cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eduardo II de Inglaterra
Batalla de Bannockburn
miniatura|Representación da [[batalla de Bannockburn en 1314 na Biblia de Holkham (1327-1335).]] En 1314, Roberto I reconquistou a maioría dos castelos en Escocia que algunha vez tivo Eduardo e expulsou os grupos de asalto no norte de Inglaterra ata Carlisle. En resposta, Eduardo ideou unha gran campaña militar co apoio de Lancaster e dos baróns e reuniu un exército de entre 15 000 e 20 000 homes. Entre tanto, Roberto I estaba asediando o castelo de Stirling, unha fortificación importante en Escocia; o comandante inglés declarou que rendería o castelo a menos que Eduardo chegase antes do 24 de xuño. A noticia chegou ao rei inglés a finais de maio e decidiu acelerar a súa marcha cara ao norte desde Berwick para liberar o castelo. Roberto I contaba con entre 5500 e 6500 soldados, principalmente lanceiros, preparados para evitar que as tropas de Eduardo chegasen a Stirling.
A batalla comezou o 23 de xuño cando o exército inglés intentou abrirse camiño a través do terreo elevado do Bannock Burn, que estaba rodeado de marismas. Producíronse escaramuzas entre ambos os bandos, o que provocou a morte de Henry de Bohun, a quen Roberto I matou en combate persoal. Eduardo continuou o seu avance ao día seguinte e atopouse co groso do exército escocés cando saíron do bosque de New Park. Aparentemente non esperaba que os escoceses librasen batalla alí e, como resultado mantivo as súas tropas, marchando ordenadamente en lugar de combater, cos seus arqueiros –que polo xeral se empregaban para romper formacións inimigas de lanceiros– na retagarda do seu exército e non na vangarda. Á súa cabalería resultoulle difícil operar no estreito terreo e foi esmagada polos lanceiros de Roberto I. O exército inglés estaba angustiado e os seus líderes non puideron recuperar o control.
Eduardo quedou para loitar, pero o conde de Pembroke deuse conta de que a batalla estaba perdida e conduciu o rei inglés fóra do campo de batalla, perseguido ferozmente polas forzas escocesas. Eduardo logrou escapar dos intensos combates e comprometeuse a fundar un fogar relixioso carmelita en Oxford se sobrevivía. O historiador Roy Haines describiu a derrota como unha «calamidade de proporcións impresionantes» para os ingleses, cuxas perdas na batalla foron enormes. Debido a isto, Eduardo retirouse a Dunbar, logo viaxou en barco a Berwick e logo de regreso a York; na súa ausencia, o castelo de Stirling non tardou en caer.
Fame e críticas
Tras o fracaso en Bannockburn, aumentou a influencia política dos condes de Lancaster e Warwick, que fixeron presión ante Eduardo para volver implantar as Ordenanzas de 1311. Lancaster converteuse no xefe do consello real en 1316, coa promesa de levar adiante as ordenanzas a través dunha nova comisión de reforma, pero aparentemente abandonou este rol pouco despois, en parte debido a desacordos cos demais baróns e posiblemente por mor de problemas de saúde. Lancaster rexeitou entrevistarse con Eduardo no Parlamento durante os seguintes dous anos, o que paralizou o goberno. Isto bloqueou calquera esperanza dunha nova campaña en Escocia e aumentou os temores dunha guerra civil. Logo de moita negociación –na que estivo involucrado unha vez máis o conde de Pembroke–, Eduardo e o conde de Lancaster finalmente acordaron o Tratado de Leake en agosto de 1318, que indultou Lancaster e a súa facción e estableceu un novo consello real, o que evitou temporalmente o conflito.
As dificultades de Eduardo víronse empeoradas por problemas prolongados na agricultura inglesa, parte dun fenómeno máis amplo no norte de Europa coñecido como a Gran Fame. Comezou con choivas torrenciais a finais de 1314, seguidas por un inverno recruado e fortes precipitacións na primavera seguinte que mataron moitas ovellas e gando. O mal tempo continuou –case sen cesar– en 1321, o que resultou nunha serie de malas colleitas. Os ingresos das exportacións de la caeron en picado e o prezo dos alimentos aumentou, malia os intentos do goberno de Eduardo de controlar os prezos. O rei inglés pediu que os acaparadores liberasen alimentos e tratou de alentar tanto o comercio interno como a importación de grans, pero tivo pouco éxito. Por requirimento de disposicións á corte real durante os anos de fame só aumentou as tensións.
Mentres tanto, Roberto I aproveitou a súa vitoria en Bannockburn para atacar o norte de Inglaterra, inicialmente a Carlisle e Berwick e despois chegando máis ao sur a Lancashire e Yorkshire, incluso ameazando a propia York. Eduardo emprendeu unha campaña custosa pero infrutuosa para frear o avance escocés en 1319, pero a fame fixo cada vez máis difícil manter as súas gornicións abastecidas de alimentos. Namentres, unha expedición escocesa dirixida polo irmán de Roberto I invadiu con éxito Irlanda en 1315, onde Edward Bruce se declarou rei de Irlanda. Finalmente foi derrotado en 1318 polo justiciar irlandés Edmund Butler na batalla de Faughart, na que Bruce foi asasinado e a súa cabeza cortada foi enviada ao rei inglés. Tamén estalaron revoltas en Lancashire e Brístol en 1315 e en Glamorgan en Gales en 1316, pero foron reprimidas.
En Inglaterra, a fame e as incursións escocesas sentíanse como un castigo de Deus, mentres se multiplicaron as queixas sobre Eduardo. Nun poema contemporáneo describíanse os «Tempos do mal de Eduardo II». Moitos criticaban o «impropio» e innobre interese do rei inglés nas actividades rurais. En 1318, un home doente mentalmente chamado John de Powderham apareceu en Oxford e alegaba que era o verdadeiro Eduardo II e que o que estaba reinando era alguén co que fora intercambiado ao nacer. John foi rapidamente executado, pero as súas afirmacións resoaron con aqueles que criticaban o rei inglés pola súa constante falta de comportamento e liderado. Tamén creceu a oposición en torno ao tratamento de Eduardo cara aos seus favoritos reais.
