cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Bethe
Confirmación das súas teorías
A confirmación do modelo de funcionamento do interior do Sol e a conclusión de que o número de neutrinos producidos neste son os que están implicados nas reaccións nucleares. Durante moitos anos non se detectaron os neutrinos necesarios senón soamente un terzo, o que fixo ata dubidar do modelo solar. Pero grazas ao detector Sudbury Neutrino Observatory, situado no Canadá, púidose comprobar como os neutrinos prodúcense na cantidade prevista, pero na viaxe á Terra os neutrinos electrónicos, que son os que se detectaban, transfórmanse en neutrinos muónicos e neutrinos tauónicos exactamente como debe ser porque a velocidade de produción é a prevista polos modelos teóricos (son as denominadas oscilacións dos neutrinos).
Recoñecementos
En honra súa denominouse o asteroide (30828) Bethe, descuberto o 12 de outubro de 1990 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.
Galería de imaxes de Porto do Son
Galería de imaxes do concello de Porto do Son na provincia da Coruña.
John von Neumann
John von Neumann, ou polo seu nome orixinal húngaro Margittai Neumann János Lajos, nado en Budapest o 28 de decembro de 1903 e finado en Washington, D.C. o 8 de febreiro de 1957, foi un científico, físico e matemático húngaro. Está considerado un dos máis importantes científicos do século XX.
Traxectoria
Xa desde ben pequeno mostrou xenio e boa memoria, realizando complicadas operacións matemáticas ou podendo incluso memorizar páxinas completas da guía telefónica. Sen ir moito a clase, obtivo brillantes cualificacións en matemáticas na Universidade de Budapest. De 1921 a 1923 estudou química en Berlín e, despois, graduouse en enxeñaría química en Zürich. Doutorouse en Matemáticas aos vinte e tres anos e con vinte e cinco xa era considerado un xenio para a comunidade de matemáticos. En 1933 xunto a Alexander, Veblen, Einstein, Morse e Weyl converteuse nun dos grandes seis primeiros profesores de matemáticas do Instituto para o Estudo Adiantado de Princeton (USA) onde estivo o resto da súa vida. Durante a segunda guerra mundial foi conselleiro das Forzas Armadas dos Estados Unidos, formou parte do Proxecto Manhattan e contribuíu á fabricación da bomba de hidróxeno.
Xunto a Oskar Morgenstern, en 1944 publicou Theory of Games and Economic Behavior, que revolucionou a área da economía, introducindo novos métodos matemáticos para a análise de problemas económicos, en concreto aplicou a teoría de xogos de suma cero. Foi un dos iniciadores das ciencias da computación, e precursor do primeiro computador, para os que definiu o bit -contracción de "binary digit"- como unidade de memoria, o seu último libro dedicouno a este campo The Compute and the Brain do 1958.
Ferralla
miniatura|301x301px|Ferralla A ferralla  é o conxunto de refugallos de ferro, ferro fundido ou de aceiro, e xunto coa mena de ferro, son as dúas materias primas máis importantes da siderurxia. Este refugallos poden ser identificados de xeito doado e, polo tanto, poden ser recuperados e reciclados.
A ferralla de ferro é imprescindible para fabriación de aceiro. A gusa de ferro, extraída da mena que sae dun alto forno pasan nunha segunda fase a un convertedor onde son mesturados cun 20 a 40% de ferralla. No caso dos fornos eléctricos esta porcentaxe pode atinxir até o 100%. Ademais das empreses especializadas, segundo o Gremio de Recuperación de Cataluña, en 2015 unhas 53 500 persoas recollen ferralla nas rúas dos concellos cataláns. Este número medrou nos últimos anos e por mor dos escasos ingresos, o traballo precarizouse aínda máis.
Caranza, Ferrol
miniatura|250px|Igrexa de Caranza, [[Ferrol]] Caranza é un distrito de Ferrol. Situado no alfoz da cidade, a rentes do mar, ten a súa orixe no ano 1970 cando o Ministerio da Vivenda franquista ordenou a súa construción coa idea de que servise de aloxamento ás familias expulsadas mediante expropiación do antigo barrio de Esteiro, que foi demolido en 1974 polos planos urbanísticos. O novo barrio foi inaugurado o 22 de agosto de 1972 coa práctica totalidade das edificacións finalizadas. A entrega das novas vivendas, xa rematadas, viuse sometida a un escandaloso atraso, obrigando á maior parte das familias (de orixe obreira e humilde) a malvivir en barracóns durante máis de tres anos. No ano 1977 nunha acción espontánea e non organizada as casas comezan a ser ocupadas pola forza, sen maior oposición por parte das autoridades.
Ferralla
Un caso especial forma a "ferralla espacial": carcasas e outros obxectos perdidos na órbita terrestre que causan un problema para as axencias espaciais. En 2015, estaban inventariadas até vinte mil pezas, que van da medida dunha mazá á dun autobús.
Categorías
Os resfugallos de ferro pode ser divididos en catro grandes categorías:
Caranza, Ferrol
Historia
O barrio, axiña convertido nun enclave-dormitorio para os obreiros da cidade, sufriu relativos abandonos por parte do poder municipal, configurándose cada vez máis a súa situación marxinal, e pasando a dotarse de moitas infraestruturas e actividades por iniciativa propia dos veciños, especialmente no ámbito deportivo. Iso tamén contribuíu a forxar parte da conciencia de barrio e do orgullo dos seus habitantes.
Na década de 1980 sufriu dun xeito especialmente intenso as consecuencias da crise naval, pasando a albergar unha boa parte dos novos parados ou afectados polas reconversións navais. A isto hai que sumarlle o impacto da heroína na súa mocidade, que o converteu durante boa parte dos anos oitenta nun dos lugares máis deprimidos, marxinados e violentos de Galiza, afectándolle tamén a consecuente caída demográfica conforme ían pasando os anos.
