cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Ámsterdam
O encoro no Amstel
Ese foi o caso da foz do río Amstel no IJ (brazo dun mar interior). Seica xa no século XI unha primeira comunidade campesiña puido estar asentada nas súas beiras. Tras grandes inundacións arredor de 1170 constrúen diques nas beiras do río, e ao mesmo tempo, obsérvase un cambio da actividade agrícola á comercial (artesanía). De feito que cara a 1225 téñense probas de primeiras vivendas de madeira non ligadas a agricultura (para 1250 unhas cen casas), primeiro no dique da beira occidental do Amstel (actual rúa Nieuwendijk), e máis tarde contra o dique da ribeira oriental (actual Warmoesstraat). miniatura|180px|Amsterdam imaxinado en 1300 (o Dam (5) tiña que estar máis enriba, a altura da Plaetse (10)) Probablemente entre 1265-75, unha primeira presa (dam) con comportas foi tendida entre as dúas beiras para protexer o interior do país das mareas altas con tormenta. Aquela foi a orixe da praza central (o Dam) e do nome da futura cidade, Ámsterdam.
Así aparece mencionada en 1275 (Aemstelledam) cando o conde Floris V de Holanda libera de pagar impostos aos seus residentes, que xa daquela comerciaban con sitios tan afastados coma o Báltico (Liga Hanseática). Arredor de 1306 ademais recoñécenselle dereitos de cidade. Contaba cuns mil habitantes.
O Dam tiña dous ámbitos: un sobre do Amstel (Middledam), mercado de peixe e con edificacións por riba; e unha verdadeira praza (Plaetse) a poñente, representativa co edificio do concello e igrexa. Ao norte do Dam, o porto marítimo do Amstel (Damrak); ao sur, un porto interior, o Rokin. Nas traseiras das dúas rúas principais (as devanditas Nieuwendijk e Warmoesstraat) cávanse canles de escoamento do Amstel.
Primeiro porto de Holanda
miniatura|dereita|230px|Amsterdam en 1544 (o N abaixo). Os séculos XIV e XV son os dun gran crecemento comercial ata se converter no primeiro porto de Holanda. Ao que axudou, tras un milagre acaecido en 1345, o seren destino de peregrinación (unha chea de mosteiros no leste do Amstel a comezos do XV). Unha primeira igrexa (a vella, Oude Kerk) existía dende 1300 nesa beira do Damrak. Unha nova (Nieuwe Kerk) foi construída en 1408 a carón do Dam. Ambas as dúas definen as dúas partes da cidade. Cidade fundamentalmente de madeira que como consecuencia de lumes devastadores (1452) vai ditar ordenanzas para construír no ladrillo característico ata hoxe. Novas canles (a partir de 1342 e paralelas ao Damrak, xunto a unha primeira defensa de terra e madeira) delimitan o crecemento e o conxunto péchase en 1481 cunha verdadeira muralla de pedra arrodeada de foxos.
Os mesmos que se van converter nun novo anel de canles cando, en 1593, se constrúen por razóns militares unhas murallas de tipo renacentista (acollendo a grande expansión da zona portuaria no leste e derrúbanse as medievais. Foi a época da guerra contra España, durante a cal o bloqueo do porto de Antuerpen (dominante no comercio transoceánico naquel tempo) fixo do de Ámsterdam a mellor alternativa, provocando así un momento crucial na historia da cidade.
A Idade de Ouro
miniatura|Ámsterdam en 1640 (o norte abaixo). miniatura|Ámsterdan cara a 1700 (o norte embaixo). No século XVII Ámsterdam vaise transformar, dunha próspera vila comercial de 40.000 habitantes, na metrópole colonial (Compañía Holandesa das Indias Orientais) comercial e financeira máis importante da época (200.000 h). O organismo urbano ten que acoller todo ese crecemento.
Para iso elabórase un ambicioso plan (1607) que contempla a cava de tres amplas canles concéntricas coa cidade existente. O goberno municipal expropia as terras e despois vende os lotes aos ricos comerciantes burgueses. Os lotes teñen unha fronte moi estreita ás canles (9m ) pero moito fondo (50m) con xardín no patio do rueiro. A regulamentación de todo o plan é minuciosa e estrita. Para 1620 a parte occidental estaba completa pero semellaba non haber folgos para continuar.
Por outra banda, era preciso dar aloxamento á inxente clase traballadora. Máis a occidente deseñouse un plan moito menos xeneroso: seguindo as trazas diagonais características dos campos de cultivo da zona e desconectado do devandito plan, entre 1614 e 1640 levantouse o barrio de Jordaan.
O impulso para completar o anel de canles veu da man do traslado en 1660 das actividades da Compañía Holandesa das Indias Orientais aos terreos gañados ao mar en tres illas no extremo nordés da cidade. En 1663 apróbase o plan que de novo quedará incompleto no seu lado oriental (Plantage) ata o século XIX.
En todo caso quedou configurada a armazón fundamental da cidade, un dos deseños urbanos máis orixinais e abraiantes, e xunto co de París, modelo suxestivo para a cultura urbanística posterior. Pero mentres o parisiense era resultado da vontade dun soberano absoluto, o de Ámsterdam froito da vitalidade da relación entre poder público e iniciativa privada. Enorme como aquel, non contempla grandes sistematizacións monumentais senón unha aplicación práctica de regras estritas en unidades a medida do cidadán, que na súa suma fan un conxunto igualmente grandioso.
Século XIX
En 1815, coa proclamación do Reino de Holanda comeza unha lenta recuperación que se converterá nun novo período de expansión coa industrialización a partir de 1870. A apertura dunha nova canle ao Mar do Norte en 1876 (con porto exterior en Ijmuiden) deu un importante novo pulo a súa centralidade comercial.
Ademais a cidade converteuse en centro de servizos financeiros. A explosión demográfica que seguiu, fundamentalmente inmigración, levouna de 180.000 h (1810) a 520.000 (1900). Por primeira vez en dous séculos, Ámsterdam precisaba ampliar o seu espazo urbano.
Un plan ambicioso foi presentado, pero finalmente non houbo capacidade de levalo adiante. Os destinatarios eran clases traballadoras inmigradas e os promotores, privados. O desenvolvemento dos barrios en forma de coroa arredor da muralla do XVII (transformada nun cinto verde) foi especulativo e de escasa calidade.
