cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oligosacárido do núcleo
200px|miniatura|[[Lipopolisacárido. O núcleo da molécula inclúe unha parte interna e outra externa.]] O oligosacárido do núcleo (ou na literatura inglesa core oligosaccharide) é unha curta cadea de residuos de azucre que se encontra no núcleo ou parte central da molécula do lipopolisacárido (LPS) de bacterias gramnegativas. Este oligosacárido é moi diverso nas distintas especies de bacterias e incluso en cepas da mesma especie.
Estrutura
miniatura|300px|Estrutura do oligosacárido do núcleo do LPS e vías metabólicas: oligosacárido de [[Escherichia coli R1. O núcleo interno en verde e o externo en azul.]]
O dominio do núcleo (core) sempre contén un compoñente oligosacárido que se une directamente ao lípido A e normalmente contén azucres como heptosas e ácido 3-desoxi- D -mannooctulosónico (tamén chamado KDO ou ceto-desoxioctulosonato). Os núcleos do LPS de moitas bacterias tamén conteñen compoñentes non carbohidratos, como substituíntes fosfato, aminoácidos e etanolamina. Na parte final o núcleo continúase co compoñente antíxeno O.
Describíronse moitas estruturas do núcleo do LPS na literatura; esta descrición está baseada na estrutura xeral tradicional (que se encontra nas bacterias entéricas e Pseudomonas). Ver a figura de arriba para un esquema da estrutura que se encontra en E. coli R1.
Núcleo interno da molécula
Unha molécula de LPS que inclúe só un lípido A e un núcleo interno (ou menos Ver exemplo) denomínase "LPS bruto profundo" ("deep-rough LPS").
Núcleo externo da molécula
O núcleo externo está constituído por residuos de hexosas que se unen ao último residuo de haptosa do núcleo interno. Entre as hexosas que se encontran con frecuencia no núcleo externo están: D -glicosa, D -manosa, D -galactosa, etc.. Hai usualmente polo menos tres hexosas con enlaces β1→3, e o antíxeno O está ligado á terceira hexosa. Outras hexosas están a miúdo unidas ao núcleo externo, ramificándose do oligómero principal.
O LPS que inclúe o lípido A e un oligosacárido completo do núcleo (interno e externo) denomínase como "LPS bruto" ("rough LPS").
Biosíntese
Os encimas implicados na síntese do oligosacárido do núcleo están conservados entre Escherichia coli e Salmonella. A especie Pseudomonas aeruginosa ten algúns encimas únicos.
Ramón Rodríguez Vázquez
Ramón Rodríguez Vázquez, nado en Monforte de Lemos o 24 de agosto de 1998, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de porteiro e o seu equipo actual é o Atlético Arteixo.
Formado nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña, desenvolveu toda a súa carreira deportiva entre a Terceira División e a Preferente. En 2023 proclamouse campión da Copa das Rexións da UEFA coa selección galega.
Traxectoria
Natural de Neiras, no concello de Sober, entrou con oito anos no CP Calasancio de Monforte, onde xogou ata 2014 nas súas categorías inferiores.
En abril de 2014 disputou a Oviedo Cup, un torneo de fútbol cadete, co Deportivo da Coruña. Na tempada 2014/15 fichou polo equipo da Coruña e xogou no Xuvenil B, no que comparte titularidade con Javier Tasende.
Batalla de Naiso
A batalla de Naiso (ou Naissus) foi un enfrontamento armado, no 268 ou 269, entre unha coalición de tribos godas e o exército do Imperio romano, comandado polo emperador Claudio II o Gótico, na antiga cidade de Naiso (ou Naissus), hoxe Niš, na actual Serbia. O resultado da batalla foi unha contundente vitoria romana, que combinada coas campañas posteriores do emperador Lucio Domitio Aureliano, logrou eliminar a ameaza de invasións xermánicas na fronteira dos Balcáns durante as décadas seguintes.
Ramón Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Na tempada 2015/16 pasou a xogar co Xuvenil A na División de Honra. O 31 de xaneiro de 2016 debutou co Fabril en Terceira división, no partido contra o Alondras CF disputado en Cangas. Nesa tempada, tamén foi convocado por Víctor Sánchez del Amo para o partido do primeiro equipo contra o Sevilla FC no Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, xogado o 17 de abril de 2016.
Batalla de Naiso
Fontes
Como adoita suceder na historia do Imperio romano durante o turbulento século III, é bastante difícil reconstruír a secuencia de acontecementos que levaron ao enfrontamento en Naiso. Os relatos contemporáneos da época, incluíndo a "Historia nova" de Zósimo, o "Epitome da historia" de Zonaras, a "Crónica selecta" de Xurxo Sincelo e a Historia Augusta, están baseados principalmente na "Historia" perdida do Dexipo ateniense, cuxo texto sobrevive só en citas indirectas da "Historia de agosto" do século IV e algúns fragmentos seleccionados de compilacións bizantinas do século IX. A pesar da súa importancia para o período, Dexipo é considerado unha fonte "pobre" polo historiador moderno David S. Potter. Aínda por riba, as obras que fan uso do texto de Dexipo (e, probablemente, doutro texto descoñecido) interpretan os acontecementos dun xeito radicalmente oposto. A propaganda imperial na época da dinastía constantiniana sumouse á confusión atribuíndo todas as calamidades ao reinado de Galieno para evitar manchar a memoria de Claudio II (supostamente un devanceiro da dinastía).
Ramón Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Na tempada 2016/17 xogou novamente no Xuvenil A, aínda que tamén disputou dous partidos co Fabril. Os últimos oito partidos da tempada xogou cedido no xuvenil do Santiago de Compostela CF.
En xuño de 2017 chegou ao UD Somozas da Terceira división, equipo no que xogou cedido polo Deportivo ata xaneiro. De xaneiro a xuño de 2018 xogou cedido no Atlético Arteixo, de Preferente. Na tempada 2018/19 fichou polo Atlético Montañeros, tamén na Preferente, no que destacou por manter a portería a cero varias xornadas consecutivas.
