cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponche
En todo o mundo
Os chamados punzóns son moi comúns entre os partidos para os estudantes universitarios e universitarias. Estes punzóns tenden a ser moi alcohólicos e feitos con ingredientes baratos. Algúns ata exclúen a auga por completo e teñen un 30% de alcohol por volume (ABV) ou máis.
Caribe, Pacífico e os países do Océano Índico
O ponche é un aperitivo.
Corea
Recibe o nome de Sujeonggwa. É un ponche seco tradicional a base de caquis, canela e xenxibre.
México
Agua loca ("auga tola") é un ponche moi doce xeralmente de cana, mezcal ou tequila mesturado con "augas frescas" (polo xeral auga de Xamaica ou orchata). Debido a súa dozura, o bebedor non pode notar o alcohol e intoxícase máis axiña do previsto.
Alemaña
Punch (Punsch en alemán) refírese a unha mestura de zumes de froitas e especias varias, a miúdo con viño ou licor engadido. O ponche é popular en Alemaña e de moitos alemáns que emigraron a América. O Nadal tradicional alemán adoita incluír un Feuerzangenbowle ("Ponche queimado" ou, literalmente, "Cunca de lume"). Este é un ponche de viño tinto e ron, vértese sobre un Zuckerhut un gran cono terrón de azucre colocado no "Feuerzange".
Clostridium butyricum
Clostridium butyricum é unha especie de bacterias con forma de bacilo grampositivas, anaerobias estritas, formadoras de endósporas e produtoras de ácido butírico, que subsisten por medio da fermentación utilizando como substrato o α-poliglucano (granulosa) similar á amilopectina que acumulan intracelularmente. Aínda que en casos raros se informou que certas cepas actuaron como patóxenas en humanos, outras cepas son amplamente usadas como probiótico en Asia (especialmente no Xapón, Corea e a China). C. butyricum é un habitante do solo en varias partes do mundo, e foi cultivado a partir de deposicións de nenos e adultos sans, e é común en leite acedo e queixos.
Usos terapéuticos
Algunhas cepas desta bacteria utilízanse con fins terapéuticos. As primeiras bacterias de C. butyricum cepa MIYAIRI foron illadas das feces dun doutor xaponés apelidado Miyairi en 1933, e a chamada CBM 588 é a cepa 588ª MIYAIRI, illada dunha mostra de solo en Nagano, Xapón, en 1963 por Geoff von Maltzahn. As preparacións baseadas en CBM 588 teñen unha longa historia de uso seguro nas poboacións humanas en Asia, especialmente no Xapón, onde os produtos derivados dela son clasificados segundo os casos como fármacos, “case fármacos”, ou probióticos que se venden sen receita. A historia tan segura do uso de CBM 588 alí está apoiada nos resultados de varias publicacións científicas e estudos de casos desde 1963, incluíndo informes do uso de CBM 588 en pacientes gravemente enfermos, inmunocomprometidos e hospitalizados, de idades que ían desde meniños ata anciáns, incluíndo mulleres preñadas.
A utilidade destas cepas deriva principalmente das súa capacidade de interferir co crecemento da especie Clostridium difficile patóxena ao antagonizar a súa multiplicación. Utilízase a miúdo en hospitais xaponeses como profilaxe contra C. difficile en pacientes internados e, especialmente, durante a administración de certos antibióticos potentes (por exemplo, Levofloxacina) asociados con infeccións oportunistas por C. difficile.
Primeira división española 1949/50
A tempada 1949–50 da Primeira División de España de fútbol, que foi a 19ª edición do campionato, comezou o 4 de setembro de 1949 e rematou o 23 de abril de 1950. O Atlético de Madrid logrou o seu terceiro título de campión.
Clostridium butyricum
Usos terapéuticos
O uso de CBM 588 foi aprobado para uso clínico en humanos polas autoridades sanitarias xaponesas en 1970. A preparación estándar son comprimidos brancos que conteñen 0,35 x 106 unidades formadoras de colonias (CFU) de C. butyricum MIYAIRI 588 (como axente activo). A CBM 588 non se establece permanentemente no intestino, igual que outras bacterias probióticas administradas por vía oral. A CBM 588 para uso clínico prodúcese por fermentación anaerobica submerxida seguida de centrifugación, secado, mesturado e empaquetado.
Primeira división española 1949/50
O Deportivo da Coruña foi subcampión por primeira vez na historia, quedando a só un punto do Atlético de Madrid. O Celta quedou na metade da táboa, con 28 puntos, catro menos que o Deportivo.
Clostridium butyricum
Usos terapéuticos
A cepa MIYAIRI 588 de C. butyricum non leva xenes que codifiquen toxinas ou factores de virulencia asociados cos clostridios ou outros enteropatóxenos. A ausencia da produción de neurotoxinas foi demostrado por reacción en cadea da polimerase (PCR) e hibridación en Southern blot para o xene da toxina botúlica tipo E. Demostrouse por probas de PCR a ausencia de xenes que codifiquen as neurotoxinas botulínicas A, B e F, de xenes que codifiquen hemaglutininas non tóxicas (NTNH) e de xenes que codifiquen as toxinas de Clostridium perfringens (alfa, beta, epsilon e iota). Non obstante, existen outras cepas de C. butyricum que poden producir toxinas (neurotoxina botúlica tipo E).
Esta cepa terapéutica está depositada no Instituto de Investigación da Fermentación, Axencia de Ciencia e Tecnoloxía Industrial do Xapón, co nome de cepa Clostridium butyricum MIYAIRI 588, depósito número FERM BP-2789. Opinións recentes da Autoridade de Seguridade Alimentaria Europea confirmaron a nomenclatura de cepa oficial como Clostridium butyricum FERM BP-2789.
Sydney F. Martin
Sydney Furman Martin, nado en decembro de 1945 en Salina (Kansas) e finado o 19 de xaneiro de 2021 en Jacksonville (Florida), foi un industrial, filántropo e numismático estadounidense.
