cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salmodia exclusiva
Do século XX ao presente
A himnodia tornouse aceptábel de novo para os reformados a mediados do século XIX, aínda que varias denominacións, especialmente os presbiterianos reformados, continúan coa práctica da salmodia exclusiva. Ademais, as igrexas que adoptan a salmodia exclusiva tamén tenden a opoñerse ao uso de instrumentos musicais nos servizos públicos.
Entre as igrexas que practican a salmodia exclusiva están: Congregacións Reformadas Holandesas, Igrexa Reformada Puritana no Brasil e a Igrexa Escocesa, que mantén os cantos en gaelico escocés.
O grupo maioritario das igrexas reformadas non practica e oponse á salmodia exclusiva, alegando que a posición restrinxe o ensino de toda a Biblia a través dos cantos, reducindo os cantos só aos Salmos, mentres que toda Biblia sería apta para cantar no culto público.
Ácido glicólico
O ácido glicólico (tamén chamado ácido hidroacético ou ácido hidroxiacético); coa fórmula química C2H4O3 (tamén escrita HOCH2CO2H), é o menor dos α-hidroxiácidos (AHA). Este sólido cristalino inodoro e higroscópico é moi soluble en auga. Encóntrase nalgunhas plantas de cultivo agrícolas produtoras de azucre.
Os seus anións, sales e ésteres denomínanse glicolato.
Historia
O nome "ácido glicólico" foi acuñado en 1848 polo químico francés Auguste Laurent (1807–1853), que propuxo que o aminoácido glicina, que se chamaba daquela glicocola, podería ser a amina dun ácido hipotético que chamou ácido glicólico.
O ácido glicólico foi preparado primeiramente en 1851 polo químico alemán Adolph Strecker (1822–1871) e polo químico ruso Nikolai Nikolaevich Sokolov (1826–1877). Producírono tratando o ácido hipúrico con ácido nítrico e dióxido de nitróxeno para formar un éster do ácido benzoico e ácido glicólico (C6H5C(=O)OCH2COOH), que denominaron "ácido benzoglicólico" (Benzoglykolsäure; tamén ácido benzoilglicólico). Ferveron o éster durante días con ácido sulfúrico diluído, obtendo así ácido benzoico e ácido glicólico (Glykolsäure).
Preparación
O ácido glicólico pode sintetizarse de varias maneiras. O método predominante usa unha reacción catalizada do formaldehido con gas de síntese (carbonilación do formaldehido), polo seu baixo custo.
Outros métodos, pouco usados, son a hidroxenación do ácido oxálico e a hidrólise da cianohidrina derivada do formaldehido. Algúns dos ácidos glicólicos que se obteñen hoxe en día están libres de ácido fórmico. O ácido glicólico pode ser illado de fontes naturais, como a cana de azucre, remolacha azucreira, ananás, melón cantalupo e uvas verdes.
Pode prepararse tamén usando un proceso bioquimico encimático que pode necesitar menos enerxía.
Propiedades
O ácido glicólico é lixeiramente máis forte que o ácido acético debido ao seu poder de extraer electróns do grupo hidroxilo terminal. O grupo carboxilato pode coordinar ións metálicos formando complexos de coordinación. Son de especial interese os complexos co Pb2+ e Cu2+, que son significativamente máis fortes que os complexos que forman con outros ácidos carboxílicos. Isto indica que o grupo hidroxilo está implicado na formación de complexos, posiblemente coa perda do seu protón.
Aplicacións
O ácido glicólico utilízase na industria téxtil como tintura e axente de curtido, no procesamento de alimentos como axente aromatizante e como conservante, e na industria farmacéutica como axente para o coidado da pel. Tamén se usa en adhesivos e plásticos. A miúdo é un dos compoñentes de polímeros de emulsión, solventes e aditivos para as tintas e pinturas nas que mellora as súas propiedades de fluidez e dálles brillo. Utilízase en produtos para o tratamento de superficies que incrementan o coeficiente de fricción nos pisos de baldosas. É o ingrediente activo nalgúns líquidos para a limpeza doméstica como Pine-Sol.
Síntese orgánica
O ácido glicólico é un intermediario útil en síntese orgánica, en diversos tipos de reaccións como: oxidacións-reducións, esterificacións e polimerizacións de cadeas longas. Utilízase como monómero na preparación de ácido poliglicólico e outros copolímeros biocompatibles (por exemplo, PLGA). Comercialmente, ten importantes derivados como os ésteres de metilo (CAS# 96-35-5) e etilo (CAS# 623-50-7), que son doadamente destilables (puntos de ebulición entre 147 e 149 °C e 158 e 159 °C, respectivamente), a diferenza do ácido parental. O éster de butilo (b.p. 178–186 °C) é un compoñente dalgúns vernices, que é desexable porque non é volátil e ten unhas boas propiedades de disolución.
Agricultura
Moitas plantas producen ácido glicólico durante a fotorrespiración, na que se consomen cantidades significativas de enerxía. En 2017 aunciouse un proceso que emprega unha nova proteína para reducir o consumo/perda de enerxía e impedir que as plantas liberen amoníaco nocivo. O proceso converte o glicolato en glcerato sen usar a ruta convencional BASS6 e PLGG1.
Seguridade
É un forte irritante dependendo do pH. Como o etilén glicol, metabolízase a ácido oxálico, o que pode facelo perigoso en caso de inxerirse.
A Laxe, Fragas, Campo Lameiro
A Laxe é un lugar da parroquia de Fragas, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Gran Guerra do Norte
A Gran Guerra do Norte foi unha guerra librada entre unha coalición formada polo Tsato de Rusia, Reino de Dinamarca e Noruega e Saxonia-Polonia ( a partir de 1715 tamén Prusia e o electorado de Hannover) contra o Imperio Sueco, entre 1700 e 1721. Comezou cun ataque coordinado da Coalición en 1700 contra Suecia, e rematou en 1721 coa conclusión do Tratado de Nystad e do Tratado de Estocolmo. Un dos resultados desta guerra foi a fin do Imperio Sueco.
