cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jorge Prado
Campionato Mundial de MX2
Para a tempada 2018, mudouse con seu pai a Santa Marinella, na provincia de Roma, para estar máis cerca do seu equipo. Gañou os Grandes Premios de Trentino, Portugal, Alemaña, Francia, Lombardía, Indonesia (Semarang) República Checa, Bélxica, Suíza, Bulgaria, Assen e Imola, e subiu ao podio nos Países Baixos (2º), Castelló (2º), Rusia (2º), Gran Bretaña (2º)  e Indonesia (Pangkal Pinang, 3º). Deste xeito proclamouse campión do mundo aos 17 anos con 873 puntos, 96 máis que o seu compañeiro de equipo e anterior campión do mundo, Pauls Jonass.
O Campionato Mundial de 2019 comezou cunha vitoria para Jorge Prado en Neuquén, Arxentina. Por mor dunha lesión nun ombreiro non puido participar na segunda proba do ano, en Gran Bretaña, que foi gañada por Thomas Kjær Olsen. Tras esa curta ausencia, volveu ao Mundial en abril e gañou de forma consecutiva os trece seguintes Grandes Premios: Países Baixos, Pietramurata, Mantua, Portugal, Francia, Rusia Letonia , Alemaña, os dous de Indonesia (Palembang e Semarang ), República Checa, Bélxica e Imola. Deste xeito chegou ao circuíto sueco de Uddevalla cunha vantaxe de 130 puntos sobre Thomas Kjær Olsen, a falta de 3 grandes premios, polo que se conseguía 20 puntos máis revalidaría matematicamente o título. Conseguiunos xa na primeira manga, na que obtivo o primeiro posto, proclamándose por segunda vez campión do mundo. Na segunda manga tivo unha caída que lle fixo perder posicións e rematou cuarto a manga e terceiro na clasificación final do gran premio. Xa como bicampión do mundo, Prado gañou as dúas probas restantes, en Turquía, no circuíto de Afyonkarahisar, e en Shanghai, pechando o campionato con 16 grandes premios gañados, superando así o récord de 15 nunha tempada que posuía o neerlandés Jeffrey Herlings. Gañou ademais 31 das 36 mangas das que constaba o campionato.
En 2020 corre en MXGP, tras renovar con KTM por catro anos máis, pois a normativa obriga a dar o salto á máxima categoría aos pilotos con dous títulos mundiais. A finais de setembro de 2019 participou co equipo de España (xunto a Iker Larrañaga e Carlos Campano) no Motocrós das Nacións disputado en Assen, no que foi o seu debut coa moto de 450cc. Na primeira manga, na que corrían xuntos pilotos de MXGP e MX2, liderou a proba durante as primeiras voltas ata que a lama dos lentes o obrigou a facer unha parada para cambialos. Logo remontou postos ata subir ao podio en 3ª posición. Na outra manga na que participou, a terceira (MXGP + Open), arrancou mal e finalizou en sétimo lugar. Finalmente España rematou o campionato no noveno posto, empatada a puntos con Letonia (8º), mentres que o título acabou nas mans dos anfitrións, os Países Baixos.
En decembro de 2019 sufriu unha grave lesión mentres adestraba no circuíto de Malagrotta, ao caer da moto e romper o fémur esquerdo, sendo despois sometido a unha operación.
Campionato Mundial de MXGP
Volveu subir a unha moto só dous meses despois da fractura de fémur e conseguiu estar na primeira cita da tempada 2020, o 1 de marzo no circuíto de Matterley Basin, en Winchester, no que foi o seu debut na máxima categoría, co inconveniente de ter moito menos tempo de adestramento que os seus rivais. Con todo, logrou meterse entre os dez primeiros do Gran Premio ao rematar 9º a primeira manga e 12º a segunda, co que obtivo un décimo posto final. Unha semana despois, no Gran Premio dos Países Baixos, obtivo un terceiro posto na sesión de clasificación, e no inicio da primeira carreira chegou á primeira curva como líder da carreira. Posteriormente viuse adiantado por Jeffrey Herlings, Tim Gajser e Arminas Jasikonis, e finalizou en cuarta posición. Na segunda carreira sufriu unha caída no inicio que o deixou sen opcións. Adicouse a remontar posicións e acabou en 13ª posición na manga e 9ª na clasificación final do Gran Premio. miniatura|Jorge Prado no 2020. Tras as dúas primeiras carreiras o campionato suspendeuse durante varios meses por mor da pandemia por coronavirus. En xuño, dous meses antes da volta do campionato e cando Prado xa estaba recuperado case totalmente da fractura de fémur, sufriu un novo accidente adestrando, rompendo a clavícula dereita e sendo intervido cirurxicamente de novo.
O campionato retomouse en agosto coa disputa de tres grandes premios consecutivos en Letonia. No primeiro deles, o Gran Premio de Letonia, Prado rematou en sétima posición, despois de quedar oitavo na primeira manga e sétimo na segunda. Tres días despois, no Gran Premio de Riga, comezou liderando a primeira das carreiras, pero a rotura de varios radios dunha roda obrigouno a deterse a cambiala, polo que perdeu moitas posicións e non puido sumar puntos. Tamén sufriu problemas na segunda manga, conseguindo sumar só 8 puntos. O 16 de agosto disputouse o Gran Premio de Kegums. Na primeira das mangas Prado rematou en terceira posición, mentres que na segunda foi cuarto. Deste xeito quedou terceiro no cómputo total do Gran Premio, subindo ao podio por primeira vez na categoría raíña, só por detrás do neerlandés Jeffrey Herlings e o lituano Arminas Jasikonis.
