cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Alonso
Minardi (2001)
Pasou á Fórmula 1 fichado por Renault pero cedido a Minardi como piloto oficial. Con Minardi debutou no Gran Premio de Australia de 2001, sendo o terceiro piloto máis xove en facelo. A súa mellor clasificación con Minardi foi un 10º posto no Gran Premio de Alemaña. No Gran Premio do Xapón chegou a adiantar ó Toyota de Olivier Panis e quedar por diante do Jordan-Honda de Heinz-Harald Frentzen.
En 1988, con 7 anos, obtivo o seu primeiro triunfo nunha competición oficial, no campionato infantil de Asturias, gañando as oito carreiras de que constaba a proba. Un ano máis tarde, en 1989, volveu proclamarse campión de karts de Asturias e Galicia.
Debido ós cambios de categoría, a familia non se podía facer cargo dos gastos que implicaban as carreiras. A punto de abandonar, o importador de karts Genís Marcó encargouse da financiamento: proporcionaba os karts, buscaba patrocinadores ou exercía el mesmo como tal, salvando a carreira deportiva de Fernando Alonso.
En 1991, proclámase campión de Asturias e do País Vasco en categoría cadetes, alcanzando o subcampionato de España aínda sen participar en todas as carreiras. Foi campión de España en 1993 e 1994 como júnior, o que lle permitiu competir no Campionato do Mundo ó ano seguinte, bolseiro da Real Federación Española de Automobilismo. En dito campionato quedou terceiro, por diante de Kimi Räikkönen entre outros.
En 1996 proclamouse campión de España, do Trofeo Estival de Italia, do Marlboro Grand Prix e do Campionato do Mundo Júnior. Ó ano seguinte, vence nos campionatos de España, Italia e Europa na categoría Internacional A. En 1998 volveu gañar o campionato de España, o Trofeo París-Bercy, o campionato Industria de Italia e o Open Ford.
Renault (2002-2006)
Alonso converteuse en piloto de probas de Renault en 2002 (Renault comprou o equipo Benetton) e realizou 1.642 voltas de proba ese ano. En 2003 Briatore deixou a Button e deu a Alonso o segundo asento xunto a Jarno Trulli. Briatore foi criticado pola prensa británica pola decisión, pero o director técnico Mike Gascoyne declarou a F1 Racing que a decisión foi correcta, xa que o equipo quedara impresionado coa capacidade de traballo e o talento de Alonso durante a súa tempada como piloto de probas.
A súa primeira carreira con Renault saldouse cun sétimo posto en Australia. O 22 de marzo de 2003 converteuse no piloto máis novo en lograr unha pole position e un podio en Fórmula 1, con 21 anos, no Gran Premio de Malaisia, a pesar de que aquel fin de semana estivo con 39º de febre. No Gran Premio do Brasil de 2003 sufriu o accidente máis grave na súa estadía na Fórmula 1 ao chocar contra o muro na volta 55 tras golpear unha roda do coche de Mark Webber, que sufrira un accidente anteriormente e había esparexido os restos do seu monopraza pola pista. Con todo, este contratempo non lle impediu conseguir un novo podio, pois a carreira deuse por finalizada co seu accidente, e as posicións finais foron establecidas nunha volta anterior ao accidente.
Na seguinte carreira, o Gran Premio de San Mariño, quedou en sexta posición. No Gran Premio de España ocupou o segundo chanzo do podio. Tras isto chegou a súa primeira retirada en Renault, durante o Gran Premio de Austria rompeu o motor cando marchaba nos puntos tras saír desde boxes. Logo deste fracaso logra unha quinta posición en Mónaco e dous cuartos postos consecutivos nas carreiras de Canadá (onde consegue tamén a súa primeira volta rápida) e Europa. Logo desta boa serie prodúcense dous abandonos consecutivos nos Grandes Premios de Francia e o Reino Unido. No Gran Premio de Alemaña queda de novo cuarto.
O 24 de agosto do mesmo ano, no Gran Premio de Hungría, logrou ser o piloto máis novo en gañar un Gran Premio, con 22 anos, aínda que posteriormente superaríalle en precocidad Sebastian Vettel ao vencer no Gran Premio de Italia de 2008. No Gran Premio de Italia consegue o seu último punto da tempada, acabando oitavo tras saír último e sufrir un accidente na saída. No Gran Premio dos Estados Unidos sofre unha avaría no motor. Na última carreira da tempada, o Gran Premio do Xapón, tamén rompeu o motor cando ía segundo. Finalizou a tempada na sexta posición do Mundial de Pilotos. Xa entón Briatore, nunha entrevista, deixou entrever os plans de Renault de ir a máis e loitar polo título en. Máis tarde veriamos que só houbo que esperar a tempada.
miniatura| right | Alonso pilotando para o equipo [[Renault F1|Renault de Fórmula Un no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004]]
Alonso quedou con Renault para a tempada, logrando podios en Australia, Francia, Alemaña e Hungría. En Indianápolis sufriu un accidente a alta velocidade mentres ía no terceiro lugar debido a un pneumático desinflado a causa dunha picada. En Francia conseguiu a pole e terminou segundo, tras Michael Schumacher e preto da vitoria. Cara ao final do ano as actuacións do seu compañeiro de equipo Jarno Trulli foron a pior e a relación de Trulli co equipo deteriorouse ata o punto de que fichou por Toyota a partir de, e foi substituído para as tres últimas carreiras da tempada polo ex campión do mundo Jacques Villeneuve. Alonso terminou cuarto na clasificación do campionato con 59 puntos.
miniatura| right | Alonso no [[2005 GP dos Estados Unidos]] miniatura| right | Alonso completou o 2005 coa vitoria no [[Gran Premio da China de 2005.]]
Para a tempada, uniuse a Renault o piloto italiano Giancarlo Fisichella. Na primeira carreira en Australia Alonso comezou preto do final debido á choiva na cualificación, pero se abriu paso ata a terceira posición. Gañou as dúas seguintes carreiras en Malaisia e Bahrain desde a pole position, e logrou unha terceira vitoria no Gran Premio de San Mariño logo dunha batalla de 13 voltas con Michael Schumacher.
