cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Streptomyces
Xenómica
A primeira secuencia xenómica completa de S. avermitilis completouse en 2003. Estes xenomas forman cada un un cromosoma con estrutura liñal, a diferenza da maioría dos cromosomas bacterianos, que son circulares. A secuencia xenómica de S. scabies, outro membro do xénero con capacidade de causar unha enfermidade nas patacas, determinouse no Wellcome Trust Sanger Institute. Con 10,1 Mbp de longo e 9.107 xenes codificantes provisionais, é o xenoma máis grande secuenciado de Streptomyces, probablemente debido á súa grande illa de patoxenicidade.
Biotecnoloxía
Nos últimos anos os investigadores en biotecnoloxía empezaron a usar especies de Streptomyces para a expresión heteróloga de proteínas. Tradicionalmente, Escherichia coli era a especie que se elixía para expresar nela xenes eucariotas, xa que se coñecía ben e era doado traballar con ela. Pero a expresión de proteínas eucarióticas en E. coli ten varios problemas. Ás veces as proteínas non se pregan debidamente, o que pode orixinar a súa insolubilidade, deposición en corpos de inclusión, e a perda de bioactividade do produto. Aínda que E. coli ten mecanismos de secreción, estes teñen baixa eficacia e prodúcese secreción no espazo periplásmico, mentres que a secreción por parte de bacterias grampositivas como Streptomyces sp. ten lugar directamente no medio extracelular. Ademais, Streptomyces spp. teñen mecanismos de secreción máis eficaces ca os de E.coli. As propiedades do sistema de secreción son unha vantaxe para a produción industrial de proteínas expresadas heterologamente porque simplifican os pasos subseguintes de purificación do produto e poden incrementar o rendemento. Estas propiedades entre outras fan de Streptomyces spp. unha alternativa atractiva a outras bacterias como E. coli e Bacillus subtilis.
Bacterias patóxenas
Ata agora atopáronse dez especies pertencentes a este xénero patóxenas para plantas, que son:
Poden causar infeccións en humanos o Streptomyces somaliensis e o Streptomyces sudanensis.
Medicina
Streptomyces é o principal xénero de bacterias produtor de antibióticos, que sintetiza drogas antibacterianas, antifúnxicas, e antiparasitos, e tamén unha gran variedade doutros compostos bioactivos, como inmunosupresores. Case todos os compostos bioactivos producidos por Streptomyces se empezan a formar durante a formación de hifas aéreas a partir do micelio do substrato.
Antifúnxicos
Os estreptomicetos producen numerosos compostos antifúnxicos de importancia medicinal, como a nistatina (producida por S. noursei), anfotericina B (de S. nodosus), e natamicina (de S. natalensis).
Antibacterianos
Membros do xénero Streptomyces son a fonte de numerosos axentes antibacterianos farmacéuticos; entre os máis importantes están os seguintes:
O ácido clavulánico (de S. clavuligerus) é unha droga que se usa en combinación con algúns antibióticos (como a amoxicilina) para bloquear e/ou debilitar certos mecanismos de resistencia bacterianos por medio dunha inhibición irreversible do enzima bacteriano beta-lactamase, que doutro modo neutralizaría os antibióticos beta-lactámicos.
Drogas antiparasitarias
S. avermitilis é responsable da produción dunha das drogas máis empregadas en todo o mundo contra as infestacións por vermes nematodos e artrópodos, chamada ivermectina.
Outros
S. hygroscopicus e S. viridochromeogenes producen o herbicida natural bialafos (bialaphos).
The Simpsons (temporada 12)
Esta é unha lista dos episodios que compoñen a duodécima temporada da serie de animación The Simpsons.
Macbeth de Escocia
Macbeth (en gaélico medieval: Mac Bethad mac Findlaích, en MacBheatha mac Fhionnlaigh, alcumado Rí Deircc, "o Rei Vermello"; c. 1005 e finado o 15 de agosto de 1057, foi rei de Escocia dende 1040 até a súa morte. Tiña o título de rei de Alba durante a súa vida, e gobernou só nunha parte da actual Escocia.
Sábese pouco dos primeiros anos de vida de Macbeth, mais era fillo de Findláech de Moray e puido ter sido neto de Malcolm II. Converteuse en Mormaer de Moray, un señorío semiautónomo, en 1032, e probablemente foi responsable da morte do anterior mormaer, Gille Coemgáin. Casou coa viúva de Gille Coemgáin, Gruoch, mais non tiveron fillos xuntos.
En 1040, Duncan I lanzou un ataque a Moray e morreu no combate a mans das tropas de Macbeth. Macbeth sucedeu no trono como rei de Alba, aparentemente con pouca oposición. O seu reinado de dezasete anos de duración foi na súa maioría pacífico, malia que no ano 1054 fixo fronte a unha invasión inglesa, liderada por Siward, conde de Northumbria, por orde de Euardo o Confesor. Macbeth morreu na batalla de Lumphanan en 1057 polas forzas leais ó futuro rei Malcolm III. Foi soterrado en Iona, o lugar tradicional de enterro dos reis escoceses.
Nun principio, Macbeth foi sucedido polo seu fillastro Lulach, mais Lulach gobernou só por uns meses antes de ser asasinado por Malcolm III, cuxos descendentes gobernaron Escocia até finais do século XIII. Macbeth é coñecido por ser a personaxe principal da traxedia de William Shakespeare Macbeth e polas numerosas obras que inspirou. Porén, o Macbeth de Shakespeare está baseado nas Crónicas de Holinshed (publicadas en 1577) e non historicamente exacto.
Frankenstein ou o moderno Prometeo
Frankenstein ou o moderno Prometeo é unha novela de terror gótico da británica Mary Shelley, que podería englobarse dentro do romanticismo, sendo tamén unha obra pioneira da ciencia ficción. A obra foi publicada de xeito anónimo en 1818 en Londres, e por primeira vez co nome de Shelley no lombo en Francia dous anos máis tarde.