Educación
No barrio hai un colexio público, o CEIP Manuel Masdías (entre As Casas do Paseo, As Grises e o Mercado Municipal de Caranza), dous colexios concertados e de ámbito relixioso, o Santa Xoana de Lestonac, da Compañía de María (nas Casas de Xava), e o La Salle Ferrol dos Colegios La Salle. Tamén hai un instituto, o IES Carballo Calero, e un centro de formación, o Rodolfo Ucha Piñeiro. Tamén se atopa aquí o Conservatorio de Música Xan Viaño. Antes había outro colexio, o Santa María de Caranza.
Charles Dance
Walter Charles Dance, nado en Redditch, Worcestershire o 10 de outubro de 1946, é un actor, guionista e director inglés. Dance adoita interpretar burócratas ou malvados. Algúns dos seus papeis máis coñecidos son Guy Perron en The Jewel in the Crown (1984), Dr. Jonathan Clemens en Alien 3 (1992), Sardo Numspa en The Golden Child (1986), Benedict en O derradeiro grande heroe (1993) e Tywin Lannister en Game of Thrones.
Ecuación de segundo grao
miniatura|250px|Os puntos comúns dunha parábola co eixe X (recta y = 0), as [[raíz dunha ecuación|raíces, son as solucións reais da ecuación cuadrática.]] Unha ecuación de segundo grao ou ecuación cuadrática dunha variable é unha ecuación que ten a forma dunha suma alxébrica de termos con grao máximo igual a dous, é dicir, unha ecuación cuadrática pode ser representada por un polinomio de segundo grao ou polinomio cuadrático. A expresión canónica xeral dunha ecuación cuadrática dunha variable é:
onde x é a variable, e a, b e c son constantes; a é o coeficiente cuadrático (distinto de 0), b o coeficiente linear e c é o termo independente. Este polinomio pode interpretarse mediante a gráfica dunha función cuadrática, é dicir, por unha parábola. Esta representación gráfica é útil, porque as interseccións ou punto tanxencial desta gráfica, no caso de existir, co eixe X coinciden coas solucións reais da ecuación.
Historia
Houbo que agardar a Évariste Galois para conseguir resolver en xeral as ecuacións polinómicas, ou saber cando son irresolubles por radicais, que vén ser unha xeneralización dos métodos de resolución das ecuacións de segundo grao.
A primeira gran dificultade que pode xurdir na solución de ecuacións cuadráticas deuse coa ecuación x^2 - 2 = 0 na época dos pitagóricos, ao calcularen a lonxitude da diagonal dun cadrado de lado 1 xa que non se podía expresar a raíz cadrada de dous como razón de dous números enteiros.
No Renacemento ao resolver x^2 + 1 = 0 requírese atopar un número real con cadrado igual a -1. Este feito superouse coa adopción dos números imaxinarios e a definición da unidade imaxinaria i que cumpre i^2 = -1.
Ecuación completa de segundo grao
Para unha ecuación cuadrática con coeficientes reais ou complexos existen sempre dúas solucións, non necesariamente distintas, chamadas raíces, que poden ser reais ou complexas (se os coeficientes son reais e existen dúas solucións non reais, entón deben ser complexas conxugadas). A fórmula xeral para a obtención de raíces é:
Emprégase ± para indicar as dúas solucións:
A dedución da fórmula cuadrática vén da fórmula de completar o cadrado:
A ecuación canónica de segundo grao pódese simplificar dividindo polo coeficiente principal, de xeito que
De empregárense outras letras para simplificalo de forma que e  a demostración (que é algo máis sinxela) queda como segue:
A partir da ecuación
Invernadoiro
Características
Contrariamente á crenza popular, a radiación infravermella escapa en gran medida a través dos cristais. O efecto de aumento de temperatura é debido case exclusivamente ó confinamento do aire quente que producen as paredes e teitos do invernadoiro. En contraposición, o mal chamado efecto invernadoiro meteorolóxico está ocasionado pola maior opacidade da atmosfera á radiación infravermella.
Ocorre que as perdas de calor por transmisión a través dun vidro son moi grandes (o vidro ten un factor de transmisión K = 6,4 W/m2K, aínda maior se está en posición inclinada respecto á vertical). O resultado é que, a maior temperatura, menor será o efecto de retención da calor, é dicir que ó aumentar a temperatura aumentarán as perdas diminuíndo o rendemento do sistema.
Narón, Narón
Narón é a zona urbana que se localiza no sur do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 8,5 km². Esta denominación foi tomada da parroquia onde se situou a primeira casa consistorial, na parroquia de San Xiao de Narón. Os límites actuais concordan exactamente cos da antiga parroquia de San Martiño de Xuvia, que pouco a pouco foi dividíndose noutras parroquias conforme a poboación ía aumentando.
Ecuación de segundo grao
Ecuación completa de segundo grao
illando n
Invernadoiro
Características
Este efecto pode aproveitarse para aumentar doadamente a temperatura das habitacións en inverno, pero debe evitarse en verán.
Narón, Narón
Poboación
As parroquias ou barrios que forman parte da zona urbana son: O Alto, O Couto, A Gándara, Piñeiros, A Solaina e Xuvia.
Ecuación de segundo grao
Ecuación completa de segundo grao
sumando a ambos os termos
simplificando o primeiro termo a un binomio cadrado
Invernadoiro
Características
Un exemplo deste efecto é o aumento de temperatura que toma o interior dos coches cando están ó sol. Basta unha chapa metálica (os espazos habituais dos estacionamentos, sen ningún tipo de illamento térmico) que dea sombra, impedindo o paso do sol polo vidro, para que non se quente tanto.
Ecuación de segundo grao
Ecuación completa de segundo grao
extraendo a raíz cadrada aos dous membros
Invernadoiro
Características
Dende antigo aproveitouse este efecto na construción, non só en xardinería. As fiestras das casas en países fríos son máis grandes cás dos cálidos para que a espesura do muro non produza sombra. Os miradoiros acristalados son outro medio de axudar ó quentamento dos locais.