Conseguiu reter algúns dos seus asesores previos –a pesar dos intentos dos ordainers  de expulsalos– e dividiu a extensa herdanza do conde de Gloucester entre dous dos seus novos favoritos, os cabaleiros retirados Hugh Audley e Roger Damory, o que os fixo extremadamente ricos. Moitos dos membros moderados que axudaran a lograr o compromiso pacífico en 1318 xa comezaban a volverse contra Eduardo, o que fixo que a violencia fose cada vez máis probable.
Guerra dos Despenser
A principios de 1321, Lancaster mobilizou unha coalición de adversarios dos Despenser a través dos territorios das Marcas. Eduardo e Hugh «o Novo» decatáronse destes plans en marzo e dirixíronse ao oeste, coa esperanza de que as negociacións dirixidas polo moderado conde de Pembroke tranquilizarían a crise. Esta vez Pembroke escusouse e rexeitou intervir, polo que estalou a guerra en maio. As terras dos Despenser foron rapidamente ocupadas por unha coalición de marcher lord e a pequena nobreza local; Lancaster celebrou unha reunión de alto nivel dos baróns e o clero en xuño condenou aos Despenser por violar as ordenanzas. Eduardo buscou a reconciliación, pero en xullo a oposición ocupou Londres e exixiu o desterro permanente dos Despenser. Temendo que puidese ser deposto en caso de negarse, Eduardo acordou exiliar os Despenser e perdoou os marcher lord polas súas accións.
Eduardo comezou a artellar a súa vinganza. Coa axuda de Pembroke, o rei inglés formou unha pequena coalición do seu medio irmán, algúns dos condes e os clérigos principais e preparouse para a guerra. Eduardo comezou con Bartholomew de Badlesmere: Isabel foi enviada á fortaleza de Badlesmere –o castelo de Leeds– para crear deliberadamente un casus belli. A esposa de Bartholomew, Margaret, caeu na trampa e os seus homes mataron varios membros da comitiva de Isabel, o que deu a Eduardo unha escusa para intervir. Lancaster rexeitou axudar a Bartholomew –quen tamén era o seu inimigo persoal– e Eduardo rapidamente recuperou o control do sueste de Inglaterra. Alarmado, Lancaster mobilizou o seu exército no norte de Inglaterra e Eduardo reuniu as súas propias tropas no suroeste. Os Despenser regresaron do exilio e foron indultados polo consello real.
Eduardo e os Despenser
miniatura|Eduardo II (terceiro desde a esquerda) cazando con Filipe IV. Miniatura do [[século XIV.]] Eduardo castigou os partidarios de Lancaster mediante un sistema de tribunais especiais no país, con xuíces instruídos por adiantado sobre como condenar os acusados, a quen non se lles permitiu falar en defensa propia. Moitos destes supostos «contrariantes» (Contrariants) rapidamente foron executados, mentres outros foron encarcerados ou multados, as súas terras confiscadas e os seus familiares sobreviventes detidos. O conde de Pembroke –de quen Eduardo xa desconfiaba– foi arrestado e só liberado logo de comprometer as súas posesións como garantía da súa propia lealdade. Eduardo recompensou os seus fieis seguidores, especialmente a familia Despenser, coas propiedades confiscadas e novos títulos nobiliarios. As multas e confiscacións enriqueceron a Eduardo: obtivo case 15 000 libras durante os primeiros meses e, en 1326, o tesouro do rei inglés contiña 62 000 libras. Celebrouse un parlamento en York en marzo de 1322 no que as ordenanzas se aboliron formalmente mediante o Estatuto de York e aprobáronse novos impostos para unha nova campaña contra os escoceses.
A campaña inglesa contra Escocia planeouse a grande escala, cunha forza de arredor de 23 350 homes. Eduardo avanzou por Lothian cara a Edimburgo, pero Roberto I declinou reunirse con el na batalla, mentres Eduardo penetraba en Escocia. Os plans para reabastecer a campaña por mar fracasaron e o grande exército rapidamente quedou sen comida. O rei inglés viuse forzado a retirarse ao sur da fronteira, perseguido polas bandas de asalto escocesas. O fillo ilexítimo de Eduardo, Adam, morreu durante a campaña e as bandas invasoras case capturan Isabel, quen se aloxaba en Tynemouth e tivo que escapar por mar. O rei inglés planificou unha nova campaña, apoiada por unha rolda de impostos adicionais, pero a confianza na política escocesa de Eduardo estaba diminuíndo. Andrew Harclay, quen asegurara as vitorias de Eduardo o ano anterior e fora recentemente nomeado conde de Carlisle, negociou independentemente un tratado de paz con Roberto I, no que propuxo que Eduardo recoñecería a Roberto I como rei de Escocia e que, a cambio, Roberto I deixaría de interferir en Inglaterra. Enfurecido, Eduardo inmediatamente ordenou executar Harclay, pero aceptou unha tregua de trece anos con Roberto I.
Hugh Despenser «o Novo» viviu con todas as comodidades, desempeñou un rol de liderado no goberno de Eduardo e aplicaba as súas políticas a través dunha ampla rede de secuaces familiares. Co apoio de Robert Baldock e Walter de Stapledon, chanceler e tesoureiro, respectivamente, os Despenser acumularon terras e riqueza e utilizaron a súa posición no goberno para encubrir superficialmente o que o historiador Seymour Phillips describiu como «a realidade da fraude, as ameazas de violencia e o abuso do procedemento legal». Mentres tanto, Eduardo enfrontou unha crecente oposición. Rumoreábase sobre os supostos milagres arredor da tumba do defunto conde de Lancaster e na forca utilizada para executar os membros da oposición en Bristol. A lei e a orde comezaron a derrubarse, alentados polo caos ocasionado pola incautación de terras. A antiga oposición formada polos colegas dos marcher lord intentou liberar os prisioneiros que Eduardo tiña no castelo de Wallingford; Roger Mortimer, un dos máis prominentes marcher lord tralas reixas, escapou da Torre de Londres e fuxiu a Francia.
