cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daimler-Benz
Historia e características
O nome de Daimler como marca de automóbiles vendérase por DMG, logo da súa morte en 1900, para o uso por outras empresas (Daimler Motor Company e Austro-Daimler), polo que a nova compañía, Daimler-Benz, crearía confusión e problemas legais para incluír Daimler no seu novo nome de marca, e polo tanto, utilizouse Mercedes para representar os intereses de Daimler Motoren Gesellschaft. Karl Benz permaneceu como membro da xunta directiva de Daimler-Benz AG ata a súa morte en 1929.
Aínda que Daimler-Benz é máis coñecido pola súa marca de automóbiles Mercedes-Benz, durante a segunda guerra mundial tamén creou unha serie notable de motores para avións, tanques e submarinos. Daimler tamén produciu partes de armas alemás, sobre todo de canóns para o rifle Mauser. Durante a segunda guerra mundial Daimler-Benz empregou man de obra escrava. Os escravos "traballaban dezaoito horas ao día; aniñados baixo o látego, durmindo caniles de seis a oito pés cadrados, morrendo de fame ou conxelados no capricho dos seus gardas."
En 1989 foi creada Daimler-Benz InterServices AG (Debis) para manexar o procesamento de datos, servizos financeiros e de seguros, e a xestión de bens raíces para o grupo Daimler.
En 1998, Daimler-Benz AG comprou o fabricante de automóbiles estadounidense Chrysler Corporation, e formou DaimlerChrysler AG. Cando o Grupo Chrysler foi posteriormente vendido a Cerberus Capital Management e re nomeado como Chrysler LLC en agosto de 2007, o nome da empresa matriz foi cambiado a simplemente Daimler AG nun prazo de dous meses.
Acidose metabólica
A acidose metabólica é un trastorno do equilibrio ácido-básico de orixe metabólica no que hai unha tendencia á acidemia (sangue cun pH ácido).
Para describir as acidoses metabólicas hai que ter en conta que, no ser humano, a cantidade de sodio debe ser igual á cantidade de ión cloruro, á de ión bicarbonato e mais o anión gap. O anión gap representa un conxunto de anións cuxas concentracións son moi reducidas en condicións normais: ácido láctico, cetoácidos, sulfatos etc.
Clasificación
En función deste anión gap clasifícanse en:
Mecanismos de compensación
A acidose metabólica provoca un estímulo para o Sistema nervioso central que incrementa a frecuencia respiratoria e a profundidade da mesma. Isto xera un descenso da presión parcial de CO2.
Manifestacións clínicas
Son escasas e fundamentalmente débense á enfermidade causal da acidose. Se a acidose é grave pode aparecer somnolencia, cansazo e outras afeccións do sistema nervioso.
Bathurst
A illa de Bathurst é unha illa canadense que forma parte das Illas da Raíña Isabel no territorio de Nunavut. Ocupa unha superficie estimada de 16 042 km², 188 km de longo por 149´5 km de largo, é a 54ª na Lista de illas por superficie e a 13ª das illas máis grandes do Canadá. Está deshabitada.
Xeografía
A illa é de pouca altura con poucas partes que escedan os 330 de altitude. O punto máis alto ten 412 m. en Stokes Mountain na Stokes Range. Que a súa vez forma parte do sistema montañoso da Cordillera Ártica. As boas condicións do chan producen abundante vexetación e alimenta unha poboación silvestre máis prolífica que outras illas do Ártico.
Na illa atópanse as áreas do Programa Biolóxico Internacional, Polar Bear Pass e Parque Nacional Qausuittuq.
Historia
Foi descuberta por Sir William Edward Parry no ano 1819 e debe o seu nome ao Conde Henry Bathurst, Secretario de Estado británico para a guerra e as colonias (1812-1827). A illa foi poboada pola tribo Thule cara ao ano 1000, probablemente debido a que nesa época houbo un clima máis cálido (nesa época chegan os viquingos a Vinland). Robert Aldrich trazou gran parte da súa costa oeste en 1851, mentres que George Henry Richards (George Henry Richards) e Sherard Osborn (Sherard Osborn) debuxaron a súa costa do norte en 1853.
Robert Aldrich trazou gran parte da súa costa oeste en 1851, mentres que George Henry Richards e Sherard Osborn debuxaron a súa costa do norte en 1853.
The Earth's North Magnetic Pole tracked north
O Norte da Terra, o Polo Magnético rastrexouse cara ao norte a través da illa de Bathurst durante os anos sesenta e setenta.
Escola Técnica Superior de Enxeñaría - ICAI
A Escola Técnica Superior de Enxeñería - ICAI é un centro docente da Universidade Pontificia Comillas situado en Madrid. É coñecido polo acrónimo ICAI (Instuto Católico de Artes e Industrias), que era a súa denominación previa a incorporación a Universidade de Comillas, e que se mantén dentro do nome da escola.
Conta cuns 3.000 alumnos e case 400 profesores (100 dos cales son de dedicación exclusiva), deixando á parte os estudos de posgrao e doutoramento.
Trala finalización dos seus estudos, os estudantes de enxeñería deben pasar un exame de reválida para que o seu título lles outorgue as atribucións correspondentes a un enxeñeiro industrial equivalente dunha universidade pública española.
O seu director é Mariano Ventosa Rodríguez.
Orientación relixiosa
ICAI, como pertence á Universidade Pontificia de Comillas, ten unha orientación relixiosa e inclúe como eixo transversal o humanismo cristián e a conciencia social incluíndo formación relixiosa en todas as súas titulacións
Historia
O Instituto Católico de Artes e Industrias (ICAI) fundouse en 1908 como Escuela de Mecánica e Electricidade para formar cristiá e tecnicamente ao persoal que traballaba nas fábricas destas especialidades. Posteriormente comezáronse a ofrecer titulacións superiores para axudar na promoción profesional e humana aos estudantes máis dotados. Outorgóuselle validez aos estudos cursados en ICAI por Decreto de 10 de agosto de 1950 e posterior Lei de 20 de xullo de 1957. En 1960 únese a ICADE para formar ICADE-ICAI. En 1978 ICADE-ICAI integrouse na Universidade Pontificia Comillas e a marca ICAI engadiuse ao nome da nova Escola Técnica Superior de Enxeñería da universidade.
O edificio de ICAI foi incendiado nos disturbios anticlericais do 11 de maio de 1931 en Madrid e, pouco despois, a supresión da Compañía de Xesús en España fixo que os xesuítas relacionados con esta institución se trasladaran a Liexa (Bélxica), onde continuaron as ensinanzas de enxeñería ata 1937. Ao termo da Guerra Civil Española, en 1939, enxeñeiros de ICAI reocuparon o edificio de Madrid.