A melloría de McLaren viu gañar s Räikkönen en España e Mónaco, mentres que Alonso terminou segundo e cuarto, respectivamente. Räikkönen estaba en camiño de gañar no Gran Premio de Europa en Nürburgring cando a suspensión dianteira dereita do seu coche rompeu (debido a un plano no pneumático causado por Räikkönen ao bloquear as rodas ao frear, mentres que pasaba Jacques Villeneuve) na última volta, dándolle a vitoria a Alonso.
Alonso non puido anotar nos grandes premios de Canadá e de Estados Unidos. No primeiro tivo que retirarse debido a un toque cun muro, e no segundo todos os pilotos que montaban Michelin retiráronse debido a preocupacións de seguridade sobre os seus pneumáticos. Alonso logrou a súa terceira pole e a quinta vitoria en Francia. Repite pole position unha semana despois no Reino Unido, onde terminou segundo detrás de Montoya. Kimi Raikkonen de McLaren liderou o gran premio alemán ata que fallou o hidráulico do seu coche e Alonso gañou a carreira.
Alonso clasificou sexto no GP de Hungría pero terminou 11º logo dunha colisión co Toyota de Ralf Schumacher. A medida que a tempada entrou na súa fase final Alonso terminou segundo en tres carreiras consecutivas, recollendo os puntos vitais do campionato. Raikkonen gañou en Turquía e Bélxica, pero foi cuarto en Monza logo dunha avaría do motor na cualificación, o que significaba que a ventaxe de Alonso reducirase a só nun punto.
Alonso selou o título ao quedar terceiro no Brasil. O español converteuse en campión á idade de 24 anos e 59 días, rompendo a marca de Emerson Fittipaldi de piloto máis novo en lograr o título. Tamén puxo fin ao dominio de cinco anos de Michael Schumacher.
Ao comentar o seu triunfo, dixo: "Só quero dedicar este campionato á miña familia e todos os meus amigos que me apoiaron a través da miña carreira, España non é un país cunha cultura da F1, e tivemos que loitar sos a cada paso do camiño, para que isto sucedera. Un enorme agradecemento tamén a todo o equipo, son os mellores na Fórmula Un, e fixémolo xuntos. Dirán que son campión do mundo, pero, todos somos campións e merécense isto". No número de maio de 2007 da revista F1 Racing, Alonso dixo que o Gran Premio do Brasil de 2005 foi a súa mellor carreira. Dixo: "Foi un soño feito realidade e un día moi emotivo. Nas últimas voltas saltaba, podía oír ruídos estraños no motor, desde todas partes! Pero todo estaba ben e podo recordar o meu alivio cando crucei a liña final".
Os grandes premios de Xapón e China viron a Alonso e Renault abandonar o estilo conservador evidente no Brasil cando aínda estaban perseguindo o título de pilotos. no Xapón partindo do posto 16 da grella, finalmente terminou terceiro detrás de Raikkonen e Fisichella. O Gran Premio da China viu a vitoria de Renault e Alonso para acadar o primeiro Campionato de Construtores para o equipo Renault F1.
En 2005, foi galardoado Premio Príncipe de Asturias do deporte.
dereita|miniatura|Alonso conseguiu a pole e a vitoria no [[Gran Premio de Mónaco de 2006.]] dereita|miniatura|No [[Gran Premio do Canadá de 2006, Alonso levou á súa sexta vitoria do ano.]]
Alonso gañou a primeira carreira da tempada en Bahrain, superando a Michael Schumacher ao saír dos pits a falta de 18 voltas do final, logo de empezar cuarto. Clasificouse sétimo no GP de Malaisia debido a un erro na alimentación de combustible, pero terminou segundo detrás do seu compañeiro de equipo Giancarlo Fisichella. Gañou o GP de Australia logo de adiantar ao Honda do líder Jenson Button.
Despois dunha pobre clasificación en San Mariño, Alonso non puido pasar a Michael Schumacher. Schumacher venceu Alonso de novo no GP de Europa despois de que o español comezara na pole, pero Alonso devolveulle o golpe, converténdose no primeiro español en gañar o Gran Premio de España. Alonso logrou a pole position no Gran Premio de Mónaco logo de que Schumacher fora penalizado polos comisarios por "parar deliberadamente o seu coche no circuíto nos últimos minutos da cualificación", prexudicando aos seus rivais, Alonso perdeu a oportunidade de rexistrar a volta rápida de cualificación. Alonso gañou a carreira.
Estendeu a súa serie gañadora a catro carreiras con vitorias en Reino Unido e Canadá. Ambas as vitorias chegaron desde a pole position, e a rolda británica foi a súa primeira vitoria pole. Tamén se converteu no primeiro piloto na historia en terminar primeiro ou segundo nas nove primeiras carreiras da tempada, un rexistro igualado por Sebastian Vettel en. A loita con Schumacher comezou de novo en Indianápolis onde o alemán gañou e Alonso foi quinto. Schumacher gañou o Gran Premio de Francia de 2006, con Alonso segundo, e o Gran Premio de Alemaña de 2006 co español quinto. O que reduciu a vantaxe de Alonso no campionato a 11 puntos.
Alonso foi sancionado por unha infracción na práctica no Gran Premio de Hungría de 2006. Que o deixou 15º na grella Schumacher comezou 11º logo de recibir unha sanción similar. Alonso parecía encamiñarse a unha vitoria pouco probable, superou á maioría na pista, incluído Schumacher polo exterior da curva cinco, demostrando a súa destreza nas condicións de mollado, pero rematou fóra da carreira cando unha porca da roda caeuse do seu coche logo dunha parada en boxes. Schumacher logrou un punto logo de que Robert Kubica fora descualificado. Alonso terminou segundo en Turquía, Schumacher foi o terceiro clasificado, pero perdeu moito terreo logo dun polémico Gran Premio de Italia de 2006. El sufriu unha picada durante a cualificación e danou a carrocería na parte traseira do seu coche. Clasificouse quinto, pero foi castigado despois polos comisarios por obstaculizar ao Ferrari de Felipe Massa, e comezou a carreira desde a décima posición. Na carreira remontou ata o terceiro posto pero un fallo de motor obrigoulle a retirarse. Schumacher gañou o Gran Premio e quedou a dous puntos de Alonso.