Batalla de Naiso
Fontes
Como resultado, aínda hai moita controversia sobre o número de invasións, a orde dos acontecementos e a que reinado do emperador se debería atribuír un evento particular. Tanto é así que, mesmo, séguese a debater quen era o emperador e o comandante do exército no momento da batalla, por exemplo. En 1939, Andreas Alföldi, partidario da teoría da invasión única, suxeriu que Galiano sería o único responsable de derrotar as invasións bárbaras, incluída a batalla de Naiso e, dende entón, a súa opinión foi amplamente aceptada desde entón; porén, estudosos máis modernos, xeralmente, atribúen a vitoria final a Claudio II.
Ramón Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Na tempada 2019/20 fichou polo Club Lemos, equipo que volveu esa tempada a Preferente.
En xuño de 2020 fichou pola SD Fisterra, acabado de ascender a Terceira División. Despois de xogar 6 dos primeiros 11 partidos e non ter continuidade como titular, en xaneiro de 2021 fichou pola SD Dubra, equipo de Preferente.
Batalla de Naiso
Fontes
A teoría da invasión única tamén foi rexeitada a favor doutra que defende dúas invasións separadas. A narrativa seguinte, segue este punto de vista máis moderno, aínda que o lector debería ser consciente de que as probas son demasiado confusas para unha reconstrución completamente precisa.
Ramón Rodríguez Vázquez
Traxectoria
En xullo de 2021 ficha pola UD Ourense, equipo descendido a tempada anterior a Preferente. Na súa primeira tempada no equipo consegue volver a Terceira Federación. Na tempada 2022/23 clasifícase para o playoff de ascenso a Segunda Federación.
En xuño de 2023 anúnciase o seu retorno ao Atlético Arteixo, equipo da Terceira Federación.
Batalla de Naiso
Contexto histórico
No 267, unha grande onda de tribos xermánicas dirixidas polos hérulos tomaron 500 barcos e saquearon a costa occidental do Mar Negro, logo atacaron sen éxito Bizancio e máis Cícico e foron derrotados pola frota imperial romana dirixida por Veneriano, quen morreu no combate. Porén, conseguiron fuxir cara ao Mar Exeo, onde devastaron as illas de Lemnos e Esciro e as cidades das costas de Acaia (equivalente ao sur da actual Grecia) como Corinto, Argos e Esparta e Atenas. O historiador grego Publio Herenio Dexipo mobilizou unha milicia de 2.000 atenienses e conseguiu empurrar aos invasores cara ao norte onde foron interceptados polo polo exército imperial, procedente de Iliria, comandado por Galieno. Os bárbaros intentaron formar un círculo cos seus carros e fuxir polas montañas próximas pero Flavio Marciano impediullelo. O monarca logrou unha gran vitoria preto do río Nesto coa axuda da cabalaría dálmata. Contabilizáronse 3.000 bárbaros mortos. Posteriormente, o líder dos hérulos, Naulobato, chegou a un acordo cos romanos.
Ramón Rodríguez Vázquez
Selección galega
Ramón foi convocado coa selección galega en xuvenís de segundo ano e en alevíns de segundo ano.
Batalla de Naiso
Forzas romanas
Descoñécese o tamaño das forzas romanas, pero en base á Historia Augusta sábese que o legado de Lucio Domicio Aureliano tiña na rexión de Nicópolis un corpo que incluía a Legio III Gallica, 300 arqueiros iturianos, 600 armenios, 150 árabes, 200 sarracenos, 400 auxiliares mesopotámicos, 800 catafractas e 4 unidades de mercenarios xermánicos. O historiador británico John White sostén que o exército de campo creado por Galieno e mantido por Claudio, consistía nunha media de aproximadamente 30.000 soldados.
Forzas bárbaras
Mentres, os bárbaros lanzaron unha invasión aínda maior. Estes atacantes que foron denominados polas fontes antigas, xenericamente, "escitas",  eran en readlidade unha coalición de godos, hérulos, xépidos e bastarnas que partiron da desembocadura do Tyras. Os autores antigos indican que partiron de 2.000 a 6.000 barcos e 320.000 guerreiros, mais é probable que esa cifra inclúa tamén aos non combatentes xa que mencionan que os bárbaros levaron as súas familias, escravos e carromatos, o que significa que non foi unha expedición de saqueo senón todo un pobo migrando. É probable que a maior parte do continxente, especialmente o non militar, se movese ao longo da costa seguindo a frota.
Ramón Rodríguez Vázquez
Copa das Rexións da UEFA
Na fase final disputada en Galicia en xuño de 2023, Ramón foi titular nos tres encontros do Grupo A no que quedou encadrada a selección galega e que finalizaron con tres vitorias fronte a Irlanda, Zenica-Doboj e Baviera. Tamén foi titular na gran final disputada na Lomba contra Belgrado, na que Galicia se proclamou campioa do torneo.
Batalla de Naiso
Forzas bárbaras
Aínda que a cantidade antiga é esaxerada foi unha grande invasión. Nas crónicas antigas, os exércitos bárbaros adoitaban ser esaxerados nun factor de dez, e neste caso concreto, o británico Michael Grant rebaixou a cifra a 50.000 ou máis guerreiros. Pola contra, o historiador alemán Bruno Bleckmann di que os cronistas só seguen a tradición iniciada por Heródoto de esaxerar moito os continxentes bárbaros. Non obstante, se se toma este enorme número como referencia, é posible afirmar que os godos podían mobilizar facilmente exércitos de 10.000 ou máis combatentes. Os historiadores modernos sosteñen que as grandes confederacións de tribos xermánicas tiñan unha poboación media de 50.000 a 100.000 persoas, mentres que as máis pequenas eran de só 25.000. Aproximadamente un quinto serían homes adultos capaces de loitar.