Entre os principais combates deste longo conflito destacan as batallas de Narva, Lesnaia e Poltava.
A alianza antisueca
A alianza entre Dinamarca, Rusia, Polonia e Saxonia tivo lugar en segredo durante o outono de 1699. Nese momento o gobernante chamado elector de Saxonia era tamén rei de Polonia. O 12 de febreiro de 1700, as tropas saxonas atacaron a cidade sueca de Riga e outras fortificacións en Livonia. O 20 de marzo, Frederico IV de Dinamarca interveu militarmente contra o ducado de Holstein-Gottorp, aliado de Suecia, comezando a guerra. Rusia, pola súa banda, non tardaría en acosar o porto sueco de Narva, completando a ofensiva xeral.
A contraofensiva sueca
esquerda|miniatura|277x277px| As primeiras campañas de [[Carlos XII de Suecia|Carlos XII (1700-1706)]] Suecia tiña un excelente exército duns 77.000 homes. O rei sueco Carlos XII lanzouse primeiro contra Dinamarca, coa axuda de barcos holandeses e ingleses (nacións favorables á independencia do Ducado de Holstein-Gottorp). Desembarcando na illa onde se atopa a capital danesa, Carlos XII pronto obrigou a Frederico IV a retirarse do conflito, asinando o Tratado de Traventhal, o 18 de agosto de 1700.
Sen perder moito tempo, Carlos XII lanzouse entón contra os rusos. Desembarcando o seu pequeno exército en Livonia, marchou na cidade de Narva en pleno inverno e loitou contra os 40.000 rusos que rodeaban a cidade. Entón, movido por un odio persoal contra Augusto II, invadiu Polonia e, en 1704, someteu a Saxonia. Tamén conseguiu depoñer a Augusto II do trono de Polonia e poñer un polaco no seu lugar.
En lugar de volverse contra a Rusia do tsar Pedro I, Carlos XII permaneceu en Saxonia durante dous anos, consumindo recursos locais e formando un gran exército de mercenarios. Esta inacción súa permitiu ao tsar Pedro fundar a cidade de San Petersburgo e capturar pequenas guarnicións suecas ao longo do Báltico.
Despois de expulsar ás forzas rusas estacionadas no leste de Polonia, Carlos XII invadiu Rusia. O exército de Pedro evolucionara desde a batalla de Narva, pero aínda foi derrotado en Lesnaia. Os suecos, pola súa banda, comezaron a sufrir problemas de abastecemento e o seu convoi principal foi interceptado e destruído. Buscando resolver este problema e tamén evitar o rigor do inverno ruso, Carlos XII dirixiuse a Ucraína, onde recibiu a axuda do hetman Iván Mazepa. Esta estratexia non tivo éxito e en 1709 detivo a súa marcha pola pequena fortificación de Poltava, onde foi derrotado de forma decisiva. Con só 1.500 homes, o rei de Suecia tivo que fuxir cara a Moldavia onde, durante cinco anos, estivo baixo o control do goberno do Imperio Otomán. Durante a súa ausencia, Suecia sufriu sucesivas derrotas, que selaron o destino do país.
O regreso de Carlos XII deu un impulso temporal ao esforzo bélico, pero o rei foi finalmente asasinado en 1718. A guerra rematou finalmente en 1721. Suecia perdeu gran parte do territorio que conquistara durante o século XVII e perdeu para sempre o seu papel de potencia europea.
Ramón Losada Fernández
Ramón Elías Losada Fernández, nado en Chantada, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Losada Vázquez e Teresa Fernández Veira. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Chantada como agrario en 1924. Foi elixido vogal da directiva da Asociación Republicana de Chantada presidida por Daniel Vázquez Campo en 1930, bibliotecario en 1931, e presidente en 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1937 por 25.000 pesetas e foron postos a poxa os seus bens; foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940.
Vida persoal
Casou con Concepción Rodríguez Cervelo e foi pai de Ramón, María Teresa, María Pilar, Concepción, Segundo e María Luisa Losada Rodríguez.
Alfonso Castro Barrós
Alfonso Castro Barrós, nado en Serantes e finado no mesmo concello en outubro de 1935, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Secretario xudicial, foi oficial do xulgado de Ferrol en 1906, secretario do xulgado municipal de Neda en 1910 e secretario suplente do xulgado de Serantes en 1915. Foi presidente da Sociedad de Agricultores "Libertad y Progreso" de Serantes dende 1924, e o primeiro director do seu órgano Libertad. Foi vítima dun atentado en febreiro de 1925, Foi presidente do Centro Republicano de Serantes que obtivo 8 concelleiros nas eleccións do 12 de abril de 1931. Na República foi elixido presidente do Centro Republicano de Serantes en maio de 1931, foi xuíz municipal de Serantes e presidente de Izquierda Republicana de Serantes. Finou en Serantes a principios de outubro de 1935.
A Vilasusá, Torneiros, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Luzmila Chiricente Mahuanca
Biografía
Luzmila Chiricente Mahuanca é orixinaria da comunidade Cushiviani, distrito de Río Negro, provincia de Satipo, departamento de Junín no Perú. En 1972 comezou a participar na vida pública da súa comunidade, onde foi recoñecida e aceptada como líder local e posteriormente rexional e nacional, sempre defendendo os dereitos dos pobos Asháninka, Nomatsiguenga e Kankinte, así como unha defensa permanente dos dereitos das mulleres.
Peter R. Franke
Peter Robert Franke, nado o 2 de novembro de 1926 en Lüdenscheid, Renania do Norte-Westfalia, e finado o 30 de decembro de 2018 en Berlín, foi un numismático e historiador alemán.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Biografía
Luzmila Chiricente participou nas actividades públicas da súa comunidade, nun período de guerra interna no Perú, entre 1980 e 2000, no que os homes temían ser asasinados polos militares do grupo terrorista Sendero Luminoso (PCP-SL), ela mesma estivo ameazada de morte e en 1988 secuestraron a un dos seus cinco fillos, Juan que tiña 14 anos, sen que até a data (2021) apareza.