Ecuación de segundo grao
Ecuación completa de segundo grao
illando x\, e simplificando a fracción da raíz
reducindo a denominador común
desfacendo o cambio de variable, obtense o resultado
A demostración sen cambio de variables pódese ver aquí:
Discriminante
260px|miniatura|Exemplo do signo do [[discriminante:
■ \Delta < 0: sen raíces reais, con dúas raíces complexas conxugadas.
■ \Delta = 0: unha raíz real de (multiplicidade 2)
■ \Delta > 0: dúas raíces reais distintas.]] Na fórmula anterior, a expresión dentro da raíz cadrada recibe o nome de discriminante da ecuación cuadrática. Adoita representarse coa letra D ou ben coa letra grega Δ (delta) maiúscula:
Unha ecuación cuadrática con coeficientes reais ten ou ben dúas solucións reais distintas ou unha soa solución real de multiplicidade 2, ou ben dúas raíces complexas. O discriminante determina a natureza e o número de raíces.
Sen termo linear
Son da forma ax^2+ c = 0, que ten raíces reais opostas ou imaxinarias puras opostas.
Completa con coeficiente linear par
Neste caso aparece como coeficiente do termo de primeiro grao un número par 2m e a ecuación é, sendo as raíces
Completa reducida con coeficiente linear par
Neste caso o coeficiente principal é 1; o coeficiente linear é par e toma a forma con raíces
Ecuación bicadrada
Para resolver estas ecuacións tan só hai que facer o cambio de variable {x^2}^{}=u
Co que queda: O resultado resulta ser unha ecuación de segundo grao que se pode resolver empregando a fórmula:
Ao desfacer o cambio de variable aparecen as catro solucións:
Ecuación bicadrada simétrica
Que toma a forma
Teorema de Cardano-Vieta
Partindo de que se ten unha ecuación cuadrática con raíces x_1, x_2 \,, pódese construír o binomio a partir delas con:
Do que se deduce:
Suma de raíces:
Demostración a partir de Cardano-Vieta
Produto de raíces: Demostración a partir de Cardano-Vieta
Observación:
Desenvolvendo os binomios:
Invernadoiro
Características
Na xardinería antiga española, os invernadoiros coñecíanse como estufas frías.
Karl Blossfeldt
Entre os seus estudantes na Escola de Artes e Oficios de Berlín estivo Heinz Warneke. Dende 1924 foi profesor da Vereinigte Staatsschulen für freie und angewandete Kunst (escola unificada estatal para as artes finas e aplicadas) de Berlín.
Castro de Moura
O castro de Moura é un castro da Idade de Bronce Final que se atopa preto do lugar de Frexulfe, na parroquia de San Xoán de Lóuzara, no concello lucense de Samos. Ocupa un lugar a 946 metros sobre o nivel do mar, desde o que se domina visualmente boa parte do val do Loúzara.
Morfoloxía
Ten forma ovalada e componse dun único recinto de pequenas proporcións, mide de norte a sur 115 metros e de leste a oeste uns 70 metros. Nas partes escavadas téñense constatado unha ocupación datable cara ao cambio de era.
Arqueoloxía
Foi obxecto de escavacións arqueolóxicas de urxencia con motivo da instalación dun poste repetidor da RTVG. Escaváronse un total de 103 m². Destapouse unha estrutura circular que podería corresponder a un fondo de cabana, no que destaca a gran cantidade de buratos de postes aparecidos no interior cunha disposición en forma de círculo. A planta circular defínese por un rebaixe na rocha e por un aliñamento de pedras de escasa altura.
Con posterioridade a este primeiro traballo de escavación realizouse unha segunda intervención, na que se destapou unha estrutura pétrea de laxes de xisto e parte dun fondo de cabana (Hervés, 1994).
Atendendo aos restos atopados, fálase dunha ocupación entre o século III a.C. e a época romana, se ben estes datos deben terse en conta como hipóteses de traballo non definitivas. O lugar ata fai pouco tempo fora obxecto de explotación agrícola, polo que as estruturas atopadas se atoparon nun nivel superior moi alterado.
Primeiro ministro de Finlandia
dereita|80px O primeiro ministro de Finlandia (en finés: pääministeri, en sueco: statsminister) é o Xefe de Goberno de Finlandia. En 1918 o Senado Finés foi transformado no Consello de Estado de Finlandia, e o cargo de Vicepresidente da División Económica do Senado foi transformado no de Primeiro Ministro. O Primeiro Ministro é formalmente nomeado polo Presidente, que é o Xefe de Estado.
Camiño Español
O Camiño Español ou en francés "Chemin des Espagnols" é o conxunto de rutas empregadas polos exércitos da monarquía hispánica para fornecer de soldados aos antigos Países Baixos españois dende a península Itálica, durante a Guerra dos Oitenta Anos.
Antecedentes
As tropas de gornición que os Países Baixos precisaban, adoitaban ser enviadas pola coroa en barco. A vía a través do Cantábrico funcionou na primeira metade do século XVI, cando a amizade con Inglaterra e o dominio naval de España propiciaban unha navegación segura así como o uso do profundo porto de Calais en mans inglesas. Tras 1558 coa conquista francesa de Calais, a conformación en 1568 da "armée sur mer" e as escaramuzas dos Esmoleiros do Mar, a ruta marítima para o subministración de homes e diñeiro a Flandres fíxose inviable, chegando a maioría das expedicións hispanas a non acadar o seu destino. Coa necesidade de mandar máis efectivo, ante o comezo da Guerra de Flandres, a alternativa terrestre foi estudada. Esta alternativa foi proposta por primeira vez polo cardeal Granvela, en 1563, cando Filipe II pensaba visitar Flandres.
