cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teño un soño
Historia e características
As alusións bíblicas tamén son comúns. Por exemplo, King alude ao Salmo 30:5 na segunda estrofa do seu discurso. Di en referencia á abolición da escravitude articulada pola Proclamación de Emancipación, "chegou como un precioso amencer para terminar unha longa noite de cativerio." Outra alusión bíblica atopámola na décima estrofa: "Non, non; non estamos satisfeitos e non quedaremos satisfeitos ata que "a xustiza rode como a auga e a rectitude como unha poderosa corrente." Esta é unha alusión a Amós 5:24. King tamén cita de Isaías 40:4 -"Soño que algún día os vales serán cumes..."
A formación relixiosa do orador percíbese claramente xa que utiliza tres veces a expresión "fillos de Deus", fala de que "a gloria de Deus será revelada, e unirase todo o xénero humano", dá ánimo á súa xente dicíndolles unha mensaxe cristiá "Continúen traballando coa convicción de que o sufrimento que non é merecido, é emancipador" e pechando o discurso con ""Libres ao fin! Libres ao fin! Grazas a deus omnipotente, somos libres ao fin!".
Contido
King comeza falando da Proclamación de Emancipación que fora asinada había cen anos (1863), e de como aínda existía a segregación a pesar do que ese e outros documentos históricos do seu país prometían. Fai fincapé en que ese era o momento para facer o cambio, e aínda que aclara que a violencia non é o camiño, a súa mensaxe é poderosa e persuasiva. Pide xustiza e cambio, e afirma que é o comezo da loita, aínda que descarta a violencia como medio (dedica dúas estrofas a previr isto). Describe o padecemento da raza negra nese momento con exemplos contundentes (non poder parar en moteis, non poder votar etc), e pídelles que sigan loitando polos seus ideais. O momento máis emotivo é cando describe -co famoso "Eu teño un soño"- o país que imaxina para os seus fillos: un no que os mozos brancos e negros convivan sen ningún tipo de prexuízo. Despide aos asistentes dicíndolles que volvan tranquilos aos seus lugares, que dalgún modo o cambio ía chegar. E termina ampliando a visión dunha sociedade unida ao falar non só de razas que deixen de lado as súas diferenzas, senón tamén de relixións. "Eu Teño Un Soño" Foi o discurso máis popular de Martin Luther King JR. Ese discurso foi exposto o 28 de agosto de 1968.
Ottawa Senators
Os Ottawa Senators (en inglés) ou Sénateurs d'Ottawa (en francés), son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Otava Ontario (Canadá) que compite na National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. Os Senators xogan os seus partidos como local no Canadian Tire Centre, un pavillón con capacidade para 17.373 espectadores inaugurado en 1996 co nome de Palladium.
Fundados e establecidos polo empresario inmobiliario Bruce Firestone, o equipo é a segunda franquía da NHL en empregar o nome de Ottawa Senators. Os Ottawa Senators orixinais, fundados en 1883, tiveron unha historia exitosa, gañando 11 Stanley Cups e xogando na NHL dende a creación da liga en 1917 ata 1934. O 6 de decembro de 1990, logo dunha campaña de Firestone que se prolongara durante dous anos, a NHL concedeu unha nova franquía, que comezaría a competir na tempada 1992–93. O actual propietario da franquía é Eugene Melnyk, e en 2016 esta tiña un valor estimado pola revista Forbes de 355 millóns de dólares estadounidenses.
Os Senators clasificáronse para os play-offs da Stanley Cup en 15 das 19 últimas tempadas; teñen gañado catro títulos de división e, en 2003, o Presidents' Trophy; e disputaron as finais da Stanley Cup en 2007.
Antecedentes de Otava na NHL e refundación da franquía
Otava foi a casa dos original Senators, unha das franquías fundadoras da NHL e once veces campioa da Stanley Cup. Logo da expansión da NHL aos Estados Unidos a finais da década de 1920, os Senators orixinais sufriron perdas financeiras que forzaron á franquía a trasladarse a St. Louis en 1934 baixo o nome de St. Louis Eagles mentors que o equipo sénior afeccionado do mesmo nome tomou o lugar dos Senators en Ottawa. O equipo da NHL en St. Louis non tuvo éxito, e considerouse o regreso a Otava, mais a NHL decidiu no seu lugar suspender a franquía e transferir os xogadores a outros equipos da NHL.
Cincuenta e catro anos despois, logo de que a NHL anunciara os seus plans de expansión, o empresario inmobiliario Bruce Firestone decidiu xunto cos seus socios Cyril Leeder e Randy Sexton que Otava estaba entón preparada para manter unha franquía da NHL, e o grupo procedeu a propoñer unha oferta conxunta. A súa empresa, Terrace Investments, non tiña liquidez para financiar o custo da expansián da franquía e o equipo, mais o grupo concibiu unha estratexia. En 1989, logo de atopar un terreo axeitado nun terreo rural xusto ao oeste de Otava, en Kanata, no que construír un novo pavillón, Terrace anunciou a súa intención de adquirir unha franquía e lanzou a exitosa campaña "Bring Back the Senators” tanto para atraer ao publico como para convencer á NHL de que a cidade podía acoller unha franquía da NHL. O apoio popular foi alto e o grupo puiso asegurar 11.000 entradas para a tempada. O 12 de decembro de 1990, a NHL aprobou unha nova franquía para o grupo de Firestone, que comezaría a competir na tempada 1992–93.
