cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lleida Llista Blava
Traxectoria
En 1952 a pista de xogo foi trasladada ao Frontó Lleida, cunha capacidade para 1800 espectadores. Na tempada 1956-57 e Llista Blava debuta na Primeira División do hóckey a patíns español onde se manterá ata a 1959-60.
Un ano despois, en 1961, o equipo retorna á División de Honra. Aquela mesma tempada as instalacións do Frontó Lleida desapareceron e o Llista Blava viuse obrigado a xogar de novo na pista descuberta de Cervantes, feito que provoca unha baixada importante na asistencia de público aos partidos. A falta de incentivos e motivacións provocou que o equipo tivese que disputar a promoción de descenso e perdeu novamente a categoría.
En 1966 o equipo xoga no velódromo do Camp d'Esports. Posteriormente, en 1983, o Llista Blava comeza a xogar no pavillón cuberto da Bordeta, logo de dezasete anos xogando na pista descuberta da estrada de Huesca.
En 1993 catalanizouse o nome do club, e en 1996 con motivo do seu 45º aniversario organizouse a primeira Gran Patinada de Lleida.
No ano 2000 o Llista Blava acadou o ascenso á División de Honra do hóckey a patíns español e nas seguintes tempadas consolidouse. Nesta época, o club trasladouse ao Pavelló Onze de Setembre e debutou en competición europea na Copa CERS.
Penavide
O topónimo Penavide pode referirse a:
Lleida Llista Blava
Traxectoria
No 2005, logo dunha mala tempada, o Lleida Llista Blava perdeu outra vez a categoría, situación á que se lle ha de sumar unha desastrosa balanza económica.
A seguinte tempada, porén, o equipo volve ascender á máxima categoría, cun equipo de xogadores completamente renovado e un corpo técnico motivado para a misión de manteren a categoría. De momento, malia todo, os resultados (tanto deportivos como económicos) non o acompañaron.
Henri Rousseau
miniatura|Self Portrait, 1890 Henri Rousseau, nado o 21 de maio de 1844 e finado o 2 de setembro de 1910, foi un pintor francés posimpresionista da arte naíf.
Vida
Comezou a pintar como afecionado, mentres traballaba coma aduaneiro. Debido a este oficio foi coñecido como Le Douanier. No 1893 deixou o seu traballo para adicarse de cheo á pintura. Algúns membros xoves das vangardas, coma Picasso apoiaronno moralmente. Ridiculizado durante a súa vida, acabou sendo recoñecido como un xenio autodidacta cuxos traballos son dunha alta calidade.
Obra
Habitualmente os seus cadros teñen un carácter onírico e introspectivo. En moitos dos cales predominaban a sinxeleza das formas e unha paleta de cores onde predominaban as cores claras. Refrexo en parte, da influencia de Corot, o cal era admirado por Rousseau. Alguhas das súas obras máis salientábeis son Notre Dame, pintado o 1909, no que unha figura solitaria podería ser o propio autor. Ou tamén The Snake Charmer, encargo do 1907 pola nai de Robert Delaunay, Berthe, Condesa de Delaunay.
Véxase tamén
miniatura|dereita|The Snake Charmer, 1907
PO-960/AC-960
A PO-960 (na provincia de Pontevedra)/AC-960 (na provincia da Coruña), é unha estrada que une as localidades de Vila de Cruces e A Susana (Santiago de Compostela); atravesando os concellos de Boqueixón e Touro. Ten unha lonxitude de 32 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-525 na Susana (Santiago de Compostela) e finaliza nun cruzamento coa PO-905 (Vila de Cruces-Arzúa). Ten conexión con outras vías como a AC-240 e a AC-261.
Fotóforo
miniatura|300px|dereita|A lura [[Histioteuthis reversa, que presenta fotóforos que adornan o seu corpo de modo que parede cuberto de xoias.]] dereita|miniatura|O peixe de augas profundas [[Photostomias guernei mostrando o seu fotóforo.]]
Un fotóforo é un órgano emisor de luz que ten o aspecto dunha mancha luminosa, que aparece sobre todo en animais mariños, como peixes e cefalópodos. O órgano pode ser simple ou tan complexo como un ollo humano, equipado con lentes, pantallas ou obturadores, filtros de cor e reflectores. A luz poden producirla a partir de compostos químicos durante a dixestión das presas, ou en células especializadas chamadas fotocitos, ou por medio de bacterias simbióticas coas que está asociado o organismo.
O carácter dos fotóforos é importante para a identificación de peixes abisais. Os peixes utilizan os fotóforos principalmente para atraer alimento ou confundir aos depredadores. Os fotóforos atópanse en cefalópodos, como Watasenia scintillans, unha lura que pode orixinar impresionantes emisións luminosas.
-1342
Outros
Historia ano a ano
Concert
Concert: The Cure Live é o primeiro álbum en directo da banda inglesa The Cure, editado o 22 de outubro de 1984. Foi gravado en maio de 1984 no Hammersmith Odeon en Londres e en Oxford. A súa edición en casete conta na cara-b cun álbum xemelgo de anomalía, titulado Curiosity (Killing the Cat): Cure Anomalies 1977–1984.
Listaxe de cancións
Temas compostos por Robert Smith, Simon Gallup e Lol Tolhurst, agás onde se indique.
Curiosity (Killing the Cat): Cure Anomalies 1977–1984
Son un conxunto de rarezas gravadas de 1977 ata 1984.
A Lama, Basadre, Agolada
A Lama é un lugar da parroquia de Basadre, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Shamisen
miniatura|220px|[[Gueixa de Toquio co shamisen, c. 1870s]] miniatura|220px|Kitagawa [[Utamaro, c. 1803]] miniatura|220px|Home tocando o shamisen mentres o outro canta miniatura|Shamisen acompañando a voces tradicionais, e un solo. (son) O shamisen ou samisen (三味線), tamén chamado sangen (三絃), é un instrumento tradicional xaponés tocado cun plectrum chamado bachi. A pronunciación en xaponés é "shamisen", pero ás veces é "jamisen" cando é sufixo (por exemplo: Tsugaru-jamisen). No oeste do Xapón e nas fontes do período Edo chámaselle "samisen."
