cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siegfried (ópera)
Siegfried (en galego, Sigfrido) é unha ópera en tres actos con música e libreto en alemán de Richard Wagner. É a terceira das catro óperas que compoñen o ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo). Foi estreada no Bayreuth Festspielhaus de Bayereuth o 16 de agosto de 1876 como parte da primeira representación da saga completa. Forma parte do Canon de Bayereuth. Siegfried segue a ser unha das óperas máis populares; nas estatísticas de Operabase aparece no posto nº 50 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 13.ª en Alemaña e a quinta de Wagner, por detrás de Der fliegende Holländer, Das Rheingold, Die Walküre e Tristan und Isolde.''
Juan Bautista Martínez del Mazo
dereita|miniatura|300px|Vista de Zaragoza Juan Bautista Martínez del Mazo, nado posiblemente en Beteta (Cuenca) cara ao 1605 e finado en Madrid en 1667, foi un pintor español, discípulo de Velázquez, que formou parte da chamada Escola de Madrid.
Biografía
Del Mazo era conquense de nacemento, fillo de Hernando Martínez e Luisa Bueno del Mazo, foi bautizado o 22 de maio de 1605 na igrexa de San Martiño. Descoñécese como se formou, mais en 1643 era xa mestre pintor e estaba xa en Madrid, logrando entrar no taller de pintura de Velázquez, de quen era xenro ao desposar coa súa filla Francisca o 21 de agosto de 1633. O seu parentesco con Velázquez doulle acceso ao pazo real, sendo en 1645 nomeado pintor do malogrado príncipe Baltasar Carlos, quen lle encargaría copiar afamados cadros, especialmente de cacerías, de importantes pintores flamengos como Paul de Voos, Rubens, e outros. No ano 1646 acompañou ao príncipe até Aragón onde pintaría a súa “Vista de Zaragoza”.
Falecida a súa esposa Francisca en 1654, Juan Bautista casou de novo con Francisca de la Vega (esta é a retratada no lenzo “A familia do artista”, e falecida esta tamén, casaría por terceira vez coa súa cuñada Ana de la Vega.
Activo entre 1645 e 1666, é considerado polo seu estilo o discípulo máis directo de Velázquez, Del Mazo sería tamén pintor do Rei, aínda que non foi o seu pintor de Cámara xamais.
A Braña de Abaixo, Rus, Carballo
A Braña de Abaixo é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 9 mulleres.
Mr. Moon
"Mr. Moon" é o sinxelo de estrea da banda sueca de garage rock Mando Diao, editado no ano 2002. O tema do título apareceu posteriormente no seu primeiro disco, Bring 'Em In, mentres que "She's So" apareceu só na súa versión xaponesa. O sinxelo acadou o número 37 nas listas suecas. Parte da canción trata sobre o batería de The Who Keith Moon.
El Intermedio
El Intermedio é un programa de televisión producido por Globomedia e emitido pola cadea de televisión laSexta. Está presentado por El Gran Wyoming, coa colaboración de Sandra Sabatés, Thais Villas, Dani Mateo, Fernando González "Gonzo" e Usun Yoon. Este programa tamén ten a súa versión en Internet, a través de Second Life.
San Xusto, Toxos Outos, Lousame
San Xusto é un lugar da parroquia de Toxos Outos no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres).
Neste lugar atópase o Mosteiro de Toxos Outos.
El Intermedio
Contido
Trátase dun espazo de actualidade en clave de humor. No programa non só se narra o acaecido na actualidade, senón que tamén se critica e se parodia como o contan os demais medios de comunicación. Teñen cabida, por tanto, os grandes temas da actualidade semanal, ademais doutros temas. Todo o contido está relacionado co universo dos medios.
Pamela Palenciano
Traxectoria
Desde os 12 aos 18 anos mantivo unha relación sentimental cun mozo. Durante esta época o seu noivo maltratábaa e exercía violencia sobre ela de maneiras moi diversas, chegando mesmo ao intento de homicidio.
Conseguiu terminar a súa relación cando se mudou para comezar os seus estudos de Comunicación Audiovisual na Universidade de Málaga. Foi durante este período cando comprendeu que fora maltratada. Comezou entón unha terapia psicolóxica e o contacto con movementos feministas, entendendo que o seu caso non era exclusivamente persoal, senón que formaba parte dunha problemática global por vivir nunha sociedade patriarcal e machista.
No solo duelen los golpes
A súa obra inspírase nunha das frases que lle dixo a súa psicóloga en terapia: non só doen os golpes. Comezou primeiro sendo unha exposición fotográfica na que envorcou o que sentiu e viviu, para transformarse máis tarde nun taller de prevención de violencia vinculado a esas fotos.
Mentres vivía no Salvador, descubriu o teatro e reformulou o proxecto para convertelo nun monólogo dirixido tanto a institutos de ensino secundario como para o público en xeral.
Na obra aborda desde a súa propia experiencia o mito do amor romántico, os celos, o control e a posesión, a violencia psicolóxica, sexual e física, ou a propia agresividade como consecuencia de vivir cun maltratador, así como a recuperación e o establecemento doutro modelo de amor.
Escenificou No solo duelen los golpes en varios países de Latinoamérica e en numerosas cidades españolas. Ademais recibiu varios premios pola súa achega á prevención da violencia machista nas aulas.
SMS Frauenlob
O Frauenlob pasou toda a súa carreira nas forzas de recoñecemento da Hochseeflotte. Durante a primeira guerra mundial participou na batalla de Helgoland en agosto de 1914, onde foi gravemente danado polo cruceiro británico HMS Arethusa, e na batalla de Xutlandia o 31 de maio de 1916. Alí, nun caótico enfrontamento nocturno, o Frauenlob foi golpeado por un torpedo lanzado polo HMS Southampton, que causou que o buque afundise coa meirande parte da súa tripulación. Os restos foron descubertos no ano 2000 en moi boas condicións, sentado en vertical sobre o fondo mariño.
