cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minas de San Fins
Historia
Na década de 1880 o británico Thomas Winter Burbury solicitou a concesión para unha mina de estaño logo de realizar algunhas prospeccións na comarca. O seu sobriño, Henry Winter Burbury, seguiu facendo prospeccións. En 1890 aparece como propietario da concesión Phoenicia, inscrita no rexistro da propiedade de Noia, situada en San Fins. A compañía inglesa The San Finx Tin Mines Limited rexistrou a concesión mineira de estaño Phoenicia, sita no lugar de Covas dos Mouros, preto da aldea de Froxán. Con todo, a toponimia de lugares da contorna (Fonte Ferreiros, O Agro do Forno...), leva a pensar que xa anteriormente esta fora zona de explotación e fundición de minerais.
Dende 1933 o propietario fora Alfred Burne, que residiu na casa da xerencia construída polos seus antecesores. Nesa etapa o mineral extraído era principalmente o estaño, dado que aínda non se coñecían moitas aplicacións para o volframio. Até o remate da guerra civil a explotación pasou por mans de diversos propietarios ingleses. A Mina foi nacionalizada ao rematar a guerra, pasando a ser explotada por Industrias Gallegas, unha sociedade propiedade da Fundación Barrié de la Maza dende 1941.
A febre do wolfram
miniatura|dereita|miniatura|Entrada dunha galería. Durante a segunda guerra mundial creceu a demanda de Alemaña e Inglaterra do volframio. A explotación continuouse a partir de 1940, debido ao acordo asinado en Hendaia entre Hitler e Franco, para subministrar volframio ás fábricas de armas alemás. Os depósitos chegaron a ter trinta e dúas bocas. O mineral trasladábase ata Taragoña, na ría de Arousa, e dende alí ao porto do Carril de onde saía en barco ata o seu destino.
Isto provocou á chegada á mina de centos de traballadores, dada a situación existente de miseria de posguerra. O lugar converteuse nun fervedoiro de xente. Había quen quedaba a durmir nas aldeas próximas ás minas, traballando a nivel superficial na zona libre (área que non estaba incluída na concesión mineira). Esta actividade, frecuentada por traballadores doutras actividades que acudían en épocas de especial escaseza, era coñecida como "andar á roubacha" ou "ir ás pintas".
O colectivo feminino formaba unha importante parte do continxente dos habitantes e traballadores das Minas, tanto das traballadoras das minas (con e sen contrato laboral), como das que se adicaban a outros traballos, como servizo doméstico, carga de vagóns, separación e secado do mineral, augadoras ou carga de leña.
En todas as épocas de actividade mineira houbo unha alta mortalidade entre a clase obreira da zona, debido ás condicións de traballo con po en suspensión, o que provocaba a morte por silicose. Amais, había casos de abatementos de galerías e asasinatos por mor do estraperlo.
Decadencia e musealización
miniatura|dereita|miniatura|Interior do centro de interpretación. A partir da década de 1960, pola caída do prezo dos minerais, foi decaendo a actividade da explotación, que rematou en 1989, cando debido aos baixos prezos do volframio nos mercados internacionais, as minas quedaron definitivamente abandonadas. Xa no século XXI rehabilitouse o poboado da mina, e a antiga escola foi acondicionada como museo e centro de interpretación.
Retoma da actividade
No verán de 2012 retomouse a actividade mineira, coa extracción de estaño.
En 2015 a mina foi mercada por Sacyr. Semanas despois volvía a actividade á mina, que se espera estea a pleno rendemento, na extracción de estaño e volframio, en 2016. Nesta primeira fase (que durará varios meses) o obxectivo é preparar a mina, logo do tempo de inactividade
O Antroido
O Antroido foi un semanario editado en Betanzos entre 1886 e 1887.
Historia e características
Subtitulado ''Trangallada pra tódol-os xueves de tódal-as semás de tódol-os anos. Amén'', apareceu en outubro de 1886. Dirixida por Ángel Vázquez Taboada, entre os seus colaboradores figuraron Bieito Losada, Roque Pesqueira Crespo, Abellón, Bartolo e A.V.T. Editada integramente en galego. Cesou a súa edición non antes do 17 de febreiro de 1887. Foi continuado por A Fuliada.
Elena Ballesteros
Traxectoria
Comezou facendo anuncios de publicidade, mentres acudía a castings para conseguir o seu gran soño, ser actriz. Esta oportunidade chegoulle co papel de Lola na serie Más que amigos, en 1996. Nela traballou xunto con Paz Vega, Melani Olivares e Alberto San Juan, entre outros. Nesa mesma época foi presentadora do programa infantil Club Disney, o que lle impediu formar parte de Compañeros malia ser seleccionada logo de presentarse ó casting.
A esta serie seguiríalle Periodistas, onde daba vida á filla de José Coronado. Este papel deulle gran popularidade e abriulle as portas do cine. Dende entón rodou ás ordes de directores como Manuel Iborra, Gerardo Herrero, Mariano Barroso ou Roger Young. Cabe destacar Café solo o con ellas de Álvaro Díaz Lorenzo, un dos filmes españois con maior recadación do ano 2007. Pode mencionarse tamén La habitación de Fermat cunha gran andaina internacional. En 2009 rodou en Buenos Aires o filme Propios y extraños do director Manolo González, cuxo guión foi premiado pola ASGAE.
Vida privada
Ten unha filla chamada Jimena froito da súa relación co actor Paco Marín. Cas ou o 23 de xullo de 2010 co cómico Dani Mateo ó que coñeceu durante a rodaxe de La familia Mata.
A principios de xullo de 2016, ambos confirman o seu divorcio tras 6 anos como parella.
É irmá da tamén actriz Paula Ballesteros.
Nelson
Dereita|miniatura|230px|O oficial naval británico [[Horatio Nelson, que participou na batalla de Trafalgar.]]
Nelson é un nome propio masculino de orixe irlandesa que significa "Fillo de Neil".