Guerra con Francia
As tropas de Eduardo en Gascuña consistían de aproximadamente 4400 soldados, pero o exército francés –comandado por Carlos de Valois– alcanzaba os 7000. Valois tomou o Agenais e logo avanzou máis e illou a cidade principal de Bordeos. En resposta, Eduardo ordenou o arresto de calquera francés en Inglaterra e apoderouse das terras de Isabel, sobre a base de que ela era de orixe francesa. En novembro de 1324 reuniuse cos condes e a igrexa en Inglaterra, quen recomendaron que Eduardo conducise unha forza de 11 000 homes a Gascuña. O rei inglés decidiu non ir persoalmente e enviou no seu lugar o conde de Surrey. Namentres, Eduardo abriu novas negociacións co rei francés. Carlos IV presentou varias propostas: a máis tentadora destas era que suxería que se Isabel e o seu fillo Eduardo viaxaban á capital francesa, o príncipe herdeiro debía render homenaxe ao rei francés por Gascuña, o que terminaría a guerra e Carlos IV devolvería o Agenais. Eduardo e os seus conselleiros tiñan dúbidas sobre o envío do príncipe herdeiro a Francia, pero conviñeron que Isabel fose enviada soa en marzo de 1325.
Distanciamento con Isabel
miniatura|O príncipe [[Eduardo III de Inglaterra|Eduardo rendendo homenaxe en 1325 a Carlos IV baixo a guía da súa nai Isabel. Miniatura do século XV.]] Isabel e os enviados de Eduardo realizaron negociacións cos franceses a fins de marzo. As discusións resultaron difíciles e chegaron a un acordo só despois de que Isabel interviñese persoalmente co seu irmán Carlos IV. Os termos favorecían á Coroa francesa: entre outras cousas, Eduardo rendería homenaxe en persoa a Carlos IV por Gascuña. Preocupado polas consecuencias dunha nova guerra, Eduardo aceptou o tratado pero decidiu entregar Gascuña ao seu fillo e enviou o príncipe herdeiro a render homenaxe en París. O mozo Eduardo cruzou a canle da Mancha e completou o trato en setembro.
Eduardo esperaba que Isabel e o seu fillo regresasen a Inglaterra, pero en cambio ela permaneceu en Francia e non mostrou ningunha intención de regresar. Ata 1322, o matrimonio de Eduardo e Isabel aparentemente foi un éxito, pero no momento en que a raíña consorte partiu a Francia en 1325 xa estaba deteriorado. Posiblemente a Isabel desagradáballe intensamente Hugh Despenser «o Novo», en parte debido ao seu abuso das mulleres de alto status. Isabel sentíase avergoñada por fuxir dos exércitos escoceses tres veces durante o seu matrimonio con Eduardo e botou a culpa a Hugh pola última vez en 1322. Cando Eduardo negociou a recente tregua con Roberto I, o rei inglés prexudicara gravemente varias familias nobres que posuían terras en Escocia, como os Beaumont, amigos íntimos de Isabel. Tamén estaba anoxada polo arresto da súa familia e a confiscación das súas terras en 1324. Finalmente, Eduardo levou canda el os seus fillos e entregou a súa custodia á esposa de Hugh.
Para febreiro de 1326, era claro que Isabel estaba involucrada nunha relación co exiliado marcher lord, Roger Mortimer. Descoñécese cando coñeceu Isabel a Mortimer ou cando comezou a súa relación, pero ambos querían ver Eduardo e os Despenser fóra do poder. O rei inglés fixo un chamado ao seu fillo para que regresase e que Carlos IV interviñese no seu nome, pero isto non tivo efecto.
Os opoñentes de Eduardo comezaron a reunirse con Isabel e Mortimer en París, mentres o rei inglés estaba cada vez máis nervioso pola posibilidade de que Mortimer invadise Inglaterra. Isabel e Mortimer recorreron a Guillerme, conde de Henao, e propuxeron un matrimonio entre o príncipe Eduardo e a filla do conde, Filipa. En retribución pola alianza vantaxosa co herdeiro inglés ao trono e un considerable dote pola noiva, Guillerme ofreceu 132 barcos de transporte e 8 buques de guerra para asistir a invasión a Inglaterra. O príncipe Eduardo e Filipa foron prometidos o 27 de agosto e Isabel e Mortimer preparáronse para a súa campaña.
Invasión
miniatura|Réplica do broche Oxwich, probablemente propiedade de Eduardo e roubado durante os eventos de 1326. Durante agosto e setembro de 1326 Eduardo mobilizou as súas defensas ao longo das costas de Inglaterra para protexerse contra unha posible invasión desde Francia ou por Roger Mortimer. As frotas reuníronse nos portos de Portsmouth no sur, no río Orwell na costa leste e foi enviada unha forza de ataque de 1600 homes a través da canle da Mancha cara a Normandía como un ataque de distracción. Eduardo pronunciou un chamamento nacionalista para que os seus súbditos defendesen o reino, pero tivo pouco impacto. O dominio do poder a nivel local era fráxil, os Despenser eran amplamente rexeitados e moitos nos que Eduardo confiou a defensa do reino resultaron incompetentes ou alzáronse rapidamente en contra da súa autoridade. Ordenouse a uns 2000 homes reunirse no Orwell para repeler calquera invasión, pero aparentemente só 55 chegaron alí.
Roger Mortimer, Isabel e o príncipe herdeiro (de trece anos), acompañados por Edmund de Woodstock, medio irmán do rei inglés, chegaron ao Orwell o 24 de setembro cunha pequena tropa de soldados e non atoparon resistencia. En cambio, os inimigos dos Despenser trasladáronse rapidamente para unirse a eles, entre estes o outro medio irmán de Eduardo -Thomas de Brotherton–, Henry de Lancaster –quen herdara o condado do seu irmán Thomas– e varios membros do alto clero. Acomodado nas residencias da fortificada e segura Torre de Londres, Eduardo intentou obter apoio desde dentro da capital. A cidade de Londres alzouse en rebelión contra o seu goberno e, o 2 de outubro, o rei inglés saíu de Londres e levou consigo os Despenser. Londres sumiuse na anarquía cando as multitudes atacaron aos funcionarios e seguidores restantes de Eduardo, mataron o seu antigo tesoureiro Walter de Stapledon na catedral de San Pablo, tomaron a Torre e liberaron os prisioneiros.