A Lama, Basadre, Agolada
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Shamisen
Construción
O shamisen é un instrumento de corda pulsada. A súa construción segue un modelo semellante ó dunha guitarra ou banjo, empregando un pescozo e coas cordas estiradas ó longo dun corpo de resonancia. O pescozo do shamisen ofrece menos rozamento e é máis delgado que o dunha guitarra ou banjo. O seu corpo, chamado dō (胴), aseméllase a un tambor, cun interior oco e unha pel tensada cara os extremos.
Copa (botánica)
miniatura|180px|Copa dunha árbore.
En botánica denomínase copa dunha planta á parte superior dunha árbore ou dun arbusto, formada polo caule e o conxunto das pólas, incluíndo as follas, e as estruturas reprodutivas.
Nas especies caducifolias tamén se denomina copa ao tronco e ramas desprovistas de follas.
Etimoloxía
O termo copa procede do latín vulgar cuppa, e este do latín cásico, "cuba", "barril", "tonel".
Características
As formas das copas son moi variábeis. Os principais tipos de árbores son de hábito excurrente con ramificación en formas conoides, ou decurrente, que dá lugar a formas arredondadas. Tamén se poden caracterizar pola súa anchura, profundidade, área superficial, volume e densidade.
As principais funcións da copa inclúen a asimilación da enerxía da luz, a absorción de dióxido de carbono e a liberación de oxíxeno a través da fotosíntese, a liberación de enerxía pola respiración, e o liberación de auga á atmosfera pola transpiración. Estas funcións son realizadas polas follas.
As pólas da copa proporcionan soporte mecánico para distribuír as follas de maneira eficiente e servir como condutos para os recursos (auga, nutrientes) para realizar estas funcións.
Pedro López Varela
Pedro López Varela, finado en Noia o 22 de maio de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel López Peña. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1906. Foi alcalde de Noia entre 1916 e 1920.
Vida persoal
Casou con Pilar Valderrama Otero en 1906.
República popular
miniatura|Democracias populares: Denomínase república popular a un tipo de réxime político. A súa expresión institucional son os autodeterminados estados socialistas, que tiveron un relevante desenvolvemento ao longo do século XX, aínda que algúns sobreviviron no século XXI. Adoitaban dispor no nome oficial do Estado a expresión República Popular ou República Democrática. As democracias populares, a diferenza doutros réximes contemporáneos non liberais que tamén pregoaban seren democráticos, adoitan apoutar o seu discurso lexitimador na construción dunha sociedade socialista atendendo ás características peculiares de cada país, respectando sempre os principios do internacionalismo proletario.
Gocende de Arriba, Devesos, Ortigueira
Gocende de Arriba é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Isidoro Millán Mariño
Isidoro Millán Mariño, nado en Pontevedra en 1890 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1983, foi un avogado, político e xornalista galego.
Traxectoria
Publicou A la sombra del Apóstol (Once siglos de vida compostelana) en 1938. Aparece como figurante na película Miss Ledyia (1916).
Vida persoal
Casou en Cambados con Encarnación González-Pardo Fraga en xuño de 1918, e foi pai de María Encarnación, María Jesús, Isidoro, Francisco José, Pedro e Ramón Millán González-Pardo.
Casa do Concello de Tampere
Historia
O edificio actual estivo precedido por outro de madeira e unha única altura construído en 1802 e localizado no mesmo lugar e que tivo as funcións de casa do concello. No ano 1885 comezouse a traballar no deseño dun novo edificio, para o cal se realizou un concurso no que foron presentados os deseños de F.L. Calonius, Theodor Decker e Georg Schreck, resultando gañador este último. As obras comezaron en 1887 e foron supervisadas polo arquitecto municipal Calonius, mentres que o edificio foi pintado en 1889. Finalmente foi inaugurado nunha cerimonia solemne o 8 de xaneiro de 1890.
Durante a Gran Folga de 1905 o poeta Kössi Lindström leu dende o seu balcón o Punainen julistus (en galego Manifesto vermello) de Yrjö Mäkelin.
En 1918, durante a guerra civil finlandesa, o palacio municipal, xunto con outros edificios, foi empregado como refuxio pola poboación durante batalla de Tampere. O edifio foi defendido por un grupo de mulleres e homes da Garda Vermella, que finalmente se renderían ás 5:30 pm do 5 de abril, sendo así o último reduto vermello en ser tomado polos brancos.
O pleno municipal reuniuse no edificio ata mediados da década de 1920, cando as decisións pasaron a tomarse no edificio da biblioteca.
A primeira renovación do edificio tivo lugar a finais da década de 1960. Ameazado de derrubo pola súa antiga estrutura de madeira que fixo que o edificio comezara a afundirse, en 1977 realizouse o fortalecemento da súa estrutura mediante alicerces de formigón. Entre 2003 e 2004 foi completamente renovado para devolvelo ao seu aspecto orixinal.
PO-905
A PO-905 é unha estrada da rede primaria complementaria da Xunta de Galicia que une Vila de Cruces con Arzúa, continuando como AC-905 (cunha nova quilometraxe) a partir do límite coa provincia da Coruña. Ten unha lonxitude de 11,11 quilómetros e atravesa lugares de interese como o encoro de Portodemouros e o Museo do Mel. O tramo Vila de Cruces-Portodemouros foi reformado máis pronto, mentres que a parte coruñesa tivo unha reforma máis tardía. No encoro de Portodemouros aínda conserva o vello trazado pola imposibilidade de reforma.
El Despertar Hispano
El Despertar Hispano foi un periódico semanal editado en Buenos Aires entre 1906 e 1907.
Historia e características
Publicación de orientación ácrata que apareceu en Buenos Aires en 1906 como continuación de El Despertar Gallego. Estaba dirixido por José Carballas Rey e entre os seus colaboradores figuraban Nicasio Pajares e José Mª López.