Itinerario
O camiño español non conta cun trazado estático ao longo dos anos nos que foi empregado, senón que este ía variando en función da xeopolítica de cada momento. Nun estado inicial, este atravesaba territorios pertencentes a propia coroa española ou aliados da mesma. Partindo do Milanesado, cruzaba os Alpes para chegar ao río Rin, alcanzando Flandres por Alsacia e Lorena. A través do mesmo, os terzos surtíanse dos recrutas máis demandados no momento, os españois e italianos. Dende a península ibérica as tropa recrutadas maioritariamente en Castela, partían empregando os portos de Barcelona e Valencia ata Xénova.
Galería de imaxes de Boiro, Boiro
Santa Baia de Boiro é unha parroquia que se localiza no concello de Boiro.
Dosmasunoarquitectos
dosmasunoarquitectos é un estudio de arquitectura español, con sede en Madrid.
Composición
O estudio creárono en 2003 os arquitectos Ignacio Borrego (profesor na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid), Néstor Montenegro (profesor na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e na Universidade Europea de Madrid) e a arquitecta [Lina Toro]] (tamén profesora na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid).
Obra
260px|miniatura|102 viviendas en [[Carabanchel (Madrid).]]
O estudio recibiu dende os seus inicios diversos premios (recibiu algún tipo de recoñecemento en 25 concursos nacionais e internacionais de arquitectura) e protagonizou numerosas exposicións e publicacións. Entre as súas obras destacan: as 102 vivendas no distrito madrileño de Carabanchel para a empresa municipal de vivenda de Madrid (con claras referencias a MVRDV, onde traballaron dous dos seus compoñentes, e que posúen cuartos con até 5 metros de beirado, aparentemente contraditorio con seren vivendas de baixo custo), unhas vivendas sociais en Málaga (que fixeron en cooperación con Mecanoo Architecten), a vivenda unifamiliar Casa Syntes en Pinto (Madrid) e a biblioteca e o museo anexo da Universidade de Alcalá de Henares, construída sobre o antigo cuartel da Garda Civil desa localidade, e onde conservan fachada, cuberta e estrutura.
Ademais, dende o 2006, son (mediante concurso gañado) os directores da revista Arquitectos do Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España.
Aprendizaxe por proxectos
Á hora de deseñar un proxecto é necesario partir dos coñecementos previos do alumnado, relacionalo cos obxectivos e competencias a acadar e ter en conta as súas propias achegas.
Definición
Léa Fagundes, en Aprendizes do Futuro, deu a seguinte definición: "Um projeto para aprender vai ser gerado pelos conflitos, pelas perturbações nesse sistema de significações, que constituem o conhecimento particular do aprendiz".
Nos proxectos de aprendizaxe as dúbidas e intereses do alumnado crean o propio proxecto, ao existir pola súa parte interese por resolver as súas dúbidas.
Definido por Hernández (1998) como "Proxectos de traballo", a aprendizaxe por proxectos dá pé a unha maior interacción entre profesorado e alumnado, visto que constrúe un universo de accións diversificadas que permiten a participación activa do alumnado. Ao longo do traballo por proxectos, o profesorado desempeña o papel de mediador, desaparecendo o seu rol detentor único do saber.
Propósito
A aprendizaxe por proxectos é deseñada para ser usada con cuestións complexas que esixan investigación por parte do alumnado para seren entendidas. Non parece ser válido o uso de proxectos na aprendizaxe de simple información enciclopédica ou de feitos. Por exemplo, pódese pedir ao alumnado que analice a calidade da auga dun río local para aprender sobre o ambiente local e outras cuestións ambientais que o afectan.
A aprendizaxe por proxectos introduce novas formas de aprendizaxe-ensino, máis aló da ruptura cos paradigmas antigos na forma secuencial de presentación dos contidos, na clasificación do alumnado en series (feitos estes quebrados totalmente co decorrer do proceso), e principalmente, na quebra das actitudes xerais ante o coñecemento, facendo posíbel a aquisición e construción do verdadeiro saber por parte de todas as persoas involucradas no proceso, a través das inumerabeis posibilidades de adquisición de información.
Deste xeito é posíbel que o alumnado desenvolva habilidades e competencias respecto a calquera temática, utilizando estratexias diferentes de aprendizaxa, de modo que a súa propia forma de aprender sexa contemplada ao longo do desenvolvemento do proxecto de aprendizaxe.
Estrutura
Este é un enfoque para actividades de aula que enfatiza a aprendizaxe a longo prazo, interdisciplinar e centrada no alumnado. Esta forma de aproximación adoita ser menos estruturada cás actividades tradicionais, centradas no profesorado; nunha aula con proxectos o alumnado precisa acotío organizar o seu propio traballo e xestionar o seu tempo. Esa estrutura prevé que o alumnado colabore entre si e traballe para entender o que están a facer. A aprendizaxe por proxectos tamén difire doutros enfoques na énfase que fai do traballo colaborativo, e tamén por se basear na bagaxe e recursos do alumnado para representar o que é aprendido.
Elementos
Algúns elementos para unha boa experiencia coa aprendizaxe por proxectos inclúen:
Tecnoloxías dixitais na axuda da aprendizaxe por proxectos
Nos proxectos auxiliados pola tecnoloxía dixital a informática dá unha nova dinámica a este novo modelo de educación. Facilita a interacción e a participación activa do alumnado, unha vez que poden elaborar os seus proxectos en grupos on-line, permanentemente conectados. Os seus contidos, así como a súa constante actualización, é feita instantaneamente e fica dispoñíbel para quen desexe acceder a ditos contidos. O uso de software libre, os ambientes virtuais de aprendizaxe (como o Moodle, o Açai, Chamilo ou o Teleduc) son ferramentas dispoñíbeis neste sentido que posibilitan, facilitan e enriquecen o traballo por proxectos. Nestes casos a participación é asíncrona, non instantánea.
Consideracións
Léa Fagundes, en Aprendizes do Futuro, achega a súa visión sobe este modelo:
Isto dá unha nova dimensión de ensino que ten en conta o desexo de aprender do alumnado, así como os seus coñecementos previos e a súa propia personalidade. O que aínda falta é saber moverse nese novo saber e conseguir auxiliar ao alumnado a desenvolver a súa intelixencia e avanzar na súa sabedoría.