Eduardo continuou cara ao oeste polo val do Támesis e detívose en Gloucester entre o 9 e o 12 de outubro; esperaba chegar a Gales e desde alí mobilizar un exército contra os invasores. Mortimer e Isabel non quedaron atrás. As súas proclamacións condenaron o réxime recente dos Despenser. Día tras día reuniron novos partidarios. Eduardo e Despenser «o Novo» cruzaron a fronteira e partiron de Chepstow, probablemente apuntando primeiro a Lundy e logo a Irlanda, onde o rei inglés esperaba recibir refuxio e recrutar un novo exército. Emporiso, o mal tempo fíxoos recuar e arribaron a Cardiff. Eduardo retirouse ao castelo de Caerphilly e intentou reunir ás súas tropas restantes.
A autoridade de Eduardo colapsou en Inglaterra, onde, en ausencia do rei inglés, a facción de Isabel se fixo cargo da administración co apoio da Igrexa católica. As súas forzas rodearon Bristol, onde se refuxiou Hugh Despenser «o Vello»; rendeuse e foi executado inmediatamente. Eduardo e Hugh «o Novo» fuxiron do seu castelo arredor do 2 de novembro, deixando xoias, recursos considerables e polo menos 13 000 libras en efectivo, posiblemente unha vez máis coa esperanza de chegar a Irlanda, pero o 16 de novembro foron traizoados e capturados por un equipo de procura ao norte de Caerphilly. Eduardo foi escoltado primeiro ao castelo de Monmouth e de alí a Inglaterra, onde estivo recluído na fortaleza de Henry de Lancaster en Kenilworth. As últimas tropas restantes do rei inglés, gorecidas no castelo de Caerphilly, rendéronse cinco meses despois en abril de 1327.
Abdicación
miniatura|Ilustración do [[século XV de Isabel capturando o seu marido Eduardo II.]] Isabel e Mortimer vingáronse rapidamente do antigo réxime. Hugh Despenser «o Novo» foi levado a xuízo, declarado traidor e sentenciado a ser destripado, castrado e desmembrado; a execución realizouse o 24 de novembro de 1326. O antigo chanceler, Robert Baldock, morreu na prisión Fleet; o conde de Arundel foi decapitado. Con todo, a situación de Eduardo era problemática; aínda seguía casado con Isabel e, en principio, seguía sendo o rei inglés, pero gran parte da nova administración tiña moito que perder se era liberado e potencialmente puidese recuperar o poder.
Non había un procedemento establecido para destituír un rei inglés. Adam Orleton, bispo de Hereford, fixo unha serie de acusacións públicas sobre a conduta de Eduardo como rei e, en xaneiro de 1327, reuniuse un parlamento en Westminster no que se suscitou a cuestión do futuro de Eduardo, quen rexeitou asistir á cita. O Parlamento, inicialmente ambivalente, respondeu ás multitudes londinienses que chamaron ao príncipe Eduardo a tomar o trono. O 12 de xaneiro, os principais baróns e clérigos acordaron que Eduardo II debía ser sacado do poder e substituído polo seu fillo. Ao día seguinte foi presentado a unha asemblea dos baróns, onde se argumentou que o liderado débil e os fracasos persoais de Eduardo conduciran o reino ao desastre e que el era incompetente para dirixir o país.
Pouco despois, unha delegación representativa de baróns, clérigos e cabaleiros foi enviada a Kenilworth para falar co rei inglés. O 20 de xaneiro de 1327 Henry de Lancaster e os bispos de Winchester e Lincoln entrevistáronse en privado con Eduardo no castelo. Informárono que se renunciaba como monarca, o seu fillo, o príncipe Eduardo, sucederíao, pero de non facelo o seu fillo podería ser desherdado tamén e a Coroa sería outorgada a un candidato alternativo. Entre bágoas, Eduardo accedeu a abdicar e, o 21 de xaneiro, William Trussell –quen representaba o reino no seu conxunto– retirou a súa homenaxe e formalmente terminou o reinado de Eduardo. Enviouse unha proclamación a Londres na que se anunciaba que Eduardo de Caernarvon –o seu nome secular– renunciara libremente ao seu reino e que o príncipe Eduardo o sucedería. A coroación tivo lugar na abadía de Westminster o 2 de febreiro de 1327.
Morte e consecuencias
miniatura|upright|Pasarela ata a cela no [[castelo de Berkeley, onde tradicionalmente se considera que estivo encerrado Eduardo.]] Os contrarios ao novo goberno comezaron a deseñar plans para liberar Eduardo, e Roger Mortimer decidiu trasladar o rei ata o castelo de Berkeley en Gloucestershire, onde o antigo rei chegou arredor do 5 de abril de 1327. Unha vez no castelo, Eduardo quedou baixo a custodia de Thomas Berkeley, e John Maltravers, que recibiron cinco libras ao día para o mantemento de Eduardo. Non está claro cal foi o estado de Eduardo durante estes meses e algúns cronistas sinalan que a miúdo era maltratado. Durante un tempo pensouse que Eduardo foi o autor do poema Lament of Edward II (O lamento de Eduardo II), aínda que os estudos modernos suxiren dúbidas sobre isto.
Continuaron xurdindo inquedanzas sobre novos complots para liberar Eduardo, algúns dos cales involucraban a Orde de Predicadores e antigos cabaleiros da casa real; un deses intentos chegou mesmo a irromper na prisión dentro do castelo. Como resultado destas ameazas, Eduardo foi trasladado a outros lugares en segredo durante un tempo, antes de regresar á custodia permanente no castelo a fins do verán de 1327. A situación política seguiu sendo inestable e ao parecer desenvolvéronse novos intentos para liberalo.
