cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andy Phillip
Profesional
Ao ano seguinte asinou con Fort Wayne Pistons, onde tras unha boa tempada a nivel persoal, finalizando segundo na clasificación de asistencias, logrou xunto ao seu equipo chegar en dúas ocasións consecutivas ás Finais da NBA. En 1955, no sétimo e decisivo partido, foi acusado por un dos seus compañeiros de fraude por supostamente negociar con apostadores para deixarse perder o partido contra Syracuse Nationals, tras perder un balón a falta de tres segundos para o final, o que posibilitou que Syracuse levase o campionato tras gañar no partido decisivo por un punto, 92-91.
En 1956 fichou por Boston Celtics, onde xa con 34 anos, e desempeñando un papel secundario, volveu aparecer nas finais en ambas as tempadas, xogando á beira de xente como Bob Cousy, Bill Russell, Bill Sharman, Tom Heinsohn e Frank Ramsey, facéndose por fin co anel de campión no seu primeiro ano nos Celtics. Nas súas 11 tempadas como profesional fixo 11,6 puntos e 4,3 asistencias por partido.
Adestrador
En 1958 aceptou o posto de adestrador de St. Louis Hawks, pero unicamente sentou no banco durante 10 partidos, gañando 6 e perdendo 4. En 1961 regresou aos bancos dirixindo aos Chicago Majors da American Basketball League durante unha tempada.
Falecemento
Phillip morreu o 29 de abril de 2001 na súa casa de Rancho Mirage, California aos 79 anos, vítima dun problema coronario.
Lúas de Galileo
Chámanse lúas de Galileo ou satélites galileanos os catro satélites de Xúpiter descubertos por Galileo Galilei. Son os meirandes satélites de Xúpiter, sendo incluso vistos con telescopios de baixo poder. Foron observados por Galileo o 7 de xaneiro do 1610. Galileo observou os satélites durante varios días e describiu que estaban orbitando a Xúpiter. Este descubrimento reforzou a teoría heliocéntrica de Copérnico.
Un dato curioso notado por Pierre Simon Laplace é que Ío, Europa e Ganímedes se atopan nunha configuración dinámica chamada resoancia de Laplace: por cada volta de Ío arredor de Xúpiter, Europa dá unhas dúas e, por cada volta desta última, Ganímedes dá dúas (ou sexa, unha tripla resonancia de tipo 1:2:4). Descoñécese ata o momento se esta é unha configuración primordial.
Breves descricións
As lúas Galileanas, por orde de proximidade a Xúpiter, son as seguintes:
Mariner 10
Mariner 10 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 3 de novembro de 1973 mediante un foguete Atlas-Centaur desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus e Mercurio.
Características
Mariner 10 pertencía ó programa Mariner da NASA. Foi a sétima nave do programa lanzada con éxito, a primeira en realizar unha asistencia gravitatoria, usando Venus para chegar a Mercurio, a primeira en visitar este último planeta e ademais a primeira en visitar dous planetas. Mariner 10 sobrevoou Mercurio un total de tres veces, tomando as primeiras fotografías da súa superficie.
A misión principal da nave era caracterizar o contorno, atmosfera, superficie e parámetros físicos tanto de Venus como de Mercurio, así como facer medicións do medio interplanetario e obter experiencia en manobras de asistencia gravitatoria.
O corpo principal da nave, feito de magnesio, tiña forma de polígono de oito caras, con cada cara formada por un compartimento con electrónica e cunha lonxitude en diagonal de 1,39 m e 0,457 m de altura. A alimentación eléctrica era proporcionada por dous paneis solares, cada un de 2,69 m de longo e 0,97 m de ancho. Na parte do corpo principal que apuntaba no sentido contrario ó Sol situábase unha plataforma con instrumentos e con dous graos de liberdade. Dun dos lados do corpo sobresaía un mastro de 5,8 m de lonxitude co magnetómetro no extremo. A masa total da nave no lanzamento era de 502,9 kg, incluídos 29 kg de propelente e 79,4 kg de instrumentos científicos. miniatura|Imaxe de Venus no ultravioleta tomada por Mariner 10. A propulsión da sonda corría a cargo dun motor de 222 N de pulo, monopropelente, alimentado por hidracina. O control e mando de a bordo eran responsabilidade dun ordenador cunha memoria de 512 palabras. As comunicacións tiñan lugar mediante unha antena parabólica de aluminio e alta ganancia direccional e movible mediante un motor. Unha segunda antena, máis pequena e omnidireccional, iba montada no extremo dun mastro de 2,85 m sobresaíndo da parte antisolar da sonda, e as transmisión tiñan lugar en banda S ou banda X e a unha velocidade máxima de 117,7 kb/s.
A nave orientábase usando un seguidor de estrelas que apuntaba constantemente a Canopus e mediante sensores solares situados nos extremos dos paneis solares.
Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento, Mariner 10 foi posta nunha órbita de aparcamento arredor da Terra durante 25 minutos, partindo logo cara Venus. O escudo solar non se despregou totalmente, co que varios instrumentos (os analizadores electrostáticos, o espectrómetro de electróns) fallaron. Ademais, os quentadores das cámaras de televisión de a bordo non funcionaron, polo que para evitar problemas por baixadas de temperatura deixaronse acendidas todo o tempo. miniatura|Foto de Mercurio durante a primeira aproximación, antes de chegar á distancia mínima do planeta. Dez días despois do lanzamento, Mariner 10 executou unha manobra de corrección de traxectoria despois da cal o seguidor de estrelas confundiu unha partícula de pintura desprendida da nave con Canopus, perdendo a orientación correcta. A nave recuperou a orientación con Canopus grazas a un protocolo de recuperación, pero o problema da perda de orientación por partículas de pintura repetiuse máis veces. Varios problemas afectaron tamén ó ordenador de a bordo, reseteándose e perdendo a configuración de sistemas e da hora, e outros problemas afectaron á antena de alta ganancia.
En xaneiro de 1974 a sonda fixo observacións no ultravioleta do cometa Kohoutek. O 21 dese mes Mariner 10 fixo unha segunda corrección de manobra, e o 5 de febreiro ás 17:01 UTC pasou a 5768 km da superficie de Venus, tomando as primeiras imaxes próximas do planeta e executando a primeira manobra de asistencia gravitatoria da historia.