Fermin Muguruza
Fermin José Muguruza Ugarte, nado en Irún (Guipúscoa) o 20 de abril de 1963, é un cantante, instrumentista e produtor musical vasco, tamén coñecido como Comandante Muguruza ou DJ Laia. Irmán dos tamén músicos Iñigo e Jabier Muguruza, é unha das figuras máis influentes e carismáticas do panorama musical vasco. Ademais de cantar, toca a guitarra e o acordeón e manexa as programacións.
Comezou a súa carreira musical fundando xunto co seu irmán Iñigo o grupo Kortatu, un dos máis importantes do denominado rock radical vasco e pioneiro en introducir o ska e o dub no panorama musical vasco e español. No grupo Fermin era o cantante principal e tocaba a guitarra. Os máis dos temas do grupo foron compostos polos dous irmáns.
Tras disolverse Kortatu en 1988 formou, de novo xunto a Iñigo e Kaki Arkarazo, o grupo de rock de fusión Negu Gorriak, cualificado como un dos máis importantes dos anos 90. Fermin deixou de lado a guitarra para exercer como carismático frontman e voz principal. Cos seus compañeiros de grupo fundou a discográfica Esan Ozenki Records, sempre dentro do marco da autoxestión.
Despois da disolución de Negu Gorriak en 1996 comezou a súa carreira en solitario. Practicou un estilo de fusión con elementos de ritmos latinos, rock, funk, soul e drum and bass, pivotando arredor do reggae.
Colaborou con múltiples artistas de talle internacional como Manu Chao, Banda Bassotti, Amparanoia, Tijuana in Blue, Albert Pla, Todos tus Muertos, Desorden Público ou Reincidentes. Fóra dos escenarios exerceu como columnista nos xornais Argia e Egin, e levou un programa de radio en Egin Irratia.
Politicamente Muguruza posiciónase na esquerda abertzale e no internacionalismo. Colaborou ou simpatizou con numerosas organizacións sociais e políticas vascas, como as Xestoras Pro Amnistía ou Herri Batasuna. En 1999 foi candidato independente pola lista de Euskal Herritarrok nas eleccións ó Parlamento Europeo. Aínda que a súa nacionalidade oficial é española, el considérase «vasco». Nun encontro con Danielle Mitterrand, ó preguntarlle esta se os membros de Negu Gorriak eran vasco-españois ou vasco-franceses Fermin respondeu que eran «vascos».
Traxectoria
Desde pequeno aprendeu solfexo e a tocar o acordeón e a guitarra. Compartiu o mesmo interese pola música que os seus dous irmáns: Iñigo (máis novo ca el) e Jabier (máis vello ca el). Entre os tres reuniron unha colección de máis de 2 000 discos que tiveron que repartir ó marchar Jabier da casa. Fermin estudou pedagoxía na Universidade de Salamanca, onde comezou a dar mostras de querer montar un grupo. Tras ver un concerto de The Clash en Donostia decidiuse finalmente a montar un conxunto musical.
A música de Fermin Muguruza parte principalmente do reggae fusionado con elementos do soul, a música electrónica, o drum and bass, o folclore vasco, o jazz e o hip hop, entre outros.
Kortatu: os anos 80
dereita|250px|miniatura|Fermín Muguruza durante un concerto de Kortatu no [[gaztetxe de Egia]] En 1984 fundou co seu irmán Iñigo e con Treku Armendariz o grupo Kortatu. Fermin cantaba e tocaba a guitarra, mentres Iñigo collía o baixo e Treku a batería. Foron encadrados no movemento do rock radical vasco e pioneiros en introducir o ska no Estado español.
O grupo deuse a coñecer no compilatorio El disco de los cuatro (Soñua, 1985), xunto a Cicatriz, Jotakie e Kontuz-Hi!. Posteriormente gravaron tres álbums de estudio: Kortatu (1985), El Estado De Las Cosas (1986) e Kolpez Kolpe (1988). Tamén publicaron un disco en directo, Azken Guda Dantza (1988), un compilatorio para Europa, A Frontline Compilation (1988) e un maxi-sinxelo, A La Calle (1986).
Negu Gorriak: os 90
Despois de dous anos de inactividade, Fermin (voz), Iñigo (guitarra) e Kaki (guitarra) formaron unha nova banda, Negu Gorriak, coa que exploraban a fusión con xéneros coma o rap, o hardcore punk e ritmos latinos. En 1990 apareceu o seu primeiro disco: Negu Gorriak, pero decidiron que aínda non sairían de xira. O seu primeiro gran concerto dérono na marcha anual dos familiares de presos vascos á prisión de Herrera de la Mancha, concerto que aparecería no vídeo Herrera de la Mancha. 90-12-09. Nese concerto uníuselles como baixista Mikel «Anestesia».
En 1991 o trío inicial configurouse definitivamente como quinteto coa incorporación de Mikel «BAP!!» á batería. Ademais sacaron adiante a súa propia discográfica, Esan Ozenki Records. Coa nova compañía editaron Gure Jarrera, louvado de xeito unánime pola crítica musical, entre outros medios, Radio 3 ou El País. A revista musical Rockdelux elixiuno como disco nacional do ano. Esta vez o grupo iniciou a xira Gora Herria/Power to the People Tour 91, que os levou por países como Francia, España, Italia, Reino Unido ou Cuba. Como testemuño editaron o maxi sinxelo Gora Herria, con cortes gravados en directo durante a xira.
miniatura|esquerda|Fermin Muguruza durante un concerto de Negu Gorriak en Pamplona (1992) En 1993 apareceu o dobre vinilo Borreroak Baditu Milaka Aurpegi. Mesmo xornais conservadores como ABC ou El Correo Español mostraron eloxios respecto ó novo álbum de Negu Gorriak. Rockdelux volveu premialos como mellor disco estatal e co posto 30 na lista de «Los 100 mejores discos españoles del siglo XX». O grupo embárcase en Itxurakeriari Stop!! Hypocrisy Tour 93, a xira máis longa da súa historia, que os levou pola República Checa, Italia ou Alemaña e terminou o 30 de outubro en Bilbao ante 9 000 persoas. O concerto gravouse e editouse en LP e CD baixo o título Hipokrisiari Stop! Bilbo 93-X-30.
