Isaac Fraga
Traxectoria
En 1921 debutou como produtor e presentou a serie documental España en África, tres entregas filmadas polo operador Enrique Franco sobre guións de Alejandro Pérez Lugín. Nesta faceta como produtor, mostrou interese polo cine bélico, realizando os documentais Operaciones en Ras-Medua, Regimientos heroicos, Los novios de la muerte ou Las baterías gallegas. Así coñeceu a Millán-Astray e Francisco Franco e tivo contacto con importantes membros dos círculos africanistas, o que explica o seu posterior posicionamento cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Neste período creou Films Patria e impulsou a realización da serie ''Arriba España! La Reconquista de la Patria'' (1936-1938). miniatura|[[Teatro Cine Fraga, na rúa Uruguai de Vigo. Obra de 1942, orixinal de Luis Gutiérrez Soto por encargo de Isaac Fraga. Restaurado por César Portela.]] Froito da súa posición dominante, a Empresa Fraga era a mellor preparada para abordar a chegada do cine sonoro. O 14 de marzo de 1930 presentou no cine Tamberlick vigués The Singing Fool (O tolo cantor, 1928), o primeiro filme sonoro de ficción proxectado en Galicia. Posteriormente a Empresa Fraga saíu moi potenciada, e desde os anos 40, o cine coñeceu unha época moi boa como negocio. En 1940 decidiu construír un local que fose o emblema da empresa e o 27 de marzo de 1948, inaugurouse oficialmente o Teatro Cine Fraga en Vigo. Despois duns anos de recesión chegou a época dourada dos anos 70. A partir de entón, a Empresa Fraga iniciou un declive progresivo que culminou coa morte do empresario e fundador.
Chamaecyparis obtusa
En Galicia
En xardíns e parques de Galicia esta especie é rara, pero pódense ver fermosos exemplares dela na alameda de Santiago de Compostela.
Nome en galego
Posíbeis nomes en galego poderían ser falso ciprés xaponés hinoki ou camecíparis xaponés hinoki.
Galería de imaxes de avespas de Galicia
Galería de imaxes de avespas de Galicia.
Emilio Salgado Urtiaga
Emilio Salgado Urtiaga, nado en Punxín o 6 de xaneiro de 1897 e finado en Madrid o 27 de xuño de 1970, foi un arquitecto e político galego.
Traxectoria
De neno trasladouse coa familia a Vigo onde os seus pais abriron un establecemento comercial. Realizou os estudos superiores na Escola de Arquitectura de Madrid e obtivo o título en 1923. En xaneiro de 1924 fíxose coa praza de arquitecto municipal de Pontevedra, cargo que desempeñou ata os primeiros anos da década de 1930. Como arquitecto municipal redactou un plan xeral de aliñacións e rasantes que presentou ao Concello a principios de outubro de 1926. Tamén trazou o proxecto de escalinatas e rotonda da Alameda.
Nesta época mantivo aberto un estudio de arquitectura en Vigo. Membro do Partido Radical, en outubro de 1935 foi elixido alcalde de Vigo. Durante o seu mandato impulsou a constitución do Museo de Castrelos.
Durante os últimos anos da súa vida residiu en Madrid.
Alfabeto samaritano
O alfabeto samaritano é un sistema de escrita abjad, descendente directo do alfabeto paleohebreo, usado polo pobo samaritano para escribir os seus documentos e libros relixiosos, como a súa versión do Pentateuco.
Valeriano Villanueva
Valeriano Villanueva Rodríguez, nado en Pontedeume en 1865 e finado en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1943, foi un militar e estudoso da agricultura galego.
Traxectoria
Estudou Leis en Santiago, ingresando posteriormente no Corpo Xurídico militar onde chegou a ter o grao de xeneral e ostentar a fiscalía do Consello Supremo de Guerra e Mariña.
Porén, a súa verdadeira paixón foi a agricultura, aplicando as novas técnicas e coñecementos agrícolas na súa granxa de Pontedeume. Publicou numerosos artigos de divulgación sobre cuestións agrícolas, gandeiras e de economía rural nos xornais El Eume, La Verdad, La Voz de Galicia e a revista coruñesa Prácticas Modernas, firmando co pseudónimo Un labrador a la moderna sacado do título dun libro que escribiu. Redactou a parte de Agricultura da Geografía de Galicia editada pola Casa Martín de Barcelona.
Na cuarta Semana Social celebrada en Santiago en 1909 pronunciou tres conferencias co título Organización do cultivo e da gandeiría nas rexións de pequena propiedade do norte e o noroeste de España que se recolleron nun folleto e constitúen unha síntese do problema agropecuario na rexión.
Nun concurso aberto convocado pola Casa de Galicia en Madrid en 1917 acadou o premio pola voluminosa obra de título Medios prácticos máis eficaces de impulsar o progreso material e moral de Galicia e de conservar as virtudes e de corrixir os defetos dos seus fillos.
Deixou rematado un estudo sobre economía social que custodiou o seu fillo, o catedrático da Facultade de Medicina de Santiago, Ulpiano Villanueva de Castro.
En 1984 a súa obra foi recompilada por J. A. Durán co título Organización do cultivo e da sociedade agraria en Galicia e na España Atlántica.
