cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do Perú
Historia recente
Despois da devastadora guerra de 1878, comeza a reconstrución nacional. En 1985 comeza un período de estabilidade política, roto polo Oncenio en 1908. A democracia é restituída plenamente en 1945, mais un novo golpe de estado en 1948 inicia o Ochenio de Odería, que terminaría en 1956. O último goberno militar tivo lugar en 1968 coa Revolución das Forzas Armadas, terminado en 1980. Nesta época xa é notoria a actividade subversiva de Sendero Luminoso. A fins dos anos 80 o Perú entra nunha grave crise económica reparada logo de traumáticos shocks económicos na seguinte década. En 1992 tivo lugar o autogolpe, que daría inicio á corrupción sistemática do Estado por parte de Alberto Fujimori a través de Vladimiro Montesinos, corrupción que ficou ao descuberto o 14 de setembro do ano 2000. Actualmente (2005), o Presidente da República é Alejandro Toledo Manrique.
Ramón Conde
Ramón Ángel Conde Bermúdez, nado en Ourense o 18 de decembro de 1951, é un escultor galego.
Traxectoria
Fixo os seus estudos na súa cidade natal até que en 1965 se trasladou a Xixón onde cursou estudos na universidade laboral. En 1969 regresou a Ourense, onde finalizou os seus estudos de bacharelato. En 1971 ingresou na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela. En 1973 vive en Madrid coñecendo fundicións e obradoiros de diversos artistas. A partir de 1974 reside de novo en Ourense onde desenvolve a súa linguaxe plástica. En 1986 trasládase á Coruña onde viviu até 1991, instalando o seu estudo no Polígono industrial de Sabón, en Arteixo. Nestes anos realizou as súas primeiras obras públicas e comezou a súa proxección internacional coa participación en exposicións como a do Salón des Indépendentes, na Exposición Internacional de Nogent Sur Marne, no Espace Delpha e en Lorient. En 1991 inaugúrase a súa obra Os Redeiros na Gran Vía de Vigo. Nese mesmo ano foi para Houston como profesor convidado da Universidade de Houston-Downtown. Viviu nesta cidade até 1992. Nese ano realizou unha exposición no recinto feiral da Expo de Sevilla e ao ano seguinte fixo unha longa estancia en Monterrey, México.
Entre 1993 e 1999 trasládase a Vigo e monta o seu estudo en Comesaña. Despois desa estancia en Vigo e até o 2003 vive e traballa en Padrón. En 2003 realizou as súas primeiras exposicións en Alemaña (Hannover e Kommunale Galerie de Berlín). No 2005 fixo unha exposición nas rúas e o exterior do edificio do concello de Ourense.
Reside en Santiago de Compostela e ten o seu estudo no Milladoiro.
Obra
Moldeou numerosos bustos por encargos, nos que perfecciona as súas condicións de escultor e participa en certames públicos dos que son resultado as súas cabezas monumentais de Valle-Inclán, Alfredo Suárez Ferrín na Coruña e Pablo Iglesias Posse en Ourense, suficientes para coñecer a súa evolución desde un realismo tradicional ao ciplopeismo que caracterizará a súa obra persoal nunha modelaxe vigorosa.
As súas obras atópanse en coleccións públicas e privadas, e tamén no museo provincial de Lugo, o Carlos Maside da Coruña e o CGAC de Santiago de Compostela.
Goxi
miniatura|Bagas de goxi dereita|thumb|220px|Póla de [[Lycium barbarum coas bagas]]
O goxi ou as bagas de goji son unhas bagas vermellas que proveñen de dúas especies de cambroeiras (plantas do xénero Lycium): a cambroeira negra (Lycium barbarum) e unha especie semellante: a cambroeira chinesa (Lycium chinense) (枸杞 ou 枸杞 gǒuqǐ). As dúas especies de arbusto son da familia solanaceae: o mesmo que as tomateiras, as pataqueiras, as pementeiras ou as berenxenas.
As bagas de goji están en voga nos últimos tempos como parte de dietas saudables.
Características
Actualmente as bagas destes arbustos comercialízanse en Europa (incluíndo Galiza) coma parte dunha dieta sa. Atópase acotía en forma de froita seca. Cómense mesturadas con muesli, cereais de almorzar, ensaladas ou con iogur. O seu sabor é máis ben doce, semellante ao dunha pasa, aínda que máis insípido.
Aínda que ás veces se comercializan co nome de "bagas tibetanas" as bagas de goxi non proveñen do Tíbet. Cultívanse xeralmente en extensas plantacións no norte da China, especialmente ne beira do río Amarelo, terras moi fértiles. Segundo a medicina tradicional chinesa, estas bagas teñen a propiedade de aumentar a vitalidade e de contrarestar a fatiga ou o cansazo. Asímesmo, os beneficios que ás veces se lle dan ao goxi nos medios son a miúdo esaxerados. Segundo Emilio Martínez de Victoria, director do 'Instituto de Nutrición y Tecnología de los Alimentos da Universidade de Granada, os goxis conteñen os mesmo nutrientes cás froitas e verduras tradicionais.
Patrick Stewart
Sir Patrick Hewes Stewart, OBE, nado o 13 de xullo de 1940 en Mirfield, Yorkshire, é un actor británico de cinema e televisión, coñecido principalmente polo seus papeis en obras de teatro de William Shakespeare e especialmente por ser o capitán Jean-Luc Picard da saga de Star Trek: The Next Generation e o Profesor Charles Xavier nos filme de X-Men.
Filmografía
miniatura|Patrick Stewart (2004) miniatura|Placa de Patrick Stewarts en [[Hollywood.]] dereita|miniatura|Patrick Stewart asinano autógrafos pola obra Hamlet en xullo de 2008 miniatura|Stewart no 2010
Premios e Nomeamentos
miniatura|Stewart no Festival de Cine Jules Verne no 2007
Xaime Costas Fernández
Xaime Costas Fernández, nado en Comesaña (Vigo), é un dinamizador cultural, actor e director de teatro galego.
Sympathy for Mr. Vengeance
Sympathy for Mr. Vengeance (en hangul 복수는 나의 것) é un filme surcoreano dirixido por Park Chan-wook que foi estreado no 2002. É a primeira parte da The Vengeance Trilogy e é seguida por Oldboy (2003) e Sympathy for Lady Vengeance (2005). O título orixinal en coreano significa "A vinganza é miña".