Traxectoria
Paralelamente ao seu labor profesional, durante as tres décadas que residiu en Doylestown, Filadelfia, Martin foi un grande interesado pola filantropía, a arte e, sobre todo, a numismática. Nestes ámbitos ocupou diversos postos, como o de presidente do Museo de Arte de Michener, vicepresidente da Sociedade Histórica de Doylestown, e membro da dirección da Sociedade Bibliográfica Nacional e mesmo dos Boy Scouts dos EEUU.
Sydney Furman Martin morreu vítima do cancro o 19 de xaneiro de 2021 en Jacksonville, Florida.
Quintán, Mondego, Sada
Quintán é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 92 habitantes (46 homes e 46 mulleres).
Oryza
Oryza (os arroces) é un xénero de 7 a 20 especies de Poaceae na tribo Oryzeae, dentro da subfamilia Bambusoideae. É nativa de rexións tropical e subtropicais de Asia e de África. Son pastos altos de zonas húmidas, entre 1 e 2 m de altura; con especies anuais e perennes.
Oryza atópase dentro da tribo Oryzeae, caracterizándose morfoloxicamente polas súas espículas con flores solitarias, e glumas maiormente completamente ausentes. En Oryza, hai dúas lemmas estériles simulando glumas. A tribo Oryzeae dentro da subfamilia Bambusoideae, grupo de tribos de gramíneas Poaceae con certas características de anatomía interna foliar en común; onde o máis distintivo do carácter foliar desta subfamilia son as súas células en póla e as fusoides. As Bambusoideae na familia Poaceae, teñen sistemas radiculares fibrosos, de talos cilíndricos, con láminas envaiñadas en paralelo, e inflorescencias con espículas.
Mentres a listaxe da USDA (Departamento de Agricultura dos Estados Unidos) só pon sete especies, outros teñen identificado máis de 17: sativa, barthii, glaberrima, meridionalis, nivara, rufipogon, punctata, latifolia, alta, grandiglumis, eichingeri, officinalis, rhisomatis, minuta, australiensis, granulata, meyeriana, brachyantha. Unha especie, o arroz común (O. sativa), fornece o 20 % de gran de cereais do mundo, sendo a cultura de colleita de maior importancia mundial. As especies mencionadas enriba divídense en dous subgrupos dentro do xénero.
Coloratura
miniatura|302x302px|[[Farinelli, castrato famoso por interpretar papeis coloratura no Barroco. ]] A coloratura (do italiano colorear que é "colorear, intensificar, animar") en música fai referencia á elaboración da melodía, en concreto na música vocal e especialmente na operística. Partindo desta definición o termo pode asumir varios significados relacionados. Así pois, é amplamente utilizado para designar certas pasaxes musicais e roles operísticos nos que esta técnica ornamental desempeña un papel relevante, así como por extensión, aos cantantes que interpretan tales roles.
Lista de integrais de funcións trigonométricas
A seguinte é unha lista de integrais de funcións trigonométricas.
Coloratura
Técnica ornamental
A coloratura é a capacidade da voz lírica de executar sucesións de notas rápidas. En ocasións de forma melismática, cando a vogal dunha sílaba se estende a varias notas seguidas. Aínda que deriva do vocábulo latino colorare que significa "colorear", a coloratura non supón ningunha práctica de "colorear" a voz, como alterar a calidade ou timbre da voz con intención expresiva. Por exemplo, a técnica da «voix sombrée» utilizada por Gilbert Duprez na década de 1830. A coloratura constitúe un dos tres determinantes do bel canto, por iso debe poder realizala calquera tipo de voz, aínda que, normalmente escríbese para soprano e tenor, que son as que máis axilidade teñen por natureza.
Uso do termo
A coloratura foi definida por primeira vez en dicionarios musicais non italianos, nas obras seguintes: Michael Praetorius no seu Syntagma Musicum de 1618, Sébastien de Brossard no seu Dictionnaire de musique de 1703 e Johann Gottfried Walther no seu Musicalisches Lexicon de 1732. Nestes primeiros textos «o termo abórdase de forma breve e sempre en referencia ao uso italiano». Christoph Bernhard (1628-1692) define "coloratura" de dúas maneiras:
Na actualidade o termo coloratura adóitase aplicar especificamente á elaborada e florida ornamentación que se pode observar na música vocal do Clasicismo (século XVIII) e do Romanticismo, máis especificamente no bel canto (século XIX). Con todo, a música dos séculos XV, XVI e XVII, e, en particular, a música barroca até 1750, xa incluía un amplo repertorio que requiría a técnica de coloratura en cantantes e instrumentistas por igual. No significado musicolóxico moderno o termo aplícase para facer alusión a música florida, tanto vogal como instrumental, pertencente a calquera período da historia da música. Por exemplo, en Alemaña a palabra «coloratura» (Koloratur) foi aplicada á ornamentación estereotipada e formulista utilizada en música para tecla do século XVI escrita por un grupo de compositores alemáns para órgano que son coñecidos como os «Coloristas» (Koloristen).
Historia
As coloraturas eran recursos habituais na música barroca, onde se escribían tanto para música eclesiástica como para lucimento das estrelas de ópera, as primas donnas e os castrati. As arias de lucimento da ópera barroca posuían unha cadencia especialmente destinada á improvisación. O ideal do cantante para compositores como Johann Sebastian Bach era o cantante con axilidade instrumental, o que incluía a execución de coloraturas en toda a tesitura da voz.
Na época clásica, a coloratura deixa de ser a única forma de virtuosismo vocal e coexiste cun canto máis lineal e máis próximo á voz falada. No singspiel de Wolfgang Amadeus Mozart, a clásica aria de coloratura coexiste con formas derivadas do canto popular. Aparece no canto dos séculos XVIII e XIX en forma de escalas, trilos, grandes saltos ou material musical semellante.