En maio dese ano o Tenente Coronel da Garda Civil Enrique Rodríguez Galindo demandou a Negu Gorriak por un delito de «danos ó honor e difamación do bo nome». O motivo foi a canción Ustelkeria (do disco Gure Jarrera), na que Negu Gorriak, con base nun informe do fiscal donostiarra Luis Navajas, acusou o coronel de narcotráfico. Galindo exixiu un pago de 15 millóns de pesetas (90.000 euros), ademais de non poder tocar a canción en directo nin incluíla en futuras reedicións de Gure Jarrera.
Durante 1994 realizaron as súas primeiras xiras por América Latina: unha xira solidaria co FMLN no Salvador e o Hegoamerikan Tour 94, por Chile, a Arxentina ou o Uruguai. A modo de resumo do ano editaron o vídeo Negu Gorriak Telebista.
Durante a xira por Arxentina, Fermin fixo amizade con Fidel Nadal, vocalista de Todos tus Muertos e grande admirador de Negu Gorriak. Fermin produciulles o CD Dale Aborigen (1995), no que o grupo arxentino realizaba unha versión do tema de Negu Lehenbiziko bala). Ademais compúxolles o tema Alerta guerrillas e puxo a voz en varios cortes do álbum.
En 1995 apareceu o cuarto traballo de estudio, Ideia Zabaldu. Dá un xiro no son cara a ritmos latinos como resultado das súas xiras por América Latina, polo que o disco é moito máis positivo que o escuro e denso Borreroak.
Aínda que a demanda de Galindo foi desestimada no Xulgado de Primeira Instancia, a Audiencia Provincial de Guipúscoa fallou a favor deste, o que fixo perigar o futuro do grupo e a discográfica, xa que non dispuña dos máis de 60.000 euros que lles pedía o militar ascendido a xeneral. O grupo recorreu ante o Tribunal Supremo e a sentenza queda á espera da resolución por este tribunal. En xuño volveron ós escenarios e iniciaron tamén unha campaña de solidariedade e a favor da liberdade de expresión, que culminou coa edición dun compilatorio solidario co grupo en Italia: ''Parla! Libertà d'espressione'' (Radio Tandem, Esan Ozenki-Gora Herriak, 1996). Negu Gorriak contribúe co tema "Ume Hilak". Durante este ano, Fermin exerce como produtor das suízas Wemean. O resultado é o álbum Wemean (Esan Ozenki-Gora Herriak, 1996), no que ademais pon voz no tema Stop al Pánico.
Abrir as portas: o disco con Dut
Un ano despois da disolución de Negu Gorriak, Fermin únese ó grupo Dut para publicar un só disco, Ireki Ateak (Esan Ozenki, 1997), asinado co nome de Fermin Muguruza eta Dut. Tras esta colaboración inicia a súa carreira en solitario, destacada pola fusión de diversos estilos.
Brigadistak Sound System e Dub Manifest
A temática do disco é bastante heteroxénea. Desde unha perpectiva abertzale («Harria») pero sen perder o internacionalismo («Brigadistak»), Fermin toma a palabra («Hitza Har Dezagun») e convértese nunha «nación andante» («Nazio Ibiltaria Naiz»), reclamando os dereitos dos pobos oprimidos («Newroz», «Maputxe») e arremetendo contra os poderosos, as súas institucións e o seu «mirar para outro lado» («Puzka» ou «Urrun»). Non faltan versións, como 54-46, That's my number dos seus admirados Toots and The Maytals («54-46») ou do poema do escritor vasco Joseba Sarrionandia («Eguraldi Lainotsua Hiriburuan»). Tamén, á parte do éuscaro, apareceron no disco multitude de linguas, desde o castelán ó francés, pasando polo aragonés, catalán, mapuche, kurdo, ou inglés entre outros.
O disco obtivo boas críticas. Rockdelux situouno no posto 55 entre os 100 mellores discos españois do século XX. Fermin foi premiado na IV Edición dos Premios da Música que concede anualmente a SGAE na categoría de «Mellor canción en éuscaro» por «Urrun». Fermin negouse a aparecer na gala e rexeitou o premio:
Ese mesmo ano apareceu ErREMIXak, un disco con sete remesturas doutras tantas cancións de Brigadistak Sound System. Apareceu primeiro como CD exclusivo da revista Entzun!!, pero máis tarde editouse para a súa venda en tendas.
Con esta mesma banda gravou o seu segundo traballo en solitario: FM99.00 Dub Manifest (2000). O disco adentrouse nos terreos da música electrónica e o drum and bass sen perder o reggae e o ska como bandeira. As colaboracións son tamén destacadas, como as de Magyd Cherfi e Mustapha Amokrane (do grupo Franco-alxeriano Zebda) en «Bere-Bar», Selektah Kolektiboa (grupo pioneiro en facer hip hop en éuscaro) en «Diru espainol zikina» ou Nacho Murgui (ex-vocalista de Hechos Contra el Decoro) en «Radical chic».
A banda iniciou unha nova xira europea, e chegou a tocar por primeira vez no Xapón (no Festival Fuji-Rock) e en Quebec (no Fortuna Reggae Festival). Ó terminar a xira de 2001, desintegrouse a Dub Manifest e Fermin comezou a preparar novos proxectos, incluída unha reunión de Negu Gorriak.
Durante estes dous anos colaborou en diferentes gravacións de varios grupos: cos asturianos Dixebra, poñendo voz ó tema «Wilma Loulé», incluído no disco Glaya un país (2000), con Reincidentes no tema «Un pueblo» do disco Y ahora Qué (2000) e con Desorden Público en «Cyber-revolucionario» do disco Diablo (2000).
Ademais Fermin compuxo dúas cancións («Furtibo putakumiak» e «Basurdea») para a banda sonora da curtametraxe de Ane Muñoz Basurdea. «Furtibo putakumiak» editouse no recompilatorio 21 inéditos y exclusivos (2002), con motivo da edición do número 200 da revista Rockdelux.
Negu Gorriak: a vitoria é nosa
O 7 de xuño de 2000 o Tribunal Supremo absolveu a Negu Gorriak de tódolos cargos ó considerar que a querela de Galindo estaba mal formulada. Os avogados deste non recorreron, e Negu Gorriak anunciou en xaneiro de 2001 a vitoria sobre o garda civil e a celebración de dous concertos como despedida final e agradecemento a todo o apoio recibido durante o proceso. Os concertos tiveron lugar en febreiro en Baiona ante 4 000 persoas e no velódromo de Anoeta en Donostia con 13 000 siareiros. Debido á venda masiva de entradas (esgotáronse en menos dun mes) e á expectación creada, o grupo anunciou que realizaría dous concertos en Anoeta. Ademais, reeditouse Ustelkeria para a súa venda en tendas. Arredor de 30 000 persoas foron testemuñas dos tres últimos concertos de Negu Gorriak.