Por outra banda, co obxecto de facelo máis accesible, no centro histórico reenchéronse canles, ampliando rúas e derrubando vellos edificios ademais de pechalo ao IJ co ferrocarril e a estación central (1889). O porto foi estendido cara o leste (Eastern Docklands 1883-1900).
Século XX
O desenvolvemento urbanístico de Ámsterdam nesta centuria volveu ser modélico da man dunha lexislación pioneira (Lei da Vivenda de 1901, coa implicación dos poderes públicos na compra de solo para a promoción de vivenda social). Así de seguido preséntanse varios proxectos (Plano Sur de Berlage (1902-30), Plano Oeste (1922), Betondorp (1923-5) no leste ), e no 1935 un Plano Regulador Xeral de Expansión (AUP). Foi a primeira aplicación das investigacións do Movemento Moderno nunha grande cidade.
Previsto no plan e levado a cabo despois da segunda guerra mundial, a extensión oeste do porto, ao longo da canle do Mar do Norte, significou a provisión da zona industrial que completaba aquel. Igualmente, a construción da primeira ponte (1957) e sucesivos túneles (1966-8), posibilitaron a incorporación da beira norte do IJ para a seguinte ampliación da cidade (Amsterdam-Noord).
Foi nesa época cando tamén, ante a falta de espazo para o crecemento futuro, propuxéronse novos proxectos que aproveitaban a histórica experiencia holandesa coa recuperación de terras gañadas ás augas. Así o plan de Bakema e van den Broek de 1965 para un crecemento no leste sobre illas artificiais no IJmeer (un paradigma do mellor do urbanismo contemporáneo). Proxecto no que se inspira o do IJburg, hoxe nas súas primeiras fases de realización.
Bryan Habana
Bryan Habana, nado en Benoni (Transvaal) o 12 de xuño de 1983, é un xogador surafricano de rugby. Xoga na posición de á nos Stormers do Super Rugby, no Western Province da Currie Cup e na selección de rugby de Suráfrica. Foi premiado como mellor xogador internacional do mundo no ano 2007 pola IRB, o ano no que gañou o Mundial. Durante a Copa do Mundo de Rugby 2011 converteuse no máximo anotador de ensaios da historia dos Springboks, batendo a marca de 38 ensaios de Joost van der Westhuizen.
Traxectoria
De pequeno tiña claro que quería ser futbolista, e xogar algún día no Manchester United, ata que no ano 1995 asistiu á final do mundial de rugby co seu pai, na que gañaron os Springboks, e dende aquela só quixo ser xogador de rugby.
Habana formouse nas categorías inferiores dos Golden Lions, cos que debutou na Currie Cup en 2004. Rematou aquela tempada debutando coa selección de rugby de Suráfrica, e fichando pola Blue Bulls Rugby Union para disputar cada tempada o Super 12 cos Bulls no primeiro semestre do ano, e a Currie Cup no segundo semestre cos Blue Bulls.
Cos Blue Bulls gañou a Currie Cup nos anos 2006 e 2009. Cos Bulls gañou o Super 14 nos anos 2007 e 2009, sendo decisivo no 2007 anotando o ensaio da vitoria no derradeiro minuto da final. Ese mesmo ano participou no mundial sendo unha das estrelas lo torneo, o cal gañaron os Springboks. Habana anotou 8 ensaios nese torneo, igualando o récord de Jonah Lomu do mundial de 1999, o que lle valeu para ser nomeado mellor xogador do mundo pola IRB en 2007. No 2009 axudou á súa selección a gañar o Tri Nations.
Firmou coa Western Province Rugby Football Union para xogar a partir da tempada 2010 cos Stormers no Super 14 e con Western Province na Currie Cup. Na súa primeira tempada cos Stormers axudou a que o equipo de Cidade do Cabo chegase á súa primeira final do Super 14 en 15 anos de competición, aínda que nela perderon.
Orbán
O topónimo galego Orbán pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Seillonnaz
Seillonnaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Anders Jonas Ångström
Estudos e formación
Educado na Universidade de Uppsala, onde en 1839 comeza a dar clases de física. En 1842 trasládase ao Observatorio de Estocolmo para adquirir práctica en astronomía, ao seu regreso a Uppsala dirixe o Observatorio astronómico da cidade. Interesado no magnetismo terrestre fixo moitas observacións da intensidade e declinación magnética en varias zonas de Suecia, e a Academia de Estocolmo encargoulle o traballo de investigar as observacións magnéticas obtidas pola fragata sueca Eugénie na súa viaxe arredor do mundo en 1851-1853. En 1858 foi nomeado catedrático de física de Uppsala.
Actividades
O seu traballo máis importante ten relación coa condución da calor e coa espectroscopia. No seu traballo sobre óptica Optiska Undersökningar, presentado diante a Real Academia das Ciencias de Suecia en 1853, non só indicou que unha faísca eléctrica produce dous espectros superpostos, un do metal do eléctrodo e outro polo gas no que ocorre, senón que deduciu a partir da teoría da resonancia de Leonhard Euler que un gas incandescente emite raios luminosos coa mesma capacidade refracción que os que pode absorber. Esta afirmación constitúe o principio fundamental da análise espectral, o que o coloca como un dos fundadores da espectroscopia.
Protopunk
Protopunk é un termo usado de xeito restrospectivo para describir un feixe de músicos que foron importantes precursores do punk rock a mediados dos 70 e posteriormente, ou aqueles que foron citados polos primeiros músicos punk como influencias. Normalmente esas bandas non se consideran a si mesmas punk; ademais, esta categorización non naceu como resultado dun xénero musical distinto, xa que eses precursores procedían dun abano bastante amplo de estilos.
Ferrari 250 Europa GT
O 250 GT Europa é un deportivo construído por Ferrari en 1955.
Protopunk
Artistas estadounidenses coma The Velvet Underground, MC5, The Stooges, The Sonics, New York Dolls, Lou Reed, Television, Captain Beefheart, Patti Smith, Richard Hell e Rocket from the Tombs, e británicos coma David Bowie, The Kinks, The Who, Roxy Music, Doctors of Madness e Hawkwind son comunmente citados coma as máis destacadas influencias no punk rock.