A expedición saqueara as costas occidentais do mar Negro, incluíndo as cidades de Tomis, ​ Marcianópolis, ​ Bizancio​ e Crisópolis. Parte da frota naufragou pola escasa experiencia dos godos fronte as correntes de Propóntide. Chegaron ao Exeo e un grupo partiu cara a Creta e Rodas, mentres a forza principal, despois de sitiala durante moito tempo, estivo a piques de tomar Tesalónica, Cízico e Casandrea, mais remataron por se retiraren ao decatárense da chegada de Claudio. No camiño saquearon Doberus (Peonia) e Pelagonia. Parte das súas forzas tamén navegaron cara a Atenas pero foron rexeitados por unha frota de barcos dirixida por un tal Cleodemo.
A batalla
miniatura|Vista panorámica de [[Nish|Niš (antiga Naiso ou Naissus).]]Finalmente, atopáronse nas inmediacións de Naiso co exército imperial que viña do norte. Ao comezo da batalla, no encontro preliminar coa cabalaría dálmata de Aureliano, os godos perderon ente 1.000 ou 3.000 xinetes pero, coa vantaxe do número, conseguiron rexeitar aos romanos. Despois veu o enfrontamento principal, que foi moi disputado pois os dous bandos contaban con numerosas tropas e perderon un gran número de homes. Mais, no momento crítico da batalla, os romanos finxiron fuxir e, despois dun longo asedio, unha vez que os inimigos caeron na emboscada, atacaron de novo ao inimigo polo flanco e conseguiron a vitoria na que, segundo as fontes clásicas, tran unha loita corpo a corpo, mataron ou feriron entre 30.000 ou 50.000 godos. O emperador afirmou que o campo estaba cuberto de cadáveres e armas, o campamento enimigo foi completamente tomado e capturáronse tantas escravas que deu dúas ou tres a cada soldado.
A maioría sobrevivente dispersouse en pequenos grupos, con moitos combates en Moesia, especialmente arredor de Marcianópolis e outros godos conseguiron escapar cara a Macedonia, aínda que a cabalería romana os perseguiu constantemente e castigaron a súa retagarda. Finalmente, os bárbaros foron rodeados e atrapados preto dos montes Balcáns, onde unha epidemia os diezmou e tamén, por falta de subministracións, outros morreron de fame. Os romanos atacaron o laarde e dedicáronse a saquealo, cando os xermanos contraatacaron aos lexionarios fuxiron perdendo 2.000 soldados. Ao coñece-la derrota, o emperador marchou en persoa con todo o seu exército para continuar as operacións.
Despois dunha sanguenta pero inconclusa batalla, escaparon, para ser perseguidos até a súa capitulación. Algúns morreron en Tracia e outros en Macedonia; moitos, foron capturados, e outros foron admitidos no exército romano ou recibiron terra e foron asentados como colonos. Os membros da frota pirata, despois dos fracasados ataques a Creta e Rodas retiráronse e tiveron un final semellante ao resto dos godos. Pero a epidemia tamén afectou aos romanos e o propio Claudio II caeu enfermo, morrendo no 270 no Sirmium.
Unha ou dúas batallas?
Existe unha controversia sobre se Galieno foi ou non o xeneral romano nesta batalla. O certo é que morreu nos arredores do actual Milán o 26 de setembro do 268 e a batalla, probablemente, sucedeu o ano seguinte.
A hipótese máis probable é que, en realidde, se producisen dúas batallas, ben no mesmo lugar ou en dous lugares diferentes pero con denominacións semellantes (Naiso e Nesto; ou Naissos e Nessos), o que explicaría a probable confusión das fontes que, de xeito xeral, atribúen a gloria a Claudio II. De ser así, a primeira batalla, teríase producido a finais do 267 o comezos do 268 e foi a gran vitoria de Galieno con Claudio e Aureliano como subordinados. Esta vitoria sería incompleta por mor da usurpación de Aureolus, polo que Galieno tivo que marchar axiña a Milán, onde morreu. A segunda batalla, produciríase a finais do 268 ou comezos do 269, sendo agora si, Claudio II, emperador.
Este foi foi premiado pola vitoria sobre os godos polo Senado, que era hostil a Galieno, co título de "Gótico", algo acreditado por tódalas fontes, e como Galieno foi rexeitado polo Senado e Claudio honrado, este traslado non sería posible se Galieno fose un emperador vencedor. Galieno tivo unha vitoria menor preto do río Nesto, que malia o seu nome semellante non debe confundirse con Naiso. Tamén hai que considerar que se Galieno lograra realmente unha gran vitoria, a materialización da conspiración que lle causou a morte en Milán sería moi descabellada. Dentro desta tese, a vitoria máis pequena de Nesto remóntase a 268, Galieno foi asasinado en setembro de 268 e a vitoria en Naiso debería trasladarse a 269.
Consecuencias
Non obstante, só un ano despois, o novo emperador Aureliano rexeitou unha nova invasión de carpos e godos. A seguir, cruzou o Danubio e deu morte a Canabaudo e 5.000 dos seus guerreiros; vitoria pola que tamén recibiu o título de Gothicus Maximus. A pesar de todo, pouco despois abandonou a zona da provincia de Dacia ao norte do Danubio para racionaliza-la defensa do Imperio.​ De novo, godos e carpos tentaron aproveita-la retirada por etapas para invadir o sur da provincia, que aínda non se abandonara, polo que Aureliano volveu vencelos e conseguiu o título de Dacicus Maximus.
Tetragonisca angustula
A abella Tetragonisca angustula é un insecto da familia Apidae, que se atopa desde México até o sur do Brasil, o nordeste da Arxentina, en boa parte do territorio de Paraguai e o leste de Bolivia. Estas abellas pertencen á tribo Meliponini: "abellas sen aguillón", que habitan áreas tropicais e subtropicais e son nativas do continente americano. Tetragonisca angustula vive en colmeas e produce un mel aproveitado con fins alimenticios e medicinais.
Descrición
esquerda|miniatura|270x270px As obreiras miden de 4 a 5 mm de lonxitude; teñen cabeza e tórax negro brillante, corpo delgado, abdome amarelo; as tibias das patas posteriores posúen un canastro para o pole. As raíñas desenvolven moito o abdome debido á activación dos ovarios. Os machos non teñen canastra e presentan liñas ou manchas amarelas no rostro. miniatura|Colonia de Tetragonisca angustula en Pespire,  Honduras.
