cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A coroa de fogo
A versión do Abade García
Manuel Murguía, Otero Pedrayo, Vilariño e Amor Meilán, relacionan o cadaleito coa lenda, e Vilariño afirma que, abrindo o sepulcro, podíanse apreciar as marcas da mitra ardente: "persoa que presenciou o acto de abrir o sarcófago indicou que contén varios ósos soltos e que no cranio se notaba contra as tempas a pegada que debeu producir a queimadura", mentres que Otero Pedrayo afirma que "aberta hai moitos anos a caixa, atopouse o cranio con pegadas do círculo de lume". Na caixa pétrea, tal e como recolle Germán Vázquez na súa "Historia de Monforte", pódense apreciar pegadas de pancas e ocos ennegrecidos produto dos curiosos que ao longo da historia se teñen servido de lapas e isqueiros para ver os restos do abade, costume de moito arraigo entre os cativos da vila.
A versión de Frei André Pardo
miniatura|esquerda|300px|Sarcófago con estatua xacente de Frei André Pardo, atopada en [[1932 baixo a praza de España de Monforte de Lemos, e conservada no Museo Provincial de Lugo. Cara a el apunta outra versión da lenda, cun certo sostén documental.]]
Outra das versións tradicionais apuntan ao sepulcro de Frei André Pardo, Abade do Mosteiro de San Vicente, cuxa estatua sepulcral consérvase no Museo Provincial de Lugo. Trátase dun sarcófago con estatua xacente executada en pedra mármore, probabelmente do Incio; vestido de pontifical, descansa sobre a parte superior do seu corpo, e a testa sobre coxíns ricamente decorados. Dous anxos axeonllados flanquéano, e as mans enluvadas sosteñen un báculo. No interior dos arrodeos da voluta, aparece unha minúscula imaxe da Virxe de Montserrat, patroa de Monforte de Lemos, e aos seus pés as armas dos Taboada, familia nobre orixinaria de Monforte. Esta suntuosa estatua foi encontrada en 1932, nas obras de remodelación da Praza de España de Monforte (praza que era antiga localización da desaparecida Igrexa de Santa María da Régoa) e se especulou con que a puidesen mandar construír os propios Condes de Lemos, "como se quixesen honrar en morte a quen aldraxaron en vida". Nun rexistro de escrituras do mosteiro, asinado por Frei Mauricio en 1613, relátase o seguinte;
O documento non deixa dúbidas de sobre quen se nos está a falar; trátase do mesmo Monxe cuxa estatua funeraria se atopou en 1932. Isto desemboca noutra versión da lenda, que apunta a Frei André Pardo como a vítima do crime, e que se aparta do móbil pasional para o situar no contexto dunha lea por terras e propiedades. Dada a cronoloxía na que data o suceso, polo ano 1512, o executor tería sido Fernando Ruíz De Castro Osorio e Portugal, IV Conde de Lemos. A pesar de todo iso, a lenda en si segue a resultar historicamente máis que dubidosa, e incluso o documento referenciado non fala de primeira man e refírese a rumores: "Din uns e outros (...)"; iso sen ter en conta que o incendio que arruinou o fondo documental do mosteiro levou a creación dalgúns comprobados falsos históricos, por mor de que os Beneditinos, ao perderen practicamente o groso da súa documentación, reescribiron de cor moitos os documentos desaparecidos.
Porén, a popularidade da lenda provocou a crenza popular que atribúe propiedades curativas á cabeza do Abade, que se manifestarían ao pasar a man sobre ela; isto levou unha forte e visíbel deterioración desta parte da escultura.
Ulrich de Löwendal
Ulrich de Woldemar ou Ulrich de Löwendal, conde de Löwendal, nado o 6 de abril de 1700 e finado o 27 de maio de 1755, foi un nobre e militar de orixe dinamarquesa, mariscal de Francia.
Traxectoria
Naceu en Hamburgo, fillo de Woldemar, barón de Löwendal, gran mariscal de Polonia, pertencía á casa de Holstein-Gottorp e estaba emparentado coa Casa Real dinamarquesa. En 1714 xa era capitán ó servir no exército imperial de Carlos VI. Loitou no exército dinamarqués contra os suecos e despois volveu ó exército imperial para loitar contra os turcos ás ordes do xeneral Uxío de Savoia (1716-1718) participando na batalla de Petrovaradin e nos sitios de Timişoara e Belgrado; combateu tamén contra os españois en Italia (1719), estivo ó servizo de Augusto II de Polonia quen lle deu o grao de mariscal de campo e inspector xeral da infantería saxona. Loitou contra os franceses no Rhin (1734) e no exército ruso contra os turcos (1739) e en Finlandia contra os suecos (1741-1743).
O mariscal Mauricio de Saxonia convenceuno para servir no exército francés co grao de tenente xeneral (1743), distinguiuse nos sitios de Menen e Ieper e na batalla de Fontenoy, onde estivo ó mando da reserva e cargou contra a columna inglesa á cabeza da brigada de Normandía, tomou deseguido Gante e diversas poboacións nos Países Baixos.
En 1747, a toma Berg-op-Zoom, que se tiña como inexpugnable, elevouno á dignidade de marechal de Francia (17 de setembro de 1747). Foi membro de honra da Academia Real de Ciencias desde 1754 e o seu vicepresidente en 1755. Era tamén cabaleiro da Orde do Espírito Santo desde 1746.
A Igrexa, Pantiñobre, Arzúa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Óscar ó mellor deseño de produción
O Oscar ao mellor deseño de produción (Academy Award for Best Production Design) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Oscar. Recoñece os méritos na dirección de arte dun filme.
O nome orixinario da categoría era Mellor dirección de arte (Best Art Direction), mais cambiouse polo nome actual en 2012, para a 85ª edición dos Óscar. O cambio foi debido a que a rama dos directores de arte da Academia renomeouse como rama dos deseñadores. Desde 1947 o premio está compartido con decoradores.
