cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tulcea
Historia
Tras a división do Imperio Romano, quedou baixo o dominio do Imperio bizantino (séculos IV e VI), polo Imperio búlgaro (678-c.1000; 1185-século XIV),   por Génova dos (séculos X- XIII), e formo parte do goberno local de Dobruia de Balik (Balica), Dobrotitsa (Dobrotici), e, por un espazo breve de tempo despois de 1390, gobernada polo príncipe Mircea cel Batrân de Valaquia.
Epifanio Campo Fernández
Vida persoal
Era irmán de Antonio Campo Fernández, quen fora alcalde de Ortigueira entre 1999 e 2007 e do tamén empresario Demetrio Campo Fernández.
Lila Kedrova
Traxectoria
Os pais de Kedrova eran cantantes de ópera rusos, Nikolay Kedrov, Sr., tamén compositor, e Sofia Gladkaya. En 1922 a familia emigrou a Berlín e en 1928 marcharon a Francia, onde Sofia deu clases no conservatorio.
Tulcea
Xeografía
O Delta do Danubio ocupa a maior parte da provincia, sendo actualmente a reserva da biosfera máis grande da Unión Europea, existe unha gran cantidade de aves entre elas unha especie de pelicano, que figura no escudo del Delta. A actividade principal é a pesca, e existe o estaleiro de Aker que ocupa á gran parte da poboación.
Lila Kedrova
Traxectoria
Kedrova uniuse á compañía de arte teatral de Moscova en 1932 e pouco despois iniciou a súa carreira cinematográfica no cinema francés. O seu primeiro papel en inglés foi o Mme Hortense en Zorba the Greek (1964), filme co que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria. En 1983 volveu interpretar o papel en Broadway e gañou o Tony.
Faleceu en 2000 na súa casa de verán en Ontario, vítima do Alzheimer.
Tulcea
Demografía
Segundo o censo de 2011, a poboación de Tulcea é de 66,644 habitantes. A maior parte dos indíxenas búlgaros deixaron a cidade en 1941 por mor do Tratado de Craiova
Cidades irmandadas
Tulcea está irmandada con:
Rally de Ferrol de 1994
O Rally de Ferrol de 1994 foi a 25ª edición de dito rally e a terceira proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 28 de maio de 1994 e o vencedor foi o piloto local Miguel Dopico.
Itinerario
O rally constou de 12 treitos: dúas pasadas polo treito de Vilariño, dúas polo Castelo, tres polo Deveso, tres por Cerdido e dúas por Recemel. En total os vehículos recorreron 466,7 km dos cales 87,3 foron cronometrados. A saída realizouse ás dez da mañá no recinto feiral de Punta Arnela e a chegada foi no mesmo lugar sobre a medianoite.
Alvite, Robra, Outeiro de Rei
Alvite é un lugar da parroquia de Robra no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Pablo Pardo Yáñez
Pablo Pardo Yáñez, nado en Lugo o 9 de febreiro de 1945, é un político galego.
Traxectoria
Estudou Bacharelato e Bacharelato Comercial en Lugo e Bacharelato Laboral en Xixón. Fixo tamén estudos de aparellador en Madrid e de Matemáticas. Foi profesor no Instituto Nacional Feminino de Ensinanza Media de Lugo. En 1974 fundou en Lugo con Jesús Vilela o Partido Socialista Popular, do que foi dous anos Secretario de Organización en Lugo. Posteriormente foi Secretario de Organización do PSP de Galicia e Secretario Xeral do PSP de Galicia. Despois da unidade socialista foi Secretario de Política Municipal de Lugo e membro do Comité Nacional Galego do Partido dos Socialista de Galicia-PSOE. Foi elixido deputado do Congreso polo PSOE pola provincia de Lugo na I e II lexislaturas (1979-1986).
Frecuencia de reloxo
A frecuencia de reloxo indica a velocidade á que un ordenador realiza as súas operacións máis básicas, como sumar dous números ou transferir o valor dun rexistro a outro. Mídese en ciclos por segundo (hertzs).
No contexto da electrónica dixital, máis concretamente na secuencial, é a frecuencia do sinal de reloxo que, enviada a todos os dispositivos, sincroniza a operación destes.
Ligazóns externas
Clock
Flubber
Flubber é un filme estadounidense dirixido por Les Mayfield que foi estreado en 1997.
Sinopse
Un simpático e despistado científico, profesor dunha universidade en risco de pechar por falta de cartos, realiza un sorprendente descubrimento que pode salvar ó centro do seu peche: unha substancia voadora, fonte de enerxía, que se move a velocidades supersónicas: Flubber. Pero antes deberá enfrontarse ós malos de quenda e reconquistar á súa moza.
Níscaro de sangue
O níscaro de sangue (Lactarius sanguifluus) é unha especie de fungo da familia Russulaceae que produce cogomelos comestibles. Atópase por Asia e Europa. Cando rompe ou se corta, desprende un látex de cor viño que pasa a cor verdososa coa exposición ao aire. O sombreiro do cogomelo é de color alaranxada ou marrón arroibada con zonas concéntricas de color máis escura, e vai adquirindo forma de embude segundo vai madurando. Os cogomelos poden atoparse illados ou en grupos principalmente nas proximidades de coníferas.
Literatura comparada
A literatura comparada é unha disciplina dos estudos literarios que concibe e trata as diferentes correntes literarias como manifestacións dun mesmo fenómeno cultural, procurando pór de manifesto o fondo común que subxace ás diversas interaccións que se establecen entre elas. Con todo, a literatura comparada non só se interesa polo ámbito literario, senón que tamén estuda as relacións con outras áreas de coñecemento coma as artes (pintura, escultura, arquitectura, música), a filosofía, a historia, as ciencias sociais, ciencias experimentais ou relixión.