Sistema inmunitario innato
miniatura|Sistema inmunitario innato. O sistema inmunitario innato, tamén chamado sistema inmunitario inespecífico e primeira liña de defensa contra patóxenos, comprende as células e os mecanismos que defenden ao hóspede das infeccións orixinadas por outros organismos dunha forma non específica e herdada nas células da liña xerminal (non adquirida ao longo da vida). Isto significa que as células do sistema innato recoñecen e responden aos patóxenos dun modo xenérico, pero a diferenza do sistema inmunitario adaptativo, non lle confiren unha protección inmunitaria a longo prazo ao hóspede. Aínda que os receptores das células da inmunidade innata teñen unha especificidade de tipo xeral, nunca é comparable coa especificidade que ten, por exemplo, un anticorpo producido na inmunidade adaptativa para o seu antíxeno. Os sistemas inmunitarios innatos proporcionan unha defensa inmediata contra a infección, e encóntranse en todos os tipos de plantas e animais.
O sistema inmunitario innato pénsase que constitúe unha estratexia de defensa evolutivamente máis antiga ca a adaptativa, e é o sistema inmunitario dominante das plantas, fungos, insectos, e dos organismos multicelulares primitivos.
As principais funcións do sistema inmunitario innato dos vertebrados inclúen:
Barreiras anatómicas
As superficies epiteliais dunha barreira física que é moi impermeable á maioría dos axentes infecciosos, actúan como primeira liña de defensa contra os organismos invasores. A descamación da epiderme da pel tamén axuda a retirar bacterias e outros axentes infecciosos que se adheriran ás superficies epiteliais. Nos tractos gastrointestinal e respiratorio, os movementos peristálticos ou os producidos por cilios axudan a eliminar os axentes infecciosos. Ademais, o mucus atrapa os axentes infecciosos. A flora intestinal pode impedir a colonización de bacterias patóxenas ao segregar substancias tóxicas ou competir coas bacterias patóxenas polos nutrientes ou pola adhesión ás superficies celulares. A acción de lavado das bágoas e a saliva axuda a impedir a infección dos ollos e a boca. O pH ácido do estómago actúa como unha barreira química que impide o desenvolvemento de moitos microorganismos. En moitas secrecións dos epitelios están presentes substancias antimicrobianas, como a lisozima.
Inflamación
A inflamación é unha das primeiras respostas do sistema inmunitario ante a infección ou irritación. A inflamación é estimulatda por factores químicos liberados polas células danadas e serve para establecer unha barreira física que dificulte o espallamento da infección, e promover a curación dos tecidos danados despois da eliminación dos patóxenos.
O proceso de inflamación aguda iníciano as células xa presentes en todos os tecidos, principalmente os macrófagos residentes, células dendríticas, histiocitos, células de Kupffer e mastocitos. Estas células presentan na súa superficie certos receptores chamados receptores de recoñecemento de padrón (PRRs), que recoñecen moléculas que comparten a maioría dos patóxenos, pero que se distinguen das moléculas do hóspede; estes padróns denomínanse padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs). No comezo dunha infección, queimadura ou outra lesión, estas células actívanse (un dos seus PRR recoñece un PAMP) e libera mediadores inflamatorios responsables dos signos clínicos de inflamación.
Os factores químicos producidos durante a inflamación (histamina, bradicinina, serotonina, leucotrienos, e prostaglandinas) sensibilizan os receptores da dor, causan vasodilatación dos vasos sanguíneos locais, e atraen os fagocitos, especialmente os neutrófilos. Os neutrófilos despois desencadean a actuación doutros elementos do sistema inmunitario ao liberaren factores que atraen a outros leucocitos e linfocitos. As citocinas producidas por macrófagos e outras células do sistema inmunitario innato median a resposta inflamatoria. Estas citocinas inclúen o TNF, HMGB1, e IL-1.
A resposta inflamatoria caracterízase polos síntomas seguintes: rubor, calor, inchamento, dor, e posible disfunción dos órganos e tecidos afectados.
Sistema do complemento
O sistema do complemento é unha cascada bioquímica do sistema inmunitario que axuda ou “complementa”, a capacidade dos anticorpos de eliminar patóxenos ou marcalos para a súa destrución por outras células. A cascada está composta por moitas proteínas do plasma, sintetizadas no fígado, principalmente por hepatocitos. As proteínas funcionan en conxunto realizando os seguintes procesos: Elementos da cascada do complemento poden encontrarse en moitas especies non mamíferas, como plantas, aves, peixes e algúns invertebrados.
Células da resposta inmunitaria innata
Os leucocitos da inmunidade innata son dos seguintes tipos: célula asasina natural (NK), mastocito, eosinófilo, basófilo; e as células fagocíticas como o macrófago, neutrófilo e célula dendrítica. Funcionan no sistema inmunitario identificando e eliminando patóxenos que poderían causar infección.
Mastocito
Os mastocitos son un tipo de células do sistema inmunitario innato que residen no tecido conectivo e nas membranas mucosas. Están intimamente asociados coa defensa contra patóxenos e a curación de feridas, pero tamén coa alerxia e a anafilaxe. Cando se activan, os mastocitos liberan rapidamente gránulos característicos, ricos en histamina e heparina, xunto con varios mediadores hormonais, e quimiocinas, ou citocinas quimiotácticas. A histamina dilata os vasos sanguíneos, causando os signos característicos da inflamación, e recruta neutrófilos e macrófagos.
Fagocitos
Os fagocitos son células inmunitarias que engloban e introducen no seu interior (proceso chamado fagocitose) patóxenos ou partículas. Para fagocitar unha partícula ou patóxeno, un fagocito estende porcións da súa membrana plasmática, rodeando a partícula con esta extensión da membrana (pseudópodo), que se fusiona polo seu extremo coa célula e introduce a partícula dentro da célula. Unha vez dentro da célula, o patóxeno invasor está contido dentro dun vacúolo ou endosoma que se fusiona cun lisosoma. O lisosoma contén encimas e ácidos que matan e dixiren a partícula ou organismo. Os fagocitos xeralmente están a patrullar polo corpo na procura de patóxenos, pero poden tamén reaccionar a un conxunto de sinais moleculares moi especializados producidos por outras células, chamados citocinas. As células fagocíticas do sistema inmunitario inclúen os macrófagos, neutrófilos, e células dendríticas.
