cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiestra
Elementos que a compoñen
dereita|miniatura|230px|Partes do van sinalados nunha fiestra do [[Convento de Santa Clara de Santiago de Compostela.]] miniatura|Fiestra da Casa Xammar, en [[Lleida.]] O oco ten verticais que o enmarcan lateralmente, por unha parede de grande altura, peitoril, e por un lintel ou por un arco que o pecha pola parte superior. Tanto o lintel como, no seu caso, o arco, teñen por misión soportar as cargas que produce a parte de muro ou parede que gravita sobre o oco e transmitilas ás xambas.
O mecanismo de peche componse dun marco ou bastidor suxeito ás caras interiores do oco, ó que, á súa vez, se fixan mediante ferraxes axeitados ás batentes, xeralmente acristaladas con vidro.
Funcionalidade
Por último, outra das funcións que cumpre a fiestra é a de permitir as vistas a través dela. É moi común desexar ver cara o exterior sen que desde fóra se poida ver o que hai ou sucede dentro; unicamente é posible logralo con vidros altamente reflectantes baixo unhas condicións lumínicas determinadas. Dado que estas condicións varían, o efecto producido pode ser inverso ó desexado. Un exemplo son os chamados espellos-espía. Estes espellos actúan reflectindo as imaxes na cara do vidro con maior luminosidade. Na cara con menos luminosidade, un espectador pode ver a través do vidro o que sucede ó outro lado. En cambio, ó variar as condicións lumínicas, ambos lados permiten ver o que hai detrás aínda que con certa dificultade, debida á reflexión en ambas caras. miniatura|Fiestra nunha típica casa galega. Contribúen tamén á funcionalidade os variados modos en que poden manobrar as follas dunha fiestra. Baixo este punto de vista, e sen ánimo de efectuar unha relación exhaustiva, se cataloga unha fiestra como:
Uso na edificación
O emprego das fiestras nos edificios é xeneralizado desde sempre, aínda que o seu grao de utilización nun mesmo edificio pode oscilar tanto como entre o nada e a totalidade. Algúns tipos de edificios, por razóns de insonorización (teatros de ópera, salas de concertos...), ou ben de focalización da atención (salas de espectáculos), ou por conseguir interiorizar a actividade que neles se desenvolve (grandes almacéns), non posúen fiestra algunha. Isto é posible, entre outras razóns, polos actuais sistemas de acondicionamento de aire que o tratan térmica e hixienicamente.
Pola contra, en edificios de oficinas, por exemplo, é habitual que toda a súa fachada se converta nunha pura fiestra mediante a utilización de «muros cortina» ou outros sistemas de acristalamento integral. Para o caso das vivendas, a dotación de fiestras nas pezas habitables é obrigada por disposición legal. Os regulamentos de habitabilidade adoitan impor non só o seu uso, senón tamén as súas dimensións mínimas, esixindo polo común que a súa superficie non sexa inferior a un décimo da da estancia á que prestan servizo.
Materiais
miniatura|Fiestra con dous faladoiros de pedra, en Padrón, Galiza. Tradicionalmente as fiestras eran de madeira debidamente tratada con pinturas ou vernices que melloraban o seu comportamento e durabilidade á intemperie. Posteriormente se utilizou o aceiro, que tamén precisa dun adecuado tratamento para previr a corrosión. Máis recentemente se xeneralizou o emprego do aluminio en perfiles de moi variada sección; é un metal máis lixeiro que o ferro e non se oxida ante a acción dos axentes atmosféricos, aínda que ten por inconveniente ser máis caro. Ultimamente se tende ó emprego do PVC (policloruro de vinilo), un plástico controvertido, pois, ás súas magníficas cualidades en canto a durabilidade, resistencia, illamento ou lixeireza, únese a da súa alta capacidade tóxica e contaminante ó degradarse ou queimarse.
Ornato
As fiestras, presentes case sempre nas fachadas dos edificios, constitúen un dos elementos primordiais da súa composición estética. Aínda tratándose de simples ocos rectangulares desprovistos de calquera aditamento ornamental, a súa repetición harmoniosa e rítmica, nuns casos, ou, pola contra, a súa aleatoria disposición de aparencia desordenada noutros, adoita producir un efecto de apreciable valor artístico. Este mesmo resultado inténtase conseguir en ocasións dotando á propia fiestra de formas atractivas, incluso dun certo barroquismo exento de calquera funcionalidade que non sexa a decorativa. A fachada meridional do Mosteiro do Escorial é un exemplo do primeiro suposto, mentres que o último caso pode ilustrarse coas románicas fiestras aximeizadas, as góticas caladas de primorosa trazaría, as conopiais isabelinas, as efectistas fiestras angulares, as barrocas, ou as modernistas.
Fulbert de Chartres
Fulbert de Chartres ou St. Fulbert, nado entre 952 e 970 e finado o 10 de abril de 1028, foi bispo de Chartres, amigo e discípulo de Gerbert de Aurillac.
Santo da Igrexa Católica, a súa festividade ten lugar o 10 de abril. É o fundador e a personalidade máis eminente da Escola de Chartres. Sabio de renome, docente en ciencias profanas, teólogo e científico, pasou á historia por ser o mestre de obras da reconstrución da catedral de Chartres, logo do incendio na noite do 7 de setembro de 1020.
Traxectoria
Ignórase o seu lugar de nacemento exacto, así como a data do mesmo, mais estímase que podía ser oriúndo de Picardía, no norte de Francia. O seu nome provén do alemán "volk" - pobo "bert" - brillante, a tradución sería algo así como "brillante do pobo". Ao contrario que os seus predecesores e dos seus sucesores no episcopado de Chartres, todos fillos de familias nobres, Fulbert proviña dunha familia humilde. Foi educado en Reims, onde moi prováblemente recibiu parte da súa formación de parte do arcebispo Gerbert d’Aurillac, futuro papa de nome Silvestre II, coñecido por ser o "Papa do ano mil". Está documentada a súa estadía en Reims ao longo do ano 984. Posteriormente foi enviado a Chartres, onde ensinou durante 20 anos antes de ser nomeado bispo da cidade aos 50 anos (no ano 1007). Alí fundou unha escola de gran sona e notoriedade, a Escola de Chartres, de carácter neoplatónico e neopitagórico, que destacou principalmente en filosofía, matemáticas e astronomía, ademais de teoloxía.
