cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
KK Crvena zvezda
Pavillón
O equipo nacional de Iugoslavia gañou o ouro europeo en 1975, baixo o seu teito, e tamén trouxo sorte aos campións de Lituania, o Žalgiris Kaunas, en 1998 cando gañaron a Copa Saporta. O Pionir é hoxe un moderno polideportivo totalmente equipado, que pode cumprir satisfactoriamente as normas básicas das competicións europeas. Este pavillón compárteo cos seus grandes rivais e compañeiros de cidade, o Partizan, aínda que este último xoga algúns dos seus encontros da Euroliga no novo Beogradska Arena, con capacidade para 23.000 espectadores.
Palmarés individual
miniatura|170px|Milan Gurović. Basketball Hall of Fame
FIBA Hall of Fame
50 maiores contribuidores da Euroliga
Palmarés
miniatura|Igor Rakočević.
Doméstico
Liga de Iugoslavia Liga de Serbia Copa de Iugoslavia Copa de Serbia
Internacional
Copa Saporta
Pomba das rochas
A pomba das rochas ou pomba brava (Columba livia) é unha especie de ave columbiforme da familia Columbidae. Trátase do antergo das pombas domésticas, coas que se híbrida. Aniña en paredes rochosas. Parécese á pomba doméstica, con todo estas teñen un ADN moi diverso e polo tanto algunhas presentan cores moi diferentes. É difícil diferenciar as poboacións salvaxes das domésticas, e as primeiras son cada vez menos frecuentes.
Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns 2014
A 16ª edición do Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns disputouse entre o 15 e o 22 de novembro de 2014 na localidade de Canelones, Uruguai. A tres mellores seleccións do torneo ascenderon de categoría, tendo que disputar ao ano seguinte o Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015 en Francia.
Sede
A sede elixida para albergar este campionato foi Canelones, Uruguai. Xa foi a segunda ocasión seguida na que esta cidade acollía o Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns, logo da edición de 2012. Todos os partidos foron disputados no Estadio Sergio Matto.
Barreiro, San Tomé de Cancelada, Cervantes
Barreiro é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Igrexa de San Bieito de Fefiñáns
Características
O edificio actual foi edificado entre o 1618 e o 1634 sobre as ruínas dunha capela románica, por instancia de Gonzalo de Valladares (1583-1659), primeiro vizconde de Fefiñáns. Posúe dúas torres de estilo churrigueresco levantadas a finais do século XVIII. No lateral, de cara á praza, existía unha escalinata actualmente suprimida, se ben a Consellería de Vivenda anunciou un plan para reconstruíla, co ánimo de que a praza recuperase o seu aspecto orixinal.
No seu interior atópanse os sepulcros de Gonzalo de Valladares e a súa muller.
Félix Barros
Félix Barros, nado en Vilagarcía de Arousa en 1908 e finado na República Dominicana, foi un comerciante e político galego.
AGIR
Agir é unha organización de estudantes de esquerda independentista. Unha organización que conta con presenza en distintas comarcas de Galiza.
Principios
Agir defende un ensino público, en galego, non patriarcal, democrático e de calidade. Loita contra a privatización e por un ensino pensado para Galiza e en galego, en contra do machismo nas aulas. Esta ligado a Nós-UP. Contan cun representante na USC.
O órgano central e básico de Agir son os distintos Comités de centro de cada facultade ou centro de secundaria no que teñen presenza.
Disolución
Tras actuaren conxuntamente durante dous anos con Comités e a Liga Estudantil Galega, en setembro de 2015, organizáronse unha Asembleas de base con idea de acadar unha confluencia entre as tres organizacións. Finalmente, nunha Asemblea Nacional Constituínte celebrada o 5 de marzo de 2016 no Colexio de Fonseca de Santiago de Compostela, as tres organizacións estudantís acordaron a súa disolución e a creación dunha nova asociación estudantil nacionalista, tanto para o ensino secundario como para o universitario, chamada Erguer-Estudantes da Galiza.
Came Back Haunted
"Came Back Haunted" é unha canción da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, publicada como primeiro sinxelo do seu álbum Hesitation Marks o día 6 de xuño do 2013. Trátase do primeiro sinxelo do grupo dende que está co selo Columbia Records.
Música e letra
O tema contén partes formadas por capas de sintetizadores, patróns rítmicos industriais e unha liña de baixo electrónica, que son interrompidas por un ruptura instrumental conducida por guitarras. A canción remata cun outro vocal cun canto do título do tema.
Gary Graff de Billboard interpretou as letras da canción como un "recoñecemento da ausencia de Reznor" e unha presumible referencia ás súas expericncias realizando bandas sonoras de películas e no seu proxecto paralelo How to Destroy Angels.
Nervio hipogloso
O nervio hipogloso, nervio hipogloso maior ou XII par cranial é un nervio cranial que se encarga especialmente de coordinar os movementos da lingua. Sae do cranio, do óso occipital, a través do burato condiloide anterior. Sae acompañado dos nervios do grupo do vago (IX, X e XI pares craniais). Despois sepárase deles e diríxese cara a beira lateral da lingua. Innervará a maior parte da musculatura extrínseca da lingua (o palatogloso non, que é innervado polo nervio accesorio) e parte dos músculos hoideos.
O seu núcleo atópase do bulbo raquídeo, no suco preolivar, que separa a oliva da pirámide. A este núcleo denomínaselle núcleo do hipogloso. É un nervio motor puro.
Ten 7 ramos colaterais:
Galicia Nomeada
miniatura|upright=1.5|Logo do proxecto. Galicia Nomeada é un proxecto da Real Academia Galega para recoller a microtoponimia tradicional de Galicia.
Descrición
É un proxecto aberto á cidadanía. Comezou a andar en 2020 coordinado por Vicente Feixoo.
