cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abu Mena
O recente desenvolvemento agrícola na zona levou a un aumento significativo no nivel freático de auga, o que provocou que varios edificios do sitio colapsasen ou se volvesen inestables. O sitio engadiuse á Lista do Patrimonio Mundial en Perigo en 2001. As autoridades víronse forzadas a colocar area nas bases dos edificios que están máis en perigo no sitio.
Historia
thumb|[[Icona de Cristo e Abade de Mena|Cristo e San Menas, icona Copta do século VI, Louvre]] thumb| O moderno mosteiro cristián de San Menas, que se atopa ao norte do antigo sitio
Menas de Alexandría foi mártir a finais do século III ou comezos do século IV (véxase Cristianismo primitivo). Varios relatos do século V e posteriores dan versións lixeiramente diferentes do seu enterro e a posterior fundación da súa igrexa. Segundo a tradición, o seu corpo trasladouse en camelo desde Alexandría caro o deserto, máis aló do lago Mareotis. Nalgún momento, o camelo negouse a seguir camiñando, a pesar de todos os esforzos por arrealo. Isto tomouse como un sinal de vontade divina, e os asistentes do corpo o enterraron nese punto.
J.R. Duran
Premios
Respecto ao seu traballo, publicáronse ensaios nas revistas Forum (alemá), Zoom (edicións francesa, italiana e xaponesa), Man (española) e Photo (francesa).
Abu Mena
Historia
A maioría das versións da historia afirman que a situación da tumba esqueceuse desde entón, ata o seu milagroso redescubrimento por parte dun pastor local. Do etíope Synaxarium (E.A.W. Budge, trans.): E Deus desexaba revelar o lugar do corpo de San Mînâs. E nese deserto había un pastor, un día unha ovella que sufría a enfermidade da costra dirixiuse a ese lugar, e mergullouse na auga do pequeno manancial que estaba preto do lugar, e revolcouse nel e curou inmediatamente. E cando o pastor viu isto e entendeu o milagre, maravillouse moito e quedou asombrado. E despois adoitaba levar algo do po dese santuario, mesturalo con auga e frotalo sobre as ovellas e, se estaban enfermas da costra, sanaban inmediatamente. E adoitaba facer isto en todo momento e sanaba a todos os enfermos que chegaron a el por este medio.</Blockquote>
A noticia dos poderes de curación do pastor estendéronse rapidamente. O synaxarium describe que Constantino I enviou a súa filla enferma ao pastor para curala, e acredita atopar o corpo de  Menas, logo do cal Constantino ordenou a construción dunha igrexa no lugar. (Algunhas versións da historia substitúen a Constantino polo emperador Zenón, pero os arqueólogos dataron a fundación orixinal a finais do século IV). A finais do século IV era un lugar de peregrinación significativo para os cristiáns que buscaban curación e outros milagres. O frasco de Menas era ​​un tipo particular de ampola de terracota vendida ao peregrinos como recipiente para auga bendita ou óleos sagrados, atópane amplamente distribuídos en torno ao Mediterráneo Occidental, e datan aproximadamente dun século e medio antes da conquista musulmá. Facíanse de forma barata pero estaban impresos con imaxes do santo que son relevantes no estudo da iconografía, presúmese que se fixeron en torno á cidade.
Durante o reinado de Arcadio, o arcebispo local observou que as multitudes desbordaban a pequena igrexa. Escribiu ao emperador do leste, que ordenou unha gran ampliación das instalacións, a primeira das tres grandes ampliacións da igrexa que realizaríanse neste lugar. Ao final do período da Antigüidade tardía, Abu Mena converteuse no principal lugar de peregrinación de Exipto.
Escavacións arqueolóxicas
O sitio excavouse por primeira vez entre 1905 e 1907. Estes esforzos descubriron unha grande igrexa basílica, unha igrexa adxacente que probablemente albergaría os restos do santo, e os baños romanos.
Unha serie de escavacións posteriores a longo prazo do DAI terminaron en 1998. As excavaciones máis recentes descubriron un gran dormitorio para peregrinos pobres, con ás separadas para homes e para mulleres e nenos. Un complexo ao sur da gran basílica era probablemente a residencia dos "hegoumenos", ou abades. As escavacións suxiren que un gran xenodocheión, unha área de recepción para peregrinos, puido ser un cemiterio. Un baptisterio, adxacente ao sitio da igrexa orixinal, parece que pasou polo menos tres fases de desenvolvemento. Tamén se descubriu un complexo de prensa de viño, incluíndo salas de almacenamento subterráneas, que datan dos séculos VI e VII.
Ameazas
O sitio de Abu Mena engadíuse á Lista do Patrimonio Mundial en Perigo en 2001 debido á ameaza do aumento dos niveis freáticos locais. Este aumento na auga débese a programas de desenvolvemento agrícola destinados a recuperar a terra. O duro chan de arxila que rodea o sitio pode soportar os edificios cando está seco. Non obstante, faise inestable cando está húmido e levou ao colapso das cisternas e outras estruturas da cidade antiga. A medida que o terreo colapsa, fórmanse grandes cavidades que envolven ás estruturas superiores.
Tomáronse medidas inmediatas para encher con area as bases dos sitios particularmente importantes e pechalas ao público. Nos intentos de contrarrestar este fenómeno, o Consello Supremo das Antigüidades gastou 45 millóns en cavar gabias e engadir bombas na esperanza de diminuír a presión do rego. Ademais, engadiuse unha cerca para evitar a invasión e a ameaza. Foi un éxito e o sitio foi eliminado da Lista do Patrimonio Mundial en Perigo da UNESCO en 2009.
Desde entón, a auga continuou aumentando e provocou a destrución de monumentos. O sitio está unha vez máis na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo da UNESCO. Os factores que afectan negativamente a propiedade recentemente en 2018 inclúen vivendas, actividades de xestión, sistemas/plan de xestión e auga.
