cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tartaruga mariña común
Reprodución
miniatura|dereita|Desove. As femias reprodúcense por primeira vez entre as idades de 17 e 33 anos, e o seu período de apareamento dura ata seis semanas. Aínda que o comportamento de cortexo non foi examinado a fondo, o dos machos inclúe comportamentos como acariñar co fociño, morder, e mover a cabeza e as aletas. Algúns estudos indican que as femias producen feromonas cloacais para indicar a capacidade reprodutiva. Antes do apareamento, o macho se achega á femia que adoita resistir os seus intentos iniciais de montala. A continuación, o macho e a femia comezan a dar voltas un arredor do outro. Se o macho ten competidores, a femia pode deixar que os machos loiten entre eles. O gañador monta a femia, proceso durante o cal as uñas curvadas do macho adoitan danar a superficie dos ombreiros da coiraza da femia. Mentres que está tratando de copular, os competidores tenden a morder ao macho, lesionando as súas aletas e cola, ás veces ata deixar expostos os ósos. Estas lesións poden obrigar ao macho a desmontar e a súa curación pode tardar semanas.
Durante o período de aniñación, as femias realizan unha media de 3,9 postas de ovos, e logo pasan por un período de quiescencia no cal non producen ovos durante dous ou tres anos. A diferenza doutras tartarugas mariñas, o cortexo e o apareamento non adoitan ter lugar preto da praia de aniñación, senón máis ben ao longo das rutas migratorias entre as zonas de alimentación e de reprodución. Probas recentes indican que a ovulación das femias é inducida polo apareamento. Por medio do acto de apareamento, a femia ovula e os ovos son fecundados polo macho. Isto é un fenómeno moi especial, xa que a ovulación inducida polo apareamento é rara en animais non mamíferos. No Mediterráneo o período de apareamento ten lugar desde finais de marzo ata principios de xuño. A tempada de desove é nos meses de xuño e xullo, pero pode variar segundo a praia de aniñación.
A tartaruga mariña común pode ter paternidade múltiple. A femia ten a capacidade de almacenar o esperma de varios machos nos seus ovidutos ata a ovulación. Cada posta pode ter ata cinco pais distintos, cada un dos cales contribúe con esperma a unha parte da posta. O tamaño da femia ten unha correlación positiva coa paternidade múltiple. Existen dúas hipóteses para explicar esta correlación. Unha postula que os machos prefiren femias grandes pola súa percepción de que teñen unha maior fecundidade. A outra mantén que as femias máis grandes poden nadar con maior velocidade ás zonas de reprodución, e polo tanto teñen períodos de apareamento máis longos.
miniatura|esquerda|Pegadas deixadas na praia pola tartaruga mariña común. Todas as tartarugas mariñas son parecidas no seu comportamento de aniñación básico. Durante a tempada de desove, a femia volve á praia onde naceu para poñer ovos a intervalos de 12 a 17 días. Sae da auga, sobe á praia, e retira a area superficial para formar unha depresión co tamaño do seu corpo. Coas súas patas traseiras, escava un burato onde deposita os ovos. Logo cobren a cámara de ovos e o burato con area, e finalmente regresa ao mar. Este proceso tarda unha ou dúas horas, e prodúcese nas zonas de area abertas ou na parte superior das dunas de area. A selección da zona de aniñación é importante, xa que inflúe nos resultados da posta, tales como a condición física das crías, a proporción de crías que consegue emerxer da area, e a vulnerabilidade ante os depredadores de niños. A media de ovos nas postas de tartaruga mariña común é de 70.
Ameazas
miniatura|Niño de tartaruga mariña común, acordoado como parte dun proxecto de conservación en [[Hilton Head Island.]]
As tartarugas mariñas comúns foron cazadas intensamente pola súa carne e ovos. Malia que a caza diminuíu debido á lexislación internacional que as protexe, aínda se consome carne e ovos de tartaruga nos países onde non se fan cumprir estritamente as leis. En México, por exemplo, os ovos de tartaruga son un prato común, e os habitantes do lugar afirman que os ovos son un afrodisíaco. O consumo de ovos ou carne de tartaruga pode causar doenzas graves debido ás bacterias daniñas que pode conter, como Pseudomonas aeruginosa e Serratia marcescens, e polos altos niveis de metais pesados que se concentran como resultado da bioacumulación.
A costa occidental dos Estados Unidos forma parte dun corredor migratorio esencial para as tarartugas mariñas comúns do Pacífico, polo cal cruzan o Pacífico desde as zonas de aniñación no Xapón ata a costa de California. Por medio de estudos de telemetría descubríronse importantes hábitats de alimentación para os xuvenís situados no centro do Pacífico Norte. Estes hábitats superpóñense con caladoiros para a pesca a grande escala (con redes de deriva no pasado, e con palangre no presente) o que ten como resultado altos niveis de captura accidental destas tartarugas. Moitas destas tartarugas xuvenís concéntranse nas costas de Baixa California Sur, México, onde a pesca costeira a pequena escala aumenta o risco de mortalidade das tartarugas; os pescadores confirmaron a captura accidental de decenas destas tartarugas por día e por barco con aparellos de pesca de fondo. A forma de pesca comercial máis responsable da captura accidental destas tartarugas é a pesca de arrastre dos barcos camaroneiros no golfo de California. Estímase que o ano 2000, entre 2.600 e 6.000 tartarugas mariñas comúns morreron só polo uso de palangre peláxico no Pacífico.
miniatura|esquerda|Tartaruga mariña, afogada ao quedar enredada. No mar aberto, os aparellos de pesca constitúen a maior ameaza para as tartarugas mariñas comúns. Estas enrédanse a miúdo en redes de enmalle ou son capturadas en palangres. Segundo un informe do ano 2009 do Servizo de Pesca dos Estados Unidos, a principal ameaza para estas tartarugas no Pacífico Norte é o afogamento ao quedaren atrapadas en palangres e redes de enmalle. Tamén quedan atrapadas en trampas, nasas, redes de arrastre e son vítimas de dragas. A implantación de dispositivos de exclusión de tartarugas nas redes e noutras trampas pode reducir o número de tartarugas atrapadas accidentalmente.