Sinopse
Historia dun xordomudo que busca desesperadamente 10 millóns para poder mercar no mercado negro un ril para a súa irmá, que precisa dun transplante.
Galardóns e nomeamentos
2002 Korean Film Awards
2002 Pusan Film Critics Awards
National Portrait Gallery
A National Portrait Gallery (en galego: Galería Nacional de Retratos) é un dos museos máis famosos de Londres. Non debe confundirse coa National Portrait Gallery de Washington, Estados Unidos.
A súa colección está formada por retratos de personaxes destacados da historia; o edificio está construído xusto detrás da National Gallery.
A colección
Foi fundada en 1856 co espírito victoriano do idealismo e a educación a través do exemplo; o obxectivo da colección era reunir retratos dos grandes e poderosos de Gran Bretaña para que inspirasen a outros. A colección inclúe fotografías e pinturas, ademais de caricaturas, debuxos e esculturas. A National Portrait Gallery alberga, entre outros retratos famosos, o Retrato Chandos, posiblemente a imaxe máis coñecida de William Shakespeare.
Taekwondo
miniatura|esquerda|280px|Dúas loitadoras de Tae-Kwon-Do O taekwondo (en 태권도) é unha arte marcial que ten a súa orixe en Corea, onde actualmente é deporte nacional. É moi coñecido e popular pola espectacularidade das súas técnicas de pé e actualmente é a arte marcial máis popular do mundo, con millóns de seguidores en todo o planeta; o seu desenvolvemento remóntase a uns 2000 anos atrás, pero como taekwondo coñéceselle dende hai uns 50 anos. Hoxe en día converteuse nun deporte moi estendido. Nos Xogos Olímpicos de Seúl 88 fixeron a súa primeira aparición en devandito certame como un deporte de Exhibición. Neste evento competiron 183 atletas (120 homes e 63 mulleres) de 34 países diferentes en 8 diferentes divisións de peso tanto para homes como para mulleres. Nos Xogos Olímpicos de Barcelona 92 continuaron como unha competencia de exhibición e non foi ata os Xogos Olímpicos de Atlanta 96 cando se converteron nun deporte Olímpico oficial.
National Portrait Gallery
A colección
Non todos os retratos son excepcionais artisticamente, como si o son os de Anton van Dyck ou os autorretratos de William Hogarth, Sir Joshua Reynolds e outros artistas británicos importantes. Outros, como un retrato de grupo dos participantes na conferencia de Somerset House de 1604, son importantes ao ser un documento histórico. Así, a miúdo, o valor dun traballo como curiosidade ou documento é maior que o seu valor artístico, como no caso do retrato anafórmico de Eduardo VI de William Scrots, ou unha escultura da Raíña Vitoria e o Príncipe Alberte con roupa medieval.
Taekwondo
Tae-kwon-do significa "camiño do pé e o puño"; salta á vista que esta arte marcial non se basea unicamente no uso das pernas como moita xente cre erroneamente; moitas técnicas de taekwondo usan o cóbado, así como diferentes formas de empregar a man, o pé e ata o xeonllo (por exemplo, para efectuar rompementos de táboas, ladrillos ou outras cousas).
Existen dous taekwondos: O taekwondo da WTF (World Taekwondo Federation) e o taekwondo da ITF (International Taekwon-Do Federation). Por suposto, as técnicas varían, así como os poomse (pronúnciase Pumse). Tamén existen outras federacións como a ATA (American Taekwondo Association) que só nos EEUU ten máis de 300.000 practicantes e desta dependen dúas asociacións: a WTTU e a STF.
National Portrait Gallery
A colección
Nun principio, para que o retrato se incluíse na colección, o personaxe debía morrer. Na actualidade esta norma non se cumpre, e pódense ver retratos do xogador de fútbol Bobby Charlton, do príncipe Carlos de Inglaterra ou a súa nai a raíña Isabel II.
A Galería mudouse ao seu edificio actual, ao norte de Trafalgar Square, en 1896. O edificio foi deseñado por Ewan Christian nun estilo neo-renacentista, e construído por Shilliote & Son; foi ampliado en dúas ocasións. A primeira ampliación foi inaugurada por Lord Duveen en 1933, e trátase dunha á que percorre Orange Street; a segunda ampliación abriu en 2000 e foi realizada por Christopher Ondaatje. A á Ondaatje ocupa un espazo situado entre os edificios do século XIX da National Gallery e o edificio da National Portrait Gallery, e é notable pola súa escaleira mecánica de dous pisos que leva aos visitantes á parte máis antiga da colección, os retratos dos Tudor.
Taekwondo
Historia
A orixe das Artes Marciais asóciase coa necesidade ancestral do home non só de defenderse, senón de desenvolver o seu corpo e a súa mente. Inicialmente esta necesidade traduciuse na forma de "actividades deportivas" xeralmente relacionadas coa realización de ritos relixiosos.
National Portrait Gallery
A colección
En xaneiro de 2008, a Galería recibiu a maior doazón da súa historia, 5 000 000 de libras, feita polo millonario estadounidense Randy Lerner.
Taekwondo
Historia
Os primeiros rexistros da práctica desta Arte Marcial data do ano 50 A.C. cando foi coñecido como Taek Kyon. A evidencia da súa práctica puido ser atopada nunhas tumbas onde unhas pinturas murais mostraban a dous homes nunha escena de loita.
Por eses tempos pódense identificar os Tres reinos de Corea:
National Portrait Gallery
A colección
Actualmente a colección da National Portrait Gallery está composta por uns 10 000 obxectos, entre cadros, esculturas, caricaturas e debuxos.
Taekwondo
Historia
As súas aportes: o Yongko en Puyo, Tongmaeng en Koguryo, Mochon en Ye e Mahan e o Kabi na dinastía Silla.
Silla unificou os reinos logo de gañar a guerra contra Paekje en 668 D.C. e a Koguryo en 670 D.C. O Hwa-Rang-Do (vía da irmandade entre os homes) xogou un papel importante nesta unificación. O Hwa-Rang-Do era un grupo de elite de xoves nobres, dedicados a cultivar a mente e o corpo para servir ao reino de Silla. Este grupo tiña un código de honor, establecido polo monxe budista Won-Kang, e practicaban varias formas de artes marciais, incluíndo Taekyon e Soo Bakh Do. Este código de honor é a base filosófica do moderno TaeKwonDo.