Conservación
O goberno exipcio puxo en funcionamiento plans de emerxencia e, de feito, solucionou o problema co nivle freático da auga, pero o goberno non ten un plan de xestión exhaustivo nin nada relacionado. Unha vez que a UNESCO esixe un plan de xestión para todos os sitios culturais e naturais. Fixéronse varias propostas. A opción máis fiable é a utilización dunha membrana intelixente e sostible. Deseñouse para resolver problemas de ventilación, enerxía e auga no sitio. O plan era construír unha membrana intelixente en forma de cúpula. Proporcionará ao sitio unha cantidade adecuada de fluxo de aire que se esixe para cada sitio patrimonio da humanidade. Tamén ofrece subministración de enerxía autosuficiente a través de células solares na capa externa da cúpula. A membrana está deseñada para ter un sistema de filtrado para filtrar auga para desumidificar o aire para que o sitio se poida preservar mellor.
Piñor, Santa Locaia, Castro de Rei
Piñor é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Cantón de Sankt Gallen
O cantón de Sankt Gallen (en alemán: Sankt Gallen, francés Saint-Gall, italiano San Gallo, romanche: Sogn Gagl) é un cantón suízo. Atópase no nordeste de Suíza, ten unha superficie de 2.026 km.
Xeografía
O cantón está situado no nordeste de Suíza, limita ao norte co Lago Constanza (Bodensee). Ao leste áchase o val do Rin. Á beira contrario deste atópanse Austria e Liechtenstein. Ao sur limita cos cantóns de Grisóns, Glaris e Schwyz. Ao oeste áchase o cantón de Zúric e ao norte o cantón de Turgovia.
Os dous cantóns de Appenzell Interior e Appenzell Exterior están rodeados completamente polo territorio do cantón de Sankt Gallen.
Historia
O cantón de Sankt Gallen está constituído polos territorios adquiridos pola abadía de Sankt Gallen co pasar dos séculos. Formou parte do cantón de Säntis durante a época da República Helvética. Isto só foi posible logo de haber secularizado a Abadía en 1798. En 1803 a rexión uniuse á Confederación Suíza como cantón de Sankt Gallen. A constitución cantonal foi introducida en 1890.
Economía
A actividade agrícola consiste basicamente na cría de gando e a produción de queixos na área da montaña. Na planicie predomina a produción de froitas e viños, aínda que existe tamén a gandería.
A industria cantonal comprende: óptica, pirotécnica, química e farmacéutica. O turismo desempeña un papel importante en moitos lugares de vacacións, como as fontes termais de Bad Ragaz e un gran número de estacións de inverno.
Ingresos (en millóns de CHF): 18 347 fr
Distritos
O cantón estaba subdividido en quince distritos, pero a partir de xaneiro de 2003 repartiuse en oito circunscricións electorais:
Cidades
Cidades do cantón (con máis de 10.000 habitantes):
Tegua
Tegua é unha illa da cadea das Illas Torres na provincia de Torba en Vanuatu no Océano Pacífico. Está situada entre Metoma e Linua. No lado oriental do atol atópase a baía de Lateu, mentres que ao oeste está a baía Hayter. A illa ten unha lonxitude de 6´5 km e unha anchura de 7 quilómetros.
A única aldea do atol é Lateu, cunha poboación de 64 persoas. Preto de 100 residentes de Tegua foron evacuados polo goberno debido aos crecentes niveis do mar que están inundando a illa, considéranse as primeiras vítimas do quecemento global. A aldea construída na costa sofre, de feito, nos últimos anos continuas inundacións.
Tralo tsunami que azoutou a illa hai uns anos, os insulares decidiron trasladar o seu pobo ao interior (nun claro 300 metros terra dentro, no lado dun outeiro, non moi lonxe do seu antigo pobo, Lirak ) e a administración gobernamental outorgou financiamento (50.000 dólares proporcionados polo Canadá) para poñer en práctica este proxecto e a instalación dun sistema de radio por satélite a través do cal recibirá información do departamento de clima.
Pobo lituano
Os lituanos (en lietuviai, singular lietuvis/lietuvė) son grupo étnico báltico nativo de Lituania, onde roldan as 2 561 300 persoas. Outro millónde lituanos conforman a diáspora, que se atopa en países como os Estados Unidos, o Brasil, o Canadá, Rusia, o Reino Unido e Irlanda. A súa lingua nativa é o lituano, unha das dúas linguas sobreviventes da familia de linguas bálticas. Segundo o censo de 2001, o 83,45% da poboación de Lituania identifícase a si mesma como lituana, o 6,74% como polaca, o 6,31% como rusos, o 1,23% como belarusos e o 2,27% como membros doutro grupo étnico. A maioría dos lituanos pertencen á Igrexa católica, mentres que os lituanos de Prusia que vivían na rexión antes da segunda guerra mundial son principalmente luteráns.
Veremundo
Veremundo (fl. cara ao ano 535 ) (en latín: Veremund ou Veremundus) foi un rei suevo do reino de Galicia documentado cara ao ano 535, durante o período escuro que proseguiu trala morte do historiador Hidacio de Chaves (469) e a conversión dos suevos ao arianismo (466). A falta de fontes fai dubidar da cronoloxía do reinado deste monarca suevo, que tería impulsado a construción de igrexas.
Fontes
A existencia de Veremundo baséase nunha inscrición pétrea descuberta en San Salvador de Vairão no ano 1608. No mesmo século, en 1637, Jeronymo da Cunha de Almeida, abade de Bitarães, leu a data da inscrición como 485 e atribuíuna a un rei suevo chamado Veremundus. Posteriormente algúns estudosos dataron a inscrición no século VIII, argumentando que dito Veremundus era o rei Vermudo I. Máis recentemente, unha nova lectura precisou a data en 535. No entanto, varios estudos consideran que a data é 1035, referíndose a Vermudo III.
Illas Andreanof
dereita|miniatura|Localización de Adak, Alasca. As illas Andreanof constitúen un arquipélago no grupo das Illas Aleutianas, ao suroeste de Alasca (EUA).
