cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James B. Longacre
Orixes e carreira como retratista (1794-1844)
Logo da experiencia da súa participación na serie de Sanderson, Longacre propúxose editar a súa propia serie de biografías ilustrada con láminas dos seus protagonistas. Cando levaba xa investidos 1.000 dólares neste proxecto coñeceu que James Herring estaba a desenvolver unha serie similar na cidade de Nova York. En outubro de 1831, escribiulle unha carta a Herring e, a partir deste contacto, ambos acordaron traballar xuntos para sacar á luz a serie The American Portrait Gallery, posteriormente denominada National Portrait Gallery of Distinguished Americans, que se publicou en catro volumes entre 1834 e 1839. Aínda que Herring era tamén artista, o groso do traballo artístico desta serie recaeu en Longacre, que tivo que viaxar por todos os EEUU e coñeceu a personalidades da política e da sociedade da súa época, entre eles o presidente e varios expresidentes. En xullo de 1832, a popular revista da época Niles' Register describiu estes gravados de Longacre como "unha das mellores mostras do avance estadounidense na arte".
En 1827, Longacre casou con Eliza Stiles, e entre o ano seguinte e 1840 naceron os seus tres fillos e dúas fillas. As vendas da serie de biografías decreceran notablemente por mor do Pánico de 1837 e Longacre viuse na obriga de se declarar en creba, e comezou a viaxar polos estados do Sur e do Medio Oeste vendendo os seus libros de vila en vila, en tanto que a súa muller e a súa filla máis vella administraban os envíos e as finanzas desde a súa casa. En 1837 decidiu regresar a Filadelfia, onde abriu cuns socios a empresa de gravado de billetes Toppan, Draper, Longacre & Co. A grande demanda de papel moeda por parte dos bancos estatais fixo prosperar a empresa, que á parte da súa sede central en Filadelfia abriu unha sucursal en Nova York. Segundo Richard Snow, Longacre era coñecido nesa época como o mellor gravador do país.
Gravados de retratos de Longacre (1819-1844)
Nomeamento
miniatura|257x257px|Autorretrato de James B. Longacre [[Circa|ca. 1845.]]
O falecemento de Christian Gobrecht en xullo de 1844 deixou vacante o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Entre os que estaban como candidatos a sucedelo figuraban o gravador de billetes de Filadelfia Charles Welsh, e tamén Allen Leonard, quen xa fora autor dunha medalla emitida pola US Mint dedicada ao expresidente John Quincy Adams. No entanto, grazas á influencia do senador e exvicepresidente John C. Calhoun, Longacre foi o elixido para o posto.
Longacre foi nomeado interinamente polo presidente John Tyler o 16 de setembro de 1844. A provisionalidade do nomeamento debeuse a que este precisaba a confirmación do Senado. Non foi ata o 17 de decembro dese mesmo ano cando o presidente Tyler enviou a esta cámara o nomeamento de Longacre, para a súa tramitación, que finalmente foi formalmente ratificada o 7 de xaneiro de 1845. En opinión do numismático David Lange, a Longacre agradáballe a súa chegada a este posto nun momento en que o traballo dos gravadores se reducira grazas á aparición da fotografía por daguerrotipo.
Para o numismático Q. David Bowers, logo do seu nomeamento como gravador xefe, Longacre "descubriu que entrara nun niño de intrigas, política e loitas internas dominado por Franklin Peale, xefe de cuñaxe desde 1839". Peale utilizaba persoal da ceca pública para traballar na súa residencia privada e ademais tiña un negocio paralelo, preparando cuños para a cuñaxe de medallas por parte de compañías privadas utilizando os recursos da US Mint. Peale controlaba o acceso aos cuños e aos materiais, e era moi próximo ao director da ceca, Robert M. Patterson; máis tarde demostrouse que ambos estiveran subtraendo metais preciosos dos depósitos de lingotes, coa complicidade doutros funcionarios da Casa da Moeda de Filadelfia. Walter Breen, no seu extenso volume sobre as moedas estadounidenses, suxire que o director, Patterson, estaba resentido con Longacre por mor do patrocinio por parte do senador Calhoun para que este fose nomeado gravador xefe.
Etapa de Patterson e Peale (1844-1853)
miniatura|213x213px|[[Robert M. Patterson|Robert Maskell Patterson, director da US Mint durante a primeira etapa de Longacre na institución.]]
Pedro Payo Piñeiro
Pedro Payo Piñeiro, nado na Coruña o 15 de novembro de 1814 e finado en Manila o 1 de xaneiro de 1889, foi un relixioso galego.
Traxectoria
miniatura|Catedral de Manila tralo terremoto de 1880 Entrou no convento de San Domingos con dezasete anos. En 1837 foi enviado ás Filipinas, onde estudou na Universidade de Santo Tomás de Manila. En 1839 ordenouse sacerdote.
James B. Longacre
Etapa de Patterson e Peale (1844-1853)
Durante os primeiros anos de Longacre como gravador xefe non se precisaron deseños orixinais para novas moedas. O seu predecesor, Gobrecht, xa redeseñara todos os valores das moedas circulantes nos Estados Unidos entre os anos 1835 e 1842, polo que Longacre tivo tempo suficiente para aprender as peculiaridades da arte da produción de cuños para cuñaxe de moeda, que non precisara na súa anterior etapa como gravador de obra impresa. As súas novas competencias ían desde o deseño das moedas ata o gravado das matrices para a produción dos cuños. O seu labor anterior, no sector privado, consistira na marcaxe de liñas en placas de cobre que despois se utilizaban nas reproducións na imprenta. En relación con isto, en agosto de 1845, o director da ceca, Patterson escribiulle unha carta ao secretario do Tesouro, Robert J. Walker, na que dicía que Longacre era "un home de excelente carácter, moi respectado nesta comunidade, con certa notoriedade como gravador de cobre, mais non un gravador de cuños". En decembro do mesmo ano, nunha nova carta a Walker, Patterson afirmaba xa que Longacre tiña "máis gusto e mellor criterio para producir instrumentos para unha cuñaxe mellorada que os seus predecesores" e continuaba dicindo que era "bastante competente para elaborar os modelos necesarios a partir dos debuxos". O investigador Don Taxay atribúe estes eloxios de Patterson a Longacre ao feito de que Allen Leonard seguía a postularse para o posto de gravador xefe.