Foi preceptor de Roberto, fillo do rei Hugo Capeto quen máis tarde, xa como rei Roberto II de Francia, coñecido como "o piadoso" o nomearía bispo de Chartres en 1007. Foi un bispo consciente da necesidade de independencia da Igrexa. Foi conselleiro de numerosos príncipes e reis, entre outros de Inglaterra, Hungría e Dinamarca.
Morreu o 10 de abril de 1028. Dende o 10 de abril de 1861, a Igrexa celebra a súa festividade nesta data.
Casaldrigo, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Casaldrigo é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 2 mulleres.
Fulbert de Chartres
Traxectoria
Para Fulbert, o home recibira no seu nacemento a marca divina. A súa doutrina neoplatónica daba ao home unha salientable liberdade de decisión ante o seu creador. Facendo unha interpretación do capítulo terceiro do Xénese que provén de San Agustiño, os neoplatónicos consideraban ao home axente totálmente responsable e, polo tanto, libre nas súas decisións, de pecar ou non pecar e con iso condenarse ou non facelo. O pecado é deste xeito presentado como a desobediencia humana á vontade diviña e o extravío do camiño definido por Deus. Fulbert profesou gran devoción á Virxe, que foi sempre o centro da súa espiritualidade.
Debido tanto ao seu cargo e posición como á súa profunda e extensa formación, Fulbert mantivo contacto constante e directo cos homes máis poderosos da súa época. Neste eido, o seu talento fíxose notar tralo lume da súa catedral en 1020. O seu carismo permitiulle obter financiamento non só dos particulares e gremios da cidade, senón tamén dos grandes de Europa, incluídos algúns soberanos como Canuto o Grande, rei saxón de Dinamarca.
Festival Internacional de Cinema de Hainan
O Festival Internacional de Cinema de Hainan (en 海南岛国际电影节) é un festival de cinema celebrado en Sanya, Hainan, na China. O festival inaugural celebrouse entre o 9 e o 16 de decembro de 2018. O actor Jackie Chan é o seu embaixador promocional.
Xunto con Chan, o festival contou coa presenza de estrelas internacionais do cinema, como o director turco Nuri Bilge Ceylan, a estrela de Bollywood Aamir Khan, e estrelas de Hollywood como Johnny Depp, Nicolas Cage e Mads Mikkelsen. O primeiro filme galardoado no festival co premio principal foi Dying to Survive, sendo o premio presentado por Khan.
Kenny Lawson
Kenny Lawson Jr., nado o 18 de setembro de 1988 en Oceanside (California), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Yamagata Wyverns da B.League xaponesa. Formado na Universidade de Creighton, xoga na posición de pivote cunha altura de 2,05 metros.
Black Wire
Black Wire é unha banda inglesa de post-punk formada en Leeds no ano 2003. O grupo separouse en agosto de 2007 tras publicar un único álbum, pero reformaríase en 2013.
Historia
Black Wire formouse en xaneiro de 2003 e realizou o seu primeiro concerto ás poucas semanas no club Pigs de Leeds. Posteriormente realizou longas xiras con bandas como Bloc Party, The Libertines, Hard-Fi, The Cribs, Kaiser Chiefs e The Futureheads. O seu sinxelo de estreae, "Attack! Attack! Attack!", foi seleccionado pola NME como sinxelo da semana. A comezos de of 2006 a banda realizou unha xira europea e tocou en Italia, Francia e Alemaña, e tamén unha polos Estados Unidos, tocando en San Francisco, Chicago, Os Ánxeles e Nova York. A banda xirou novamente por Europa en xuño de 2007 co grupo londiniense Art Brut.
O título da exitosa canción de Kaiser Chiefs "I Predict A Riot" baseouse nun concerto de Black Wire en 2004, cando a banda tocou novamente no Pigs de Leeds. A súa intensa actuación causou que o público invadise o escenario, momento no cal os gardas de seguridade comezaron a expulsar tanto ao público como a membros do grupo, causando que o batería de Kaiser Chiefs Nick Hodgson exclamase ao dono do local "I predict a riot".
Dan Wilson, que estudara nunha escola artística, deseñou e debuxou as portadas dos tres primeiros sinxelos.
O seu álbum de estrea, Black Wire, foi publicado a principios de 2005 a través de 48 Crash, un selo discográfico que deixaron en 2006 debido a inconsistencias, due to inconsistencies nas contribucións da compañía e na súa ética no traballo. A banda estivo traballando en material novo para ser editado en 2007, pero finalmente separouse en agosto dese ano.
McCabe e Prescott actuaron co nome Lord Auch, mentres que Wilson e Greatorex formaron Televised Crimewave. ämbalasdúas bandas disolvéronse no ano 2010.
En abril de 2020 a banda publicou cancións inéditas gravadas no ano 2006 como o seu segundo álbum, Confetti, a través de Bandcamp.
Stefan Persson
Carl Stefan Erling Persson, nado en Estocolmo o 4 de outubro de 1947, é un empresario sueco, director executivo de H&M entre 1982 e 1997 e o presidente do seu consello de administración desde 1998. É a persoa máis rica de Suecia, e a 32ª do mundo, cunha fortuna estimada en agosto de 2016 en 20.2 mil millóns de dólares.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Estocolmo. Entre 1976 e 1982 foi responsable de H&M no Reino Unido. Persson asumiu o cargo de director executivo en 1982, substituíndo a seu pai e fundador da empresa Erling Persson e en 2009 asumiu o posto de presidente do consello de administración. Persson posúe o 38,40% do capital e ten 70,01% dos votos do consello de administración de H&M. . Con Stefan a compañía expandiuse internacionalmente, primeiro por Europa e logo desde 2000 polos Estados Unidos.