Trama
A obra conta a historia de Victor Frankenstein, un científico obsesionado por retornar á vida un corpo inerte, o monstro de Frankenstein. Tras obrar o milagre, Frankenstein queda conturbado pola súa creación decide abandonala á súa sorte. Esta vai converterse no seu maior pesadelo.
Creación da obra
miniatura|Cuberta da obra na edición inglesa de 1831. A obra foi ideada na Villa Diodati de Xenebra, cando Lord Byron, acompañado polo seu médico persoal, John Polidori, hospedou na súa residencia estival a Mary Shelley e o seu home, Percey Shelley, aínda que por aquel entón Mary e Percey aínda non estaban casados; el acababa de ser desherdado polo seu pai tras abandonar a súa muller e fillos para poder estar coa súa amada de 16 anos. O ano 1816 pasou á historia como o ano sen verán, por culpa da erupción do volcán Tambora que enrareceu a atmosfera durante todo o ano. Confinados baixo o teito da vila, as conversas xiraban arredor do galvanismo e outros temas relacionados co ocultismo. Os catro, acompañados eventualmente pola medio irmá de Mary, remataron por retarse nunha competición para saber quen era capaz de escribir a mellor historia de terror. So a obra de Shelley e The Vampyre de Polidori chegarían a cristalizar. A propia autora explica moitos destes acontecementos no prólogo da propia obra.
Sobre estes eventos do verán de 1816 trata a película Remando ao vento do director ovetense Gonzalo Suárez, na que Lizzy McInnerny interpreta a Mary Shelley e Hugh Grant a Lord Byron.
Repercusión da obra
A novela abre a porta da ciencia ficción e tanto por isto como polo seu magnetismo vai ser unha obra de referencia en moitos eidos culturais con multitude de adaptacións tanto a literatura, o cine e banda deseñada entre outras.
La Hiniesta
La Hiniesta é un concello español da provincia de Zamora, en Castela e León. Atópase na comarca da Tierra del Pan, a escasos 8 km de Zamora. Tiña en 2017 unha poboación de 326 habitantes.
Dos seus monumentos destaca a igrexa gótica de Santa María la Real, construída no século XIII e declarada monumento histórico-artístico en 1944. Entre as súas festividades destaca a romaría que ten lugar o luns de Pentecoste, co traslado da Virxe de La Concha dende a capital zamorana ata a igrexa de La Hiniesta para visitar á súa curmá, a Virxe de La Hiniesta.
23 de marzo
O 23 de marzo é o 82º día do ano do calendario gregoriano e o 83º nos anos bisestos. Quedan 284 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Pierre Simon Laplace. thumb|100px|Kyrie Irving.
Mortes
miniatura|100px|Stendhal.
Outros
Os 366 días do ano
Campo Municipal de Fútbol Ara Solis
O Campo Municipal de Fútbol Ara Solis é unha instalación dedicada á práctica do fútbol, localizada no lugar de San Martiño de Abaixo, na parroquia de San Martiño de Duio. O seu propietario é o Concello de Fisterra e nel xoga os seus partidos como local a Sociedad Deportiva Fisterra.
O seu terreo de xogo é de céspede artificial e conta cunha bancada cuberta con capacidade para unhas 200 persoas.
Historia
O nome de Ara Solis obedece á tradición, que di que no monte de Cabo Fisterra os romanos atoparon un altar ao sol (Ara Solis) construído aí polos pobos que habitaran esas terras antes da romanización. Nese monte atópanse os restos arqueolóxicos de Vilar Vello que aínda non foron escavados nin estudados, así como a ermida de San Guillerme, moi relacionada coa cristianización duns lugares pagáns destinados a ritos de fertilidade.
Foi oficialmente inaugurado o 17 de agosto de 2002 cun encontro entre a SD Fisterra e a SD Compostela no chamado Trofeo Peregrino, poucos días despois de que o conxunto local celebrara o seu corenta aniversario. Aínda que en realidade, foi a reinauguración dun recinto mellorado, porque o campo levaba na zona que os fisterráns coñecen como da Charca de toda a vida, agora rodeada de vida urbanística, ademais do instituto ou o polideportivo, mais antigamente, aquilo era un descampado e, a leira, case que unha xunqueira, segundo os veciños máis vellos do lugar.
O 17 de agosto de 2009, produciuse a "inauguración administrativa". Xa que desde entón o Campo de Fútbol Ara Solis é de titularidade municipal. Até esa data, era autonómica, e antes, o seu dono fora o Movimiento Nacional, que coa transferencia de competencias a comezos dos anos oitenta pasou ser de competencia autonómica. No primeiro Consello da Xunta de agosto de 2009, o Goberno de Feijoo aprobou a cesión gratuíta da propiedade (até entón era unha cesión de uso que había que anovar periodicamente), o que se fixo efectivo co anuncio do Diario Oficial de Galicia. De feito, neste traspaso non se falaba do campo de fútbol en sentido estrito. A efectos burocráticos, no é tal. Trátase formalmente dunha «parcela de 12.399 metros cadrados denominada campo de Fútbol Ara Solis», como podería chamarse Camposa, Tilleira ou Trigueira. E é que está situada nos límites da parroquia que é capital municipal, mais que formalmente corresponde a San Martiño de Abaixo. No documento de cesión detalláronse todos os lindeiros e os seus titulares. A Xunta advertiu que «o inmoble deberá destinarse a actividades deportivas». E, se non se fai así ou se mantén mal, volverá á Consellaría de Facenda, que é quen o cedeu.
A Deputación Provincial da Coruña destinou 340.000 euros en 2010 para financiar, entre outras, as obras de instalación de céspede artificial. As obras consistiron en dotar a esta infraestrutura deportiva de terreo de xogo de herba sintética de última xeración, lastrada con area de sílice e caucho, coas súas correspondentes marcaxes para a práctica de fútbol 11 e fútbol 7, así como porterías fixas para fútbol 11 e móbiles para fútbol 7. Tamén se executou a rede de drenaxe con colector de saneamento enterrado de PVC, un grupo de presión contra lumes, rede de rega perimetral con estación de control programábel e 6 canóns de rega. A achega provincial supuxo o 100% do investimento previsto. A estrea da nova superficie tivo lugar cun encontro da Liga da Costa entre a SD Fisterra e o Carnota o 18 de decembro dese mesmo ano.
