cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Nightmare Before Christmas
Sinopse
No inicio do filme, preséntase "Halloween Town" e a súa celebridade máis famosa, Jack Skellington, o rei de cabaza (The Pumpkin King). Vemos que Jack, a pesar de ser amado e respectado polos habitantes da cidade, sofre de depresión, porque está canso de celebrar o Halloween ano tras ano. Na súa miseria, camiña sen rumbo polo cemiterio co seu can fantasma: Zero. Máis tarde descobre un círculo de árbores que nunca vira antes. Cada árbore ten un representante na porta da festa que pertence á cidade á que conduce. Jack é inmediatamente atraído a unha árbore chea de adornos. Cando Jack abre a porta para a árbore de Nadal, é transportado a unha cidade chea de neve, luces e felicidade. Jack está resaltado con todas as cores, que enchen o aire, e entende que é o que estaba a buscar.
Produción
A idea orixinal para a película ocorréuselle a Tim Burton, mentres traballaba como animador para a Disney. A idea comezou a tomar forma na súa cabeza cando viu nunha tenda que os trebellos de Halloween estaban a ser trocados polos de Nadal. Así, naceu o gusto de Tim por filmes como How the Grinch Stole Christmas (De como o Grinch roubou o Nadal) do Dr Seuss, e Rudolph o reno do nariz Vermello. Nunha entrevista tamén describe Nightmare Before Christmas en oposición a unha historia do Grinch, mentres que o segundo tenta destruír o Nadal, Jack realmente quere celebralo, pero accidentalmente acaban case por destruílo. Á vez que traballaba, Burton fixo un poema sobre un anaco de papel e algúns debuxos. Nesta versión, contaba só con Jack, Zero e Papá Noel. O resultado do filme foi moi diferente a partir desta primeira vista.
O guión foi adaptado por Michael McDowell e guionizado por Caroline Thompson. Orixinalmente, Tim Burton ofreceu esta idea para a compañía Disney, pero foi rexeitada. Disney dixo que era para mozos máis vellos, de modo que Burton mantivo o seu equipo e continuou o seu traballo en The Black Cauldron. Non foi ata anos máis tarde que Burton podería comezar a produción do filme que sempre arelou crear.
O filme non o puido dirixir por conflitos de axenda con Batman Returns. Orixinalmente ía ser un libro para nenos con rimas. Finalmente, a película foi dirixida por Henry Selick e escrita por Michael McDowell e Carolina Thompson, baseado na historia, mundo e personaxes orixinais de Burton. O deseño das escenografías, os personaxes e a historia fixeron desta película unha pequena obra mestra non comprendida pola crítica. Porén, a historia do rei do país do Halloween que desexa transformarse nun benévolo Papá Noel foi ben recibida polo público, converténdose nun filme de culto. Desde entón os produtos alusivos á cinta véndense por millóns, desde carteiras ata xoguetes. Burton colaborou con Selick de novo para James and the Giant Peach (1996), película que Burton coproduciu. O filme axudou a xerar un renovado interese na animación stop-motion.
Unha escena borrada de The Nightmare Before Christmas representaba un grupo de vampiros xogando ó hóckey nun lago conxelado coa cabeza decapitada do produtor, Tim Burton. A cabeza foi substituída por unha cabaza de Halloween.
Miraz de Abaixo, Meiraos, Folgoso do Courel
Miraz de Abaixo é un lugar da parroquia de Meiraos, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Jerusalem (grupo musical)
Jerusalem é unha banda sueca de rock cristián fundado en 1975 por Ulf Christiansson. Trátase dun dos primeiros grupos en combinar letrás cristiás cun son hard rock e heavy metal.
O asasinato da irmá George
O asasinato da irmá George (en The Killing of Sister George) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Robert Aldrich. Está baseado na obra homómina de Frank Marcus. No filme, unha actriz de televisión lesbiana, June "George" Buckridge (Beryl Reid), enfróntase simultaneamente á perda do seu papel nunha popular serie e á ruptura coa súa parella, unha muller máis nova (Susannah York). Malia que a obra de Marcus era unha comedia negra, o filme está considerado un drama. Contén escenas de relacións lesbianas que non aparecen na obra orixinal, e amosa un tratamento serio desta orientación sexual.
Estreouse en galego o 21 de xuño de 2014 a través da TVG.
Vilasoa, Bendoiro, Lalín
Vilasoa é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres) o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Sociedad Deportiva Formentera
A Sociedad Deportiva Formentera é un club de fútbol español da localidade de Sant Francesc de Formentera, nas Illas Baleares. Foi fundado en 1969 e actualmente milita na Terceira División.
Historia
Fundado en 1969, debutou na Terceira División na tempada 1979/80, na que quedou en 19ª posición, volvendo ás divisións rexionais. Nesa tempada tamén debutou na Copa do Rei, na que superou a primeira rolda contra o UD Porreras pero caeu na segunda contra o Atlético Baleares.
Despois de máis dunha década consecutiva en Preferente, na tempada 2011/12 consegue o ascenso a Terceira División. Na tempada 2012/13, acabou en terceira posición e xogou por primeira vez na súa historia a promoción de ascenso a Segunda B, na que perdeu na primeira rolda contra o CD Cayón. Na tempada 2013/14, repetiu posición e xogou de novo a promoción. Nesta ocasión superou as dúas primeiras roldas contra o Villarrobledo e o Montañesa, pero caeu na terceira e definitiva contra o Eldense.
Na tempada 2014/15, proclamouse por primeira vez na súa historia campión da categoría. Neste caso disputou a eliminatoria de ascenso de campións, na que caeu derrotado polo Peña Sport. Na tempada 2015/16, acabou na segunda posición, xogando por cuarto ano consecutivo a promoción de ascenso, sendo eliminado na primeira rolda polo Mar Menor CF. Nesa tempada volveu xogar na Copa do Rei, na que superou en primeira rolda ao Alcoyano pero caeu en segunda rolda contra o Barakaldo.
Na tempada 2016/17 participa novamente na Copa do Rei. Nesta ocasión superou nas primeiras roldas a Atlético Saguntino, Lorca FC e Tudelano. En dezaseisavos de final, como equipo de Terceira División tocoulle xogar contra un dos mellores equipos de Primeira. O equipo caeu eliminado contra o Sevilla FC, despois de perder 1-5 en Sant Francesc e 9-1 no Sánchez Pizjuán.