Pedro Payo Piñeiro
Traxectoria
Entre 1863 e 1866 foi nomeado procurador das misións en Hong Kong antes de volver ás Filipinas, onde ocupou diferentes cargos. En 1872 faleceu o bispo de Cebú, entón a máis grande do mundo, e tres anos despois Payo foi elixido para sucedelo. Porén, non chegou a asumir o cargo porque foi nomeado arcebispo de Manila en 1876. Durante o seu bispado ordenou realizar un censo nas illas, estableceu un vapor por mor do conflito con Alemaña sobre as illas Carolinas e consagrouse a nova catedral de Manila.
Recoñecementos
Recibiu as Cruces de Isabel a Católica, de Carlos III e do Mérito Naval. En 1966 o concello da Coruña nomeou unha rúa na súa honra en Eirís.
James B. Longacre
Etapa de Patterson e Peale (1844-1853)
Nas primeiras moedas cuñadas pola US Mint no período de Longacre como gravador xefe pódense apreciar numerosos erros, como é o caso do medio dólar de 1844 cuñado na Ceca de Nova Orleáns (1844-O), que aparece coa data duplicada, ou o medio dólar de 1846 co número 6 superposto a outro que orixinariamente se gravara en posición horizontal. Q. David Bowers postula que é probable que Longacre delegase ese labor, aínda que en 1849 escribiu que o seu quefacer diario consistía precisamente en gravar as datas nos cuños. Tom DeLorey sinala, a este respecto, que era frecuente que Peale e outros traballadores do departamento de cuñaxe modificasen os cuños sen consultar co departamento de gravado, encabezado por Longacre, e atribúe a Peale a responsabilidade destes erros.
Malia as tensións existentes entre os membros da Ceca de Filadelfia, Longacre foi quen de evitar o conflito con Patterson e con Peale ata marzo de 1849, cando o Congreso autorizou a emisión de dúas novas moedas de ouro, con valores dun dólar e de 20 dólares. Patterson consideraba que a pertenza de Longacre ao cadro da Ceca de Filadelfia supuña un obstáculo para o negocio paralelo das medallas por parte de Peale, e manifestou a súa disconformidade con que o gravador xefe se responsabilizase do gravado dos cuños para as novas moedas. Segundo Richard Snow, "ter un gravador xefe ético ameazaba os seus negocios paralelos". O conflito xurdiu pola necesidade de utilizar un torno para o gravado de retratos que necesitarían tanto Longacre, para as novas moedas, como Peale, para o seu negocio privado das medallas. Cando Longacre se queixou de que Peale estaba a monopolizar o uso deste dispositivo, este último tomou a determinación de boicotear o traballo de Longacre coas novas moedas e mesmo de intentar que fose destituído do seu posto.
Patterson volveu escribir para solicitar a destitución de Longacre, o 1 de abril de 1850, alegando que se trataba dunha decisión tomada polo presidente, Zachary Taylor. Malia estes intentos, o gravador xefe mantivo o seu posto. Ese mesmo ano produciuse o falecemento da súa esposa.
Os oficiais da casa da moeda enfrontáronse novamente en 1851, logo de que o Congreso autorizase a emisión dunha nova moeda de prata de tres centavos. Longacre preparou un deseño que amosaba unha estrela nunha face e o número romano III na outra, que inicialmente gañou a aprobación de Patterson. Peale, no entanto, convenceu a Patterson de que cambiase de opinión e de que o autorizase a el mesmo para propor un deseño alternativo, copiando elementos dun deseño previo realizado por Gobrecht en 1836. Este problema foille presentado ao novo secretario do Tesouro, Thomas Corwin, quen finalmente escolleu o deseño de Longacre, que tomara a precaución de enviarlle unha carta cunha explicación do seu deseño.
En xullo de 1851, Patterson xubilouse e o presidente Millard Fillmorer nomeou no posto de director da US Mint a Thomas Eckert. O negocio privado das medallas de Peale sufriu un forte revés co novo equipo directivo e logo do falecemento dalgúns dos membros da ceca que consentían a súa actividade. En 1854, un novo director da Casa da Moeda dos EEUU, James Ross Snowden, despediu a Peale logo de quedar demostrado que este utilizara man de obra da ceca en beneficio privado. Cos seus rivais fóra da institución, o futuro de Longacre na US Mint mellorou notablemente.
Primeiras moedas
Madureza como deseñador (1853-1863)
Ante o aumento do prezo da prata, o Congreso acordou en 1853 rebaixar á metade o contido dese metal das moedas de cinco e de dez centavos, así como das dun cuarto e das de medio dólar. Daquela, pedíuselle a Longacre que modificase os deseños en circulación realizados por Gobrecht, para poder diferenciar con claridade as novas moedas das vellas. Logacre propuxo a inclusión duns raios arredor da aguia heráldica do reverso do cuarto e do medio dólar, xunto cunhas puntas de frecha ás beiras da data; en tanto que para os valores máis pequenos só se incluirían as frechas na data. As propostas de Longacre foron aceptadas. Porén, como a presenza dos raios acurtaba a vida útil das moedas dun cuarto e de medio dólar, unicamente se incluíron na tiraxe de 1853; pola súa banda, as puntas de frecha nas moedas de cinco e de dez centavos mantivéronse ata 1855.
miniatura|Inclusión das puntas de frecha ás beiras da data e dos raios arredor da aguia, no cuarto [[Dólar estadounidense|dólar de 1853, proposta por James B. Longacre sobre o modelo deseñado por Gobrecht.]]