Primeiros anos (1992–1996)
O novo equipo contratou ao ex xogador da NHL Mel Bridgman, que non tiña experiencia administrativa previa, como o seu primeiro director xeral en 1992. O equipo inicialmente amosou o seu interese en contratar ao gañador do Jack Adams Award Brian Sutter como o seu primeiro adestrador xefe, mais Sutter chegou cun alto prezo e mostrábase reticente a formar parte dun equipo de expansión. Cando Sutter asinou filamente como adestrador dos Boston Bruins, os Senators ficharon a Rick Bowness, o home ao que Sutter substituíu en Boston. Os novos Senators xogaron o seu primeiro partido o 8 de outubro de 1992 no Ottawa Civic Centre fronte aos Montreal Canadiens con numerosos espectáculos previos ao partido. Os Senators derrotaron aos Canadiens 5–3 nun dos poucos puntos destacados desa tempada. A continuación da emoción inicial da vitoria no primeiro partido, o equipo fracasou e finalizou co peor rexistro da liga, gañando 10 partidos, perdendo 70 e empatando catro, finalizando con tan só 24 puntos, tres puntos mellor que o peor resistro histórico. Os Senators apuntaran baixo e consideraran a tempada 1992-93 un pequeno éxito, xa que Firestone establecera como un dos obxectivos para a tempada o de non establecer un nóvo récord de menos puntos nunha tempada na NHL. O plan a longo prazo era finalizar en posicións baixas da táboa durante os primeiros anos para conseguir boas seleccións no draft e finalmente competir pola Stanley Cup. miniatura|esquerda|Os Senators xogaron os seus partidos como locais no [[Ottawa Civic Centre dende 1992 ata 1996.]] Bridgman foi despedido logo dunha tempada e o presidente do equipo Randy Sexton asumiu as funcións de director xeral. O propio Firestone pronto deixou o equipo e Rod Bryden xurdiu como novo propietario. A estratexia de punter baixo e asegurarse boas eleccións no draft non mudou. Os Senators finalizaron na derradeira posición da liga as tres tempadas seguintes. A pesar de que a primeira selección do draft Alexandre Daigle terminou sendo un dos mellores proxectos do ‘’draft’’ na historia da NHL, escolleron a Radek Bonk en 1994, Bryan Berard (intercambiado por Wade Redden) en 1995, Chris Phillips en 1996 e Marián Hossa en 1997, todos eles convertéronse en sólidos xogadores da liga e formaron un núcleo forte de xogadores nos anos seguintes. Alexei Yashin, a primeira elección no draft da historio da franquía en 1992, xurdiu como unha das estrelas novas máis destacadas da liga. O equipo intercambiou a moitos dos seus mellores xogadores veteráns da época, incluído o líder de anotación na templada 1992-93 Norm Maciver e os favoritos da afección Mike Peluso e Bob Kudelski nun intento por acumular posibilidades e eleccións no draft.
Cando comezou a tempada 1995–96, o centro estrela Alexei Yashin negouse a cumprir o seu contrato e non xogou. En decembro, logo de tres anos consecutivos finalizando na derradeira posición e cun equipo que foi ridiculizado na liga, a afección comezaron a inquedarse esperando que o plan a longo prazo do equipo producira resultados, e a asistencia ao pavillón comezou a descender. Rick Bowness foi despedido a finai de 1995 e foi substituído polo adestrador xefe dos Prince Edward Island Senators Dave Allison. A Allison non lle iría mellor que ao seu predecesor, e o equipo finalizou cun rexistro de 2–22–3 baixo a súa dirección. O propio Sexton foi despedido e substituído por Pierre Gauthier, o antigo director xeral asistente dos Anaheim Ducks. Antes do final do mes de xaneiro de 1996, Gauthier resolvera os problemas máis urxentes do equipo resolvendo a disputa contractual co xogador estrela Yashin, e contratando ao ben considerado Jacques Martin como adestrador xefe. Mentres que os Senators finalizaron na derradeira posiciín unha vez máis, a tempada 1995-96 finalizou cun renovado optimismo, debido en parte ás melloras na xestión e o adestramento, e tamén á aparición dun novato descoñecido procedente de Suecia chamado Daniel Alfredsson, que gañaría o Calder Memorial Trophy como ‘’Rookie’’ do ano na NHL en 1996.
Era de Jacques Martin (1996–2004)
miniatura|No ‘’draft’’ da NHL de 2001, os Senators adquiriron a [[Zdeno Chara nun intercambio cos New York Islanders que involucrou a varios xogadores]] Martin imporía unha filosofía fundamentada nunha forte defensa que levou ao equipo a clasificarse para os play-offs en todas as tempadas nas que permaneceu no banco, mais foi criticado polo escaso exit do equipo nas series eliminatorias, especialmente por perder catro series consecutivas fronte aos seus rivais provinciais, os Toronto Maple Leafs. Martin sobreviviu a varios trocos de directores gerais e un cambio de propietario.
Na tempada 1996-97, a súa primeira tempada, o equipo clasificouse para os play-offs no último partido da liga regular, e estivo a piques de derrotar aos Buffalo Sabres na primeira rolda. Na tempada 1997–98, o equipo finalizou co seu primeiro resistro gañador e dorrotou aos New Jersey Devils, que partían como claros favoritos, para gañar as súas primeiras series. Na tempada seguinte, os Senators saltaron dende o 14º posto da liga na tempada anterior ao terceiro posto, con 103 puntos—a primeira tempada de máis de 100 puntos da historia do equipo, aínda que foron varridos na primeira ronda dos play-offs. Na tempada 1999-00 a pesar do rechazo do capitán do equipo Alexei Yashin, Martin guiou ao equipo aos play-offs, aínda que caeron fronte aos Maple Leafs na primeira rolda. Yashin regresou na 2000-01 e o equipo mellorou gañando a súa división e finalizando segundo na Conferencia Leste. Yashin xogou mal nunha nova derrota do equipo na primeira rolda e o día do draft de 2001, foi traspasado aos New York Islanders a cambio de Zdeno Chára, Bill Muckalt e a segunda elección no draft, que Ottawa empregou para seleccionar ao centro Jason Spezza.
Na tempada 2001-02 o total de puntos dos Senators na ligar regular caeu, mais nos play-offs, conseguiron derrotar aos Philadelphia Flyers para lograr a súa segunda vitoria nunhas series. Con todo os Sens perderían no sétimo partido da segunda rolda dos play-offs. A pesar das especulacións de que Martin sería despedido, foi o director geral Marshall Johnston o que deixou o equipo, sendo substituído por John Muckler, o primeiro dos Senators con experiencia previa como director xeral.