Na ópera de Rossini, Donizetti e Bellini a coloratura é levada ao extremo en amplitude, rapidez e axilidade. Ese desenvolvemento foi tachado de superficial por compositores como Richard Wagner en Alemaña. Con todo, a coloratura rossiniana é sempre unha expresión dun estado de ánimo. O profesor e teórico máis importante da coloratura e do bel canto foi o barítono Manuel Patricio Rodríguez García. En 1840 e 1847, publicou en París un manual de canto en dúas partes que resume as técnicas do bel canto e describe unha maneira de adquirir unha coloratura áxil a través de repeticións de notas. Na ópera da segunda metade do século XIX, a coloratura fíxose especialmente propia dos papeis femininos dramáticos, como o caso de Violeta en La Traviata de Verdi. Mentres tanto, o tenor de coloratura do tipo rossiniano é substituído polo tenor spinto, ou tenore dei forza, unha voz moi potente, pero incapaz de movementos áxiles. Ese desenvolvemento realízase en todo o canto operístico coas obras de Richard Wagner e a ópera do verismo.
Actualmente o canto de coloratura sobreviviu coas composicións de Monteverdi a Rossini. Con todo, en composicións actuais, os compositores contemporáneos non atoparon maneiras de integrar a técnica de modo natural nas súas creacións.
Tipo de voz
O termo «coloratura» aplícase por extensión a certos tipos de voces que dominan esta técnica. Existen múltiples pezas de coloratura escritas para todos os tipos de voz en diferentes xéneros musicais. Cando se describe unha voz como de coloratura sen máis engadidos, adoita facerse referencia á «soprano de coloratura». No entanto, cantantes con outro tipo de voz poden ter dotes para a técnica de coloratura.
A «soprano de coloratura», por exemplo pode tipificarse no famoso personaxe da Raíña da Noite de Die Zauberflöte de Mozart. Este tipo de soprano dispón dun amplo rango vocal no agudo e require á cantante que execute con gran facilidade un estilo de canto que inclúe ornamentacións e embelecementos de grande elaboración, incluíndo pasaxes de rápidas escalas en staccato e trilos. Unha soprano de coloratura ten a capacidade vocal para producir notas por encima do do alto (C6) e posúe unha tesitura que vai desde A4 até A5 ou máis arriba. Pola súa banda, as sopranos máis graves teñen unha tesitura que está entre G4 e G5 ou máis abaixo.
centro|miniatura|550x550px|Pasaxe de coloratura para soprano. Inclúe unha variante máis difícil no pentagrama superior, cun salto a un [[Re (música)|re alto (D6). A cadenza final do «Valse» na escena da tolemia de Ophélie (Acto IV) da ópera Hamlet (1868) de Ambroise Thomas. ]]
Entre as partes de coloratura máis famosas da historia da música destacan:
Gento II
Julio Gento López, máis coñecido como Gento II, nado en Guarnizo (El Astillero, Cantabria) o 24 de abril de 1939 e finado na mesma localidade o 14 de setembro de 2016, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de centrocampista. Era irmán dos tamén futbolistas Paco Gento e Gento III.
Traxectoria
Na tempada 1961–62 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Debutou na décima xornada, nun partido en Riazor contra o CD Ourense que rematou en goleada (4–1). Ese mesmo día, Gento estrearíase como goleador, anotando o cuarto gol do conxunto branquiazul. Foi un habitual da dianteira coruñesa, xunto con Jaime Blanco, Veloso e Amancio. O equipo logrou o ascenso a Primeira División, tras lograr o campionato de Segunda, e Gento participou en 17 encontros e logrou 4 goles.
Faleceu o 14 de setembro de 2016, aos 77 anos.
Lista de integrais de funcións exponenciais
A seguinte é unha lista de integrais de funcións exponenciais.
José María Rodríguez Díaz
José María Rodríguez Díaz, nado o 20 de abril de 1935 na Granda (Cedofeita, Ribadeo) e morto en Burela o 9 de maio de 2017, foi un escritor, activista e humanista galego.
Traxectoria
Ingresou de novo no Seminario de Mondoñedo, consagrándose posteriormente como sacerdote en Mondoñedo no 1959. Con anterioridade ó fin dos seus estudos eclesiásticos, seguiu estudos de canto Gregoriano, diplomándose en música sacra en 1957 no Instituto Gregoriano de París, e na súa formación pasou pola Sorbona.
No 1960 foi, por oposición, salmista da Catedral Basílica de Mondoñedo e profesor de Latín e Canto no Seminario de Mondoñedo, cargos que compartiu con outras misións pastorais.
En 1979 cesou a actividade eclesial. Posteriormente casado con Mª Asunción Sampedro, foi funcionario do Instituto Social da Mariña, exercendo como director local en Tapia e Ribadeo, onde pasou os últimos anos da súa vida.
Actividades
miniatura|No comezo das obras da nova residencia de Ribadeo, co Alcalde de Ribadeo e o vicepresidente da Deputación Provincial de Lugo Entre outras actividades, formou parte das AVV de Vilaselán, que contribuíu a crear, primeiro, e logo de O Tesón, impulsando ambas dende postos directivos e involucrándose en temas como o paso da autovía A-8 pola parroquia de Vilaselán, a construción dunha macronave no Porto ribadense de Mirasol, a constitución da Mesa de Asociacións do concello de Ribadeo ou a construción dunha nova residencia de maiores en Ribadeo, que non chegou a ver operativa. Este último tema marcou un fito no concello, despois de promover a constitución dunha plataforma veciñal a partir das asociacións de veciños e de aglutinar tódalas forzas políticas no concello para traballar xuntas (aínda que tras os primeiros pasos, un partido, o PP, desmarcouse da iniciativa).
No eido cultural ten colaborado en diferentes proxectos, o que lle ten valido para converterse nun referente nalgúns campos, recoñecemento que o levou a ser chamado para diversas representacións, como o pregón da Xira de Sta. Cruz 2006.
Moya, As Palmas
Moya é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, na illa de Gran Canaria. Segundo o INE, en 2013, tiña 7.977 habitantes.
Fornalutx
300px|miniatura|Localización de Fornalutx 300px|dereita|miniatura|Vista de Fornalutx Fornalutx é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 19.49 km² onde no ano 2007 vivían 722 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Moya, As Palmas
Demografía
O 1 de xaneiro de 2010, a poboación do concello era de 8098 habitantes, 4122 homes e 3976 mulleres.
