cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa de Bahrain
Clima
As condicións climáticas da zona son áridas. A temperatura media anual na área é de 28 °C. O mes máis cálido é agosto, cando a temperatura media é de 38 °C e o máis frío é xaneiro, con 18 °C. A precipitación media anual é de 144 milímetros. O mes máis chuvioso é novembro, cunha media de 38 mm de precipitación, e o máis seco é outubro, con 1 mm de precipitación.
Demografía
Manama, a capital do reino de Bahrain, atópase no extremo nordés da illa de Bahrain. O porto principal, Mina Salman, tamén se atopa na illa, así como as instalacións principais de refinación de petróleo e centros comerciais.
Administración
A illa está dividida entre tres gobernacións de Bahrain.
Transporte
Pontes e calzadas elevadas conectan Bahrain coas illas adxacentes e a parte continental de Arabia Saudita. A calzada máis antiga, construída orixinalmente en 1929, une Bahrain coa Al Muharraq, a terceira illa máis grande.
Hai tres calzadas que conectan a illa de Muharraq con Manama na illa de Bahrain: Na súa costa leste atópase Sitrah, o sitio da terminal de exportación de petróleo, que está unido a Bahrein por unha ponte que se estende pola estreita canle que separa as dúas illas.
Na súa beira occidental, unha calzada á illa de Umm an Nasan, continúa cara á cidade de Arabia Saudita da Al Kubar, pasando polo King Fahd Causeway. Umm an Nasan é propiedade privada do rei e o sitio de recreo persoal.
Ángel Zubieta
Ángel Zubieta Redondo, nado en Galdakao (Biscaia) o 17 de xullo de 1918 e finado en Buenos Aires o 28 de outubro de 1985, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española. Desenvolveu a súa carreira futbolística principalmente na Arxentina.
Posúe dous récords dentro do fútbol español: foi o xogador máis novo en debutar coa selección española e é aquel que máis tempo deixou transcorrer entre o seu debut na Liga española e o seu último partido; 20 anos, dous meses e seis días. Xogaba de medio defensivo e o seu primeiro equipo foi o Athletic Club de Bilbao.
Traxectoria
Naceu en 1918 na localidade biscaíña de Galdakao. O seu irmán máis vello, Santi Zubieta, tamén foi futbolista profesional. Ángel comezou xogando ao fútbol no equipo da súa vila, e en 1935 foi fichado polo Athletic Club de Bilbao cando tiña 17 anos de idade recentemente cumpridos. Con esa idade debutou co Athletic e na súa primeira tempada converteuse en peza clave do equipo, proclamándose campión de Liga. Zubieta xogou 21 partidos e marcou 2 goles esa tempada. O seu excelente xogo chamou tanto a atención que foi chamado a debutar como xogador internacional sen cumprir aínda os 18 anos. Con 17 anos e 9 meses ostenta aínda hoxe en día o récord de ser o xogador máis novo en debutar coa selección española absoluta.
Con San Lorenzo Zubieta realizou a maior parte da súa carreira deportiva, xogando no equipo arxentino durante máis dunha década e converténdose nun dos xogadores históricos do club porteño. As súas 13 tempadas en San Lorenzo o converteron no xogador que máis veces defendera a camisola do equipo e aínda hoxe en día, con 352 partidos oficiais, Zubieta segue sendo o terceiro xogador que máis veces vestiu a camiseta azulgrana.
Na tempada 1952–53 un Zubieta xa veterano regresou a España para pechar a súa carreira deportiva no Deportivo da Coruña onde permaneceu 4 tempadas e xogou 56 partidos na Primeira División. Nas súas 2 últimas campañas simultaneou as funcións de xogador e adestrador. Retirouse como futbolista en 1956 con 38 anos de idade.
Selección de fútbol de España
Os seus dous partidos como internacional foron amigables que disputou a selección española en 1936 ante Checoslovaquia e Suíza. Malia debutar moi novo coa selección, a Guerra Civil e o seu posterior exilio futbolístico na Arxentina impedíronlle volver ser internacional, xa que cando volveu a España xa era un xogador moi veterano. Ángel Zubieta ostenta aínda hoxe en día o récord de ser o xogador máis novo en debutar coa selección española absoluta.
É de destacar a súa participación coa Selección de fútbol do País Vasco na xira que realizou esta por Europa e América durante a Guerra Civil (1937-39).
Carreira como adestrador
Iniciouse como adestrador-xogador na tempada 1955–56 no Deportivo da Coruña, facéndose cargo do equipo a falta de 8 xornadas para rematar o campionato, tras o cesamento de Pahiño. Era o terceiro adestrador do club coruñés esta campaña, que logrou evitar o descenso por un punto. Na seguinte tempada continuou coa labor de adestrador, mais foi cesado na xornada 21, co equipo como último clasificado, e substituído por Diego Villalonga, con quen finalmente descendería o Dépor á Segunda División.
Con posterioridade adestraría entre outros equipos da Primeira División española ao Athletic Club (1962–63) e ao Real Valladolid (1963–64). Tamén adestrou en México aos Pumas de la UNAM (1971–1974) e na Arxentina ao Club Atlético Atlanta e ao Deportivo Español entre outros equipos. No Deportivo Español conseguiu o ascenso da Divisional D á C no ano 1958 e o ascenso da Divisional C á B no ano 1960, dirixindo en total 266 encontros (é o técnico con máis partidos neste club).
Regeneration
Regeneration é o sétimo álbum de estudio da banda norteirlandesa de chamber pop The Divine Comedy, publicado o 12 de marzo de 2001 a través do selo Parlophone. Editáronse tres sinxelos do disco: "Love What You Do", "Bad Ambassador" e "Perfect Lovesong", o último deles chegando ao número 42 das listas.
Erfurt
Erfurt é unha cidade alemá capital do estado de Turinxia.
Prehistoria
Na prehistoria a zona estivo poboada por seres humanos, constatándose poboacións que viviron nos arredores de Erfurt hai uns 100.000 anos.
