cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Competencia dixital
Escola 2.0
Na actualidade xa se acuñou o termo escola 3.0, partindo do concepto da Web 3.0, que é aquela que posibilita a interacción entre persoas e cuxo espazo máis destacado son as redes sociais. Neste novo contexto os estudantes deben desenvolver a competencia investigadora autónoma e a participación conxunta na elaboración de contidos, actuando os docentes coma facilitadores das estratexias de aprendizaxe que aplicarán os estudantes.
Competencia dixital no sistema educativo
Neste contexto, apareceron as novas formas de alfabetización na sociedade chamadas tamén “alfabetización múltiple” ou “multialfabetizacións”. Falamos así de alfabetizacións musicais, dixitais, informacionais, etc; xa que as canles e formas de comunicación que nos atopamos hoxe en día son diversas, o que implica formar os individuos e as comunidades na interpretación destas formas de comunicación, así como a utilización de tecnoloxías e linguaxes específicas.
A alfabetización na cultura dixital implica aprender a manexar os aparatos, o software, e o desenvolvemento de competencias ou habilidades cognitivas relacionadas coa obtención, comprensión e elaboración de información e coa comunicación e interacción sociais a través das tecnoloxías.
Erstad expón a existencia de catro ámbitos clave dunha nova alfabetización:
Gilster foi un dos primeiros autores en definir o concepto de alfabetización dixital xunto con Bawden, quen lle relaciona unha serie de habilidades, competencias e actitudes:
Unha persoa alfabetizada nos medios tecnolóxicos e multimedia ten as habilidades de descodificar, avaliar, analizar e producir medios impresos e tecnolóxicos debido á súa capacidade de entender, producir e negociar a significación da información.
Lara Trilla destacou diferentes criterios nos que debe estar baseada a alfabetización dixital:
Competencia dixital segundo a LOMCE
Dentro das sete competencias básicas que recolle a Lei Orgánica 8/2013, de 9 de decembro, para a Mellora da Calidade Educativa, LOMCE, atopámonos coa competencia dixital. Defínea como a utilización segura e crítica das tecnoloxías da sociedade da información para o traballo, o ocio e a comunicación valéndose das TIC (tecnoloxías da información e da comunicación) para obter, avaliar, almacenar, producir, presentar e intercambiar información, comunicarse e participar en redes de colaboración a través de Internet. Para isto a competencia dixital precisa de coñecementos, capacidades e actitudes esenciais relacionados coa mesma: coñecer as principais aplicacións informáticas ; coñecer as posibilidades que as tecnoloxías da sociedade da información ofrecen como ferramenta favorecedora da innovación e creatividade; o coñecemento das cuestións relacionadas coa validez e fiabilidade da información dispoñible e dos principios legais e éticos polos que se debe rexer a utilización interactiva das TIC. A competencia dixital forma parte pois da alfabetización na cultura dixital, a cal supón aprender a manexar os aparatos, o software vinculado cos mesmos, o desenvolvemento de competencias ou habilidades cognitivas relacionadas coa obtención, comprensión e elaboración da información e coa comunicación e interacción social a través das tecnoloxías.
Despois da aprobación da LOMCE, o Decreto 105/2014, do 4 de setembro, polo que se establece o currículo da educación primaria na Comunidade Autónoma de Galicia e mais o Proxecto de decreto polo que se establece o currículo da educación secundaria obrigatoria e do bacharelato na Comunidade Autónoma de Galicia pasaron a recoller a Competencia Dixital entre as competencias clave, aínda que sen especificar as habilidades e coñecementos a acadar para o seu desenvolvemento.
Vate
Os antigos escritores latinos empregaban o termo vate significando 'profeta' e 'vidente' en xeral; a palabra caeu en desuso no latín até que foi revivida por Virxilio. Posteriormente, Ovidio describiu a si mesmo coma o vates de Eros (Amores 3.9).
De acordo con Estrabón, Diodoro Sículo e Posidonio, os vates (ουατεις) eran unha das tres clases do sacerdocio celta, sendo as outras dúas os druídas e os bardos. Os vates tiñan o papel de videntes e realizaban sacrificios (inclusive –e supostamente– sacrificios humanos), baixo a dirección dun druída. O seu papel, polo tanto, corresponde ao dun Adhvaryu na relixión védica.
O termo vates orixinou o termo irlandés fáith 'profeta', 'vidente'.
A Tarela
Co topónimo A Tarela podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
The Legend of Zelda: The Wind Waker
The Legend of Zelda: The Wind Waker (ゼルダの伝説 風のタクト - Zeruda no Densetsu Kaze no Takuto, literalmente "A Lenda de Zelda: a batuta do vento"), é un xogo de acción-aventura, décima entrega da serie The Legend of Zelda. Foi editado para a Nintendo GameCube no Xapón o 13 de decembro de 2002, en Norteamérica o 24 de marzo de 2003, en Europa o 3 de maio de 2003 e en Australia o 7 de maio de 2003. The Legend of Zelda: Phantom Hourglass para a Nintendo DS é a secuela directa de The Wind Waker.
