cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Manuel Cores Tourís
Traxectoria
Foi director xerente da cooperativa Horsal e vicepresidente do Consello Regulador da Denominación de Orixe Rías Baixas dende o 1985. Posteriormente, ocupou os postos de concelleiro no Concello de Cambados dende o 1987 ata o 1995, e Tenente de Alcalde dende o 1995 ata o 1998.
Foi elixido alcalde de Cambados trala dimisión de Santiago Tirado Serén en maio de 1998. Nas eleccións municipais de 1999 foi reelixido con maioría absoluta, así como no 2003 e no 2007. Porén, abandonou o cargo en abril de 2009 tras ser nomeado delegado territorial da Xunta de Galicia en Pontevedra do novo goberno de Alberto Núñez Feijóo.
Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 2000, nas de 2004 e nas de 2008. En abril de 2009 presentou a súa renuncia ao pasar a ocupar o posto de designación como delegado da Xunta de Galicia para a provincia de Pontevedra, e foi substituído por Paz Lago. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012, e renunciou para volver ocupar o cargo de delegado territorial da Xunta de Galicia.
Julia Roberts
Traxectoria
Os seus pais, antes de que ela nacese, mantiveran un taller de interpretación. Divorciáronse en 1971. O pai, Walter, era vendedor e mantivo sempre con Julia unha relación moi profunda. Morreu de cancro en 1976, cando ela apenas contaba nove anos, o que a afectou profundamente.
Julia ten dous irmáns, o popular Eric Roberts (1956) e Lisa (1965), que tamén son actores. Ten tamén unha medio irmá: Nancy. Julia asistiu á escola primaria de Fitzhugh, continuou os seus estudos en Griffiny finalizounos na High School de Campell, todas elas na propia Smyrna. Sempre quixo ser veterinaria, pero terminou estudando xornalismo, trasladouse con Lisa a Nova York e iniciou a súa carreira de actriz en 1987 cun pequeno papel en Firehouse. Custoulle conseguir outro traballo, ata que o seu irmán Eric, falou con Peter Masterson para que lle dese un papel no drama Blood Red, que non triunfou. A película ía ser dirixida polo propio Eric e o veterano Dennis Hopper.
Debutou na pantalla grande en Mystic Pizza (1988). En 1990, xunto a Richard Gere interpretou a unha prostituta en Pretty Woman, co que obtivo un nomeamento ó Oscar. O seu entrañable personaxe en Pretty Woman seduciu a público e crítica. Daquela converteuse na actriz mellor pagada de Hollywood cun salario de entre 16 e 17 millóns de dólares por película. Sempre foi un reclamo millonario para a billeteira.
Sendo unha das raíñas da comedia romántica, non lograra demostrar a súa valía en papeis máis serios. Esa espiña sacoulla uns anos máis tarde grazas a súa interpretación en Erin Brockovich, que lle valeu por fin o Oscar á mellor actriz. No ano 2001, Julia coprotagonizou xunto a Brad Pitt o filme The Mexican.
Vida persoal
Julia tivo moitos mozos, entre eles os actores: Liam Neeson, Dylan McDermott, Kiefer Sutherland, Jason Patric e Daniel Day-Lewis.
Casou o 27 de xuño de 1993 coa estrela da música country Lyle Lovett, en Marion (Indiana). A unión durou ata marzo de 1995 en que se divorciaron, aínda que ambos manteñen desde entón unha boa relación.
Na rodaxe do filme The Mexican namorou do cámara Danny Moder, rompendo a súa relación con Brad. Danny e Julia casaron en xullo de 2002. O domingo 28 de novembro de 2004 Julia Roberts tivo nos Ánxeles ós xemelgos Phinnaeus Walter e Hazel Patricia. O 18 de xuño de 2007 nacía o terceira fillo da parella, Henry Daniel Moder.
Filmografía
220px|miniatura|Julia Roberts cun soldado estadounidense no hospital da base aérea de Incirlik ([[Turquía), 7 de decembro de 2001.]]
El Cabrero
José Domínguez Muñoz, nado en Aznalcóllar, (provincia de Sevilla) o 19 de outubro de 1944, é un cantaor de flamenco andaluz, coñecido artisticamente como El Cabrero.
Traxectoria
José Domínguez Muñoz é o maior de tres irmáns. A súa nai, Carmen Muñoz Frías é orixinaria de El Casar de Escalona, (provincia de Toledo) e o seu pai José Domínguez Márquez, de Alájar (Huelva), é fillo e neto de humildes cabreiros de xornal. Moi novo, cuns seis anos, tivo que deixar a escola para axudar ao seu pai a coidar o gando pero tendo sempre a música presente. A súa nai era afeccionada ao cante e seguidora de Manolo Caracol. Con dez anos acudiu coa súa nai a espectáculos flamencos de xente como Pastora Pavón, Fosforito, Pepe Pinto ou Valderrama nas vilas máis achegadas.
Aínda sendo afeccionado ao Flamenco gustaba de Carlos Gardel e os tangos. Os seus país non apoian esta afección pola música, pois querían que o seu fillo seguise co pastoreo, mais José abandonaba o gando e acudía a festas e feiras. Cantaba fandangos en improvisadas participacións musicais. Durante ese tempo compaxinou a ocupación familiar de cabreiro con desprazamentos a Festivais flamencos e á Feira de Sevilla a escoitar música e a intérpretes como Juan Talega ou Paco Toronjo. Acudiu tamén ao Festival Antonio Mairena.