Selección de fútbol de Grecia
A selección de fútbol de Grecia (en grego: Εθνική Ελλάδος, Ethniki Ellados) é o equipo representativo de Grecia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Helénica de Fútbol (Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, Elliniki Podosferiki Omospondia), pertencente á UEFA. O seu maior éxito foi o título da Eurocopa de Portugal 2004.
Arte insular
miniatura|Folio 292 do [[Libro de Kells, co comezo do Evanxeo de Xoán.]] miniatura|Réplica da [[Hilton of Cadboll Stone]] miniatura|Shoulder-clasps ([[fíbula de hombreiro) de ouro, granate e cristal millefiori]] miniatura|Broche penanular irlandés de bronce, século VI. miniatura|Cruz e torre redonda de [[Devenish, mosteiro fundado no século VI. As construcións actuais son de cronoloxía máis tardía (a torre, posiblemente do século XII, a cruz, posiblemente do XV).]] A Arte insular ou arte hiberno-saxoa, son as denominacións historiográficas para a arte producida nas Illas Británicas na Alta Idade Media. Para esa época (séculos V ó X), tamén denominada "época escura" ou período das invasións, posterior á caída do Imperio romano de Occidente, a escasa produción artística de Europa occidental acostuma englobarse na xenérica denominación de "Prerrománico".
Os territorios "insulares" de Irlanda e Gran Bretaña, moi divididos politicamente, tiveron nesta época unha destacable unidade cultural no predominio artístico, intelectual e socio-relixioso do monacato que, sobre a base do cristianismo, fusionou os restos da herdanza clásica grecorromana con achegas dos pobos xermánicos e as características locais dos pobos prerromanos autóctonos, xenericamente clasificados como "celtas" ou "gaélicos".
Formas e soportes
Os trazos formais do estilo orixináronse a partir da ourivaría destinada á elite secular, que a comezos do século VII combinouse coa arte celta e a arte anglosaxoa. Identifícanse especialmente coa decoración de entrelazado, como a atopada en Sutton Hoo (que presupón unha tradición local ben establecida da que só sobreviviron pequenas pezas), e que se aplica noutros ámbitos, como a iluminación de manuscritos, que responden a outro mundo cultural: o do Mediterráneo. Antes do século VII, é rara a presenza de códices, aínda que non así de xoiaría, sobre todo en Irlanda. As primeiras pedras pictas datan do século V.
Aldea de Arriba, Meis, Meis
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 29 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 17 eran mulleres e 12 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 31 veciños, e 2005, cando eran 33.
Viktor Ullmann
Viktor Ullman, nado o 1 de xaneiro de 1898 na localidade silesia de Teschen (daquela no Imperio Austrohúngaro e agora dividida entre Český Těšín, na República Checa, e Cieszyn, en Polonia) e finado o 18 de outubro de 1944 nunha cámara de gas en Auschwitz, foi un pianista, director de orquestra e compositor musical.
Infancia, xuventude e formación
Os pais de Ullman, de orixe xudía, convertéranse ao catolicismo antes do seu nacemento, polo que foi bautizado e educado nesa fe cristiá. Neste senso seguiu os pasos doutro célebre director e compositor: Gustav Mahler.
O seu pai foi coronel na primeira guerra mundial, na que loitou con recoñecemento honorífico por Alemaña, o mesmo país que anos despois levou a cabo o Holocausto que acabou coa vida do seu propio fillo. Nesa mesma guerra, Viktor seguiu os pasos do seu pai e presentouse voluntario para cumprir o servizo militar, para o que foi destinado a Isonzo (na fronte italiana). Conseguiu o grao de tenente e a autorización para proseguir os seus estudos ao finalizar a guerra.
Matriculouse en dereito na Universidade de Viena. En outubro de 1918 foi aceptado como alumno polo prestixioso músico austríaco Schöenberg, un dos compositores máis importantes de todos os tempos, e con el estudou contrapunto, formas musicais e orquestración, ao mesmo tempo que se convertía nun excelente pianista, cun futuro realmente prometedor.
Madureza
En 1919 trasladouse a Praga para se dedicar por completo á música, continuando a súa formación con Zemlinsky. Alí dirixiu a orquestra do Novo Teatro Alemán de Praga (1922-1927) e estrou en 1923 7 lieder mir Klavier ("Sete lieder para piano"). En 1925 compuxo Schönberg Variatioren ("Variacións Schönberg"), estreadas o ano seguinte en Praga cunhas crítica excepcional, sobre todo tendo en conta a madureza amosada polo compositor malia contar daquela con apenas 27 anos.
Tamén exerceu como compositor e director da orquestra suíza Schauspielhaus, en Zürich, entre o 1929 e 1936, e foi libreiro en Stuttgart, Alemaña, nos primeiros anos da década de 1930.
Ao seu regreso a Praga en 1933 estudou composición con Alois Hába e, en 1936, gañou o premio Mertzka pola súa ópera Der Sturz des Antichrist ("A caída do Anticristo").
Deportación e morte
O 8 de setembro de 1943 foi deportado ao campo de concentración de Teresienstadt, onde coincidiu con outros compositores xudeus como Pavel Haas ou Hans Krása), e alí escribiu Der Kaiser von Atlantis ("O emperador da Atlántida"), unha das obras máis importantes escritas xamais en tempos de catividade. O 16 de outubro de 1944 foi trasladado o Auschwitz, onde morreu nunha cámara de gas dous días despois.
Obra
Ata o momento da súa deportación, a súa obra constaba de 41 composicións, entre as que había tres sonatas para piano, dous ciclos de lieder con textos de varios poetas, dúas óperas (unha perdida e outra recuperada) e o concerto para piano op. 25, que terminou en decembro de 1939, nove meses antes da entrada das tropas nazis en Praga.
