cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senegal
Demografía
Esta poboación que crece moi rapidamente, cun índice de fecundidade superior aos 5 fillos por muller, atópase desigualmente distribuída polo seu territorio, a cal concéntrase na fachada atlántica, sendo as rexións máis urbanizadas Ziguinchor, Thies e Saint-Louis, fronte ás máis despoboadas como Kolda, Matam e Fatick. É a rexión de Tambacounda a que posúe a densidade máis baixa (11 habitantes por km²). Hai tamén unha gran diversidade étnica: wolof (43,3%), peuls (33,8%), sérères (14,7%), diolas (3,7%), malinkés (3,0%), soninkés (1,1%), e algunhas etnias menos numerosas e máis locais, sen contar os 50.000 europeos (franceses na súa maioría) e libaneses presentes no medio urbano.
O francés é a lingua oficial, pero só é utilizada de forma corrente por unha minoría.
Evolución demográfica
Transporte
Os medios de transporte no Senegal seguen sendo tradicionais, aínda que numerosos proxectos de equipamento están en curso (construción dunha autoestrada de peaxe entre Dakar e Diamniadio, novo aeroporto internacional Blaise Diagne etc.).
As redes son máis densas ao oeste do país, e a circulación de persoas e mercancías é particularmente difícil cara a Dakar e Cabo Verde, porque está moi saturada.
As infraestruturas son máis escasas no Senegal oriental, e a súa evolución parece difícil neste momento.
Cultura
Literatura: Aminata Sow Fall
Día da Ciencia en Galicia
miniatura|Andrés Comerma. A instauración do Día do Científico Galego foi unha iniciativa do presidente da Real Academia Galega de Ciencias (RAGC), a través do profesor Ernesto Viéitez, para que servira de homenaxe de recoñecemento a aqueles científicos que, ben nacidos en Galicia, ben nacidos en calquera outra parte, pero realizaran a súa carreira científica en Galicia, contribuísen ao desenvolvemento do coñecemento e da innovación de maneira notábel e significativa.
Descrición
O día 6 de xullo de 2006 reuniuse o Pleno da Academia nas instalacións do Real Club de Mar de Aguete, Marín, e, no punto cuarto da orde do día, o presidente propuxo ao Pleno "a posibilidade de instaurar, con carácter anual, o Día do Científico Galego, como recoñecemento e homenaxe a todas as personalidades relevantes que traballaran no campo da investigación científica". A iniciativa foi acollida con satisfacción por todos os académicos.
Tívose claro que a data idónea era a do 23 de abril, porque a constitución oficial da RAGC publicouse no Boletín Oficial del Estado (BOE) o 23 de abril de 1977. O primeiro día celebrouse o 23 de abril de 2008. Na conmemoración desta data en 2014 a Unidade de Igualdade da Universidade da Coruña lanzou a campaña Día d@ Científic@ Galeg@, para reivindicar a inclusión das mulleres ao falar de ciencia e tecnoloxía.
O 18 de decembro de 2014 a denominación pasa a ser Día da Ciencia en Galicia, aprobado o troco polo pleno da RAGC. Este troco faise porque, segundo o seu propio comunicado, "reflexa dun modo máis directo o obxectivo da celebración, que non e outro que a promoción social da Ciencia en Galicia". miniatura|Jimena Fernández de la Vega
1397
Mortes
Historia ano a ano
Obxecto (programación)
Un obxecto, no paradigma de programación orientada a obxectos, defínese como a unidade que en tempo de execución realiza as tarefas dun programa. Tamén a un nivel máis básico defínese como a instancia dunha clase. Estes obxectos interactúan uns con outros, en contraposición á visión tradicional na cal un programa é unha colección de subrutinas (funcións ou procedementos), ou simplemente unha lista de instrucións para o computador. Cada obxecto é capaz de recibir mensaxes, procesar datos e enviar mensaxes a outros obxectos de xeito similar a un servizo.
No mundo da programación orientada a obxectos (POO), un obxecto é o resultado da instanciación dunha clase.
Pedro Otero Rey
Pedro Otero Rey, nado en Redondela cara a 1935 e finado no mesmo concello o 13 de outubro de 1990, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo do político galego Pedro Otero Sestelo e neto do tamén político Pedro Otero Milleiro. Entre outros, ostentou o cargo de alcalde de Redondela, ao que accedeu o 11 de marzo de 1966, sucedendo ao anterior alcalde, Juan Muíños Iglesias. Ademais de alcalde foi tamén deputado provincial. Dende a súa elección o 29 de marzo de 1964, foi reelixido en 1967 e 1971. Dimitiu como alcalde en 1976. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Alianza Popular e foi elixido concelleiro. Morreu en Redondela aos 65 anos.
Vida persoal
Casou con Margarita Alfaya García.
Biduedo, Pedrafita de Camporredondo, Baralla
Biduedo é unha aldea da parroquia de Pedrafita de Camporredondo, no concello de Baralla, na provincia de Lugo.
Luciano Fariña Busto
Luciano Fariña Busto, nado en Cambados en 1945 e finado en Pontevedra o 5 de marzo de 2014, foi un avogado e auditor galego, que ocupou o cargo de conselleiro maior do Consello de Contas.
Biduedo, Pedrafita de Camporredondo, Baralla
Patrimonio
O 3 de maio de 2017, coincidindo co día da festa, inaugurouse a reforma da capela de Santa Cruz. Reformouse integramente a capela deixando só as paredes orixinais da mesma. Conservouse tamén a campá, doada no ano 1956 por Gerardo Díaz Álvarez. Celebrouse a tracional misa, e ó acto tamén asistiu o alcalde de Baralla Manuel Jesús González Capón. Na restauración colaborou o pedáneo Amador López Neira, quen coordinou os traballos de albanelería.
Luciano Fariña Busto
Traxectoria
Foi fillo de Luciano Fariña Couto e Francisca Busto Rodríguez. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa carreira como inspector de facenda no Ministerio de Economía, tanto na provincia de Pontevedra como no conxunto de Galicia. Foi auditor no concello de Zaragoza e tamén exerceu de forma privada. Foi designado secretario xeral técnico da Consellería de Economía e Facenda en 1986, data en que se incorpora á administración autonómica no equipo de Xosé Antón Orza.