A proposta do grupo municipal do BNG, o concello de Pontedeume bautizou unha rúa co seu nome en 2000.
Década
Unha década é un período de tempo que equivale a dez anos. Provén do prefixo grego deca- que significa dez. Tamén se usa o vocábulo decenio como sinónimo de década.
PlayStation (serie)
miniatura|200px|PlayStation logo. PlayStation é unha serie de consolas de videoxogos. A primeira versión foi concibida e lanzada no mercado por Sony en 3 de decembro de 1994 no Xapón e en 9 de setembro de 1995 nos Estados Unidos. Extremadamente popular, é tido como o grande responsable pola popularización dos xogos en CD. Dende o seu lanzamento ata o ano de 2004, estimase que todas as versións deste consola teñan vendido máis de 170 millóns de unidades en todo o mundo.
Orixe
A orixe da PlayStation remonta a 1990, cando a Nintendo planeaba unha expansión para o seu entón actual consola, a Super Nintendo. Após a desistencia da Nintendo do proxecto, a Sony deu continuidade ó mesmo e divulgou o entón o proxecto de seu videoxogo propietario en 1993. A Nintendo tentou medidas xudiciais para impedir o lanzamento e a fabricación, pero perdeu en varias instancias nos Estados Unidos e o Xapón.
Versións
PlayStation posúe un deseño típico para súa época, unha "caixa" cinza composta dunha unidade lectora de CDROM e conexións para mandos de control e tarxetas de memoria. O consola pasou por unha re-estilización en 2000, ficou menor e con liñas arredondadas sendo chamado de PSone e actualmente comercializado.
Actualmente fabricado na súa segunda versión, o PlayStation 2 foi lanzado en 2001 coa promesa de revolucionar o ambiente doméstico, pois posúe a capacidade de reproducir filmes en DVD e competir cos modernos xogos de computadores 3D. A segunda versión tamén pasou por unha reestilización no final de 2004, sendo 60% menor e chamado de PStwo.
Lanzado en 2005, o PSP - PlayStation Portable é a versión portátil do PlayStation. É tamén pensada para un público adulto, e pode reproducir filmes, visualizar imaxes de cámaras dixitais, reproducir música no formato MP3, alén de, é claro, rodar xogos de alta calidade en calquera lugar con axuda dunha batería recargable.
É esperado para 2006 o PlayStation 3 é a próxima versión da serie de consola fabricadas pola Sony con recursos como gravación de DVD, TV e un disco ríxido.
PSP PlayStation Portable
conexión pódese transferir para o aparello fotos, músicas e filmes.
EyeToy, Karaoke e Internet
miniatura|dereita|100px|O [[EyeToy.]] EyeToy é un accesorio innovador e interesante lanzado para PlayStation 2, consiste nunha cámara que filma os movementos do xogador e o coloca na tea. Facendo movementos o xogador interaxe con obxectos na tela como se estivese dentro do xogo. Hai xogos de actividades diversas no EyeToy como brincadeiras con obxectos, musicais e ata xogos onde o xogador participa dunha acción de fato. O PlayStation 2 tamén pode ser transformado nun aparello de Karaoke coa axuda dun micrófono ligado no aparello usando xogos como Karaoke Revolution, que xa ten 3 volumes. Tamén é posible xogar online pola Internet co auxilio dun módem. O xogador precisa ter unha conexión de banda larga e comprar o módem opcional (o PStwo xa posúe módem integrado). hai unha selecta gama de xogos para se xogar online inluindo un aplicativo de videoconferencia que utiliza a cámara EyeToy.
Tarxeta de memoria
miniatura|dereita|150px|A tarxetas de memoria do PS1 e PS2 A tarxeta de memoria é un periférico moi importante para un xogador de Playstation. Sen ela, non se pode gravar os xogos, e tense que empezar de nova cada vez que xogas. As tarxetas de PS1 teñen 128 KB de espazo, mentres as tarxetas de PS2 teñen 8 MB de espazo.
Ligazóns externas
بلاى ستيشن PlayStation プレイステーション Sony PlayStation PlayStation PlayStation เพลย์สเตชั่น
Mars Pathfinder
Desenvolvemento da misión
Mars Pathfinder foi lanzada o 4 de decembro de 1996 ás 6:58:00 UTC, chegando a Marte, exectando a etapa de cruceiro 30 minutos antes da entrada atmosférica e entrando na atmosfera, o 4 de xullo de 1997 a uns 7300 m/s, frenándose ata os 400 m/s en 160 segundos grazas ó seu aeroescudo e despregando o paracaídas de 12,5 m de diámetro xusto nese momento, freando a nave ata os 70 m/s. O aeroescudo foi soltado aos 20 segundos de ser despregado o paracaídas, coa nave liberando un cable de kevlar de 20 metros de lonxitude baixo ela. Uns 25 segundos despois a nave separouse do cobertor traseiro, unido ó paracaídas, e deslizouse polo cable ata o seu extremo. A unha altura de 1,6 km o radar altímetro detectou o solo e uns 10 segundos antes de aterrar os catro airbags que debían protexer a nave infláronse en 0,3 segundos, formando unha bola protectora de 5,2 metros de diámetro. Catro segundos máis tarde, e a unha altura de 98 m, tres foguetes sólidos situados no cobertor traseiro acendéronse para ralentizar o descenso e uns dous segundos despois o cable foi cortado, a unha altura de 21,5 metros sobre a superficie: a nave, rodeada polos airbgas, tardou 3,8 segundos en chegar á superficie, ás 16:56:55 UTC, a unha velocidade de 14 m/s en vertical e 12 m/s en horizontal, rebotando inicialmente ata unha altura de 12 metros e rebotando outras 15 veces a alturas menores ata deterse uns 2,5 minutos despois do primeiro impacto e a 1 km de distancia. Tras aterrar, os airbgas desinfláronse e retraéronse, descubrindo a nave, de forma tetrahédrica, que abreu tres dos seus pétalos para expoñer o seu contido, consistente no róver Sojourner e a estación máis tarde bautizada como Estación Memorial Carl Sagan. O primeiro sinal da nave, con datos de enxeñería e das medicións atmosféricas tomadas durante o descenso, recibíronse na Terra ás 18:34 UTC. A estación púxose a fotografar o seu contorno e despregou as ramplas polas que debía descender o róver, que baixo á superficie o 6 de xullo ás 5:40 UTC.