Fagocitar as propias células do corpo é común como parte do desenvolvemento regular e mantemento dos tecidos. Cando unha célula hóspede morre, xa sexa inducida internamente por procesos como a morte celular programada ou apoptose, ou causada por danos celulares debidos a unha infección bacteriana ou viral, as células fagocíticas serán as responsables de eliminar esta célula morta da zona afectada. Ao axudaren a eliminar as células mortas antes de que crezan e se desenvolvan novas células sas, a fagocitose constitúe unha importante parte do proceso de curación dun tecido lesionado. miniatura|esquerda|150px|Macrófago.
Macrófagos
Os macrófagos son grandes leucocitos fagocíticos, procedentes da diferenciación de monocitos sanguíneos, que son capaces de moverse fóra do sistema vascular atravesando a parede dos capilares e pasar aos tecidos na procura dos patóxenos invasores. Nos tecidos, existen macrófagos resisdentes nos tecidos, algúns con características específicas de distintos tecidos. Os macrófagos son os fagocitos máis eficientes, e poden fagocitar unha cantidade substancial de bacterias ou doutras células ou microbios. A unión de moléculas bacterianas a receptores da superficie dos macrófagos desencadea a fagocitose por parte deste, que destrúe as bacterias por medio da xeración dunha “explosión respiratoria”, causando a produción de especies reactivas do oxíxeno. Os patóxenos tamén estimulan ao macrófago a producir quimiocinas, que atraen outras células ao sitio da infección.
Neutrófilos
miniatura|dereita|120px|Neutrófilo. Os neutrófilos, xunto con outros dous tipos celulares, os eosinófilos e basófilos (ver máis abaixo), denomínanse granulocitos pola presenza de gránulos no seus citoplasmas, ou leucocitos polimorfonucleares (PMNs) debido aos seus distintivos núcleos lobulados. Os gránulos dos neutrófilos conteñen unha variedade de substancias tóxicas que matan ou inhiben o crecemento de bacterias e fungos. De xeito similar ao que fan os macrófagos, os neutrófilos atacan os patóxenos activando unha explosión respiratoria. Os principais produtos da explosión respiratoria dos neutrófilos son fortes axentes oxidantes como o peróxido de hidróxeno, radicais libres do oxíxeno e hipoclorito. Os neutrófilos son o tipo de fagocito máis abundante, e normalmente representan do 50 ao 60% do total de leucocitos circulantes, e son xeralmente as primeiras células en chegar ao sitio de infección. A medula ósea dun adulto saudable normal produce máis de 100·103 neutrófilos por día, e máis de 10 veces esa cantidade por día durante as inflamacións agudas.
Células dendríticas
As células dendríticas son células fagocíticas presentes nos tecidos que están en contacto con medio externo, principalmente a pel (onde a miúdo se denominan células de Langerhans), e o revestimento interno das mucosas nasais, dos pulmóns, estómago e intestinos. Reciben o seu nome polas prolongacións celulares que teñen, que lembran as dendritas das neuronas, aínda que non están relacionadas co sistema nervioso. As células dendríticas son moi importantes no proceso de presentación de antíxenos, e serven como enlace entre os sistemas inmunitarios innato e adaptativo. miniatura|esquerda|120px|Eosinófilo.
Basófilos e eosinófilos
Os basófilos e eosinófilos son células relacionadas cos neutrófilos (ver arriba). Cando se activan por un encontro con patóxenos, os basófilos liberan histamina e son importantes na defensa contra os parasitos, e xogan un papel nas reaccións alérxicas (como a asma). Pola súa parte, os eosinófilos activados segregan un conxunto moi tóxico de proteínas e radicais libres que son moi efectivos en matar bacterias e parasitos, pero son responsables tamén dos danos que ocorren nos tecidos durante as reaccións alérxicas. A activación e liberación de toxinas polos eosinófilos está, por tanto, moi regulada para impedir unha destrución de tecidos inapropiada.
Células asasinas naturais
As células asasinas naturais, ou células NK, son un compoñente do sistema inmunitario innato que non ataca directamente aos microbios invasores. O que fan é destruír as células do hóspede comprometidas, como células tumorais ou células infectadas por virus, e recoñecen esas células porque teñen a característica de "ausencia do propio." Este termo describe as células que presentan baixos niveis do marcador de superficie MHC de clase I (moléculas do complexo maior de histocompatibilidade), unha situación que pode darse cando as células hóspedes sofren infeccións víricas. Denomínanse "asasinas naturais" debido á noción inicial de que non requirían a activación para matar as células que presentaban "ausencia do propio."
Células T γδ
Igual que outros tipos non convencionais de células T que levan receptores de células T (TCRs) invariables, como son o CD1d restrinxido ás células T asasinas naturais, as células T γδ mostran características que as sitúan no límite entre a inmunidade innata e a adaptativa. Por unha parte, as células T γδ poden considerarse un compoñente do sistema inmunitario adaptativo no sentido de que rearranxan os xenes TCR para producir diversidade e desenvolven un fenotipo de memoria inmunolóxica. Porén, poden ser considerados tamén parte do sistema inmunitario innato no sentido de que utilizan uns receptores TCR ou NK restrinxidos que poden ser utilizados como receptores de recoñecemento de padrón. Por exemplo, de acordo con este paradigma, grandes cantidades de células T Vγ9/Vδ2 responden en poucas horas a moléculas comúns (non peptídicas) producidas polos microbios, e as células T Vδ1 intraepiteliais moi restrinxidas responden a células epiteliais estresadas.