Denominación
A expresión en lingua galega, igual ca noutras linguas románicas, é un calco da orixinal en francés, «Littérature comparée»; non obstante, noutras linguas prefírese usar o adxectivo nunha forma activa no canto de pasiva, como no inglés, «Comparative Literature» (Literatura comparativa) ou o alemán, «Vergleichend». A preferencia polo adxectivo «comparée» foi determinada cara a 1868 por Charles Augustin Sainte-Beuve
Ámbitos de interese
Nos últimos tempos veuse sinalando como liña de actuación primordial para a disciplina o estudo das relacións xerárquicas entre metatextos translingüísticos, usando un modelo hipotético-dedutivo e tendo en conta que esas relacións se establecen entre sistemas e subsistemas dominados por normas e tendencias.
De igual modo, veuse insistindo en que é necesario abandonar unha visión singularista dos textos literarios para pasar a integralos no contexto do sistema da comunicación literaria, considerando tamén factores coma as distintas condicións de produción, recepción etc. Así, a lista de materias obxecto de interese podería incluír elementos coma as influencias recíprocas entre as literaturas modernas, a relación da literatura e outros ámbitos do saber, o estudo comparado da métrica, a estilística e a poética, a análise comparativa das estruturas e os problemas da tradución, o estudo da influencia e da imitación, a recepción e o efecto, e mais a análise comparativa da periodización histórico-literaria e a comparación de xéneros, formas e temas.
A literatura comparada presta atención tanto aos distintos trasfondos que comparten as distintas literaturas, coma a pegada grecolatina na literatura europea, o tratamento diverso dos mesmos temas e mitos literarios e a materialización dos xéneros literarios, como á imaxe que se reflicte nas distintas literaturas de culturas alleas, maioritarias ou minoritarias, fixándose de forma especial, por exemplo, nos relatos de viaxes e nos procesos de tradución.
Historia
Os antecedentes da literatura comparada aparecen no século XVIII, vinculados ás historias da literatura universal que se escribiron entón e ligados tamén ao nacemento do comparatismo lingüístico. A finais de século instituíuse nalgunhas universidades francesas o estudo da comparación entre as literaturas europeas antigas e modernas.
As historias universais tiñan como propósito historiar a literatura supranacionalmente, e aínda que entre elas houbo múltiples diferenzas de enfoque, adoitaban afrontar as distincións entre as culturas nacionais, empezando polas linguas. As dúas obras máis representativas deste tipo foron a do xesuíta español Juan Andrés (Dell'origine, dei progressi e dello stato attuale d'ogni letteratura, 1772-1782, en sete volumes) e a do italiano Carlo Denina (Discorso sopra le vicende della letteratura, 1760/1784-85, en dous volumes na súa segunda edición).
Século XIX
A literatura comparada nace como disciplina institucional nas décadas de 1820-1830, se ben aínda moi ligada á Historia da literatura. O seu nacemento ten os seus alicerces no nacionalismo literario, a perspectiva comparatista en distintos ámbitos do coñecemento, o positivismo de Hippolyte Taine e o modelo darwinista de explicación da historia literaria de Ferdinand Brunetière. Así, o nacionalismo literario, consecuencia do romanticismo, foi a un tempo impulsor e freo para a existencia da Literatura comparada, porque ao reivindicar a liberdade creativa individual, por un lado, minimizou a relevancia teórica do continuum literario baseado na poética e a retórica clásicas, pero, por outro, propiciou que desde cada particularismo literario se puidese establecer unha comparación entre eles na procura de parecidos e diferenzas. O contexto cultural comparatista (antropoloxía, lingüística comparada, anatomía...) proporcionou a base metodolóxica para intentar superar a limitación do estudo literario centrado en textos dunha soa lingua ou dunha única nación-estado. Os primeiros proxectos de literatura comparada consideraban insuficiente limitar as investigacións segundo as fronteiras nacionais, entendendo que se debían estudar as influencias, as relacións artísticas, os trazos comúns e diferenciais, os intercambios entre literaturas, a relación entre vida social e produción literaria e a evolución supranacional dos xéneros literarios ou dos movementos e correntes. Amais, o primeiro comparatismo desenvolveuse nun medio cultural dominado polo modelo metodolóxico das ciencias naturais (o chamado paradigma biolóxico da literatura comparada), polo evolucionismo darwinista e polo determinismo de Taine.
Por outra banda, o século XIX trouxo novas propostas de historias universais e europeas, destacando as obras de Germaine de Staël (De la littérature, 1800) e de Friedrich Schlegel (Geschichte der alten und neuen Literatur, 1815. A primeira reflicte un camiño de progreso no moral, cultural e estético, e a segunda busca expoñer que a literatura europea é unha expresión das facultades espirituais das distintas sociedades. Tamén da primeira metade do século XIX son os primeiros exemplos canónicos de literatura comparada, como froito do posromanticismo e como unha expresión singular da historia da literatura. Os pioneiros foron Jean-Jacques Ampère e Abel-François Villemain. Ampère tivo un papel fundamental cun discurso pronunciado no Ateneo de Marsella o 12 de marzo de 1830, no que apelou á necesidade dunha historia comparativa das artes e as letras en todos os pobos, da que, á súa vez, podería xurdir unha filosofía da literatura e as artes. Ampère escribiu Histoire de la littérature française au moyen-âge, comparée aux littératures étrangères (1841). Villemain foi autor do Cours de litterature française (1840), onde vincula as literaturas de Francia, Italia e España. Tamén en 1835 Philarète Chasles impartiu un curso sobre literatura estranxeira e comparada.
Estes primeiros traballos consistían en expor o modo en que se individualizaban en cada literatura europea os temas, motivos, mitos e formas literarias comúns da cultura europea medieval, insistindo especialmente nas débedas entre esas literaturas. Tratábase, pois, dunha disciplina histórico-positivista orientada ao estudo das relacións internacionais das literaturas nacionais da Europa occidental.