Tratado de Verdún
Historia e características
Polo tratado de Verdún (843), os tres netos de Carlomagno desintegraron o Imperio. Carlos levouse as rexións occidentais do Imperio (a chamada Francia Occidentalis). Luís tomou para si as rexións orientais (a chamada Francia Orientalis). Lotario, pola súa banda, pola súa ambición, obtivo as capitais imperiais: Roma e Aquisgrán, situadas nunha estreita franxa de terreo entre os dominios dos seus dous irmáns, que ía desde Italia ata o Mar do Norte (a chamada Lotarinxia).
O territorio de Lotario será coñecido na Idade Media como a Lotarinxia, denominación xeográfica que abrangue Flandres (as actuais Bélxica e Holanda), as rexións francesas de Alsacia e Lorena, e a Italia setentrional. Esta colección de terras era demasiado inestábel para seguir unidas nun mesmo cetro, e non volveron desempeñar un papel unitario na historia universal.
Manneken Pis (filme)
Manneken Pis é un filme belga de 1995 dirixido por Frank Van Passel e escrito por Christophe Dirickx. Estreouse en maio de 1995 no Festival Internacional de Cinema de Cannes. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Domingo Devesa Naveiro
Domingo Campio Devesa Naveiro, nado en Santiago de Compostela o 10 de febreiro do 1823 e finado en Cuba en 1895, foi un xornalista e escritor galego.
Bríxida
dereita|230px|miniatura|[[Bríxida de Irlanda|Santa Bríxida de Irlanda.]]
Bríxida é un nome propio feminino de orixe gaélica na súa variante galega. Provén do gaélico Brighid ou Bridgid, da raíz celta brigh (forza). Brighid era o nome dunha deusa céltica do lume, moitos de cuxos atributos pasaron coa cristianización a Santa Bríxida de Irlanda.
A deusa Brighid é a orixe de numerosos topónimos en todo o arco atlántico, como as cidades da antiga Gallaecia: Braga, Braganza (hoxe en Portugal) e Brigantia (hoxe Betanzos); e outros como Brìghde (Escocia), Fraid (Gales), Brigantis (Gran Bretaña) ou Bregenz (Austria).
Santoral
23 de xullo: Santa Bríxida (Bríxida de Suecia), relixiosa e mística cristiá sueca, fundadora da orde católica que leva o seu nome, nomeada patroa de Europa.
Venérase tamén a Bríxida de Irlanda o 1º de febreiro.
NGC 7129
NGC 7129 é unha nebulosa de reflexión situada a 3.300 anos luz de distancia na constelación de Cepheus. Un cúmulo aberto é o responsable da iluminación desta nebulosa. Unha recente investigación apunta a que este cúmulo contén máis de 130 estrelas de menos dun millón de anos de idade. NGC 7129 está situada a menos de medio grao do cúmulo NGC 7142. A nebulosa ten forma de casullo de rosa; o vento estelar das novas estrelas empurraron cara a fora a que unha vez foi unha nube molecular de forma globular, na cal estas estrelas naceron. A cor rosa proven dos grans de po que flotan na nube, e que son quentados pola intensa luz das estrelas novas. A luz ultravioleta e a luz visible é absorbida por estes grans, os cales ó quentarse emiten enerxía en lonxitudes de onda infravermella, e é no infravermello coma o Telescopio Espacial Spitzer fotografou esta nebulosa. As cores falsas máis vermellas da imaxe tomada no infravermello polo telescopio Spitzer (ver imaxe da caixa de información) suxiren unha nube molecular rica en hidrocarburos.
A nube molecular máis fría que está rodeando á quente é invisible para o Telescopio Espacial Spitzer. Tres das estrelas máis novas do centro da nebulosa insiren chorros da gas supersónico dentro da nebulosa, a colisión destes chorros de gas quente, quentan a súa vez ás moléculas de monóxido de carbono da nebulosa, o cal produce unha complexa nebulosa de cor verde, que fai de talo da rosa.
miniatura|dereita|NGC 7129 vista co telescopio de 24 polgadas do [[Monte Lemmon. Por cortesía de Joseph D. Schulman.]]
Eirexe, Carmoega, Agolada
Eirexe (á espera da oficialización da forma A Eirexe ) é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Heitor
miniatura|Casandra ofrecendo unha libación a Heitor
Heitor (do grego ῝Εκτωρ) foi un príncipe troiano encargado, na guerra de Troia, da defensa da cidade fronte as hostilidades dos aqueos, ata a súa morte a mans de Aquiles.
Familia
Heitor era fillo primoxénito do rei troiano Príamo e da raíña Hécuba, e irmán de Paris e Casandra, entre outros. Estaba casado con Andrómaca, filla do rei dos cilicios, coa que tivo un único fillo, Astianacte.
Actuación na guerra de Troia
Heitor é un dos personaxes principais no poema homérico da Ilíada. Como comandante das forzas da cidade, a súa contribución á resistencia fronte ó exército grego foi decisiva. Na obra, Heitor sitúase como o personaxe antagonista de Aquiles, non só no campo de batalla, senón tamén no carácter. Mentres que a Ilíada comeza facendo referencia a Aquiles, termina coa morte de Heitor:
Reticencias de Heitor ás hostilidades
miniatura|esquerda|Héctor, Andrómaca, Astianacte e o helmo. Malia ser o guerreiro máis temido polos seus inimigos, Heitor non aprobou a guerra entre gregos e troianos. Ó observar como Paris evita combater con Menelao, repróchalle que rexeite o combate tras causar tantos problemas á patria. Polo tanto, Paris propón enfrontarse a Menelao en combate singular, quedándose o vencedor con Helena e poñendo así fin á guerra. Porén, durante o duelo Afrodita levouse a Paris do campo de batalla. Menelao reclama a vitoria, pero Pándaro feriuno cunha frecha desde as murallas, recomezando a guerra.