Lousado, Loeda, Piñor
Lousado é un lugar da parroquia de Loeda, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2011 tiña 29 habitantes, dos cales 15 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 38 habitantes.
En Lousado existe unha antiga fábrica de papel inaugurada en 1840.
Domótica
miniatura|Un panel de control doméstico, capaz de controlar a iluminación, termóstato, seguridade, pechaduras e entretemento doméstico.
miniatura|Un panel típico de conexións doméstico. A domótica é a disciplina que se ocupa de estudar a tecnoloxía para mellorar a calidade de vida dos seres vivos, en contornos antropizados.
Historia e características
Esta disciplina naceu no curso da Terceira Revolución Industrial. O termo é un cruzamento das palabras domus (que significa "casa" en latín) e robótica (de robot, que significa escravo en checo)
Un hábitat ou edificio domótico é aquel dotado de automatismos coa finalidade de mellorar a calidade de vida das persoas que viven nese espazo, de xeito que se reduza o traballo doméstico, aumentando a seguranza, racionalizando os diferentes consumos e optimizando os recursos. Un sistema domótico debe ter a ubicuidade suficiente no seu control, teléfono, PDA, PC, Internet etc. Por exemplo, nun edificio domótico, durante o inverno, as persianas poderían subirse automaticamente durante o día, e pola noite baixarían elas soas, aproveitando a luz e a calor solar ao longo do día, favorecendo a optimización do consumo enerxético da edificación. Isto é un exemplo básico, aínda que un bo sistema domótico debe ofrecer infinitas posibilidades de control dunha maneira sinxela.
Control
Todas as ordes que se efectúan nunha casa domótica realízanse a través de diferentes sistemas:
José Otero Gómez
José Otero Gómez, coñecido como O fillo do Pajarillo, nacido no Grove o 22 de marzo de 1933 e finado en Barcelona o 11 de marzo de 2021, foi un mariñeiro e mecánico galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Otero Cacabelos, O Pajarillo, piloto do atuneiro Nuevo Emden onde fuxiron do franquismo os seus irmáns Manuel e Antonio e seu tío Antonio. Marchou do Grove en 1950, navegou por medio mundo, fíxose xefe de mantemento do porto de Antofagasta (Chile), onde xuntou a toda a súa familia, viviu o período da Unidade Popular de Salvador Allende e a ditadura de Augusto Pinochet. Marchou a Barcelona onde morreu.
Pobo chipewyan
Os chipewyan, chippewyan ou dënesųłı̨ne son un pobo na-dené, do grupo atapascano, tamén chamados chpewya. Este nome provén do cree Chepau-wayanuk  ("peles afiadas"), mais eles chamábanse a si mesmos Saw-cssaw-dineh, homes do levante. Dividíanse en numerosas tribos, como os thilanottine, os ethelnedi, os athabasca e os desdekenade.
Demografía
No 1900 eran probablemente uns dous mil quiñentos, segundo a Enciclopedia Británica eran 4.400 en 1980, xuntos cos slave e os yellowknife. Mais segundo o censo canadense do 2000 eran 13.056 persoas así repartidas:
Costumes
Eran veciños dos sarsi e dos cree, e eran os intermediarios comerciais entre os cree e os inuit. Adicábanse á caza e á pesca, aínda que eran tamén belicosos. Valoraban ás mulleres como forza de traballo, e vivían en wigwams de pel de caribú ou ante, cortiza e arbustos. Eran bastante organizados con respecto á caza, vixiando as mandas de caribús dende moitas partes.
Aproveitaban todo do caribú, curtían a pel, curaban a afumaban a carne, e con coas peles facían vestidos.
Historia
No 1717, os ingleses xa construíron o posto comercial de Fort Churchill na baía de Hudson. En 1760-1776 foron visitados por Samuel Hearne, de Fort Churchill, e o seu caudillo, Makonabee, axudoulles a explorar os ríos Coppermine e Slave. En 1789-1793, tamén serviron como guías a Alexander Mackenzie, da Compañía do Noroeste. E no 1788 construíron no seu territorio Fort Chippewyan. Dende 1781 empezaron a chegar ao territorio franceses, que lles vendian armas aos cree. Isto, e a varíola, fixo reducila prosperidade dos chipewyan. No 1858, o relixioso católico de Fort Resolution, Henry Faraud, traduceu o Novo Testamento á súa lingua. Asinaron co Canadá diversos tratados en 1876, 1877, 1899 e 1906. Xunto cos dogrib, os cree e os salteaux (chippewa) forman a Confederación de Primeiras Nacións dos Tratado Seis, pois firmaron en 1871-1877 o sexto tratado coa Colonia do Canadá, segundo o cal se instalaban reservas de 1,5 km2 por familia de cinco membros, tiñan dereitos de caza e pesca, e garantíaselles atencións médicas e pensións. A Constitución de 1982 obviou o tratado cos indios, o que provocou numerosas protestas. Tamén existe un alto índice de desemprego. O personaxe chippewyan máis destacado foi Alex Simeon Janvier.
Rilo, Probaos, Oza-Cesuras
Rilo é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 65 habitantes (35 homes e 30 mulleres).
Confusion Is Sex
Confusion is Sex é o primeiro álbum de Sonic Youth, orixinalmente editado en 1983 polo selo independente Neutral Records. Foi reeditado no ano 1995 pola DGC con máis temas tirados do EP Kill Yr. Idols. A imaxe da portada é un bosquexo feito pola baixista Kim Gordon do guitarrista Thurston Moore. Esta imaxe foi usada en carteis de concertos nas primeiras etapas da banda.