Dodge
O topónimo inglés Dodge pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Lamas de Outeiro, Sabucedo de Montes, Cartelle
Lamas de Outeiro é un lugar da parroquia de Sabucedo de Montes, no concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 18 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 31 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo, e , que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Naseeruddin Shah
Naseeruddin Shah (en نصیرالدین شاه, en नसीरुद्दीन शाह), nado en Barabanki o 20 de xullo de 1950 é un actor e director de cinema indio. Tivo éxito no cinema de Bollywood, no cinema internacional e no cinema alternativo indio. Recibiu numerosos premios ao longo da súa carreira, incluído un premio no Festival de Venecia. En 2004 o goberno da India outorgoulle o premio Padma Bhushan polas súas contribucións ao cinema da India.
Traxectoria
Debutou como actor en Nishant (1975) con Shabana Azmi. A principios da súa carreira traballou con frecuencia co director Shyam Benegal, actuando en Manthan (1976), Bhumika (1977), Junoon (1978) e Trikaal (1985). Na década de 1980 gañou un Premio National Film ao mellor actor polo seu papel en Sparsh (1980) e actuou en Umrao Jaan (1981) coa actriz Rekha. Un filme de menor orzamento, Bombay Boys (1997), tivo como protagonistas a Shah e Naveen Andrews.
Shah recibiu boas críticas polo seu papel dun cantante de ghazal no filme comercial de Bollywood Sarfarosh (1999). Tamén actuou en filmes internacionais como Monsoon Wedding, The League of Extraordinary Gentlemen e Today's Special.
Vida persoal
Na década de 1970, Shah coñeceu a Ratna Pathak, filla da respectada actriz Dina Pathak. Durante as décadas de 1970 e 1980, Naseeruddin Shah e Ratna Pathak coprotagonizaron varios filmes, incluídos Mirch Masala e The Perfect Murder.
A parella ten dous fillos, Imaad e Vivaan, ambos actores.
Figuerola del Camp
Figuerola del Camp é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Elite
Elite é un grupo minoritario dentro dunha sociedade e que ten un status superior ao resto de integrantes da mesma.
Dentro dunha mesma sociedade poden existir distintas elites, dependendo dos intereses particulares de cada unha delas. A existencia destas elites en plural relaciónase coa crecente diferenciación da sociedade. Na medida que distintos campos sociais se van facendo cada vez máis autónomos (arte, economía, ciencia, política etc.), van emerxendo elites sectoriais que defenden os seus propios puntos de vista. Dende este ángulo, un dos problemas centrais das sociedades modernas é a integración horizontal, é dicir, o mantemento de relacións medianamente harmónicas entre distintas elites sectoriais. Por outra banda, tamén presentan o desafío da integración vertical, isto é, o establecemento dun contacto fluído co común da poboación.
Na historia do pensamento social este tema foi estudado dende a antigüidade, a partir de conceptos de sabedoría e virtude. No entanto, é cara a fins do século XVIII e comezos do XIX cando a noción de elite cobra gran relevancia. A aparición do termo elite no francés está intimamente relacionado cos ideais republicanos, en tanto o concepto simboliza a demanda de que quen exerce o poder debe ser escollido segundo criterios de mérito e non segundo criterios de adscrición.
En termos analíticos, os pais dunha Teoría de elites son Caetano Mosca e Vilfredo Pareto, aínda cando algúns tamén consideran a relevancia fundacional de Robert Michels, sobre todo pola súa lei sobre a crecente oligarquización dos partidos políticos en particular e das organizacións sociais en xeral. Outro autor de grande relevancia é Wright Mills, xa que el acuñou o termo de elite de poder. Con este concepto faise referencia ao núcleo de poder que en Estados Unidos se produce entre as elites económicas, políticas e militares. Actualmente existe certo consenso en que as elites son necesarias na sociedade e que sería máis ben quimérico pensar na súa inexistencia. De feito, coa caída dos socialismos reais e o solpor da utopía dunha sociedade sen clases, as elites volven lentamente a ocupar un lugar central na teoría social. O propio dunha teoría de elites é o acento do conflito entre distintas elites, así como tamén a imputación de responsabilidade polo decurso que vai adoptando a sociedade e, para rematar, a énfase na axencia antes que na estrutura. De feito, as elites poden ser concibidas como actores claves para posibilitar ou impedir o cambio dunha sociedade.
Etimoloxía
Elite provén de da palabra francesa élite, e esta do latín eligere (significa elixir ou seleccionar). En francés, o acento agudo non é un acento de intensidade, senón que indica que o "e" se pronuncia pechado. En español entendeuse erroneamente que o acento agudo de "élite" era de intensidade, polo que normalmente se pronuncia como unha palabra esdrúxula, porén esta pronuncia está considerada incorrecta pola Real Academia. En galego, igual que en portugués e en español a pronuncia correcta é con acento no i.
Golfo de Morbihan
A lenda
Conta a lenda que unhas fadas foron expulsadas do bosque de Brocéliande. Verteron tantas bágoas que así se creou o golfo de Morbihan. Lanzaron nel as súas coroas de flores e estas convertéronse nas illas do golfo.
Xeografía
O golfo ten 20 km de longo e 15 km de ancho. Ábrese ao sur no océano Atlántico por unha estreita pasaxe entre as vilas de Locmariaquer e Port-Navalo, porto da vila de Arzon.
As illas
No seu interior cóntanse 43 illas. A maioría son de superficie moi reducida e non están habitadas, e moitas son propiedades privadas. As illas maiores son Izenah (île aux Moines, illa dos monxes) e An Arzh (ïle d'Arz, illa do oso) e cada unha forma un concello. Outra das illas, Gavrinis, alberga unha galería megalítica de 14 m de lonxitude, e as pedras están recubertas de gravados. Outras illas albergan restos megalíticos, como Er-Lannic cun dobre cromlech formados por 40 menhires, parcialmente merguallados na marea alta.