Os gregos atacaron e obrigaron ós troianos a retirarse, polo que Heitor debeu saír e encabezar o contraataque. Ó disporse a atravesar as portas da cidade, a súa esposa Andrómaca, con Astianacte nos brazos, detívoo e lle suplicou, no seu nome e no do seu fillo, que non saíse. Heitor sabía que Troia e a casa de Príamo estaban condenadas, e que os seus destinos serían a morte ou a escravitude nun país estranxeiro. El explicoulle que non pode rexeitar a loita, consolándoa coa idea de que ninguén o podería abater ata que chegase a súa hora. O brillo do helmo de bronce asustou a Astianacte, facéndoo chorar. Heitor quitoullo, abrazou á súa familia, e pediu a Zeus que o seu fillo puidese chegar a converterse en caudillo e obter máis gloria na batalla que el.
Heitor e Áiax
miniatura|Heitor e Áiax intercambian regalos Heitor e Paris atravesaron as portas e reagruparon ós troianos, provocando estragos entre os gregos. Ó comunicarlle o seu irmán Heleno (con dotes divinatorias) que non era o seu destino morrer aínda, Heitor desafiou a calquera dos gregos a un combate singular. Ó principio, os aqueos mostráronse reticentes, pero tras ser reprendidos por Néstor, nove gregos ofrecéronse e sortearon quen de entre eles se enfrontaría ó troiano. Áiax Telamón foi elixido e loitou con Heitor durante todo o día, sendo ámbolos dous incapaces de obter a vitoria. Ó terminar o duelo, cada rival expresou a súa admiración polo valor e a habilidade do contrincante. Heitor regalou a súa espada a Áiax (que acabaría usándoa para suicidarse) e este fixo o mesmo co seu cinto.
Ámbolos dous bandos pactaron unha tregua para enterrar ós mortos. Esta tregua foi aproveitada polos gregos para construír unha muralla e abrir un foxo arredor das naves.
Acoso ó campamento grego
Os troianos empurraron ós gregos dentro do seu campamento trala cerca, e estaban a piques de alcanzar as naves, pero Agamenón reagrupou o exército grego e repeleu o ataque. Á caída da noite Heitor decidiu atacar o campamento inimigo e queimar as naves ó día seguinte.
Tras unha resistencia inicial, as tropas troianas avanzaron cara as naves. Diomedes e Odiseo obstaculizaron a Heitor e gañaron tempo para a retirada, mentres os troianos trataron de derribar a cerca. Heitor golpeou as portas cunha gran pedra, despexándoa, e ordenou ó seu exército escalar o muro.
A batalla trasladouse ó interior do campamento grego. Heitor foi alcanzado por unha pedra guindada por Áiax, pero Apolo infundiulle forzas. Finalmente, Heitor chegou ata a nave de Protésilas e ordenou incendiala, pero Áiax fixo fracasar tódolos intentos.
Heitor e Patroclo
Ante a perigosa ofensiva troiana, as esperanzas gregas reducíronse a que Aquiles retornase á loita. Porén, o heroe grego mantívose renitente malia as súplicas dos seus aliados, polo que o seu amigo Patroclo decidiu vestirse coa armadura de Aquiles e pórse ó mando dos mirmidóns. Durante a loita, Patroclo foi ferido por Euforbo e morto por Heitor.
Heitor tomou a armadura de Aquiles e ordenou a retirada do combate, evitando combater contra Áiax polo corpo de Patroclo. Ó saber da morte de Patroclo, Aquiles clamou vinganza e aceptou volver á loita.
Derrota e morte
esquerda|miniatura|Aquiles arrastra o cadáver de Heitor Durante a noite, os troianos reuníronse en xunta. Polidamante, amigo e lugartenente de Heitor, aconsellou volver á cidade para protexerse da ira e o ataque de Aquiles. Porén, Heitor desoíu o consello, ordenou manterse no campamento e se mostrou decidido a enfrontarse a Aquiles:
Ó día seguinte, Aquiles e os gregos avanzaron empuxando ós troianos cara a cidade. Heitor asustouse e mesturouse entre as tropas por consello do deus Apolo. Pero tras dar morte Aquiles a Polidoro, irmán de Heitor, este deixou de esconderse e acudiu ó enfrontamento. Novamente, Apolo axudou a Héctor, retirándoo do combate.
Na retirada á cidade das tropas troianas, Heitor quedou fóra das portas e foi perseguido por Aquiles. Deron tres voltas ás murallas ata que Atenea, na forma de Deífobo, incitou a Heitor a plantar cara a Aquiles.
Heior pediu a Aquiles que se honrase o cadáver do perdedor, pero o grego refugou calquera trato. Finalmente Aquiles matou a Heitor, cravándolle a lanza na base do pescozo, o único lugar desprotexido pola súa armadura.
O cadáver de Heitor
miniatura|Regreso do corpo de Heitor a Troia. Baixorrelevo en mármore de sarcófago romano
Referencias históricas
Non hai evidencias directas da existencia dos heroes homéricos, así que as teorías acerca deles se apoian noutras evidencias, que non son o suficientemente sólidas para considerarse concluíntes.
Unha das case evidencias máis suxerintes constitúena os nomes dos heroes troianos nas táboas escritas en Lineal B. Alí atopáronse moitos dos nomes homéricos masculinos, entre eles e-ko-to (Heitor).
Etimoloxía do nome
Hai diferentes versións acerca da orixe do nome. A forma grega, Héktor interprétase tradicionalmente como "rexedor (do pobo)"; pode vir do verbo ἔχειν (ékhein) "rexer", "ter", ou de "esculpir", formar", "educar" . Por outro lado, podería ter unha orixe non grega, xa que aínda se descoñece a filiación lingüística do pobo troiano.