Peter R. Franke
Traxectoria
Peter R. Franke naceu en 1926 en Lüdenscheid, en Westfalia, durante a efémera República de Weimar, e pasou a súa infancia en Baviera. Finalaizada a segunda guerra mundial traballou nas minas de carbón de Peißenberg.
Franke estudou Historia Antiga na Universidade de Múnic, e Historia, Xeografía e Estudos Alemáns na Universidad de Erlangen con Helmut Berve, quen dirixiu o seu doutoramento nesta universidade en 1954, acadado cunha tese sobre o antigo Epiro e o reinado dos Molosos. En 1960 logrou a súa habilitación docente na Universidade de Erlangen cun traballo sobre as moedas de Epiro e exerceu alí como profesor privado de Historia Antiga.
Logo de iniciar a súa traxectoria profesional na Colección Estatal de Moeda de Múnic, en 1964 converteuse en asesor científico da delegación en Atenas do Instituto Arqueolóxico Alemán e en 1967 acadou un posto de profesor na Universidade de Múnic. Ese mesmo ano accedeu á cátedra de Historia Antiga na Universidade do Sarre, que ocupou ata a súa xubilación en 1994. Nesta universidade foi decano da Facultade de Filosofía entre 1983 e 1985.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Actividades sociais e políticas
Implicada na consecución da paz no seu país, persoalmente e como dirixente local e rexional, Luzmila Chiricente Mahuanca participou na loita contra a subversión e na organización de manifestacións pola paz en Satipo, xunto coa acción do Estado e de organizacións da sociedade civil, como o Centro Amazonas de Antropoloxía e Aplicación Práctica (CAAAP), o Instituto de Defensa Xurídica (IDL), o Centro de Investigación para a Amazonia (CIPA) e o Centro Flora Tristán para Mulleres Peruanas, entre outros.
Peter R. Franke
Traxectoria
Como profesor invitado visitou diversas universidades, como Princeton, en Nova York, as de Viena, Budapest, Salónica e Salzburgo.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Actividades sociais e políticas
En 1995 acompañou ao representante das Nacións Unidas, Francis Deng, na súa visita á selva central, a partir deste momento, Luzmila Chiricente foi o contacto de organizacións estatais e ONG para apoiar as súas actividades nas comunidades ashaninka e nomatsiguenga.
Peter R. Franke
Traxectoria
Entre outras sociedades e entidades numismáticas e académicas, Franke foi membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña, da Sociedade Numismática de Baviera, da Sociedade Numismática de Berlín (membro honorario), do Instituto Arqueolóxico Alemán, do Instituto Arqueolóxico de Austria e da Academia de Ciencias de Austria.
Como investigador centrou o seu labor na numismática antiga. Sobre este tema é de salientar a súa publicación de 1964 sobre a moeda grega (Die griechische Münze), amplamente ilustrado con fotografías de Max Hirmer. Sobre numismática antiga participou tamén en senllos traballos das series Die Fundmünzen der römischen Zeit in Deutschland, acerca da moeda da Antiga Roma, e Sylloge Nummorum Graecorum, sobre as cuñaxes da Grecia Antiga.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Actividades sociais e políticas
En 1996, Luzmila Chiricente iniciou unha serie de visitas ás comunidades de Pangoa e do río Tambo para contribuír á educación e formación das mulleres en todo o relacionado cos seus dereitos e, tamén, sobre os dereitos dos nenos e nenas, outro dos obxectivos destes percorridos foi a transmisión dos seus coñecementos sobre a protección dos territorios comunais.
Peter R. Franke
Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Franke ao longo da súa carreira académica:
Sylloge nummorum Graecorum
Estes son os volumes do Sylloge a cargo de Peter R. Franke, editados polo Instituto Arqueolóxico Alemán e o Gabinete Numismático dos Museos Estatais de Berlín:
Luzmila Chiricente Mahuanca
Actividades sociais e políticas
Contribuíu á creación da oficina da Defensoría do Pobo para Asuntos Indíxenas en Satipo.
En 1999 fundou a Federación Rexional de Mulleres Indíxenas Ashaninkas, Nomatsiguengas e Kakintes (FREMANK), ten influencia en 44 comunidades e anexos de cinco distritos da selva central do Perú, o seu labor céntrase na loita contra a violencia doméstica, a desnutrición infantil, a defensa do territorio das invasións de colonos, madeireiros e petroleiras, e os dereitos humanos.
Entre 2002 e 2003, Luzmila participou nos traballos da Comisión da Verdade e Reconciliación (CVR) na provincia de Satipo, acompañando aos encuestadores e traducindo os testemuños recolleitos, sendo nomeada en 2012 membro do Consello de Reparacións, e axudou á elaboración da documentación de miles de nativos e de colonos para a súa inscrición no Rexistro Único de Vítimas.
Foi dinamizadora nos obradoiros “Proceso de Desenvolvemento Local e as Bases”, os obradoiros “Fortalecemento das capacidades da organización indíxena de defensa territorial e creación de capacidades de base para a xestión de conflitos”, dinamizadora no “Foro Zonal Familia Arahuac Selva Central”, no Obradoiro “Na procura da Paz, dereitos consuetudinarios e dereitos humanos: experiencias Asháninkas” e tamén, dinamizadora e tradutora en obradoiros electorais para pobos indíxenas dos distritos de Río Tambo e Río Negro. Algúns destes obradoiros foron organizados e financiados en colaboración co Banco Mundial.
Ademais de Chiricente, Elsa Casancho Peralta, Abelina Ampinti Shiñungari e Ketty Marcelo López son lideresas nas súas comunidades onde impulsaron organizacións para defender os dereitos das mulleres da selva central no Perú para loitar contra o machismo que aínda persiste.