Cada ano vértense preto de 24.000 toneladas métricas de plástico no océano. As tartarugas inxiren unha ampla gama destes restos flotantes, como bolsas, láminas, gránulos, globos e liñas de pesca abandonadas. As tarartugas poden confundir o plástico con medusas flotantes, un alimento común. O plástico inxerido provoca numerosos problemas de saúde, desde a obstrución intestinal, a unha redución da capacidade de absorción de nutrientes e malnutrición, asfixia, ulceracións, ou fame. Ademais, os plásticos inxeridos liberan compostos tóxicos, como bifenilos policlorados, que poden acumularse nos tecidos internos e afectar aos ovos. Estas toxinas poden levar ao adelgazamento das cascas dos ovos, danos tisulares, ou modificación da conduta natural.
A iluminación artificial nas praias desalenta a aniñación e interfire coa habilidade dos neonatos de dirixirse cara ao mar. As femias prefiren aniñar en praias que non teñen iluminación artificial. Nas praias explotadas, a miúdo fan os niños agrupados en torno a edificios altos, posiblemente porque bloquean as fontes de luz artificial. En condicións normais as crías son atraídas pola reflexión das estrelas e da lúa sobre a superficie da auga do mar. Confundidas pola luz artificial, diríxense terra adentro, lonxe da protección da auga, o que as expón á deshidratación e a depredación cando sae o sol. Cada ano a iluminación artificial causa decenas de miles de mortes entre os neonatos.
A invasión e destrución do hábitat polos humanos é outra ameaza para as tartarugas mariñas. En condicións naturais óptimas, as praias de aniñación son praias de area abertas e largas, que se estenden terra adentro alén da liña da marea alta. Porén, as praias explotadas adoitan ter construcións encima da liña de marea alta e privan ás tartarugas de sitios de aniñación axeitados, obrigándoas a aniñar máis preto de onde chegan as ondas. A urbanización a miúdo causa sedimentación nas praias de area, diminuíndo a súa viabilidade como zona de aniñación. A construción de peiraos e portos deportivos pode destruír os hábitats próximos á costa. O tráfico marítimo e o dragado poden degradar o hábitat e lesionar ou matar ás tartarugas se os barcos chocan con elas.
As variacións anuais das temperaturas climáticas poden afectar á proporción de machos e femias entre os neonatos, xa que a temperatura do niño determina o sexo das crías. As temperaturas elevadas poden facer que os coeficientes de sexo estean nesgados cara ás femias. Sitios de aniñación que foron expostos a temperaturas infrecuentemente cálidas nun período de tres anos, produciron unha proporción de femias do 87 ao 99%. Isto causa preocupación pola relación entre os rápidos cambios da temperatura global e o risco de extinción da poboación de tartarugas mariñas comúns. Un efecto máis localizado é o causado pola construción de edificios altos preto das praias, que reducen a exposición ao sol e reducen a temperatura media da area, o que orixina un cambio nas proporcións de sexos, incrementando a porcentaxe de machos.
Actividades de conservación
miniatura|Tartaruga mariña común que escapa dunha rede a través dun dispositivo de exclusión de tartarugas.
Como esta tartaruga ten unha área de distribución moi extensa, a súa conservación require un esforzo de cooperación internacional.
A convención sobre a conservación das especies migratorias de animais silvestres aplícase tamén á conservación da tartaruga mariña común na costa atlántica de África, e no océano Índico e sueste asiático. No Xapón, a Asociación de Tartarugas Mariñas do Xapón traballa para a conservación destas tartarugas, e en Grecia faino a Sociedade para a Protección da Tartaruga Mariña (ARCHELON). Na illa de Zakynthos, as autoridades gregas non permiten que os avións engalen ou aterren durante a noite para protexer as tartarugas aniñadoras. En Omán a Fundación de Investigación Mariña traballa para a súa conservación. Está tamén protexida polo Anexo 2 do Protocolo relativo ás Áreas e Vida Silvestre Especialmente Protexidas do Convenio de Cartaxena, que trata sobre a contaminación que pode prexudicar aos ecosistemas mariños. No mundo enteiro hai organizacións conservacionistas que traballaron xunto coa industria da pesca de arrastre para desenvolver un dispositivo de exclusión de tartarugas para evitar a captura accidental de tartarugas mariñas. Estes dispositivos son obrigatorios para todos os camaroneiros.
Durante a tempada de aniñación, traballadores e voluntarios de organizacións conservacionistas vixían a costa para identificar niños de tartarugas, e os investigadores científicos tamén saen durante a noite na procura de femias aniñadoras para marcalas, e para retirarlles percebes e tomar mostras de tecidos. Os voluntarios poden, en certas condicións, resituar os niños para protexer os ovos de distintas ameazas, como as mareas altas da primavera e depredadores, e vixían os niños decote para comprobar se houbo alteracións. Despois da eclosión dos ovos, os voluntarios abren o niño para contar os ovos non eclosionados, e as crías mortas. As crías vivas restantes son liberadas ou levadas a instalacións de investigación. En xeral, morren as crías que carecen de vitalidade dabondo como para poder saír do ovo e subir á superficie. Os neonatos utilizan o traxecto do niño ao mar para desenvolver forzas para a natación.
Nos Estados Unidos esta especie foi declarada réptil oficial do estado de Carolina do Sur e tamén réptil oficial de auga salgada do estado de Florida.
