cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sejm
miniatura|Edificio do Sejm, en [[Varsovia.]] O Sejm é a cámara baixa do Parlamento da República de Polonia. Historicamente o Sejm era o nome que recibían as tres cámaras do Parlamento polaco, a Izba Poselska, o Senat e o Rei. Desde 1918, o Sejm refírese unicamente á cámara baixa, mentres a cámara alta é o Senado (Senat). No réxime comunista da República Popular de Polonia o Sejm era a cámara única do Parlamento. Desde a caída do comunismo, o Sejm ten 460 deputados elixidos en eleccións proporcionais cada catro anos. Para ter representación os partidos teñen que obter o 5% dos votos e as coalicións o 8% para poder estar representadas no Sejm, esta porcentaxe mínima non se aplica aos partidos que representas as minorías étnicas.
Composición
Tralas eleccións do 21 de outubro de 2007 a composición do Sejm quedou así:
Al-Abbas ibn Abd al-Muttalib
Al-Abbas ibn Abd al-Muttalib (c. 566 – c. 653) (en العباس بن عبد المطلب) foi o tío paterno e sahaba de Mahoma.
Aínda que en principio se mostrou reticente ás ensinanzas do seu sobriño no ano 629 acabou por aceptar o islam, converténdose no principal apoio financeiro de Mahoma. Os seus descendentes fundaron a dinastía abasida.
Big Thief
Big Thief é unha namda estadounidense de indie rock baseada en Brooklyn, Nova York. Os seus membros son Adrianne Lenker (guitarra, voces), Buck Meek (guitarra), Max Oleartchik (baixo) e James Krivchenia (batería).
O primeiro álbum do grupo, Masterpiece, foi publicado a través do selo Saddle Creek Records o 27 de maio de 2016. O 4 de abril de 2017 Big Thief estreou un novo sinxelo, "Mythological Beauty", a través de NPR. O día seguinte a banda publicou o vídeo oficial da canción e confirmou que o tema aparecería no seu seguinte traballo, Capacity. O álbum foi editado o 9 de xuño a través de Saddle Creek.
En 2019 Big Thief publicou dous álbums e varios sinxelos. Antes de lanzar o seu terceiro traballo, U.F.O.F., a banda editou tres sinxelos,  U.F.O.F", "Cattails", e "Century." O álbum apareceu o día 3 de maio. O seu cuarto disco, Two Hands'', publicouse o 11 de outubro. Este lanzamento foi precedido polos sinxelos "Not" e "Forgotten Eyes". Os dous álbums foron incluídos na lista dos mellores discos de rock de 2019 da publicación online Pitchfork Media.
José Negre
José Negre i Oliveras, nado en Lludient (Comunidade Valenciana) o 13 de maio de 1875 e finado en Argelès-sur-Mer (Pireneos Orientais) o 24 de decembro de 1939, foi un anarquista valenciano.
Traxectoria
Era tipógrafo, e foi o último Secretario Xeral do sindicato catalán Solidaridad Obrera. Foi un dos organizadores do Congreso de Constitución da Confederación Nacional do Traballo que tivo lugar en Barcelona en 1910, sendo elixido o primeiro Secretario Xeral, ocupando o cargo ata 1911.
Volveu ser elixido ocupando a secretaría xeral de novo ata 1914, aínda que entre 1911 e 1914 o sindicato estivo na clandestinidade, de xeito que non se pode asegurar que efectivamente ocupase o cargo entre os anos 1913 e 1914.
Colaborou en diferentes publicacións entre 1910 e 1920. Retomou a súa actividade militante en 1936, e posteriormente estivo no campo de concentración de Argelés. Suponse que morreu alí o 5 de febreiro de 1939, ou ao mes seguinte. Outras versións din que morreu no campo de concentración de Saint Cyprien.
Escribiu ¿Qué es el sindicalismo? (1917), Recuerdos de un viejo militante (1936) e ¿Qué es el colectivismo anarquista? (1938),
Jiriri Kiteru
"Jiriri Kiteru" (ジリリ キテル) é o décimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 29 de marzo de 2006 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Brassicales
As súas especies presentan flores dialipétalas, sincárpicas, de placentación frecuentemente parietal, perianto evidente e células con mirosinasa (encima que por hidrólise de glicosinolatos sintetiza compostos sulfuretados chamados mostazas).
Inclúe as familias a seguir:
No APG III, 2009
No APG II, 2003 só incluía:
Baixo no antigo Sistema de Cronquist (1981) (1988), as Brassicales eran chamadas Capparales e incluídas entre as Dilleniidae. As únicas familias que incluía eran as Brassicaceae e Capparaceae (que xa no se consideran por separado) e as Tovariaceae, Resedaceae e Moringaceae. As demais familias clasificadas aquí colocábanse en diferentes ordes.
Folíolo
miniatura|dereita|300px|Un fieito con follas simples. A división de cada folla non chega ao raque (nervio). No caso de que chegara ao raque a folla sería pinnulada, se a súa vez cada pínnula tivese unha división que chegase ao seu raque, sería bipinnulada, e así sucesivamente.
En botánica, chámase pínnula ou folíolo a cada unha das pezas nas que ás veces se atopa dividido o limbo dunha folla. Cando o limbo foliar está formado por un só folíolo, é dicir non está dividido, dise que a folla é unha folla simple. Cando o limbo foliar está dividido en folíolos dise que a folla é composta.
Segundo o número de folíolos ou pínnulas dunha folla composta podemos diferenciar:
Unha folla pinnulada pode ter a súa vez as pínnulas divididas en pínnulas, estas follas frecuentes por exemplo en moitos fieitos, chámanse bipinnuladas (poden ser incluso tripinnuladas, catripinnuladas...)
miniatura|250px|Folíolo
William Beechey
miniatura| [[Marcia Fox de William Beechey ]] miniatura| [[Carlota de Mecklenburgo-Strelitz de William Beechey ]]
Henry William Beechey (12 de decembro de 1753 – 28 de xaneiro de 1839), foi un pintor retratista inglés.