Na tempada 2002-03 os problemas fora do xeo dominaron os titulares, xa que os Senators declaráronse en bancarrota a mediados da tempada, mais continuaron a competir despois de obter financiamento de emerxencia. A pesar dos problemas extradeportivos, o equipo tivo unha tempada sobresaliente, finalizando na primeira posición da liga e gañando o Presidents' Trophy. Nos play-offs, estiveron a un partido de chegar ás finais. Antes da tempada 2003-04, o multimillonario farmacéutico Eugene Melnyk comprou o equipo para darlle estabilidade financeira. Martin levaría ao equipo de novo a unha boa liga regular, mais de novo perderon na primeira rolda dos play-offs, o que levou á destitución de Martin, xa que a xerencia considerou que o equipo precisaba un cambio de adestrador para conseguir o éxito nos play-offs.
Rivalidades
Aínda que os Ottawa Senators modernos ingresaron na NHL en 1992, a rivalidade entre os dous equipos non se iniciou ta finais da década de 1990. Dende 1992 ata 1998, os Sens e os Leafs xogaban en conferencias diferentes (Leste e Oeste respectivamente), o que significaba que non xogaban moitos partidos entre si. Con todo, antes da tempada 1998-99, reformuláronse as conferencias e as división, trasladando a Toronto á Northeat Division da Conferencia Leste co equipo de Otava. Entre o ano 2000 e o 2004, ambos equipos xogaron catro series eliminatorias e os Leafs gañáronas todas. Debido en parte á cantidade de seareiros dos Leafs que viven no val de Otava, e en parte pola proximidade da cidade de Toronto, os partidos Leafs-Senators no Canadian Tire Centre en Otava teñen unha audiencia máis neutral.
Logotipo e equipación
miniatura|dereita|O logotipo dos Ottawa Senators orixinais, empregado como logotipo alternativo. As cores do equipo son o vermmello, o negro e o branco. A camisola visitante é maioritariamente de cor branca con adornos vermellos e negros, mentres que a camisola local é vermella con adornos brancos e negros. O logotipo oficial é a cabeza dun xeneral romano, un membro do senado da República Romana, proxectado dende un círculo dourado. O orixinal, presentado o 23 de maio de 1991, describiu o xeneral como unha "figura de centurión, forte e prominente" segundo o seu deseñador, Tony Milchard. O deseño actual da camisola foi presentado o 22 de agosto de 2007, xunto coa adopción por parte de todas as franquías da liga das camisolas Rbk EDGE de Reebok para a tempada 2007–08. A camisola incorpora o logotipo do 'O' dos Senators orixinais nun parche no ombreiro. Ao mesmo tempo o equipo actualizou os seus logotipos e mudou o seu uso. O logotipo principal, segundo o propietario do equipo Eugene Melnyk, "representa forza e determinación" é unha actualización do antigo logotipo secundario. O antigo logotipo principal converteuse no secundario e só aparece na mercadotecnia dos Senators.
En 2011 os Senators introduciron o actual deseño da súa terceira equipación. Principalmente de cor negra, a camisola incorpora raias horizontais como reminiscencia do deseño de barbeiro dos Senators orixinais. Agregáronse parches tipo escudo aos ombreiros. O deseño destes parches foi creado para ser similar aos parches que os Senators orixinais engadiron ás súas camisolas despois de cada campionato da Stanley Cup. Nos parches aparece escrito o nome do equipo, un en inglés, e outro en francés. O deseño foi unha obra colaborativa entre os Senators e un seareiro de Gatineau (Quebec) que fixera circular unha versión deste en internet dende 2009.
Sens Army
Os seareiros dos Senators son coñecidos como o Sens Army. Como a maioría dos seareiros de hóckey, son coñecidos por disfrazarse para os partidos; algúns como lexionarios romanos. Nos play-offs da tempada 2006-07, máis seareiros que nunca vestiron de vermello, e as actividades dos afeccionados incluíron os denominados 'Red Rallies' de coches decorados, concentracións de seareiros na praza do concello de Otava e o denominado 'Sens Mile' en Elgin Street, onde os fans se congregarían.
Ottawa Civic Centre
O primeiro pavillón dos novos Senators foi o Ottawa Civic Centre, situado en Bank Street, onde o equipo xogou dende a tempada 1992–93 ata xaneiro da tempada 1995–96. Xogaron o seu primeiro partido como locais o 8 de outubro de 1992 fronte aos Montreal Canadiens con numerosos espectáculos previos ao partido. Os senators derrotaron aos Habs nun dos poucos puntos destacados da tempada. O último partido dos Senators no Ottawa Civic Centre disputouse o 31 de decembro de 1995, e nel os locais perderon fronte aos Tampa Bay Lightning por 3 goles a 0. O pavillón ten capacidade para 9.862 espectadores e dende 1967 é a casa dos Ottawa 67's da Ontario Hockey League (OHL).