Donostia Arena 2016
O Donostia Arena 2016 é un recinto multiusos situado na zona deportiva de Anoeta en Donostia, Guipúscoa (Euskadi). Cunha capacidade para 11.000 espectadores é o lugar no que xoga os seus partidos o Lagun Aro GBC de baloncesto.
Triploblásticos
Os triploblásticos ou triblásticos son animais (metazoos) en cuxo desenvolvemento embrionario temperán se diferencian tres follas embrionarias ou capas de tecido embrionario: ectoderma, endoderma e mesoderma. Esta última está ausente nos diploblásticos, cuxo nome alude á presenza de só dúas follas embrionarias (por exemplo, no caso dos cnidarios).
Donostia Arena 2016
Historia
Esta é a construción estrela do espazo de ocio de Illunbe, no que inicialmente había multitude de locais de hostalaría, multicines etc. Unha das características máis rechamantes deste recinto é a súa cuberta retráctil, que se desprega ou se contrae segundo as necesidades. A súa utilización inicial baseábase nas corridas de touros, pero co paso do tempo ha ir diversificando a súa oferta. Actualmente é o baloncesto o que centraliza a actividade do recinto.
Triploblásticos
Os triblásticos forman un clado, é dicir, suponse que son monofiléticos, xa que se cre que todos derivan dun mesmo antepasado común; é unha característica presente en todos os animais do clado Bilateria (bilaterais), e hai hoxe algúns estudos que propoñen a posíbel triploblastia nun grupo de animais radiados, os ctenóforos.
Donostia Arena 2016
Actividades
A parte do baloncesto no recinto organízanse touradas, concertos de música, campionatos de motos freestyle de motos etc.
Triploblásticos
Véxase tamén
Para información detallada sobre as características, filoxenia e grupos incluídos nos triblásticos véxase:
A Reigosa, Pígara, Guitiriz
A Reigosa é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
Con
O termo con pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Malpica de Tajo
Demografía
Evolución da poboación de Malpica de Tajo dende a década dos 50:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito, dando a alcaldía ó socialista José Gómez Mata :
Timothy Mofolorunso Aluko
Timothy Mofolorunso Aluko, nado en Ilesha en 1918 e finado o 1 de maio de 2010 en Lagos, foi un escritor nixeriano.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia yoruba, estudou na Universidade de Lagos e enxeñería civil na de Londres. Traballo no Ministerio de Obras Públicas ata que se xubilou en 1978. Comezou a publicar contos a fins dos anos 40, pero non foi ata a publicación da súa primeira novela, One Man, One Wife (1959), cando se fixo coñecido.
Orlanda Amarílis
Orlanda Amarílis Lopes Rodrigues Fernandes Ferreira, nada na illa de Santiago en 1924 e finada o 1 de febreiro de 2014, foi unha escritora caboverdiana máis coñecida simplemente como Orlanda Amarílis.
Traxectoria
Filla do primeiro autor dun dicionario creoulo-portugués, estudou en São Vicente e Goa e pedagoxía na Universidade de Lisboa, logo de residir en diferentes países aséntase en Lisboa.
Lista de filmes de Pokémon
Esta é unha lista de longametraxe baseado no anime Pokémon chamado 'Filme ou Película Pokémon' (劇場版ポケットモンスター). Estes filmes están presentando os principais personaxes da serie. A trama de cada película, hai un encontro cun Pokémon lendario e tamén películas tamén son usados para promover o novo pokémon que suporía que aparecen nas novas versións dunha nova franquía de videoxogos. O anime resultou dezaoito películas: os cinco primeiros son situados na serie anime orixinal, a continuación refírense a catro Pokémon: Xeración Avanzada, os outros catro con base na terceira serie Diamante & Perla, tres películas con base na cuarta serie, Best Wishes! e, actualmente, tres na serie XY.
Sociedad Atlética Redondela
A Sociedade Atlética Redondela, tamén coñecida polo seu acrónimo S.A.R. Balonmán, é un equipo de balonmán da vila pontevedresa de Redondela. Por motivos de patrocinio, na tempada 2022-2023 denomínase S.A.R Plastic Omnium o equipo masculino e S.A.R. Rodavigo o feminino. Foi fundado o 6 de agosto de 1963, malia que non se produciu o debut en competicións oficiais até 1964. O seu primeiro presidente foi Pedro Regojo Otero, fundador da empresa téxtil homónima, quen tamén patrocinaba ao equipo.
Na tempada 2022-2023 milita na Primeira Nacional o equipo masculino, e en División de Honor Prata o equipo femenino. Xoga os seus partidos como local no Pavillón municipal de Redondela en Redondela.
Historia
En 1963, cando falar de hóckey ou tenis era sinónimo de ser políglota, un grupo de mozos de Redondela decidiu apostar polos deportes minoritarios. Con fe, como nacen os proxectos humildes, e con poucas horas de sono, logrou instituírse o que desde un comezo se chamou a Sociedade Atlética de Redondela, ou a SAR, familiarmente.
Moitas ilusións, quizais demasiadas, aínda que sexa para comezar de xeito contundente, fixeron desta esperanza unha realidade plural e extensa. A SAR significaba, modestamente, a actividade deportiva e cultural de todo o pobo: campionatos de atletismo ou natación, torneos de xadrez, exposicións de pintura, festivais musicais, etc.
Un ano despois do primeiro empurrón xorde a sección de balonmán, e con ela unha filosofía e un club que perdura aínda hoxe. Cos atrancos económicos propios de calquera inicio, os distintos equipos foron achegando o seu esforzo e compromiso, de tal xeito que na actualidade as novas xeracións de xogadores poden gozar da oportunidade de participar en competicións de grande nivel.