Por primeira vez na serie, o xogo está ambientado nun conxunto de illas dentro dun inmenso mar que cobre o Reino de Hyrule de Ocarina of Time. O xogador controla a Link, o protagonista da saga Zelda, na súa loita contra Ganondorf polo control dunha reliquia sagrada coñecida como a Triforza. Link pasa unha considerábel parte do xogo a navegar entre as distintas illas e atravesando alxubes e templos para acadar o poder necesario co que derrotar a Ganondorf. Tamén pasa algún tempo na procura da súa irmá máis nova.
Modo de xogo
O sistema de control de The Wind Waker é practicamente o mesmo de Ocarina of Time e Majora's Mask. Mantéñense as acción básicas de Link, como camiñar, correr, atacar, defender e saltar automaticamente ao chegar a un bordo. Link tamén fai uso do sistema de control introducido en Ocarina of Time, que lle permite concentrarse nun inimigo ou noutro obxectivo. Como engadido a este sistema introduce a habilidade de contraatacar: cando Link está concentrado nun adversario sen se defender de maneira activa, certos ataques dos inimigos fan que se disparen un sinal visual, a vibración do mando e un sinal acústico. Se ataca nese preciso instante, Link esquiva ou detén o golpe e logo contraataca desde atrás ou saltando por riba da cabeza do inimigo. Esta táctica resulta crucial para derrotar inimigos con armadura ou xefes finais.
Como ocorre en todas as entregas de Zelda, The Wind Waker inclúe varios alxubes (zonas amplas, pechadas e a miúdo baixo terra). Neles Link combate inimigos, recolle obxectos e resolve crebacabezas para avanzar até enfrontarse ao xefe final. Para completar un alxube, Link emprega principalmente a espada e o escudo, mais tamén outras armas como arco e frechas, un búmerang, bombas e un gancho de escalada. Tamén pode coller e usar algunhas das armas dos inimigos, o que constitúe unha novidade na serie Zelda.
The Wind Waker, seguindo a tendencia da maioría dos xogos de Zelda, ofrece moitas misións secundarias, como a Galería Nintendo. Cando Link se atopa no Refuxio da Fraga, pode usar a Folla Deku para planar até unha illa cilíndrica cunha esclusa que conduce á galería do escultor Carlov. Cando Link obtén unha cámara fotográfica en cor chamada Deluxe Picto Box, poder tomar fotografías de personaxes non xogadores e inimigos, que despois Carlov emprega para esculpir miniaturas. Pódese coleccionar un total de 134 miniaturas, mais Link só pode gardar tres fotografías á vez.
Logo de rematar o xogo, pódese volver empezar con lixeiras modificacións: Link comeza xa coa Deluxe Picto Box, o que fai posíbel completar a misión secundaria da Galería Nintendo; Aryll leva un vestido granate con caveiras que lle deran os piratas; Link é quen de entender a lingua Hylian e leva postas as súas roupas iniciais durante todo o xogo, no canto da túnica e gorro verdes habituais.
Vento e viaxes
The Wind Waker está ambientado nun mar que consta de 49 seccións dispostas nunha cuadrícula de sete por sete, e cada sección contén unha illa ou un grupo de illas. Xa que logo, unha gran parte do xogo transcorre viaxando dunha illa a outra, o que permite encubrir os tempos de carga accedendo aos datos mentres o xogador se achega a unha illa.
Para navegar polas distintas zonas rapidamente, Link utiliza a Batuta dos Ventos, que controla a dirección do vento cunha serie de melodías. Amais o vento adoita desempeñar un papel fundamental na resolución dos crebacabezas. Mediante a Folla Deku, Link pode facer xirar turbinas ou planar curtas distancias no ar. Creando un vento de cola, Link pode planar distancias maiores para chegar a zonas afastadas. Un cataventos amosa a dirección actual do vento na pantalla.
Argumento
Ambientado 100 anos despois dos acontecementos de Ocarina of Time, The Wind Waker sitúa a Link nun mar salpicado de illas, o que implica frecuentes travesías e combates navais. Link vive coa súa avoa e a súa irmá máis nova Aryll na Illa Initia, unhas das poucas habitadas do Grande Mar. As xentes do Grande Mar manteñen viva a lenda dun próspero Reino de Hyrule que alberga un poder dourado oculto. A historia conta que Ganon atopou e roubou este poder e usouno para estender a escuridade até que un rapaz vestido de verde selou o mal grazas á Espada Mestra. De alí en diante coñeceuse a ese rapaz como o Heroe do Tempo, e converteuse en lenda. Un certo día, o mal que fora selado comezou a volver, mais o Heroe do Tempo non apareceu. Os habitantes do Grande Mar ven con incerteza o destino do reino, mais fica claro esta lenda reflicte a historia narrada en Ocarina of Time.