Mariner 10 cruzou a órbita de Mercurio por primeira vez o 29 de marzo de 1974 ás 20:46 UTC e a 704 km de distancia da superficie do planeta. O segundo encontro tivo lugar o 21 de setembro de 1974, a unha distancia de 48.069 km, e o terceiro e último encontro ocorreu o 16 de marzo de 1975 a unha altura de 327 km. Tras este último encontro, a nave estivo facendo probas adicionais ata que o propelente de control de actitude se esgotou o 24 de marzo de 1975 e Mariner 10 xa non foi capaz de orientarse para comunicarse coa Terra.
Resultados científicos
Mariner 10 mostrou que na atmosfera venusiana a circulación era de tipo Hadley e que o planeta carece de campo magnético. Tamén atopou que a súa ionosfera interactúa co vento solar, creando unha onda de choque. En Mercurio confirmou que non existe atmosfera e que está repleto de cráteres, atopando ademais un débil campo magnético e descubrindo que o núcleo do planeta ten que ser rico en ferro.
Apollo 15
Apollo 15 foi a novena misión tripulada do programa Apolo (denominado oficialmente AS-510), foi lanzado o 26 de xullo de 1971 mediante un foguete do tipo Saturno V, en dirección á Lúa. Nela participaron os astronautas David R. Scott, James B. Irwin e Alfred M. Worden.
Foi a primeira das misións do tipo J, é dicir, con modificacións na astronave que permitía unha duración do voo de ata 14 días.
Pouco logo de comezar a órbita lunar número 12, o módulo de descenso conseguiu aluar a 26,08º N 3,66º E (a só un centenar de metros do punto teórico na rexión de Hadley-Apeninos, no Mare Imbrium) levando como tripulantes a David R. Scott -comandante-, Alfred M. Worden e James B. Irwin.
Tras aluar, Scott realizou un recoñecemento do terreo a través do zapón superior do módulo lunar, durante 33 min. Tras descender do módulo de aluaxe "Falcon", os astronautas Scott e Irwin empregaron por primeira vez un LRV (Vehículo Explorador Lunar ou Lunar Roving Vehicle, fabricado pola compañía Boeing e a Delco Electronics de General Motors) que percorreu unha distancia total de 27,9 quilómetros.
Durante as 77 h e 55 min de permanencia na superficie do noso satélite, aproveitaron 18 h e 35 min para realizar tres paseos lunares (EVA).
A primeira saída (EVA-1) cunha duración de 6 h e 32 minutos serviu para explorar co rover lunar o bordo da grieta Hadley, instalando unha estación científica, chamada ALSEP, e estudar o chan para rexistrar a temperatura, o fluxo de calor e a condutibilidade térmica.
A segunda saída (EVA-2) supuxo estudar durante 7 h e 13 minutos a fronte da cordilleira dos Apeninos e a recolleita de 46 quilogramos de rochas variadas.
A terceira saída (EVA-3) de 4 h e 50 minutos serviu para realizar experimentos co ALSEP, explorando tamén a grieta Hadley.
Antes de abandonar a superficie lunar, recolleron novas mostras de rochas lunares ata completar os 88 kg, ademais de instalar instrumental xeofísico que supoñía deixar nos biosbardos 549 kg de material, así como un pequeno modelo que representaba a un astronauta cunha placa gravada que contiña o nome dos 14 cosmonautas soviéticos e americanos mortos nos ensaios ou durante os voos espaciais. A engalaxe televisouse por primeira vez mediante unha cámara instalada no rover lunar (LRV).
Mentres isto sucedía, desde o módulo de mando (CM) bautizado "Endeavour", o seu compañeiro Alfred Merril Worden realizaba máis experimentos e fotografías con cámaras de raios X e raios gamma. Worden tamén realizou o primeiro paseo espacial no ceo profundo.
Tamén situou en órbita un subsatélite para efectuar fotografías, e durante o regreso saíu ao espazo (a 315.423 km da Terra) para recoller a película fotográfica xa exposta, nunha EVA de 38 min de duración.
A misión finalizou coa amaraxe no Océano Pacífico, sendo os astronautas recolleitos polo portahelicópteros "Okinawa" o 7 de agosto de 1971, tras efectuar 74 órbitas á Lúa e unha viaxe de 295 h, 11 min e 53 s de duración.
Apolinarismo
O apolinarismo foi unha doutrina teolóxica proposta por Apolinario de Laodicea que afirmaba que a natureza humana de Xesús Cristo era incompleta, pois só posuía o corpo e a alma inferior ou sensible, pero a súa mente era divina. En orixe era unha reacción contra o arianismo e o gnosticismo. O Primeiro Concilio de Constantinopla (381) declarou a doutrina herexía, afirmando que as natureza divina e humana de Xesús Cristo eran completas. Houbo comunidades apolinarias en Constantinopla e Siria, algúns discípulos tentaron perpetuar a doutrina despois da morte de Apolinar (392), pero arredor do 416 a maioría volveron á doutrina oficial e o resto convertéronse ao monofisismo.
Emilio Canda
Co nome de Emilio Canda podemos referirnos a:
Karachi
Karachi (en urdú: كراچى e en sindhi: ڪراچي) é a cidade máis grande de Paquistán e a 12ª máis grande do mundo, cunha poboación de máis de 20 millóns de habitantes na súa aglomeración urbana. Está situada no extremo sur do país ao longo da costa do mar Arábigo. É a antiga capital de Paquistán e capital da provincia de Sind. Clasificada como unha cidade beta-global, é o principal centro industrial e financeiro de Paquistán, cun PIB estimado de máis de 200 billóns de dólares estadounidenses (datos de 2021).
Karachi é a cidade de Paquistán máis cosmopolita e diversa tanto a nivel lingüístico, étnico como relixioso, así como unha das cidades socialmente máis liberais de Paquistán. Karachi serve como centro de transporte e acolle os dous portos marítimos máis grandes de Paquistán, o porto de Karachi e o porto de Qasim, así como o aeroporto máis transitado de Paquistán, o Aeroporto Internacional de Jinnah. Karachi tamén é un centro de medios, sede de canles de noticias, sede da industria cinematográfica e da moda de Paquistán. A maioría das empresas e bancos multinacionais de Paquistán teñen a súa sede en Karachi. É ademais un impotante destino turístico debido ás súas pintorescas praias, edificios históricos e centros comerciais.