A maior parte destas obras desapareceron, ao perdérense os manuscritos durante a ocupación alemá; outras continúan inéditas en manuscrito e só unhas poucas están xa publicadas, o que implica que a maioría da súa obra non se poida nin consultar nin interpretar, xa que as orquestras non teñen acceso a elas. Os manuscritos atópanse gardados en arquivos, só accesibles para investigadores, pero case non existen rexistros sonoros.
Der Kaiser von Atlantis
Der Kasier van Atlantis ("O emperador de Atlántida") foi escrita en 1944 no campo de concentración de Therensisthtadt, destinado para o confinamento de músicos e artistas. Porén, non se chegou a estrear ata 1975, nos Países Baixos, 31 anos despois da súa composición, xa que antes do día de estrea prevista no campo de concentración, nun ensaio, os vixiantes nazis percibiron que o personaxe principal, o cantante protagonista, supuña unha parodia de Hitler e prohibiron a estrea. Unha das representacións máis importantes desta obra, que se converteu nun símbolo do Holocausto, tivo lugar no Teatro Real en Madrid, no ano 2016.
Pódese observar que o tratamento das voces non non é virtuoso e fuxe dos adornos, xa que se pretende manter un ton moi próximo ao falar.
Literatura de Finlandia
Finlandia é un país cunha forte tradición literaria, cunha literatura popular que se expresaba nos dialectos rexionais do finés e cunha tradición literaria actual en dúas linguas o finés e o sueco, ademais da recente chegada da literatura saami.
Literatura oral
Finlandia conta cunha longa tradición de literatura oral, a súa base era unha poesía popular que se recitaba cantada polos cantores populares, os bardos que as cantaban con diferentes melodías, ás veces acompañándose do kantele, nas rexións do norte eran dous cantores os que recitaban as poesías mentres no sur era un só, xeralmente unha muller, á que acompañaba un coro. A transmisión dos textos era unicamente oral pero non se recitaban de forma idéntica de cada vez, senón que se deixaba lugar para a inspiración e a improvisación. Coñecidos como Arhippa Perttunen e Larin Paraske tiñan un repertorio de milleiros de versos. A partir do século XVI comézanse a recoller por escrito estes poemas pero no século XIX cando comezou a interesar a literatura popular, a Sociedade de Literatura Finesa recolleu milleiros de pezas populares e Elias Lönnrot partindo de poemas recollidos por el e por outros entusiastas redactou a epopea Kalevala que foi a base sobre a cal se asentou a literatura escrita finesa.
Literatura escrita
A primeira lingua literaria escrita de Finlandia foi o latín, as obras eran na súa maioría de carácter relixioso, o Missale Aboense (1488), un misal do bispado de Turku e o Manuale Aboense (1522), un manual litúrxico. Jacobus Finno, autor das Piae Cantiones (1582) foi un dos primeiros autores fineses. Pero o primeiro poema que describía o país non vai ser escrito en latín, senón en grego, o Magnus Principatus Finlandia (1679), obra de Johan Paulinus.
O establecemento da Academia de Turku en 1640 supuxo o nacemento dunha literatura que se expresaba na lingua que dominaba entón a administración e a vida cultural do país, o sueco; nun principio era unha literatura de carácter relixioso pero coa chegada da influencia da ilustración permitiu que no século XIX se desenvolvese unha literatura orixinal.
Mikael Agricola, o primeiro bispo protestante finés, foi o primeiro autor de lingua finesa coñecido, autor de obras relixiosas. A literatura finesa pasará de ser unha literatura secundaria respecto á sueca a converterse a fins do século XIX na base da literatura de Finlandia.
A literatura saami de Finlandia ten unha longa tradición oral pero son poucos os autores saamis fineses, entre todos eles salienta Nils-Aslak Valkeapää.
Premio Ramón Piñeiro de Ensaio
Historia
Este galardón nace da unión de dous premios creados con anterioridade e ambos adicados a este autor, un por parte da Editorial Galaxia e o outro a través do Centro Ramón Piñeiro (organismo dependente da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria). Debido a unha decisión común, ambas as institucións xuntaron os premios para achegar un maior recoñecemento cara á sociedade. Para aumentar a dotación económica do galardón, contan coa colaboración da empresa Gas Natural Fenosa. A contía ascende así a 3000 euros.
O premio recoñece o percorrido da obra de Ramón Piñeiro e honra o seu espírito libre e democrático. Pretende asemade incrementar a creación en lingua galega, así como fomentar a reflexión sobre os problemas do momento.
Armeria merinoi
A Armeria merinoi, (Bernis) Nieto Fel. & Silva Pando, é unha planta caméfita da familia das plumbaxináceas endémica do centro de Galiza, con poboacións entre a serra do Careón e o río Ulla. A súa distribución está fragmentada en seis núcleos que aparecen sobre 14 quilómetros de afloramento ultrabásico, nos medios serpentinícolas dos arredores de Melide, sobre medios moi húmidos (asolagados temporalmente).
Características
É unha planta herbácea de cepa ramificada. As pólas son curtas e as follas basais lineares ou sublineares de 2 a 7 cm de longas e de 1 a 4 mm de largas, sen pubescencia ou con algúns cilios nas beiras. Escapos de 15 a 18 cm, vaíña involucral de 1,2 a 2,5 cm, e invólucro de 1,1 a 1,8 cm de diámetro mucronado e glabro. A flor é hermafrodita, o cáliz vai de 4 a 6 mm e a corola é de cor rosácea-lila. A súa polinización prodúcese mediante os insectos (polinización entomófila), e a dispersión é anemócora (por acción do vento)
Florece entre maio e xuño e frutifica entre xuño e xullo. Ten unha alta taxa de xerminación en condicións de pouca luz (76,5-79,5%) que descende até o 45% ó aumenta-la luz. As especies acompañantes son Sedum marieanum, Sagina merinoi, Hypericum humifusum, Juncus bufonius, Exaculum pusillum, Cicendia filiformis, Plantago serpentina e Ranunculus paludosus. Nos núcleos de Toques e Barazón a hidromorfía é menor e a vexetación acompañante é, entre outras, Erica cinerea e toxo arnal (Ulex europaeus).