Aritz Aduriz
Destaca pola súa entrega e o seu xogo de costas á portería, así como pola súa habilidade para o remate de cabeza.
Selección nacional
Xogou catro partidos amigables coa selección de Euskadi nos que anotou tres goles.
O 4 de outubro de 2010 entrou por primeira vez na convocatoria da selección española da man de Vicente del Bosque. O 9 de outubro de 2010 debuta contra Lituania no Helmántico en partido de clasificación para a Eurocopa 2012.
Estatísticas
Actualizado o 2 de outubro de 2010.
Torrente de Arriba, Mera de Abaixo, Ortigueira
Torrente de Arriba é un lugar da parroquia de Mera de Abaixo no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Luciano Huck
Luciano Grostein Huck, nado en São Paulo o 3 de setembro de 1971, máis coñecido como Luciano Huck é un presentador de televisión, empresario e actor brasileiro. Está casado coa tamén presentadora Angélica.
Traxectoria
Cursou Dereito na Universidade de São Paulo, cursando despois Xornalismo na mesma institución. En seguida foi chamado para traballar como xornalista na 95 FM, antiga radio rock de São Paulo, onde protagonizou programas de moito éxito, ademais foi propietario, con outros tres empresarios, dunha filial da emisora no Río de Xaneiro entre os anos 2000 e 2008. Comenzou a súa carreira televisiva na TV Gazeta de São Paulo co programa Circulando, que duraba dez minutos ao final da tarde. Pouco despois gañou fama nacional presentando o Programa H, un programa de variedades destinado ao público xuvenil, no cal creou as personaxes Tiazinha e Feiticeira. Actualmente presenta o programa Caldeirão do Huck, na Rede Globo de Televisión, emitido polas tardes do sábado.
Participa anualmente do Show Criança Esperança
É o ideólogo da organización non gobernamental Instituto Criar de TV e Cinema, creada en agosto de 2003, que ten coma obxectivo educar a xoves de baixo poder económico en técnicas do mundo cinematográfico.
Quiksilver
Quiksilver é unha compañía australiana especializada na elaboración de material e roupa de surf, skate e snowboard.
Creación
Quiksilver foi creada en 1970, cando dous surfeiros, Alan Green e John Law, propuxeron quedar a vivir na localidade australiana de Torquay para comezar alí unha vida e practicar o surf. En 1969, Green producía traxes de baño (máis tarde sería Rip Curl) cun préstamo do seu pai de 2.500 dólares, e o ano seguinte el e John formarían Quiksilver.
Green e Law puxéronse a traballar xuntos no deseño de novos traxes para surfistas, traxes máis resistentes, con peches de velcro e de secado rápido, moi innovadores para a época. Tanto Green como Law probaron eles mesmos os seus traxes ante as miradas doutros surfistas que comprobaron que aquilo funcionaba. Quiksilver comezaba a labrarse un nome na zona. Jeff Hakman, un dos mellores surfistas da época, creu ver nestes traxes o futuro do surf.
Evolución da empresa
No 1976 Hakman foise de Torquay co trofeo Bells e disposto a introducir e distribuír Quiksilver no mercado norteamericano. Jeff viaxou a Hawaii para reunirse con Bob “Buzz” McKnight, un viaxeiro amigo da universidade que gravaba escenas de surf. En Hawaii o novo traxe de baño tamén pegou con forza entre os habitantes da illa. Jeff convenceu a Green e a Law para que lles vendese a licenza americana de Quiksilver a el e a Bob. A mediados dos 70 xa había un centro de distribución da marca en Newport Beach (California).
En 1984 Jeff Hakman viaxou a Europa cos directores de vídeos de surf Harry Hodge, Brigitte Darrigrand e John Winship onde fundarían Quiksilver Europa coas anteriores e exitosas fórmulas de mercadotecnia americanas e australianas.
En 1991 fundouse Roxy, a versión feminina de Quiksilver e que correspondía tamén o nome dunha filla dun dos fundadores. Pouco a pouco Quiksilver foi deseñando e elaborando materiais de snowboard (botas, abrigos e traxes especiais para a neve) e roupa comercial orientada os fans do surf e o skate. Ademais o equipo de Quiksilver nutríase de auténticos profesionais do surf: o dobre campión do mundo Tom Carroll desenvolvía e deseñaba materiais en Australia; Bruce Raymond campión de Australia, era o director de mercadotecnia; o dez veces campión do mundo de windsurf, Robby Naish encargaríase da zona europea; Willy Morris, campión de surf de Estados Unidos, era xefe de vendas en California.
Marica Andallón
María Josefa Francisca González y Suárez, máis coñecida como Marica Andallón, nada en Oviedo o 8 de xaneiro de 1764 e finada ibídem o 2 de xaneiro de 1848, foi unha heroína da Guerra de Independencia española.
Traxectoria
María naceu en Oviedo nunha familia proveniente de Andallón, concello de Les Regueres, de aí o seu alcume. A curta idade queda orfa, empezando a traballar máis tarde como criada.
O 9 de maio de 1808, unha vez coñecidos os acontecementos do levantamento do 2 de maio en Madrid, xunto con Joaquina Bobela e un grupo de partidarios impediu ó secretario do xeneral francés Murat a publicación dun bando.
O 25 de maio de 1808 tomou parte no levantamento en cuxos preparativos axudou.
O 19 de xuño de 1808, as tropas populares de Oviedo unidas ás do rexemento de Castropol detiveron a Meléndez Valdés, La Llave, Ladrón de Guevara e Fitz-Gerald para axustizalos sumariamente por afrancesados. María, ó decatarse, informou ó cabido de Oviedo organizando unha procesión encabezada pola Cruz da Vitoria para salvar a vida dos presos, feito que finalmente logrou.
Fernando VII, tras unha recepción real, concedeulle unha pensión vitalicia polos seus méritos na guerra.
Bohemian F.C.
O Bohemian Football Club (en irlandés: An Cumann Peile Bóithéimeach) é un equipo de fútbol irlandés da cidade de Dublín que compite na FAI Premier Division, da que é o vixente campión. Foi fundado o 6 de setembro de 1890.