Formas primitivas de Taekwondo; produto da incorporación dos movementos lentos de defensa e ofensivos, imitados dos animais; foron atopados en diferentes manifestacións na dinastía coreana de Koguryo fundada no ano 37 A.R., como as pinturas murais atopadas nas ruínas das tumbas reais Muyon-chong e Kakchu-chong que mostran escenas da práctica do devanceiro do Taekwondo.
Dada a antigüidade das tumbas pódese inferir que a poboación de Koguryo iniciou a práctica do Taekwondo durante o período comprendido entre o ano 3 D.C. e 427 D.C.
En Kyongju, a capital da dinastía Silla, atopáronse impresionantes imaxes budistas nas paredes da cova Sokkuram no Templo Pulkuk-sa. Nestas imaxes aprécianse dous "Guerreiros Diamante" practicando Taekwondo, protexendo ao Budismo dos diaños.
Silla é famosa polo Hwarang, unha organización social, educativa e militar baseada nun código de honor, consistente na lealdade á nación, respecto e obediencia aos proxenitores, honestidade coas amizades, coraxe na batalla e a omisión da violencia innecesaria.
Os antecedentes deste código de ética ata se atopan no documento máis antigo da historia coreana o Samguk Yusa, e a súa influencia foi determinante na historia e unificación dos imperios de Corea así como nos fundamentos do Taekwondo actual.
Nesta época (entre 1147 e 1170 D.C.) estableceuse un período de paz. En 936 D.C. Wang Kon fundou a dinsatía Koryo, o nome Corea é derivado deste mesmo. Asemade, o Soo Bakh Do converteuse nun deporte popular, o cal foi utilizado como un método de adestramento militar.
Durante a dinastía Yi (1392 D.C. - 1910 D.C.), este énfase no adestramento militar desapareceu. É neste período cando o Taekwondo denominouse "Subak" e a súa práctica estendeuse, como unha actividade deportiva, chegando inclusive a realizarse unha competencia entre provincias. Nesta época King Chongjo publicou o libro ilustrado "Muye Dobo Tongji" que inclúe ao Taekwondo nun dos seus capítulos. O Subak practicouse como un importante deporte nacional, atraendo moito a atención tanto da corte real como do público xeral.
O 9 de novembro de 1918 nace Choi Hong Hi (creador do Taekwon-Do) en Miong Chong, Corea do Norte. No ano 1933 á idade de 15 anos comeza a practicar Taek Kyon, animado polo seu mestre de caligrafía Han Il Dong, que era un experto nesa arte. En 1937 é enviado a Kyoto, Xapón, a estudar, e alí empeza a practicar Karate, recibíndose de II Dan. Ao estalar a segunda guerra mundial debeu alistarse no exército xaponés, onde ao pouco tempo é enviado a prisión por pertencer ao movemento independentista Kwan Ju. Encerrado comeza a desenvolver unha arte marcial en que combina o Taek Kyon e o Karate. En 1946 foi recrutado polo Exército Coreano, podendo así ter un lugar onde practicar a súa nova arte marcial á que denominou Chan Hun.
Durante a primeira metade do Século XX, o Taekwondo foi influenciado por outras Artes Marciais. O máis importante destes deportes é o Karate Xaponés (véxase Karate) xa que o Xapón dominou a Corea dende 1910 ata o fin da Segunda Guerra Mundial. Despois de que o Xapón colonizara Corea, as artes marciais foron prohibidas, pero o Taekwondo persistiu no espírito da poboación coreana como un legado, sendo practicado por algúns poucos na clandestinidade.
A influencia que lle deu Xapón ao Taekwondo, son os movementos, rápidos e directos, que caracterizan os diversos sistemas xaponeses.
Despois de que Corea se liberara en 1945, o Taekwondo revitalizouse, ensinándose ás novas xeracións. O 11 de abril de 1955 o nome TaeKwonDo, suxerido polo Gral Choi, foi adoptado por varios Mestres de Arte Marcial Coreano.
O 16 de setembro de 1961 establécese a Asociación Coreana de Taekwondo. O 25 de febreiro de 1962 esta asociación únese á Asociación Coreana de Deportes Amaters. O 9 de outubro de 1963, o Taekwondo é por primeira vez un evento Oficial no 44º "Encontro Atlético Nacional" en Corea. O 22 de marzo de 1966 fórmase a "International Taekwon-Do Federation" (ITF), con sede en Corea do Sur. En 1972 móvese a Toronto, Canadá.
A práctica do Taekwondo estendeuse mundialmente coa participación de 19 países no "Primeiro Campionato Mundial de Taekwondo" celebrado en Seúl (Corea) en maio de 1973, durante este encontro establécese a "Federación Mundial de Taekwondo" (WTF). Actualmente o cinema está contribuíndo a estender o interese polas Artes Marciais e xa conta con grandes mitos na súa historia como Bruce Lee ou Jackie Chan, e tamén con grandes promesas como Tony Jaa.
Combate de torneo ou campionato
miniatura|200px|Combate de Tae-Kwon-Do O combate de taekwondo, en campionatos, faise cun atuendo especial: un peto que cobre peito e costas, un casco acolchado (cabezal), protector bucal, protector xenital, canilleiras e protectores para os antebrazos e un traxe especial chamado dobok. O combate divídese en tres asaltos de tres minutos cada un, excepto para os amaters, onde só hai dous asaltos. Está prohibido golpear co puño na cabeza. De feito, co puño só se pode golpear o torso (nunca por detrás); coas pernas, pódese golpear por riba da cintura, ben sexa no peito ou nas costas (a validez dos golpes nas costas foi introducida recentemente e obrigou a redeseñar os petos). Aínda que as técnicas clásicas de taekwondo usan moitas partes do corpo, no combate só se pode golpear co puño e o pé (isto débese principalmente ao regulamento).
Poomses
Os pumses son secuencias de movementos de defensa e ataque que simulan un combate imaxinario con varios adversarios. Estes pumses están relacionados directamente cos cintos de graos e se memorizan e repiten con obxecto de incrementar o equilibrio, a elasticidade, a rapidez e o dominio dos diferentes movementos.