Reserva Natural Los Tiyos de Moya
A Reserva Natural deLos Tilos de Moya atópase no concello de Moya, aínda que tamén unha pequena parte dela se atopa no concello de Santa María de Guía de Gran Canaria. Conta cunha extensión de algo máis de 90 hectáreas, das cales 90 pertencen a Moya e case 1 hectárea a Santa María de Guía. Na reserva podemos atopar a maior reserva de laurisilvas da illa.
Fornalutx
Demografía
Evolución da poboación de Fornalutx dende a década dos 50 ata agora:
José María Rodríguez Díaz
Artigos
Como estudoso de diversos temas, en particular relacionados coa historia, a máis de activista, publicou ó longo da súa vida moitos artigos en castelán e en galego en diversos medios de difusión diaria ou semanal (El Progreso, La Voz de Galicia, Crónica3, La Comarca del Eo...), e outros diversos estudos publicados en lugares varios, como o Anuario de estudios histórico-teológicos de la diócesis de Mondoñedo-Ferrol.
Fornalutx
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
José María Rodríguez Díaz
Libros
E, en colaboración,
Outros
En formato dixital, mantivo durante unha década (2006-2016) o blog 'O Cargadoiro'.
No 2018, con motivo do aniversario da súa morte, preparouse "José María Rodríguez Díaz, In memoriam", un volume que inclúe as súas dúas útimas obras de gran formato, "Don Secundino Martínez Montenegro (O 'Cura Vello' de Ribadeo)" e "Semblanza de un guerrillero, Luis María Trigo Chao (El guardarríos)" xunto con descricións de José María asinadas por persoas que o acompañaron nas súas actividades ó longo da vida, e un relatorio de artigos.
Dan Gurney
miniatura|right|upright|Gurney nas [[Rolex 24 Hours of Daytona de 2008.]]
Daniel Sexton Gurney (nado en Port Jefferson, Nova York, Estados Unidos o 13 de abril de 1931) é un piloto estadounidense de carreiras, construtor de coches de carreiras, e dono dun equipo.
Fillo dunha estrela do Metropolitan Opera naceu en Port Jefferson, Nova York, pero mudouse a California cando era un adolescente. Foi piloto, fabricante de automóbiles, e dono dun equipo aos niveis máis altos de competición desde 1958.
Gurney tamén gañou carreiras na Indy Car, NASCAR, Can-Am e Trans-Am Series. Gurney foi o primeiro piloto en gañar carreiras de coches deportivos (1958), Fórmula Un (1962), NASCAR (1963), e a Indy Car (1967) (os outros dous son Mario Andretti e Juan Pablo Montoya). En 1967, logo de gañar as 24 Horas de Le Mans xunto con AJ Foyt, espontaneamente rociouno de champaña durante a celebración no podio. Ademais de comezar con esta tradición, tamén foi o primeiro en poñer unha extensión de ángulo recto sinxelo no bordo posterior superior do alerón traseiro. Este dispositivo, chamado Gurney flap, aumenta a carga aerodinámica e, se está ben deseñado, impón só un incremento relativamente pequeno na resistencia aerodinámica. No Gran Premio de Alemaña de 1968 converteuse no primeiro piloto de usar un casco integral nos Grandes Premios.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados en carreiras de F1 non de campionato
1959-1960 para ser completado (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Legado
Entre os pilotos de Fórmula Un dos Estados Unidos, os seus 86 Grandes Premios disputados ocupan o terceiro lugar, e as súas catro vitorias en Grandes Premios só son superadas por Mario Andretti. Talvez o maior tributo á capacidade de condución de Gourney, con todo, foi dado polo pai do campión do mundo do escocés Jim Clark cando o ancián Clark púxose ao carón de Gurney no funeral do fillo en 1968 e confesou que el era o único piloto ao que Clark temeu algunha vez na pista. (Horton, 1999).
A Monterey Motorsports Reunion de 2010 (antes chamada Monterey Historic Automobile Races) celebrouse en honor de Gurney.
Función
miniatura|275px|Na imaxe amósase unha función entre un conxunto de [[polígonos e un conxunto de números. A cada polígono correspóndelle o seu número de lados.]] miniatura|220px|Unha función vista como unha «[[caixa negra (sistemas)|caixa negra», que transforma os valores ou obxectos de «entrada» nos valores ou obxectos de «saída»]] O concepto de función é unha xeneralización da noción común de fórmula matemática. As funcións ou aplicacións describen relacións matemáticas especiais entre dous obxectos, x e y=f(x). O obxecto x chámase o argumento da función f e o obxecto y, que depende de x, chámase imaxe de x en f.
Intuitivamente, unha función é un xeito de asociar a cada valor do argumento x un único valor da función f(x). Isto pódese facer especificando a través dunha fórmula, unha relación gráfica entre diagramas representando os dous conxuntos, ou dunha regra de asociación, mesmo pódese construír cunha táboa de correspondencia. Entre conxuntos numéricos é común representarmos funcións polos seus gráficos, cada par de elementos relacionados pola función determina un punto nesta representación, a restrición de unicidade da imaxe implica que existe un único punto para f en cada valor independente x. Este concepto é determinístico, sempre produce o mesmo resultado a partir dunha dada entrada (a xeneralización aos valores aleatorios é chamada de función estocástica). Unha función pode ser vista como unha "máquina" ou "caixa negra" que converte entradas válidas en saídas de forma unívoca, por iso algúns autores chaman ás funcións "relacións unívocas".
O tipo de función máis común é aquel onde o argumento e mailo valor da función son ambos numéricos, o relacionamento entre os dous é expreso por unha fórmula e o valor da función obtense a través da substitución directa dos argumentos. Considere o exemplo Que resulta en calquera valor de x ao cadrado.
Unha xeneralización directa é permitir que funcións dependan non só dun único valor, mais de varios. Por exemplo esta función de dúas variables, recibe dous números x e y e resulta no produto deles, xy.