En 2000 foi elixido conselleiro maior do Consello de Contas, cargo que ocupou ata 2007. Permaneceu como conselleiro nesta institución a petición do Partido Popular, ata que en 2010 regresou ao cargo de conselleiro maior.
Vida persoal
Estivo casado e vivía en Pontevedra.
Azumanga Daioh
Azumanga Daioh (あずまんが大王) é un manga escrito e ilustrado por Kiyohiko Azuma, o cal foi adaptado como anime no ano 2002. O manga consiste unha serie de historietas yonkoma no Xapón.
O anime foi transmitido en segmentos de cinco minutos todos os días da semana, e como unha compilación de vinte e cinco minutos os fins de semana. Así, existen cento trinta episodios de cinco minutos que tamén se poden ver como vinte e seis episodios de vinte e cinco minutos de duración. Ademais existe un ONA e unha película de cinco minutos de duración.
Orixe do título
Non ten un significado literal, e tampouco intervén na historia da serie. Está composto de tres palabras:
O título completo sería: "Kiyohiko Azuma's Manga in Daioh" (Manga de Kiyohiko Azuma en Daioh).
Argumento
Nesta serie vemos a obsesión de Sakaki cos gatos da cidade, a loita da nena prodixio Chiyo para conseguir a aceptación dun grupo moito maior en idade que ela, a paciencia de Yomi coa súa —menos lúcida— mellor amiga Tomo, as ideas desatinadas de «Osaka» e a competitividade extrema de Yukari, a súa profesora, en situacións como as vacacións de verán, feiras, probas e festivais atléticos de cada ano escolar. Aínda que se basea principalmente na vida diaria, esta serie contén situacións absurdas con toques de surrealismo, como cando aparecen os soños de ano novo dos personaxes.
Personaxes
Os nomes dos personaxes danse en orde occidental, é dicir, o apelido segue ao nome.
Manga
Realizado por Kiyohiko Azuma, orixinalmente publicado na revista mensual Dengeki Daioh, en estilo Yonkoma na súa gran maioría. Os capítulos están divididos por meses, empezando por abril do primeiro ano (a primeira tira titúlase ""Yukari-sensei" (ゆかり先生)", e rematando coa súa gradación. Consta de 4 volumes, publicados entre o ano 2000 e 2002. A seguinte táboa mostra os tankobon nomeados:
Anime
Realizado polos estudos J.C.Staff e dirixido por Hiroshi Nishikiori, estreouse o 8 de abril de 2002 por TV Tokyo, finalizando o 30 de setembro dese mesmo ano. Foi transmitido en segmentos de cinco minutos todos os días da semana, e as fins de semana realizábase unha compilación de cinco episodios.
Foi licenciada en varios países, entre eles Corea do sur (Tooniverse), China (China Television), Estados Unidos (Anime Network) e Reino Unido (Propeller TV).
Produciuse, á súa vez, un ONA de 4 minutos, tamén no 2002 e a cargo do mesmo director do anime. Neste ONA, Chiyo leva unha cámara á escola para un proxecto na clase, pero producirase un gran problema cando esa cámara caia en mans de Tomo.
Antes da estrea da serie, creouse unha pequena curta, chamada "Azumanga Daioh" (Película moi curta) (あずまんが大王（劇場短編）), proxectándose nos cines xaponeses en 2001 para promover a futura serie. Nesta película que amosa aos personaxes de Azumanga Daioh, "Osaka" ten un soño estraño onde as coletas de Chiyo están posuídas.
Referencias culturais
Varias tradicións e estereotipos amósanse nesta serie, especialmente do Xapón.
Cidades metropolitanas de Italia
miniatura|250px|As 14 cidades metropolitanas de Italia. As cidades metropolitanas (en italiano: città metropolitane) son 14 entes administrativos territoriais italianos, previstos polo artigo 114 da Constitución da República Italiana.
Voo 32 de SANSA
O voo 32 de SANSA foi un CASA C-212 Aviocar que de camiño ao aeroporto Palmar Sur esnafrouse no Cerro Cedral, unha montaña en Costa Rica despois de engalar do aeroporto Juan Santamaría en San Xosé o día 15 de xaneiro de 1990. Os 20 pasaxeiros e 3 tripulantes morreron no accidente. Determinouse que a causa foi a fatiga dos pilotos. Na época foi o peor accidente dun CASA C-212 Aviocar e no presente é o quinto peor dese modelo. Tamén é o segundo peor accidente en Costa Rica.
Accidente
O voo 32 de SANSA engalou do aeroporto Juan Santamaría ás 08:25 hora local e foi autorizado a ascender a 5 500 pés. Pouco despois a tripulación recibiu outra autorización para subir a 8 500 pés. A medio camiño do ascenso o avión chocou contra o Cerro Cedral a 7 200 pés, matando a todos os ocupantes do avión.
Investigación
A investigación atopou que a principal causa do accidente foi o incumplimento do plan de voo proposto discutido co control de tráfico aéreo, que debería levar ao avión a voar baixo condicións IMC (condicións meteorolóxicas de voo por instrumentos) en vez de VFR (regras de voo visual). Os factores de paoio inclúen a falta dun sistema de aviso de proximidade ao chan, fatiga dos pilotos e a falta dun programa de seguridade en SANSA.
Cidades metropolitanas de Italia
Esta institución supón a oficialización da máis informal denominación de área metropolitana, para dotalas das competencias propias das ex provincias respectivas.
Historia
A lei orixinaria de 1990 identificaba como cidades metropolitanas as comunas de Turín, Milán, Venecia, Xénova, Boloña, Florencia, Roma, Bari, Nápoles e as súas respectivas terras circundantes, reservando ás rexións autónomas o dereito de concretar as cidades metropolitanas no seu territorio. En 2009, unha emenda engadiu a Reggio de Calabria á lista. As ciddes metropolitanas designadas polas rexións autónomas son: Cagliari, en Sardeña, e Catania, Messina e Palermo en Sicilia.