Ligazóns externas
Páxina do proxecto
Songieu
Songieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Isabella Leonarda
Isabella Leonarda, nada en Novara o 6 de setembro de 1620 e finada na mesma cidade o 25 de febreiro de 1704, coñecida como La musa di Novara, foi unha relixiosa e compositora italiana do barroco. Pertencía a unha importante familia, o seu pai Ginnantonio Leordani era conde e avogado, e tamén os demais membros da súa familia eran destacados financeiros.
Traxectoria
Isabella Leonarda, aos 16 anos, entrou como noviza no convento de Santa Úrsula de Novara debido á súa alta situación social, seguindo a tradición.
Estudou con Gasparo Casati, compositor. Estivo no convento toda a súa vida, que dedicou a compoñer obras musicais. Obtivo os títulos de madre superiora en 1686, e de madre vigaira en 1693. Leonarda pensaba que o principio da música era Deus, considerado unha consonancia perfecta e a santísima trindade, a tríade harmónica.
As súas obras son de case tódolos xéneros sacros: motetes e concertos sagrados para unha a catro voces, diálogos sagrados latinos, salmos, responsorios, magnificats, ladaíñas, misas e sonatas da chiesa. A obra máis abundante de Isabella Leonarda foi o motete en solitario, pero a maioría dos seus notables logros veñen das súas sonatas. Foi a primeira muller en publicar sonatas, compoñendo moitas en toda a súa vida, por exemplo, Sonatas 1-11 para dous violín, viola e órgano.
Exército romano
miniatura|Un exército romano en combate contra os xermanos durante as [[Guerras Marcómanas. Relevo do sartego de Portonaccio (c. 180 d. C), Museo Nacional Romano.]] Exército romano é o termo xenérico empregado para referirse ás forzas armadas da Roma Antiga, durante a monarquía, a república, o imperio e habitualmente tamén ás do seu inmediato sucesor, o exército bizantino.
Servizo militar
O servizo militar afectaba ós cidadáns entre 17 e 60 anos de idade. Até os 45 participaban nas campañas, e os maiores defendían as cidades e formaban a reserva. Polo xeral, as clases altas non fuxían do servizo militar, xa que o seu cumprimento era imprescindible para poder acceder ás maxistraturas do Estado e facer carreira política (o cursus honorum).
A organización política básica daquela era a gens. A leva obrigaba a cada gens a achegar un certo número de homes armados máis outros homes de apoio. Primeiro elixíanse 12 tribunos militares, os cales elixían cada un entre os que reunían da leva no Capitolio a 400 soldados, que levaban por nome lexión. O requisito básico era ser cidadán romano con ingresos mínimos de 400 dracmas, e ingresábase ma infantería ou cabalaría pesada; ou ben cidadán dalgún pobo baixo domino romano (velites e cabalaría lixeira), o que contribuía a que o exército tivese unha moral elevada e un gran fervor patriótico. Non se tiñan en conta outros factores como a relixión ou a cor da pel. Pola contra, o habitual entre os pobos e civilizacións da época era un exército formado por mercenarios profesionais sen ter en conta a súa orixe.
As tropas do exército eran divididas segundo a súa idade. Os máis novos eran alistados entre os velites (infantaría lixeira que lanzaba unha xavelina e era moi versátil), logo os hastarios, os que estaban no esplendor da súa idade entre os príncipes (infantaría pesada) e ó final, os máis maduros, entre os triarios.
A leva só era obrigatoria en tempos de guerra, pero as continuas guerras nas que Roma se vía implicada facían que na práctica a leva sempre estivese en vigor. Aínda que os soldados percibían unha paga (non moi elevada) os seus campos de cultivo quedaban sen atender, o que inevitablemente lles causaba perdas se a campaña se alongaba. O responsábel da leva era o cónsul.
Lexión
Nos primeiros tempos non había distinción entre exército e lexión, e segundo Tito Livio, Roma dispoñía dunha soa lexión de até tres mil infantes e trescentos cabaleiros. Porén, as guerras daquela eran liortas limitadas que acababan co inverno, e duvídase que algunha vez se chegara a xuntar o exército ó completo. Nin sequera era un corpo permanente, xa que se recrutaba e licenciaba segundo as necesidades. Os trescentos cabaleiros (centuriae flexuntes ou centuriae celeres) formaban a cabalaría do exército da Roma antiga. Estaban baixo o mando de tres tribunos da Cabalaría (Tribuni Celerum) e o xefe supremo da Cabalaría era o Magister Equitum.
A aristocracia e as clases ricas posteriormente ocupaban a primeira liña como mostra do seu liderado do pobo, e tamén porque podían pagar o mellor equipamento, con cal eran moi eficaces. Moi poucos membros das clases máis baixas podían permitirse ese equipamento coa súa paga de soldado.
Co crecemento da poboación de Roma e as maiores necesidades militares, o número de lexións aumentou primeiro a dúas e posteriormente a catro. O mando supremo da cabalaría correspondía a un Magister Equitum, e o da cabalaría de cada lexión ós Tribunos da Cabalaría. O mando supremo dos infantes correspondía inicialmente ó rei e despois ós Cónsules ou Ditadores (ou ós Legatus). O mando dos infantes de cada lexión correspondía ós Tribunos da Milicia. Os infantes foron divididos en cinco clases segundo o seu armamento (en función da riqueza persoal) sendo as tres primeiras chamadas hoplitas (pola armadura) e as outras dúas Velites (auxiliares).
Célula intersticial de Cajal
miniatura A célula intersticial de Cajal (CIC, ou, en inglés, ICC) é un tipo de célula intersticial que se encontra na túnica muscular do tracto gastrointestinal, da cal hai varios tipos con diferentes funcións. Estas células reciben o seu nome polo médico e premio Nobel aragonés Santiago Ramón y Cajal, que as describiu.
Sábese que moitos tipos de tecidos musculares lisos conteñen CICs, pero con poucas excepcións a función destas células non se coñece e actualmente é unha área en activa investigación.
Apartheid
Este réxime foi abolido por Frederik de Klerk en 1990 e, finalmente en 1994 celebráronse eleccións libres.
Célula intersticial de Cajal
Estas células derivan do mesoderma.