Aplicación en Galiza
Non son moitos os centros de educación infantil e educación primaria que leven a cabo a aprendizaxe por proxectos. Algúns exemplos son :
Maggie Simpson
Margaret Evelyn "Maggie" Simpson é un personaxe de ficción da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons. É a filla pequena de Homer e Marge Simpson e a irmá de Bart e Lisa. Ten un notable protagonismo na serie, aínda que é un dos personaxes principais con menos popularidade.
Maggie foi concibida polo caricaturista Matt Groening e debutou na televisión o 19 de abril de 1987, na curtametraxe de debuxos animados titulada "Good Night" do programa de variedades The Tracey Ullman Show.
Mystic River
Mystic River é un filme estadounidense dirixido por Clint Eastwood que foi estreado no 2003. Está baseado na novela Mystic River de Dennis Lehane. Estreouse en galego na TVG o 31 de maio de 2009. Foi traducido ó galego por Rosa Camiña.
Argumento
Cando Jimmy Markum (Sean Penn), Dave Boyle (Tim Robbins) e Sean Devine (Kevin Bacon) eran uns nenos que medraban xuntos nun perigoso barrio obreiro de Boston, pasaban os días xogando na rúa. Pero, un día, a Dave ocorreulle algo que marcou para sempre a súa vida e as dos seus amigos. Vinte e cinco anos máis tarde, outra traxedia vólveos unir: o asasinato de Katie (Emmy Rossum), a filla de 19 anos de Jimmy. A Sean, que é policía, asígnanlle o caso; pero tamén ten que estar moi pendente de Jimmy porque, na súa desesperación, está intentando tomarse a xustiza pola súa man.
Cascallo
miniatura|250x250px|Cascallos. Denomínase cascallo  ao fragmento ou resto de material que provén do refugallo da construción, remodelación ou demolición de estruturas.
Tipos de cascallo
Existen dous tipos de cascallos:
Os cascallos de construción compóñense de restos e anacos de materiais, mentres os de demolición están formados practicamente só por fragmentos, tendo por iso maior potencial cualitativo comparativamente cos cascallos de construción.
Máquina trituradora de cascallos
miniatura|Esquema do principio de funcionamento da trituradora de mandíbula.
Lagarta galega
A lagarta galega (Podarcis bocagei) é unha especie de réptil escamoso da familia dos lacértidos, unha das numerosas integradas no xénero Podarcis.
É unha lagarta endémica do noroeste da península Ibérica, abundante en Galicia e cunha distribución algo máis limitada nas outras partes da súa área de distribución, o que xustifica plenamente o seu nome vulgar en galego. De tamaño mediano (uns 20 cm), silueta esvelta e cola mediana, os machos adultos teñen o dorso verde e os flancos pardos; as femias adultas e os inmaturos teñen o dorso e os flancos pardos. O ventre, en ambos os sexos, é abrancazado, analanxado ou amarelado.
Vive en zonas pedregosas e con matogueiras moi mestas. É activa ao serán e pola mañá. Caza coleópteros, bolboretas, isópodos e arañas.
Descrición
A especie foi descrita en 1885 (como variedade) polo naturalista galego Víctor López Seoane, no seu traballo [https://2012.academia.gal/monografias/paxinas.do?id=461 Identidade de Lacerta Schreiberi (bedriaga) e Lacerta Vindis, var. Gadivii (Boulenger) e investigaciones espelológicas en Galicia]. La Coruña: Real Academia Gallega.
Etimoloxía
O epíteto específico, bocagei, foi unha homenaxe de López Seoane ao seu contemporáneo, o zoólogo portugués José Vicente Barbosa du Bocage.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Podarcis bocagei foi descrita en 1885 por Víctor López Seoane como unha variedade de Podarcis muralis a partir de individuos recolectados por el na provincia da Coruña. Porén, a complexidade taxonómica dos pequenos lacértidos europeos non comezaría a aclarse até despois da morte de Seoane (ocorrida en 1900), ao longo do século XX, continuando até os nosos días, no século XXI, cando aínda quedan varias formas de status incerto e probábelmente especies aínda por describir na península Ibérica.. Por iso é especialmente meritorio que este investigador galego recoñecera hai máis de 130 anos a esta lagarta como unha forma ben diferenciada, denominándoa Lacerta muralis var. Bocagei (López Seoane, 1884). Seoane recoñeceu os caracteres diferenciais, neste caso referidos á pigmentación dos machos adultos, con respecto a Lacerta muralis fusca (= Podarcis muralis) e L. pityusensis (= Podarcis pityusensis). Até 1978 esta lagarta non foi recoñecida como unha especie diferenciada, comezando o seu estudo como tal a partir de 1981. Tras a súa elevación ao rango de especie, diferenciáronse dúas subespecies, P. b. carbonelli, do Sistema Central occidental, e P. b. berlengensis, da illa Berlenga, en Portugal. Porén, recentemente, estas formas foron asignadas á nova especie Podarcis carbonelli, á que tamén se adscribiron a maioría das poboacións portuguesas existentes ao sur do río Douro, anteriormente consideradas como pertencentes á forma nominal. Polo tanto, Podarcis bocagei considérase agora monotípica.
Características
De tamaño mediano (mide de 45 a 70 mm de lonxitude da cabeza e tronco, cunha cola de entre 1,5 e 2 veces esta lonxitude ) e aspecto robusto nos machos (as femias son algo máis pequenas). A cabeza é alta, co fociño arredondado, e non achatado, separada do tronco por un colar liso de 7 a 14 escamas. O deseño e a cor da súa pel son moi variábeis, aínda que son caraterísticas as liñas dorsolaterais claras e continuas. A especie, en Galicia, carece das manchas azuis que poden aparecer noutras do xénero Podarcis, polo menos en case todas as poboacións galegas, a diferenza das portuguesas que, en xeal, as teñen.