Mars Pathfinder descendeu en Ares Vallis, unha rexión de Marte que foi noutros tempos unha canle de escoamento natural. A estación e o róver funcionaron ata o 27 de setembro de 1997, en que cesaron as comunicacións coa sonda.
Movimento das Forças Armadas
miniatura|283x283px|MFA - Rumo à liberdade, Viva o 25 de Abril, pintura mural no [[Porto, Portugal|Porto, 1974. ]] O Movimento das Forças Armadas ou MFA foi unha organización constituída dentro do exército portugués durante a ditadura de Salazar, que tivo un papel destacado no comezo da Terceira República Portuguesa. Estaba formada na súa maioría por oficiais de baixa gradación. Foi responsable do golpe militar coñecido como a Revolución dos Caraveis, que terminou có Estado Novo en Portugal o 25 de abril de 1974.
Historia
Comenzou en 1973 como un movemento de mozos oficiais que estiveran loitando na Guerra Colonial de África. O MFA estaba constituído por militares de ideas esquerdistas. Os motivos que movían ós membros deste grupo de militares eran o desexo de liberdade democrática e o descontento pola política seguida polo goberno en relación á Guerra Colonial. Os seus principais obxectivos eran o fin da guerra sucia, a retirada das colonias de África, eleccións libres e a supresión da policía política portuguesa, a PIDE.
Durante o coñecido como Proceso Revolucionario en Curso, o MFA tivo un importante papel na vida política portuguesa.
Little Rock
Little Rock é unha cidade dos Estados Unidos, a capital e a cidade máis grande do estado de Arcansas. Está localizada no centro do estado, no condado de Pulaski e o seu nome deriva dunha pequena rocha situada nun extremo do río Arcansas, chamada La Petite Roche.
Segundo o censo de 2008 tiña unha poboación de 189.515, cun total de 675.069 no área metropolitana.
Xeografía
Little Rock está localizada na parte sur do río Arcansas, no centro de Arcansas. A parte occidental da cidade está localizada nas faldras das montañas Ouachita. No norte, o lago Maumelle proporciona auga potable á cidade.
O seu fuso horario é o Central, (UCT -6).
Demografía
De acordo co censo de 2008, Little Rock ten unha poboación de 189.515 persoas, sendo a densidade de poboación de 626,39 hab/km². En 2000, a poboación de Little Rock era un 55% de etnia branca, o 40,41% eran afroamericanos, o 2,67% eran latinos, o 1,66% eran asiáticos e o 1,28% pertencía a outras etnias.
Historia
En 1722, un explorador francés chamado Bernard de la Harpe atopou unha pequena roca ao carón da ribeira do río Arcansas, á que chamou La Petite Roche ("A Pequena Roca", en francés), e preto da cal construíu un posto comercial.
En 1819 fúndase Little Rock, a cal convértese na capital do estado de Arcansas en 1821. En 1836, Arcansas convértese no 25º estado de Estados Unidos, sendo Little Rock a súa capital. No período da Guerra de Secesión, Little Rock uniuse ao bando confederado.
En 1911 construír o Capitolio do Estado de Arcansas. Converteuse no terceiro edificio estatal da cidade.
En 1992 o Gobernador de Arcansas Bill Clinton converteuse na primeira persoa deste estado en converterse en presidente dos Estados Unidos.
A banda de rock Evanescence provén desta cidade.
Escalivada
miniatura|dereita|Escalivada. A escalivada é un prato típico da Cataluña que contén verduras asadas: berenxena, pemento, cebola e tomate. O nome provén do verbo catalán escalivar que vén dicir ‘asar ao rescaldo’ e ten a súa orixe nas comunidades rurais. É un prato baixo en calorías e de alto contido en fibra.
Características
As verduras ponse na grella ou no forno até ficaren asadas. Déixanse arrefriar, e deseguido esfólanse e tíranselles as sementes. Para servir córtanse en xuliana e aderézanse con aceite de oliva e sal. Adoitase engadir allo aos anaquiños. É un prato que se come a temperatura ambiente polo que o seu consumo adoita ser máis habitual nos meses do verán.
