cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Víctor López Seoane
Víctor López Seoane y Pardo-Montenegro, nado en Ferrol o 28 de setembro de 1832 e finado na Coruña o 14 de xullo de 1900, foi un naturalista galego, probablemente o máis importante do século XIX, que realizou importantes traballos sobre a fauna, especialmente nos campos da entomoloxía, a ornitoloxía, a herpetoloxía e a flora de Galicia.
Seoane foi o naturalista galego coa contribución científica máis valiosa, un taxónomo salientable na zooloxía europea do século XIX. Exemplares de seres vivos recollidos por el figuran entre as coleccións dos principais museos de Historia Natural de Europa; formou parte de relevantes sociedades científicas europeas adicadas ao estudo da natureza e publicou en diversos idiomas en revistas especializadas prestixiosas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|160px|López Seoane con traxe académico.
Primeiros pasos
O gusto pola natureza foi callando en Víctor López Seoane desde que, sendo neno, acompañado pola súa tía Cándida Seoane, percorría os campos ferroláns en busca de animais. Foi un coleccionista vocacional axudado por un ambiente favorable e receptivo. Por iso, chegado o momento, rexeitou seguir a tradición familiar da carreira militar na mariña e preferiu as aulas universitarias, sacando tempo dos estudos para dedicalo ás observacións naturais.
O pai de López Seoane foi destinado á comandancia de Mariña de Vigo, polo que Víctor comezou o estudo do bacharelato no Instituto de Tui en 1847, pasando logo ao de Santiago de Compostela, onde obtivo o título de bacharel en Filosofía en xullo de 1851. Durante a estancia en Santiago mantivo contactos con José Planellas (1821-1888), catedrático de Historia natural da universidade compostelá, para quen recolleu moitos exemplares de plantas para o herbario da cátedra.
Estudos universitarios e primeiras publicacións sobra a fauna
miniatura|160px|Gravado de [[1878.]] Marchou posteriormente a estudar a Madrid, onde comezou simultaneamente as carreiras de Medicina e Ciencias naturais. En Madrid foi nomeado socio de mérito e catedrático de Botánica do Museo Popular de Madrid, publicando os seus primeiros traballos científicos nas revistas técnicas da época, como La Nueva Estrella, Semanario Enciclopédico de Ciencias ou Literatura y Artes.
En 1857 foi a Andalucía para continuar os estudos de Medicina; alí prestou especial atención ás aves da zona, desenvolvendo as primeiras investigacións orixinais. Regresou a Santiago para rematar a carreira, licenciándose en medicina en xuño de 1861. Nese mesmo ano publicou o Catálogo de las aves observadas en Andalucía, o traballo máis completo sobre a ornitoloxía andaluza ata ese momento. En 1870 publicou unha Revisión deste Catálogo.
Entre 1861 e 1863 publicou varios traballos sobre a fauna mastozoolóxica galega. Neles citaba a presenza, daquela xa escasa, de linces, osos, cervos, corzos e rebezos.
Unha vez rematada a carreira de Medicina, en 1862, pasou a ocupar, como profesor substituto, as cátedras de "Elementos de Física e Química" e "Nocións de Historia Natural" no Instituto da Coruña, onde creou un Gabinete de historia natural. En 1864 renunciou á cátedra e volveu a Ferrol, onde traballou como médico nas institucións da Sanidade Marítima, a Beneficencia e no Hospital da Mariña. miniatura|170px|esquerda|Víctor López Seoane.
Empresario agrícola e investigador científico
O 8 de outubro de 1869 casou con Francisca Riobóo Álvarez (1834-1919), viúva de Nicolás María Rui-Gómez y Riobóo e propietaria do pazo das Torres do Allo.
Trasladouse á Coruña e ocupouse na agricultura, deixando de exercer a medicina.
Nunha boa situación económica, dedicouse plenamente ás investigacións naturalistas, publicando en 1870 un catálogo sobre Aves nuevas de Galicia, no que citou por primeira vez a presenza do peto real. Avanzou os primeiros datos sobre dúas subespecies galegas de perdiz, que catalogou definitivamente en 1891. miniatura|175px|Dedicatoria de [[Ernst Haeckel a López Seoane.]]
Proxección internacional e licenciatura en dereito
Visitou diferentes museos e sociedades científicas de Europa e, nesa intensa actividade, tomou contacto con científicos do máximo nivel, como Jacques von Bedriaga, Raphaël Blanchard, Ignacio Bolívar y Urrutia, George Albert Boulenger, Odón de Buen, Lorenzo Camerano, Charles Darwin, Anton Dohrn, Mariano de la Paz Graells, Albert Günther, Ernst Haeckel, Ragnar Hult, Fernand Lataste, Juan Lembeye e Heinrich Moritz Willkomm.
O recoñecemento do seu labor veuse plasmado, entre outras cousas, co nomeamento como un dos secretarios do primeiro Congreso Internacional de Zooloxía na Exposición Universal de París de 1889. miniatura|esquerda|Acreditación de López Seoane no Congrès International de Zoologie na [[Exposición Universal de París de 1889.]] Aínda así, en 1874 comezou os estudos de Dereito en Santiago, que proseguiu na Universidade de Oviedo, na que obtivo a licenciatura.
En 1876 comezou a estudar os réptiles galegos, publicando xa no ano seguinte a primeira obra específica neste tema, Reptiles y anfibios de Galicia. Identificou por primeira vez para a ciencia unha especie de lagarta (Podarcis bocagei), en 1884 e unha ra (Pelophylax perezi), en 1885, ambas especies comúns en Galicia.
En 1885 redactou os capítulos dedicados á historia natural galega na enciclopédica obra Historia de Galicia, dirixida por Manuel Murguía, con quen asistía ós faladoiros da Cova Céltica. Este traballo foi o primeiro intento de recompilación de todos os coñecementos dispoñibles nese momento sobre o medio natural galego. No campo da entomoloxía recollía a relación máis completa dos insectos presentes en Galicia, sobre os que levaba traballando vinte anos. Cómpre dicir que contén valoracións morais sobre os seres vivos que hoxe serían inadmisibles, e que existe un claro desequilibrio cara aos campos da zooloxía que mellor dominaba.