Capitáns
Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Senators tivo nove capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1992-93, a primeira da historia da franquía, e foi o canadense Laurie Boschman. Dende 2014 é o sueco Erik Karlsson o que exerce de capitán do equipo. Excepto tres, todos os capitáns do equipo naceron no Canadá, sendo o ruso Alexei Yashin o primeiro xogador non canadense en ser nomeado capitán do equipo de Otava na tempada 1998-99. O segundo xogador non nado no Canadá en ser nomeado capitán foi o sueco Daniel Alfredsson, que foi o xogador que máis anos exerceu de capitán cun total de catorce. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
Eleccións na primeira rolda do draft
miniatura|Alexei Yashin (coa camisola do [[SKA San Petersburgo) foi o primeiro xogador seleccionado polos Senators no draft en 1992.]] Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende a súa fundación en 1992, os Senators escolleron 28 xogadores na primeira elección do draft. A maior parte das veces escolleron un único xogador, agás en 2001 e 2015 cando escolleron dous xogadores, 2011 cando escolleron tres xogadores, e 2010 e 2014 cando non escolleron ningún xogador na primeira rolda. Nos seus 25 anos de historia a franquía foi tres veces o primeiro equipo en escoller, sendo os tres xogadores elixidos na primeira rolda Alexandre Daigle (1993), Bryan Berard (1995) e Chris Phillips (1996). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Ottawa Senators:
Líderes históricos
Dende a refundación da franquía, o xogador que máis partidos vestiu a camisola dos Sens foi Chris Phillips, que disputou un total de 1179 partidos coa franquía de Otava, un máis que o sueco Daniel Alfredsson, que é o máximo puntuador da historia da franquía con 1108 puntos en 1178 partidos cos Sens. Alfredsson é tamén o máximo goleador (426 goles) e o xogador con máis asistencias (682) da historia da franquía dende a súa refundación. A seguinte táboa mostra os dez máximos puntuadores da franquía, sendo Erik Karlsson o único deles que está en activo na franquía na tempada 2017-18:
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Números retirados
miniatura|O número 11 de [[Daniel Alfredsson pendurado do teito do Canadian Tire Centre.]] Os Senators retiraron dous números en honor a dous xogadores. Con todo, só Daniel Alfredsson xogou no equipo dende a súa refundación en 1992, mentres que Frank Finnigan foi xogador dos Senators orixinais.
Adestradores
Dende a refundación dos Senators e o seu ingreso na NHL o equipo tivo un total de 11 adestradores distintos. O primeiro adestrador dos novos Senators foi Rick Bowness, quen se faría cargo do equipo nas catro primeiras tempadas do equipo, sen conseguir clasificalo para os play-offs en ningunha delas e sendo cesado antes de finalizar o seu cuarto ano no banco. O adestrador que máis partidos dirixiu o equipo foi Jacques Martin, cun total de 692 encontros no banco en liga regular e 69 nas series eliminatorias, dirixindo ao equipo durante nove tempadas interrompidas só polos dous últimos partidos partidos da tempada 2001-02 que dirixiu Roger Neilson para chegar á marca dos 1.000 partidos adestrados. Con tood, foi en 2007, con Bryan Murray, cando o equipo conseguiu o seu maior éxito ata o momento, chegando ás finais da Stanley Cup, onde caeron derrotados fronte aos Anaheim Ducks en cinco partidos (4-1). A continuación os rexistros dos distintos adestradores que dirixiron aos Senators na NHL:
Directores xerais
thumb|[[Bryan Murray (hóckey sobre xeo)|Bryan Murray foi o sétimo director xeral na historia da franquía e a persoa que máis tempo ocupou o cargo.]] Dende a súa creación, os Senators tiveron oito directores xerais. O primeiro director xeral foi Mel Bridgman, mentres que Bryan Murray foi a persoa que máis tempo ocupou o posto de director xeral da refundada franquía de Otava con nove anos entre 2007 e 2016. Os directores xerais da franquía foron:
Membros do Hall of Fame
En toda a historia dos novos Senators tan só dúas personalidades ligadas á franquía foron introducidas no Hockey Hall of Fame:
Trofeos colectivos
200px|miniatura|O Presidents' Trophy, entregado ao mellor equipo da liga regular, trofeo que os Senators gañaron na tempada 2002-03. A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86. Dende a súa refundación os Senators gañaron unha vez o Presidents' Trophy:
O Prince of Wales Trophy é o trofeo da NHL que máis veces mudou o seu significado. Actualmente é o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Leste. Os Senators gañaron este galardón nunha ocasión ao longo da súa historia:
Trofeos individuais
O Trofeo Memorial Calder premia o mellor rookie da tempada. O único xogador dos Ottawa Senators que gañou este galardón foi Daniel Alfredsson:
O trofeo King Clancy premia cada ano o xogador que demostrou o mellor exemplo de liderado dentro e fóra da pista e contribuíse á sociedade. Un xogador dos Senators gañou este galardón na historia da franquía:
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. Craig Anderson é o único xogador na historia da franquía que gañou o galardón:
Patrocinado por Bridgestone, o premio Mark Messier é outorgado ao líder no xeo, ao motivador do equipo e pola súa adicación á comunidade. Un xogador dos Senators gañou este premio dende a súa creación na tempada 2006-07:
O premio Jack Adams é outorgado dende a tempada 1973-74 ao mellor adestrador da tempada. Dous adestradores dos Senators recibiron o galardón:
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Wade Redden foi o único xogador dos Flames que conseguiu o galardón na historia da franquía:
Xuvencos, Boborás
Santa María de Xuvencos é unha parroquia do concello ourensán de Boborás, onde se localiza a cabeceira municipal. Segundo o IGE en 2011 tiña 366 habitantes (169 homes e 197 mulleres).
Xeografía
A parroquia está atravesada pola estrada N-541 que une Ourense e Pontevedra. A súa actividade principal é a agricultura, xunto cos servizos derivados da capitalidade –centro de saúde, farmacia, dependencias municipais, bancarias...– e unha certa actividade comercial e de hostalería, cunha casa de turismo rural.
Patrimonio
No lugar da Torre, preto do lugar do Penedo de Xuvencos, existiu un castelo, derrubado en 1467 no marco da Gran Guerra Irmandiña.
O templo parroquial, de estilo románico, consta dunha soa nave rectangular modificada na espadana e na ábsida no século XIX. Contén un retablo barroco excepcional así como o cruceiro do Bispo que se atopa á entrada do templo.
A Festa das Mudaciós celébrase o segundo e o terceiro domingo do mes de maio. Consiste na mudanza e intercambio das imaxes da Virxe de Xuvencos e a Santa Sabela que se garda na capela de, que durante unha semana intercambian os seus puntos de domicilio. Cada catro anos báilase nesta festa a danza de Xuvencos. Catro parellas de homes e mulleres solteiros da parroquia celebran o paseo, tres muiñeiras, tres paleados e o entrenzado que se fai arredor dun pau que ten na súa punta a figura dun boneco ó que se lle chama popularmente Xigante. Este danza está vinculada á poderosa Confraría da Virxe que existiu na parroquia e mais á do Rosario de Cameixa, pois ata o céculo XIX a mudación se facía entre Xuvencos e Cameixa.