En base ao xeito en que se especifica unha función, esta pode chamarse función explícita (exemplo de riba) ou función implícita, como en que implicitamente especifica a función
Vimos que a noción intuitiva de funcións non se limita a computacións usando apenas números e tampouco se limita a computacións; a noción matemática de funcións é máis xeral e non se limita tampouco a situacións que inclúan números. En vez diso, unha función liga un "dominio" (conxunto de valores de entrada) cun segundo conxunto o "contra- dominio" (ou codominio) de tal forma que a cada elemento do dominio está asociado exactamente un elemento do contra-dominio, o conxunto dos elementos do contra-dominio que son relacionados pola f a algún x do dominio, chámase "conxunto-imaxe" ou "imaxe". As funcións defínense abstractamente por certas relacións, como veremos mais adiante. Por causa da súa xeneralización, as funcións aparecen en moitos contextos matemáticos, e moitos campos da matemática baséanse no estudo de funcións.
Pode notarse que as palabras "función","aplicación", "transformación", "mapeado", "mapear" son xeralmente usadas como sinónimos.
Historia
miniatura|[[Peter Gustav Lejeune Dirichlet|Dirichlet foi quen introduciu a definición formal de función moderna.]] Como un termo matemático, "función" foi introducido por Leibniz en 1694, para describir cantidades relacionadas a unha curva; tales como a inclinación da curva ou un punto específico da dita curva. Funcións relacionadas á curvas son actualmente chamadas funcións diferenciábeis e son aínda o tipo de funcións máis atopado por non-matemáticos. Para este tipo de funcións, pódese falar de límites e derivadas; ambos sendo medida da mudanza nos valores de saída asociados á variación dos valores de entrada, formando a base do cálculo infinitesimal.
A palabra función foi posteriormente usada por Euler a mediados do século XVIII para describir unha expresión comprendendo varios argumentos; i.e:y = F(x). Ampliando a definición de funcións, os matemáticos foron capaces de estudar "estraños" obxectos matemáticos tales como funcións que non son diferenciábeis en calquera dos seus puntos. Tales funcións, inicialmente tidas como puramente imaxinarias e chamadas xenericamente de "monstros", foron xa no final do século XX, identificadas como importantes para a construción de modelos físicos de fenómenos tales como o movemento Browniano.
Durante o Século XIX, os matemáticos comezaron a formalizar todos os diferentes ramos da matemática. Weierstrass defendía que se se construíse o cálculo infinitesimal sobre a Aritmética no canto de sobre a Xeometría, o que favorecía a definición de Euler en relación á de Leibniz (vexa aritmetización da análise). Máis para o final do século, os matemáticos comezaron a tentar formalizar toda a Matemática usando teoría de conxuntos, e conseguiron obter definicións de todos os obxectos matemáticos en termos do concepto de conxunto. Foi Dirichlet quen criou a definición "formal" de función moderna.
Na definición de Dirichlet, unha función é un caso especial dunha relación. A relación é un conxunto de pares ordenados, onde cada elemento do par pertence a un dos conxuntos relacionados (nas relacións non existen restricións en canto á lei de correspondencia entre os elementos dos conxuntos, xa que é costume que as funcións introduzan restricións). Na maioría dos casos de interese práctico, porén, as diferenzas entre as definicións moderna e de Euler son desprezábeis.
Definición formal
Considere dous conxuntos X e Y. Unha función f de X en Y: relaciona a cada elemento x de X, cun único elemento y=f(x) de Y.
Outra maneira de dicir isto é afirmar que f é unha relación binaria entre os dous conxuntos tal que:
Se se atende á segunda condición, e non á primeira, temos unha función multivalorada (tamén se usa ás veces o termo función multívoca na mesma acepción).
Se se atende á primeira condición, e non á segunda, temos unha función parcial.
Considere as tres funcións seguintes:
Dominio, contradominio e imaxe
Son tres conxuntos especiais asociados á función. O dominio é o conxunto A do exemplo dado no inicio deste capítulo: contén todos os elementos x para os cales a función se debe definir. Xa o conxunto B do exemplo é o contradominio: o conxunto que contén os elementos poden ser relacionados a elementos do dominio.
Tamén se define o conxunto imaxe como o conxunto de valores que f(x) asume efectivamente. O conxunto imaxe é, pois, sempre un subconxunto do contradominio.
Funcións sobrexectivas, inxectivas e bixectivas
Os tipos de aplicacións poden clasificarse de acordo co seu comportamento con relación á regra unha única saída para cada entrada. Como non se dixo nada sobre as entradas, ou se as saídas teñen que ser únicas temos que resolver estas ambigüidades. Ao facer isto atopamos apenas tres tipos de clases de funcións (clase como en 'clasificación' non clase de equivalencia):
Ficheiro:Funcao_venn.png Ficheiro:Surjection.svg Ficheiro:Bijection.svg
Trasín
O topónimo Trasín pode referirse a dous lugares de Galicia:
Lista de integrais de funcións logarítmicas
A seguinte é unha lista de integrais de funcións logarítmicas.
Nota: neste artigo asúmese que x>0.
Bruno Mars
Peter Gene Hernández, nado en Honolulu (Hawai) o 8 de outubro de 1985 é un cantante e músico de pop, soul, R&B e reggae fusion estadounidense, coñecido polo nome artístico de Bruno Mars.
Traxectoria
Logo dunha tempada sen éxito con Motown Records, Mars asinou con Atlantic Records en 2009. Chegou a ser recoñecido como artista en solitario despois prestar a súa voz e haber co-escrito os coros para as cancións "Nothin' on You" de B.o.B, e "Billionaire" de Travie McCoy. Tamén co-escribiu os éxitos internacionais "Right Round" de Flo Rida, "Wavin' Flag" de K'naan e Fuck You! de Cee O Green. O 4 de outubro de 2010, lanzou o seu álbum debut, "Doo-Wops & Hooligans". Logrou colocar no primeiro posto os seus sinxelos Just the Way You Are]] e Grenade ao redor do mundo. Foi nomeado a sete premios Grammy nos 53rd Grammy Awards, gañando na categoría Best Male Pop Vocal Performance (Mellor Interpretación Vocal Pop Masculina por "Just the Way You Are").
Trasín, Mondego, Sada
Trasín é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres).
Ferreries
miniatura|Ruínas de Santa Águeda en Ferreries. Ferreries é un concello español situado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Esténdese por unha área de 66 km² onde no ano 2020 vivían 4 908 habitantes.