A finais do verán de 1971 probou sorte no mundo do flamenco. Vendeu as cinco cabras que tiña e mercou en Sevilla un billete de tren a Madrid. Dixéranlle que para ser alguén tiña que estar en Madrid, mais a cidade non lle gusta, moi grande, con moito formigón e demasiado ruído. Nunha semana estaba de volta en Sevilla. Alí por casualidade rematou con La Cuadra, de Paco Lira, Salvador Távora e Alfonso Jiménez que estaban a montar o espectáculo Quejío. Con eles fixo unha xira por distintas cidades de España, Francia, Italia e Suíza. Na cidade de Xenebra coñeceu a súa futura compañeira, Elena, filla de galegos emigrados. A finais do verán de 1972 abandonou definitivamente o grupo de La Cuadra de Sevilla e volveu á casa dos pais, ao seu facer de gandeiro. En outubro de 1972 Alfonso Jiménez Romero ofreceulle participar no seu novo proxecto Oración de la Tierra, e pasou a ser xunto a Fernanda Romero o protagonista da obra. Co pouco aforrado no teatro mercou unhas cabras, e a principios de 1973 instalouse con Elena na súa vila. No inverno de 1973 deu unha serie de recitais en solitario en Francia e Suíza. Xa co nome artístico de El Cabrero, no Teatro de l’Atelier de Xenebra. Interpretou "Soleá", "Seguiriya", "Malagueña", "Tientos", "Cartagenera", "Serrana", "Fandangos", "Cantes de Trilla" e "Tonás". Un dos máis prestixiosos críticos musicais suízos, Pierre Coullery, definiuno como "un diálogo sen artificios".
En 1974 participou no Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba. Parte do público non comprendía a súa estética de "vaqueiro", aínda que foi aceptado e recoñecido o seu bo facer. Comezou a ser solicitado por algunhas agrupacións flamencas, e como os ingresos do agro non daban para manter a familia decidiu frecuentar outra vez os reservados da Venta Vega, o Morapio e o tablado de La Trocha.
En 1975, Pepe Carrasco propúxolle de novo gravar con Belter e pola necesidade aceptou. Gravou un disco e a compañía Belter pagou os gastos da clínica da súa compañeira, que ía dar a luz o primeiro dos tres fillos da parella. No outono saíu ao mercado Así canta El Cabrero, coa guitarra de José Cala o poeta. Despois do éxito do primeiro disco, en 1976 firmou un novo contrato con Belter para tres novas gravacións: A esta tierra que es mi mare (1976) e Tierras Duras (1977), coa guitarra de Eduardo de la Malena, e A paso lento (1978) con Pedro Bacán.
En 1977 volveu participar no Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba. Recibiu o apoio do público, pero o xurado sentiuse ofendido porque o cantaor vestía con roupa de diario e dirixiuse ao público ignorando os xuíces, e non acadou a vitoria. A principios dos anos 1980 volveu participar no festival de Arte Flamenco de Córdoba, acadando por unanimidade o Premio Nacional de Soleá e por maioría o Premio Nacional de Malagueña.
Na década de 1980 El Cabrero reivindicaba nas súas cancións os valores tradicionais do Cante Jondo, mentres no sector se impuña a fusión. Gañou en popularidade a nivel nacional. Converteuse nunha figura emblemática dos grandes festivais de flamenco. En 1988 gravouse en Aznalcóllar, Bayonne, Sevilla (La Carbonería) e Marinaleda o documental El Cabrero, el cante de la sierra, dirixido por Béatrice Soulé. O documental foi premiado polo xurado do Festival de La Rose d’Or de Montreux (Suíza). Foi emitido en máis de corenta cadeas de televisión en Europa, América, Asia e Oceanía, pero ningunha de España. Pesan na decisión o achegamento á CNT de El Cabrero e o seu pasado anarquista.
No anos oitenta con Antonio Sousa, gravou A mí me llaman Cabrero, Dale Alas, Luz de Luna e Le sigo cantando a Huelva participando tamén nestes dous últimos Pepe Habichuela e Juan Díaz. Con José Luis Postigo gravou Que corra de boca en boca e Encina y Cobre, con Paco del Gastor (1988).
Reivindicacións sociais
A mediados dos 70, aínda no franquismo, cando ninguén falaba das Vías Pecuarias, José coa súa compañeira iniciaron a reivindicación dos canellóns, coladas, cordeles, vereas, descansadeiros e abrevadoiros na súa vila, que estaban a ser ocupados e valados por terratenentes e labregos como acontecía no resto de España. Un día de pastoreo José topouse cun garda xurado de Andaluza de Piritas nunha vía pecuaria. O encontro rematou no cuartel da Garda Civil, onde entregou a arma e as municións que tiña e tentou denunciar as ameazas e intento de agresión. A benemérita retívoo no cuartel, sen lle tomar declaración, até que chegou o garda co avogado da empresa mineira e redactaron atestado de denuncia contra el por agresión a unha autoridade. Foi encarcerado e posto en liberdade aos seis días. O Ministerio Fiscal cualificou o acontecido de atentado contra a autoridade e pediu catro anos, catro meses e un día de prisión. Ao final saíu absolto polo tribunal da Audiencia de Sevilla.
Cárcere
Durante o festival en Alcolea de Córdoba tivo lugar outro incidente. El Cabrero sufriu unha grave afonía, aínda así subiu ao escenario para desculparse e dicir que tiña que renunciar a cantar por non estar en condicións. O público animouno a tentalo pero a voz non lle respondía e un grupo apupouno e imitou o son das cabras. José no momento dixo “Me cago en Dios, ¿No dije que no podía cantar?" O público comprendeu a situación pero alguén foino denunciar por blasfemia á Garda Civil que fixo atestado dos feitos.
No xuízo, en Córdoba, os denunciantes admitiron que fora unha exclamación pola situación e sen carácter ofensivo. O xuíz condenouno a 5 meses de arresto maior e multa de 40.000 pesetas. Despois do recurso, a audiencia rebaixou a pena a dous meses de prisión pero o xuíz negouse a aceptar a supresión da pena polo que El Cabrero, en outubro de 1982, ingresou na prisión provincial de Sevilla provocando un escándalo nacional e internacional e a mobilización social. Levando 22 días no cárcere, o goberno da UCD deulle o indulto extraordinario.
Véxase tamén
Flamenco
Pepín, Pepín, Castrelo do Val
Pepín é un lugar da parroquia de Pepín no concello ourensán de Castrelo do Val na comarca da Terra de Celanova. Tiña 74 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 40 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 67 habitantes (30 homes e 37 mulleres).