Outros mecanismos de vertebrados
O sistema de coagulación solapa o seu funcionamento co do sistema inmunitario. Algúns produtos do sistema de coagulación poden contribuír ás defensas non específicas pola súa capacidade de incrementar a permeabilidade vascular e actuar como axentes quimiotácticos para as células fagocíticas. Ademais, algúns dos produtos do sistema de coagulación son directamente antimicrobianos. Por exemplo, a beta-lisina, un aminoácido producido polas plaquetas durante a coagulación, pode causar a lise de moitas bacterias grampositivas ao actuar como deterxente catiónico. Moitas proteínas da fase aguda da inflamación están implicadas no sistema de coagulación.
Tamén o incremento dos niveis de lactoferrina e transferrina inhiben o crecemento bacteriano ao unirse ao ferro, que é un nutriente esencial para as bacterias.
Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
San Xoán de Rairiz de Veiga é unha parroquia do concello ourensán de Rairiz de Veiga na comarca da Limia. No ano 2008 tiña 592 habitantes (289 homes e 303 mulleres), cinco máis ca en 2007. Ten once entidades de poboación.
Midlands do Leste
miniatura|300px|Localización de East Midlands Os Midlands do Leste (en inglés, East Midlands) é unha das nove rexións de Inglaterra. Comprende os condados de Derbyshire, Nottinghamshire, Leicestershire, Rutland, Northamptonshire e a maior parte de Lincolnshire (agás o norte e nordés que pertencen a Yorkshire e Humber). Segundo o censo do 2001 conta cunha poboación de 4 172 179 habitantes distribuídos nunha área de 15.627 quilómetros cadrados, sendo a principal cidade da rexión Nottingham. Outras cidades de importancia son Derby, Leicester e Northampton.
Sistema inmunitario innato
Regulación neural da inmunidade innata
A resposta inmunitaria innata ás infeccións e ás lesións estériles (non infecciosas) é modulada polos circuítos neurais que controla o período de produción de citocinas. O reflexo inflamatorio é un circuíto neural prototípico que controla a produción de citocina no bazo. Os potenciais de acción transmitidos polo nervio vago ao bazo median a liberación de acetilcolina, o neurotransmisor que inhibe a liberación de citocinas ao interaccionar con receptores de acetilcolina nicotínicos alfa7 (CHRNA7) expresados en células produtoras de citocinas. O arco motor do reflexo inflamatorio denomínase vía antiinflamatoria colinérxica.
Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Patrimonio
Nesta parroquia está o castelo de Saínza, declarado Ben de Interese Cultural. No mes de setembro celébrase a romaría da Saínza, declarada festa de interese turístico de Galicia.
Sistema inmunitario innato
Especificidade aos patóxenos
As diferentes partes do sistema inmunitario teñen distintas especificidades para cada tipo de patóxeno.
Evasión da inmunidade innata
As células do sistema inmunitario innato impiden con efectividade o crecemento das colonias bacterianas no interior do corpo; con todo, en moitos patóxenos evolucionaron mecanismos que lles permiten evadirse do control do sistema inmunitario innato.
As estratexias de evasión que esquivan o sistema inmunitario innato inclúen a replicación intracelular, como en Mycobacterium tuberculosis, ou unha cápsula protectora que impide a lise polo complemento e por fagocitos, como en Salmonella. As especies de Bacteroides son normalmente bacterias mutualistas, que constitúen unha parte substancial da flora intestinal dos mamíferos, pero algunhas especies como Bacteroides fragilis, por exemplo, son patóxenos oportunistas, que causan infeccións da cavidade peritoneal. Estas especies evitan ao sistema inmune por medio da inhibición da fagocitose ao afectaren aos receptores que os fagocitos usan para englobar as bacterias ou imitando ás células do hóspede para que o sistema inmunitario non as recoñeza como alleas. Staphylococcus aureus inhibe a capacidade dos fagocitos de responder a sinais de quimiocinas. Outros organismos como M. tuberculosis, Streptococcus pyogenes e Bacillus anthracis utilizan mecanismos que matan directamente os fagocitos.
As bacterias e os fungos poden tamén formar complexos biofilmes, que lles dan protección contra as células e proteínas do sistema inmunitario; estudos recentes indican que ditos biofilmes están presentes en moitas infeccións que teñen éxito, como as infeccións crónicas de Pseudomonas aeruginosa e as de Burkholderia cenocepacia características da fibrose quística.
En virus
A defensa antiviral do hóspede e a creación dun estado antiviral efectivo nunha célula débese esencialmente ao papel xogado polos interferóns (IFN) de tipo I, segregados principalmente polas células dendríticas. Os compoñentes antivirais son recoñecidos por diferentes receptores: os receptores de tipo Toll (TLR-3) están localizados na membrana do endosoma e recoñecen ARN bicatenario (dsRNA), o MDA5 e RIG-I están no citoplasma e recoñecen respectivamente os ARN bicatenarios longos e os ARN bicatenarios que conteñen fosfato O recoñecemento viral por MDA5 e RIG-I no citoplasma induce un cambio conformacional entre o dominio de recrutamento de caspase (CARD) e o adaptador MAVS que contén CARD. Paralelamente, o recoñecemento viral por TLR-3 nos compartimentos endocíticos induce a activación da proteína adaptadora TRIF. Estas dúas vías converxen no recrutamento e activación do complexo IKKε/TBK-1, inducindo a fosforilación e a homo e heterodimerización dos factores de transcrición IRF3 e IRF7. Estas moléculas foron translocadas ao núcleo, onde inducen a produción de interferón coa presenza de C-Jun (factor de transcrición) e ATF-2 (factor de transcrición activador 2). Despois, o interferón únese aos receptores de interferón e induce a expresión de centos de xenes estimulados polo interferón (ISG) pola vía JAK/STAT. Estes xenes estimulados por interferón producen proteínas con propiedades antivirais, como a proteína quinase R (PKR), que inhibe a síntese de proteínas virais, ou a familia da 2′,5′-oligoadenilato sintetase (OAS), que degrada o ARNm viral. Estas moéculas establecen un estado antiviral efectivo na célula.