Inicialmente as primeiras Poomse foron as chamadas Palgwae, (A súa pronunciacion é: Pal-gue) as cales deriváronse das primeiras mesturas do Taekwondo tradicional e o Karate. Estas, aínda cando se utilizan aínda, non son recoñecidas como oficiais pola WTF. Estas estaban destinadas para os cintos inferiores ao negro e os seus nomes son: 1.- Palgwae Il Chang 2.- Palgwae I Chang 3.- Palgwae Sam Chang 4.- Palgwae Sa Chang 5.- Palgwae Oh Chang 6.- Palgwae Yuk Chang 7.- Palgwae Chil Chang 8.- Palgwae Pal Chang
Os poomse taeguk (A súa pronunciación é: Che-gok) son os poomses básicos, e están destinados aos cintos inferiores ao negro (branco ata marrón). Os nomes destes son (a nomenclatura é a utilizada en "Taekwondo. Fundamentos e pumse", libro editado pola WTF):
1.- Taeguk Il Chang 2.- Taeguk I Chang 3.- Taeguk Sam Chang 4.- Taeguk Sa Chang 5.- Taeguk Oh Chang 6.- Taeguk Yuk Chang 7.- Taeguk Chil Chang 8.- Taeguk Pal Chang
Os poomse dan están destinados ás diferentes graduacións dentro do cinto negro. Os seus nomes son:
Koryo Kungang Taebek Pyongwon Sipchin Chitae Chonkwon Jansu Ilio.
Wolfe+585, Senior
Hubert Blaine Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorff, Sr. (Wolfe+585, Senior) é a abreviación do nome dun home de Filadelfia que traballaba de tipógrafo, quen ten o nome de persoa máis longo de toda a historia. Actualmente é a persoa que ostenta o récord do mundo desde 1980. "585" representa o número de letras adicionais do seu nome completo (un total de 590). O seu nome completo, de 746 letras, é Adolph Blaine Charles David Earl Frederick Gerald Hubert Irvin John Kenneth Lloyd Martin Nero Oliver Paul Quincy Randolph Sherman Thomas Uncas Victor William Xerxes Yancy Zeus Apollo Wolfe­schlegelstein­hausenberger­dorffvoraltern­waren­gewissenhaft­schaferswessen­schafewaren­wohlgepflege­und­sorgfaltigkeit­beschutzen­von­angreifen­durch­ihrraubgierigfeinde­welche­voraltern­zwolftausend­jahres­vorandieerscheinen­wander­ersteer­dem­enschderraumschiff­gebrauchlicht­als­sein­ursprung­von­kraftgestart­sein­lange­fahrt­hinzwischen­sternartigraum­auf­der­suchenach­diestern­welche­gehabt­bewohnbar­planeten­kreise­drehen­sich­und­wohin­der­neurasse­von­verstandigmen­schlichkeit­konnte­fortplanzen­und­sicher­freuen­anlebens­langlich­freude­und­ruhe­mit­nicht­ein­furcht­vor­angreifen­von­anderer­intelligent­geschopfs­von­hinzwischen­sternartigraum, Senior.
Traxectoria
Wolfe­schlegel­stein­hausen­berger­dorff naceu en Bergedorf, Alemaña (preto de Hamburgo). Máis tarde emigrou aos Estados Unidos, onde se instalou en Filadelfia. Malia que o seu aniversario adoita darse coma o 29 de febreiro de 1904 informouse de que tiña 47 anos a mediados do ano 1964. Fíxose tipógrafo, "algo bastante lóxico" segundo Bennett Cerf. Foi membro da American Name Society durante moitos anos.
A primeira vez que o nome atraeu a atención foi cando apareceu na páxina 1292, columna 3, liña 3 do directorio telefónico de Filadelfia de 1938.
O seu fillo, Hubert Blaine Wolfe­schlegel­stein­hausen­berger­dorff, Jr., naceu en Filadelfia en 1952, e foi capaz de pronunciar o seu apelido con tres anos. O encabezamento das cartas da familia usaba a forma "Hubert Blaine Wolfe­schlegel­stein­hausen­berger­dorff".
Aparece en todas as edicións do Libro Guinness dos Récords de 1975 a 1985 como o home co nome máis longo do mundo, sendo fotografado para o libro en fronte dunha carpa da cidade de Nova York xunto ao seu nome, escrito incorrectamente. En 1983, só a forma de 35 letras do nome aparecía no Libro Guinness; a finais dos anos 80, a categoría desapareceu.
Audiovisual galego
Denomínase audiovisual galego a industria do audiovisual con base en Galiza, xa a nivel de produción ou elaboración de contidos. O organismo que se ocupa da coordinación e organización é o Consorcio AudioVisual Galego, dependente da Xunta de Galicia.
Os comezos
A primeira gravación da historia da filmografía galega foi o Entierro del General Sánchez Bregua, rodada na Coruña o 20 de xuño de 1897 (a segunda película española máis antiga tan só despois de Salida de misa de doce del Pilar de Zaragoza), rodada por José Sellier. Dende aquela o seu percorrido é o da historia do resto da cultura galega, resumible en dúas opcións: exilio ou silencio. Facendo certo o refrán que fai que os profetas non o sexan na súa terra, o éxito dos profesionais galegos deuse no estranxeiro, principalmente na Arxentina, México, Francia e Cuba. Nomes como Maruja Mallo, Carolina Otero ou Ignacio Quirós apareceron nas páxinas da revista Galicia Emigrante, como mostra do que os galegos e fillos de galegos facían nas pantallas e teatros de fóra de Galicia. Desta época é tamén a relación do cine coa compañía relixiosa fundada polo patrón da cinematografía: os salesianos, creados por San Xoán Bosco teñen un labor iniciático na divulgación, promoción, fomento, defensa e mesmo formación e protección do cine de base aló onde se asentaron, moi a pesar da represión franquista, en Vigo, Ourense ou A Coruña.
En 1916 filmouse Miss Ledyia, o primeiro filme galego de ficción.
A industria propia
Dende o primeiro filme comercial, Sempre Xonxa de Chano Piñeiro (pero sen esquecer que xa Antonio Román fixera un documental titulado O carro e o home, con guión de Xaquín Lorenzo), o audiovisual galego oscilou moito na súa produción. A subvención da administración non sempre acadou os froitos agardados e o desenvolvemento foi moi irregular. Inda así, coa creación da Compañía de radio e televisión de Galicia, desenvolvéronse múltiples facetas en infinidade de ámbitos (dende a normalización lingüística ata a obriga de dobraxe ou subtitulado) que provocaron un resultado xeral positivo.