A finais do século XIX tivo lugar a consolidación institucional e o recoñecemento académico da literatura comparada. Publicáronse as primeiras monografías, creáronse as primeiras cátedras universitarias (Universidade de Nápoles, 1861; Universidade Harvard, 1890; Universidade de Lión, 1897), fundáronse as primeiras revistas (Acta comparationis litterarum universarum, 1877; Zeitschrift für vergleichende Literaturgeschichte, 1886), apareceron os primeiros textos programáticos, os primeiros departamentos especializados na materia (Universidade de Columbia, 1899) e as primeiras bibliografías (Francia, 1900) e congresos (París, 1899).
Desde entón, os estudos comparativos tomaron dous enfoques. O ámbito francés resalta o elemento histórico, privilexiando as relacións directas ou causais entre obras e autores sobre a coincidencia en xéneros, correntes ou estilos. O ámbito estadounidense céntrase no elemento teórico, buscando converxencias máis ca relacións, e así atende á posible polixénese das expresións literarias, sen que haxa unha relación aparente entre elas.
Século XX
En 1903 Benedetto Croce publicou un artigo considerado como a primeira demolición intelectual da literatura comparada, pero ao tempo indispensable para a súa historia. Criticaba a posibilidade de fundamentar unha disciplina na mera práctica da comparación e a súa aposta por que a Historia da literatura podía incorporar con naturalidade o comparatismo.
A literatura comparada tivo un gran desenvolvemento no período de entreguerras, en parte porque subxacía a crenza de que o estudo comparativo de diferentes literaturas podía ser unha garantía de entendemento e comprensión entre pobos de Europa e que iso podería axudar a evitar outra guerra. Desa época son as obras de Paul Hazard (La crise de la conscience européenne 1680-1715, 1934), Erich Auerbach (Mimesis. Dargestellte Wirklichkeit in der abendländischen Literatur, 1946), Ernst Robert Curtius (Europäische Literatur und Lateinische Mittelalter, 1948) e Mihály Babits (Az európai irodalom története, 1935).
A obra de Hazard entraría máis ben no xénero da historia da cultura, pois parte da análise de textos literarios (aínda que non só) para dar conta do devir da civilización occidental. Auerbach analiza o cambio de perspectiva sobre a realidade desenvolvida desde Homero até Virginia Woolf. Curtius procurou descubrir os alicerces da literatura europea, descompoñéndoos nas súas distintas formas: xéneros, motivos, fórmulas..., e non como nos outros casos seguindo unha historia convencionalmente cronolóxica. Babits, pola súa banda, defende a existencia dunha corrente literaria universal da que derivan as literaturas nacionais.
A segunda guerra mundial abriu aos Estados Unidos o coñecemento das linguas e culturas non só de Europa, senón tamén de África e Asia, e provocou a proliferación de departamentos universitarios de literatura comparada. Durante a guerra fría a disciplina estendeuse polos países de Europa do leste. En 1954 creouse en Oxford a Asociación Internacional de Literatura Comparada (en inglés, ICLA), que celebrou o seu primeiro congreso en Venecia en 1955.
En 1973 apareceu o primeiro volume da Histoire comparée des littératures de langues europeennes/Comparative History of Literature in European Languages, un proxecto colectivo que nacía trala crise estruturalista e que foi incorporando ideas da estética da recepción de Hans-Robert Jauss. Esta visión intentaba atender a consideración dos termos clásicos da historia literaria desde un punto de vista estético, e estudar a exposición dos cambios de recepción das obras entre o seu momento de publicación e os seus distintos momentos históricos de lectura.
Ramón Sanjurjo Pardiñas
Ramón Sanjurjo Pardiñas Villardefrancos, nado en Crendes (Abegondo) o 22 de setembro de 1834 e finado en Vilaxoán o 12 de xaneiro de 1917, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Sanjurjo Montenegro e María Ascensión Pardiñas de Villardefrancos, irmá do xeneral Ramón Pardiñas Villardefrancos. Propietario e descendente de fidalgos, foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Pontevedra nas eleccións de 1865. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado polo distrito de Corcubión en 1871, sendo reelixido en 1872. Na Restauración volveu ser elixido deputado por Corcubión en 1876. Foi un dos representantes do monterismo en Santiago de Compostela, onde foi alcalde entre 1887-1891 e entre 1895-1903.
Casou con Sofía Neira Flórez (irmá de Gerardo Neira Flórez) e foi pai de Ramón Sanjurjo Neira. En 1890 a monarquía concedeulle o título de Marqués de Casa Pardiñas.
Brandián, Robra, Outeiro de Rei
Brandián é un lugar da parroquia de Robra no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2013 tiña dous habitantes (dúas mulleres).
Francisco Ferrer y Albà
Francisco Ferrer y Albà, nado na Coruña en 1779 e finado na mesma cidade en 1852, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Era fillo de Francisco Ferrer y Albà, comerciante catalán establecido na Coruña. Casou novo con María Magdalena Andrea Gundián Carrais, filla do procurador da Real Audiencia da Coruña, José Francisco Gundián Bañales, pero quedou viúvo en 1818. Tivo con ela cinco fillos. En 1825 casou por segunda vez con María Ros.
Negocios
Ademais diso, Ferrer empregaba as súas embarcacións pra comerciar con escravos. Co produto da venda de escravos na Habana adquiríanse produtos das colonias, en especial café, té e azucre, que eran transportados e vendidos na Coruña ou exportados a Europa.
Tivo participación en numerosas empresas adicadas ós seguros e ós transportes. A etapa de recesión económica que afectou a Europa na década de 1840 supuxo o fin da casa comercial de Ferrer, que se declarou en quebra en 1851.
Vida política
O 19 de abril de 1820 Ferrer pasou a ser o noveno alcalde do concello da Coruña. O seu goberno municipal era de corte liberal e estaba integrado por burgueses e comerciantes.