Tras Bélxica o Mundial trasladouse a Italia, para disputar seis Grandes Premios consecutivos nese país, tres en Faenza e tres en Mantua. O primeiro deles foi o Gran Premio de Italia, no que Prado rematou quinto na clasificación final despois de liderar case toda a primeira carreira e gran parte da segunda, pero cometendo erros na parte final que o relegaron ata a cuarta e sexta posicións respectivamente. O 9 de setembro disputouse no mesmo circuíto o Gran Premio Cidade de Faenza, no que Prado fixo historia ao gañar o seu primeiro Gran Premio na categoría raíña, tras rematar en segunda posición as dúas carreiras. Tim Gajser e Jeremy Seewer acompañárono no podio. Catro días despois, no Gran Premio de Emilia-Romaña celebrado no mesmo lugar, Prado logrou a súa primeira vitoria nunha manga de MXGP, gañando a primeira das dúas carreiras despois dunha dura batalla con Jeremy Seewer. Na segunda manga chegou sexto, rematando o Gran Premio no terceiro caixón do podio. No Gran Premio da Lombardía rematou en segunda posición as dúas carreiras, subindo ao máis alto do podio como vencedor do Gran Premio. Con todo, unhas horas despois foi penalizado xunto a Romain Febvre por saltar con bandeira amarela na segunda carreira, sendo relegado ao cuarto posto na manga e ao terceiro final. No Gran Premio Cidttà di Mantova volveu subir ao podio en segunda posición, despois de dominar de principio a fin a primeira manga e quedar sexto na segunda. Xa en outubro acabou noveno no Gran Premio de Europa, despois de sufrir unha caída cando lideraba a primeira manga e caer tamén na segunda manga, cando ía segundo. O día 11 disputouse o Gran Premio de España no novo circuíto construído en Arroyomolinos. Prado liderou as dúas mangas dende a primeira curva ata a última, logrando a súa segunda vitoria na tempada. Foi ademais a primeira vez que un español gañaba as dúas carreiras dun Gran Premio da máxima categoría.
A continuación disputáronse tres Grandes Premios consecutivos en Lommel. No primeiro Prado rematou terceiro, despois de acabar terceiro na primeira manga e cuarto na segunda, na que sufriu unha caída ao ser golpeado por Jeremy Seewer cando rodaba segundo. Con este resultado no GP de Flandres ascendeu ata a terceira praza do mundial. Tres días despois logrou a súa terceira vitoria en MXGP, tras quedar segundo na primeira carreira por detrás de Gajser e primeiro na segunda. Antes da terceira cita en Lommel confirmouse que contraera a COVID-19, polo que non puido competir nese gran premio nin nos catro restantes do Mundial, perdendo así todas as opcións ao título, do que o separaban 55 puntos, e ao subcampionato, do que estaba só a 2 puntos. Rematou a tempada en sexta posición.
Ariel (Legacy of Kain)
Ariel é unha personaxe de videoxogos na saga de Legacy of Kain. A súa voz foi interpretada por Anna Gunn. Nas primeiras etapas da produción de Blood Omen: Legacy of Kain, Ariel era chamada "Adonathiel".
Historia
Ariel serviu como Garda do Alicerce do Equilibrio por aproximadamente 470 anos, despois do ataque do vampiro Vorador ao Círculo dos Nove ata a súa morte a mans dun posuído Mortanius, quen estaba dominado pola forza escura coñecida como Lord Hylden. A súa morte foi o inicio da caída de Nosgoth. Ao atopar o seu corpo, o amante de Ariel, Nupraptor, caeu na tolemia, que contaxiou a todos os membros do Círculo dos Nove.
Pouco tempo despois da súa morte, Ariel empezou a axexar nos Alicerces de Nosgoth. Ela axudou a Kain nas súas viaxes como vampiro, escondéndolle o feito de que el estaba destinado a ser o seu sucesor como gardián do Alicerce do Equilibrio e que era necesario que se sacrificase para restaurar a Nosgoth. Despois de que Kain rexeitase o sacrificio, Ariel seguiu axexando os Alicerces, e presuntamente faríao por sempre ata que o balance fose restaurado.
Ariel recibiu a salvación cando Raziel bautizou a súa espada espectral na esencia purificadora de Ariel e a de todos os seus predecesores, os Gardiáns do Equilibrio. Este sacrificio, xunto co de Raziel, deulle a Kain unha vista purificada (foi curado da corrupción de Nupraptor) e unha Soul Reaver de poderes puros e incorruptibles.
List of Legacy of Kain characters
A Rabadeña, Sillobre, Fene
A Rabadeña é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Historia da Illa de Wight
right|miniatura|300x300px|O navío Clipper "Nube Voadora" das Agullas, Illa de Wight, por James E. Buttersworth, 1859-60. A Illa de Wight é rica en sitios históricos e arqueolóxicos. Esta gama vai desde camas de fósil prehistóricos que inclúen restos de dinosauro, a artefactos da Idade de Bronce, Idade de Ferro, período Romano e máis aló.
Durante o período Mesolitíco, "os niveis do mar no Mar do Norte e o Canal da Mancha eran preto 30 a 40 m máis baixo que os de hoxe – Gran Bretaña era unha península de Europa do norte." A illa está xeoloxicamente vinculada a Armórica. A illa foi formada ao final da última idade de Xeo. O Río Solent era o afluente máis grande do Río da Canle que desaugou a Cunca de Hampshire desde o primeiro Plistoceno ou Plioceno tardío. Un aumento en nivel de mar global alagou o val de río anterior do Solent ao do norte e a Canle inglesa futura ao do sur. Isto corta Wight de desde a illa de Gran Bretaña e a masa continental. A Canle inglesa alagada sobre hai 9 000 anos.
Teilán, Bóveda
Santa Baia de Teilán é unha parroquia do concello de Bóveda, na provincia de Lugo. Limita coas parroquias de Remesar ao norte, Rubián ao leste, Bóveda ao sur e Martín ao oeste.
Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 224 habitantes (123 mulleres e 101 homes), distribuídos en dez entidades, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 295 habitantes.
Historia
No ano 1402 o abade de Castro de Rei de Lemos, Enrique Martínez, afora a Diego López de Somoza o lugar de Carballedo desta parroquia. Anos despois, no 1474 Frai Juan de Aián, fai foro a Leonor Afonso de Castroferos do Casal de Carballedo.