Coñecida como a "Cidade das Luces" nas décadas de 1960 e 1970 pola súa vibrante vida nocturna, Karachi sufriu un forte conflito étnico, sectario e político na década de 1980 coa chegada a gran escala de armamento durante a guerra soviético-afgá. A cidade fíxose coñecida polas súas altas taxas de delitos violentos, pero os crimes rexistrados diminuíron drasticamente tras unha operación de represión contra os criminais, o partido político MQM e os militantes islamitas, iniciada en 2013 polos Rangers de Paquistán. Como resultado da operación, Karachi pasou de ser clasificada como a sexta cidade máis perigosa do mundo por crimes en 2014 a 128ª en 2022.
Fundación de Kolachi
Non foi até o ano 1729 que se fundou a vila fortificada de Kolachi. Gradualmente, Karachi (Kolachi) iniciou actividades comerciais a través do Mar Arábigo con Musqat e Bahrain. Pertencía daquela (século XVIII) a emiratos locais: primeiro os de Kalhora de Sind e despois ó de Kalat xa coma un pequeno posto comercial.
En 1795 pasou ao poder dos Talpura, os que erixen un pequeno forte na bocana do porto natural, na punta de Manora. Pero non foi suficiente para conter as ansias coloniais da Compañía Británica das Indias Orientais, que xa dende 1799 tiña un posto alí e que en 1839 se fixo co control de Karachi.
Karachi británica
Xa en 1843, Charles Napier, primeiro gobernador do recentemente anexionado Sind, trasladou a capital a Karachi. Iniciou a tarefa de construír unha cidade inmediata ao pobo nativo. Comezou coa defensa facendo de Karachi o cuartel xeral do exército na rexión. Ampliou os límites municipais ata os 190 km2 (Karachi vella ocupaba 10).
Como eran evidentes as magníficas condicións do privilexiado porto natural, o seguinte paso foi desenvolvelo coma porto comercial. Drenouse o canal de entrada e construíuse a chamada Mole que unía a cidade co peirao principal en Keamari. A resultas, en breve tempo a cidade converteuse en punto de atracción dun fluxo migratorio dende Mumbai (parsis), Goa, o Kuch, xente con iniciativa en busca de novos negocios (14.000 h. en 1850-60).
En 1861 chegou o ferrocarril, e coa forte demanda de algodón pola guerra civil americana, o incremento do tráfico portuario e a prosperidade. Inda máis coa apertura do Canal de Suez en 1869. Karachi era o punto de saída para toda a rica rexión agrícola da conca do Indo. Novas ampliacións do porto e máis crecemento da cidade que supera os 100.000 habitantes co cambio de século.
O estoupido da primeira guerra mundial continuou a beneficiala. En 1914 inaugurouse o East Wharf, un longo peirao contiguo ao Mole. Por entón Karachi era un dos portos maiores e mellores do mundo, verdadeira porta da India co traslado da capitalidade a Delhi. Ademais, foi proclamada capital do Sind, coma provincia segregada da Presidencia de Mumbai. En 1924 construíuse o principal aeródromo do subcontinente e mesmo un mastro e hangar para dirixibles.
Independencia: capital de Paquistán
En 1947 Karachi foi designada capital do novo estado de Paquistán trala independencia e partición do subcontinente (o seu primeiro presidente, Ali Jinnah, era nado na cidade e a rúa Bundar leva agora o seu nome). Por mor da independia, a cidade experimentou un cambio dramático na poboación e na demografía coa chegada de centos de miles de refuxiados musulmáns muhajir (persoas de fala urdú) da India, xunto cun éxodo substancial dos seus residentes hindús que marcharon á India, cuxo número diminuíu do 51,1% a 1,7% da poboación total.
Pero en 1958 a capitalidade foi transferida ao afastado norte e a cidade comezou un longo período de declive polo abandono das autoridades gobernamentais fronte aos problemas que supuñan o continuo aumento dos inmigrantes das zonas rurais. Karachi pasou de 400.000 habitantes no momento da independencia a máis de catorce millóns en 2017. A cidade experimentou un rápido crecemento económico despois da independencia de Paquistán, atraendo migrantes de todo o país e doutras rexións do sur de Asia.
A pesar de perder a capitalidade, continúa a ser o porto do país e o principal centro económico, industrial e financeiro a máis dunha das maiores cidades do mundo, coa excepcional característica de carecer de área metropolitana, en parte debida a enorme extensión dos seus límites administrativos (3 530 km²).
Linguas
Karachi ten o maior número de falantes de urdú de Paquistán. Segundo o censo de 2017, a repartición lingüística de Karachi era a seguinte: A categoría "outras" inclúe as seguintes linguas: hindko, caxemirés, kohistani, burushaski, gujarati, memoni, marwari, dari, brahui, siddi, hazara, khowar, shina, balti, árabe, persa, bengalí e támil.
Relixión
Karachi é unha cidade relixiosamente homoxénea con máis do 96 por cento da súa poboación adherida ao islam. Os habitantes adhírense a numerosas seitas e sub-seitas do islam, así como ao protestantismo e ao catolicismo. A cidade tamén é fogar dun bo número de fieis do hinduísmo e unha pequena comunidade de zoroastristas e parsis. Segundo Nichola Khan, Karachi tamén a meirande cidade musulmá do mundo. Antes da independencia de Paquistán en 1947, a composición relixiosa da cidade era moi diferente, sendo un 51,1% hindús, 42,3% musulmáns e o 7% restante principalmente cristiáns (tanto británicos como nativos), sikhs, xainistas e un pequeno número de xudeus. Trala independencia de Paquistán, a maioría da poboación hindú de Karachi marchou á India, mentres que moitos refuxiados musulmáns da India se asentaron en Karachi. Está migración masiva cambiou drasticamente a composición relixiosa da cidade.
Transporte
miniatura|300px|Plano provisional da Karachi Circular Railway. A cidade de Karachi conta co Aeroporto Internacional Jinnah, antes denominado Aeroporto Internacional Quaid-e-Azam. É o maior aeroporto comercial do país, cun tráfico de dez millóns de viaxeiros ao ano. Tamén é no que máis compañías estranxeiras operar, a maior parte de Oriente Medio e o Sueste asiático.