Actividades
Tradicionalmente, a actividade económica dos habitantes tanto das illas como das ribeiras do golfo sempre estivo moi estreitamente ligada ao mar: a pesca, a colleita de moluscos, as salinas. Case todas as salinas foron transformadas no século XX en parques ostreícolas, aínda que algunhas están sendo recuperadas para a produción artesanal de sal. Máis recentemente a maior actividade económica do golfo xira en torno ao turismo.
Marco Mattiacci
Marco Mattiacci, nado en Roma en 1969 ou 1970 é un director deportivo italiano, director do equipo de Fórmula 1 Scuderia Ferrari desde o 14 de abril de 2014. Ata a data do seu nomeamento, exercía de presidente e CEO de Ferrari en Norteamérica. Substituíu a Stefano Domenicali no posto.
Traxectoria
Marco Mattiacci empezou a traballar en Jaguar en 1989, cando Ford se fusionou coa compañía. No ano 1999 foi contratado por Ferrari para aumentar vendas en rexións concretas. Ocupou as máis diversas posicións en diferentes rexións do globo, ata que en 2010 foi nomeado CEO de Ferrari en Norteamérica.
Primeiro encargóuselle crear a rede suramericana. Despois enviárono a Oriente Medio; alí montou a área de distribución. Logo pasou por Finlandia e Rusia, e a principios do 2000 encargouse do relanzamento da marca Maserati en EUA. Posteriormente enviárono a Asia: catro anos na China para desenvolver o mercado, recuperar o mercado xaponés das mans dos importadores privados e desenvolver toda a rexión do Pacífico. Finalmente trasladárono a EUA co cargo de CEO para todo o continente, a área máis grande da firma, onde teñen ao redor de 40.000 clientes nese país, e o desafío de desenvolver Latinoamérica (Brasil, México, Chile e Arxentina).
Provincia da Pampa
Trátase dunha das provincias máis novas do país, xa que foi recoñecida politicamente en 1952. Até ese ano foi un Territorio Nacional (Territorio Nacional da Pampa), que debido á lei Nº 14037 sancionada na cámara de deputados, o Territorio Nacional da Pampa, xunto ao Territorio Nacional del Chaco transformáronse en provincias pola promulgación de Juan Domingo Perón (entón presidente da Arxentina).
Sitúase no centro do país, contendo as últimas características da pampa húmida (cara ao noroeste), con signos distintivos da Patagonia cara ao oeste e sur, e entre eles unha gran franxa con orientación noroeste-sueste denominada «caldenal», zona que alberga bosques de caldén, unha árbore que conta nesta provincia co seu centro de dispersión mundial.
División administrativa
A provincia atópase dividida en 22 departamentos, 58 municipios, 21 comisións de fomento e un ente comunal. Os municipios e comisións de fomento son independentes dos departamentos e en xeral abarcan territorios de máis dun, chegando nun caso a catro. miniatura|350px|División administrativa da provincia da Pampa e a súa capital.
Ramón Armada Teixeiro
Ramón Armada Teixeiro, nado en Santa Marta de Ortigueira o 14 de setembro de 1858 e finado na Habana o 1 de xullo de 1920, foi un escritor galego.
Emigración cara a América
Cando Armada contaba con 16 anos de idade decidiu embarcar cara América, concretamente a Buenos Aires, onde pasará unha curta estadía, pois como din os seus biógrafos andou “coa nostalxia ao ombreiro, xa que a vocación de comercial non lle atraía”. Un boleto de lotería premiado permitiulle volver á casa aproximadamente tres anos despois da súa ida. Mais como era habitual na Galiza do momento, debido á crise agraria e á marxinación sofrida, Armada Teixeiro decidiu emigrar para un dos focos culturais do momento, A Habana, en 1878. Desembarcou, como moitos galegos do momento coa esperanza dun futuro mellor, mais a diferenza doutros moitos compatriotas, cuns estudos e unha posición que non o levarán a traballar en condicións deplorábeis. Desde a súa chegada á Habana, Armada Teixeiro non descansou na súa loita por defender os intereses dos galegos de fóra e dentro de Cuba, a través da súa participación como Secretario do Centro Galego (1886–1893), Vocal da Sección Instrutiva da Entidade Galega (1893–1899), Vocal da Xunta de primeiro ensino da cidade da Habana, Inspector de ensinanza do 6º distrito e presidente dos tribunais de exames Regulamentarios.
Ademais destes cargos públicos, fundou en 1885 xunto con Lugrís Freire a primeira publicación da emigración monolingüe en galego: “A Gaita Gallega” da que tamén será director. O feito de estar escrita integramente en galego non representa unicamente unha opción lingüística, senón que implica unha reivindicación da cultura galega por parte dos seus creadores e dos persoeiros que participaron nela. A través das páxinas desta publicación maniféstase unha constante preocupación pola defensa da lingua como elemento de identidade, o que di moito de Armada Teixeiro e do seu pensamento. A Gaita Gallega publicouse até 1889, anos durante os cales proporcionou numerosos textos baixo os pseudónimos de Chumín de Céltegos e Amador Marán. Durante a súa estadía na capital cubana, participou tamén noutros xornais: La Tierra Gallega (1894–1896), El Eco de Galicia, Eco de Galicia, Pro-Galicia, Follas Novas etc.
Canto á súa faceta literaria, durante esta primeira etapa na Habana publicou en 1885 a peza teatral Non mais emigración cunha dedicatoria a Fidel Villasuso Espiñeira. Ao ano seguinte apareceu a segunda edición e estréase no Teatro Tacón o 10 de abril, contando coa música do galego Felisindo Rego. A obra pon de manifesto un dos problemas do momento, a emigración, que será o tema principal da obra de Armada Teixeiro, enmascarado a través da historia de amor de Xan e Marica e das falcatruadas de Farruco, o cal ofrece unha visión que moitas veces foi rebatida pola crítica. Non amosa a obra as súas experiencias persoais, xa que estas en Cuba non foron negativas, pola contra el foi un triunfador, mais vive de cerca de experiencia doutros galegos afincados na Illa. Destaca esta obra por ser a primeira zarzuela en galego e a primeira obra en galego representada fóra de Galiza.