Patrimonio
LOS RIBAS DE NEIRA CREIERON / AL APOSTOL ¿tan? DE VERAS / QUE POR LA FE MERECIERON / LA CRUZ CON CINCO BENERAS / Y POR HONRA NO PAREXA / POR SER DE LINAGE CLARO / LES DIERON LA CRUZ BERMEXA / EN CAMPO VERDE ESMALTADA.
A que aparece sobre o escudo leva o lema: BIZCAINOS PONEN ARMAS / CASTILLOS Y ALABARDAS.
Consérvanse varios muíños antigos, como o da Chousa en Souto ou o muíño do Sancho en Vales.
Anselmo Vilar
A súa actuación na Guerra Civil, apagando a luz do faro de Torre del Mar durante dúas noites, salvou a vida de civís que fuxían de Málaga cara Almería, xa que estaban sendo metrallados e bombardeados polas tropas franquistas. Este feito é coñecido popularmente como a Desbandá.
Traxectoria
Fillo e neto do fareiro de Torre del Mar, no municipio de Vélez-Málaga, provincia de Málaga, ocupou o seu lugar en 1930 con 48 anos.
Dende o seu faro, Anselmo Vilar decidiu apagar as luces, co que dificultou a orientación dos barcos e avións e facilitou a fuxida da cidadanía. A zona próxima ao faro foi, deste xeito, a que menos sufriu os ataques.
Tras a toma da localidade polas tropas franquistas, Anselmo Vilar foi fusilado xunto ao cemiterio de Vélez-Málaga na noite do 9 ao 10 de febreiro.
Robert Graves
miniatura|dereita|Tumba de Robert Graves. Robert von Ranke Graves, nado en Wimbledon o 24 de xullo de 1895 e finado en Deià o 7 de decembro de 1985, foi un escritor inglés, fillo do escritor irlandés Alfred Perceval Graves e de Amalie von Ranke Graves, descendente do historiador alemán Leopold von Ranke.
Traxectoria
Estudou en Charterhouse School e no St John's College da Universidade de Oxford, pero cando se declarou a I Guerra Mundial, Robert alistouse case inmediatamente na Royal Welch Fusiliers, como un xeito de evadirse da súa familia e dun ambiente que non lle agradaba. As experiencias na guerra marcárono fondamente, en 1916 publicou o seu primeiro poemario, Over The Brazier, onde amosa todo o horror da guerra. Na batalla do Somme resultou gravemente ferido, con lesións permanentes nos pulmóns, e a pesar dos seus esforzos por volver á fronte, pasou o resto da guerra en Inglaterra. En 1917 Robert Graves xogou un papel destacado en salvar ao seu amigo, o tamén poeta, Siegfried Sassoon, dunha corte marcial despois que deixara a súa unidade sen permiso e escribira ao seu comandante denunciando a guerra.
Trala guerra Robert casa con Nancy Nicholson, filla do pintor William Nicholson, e continúa a estudar na Universidade de Oxford, ao tempo de monta unha pequena tenda, que resulta un fracaso e en 1926 acepta un posto na Universidade de Cairo, marcha alí coa súa muller, os nenos e a poeta Laura Riding, pero acabou deixándoo tras deixar a súa muller e acaba instalándose en Mallorca con Laura Riding ata o estoupido da guerra civil española, alí dirixen unha editorial, Seizen Press e editan o xornal literario, Epilogue. Escriben xuntos dúas obras académicas, A Survey of Modernist Poetry (1927) e A Pamphlet Against Anthologies (1928), que terán ampla influencia na crítica literaria moderna. En 1927 publica, T. E. Lawrence, Lawrence and the Arabs, unha biografía do seu amigo o arqueólogo T. E. Lawrence con éxito comercial, adaptada ao cinema en 1962 como Lawrence de Arabia
En 1929 publicou a autobiografía Goodbye to All That, unha crónica da perda da ilusión da xeración da posguerra que, a pesar de ser un grande éxito de vendas, lle custou a amizade con Siegfried Sassoon, Edmund Blunden e moitos outros dos seus amigos.
Eu, Claudio (1934) é a súa obra máis famosa, nela Graves baseándose en fontes clásicas reconstrúe un complexo e completo relato do emperador romano continuada na súa secuela Claudius the God (1934), Graves conseguiu describir unha sociedade na que se abandonan os vellos valores sen que uns novos os substitúan, que era como el tamén vía o século XX. En 1936 marcha de Mallorca debido á guerra civil española. En 1938 publica outra novela histórica, Count Belisario, baseada no xeneral bizantino Belisarius.
En 1939, trala ruptura con Riding, regresa a Inglaterra, inicia unha relación con Beryl Hodge, entón a dona de Alan Hodge. En 1941 publica The Long Week-End, en colaboración con Alan Hodge, con el tamén publica The Reader Over Your Shoulder (1944), revisado en 1947 como The Use and Abuse of the English Language. En 1946 regresa a Mallorca, establécese en Deià e casa con Beryl en 1950. 1946 tamén é o ano da publicación de King Jesus, unha novela histórica. En 1948 publica a controvertida The White Goddess. En 1955 edita unha versión anotada de The Greek Myths. En 1956 publica un volume de relatos cómicos ''Catacrok! Mostly Stories, Mostly Funny''. Entre 1961 e 1966 foi profesor de poesía en Oxford.
Traduciu a Canción do bardo Amergin dentro da obra The White Goddess. Amergin era un dos líderes dos milesios, o pobo que partiu da terra de Breogán e de Brigantia á conquista de Irlanda. Robert Graves dicía que a educación poética inglesa non deberá comezar polos Contos de Canterbury, nin pola Odisea, nin polo Xénese, senón coa Canción de Amergin.
Narrativa
A maioría son novelas históricas.
La Tierra Gallega (1915)
La Tierra Gallega foi un semanario editado na Habana en 1915.