Pouco a pouco foise afianzando como un dos equipos históricos do balonmán galego, e soubo sempre manterse entre os privilexiados. Sen grandes aspiracións económicas logrou, aínda así, fitos importantes: en primeiro lugar, consolidar o seu sitio en Primeira Nacional, e en segundo lugar regalar á súa afección inesquecibles tempadas en división de honra B, sen dúbida algo impensable cando naceu, case coma unha complicidade entre amigos coa idea dunha cor.
A primeira directiva, constituída en 1963, estaba formada por:
Catro anos máis tarde, cando o equipo masculino xa tivera unha bagaxe de tres anos dende o seu primeiro partido oficial, formouse a categoría absoluta feminina do club.
Na tempada 2017/2018 e equipo infantil masculino, dirixido por Iván Vázquez e por Lucas Bouzón, que estaba na segunda categoría na que quedou primeiro na liga do grupo do sur, por este resultado na liga disputouse un torneo en Arteixo no que resulto campión de dicho playoff o que lle permitiu a opción de disputar o playoff de acceso ao campionato de España. Neste campionato que se disputou en Cangas logrou quedar entre os dous primeiros o que lle permitiu acceder ao campionato de España de balonmán nesa categoría.
Escudo e cores
miniatura|190x190px|Escudo da SAR O escudo da SAR fica conformado por unha esfera con fondo branco sobre a que se asenta unha cuncha de vieira amarela, con trazos negros nas marxes. Na periferia da circunferencia branca, e arrodeándoa, debúxase unha liña verde que percorre o perímetro case na súa totalidade, unicamente interrompida polas siglas "SAR" en cor negra e maiúsculas.
Cando a SAR xoga os seus partidos como local, independentemente da categoría, os partidos dispútanse cunha camisola verde e un pantalón negro. Cando e necesario usar o segunda equipamento, esta conformase por un pantalón negro e unha camiseta negra.
Masculino
Na tempada 2022-2023 a SAR na sección masculina ten dous equipos, o primeiro equipo está na Primeira Nacional e o equipo filial está na liga de Segunda Autonómica.
O equipo masculino de Primeira Nacional está conformado polos seguintes xogadores:
Feminino
Na tempada 2022-2023 o equipo feminino de División de Honor Prata está conformado polas seguintes xogadoras:
Palmarés
miniatura|O xogador Lois nun partido.
Categorías inferiores
miniatura|A adestradora Nerea dando ordes aos seus xogadores.Se hai algo que caracterizou a SAR dende a primeira pedra é a súa filosofía: clara e firme. E todas as etapas polas que atravesa evidencian esta tendencia que é un selo de carácter ou, máis ben, unha aposta e unha ilusión.
Dende as categorías inferiores ata o primeiro equipo todo se vai enfiando a partir do mesmo punto: confiar a base do grupo á xente da casa, isto é, depositar a responsabilidade na xente nova de Redondela, co fin de crear unha entidade que represente fielmente a vila, cun gran poder identitario.
Pero aínda hai máis: trátase de construír unha verdadeira escola para o deporte coa que formar e dar saídas aos nenos e nenas dende idades moi temperás. Unha posibilidade de sa diversión que se inclúe xa dende o ensino máis básico nas escolas.
Por suposto, esta iniciativa, esta maquinaria, necesita dunha perfecta engrenaxe, e dende a SAR promóvese unha motivación esencial: a implicación.
A implicación aparece cando non fai falta buscar, cando todo se move nunha mesma dirección. Neste sentido o club nútrese dos seus propios membros para organizarse: son xogadores, directivos e persoas do contorno próximo que se converten en adestradores, delegados ou monitores, proporcionando o capital humano necesario para dar resposta a todas as necesidades.
Froito deste traballo colectivo atopamos o que se coñece hoxe como a SAR, un total de dezaseis equipos que inclúen: un Sénior masculino en Primeira Nacional, e un feminino en División de Honor Plata; un Sénior masculino en Segunda autonómica; un xuvenil masculino e un feminino na liga galega; un cadete feminino e un masculino na liga galega; un infantil feminino e un masculino na liga galega; tres alevíns e tres benxamíns mixtos en liga provincial; e ademais as escolas deportivas cunha importante canteira de promesas.
Os éxitos máis recentes da base na sección masculina foi o acceso ó campionato de España na categoría infantil na tempada 2017/2018, e na sección feminina foron o acceso ó campionato de España xogado en Redondela na categoría infantil na tempada 2015/2016 e o acceso ó campionato de España na categoría xuvenil na tempada 2014/2015.
Ligazóns externas
● Información na RFEBM do equipo masculino ● Información na RFEBM do equipo femenino
Gran Premio do Brasil de 1985
O Gran Premio do Brasil de 1985 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 7 de abril de 1985 no circuíto de Jacarepaguá do Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de e tamén foi o décimo cuarto Gran Premio do Brasil.
É de destacar que, malia que René Arnoux terminou cuarto co Ferrari, foi despedido logo da carreira, tanto o equipo como Arnoux non revelaron a razón da destitución. O piloto que terminou sétimo nesta carreira, Stefan Johansson, foi fichado pola Scuderia para o resto do ano. Esta carreira foi tamén a primeira carreira de Nigel Mansell co equipo Williams.
Referencias
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
A Igrexa, Pígara, Guitiriz
A Igrexa é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
El Farol (Mondoñedo)
El Farol foi un semanario publicado en Mondoñedo en 1886.
Historia e características
Subtitulado Periódico verdaderamente serio, aunque parezca broma, apareceu o 29 de abril de 1886. Imprimiuse en Madrid, Mondoñedo e Viveiro. Publicación satírica republicana, foi fundado e dirixido por José López, e o redactor era Robustiano Sánchez Marroquín. Incluíu textos literarios e críticas sobre acontecementos políticos e sociais da vila. Cesou a súa publicación o 28 de novembro de 1886.
Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer
FUSE (acrónimo de Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer), tamén coñecido como Explorer 77, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 24 de xuño de 1999 mediante un foguete Delta II 7320 desde Cabo Cañaveral.