Traxectoria
Naceu en Burford fillo de William Beechey (*1732) e Hannah Read (*c1732). En 1772 entrou na Royal Academy, algúns dos seus pequenos retratos déronlle considerable repputación e a nobreza comezou a encargarlle traballos; en 1793 a raíña Carlota noméao o seu retratista oficial. Realizou retratos dos membros da familia real e de case todas as persoas famosas do seu tempo. Unha das súas obras máis famosas é unha gran composición, Xurxo III e o príncipe de Gales pasando revista ás tropas (1798), na que incluíu retratos de Xurxo III, o príncipe de Gales e o duque de York, esta pintura serviulle para obter o título de cabaleiro e a súa elección como membro da Royal Academy, a pintura non se conserva ó resultar destrulída no incendio do Castelo de Windsor en 1992. Entre os seus retratos máis célebres están os de Lord Nelson, John Kemble e Sarah Siddons. miniatura|esquerda|Príncesa María William Beechy tivo 18 fillos, algúns famosos como Frederick William Beechey (1796-1856), Richard Brydges Beechey (1808-1895), George Duncan Beechey (1798-1852) e Vincent Beechey (1806-1899)
Sleep Well Beast
Sleep Well Beast é o sétimo álbum da banda estadounidense de indie rock The National, publicado o 8 de setembro de 2017 a través do selo 4AD. Odisco foi nomeado a dous Premios Grammy: ao de Mellor álbum de música alternativa e ao de Mellor deseño de embalaxe.
Grou, Lobios
San Mamede de Grou é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Tiña 224 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 109 eran homes e 115 mulleres.
O enterro do conde de Orgaz
O enterro do conde de Orgaz ou O enterro do señor de Orgaz é un cadro ó óleo pintado por El Greco (Domenikos Theotokopoulos, 1541-1614), de estilo manierista, realizado para a parroquia de San Tomé de Toledo entre o anos 1586 e 1588. A pintura atópase aínda nese mesmo lugar e está considerada unha das pinturas máis senlleiras e coñecidas do artista.
A obra está no punto medio de desenvolvemento artístico do pintor e foi encargada polo capelán reitor de Santo Tomé, Andrés Núñez. O tema baséase nunha lenda do século XIV, segundo a cal santo Estevo e santo Agostiño baixaron do ceo para trasladar o corpo de Gonzalo Ruiz de Toledo, señor da vila de Orgaz (provincia de Toledo), á tumba feita para el nunha capela da devandita parroquia. A participación dos santos era un premio por unha vida exemplar de devoción aos santos, pola súa humildad e polas obras de caridade que levara a cabo.
Para algúns autores esta obra é "o paradigma do xeito de pintar do cretense".
O autor
miniatura|Autorretrato de El Greco Domenikos Theotokopoulos naceu en 1541 en Heraklion (Creta). Coñecido como El Greco, foi un pintor de finais do Alto Renacemento e comezos do manierismo que desenvolveu un estilo moi persoal nas súas obras de madureza. Viviu até os 26 anos en Creta, onde era un recoñecido mestre de iconas no estilo romano de Oriente vixente na illa.
Despois residiu dez anos en Italia, onde se converteu nun pintor renacentista. Primeiro viviu en Venecia, arredor de 1567, onde asumiu plenamente o estilo de Tiziano e Tintoretto; e logo en Roma, estudando o manierismo a partir das obras de Michelangelo. En 1577 estableceuse en Toledo, onde viviu e traballou o resto da súa vida. Naquel momento, Toledo era a capital relixiosa da Coroa de Castela e unha das maiores cidades de Europa. No ano 1571, a poboación da cidade era duns 62.000 habitantes. O pintor pronto se adaptou e identificou coa atmosfera relixiosa e mística da cidade, e en moitas das súas obras, no máis profundo das súas composicións, aparecen diferentes vistas de Toledo.
A súa obra está composta por grandes lenzos para retablos das igrexas, numerosas pinturas de devoción para institucións relixiosas como O espolio para a catedral de Toledo ou o retablo maior de Santo Domingo el Antiguo -no que o seu taller participou a miúdo- e un grupo de retratos considerados do máis alto nivel. As súas primeiras obras mestras amosan a influencia dos mestres italianos. No entanto, pronto evolucionou cara a un estilo persoal caracterizado por figuras manieristas extraordinariamente alongadas, cunha iluminación propia, delgada, fantasmal, moi expresiva, situada en ambientes indefinidos e cunha gama de cores coas que buscaba o contraste, cos azuis fríos e claros e amarelos estridentes. Este estilo identificouse co espírito da Contrarreforma e adquiriu un carácter máis extremo nos últimos anos.
Actualmente está considerado un dos maiores artistas da civilización occidental. Esta consideración é recente, dos últimos cen anos, nos que a valoración sobre a súa pintura formouse dous séculos e medio despois da súa morte; pois chegou a ser considerado como un pintor excéntrico e marxinal na historia da arte.
Trazos do manierismo
O manierismo foi o movemento artístico producido durante o Cinquecento, cuxa formación se produce nas primeiras décadas do século XVI e esténdese ata principios do XVII. Quizais o cambio máis dramático introducido polo manierismo na pintura é a transformación da noción de espazo. O Renacemento foi capaz de construír a representación visual do espazo, dun xeito moi homoxéneo, coherente e lóxico, baseándose na perspectiva clásica e na colocación dos personaxes fronte a un escenario uniforme e en correspondencia cunha xerarquía de proporcións que simulou con éxito un retroceso gradual desde o primeiro plano ao horizonte. O manierismo rompe esta unidade con diferentes puntos de vista coexistindo nun mesmo cadro e coa ausencia dunha xerarquía lóxica das proporcións relativas das figuras entre elas, onde a escena principal adoita situarse a distancia e os elementos secundarios en primeiro plano. Polo tanto, as relacións naturalistas foron suprimidas e ficaron fóra de calquera convencionalismo.