Dez anos máis tarde publicou a súa primeira obra poética, Caldo de Grelos, prologada polo pedagogo Vicente Fraiz Andón, e que recolle textos aparecidos con anterioridade en xornais. Como di o seu grande amigo Curros Enríquez “resaltan entre as condiciones artísticas de Armada as súas condicións de poeta descritivo”, pois neste poemario dedica varios textos a falar das dúas patrias das que se sente membro: Cuba e Galicia.
En 1897 publicou Aturuxos, libro de poesía prologado por Curros Enríquez, e que constitúe o único texto en prosa que nos deixou o celanovés, xunto cunha carta. Neste libro Armada segue a facer unha evocación á terra e a denunciar o caciquismo e as miserias dos nosos labregos. Tamén nesta etapa formou parte da “Cova Céltiga” cubana, reflexo da que existía na Coruña.
Volta a Galicia
Despois deste intenso labor na Habana en todos os niveis, Armada Teixeiro volveu a Ortigueira no 1899, despois da perda de España da Illa de Cuba (1898). Durante a súa estadía na súa vila natal seguiu a desempeñar cargos oficiais, paralelamente conxugados coa súa escrita e o seu pensamento galeguista. Continuou en Ortigueira o labor xornalístico, que comezara na Habana, coa fundación do periódico El Eco de Ortigueira, e como correspondente galego do habaneiro Diario de la Marina, onde publicou unha serie de crónicas do país galego.
En novembro de 1902 foi nomeado Secretario do concello de Ortigueira, e nestes anos tamén prestou servizo á Xunta Local de Primeiro Ensino, en calidade de Vogal delegado de Pais de Familia. Cando Armada Teixeiro dimitiu deste cargo, a Xunta Local de Primeiro Ensino, a proposta do seu presidente o alcalde Manuel Sandomingo, acordou por unanimidade:
"...conste en acta o sentimento da Xunta pola renuncia que do cargo de secretario deste concello e como tal desta entidade, formulou o Sr. Ramón Armada Teijeiro, persoa cultísima e honrada que con tanto acerto soubo secundar o interese que pola mellora e progreso da educación popular, demostrando a súa superioridade. (Libro de Actas de las Sesiones celebradas por la Junta Local de 1º Enseñanza de Ortigueira)"
No ano 1904 Armada Teixeiro presentou aos Xogos Florais de Viveiro o ensaio: “Misión del Municipio y su importancia como órgano social para la propaganda de la enseñanza primaria en sus aspectos intelectual, artístico y físico”, que resultou gañador. O texto mostra os problemas que observa canto á educación, e foi lido en Ortigueira en agosto de 1904 por mor das conferencias que nesa vila se celebran, e ás que Armada acode como Vogal Delegado dos Pais de Familia.
Sobre o mesmo tema versa o texto “''Labor moralizadora de las sociedades gallegas en América que sostienen planteles de enseñanza. Su importancia educativa y patriótica''”, que enviou ás Festas Pedagóxicas que se celebraron en Santiago de Compostela en 1906, ás que fora convidado, mais sen poder asistir por formar parte da comisión de festas de Santa Marta de Ortigueira. Con este ensaio recibiu o primeiro premio, e como di o pedagogo Vicente Peña Saavedra “representa na orde de divulgación educativa a peza sobranceira da súa produción”.
En 1909 participou no Certame Histórico celebrado en Santiago de Compostela coa súa obra "Labor moralizadora de las sociedades gallegas en Cuba".
No plano literario cómpre destacar a súa colaboración como membro da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega que naceu na Habana da man de Curros Enríquez e Fontenla Leal. Ao pouco tempo fundouse na Coruña, en setembro de 1905, a Real Academia Galega, aparecendo Armada como número 2 dos primeiros 40 integrantes.
Regreso a Cuba
miniatura|225px|Ramón Armada Teixeiro no seu despacho do Casino Español, na Habana, en 1912. Debido ao caciquismo que el tanto denuncia a través dos seus escritos foi destituído do cargo municipal que ocupaba, o 19 de marzo de 1909 volveu a Cuba, onde permaneceu até a súa morte en 1920.
En 1912 no número 2 da Revista Pro-Galicia fixo unha síntese da encomenda das Sociedades Galegas de Instrución fronte ao caciquismo:
"Pero en Galicia non hai só caciques, hai “cipas”, isto é, caciques de caciques, e o seu poder é tan considerable que se nas colonias galegas de América e nesas sociedades de Instrución non impera a concordia estruturando lazos de afecto, xuntando vontades e establecendo conxuncións de resistencia… (Pro-Galicia)."
Ao igual que durante a súa estancia en Galiza, seguiu a colaborar no Diario de la Marina, labor que durará até a súa morte. Nos últimos anos da súa vida, concretamente en 1912, Armada Teixeiro publicou un monólogo: Mexamorno en Viveiro, onde ao igual que fixera antes con Non mais emigración, volve a mostrar o seu rexeitamento cara a emigración e a necesidade de retornar a Galiza.
A súa última obra, A Terriña, data de 1918 e constitúe unha recompilación das tres obras anteriores de poesía coa única diferenza de ter cambiado polo A-la-las o título de Aturuxos que aparecía na primeira edición.
Dous anos despois, en xullo de 1920, Ramón Armada Teixeiro faleceu na Habana, onde permanece o seu corpo, baixo un monólito funerario situado ao carón do panteón que pertence á Sociedade de Naturais de Ortigueira. Segundo di Xosé Neira Vilas, “''o pequeño monumento ten na cima unha lira e non unha cruz, e debaixo, nos frontis, aparecen os títulos dalgúns libros da súa autoría. Unha novedosa bibliografía na pedra, como alguén a denominou''”.
“Armada era o verbo ardido, entusiasta, elocuente que decote mantiña nas almas as inmorrentes arelas patrióticas”, segundo as palabras que un grande amigo seu lle brindou.
Anastasia Romanovna
Anastasia Romanovna Zakharina (en ruso: Анастаси́я Рома́новна Заха́рьина) nada en 1530 e finada o 7 de agosto de 1560, foi a primeira esposa do tsar Iván IV de Rusia, o Terrible.