Partido Autonomista Leonés - Unión Leonesista
Nas eleccións municipais e autonómicas do 2007, soamente concorreron na circunscrición de León, e nalgúns concellos de devandita provincia. O partido obtivo 4.982 votos (1,68%) nas autonómicas e 4.546 votos (10 concelleiros) nas municipais.
Célula intersticial de Cajal
Papel na actividade das ondas lentas
As CICs serven como marcapasos eléctricos e xeran ondas lentas eléctricas espontáneas no tracto gastrointestinal. As ondas lentas eléctricas propáganse desde as CICs ás células musculares lisas e a despolarización resultante inicia a entrada de ións calcio e a contracción. As ondas lentas organizan as contraccións intestinais en contraccións fásicas que son a base do peristaltismo e as contraccións de segmentación.
Apartheid
Consecuencias do apartheid
dereita|miniatura|250px|"Para uso exclusivo de brancos". O apartheid foi posto en funcionamento por lei. As restricións non foron só sociais senón que eran obrigatorias pola lei.
Célula intersticial de Cajal
Frequencia das células marcapasos CIC
A frecuencia da actividade marcapasos das CICs é diferente en distintas rexións do tracto gastrointestinal:
Apartheid
Consecuencias do apartheid
Os non-brancos estaban excluídos do goberno nacional e non podían votar excepto en eleccións a institucións segregadas que non tiñan poder.
Célula intersticial de Cajal
Frequencia das células marcapasos CIC
As CICs tamén median a entrada de sinais neurais procedente das neuronas motoras entéricas. Os animais que carecen de CICs teñen respostas moi reducidas ao neurotransmisor acetilcolina, liberado polas neuronas motoras excitadoras, e ao transmisor óxido nítrico, liberado polas neuronas motoras inhibidoras. A perda de CICs en certas doenzas, pode interromper o control neural normal das contraccións gastrointestinais e levar a trastornos funcionais do tracto gastrointestinal, como a síndrome do intestino irritable.
Apartheid
Consecuencias do apartheid
Aos negros prohibíanselle diversos empregos e tamén empregar a brancos. Non podían manter negocios ou prácticas profesionais en calquera área designada soamente para brancos. Cada metrópole significativa e practicamente todas as áreas comerciais estaban dentro das zonas só para brancos. Os negros (excepto uns poucos que tiñan dereitos da "Sección 10") que constituían o 70% da poboación, foron excluídos de todo menos unha pequena proporción do país, a non ser que eles tivesen un pase que era imposíbel de conseguir para a maioría. A implantación desta política resultou na confiscación da propiedade e movemento forzado de millóns de negros. Un pase só se lle daba a quen tiña traballo aprobado; as esposas e nenos tiñan quedaban fóra. Ese pase emitíao un maxisterio distrital confinando os (negros) que o posuían a aquela área. Non ter un pase válido facía un negro suxeito á prisión inmediata, xuízo sumario e "deportación" da "patria". A policía que tiñan o símbolo sjambok vixiaban a "área branca" para descubrir os negros "ilegais".
Célula intersticial de Cajal
Frequencia das células marcapasos CIC
As CICs tamén expresan mecanismos mecanosensibles que causan que estas células respondan ao estiramento. O estiramento dos músculos gastrointestinais pode afectar ao potencial de repouso das CICs e afectar á frecuencia da actividade marcapasos. O carbacol incrementa a actividade das CICs por medio da activación do canal ANO1.
Apartheid
Consecuencias do apartheid
A terra conferida aos negros era tipicamente moi pobre, imposibilitada de prover recursos á poboación forzada á ela. As áreas de negros raramente tiñan saneamento ou electricidade.
Célula intersticial de Cajal
Frequencia das células marcapasos CIC
As CICs son tamén fundamentais para a propagación das ondas lentas eléctricas. As CICs forman unha rede a través da cal pode propagarse a actividade de ondas lentas. Se esta rede rompe, entón dúas rexións do músculo funcionarían independentemente.
Apartheid
Consecuencias do apartheid
Os hospitais estaban segregados, os destinados a brancos igualaban a calquera do mundo occidental, mentres que os destinados a negros tiñan comparativamente unha seria falta de persoal e fondos. As ambulancias estaban segregadas, forzando a que a "raza" da persoa fose correctamente identificada cando eran chamadas. Unha ambulancia "branca" non levaría un negro ao hospital. As ambulancias para negros normalmente contiñan pouco ou ningún equipamento médico.
Célula intersticial de Cajal
Patoloxía
Pénsase que as CICs son as células a partir das cales se orixinan os tumores do estroma gastrointestinal. Ademais, as anormalidades na rede das CICs é unha causa da pseudoobstrución intestinal crónica.
Apartheid
Consecuencias do apartheid
Nos anos 1970 a educación de cada neno negra custaba ao estado só un décimo do que a dun neno branco. A educación superior era practicamente imposíbel para a maioría dos negros: as poucas universidades de alta calidade estaban reservadas aos brancos. Alén diso, a educación provida aos negros deliberadamente non os preparaba para a universidade, e si para os traballos manuais dispoñíbeis para eles.
Os trens e buses estaban segregados. Alén diso, os trens para brancos non tiñan vagóns de terceira clase, mentres que os trens para negros estaban sobreutilizados e presentaban só vagóns de terceira clase. Os ómnibus de negros paraban só en paradas de negros e os de brancos, nas de brancos.
As praias tamén estaban racialmente segregadas, coa maioría (incluíndo todos as mellores) reservadas para brancos.
Piscinas públicas e bibliotecas acontecía o mesmo, aínda que practicamente non habían piscinas ou bibliotecas para negros. Case non había parques, cinemas, campos para deportes ou diversións a non ser postos policiais nas áreas negras. Os bancos dos parques estaban marcados "Só para europeos".
O sexo interracial estaba prohibido. Os policías negros non tiñan permiso para prender aos brancos. Os negros non tiñan autorización para comprar a maioría das bebidas alcohólicas. Un negro podería estar suxeito á pena de morte por violar a unha branca, mais un branco que violase a unha negra recibía só unha multa, e case sempre nin iso.