O álbum é a segunda edición da banda, despois do EP Sonic Youth lanzado en 1982. Inicialmente foi concibido como un sinxelo, pero a banda decidiu gravar todas as novas cancións compostas para conformar o álbum.
As cancións do álbum saíron dunha segunda sesión de gravación das mesmas, despois de que as cintas das sesións orixinais fosen borradas accidentalmente cando Thurston Moore ou Lee Ranaldo as transportaron dentro do seu amplificador de guitarra de camiño a unha actuación en Europa, descoñecendo que o imán do altofalante podía borrar as cintas.
A portada do disco é un bosquexo de Thurston Moore feito por Kim Gordon usado no cartel dun dos seus primeiros concertos, o 8 de maio de 1981. A contraportada é a fotocopia dunha fotografía da banda en directo.
Gravación
Confusion Is Sex foi gravado por Wharton Tiers no seu estudio en Chelsea, Manhattan (que establecera no soto dun edificio onde traballaba como supervisor). Gravouse principalmente durante o curto período de Jim Sclavunos como batería da banda, encargándose da meirande parte das baterías do álbum. Cando as sesións estaban a piques de rematar Sclavunos decidiu deixar o grupo e Bob Bert foi convidado a regresar. Bert aparece en "Making the Nature Scene" e a versión ao vivo de The Stooges "I Wanna Be Your Dog". Confusion Is Sex é o único álbum de Sonic Youth no cal o guitarrista Lee Ranaldo toca o baixo, concretamente na canción "Protect Me You".
A letra de "The World Looks Red" foi escrita por Michael Gira da banda Swans, que despois usaría a mesma letra na canción "The World Looks Red/The World Looks Black" do álbum de Swans de 2016 The Glowing Man.
O tema de The Stooges "I Wanna Be Your Dog" gravouse ao vivo o 15 de novembro de 1982 en Raleigh, Carolina do Norte, durante a xira Savage Blunder que a banda realizou con Swans. Ranaldo gravou o tema "Lee Is Free" só na súa casa con dúas gravadoras de cinta.
Juliano Roberto Antonello
Juliano Roberto Antonello, máis coñecido como Juca, nado en Passo Fundo o 19 de novembro de 1979, é un futbolista brasileiro. Xoga de mediocentro defensivo e o seu equipo actual é o Dubai CSC. Na súa estadía de dous anos no FK Partizan foi alcumado coma O bombardeiro brasileiro do Partizán.
Traxectoria
Juca comezou a súa carreira no Internacional de Porto Alegre en 1999, xogando como mediapunta. Sobrino do famoso exjugador e adestrador Paulo César Carpegiani, non tardou en destacar pola precisión e potencia dos seus lanzamentos de falta. Pronto atrasaría a súa posición, pasando a xogar como mediocampista defensivo.
En 2007 é transferido ao Partizán de Belgrado, onde incrementou o seu palmarés con senllos dobretes, vencendo a Superliga e a Copa nas dúas tempadas nas que militou no equipo balcánico. Nelas confirmou a potencia do seu disparo, anotando 10 goles e gañándose o alcume de "o bombardeiro brasileiro".
En maio de 2009 asinou por dúas tempadas polo Deportivo da Coruña, coa misión de cubrir a baixa do canadense Julián de Guzmán. Debutou na primeira división española de fútbol o 29 de agosto dese mesmo ano no estadio Santiago Bernabéu, fronte ao Real Madrid.
Os Coutos, Barrantes, Ribadumia
Os Coutos é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Disco circunestelar
miniatura|350px|thumbtime=50|A estrela [[SAO 206462 ten un disco circunestelar pouco común]]
Un disco circunestelar é un toro ou acumulación con forma de anel de materia composta de gas, po, planetesimais, asteroides ou fragmentos de colisión que está en órbita arredor dunha estrela. Arredor de estrelas máis novas, encóntranse os reservorios de materiais a partir dos que se forman os planetas. Os discos arredor das estrelas maduras indican que a formación de planetesimais tivo lugar aredor de ananas brancas, o que implica que o material planetario sobreviviu durante toda a evolución estelar. Ditos discos poden manifestarse de diversas maneiras.
Estrela xove
miniatura|Os discos circunestelares [[HD 141943 e HD 191089. ]]
Segundo o modelo amplamente aceptado da formación das estrelas, ás veces denominado hipótese nebular, unha estrela xove (protoestrela) está formada polo colapso gravitacional dun embolsamento de materia dentro dunha nube molecular xigante. O material que cae posúe certa cantidade de momento angular, o que ten como resultado a formación dun disco protoplanetario gasoso arredor da estrela xove en rotación. Trátase dun disco circunestelar en rotación de denso gas e po que continúa alimentando a estrela central. Pode conter unha pequena porcentaxe da masa da estrela central, esencialmente en forma de gas, principalmente hidróxeno. A fase de acreción principal dura uns poucos millóns de anos, con taxas de acreción que normalmente están entre 10−7 e 10−9 masas solares por ano (taxas para un sistema típico presentado en Hartmann et al. ).
Arredor do Sistema Solar
miniatura|Representación artística do disco transicional arredor dunha [[estrela xove. ]] As formacións que rodean o Sol no sistema Solar son:
Sistema binario
O gas que cae sobre un sistema binario permite a formación de discos circunestelares e circumbinarios. A formación de tales discos ocorre en calquera sistema binario no cal o gas que cae ten certo grao de momento angular. Unha progresión xeral da formación do disco obsérvase cando se incrementa o momento angular: Unha vez que se formou un disco circunestelar, créanse ondas de densidade espirais no material circunestelar por unha forza de torsión diferencial debida á gravidade binaria. A maioría destes discos fórmanse axisimetricamente ao plano binario, pero é posible en procesos como o efecto Bardeen-Petterson, que un campo magnético desaliñado e a presión de radiación produzan un significativo torcemento ou inclinación nun disco que inicialmente era plano.