Traxectoria
Filla do boiardo Román Zakharin, o cal lle deu nome á dinastía dos Romanov, foi escollida como esposa de Iván mediante unha selección efectuada no Kremlin de Moscova entre todas as mozas nobres en idade de casar. O matrimonio celebrouse o 3 de febreiro de 1547 na Catedral da Anunciación. Tiveron seis fillos: Ana, María, Demetrio, Iván, Eudoxia e Teodoro I.
Os historiadores sosteñen que Anastasia tiña unha discreta influencia para mitigar o carácter impulsivo e violento do seu marido. No verán de 1560 enfermou de forma imprevista e morreu. Por mor disto Iván sufriu de serios problemas nerviosos, debidos tamén pola sospeita de que Anastasia foi envelenada polos boiardos. Ao non conseguir probas do crime, ordenou que un gran número deles fosen torturados e asasinados.
Sucesivos exames realizados nos restos da defunta tsarina por parte de arqueólogos e expertos forenses rusos, confirmaron a presenza de residuos velenosos ao interior do seu osamento, dando crédito ás sospeitas do seu marido. .
Arthur Everitt
Arthur Everitt, nado en Londres o 27 de agosto de 1872 e finado en Oxford o 10 de agosto de 1952, foi un tirador de esgrima inglés, gañador dunha medalla olímpica.
Anastasia Romanovna
Traxectoria
O irmán de Anastasia, Nikita Romanovich Zakharin-Iuriev, foi o pai de Fiodor Romanov, o primeiro en tomar o apelido Romanov. Fiodor Romanov foi primo en primeiro grao do último tsar da dinastía Rurik, Teodoro I. Esta relación coa extinta dinastía facilitou a elección para o trono do fillo de Fiodor, Miguel I de Rusia, despois do Período Tumultuoso.
Arthur Everitt
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1912 integrando xunto con Edgar Seligman, Edgar Amphlett, Robert Montgomerie, Percival Davson, Sydney Martineau e Martin Holt o equipo británico de espada que logrou a medalla de prata.
Xela Arias
Xela Arias Castaño, nada en Lugo o 4 de marzo de 1962 e finada en Vigo o 2 de novembro de 2003, foi unha poeta, tradutora en varias linguas, editora, e profesora galega, ligada a Edicións Xerais de Galicia, coñecida polas súas obras Tigres coma cabalos e Darío a diario. Como tradutora traballou con textos de, entre outros, Carlos Oroza, Camilo Castelo Branco, Gianni Rodari, Jorge Amado, Wenceslao Fernández Flórez, Roald Dahl, Juan Farias, James Joyce, Cervantes, James Fenimore Cooper, Vicenç Beltran, Jan Terlouw, Bram Stoker, Angela Carter, Charles Baudelaire e Jean Rhys. A súa Poesía reunida publicouse en novembro do ano 2018, con edición, introdución e notas de Chus Nogueira. En 2019 a plataforma de crítica literaria A Sega dedicoulle o Día das Galegas nas Letras.
Tras ser proposta en varias ocasións anteriores, en 2020 a Real Academia Galega acordou dedicarlle o Día das Letras Galegas de 2021. Sería a quinta muller homenaxeada en 58 anos: a primeira foi Rosalía de Castro no 1963, a segunda Francisca Herrera Garrido no 1987, a terceira María Mariño Carou no 2007, a cuarta María Vitoria Moreno o foi no ano 2018.
Traxectoria
Os seus pais foron Valentín Arias López e Amparo Castaño López. As terras das familias paterna e materna estaban nas parroquias de Maside, Ortoá e Meixente (lugares da Vilerma, Barreiros e Mouzós). Naceu en Lugo, no sanatorio Alonso-Pimentel, inda que inscribiron o nacemento en Sarria, co nome de María de los Ángeles, que mudou en 1984 polo de María dos Anxos, se ben foi chamada Xela desde os seis anos. Finalmente, en 1995 o xuíz Alejandro Roa Nonide autorizou o cambio de nome polo de Xela.
Criada en galego, estudou na Granxa de Barreiros, no Colexio Fingoi de Lugo, entre os catro e os sete anos. En 1969 a familia mudouse a Vigo, por ser destinado o pai como mestre á escola de Moledo, en Sárdoma (hoxe CEIP Sárdoma-Moledo). En 1976 ingresou no Instituto Castelao do barrio do Calvario. Facendo o COU abandonou os estudos, e comezou a traballar en Edicións Xerais de Galicia, desde o seu nacemento en 1979, canda Xulián Maure Rivas e Roberto Pérez Pardo, primeiro como oficinista, despois en creación e investigación e de 1990 a 1996 como correctora de estilo e editora.
Dende 1980 publicou en xornais e revistas coma A Nosa Terra, Diario 16 de Galicia, Faro de Vigo, Jornal de Notícias do Porto, Dorna, Tintimán, Carel ou Katarsis, colaborou en publicacións coma Festa da Palabra Silenciada, Luzes de Galiza ou Boletín Galego de Literatura e formou parte do consello de redacción de Viceversa, revista galega de tradución.
Participou nun recital poético nun acto contra a entrada de España na OTAN en 1982; en 1988 inscribiuse en Greenpeace; en 2002 participou nun recital en solidariedade cos afectados polo desastre do Prestige no MARCO; noutro Contra a Burla Negra, organizado por Pepe Álvarez Cáccamo e máis ela en febreiro de 2003; ese mesmo mes e ao seguinte, leu declaracións en senllas manifestacións contra a Guerra de Iraq.
En 1986 ingresou na Asociación de Escritores en Lingua Galega. En 1991 rexistrou as letras para o grupo musical Desertores e retomou os estudos, iniciando Filoloxía Hispánica na Universidade de Vigo, licenciándose en 1996 pola Universidade de Santiago de Compostela, e iniciando a especialidade en galego-portugués.