En 1834 volveu Ferrer á política municipal como alcalde interino. En 1835 pasou a ser o primeiro rexedor do cabido e en outubro de 1836 xurou o cargo como segundo alcalde. Pouco despois asumiu o cargo de vicepresidente da xunta de comercio da cidade.
En xaneiro de 1842 foi nomeado de novo alcalde da Coruña.
Isistius trituratus
Isistius trituratus é unha especie de peixe elasmobranquio da orde dos escualiforme e familia dos dalatíidos, unha das dúas extintas integradas no xénero Isistius.
Descrición
A especie foi descrita en 1874 polo anatomista, zoólogo e historiador natural neerlandés Tiberius Cornelis Winkler, na súa obra "Deuxième mémoire sur des dents de poissons fossiles du terrain bruxellien", publicada nos Archives du Musée Teyler 4 (1): 16–48, baixo o nome de Corax trituratus.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén, entre outros, polos sinónimos:
Características da descrición
Winler, na súa descrición, feita a partir dos dentes, que son pequenos, planos e triangulares, cos bordos lisos, e que lle parece seguro que estes dientes pertencían a un peixe escuálido, a unha especie do xénero Corax e que parece que, pola acción trituradora da auga durante moito tempo, volvéronse máis ou menos convexos, e que perderon, pola mesma causa, as fendeduras dos bordos da coroa. A raíz, agora plana e cuadrangular, é ósea e porosa, ten un orificio de nutrientes na súa parte superior e un suco perpendicular que se estende desde o bordo inferior do esmalte da coroa até o bordo da raíz. O feito de que estes dentes estean cheos por dentro e que o seu tecido dental teña unha grande analoxía coa dos dentes de Corax, lévame a ver neles dentes dunha especie de Corax e non de Galeocerdo. Porén, espero que algún día se encontren dentes desenvolvidos deste tipo, polo que provisionalmente doulle o nome de Corax trituratus.
Distribución
Encontráronse restos fósiles desta especie na maioría dos sedimentos do Eoceno. Os máis coñecidos son os de en Ucraína, Reino Unido, Estados Uniodos (Virxina) e Uzbekistán. E tamén e encontraron nos do Paleoceno dos Estados Unidos (California).
Heather Locklear
Heather Deen Locklear, nada nos Ánxeles o 25 de setembro de 1961, é unha actriz estadounidense, coñecida polo papel de Sammy Jo Carrington en Dinasty (1981-1989) e mais o de Amanda Woodward en Melrose Place (1993-99), polo que recibiu catro Globos de Ouro consecutivos á mellor actriz nunha serie de televisión dramática.
Traxectoria
Locklear é filla dunha executiva de produción, Diane, e dun administrador da UCLA, William Locklear. Estudou na UCLA, e neses anos principiou a traballar como modelo e en anuncios. En 1980 debutou na televisión con pequenos papeis en episodios das series CHiPs, 240-Robert e Eight is Enough, antes de iniciar a súa colaboración a longo prazo con Aaron Spelling que empezou co papel de Sammy Jo Dean durante a segunda tempada de Dinasty en 1981. Logo apareceu como unha das protagonistas, a partir da segunda tempada, de T. J. Hooker xunto a William Shatner, mentres seguía a facer aparicións esporádicas en Dinasty e  tras o remate de T. J. Hooker en 1986 de novo actuando regularmente ata a súa cancelación en 1989.
En 1989 protagonizou The Return of Swamp Thing coa que gañou o premio satírico Razzie á peor actriz de 1990. E nese ano protagonizou Going Places, unha serie de comedia que se cancelou despois da primeira tempada. En 1993 logrou o que sería o seu papel máis coñecido, o de Amanda Woodward na serie de Aaron Spelling Melrose Place, unha serie derivada de Beverly Hills, 90210. Ao primeiro Locklear asinara tan só para catro episodios, o primeiro emitiuse o 27 de xaneiro de 1993, mais pasou a ser un membro regular do elenco, malia anunciarse como estrela especial convidada nos créditos de apertura, ata a súa cancelación en 1999. Ao longo da súa carreira, Locklear apareceu en oito producións de televisión realizadas por Aaron Spelling: Dinasty, T. J. Hooker, Matt Houston, Fantasy Island, The Love Boat, Hotel, Melrose Place e o telefilme  Rich Men, Single Woman.
Locklear apareceu na portada de Rolling Stone o 19 de maio de 1994, época na que Melrose Place estaba no auxe da súa popularidade. A revista People recoñeceuna como unha das 50 persoas máis fermosas dúas veces, primeiro en 1994 e, de novo, en 2001 Tamén foi o centro de interese dun especial de Intimate Portrait de Lifetime e  de E! True Hollywood Story .
Tras Melrose Place apareceu dende 1999 como actriz regular en Spin City (inicialmente con Michael J. Fox e máis tarde con Charlie Sheen). A serie rematou en 2002 e Locklear gañou dous  Globos de Ouro á mellor actriz en series de televisión de comedia. En 2002 tivo un breve papel regular na serie de comedia ''Scrubs. En 2003 estrelou un piloto para a súa propia serie de comedia, Once Around the Park, pero non tivo éxito. O mesmo ano, Locklear apareceu no filme Uptown Girls. En 2004, Locklear fixo a súa aparición na serie de televisión Two and a Half Men con Charlie Sheen. Apareceu amais na serie dramática LAX, que se cancelou logo de 11 episodios. En 2005, Locklear apareceu no filme The Perfect Man con Hilary Duff. E tamén nese ano tivo un breve papel recorrente en Boston Legal.
En 2007 apareceu no posto 25 da lista das 100 mellores iconas de televisión da TV Guide e  Entertainment Weekly. Participou en 2009 na versión actualizada que realizou CW de Melrose Place, repetindo o seu papel como Amanda Woodward en oito episodios. Así e todo a serie tivo baixos índices de audiencia e cancelouse tras a primeira tempada.