O estilo maniféstase, tamén, por figuras de proporcións verticais alongadas e posicións dinámicas ou artificiais e en escorzo, a miúdo en grupos de gran movemento e tensión, moitas veces en paralelo coa realidade imposible, o inacabado dalgunhas partes e as cores violentas representadas en Venecia, principalmente, por Tintoretto e seguidas por El Greco. Existe unha forte tendencia ao horror vacui, a aversión ao baleiro que rodea a escena principal cunha gran cantidade de elementos decorativos moi importantes por si mesmos. Un atopa unha sensación de experimentación ao tratar temas tradicionais, coa intensificación do drama, empregando moitos referentes literarios, cunha actitude de antítese e puntos de vista doutros autores, como Leonardo ou Michelangelo, entre moitos outros, e que se chamou "la maniera", de onde provén o nome do movemento. A medida que o manierismo se estendeu dende Italia polo resto de Europa adquiriu diferentes estilos rexionais: este foi o xeito de atopar artistas que traballaron máis en estilos clásicos naturalistas ou doutros que crearon atmosferas de gran misticismo segundo a imposición do Concilio de Trento; este foi o caso de El Greco.
Historia
miniatura|Torre [[mudéxar da igrexa de santo Tomé]] Na capela da Concepción da igrexa de Santo Tomé de Toledo atopáronse os restos de Gonzalo Ruiz de Toledo, señor de Orgaz, que morrera en decembro de 1312. O mencionado cabaleiro fora alcalde de Toledo e notario maior do Reino de Castela durante o reinado de Fernando IV. Despois dunha vida moi xenerosa en doazóns a institucións relixiosas en Toledo, entre as que se incluíron a igrexa de Santo Tomé, que reconstruíu e que rematou a antiga torre mudéxar como campanario, pediu ser enterrado alí. Segundo unha lenda local, transcrita en numerosos documentos do século XVI, a caridade do Señor de Orgaz fora recompensada no momento do seu enterro, coa aparición milagreira santo Estevo e santo Agostiño, que coas súas mans introduciron o seu cadáver na tumba, mentres se escoitaba unha voz que dicía: "Este premio é para os que serven a Deus e aos seus santos".
No seu testamento, este nobre mandara que cada ano para a festa de santo Tomé, a vila de Orgaz enviase á igrexa de Santo Tomé de Toledo "dezaseis galiñas e dous carneiros e dous pelexos de viño, 2 cargas de leña e 800 maravedíes". A mediados do século XVI, en 1562, o concello de Orgaz deixou de pagar esta carga, que foi solicitada de novo polo reitor Andrés Núñez e como se negaran, en 1564 iniciouse o preito que rematou cun un veredicto favorable na Chancelería de Valladolid en 1570. Co diñeiro recibido e para celebrar este triunfo, o reitor, decidiu restaurar a capela da tumba e colocou un epitafio no muro central describindo o milagre producido durante o enterro do señor Orgaz, e obtivo o recoñecemento deste milagre por un real decreto do 24 de setembro. de 1583. Daquela, pediulle permiso ao cardeal arcebispo de Toledo Gaspar de Quiroga para encargar un cadro que representase o milagre antes mencionado segundo a narración na placa do epitafio.
Contrato
miniatura|Retrato do capelán reitor Andrés Núñez Para realiza-la obra, escolleuse a El Greco, un artista residente en Toledo, que está documentado que tiña un taller dende 1585 e tiña como axudante, entre outros, ao pintor italiano Francisco Preboste. Unha vez renovada a capela, Andrés Núñez asinaron o contrato, o 18 de marzo de 1586, no que se incluía unha descrición dos elementos que debía representar o artista:
Especificouse, tamén, que a pintura debía estar rematada para Nadal do mesmo ano e que debía estar pintada "dende a parte superior do arco ata o fondo, e todo debe estar pintado sobre un lenzo ata o epitafio no muro mencionado". O traballo valorouse en 1.200 ducados, mais a parroquia considerou que era un prezo moi elevado polo que se nomearon dous novos taxadores que elevaron o prezo a 1.600 ducados. Finalmente, chegouse a un acordo para volver á primeira cifra a pesar das protestas do pintor:
Descrición
O enterro do conde de Orgaz, é unha pintura ao óleo sobre lenzo que se adapta á forma que ten a forma dun arco semicircular na parede da capela da igrexa de Santo Tomé de Toledo para o que se completou en 1586. Está asinado como "domenikos theotokopoulos, 1578" - a data corresponde ao nacemento do fillo do autor, Jorge Manuel Theotocópuli, e non ao cadro-.
Tema
miniatura|Detalle de Gonzalo Ruiz de Toledo, o señor de Orgaz. Representa o suceso, concibido coma un milagre, do enterro de Gonzalo Ruiz de Toledo, señor da cidade de Orgaz. O título de Conde foi outorgado aos seus descendentes en 1520 polo rei Carlos V do Sacro Imperio Romano-Xermánico. Seguindo as instrucións recibidas por Andrés Núñez, a representación do feito divídese en dúas partes: a parte inferior mostra a escena terrenal do enterro, o tema principal do cadro, rodeado dos personaxes oficiantes e mailos asistentes, así como as figuras de santo Estevo e santo Agostiño; na parte superior, a escena celestial con Cristo na parte central coa Virxe María, á esquerda, e San Xoán Bautista, á dereita, os apóstolos e benaventurados e, como símbolo de unión entre ambos, a figuración da alma ascendente do conde levada por un anxo aos ceos. Aínda que a data histórica do enterro era en 1323, o autor mostra aos seus personaxes con traxes de douscentos cincuenta anos despois, é dicir, da época do pintor, e tamén incluíu, entre os asistentes, retratos de persoas coetáneas da pintura.
Composición
miniatura|A Durmición da Virxe (El Greco, 1565-1567; etapa xuvenil do autor). É unha composición aberta, invitando ao espectador a participar dos propios feitos A composición está determinada polas figuras dispostas de xeito horizontal, todas vestidas de negro, a xeito dun friso, cun sentido isocefálico -o aliñamento das cabezas á mesma altura-. Os dous monxes, mostrado co corpo completo, colocados nos lados, enmarcan a parte inferior da zona terrenal. A parte central onde se realiza o enterro ten unha composición circular marcada pola posición curvilínea dos dous santos.