Camaleón (homónimos)
Camaléon pode facer referencia a:
Engelbert Dollfuß
Engelbert Dollfuss (alemán: Dollfuß), nado o 4 de outubro de 1892 e finado o 25 de xullo de 1934, foi un político austríaco conservador, quen serviu como chanceler dende 1932 ata o seu asasinato polos nazis en 1934.
Sergio Ramírez
Sergio Ramírez Mercado, nado en Masatepe-Nicaragua, o 5 de agosto de 1942, é un escritor, xornalista, político e avogado nicaraguano, que ten tamén nacionalidade española.
Sergio Ramírez formou parte da Xunta de Goberno de Reconstrución Nacional que se creou tras o triunfo da Revolución Sandinista o 19 de xullo de 1979 formada por cinco membros, tres da Fronte Sandinista de Liberación Nacional (Daniel Ortega Saavedra, que facía as funcións de coordinador da Xunta, Sergio Ramírez e Moisés Hassan) e dúas os empresarios Alfonso Robelo Callejas e Violeta Barrios de Chamorro. No goberno constituído o 10 de xaneiro de 1985, xurdido de eleccións do 4 de novembro de 1984, exerceu como vicepresidente baixo o mandato de Daniel Ortega até o 25 de abril de 1990 día no que se constituíu o goberno xurdido das eleccións do 25 de febreiro de 1990 que gañou a Unión Nacional Opositora (UN) liderado por Violeta Barrios de Chamorro.
Tras da derrota electoral do FSLN seguiu como suplente de Daniel Ortega, sendo xefe da bancada sandinista na Asemblea Nacional, até 1995. En 1996 foi candidato presidencial polo Movemento Renovador Sandinista, escisión do FSLN, posteriormente reemprendeu a súa actividade literaria, tras gañar o Premio Alfaguara en 1998.
É presidente fundador do encontro literario Centroamérica conta, que se realiza en Nicaragua desde 2012, o cal reuniu a máis de cincocentos narradores e xornalistas nas súas cinco edicións. En 2017 converteuse no primeiro centroamericano en gañar o Premio Cervantes.
Traxectoria
É o segundo de cinco fillos do matrimonio de Pedro Ramírez Gutiérrez e da profesora de secundaria Luisa Mercado Gutiérrez. Ao dezaoito anos fundou a revista experimental Ventana xunto con Fernando Gordillo —escritor nicaraguano morto en 1967, aos vinte e seis anos—, con quen dirixiu o movemento literario Frente Ventana. En 1963 publicou o seu primeiro libro —Cuentos, Editorial Nicaragüense, Managua— e ao ano seguinte graduouse en Leis pola Universidade Nacional Autónoma de León con "Medalla de Ouro".
Casou en 1964 coa socióloga Gertrudis Guerreiro Mayorga. Ese ano viaxaron a Costa Rica, onde viviron catorce anos cunha paréntese de 1973 a 1975 nos que Ramírez se trasladou a Berlín cunha bolsa outorgada polo Servizo de Intercambio Académico Alemán (DAAD) e escribiu a novela ¿Te dio miedo la sangre? En Costa Rica dirixiu a revístaa Repertorio e asumiu a secretaría xeral do Consello Superior Universitario Centroamericano (CSUCA) -naquel período con sede nese país- en dúas oportunidades: 1968 e 1976. En 1978 fundou en San José a Editorial Universitaria Centroamericana (EDUCA).
En decembro de 2018 obtivo a nacionalidade española por carta de natureza.
Político
En 1984 foi elixido como vicepresidente de Nicaragua, como compañeiro de Daniel Ortega, cargo que ocupou até 1990 cando o FSLN perdeu as eleccións ante a Unión Nacional Opositora (UN), por unha estreita marxe.
A iniciativa renovadora impulsada por Ramírez non contou co respaldo do Poder Executivo, tampouco co dos membros do Congreso Sandinista e a Dirección Nacional do FSLN, quen finalmente apoiaron o liderado de Daniel Ortega e viron nestas accións unha traizón. A tendencia renovadora, que era maioría na bancada sandinista, e a súa oposición cara ao liderado do FSLN, deu inicio a unha crise política no seo do partido.
En novembro de 1994, Ramírez foi destituído como suplente de Ortega, con todo a bancada sandinista votou por Dora María Téllez, quen era partidaria das reformas de Ramírez; feito que agudizou a división entre os renovadores e os ortodoxos dentro do FSLN. A Presidenta Violeta Barrios de Chamorro cualificou o proxecto de reformas constitucionais de Ramírez; como unha ruptura no equilibrio dos poderes do Estado.
As reformas á constitución finalmente aprobáronse en 1995, ese mesmo ano Ramírez fundou o partido Movemento Renovador Sandinista (MRS), escisión do FSLN, e presentouse como candidato presidencial nas Eleccións Xerais de 1996. O MRS quedou oficialmente na sexta posición, ao obter o 0.44% dos resultados, con 7.665 votos a nivel nacional, gañando unha alcaldía no Departamento de Carazo e un asento na Asemblea Nacional. Dora María Téllez, disidente sandinista e tamén fundadora do MRS valorou a votación como unha vitoria política, afirmou que o novo partido obtivo un pouco máis de quince mil votos, a pesar de que, nalgúns casos, as papeletas desapareceron e os votos non foron sumados.
Tras estes comicios, Ramírez decidiu retirarse da primeira liña, pero continuou marcando posición na política de Nicaragua, sendo moi crítico con Daniel Ortega. En 1999 publicou as súas memorias en Adiós muchachos, relato da súa traxectoria partidaria, do entusiasmo da revolución, das contradicións do FSLN no poder e da súa desafección do sandinismo. A tensión entre Ramírez e Ortega quedou ben reflectida en 2008, cando durante o segundo mandato presidencial, o Instituto Nicaraguano de Cultura (INC) vetou ao escritor como prologuista da antoloxía de Carlos Martínez Rivas.
Escritor e xornalista
miniatura|Con [[Felipe González en 1988]] Ramírez comezou a súa carreira literaria como contista: o seu primeiro relato, El estudiante, publicouno en 1960 na revista Ventana, de León. O seu primeiro libro, aparecido tres anos máis tarde, foi unha recompilación de relatos, pero o seguinte, publicado en 1970, era xa unha novela. A partir de entón, foi alternando estes xéneros co ensaio e o xornalismo. A súa consagración internacional chegou en 1998, cando gañou o l, coa súa novela Margarita, está linda la mar, que se basea en sucesos reais da historia nicaraguana e é un exemplo do movemento da Nova Novela Histórica en Latinoamérica.