Outro punto de mellora foi o aproveitamento de novas institucións. Creáronse centros de ensino ó nivel da Formación Profesional de grao superior, como a Escola de Imaxe e Son de Vigo no centro Marcote e a Escola de Imaxe e Son da Coruña, e departamentos oficiais, como o Centro Galego de Artes da Imaxe.
Os últimos pasos máis destacables son a aposta pola produción propia: co fito na dirección do polifacético Antón Reixa, Mareas vivas, producida por Voz Audiovisual, xurdiron unha nova xeración de series que salpican a grella da programación da TVG, como Pratos combinados, As leis de Celavella ou Libro de familia. Mesmo no mundo da animación dixital, o incremento da produción galega levou implicada a creación dunha empresa conveniada con Caixanova que realizou dúas producións moi vendidas no estranxeiro, O bosque animado e O soño dunha noite de San Xoán (Dygra Films). En Santiago, na filial de Filmax, Bren Entertainment estase a producir cine de animación de gran calidade, coa multimillonaria película Donkey Xote, e conta coa coprodución de títulos coma O Cid, a lenda, Pinocho 3000, Gisaku e Perez.
Otto Finsch
miniatura|260px|[[Goura scheepmakeri, lámina debuxada en 1875 por Finch, que describiu por primeira vez esta especie.]] Friedrich Hermann Otto Finsch, nado o 8 de agosto de 1839 en Warmbrunn, Silesia prusiana (hoxe Cieplice Śląskie-Zdrój, Polonia), e finado o 31 de xaneiro de 1917 en Brunswick, Imperio alemán, foi un etnólogo, naturalista e explorador alemán, coñecido pola súa actuación na breve etapa colonial alemá en Nova Guinea a finais do século XIX.
Traxectoria
miniatura|esquerda|200px|Finsch cunha [[ave de rapina.]] Finsch naceu en Warmbrunn, na Silesia prusiana, o 8 de agosto de 1839. O seu pai tiña unha tenda de moenda de vidro, e dirixía unha escola de debuxo. O sesexo do seu pai era que se convertera en empresario.
Máis tarde chegou a ser conservador do Museo Holandés de Historia Natural en Leiden.
En 1876 acompañou ao zoólogo Alfred Brehm nunha expedición ao Turquestán e ao noroeste da China.
Finsch dimitiu do seu posto de conservador de Museo en 1878 para continuaras súas viaxes. Acompañado pola súa muller, Josephine, visitou Polinesia, Nova Zelandia, Australia e Nova Guinea. Regresou a Alemaña en 1882.
En 1884 volveu a Nova Guinea como Comisionado Imperial de Bismarck, e negociou para que a parte noroccidental da illa, xunto con Nova Bretaña e Nova Irlanda, se converteran nun protectorado alemán. Estas terras foron renomeadas como a Terra do Káiser Guillerme e o Arquipélago Bismarck. A capital do protectorado foi chamada Finschhafen ("O Porto de Finch") na súa honra. A cidade, actualmente coñecida como Finschafen ou Finschaven, está situada no nordeste da actual provincia de Morobe de Papúa Nova Guinea, a 80 km ao leste de Lae, a capital da provincia.
Despois de volver a Berlín, Finsch pasou dous anos como conselleiro da compañía Neuguinea-Kompagnie.
En 1898 foi nomeado conservador das coleccións de aves do Rijksmuseum de Leiden.
Finalmente, en 1904, foi nomeado director do departamento de etnografía do Museo Municipal de Brunswick, cidade na que morreu o 31 de xaneiro de 1917.
Abreviatura
A abreviatura Finsch emprégase para recoñecer a Otto Finsch como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Bill Walton
William Theodore Walton III, nado en La Mesa (California) o 5 de novembro de 1952, máis coñecido como Bill Walton é un ex xogador de baloncesto estadounidense, que destacou na NBA nas décadas dos 70 e os 80. Con 2,11 metros de estatura, xogaba na posición de pivote. Era alcumado "The Big Red Head" (o gran rubio), dada a súa estatura e a súa característica cor de pelo. É o pai do actual xogador de Los Angeles Lakers, Luke Walton. Pasou a pertencer ao prestixioso Basketball Hall of Fame o 10 de maio de 1993.
Selección dos Estados Unidos
Antes mesmo de comezar a súa etapa universitaria, con tan só 17 anos, foi convocado pola selección dos Estados Unidos para disputar o Campionato Mundial de Baloncesto de 1970, no que acabarían na quinta posición.
Universidade
Walton xogou os seus anos universitarios, entre 1972 e 1974, cos Bruins da prestixiosa Universidade de California nos Ánxeles (UCLA), dirixida naquel momento por John Wooden. Conseguiu o título nacional ao derrotar a Florida State en 1972 e de novo en 1973 ao derrotar a Memphis State por 87-76, nunha final na cal Walton conseguiu un impresionante 21 de 22 lanzamentos a canastra anotados, logrando 44 puntos.
O equipo de UCLA da tempada 1971-72, liderado por Walton, foi capaz de terminar o ano de forma perfecta, gañando os trinta partidos que disputaron na fase regular, ademais cunha marxe de puntos superior aos 30. Este feito repetiríase ao ano seguinte, logrando o récord de máis partidos gañados consecutivamente por un equipo universitario, con 88. Casualmente, exceptuando a derrota sufrida ante Notre Dáme o 19 de xaneiro de 1974, os Bruins lograron 133 vitorias consecutivas, xa que previamente á chegada de Walton ao equipo, conseguiron, liderados por Sidney Wicks, encarrilar 45 vitorias consecutivas. Pero os Fighting Irish, cun gran Austin Carr, evitaron que o récord fose máis impresionante. Walton sempre lembraría aquela derrota como a máis dolorosa da súa carreira deportiva. En 1973 recibiu o premio James E. Sullivan ao mellor deportista afeccionado dos Estados Unidos. Ese mesmo ano foi galardoado tamén co Premio Naismith ao mellor xogador universitario do ano.