Observáronse claras evidencias de discos inclinados nos sistemas Her X-1, SMC X-1 e SS 433 (entre outros), nos que pode verse un bloqueo periódico na liña de visión das emisións de raios X da orde dos 50 a 200 días; moito máis lento que a órbita do sistema binario, que é de aproximadamente 1 día. O bloqueo periódico crese que é o resultado da precesión dun disco circumprimario ou circumbinario, que normalmente é retrógrado á órbita binaria como resultado da mesma torsión diferencial que crea ondas de densidade espirais no disco axisimétrico.
As evidencias de discos circumbinarios inclinados poden verse na xeometría retorta dos discos circunestelares, a precesión de chorros protoestelares, e as órbitas inclinadas de obxectos circumplanetarios (como se ven na eclipsante binaria TY CrA). Para discos que orbitan un sistema binario de razón de masa secundaria-primaria baixa, un disco circumbinario inclinado sufrirá unha precesión ríxida cun período da orde de anos. Para discos arredor dun sistema binario cunha razón de masas de 1, as torsións diferenciais serán dabondo fortes como para rachar o interior do disco formando dous ou máis discos en precesión separados.
Po
miniatura|Nube primordial de gas e po rodeando a estrela xove [[HD 163296. ]] En relación co po, poden existir as seguintes formacións:
Estadios
Os estadios polos que pasa un disco circunestelar refírense á estrutura e a composición principal do disco en diferentes momentos da súa evolución. Estes estadios comprenden as fases cando o disco está composto principalmente de partículas de tamaño subnicrométrico, a evolución destas partículas en grans e obxectos máis grandes, a aglomeración de obxectos máis grandes en planetesimais, e o crecemento e evolución orbital dos planetesimasi orixinando sistemas planetarios, como o noso sistema Solar e o doutras estrelas.
Os principais estadios da evolución de discos circunestelares son:
Disipación e evolución do disco
A disipación do material é un dos procesos responsables da evolución dos discos circunestelares. Xunto coa información sobre a masa da estrela central, a observación da disipación do material en diferentes estadios dun disco circunestelar pode utilizarse para determinar as escalas de tempo implicadas na súa evolución. Por exemplo, as observacións do proceso de disipación en discos de transición (discos con buratos internos grandes) serven para estimar a idade media dun disco circunestelar en aproximadamente 10 millóns de anos.
O proceso de disipación e a súa duración en cada un dos estadios non se comprende aínda ben. Propuxéronse varios mecanismos, con diferentes predicións para as propiedades observadas dos discos, para explicar a dispersión nos discos circunestelares. Algúns dos procesos propostos para explicar a disipación son mecanismos como o decrecemento da opacidade do po debido ao crecemento dos grans, a fotoevaporación de materiais por fotóns de raios X ou UV procedentes da estrela central (vento estelar) ou a influencia dinámica dun planeta xigante formándose dentro do disco.
A disipación é un proceso que ocorre continuamente en discos circunestelares durante a duración da vida da estrela central, e ao mesmo tempo, para o mesmo estadio, é un proceso que está presente en diferentes partes do disco. A disipación pode dividirse en disipación do disco central, disipación do disco medio e disipación do disco externo, dependendo da parte do disco considerada.
A disipación do disco interno ocorre na parte interna do disco (< 0,05 – 0,1 UA). Como é a que está máis preto da estrela, esta rexión é tamén a que está máis quente, polo que o material presente alí normalmente emite radiación na rexión do infravermello próximo do espectro electromagnético. O estudo da radiación emitida polo po moi quente que se encontra nesa parte do disco indica que hai unha conexión empírica entre a acreción desde o disco á estrela e as execcións que se escapan.
A disipación do disco medio ocorre na rexión media do disco (de 1 a 5 UA) e caracterízase pola presenza de material moito máis fino que na parte interna do disco. En consecuencia, a radiación emitida desde esta rexión ten maiores lonxitudes de onda, e corresponde á rexión do infravermello medio, o que fai difícil detectar e predicir a escala de tempo da disipación nesta rexión. Os estudos feitos para determinar dita escala de tempo deron un amplo rango de valores, desde menos de 10 millóns ata 100 millóns de anos.
A disipación do disco externo ocorre en rexións entre 50 e 100 UA, nas que as temperaturas son moito menores e as lonxitudes de onda das radiacións emitidas increméntanse ata a rexión milimétrica do espectro electromagnético. Atopáronse masas medias de po nesta rexión dunhas 10−5 masas solares. Os estudos de discos de residuos máis vellos (107 - 109 anos) suxiren masas de po de só 10−8 masas solares, o que implica que a difusión nos discos externos ocorre en escalas de tempo moi dilatadas.
Como se mencionou anteriormente, os discos interestelares non son obxectos en equilibrio, senón que están evolucionando constantemente. A evolución da densidade de superficie \Sigma do disco vén dada por:
onde r é a localización radial no disco e \nu é a viscosidade na localización r. Esta ecuación asume unha simetría axisimétrica no disco, pero é compatible con calquera estrutura do disco vertical.
A viscosidade no disco, sexa molecular, turbulenta ou doutro tipo, transporta momento angular fóra do disco e a maioría da masa cara ao interior, que finalmente se acreciona sobre o obxecto central. A acreción da masa sobre a estrela \dot{M} en termos de viscosidade do disco \nu exprésase como:
onde r_\text{in} é o raio interno.
Braquiópodos
Os braquiópodos (Brachiopoda, do grego βραχίων brachíōn, "brazo" e πούς, ποδός poús, podós, "pé", que podemos traducir como "pé en forma de brazo") son un filo de animais pertencentes o clado dos lofoforados. Aínda que se describiron máis de 12.000 especies fósiles, só existen unhas 300 especies actuais.
Apareceren no rexistro fósil desde o cámbrico inferior.