Considerada en perigo crítico de extinción polo Catálogo galego de especies ameazadas, e en perigo crítico polo Libro Rojo de la Flora Vascular Amenazada de España. A probabilidade de extinción en Melide en 10 anos é do 22%, e en 20 anos é do 97%, mentres que en Toques en 10 anos é do 3%, e en 20 anos é do 61%. En Basadre, Agolada había unha cita da especie, mais non foi localizada nos últimos anos. As principais ameazas para a especie son o avance de matogueiras ou pastos gandeiros, a construción de vías, así como a posible expansión dun polígono industrial na área de Melide que afectaría ó núcleo da Madanela.
Kiekko-Laser
O Kiekko-Laser foi un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Oulu (Finlandia). En decembro de 2011 declarouse en quebra económica e puxo fin a todo tipo de actividade. Xogaba os seus partidos como local no Oulun jäähalli, un pavillón con capacidade para 6.768 espectadores. Estaba afiliado ao Oulun Kärpät da SM-liiga.
Historia
O Kiekko-Laser fundouse no ano 2005 pola fusión de dous equipos da cidade de Oulu, o Kiekko-Oulu e o Laser HT. Trala fusión, o equipo comezou a competir na terceira categoría do hóckey sobre xeo finés, a Suomi-sarja. No 2010 o equipo gañou a Suomi-sarja e se clasificou para o playoff de promoción, no que conseguiu o ascenso á segunda categoría, a Mestis, tras derrotar ao RoKi por 4-2. Na segunda categoría categoría xogou ata decembro do 2011, cando a entidade declarouse en quebra.
Cracinos
A dos cracinos (Cracinae) é unha subfamilia de aves da familia dos crácidos, dentro da orde dos galiformes.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1825 polo zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia, Cracinae, está formado pola unión dos elementos do latín científico Crac- e -inae. O primeiro esta tirado do xenitivo do nome do xénero tipo da familia, Crax, e o seguno é a desinencia coa que se forman os nomes das subfamilias de animais.
En canto o nome Crax é unha alteración do nome do grego antigo κρέξ kréx, unha galiñola.
Xeración de electricidade
miniatura|Alternador de fábrica téxtil ([[Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña, Terrasa) .]] A xeración de enerxía eléctrica consiste en transformar algunha clase de enerxía (química, cinética, térmica o lumínica, nuclear, solar entre outras), en enerxía eléctrica. Para a xeración industrial recorrese a instalacións denominadas centrais eléctricas, que executan algunha das transformacións citadas. Estas constitúen o primeiro elo do sistema de subministración eléctrica. A xeración eléctrica realízase, basicamente, mediante un xerador; se ben estes non difiren entre si en canto ao seu principio de funcionamento, varían en función á forma en que se accionan.
Desde que se descubriu a corrente alterna e a forma de producila nos alternadores, levouse a cabo unha inmensa actividade tecnolóxica para levar a enerxía eléctrica a todos os lugares habitados do mundo, polo que, xunto á construción de grandes e variadas centrais eléctricas, se construíron sofisticadas redes de transporte e sistemas de distribución. Porén, o aproveitamento foi e segue sendo moi desigual en todo o planeta. Así, os países industrializados ou do primeiro mundo son grandes consumidores de enerxía eléctrica, mentres que os países en vías de desenvolvemento apenas desfrutan das súas vantaxes.
Gujō
Gujō (郡上市, ぐじょうし, Gujō-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado ao centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 1.030,79 km², a poboación de 45.453 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 44,1 h/km².
O concello de Gujō limita cos concellos de Takayama, Gero, Seki e Mino (que son da prefectura de Gifu); e Ōno (da prefectura de Fukui).
Aterciopelados
Aterciopelados é un grupo de música colombiano de rock e canción protesta, integrada por Andrea Echeverri e Héctor Buitrago e que tivo a súa orixe en 1990 baixo o nome de Delia y los Aminoácidos, mais posteriormente cambiou o nome en 1992.
Liars
Liars é unha banda de indie rock e garage punk formada no ano 2000 en Brooklyn, Nova York. Está composta por Angus Andrew (voces/guitarra), Aaron Hemphill (percusión, guitarra, sintetizador) e Julian Gross (batería).
Simpsons Roasting on an Open Fire
"Simpsons Roasting on an Open Fire", tamén coñecido como "The Simpsons Christmas Special", é o primeiro episodio da serie de animación The Simpsons que estaba pensado para que, orixinalmente, fose o oitavo episodio producido para a primeira temporada. A súa estrea orixinal foi na cadea FOX o 17 de decembro de 1989. No episodio, Homer descobre que non cobrará a paga extra de Nadal, polo que a familia non terá cartos para mercar agasallos de Nadal. Decide manter en segredo os seus problemas financeiros e consegue un traballo como Santa no centro comercial, aínda que logo comproba que non está ben pagado. Desesperado por un milagre, Homer e Bart acoden ás carreiras de cans en Noiteboa coa esperanza de gañar algo de diñeiro nas poxas.
O episodio foi escrito por Mimi Pond e dirixido por David Silverman. O título alude á canción "The Christmas Song" ("Canción de Nadal"), tamén coñecida como "Chestnuts Roasting on an Open Fire" ("Castañas abrasándose nunha fogueira"). "Simpsons Roasting on an Open Fire" foi nomeado a dous Premios Emmy en 1990 e recibiu críticas positivas por parte dos críticos televisivos. Tivo unha audiencia de 13,4 millóns de espectadores na súa data orixinal de estrea nos Estados Unidos.