O 23 de setembro, Eduardo III recibiu a noticia de que o seu pai morrera no castelo de Berkeley a noite do 21 de setembro. A maioría dos historiadores concordan en que Eduardo II morreu nese castelo e nesa data, aínda que hai unha versión minoritaria, descrita máis adiante, que suxire que morreu moito despois. A morte de Eduardo foi, como sinalou Mark Ormrod, «sospeitosamente oportuna», xa que simplificou considerablemente os problemas políticos de Mortimer; a maioría dos historiadores concordan que Eduardo probablemente foi asasinado por orde do novo réxime, aínda que é imposible estar seguro diso. Varias das persoas sospeitosas de estar involucradas na morte –como Thomas Gurney, Maltravers e William Ockley– fuxiron máis tarde. Se Eduardo faleceu por causas naturais, a súa morte puido ser acelerada pola depresión logo do seu encarceramento.
O réxime de Isabel e Mortimer non durou moito despois do anuncio da morte de Eduardo. Fixeron as paces cos escoceses no Tratado de Northampton, pero esta medida foi moi impopular. Isabel e Mortimer acumularon e gastaron grandes riquezas, o que provocou moitas críticas. As relacións entre Mortimer e o mozo Eduardo III tensáronse e, en 1330, o rei inglés deu un golpe de Estado no castelo de Nottingham. Arrestou Mortimer e logo executouno baixo catorce cargos de alta traizón, entre estes o asasinato de Eduardo II. O goberno de Eduardo III buscou botar a culpa a Mortimer polos problemas recentes e rehabilitou politicamente o falecido monarca. O rei excluíu a súa nai e outorgoulle unha xenerosa concesión; tempo despois regresou á vida pública.
Sepultura e veneración
Fíxose para o funeral unha efixie temporal de madeira cunha coroa de cobre; este é o primeiro uso coñecido dunha efixie funeraria en Inglaterra e probablemente era necesario debido á condición do corpo do rei, que estivera morto por tres meses. O corazón de Eduardo foi extraído, colocado nun recipiente de prata e posteriormente enterrado con Isabel na igrexa Newgate en Londres. A súa tumba inclúe un exemplo temperán de efixie de alabastro inglés, cunha tumba-cofre e un toldo feito de oólito e pedra de Purbeck. Eduardo foi enterrado coa camisa, a cofia e as luvas da súa coroación; a súa efixie represéntao como rei, sostendo un cetro e un orbe e levando unha coroa de follas de amorodo. A efixie presenta un beizo inferior pronunciado e aparentemente ten unha semellanza próxima a Eduardo.
A tumba do rei converteuse rapidamente nun sitio popular para os visitantes, probablemente alentados polos monxes locais, que carecían dunha atracción de peregrinación propia. Os visitantes doaron moitos bens á abadía, o que permitiu aos monxes reconstruír gran parte da igrexa circundante na década de 1330. Segundo os reportes, no sitio da tumba ocorreron milagres e os monxes tiveron que facer modificacións para que os visitantes puidesen camiñar arredor do sitio en maior número. O cronista Geoffrey le Baker describiu Eduardo como un santo mártir e torturado, mentres que Ricardo II deu o seu apoio a un intento de canonizalo en 1395, que non tivo éxito. A tumba foi aberta por oficiais en 1855, descubrindo un ataúde de madeira, aínda en boas condicións, e un ataúde de chumbo selado dentro daquel. A tumba permanece no que agora é a catedral de Gloucester e foi restaurada entre 2007 e 2008 cun custo de máis de 100 000 libras.
Controversias
A morte de Eduardo rodeouse de controversia. Coa execución de Mortimer en 1330, comezaron a circular rumores de que Eduardo fora asasinado no castelo de Berkeley. Os relatos de que morrera pola inserción dun ferro ou atizador incandescente no seu ano lentamente comenzaron a circular, posiblemente como resultado de propaganda deliberada; os cronistas de mediados dos anos 1330-1340 difundiron aínda máis esta versión, apoiada en anos posteriores polo manipulado relato do homicidio por Geoffrey le Baker. Incorporouse á maioría das historias posteriores de Eduardo, polo xeral relacionadas coa súa posible homosexualidade. A maioría dos historiadores modernos desestiman este relato da súa morte e cuestionan a lóxica na que os raptores de Eduardo o asasinaron dun xeito doadamente visible.
Outro grupo de teorías evocan a posibilidade de que Eduardo realmente non morreu en 1327. Habitualmente involucran a «carta de Fieschi», enviada a Eduardo III por un sacerdote italiano chamado Manuel Fieschi, quen afirmou que Eduardo escapou do castelo de Berkeley en 1327 coa axuda dun servente e finalmente se retirou para converterse en ermitán no Sacro Imperio. Dicíase que o corpo enterrado na catedral de Gloucester era o do porteiro do castelo de Berkeley, liquidado polos asasinos e presentado por eles a Isabel como o cadáver de Eduardo para evitar o castigo. A carta frecuentemente está vinculada a un relato da reunión de Eduardo III cun home chamado William o Galés en Antuerpen en 1338, quen dicía ser Eduardo II. Algunhas seccións do contido da carta son consideradas moi certeiras polos historiadores, aínda que outros aspectos do seu relato foron criticadas como inverosímiles. Algúns historiadores apoiaron versións da súa narrativa. Paul Doherty cuestionou a veracidade da carta e a identidade de William o Galés, pero tamén ten sospeitas de que Eduardo puido sobrevivir ao seu encarceramento. O historiador popular Alison Weir razoou que os eventos na carta son esencialmente certos e empregouna para argumentar que Isabel era inocente do asasinato de Eduardo. O historiador Ian Mortimer suxeriu que a historia na carta de Fieschi é bastante precisa, pero argumentou que foron Mortimer e Isabel quen fixeron que Eduardo fora liberado en segredo e que despois finxiu a súa morte, unha invención mantida máis tarde por Eduardo III cando chegou ao poder. O relato de Ian Mortimer foi criticado pola maioría dos eruditos cando se publicou por primeira vez, en particular polo historiador David Carpenter.