Historia e características
Apareceu o 11 de abril de 1915. Dirixido por Roberto Blanco Torres co pseudónimo de Fray Roblanto. Dedicado, en boa parte, a atacar a administración do Centro Gallego de La Habana, tiña por lema Programa: contra los farsantes e todas estas críticas e denuncias estaban subscritas por un grupo de jóvenes gallegos, artistas enamorados de su tierra, que se han propuesto trabajar con todo entusiasmo por la dignificación de los coterráneos. Incluíu información xeral de Galicia e colaboracións literarias. A maior parte estaba feito por Blanco Torres, excepto algúns artigos asinados por Abdón Rodríguez Santos. Só se publicaron cinco números.
Brisas y Tormentas
Brisas y Tormentas foi unha revista editada na Coruña en 1900.
Historia e características
Subtitulada Revista Política-Artístico-Literaria, apareceu o 15 de abril de 1900. Revista semanal, publicábase os domingos e tiña 8 páxinas. Estaba dirixida por Carlos Pol Caamaño. Entre os seus colaboradores figuraron José Romero Astray e Florencio Pol Ramos. Desapareceu no mesmo ano cando o arcebispo de Compostela prohibiu a súa lectura.
Cabina de suicidio
As cabinas de suicidio ou máquinas de suicidio son obxectos de ficción científica que permiten ós usuarios cometer suicidio a través delas. Este tipo de obxectos aparecen en moitas obras como o manga Gunnm/Battle Angel Alita e series como Futurama e Star Trek.
A Corveira, Sillobre, Fene
A Corveira é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Meseta de Adamawa
miniatura|Paisaxe típica da Meseta de Adamawa, preto de Ngaoundal no Camerún. A meseta de Adamawa é unha rexión natural conformada como unha meseta no centro oeste de África que se estende dende o sueste de Nixeria e o centro norte do Camerún (Adamawa e Provincia do Norte) á República Centroafricana. A elevación media é de 1100 metros, aínda que as erupcións volcánicas formaron importantes cumes con elevacións de ata 2.650 metros. A vexetación é principalmente de sabana e a densidade de poboación baixa.
Nemeño, Nemeño, Ponteceso
Nemeño é un lugar da parroquia de Nemeño no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
A Calzada, Sillobre, Fene
A Calzada é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 15 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Suwanee, Xeorxia
Suwanee é unha localidade do condado de Gwinnett, no estado de Xeorxia. A poboación era de 8.725 persoas segundo o censo do ano 2000, mentres que no 2010 ascendía a 15.355. Suwanee foi o principal lugar de adestramento do equipo de fútbol americano dos Atlanta Falcons entre 1979 e 2001. No ano 2012, a vila foi valorada como o terceiro mellor lugar dos Estados Unidos para crear unha familia segundo a editorial Kiplinger, e no 2013 foi elixida pola revista Family Circle como unha das mellores dez vilas de todo o país para as familias.
Vantaa
Vantaa (en sueco Vanda) é unha cidade situada na rexión de Uusimaa, ao sur de Finlandia. Forma parte, xunto cos concellos de Helsinqui, Espoo e Kauniainen, da Área Metropolitana de Helsinqui. Cunha poboación de 205.275 habitantes é a cuarta cidade máis grande de Finlandia. No termo municipal de Vantaa se encontra o maior aeroporto do país, Aeroporto de Helsinqui-Vantaa.
Amadeus
Amadeus é un filme estadounidense dirixido por Miloš Forman estreado en 1984. Escrito por Peter Shaffer a partir da obra de teatro Amadeus (1979), nel nárrase a vida de Wolfgang Amadeus Mozart dende a perspectiva do seu rival, o compositor Antonio Salieri. A historia está ambientada en Viena, Austria, durante a segunda metade do século XVIII.
O filme foi nomeado a 53 premios, recibindo 40, entre os cales destacan oito premios Oscar (incluíndo mellor filme), catro BAFTAS, catro Globos de Ouro, e o premio Directors Guild of America.
Foro Romano
miniatura|500px|Vista do Foro Romano desde o Capitolio.
O Foro Romano, (en latín Forum Romanum), é un foro rectangular que na época de máximo esplendor de Roma estaba rodeado por varios dos máis importantes edificios gobernamentais e que se situaba no centro da cidade de Roma; na súa orixe fora un mercado ao aire libre. Os cidadáns denominábano Forum Magnum, ou simplemente Forum.
Durante séculos foi a cerna da vida pública romana, constituíndo o corazón da Roma Antiga: era o lugar onde se celebraban as procesións triunfais e as eleccións, onde se efectuaban os discursos públicos, os xuízos criminais, as loitas de gladiadores, e o núcleo onde se desenvolvían os negocios comerciais. Con numerosas estatuas conmemorando os grandes homes da cidade, localizábase nun pequeno val entre os montes Palatino e Capitolino, e na actualidade é un extenso conxunto de ruínas formada polos fragmentos dos antigos edificios onde se desenvolven periodicamente escavacións arquelóxicas e que atrae a uns catro millóns e medio de turistas cada ano.
Moitas das máis antigas e importantes estruturas da cidade antiga localizábanse no foro ou nas súas inmediacións. Os primeiros santuarios e templos da monarquía romana estaban no bordo sueste, a Regia (século VIII a.C.), o Templo de Vesta (século VII a. C.), o complexo das vestais, todos reconstruídos logo do ascenso do Imperio Romano.
Outros santuarios arcaicos situábanse no noroeste, é o caso do Umbilicus Urbis e o Volcanal da época da república, que estaban no Comitium, onde se desenvolvía a asemblea curial, e alí xa estaba desde a Monarquía a Curia Hostilia, o edificio do Senado, e gradualmente establecéronse edificios gobernamentais, tribunais, templos, memoriais e estatuas diversas.
Co tempo o Foro, próximo e máis grande, acabou substituíndo ao arcaico Comitium, e o foco da actividade xudicial mudouse á nova Basílica Emilia (179 a.C.), e un século despois Xulio César construíu a Basílica Xulia canda a nova Curia Xulia, a nova sede do Senado, reforzando así a primacía do Foro.
Á fin gran parte dos asuntos xudiciais e da vida económica pasou á zona do Foro de Traxano e da Basílica Ulpia, no norte da cidade. Durante o reinado de Constantino o Grande realizouse unha das últimas expansións do complexo do Foro, a Basílica de Maxencio (312), converténdose de novo no centro da vida política ata a definitiva desaparición do Imperio Romano.