A reagrupación de Negu Gorriak fixo que os italianos Banda Bassotti, disoltos en 1994, se reagrupasen tamén para tocar como abreconcertos. Con estes concertos a Banda Bassotti comezou a publicar novos discos. O primeiro deles, Un Altro Giorno D'Amore (Gridalo Forte, 2001) é un dobre CD gravado en directo no concerto no Centro Social Okupado Villaggio Globale de Roma. Neste concerto apareceu Fermin e interpretou con eles os temas de Kortatu «La línea del frente» e «Zu Atrapatu Arte».
Illa de Creta
300px|miniatura|Creta minoica. A illa de Creta (Grego Κρήτη / Kriti) é unha illa mediterránea, a maior e máis poboada das illas gregas, sendo a súa situación xeográfica o punto máis meridional de Europa.
Fermin Muguruza
Negu Gorriak: a vitoria é nosa
Esan Ozenki, discográfica sempre unida a Negu Gorriak, disolveuse co grupo, pero reapareceu como un novo proxecto: Metak (e Gora Herriak transformouse en Alter-Metak). Así, Fermin abandonou a xestión do selo, centrándose na súa música. Ó inicio de 2006 Metak anunciou a súa desaparición ante as malas vendas de discos.
Illa de Creta
Reincorporada á Grecia no 1913, é unha das trece periferias (rexión administrativa).
Fermin Muguruza
Negu Gorriak: a vitoria é nosa
O Xeneral Galindo, dentro dos procesos abertos en 1996 contra a «trama dos GAL» (Grupos Antiterroristas de Liberación), foi condenado en 2000 a 75 anos de prisión por secuestro, tortura e asasinato de Joxi Lasa e Josean Zabala. En 2002 foi inhabilitado, retirándoselle o seu rango de Xeneral por parte do Ministerio de Defensa. En marzo de 2004 aplicóuselle o terceiro grao penitenciario. Cumpriu cinco anos de cárcere.
Comunicación-Incomunicación
Durante 2002 Muguruza empezou a dar forma a un novo traballo de estudio. Deixar o seu traballo en Esan Ozenki permitiulle concentrarse no que ía ser o seu proxecto máis ambicioso. Para iso púxose en contacto con diferentes músicos para darlle ó disco un ar máis repousado e menos bailable que os anteriores. Elixiu a Mikel Abrego (batería) e a Alfonso Arias «Papuchi» (ex-guitarrista de Alcohol Jazz e os xa extintos Hechos Contra el Decoro) como xermolo da nova banda. Este último puxo a Fermin en contacto con Eva Reina (coros) e Andrés Belmonte (baixo), membros tamén de HCD. Máis tarde incorporáronse Begoña Bang Matu (coros, ex-cantante de Malarians), Eric Herrera (trombón de Dr. Calypso e Amousic Skazz Band), Gorka Benítez (saxo), Raynald Colom (trompeta), Mikel Azpiroz (piano e teclados), Joseba Tapia (trikitixa) e DZ (DJ de Selektah Kolektiboa) ós pratos e scratchs, que aparece como un instrumento máis. Os ventos, guitarras e o piano dábanlle ó disco un ar jazz, mentres que os coros acercábano ó soul. A base reggae conseguiuse con baixo-batería, mentres que o toque electrónico proporcionárono os scratchs e as programacións. Fermin abandonou a espontaneidade, adentrándose na busca de detalles e instrumentacións máis traballadas. A mestura de ritmos é exactamente o que estaba buscando Muguruza, que ten reiterado que este era o seu traballo máis coidado e traballado.
A gravación realizouse nos Estudios Garate, con Kaki Arkarazo como produtor. Tras tres semanas iniciouse a masterización nos Estudios Translab de París, controlada por Pompon Filkenstein. O disco, chamado In-komunikazioa, apareceu en outubro da man dun novo subselo de Metak: Kontrakalea Ekoizpenak, que de aquí en adiante publicaría tódolos traballos de Fermin e de músicos baixo a súa tutela (os discos en solitario de Sorkun e Áfrika, a banda de rap do País Vasco francés MAK, ...).
O disco partía das bases de FM99.00 Dub Manifest, pero introducíndose en terreos máis reggae («Zubizuria», «Beti izango dugu Bilbao», «Bidartean») e soul («Azperena», «Armagideon tenoreko aztarnak»), o que, xunto coas súas letras, lle deu un toque máis intimista e sosegado. Aínda así, tamén conta cun drum'n'bass («Leonard Peltier free») e con temas máis bailables como «Hiri debekatura bidai txartela» con elementos do funk. Como é habitual, aparecen varias colaboracións, como a rapeira Ari, Rude ou Áfrika.
Illa de Creta
Forma unha parte importante da economía e o patrimonio cultural de Grecia, mentres que mantén os seus propios trazos culturais locais (como o seu dialecto, poesía e música). Creta é o berce da civilización minoica, da cal Cnossos é o corazón e o sitio arqueolóxico máis importante.
Nome
A illa foi primeiro coñecida como Kaptara nos textos da cidade Siria de Mari que data do século 18 a.C., repetiu máis tarde nos rexistros do Imperio Neoasirio e na Biblia (Caphtor). Tamén era coñecida no antigo Exipto como Keftiu, suxerindo unha forma similar aos dous foi o nome minoico da illa.