Sinopse
Homer, Marge e Maggie asisten ao espectáculo de Nadal de Bart e Lisa na Escola Primaria de Springfield. Xa na casa, Marge pregúntalles a seus fillos que queren por Nadal e Bart pide unha tatuaxe. Cando Marge, Bart e Lisa van facer as compras de Nadal ao día seguinte, Bart entra nun establecemento no que fan tatuaxes e elixe facerse un que pon Mother (Nai, en inglés). Cando Marge atopa o seu fillo, este tan só ten escrito Moth (couza). Entón, Marge lévao a unha clínica para sacarlle a tatuaxe, gastando todo o diñeiro que ten no seu bote de aforros. Mentres tanto, na Planta de enerxía nuclear de Springfield Homer entérase de que ese ano non vai recibir a paga extra de Nadal.
Cando Homer volta do traballo e Marge lle conta que perderon o diñeiro de Nadal, decide non contarlle a ela as súas malas novas. En vez diso, vai facer el mesmo as compras, mercando agasallos baratos. Na Taberna de Moe, Homer atópase con Barney Gumble vestido cun disfrace de Santa Claus. Seguindo o consello de Barney, Homer vai traballar ao centro comercial disfrazado de Santa. Bart e mailos seus amigos foran alí a amolar aos que facían de Santa, e Bart descobre que o seu pai é un deles ao levantarlle a falsa barba (un reto que lle puxera o seu amigo Milhouse Van Houten. Homer enfádase, pero Bart dille que non revelará o seu segredo ao resto da familia.
Homer recibe a súa paga por facer de Santa, pero desanímase ao comprobar que só obtén 13 dólares. Barney, quen tamén recibiu un cheque coa mesma cantidade, suxírelle que vaia ao canódromo para poxar e gañar cartos rapidamente. Cos ánimos de Bart, Homer decide xogar toda a súa paga e leva a Bart con el. Aínda que Barney lle recomenda que poxe polo can chamado Whirlwind, Homer decide poxar no último segundo por Santa's Little Helper ("Pequeno axudante de Santa Claus"), crendo que é un sinal que teña ese nome. Santa's Little Helper, porén, acaba de último (supostamente por 25ª vez) e o seu dono o abandona. O can segue a Homer e mais a Bart, quen decide quedar con el. Cando chegan á casa, Homer vai contar á súa familia todas as súas desgrazas, pero elas (Marge, Lisa e Patty e Selma Bouvier, as irmás de Marge) pensan que trouxo o can como agasallo e todos teñen un feliz Nadal.
Finalmente, durante os créditos finais, a familia canta "Rudolph the Red Nosed Reindeer", canción á cal Bart lle engade palabras, facendo que Homer o estrangule.
Produción
A canle FOX estaba moi nerviosa sobre o programa porque non estaban seguros de se poderían captar atención da audiencia durante a duración do episodio. Os produtores propuxeron facer tres curtametraxes de 7 minutos por episodio e catro especiais ata que a audiencia se axustase. Ao final, decidiron por pedirlle á FOX a produción de 13 episodios de 20-22 minutos. A temporada estaba prevista que se estrease no outono de 1989, pero debido a grandes problemas coa animación de "Some Enchanted Evening", en vez diso, a temporada comezou o 17 de decembro de 1989 con este episodio. Ao final, "Some Enchanted Evening" foi estreado ao final da temporada.
Este episodio, sendo o primeiro en estrearse, carece da famosa secuencia de apertura que foi logo engadida no segundo episodio cando Matt Groening, o creador, cavilou na idea resultante dunha secuencia longa de apertura con menos animación.
Primeiras aparicións
Snowball I é mencionado por primeira vez e Waylon Smithers pode ser escoitado polo altofalante na central nuclear, pero non se ve.
Recepción
Este episodio foi nomeado a dous Premios Emmy en 1990 nas categorías: "Mellor programa animado (unha hora ou menos)" e "Mellor montaxe para unha miniserie ou un especial". Dado que "Simpsons Roasting on an Open Fire" é considerado un especial á parte da serie, The Simpsons foi nomeado dúas veces na categoría "Programa animado"; o episodio perdeu a favor do outro episodio de The Simpsons nomeado: "Life on the Fast Lane".
Ligazóns externas
Simpsonovi (první série)
FC Solothurn
O FC Solothurn é un club de fútbol da cidade de Solothurn, Suíza. Fundouse o 1 de xullo de 1901 e actualmente compite na 1. Liga (terceiro nivel do fútbol suízo). O seu campo é o estadio FC Solothurn, con capacidade para 6.300 espectadores.
Función de Romeo e Xulieta, famosos namorados
miniatura|Representación da famosa escena do balcón de Romeo e Xulieta. Pintura de [[1884, por Frank Dicksee.]] Función de Romeo e Xulieta, famosos namorados é unha pequena obra dramática de Álvaro Cunqueiro publicada en 1956 dentro da novela As crónicas do Sochantre. Foi reeditada por Galaxia en Don Hamlet e tres pezas máis (1974) e en ''Don Hamlet e outras pezas. Teatro galego completo. 1932-1968'' (2013).
Características
Na peza, que aparece entre as historias que lle acontecen ao Sochantre de Pontivy, alúdese á obra de William Shakespeare e intégrase o texto na novela As Crónicas do Sochantre. A anécdota fabulada e relatada nas crónicas desenvólvese por medio dunha representación teatral all’improviso de acordo coas normas de representación da Commedia dell’ Arte. Ofrécese unha visión absurda que se adianta aos principais representantes do absurdo europeo como Eugène Ionesco.
O autor explica na introdución:
Escena I
Praza de Verona en Italia, uns mozos cantan e a xente e os soldados conversan.
Despois de once anos os suízos levantaron o cerco da cidade. Celébrase a vitoria e chega un correo.
Escena II
Fala o Gonfaloneiro: Entra o correo cunha alforxa de cartas.
Escena III
Mais o correo só trae unha carta: "Para a mui dolorida infanta de Verona, dama Xulieta". A xente agardaba novas de Mantua, de comidas, de...