Ferrari 250 Europa GT
Historia
Foi presentado no Salón do automóbil de París de 1954 e substituíu ó 250 Europa. No principio era tamén chamado "250 Europa", pero pronto engadiuse "GT" para distinguir as dúas series. Estes foron, con todo, dous modelos moi similares, e a diferenza estética máis importante era a distancia entre o gardabarros e os alicerces dianteiros parabrisas. Tamén era similar ao 375 América
Anders Jonas Ångström
Actividades
A partir de 1861 dedicouse a investigar o espectro solar. A súa combinación do espectroscopio coa fotografía para o estudo do sistema solar resultou no descubrimento de que a atmosfera solar contiña hidróxeno (1862), e en 1868 publicou o seu gran mapa do espectro solar normal en Recherches sur le spectre solaire, incluíndo medicións detalladas de máis de 1000 liñas espectrais.
Ferrari 250 Europa GT
Historia
Pero a maior diferenza era o motor. O "250 Europa" montaba en realidade un V12 "longo", deseñado por Aurelio Lampredi, mentres que o "250 Europa GT" instalaba un V12 "curto", deseñado por Gioacchino Colombo, que xa se utilizara noutros modelos Ferrari. Co acurtamento do tamaño do motor, foi posible acurtar a distancia entre eixos 200 mm quedando en 2600 mm en total, sen reducir o espazo interior. Tamén se aumentou o ancho en 29 mm. Outro elemento que distingue o "250 GT Europa" fronte ó "250 Europa" era o chasis. Este último no "250 Europa GT" estaba formado por dous tubos principais situados lonxitudinalmente coa cruz de reforzo transversal e soporte externo no que estaba montado a carrozaría.
Case todos os modelos tiñan o volante a esquerda, agás un exemplar.
Anders Jonas Ångström
Actividades
En 1867 foi o primeiro en examinar o espectro da aurora boreal.
Ferrari 250 Europa GT
Historia
O "250 GT Europa" foi o punto de referencia para os seguintes coches de estrada de Ferrari, grazas á homoxeneidade na súa construción. A partir deste modelo Pininfarina chegou a ser case o único deseñador da serie Ferrari. Ademais, os cambios no motor e chasis deste modelo sentaron as bases de automóbiles de rúa de Ferrari durante dez anos, na xeración de modelos de clase "250 GT"
Especificacións
O motor V12 a 60° dianteiro estaba montado lonxitudinalmente. Tiña unha capacidade de 3 l e era totalmente diferente ó instalado no 250 Europa. Foi unha evolución do motor "curto", creado por Gioacchino Colombo e tiña un desprazamento de 2.963´45 cc. A relación de compresión era 8:1. L tiña tres carburadores Weber de dobre corpo 36 ou 42 DCZ, distribuidor e frontal montado horizontalmente. A lubricación en Cárter húmido, mentres que o embrague tiña un disco de embrague dobre. A potencia era de 200 CV a 6300 rpm.
Anders Jonas Ångström
Actividades
Para expresar as lonxitudes de onda utilizou como unidade de medida a 10−10 m (dezmillonésima parte dun milímetro) e na súa honra coñécese como Ángstrom (Å), empregado para expresar lonxitudes de onda das radiacións e dimensións atómicas.
Ferrari 250 Europa GT
Especificacións
A velocidade máxima era de 218 km/h.
Anders Jonas Ångström
Actividades
O seu fillo Knut Ångström investigou a radiación solar.
Ferrari 250 Europa GT
Ligazóns externas
Páxina oficial
Anholt
Anholt é unha illa dinamarquesa, situada na baía do Kattegat. Ten unha extensión de 21,75 km² e 159 habitantes.
A súa principal actividade económica é o turismo, debido ao seu clima seco, no verán chega a 5.000 habitantes, en total visítana 60.000 persoas ao longo do ano.
dereita|miniatura|250px|Porto de Anholt dereita|miniatura|250px|Deserto de Anholt
Río Guadiana
dereita|miniatura|O Guadiana ó seu paso por Mértola (Portugal).
O río Guadiana (en castelán Guadiana; en portugués Guadiana e Odiana) é un dos ríos máis importantes da Península Ibérica. O seu curso baixo serve de fronteira entre España e Portugal, desembocando entre Ayamonte (provincia de Huelva) e Vila Real de Santo Antonio (distrito de Faro).
Etimoloxía
Na época do Imperio Romano o curso -que separaba as provincias Baetica e Lusitana- coñecíase como río Ana, segundo cita Plinio o Vello en Naturalis Historia e nos Comentarios á guerra civil de Xulio César, libro I, XXXVIII. O nome actual débese aos poboadores musulmáns, que substituíron o termo "río" en latín (flumen) pola palabra relacionada "val" en árabe: وادي (wādi), dando orixe ao hidrónimo Guadiana: واديان (wadi-ana).
Afluentes
Ó longo dos seus 744 km de curso recibe auga dos seguintes afluentes:
Réxime
Canto ó seu réxime fluvial, o Guadiana é de caudal escaso, uns 70 m3/s en Ayamonte, cun máximo en inverno, coincidindo co período de máis choivas. Inmediatamente despois de entrar en Portugal, construíuse o encoro de Alqueva.
En novembro de 1997 produciuse unha grande inundación, con desbordamentos na provincia de Badaxoz e numerosas perdas humanas e materiais.
Expensive Soul
Expensive Soul son un dúo musical portugués, formado en 1999 en Leça da Palmeira por Demo (Mc) e New Max (cantante/MC/músico/produtor). Aínda que o seu estilo de música sexa difícil de categorizar, posúen unha sonoridade que vai desde o Soul/Reggae até ao R&B/hip hop. Expensive Soul foron o primeiro grupo en Portugal de matriz hip hop con banda ao vivo, a Jaguar Band. En 2004 editaron o seu primeiro álbum, B.I..
Córneas, A Meda, Castroverde
Córneas é un lugar da parroquia da Meda no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Lebedinoe ozero
O lago dos cisnes, Op 20 (en ruso Лебединое Озеро, Lebedinoe ozero) é un ballet en 4 actos con música de Petr Ilich Chaikovskii, sendo o primeiro dos tres ballets que escribiu o compositor ruso.