Formou parte das principais sociedades e academias científicas de Europa (de zooloxía, botánica, entomoloxía e xeoloxía), así como da Academia Médico-Cirúrxica de Madrid.
Ata a súa morte desempeñou distintos cargos administrativos na Coruña.
Legado
miniatura|Casa das Ciencias da Coruña na que se expón a colección zoolóxica do naturalista. miniatura|Tumba de López Seoane no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Coleccionista convencido, durante toda a súa vida recolleu innumerables exemplares das plantas e insectos e de moitos outros campos que estudaba, creando o museo particular máis importante de Galicia no seu domicilio de Cabanas. Ademais enviou espécimes de todo tipo a distintos museos e investigadores de España e Europa.
Actualmente, a colección botánica permanece exposta na súa casa de Cabanas. En 1972, a familia doou a colección zoolóxica ao Concello da Coruña quen, en 1985, trasladouna á Casa das Ciencias da Coruña; e a súa biblioteca científica, as súas fichas e notas de traballo e o arquivo ao Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses.
Para dar idea da magnitude do seu traballo sistemático de mostraxe e catalogación de distintos taxons de seres vivos en toda Galicia baste citar que o Inventario dos materiais da colección Víctor Seoane, publicado pola Casa das Ciencias en 1987, relaciona un total de 10.747 exemplares, entre fósiles, rochas, minerais, ósos, sementes, madeiras, plantas e diversos animais (mamíferos, aves, réptiles, anfibios, peixes, insectos, arácnidos, crustáceos). O grupo máis importante é o representado polos insectos, con 51 caixas entomolóxicas, pero non se poden esquecer os 274 exemplares de réptiles e os 226 de aves.
Ben ordinario
Un ben ordinario é aquel ben de carácter económico que é caracterizado porque o seu nivel de consumo aumenta cando o seu prezo descende e o nivel do consumo baixa si o seu prezo ´é incrementado (mantendo idénticas as demais condicións). É contrario ao ben de Giffen.
A existencia dos bens de Giffen fóra do ámbito da teoría económica inda é disputado na actualidade, xa que os bens comúns tiveron menos acollida nos manuais de economía que o ben normal e ben inferior, o cal é empregado para non confundir as respostas ós cambios e aos ingresos. O emprego do termo "ben ordinario" inda está sendo útil, xa que permite que facer unha sinxela representación dos prezos e os ingresos. Un ben normal é sempre normal, mentres que un ben ordinario pode ser normal ou ben inferior.
miniatura|Gráfica representando o ben de Giffen.
Víctor López Seoane
Obras
As principais obras publicadas por Seoane son as seguintes: miniatura|Bufo panayanus Seoane.
Entre as revistas nas que publicou artigos estiveron Galicia: revista universal de este reino e Revista Galaica.
Especies descritas
miniatura|200px|esquerda|[[Lagarta galega|Podarcis bocagei.]] miniatura|200px|[[Ra verde|Rana perezi.]] A López Seoane débese a primeira descrición das especies:
Recoñecementos
A súa fama foi recoñecida por numerosos expertos nacionais e estranxeiros, algúns dos cales usaron o seu nome para catalogar e bautizar novas especies de plantas, insectos e réptiles.
Un Centro de Educación Infantil e Primaria (CEIP) da cidade da Coruña (en Monte Alto) leva o nome de "Víctor López Seoane".
Rúas nas cidades da Coruña e Ferrol e outra en Perillo, concello de Oleiros, levan o seu nome.
Epónimos
miniatura|200px|[[Víbora de Seoane|Vipera seoanei.]]
Abreviaturas
As abreviaturas López-Seoane e Seoane emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Festival Intercéltico de Lorient
O Festival Intercéltico de An Oriant (en Gouelioù Etrekeltiek An Oriant, en Festival Interceltique de Lorient) é un festival de música celta que se celebra na cidade do mesmo nome, na Bretaña. O festival é un punto de encontro das nacións celtas, no que a cultura, música e tradicións dos diferentes países se dan cita. Ten lugar nos primeiros días de agosto e é o maior acontecemento destas características no mundo tendo unha duración de dez días.
Creouse en 1971 para acoller a competición nacional de bagad. Nos anos seguintes, deveu nun festival do interceltismo para diferenciarse doutros festivais semellantes da rexión. A partir de finais da década de 1990 converteuse nun dos festivais de música máis importantes de Francia por número de visitantes, acollendo a máis de 800 000 persoas e con 115 000 entradas vendidas no 2010.
A programación do festival está enfocada a concertos, espectáculos e danzas. Tamén é a sede de competicións musicais, como o campionato nacional de bagad, de bailes como os da federación War 'l leur. Tamén se organizan outros eventos como desfiles e actividades culturais. Ten unha importante influencia no territorio, tanto no eido económico coma no eido dos medios. O festival funciona como un actor cultural, permitindo a creación e a difusión da cultura da Bretaña e das nacións celtas.
As nacións participantes son: Irlanda (Éire), Escocia (Alba), Bretaña (Breizh), Gales (Cymru), illa de Man (Mannin), Cornualla (Kernow), Galicia e Asturias (Asturies). Dende o ano 2000, nomeado Ano do mundo celta vense engadindo representacións de países con forte emigración dos países celtas como EEUU, Australia, Nova Zelandia, Arxentina, México, e até Romanía e Italia.
Unha particularidade do festival é que cada ano está adicado a un país celta do mundo sendo en 2007 o ano de Escocia, o 2006 o de Australia e o 2005 o de Irlanda. No 2008 estivo adicado a Gales, no 2009 a Galicia e no ano 2010 á Bretaña.