No verán de 1992 casou co fotógrafo e matemático ourensán, residente en Vigo, Xulio Gil (1954), con quen en 1994 tivo o seu único fillo, Darío; separáronse no ano 2002.
Traduciu a Camilo Castelo Branco, Gianni Rodari, Jorge Amado, Wenceslao Fernández Flórez, Roald Dahl, Juan Farias, James Joyce, Cervantes, James Fenimore Cooper, Jan Terlouw, Bram Stoker e Charles Baudelaire, entre outros.
En novembro do ano 2003 Arias finou dun ataque ao corazón nun hospital de Vigo, con corenta e un anos de idade. Foi soterrada no cemiterio vigués de Pereiró.
Traducións
miniatura|Detalle dun exemplar de [[Darío a diario (1996) dedicado pola autora.]]
Colectivas
miniatura|200px|Placa conmemorativa na casa na que viviu na [[A Vilerma, Maside, Sarria|Vilerma.]]
Recoñecementos
miniatura|Biblioteca Xela Arias de Chapela
No ano 1986 foi finalista en dous certames, o Premio Antón Losada Diéguez coa súa primeira obra Denuncia do equilibrio, e o Premio Esquío de poesía con Lili sen pistolas, obra inédita.
O 29 de maio de 2004, fíxoselle unha homenaxe en Vigo, organizada pola Asociación Galega de Editores, a Asociación de Tradutores Galegos e a Asociación de Escritores en Lingua Galega. Ese mesmo ano, Xerais e a AELG, publicaron o libro Xela Arias, quedas en nós, coordinado polo pai da poeta, no que colaboraron, entre outros: Marilar Aleixandre, Fran Alonso, Alfonso Álvarez Cáccamo, Xosé María Álvarez Cáccamo, Vicente Araguas, Teresa Barro, Carmen Blanco, Manuel Bragado, Manuel Caamaño Suárez, Marica Campo, Fina Casalderrey, Yolanda Castaño, Marta Dacosta, Miguel Anxo Fernán-Vello, Xoán Xosé Fernández Abella, Víctor Freixanes, Silvia Gaspar, Avelino González, Bernardino Graña, Modesto Hermida, María do Carme Kruckenberg, Aurora López, Manuel María, Paco Martín, Xulián Maure, Méndez Ferrín, Gonzalo Navaza, Carlos Negro, Ramón Nicolás, Antía Otero, Andrés Pociña, Avelino Pousa Antelo, María Xosé Queizán, Xesús Rábade, Román Raña, Claudio Rodríguez Fer, Ana Romaní, Marga do Val, Xosé Vázquez Pintor, Manuel Vidal Villaverde, Helena Villar Janeiro, Pepe Carreiro, Xulio Gil e Siro.
En febreiro de 2018 o Concello de Culleredo decidiu dedicarlle o nome dunha rúa no lugar de Fonteculler, parroquia de Rutis. Ese mesmo ano a Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación creou o Premio Xela Arias que recoñece o seu labor como tradutora. A finais de decembro do mesmo ano, o pleno do Concello de Redondela acordou denominar a biblioteca municipal de Chapela como "Xela Arias".
miniatura|Mural de Mon Sevane no centro de Sarria En 2021 os concellos de Sarria e Carballo aprobaron dedicarlle unha rúa e unha praza respectivamente. No día do seu aniversario o vigués Ateneo Atlántico presentou un vídeo homenaxe coa participación de Antonio G. Teijeiro, Fran Alonso, Iolanda Zúñiga, Lara do Ar, Ledicia Costas, Marcos de la Fuente, Marta Dacosta, Oriana Méndez, Román Raña, Silvia Penas, Xina Vega, María Xosé Queizán e as fotografías de Xulio Gil. . O 14 de maio descubriuse unha placa conmemorativa na vivenda da rúa Zamora de Vigo onde viviu a familia de Xela, ao acto asistiron o alcalde Abel Caballero, a presidenta da deputación Carmela Silva e o presidente da RAG Víctor Freixanes.
No ano 2020 comezou a rodaxe de ''Xela Arias. Poeta nas marxes'', un documental dirixido por Beatriz Pereira (estreado en maio de 2021) e cuxa produción e guionización recaeu nela mesma e en Daniel Chapela. As voces participantes foron as de Marga do Val, Susana Trigo, María Xesús Nogueira, Humberto Heredia, Manuel Bragado e Xosé María Álvarez Cáccamo. Ademais, Chapela coordinou unha publicación homónima, que recolleu os testemuños de María Xesús Nogueira, Ana Romaní, Susana Trigo, Manuel Bragado e del mesmo, así como unha escolma poética da autora.
Día das Letras Galegas
Ao ano seguinte, 2015, volveu ser proposta para lle dedicar o Día das Letras 2016, canda Carballo Calero e o que sería elixido: Manuel María.
O anuncio de que o Día das Letras Galegas 2021 se dedicaba a Xela Arias fíxose en decembro de 2020, o feito de que se fixese máis tarde do habitual, debido ao impacto da pandemia de covid-19, foi valorado por algúns como unha pexa para a preparación da celebración.
En consonancia coa homenaxe do Día das Letras Galegas o Colectivo Egeria organizou en Lugo a exposición Aquela nena de Sarria e a Xunta de Galicia a exposición itinerante Asinamos ser libres.
Día das Galegas nas Letras
En 2019 a plataforma A Sega dedicoulle o Día das Galegas nas Letras con diversos actos no monte do Castro de Vigo, entre eles un percorrido imaxinario pola súa vida a cargo de Susana Aríns.