Galería de imaxes de Asados, Rianxo
Santa María de Asados é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Rianxo.
<Gallery> Ficheiro:Igrexa de Santa María de Asados.jpg|Igrexa de Santa María de Asados. Ficheiro:Suigrexa, Asados, Rianxo.jpg|Cruceiro en Suigrexa. Ficheiro:Rianxo, Asados, As Barras 01-02.jpg|Cazoletas. Ficheiro:Rianxo, Asados, As Barras 01-05.jpg|Círculos. Ficheiro:Muiño no rio Te, Asados, Rianxo.jpg|Muíño no río Te. Ficheiro:Ermida de San Pedro de Vilas, Asados, Rianxo.jpg|Ermida de San Pedro de Vilas. </Gallery>
A Castiñeiriña
<Gallery> Ficheiro:Río Te. A Castiñeiriña, Asados, Rianxo.jpg|Río Te na Castiñeiriña. </Gallery>
A Devesa
<Gallery> Ficheiro:Entre A Devesa e A Marquesa, Asados, Rianxo.jpg|Entre A Devesa e A Marquesa. </Gallery>
Somoza
<Gallery> Ficheiro:Entre A Devesa e A Marquesa, Asados, Rianxo.jpg|Entre A Devesa e A Marquesa. Ficheiro:Cruceiro de Somoza, Asados, Rianxo.jpg|Cruceiro de Somoza. </Gallery>
Karlie Kloss
Karlie Elizabeth Kloss, nada o 3 de agosto de 1992 en Chicago, Illinois, é unha modelo feminina estadounidense. A revista Vogue Paris declarouna unha das 30 mellores modelos femininas da década de 2000. Entre 2013 e 2015 foi un dos "Anxos" da compañía de lenzaría Victoria's Secret. Segundo Forbes, é unha das modelos máis cotizadas do mundo.
-1370
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Carballeda de Avia
Galería de imaxes do concello de Carballeda de Avia na provincia de Ourense.
Santo Estevo, Basadre, Agolada
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Basadre, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña once habitantes (catro homes e sete mulleres), dous menos ca en 2000.
Q'orianka Kilcher
Q'orianka Waira Qoiana Kilcher nada en Schweigmatt (Alemaña) o 11 de febreiro de 1990, é unha actriz, bailarina e cantante estadounidense. Fíxose famosa pola súa interpretación de Pocahontas no filme The New World.
Traxectoria
Foi criada en Hawai e posteriormente nos Ánxeles. Ten raíces suízo-peruanas. O seu pai (artista) pertence á cultura indíxena quechua-huachipaeri, mentres que a súa nai, Saskia Kilcher (activista dos dereitos humanos) é de ascendencia suíza, aínda que nada en Alasca. É prima segunda da cantante Jewel Kilcher. Ten dous irmáns, Kainoa Kilcher e Xihuaru Kilcher, que son actores e acróbatas. O seu avó materno foi o famoso montañeiro de Alasca Ray "Pirata" Gener, que faleceu de hipotermia mentres descendía do Monte Everest o 2 de outubro de 1979.
Cando Kilcher tiña dous anos, ela e a súa nai mudáronse a Honolulú, Hawai, onde naceu o seu irmán Kainoa. O seu pai, de quen está distanciada, estivo ausente durante gran parte da súa vida. Ó medrar en Hawai adaptouse á cultura hawaiana local e comezou a bailar hula á idade de cinco anos. Tamén adestrou na danza tahitiana e de África Occidental, así como no ballet, hip hop e baile moderno. En 1997 gañou un premio no Ballet Xove de Hawai á idade de 7 anos.
Nos anos 1996 e 1997 foi seleccionada para competir no Concurso Internacional de Danza de Tahití en San José, California. Foi elixida tamén como membro das cantantes de Waikiki como soprano solista, interpretando a Misa de Schubert en G e nocturnos de Gian Carlo Menotti. Á idade de seis anos, Kilcher estudou canto clásico na Universidade de Hawai con Laurence Paxton e teatro con Bill Ogilvie.
En 1999, a súa nai múdase coa súa familia a California e Kilcher comeza a amosa-lo seu talento nas rúas Third Street Promenade en Santa Monica.
Ós nove anos, Kilcher foi elixida como "Choire Who" en How the Grinch Stole Christmas de Ron Howard. Ós doce anos, recibiu unha bolsa completa para o instituto de música de Hollywood, onde estudou interpretación vocal, teoría da música e composición. Tamén logrou o cinto negro en Wushu, Kung Fu e Stunt.
Por outra banda, o suposto amor entre Colin Farrel e unha novísima Kilcher de tan só catorce anos foi un tema delicado. Foi estudado por avogados que insistiron en que algunhas escenas foran tomadas novamente para cumprir coas leis de pornografía infantil.
No verán de 2006, comezou a filmar The Power of Few, que foi producido pola súa propia compañía. Neste filme desempeñou un papel principal como a princesa Kaʻiulani e nárrase a historia de como os Estados Unidos derrocan a monarquía en Hawai.
No 2009, levou a cabo The People Speak, un filme documental que emprega as representacións dramáticas e musicais das cartas, diarios e discursos dos estadounidenses tódolos días, sobre a base do historiador Howard Zinn.
Xa no 2010, Kilcher encarna a Kerrianne Larkin, filla de Chibs Telford e Larkin Fiona na serie de televisión Sons of Anarchy.
Activismo
Forma parte dunha organización que tenta conectar os mozos de Hollywood cos líderes activistas xuvenís e proxectos de todo o mundo en apoio á sustentabilidade ambiental, responsabilidade corporativa e dereitos humanos básicos.
Ademais do activismo público, Kilcher é unha defensora do medio ambiente e apoia a condución con células de combustible de hidróxeno con cero emisións nos automóbiles.