Amaro (beato)
Amaro (coñecido coma Santo Amaro) foi un abade e navegante que segundo a tradición realizou unha atarefada viaxe polo mar até o Paraíso terreal, na que, atravesando o Océano, protagonizou cos seus compañeiros innumerábeis aventuras. É moi loado en Galicia, onde se venera o 15 de xaneiro. É patrón dos eivados.
Existen dous personaxes históricos que puideron servir de base para o mito: un deles foi un penitente francés, Amaro, que no século XIII peregrinou a Santiago de Compostela e que á súa volta se estableceu en Burgos, dedicando dende aquela os seus coidados aos doentes pobres e aos peregrinos no Hospital del Rey (fundado contra o ano 1195 por Afonso VIII). O outro candidato é Mauro de Anjou, discípulo de San Bieito de Nursia, e que fundou o primeiro mosteiro bieito da historia de Francia.
Sexa como for, arredor da figura do Amaro histórico aglutínanse toda unha sorte de tradicións pagás cristianizadas presentes en Galicia e Asturias, relacionadas cos immrama (viaxes ás illas paradisíacas do Occidente) irlandeses, e que ligan a historia deste santo coa de abades doutros países do Arco Atlántico como San Brandán, así como con mitos pagáns dos que as viaxes de Máel Dúin e Bran mac Febal constitúen bos exemplos.
Santo Amaro é hoxe venerado en multitude de ermidas galegas, como en Mourente (Pontevedra) ou Camposancos (A Guarda), así como no concello ourensán de San Amaro, que o celebra o 15 de xullo. Tamén se venera na pequena aldea do concello de Castrillón en Asturias, que leva o seu nome. En Portugal venérase en Coímbra e Viseu onde se lle ofrecen piñas, noces e figos secos; e tamén na parroquia de Ponta Delgada e en Beja.
Un dito popular di: Polo santo Amaro andan os trompos polo tellado, significando que é o momento de deixar de xogar cos peóns ou buxainas.
O periplo de Santo Amaro
Téndose lanzado ao mar, navegou durante sete días e sete noites até chegar á Terra Deserta. Era esta un país ubérrimo que contaba con cinco cidades habitadas por homes xotos e horríbeis e mulleres moi fermosas. Logo de ter pasado seis meses nesta terra unha voz exhortouno en soños a desleixar esta terra maldita por Deus.
Tras facerse á vela, navegou polo Mar Vermello até que chegaron á Fonte Clara, onde a xente era fermosísima e vivía unha vida plácida que duraba trescentos anos. Amaro ficou en tal lugar durante tres semanas até que unha muller anciá aconsellouno abandonar a illa para non se acostumar á boa vida.
Tres días despois arriban á Illa Deserta, habitada por bestas salvaxes e hostís cara os homes. Aló atoparon un ermitán que lles di que a vida na illa é case imposíbel por mor das bestas que alí moran, que se aniquilan en combate o día de San Xoán, ficando o fedor dos seus cadáveres durante todo o ano. O ermitán forneceunos de todo o que cumprían e encomendounos marchar cara Oriente, onde hai unha terra moi fermosa que satisfaría todas as súas necesidades.
Partiron logo cara aquel lugar o día seguinte e chegaron ao seu destino á hora sexta (as tres da tarde). Atopáronse perante un fermoso mosteiro chamado de Valdeflores, do que saíu a recibilos un freire de cabelos con canas chamado Leónites. Este comunicoulle a Amaro que recibira a nova da súa chegada a través dunha visión, e despois diso deulle instrucións sobre como acadar o Paraíso Terreal: dirxirse coa súa barca cara a un peirao onde debe ficar un mes, despois ir a un vasto e fragoso val, onde acadará os seus arelos. Tras concluír a súa parola, Leónites bótase a chorar, laiándose de ter atopado o home que máis quería neste mundo e que agora vaino abandonar. Pero nese intre chega Baralides, unha muller de vida santa que agasalla a Leónites unha póla da árbore do conforto que é, xunto coa árbore do amor doce, unha das árbores do Paraíso Terreal. Con iso Leónites fica consolado.
Santo Amaro encamiñouse ao lugar indicado por Leonites, onde permaneceu un mes. Unha vez transcorrido este tempo abandonou os seus compañeiros e dirixiuse cara o cobizado Val. Tras procurar durante dous días chega a un mosteiro feminino situado nun cumio e que se chamaba de Flor de Donas. Alí chegara uns días antes Baralides, que tiña o costume de comungar coas irmás na Pascua de Resurrección, polo Nadal e na Cinquesma. O santo ficou naquel lugar durante 17 días nos que recibiu instrucións de Baralides para chegar ao Paraíso Terreal.
Santo Amaro no Paraíso
Por fin, ambos partiron cara aquel lugar, e tras atravesar unha ampla serra chegaron aos confíns do Paraíso Terreal. Alí Santo Amaro recibiu un hábito branco, elaborado por Bríxida, sobriña de Baralides que vivía no Paraíso Celta. Nese intre, Amaro despediuse de Baralides e avanzouse en solitario pola ribeira do Paraíso.
O que ollou non puido ser máis abraiante: perante del erguíase un enorme castelo construído con pedras e metais preciosos, con ameas de ouro e torres de rubí así como muros multicores cuxos ladrillos por veces eran brancos e por outras de cores zafiro e esmeralda. Amaro achegouse á entrada e petou na porta. Ao momento o porteiro do castelo saíu e díxolle que o que tiña ante os seus ollos era o Paraíso Terreal, pero que, como ser humano, tiña prohibida a entrada. O santo pregoulle que lle deixase seguir ollalo un chisco a través da fenda da fechadura.
A sentinela accedeu e perante os ollos de Amaro amosáronse todas as marabillas do Paraíso: viu a árbore da que comera Adán así coma verdes pradeiras onde imperaba unha primavera eterna e das que abrollaba un recendo delicioso. Asemade ollou árbores enormes cuxas copas non podían verse e nas que pousaban paxaros cuxo chío era tan suxestivo que se se lles escoitase durante mil anos semellaría un só día. Por todos sitios deambulaban rapaces con instrumentos cuxa música era indescritíbel, así como belas doncelas ataviadas con grilandas e vestidos brancos que andaban arredor da máis fermosa delas, a Virxe María.