Fermin Muguruza
Comunicación-Incomunicación
O disco foi moi ben recibido pola crítica (obtivo o posto número 12 na lista de «Mellores Discos Nacionais de 2002» de Rockdelux) e Fermin gañou de novo o premio á «Mellor Canción en éuscaro» na VII Edición dos Premios da Música con «In-komunikazioa». Esta vez, Fermin si que acudiu a recoller o premio cunha idea na cabeza: dedicárllelo ós traballadores do periódico Euskaldunon Egunkaria pechado pola súa presunta relación con ETA, solidarizándose así con eles. A dedicatoria non sentou ben a un sector do público asistente á gala, que empezou a asubiar e apupar o músico. Na rolda de prensa posterior sufriu tamén o ataque de varios xornalistas, pero tampouco faltaron as mostras de solidariedade dalgúns dos asistentes ó acto:
Debido ó embarazo de Eva Reina, Fermin pospuxo a presentación do disco en directo. Non habería xira polo momento, aínda que si algúns concertos illados. O primeiro tivo lugar o día que recolleu o premio da SGAE. Presentouse no centro Social Okupado El Laboratorio de Madrid xunto a «Papuchi» e Begoña Bang Matu e improvisaron un concerto. A nova banda de Fermin (Fermin Muguruza kontrabanda) estaba formada por Mikel Abrego (batería), «Papuchi» (guitarra), Eva Reina (coros e teclados), Andrés Belmonte (baixo), Begoña Bang Matu (coros), Sorkun (coros), Jon Elizalde (trombón), Igor Ruiz (saxo), Aritz Lonbide (trompeta), Kristina Solano (trikitixa) e DZ (pratos e scratchs). Os primeiros concertos da banda foron no festival Bizi Gara («Estamos Vivos») xunto a Sorkun, Kuraia, Gailu e Bad Sound System. Os concertos tiveron lugar a finais de novembro de 2002 en Hazparne (País Vasco francés) e Donostia. O 23 de novembro, aproveitando uns ensaios en Madrid, a Kontrabanda realizou un concerto sorpresa na Sala Caracol con motivo do «Aguascalientes Zapatista» que se estaba celebrando na cidade. Ó día seguinte, Fermin participou na presentación da revista zapatista Rebelión xunto a Manu Chao, director da mesma, e Fernando León de Aranoa. O 5 de decembro volveron a actuar no Festival Transmusicais de Rennes, na Bretaña. Foi o último concerto, polo momento, da Kontrabanda.
Illa de Creta
Nome
O nome grego micénico de Creta é descoñecido, xa que non se menciona nos textos existentes de Lineal B. O nome de Creta (Κρήτη) aparece por primeira vez na Odisea de Homero. A súa etimoloxía é descoñecida. Unha das propostas especulativas é que deriva da hipótese da palabra Luvian * Kursatta 'illa'. En latín, converteuse en Creta.
O nome orixinal en árabe de Creta foi Iqrīṭiš (árabe: اقريطش‎ < (της) Κρήτης), pero logo de que o Emirato de Creta establecera a súa nova capital en ربض الخندق Rabḍ al-ḫandaq (actual Iraklion), tanto a cidade como a illa coñécense como Χάνδαξ (Khandhax) ou Χάνδακας (Khandhakas), que se converteu en latín e veneciano en Candia, de aí o francés Candie e o inglés Candy ou Candia. Baixo o Imperio Otomán, en lingua turco otomán, Creta chamábase Girit ( Turco Otomán:كريت, segundo o rexistrado por Piri Reis).
Fermin Muguruza
Comunicación-Incomunicación
Co disco terminado foi invitado por Raúl Fernández (do grupo Refree) a interpretar un tema xunto coa orquestra The Rockdelux Experience nun concerto que se ía ofrecer o 30 de outubro para celebrar a edición do número 200 da revista Rockdelux. O concerto consistiu nunha selección de 19 cancións interpretadas por The Rockdelux Experience e cantadas por diferentes músicos como Nacho Vegas, Fernando Alfaro (de Chucho), J (de Los Planetas) ou Miguelito «Superstar» e Paquito «Sex Machine» (da Fundación Tony Manero). Pola súa parte, Fermin interpretou o tema «Neskak Zero Katea Ikusten Du», versión en éuscaro de «She Watch the Channel Zero?!» de Public Enemy, que xa fixera Negu Gorriak no disco Salam Agur. O concerto editouse nun CD que acompañou ó número 209 da revista: ''The Rockdelux Experience. 30.10.2002'' (Sinedín-Rockdelux, 2003).
En 2003 saíu á rúa Irun Meets Bristol. Komunikazioa, un disco de remesturas de In-komunikazioa. O disco é froito da colaboración entre Muguruza e diferentes músicos de Bristol (Reino Unido). Fermin amosou así as dúas caras da moeda: a incomunicación, o pesimismo e os ritmos sosegados de In-komunikazioa transformáronse na comunicación, o positivismo e os salvaxes ritmos drum'n'bass de Komunikazioa. Os días 12 e 13 de abril apareceron os primeiros números do xornal Egunero, sucesor de Egunkaria. A modo de campaña de apoio ó novo periódico, o disco puido conseguirse xunto con este, e parte dos cartos recadados foron doados ó xornal. O 14 de abril púxose á venda nas tendas de discos. Tamén existe unha edición cos dous discos xuntos: In-komunikazioa/Komunikazioa Kutxa (Kontrakalea-Metak).
Illa de Creta
Historia
miniatura|O [[Príncipe dos Lirios (Knossos, c. 1550 AC)]] miniatura|[[Fresco fragmento dunha bailarina (Knossos, 1600–1450 AC)]] miniatura|Ataque bizantino en Creta 828, representado por [[John Skylitzes|Ioannes Scylitzes (ver Skylitzes Chronicle)]]
Fermin Muguruza
Jai-Alai Katumbi Express
Debido a este parón, en 2003 embarcouse xunto a Manu Chao e a súa banda Radio Bemba Sound System nunha xira chamada Jai-Alai Katumbi Express. O proxecto naceu no «Aguascalientes» de Madrid, onde se encontraron Manu e Fermin. Nun primeiro momento os músicos deron concertos en salas de pequena capacidade de público. Os temas que interpretaron eran mesturas de cancións de Manu Chao-Mano Negra e de Fermin-Negu Gorriak. Deste xeito, temas como «Merry Blues» mesturáronse con «Maputxe», ou «Peligro» con «Eguraldi lainotsua hiriburuan». Durante tres meses (de febreiro a abril) percorreron boa parte da xeografía española, para seguir máis tarde cunha mini-xira europea por Francia, Países Baixos e Bélxica. Nesta xira decidiron abandonar o formato de salas de pouca capacidade de público e fan concertos multitudinarios, ó igual que na terceira fase da xira. Durante a súa estancia en Francia tocaron por sorpresa o 31 de maio en Annemasse, dentro dos actos organizados contra a reunión do G8 que se estaba realizando nese momento en Evian.
En agosto comezou no País Vasco francés a terceira fase da xira, que continuou por Italia, Suíza e Alemaña. Os últimos concertos estaban programados para diferentes cidades de España: tres días en Pamplona, o 26 en Vigo, o 28 e 29 en Madrid, o 30 en Tenerife, o 2 de setembro en Málaga, o 4 en Murcia e o 6 en Rubí (Barcelona). Antes do concerto de Málaga, a Asociación de Vítimas do Terrorismo (AVT) pediu que non se cedese o polideportivo municipal «José María Martín Carpena» (concelleiro malagueño do Partido Popular asasinado por ETA en xullo de 2000), xa que consideraban un insulto que actuase alí Fermin Muguruza, acusándoo de ter militado en Batasuna e de facer apoloxía de ETA. A AVT pediu a outros concellos que non cedesen as instalacións municipais se Fermin Muguruza actuaba. Manu Chao negouse a actuar sen Fermin. Como consecuencia das presións suspéndense os concertos de Málaga e Murcia. Durante estes días multiplicáronse na prensa española as críticas a Muguruza. De igual modo numerosos músicos, colectivos políticos e particulares asinaron un comunicado de apoio ós dous músicos.