Algúns virus poden evadirse do control deste sistema inmunolóxico producindo moléculas que interfiren coa vía de produción de interferón. Por exemplo, a proteína NS1 do virus da gripe A únese a ARN monocatenario ou bicatenario, inhibindo a produción de interferón de tipo I. Posteriormente, na reacción de defensa, este virus bloquea a activación de PKR e o establecemento do estado antivirual. . O virus do dengue (DENV) tamén inhibe a produción de interferón de tipo I ao bloquear a fosforilación de IRF-3 utilizando o complexo protease NS2B3.
Defensas do hóspede en procariotas
Aínda que os procariotas non teñen un sistema inmunitario comparable ao dos animais, si presentan algún mecanismo de defensa contra patóxenos. As bacterias (e probablemente outros procariotas), utilizan un mecanismo de defensa peculiar, chamado sistema de restrición-modificación para protexerse de patóxenos como os virus bacteriófagos. Neste sistema, as bacterias producen encimas, chamadas endonucleases de restrición, que atacan e destrúen rexións específicas do ADN viral dos bacteriófagos invasores. A metilación do ADN do hóspede márcao como "propio" e isto impide que sexa atacado polas endonucleases. Este sistema de modificación da restrición con endonucleases só existe en procariotas.
Defensas do hóspede en invertebrados
Os invertebrados non posúen linfocitos ou un sistema inmunitario humoral baseado en anticorpos, e é probable que un sistema inmunitario adaptativo multicompoñentes só se orixinase coa aparición dos primeiros vertebrados. Porén, os invertebrados posúen mecanismos que parecen ser precursores destes aspectos da inmunidade de vertebrados. Os receptores de recoñecemento de padróns son proteínas utilizadas por case todos os organismos para identificar moléculas asociadas con patóxenos microbianos. Os receptores de tipo Toll son unha clase importante de receptores de recoñecemento de padróns, que existe en todos os celomados (animais cunha cavidade corporal), incluíndo os humanos. O sistema do complemento, como se discutiu máis arriba, é unha cascada bioquímica do sistema inmunitario que axuda a eliminar patóxenos dun organismo, e existe na maioría das formas de vida. Algúns invertebrados, entre os que están varios insectos, crustáceos, e vermes utilizan unha forma modificada de resposta ao complemento chamado sistema da profenoloxidase (proPO).
Cascadas proteolíticas
Nos invertebrados, as proteínas de recoñecemento de padróns (PRPs) inician cascadas proteolíticas que degradan proteínas e controlan moitos dos mecanismos do sistema inmunitario innato de invertebrados, incluíndo a coagulación da hemolinfa e a rápida melanización. As cascadas proteolíticas son compoñentes importantes do sistema inmunitario de invertebrados porque son activadas máis rapidamente ca outras reaccións inmunitarias innatas, xa que non dependen de cambios nos xenes. As cascadas proteolíticas funcionan da mesma maneira en vertebrados e invertebrados, aínda que usan diferentes proteínas.
Mecanismos de coagulación
Na hemolinfa, que constitúe o fluído do sistema circulatorio dos artrópodos, os patóxenos invasores son rodeados por un fluído xelatinoso, dun modo similar a como se coagula o sangue nos animais. Hai varias proteínas e mecanismos que están implicados na coagulación de invertebrados. Nos crustáceos, a transglutaminase das células sanguíneas e proteínas móbiles do plasma constitúen un sistema de coagulación, no que a transglutaminase polimeriza subunidades de 210 kDa dunha proteína de coagulación do plasma. Por outra parte, no sistema de coagulación de varias especies de cangrexo ferradura (Xiphosura), almacénanse compoñentes das cascadas proteoíticas como formas inactivas en gránulos contidos nos hemocitos, que son liberados cando entran no corpo moléculas alleas como os lipopolisacáridos.
Defensas do hóspede en plantas
Algúns membros de cada unha das clases de patóxenos que infectan a humanos infectan tamén ás plantas. Aínda que as especies exactas de patóxenos varían coa especie de planta infectada, poden todos causar enfermidades en plantas tanto bacterias coma fungos, virus, nematodos ou insectos. Como ocorre nos animais, as plantas atacadas por insectos ou outros patóxenos usan un conxunto de respostas metabólicas complexas que causan a formación de compostos químicos defensivos que loitan contra as infeccións ou fan que a planta sexa menos atractiva para os insectos e outros herbívoros.
Igual ca os invertebrados, as plantas nin xeran anticorpos ou respostas de células T nin posúen células móbiles que detecten e ataquen aos patóxenos. Ademais, en caso de infección, partes dalgunhas plantas son tratadas como elementos desbotables e substituíbles, xa que se desprenden e volven a crecer, o que moi poucos animais poderían facer. O desprendemento ou separación dunha parte da planta axuda a parar o espallamento dunha infección.
A maioría das respostas inmunes das plantas implican sinais químicos sistémicos enviados a través da planta. As plantas utilizan receptores de recoñecemento de padróns para recoñecer sinaturas microbianas conservadas. Este recoñecemento desencadea a resposta inmune. Os primeiros receptores de plantas de sinaturas microbianas conservadas identificátronse no arroz (XA21, en 1995) e en Arabidopsis (FLS2, en 2000). As plantas tamén teñen receptores inmunes que recoñecen efectores de patóxenos moi variables. Estes inclúen a clase de proteínas NBS-LRR. Cando unha parte da planta é infectada por un patóxeno viral ou microbiano, en caso dunha interacción incompatible desencadeada por moléculas activadoras específicas, a planta produce unha resposta hipersensitiva (HR) localizada, na cal as células no sitio da infección sofren unha rápida morte celular programada para impedir o espallamento da doenza a outras partes da planta. A resposta hipersensitiva ten algunhas semellanzas coa piroptose animal, como un requirimento de actividade proteolítica de tipo caspase-1 da VPEγ, unha cisteina protease que regula a desmontaxe da célula durante a morte celular.
Bibliografía
Loo, Y. M., J. Fornek, N. Crochet, G. Bajwa, O. Perwitasari, L. Martinez-Sobrido, S. Akira, M. A. Gill, A. Garcia-Sastre, M. G. Katze, and M. Gale, Jr. 2008. Distinct RIG-I and MDA5 signaling by RNA viruses in innate immunity. J. Virol. 82:335–345.
Paul Bettany
Paul Bettany, nado o 27 de maio de 1971 en Londres, é un actor inglés. Traballando en gran variedade de filmes, foi nomeado ós premios BAFTA e Screen Actors Guild.
Traxectoria
Paul Bettany, fillo de Bettany e Anne Kettle, nado no barrio londiniense de Shepherd's Bush, no seo dunha familia de actores de teatro. Creceu na cidade de Hatfield, no condado de Hertfordshire, onde o seu pai daba clases nunha escola. Ten unha irmá máis vella chamada Sarah e tivo un irmán máis novo chamado Matthew que morreu dun accidente ós oito anos tras caer dende o teito dun edificio. Logo deste suceso, os seus pais diverciáronse e el mudouse a vivir só a Londres, onde foi músico nas rúas antes de iniciar os seus estudos no Drama Centre London en 1990.
Vida privada
Durante un tempo tivo problemas coas drogas o que o levou a ter diversos altercados en hoteis e avións, polos cales decidiu por fin a súa adicción. En A Beautiful Mind (2001) coñecería á que actualmente é a súa esposa a tamén actriz Jennifer Connelly, coa que casou o 1 de xaneiro de 2003 en Escocia, nunha cerimonia conformada polo seu círculo de amigos e familiares máis achegados. Tivo o seu primeiro fillo con Connelly en agosto dese mesmo ano, chamado Stellan, na honra ó seu amigo o actor Stellan Skarsgard. Ademais, é o padrasto de Kai, o fillo máis vello de Jennifer Connelly e motivo polo cal viven en Nova York. O 31 de maio de 2011 tiveron o seu segundo fillo: unha nena chamada Agnes Lark. Bettany, que foi criado coma católico, é actualmente ateo.
No Wave
O No Wave foi un xénero musical de curta vida pero moi influente na música underground, cine, performance, vídeo e a arte contemporánea que comezou a mediados dos anos 70 na cidade de Nova York. O termo No Wave é en parte un xogo de palabras satírico para rexeitar os elementos comerciais do entón popular xénero New Wave.
Características
En moitos aspectos o No Wave non é realmente un xénero musical cunhas determinadas características. Varios grupos colleron influencias de moitos estilos coma o funk, jazz, blues, punk rock, avant garde e a música experimental. Hai, porén, algúns elementos comúns na meirande parte da música No Wave, coma un son atonal abrasivo, ritmos repetitivos, e unha tendencia a salientar as texturas musicais sobre a típica melodía. As letras do No Wave adoitan a centrarse no nihilismo e a confrontación. No Wave adoita a ser definido mellor nos termos do ambiente artístico no cal prosperou (no centro da escena da arte minimalista) e no carácter das súas actuacións, típicas do seu contexto. As actuacións do No Wave baseábanse fortemente nas artes escénicas, e a miúdo eran un exemplo dun minimalismo moi teatral.
En 1978 celebrouse no New York’s Artists Space un encontro entre músicos noise influenciados polo punk rock, que permitiu a Brian Eno producir o álbum No New York. Esta gravación foi o primeiro intento de definir o son do xénero, documentando a The Contortions, Teenage Jesus and the Jerks, Mars e DNA.
O Noise Fest foi un influente festival de art noise organizado por Thurston Moore de Sonic Youth no espazo de arte White Columns en xuño de 1981. Sonic Youth faría a súa primeira aparición en directo neste festival. Cada noite actuaban tres ou catro artistas, incluíndo Glenn Branca, Rhys Chatham, Jeffrey Lohn, Dog Eat Dog, Built on Guilt, Rudolph Grey, The Avant Squares, Mofungo, Red Decade, Robin Crutchfield's Dark Day, Ad Hoc Rock, Intense Molecular Activity, Smoking Section, Chinese Puzzle, Avoidance Behaviour e Sonic Youth.
O No Wave tivo unha importante influencia nas bandas noise e industriais formadas posteriormente, coma Big Black, Lev Six, Helmet e Live Skull. Theoretical Girls está fortemente influída pola primeira etapa de Sonic Youth, que emerxeu desta escena creando música que acadaría unha audiencia bastante ampla e o respecto da crítica. Tamén en bandas máis novas coma Liars, Ex Models, Neptune e Erase Errata pode verse unha importante influencia da escena No Wave.
Sofía Oriana Infante
Sofía Oriana Infante Souto, nada en Santiago de Compostela en 1989, é unha compositora transmoderna galega, especializada na música para o cine.
Traxectoria
Sofía Oriana Infante, comezou os seus estudos musicais aos oito anos no Conservatorio de Música de Xan Viaño, en Ferrol, onde escolleu a percusión como instrumento principal. No ano 2009 rematou o grao medio mais decide continuar estudos e marcha a Oviedo. Alí estudou Composición no Conservatorio Superior de Música Eduardo Martínez Torner, onde se especializou na composición xeral e audiovisual. Asemade, iniciou os estudos de Maxisterio Musical na Universidade de Oviedo, e rematou as dúas titulacións no ano 2013. Proseguiu a súa formación cun máster de educación, tamén na Universidade de Oviedo en 2014.
En 2015 trasladouse a Londres. Na capital británica cursou un mestrado en composición para o cinema e a televisión na Universidade Kingston de Londres, cunha distinción no seu proxecto final sobre a serie documental 14 actors acting, do New York Times ese mesmo ano.
Na súa formación aprendeu de expertos coma Edson Zampronha, Jorge Carrillo, Fernando Blanco, Miguel Fernández e Fernando Agüeria. Tamén tivo a oportunidade de aprender de referentes coma Krzysztof Penderecki e Nico Muhly.
A súa obra é moi diversa e variada, e vai desde o mundo audiovisual ata ó académico-contemporáneo. Precisamente a composición en variedade de disciplinas e o interese pola representación dunha realidade transmoderna son as súas liñas definidoras principais.
Premios
XII Premis Gaudí (2020): Nomeamento á mellor música orixinal.
Lugares de Vilagarcía de Arousa
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilagarcía de Arousa.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilagarcía de Arousa
Ole Selnæs
Traxectoria
É fillo do ex-porteiro do Rosenborg Ivar Selnæs, aínda que naceu en Trondheim pasou a súa mocidade en Lillestrøm, onde o seu pai adestraba ao Skjetten, e Ole xogou nos equipos xuvenís dese club e tras volver a súa famlia a Trondheim xogou co Sverresborg IF.
Rosenborg BK
Selnæs fichou polo Rosenborg en 2009. En 2011 foi un dos piares do equipo sub-19 do Rosenborg, que gañou o campionato,. Firmou o seu primeiro contrato profesional o 25 de marzo de 2012 e comezou a tempada como substituto da parella de centrocampistas Mohamed-Awal Issah e Markus Henriksen, mais axiña tomou o lugar de Henriksen no once inicial. O seu debut profesional tivo lugar contra o Lillestrøm, o 1 de abril de 2012 ao substituír a Issah. Na semana seguinte xa foi titular contra o Sogndal. Despois de catro encontros, o sitio webscan-scout.com elixiuno o maior talento de Escandinavia
Selnæs foi titular regular durante a primeira metade da tempada 2012, pero perdeu o seu lugar por mor dunha lesión. Á súa volta o Rosenborg xa adquirira a Tarik Elyounoussi, Cristian Gamboa e Jaime Alas, xa que logo o seu tempo de xogo quedou reducido. Gañou o seu primeiro trofeo na tempada 2015, ao lograr co seu equipo os títulos de campión de Noruegae da copa de Noruega, e ademais elixírono mellor xogador da liga.
AS Saint-Étienne
Pasou á liga francesa o 1 de febreiro de 2016 ao firmar co AS Saint-Étienne. Xoga con outro noruegués, excompañeiro de equipo do Rosenborg, Alexander Søderlund que chegou unhas semanas antes.
Carreira internacional
Selnæs representou ao seu país nas seleccións xuvenís, desde a sub-16. Entrou na selección absoluta no verán de 2015 e debutou o 24 de marzo de 2016 nun encontro contra Estonia
A Braña de Arriba, Rus, Carballo
A Braña de Arriba é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Marcial Lafuente Estefanía
Marcial Antonio Lafuente Estefanía, nado en Toledo o 13 de xuño de 1903 e finado en Madrid o 7 de agosto de 1984, foi un escritor español, autor de populares novelas do oeste.
Traxectoria
Era fillo do xornalista e escritor Federico Lafuente, autor de El Romancero del Quijote (1916). Este procurou inculcar no seu fillo o gusto polo teatro clásico do Século de Ouro, que chegou a coñecer moi ben. Porén, o fillo preferiu facerse enxeñeiro industrial, exercendo en España, América e África. Entre 1928 e 1931 recorreu gran parte dos Estados Unidos, o que lle serviu despois para ambientar as súas historias, con detalles de atmosfera e localización rigorosamente exactos. Durante a guerra civil recibiu un consello de Enrique Jardiel Poncela: "Escribe para que la gente se divierta, es la única forma de ganar dinero con esto". Ese foi o fundamento do seu modo de escribir: desde o principio buscou a amenidade, prescindindo das longas descricións e traballando sobre todo os diálogos, cuns modismos moi característicos e unha acción disparada. Durante a guerra foi oficial de artillería do exército republicano na fronte de Toledo, e tras ela decidiu non exiliarse, sendo encarcerado varias veces. En prisión comezou a escribir de forma máis sisuda, aproveitando anacos de papel que conseguía:
Tras ser liberado escribiu a súa primeira novela do oeste en 1943, La mascota de la pradera. Comezou a publicar obras policíacas ou románticas en Editorial Cíes, unha pequena editorial viguesa da que chegaría a ser responsable, levándoa a Ávila e Madrid. As súas primeiras novelas firmounas baixo pseudónimos como "Tony Spring", "Arizona", "María Luísa Beorlegui" (o nome da súa muller ) ou "Cecilia de Iraluce". Posteriormente firmou un contrato coa Editorial Bruguera que o levou a producir arredor de 2.600 noveliñas en pequeno formato de non máis de cen páxinas, de impresión barata e moi característica, semellantes ó pulp norteamericano. Desde entón publicou xa sempre co seu nome verdadeiro ou coas siglas M. L. Estefanía, sendo un dos principais activos de Editorial Bruguera xunto coa tamén novelista popular Corín Tellado e as distintas publicacións de historietas.
Escribía e publicaba unha novela do oeste por semana, vendéndose por cinco pesetas, e trala desvalorización, a vinte e cinco. Era común comprar unha e, tras ser lida, devolverlla ó quiosqueiro a cambio doutra nova. Deste xeito as tiradas resultaban enganosas, pois aínda que eran moi crecidas e baratas, un mesma exemplar podía ser lido por varias ducias de persoas. Algunhas das súa obras alcanzaron reedicións continuas de ata 30.000 exemplares, sendo distribuídas aínda na actualidade.
Sabedor de que as súas novelas se lían nos Estados Unidos, coidaba moito a verosimilitude histórica, xeográfica e botánica do oeste norteamericano, para o que recorría a tres libros en particular: unha obra moi completa de historia dos Estados Unidos, un atlas moi antigo onde aparecían as vilas da época da conquista do oeste, e unha guía telefónica estadounidense da que tomaba os nomes dos personaxes.