En 2012, Locklear comezou a aparecer nun papel recorrente na serie de comedia de TV Land Hot in Cleveland. En 2013 converteuse en regular na comedia dramática Franklin & Bash.
Dale Crover (EP)
Dale Crover é un EP do batería da banda Melvins Dale Crover, editado no ano 1992 polo selo Boner Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Dale Crover.
Citidín monofosfato
O citidín monofosfato, tamén chamado monofosfato de citidina ou ácido 5'-citidílico, abreviado como CMP, é un nucleótido que forma parte do ARN. É un éster fosfórico do nucleósido citidina. Está formado por un azucre ribosa, que leva unida a base nitroxenada citosina enlazada por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' da ribosa e o nitróxeno en posición 1' da base, e un grupo fosfato esterificado no carbono 5' da ribosa. Cando está desprotonada denomínase citidilato e como substituínte desígnase co prefixo citidil-.
Metabolismo
O CMP pode ser fosforilado a CDP polo encima CMP quinase, utilizando ATP ou GTP como doantes do grupo fosfato.
Como o CTP se xera por aminación do UTP,e o CTP orixina CMP, a principal fonte de CMP é a degradación do ARN.
O CMP utilízase como doante de azucres como os ácidos siálicos (na forma CMP-azucre) na síntese de glicoproteínas. .
Operación Triunfo (España)
Operación Triunfo, máis coñecido polas súas siglas OT, é un programa de televisión español creado en 2001 como talent-show musical para formar cantantes nunha academia. O formato consiste na presentación dunha serie de concursantes que deben demostrar semana tras semana as súas capacidades como cantantes nunha gala en directo e que se enfrontan a nomeamentos para abandonar a academia.
O programa serviu como plataforma directa para seleccionar, en cinco ocasións, o representante español no Festival da Canción de Eurovisión: Rosa López (2002), Beth Rodergas (2003), Ramón del Castillo (2004), Amaia Romero e Alfred García (2018), e Miki Núñez (2019). Ademais, outros concursantes do programa tamén lograron representar a España no festival anos despois de pasar polo programa, como no caso de Soraya Arnelas (2009) e Edurne (2015), ademais de Gisela (2008), que representou a Andorra.
O concurso deu a coñecer a numerosos artistas do panorama musical español, e ademais as súas edicións de 2001 e 2017 convertéronse en fenómenos sociais destacados en España:  en 2001 destacan David Bisbal, David Bustamante, Chenoa e Rosa López; e en 2017 destacan Aitana, Ana Guerra, Lola Índigo, Alfred García, Cepeda, Agoney, Miriam Rodríguez ou Amaia. Estas dúas edicións foron as máis exitosas de Operación Triunfo en termos de audiencia e impacto social. Outros artistas destacados que participaron no concurso son Manuel Carrasco, Soraya, Edurne ou Pablo López.
Historia
Os concursantes da primeira edición de Operación Triunfo realizaron unha xira multitudinaria que contou con máis de medio millón de asistentes e que lles levou a actuar en diversas ocasións en lugares emblemáticos como o Santiago Bernabéu de Madrid e o Palau Sant Jordi de Barcelona. Dous dos seus concertos foron emitidos en televisión: a través de TVE e a través de Digital Plus.
Na pequena pantalla, Operación Triunfo tivo continuidade tras o final da edición. Emitíronse galas dos gañadores, galas dedicadas a Eurovisión ou programas monográficos a través de TVE-1. Algúns destes espazos tamén producidos por Gestmusic foron Triunfomanía, Generación OT, Operación Eurovisión ou Padrinos para el triunfo.
A primeira edición converteuse nun fenómeno que faría vender millóns de álbums aos seus participantes durante o transcurso do programa e unha vez finalizado o mesmo. Iso supuxo un incentivo de vendas discográficas físicas para a industria musical española..
Segundo Promusicae, a primeira edición de OT conta con 43 discos de platino máis dous de oro, con 4.390.000 álbums vendidos certificados en tan só un ano en España. Participaron en diversas campañas publicitarias e venderon 300.000 exemplares de libros do programa. Grazas ao concurso, RTVE ingresou máis de 24 millóns de euros.
A última semana de xuño de 2016, TVE anunciou a emisión dun concerto de reencontro e tres documentais para celebrar o 15 aniversario da mítica primeira edición baixo o nome OT: El Reencuentro e coa participación dos 16 concursantes. Os documentais graváronse durante o verán de 2016 e repasan a traxectoria de cada un dos protagonistas de OT 1: como viviron eles esa etapa e o cambio de vida tras o éxito do programa.
O domingo 16 de outubro de 2016 estreouse en La 1 o primeiro documental en prime time. Nos seguintes domingos de outubro emitiuse o segundo e o terceiro documental. Con gran expectación, OT: El Reencuentro triunfou nos resultados de audiencia sendo líder do prime time e da xornada. Os concursantes da primeira edición volven con iso a estar de actualidade. O concerto de reunión tivo lugar no Palau Sant Jordi de Barcelona o luns 31 de outubro de 2016. O show contou coa actuación dos 16 concursantes e La 1 de TVE emitiuno en directo, cultivando máis de 4 millóns de audiencia (elevando así a media da cadea).
A primeira edición do concurso e a edición de 2017 foron as máis populares e delas saíron os cantantes que alcanzaron maior popularidade tras o seu lanzamento. Operación Triunfo 2018 estreouse o 19 de setembro de 2018 e foi líder cun 20,5% no prime time de La 1. En xaneiro de 2020 estreouse Operación Triunfo 2020, edición que se interrompe pola crise sanitaria mundial da Covid-19, aínda que se renovaron as súas emisións despois da crise.