Na seguinte rolda en China, Alonso logrou a pole position durante unha sesión de cualificación sobre mollado, pero terminou segundo detrás de Schumacher na carreira. O resultado foi o empate entre Alonso e Schumacher a puntos no campionato de pilotos. NO Gran Premio do Xapón de 2006, os Ferrari de Schumacher e Massa clasificaron primeiro e segundo, máis de medio segundo máis rápido ca os Renault no quinto e sexto. Con todo, durante a carreira de Alonso subiu á segunda praza e levou a vitoria despois de que o motor de Schumacher fallase. Logrou unha vantaxe de dez puntos sobre Schumacher, que necesita só un punto na rolda final para reter o título. O segundo lugar no Gran Premio do Brasil de 2006 o 22 de outubro deu a Alonso o campionato. Con Schumacher terminando cuarto, a diferenza final foi de 13 puntos. Alonso converteuse así no bicampión máis novo na historia do deporte. Renault tamén asegurou o Campionato de Construtores cunha brecha de 5 puntos sobre Ferrari.
Renault (2008-2009)
En 2008, Alonso disputou o campionato co equipo Renault, retornando ó equipo que defendeu nas campañas vitoriosas de e  e tendo como compañeiro de equipo ó brasileiro Nelson Piquet. Ao longo da tempada, conquistou tres pódios, obtendo dúas vitorias (Gran Premio de Singapur e Gran Premio do Xapón) e un segundo lugar no Gran Premio do Brasil.
A tempada foi totalmente decepcionante e só alcanzou un podio no Gran Premio de Singapur, 3º. Foi a súa peor tempada desde a do seu debut en Minardi.
Ferrari (2010-2014)
miniatura| right | Alonso proba o [[Ferrari F10, durante as probas de pretempada en Xerez.]]
2010
miniatura| right | Alonso na súa primeira carreira en [[Scuderia Ferrari|Ferrari no Gran Premio de Bahrain de 2010, onde gañou a carreira]] miniatura| Alonso gañou o [[Gran Premio de Alemaña de 2010 en circunstancias controvertidas]] miniatura| Alonso lideraba o campionato na saída da última carreira en [[Gran Premio de Abu dabi de 2010|Abu Dabi, pero foi incapaz de pasar a Vitaly Petrov, e Sebastian Vettel logrou a vitoria na carreira para gañar o título]]
Logo de moitas especulacións, o 30 de setembro de 2009, confirmábase que Alonso substituía a Kimi Räikkönen no equipo Ferrari. O seu contrato cobre tres tempadas (2010-2012), con opcións ata o final do 2014. Aínda que o seu contrato dise que se asinou xa en xullo de 2008, Alonso confirmou que asinouse no verán de 2009 para comezar con Ferrari no 2011, e que máis tarde foi cambiado a 2010, xa que Ferrari e Raikkonen, a quen substitúe Alonso, conviñeron en pór fin ao seu contrato cun ano de anticipación. Aínda que se informou de que o contrato de Alonso era de 25 millóns de euros por tempada, Ferrari emitiu un comunicado que provoca dúbidas sobre este dato, indicando que "os números de que se falan non teñen absolutamente nada que ver coa realidade. Na primeira carreira en Bahrain, Alonso clasificouse terceiro por detrás do seu compañeiro de equipo Massa e de Sebastian Vettel. Na saída, Alonso adiantou a Massa para pasar á segunda praza, logo, o líder Vettel tivo un problema de motor e caeu ao cuarto posto e Alonso gañou a carreira, converténdose no quinto home en gañar no seu debut en Ferrari despois de Juan Manuel Fangio en 1956, Mario Andretti en 1971, Nigel Mansell en 1989, e Kimi Räikkönen en 2007. O seu compañeiro de equipo Massa ocupou o segundo lugar e o seu excompañeiro de equipo en McLaren Lewis Hamilton rematou terceiro.
En España, Alonso clasificouse cuarto e permaneceu alí ata as últimas voltas, cando os problemas de freos de Vettel e fallo dos pneumáticos de Hamilton eleváronlle a segunda posición. En Mónaco, Alonso estrelou o seu coche na práctica e non puido participar na cualificación. Empezou na última posición, pero remontou ata a sexta. Na última volta, Michael Schumacher pasoulle co coche de seguridade na pista, pero foi penalizado polo adiantamento, deixando de novo sexto a Alonso. En Canadá, Alonso comezou e terminou en terceiro lugar. En Valencia, Alonso comezou cuarto e terminou oitavo logo de quedar atrapado detrás do coche de seguridade que saíu logo da voltereta de Mark Webber sobre Heikki Kovalainen.
No Gran Premio do Reino Unido de 2010 en Silverstone, Alonso se aliñou terceiro na grella. Pero, un pobre comezo, un drive-through por un adiantamento ilegal a Kubica e unha picada tardía deixaron a Alonso no décimo cuarto lugar, a un minuto do vencedor Mark Webber. En Alemaña, Alonso perdeu a pole position por 0´002 segundos con Vettel. Na saída, a Vettel adiantárono Alonso e Massa. Alonso superou a Massa nun polémico adiantamento e cruzaron a meta nesa orde para dar un dobrete a Ferrari. En Hungría, Alonso clasificouse terceiro por detrás dos dous Red Bull, e terminou segundo tras Vettel. En Bélxica, Alonso foi décimo clasificado. Cando iniciouse a carreira, o Williams de Rubens Barrichello golpeouno por detrás. Alonso recuperou ata oitavo lugar antes de quedar fóra da carreira nas últimas voltas.
En Italia, Alonso conseguiu a pole por diante de Jenson Button, pero Button pasouno na primeira curva. Alonso pasou a Button durante as paradas en boxes e logrou a 24º vitoria da súa carreira, a terceira da tempada, e a primeira vitoria de Ferrari en Monza desde. Alonso tamén fixo a volta rápida xunto coa pole e a vitoria. En Singapur, Alonso logrou a pole position sobre Vettel e os McLaren. Na saída, Alonso mantivo a súa vantaxe e aturou a presión de Vettel durante toda a carreira, cruzando a liña a menos de 0´3 segundos por diante dos Red Bull. Alonso marcou de novo a volta rápida da carreira nas últimas voltas. En Xapón, Alonso terminou terceiro, detrás de Vettel e Webber, e logo gañou en Corea logo de que Vettel retirouse por un fallo de motor. Tamén anotou a súa quinta volta rápida do ano, as suficientes para darlle o Trofeo DHL Volta rápida de 2010.