Cando os rapaces de Illa Initia acadan a maioría de idade, seguindo a tradición, vístense de verde como o Heroe do Tempo. Os anciáns esperan así inculcar nos nenos o valor do lendario personaxe. The Wind Waker comeza o día do aniversario de Link, no que recibe a túnica e gorro habituais. O agasallo que lle fai Aryll é o permiso para usar o seu telescopio; cando olla a través del, albisca un enorme paxaro que leva unha rapaza cara a unha fraga próxima. Logo de atopar unha espada, Link marcha a investigar e finalmente rescata a rapaza. Porén aquel mesmo paxaro volta e secuestra a Aryll. A rapaza rescatada na fraga é Tetra, a capitá dun barco pirata. A petición de Link, parten cara a Fortaleza Abandonada, onde unha misteriosa figura mantén cativa a Aryll xunto con outras rapazas. Após un asalto infrutuoso, Link é expulsado da fortaleza; rescátao un barco parlante chamado Rei dos Leóns Vermello, quen lle conta que o amo da Fortaleza Abandonada é Ganon, o mal lendario.
O Rei dos Leóns Vermellos dálle a Link a Batuta dos Ventos, capaz de controlar o vento e mudar a súa dirección, e ensina a Link a navegar polo Grande Mar na procura das tres Perlas das Deusas. Link encóntraas e lévaas ás tres Illas Triángulo, o que provoca que a Torre dos Deuses se erga do mar. Logo de loitar con Gohdan na torre para probar a súa valía, Link entra nun anel de luz e é transportado baixo as augas até o Castelo de Hyrule, inzado de inimigos e conxelado no tempo. Link baixa por unha escaleira agochada e atopa a Espada Mestra, o fío repeledor do mal empregado polo Heroe do Tempo para encerrar a Ganondorf. Ao tirar a espada, Link esperta o castelo e todos os inimigos do seu interior. Unha vez destruídos, volta para a superficie.
Coa Espada Mestra na man, Link volta para a Fortaleza Abandonada e únese a Tetra e mais os piratas. Alí libera a Aryll e as demais prisioneiras e mata o Rei Helmaroc, o paxaro que capturara a súa irmá. Porén Ganondorf derrótao con facilidade e cóntalle que ao coller a Espada Mestra desfixo de todo o selo que o mantiña cativo e liberou todo o seu poder; aínda máis, a Espada Mestra perdeu o seu poder de repeler o mal. Ganondorf ergue a Tetra polo pescozo e decátase de que leva un fragmento da Triforza da Sabedoría como colar. Mentres a chama Princesa Zelda, dous dos Rito que axudaran a Link na súa procura polas Perlas das Deusas rescatan a Link e a Tetra, e o Dragón Valoo dálle lume a toda a fortaleza.
Link e mais Tetra voltan para o castelo situado no fondo do mar e baixan pola escaleira, onde se encontran con Daphne, o rei de Hyrule, que ten a mesma voz có Rei dos Leóns Vermellos. Este contalles que as pregarias do pobo da lenda foron escoitadas: os deuses encerraron a Ganondorf xunto co resto de Hyrule asolagando o reino cunha treboada torrencial, ordenando aos elixidos a se refuxiar nos cumios das montañas. Isto revela que as illas do Grande Mar eran os puntos máis altos de Hyrule, agora somerxido. O rei combina un anaco da Triforza da Sabedoría co fragmento do colar de Tetra, facendo que ela adquira o aspecto tradicional da Princesa Zelda. Daquela o rei descobre que a causa da perda de poder da Espada Mestra foi o asasinato dos Sabios da Terra e do Vento. Link toca o Poema do Deus da Terra a Medli e a Aria do Deus do Vento a Makar, espertando neles o coñecemento de seren os novos Sabios da Terra e do Vento. As pregarias destes restauran o máximo poder da Espada Mestra.
Link emprende unha serie de misións para atopar e decodificar oito mapas da Triforza que sinalan os lugares nos que se encontran os anacos da Triforza do Valor. Link extrae os anacos do mar e restaura a Triforza do Valor, que reside dentro de Link, identificándoo como o Heroe do Vento.
Sabendo que o rei se asegurara a súa propia morte, Ganondorf bótase a rir e comeza a loitar contra Link. Zelda axuda disparando frechas de luz a Ganondorf co arco de Link. Cando Ganondorf fica aparvado, Link chántalle a Espada Mestra na cabeza, converténdoo en pedra. Link e mais Zelda aboian até a superficie dentro dunha burbulla, deixando a Ganondorf e mais o rei a afogaren baixo a auga xunto con Hyrule. Link e Zelda, agora en forma de Tetra parten no barco pirata e o agora inerte Rei dos Leóns Vermellos na procura de novas terras, guiados polo vento. Estes acontecementos teñen unha continuación directa en The Legend of Zelda: Phantom Hourglass.
Cantus firmus
miniatura|Principio de [[L'homme armé de Ockeghem, co cantus firmus sinalado en vermello]] En música, o cantus firmus (expresión latina que significa"canto fixo") é unha melodía previa que serve de base para unha composición polifónica que, en ocasións, se escribe á parte para ser tocada en notas de longa duración. O plural desta expresión latina é cantus firmi.