Realeza, administración e lei
miniatura|esquerda|Eduardo II ataviado coas súas vestiduras reais nunha miniatura do [[século XIV.]] Segundo as crónicas, Eduardo foi fundamentalmente un fracaso como monarca. O historiador Michael Prestwich indicou que «era nugallán e incompetente, propenso a ataques de ira sobre cuestións sen importancia, pero indeciso cando se trataba de cuestións importantes», unha especificación citada na descrición de Roy Haines: «incompetente e vicioso» e «un home nada responsable». Eduardo non só delegou un goberno rutineiro aos seus subordinados, senón que tamén deixou en mans destes decisións de alto nivel. Pierre Chaplais argumentou que «non era tanto un rei incompetente como un remiso», xa que preferiu reinar a través dun poderoso representante, como foi Piers Gaveston ou Hugh Despenser o Novo. A inclinación de Eduardo de promover os seus favoritos tivo serias consecuencias políticas, aínda que tamén tratou de comprar a lealdade dun grupo máis amplo de nobres mediante concesións de cartos e honorarios. Porén, en ocasións Eduardo interesábase moito nas minucias da administración, e ás veces ocupábase dos detalles dunha ampla variedade de temas en Inglaterra e o resto dos seus dominios.
Eduardo era responsable de implantar a xustiza real coa súa rede de xuíces e funcionarios. Resulta incerto ata que punto lle importaba persoalmente impartir xustiza, pero aparentemente estivo moi involucrado durante a primeira parte do seu reinado e interveu cada vez máis en persoa despois de 1322. Eduardo fixo bastante uso do Dereito civil romano durante o seu reinado cando argumentaba en defensa das súas causas e favoritos, o que puido atraer as críticas daqueles que o percibiron como un abandono dos principios establecidos na common law anglosaxoa. Tamén foi criticado polos seus contemporáneos por permitir que os Despenser explotasen o sistema de xustiza real para os seus propios fins. Os Despenser certamente abusaron do sistema, aínda que non está claro ata que nivel chegaron. En medio da turbulencia política, as bandas armadas e a violencia estendéronse por Inglaterra baixo o reinado de Eduardo, o que desestabilizou a posición de moitos dos nobres locais. Gran parte de Irlanda sumiuse de xeito similar na anarquía.
Baixo o seu goberno, a importancia do Parlamento de Inglaterra creceu como un medio para tomar decisións políticas e responder peticións, aínda que —como sinalou a historiadora Claire Valente— as reunións eran «un evento tanto como unha institución». Despois de 1311 o Parlamento comezou a incluír, ademais dos baróns, representantes dos cabaleiros e burgueses, que en anos posteriores constituirían a Cámara dos Comúns. Aínda que o Parlamento se opuxo en varias ocasións a recadar novos impostos, a hostilidade cara a Eduardo proviña en gran parte dos baróns en lugar do propio Parlamento, aínda que os baróns buscaban empregar as reunións parlamentarias como unha forma de lexitimar as súas demandas políticas de moitos anos. Logo de resistir durante varios anos, Eduardo comezou a intervir activamente no Parlamento na segunda metade do seu reinado para lograr os seus propios obxectivos políticos. Aínda se discute se Eduardo foi deposto en 1327 por unha reunión formal do Parlamento ou simplemente unha asemblea das clases políticas xunto a membros do Parlamento presentes.
Corte real
miniatura|Mapa de 1575 que mostra o [[King's Hall (arriba á esquerda) fundado por Eduardo II.]] A corte real de Eduardo era itinerante, xa que viaxaba polo país acompañando ao rei. Cando se aloxaba no palacio de Westminster, a corte ocupaba un complexo de dúas salas, sete cámaras e tres capelas, xunto con outras salas máis pequenas, pero, debido ao conflito escocés, a corte pasou gran parte do seu tempo en Yorkshire e Northumbria. No núcleo da corte estaba a casa real de Eduardo, a súa vez dividida no «paraninfo» e a «cámara»; o tamaño da casa variou co tempo, pero en 1317 había arredor de 500 soldados, como cabaleiros domésticos, escudeiros, cociñeiros e persoal de transporte. A familia real estaba rodeada por un grupo máis amplo de cortesáns e ao parecer tamén incluía un círculo de prostitutas e elementos delitivos.
A música e os menestreis foron moi populares na corte de Eduardo, pero a cacería aparentemente era unha actividade moito menos importante e había pouco interese nos eventos de cabalería. Eduardo estaba interesado en edificios e pinturas, pero non tanto en obras literarias, que non foron moi patrocinadas na corte. Houbo un amplo uso de placas de ouro e prata, xoias e esmaltes na corte, que foron copiosamente decorados. Eduardo tiña un camelo como mascota e, cando era novo, levaba un león consigo á campaña en Escocia. A corte estivo entretida de forma exótica: por un encantador de cobras italiano en 1312 e, ao ano seguinte, por 54 bailarinas francesas que quedaban espidas.
You Can't Always Get What You Want
«You Can't Always Get What You Want» —en galego: «Non sempre podes conseguir o que queres»— é unha canción da banda británica de rock The Rolling Stones incluída no seu álbum Let It Bleed, editado en 1969. Escrita por Mick Jagger e Keith Richards, foi colocada no 2004 no posto 100 dentro da lista de Rolling Stone das 500 mellores cancións de todos os tempos.
Eduardo II de Inglaterra
Relixión
O enfoque de Eduardo cara á relixión era normal para os estándares da época; o historiador Michael Prestwich describiuno como «un home de actitudes relixiosas totalmente convencionais». Había servizos diarios na capela e esmolas na súa corte e Eduardo bendixo os enfermos, aínda que o facía con menos frecuencia que os seus predecesores. Permaneceu preto da Orde de Predicadores –que axudara a educalo– e seguiu os seus consellos ao pedir permiso papal para ser unxido co santo óleo de san Thomas Becket en 1319; esta solicitude foi rexeitada, o que causou ao rei inglés algo de vergonza. Eduardo apoiou a expansión das universidades durante o seu reinado e estableceu o King's Hall en Cambridge para promover a formación en dereito civil e relixioso, o Oriel College en Oxford e unha universidade de curta vida en Dublín.