En 1853, o Congreso autorizou a emisión dunha nova moeda de ouro de tres dólares. Nun apuntamento achado entre os seus papeis, Longacre deixou constancia de que a súa tarefa consistía en facer que esta nova moeda se distinguise o máis doadamente posible da xa existente de 2,50 dólares. Como resultado, escolleu para o anverso da moeda a cabeza dunha princesa nativa norteamericana, o que, unido ao seu menor grosor, cumpría o propósito de singularizala con respecto á outra moeda, de valor próximo. Naquel momento, era habitual recorrer a unha muller nativa americana como personificación nacional dos Estados Unidos na arte. O deseñador xefe escribiulle unha carta a Snowden, o director da ceca, na que recoñecía que esta moeda de 3 dólares, que entrou en produción en 1854, fora a primeira da súa carreira na que se lle concedera unha total liberdade á hora de deseñala. Pola súa banda, a moeda dun dólar de ouro foi modificada no mesmo ano para a facer máis delgada e máis ancha, e Longacre fixo unhas lixeiras modificacións da súa muller nativa para a incluír tamén nesa moeda. Para o reverso destas moedas, Longacre deseñou unha coroa de trigo, millo e tabaco, mesturando produtos agrícolas do Norte e do Sur; este deseño tamén foi aproveitado para a nova moeda dun centavo creada por Longacre en 1856. Posteriormente, esta coroa volveu utilizarse nos dez centavos a partir de 1860 e converteuse no derradeiro vestixio dos deseños de Longacre na moeda circulante nos Estados Unidos, ata o abandono da moeda de dez centavos da serie Barber en 1916.
A mediados da década de 1850, o Departamento da Mariña dos EEUU contratou a Longacre para o deseño dunha medalla que se lle entregaría ao capitán Duncan Ingraham. Longacre deseñou as imaxes do anverso e do reverso desta medalla, que contou con Peter F. Cross como gravador. Cando o Departamento do Tesouro tivo coñecemento de que a Mariña lle pagara a Longacre 2.200 dólares por esta encarga, requiriuno para que os devolvese, amparándose nunha lei federal que prohibía este tipo de compensacións económicas a un empregado público. Esa medalla, xunto coas deseñadas para a Comisión de Ensaios en 1860, 1861 e 1867, foron as únicas creadas por Longacre para organismos gobernamentais dos EEUU.
Logo do aumento dos prezos das materias primas, a casa da moeda decidiu substituír o centavo de cobre por unha versión máis pequena. A partir de 1850, comezaron a producirse varias cuñaxes de proba, na procura da máis adecuada para ser adoptada. De entre a grande diversidade de propostas, a de Logacre estaba baseada na imaxe dunha aguia en voo para os anversos, inspirada na que Gobrecht utilizara no seu dólar de 1836.
A proposta de Longacre foi a adoptada, e no reverso colocouse a coñecida coroa de cereais que el mesmo deseñara con anterioridade para outras moedas. No entanto, as dificultades para a cuñaxe ocasionadas pola coincidencia de determinados trazos no deseño do anverso e no reverso da moeda fixeron que en 1859 se substituíse por un novo modelo, tamén da súa autoría, caracterizado pola presenza dun nativo norteamericano no anverso, cunha coroa de pólas de oliveira como motivo do seu reverso. O ano seguinte, esta coroa modificouse para substituír estas pólas por outras de carballo e engadiuse un pequeno escudo. Aínda que a autoría deste reverso se lle atribúe xeralmente a Longacre, Snow especula que podería ser obra do seu gravador asistente, Anthony C. Paquet.
Deseños de madureza
Guerra civil e derradeira etapa
A guerra civil estadounidense trouxo consigo inestabilidade económica que provocou a redución da masa de moeda en circulación, e o papel moeda, os selos postais e as fichas privadas ocuparon ese baleiro. Moitas desas fichas tiñan o tamaño dun centavo, aínda que eran máis delgadas e estaban feitas de bronce, e non de cobre. As autoridades monetarias decatáronse axiña do éxito que estaban a acadar estas moedas en circulación e optaron por regular a creación dunha nova moeda dun centavo de bronce con carácter oficial O deseño da cabeza do indio de Longacre mantívose para os centavos cuñados na nova aliaxe monetaria e a partir de 1864 comezouse a gravar a letra L sobre o toucado.
A mesma lei pola que se aprobou este novo centavo determinou tamén a cuñaxe dunha moeda de dous centavos. Longacre foi tamén o encargado do deseño desta moeda, e el mesmo a consideraba "unha composición particularmente atractiva", polas frechas e as coroas de loureiro que flanqueaban o escudo do anverso. Pola contra, en opinión do historiador da arte Cornelius Vermeule, os elementos do deseño "só precisan un canón flanqueante para ser a expresión consumada da heráldica da guerra civil". O secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, era partidario de que se colocase na moeda unha mención á fe en Deus que caracterizaba a nación en tempos de guerra e, en tal sentido, escribiulle unha carta ao daquela director da casa da moeda, James Pollock, na que lle indicaba: "Elabore un dispositivo sen demoras innecesarias cun lema expresado coa menor cantidade de caracteres posible, deste recoñecemento nacional". Logo de barallar diversos lemas, entre eles God Our Trust ("Deus a nosa confianza") e God and Our Country ("Deus e o noso país"); porén, esta moeda de dous centavos creada por Longacre é a primeira que luciu o lema In God We Trust ("En Deus confiamos"), característico da moeda estadounidense ata os nosos días.