Segunda división B española 1992/93
A tempada 1992–93 da Segunda División B foi a 16ª edición desta competición, terceiro nivel do fútbol en España. Empezou en agosto de 1992 e finalizou en maio de 1993. CD Toledo, CD Leganés, Hércules CF e Real Murcia ascenderon a Segunda División.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 4
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Gonzalo Méndez
O nome Gonzalo Méndez, con algunhas variantes, pode referirse a:
Royal Air Maroc
Royal Air Maroc (lingua árabe|árabe]]: الخطوط الملكية المغربية‎‎, al-Khuṭūṭu l-Malikiyyatu l-Maghribiyyah, literalmente Liñas Reais Marroquís ou Aeroliñas Reais Marroquís; bérber: ⴰⵎⵓⴷⴷⵓ ⵓⴳⴻⵏⵏⴰ ⴰⴳⴻⵍⴷⴰⵏ ⵓⵎⴻⵔⵔⵓⴾ, Amuddu Ugenna Ageldan Umerruk, MGGM), coñecida comunmente como RAM, é a aeroliña nacional de Marrocos, ademais de ser a máis grande do país. RAM pertence na súa totalidade ao goberno de Marrocos e ten a súa sede no aeroporto de Casablanca-Anfa. Dende a súa base no aeroporto de Casablanca-Mohammed V, a compañía opera unha rede doméstica, rutas regulares internacionais cara África, Europa, Asia e América, e voos chárter ocasionais.
Frota
A frota de Royal Air Maroc está formada polos seguintes avións:
Eclampsia
Eclampsia é a aparición de convulsións nunha muller con preeclampsia. É unha perturbación do embarazo en que se verifica hipertensión arterial, cantidade elevada de proteínas no sangue ou outras disfuncións en órganos. A condición pode aparecer antes, durante ou tras o parto. É máis común durante o segundo trimestre do embarazo. As convulsións son do tipo tónico-clónico e duran de media un minuto. Tras as convulsións ocorre xeralmente un período de confusión ou coma. As complicacións inclúen pneumonía por aspiración, hemorraxia cerebral, insuficiencia renal e parada cardiorrespiratoria. A preeclampsia e a eclampsia forman parte dun grupo maior de condicións denominado perturbacións hipertensivas no embarazo.
Estímase que a preeclampsia afecte o 5% dos nacementos e a eclampsia o 1,4% dos nacementos. Nos países desenvolvidos, a prevalencia é de 1 caso en cada 2000 nacementos debido aos mellores coidados de saúde. As perturbacións hipertensivas do embarazo son unha das causas máis comúns de morte durante a gravidez. En 2013 provocaron a morte a 29 000 persoas, unha diminución en relación ás 37 000 en 1990. Cerca dunha en cada cen mulleres con eclampsia morre. A palabra eclampsia ten orixe no termo grego para o lóstrego. A primeira descrición coñecida da doenza foi feita por Hipócrates no século V a.C.
1221
España
miniatura|dereita|275px|Masacre de albixenses, Crónica de Saint Denis, séc. XIV
Outros
Historia ano a ano
Lingua kurda central
A lingua kurda central (کوردیی ناوەندی; kurdîy nawendî) ou sorani (سۆرانی; Soranî) é unha lingua kurda falada en Iraq, principalmente no Kurdistán iraquí, así como a provincia do Kurdistán e a provincia de Acerbaixán Occidental do oeste de Irán. O kurdo central é unha das dúas linguas oficiais de Iraq, xunto co árabe, e nos documentos políticos aparecen sinxelamente como "kurdo".
O termo sorani, que provén do antigo Emirato de Soran, emprégase para referirse á escrita, a forma escrita estandarizada da lingua kurda desenvolvida a partir do alfabeto árabe na década de 1920 por Sa'íd Sidqi Kaban e Taufiq Wahby.
Active record
En informática, o padrón active record é un padrón de deseño que se adoita dar nas aplicación empresariais.
Active Record é un enfoque ó problema de acceder ós datos dunha base de datos. Unha fila na táboa da base de datos (ou vista) envólvese nunha clase, de maneira que se asocian filas únicas da base de datos con obxectos da linguaxe de programación empregada. Cando se crea un destes obxectos, engádese unha fila á táboa da base de datos. Cando se modifican os atributos do obxecto, actualízase a fila da base de datos. A clase envoltorio implementa métodos de acceso para cada columna da táboa ou vista.
Unha das implementacións máis populares pódese atopar en Ruby on Rails. Por exemplo, se existe unha táboa chamada  coas columnas   (clave primaria),   (de tipo varchar ) e   (de tipo monetario o de dobre precisión) e existe a clase , o seguinte código
a = Parte.new a.nome = "Parte de exemplo" a.prezo = 123.45 a.save
creará unha nova fila na base de datos cos valores proporcionados, que vén a ser máis ou menos equivalente á seguinte sentenza en SQL:
INSERT INTO partes (nome, prezo) VALUES ('Parte de exemplo', 123.45);
Da mesma maneira, a clase pódese empregar para consultar a base de datos:
b = Parte.find(:first, :conditions => ['nome = ?', nomecacharro])
creará un só obxecto a partir da primeira fila da base de datos cuxa columna  sexa igual ós contidos da variable , e vén sendo equivalente á sentenza:
SELECT * FROM partes WHERE nome = ? LIMIT 1;
Onde o parámetro posicional  substitúese por.
Ó aplicar "save" ó obxecto gardado, o que Active Record realiza é ver se o obxecto existe para modificalo, do contrario agrega os datos á base de datos.
Estreito de Kerch
miniatura|dereita|400 px|O Estreito de Kerch separando a [[Crimea de Taman.]]
O transporte por transbordador a través do estreito foi inaugurado en 1952, ligando a Crimea e o Krasnodar Krai (liña Port Kryn - Port Kavkaz). No inicio, había 4 navíos tren-transbordador; máis tarde, 3 navíos coche-transbordador foron adicionados. O transporte ferroviario continuou por case 40 anos. Os transbordadores de tren tornáranse vellos a finais dos anos 1980 e foron retirados de operación. No outono de 2004 novos navíos foron postos á disposición, e o transporte ferroviario foi reestabelecido.
Formuláronse varias propostas para a construción dunha ponte sobre o Estreito de Kerry para substituír o transbordador, mais a difícil configuración xeolóxica da área torna os proxectos de ponte caros de máis.
Diversas industrias de procesamento de peixe localízanse na costa crimea do estreito. A estación de pesca comeza á fin do outono e dura de 2 a 3 meses, cando diversos barcos se botan ás augas do estreito para pescar.