Historia
Orixinalmente o espazo que ocupaba o Foro estaba formado por marismas onde ían parar as augas procedentes dos outeiros próximos. No século VI a.C. coa realización da Cloaca Máxima o lugar desecouse, comezando a desenvolverse o que sería o Foro Romano nun proceso gradual, edificio a edificio, ao longo de moitos séculos , malia os intentos de gobernantes como Sila, Xulio César ou Augusto que intentaron impoñer algo de orde e que tiveron un éxito relativo. No período imperial os grandes edificios públicos que ateigaban a área da praza central reduciran considerablemente a zona aberta a un rectángulo de 150 por 75 metros.
O Foro estaba orientado de noroeste ao sueste, estendéndose desde a aba do monte Capitolino ata o outeiro Velia. Durante a época imperial, dúas basílicas, a Emilia, no norte, e a Xulia, no sur, fixan as súas longas extremidades e a súa forma final. Ademais da zona aberta, o foro abranguía os edificios que daban cara a esta praza e mesmo ás veces tamén se inclúe o Forum Adjectum, que se prolongaba polo sueste chegando ata o Arco de Tito.
Orixe lendaria e primeiras evidencias
Segundo a tradición o inicio do foro está relacionado coa alianza entre Rómulo e o seu rival, o sabino Tito Tacio, o primeiro ocupando o Palatino e o segundo o Capitolio, e que se xuntaron nun lugar intermedio entre os dous asentamentos para celebraren a súa alianza, e que se denominou Comitium, onde se celebraban ao aire libre as asembleas de cidadáns, e ao seu carón comezou a funcionar un mercado. Tamén seguindo os mitos romanos o rei Numa Pompilio erixiu o primeiro templo do foro, o Templo de Vesta. A propia palabra forum aparece por vez primeira, xa no período republicano, a mediados do século V a.C. na Lei das XII Táboas para se referir ao foro de Roma como o lugar onde se realizaban os litixios e a principal área pública da cidade.
Período republicano
miniatura|245px|Mapa do Foro Romano. As estruturas da Roma republicana en vermello, as da Roma imperial en negro. Segundo a obra de Platner Topography and Monuments of Ancient Rome, 1904 (con axustes). Durante o período republicano, o Comitium foi o lugar central de toda a vida política e xudicial. O Senado para permitir que no lugar se puidese reunir máis xente comezou a aumentar o espazo aberto entre o Comitium e o Templo de Vesta mercando residencias privadas.
Moitas das actividades tradicionalmente realizadas no Comitium, como as asembleas populares, funerais da nobreza e xogos, pasaron ao foro, especialmente notable foi o da comitia tributa, entón o centro da política popular, que no 145 a.C. pasou a se desenvolver no Foro. Na década de 80 a.C., durante a ditadura de Sila, fixéronse grandes obras no Foro, como o levantamento do nivel da praza en case un metro e a pavimentación con pedras de mármore permanentes. No 78 a.C. construíuse na aba do Capitolino o inmenso Tabulario, destinado a arquivo de documentos por orde dos cónsules dese ano M. Aemilius Lepidus e Q. Lutatius Catulus.
Período imperial
miniatura|Imaxe 3D do Foro Romano a fins do Imperio. Na época de Augusto o Foro colleu a súa forma final. No sueste mandou edificar no 29 a.C. o Templo do Divino César e o Arco de Augusto pero tamén durante o reinado dos primeiros emperadores gran parte dos asuntos económicos e xudiciais pasaron ao norte da cidade, e tras a construción do Foro de Traxano, arredor do 110, pasaron a se realizar na Basílica Ulpia.
O Arco de Septimio Severo, en mármore branco, engadiuse no 203 no noroeste do Foro, preto dos pés do Capitolio. O emperador Diocleciano (284-305) foi o último dos grandes construtores de Roma, construíndo novos templos de Saturno e Vesta e a Curia e durante o reinado de Constantino I construíuse a Basílica de Maxencio (312), a última expansión significativa do complexo do Foro, restaurando tamén moito do poder político cara ao Foro, e que se mantería ata a caída do Imperio Romano dous séculos máis tarde.
Período medieval
miniatura|Campo Vaccino, obra de [[Claude Lorrain (1636).]] No século VI algúns dos vellos edificios dentro do Foro comezaron a se utilizar como igrexas cristiás. No ano 608 erixiuse a Columna de Focas, unha columna monumental dedicada ao emperador oriental Focas. No século VIII todo o espazo estaba rodeado por igrexas cristiás que tomaran o lugar dos templos pagáns, abandonados e en ruínas, despois do século VIII as estruturas do Foro desmanteláronse usándose para construír torres feudais e castelos e no século XIII botáronse abaixo as estruturas restantes, quedando un vertedoiro rodeado de ruínas , perdido xa o nome no século XVI e seguintes coñeceuse como Campo Vaccino (campo das vacas).
Montuïri
250px|miniatura|Localización de Montuïri Montuïri é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 41.09 km² onde no ano 2007 vivían 2.619 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Montuïri dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Carlos Durán
Carlos Durán Rodríguez, coñecido como Carlos Durão, nado en Madrid o 5 de xaneiro de 1943, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Nado nunha familia galega con tradición emigrante, viviu nos seus primeiros anos en diversas localidades galegas. Estudou bacharelato en Vigo e estudos universitarios en Santiago de Compostela e na Universidad Central de Madrid, onde se licenciou en Filosofía e Letras, ramo de xermánicas en 1968. Residente en Londres, foi un dos fundadores (1970) do Grupo de Traballo Galego de Londres que elaborou un Plan Pedagóxico Galego publicado en Grial en 1971. Foi profesor de castelán e francés na St. Giles School of Languages da cidade londiniense e redactor radiofónico para o Servizo Exterior da BBC, e tradutor técnico en organismos da ONU.