A relación entre a historia e a ficción é unha constante principal na obra novelística de Ramírez, que experimentou cambios significativos no seu estilo de narrativa.
Ramírez —que en 1990 fundou La Quincena, publicación que sairía en Managua ao longo de dez anos— é columnista de varios xornais ao redor do mundo, entre eles, El País, de Madrid; La Jornada, de México; El Nacional, de Caracas; El Tiempo, de Bogotá e La Opinión, de Los Ángeles; La Prensa e a revista Magazine en Nicaragua. Dirixe ademais a revista electrónica cultural centroamericana Carátula.
Foi profesor na Universidade de Maryland de 1999 ao 2000 e no 2001.
En 2011 publicou La fugitiva, baseada na vida da escritora costarriqueña Yolanda Oreamuno (Amanda Solano na novela), que nos é presentada a través dos recordos de tres amigas, personaxes inspirados en mulleres reais; así, o último relato é o dunha cantante, Manuela Torres, que correspondería a Chavela Vargas; Gloria Tinoco e Mariña Carmona teñen como prototipos respectivamente a Beira Tinoco Rodríguez, casada cun fillo do presidente de Costa Rica Rafael Yglesias Castro, e á pedagoga e escritora Lilia Ramos Valverde (1903-1985).
Desde 2013 preside o encontro anual de literatura "Centroamérica cuenta", celebrado en Nicaragua e considerado o máis importante festival literario da rexión.
Controversias
miniatura|En 2001 A finais de 2008 durante o segundo mandato de Daniel Ortega, o Instituto Nicaraguano de Cultura (INC) vetou a Ramírez como prologuista da antoloxía de Carlos Martínez Rivas que o diario El País tiña previsto publicar na súa colección dedicada aos grandes poetas en lingua española do século XX. Como resposta, o diario español decidiu retirar a antoloxía.
O veto provocou a solidariedade de escritores e intelectuais latinoamericanos que asinaron un manifesto de «protesta ante un acto de censura oficial». «Ningún goberno pode arrogarse a potestade de vetar ou prohibir a palabra dun escritor, e un acto semellante non pode cualificarse senón de totalitario», sostivo o texto, subscrito, entre outros, por Gabriel García Márquez, Carlos Fuentes, Tomás Eloy Martínez e Ángeles Mastretta.
Bermés, Bermés, Lalín
Bermés é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
James and the Giant Peach
James and the Giant Peach é un filme de animación producido da compañía Walt Disney Pictures, producido por Tim Burton, dirixido por Henry Selick, baseado no libro Iago e o pexego xigante de Roald Dahl, e estreado o 12 de abril de 1996. A animación do filme foi feito coa técnica de "Stop-motion", o segundo filme de Tim Burton (despois de The Nightmare Before Christmas) na que esta técnica foi usada.
Sinopse
James é un rapaz de oito anos de idade, que despois da morte dos pais ten que ir a vivir coas tías, Spike e Sponge, ás que detesta. A visita dun estraño personaxe, unha araña á que lle salva a vida, fornece un medio de fuga, un pexego que comeza a crecer de forma desproporcionada no seu xardín. Dentro deste raro froito atopará a outros personaxes curiosos e vivirá grandes aventuras.
Os Currás, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Os Currás é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Paraceraterios
Os paraceraterios (Paraceratherium, do grego "besta case cornuda") é un xénero extinto de mamíferos perisodáctilos, suborde Ceratomorpha da familia Hyracodontidae. Describíronse cinco especies diferentes, pero tanto as relacións entre ditas especies como as relacións a nivel de xénero xeraron unha controversia que aínda dura un século despois deodescubrimento dos primeiros fósiles.
Foron os meirandes mamíferos terrestres de tódolos tempos, cunha altura de cinco metros e medio na cruz e de sete metros e medio na testa, e oito metros de lonxitude (sen contar a cola). As estimacións do peso dos paraceraterios varían, mais oscilan arredor das quince toneladas. Os paraceraterios, ó ser ceratomorfos, están relacionados cos rinocerontes actuais. Porén, a diferenza do rinoceronte branco, alimentábanse arrincando as follas das árbores. Tampouco tiñan cornos. Os animais deste xénero apareceron en Asia central durante a primeira metade do período Oligoceno, hai aproximadamente trinta millóns de anos, e extinguíronse a mediados do período Mioceno, hai 16,6 millóns de anos.
Idade do Cobre
A Idade do Cobre ou Calcolítico é un dos períodos da prehistoria. Sucede ao Neolítico e precede á Idade de Bronce. Tamén se acostuma utilizar este nome para denominar algunhas culturas que presentan formas culturais diferenciadas entre o 2500 e 1800 a.C.
Características
O historiador Felipe Senén fai a seguinte periodización para o Calcolítico (ou Idade de Cobre) e a Idade de Bronce, referidos ao noroeste peninsular:
O bronce é unha aliaxe metálica composta de cobre e estaño e foi o primeiro metal que utilizou o ser humano, dando así comezo á Idade dos Metais. Nesta etapa histórica aparece, pois, a metalurxia, o que provocou unha serie de trocos sociais e culturais.
Durante o calcolítico inicial e medio en Galiza (2500 a.C. — 2200 a.C.) desenvolveuse a etapa precampaniforme. A etapa campaniforme representa o calcolítico final (2200 a.C. — 1800 a.C.).
Miraz de Arriba, Meiraos, Folgoso do Courel
Miraz de Arriba é un lugar da parroquia de Meiraos, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Historia
Hai un sitio arqueolóxico a 400 m que testemuña que a zona estivo poboada na Idade de Ferro.