Henry John Heinz
Henry John Heinz, nado o 11 de outubro de 1844, e finado o 14 de maio de 1919, foi un empresario estadounidense que fundou a H. J. Heinz Company con sede en Pittsburgh, Pensilvania. Nado nesa mesma cidade, era fillo de inmigrantes alemáns de Baviera que chegaron ós Estados Unidos a comezos da década de 1840. Heinz desenvolveu o seu negocio nunha compañía nacional que fixo máis de 60 produtos alimenticios. Un dos seus primeiros foi o ketchup de tomate.
Foi influente para a introdución de altos estándares sanitarios para a fabricación de alimentos. É recoñecido porque exerceu unha relación paternal cos seus traballadores, proporcionando beneficios de saúde, instalacións recreativas e servizos culturais. Os seus descendentes continuaron co negocio até hai pouco, vendendo as súas accións restantes á compañía predecesora do que agora é Kraft Heinz. Heinz foi o bisavó do ex senador estadounidense H. John Heinz III de Pensilvania.
Río Oja
260px|miniatura|O río Oja o seu paso por Casalarreina. O Oja é un curto río do norte de España, un afluente do río Tirón que dá nome á comunidade da Rioxa e á veciña comarca da Rioxa Arabesa, segundo unha das teorías sobre a orixe deste nome. Nace na serra da Demanda, no monte das Herguijuelas, xunto ao porto da Demanda, a uns 2.000 msnm. Pasa por Posadas, Ayabarrena, San Antón, Zaldierna, Ezcaray, Ojacastro, Santurde, Santo Domingo de la Calzada, Villalobar, Baños de Rioja, Castañares, Casalarreina, e desemboca no río Tirón antes de chegar a Anguciana, preto da localidade de Cihuri.
Tamén se lle denomina La Hilera ou río Glera, termo este último que significa acumulación de cascajo. Esta característica da canle fai que este practicamente desapareza en Ojacastro e volva aparecer en Castañares.
Emilio Merino Losada
Emilio Merino Losada, nado en Santiago de Compostela o 8 de febreiro de 1918 e finado na Coruña o 1 de novembro de 2004, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi director de El Compostelano. En 1946 deixou Compostela e trasladouse a vivir á Coruña, onde permaneceu o resto da súa vida. Traballou nas redaccións de diversos medios de comunicación: La Voz de Galicia, El Ideal Gallego, El Correo Gallego e La Noche. Foi presidente da asociación da prensa coruñesa e o último director da Hoja del lunes da Coruña.
Era membro correspondente da Real Academia Galega, do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses e da Asociación Española de Críticos Literarios.
Campeones
Campeones é filme español de 2018 dirixido por Javier Fesser. A historia mostra como Marco, un adestrador de baloncesto, deberá facerse cargo dun equipo con discapacidade intelectual. Campeones é unha produción de Morena Films, Películas Pendelton e Movistar+, que conta ademais coa participación de TVE e Universal Pictures International Spain. O filme estreouse o 6 de abril de 2018. A banda sonora, a cargo de Rafael Arnau (colaborador habitual de Fesser), conta coa canción "Este es el momento" composta e interpretada por Coque Malla.
O filme foi escollido representar a España na 91ª edición dos Óscar na categoría de mellor filme en lingua non inglesa, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A historia está inspirada na historia do equipo de baloncesto Aderes Burjassot, formado por persoas con discapacidade intelectual, que gañou doce campionatos de España entre 1999 e 2014.
Marco atravesa numerosos problemas profesionais e persoais, e tras o seu despedimento como adestrador do seu equipo de baloncesto e, en estado de embriagez, sofre un accidente de tráfico que lle comporta unha grave multa. Marco deberá escoller entre 18 meses de cárcere ou 90 días de servizos comunitarios adestrando un equipo de baloncesto chamado "Los Amigos", integrado por deportistas con diversas discapacidades. Nun primeiro momento, a nova non será ben aceptada polo protagonista, pero co tempo darase conta de todo o que queda por aprender destas persoas.
Cardo de Santa María
O cardo de santa María ou cardo leiteiro é unha planta herbácea da familia das compostas (Asteraceae) orixinaria das rexión mediterráneas de clima temperado de Europa. Cómpre ter en conta que o nome de cardo leiteiro tamén o recibe a especie: Cistanche phelypaea.
Emprégase como planta medicinal, tendo a propiedade de actuar como antioxidante.
Campephilus imperialis
O Campephilus imperialis é un membro da familia dos pícidos. O xénero Campephilus é esencialmente tropical, e abrangue 13 especies, incluíndo o Campephilus imperialis. De non estar extinto, é o Campephilus meirande do mundo con 56-60 centímetros de lonxitude. Este paxaro foi chamado cuauhtotomomi en náhuatl, uagam polos tepehuán, e cumecócari polos tarahumaras.
Galería de imaxes de Concepción Arenal
Concepción Arenal, nada o 31 de xaneiro de 1820 e finada o 4 de febreiro de 1893, foi unha diplomada en Dereito, xornalista, poeta, autora dramática e de zarzuela.
Great Internet Mersenne Prime Search
dereita|miniatura|Logotipo de GIMPS Great Internet Mersenne Prime Search (GIMPS) ("Grande procura de números primos de Mersenne en Internet") é un proxecto colaborativo de voluntarios que utilizan os programas gratuítos Prime95 e MPrime, co fin de buscar números primos de Mersenne. George Woltman fundou o proxecto e escribiu os programas que se encargan de analizar números de Mersenne. Scott Kurowski programou o servidor PrimeNet que sostén a investigación.