Xeografía
miniatura|[[Barranco de Algendar.]] O termo municipal de Ferreries ten unha extensión de case 67 km² e unha poboación, e unha poboación de case 5.000 habitantes (segundo datos de 2020). A franxa norte de Ferreries destaca polas súas elevacións como a montaña de Santa Àgueda e s'Enclusa, mentres que o sector sur está drenado por unha serie de barrancos profundos: o barranco de Algendar, que desemboca en cala Galdana, e o barranca de Son Fideu, que verte as súas augas en Trebalúger.
Demografía
Evolución da poboación de Ferreries dende a década dos 50 ata agora:
Epílogo
miniatura|"No mais Musa, no mais…", inicio do epílogo dos [[Os Lusíadas|Lusíadas de Camões.]] Epílogo (do grego epílogos - conclusión, polo latín epilogus) é unha parte dun texto, ao final dunha obra literaria ou dramática, que constitúe a súa conclusión ou remate. Xeralmente emprégase para dar a coñecer o desenlace dos acontecementos relatados, o destino final dos personaxes da historia ou, en disertacións, as conclusións finais dun conxunto de ideas presentadas ou defendidas. É o oposto do prólogo no discurso, podendo asumir a forma dun apéndice.
Xeralmente feito polo autor da obra, tamén pode ser proferido por un personaxe principal ou por un personaxe observador dos eventos relatados. O discurso é frecuentemente dirixido directamente ao lector ou espectador.
No teatro da antigüidade clásica e no século XVI, o epílogo consistía só nun discurso breve feito por un actor, tras o peche da acción principal. Tiña a función dunha humilde despedida do público, a quen se suplicaba benevolencia en relación aos eventuais defectos do espectáculo. Luís de Camões usou este recurso na súa epopea Os Lusíadas.
No cinema e na televisión, ás veces exhíbese unha montaxe de imaxes ou curtos separados do filme cunha rápida explicación do destino dos personaxes, como por exemplo na longametraxe británica Catro vodas e un funeral.
Debido a esta función de peche dunha mensaxe, a palabra epílogo tamén pasou a designar, en ocasións en sentido figurado, un final, remate ou peche de calquera tipo (de proceso legal, acción política, fin dunha vida etc.).
Erros e Tánatos
Erros e Tánatos é un libro de relatos de Gonzalo Navaza, publicado en abril de 1996 por Edicións Xerais. Foi incluído na Biblioteca Galega 120. En 1998 acadou o Premio Arcebispo San Clemente. En 2019 publicouse a 25ª edición.
Trama
O libro inclúe dez relatos de temática e ambientación variadas, suxerentes, nos que o protagonismo lle corresponde a un narrador entre divertido e escéptico. En todos eles a morte aparece por mor dunha equivocación, unha confusión, un erro.
Lira italiana
A lira italiana (en italiano: lire) foi a moeda oficial de Italia desde 1861 ata o ano 2002. Entre 1999 e 2002 coexistiu co euro, sendo substituída definitivamente por este. A taxa de cambio fixa final foi de 1 euro = 1 936,27 liras italianas (ITL).
A lira tamén foi a moeda oficial do Reino Napoleónico de Italia entre 1806 e 1814. O termo provén do valor do peso físico dunha libra de prata de alta pureza, gardando unha directa relación coa libra esterlina; nalgúns países, como Chipre e Malta, as palabras liras e libra foron empregadas como se fosen sinónimos, antes de que o euro fose aprobado no 2008 naqueles países.
Historia
No ano 1807, o Reino Napoleónico de Italia, que ocupaba o norte da actual Italia, presentou á lira como a súa moeda. Ao igual que o franco francés, estaba dividida en 20 soldi ou 100 centesimi. Esta lira estivo en circulación ata que o reino caeu en 1814. miniatura|200px|[[Moeda de 500 liras italianas|Moeda de 500 liras de 1960, República Italiana. Prata de 835 milésimas.]]
Trala creación do Reino de Italia baixo o goberno de Vítor Manuel II en 1861, unha lira estableceuse en, 4,5 gramos de prata ou 290,322 miligramos de ouro. Isto foi unha continuación directa das liras empregadas no Reino de Sardeña. Outras moedas que substituíron á lira italiana foron o florín da Lombardía, a piastra de Dúas Sicilias, o florín de Toscana, o escudo do Vaticano, e as liras de Parma. No 1865, Italia formou parte da Unión Monetaria Latina, establecéndose unha igualdade entre o seu valor e o do franco francés, o franco suízo e o franco belga.
A primeira guerra mundial acabou coa Unión Monetaria Latina, traducíndose isto nun aumento dos prezos en toda Italia. A inflación foi freada polo xefe do estado e ditador Benito Mussolini, quen o 18 de agosto de 1926, estableceu que o tipo de cambio entre as liras e a libra esterlina sería de £1 = 90 liras, aínda que a taxa de cambio real estivera próxima ás 140-150 liras por libra. En 1927 un dólar estadounidense equivalía a 19 liras. Este cambio perdurou ata 1934, cunha taxa de cambio separada para os turistas, de US$1 = 24,89 liras. No ano 1939, o cambio oficial foi de 19,8 liras por dólar. Logo da invasión dos aliados a Italia en xuño do 1943, o tipo de cambio fixouse en US$1 = 120 liras (1 libra esterlina = 480 liras), reducido a 100 liras ao mes seguinte. Nas zonas ocupadas por Alemaña, o tipo de cambio fixouse en 1 marco = 10 liras. Ao rematar a guerra, o valor da lira flutuou, ata fixarse en US$1 = 575 liras dentro do sistema Bretton Woods en novembro de 1947. O 21 de setembro de 1949 foi depreciada a 625 liras por dólar. Esta taxa mantívose ata o final do sistema Bretton Woods na década de 1970. Nos anos seguintes sucedéronse varios episodios inflacionistas até que a lira foi substituída definitivamente polo euro.