Orixe medieval
A cidade mencionouse por primeira vez por escrito en 742, nunha carta ao Papa San Bonifacio. San Bonifacio estableceu o cristianismo na zona. Levantouse unha igrexa nese ano, e a Catedral de Erfurt foi construída tempo despois no mesmo lugar.
Camiño de Santiago
Erfurt está no camiño dos peregrinos do Camiño de Santiago (en alemán:Jakobsweg). Na Idade Media establecéronse na cidade uns sete mosteiros.
Martiño Lutero, o pai da Reforma Protestante, filósofo e teólogo, viviu no Mosteiro Orde Dominicana de aproximadamente 1275 a 1311.
A cidade formaba parte do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Séculos XIX a XXI
Pasou a formar parte do Reino de Prusia en 1802. De 1949 a 1990, Erfurt formou parte da República Democrática Alemá (Alemaña do Leste). Após a reunificación de 1990 volveu ser a capital do estado de Turinxia.
Universidade
A Universidade de Erfort foi unha das seis primeiras establecidas no ámbito xermánico, xunto á Universidade Carolina de Praga, a Universidade de Viena, a Universidade de Heidelberg, a Universidade de Colonia e a Universidade de Würzburg.
Poboación
Segundo o censo correspondente ao ano 2011 conta con 206.384 habitantes, sendo unha das cidades máis poboadas de Turinxia, con Weimar, Eisenach e Xena; porén, ningunha das catro está entre as 20 máis poboadas de Alemaña.
Román García Varela
Román García Varela, nado en Sarria o 23 de decembro de 1940, é un xuíz galego.
Traxectoria
Ingresou no Corpo de Xuíces Municipais e Comarcais en 1966. Exerceu funcións como xuíz comarcal nos Xulgados de Ateca (Zaragoza) e Tinéu (Asturias). Ingresou na carreira xudicial en 1967. Foi de xuíz de Primeira Instancia e Instrución en Amurrio (Araba), San Clemente (Cuenca), A Estrada, Granollers (Barcelona) e Ocaña (Toledo). Entre 1976 e 1979 prestou funcións no Xulgado de Instrución número 14 de Madrid. En novembro de 1979, ascendeu a maxistrado e desempeñou funcións nos Xulgados de Primeira Instancia e Instrución número 2 de Vitoria e número 2 de Alcalá de Henares, e de Primeira Instancia número 23 de Madrid. En 1986 foi nomeado Inspector Delegado do Consello Xeral do Poder Xudicial. En 1989 foi promovido á categoría de Maxistrado do Tribunal Supremo e nomeado Xefe do Servizo de Inspección do Consello do Poder Xudicial. En 1996 incorporouse á Sala Primeira do Tribunal Supremo. Colaborou en El País, La Voz de Galicia e Liberación e na revista La Ley.
Gran Premio de Mónaco de 1988
O Gran Premio de Mónaco de 1988 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 15 de maio de 1988 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Resumo da carreira
Senna liderou desde o principio, Prost superou a Berger cando o francés fallou nun cambio de marchas. A primeira curva en Santa Devota viu unha gran variedade de accidentes: Alex Caffi no seu novo Dallara bateu contra o muro, o AGS de Philippe Streiff retirouse logo dun impresionante 12º lugar na grella cando o cable do acelerador rompeu, e Nelson Piquet retirouse logo de chocar con Eddie Cheever.
A orde de marcha de Senna-Prost-Berger-Mansell- Alboreto - Nannini mantívose ata a volta 33, cando Alboreto adiantou a Mansell na piscina, cunha tardía manobra de adiantamento. Na volta 51, houbo algúns momentos dramáticos cando, en Mirabeau, Philippe Alliot no Lola tivo unha violenta colisión con Riccardo Patrese no Williams. Na volta 54 Prost conseguiu por fin pasar a Berger na primeira curva e quedou en segundo lugar. Entón, comezaron as voltas rápidas con Senna. Pero na volta 65, logo de que Prost rebaixara 6 segundos nunha volta a Senna, isto ía ser a perdición de Senna, que entrou en pánico, perdeu a súa concentración e deuse contra barreira en Portier, e a carreira foi gañada, por 4ª vez en 5 anos, por Prost. Senna desapareceu e McLaren non soubo nada del ata o día seguinte da carreira. Como vivía en Mónaco especulouse que o brasileiro simplemente foise á súa casa para contemplar a carreira que dominara desde a primeira vez que saíron á pista para os adestramentos libres do xoves pola mañá.
Os Ferraris quedaron 2º e 3º con Derek Warwick no Arrows - Megatron terminou cuarto logo dunha longa batalla co Tyrrell - Ford de Jonathan Palmer. Patrese recuperouse da súa colisión para gañar o punto final ao pasar o Lola de Yannick Dalmas na última volta. O punto de Patrese foi tamén o primeiro e único punto no campionato do mundo logrado por un motor Judd.
Pura Pardo Gayoso
Purificación Pardo Gayoso, nada en Lugo en 1919 e finada na mesma cidade o 11 de xaneiro de 2001, foi unha política galega.
Traxectoria
Irmá de Juan Manuel Pardo Gayoso. Afiliouse a Falange o 2 de febreiro de 1936. Fundadora da Sección Femenina de Lugo, foi xefe provincial da Sección Femenina. Posteriormente foi Delegada provincial do Auxilio Social. Foi condecorada co Y de prata individual pola Delegada Nacional da Sección Femenina en 1944.
Vilasuso, Santa María de Neda, Neda
Vilasuso é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres.
Bhaskara
Bhaskara pode referirse a:
Parada, Chapela, Redondela
Parada é un lugar da parroquia de Chapela, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo.
Li Hui
Liu Hui 劉徽 foi un matemático chinés que viviu durante o reinado de Wei.
Traxectoria
No ano 263 editou un libro que compuxera en torno ao inicio da era, coñecido como Jiuzhang Suanshu ou Os nove capítulos da arte matemática, xunto con comentarios moi importantes. Esta obra chegou a ser un dos libros chineses máis famosos no dominio das matemáticas, o gran clásico sobre o que traballaron as xeracións posteriores.