Foi membro do Comité de Cultura do Centro Galego de Londres, e colaborador de publicacións como Grial, Teima, A Nosa Terra, Agália, O Ensino, Nós, Cadernos do Povo e Hífen. Membro das Irmandades da Fala de Galiza e Portugal, Associação de Amizade Galiza-Portugal, Associaçom Galega da Língua, Asociación de Escritores en Lingua Galega e académico da Academia Galega da Língua Portuguesa.
Fonte de Cántaras, Ferreiroa, Agolada
Fonte de Cántaras é un lugar da parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 62 habitantes (31 homes e 31 mulleres), o que supón un aumento de 53 habitantes con respecto ao ano 2000.
Potencial eléctrico
O potencial eléctrico (V) nun punto é o traballo que se debe realizar para mover unha carga eléctrica unitaria q desde ese punto até o infinito, onde o potencial é cero. Dito doutra forma é o traballo que debe realizar unha forza externa para traer unha carga unitaria q desde o infinito ata o punto considerado en contra da forza eléctrica.
Matematicamente exprésase por:
onde V é o potencial en Volts, W o traballo en Joules e q a carga en Coulombs
Lei de Coulomb
Considérese unha carga de proba positiva, coa cal se explora un campo eléctrico. Para tal carga de proba q_0 \,\! localizada a unha distancia r dunha carga q, a enerxía potencial electrostática mutua é:
De xeito equivalente, o potencial eléctrico é =   Para obter o potencial eléctrico dun punto, colocase nel unha carga de proba q e mídese a enerxía potencial adquirida por ela. Esa enerxía potencial é proporcional ao valor de q. Por tanto, o cociente entre a enerxía potencial e a carga é constante. Ese cociente chamase potencial eléctrico do punto. Pode ser calculado pola expresión:
, onde
A unidade no S.I. é J/C = V (volt)
Por tanto, cando se fala que o potencial eléctrico dun punto L é VL = 10 V, enténdese que este punto consegue dotar de 10J de enerxía cada unidade de carga de 1C. Se a carga eléctrica for 3C por exemplo, ela será dotada dunha enerxía de 30J, obedecendo á proporción. Vale lembrar que é preciso adoptar un referencial para tal potencial eléctrico. É unha rexión que se encontra moi distante da carga, localizada no infinito.
Potencial eléctrico debido a unha carga puntiforme
Para calcular o potencial eléctrico debido a unha carga puntiforme úsase a fórmula:
, sendo
Superficie equipotencial
miniatura|150px|Traxectorias dunha carga a través de Superficies equipotenciais Cando unha carga puntiforme está illada no espazo, xera un campo eléctrico ó seu redor. Calquera punto que estiver a unha mesma distancia desa carga posuirá o mesmo potencial eléctrico. Por tanto, aparece aí unha superficie equipotencial esférica. Podemos tamén encontrar superficies equipotenciais no campo eléctrico uniforme, onde as liñas de forza son paralelas e equidistantes. Nese caso, as superficies equipotenciais localízanse perpendicularmente ás liñas de forza (mesma distancia do referencial). O potencial eléctrico e distancia son inversamente proporcionais, por tanto o gráfico cartesiano Vxd é unha asíntota.
Nótase que, percorrendo unha liña de forza no seu sentido, encontramos potenciais eléctricos cada vez menores.
Vale aínda lembrar que o vector campo eléctrico é sempre perpendicular á superficie equipotencial, e consecuentemente a liña de forza que o tanxencia tamén.
Potencial eléctrico no electromagnetismo
No electromagnetismo, potencial eléctrico ou potencial electrostático é un campo equivalente á enerxía potencial asociada a un campo eléctrico estático dividida pola carga eléctrica dunha partícula proba. A unidade de medida do SI para o potencial é o volt. Como un bo potencial, só diferenzas de potencial eléctrico posúen significado físico.
O potencial eléctrico xerado por unha carga puntual q\, a unha distancia r\, é, a menos dunha constante arbitraria, dado por:
Outros artigos
Elektrostatik
Bután
Bután (en འབྲུག་ཡུལ་; Druk Yul), oficialmente o Reino de Bután (en འབྲུག་རྒྱལ་ཁབ་; Druk Gyal Khap), é unha nación pequena e montañosa do sur de Asia, localizada na cordilleira do Himalaia oriental, entre a India e a China. Fai fronteira coa Rexión Autónoma do Tíbet da China polo norte, co estado indio de Sikkim e o val de Chumbi do Tíbet polo oeste, co estado indio de Arunachal Pradesh polo leste, e cos estados de Assam e Bengala Occidental polo sur. Bután atópase xeopoliticamente no sur de Asia e é a segunda nación menos poboada do continente, despois das Maldivas. Thimphu é a capital e a meirande cidade, mentres que Phuntsholing é o centro financeiro.
A independencia de Bután mantívose durante séculos e non foi colonizado nunca ó longo da súa historia.
Etimoloxía
Bután pode derivar da palabra do idioma sánscrito Bhu-Uttan que significa 'Terra Altas'. Noutra teoría derivada tamén da escritura sánscrita, Bhots-ant significa 'fin do Tíbet' ou 'sur do Tíbet'. Como sexa algúns butaneses chaman ao seu país Druk Yul ou Drukpa. Os dzongkha (e tibetanos) danlle ao seu país o nome de Druk Yul (Terra do Dragón). Pola serenidade e virxindade do país e os seus lugares turísticos, Bután actualmente é coñecido ás veces como: O último Shangri-La.
Goberno e política
O monarca Jigme Dorji Wangchuck foi elixido rei logo da Independencia da India; considéraselle o pai da Nación, debido aos seus plans de desenvolvemento. O seu sucesor Jigme Singye Wangchuck preocupouse durante o seu reinado pola cultura do reino e o coidado do ambiente. En 2004 prohibiu o fumar en todo o reino.
Jigme Singye Wangchuck foi coroado en xullo de 1972 e reinou ata o 15 de decembro de 2006 data da súa abdicación, entregando o trono ao seu fillo Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. A noticia coñeceuse a través dun decreto escrito polo mesmo Monarca.
O poder executivo recae no primeiro ministro.