Características
FUSE é o satélite número 77 do programa Explorer. É un observatorio espacial adicado a observar no ultravioleta remoto, no rango de lonxitudes de onda entre 90,5 e 119,5 nanómetros, principalmente para obter espctros de alta resolución.
O satélite ten unha lonxitude duns 7,6 metros de longo e leva catro telescopios coaliñados e cunha apertura de 39 cm x 35 cm.
FUSE foi deseñado para ter unha vida operativa de tres anos, que foi ampliada posteriormente. Tódolos volantes de inercia do satélite foron fallando sucesivamente, ata que o último deixou de funcionar o 12 de xullo de 2007, impedindo un apuntado preciso dos telescopios e por tanto poñendo fin á misión científica.
ALMASat 1
ALMASat 1 (acrónimo de ALma MAter SATellite) é un satélite artificial da Universidade de Boloña lanzado o 13 de febreiro de 2012 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
ALMASat 1 debía ser lanzada mediante un foguete Dnepr en 2005, pero o seu lanzamento foi atrasado e finalmente voou nun foguete Vega. A súa misión foi servir de demostrador tecnolóxico para probar un sistema de micropropulsores de gas frío, validar o seu funcionamento como plataforma para un futuro satélite de observación terrestre e probar un sistema de deorbitación pasivo desenvolvido por Alenia Spazio conxuntamente coa Universidade de Roma. O satélite pesaba 12,5 kg e tiña forma de cubo de 30 cm de lado.
Sceloporus horridus
Sceloporus horridus é unha especie de saurópsido escamoso da familia Phrynosomatidae endémica de México.
Hábitos
Aliméntase de pequenos artrópodos, principalmente formigas, grilos e escaravellos, polo que xogan un rol importante no control biolóxico destes insectos. Os individuos presentan unha conduta de forraxeo pasivo, é dicir, agardan a que as presas se acheguen para cazalas no canto de buscalas activamente.
Son de hábitos diúrnos e xeralmente saxícolas (é frecuente atopalos sobre as rochas), aínda que tamén son comúns sobre árbores e no chan.
Neotrobadorismo
O neotrobadorismo é unha corrente poética xurdida ao redor de 1930 que vai agromando, en pleno contexto de eclosión das vangardas, nos anos seguintes á difusión en Galiza da lírica medieval galaico-portuguesa a través da edición comentada de José Joaquim Nunes (1928). A divulgación dun xénero arcaico, propio e de altísima calidade favoreceu que moitos autores novos se lanzasen a actualízar os temas e as formas das cantigas.
O termo foi empregado por vez primeira por Manuel Rodrigues Lapa nunha carta enviada a Fermín Bouza Brey o 20 de maio de 1933.
Nesta corrente que supón unha renovación formal do discurso poético galego -influída sobre todo pola cantiga de amigo- rexorde o asunto amoroso en paralelo ás técnicas (paralelismo, refrán, leixaprén...) e aos ambientes (paisaxes primaverais, fontes, mar, ríos...) dos cancioneiros. miniatura|[[Álvaro Cunqueiro, poeta que na súa época vangardista cultivou tamén a corrente neotrobadoresca]] Hai dous autores significativos do neotrobadorismo:
O neotrobadorismo: corrente formal, historicista e non vangardista
A pesar de que a práctica totalidade dos manuais escolares repiten desde hai décadas que tanto o neotrobadorismo coma o hilozoísmo son vangardas galegas, o certo é que non existe apenas apoio crítico para afirmalo en canto que ningunha das dúas correntes responden á maioría das características encadrables no movemento das vangardas históricas (tamén denominadas Ismos): reacción agresiva contra a literatura anterior, conciencia de grupo (articulada moitas veces en torno a un ou varios manifestos), vocación internacional, ruptura temática e formal etc. Daquela, en sentido estrito, só Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro (pero non por causa da produción neotrobadoresca) representarían o que X. R. Pena define como vangarda plena no campo da literatura galega. Así, acontece que os primeiros textos neotrobadorescos xorden co simple afán de recreación de elementos da lírica medieval galego-portuguesa ou aínda como unha homenaxe a ese pasado excepcional na historia cultural de Galiza.
Foi xa tras a conmoción das vangardas históricas cando algún autor, tal é o caso de Álvaro Cunqueiro, incorporou elementos do lirismo medieval como outra das rupturas formais que caracteriza a súa obra de preguerra, esta si, conscientemente vangardista. O neotrobadorismo cunqueiriano participaría entón da mesma inquietude que levara a autores españois da Xeración do 27 a perseguíren maior expresividade poética botando man de recursos populares ou popularizantes; ao cabo, tamén se cría que as cantigas de amigo representaban o estro popular por antonomasia dentro da lírica medieval. E abrollan, daquela, os textos de Cantiga nova que se chama ribeira.
Semellante proxección non cadra nin coas intencións nin cos versos de Fermín Bouza-Brey; menos aínda cos dos epígonos da corrente durante a posguerra, moito máis apegados a unha concepción academicista da poesía e, desde logo, afastados de calquera afán de vangarda. O neotrobadorismo xa se convertera nunha "forma inmóbil". En resumo, tanto en Galicia coma en Portugal a tendencia -que tamén atopará equivalentes no espazo da arquitectura- revélase como plenamente historicista na medida en que a recreación da Historia constitúe un antídoto fronte aos novos horizontes. Velaí un trazo máis para comprendermos en que medida o neotrobadorismo é unha tendencia poética renovadora no formal, mais non vangardista.