Nos seus comentarios Liu presenta, entre outras cousas,
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003
Antecedentes
Nas eleccións xerais do ano 2000, o PP logrou a maioría absoluta, polo que Aznar xa non precisou de CiU para lexislar no Congreso dos Deputados e a súa política comeza un afastamento dos nacionalismos, que o apoiaran na lexislatura anterior. Aznar rexeita seguir desenvolvendo o Estado das autonomías, negándose a transferir máis competencias. É nese intre cando todas as opcións catalanistas se poñen como obxectivo forzar o avance autonómico mediante a aprobación dun novo estatuto de autonomía para Cataluña na lexislatura que inaugurarían estas eleccións catalás de 2003.
Desenlace
Celebradas poucos meses antes das xerais de 2004, nestas eleccións produciuse un notable crecemento da esquerda soberanista de ERC, a opción diametralmente oposta á dereita española do PP, gobernante en España. ERC duplicou os seus números conseguindo os seus mellores resultados en democracia, e foi necesario para a gobernabilidade.
Finalmente, as tres forzas de esquerda da cámara formaron o chamado "pacto del Tinell" para acabar con 23 anos seguidos de goberno de CiU e formar por primeira vez un goberno de corte socialista e catalanista. O principal eixo do pacto era a mencionada reforma do estatuto de autonomía, para a que se contaría con CiU. Estas tres forzas comprometéronse a non chegar a acordos co PP.
O Toxiño
O topónimo galego O Toxiño pódese referir a:
Jebel Shams
Jebel Shams ou Jebel as-Shams (en árabe: جبل شمس, Monte do Sol) é un montala localizada no nordeste de Omán , que con 2.980 m de altitude constitúe a maior elevación do país, e tamén da parte oriental da Península Arábiga.
Descrición
O Jebel Shams forma parte da cadea dos Montes Al-Hajar, un cordal montañoso que se estende polo interior do país, no nordeste, a unha distancia da costa que oscila entre os 50 km e os 250 km. O material montañoso está constituído por rochas ígneas e consiste en serpentina, diorita e basalto, rochas típicas das rexión do sueste da Península Arábiga.
O clima da zona é bastante extremado, aínda que o país está atravesado polo Trópico de Cáncer, de modo que a temperatura media no verán é duns 20 °C, pero no inverno as medias caen até baixo 0 °C.
O Jebel Shams érguese a uns 150 km ao oeste da capital, Mascate, pero só dista uns cantos quilómetros da cidade de Nizwa.
Véxase tamén
miniatura|esquerda|250px|Vista desde a cima do Jebel Shams
Guillermo Santos Caride
Guillermo Santos Caride, coñecido como Quique, nado en Lavadores en 1913 e finado en Vigo o 15 de decembro de 1941, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fundidor domiciliado no barrio de Naya de Lavadores. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado a filas e desertou e estivo fuxido. Reclamado por requisitoria en xuño de 1937 xunto con Roberto Oya Alonso, Álvaro Ballesteros Estévez, Eugenio González Fernández, Abraham Lloriente Sánchez, Fermín Pais Alonso e outros veciños de Lavadores fuxidos, foi declarado en rebeldía. Membro do grupo de José García Morales e o seu irmán. O seu irmán Jaime Santos Caride, de 15 anos, morreu nun enfrontamento coa Garda Civil o 10 de febreiro de 1938. Presentouse en 1939 ante o gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos. Volveu ao monte ante o temor a ser detido. En xullo de 1940 foi procesado por atraco e roubo con Amador García Coco e Manuel Rodríguez Fernández. Decidiu vender aos seus antigos compañeiros, caendo pola súa delación Julio Guillén Biel e Jesús Lago González. A pesar diso foi xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado no castelo do Castro de Vigo o 15 de decembro de 1941.
Cheias de Charme
Cheias de Charme é unha telenovela brasileira escrita por Izabel de Oliveira, que se estreou na Rede Globo no día 16 de abril de 2012.
Conta cos actores Taís Araújo, Leandra Leal, Isabelle Drummond, Cláudia Abreu, Ricardo Tozzi, Marcos Palmeira, Jonatas Faro, Malu Galli, Jayme Matarazzo, Leopoldo Pacheco, Alexandra Richter, Humberto Carrão, Bruno Mazzeo, Daniel Dantas, Tato Gabus Mendes, Titina Medeiros e Aracy Balabanian.
The Animals
The Animals foi un grupo musical británico dos anos 60 que adquiriu renome internacional grazas ao seu estilo de blues eléctrico. A súa canción máis famosa é "House of the Rising Sun". O grupo estivo inicialmente formado por Eric Burdon (líder e vocalista), Alan Price (teclados), Hilton Valentine (guitarra), John Steel (batería), e Chas Chandler (baixo).
Traxectoria
Os integrantes do grupo The Animals eran orixinarios da localidade portuaria de Newcastle upon Tyne, no nordés de Inglaterra. A creación do grupo data do 1962 cando Eric Burdon se uniu á Alan Price Rhythm and Blues Combo, que cambiou desde entón o seu nome polo de The Animals. A súa música baseábase esencialmente no blues e rithm and blues e dedicábanse a facer versións de cancións de John Lee Hooker, Sam Cooke, Ray Charles, Nina Simone e Jimmy Reed. Nos seus inicios foi integrante do grupo Bob Dylan, segundo sinala o musicólogo Cristóbal Vergara.