Da composición dos novos centavos retirárase o níquel, coa oposición do industrial de Pensilvania Joseph Wharton, quen tiña moitos intereses comercias neste metal; o seu representante no Congreso, Thaddeus Stevens, defendera a súa postura loitando contra a aprobación da lei. En 1864, Wharton publicou un opúsculo no que avogaba por que na cuñaxe de todas as moedas de valor inferior aos 10 centavos se utilizase unha aliaxe de cobre e níquel con, polo menos, un 25% deste último. En marzo de 1865, o Congreso aprobou a creación dunha nova moeda de tres centavos composta por esa aliaxe. Longacre dispuxo a figura da cabeza da Liberdade para esa nova moeda, que se asemella ás súas outras representacións desa deusa, que utilizara en varias ocasións nos 16 anos anteriores. Para os reversos utilizou a coroa de loureiro do centavo de 1859, que rodea o número romano III, tomado, pola súa vez, da anterior moeda de prata co mesmo valor.
Wharton e outros industriais que seguían a promover o uso do níquel na cuñaxe continuaban a mover as súas influencias no congreso e en 1866 obtiveron a autorización para a introdución dunha nova moeda de cinco centavos cunha aliaxe de cobre e níquel (cuproníquel). Longacre preparou para ela varios deseños, e Pollock seleccionou de entre eles para o anverso o dun escudo similar ao da moeda de dous centavos, e para o reverso un círculo estrelado co número 5 no interior. A nova moeda entrou en produción ese mesmo ano.
En 1865 o Congreso requiriu a inscrición do lema In God We Trust ("En Deus confiamos") en todas as moedas do tamaño suficiente como para levalo, e en 1866 Longacre engadiu este lema a todas as moedas de prata de tamaño superior ás de dez centavos e en todas as de ouro superiores á de tres dólares. Do mesmo xeito, 1867 fixo esa modificación na moeda de cinco centavos de cuproníquel. En 1865, Longacre contratou o gravador de orixe británica William Barber como axudante; William H. Key tamén foi nomeado asistente en 1864 e permaneceu no cadro da ceca logo da morte de Longacre.
Algunhas das moedas que desapareceron da circulación durante a guerra civil exportáronse a América do Sur. Continuaron utilizándose no comercio chileno porque a poboación dese país atopaba a súa propia moeda máis feble en comparación coas estadounidense. En febreiro de 1866, o Goberno chileno solicitou ao seu representante en Washington que contactase co Departamento de Estado co fin de obter autorización para facer os cuños da súa moeda nos Estados Unidos. A Administración de Andrew Johnson amosouse favorable a prestar este servizo e o secretario do Tesouro, Hugh McCulloch, entregou aos representantes chilenos unha carta de presentación para Longacre, quen foi contratado polos chilenos para redeseñar cinco pezas de prata e catro de ouro. Logo dalgunhas disensións entre McCulloch e Pollock acerca da legalidade de que se puidese utilizar unha institución do Estado para obter beneficios privados, finalmente acordouse que Longacre podería realizar este traballo por unha cantidade de 10.000 dólares, coa condición de que contratase un gravador externo para facer parte do labor baixo a súa supervisión; Longacre escolleu a Anthony C. Paquet, un dos seus antigos axudantes. Finalmente, o 17 de xuño de 1867 estiveron listos os cuños cos novos deseños das moedas chilenas de ouro e de prata, que se mantiveron en uso durante as tres décadas seguintes. Este non foi o único traballo de Longacre para outros países; xa en 1855 fora o encargado de elaborar os cuños para unhas serie completa de moedas para Perú, da que se cuñaron as correspondentes probas. Aquela fora foi a primeira vez que a Ceca de Filadelfia realizaba unha cuñaxe por encarga dun país estranxeiro.
En 1867, Longacre propuxo o uso do aluminio nas moedas estadounidenses, aínda que a súa proposta foi rexeitada por mor da gran flutuación tanto da oferta como do prezo deste metal. En 1868, os intereses do industrial Wharton fixeron que se valorase a súa idea de converter a moeda de dez centavos de prata nunha moeda de cuproníquel, así como modificar as aliaxes doutras moedas dos valores inferiores. Aínda que estes proxectos foron tamén abandonados, debido que a moeda de dez centavos tería que ser, nese caso, dun tamaño demasiado grande como para ser cuñada coa calidade e a resistencia suficientes, coñécense algunhas probas de Longacre, cun tamaño próximo ao da moeda de medio dólar. Neste último ano da súa vida traballou tamén no regravado dos cuños da serie de moedas de ouro en circulación, e mesmo chegou a completar o da moeda de 10 dólares, a finais do ano.
Derradeiros deseños
Morte e legado
James Longacre faleceu subitamente aos 74 anos na súa casa de Filadelfia o 1 de xaneiro de 1869. O 5 de xaneiro tivo lugar unha reunión na súa homenaxe na Casa da Moeda de Filadelfia, á que asistiron os empregados da entidade. No acto, pronunciaron senllos discursos laudatorios o daquela director da institución, Henry Linderman, e o gravador axudante, William Barber, que sería designado como sucesor de Longacre na xefatura do departamento de gravadores. Do mesmo xeito que todos os seus antecesores, Longacre morreu no exercicio do seu cargo.
Décadas máis tarde, a figura de Longacre foi recoñecida mediante unha exposición de gravadores estadounidenses patrocinada pola Biblioteca Pública de Nova York en 1928. En 1970, o historiador da arte Cornelius Vermeule, na súa obra acerca das moedas dos EEUU, amosa unha visión diferente de Longacre, a quen consideraba "uniforme no seu fastío, con falta de inspiración e mesmo de singularidade"; para este crítico, "tanto as probas como as cuñaxes regulares foron un decidido paso cara a atrás desde a arte de Sully, Peale e Gobrecht, [...] e, independentemente das súas calidades previas como gravador de retratos, non achegou moita imaxinación ao seu importante posto na Ceca de Filadelfia. No entanto, Vermeule considerou o centavo da "aguia voadora" como unha verdadeira obra de arte, moi por riba do ordinario.