Os cinemas nas áreas brancas non tiñan permiso para aceptar negros. Os restaurantes e hoteis non tiñan permiso para aceptar negros, a non ser como funcionario. Non se permitía aos negros organizárense en sindicatos, ata os anos 1980, e calquera sindicato "político" estaba prohibido. As folgas estaban prohibidas e severamente reprimidas. Os negros pagaban impostos sobre unha renda baixa do nivel de R30 ao mes (aprox. 15 libras nos anos 70), o límite de exención dos brancos era moito máis alto.
O apartheid perverteu a cultura africana, así como as leis. Un branco que entrase nun comercio sería atendido primeiro, independente da idade, vestimenta ou calquera outro factor. Ata os anos 1980, dos negros sempre se esperaría que descendesen da calzada para dar pasaxe a calquera peón branco. Un neno branco sería chamado de "klein baas" (pequeno xefe) por un negro; un negro adulto debería ser chamado de "rapaz", na súa cara, por brancos.
Motivacións por tras da implantación do apartheid
É interesante examinar o que motivou os criadores das políticas de apartheid e que visión do mundo defendían esas persoas para xustificar tal discriminación.
É común considerar que o apartheid ten como centro das súas crenzas que (I) outras razas son inferiores, (II) o tratamento inferior a razas "inferiores" é apropiado, e (III) tal tratamento debería ser reforzado pola lei. Con todo, teñen existido e continúan a existir apoloxistas académicos para o apartheid que argumentan que a pesar dos fallos do apartheid en Suráfrica, tiña a intención polos seus arquitectos de ser un sistema que separase as razas, previndo os "brancos" (e outras minorías) de seren "engulidos" e perderen a súa identidade, mais trataría, con todo, as razas de forma xusta e igual. Herman Giliomee no seu libro Os Afrikaners describe cantos do liderado intelectual dos africáners tiñan boas intencións xenuínas. El non responde porén, á cuestión de como a elite intelectual foi capaz de xogar o xogo "non vexa o mal, non oia o mal, non fale do mal" tanto durante tanto tempo, a pesar de encararse coas crueldades do apartheid diariamente.
O goberno surafricano tentou dividir o Estado de Suráfrica recoñecido internacionalmente nun sen número de republiquetas. Algo como 87% da terra estaba reservada aos brancos, mestizos, e indianos. Cerca de 13% da terra dividíase en dez "patrias fragmentadas para os negros (80% da poboación) aos cales se lle daba a "independencia", a pesar que a autonomía era máis teórica que real: o exército de Suráfrica interviría para eliminar gobernos das "patrias" que implementasen políticas que non fosen do gosto de Suráfrica. O goberno de Suráfrica tentou trazar unha equivalencia entre a súa visión de "cidadáns" negros nas "patrias e a visión da Unión Europea e dos Estados Unidos sobre inmigrantes ilegais vidos da Europa Oriental e América Latina, respectivamente.
Historia do apartheid en Suráfrica
miniatura|dereita|200px|Bandeira surafricana entre 1928 e 1994 Suráfrica foi colonizada polos neerlandeses e o británicos do século XVII en diante. Como acontecía normalmente no caso de colonias na África, os colonizadores Europeos dominaban os nativos a través de control político e militar e do control da terra e da riqueza.
Despois das guerras bóers entre os independentistas africáners e os ingleses, foi criada a Unión Surafricana en 1910, co estatuto de Dominio do Imperio Británico. Aínda que o sistema colonias fose esencialmente un réxime racista, foi nesta fase cando comezaron a forxar as bases legais para o réxime do apartheid. Por exemplo, na propia constitución da Unión, aínda que fose considerada unha república unitaria, cun único goberno, apenas na Provincia do Cabo os non-brancos que fosen propietarios tiñan dereito ao voto, porque as provincias mantiñan algunha autonomía.
Unha das primeiras leis adoptadas foi o "Regulamento do Traballo Indíxena" ("The Native Labour Regulation Act", en inglés) de 1911, segundo a cal era considerado un crime - só para os "africanos", ou sexa, os "non-brancos", a quebra dun contrato de traballo. Aínda no mesmo ano, foi promulgada a "Lei da igrexa reformada neerlandesa" ("The Dutch Reformed Church Act"), que prohibía aos negros de se tornaren membros de pleno dereito daquela igrexa.
Máis importante aínda foi a "Lei da Terra" ("Natives Land Act") de 1913, que dividiu Suráfrica en áreas onde só negros ou brancos podían ter a pose da terra: os negros, que constituían dous terzos da poboación, ficaron con dereito a 7,5 % da terra, mentres os brancos, que eran apenas un quinto da poboación, ficaron con dereito a 92,5 % da terra; os mestizos ("coloured") non tiñan dereito á pose da terra. Esta lei determinaba igualmente que os "africanos" só poderían vivir fóra das súas terras cando fosen empregados dos brancos. Pasou tamén a ser ilegal a práctica usual de ter rendeiros negros nas plantacións.
Nos anos que se seguiron á vitoria do Partido Nacional nas eleccións xerais de 1948, aprobáronse un gran número de leis, instituíndo aínda máis a dominación da poboación branca sobre outras razas.
As principais leis do apartheid foron as seguintes:
Eleccións municipais en Cervo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cervo dende 1979. miniatura|Casa do concello de Cervo.
Apartheid
Historia do apartheid en Suráfrica
En 21 de marzo de 1960, 20.000 persoas negras congregadas en Sharpeville protestaron contra o requirimento aos negros de portaren as identidades (baixo as regras estipuladas na Lei da Licenza). A policía abriu fogo contra eles, matando a 69 e ferindo 180. Todas as vítimas eran negras. A maioría delas disparáronlle polas costas. O Coronel J. Pienaar, o oficial da policía encargado no día, foi visto dicindo que
Ese evento ficou coñecido como o Masacre de Sharpeville. Como consecuencia, o goberno prohibiu o Congreso Nacional Africano (ANC) e o Congreso Panafricanista (PAC).