Ese mesmo ano, o grupo autoproduce o seu propio EP. O seu éxito na súa localidade natal foi tan notorio que o representante dos Yardbirds, Giorgio Gomelsky, convenceunos para que se instalasen en Londres en 1964. Durante un tempo tocaron no local propiedade de Gomelsky, o Crawdaddy Club. Foi alí onde coñeceron ao que sería o seu produtor, Mickie Most. Con el asinaron o seu primeiro contrato de gravación, coa discográfica EMI. En febreiro de 1964 metéronse no estudo para gravar o seu primeiro sinxelo, Baby Let Me Take You Home, adaptación da canción de Bob Dylan "Baby Let Me Follow You Down", e que chegou ao número 21 das listas inglesas. Seguiu a adaptación doutra canción tamén interpretada por Dylan, "House of the rising sun", que lles levaría a ser o segundo grupo británico que consegue o número un nas listas británicas e americanas (tan só fixérono antes "The Beatles"). A finais de 1964 edítase o seu primeiro LP, The Animals. Durante ese ano e 1965, chegaron outros éxitos como "I'm Crying" (nº8 en Gran Bretaña), "Don't Let Me Be Misunderstood" (nº3 en Gran Bretaña) e "We've Gotta Get Out of This Place" (nº2 en Gran Bretaña), á vez que editan o seu segundo álbum, Animal Tracks.
En maio de 1965 o tecladista Alan Price deixa a banda por razóns persoais e de saúde (sobre todo, debido a un pánico atroz a voar) e pola loita polo liderado da banda entre el e Burdon. Dave Rowberry sería quen substituiría a Price nos teclados. Pero a situación do resto do grupo tampouco era moito mellor. Os compoñentes da banda empezaban a ter a sensación que a súa música se estaba transformando en algo demasiado comercial, debido principalmente ás esixencias de Mike Frost e da propia EMI Music. Por iso a inicios do 1966 rompen o seu contrato con EMI e con Frost, non sen antes deixar outro éxito como "It's my life", número 7 nas listas británicas e o 23 nas americanas.
En 1966, o grupo asina un contrato coa compañía de discos Decca/London Records. Pouco antes, en marzo, o batería John Steel deixaría o grupo e sería substituído por Barry Jenkins. De todas as maneiras, a saída de Steel sería un preludio do que pasaría pouco despois. Aínda que era certo que editaron o seu único disco con Decca, Animalism (xuño de 1966) e que paralelamente EMI lanzara os grandes éxitos da banda, que foi un dos máis vendidos da época, o grupo orixinario tan só sobreviviu á saída de Steel seis meses. The Animals disolvéronse en setembro de 1966.
En 1967 Eric Burdon intenta reformar a banda baixo o nome de Eric Burdon and The Animals. Tivo cancións de éxito moderado como "When I Was Young", "Monterey" e "San Franciscan Nights", dando un novo aire ao grupo en plena época da psicodelia. Este grupo formábano, á parte do propio Burdon, Barry Jenkins (batería), John Weider (guitarra e violín), Danny McCulloch (baixo) e Vic Briggs (guitarra). Unha formación que sufriría múltiples cambios a finais de 1968, cando Briggs e McCulloch abandonan a formación e foron substituídos por Zoot Money e polo guitarrista Andy Summers, integrante en anos posteriores do trío Police. En 1969 publicarían un dobre álbum chamado Love, co seu último éxito "Sky Pilot (Primeira Parte)". Eric Burdon deu fin a esta banda a finais de 1969.
Os membros orixinais da banda volvéronse a reunir en 1977 para gravar Before We Were Xo Rudely Interrupted e en 1983 fixérono para os discos Ark e Rip It to Shreds. En 1994 o grupo orixinario de The Animals entrou no Salón da fama do Rock and Roll. Pouco despois, en xullo de 1996, o baixista da primeira formación, Chas Chandler, faleceu.
Na década do 2000, Burdon deu a volta ao mundo cun grupo de músicos baixo o nome de Eric Burdon and the Animals. Durante os 90, Valentine, Steel e Dave Rowberry tamén fixeron xiras con (Hilton Valentine's) The Animals e Valentine e Steel co nome de Animals II.
Discografía
Edición británica
The Animals (1964)
Animal Tracks (1965)
Animalisms (1966)
Winds of Change (1967) (como Eric Burdon and the New Animals)
The Twain Shall Meet (1968)
Love Is (1968)
British Go Go (1965)
Animalization (1966)
Animalism (MGM 4414,1966)
Eric Is Here (1967) (agora como Eric Burdon and the New Animals)
Every One of Us (1968)
The Best Of Eric Burdon And The Animals Vol. II (MGM Record SE4454)
Reunión dos orixinarios "The animals"
Before We Were So Rudely Interrupted (1977)
Ark (1983)
Rip It to Shreds (Directo) (1984)
The Best of The Animals (1997)
The Best of The Animals (2000)
Interesting Life (2003)
Complete French EP 1964/1967 (2003)
Retrospective (Recompilatorio, 2004)
O Camiño Real, Belesar, Vilalba
O Camiño Real é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 non tiña habitante algún.
Mubarkah Bent al-Barra
Mubarkah Bent al-Barra (tamén escrito Mbarka Mint al-Barra), nada en al-Madhardhara en 1957, é unha profesora, escritora e tradutora mauritana.
Traxectoria
Estudou en escolas públicas, e estudou Maxisterio en Nouakchott, graduándose en 1983, no centro onde dá clases. En 1987 rematou un mestrado en literatura magrebí e andalusí na Universidade Mohammed V. É bilingüe en lingua árabe e lingua francesa, e escribe principalmente en árabe.
Investigou sobre a poesía oral de Mauritania, concretamente sobre a tibra, unha forma de posía amorosa que só pode ser recitado en reunións de mulleres. Algunhas destas pezas foron traducidas ao francés. En 1992 publicou a colección Taranimli-Watanin Wahid ("Cancións para un país para todas as persoas"), e en 1998 publicou Al-Shi'r al-Muritani al-Hadith, min 1970 ila 1995 ("Poesía moderna de Mauritania, 1970-1995"). Parte da súa poesía foi recollida en antoloxías en lingua inglesa. Tamén publicou unha obra de literatura infantil, Hikayat Jaddati ("Os contos da miña avoa"), en 1997, e é co-editora dun volume de contos tradicionais. Al-Barra é unha figura destacada na vida cultural do seu país, e participa decote en festivais literarios no mundo árabe.