Santo Amaro prega logo á sentinela que lle deixe entrar. O porteiro, porén, rexéitao e dille que durante a súa breve visión transcorreran 300 anos. Amaro regresa entón ao porto onde deixara aos seus compañeiros e cal foi a súa sorpresa que atopou unha cidade que levaba o seu nome. Tras lles contar a súa historia, os moradores recoñecérono e construíronlle unha casa á beira do mosteiro de Valdeflores, onde viviu uns anos até finar. Foi soterrado xunto a Baralides e a súa sobriña, Bríxida.
Pazos, Carmoega, Agolada
Pazos é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
D'arcy Wretzky
D'arcy Elizabeth Wretzky-Brown, nada en South Haven (Míchigan) o 1 de maio de 1968, é unha baixista estadounidense, membro da banda de rock The Smashing Pumpkins dende a súa formación en 1987 ata o ano 1999. Á parte do baixo tamén sabe tocar o violín e o óboe.
The Smashing Pumpkins
A banda fundárona en 1988 Billy Corgan e James Iha. D'Arcy coñeceu a Billy Corgan á saída dun concerto de Dan Reed Network, e despois dunha discusión entre os dous sobre a banda, Corgan, impresionado pola súa actitude, decidiu fichala como baixista de The Smashing Pumpkins.
D'arcy saíu con James Iha entre 1988 e 1991, e a súa ruptura, no medio da xira de Gish, estivo tamén a piques de desfacer o grupo. Despois de 12 anos con The Smashing Pumpkins, Wretzky deixou a banda en 1999, despois da gravación de MACHINA/The Machines of God, para intentar unha carreira como actriz. Foi substituído por Melissa Auf der Maur, e en decembro do 2000, The Smashing Pumpkins fixo o seu derradeiro concerto antes de separarse oficialmente.
O 21 de xuño do 2005, Billy Corgan anunciou a reunión da banda, pero ata o momento non se sabe se D'arcy participará dos novos plans da banda.
Vida persoal
Despois de romper con James Iha, casou con Kerry Brown (batería da banda Catherine) en 1993, e en 1999 acabaron divorciándose.
Foi arrestada o 25 de xaneiro do 2000 en Chicago despois de admitir que mercara tres bolsas de cocaína. Segundo a policía, axentes segredos observaron a Wretzky e a un acompañante entrar nun edificio na West Grand Avenue e pouco despois volveron ao seu coche. O condutor, identificado como Tony Young, comezou a conducir coas luces apagadas e realizou dous xiros ilegais antes de que a policía parase os parase. Cando os rexistraron, a policía atopou droga no peto de Young. O condutor insistiu que non eran súas, e dixo que D'arcy llas dera para que as gardase. No interrogatorio ela admitiu darlle as tres bolsas de plástico. A corte de xustiza condenouna a asistir a un programa de rehabilitación que completou satisfactoriamente, e os cargos foron levantados.
Dende que deixou a banda, D'arcy estivo vivindo en Watervliet, Míchigan. Ten unha granxa de cabalos e tres tendas de antigüidades. Un dos seus cabalos, "Jet Set Miss", foi aceptado no Arabian Horse Pilot Program en agosto do 2000 despois de pasar unha inspección en Romeo, Míchigan.
Porcentaxe
120px|thumb|Símbolo da porcentaxe En matemáticas, chámase porcentaxe á forma de expresar un número como unha fracción que ten o número 100 como denominador. Tamén se lle chama comunmente tanto por cento, onde por cento significa "de cada cen unidades". Úsase para definir relacións entre dúas cantidades, de forma que o tanto por cento dunha cantidade, onde tanto é un número, refírese á parte proporcional a ese número de unidades de cada cen desa cantidade.
A porcentaxe indícase utilizando o símbolo %, que matematicamente equivale ao factor 0,01 e que se debe escribir despois do número ao que se refire, deixando un espazo de separación.
O tanto por cento como fracción
O tanto por cento divídese entre 100 e simplifícase a fracción. Exemplo:
Para saber como se representa o 10 % en fracción divídese e logo simplifícase:
A porcentaxe
A fracción común multiplícase por 100 e resólvese a operación. O resultado será a porcentaxe.
Exemplo: Para representar 1/10 como unha porcentaxe faise a seguinte operación:
Obter un tanto por cento dun número
Para obter un tanto por cento dun número simplemente multiplícase. Por exemplo, o 25 % de 150 é:
Resultado: 37,5 é o 25 % de 150.
Aruba nos Xogos Olímpicos
Aruba participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1988, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. Os deportistas de Aruba non conseguiron gañar ningunha medalla olímpica.
Dende 1952 até 1984, os deportistas de Aruba competiron como parte das Antillas Neerlandesas. Esta fórmula mudou cando Aruba se converteu nunha entidade separada do Reino dos Países Baixos en 1986. O Comité Olímpico Arubano foi formado en 1985 e recoñecido en 1986.
Single Video Theory
Single Video Theory é un documental musical dirixido por Mark Pellington que amosa como se fixo Yield, o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam. Foi editado primeiro en VHS o 4 de agosto de 1998, e posteriormente en DVD o 24 de novembro do mesmo ano.
Antonio Fernández Rocha
Antonio Feliciano Fernández Rocha, nado no Brasil en 1953, é un político galego do PPdeG que foi alcalde do concello de Tui.