Os son animais mariños celomados, protóstomos, bilaterais que posúen un lofóforo e o seu corpo está contido nunha cuncha bivalva (diferente ás que teñen os moluscos lamelibranquios). Son animais de vida sedentaria que viven fixos ao substrato.
Características
As principais características do grupo dos braquiópodos pódense resumir nos seguintes puntos:
Anatomía
miniatura|Morfoloxía dun braquiópodo. miniatura|Spiriferina rostrata.
Os braquiópodos presentan as seguintes características anatómicas:
Clasificación
A clasificación tradicional dos braquiópodos subdivídeos en dúas clases:
Alejo Barja Prieto
Alejo Barja Prieto foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Barja Alonso. Avogado en Mondoñedo. Foi fiscal municipal de Mondoñedo en 1929. Colaborou nos primeiros número da revista Galiza. O 2 de outubro de 1936 foi nomeado vocal da comisión xestora municipal e o 29 de decembro síndico. Continuou como concelleiro e a finais dos anos corenta era o primeiro tenente alcalde. Foi alcalde de Mondoñedo de 1950 a 1959. Foi xefe local do Movimiento até marzo de 1962. Colaborou en El Progreso.
Vida persoal
Casou en 1931 con Fernanda Noguerol Eyré.
Ribeiro FC
O Ribeiro Fútbol Club é un club galego de fútbol do concello de Ribadavia. Actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia.
Casón del Buen Retiro
miniatura|dereita O Casón del Buen Retiro é un dos dous únicos edificios que sobreviviron á destrución do Palacio del Buen Retiro, do que toma o seu nome, en Madrid (España).
Ribeiro FC
Tempada a tempada
{|
Casón del Buen Retiro
Historia e características
Foi construído por Alonso Carbonell en 1637 e deseñado inicialmente como un espazo para salón de baile da Corte de Filipe IV de España.
Desde 1971 é un dos edificios que conforman o Museo do Prado, e durante décadas albergou as súas coleccións de pintura do século XIX (uns 3.000 cadros) así como o Guernica de Picasso. Esta famosa pintura trasladouse ao Museo Reina Sofía en 1992, e o Casón, tras anos de obras, reabriuse como Centro de Estudos en 2009, mentres que as coleccións do XIX se repuxeron na sede principal do Prado grazas á ampliación de Rafael Moneo.
Manuel Ramírez Rodríguez Trujillo
Manuel Ramírez Rodríguez-Trujillo, finado en Vilafranca do Bierzo o día 1 de agosto de 1920, foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde da Coruña de 1899 a finais de febreiro de 1900, cando presentou a súa dimisión por motivos de saúde.
Vida persoal
Casou con Dolores R. Losada Rebellón.
George Eliot
Mary Ann Evans, tamén escrito como Mary Anne ou Marian, e coñecida polo seu pseudónimo George Eliot, nada o 22 de novembro de 1819 e finada o 22 de decembro de 1880, foi unha novelista, xornalista e tradutora británica. Trátase dunha das figuras máis destacadas da era vitoriana. É autora de sete novelas, entre as que figuran Adam Bede (1859), The Mill on the Floss (1860), Silas Marner (1861), Middlemarch (1871–72), e Daniel Deronda (1876), moitas delas contextualizadas na Inglaterra provincial e enfocadas dende un punto de vista realista e psicolóxico. De entre esas obras destaca sobre todo Middlemarch, que foi descrita por Martin Amis e Julian Barnes como a máis importante novela en lingua inglesa.
The Vanishing of Ethan Carter
The Vanishing of Ethan Carter (en Zaginięcie Ethana Cartera) é un videoxogo de 2014, de horror e aventuras desenvolvido e publicado por The Astronauts para Microsoft Windows e PlayStation 4.
Acqui Terme
Acqui Terme, comuna da provincia de Alessandria, Piemonte, Italia. 19 183 habitantes, situada a 156 metros de altitude.
A economía da cidade depende en gran medida do turismo xerado polas termas.
Historia
En orixe foi un asentamento ligur fundado co nome de Caristum.
A cidade foi conquistada polos romanos no 173 a.C. polo cónsul Marco Popilio Lenate, reconstruída co nome de Aquae Statielle como cidade romana. No 109 a.C. aumenta a súa importancia económica cundo foi construída a vía Aemilia Scaurii. A súa importancia prosegue cando menos ata o século II, grazas ás súas termas, consideradas entre as mellores do Imperio.
Coa fin do Imperio romano Acqui sofre un longo período de decadencia, conquistada polos longobardos, forma parte do ducado de Asti.
Arquitectura
Catedral de Santa María Assunta fundada no 989 e consagrada no 1067, é un edificio de cruz latina de cinco naves. Do estilo románico consérvanse as ábsidas e a cripta. Entre o século XVI e o XIX renóvase a decoración interna.
Castelo dos Paleólogos, hoxe sede do museo arqueolóxico, construído no 1056, reconstruído na forma actual no XV por Guillerme VII de Monferrato.
Igrexa da Adoración fundada no século VII polos longobardos. Fondamente transformada no XVIII, quedan da igrexa orixinal a nave principal, as ábsidas e o campanario restan da igrexa orixinal.
Igrexa de San Francisco, neoclásica, fachada con gran tímpano.
Yumi, Yumi, Yumi
Yumi, Yumi, Yumi (Nós, Nós, Nós) é o himno nacional de Vanuatu. Foi escrito e composto por François Vincent Ayssav (nacido en 1955) e adoptado en 1980.
Letra en bislama
Coro:
Yumi, Yumi, Yumi i glat blong talem se,
Yumi, Yumi, Yumi i man blong Vanuatu!
God i givim ples ya long yumi,
Yumi glat tumas long hem,
Yumi strong mo yumi fri long hem,
Yumi brata evriwan!
Coro
Plante fasin blong bifo i stap,
Plante fasin blong tedei,
Be yumi i olsem wan nomo,
Hemia fasin blong yumi!