Eduardo gozou dunha boa relación co papa Clemente V, malia a repetida intervención do rei inglés na administración da igrexa en Inglaterra, que en entre outras cousas castigaba os bispos con quen non estaba de acordo. Co apoio de Clemente V intentou obter o apoio financeiro da igrexa en Inglaterra para as súas campañas militares en Escocia, como os impostos e o préstamo de diñeiro fronte aos fondos reunidos para as cruzadas. O clero inglés fixo relativamente pouco para influenciar ou moderar o comportamento de Eduardo durante o seu reinado, posiblemente debido ao interese propio dos bispos e a preocupación pola súa propia protección.
O papa Xoán XXII, elixido en 1316, buscou o apoio de Eduardo para unha nova cruzada e tamén se inclinaba a apoialo politicamente. En 1317, a cambio do apoio papal na súa guerra con Escocia, Eduardo acordou renovar o pago do tributo anual ao papado, que fora acordado por primeira vez por Xoán I en 1213; con todo, Eduardo pronto cesou os pagamentos e nunca rendeu homenaxe ao romano pontífice, outra parte do acordo de 1213. En 1325, Eduardo pediulle a Xoán XXII que instruíse á igrexa en Irlanda para que predicase abertamente a favor do seu dereito a gobernar a illa, así como ameazar coa excomuñón a calquera voz contraria.
You Can't Always Get What You Want
Inspiración e composición
Da canción, Jagger dixo en 2003:
Eduardo II de Inglaterra
Valoracións historiográficas
miniatura|Carta de constitución do [[Oriel College (1326) por Eduardo II.]] Ningún cronista deste período é plenamente de fiar ou imparcial, porque os seus informes moitas veces foron escritos para apoiar unha causa en particular, pero está claro que a maioría dos cronistas contemporáneos foron moi críticos de Eduardo. Por exemplo, o Polychronicon, a Vita Edwardi Secundi, a Vita et Mors Edwardi Secundi e a Gesta Edwardi de Carnarvon condenaban a personalidade do rei inglés, os seus hábitos e a elección dos seus asistentes. Outros rexistros do seu reinado revelan a crítica a Eduardo por parte dos seus contemporáneos, como a igrexa e os membros da súa propia casa. Escribíronse cancións políticas sobre el, queixándose do seu fracaso na guerra e o seu goberno opresivo. Máis adiante, no século XIV, algúns cronistas como Geoffrey le Baker e Thomas de Ringstead rehabilitaron a Eduardo e presentárono como mártir e posible santo, aínda que esta tradición desapareceu nos seguintes séculos.
Os historiadores dos séculos XVI e XVII centráronse na relación de Eduardo con Gaveston e facían comparacións entre o seu reinado e os acontecementos que rodearon a relación do duque de Épernon e Henrique III de Francia e entre o duque de Buckingham e Carlos I. Na primeira metade do século século XIX, os historiadores populares como Charles Dickens e Charles Knight popularizaron a vida de Eduardo co público vitoriano e enfocáronse na relación do rei inglés cos seus favoritos e, cada vez máis, aludindo á súa posible homosexualidade. Con todo, desde os anos 1870 en diante a discusión académica sobre a sexualidade de Eduardo viuse limitada polo cambio dos valores ingleses. A comezos do século XX o goberno recomendaba ás escolas inglesas que evitasen discusións abertas sobre as relacións persoais de Eduardo nas leccións de historia. As opinións sobre a sexualidade de Eduardo seguiron desenvolvéndose ao longo dos anos.
A finais do século XIX estiveron dispoñibles máis rexistros administrativos da época para historiadores como William Stubbs, Thomas Tout e J. C. Davies, quen se enfocaron no desenvolvemento do sistema constitucional e gobernamental inglés durante o seu reinado. Aínda que criticaron o que consideraban incompetencias de Eduardo como rei, tamén resaltaron o crecemento do rol do Parlamento e a redución da autoridade real persoal nese período, que percibiron como un desenvolvemento positivo. Durante a década de 1970 a historiografía do reinado de Eduardo afastouse deste modelo, co apoio por unha nova publicación de rexistros do período no último cuarto do século XX. Os traballos de Jeffrey Denton, Jeffrey Hamilton, John Maddicott e Seymour Phillips volveron examinar o rol dos líderes individuais nos conflitos. Coa excepción do traballo de Hilda Johnstone sobre os primeiros anos de Eduardo e o estudo de Natalie Fryde sobre os últimos anos deste monarca, o núcleo das principais obras históricas durante varios anos estivo nos principais magnates contemporáneos de Eduardo, ata que se publicaron biografías importantes deste rei inglés por Roy Haines e Seymour Phillips en 2003 e 2011, respectivamente.
Pico, Gaibor, Begonte
Pico é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Eduardo II de Inglaterra
Na cultura popular
miniatura|Portada da primeira versión publicada de [[Eduardo II (obra de teatro)|Eduardo II (1594) por Christopher Marlowe.]] Varias obras deron forma á imaxe contemporánea de Eduardo. A peza teatral Eduardo II de Christopher Marlowe presentouse por primeira vez ao redor de 1592 e céntrase na relación de Eduardo con Piers Gaveston, a cal reflicte as preocupacións do século XVI sobre as relacións entre os monarcas e os seus favoritos. Marlowe escenificou a morte de Eduardo como un asasinato, establecendo paralelismos entre o homicidio e o martirio; aínda que Marlowe non describiu a verdadeira natureza real do asasinato de Eduardo no libreto, polo xeral realizouse seguindo a tradición de que foi matado cun ferro candente. O personaxe de Eduardo na obra –que foi comparado con Xacobe VI de Escocia e Henrique III de Francia, contemporáneos de Marlowe– puido influír na interpretación que fixo William Shakespeare en Ricardo II. No século XVII o dramaturgo Ben Jonson retomou o mesmo tema para a súa obra inacabada Mortimer his fall.
O cineasta Derek Jarman adaptou a obra de Marlowe nunha película en 1991, na que creou un pastiche posmoderno do orixinal e representaba Eduardo como un líder forte explicitamente homosexual e finalmente derrotado por poderosos inimigos. Na versión de Jarman, Eduardo escapou do cativerio e terminou os seus días como reza a tradición na misiva de Fieschi. A imaxe popular actual de Eduardo tamén foi influída pola súa aparencia contrastada na película Braveheart de Mel Gibson de 1995, onde é retratado como un débil, implicitamente homosexual, vestindo roupas de seda, voluminosa maquillaxe, evitando a compañía de mulleres e incapaz de someter militarmente aos escoceses. A película recibiu duras críticas, tanto polas súas inexactitudes históricas como pola súa presentación negativa da homosexualidade.