Escenarios
miniatura|dereita|300px|Actuación no festival O festival ten varios escenarios principais pero trátase dunha manifestación tamén rueira. Durante os días que dura o festival a cidade enteira convértese nun escenario xa que é doado ver por diferentes sitios aos grupos actuando xa sexa na zona das tendas dos diferentes países, na rúa ou en bares.
Para os eventos máis formais emprégase o Palais de Congrès, Grand Théâtre ou Eglise Saint Louis.
Para os eventos máis multitudinarios emprégase o Parc de Moustoir, estadio de fútbol do Lorient F.C. cunha capacidade de 10.000 espectadores.
O Port de Pêche (Porzh Pesketa) é a zona do porto e é outro dos escenarios utilizados.
En total móntanse arredor de vinte escenarios por toda a cidade.
Eventos
O festival compóñeno 4.500 artistas cantantes, bailaríns, artistas plásticos, universitarios e cineastas, de Escocia, Irlanda, País de Gales, de Cornualla, Illa de Man, Galicia, Asturias, a Bretaña, os Estados Unidos, o Canadá, Australia etc... Sendo visitado por 650.000 persoas
País de honra
Cada ano dende 1994 unha nación celta é honrada. Galicia foi a primeira en verse beneficiada por este sistema de recoñecemento e distinción anual. Dende 1998, que foi o ano de Asturias, a delegación convidada dispón dunha carpa propia, ademais dunha visibilidade máis importante dentro da promoción feita polo festival.
Os países convidados son responsables da organización e do financiamento deste espazo, que dobra a maioría das veces o orzamento asignado á súa representación no festival. O Goberno de Escocia desembolsou uns 450 000 euros na súa carpa no ano 2007 e Acadia contou na edición de 2012 con 400 000 euros, dobrando os seus gastos anuais habituais.
Múlidos
miniatura|300px|Salmonete (Mullus surmuletus) Os Múlidos (Mullidae), coñecidos popularmente como barbos ou salmonetes, é unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes.
Características
Corpo algo comprimido. Liña lateral ben aparente. Os ollos en posición alta, elevados sobre o perfil cefálico, abrupto. Recoñécense polas dúas longas barbas baixo o extremo anterior da mandíbula; estas barbas son móbiles e artelladas na base.
Teñen dúas aletas dorsais, curtas e separadas; a primeira con 6-8 espiñas e a segunda unha espiña e 6-8 raios brandos. Anal curta, oposta á segunda dorsal, con 1-2 espiñas e o resto raios brandos; pectorais longas; pelvianas inseridas baixo a vertical da base das pectorais; caudal escotada.
Viven no fondo, comunmente en bancos numerosos, onde escavan na area e pedras soltas para comer os pequenos invertebrados enterrados.
Comprende especies de alta importancia económica e de carne moi saborosa. Poden alcanzar unha lonxifude máxima descrta de 60 cm.
Clasificación
miniatura|300px|Banco de múlidos (Mulloidichthys flavolineatus) Comprende seis xéneros e 68 especies:
O Vencello Mahián
O Vencello Mahián foi un periódico de Bastavales (Brión) que se publicou entre 1932 e 1933 como órgano da Unión Agrícola do Val da Mahía.
Xoán Ninguén
Xoán Ninguén (en inglés Meet John Doe) é un filme estadounidense de 1941 dirixido por Frank Capra e protagonizado por Gary Cooper e Barbara Stanwyck.
O Vencello Mahián
Características
Subtitulado Defensor de todas las colectividades agrarias de La Mahía, apareceu en maio de 1932. Publicación centrada nas cuestións referidas á parroquia de Bastavales e ao Sindicato Agrícola desta parroquia. Empregaba o castelán e contaba con artigos de actualidade e tamén históricos, en galego só apareceu o poema "Campanas de Bastavales" de Rosalía de Castro. Imprentábase en Vigo, na Litografía e Imprenta J. Rial. O último número coñecido é o 5, publicado o 5 de xaneiro de 1933.
Xoán Ninguén
Foi emitido na TVG o 20 de setembro de 2002.
Argumento
Cando un poderoso empresario compra un xornal e despide case todo o persoal, Ann, unha audaz xornalista, decide publicar no seu derradeiro artigo unha carta falsa en que se anuncia o próximo suicidio dun dos empregados despedidos, que firme como "John Doe". O éxito do artigo é tal que o xornal decide buscar un John Doe, para o que contrata un vagabundo, antigo xogador de béisbol, que se converte nunha personaxe moi popular e un líder de opinión. John Doe non está só, senón que ten o seu mellor amigo, The Colonel, que lle lembrará que cousas son importantes na vida. Cando o protagonista descobre de que xogo está a ser vítima pensa en suicidarse ante os seus seguidores.
Transgender Victoria
Transgender Victoria (TGV) é unha organización voluntaria para a defensa das persoas transxénero, os seus socios, familias e amigos. Promove a xustiza social, a equidade e os servizos de saúde e comunidade para as persoas transxénero en Victoria, Australia. En decembro de 2014, Transgender Victoria gañou o Premio da Organización Comunitaria da Comisión Australiana de Dereitos Humanos.
Orixes e xestión
miniatura|Sally Goldner (no medio) en 2015. Transgender Victoria foi co-fundada por Kayleen White e Sally Goldner a finais dos anos 90. O actual presidente de TGV é Grace Lee. Outros membros do consello son Sally Goldner, Brenda Appleton, Lauren Christopher, Lou Cooper, Gavriil Aleksandrs e Nikki Joyce.
Activismo
Transgender Victoria presenta en transxénero e en xénero diverso temas para universidades e estudantes de medicina, medios de comunicación e moitos outros. Un proxecto What makes an Ally, en galego "Que fai un aliado", en colaboración con Ygender, promove a aceptación de persoas transxénero e de xénero diverso. TGV tamén ofrece soporte de pares, en particular sobre problemas de ansiedade e depresión. TGV tamén ofrece formación en competencias culturais LGBT e intersexo na atención á terceira idade.