No seu artigo de 1991, McKenzie faise eco das apreciacións de Vermeule, mais considera que a figura de Longacre é importante polo uso que fai dos símbolos dos Estados Unidos, incluídas as súas representacións de persoas das razas nativas americanas. Para el, o uso deses símbolos exerceu influencia nos deseñadores de moeda posteriores, como George T. Morgan, Brenner e Saint-Gaudens. McKenzie salienta en particular o pergameo do reverso da moeda de ouro de 20 dólares, "único na arte numismática estadounidense, que realza a elegancia dun deseño acorde coa moeda de maior valor facial dos EEUU", e aplaude tamén "o emocionante anovamento no simbolismo e na expresión do sentimento de nacionalidade que lle achegou á arte numismática estadounidense".
Para Q. David Bowers, "hoxe, Longacre é amplamente admirado entre os numismáticos". David Lange salienta que "a visión artística de Longacre honrou 60 anos de moedas dos EEUU". E en palabras de Richard Snow: " A vista da admiración que Saint-Gaudens, Vermeule e outros tiñan polo deseño 'reciclado' de Longacre, tomado de Gobrecht, e o entusiasmo que os coleccionistas de moedas teñen hoxe polos centavos da 'aguia voadora', quizais sexa mellor que non teña creado ningún outro motivo na década de 1850 na casa da moeda, cando se fixeron experimentos para eliminar o voluminoso centavo de cobre. "James Barton Longacre foi soterrado no cemiterio Woodlands, de Filadelfia.
Hymenopodidae
Hymenopodidae é unha familia de insectos da orde Mantodea propia do sur de Asia e África. Algunhas especies imitan flores. Este mimetismo sérvelle para enganar as súas presas (mimetismo agresivo).
Subfamilias e xéneros
Clasificación segundo Mantodea Species File (Version 5.0):
Sult (filme)
Sult (ou tamén en Svält) é un filme de 1966 dirixido polo dinamarqués Henning Carlsen, protagonizado polo actor sueco Per Oscarsson, e baseado na novela do premio Nobel noruegués Knut Hamsun. É unha coprodución entre Dinamarca, Suecia e Noruega, con localizacións de rodaxe en Oslo, sendo o primeiro filme producido entre os tres países escandinavos.
Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
miniatura|Un carro de cabalos do [[tranvía de Oslo usado na rodaxe de Sult.]]
Acromantis
Acromantis é un xénero de mantodeos da subfamilia Acromantinae, familia Hymenopodidae.
Pena Verde
O topónimo Pena Verde pode referirse a:
Alfabeto semáforo
miniatura|300x300px|Un membro da [[Armada dos Estados Unidos de América|Armada dos Estados Unidos sinalando a letra U usando a linguaxe semáforo.]] O semáforo ou alfabeto semáforo é un sistema de comunicación no que se utiliza a posición dos brazos para representar cada letra do alfabeto, incluído no código internacional de sinais da Organización Marítima Internacional. É un sistema para usar de día, xa que se utilizan bandeiras para identificar claramente a posición dos brazos (para comunicación nocturna é preferible empregar fachos no canto de bandeiriñas ou utilizar o código morse cunha lanterna ou outra fonte de luz).
Orixinalmente creouse para representar o alfabeto inglés, polo que non inclúe caracteres non ingleses e até o día de hoxe non existe consenso sobre como facelo, o que deu pé a numerosas "solucións" que non foron aceptadas universalmente.
Alfabeto
Un dos xeitos máis sinxelos de aprender o alfabeto semáforo é dividilo en catro seccións (ou "voltas", no entendido de que lembran as voltas das agullas do reloxo). A continuación, o alfabeto semáforo preséntase tal como o ve o suxeito que recibe a mensaxe, diferenciando cada "volta": Primeira volta Segunda volta Terceira volta Cuarta volta
Emisión e recepción de mensaxes
Cando se transmite unha mensaxe, a posición de descanso só debe tomarse cando remate unha palabra. Dentro dunha palabra, un vai dunha letra a outra sen pasar pola posición de descanso, mantendo a letra durante 3 a 5 segundos. Para unha comunicación máis fluída entre o receptor e o emisor, recoméndase que estes sexan equipos de dúas persoas: un coas bandeiras ou fachos (encargada de emitir a mensaxe) e o outro cun caderno e lapis (para anotar a mensaxe recibida). Como no código morse, hai convencións para comezar e rematar unha mensaxe:
Sarah E. Goode
Sarah Elisabeth Goode, nada en Toledo (Ohio) 1855 e finada en Chicago (Illinois) o 8 de abril de 1905, foi unha inventora estadounidense. Foi a segunda muller afroamericana en recibir o MOST, unha patente dos Estados Unidos, que lle foi outorgada en 1885. A primeira muller afroamericana coñecida que recibiu unha patente foi Judy W. Reed o 23 de setembro de 1884, pero Reed só asinou a súa patente coa súa marca (un X) e non coa súa firma.
Traxectoria
miniatura|Patente concedida a Sarah E. Goode para o 'armario cama plegable' Goode naceu como Sarah Elisabeth Jacobs o mesmo ano en que se promulgou a Lei de Escravos Fuxitivos. Sarah Goode foi a segunda do sete fillos de Oliver e Harriet Jacobs, ambos descritos nos rexistros públicos como mulatos. Oliver Jacobs, nativo de Indiana, era carpinteiro. Naceu na escravitude e cando terminou a Guerra Civil estadounidense concedéuselle a liberdade. A familia trasladouse entón a Chicago, Illinois, onde coñeceu e casou con Archibald "Archie" Goode, orixinario do condado de Wise, Virxinia; terían seis fillos, dos cales tres chegarían á idade adulta. Archie descríbese a si mesmo nos rexistros como "construtor de escaleiras" e como tapicero; ela abriu unha tenda de mobles.