Eleccións municipais en Cervo
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Cervo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Apartheid
Historia do apartheid en Suráfrica
O evento levou a unha gran mudanza nas tácticas do ANC, mudando de medios pacíficos a medios violentos. A pesar de teren as súas unidades detonado bombas nos edificios do goberno nos anos seguintes, o ANC e o PAC non eran amezas ao Estado, que tiña o monopolio do armamento moderno.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Resolución 1761 o 6 de novembro de 1962 que condenou as políticas racistas do apartheid sur-africano e pediu que todos os países-membros da ONU cancelases as relacións militares e económicas con Suráfrica.
En 1964, Nelson Mandela, líder do ANC, foi condenado á prisión perpetua.
En 1974 o goberno aprobou o Decreto de Midia Afrikaans que forzaba todas as escolas a usaren a lingua afrikaans cando ensinasen aos negros matemática, ciencias sociais, xeografía e historia na educación secundaria. Punt Janson, o viceministro de educación bantú dixo: "Eu non consultei o pobo africano na cuestión da lingua e non vou consultar. Un africano pode pensar que 'o xefón' só fala afrikaans ou inglés. Sería vantaxoso para el saber as dúas linguas."
Esa política foi profundamente impopular. O 30 de abril de 1976, os nenos Primario Orlando West en Soweto entraron en folga, rexeitando ir a escola. A rebelión espallouse por outras escolas en Soweto. Os estudantes organizaron un protesta en masa o 16 de xuño de 1976, que acabou violenta - a policía respondeu con balas ás pedras tiradas polos nenos. O incidente disparou unha onde de violencia xeneralizada por toda Suráfrica, o que segou centenas de vidas.
Internacionalmente, Suráfrica ficou illada. Innúmeras conferencias aconteceron e aprobáronse as resolucións das Nacións Unidas condenando Suráfrica, incluíndo a Conferencia Mundial Contra o Racismo en 1978 e 1983. Un inmenso movemento de cercenamento de dereitos iniciouse, premendo os investidores a rexeitaren de investir en empresas de Suráfrica ou empresas que fixesen negocios con Suráfrica. Os equipos deportivos de Suráfrica prohibíuselle de participaren de eventos internacionais, e o turismo e a cultura sur-africanos foron boicoteados.
Eses movementos internacionais, combinados con problemas internos, persuadiron o goberno Sur-Africano que a súa política de liña dura era indefendíbel e en 1984 introducíronse algunhas reformas. Moitas das leis do apartheid foron abolidas, e promulgouse unha nova constitución que daba representación limitada a certos non-brancos, a pesar de non estendelas á maioría negra. A violencia continuou ata os anos 1980.
En 1989, F. W. de Klerk sucedeu a Botha como presidente. O 2 de febreiro de 1990, na apertura do parlamento, declarou que o apartheid fracasara e que as prohibicións aos partidos políticos, incluíndo a ANC, serían retiradas. Nelson Mandela foi soltado da prisión. De Klerk seguiu abolindo todas as leis que apoiaban o apartheid.
O 15 de abril de 2003, o presidente Thabo Mbeki anunciou que o goberno de Suráfrica pagaría 660 millóns de Rand (aproximadamente 85 millóns de dólares norte-americanos) para preto de 22 mil persoas que foran torturadas, detidas ou que perderan familiares a consecuencia do apartheid. A Comisión para a Verdade e a Reconciliación, formada para investigar os abusos da era do apartheid, recomendara ao goberno pagar 3000 millóns nos cinco anos seguintes.
O apartheid nas leis internacionais
dereita|miniatura|250px|Apartheid condenado nas Nacións Unidas. O apartheid surafricano foi condenado internacionalmente como inxusto e racista. En 1973 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou o texto da Convención Internacional da Punición e Supresión ao crime do Apartheid. A intención inmediata da convención era provir a estrutura formal e legal para que os membros puidesen aplicar sancións para empuxar os gobernos sur-africanos a mudar as súas políticas. A convención gañou forza en 1976.
O Artigo II da convención define o apartheid así:
''No propósito da presente convención, o termo "crime de apartheid", que debe incluír prácticas de segregación e discriminación racial e políticas similares ás practicadas no sur da África, debe aplicarse aos seguintes actos inhumanos cometidos co propósito de establecer e manter a dominación dun grupo racial de persoas sobre calquera outro grupo racial de persoas e a opresión sistemática destas:
O crime tamén foi definido na Corte Criminal Internacional:
Abolición
O 10 de marzo de 1994, Nelson Mandela xurou como presidente de Suráfrica diante dunha eufórica multitude. Entre as súas primeiras accións foi crear a Comisión para a Verdade e a Reconciliación e reescribir unha Constitución. Na elección multirracial seguinte, o ANC de Mandela gañou con larga marxe, terminando efectivamente coa era do apartheid.
A herdanza do apartheid e as desigualdades socio-económicas que promoveu e sustentou poden aínda prexudicar a Suráfrica por moitos anos no futuro.
Filmografía
Algunhas películas que mostran a vida cotiá na Suráfrica do apartheid ou a súa historia son:
Gran Premio de Australia de 2009
O Gran Premio de Australia de 2009 (formalmente o LXXIV Gran Premio de Australia ING) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 29 de marzo de 2009 no Melbourne Grand Prix Circuit, Melbourne, Australia. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009. A carreira, composta por 58 voltas, foi gañada por Jenson Button do equipo Brawn GP tras saír da pole position. Rubens Barrichello finalizou segundo no segundo automóbil de Brawn GP e con Jarno Trulli, de Toyota, terceiro.
Brawn GP converteuse no primeiro construtor en clasificar na pole position para logo gañar o Gran Premio no seu debut desde que Mercedes o fixera no Gran Premio de Francia de 1954. A carreira tamén foi a segunda en toda a historia da Fórmula 1 en rematar baixo condicións de safety car (a primeira no Gran Premio do Canadá de 1999) despois dunha colisión entre Robert Kubica e Sebastian Vettel, que ían rodando segundo e terceiro, respectivamente, na volta 56 a falta de dúas para o final.