O 11 de xuño de 2009 visitou Lima para apoiar os dereitos dos pobos indíxenas no Amazonas Bagua, no Perú. No 2007, gañou o premio Brower pola súa labor en convencer ó Occidental Petroleum de retirarse do val do Amazonas peruano. Recibiu tamén o premio Young Hollywood Green Award.
Peadar Ua Laoghaire
Peadar Ua Laoghaire, tamén coñecido como Peadar Ó Laoghaire, nado en abril de 1839 en Clondrohid (condado de Cork) e finado o 21 de marzo de 1920 en Castlelyons (condado de Cork), foi un sacerdote católico e escritor en lingua irlandesa. Está considerado como un dos principais impulsores da literatura irlandesa moderna.
Q'orianka Kilcher
Activismo
O 1 de xuño de 2010, Kilcher e a súa nai foron detidas despois de que Kilcher se encadeara ás portas fronte á Casa Branca en Washington, D.C., mentres a súa nai esparexía pintura negra a modo de petróleo. Por iso, foi acusada de conduta desordenada por protestar durante a reunión do presidente Barack Obama co presidente peruano Alan García.
Lombao
O topónimo galego Lombao pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
-1240
Outros
Historia ano a ano
2.0 editora
2.0 editora é unha empresa editorial galega con sede en Ames fundada en 2010 que combina soportes tradicionais tal que o papel cos soportes dixitais, como libros electrónicos, tablets ou dispositivos móbiles. Traballa con textos literarios, científicos ou empresariais. Algúns títulos publicados pola editorial son O home que era Xoves de G.K. Chesterton ou Sen novas de Gurb de Eduardo Mendoza.
Red Hat Enterprise Linux
Red Hat Enterprise Linux (RHEL) é unha distribución de Linux que crea Red Hat e que está deseñada para o mercado empresarial. A súa versión para servidores libérase para x86, x86-64, Itanium, PowerPC e IBM System z; e a de escritorio para x86 e x86-64. O nome desta distribución adóitase abreviar como RHEL mais non é o seu nome oficial. O soporte e a formación oficial que ofrece Red Hat, como o seu programa de certificación de Red Hat céntranse nesta plataforma, a RHEL.
A primeira versión de RHEL lanzouse ao mercado como "Red Hat Linux Advanced Server". No 2003 Red Hat cambióuselle o nome de "Red Hat Linux Advanced Server" a "Red Hat Enterprise Linux AS" e engadiulle as variantes "Red Hat Enterprise Linux ES" e "Red Hat Enterprise Linux WS".
A marca de Red Hat restrinxe a redistribución gratuíta das súas versións de Red Hat Enterprise Linux mais libera o código na súa totalidade. As derivadas de "Red Hat Enterprise Linux" desenvólvense retirando as compoñentes non libres como a imaxe de Red Hat. Un caso disto é CentOS, que se constrúe empregando RHEL e a mantén a súa propia comunidade. Outro é Oracle Linux, un fork de Oracle que non é totalmente compatible con RHEL.
Entreat
Entreat é un álbum en directo da banda inglesa The Cure, gravado no Wembley Arena de Londres en xullo de 1989 e publicado o 11 de setembro de 1990 a través do selo Fiction Records. Está composto enteiramente por temas do seu álbum Disintegration. Entreat foi distribuído exclusivamente en Francia como unha ferramenta promocional. Porén, cando as gravacións piratas comezaron a aparecer o álbum tivo unha edición limitada en Europa.
Os dous últimos temas foron lanzados en 1989 como caras-b da versión estadounidense de "Lullaby". As cancións "Fascination Street", "Last Dance", "Prayers For Rain" e "Disintegration" tamén están incluídas no sinxelo "Pictures of You".
A re-edición de Disintegration no ano 2010 contaba cunha versión remasterizada e remesturada de Entreat, titulada Entreat Plus xa que conta coas doce cancións do álbum, incluídas as catro que foron excluídas de Entreat.
Ensaio de retardo na mobilidade electroforética
miniatura|No carreiro ou pista 1 do xel hai un control negativo, que contén só material xenético. O carreiro 2 contén proteína e tamén un fragmento de ADN que, baseándose na súa secuencia, non interacciona. O carreiro 3 contén a proteína e o fragmento de ADN que non reacciona; o complexo resultante é meirande, máis pesado, e móvese máis lentamente. O patrón mostrado no carreiro 3 é un dos que resultaría se todo o ADN estivese unido e non houbese disociación do complexo durante a [[electroforese. Cando non se dan estas condicións pode verse unha segunda banda no carreiro 3 que indica a presenza de ADN libre ou a disociación do complexo ADN-proteína.]]
Un ensaio de retardo na mobilidade electroforética ou EMSA (do inglés electrophoretic mobility shift assay), tamén chamado electroforese de retardo de mobilidade, ensaio de retardo en xel, ensaio de retardo de mobilidade en xel, ensaio de retardo de banda, ou ensaio de retardo en xel, é unha técnica común de electroforese de afinidade utilizada para estudar interaccións proteína-ADN e proteína-ARN. Este procedemento pode determinar se unha proteína ou mestura de proteínas pode unirse a unha secuencia dada de ADN ou ARN, e pode ás veces indicar se está implicada máis dunha molécula de proteína no complexo de unión. Os ensaios de retardo en xel realízanse a miúdo in vitro xunto cun perfil de DNase, unha extensión de cebador, e experimentos de promotor-sonda cando se estuda a iniciación da transcrición, replicación do ADN, reparación do ADN ou procesamento e maduración do ARN. Aínda que na literatura poden encontrarse métodos precursores desta técnica, a maioría dos ensaios actuais deste tipo están baseados nos métodos descritos por Garner e Revzin e Fried e Crothers.