A pesar das dificultades de comunicación entre as comunidades, debido a que a súa localización no territorio sitúaas a quilómetros de distancia, Chiricente coordinou ás mulleres como podía. Utilizaba canoas con pequenos motores ou camionetas para facer chegar os oficios e comunicacións. Posteriormente modernizáronse e empezaron a utilizar a tecnoloxía, aínda que teñen dificultades técnicas pola distancia dalgúns territorios.
Tras a pandemia da COVID-19 durante os anos 2020 e 2021 debilitáronse os seus lazos, xa que se esforzaron no coidado da saúde das súas familias e comunidades, á vez que puxeron a proba os coñecementos de medicamento ancestral.
Participación en congresos nacionais e internacionais
Participou en conferencias, congresos e encontros a nivel rexional, nacional e internacional, algúns deles:
Attenberg
Attenberg é un filme grego de 2010 escrito e dirixido por Athina Rachel Tsangari. O filme foi nomeado para o León de Ouro na 67ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, e Ariane Labed gañou a Coppa Volpi á mellor actriz. Foi rodado na vila de Aspra Spitia, na rexión grega de Beocia. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Premios e recoñecementos
Luzmila Chiricente recibiu un recoñecemento polo seu labor humanitario e desinteresado na defensa dos dereitos cívicos e humanos dos indíxenas, por contribuír a mellorar as súas condicións de vida e escapar da pobreza; e tamén pola súa valente labor social durante a guerra interna (de IDL, da Asociación para os Dereitos Humanos ( APRODEH ), da Defensoría do Pobo, de Amnistía Internacional, do Ministerio da Muller do Perú):
Xenómica comparada
miniatura|380px|Os [[aliñamento de secuencias|aliñamentos de secuencias de xenoma completo son un método típico da xenómica comparada. Este aliñamento de oito xenomas da bacteria Yersinia revela 78 bloques conservados colineares localmente entre os oito taxons. Cada cromosoma foi disposto horizontalmente e os bloques homólogos en cada xenoma móstranse como rexión coas mesmas cores ligadas a través dos xenomas. As rexións que están invertidas en relación a Y. pestis KIM están desprazados baixo un eixe central do xenoma. ]]
A xenética comparada é un campo da investigación biolóxica na cal se comparan as características xenómicas de diferentes organismos. As características xeómicas poden incluír a secuencia de ADN, xenes, orde dos xenes, secuencias regulatorias e outros puntos de referencia estruturais xenómicos. Nesta rama da xenómica, compáranse grandes partes do xenoma ou o xenoma completo resultantes dos proxectos xenoma para estudar semellanzas e diferenzas biolóxicas básicas así como as relacións evolutivas entre organismos. O principio básico da xenómica comparada é que as características comúns de dous organismos serán a miúdo codificadas por ADN que está conservada evolutivamente entre eles. Por tanto, as estratexias da xenómica comparada empezan facendo algunha forma de aliñamento de secuencias xenómicas e buscando secuencias ortólogas (secuencias que comparten unha ascendencia común) nos xenomas aliñados e comprobando en que medida estas secuencias están conservadas. Baseándose nisto, infirense a evolución do xenoma e a molecular e isto, á súa vez, pode poñerse en contexto, por exemplo, na evolución fenotípica ou na xenética de poboacións.
Empezou virtualmente axiña que se puido dispoñer, en 1995, dos xenomas completos de dous organismos (que foron os xenomas das bacterias Haemophilus influenzae e Mycoplasma genitalium), e agora a xenómica comparada é un compoñente estándar da análise de cada nova secuencia de xenómica. Coa exposición no número de proxectos xenoma debido aos avances nas tecnoloxías de secuenciación do ADN, especialmente os métodos de secuenciación de seguinte xeración a finais da década do 2000, este campo fíxose mais sofisticado, facendo posible tratar con moitos xenomas nun só estudo. A xenómica comparada revelou a existencia de grandes niveis de similitude entre organismos estreitamente relacionados, como os humanos e os chimpancés e, máis sorprendentemente, a semellanza entre organismos que teñen unha relación moi distante, como humanos e o lévedo Saccharomyces cerevisiae. Tamén mostrou a extrema diversidade da composición xénica en diferentes liñaxes evolutivas.
Historia
A xenómica comparativa ten as súas raíces na comparación dos xenomas de virus que se empezou a facer a inicios da década de 1980. Por exemplo, comparáronse os pequenos virus de ARN que infectan animais (picornavirus) e plantas (virus do mosaico de Vigna unguiculata) e viuse que compartían unha similitude de secuencia significativa e, en parte, a orde dos xenes. En 1986, publicouse o primeiro estudo xenómico comparativo a grande escala que comparaba os xenomas do virus da varicela-zóster e do virus de Epstein-Barr, que contñan máis de 100 xenes cada un.
A primeira secuencia xenómica completa dun organismo celular foi o da bacteria Haemophilus influenzae Rd, que se publicou en 1995. O segundo artigo de secuenciación dun xenoma bacteriano que apareceu foi o da pequena bacteria parasita Mycoplasma genitalium publicado ese mesmo ano. Empezando por ese artigo, os informes de novos xenomas levaron inevitablemente a facer estudos de xenómica comparada.
Illa Bolshoy Zayatsky
miniatura| Vista da ermida de San Andrés A illa Bolshoy Zayatsky (en ruso: Большой Заяцкий Остров, "Illa da Gran Lebre") é unha illa do Mar Branco. É unha das seis illas principais que comprenden o arquipélago Solovetsky. A illa é famosa pola súa historia e natureza. Na prehistoria, a illa foi utilizada como santuario pola poboación indíxena costeira. A mediados do século XVI os monxes do mosteiro de Solovetsky organizaron un porto de tránsito nesta illa que máis tarde se converteu na ermida de San Andrés. Hoxe en día, a illa é un territorio protexido con memorias históricas de varias épocas. Desde 1992 está catalogado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO como parte do complexo do mosteiro de Solovetsky.