Antigamente, o Estreito de Kerch era coñecido baixo o nome de Bósforo Cimeriano; tamén é coñecido polo seu nome tártaro, Yenikale.
Allan Octavian Hume
miniatura|260px|Tumba de Hume no Cemiterio de Brookwood.
Allan Octavian Hume, nado o 4 de xuño de 1829 en St. Mary Cray, Condado de Kent, e finado o 31 de xullo de 1912 en Londres, foi un administrador colonial, reformador político, biólogo e ornitólogo inglés que traballou na India británica.
Traxectoria
Hume foi un dos fundadores do Congreso Nacional Indio (máis coñecido como Partido do Congreso). Notábel ornitólogo, foi chamado "o pai da ornitoloxía india" e, para aqueles que non encontran este título dogmático, "o papa da ornitoloxía india".
A colección de aves de Hume foi embalada en 47 caixas de madeira de cedro do Himalaia construídos in situ sen cravos que puideran danar os exemplares; cada caixa pesaba aproximadamente media tonelada, e foi transportada nun carriño de bois até Kalka e, finalmente, ao porto de Bombai.
O material, que se dirixiu ao Museo Británico en 1885 constaba de 82 000 espécimes, dos cales 75 577 foron finalmente situados no Museo.
Hume deixou a India en 1894 e estableceuse en The Chalet, Kingswood Road, no sur de Londres. Morreu aos oitenta e tres anos o 31 de xullo de 1912. As súas cinzas foron enterradas no cemiterio de Brookwood.
Algúns taxons descritos por Hume
Hume describiu moitas especies, algunhas das cales hoxe son consideradas como subespecies. Un único nome de xénero que describiu sobrevive en uso, mentres que outros como Heteroglaux Hume, 1873, úsanse como sinónimo a día de hoxe.
No seu concepto de especie, Hume era un esencialista e consideraba que diferenzas pequenas pero constantes definían as especies. Apreciaba as ideas da especiación, e aínda que contradicía a screación divina, preferiu manter unha posición que non rexeitaba a un Creador.
Xénero
Especies
Abreviatura
A abreviatura Hume emprégase para recoñecer a Allan Octavian Hume como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Brigantium
Brigantium pode referirse a:
Operación (matemáticas)
En Matemáticas, unha operación é calquera tipo de procedemento que se realiza sobre unha certa cantidade de elementos e que segue sempre unha mesma lóxica (regra). Dependendo do número de termos necesarios nunha operación pode clasificarse como operación unaria, operación binaria, operación ternaria...
Unha operación binaria xenérica normalmente é representada como: X * Y
Exemplos
Os dous exemplos de operacións binarias máis clásicos son:
Monjardín
O topónimo castelán Monjardín (do latín, "Monte de [ Sancho ] Garcés ) pode referirse a:
Tornado (homónimos)
tornado pode referirse a:
Margarida Àlvarez i Àlvarez
Margarida Àlvarez i Àlvarez, nada na provincia de Lugo en 1948, é unha profesora e política catalá de orixe galega.
Traxectoria
Estabelecida en Cataluña, traballou como profesora de matemáticas na educación secundaria, e dende 1983 como funcionaria en Servizos de Inspección da Consellería de Educación da Generalitat. En 1995 ensinou castelán e catalán para inmigrantes. De 1997 a 1999 coordinou a integración educativa de nenos de familias de inmigrantes ou con risco de marxinación social e cultural. Entre 1996 e 1999 foi a representante do Departamento de Educación da Generalitat de Catalunya no Programa para a Prevención e o Coidado da SIDA.
A finais de 1999 foi nomeada presidenta do Instituto catalán da Muller, malia a oposición do PSC, que alegaba a súa militancia na UDC, un partido que non salientou nunca polas súas accións en defensa dos dereitos da muller. En 2001, pediu á empresa Renault a retirada dun anuncio considerado sexista.
Cando en decembro de 2002 anunciou a súa substitución no cargo por Joana Ortega i Alemany, culpou publicamente da súa dimisión a Josep Antoni Duran i Lleida, aínda que manifestou que continuaría militando en Unió Democràtica de Catalunya.
Can't Help It!
The 5.6.7.8's Can't Help It! é o terceiro álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón o 26 de marzo do ano 1993 baixo o selo Rockville.
Le Morte d'Arthur
Da influencia do libro e da lenda artúrica cabe destacar que, un ano despois da súa publicación de Le Morte d'Arthur, Henrique VII de Inglaterra deu a seu fillo o nome de Artur en homenaxe ao heroe da lenda arturiana, en parte como símbolo das súas esperanzas nun renacemento da grandeza inglesa, e en parte para reafirmar as relacións da dinastía Tudor con Gales.
Millars
O topónimo catalán Millars pode referirse a:
Club Deportivo As Pontes
O Club Deportivo As Pontes é un equipo de fútbol galego da localidade das Pontes de García Rodríguez, na provincia da Coruña. Foi fundado en 1960 e actualmente xoga no Grupo Norte da Preferente Autonómica de Galicia.
Historia
Foi fundado en 1960 baixo o nome de Club de Fútbol Calvo Sotelo, estando patrocinado pola empresa mineira Calvo Sotelo. En 1969 pasou a chamarse Club Deportivo As Pontes, ata que en 1984 mudou o seu nome a Endesa As Pontes Club de Fútbol, tendo coma patrocinador á empresa Endesa. Finalmente no 2001 retomou ao nome de Club Deportivo As Pontes que mantén actualmente.
A máxima posición ligueira acadada polo equipo foi a cuarta posición na Segunda división B española na tempada 91/92.
La Nouaye
La Nouaye (en Lanwaz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Sancho Garcés
O nome de Sancho Garcés pode referirse a:
Flix
Flix é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Pantiñobre, Pantiñobre, Arzúa
Pantiñobre é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2018 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Míllara
O topónimo galego Míllara pode referirse a:
Rafael Romano Gracia
Rafael Romano Gracia, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1966, foi un xornalista galego.