Javier Meruéndano Fermoso
Francisco Javier Meruéndano Fermoso, nado en Ribadavia o 30 de novembro de 1894 e finado en outubro de 1940, foi un diplomático e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Madrid, rematando en 1917. En 1919, fixo oposicións ao Corpo Consular. Foi destinado ao Consulado de España en Bucarest ata 1924. O Goberno do Xeneral Primo de Rivera destinouno ao corpo de Economía Nacional. En setembro de 1926 foi nomeado cónsul de Tampa até 1928, cando pasou a ser Representante Diplomático na República de Santo Domingo. Durante a República, nomeárono cónsul de España en Roma de 1931 a 1933, ano en que pasou a Agregado Comercial da Embaixada en París. En 1934 foi Director xeral de Comercio e Política Arancelaria. Recibiu unha homenaxe en Ribadavia o 28 de agosto de 1935.
En novembro de 1936 foi destinado á Secretaría do Xefe do Estado en Salamanca. Despois foi Director Xeral de Comercio até 1939, cando pasou á Embaixada de París. Regresando a España a finais de 1939 para ser conselleiro comercial do Ministerio de Industria.
Ameixa (molusco)
O nome de ameixa é denominación común dun grupo de moluscos bivalvos de alto interese comercial e de morfoloxía semellante aínda que pertencen a especies diferentes. A superficie da cuncha é substancialmente lisa e de cores variables. Viven soterrados a escasa profundidade nos fondos areosos do mar, malia que hai especies que viven en augas doces.
Caño Cristales
Caño Cristales é un río de Colombia que se atopa na serra da Macarena, no concello do mesmo nome, no departamento de Meta, sendo tributario do río Guayabero. Foi denominado popularmente «o río dos deuses», «o río das cinco cores», «o arco iris líquido» e mesmo «o río máis fermoso do mundo». Dende finais de xullo até novembro, o seu fondo reprodúcense plantas acuáticas que coa exposición ó sol cambian as súas cores nun proceso que vai dende o verde até un vermello intenso, o que produce a sensación de estar fronte a un río de seis cores: vermello (causado pola Macarenia clavigera), amarelo, verde, negro, azul e rosado principalmente.
Ameixa (molusco)
As ameixas pertencen a especies diferentes da familia Veneridae.
Morfoloxía
dereita|miniatura|350px|Variacións na cor da cuncha na ameixa xaponesa.
Como tódolos moluscos bivalvos, posúen un corpo brando, cuberto cun manto, e protexido por unha cuncha formada por dúas valvas equiláteras artelladas entre si por unha estrutura característica denominada charneira. Poden pecha-las valvas voluntariamente mediante uns músculos, denominados ligamentos, que deixan na cara interior da cuncha unha marca que serve para a identificación da especie. A apertura das valvas é un acto consecuente á relaxación deses músculos.
A cuncha é de cor variable, desde branca amarelada a case negra, segundo a especie e as características do medio no que viven, normalmente con bandas de cor máis escura có resto. Presenta unhas estrías, máis ou menos marcadas, características de cada especie, que se denominan radiais ou transversais (desde o vértice ó bordo da cuncha) e concéntricas ou lonxitudinais, paralelas ó bordo. Estas últimas son as estrías de crecemento, a modo dos aneis das árbores.
Anatomía
A cara interior da cuncha está recuberta polo manto, que deixa tamén unha marca, a impresión paleal, máis ou menos paralela ó bordo da cuncha. O debuxo desta impresión tamén axuda na identificación da especie.
Protexido pola cuncha e o manto está o corpo do animal, formado pola masa visceral (aparato dixestivo e reprodutor) e as branquias. Da masa visceral sobresae o pé, órgano de natureza muscular, dunha forma que lembra un machado, que lle serve para desprazarse e para enterrarse na area. Pola presenza deste pé, os bivalvos tamén recibiron o nome de pelecípodos.
Dumbría (homónimos)
O topónimo galego Dumbría pode referirse a:
Ameixa (molusco)
Anatomía
As branquias son dúas láminas pregadas, provistas de cilios, que conforman unha tupida rede que retén as partículas que arrastra a auga. A estas branquias en lámina débenlle os bivalvos o nome de lamelibranquios.
Outro órgano característico das ameixas son os sifóns, que se abren na parte posterior do corpo (a oposta ó pé). Son dous tubos que poden estar separados ou soldados en toda a súa lonxitude ou en parte, segundo a especie, e cos que o animal toma e expele a auga, por cadanseu sifón, para alimentarse e respirar. O sifón inferior é o inhalante e o superior é o expelente ou anal.
Caño Cristales
Descrición
miniatura|esquerda|Poza do río no sector de Los Ochos. Sendo un río de menor lonxitude e anchura, o Caño Cristais non alcanza os 100 km de lonxitude nin excede os 20 m de ancho. É unha sucesión de rápidos, fervenzas e pocetas cuxas augas despréndense da meseta sur da serranía da Macarena, onde se sitúa o seu nacemento. As augas discorren cara ó río Guayabero, recollendo ó seu paso afluentes das sabanas rochosas da Serra.
Ameridelfos
miniatura|250px|[[Caenolestes fuliginosus.]]
Os ameridelfos (Ameridelphia) son un clado (magnorde ou superorde, segundo os autores) de mamíferos que inclúe a maioría dos marsupiais actuais de América (excepto Dromiciops gliroides, o popular colocolo que, a pesar de vivir nos bosques de Chile e a Arxentina, está claificado dentro da magnorde dos australidelfos).
O grupo integra un total de 98 especies distribuídas en dúas ordes, Didelphimorphia, con 92 especies, e Paucituberculata, con 6 especies.
Unha terceira orde, Sparassodonta, só inclúe especies extintas.
Clasificación
O grupo foi descito en 1982 pola antropóloga e zoóloga australiana Alexandra Szalay, en "A new appreaisal of marsupial phylogeny and classification", pp. 621–640, en M. Archer, ed. (1982): Carnivorous Marsupials, volume 2. Sydney: Royal Zoological Society of New Wales. ISBN 978-0-9599951-3-8.
Ameixa (molusco)
Bioloxía
As ameixas aliméntanse por filtración. Xa vimos como toman auga polos sifóns, que é filtrada polas branquias para rete-lo alimento, formado fundamentalmente por algas diatomeas e materia orgánica presente no sedimento areoso no que viven. Este tipo de alimentación por filtración implica que tamén reteñan as bacterias presentes na auga procedentes da contaminación mariña de orixe fecal, coliformes e salmonelas fundamentalmente. A presenza destes xermes nas ameixas obriga á súa depuración antes da súa comercialización e consumo, operación que pretende reduci-lo nivel de contaminación microbiana a límites seguros.