Na parte celestial ou superior, presenta no centro unha composición triangular con Cristo, a virxe e san Xoán. A presenza de Cristo ten unha clara influencia do motivo da Deese, propio da arte romana de Oriente, como a que aparece na mesma obra do autor, na súa etapa xuvenil, A dormición da Virxe, da illa de Syros. Xusto debaixo está un segundo triángulo, que inclúe o anxo que acompaña a alma do Conde ata a súa entrada ao ceo.
Outros autores falan doutra posible composición, que estaría baseada na forma dun tímpano románico, cuxa parte superior presenta caracteres simétricos como no tímpano da abadía de Saint-Pierre de Moissac onde o lintel estaría formado pola fila das cabezas dos personaxes da parte inferior.
Como trazo evidente do manierismo, non hai profundidade na escena, polo que non se observa terra, nin os pés dos personaxes, nin fondo. Apenas se pode dicir que a escena principal estea representada ao aire libre ou dentro dun edificio. El Greco mesturou as mellores técnicas deste movemento italiano coa cultura bizantina. O seu xenio soubo expoñer as estruturas reais e sobrenaturais e sen traizón ao seu espírito de pintor, para separar o mundo terrenal das súas proxeccións celestes: "O enterro do conde de Orgaz mostra o exemplo máis perfecto desta visión simultánea".
Personaxes da escena terrenal
No mundo terrenal hai uns 25 personaxes, presididos por santo Estevo, santo Agostiño e o corpo do conde de Orgaz. El Greco empregou as caras da xente da aristocracia da época, incluído o seu propio fillo para inmortalizalos no Enterro; este feito é un anacronismo porque o enterro tivera lugar douscentos cincuenta anos atrás. O pesar e a seriedade das súas facianas destacan por riba de todo e hai unha gran variedade de expresións e situacións: pódese distinguir entre os personaxes que están na primeira fileira e os do fondo; entre os que seguen o acto con atención e os que falan entre eles; entre os cregos, nobres e avogados e aqueles que son cabaleiros da Orde de Santiago, que se distinguen por levar a Cruz de Santiago bordada nas vestimentas. Algúns autores intentaron identificar entre os personaxes ao propio Miguel de Cervantes que, parece ser, daquela vivira en Toledo e tivera relacións familiares co reitor Andrés Núñez que foi quen encargara a pintura. miniatura|500x500px|Personaxes presentes na parte terrenal Os personaxes que aparecen son:
Personaxes da escena celestial
miniatura|500x500px|Personaxes da parte celestial Na parte superior hai uns corenta personaxes aos que hai que engadir os anxos e querubíns, que saen de entre as nubes e nos que persiste a necesaria seriedade do momento. As formas características do Greco acentúan a beleza do sobrenatural con tons fríos nos que destacan as cores presentes na figura da Virxe: o vermello, símbolo brillante da súa participación na Paixón do seu fillo e o azul como esperanza de salvación. A figura de María é a única representación feminina importante de todo este cadro, agás pequenas imaxes fortemente descoloridas da dereita que se cre que representan a María Madalena e a súa irmá Marta de Betania. Nesta e noutras obras do pintor, o Reino celestial sempre foi representado como un punto onde a vida reina cun gran dinamismo, as figuras esténdense dun xeito máis marcados ca na parte terrenal, as luces dan efecto de profundidade e a pinceladas ábrense camiño cara o máis alto, a figura que culmina a obra en Cristo Xuíz.
Os personaxes desta sección son:
Valoracións
En 1612, Francisco de Pisa escribiu: "Os forasteiros veñen velo con especial admiración e os da cidade non cansan de velo e, sempre, atopan cousas novas a contemplar nel, por estar retratados con moita viveza moitos homes destacados do noso tempo."
José Amador de los Ríos describiu a pintura nos seguintes termos:
Manuel Bartolomé Cossío no seu estudo "El Greco" afirma que no Enterro percíbese: "... a unidade íntima da concepción que presidiu as dúas metades, a superior e a inferior e o vigoroso ton unisonante de ceo e terra; A ámbolos dous lados da pintura vibra a mesma idea, mediante o persistente e indeleble xenio do artista". Respecto á posibilidade de que o cadro fose pintado integramente por El Greco ou polo seu taller, Peñalosa afirma: "Despois de analizar e estudar a obra considerada unha obra mestra do cretense, cheguei á conclusión de que, na parte inferior, pode haber intervención dos axudantes, porén, na parte superior, seguro que non guiaron os pinceis outras mans cás de Dominico". Segundo Harold Wethey, no capítulo sobre El Greco da Encyclopaedia Britannica (2002), a visión sobrenatural da parte superior da Gloria e a impresionante serie de retratos representan tódolos aspectos da arte deste extraordinario xenio. Tamén afirma que: "O método de composición manierista de El Greco só se expresou claramente aquí, onde toda acción ten lugar no plano frontal."
A historiadora Linda Nochlin no seu libro Courbet, realizou unha comparación entre esta obra e o Enterro en Ornans dese autor, realizado entre 1849 e 1850; en ámbalas dúas obras establécense dous espazos, o superior como a parte celestial e o inferior, a parte terrenal, onde se personifica a escena material da pintura. Aínda que na obra de Courbet a parte celestial tan só ten o crucifixo, porque segundo o pintor dixo: "Non podo pintar a un anxo porque nunca vin ningún".
Outras representacións
A obra ten suscitado moitas obras derivadas ou inspiradas no seu tema e estilo.
Banxo
miniatura|dereita|100px|Banjo. O banjo ou banxo é un instrumento musical de corda, de orixe africana, que ten de catro a seis cordas afinadas de formas diversas, aínda que o máis común ten cinco, unha delas máis curta. O banjo está afinado da seguinte maneira: Sol-Do-Sol-Si-Re. A versión de seis cordas afínase e tócase de forma semellante a unha guitarra. O corpo do banjo moderno é de metal, cunha membrana plástica onde se seguran as cordas e cun mastro similar ao dunha guitarra.