Promotor (xenética)
miniatura|250px|Operón lac. 1: ARN polimerase, 2: Represor, 3: Promotor, 4: Operador, 5: Lactosa, 6: lacZ, 7: lacY, 8: lacA.  Arriba: O xene está esencialmente desactivado. Non hai lactosa que inhiba o represor, polo que o represor se une ao operador, o cal impide que a ARN polimerase se una ao promotor e se forme o ARNm que orixinará o encima [[lactase. Abaixo: O xene está activado. O disacárido lactosa inhibe o represor, permitindo que a ARN polimerase se una co promotor, e exprese os xenes que sintetizan o ARNm da lactase. Finalmente, a lactase dixire a lactosa, ata que non hai ningunha que se una ao represor. O represor entón únese ao operador, e detén a formación de lactase.]]
Illas Andreanof
Localización e características
Atópanse localizadas entre o Canle de Amchitka e o grupo das Illas Rat ao oeste, e o Canle de Amukta e o grupo das Islands of Four Mountains ao leste, a aproximadamente 52° N e de 172°57' a 179°09' O. A cadea de illa esténdese uns 440 km, e ocupanuna superficia total de 3.924,737 km². A poboación total era de 412 persoas no censo de 2000, a maioría das cales habitaba na cidade de Adak, en Adak.
Promotor (xenética)
En xenética, denomínase promotor a unha rexión do ADN na que se sitúan os encimas e outros factores que inician a transcrición dun determinado xene. Os promotores están localizados nas proximidades dos xenes que transcriben e na mesma cadea en dirección 5' da cadea con sentido.
Illas Andreanof
Localización e características
As Delarof Islands, un subgrupo das Andreanof Islands, constitúen as illas máis occidentais do arquipélago.
Promotor (xenética)
Introdución
Para que teñea lugar a transcrición, o encima que sintetiza ARN, chamado ARN polimerase, debe unirse ao ADN preto do xene que se vai transcribir. Os promotores conteñen secuencias de ADN específicas e elementos de resposta que proporcionan un sitio de unión inicial para a ARN polimerase e para as proteínas chamadas factores de transcrición que recrutan a ARN polimerase. Estes factores de transcrición teñen activadores específicos ou secuencias represoras que se unen a promotores específicos e regulan así a expresión xénica.
Illas Andreanof
Illas
As illas máis grandes do grupo son, de oeste a leste, Gareloi, Tanaga, Kanaga, Adak, Kagalaska, Great Sitkin, Atka, Amlia, e Seguam.
Promotor (xenética)
Introdución
En bacterias o promotor é recoñecido pola ARN polimerase e por un factor sigma asociado, o cal, á súa vez, é traído con frecuencia ata o promotor por unha proteína activadora, que se une ao seu propio sitio de unión no ADN próximo.
Illas Andreanof
Illas
As illas están cubertas usualmente de néboa e carecen de árbores debido ao constante vento. As illas foron bautizadas en honra do navegador ruso Andreian Tolstyk, que foi o primeiro en explorar as illas en 1761.
dereita|400px|Arquipélago Andreanof
Promotor (xenética)
Introdución
Os promotores representan elementos críticos que poden funcionar en concerto con outras rexións reguladoras (amplificadores ou enhancers, silenciadores, elementos límite/insuladores ou insulators) para dirixir o nivel de transcrición dun xene dado.
Illas Andreanof
Bases militares
Nas illas establecéronse numerosas bases militares dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial. As bases en Adak foron ampliadas e feitas permanentes logo da Guerra, pero foron pechadas en 1995.
Promotor (xenética)
Localización relativa
Os promotores normalmente están situados en posición inmediatamente adxacente ao xene en cuestión. As posicións no promotor desígnanse en relación ao sitio de inicio da transcrición, onde empeza a transcrición dun ADN para un xene particular, é dicir, as posicións corrente arriba (antes do xene en dirección 5' ou upstream) indícanse con números negativos contando para atrás desde o -1; por exemplo -100 é unha posición situada 100 pares de bases corrente arriba.
Illas Andreanof
Bases militares
As illas son especialmente propensas a sufrir terremotos, a miúdo cunha magnitude maior que 5 na escala Richter cada día.
Promotor (xenética)
Elementos promotores
Nun promotor podemos distinguir as seguintes partes:
Promotores procarióticos
Nos procariotas, o promotor consta de dúas curtas secuencias situadas nas posicións -10 e -35 corrente arriba a partir do sitio de inicio da transcrición. Os factores sigma non só axudan a amplificar a unión da ARN polimerase (RNAP) ao promotor senón tamén axudan a que a ARN polimerase se una a xenes específicos para transcribilos.
<-- corrente arriba                                                         corrente abaixo --> 5'-XXXXXXXPPPPPXXXXXXPPPPPPXXXXGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGXXXX-3' -35      -10       Xene que vai ser transcrito (O espazado óptimo entre as secuencias -35 e -10 é 17 pares de bases.)
Probabilidade de aparición de cada nucleótido
para a secuencia -35 T   T    G    A    C    A 69%  79%  61%  56%  54%  54%
Promotores eucarióticos
Os promotores eucarióticos son extremadamente diversos e son difíciles de caracterizar. Sitúanse tipicamente corrente arriba do xene e poden ter elementos regulatorios situados a varias quilobases de distancia do sitio de inicio da transcrición, chamados amplificadores ou enhancers. Nos eucariotas, o complexo transcricional pode causar que o ADN se dobre cara atrás sobre si mesmo, o que permite que haxa secuencias regulatorias situadas lonxe do sitio real da transcrición, que debido a ese pregamento acaban quedando fisicamente próximas ao xene. Moitos promotores eucarióticos, que supoñen entre o 10 e o 20% dos promotores de todos os xenes, conteñen a caixa TATA (secuencia TATAAA), á que se une a proteína de unión á TATA, a cal axuda na formación do complexo transcricional da ARN polimerase. A caixa TATA está xeralmente moi preto do sitio de inicio da transcrición (a miúdo a 50 bases).
Ás secuencias regulatorias eucarióticas promotoras únense proteínas chamadas factores de transcrición que están implicados na formación do complexo transcricional. Un exemplo é a caixa E (secuencia CACGTG), que se une a factores de transcrición da familia hélice básica-bucle-hélice (bHLH) (por exemplo, BMAL1-CLOCK, cMyc).