TGV traballa en temas de incidencia social en colaboración con moitas outras organizacións, incluídas as proteccións contra a discriminación. O 25 de xuño de 2013, aprobouse a Lei de modificación da discriminación sexual por parte da Commonwealth (orientación sexual, identidade de xénero e estado intersexo) tras un traballo de promoción colaborativa e con apoio entre partidos. Fíxose lei o 1 de agosto de 2013.
Recoñecementos
Transgender Victoria recibiu o "Premio á comunidade - Organización" 2014 da Comisión Australiana de Dereitos Humanos. TGV foi seleccionada "pola súa dedicación ó lograr xustiza, equidade e calidade de saúde e servizos comunitarios para as persoas transxénero, os seus socios, familias e amigos".
Stranger in Moscow
"Stranger in Moscow" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson do seu novono álbum HIStory: Past, Present and Future, Book I. Foi lanzada internacionalmente en novembro de 1996 por Epic Records, pero non o fixo nos Estados Unidos ata agosto de 1997. Foi escrita por Jackson en setembro de 1993 durante as acusacións de abusos a menores que se fixeron na súa contra, no medio da xira Dangerous World Tour en Moscova. Orixinalmente foi escrita como un poema por Jackson, que logo adaptou nunha canción.
O vídeo musical da canción representa a vida de seis persoas, incluído o propio Jackson, que viven desconectadas ou illadas do mundo que os rodea. A canción foi interpretada durante HIStory World Tour entre 1996-97.
1000 Hurts
1000 Hurts é o terceiro álbum da banda estadounidense de noise rock Shellac, editado o 8 de agosto do 2000 a través do selo Touch & Go Records. No seu material promocional Shellac bromeaba describindo o disco como segue: "Non hai cancións de 12 minutos neste. Este disco é máis mesquiño. Todd canta".
A portada é unha clara homenaxe ás vellas gravadoras de cinta Ampex. A banda é coñecida por usar gravadoras analóxicas de cinta para os seus rexistros, e son seareiros dos da marca Ampex. Ademais, o discurso do inicio do disco é unha variación dos anuncios que se poden escoitar nas cintas de calibración de Magnetic Reference Laboratories.
O álbum foi nomeado pola revista Rockfeedback o mellor disco da década. A canción "Shoe Song" fai referencia ao tema de Slint "Good Morning, Captain", aparecido no seu álbum Spiderland.
Artaius
Artaius é un deus celta epíteto do deus romano Mercurio durante o período romano-celta. É coñecido por unha única inscrición de Beaucroissant no departamento de Isère:
En lingua gala, a palabra artos significa ‘oso’, e artaios podería ser un derivado (significando algo semellante a ‘ursino’). Miranda Green considera a Mercurio Artaius un deus-oso. É posible que Artaius proveña dun nome de lugar (é probable que só teña unha asociación indirecta cos osos) - xa que a inscrición foi descuberta nun lugar outrora chamado Artay, e ademais existe unha vila cun nome semellante, Artaix, en Saône-et-Loire.
Donramiro, Lalín
Santa María de Donramiro é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 1002 habitantes (484 mulleres e 518 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 912 habitantes. Conta cos lugares de Agruchave, Donramiro, Filgueiroa, Penela (onde se formou a Banda de música da Penela), Regueiriño, Trascastro e Feás
Está a unha altura de seiscentos metros.
Historia e patrimonio
Unha antiga lenda local atribúe a fundación da parroquia a un rei godo chamado Ramiro.
Nos montes do Monserrat áchase un castro explorado por Florentino López Cuevillas. O castro de Donramiro confórmase a partir dun recinto principal ou coroa de forma ovalada cun antecastro que se abre cara ao leste. As dimensións da coroa son no eixo NL-SO duns 90 m no interior e 100 m polo exterior. Se se engade o antecastro chégase a 180 m. No eixo NO-SL mide 65 m no interior e 85 m polo exterior. Incluído o antecastro son uns 100 m. O ancho do antecastro é duns 30 m e a lonxitude 180 m. Na zona suroeste o antecastro está moi alterado pola actividade agrícola.
A antiga igrexa románica do século XII foi reformada no ano 1654 en estilo barroco, só a fachada e o primeiro tramo da nave son románicos. Nunha sepultura desa igrexa repousan os restos de Ramón María Aller Ulloa que naceu no Pazo de Filgueiroa, localizado nesta parroquia ao igual que o Palacete dos Crespo.
Donramiro foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando pasou a ser anexo de Santa María das Dores de Lalín.
Nesta parroquia naceron o pintor Laxeiro, nado Xosé Otero Abeledo, e o político Juan Ramón Ulloa Pimentel.
Pedreira, Covas, Viveiro
Pedreira é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Ex Models
Ex Models é unha banda de no wave estadounidense procedente de Brooklyn, Nova York.
Traxectoria
A banda, que xira ao redor dos irmáns Shahin e Shahryar Motia, fundouse cando aínda estaban no instituto. Editaron o seu primeiro álbum, Other Mathematics, no ano 2001 a través do selo Ace Fu Records.
O seu segundo álbum, Zoo Psychology, editouse dous anos despois. Colle ideas do seu anterior traballo, pero as cancións fanse máis sucias e ruidosas, con peculiares cambios de tempo. Nese tempo o baixista Mike Masiello deixou a banda e Zach Lehrhoff substituíuno, proporcionando tamén voces.
De cara 2005 a banda reducírase a un dúo formado por Shahin e Zach que editaron o seu terceiro álbum, Chrome Panthers, tomando unha nova dirección, máis repetitiva e minimalista. Kid Millions, da banda Oneida, axudou a gravar as baterías e tamén realizou algún concerto con Ex Models. Finalmente os ritmos fixéronse máis primitivos e a banda chegou a utilizar tres baterías sobre o escenario.
No ano 2007, a formación clásica de Motias, Zach e o batería Jake Fiedler actuaron no East River Park de Nova York. Porén, a reunión con Fiedler foi curta, e os tres membros restantes comezaron a tocar como Knyfe Hyts, unha banda máis orientada cara o metal.