Dimorfismo sexual
Os machos son máis grandes, máis robustos e pesados que as femias. Estas teñen a cabeza e as extremidades proporcionalmente máis pequenas. Os machos posúen entre 25 e 28 fileiras transversais de escamas ventrais, mentres que as femias teñen máis, entre 28 e 33.
Hábitat
A lagarta galega é moi ubicua, ocupando diversos hábitats, como zonas abertas de bosques caducifolios, matogueiras atlánticas (Taxus sp., Erica sp., Calluna sp., Ulex sp.), bodos de camiños, valados, sebes, zonas pedregosas, areais, dunas costeiras, cantís costeiros, e en zonas rurais, incluíndo aldeas. Encóntrase a altitudes desde o nivel do mar até os 1 900 m.
En canto aos seus requirimentos climáticos, pódense considerar intermedios entre os de Iberolacerta monticola e Podarcis hispanica, o que explicaría a súa dispersión por todo o territorio galego, se ben a súa dispersión é menos continua nas rexiónms meridionais de clima con influencia mediterránea, máis secas e abruptas, onde predomina P. hispanica.
Distribución
É unha especie endémica do noroeste da península Ibérica, limitándose a súa área de distribución a toda Galicia, Asturias, noroeste de Castela e León e o norte de Portugal, onde chega até a antiga provincia da Estremadura. En Galicia está amplamente espallada e homoxeneamente distribuída por todo o país, aínda que non en grandes densidades, excepto nas zonas meridionais, de clima de influenciaa mediterránea, onde escasea máis.
O seu carácter termófilo reflíctese en certa medida na súa distribución, e aínda que o seu rango altitudinal é amplo, desde o nivel do mar até os 1 900 m, como quedou dito, en Galicia encóntrase desde o nivel do mar (foi atopara por Galán nas Sisargas, onde acada maior tamaño nos illotes litorais) até a pena Trevinca,
Nutrición
A súa alimentación baséase sobre todo en arácnidos e insectos, predominando entre estes últimos os coleópteros, dípteros, formícidos, homópteros e larvas.
Reprodución
A lagarta galega adoita alcanzar a súa madurez sexual aos dous anos de vida. O período de celo desta lagarta en Galicia vai desde marzo até xuño (datos tomados por Galán en zonas litorais da Coruña). En Galicia realiza tres postas anuais, e entre 2 e 9 ovos cada unha, depoendedo do tamaño da femia. Os ovos son de cor branca e moi alongados, cun diámetro maior de entre os 14 e os 18 mm, e un diámetro menor de entre os 8 aos 10 mm. Estes tardan de 40 a 60 días en eclosionaren.. Os xuvenís miden de 22 a 26 mm de lonxitude de cabeza e tronco, chegando até os 73 mm contando a cola. A súa coloración é verdosa viva nas partes superiores (que desaparece ao medraren), e o resto do corpo é apardazada.
Ameazas
Aínda que a especie non está ameazada significativamente en xeral, algunhas poboacións poden estaren ameazadas por incendios forestais nos bosques de coníferas, a degradación dos hábitats dunares costeiros e o desenvolvemento de instalacións turísticas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante) debido á súa distribución relativamente ampla, a tolerancia a un grao de modificación do seu hábitat, a presunta poboación numerosa, e porque é improbábel que estea a diminuír o suficientemente rápido como para cualificala nunha categoría ameazada.
Especies afíns
Pola gran variabilidade de deseño e coloración, nalgús casos pode confundirse coa lagarta dos penedos (Podarcis hispanica), así mesmo moi variábel. Dorsalmente, os machos desta non adoitan seren verdes e, cando o son, as súas manchas negras non forman liñas tan delimitadas, chegando a formaren superficies reticuladas; o ventre de P. hipanica é branco ou de cor crema, e non alaranxado ou vermello, como P. bocagei. A lagarta dos muros (Podarcis muralis) diferénciase en que esta ten unha liña dorsal definida, a cor do dorso é sempre parda en amos os sexos, e a do ventre dunha forte cor alaranxada, on moitos puntos negros e manchas azuis axilares nos machos.
The Burning World
The Burning World é o sexto álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado no ano 1989 a través do selo Uni Records, sendo o único traballo seu editado por unha grande discográfica. Coproducido por Bill Laswell e o líder do grupo Michael Gira, o disco amosa un gran cambio estilístico con respecto a anteriores traballos, sendo máis melodioso e accesible. Tivo unha recepción mixta e foi comercialmente decepcionante; a banda foi expulsada da discográfica debido ás súas pobres vendas.
Óscar ó mellor guión adaptado
Este Oscar, que se entregaba en paralelo a un ó mellor guión orixinal, outorgouse xa na primeira cerimonia de entrega, cando se premiou ás películas de 1927-28. Os dous anos seguintes entregouse unicamente un premio xenérico ó mellor guión, sen importar se se partía de material alleo ou orixinal, e que aparece relacionado nesta páxina. Volveuse ó formato inicial entre 1931 e 1934. Despois, diferenciouse entre un premio para o mellor argumento e outro para o mellor guión, sen diferenciar entre orixinal e adaptado. Este último apartado vén relacionado aquí. Entre 1940 e 1947 volveuse a entregar premios diferenciados para os guións orixinais e para os adaptados.
En 1948 entregouse unicamente un trofeo ó mellor guión, que tamén estará nesta lista. Entre 1949 e 1955 outorgouse un Oscar ó mellor guión, que se inclúe nesta lista, diferenciados dos Óscar ó mellor argumento e Oscar ó mellor argumento e guión. A partir de 1956 e ata a data outórgase este premio con este nome, xunto ó Oscar ó mellor guión orixinal.