Covas, Montederramo
San Xoán de Covas é unha parroquia do concello de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 59 habitantes (27 mulleres e 32 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación.
Forma parte da parroquia eclesiástica de Covas que está formada polos 9 lugares desta parroquia civil, máis os 2 lugares da parroquia homónima do concello de Maceda.
Biolo
miniatura|230px|dereita|Lumieira no [[Museo das Peregrinacións en Santiago de Compostela.]]
Existen varios termos moi achegados con lixeiras diferenzas:
Life (filme de 2017)
Foi un produción conxunta de Skydance Media e Sony Pictures, e foi estreada internacinoal no South by Southwest o 18 de marzo de 2017. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos a través de Columbia Pictures o 24 de marzo de 2017. Recibiu numerosas críticas, que gabaron as actuacións, os efectos visuais e o guión, mais algunhas recensións salientan a falta de orixinalidade. O filme recadou máis de 100 millóns de dólares en todo o mundo.
Frank Ramsey
Frank Vernon Ramsey, Jr., nado o 13 de xullo de 1931 en Corydon, Kentucky, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que disputou nove tempadas na National Basketball Association (NBA), todas elas nos Boston Celtics na súa época dourada, o que lle permitiu gañar sete aneis de Campión da NBA, sendo un do dez xogadores da historia que máis títulos conseguiu.
Universidade
Xogou durante 3 tempadas cos Wildcats da Universidade de Kentucky, aos que axudou a conseguir o título de Campión da NCAA no seu segundo ano, en 1951, gañando a Kansas State na final por 68-58, anotando 9 puntos na final.
No outono de 1952 destapouse un asunto de apostas ilegais que involucrou a tres xogadores dos Wildcats (un dos cales foi compañeiro de Ramsey en 1951), o que carrexou unha sanción de catro anos para a universidade. Ramsey graduouse en 1953, e declarouse elixible para o Draft da NBA. Con todo, a pesar de ter oco nos profesionais, decidiu volver ao seu equipo universitario xunto con Cliff Fagan e Lou Tsioropoulos, o tres curiosamente elixidos polos Celtics no Draft. Tras acabar a fase regular, na cal Ramsey fixo 19,6 puntos por partido, cun balance perfecto de 25 vitorias e 0 derrotas, conseguindo ser número 1 da clasificación da Associated Press, a universidade recibiu unha invitación para participar na fase final do torneo. Con todo foi rexeitada, xa que segundo as normas da NCAA os xogadores xa graduados non poden participar en partidos de postempada, e Kentucky tiña a tres deles.
Tras abandonar a universidade, Ramsey converteuse no cuarto máximo anotador da mesma, con 1.344 puntos, e o máximo reboteador, con 1.038 capturas, récord superado anos máis tarde por un dos seus xogadores nos Colonels, Dan Issel. A súa camiseta co número 15 foi retirada pola universidade como homenaxe. Foi elixido en 3 ocasións All-American, e noutras tres no mellor quinteto da Southeastern Conference. No total da súa carreira universirtaria fixo 14,8 puntos e 11,4 rebotes por partido.
Profesional
miniatura|dereita|O número 23 de Ramsey, retirado polos [[Boston Celtics|Celtics.]] Foi elixido na quinta posición do Draft da NBA de 1953 por Boston Celtics, equipo ao que se incorporou un ano máis tarde tras regresar á súa universidade. Ao ano seguinte tivo que cumprir co servizo militar, polo que non xogou, incorporándose de novo na tempada 1956-57. No equipo atopouse con varios futuros membros do Basketball Hall of Fame: Bob Cousy, Bill Sharman, Bill Russell, Sam Jones ou K.C. Jones, cos que formou un equipo case invencible que gañou sete Campionatos da NBA en oito anos, en 1957 e entre 1959 e 1964.
O primeiro sexto home da NBA
O adestrador de Ramsey, Red Auerbach, está a miúdo considerado como o creador da figura do sexto home. Aínda que Ramsey estaba considerado como un dos mellores xogadores dos Celtics, sentíase máis a gusto saíndo desde o banco, e Auerbach queríao fresco para os momentos cruciais dos partidos. Ramsey foi o primeiro dunha longa tradición de sextos homes que triunfaron en Boston como John Havlicek, Paul Silas, Kevin McHale ou Bill Walton.
Lucerna (homónimos)
Lucerna pódese referir a:
Toponimia
🇨🇭 🇭🇳 20px
Bama
O topónimo Bama pódese referir a:
Era Vulgaris
Era Vulgaris é o quinto álbum de estudio da banda estadounidenseQueens of the Stone Age, editado o 8 de xuño do 2007 en varios países, o día 11 no Reino Unido e o 12 nos Estados Unidos.
Kevin Keegan
Joseph Kevin Keegan, oficial do Imperio Británico, nado o 14 de febreiro de 1951 en Armthorpe (Yorkshire Sur) é un exfutbolista e adestrador inglés, e un dos seus mellores xogadores de tódolos tempos.
Era Vulgaris
Os temas "Sick, Sick, Sick" e "3's & 7's" foron editados como sinxelos a principios de xuño, e agárdase un terceiro sinxelo, de "Make It Wit Chu", en outono do 2007.
Kevin Keegan
Xogador
Keegan foi rexeitado polo club local Doncaster Rovers, mais puido fichar por outra escuadra, o Scunthorpe United. Chegou a xogar 120 encontros ata que marchou cara o Liverpool, no verán de 1971.
En agosto dese ano, debuta co Liverpool nun encontro contra o Nottingham Forest no estadio de Anfield. Comezou a destacar coma un goleador rápido e incisivo.
En 1973 gaña o seu primeiro título, cun Liverpool que tiña unha das mellores parellas atacantes de campionato, o propio Keegan e John Toshack. Ese ano tamén gañarían a Copa da UEFA, vencendo na final ao Borussia Mönchengladbach.
Ao ano seguinte non puido repeti-lo título de Liga, debido á incrible tempada que fixo o Leeds United, o cal estivo vinte e nove encontros sen coñece-la derrota. De tódolos xeitos o equipo fíxose coa FA Cup vencendo por 3-0 ó Newcastle con dous goles de Keegan.