As primeiras formas do instrumento xurdiron dentro da poboación africana dos Estados Unidos de América, como adaptacións de instrumentos africanos de deseño semellante. O banjo adoita asociarse co country, folk, coa música irlandesa e co bluegrass, aínda que tamén se pode escoitar en moitos outros xéneros musicais. Os banjos acústicos modernos máis comúns son o banjo con resoador e o banjo aberto.
Xaime Iglesias
Xaime Óscar Iglesias Pérez é un político galego do BNG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Baños de Molgas e foi elixido alcalde co apoio dos dous concelleiros do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En outubro de 2021 renunciou ao salario como alcalde.
Aneuploidía
A aneuploidía é unha anormalidade cromosómica consistente en ter un número anormal de cromosomas nun par cromosómico determinado. Na aneuploidía algún dos pares cromosómicos presenta un ou máis cromosomas extra ou un cromosoma de menos con respecto ao normal. Cada especie ten un número de cromosomas determinado e a aneuploidía orixina un número anormal para esa especie. Os casos máis comúns son as trisomías (un cromosoma extra, é dicir, 3 copias dun cromosoma en vez das dúas normais), tetrasomías (4 copias dun cromosoma) e monosomías (un cromosoma de menos). As aneuploidías son causa de defectos xenéticos de nacemento. Algunhas células cancerosas poden ter tamén un número anormal de cromosomas por causa da aneuploidía. A aneuploidía orixínase durante a división celular cando os cromosomas non se separan debidamente entre as dúas células fillas. Isto xeralmente ocorre cando a citocinese empeza cando a cariocinese está aínda en curso. A maioría dos casos de aneuploidía dan lugar ao aborto natural do feto, pero nalgúns caos poden nacer vivos; os cromosomas extras máis comúns que se observan nos nacementos vivos son o 21, 18 e 13. Estímase que ocorren anormalidades cromosómicas en 1 de cada 160 nacementos vivos.
Cromosomas
As células somáticas humanas normais teñen 23 pares de cromosomas (en total son 46 cromosomas) e dise que son diploides. Unha copia de cada par hérdase do pai e a outra da nai. Os primeiros 22 pares denomínanse autosomas ou cromosomas autosómicos, e o par 23 está formado polos cromosomas sexuais, que poden ser X ou Y; normalmente, a muller ten dous cromosomas X e os homes un X e un Y.
miniatura|dereita|400px|Cariotipo humano masculino normal. Un individuo con trisomía 21 tería 3 cromosomas no par 21 en vez dos dous que se mostran na figura.
Durante a meiose, cando as células da liña xerminal se dividen para crear os espermatozoides e os óvulos, cada un destes gametos debería ter a metade de cromosomas ca as células diploides, 23 cada un, xa que os gametos só reciben un cromosoma de cada par, e dise que son haploides. Pero ás veces os dous cromosomas dun par pasan anormalmente a un gameto, e o outro gameto non recibe ningún cromosoma dese par. Se algún destes gametos intervén na fecundación isto orixina unha aneuploidía completa en todas as células do individuo fillo.
A maioría dos embrións non poden sobrevivir cun autosoma extra ou de menos e abortan espontaneamente. A aneuploidía máis frecuente nos fetos humanos é a trisomía 16, aínda que os fetos afectados por ter este cromosoma extra completo non sobreviven ata chegar ao termo do embarazo (é posible que sobrevivan os que teñen aneuploidía en mosaico, na cal a trisomía 16 existe só nalgunhas células pero non en todas). A aneuploidía autosómica humana máis común entre os nacidos que sobreviven é a trisomía 21, que é a que presentan os individuos con síndrome de Down, que afecta a 1 de cada 800 nacementos. Outras son a trisomía 18 (síndrome de Edwards) afecta a 1 de cada 6.000 nacementos, a trisomia 13 (síndrome de Patau) afecta a 1 de cada 10.000 nacementos, e a trisomía 9. O 10% dos meniños con trisomía 18 ou 13 chegan a 1 ano de idade.
Os cambios no número de cromosomas non teñen que estar necesariamente presentes en todas as células dun individuo. Cando a aneuploidía se detecta só nunha fracción das células dun individuo, denomínase mosaicismo cromosómico. Isto pode orixinarse por anormalidades na mitose. En xeral, os individuos que son mosaicos con respecto a unha aneuploidía cromosómica tenden a presentar unha forma menos severa dos síndromes correspondentes en comparación cos que teñen a trisomía completa en todas as células. Para moitas das trisomías autosómicas, só os caos de mosaico poden sobrevivir ata o termo do embarazo. Porén, a aneuploidía mitótica pode ser máis común do que previamente se cría nos tecidos somáticos, e a aneuploidía é característica de moitos tipos de tumores.
Terminoloxía
En senso estrito, nos humanos un complemento cromosómico que teña un número de cromosomas distinto de 46 considérase heteroploide, mentres que un complemento co número múltiplo exacto do complemento haploide denomínase euploide.
Mecanismos
A non disxunción é un fenómeno que xeralmente ten lugar como resultado do debilitamento do punto de control da mitose (checkpoint), xa que estes puntos tenden a a deter ou atrasar a división celular ata que todos os compoñentes da célula están listos para entrar na seguinte fase. Se un punto de control está debilitado, a célula pode fallar á hora de detectar que un par cromosómico non está ben aliñado na placa mitótica, por exemplo. En tal caso, a maioría dos cromosomas separaranse normalmente (e unha cromátide acabará en cada célula filla), pero outros cromosomas fallarán á hora de separar as súas cromátides, que irán xuntas a unha célula filla. Isto xera unha célula filla que carece dunha copia dun cromosoma, mentres que a outra célula filla ten unha copia extra.
Os puntos de control da mitose que son completamente inactivos poden causar a non disxunción en varios cromosomas, posiblemente en todos. Tal escenario pode dar lugar a que as células fillas teñan un conxunto disxunto de material xenético.