O 3 de abril de 2014 o Parlamento italiano aprobou unha lei que establecía 10 cidades metropolitanas en Italia. excluído as das comunidades autónomas (estas catro engadíronse máis tarde).
As novas cidades metropolitanas funcionan desde o 1 de xaneiro de 2015.
Órganos de goberno
A cidade metropolitana comprende tres institucións gobernativas:
A cidade metropolitana está composta polos municipios (comuni) da cidade metropolitana (ex provincia). Cada cidade metropolitana está encabezada por un alcalde metropolitano (sindaco metropolitano), a quen asiste un corpo lexislativo, o Consello metropolitano (Consiglio metropolitano) e unha asemblea non lexislativa, a Conferencia metropolitana (Conferencia metropolitana). Os membros do Consello metropolitano son elixidos polos alcaldes e concelleiros de cada municipio da cidade metropolitana. O alcalde metropolitano é elixido en eleccións nas que participan todos os habitantes da cidade metropolitana. A Conferencia metropolitana está composta polos alcaldes dos municipios da capital metropolitana.
Funcións e atribucións
O artigo 18, parágrafo 7 da lei do 6 de xullo de 2012, nº 95, atribúe á cidade metropolitana:
Gudari Eguna
miniatura|dereita|200px|Celebración do Gudari Eguna (Día do Soldado Vasco) no ano [[2006 no porto de Aritxulegi.]]
O Gudari Eguna, en galego Día do Soldado, é unha data sinalada e conmemorativa reivindicada polas organizacións da esquerda abertzale e celebrada todos os 27 de setembro. Segundo os seus promotores ten como obxectivo lembrar os membros de organizacións armadas mortos na defensa das liberdades en País Vasco.
Historia
O Gudari Eguna comezou a promoverse tras a execución o 27 de setembro de 1975 por parte do réxime franquista dos militantes de ETA Jon Paredes Manot (Txiki) e Angel Otaegi Etxebarria, xunto con tres militantes máis do FRAP.
Na actualidade a celebración pública desta homenaxe adoita ser prohibida polas autoridades xudiciais acusando aos individuos e organizacións convocados de enaltecer o terrorismo.
Peseta da Guinea Ecuatorial
miniatura|270x270px| Billete de 1.000 pesetas da Guinea Ecuatorial (1969) A peseta da Guinea Ecuatorial (ou peseta guineana) foi a moeda de curso legal na Guinea Española desde 1969 ata 1975. Substituíu a peseta española, coa mesma paridade, tras a independencia en 1968, e posteriormente foi substituída polo ekwele.
Moedas
En 1969 emitíronse moedas de 1, 5, 25 e 50 pesetas, todas con igual tamaño, forma e peso que a peseta española. As súas características detállanse a seguir:
Billetes
En 1969 emitíronse billetes de 100, 500 e 1.000 pesetas. As súas características detállanse a seguir:
Endocitose
Cando a endocitose dá lugar á captura de partículas denomínase fagocitose, e cando son soamente porcións de líquido as capturadas, denomínase pinocitose.
A endocitose é por exemplo o método que utilizan as neuronas para recuperar un neurotransmisor liberado na brecha sináptica, para ser reutilizado. Sen este proceso, produciríase un fracaso na transmisión do impulso nervioso entre neuronas. O proceso contrario á endocitose é a exocitose. Endocitose e exocitose son dous procesos que están regulados pola célula para manter constante a membrana plasmática, xa que permiten a súa rexeneración pois os fagosomas que conteñen as moléculas fagocitadas fórmanse a partir da membrana plasmática e cando o proceso de dixestión celular levado a cabo polos lisosomas finaliza lévase a cabo a defecación celular por exocitose recuperándose a membrana utilizada para a formación do fagosoma.
A vesícula formada chámase endosoma que fusionará cun lisosoma onde se produce a dixestión intracelular do contido desta.
As células que levan a cabo a pinocitose presentan unha rexión na membrana plasmática que está recuberta por unha proteína (a clatrina) na súa cara citosólica, de forma que, cando a molécula se deposita sobre esa rexión de membrana, se forma un capuchón revestido que a arrodea, posteriormente perderá ese revestimento para poder ser dixerida polos lisosomas.
As células fagocíticas especializadas presentan receptores de membrana que cando contactan con fragmentos celulares inducen a formación de pseudópodos que a recobren formando os fagosomas.
Posteriormente os lisosomas se fusionan coa parede dos fagosomas vertendo as súas enzimas hidrolíticas que actúan a pH ácido (próximo a 5) e levan a cabo a degradación dos fragmentos celulares. Aquela parte que non pode ser dixerida eliminarase ó exterior mediante exocitose no proceso coñecido como defecación celular.
Liga da Home Rule
A Liga da Home Rule (en inglés Home Rule League; en gaélico irlandés, Léig an Rialtais Dúchais) foi un partido político nacionalista irlandés activo dende 1873 ata 1882, cando foi substituído polo Partido Parlamentario Irlandés.
Características
Fundado en 1873 por Isaac Butt centrou a súa actividade en defender a necesidade de dotar a Irlanda dun Estatuto propio, coñecido co nome de Home Rule. William Shaw substituíu a Butt en 1879 como líder do partido e ao ano seguinte asumiu o mando Charles Stewart Parnell, quen fundaría o Partido Parlamentario Irlandés dous anos despois, co obxectivo de modificar certas prácticas obsoletas habituais na Liga.
Modesto Rodríguez Figueiredo
Modesto Rodríguez Fernández-Figueiredo, nado en Pontevedra e finado en Baio o 11 de decembro de 1976, foi un avogado e investigador galego.
Traxectoria
Fillo de Modesto Rodríguez Figueiredo, inspector de Ensinanza Primaria de Pontevedra.
Publicou "Alfonso IX en Pontevedra" (1975) e Ayer de Pontevedra: efemérides (1972) e colaborou en Cuadernos de Estudios Gallegos.
Vicepresidente da Fundación do Padroado Pedrón de Ouro, patrocinou o Certame Nacional de Narracións Breves Pedrón de Ouro que acabou levando o seu nome a partir de 1977.