O proxecto utiliza principalmente o test de Lucas-Lehmer, un algoritmo especializado na análise da primalidade de números de Mersenne e especialmente eficiente en arquitecturas informáticas binarias. Tamén dispón dunha fase de divisións sucesivas que tarda horas no canto de semanas e que se emprega para eliminar rapidamente números de Mersenne que teñen factores pequenos (que supoñen unha grande proporción dos candidatos). Así mesmo, o proxecto tamén se vale do algoritmo p-1 de Pollard para buscar factores maiores.
Aínda que o código fonte do software do GIMPS é de dominio público, non se considera software libre, xa que os usuarios deben aceptar as condicións do proxecto no caso de que o software consiga descubrir un número primo con polo menos 100 millóns de cifras decimais e gaña a recompensa de 150.000 dólares ofrecida pola EFF.
Existen alternativas de software libre: os programas Glucas e Mlucas están licenciados baixo a GPL.
Números primos achados
Todos os números achados son da forma Mn, que equivale a 2n - 1, onde n é o expoñente. O número M57885161 ten 17.425.170 cifras. Farían falta 13.000 páxinas para amosar o número enteiro, cunha letra de 12 puntos e sen espazos.
Cada vez que o servidor recibe un informe de suposto número primo, verifícase ese número antes de anuncialo ao público. A importancia deste procedemento púidose apreciar en 2003, xa que o servidor recibiu un falso positivo que podía ser o 40º número primo de Mersenne, pero a verificación deu un resultado negativo.
Montoxo Vello, Montoxo, Cedeira
Montoxo Vello é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Cefdinir
Cefdinir é un antibiótico beta-lactámico pertencente á terceira xeración de cefalosporinas. En Estados Unidos foi comercializado baixo o nome de Omnicef. Na Unión Europea non foi comercializado.
Espectro de acción
Cefdinir posúe actividade fronte a bacterias grampositivas: Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes e Streptococcus pneumoniae. Tamén posúe actividade fronte a gramnegativas: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae e Moraxella catarrhalis. Presenta actividade in-vitro (non avaliado en estudos clínicos) fronte Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus grupo viridans, Citrobacter diversus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae e Proteus mirabilis. Non posúe actividade fronte Pseudomonas nin Enterobacter.
Indicacións clínicas
Nos Estados Unidos está aprobado para a pneumonía comunitaria, bronquite aguda, sinusite, farinxite por S. pyogenes e infección de pel e partes brandas.
Dosificación
Soamente existe formulación oral. A dose habitual oscila entre 300 ou 600 miligramos ao día (nunha ou dúas tomas). A dose debe axustarse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado menor de 30).
Embarazo e lactación
Cefdinir está na categoría B da FDA de emprego de fármacos durante o embarazo. Cefdinir non se excreta no leite materno polo que se pode empregar durante a lactación.
Interaccións
Probenecid De forma semellante a outros antibióticos, probenecid dificulta a eliminación renal de cefdinir, elevando os niveis plasmáticos.
Suplementos de ferro oral A administración conxunta reduce os niveis de cefdinir. Debe separarse 2 horas a toma.
Efectos secundarios
Habitualmente de curta intensidade e duración. Destacan as molestias gastrointestinais, as náuseas e a diarrea.
William A. Wellman
William Augustus Wellman, nado en Brookline (Massachusetts) o 29 de febreiro de 1896 e finado nos Ánxeles o 9 de decembro de 1975 foi un director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Wellman era descendente de Thomas Wellman, que emigrou a Massachusetts en 1640 e de Francis Lewis, un dos asinantes da Declaración de Independencia dos Estados Unidos.
Foi expulsado do instituto por lanzar unha bomba fétida na cabeza do director. Fixo varios traballos ata acabar sendo xogador profesional de hóckey sobre xeo, onde o descubriu Douglas Fairbanks, que lle suxeriu que podía converterse en actor.
Debutou como director en 1920, se ben non foi acreditado ata 1923. En 1927 foi contratado pola Paramount para dirixir Wings, drama bélico que se converteu no primeiro gañador do Oscar ao mellor filme.
Finou en 1975, vítima da leucemia.
Río Tirón
260px|miniatura|O río Tirón en Anguciana. O Tirón é un río situado no centro-norte de España, sendo un afluente do Ebro.
Reiquiavik
Reiquiavik,  Reykjavik   ou Reikiavik (, co significado de baía fumegante) é a capital de Islandia, sendo tamén a máis setentrional do mundo. Durante o inverno só recibe catro horas de luz solar e durante o verán as noites son tan claras coma o día. A cidade está situada ós 64° 04' de latitude norte, moi preto do círculo polar ártico, nunha zona onde abondan os géyseres. De acordo coa saga, a cidade está emprazada no sitio no que se instalou o primeiro colonizador, Ingólfur Arnarson. En 1786 o asentamento de 302 habitantes converteuse nun municipio e actualmente é a cidade máis poboada do país, con máis da metade da súa poboación.
Río Tirón
O Tirón nace en Fresneda de la Sierra Tirón nun lugar chamado Pozo Negro, dentro da serra da Demanda, na provincia de Burgos, Castela e León, a 2.216 msnm de altitude. Discorre por terras burgalesas ao longo de trinta quilómetros, atravesando Fresneda de la Sierra Tirón, Villagalijo, Belorado, Fresno de Río Tirón, Cerezo de Río Tirón, despois entra na Rioxa pasando polos municipios de Tormantos, Leiva, Herramélluri, Ochánduri, Cuzcurrita de Río Tirón, Tirgo, Cihuri, Anguciana (neste termo municipal o río Oja verte as súas augas ao Tirón) e Haro.
Reiquiavik
Cidade totalmente libre de contaminación, cun fermoso lago na súa zona antiga, Reykjavík é un centro bulicioso de comercio e goberno, industria e cultura.
Río Tirón
O Tirón desemboca no Ebro na Boca do Ebro, cerca do Cerro da Mota en Haro (A Rioxa).