Ciclo
O ovo dura até 6 días, a larva 10 e a pupa 20, de xeito que desde a posta do ovo até a saída da abella, pasan 36 días.
Colmea
Multiplícase por enxames. Nidifica en cavidades de troncos de árbores ou plantas do xénero Guadua ou en muros. A entrada do niño é un tubo, construído con cera mol, a súa parede é fina e posúe pequenos furados. Cada colonia ten de 2.000 a 5.000 abellas.
Uso
O seu mel é moi apreciado para a alimentación e atribúenselle propiedades medicinais. Comprobouse que o seu mel contén substancias antibióticas, pero o seu uso débese facer con vixilancia médica. É chamada "abella anxo" porque non pica e polo seu delicioso mel.
Desde 2019, o Código Alimentario Arxentino incluíu (xunto á xa recoñecida Apis mellifera) á comunmente coñecida en Arxentina como "yateí, rubita ou mestizo", como produtora de mel para o consumo humano. A diferenza do mel de Apis, coñecido e consumido maiormente pola poboación, os meles de yateí teñen maior porcentaxe de humidade e son fermentados naturalmente por microorganismos polo que son máis acedos, isto confírelle propiedades organolépticas particulares. Ademais, ten a vantaxe de que ao seren nativos da rexión axuda á conservación do medio ambiente. O mel destas abellas é usado como medicamento e como alimento tanto por indíxenas como por descendentes de inmigrantes.
Nomes comúns
En Honduras coñécese co nome de gimero ou abeja angel, en Costa Rica coñécese como mariolas e o mel utilízase para tratar problemas da vista.
Víctor Dorrego Queizán
Víctor Dorrego Queizán, nado en Castroverde cara a 1908 e finado en Portomarín o 29 de outubro de 1936, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
Funcionario do Corpo de Motoristas Vixiantes de estradas do Ministerio de Obras Públicas foi destinado a Lugo en 1933, foi xefe de vilxilancia de estradas en Santiago de Compostela (1934). Afiliado ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 31 de xullo e ingresou na Prisión Provincial de Lugo. O 29 de outubro foi posto en liberdade na cadea de Lugo e ese mesmo día foi asasinado no camiño de Torrentes xunto á capela de Cortapezas (Portomarín), xunto con Severino Rivas Barja.
Abstract Wikipedia
Abstract Wikipedia é un proxecto da Fundación Wikimedia cuxo obxectivo é crear unha versión de Wikipedia independente da linguaxe utilizando datos estruturados de Wikidata. Foi ideado por Denny Vrandečić, cofundador de Wikidata, nun documento de traballo de Google de abril de 2020, formalmente proposto en maio de 2020 (como Wikilambda) e aprobado pola Xunta Directiva da Fundación Wikimedia en xullo de 2020. O nome é considerado provisional.
Despois de dez anos de vida de Wikipedia e ante o declive dos seus editores, o fundador Jimmy Wales recoñeceu publicamente que os millóns de voluntarios que escriben os diversos artigos están a diminuír e é difícil atopar novos editores e os que estaban presentes vanse por causa das incesantes guerras de edición. Así por exemplo con Wikidata, agora permítese unha breve descrición de cada tema en calquera idioma e wiki, co único requisito de que un artigo estea nun só idioma.
Karl Drais
miniatura|A [[Draisienne|draisiana (ca. 1820), o primeiro vehículo de dúas rodas en liña, é o precedente da bicicleta]] Karl Freiherr von Drais, de nome completo Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn, nado o 29 de abril de 1785 en Karlsruhe e finado na mesma cidade o 10 de decembro de 1851, foi un inventor e investigador alemán moi activo a comezos do século XIX. Foi principalmente coñecido por ser o inventor da Laufmaschine (máquina de correr), que despois se denominou draisiana, precursora da actual bicicleta.
Traxectoria
O seu pai, Karl Wilhelm Ludwig Friedrich Drais von Sauerbronn, foi xuíz do tribunal superior de Baden. A súa nai era Margarete Ernestine von Kaltenthal e o padriño de bautismo foi o margrave Carlos Federico de Baden. Terminado o bacharelato en Karlsruhe, de 1803 a 1805 estudou arquitectura, agricultura e física na Universidade de Heidelberg. Dedicouse a asuntos forestais en Schwetzingen e en 1810 era inspector forestal no Gran Ducado de Baden, sen distrito determinado.
Invencións
miniatura|Velocípedo. Da descrición de Drais en [[1817]] Inventou unha máquina para as teclas do piano. Como o seu pai estaba a perder a vista, inventou unha máquina de escribir con teclas para 25 letras. En 1829 sacou unha máquina de escribir estenográfica para 16 letras, que gravaba xa nunha cinta perforada.
En 1813, Drais creou un vehículo de catro rodas propulsado por pedais e logo por un cegoñal entre as rodas traseiras. A construción de vehículos que non precisaban tracción animal volvérase interesante por mor da subida do prezo da avea desde 1812 e sobre todo polas malas colleitas en 1816 (o ano sen verán) debido á explosión do volcán Tambora en 1815.
Durante os motíns de soldados en 1849 na chamada Revolución de Baden, Drais, que era demócrata, renunciou publicamente ao seu título nobiliario. Porén, tres meses despois os ocupantes prusianos obrigárono a aceptalo de novo.
Membrana bacteriana externa
miniatura|350px|Estrutura da [[envoltura bacteriana gramnegativa.]]
A membrana externa bacteriana encóntrase en bacterias gramnegativas. A súa composición é distinta da que ten a membrana plasmática interna; entre outras cousas, a capa externa da bicapa lipídica da membrana externa de moitas bacterias gramnegativas ten un lipopolisacárido complexo, cuxa porción lipidica actúa como endotoxina e nalgunhas bacterias como Escherichia coli está ligada o peptidoglicano da parede pola lipoproteína de Braun.
Nesta capa poden encontrarse porinas e outras proteínas da membrana externa, moitas relacionadas coa virulencia da bacteria.