En traxectoria discográfica e musical alternada con xiras, presenza en televisión nacional e/ou musicais así como en coñecemento global do público destacan as carreiras de David Bisbal, David Bustamante, Rosa López, Chenoa, Gisela, Natalia, Vega, Manuel Carrasco, Hugo Salazar, Mai Meneses, Edurne, Soraya Arnelas, Virginia Maestro, Pablo López, Amaia Romero, Aitana, Ana Guerra e Lola Indigo. Todos os anteriormente citados cantantes pertencen ou pertenceron durante tempo prolongado a selos discográficos de multinacionais como Universal, Sony, Warner ou EMI.
Premios e nomeamentos
É o programa musical máis premiado cun TP de Ouro (xunto a Aplauso) e máis nomeado da historia.
The Good Life
The Good Life é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado na primavera de 1997 a través do selo DGC Records. O álbum Pinkerton, editado pouco antes, non tivera a mesma resposta que o primeiro traballo da banda, e este EP foi lanzado para intentar conseguir un hit. The Good Life inclúe dous temas acústicos ("The Good Life" e "Pink Triangle") ao vivo e a canción "I Just Threw Out the Love of My Dreams", unha colaboración con Rachel Haden da banda that dog. facendo as voces principais. Os temas ao vivo foron gravados no Shorecrest High School, preto de Seattle, o día 6 de novembro de 1996. O citado instituto gañou un concurso organizado por Weezer e o premio era unha actuación da banda.
Xigues
Na mitoloxía grega, Xigues (en grego Γύης o Γύγης, Xigas, 'grande') era un dos Hecatonquiros e irmán de Briareo e Cotto. Os Hecatonquiros eran xigantes de cincuenta cabezas e cen brazos, fillos de Urano e Xea.
Xunto a Cotto, participou na Xigantomaquia do lado de Cronos, polo que Zeus o condenou ó Tártaro, onde rematou sendo vixiado polo seu irmán Briareo.
Outros
Tamén recibe este nome un rei de Lidia, a quen cita Herodoto.
O afundimento do Titán
O afundimento do Titán é unha novela en lingua inglesa do estadounidense Morgan Robertson, publicada en 1898 co título orixinal de Futility, or the Wreck of the Titan. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, publicada en 2013 pola editorial Hugin e Munin.
Características
A historia trata sobre o transatlántico Titán e o seu afundimento, o cal garda moitas similitudes co transatlántico RMS Titanic, que se afundiría catorce anos despois.
Asociación de Amigos da Ópera da Coruña
A Asociación de Amigos da Ópera (AOCO) é unha asociación cultural da cidade da Coruña (Galiza) constituída en 1952, sendo a asociación máis antiga deste tipo en Galiza, e que ten como obxectivos "o cultivo e o fomento da ópera e toda aquela actividade que poida conducir á expansión e coñecemento da mesma" segundo o Artigo 3 dos seus estatutos. Dende o ano 1953 organiza o Festival de Ópera da Coruña, que se celebra de xeito ininterrompido dende aquela na capital herculina.
A Revolta
Co topónimo A Revolta podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Enrique Vidal de Bustamante
Enrique Vidal de Bustamante, nado en Monterrei o 21 de febreiro de 1897 e finado en Vigo o 17 de febreiro de 1964, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Irmán de José Vidal de Bustamante. Mestre, fundou e foi profesor da academia Liceo Politécnico de Verín en 1919 e tres anos despois foi director da Academia Verinense. Dirixiu El Eco de Monterrey. En 1925 aprobou as oposicións e foi destinado a Castrelo do Val, onde permaneceu ata 1928. Despois rexentou a escola de nenos de Albarellos. En 1929 pasou á escola número 2 de Bueu e en 1930 á escola do Casal adscrita ao Pósito Marítimo de Moaña. En 1931 foi elixido presidente da Asociación de Mestres de Pontevedra. Nesta época interveu en mitins e accións de proselitismo societario, acompañando a Emiliano Iglesias como militante do Partido Republicano Radical. O 19 de maio de 1931 tivo lugar en Moaña unha homenaxe a catro mestres do concello, Corbacho, Vidal, Taboada e Novás. En xuño de 1931 constituíuse o Centro Republicano Radical de Moaña, sendo elixido como presidente. En 1932 pasou a militar no Partido Republicano Radical Socialista e a finais dese ano foi destinado a Vigo para dar clases de preparatoria no Instituto de Segundo Ensino. Participou na Asemblea que aprobou o texto do Estatuto de autonomía en decembro de 1932, defendendo a cooficialidade da lingua galega. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración e foi suspendido de emprego e soldo. Foi baixa no posto en 1940. Acolleuse ao decreto de rehabilitación en 1958 cunha sanción de cinco anos de traslado fóra da provincia. Foi destinado á escola de nenos da Notaría (Desteriz, Padrenda). Enfermo, volveu a Vigo onde morreu en febreiro de 1964. Foi soterrado no cemiterio de Pereiró de Vigo o 18 de febreiro de 1964.
F.E.A.R.
F.E.A.R. é o oitavo álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, publicado o 27 de xaneiro de 2015 a través do selo Eleven Seven Music. O disco vendeu 24.425 copias nos Estados Unidos na súa primeira semana, acadando o posto 15 na lista Billboard 200.
Changua
Changua (sopa de leite con ovos) é un almorzo de sopa típico da rexión dos Andes centrais de Colombia, en particular das áreas de Boyacá e Cundinamarca, incluíndo a capital, Bogotá. O prato ten orixes chibcha. Tamén ten a reputación de curar a resaca, sendo unha comida popular nocturna.
Unha mestura de cantidades iguais de auga e leite é quentada cun chisco de sal. Unha vez fervendo, engádese un ovo aberto sen desfacer a xema, deixando que se cociñe durante un minuto mentres queda cuberto. A sopa é servida nun prato fondo, acompañado de ceboliñas, as cales poden ser fritidas de antemán, un pouco coandro, e unha peza o pan chamado "calado" que suaviza no changua. Ás veces sérvese con pezas de queixo que se funden na sopa.
Versións modernas de "changua" inclúen caldo de polo no canto de auga, tomate, coandro, almojábana e arepas de "choclo".