En canto a dotación portuaría, a cidade conta co maior portos de Paquistán xunto co próximo porto Muhammad Bin Qasim, construído para desconxestionar o porto de Karachi. É un das vías de acceso á países de Ásia central, como Afganistán, que non contan con costa.
Karachi está unida por ferrocarril co resto do país por Pakistan Railways. As dúas maiores estacións da cidade son as de Karachi City Station e Karachi Cantonment Station. A maiores do transporte de pasaxeiros o ferrocarril ten grande importancia na cidade xa que unha gran cantidade das mercancías que entran na cidade polo porto sen despois dela en tren. Na actualidade existen plans para aumentar a rede de ferrocarris urbanos para confeccionar a Karachi Circular Railway de transporte público, que sirva para desconxestionar as estradas e facilite un transporte público rápido.
San Cosme, Baíña, Baiona
San Cosme é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Historia
Dende o século X ata o XVIII, asentouse nel un grupo de monxes eremitas relativos ó Mosteiro de Oia. Neste convento, nace a devoción de Baiona a San Cosme e San Damián. Nel soamente existía unha capela e unha casa das novenas, que servía de aloxamento ós monxes. Pero, debido á romaría tan popular ós santos e que levaba consigo estragos na capela, o bispado decidiu derruír a ermida e os monxes foron para o Mosteiro de Oia. Un dos restos da capela, era unha cruz de Malta de pedra que foi rescatada e posta na porta da casa reitoral da parroquia de Baredo. Máis tarde, o rexedor de Baiona pediu no século XIX as reliquias e o culto a San Cosme e San Damián, que aínda hoxe se veneran.
FC Bulle
O FC Bulle é un club de fútbol suízo, da cidade de Bulle. Fundouse en 1910 e compite na 1. Liga.
Estadio
O FC Bulle xoga de local no Stade de Bouleyres Bulle, con capacidade para 5.000 espectadores.
Canto de cego
200px|miniatura|[[Perfecto Feijoo en 1919, vestido como se fose un cego ambulante de finais do XIX.]] Os cantos e romances de cego son cancións interpretados por unha persoa ‑muller ou home, cego ou non‑ que cantaba cun marcado acento gutural ou nasal e que, normalmente, posuía unha postura característica coa cabeza deitada para un lado.
Características
Os instrumentos típicos destes cantos son o violín ou a zanfona, e ás veces levaban acompañantes (en ocasións levando estes percusión) e así xuntos ían ás festas e romarías, lugares de encontro da nosa xeografía co soporte inconfundible das súas historias e sucesos, mesmos crimes, moi popular sobre todo cando noutrora non existían os medios de comunicación de masas.
Os temas destes cantos son moi variados: crimes de paixóns, agresións á orde habitual, relatos da vida de sentenciados, de acontecementos notorios, incestos, amores e aventuras, de presos, de milagres e de santos milagreiros, de contos e rumores, de curas e criadas, de bandidos, de homes e mulleres valentes, relacións fantásticas, historias locais cheas de realismo que caricaturizaban os personaxes célebres...
Basil Rathbone
Philip St. John Basil Rathbone, nado en Xohanesburgo o 13 de xuño de 1892 e finado en Nova York o 21 de xullo de 1967, foi un actor británico que se fixo famoso polas súas interpretacións de Sherlock Holmes e de elegantes viláns en filmes de espadachíns como The Mark of Zorro (1940) e As aventuras de Robin Hood (1938).
Canto de cego
Cronistas
No século XIX os medios de comunicación eran moi minoritarios e os cegos eran, dalgunha maneira, os cronistas que traían novas ás aldeas e poboacións. As persoas invidentes levaban un ou varios cartelóns grandes, chamados maltrañas, que representaban imaxes do relato que ía cantando o intérprete. No cartelón, o “moinante" (rapaz ou persoa que levaba a maltraña e guiaba ao cego) ía sinalando co punteiro o debuxo do texto que relataba o cantor e o texto escrito correspondente que acostumaba estar na parte inferior do debuxo.
Basil Rathbone
Inicios
Basil Rathbone naceu en Suráfrica de pais ingleses, Edgar Philip Rathbone e Anna Barbara. Tivo unha irmá e un irmán, Beatrice e John. A familia marchou a Inglaterra cando Basil tiña tres anos de idade, por mor da acusación dos bóers contra o seu pai de espiar a favor dos británicos nos inicios da Segunda Guerra Bóer.
Rathbone educouse na Repton School. En 1916 alistouse para servir durante a primeira guerra mundial no London Scottish Regiment como soldado e máis tarde como tenente no Liverpool Scottish. No London Scottish, serviu xunto aos actores Claude Rains, Herbert Marshall e Ronald Colman. En setembro de 1918 recibiu a Military Cros. John, o irmán máis novo de Rathbone morreu en acto de servizo o 4 de xuño de 1918.
Carreira
Actuou por primeira vez no teatro no Theatre Royal de Ipswich, o 22 de abril de 1911, co papel de Hortensio na obra Taming of the Shrew, coa compañía teatral de Sir Frank Benson e baixo a dirección de Henry Herbert. En outubro de 1912 viaxou aos Estados Unidos coa mesma compañía, actuando como Paris en Romeo e Xulieta, Fenton en As alegres casadas, Ao voso gusto etc. De volta a Inglaterra apareceu en Londres no Teatro Savoy o 9 de xullo de 1914, no papel de Finch en The Sin of David. En decembro dese ano apareceu no teatro Shaftesbury interpretando o Delfín en Henrique V de Shakespeare. Durante 1915 viaxou con Benson e apareceu con el no teatro Court de Londres en decembro, no papel de Lisandro en Soño dunha noite de San Xoán.
Durante o festival de verán de 1919 traballou en Stratford-upon-Avon coa New Shakespeare Company interpretando a Romeo, Cassius, Ferdinando en A tempestade, Florizel en Conto de inverno; en outubro estaba no Queen's Theatre de Londres facendo o papel de Aide-de-Camp en Napoleon, e en febreiro de 1920 traballou no Teatro Savoy no papel principal de Peter Ibbetson cun grande éxito.