Importancia clínica
Se o lípido A, que forma parte do lipopolisacárido, entra no sistema circulatorio causa unha reacción tóxica ao activar o receptor de tipo Toll TLR 4. O lípido A é moi patóxeno e non inmunoxénico. Porén, o compoñente polisacárido é moi inmunoxénico, pero non patóxeno, causando unha resposta agresiva do sistema inmunitario. O paciente terá febre, alta frecuencia respiratoria e baixa presión arterial. Isto pode orixinar un choque endotóxico, que pode ser mortal. Da membrana externa bacterina despréndense vesículas da membrana externa en cultivos e tamén en tecidos animais na interface hóspede-patóxeno, implicadas na translocación de sinais bioquímicas de microbios gramnegativos ás células diana do hóspede.
Bioxénese
A bioxénese da membrana externa require que se transporten cada un dos compoñentes desde o lugar de síntese ao seu destino final fóra da membrana interna cruzando compartimentos hidrófilos e hidrófobos. A maquinaria e a fonte de enerxía que impulsa este proceso non se comprenden aínda totalmente. I LPS consta de antíxeno O, oligosacárido do núcleo e lípido A. O residuo lípido A-núcleo e as unidades repetidas do antíxeno O sintetízanse na cara citoplasmática da membrana interna e expórtanse separadamente por medio de dous sistemas de transporte independentes, concretamente, o transportador do antíxeno O Wzx (RfbX) e o transportador de casete de unión ao ATP (ABC) MsbA que leva o residuo do lípido A-núcleo desde a folla interna á folla externa da bicapa lipídica da membrana interna. As unidades repetidas do antíxeno O son despois polimerizadas no periplasma pola polimerase Wzy e ligadas ao residuo do lípido A-núcleo pola ligase WaaL.
A maquinaria de trransporte do LPS está composta polas proteínas LptA, LptB, LptC, LptD e LptE. Isto está apoiado no feito de que a depleción de calquera destas proteínas bloquea a vía de ensamblaxe do LPS e orixina defectos moi similares na bioxénese da membrana externa. Ademais, a localización de polo menos unha destas cinco proteinas en cada compartimento celular suxire un modelo sobre como se organiza a vía de ensamblaxe do LPS e como se ordena no espazo.
A proteína LptC é necesaria para a translocación do lipopolisacárido (LPS) desde a membrana interna á externa. A LptE forma un complexo coa LptD, que está implicado na ensamblaxe do LPS na folla externa da membrana externa e é esencial para a bioxénese da envoltura.
Leonardo da Vinci
miniatura|Estatua de Leonardo da Vinci na [[Galería Uffizi.]] Leonardo da Vinci, nado en Anchiano, Toscana (República de Florencia), preto de Vinci, o 15 de abril de 1452 e finado en Amboise (Francia) o 2 de maio de 1519, foi un artista florentino e destacado polímata en diferentes eidos: foi pintor, arquitecto, enxeñeiro, científico, escultor, inventor, urbanista, matemático, escritor e músico,  icona do Renacemento italiano.
Frecuentemente descrito como un arquetipo e símbolo do home do Renacemento, xenio universal, ademais de filósofo humanista cuxa curiosidade infinita só pode ser equiparable á súa capacidade inventiva, Leonardo da Vinci é considerado como un dos máis grandes pintores de tódolos tempos e, probablemente, é a persoa co maior número de coñecemento en múltiples disciplinas que xamais existiu.
É máis coñecido como pintor e dúas das súas obras máis soadas son a Mona Lisa, tamén coñecida como A Gioconda, e A Última Cea, copiadas e parodiadas en múltiples ocasións, do mesmo xeito que o seu debuxo do Home de Vitruvio, que chegaría a ser retomado en numerosos traballos derivados. Porén, só se coñecen unha vintena das súas obras, debido principalmente aos seus constantes (e ás veces desastrosos) experimentos con novas técnicas e á súa inconstancia crónica. Este reducido número de creacións, xunto cos seus cadernos que conteñen debuxos, diagramas científicos e reflexións sobre a natureza da pintura, constitúen un legado para as sucesivas xeracións de artistas, só igualado, salvando as distancias, unicamente por Michelangelo.
A pegada de Leonardo na historia da arte europea é bastante profunda. Algunhas técnicas desenvolvidas por el, destacadamente o sfumato e o clarescuro, tornáronse unha regra para a pintura dos séculos vindeiros.
Lista de primeiros ministros dos Emiratos Árabes Unidos
O primeiro primeiro ministro, Maktoum bin Rashid Al Maktoum, tomou posesión o 9 de decembro de 1971. Deixou o cargo o 25 de abril de 1979 e foi sucedido por seu pai Rashid bin Saeed Al Maktoum, vicepresidente dos Emiratos Árabes Unidos. Dende entón todos os primeiros ministros ocuparon tamén o cargo de vicepresidente. Á morte do xeque Rashid Al Maktoum, o 7 de outubro de 1990, o seu fillo Maktoum Al Maktoum converteuse en primeiro ministro por segunda vez. Tras a súa morte o 11 de febreiro de 2006, mentres estaba de visita na Costa Dourada de Australia, sucedeuno o seu irmán máis novo Mohammed bin Rashid Al Maktoum, actual primeiro ministro.
O primeiro ministro dos Emiratos Árabes Unidos preside o Consello de Ministros, que se reúne unha vez por semana na capital, Abu Zabi.
Leonardo da Vinci
No ano 2008 foi elixido, nunha enquisa elaborada co motivo da celebración do Día de Europa en 50 países europeos, o personaxe máis influente na sociedade europea actual. Nun estudo realizado en 1926 o seu cociente intelectual (CI) foi estimado en cerca de 180.