1975 foi un ano sen títulos para Keegan co Liverpool, e amais diso, a selección inglesa, onde xa era indiscutible, non se deu clasificado para a Eurocopa de Fútbol 1976. En 1977 Keegan foi parte fundamental do Liverpool que gañou a Liga e a Copa de Europa. Ese mesmo ano anuncia a súa marcha do equipo, xa que quería probar sorte nunha escuadra estranxeira.
Cun total de 100 goles en 323, abandona o Liverpool e entre as ofertas que recibe, acepta unha do Hamburger SV. No Hamburgo, Keegan convértese nunha estrela de fama mundial, gaña dúas veces o Balón de Ouro e chegan á final da Copa de Europa en 1980 que perden contra o Nottingham Forest. Ese mesmo ano xoga coa selección a Eurocopa de Fútbol 1980, disputada en Italia, sendo o capitán do equipo. Unha vez rematado o torneo volta a Inglaterra para xogar co Southampton.
Unha inoportuna mancadura impídelle xogar algo máis ca uns minutos no Mundial 82, a única copa do mundo que chegou a disputar. Pouco despois a chegada de Bobby Robson ó cargo de seleccionador puxo fin á súa carreira internacional, xa que non volveu a ningunha convocatoria. Así, remataba cun total de 63 encontros, 31 deles coma capitán e 21 goles anotados.
A derradeira camisola que vestirá como xogador será a do Newcastle United onde ficará dúas tempadas, xogando 78 encontros e anotando 48 goles, axudando ao equipo a retornar á primeira división da liga inglesa. Keegan anuncia o seu retiro a finais da tempada 1983-84.
Newcastle
En febreiro de 1992, tras oito anos de retiro en España, Keegan volta ao mundo do fútbol coma adestrador do Newcastle United.
A escuadra estaba por aquel entón na First División, o equivalente á segunda división. Mais baixo a súa dirección conseguen o ascenso en 1993.
En 1994 lle é asignado o posto de Director deportivo, ó que renunciaría en 1997
Nesta etapa chegaron a ser subcampións de liga, e facían un xogo espectacular con xente coma o veterano Peter Beardsley ou o dianteiro Alan Shearer. miniatura|dereita|Kevin Keegan (á esquerda) en compaña dun afeccionado
Fulham
Cando marcha do Newcastle, o seu destino é o Fulham, onde se fai cargo da dirección técnica da escuadra, sendo o adestrador Ray Wilkins. Cando este é despedido en 1998 o propio Keegan faise cargo do equipo. En 1999 logran o ascenso, mais deixa o club para dirixir á selección inglesa
Selección Inglesa
Keegan foi nomeado novo seleccionador inglés en febreiro de 1999, mais non logrou grandes cousas. Na única competición oficial que disputou, a Eurocopa de Fútbol 2000, Inglaterra non pasou da fase dos grupos.
Finalmente dimitiu en outubro de 2000.
Manchester City
É nomeado adestrador do Manchester City en maio de 2001. Keegan ficha xogadores con experiencia internacional coma Stuart Pearce, Eyal Berkovic ou Ali Benarbia. No seu primeiro ano son campións da Division One e ascenden á Premier league. Na tempada seguinte conseguen o noveno posto na liga, moi boa posición para un acabado de ascender. A tempada 2003-04 sería problemática, ó ter unha disputa co centrocampista Eyal Berkovic, que rematou co xogador fóra do club, e parte dos seareiros alporizados con Keegan por este feito. O City rematou en dezaseisavo posto aquel ano.
Finalmente en marzo de 2005 Keegan sería cesado do cargo.
A Meda, A Meda, Castroverde
A Meda é un lugar da parroquia da Meda no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2013 tiña 75 habitantes (35 homes e 40 mulleres).
Kevin Keegan
Premios
Keegan é membro do English Football Hall of Fame
Liverpool
Campión
Subcampión
Hamburger SV
Campión
Subcampión
Newcastle United
Subcampión
Benito Xerónimo Feijoo
dereita|miniatura|Casa natal en Casdemiro. Frei Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro, nado en Casdemiro (O Pereiro de Aguiar), o 8 de outubro de 1676 e finado en Oviedo o 26 de setembro de 1764, foi un relixioso bieito, escritor e pensador galego. Xunto co valenciano Gregorio Mayans constitúe a figura máis destacada da primeira Ilustración española. Está soterrado na igrexa de Santa María de la Corte (Oviedo). Escribiu unha serie de ensaios baixo o título de Teatro crítico universal (1726-1764), considerados como a obra cume da Ilustración en lingua castelá.
Traxectoria
Era fillo primoxénito dunha familia fidalga, o seu pai foi Antonio Feijoo Montenegro e Sanjurjo e a súa nai María de Puga Sandoval Novoa e Feijoo. Logo de facer os estudos primarios no mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, pouco antes de facer os 14 anos ingresou na Orde de San Bieito, polo que tivo que renunciar aos seus dereitos como morgado. Ordenouse como sacerdote no mosteiro de San Xulián de Samos, e estudou Teoloxía na Universidade de Salamanca. Foi profesor durante oito anos no mosteiro de San Salvador de Lérez, catro anos como pasante e catro como titular. Acadou mediante oposición unha cátedra na Universidade de Oviedo. En Oviedo residiu dende 1709, no colexio bieito de San Vicente.
Obra
Feijoo está considerado o primeiro ensaísta da literatura castelá, e un dos pioneiros xunto a Gregorio Mayans da considerada Primeira Ilustración Española, desde 1737 até pouco despois da morte de Fernando VI. Amais, está considerado precursor das ideas de frei Martín Sarmiento.
A súa obra espertou curiosidade, pois foi traducida ao francés, inglés, italiano e alemán. miniatura|Unha estatua de Feijoo, obra de [[Francisco Asorey|Asorey, preside o claustro grande de Samos.]] Os seus discursos provocaron rexeitamento entre as comunidades tomista e escolástica, con críticas de Ignacio de Armesto Osorio, Francisco de Soto Marne, Salvador José Mañer e Diego de Torres Villarroel entre outros. Porén, foi defendido polo doutor Martín Martínez e os frades Isla e Martín Sarmiento, amais do propio rei Fernando VI, que mediante un real decreto de 1750 prohibiu que se lle atacase.