Castelo de Salvaterra
O Castelo de Salvaterra é un castelo medieval, tamén coñecido como Castelo de dona Urraca. Localízase na vila de Salvaterra de Miño, nunha atalaia ao pé do río Miño, fronte á vila portuguesa de Monção.
Historia
Remóntanse as súas orixes aos séculos X e XI. Foi escenario de moitos dos enfrontamentos entre España e Portugal. Nel Dona Urraca dirixiu, aliada con Diego Xelmírez, o ataque contra a súa irmá Tareixa que se proclamara raíña de Portugal no 1121 e que, derrotada na Batalla de San Mamede, tívose que refuxiar no castelo de Lanhoso.
No 1479 Pedro Madruga defendeuse nel do exército enviado polo arcebispo Alonso II de Fonseca.
Desde o ano 1643 ata 1659 pertenceu a Portugal, que proclamara a súa independencia o 1 de decembro de 1640, xa que García Sarmiento de Soutomaior, Conde de Salvaterra deixara a praza ao mando do portugués Gregorio Lopes de Puja. Este chamou ao conde de Castel-Melhor, Xoán Rodrigo de Vasconcelos e Souza, que ocupou a fortaleza (Gregorio Lopes abriulle as portas da vila), tras atravesar o Miño, o 15 de agosto de 1643, non sen enfrontamentos coas xentes do lugar.
Os portugueses reforzaron e melloraron as súas defensas construíndo novos lenzos de murallas e reforzando os baluartes facendo del un castelo case inexpugnable. Por este motivo os españois preparáronse para ocupar Monção tratando de romper a cabeza de ponte con Salvaterra e rodearon o castelo coas fortificacións do Castelo de Santiago de Aitona, a de Fortaleza de Fillaboa e a atalaia de San Pablo de Porto.
A de Fillaboa foi atacada (por 2.000 infantes e 50 xinetes portugueses) e desfeita apenas construída e volveu ser levantada inmediatamente. Tamén atacaron os portugueses a atalaia de San Pablo de Porto aos poucos meses de ser construída, tendo tamén que ser reconstruída.
Este complexo de fortificacións conseguiu o seu obxectivo permitindo a ofensiva sobre Monção, coa axuda da artillería do castelo de Santiago de Aitona.
Finalmente Monção foi ocupada o 7 de febreiro de 1659, polo que os portugueses tiveron que entregar Salvaterra completamente rodeada, que foi rendida dez días despois ao Marqués de Viana.
As fortificacións que axudaran enormemente a vitoria convertíanse deste xeito nun gran perigo, polo que a Xunta de Guerra decidiu, o 29 de maio de 1659, a demolición das dúas primeiras, só deixando a atalaia de San Pablo de Porto.
Descrición
Ocupa unha superficie de 9.700 metros cadrados conformados polo recinto amurallado coas súas garitas, a Casa do Conde, o Pazo de Dona Urraca e a Capela da Virxe da Oliva. Do século XII consérvanse as chamadas Covas de Dona Urraca, coa súa escaleira de caracol.
A Capela da Virxe da Oliva
É de planta rectangular e está cuberta de tella árabe a varias vertentes. Aparece brasonada cunha representación da Virxe e coróase cunha Cruz e pináculos barrocos con bolas.
Estado actual
O concello de Salvaterra de Miño adquiriu a súa propiedade e realizou un plan de rehabilitación aínda non concluído. Pese a isto permanece en bo estado de conservación e é posible a súa visita. Hoxe en día o castelo é un centro cultural.
Forma parte do Programa Fortrans, aprobado no ano 2006, co obxectivo da recuperación e posta en valor das fortalezas fronteirizas de ámbalas marxes do río Miño.
Lingua de sinais italiana
A lingua de sinais italiana (en Lingua dei segni italiana) é unha lingua de sinais pertencente ao grupo da comunidade xorda, da familia das linguas de sinais. Existe un gran número de dialectos de sinais. A LIS é utilizada en Italia (3 525 000 ), de San Marino (1.460 ) e Suíza (426.800 ).
Romaría de Neixón
A romaría de Neixón é unha festa celebrada o segundo domingo de agosto no enclave de Neixón, na parroquia de Cespón (concello de Boiro).
São José, Santa Maria
São José é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Jardim Lindóia, Loteamento Barroso, Parque do Sol, São José, Vila Farroupilha, Vila Figueira, Vila Sarandi, Vila Sargento Dornelles.
Romaría de Neixón
Historia
A festa xurdiu no ano 1978 cando, trala construción dun campo de fútbol na zona os parroquiáns de Cespón e sobre todo de Nine tomaron a iniciativa de celebrar a romaría.
Alfabeto gótico
O alfabeto gótico é un alfabeto empregado exclusivamente para notar a lingua gótica de Wulfila, a Skeireins e distintos manuscritos en lingua gótica. É un alfabeto orixinal inventado probabelmente por Wulfila en persoa e que non ten nada que ver co que se denomina comunmente «letra gótica», que son letras do alfabeto latino tal e como se escribían en Occidente nos manuscritos dos séculos XII ao XIV e que máis tarde se converteron no que en Alemaña se designa co termo de Fraktur.
Romaría de Neixón
Historia
Actualmente nesta festa os mozos acampan nos arredores do campo da festa. O evento comeza coa procesión de dous santos dende a igrexa de San Vicente de Cespón cara a Neixón, pasando polos lugares de Quinteiro e Nine. Despois desta procesión celébrase unha misa na honra destes dous santos.
Alfabeto gótico
Testemuños
Este alfabeto empregouse principalmente no século VI en dous manuscritos posteriores a Wulfila (que viviu a finais do século IV, o Codex Ambrosianus e o Codex Argenteus. Está testemuñado noutros documentos, profanos e sagrados, e os derradeiros textos están datados no século IX (nunha época na que a lingua xa non se falaba probabelmente). O alfabeto gótico non foi a única escritura posíbel desta lingua: atópanse tamén algunhas inscricións en runas xermánicas.
Romaría de Neixón
Historia
A festa continúa despois cunha mexilloada e unha sardiñada feita polo bar de comisión de festas, nunha sesión vermú acompañada polos bailes tradicionais e pola actuación da orquestra.