O movemento tería continuación na posguerra representando logo esa "tradición inmóbil", é dicir, unha "estética rexional tolerable"; a arquitectura historicista da época sería o seu equivalente no dominio das belas artes, á beira do paisaxismo costumista e do neovirxilianismo. A corrente neotrobadoresca acabou nun puro manierismo que só mantivo o seu prestixio en canto que representaba o da propia lírica galega dos ss. XIII e XIV. Nese contexto de esgotamento da virtude renovadora do neotrobadorismo, corrente contra a que xa nos anos 50 reaccionaban as autoras e autores máis novos, debemos entender a brincadeira pseudomedieval que X.M. Álvarez Blázquez argalla co nome de Cancioneiro de Monfero (1953).
Sistemática
miniatura|400px|Unha comparación dos conceptos de filoxenética e fenética. A sistemática é unha área da bioloxía encargada de clasificar ás especies a partir da súa historia evolutiva (filoxenia). Ocúpase da diversidade biolóxica nun plano descritivo e nun interpretativo. A unidade fundamental da que parte toda a clasificación é a especie, aquela agrupación de seres na que todos os seus membros son quen de aparearse entre si e producir descendencia viable e fértil. Para a designación das especies utilízase a nomenclatura binomial de Linneo, consta de dúas palabras escritas en minúsculas e cursiva, a primeira delas corresponde sempre ó xénero e comeza con maiúscula e a segunda escrita na súa totalidade en minúscula corresponde á especie. Os nomes de xéneros e especies sempre van nunha tipografía diferente que o resto do texto, normalmente en itálicas para texto tipografiado e subliñados no caso dun texto escrito a man. Os biólogos e paleontólogos adoitan incluír detrás do nome completo da especie o nome da persoa que a describiu, así como o ano de publicación.
Nos anos cincuenta o entomólogo alemán Willi Hennig (fundador da cladística), suxeriu un sistema de agrupación baseado na historia evolutiva dos seres vivos (filoxénese), no que tras estudar todas as características dun grupo e excluír aquelas que non marcan o seu desenvolvemento, define unha nova agrupación, chamada clado, é necesario advertir que os trazos máis obvios e acusados non necesariamente marcan o desenvolvemento evolutivo dunha liñaxe. Esta agrupación en clados presta máis atención ós puntos en que os diversos clados se bifurcan ou separan entre si, que á agrupación por características morfolóxicas, que nalgúns casos, poderían ser secundarias e desvirtuar a lóxica no tempo do esquema arbóreo.
Isto pasa cos osos panda xigantes, taxonómicamente clasificáronse dentro dos Úrsidos (osos) ó considerar determinadas características morfolóxicas, con todo considerando a súa historia evolutiva (cladisticamente) atópanse dentro do clado ó que corresponden os mapaches, o cal obriga a revisar a súa asignación taxonómica.
Orixe
Dende que a vida xurdiu nas súas formas máis sinxelas, hai aproximadamente 3.500 millóns de anos, os seres vivos fóronse diferenciando xeración tras xeración nun proceso de evolución continua. Estímase que están descritas ó redor de 2 millóns de especies viventes de animais e inférese que deben existir varios millóns máis. Se pensamos no número de especies que xorden e as extintas dende que apareceu a vida, o número total ascende extraordinariamente.
A sistemática é unha área da bioloxía que se desenvolveu primeiro dentro do campo da historia natural, abranguendo a parte descritiva e sistemática da xeoloxía. O seu método centrouse inicialmente na observación sistemática. A rápida acumulación de datos descritivos conduciu a mediados do século XVIII á revolución linneana, co estabelecemento de convenios precisos de nomenclatura e clasificación dos seres vivos, válidos con independencia da nacionalidade, a lingua ou os obxectivos precisos do investigador. Así que o sistema máis utilizado con algunhas modificacións é o "Linneano", creado polo botánico sueco Carl von Linné (1707-1778) no século XVIII.
As í como outras ciencias que se ocupan de sistemas complexos e determinados por unha historia concreta, a sistemática beneficiouse do desenvolvemento da estatística descritiva, dende finais do século XIX e moi es pecialmente da estatística multivariante, a mediados do XX.
A diversidade de características que desprega a natureza vivente, as semellanzas e diferenzas, son o resultado da evolución e dúas causas xerais:
Taxonomía e sistemática
dereita|miniatura|250x250px|Os organismos agrúpanse en dendrogramas. Cada póla ou nodo do dendrograma corresponde cun taxón. Para o estudo da clasificación dos organismos xurdiu unha ciencia chamada taxonomía (da raíz grega taxis que significa ordenación). A organización que estabelece a taxonomía ten unha estrutura arbórea na que as pólas divídense á súa vez noutras e estas subdivídense noutras menores. A cada unha das pólas, xa sexan grandes ou pequenas, dende o seu nacemento até o final, incluíndo todas as súas ramificacións, denomínaselles taxón.
A taxonomía ten por obxecto agrupar ós seres vivos que presenten semellanzas entre si e que amosan diferenzas con outros seres, estas unidades clasifícanse principalmente en sete categorías xerárquicas que son, por orde decrecente dos seus niveis:
Dominio - Reino - Filo ou División (Tipo) - Clase - Orde - Familia - Xénero - Especie
Estes sete niveis ás veces non son suficientes para clasificar dun xeito claro a todos os seres vivos e é necesario nalgunhas pólas crear subdivisións intermedias, como suspendedor, suborde e super familias.
El Eco del Miño (Tui)
El Eco del Miño foi un periódico bisemanal editado en Tui entre 1879 e 1883.
Historia e características
Apareceu o 14 de agosto de 1879. Publicación de tendencia católico-tradicional-carlista foi fundado e dirixido por Luis Zamora Carrete, que aos dous meses foi substituído por Justo Salvador Cabezas. Entre os seus colaboradores figuraron Antonio Cerviño, Enrique Sánchez Castillo, Javier Pimentel e Teodoro Sánchez Patiño. Ademais de información de carácter xeral, incluíu crónicas locais e variedades. Mantivo enfrontamentos cos periódicos vigueses La Concordia e Faro de Vigo, e El Anunciador de Pontevedra. Cesou a súa edición en xuño de 1883.