Xeografía
A illa Bolshoy Zayatsky está situada a 2 km ao suroeste da illa central do arquipélago. A súa superficie é de 1.25 km2. Do mesmo xeito que outras illas desta rexión, formouse hai aproximadamente 9000 anos por un glaciar en retirada. A illa ten características típicas da paisaxe da tundra, pero está situada fóra da zona de permafrost. Hai dous pequenos outeiros a cada lado da illa, cada un duns 30 metros de altura.
Xacemento arqueolóxico
miniatura| Grupo de mámoas de pedra Hai un número importante de construcións de pedra feitas polo home, sobre todo labirintos e mámoas de pedra. Estes labirintos non son exclusivos da illa Bolshoy Zayatsky e tamén se poden atopar noutras illas do arquipélago Solovetsky. Hai 35 labirintos no arquipélago Solovetsky e 13-14 deles están situados na illa Bolshoy Zayatsky xunto a máis de 600 montículos de pedra, o que suxire un significado particular deste lugar para unha poboación prehistórica.
Xenómica comparada
Historia
Xenomas eucariotas. O lévedo de panadaría Saccharomyces cerevisiae foi o primeiro eucariota do que se publicou a secuencia xenómica completa, en 1996. Despois da publicación do xenoma do verme nematodo Caenorhabditis elegans en 1998 e xunto co da mosca do vinagre Drosophila melanogaster en 2000, Gerald M. Rubin e o seu equipo publicaron un artigo titulado "Comparative Genomics of the Eukaryotes" ("Xenómica comparativa dos eucariotas"), no cal comparaban os xenomas dos eucariotas D. melanogaster, C. elegans e S. cerevisiae, así como o do procariota H. influenzae. Ao mesmo tempo, Bonnie Berger, Eric Lander, e os seus equipos publicaron un artigo sobre a comparación dos xenomas completos dos ratos e humanos.
Coa publicación de grandes xenomas de vertebrados na década de 2000, incluíndo o humano, o do peixe Takifugu rubripes e o do rato doméstico, liberáronse os resultados precomputados de comparacións de grandes xenomas que se podían descargar e visualizar nun buscador de xenomas. En lugar de realizar as súas propias análises, a maioría dos biólogos podían acceder a estas grandes comparacións entre especies e evitar os inconvenientes prácticos causados polo tamaño dos xenomas.
Illa Bolshoy Zayatsky
Xacemento arqueolóxico
Unha versión moi estendida consideraba a illa Zayatsky como un lugar de enterramento, pero a escavación dun dos labirintos a principios dos anos 30, así como o desmantelamento de varios túmulos na década de 1980 non proporcionaron ningún resultado que probase tal afirmación. Outra teoría consideraba que os labirintos eran construídos para marcar a entrada ao Saiva, a terra dos mortos na mitoloxía saami.
Xenómica comparada
Historia
Os métodos de secuenciación de seguinte xeración, que se empezaron a usar en 2007, produciuse unha enorme cantidade de datos xenómicos e isto permitiu xerar á vez múltiples secuencias xenómicas borrador (procariotas). Estes métodos poden tamén revelar rapidamente polimorfismos dun só nucleótido, insercións e delecións mapando lecturas non ensambladas contra un xenoma de referencia ben anotado e así proporcionar unha lista de posibles diferenzas xénicas que poden ser a base de calquera variación funcional entre cepas.
Illa Bolshoy Zayatsky
Xacemento arqueolóxico
Segundo a última hipótese, só se estima que dous labirintos teñen uns 2000 anos de antigüidade mentres que os outros sete foron construídos no período baixomedieval anterior á fundación do mosteiro.
Séculos XVI-XIX
Despois da fundación do mosteiro Solovetsky, a recta entre as illas Bolshoy e Maly Zayatsky foi utilizada polos mariñeiros que esperaban que un vento xusto entrase na baía da Prosperidade na illa principal. A mediados do século XVI o abade Filipe II (Kolychev) mandou construír un porto de pedra para dar abrigo aos barcos de peregrinos e mercantes. Foi o primeiro e, durante máis de 150 anos, o único porto de pedra de Rusia.
Xenómica comparada
Principios evolutivos
Unha característica básica da bioloxía é a evolución. A teoría evolutiva é tamén o fundamento teórico da xenómica comparativa e ao mesmo tempo os resultados da xenómica comparativa enriqueceron dunha forma sen precedentes e desenvolveron a teoría da evolución. Cando se comparan dúas ou máis secuencias xenómicas, poden deducirse as relacións evolutivas das secuencias nunha árbore filoxenética. Baseándose nunha variedade de datos xenómicos biolóxicos e no estudo de procesos de evolución vertical e horizontal, pódense comprender as partes vitais da estrutura xénica e da súa función regulatoria.
Mozos sicarios
Mozos sicarios (en Mercury Plains) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Charles Burmeister e protagonizado por Scott Eastwood, Angela Sarafyan e Nick Chinlund. Grindstone Entertainment Group adquiriu os dereitos estadounidenses do filme, e foi distribuído por Lionsgate Home Entertainment. Eastwood interpreta a un vagabundo estadounidense contratado en México para loitar contra os cárteles da droga.
Xenómica comparada
Principios evolutivos
A similitude dos xenomas relacionados é a base da xenómica comparativa. Se dúas criaturas teñen un antepasado común recente, as diferenzas entre os xenomas das dúas especies evolucionaron do xenoma do antepasado. Canto máis próxima é a relación entre os dous organismos, maiores son as semellanzas entre os seus xenomas. Se hai unha relación próxima entre eles, entón os seus xenomas presentarán un comportamento linear (sintenia), concretamente algunhas das secuencias xenéticas estararán conservadas. Así, as xecuencias xenómicas poden utilizarse para identificar a función xénica ao analizar a súa homoloxia (similitude de secuencia) con xenes de función coñecida.