You Can't Always Get What You Want
Inspiración e composición
Na súa recensión da canción, Richie Unterberger dixo:
O tres versos (xunto co cuarto verso con tema variado) conteñen os maiores tópicos da década dos 60: amor, política e drogadicción. Cada verso captura a esencia dun optimismo inicial e a desilusión posterior, seguido polo resignado pragmatismo do coro. Unterberger conclúe da canción:
Eduardo II de Inglaterra
Descendencia
Eduardo II tivo catro fillos con Isabel:
You Can't Always Get What You Want
Gravación e lanzamento
A canción foi gravada o 16 e 17 de novembro de 1968 nos Olympic Sound Studios de Londres. Conta coas participacións do London Bach Choir, que inicia a canción cunha poderosa apertura; Jimmy Miller, produtor por aquel entón dos Rolling Stones, na batería, substituíndo a Charlie Watts; Al Kooper ao piano, órgano e corneta; Rocky Dijon tocou as congas e as maracas. Nanette Workman, que acompañou a Jagger durante a interpretación, foi acreditada no disco como "Nanette Newman".
En certo momento, máis concretamente na terceira estrófa, o tema fala dun tal “Mr. Jimmy”. Hai varias teorías sobre de quen se trata: unha delas refírese ao produtor dos Stones, Jimmy Miller, pero a outra é moito máis interesante. Jimmy Hutmaker, era un personaxe coñecido en Excelsior, Minnesota. Aquel individuo dedicábase a andar polo distrito comercial da localidade. Coñecido como “Mr. Jimmy”, o personaxe tiña algúns problemas, aínda que parecía máis ou menos lúcido, a pesar de falar moito consigo mesmo. Todos os días, "Mr. Jimmy" ía de tenda en tenda durante toda a xornada e os donos, que xa lle coñecían, coidábanlle e dábanlle cousas. "Jimmy" faleceu en 2007.
Eduardo II de Inglaterra
Descendencia
Eduardo tamén foi pai dun fillo ilexítimo, Adam FitzRoy (c. 1307–1322), quen o acompañou nas campañas escocesas de 1322 e morreu pouco despois.
You Can't Always Get What You Want
Gravación e lanzamento
Conta a lenda que "Mr. Jimmy" apareceu no concerto dos Stones ao día seguinte e que Mick Jagger mandou unha limusina a recollerlle, aínda que tamén se di que, como moitas outras veces, foron os donos das tendas os que lle conseguiron a entrada.
A canción foi orixinalmente lanzada como lado B de «Honky Tonk Women» en xullo de 1969. Aínda que non apareceu nas listas desa época, London Records relanzou o sinxelo en 1973 e «You Can not Always Get What You Want» alcanzou o número 42 no Billboard Hot 100 e o número 34 no Cashbox Top 100.
Unha das gravacións máis populares dos Stones, desde entón apareceu nos álbums compilatorios: Hot Rocks 1964-1971, Singles Collection: The London Years, Forty Licks, Rolled Gold+: The Very Best of the Rolling Stones, Singles 1968-1971, Slow Rollers e GRRR!. As gravacións en directo desta canción pódense atopar nos álbums Love You Live, Flashpoint, Live Licks, e The Rolling Stones Rock and Roll Circus (este último con Brian Jones na guitarra).º
Persoal
O persoal acreditado utilizado na gravación da canción foi o seguinte:
The Rolling Stones
Hormona liberadora da hormona do crecemento
A hormona liberadora da hormona do crecemento (GHRH), tamén chamada factor liberador da hormona do crecemento (GRF ou GHRF), somatoliberina ou somatocrinina, é unha hormona peptídica hipotalámica, que ten como misión estimular a liberación da hormona do crecemento (GH). Trátase dun péptido de 44 aminoácidos producido no núcleo arqueado do hipotálamo.
A GHRH aparece no hipotálamo humano entre as 18 e 29 semanas de xestación, o que se corresponde co inicio da produción de hormona do crecemento no feto.
Orixe
A GHRH libérase nos terminais nerviosos neurosecretores das neuronas do núcleo arqueado hipotalámico, e é transportada por vía sanguínea polo sistema portal hipotalámico-hipofisario ata a adenohipófise ou pituitaria anterior, onde estimula a secreción de hormona do crecemento (GH) ao unirse ao receptor da GHRH das células hipofisarias. A GHRH libérase dun modo pulsátil, estimulando unha liberación de GH tamén pulsátil. Ademais, a GHRH tamén promove o sono de ondas lentas de forma directa. A GH requírese para o crecemento normal postnatal, crecemento dos ósos, e polos seus efectos regulatorios sobre o metabolismo das proteínas, carbohidratos, e lípidos.
Estrutura
Está codificada nun xene do cromosoma 20 humano. A secuencia de 44 aminoácidos da GHRH humana é:
HO - Tyr - Ala - Asp - Ala - Ile - Phe - Thr - Asn - Ser - Tyr - Arg - Lys - Val - Leu - Gly - Gln - Leu - Ser - Ala - Arg - Lys - Leu - Leu - Gln - Asp - Ile - Met - Ser - Arg - Gln - Gln - Gly - Glu - Ser - Asn - Gln - Glu - Arg - Gly - Ala - Arg - Ala - Arg - Leu - NH2
Efectos
A GHRH estimula a produción e liberación de GH ao unirse ao receptor da GHRH (GHRHR) da membrana das células da adenohipófise.
Receptor
O receptor da GHRH é un membro da familia da secretina de receptores acoplados á proteína G, e o seu xene está localizado no cromosoma 7. Esta e unha proteína transmembrana con 7 pregamentos, cun peso molecular de aproximadamente 44 kD.
Modo de acción
A unión da GHRH ao seu receptor orixina un incremento na produción de GH principalmente pola vía dependente do AMP cíclico, pero tamén pola vía da fosfolipase C (vía IP3/DAG), e outras vías menores.