Detección de promotores
Desenvolvéronse diversos algoritmos para facilitar a detección de promotores nunha secuencia xenómica, e a predición de promotores é un elemento común de moitos métodos de predición de xenes. Unha rexión promotora está localizada antes das secuencias consenso -35 e -10. Canto máis próxima está a rexión promotora ás secuencias consenso máis frecuentemente terá lugar a transcrición dese xene. Non hai un patrón establecido para as rexións promotoras como o que hai para as secuencias consenso.
Cambios evolutivos
Unha cuestión importante en bioloxía evolutiva é o grao de importancia que teñen os cambios nas secuencias dos promotores no cambio evolutivo; por exemplo, os cambios que ocorreron na liñaxe humana despois da separación da liñaxe dos chimpancés.
Algúns biólogos evolutivos, como Allan Wilson, propuxeron que a evolución no promotor ou en rexións regulatorias pode ser máis importante cós cambios nas secuencias codificantes neses marcos temporais.
Unha razón chave para a importancia que se lle dá aos promotores é o seu potencial de incorporar sinais endócrinos e ambientais como cambios na expresión xénica : Unha gran variedade de cambios no ambiente extracelular ou intracelular poden ter impacto na expresión xénica, dependendo da configuración exacta dun promotor dado: a combinación e arranxo de secuencias específicas de ADN que constitúen o promotor define os grupos exactos de proteínas que poden unirse ao promotor, nun momento dado. Unha vez que a célula recibe un estímulo fisiolóxico, patolóxico, ou farmacolóxico, modífícanse bioquimicamente varias proteínas celulares por cascadas de sinais. Por medio de cambios na estrutura, determinadas proteínas adquiren a capacidade de entrar no núcleo da célula e unirse ao ADN promotor, ou a outras proteínas, as cales están xa unidas a un determinado promotor. Os complexos multiproteicos que se forman teñen o potencial de cambiar os niveis de expresión xénica. Como resultado o produto xénico pode incrementarse ou decrecer dentro da célula.
Enfermidades asociadas co funcionamento anormal de promotores
Aínda que OMIM é a maior fonte para recoller información sobre as relacións entre as mutacións e a variación natural da secuencia xénica e susceptibilidade a centos de enfermidades, requírese unha estratexia de investigación sofisticada para detectar enfermidades asociadas con defectos no control transcricional nas que se crea que teña unha implicación directa o promotor.
Existe unha lista de doenzas nas que as evidencias suxiren que hai algún mal funcionamento do promotor, debido a unha mutación directa dunha secuencia promotora ou pola mutación dun factor de transcrición ou coactivador transcricional.
Moitas enfermidades teñen unha etioloxía (causa) heteroxénea, o que significa que unha "doenza" son en realidade moitas doenzas diferentes a nivel molecular, aínda que os síntomas que mostran e as respostas aos tratamentos sexan idénticas. O modo en que responden aos tratamentos doenzas de diferente orixe molecular é parcialmente tratado pola farmacoxenómica.
Ademais desas doenzas hai moitos tipos de cancro no que está envolvida a regulación transcricional anormal debida á creación de xenes quiméricos por medio de translocacións cromosómicas. A intervención no número e estrutura de proteínas de unión ao promotor é un punto chave para tratar unha doenza sen afectar á expresión de xenes non relacionados que comparten elementos co xene diana. Xenes nos que os cambios non son desexables poden influenciar o potencial dunha célula de facerse cancerosa e formar un tumor.
Exemplos de enfermidades asociadas con cambios nos promotores
Algúns casos de moitas das doenzas de orixe xenética están asociados con variacións nos promotores ou nos factores de transcrición.
Promotores subxenómicos
Un promotor subxenómico é un promotor engadido a un virus por un xene heterólogo específico, que resulta na formación de ARNm para ese xene só.
Son Gohanda
Son Gohanda (孫 悟飯) é un personaxe de ficción do manga Dragon Ball/Dragon Ball Z e dos animes Dragon Ball Z, Dragon Ball GT e Dragon Ball Super. É metade guerreiro do espazo e metade humano. O seu nome significa "arroz fervido".
É o fillo máis vello de Son Goku e Chichi, e irmán de Son Goten.
Pilaf
Pilaf é o primeiro vilán da serie de Dragon Ball. Sempre está acompañado de dous colaboradores: Shū, un can ninja, e Mai, unha perigosa muller. O seu nome provén do prato de comida Pilaf.
Biografía
Pilaf tiña aproximadamente uns 34 anos cando decidiu emprender por primeira vez a busca das Bólas do Dragón, para pedirlle a Shenron ser o Rei absoluto do mundo. Os seus secuaces trataron de roubarlle as Bólas do Dragón ó outro grupo que as estaba reunindo, Son Goku e compaña, pero o único xeito que tiveron de conseguilas foi deixando que o grupo entrase no castelo e encerralos dentro. Pero cando Pilaf e os seus secuaces estaban chamando ata Shenron, Goku logrou abrir un oco nunha parede cunha Onda Vital, por onde puido saír Oolong e pedir o desexo antes que Pilaf. Despois disto, o furioso Pilaf logra encerrar a Son Goku e os seus amigos nun calabozo con cristal blindado para que, ó amencer, morran torrados polo Sol. Non obstante, Goku olla cara a lúa chea e transfórmase en Ōzaru destruíndo o pazo de Pilaf.
Cando as bólas do dragón volveron a estar activas, saíron a buscalas nunha nave voadora con aspecto de Estrela da morte, e a pesar de conseguir enganar a Satanarius facendo que Shū se fixese pasar por Goku, o Coronel Silver obrigoulles a renunciar a ela.
Tempo despois, decidiron liberar a Piccoro Daimaō, o Gran Rei dos Demos, co obxectivo de aliarse con el para dominar o mundo; pero este non quixo colaborar con eles, e botounos fóra dende o avión no que viaxaban.