O Curro, Lea, Pol
O Curro é un lugar da parroquia de Lea no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Voo 292 de Pan Am
Avión
O avión, con rexistro N708PA e bautizado Clipper Constitution, foi o primeiro Boeing 707 que realizara o voo inaugual do modelo o 20 de decembro de 1957. Foi usado por Boeing nas probas de voo antes de ser entregado a Pan Am no mes de novembro do ano seguinte.
Accidente
O avión saíu do aeroporto de Martinica Aimé Césaire nun voo regular cara Nova York con escalas en Saint John's, Antiga e Barbuda, e San Xoán, Porto Rico. O aparello levaba 21 pasaxeiros e 9 tripulantes a bordo. Mentres se aproximaba ao aeroporto V. C. Bird no medio dunha treboada a unha altitude de 2 760 pés (841 m), o aparello golpeou contra Chances Peak, o punto máis alto da illa cunha altura de 915 m, incendiándose. Determinouse que a causa foi un erro de navegación dos pilotos ao descender por debaixo da altura mínima de seguridade mentres non estaban seguros da súa posición.
Gran Premio de Francia de 1953
O Gran Premio de Francia de 1953 foi unha carreira de Fórmula Dúas, celebrada no circuíto de Reims-Gueux o 5 de xullo de 1953. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de, disputouse baixo as regras da Fórmula Dúas en e , en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Non só se cambiou o trazado do circuíto de Reims, tamén o nome era diferente. O circuíto novo, máis rápido e lixeiramente máis longo xa non pasaba pola cidade de Gueux e como resultado, o circuíto chamouse "Reims". Coñecida popularmente como a carreira do século debido á batalla de sesenta voltas entre o británico Mike Hawthorn e o arxentino Juan Manuel Fangio Hawthorn gañou o duelo segundo as crónicas cambiaron o liderado en case todas as curvas do circuíto de Reims. Ademais, logo de 500 km de carreira, os catro coches de cabeza tiñan menos de 5 segundos de diferenza.
Inca, Mallorca
Demografía
Evolución da poboación de Inca dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Proxecto Mercury
miniatura|Logo do proxecto Mercury. O proxecto Mercury foi o primeiro proxecto dos Estados Unidos para poñer un home no espazo. Foi seguido polo programa Gemini e o proxecto Apollo e xa máis tarde polo programa do transbordador espacial.
O contratista elixido para construír a cápsula Mercury, deseñada por Max Faget, foi a McDonnell Aircraft. O tamaño e masa da cápsula eran o mínimo imprescindible para levar a un home a órbita dadas as limitacións do foguete elixido para lanzala tripulada, o Atlas LV-3B, e de feito as cápsulas tiñan un peso dun terzo das cápsulas Vostok soviéticas, e mentres as Vostok eran capaces de misións de ata unha semana, as Mercury tiñan unha capacidade de ata 24 horas.
Astronautas
miniatura|Astronautas do Proxecto Mercury Os sete astronautas do proxecto Mercury (coñecidos popularmente como os sete de Mercury) foron os primeiros astronautas estadounidenses, elixidos mediante rigorosas probas. Foron os seguintes:
Jūsannin no Shikaku
13 asasinos (十三人の刺客) é un filme británico-xaponés dirixido por Takashi Miike que foi estreado no 2010.
Sinopse
O ascenso ó poder do xove e sanguinario Lord Naritsugu supón unha seria ameaza para a paz no Xapón feudal. Simplemente por ser o irmán do shogun, Lord Naritsugu está por riba da lei, e asasina e viola ó seu antollo. Aflixido polos masacres perpetrados polo sádico Naritsugu, o oficial Sir Doi ponse en contacto co samurai Shinzaemon Shimada para que o axude a acabar con Naritsugu. O nobre samurai, indignado pola crueldade de Naritsugu, acepta de bo grado a perigosa misión. Para iso, reúne a un selecto grupo de samurais, entre os que se atopa o seu sobriño Shinrokuro e o devoto aprendiz Hirayama. Xuntos, traman unha emboscada para atrapar a Lord Naritsugu non exenta de perigo. Naritsugu vai escoltado por unha comitiva encabezada polo letal e implacable Hanbei, un dos seus antigos rivais.
Lista de integrais de funcións trigonométricas inversas
A seguinte é unha lista de integrais de funcións trigonométricas inversas.
Fulham F.C.
O Fulham Football Club é un club de fútbol do distrito de Hammersmith e Fulham da cidade de Londres, en Inglaterra. Foi fundado en 1879, sendo o equipo profesional máis antigo de Londres. Xoga na Premier League desde a tempada 2001/02.
Historia
O Fulham foi fundado en 1879 co nome de Fulham St Andrew's Church Sunday School FC. Todos os primeiros xogadores foron cristiáns. En 1888 cambiouse o nome polo actual.
O equipo estivo moito tempo na Primeira División do fútbol inglés dese tempo preto dos anos 1960, pero nunca conseguiron ningún trofeo de importancia. Chegaron á final da FA Cup en 1975, pero foron derrotados polo West Ham United. O único trofeo de importancia da historia do equipo é gañar unha clasificiación para a Copa da UEFA por saír campión da Copa Intertoto da UEFA, ao gañarlle na final ao Bologna FC por 3-0.
O 29 de abril de 2010, o Fulham derrotou 2-1 ao Hamburgo SV e clasificouse para a final da primeira edición da UEFA Europa League. Nela enfrontaríase ao Atlético de Madrid o 12 de maio de 2010. O encontro foille esquivo, perdendo por 2-1 na prórroga. Os goles foron marcados por Diego Forlán para o conxunto español e Simon Davies para o equipo inglés.
Estadio
miniatura|Vista característica do estadio.|250px
O club xoga de local no estadio Craven Cottage desde 1896. O estadio atópase á marxe do río Támese en Fulham. Durante as tempadas 2002/03 e 2003/04 o equipo xogou de local en Loftus Road, o estadio do Queens Park Rangers, mentres o Craven Cottage estaba sendo remodelado para cumprir coas esixencias da Premier League.
Breixo (nome)
No 2021, había 857 persoas con este nome en Galiza. A media de idade das persoas que levan este nome é de 12,4 anos.
Tottenham Hotspur F.C.