Na última carreira da tempada en Abu Dabi, Alonso comezou o evento cunha vantaxe de oito puntos, e cualificou terceiro. Ao comezo da carreira perdeu un lugar con Button e logo un erro estratéxico do seu equipo significou que Alonso pasara o resto da carreira atrapado detrás de Vitaly Petrov, perdendo o campionato do mundo en favor de Sebastian Vettel.
Juan Alonso Tembrás
Juan Alonso Tembrás, nado na Capela (Seixas, As Somozas) en 1949, é un político galego do Partido Popular, que dende o 2014 é alcalde das Somozas. Ademais preside a UD Somozas, club de fútbol da Terceira División RFEF.
Fernando Alonso
2011
miniatura| Alonso loita con Hamilton no [[Gran Premio de Malaisia de 2011]] miniatura| A única vitoria de Alonso de 2011 chegou no [[Gran Premio do Reino Unido de 2011]] Alonso comezou a tempada cun cuarto lugar en Australia, terminando medio minuto por detrás do gañador Sebastian Vettel. Acadou as posicións sexto e sétimo en Malaisia e China, sendo superado polo seu compañeiro de equipo Massa nas dúas carreiras. Conseguiu o seu primeiro podio da tempada co terceiro posto no Gran Premio de Turquía de 2011, logo de correr segundo durante moito tempo foi superado por Mark Webber na volta 51 de 58. Antes da súa carreira de casa en España, estendeu o seu contrato con Ferrari por outros catro anos, ata finais de 2016. En España, Alonso clasificouse en terceiro lugar, e tomou o liderado da carreira na primeira curva. Pero, foi superado polos Red Bulls na primeira serie de paradas en boxes, e, finalmente, terminou quinto, cunha volta menos. En Mónaco, logo de clasificarse cuarto, Alonso corría con forza no terceiro lugar detrás de Vettel, que estaba cos pneumáticos moi desgastados e Button, e ascendeu ao segundo posto cando Button entrou en boxes ao non poder pasar Vettel. Un accidente múltiple deu lugar a unha situación da bandeira vermella, Vettel e Alonso aproveitaron para poñer pneumáticos novos para a reanudación, Alonso terminou a carreira en segunda posición.
Alonso viuse obrigado a retirarse en Canadá despois de bater con Button. Recuperouse para terminar segundo en Valencia. No Gran Premio do Reino Unido de 2011, prohibíronse os sistemas de difusores soprados temporalmente, o que se percibiu como unha vantaxe para Ferrari sobre os seus rivais. Alonso marchaba segundo detrás de Vettel, ata que un erro dos mecánicos de Red Bull nunha parada en boxes deu Alonso á cabeza, que mantivo ata o final da carreira para lograr a súa primeira vitoria da tempada. Alonso terminou segundo en Alemaña logo dunha batalla con Lewis Hamilton e Mark Webber. Logrou o seu cuarto podio consecutivo ao terminar terceiro en Hungría, antes de terminar cuarto en Bélxica, logo de ser superado por Webber e Button nas últimas voltas. Alonso tomou o liderado do Gran Premio de Italia de 2011 na primeira curva, pero máis tarde foi superado por Vettel e Button. Foi capaz de defender o terceiro posto con Hamilton ao final da carreira para lograr outro podio. Alonso terminou segundo detrás de Button en Xapón, e engadiu un terceiro lugar na India e o segundo en Abu Dabi. Alonso pechou a tempada co cuarto lugar no Brasil para terminar cuarto no campionato de pilotos, perdendo a terceira posición con Webber por un punto, logo de que Webber gañara a carreira.
Juan Alonso Tembrás
Traxectoria
Prexubilado de Endesa, accedeu á corporación municipal das Somozas tras as eleccións municipais de 1991, na lista do Partido Popular. Durante máis de vinte anos foi reelixido no seu cargo como concelleiro, ata que chegou a ser primeiro tenente de alcalde. En 2014 accedeu á alcaldía logo do falecemento do seu antecesor, Manuel Candocia. Nas municipais de 2015 foi o candidato do PPdeG e foi elixido alcalde ao obter todos os concelleiros. Sucedeu tamén a Candocia na presidencia da UD Somozas.
Chautauqua Airlines
Chautauqua Airlines, Inc. é unha aeroliña rexional estadounidense subsidiaria de Republic Airways Holdings baseada en Indianapolis, Indiana. Realiza máis de 700 voos diários a 98 aeroportos de 31 estados, Washington, D.C. e o Canadá. Ademais da súa base en Indianapolis, Chautauqua tamén ten outras nos aeroportos de Cleveland, LaGuardia, General Mitchellt, Gerald R. Ford, Louisville, O'Hare e Port Columbus.
Fernando Alonso
2012
miniatura| right | Alonso celebra a súa vitoria no [[Gran Premio de Malaisia de 2012|Gran Premio de Malaisia]] Logo de asinar unha extensión de contrato durante a tempada 2011, Alonso quedou con Ferrari para a tempada 2012, Ferrari parecía estar loitando por manter o ritmo nas probas de pretempada. Na clasificación para Australia, Alonso cualificou 12º. Recuperouse na carreira para terminar quinto. Na seguinte carreira en Malaisia, a falta de ritmo dos Ferrari demostrouse de novo con Alonso noveno cualificado. Con todo, na carreira, que comezou baixo a choiva, Alonso subiu a través da pista para tomar a dianteira na volta 16. O Sauber de Sergio Pérez parecía coller a Alonso, malia unha lenta parada en boxes, parecía estar preto de pasar a Alonso, ata que se saíu, dando a Alonso unha inesperada primeira vitoria na tempada. Alonso terminou terceiro en Mónaco poñéndoo na dianteira do campionato de pilotos desta tempada por diante de Sebastian Vettel, o campión de 2011, e do seu compañeiro de equipo en Red Bull, Mark Webber, que gañou en Mónaco. Con todo, un quinto lugar no Gran Premio do Canadá de 2012 detrás do primeiro, Lewis Hamilton e do cuarto Sebastian Vettel púxoo detrás de Hamilton na clasificación do campionato.