Máis tarde aparecen en dous dos episodios finais de Dragon Ball intentando roubar o ovo do paxaro comedor de lume e o abano máxico necesarios para apagalo incendio do Monte Flipán.
Non se sabe nada máis deles durante décadas, ata que, 37 anos máis tarde, conseguen chegar ó Pazo de Kamisama onde descobren as Bólas do Dragón. Desgraciadamente para eles, Son Goku, que estaba alí adestrando con Oob, descóbreos, e Pilaf, nun descoido, desexa diante do dragón que o guerreiro do espazo volvese a ser un neno, xa que así o derrotarían doadamente.
A súa derradeira aparición é no episodio 40 de Dragon Ball GT, cando Goku está rescatando a tódolos habitantes da Terra para evitar que morran na súa inminente destrución. Goku rescata a Pilaf e ós seus dous subordinados preto dos cascallos do seu antigo pazo.
O Trebello, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Trebello é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres), o mesmo número ca en 2007.
Patrimonio
Neste lugar atópase o cruceiro de Trebello, cun oco dun esmoleiro pechado cunha porta de ferro situado no pedestal, e un pequeno reloxo de sol no fuste. Na mesma praciña hai un peto de ánimas construído na parede dunha casa, que antigamente tiña as figuras de santo Antón, santa Bárbara e santa Tareixa.
O topónimo posiblemente fai mención a que neste lugar se colocaban trebellos, trampas de ferro para atrapar animais polos pés.
Impresión dixital
miniatura|200px|Impresión dixital Unha impresión dixital é a marca visible ou moldeada que produce o contacto das cristas papilares. Depende das condicións nas que se faga o dactilograma (impregnando ou non de substancias de cor distinta á do soporte), e das características do soporte. A pesar disto, é unha característica individual que se emprega como medio de identificación de persoas. A ciencia que estuda as pegadas dactilares chámase dactiloscopia e dentro dela existen dúas grandes ramas coa súa propia clasificación de pegadas. En Suramérica e parte de Europa séguese a clasificación de Vucetich, mentres que nos EUA e na Gran Bretaña, a de Henry. O sistema de identificación dactilar en España foi creado polo Dr. Federico Olóriz Aguilera.
Puntos característicos
Desígnanse así ás particularidades papilares que, en detalle, ofrecen as cristas no seu curso polo dactilograma natural e a súa impresión. Estas particularidades son as converxencias, desviacións, empalmes, interrupcións, fragmentos etc. das cristas e os seus sucos.
Cristas papilares
Son os relevos epidérmicos situados na palma das mans, e na planta dos pés.
Son unhas glándulas de secreción de suor situadas na derme. Constan dun tubo situado no tecido celular subcutáneo, formado por un glomérulo glandular cunha canle rectilínea, que atravesa a derme, para vir a rematar na capa córnea da epiderme, concretamente no poro, que é un orificio situado nos lombos das cristas papilares, e polo que se expulsa a suor.
Unha vez que a suor sae ó exterior, derrámase polas cristas e mestúrase coa graxa natural da pel, dando lugar a que, cando se toque ou manipule un obxecto apto para a retención de pegadas, estas queden impresas no mesmo.
Sucos interpapilares
Son as depresións que separan as cristas papilares.
Debuxos papilares
Están formados polas cristas papilares e sucos interpapilares. Está demostrado cientificamente, e comprobado pola experiencia, que son perennes, inmutables e diversiformes:
Legião Urbana
Legião Urbana (tamén coñecida só por Legião) foi unha banda brasileira de rock con grande éxito no Brasil. Activa de 1982 a 1996, a banda sumou un total de máis de 17 millóns de discos vendidos. Aínda hoxe, é a terceira banda da compañía EMI-Odeon, que máis discos vende por catálogo no mundo: unha media de 200.000 copias por mes. O fin do grupo estivo marcado polo falecemento do seu líder, Renato Russo, por causa da SIDA.
Historia
A banda foi formada en agosto de 1982, trala disolución do Aborto Elétrico, unha banda seminal da escena punk de Brasilia, que deu orixe tamén ao Capital Inicial.
Premio Luís Porteiro Garea
O Premio Luís Porteiro Garea está convocado pola Universidade de Santiago de Compostela para recoñecer o esforzo de persoas ou colectivos a prol da normalización lingüística do galego na universidade e a figura de Luís Porteiro Garea.
Legião Urbana
Historia
O 23 de xullo de 1983, a Legião fai no Circo Voador, Río de Xaneiro, un concerto que mudaría a historia da banda. Tras a presentación, eles son convidados a gravar unha demo coa EMI. No ano seguinte gravarían o seu primeiro disco.
O álbum Legião Urbana, lanzado o 1 de xaneiro de 1985 pola EMI, foi o primeiro lanzado pola banda. É extremamente politizado, con letras que fan críticas contundentes a diversos aspectos da sociedade brasileira. Paralelamente, posúe cancións de amor que foron marcantes na historia da música brasileira, como Será, Ainda é cedo e Por Enquanto.
O segundo álbum, Dois, foi lanzado en 1986. No comezo do disco é posible ouvir un pouco da música Será envolto en ruídos de radio e do himno da Internacional Socialista. É o segundo álbum máis vendido da banda, con máis de 1,2 millóns de copias, e considerado por muitos o máis romántico. Tempo Perdido tivo un grande éxito e se tornou nun dos clásicos da Legião. Eduardo e Mônica, Índios e Quase Sem Querer tamén tiveron éxito.
Que País É Este 1978/1987 pode ser considerado o primeiro compilatorio feito pola banda de Brasília, aínda que todos os temas foran regravados e para este álbum e en estudio. Das nove concións do disco, sete eran do antigo Aborto Elétrico. Esta é a obra máis punk da Legião Urbana e contén no seu encarte unha breve historia da banda. Foi o último traballo oficial coa participación do entón baixista Renato Rocha.
O álbum As Quatro Estações é considerado por muitos o mellor traballo da Legião Urbana, ademais de conter o maior número de hits da banda: son once cancións, das cuais polo menos nove foron emitidas incesantemente nas radios. É o álbum máis vendido da Legião, vendendo máis de 1,7 millóns de copias e é considerado o disco máis "relixioso" da banda.