Portland Trail Blazers (1974-1978)
A súa traxectoria na NBA estivo marcada polas lesións, que lle impediron destacar aínda máis. Foi elixido polos Portland Trail Blazers na primeira posición do Draft da NBA de 1974, pero pasou os seus dúas primeiras tempadas lastrado polas súas lesións (chegou a fracturarse a boneca, o pé, o nariz e a perna), o que fixo que se perdese máis da metade dos partidos neses dous primeiros anos. Comezou a despuntar na tempada 1976-77, na que foi seleccionado para o All-Star Game (que non disputou debido a unha nova lesión) e acabou a tempada regular sendo incluído no Mellor Quinteto Defensivo e no Segundo Mellor Quinteto da NBA. Nos playoffs, liderou ao seu equipo na consecución do título da Conferencia Oeste tras varrer aos Lakers na final, tras unha lembrada defensa sobre a estrela do equipo anxelino, Kareem Abdul-Jabbar. Nas Finais da NBA derrotaron aos favoritos Philadelphia 76ers, a pesar de perder os dous primeiros partidos, por 4 a 2, sendo nomeado MVP das Finais.
Ao ano seguinte os Blazers gañaron 50 dos seus 60 primeiros partidos antes de que, novamente, Walton caese lesionado no pé. Aínda así, foi galardoado co título de MVP da tempada, sendo incluído de novo no Mellor quinteto defensivo e o o Mellor quinteto da liga por primeira vez. Ademais xogou o seu único All Star, no que conseguiu 15 puntos e capturou 10 rebotes. Regresou trala lesión nos playoffs, pero volveu recaer no segundo partido da serie ante Seattle SuperSonics, deixando ao seu equipo mirmado, perdendo en seis partidos. Ao termo da tempada pediu ser traspasado, denunciando un mal trato por parte do equipo cara aos lesionados, pero non conseguiu os seus desexos, polo que se pasou a tempada 1978-79 en branco, e asinando na tempada 1979-80, xa como axente libre, por San Diego Clippers.
San Diego/Los Angeles Clippers (1979-1985)
Portland recibiu a cambio ao aleiro Kermit Washington, ao pivote Kevin Kunnert, unha primeira rolda do draft e 350.000 dólares, algo que foi moi mal visto polos xogadores dos Clippers e por gran parte da afección, tendo en conta a cantidade de lesións que arrastraba o xogador. Ademais, conseguiu un contrato récord naquela época de sete millóns de dólares anuais. As lesións, con todo, seguiron aí. Tras xogar unicamente catorce partidos da tempada 1979-80, e tendo unha media de 13,9 puntos e 9 rebotes por partido, volveu fracturarse o escafoide. Foron os únicos partidos que xogaría en dúas longas tempadas, nas que o seu equipo logrou apenas 36 e 17 vitorias respectivamente, o que fixo que varios compañeiros do equipo, entre eles World B. Free, acusáseno de finxir as lesións. Nas súas catro primeiras tempadas, apenas puido disputar 47 partidos.
Tanto Walton como os Clippers melloraron nos dous seguintes anos. Walton xogou 55 partidos na tempada 1983-84 e 67 na 1984-85, gañando o seu equipo 30 e 31 partidos respectivamente. Con trinta e dous anos e vendo que o seu corpo non aguantaría moito máis, marcouse o obxectivo de gañar títulos nalgún dos grandes equipos do momento. Ao terminar a tempada, os dous grandes equipos da década dos 80 chamaron ás súas portas: os Lakers e Boston Celtics. Despois de que varios xogadores deste último equipo declarasen que lles gustaría contar cun xogador como Walton para reforzar o xogo dos homes altos do equipo, Robert Parish e Kevin McHale, o presidente do equipo, Red Auerbach, accedeu aos seus desexos: traspasou aos Clippers a Cedric Maxwell e unha primeira rolda do draft a cambio do gran rubio. Por fin os seus soños fixéronse realidade: xogar nos Celtics, un anhelo que tiña desde pequeno, e ter opcións de gañar un anel de campión.
Boston Celtics (1985-1987)
Walton xogou oitenta partidos na tempada 1985-86, trece máis que o ano que máis encontros disputara. Xogando soamente 19,3 minutos por partido, tivo unha media de 7,6 puntos, 6,8 rebotes, 2,1 asistencias e 1,3 tapóns cada noite. Conseguiu ademais a súa mellor marca en porcentaxe de tiros de campo, cun 56,2%. Nun dos partidos chegou a conseguir 20 puntos e 12 rebotes en tan só 26 minutos de xogo. Durante a tempada "só" sufriu unha pequena lesión, rompéndose o nariz, a décimo terceira da súa carreira. Asumindo un pouco familiar rol de secundario aos seus 33 anos, xogou esa tempada coa excitación dun colexial, e a liga recompensoulle co galardón de Mellor Sexto Home da NBA, premio que conseguira o seu agora compañeiro Kevin McHale as dúas tempadas anteriores.
Cun dos mellores quintetos da historia da NBA, os Celtics arrasaron na fase regular, cun récord de 67 vitorias e 15 derrotas, mentres que nos playoffs perderon unicamente 3 dos 18 partidos que disputaron, derrotando na final a Houston Rockets e as súas torres xemelgas, Ralph Sampson e Hakeem Olajuwon, en 6 partidos. A satisfacción de Walton tras gañar o seu segundo anel de campión e o premio de mellor sexto home era inconmensurable. Nun artigo publicado no xornal "Boston Herald", Kevin McHale dixo del:
Á idade de 34 anos, Walton retirouse tras xogar unicamente dez partidos da tempada 1986-87. No total da súa carreira profesional anotou 6.215 puntos (13,3 por partido), conseguiu 4.923 rebotes (10,5 p.p.) e obtivo unha porcentaxe de acerto do 52,1% en tiros de campo, en 468 partidos de liga regular, mentres que en 49 partidos de playoffs tivo unha media de 10,8 puntos e 9,1 rebotes.
Vida persoal
Walton reside na actualidade en San Diego, xunto coa súa esposa Lori. Coa súa primeira esposa, Susie, tivo catro fillos: Adam, Nathan, Luke e Chris. Luke, aínda que non é tan alto como o seu pai, xogou na Universidade de Arizona, chegando finalmente a ser xogador da NBA, formando parte do cadro de Los Angeles Lakers. Outro dos fillos de Walton, Chris, xogou na Universidade Estatal de San Diego. Nate, pola súa banda, xogou na Universidade de Princeton, conseguindo un MBA en empresariais e presentándose en 2003 ás eleccións para Gobernador de California, conseguindo 1.967 votos. O outro fillo de Bill, Adam, xogou tamén na súa etapa universitaria cos Tigers da Universidade Estatal de Luisiana.