Illa de Creta
Cronoloxía
Os homínidos establecéronse en Creta hai polo menos 130 000 anos. Máis tarde no Neolítico e no período da Idade de Bronce, baixo os Minoicos, Creta tiña unha civilización moi desenvolvida, foi gobernada por diversos estados gregos antigos, o Imperio Romano, o Imperio Bizantino, o Emirato de Creta, a República de Venecia e o Imperio otomán. Logo dun breve período independente (1897-1913) cun goberno provisional en Creta, uniuse ao Reino de Grecia. Foi ocupada pola Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial.
Fermin Muguruza
Jai-Alai Katumbi Express
A AVT esgrimiu como proba a canción «Sarri, Sarri», un dos grandes éxitos de Kortatu (de 1985). A súa letra celebraba a fuxida do cárcere de Martutene de Joseba Sarrionandia e de Iñaki Pikabea, condenados pola súa pertenza a ETA. Finalmente, Fermin Muguruza foi denunciado pola AVT e a plataforma Convivencia Cívica Catalá ante a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña por apoloxía do terrorismo. Máis tarde, Manu Chao ironizaría con respecto á denuncia:
Illa de Creta
Creta prehistórica
Os primeiros asentamentos humanos en Creta datan de antes de fai 130 000 anos, durante o Paleolítico.
Fermin Muguruza
Jai-Alai Katumbi Express
Desde entón Fermin Muguruza sufriu un boicot, xunto con outros grupos vascos como Soziedad Alkoholika ou Su Ta Gar, debido ás presións da AVT, malia as súas reiteradas declaracións de non estaren de acordo coa loita armada de ETA:
Illa de Creta
Creta prehistórica
Os asentamentos datan do neolítico precerámico no sétimo milenio antes de Cristo, tiñan vacas, ovellas, cabras, porcos e cans, e cultivaban cereais e legumes, a antiga Knossos foi un importante xacemento Neolítico (posteriormente Minoico). Outros asentamentos neolíticos foron os de Kephala, Magasa e Trapeza.
Fermin Muguruza
Komunikazioa Tour
Unha vez terminada a xira Jai-ALai Katumbi Express e recuperada Eva Reina do seu parto, a Fermin Muguruza Kontrabanda puxo en marcha o Komunikazioa Tour. A trikitilari Kristina foi substituída por Xabi Solano. Os primeiros concertos son o 28 de setembro en Artozki e o 22 de novembro nos campamentos de refuxiados saharauis de Tinduf (Alxeria), no marco do Sahara Festival.
Illa de Creta
Civilización minoica
Creta foi o centro da primeira civilización avanzada de Europa, os Minoicos (. C 2700-1420 aC). Esta civilización, creou a escritura aínda sen descifrar coñecida como lineal A. A historia temperá de Creta está ateigada de lendas como as de rei Minos, Teseo e o Minotauro, transmitidas oralmente a través de poetas como Homero. A erupción volcánica de Thera devastou a civilización minoica.
Fermin Muguruza
Komunikazioa Tour
miniatura|dereita|250px|Fermin Muguruza no concerto do 16 de maio de 2004 en [[Montevideo.]] A segunda parte da xira levou a Kontrabanda por todo o mundo. Arrancou o 24 de febreiro en Toulouse, e levounos por Europa, Uruguai, Arxentina, Chile, Estados Unidos, Xapón e Canadá, así como por diferentes localidades españolas. A entrada a EE.UU. resultou difícil, ó non obteren os visados ata dúas semanas antes das súas actuacións no Sierra Nevada World Music Festival (en Angel's Camp, California) e no Fillmore de San Francisco. No Xapón actuaron de novo no Fuji Rock e no Radical Music Network Festival. Tamén acudiron a Roskilde (Dinamarca), onde participaron no prestixioso Festival de Roskilde.
O 22 de maio conseguiron tocar en Madrid, no concello de Rivas Vaciamadrid, mercé ó apoio do concello. O concerto, ó igual que os que xa dera en 2002, enmarcouse nunha campaña para festexar o vixésimo aniversario do levantamento do EZLN. A Kontrabanda tocou en compañía de dúas bandas locais: as hiphopeiras BKC e Desechos (banda que xurdiu das cinzas de Hechos Contra el Decoro). 24 horas antes do concerto e con 2 000 entradas vendidas, o Goberno da Comunidade Autónoma de Madrid, a través da Dirección Xeral de Relacións coa Administración de Xustiza e de Política Interior, decretou a prohibición do concerto argumentando que «o concerto vulnera os valores e normas de convivencia propugnados na nosa Constitución». Malia todo, o concerto acabouse realizando, o que lle valeu ó Concello de Rivas unha multa de 30 000 euros. A asociación cultural Ladinamo (organizadora do concerto) lanzou un comunicado buscando apoio fronte á ameaza de multa que se cernía sobre ela. Meses máis tarde, a Comunidade de Madrid notificou á asociación a apertura dun expediente de sanción que podería comportar unha multa de entre 30 000 e 300 000 euros, o peche do seu local entre seis meses e dous anos, e a prohibición de realizar actividades de calquera tipo.
Illa de Creta
O dominio romano
Creta estivo involucrada nas Guerras Mitridáticas, inicialmente repelendo un ataque do xeneral romano Marcus Antonius Cretico no 71 antes de Cristo. Pronto foi seguida dunha feroz campaña de tres anos baixo o mando de Quintus Caecilius Metellus Creticus, equipado con tres lexións, Creta foi conquistada por Roma no 69 aC, gañando Metelo o título "Cretico". Gortina foi declarada capital da illa, e Creta converteuse nunha provincia romana, xunto con Cirenaica que se chamou Creta e Cirenaica. Cando Diocleciano dividiu o Imperio, Creta colocouse, xunto con Cirene, na diocese de Moesia, e máis tarde por Constantino I na diocese de Macedonia.
Fermin Muguruza
Novos proxectos
Debido ás súas declaracións sobre que o Komunikazioa Tour ía ser a súa última xira, os rumores sobre a retirada de Fermin do mundo da música multiplicáronse. Fermin desmentiu os rumores rapidamente, anunciando varios proxectos musicais.