Infancia
miniatura|upright=0.8|Casa natal de Leonardo. miniatura|upright=0.8|A pía bautismal onde foi bautizado Leonardo da Vinci. Leonardo da Vinci naceu o sábado, «na terceira hora da noite», é dicir, tres horas despois do Avemaría, o que sería ás 22:30, no castelo de Vinci, preto de Florencia, produto dunha relación amorosa ilexítima entre o seu pai, Messer Piero Fruosino di Antonio da Vinci (1427 – 1504), notario, chanceler e embaixador da República de Florencia e descendente dunha rica familia de notables italianos, e da súa nai, Caterina (1427 circa – 1495 circa), unha humilde rapaza cuxa familia campesiña habitaba na pequena localidade toscana de Anchiano, situada a dous quilómetros de Vinci, no territorio da provincia de Florencia, en Italia. Un estudo de 2006 indica que é probable que Caterina fose unha escrava orixinaria de Oriente Medio.
Leonardo, ou Lionardo segundo o seu nome de bautizo, tivo cinco madriñas e cinco padriños, todos eles habitantes da vila. O bautismo tivo lugar na próxima igrexa parroquial de Santa Croce, pero tanto o pai coma a nai estiveron ausentes, xa que non estaban casados. Pouco se sabe sobre os primeiros anos da vida de Leonardo. Pasou os primeiros cinco anos na aldea de Anchiano na casa da súa nai, ata que en 1457 ela casou con Antonio di Piero Buti del Vacca da Vinci, un campesiño da localidade co que tivo cinco fillos, e foi acollido entón na casa da familia do seu pai na vila de Vinci, onde foi tratado como un fillo lexítimo. Neste lugar, Leonardo recibiu instrución, aprendeu a ler e escribir, e adquiriu coñecementos de aritmética. Con todo, practicamente non aprendeu latín, base do ensino tradicional. O feito de que tivese unha ortografía caótica mostra que a súa instrución non estivo exenta de lagoas; en todo caso non foi a dun universitario.
Entre tanto, en 1452, o pai casou cunha moza de dezaseis anos proveniente dunha familia rica de Florencia, Albiera degli Amadori. Esta, ao non ter fillos, envorcou o seu afecto en Leonardo, pero morreu sendo moi nova debido a complicacións dun parto, en 1464. Aínda que era considerado plenamente desde o seu nacemento como fillo do seu pai, Leonardo nunca foi recoñecido formalmente como fillo lexítimo. O seu pai casou ata catro veces, dándolle dez irmáns e dúas irmás lexítimas. Destas relacións, o pequeno Leonardo tivo un moi bo vínculo coa última muller do seu pai, Lucrezia Guglielmo Cortigiani, afecto que se evidencia nunha nota onde se dirixe a ela como «querida e doce nai». miniatura|esquerda|200px|Leonardo da Vinci. Gravado de autor anónimo. Naquela época, as convencións modernas nos nomes de persoas non se desenvolveran aínda en Europa, polo que unicamente as grandes familias facían uso do apelido patronímico. A xente da vila adoitaba ser designada polo seu nome, ao que se lle engadían todo tipo de precisións útiles: o nome do pai, o lugar de orixe, un alcume, o nome do mestre no caso dos artesáns etc. Por conseguinte, o nome do artista foi «Leonardo di ser Piero Da Vinci», cuxo significado é «Leonardo, fillo do mestre Piero De Vinci»; con todo, o termo «Da» leva unha maiúscula para denotar que se trata dun apelido. O propio Leonardo asinaba simplemente as súas obras como «Leonardo» ou «Io, Leonardo» (Eu, Leonardo), así que a maioría das autoridades atribúen as súas obras a «Leonardo» sen o «da Vinci», e é verosímil que se abstivese de empregar o apelido do seu pai por ser fillo ilexítimo. Vinci provén de vinchio ou vinco, denominación que reciben unhas plantas similares aos xuncos, que crecen na contorna do regato Vincio e que eran utilizadas polos artesáns toscanos.
A súa avoa paterna, Lucia di ser Piero di Zoso, unha ceramista próxima a Leonardo, foi probablemente a persoa que o iniciou nas artes. Un coñecido presaxio refire que un miñato chegando do ceo fixera un voo estacionario sobre o seu berce, tocando a súa cara coa cola.
Giorgio Vasari, biógrafo do século XVI dos pintores do Renacemento, conta en Le Vite (1568), a historia dun campesiño local que pediu a ser Piero que o seu talentoso fillo lle pintase unha imaxe sobre unha placa. Leonardo pintou entón unha representación dun dragón chuspindo lume, tan ben realizada que ser Piero vendeuna a un mercador de arte florentino, quen á súa vez a revendeu ao duque de Milán. Logo de conseguir un beneficio, ser Piero comprou unha placa decorada cun corazón atravesado por unha frecha e entregoulla ao campesiño. Esta historia, así e todo, ten que ser tomada con cautela porque, como Paul Barolsky di, moitas historias de Le Vite son meras invencións poéticas.
Formación no taller de Verrocchio
miniatura|300px|[[Paisaxe do Val do Arno (Leonardo)|Paisaxe do val do Arno. Este debuxo a pluma, o máis antigo que se conserva de Leonardo, está datado da súa propia man empregando escritura especular: «O día da nosa Señora das Neves, 5 de agosto de 1473». Identificouse a comarca reproducida nel como unha rexión montañosa próxima a Vinci. Ao dorso aparece a anotación «Estou satisfeito [...]». Galería Uffizi, Florencia.]] O mozo Leonardo era un amante da natureza, a cal observaba con gran curiosidade e interesábase por todo. Debuxaba caricaturas e practicaba a escritura especular en dialecto toscano. Giorgio Vasari conta unha anécdota sobre os primeiros pasos na carreira artística do grande artista: «''Un día, ser Piero tomou algúns dos seus debuxos e amosoullos ao seu amigo Andrea del Verrocchio e pediulle insistentemente que lle dixese se Leonardo se podería dedicar á arte do debuxo e se podería conseguir algo nesta materia. Andrea sorprendeuse moito dos extraordinarios dons de Leonardo e recomendoulle a ser Piero que lle deixase escoller este oficio, de maneira que ser Piero resolveu que Leonardo entraría a traballar no taller de Andrea. Leonardo non se fixo rogar; e, non contento con exercer este oficio, realizou todo o que se relacionaba coa arte do debuxo''». Foi así como, a partir de 1466, Leonardo entrou de aprendiz nun dos obradoiros de arte máis prestixiosos baixo o maxisterio de Andrea di Cione, coñecido como Verrocchio, a quen lle debe parte da súa excelente formación multidisciplinaria, na que se aproxima a outros artistas como Sandro Botticelli, Perugino ou Domenico Ghirlandaio. En efecto, a finais de 1468, aínda que Leonardo estaba empadroado como residente do municipio de Vinci, viaxaba moi a miúdo a Florencia, onde traballaba o seu pai.