A escalivada pódese comer soa ou canda un prato principal (carne, peixe etcétera). Unha maneira típica de consumo é presentala nunha torrada de pan cuns filetes de anchoa. Outra das múltiplas presentacións é en forma de mousse ou de pastel.
Praia nudista
miniatura|Praia de Abricó, unha praia naturista no Brasil. Unha praia nudista é aquela praia na que está permitido ou é costume practicar o naturismo. O resto das praias, nas que é costume tapar os xenitais, coñécense como "téxtiles" ou "de top-less", se as mulleres poden prescindir da parte superior do biquini ou traxe de baño.
Localización
En 2009, o xeógrafo Emmanuel Jaurand constatou a existencia de praias nudistas autorizadas en 43 países do mundo, localizadas principalmente en Europa (a maioría na Unión Europea) e en América. Indicou que algúns países observan certa tolerancia con respecto a este tipo de lugares, citando a China, Indonesia, Turquía ou Costa Rica. Finalmente, no resto do planeta, estas praias non parecen ter “unha existencia oficial (…) nin existencia ningunha”. Nestes últimos casos, cando existen de xeito extraoficial, sitúanse preto de balnearios internacionais. Once países do continente americano teñen praias nudistas autorizadas.
En Galiza
miniatura|Praia de Barra. miniatura|Praia das Combouzas. miniatura|Cartel informativo na praia de Bastiagueiro Pequeno En Galiza o naturismo non é obxecto de lexislación, é dicir, nin está prohibido nin está permitido en espazos acoutados. O código legal actual non fai mención á práctica puntual ou usual de ir espido, polo que calquera podería camiñar nu pola rúa ou na praia, sen que ninguén lle puidese sinalar que iso é delito. Ora ben, é relativamente frecuente observar como o naturismo, cando se practica en praias téxtiles, dá lugar a protestas veciñais e dos demais bañistas.
Nalgúns casos, as praias nudistas son calas pequenas e de difícil acceso; noutros, son parte dunha maior, máis afastadas da entrada e algo separadas por dunas. As máis coñecidas son:
No resto de Europa
Na maioría das praias de Dinamarca e nalgunhas de Noruega a roupa é opcional. En Alemaña hai áreas de baño con roupa opcional en parques públicos en cidades como Múnic e Berlín. Tamén é opcional o traxe de baño nas praias dalgúns destinos de vacacións como Creta, agás nalgunhas praias urbanas, e por exemplo Barcelona ten dúas praias con áreas nudistas situadas no centro da cidade (Barceloneta e Mar Bella). O Ministerio de Agricultura e Medio Ambiente de España enumera máis de 240 praias nudistas oficiais.
No resto do mundo
Noutras partes do mundo hai praias oficiais en Australia, Israel e Suráfrica. En Nova Zelandia pódese ir espido en calquera praia onde se acepte a nudez, polo que non hai praias nudistas oficiais. A primeira praia de Suráfrica foi autorizada en 2015 na Reserva Natural de Mpenjati, situada na rexión de Wild Coast, a uns 150 km de Durban.
Historia
miniatura|Praia nudista alemá, 1984. Durante un cruceiro, o rei Eduardo VIII e a súa parella Wallis Simpson pararon nunha praia da illa de Rab, onde o rei obtivo un permiso especial do goberno local para nadar espido, co que se converteu na primeira praia nudista oficial do mundo. As praias nudistas comezaron a popularizarse na década de 1950 na costa francesa e dende entón estendéronse polo mundo. Algunhas forman parte dunha área nudista maior, como ocorre en Cap d'Agde.
Aínda que o desenvolvemento das praias nudistas foi separado das asociacións nacionais naturistas, algúns destes grupos amosaron interese neles e axudaron a protexelas legalmente e a través de publicación de guías de comportamento.
En Galicia
En 1975 comezou a practicarse o nudismo en praias de Galicia, o que levou a que varias persoas fosen detidas na praia de Barra. No verán de 1983, a praia de Baroña, a que acudían nudistas dende a década anterior, converteuse no centro das actividades da Coordinadora Nudista-Ecologista Radical, liderada polo economista Miguel Cancio e o concelleiro da Coruña Pedro Arias. Os seus integrantes sufriron ataques e 14 persoas foron detidas. Despois destes sucesos comezou o proceso de despenalización, que chegou en 1989 coa modificación do Código Penal que suprimía o delito de escándalo público.
Shame
Shame é unha banda británica de rock alternativo procedente do sur de Londres. O seu álbum de estrea, Songs of Praise, foi editado o 12 de xaneiro de 2018. O grupo foi aclamado pola crítica de publicacións como NME, Paste, e Clash.
Historia
Shame publicou o seu álbum de estrea, Songs of Praise, o día 12 de xaneiro de 2018 a través do selo Dead Oceans, recibindo boas críticas. No presente o álbum conta cunha puntuación agregada de 83 baseada en 20 recensións. O disco chegou ao número 32 da lista británica de álbums e estivo na lista durante dúas semanas.
A finais de xaneiro de 2020 NME informou que Shame estaba traballando no seu segundo álbum de estudio e que a súa gravación xa estaba completada. No mes de setembro a banda publicou a súa primeira canción dende o seu anterior traballo, "Alphabet", e o novo traballo agárdase para o ano 2021.