Historia
miniatura|Missa cantus firmus, de [[Guillaume Dufai, derivada de Se la face ay pale.]] As melodías polifónicas máis temperás presentaban un cantus firmus proveniente dun canto plano como o canto gregoriano, aínda que o termo non se empregou ata o século XIV. As composicións polifónicas máis antigas que se conservan, como a Musica enchiriadis (no século IX), conteñen a melodía principal na voz superior e a parte arranxada escrita debaixo. Arredor do século XI o cantus firmus comeza a aparecer na parte inferior. Máis tarde o cantus firmus aparecerá disposto para a voz tenor en notas de duración longa, voz arredor da cal se desenvolven liñas melódicas máis floridas, vocais ou instrumentais.
A composición usando o cantus firmus continúa a ser a norma a través do século XIII: mesmo o emprega a música da escola de San Marcial e de Notre Dame, do mesmo xeito que a maioría dos motetes do século XIII. Moitos deses motetes foron escritos en varios idiomas, co cantus firmus na voz máis baixa. As letras dos poemas de temática amorosa podían ser cantadas en lingua vernácula sobre o texto sacro en latín, en forma de tropo, ou ben o texto sacro podía ser cantado sobre unha melodía profana.
Durante o século XIV a técnica do cantus firmus continúa a empregarse con frecuencia para a maior parte da música sacra vocal, aínda que aparecen novas elaboracións: entanto que a maior parte dos compositores continentais utilizan métodos isorrítmicos, en Inglaterra outros compositores experimentan cun cantus firmus "migrante", no que a melodía pasa dunha voz a outra sen ulteriores modificacións. Unha innovación posterior, coñecida como paráfrase terá unha especial importancia na composición de misas cara a finais do século XV.
A misa cíclica, que se converteu no estándar da forma musical a mediados do século XV, usaba a técnica do cantus firmus como principio organizativo. Nun principio en cantus firmus perfilábase como un canto plano, pero o abano de fontes foi crecendo gradualmente ata incluír outras fontes sacras, e mesmo cancións populares. Tamén ao principio restrinxiuse á voz tenor, pero cara ao final dese século moitos compositores experimentaron con outras formas de emprego, introducindo, por exemplo, un tema en contrapunto entre cada voz, ou usando diferentes ritmos. Durante o século XVI a técnica do cantus firmus comezou a ser abandonada, en substitución da técnica da parodia, na que múltiples voces se incorporan a unha melodía sacra previa, como no caso da misa. Entanto que os compositores de Italia, Francia ou os Países Baixos utilizaron a parodia e a paráfrase, os creadores de España, Portugal e Alemaña continuaron usando o método do cantus firmus segundo a súa particular idiosincrasia.
O conxunto de obras seculares máis extenso no que se utilizou o cantus firmus foi L'homme armé (expresión francesa que signifgica "O home armado"). Coñécense máis de corenta arranxos, entre eles dous de Josquin des Prés e seis dun ou varios compositores anónimos de Nápoles. Moitos compositores de mediados e de fins do Renacemento escribiron misas baseándose nesa melodía, e a práctica perdurou ata o século XVII, como é o caso do arranxo de Carissimi. Hai varias teorías que intentan explicar o título de L'homme armé. Algunhas suxiren que o home armado podería representar o Arcanxo Miguel, mentres que outras se inclinan por que podería tratarse dunha popular taberna (Maison L'homme armé) de Cambrai, próxima ao domicilio de Dufai. Posto que a Caída de Constantinopla tivo lugar en 1453 é posible que o texto L'homme armé doibt on doubter" ("Débese temer o home armado") amose o temor ao Imperio Otomán, que se atopaba en fase expansiva por Europa Central.
Existen outros exemplos de cantus firmi profanos usados para a composición de misas. Algúns dos máis famosos son Fortuna Desperata (atribuída a Antoine Busnois), Fors seulement (de Johannes Ockeghem), Mille regretz (de Josquin des Prés) e The western wynde (anónimo).
Os compositores alemáns do período do Barroco, especialmente Johann Sebastian Bach, empregaron melodías corais como cantus firmi. Na apertura da súa "Paixón segundo San Mateo" a coral O Lamm Gottes, unschuldig ("Oh divino año inocente") aparece en notas de longa duración, cantadas por un coro de sopranos "in ripieno".
Como método de ensino musical empregouse o cantus firmus, e continúa a empregarse, no ensino do contrapunto, e é a base do Gradus ad Parnassum de Johann Joseph Fux, publicado por vez primeira por Girolamo Diruta en 1710.
Ascona
Ascona é unha comuna do cantón de Ticino (Suíza) de 5.080 habitantes, sobre o Lago Maior. Tradicionalmente unha vila de pescadores, actualmente Ascona é un popular destino turístico
Tetis
Tetis pode referirse a:
Os Valados, Dordaño, Oza-Cesuras
Os Valados é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (1 home e 6 mulleres).
Masacre de Granada de 1066
O masacre de Granada de 1066 foi a máis sanguenta matanza de xudeus sefardís perpetrada polos musulmáns na Península Ibérica.