Hábitat
A temperatura e salinidade da auga determinan o volume de auga que filtran e, por conseguinte, a cantidade de alimento que inxiren. A temperatura óptima da auga para un maior crecemento corporal oscila entre os 10 e os 20 °C, aínda que toleran niveis de temperatura máis amplos. A igualdade de condicións, a ameixa babosa e a xaponesa ou de cultivo presentan un crecemento maior có da ameixa fina. Pola mesma razón, aquelas son máis sensibles a temperaturas e salinidades baixas.
Os predadores naturais das ameixas son os cangrexos de mar, certos peixes (como a dourada), as estrelamares e pequenos caracois perforantes. Tamén, pero en menor grao, algunhas aves mariñas.
Reprodución
As ameixas son especies con sexos separados, é dicir, hai exemplares machos e femias. A reprodución é estacional, cunha fase de repouso sexual de outubro a marzo e unha fase de desove de xullo a agosto, cando a auga alcanza temperaturas de 18 a 21 °C. Na ameixa babosa o desove prodúcese na primavera, pero pode repetirse en outubro.
A fecundación é externa. Trala fecundación dos gametos, os ovos quedan suspendidos na auga, formando parte do zooplancto. Ós dez días dan lugar a unha larva veliger que nada na auga durante un tempo ata que o peso da cuncha lle fai caer ó fondo. Fíxase a unha pedra, gran de area ou calquera corpo sólido, onde continúa crecendo e mudando.
Especies comerciais
miniatura|dereita|Ameixa americana (Mercenaria mercenaria) Na listaxe que segue relaciónanse as especies de ameixas comercializadas en Galicia, así como outros moluscos semellantes que se poidan confundir con aquelas. Tamén citaremos outros moluscos non comestibles presentes nas nosas costas e comecidos como ameixas.
Resulta imposible incluír nesta listaxe outras especies de ameixas, comestibles ou non, presentes nas augas doutros países xa que sería necesaria unha relación inacabable e, aínda así, incompleta.
Recurso pesqueiro
O marisqueo representa en tódalas rías galegas unha actividade pesqueira fundamental para a economía das poboacións da nosa costa. Reporta unha considerable fonte de ingresos ó dar traballo a un elevado número de persoas, tradicionalmente mulleres, á vez que fornece unha variada economía indirecta a través das industrias pesqueiras ou alimentarias relacionadas cos moluscos.
Balénidos
miniatura|240px|As baleas verdadeiras carecen de [[dobras gulares e de aleta dorsal. Debuxo da balea de Groenlandia.]]
Parlamento do Canadá
O Parlamento do Canadá (en francés, Parlement du Canada; en inglés, Parliament of Canada) é o órgano que exerce o poder lexislativo do Canadá. Está localizado no Outeiro do Parlamento, na capital do país, Otava (Ontario).
Policarpo Sanz
José Policarpo Sanz Soto, nado en Marín o 25 de xaneiro de 1841 e finado en París o 9 de novembro de 1889, foi un industrial e mecenas galego.
Traxectoria
Fillo do peiteador tudense Diego Sanz Cividanes e da viguesa Antonia Soto Díaz, naceu en Marín, se ben a súa infancia transcorreu en Vigo. Como emigrante en Cuba, primeiro, e nos Estados Unidos de América, despois, José Policarpo Sanz Soto construíu un importante grupo industrial, axudado tamén polo seu casamento con Irene de Ceballos, adiñeirada herdeira de orixes cubanas.
Balénidos
A dos balénidos (Balaenidae) é unha familia de cetáceos misticetos que inclúe dous xéneros: Balaena e Eubalaena, cun total de catro especies de baleas verdadeiras (ás veces chamadas baleas francas).
Parlamento do Canadá
De acordo coa Lei da Norteamérica británica de 1867, o Parlamento do Canadá está constituído polo Monarca do Canadá (actualmente, Carlos III de Inglaterra), o Senado e a Cámara dos Comúns. O Monarca é o xefe de estado do país, representado oficialmente polo Gobernador Xeral (actualmente Michaëlle Jean). Este aproba os 105 membros do Senado, quen son designados polo Primeiro Ministro do Canadá. Os 308 membros da Cámara dos Comúns son elixidos directamente pola poboación do país, cada membro representa un dos 308 distritos electorais nos cales está dividido o país.
Ameridelfos
Evolución e filoxenia
Datos moleculares, incluíndo análises de sitios de inserción de retrotransposóns no ADN nuclear duna gran variedade de marsupiais e as evidencias fósiles indican que os Ameridelphia podería ser mellor entendido como un grao evolutivo.
Balénidos
Porén, o termo balea adoita usarse en sentido máis amplo, e non só para referirse ás dúas especies de misticetos das familias monotípicas dos neobalénidos (Neobalaenidae) e dos escrictíidos (Eschrichtiidae), que son moi semellantes, senón tamén ás numerosas especies da dos balenoptéridos (os rorcuais), que xa prenestantas notábeis diferenzas, e mesmo a calquera grande cetáceo, incluídos algúns da suborde dos odontocetos, como, sobre todo, ao cachalote (Physeter macrocephalus), e mesmo á candorca (Orcinus orca).
Ameixa (molusco)
Artes e métodos de pesca
O marisqueo a pé persegue a obtención da moluscos presentes na praia (ameixa, berberecho) ou nas rochas (mexillón, percebe) nas fases de baixamar. Tamén se chama ir á seca.
Ameridelfos
Evolución e filoxenia
Segundo isto, os Didelphimorphia parecen seren o grupo basal dos marsupiais, e os Paucituberculata non parecen seren os seus parentes máis achegados.
Ameixa (molusco)
Artes e métodos de pesca
Canto ó que aquí nos interesa, utilízase o sacho, equivalente en todo á mesma ferramenta usada na agricultura. Con el, os mariscadores cavan na area para deixar o molusco ó descoberto.
Balénidos
Etimoloxía
A palabra Balaena tomouna Linnaeus do latín balaena, "balea", derivada do grego antigo φάλαινα phálaina, "balea" (o grego φάλαινα está relacionado con φάλαγξ phálanx, "cilindro groso de madeira", "rolo", "formación en orde de batalla").