Sancho Gracia
Traxectoria
Por mor da guerra civil, tivo que emigrar coa súa familia ao Uruguai. Alí estudou interpretación no Conservatorio de Margarita Xirgú. En 1963 regresou a España e estrenou a serie que o levou á fama, Curro Jiménez.
Ó longo da súa ampla carreira cinematográfica traballou en multitude de producións internacionais, tanto norteamericanas como europeas.
Sepioteuthis sepioidea
Sepioteuthis sepioidea é unha lura de arrecife caribeña de pequeno tamaño (20 cm) con forma de torpedo e aletas ondulantes que se estenden case por toda a lonxitude do seu corpo. Unha particularidade desta especie é que é unha "lura voadora", como descubriu en 2001 a bióloga mariña Silvia Maciá. A especie pode propulsarse saltando fóra da auga ata unha altura duns 2 m e planar no aire uns 10 m antes de reentrar na auga. Posteriormente identificáronse seis especies de luras voadoras.
Sancho Gracia
Traxectoria
É pai do tamén actor Rodolfo Sancho.
Sepioteuthis sepioidea
Distribución e hábitat
miniatura|200px|esquerda|S. sepioidea en [[Bonaire.]] miniatura|esquerda|200px|Banco de S. sepioidea no [[Dry Tortugas National Park de Florida.]] miniatura|esquerda|200px|S. sepioidea preto do fondo do mar. miniatura|esquerda|200px|Primeiro plano dunha S. sepioidea.
Sancho Gracia
Traxectoria
Morreu o 8 de agosto de 2012 polas complicacións causadas polo cancro de pulmón que padecía.
Sepioteuthis sepioidea
Distribución e hábitat
A S. sepioidea encóntrase por todo o mar Caribe e nas costas de Florida, normalmente en pequenos bancos de 4 a 30 individuos en zonas pouco profundas asociadas con arrecifes. O hábitat desta especie cambia segundo cal sexa o estado da vida da lura e o seu tamaño. As crías despois de eclosionaren tenden a residir preto da costa en áreas de 0,2 a 1 metro de profundidade sobre ou baixo vexetación. Os individuos xoves pequenos congréganse xeralmente en zonas pouco profundas con anxiospermas mariñas do xénero Thalassia preto de illas, e permanecen a profundidades de poucos centímetros ata 2 metros para evitar as aves depredadoras. Os adultos aventúranse en mar aberto e poden atoparse en profundidades de ata 100 m. Cando se emparellan, os adultos poden encontrarse preto dos arrecifes de coral en profundidades de 1,5 a 8 m. Esta é a única especie de lura que os mergulladores ven comunmente sobre arrecifes costeiros de Florida, Bahamas e de toda a rexión caribeña.
Comportamento alimenticio
Esta especie, como a maioría das luras, é un voraz depredador e consome diariamente un peso en comida tipicamente do 30 ao 60% do seu peso corporal. Captura as presas usando o extremo con forma de maza dos seus tentáculos longos, que son despois arrastradas á boca agarradas polos seus outros brazos máis curtos. Igual que outros cefalópodos, ten un forte peteiro córneo, que usa para cortar en cachos a súa presa para poder despois usar a súa lingua rasposa, ou rádula, para rillar a comida. Come pequenos peixes, outros moluscos e crustáceos.
Comunicación
S. sepioidea comunícase usando unha variedade de cambios de cores, formas e texturas. As luras poden realizar cambios rápidos na cor da súa pel e o patrón dos debuxos depende do control nervioso dos seus cromatóforos. Ademais de servir para a camuflaxe e para parecer máis grande cando se ve ameazado, as luras usan cores, patróns, e lampos para comunicarse unhas con outras en rituais de cortexo. S. sepoidea pode enviar unha mensaxe de patróns de cor a outra lura que está á súa dereita, á vez que mandan outra mensaxe visual diferente a outra que teñen á esquerda.
Reprodución
Igual que outros cefalópodos, S. sepioidea é semélpara, xa que morre despois de reproducirse. As femias depositan os seus ovos e morren inmediatamente despois, pero os machos, poden fertilizar moitas femias nun curto período de tempo antes de morrer. As femias poñen os seus ovos en zonas ben protexidas espalladas polo arrecife. Os machos máis grandes, despois de competiren con outros 2 a 5 machos aproxímanse ás femias e acaríñanas delicadamente cos seus tentáculos. Ao principio a femia pode indicar a súa alarma despregando un debuxo diferente na pel, pero o macho axiña a calma lanzándolle xorros de auga que a impulsan suavemente cara atrás. O macho volve repetidamente ata que a femia o acepta, e a parella pode continuar esta danza ou cortexo durante unha hora. O macho despois adhire un paquete de esperma pegañoso ao corpo da femia á vez que mostra un debuxo pulsante na pel. A femia sitúa o paquete no seu receptáculo seminal, procura un sitio axeitado para poñer os ovos en pequenos grupos e despois morre.
Ligazóns externas
CephBase 222 Sepioteuthis sepioidea
Pau, Xirona
250px|miniatura|Igrexa de Sant Martí Pau é un concello do nordés de Cataluña, pertencente á comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona. Tiña en 2014 unha poboación de 569 habitantes agrupados nas entidades de Pau, els Olivars e Vilaüt.