Traxectoria
Contratista rural e despois promotor inmobiliario. Concelleiro do PPdeG en Tui dende 1991, chegou á alcaldía en 1998, a través dunha moción de censura contra o alcalde do PPdeG, Miguel Ángel Capón Rey, que contou co apoio doutros 4 edís que habían formado parte con el do PPdeG ata uns meses atrás, con 2 edís do PSdeG, 1 edil anteriormente do BNG e o concelleiro da CNG Ángel Álvarez Durán. Nas eleccións municipais de 1999 concorreu como independente nas filas do CPT, gañando as eleccións e gobernando de novo co apoio dun edil que fora electo nas listas do PPdeG. Nas municipais de 2003 o PPdeG readmiteuno, marchando Capón, e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nas de 2007 logrou maioría simple, acadando 7 dos 17 concelleiros, polo que necesitou o apoio do TUI (Tudenses Unidos Independentes) de Diz Guedes para gobernar.
En marzo de 2010 foi xulgado por unha agresión a un veciño da localidade, que lle recriminara pola súa política urbanística. Non concorreu como candidato en 2011, deixando paso ao seu compañeiro Moisés Rodríguez Pérez que o sucedeu na alcaldía con maioría absoluta. Trala renuncia deste último a encabezala candidatura popular no 2015 volveu a selo candidato da formación conservadora, a cal sufreu unha auténtica debacle e pasou de 9 a 4 concelleiros, se ben segue sendo a formación máis votada. Desta forma, os socialistas lograron a alcaldía co apoio doutros grupos. En xuño de 2017 presentou a súa dimisión como concelleiro para facilitar unha moción de censura contra o entón goberno local.
Kosmos 307
Características
Kosmos 307 foi o vixésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 307 foi inxectado nunha órbita inicial de 2178 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 109,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de decembro de 1970.
Sceptrum Brandenburgicum
Sceptrum Brandenburgicum, o cetro de Brandeburgo, é unha antiga constelación creada polo astrónomo alemán Gottfried Kirch con estrelas que se atopan entre Eridanus e Lepus no 1688 para honra-la provincia prusiana de Brandeburgo e a súa familia real (de aí o nome da constelación). Moi poucos astrónomos incluíron esta constelación nos seus atlas celestes, dos cales cabe destacar ó tamén alemán Johann Elert Bode e ó astrónomo norteamericano Elijah Burritt. A partir de mediados do século XVII deixouse de usar.
As súas estrelas pertencen na actualidade a Eridanus, aínda que o seu nome foi parcialmente herdado por unha das súas estrelas máis brillantes, Sceptrum, que na actualidade leva a designación 53 Eridani. O nome Sceptrum para esta estrela está en uso aínda hoxe en día.
Castellers de la Vila de Gràcia
miniatura|200px|4 de 8 dos Castellers de la Vila de Gràcia en [[Lleida (24-10-2009)]] miniatura|200px|2 de 7 en [[Granollers (novembro de 2007)]] miniatura|200px|5 de 7 de Gràcia en La Mercè (24/09/2009) miniatura|200px|Vano de cinc da colla de Gràcia na Praza de la Vila durante a Festa Maior de Gràcia (22/08/2009) miniatura|200px|3 de 7 aixecat per sota no momento de ser coronado. [[Festa Maior de Gràcia (22/08/2009)]] miniatura|200px|Escudo dos Castellers de la Vila de Gràcia
Os Castellers de la Vila de Gràcia son un grupo de castellers fundado no ano 1996. Teñen a súa sede no barrio de Gràcia, en Barcelona.
O primeiro 4 de 8 (castell de 8 pisos de altura e 4 persoas por piso) que descargaron os gracienses (descargar un castell quere dicir montalo e desmontalo sen caer) foi o 17 de agosto de 2003 na Praza de la Vila de Gràcia, con motivo da xornada Castellera da Festa Maior de Gràcia.
A mellor actuación da súa historia consistiu en 4 de 8, 3 de 8 (c) e 5 de 7.
Até o ano 2010, os Castellers de la Vila de Gràcia actuaron en 5 ocasións no Concurso de Castells que se celebra cada dous anos en Tarragona: o 2002, 2004, 2006, 2008 e 2010.
Popularmente son coñecidos coma a colla dels blaus (colla, que en catalán significa “grupo”, dos azuis), pola color da súa camisa, ou a colla dels estudiants (colla dos estudantes), a causa do novos que son tradicionalmente os seus compoñentes.
Os Castellers de la Vila de Gràcia teñen unha fugaz aparición na película L'auberge espagnole de Cédric Klapisch.
Historia
Os castells en Gràcia non son unha cousa nova, senón que hai referencias históricas que datan xa de finais do século XIX e até principios dos anos trinta do século XX. Cara ao 1890 constituíuse unha colla formada por persoas procedentes do campo de Tarragona que migraran por causa da crise da filoxera, os Xiquets de Gràcia. Posibelmente, estes novos gracienses atoparon, no ambiente popular da que era aínda unha Vila de Gràcia independente de Barcelona, a atmosfera propicia para desenvolver a actividade dos castells en forma de colla local. Hai constancia de que esta primeira colla actuou como mínimo dende a década dos 80 do século XIX, entre o 1900 e o 1910 e na segunda década do século XX. A maioría das actuacións leváronse a cabo durante a Festa Maior de Gràcia.
Os comezos
Con todo, a historia dos actuais Castellers de la Vila de Gràcia empezou a principios dos anos 90 do século XX, cando un grupo de xente nova implicados na rede asociativa de Gràcia, aficionados aos castells, comezaron a falar da posibilidade de crear unha colla castellera. Esta idea colleu forma cando decidiron facer a primeira reunión, en outubro de 1996, e comezaron a correr tamén as primeiras voces. Así, o primeiro ensaio convocouse o 23 de novembro dese mesmo ano na Praza del Sol, e xa reuniu unhas trinta persoas.
A primeira aparición pública da nova colla graciense foi en febreiro do 1997, co gallo da xornada castellera de Santa Eulalia na Praza de Sant Jaume de Barcelona, onde alzaron dous pilars de 4 (unha persoa por piso, 4 pisos; esta construción está considerada a máis sinxela de todo o repertorio). A primeira actuación na Praza de la Vila de Gràcia, considerada a praza propia da colla, foi o 4 de marzo de 1997; esta actuación reuniu uns sesenta castellers e realizáronse diversas construcións básicas.