Nicolas Adames
Nicolas Adames, nado o 29 de decembro de 1813 en Ëlwe e finado o 13 de febreiro de 1887 en Luxemburgo, foi un eclesiástico latino, bispo de Luxemburgo, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Mireia Montávez
Mireia Montávez García, nada en Vila-seca (Tarragona) o 25 de xuño de 1982, é unha cantante española que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo.
Traxectoria
Tras o seu paso polo programa en 2001, formou parte do grupo Fórmula Abierta con tres dos seus compañeiros entre 2002 e 2005. Entre 2005 e 2009 foi unha das compoñentes de Sonora Group. En 2013 iniciou un novo proxecto co grupo La Banda de Mireia. En 2015 entrou a formar parte do grupo La Década Prodigiosa, que celebraba o seu 30 aniversario.
En outubro de 2016 participou en OT: El Reencuentro xunto aos seus 15 excompañeiros, unha serie de tres documentais e un gran concerto para rememorar os 15 anos da primeira edición do programa.
Maruja Torres
Maria Dolors Torres Manzanera, coñecida como Maruja Torres, nada o 16 de marzo de 1943 en Barcelona, é unha xornalista e escritora catalá.
Traxectoria
Nada no barrio barcelonés do Raval e de familia murciana, dedícase ó xornalismo desde os 21 anos, pese a non ter formación académica neste campo. Comezou no sector periodístico como secretaria de redacción no diario La Prensa, tras realizar un curso de taquigrafía e mecanografía. Máis adiante colaborou en diversas publicacións coma o semanario Garbo, a revista Fotogramase a revista Por Favor.
Anos despois trasládase a Madrid onde se incorpora ó equipo de El País, diario no que segue a colaborar na actualidade.
A súa primeira obra publicada foi ''¡Oh es él! Viaje fantástico hacia Julio Iglesias'' (1986), un enfoque humorístico arredor do cantante. A esta seguirían outras entre as que destaca Mientras vivimos, novela pola que foi merecedora do Premio Planeta en 2000.
Rodrigo Topiltzin Vizcaíno Bravo
Rodrigo Topiltzin Vizcaíno Bravo, nado en Xalapa, Veracruz, México, o 23 de xaneiro de 1981, é un tradutor e editor galego.
Traxectoria
Estudou Lengua y Literatura Hispánicas pola Universidad Veracruzana e fixo o doutoramento en Estudos  Clásicos e Medievais pola Universidade de Santiago de Compostela. É tradutor de linguas inglesa, francés e español a galega. Traduciu títulos para Rinoceronte e sobre todo para Urco editora, empresa editorial da que forma parte actualmente. Entre 2011 e 2013 foi tamén co-editor en Edicións Barbantesa.
Guillermo Vargas
Guillermo Vargas Jiménez, máis coñecido como Habacuc, (nado o  18 de setembro de 1975, en San Xosé, Costa Rica) é un artista que se deu a coñecer pola controversia xurdida cando exhibiu un can consumido en Nicaragua no 2007.
Biografía
Guillermo Vargas estudou para profesor de educación especial na Universidad Interamericana de Costa Rica, pero nunca chegou a graduarse. Vargas descríbese a si mesmo como un artista autodidacta.
Ilona Elek
Ilona Elek, tamén coñecida como Ilona Schacherer ou Ilona Elek-Schacherer (en húngaro, Elek Ilona), nada en Budapest o 17 de maio de 1907 e finada na mesma cidade o 24 de xullo de 1988, foi unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de tres medallas olímpicas.
Traxectoria
miniatura|Ilona Elek no podio (no centro) dos Xogos Olímpicos de Berlín, 1936 con [[Ellen Müller-Preis e Helene Mayer, todas as tres de orixe xudía recibindo medallas na Alemaña nazi, onde os xudeus alemáns non podían competir. Mayer recibira un permiso especial logo que os Estados Unidos ameazaran cun boicot.]]
Ao longo da súa carreira gañou dezasete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas dez de ouro.
Bósforo
miniatura|250px|Imaxe vía satélite do Bósforo, o Mar Negro, o Mar de Mármara e a cidade de Istambul. O Bósforo é un estreito marítimo entre o mar Negro e o mar de Mármara (que no seu outro extremo comunica co mar Mediterráneo a través do estreito dos Dardanelos) e que separa Europa e Asia, á beira do cal está situada a cidade de Istambul (Constantinopla).
Hai dúas pontes sobre este estreito. A ponte Bogazici, de 1074 metros de largo foi completada en 1973. A segunda ponte, a Fatih Sultan Mehmede posúe unha lonxitude de 1014 metros, completouse en 1988 e atópase a case a cinco quilómetros ao norte da primeira.
Un túnel ferroviario de 13,7 quilómetros foi construído e estimouse a súa entrada en funcionamento para o 2012. Aproximadamente 1400 metros do túnel foron construídos baixo o estreito, a unha profundidade de 55 metros.
Etimoloxía
O nome procede do grego bos: boi + foros: pasar, trasladar, xa que na antigüidade era común atravesar tal estreito cun odre inflado confeccionado coa pel dun boi. A palabra grega foi modificada posteriormente en lingua turca coma Boğaziçi.
Formación xeolóxica
O Bósforo formouse ao redor do, cando unha as augas do Mar Mediterráneo e o mar de Mármara inundaron o val fluvial dun extenso lago de auga doce próximo que, coa irrupción das augas do mar de Mármara a través do Bósforo, converteuse no mar Negro actual.
Dark Kingdom: The Dragon King
Dark Kingdom: The Dragon King (tamén coñecido como Ring of the Nibelungs, Die Nibelungen, Curse of the Ring e Sword of Xanten) é un filme alemán dirixido por Uli Edel que foi estreado no 2004.
Sinopse
O mozo ferreiro Siegfried non sabe que é o herdeiro dun reino invadido, e faise popular entre a súa xente por acabar co seu maior inimigo, o dragón Fafnir. Sigfried descoñece a maldición que pesa sobre a recompensa, un enorme tesouro, que agora pon en perigo o seu amor pola fermosa raíña guerreira Brynhildr.
Henrique VII de Inglaterra
Henrique VII de Inglaterra, nado o 28 de xaneiro de 1457 e finado o 21 de abril de 1509, foi rei de Inglaterra e señor de Irlanda desde o 22 de agosto de 1485 ata a súa morte, fundou a Casa de Tudor.
Nacemento: conexións familiares e dereito ao trono
Henrique Tudor naceu no castelo de Pembroke, en Gales, fillo de Edmundo Tudor e de Margarida Beaufort. Edmundo Tudor, fillo do matrimonio entre o galés Owen ap Tudur (Owen Tudor) e Catarina de Valois víuva do rei Henrique V. Edmundo foi apresado por membros da casa de York durante as guerras das Dúas Rosas, finando un par de meses antes do nacemento de Henrique, o 1 de novembro de 1456. Margarida Beaufort era a neta de Xoán Beaufort, medio-irmán de Henrique IV de Inglaterra. .
A loita polo trono
Debido á persecución da Casa de York, a familia de Henrique pronto abandonou Gales pola Bretaña, onde foron acollidos polo duque da Bretaña, Francisco II. Na Bretaña creceu e educou como un dos candidatos da Casa de Lancaster ao trono ocupado nese momento pola Casa de York.
No 1483 abandonou a Bretaña para unirse á rebelión do seu curmán Henrique Stafford, duque de Buckingham contra Ricardo III; porén, a vitoria deste último forzou a Henrique a huir precipitadamente a Bretaña, buscando de novo o amparo do duque. Francisco intentando asociarlle ao ducado ofreceu a Henrique VII comprometerse coa súa filla Ana da Bretaña para obter unha alianza, poder de Gran Bretaña, pero o matrimonio non lle interesaba. En 1485, tras recibir apoio financeiro do duque, e habéndose asegurado un certo apoio galés, Henrique empezou unha nova rebelión ao desembarcar de novo en Gales; Ricardo III saíu ao seu encontro pero debido a traizón de certos nobres, o seu exército foi incapaz de gañar a batalla de Bosworth, onde o propio Ricardo loitou con valentía e finou o 22 de agosto de 1485.
Morte do rei
Traxicamente, Henrique sufriu primeiro a morte de Arturv, o seu fillo máis vello e herdeiro e ao ano seguinte a da súa dona Isabel de York, por complicacións no parto da súa filla Catarina que tamén finou inmediatamente. Henrique nunca se recuperou desta dor, finando no palacio de Richmond, o 21 de abril de 1509. Foi enterrado na abadía de Westminster, e o seu fillo Henrique VIII sucedeuno pacificamente no trono.
Rally de Ferrol de 2014
O Rally de Ferrol de 2014 foi a 45ª edición de dito rally. Foi a sexta proba da tempada 2014 do Campionato de España de Rallys e celebrouse entre o 22 e o 23 de agosto de 2014. Os vencedores foron os irmáns Sergio e Diego Vallejo, a bordo dun Porsche 997 GT3.
Smile (canción de Charlie Chaplin)
"Smile" é unha canción baseada no tema instrumental da banda sonora de Modern Times, filme de Charlie Chaplin. Chaplin compuxo a música, mentres que John Turner e Geoffrey Parsons crearon a letra e o título en 1954. A letra, baseada no guión do filme, o cantante fala da felicidade e de que mañá sempre hai un día brillante.
Versión de Michael Jackson
O cantante Michael Jackson gravou a canción para o seu álbum de 1995 HIStory: Past, Present and Future, Book I. Nun principio, estaba previsto como o oitavo e derradeiro sinxelo do álbum, pero foi cancelado días antes do lanzamento.
Amia calva
miniatura|215px|Amia nun acuario. A amia, Amia calva, é un peixe primitivo, orixinario do sueste do Canadá e do leste dos Estados Unidos, depredador dulciacuícola, que é o único representante vivo da familia dos amíidos (Amiidae), única da orde dos amiformes (Amiiformes), da infraclase dos holósteos (subclase dos neopterixios) que, a finais do mesozoico chegaron a abundar nas augas de todo o mundo. Por iso considérase como un fósil vivente.
Características
O corpo da amia é ancho, e a súa cor verde clara, case amarela. Os machos posúen a cada lado da cola, e por diante da mesma, unha mancha negra grande rodeada por un círculo alaranxado ou amarelo; as aletas dos machos tórnanse verdes durante a época do apareamento.
Unha das principais características deste peixe é a de que é capaz de respirar o aire atmosférico a través da vexiga natatoria, que fai as veces de pulmón, xa que está provista de numerosos vasos sanguíneos. Para iso ascende con frecuencia á superficie e aspira o aire do exterior pola boca, o que lle permite resistir até vinte e catro horas fóra da auga. Esta característica tamén lles permite regular a súa flotabilidade na auga.
Así mesmo é peculiar a estrutura da súa columna vertebral, así como a das súas aletas pares, o que o diferencian dos restantes peixes óseos.
Avenida do Marqués de San Sadurniño, San Sadurniño, San Sadurniño
Avenida do Marqués de San Sadurniño é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
O principal edificio deste lugar é o pazo da marquesa de San Sadurniño, moi reformado no século XX para adaptalo a centro de ensino. Destaca o seu claustro e a galería acristalada do século XIX.
Schiavi di Abruzzo
miniatura|Situación do concello na provincia de Chieti miniatura|Vista de Schiavi di Abruzzo Schiavi di Abruzzo é un concello italiano da provincia de Chieti, na rexión dos Abruzos. A súa poboación é de 990 habitantes (2010).
Jonathan Viera
Jonathan Viera Ramos, nado nas Palmas de Gran Canaria o 21 de outubro de 1989, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é a UD Las Palmas.
Xornal de Galicia
Xornal de Galicia foi un xornal de comunicación xeral e de ámbito galego, fundado o 9 de decembro de 2008, aínda que a súa edición dixital, xornal.com, levaba nove anos activa en Internet. A edición en papel deixou de publicarse o 4 de agosto de 2011 e a páxina web pechou o 19 de outubro do mesmo ano. As súas linguas de edición foron o galego e o castelán.
Características
O accionista principal foi Udramedios, a filial de comunicación do grupo de construción San José. Co seu lanzamento absorbeu o medio electrónico Xornal.com.
O presidente do consello de administración da empresa foi Domingos Docampo, ex reitor da Universidade de Vigo. O conselleiro delegado da empresa e xerente do xornal foi Miguel Barros Puente.
En marzo de 2011 o director José Luis Gómez Gómez foi destituído dous días despois da publicación dunha fotografía de Mariano Rajoy, daquela líder do PP, a bordo dun barco vencellado ao narcotráfico. A nova directora pasou a ser María Martínez Val. A edición en papel deixou de publicarse o 4 de agosto de 2011, sendo presidente do Consello de Administración Alfonso Paz-Andrade, continuando só a dixital. O 19 de outubro de 2011 pechou tamén esta edición, terminando completamente coa existencia do xornal.
Francisco Dubert
Francisco Xosé Dubert García, nado en Muros en 1968, é un filólogo galego.
Traxectoria
Nado en Muros, foi vivir a Ferrol en 1975. Bolseiro no ILG dende 1989, colaborou na edición do Atlas Lingüístico Galego (ALGa). É profesor titular do Departamento de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago de Compostela dende 2000.
Vida persoal
É irmán de Isidro Dubert.
Nemiptéridos
miniatura|300px|Nemipterus bathybius Os Nemiptéridos (Nemipteridae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Distribúense por augas tropicais e subtropicais do Índico e oeste do Pacífico. O nome procede do grego nemas (filamento) e pteron (ala), polo característico filamento na súa aleta caudal.
Características
Corpo oblongo ou alargado. Liña lateral longa e paralela ó perfil dorsal. Un suco na base das aletas dorsal e anal.
Teñen unha aleta dorsal continua, con 10 espiñas e 9-10 radios brandos; na anal 3 espinas e 7 a 8 radios brandos; pelvianas ó nivel das pectorais; na parte superior da aleta cuadal dalgunhas especies hai longo filamento.
Son peixes carnívoros que se alimentan de pequenos peixes bentónicos, cefalópodos, crustáceos e poliquetos, aínda que algunhas especies se alimentan de plancto. Algunhas especies son hermafroditas protoginos.
Clasificación
Comprende 62 especies agrupadas en cinco xéneros:
Nolan Smith
Nolan Derek Smith, nado o 25 de xullo de 1988 en Louisville, Kentucky, é un ex xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2011, Smith foi elixido na 21ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Portland Trail Blazers. En 2012, xogou na Liga de Verán da NBA cos Trail Blazers. O 6 de xaneiro de 2013, Smith foi asignado ós Idaho Stampede da NBA Development League. Foi chamado de volta o 9 de xaneiro de 2013.
Uniuse ós Boston Celtics para a Liga de Verán de Orlando de 2013.
O 18 de agosto de 2013, asinou un contrato dun ano co Cedevita Zagreb.
Erik Bruhn
Erik Belton Evers Bruhn, coñecido simplemente como Erik Bruhn, nado o 3 de outubro de 1928 en Copenhague (Dinamarca) e finado o 1 de abril de 1986 en Toronto (Canadá), foi un bailarín de ballet, coreógrafo e mestre de ballet dinamarqués. Bruhn comezou a súa formación no Ballet Real de Dinamarca en 1937, pasando a formar parte da compañía dez anos despois e, en 1949 foi nomeado solista. Entre 1949 e 1958 ausentouse do seu posto para bailar co American Ballet Theatre, regresando despois ao seu país natal. En 1961 renunciou ao seu posto permanente no Ballet Real para bailar de novo co American Ballet Theatre. Posteriormente, en 1967, foi nomeado director do ballet da Kungliga Operan sueca ata 1972, cando pasou a asociarse principalmente co Canada's National Ballet, sendo primeiro director asistente, logo director dende 1983 ata a súa morte.
Bruhn compatibilizou os seus postos permanentes como bailarín con actuacións ocasionais con outras compañías como New York City Ballet, The Royal Ballet, The Australian Ballet, Ballet Real de Suecia, e o Ballet de l'Opéra National de Paris.
Foi parella do tamén bailarín Rudolf Nureyev.
Tobias Harris
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Harris foi elixido na 19ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Charlotte Bobcats. Foi traspasado inmediatamente despois aos Milwaukee Bucks nun traspaso entre os Bucks, os Charlotte Bobcats e os Sacramento Kings.
O 21 de febreiro de 2013, Harris foi traspasado ós Orlando Magic xunto a Doron Lamb e Beno Udrih, a cambio de J.J. Redick, Gustavo Ayón e Ish Smith. Os seus minutos de xogo incrementáronse notablemente en Orlando, e triplicou o seu número de puntos por partido, e cuadruplicou o de rebotes, asistencias e tapóns por encontro. O 14 de xullo de 2015, Harris renovou cos Magic cun contrato de catro anos e 64 millóns de dólares.
O 16 de febreiro de 2016, Harris foi traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Ersan İlyasova e Brandon Jennings.
O 29 de xaneiro de 2018, Harris foi traspasado ós Los Angeles Clippers xunto a Avery Bradley, Boban Marjanović e dúas futuras eleccións do Draft, a cambio de Blake Griffin, Willie Reed e Brice Johnson.
O 6 de febreiro de 2019, Harris foi traspasado xunto a Mike Scott e Boban Marjanović ós Philadelphia 76ers a cambio de Mike Muscala, Wilson Chandler, Landry Shamet e unha futura elección do Draft.
Juva
Juva é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 6 227 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 345,69 km2, dos cales 182,51 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,35 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Immortal Megamix
"Immortal Megamix: Can You Feel It/Don't Stop 'Til You Get Enough/Billie Jean/Black or White (Immortal Version)", a miúdo acurtada como "Immortal Megamix", é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson. Foi lanzada o 1 de novembro de 2011 como o primeiro sinxelo do álbum remix póstumo Immortal.
Harvey Milk
Harvey Bernard Milk, nado en Nova York o 22 de maio de 1930 e finado en San Francisco o 27 de novembro de 1978, foi un político e activista norteamericano, o primeiro político abertamente gai elixido para un cargo público en California. Milk trasladouse dende Nova York ata San Francisco no ano 1972, coincidindo cun aumento do colectivo gai no Distrito Castro. Axudouse do crecemento político e do poder adquisitivo deste distrito para promocionar os seus intereses, presentandose a un cargo público en tres ocasións. As súas campañas "teátricas" aumentaron a súa popularidade, sendo elixido para o posto de supervisor de distrito no ano 1977. Milk serviu case 11 meses neste posto e foi responsable da aprobación dunha rigorosa ordenanza municipal a prol dos dereitos dos gais. O 27 de novembro de 1978 Milk e o alcalde George Moscone foron asasinados por Dan White, outro supervisor que dimitira recentemente pero quería recuperar o seu posto de traballo.
Malia a súa curta carreira política Milk converteuse nunha icona en San Francisco e nun mártir para a comunidade gai. No ano 2002, Milk foi cualificado como o "funcionario LGBT máis famoso e significativamente aberto nunca elixido nos Estados Unidos". Anne Kronenberg escribiu del: "O que diferenciaba a a Harvey de ti ou de min é que el era un visionario. Imaxinaba un mundo xusto na súa cabeza e entón dispoñíase a crealo na realidade, para todos nos". Sobre a súa vida téñense escrito distintas obras, un extenso documental de televisión (The Times of Harvey Milk) e un filme (Milk) dirixido por Gus Van Sant, con Sean Penn no papel de Milk, estreado en 2008. O presidente Barack Obama impúxolle a título póstumo a medalla presidencial da liberdade o 12 de agosto de 2009.
Xuventude
miniatura|155px|upright|Harvey (dereita) canda seu irmán máis vello Robert en 1934. Harvey Bernard Milk naceu en Woodmere, Long Island, o 22 de maio de 1930. Era o fillo máis novo de William e Minerva Karns Milk, xudeus de Europa Oriental, e neto de Morris Milk, un vendedor lituano propietario duns almacéns. A súa familia foi unha das que axudaron a organizar a primeira sinagoga na área. De pequeno, mofábanse de Milk polas súas orellas prominentes, gran nariz e pés excesivamente grandes, e destacaba como burla da clase. Xogou ao fútbol americano na escola, onde tamén adquiriu paixón pola ópera. Descubriu a súa homosexualidade durante a adolescencia, aínda que a mantivo en segredo. Debaixo do seu nome, no anuario escolar lese: «Glimpy Milk —e din que as MULLERES nunca quedan sen palabras».
Milk estudou no Bay Shore High School de Bay Shore até 1947. Dende ese ano ata 1951 asistiu ao New York State College for Teachers en Albany (posteriormente Universidade de Albany) e especializouse en matemáticas. Escribiu para o periódico universitario e obtivo reputación de estudante simpático e sociable. Ningún dos seus amigos durante os seus estudos secundarios ou na universidade sospeitaron da súa homosexualidade. Un compañeiro de clase lembra: «Nunca se pensou del como un posible marica —así os chamábamos daquelas—, era un machote». Tras graduarse, Milk alistouse na Mariña dos Estados Unidos durante a Guerra de Corea. Serviu a bordo do barco de rescate submarino USS Kittiwake como oficial de mergullo. Máis tarde foi transferido á Base Naval de San Diego para traballar como instrutor de submarinismo. En 1955 foi licenciado co rango de tenente con grao júnior.
Primeiros traballos
Os primeiros anos da carreira profesional de Milk estiveron marcados por constantes cambios. Comezou dando clases na George W. Hewlett High School de Long Island. En 1956 coñeceu a Joe Campbell na praia Jacob Riis Park, un lugar popular entre os homes gais de Queens. Aínda que Campbell era sete anos máis novo, Milk perseguiuno con loucura. Mesmo despois de que se fosen vivir xuntos, escribíalle a Campbell notiñas e poemas románticos. Ao pouco tempo fóronse da cidade e decidiron trasladarse a Texas; pero sentíronse infelices alí e decidiron regresar a Nova York, onde Milk conseguiu un traballo como actuario estatístico nunha compañía de seguros. Campbell e Milk separáronse logo de tras case seis anos xuntos, finalizando a que sería a súa relación máis duradeira.
De repente Milk deixou de traballar como vendedor de seguros e fíxose investigador na compañía Bache & Company de Wall Street. Foi ascendido varias veces, a pesar da súa tendencia a ofender os membros máis vellos da compañía, ignorando as súas recomendacións e facendo ostentación do seu éxito. Aínda que era bo no que facía, os seus compañeiros sentían que o seu corazón non estaba no traballo.
Daquelas comezou unha relación sentimental con Jack Galen McKinley, a quen recrutou para participar na loita contra a crecente presenza do Estado na economía e animouno para que traballase na campaña presidencial de 1964 do republicano conservador Barry Goldwater. A súa relación foi problemática, pois McKinley tiña tendencia á depresión e ameazaba a miúdo con suicidarse se Milk non lle prestaba suficiente atención. Para ensinarlle as consecuencias do que pretendía, Milk levouno ao hospital onde o seu ex amante, Joe Campbell, se estaba recuperando dun intento de suicidio. Campbell intentara quitarase a vida despois de que a súa parella —un home chamado Billy Sipple— o abandonase. Milk mantivera a amizade con Campbell, que agora pertencía á escena artística e vangardista do Greenwich Village, e non entendía como o seu desalento fora razón suficiente para considerar o suicido como opción.