Michelle Perrot
Michelle Perrot, nada en París, o 18 de maio de 1928, é unha historiadora e feminista francesa, pioneira do estudo da historia das mulleres en Francia.
Traxectoria
É profesora emérita da Universidade París VII Denis Diderot, universidade para cal mudou nos anos 70 so o impacto de 1968 tras ter ensinado na Sorbonne, Francia. En 2009 gañou o Premio Femina de Ensaio. Forma parte da xeración da Escola Nova Francesa de Estudos Sociais na Europa e é especialista na historia do século XIX. O artigo "Unha historia das mulleres é posíbel?" é precursor dos estudos da historia das mulleres no occidente. Defendeu súa tese de doutoramento sobre o movemento obreiro so a supervisión de Labrousse. Historiadora agregada participou ao lado de Foucault do grupo de discusión sobre as prisións. Promoveu un importante debate entre os historiadores e Michel Foucault publicado no libro que organizou "A imposíbel prisión". Dirixiu ao lado de Georges Duby a serie Historia da vida privada e Historia das mulleres no Occidente. Presente nos medios de comunicación presenta o programa semanal "Luns da Historia" na France Culture. A contribución fundamental da historiadora é a súa loita no movemento feminista demostrando que o traballo histórico tamén se fai permeado pola acción política no presente. A autora figura como unhas das máis célebres historiadoras da causa feminista, así como da vertente social da historia francesa.
Recibiu de entre outros premios as condecoracións da Lexión de Honra e officier de l’Ordre national du mérite.
É membro do comité de padriños da coordinación francesa para a década da cultura da paz e da non-violencia.
Bleda
Bleda (390-445), ou Buda (segundo as crónicas húngaras) foi un dos dous xefes que tiveron os hunos asentados en Europa Oriental entre 434 e 445. O outro xefe era Atila, o seu irmán, que herdou o trono xunto con el trala morte do seu tío Rugas.
Traxectoria
Segundo a tradición, Bleda e Atila naceron de Bendeguz, o líder dos hunos. Nun primeiro momento, Atila e Bleda optaron por proseguir coa paz cos romanos. Polo tratado de Margus (hoxe Požarevac), o Imperio romano de Oriente duplicaba os tributos anuais ós hunos e entregáballes varias tribos xermánicas que desertaran do exército huno e se refuxiaran á outra beira do Danubio. Durante os 5 anos seguintes mantívose a paz, e Atila e Bleda aproveitaron para realizar incursións contra o Imperio sasánida, aínda que foron finalmente derrotados cando trataban de conquistar Armenia.
No 439, hunos e romanos acusáronse mutuamente de romper o tratado de Margus. En consecuencia, volveu a guerra entre ambos, e os exércitos de Atila e Bleda destruíron ou tomaron as cidades romanas de Viminacium, Margus, Sigindunum (Belgrado) e Sirmium. Tras unha breve tregua en 442, os hunos continuaron os seus ataques e saquearon Ratiara, Naissus (Niš), Serdica (Sofía), Filipópolis (Plovdiv) e Arcadiópolis. Antes de que a situación se volvese aínda máis crítica, o emperador Teodosio II admitiu a súa derrota e comprometeuse a entregar unha indemnización de 1963 quilos de ouro ós hunos, ademais de triplicar os tributos acordados en Margus e pagar 12 sólidos por cada prisioneiro romano liberado.
Bleda morreu no ano 445, ó parecer durante unha cacería xunto co seu irmán Atila. Sempre se especulou que a súa morte non fora accidental.
Pablo Crespo
Pablo Crespo Sabarís, nado en Pontevedra o 26 de agosto de 1960, é un empresario e expolítico galego condenado polo caso Gürtel.
Traxectoria
En 2003, logo da dimisión de Xosé Cuíña como secretario xeral do PP, o novo secretario xeral, Xesús Palmou, relevouno do cargo de secretario de organización, pero permaneceu como representante da consellería de Ordenación do Territorio no consello de administración de Portos de Galicia ata o ano 2005.
Como empresario, é presidente da firma Special Events, dedicada á organización de campañas publicitarias, e é ademais administrador único doutras empresas como unha axencia de viaxes. Algunhas desas empresas tiveron contratos coa administración pública que foron investigados xudicialmente e que acabaron coa súa detención en febreiro de 2009, a canda catro persoas máis. A raíz da súa detención, o PP comunicou que xa non era militante do partido. En 2017 foi condenado a trece anos e tres meses de prisión e 24 anos e seis meses de inhabilitación. Debe pagar 3,9 millóns de multa por tráfico de influencias, falsidade documental, suborno, malversación e asociación ilícita.
GEOS 3
GEOS 3 (acrónimo de Geodetic Earth Orbiting Satellite) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 9 de abril de 1975 mediante un foguete Delta 1410 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de GEOS 3, ao igual que a dos seus predecesores Explorer 29 (GEOS 1) e Explorer 36 (GEOS 2), foi realizar estudos xeodésicos. GEOS 3 non pertencía ao programa Explorer. O satélite tiña forma de octaedro de 1,22 m de diámetro e 1,11 m de altura coroado por unha pirámide truncada cun reflector parabólico na parte contraria. Un mastro estendíase 6,1 m a partir da pirámide truncada un anel de retrorreflectores láser rodeaba a antena parabólica.
Entre os obxectivos de GEOS 3 estaba un experimento de altimetría para calibrar outros sistemas de radar en banda C e facer un experimento de seguimento entre satélites xunto co satélite ATS 6 usando tranpondedores en banda S.
Instrumentos
GEOS 3 levaba a bordo sete instrumentos:
Francos, Robra, Outeiro de Rei
Francos é un lugar da parroquia de Robra no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres).
Marcos Nine
Marcos Nine Búa, nado na Illa de Arousa en 1977, é un director de cine, produtor e guionista galego.