A tarde anímase coa actuación de gaiteiros recorrendo todo o campo da festa e pola noite celébrase unha festa que é animada pola actuación dunha orquestra.
Alfabeto gótico
Testemuños
Para máis detalles ver o artigo principal lingua gótica.
Historia
O alfabeto gótico basicamente é unha adaptación do alfabeto grego (na súa grafía uncial) aumentado con tres caracteres da uncial latina así como cinco letras prestadas das runas xermánicas (segundo a interpretación habitual). Cada letra posúe un valor numeral por imitación da numeración grega e dúas delas só teñen esa función. O artigo Numeración gótica describe o funcionamento desta numeración. Ernst Ebbinghaus (cf. bibliografía) atopa dous estilos do alfabeto (tipo en S e tipo en Σ), segundo a forma da letra para s e a utilización da suspensión nasal (práctica que consiste en substituír as consoantes nasais finais por un signo de abreviación).
Transcrición / transliteración
Nas obras didácticas e científicas translitérase por medio dunha parte da transcrición dos xermanistas (é dicir aquí o alfabeto latino aumentado con dous signos especiais, entre eles a ligadura, ƕ (h+v) e a letra thorn, þ, tomada prestada do inglés antigo; como a notación de Wulfila era a miúdo ambigua (un mesmo dígrafo ai podía, por exemplo, notar [ai], [ɛ] ou [ɛ̄]), a transcrición bota man dos diacríticos para eliminar as dificultades de lectura.
Para máis precisións sobre a pronunciación da lingua pódese consultar Fonoloxía do gótico.
Lista dos grafemas
Aquí imos representar o tipo en S do alfabeto.
(Versión en imaxe)
Notas :
Dificultades de interpretación
As orixes propostas son só conxecturas que representan a interpretación habitual acerca da procedencia das letras gótica: en efecto, hai varias posibilidades canto á orixe dalgunhas, como 12px, que podería tamén provir das runas, canto máis cando esas mesmas runas derivan en parte do alfabeto latino.
A orixe da letra 12px suscita problemas interpretación. Pódese facer remontar ao koppa grego na súa grafía uncial, 12px, cousa que non deixa de suscitar un paradoxo: o signo numérico 12px, que provén claramente do koppa uncial: non se entende que dous trazados distintos proveñan dunha mesma fonte. A solución máis eficaz semella ser facer derivar a letra do stigma na súa grafía uncial 18px (actualmente Ϛ), (que substituíu o digamma), cuxo trazado é moi semellante ao do koppa uncial e que explicaría a similitude rechamante entre a letra 12px e o signo 12px. As dúas evolucionarían seguindo as mesmas simplificacións (consulter o artigo sobre a numeración gótica para máis de detalles sobre o signo para 90). Neste caso, Wulfila non empregou a letra respectando valor fonético ningún, posto que o Ϛ nota /st/ (e substitúe un antigo digamma que notaba o /w/), senón que se valeu dunha casiña dispoñíbel no alfabeto grego numeral (sendo stigma unha ligadura abreviativa e non unha letra) que lle permitía engadir unha letra plena cuxa pronunciación era descoñecida no grego bizantino, pero que conservaba o seu valor numérico. A letra latina Q uncial podería tamén ser a orixe desta letra, pero esta hipótese é moito menos probábel.
Por outra banda, os signos para 90 (12px) e 900 (12px) derivan claramente do grego: son os avatares das letras arcaicas gregas koppa e sampi conservadas na numeración grega, letras que, tras perderen o seu estatuto de caracteres literais, fóronse deformando durante a época bizantina, ata o punto de que de Ϙ chegouse á forma actual Ϟ pasando por 12px, que dá 12px e que de Ficheiro:Greek Sampi Ionian.svg se chegou a Ϡ, vía unha grafía 12px (en feito, o paso dunha grafía á outra é máis complexa) que explica a letra gótica 12px.
Algúns especialistas, entre os cales está Ernst Hebbinghaus (cf. bibliografía), consideran que se poden facer derivar todas as letras da uncial grega. Se ben esta hipótese pode verificarse para 12px, que tradicionalmente se fai derivar da runa ᚦ, pero que se podería interpretar como a adaptación de 12px (derivación posíbel foneticamente posto que en grego bizantino θ se pronunciaba [θ], como 12px), isto é menos evidente con outras letras. Por exemplo, 12px dificilmente pode remontarse ao oméga grego, tal e como se trazaba na época 18px e non Ω (grafía que, sen máis, podería ser satisfactoria). Suscítanse outras dificultades con 12px, que parecería máis sinxelo de facer remontar a un F latino que á runa ᚠ ou ao grego 12px.
Outros signos
O alfabeto gótico é unicameral (non diferenza maiúsculas de minúsculas) e escríbese en scriptio continua, é dicir que todas as palabras están pegadas entre si, sen deixar espazo entre elas.
En canto aos signos de puntuación, os manuscritos utilizan o punto medio « · » e os dous puntos « : » como indicadores de pausa. Por veces, o espazo desempeña ese papel. Cando letras se empregan como símbolos numéricos, están rodeadas de puntos medios ou ben coroadas cunha liña ou subliñadas.
O alfabeto gótico está incluído agora no plan multilingüe suplementario de Unicode, entre os rangos U+10330 a U+1034F.
Exemplo de texto en gótico
O texto seguinte está codificado directamente; é posíbel que sexa ilexíbel, pois precisa que o sistema acepte os caracteres Unicode do plan multilingüe suplementario e que estea instalado unha fonte cos caracteres góticos (para máis detalles, consultar a páxina de Alan Wood).
Trátase dos versículos 1 e 2 do capítulo 18 do Evanxeo segundo San Xoán.
[Engadimos os signos de puntuación e os espazos na transcrición para facilitar a lectura]
Velaquí o mesmo texto en imaxe: Ficheiro:Exemple gotique.png
Bibliografía
Ademais das obras indicadas na bibliografía do artigo sobre o gótico, podermos atopar máis información en:
Sleepercar
Sleepercar é o proxecto de country alternativo de Jim Ward, membro das bandas Sparta e At the Drive-In. Formouno no ano 2002 na cidade estadounidense de El Paso, Texas.