Durante os anos vinte, Rathbone interpretou con regularidade obras de William Shakespeare así como outros papeis do teatro inglés. Comezou a viaxar e apareceu no Cort Theatre de Nova York en outubro de 1923, e viaxou polos Estados Unidos en 1925 debutando en San Francisco en maio e no Lyceum Theatre de Nova York en outubro. Volveu aos Estados Unidos novamente en 1927, 1930 e 1931, cando apareceu en escena xunto a Ethel Barrymore. Continuou a súa carreira teatral en Inglaterra, volvendo a América en 1934, onde traballou xunto a Katharine Cornell en varias obras.
Iniciou a súa carreira cinematográfica en 1925 en The Masked Bride, apareceu nuns poucos títulos do cinema mudo e foi o detective Philo Vance no filme de 1929 The Bishop Murder Case. Rathbone fíxose famoso interpretando elegantes viláns en dramas costumistas e filmes de espadachíns dos anos trinta, incluíndo David Copperfield (1935), Anna Karenina (1935), The Last Days of Pompeii (1935), Capitán Blood (1935), Historia de dúas cidades (1935), As aventuras de Robin Hood (1938) Tower of London (1939), e The Mark of Zorro (1940). En Son of Frankenstein, terceiro filme da serie de Frankenstein de Universal Studios e última protagonizada por Boris Karloff, Rathbone interpretaba o fillo do Dr. Frankenstein, o Dr. Wolf Frankenstein.
Foi admirado polo seu dominio da espada nos seus fillos (recoñecía que a esgrima era un dos seus pasatempos favoritos), particularmente no duelo da praia en Capitán Blood e como Sir Guy de Gisbourne na longa escena de loita de As aventuras de Robin Hood. Outras notables loitas a espadas aparecen en Tower of London, The Mark of Zorro e The Court Jester (1956). A pesar da súa destreza na vida real, Rathbone só gañou unha pelexa a espadas no cine, en Romeo and Juliet (1936). Rathbone recibiu candidaturas aos Óscar como actor secundario polos seus papeis como Teobaldo en Romeo and Juliet (1936), e como o rei Luís XI en If I Were King (1938).
A pesar dos seus éxitos cinematográficos, Rathbone insistiu en que desexaba ser lembrado pola súa carreira teatral e estimaba como o seu papel favorito o de Romeo.
Os anos de Sherlock Holmes
Rathbone é amplamente lembrado pola súa interpretación como Sherlock Holmes en catorce filmes rodados entre 1939 e 1946, todas xunto a Nigel Bruce como Doutor Watson. Os dous primeiros títulos, The Hound of the Baskervilles e The Adventures of Sherlock Holmes (ambos de 1939) estaban situados na mesma época das historias orixinais. Ambos foron realizados por 20th Century Fox. Os episodios posteriores, feitos nos Universal Studios, comezando con Sherlock Holmes and the Voice of Terror (1942), foron situados en época contemporánea, e algúns deles tiveron intrigas relacionadas coa segunda guerra mundial. Rathbone e Bruce tamén interpretaron os seus papeis nunha serie radiofónica, The New Adventures of Sherlock Holmes (1939-1946). As múltiples secuelas tiveron o efecto de encadrar a Rathbone, que foi incapaz de quitarse definitivamente a influencia da personaxe.
A pesar da baixa calidade dalgúns dos últimos filmes de Holmes, Rathbone capturou a esencia da personaxe de sir Arthur Conan Doyle tan convincentemente, que foi o definitivo Sherlock Holmes da súa época e, para algúns, continúa a selo. Verdadeiramente, Rathbone tiña un rechamante parecido coa concepción da personaxe que Sidney Paget plasmou nas súas ilustracións para as historias de Holmes publicadas en The Strand Magazine.
Últimos anos
Na década de 1950, Rathbone sobresaíu en dúas parodias dos seus primeiros viláns espadachines, Casanova's Big Night (1954), xunto a Bob Hope e The Court Jester (1956), con Danny Kaye. Apareceu frecuentemente en programas de televisión e tivo un importante papel no drama político de John Ford The Last Hurrah (1958).
Rathbone tamén actuou en Broadway, en diversas obras de teatro. En 1948, gañou un premio Tony ao mellor actor polo seu papel como o inflexible Dr. Austin Sloper na obra The Heiress, na cal tamén traballaba Wendy Hiller como a súa filla tímida e solteira. O papel do Dr. Sloper foi posteriormente representado por Ralph Richardson na versión cinematográfica de 1949. Tamén foi eloxiado pola súa actuación en J.B., de Archibald Macleish, unha actualización da figura bíblica de Xob.
Durante as décadas de 1950 e 1960, continuou a aparecer en varios programas de televisión. Desafortunadamente, para pagar débedas, tivo que traballar en filmes de baixa calidade, tales como The Black Sleep (1956), Queen of Blood (1966), Ghost in the Invisible Bikini (1966), Hillbillies in a Haunted House (1967, xunto a Lon Chaney Jr.) e a súa última aparición no cinema, un filme mexicano de terror titulado Autopsia de un fantasma (1968). Mentres tanto, o seu retrato de Sherlock Holmes convertíase nunha icona para as novas xeracións grazas á frecuente repetición dos seus antigos filmes na televisión.
Tamén foi coñecido polas súas lecturas das narracións e poemas de Edgar Allan Poe, que se recolleron xunto a lecturas realizadas por Vincent Price. Price e Rathbone apareceron, xunto con Boris Karloff, en Tower of London (1939) e The Comedy of Terrors (1964). Rathbone e Price tamén coincidiron no último segmento do filme de Roger Corman de 1962 Tales of Terror.
Basil Rathbone ten tres estrelas no Paseo da Fama de Hollywood. Unha está dedicada á súa carreira cinematográfica, en 6549 Hollywood Boulevard; outra pola súa dedicación á radio en 6300 Hollywood Boulevard; e unha última polo seu traballo televisivo en 6915 Hollywood Boulevard.
Basil Rathbone faleceu repentinamente por un ataque cardíaco en Nova York en 1967, aos 75 anos de idade. O seu corpo foi enterrado nunha cripta no Shrine of Memories Mausoleum do Cemiterio Ferncliff en Hartsdale, Nova York.