A unión merotélica prodúcese cando un cinetocoro está unido a ambos os polos do fuso mitótico, o que é unha das causas principais de aneuploidía.
Fusos multipolares: fórmanse máis de dous polos do fuso, como é frecuente en células cancerosas. Neste tipo de divisións mitóticas orixínase unha célula filla en cada polo do fuso, e cada unha delas pode ter un complemento impredicible de cromosomas.
Fuso monopolar : só se forma un polo do fuso. Isto produce unha soa célula filla co número normal de copias de cromosomas duplicado. Como o resultado final do mecanismo dos fusos monopolares pode orixinarse un intermediato tetraploide. Neste caso, a célula ten o dobre de cromosomas ca unha célula normal, e produce o dobre de polos do fuso. Isto dá como resultado catro células fillas cun complemento cromosómico impredicible, pero co número normal de copias ou dotacións.
Mosaicismo somático no sistema nervioso
O mosaicismo con contido aneuploide de cromosomas pode ser algo normal no tecido cerebral dos mamíferos. Nun estudo de mostras de cerebros humanos normais de seis individuos de entre 2 e 86 anos observouse mosaicismo para a aneuploidía do cromosoma 21 (como media aforon analizadas o 4% das neuronas). Este baixo nivel de aneuploidía parece que se orixina por defectos na segregación cromosómica durante a mitose en células precursoras neuronais, e as neuronas que conteñen dita dotación aneuploide parecen estar ben integradas nos circuítos neuronais normais.
Mosaicismo somático no cancro
A aneuploidía obsérvase regularmente en virtualmente case todos os tipos de cancro. O mosaicismo somático aparece en practicamente todas as células cancerosas, incluíndo a trisomía 12 na leucemia linfocítica crónica e a trisomía 8 na leucemia mieloide aguda. Porén, estas formas de mosaico aneuploide prodúcense por mecanismos distintos dos que están tipicamente asociados coas síndromes xenéticas que implican aneuploidía completa ou en mosaico, como a inestabilidade cromosómica (debida a defectos na segregación mitótica nas células cancerosas). Xa que logo, os procesos moleculares que orixinan esta aneuploidía son unha diana para posibles novas drogas anticanceríxenas en desenvolvemento.
Ademais, as síndromes xenéticas nas que o individuo está predisposto á rotura dos cromosomas (síndromes de inestabilidade cromosómica) están asociados frecuentemente cun incremento do risco de ter varios tipos de cancro, o que subliña o papel da aneuploidía somática na carcinoxénese. Diversos estudos indican que a aneuploidía contribúe directamente á carcinoxénese ao interromper a división asimétrica de células nai adultas.
Aneuploidía parcial
Os termos "monosomía parcial" e "trisomía parcial" utilízanse para describir os desequilibrios na cantidade de material xenético causados pola perda ou ganancia de parte dun cromosoma (non de cromosomas completos). En concreto, estes termos utilízanse cando hai unha translocación desequilibrada (ou non balanceada), na que un individuo leva un derivado dun cromosoma formado pola rotura e fusión de dous cromosomas diferentes, é dicir, un dos cromosomas leva unido un fragmento cromosómico procedente do outro cromosoma. Nesta situación, o individuo tería tres copias dunha determinada parte dun cromosoma (dúas copias normais e a porción extra que existe unida ao cromosoma derivado) e só unha copia de parte do outro cromosoma que estivo implicado na formación do cromosoma derivado (a parte que cedeu durante a translocación).
Aneuploidóxenos
Os axentes que poden causar aneuploidía denomínanse aneuploidóxenos. Moitos carcinóxenos mutaxénicos son aneuploidóxenos. Os raios X, por exemplo, poden causar aneuploidía ao fragmentar os cromosomas; e tamén poden afectar ao aparato do fuso. Compostos químicos non mutaxénicos como a colchicina poden producir aneuploidía ao afectaren á polimerización de microtúbulos.
Diagnose
A aneuploidía na liña xerminal detéctase normalmente por cariotipificación, un proceso no que unha mostra de células se fixa e tingue para crear o patrón típico de bandas claras e escuras nos cromosomas e analizar unha imaxe dos cromosomas. Outras técnicas son: hibridación in situ fluorescente (FISH), reacción en cadea da polimerase cuantitativa (qPCR) de repeticións en tándem curtas (STR), fluorescencia cuantitativa-PCR (QF-PCR), análise de dosaxe con qPCR, espectrometría de masas cuantitativa de polimorfismos dun só nucleótido, e hibridación xenómica comparativa (CGH).
Estas probas poden realizarse tamén antes do nacemento para detectar a aneuploidía durante o embarazo, por medio dunha amniocentese ou dunha mostraxe de villus coriónico. Estas probas de diagnose prenatal están máis recomendadas en mulleres embarazadas de 35 anos ou máis porque a posibilidade de que se produzan aneuploidías cromosómicas aumenta a medida que se incrementa a idade da nai.
Grazas a algúns avances recentes poden realizarse probas menos invasivas ca as tradicionais baseadas na presenza de material xenético fetal no sangue materno.
Cosso
miniatura|250px|Ara a Coso DaviniagoCOSOV/ DAVINI/AGO/ Q V C / EX VOTO A Coso Udaviniago. Q(?), V (?) C (?) cumpriu o seu voto. Procedencia: Antiga igrexa parroquial de San Martiño de Meirás, Sada, A Coruña. Cosso (ou Cosus; Cossue ou Cosei en dativo) é un deus guerreiro presente na zona norte do territorio da antiga Gallaecia, que gozou dunha gran popularidade entre os galaicos lucenses. Foi un dos deuses máis venerados na antiga Gallaecia. Varios autores sinalan a que Cosso e Bandua sexan o mesmo deus, non obstante estarían baixo diferente denominación.
Etimoloxía
Blanca María Prósper relaciona a verba Cosso cora raíz *Kom-dH-to, que quere dicir "unión de ríos", onde se produciu unha evolución mdt > ns > ss / s. Segundo isto, Cosso concordaría perfectamente co britónico Condatis, coñecido por varias inscricións aparecidas no Reino Unido e unha atopada en Sarthe (Francia).