Illa Bolshoy Zayatsky
Séculos XVI-XIX
Nese mesmo período instaláronse preto do porto unha vivenda e unha casa de cociña. En 1691, unha pequena capela de madeira foi levada á illa Bolshoy Zayatsky desde a illa Bolshoy Solovetsky.
Xenómica comparada
Principios evolutivos
O xene [[FOXP2 humano e a súa conservación evolutiva móstrase nun aliñamento múltiple (na figura do fondo) nesta imaxe do UCSC Genome Browser. Nótese que a conservación tende a agruparse arredor das rexións codificantes (exóns). |miniatura]] As secuencias ortólogas son secuencias relacionadas de diferentes especies: un xene existe na especie orixinal, a especie divídese en dúas especies (especiación), así que os xenes das novas especies son ortólogos da secuencia que había na especie orixinal. As secuencias parálogas están separadas por clonación xénica (duplicación xénica): se un xene particular do xenoma se copia, entón a copia das súas secuencias é paráloga do xene orixinal. Un par de secuencias ortólogas denomínase par ortólogo (ortólogos); un par de secuencias parálogas denomínase par colateral (parálogos). Os pares ortólogos xeralmente teñen unha función idéntica ou similar, o cal non é necesariamente o caso dos pares colaterais, porque nos pares colaterais as secuencias tenden a evolucionar adquirindo diferentes funcións.
Mozos sicarios
Estreouse en galego o 10 de maio de 2022 a través da TVG. Foi traducido ao galego por Adrián Ramos e o director de dobraxe foi Andrés Bellas.
Xenómica comparada
Principios evolutivos
A xenómica comparada aproveita tanto as semellanzas coma as diferenzas nas proteínas, ARN e rexións regulatorias de diferentes organismos para inferir como actuou a selección sobre estes elementos. Os elementos que son responsables das semellanzas entre diferentes especies deberían estar conservados ao longo do tempo (selección estabilizante), mentres que os elementos responsables das diferenzas entre especies deberían ser diverxentes (selección positiva). Finalmente, os elementos que non son importantes para o éxito evolutivo do organismo non serán conservados (a selección é neutra).
Illa Bolshoy Zayatsky
Séculos XVI-XIX
En 1702, o mosteiro de Solovetsky foi visitado por Pedro o Grande, que naquel momento dirixía unha guerra contra Suecia polo control do mar Báltico. Durante a súa visita de 10 días ordenou reconstruír a capela na igrexa e consagrala en nome do apóstolo Andrés. Segundo unha lenda, a bandeira de San Andrés fora consagrada aquí antes de que Pedro partise cara á costa de Carelia.
Xenómica comparada
Principios evolutivos
Un dos obxectivos importantes neste eido é a identificación dos mecanismos da evolución do xenoma eucariota. Porén, adoita ser complicado pola multiplicade de eventos que tiveron lugar ao longo da historia de liñaxes individuais, deixando só trazas distorsionadas e superpostas no xenoma de cada organismo vivo. Por esta razón os estudos de xenómica comparada de pequenos organismos modelo (por exemplo o modelo Caenorhabditis elegans e o estreitamente relacionado Caenorhabditis briggsae) son de grande importancia para aumentar a nosa comprensión dos mecanismos xerais da evolución.
Illa Bolshoy Zayatsky
Séculos XVI-XIX
Mentres Pedro estaba nas illas Solovetsky, miles de campesiños construían unha estrada a través do bosque de Carelia. Cando rematou o camiño, Pedro o Grande levou as súas tropas a Onega e despois ao lago Ladoga. En 1702 e 1703 capturou dúas importantes fortalezas suecas do río Neva (Nöteborg e Nyenskans) e fundou a fortaleza de Pedro e Pablo que deu a luz á cidade de San Petersburgo.
En 1854, despois dun bombardeo infructuoso do mosteiro, os mariñeiros ingleses desembarcaron na illa Bolshoy Zayatsky para repoñer auga e alimentos. Durante un destes desembarcos saquearon a igrexa levando varias campás e outros elementos da igrexa como recordo. En 1912, en vésperas da Primeira guerra mundial, as campás foron devoltas ao mosteiro con escusas por unha delegación inglesa.
Xenómica comparada
Aliñamento de secuencias
Os aliñamentos utilízanse para captar información sobre secuencias similares como os antepasados, a descendencia evolutiva común ou unha común estrutura e función. Os aliñamentos poden facerse tanto para secuencias xenéticas coma proteicas. Os aliñamentos consisten en aliñamentos locais ou globais por pares e aliñamentos de secuenias múltiples. Un xeito de encontrar aliñamentos globais é usar un algoritmo de programación dinámico chamado algoritmo de Needleman–Wunsch. Este algoritmo pode modificarse e usarse para atopar aliñamentos locais. miniatura|288x288px|Exemplo dunha árbore filoxenética creada a partir dun aliñamento de 250 secuencias de proteínas espícula únicas da familia dos Betacoronavirus.
Illa Bolshoy Zayatsky
Século XX
miniatura| Labirinto de pedra no inverno En 1920 os bolxeviques chegaron ás illas Solovetsky e pecharon o mosteiro con todas as súas ermidas. Desde 1923, a illa Bolshoy Zayatsky pasou a formar parte do campo de Solovetsky de propósito especial. A illa foi utilizada como prisión penal para mulleres, pero a información sobre este período é escasa.