Principio
Un ensaio de retardo de mobilidade é a separación electroforética dunha mestura de proteína–ADN ou proteína–ARN en xel de poliacrilamida ou agarosa durante un curto período (unhas 1,5-2 horas para un xel de 15 a 20 cm). A velocidade á cal diferentes moléculas (e combinacións delas) se moven a través do xel está determinada polo seu tamaño e carga, e en menor medida, pola súa forma (ver electroforese en xel). O carreiro de control (no que hai unha sonda de ADN sen proteína) contén unha soa banda correspondente ao fragmento de ADN ou ARN non unido. Porén, asumindo que a proteína pode unirse ao fragmento, o carreiro con proteína conterá outra banda que representa o complexo de maior tamaño e menor mobilidade da sonda de ácido nucleico unida á proteína, a cal queda retardada no xel (xa que se moveu máis lentamente).
Pode engadirse a esta mestura un anticorpo que recoñece a proteína para crear un complexo aínda maior cun maior retardo. Este método denomínase ensaio de superretardo (supershift assay), e utilízase para identificar sen ambigüidade unha proteína presente no complexo proteína–ácido nucleico.
A miúdo, córrese un carreiro extra cun oligonucleótido competidor para determinar a secuencia de unión máis favorable para a unión da proteína. O uso de diferentes oligonucleótidos de secuencias definidas permite a identificación do sitio de unión específico por competición (non mostrado na imaxe). Variantes do ensaio de competición son útiles para medir a especificidade de unión e para medir as cinéticas de asociación e disociación.
Unha vez que se determina a unión ADN-proteína in vitro, varios algoritmos in silico poden estreitar o campo de investigación para a identificación do factor de transcrición. Os oligonucleótidos da secuencia consenso para o factor de transcrición de interese poden competir pola unión, eliminando a banda retardada, e deben ser confirmados por superretardo (supershift). Se a secuencia consenso predita non pode competir pola unión, a identificación do factor de transcrición pode ser axudada polo Competidor Multiplexado EMSA (MC-EMSA), polo cal grandes conxuntos de secuencia consenso son multiplexados en cada reacción, e onde un conxunto compite por unirse, a secuencia consenso individual deste conxunto córrese noutra reacción.
Para propósitos de visualización, o fragmento de ácido nucleico márcase xeralmente cun isótopo radioactivo, un marcador fluorescente ou biotina. A tinguidura estándar con bromuro de etidio é menos sensible que estes métodos e pode carecer de sensiblidade para detectar o ácido nucleico se nestes experimentos se utilizan pequenas cantidades de ácidos nucleicos ou ácidos nucleicos monocatenarios. Cando se usa un etiquetado con biotina, utilízase para detectar o fragmento de ADN a estreptavidina conxugada a un encima como a peroxidase de ravo picante (Armoracia rusticana) (ver EMSA non radioactivo). Aínda que a etiquetaxe do ADN ten pouco ou ningún efecto sobre a afinidade de unión á proteína, o uso de etiquetas non isotópicas incluíndo os fluoróforos ou a biotina poden alterar a afinidade ou esteiquiometría da interacción coa proteína de interese. A competición entre a sonda unida a fluoróforo ou biotina e o ADN non etiquetado da mesma secuencia pode usarse para determinar se a etiqueta altera a afinidade de unión ou a estequiometría.
Rotación de cultivos
thumb|300px|Imaxe de leiras circulares en [[Kansas, fin de xuño de 2001. Saudábeis, en verde os cultivos en crecemento. Millo en prefloración. Sorgo, moi semellante ao millo, medra máis amodo (máis pequeno, posibelmente máis pálido). Trigo ouro brillante e colleitarse, boreal, en xuño e en decembro. En castaño, lotes recentemente colleitados e arados, en barbeito polo ano.]]
A rotación de cultivos consiste en alternar plantas de diferentes familias e con necesidades nutritivas diferentes nunha mesma leira durante distintos ciclos, evitando que o solo se esgote e que as doenzas que afectan a un tipo de plantas se perpetúen nun tempo determinado.
Deste xeito aprovéitase mellor a fertilización (ao utilizar plantas con necesidades nutritivas distintas e con raizames diferentes), contrólanse mellor as más herbas e diminúen os problemas coas pragas e as doenzas, (ao non atoparen un hóspede teñen máis dificultade para sobrevivir).
Cómpre tamén introducir regularmente na rotación unha leguminosa e alternar plantas que requiren unha forte cantidade de materia orgánica, e a soportan parcialmente ou incluso sen fermentar (patacas, cabazas, espargos etc.), con outras menos esixentes ou que requiren materia orgánica moi descomposta (acelgas, cebolas, ervellas etc.).
Nesta práctica cómpre evitarmos que se sucedan plantas de tipo vexetativo diferente mais que pertenzan á mesma familia botánica, por exemplo: espinaca e beterraba = Quenopodiáceas, aipo e cenoira = Umbelíferas, pataqueira e tomateira = Solanáceas.
Exemplo de rotación de cultivos
Marcáronse en cor segundo o resultado: {{legend|red|mao}} {{legend|orange|aceptábel}} {{legend|yellow|bo}} {{legend|lightgreen|moi bo}}
Indícase en literal o efecto non desexado:
Benito Rivadavia
Benito Bernardino González de Rivadabia, nado en Monforte de Lemos o 7 de febreiro de 1747 e finado en Buenos Aires o 28 de setembro de 1816, foi un avogado e militar galego emigrado na Arxentina e pai do presidente da nación, primeiro xefe de estado das Provincias Unidas do Río da Prata, Bernardino Rivadavia.