Traxectoria
Colaborou coma guionista en series da Galega coma Terra de Miranda e Mareas vivas, e coma director iniciou a súa carreira coa curtametraxe Carcamáns (2003), sobre a traxedia do Prestige na Illa de Arousa. Seguiríalle o documental Pensando en Soledad (2006) sobre José Ernesto Díaz-Noriega, pioneiro da cinematografía en Galicia, que conta cunha versión abreviada, J.E.D.N. José Ernesto Díaz-Noriega (2006).
Co documental Historia dunha parroquia (2007), na que retrata a vida do Val de Xestoso (Monfero) a través da súa veciñanza, acadou o Premio Mestre Mateo ao Mellor Documental. A Fábrica (2008) gañou o segundo premio do Festival de Curtametraxes Galegas de Sada e foi recoñecida como mellor curtametraxe documental no 5º Festival de Cine Internacional on&off de Ribadeo. Nese mesmo ano gañou o Mestre Mateo ao mellor guión pola serie As leis de Celavella.
Aarón (2009) gañou o Premio Mestre Mateo á mellor obra experimental, e o premio á mellor curtametraxe documental na IV edición de Curtas na Rede. Manuscritos Pompeanos (2010) recibiu o Mestre Mateo nesa mesma categoría o ano seguinte (2011). Nese mesmo ano, con Radiografía dun autor de tebeos, sobre o traballo do autor de banda deseñada galego David Rubín, gañou tamén o Mestre Mateo ao Mellor Documental.
Tamén foi guionista e montador da longa Piedad (2012) de Otto Roca, e codirector da curta Losada (2011).
Actualmente está a gravar o documental Na procura da besta, en que varios debuxantes de banda deseñada dan conta das súas experiencias no xénero, e A Viaxe de Leslie, sobre a morte do actor británico Leslie Howard durante a segunda guerra mundial fronte á costa de Cedeira.
Gonzalo Iglesias Sueiro
Gonzalo Iglesias Sueiro, nado en Ourense en 1948, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de represaliados de esquerdas que rexentaban unha escola privada na cidade de Ourense. Estudou Maxisterio e traballou como mestre en Aneja, Ourense, Santander, Trasmiras, no CEIP Rosalía de Castro de Xinzo de Limia, do que foi director, e no IES de Xinxo de Limia.
Militou no PCG até 1985, e despois incorporouse ao PSOE. Nas eleccións municipais de 1999 presentouse encabezando a lista do PSdeG e foi elixido alcalde de Xinzo de Limia tras un pacto co BNG e con CG. Foi delegado provincial de Educación en Ourense (2005-2009).
Vida persoal
É irmán de Carmen Iglesias Sueiro, quen fora deputada no Parlamento de Galicia.
Leslie Thorne
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio do Reino Unido de 1954, onde terminou 14º e non obtivo puntos de campionato. Thorne tamén competiu en varias carreiras fóra do campionato de Fórmula Un. Despois da súa andaina nas carreiras, estableceuse como contable diplomado.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cadros de xogadores de tempadas pasadas do Hockey Club Liceo
Cadro de xogadores
Fonte: Mundo Deportivo 24 de outubro de 1989
Adestrador: José Querido
Adestrador adxunto: Juan Copa
Preparador físico: Óscar Viana González
Axudante do adestrador: Ramón Canalda
Adestrador: Carlos Gil Seijo
Segundo adestrador: Ramón Canalda
Delegado: Juan José Suárez
Preparador Fisico: José Vicente Veiga Doldán
Fisioterapeuta: Sergio García
Utilleiros: Francisco Javier Tato e Miguel Fernández
Mecánico: Fernando Galmán Barreiro
Adestrador: Carlos Gil Seijo Segundo adestrador: Ramón Canalda Delegado: Juan José Suárez Preparador Fisico: José Vicente Veiga Doldán Servizo Médico do Club: Javier Pombo Prieto Fisioterapeuta: Sergio García Utilleiros: Francisco Javier Tato e Miguel Fernández Mecánico: Fernando Galmán Barreiro
Adestrador: Carlos Gil Seijo Delegado: Juan José Suárez Preparador Fisico: Damián Meijueiro Pérez-Mendaña e David Domínguez Sala Fisioterapeuta: Sergio García Pose
Tourada, Vilalonga, Sanxenxo
Tourada é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 15 habitantes en 2016 (9 mulleres e 6 homes), a mesma poboación que tiña en 2009, e pouco máis dos que eran en 2004, 12 veciños.
Prometeo (lúa)
Prometeo (en grego Προμηθέας) é unha lúa interior de Saturno. Foi descuberta en outubro de 1980 (algúns días antes do 25 de outubro) a partir de imaxes tomadas pola sonda Voyager 1, e foi designada provisionalmente coma S/1980 S 27. A finais de 1985 recibiu o nome oficial de Prometeo, un Titán da mitoloxía grega. Tamén é coñecida coma Saturno XVI.
Esta pequena lúa é extremadamente alongada, cunhas dimensións de 119 x 87 x 61 kms. Ten varias cristas, vales e un bo número de cráteres que poden acadar 20 kms de diámetro, con todo ten menos cráteres cás súas lúas veciñas Pandora, Epimeteo e Xano. A partir da súa baixa densidade e albedo relativamente alto, pódese deducir que Prometeo é un corpo xeado moi poroso.
Prometeo actúa coma lúa pastor da parte interior do anel F. Imaxes recentes tomadas pola sonda Cassini amosa que a gravidade de Prometeo crea ondas e regueiros de material no anel F, coma se a lúa lle roubase algo de material ó anel. A órbita de Prometeo é caótica, coma consecuencia da resonancia orbital con Pandora. Os cambios máis apreciables ocorren aproximadamente cada 6,2 anos, cando a periapse de Pandora coincide coa apoapse de Prometeo, no momento en que as lúas se aproximan entre elas a uns 1400 kms. Prometeo tamén está visiblemente perturbada por Atlas.