Blond Ambition World Tour
O Blond Ambition World Tour foi a terceira xira da cantante americana Madonna. Foi posta en marcha en apoio ó seu cuarto álbum de estudio, Like a Prayer, e da banda sonora, I'm Breathless. O tour percorría  Norteamérica, Europa e Asia. Foi unha xira extremadamente controvertida, sobre todo debido á xustaposición de iconografía católica e sexualidade. A revista Rolling Stone dixo da mesma que "posuía unha coreografía moi elaborada e que se trataba dun espectáculo sexualmente provocativa" e proclamou que o mesmo era "o mellor tour de 1990". No ano 1991, foi lanzado o documental Truth or Dare (In Bed with Madonna fóra dos EE.UU.), unha crónica da xira. O espectáculo recibiu o premio á "produción escénica máis creativa" nos premios da industria de Pollstar Concert. Esta xira atinxiu a cifra de máis de 60 millóns de dólares norteamericanos, vendendo tan só en Norteamérica 482,832 entradas ás dúas primeiras horas da pre-venda, conseguindo así 14,237,000 $.
A xira topouse cunha forte reacción por parte de grupos relixiosos debido á actuación de "Like a Virgin", durante a cal dous bailaríns acariciaban o corpo de Madonna antes de que esta simulase unha masturbación. A Igrexa de Inglaterra e a Igrexa Católica criticaron a súa actuación e incluso o Papa Xoán Paulo II pediu ó público en xeral e á comunidade cristiá que non acudisen ó concerto. Unha asociación privada de católicos os cales se nomeaban a si mesmos como Famiglia Domani tamén boicotearon o tour debido ó seu erotismo. En resposta a toda esta controversia, a cantante dixo, O tour non fere os sentimentos de ninguén. É unha xira que axuda a abrir as mentes e que mostra a sexualidade dende outro punto de vista. A súa e a dos demais."
O tour foi gravado en diferentes ocasións, incluíndo concertos nos Estados Unidos, Francia, o Xapón e España. Tamén se fixo un especial de televisión para  HBO TV, titulado ''Madonna - Live! Blond Ambition World Tour 90'', filmado en Niza.
Trasfondo
miniatura|upright|left|Madonna representando "Express Yourself", a actuación de apertura da xira. Orixinalmente, o tour ía ser chamado "Like a Prayer World Tour". Sire Records anunciou o Blond Ambition World Tour en novembro de 1989, seguindo o éxito do cuarto álbum de estudio de Madonna, Like a Prayer, e a representación de "Express Yourself" na cerimonia de 1989 dos MTV Video Music Awards. Nun principio, a xira tan só ía chegar ao Xapón e Norteamérica, xa que Madonna estaba considerando diversos papeis en filmes. A finais de 1989, e debido a presión de fans, anunciouse que o tour tamén pasaría por Europa.
A xira incorporaba como temas centrais a sexualidade e o catolicismo, unha combinación que causou controversia. O show conseguiu co tempo acadar un status de culto, con elementos que se converteron en iconas culturais tales como o suxeitador de conos ou a falsa cola de cabalo.
Madonna denominou o seu propio concerto como teatro musical e o coreógrafo Vincent Paterson afirmou que ela quería ''romper cada regra que puidésemos... Ela quería falar sobre sexualidade, homosexualidade, a Igrexa... Pero a maior cousa que tratamos de facer foi cambiar a forma dos concertos. En vez de tan só presentar cancións, queríamos combinar moda, Broadway e a arte da interpretación".
O ton explícito do show causou varios problemas, en Toronto, a policía foi alertada de que o concerto seguramente contivese contido lascivo e obsceno e ameazou con presentar cargos a non ser que algunhas partes do show fosen cambiadas. A actuación continuou inalterada, no entanto, non se efectuou ningún cargo despois de que o representante dese un ultimato á policía: Cancelen o show e terán que explicarlle a 30.000 persoas por que.
O deseñador francés Jean Paul Gaultier creou os traxes para o tour, e o resto de pezas adicionais foron creadas por Marlene Stewart, a cal traballara anteriormente con Madonna en 1987 no Who's That Girl World Tour.
Debido a problemas coa gorxa, seis shows tiveron que cancelarse, levando ó tour de 63 actuacións orixinalmente a 57; 125.000 entradas tiveron que ser reembolsadas. As ganancias da última data en Norteamérica foron doadas á organización sen ánimo de lucro AMFAR e dedicouse ó seu amigo Keith Haring, o cal faleceu debido a complicacións co VIH.
Sinopse do concerto
miniatura|Madonna e as súas bailarinas, representando "Material Girl" como parte da sección Art Deco da xira. O show estaba dividido en cinco seccións diferentes: Metropolis, Relixiosa, Dick Tracy, Art Deco e Encore. Comezaba co fragmento de Metropolis, inspirado polo filme mudo de Fritz Lang. Esta sección comezaba coa canción "Express Yourself", a cal incluía unha introdución á súa canción do 1982 "Everybody". O escenario estaba inspirado no videoclip de "Express Yourself", no cal aparecía unha gran máquina industrial e bailaríns sen camiseta. Madonna entraba en escena na cima dunha longa escaleira, vestida nun traxe pinup, co seu suxeitador de conos visible. Neste segmento, Madonna tamén interpreta "Open Your Heart" e ten unha pelexa simulada cos seus bailaríns en "Causing a Commotion". A actuación final deste segmento é "Where's the Party"; Madonna deixa o escenario axiña para un cambio de traxe, mentres tres bailaríns continúan bailando ata que a canción remata.
O segundo segmento era de tema apaixonado e relixioso, comezando cunha versión do medio-leste de "Like a Virgin", cantado nunha cama vermella de seda. Madonna aparece vestida cun corsé dourado e actúa con dous bailaríns hermafroditas a cada lado da cama e conclúe cunha simulación de masturbación. O escenario é transformado despois nunha igrexa. Madonna leva un vestido negro e un crucifixo grande durante a actuación de "Like a Prayer", cos seus bailaríns convertidos en sacerdotes e monxas. Un popurrí de "Live to Tell", "Oh Father" e unha actuación de "Papa Don't Preach" rematan esta sección.