Esténdese xunto á cunca do río Muga, pola vertente meridional da serra de Rodes. A parte máis accidentada inclúese no Parque Natural do Cap de Creus. A parte chaira pertence ao Parque Natural dos Aiguamolls de l'Empordà.
Os monumentos megalíticos que se conservan na zona dolmética da serra de Rodes demostran que a súa historia remóntase a moitos miles de anos atrás. O termo pertenceu ao mosteiro de Sant Pere de Rodes durante a Idade Media. Entre os seus monumentos destacan a igrexa románica de Sant Martí (s.XI-XII) e Cal Marqués (s.XVII-XVIII).
Cabeceiras de Basto
Cabeceiras de Basto é un concello de Portugal, situado no Distrito de Braga, na Rexión Norte e na subrexión de Ave.
O concello ten unha superficie total de 240,88 km² e 16.710 habitantes (2011), dos cales 4.600 residen na capital municipal. Está subdividido en 17 freguesías. Limita ao norte co concello de Montalegre, ao nordeste con Boticas, ao leste con Ribeira de Pena, ao sueste con Mondim de Basto, ao sur con Celorico de Basto, ao oeste con Fafe, e ao noroeste con Vieira do Minho.
Freguesías
Cabeceiras de Basto está dividido nas seguintes 17 freguesías:
Património
miniatura|Mosteiro de San Miguel de Refojos Entre o patrimonio arquitectónico de Cabeceiras de Basto salienta o Mosteiro de San Miguel de Refojos de Basto
Vilafant
Vilafant é un municipio catalán da provincia de Xirona. Está situado no centro da comarca do Alt Empordà.
Historia
Por todo o municipio atopáronse interesantes restos arqueolóxicos ibéricos e romanos, con fragmentos de cerámica datados dos séculos IV-III a.C.
O documento máis antigo que se refire a Vilafant data de 1017 e é unha bula do papa Bieito VIII a favor do mosteiro de Sant Esteve de Banyoles. A principios do século XVII, tiña unha das industrias do ladrillo máis importantes da provincia de Xirona. Actualmente, a súa demografía non para de crecer, debido á súa proximidade coa cidade de Figueres, onde traballan moitos dos seus habitantes.
Localidades
O concello está formado por tres núcles de poboación:
Manuel Pérez Álvarez
Manuel Pérez Álvarez, nado en Sober o 3 de decembro de 1946, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola USC, é inspector de Traballo. Comezou a súa carreira política como concelleiro en Vigo en 1987. Foi deputado no Parlamento de Galicia (1989-95) e Conselleiro de Traballo e Servizos Sociais (1990-1991).
En 1995 foi elixido, por maioría absoluta, alcalde de Vigo. Por diferenzas co partido non se presentou ás eleccións municipais de 1999, nas que o PPdeG perdería a alcaldía. Foi senador pola provincia de Pontevedra entre 1996 e 1997. En 1999 foi elixido deputado do Parlamento Europeo. Tamén foi presidente do Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1995).
Dende o ano 1999 ata o 2004 foi eurodiputado, participando como voceiro da Comisión de Emprego e Asuntos Sociais e como membro na Comisión de Pesca e na Delegación para as Relacións con Canadá.
Soia
A soia (Glycine max) é unha especie de legume nativa do leste de Asia, amplamente cultivada polo seu feixón comestíbel, que ten numerosos usos. A FAO clasifícaa coma unha oleaxinosa no canto dun legume seco.
Hamburg-Mitte
Hamburg-Mitte (en baixo saxón Hamborg-Mitt), traducido ao galego literalmente como Centro de Hamburgo, é un distrito situado no centro da cidade Hanseática de Hamburgo con 276.234 habitantes (2008). Os barrios de Hamburgo-Alstadt (casco antigo da cidade de Hamburgo) e Neustadt (nova cidade) son a orixe histórica da cidade de Hamburgo.
Soia
A fariña de soia desgraxada é unha fonte de proteínas para a alimentación animal e precociñados importante e barata; O aceite de soia é outro subproduto importante deste cultivo. Por exemplo produtos de soia coma a proteína vexetal texturizada (TVP nas súas siglas en inglés), son a base de moitos sucedáneos de leites e carnes. A soia produce moita máis proteína por hectárea ca ningún outro cultivo.
Hamburg-Mitte
Barrios
Os barrios de Hamburg-Mitte son: miniatura|centro|400px|Lago de Binnenhafen
Ligazóns externas
Sitio web de Hamburg-Mitte na páxina oficial de Hamburgo
Soia
Nome
A planta é moitas veces coñecida como o maior feixón (大豆 - chinés dàdòu e xaponés daizu). Tanto á soia crúa coma á comida chámaselle edamame no Xapón, pero en galego, e en xeral en occidente, edamame tan só se refire a un prato específico (os legumes de soia fervidos con sal). O nome galego é soia (portugués: soja), que viría do xaponés: shoyu.