Goode inventou unha cama armario pregable que axudaba ás persoas que vivían en vivendas estreitas a utilizar o seu espazo de forma eficiente. No momento da súa invención, as vivendas da cidade de Nova York estaban a expandirse, pero restrinxíronse en 1885 cando a cidade de Nova York aprobou unha lei que restrinxía os edificios a menos de 80 pés, para combater que os edificios comerciais fosen demasiado altos. Os edificios de vivendas adoitaban ter unha superficie de 25 pés por 100 pés. Nestes ambientes, cada metro cadrado era importante, e aforrar espazo era necesario. Goode ouviu falar deste problema aos clientes da súa tenda de mobles en Chicago, e propúxose facer unha solución. A cama de Goode podíase encartar e tiña o aspecto dun escritorio, con espazo para gardar cousas. Recibiu unha patente por ela o 14 de xullo de 1885, e déronlle o número de patente 322,177. O seu invento foi o precursor da cama abatible, patentada en 1900. O seu obxectivo era equilibrar o peso do encartado da cama para poder levantala, encartala e despregala con facilidade e asegurar a cama en cada lado para que ao encartala mantivésese no seu sitio. Ademais, proporcionou un soporte suplementario ao centro da cama cando estaba despregada.
Invención da cama pregable
Algúns artigos afirman que Sarah E. Goode é a primeira muller afroamericana en recibir unha patente dos Estados Unidos. Outros artigos atribúen o primeiro a Judy Reed, que inventou a máquina de amasar, e a Miriam Benjamin, que inventou a cadeira de hotel para sinalar o servizo de camareiros.
A patente era para unha cama plegable que se convertería na precursora da cama abatible. Tratábase dunha cama armario que se encartaba nun escritorio enrolable que tiña compartimentos para material de escritura e papelería.
Legado
En 2012 inaugurouse na súa honra a Sarah E. Goode STEM Academy (antes coñecida como proxecto Southwest Área High School), unha escola secundaria centrada nas ciencias e as matemáticas, na zona sur de Chicago. Forma parte do Urban Model High School (UMHS) das Escolas Públicas de Chicago.
A escola céntrase na ciencia, a tecnoloxía, a enxeñaría e as matemáticas para axudar aos estudantes a prepararse para futuras carreiras. Hai asociacións con IBM e anímase aos estudantes a graduarse con certificacións industriais e dous anos de créditos universitarios. Os estudantes tamén reciben mentores profesionais e prácticas.
Albert Pick
Albert Pick, nado en Colonia o 15 de maio de 1922 e finado en Garmisch-Partenkirchen o 22 de novembro de 2015, foi un numismático alemán especializado no papel moeda, autor de Standard Catalog of World Paper Money, o catálogo de billetes do mundo máis recoñecido internacionalmente.
Traxectoria
Albert Pick naceu o 15 de maio de 1922 en Colonia, fillo do impresor Balduin Pick e de Auguste Sievers. Xa na súa infancia comezou a súa colección de billetes de emerxencia alemáns (Notgelds) e o seu interese pola notafilia marcou toda a súa carreira profesional.
Logo de concluír o seu ensino secundario en 1939, cursou estudos superiores de Alemán e de Historia na Universidade de Colonia. Por mor da segunda guerra mundial foi recrutado polo exército alemán en 1941 co grao de alférez, e en 1944 foi trasladado primeiro aos EEUU e despois a Inglaterra como prisioneiro de guerra, e finalmente foi repatriado en 1946.
De volta a Colonia, incorporouse á imprenta do seu pai e logo fundou a Editorial Universitaria de Colonia (Kölner Universitätsverlag). Simultaneamente ao seu labor profesional como impresor, Pick foi cultivando a súa colección de billetes, que ao acadar os 130.000 exemplares chegou a se converter en difícil de xestionar de xeito privado, polo que en 1964 acabou por cederlla ao Banco Bávaro de Hipoteca e Cambio (Bayerische Hypotheken- und Wechsel-Bank), con sede en Múnic, a cambio de ser contratado como conservador da propia colección. A total dedicación profesional a este posto levouno a vender, no propio 1964, a editorial á que se dedicara ata ese momento.
En paralelo, comezou a escribir libros e catálogos sobre notafilia, algúns dos cales chegaron a se converter en obras de referencia para o coleccionismo mundial de billetes, sinaladamente o seu Standard Catalog of World Paper Money, publicado inicialmente en Múnic en 1975 e a partir de mediados da década de 1980 nos Estados Unidos, por Krause Publications, con numerosas reedicións actualizadas ata os nosos días, co que Pick estableceu unha numeración dos billetes mundiais que leva o seu apelido (numeración Pick), de aceptación universal.
Albert Pick xubilouse en 1985 e trasladouse a vivir a Garmisch-Partenkirchen. En 2003, a súa colección foi transferida a unha fundación pública co nome de HVB Stiftung Geldscheinsammlung ("Colección de Billetes da Fundación HVB") e, logo das ampliacións acadadas polo propio Pick durante a súa etapa como conservador (ata os 180.000 exemplares) e outras posteriores por parte dos seus herdeiros, considérase unha das coleccións xerais máis importantes do mundo, con arredor de 300.000 billetes.
Vida familiar
Albert Pick casou en 1949 con Annelie Fleischer, con quen tivo dúas fillas.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis salientables dos publicados por Albert Pick ao longo da súa carreira:
Luís Pérez Barral
Luis Pérez Barral, nado en Ribeira o 7 de maio de 1990, é un político galego do BNG, alcalde de Ribeira dende 2023.
Traxectoria
Compatibilizou os estudos co emprego de camareiro. Grao en Lingua e Literatura Galegas (2017) con Mínor de Lingüística Xeral. Traballou nunha tenda de telefonía e na Mesa pola Normalización Lingüística, onde dirixiu algunhas campañas. Dirixe o Servizo de Normalización Lingüística de Outes dende 2018. Militante do BNG dende 2009, presentouse na candidadura do BNG de Ribeira nas eleccións municipais de 2011 e aínda que non foi elixido concelleiro entrou na corporación en 2012. Foi responsable de Política Institucional de Galiza Nova (2012-2016). É responsable comarcal do BNG en Barbanza e membro do Consello Nacional do BNG. Volveu ser elixido concelleiro en 2015 e 2019. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG e alcanzou un acordo de goberno co PBBI e o PSdeG-PSOE polo cal foi elixido alcalde.