Ameridelfos
Evolución e filoxenia
Por outra parte, o clado sen claificar Euaustralidelphia propúxose como o nome para os marsupiais australianos, Australidelphia (agás os Microbiotheria, dos que Dromiciops é o único supervivente (un auténtico fósil vivente), que con toda probabilidade deriva dunha única colonización de Suramérica vía a Antártida.
Balénidos
Características
miniatura|240px|Esqueleto de balea na Universidade da Columbia Británica (Beaty Biodiversity Museum), en [[Vancouver, Columbia Británica, Canadá.]]
Ameixa (molusco)
Artes e métodos de pesca
Outro trebello utilizado sería o angazo, máis propio de moluscos máis superficiais, coma o berberecho. No caso de zonas que non quedan totalmente ó descuberto pero aínda así permiten o marisqueo a pé pode utilizarse o salabardo, especie de rede de man na que se vai botando a area e que retén o molusco.
Ameridelfos
Árbore filoxenética
—o Magnorde Ameridelphia (Szalay, 1982) |- Xénero Jaskhadelphys Marshall & de Muizon, 1988 (†) |- Xénero Progarzonia Ameghino, 1904 (†) |-o Subfamilia Protodidelphinae Marshall, 1987 (†) |-o Orde Didelphimorphia (Gill, 1872) | |-o Familia Didelphidae Gray, 1821 | `-o Familia Sparassocynidae (Reig, 1958) (†) |-o Orde Paucituberculata Ameghino, 1894 | |-o Superfamilia Argyrolagoidea (Ameghino, 1904) (†) | | |-o Familia Argyrolagidae Ameghino, 1904 (†) | | |-o Familia Groeberiidae Patterson, 1952 (†) | | `-o Familia Patagoniidae Pascual & Carlini, 1987 (†) | |-o Superfamilia Caenolestoidea (Trouessart, 1898) | | |-o Familia Abderitidae (Ameghino, 1889) (†) | | |-o Familia Caenolestidae Trouessart, 1898 | | |-o Familia Palaeothentidae (Sinclair, 1906) (†) | | `-o Familia Sternbergiidae (Szalay, 1994) (†) | |-o Superfamilia Caroloameghinioidea (Ameghino, 1901) (†) | | |-o Familia Caroloameghiniidae Ameghino, 1901 (†) | | `-o Familia Glasbiidae (Clemens, 1966) (†) | `-o Superfamilia Polydolopoidea (Ameghino, 1897) (†) |  |-o Familia Bonapartheriidae Pascual, 1980 (†) |  |-o Familia Polydolopidae Ameghino, 1897 (†) |  |-o Familia Prepidolopidae Pascual, 1980 (†) |  `-o Familia Sillustaniidae Crochet & Sigé, 1996 (†) `-o Orde Sparassodonta (Ameghino, 1894) (†) |-o Familia Borhyaenidae Ameghino, 1894 (†) |-o Familia Hondadelphidae Marshall et al., 1990 (†) `-o Familia Mayulestidae de Muizon, 1994 (†)
Balénidos
Características
Os balénidos teñen unha constitución corporal maciza e robusta robusta, en comparación cos rorcuais, e carecen de dobras gulares e aleta dorsal.
Caracterízanse por teren un longo cranio de até un terzo da lonxitude total do seu corpo, que na idade adulta pode medir de 15 a 17 m e pesar de 50 a 80 t.
Ameixa (molusco)
Artes e métodos de pesca
Tamén se usa o fouciño, similar ó de uso agrícola, co que se escava a area seguindo o burato que deixa os sifóns da ameixa.
Balénidos
Características
Posúen un estreito e arqueado maxilar, o que dás a estes animais un perfil convexo. Esta forma permite a presenza de longas barbas. A disposición da cola nun plano horizontal, como en todos os cetáceos, facilítalles a ascensión á superficie, onde teñen que subir a respirar, aínda que poden aguantar até unha hora baixo a auga. Teñen dous espiráculos (orificios nasais), situados na cima da cabeza, polos que expulsan auga acompañada a miúdo de mucosidades.
Ameixa (molusco)
Artes e métodos de pesca
O marisqueo a flote é o método adecuado para a captura de moluscos que medran por debaixo da liña de marea. As artes utilizadas son o rastro ou angazo e o raño. Basicamente consisten nun angazo que leva unido un copo feito de rede de corda -no rastro- ou de variñas metálicas -no raño-, e dotado dunha longa vara ou mango que pode chegar a medir 8-9 metros. O mariscador lanza a arte ó mar e achégaa cara á chalana arrastrándoa contra o fondo, de modo que no copo van quedando os moluscos (e cando corpo sólido atope maior ca malla). Ó chegar ó pé da barca, súbea a bordo e escolle o molusco.
Balénidos
Características
A xestación dura uns 12 meses e normalmente teñen un único baleato, queas nais alimentan cun leite especialmente nutritivo. A súa esperanza de vida ao nacer é duns 30 anos.
Ameixa (molusco)
Cultivo
miniatura|250px|Parques de cultivo de ameixa e berberecho na costa do Grove. miniatura|250px|Detalle dun viveiro de ameixa, en seco, tamén no Grove.
Balénidos
Características
Os balénidos fan grandes migracións desde os mares fríos, onde se alimentan, aos cálidos, onde se reproducen. Son cosmopolitas e tamén se encontran no Mediterráneo.
Ameixa (molusco)
Cultivo
Ata hai ben pouco, o cultivo das ameixas nas rías galegas limitábase realmente a un proceso de engorde, mediante parques de cultivo (concesións pesqueiras acoutadas no espazo intermareal) nos que se ían botando os exemplares de pequeno tamaño que se capturaban nas accións do marisqueo e esperábase a que alcanzaran un tamaño comercial. Pouco a pouco, segundo aumentaba a rendibilidade deste recurso pesqueiro, os mariscadores foron introducindo melloras produtivas e coidando máis a produción, mediante o arado do fondo de area para mellora-la aireación, control e eliminación de predadores e competidores (algas e estrelamares), eliminación de exemplares mortos etc. Posteriormente comezouse coa introdución de cría, procedente de criadeiros industriais, de zonas de maior produción ou importada de países que, como Italia coa ameixa xaponesa, producían grandes cantidades de semente. Estes exemplares pequenos botábanse na area do parque, onde medraban ata o tamaño comercial.