Encoro de Zamáns
O Encoro do Alcalde Pérez-Lorente, habitualmente coñecido como presa de Zamáns, é un pantano artificial creado en 1960 no río Zamáns , na parroquia de Zamáns, no concello de Vigo. A súa capacidade é de 2,2 hm³ e ocupa unha superficie de 20 hectáreas. Na zona de maior profundidade acada os 29 metros.
Fornece con auga potábel a poboación de Vigo. Até a construción do encoro de Eiras en 1977 era o único sistema de abastecemento de auga da cidade.
Dumia, San Tomé de Cancelada, Cervantes
Dumia é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 40 habitantes (23 homes e 17 mulleres).
DS Framnæs
O DS Framnæs foi un barco de vapor noruegués construído en Escocia en 1858 para a Nordre Bergenhus Amts Dampskibe, compañía pública fundada nese ano e que encargara dous barcos de vapor, o outro foi o DS Fjalir, co cometido de realizar o transporte marítimo no condado de Nordre Bergenhus. O navío chegou o 2 de decembro de 1858 ó porto de Bergen e permaneceu en servizo ata 1951, foi o navío noruegués que máis tempo permaneceu activo, 93 anos.
Revista Gallega
A Revista Gallega, subtitulado Semanario de literatura é intereses regionales, foi un semanario galego, dominical e bilingüe, publicado na Coruña. Foi fundado en 1895 por Galo Salinas Rodríguez e rematou de publicarse en 1907, cun total de 640 números. Autoproclamado Órgano oficial de la Liga Gallega en la Coruña, durante os seus doce anos de historia constituíuse na publicación emblemática do rexionalismo liberal desa cidade.
Historia e características
Apareceu o 17 de marzo de 1895. Estaba dirixido por Galo Salinas Rodríguez, propietario e fundador do mesmo, como tamén figuraba no cabezallo do semanario, e da súa redacción facían parte Uxío Carré Aldao, Eladio Rodríguez González, Florencio Vaamonde Lores e Francisco Tettamancy Gastón ; outros xornalistas, como Salvador Golpe Varela, Waldo Álvarez Insua ou Manuel Lugrís Freire colaboraron moi estreitamente, nas súas respectivas etapas coruñesas, co cadro desta publicación. miniatura|esquerda|Galo Salinas, fundador, propietario e director.
Redacción
A sede da redacción e administración da Revista Gallega foi habitualmente a Libraría Rexional de Carré Aldao, nos mesmos locais en que se desenvolvían polas tardes os célebres faladoiros da Cova Céltica, nucleados desde o seu traslado á Coruña arredor da figura de Manuel Murguía, e onde tantas iniciativas a prol do rexurdimento político e cultural de Galicia se idearan, entre elas a propia Revista Gallega. miniatura|"Aos académicos lusitás", RG 360, 9/2/1902.
Colaboradores
Contou cunha ampla nómina de sinaturas colaboradoras, do máis alto nivel, como Eladio Fernández Diéguez, Evaristo Martelo Paumán, Lisardo Rodríguez Barreiro, Heraclio Pérez Placer, Alfredo Brañas, Manuel Amor Meilán ou Aurelio Ribalta, na que a presenza feminina era realmente notábel, con Valentina Lago-Valladares, Filomena Dato Muruais, Sofía Casanova, Emilia Pardo Bazán, Elvira Novo García, María Barbeito, Fanny Garrido, Dolores de Gortázar Serantes e moitas outras (Rosalía Castro, Narcisa Pérez Reoyo…).
Resolución 1 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
A resolución 1 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, adoptada sen votación o 25 de xaneiro de 1946, invitaba aos meembros permanentes a realizar os preparativos oportunos para celebrar a primeira reunión do Comité de Estado Maior que debía ter lugar o 1 de febreiro dese mesmo ano en Londres.
Revista Gallega
Contidos
Ademais de narrativa e poesía, publicou artigos sobre economía, política e sociedade, lingua e literatura, teatro galego, emigración, historia do xornalismo en Galiza, como tamén interesantes fotografías. A partir do 7 de marzo de 1897 (RG 105) comezou a publicar unha Sección Bibliográfica que viña suplir ao desaparecido Boletín Bibliográfico de la Librería Gallega. O fondo documental que contén a Revista Gallega é así extenso e múltiple, debido ás moitas materias en que se ocupou, e do mesmo xeito tense destacado a súa modernidade editorial, sentido crítico e inusitada estabilidade. Coincidindo co oitavo aniversario da Revista, o 15 de marzo de 1903 (RG 417), comezou a publicar o folletín Luisa ( Páginas de un sacrificio), que non está asinado.
Resolución 1 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
O comité debía estar composto polos Xefes de Estado Maior dos exércitos dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade. A resolución solicitou como primeira tarefa do mesmo a elaboración de propostas relativas á súa organización interna, persoal e funcionamiento para presentalas posteriormente ante o Consello de Seguridade. A creación do Comité de Estado Maior estivo amparada baixo o Artigo 47 da Carta das Nacións Unidas:
Revista Gallega
Orientación ideolóxica
Na súa longa vida a Revista Gallega acadou un considerábel prestixio xornalístico, e constituíuse na publicación emblemática do rexionalismo liberal e progresista que confluía na capital coruñesa ; entre o 14 de novembro de 1897 (RG 140) e o 10 de xullo de 1898 (RG 174) proclamouse Órgano oficial de la Liga Gallega en la Coruña (como así figurou no cabezallo, en vez da propiedade do xornal, entre os citados números), acentuando as súas posicións respecto da normalización da lingua galega e o seu ensino, así como a publicación de textos neste idioma. Con todo, e a pesar da súa manifesta vocación bilingüe, o predominio do español nas súas páxinas é absoluto, e o espazo ocupado pola lingua galega no dominical oscilará en realidade ao ritmo das vicisitudes políticas do rexionalismo, observándose unha progresiva diminución dos textos en galego segundo avanza o século XX. Porén, en todos e cada un dos números da Revista Gallega publicouse en galego como mínimo un “Palique”, normalmente asinado por Janiño ou Xaniño (Galo Salinas), e na colección da revista aparecen un gran número de textos de todo xénero en catalán e noutras linguas europeas. miniatura|N.º 521 (10º aniversario) co seu consello de redacción.