Verrocchio foi un artista de renome, e moi ecléctico. De formación era ourive e ferreiro, pero ademais foi pintor, escultor e fundidor. Traballou sobre todo para o poderoso mecenas Lourenzo de Medici. Os encargos principais foron retablos e estatuas conmemorativas para as igrexas, pero as súas obras máis grandes foron frescos para as capelas, coma as creadas por Domenico Ghirlandaio para a capela Tornabuoni, e grandes esculturas coma as estatuas ecuestres de Erasmo de Narni por Donatello e Bartolomeo Colleoni de Verrocchio. Leonardo traballou tamén con Antonio Pollaiuolo, que tiña o seu taller moi preto do de Verrocchio, onde fixo os seus primeiros estudos no campo da anatomía e talvez no latín e o grego.
miniatura|esquerda|220px|Bautismo de Cristo. Óleo sobre madeira de Verrocchio (1470-1480). Leonardo traballou de xeito particular nos anxos do lado esquerdo. A formación recibida durante a súa aprendizaxe no taller de Verrocchio vai máis aló e esténdese a outros ámbitos culturais. Estudou cálculo algorítmico e mostrou o bo coñecemento que tiña citando aos dous abaquistas florentinos máis relevantes, Paolo dal Pozzo Toscanelli e Leonardoo Chernionese. Posteriormente, Leonardo mencionou a Nobel opera de arithmética de Piero Borgi, impresa en Venecia en 1484, e que representa perfectamente o saber destas escolas de abaquistas.
Non se coñece a existencia de ningunha obra de Leonardo durante a época en que traballou con Verrocchio. Segundo Vasari, unicamente colaborou nunha pintura chamada Bautismo de Cristo (1472-1475). Por outra banda, segundo a lenda, Verrocchio abandonou a terminación da obra cando se sentiu superado pola calidade do mozo Leonardo, que deixou o seu toque maxistral nun pequeno anxo presente na obra. Tamén, de acordo coa tradición de que era o aprendiz quen debía posar, Leonardo serviría de modelo para o David de Verrocchio, unha escultura en bronce. Do mesmo xeito, tamén se supón que é o retrato de Leonardo o que representa ao arcanxo Miguel na obra Tobías e o anxo de Verrocchio.
En 1472, á idade de vinte anos, apareceu rexistrado no Libro vermello do Gremio de San Lucas, o soado gremio dos artistas e doutores en medicina, que en Florencia se agrupaba coa denominación da Campagnia de pittori. Desta época é un dos seus primeiros traballos coñecidos, a Paisaxe do val do Arno ou Paisaxe de Santa Maria della neve (1473), un debuxo feito con pluma e tinta. Foi así como comezou a súa carreira de pintor con obras xa destacables coma A Anunciación (1472-1475), e mellorou a técnica do sfumato ata un punto de refinamento nunca conseguido antes del.
Wikipedia en twi
A Wikipedia en twi é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua twi. É a edición de Wikipedia nunha lingua kwa con maior número de artigos.
Leonardo da Vinci
En Milán e ao servizo de Ludovico Sforza (1482-1500)
miniatura|200px|A Adoración dos Magos (ca. 1481-1482). En marzo de 1481 Leonardo recibiu o encargo deste [[Pintura ó óleo|óleo (hoxe na Galería Uffizi de Florencia) dos monxes de San Donato de Scopeto, en Florencia. O administrador do mosteiro era o pai de Leonardo, e é moi probable que inducise aos monxes a contratar ao seu fillo. ]] En 1481 o mosteiro de San Donato encargoulle a Adoración dos magos, pero Leonardo nunca acabou este cadro, probablemente decepcionado ou humillado por non ser elixido polo papa Sisto IV para decorar a capela Sistina do Vaticano, en Roma, onde había unha forte competencia entre varios pintores (como Michelangelo). O neoplatonismo, que naquel tempo estaba de moda en Florencia, puido desempeñar tamén un importante papel na decisión da súa marcha a unha cidade máis aberta, académica e pragmática coma Milán. Probablemente nesta nova contorna estaba máis en consonancia co seu espírito, que se baseaba nun desenvolvemento empírico dos seus múltiples experimentos.
Leonardo pintou A Virxe das rochas (1483-1486) para a confraternidade da Inmaculada Concepción, que iría á capela de San Francisco o Grande de Milán. Este cadro foi a orixe dun conflito entre o autor e os propietarios que durou varios anos. Leonardo obtivo o dereito de poder copiar a obra, pero posteriormente iniciouse un problema legal que non se resolveu ata que houbo decisións xudiciais e a intervención dalgúns amigos, terminando con dúas versións da obra. Hoxe en día unha versión atópase na National Gallery de Londres e a outra no Museo do Louvre en París.
Wikipedia en twi
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
No ano 2009 contaba con 63 artigos e situábase no posto 248 entre as Wikipedias segundo o número de artigos.