Alonso recuperou o liderado do campionato no Gran Premio de Europa de 2012, partindo do 11º posto na grella progresou para gañar a carreira logo de que Vettel e Hamilton se retiraran. Na seguinte rolda en Silverstone, Alonso logrou a primeira pole de Ferrari desde 2010, superando ao piloto de Red Bull Mark Webber nunha sesión baixo a choiva. Terminou a carreira segundo, tres segundos por detrás de Webber. De novo comezou desde a pole position logo dunha sesión de cualificación sobre mollado no Gran Premio de Alemaña de 2012, e gañou a carreira para agrandar a súa vantaxe no campionato. En Bélxica, viuse involucrado nun incidente na primeira curva con outros catro pilotos, e retirouse no acto. En Xapón Alonso foi golpeado por detrás na primeira curva e retirouse. Alonso volveu perder o campionato con Sebastian Vettel na última xornada, terminando 3 puntos por detrás na clasificación.
2013
miniatura| Alonso no [[Gran Premio de Malaisia de 2013]] Alonso comezou a tempada clasificándose quinto en Australia, ao final da primeira volta era terceiro. Utilizou as paradas en boxes para atacar a Vettel. Alonso aferrouse a segundo ata o final da carreira. En Malaisia, Alonso clasificouse na segunda fila da grella no terceiro posto. Ao entrar na segunda curva golpeou a parte traseira de Vettel e danou o seu alerón dianteiro, o equipo díxolle que non entrara en boxes, coa esperanza de que a á non rompería, e que aguantaría ata que entrara en boxes para cambiar os pneumáticos no seu momento. Pero ao pasar pola recta principal no inicio da segunda volta, o seu alerón dianteiro rompeuse e quedou debaixo do seu coche forzando a súa retirada. Logo Alonso gañou a súa carreira de casa, o Gran Premio de España de 2013, remontando desde a quinta posición. Pero, o sétimo lugar en Mónaco deixouno 29 puntos por detrás de Vettel.
Juan Alonso Tembrás
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
Fernando Alonso
2014
Unha nova regra para a tempada foi que os pilotos escolleran un número único de coche que utilizarían para o resto da súa carreira na Fórmula Un. Alonso tomou o número 14, o número que utilizou na súa carreira en karting e que considera que é un número da sorte.
2015
En novembro de 2014, tanto Alonso como a Scuderia Ferrari anunciaron que a tempada de Fórmula Un sería a última co equipo. En decembro de 2014 anunciouse que Alonso volvería a McLaren por primeira vez desde cun acordo por 2 anos cunha opción de prórroga. Logo de moitas especulacións, anunciouse que o campión do mundo de 2009 Jenson Button correría xunto a el en. Batendo ao novato danés Kevin Magnussen.
Tras un forte accidente nos tests invernais de Barcelona, o piloto español non puido disputar o primeiro GP da tempada, disputado en Australia, por recomendación médica. O inicio de tempada foi moi complicado debido aos problemas de fiabilidade e de potencia do McLaren-Honda e do novísimo motor Honda.
Alonso viviu unha das súas peores tempadas na F1, xa que abandonou en 5 das 7 primeiras carreiras por problemas mecánicos. Finalmente, Fernando obtivo un 10º posto no Gran Premio do Reino Unido asinando unha grande actuación en mollado e valéndose de varios acontecementos en carreira que provocaron que os seus rivais perdesen tempo. Esta posición supuxo o primeiro punto da tempada. Posteriormente, en Hungría, un dos seus circuítos favoritos, acabou 5º diante de ambos Mercedes nunha carreira tola, onde o seu compañeiro Jenson Button tamén puntuou, sendo esta a primeira vez que puntuaban os dous McLaren-Honda nun Gran Premio en toda a tempada. Alonso pese aos claros "déficits" de potencia do seu motor Honda nesa tempada demostrou ser un campión nas formas, mostrándose sempre humilde e optimista aínda que en certas ocasións fixo presión a Honda publicamente de xeito indirecto para que mellorase o seu motor. Con todo tanto Fernando como Jenson Button protagonizaron algunhas accións con certa ironía cara á situación do equipo, por exemplo subirse ao podio do Gran premio do Brasil despois de que finalizase a clasificación para eles ou poñerse a tomar o sol no circuíto despois de que o motor do seu McLaren fallase na sesión de cualificación.
2016
miniatura|right|Alonso pilotando para McLaren no [[Gran Premio de Mónaco de 2016]] No Gran Premio de Australia, Alonso estivo involucrado nun accidente con Esteban Gutiérrez na curva 3, Fernando tocou a roda traseira esquerda do Haas do mexicano, perdeu o control do coche e impactou contra o muro a máis de 300 km/h e sufriu o peor accidente da súa carreira deportiva. Alonso colapsou un pulmón parcialmente e sufriu fracturas nas costelas, e foi substituídos por Stoffel Vandoorne para o Bahrain. volveu no Gran Premio da China de 2016 pero só puido terminar 12º, un posto por diante do seu compañeiro Jenson Button. No Gran Premio de Rusia de 2016 Alonso anotou os seus primeiros puntos da tempada, acabando en sexto lugar, o segundo mellor desde que regresou a McLaren en 2015. Logrou outro gran resultado dúas carreiras máis tarde no Gran Premio de Mónaco de 2016, terminando quinto, aguantando o Mercedes de Nico Rosberg na última metade da carreira. Alonso non puntuou nas seguintes catro carreiras, retirouse do Gran Premio de Europa de 2016, e non puido terminar, pero clasificouse no posto 18 para no Gran premio de Austria de 2016. Logo das vacacións de verán no Gran Premio de Bélxica de 2016, Alonso e o seu ex compañeiro de equipo Lewis Hamilton, recolleron máis de 50 penalizacións na grella por cambiar máis pezas do motor que o permitido, e así ocuparon a parte posterior da grella. Con todo, Alonso e Hamilton loitaron na pista, beneficiándose da bandeira vermella producida polo accidente de Kevin Magnussen na parte superior de Eau Rouge, e terminaron 7° e 3° respectivamente. No Gran Premio de Malaisia de 2016, Alonso tivo unha penalización de 45 posicións na grella e comezou a carreira desde a parte posterior da grella, pero terminou na 7ª posición, do mesmo xeito que en Bélxica.