La Voz Amiga (Pontevedra)
La Voz Amiga foi un periódico editado en Pontevedra en 1874.
Historia e características
Apareceu en 1874.
Airbus A400M
O Airbus A400M é un avión de transporte militar de alcance longo e avión cisterna propulsado por catro motores turbohélice, deseñado pola corporación europea Airbus Military para cubrir as necesidades de transporte aéreo dos países europeos. Foi encargado por dez países para substituír varios modelos máis antigos, principalmente o Lockheed C-130 Hercules e o Transall C-160.
Historia
300px|miniatura|esquerda|Debuxo dun A400 co logotipo da [[Luftwaffe.]] miniatura|250px|[[Tren de aterraxe do A400M.]] O proxecto comezou co grupo para o Futuro Transporte Aéreo Militar Internacional (FIMA - Future International Military Airlifter), establecido en 1982 por Aérospatiale, British Aerospace, Lockheed e MBB para o desenvolvemento do substituto do C-130 Hercules e Transall C-160. A variación necesidades e as complicacións da política internacional causaron un lento progreso. Lockheed abandonou o grupo en 1989 e empezou o desenvolvemento da segunda xeración do Hércules. Cando se uniron Alenia e CASA o grupo pasou a chamarse Euroflag.
O Airbus A400M desenvolveuse principalmente como substituto dos C-130 e C-160, que actualmente son as principais aeronaves de carga dos países membros do grupo. Cando se complete o A400M será o primeiro Airbus construído cun propósito unicamente militar.
O 26 de xuño de 2008 tivo lugar en Sevilla a cerimonia de presentación mundial do primeiro A400M rematado. A cerimonia, tradicionalmente coñecida como 'roll-out' no sector aeronáutico, estivo presidida polo Rei Juan Carlos I de España,
Pedidos
miniatura|250px|Primeiro [[Airbus A400M, na EADS de Sevila o 26 de xuño de 2008.]]
Albert Henry
Albert Royle Henry, nado o 11 de xuño de 1907 en Tutakimoa (Rarotonga) e finado o 1 de xaneiro de 1981 en Rarotonga, foi un político das Illas Cook, fundador do Partido das Illas Cook e que exerceu o posto de primeiro ministro entre 1964 e 1978.
Traxectoria
Henry foi profesor de primaria en Arorangi entre 1925 e 1932, nese ano trasladouse á illa de Aitutaki como director da escola de Araura, permanecendo nese posto ata que en 1936 deixou o ensino, traballando no sector privado en 1938 traballa no sector privado, e pouco despois en 1938 fundou Te Akatauira, unha publicación integramente en maorí das Illas Cook alí escribía editoriais a miúdo críticos coas grandes compañías privadas da illa, pouco despois do comezo da segunda guerra mundial as autoridades pechárona por difundir información clasificada sobre as illas. Henry uniuse ás Forzas de Defensa Local das Illas Cook, e en 1942 marchou a Nova Zelandia, establecéndose en Auckland, alí ingresou no Partido Laborista de Nova Zelandia. En 1945 asumiu o posto de secretario da sección de Auckland da recentemente formada Asociación para o Progreso das Illas Cook,, constituída por plantadores de Aitutaki e Rarotonga e que tiña como un dos seus principais obxectivos a adquisición un navío para exportar a súa produción sen depender do barco que detentaba o monopolio do transporte marítimo entre as Illas Cook e Nova Zelandia, en 1949 Henry puido adquir o barco La Reta grazas ás contribucións dos membros da asociación e un empréstimo do goberno laborista neozelandés, e con el vai a Rarotonga pero á volta cambiou o goberno e o novo demandoulle o reembolso do empréstimo acordado polo anterior e Henry ten que revender o navío.
En 1964 volveu a Nova Zelandia, transformou a Asociación nun verdadeiro partido político, o Partido das Illas Cook, pero non se puido presentar as eleccións de abril 1965 por non cumprir o requisito de permanencia mínimo nas Illas, e foi a súa irmá, Margarite Story a que se presentou nunha das circunscricións electoriais, gañou o seu partido e foi quen de reformar o sistema electoral, e Henry tras renunciar ao escano a súa irmá presentouse ás eleccións parciais de xullo, saíndo elixido, o 4 de agosto o Parlamento das Illas Cook votou o novo status de Estado Libre Asociado para o país, converténdose Henry no seu primeiro ministro. En 1978 foi acusado de delito electoral, cesando no seu cargo e sendo condenado por corrupción a tres anos de inhabilitación para cargos públicos.
Creatividade
A creatividade asóciase con imaxinación e o pensamento diverxente, xa que moitas veces xorde da dúbida, de reconsiderar unha cuestión dende diferentes ángulos, nun proceso que implica a intuición e a memoria.