A terceira parte era un cabaré inspirado pola película do 1990 Dick Tracy, na cal Madonna aparecía como "Breathless Mahoney". No transcurso deste segmento, Madonna levaba un traxe a raias verdes e brancas, de tipo cabaré. Incluía interpretacións de "Sooner or Later", cantada subida a un gran piano, "Hanky Panky" e "Now I'm Following You".
A cuarta parte estaba inspirada polas películas do Hollywood de 1930, usando pezas artísticas de Tamara de Lempicka e un deseño do escenario Art Deco. Madonna interpretaba nesta parte "Material Girl" nun ton burlón facendo referencia a unha muller loira, con rulos na cabeza e albornoz (quitado despois para mostrar un vestido de cor rosa con pel). "Cherish" é interpretada con tres bailaríns vestidos como tritóns mentres Madonna simulaba tocar a arpa. Madonna remata esta sección con "Into The Groove" e unha versión minimal de "Vogue" representando a coreografía do seu videoclip, vestida cun suxeitador negro de deporte e bermudas de licra.
Na sección final, interpretábanse temas anteriores de Madonna, tales como "Holiday", no cal Madonna aparecía vestida cunha camiseta de lunares e volantes dos anos 70. Tamén se interpretou "Do the Bus Stop" e "Keep It Together" inspirado polo traballo de Bob Fosse.
Outeiro, Asados, Rianxo
Outeiro é un lugar da parroquia de Asados no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Taís Araújo
Taís Bianca Gama de Araújo Ramos, nada no Río de Xaneiro o 25 de novembro de 1978, é unha actriz brasileira.
Kamoya Kimeu
Kamoya Kimeu, nado no condado de Makueni cara a 1938 e finado en Nairobi o 20 de xullo de 2022, foi un famoso buscador de fósiles kenyano.
Traxectoria
Axudante de Louis Leakey, co que comezou a traballar en 1964 e integrou a coñecida como a banda de homínidos. Participou en numerosas descubertas de fósiles de homínidos en Kenya e en Tanzania e descubriu o neno de Turkana o 23 de agosto de 1984, un esqueleto fosilizado case completo dun Homo erectus de hai 1,5 millóns de anos.
Astrónomo, astrónoma
miniatura|Galileo Un astrónomo é un científico cuxa área de investigación é a astronomía.
A combinación das interpretacións relixiosas do ceo, como lendas e mitos, conducen a unha dualidade que hoxe nós identificamos como astroloxía. É importante ter en conta que antes de 1750 aproximadamente non se facía distinción entre astronomía e astroloxía.
A diferenza da maioría de científicos, os astrónomos non poden manipular directamente os obxectos que estudan, e deben facer uso de detalladas observacións para os seus descubrimentos. Xeralmente, os astrónomos usan telescopios e outros instrumentos ópticos para as súas observacións.
Balvís, Santa María de Neda, Neda
Balvís é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 73 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 32 homes e 41 mulleres.
Rego Espadanal
O rego Espadanal é un río principal na Mariña Oriental, que desemboca entre as rías de Foz e Ribadeo.
Curso
Nace nas proximidades da Siñeira, ó pé do Corno da Granda. Discorre enteiramente polo concello lucense de Ribadeo, marcando o límite entre as parroquias de Vilaframil e Piñeira, e pasa pola aldea de Carreira Branca. Desemboca na Aposta Mansa, no Mar Cantábrico, entre a punta Corva Mariña e a illa do Castro.
Santiago Sierra
Santiago Sierra, nado en Madrid en 1966 é un artista plástico español. Licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid, desde 1995 reside en México, onde ampliou a súa formación na Escola de San Carlos da Universidade Autónoma de México. Foi galardoado co Premio Nacional de Artes Plásticas de España en 2010, mais rexeitou o premio.
Traxectoria
Expuxo en museos, centros de arte e galerías de todo o mundo, como no Museo Kiasma de Arte Contemporánea ARS 01 (Helsinqui), no Kunstwerke (Berlín), na Kunsthaus Bregenz (Austria) ou no PS1 do MOMA (Nova York). A arte de Sierra, cargada de reivindicacións sociais e políticas desde os seus comezos, tenta evidenciar o absurdo das relacións de poder establecidas e destacar os problemas que carrexa para a poboación a economía capitalista. A produción de Sierra baséase, non nunha soa técnica, senón que xoga cun amplo espectro delas: fotografía, vídeo, música, ou elementos cotiáns cos que forma impresionantes instalacións que logo convidan a unha profunda reflexión sobre o mundo que nos rodea.
Sobre a súa obra, Pablo España sinalou que "presenta os mecanismos de dominación de forma moi crúa, pero hai outras cousas a ter en conta como a frustración e a decepción da promesa do pracer estético". A súa obra sinala unha crítica social, sen efectos paliativos. Controvertido, destacan a súa montaxe dunha sinagoga convertida en cámara de gas (245 metros cúbicos, Alemaña, 2006), ou Liña de 250 cm tatuada sobre 6 persoas remuneradas (Cuba, 1999, sobre excluídos sociais).
Polémica sobre o Premio Nacional de Artes Plásticas de España
En 2010 foi galardoado co Premio Nacional de Artes Plásticas de España que concede o Ministerio de Cultura "pola súa obra crítica, que reflexiona sobre a explotación e a exclusión das persoas, e xera un debate sobre as estruturas de poder, tal e como se manifesta nos seus diversos proxectos desenvolvidos ó longo de dúas décadas". Sierra rexeitou ó día seguinte o premio nunha carta á ministra de Cultura aducindo que "os premios se conceden a quen realizou un servizo, por exemplo a un empregado do mes" e que o "premio instrumentaliza en beneficio do estado o prestixio do premiado", terminando con "o Estado non somos todos: O Estado son vostedes e os seus amigos. Por tanto, non me conten entre eles, pois eu son un artista serio. Saúde e Liberdade!" Na carta detalla ademais as súas principais críticas ó Estado, "Un estado que participa en guerras dementes aliñado cun imperio criminal. Un estado que doa alegremente o diñeiro común á banca. Un estado empeñado no desmonte do estado de benestar en beneficio dunha minoría internacional e local" A directora xeral de Belas Artes, Anxos Albert, sinalou que lle sorprendía o rexeitamento, dado que cando se lle comunicou mostrouse "contento e agradecido", e traballou co Estado noutras ocasións como en 2003, na Bienal de Venecia cando llo pediu o goberno de José María Aznar. Amigos do artista contestaron dicindo que o seu traballo do 2003 foi un simple encargo laboral, non un premio.