Abeto de Douglas
miniatura|Pseudotsuga menziesii O abeto de Douglas, tamén coñecido como piñeiro de Oregón, (Pseudotsuga menziesii) é unha árbore do xénero Pseudotsuga orixinaria de América do Norte.
En Galicia é moi empregado con fins ornamentais e en repoboacións forestais.
Descrición
miniatura|Pseudotsuga menziesii. É unha árbore de folla perenne e monoica. Adoita chegar aos 75 m de altura, aínda que existen exemplares de ata 100 metros. Está considerada como unha das árbores máis altas do mundo. O abeto máis alto de que se ten constancia era coñecido como "Mineral Tree". Medrou preto de Mount Rainier, en Washington; tiña 1020 anos de idade e 119,8 m de altura, e caeu en 1930. Na actualidade o máis alto é o abeto "Brummit", descuberto en 1991 en Coos County, no Estado de Oregon. Mide 100,27 m de altura e 3,5 m de diámetro, e ten un volume de 296,63 m³.
A súa cortiza é grosa, máis ou menos profundamente fendida e de cor marrón avermellada. As follas son acículas flexibles e acanaladas na face, de 2 a 3 cm de lonxitude e de cor verde escura, cun forte olor a limón ou mandarina ao fretar. As inflorescencias masculinas son verde-amareladas e as femininas verdosas ou vermellas. Piña grande, de cor marrón clara e con brácteas que sobresaen entre as escamas.
Usos
Utilizada con fins ornamentais e como madeira, ten moitas aplicacións na carpintaría e úsase, ademais, para facer pasta de papel, vigas, travesas de ferrocarril etc.
Tambre, Italia
O concello de Tambre contén as frazioni (subdivisións, principalmente vilas ou aldeas) de All'O',Broz, Civit, Pianon Sant'Anna, Fullin, Val Turcana, Tambruz, Lavina, Pian Cansiglio, e Valdenogher.
Tambre limita cos seguintes municipios: Aviano, Barcis, Budoia, Caneva, Chies d'Alpago, Farra d'Alpago, Fregona, Polcenigo, Puos d'Alpago.
Llywelyn Fardd I
Llywelyn Fardd I, nado arredor do 1125 e finado no 1200, foi un poeta cortesán galés. Chámano así debido a outro bardo homónimo do século XIII, ao que para o distinguir do noso lle chaman Llywelyn Fardd II.
Traxectoria
Non se sabe moito sobre el. Escribiu un poema ao abade Morfran, de Tywyn, que morreu en 1147, así podemos saber en que época viviu. Compuxo dous poemas onde mostraba o seu amor polo Cantref de Meirionnydd, cousa que mostraría que proviña de alí. Crese que o nome de seu pai era Cywryd. Escribiu elexías aos príncipes do Reino de Powys e aos do Reino de Gwynedd. Podemos atopar cinco pezas súas nos manuscritos antigos. Unha delas é 'Canu Cadfan', unha loanza a San Cadfan e hai tamén un poema sobre o Xuízo Final. Existen tres poemas a protectores seculares, é dicir, dadolwch a Owain Fychan (m. 1187), un dos fillos de Madog ap Maredudd de Powys; marwnad a Cedifor ap Genillyn, un nobre de Meirionnydd e un arwyrain a Owain Gwynedd (m. 1170), rei de Gwynedd.
Samoa Americana nos Xogos Olímpicos
Samoa Americana competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1988, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán. Tamén competiu unha soa vez nos Xogos Olímpicos de Inverno, en 1994 en Lillehammer, Noruega.
Castiñeiras
O topónimo Castiñeiras pode referirse a:
Club Deportivo Puertollano
O Club Deportivo Puertollano é un club de fútbol da localidade de Puertollano, en Cidade Real. Este club foi fundado o 24 de setembro de 1948 co nome de Calvo Sotelo Club de Fútbol, denominación baixo a que chegou a militar en Segunda División.
Actualmente xoga no grupo XVIII da Terceira División Española.
Calvo Sotelo Club de Fútbol
O Club Deportivo Puertollano procede do club fundado o 24 de setembro de 1948 co nome de Calvo Sotelo Club de Fútbol, baixo as ordes da Empresa Nacional Calvo Sotelo, durante os seus dous primeiros anos militou na categoría rexional, nos cales foi o primeiro clasificado, ascendendo na tempada 1949-50 á Terceira División, na que militou durante catorce tempadas, obtendo o primeiro posto en cinco ocasións, aínda que non sería ata a tempada 1963-64 cando conseguiu o ascenso á Segunda División.
Durante as seguintes sete tempadas mantívose en Segunda División, chegando a xogar o play-off de ascenso a Primeira División tras quedar segundos na tempada 1967-68 e perder ante o Córdoba. Pero na tempada 1970-71 o equipo descendeu a Terceira División, volvendo recuperar a categoría tras a tempada 1974-75, pero perdéndoa, descendendo a Segunda División B tras quedar últimos na tempada 1977-78.
Mantívose en Segunda División B seis anos, ascendendo na tempada 1983-84 a Segunda División, aínda que non conseguiu manterse na categoría ao ano seguinte, volvendo a Segunda B, e debido á reorganización da división descendeu a Terceira División, a pesar de quedar oitavos.
Puertollano Industrial
Durante os seguintes anos, as débedas, a baixa asistencia e o abandono por parte de Repsol do club, fai que se entre nunha época de decadencia, é ao comezar a tempada 1988-89 (o día 10 de outubro) cando se cambia o nome do equipo polo de Puertollano Industrial Club de Fútbol, buscando o apoio da poboación de Puertollano, con todo, non se conseguiu un apoio constante por parte desta, e ademais, durante a seguinte tempada acabouse en último posto, descendendo ata a división rexional, onde só estivo unha tempada, ascendendo ao ano seguinte.