Clasificación
miniatura|right|200px|Variedade de soia usadas para diferentes propósitos. O nome xenérico Glycine foi orixinariamente introducido por Carl von Linné (1737) na súa primeira edición de Genera Plantarum. A verba glycine deriva do grego glykys (doce) e probabelmente refírese á dozura dos tubérculos comestíbeis en forma de pera (apios en grego) da leguminosa herbácea e rubideira naturai de Norte América, Glycine apios, hoxe coñecida como Apios americana. A primeira soia cultivada aparece en Species Plantarum, por Linné, co nome de Phaseolus max L. A combinación específica actual Glycine max (L.) Merr., propúxoa Merrill en 1917, e se converteu no nome científico válido desta especie.
O xénero Glycine Willd. Divídese en dous subxéneros, Glycine e Soja. O subxénero Soja (Moench) F.J. Herm. Inclúe a soia cultivada, Glycine max (L.) Merr., e a soia brava, Glycine soja Sieb. & Zucc. Ambas as dúas especies son anuais. Glycine soja é o devanceiro bravo da Glycine max, e medra brava na China, no Xapón, en Corea, en Taiwán e en Rusia. O subxénero Glycine comporta unhas 16 especies bravas e perennes: por exemplo, Glycine canescens F.J. Herm. e G. tomentella Hayata, ambas atopadas en Australia e Papúa Nova Guinea.
O mesmo que ocorre con outras culturas que foron domesticadas por moi logo tempo, a relación entre a soia moderna coas especies bravas ou salvaxes non pode ser trazada con certeza. É un cultixene cunha gran cantidade de cultivares.
Descrición e características físicas
A soia varía en crecemento e hábito. A altura da planta vai dende os 20 cm deica os 2 m.
As vaíñas, os talos e as follas están cubertos cunha especie de veludo pardo cincento. As follas son trifoliadas, con tres ou catro folíolos por folla, duns 6 a 15 cm. de longo por 2–7 cm. de ancho. As follas caen antes de que as sementes estean maduras. As flores son discretas e hermafroditas, nacen na axila da folla e adoitan ser de cor branca, rosa ou púrpura.
miniatura|right|200px|Floriñas púrpuras de soias O froito é un legume piloso que medra en acios de tres a cinco, cada vaíña ten 3–8 cm de longo e normalmente contén 2-4 (raramente máis) sementes de 5–11 mm de diámetro. A soia dáse en varios tamaños, a semente ten diferentes cores de casca, acastañado, azul, amarelo, verde ou con pintas. A casca da faba madura é dura, resistente á auga, e protexe o cotiledón e o hipocótilo (ou xerme) de danos. Se se crebar a casca da carabuña, esta non ha xermolar. A cicatriz, visíbel na tona da semente, chámase hilum (de cor negra, acastañada, cinsenta e amarela) e nun dos seus extremos áchase o micrópilo, ou pequena abertura na pela da semente que permite a absorción de auga co fin de agromar. Cómpre salientar que sementes coma as da soia que conteñen altos niveis de proteínas poden sufrir desecamento (extrema secura), mais sobrevivir e revivir após a absorción de auga. A. Carl Leopold, fillo de Aldo Leopold, comezou a estudar esta característica no Instituto de Investigacións Vexetais Boyce Thompson da Universidade de Cornell contra os anos 80. Achou que a tanto a soia coma o millo teñen unha serie de carbohidratoss solúbeis que protexen a viabilidade das células das sementes. Concedéronlle as patentes a comezos dos anos 90 do século XX sobre as técnicas de protección das membranas biolóxicas e as proteínas en estado seco. Comparar con tardógrados.
Composición química da semente
Xuntos, aceite de soia e contido proteico fan o 60% aproximadamente do peso seco da soia; proteína 40% e aceite 20%. O resto componse de 35% de carbohidratos e preto do 5% cinza. Os cultivares comprenden aproximadamente 8% casca de semente, 90% cotiledóns e 2% eixos de hipocótilo ou xerme.
A soia é un alimento moi rico en proteína. Algúns dos seus derivados consomense en substitución dos produtos cárnicos, xa que a súa proteína é de moi boa calidade, case equiparábel á da carne. Os adultos necesitan inserir coa dieta oito aminoácidos (os cativos nove) dos vinte necesarios para fabricar proteínas. As proteínas máis completas, é dicir, con todos os aminoácidos necesarios, adoitan atoparse nos alimentos de orixe animal. Porén a soia aporta os oito aminoácidos esenciais na idade adulta, malia que o contido de metionina sexa algo escaso; mais isto pode compensarse facilmente incluíndo cereais, ovos ou lácteos na alimentación diaria.
A meirande parte da proteína de soia é un depósito de proteína relativamente estábel á calor. Esta estabilidade á calor permítelle resistir cocción a temperaturas moi elevadas a derivados da soia como o tofu, o leite de soia e as proteínas vexetais texturizadas (fariña de soia) para ser feitas.
Os principais carbohidratos solúbeis, sacáridos, de soia madura son: o disacárido sacarosa (2,50–8,20%), o trisacárido rafinosa (0,10–1%) composto por unha molécula de sucrosa ligada a unha molécula de galactosa, e o tetrasacárido estaquiosa (1,40-4,10%) composto por unha sucrosa ligada a dúas moléculas de galactosa. Os oligosacáridos rafinosa e estaquiosa protexen a viabilidade da semente de soia da secura mais non son dixeríbeis e polo tanto contribúen á flatulencia e molestias abdominais en humanos e outros animais monogástricos. Os oligosacáridos non dixeridos son degradados no intestino por microbios nativos producindo gases tales como dióxido de carbono, hidróxeno, metano etc.