Reserva de caza de Selous
A reserva de caza de Selous é unha área protexida no sur de Tanzania. Abrangue unha área total de 50,000 km2 e ten zonas de búfer adicional. Foi designado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1982 debido á súa diversidade de vida salvaxe e natureza. Algúns dos animais presentes na reserva son o elefante africano de sabana, o rinoceronte negro, o hipopótamo, o león, o licaón, o búfalo africano, a xirafa masai, a cebra común e o crocodilo do Nilo. Non se permite a presenza humana permanente dentro da reserva. Toda entrada e saída humana está controlada pola División de Vida Silvestre do Ministerio de Recursos Naturais e Turismo de Tanzania.
Historia
A zona foi designada por primeira vez como área protexida en 1896 polo gobernador alemán de Tanganika, Hermann von Wissmann, e converteuse en reserva de caza en 1905. A reserva leva o nome de Frederick Selous, un famoso cazador de caza maior e conservacionista, que morreu en Beho Beho neste territorio en 1917 cando loitaba contra os alemáns na primeira guerra mundial. O explorador e cartógrafo escocés Keith Johnston morreu en Beho Beho en 1879 mentres lideraba unha expedición da Royal Geographical Society cara aos Grandes Lagos de África xunto a Joseph Thomson.
Dende 2005, a área protexida é considerada unha Unidade de Conservación do león.
Sumergible
Sumergible é un filme ecuatoriano de 2020 dirixido por Alfredo León León. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cimbra
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/Vo%C3%BBte_-_Cintre.jpg/220px-Vo%C3%BBte_-_Cintre.jpg|miniatura|Cimbra de madeira ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Construction.voute.romaine.png/220px-Construction.voute.romaine.png|miniatura|Proceso de cimbrado na construción dunha bóveda romana. A cimbra é unha estrutura auxiliar que serve para soportar provisionalmente o peso dun arco ou bóveda, así como doutras obras de cantería, durante a fase de construción. Adoita ser unha cercha de madeira. Esta estrutura, unha vez ensambladas as doelas e a doela clave, desmóntase nunha operación denominada descimbrado.
Características
Durante o proceso de construción de arcos e bóvedas, utilízanse para suxeitar as doelas até o momento do seu remate, momento no que se coloca a clave.
Tamén se denomina cimbra á curvatura interior (ou intradorso) dun arco ou dunha bóveda. Na construción e deseño de arcos adoita evitarse o seu uso debido ao aumento do custo da súa construción. Normalmente encárgase a carpinteiros especializados
Nalgúns países de fala hispana de América tamén se utiliza o termo cimbra para designar os encofrados, pola semellanza de funcións con estes e, especialmente, cando se trata de estruturas auxiliares de grandes arcos de formigón en pontes.
La fiera y la fiesta
La fiera y la fiesta é un filme dominicano de 2019 dirixido por Laura Amelia Guzmán e Israel Cárdenas. Foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Relacións Bután-Nepal
As relacións de Bután e o Nepal refírense ás relacións bilaterais entre Bután e o Nepal. As relacións estabelecéronse formalmente no ano 1983. Estes dous países do Himalaia non teñen saída ao mar e están separados polo estado indio de Sikkim. Ámbolos dous países están rodeados pola India e pola República Popular da China. Porén, o estado actual das relacións é tenso debido á crise dos refuxiados butaneses.
Status
Bután e o Nepal son ámbolos dous países do Himalaia, e até o ano 2008, o Nepal tamén era unha monarquía. Os dous países foron membros fundadores da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional (SAARC). A Sociedade Cultural e de Amizade Nepal-Bután creouse en Katmandú para facilitar as boas relacións en 1969. As dúas nacións estabeleceran formalmente relacións diplomáticas en 1983. O rei butanés Jigme Singye Wangchuck visitou o Nepal para asistir ao terceiro cumio da SAARC en 1987. O derradeiro rei do Nepal, Birendra visitou Bután para asistir a unha reunión da SAARC en 1988. Máis recentemente, o primeiro ministro de Bután visitou o Nepal en 2002. O primeiro ministro Tshering Tobgay de Bután visitou o Nepal en 2015 para asistir a un cumio da SAARC.
Crise dos refuxiados
Un problema importante ao que se enfrontan ambas as nacións é a presenza de refuxiados butaneses, que residen en sete campos de ACNUR no leste do Nepal. As estimacións do seu número varían entre 85.000 e 107.000. Aínda que a maioría dos refuxiados reclaman a nacionalidade butanesa, Bután afirma que son "emigrantes voluntarios" que perderon os seus dereitos de cidadanía, negando a súa condición de refuxiados. A maioría dos refuxiados son lhotshampa, hindús de fala nepalesa que se estabeleceron en Bután. Varios grupos insurxentes, incluídos aqueles con afiliacións maoístas, xurdiron dos campos de refuxiados, a quen as forzas de seguridade butanesas culparon dunha serie de atentados con bomba en Bután antes das eleccións parlamentarias de 2008. Despois de anos de conversacións e esforzos sen resultados, outras nacións, entre as que destaca os Estados Unidos, acordaron absorber 60.000 refuxiados.
Comercio
O crecemento do comercio entre as dúas nacións viuse afectado pola crise dos refuxiados. En 2008-2009, as exportacións de Bután ao Nepal situáronse en 300 millóns de rupias, mentres que as exportacións do Nepal a Bután ascenderon a 200 millóns de rupias. En 2004, o Nepal e Bután asinaron un acordo para aumentar o número de voos entre Paro e Katmandú de dúas veces por semana a sete voos por semana. As delegacións das cámaras de negocios de ambas as nacións intercambiaron visitas e en 2010 ambas as nacións mantiveron conversacións conxuntas a nivel de secretario para traballar cara a un acordo comercial.