É tamén coñecida a súa afección á música, sobre todo a artistas como Grateful Dead, Allman Brothers Band, Neil Young, Phish e Bob Dylan. Asistiu ao longo da súa vida a máis de 650 concertos dos Grateful Dead, incluída a xira por Exipto na que foi convidado a tocar a batería nun dos concertos. No ano 2001 foi incluído oficialmente no Salón de Honra dos Grateful Dead.
Cultura popular
Walton é mencionado na película Airplane!. Nunha escena, un neno é convidado á cabina de mandos do avión, onde se atopa ao co-piloto (interpretado por Kareem Abdul-Jabbar), asegurando o neno que era o propio Jabbar. Este négao, dicindo que en realidade é o piloto Roger Murdock, pero o crío insiste, e dille que pensa que "Jabbar é bo, pero o meu pai pensa que os Lakers non se empregan a fondo en defensa", ao que Kareem responde, agarrando ao neno da solapa da chaqueta: "Dille ao teu pai a ver si Walton ou Lanier corren arriba e abaixo a pista durante os 48 minutos!". Realizou tamén cameos nas películas Ghostbuster, Celtic Pride, Little Nicky e Semi-Pro.
Aeroporto de Asturias
O Aeroporto de Asturias é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado en Anzu na parroquia de Santiago del Monte, no concello de Castrillón, a 47 km de Oviedo, 40 km de Xixón e 15 km de Avilés.
Inaugurado o 11 de xuño de 1968 é o único aeroporto do Principado de Asturias e o máis setentrional de España.
O aeroporto dispón dunha pista de 2 200 metros de largo por 45 metros de ancho e unha plataforma para aeronaves de 69 300 m².
Polonia nos Xogos Europeos de 2015
Polonia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 31 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Polski Komitet Olimpijski, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Pla de les Bruixes
Pla de les Bruixes en lingua catalá (Chairo das bruxas en galego), é unha paraxe con restos neolíticos e que soporta gran número de lendas de bruxaría. Está situado no municipio de Arenys de Munt, Cataluña (España).
Historia
O lugar denominado actualmente Pla de les Bruixes, é un chairo dunha altitude de 409 m de a cabalo entre os municipios de Arenys de Munt e Vallgorguina na comarca do Maresme, era coñecido historicamente como Plana de les Pedres de Bitera na xurisdición da antiga Quadra de Goscons, polo gran número de megálitos que albergaba. A día de hoxe aínda poden apreciarse un par de menhires tombados, e un espectacular megálito con diversas incisións rituais do período neolítico, segundo o historiador local Dr J.M. Pons i Guri.
En prospeccións arqueolóxicas na primeira década do século XXI, no devandito xacemento, apareceron elementos do período ibérico e romano de gran interese.[cita  requirida]
Lendas
As lendas ancestrais recollidas en diversos tratados costumistas aseguran que as bruxas da zona iniciaban os seus rituais bañándose espidas co mesmísimo diaño na escuridade das augas do salto Gorg Negre de Gualba (Vallés Oriental), antes de reunirse baixo o resplandor da lúa na devandita catedral megalítica, desde onde aterrorizaban a toda a comarca. A tradición popular tamén afirma que nas profundidades dunha cova do Pla de les Bruixes un pastor achou unha virxe negra que pasou a ser considerada baixo a advocación de Santa María de Goscons, e venerada na capela románica da Força de Goscons (actualmente casa Arquer de Goscons).
Pobo quechua
Os quechuas son un pobo indíxena de América do Sur que fala algunha das linguas quechuas. A maioría dos falantes de quechua vive no Perú, en Ecuador, en Bolivia, na Arxentina e en Colombia. O dialecto quechua máis común é o quechua sureño, os kichwa de Ecuador falan o kichwa; en Colombia, o pobo inga fala o inga kichwa.
A verba quechua para o seu falante é runa ou nuna ("persoa"); o plural é runakuna ou nunakuna ("xente").
APOEL F.C.
O APOEL FC (en grego: ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο; abreviación de: Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας – Athletikos Podosferikos Omilos Ellinon Lefkosias – "Fútbol Club Atlético dos Gregos de Nicosia") é un club profesional de fútbol da cidade chipriota de Nicosia, e un dos membros fundadores da Asociación de Fútbol de Chipre. Foi fundado o 8 de novembro de 1926 e xoga na Primeira División de Chipre. Comunmente coñecido como APOEL Nicosia, é o club máis laureado do fútbol chipriota con 21 títulos.
Fossilworks
Fossilworks  é un portal de internet que subministra ferramentas de análises, consultas e descargas para facilitar o acceso á base de datos Paleobiology Database, unha gran base de datos á que achegan informacións centos de paleontólogos de todo o mundo.
Fossilworks foi creada en 2013 por John Alroy e está situada na Universidade Macquarie, sita en Sydney, Nova Gales do Sur, Australia. Inclúe numerosos datos e ferramentas de análise anteriormente incluídos na Paleobiology Database.
Gónada
miniatura|dereita|180px|Os ovarios son as gónadas femeninas. miniatura|dereita|160px|Os testículos son as gónadas masculinas. As gónadas (do grego antigo γονή goné = xeración, xerme), son os órganos reprodutores dos animais que producen gametos, ou células sexuais. (Os órganos equivalentes das plantas denomínanse gametanxios).
Nos vertebrados tamén exercen unha función hormonal, polo que tamén se denominan glándulas xenitais ou glándulas sexuais. As gónadas femininas denomínanse ovarios, e as masculinas denomínase testículos. Algúns animais hermafroditas presentan unha estrutura gonadal única que produce ambos os gametos, denominada ovotestes.
Zeitun Films
Zeitun Films é unha produtora de cine galega creada na Coruña e fundada no 2009. A produtora traballa na produción cinematográfica, na produción televisiva, nos eventos musicais e nas artes escénicas. Dende a súa fundación leva producidas cinco longametraxes: Todos vós sodes capitáns (2010), Arraianos (2012), O quinto evanxeo de Gaspar Hauser (2013), Costa da Morte (2013) e Mimosas (2016).
Dinastía galaico-navarra
A designación Dinastía galaico-navarra aplícase á dinastía real que gobernou nos reino de Galiza desde a morte da raíña Sancha (1069) ata a morte da raíña Urraca (1126). A súa denominación débese ao matrimonio entre a raíña galega Sancha e Fernando, fillo do rei de Navarra, Sancho Garcés III, do que naceron entre outros García II, Afonso VI e Sancho II.