Vida persoal
Rathbone casou en 1914 coa actriz Ethel Marion Foreman, da que se divorciou en 1926. Durante o seu primeiro matrimonio mantivo unha breve relación coa actriz Eva Le Gallienne. Casou por segunda vez en 1927 coa escritora Ouida Bergère.
Tivo un fillo coa súa primeira esposa, Rodion Rathbone (1915-1996), que mantivo unha breve carreira en Hollywood co nome de John Rodion. Basil e a súa segunda esposa adoptaron unha filla, Cynthia Rathbone (1939-1969). Do mesmo xeito que Charlie Chaplin e a diferenza dalgúns dos actores británicos contemporáneos en Hollywood e Broadway, Rathbone nunca renunciou á súa cidadanía británica.
O Gran Gatsby
Trama
O narrador é Nick Carraway. A obra comeza cun consello do seu pai, que di que non se debe criticar as demais persoas. Nick presenta a súa curmá Daisy Buchanan, o agresivo esposo desta, Tom Buchanan, e a súa amiga Jordan Baker, coa que comeza unha relación amorosa. Tom leva a Nick a Nova York para presentarlle a súa amante, Myrtle Wilson, que á súa vez está casada con George, un home pasivo que ten un taller mecánico e que non sabe da infidelidade da súa muller.
Mentres que os Buchanan viven en East Egg, unha vila moi de moda por aquel entón, Nick vive en West Egg, menos elitista pero tamén elegante, á outra beira da baía de East Egg. O seu veciño é Jay Gatsby, un home rico e misterioso que ten unha mansión enorme e que adoita pasar as tardes mirando unha luz verde ao outro lado da baía desde o seu xardín. Gatsby organiza grandes festas os sábados pola noite, ás que acode unha gran multitude. Gatsby convida a Tom a unha desas festas, e nela a xente rumorea sobre como Gatsby chegou a ser tan rico. Aos poucos, os dous veciños comezan a ser amigos. Gatsby cóntalle que é orfo e que herdou unha fortuna, e que estivo no exército na primeira guerra mundial e estudou na Universidade de Oxford. Porén, Nick descobre o verdadeiro pasado de Gatsby: procede dunha familia moi pobre, e que o que aprendeu da vida foi grazas a Dan Cody, un home rico e vello. Finalmente sábese que Gatsby é un contrabandista de alcohol durante a época da Lei seca dos Estados Unidos.
Gatsby preséntalle ao seu socio, Meyer Wolfshiem. Despois confésalle, a través de Jordan, que tivera unha relación con Daisy antes da guerra e antes de que casase con Tom. Gatsby quere volver estar con Daisy, e intenta conseguilo a través de Nick. Este organiza unha cita e Daisy e Gatsby volven ter unha relación. En Nova York Tom e Gatsby discuten sobre quen pode estar con Daisy. Ao pouco, o coche de Gatsby conducido por Daisy atropela e mata a Myrtle, a amante de Tom. Gatsby dille a Nick que el asumirá a culpa. Tom condena a Gatsby, dicíndolle a George Wilson onde pode atopar o home que matou a súa esposa. George Wilson pégalle un tiro a Gatsby e despois suicídase.
Daisy e Tom deixan a súa relación. Nick, farto de todo, rompe con Jordan dun xeito algo brusco. El é o único que pode manexar os asuntos de Gatsby e organizar o funeral, ao cal non foi ningunha das persoas que asistían ás festas agás un home peculiar. Nick coñece entón o pai de Gatsby. Finalmente, no xardín de Gatsby, mirando a luz verde, Nick conclúe que a nostalxia, o desexo de replicar o pasado, é o que nos leva a el constantemente.
Recepción
A novela non foi un best-séller, se ben logrou vender preto de 24.000 exemplares antes da morte do autor. Durante a Gran Depresión e a segunda guerra mundial caeu no esquecemento, se ben foi reeditado na década de 1950, con grande éxito de público, ao ser estudado no ensino secundario e universitario. Parte da crítica considéraa non só a mellor novela de Fitzgerald, senón unha das novelas máis importantes da literatura norteamericana do século XX.
Adaptacións
Foi traducida a numerosos idiomas. A tradución ao galego de Laura Rodríguez Gómez foi publicada por Ir Indo Edicións. Amais, fixéronse cinco adaptacións cinematográficas:
ASM-135 ASAT
O ASM-135 ASAT é un mísil antisatélite de lanzamento aéreo e multietapa desenvolvido por Ling-Temco-Vought. Foi usado exclusivamente polos F-15 da Forza Aérea dos Estados Unidos.
Desenvolvemento
miniatura|dereita|250px|ASM-135 ASAT.
A finais dos anos 1950 os Estados Unidos comezaron o desenvolvemento de armas antisatélite. A primeira arma antisatélite dos EEUU foi o sistema Bold Orion, tamén lanzado desde o aire, neste caso por un Boeing B-47 Stratojet. Bold Orion foi probado o 19 de outubro de 1959 contra o satélite Explorer 6. O mísil, de dúas etapas, pasou a 6,4 km do satélite, distancia á cal só unha carga nuclear podería quizais destruílo.
A principios de 1960 o Departamento de Defensa comezou un programa chamado SPIN (SPace INtercept). En 1962, a Mariña lanzou foguetes Caleb como parte do Programa de Intercepción de Satélites, co obxectivo de desenvolver unha arma antisatélite.
Os Estados Unidos desenvolveron armas antisatélite de ascenso directo. Un mísil Nike Zeus armado cunha cabeza nuclear destruíu un satélite en 1963, e outro mísil do sistema coñecido como proxecto MDUFLAP (e máis tarde como proxecto 505) estivo dispoñible para o seu lanzamento entre 1964 e 1967. Un mísil nuclear antisatélite Tor foi despregado pola Forza Aérea baixo o programa 437, substituíndo no seu momento ó Nike Zeus do proxecto 505 en 1967. O mísil Tor do programa 437 permaneceu despregado ata 1975. Unha desvantaxe das armas antisatélite nucleares é que poden danar os satélites propios. Como resultado, os Estados Unidos dirixiron o seu esforzo a desenvolver armas antisatélite non nucleares.
Tras a demostración por parte da Unión Soviética dun sistema antisatélite coorbital, en 1978 o presidente Jimmy Carter ordenou á USAF desenvolver e despregar un novo sistema antisatélite.