Consideracións sobre a igualdade de xénero
Feijoo defendía a igualdade do home e da muller e a súa figura é clave na historia dos dereitos da muller na España do século XVIII. O XVI discurso "Defensa da muller" publicado no primeiro volume do Teatro Crítico Universal de 1726 está considerado como o primeiro tratado feminista español. Mestura os criterios de corte racionalista, propios da primeira xeración ilustrada á que pertence, con outros criterios tradicionais baseados no argumento da autoridade utilizando numerosas referencias eruditas. Cuestiona a opinión común e a misoxinia da época sobre a inferioridade da muller, defende a igualdade intelectual entre homes e mulleres, a dignidade moral da muller e o seu dereito a acceder ao coñecemento científico e á alta cultura.
O texto comeza con estas palabras:
Consideracións sobre o galego e portugués
Ademais de ser un precursor das ideas de frei Martín Sarmiento en canto ás ideas ilustradas sobre a Ciencia e a Ilustración, é tamén, no referido ás cuestións filolóxicas, e un dos precursores do Rexurdimento pola súa defensa da dignidade da lingua galega. Consideraba o galego e o portugués linguas de seu, non dialectos do castelán, con orixe no latín, e constituíndo unha unidade lingüística.
Giovanni Animuccia
Giovanni Animuccia, nado en Florencia en 1490 e finado en Roma en 1571, foi un compositor italiano.
Sergy, Ain
Sergy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Numulita
As numulitas son foraminíferos fósiles pertencentes ao xénero Nummulites, do que fan parte máis de 200 especies. O nome deriva do latín nummulus ( moediña ),  pola forma da súa cuncha, que  asemella a unha moeda.
As numulitas eran animais unicelulares (protozoos) que vivían nos mares do Paleoceno e o Eoceno hai entre 40 e 65 millóns de anos. Estes organismos tiñan unha cuncha calcaria envolta en forma de espiral plana, subdividida en varias cámaras por septos transversais. As numulitas eran verdadeiros xigantes unicelulares, chegando, nos exemplares máis grandes a superar os 10–12 cm de diámetro no Eoceno medio. A evolución destes organismos foi moi rápida, polo que son moi apreciadas en Xeoloxía como fósiles guía.
As súas cunchas fosilizadas encóntranse con bastante frecuencia nas rochas calcarias do Eoceno presentes na rexión mediterránea, tanto na beira europea como na de África. En Exipto as calcarias numulíticas do Eoceno foron empregadas na Antigüidade como material para construír as pirámides. De feito, unha especie destes organismos, a Nummulites gizehensis, toma o nome da localidade de Giza, en Exipto.
Cubrición
O termo cubrición pódese referir a:
Teca (homónimos)
O termo teca pódese en galego referir a:
Valgos, A Ribeira, Cervantes
Valgos é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Flor do mundo
miniatura|250px|Flores.
A flor do mundo ou bóla de neve (non confundir co fungo homónimo Agaricus arvensis) Viburnum opulus é unha especie de arbusto pertencente ao xénero dos viburnos, á familia Adoxaceae. Úsase en Galiza coma planta ornamental de xardinaxe.
Descrición
miniatura|250px|Froitos. miniatura|250px|Froitos.
É un arbusto caducifolio que acada os 4–5 m de altura. As follas son opostas, trilobuladas de 5–10 cm de lonxitude e largo, con base arredondada e marxes serrados. As flores son hermafroditas de cor branca producidas en corimbos de 4–11 cm de diámetro no cimo dos talos. O froito é unha drupa globosa de 7–10 mm de diámetro contendo unha soa semente. As sementes son comidas polos paxaros que as esparexan.
Distribución e hábitat
É nativa de Europa e Asia. Algúns botanistas relaciónana coa especie americana Viburnum trilobum coma unha variedade dela coma Viburnum opulus var. americanum Aiton, ou coma subespecie, Viburnum opulus subsp. trilobum (Marshall) R.T.Clausen.
Taxonomía
Viburnum opulus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 268. 1753.
opulus: epíteto latino
Ao longo da historia apareceron varios nomes sinónimos :
Cultivares
Cultívase coma unha planta ornamental polos seus froitos e frutos. Os froitos son comestíbeis en pequenas cantidades, tendo un gusto acedo e pode utilizarse para facer marmeladas, porén, se se come en grandes cantidades pode causar vómitos e diarreas.
Significado cultural
A flor do mundo é o símbolo nacional de Ucraína onde se coñece coma kalyna. Pódense atopar referencias a este arbusto no folclore ucraíno, nas súas cantigas, na súa arte pictoresca, nos seus bordados etc. Chervona Kalyna foi o himno do Exército Insurxente Ucraíno.
Esas raíces simbólicas remontan ao paganismo eslavo de hai varios milenios. De acordo cunha lenda, a Kalyna estaba asociada ao nacemento do Universo, á Trindade do Fogo: o sol, a lúa, e as estrelas. Os seus froitos simbolizan o sangue e a perennidade dos lazos familiares. A Kalyna é frecuentemente retratada no bordado ucraíno en rushnyky (toallas) e camisas. No paganismo eslavo a Kalyna tamén representa a beleza dunha rapariga, que rima ben en ucraíno: Ka-ly-na - Div-chy-na.
Nome común
A Real Academia Galega non recolle nome algún para a especie, sendo as únicas referencies de nomes galegos as de E. Losada, J. Castro e E. Niño, na súa obra de 1992: Nomenclatura vernácula da flora vascular galega; baseándose nos primeiros nomes dados por Marcial Valladares Núñez no seu Diccionario gallego-castellano de 1884 onde denomina a planta de: frol d'o mundo; e da obra de Xoán Cuveiro Piñol de 1876: Diccionario Gallego, onde a denomina: bolas de neve.
Tamén se lle chama rosa de Gueldres.
Pelicano branco
O pelicano branco (Pelecanus onocrotalus) é unha especie de aves da familia dos pelecánidos. Reprodúcese no sueste de Europa e ao longo de Asia e en África en pantanos e lagos de pouca profundidade. Nalgunhas raras ocasións pode verse en Galicia polo que está incluído na lista das aves de Galicia.