Escena IV
Entra Xulieta para ler a carta. O correo confírmalle que é de Romeo. Le na carta: No texto hai agora na marxe e en tinta vermella unha anotación do sochantre que di: "aquí comezou a anoitecer e comezaron a mostrarse os esqueletes". Continúa Xulieta coa lectura da carta e mentres as súas mans descobren a carne e ela, horrorizada de si mesma, deixa caer a carta. As xentes botan grandes berros: Todos foxen, a praza queda deserta, os defuntos corren ata a carroza.
Escena V
Dun recuncho sae unha nena mendiña e farrapenta:
Asphodeloideae
Asphodeloideae é unha subfamilia da familia Xanthorrhoeaceae na orde Asparagales, previamente foi tratada como unha familia separada, Asphodelaceae. As especies son nativas de África, Europa central e occidental, a cunca do Mediterráneo, Asia central e Australia, e mesmo un xénero, Bulbinella, está presente en Nova Zelandia. Os xéneros máis coñecidos son Aloe, Asphodelus e Kniphofia polo seu uso en medicina cou como plantas ornamentais.
Dhaulagiri
Nome
O nome é unha contracción do sánscrito Dhavali giri, que significa "montaña branca".
Situación
O Dhaulagiri está situado a 26º 41' 47 N e 83º 29' 43 L, no centro-norte do Nepal, relativamente preto da fronteira do Tíbet. Forma parte da cadea do Himalaia, a uns 35 km de distancia ao leste do pico do Annapurna, do que o separa o val de Kali Gandaki.
Confusións sobre a altura
Foi descuberto para a cartografía en 1808 e ao longo de arredor de 30 anos despois foi considerado como o teito do mundo, até o descubrimento do Kanchenjunga, que pasou a ocupar o lugar, tamén erradamente, por uns anos.
Conformación
O Daulaghiri é un macizo composto de dez picos que superan os 7.000 m:
Primeiro ascenso
A cima foi conquistada polo ser humano o 13 de maio de 1960, por unha expedición conxunta helvético - austriaca, conducida por Max Eiselin, ao que acompañaban Kurt Diemberger, Peter Diener, Ernst Forrer, Albin Schelbert, Nyima Dorji e Nawang Dorji. Foi a primeira expedición ao Himalaia que contou con apoio aéreo, cun avión, un Pilatus PC-6, que por desgraza se estrelou contra a montaña, onde o aparello ficou abandonado.
Outras ascensións
En 1979 tivo lugar a primeira escalada española á cima: o catalán Jordi Pons e os vascos Iñaki Aldaya, Javier Garayoa e Gerardo Plaza.
Regueiro do Couto, Cedeira, Cedeira
Regueiro do Couto é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 2007 cando tiña 3 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Instituto do Mundo Árabe
O Institut du Monde Arabe (IMA) ou o Instituto do Mundo Árabe, en galego, fundouse ano 1980 en París, cando 18 países árabes chegaron a un acordo con Francia para crear o Instituto e diseminar así información sobre o mundo árabe e mais para pór en marcha unha detallada investigación sobre os valores espirituais e culturais da cultura árabe. O Instituto tamén reclama e propón unha forte cooperación, así como un intercambio cultural entre Francia e o mundo árabe, especialmente nos eidos científico e tecnolóxico, contribuíndo dese xeito ao desenvolvemento das relacións entre o mundo árabe e Europa.
Duncan I de Escocia
Donnchad mac Crinain (en gaélico moderno: Donnchadh mac Crìonain; coñecido como Duncan I, e alcumado An t-Ilgarach, "o Doente"; nado c. 1001 e finado o 14 de agosto de 1040, nado c. 1001 e finado 14 de agosto de 1040) foi rei de Escocia (Alba) dende 1034 até 1040. É a figura histórica na que se basea o Macbeth de Shakespeare.
Dous espíritos
miniatura|Detalle da Danza dos Berdache, por [[George Catlin.]] miniatura|Folla de Piñeiro, xefe berdache da tribo dos grow.
Os dous espíritos, tamén chamados berdache, son nativos (amerindios) que desempeñan un dos moitos roles de xénero mixtos tradicionalmente encontrados entre moitas tribos indíxenas norteamericanas, pero tamén nalgúns pobos suramericanos e centroamericanos.
Denominación
En toda a América do norte hai moitos termos axeitados para designar a eses individuos nas varias linguas indíxenas, tales como tibasa (que significa "medio muller" en hopi-navaho), mixu'ga ("instruído pola lúa", en lingua omaha) ou panaro ("dous sexos"). O máis antigo dos empregados, berdache, é un termo xenérico empregado principalmente por antropólogos pero frecuentemente rexeitado polos amerindios por inapropiado e ofensivo. Isto pode deberse á súa etimoloxía pexorativa, ao ser un préstamo do francés bardache vía o español bardaxa ou bardaje/bardaja, vía o italiano bardasso ou berdasia, vía o árabe bardaj, que significa "rapaz mantido; prostituto", do persa bardaj.
O actual termo "dous espíritos" foi acuñado en Winnipeg, Canadá, en 1990, durante a terceira conferencia intertribal anual de amerindios LGTB. É un calco da frase ojibwa niizh manidoowag (dous espíritos). Foi elixida para distanciar aos pobos amerindios dos non nativos, así como das palabras "berdache" e "gai".
Características
O termo fai referencia á coexistencia dun espírito masculino e outro feminino vivindo no mesmo corpo. Este termo foi acuñado polos homosexuais, bisexuais e transexuais americanos nativos de hoxe para referirse a si mesmos e para describir os papeis tradicionais que reivindican.
O que os estudosos denominan xenericamente diversidade de xénero dos nativos americanos foi unha institución fundamental na meirande parte dos pobos amerindios. En moitos dos grupos indios había e segue habendo homes e mulleres que combinan o traballo, o comportamento e a vestimenta propia de homes coa propia de mulleres. A meirande parte destas persoas son bioloxicamente homes que adoptan o papel feminino (é dicir, pasivo e penetrado) nas relacións sexuais, polo menos en contextos cerimoniais. Algúns historiadores discuten esta interpretación e consideran que os berdaches se diferenciaban doutros homes máis polo seu traballo e o seu papel relixioso que pola súa actividade sexual. Afirman tamén que as relacións sexuais entre un berdache e un home non se poden considerar relacións homosexuais, posto que os berdaches eran considerados en realidade un terceiro xénero, e non homes efeminados, pero, do mesmo modo, a un berdache non lle está permitido formar parella con outro berdache.