En 1978 a USAF comezou un novo programa denominando en principio Prototype Miniature Air-Launched Segment (PMALS) e o mando da división espacial da Forza Aérea estableceu unha oficina para o programa. A USAF publicou unha petición de propostas para un vehículo en miniatura lanzado desde o aire. Os requisitos eran que fose un mísil lanzado desde o aire e que puidese ser usado contra satélites en órbita baixa.
Deseño
O ASM-135 foi lanzado desde un F-15A en escalada a velocidade supersónica. O ordenador do F-15A e o seu despregue frontal foron modificados para proporcionar indicacións de dirección ó piloto.
Como primeira etapa do ASM-135 usouse un mísil AGM-69 SRAM modificado con dous motores de pulso LPC-415 de propelente sólido.
Como segunda etapa usouse un Altair 3 de LTV Aerospace. O Altair 3 usaba un motor de propelente sólido FW-4S de Thiokol. O Altair 3 usouse tamén como cuarta etapa do foguete Scout e fora usado nos sistemas antisatélite Bold Orion e HiHo. Ía equipado con propulsores alimentados por hidracina para modificar a actitude e apuntado do mísil.
LTV Aerospace proporcionou tamén a terceira etapa do ASM-135, o interceptor denominado Miniature Homing Vehicle (MHV). Antes de ser despregado, a segunda etapa usaríase para dar unha velocidade de xiro ó MHV dunhas 30 revolucións por segundo e para apuntar o MHV cara o obxectivo.
O mísil usaba un anel láser xiroscópico de Honeywell para determinar a velocidade de xiro e para obter un marco de referencia antes da separación do MHV da segunda etapa. O sensor infravermello foi desenvolvido por HRL Laboratories e usaba unha banda detectora con catro bandas de indio e bismuto colocadas en cruz e catro bandas colocadas en forma de espiral logarítmica. Co xiro do detector podíase determinar a posición do obxectivo no infravermello. O detector arrefecíase mediante helio líquido dun termo instalado en lugar das municións para a arma do F-15 e dun termo máis pequeno situado na segunda etapa do ASM-135. As liñas crioxénicas da segunda etapa retraíanse antes de imprimir xiro ó MHV.
O guiado do MHV só seguía obxectivos situados no campo de visión do sensor infravermello, sen determinar altura, actitude ou distancia ó obxectivo. O sistema de guiado directo e proporcional á liña de visión usaba información do detector para manobrar e anular calquera cambio na liña de visión. Usábase un sistema de control si/non para o axuste e control fino do MHV.
Lanzamentos de proba
miniatura|dereita|Un F-15 Eagle lanza un ASM-135 durante a proba final, que destruiría o satélite Solwind P78-1. O 21 de decembro de 1982 usouse un F-15A para facer a primeira proba cativa de transporte dun ASM-135 desde a Base Edwards da Forza Aérea, en California.
Megaloceros
Os cervos do xénero extinto Megaloceros - (do grego: megalos + keras, literalmente "corno grande"); véxase tamén Lister (1987) - que foron achados a través da Eurasia do Plioceno até o Plistoceno superior, foron herbívoros moi expandidos durante as idades do xeo. A especie maior, M. giganteus, denominada comunmente como o "alce irlandés" ou "cervo xigante", é tamén a máis coñecida.
ASM-135 ASAT
Lanzamentos de proba
O 20 de agosto de 1985 o presidente Ronald Reagan autorizou unha proba contra un satélite. A proba atrasouse para notificar ó Congreso dos Estados Unidos. O obxectivo foi o observatorio solar Solwind P78-1, lanzado o 24 de febreiro de 1979.
Megaloceros
Moitos dos membros deste xénero eran animais grandes que preferían ambientes de pradeiras ou bosques abertos, con moitas especies cunha media de algo menos de 2 metros de altura até a cruz. Moitas especies mediterráneas, por outro lado, son exemplos clásicos de ananismo insular, como a especies da Sardeña (e tamén Córsega; ambas illas estiveron unidas durante a maior parte do Plistoceno) M. cazioti, que chegaría a 1 metro de alto. As varias especies do xénero cretense Candiacervus - a menor das cales, C. rhopalophorus só medía 65 cm de alto até os ombros - que ás veces son incluídas en Megaloceros como un subxénero. miniatura|[[Esqueleto de Megaloceros giganteus]] Como se podería deducir do nome "alce irlandés", a especie maior tiña certa similitude morfolóxica cos actuais alces. Mais, demostrouse que isto era unha consecuencia do incremento de tamaño. En realidade, estaba máis emparentado cos actuais gamos (xénero Dama, de modo que Megaloceros foi parte dunha ampla radiación de finais do Neoxeno de parentes dos gamos dos cales só persisten dous taxóns na actualidade.(Lister et al. 2005, Hughes et al. 2006)
ASM-135 ASAT
Lanzamentos de proba
O 13 de setembro de 1985, o Maior Wilbert D. "Doug" Pearson, pilotando o Aguia Celestial F-15A 76-0084, lanzou un ASM-135 ASAT a uns 322 km ó oeste da Base Vandenberg da Forza Aérea, destruíndo o P78-1, que voaba a unha altura de 555 km. Antes do lanzamento, o F-15, voando a Mach 1,22, executou unha escalada a 3,8 g e a un ángulo de 65 graos. O mísil foi lanzado automaticamente a 11.612 metros e a unha velocidade de Mach 0,934. O MHV, de 13,6 kg de peso, impactou co satélite, de 907 kg, a unha velocidade de 24.140 km/h.
Megaloceros
O número de especies no xénero Megaloceros é controversial: algunhas veces o xénero úsase de maneira moi restrinxida. No caso máis extremo, limítase a M. antecedens e M. giganteus, sendo as outras separadas en Praemegaceros (liñaxe europea) e Sinomegaceros (liñaxe de Asia oriental). Aínda que o último é probablemente válido como subxénero, o primeiro taxón require de máis investigación sobre as súas relacións con Megaloceros sensu stricto e con Candiacervus en particular.
ASM-135 ASAT
Lanzamentos de proba
A NASA foi informada da proba en xullo de 1985, tras o cal modelou os seus efectos, estimando que os restos do impacto seguirían en órbita na década dos anos 1990, o que implicou aumentar a blindaxe da futura estación espacial.