O equipo continuou en Terceira División oito tempadas baixo a denominación de Puertollano Industrial, conseguindo en 1994 gañar a Copa Federación Española de Fútbol, torneo que se celebraba por primeira vez nesta data.
Club Deportivo Puertollano
O 3 de xullo de 2010 apróbase o cambio de denominación a Club Deportivo Puertollano.
Giambologna
miniatura|dereita|230px|Giambologna, retrato por [[Hendrick Goltzius]]
Giambologna, sobrenome italianizado de Jean de Boulogne, nado en Douai en 1529 e finado en Florencia en 1608, foi un escultor flamengo, que traballou en Italia, especialmente en Florencia. En España foi coñecido, en tempos como Juan de Bolonia.
Traxectoria
Formado no seu país, Flandres, na cidade de Antuerpen, no obradoiro do escultor Jacques Dubroeucq, no 1550 marchou para Roma, con obxectivo de estudar as estatuas antigas conservadas en coleccións privadas e máis as obras de Miguelánxelo. Precisamente o contacto coa arte do grande artista italiano fixo desenvolver no mozo flamengo a propensión a representacións de figuras con forte tensión dinámica.
Á volta da súa viaxe, Giambologna detívose en Florencia, sendo hospedado polo mecenas Bernardo Vecchietti. Nesta cidade estudou as esculturas de Tribolo e dr Pierino da Vinci e foi presentado por Vecchietti na corte de Francesco I de' Medici.
Nos primeiros anos de traballo para os Medici, que lle pagaron un salario mensual desde 1561, Giambologna realizou esculturas para espectáculos publicos e máis obras de pequeno tamaño, en mármore e bronce, para coleccións.
Logo de participar no concurso para a Fonte de Neptuno na Praza da Signoria (gañado por Ammannati), realizou a súa primeira obra de notábeis dimensións Sansón e un filisteo.
Outras cidades italianas confiáronlle importantes comandas públicas, tales Lucca, Xénova e Boloña.
Il Giambologna foi o máis importante dos escultores da época do maneirismo e o grande legado que deixou na cidade de Florencia fixo que a súa maneira fose seguida bastante tempo despois da súa morte.
Obras (selección)
miniatura|dereita|160px|Mercurio, Louvre, París
ADN polimerase Pfu
A ADN polimerase Pfu, tamén chamada Pfu DNA polimerase ou Pfu polimerase é unha ADN polimerase da arquea hipertermófila Pyrococcus furiosus. A súa función no microorganismo desta nucleotidiltransferase é replicar o seu ADN durante a división celular.
A Pfu polimerase utilízase no laboratorio para amplificar o ADN na reacción de cadea da polimerase (PCR), función para a que presenta varias vantaxes en relación co encima tradicionalmente usado Taq polimerase da bacteria termófila Thermus aquaticus, xa que é máis estable termicamente, e sobre todo ten unha actividade de exonuclease 3'-5' que permite eliminar os erros de inserción de bases durante a replicación (actividade de corrección de probas). En consecuencia, a PCR realizada coa Pfu polimerase é máis fiable que a realizada usando a Taq polimerase.
A Pfu polimerase dispoñible comercialmente xera unha taxa de erro de 1 por 1,3 millóns de pares de bases e pode producir un 2,6 % de produtos mutados na PCR. Porén, é máis lenta que a Taq polimerase, xa que tarda de 1 a 2 minutos por ciclo para amplificar 1 kb de ADN a 72 °C.
Diploblásticos
Os diploblásticos ou diblásticos son animais que terminan o seu desenvolvemento embrionario na fase de gástrula e, por tanto, teñen só dúas follas embrionarias, ectoderma e endoderma, carecendo de mesoderma. Entre o ectoderma a o endoderma existe unha capa, ás veces con algunhas células, denominada mesoglea, que non é de orixe mesodérmica e por tanto non é homóloga do mesénquima dos acelomados.
ADN polimerase Pfu
Historia
Os científicos da compañía Stratagene, de California, descubriron as vantaxes da Pfu en comparación coa Taq en 1991. Obtiveron a patente 5.489.523 nos Estados Unidos sobre unha Pfu deficiente en actividade exonuclease e outra patente co número 5.545.552 sobre a propia Pfu en 1996.
Diploblásticos
Os dous filos de diblásticos son os cnidarios e os ctenóforos. Teñen unha cavidade gástrica cun só orificio que actúa como boca e ano, e que equivale ao blastóporo embrionario, carecen de cabeza e de sistema nervioso centralizado e teñen simetría radiada.
Antigamente reuníase a estes dous grupos baixo o nome de celentéreos ou celenterados, agrupación que hox se considera parafilética e carece de valor taxonómico.
Filosofía moderna
A filosofía moderna abrangue os comezos do Renacemento e a reforma protestante até os derradeiros anos do século XX, que se asentará nos terreos da subxectividade.
As dúbidas sobre a posibilidade dun coñecemento obxectivo da realidade, material ou divino, farán do problema do coñecemento o punto de partida da reflexión filosófica. Son moito os acontecementos que teñen lugar ao final da Idade Media, tanto de tipo social e político, como cultural e filosófico, que abrirán as portas cara a modernidade.
En canto ao filosófico, o desenvolvemento do humanismo e da filosofía renacentista, xunto coa revolución copernicana, asociada ao desenvolvemento da Nova Ciencia, provocarán o derrubamento dunha escolástica xa en crise e impoñerán novos esquemas conceptuais. Das abadías e mosteiros a filosofía volverá á cidade; da glosa e o comentario, á investigación da razón.
Correntes
Catro elementos enmarcan o esquema básico da época: