cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saliut 7
Características
Ademais, recibiu a visita de catro misións visitantes de curta estancia. En total, 22 cosmonautas pasaron pola estación, cinco deles visitandoa en dúas ocasións e un en tres. Once Soiuz T encargáronse de levar ás diferentes tripulacións ata a Saliut 7, mentres que 15 cargueiros Progress proveeron de subministracións á estación. Durante a súa vida útil fixéronse trece EVA.
Vesícula biliar
Anatomía humana
A vesícula biliar ten o aspecto dunha bolsa oca con forma de pera situada baixo o fígado. Mide uns 8 cm de longo nos adultos e ten un diámetro de 3–4 cm. Anatomicamente descríbese como dividida en tres partes: fondo, corpo e colo. Os condutos cístico e colédoco comunícana co duodeno.
A Carreira Vella, Sobrada de Aguiar, Outeiro de Rei
A Carreira Vella é un lugar da parroquia de Sobrada de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
Saliut 7
Características
Entre o 19 e o 22 de agosto de 1986 os controladores de terra elevaron a órbita da estación, xa desocupada, ata os 474 x 492 km, coa esperanza de ser recuperada polo Transbordador espacial Buran antes de decaer. Debido á cancelación do Buran e a unha actividade solar maior do esperado o freado atmosférico tivo lugar a maior velocidade da calculada e a Saliut 7 acabou reentrando na atmosfera, sobre Arxentina, o 7 de febreiro de 1991
Vesícula biliar
Anatomía humana
A vesícula está irrigada polas arterias e veas císticas, e recibe innervación do ganglio celíaco, do nervio vago.
Anatomía microscópica
miniatura|dereita|200px|[[Micrografía da parede dunha vesícula biliar normal con tinguidura de hematoxilina-eosina.]] A parede da vesícula biliar consta das seguintes capas:
A diferenza do que ocorre en todo o tracto intestinal, a vesícula biliar carece de muscularis mucosae.
Funcións
Cando entra no tracto gastrointestinal comida que contén graxa, estimúlase a secreción da hormona colecistoquinina. En resposta á colecistoquinina, a vesícula biliar adulta, que almacenaba uns 50 mL de bile, libera o seu contido no duodeno. A bile, producida no fígado, emulsiona as graxas que hai na comida parcialmente dixerida, o cal facilitará a acción dos encimas dixestivos.
A produción de bile no fígado é constante, pero o baleiramento da vesícula é intermitente e está en relación coa dixestión. O control da contracción da vesícula e a conseguinte expulsión da bile é principalmente endócrino, e está a cargo basicamente da hormona duodenal colecistoquinina, que favorece a descarga de bile cando se están a dixerir graxas. Outras hormonas gastrointestinais poden influír tamén, como a gastrina (induce o baleirado), secretina (amplifica a acción da colecistoquinina) e motilina (contrae a vesícula), o polipéptido pancreático (inhibe a contracción vesicular), e o VIP (relaxa o músculo liso da vesícula).
Distrito Lyantonde
Lyantonde District é un distrito do sur da Rexión Central de Uganda, denominado así pola súa capital, Lyantonde. No ano 2002 tiña unha poboación dunhas 66.000 persoas. A súa economía baséase na agricultura e na gandaría.
Vesícula biliar
Funcións
Durante o almacenamento da bile na vesícula, a bile faise máis concentrada, polo que se intensifica o seu efecto. A concentración faise por absorción de auga e ións na bile almacenada, a cal pode diminuír o seu volume ata a décima parte.
En 2009 demostrouse que a vesícula biliar extirpada dun paciente podía expresar varias hormonas pancreáticas, incluíndo a insulina. Este descubrimento foi sorprendente, porque ata ese momento pensábase que a insulina se producía só nas células β pancreáticas. Os autores suxiren que como a vesícula biliar e o páncreas están contiguos durante o desenvolvemento embrionario, existe un enorme potencial de que se deriven algunhas células pancreáticas proxenitoras á vesícula biliar.
Distrito Lyantonde
Limita co Distrito Sembabule polo norte e nordeste, co Distrito Lwengo polo leste, co Distrito Rakai polo sur, e co Distrito Kiruhura polo oeste.
Vesícula biliar
Patoloxía da vesícula biliar
miniatura|dereita|Vesícula aberta chea de cálculos biliares. Os máis negros están formados principalmente por pigmentos biliares e os máis amarelos principalmente por colesterol. Na vesícula biliar poden formarse cálculos biliares (cristalizacións ou "pedras" na vesícula), o que se chama litíase biliar. Os cálculos están formados por pigmentos biliares e/ou colesterol que se acumulan dentro da vesícula ou obstrúen as vías biliares e xeran patoloxías inflamatorias que, nalgúns casos, poden eliminarse con medicamentos, e noutros deben tratarse con cirurxía. Á inflamación da vesícula biliar se lle chama colecistite. As vías biliares ademais de obstruírense, poden ser o lugar de orixe de tumores.
Os pólipos de vesícula biliar son crecementos das paredes da vesícula con forma de pólipo. Os auténticos pólipos son acumulacións anormais de tecido das membranas mucosas. Afectan ao 5% da poboación. As causas non se coñecen, pero a incidencia aumenta coa idade, e xeralmente non dan síntomas. A maioría dos pólipos son benignos pero algúns poden ser cancerosos.
Distrito Lyantonde
O distrito componse dun só condado, o Kabula County. Anteriormente ao 2007, o Kabula County formaba parte do Distrito Rakai, mais nese ano o condado separouse do nomeado distrito e déuselle status de distrito
Vesícula biliar
Patoloxía da vesícula biliar
A hipersensibilidade da vesícula cursa cunha dor moi característica, denominada punto cístico de Murphy. Ao facermos presión cos dedos sobre o lado dereito do abdome, a uns 2 ou 3 cm debaixo da beira das últimas costelas e ao mesmo tempo inspirar profundamente, a persoa xusto despois de comezar a tomar aire, sente unha dor aguda no momento en que a vesícula inflamada sente a presión causada polos dedos, obrigándonos a cesar bruscamente a inspiración. Isto denomínase signo de Murphy positivo, e se tal reacción ocorre durante a inspección pode ser indicio dunha colecistite.
Noutros animais
A maioría dos vertebrados teñen vesículas biliares, pero os invertebrados non. Porén, a súa forma precisa e a disposición dos condutos biliares pode variar considerablemente. En moitas especies, por exemplo, hai varios condutos separados que se dirixen ao intestino, en vez dun conduto común como en humanos. Varias especies de mamíferos (como o cabalo, cervo, rata, e os camélidos suramericanos como as llamas e outros ) e varias especies de aves carecen de vesícula biliar, como tamén ocorre nas lampreas.
Adaúlfe, San Simón da Costa, Vilalba
Adaúlfe é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
A Pena, San Fiz de Cerdeiras, Begonte
A Pena é un lugar da parroquia de San Fiz de Cerdeiras no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 32 habitantes (18 homes e 14 mulleres).
Regueiro, San Fiz de Cerdeiras, Begonte
Regueiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Cerdeiras no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Naufitus Idilbi
Naufitos Idilbi, B.A. (en ناوفيطوس إدلبي), nado en Alepo o 10 de novembro de 1920 e finado o 10 de xuño de 1995, foi un relixioso católico greco-melquita sirio, arcebispo de Alepo dende 1968 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu o 10 de novembro de 1920 en Alepo (entón parte do Estado de Alepo baixo dominio francés, na presente Siria). O 20 de xullo de 1944 foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana Alepina.
O 6 de marzo de 1968 foi nomeado arcebispo de Alepo. Permaneceu no cargo até o seu pasamento o 10 de xuño de 1995.
Lingua antikirinya
O antakarinya (tamén coñecido como andagarinya, antikirinya ou antikirrinya) é unha lingua aborixe australiana. Pertence ás linguas wati, dentro da familia pama-nyungan.
Córneas, Baleira
Localización e características
Limita coas parroquias da Esperela e Fontaneira, e cos concellos da Fonsagrada, Becerreá, Navia de Suarna e Baralla. A parroquia pertence ó arciprestado de Valdepedroso. Ten 236 habitantes, distribuídos en 23 entidades ou núcleos, cunha densidade media de 8 hab/km² no 2013. Até hai pouco tempo conservábanse pallozas en Vilagarcía, Rebedul, Vilardoi, Vilela e Albaredo.
As entidades de poboación son as seguintes: Albaredo (10), Antiguallas (14), A Azoreira (6), As Bouzas (5), Córneas (5), Escanlar (10), Fontecavada (9), Fontela (12), A Gasalla (14), Montouto (12), Paradela (5), Pereira (9), A Rasela (abandonada), Rebedul (18), A Reboleira (1), Solleiros (3), Surriba (10), Valinfolgueiro (11), Vilagarcía (22), Vilanova (7), Vilardoi (24), Vilarín de Córneas (15) e Vilela (14).
A súa altitude media é de 560 metros.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santiago de Córneas ten planta rectangular dividida en tres naves afastadas por dúas fieiras de dúas columnas e dúas pilastras cada unha. O presbiterio é cadrado, e nun lateral acaróase a sancristía de planta rectangular. Os muros que a conforman son de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas e tres augas. Ao presbiterio accédese por un arco de medio punto que se asenta sobor dúas pilastras, con bóveda apuntada. O frontis ten un plano saínte na zona central, con portada de arco de medio punto, óculo e espadana de dous vaos. Sobre a portada hai unha pedra cuberta con cal coa data de erección desta, no século XVIII. Conserva no interior tres retablos, de estilo barroco coma o do altar maior.
As aldeas conservan a súa disposición tradicional. Na aldea de Antiguallas o núcleo de poboación está formado por varias casas feitas con muros de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e cubertas do mesmo material. Son varios os hórreos e cabazos que se conservan, realizados con madeira, ramas de árbores e cuberta de palla de centeo. A aldea sitúase sobre un castro.
Seychelles
A República das Seychelles, ás veces escrito en galego como Seixeles, (, ,    our  ), oficialmente a República de Seychelles (Republique des Seychelles, Criouo: La Repiblik Sesel), é un país arquipeláxico formado de 115 illas situadas no océano Índico, ao nordés de Madagascar, cunha superficie total de 455 km². A súa capital é Victoria, a única cidade do arquipélago, situada na illa Mahé, habitada por un terzo da poboación. Pertence á Commonwealth. Os países e territorios insulares próximos inclúen as Comores, Madagascar, Mauricio e a rexións de ultramar francesa de Mayotte e Reunión ao sur e Maldivas e o Arquipélago de Chagos (administrado polo Reino Unido como Territorio Británico do Océano Índico) ao leste. É o país africano soberano menos poboado, cunha poboación estimada en 2022 de 99.331 habitantes.
As Seychelles estaban deshabitadas antes de ser atopadas polos europeos no século XVI. Afrontou intereses franceses e británicos en competencia ata que pasou baixo o control total británico a finais do século XVIII.
Posúe o único aeroporto e porto internacional do país, que recibe voos desde os aeroportos internacionais máis importantes do mundo, xa que a principal fonte de divisas do país é o turismo.
Unha das atraccións principais de Victoria é o Xardín Botánico onde poden observarse as tartarugas xigantes que só se atopan nestas illas e nas illas Galápagos.
Seychelles é o que se coñece como un paraíso tropical. As illas conservan a súa beleza natural, con fermosas praias e un mar con excelentes condicións para os amantes do mergullo. Ten clima tropical con temperaturas que, anualmente, oscilan entre os 25 e 30 °C, con meses moi chuviosos de novembro a maio cando son alcanzadas polos ventos monzónicos.
O 26 de decembro do 2004, as illas foron afectadas polo tsunami causado por un terremoto submarino con epicentro en proximidades de Indonesia. O tsunami cobrou máis de 300.000 vítimas en diversas zonas do Océano Índico. No caso das Seychelles, os danos estimados chegaron aos 30 millóns de dólares, aínda que non sufriron perdas humanas xa que a poboación foi alertada sobre o desastre.
A cultura e a sociedade das Seychelles son unha mestura ecléctica de influencias francesas, británicas e africanas, con infusións máis recentes de elementos chineses e indios. O país é membro das Nacións Unidas, da Unión Africana, da Comunidade de Desenvolvemento do Sur de África e da Comunidade de Nacións.
Historia
As Seychelles nunca foron habitadas por pobo indíxena, pero os seus insulares manteñen a súa propia herdanza criolla.
As illas estaban deshabitadas cando comezaron a chegar comerciantes árabes. Os primeiros europeos en visitalas foron os portugueses en 1505. Ao estar na ruta cara a Asia, foron ocasionalmente ocupadas por piratas ata que Francia tomou posesión do territorio en 1756, recibindo o seu nome actual en honra do entón ministro de finanzas francés Jean Moreau de Séchelles.
O Reino Unido controlou as illas entre 1794 e 1811, sendo ocupadas definitivamente polos ingleses en 1814 logo das Guerras Napoleónicas. Convertéronse en colonia separada de Mauricio en 1903 e a independencia foi concedida en 1976 dentro da Commonwealth. O 5 de xuño de 1977 o avogado France-Albert René, quen era o primeiro ministro, tomou o poder e convértese en presidente, cargo no que se mantén ata o 14 de abril de 2004. A Constitución de 1979 fixo do país unha república socialista de partido único ata 1992. O sucesor de René é o actual presidente James Alix Michel, quen foi reelixido o 31 de xullo de 2006.
Goberno e política
O presidente de Seychelles, quen é tanto o xefe de Estado como a cabeza do goberno, é elixido por votación popular por un período de 5 anos de oficio. A cámara de parlamento de Seychelles e a Asemblea Nacional consiste de 34 membros dos cales 25 son elixidos por votación popular, mentres que os 9 postos restantes son nomeados proporcionalmente de acordo á porcentaxe de votos recibidos por cada partido. Os mandatos de todos os membros teñen unha duración de 5 anos.
Organización político-administrativa
Seychelles divídese en 25 distritos:
miniatura|dereita|180px|O famoso reloxo do centro de [[Victoria, Seychelles|Victoria, capital de Seychelles]]
Xeografía
As Seychelles son un arquipélago no océano Índico. Está composto por unhas 115 illas tropicais, de orígen granítico e coralino. Delas, só 33 están habitadas. As chamadas Illas Interiores son o núcleo do país. As restantes illas son atois coralinos máis pequenos, moitos deles deshabitados. A illa de maior tamaño é Mahé.
Rieiro, Seivane de Vilarente, Abadín
Rieiro é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 34 habitantes en 2015 (15 homes e 19 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 31 habitantes (11 homes e 20 mulleres).
Seychelles
Xeografía
A capital do país é a cidade de Victoria, situada en Mahé, nela vive cerca do 80% da poboación total. O punto máis alto das Seychelles é o Morne Seychellois que ten unha altura de 905 m.
Bloodsport, a man de ferro
Bloodsport, a man de ferro (en Bloodsport II: The Next Kumite) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Alan Mehrez. É a secuela do filme de 1987 Bloodsport. Esta secuela tivo unha estrea limitada nos cinemas antes de lanzala en formato vídeo.
Seychelles
Xeografía
O clima local é tropical, amornado e bastante húmido por influencias mariñas.
Bloodsport, a man de ferro
Estreouse en galego o 29 de abril de 2000 a través da TVG.
Seychelles
Xeografía
As illas, tal e como sinala a constitución do país, agrúpanse do seguinte modo: miniatura|dereita|300px|Mapa das Seychelles.
Ecoloxía
O arquipélago das Seychelles divídese en dúas ecorreixóns:
Economía
Desde que se proclamou a independencia do Reino Unido en 1976, pasou dunha sociedade maioritariamente agrícola a unha economía diversificada baseada no mercado, caracterizada polos servizos en rápido crecemento, sector público e actividades de turismo. De 1976 a 2015, o PIB nominal creceu case un 700% e a paridade de poder adquisitivo case un 1600%. Desde finais da década de 2010, o goberno tomou medidas para fomentar o investimento estranxeiro.
Demografía
miniatura|O porto de [[Victoria, Seychelles|Victoria.]] Como as illas das Seychelles non tiveron poboación indíxena, os actuais seixelenses están compostos de inmigrantes, no seu maior parte de ascendencia francesa, africana, india e chinesa. O francés e o inglés son os idiomas oficiais xunto cun idioma crioulo baseado no francés. A maioría dos seixelenses son cristiáns, na súa maior parte católicos.
Ligazóns externas
Goberno
Relixión
Xeral
Enfesta, Longoseiros, O Carballiño
Etimoloxía
O topónimo Enfesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente.
Prudencio Indurain
Prudencio Indurain Larraya, nado o 9 de xuño de 1968 en Villava (Navarra), é un ciclista profesional español, xa retirado.
Traxectoria
Irmán do ciclista Miguel Indurain, debutou como profesional en 1991 co equipo Banesto. Ao longo da súa carreira profesional obtivo 3 triunfos de tirada, todos eles na Volta ao Alentejo de 1996. A razón de tan poucos títulos é que foi gregario (ciclista de apoio) do seu irmán. Así pois, participou en catro Tours (1993, 1996, 1998 e 1999), dos que rematou tres, e nos que quedou de 126 (1993), 58 (1996) e 76 (1999).
Tamén participou no Giro de Italia (1991, 132º; 1992, 63º; 1993, 50º; 1994, 97º; e 1999, 45º) e na Vuelta a España, onde quedou de 44 na edición de 1997, e na de 1998, cando se retirou.
Xosemaría Pérez Parallé
Xosé María Pérez Parallé, que asinaba con frecuencia como Xosemaría Pérez Parallé, nado en Ferrol o 4 de agosto de 1909 e finado en Fene o 1 de novembro de 1987, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
A súa actividade cultural comezou en Santiago de Compostela, cidade na que estudou Dereito, Filosofía e Letras e Maxisterio. Colaborou tamén en diversos xornais e participou dalgunhas iniciativas, como a fundación da revista Abrente. Boletín de la Anunciada, xunto con Xosé Filgueira Valverde e outros escritores.
Posteriormente regresou a Ferrol, onde participou na publicación republicana Renovación e nas actividades do Centro Obreiro de Cultura. Comezou a desenvolver en paralelo un intenso traballo poético. Porén gran parte deste permaneceu inédito até despois do seu pasamento, malia recibir algúns premios, como un diploma no Certamen del Trabajo de 1935.
A guerra civil truncou a meirande parte da súa actividade pública. O autor limitouse ao seu traballo como mestre no Centro de Enseñanza General de Ferrol. Co tempo estabeleceuse en Barallobre, Fene, preto de Ferrol. Nesta terra viviu boa parte da súa vida e con ela estabeleceu unha fonda ligazón persoal, polo que foi denominado popularmente como o poeta do Penedo, lugar desta parroquia de Barallobre.
Entrou a traballar en ASTANO como peón caldeireiro, e posteriormente fíxose cargo do arquivo e mais da biblioteca do estaleiro. Na década de 1960 ocupouse da dinamización cultural no Círculo Mercantil e Industrial Unidad de Fene. No entando, seguiu a recibir premios nacionais e internacionais. Algúns foron o de 1964 da Radio-Televisión Francesa, por dous poemas do seu libro Cartafol da saudade, ou a mención nos Xogos Florais de Pamplona de 1975. Faleceu en 1987.
Ese mesmo ano, o Círculo Mercantil creou na súa honra o Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. Dende entón ten recibido multitude de homenaxes. Foi nomeado Fillo predilecto de Ferrol e déuselle o seu nome a unha rúa do seu barrio natal, Canido. En Fene, ademais de apoiar o premio literario, o concello púxolle o seu nome á Biblioteca Municipal e adicoulle un banco na Praza do Camiñante Descoñecido, xunto con outros bancos máis dedicados a destacadas figuras literarias do país. Frecuentemente organízanselle tamén homenaxes por parte das asociacións culturais de Fene. Existe tamén unha forte reivindicación para que sexa homenaxeado no Día das Letras Galegas.
Usou os pseudónimos O Segrel do Penedo e Don Grinfal.
Popularidade
miniatura|esquerda|Praza do Camiñante Descoñecido en Barallobre, onde ten un banco co seu nome Malia deixar boa parte da súa obra inédita e en edicións pequenas e mal distribuídas, Pérez Parallé gozou de sona na súa comarca. O seu estilo sinxelo pretendía estar próximo ás clases populares. Empregaba con frecuencia formas da literatura oral, fuxía do eruditismo e tiña a Celso Emilio Ferreiro como un dos seus referentes. Considerábase a si mesmo máis un segrel ca un poeta. Amais, colaborou de xeito asiduo en iniciativas culturais. Entre outras, foi letrista das rondallas de Ferrol e do certame de música infantil Cantareliña, e creou composicións populares como a dun esconxuro da Queimada.
Obra
miniatura|dereita|Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. Existen dificultades, debido ao seu espallamento, de dar conta precisa de toda a obra escrita do autor. Algunhas edicións destacadas son:
Fritz Lang
miniatura|Fritz Lang 1969. Friedrich Christian Anton Lang, máis coñecido coma Fritz Lang, nado en Viena o 5 de decembro de 1890 e finado nos Ánxeles o 2 de agosto de 1976, foi un director de cine austríaco que traballou en Alemaña e Estados Unidos.
Traxectoria
Dificilmente clasificable, as súas películas abrangueron dende o Film Noir, o western ou o cine de espías ata o cine bélico, o aventureiro ou o melodramático. Porén, cómpre salientar a súa época alemá, con filmes como o máximo expoñente do expresionismo cinematográfico, a visionaria Metropolis (1927), ou Der Testament des Dr. Mabuse (1933; O testamento do Dr. Mabuse, en tradución literal ao galego). Da súa xeira americana pódense destacar Só se vive unha vez (1936) e Os subornados (1953).
En 1933 recibiu a proposta de Joseph Goebbels de se facer cargo dos estudos alemáns de cine UFA, pero Lang, contrario ao nazismo, fuxiu cara a Francia esa mesma noite, chegando aos Estados Unidos o ano seguinte.
Filmografía
A filmografía de Lang podémola clasificar en función do país de rodaxe. De 1919, data da súa primeira película como director, ata 1933 filmou en Alemaña. En 1934 rodou un filme en Francia, para logo realizar as súas películas nos Estados Unidos de 1936 a 1956. En 1959 e 1960 dirixiu tres producións en Alemaña, para logo rodar a súa derradeira película en Francia en 1964.
Jamie Lee Curtis
Jamie Lee Haden-Guest, Lady Haden-Guest (de solteira Curtis), nada en Santa Monica (California) o 22 de novembro de 1958, é unha actriz, escritora e activista estadounidense. Curtis é a filla de Janet Leigh e Tony Curtis e está casada con Christopher Guest.
Primeiros anos
Curtis naceu en Santa Monica, California, filla do actor Tony Curtis e da actriz Janet Leigh. O seu pai era xudeu, fillo de emigrantes húngaros. Dous dos seus bisavós maternos eran dinamarqueses, mentres que o resto dos ascentros da súa nai eran alemáns e escoceses-irlandeses. Curtis ten unha irmá máis vella, Kelly Curtis, tamén actriz, e varios medios irmáns por vía paterna: Alexandra, a actriz Allegra Curtis, Benjamin e Nicholas Curtis (que faleceu en 1994 por mor dunha sobredose). Os pais de Curtis divorciáronse en 1962 e tralo divorcio, Curtis afirmou que o seu pai non estaba arredor e que "non estaba interesado en ser un pai".
Curtis asistiu á Westlake School nos Ánxeles e ao Beverly Hills High School, e graduouse por Choate Rosemary Hall. De volta a California en 1976, asistiu á mesma universidade que a súa nai, a Universidade do Pacífico en Stockton, California, para estudar dereito, mais deixouno despois dun semestre para procurar unha carreira como actriz.
Carreira
miniatura|150px| Curtis nos [[premios Emmy (1999)]] O debut de Curtis no cinema tivo lugar no filme de terror de 1978 Halloween, en que interpretaba a Laurie Strode. O filme foi un grande éxito e foi considerado o filme independente de maior recadación do seu tempo. Curtis foi a partir de aí contratada para varios filmes de terror, recibindo o título de "raíña do berro".
O seu seguinte filme foi The Fog, tamén do director de Halloween, John Carpenter. Estreouse en febreiro de 1980 con críticas variadas, pero con éxito de público. Tras este participou en Prom Night, slasher canadense de baixo orzamento estreado en xullo de 1980. O filme, que lle valeu a Curtis unha candidatura aos premios Genie á mellor actriz estranxeira, recibiu críticas negativas. Ese mesmo ano, Curtis protagonizou tamén Terror Train, estreado en outubro tamén con críticas negativas. Ambos os filmes tiveron certo éxito de público.
Curtis interpretaba nos dous filmes unha personaxe similar: a protagonista, cuxos amigos eran asasinados e era practicamente a única que sobrevivía. O crítico Roger Ebert, que deu malas críticas aos tres filmes de Curtis de 1980, dixo que Curtis "é o exceso actual de filmes de terror o que Christopher Lee era no último ou Boris Karloff nos anos trinta". Curtis volveu á serie Halloween cinco veces, interpretando de novo a Laurie Strode nas secuelas Halloween II (1981), Halloween H20: 20 Years Later (1998), Halloween: Resurrection (2002) e Halloween (2018), e poñendo voz sen acreditar en Halloween III: Season of the Witch (1982).
O seu papel de 1983 en Trading Places axudou a Curtis cambiar a súa imaxe como raíña do terror e valeulle un premio da BAFTA como mellor actriz secundaria. En 1988, Un peixe chamado Wanda revelouna como unha grande actriz cómica e foi candidata ao BAFTA á mellor actriz. Gañou un Globo de Ouro polo seu papel en True Lies (1994). Outro papel foi no filme da Disney Freaky Friday (2003), con Lindsay Lohan, filmado en Palisades High School en Pacific Palisades, California, preto da residencia de Curtis e pola que foi candidata ao Globo de Ouro á mellor actriz de comedia.
Pazo de Arretén
O pazo de Arretén, coñecido como Casa Grande, é un pazo situado no lugar de Arretén, parroquia de Iria Flavia, concello de Padrón, de titularidade privada, no que viviu a escritora galega Rosalía de Castro.
Jamie Lee Curtis
Carreira
En outubro de 2006, Curtis contou a Access Hollywood que pechara a súa etapa como actriz para centrarse na súa familia. Volveu actuar en xuño de 2007 no filme Beverly Hills Chihuahua. Tamén protagonizou a comedia de 2010 You Again, con Kristen Bell e Sigourney Weaver.
Pazo de Arretén
Descrición
Contruído no século XVI pola familia fidalga dos Bermúdez de Castro, na Casa Grande de Arretén naceu o 24 de novembro de 1804 Teresa da Cruz de Castro e Abadía, nai de Rosalía. A construción foi vendida pouco despois da morte de Xosé María, irmán de Teresa e último propietario da familia Castro.
Jamie Lee Curtis
Libros infantís
Xunto coa ilustradora Laura Cornell, Curtis escribiu varios libros infantís, todos publicados por HarperCollins Children's Books.
Pazo de Arretén
Descrición
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi o escenario dun asalto por parte de sindicalistas.
Jamie Lee Curtis
Vida privada
Curtis casou con Christopher Guest o 18 de decembro de 1984. Viu unha imaxe del do filme This Is Spinal Tap en Rolling Stone e dixo á súa amiga Debra Hill, "Oh, vou casar con este tío", casando realmente cinco meses despois. A parella ten dous fillos adoptados, Annie (nda en 1986, e Thomas, nado en 1996. Curtis é a madriña do actor Jake Gyllenhaal.
Pazo de Arretén
Descrición
As 6,5 hectáreas de terreo adícanse maioritariamente ao cultivo de viña albariña (Denominación de Orixe Rías Baixas, subzona Ribeira do Ulla).
Jamie Lee Curtis
Vida privada
Cando o seu sogro faleceu o 8 de abril de 1996, o seu marido converteuse no 5.º barón Haden-Guest, converténdoa en baronesa co título The Right Honourable The Lady Haden-Guest. Curtis rexeita a idea de empregar este título dicindo que "non ten nada que ver comigo".
Pazo de Arretén
Na cultura popular
O pazo aparece mencionado nas novelas A memoria da choiva (2013), de Pedro Feijoo, e A dama da noite (2014), de Xavier Seoane.
Jamie Lee Curtis
Vida privada
Curtis é unha alcohólica recuperada e foi adicta aos calmantes que comezou a empregar tras un procedemento cirúrxico cosmético rutineiro. Está sobre dos opiáceos dende 1999 logo de ler un artigo de Tom Chiarella sobre a adicción, e mantén que a súa recuperación é o maior logro da súa vida.
Trala morte do seu pai Tony Curtis descubriu que toda a súa familia, incluídos os seus irmáns foran suprimidos do testamento.
Parque Nacional do Golfo de Orosei e do Gennargentu
O Parque Nacional do Golfo de Orosei e do Gennargentu atópase na illa italiana de Sardeña.
Características
O parque sitúase no leste da illa, ó redor do monte Gennargentu de 1.829 metros e estendéndose ata o litoral. Sendo o límite do parque contiguo á vila de Fonni. O hábitat é variado: dende a alta montaña ata os vales onde predominan os bosques mediterráneos, pasando polos areais e zonas litorais.
Flora e Fauna
As aciñeiras, os érbedos e a uz branca son as especies vexetais máis habituais. Entre os mamíferos salientan o muflón, que conta cunha boa poboación no parque. Importante presenza de aves, coma a gaivota de Audouin ou as aves de presa. Entre as cales pódense atopar a aguia real, o falcón da raíña, a aguia perdiceira ou o azor.
Augarrío, San Simón da Costa, Vilalba
Augarrío é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Coral de Ruada
dereita|miniatura|Interpretación do himno galego, [[Os Pinos, pola Coral de Ruada na casa-museo de Otero Pedrayo, 2018.]]
A Coral de Ruada é unha histórica agrupación musical galega con sede en Ourense.
Historia
Fixo unha rolda de concertos por América do Sur en 1931, na que Camilo Díaz Baliño foi o escenógrafo. O documental de 1937 The Spanish Earth, do holandés Joris Ivens, comeza coa interpretación por parte da Coral de Ruada da peza "Negra sombra", de Rosalía de Castro, gravada en 1929 polo selo Columbia baixo dirección de Daniel González. .
Tivo como directores a Daniel González (1919-1955), Manuel de Dios (1955-1990), Bruno Fuentes, José María González Álvarez e Juan José Rumbao. Dende o ano 2009 está dirixida por Xoán Vázquez Casas.
Recoñecementos
Recibiu, entre outros recoñecementos, a Medalla de Bronce de Galicia (1992), o Pedrón de Ouro (1990), a Medalla Castelao (2013) e o Premio Trasalba (2018).
No ano 2019 reciben o Premio Rebulir da Cultura Galega na categoría Homenaxe.
Fósforo
Fósforo pode referirse a:
A Touceira, Seivane de Vilarente, Abadín
A Touceira é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 26 habitantes en 2015 (14 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
Ameixa asiática
A ameixa asiática é unha variedade de molusco, semellante a unha ameixa, propia de augas doces. Identifícase como Corbicula fluminea e considérase como especie invasora dos ecosistemas nos que se instala.
Área de distribución
Foi detectada no río Miño por vez primeira na Península Ibérica, a finais dos anos oitenta, e bautizada como ameixa xaponesa de auga doce ou ameixa asiática.
A área natural de distribución é o sueste asiático, onde se utiliza para consumo. De aí pasou ós Estados Unidos en 1924, onde fora introducida por inmigrantes chineses. A chegada a España pode explicarse por importacións de ameixa xaponesa desde Portugal, pero tamén cabe a posibilidade de que viñese adherida ós cascos dos barcos, como aconteceu con outras especies invasoras, como foi o caso do mexillón cebra (Dreissena polymorpha).
En España xa foi atopada en Cataluña, Aragón, Andalucía e Estremadura. En Galicia pode atoparse con preocupante frecuencia nos fondos areosos do curso do Miño desde Salvaterra a Tui (Xurxo Pérez Pintos e Xosé Bouzó Fernández, 2004) e tamén noutros ríos galegos, así como na lagoa de Antela no Vilar de Santos ou no regato Pontiñas, en Lalín.
Morfoloxía
A cuncha é de cor marrón. Presenta unhas estrías concéntricas moi apertadas e marcadas, alcanzando tamaños de ata 4–5 cm de lonxitude, normalmente menores (ó redor dos 2 cm). Resulta característico o desgaste do umbo (vértice apical que sobresae da articulación ou charnela)
Impacto ambiental
Posúe unha elevada capacidade reprodutora, polo que alcanza altísimas densidades, de ata 20.000 individuos por metro cadrado, e pode causar importantes danos nas infraestruturas hidráulicas, así como en centrais hidroeléctricas. Provoca tamén importantes alteracións na cadea trófica e chega a desprazar ós bivalvos autóctonos.
Zhang Ziyi
Ziyi Zhang (chinés: 章子怡; pinyin: Zhāng Zǐyí), nada en Pequín o 9 de febreiro de 1979, é unha actriz de cine chinesa. É unha das actrices do seu país con máis éxito internacional. Ten traballado con directores como Zhang Yimou, Ang Lee, Wong Kar-Wai, Seijun Suzuki e Rob Marshall.
Traxectoria
Filla dun economista e dunha mestra, os cales a inscriben a curta idade na escola de danza. Ziyi Zhang comeza a facerse notar ó gañar un concurso de danza nacional ós 15 anos. É entón cando o director Zhang Yimou a contrata para o filme O camiño a casa (Wo de fu qin mu qin), acerca dunha estudante que se namora do seu mestre. A forza da súa actuación agrada ós xornais do seu país, e menos de tres meses despois é chamada a protagonizar Wò hǔ cáng lóng, aclamada pola crítica internacional, ovacionada no Festival de Cannes e que se converte no filme estranxeiro con máis éxito de público da historia dos Estados Unidos. Dende entón a súa figura faise máis notable e é contratada para a súa primeira longametraxe estadounidense Hora punta 2, xunto ó exitoso Jackie Chan. Lamentablemente, a baixa calidade deste filme e a súa pouca aceptación afástana momentaneamente de Hollywood. En 2004 protagoniza A casa das dagas voadoras, que lle valeu un nomeamento á mellor actriz nos premios BAFTA e de novo o recoñecemento internacional, polo que é chamada por Steven Spielberg para protagonizar xunto a Ken Watanabe a súa produción Memorias dunha gueixa, filme polo cal obtén o seu primeiro nomeamento ó Globo de Ouro.
O Añón de Berdillo, Berdillo, Carballo
O Añón de Berdillo é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 158 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 79 homes e 79 mulleres.
Eddie Mabo
Eddie Mabo, nado c. 29 de xuño de 1936 e finado o 21 de xaneiro de 1992, foi un activista aborixe australiano e insular do estreito de Torres coñecido polo seu papel na campaña polos dereitos de propiedade das terras dos indíxenas. En 1992 viuse implicado no famoso Caso Mabo contra Queensland, conseguindo unha decisión histórica da Corte Suprema de Australia que revocou a doutrina legal de terra nullius ("terra de ninguén") que caracterizou á lei australiana con respecto á titularidade das terras.
Bermún, Chantada
Santa María de Bermún é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 44 habitantes, (22 homes e 22 mulleres), distribuídos en 7 núcleos de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 74 habitantes.
A Besta de Abaixo, San Simón da Costa, Vilalba
A Besta de Abaixo é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Wilt Chamberlain
Coñecido como "Wilt the Stilt" (Wilt o pilote) (alcume que odiaba) ou "The Big Dipper", é lembrado coma un dos xogadores de baloncesto máis dominantes de tódolos tempos polas súas estatísticas e logros acadados durante a súa carreira profesional, como por exemplo ser o único xogador da historia de NBA cunha media de puntos superior a 40 e 50 puntos durante a liga regular ou anotar 100 puntos nun partido de competición.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia con nove fillos. Nos seus primeiros anos no colexio destacou como un completo competidor en atletismo, con estatísticas dun bo decatleta. Chegou a saltar 1,98 en salto de altura, a correr as 440 iardas en 49 segundos, as 880 yardas en 1:58.3, lanzar o peso a 16,27 metros e a saltar en salto de lonxitude 6,7 metros. Descubriu o baloncesto en sétimo grao, descubrindo enseguida que era un deporte ideal para el. Xa medía 2,11 metros cando entrou no Instituto Overbrook de Filadelfia. Alí mostrouse como un dos xogadores máis dominantes en High School de tódolos tempos.
Instituto
Chamberlain suscitou a atención de todo o país xogando no Instituto Overbrook en West Philadelphia (1951-1955), liderando á súa escola aos Campionatos Cidadáns en 1954 e 1955. Anotou 90 puntos, incluído 60 nun período de 10 minutos, contra o equipo do Instituto Roxborough. No seu ano sénior anotou 800 puntos nos primeiros 16 partidos e foi nomeado All-American. Conseguiu un total de 2.252 puntos na súa carreira no instituto, cunha media de 37,4 puntos por partido, polo que máis de 200 universidades interesáronse polos seus servizos.
Universidade de Kansas
Tras un ano frustrante, no que Kansas non logrou clasificarse para o torneo NCAA (por entón, os equipos que perderan o campionato de liga non eran convidados), Chamberlain decidiu converterse en xogador profesional. Foi contratado por Philadelphia Warriors, quen lle escolleron en 1955 como unha elección territorial (nun draft que ese ano a NBA creou no que se permitía a un equipo reclamar a un xogador dunha universidade local). Os regulamentos prohibían entón entrar na NBA antes de cumprir os catro anos universitarios, polo que Wilt non puido entrar na liga até 1959.
Harlem Globetrotters
Neste intervalo, Chamberlain xogou unha tempada cos Harlem Globetrotters. Abe Saperstein, adestrador dos Trotters, tiña o dilema de posuír dous grandes pivotes: Meadowlark Lemon, coñecido como "Clown Prince", e o propio Chamberlain. Saperstein aproveitou a Wilt como base, posición na que puido mostrar a súa capacidade de tiro, de pase e as súas habilidades penetrando a canastra. Chamberlain foi, posiblemente, o xogador máis alto que se viu nunha cancha xogando na posición de base. A súa camiseta co número 13 foi retirada como homenaxe. Tras esa tempada, foi seleccionado na terceira posición do Draft da NBA por Philadelphia Warriors, aínda que foi en realidade unha elección territorial.
Philadelphia Warriors/San Francisco Warriors
Na súa primeira tempada cos Warriors (1960), Chamberlain foi o máximo anotador da liga, cunha media 37,6 puntos por partido, e máximo reboteador, con 27. Foi nomeado MVP tras anotar 25 puntos e coller 27 rebotes durante a vitoria do Leste sobre o Oeste. Tamén se converteu no primeiro xogador (posteriormente faríao tamén Wes Unseld en 1969) en ser nomeado MVP e Rookie do Ano na mesma tempada. Con Wilt de pivote, os Warriors pasaron nun ano de ser os peores da súa división a posuír a segunda mellor marca da NBA. Con todo, foron eliminados nas Finais de Conferencia por Boston Celtics, algo que se repetiría moitas veces na súa carreira.
Dende que os Celtics foron colocados na mesma división do Leste que os Warriors, Chamberlain e os seus compañeiros non puideron alcanzar as Finais da NBA xa que sempre caían derrotados polos "verdes". Aqueles foron os míticos Celtics que lograron once aneis en trece tempadas liderados por Bill Russell. Con todo, Chamberlain estableceuse como un dos mellores xogadores de todos os tempos. Nos seus primeiros cinco anos na liga, as súas medias foron 37,6 puntos por partido e 27 rebotes (1960), 38,4 ppp e 27,2 rpp (1961), 50,4 ppp e 25,7 rpp (1962), 44,8 ppp e 24,3 rpp (1963), 36,9 ppp e 22,3 rpp (1964) e 38,9 ppp e 23,5 rpp (1965). O xogador que máis se achegou a esas medias de anotación foi Elgin Baylor, cunha media de 38,3 puntos por partido na tempada 1961-62. A seguinte mellor actuación reboteadora foi de Bill Russell, con 24,7. En 1963 os Warriors mudáronse a San Francisco, e en 1964 Chamberlain e os seus San Francisco Warriors perderon con Boston Celtics nas Finais da NBA. Tras esa tempada, Wilt foi traspasado a Philadelphia 76ers.
Philadelphia 76ers
195px|dereita|miniatura|Chamberlain loita por un rebote con Nate Thurmond. De volta á Conferencia Leste, a dinastía dos Celtics frustrou de novo a Chamberlain no seu camiño cara ás Finais. A final de conferencia dese ano chegou ao sétimo e definitivo partido moi igualada, sendo finalmente gañada polos Celtics nun final lendario, cando Hal Greer tentou pasar o balón a un compañeiro e John Havlicek roubouna para dar a vitoria a Boston.
Chamberlain foi a peza central dos 76ers de 1967 que incluían aos por entón futuros membros do Hall of Fame Greer e Billy Cunningham, ademais doutros xogadores fundamentais como Chet Walker e Luke Jackson e Rubén Graza. Nos primeiros 50 partidos da liga o equipo levaba un balance de 46-4, indo en progresión por entón de conseguir 68 triunfos. En playoffs por fin venceron aos Celtics, cortándolles así a súa serie de oito aneis consecutivos, antes de conseguir o título da NBA ante San Francisco Warriors en seis partidos. Nesa serie, Wilt promedió uns relativamente modestos 17,7 puntos por partidos, aínda que tamén uns incribles 28.7 rebotes por encontro. De feito, o seu peor partido na faceta reboteadora foi o sexto, con 23. Esta fazaña é máis asombrosa tendo en conta que o pivote rival era o impoñente Nate Thurmond, que promediou 26,7 rebotes nesa serie. Chamberlain e Thurmond convertéronse nos 5º e 6º xogadores (e últimos até a data) en capturar máis de 20 rebotes en cada un dos partidos das Finais da NBA. En 1980, eses Philadelphia 76ers foron votados como o mellor equipo dos primeiros 35 anos de competición. O propio Wilt dixo que ese foi o mellor equipo da historia. Chamberlain recibiu o seu terceiro MVP esa tempada. En 1967-68, Chamberlain foi nomeado MVP por cuarta e última vez, mentres se convertía no primeiro pivote en liderar a liga en asistencias da historia, con 702 e 8,6 de media. Por terceiro ano consecutivo, os 76ers tiveron o mellor rexistro da liga, pero os Celtics elimináronlles en sete partidos nas Finais de Conferencia Leste.
Santa Marta, San Fiz de Cerdeiras, Begonte
Santa Marta é un lugar da parroquia de San Fiz de Cerdeiras no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 57 habitantes (30 homes e 27 mulleres).
Wilt Chamberlain
Os Angeles Lakers
Ao ano seguinte, Wilt Chamberlain foi traspasado a Los Angeles Lakers, onde compartiu vestiario con Elgin Baylor e Jerry West, futuros membros do Hall of Fame, creando unha das máis prolíficas máquinas anotadoras de baloncesto de todos os tempos. Baylor e Chamberlain, con todo, xogaron só uns poucos partidos como compañeiros de equipo debido á retirada dun por problemas familiares e de equipo, e á lesión de xeonllo do outro. Esta lesión limitou o número de partidos que xogou ante un mozo pivote dos Milwaukee Bucks Lew Alcindor, que logo sería coñecido como Kareem Abdul-Jabbar. O pivote dos Lakers foi o único xogador capaz de taponar un dos seus míticos "sky-hook" (ganchos). Esa tempada os Lakers fixéronse co título vencendo a un vellos pero batalladores Celtics.
En 1970, a adquisición de Gail Goodrich reforzou o xogo ofensivo dos Lakers tras a perda de Baylor. Nas Finais, perderon ante New York Knicks, un dos mellores equipos defensivos da era post-Russell-Celtics. Ambos os equipos disputaron unha difícil e competitiva serie, pero no quinto partido Willis Reed sufriu unha seria lesión de xeonllo. Os Knicks gañaron ese encontro, pero no seguinte foron esnaquizados polo xogo ofensivo de Wilt Chamberlain, e todo parecía indicar que xogarían o sétimo e definitivo partido sen o seu pivote titular. Con todo, Reed, cojeando, gañoulle o salto inicial a Chamberlain e anotou o catro primeiros puntos do seu equipo, levando ao seu equipo a un dos partidos de playoffs de desempate máis famosos de todos os tempos. Aínda que Reed só puido xogar unha pequena parte do partido, e cando o fixo realmente custáballe moverse, Chamberlain anotou soamente 21 puntos (cando esa tempada a súa media era de 27,3) en 16 tiros, moitos para un sétimo partido dunhas Finais. Ademais, na liña de tiros libres asinou un triste 1/11, quizais o seu peor partido xamais visto nesta faceta.
En 1971 os Lakers realizaron un notable movemento asinando ao antigo xogador dos Celtics Bill Sharman como adestrador. Sharman explotou todas as calidades defensivas de Chamberlain. Este experimento resultou ser moi exitoso, sendo Wilt elixido no mellor quinteto defensivo da tempada por primeira vez na súa carreira, e cos Lakers batendo o seu récord de vitorias, 69, incluíndo o mítico refacho de 33 vitorias consecutivas, a máis longa na historia do deporte americano profesional. Chamberlain, pouco impresionado, ironizou: "Eu xoguei cos Harlem Globetrotters e gañamos 445 partidos seguidos".
Chamberlain e West gañarían o seu primeiro e único título cos Lakers en 1972, na primeira tempada sen Baylor. Este equipo tamén incluía aos beirados Jim McMillian, un anotador, e ao especialista reboteador e defensivo Happy Hairston. Nas series ante os Knicks, Wilt promedió 19,2 puntos por partido, sendo elixido MVP das Finais, principalmente pola súa incrible achega no rebote. No partido final anotou 23 puntos e recolleu 29 rebotes, a pesar de ter danada a súa boneca dereita. Durante a serie promedió 23,2 rebotes por encontro, á idade de 36. Ao ano seguinte, a que sería a súa última tempada como xogador profesional con 37 anos, Chamberlain aínda lideraba a liga en rebotes cunha media de 18,6, mentres asinaba unha marca NBA grazas á súa 72,7% en tiros de campo.
Post-NBA
Tras o seu período nos Conquistadors, terminou aburrido do traballo de adestrador. Entrou de maneira triunfal na industria do entretemento e converteuse en home de negocios, abrindo ademais unha popular discoteca en Harlem chamada Smalls Paradise. Chamberlain tamén patrocinou aos seus equipos profesionais de voleibol e atletismo, aparecendo tamén en anuncios de Drexel Burnham, Le Tigre Clothing e Foot Locker, e na película "Conan o destrutor" xunto con Arnold Schwarzenegger en 1984. Publicou varios libros, entre os que destaca ''Who's Running the Asylum? Inside the Insane World of Sports Today'' (1997), no que critica duramente á NBA da década dos 90 por mostrarse irrespetuosa cos xogadores do pasado.
Chamberlain meditou regresar ás pistas na década dos 80 debido ao seu gran estado de forma a pesar da súa idade. Na tempada 1980-81, Larry Brown admitiu que Cleveland Cavaliers fixera unha oferta a Chamberlain, que por entón tiña 45 anos. Cinco anos máis tarde, New Jersey Nets tentouno de novo pero Chamberlain volveu declinar a oferta. Até o seu rápido empeoramento de saúde en 1999, Chamberlain sempre estivo nun gran estado físico, chegando mesmo a correr a miúdo maratóns.