Lanzado en novembro de 1991, V é o disco máis melancólico da banda; talvez, só A Tempestade se equivalla a el nese aspecto. Renato estaba nun momento complicado da súa vida, coa descoberta de que era seropositivo un ano e medio antes, os problemas na relación co namorado americano, Robert Scott Hickman e o alcoholismo. O álbum é recheado de cancións atípicas para os "patróns" da banda. A atmosférica de Metal Contra as Nuvens, cos seus máis de once minutos de duración, é un dos temas máis destacados, así como a densa A Montanha Mágica, a crítica social de O Teatro dos Vampiros e a melancólica Vento no Litoral.
O álbum O Descobrimento do Brasil é de 1993, época en que Renato Russo tiña iniciado o tratamento para librarse da dependencia química e mostrabase optimista na súa curación. Aénda así, as letras oscilan entre tristeza e alegría, encontros e despedidas. É como se, para seguir en frente, fose necessário deixar muitas coisas atrás, e non se puidese facer iso sen unha boa dose de nostalxia. Desta forma, Descobrimento é un álbum con fortes notas de esperanza, pero permeado por tristeza e saudosismo. Aínda así, é considerado por muitos o álbum máis "alegre" e delicado da Legião Urbana. E un dos que menos sonou nas radios.
Hai quen considera o álbum A Tempestade (ou O Livro dos Dias), lanzado o 20 de setembro de 1996, o último da banda. Na capa interna do disco hai un verso que di "O Brasil é uma República Federativa cheia de árvores e gente dizendo Adeus", e na canción "Música Ambiente" di "...e quando eu for embora, não, não chore por mim...", suxerindo unha despedida anticipada. As fotos do encarte foron feitas próximas á época do lanzamento, excepto a de Renato, que foi aproveitada da sesión de fotos do seu álbum solo Equilíbrio Distante.
O fin oficial da banda foi o 22 de outubro de 1996, 11 días despois da morte do mentor, líder e fundador da banda. Renato Russo faleceu 21 días despois do lanzamento de A Tempestade.
Houbo un álbum póstumo. A idea orixinal era de que A Tempestade fose un álbum duplo. Como saíu simple, as sobras de estudio foron compiladas nese álbum de 1997. Cáncións como Clarisse quedaran fóra do álbum anterior por desexo do propio Renato, que a consideraba cunha temática moi pesada.
A banda interpretada por outros intérpretes
As cancións da Legião Urbana inspiraron versións por músicos das máis diversas estéticas e tendencias. Entre as releituras máis coñecidas están a de Cássia Eller, para "Por Enquanto"; Pato Fu, para "Eu Sei"; Paralamas do Sucesso, para "Química"; Jerry Adriani, para "Monte Castelo"; Ira!, para "Teorema" e Lulu Santos, para "Índios". Máis recentemente os portugueses The Gift versionaron o tema Índios que aparece no CD2 do seu disco Fácil de Entender.
Escaleira mecánica
miniatura|250x250px|Escaleira mecánica no [[Metro de Copenhague, Dinamarca.]] miniatura|200x200px|Aviso de precaución cos bordos da escaleira común en [[España.]] Unha escaleira mecánica  é un dispositivo de transporte, que consiste nunha escaleira inclinada, cuxos chanzos se moven cara arriba ou cara abaixo. Foi inventada en 1897 por Jesse Reno, en Nova York, Estados Unidos. Charles Seeberger desenvolveu aínda máis as ideas de Wheeler que, conxuntamente coa Otis Elevator Company, usaron as mellores ideas de Reno e de Seeberger. O resultado foi a creación da escaleira mecánica moderna.
Características
A escaleira mecánica transporta ás persoas sen que se teñan que mover, xa que os banzos móvense mecanicamente. Úsanse para transportar con comodidade e rapidamente un gran número de persoas entre os pisos dun edificio, especialmente en centros comerciais, aeroportos, intercambiadores de transporte público (metro, autobuses urbanos) etc.
A dirección do movemento (cara arriba ou cara abaixo) pode ser a mesma permanentemente ou ben controlada por empregados de acordo co horario do día ou controlada automaticamente, é dicir, se alguén chegase á escaleira mecánica (detida) polo piso de abaixo faría que a escaleira se movese para arriba (e viceversa). Neste caso, o sistema é programado para que o sentido da escaleira non poida ser revertido mentres que unha serie de sensores detectan que hai persoas usando a escaleira mecánica.
As normas de seguridade actuais son moi rigorosas a fin de evitar accidentes no uso destas máquinas. Para minimizar a posibilidade de atrapamentos, fundamentalmente na zona de pasamans e nas saídas ao exterior, instálanse mecanismos de seguridade que deteñen de forma inmediata o funcionamento ao detectar presenza do usuario. Tamén o deseño viuse influído de maneira progresiva polas medidas de seguridade e xa se contemplan desde o inicio formas e medidas que eviten a accesibilidade das persoas a zonas de perigo.
A Cuca
O topónimo galego A Cuca pode referirse a:
Mahé
Mahé é a illa máis grande (155 km²) de Seychelles, situada no nordeste da nación. A poboación de Mahé é de 72.000 habitantes. Nela está a capital, Port Victoria, e un 90% da poboación total do país. A illa foi chamada Mahé de Labourdonnais, o gobernador de Illa Mauricio.
O pico máis alto de Mahé é Morne Seychellois con 905 m., situado no Parque Nacional de Morne Seychellois. A maioría dos habitantes da illa e o aeroporto internacional (aberto en 1971) atópanse na parte norte e leste da illa. Na parte sur e oeste atópanse o Parque Nacional Baie Ternay e o Parque Nacional Port Launay Marine.
Mahé foi avistada por primeira vez polos británicos en 1609, e non volveu ser visitada polos europeos ata 1742. Mahé converteuse en posesión francesa ata 1814, cando pasou a ser colonia inglesa. Continuou sendo colonia ata 1976, cando Seychelles converteuse nunha nación independente.