Previamente a NASA e a Forza Aérea colaboraron para desenvolver un vehículo lanzado por un foguete Scout que servira de obxectivo para as probas ASAT e producir a menor cantidade posible de restos. Con todo, as restricións por parte do Congreso sobre as probas ASAT impedírono.
Megaloceros
Especies en orde cronolóxica
miniatura|Cranio de Megaloceros (Praemegaceros) obscurus.
ASM-135 ASAT
Lanzamentos de proba
O Departamento de Defensa determinou que o P78-1 serviría como obxectivo antes de que o Congreso prohibise as probas antisatélite.
A NASA colaborou co Departamento de Defensa para o seguimento dos efectos das probas usando dous telescopios e un radar situado en Alasca.
Megaloceros
Especies en orde cronolóxica
miniatura|Cornos de Megaloceros (Praemegaceros) verticornis miniatura|Cornamenta de Megaloceros antecedens.
ASM-135 ASAT
Lanzamentos de proba
A NASA asumiu que os restos metálicos serían brillantes, pero inesperadamente os restos da proba resultaron ser tan escuros que eran case indetectables. Tan só se albiscaron dúas pezas. Os científicos teorizaron que o escurecemento das pezas debeuse á carbonización de compostos orgánicos (plásticos) no satélite obxectivo e á súa condensación sobre as pezas metálicas.
A NASA utilizou os telescopios infravermellos da Forza Aérea para demostrar que as pezas estaban quentes pola calor absorbida polo Sol, o que apoiaba a idea de que se atopaban escurecidas e non eran apenas reflectantes. As pezas decaeron rapidamente de órbita, o que implicaba unha proporción área/masa grande. Segundo a NASA, en xaneiro de 1998, oito das 285 pezas detectables orixinais permanecían en órbita.
A proba co Solwind deu tres importantes resultados:
En último termo, a proba tivo poucas consecuencias para os plans da estación espacial estadounidense, xa que o seu lanzamento e construción atrasouse para finais dos anos 1990. O alto nivel do máximo de actividade solar entre 1989 e 1991 quentou e expandiu a atmosfera máis do previsto en 1985, acelerando a caída dos restos do Solwind.
Construíronse 15 mísiles ASM-135, 5 deles lanzados en voos de proba.
Historia operativa
A Forza Aérea pretendeu modificar vinte F-15A do 318º escuadrón de interceptores da base McChord e do 48º escuadrón da base de Langley para a misión antisatélite. Ámbolos dous escuadróns tiñan chasis modificados para soportar o ASM-135 no momento en que o proxecto foi cancelado, en 1988.
A USAF tiña planeado o despregue de 112 mísiles ASM-135.
O despregue dos ASM-135 foi unha cuestión de importancia no debate político nos Estados Unidos sobre a necesidade estratéxica de dispoñer dunha arma antisatélite e un posible control de armas antisatélite xunto coa Unión Soviética. A principios de 1983, o Congreso impuxo restricións ó programa do ASM-135. En decembro de 1985 incluíu unha prohibición para realizar probas do ASM-135 con obxectivos no espazo. Esta decisión foi tomada tan só un día despois de que a Forza Aérea lanzase dous satélites-obxectivo a órbita para as próximas probas. A Forza Aérea seguiu probando o sistema ASAT en 1986, pero sen usar obxectivos no espazo.
miniatura|dereita
No mesmo ano, estimouse que o despregue do ASM-135 custara 5300 millóns de dólares en lugar dos 500 millóns inicialmente previstos. A USAF recortou o programa do ASM-135 en dous terzos para intentar controlar o gasto. A USAF, que nunca apoiara o programa con moita forza, propuxo cancelalo en 1987. En 1988, a administración Reagan cancelou o ASM-135 debido a problemas técnicos, atrasos nas probas e un aumento de custo significativo.
Feás, Calvos de Randín
San Miguel de Feás é unha parroquia do concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 78 habitantes (32 homes e 46 mulleres), o mesmo número ca en 2010. En 2007 tiña 81 habitantes (38 homes e 43 mulleres), 11 menos ca en 2000. Ten unha única entidade de poboación.
1776
Outros
Historia ano a ano
Castelaus, Calvos de Randín
San Martiño de Castelaus é unha parroquia do concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 101 habitantes (45 homes e 56 mulleres), 29 máis ca en 2010. En 2007 tiña 75 habitantes (34 homes e 41 mulleres), 32 menos ca en 2000. Ten unha única entidade de poboación.
Sergi Pino
Sergio Pino Capdevila, nado o 3 de xullo de 1987 en Barcelona, é un ex xogador catalán de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 2 de agosto de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. Tras unha tempada na Coruña, anunciou a súa retirada do baloncesto profesional.
Gerardo Castro Montoya
Gerardo Castro Montoya, finado en Lugo o 21 de maio de 1928, foi un impresor e xornalista galego.
Vida persoal
Casou con Juana Lamas Neira e o seu fillo Gerardo Castro Lamas sucedeuno na imprenta.
Manuel Díaz Martínez
Manuel Díaz Martínez, nado na Habana o 8 de abril de 1874 e finado en Rochester o 20 de febreiro de 1929, foi un tirador de esgrima cubano, especialista nas modalidades de sabre e florete. Foi dobre campión olímpico nos Xogos Olímpicos de 1904.
Traxectoria
Díaz Martínez conta coa particularidade de ser medalla de ouro baixo dúas bandeiras diferentes nos mesmos Xogos Olímpicos, gañou a competición de sabre individual coa bandeira do seu país, Cuba, e a competición de florete por equipos coa a bandeira dun equipo internacional que agrupaba tiradores cubanos e americanos.
Fukuyama
Fukuyama (福山市, ふくやまし, Fukuyama-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situado ó extremo leste da prefectura, na zona da provincia histórica de Bingo e no centro da parte San'yō da rexión de Chūgoku, no oeste da illa de Honshū. Ten 518,07 km² de superficie e unha poboación de 461.745 habitantes (2009)e unha densidade de poboación de 891 h/km².
O concello de Fukuyama limita cos concellos de Onomichi, de Fuchū, de Jinsekikōgen (son da prefectura de Hiroshima); de Ibara e de Kasaoka (son da prefectura de Okayama).