Definición
De acordo con Chibás Ortiz (1994, citado en 2020, p. 101), a creatividade é:
Concepción da creatividade
Algunhas culturas, como a oriental, crían que a creatividade é unha facultade divina porque está relacionada semanticamente e en efecto á Creación dos deuses e, polo tanto, o seu exercicio tiña unha aura de sagrado. Os crentes tentaban promover e exercer as artes para estar máis preto da divindade. Este concepto tamén foi estendido no período clásico, xa que os gregos (e os romanos despois) crían nas musas como unha presenza divina que posuía o corpo do artista, causándolle a creatividade. Por esta razón eran invocadas ó comezo dos poemas. A figura retórica durou durante os séculos seguintes, especialmente durante o romanticismo (que está ligada á idea de xenio). Algunhas destas crenzas, contrarias á crenza da posibilidade de desenvolver a competencia creativa con adestramento, exercicio, formación ou educación, constitúen as teorías implícitas da creatividade (Romo, 1998) :
Neurociencias
rede cerebral funcional distribuída asociada ao pensamento diverxente |miniatura A neurociencia da creatividade mira o funcionamento do cerebro durante o comportamento creativo. Tratouse no artigo Innovación creativa: posibles mecanismos cerebrais. Os autores escriben que "a innovación creativa pode requirir a co-activación e a comunicación entre rexións do cerebro que normalmente non están fortemente conectadas". As persoas altamente creativas que destacan pola innovación creativa adoitan diferir doutras de tres xeitos:
Así, o lóbulo frontal parece ser a parte da cortiza que é máis importante para a creatividade. Este artigo tamén explorou os vínculos entre creatividade e sono, estado de ánimo e  trastornos da adicción e  depresión. En 2005, Alice Flaherty presentou un modelo de tres factores do impulso creativo. Baseada en evidencias en imaxes cerebrais, estudos de drogas e análise de lesións, describiu o impulso creativo como resultado dunha interacción dos lóbulos frontais, o lóbulo temporal e a dopamina do sistema límbico. Os lóbulos frontais pódense ver como responsables da xeración de ideas e os lóbulos temporais para a edición e avaliación de ideas. As anomalías no lóbulo frontal (como a depresión ou a ansiedade) xeralmente diminúen a creatividade, mentres que as anomalías no lóbulo temporal a miúdo aumentan a creatividade. A alta actividade no lóbulo temporal normalmente inhibe a actividade no lóbulo frontal e viceversa. Os altos niveis de dopamina aumentan o comportamento xeral excitación e dirixido a obxectivos e reducen a inhibición latente, e os tres efectos aumentan o impulso para xerar ideas. Un estudo realizado en 2015 sobre creatividade descubriu que implica a interacción de varias redes neuronais, incluídas as que soportan o pensamento asociativo, xunto con outras funcións rede de modo por defecto. Do mesmo xeito, en 2018, Lin e Vartanian propuxeron un marco neuroeconómico que describe con precisión o papel de norepinefrina na creatividade e modulando redes cerebrais a grande escala asociadas á creatividade. Este marco describe como a actividade neuronal en diferentes rexións e redes cerebrais como a rede de modo predeterminado está seguindo utilidade ou o valor subxectivo das ideas. En 2018, os experimentos demostraron que cando o cerebro suprime solucións obvias ou "coñecidas", o resultado son solucións máis creativas. Esta supresión está mediada por oscilacións alfa no lóbulo temporal dereito.
Memoria de traballo e cerebelo
Vandervert describiu como os lóbulos ou lobos frontais do cerebro e as funcións cognitivas do cerebelo colaboran para producir creatividade e innovación.
Esencialmente, Vandervert argumentou que cando unha persoa se enfronta a unha nova situación desafiante, a memoria de traballo visual-espacial e a memoria de traballo relacionada coa fala descompóñense e compóñense (fraccionadas) polo cerebelo e despois mestúranse na cortiza cerebral nun intento de facer fronte á nova situación. Cos repetidos intentos de enfrontar os retos, o proceso de mestura cerebro-cerebelar segue a optimizar a eficiencia de como a memoria de traballo trata a situación ou o problema. Máis recentemente, argumentou que este é o mesmo proceso (que implica só memoria de traballo visual-espacial e vocalización previa á linguaxe) que levou á evolución da linguaxe en humanos. Vandervert e Weathers sinalaron que este proceso de mestura, porque optimiza continuamente a eficiencia, mellora constantemente os intentos de prototipado cara á invención ou innovación de novas ideas en calquera eido da arte, ciencia ou tecnoloxía. Prototipado, argumentan, non só produce novos produtos, senón que adestra as vías cerebro-cerebelosas implicadas para facérense máis eficientes na súa creación de prototipos. Ademais, Vandervert e Weathers cren que este repetitivo "prototipado mental" ou ensaio mental que implica o cerebelo e a córtex cerebral explica o éxito do patrón individualizado e autodidacta de repeticións iniciado polos métodos de ensino da Academia Khan. Non obstante, o modelo proposto por Vandervert recibiu críticas incisivas de varios autores (por exemplo os artigos  'On Vandervert et al. "Cerebelo de memoria de traballo e creatividade", e ¿Pode un sistema neuronal orientado a producir unha función rápida, predictiva e eficiente explicar a creatividade?
Soño REM
Educación
A creatividade é un principio da escola progresista ou Escola nova. Constitúe unha forma básica de organización do currículo  e non só das áreas artísticas. Algúns autores son especialmente referenciados neste ámbito como Gianni Rodari, Renzo Titone , David de Prado Díez e Edward de Bono.
En xeral, aplícanse técnicas e estratexias para estimular e favorecer o pensamento diverxente. A diferenza do pensamento converxente que procura solucións unívocas aos problemas como nun problema de matemáticas ou de física, o pensamento diverxente propón situacións nas que se poden adoptar múltiples solucións de modo que cada persoa poden dar saídas propias e variadas.
Exemplo: Supoñamos que temos que quitarlle o sol a unha planta sensíbel que se murcha polo exceso de calor. Podemos deixar que o grupo faga propostas espontáneas seguindo a técnica do Brainstorming de Osborne ou aplicar unha técnica sistemática como a Sinéctica de Gordon. No primeiro caso, os membros irán dando solucións espontaneamente; unhas levarán a outras; podemos axudar preguntando, tirando do fío, suxerindo... No segundo caso, proporemos analoxías sistematicamente: persoais (coas propias persoas e as súas vidas e experiencias), directas (con outros feitos, obxectos ou animais), simbólicas (facendo metáforas ou símiles) ou fantásticas (fabulando sen límites). Deste xeito, podemos chegar a propor solucións por analoxía a como nos protexemos as persoas do sol: unha substancia que apliquemos (tipo bronceador), un obxecto que faga sombra (tipo sombreiro ou parasol), ou estabelecer unha corrente de ar fresco (tipo ventilador).