Encárgase de novo da banda sonora dunha curtametraxe de Ane Muñoz (El Salto de Beamon). Así, grava «Beamon Jauzia», «Amesten» e «Beamon». Ademais traballa en cancións para a obra de teatro infantil Xomorroak (Bizitza Lorontzian)/Bichitos (La Vida en el Tiesto) dirixida por Anartz Zuazua e Klaus Groten. Como a obra se representa en éuscaro e en castelán, a banda sonora consta de 14 cancións nas dúas linguas. A obra trata sobre as aventuras dun conxunto de insectos que viven nun pequeno testo chamado Euskal Herria. As cancións, nunha linguaxe infantil, teñen unha gran carga irónica (un aceno ós maiores que se acercan a vela) e van cargadas de mensaxes para os máis pequenos: en «Euliak eta Armiarmak/Moscas y Arañas» censúrase a crueldade cara ós bichos; en «Charlie Legala Da/Charlie Es Legal» critícase a manipulación dos medios de comunicación; en «La Guardia Insectil" critícase a persecución a inmigrantes por medio dos Corpos de Seguridade á vez que se fala de tender a man á inmigración (legal ou ilegal). En canto á música, Fermin céntrase en ritmos electrónicos, jungle, drumm'n'bass e Trip-Hop, sen deixar de lado o rock, o raggamuffin ou ritmos latinos en forma de tangos. Fermin conta coa colaboración de Oskar «Benas» (guitarra e baixo), Xabi Solano (trikitixa), Matxinsalto Pottoloa (trompeta), Ehunzango Mehea (saxos) e Marisorgin Tsunamia (trombón). Para as voces, canta o propio Fermin, Sorkun, Fernando Sapo (cantante de Kuraia), Libe García e os propios actores da obra: Aitor Gabilondo, Itziar Urretabizkaia, Asier Sota, Aitziber Garmendia, Carlos Salaberri e a directora Anartz Zuazua, así como máis persoas que aparecen nos coros dalgúns temas. O disco gravouse nos estudios Kontrakalea House (Irún) con Karlos Osinaga como técnico de son. A masterización tivo lugar nos estudios Katarain. O disco resultante Xomorroak (Bizitza Lorontzian)/Bichitos (La Vida en el Tiesto) (Kontrakalea-Metak, 2004) aparece en outubro e só se vendía por correo ou nas representacións da obra, ata finais de abril de 2005, que aparece nas tendas. O disco, ademais dos 28 cortes, inclúe o «Xomorrokaraokea»: 8 cancións sen voces para cantar a modo de karaoke.
Illa de Creta
Emirato de Creta
Na década de 820 Creta formaba parte do Imperio Bizantino, foi capturada polos árabes de Andaluces dirixidos por Abu Hafs que estableceu o Emirato de Creta. Bizancio lanzou unha campaña para reconquistar a illa de novo en 842 e 843 baixo o mandato de Theoktistos con certo éxito. Outras campañas bizantinas en 911 e 949 fracasaron. No ano 960/1 Nicéforo II restaurou con éxito Creta a Bizancio.
Fermin Muguruza
Novos proxectos
Edita un recompilatorio da súa carreira en solitario: Fermin Muguruza 99-04 (Kontrakalea-Metak, 2004). A escolma está formado por un DVD que recolle concertos das xiras con Fermin Muguruza Dub Manifest e da Fermin Muguruza Kontrabanda, así como os seus vídeos de «Urrun», «Big Beñat» e «In-komunikazioa» e diferentes reportaxes das xiras e eventos nos que se involucrou Fermin nestes anos. O DVD está acompañado dun CD recompilatorio de rarezas e remesturas. No CD recóllense varios temas que Fermin gravara para compilacións («Bideak», «Dues Nations», «Guayaquil City», ...), as súas contribucións ás bandas sonoras de Basurdea e El Salto de Beamon, diferentes remesturas e colaboracións (con Sorkun, Áfrika ou Overbass).
Illa de Creta
Imperio bizantino - segundo período
No ano 961 Nicéforo II devolveu a illa á dominación bizantina logo de expulsar aos árabes. En 1204, a cuarta cruzada tomou e saqueou a capital imperial de Constantinopla. Creta foi concedida inicialmente ao líder da cruzada Bonifacio de Montferrato na repartición do botín que lle seguiu. Con todo, Bonifacio vendeu a súa parte á República de Venecia, cuxas forzas eran a maioría na cruzada. A República de Xénova, rival de Venecia, inmediatamente apoderouse da illa e non foi ata 1212 que Venecia consolidou Creta como colonia.
Fermin Muguruza
Novos proxectos
Fermin aparece de novo polos escenarios con diferentes alcumes, como Kontrakantxa Sound Anti-System  ou DJ Laia. Aparece tocando ou pinchando en diferentes eventos, como o «Gazte Eguna» do barrio de Intxaurrondo (Donostia) ou a festa «Bizi Gara» que se realiza en Ámsterdan. Entre outubro de 2004 e maio de 2005 aparece por cidades como Berlín, Madrid, Barcelona, Nova York, Amman ou Damasco (estas últimas en Xordania). En Madrid, actuando como DJ Laia nunha sesión en LaDinamo e en febreiro actúa xunto a «Papuchi» nun concerto dedicado a recadar fondos para a viaxe que os familiares de José Couso (cámara ferrolán asasinado por un tanque do exército estadounidense en Iraq) pretenden realizar por EEUU. Interpreta tres cancións en formato acústico, incluída «La Línea del Frente» de Kortatu.
O 22 de outubro aparece como Fermin Muguruza Trio Akustikoa xunto a Xabi Solano (trikitixa) e Jon Elizalde (trombón) nun concerto homenaxe ó recentemente falecido Laurel Aitken en Bolonia (Italia).
Illa de Creta
Dominio veneciano
miniatura| O porto veneciano de [[Chania]]
Fermin Muguruza
Novos proxectos
A finais de 2005 aparece un novo proxecto, Basque Fire Department, co que dá tres concertos. O primeiro é na festa do sexto aniversario de Bonberenea (casa okupada de Tolosa), o segundo co gallo do décimo aniversario do Kafe Antzokia de Bilbao, e o terceiro na sala Arkupe de Aoiz, unha vila ameazada polo Pantano de Itoiz. Forman parte do novo proxecto Xabi Solano (trikitixa), Jon Elizalde (trombón), Sorkun (voz), Mikel Abrego (batería), DZ (pratos e scratchs) e Iñigo Muguruza (guitarra).