Historia
O 30 de decembro de 1066 (9 de tevet de 4827 no calendario hebreo) un xentío irrompeu na Alhambra de Granada, que nese momento estaba baixo poder musulmán en Al-Ándalus. A revolta acabou coa crucifixión do visir xudeu Iusuf ibn Nagrela (fillo de Semuel ibn Nagrella) e o masacre da maior parte da poboación xudía da cidade: "Máis de 1500 familias xudías, é dicir, ao redor de 4000 persoas, morreron nun día". Esta foi a primeira persecución aos xudeus da Península baixo o goberno islámico.
Hattori o ninja
Hattori o Ninja (忍者ハットリくん, Ninja Hattori-kun) é un manga creado polo mangaka xaponés Fujiko Fujio Ⓐ, e un anime xaponés creado por Takashi Miyano. O anime consta de 190 capítulos que constitúen unha soa temporada. A serie conta as aventuras do ninja Kanzō Hattori, xunto co seu irmán Shinzō, a mascota deste, Shishimaru, e Ken'ichi. Foi dirixido por Takashi Miyano, do estudo de Asatsu e Kodomo. Hattori o Ninja é unha serie que non ten manga, tan só anime.
Sobre a serie
A serie trata dun ninja, Hattori, que ven de Némisis (Ega), á cidade onde vive Kenichi, un rapaz que non confiaba en si mesmo. Hattori elixe a Kenichi para ser o seu amo. Na serie interveñen tamén Shinzo, o seu irmán, e Shishimaru, o seu can ninja, que teñen habilidades de ninja. Igualmente intervén Kemumaki, un ninja de Koga, outro pobo, que sempre loita con Hattori e se mete con Kenichi, Shinzo e Shishimaru.
Cyanocorax yncas
Cyanocorax yncas é unha especie de ave que se pode atopar tanto en América do Norte como no Sur. Os adultos teñen uns 27 cm de lonxitude e unha cor variable dependendo da súa distribución. Polo xeral, teñen testas de cor negra e azul, ás verdes, colas verde-azuladas e patas negras. A súa dieta baséase en artrópodos, pequenos vertebrados, sementes e froitas. Os seus niños son construídos en matogueiras espiñosas, nos cales a femia choca entre tres e cinco ovos.
Padrón dos pobos
miniatura|dereita|250px|Ponte romana de Chaves, sobre a que se ergue o padrón dos pobos.
O documento está incluso no CIL II, co número 2477.
Datación
Consonte ás razóns aducidas por Hübner, a estela dátase correntemente no ano 79 d.C., durante a época do emperador romano Vespasiano.
Epígrafe
miniatura|dereita|200px IMP CAES VESP AVG PONT / MAX TRIB POT X IMP XX PROCOS IX / IMP VESP CAES AVG F PONT TRIB / POT VIII IMP XIIII COS VI / ... / C CALPETANO RANTIO QUIRINALI VAL FESTO LEG AVG PR PR / D CORNELIO MECIANO LEG AVG / L ARRVNTIO MAXIMO PROC AVG / LEG VII GEM FEL / CIVITATES X / AQUEFLAVIENSES AOBRIGENS / BSALI COELERNI EQUAESI / INTERAMICE LIMICI AEBISOC / QUARQUERNI TAMAGANI
Tradución
Sendo Emperador César Vespasiano Augusto, Pontífice Máximo, con poder tribunicio por décima vez, Emperador vixésimo, pai da patria, cónsul por novena vez, sendo emperador tamén Tito Vespasiano César, fillo do Augusto, Pontífice, con poder tribunicio por oitava vez, Emperador Décimo cuarto, cónsul por sétima (...) sendo legado de Augusto o Propretor Caio Calpetano Rancio Quirinal Valerio Festo e sendo Legado do Augusto, Decio Cornelio Meciano e procurador do mesmo Augusto, Lucio Arruncio Maximo, a Lexión Sétima Xémina Félix e dez cidades, a saber: os Aquiflavienses, os Avobriguenses, os Bibalos, os Coelernos, os Equesios, os Interamnicos, os Límicos, os Nebisocos, os Quarquernos e os Tamaganos (...).
A respecto das liñas que faltan hai acordo entre os especialistas en considerar que foran eliminadas referencias ao Emperador Domiciano en virtude de damnatio memoriae.
Interpretación e valor
Aínda que existen diversas interpretacións sobre o valor desta estela, parece haber un certo consenso último en que a inscrición contén unha lista de pobos, inclusos no Convento de Braga, que colaboraran no erguemento da ponte sobre o río Támega, na cidade de Chaves. Ao tempo constitúe unha homenaxe aos emperadores Flavio, Vespasiano e Tito, e demais autoridades provinciais, ás que se considera favorecedoras de Chaves e a zona próxima; homenaxe que se fai extensíbel tamén á Lexión VII.
A epígrafe cita dez pobos, algúns dos cales son coñecidos soamente grazas a este documento, como son os avobriguenses e mais os aebisocios (que ás veces se indican como Naebisoci); outros, aínda que coñecidos por outras fontes, o Padrón dos Pobos axuda a identificalos mellor por canto se considera que todos eles son pobos próximos a Chaves.