Ás veces tomaba as tramas do teatro clásico español do Século de Ouro, substituíndo os personaxes do século XVII polos arquetipos representativos do oeste. Estas violentas historias inundaron España e Hispanoamérica, facéndose moi populares como literatura de pasatempo mesmo nos Estados Unidos, onde a Universidade de Texas as gravou para distribuílas entre os cegos de orixe hispana.
Os seus dous fillos, Francisco María Lafuente Beorlegui e Federico María Lafuente Beorlegui, colaboraron co seu pai na escritura das súas últimas novelas baixo o nome xenérico do pai.
Xa bastante maior intentou publicar sen éxito a novela El maleficio de Toledo, froito dos seus notables coñecementos históricos sobre a súa cidade natal. Morreu de pulmonía en Madrid, sendo soterrado no cemiterio da Almudena.
O pazo baleiro
O pazo baleiro é unha novela de misterio e de aventuras de Xabier P. DoCampo, editada en 1997 por Edicións Xerais. Foi reeditada varias veces, en 2019 ía pola 16ª edición. A obra inclúese na produción de Xabier P. DoCampo expresamente destinada ao público infantil e xuvenil.
Trama
Nicolás, un rapaz de doce anos, vive na vila imaxinaria de Eiravella. Cando comezou a escola, Nicolás só asistiu tres días, xa que o terceiro decidiu, agachándollo a seus pais, marchar e non volver: el pensa que poderá aprender pola súa conta todo canto queira.
Cando Delio (o tío de Nicolás), un reloxeiro que vive nun vello vagón de tren, permite ao sobriño axudar na reparación dun reloxo moi antigo, os dous atopan dentro da súa caixa un dobre fondo que contén tres cartas de amor, un debuxo que representa algo parecido ó sol, un pano cunhas iniciais bordadas que envolve un puñado de alfaias de muller e sete moedas antigas. As cartas fan referencia a liortas familiares e a un obxecto misterioso ó que se denomina, D-S. Delio proponlle a Nicolás que investigue coa axuda dos seus amigos, Ramiro, Sol e Társila.
Todos eles comezan a investigación falando cun anticuario da cidade e despois cunha señora pertencente a unha familia propietaria dun pazo deshabitado de Eiravella. Continúan visitando o pazo para investigar se existen máis cartas e obxectos agochados, pero antes terán que ir falar cos caseiros e tamén cun historiador de Eiravella, o pai de Társila, para (coa escusa de ter que facer un traballo para a escola) coñeceren datos sobre a historia do pazo. Grazas aos datos obtidos por parte do pai de Társila descobren que todos os varóns das familias relacionadas co Pazo levan nomes que comezan por D., mentres que todas as mulleres levan nomes que comezan por S. Descobren tamén que todos e todas casaron con homes e mulleres con estas iniciais, precisamente as que aparecían nas cartas agochadas no reloxo.
Ao entraren no pazo guiados por Celso, o caseiro, coñecen todas as súas dependencias e buscan máis pistas. Nesta primeira visita atoparán escondidos un alfineteiro e un agulleiro con dez alfinetes de ouro e unha mensaxe escrita na tea do alfineteiro. Na segunda visita ao Pazo visitan o xardín pero non atopan nada. Cando os rapaces son incapaces de resolver por ónde continuar a investigación, o pai de Társila facilítalles unha árbore xenealóxica da xente do Pazo; así han descubrir quen asinaba as misteriosas cartas.
Decidirán quedar no pazo unha noite, sen que o saiba Celso, pero coa axuda de Delio. Ante a sospeita de que na basta das cortinas podía haber algo, unha vez alí atopan o Deus Solis (D-S), xoia da que falaban as cartas, na torre do Pazo. Antes de que o dean collido aparecéralles unha sombra; é a de Silveiro, o último herdeiro da familia. El vai en busca do mesmo obxecto, que fora a causa de todas as disputas familiares da xente do pazo, xa que todos o desexaban polo seu valor. Por último, cando todos estaban reunidos no vagón, aparece Silveiro reclamando o que lle pertencía.
Personaxes
Esta obra ten como protagonista principal a Nicolás. Nun segundo plano encóntrase o seu tío Delio e os seus amigos.
Nicolás ten doce anos. É moi traste e rebelde, pero bo compañeiro e sempre axuda a quen o precisa. Sempre está a preguntar e é moi curioso. Sente admiración polo seu tío Delio (sempre está disposto a prestarlle libros) e polo seu oficio.
Delio é irmán do pai de Nicolás, pero non teñen moi boa relación dende que Delio non asistiu o enterro do pai dos dous. Tras viaxar polo mundo, Delio regresara a Eiravella. Os seus veciños defíneno como raro e de bastante xenio. Vive nun vagón de tren, do que nunca sae, cheo de libros e obxectos estraños. Algún deses obxectos son necesarios para o seu oficio como reloxeiro especializado en reloxos antigos. A pesar de que non lle gustan os rapaces nin se fía deles, con Nicolás fai unha excepción.
Entre os amigos de Nicolás destaca Ramiro, o mellor deles e cómplice da súa decisión de non ir máis á escola deixándolle as súas notas para falsificar. Ramiro, honesto, xusto e nobre, odia mentir porque cre que as mentiras enredan máis as cousas. Sol é, despois de Ramiro, a mellor amiga de Nicolás e xunto con aquel e a única que sabe que Nicolás non vai á escola. É intelixente, leal e decidida, pero nada impulsiva. A súa situación familiar é complicada: está o coidado dos seus dous irmáns e dos labores da casa. Ela e Nicolás gústanse. Társila é a filla de Aurelio, o historiador de Eiravella ao que acoden os rapaces na busca de información sobre o pazo.
Os pais de Nicolás apenas están na casa debido aos seus traballos. A nai adora os concursos da tele e alcuma o seu fillo Eneá dende que viu que nas series americanas chaman os nenos polas iniciais do seu nome. O pai ama o fútbol.