Epigrafía
Esta deidade indíxena foi estudada polo historiador portugués Armando Coelho Ferreira da Silva a través das inscricións co radical COS-. Segundo o investigador portugués, as inscricións demostran a gran presenza deste deus na zona, xa que existen sete testemuños fiables, ademais de dous dubidosos. Un exemplo confirmado é a inscrición de Brandomil (A Coruña) consagrada a "COSO M(ARTI)", unha clara asimilación de deidades. Esta asimiliación fai pensar a Ferreira da Silva que Cosso sería un deus supremo da guerra e non unha deidade que tivese de compartir a súa atribución con outras personaxes.
Culto
Tradicionalmente, houbo a convicción de que este deus supremo dos galaicos sería o que aparece mencionado nas inscricións co radical COS- ou CUS-.
Praia de Barra
Localización e características
Está situada no lugar de Donón, rodeada de piñeiro autóctono e dunas. Forma un continuo areal xunto coa praia de Viñó, máis urbanizada, da que a separa un pequeno promontorio rochoso cunha pequena baía que serve de lugar de amarre para naves de recreo.
Serotipo
miniatura|dereita|300px|Dous serotipos 1a e 1b con [[antíxenos 2a e 2b na superficie, aos que se unen os anticorpos 3a e 3b respectivamente.]] Un serotipo ou serovar é un microorganismo bacteriano ou virus que presenta unha variación antixénica con respecto aos da súa mesma especie. Os microorganismos das especies de bacterias ou virus agrúpanse en serotipos ou serovares segundo os seus antíxenos de superficie, para facilitar a súa clasificación epidemiolóxica a nivel de subespecies e outros estudos. Un grupo de serovares con antíxenos comúns denomínase serogrupo.
Praia de Barra
Localización e características
Esta praia foi unha das primeiras de Galiza onde se permitiu o nudismo, sendo na actualidade unha das máis afamadas praias nudistas do país.
Serotipo
Un serotipo determinado é unha subpoboación dun microorganismo infeccioso que se diferencia doutras subpoboacións da mesma especie por medio de probas serolóxicas. As respostas inmunitarias do organismo fronte a un serotipo dun microorganismo (por exempoo o virus da gripe) poden non protexer fronte a outro serotipo desa mesma especie.
Alfabetos alpinos
Reciben o nome de alfabetos alpinos aqueles sistemas de escrita alfabética que teñen como trazo común o feito de teren sido utilizados na zona dos Alpes, ao norte da chaira padana en época prerromana. Parece ser que a súa orixe estaría no alfabeto etrusco. Á súa vez é bastante verosímil que estes sistemas de escritura estean na base do alfabeto rúnico: serían o elo que relacionaría este último co etrusco.
Serotipo
Os serotipos poden establecerse segundo factores de virulencia, como lipopolisacáridos en bacterias gramnegativas, presenza de exotoxinas, plásmidos, bacteriófagos, ou outras características que diferencian a dous elementos da mesma especie por medio de diversas probas. En particular é posible distinguir diversos serotipos dunha especie bacteriana ou viral cando o material orgánico infectado (por exemplo o sangue) reacciona positivamente só cun determinado soro, que contén un anticorpo que se pode ligar a un antíxeno específico do microbio. A capacidade de distinguir diversos serotipos dentro dunha mesma especie viuse moi aumentada co desenvolvemento de novas técnicas diagnósticas que aproveitan as propiedades que teñen os anticorpos monoclonais de reaccionaren de modo altamente específico con determinados antíxenos.
Praia de Barra
Localización e características
Ao estar na boca da ría as augas do océano Atlántico están máis frías que nas praias interiores. Porén, a súa situación tamén ofrece unha auga moito máis limpa.
Alfabetos alpinos
Adóitase falar de tres variedades principais de alfabetos alpinos:
Estes textos dátanse aproximadamente entre o século -III e o -I. A partir do século -II a influencia do alfabeto latino sobre estes alfabetos é notoria, chegando mesmo a lles prestar as letras B, D e G, oclusivas sonoras das que carecía o orixinal etrusco.
Praia de Barra
Localización e características
Forma parte do espazo protexido pertencente á Rede Natura 2000, de cabo Home e a Costa da Vela, e é veciña do parque nacional das Illas Atlánticas.
Serotipo
Os serotipos e serogrupos desígnanse en conxunto con números, letras, ou números romanos.
O serotipado con frecuencia é esencial para a determinación de especies e subespecies en microbioloxía. A posibilidade de recoñecer con precisión un determinado serotipo é moi importante na epidemioloxía dalgunhas doenzas infecciosas, porque permite reconstruír a procedencia e a circulación da infección, e tamén para a preparación de vacinas que protexan contra as posibles variantes do axente patóxeno. O xénero bacteriano Salmonella, por exemplo, ten uns 4400 serotipos, entre os que están Salmonella enterica serovar Typhimurium, S. enterica serovar Typhi, e S. enterica serovar Dublin. No caso de Vibrio cholerae, especie bacteriana que causa o cólera, esta ten uns 200 serotipos, e só dous deles producen a potente enterotoxina que orixina os síntomas do cólera: 0:1 e 0:139.
Os serotipos descubriunos a microbióloga norteamericana Rebecca Lancefield en 1933. Esta investigadora fixo unha clasificación serolóxica dos estreptococos beta-hemolíticos, que estaba baseada na composición dos carbohidratos dos antíxenos bacterianos da súa parede celular.
Tamén se chama serotipo aos diferentes tipos antixénicos presentes na superficie das células inmunitarias e demais células de diferentes individuos (ver antíxeno leucocitario humano).