Manuel Antelo Varela
Manuel Antelo Varela, foi alcalde do concello de Vimianzo do franquismo durante moitos anos.
Baixo o seu mandato adquiríronse os terreos para a construción do campo municipal de fútbol ademais de participar na fundación da Soneira Sociedade Deportiva, converténdose no seu primeiro presidente o 29 de marzo de 1966.
Foi tamén o responsábel da construción da actual Casa do Concello presidindo unha nova praza e abandonando así a vella Casa Consistoral en 1972. As antigas dependencias municipais estaban entre a rúa Trasariz e o vello Camiño Real e o Concello tiña que pagar arrendamento polo predio. Como curiosidade, este mesmo rexedor compraría a antiga casa consistorial no 1979 por cariño.
Con anterioridade a Manuel Antelo Varela, fora alcalde franquista José Rivera Graíño após a vitoria das tropas sublevadas o 18 de xullo de 1936 en Galiza.
A novena onda
A novena onda (en Девятый вал) é unha das obras máis famosas do pintor ruso de orixe armenia Iván Aivazovsky, que foi realizada en 1850.
Descrición
Representa un mar despois da tormenta na noite e uns náufragos (sete) tratando de salvarse agarrados aos restos dun barco afundido. O nome fai alusión á tradición mariñeira que atribuía á novena onda da tempestade o efecto máis destrutivo.
A pintura ten tons cálidos nos que o mar parece non ser tan ameazante e lle dá unha oportunidade á xente para sobrevivir.
Aivazovski caracterízase polas súas pinturas sobre temas mariños e navais, cos ingredientes comúns da luz, a forza das ondas e a espectacularidade do mar con todo o seu realismo pero tamén co espírito romántico propio do século XIX.
N-acetilgalactosamina
A N-acetilgalactosamina (GalNAc), é un aminoazucre acetilado derivado da galactosa. Presenta un grupo amino unido ao carbono 2 da galactosa, que substitúe ao grupo OH que estaba situado alí ; o grupo amino está acetilado cun grupo -CO-CH3.
Funcións
A N-acetilgalactosamina forma parte de glicosaminoglicanos, como o dermatán sulfato, condroitín sulfato, e certo tipo de queratán sulfatos. Tamén forma parte de glicoesfingolípidos como os e globósidos e gangliósidos. Nos humanos é o carbohidrato terminal que forma o antíxeno A do grupo sanguíneo AB0.
É caracteristicamente o primeiro monosacárido que conecta a serina ou a treonina en determinadas formas de O-glicosilación de proteínas.
A N-acetilgalactosamina é necesaria para a comunicación intercelular, e concéntrase en estruturas nerviosas sensoriais humanas e animais.
Brigadas Internacionais
miniatura|Bandeira das Brigadas Internacionaisminiatura|dereita|Soldados das Brigadas Internacionais. As Brigadas Internacionais constituían unidades militares do exército da Segunda República Española durante a Guerra Civil formadas por voluntarios de diferentes países para loitar contra o exército franquista.
Historia
Estímase que houbo 59 380 brigadistas estranxeiros de 54 países, dos cales morreron 9934, aínda que o total de militantes foi 35 252, non superando os 20 000 ao tempo, na súa maioría non foron soldados senón traballadores recrutados polos partidos comunistas de cada país. Os franceses constituíron a nacionalidade máis importante. A súa base estaba en Albacete.
A idea das Brigadas Internacionais partiu do Komintern, nun principio o goberno da República rexeitou a idea, pero logo diante as dificulades da guerra autorizouna formalmente o 23 de outubro. A sede internacional de recrutamenteo estableceuse en París e o núcleo das primeiras Brigadas Internacionais estableceuse con 300 dos atletas que acudiran aos Xogos Populares de Barcelona e que decidiran organizar unha brigada para combater en España.
Portela da Laxe
A Portela da Laxe é unha estación de gravados rupestres conformada por seis grupos. Catro deles foron destruídos no último cuarto do século XX como consecuencia das obras de ampliación da estrada N-541 que une Pontevedra e Ourense.
Milutin Milanković
Milutin Milanković, nado en Dalj en 1879 e finado en 1958, foi un astrofísico serbio. Foi un dos primeiros en desenvolver teorías relativas ó movemento da Terra e as súas influencias a longo prazo nos cambios climáticos.
Portela da Laxe
Descrición
Entre elas cómpre salientar a laxe horizontal (Grupo I). Trátase dun penedo situado a rentes do chan e que se prolonga en dirección noroeste - sueste.
Presenta motivos de moi diversa tipoloxía: combinacións circulares, círculos sinxelos, coviñas, cadrados, esvásticas, soliformes, paletas etc.
Milutin Milanković
Estudou no Instituto de Tecnoloxía de Viena, graduándose en 1904 cun doutoramento en Ciencias Técnicas. Traballou na Universidade de Belgrado en matemáticas aplicadas dende 1909. Dedicou a súa carreira a desenvolver teorías matemáticas do clima baseadas na variación das estacións e latitude dependendo da radiación solar recibida pola Terra.