Os primeiros castells
A presentación oficial para o mundo casteller foi o 4 de maio de 1997. Apadriñados polos Castellers de Terrassa, os Castellers de Sants e os Castellers de Sant Andreu de la Barca, os de Gràcia xa descargaron os primeiros castells de 6 pisos. Esta primeira temporada foi unha época de importantes altibaixos, aínda que o traballo realizado durante todo o ano deu finalmente os seus froitos coa consecución dun castell de sete pisos, o 4 de 7, co gallo da súa Festividade o 23 de novembro.
O paso dos castells de 7 pisos aos de 8
Nos anos seguintes a colla de Gràcia foi evolucionando positivamente, e consolidouse coma colla de 7, até que o 6 de outubro de 2002, co gallo do XIX Concurso de castells de Tarragona, cargaron o primeiro 4 de 8 da súa historia despois de ter descargado, tamén, o primeiro 2 de 7 na ronda anterior. Dende aquel 2002, os Castellers de la Vila de Gràcia non deixaron de construír o 4 de 8 ningún ano, e hoxe comezan a consolidarse coma colla de 8 e coma unha das 15-20 mellores collas do panorama casteller actual.
No ano 1999 concedéuselle aos Castellers de la Vila de Gràcia a Medalla de Honor de Barcelona. Tamén son membros das Colles de Cultura Popular de Gràcia.
Ensaios
Os Castellers de la Vila de Gràcia teñen empregado coma local de ensaio diferentes espazos do barrio, entre os que destacan a Escola Josep Maria Jujol, o centro Artesà de Gràcia e a antiga Escola OSI. Actualmente, e dende o 2002, o local de ensaio atópase na Escola Reina Violant (r/ Trilla,18 de Gràcia, Barcelona). Os ensaios son todos os martes e venres de 20:00 a 23:00.
Outras actividades
Dende o ano 1998 os Castellers de la Vila de Gràcia producen a emisión do programa de radio de contido casteller "Terços amunt!", nas ondas de Ràdio Gràcia. Este programa de radio emitiuse sen interrupción dende entón até hoxe. O Terços amunt recibiu en 2010 o Premio Vila de Gràcia á mellor iniciativa comunicativa.
Mais a actividade extracastellera máis importante que realizan os Castellers de la Vila de Gràcia é a organización, dende o ano 2001, da decoración da Praza de la Vila de Gràcia no marco da Festa Maior de Gràcia.
Participación no Concurso de Tarragona
Os Castellers de la Vila de Gràcia teñen participado en cinco edicións do Concurso de Tarragona. A continuación cítanse os concursos onde estivo presente a colla de Gràcia, os castells realizados e, entre parénteses e letra grosa, a posición final obtida:
Os Castellers de la Vila de Gràcia no mundo
Actuacións realizadas fóra dos Países Cataláns:
Actuacións realizadas nos Países Cataláns (fóra de Cataluña)
Os Caps de Colla
O Cap de Colla é o máximo responsable técnico nas collas castelleras.
Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires
A Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires foi unha asociación galeguista de Bos Aires constituída en 1923.
Historia
Foi fundada por Eduardo Blanco Amor e Ramiro Illa Couto en agosto de 1923, vencellada á Irmandade Nazonalista Galega. O seu voceiro era Terra, do que saíron cinco números, todos monolingües en galego.
En 1924 tralo comezo da ditadura de Primo de Rivera, a asociación esgaza en dous, Blanco Amor e os seus partidarios marchan á Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, mentres o outro sector encabezado por Manuel Oliveira Viqueira, Moisés da Presa, Clemente López Pasarón e Lino Pérez refúndana en 1925, con A Fouce como voceiro, cun carácter marcadamente independentista.
En 1927 a Irmandade convértese nunha asociación cultural co nome de Sociedade d'Arte Pondal (posteriormente coñecida como Sociedade Nazonalista Pondal).
Galeus
Galeus é un xénero de tiburóns da familia dos esciliorrínidos (Scyliorhinidae).
Building Safer Communities. Risk Governance, Spatial Planning and Responses to Natural Hazards
'Building Safer Communities. Risk Governance, Spatial Planning and Responses to Natural Hazards' é un libro editado por Urbano Fra Paleo en 2009 e publicado por IOS Press.
Contidos
Este texto trata sobre os principios conceptuais da gobernanza do risco, cuxa posta en práctica podería mitigar as crecentes perdas causadas por un risco natural. Promove a adopción de enfoques proactivos e preventivos nas políticas públicas, particularmente a través do urbanismo e a ordenación do territorio, influíndo sobre a ocupación das áreas de perigo.
O libro é unha introdución á formulación e aplicación a nivel estratéxico de políticas que afronten o risco, como un avance na integración das políticas actuais, incluíndo a xestión de emerxencias e a protección civil, a xestión ambiental, o desenvolvemento local ou a ordenación do territorio.
Os autores estudan e propoñen solucións que revisan as diferentes estratexias integradas dos distintos niveis da administración e toman en consideración:
Urbano Fra Paleo é xeógrafo e Profesor Titular en Xeografía Humana, actualmente na Universidade de Santiago de Compostela. Foi investigador en The Environment Institute de University of Denver, e US Geological Survey en Denver e Hawai.
Santandré, Carmoega, Agolada
Santandré é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Sabrina (filme de 1995)
Sabrina é un filme estadounidense dirixido por Sydney Pollack que foi estreado en 1995. Está protagonizado por Harrison Ford como Linus Larrabee, Julia Ormond como Sabrina e Greg Kinnear (no seu primeiro papel principal) como David Larrabee.
É un remake do filme homónimo de 1954, protagonizado por Humphrey Bogart, Audrey Hepburn e William Holden, que a súa vez estaba baseado na obra Sabrina Fair.