Yumi save plante wok i stap,
Long ol aelan blong yumi,
God i helpem yumi evriwan,
Tradución ao galego
Coro:
Nós, (nós, nós), estamos felices de proclamar
Nós, (nós, nós), somos a xente de Vanuatu!
Isto ponnos moi contentos.
Somos fortes, somos libres nesta terra;
Todos somos irmáns.
Coro
Temos moitas tradicións
E estamos atopando novos xeitos.
Deberemos ser un só pobo,
Deberemos estar unidos sempre.
Sabemos que hai moito traballo por facer
En tódalas nosas illas.
Que Deus, noso Pai, nos axude!
Primeiro ministro do Canadá
miniatura|dereita|120px|Brazón do Canadá O Primeiro Ministro é o xefe de goberno do Canadá. Esta é a lista dos primeiros ministros do Canadá despois de 1867.
Dodolino Trigo
Dodolino Trigo Paz, finado en Mondoñedo en abril de 1919 foi un agrimensor e xornalista galego.
Traxectoria
Foi director de El Reparador, fundador e director de La Voz de Mondoñedo, e administrador da Sociedad Electricista Mindoniense. Foi concelleiro de Mondoñedo e primeiro tenente alcalde e un dos fundadores da Irmandade da Fala mindoniense en 1917. Morreu en abril de 1919 con 63 anos.
Pazo de Fontán
O Pazo e Pousa de Fontán é unha casa señorial (hoxe en ruínas) situada no lugar e camiño do mesmo nome, na parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar. Levantada entre os séculos XV ou XVI, as súas terras eran confinantes ao sur co río Miñor e atravesadas de leste a oeste pola Levada do Bravo. A casa de dúas plantas, está en estado ruinoso e moi alterada polas sucesivas modificacións xa que foi habitada até finais da década de 1960. Tiña capela baixo advocación de Santa Bárbara, tamén en ruínas.
Arquitectura
esquerda|miniatura|Ruínas dos muros de contención e postes das antigas viñas da Pousa de Fontán. miniatura|O antigo Camiño da Nosa Señora do Norte pasaba polo portalón do Pazo de Fontán. Neste tramo, a histórica calzada tomou o nome do lugar, Camiño de Fontán. O arquitecto e investigador local Antonio Soliño Troncoso fai a seguinte descrición da casa: “Ten planta en forma de L con acceso ao primeiro andar a través de escaleiras pétreas situadas no ángulo interior e mediante un patín-corredor emprazado na fachada nacente. Tamén mantén en pé, se ben a duras penas, os muros da antiga capela á que se accedía directamente dende o interior do predio e, pola porta principal, dende o camiño de orixe medieval á que dá fronte”.
Contaba cunha explotación de viñas da que inda poden verse socalcos, postes e muros de contención nos terreos da antiga pousa.
Capela de Santa Bárbara.
O pazo contaba cunha capela baixo advocación de Santa Bárbara para os oficios relixiosos dos propietarios da casa, aos que tamén concorrían os veciños de Fontán. Na primeira metade do século XX, cando foi visitada polo investigador, José Espinoza Rodríguez, xa estaba convertida nun almacén de apeiros de labranza, pero conservaba un altar cun retablo en forma de tríptico coas imaxes de san Xosé, a virxe María e mais san Xoán Evanxelista.
Na actualidade o pequeno templo está en ruínas inda que o seu microtopónimo foi rescatado e xeolocalizado polo historiador Anxo Rodríguez Lemos durante a recollida de nomes de lugares realizada na parroquia de Mañufe polo Instituto de Estudos Miñoranos e o Concello de Gondomar.
Brasóns
No portalón e na porta de entrada á casa tivo escudo de armas partido dos liñaxes Castro e Acuña, actualmente recolocado noutra vivenda da vila de Gondomar. Distintos autores falan doutro brasón con helmo e cuarteis na fronte da casa. Segundo Espinosa Rodríguez, constituído cos escudos de armas dos Mariño, Airines e Sotomayor. Un traballo máis recente, sinala que ademais destas familias, no devandito escudo estaban tamén presentes as liñaxes dos Miño, Padrón e Barbeito.
Morgado
Os primeiros datos documentais do pazo provén dunha escritura onde se funda morgado, con cabeza nesta casa de Fontán. O escrito con data 8 de decembro de 1571, está asinado polo matrimonio constituído polo entón escribán de Baiona, Gregorio Calzado e a súa dona Inés Fernández de Castro. O morgado abrangue outras propiedades no lugar da Baixa Redonda, Outeiro da Raposa, Forca do Lobo e outras propiedades herdadas por Inés Fernández de Castro do seu avó materno, Álvaro García. Este último foi meiriño do Val Miñor e exerceu a profesión de escribán en Baiona até os primeiros anos do século XVI.
Unha particularidade deste morgado foi o establecemento dunha condición onde se deu prioridade ás mulleres sobre os homes á hora de herdar a liña ou vínculo sucesorio.
Século XVI
O pazo é propiedade do matrimonio formado por Gregorio Calzado e a súa muller Inés Fernández de Castro ao momento de fundar morgado, primeiro documento histórico da casa atopado até o momento.
1578 - Fúndase o morgado con cabeza no Pazo de Fontán.
Século XVII
1603 - María Alonso de Castro, sobriña de Inés, herda o morgado (o matrimonio de Gregorio e Inés non tivo fillos). Ao momento de herdar, María Alonso xa estaba casada (1582) con San Juan Airines Troncoso, fillo de Pedro Airines Troncoso e a súa muller Mayor Fernández de Acuña, señores de Torres Brancas de Camos..
1641 - María de Castro e Acuña, filla máis vella de María e San Juan, herda o morgado. Nesas datas estaba casada con Esteban de Barbeito e Padrón, da casa de Soutoxuste (Redondela). O matrimonio non terá descendencia feminina, polo que o morgado pasará ao primoxénito.