Descrición
miniatura|esquerda|Pelicano branco voando a rentes da superficie do mar en Namibia.
O pelicano branco é unha ave de gran tamaño, e só o pelicano crespo é como media de maior tamaño entre os pelicánidos. A envergadura alar vai de 226 a 360 cm, polo que os de maior tamaño dentro dese intervalo só son superados entre as aves voadoras polos albatros. A lonxitude total do pelicano branco varía entre 140 e 180 cm, e o seu enorme peteiro mide entre 28,9 e 47,1 cm da lonxitude total. Os machos adultos pesan entre 9 e 15 kg, aínda que as poboacións grandes do Paleártico pesan xeralmente uns 11 kg e algúns exceden os 13 kg. As femias son considerablemente menos voluminosas e pesadas, e oscilan entre os 5,4 a 9 kg. Entre outras medicións estándares, a lonxitude da corda alar é de 60 a 73 cm, a cola mide de 16 a 21 cm e o tarso é de 13 a 14,9 cm. As medidas estándar de poboacións de diferentes áreas indican que os pelicanos das poboacións da rexión paleártica occidental son algo máis grandes que as que viven en Asia e África.
Os individuos inmaturos son grises e teñen plumas de voo escuras. En voo, é un paxaro que plana con elegancia, mantendo a cabeza aliñada e preto co corpo dobrando o pescozo cara atrás. Na época de apareamento o macho ten a pel da cara rosada e a femia ten pel alaranxada. Diferénciase do pelicano crespo pola súa plumaxe de cor branca pura en lugar de branca agrisada, unha área facial rosa espida arredor dos ollos e patas rosadas. Os machos son meirandes que as femias, e teñen un longo peteiro que crece describindo un arco cara atrás, o que o distingue do peteiro máis curto e máis recto das femias. O Pelecanus philippensis de Asia é lixeiramente máis pequeno, con plumaxe gris acastañado claro e un peteiro de cores máis apagadas e claras. De xeito similar, o Pelecanus rufescens é menor e de plumaxe gris acastañada, cun peteiro de rosa claro a gris claro e tons rosados claros no dorso.
O pelicano branco está ben adaptado á vida acuática. As súas patas fortes curtas e pés palmados propúlsano na auga e axúdano a facer a súa dificultosa amaraxe na superficie do mar. Unha vez no aire, os pelicanos coas longas ás que teñen son bos voadores, e poden viaxar en grupo en espectaculares formacións en V.
Distribución e hábitat
dereita|miniatura|Unha parella en época reprodutora en [[Walvis Bay, Namibia.]] Os pelicanos brancos atópanse xeralmente en ou arredor de onde hai zonas pouco profundas de auga doce cálida (estacionalmente ou tropical). Grupos espallados de pelicanos en reprodución poden encontrarse a través de Eurasia desde o leste do Mediterráneo ata Vietnam. En Eurasia, poden atoparse en áreas de augas doces ou salobres como lagos, deltas, lagoas e marismas, xeralmente con densa vexetación de xuncos, onde poden aniñar. Ademais, hai poboacións de pelicanos brancos sedentarias en África todo o ano ao sur do deserto do Sáhara, aínda que están dispersas. En África, viven principalmente arredor de lagos de auga doce e alcalinos e poden encontrarse tamén en áreas costeiras e en estuarios. Ademais de en xunqueiras, os pelicanos africanos poden aniñar en inselbergs e illas planas costeiras do Parque Nacional do Banc d'Arguin (Mauritania). As poboacións migradoras viven desde Europa Oriental a Casaquistán durante a estación reprodutora. Máis do 50% dos pelicanos brancos europeos reprodúcense no delta do Danubio en Romanía. Tamén son comúns nos lagos preto de Burgas, Bulgaria e no lago Srebarna en Bulgaria. Os pelicanos chegan ao Danubio a finais de marzo ou inicios de abril e despois de reproducirse parten de alí de setembro a finais de novembro. As localizacións invernais dos pelicanos europeos non se coñecen exactamente pero poden verse pelicanos invernando desde o nordeste de África a través de Iraq ata o norte da India, e un gran número deles inverna en Paquistán. Estas aves encóntranse principalmente en terras baixas, pero en África Oriental e Nepal poden encontrarse vivindo a alturas de ata 1372 m.
Alimentación
miniatura|Pelicano branco na praia de Nissi, [[Ayia Napa, Chipre.]]
A dieta do pelicano branco consiste principalmente en peixes. Os pelicanos abandonan os seus pousadeiros para alimentarse principalmente pola mañá cedo e poden voar uns 100 km para procurar comida, como se observou no Chad e en Mogode (Camerún). Cada pelicano necesita de 0,9 a 1,4 kg de peixes ao día. Isto supón que unha gran colonia, como as que hai no lago Rukwa de Tanzania, con case 75.000 exemplares, consome arredor de 28 millóns de kg de peixe ao ano. Os peixes que capturan son principalmente de tamaño bastante grande, cun peso de entre 500 e 600 g, e a especie capturada depende da abundacia rexional. En Europa prefiren as carpas comúns, na China os muxos, e na India as carpas Aphanius dispar. En África, as presas máis comúns adoitan a ser os cíclidos, incluíndo moitas especies de Haplochromis e de Tilapia. A bolsa dos pelicanos sérvelles simplemente como culler. Cando o pelicano mete o peteiro baixo a auga, a parte inferior do peteiro crea unha gran bolsa que se enche de auga e dos peixes que poidan capturar. Cando a paxaro ergue a cabeza a bolsa comprímese, forzando a saída da auga pero retendo os peixes. Poden xuntarse grupos de 6 a 8 pelicanos brancos formando na auga unha formación en ferradura para alimentárense xuntos. Mergullan os seus peteiros ao mesmo tempo, creando un círculo de bolsas gulares abertas, listas para atrapar calquera peixe que se encontre no seu raio de acción. A maior parte da alimentación é cooperativa e feita en grupo, especialmente en augas de pouco fondo nas que os bancos de peixes poden ser acurralados doadamente, aínda que tamén poden alimentarse en solitario.