2017
miniatura|right|Alonso pilotando para McLaren no [[Gran Premio do Reino Unido de 2017]]
Alonso asociouse co belga Stoffel Vandoorne para a tempada 2017. En abril, Alonso anunciou que planeaba perder o Gran Premio de Mónaco de 2017 para competir nas 500 Millas de Indianápolis.
Na clasificación para o Gran Premio de España de 2017, chegou á Q3 por primeira vez en 2017 e quedou impresionado cun sétimo lugar na grella de inicio. Tamén amañouse para lograr a volta rápida da carreira no Gran Premio de Hungría de 2017.
2019 embaixador de carreiras de McLaren
O 27 de febreiro foi anunciado como embaixador de carreiras de McLaren. Neste papel, Alonso manterase estreitamente ligado ás actividades de McLaren Racing, axudando e asesorando aos pilotos e enxeñeiros do equipo. Tamén conducirá en probas seleccionadas para apoiar o desenvolvemento do MCL34 e MCL35 para o.
Alpine (2021–2022)
thumb|Alonso no [[Gran Premio de Austria de 2021, no seu regreso á Fórmula 1]] Alonso pilotou para Alpine F1 Team nas tempadas e, xunto a Esteban Ocon, despois de que Renault cambiara o nome do equipo a Alpine a partir de. Como preparación para o seu regreso á Fórmula Un, Alonso realizou catro días de probas pilotando o Renault R.S.18 e a proba de piloto novo posterior á tempada 2020 no Renault R.S.20 para Renault.
O 11 de febreiro de 2021, Alonso foi atropelado por un coche cando andaba en bicicleta preto de Lugano. Foi hospitalizado cunha fractura de mandíbula e algúns dentes rotos, aínda que sen feridas graves.
Na súa primeira carreira con Alpine no Gran Premio de Bahrain de 2021, Alonso viuse obrigado a retirarse despois de que os restos de plástico entraran no seu conduto de freos. No Gran Premio da Emilia-Romaña de 2021 rematou 11º despois de clasificarse 15º,, co seu compañeiro de equipo Ocon rematando por diante na décima posición, pero ambos subiron unha posición despois de que Kimi Räikkönen fose penalizado, dándolle a Alonso os seus primeiros puntos da tempada.
En Hungría, Alonso liderou temporalmente a carreira antes de facer unha parada en boxes e caer cuarto, por diante de Lewis Hamilton. O seu compañeiro de equipo Ocon atribuíu o mérito da súa primeira vitoria nunha carreira á defensa de Alonso contra Hamilton. En agosto de 2021, Alonso invocou unha opción para ampliar o seu contrato para a tempada. Alonso anotou puntos en varias carreiras despois do parón estival, terminando sexto nos Países Baixos, oitavo no Italia, sexto en Rusia, despois de ter corrido terceiro en Rusia antes de verse obrigado a entrar en boxes en condicións de choiva, e terceiro en Qatar.
Para a tempada de, Alonso permaneceu con Alpine.
Aston Martin (2023–)
Alonso uniuse a Aston Martin nun contrato de varios anos en xunto a Lance Stroll. Uniuse ao equipo porque quería unha prórroga de contrato de varios anos, e Alpine só estaba disposto para darlle un ano máis na F1.
No seu debut con Aston Martin no Gran Premio de Bahrain de 2023, Alonso rematou no terceiro lugar, conseguindo un podio.
Polémicas
No Gran Premio do Brasil de 2003, Alonso chocou a gran velocidade con restos do coche de Mark Webber ó intentar entrar rapidamente en boxes aproveitando o safety car, ignorando as bandeiras amarelas. Tras o choque, ondeouse a bandeira vermella e a carreira foi suspendida. O ovetense recibiu a terceira posición o final da carreira, deixando baleiro o terceiro chanzo do podio, xa que debeu ser evacuado o hospital. No Gran Premio de Europa de 2003, David Coulthard e Martin Whitmarsh acusárono de facer un brake test (frear bruscamente cando se está diante doutro piloto, facendo que o de detrás deba frear e evadir ó de diante) ó piloto escocés, pero non foi penalizado. Os comisarios do Gran Premio emitiron o seguinte comunicado: "Seguindo as recomendacions do director da proba, o incidente que involucrou os coches número 8 (Alonso) e 5 (Coulthard) foi investigado. Tanto os pilotos como os representantes dos seus equipos, foron chamados para que fixeran os seus descargos. Logo de escoitalos, ver os vídeos e a telemetría dos coches, foi comprobado que non houbo responsabilidade no incidente". No Gran Premio de Hungría de 2006, fixo un brake test a Robert Doornbos durante os entrenamientos, e foi sancionado coa adición do segundo a cada un dos tempos da clasificación. Os comisarios calificaron as súas manobras de "innecesarias, inaceptables e peligrosas". No Gran Premio de Italia de 2006, foi sancionado por "bloquear intencionadamente o coche de Felipe Massa na súa volta rápida. O asturiano, que consideraba que non entorpecera en ningún momento o brasileiro, declarou que "xa non consideraba máis a Fórmula 1 un deporte".
Historia de Boston
Boston é a capital e a cidade principal do estado de Massachusetts, ao norte dos Estados Unidos de América. Constitúe o centro económico e cultural da Nova Inglaterra.
Colonia puritana
A pequena península Shawmut (3 km2 garda rexistros que proban que foi habitada polos indíxenas dende o 5000 a.C. Os primeiros europeos a chaman Trimountaine polos tres outeiros xuntos que a caracterizan. dereita|miniatura|180px|Boston na península orixinal, 1775 miniatura|recheos ata 1842 miniatura|1880
En 1625 William Blaxton (ou Blackstone) aséntase en solitario ao pé dun deles (Beacon Hill, onde había un bo manancial, actual Boston Common). Pasa por seres o primeiro bostoniano.
Era o tempo da chegada dos pilgrims e os puritanos establecendo as colonias fundacionais de Nova Inglaterra. Dende a outra beira do río Charles, onde se establacera Charlestown e faltaba a auga, John Winthrop e os seus puritanos viñeron a asentarse xunto ao manancial de Beacon Hill en 1630 e tivo lugar a fundación formal da colonia co nome de Boston (pola cidade inglesa homónima, procedencia de moitos prominentes colonos),. De seguido comeza un incipiente tráfico portuario (peiraos) con Inglaterra e o comercio do bacallau.