Simeón García de la Riva
Simeón García Olalla de la Riva nado en Logroño o 18 de febreiro de 1823 e finado en Alcoi o 31 de maio de 1889, foi un empresario español.
Traxectoria
Chegou a Santiago de Compostela en 1845 con 22 anos onde estaba establecido o seu irmán máis vello, dedicado ao comercio. Cando en 1854 morreu o seu irmán, Simeón tomou as rendas do negocio e tres anos despois fundou o Banco Simeón. Casou en 1866 con Juana Blanco Navarrete. Despois ampliou o seu radio de acción a outras cidades españolas como Barcelona. Os seus fillos coa denominación Viuda e Hijos de Simeón García, continuaron a actividade creando casas comerciais en Madrid, Burgos, León, Santander, Oviedo, Pontevedra e Lugo. Logo do falecemento dos fillos varóns continuou á fronte do negocio a súa filla Isabel García Blanco, que casara co comerciante Acisclo Sáenz Díaz.
Sector terciario
Poboación ocupada nel
Nos países desenvolvidos ou nas áreas desenvolvidas o sector servizos é o máis importante e o que máis riqueza xera, ocupando tamén á meirande parte da poboación na actualidade, moitas veces máis da metade.
En cambio nos países e lugares menos desenvolvidos pode non chegar ao 5% do total da poboación activa.
Polo tanto a porcentaxe de poboación activa neste sector é un indicador do desenvolvemento da rexión a estudar.
Actividades
As principais actividades do sector terciario son:
Pennatula
miniatura|240px|Pennatula aculeata
Pennatula é un xénero de cnidarios da clase dos antozoos, subclase dos octocoraliarios, orde dos pennatuláceos e suborde dos subseliforos, que é o tipo da familia dos pennatúlidos. e máis da orde dos pennatuláceos.
A súa especie tipo é Pennatula filosa Linnaeus, 1758, hoxe reclasificada como Pennella filosa (Linnaeus, 1758).
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo, no volume 1º da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido (2020), o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Porén, o ITIS só admite as tres seguintes:
Pola súa parte, R. Cordeiro et al., en 2019, estableceron a seguinte clasificación do xénero: miniatura|200px|Pennatula rubra
Características
Unha das características deste xénero é que comprende especies bioluminescentes.
Filoxenia
As relacións filoxenéticas das especies do Pennatula, segundo o Catalogue of Life e Dyntaxa móstranse no seguinte cladograma:
Pregúntalle ao vento
Pregúntalle ao vento (en Ask the Dust) é un filme estadounidense do ano 2006. É un drama dirixido por Robert Towne, adaptado do libro Ask the Dust de John Fante. Estreouse en galego na TVG o 10 de xuño de 2009.
Sinopse
Arturo Bandini soña con converterse nun escritor famoso nos Ánxeles (California) a comezos da década de 1930, durante a Gran Depresión. No intento de escribir algo, hospédase nun cuarto barato dun hostal, pero o plan vólvese un fracaso: os cartos acábanse e non consegue publicar nada. Entón coñece a Camilla Lopez, unha camareira mexicana que soña con conseguir un bo marido e deixar o emprego. Xuntos viven unha relación turbia, baseada no desexo, os celos e o desprezo.
Porén, hai bastantes diferenzas respecto á novela orixinal. Arturo e Camila van vivir a unha casa á beira da praia, e Camila morre logo dunha longa enfermidade. A relación entre Camila e Sammy non está tan desenvolvida, porén, Camila e Arturo son parella durante un tempo.
Josh Homme
Joshua Michael Homme, nado en Joshua Tree (California) o 17 de maio de 1973, é un músico e produtor estadounidense.
Foi un dos membros fundadores da banda de stoner rock Kyuss, e tamén de Queens of the Stone Age, onde canta e toca a guitarra. Porén Homme é un multi-instrumentista e tamén toca o baixo, a batería e os teclados. Co-fundou e ocasionalmente toca con Eagles of Death Metal como batería, e continúa producindo e editando series de improvisación musical con outros músicos, a maioría da escena de Palm Desert, coñecidas como The Desert Sessions. No ano 2009 apareceu nun novo proxecto chamado Them Crooked Vultures, ao carón de Dave Grohl e John Paul Jones.
Traxectoria
Homme naceu en Joshua Tree e medrou en Palm Desert. Comezou a tocar a guitarra cando tiña nove anos. Aos 15 anos foi un dos fundadores da banda de desert rock Kyuss xunto cos seus compañeiros de escola John Garcia e Brant Bjork, onde era guitarrista e principal compositor, e que se separou no ano 1997. É fundador e único membro permanente da banda de rock Queens of the Stone Age. Tamén é cofundador e toca a batería en Eagles of Death Metal e continúa producindo e editando material nun proxecto musical con outros músicos baixo o nome de The Desert Sessions (no seu propio estudio en Palm Desert).
Homme tamén tocou a guitarra con Screaming Trees e Mark Lanegan (que posteriormente se uniu a Queens of the Stone Age). Outras bandas ou proxectos nos que colaborou son: Mondo Generator, Foo Fighters, PJ Harvey, Fatso Jetson, Like Hell, Mark Lanegan Band, Masters of Reality, The Aquitted Felons, Millionaire, Wellwater Conspiracy, U.N.K.L.E., Melissa Auf der Maur, Paz Lenchantin, A Perfect Circle, Death from Above 1979, Martina-Topley Bird, Earthlings?, Mastodon, Peaches, ou Local H.
The Witches
The Witches pode referirse a:
Benito Canal
Benito Canal, nado en Fontao (Corvillón, A Merca) en 1941 e finado en Soria o 26 de setembro de 2016, foi un boxeador galego.
Traxectoria
Aos oito ou dez anos emigrou ao País Vasco, onde despois de facer os estudos básicos comezou a traballar como electricista.
Comezou a pelexar como amador no boxeo e disputou unha trintena de combates. En Nadal de 1960 enfrontouse ao campión español dos pesos pesados, o tamén vasco Mariano Echeverría, pero saíu derrotado aos puntos. Aínda que non está claro cando empezou oficialmente a pelexar como profesional, e hai dúbidas entre as fontes, xa é con esta condición coa que en 1962 lle disputou precisamente a Mariano Echeverría, o título de España dos pesados. Canal venceu a Echeverría aos puntos na praza de touros de Vista Alegre, en Bilbao, o 9 de setembro e converteuse en campión de España.