Hinds
Hinds é unha banda española de indie rock formada en Madrid no ano 2011. O grupo está composto por Carlotta Cosials (voces, guitarra), Ana Perrote (voces, guitarra), Ade Martin (baixo, coros) e Amber Grimbergen (batería). O nome orixinal da banda era Deers (cervos), pero cambiárono a finais de 2014 despois de que a banda The Dears as ameazase con tomar accións legais. O grupo elixiu "Hinds", unha palabra que significa "cervas", como o seu novo nome, poñendo en funcionamento oficialmente o cambio o 7 de xaneiro de 2015. Ata a data a banda leva publicados dous álbums de estudio, un recompilatorio e catro sinxelos. O seu primeiro álbum de estudio, Leave Me Alone, foi editado o 8 de xaneiro de 2016, e o segundo, I Don't Run, o 6 de abril de 2018.
Ngwel
Ngwel ("precipicio" no idioma Lo-toga) é unha pequena illa do 'Océano Pacífico no estado de Vanuatu.
Forma parte das Illas Torres na provincia de Torba. Atópase a só 600 metros da illa de Tegua.
A illa está deshabitada ten unha lonxitude de 500 metros e unha anchura de 200 m.
Bosa, Bogotá
miniatura|250px|Vista aérea de Bosa. miniatura|250px|Mapa de Bosa no Distrito Capital. Bosa é a localidade número 7 do Distrito Capital de Bogotá. Atópase situada no suroeste da cidade.
Historia
Bosa foi un importante poboado indíxena muisca na época precolombiana.
A vila de Bosa, localizada daquela a tres horas de camiño a pé dende a cidade de Bogotá, caracterizouse dende sempre polo seu clima frío, con excelentes condicións para o cultivo, a gandaría e a caza. O seu nome, que vén da linguaxe indíxena e está representado polo xeroglífico dun nariz coas fosas abertas, significa, segundo os muiscas, o segundo día da semana ou o cercado para gardar e defender as mieses. Esta rexión era terra de indíxenas e estaba baixo o mando do señor do poboado, o cacique Techotiva, cuxos descendentes levan apelidos como Neuta, Chiguazuque, Tunjo ou Orobajo. Bosa foi escenario permanente de encontros de guerra e paz entre os muiscas e outras comunidades de rexións próximas como os sutagaos, situados nas hoxe rexións do Sumapaz e Tequendama.
En 1538, Bosa constituíuse no lugar de encontro de tres conquistadores, Gonzalo Jiménez de Quesada, Nicolás de Federmán e Sebastián de Belalcázar. O encontro desenvolveuse de maneira pacífica e os tres conquistadores acordaron enviar as súas pretensións territoriais a España para a arbitraxe da coroa, o cal posteriormente se resolvería en favor de Belalcázar.
Jim Jones
James Warren "Jim" Jones, nado en Crete, Indiana o 13 de maio de 1931, e finado en Jonestown, Güiana o 18 de novembro de 1978, foi un relixioso estadounidense, fundador e líder da seita Templo do Pobo, famosa polo suicidio colectivo realizado o 18 de novembro de 1978 por parte de 912 dos seus membros en Jonestown (Güiana), e o asasinato de cinco individuos nunha pista de aterraxe próxima, entre elas o congresista estadounidense Leo Ryan. Arredor de 300 nenos foron asasinados en Jonestown, case todos por envelenamento de cianuro. Jones morreu por unha ferida de bala na cabeza presuntamente auto inflixida.
Actividades nos Estados Unidos
Jones naceu en Crete, no estado de Indiana, fillo de campesiños de orixe galesa e irlandesa; na súa idade adulta, Jones declaraba ante os seus seguidores ter devanceiros da tribo india cherokee, pero foi desmentido polo seu curmán segundo. Na súa mocidade vivía atraído pola relixión e polo labor de pastores e predicadores, o cal non lle impediu unirse en 1951 ó Partido Comunista dos Estados Unidos. Tras casar coa enfermeira Madeleine Baldwin en 1949, e rematar os seus estudos universitarios, Jones uniuse como auxiliar dunha igrexa metodista en 1952 e estudar para converterse en pastor, fundou en Indianapolis unha congregación relixiosa, chamada o Templo do Pobo.
No ano 1955 e Jones manifestou dende o comezo o seu rexeitamento ó racismo facendo aberto proselitismo entre a comunidade negra da súa cidade, e dando ós seus seguidores negros un tratamento semellante ó dos seus fregueses brancos. Ó mesmo tempo, amosaba a súa adhesión ó comunismo e a súa admiración polo autoritarismo, esixindo a obediencia cega dos seus seguidores. Malia manter as súas ideas políticas, Jones empezou a afastarse do Partido Comunista dos Estados Unidos cando varios líderes deste empezaron a criticar as políticas de Stalin.
Durante os anos sesenta, á vez que dirixía obras de beneficencia a prol de drogadictos e persoas sen fogar e apoiaba o movemento de dereitos civís a prol da poboación negra, Jones entrou en pugna con outras denominacións relixiosas protestantes debido á súa aberta filiación comunista, até o punto de rexeitar a Biblia e proclamar que el mesmo era unha divindade ó mesmo nivel que Xesucristo. En 1965 Jones ordenou á súa comunidade, formada por unhas 140 persoas, dirixirse a California para centrar alí o seu afán proselitista e crear unha comunidade agraria autárquica pechada ó resto da sociedade, estabelecéndose na localidade de Ukiah. miniatura|300x300px|O reverendo Jim Jones nunha manifestación en San Francisco (California). En vista de que a nova localización dificultaba a Jones a captación de novos adeptos, ordenou ós seus seguidores dirixirse ós Ánxeles e San Francisco en 1972, estabelecendo nesta última cidade a súa sede principal. Dende esa data Jones empezou a gañar gran fama en San Francisco, realizando «curacións pola fe» e asombrando ó público coa súa disciplinada congregación relixiosa baseada na doutrina comunista. Nesa época Jim Jones e a súa esposa Madeleine, tiñan un fillo biolóxico e adoptaran a seis nenos máis, de diversas razas, para fundar así a súa «familia do arco da vella» como maneira de predicar contra o racismo. A mediados dos anos setenta pouco máis da metade de seguidores de Jones (unhas 3000 persoas) eran de raza negra.