Con todo, os pelicanos brancos non comen só peixes, e aliméntanse a miúdo de forma oportunista. Nalgunhas situacións comen pitos doutras aves, como por exemplo no ben documentado caso das poboacións da costa suroeste de Suráfrica, onde os pelicanos reprodutores da colonia da illa de Dassen depredan polos de mascato do Cabo que pesan ata 2 kg na colonia da illa Malgas. De xeito similar, en Walvis Bay, Namibia os ovos e polos de corvo mariño do Cabo sérvenlles aos pelicanos para alimentar as súas crías. A poboación local de pelicanos depende tanto dos corvos mariños que cando esa especie de corvos mariños experimenta un declive de poboación, o número de pelicanos decrece tamén. Os pelicanos brancos tamén comen crustáceos, cágados de anfibios e mesmo tartarugas. Aceptan facilmente os alimentos que lles dean os humanos, incluídos alimentos pouco normais para eles. Durante períodos de fame, os pelicanos tamén comen gaivotas e crías de parrulos. As gaivotas son capturadas e metidas debaixo da auga para afogalas antes de comelas tragándoas empezando pola cabeza. Os pelicanos tamén poden roubar as presas que capturaron outras aves.
Reprodución
miniatura|Ovo de pelicano branco nunha colección do [[Museo de Wiesbaden.]]
A tempada reprodutora destas aves empeza en abril ou maio en zonas temperadas, dura practicamene durante todo o ano en África e vai de febreiro a abril na India. Estes pelicanos reprodúcense xuntos en gran número en colonias. As femias poden poñer de 1 a 4 ovos por posta, cunha media de dous. As localizacións dos niños son variables. Algunhas poboacións fan os niños nas árbores, mais a maioría, incluíndo as africanas, aniñan exclusivamente en depresións pouco fondas escavadas no chan tapizadas de herbas, pauciños, plumas e outros materiais. Ambos os pais coidan as crías. O período de incubación dura de 29 a 36 días. Os polos eclosionan espidos pero rapidamente se cobren de penuxe marrón anegrada. A colonia reúnese en grupos entre 20 e 25 días despois da eclosión. As crías empluman de 65 a 75 días de idade. Arredor do 64% das crías conseguen chegar a adultos, e chegan á madureza sexual aos 3 ou 4 anos de idade. O gran tamaño dos pelicanos brancos xeralmente é para eles unha protección contra as aves de rapina, pero as aguias, especialmente as especies de Haliaeetus, poden predar os seus ovos, as crías máis novas e as crías que están emplumando. Ocasionalmente, os pelicanos e as súas crías son atacados nas súas colonias por mamíferos carnívoros, desde chacais a leóns. Como é común nos pelicanos, cando se aproxima a unha colonia un animal grande depredador ou descoñecido, homes incluídos, os pelicanos brancos abandonan os seus niños para fuxir do posible perigo. Ademais, os crocodilos, especialmente o crocodilo do Nilo en África, mata e come facilmente os pelicanos que nadan nos ríos e lagos.
Relacións cos humanos
miniatura|dereita|En voo miniatura|dereita|Pelicano branco no [[Pombia Safari Park, Italia.]]
Hoxe, debido á sobrepesca en certas áreas, os pelicanos brancos vense forzados a voar grandes distancias para atopar alimento. Os pelicanos brancos son explotados por varias razóns. A súa bolsa gular é utilizada para facer bolsas de tabaco, a súa pel transfórmase en coiro, o seu guano úsase como fertilizante, e a graxa dos pelicanos novos transfórmase en aceites usados na medicina tradicional na China e na India. En Etiopía, cázanse pelicanos brancos pola súa carne. Os trastornos que lles causan os humanos, a perda dos seus hábitats para a alimentación e sitios para reproducirse, e a polución son factores que contribúen ao declive das poboacións de pelicano branco. Este declive é especialmente importante na rexión paleártica.
O pelicano branco é unha das especies á que se aplica o Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA) (Acordo sobre a Conservación das Aves Acuáticas Migratorias Afriacanas-Eurasiáticas). Esta especie está clasificada como en situación "Pouco preocupante" na Lista Vermella da IUCN e figura nos apéndices I e II da Convención sobre Especies Migratorias. Figura no apéndice II da Convención de Berna sobre a conservación da vida salvaxe europea e hábitats naturais e no anexo I da Directiva de Aves da Unión Europea. Con todo, en conxunto, pode dicirse que o pelicano branco é aínda unha especie distribuída por todo o mundo. Non obstante, aínda que algunhas áreas aínda albergan grandes colonias, en abundancia global está por detrás do Pelecanus occidentalis de América e posiblemente do Pelecanus conspicillatus australiano. En Europa estímase que viven actualmente de 7.345 a 10.000 parellas reprodutoras, e unhas 4.000 parellas aniñan en Rusia. Durante a migración, observáronse máis de 75.000 en Israel e, en inverno, unhas 45.000 permanecen en Paquistán. En todas as súas colonias do continente africano aniñan en conxunto unhas 75.000 parellas.
308
Outros
Historia ano a ano
Hunky Dory
Hunky Dory é o cuarto álbum do músico inglés David Bowie, publicado o 17 de decembro de 1971 a través do selo RCA Records. Foi a súa primeira edición con RCA, que sería a súa discográfica durante a seguinte década.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por David Bowie, agás onde se indique.
Bob Anderson
Robert James Gilbert "Bob" Anderson, nado en Gosport o 15 de setembro de 1922 e finado en West Sussex o 1 de xaneiro de 2012 foi un esgrimista olímpico inglés, e un recoñecido coreógrafo de loita con espadas no cinema durante máis de 50 anos, traballando en Highlander, A princesa prometida, A máscara do Zorro, O señor dos Aneis e Die Another Day entre outras. Foi considerado o primeiro coreógrafo de Hollywood na loita con espada, e durante a súa carreira adestrou moitos actores na arte de armas, tales como Errol Flynn, Sean Connery, Antonio Banderas e Johnny Depp. Tamén apareceu como dobre nas pelexas de láser de Darth Vader en O imperio contraataca e O retorno do Jedi.
Traxectoria
Anderson ingresou na Mariña Real e durante o seu servizo gañou varias competicións de esgrima. No decurso da segunda guerra mundial serviu no Mediterráneo.