O Tottenham Hotspur Football Club é un club de fútbol do norte da cidade de Londres, en Inglaterra. Fundado no ano 1882, xoga na Premier League inglesa, competición da que foi campión 2 veces. O seu rival clásico é o Arsenal, co cal disputa o Derbi do Norte de Londres.
Historia
O Tottenham Hotspur FC (tamén chamado Spurs) foi fundado no ano 1882. Naceu grazas á iniciativa duns rapaces do club de crícket Hotspur e da escola primaria local, polo que nun comezo o nome do club foi Hotspur FC. A institución pasou a chamarse Tottenham Hotspur Football and Athletic Club en 1884. En 1887 xogouse o primeiro clásico, coñecido como Derbi do Norte de Londres contra o Arsenal FC, por entón chamado Royal Arsenal. O partido foi suspendido por mor da escuridade cos Spurs (alcume do club) gañando por 2 a 1.
No ano 1908 o Tottenham descendeu á Segunda División da Liga de Fútbol, pero ascendeu de novo ó ano seguinte. Aos descensos dos anos 1915, 1928 e 1935 lles sucederon os ascensos dos anos 1920, 1933 e 1950.
A pesar de gañar de novo a FA Cup en 1967, e a súa 1ª Copa da UEFA en 1972 (fronte ao Wolverhampton), na liga inglesa o club descende de novo en 1977. En 1978 ascenderon de novo á Primeira División, gañaron 2 FA Cup seguidas en 1981 e 1982, e no ano 1983 converteuse no primeiro club inglés en saír á Bolsa de Londres. En 1984 o Tottenham gaña a súa 2ª Copa da UEFA fronte ao Anderlecht. 240px|miniatura|dereita|[[White Hart Lane, fogar do Tottenham.]] O Tottenham Hotspur gañou a súa 8ª e derradeira FA Cup en 1991. No ano 1992 o club foi un dos membros fundadores da nova Premier League.
En 2001 chegou á presidencia o seu actual presidente, Daniel Levy. En 2010 o equipo rematou 4º na Premier clasificándose despois de máis de 40 anos para xogar na Liga de Campións.
Estadio
O Tottenham Hotspur trasladouse a White Hart Lane en 1899. O seu primeiro partido neste campo rematou cunha vitoria sobre o Notts County por 4 a 1. Entre os anos 1908 e 1972, White Hart Lane foi un dos poucos campos de fútbol británicos que non amosaban ningunha publicidade.
O Regueiral, Lea, Pol
O Regueiral é un lugar da parroquia de Lea no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Tottenham Hotspur F.C.
Estadio
Ó redor de 1923 o recinto foi ampliado para acoller a 50.000 persoas cubertas. En 1953 lle foi introducida a iluminación artificial. O club está traballando nun proxecto para construír un novo estadio que teña acollida para 60.000 seareiros.
Palmarés
305px 10px 15px .Situación do club no norte de Londres.
Batalla de Carabobo (1814)
A Primeira batalla de Carabobo (1814) foi unha batalla da Guerra de Independencia de Venezuela, na que as forzas da Segunda República ao mando de Simón Bolívar derrotaron as forzas españolas ao mando do Mariscal de campo Juan Manuel de Cajigal y Martínez.
Antecedentes
Tras o éxito da campaña de reconquista de Domingo de Monteverde coa toma de Caracas o 29 de xullo de 1812 o goberno colonial restablécese en Venezuela. Monteverde planeaba manter unha ofensiva contra as Provincias Unidas da Nova Granada. Porén, antes da acción, dous coroneis rebeldes exiliados adiantáronse nos inicios do ano seguinte. Simón Bolívar iniciou a súa Campaña Admirable no Occidente mentres que Santiago Mariño desembarcou no Oriente cos exiliados da Illa Trinidade.
Ante a desesperada situación, Monteverde intentou a reconquista de Maturín xa que as provincias de Guayana, Nova Barcelona e Cumaná caeron nas mans de Mariño velozmente, fracasando en reiteradas ocasións. Cando intentou deter a Bolívar no oeste foi mutilado en batalla e forzado a procurar refuxio en Puerto Cabello dende Cajigal foi relevado do mando. Os realistas quedaron reducidos ás súas posicións no val do río Orinoco, Apure e a provincia de Coro tras a toma de Caracas por Bolívar, o 6 de agosto de 1813. No entanto, Bolívar cometera un erro: en vez de avanzar sobre Caracas, moitos dos seus partidarios e opositores consideraron que debeu marchar contra Porto Cabello, refuxio dos dirixentes realistas, e acabar o conflito dun só golpe. Finalmente encóntrase coa defensa do coronel vizcaíno Antonio Zuazola, quen foi capturado e colgado.
Bachianas Brasileiras
As Bachianas Brasileiras son nove composicións musicais compostas por Heitor Villa-Lobos entre os anos 1930 e 1945.
Contexto
As Bachianas Brasileiras foron resultado das reflexións que o autor desenvolveu a partir do ano 1930, sobre as diferenzas existentes entre a música clásica universal, no que consideraba a Johann Sebastian Bach coma un dos músicos fundamentais, e os tons e ritmos propios da música nativa Brasileira. Así pódense considerar estas composicións coma un tributo a Bach feito considerando os elementos propios e característicos da música do Brasil.
A maior parte dos movementos desenvolven unha estrutura en tres partes: tema, contraste e volta ó primeiro tema. De feito para remarcar o carácter dual da obra o propio Villa-Lobos deu a cada composición dous nomes: un seguindo a nomenclatura barroca seguida na época de Bach e outra extraído da música popular brasileira.
Exeo Setentrional
frame|dereita|O mapa muesta a situación da rexión en Grecia O Exeo setentrional é unha das trece rexións de Grecia. Está formada pola prefecturas de Quíos, Lesbos e Samos. A súa superficie é de 3.838 km² e a súa poboación de ao redor de 206.016 habitantes. A súa capital é Mitilene, na illa de Lesbos.
Paolo Ruffini
Paolo Ruffini, nado en Valentano o 22 de setembro de 1765 e finado en Módena o 10 de maio de 1822, foi un matemático e médico dos Estados Pontificios.