Principios da creatividade
Seguindo a Chibás (2020, p. 101 e seguintes), os 22 principios da creatividade son :
Creatividades e dereitos de autoría
A creatividade, cando se aplica a un novo concepto ou obxecto, por razóns económicas, pode rexistrarse (patentes) e gozar así dos dereitos de propiedade intelectual. Este costume ou tradición do capitalismo é cultural, xa que no pasado en Europa non se consideraba importante protexer as invencións, senón que eran consideradas parte da comunidade. Mesmo en períodos como a Idade Media, os artistas eran anónimos, xa que do contrario era un pecado de orgullo.
A Declaración Universal de Dereitos Humanos proclamada pola Asemblea Xeral da ONU na súa resolución 217 A (III), do 10 de decembro de 1948 estabelece un dobre dereito no Artigo 27. Por unha banda, o dereito aos acceso á cultura e ao coñecemento. Por outra banda, o dereito á protexer a produción:
Celeiro, Viveiro
Santiago de Celeiro é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2007 tiña 1.917 habitantes (942 homes e 975 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución de 112 habitantes en relación ao ano 2000.
-2000
Outros
Historia ano a ano
Enterococcus faecium
Enterococcus faecium é unha especie bacteriana grampositiva, alfa-hemolítica ou non hemolítica do xénero Enterococcus. Pode ser un comensal inocuo que vive no intestino humano, pero pode tamén ser patóxena, causando doenzas como a meninxite neonatal ou endocardite.
Hai cepas resistentes á vancomicina. Os E. faecium resistentes á vancomicina coñécense coas siglas VRE (do inglés).
Algunhas cepas de E. faecium utilízanse como probióticos tanto en animais coma en humanos.
Secuencia xenómica
Os xenomas que figuran a continuación proceden da páxina web Integrated Microbial Genomes.
Algúns dos 22 xenomas secuenciados de Enterococcus faecium
Tratamento
O antibiótico linezolid ou a daptomicina utilízanse para tratar infeccións por VRE. As estreptograminas, como quinupristina/dalfopristina, poden tamén usarse para tratar infeccións por VREs. Tamén se poden tratar con sultamicilina.
Yothu Yindi
Yothu Yindi (Neno e nai en lingua yolŋu) é un grupo musical australiano fundado en 1986. Está formado por membros aborixes australianos e por membros balanda (non aborixes). Os membros aborixes proveñen de preto de Yirrkala na Terra de Arnhem no Territorio do Norte. Os membros fundadores inclúen a Stuart Kellaway ó baixo, Cal Williams á guitarra, Witiyana Marika ó manikay (coro tradicional), bilma (semellantes ás claves) e baile, Milkayngu Mununggurr ó yidaki (didgeridoo), Geoffrey Gurrumul Yunupingu ó teclado, guitarra e percusión, e Mandawuy Yunupingu, cantante, guitarra e líder do grupo (até o seu pasamento en 2013, actualmente o vocalista é Yirrnga Yunupingu).
Discografía
Álbums
Janine Lindemulder
Janine Marie Lindemulder, nada o 14 de novembro de 1968 en La Mirada (California), é unha actriz porno estadounidense. Comezou a traballar en filmes pornográficos norteamericanos (normalmente acreditada só como Janine) durante mediados da década do noventa, retornando ao xénero entre os anos 2004 e 2005. A súa curmá, Kelly Madison, é tamén actriz porno.
Christopher Walken
Christopher Walken, nado o 31 de marzo de 1943 en Astoria, Queens, é un actor, guionista e director de cine estadounidense.
Adrán
Co termo Adrán podemos referirnos a:
Haití
A República de Haití é un país do Caribe, na parte occidental da illa A Española, limitando, xa que logo, con República Dominicana polo leste; ao norte ten o Océano Atlántico e ao sur e ao oeste ten o Mar Caribe. O seu territorio comprende igualmente a illa La Gonâve, a illa da Tartaruga, o arquipélago das illas Cayemites e a Illa da Vaca, así como outros diversos illotes. A inhabitada illa de La Navasse é reclamada por Haití ante a administración dos Estados Unidos. A súa área total é de 27.750 km cadrados, albergando unha poboación de 10 033 000 habitantes (2009). A súa capital e cidade máis importante é Porto Príncipe.
Haití é unha antiga colonia francesa, foi o primeiro país en Latinoamérica en declarar a súa independencia e o segundo do continente, despois dos Estados Unidos. Accedeu á independencia tras un proceso revolucionario de carácter abolicionista iniciado en 1791 que desembocou nunha prolongada loita armada contra Francia, a potencia colonizadora desde finais do século XVII. Este proceso converteu a Haití, cuxa base étnica da poboación ten nun 95% a súa orixe en habitantes da África subsahariana, no escenario do primeiro caso na Historia de escravos que se emancipan deste xeito. Este episodio é especificamente lembrado polas Nacións Unidas mediante a Resolución 29/C40, que constitúe o Día internacional do recordo da trata negra e da súa abolición o 23 de agosto, e a institución da medalla Toussaint Louverture, en homenaxe a un dos líderes políticos haitianos.
Haití está constituído en forma de república semipresidencialista segundo a Constitución aprobada en 1987, pero cuxa vixencia ficou suspendida dende aquela en varias ocasións pola violencia, particularmente tralo golpe de estado militar de 1991 e a crise de 2004, onde interviñeron as Nacións Unidas mediante o destacamento da Misión de Estabilización das Nacións Unidas en Haití (MINUSTAH). Tras un proceso electoral tutelado pola comunidade internacional en 2006, o Xefe do Estado, escolleito por sufraxio universal, é René Préval mentres que a Asemblea Nacional de Haití designou no 2009 a Jean-Max Bellerive como primeiro ministro.
A economía de Haití xerou no 2009 un PIB nominal de 6.908 millóns de dólares e unha renda per cápita de 772 dólares, sendo a máis pobre de todo o continente americano e unha das máis desfavorecidas do mundo. Segundo The World Factbook, o 80% da súa poboación vive na miseria e dous terzos da xente dependente do sector da agricultura e pesca, tradicionalmente organizado en pequenas explotacións de subsistencia. Houbo unha intensiva e descontrolada deforestación que minguou a superficie arborada de Haití do 60% en 1923 a menos do 2% en 2006. As devastadoras tormentas tropicais que sofre afectan ás escasas infraestruturas de comunicacións que ten, aumentando máis así a súa inestabilidade. O sector industrial máis relevante é o téxtil, que representa máis do 75% do volume de exportacións, principalmente para os Estados Unidos, e o 90% do PIB. Haití está incluído no programa do Fondo Monetario Internacional e do Banco Mundial como país en vías de desenvolvemento altamente endebedado (Highly-Indebted Poor Country, HIPC).