Presionado por denuncias de prensa sobre explotación laboral contra os seus seguidores, malleiras feroces e ameazas para as familias ou individuos que tentasen abandonar a comunidade, Jones afrontou opinións adversas da prensa de San Francisco. Porén, importantes líderes locais como o alcalde George Moscone e o concelleiro Harvey Milk manifestaron o seu apoio a Jim Jones alegando a firme loita de Jones contra o racismo e a discriminación. Inclusive, grazas ás obras de beneficencia emprendidas por Jones, o alcalde Moscone encargoulle a administración das vivendas construídas con fondos municipais, a San Francisco Housing Authority en 1975.
Ó facerse máis crítica a opinión pública contra Jones, este partiu apresuradamente a Güiana en xuño de 1977, sendo seguido poucas semanas despois por case 900 fregueses.
Mortes masivas en Güiana
Os membros do grupo seguiron a Jim Jones dende os Estados Unidos até a selva de Güiana, onde, segundo a doutrina de salvación do seu líder, se edificaría en realidade un paraíso na Terra, lonxe dos Estados Unidos e da sociedade capitalista. Alí Jones comprou ó goberno de Güiana unha ampla propiedade rural onde edificou unha comunidade chamada Jonestown, recibindo alí a case 900 seguidores seus chegados dende os Estados Unidos. Considérase que Jones elixiu Güiana debido a ser un país de fala inglesa (facilitando as comunicacións), cunha poboación maioritariamente de raza negra (o cal excluía toda discriminación cara ós seus seguidores negros), e cun goberno afín a outros gobernos socialistas (que por tanto non impediría operar ó comunista Templo do Pobo).
Jones, quen había tempo que creara unha atmosfera de medo e permanente ameaza externa, empezou a fomentar entre os seus adeptos unha sensación do «fin de mundo» sostendo que a Apocalipse era un evento próximo e que o Anticristo estaba encarnado no capitalismo que ansiaba destruír a congregación.
Foi un dos supostos maiores casos de suicidio colectivo ritual na historia da humanidade, eliminándose a máis de 900 persoas. En novembro de 1978 viaxou a Güiana o congresista estadounidense Leo J. Ryan, acompañado de xornalistas e algúns disidentes da seita, co fin de acudir a Jonestown para consultar se algúns fregueses de Jones desexaban abandonar a seita. Ryan quería investigar tamén se eran certas as novas sobre abusos sexuais de mulleres da seita por parte de Jones, malleiras ós descontentos, explotación laboral, escravitude e torturas a nenos.
Portomuíño, Santa Locaia, Castro de Rei
Portomuíño é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Jim Jones
Mortes masivas en Güiana
Jones tentou impedir a visita, pero ó fracasar viuse na obrigación de organizar unha gran festa onde inicialmente o ambiente parecía de harmonía. O 17 de novembro de 1978, os membros da seita recibírono con aplausos frenéticos. «Aquí hai xente que cre que isto é o mellor que xamais lle pasou na vida», afirmou Ryan. Porén, á mañá seguinte (18 de novembro de 1978), antes de que Ryan regresase, o ambiente cambiou. Algúns poucos seguidores pediron abandonar a comunidade xunto con Ryan. O reverendo Jones considerouno unha traizón imperdoable. «Non poden irse, vostedes son o meu pobo!», berroulles Jones con desesperación ós que querían irse. Ó notar que os descontentos se retiraban cara á pista de aterraxe para seguir a Ryan, un membro da seita atacou a Ryan cun coitelo, e os homes de confianza de Jones abriron fogo contra o político e os seus acompañantes cando se dispuñan a abordar un pequeno avión. Cinco persoas foron asasinados a balazos, algúns deles a pelacorpo. Os seguidores descontentos foron forzados a volver a Jonestown.
Esa mesma mañá do 18 de novembro, Jones reuniu ós líderes da congregación e advertiu que tralo asasinato do congresista Ryan as forzas do fascismo destruirían inevitablemente o Templo do Pobo, polo cal ordenou ese mesmo día o suicidio masivo de todos os integrantes da seita que se atopaban en Jonestown. Jones dicía que «a morte só era o tránsito a outro nivel» e «isto non é un suicidio, senón un acto revolucionario». A maioría dos seus seguidores envelenáronse con cianuro, polo cal se considera oficialmente que, no medio da «histeria suicida», Jones ―no canto de suicidarse― pediulle a un dos seus seguidores que o asasinase. Jim Jones foi atopado morto dunha ferida de escopeta na cabeza, entre os 912 cadáveres achados en Jonestown.
Tim Carter, un exmembro da seita, no filme Jonestown: The Life and Death of Peoples Temple, de Stanley Nelson, dicía que polo menos non hai dúbida de que os aproximadamente 250 bebés, nenos e mozos foron asasinados.
A Jim Jones sobrevivíronlle tres dos seus fillos adoptivos, Stephan, Jim Jr. e Tim, que se atopaban en Georgetown, a capital de Güiana, como parte do equipo de baloncesto do Templo do Pobo.
Son Goten
Son Goten (孫 悟天) ou simplemente coñecido como Goten, é o segundo fillo de Chichi e Son Goku, e naceu pouco despois da segunda morte deste último. De sangue dos Guerreiros do espazo, fíxose axiña moi bo amigo do fillo de Vexeta, Toranks, con quen acostumaba reunirse para xogar; principalmente a pelexarse e a ver quen era o máis forte. Como Toranks era un ano maior, sempre era o gañador. É moi semellante a Goku cando era un neno.
Stolberg
miniatura|300px|Situación no [[Distrito de Aquisgrán.]] Stolberg é unha cidade de Alemaña, situada no Distrito de Aquisgrán, Estado Federal de Renania do Norte-Westfalia.