A finais do século XVII e comezos do XVIII Boston experimenta un gran crecemento converténdose na primeira vila da colonia, e para 1720 é xa o primeiro porto de América e o terceiro do Imperio Británico. Para iso en 1715 construíuse un gran peirao (Long Wharf, máis de 500m) .
Independencia
Dende os comezos da colonia o centro de Boston márcao a encrucillada entre Cornhill Street (despois Washington) e King Street (baixada ao Long Wharf . Alí estivo o primeiro mercado /f01/lectureimages/2/02004.JPG] e no 1657 a Town House (concello, de madeira. Ardeu en 1711 e dous anos despois levantouse en ladrillo a Old State House, a máis vella construción do Boston moderno. Esa foi tamén a xeografía dos primeiros acontecementos da revolución (1770-75 ) que levaron á independencia dos Estados Unidos.
Século XIX: desmontes e recheos
Tamén en 1830, o Boston Common, que fora zona de pasto de mancomún e campo militar e de aforcamentos, convértese no gran parque público da cidade (ampliado cos Public Gardens, 1837). A Beacon Hill que o limitaba polo norte desmóntase é alí eríxese a nova State House e un barrio entre os máis característicos dos bostonianos ata hoxe.
Xa na segunda metade do XIX, Boston transfórmase en centro industrial manufactureiro da man dunha completa rede de modernas infraestruturas: dende 1786 unha serie de pontes foron comunicando ámbalas dúas beiras do río Charles; canais coma vías de penetración e saída do seu hínterland; e finalmente o ferrocarril,. Todo o cal facilitou a progresiva suburbanización (South Boston, East Boston ). Unha forte inmigración europea (sinaladamente irlandesa) achegou a man de obra precisada e un grande incremento poboacional. As anexións de concellos periféricos facilitaron a configuración da actual municipalidade.
O gran recheo desta época foi o da Back Bay (río Charles, oeste do Boston Common ). Coa influencia do París de Haussmann elabórase un plan ortogonal, ordenado, cun gran bulevar central,. No extremo oeste un novo parque, o Back Bay Fens obra do famoso paisaxista Frederick Law Olmsted (1877), continúa o corredor verde da cidade.
Século XX
A primeira metade da centuria supuxo un importante declive pola obsolescencia da industria bostoniana e a obrigada reconversión. Foi da man da biotecnoloxía que, a partir dos setenta, Boston volveu a recuperar o pulo de metrópole puxante.
Soutelo, Goián, Tomiño
Linda ó norte coa parroquia de Figueiró, e o desaparecido barrio do Espiritusanto, ó sur con Tollo, e A Gándara, ó leste coa Centinela, Goián, (hai outro barrio na parroquia de Figueiró, chamado Centinela), e ó oeste coa serra de Argallo e polo fío dela con Loureza, de Oia.
Wresat
Wresat foi un satélite artificial de Australia lanzado o 29 de novembro de 1967 mediante un foguete Redstone Sparta desde Woomera.
Características
Wresat foi construído pola Weapons Research Establishment australina en 11 meses e foi lanzado para estudar a atmosfera superior. Os instrumentos de a bordo estaban deseñados para estudar os raios ultravioleta e X do Sol e o seu efecto na atmosfera. Por simplicidade o satélite permaneceu acaroado á última etapa do seu foguete lanzador e funcionou durante as dúas semanas que aguantaron as súas baterías. Reentrou na atmosfera terrestre o 10 de xaneiro de 1968.
Soutelo, Goián, Tomiño
Historia
Posiblemente o nome deriva de "Souto pequeno", pero nalgúns documentos e mapas do lugar aparece co nome de Lordelo. En dito souto tivo o seu asentamento un castro do que aínda quedan restos, e ó seu redor formouse o barrio.
Segundo os vellos do lugar, houbo alí asentada unha comunidade de frades, tendo nas súas dependencias despacho de carne ós veciños. Estes frades desde unha fonte que había na regueira do Ti Fruitos na serra Argallo fixeron unha canle para levar a auga ata o lugar coñecido como a casa do Cholro, no lugar da "Aldéa" (o nome da casa seguramente lle vén do cholro da auga), onde caía dunha calexa de lousa nunha pequena présa na beira do camiño fronte de dita casa. Esta auga era usada para beber e regaren as súas terras. A canle pasaba por varias propiedades (eidos), e os seus donos non tiñan dereito a usala, continuando hoxe en día con tal uso e costume.
Preto do lugar hai unha fonte chamada do Frade, indo moita xente buscar auga a ela, pois din que é medicinal é boa para o ril (nun documento do mosteiro de Oia di que esta auga pesaba menos uns grans de trigo por litro cá do cholro.
Por estes dous barrios cruzaba o camiño real que de Vigo ía cara aos fortes de Goián e A Guarda. Nun documento de aforamento de 1736, Benito Pereira de Castro, coronel membro do Ábito (sic) de Cristo e gobernador de Valença do Minho, dono da casa e vínculo de Lamamá en Estás, (Tomiño|, aforaba a un veciño do barrio a súa propiedade, chamada os Couchiños, tendo que ir pagar a renda antes do San Miguel á súa casa de Estás. Na descrición dos lindes di: polo vendaval con camiño real.
Deste barrio era Serafín Carrera Fernández, contratista de obras e carpinteiro, un dos de máis sona do Baixo Miño nos anos anteriores a 1936. A maioría das casas de indianos da zona foron construídas por el. Tamén colaboraba escribindo no Heraldo Guardés.
Tamén do barrio era Manuel Rodríguez, casado con Ilandina Fernández, pioneiro da emigración a Francia nos anos 1929/30.
Folha de S. Paulo
Folha de S. Paulo, Folha de São Paulo, ou simplemente Folha, é un xornal brasileiro editado na cidade de São Paulo. É o diario de maior circulación no Brasil, segundo o Instituto Verificador de Circulação (IVC). O seu slogan é O Jornal do Futuro. Um Jornal a Serviço do Brasil.
Historia
O 19 de febreiro de 1921 un grupo de xornalistas liderado por Olival Costa e Pedro Cunha fundaron en São Paulo a Folha da Noite, en oposición ao principal xornal da cidade, O Estado de S. Paulo, que representaba ás elites rurais e asumía unha posición conservadora, tradicional e ríxida.