Os luns ó sol
Os luns ó sol (en Los lunes al sol) é un filme de Fernando León de Aranoa protagonizado por Javier Bardem e actores galegos como Luís Tosar ou José Ángel Egido entre outros. Esta foi produción rodada principalmente entre A Coruña e Vigo, sendo estreada en 2002. Obtivo unha grande acollida, sendo merecedora de multitude de premios, entre eles varios Premios Mestre Mateo e varios premios Goya. Foi galardoado co Premio Mestre Mateo ó mellor filme na 1ª edición dos premios.
Sinopse
O escenario desta película é unha cidade costeira de Galiza. Os protagonistas son un grupo de amigos que a reconversión industrial deixou no paro. Pasan os días entre a inactividade e a despesperación, matando o tempo nun bar onde se reúnen, tentando espantar a pantasma do desemprego. Pasean polas rúas sen rumbo fixo e pola falta da rutina laboral chegan a perder a autoestima e mesmo a esquecer en que día de semana viven.
Fonte: Consello da Cultura Galega
Personaxes
miniatura|Celso Bugallo.
Isis (grupo musical)
Isis foi unha banda estadounidense de post-metal fundada en Boston, Massachusetts en 1997, aínda que posteriormente se asentou nos Ánxeles (California). O grupo tomou prestado e axudou a desenvolver o son pioneiro de artistas como Neurosis e Godflesh. A súa música, influenciada polo heavy metal, está formada por longas cancións centradas na repetición e na evolución da estrutura. O derradeiro álbum de estudio de Isis, Wavering Radiant, publicouse en maio de 2009. A banda separouse en xuño de 2010, xusto antes de editar un EP compartido cos Melvins.
Hans-Georg Aschenbach
Traxectoria
En 1969 Aschenbach proclamouse campión mundial júnior e dous anos despois campión da RDA. En 1973 gañou o Campionato Mundial de Salto de Esquí. En 1974 gañou o Torneo dos Catro Trampolíns e dous ouros no  Campionato do Mundo de Esquí Nórdico en Falun. Gañou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1976 celebrados en Innsbruck.
Avelino González Mallada
Avelino González Mallada, nado en Xixón o 7 de agosto de 1894 e finado en Woodstock (Virxinia) o 27 de marzo de 1938, foi un anarquista asturiano.
Traxectoria
Con 11 anos comezou a traballar na fábrica de Laviada, e aos 14 contactou co movemento anarquista. En 1911 afiliouse á Confederación Nacional do Traballo, e en 1914 foi despedido do traballo pola súa militancia anarcosindicalista. Emigrou a París en 1915 e regresou a Asturias en 1919, e ao non poder atopar traballo por estar nas listas negras da patronal, trasladouse a La Felguera e dirixiu unha escola racionalista en Frieres. Regresou a Xixón en 1922, onde dirixiu o periódico Vida Obrera e acadou o título de perito mercantil.
Entre setembro de 1925 e xullo de 1926 foi Secretario Xeral da CNT. Traballou como mestre nas minas e na Escola Neutra de Eleuterio Quintanilla. Tras a chegada da Segunda república española dirixiu Solidaridad Obrera, e foi membro do Comité Rexional de CNT en Madrid. Tamén foi membro da Federación Anarquista Ibérica e da loxa Jovellanos da francmasonería. En 1934 mostrouse a favor da participación da CNT na Alianza Obreira, e participou na Revolución de Outubro- En 1935 encargouse de reorganizar o Comité Rexional da CNT en Asturias.
Durante a guerra civil española foi alcalde de Xixón entre o 15 de outubro de 1936 e a toma da cidade polas tropas nacionais en outubro de 1937. Estivo en Barcelona até febreiro de 1938, cando marchou aos Estados Unidos de América para recadar fondos para o conflito. Alí foi recibido polo embaixador Fernando de los Ríos Urruti, e organizou encontros en Nova York. Faleceu nun accidente de tráfico mentres ía en coche a California para tomar parte nunha serie de actos de propaganda.
Foi parella de Florentina Fernández con quen tivo un fillo e unha filla, Avelino e Amapola. Ten unha rúa adicada na súa cidade natal.
Outeiro de Orraca, Allariz (Santiago), Allariz
Outeiro de Orraca é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE, en 2011 tiña 179 habitantes (88 homes e 91 mulleres), cinco máis ca en 2010 (82 homes e 92 mulleres).
O lugar está atravesado pola estrada OU-320, antiga N-525.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Eurocopa sub-21 de 2011
A Eurocopa sub-21 de 2011 foi a 18ª edición do torneo. Disputouse do 11 ao 25 de xuño de 2011 en Dinamarca. No mesmo participaron seleccións con xogadores menores de 21 anos. O torneo tamén foi clasificatorio para a especialidade de Fútbol nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.
Só xogadores nacidos a partir do 1 de xaneiro de 1988 foron elegibles para o torneo, tendo en conta que a clasificación comezou en 2009.
Clasificación
As 52 seleccións afiliadas á UEFA foron divididas en 10 grupos de clasificación. Esta fase desenvolveuse entre o 27 de marzo de 2009 e o 7 de setembro de 2010.
Equipos clasificados
En total foron 8 equipos afiliados á UEFA os que tomaron parte na Eurocopa Sub-21 de 2011.
Árbitros
En total 6 árbitros e 8 asistentes participaron no torneo:
Grupo A
{| width=100%
Segunda fase
miniatura|Cartel en [[Viborg.]]
Terceiro lugar
Ao non haberse clasificado Inglaterra para as semifinais, para atopar o terceiro clasificado europeo para o Torneo masculino de fútbol nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, xogouse este partido, que non sería disputado en caso contrario. Inglaterra xa está clasificada como organizador (Reino Unido).
Xogadores do equipo campión
David de Gea, César Azpilicueta, Alberto Botía, Álvaro Domínguez Soto, Daniel Parejo, Diego Capel, Javi Martínez (Capitán), Bojan Krkic, Jeffrén Suárez, Juan Mata, Adrián López, Ander Herrera, Mikel San José, Thiago Alcántara, Rubén Pérez, Víctor Ruiz Torre, Didac Vila, Emilio Nsue, Diego Mariño, Iker Muniain, José Ángel Valdés, Rubén Miño, Martín Montoya.