Teoría de Milanković
A teoría de Milanković é unha teoría astronómica que explica os cambios climáticos. Estes están directamente relacionados cos cambios da órbita da terra ó redor do Sol.
Portela da Laxe
Descrición
O Grupo II componse dunha combinación circular.
Milutin Milanković
Teoría de Milanković
A teoría basease en que a Terra xira arredor do Sol variando:
Portela da Laxe
Descrición
Os outros catro grupos desaparecidos presentaban diversas combinacións circulares, círculos simples, coviñas e figuras cruciformes.
Milutin Milanković
Teoría de Milanković
miniatura|esquerda|22.1-24.5° rango de oblicuidade terrestre.
miniatura| Movemento de precesión.
Milanković calculou estes lentos cambios na órbita da terra con coidadosas medidas da posición das estrelas e a través de ecuacións utilizando a forza gravitacional doutros planetas e estrelas, determinando que a Terra se despraza na súa órbita de 22 a 25 grados nun ciclo de 41.000 anos. A Terra inclínase causando e modificando as propias estacións, por exemplo, veráns menos ou máis cálidos ou invernos menos ou máis fríos.
miniatura|esquerda|Órbita circular, excentricidade 0. miniatura|dereita|Órbita con excentricidade 0.5. A órbita da Terra arredor do Sol non é circular, o que significa, que a Terra pode estar máis cerca ou máis distante do Sol. As variacións orbitais son os cambios na excentricidade da órbita que afecta á distancia entre a Terra e o Sol. Normalmente a diferenza é do 3%; 5 millóns de quilómetros no lugar máis próximo chamado perihelio, que ocorre cerca do 3 de xaneiro; a maior diferenza rexístrase aproximadamente o 4 de xullo e denomínase afelio.
O cambio do perihelio é coñecido como a precesión dos equinoccios (a precesión dura uns 26.000 anos) e ocorre nun período de 22.000 anos (os outros 4.000 anos quedan solapados por outros cambios orbitais polo que non se teñen en conta). Por exemplo, hai 11.000 anos, o perihelio ocorreu en xullo e fixo que as estacións fosen máis severas que hoxe en día. A chamada redondez ou excentricidade da órbita da Terra varía en ciclos de 100.000 a 400.000 anos, o seu efecto inflúe directamente nas estacións.
Esta diferenza na distancia fai que se produza cerca dun 6% de incremento na radiación solar (insolación) de xullo a xaneiro. A forma da órbita cambia de ser elíptica, alta excentricidade, a estar moi próxima á forma circular, baixa excentricidade, nun ciclo que toma entre 90.000 a 100.000 anos. Cando a órbita é altamente elíptica, a cantidade de insolación recibida no perihelio pode chegar a ser da orde de 20 a 30% maior que durante o afelio. Isto fai que ocorran cambios substanciais que leven a marcados cambios climáticos. O conxunto destes movementos orbitais levan el nome de ciclos de Milanković.
Conclusións
esquerda|Variacións pasadas e futuras calculadas para a [[radiación solar a 65° N.|225px]] Utilizando tres variacións orbitais, Milanković formulou un modelo matemático que calcula diferenzas latitudinais na insolación e no correspondente cambio de temperatura superficial para 600.000 anos. Relacionou estes cambios coa retirada dos xeos.
Asumiu que os cambios de radiación nalgunhas latitudes e estacións son máis importantes para o crecemento e diminución da cantidade de xeo.
A combinación de 41.000 anos do ciclo de inclinación sobre o seu propio eixo e 22.000 anos do ciclo de precesión fai que os invernos e os veráns sexan máis ou menos severos e inflúen directamente sobre as capas de xeo (increméntaas ou derréteas).
Evidencias
Durante máis de 50 anos, a teoría de Milanković foi ignorada, con todo, actualmente, as teorías das glaciacións baséanse nos ciclos de Milanković. Un estudo da revista Science (1976) examinou sedimentos de augas profundas e concluíu que aplicando esta teoría se podían reflectir os cambios climáticos ocorridos. Neste traballo os autores extraeron o rexistro de cambios de temperaturas ata 450.000 anos, encontrando as maiores variacións do clima asociadas con cambios na xeometría (excentricidade, oblicuidade e precesión) da órbita da terra. miniatura|Gráfica que correlaciona as variables do estudo.
Os cambios orbitais ocorren en miles de anos e o sistema climático pode tomar milenios en responder ás forzas orbitais. A teoría suxire que o condutor da idade de xeo é a radiación total recibida nas zonas de latitude norte, onde as maiores capas de xeo foron formadas no pasado, arredor dos 65ºN.
Hai 500.000 anos, dátase un período no cal o xeo cubría a maior parte do Canadá, Norte de Europa e Norte de Asia. Este período estivo separado por outros onde a capa de xeo estivo limitada a altas latitudes, coma na actualidade.