Bernardo Xosé
Bernardo Xosé Rodríguez Ortiz, coñecido como Bernardo Xosé, nado en Bouzas (Vigo) en outubro de 1947, é un músico e cantante galego.
Traxectoria
Alternou os estudos coa asistencia ao Conservatorio de Vigo onde cursou dou anos de solfexo e un de piano. Organizou un conxunto de música pop que durou moi pouco e despois montou o grupo Herva Nova, que interpretaba temas galegos. Despois converteuse en cantante solista facendo a súa presentación no Festival da nova canción galega organizado polos alumnos da Escola de Comercio de Vigo. Marchou a Madrid e interveu en programas radiofónicos e en Música 3 de TVE. Musicou poemas de Rosalía de Castro, Juan Ramón Jiménez e Gustavo Adolfo Bécquer e tamén creou temas propios. Debutou como cantante no Festival de Benidorm de 1972 con letra de Pedro Rodríguez e música de Aniano Alcaide, onde obtivo o premio á mellor letra. Posteriormente integrouse no grupo A Roda.
Sanremo (filme)
Sanremo é un filme esloveno de 2020 dirixido por Miroslav Mandić. Estreouse no Festival de Cinema Noites Negras de Talín en novembro de 2020. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia
A Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia (ACVG) é unha institución académica creada por Decreto da Xunta de Galicia o 21 de abril de 2005,
Historia
A Academia creouse como reposta á solicitude presentada por José Luis Benedito Castellote e outros veterinarios á Consellería da Presidencia, Relacións Institucionais e Administración Pública, na que manifiestaban a súa vontade da constitución, creación e inscrición no Rexistro Xeral de Academias de Galicia da Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia. A Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia ten a súa sede na Escola Galega de Administración Pública, en Santiago de Compostela.
A Academia é unha das asociadas á Real Academia de Ciencias Veterinarias de España.
Xunta de Goberno
No ano 2014 a Xunta de Goberno da ACVG estaba formada por:
Desde 2016 o seu presidente é Antonio Crespo Iglesias.
Parque Nacional de Salonga
Parque Nacional de Salonga é un parque nacional na República Democrática do Congo que se atopa na cunca do río na cunca do río Congo. É a meirande reserva de selva tropical de África, a cal abrangue sobre 36,000 km2. Esténdese polas provincias de Mai Ndombe, Equateur, Kasaï e Sankuru. En 1984, o parque nacional foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO para a protección dun zona grande de selva tropical intacta e un hábitat importante para moitas especies raras. En 1999, o lugar foi clasificado na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo debido á caza furtiva e á construción de vivendas. Trala mellora do seu estado de conservación, o lugar foi retirado da lista en perigo de extinción no ano 2021.
Palmou
O topónimo galego Palmou pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Estatua de Teucro
Teucro é unha estatua creada polo escultor Cándido Pazos, situada en Pontevedra. Atópase na praza de San Xosé sobre o reloxo do edificio central da antiga Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra e foi inaugurada o 15 de xullo de 2006.
Mitoloxía
Teucro é o mítico fundador da cidade de Pontevedra. A lenda conta que o mítico arqueiro Teucro, fillo do rei Telamón (rei de Salamina), seguiu a unha serea, Leucoiña, no seu exilio ata a ría de Pontevedra e logo fundou a cidade.
Descrición
A escultura é de bronce e ten 6 metros de altura.
Pesa 2 toneladas e está ancorada mediante un espigo de aceiro ao pequeno pavillón do reloxo na parte superior do edificio da Caixa de Aforros de Pontevedra. A escultura dá unha sensación de lixeireza que suxire que está a flotar no aire no baleiro.
Teucro é representado como un atleta novo espido cun arco modernista e a expresión de chegar ao seu destino.
Teucro na cidade
En 1843, a cidade puxo o nome de Teucro á praza máis antiga do centro histórico, que antes se chamaba Praza da Vila ou Praza do Pan.
Na fachada da Casa Consistorial de Pontevedra (1880) hai unha inscrición sobre a fundación da cidade polo arqueiro grego Teucro.
Na Basílica de Santa María a Maior hai unha estatua de Teucro portando o báculo no alto do contraforte dereito da súa fachada principal. En 1956, engadiuse unha estatua de granito de Teucro rompendo as fauces do león de Nemea cunha cruz detrás no arco da fonte que pecha o atrio da Igrexa da Virxe Peregrina.
Adrián Viéitez
Adrián Viéitez Torrado, nado en Vigo o 5 de novembro de 1994, é un xornalista e poeta galego.
Traxectoria
Estudou no IES Santa Irene de Vigo e obtivo unha das mellores notas de bacharelato de Galicia. Fixo xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela (cun ano na Universidade Autónoma de Barcelona). Ten un mestrado en xornalismo cultural pola Universidade CEU San Pablo, onde dá clase de poesía contemporánea. Estuda filosofía.
Ten colaborado con distintos medios, tanto en Galicia (Galicia en goles da Radio Galega, Compostimes, La Voz de Galicia) como de fóra (a web literaria Zenda, Ctxt, El País, Jot Down, a revista teatral Primer Acto ou a web de deportes internacional Vavel).
Símbolos de paz
miniatura|Pomba branca representativa da paz. Entre os símbolos da paz na Terra atópanse dous elementos gráficos moi importantes.
miniatura|Logo do símbolo da paz.
miniatura|Símbolo da paz xaponés.
Outros países
No Xapón adoptouse de facto a Grus japonensis de origami como símbolo da paz.
Bandeiras da Paz
O contexto da globalización fixo ver a importancia de respectar os símbolos locais, dentro dun contexto global; e a educación para a paz, pasa pola presenza de símbolos externos que cos seus arquetipos próximos contribúa á cultura da paz.