Gañadores:
Paralelogramo
framed| Os catro tipos de paralelogramo. No sentido das agullas do reloxo: [[cadrado, rombo, romboide e rectángulo. O cadrado e o rectángulo son paralelogramos rectángulos, mentres que os outros dos son paralelogramos non rectángulos. ]] Un paralelogramo é un cuadrilátero convexo que ten os pares de lados opostos iguais e paralelos dous a dous.
Os paralelogramos son:
Pódense clasificar os paralelogramos en polígonos equiláteros e non equiláteros, co que se ten:
Propiedades
240px|miniatura|Conxunto e subconxuntos da familia dos paralelogramos. Todo o que non sexa cadrado, rectángulo ou rombo denomínase romboide (zona gris). O conxunto dos paralelogramos reúne varios subconxuntos de figuras xeométricas, todas elas con lados opostos iguais e paralelos, por exemplo os romboides, os rombos, os cadrados e os rectángulos son todos subconxuntos pertencentes ao conxunto dos paralelogramos. O feito de que varias figuras con algunhas características distintas sexan parte dos paralelogramos fai un pouco máis complexo mencionar as súas propiedades, posto que existen propiedades que son comúns a toda a familia de paralelogramos. Por exemplo, a propiedade «lados opostos iguais e paralelos» e común a todos, mais outras propiedades como ser «eixes de simetría de reflexión» poden ser diferentes para cada subfamilia.
Fórmulas
miniatura|300px
Lei do paralelogramo
miniatura|Os catro lados dun paralelogramo (AB, BC, CD e DA), os catro [[vértice (xeometría)|vértices (A, B, C e D) e as dúas diagonais (AC e BD).]] Existe unha lei xeométrica que relaciona os lados dun paralelogramo coas súas diagonais, chamada lei do paralelogramo. Esta di que a suma dos cadrados das lonxitudes dos catro lados dun paralelogramo calquera é igual á suma dos cadrados das lonxitudes das dúas diagonais. En notación matemática, represéntase como:
onde A, B, C, e D son os vértices do paralelogramo.
Posto que os lados son iguais dos a dos, a fórmula adoita representarse simplificada:
Macrólido
miniatura|250 px|[[Eritromicina, un macrólido. O anel macrólido é a lactona (éster macrocíclico) na parte superior esquerda, e os dous azucres abaixo.]]
Os macrólidos son un tipo de fármacos, na súa maioría antibióticos, cuxa actividade deriva da presenza na súa molécula dun anel macrólido, que consiste nun gran anel lactona macrocíclico normalmente de 14 a 16 membros, ao que están unidos un ou máis desoxiazucres, xeralmente a cladinosa e desosamina. Os macrólidos pertencen ao grupo dos policétidos. Un exemplo importante de macrólido é o antibiótico eritromicina.
Macrólidos antibióticos
Os máis comúns son:
Menos comúns ou en proba son:
Cetólidos
Os cetólidos son un novo tipo de antibióticos, que se consideran un subtipo de macrólidos, xa que están estruturalmente relacionados con eles. Derivan da eritromicina por substitución do azucre cladinosa por un grupo ceto e a unión dun carbamato cíclico ao anel de lactona. Utilízanse para tratar infeccións do tracto respiratorio causadas por bacterias resistentes aos macrólidos. Os cetólidos son moi efectivos, xa que teñen dous sitios de unión ao ribosoma; e os máis modernos fluorocetólidos mesmo teñen tres sitios de interacción co ribosoma.
De entre os mencionados anteriormente (e outros) son cetólidos os seguintes:
Macrólidos non antibióticos
Non todos os macrólidos son antibióticos. Por exemplo, os fármacos tacrolimus, pimecrolimus, e sirolimus son macrólidos que se utilizan como inmunosupresores ou inmunomoduladores. Teñen unha actividade similar á da ciclosporina.
Macrólidos tóxicos
Foron illados e caracterizados diversos macrólidos tóxicos producidos por bacterias, como as micolactonas.
Indicacións
Os antibióticos macrólidos utilízanse para o tratamento de infeccións causadas por bacterias grampositivas, como Streptococcus pneumoniae, e Haemophilus influenzae en infeccións respiratorias e de tecidos brandos. O espectro antimicrobiano dos macrólidos é algo máis amplo ca o da penicilina, o que fai que os macrólidos sexan un antibiótico substituto común para pacientes con alerxia á penicilina. Os estreptococos, pneumococos, estafilococos, e enterococos beta-hemolíticos son normalmente susceptibles aos macrólidos. A diferenza da penicilina, os macrólidos son efectivos contra a Legionella pneumophila, micoplasmas, micobacterias, algunhas rickettsias, e Chlamydia.
Os macrólidos non se utilizan en herbívoros non ruminantes, como cabalos e coelllos. Neses animais producen rapidamente unha reacción causando trastornos dixestivos fatais. Só poden ser utilizados en cabalos de menos dun ano de idade, pero evitando que outros cabalos maiores entren en contacto co tratamento con macrólidos (como a nai do poldro, por exemplo).
Antibacteriano
Os macrólidos son inhibidores da síntese proteica nas bacterias, xa que se unen á subunidade de 50 S do ribosoma bacteriano. Pénsase que fan isto impedindo que a peptidiltransferase do ribosoma enlace o grupo peptidil (proteína en crecemento) unido ao ARNt ao seguinte aminoácido e inhibindo a translocación ribosomal. Outro mecanismo potencial é a disociación prematura do peptidil-ARNt do ribosoma.
As súas accións poden provocar un efecto bacteriostático ou bactericida, segundo a especie bacteriana atacada, a concentración do antibiótico acadada no sitio de infección ou a fase de crecemento en que se encontran as bacterias durante o ataque do antibiótico. Os macrólidos exercen o seu efecto só nos microorganismos que están en proceso de replicación. Os macrólidos penetran máis facilmente nas bacterias grampositivas, a claritromicina é o único que posúe algunha actividade (escasa) sobre bacterias gramnegativas.