Historia
A illa de Haití foi descuberta o 5 de decembro de 1492 por Cristovo Colón e fai parte das chamadas Antillas Maiores. Antes do descubrimento español, estaba habitada polas culturas arauacos, caribes e taínos; a súa poboación estimada entón era duns 300.000 habitantes.
Os sucesos seguintes reflectiron a pugna entre as autoridades mulatas e as masas populares afrodescendientes.
En 1957 foi elixido como Presidente de Haití François Duvalier, coñecido popularmente como Papa Doc, quen gobernou ditatorialmente coa axuda militar e financeira dos Estados Unidos, e ata en 1964 fíxose proclamar presidente vitalicio. O seu fillo Jean-Claude Duvalier (Baby Doc) sucedeuno en 1971. En xaneiro de 1986 unha insurrección popular obrigouno a se exiliar, e o exército tomou o poder e formou un Consello Nacional de Goberno, presidido polo xeneral Henri Namphy.
En xaneiro de 1988 foi presidente Leslie François Manigat, deposto en xullo do mesmo ano por Namphy. Derrocado á súa vez por Prosper Avril. Tras unha presidencia de provisional de Ertha Pascal Trouillot, deposta por un golpe de estado, foi presidente electo a partir de febreiro de 1991 Jean-Bertrand Aristide.
Jean Bertrand Aristide é tamén deposto por un golpe de estado no ano 2004. De aí rexurdiron violentos episodios que culminaron na ocupación de Haití por parte dos "Cascos Azuis" da ONU. No 2006, René Préval resulta electo presidente do país. A cronoloxía da historia haitiana é, pois, como segue:
Goberno e política
Haití é unha república presidencialista cun presidente elixido popularmente e unha Asemblea Nacional. De todos os xeitos, algúns sosteñen que é manexado por un goberno autoritario na práctica.
Organización político-administrativa
miniatura|300px|dereita|Cap Haitien Haití está dividido en 10 departamentos (subdivisións):
Xeografía
miniatura|200px|dereita|Epicentro do terremoto de 2010. Haití ocupa a terceira parte occidental da illa de A Española e inclúe algunhas illas e cayos pequenos próximos como Gronave e A Tartaruga. A superficie total alcanza os 27.750 km².
A parte de Haití correspondente á illa de A Española está constituída principalmente por montañas escarpadas con pequenas planicies e vales costeiros.
O clima de Haití é tropical. A estación máis chuviosa esténdese de abril a xuño e de outubro a novembro e con frecuencia, o país é azoutado por tormentas tropicais e ciclóns. O 18 de setembro de 2004, o furacán Jeanne alcanzou Haití. Unha semana despois, o balance non definitivo era de máis de 1160 persoas mortas e outras 1250 desaparecidas. Os efectos desta tormenta agravou as xa difíciles condicións de vida do país xa que deixou 170.000 persoas sen alimentos nin auga.
Economía
Haití é a economía menos desenvolvida para un país do hemisferio occidental. Indicadores sociais e económicos colocan a Haití en postos descendentes detrás doutros países en vías en desenvolvemento de baixos ingresos (particularmente no hemisferio) desde os anos 80. Haití está na posición 150 de 177 países no Índice de Desenvolvemento Humano da ONU.
Aproximadamente un 70% da poboación vive na pobreza. Cerca do 70% dos haitianos depende da agricultura, que consiste principalmente de agricultura de subsistencia a pequena escala e emprega preto das dúas terceiras partes da poboación economicamente activa. O país tivo moi poucos postos novos de traballo desde que o Presidente René Préval tomou posesión en febreiro de 2006, aínda que a economía informal está en crecemento. O fracaso no intento de lograr acordos con patrocinadores internacionais impediron que Haití obteña asistencia para un orzamento e programas de desenvolvemento. miniatura|300px|Evolución demográfica de Haití entre [[1961 e 2003.]]
Demografía
O francés é un dos dous idiomas oficiais, pero é falado por só o 10% da poboación. Case todos os haitianos falan Kreyòl (Crioulo, Creole haitiano), o outro idioma oficial do país. O inglés é falado entre os mozos e no sector comercial. O español é falado principalmente na zonas limítrofes á República Dominicana.
O catolicismo romano é a relixión estatal, a cal é profesada pola maioría. Algúns se converteron ao protestantismo. Moitos haitianos practican tamén as tradicións vodú, sen ningún conflito coa súa fe cristiá.
A esperanza de vida é de 53 anos. A media de fillos por muller é de 4.94 (a taxa máis alta de América). Só o 53% da poboación esta alfabetizada. Calcúlase que o 5.6% da poboación esta infectada co virus de HIV (SIDA). A súa relixión é católica e protestantes.
Deportes
50px Haití nos Xogos Olímpicos
Festas
1º de xaneiro - Día da Independencia
La Voz Amiga (Santiago de Compostela)
La Voz Amiga foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1873.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses locales, literatura, ciencias, artes y anuncios, apareceu en 1873. Periódico bisemanal.
Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish
"Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish" é o cuarto episodio da segunda tempada de The Simpsons. Emitiuse orixinalmente na cadea Fox dos Estados Unidos o 1 de novembro de 1990. No episodio, Bart atrapa un peixe de tres ollos río abaixo da central nuclear de Springfield. Despois de que unha inspección da planta revelase numerosas infraccións á seguridade, o señor Burns preséntase a gobernador para evitar o peche da planta. A noite anterior ás eleccións, Burns ten unha cea televisada cos Simpson para amosar o seu atractivo ao votante común. Marge sabota o truco político de Burns e condena a súa campaña servíndolle a cabeza de Blinky, o peixe de tres ollos.