Vida persoal
Casou con Xosefa Blanco Estévez e foi pai de María Uxía, María do Carmen e María Xosé Rodríguez Blanco.
A Ponte, Virís, Begonte
A Ponte é un lugar da parroquia de Virís no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Nodar, Friol
San Mamede de Nodar é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 214 habitantes (113 homes e 101 mulleres), 35 menos ca en 2007 (249 habitantes, 129 homes e 120 mulleres) e 39 menos que en 2004. Ten 26 entidades de poboación.
Traxectoria
O topónimo galego Nodar deriva do antropónimo masculino.
Pedro Penabad Rodríguez
Pedro Penabad Rodríguez, nado en Viveiro cara a 1907 e executado en Sevilla o 15 de xullo de 1937, foi un avogado galego, colaborador de Agapito García Atadell.
Traxectoria
En outubro de 1936, canda García Atadell e as súas respectivas parellas, tentaron escapar clandestinamente de España polo porto de Alacant. Nesa cidade embarcaron para Marsella no buque arxentino 25 de mayo. Dende Marsella marcharon a Saint-Nazaire, onde embarcaron cara a Cuba no transatlántico francés Mexique o 19 de novembro. Pero o buque aportou dúas veces en territorio controlado polo exército golpista: primeiro na Coruña e logo en Santa Cruz de la Palma, onde finalmente foron detidos Penabad e García Atadell. Foron trasladados primeiro a Santa Cruz de Tenerife e logo a Sevilla, onde lles fixeron un consello de guerra e os condenaron a pena de morte, sendo executados no garrote vil polo verdugo Cándido Cartón.
Evanna Lynch
Evanna Patricia Lynch, nada en Termonfeckin (Condado de Louth) o 16 de agosto de 1991, é unha actriz e modelo irlandesa.
María Francisca de Isla y Losada
María Francisca de Isla y Losada, nada en Santiago de Compostela en 1734 e finada na mesma cidade en 1808, foi unha escritora e editora galega.
Evanna Lynch
Traxectoria
Acadou a fama coa súa interpretación de Luna Lovegood na serie de filme de Harry Potter, aparecendo nos últimos catro filmes e nos videoxogos. Tamén apareceu en varias portadas de revistas e traballou como modelo para Katrin Thomas e Ciaran Sweeney.
María Francisca de Isla y Losada
Traxectoria
Morreu na súa casa da Rúa Nova de Santiago no ano 1808, aos setenta e tres anos e sen sucesión.
Obras
A pesar do seu enxeño e dos escritos que realizou, non quixo que estes perdurasen e pouco antes de morrer, destruíu a maior parte das súas poesías, polo que non existen publicacións ao seu nome, tan só recompilacións dalgunhas das súas poesías e cartas. Algunhas das súas composicións están escritas en galego (romance galego dirixido ao cura de Fruíme Diego Antonio Cernadas de Castro), nun século no que non abundan as composicións da lingua vernácula.
Soneto: O poema é a resposta dun soneto que Cernadas lle escribiu á autora despois de saber que Francisco Alejandro de Bocanegra y Xibaja fora proposto polo rei para ocupar a vacante arcebispal en Compostela. Trata o tema da súa viuvez.
Romance: O romance data de 1775, reflicte o seu estado de saúde, evidenciando a súa situación física e psíquica tras a morte do seu marido (catro meses antes). Foi escrito ao cura de Friume.
Despedida de Lidia y Armindo: Son tres poemas que falan do amor e expresan a despedida destes dous amantes -Lidia e Armindo- cando el parte á guerra; reflicte a dor da muller que sofre. Corresponde ao xénero lírico da poesía neoclásica. Ten un ritmo irregular de tema amoroso e reiterativo. Está feito durante o período de madurez da autora, cando ela tiña trinta e seis anos de idade, aos quince anos de casada.
Dimensións da obra
Existe un estudo biográfico-literario de Carlos García Cortés (2007) -o máis documentado- que divide a obra en tres dimensións:
A poético-literaria
Na que se encadra: Despedida de Lidia y Armindo (1770, Biblioteca Nacional de Madrid, Ms 22.058). Décima al arzobispo Bocanegra (1772)(BXUSC, Ms. 631.). Soneto al arzobispo Bocanegra (1772), e Romance al Cura de Fruime (1775). Edición de C.Martínez Barbeito, BRAG, XXVIII, nn 321-25 -1957-, 17-36.
A epistolar
A maior parte das poesías e cartas da autora foron destruídas por ela mesma. Probablemente fora un epistolario abundante en exemplares escritos, aínda que pouco diversificado en destinatarios.
Como editora
A dimensión como editora de escritos do seu irmán, que ela editou e publicou postumamente, e a colaboración xunto con outros escritores, como o caso de José Ignacio de Salas (pseudónimo do xesuíta santiagués Juan José Tolrá, coñecido no ámbito cultural compostelá e amigo da familia Isla-Losada), na publicación da biografía de José Francisco de Isla.
1398
Mortes
Historia ano a ano
Hors de prix
Hors de prix é un filme francés dirixido por Pierre Salvadori que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Audrey Tautou e Gad Elmaleh. Segundo o director, o filme está inspirado no filme de Blake Edwards Breakfast at Tiffany's.
Aeroporto de Cà Mau
O aeroporto de Cà Mau debe o seu nome á vila onde se sitúa, dentro do concello de Cà Mau, Vietnam, a poucos quilómetros da cidade.
Foi inaugurado o 18 de maio de 2006 e o seu primeiro voo foi coa liña de Vietnam Air Services Company dende Cidade Ho Chi Minh ata Ca Mau e volta.
Adelchis
Adelchis foi un príncipe longobardo de Italia, fillo do rei Desiderio. Sendo elixido o seu pai en 757, foi asociado ao trono en 759.
Traxectoria
Tras a capitulación do seu pai en Pavía cercada polos francos de Carlomagno (marzo de 774), vendo o final irremediábel do reino longobardo, decide fuxir e refúxiase en Bizancio (775) onde recibe o título de patricio.
Desde Bizancio, espera poder reconquistar o reino longobardo e tomar o poder, pero fracasa na súa tentativa de invasión de Italia meridional, apoiado pola emperatriz Irene; é rexeitado en 787 por unha coalición composta polo xove príncipe longobardo Grimoaldo III de Benevento, vasalo de Carlomagno, e os francos. Morre no curso da expedición ou pouco despois en Bizancio, en 788.
Posteridade
Inspirou a obra do escritor italiano Manzoni, Adelchi (nome italiano de Adelchis)
Membros do Basketball Hall of Fame
Lista de membros do Basketball Hall of Fame.
Xogadores
right|miniatura|[[George Mikan, agregado en 1959]] right|miniatura|[[Bob Cousy, agregado en 1971]] right|miniatura|[[Bill Russell, agregado en 1975]] right|miniatura|[[Wilt Chamberlain, agregado en 1979]] right|miniatura|[[Jerry West, agregado en 1980]] right|miniatura|[[Kareem Abdul-Jabbar, agregado en 1995]] right|miniatura|[[Larry Bird, agregado en 1998]] right|miniatura|[[Magic Johnson, agregado en 2002]] right|miniatura|[[James Worthy, agregado en 2003]] right|miniatura|[[Hakeem Olajuwon, agregado en 2008]] right|miniatura|[[Michael Jordan, agregado en 2009]] right|miniatura|[[Scottie Pippen, agregado en 2010]] miniatura|[[Arvydas Sabonis, agregado en 2011]] miniatura|[[Šarūnas Marčiulionis, agregado en 2014]]
Adestradores
right|miniatura|[[Walter Meanwell, agregado en 1959]] right|miniatura|[[Red Auerbach, agregado en 1969]] right|miniatura|[[Dean Smith, agregado en 1983]] right|miniatura|[[Chuck Daly, agregado en 1994]] right|miniatura|[[Pat Summitt, agregada en 2000]] right|miniatura|[[Phil Jackson, agregado en 2007]] right|miniatura|[[Pat Riley, agregado en 2008]] right|miniatura|[[C. Vivian Stringer, agregada en 2009]]
Contribuidores
right|miniatura|[[James Naismith, agregado en 1959.]] right|miniatura|Luther Gulick, agregado en 1959 right|miniatura|Amos Alonzo Stagg, agregado en 1959 right|miniatura|Senda Berenson Abbott, agregada en 1985. right|miniatura|[[Satch Sanders, agregado en 2011.]] right|miniatura|David Sters, agregado en 2014.
Mary Cholmondeley
Mary Cholmondeley, nada en Hodnet (Shropshire) o 8 de xuño de 1859 e finada o 15 de xullo de 1925, foi unha escritora inglesa. A súa novela Red Pottage, na que a autora satirizaba a hipocrisía da relixión e as estreiteces da vida campestre, foi un éxito de vendas.
Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia
A Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia é unha institución creada en Santiago de Compostela o 7 de abril de 1831, co nome de Real Academia de Medicina y Cirugía de Santiago de Compostela, ao mesmo tempo e en pé de igualdade que outras nove instaladas en Madrid, Valladolid, Sevilla, Cádiz, Granada, Valencia, Barcelona, Zaragoza e Palma, en virtude dun Real Decreto de Fernando VII asinado o 28 de agosto de 1827. Instalouse en Santiago o 7 de abril de 1831. Suxeitas as tales Academias á Real Junta Superior Gubernativa de Medicina y Cirugía, atribuíuselle, á galega, un territorio propio de actuación que comprendía Galicia e Asturias.
Na actualidade a súa sede está na rúa Durán Loriga, 10, A Coruña.
Estrutura
Presididas estas Academias pola "Real Junta Superior Gubernativa de Medicina y Cirugía", que delegaba as súas funcións no Capitán Xeneral das rexións que o tiñan, como era o caso de Galicia, estruturáronse nos tres niveis seguintes:
Sesións e comisións. As cuestións estudábanse en sesións ou xuntas, "literarias" (onde se trataban asuntos científicos) e "de goberno" (nas que se vían e dilucidaban os asuntos referentes ao control sanitario e ás cuestións da propia Institución) tanto ordinarias como extraordinarias celebradas, aquelas, con periodicidade quincenal, habitualmente. Existían Comisións especializadas para o mellor tratamento dos problemas que se presentaban. O seu número e denominación variou ao longo do tempo, baixo o influxo dos cambios daqueles: así, por exemplo, diremos que en 1 de xaneiro de 1833, existían seis "Comisións permanentes":
Subdelegacións. O territorio asignado a cada Academia estaba dividido en "Subdelegacións" que correspondían aos "partidos xudiciais". Delas eran responsábeis os académicos agregados ou "Subdelegados" (podía haber até dous, un para o "ramo" de Medicina e outro para o de Cirurxía, que en tempos pasados correspondían a titulacións diferentes) aos que se consideraba como "académicos agregados". Bos coñecedores da problemática da súa Subdelegación eran, nela, os "ollos e oídos" da Academia, comunicándolle, por escrito, todas as irregularidades que detectaban e esperando, para executalo, o que para resolvelas decidía aquela nas súas "Xuntas de Goberno”. miniatura|[[Fernando VII, fundador das Reais Academias de Medicina e Cirurxía.]]
Historia
O traslado da Capitanía Xeneral de Galicia de Santiago de Compostela á Coruña determinou que a Academia se trasladase a esta cidade, dado que o seu presidente era o Capitán Xeneral. Isto ocorreu o 18 de xullo de 1833, oito días despois da orde cursada pola "Junta Superior Gubernativa de Medicina y Cirugía". Nesta cidade da Coruña, a Academia mantense até os nosos días.
En 1854 participou na loita contra as epidemias que asolaron Galicia durante a segunda metade do século XIX, a maioría de cólera e tifo. En 1898 creáronse os Colexios Oficiais de Médicos que, ao ir asumindo progresivamente determinadas competencias que tiñan as Reais Academias, determinaron a perda fáctica das mesmas por estas. Esa redución competencial proseguiu, sen que ningunha disposición oficial o determinase de forma expresa, por dúas novas causas fundamentais: o exercicio paralelo das mesmas funcións por outros organismos, novos ou reestruturados (Sanidade estatal, Facultades de Medicina etc.) e o progreso das ciencias médicas que, ao erradicar, por exemplo, a maioría das vellas epidemias, fixo innecesarias moitas das actuacións neste campo.
En 1918 cesou a actividade da Academia por mor da epidemia de gripe que asolou Europa durante o bienio 1918-19 (despois da I Guerra Mundial). Tamén parou a actividade entre 1923 e 1925 por problemas de local e motivos económicos.
En 1945 a Academia pasou a denominarse "Real Academia de Distrito de Galicia y Asturias", co ánimo de igualar o seu territorio ao do respectivo "distrito universitario", neste caso o da Universidade de Santiago de Compostela, dotándose, ademais, dun novo Regulamento. Dito regulamento determinaba que podían seren nomeados académicos numerarios doutores non residentes na cidade da Coruña. O primeiro ingreso desta etapa foi o de D. Arturo Fernández Cruz, Catedrático de Patoloxía Médica da Facultade de Medicina de Santiago (8-III-1947).
En 1972 creouse a "Real Academia de Medicina de Asturias", en Oviedo (ao mesmo tempo que as situadas en Bilbao e Salamanca, para as súas respectivas zonas). En 1986 a Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia pasa a integrarse no Instituto de España como Academia asociada.
Estatutos
Os Estatutos vixentes, que datan de 1970, especifican que as "misións principais" son:
Xunta de goberno
A xunta de goberno en 2022 está formada por:
Novos académicos
No marco da sesión plenaria da institución celebrada o 6 de outubro de 2022, a Academia designou aos titulares de dúas prazas de nova creación e a tres titulares de cadeiras xa existentes:
As cadeiras de nova creación foron a de Medicina e Rehabilitación, para a que se elixiu a Teresa Jorge Mora, xefa do Servizo de Rehabilitación da Área Sanitaria de Pontevedra e o Salnés, que desenvolveu a súa actividade clínica no campo da rehabilitación da patoloxía neurolóxica e da rehabilitación intervencionista mediante o desenvolvemento de técnicas ecoguiadas minimamente invasivas para o tratamento de diversos procesos, principalmente a espasticidade e a dor, e a de Medicina de Familia e Comunitaria, para a que foi designado Rosendo Bugarín, especialista en medicina e en medicina de urxencias, que na actualidade é médico de familia do Centro de Saúde de Monforte de Lemos do que é xefe do servizo, e que anteriormente ocupou diversos postos directivos de xestión no Sergas e é profesor da Escola Universitaria de Enfermaría de Lugo.
Para as outras cadeiras os elixidos foron Ángel Carracedo Álvarez, catedrático de Medicina Legal da Universidade de Santiago de Compostela, director da Fundación Pública de Xenómica e actual presidente da Academia Internacional de Medicina legal, un dos científicos de maior impacto en todo o mundo na medicina forense e da xenética clínica, e que nos últimos quince anos estendeu o seu labor ao campo da xenética clínica e da medicina xenómica; Carmen Montero Martínez, xefa do Servizo de Pneumoloxía do Complexo Hospitalario Universitario A Coruña, que dedicou especial atención á broncoscopia, ao cancro de pulmón e á enfermidade intersticial, e foi presidenta da Sociedade Galega de Patoloxía Respiratoria (2007-2011), e Federico Martinón Torres, xefe e coordinador do Servizo de Pediatría do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago e profesor titular de Pediatría da Universidade de Santiago de Compostela.
Ousá, Friol
San Xiao de Ousá é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 130 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 61 homes e 69 mulleres distribuídos en 15 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 20 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 150 habitantes (72 homes e 78 mulleres) e 25 menos que en 2004.
Nesta parroquia faise o pan de Ousá, un pan con sona en Galicia e ao que se lle dedica unha festa gastronómica compartida co queixo de Friol.
Ramiro Pérez
Ramiro Pérez Freijo, nado o 8 de xuño de 1962, é un político galego do PPdeG.
Gran Premio do Reino Unido de 1955
O Gran Premio do Reino Unido de 1955 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1955 no circuíto de Aintree, Liverpool, Inglaterra. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe
O Gran Premio do Reino Unido de 1955 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada en Aintree o 16 de xullo de 1955. Foi a sexta rolda da tempada de. O piloto británico Stirling Moss gañou pilotando un Mercedes, gañou a súa primeira carreira de Fórmula por diante do seu compañeiro de equipo o ilustre arxentino Juan Manuel Fangio. Mercedes dominou a carreira logrando os catro primeiros postos da carreira.
Tras a carreira, os grandes premio de Alemaña, Suíza e España foron cancelados, por mor da Traxedia de Le Mans. Só permaneceu unha carreira do campionato (o Gran Premio de Italia uns 2 meses despois), a vantaxe de puntos de Fangio sobre Moss foi suficiente para asegurar o seu terceiro Campionato Mundial de Pilotos.
Condado de Veszprém
100px|esquerda 200px|dereita|miniatura|Situación miniatura|dereita|200px|Fotografía aérea de Veszprém
Veszprém (en eslovaco  Vesprím) é o nome do condado administrativo (megye) situado no oeste de Hungría. Ocupa os outeiros Bakony e a beira norte do lago Balaton. O condado comparte fronteiras cos condados de Vas, Győr-Moson-Sopron, Komárom-Esztergom, Fejér, Somogy e Zala. A capital do condado é Veszprém. O río Marcal limita a súa fronteira occidental. O condado ten unha área de 4.613 km² e unha poboación de 375.000 habitantes.
Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
061
miniatura|Ambulancias do 061 dirixíndose ao [[accidente de Angrois (2013)]] O 061 é o número de teléfono e, por extensión, a denominación do propio Servizo de Urxencias Sanitarias en Galicia e tamén en varias comunidades autónomas de España. En Galicia o 061 é un organismo dependente do SERGAS.
Calquera usuario poderá chamar cando estiver ante unha situación de urxencia sanitaria ou para realizar unha consulta sobre algunha doenza non urxente. O 061 de Galicia coordina a demanda sanitaria urxente extrahospitalaria que se produce na comunidade autónoma galega.
Historia do 061 Urxencias Sanitarias de Galicia
A Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia 061 creouse o día 4 de decembro do ano 1995 polo Goberno de Galicia ante a necesidade de desenvolver unha estratexia de resposta ás urxencias sanitarias. Dende entón, o 061 encargouse de xestionar e coordinar a asistencia e o transporte no medio extrahospitalario en casos de urxencia e emerxencia dentro do ámbito territorial galego.
Moción de censura
300px|miniatura|dereita|[[Parlamento de Galicia nunha votación. Praza Pública]] Nos países que adoptan o sistema parlamentarista de goberno, a moción de censura é unha proposta parlamentar presentada pola oposición, normalmente perante un episodio de crise política que tivese provocado a perda do apoio parlamentar maioritario á acción do goberno, coa fin de derrotar ou contrarrestar a este. A moción é aprobada ou rexeitada mediante votación.
Diferéncianse dous tipos de moción de censura:
No sistema parlamentar do Estado español, a moción de censura vén recollida nos artigos 113 e 114.2 da Constitución española e nos artigos 175 a 179 do Regulamento do Congreso dos Deputados.
Non debe ser confundida coa moción de confianza.
Avante LGBT+
Avante LGBT+ (Anteriormente Avante LGTB e Avante LGBT) é unha organización galega conformada por persoas lésbicas, gays, bisexuais, trans, e outras diversidades, que defenden os dereitos do colectivo LGBT+. Esta organización, de ideoloxía nacionalista, feminista e anticapitalista, foi fundada en Santiago de Compostela o 27 de setembro de 2017 após dunha asemblea aberta á que asistiron preto de 100 persoas e que tivo lugar na Facultade de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela.
No ano 2018 Avante LGBT+ atravesou un proceso de expansión territorial que culminaría coa súa Asemblea Nacional Constituínte. Esta xuntanza tivo lugar na Casa do Matadoiro, en Santiago de Compostela, o día 27 de outubro. Nesta asemblea foron escollidas por votación 6 persoas que pasarían a conformar a coordinadora nacional, órgano executivo ao que posteriormente se engadirían 6 integrantes máis en representación das localidades con presenza da organización a esa altura: Santiago de Compostela, Vigo, Ferrol, Lugo, A Coruña, e Pontevedra. Ademais, o pleno da asemblea tomou a decisión de mudar o nome da organización, de "Avante LGTB" como fora fundada, a "Avante LGBT", adoptando a orde internacional das siglas do colectivo no canto da orde preferida en España. Sería na II Asemblea Nacional, celebrada o 7 de decembro do 2019 no local comarcal da Confederación Intersindical Galega en Vigo, cando se adoptaría o nome actual da organización, Avante LGBT+, engadindo o "+" para representar as diversidades vítimas da cisheteronorma non recollidas no acrónimo.
A comezos do 2022 xurdiron as expansións de Ourense e de Verín, conformando así un total de nove localidades.
Illa Mornington
A Illa Mornington é a máis setentrional das 22 illas que forman o grupo das Illas Wellesley. A illa está no Golfo de Carpentaria e forma parte da rexión do Golfo no Estado de Australia de Queensland.
Descrición
A topografía xeral da illa é plana cunha elevación máxima de 150 metros. A illa está bordeada por bosques de mangleiros e contén 10 esteiros, todos próximos a condición prístina.
A poboación estimábase en 1.007 habitantes en 2001 e a maioría dos cidadáns viven no municipio de Gununa. A illa de Mornington inclúese no área do goberno local de Shire of Mornington. A maioría dos insulares son aborixes.
Lardil (ou ''Kunhanaamendaa) son o grupo de clans predominantes na Illa de Mornington e son os propietarios tradicionais da terra e os mares circundantes. O clan Kaiadilt chegou máis recientemente (1947) desde a próxima illa Bentinck, cando o fornezo de auga desa illa foi contaminado polo sal logo dun ciclón. A Fundación James Fraser, unha organización sen fins de lucro en Queensland, emprendeu traballos recentes de reconstrución de vivendas aborixes.
Historia
miniatura|left|upright|Un selo de correos co lanzamento do paracaídas de Nadal en 1943 á Misión da Illa Mornington Recoletores de Makassar viaxaron miles de quilómetros desde Sulawesi a illa Mornington e outros destinos australianos continentais en busca de cogombros de mar. O cabo oriental da illa foi nomeado Cabo Van Diemen por Anthony van Diemen. O Comandante Matthew Flinders nomeou á illa por Richard Wellesley 1º Marqués de Wellesley, que era coñecido como o Conde de Mornington.
A oficina de correos de Gununa abriu en 1892.
O aeroporto da illa de Mornington era un campo de aviación temporal usado pola RAAF e as forzas aéreas aliadas durante a segunda guerra mundial.
A subincisión do pene realizouse tradicionalmente na illa para aqueles que queren aprender a complexa linguaxe cerimonial chamada Damin.
En 1978, o Goberno de Queensland decidiu facerse cargo do control tanto das reservas aborixes de Aurukun e illa Mornington.
Nadal
Data
A data orixinal de celebración do Nadal na tradición cristiá oriental era o 6 de xaneiro, xunto coa Epifanía, e segue a ser así no calendario litúrxico da Igrexa apostólica armenia, e festividade pública en Armenia. En 2013 hai unha diferenza de 13 días entre o actual calendario gregoriano e o calendario xuliano. Aqueles países e Igrexas que empregan o calendario xuliano (ou equivalentes) celebran, xa que logo, o Nadal e a Epifanía o 25 de decembro e o 6 de xaneiro respectivamente, que correspóndense co 7 e o 19 de xaneiro do calendario xuliano. Por esta razón Exipto, Etiopía, Eritrea, Rusia, Xeorxia, Ucraína, Serbia, Macedonia e Moldova celebran o Nadal cando no calendario gregoriano é o 7 de xaneiro. As Igrexas ortodoxas de Bulgaria, Grecia, Romanía, Antioquía, Alexandría, Albania, Finlandia e América celebran o Nadal o 25 de decembro no calendario xuliano revisado, que correspóndese tamén co 25 de decembro do gregoriano.
Orixe
O Nadal ten a súa orixe nunha festividade pagá, cando a humanidade festexaba o solsticio de inverno, o nacemento da luz e con ela o revivir da terra e a garantía das vindeiras colleitas. A cultura romana adoptou as celebracións na mesma data. Posteriormente o cristianismo asimilou a data da celebración como día do nacemento de Cristo, mesturando ritos populares con outros novos. As celebración actuais mesturan, logo, ritos pagáns (tizón de Nadal, árbore de Nadal, Apalpador, Papá Noel...) con relixiosos (nacemento de Xesús, Belén, Día de Reis...).
Cristianismo
As súas orixes remóntanse ao espallamento da relixión cristiá no século II: os romanos celebraban o día 25 o Natalis Solis Invicti 'nacemento do sol invicto'; por outra banda, os pobos xermánicos celebraban unha festa pagá no solsticio de inverno. Ben puido ser que a Igrexa decidise facer coincidir as datas.
A noite do 24 de decembro a igrexa católica celebra a misa do galo que conmemora o nacemento de Xesucristo. Porén, nos países occidentais no último século celébrase o Nadal dende o 24 de decembro ata o día de Reis o 6 de xaneiro como unha festa de reunión familiar e cun compoñente comercial importante, perdendo en gran medida o espírito relixioso.
Elena Quiroga
Elena Quiroga de Abarca, nada en Santander o 26 de outubro de 1921 e finada na Coruña o 3 de outubro de 1995, foi unha escritora española de orixe galega, membro da Real Academia Española. Nas súas obras, aínda que sempre escritas en lingua castelá, reflíctese a pegada o amor por Galicia.
Traxectoria
O seu pai José Quiroga Velarde, era oriúndo da vila ourensá do Barco de Valdeorras; e malia nacer en 1921 en Santander, criouse nun pazo dese concello propiedade de seus pais, os Condes de San Martiño de Quiroga. Máis tarde morou na casa de seu tío Estanislao Abarca, un mecenas que reuniu un grupo de artistas do que tamén eran asiduos Miguel de Unamuno e Federico García Lorca, entre outros. Pasou unha longa estadía na Coruña e publicou en 1949 o seu primeiro libro, La soledad sonora, no que conta a historia dunha muller dende a súa mocidade até a súa madurez.
En 1950 casou en Santiago de Compostela co historiador Dalmiro de Válgoma, futuro secretario perpetuo da Real Academia da Historia. A partir do seu casamento instalouse en Madrid, onde accedeu aos ambientes literarios e culturais da capital española.
Case toda a súa obra está impregnada do ambiente galego. En 1950 obtivo o Premio Nadal coa novela Viento del Norte (1950), obra na que narra as relacións entre unha moza serventa e o seu ancián señor. En La sangre (1952) narrou a historia de catro xeracións dende o punto de vista dunha árbore que conta o que ve e oe. En Algo pasa en la calle (1954), acaso a súa obra máis notábel, aborda o ambiente urbano, con novos problemas e enfoques técnicos. En 1954 pasou un tempo en Rianxo, na casa da familia Dieste. Alí coñeceu a Olegaria Dieste, irmá de Eduardo e Rafael, que estaba recluída na súa casa desde 1912, xa que caera enferma ao casar Castelao (de quen estaba namorada) con Virxinia Pereira. En base a ela escribiu a novela La enferma (1955).
Entre os seus títulos posteriores cítanse La careta (1955), Tristura (1960), Escribo tu nombre (1965)... Os dous últimos, que teñen a mesma protagonista, de nena e adolescente, confirman a pericia e fondura desta autora que escribiu dez novelas en catorce anos, a maioría na década dos cincuenta e dos sesenta do pasado século. A segunda, premio Rómulo Gallegos, sitúa a acción nos anos da Segunda República, coa axitación social como antecedente e a guerra civil como ameaza que se cerne no horizonte. A protagonista é unha rapariga orfa que estuda nun opresivo colexio de monxas, cuxa rexa disciplina contrasta coas tempadas que pasa na casa da súa avoa.Con Tristura obtivo en 1960 o Premio da Crítica Catalá e cambioulle despois o título a Secreto de la infancia: Novela de una niña. En 1983 publicou Grandes soledades, terza novela da triloxía, e foi elixida membro da Real Academia Española, sendo a terceira muller que ingresaba nela tras María Isidra de Guzmán no século XVIII e a poeta Carmen Conde. No seu discurso de ingreso loou ao escritor galego Álvaro Cunqueiro.
Distrito Sironko
miniatura|Localización do distrito en Uganda Sironko District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, nomeado así pola súa poboación principal, Sironko. Foi creado como tal no ano 2000 e anteriormente formaba parte do Distrito Mbale.
Limita co Distrito Bulambuli polo norte, co Distrito Kapchorwa e co Distrito Kween polo nordeste, coa República de Kenya polo leste, co Distrito Bududa polo sueste, co Distrito Mbale polo suroeste e co Distrito Bukedea polo oeste.
Distrito Soroti
miniatura|Localización do distrito en Uganda Soroti District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, nomeado así pola súa principal poboación, Soroti.
Limita co Distrito Amuria polo norte, co Distrito Katakwi polo leste, co Distrito Ngora polo sueste, co Distrito Serere polo sur, e co Distrito Kaberamaido polo oeste. Forma parte da subrexión de Teso, que é lar das etnias iteso e kumam.
Distrito Sironko
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 291.900 habitantes. A maioría da xente do distrito pertence ao grupo étnico bagisu e o lugisu é a lingua máis empregada.
Distrito Soroti
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 193.300 persoas.
Distrito Sironko
Ten unha área total de 1.091 km2 e ten unha altitude sobre o nivel do mar que vai desde os 1.299 m até os 1.524 m. Sironko é a maior poboación do distrito. Outros centros importantes son Mafuni, Nakaloke, Mutufu e Budadiri.