Reiquiavik
Alí atópanse as institucións gobernamentais, as librerías e os museos, a Universidade e institucións de investigación, as oficinas centrais de comunicación (radio, televisión e periódicos), os teatros profesionais e orquestras, as cortes de xustiza, piscinas ó aire libre e estadios de deportes, liñas marítimas, aéreas e compañías de transporte colectivo, factorías e plantas procesadoras de peixe.
Entre outros edificios están: o Parlamento (erixido en 1881) e a casa do Goberno (de mediados do século XVIII) ámbolos dous no centro vello de Reykjavík, entre o peirao e o lago.
Preto están a Biblioteca e o Teatro Nacional situadas xuntas detrás dunha estatua do primeiro colonizador. Na área universitaria están a Universidade e os seus hoteis de estudantes, o Museo Nacional e a Casa Nórdica (deseñada polo famoso arquitecto finés Alvar Aalto). Hai abondosas igrexas antigas e novas, entre a vella Catedral preto do Parlamento e a altísima nova Hallgrímskirkja. O Museo Folclórico de Arbaer, nun dos suburbios de leste, mostra vellas casas de Reykjavík reconstruídas no seu estilo orixinal, como así tamén unha igrexa rural tradicional e unha granxa, ámbalas dúas con teitos de turba e pasto.
Un dos mellores ríos de salmóns corre xusto a través do sector leste da capital.
Xeografía
Reykjavík está situada sobre a marxe suroeste de Islandia, na ribeira Faxaflói da península Seltjarnarnes. A área costeira de Reykjavík caracterízase pola presenza de penínsulas, enseadas, estreitos e pequenas illas. A maior parte da cidade de Reykjavík está situada sobre a península Seltjarnarnes, pero os suburbios esténdense ó sur e leste da península.
Reykjavík é unha cidade dispersa; a maior parte da área urbana presentase na forma de suburbios de baixa densidade e as casas, polo xeral, atópanse a distancias espazadas.
As veciñanzas residenciais exteriores están máis espazados e entre elas corren as principais arterias do tráfico e hai moitos espazos baleiros con pequeno valor recreacional ou estético.
Foron as xeracións máis novas as que contribuíron a este tipo de urbanismo. O maior río que atravesa Reykjavík é o río Elliðaár, o cal non é navegábel. A montaña máis alta nas veciñanzas de Reykjavík é Monte Esja, cuns 914 metros de altitude.
Clima
A pesar da súa localización no atlántico norte, Reykjavík non é tan fría como cabería agardar. As temperaturas medias no inverno acadan resultados semellantes a cidades como Toronto ou Nova York. Estas temperaturas son debidas á morna Corrente do Golfo, Reykjavík ten unha temperatura media anual de 5 °C, sendo a temperatura media en xaneiro de –0.4 °C e en xullo 11,2 °C. A localización costeira da cidade fai que esta sexa ventosa, sendo comúns os vendavais no inverno. Reykjavík tamén é unha cidade húmida, tendo unha media de 213 días de chuvia.
Historia
miniatura|270x270px|Pintura de [[Ingólfur Arnarson no momento no que se establece o asentamento.]]
Orixe do asentamento
Crese que o primeiro asentamento de noruegueses sucedeu na zona de Reykjavík liderado por Ingólfur Arnarson para o ano 870 DC. Isto está rexistrado no Landnámabók (Libro do Asentamento). Debido ós vapores das fontes termais, a cidade recibiu o nome Reykjavík, que en islandés significa "Baía fumeante".
Industrialización
Reykjavík non é mencionada en ningunha fonte medieval senón coma unha terra rural, porén, para o século XVIII deu comezo á industrialización e polo tanto, ó crecemento urbano. Os gobernantes de Dinamarca apoiaron ideas dunha industria doméstica en Islandia que axudaría a traé-lo progreso tan esperado á illa. En 1752 o Rei de Dinamarca doou o estado de Reykjavík á Corporación Innréttingar; o nome vén do danés (indretninger) e significa emprendedor.
Na década de 1750 construíronse varias casas para albergaren algodón, industria que foi o maior empregador en Reykjavík e a razón da súa existencia por varias décadas.
Outras manufacturas de Innréttingar eran: a pesca, a extracción do xofre, agricultura e construción de barcos.
Movementos do comercio
En 1786 a Corona Danesa aboliu o seu monopolio comercial e concedeu a seis comunidades arredor da cidade unha ruta de comercio exclusiva, Reykjavík era unha desas comunidades e a única en manter esa comunicación permanentemente. 1786 é considerado o ano da fundación de Reykjavík, en 1986 cumpriu os seus 200 anos. Porén, os dereitos comerciais aínda estaban limitados ós asuntos da Coroa Danesa e á medida que os comerciantes daneses dominaron o comercio islandés, os seus negocios expandíronse. Despois de 1880, o libre comercio *enfetou a expandirse a tódolos países e a influencia dos mercantes islandeses comezou a medrar.
Declaración de Capital de Islandia
O movemento nacionalista gañou moita influencia durante o século XIX, e as ideas sobre a independencia de Islandia comezaron a estenderse. Como Reykjavík era a única cidade de Islandia, converteuse no punto de concentración desas ideas. Os partidarios do movemento independentista sabían que Reykjavík debía ser forte para lograr ese obxectivo. Os anos máis importantes da loita pro-independencia foron moi importantes para a cidade. No ano 1845, o Alþingi, a Asemblea Xeral que os islandeses crearon en 930 foi reaberto esta vez en Reykjavík, despois de terse suspendido varias décadas atrás en Þingvellir, a súa situación orixinal. Naquel intre Alþingi cumpría as funcións dunha Asemblea Consultiva, que suxestionaba ó Rei as accións a tomar respecto a diferentes temas do país. A situación do Alþingi en Reykjavík fixo que a cidade se convertera efectivamente na capital de Islandia.
En 1874 Islandia tivo a súa primeira constitución e con ela o Alþingi obtivo algúns poderes lexislativos limitados e en esencia converteuse na institución de hoxe en día. O paso seguinte era o de pasá-lo poder executivo a Islandia, e iso acadouse grazas á Casa de Goberno en 1904 cando se estableceu a oficina do Primeiro Ministro en Reykjavík. O maior paso á independencia foi dado o 1 de decembro de 1918 cando o país se converteu nun estado soberano da Coroa de Dinamarca.