Xenómica comparada
Reconstrución filoxenética
Outro método computacional de xenómica comparada é a reconstrución filoxenética. Utilízase para describir as relacións evolutivas en termos de devanceiros comúns. As relacións represéntanse xeralmente nunha árbore chamada árbore filoxenética. De xeito similar, a teoría coalescente é un modleo retrospectivo para rastrexar alelos dun xene nunha poboación ata unha soa copia ancestral compartida polos membros da poboación. Isto tamén se coñece como o antepasado común máis recente. A análise baseada na teoría da coalescencia trata de predicir a cantidade de tempo entre a introdución dunha mutación e un particular alelo ou distribución xénica nunha poboación. Este período de tempo é igual ao tempo que hai que existiu o antepasado común máis recente. As relacións de herdanza visualízanse en forma similar a unha árbore filoxenética. A coalescencia (ou xenealoxía dos xenes) pode visualizarse usando dendrogramas. miniatura|380x380px|Exemplo de bloque e rotura de [[sintenia. Os xenes localizados nos cromosomas de dúas especies denótanse con letras. Cada xene está asociado cun número que representa a especie á que pertencen (especies 1 ou 2). Os xenes ortólogos están conectados por liñas descontinuas e os xenes sen unha relación ortóloga son tratados como ocos nos programas de sintenia. ]]
Mapas xenómicos
Un método adicional en xenómica comparada é o mapado xenético. No mapado xenético a visualización da sintenia é un modo de ver a conservación da orde dos xenes nos cromosomas. Utilízase xeralmente para cromosomas de especies relacionadas, ambas as dúas orixinadas a partir dun antepasado común. Este e outros métodos poden botar luz sobre a historia evolutiva. Un estudo recente usou a xenómica comparada para reconstruír 16 cariotipos ancestrais na filoxenia dos mamíferos. A reconstrución computacional mostra como os cromosomas se rearranxaron durante a evolución dos mamíferos. Proporciona información sobre a conservación de rexións seleccionadas a míúdo asociadas con procesos de control do desenvolvemento. Ademais, axudou a comprender a evolución dos cromosomas e enfermidades xenéticas asociadas con rearranxos do ADN. alt=Os cadrados verdes sólidos indican cromosomas de mamíferos mantidos como un só bloque de sintenia (ou como un só cromosoma ou fusionados con outro MAM), con tons de cor que indican a fracción do cromosoma afectado por rearranxos intracromosómicos (os tons máis claros son os máis afectados). Os bloques divididos demarcan os cromosomas de mamíferos afectados por rearranxos intercromosómicos. Os triángulos (verdes) superiores mostran a fración dos cromosomas afectados por rearranxos intracromosómicos e os triángulos (vermellos) inferiores mostran a fracción afectada polos rearranxos intercromosómicos. As relacións sinténicas de cada MAM co xenoma humano danse á dereita do diagrama. MAMX aparece dividido na cabra porque o seu [[cromosoma X está ensamblado como dous fragmentos separados. BOR, cromosoma do antepasado boreoeuterio; EUA, cromosoma do antepasado de Euarchontoglires; EUC, cromosoma do antepasado de Euarchonta; EUT, cromosoma do antepasado euterio; PMT; cromosoma do antepasado de Primatomorpha; PRT, cromosoma do antepasado de primates (Hominidae); THE, cromosoma do antepasado de terios.|miniatura|327x327px|Imaxe do estudo Evolución do cariotipo de mamíferos ancestral e rexións sinténicas. É unha visualización da historia evolutiva dos cromosomas reconstruídos de mamíferos baseada na liñaxe humana. |center]]
<!--
Copy number polymorphism
Before the invention of whole genome sequencing and gene chip technology, limited by high-throughput DNA genome copy number detection means, within the scope of the whole genome copy number polymorphism (copy number polymorphism, CNP), people know very little about the number and distribution. In 2004, a number of "human genome project" research bases in the world accidentally found that in the phenotypes of normal population, there are some differences in some gene copy numbers between different individuals, some people lost a lot of gene copy, while others have extra, extend the copies of the gene, the researchers call this phenomenon of “polymorphic gene copy number". It was because the CNP that caused the different between individuals such as disease, appetite and efficacy. Research shows that it has average 11 differences between 2 individuals, the average length of CNP is 465 KB, of which more than half of the CNP are repeated in more than one individual, and often in other types of chromosome rearrangement nearby.
Intraspecific comparative genomics
With same population in genome，there are a lot of mutation and polymorphism, because of these differences in the genome sequence constitutes the different disease susceptibility and genetic basis of different reactions to drugs and environmental factors in individuals and groups. -->
Ferramentas
Están desenvolvéndose rapidamente ferramentas computacionais para analizar secuencias e xenomas completos debido á dispoñibilidade de grandes cantidades de datos xenómicos. A mesmo tempo, as ferramentas de análise comparativa están a ser melloradas. Nos retos sobre as análises, é moi importante para visualizar os resultados comparativos.
A visualización da conservación de secuencias é un duro traballo de análise de secuencias comparativa. É moi ineficaz examinar o aliñamento de longas rexións xenómicas longas manualmente. Os buscadores de xenoma de Internet proporcionan moitas ferramentas útiles para investigar as secuencias xenómicas debido a integrar toda a información biolóxica baseada en secuencias sobre rexións xenómicas. Cando extraemos grandes cantidades de datos relevantes bioloxicamente, poden ser moi doados de usar e levan menos tempo.
Unha vantaxe de utilizar ferramentas on line é que estes sitios web están a ser desenvolvidos e actualizados decote. Hai moitas novas configuracións e contidos que poden usarse on line para mellorar a eficiencia.
Agricultura
A agricultura é un campo que recolle os beneficios da xenómica comparada. Identificar os loci de xenes vantaxosos é un paso clave na mellora vexetal, que son optimizados para que teñan un maior rendemento, rendibilidade económica, calidade e resistencia a enfermidades. Por exemplo, un estudo de asociación de xenoma completo realizado en 517 variedades naturais de arroz revelou 80 loci asociados con varios tipos de rendemento agronómico, como o peso dos grans, o contido en amilosa e a tolerancia á seca. Moitos dos loci non foran caracterizados previamente. Esta metodoloxía non só é poderosa, senón tamén rápida. Os métodos anteriores para identificar loci asociados co rendemento agronómico requirían varias xeracións de cultivo coidadosamente monitorizado das cepas parentais, un esforzo que leva moito tempo que é innecesario para estudos de xenómica comparada.