Fin da publicación
Para substituír a Revista Gallega naceu ás poucas semanas na Coruña o semanario bilingüe A Nosa Terra (1907-1908), que aínda chegaría a publicar 60 números erguendo a bandeira dun rexionalismo xa na encrucillada perante novas realidades históricas.
General Electric CF6
O General Electric CF6 é unha familia de motores turboventilador de alto índice de derivación producidos por GE Aviation. Baseado no TF39, o primeiro motor a reacción de gran potencia e alto índice de derivación, o CF6 equipa a unha gran variedade de avións de pasaxeiros civís. O núcleo básico do motor tamén impulsa os turboeixos LM2500, LM5000 e LM6000 marítimos e de xeración de enerxía.
General Electric pretende substituír a familia CF6 polo GEnx.
Desenvolvemento
Despois de desenvolver o TF39 para o C-5 Galaxy a finais dos anos 60, GE ofreceu unha variante máis potente para o uso civil, o CF6, e rapidamente atopou interese en dous deseños ofrecidos nun contrato recente de Eastern Airlines, o Lockheed L-1011 e o McDonnell Douglas DC-10. O L-1011 finalmente seleccionou o Rolls-Royce RB211, pero o DC-10 quedou co CF6 e entrou en servizo en 1971. Tamén foi escollido para versións do Boeing 747. Dende entón o CF6 equipou a versións dos Airbus A300, 310 e 330, Boeing 767 e McDonnell Douglas MD-11. O álto índice de derivación do CF6 representou un avance histórico na eficiencia dos motores de aviación.
No ano 2000, a NTSB advertiu que o compresor de alta presión podería romperse, e en 2010 que os discos do rotor da turbina de baixa presión poderían fallar.
Metallica (álbum)
Metallica (tamén coñecido como The Black Album) é o quinto álbum da banda estadounidense de heavy metal Metallica, publicado o 12 de agosto de 1991 a través do selo Elektra Records. Del sacáronse cinco sinxelos que na actualidade son das canións máis coñecidas do grupo: "Enter Sandman", "The Unforgiven", "Nothing Else Matters", "Wherever I May Roam", e "Sad but True". A banda promocionou o álbum cunha serie de xiras. No ano 2003 foi elixido número 255 na lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos. O disco marcou un cambio no son do grupo cara a un menos áspero que o estilo thrash metal dos seus anteriores catro traballos.
A gravación de Metallica foi complicada, tendo a banda conflitos frecuentemente co produtor Bob Rock. O disco estreouse no número 1 de dez países, e pasou catro semanas consecutivas no primeiro posto da lista Billboard 200, sendo o primeiro disco de Metallica en chegar ao número 1 das listas. Trátase do álbum máis vendido da banda, con 30 millóns de unidades en tdo o mundo. Foi certificado platino 16 veces pola RIAA o 13 de decembro de 2012. Metallica tocouno enteiramente ao vivo durante a súa xira do 2012 European Black Album Tour.
Acropomátidos
miniatura|300px|Synagrops bellus Os Acropomátidos (Acropomatidae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluída na orde Perciformes. Están distribuídos por tódolos océanos de augas temperadas do Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
Son peixes de tamaño xeralmente pequeno. Teñen dúas aletas dorsais, a primeira con 7 a 10 espiñas, a segunda con ou sen espiñas e 8 a 10 raios brandos; a aleta anal ten 2 ou 3 espiñas e 7-9 raios brandos; as aletas pelvianas unha espiña e 5 raios brandos; caudal furcada. No opérculo aparecen dúas espiñas redondeadas. Liña lateral completa e continua.
As especies do xénero Acropoma teñen órganos luminiscentes.
Clasificación
Divídense en oito xéneros e 33 especies:
Ademais dun xénero fósil extinguido: Acropomatidarum
Isabel de Castro e Andrade
Isabel de Castro e Andrade, condesa de Altamira, nada en Pontedeume probablemente en 1528 e finada na mesma vila en 1582, foi unha nobre e escritora galega, considerada como a primeira poeta renacentista en galego.
Traxectoria
Pouco se coñece da súa vida. Era a filla máis nova de Fernando Ruiz de Castro Osorio, cuarto conde de Lemos, e de Teresa de Andrade, filla do conde Fernando de Andrade. Isabel casou en 1555 co, tamén poeta, Rodrigo de Moscoso Osorio e Álvarez de Toledo, quen herdara o condado de Altamira, de quen ela recibiu o título. miniatura|Artigo de [[Uxío Carré Aldao|Eugenio Carré. ]] Coñéceselle algunha obra poética en castelán ("A la rosa") e mais un único soneto en galego, "Soneto de la Señora Dona Isabel de Castro y Andrade a Don Alonso de Ercilla", que é unha das poucas pezas literarias cultas que se conservan dos Séculos Escuros. O soneto, datado en 1578, está dedicado ao escritor castelán Alonso de Ercilla, co gallo da publicación da segunda parte da súa obra épica La Araucana.
A súa vila natal honrouna cun monólito en 1975.
K. C. Jones
Universidade
Xogou a liga de baloncesto universitario coa Universidade de San Francisco, onde xunto a Bill Russell, conseguiron dous títulos da NCAA en 1955 e 1956, aínda que nesta última tempada non puido xogar, ao ser o seu quinto ano na universidade. Porén, foi elixido para disputar coa Selección de baloncesto de Estados Unidos os Xogos Olímpicos de Melbourne 1956, onde lograron o ouro. Fixo, durante a súa tempada universitaria, un total de 9,8 puntos e 5,1 rebotes por partido.