Inmunomodulación
Os antibióticos macrólidos eritromicina, claritromicina, e roxitromicina demostraron ser efectivos como tratamento contra certa doenza pulmonar frecuente en Asia chamada panbroquiolite difusa (DPB). O efecto beneficioso dos macrólidos nesta doenza deriva de que controlan os síntomas a través da inmunomodulación, é dicir, axustando a resposta inmunitaria, co beneficio engadido de requirir doses máis baixas. A inflamación diminúe e suprímese a proliferación de neutrófilos e linfocitos. Que o seu efecto se debe a inmunomodulación ponse en evidencia porque se usan a doses moi baixas como para que poidan combater a infección directamente, e porque alivian os síntomas mesmo cando a bacteria é resistente aos macrólidos.
Resistencias
Outros tipos de resistencia adquirida que se dan raramente son a produción de encimas que inactivan o fármaco (esterases ou quinases), ou tamén o bombeo activo dependente do ATP, que transporta a substancia fóra da célula.
A azitromicina foi utilizada para tratar a infección de gorxa causada por Streptococcus pyogenes (estreptococos do grupo A ou GAS) en pacientes alérxicos á penicilina, aínda que as estirpes de estreptococos do grupo A resistentes aos macrólidos non son raras. Outra posible opción para estes pacientes é a cefalosporina.
Efectos secundarios
En xeral son bastante seguros. Nalgúns casos poden producir trastornos intestinais, hipersensibilidade cutánea ou eosinofilia. En 2008 un artigo do British Medical Journal salientaba que non é aconsellable combinar macrólidos e estatinas (usadas para rebaixar os niveis de colesterol), xa que isto pode producir unha miopatía debilitante. Isto sucede porque os macrólidos son potentes inhibidores do sistema do citocromo P450, principalmente do CYP3A4. Os macrólidos, principalmente a eritromicina e claritromicina, teñen tamén o efecto de prolongación QT no electrocardiograma, o que pode orixinar torsade de pointes (certa taquicardia ventricular). Os macrólidos teñen reciclaxe enterohepática; é dicir, o fármaco absórbese no tracto intestinal e é enviado ao fígado, para ser despois excretado no duodeno coa bile. Isto pode orixinar unha acumulación do produto no sistema, causando deste modo náuseas. En rapaces o uso da eritromicina foi asociado con estenose pilórica.
Cepa
O termo cepa pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Hikari Sasaki
Hikari Sasaki, nada en Numazu (Shizuoka) o 4 de outubro de 1967 é unha judoka xaponesa.
Comezou a practicar judo aos 15 anos. Gañou a medalla de prata no Campionato Mundial de judo de 1987 e a de bronce no de 1989 nas categorías de menores de 66 kg. Amais, nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988 acadou a medalla de ouro en peso medio (menos de 66 kg), se ben o judo feminino era un deporte de demostración nesas olimpíadas.
Duque de Caxias
Duque de Caxias é unha cidade brasileira do estado de Río de Xaneiro. Ten unha superficie total de 464,6 km² e unha poboación estimada o 2006 en 855 010 habitantes.
Hotel Tívoli
Hotel Tívoli é unha longametraxe de produción galega, a segunda que dirixiu Antón Reixa. Foi rodada en 2006 e estreada o 4 de maio do ano seguinte.
O seu elenco está formado case integramente por actores galegos.
Sinopse
Seguindo o itinerario dun chisqueiro que vai sendo perdido polos seus sucesivos donos en diferentes lugares do mundo, constrúese unha historia de historias. O denominador común son as relacións de parella, o "amour fou" mais a aparición de sorprendentes personaxes portadores de relatos insólitos.
Presidente de Alemaña
miniatura|Castelo de Bellevue, residencia oficial do Presidente Federal en Berlín, desde 1994. O Presidente de Alemaña (alemán: Bundespräsident) é o xefe de estado de Alemaña. A Lei Fundamental confire á presidencia uns poderes dun carácter fundamentalmente representativo porque para prever os problemas que se deron durante a República de Weimar non ten capacidade de manobra alguna no proceso de elección do Chanceler de Alemaña nin pode ditar decretos de urxencia.
Rock radical vasco
miniatura|280px|Concerto de [[Cicatriz (grupo musical)|Cicatriz no gaztetxe de Hondarribia.]] O Rock radical vasco (en Euskal Rock Erradikala) foi un movemento musical xurdido no País Vasco e Navarra a mediados da década de 1980 e que remataría a comezos da seguinte década. Musicalmente era unha denominación heteroxénea que englobaba a grupos de diferentes estilos musicais como o punk, o rock urbano, o heavy metal, o ska ou o reggae; pero principalmente a aqueles cunha especial influencia dos primeiros grupos de punk (Sex Pistols, Ramones, The Clash, etc.).
A etiqueta de Rock Radical Vasco (RRV) xorde en 1983 da mano de José Mari Blasco (ex representante de La Polla Records) e Marino Goñi (fundador das compañías discográficas Soñua e Oihuka), e foi acuñada tras un festival contra a adhesión de España á OTAN. Algúns grupos rexeitaron esta designción por considerala comercial e outros por reivindicarse como apátridas.
Os grupos do RRV estaban amparados por pequenas discográficas locais e, aínda que adoitaban ter o seu propio circuíto de concertos no seu ámbito de orixe, tamén realizaron concertos fóra e a súa música puido escoitarse en toda a xeografía do estado. As formas de difusión non eran as clásicas e déronse a coñecer a través da cultura alternativa (gaztetxes, radios libres, fanzines, etc.), así como nalgunhas das páxinas da sección cultural do diario Egin.
Nogueiredo
O topónimo galego Nogueiredo pode referirse a:
Tratado de Bucarest de 1916
O Tratado de Bucarest foi un tratado internacional asinado entre as Potencias do Acordo e o Reino de Romanía, en Bucarest, capital deste último país, o 17 de agosto de 1916, no marco da primeira guerra mundial.