Traxectoria
Estuda xurisprudencia e teoloxía na Universidade de Charcas ao chegar a Arxentina, apoiado polo seu tío José de Rivadavia, para posteriormente exercer no Río da Prata como avogado en diferentes cargos públicos. O 18 de marzo de 1776 casa con María Josefa de Jesús de Rivadavia y Rivadeneyra, súa curmá, na cidade de Buenos Aires
Tras exercer como xuíz de bens de defuntos, rexedor, depositario xeral, tesoreiro diocesano e asesor do gobernador interino enrolouse como alumno da Escola de Náutica, onde se diploma en 1802. Posteriormente destina parte da súa fortuna á industria navieira. Foi dono de barcos mercantes, pero os asaltos piratas do porto de Montevideo causáronlle o roubo de catro dos navíos, momento no que abandona ese empeño empresarial. A cidade patagónica de Comodoro Rivadavia debe o seu nome ás exploracións naúticas do bisneto de Benito, Martín Rivadavia. Durante as invasións inglesas de 1806 e 1807, colabora como mando militar no Tercio de Gallegos así como cos seus bens e influencias na resistencia. Como monárquico e conservador vese envolto nos eventos conducintes á Revolución de Maio onde defendeu a deposición por parte do pobo do Vicerrei Sobremonte con base nas leis de partida de Afonso X o Sabio. Sostivo que o pobo podía tomar as medidas que crese conveniente para a súa defensa, en momentos nos que corría risco inminente a súa conservación.
No ano 1806 popularízase no país o seu preito contra os irmáns Gabriel e José Gascón, tenentes do exército prometidos as súas fillas, cos que tras un desacordo despois do compromiso conduce a Benito Rivadavia a recluir ás fillas no domicilio familiar e posteriormente nunha casa de exercicios relixiosos sen contacto posíbel cos Gascón. O avogado galego esgrime no xuízo o dereito de patria postedade sobre as súas fillas adultas.
Especiación híbrida
miniatura|dereita|[[Stenella clymene é unha especie de golfiño híbrida orixinada polo cruzamento das especies Stenella longirostris e Stenella coeruleoalba.]] A especiación híbrida é unha forma de especiación na que a hibridación entre dúas especies produce unha nova especie, illada reprodutivamente das especies parentais. Desde a década de 1940, o illamento reprodutivo entre os híbridos e as súas especies parentais pensábase que era especialmente difícil de conseguir e así críase que as especies híbridas eran extremadamente raras. Cando se fixeron máis accesibles as análises de ADN na décda de 1990, viuse que a especiación híbrida era un fenómeno bastante común, especialmene en plantas.
Na nomenclatura botánica, unha especie híbrida tamén se denomina notoespecie. As especies híbridas son pola súa natureza polifiléticas.
Ecoloxía da especiación híbrida
Un híbrido pode ter un trazo distintivo (fenotipo). Este fenotipo pode en moi raros casos estar mellor adaptado ao ambiente local que as liñaxes parentais polo que a selección natural pode favorecer a eses individuos. Se se chega posteriormente a un illamento reprodutivo, isto orixinará especies separadas. O illamento reprodutivo pode ser xenético, ecolóxico, de comportamento, ou espacial, ou unha combinación deles.
Se o illamento reprodutivo non se chega a establecer, a poboación híbrida pode volverse a cruzar coas parentais e finalmente fundirse con calquera das dúas especies parentais. Isto orixinará un influxo de xenes alleos na poboación parental, unha situación chamada introgresión. A introgresión é unha fonte de variabilidade xenética, e pode facilitar a especiación. Hai probas de que a introgresión é un fenómeno común nas plantas e animais, incluídos os humanos, nos cales o material xenético dos neanderthais e os denisovanos é responsable de moitos dos xenes inmunitarios de poboacións non africanas.
Restricións ecolóxicas á especiación híbrida
Para que persista unha forma híbrida, xeralmente terá que poder explotar os recursos dispoñibles mellor que cada unha das especies parentais, coas cales, en moitos casos, terá que competir. Aínda que os osos grizzly e os osos polares poden ter descendencia entre eles, un híbrido de oso grizzly e polar probablemente estará peor adaptado en calquera dos papeis ecolóxicos que exercen as propias especies parentais. Aínda que o híbrido é fértl, esta mala adaptación impediría o establecemento dunha poboación permanente.
Algunhas situacións poden favorecer as poboacións híbridas. Un exemplo é o rápido recambio de tipos ambientais dispoñibles, como a flutuación histórica do nivel da auga no lago Malawi, unha situación que xeralmente favorece a especiación. Unha situación similar pode encontrarse onde especies estreitamente relacionadas ocupan unha cadea de illas. Isto permitirá que calquera poboación híbrida presente se mova a novos hábitats non ocupados, evitando a competición directa coas especies parentais e dándolle a unha poboación híbrida tempo e espazo para poder establecerse. A xenética pode tamén ocasionalmente favorecer aos híbridos. No Parque Nacional de Amboseli en Kenya, os babuínos Papio cynocephalus e Papio anubis crúzanse regularmente. Os machos híbridos chegan á madurez antes que os seus curmáns de pura raza, orixinando unha situación na que a poboación híbrida pode co tempo substituír a unha ou a ambas as especies parentais na área.
Xenética da hibridación
A xenética é máis variable e maleable en plantas que en animais, o que probablemente reflicte o maior nivel de actividade dos animais. A xenética dos híbridos necesariamente será menos estable que a das especies que evolucionan por illamento, o cal explica por que as especies híbridas parecen máis comúns en plantas que en animais. Moitas plantas agrícolas son híbridos cun dobre ou triplo conxunto de cromosomas, o que se denomina poliploidía. A poliploidía é normalmente letal en animais, nos que os conxuntos extra de cromosomas trastornan o proceso de deenvolvemento fetal, pero encóntrase con frecuencia nas plantas. Unha forma de especiación híbrida que é relativamente común en plantas, ocorre cando un híbrido infértil faise fértil despois de duplicar o seu número de cromosomas.
A hibridación sen cambio no número de cromosomas chámase especiación híbrida por homoploidía. Esta é a situación que se encontra na maioría dos animais híbridos. Para que un híbrido sexa viable, os cromosomas dos dous organismos terán que ser moi similares, é dicir, a especie parental debe estar estreitamente relacionada, ou, se non, a diferenza no arranxo dos cromosomas fará que a mitose sexa problemática. Na hibridación poliploide esta restrición é menos aguda.