Por volta de 1991, documentouse a presenza de individuos dous espíritos en máis de 130 tribos, en todas as rexións de América do Norte, en todas as culturas nativas.
Secretaría Xeral de Política de Defensa
A Secretaría Xeral de Política de Defensa (SEGENPOL) é unha secretaría xeral de España dependente do Ministerio de Defensa.
Titular
O actual titular da Secretaría Xeral de Política de Defensa é Alejandro Enrique Alvargonzález San Martín, desde 2012.
X Lexislatura
A Secretaría Xeral de Política de Defensa é o órgano directivo do Ministerio ao que lle corresponde o desenvolvemento e execución da política de defensa, as relacións neste ámbito con outros departamentos ministeriais, en especial co Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación, as relacións bilaterais con outros estados e coas organizacións internacionais de seguridade e defensa, baixo o principio de unidade de acción exterior do Estado, así como o desenvolvemento da diplomacia de defensa e a contribución á condución de crise e emerxencias.
Corresponde, en particular, á Secretaría Xeral de Política de Defensa: O Secretario Xeral de Política de Defensa ostenta a representación do Ministerio, por delegación do Ministro, nos casos en que este se a encomende e, en especial, ante as organizacións internacionais de seguridade e defensa das que España forme parte.
Así mesmo, corresponde ao Secretario Xeral de Política de Defensa: O Secretario Xeral de Política de Defensa dispón dun Gabinete Técnico, como órgano de apoio, asesoramento e asistencia inmediata.
Da Secretaría Xeral de Política de Defensa depende a Dirección Xeral de Política de Defensa (DIGENPOL).
Tamén depende do Secretario Xeral de Política de Defensa a División de Coordinación e Estudos de Seguridade e Defensa (DICOES), á que lle corresponde a coordinación da actividade dos centros e Institutos de estudos dependentes do Ministerio encamiñada á difusión da cultura de seguridade e defensa, así como o impulso dos estudos neste ámbito.
Así mesmo, están adscritas á Secretaría Xeral de Política de Defensa: Dependen da Secretaría Xeral de Política de Defensa as agregarías de defensa nas misións diplomáticas de España no exterior e os conselleiros de defensa nas representacións permanentes ante as organizacións internacionais, nos termos regulados na súa normativa específica.
No exercicio das súas competencias de difusión da cultura de seguridade e defensa, o Instituto Español de Estudos Estratéxicos depende funcionalmente do Secretario Xeral de Política de Defensa.
Ifor ap Glyn
Ifor ap Glyn, nado en Londres en 1961, é un presentador de televisión e poeta en lingua galesa.
Traxectoria
Naceu nunha familia de fala galesa. Graduouse na Universidade de Cardiff, e despois viviu en Denbighshire e Caernarfon. Presentou os programas Ar Lafar (2011), The Toilet: An Unspoken History (2012) e Pagans and Pilgrims: Britain's Holiest Places (2013) Traballou como produtor e guionista de televisión antes de converterse en poeta e autor teatral , e traballou coa compañía teatral Cwmni Dda. Actuou no concerto inaugural da Asemblea Nacional de Gales en 1999, e representou o seu país dúas veces no Smithsonian Folklife Festival nos Estados Unidos de América.
Iana Kudriavtseva
Iana Alekseevna Kudriavtseva (en Яна Алексеевна Кудрявцева), nada o 30 de setembro de 1997 en Moscova (Rusia), é unha ximnasta rusa. En 2013, aos 15 anos, proclamouse campioa do mundo en Kíiv, sendo a máis xove da historia en gañar un mundial. En 2014 bateu outro récord no Campionato do Mundo ao converterse na ximnasta máis nova en gañar dous títulos All-around con 16 anos, onde conseguiu unha marca total de 75,266 puntos
Ifor ap Glyn
Recoñecementos
Foi laureado como o Poeta Infantil de Gales (Bardd Plant Cymru) en 2008-2009 e gañou a Coroa do Bardo no Eisteddfod Nacional de Gales en 1999 e 2013.
Iana Kudriavtseva
Vida persoal
O pai de Iana, Aleksei Kudriavtsev, foi un nadador de elite que gañou unha medalla de ouro olímpica en Barcelona '92 no 4×200 m estilo libre. Súa nai, Viktoriia Kharitonova, chamouna "Anxo con ás de ferro", semellando unha bailarina na caixa das xoias cando actúa aínda ten unha inquebrantable constitución e unha forte vontade.
Ifor ap Glyn
Recoñecementos
O 1 de marzo de 2016 Ifor ap Glyn foi nomeado Poeta Nacional de Gales.
Iana Kudriavtseva
Vida persoal
A pesar de ter logrado tanto a unha idade tan temperá, Kudriavtseva dixo sobre o seu éxito;
Pablo Morillo
Pablo Morillo, conde de Cartaxena de Indias e marqués de la Puerta, nado en Fuentesecas (provincia de Zamora) o 5 de maio de 1775 e finado en Barèges (Occitania) o 27 de xullo de 1837, foi un destacado militar español, que loitou na guerra da Independencia española (1808-1814) e, posteriormente, en Latinoamérica, defendendo o dominio colonial español.
Traxectoria
En 1787 ingresou no corpo de Infantería de Mariña, actuando, aínda ben novo, en Tolón, Francia, e na Batalla de Trafalgar (1805), sendo ascendido a sarxento. No inicio da guerra da Independencia, Morillo estaría presente na batalla de Bailén, valéndolle a súa actuación o ascenso a capitán. Foi logo enviado a Galicia, pola Xunta Suprema Central.