Organización político-administrativa
Bután está dividido en 20 distritos (dzongkhag, en singular e plural): distrito (antiga pronuncia)
Xeografía
miniatura|dereita|200px|Mapa de Bután. Este pequeno país é case enteiramente montañoso, esténdese na vertente sur da cordilleira do Himalaia desde as máximas alturas na fronteira con China. O pico máis alto é o de Kula Kangri (7.554 m). Descende abruptamente ata a planicie de Duars, na fronteira sur coa India. Os ríos, ningún dos cales é navegable, son todos tributarios do río Brahmaputra.
O clima na zona sur é subtropical con grandes precipitacións; nos vales o clima é máis amornado aínda con calorosos veráns e fríos invernos e nas montañas teñen veráns frescos e invernos glaciais. As precipitacións diminúen coa altura e cara ao leste.
A parte da capital, Thimphu, outras cidades son Paro e Punakha, antiga capital invernal.
Economía
A economía do país é principalmente agrícola. Os principais cultivos son o arroz, o trigo, o millo, as froitas e as hortalizas. Nas zonas montañosas, os agricultores crían rabaños de gando vacún e yaks. O goberno estableceu plans de desenvolvemento para impulsar a explotación sostible dos recursos do país, sobre todos os bosques e a minería. A industria limítase ao procesado de alimentos, a artesanía e o téxtil, todo para consumo interno. É importante a enerxía hidroeléctrica que é exportada á India. A principal fonte de divisas provén do turismo aínda que se atopa moi limitado. miniatura|Vídeo dunha aterraxe no aeroporto de Bután, un dos máis complexos do mundo, gravado nun [[Airbus A319. Só 8 pilotos no mundo están certificados para facelo.]] A moeda do país é o ngultrum, que ten o mesmo valor que a rupia india.
Demografía
A poboación concéntrase sobre todo nos vales cultivables, nas zonas do sur, e nos vilas e cidades. Os pobos do país chamados na súa totalidade bhutaneses pertencen á cultura tibetana, sobre todo están aínda máis relacionados os poboadores do oeste, que son os hexemónicos chamados ngalop. Os pobo do leste denomínanse sharchop (orientais). Ambos os pobos practican o budismo tibetano pero no oeste séguese a escola Drukpa Kagyu que é a oficial e no leste a Nyingmapa. O resto da poboación está composta polos lhotshampa, orixinarios do Nepal, que son maioritariamente hindús (cunha pequena minoría musulmá) que habitan as rexións baixas do Sur.
O idioma nacional é o Dzongkha. O goberno clasifica os 19 idiomas tibetanos relacionados como dialectos de Dzongkha. O tshangla, intimamente relacionado con dzongkha é falado nas zonas orientais. O nepalí é falado no sur. O inglés tamén ten o rango de lingua oficial.
Cultura
miniatura|250px|O Dzong de [[Distrito de Trongsa|Trongsa.]] Bután é un dos países máis illados do mundo; hai moitas rexións do país nas que está restrinxido o turismo para manter intacta a cultura local. En contraste Bután é un destino só para viaxes organizadas, o goberno trata de limitar a entrada só a turistas que estean dispostos a gastar máis de 100 dólares ao día. Bután posúe unha arquitectura típica propia que está representada polas súas fortalezas chamadas dzong.
Existen unhas trinta linguas en Bután, das cales son oficiais o dzongkha e o inglés, usada esta última nas publicacións e nos negocios. A taxa de alfabetismo é tan só do 42,4 %. Case todas as festas, ao seren de tradición budista ou hindú fíxanse polo calendario lunar ou co solar, polo que non teñen correspondencia exacta co calendario occidental.
Tuimil, Bóveda
Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 121 habitantes (60 homes e 61 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 175 habitantes.
Topónimo
O seu nome proven de xermánico teod mir (lugar eminente). No ano 1175, nunha bula do mosteiro de Samos, aparece a igrexa de Santa María de Toemir. En 1430 Gómez Ares vendeu a Vasco Fernández, todas as súas herdades en Xulián, freguesía de Santa María de Toymil, sendo notario da Somoza un tal Lorenzo.
Patrimonio
No lugar de Xullán atópase a capela de San Pedro, de planta rectangular e muros de cachotería de lousa enlucidos, con cuberta a dúas augas en madeira e lousa. Sobre a porta levántase un campanil dun só van.
Na arquitectura civil destaca no lugar da Abelleira, a Casa da Abelleira.
Destacan varios hórreos ben conservados no lugar de Xulián, e os Muíño de Vilaboa, de Pena, de Barxa, e do Pardo.
Ver, Bóveda
Historia
No Concilio de Oviedo (século IX) aparece como Vaer nun documento ó sinalizar os lindes da xurisdición do mosteiro de San Vicente do Pino. E con Afonso IX, o mesmo nome aparece nun privilexio a favor da igrexa de Lugo.
Patrimonio
dereita|miniatura|Igrexa parroquial.
Festas
As festas celébranse en agosto na honra de San Roque.
Momento do dipolo eléctrico
En física, o momento do dipolo eléctrico é a medida da polaridade dun sistema de cargas eléctricas.
O momento do dipolo eléctrico para unha distribución simple de cargas puntuais é simplemente a suma vectorial dos produtos da carga pola posición vectorial de cada carga.
Esta definición tamén pode ser dada en forma continua utilizando a densidade da carga, \rho, no lugar da carga, q.
O momento do dipolo é utilizado normalmente en sistemas que posúen carga total neutra. Por exemplo, un par de cargas opostas, ou un condutor neutro nun campo eléctrico uniforme. Para tales sistemas, o valor do momento do dipolo eléctrico é independente da orixe do sistema de eixos. Para sistemas non neutros, xorde unha dependencia da escolla da orixe. Para que o momento do dipolo eléctrico sexa útil no cálculo do torque en dipolo e para outros fins, a orixe é frecuentemente definida no centro da carga, \vec{R}, para o sistema, que é definida de xeito similar ao centro de masa e é:
Onde Q é a suma das cargas:
Par de cargas opostas
O momento do dipolo eléctrico para un par de cargas opostas de magnitude q é definido como a magnitude da carga veces a distancia entre eles e a dirección definida en relación á carga positiva.