A cantidade de cromosomas supernumerarios pode ser inestable, o que pode causar unha inestabilidade na xenética do híbrido. A ra europea comestible Pelophylax kl. esculentus parece ser unha especie, pero en realidade é un híbrido triploide semipermanente entre a ra Pelophylax lessonae e a ra Pelophylax ridibundus (ver clepton). Na maioría das poboacións, a poboación de ra comestible depende da presenza de polo menos unha das especies parentais para manterse, xa que cada individuo necesita dous conxuntos de xenes dunha especie parental e un conxunto da outra. Ademais, o xene de determinación do sexo masculino nos híbridos só se encontra no xenoma da ra Pelophylax lessonae, o que socava aínda máis a estabilidade. Esta inestabilidade pode tamén causar unha rápida redución no número de cromosomas, creando barreiras reprodutivas e permitindo así a especiación.
Exemplos de especiación híbrida
miniatura|dereita|Especies estreitamente relacionadas de [[Heliconius.]] miniatura|dereita|[[Saxifraga osloensis é unha especie híbrida tetraploide natural.]]
Animais
A especiación híbrida en animais é principalmente homoploide. Aínda que non é moi común, unhas poucas especies animais sábese que son o resultado de hibridación, principalmente insectos e peixes. A mosca da Lonicera (Rhagoletis mendax × zephyria) é un exemplo de nova especie animal orixinada por hibridación natural. A papamerda Stercorarius skua ten unha sorprendente similitude xenética coa fsicamente diferente da Stercorarius pomarinus, e a maioría dos ornitólogos consideran agora que a S. skua é un híbrido entre a especie S. pomarinus e unha das especies de papamerda do norte.
As especies que diverxen rapidamente poden por veces formar múltiples especies híbridas, dando lugar a un complexo de especies, como ocorre con varios xéneros fisicamente diverxentes pero estreitamente relacionados de peixes cíclidos do lago Malawi. O xénero de parrulos Anas ten unha historia de diverxencia moi recente; moitas das especies son interfértiles e unhas cantas crese que son híbridas. Aínda que as especies híbridas xeralmente parecen raras nos mamíferos, o lobo vermello americano tamén parece ser unha especie híbrida do complexo de especies Canis, entre o lobo gris e o coiote. Isto tamén é o que se hipotetiza que deu lugar ao xénero de bolboretas abondoso en especies Heliconius, aínda que a conclusión foi criticada.
O primeiro exemplo de especiación híbrida en mamíferos mariños descubriuse en 2014 no xénero de golfiños Stenella. O golfiño Stenella clymene é un híbrido entre os golfiños Stenella longirostris e Stenella coeruleoalba. As tres especies viven no océano Atlántico e a miúdo interaccionan pacificamente.
Plantas
Como as plantas son máis tolerantes á poliploidía, as especies híbridas son máis comúns en plantas que en animais. As estimacións indican que dun 2 a un 4% de todas as plantas anxiospermas e o 7% de todas as especies de fentos son o resultado de hibridación poliploide. Moitas das especies de cultivo agrícola son híbridos, e a hibridación é un factor importante na especiación dalgúns grupos de plantas. Os híbridos das plantas do xénero Saxifraga úsanse comunmente en xardinaría, e crese que se formou un híbrido tetraploide natural, Saxifraga osloenis, ao final da última era glacial.
Eisenach
Eisenach é unha cidade de Turinxia, Alemaña, de preto de 42.000 habitantes. Está localizada a 50 km ó oeste de Erfurt, a 70 km ó sueste de Kassel e a 150 km ó noroeste de Frankfurt. É o maior centro urbano do oeste de Turinxia e limita ó noroeste coa rexión de Hessen. A maior atracción da cidade é o castelo de Wartburg, que é Patrimonio da Humanidade dende 1999.
Nathaniel Kahn
Nathaniel Kahn, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 9 de novembro de 1962, é un realizador estadounidense. Os seus filmes documentais My Architect (2003) —sobre o seu pai, o arquitecto Louis Kahn— e Two Hands: The Leon Fleisher Story (2006) foron nomeados aos Premios Óscar. É fillo de Harriet Pattison.
Kahn graduouse na Germantown Friends School e na Universidade Yale.
Calvin Harris
Traxectoria
O seu primeiro álbum foi I Created Disco, lanzado no 2007 e con dous sinxelos no Top 10 do Reino Unido; "Acceptable in the 80s" e "The Girls". O seu segundo álbum, Ready for the Weekend (2009), acadou a posición número un no Reino Unido e contén o primeiro sinxelo, "I'm Not Alone", que foi incluído no Top 5 do país, "Ready for the Weekend", e os temas "Flashback" e "You Used to Hold Me".
Santiago Romay
Santiago Romay Lema, nado o 25 de setembro de 1983 en Malpica de Bergantiños, é un actor galego.
Traxectoria
É coñecido principalmente pola súa participación en diversas producións da TVG. A primeira delas foi Mareas vivas, na que estivo durante toda a serie (entre 1998 e 2002) interpretando o papel de Fito. Alí compartiu a maioría das súas escenas cos demais actores novos da serie, Tamara Canosa, Patricia Fernández Aufiero e, durante algúns capítulos, Martiño Rivas.
Pouco despois colaboraría nun capítulo da serie de Telecinco Hospital Central. Para ó ano seguinte incorporarse ó elenco de Miña sogra e máis eu, protagonizada por Ana Kiro e que non acadou o éxito agardado, non pasando da primeira entrega de capítulos.
En teatro traballou na obra Un país de comedia (2002), con Quico Cadaval, Ernesto Chao, Mabel Rivera e Carlos Blanco, tamén director da obra e co que coincidira en Mareas vivas. Blanco volveu a contar con el para o seu programa de late night Somos unha potenzia, emitido en 2006.
En 2006 compartiu escenario con Nerea Barros e Álvaro Guevara na montaxe teatral Yepeto. No mesmo ano protagonizaría xunto a Miguel Canalejo a curtametraxe Go 'el de Francisco Calvelo.
No 2008 actuou na serie Os Atlánticos, estreada pola TVG en xaneiro, co papel de Brais. En 2012 participou na serie Matalobos, como Antón.