Por fin en Xamaica: Euskal Herria Jamaika Clash
Durante 2005 Fermin compón novos temas para un novo disco que pretende gravar en Xamaica. Para iso, Muguruza entra en contacto con Clive Hunt, histórico da música xamaicana, mercé á mediación do produtor francés Pierre Paparemborde (que actuará como produtor executivo). Clive Hunt prepara o terreo para a gravación e en xaneiro de 2006, Muguruza viaxa a Xamaica xunto a Xabi Solano (trikitixa), Jon Elizalde (trombón) e Xabi Peri (programación, guitarra) para gravar un novo álbum. Hunt pon en contacto os músicos vascos coa comunidade xamaicana, encargándose de levalos ó estudio, a concertos e de presentarlles ós músicos de sesión cos que realizarán a gravación. Estes serán Uzziah «Sticky» Thompson (percusións), Daniel «Axe Man» Thompson (baixo), Wayne «C#» Clarke (batería), Frankin «Bubler» Thompson (teclados), Wayne Armond (guitarra), Dean Fraser (saxo) e David Madden (trompeta). Todos son reputados músicos de sesión, que traballaron con Skatalites, Rita Marley, Jimmy Cliff, Shaggy ou Steel Pulse. O disco grávase nos estudios Tuff Gong International e mestúrase nos estudios Big Yard. Como vén sendo habitual nos seus discos, aparecen un montón de colaboradores de primeira orde da música xamaicana: as I-Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths e Judy Mowatt), Luciano, U-Roy ou Toots Hibbert.
Illa de Creta
Dominio veneciano
A partir de 1212, durante o dominio de Venecia, que durou máis de catro séculos, estendeuse pola illa o Renacemento como é evidente pola gran cantidade de obras de arte que datan dese período. Coñecido como a escola cretense ou postarte bizantina, é unha das últimas floracións das tradicións artísticas do imperio caído. Os representantes máis notables deste renacemento cretense foron o pintor El Greco e os escritores Nicholas Kalliakis (1645-1707), Georgios Kalafatis (profesor) (1652-1720), Andreas Musalus (1665-1721) e Vitsentzos Kornaros. Baixo o dominio da católica Venecia, a cidade de Candia tiña fama de ser a mellor cidade fortificada do Mediterráneo Oriental. Os tres fortes principais estaban situados en Gramvousa, Spinalonga e Fortezza en Rethymnon. Outras fortificacións incluían a fortaleza Kazarma en Sitia. En 1492, xudeus expulsados de España establecéronse na illa. En 1574-77, Creta estaba baixo o dominio de Giacomo Foscarini como Proveditor Xeral, Sindace e Inquistor. Segundo Starr (1942), o goberno de Giacomo Foscarini foi unha época escura para os xudeus e gregos. Baixo o seu mandato, os non católicos tiñan que pagar altos impostos, sen concesións. En 1627, había 800 xudeus na cidade de Candia, ao redor dun sete por cento da poboación da cidade. miniatura|Mapa das fortalezas máis importantes de Venecia na illa de Creta, construídas durante a época do imperio veneciano e o Renacemento
Fermin Muguruza
Por fin en Xamaica: Euskal Herria Jamaika Clash
Unha vez gravado o material, Fermin repite nos estudios Translab con Pompon Filkenstein, para a masterización final. En maio aparece Euskal Herria Jamaika Clash. Debido a que a discográfica independente Metak, coa que Muguruza viña editando tódolos seus discos, pechou por problemas económicos, Fermin crea unha nova plataforma autoxestionada para editar o seu novo disco: Talka Records.
Illa de Creta
Dominio otomán
miniatura| left | Bandeira dos revolucionarios durante a [[Revolta de Creta de (1866-1869)]]
Fermin Muguruza
Militancia política
Fermin non puido aprendelo no colexio ao estar prohibido polo franquismo, polo que o aprendeu á vez que Kortatu daba os seus primeiros pasos. De feito, coa excepción de «Zu atrapatu arte», as cancións en éuscaro que aparecen nos dous primeiros discos de Kortatu («Sarri, Sarri» en Kortatu e «Aizkolari», «9 zulo» e «Jaungoikoa eta lege zarra» en El Estado De Las Cosas) estaban escritas por outras persoas. En Kolpez Kolpe, co éuscaro acabado de aprender, aparecen as primeiras composicións de Fermin en lingua vasca.
Fermin defende a autoxestión e a filosofía do faino ti mesmo. Baseándose en músicos como Jello Biafra ou Ian MacKaye, Fermin fundou xunto cos seus compañeiros de Negu Gorriak a discográfica independente Esan Ozenki Records.
Illa de Creta
Dominio otomán
Os otománs conquistaron Creta en 1669, despois de que o asedio de Candia. Moitos cretenses gregos fuxiron a outras rexións da República de Venecia logo das Guerras turco-venecianas, algúns ata prosperando como a familia de Simone Stratigo (1733 - 1824), que emigrou a Dalamatia de Creta en 1669. A presenza islámica na illa, á parte do interludio da ocupación árabe, foi consolidada pola conquista Otomán. A maioría dos musulmáns cretenses eran conversos locais gregos que falaban grego de Creta, pero no contexto político da illa no século XIX, chegaron a ser vistos pola poboación cristiá como turcos. As estimacións contemporáneas varían, pero na véspera da Guerra de Independencia grega, ata un 45% da poboación da illa podía ser musulmán. Unha serie de ordes sufís estaban estendidas por toda a illa, a orde Bektashi era a máis frecuente, posuía polo menos cinco tekkes. Moitos deles eran cripto-cristiáns que se converteron ao cristianismo nos anos seguintes, mentres que moitos outros fuxiron de Creta por mor dos disturbios, establecéndose en Turquía, Rodas, Siria e outros lugares. En 1900, o 11% da poboación era musulmá. Os restantes foron recolocados en 1924 nun Intercambio de poboación entre Grecia e Turquía.
Durante a Pascua de 1770, foi iniciada, unha gran revolta contra o goberno otomán, en Creta, por Daskalogiannis, un armador da Sfakia a quen se lle prometeu o apoio da frota Orlov, que nunca chegou. Daskalogiannis finalmente entregouse ás autoridades otomás que p pelaron vivo. Na actualidade, o aeroporto de Chania noméase na súa honra.
Creta foi deixada fóra do estado grego moderno polo Protocolo de Londres de 1830, e logo foi cedida a Exipto polo sultán otomán. O dominio exipcio durou pouco e foi devolto á soberanía do Imperio otomán polo Convenio de Londres o 3 de xullo de 1840.