Balénidos
Características
A súa dieta consiste de pequenos crustáceos, principalmente copépodos, aínda que algunhas especies tamén comen importantes cantidads de krill.
Ameixa (molusco)
Cultivo
Na actualidade, o cultivo de ameixas está moito máis tecnificado. Xa existe a posibilidade de manter en criadeiros os exemplares adultos, reprodutores, para producir ovos fecundados que comezan o crecemento en condicións controladas de temperatura, auga e subministración de plancto. Estes criadeiros fornecen ós mariscadores da semente para os seus parques.
Parlamento do Canadá
A Cámara dos Comúns, ou "cámara baixa", é a rama dominante do Parlamento do Canadá. O Senado, ou "cámara alta", raramente oponse ás vontades da Cámara dos Comúns, e as tarefas do Monarca e do Gobernador Xeral son principalmente cerimoniais e simbólicas. O primeiro ministro e o Gabinete necesitan ter o apoio da maioría dos membros da Cámara dos Comúns para permanecer no cargo, pero non a confianza do Senado ou do Monarca.
Policarpo Sanz
Traxectoria
Fixo testamento en 1888. Despois da súa morte e a da súa muller e herdeira única e universal que o sobreviviu 46 anos, seguíndose o seu desexo, a súa inmensa colección de obras de arte foi doada ao Museo Municipal de Vigo. Nesa colección atopábanse importantes cadros de pintores flamengos, franceses, italianos e españois.
Grzegorz Petrowicz
Grzegorz Petrowicz, tamén coñecido como Gregorio e Krikor, nado o 23 de decembro de 1916 en Stetseva (hoxe Ucraína) e finado o 17 de decembro de 2004 en Roma, foi un sacerdote católico armenio, teólogo e profesor do Pontificio Colexio Armenio de Roma.
Parlamento do Canadá
O Senado
A Cámara alta do Parlamento do Canadá é o Senado. A súa finalidade é representar as provincias canadenses, os senadores son seleccionados polo primeiro ministro e logo nomeados polo gobernador xeral. Para facerse senador, é necesario ter polo menos trinta anos de idade, ser súbdito da raíña británica e titular dunha propiedade dun valor mínimo de 4.000 dólares canadenses. O senador debe posuír unha terra e vivir nela na provincia na que está considerado para representar. Aínda que anteriormente os senadores eran nomeados de por vida, actualmente cesan no seu posto á idade de 75 anos. Poden ser destituídos das súas funcións se omiten presentarse a dúas sesións consecutivas do Parlamento.
Grzegorz Petrowicz
Traxectoria
Naceu nunha familia armenia-galiciana. Quedou orfo da súa nai cando era moi novo, e coa axuda Dionizy Kajetanowicz comezou a estudar en 1928 en Lviv. En 1931 foi enviado polo arcebispo Józef Teodorowicz a estudar no Pontificio Colexio Armenio de Roma. En 1941 foi ordenado sacerdote por Sarkis Der Abrahamian.
Policarpo Sanz
Traxectoria
Tralo seu pasamento en París en 1889, os seus restos embalsamados, foron trasladados en 1891 ao antigo cemiterio de Vigo de Picacho, e máis tarde a un panteón ao daquela novo Cemiterio de Pereiró.
Parlamento do Canadá
O Senado
A constitución agrupa as provincias canadenses en catro divisións distintas, cun número igual de senadores: vinte e catro para Quebec, vinte e catro para Ontario, vinte e catro para as "Provincias Marítimas" (dez para Nova Escocia, dez para Novo Brunswick e catro para a Illa do Príncipe Eduardo) e outros vinte e catro para o chamado "Oeste do Canadá" (seis para cada un, Manitoba, Columbia Británica, Saskatchewan e Alberta). Terra Nova e Labrador, que non se converteu nunha provincia ata 1949, non forma parte de ningunha división e está representada por seis senadores. Ademais, os tres territorios (Territorios do Noroeste, Yukón e Nunavut) posúen cadanseu representante senatorial.
O Senado consiste pois, de forma habitual, en 105 membros. O gobernador xeral pode con todo aumentar catro ou oito senadores ao grupo, pola súa vontade e de acordo coa raíña. As catro divisións deben con todo estar sempre igualmente representadas. Este poder foi utilizado unicamente unha soa vez en toda a historia canadense, a petición do primeiro ministro Brian Mulroney en 1990 para asegurar a adopción da lei que creaba a "Taxa sobre produtos e servizos". O máximo absoluto de senadores non pode exceder os 113 representantes.
Policarpo Sanz
Traxectoria
Na súa honra, o concello de Vigo bautizou unha das súas principais rúas co nome do mecenas, que hoxe é o enderezo das sedes de institucións bancarias, de teatros e centros culturais.
Parlamento do Canadá
A Cámara dos Comúns
dereita|260px|miniatura|A Cámara dos Comúns está tapizada en verde, cor que deriva da [[Cámara dos Comúns do Reino Unido.]] O compoñente do Parlamento canadense elixido democraticamente é a Cámara dos Comúns. Está constituída por deputados que representan cada un a un distrito electoral distinto e elixidos no mesmo distrito coa axuda do método de escrutinio uninominal maioritario a unha volta. Deben ser obrigatoriamente cidadáns canadenses e de polo menos 18 anos de idade. Os deputados están en función ata que dimitan ou ata que o Parlamento sexa disolto, e poden ser reelixidos un número ilimitado de veces.
Balénidos
Explotación comercial
miniatura|240px|Caza de baleas en [[Países Baixos|Holanda. Gravado do século XVI.]] miniatura|240px|Baleeiro do século XIX. miniatura|240px|Baleeiro moderno. A caza (ou pesca) de baleas debeu comezar nas outras costas atlánticas europeas e do Pacífico en tempos inmemoriais, na máis remota antigüidade. Os primeiros rexistros desta actividade remóntanse polo menos ao ano 3000 a.C. Durante moito tempo se pensara que esta caza era de orixe prehistórica, aínda que sen ningunha proba real, até que recentemente varias pinturas rupestres en Francia e España foron recoñecidas como representando escenas deste tipo de caza.