Dende que se acharon carbohidratos solúbeis no soro da soia e foron eliminados na fermentación, os concentrados de soia, a proteína de soia, o tofu, o mollo de soia e os agromos de soia carecen de actividade flatulenta. Por outra banda, podería haber algún efecto beneficioso na inxesta de oligosacáridos como rafinosa e estaquiosa, promovendo a acción de loita das bifidobacterias do colon contra as bacterias de putrefacción.
Os carbohidratos insolúbeis da soia son polisacárdos complexos celulosa, hemicelulosa, e pectina. A maior parte dos carbohidratos da soia poden clasificarse dentro da chamada fibra alimentaria.
No tocante ao aceite de soia ou a porción lipídica da semente, contén fitosterois: estigmasterol (17-21%), sitosterol (53-56%) e campesterol (20-23%) representando o 2.5% da fracción lipídica.
A soia contén isoflavonas coma a xenisteína ou a daidzeína. Tamén contén gliciteína, unha isoflavona O-metilada que representa entre o 5-10% do total de isoflavonas in produtos a base de soia. A gliciteína é un fitoestróxeno con feble actividade estroxénica, comparábel á das outras isoflavonas de soia.
Nutrición
Para consumo humano, os feixóns da soia ten que ser cociñados con calor húmida para destruír os inhibidores de tripsina (serpinas). A soia crúa é tóxica para os humanos, os porcos, os polos, e de feito, para todos os animais monogástricos. A soia considérase unha fonte completa de proteínas. Isto quere dicir que contén cantidades significantes de aminoácidos esenciais que o corpo humano debe consumir pola súa incapacidade para os fabricar ou biosintetizar. Con este gallo, a soia é unha excelente fonte de proteínas, entre outras, para vexetarianos, veganos ou a xente que quere reducir a inxesta de carne.
Os estándares para medir a calidade proteica, dende 1990, é a PDCAAS (Protein Digestibility Corrected Amino Acid Score) e segundo os seus criterios a proteína de soia ten unha equivalente nutricional á da carne, os ovos e a caseína para o crecemento e a saúde humana. A proteína de soia illada ten un valor biolóxico de 74, os feixóns de soia enteiros 96, o leite de soia 91, e os ovos 97.
A proteína de soia é esencialmente idéntica cás outros legumes. Con todo, a soia pode producir alo menos o dobre de proteínas por hectárea ca outro vexetal ou cereal.
Comparación da soia con outros alimentos básicos
A táboa a seguir amosa o contido nutricional da soia verde e doutros alimentos esenciais en cadansúa forma crúa. Porén a forma crúa non pode ser consumida polo ser humano, polo que primeiro teñen que xermolar e despois ser cociñados para se dixerir. En forma xermolada e cociñada, os contidos nutricionais e antinutricionais relativos de cada un destes grans son considerabelmente diferentes dos contidos das formas crúas. O valor nutricional da soia depende do método de cociñado: codido, fritido, asado etc.
Cultivo
miniatura|Produción de soia en 2013 Produción de soia no 2009 (Millóns de Tm):
A soia é un dos cultivos máis importantes no mundo, gran fonte de aceites e proteínas. Nos Estados Unidos a maior parte da colleita extráese co disolvente hexano, sendo a fariña de soia desgraxada e torrada (50% de proteína) a que fai posíbel a cría de animais (como polos, porcos, pavos) a escala industrial de xeito nunca antes visto na historia humana. Apenas unha pequena parte da soia é consumida directamente polo ser humano, porén, nun grande abano de diferente comida procesada.
Nos anos 60 do século XX, os Estados Unidos de América eliminaron os aranceis de exportación da súa soia cara a Europa, polo que expotaban o 90% da soia mundial En 2005, os maiores exportadores de soia eran o Brasil (39% da exportación mundial), os Estados Unidos (37%) e a Arxentina (16%), mentres oc maiores importadores era a China (41% do total de soia importada), a Unión Europea (22%), o Xapón (6%) e México (6%).
O cultivo dáse ben en zonas con veráns calorosos con óptimos rendementos con temperaturas de 20 a 30 °C; temperaturas por baixo dos 20 °C ou por riba dos 40 °C (68 °F, 104 °F) atrasan bastante o crecemento da planta. Pode medrar en diferentes tipos de solos, cun óptimo en solos aluvais cun alto contido en material orgánica. A soia, como a maioría dos legumes realiza na fixación do nitróxeno establecendo unha relación simbiótica coa bacteria Bradyrhizobium japonicum. Para un mellor resultado, pola contra, recoméndase mesturar coa semente de soia (ou calquera outro legume) a correcta cepa de bacteria antes de sementar. Os cultivares actuais xeralmente acadará no metro de alto e tardarán entre 80 a 120 días dende a sementeira até a colleita.
Os Estados Unidos, o Brasil, a Arxentina, o Paraguai, a China e mais a India son os maiores produtores de soia, e representan o 90% da produción de soia mundial. Os Estados Unidos produciron no ano 2000 70 millóns de toneladas de soia, das cales unha terza parte era para exportación. Nos anos 2010-2011 esperouse unha produción de 90 millóns de toneladas.