1650 - Juan de Barbeito e Padrón herda o morgado e casa con María de Velasco e Sotomayor.
1674 - Anta Tomasa de Acuña, filla de Juan e María herda o morgado. Contrae matrimonio con Baltasar de Araujo e Sotomayor, Señor da vila de Parderrubias.
Século XVIII
1728 - María Antonia de Castro e Acuña, filla de Tomasa e Juan herda o morgado. Casou con Juan Florencio Romay con quen non tivo descendencia.
1773- María Teresa de Araujo e Mariño de Lobera, sobriña de Tomasa herda o morgado. A nova propietaria casará con José Mariano Gayoso Veloso, da casa de Aldao.
Século XIX
- María Joaquina Gayoso Araujo e Mariño de Lobera, primoxénita do matrimonio de María Teresa e José, herda o morgado. Casou co coronel de milicias Pedro Manuel Miranda e Trelles, marqués de Santa María del Villar e conde de San Román.
- María Gertrudis, filla de María Joaquina e Pedro Manuel herda o morgado. Casou co marqués de Santa Cruz de Marcenado. María Gertrudis morre sen descendencia.
1840 - María Joaquina Miranda, sobriña de María Gerturidis herda o morgado. É filla do irmán de María Gertrudis, Joaquín quen ostenta os títulos de marqués de Santa María del Villar e conde de San Román. María Joaquina Miranda herdará os títulos de condesa de San Román e marquesa da Atalaia de Tui. Da súa presenza no pazo quedou o microtopónimo O Lugar da Marquesa, na fronte norte da casa. Casou con Francisco Xavier Losada Pardo e Figueroa, conde de Maceda. Deste matrimonio naceu Francisca Xaviera Losada e Miranda, marquesa da Atalaia de Tui que finou solteira.
Os Muíños Novos, Barrantes, Ribadumia
Os Muíños Novos é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 51 habitantes (33 mulleres e 18 homes), un menos ca en 2010 e un máis ca en 2005.
Pazo de Fontán
Século XIX
-Joaquina Losada y Torres, sobriña de María Joaquina herda a propiedade do Pazo de Fontán, e o título de marquesa da Atalaia de Tui. Joaquina é filla do novo conde de Maceira, Baltasar Losada e Miranda. A nova herdeira casou con José Quiroga e Losada, fillo de María Losada Miranda, marquesa de Santa María del Villar. Joaquina será a derradeira propietaria por liña familiar do Pazo de Fontán
Século XX
Nas primeiras décadas do século XX o pazo será vendido polos últimos herdeiros, ao médico radicado na Texosa, Andrés Gestal. O médico será propietario do pazo até o seu asasinato o día 3 de setembro de 1927. Dende esa data mantense entre os seus herdeiros.
Século XXI
A principios do s.XXI, as terras do Pazo de Fontán, coñecidas como a Pousa de Fontán foron obxecto dun proxecto de construción de 66 chalés. A derrogación do Plan Xeral de Ordenación Territorial de Gondomar e unha demanda por prevaricación ás autoridades municipais de entón deixou de momento paralizada a obra.
Partido Socialista do Reich
O Partido Socialista do Reich (en alemán: Sozialistische Reichspartei Deutschlands, SRP) foi un partido político alemán fundado en 1949 tras escindirse do Partido do Imperio Alemán o sector máis abertamente nacionalsocialista. Os seus líderes foron Otto Ernst Remer, antigo xeneral do Estado Maior e responsable de abortar o putsch dos oficiais contra Hitler en xuño de 1944 e Fritz Dorls.
O SRP tiña arredor dos 10.000 membros e estaba representado no Parlamento de Baixa Saxonia con 16 escanos (11% dos votos nas eleccións de 1951) e no de Bremen con 8 (7,7% dos votos nas eleccións de 1951). O Reichsfront era o organización paramilitar do PSR. En 1952 o Tribunal Constitucional alemán prohibiu o partido e unha parte importante dos seus membros volveron ao Partido do Imperio Alemán.
Juan Filloy
Juan Filloy Grange, nado en Córdoba (Arxentina) o 1 de agosto de 1894 e finado na mesma cidade o 15 de xullo de 2000, foi un escritor arxentino de ascendencia galega.
Russell Westbrook
Russell Westbrook III, nado en Long Beach (California) o 12 de novembro de 1988, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado polos Seattle SuperSonics no Draft da NBA de 2008 tras formarse na Universidade de California (UCLA).
Juan Filloy
Traxectoria
Fillo de Benito Filloy, orixinario de Cortegada (Silleda) e nai francesa. En 1918 participou na Reforma Universitaria, case ao mesmo tempo que traballaba de debuxante caricaturista. Foi membro da Federación Argentina de Boxeo e dirixiu combates de Luis Ángel Firpo.
Russell Westbrook
Universidade
Criouse na cidade de Hawthorne, no condado dos Ánxeles. Tras acudir ao Instituto Leuzinger en Lawndale, no mesmo condado, Westbrook xogou dúas tempadas na Universidade de California dos Ánxeles. Na súa primeira campaña nos Bruins, os seus minutos de xogo foron moi limitados, facendo unha discreta media de 3,4 puntos e 0,7 asistencias nunha media de 9 minutos por partido. A pesar diso, conseguiu facer dobres-figuras en tres ocasiones. Na seguinte tempada, Westbrook liderou aos Bruins en asistencias (4,3 por partido) e finalizou terceiro en anotación (12,7). Nas Finais Rexionais do Oeste do Torneo da NCAA, eliminaron a Xavier con Westbrook anotando 17 puntos. Xa na Final Four, caeron ante Memphis con outro gran partido de Westbrook (22 puntos). Westbrook foi nomeado Xogador Defensivo do Ano da Pacific Ten Conference, ademais de formar parte do terceiro mellor quinteto da conferencia e do mellor quinteto defensivo da liga.