Desenvolvemento de vacinas
O campo da medicina tamén se beneficia do estudo da xenómica comparada. Nunha estratexia coñecida como vacinoloxía inversa, os investigadores poden descubrir antíxenos candidatos para o desenvolvemento de vacinas analizando o xenoma dun patóxeno ou familia de patóxenos. Aplicar unha estratexia de xenómica comparada analizando os xenomas de varios patóxenos relacionados pode levar ao desenvolvemento de vacinas que son multiprotectoras. Un equipo de investigadores empregou esa estratexia para crear unha vacina universal para estreptococos do grupo B, un grupo de bacterias responsables de graves infeccións neonatais. A xenómica comparada pode tamén usarse para xerar especificidade nas vacinas contra patóxenos que están estreitamente relacionados con microorganismos comensais. Por exemplo, utilizouse unha análise xenómica comparativa de cepas do comensal e patóxenas de E. coli para identificar xenes específicos de patóxeno como base para atopar antíxenos que orixinan unha resposta inmune contra cepas patóxenas pero non contra as comensais. En maio de 2019, usando o Global Genome Set, un equipo do Reino Unido e Australia secuenciou miles de illamentos recollidos globalmente de esteptococos do grupo A, proporcionando posibles etiquetas para desenvolver unha vacina contra o patóxeno, tamén coñecido como S. pyogenes.
miniatura|Compáranse os loci do [[receptor de célula T|TCR humanos (H, arriba) e rato (M, abaixo), cos elementos TCR en vermello, os xenes non TCR en púrpura e os segmentos V en laranxa, outros elementos TCR en vermello. M6A é unha posible metiltransferase; ZNF é unha proteína dedo de cinc; OR son xenes de receptor olfactorio; DAD1 é o defensor contra a morte celular. Os sitios de pseudoxenes procesados específicos de especie móstranse como triángulos grises. Ver tamén o número de acceso a GenBank AE000658-62. Modificado a partir de Glusman et al. 2001. ]]
Modelos de ratos en inmunoloxía
As células T (tamén chamadas linfocitos T ou timocitos) son células inmunitarias que crecen a partir de células nais da medula ósea. Axudan a defender o corpo de infeccións e poden loitar contra o cancro. Debido ás súas características morfolóxicas, fisiolóxicas e xenéticas as semellanzas entre humanos, ratos e ratas, estas foron durante moito tempo as especies preferidas para a investigación biomédica en modelos animais. A investigación en medicina comparada está dándonos a capacidade de usar información dunha especie para comprender o mesmo proceso noutras. Podemos obter novos coñecementos en vías moleculares comparando as células T humanas e de ratos e os seus efectos no sistema inmune utilizando xenómica comparada. Para comprender os seus receptores de células T (TCRs) e os seus xenes, Glusman realizou investigacións sobre a secuenciación dos loci TCR de humanos e ratos. Os xenes TCR son ben coñecidos e serven como unha fonte significativa para estudar a xenómica funcional e comprender como contribúen os xenes e rexións interxénicas do xenoma aos procesos biolóxicos.
Os receptores inmunes de células T son importantes para estudar o mundo dos patóxenos no sistema inmunitario celular. Unha das razóns para secuenciar os loci TCR humanos e de ratos era emparellar as secuencias da familia de xenes ortólogos e descubrir as áreas conservadas usando xenómica comparada. Pénsase que estes reflectirían dous tipos de información biolóxica: (1) exóns e (2) secuencias regulatorias. De feito, con este método poderían identificarse a maioría dos exóns V, D, J, e C. As rexións variables están codificadas por múltiples elementos do ADN únicos que son recolocados e conectados durante a diferenciación das células T: elementos variable (V), de diversidade (D) e de unión (J) [Figura 1]. Porén, varios bloques conservados non codificantes curtos están en gran medida agrupados no xenoma de humanos e ratos nunha rexión de 200 bp [Figura 2]; identificáronse os chamados amplificadores 3′ (enhancers) no TCR, e unha rexión conservada de 100 bp no intrón J do rato viuse seguidamente que tiña unha función regulatoria.
As comparacións de secuencias xenómicas dentro de cada sitio físico ou localización dun xene específico nun cromosoma (locus) e a través de especies permite a investigación doutros mecanismos e outros sinais regulatorios. Suxeriuse unha nova hipótese sobre a evolución dos TCRs, que terá que ser comprobada (e mellorada) por comparación co complemento do xene TCR doutras especies de vertebrados. Unha investigación xenómica comparativa de humanos e ratos permitirá o descubrimento e anotación de moitos outros xenes, así como a identificación noutras especies de secuencias regulatorias.
Investigación
A xenómica comparada tamén abre novos camiños noutras áreas de investigación. Como a tecnoloxía de secuenciación do ADN se fixo mais accesible, o número de xenomas secuenciados foi crecendo. Co crecente depósito de datos xenómicos dispoñibles, a potencia da inferencia da xenómica comparativa medrou tamén.
Un caso notable deste incremento da potencia pódese ver nunha investigación recente sobre primates. Os métodos xenómicos comparativos permitiron reunir información sobre variación xenética, expresión diferencial de xenes e dinámica evolutiva en primates que era indiscernible usando datos e métodos previos.
Illa Bolshoy Zayatsky
Século XX
Desde 1922 até 1939 (feche do campamento), a igrexa de San Andrés foi unha reserva protexida polo estado. Durante case 50 anos despois do feche do campamento, os edificios da ermida foron mal utilizados ou descoidados. As obras de conservación e restauración comezaron só a principios da década de 1990. Na actualidade, a maior parte das obras de restauración están rematadas. O interior da igrexa foi recreado polo mosteiro Solovetsky e un novo iconostasio foi colocado alí en 2015. A illa non ten unha poboación permanente pero durante a tempada turística, dous gardiáns (un do museo e outro do mosteiro) residen alí.
A Cova, A Pontenova, A Pontenova
A Cova é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Goios, A Pontenova, A Pontenova
Goios é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Foxas, A Pontenova, A Pontenova
Foxas é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.