Ocupación e creación da República
Os efectos económicos da ocupación foron moi positivos para a cidade cando desapareceron os efectos da Gran Depresión e a demanda aumentou coma nunca antes. Os británicos construíron o aeroporto de Reykjavík, que aínda opera, e os estadounidenses construíron o Aeroporto Internacional de Keflavík, a uns 50 km. da capital.
O 17 de xuño de 1944 fundouse a República de Islandia, e un presidente elixido polo voto popular asumiu as funcións do monarca danés. miniatura|270x270px|Vista aérea da cidade en [[1974.]]
Crecemento da Posguerra
Nos anos de posguerra, o crecemento de Reykjavík fortaleceuse. Un éxodo de campesiños empezou a poboa-la cidade principalmente debido ás melloras na tecnoloxía da agricultura que reduciu a forza laboral daquel sector e debido á explosión demográfica provocada polas mellores condicións de vida en Islandia. O grupo de migración a Reykjavík estaba formado, principalmente, por xente nova que chega á cidade para alcanza-lo "Soño de Reykjavík" e co tempo a capital converteuse na cidade dos nenos. A planificación urbana modificouse de maneira moi notable coa construción de complexos habitacionais nas zonas dos suburbios.
En 1972, Reykjavík foi sede do campionato mundial de xadrez entre Bobby Fischer e Boris Spassky.
Décadas dos 80 e 90 ata o século XXI
Nas derradeiras dúas décadas, Reykjavík converteuse nun centro importante da comunidade global. En 1986 foi sede do cumio entre Ronald Reagan e Mikhail Gorbachov, remarcando o novo status político de Reykjavík. A desregulación do sector financeiro e a revolución informática contribuíron a unha nova transformación de Reykjavík. O sector financeiro e a tecnoloxía da información son os principais empregadores da cidade.
Reykjavík tamén contribuíu á cultura con famosas personalidades como a cantante Björk e maila banda de rock Sigur Rós.
Demografía
A poboación de Reykjavík en 2007 era de 117 721; 58 762 homes e 58 959 mulleres. A poboación combinada da área metropolitana de Reykjavík en 2007 era de 200 000 habitantes. A área metropolitana de Reykjavík está formada por seis municipalidades:
Terrestre
Islandia ten unha das taxas de automóbiles per cápita máis altas do mundo, 522 por cada mil habitantes. Malia isto, a cidade non ten problemas graves de conxestión do tráfico, xa que os distintos barrios e suburbios da cidade están conectados por amplas estradas de varios carrís.
Existe tamén unha rede de autobuses públicos, os Strætó bs.
Marítimo
A cidade posúe dous portos de mar:
Aéreo
O Aeroporto de Reiquiavik (RKV), situado dentro da cidade, ofrece voos nacionais, mais tamén a Groenlandia e ás Illas Feroe, así como voos chárter. O principal aeroporto da cidade e do país é o Aeroporto Internacional de Keflavík (KEF), a 50 km da capital, con voos a cidades de Europa e de América do Norte.
Educación
Os centros de ensino superior da cidade son:
Xeografía urbana
miniatura|300px|Mapa administrativo de Reiquiavik.
Cidades irmás
Reykjavík está irmandada coas seguintes cidades:
Shia LaBeouf
Shia Saide LaBeouf, nado nos Ánxeles o 11 de xuño de 1986, é un actor e director estadounidense.
Traxectoria
LaBeouf comezou a actuar ós doce anos, en 1998 apareceu nun episodio de Caroline in the City, fíxose coñecido entre a audiencia máis nova por protagonizar a serie Even Stevens de Disney Channel e tamén apareceu en varias películas para televisión da Disney. En 2003 debutou no cinema con Holes, e nese ano protagonizou The Battle of Shaker Heights e participou en Charlie's Angels: Full Throttle.
A partir de 2005, con The Greatest Game Ever Played e Constantine deixou de facer papeis xuvenís, en 2007 protagonizou Disturbia e Transformers, e ó ano seguinte apareceu en Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull como o fillo de Indiana e en Eagle Eye. LaBeouf volveu intepretar a Sam Witwicky en Transformers: Revenge of the Fallen, e tamén apareceu en New York, I Love You en 2009. En maio de 2009 dirixiu un vídeo musical para o rapeiro Cage, a finais dese ano apareceu en New York, I Love You, e protagonizou xunto a Michael Douglas Wall Street: Money Never Sleeps (2010).
Vida persoal
En setembro de 2018, anunciouse que a parella se separou e solicitou o divorcio. Porén, en febreiro de 2022, informouse de que Goth estaba embarazada do seu primeiro fillo. Teñen unha filla, nacida en marzo de 2022.
Fosfolipase A1 da membrana externa
A fosfolipase A1 da membrana externa (OMPLA, do inglés outer membrane phospholipase A1) é un encima da membrana bacteriana externa do tipo das acil hidrolases cun amplo rango de especificidade de substratos. Propúxose que a Ser164 é o centro do sitio activo desta proteína (UniProt )
Esta fosfolipase integral de membrana atopouse en moitas bacterias gramnegativas, aínda que a súa función foi máis estudada en Escherichia coli, onde participa na secreción de bacteriocinas e ten un amplo espectro de substratos, especialmente fosfatidilcolina sobre a que realiza actividades de fosfolipase A1 e A2, liberando ácidos graxos e lisofosfolipidos. A liberación de baceriocinas desencadéase por acción dunha proteína lítica chamada proteína liberadora de bacteriocina (BRP), seguido dunha acumulación dependente de fosfolipase de lisofosfolípidos e ácidos graxos na membrana externa. Os produtos de reacción potencian a permeabilidade da membrana externa, o que permite a secreción semiespecífica das bacteriocinas. Outra función especulativa da OMPLA está relacionada coa tolerancia a solventes orgánicos da bacteria.