Leonardo da Vinci
En Milán e ao servizo de Ludovico Sforza (1482-1500)
En Florencia o traballo de Leonardo non pasou inadvertido. Lourenzo de Medici decatouse de que Leonardo creara unha lira de prata en forma de cabeza de cabalo, e impresionado pola calidade do seu traballo, enviou a Leonardo con ela a Milán como emisario florentino, e tamén para que traballase para o mecenas e duque de Milán, Ludovico Sforza. O obxectivo desta manobra era manter boas relacións con este importante rival. Probablemente foi acompañado polo músico Atalante Migliorotti. Ademais escribiulle unha carta ao duque, que se atopa no Codici Atlántico, na que describe as numerosas e variadas habilidades de Leonardo no ámbito da enxeñería e infórmalle de que tamén é pintor. Por iso a principal ocupación de Leonardo a partir de entón foi a de enxeñeiro, seguindo a tradición dos enxeñeiros que o precederon. Leonardo aparecía na lista dos enxeñeiros dos Sforza e cando foi enviado a Pavía, o 21 de xuño de 1493, fíxoo co título de "ingéniarius ducalis" (enxeñeiro ducal). Sforza encargoulle a realización de diversas tarefas, dándolle o mítico título de "Apeles florentino", recoñecemento reservado unicamente para os grandes pintores. Deste xeito dedicouse a «organizar festas e espectáculos con decoracións suntuosas» no palacio e inventando enxeños que marabillaban ao público, como na voda de Ludovico Sforza e Beatrice d'Este e para a de Ana Sforza e Afonso I d'Este. Tamén pintou varios retratos na corte de Milán. Este contacto de Leonardo coas elites ilustradas de Milán foi importante porque lle fixo darse conta das lagoas que tiña na súa formación. miniatura|esquerda|200px|Estudo dun cabalo de Leonardo. Os debuxos ou bosquexos feitos por el resaltaban a súa magnífica arte. Este é considerado un precedente do debuxo do val do Arno. Ocupouse tanto do estudo para a cúpula da Catedral de Milán, coma da realización da versión en arxila para o molde de Il Cavallo, unha impoñente estatua ecuestre en honra de Francisco I Sforza, o pai de Ludovico Sforza. Ía facerse con setenta toneladas de bronce, o que constituía unha verdadeira proeza técnica para a época. A escultura permaneceu inacabada durante varios anos, e o propio Miguel Anxo recoñeceuse incapaz de fundila. Cando Leonardo acabou a versión en arxila para o molde, e xa tiña feitos os plans para o proceso de fundición, o bronce foi utilizado para a fabricación de canóns, xa que houbo que defender a cidade da invasión de Carlos VIII de Francia.
Interceptor (filme)
Interceptor é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Matthew Reilly a partir dun guión que el escribiu xunto con Stuart Beattie. Está protagonizado por Elsa Pataky e Luke Bracey.
Ve stínu
Ve stínu é un filme checo de 2012 dirixido por David Ondříček. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Interceptor (filme)
Interceptor estreouse a través de Netflix o 3 de xuño de 2022, e conta con opción de subtitulado en galego.
Leonardo da Vinci
En Milán e ao servizo de Ludovico Sforza (1482-1500)
En 1490 participou nunha especie de congreso de arquitectos e enxeñeiros, reunidos para debater algúns aspectos do acabado da cúpula da catedral de Milán. Alí coñeceu a un enxeñeiro de renome, Francesco di Giorgio Martini, que lle recomendou ir a Parma a consultar con Giovanni Antonio Amadeo e Luca Fancelli, para aclarar determinados aspectos da construción da catedral.
Nesta época Leonardo reflexionou sobre proxectos técnicos e militares. Mellorou os reloxos, o tear, os guindastres e moitas outras ferramentas. Estudou tamén o urbanismo e propuxo planos de cidades ideais. Interesouse pola disposición hidráulica e un documento de 1498 cítao como enxeñeiro e encargado dos traballos en ríos e canles. En 1495 unha lista detallada dos gastos relativos a un funeral suxiren a morte da súa nai Caterina.
Contra 1490 creou unha academia que levaba o seu nome, na que durante uns anos ensinou os seus coñecementos, anotando todas as súas investigacións en pequenos tratados. Pintou o fresco da Última cea (1494-1498) para o convento dominico de Santa Maria delle Grazie. En 1496 chegou a Milán Luca Pacioli e estableceu unha grande amizade con Leonardo, que realizou para el as táboas que se gravaron na súa obra A Divina proportione. Un pouco máis tarde, en 1498, construíu o teito do castelo dos Sforza.
En 1499 as tropas de Luís XII de Francia conquistaron o Ducado de Milán destituíndo a Ludovico Sforza, que fuxiu a Alemaña co seu sobriño Maximiliano I. O 6 de outubro entrou na cidade Luís XII e reivindicou os seus dereitos á sucesión dos Visconti. Leonardo atopouse unha mañá con que os franceses estaban usando como branco para os adestramentos de tiro o seu modelo de arxila a escala real do cabalo da estatua ecuestre de Francisco Sforza, que quedou totalmente destruído. O rei Luís XII considerou a posibilidade de cortar o muro onde se atopaba A última cea para levala a Francia, coma tamén o pensou Napoleón Bonaparte séculos máis tarde. Coa caída dos Sforza Leonardo quedou ao servizo do conde de Ligny, Luís de Luxemburgo, que lle pediu que preparase unha relación sobre o estado da defensa militar da Toscana. O 14 de decembro Leonardo fixo depositar 600 floríns no Hospital de Santa Maria Nuova de Florencia, que actuaba como banca. O retorno inesperado de Ludovico Sforza modificou os seus proxectos e fuxiu de Milán co seu asistente Salai e o matemático Luca Pacioli primeiro cara a Mantua e logo a Venecia. centro|600px|miniatura|Leonardo creou [[A Última Cea (Leonardo)|A última cea, a súa mellor obra, a máis serena e afastada do mundo temporal, durante eses anos caracterizados polos conflitos bélicos, as intrigas, as preocupacións e as calamidades. Deuna por terminada, aínda que el, eterno insatisfeito, declarou que tería que seguir traballando nela. Foi exposta á vista de todos e contemplada por moitos. A fama que o "gran cabalo" fixera xurdir asentouse sobre cimentos máis sólidos. Dende ese momento foi considerado sen discusión un dos primeiros mestres de Italia, se non o primeiro. Os artistas acudían desde moi lonxe ao refectorio do convento de Santa Maria delle Grazie, miraban a pintura con detemento, copiábana e discutían. Durante a súa realización tecéronse innumerables lendas arredor do mestre e á súa obra. Os relatos de Bandello e Giraldi, dedicados polo demais a temas radicalmente distintos, recollen tamén a xénese d'A Última Cea.   ]]