Sinopse
Sabrina Fairchild (Julia Ormond), a filla do chofer da adiñeirada familia dos Larrabee, sempre se sentiu fascinada polos irmán Larrabee dende pequena, especialmente por David. Convertida xa nunha moza, grazas ós aforros do seu pai, marcha a París. Cando volve ós Estados Unidos, transformouse nunha fermosa e sofisticada rapaza que engaiola a David até tal punto que el está disposto a romper o seu compromiso matrimonial cunha millonaria. Pero Linus (Harrison Ford), o irmán máis vello, pechou un trato comercial co pai da noiva de David e non está disposto a que ninguén interfira nos seus negocios.
Comité Olímpico Arubano
O Comité Olímpico Arubano é o organismo responsábel da representación de Aruba nos Xogos Olímpicos. Foi estabelecido en 1985 despois de que Aruba se separase das Antillas Neerlandesas. O comité foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional (COI) o ano seguinte.
Historia
Aruba competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos de 1988, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán. Aruba non competiu aínda nos Xogos Olímpicos de Inverno e tampouco gañou ningunha medalla olímpica.
Pintos
Amais, como apelido pode referirse a:
Alejandro Porto Leis
Alejandro Porto Leis, nado en Serantes (Serantes) en 1887 e finado na Frouxeira (Valdoviño) o 3 de febreiro de 1938, foi un electricista naval e político galego.
Traxectoria
Emigrante na mocidade a Cuba e aos Estados Unidos, volveu á súa vila a finais da década de 1920 para traballar como electricista en Bazán. Militante da ORGA, presentouse a alcalde por esta formación nas eleccións de 1931, e saíu elixido alcalde. Foi detido a principios de xaneiro de 1934 pola detención do cura párroco de Serantes Salustiano Rodríguez Celeiro. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido, xulgado en Consello de guerra e condenado por posuír unha arma, tamén foi destituído como concelleiro de Serantes. Saíu en liberdade en outubro de 1935 e foi amnistiado en 1936. Integrouse en Izquierda Republicana. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi restituído como alcalde de Serantes o 21 de febreiro.
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Porto Leis escapou ao monte, onde permaneceu agochado ata 1938 cando acudiu a un médico. O médico delatouno e prendérono canda outros tres homes cos que estaba agochado, os labregos Modesto del Río e Jesús Miño e o carpinteiro Avelino Landeira. Foron executados sen xuízo na praia. Aínda que en 2006 se anunciou que se descubrira a foxa común onde estaban soterrados, a localización exacta do lugar de soterramento segue sendo descoñecido. Desde 2011 existe un monólito conmemorativo dos catro homes executados en Serantes.
Obras
Publicou en 1933 o poemario Intemperancias poéticas, con versos en castelán e galego.
Transcendencia
A historia recolleuna no documental O segredo da Frouxeira o cineasta Xosé Abad.
Selección de fútbol de Kosovo
A selección de fútbol de Kosovo (en albanés: Kombëtarja kosovare e futbollit, en serbio: Fudbalska reprezentacija Kosova) é o equipo representativo da República de Kosovo nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Kosovo (Federata e Futbollit e Kosovës), afiliada á UEFA.
Farinelli (filme)
Farinelli é un filme de 1994 dirixido por Gérard Corbiau e protagonizado por Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein e Jeroen Krabbé. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, sendo nomeado finalmente.
Selección de fútbol de Kosovo
Historia
O 24 de outubro de 2008, a FIFA, a través do seu comité executivo, estabeleceu que a Selección de Kosovo non pode xogar partidos amigables, de conformidad co artigo 10 dos estatutos da entidade. O 22 de maio de 2012 a FIFA levantou este veto, permitindo a tódalas seleccións organizar encontros coa selección de Kosovo. Porén, a Federación de Fútbol de Serbia elevou unha protesta, e a federación internacional decidiu en decembro do mesmo ano que o fútbol de Kosovo unicamente podería disputar a nivel internacional amigables de xuvenís, afeccionados, mulleres e clubs. En setembro de 2015 o comité executivo da UEFA aprobou a petición de admisión de Kosovo na UEFA, a cal foi aceptada o 3 de maio de 2016 con 28 votos a favor e 24 en contra. Un días despois, o 13 de maio, foi acdeptada tamén na FIFA con 141 a favor e 23 en contra.
Gran Premio de Portugal de 1993
O Gran Premio de Portugal de 1993 foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 26 de setembro de 1993 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo cuarta rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 22º Gran Premio de Portugal e o décimo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Michael Schumacher obtivo a súa única vitoria da tempada, a segunda vitoria da súa carreira, mentres que o segundo posto foi suficiente para que Alain Prost conseguise o campionato, logo de que o motor de Ayrton Senna fallase. Senna foi superado polo seu novo compañeiro de equipo, o futuro campión Mika Häkkinen, pero o piloto finlandés estrelouse. Nunha reversión de Hungría, Damon Hill calou o coche na grella e comezou desde atrás. O equipo BMS Scuderia Italia retirouse do campionato logo desta carreira.
Publicáronse dúas noticias importantes cando os equipos chegaron a Estoril, Prost anunciou a súa retirada ao final da tempada e Andretti foi despedido de McLaren logo dunha mala tempada (no entanto o seu podio en Italia) e substituído por Häkkinen.
Os Williams lograron o 1-2 na clasificación por diante dos McLaren, pero Hill, desesperado por manter as súas esperanzas no campionato, tomou a pole de Prost, con Häkkinen sorprendentemente por diante de Senna con Alesi e Schumacher detrás. Con todo, o motor de Hill negouse a prender na volta de quecemento e tivo que comezar desde atrás. Ao principio, Prost adiantado polos McLarens e Alesi, con Alesi adiantándose aos McLarens con Senna por diante de Häkkinen. Alesi lideraba a Senna, Häkkinen, Prost, Schumacher e Berger.