No 2012 interpreta o papel de Bento na longametraxe Vilamor dirixida por Ignacio Vilar.
No 2013 interpreta o papel (principal) de Carlitos xunta a Carlos Blanco na webserie Clases de lo social, do director pontevedrés Pablo Cacheda, estreada o 19 de outubro dese mesmo ano. No ano 2014 continúa no mesmo rol na segunda tempada da devandita webserie.
Santa María, Basadre, Agolada
Santa María é un lugar da parroquia de Basadre, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Galicia. Revista Universal de este Reino
'Galicia. Revista Universal de este Reino' foi unha publicación periódica editada na Coruña entre 1860 e 1865. A edición e a dirección estaba a cargo dos irmáns Antonio e Francisco María de la Iglesia, literatos composteláns aveciñados na Coruña.
Antecedentes
Antonio María de la Iglesia comezou as súas intervencións en prensa escribindo en La Aurora de Galicia e, máis adiante, na Revista de Galicia. Francisco María de la Iglesia colaborou en El Defensor de Galicia e, xa xunto co seu irmán Antonio, en El Fomento de Galicia. Dende 1868 dirixiu o Diario de La Coruña, no que colaboraba Antonio como redactor. Xa fundada ''Galicia. Revista Universal de este Reino, os dous irmán seguiron escribindo en El Anunciador''.
Liña editorial
A recepción do novo nacionalismo europeo está no xerme de ''Galicia. Revista Universal de este Reino'', que introduce no debate cultural consideracións sobre a desastrada existencia das masas populares galegas. Lonxe de apelar á caridade, busca facer ver o inxusto dos desniveis de todo xénero que afectan ó país e suxire superalos coa difusión xeral da cultura, entendendo esta como un vehículo polo que alcanzarían a dignidade de cidadáns as masas de campesiños abocados ó "temible feudalismo" da industrialización entón incipiente.
Esta preocupación polas condicións de vida do campo inspira moitos dos artigos e ten como colofón os debates do Congreso Agrícola celebrado en Santiago. Ademais disto, a revista informa constantemente dos últimos avances tecnolóxicos, nos que se vía unha outra vía de modernización para o país, complementaria do desenvolvemento do sector primario. Dedícaselle un enorme espazo ó ferrocarril, que podería chegar a converterse nunha eficaz vía de aproximación á Corte e nun alento para o comercio galego. A insistencia en lograr a apertura ó exterior, tanto por terra como a través dos portos marítimos, era defendida cunha convicción baseada na idea de que o contacto con outras culturas foi o que provocou o florecemento da Galicia medieval. Este entusiasmo levou ós editores a emprender unha campaña para reunir o capital necesario para concluír a liña férrea con participacións na empresa.
A revista expresou con frecuencia posturas anticolonialistas, insistindo na idea de que Galicia debía ser explotada por galegos. En calquera caso non expresou simpatías políticas definidas, o seu discurso foi moderadamente apolítico e, do mesmo modo, non aforrou críticas ós poderes públicos pola vixencia dun sistema político baseado no caciquismo, a súa desidia ente a necesidade de melloras en infraestruturas ou a dependencia do país das subministracións foráneas. A súa defensa do Iberismo foi sempre clara.
Colaboradores
miniatura|[[Emilia Calé: "A María en el mes de las flores" en Galicia Revista Universal de este Reino, maio de 1862.]] Nas páxinas de ''Galicia. Revista Universal de este Reino'' coincidiron autores moi heteroxéneos de Galicia e da diáspora. Moitos practicaban o periodismo alternándoo co exercicio dunha profesión liberal, outros proveñen da Universidade, outros de institucións estatais. Non era infrecuente que se publicasen textos tomados doutras épocas e doutras páxinas.
Tamén colaboraron poetas e narradores, entre eles un nutrido grupo de mulleres, de entre as cales a única que hoxe ten relevancia entre o público é Rosalía de Castro. Unha serie de artigos de José López de la Vega chamaba a atención sobre a importancia da literatura portuguesa, tan descoñecida daquela en España como a galega. Publícase tamén unha serie de ensaios de Francisco Javier Rodríguez Gil, que fora bibliotecario da Universidade de Santiago e da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, sobre o arcebispado de Santiago de Compostela, os seus titulares, os seus dominios e as súas fortalezas, co emprego pioneiro da epigrafía e da numismática na prensa de divulgación. Tamén ven a luz textos de Martín Sarmiento e de Tomás Muñoz y Romero, catedrático da Escola Superior de Diplomática, sobre episodios da historia de Galicia, escritos sen vontade globalizante.
O interese por reivindicar para a lingua galega o mesmo status que gozaba a castelá levou a recuperar textos de Sarmiento, Afonso X ou Álvarez Sotelo ó lado doutros contemporáneos, como o Cura de Fruíme, Nicomedes Pastor Díaz, Rosalía, a cubana Virginia Felicia Auber... Foron atraídos estes polas formas poéticas populares na que se plasman formas románticas de poesía colectivizada.
Chorale Roanne Basket
O Chorale Roanne Basket é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Le Mans, na rexión de Ródano-Alpes. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB Pro A), a máxima categoría do baloncesto galo. No ano 1959 o club gañou o seu primeiro campionato de liga, repetindo título en 2007. O seu pavillón como local é o Halle André-Vacheresse, recinto con capacidade para 5 020 espectadores.
Historia
Fundado en 1937, o Chorale Roanne posúe nas súas vitrinas dous títulos nacionais, o primeiro en 1959 e o máis recente en 2007. O palmarés do equipo tamén inclúe unha La Semaine des As Cup (2007) e múltiples participación en competicións europeas. Na temporada 2007−08, o club mesmo xogou na Euroliga. O club perdeu o seu posto na máxima categoría pouco despois de gañar o seu segundo título, na tempada 2013−14. Despois de cinco temporadas na LNB Pro B, o club regresou na temporada 2018−19 á máxima categoría.