Míconos
Míconos (en grego: Μύκονος) é unha illa de Grecia pertencente ás Cícladas, situada entre Tinos (ao noroeste), Siros (ao oeste), Paros (ao sueste) e Naxos (ao sur). Ten unha superficie de 86 Km² e unha altitude máxima de 364 m. A illa ten un chan maioritariamente granítico e unha importante escaseza de auga que fai imprescindible a súa obtención mediante desalación. Conta con 6.200 habitantes. A poboación principal é Miconos (Chora), situada na parte occidental da illa.
Historia e características
Os achados arqueolóxicos suxiren a presenza da tribo neolítica Kares na illa no ano 3000 aC, pero os primeiros colonos reais parecen ser o xónicos desde Atenas a principios do século XI antes de Cristo. Moitas persoas vivían na veciña illa de Delos, só a 2 km de distancia, o que significaba que Mykonos converteuse nun lugar importante para as subministracións e o tránsito. Con todo, na antigüidade era unha illa bastante pobre con limitados recursos agrícolas e só dúas cidades. Os seus habitantes eran politeístas e adoraban a moitos deuses.
Mykonos quedou baixo o control dos romanos durante o reinado do Imperio Romano e logo converteuse en parte do Imperio bizantino ata o século XII. En 1204, coa caída de Constantinopla na Cuarta Cruzada, Mykonos foi ocupada por Andrea Ghisi, un parente do Dux de Venecia. A illa foi devastado polos cataláns ao final do século XIII e finalmente entregada ao dominio directo veneciano en 1390.
En 1537, mentres aínda mandaban os venecianos, Mykonos foi atacado por Hayreddin Barbarroxa, o famoso almirante de Suleiman o Magnífico, e unha frota otomá estableceuse na illa. Os otománs, baixo o liderado de Kapudan Pasha, estableceu un sistema de autogoberno que comprende un gobernador e un consello designado de "síndicos". Cando o castelo de Tinos caeu aos otománs en 1718, os últimos venecianos retiráronse da rexión.
A Revolta, Asados, Rianxo
A Revolta é un lugar da parroquia de Asados no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Míconos
Historia e características
En tempos modernos foi unha illa cosmopolita, famosa entre os visitantes da jet-set internacional que pasaban alí as súas vacacións. É tamén considerada un dos "paraísos gais" do Mediterráneo aínda que nos últimos anos xa non ten o "glamour" doutrora. Os atractivos principais son as súas magníficas praias, a sorprendente vida nocturna e a súa proximidade á illa de Delos, chea de tesouros arqueolóxicos (probablemente esta é a razón que trouxo aos primeiros turistas a Mykonos), que está situada a poucos quilómetros ao suroeste.
Mykonos é o lugar de vacacións máis coñecido de Grecia e tamén o máis caro. Ultimamente está moi masificado, sobre todo no verán, e a calidade do servizo aos turistas baixou considerablemente; Está conectado por barco diariamente co Pireo, Tesalónica e a maioría das outras illas do Mar Exeo.
Segundo a mitoloxía grega, en Mykonos tivo lugar a batalla entre Zeus e os Xigantes. miniatura|dereita|240 px|[[Pelicano en Miconos]]
Xeografía
miniatura|vila de Ano Mera miniatura|Un exemplo de arquitectura impulsada polo turismo das Cícladas
A illa esténdese por unha superficie de 85´5 km² e elévase ata unha altura de 341 m no seu punto máis alto. Está a 150 km ao leste de Atenas no Mar Exeo. A illa non conta con ningún río, pero ten numerosos arroios estacionais dous dos cales convertéronse en depósitos.
A illa está composta principalmente de granito e o terreo é moi rochoso, con moitas zonas erosionadas polos ventos fortes. A alta calidade da arxila e barita, que é un mineral que se usa como lubricante na extracción de petróleo, foron explotadas no lado oriental de Mykonos, ata finais de 1900.
Produce 4500 metros cúbicos de auga ao día, por ósmosis inversa de auga de mar co fin de axudar a satisfacer as necesidades da súa poboación e os turistas.
A illa ten unha poboación de preto de 12.500 habitantes, a maioría dos cales viven na cidade principal de Chora.
Clima
O sol brilla un máximo de 300 días ao ano. Chove entre febreiro e marzo. Este clima árido produce escasa vexetación. A vexetación crece ao redor do comezo do inverno e termina a mediados do verán.
Malia que as temperaturas poden subir ata 40 °C nos meses de verán, as temperaturas medias son de ao redor de 28 °C. No inverno, as temperaturas medias son de 15 °C.
Hai dous ventos estacionais en Mykonos. No inverno chega desde o sur e, ás veces vai acompañado de tormentas eléctricas é o Sirocco, un famoso vento do sur, leva areas dos desertos que bordean o Mediterráneo. No verán un vento de refrixeración ven do norte, o Meltemi, durante xullo e agosto.
A Nogueira, O Viso, Redondela
A Nogueira é un lugar da parroquia do Viso, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 304 habitantes (154 homes e 150 mulleres).
2 de xuño
O 2 de xuño é o 153º día do ano do calendario gregoriano e o 154º nos anos bisestos. Quedan 212 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Alessandro Cagliostro. miniatura|100px|Tarsy Carballas.
Outros
Os 366 días do ano
Game Over (videoxogo)
Game Over é un videoxogo de ciencia ficción desenvolvido por Dinamic Software para Amstrad CPC, Commodore 64, DOS, MSX e ZX Spectrum en 1987.