É un concepto útil en átomos e moléculas onde os efectos da separación das cargas son mensurábeis, mais a distancia entre as cargas é moi pequena para ser medida con facilidade. Tamén é útil en dieléctricos e outras aplicacións en materiais sólidos e líquidos.
O Porto do Souto, Nemeño, Ponteceso
O Porto do Souto é un lugar da parroquia de Nemeño no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 53 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 23 eran homes e 30 mulleres.
A Pegariña, Sillobre, Fene
A Pegariña é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), catro máis ca en 2000.
Mini e Mero
miniatura|265px|Mini e Mero encol do escenario (2008). Mini e Mero foi un dúo de cantautores chairegos, formado por Xosé Luís Rivas Cruz (Mini) e Baldomero Iglesias Dobarrio (Mero), músicos, poetas, mestres e investigadores do folclore e a cultura tradicionais galegos, membros históricos de Fuxan os Ventos e actuais compoñentes de A Quenlla. Actuaron xuntos durante 46 anos, ata confirmaren a súa separación en novembro de 2018.
Traxectoria
Ademais da súa produción discográfica cos devanditos grupos, participaron por separado ou conxuntamente noutros discos de música galega, como o Quiquiriqui producido no ano 2006 pola Asociación de Gaiteiros Galegos e en obras teatrais como Pan, catro propostas arredor da malla (creación e adaptación musical súa) e publicado diversos libros.
Eurocopa de Fútbol de 2004
A Eurocopa da UEFA de 2004 foi a décimo segunda edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo tivo lugar en Portugal dende o 12 de xuño ao 4 de xullo de 2004. Foi a primeira vez que Portugal albergaba unha fase final da Eurocopa, tras ser escollida pola UEFA o 12 de outubro de 1999, por diante de España e a candidatura conxunta de Austria e Hungría. Os partidos disputáronse en 10 estadios de 8 cidades: Aveiro, Braga, Coímbra, Guimarães, Faro/Loulé, Leiria, Lisboa e Porto.
A fase final estivo composta por 16 equipos, nos que destacou a presenza de Letonia por primeira vez na súa historia, e tamén a de Grecia, que volvía a unha Eurocopa 24 anos despois. Foi precisamente Grecia quen conseguiría levarse o torneo ó vencer na final ós anfitrións, a selección de Portugal, por un gol a cero, conseguindo así a primeira Eurocopa da súa historia.
Mini e Mero
Traxectoria
O arquivo sonoro froito deste labor, e composto por milleiros de cintas magnetofónicas, foi cedido ao Museo do Pobo Galego para a súa dixitalización e incorporación ao Arquivo do Patrimonio Oral da Identidade, que ha estar dispoñible no web do museo. No campo educativo son autores de diversos libros de texto de ciencias sociais, naturais e lingua galega para o ensino infantil e primario.
Eurocopa de Fútbol de 2004
Sedes
A fase final disputouse en 10 estadios de 8 cidades diferentes. Aveiro, Braga, Coímbra, Faro-Loulé, Guimarães e Leiria tiñan un estadio, mentres que Lisboa e Porto tiñan dous estadios. O Estádio da Luz de Lisboa era o máis grande de todos, con capacidade para 65.000 espectadores, e foi onde se disputou a final. A cerimonia de apertura e o partido inaugural tiveron lugar no Estádio do Dragão de Porto.
Bidueiros, Ferreiroa, Agolada
Bidueiros é un lugar da parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 14 habitantes con respecto ao ano 2000.
Eurocopa de Fútbol de 2004
Centros de formación
O centro de formación de cada equipo é o seu centro de aloxamento e adestramento, o destino inicial para tódolos equipos á súa chegada a Portugal, dende onde viaxarán aos respectivos estadios nos que se celeabrará o torneo. Todos estes destinos foron aprobados pola Federación Portuguesa de Fútbol.
Mini e Mero
Traxectoria
En abril de 2009 foilles concedido por unanimidade o Pedrón de Ouro como recoñecemento á súa traxectoria de corenta anos de investigación musical, galardón que recibiron o 24 de maio de 2009.
Eurocopa de Fútbol de 2004
Grupos
O sorteo foi realizado o domingo 30 de novembro de 2003 no Pavilhão Atlântico da cidade de Lisboa, capital de Portugal. A colocación das seleccións en cada bombo estivo baseada no seu coeficiente UEFA, medido polas actuacións de cada equipo nas clasificacións para o Mundial de 2002 e para a Eurocopa de 2004. Coma selección organizadora, Portugal foi colocada automaticamente no grupo A.
Calendario
Os horarios corresponden á hora de Portugal (UTC+1).
Mini e Mero
Traxectoria
En setembro de 2011 concedéselles o X Premio Ramón Piñeiro López - Facer País organizado pola asociación cultural Val de Láncara.
Un ano antes da súa separación, feita pública a finais do ano 2018, recibiran unha homenaxe en Vilalba.
Obras
miniatura|Mini e Mero actuando na concentración do 29N en [[Santiago de Compostela.]] Os seus libros conxuntos inclúen, entroutros:
Muro, Illas Baleares
250px|miniatura|Localización de Muro Muro é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 58.55 km² onde no ano 2007 vivían 6.741 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Muro dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Peixe mandarín
O peixe mandarín, de nome científico Synchiropus splendidus, é un pequeno peixe de cores brillantes pertencente á familia dos calinonímidos, que é moi popular nos acuarios de auga salgada. O peixe mandarín é oriúndo do océano Pacífico, habitando aproximadamente dende as Illas Ryukyu até o sur de Australia.
Características
Posúe un corpo alongado, ollos saltóns e dúas aletas dorsais. Acada unha lonxitude próxima aos 6 centímetros. Destacan as franxas verdes, alaranxadas, e amarelas, con azul como cor de fondo que ten ao correr do corpo. Aliméntanse principalmente de pequenos crustáceos e outros invertebrados.