Bárbaro
miniatura|Representación do século XIX dos bárbaros [[hunos.]] Bárbaro é un exónimo pexorativo que procede do grego (βάρβαρος) e a súa tradución literal é "o que tatexa". Aínda que os gregos empregaban o termo para referirse a persoas estranxeiras, que non falaban o grego e cuxa lingua estranxeira soaba aos seus oídos como un tatexo incompresible ou onomatopea (bar-bar- semellante a bla-bla-), tamén existen escritos, como os de Isócrates, que amosan unha apertura deste pobo para concibir aos bárbaros non como "estranxeiros", senón como individuos que carecían de educación, independentemente do seu lugar de nacemento, primitivos ou salvaxes.
Os romanos tomaron posteriormente a palabra e o seu significado para o trato cos pobos que invadiron o Imperio Romano. Os clásicos deron o nome de bárbaros a todos os estranxeiros das comarcas fronteirizas co Imperio, e cos que loitaron, aínda que se limita a consideración aos que, ocupando en Europa as comarcas ao norte do Imperio, invadiron este, apoderándose da súa parte occidental.
K. C. Jones
Profesional
Foi elixido na segunda rolda do draft da NBA de 1956 polos Boston Celtics, aínda que non chegou a vestir a camiseta verde até 1958, tras dous anos de servizo militar. as súas 9 tempadas como profesional transcorreron na cidade de Massachusetts, onde coincidiu coa época dourada do equipo, logrando 8 campionatos. Tras perder nos play-offs de 1967 ante Philadelphia 76ers, K.C. retirouse das canchas.
Adestrador
A súa etapa como adestrador principal comezou nos San Diego Conquistadors, un equipo da extinta liga ABA que desapareceu moi pronto. Previamente, fora asistente nos Lakers. De aí pasou aos Capital Bullets, onde permaneceu durante 3 tempadas (onde o equipo cambiou de nome a Washington Bullets). En 1978 entrou a formar parte do equipo de adestradores asistentes dos Celtics, non sendo até 1983 cando foi nomeado adestrador principal. Estivo cinco anos ocupando o banco en Boston, logrando dous títulos da NBA, con xogadores nas súas filas do talle de Larry Bird, Dennis Johnson, Robert Parish ou Kevin McHale, entre outros. Posteriormente dirixiu durante tempada e media aos Seattle SuperSonics.
Bárbaro
A etnoloxía e antropoloxía tradicionais, cunha terminoloxía xa desfasada e unha eurocéntrica visión das sociedades primitivas, denominou barbarie a un estadio de evolución cultural das sociedades humanas, intermedio entre o de salvaxismo e de civilización.
Simferópol
Simferópol (en ucraíno, en ruso e en búlgaro Сімферóпол, transliterado Simferópol; en turco Ak Mejid; en tártaro de Crimea Aqmescit -isto é, "Mesquita Branca"-; en xeorxiano: Սիմֆերոպոլ; en grego antigo Συμφερόπολις -Symferópolis, que quere dicir cidade do ben común-) é unha cidade ucraína, capital da República Autónoma de Crimea. É tamén a capital do distrito (raion) de Simferópol.
Historia
A cidade contén dentro dos seus límites l Neápolis escita, forma en que se denomina o sitio arqueolóxico no que se encuentran as ruínas do que fora unha antiga capital dos escitas de Crimea.
miniatura|100px|Escudo de armas de Simferópol entre 1844 e 1920. Posteriormente, os tártaros de Crimea levantarían na zona a cidad de Aqmescit, que sería renomeada como Simferópol en 1784, tras a conquista de Crimea por Catarina a Grande. A cidade converteríase en 1802 no centro administrativo do Goberno xenal da Táurida. Xogou tamén un importante papel durante a guerra de Crimea (1854-1856), albergando as reservas do exército ruso e un hospital.
Dentro do contexto da guerra civil rusa, a cidad foi capturada polp Exército vermello o 13 de novembro de 1920, e elixida capital da República Socialista Soviética Autónoma de Crimea o 18 de outubro do ano seguinte.
Durante a segunda guerra mundial, Simferópol estivo ocupada polo exército alemán desde o 1 de novembro de 1941. Máis de 22.000 habitantes da cidade, na súa maioría rusos e xudeus, morreron a mans dos alemáns durante o período de ocupación, que culminou coa liberación por parte dos soviéticos o 13 de abril de 1944.
Despois da guerra, en 1954, a cidade, xunto a toda a península de Crimea, foi asignada administrativamente por Khrushchev á República Socialista Soviética de Ucraína.
Independencia de Ucraína
Tras a disolución da Unión Soviética en 1991, Simferópol converteuse na capital da República Autónoma de Crimea, dentro da recentemente independizada Ucraína.
Poboación e infraestruturas
Segundo o censo de 2001, Simferópol tiña unha poboación de 363.600 habitantes, a maior parte dos cales eran etnicamente rusos (66,7 % do total), con minorías formadas por ucraínos (21,3 %) e tártaros de Crimea (7 %) e belarusos (1,1 %).
A cidade está dividida en tres distritos: Zalíznytxnyi, Tsentralnyi e Kýivskyi, con catro establecementos urbanos (Ahrarne, Aeroflotskyi, Hriesivskyi e Komsomolske) e unha vila (Bitumne). Está na beira do río Salgir.
O seu nome tártaro fai referencia a unha mesquita, pero a cidade tiñaa cinco (das que tres se conservaron até o século XX). Era a residencia do kalghay ou herdeiro do Khanato de Crimea, que vivía n nun palacio á esquerda do Salgir, o cal foi demolido ao final do século XVIII.
A cidade conta cunha terminal de ferrocarrís e un aeroporto internacional. A liña de trolebús máis loga do mundo, cunha lonxitude de 86 km, une Simferópol con Ialta, na costa do mar Negro.
Tamén conta coa universidade nacional Taurida V. Vernadsky.