Sinopse
A raíña Gremla goberna sobre cinco confederacións de planetas grazas a un poderoso exército de Terminators dirixido por Arkos, o máis fiel dos servidores de Gremla ata que o desprezo da raíña fixo que se pasara ó exército inimigo dirixido por McKiller. O xogo divídese en tres fases, na primeira Arkos débese enfrontar ós Terminators no planeta Cárcere, onde Gremla obtén as materias primas. A segunda fase lévanos ó palacio Xungla onde Arkos se ten que facer cun caza capaz de vencer o radar de Gremla. A terceira fase condúcenos ó Planeta Palacio, onde está o palacio de Gremla que Arkos ten a teima de destruír.
Antropoloxía filosófica
A antropoloxía filosófica é a parte da filosofía que ten como obxecto de estudo o ser humano (anthropos, en Grego). Como xa apuntou Kant, as cuestións fundamentais da filosofía pódense reunir todas baixo a pregunta: Que é o ser humano? En consecuencia, a antropoloxía filosófica é unha disciplina na que o ser humano reflexiona sobre si mesmo tratando de determinar a súa esencia. Esta constitúe unha estrutura común a todos os humanos, homes e mulleres, con independencia do contorno social e cultural no que vivan. Diferenciase doutras disciplinas que tamén teñen por obxecto de estudo ó ser humano, como poden son a psicoloxía, paleoantropoloxía, antropoloxía cultural e socioloxía. Mentres estas últimas só queren coñecer ó ser humano baixo un determinado aspecto (psicolóxico, anatómico, biolóxico, cultural ou social) a antropoloxía filosófica interésase por comprender ó ser humano no seu conxunto.
As preguntas da antropoloxía filosófica
Tradicionalmente tense definido ó ser humano como animal rationale. Polo tanto, a racionalidade sería a característica determinante da condición humana. En torno ás implicacións filosóficas do plano racional do ser humano xorden os problemas específicos da antropoloxía filosófica: ¿pódese explicar a racionalidade ou pensamento exclusivamente en termos biolóxicos? ¿designa a racionalidade unha dimensión espiritual? ¿sobrevive o espírito á morte do corpo? ¿en tanto que seres espirituais estamos dotados de liberdade? etc.
No século XX o existencialismo introduciu no ámbito da reflexión antropolóxica certos temas vivenciais, relacionados coa dimensión sentimental e pasional da vida humana, que as antropoloxías clásicas deixaran de lado: a angustia, o sufrimento, a morte, o sentido da vida humana etc. Así mesmo, xunto co existencialismo, aparecen tamén outras tendencias fenomenolóxicas e personalistas que poñen de relevo o concepto de “persoa”, entendendo por esta un ser cun valor e dignidade propias. Así, o ser humano é o portador e realizador de valores, fundamentalmente vitais, éticos e relixiosos: vida, saúde, amizade, liberdade, transcencendencia etc. A través destes configúrase a idea de que o ser humano non soamente necesita vivir, senón que ademais necesita vivir ben, con dignidade. Deste xeito supera a mera condición animal abríndose así cara a transcendencia.
Fronte a estas tendencias, debedoras dun ideal relixioso, hai tamén outras orientacións de carácter materialista e cientificista que se propoñen explicar ó ser humano só desde o ámbito das ciencias particulares ( bioloxía, psicoloxía, socioloxía etc.). Nestas posturas prescíndese da suposta dimensión espiritual humana independente do corpo e suxeita a leis propias. De todas formas, o ser humano segue a ser un enigma, quizais irresoluble.
Antivirus
A actividade dun antivirus é de dous tipos:
Tipos de antivirus
Existen dous tipos de software antivirus:
Evolución
Cada día, os virus fanse máis perigosos. O que antes era unha serie de programas coa intención de facer dano, agora convértense en ferramentas coas que atopar información confidencial, suplantar a persoas lexítimas etc. Coa interconexión total que estamos vivindo e o intercambio constante de información, a propagación destes programas é moito máis doada. Pero tamén o é a obtención dun programa antivirus (temos no mercado multitude de antivirus gratuítos e de pago) e unha actualización constante destes.
Alvedro, Almeiras, Culleredo
Alvedro é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na Comarca da Coruña. Segundo datos do INE, en 2008 tiña 371 habitantes (185 homes e 186 mulleres).
Aquí asentase o Aeroporto de Alvedro, asociado á cidade da Coruña.
No lugar situábase o pazo dos Vales, construído en 1722 e trasladado en 2011 por AENA á parroquia de Pravio (Cambre), a 5 km de distancia, posto que estaba nunha zona afectada pola expansión do aeroporto.
Eurythmics
Eurythmics, moitas veces chamados incorrectamente The Eurythmics, son un grupo synthpop inglés formado polo dúo Annie Lennox (cantante nada en Aberdeen, Escocia, en 1954) e David A. Stewart (guitarrista e polinstrumentista nado en Sunderland, Inglaterra, en 1952). O dúo obtivo grandes éxitos comerciais e de crítica, gañando numerosos premios en diversos países do mundo. Son recordados polo seu forte e intelixente estilo pop, pola potente e expresiva voz de Lennox e pola innovadora produción técnica de Stewart, así como polos orixinais videoclips promocionais que acompañaban os singles.
Inicios
A parella, non inicios, era parte do grupo The Tourists. Durante este período mantiñan mesmo unha relación amorosa. The Tourist tiveron un modesto éxito comercial e a experiencia non foi das máis felices. Había tensións persoais e musicais que prexudicaban a estabilidade do grupo (no que o compositor era Pete Coombes), o grupo recibía habitualmente críticas moi negativas por parte da prensa inglesa, había problemas legais co representante e os editores, e Lennox e Stewart sentían que o grupo non era un bo vehículo para as súas predisposicións artísticas experimentais.
En 1980 Lennox e Stewart decidiron que o seu seguinte proxecto debía ser máis flexible e libre. Estaban interesados en crear música pop, experimentando as novas fronteiras da sonoridade electrónica. Chamándose Eurythmics decidiron traballar sós, tanto na composición como nos arranxos e, eventualmente, involucrando outros músicos de diversos xéneros. Lennox e Stewart decidiron interromper a súa relación sentimental en 1980.