A empresa tivo éxito, o que permitiu aos socios comprar unha sede propia, unha rotativa e, en xullo de 1925, crear un segundo periódico, este matutino: a Folla da Mahã. En 1949 fundouse un terceiro diario, a Folha da Tarde. En 1950 todas as Folhas pasaron a imprimirse nun edificio sitiuado na Alameda Barão de Campinas. Finalmente, en 1960, os tres periódicos fusionáronse en Folha de S.Paulo. esquerda|miniatura|250x250px|Montaxe das páxinas da Folha, nunha fotografía de 1974. O edificio da Alameda Barão de Campinas quedou pequeno, polo que foi ampliado ao final dos anos 1960 coa construción dun segundo edificio na alameda Barão de Limeira, no barrio dos Campos Elísios. Hoxe, este edificio é a entrada principal da empresa..
Co fin da Ditadura militar do Brasil (1964–1985), e coa recuperación da liberdade de prensa, os periódicos convertéronse nun importante canal para a manifestación da opinión pública. En 1986, a Folha converteuse no xornal de maior circulación en todo o país, liderado que mantén desde entón. En 1995, un ano despois de superar a marca de 1 millón de exemplares os domingos, a Folha inaugurou seu novo parque gráfico, considerado o maior e máis atualizado tecnoloxicamente na América Latina. O récord de tirada e de vendas do xornal alcanzouse en 1994, na época do lanzamento do Atlas Folha/The New York Times (1.117.802 exemplares no domingo).
A Folha de S. Paulo na actualidade
Aínda que é un xornal do estado de São Paulo, a Folha ten unha influencia moi ampla en todo o país e noutros medios de comunicación.
Tivo un importante papel no episodio da destitución do presidente Fernando Collor de Mello en 1992.
Folha de São Paulo presenta unha ampla selección de novas, con moitos artigos pequenos, notas e reportaxes ilustrados. O periódico intenta presentar diversos ángulos da mesma historia, que se basea nun enfoque máis visual para presentar as novas, usando detalles explicativos, gráficos, documentos e fotografías.
Actualmente, a Folha é o centro dunha serie de actividades na esfera da industria das comunicacións, abranguendo xornais, un banco de datos, un instituto de investigacións de opinión e de mercado, unha axencia de novas, un servizo de información e entretemento en tempo real, e unha empresa de transporte. Ao lado de O Globo, Estado de Minas, Zero Hora, Correio Braziliense e O Estado de S. Paulo, entre outros, forma o grupo dos principais xornais de referencia do Brasil.
Versión dixital
A versión dixital da Folha de São Paulo foi o primeiro xornal en tempo real en portugués. Ao igual ca versión impresa ofrece noticias, artigos e temáticas sobre diversos asuntos, como política, deportes e economía.
Correspondentes no exterior
No segundo semestre de 2017, a Folha contaba con correspondentes, entre fixos e bolseiros, nas seguintes cidades:
Manuel Rabanal Álvarez
Manuel Rabanal Álvarez, nado en La Magdalena de Canales, Provincia de León, o 4 de febreiro de 1914 e finado en Santiago de Compostela en marzo de 1989, foi un profesor, escritor, poeta e tradutor español.
Traxectoria
Estudou de 1928 a 1931 na Universidade Pontificia Comillas, rematou a licenciatura na Universidade de Salamanca en 1940 e doutorouse en 1948 en Filoloxía Clásica pola Universidade de Madrid, coa tese "La idea de Destino en la Historiografía griega. Aportaciones al estudio de la Filosofía de la Historia en el mundo helénico". Foi catedrático de ensino secundario en León, no Instituto Xelmírez e no Instituto Rosalía de Castro de Santiago e catedrático de grego na Universidade de Santiago de Compostela. Foi cofundador da revista poética Espadaña e fundou a revista Gelmírez. Colaborou en La Noche (onde levaba a sección "Nebulosas"), ABC, Ya, Diario de León, El Correo Gallego, Cuadernos de Estudios Gallegos… Foi membro correspondente da Real Academia Galega así como da Real Academia Española.
Alternativa Veciñal de Porto do Son
Asociación Veciñal de Porto do Son é un partido político de ámbito local que actúa no concello de Porto do Son.
Sir Gawain e o Cabaleiro Verde
miniatura|230px|Manuscrito Orixinal Sir Gawain e o Cabaleiro Verde é un romance métrico de finais do século XIV escrito nun único manuscrito, que tamén contén outras tres obras de orientación máis cristiá. Os catro poemas están nun dialecto común, a variedade dialectal dos Midlands do noroeste do inglés medio. Así e todo, o tema central da historia de Sir Gawain e o Cabaleiro Verde é máis antigo e comprende moitos elementos, sendo o principal o tema da decapitación, central na mitoloxía celta, mais tamén inclúe elementos do seu tempo, sendo o máis importante o da peste negra.
O manuscrito Cotton Nero A.x está no Museo Británico. A primeira edición moderna foi publicada por J. R. R. Tolkien e E. V. Gordon en 1925.
O poeta
miniatura|230px|Sir Gauvain e o Cabaleiro Verde As outras tres pezas encontradas xunto con Gawain, a pesar de que non están tituladas, chegaron a ser coñecidas como Perla, Paciencia e Limpeza (alternativamente Pureza). Considerase que o manuscrito Cotton é unha copia manuscrita e non o orixinal. Por tanto, non hai ningunha proba explícita que indique que os catros poemas foron escritos polo mesmo poeta. Con todo, tras realizar unha análise comparativa do dialecto e da forma dos versos, chegouse a unha aceptación xeral de que os catros poemas son do mesmo autor, coñecido como o poeta Perla ou o poeta Gawain. Aínda que o nome deste poeta é descoñecido, dunha lectura detallada dos seus traballos chégase a coñecer algo sobre a persoa. Tolkien, na introdución ás súas traducións póstumas, escribe
O manuscrito datouse cerca do ano 1400 e crese que o poeta floreceu pouco tempo antes, sendo, por tanto, contemporáneo de Chaucer, aínda que estaba lonxe del en case calquera outro aspecto. Antes de que o manuscrito pasase a ser unha posesión de Robert Cotton, encontrou un lugar na libraría de Henry Savile de Bank en Yorkshire, que viviu de 1568 a 1617. Nada se sabe do manuscrito ou do seu autor antes disto.