Estas masivas cubertas de xeo desprazáronse quilómetros, arrastrando con elas grandes cantidades de rochas a gran distancia da súa posición orixinal. A evidencia fundaméntase nos rexistros xeolóxicos e afloramentos atopados ó norte, a altitudes medias.
O problema para os científicos que estudan estes fenómenos é atopar a razón que os causa e a teoría de Milanković explica perfectamente o que se denominou teoría astronómica da glaciación. Esta teoría foi suxerida por primeira vez polo matemático Francés Joseph Adhemar en 1842. Propuxo que existen perturbacións na Terra, que son cíclicas e que están causadas pola posición da Terra respecto ó Sol, que está directamente asociada a glaciacións ou eras glaciais e non glaciais.
Naquel momento, esta proposta non tivo acollida, pero posteriormente o xeólogo escocés James Croll retomou a idea, porén, quen lle deu todo o impulso e a converteu nunha teoría foi Milutin Milanković.
Pegada xeolóxica dos ciclos
Todos estes cambios nas temperaturas e as flutuacións das grandes masas de xeo quedan evidenciados no rexistro xeolóxico. Demostrouse que existe unha correlación entre os ciclos glaciares, os cambios de temperaturas e as teorías expostas por Milanković, sobre todo en frecuencia e tempo. Os modelos paleoclimáticos intentan explicar as relacións entre as forzas astronómicas e os cambios paleoclimáticos. Os ciclos de Milanković e a maneira naque afectan ó clima exprésanse no rexistro sedimentario como ciclos litolóxicos que poden ter un ou máis de catro períodos relacionados coa precesión (21.000 anos), a oblicuidade (41.000 anos) e a excentricidade (100.000 a 400.000 anos). miniatura|esquerda|Datos do centro de investigación [[Vostok, Antártida.]]
Isto podería explicarse por unha resposta máis lineal ás forzas de insolación nos carbonatos que nos detritos. Outra explicación podería ser a baixa amplitude de 100.000 anos de excentricidade no tempo en que as secciones carbonáticas foron depositadas Actualmente, para moitos científicos, os mecanismos mediante os cales a excentricidade da órbita da Terra podenafectar ó clima dunha maneira directa e importante, non están ben entendidos. Unha evidencia recente, publicada no ano 2000, indica que o dióxido de carbono atmosférico podería xogar un papel principal na amplificación dos efectos orbitais. Moitos investigadores aínda teñen dúbidas na asociación entre o ciclo de clima de 100.000 anos e as variacións orbitais.
Aceptación da Teoría
Non foi ata o ano 1976, cando esta teoría foi aceptada amplamente e se demostrou que as flutuacións no volume das grandes masas de xeo da Terra están directamente relacionadas coa frecuencia das perturbacións orbitais.
La Troba Kung-Fú
La Troba Kung-Fú é un grupo musical catalán procedente de Barcelona, que toca rumba mesturada con diversos ritmos. O seu fundador, Joan Garriga creouno despois da separación de Dusminguet.
Javier Ballesteros Tomás
Javier Ballesteros Tomás, nado en Zamora o 21 de agosto de 1984, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Club Deportivo Lugo.
Parque forestal do monte Alba e Cepudo
O parque forestal do monte Alba e Cepudo localízase en Valadares, unha das parroquias máis extensas do concello de Vigo.
O parque forestal está composto por dous montes: o monte Alba, coñecido tamén como cerro de San Bartolomeu, e o monte Cepudo, que forman parte dun mesmo macizo granítico dividido en dous na parte máis alta.
No cumio do monte Alba, a 503 metros de altitude, atópase a capela de Nosa Señora da Alba, adicada á Virxe da Alba e a San Bartolomeu, que no pasado formou parte dun castelo medieval. É unha ermida con planta rectangular e na súa fachada aínda se conserva o escudo da familia á que pertencía.
A poucos metros deste alto atópase o outro cumio, o monte Cepudo, que acada unha altura de 527 m. É o máis alto dos dous e un dos puntos máis elevados de todo o concello de Vigo.
Os dous cumios son tamén miradoiros desde os cales se pode observar gran parte da cidade, a ría de Vigo e mais as illas Cíes.
Celebracións
Todos os 15 de agosto comeza no monte Alba unha romaría que dura ata o 8 de setembro.
Esculturas
No ano 1999, para impulsar a renovación e recuperación do monte Alba, a comunidade de montes de Valadares organizou o Primeiro Simposio Internacional de Esculturas no monte Alba. Froito deste acontecemento, na actualidade pódense visitar ata 11 esculturas; algunhas delas son Itinerario de Ana Olano, Receptáculo solar de Eduardo López, A pirámide do tempo de María Branera, Atravesando el paso de Igor Brown ou a Metamorfosis de Remigio Davila. Esta última é unha das máis coñecidas, xa que se trata dunha escultura formada por tres pezas que se van transformando ata se converteren nun instrumento musical. Esta peza final ten no medio un oco, a través do cal pode contemplarse o solpor cada 15 de agosto.
Gallicolumba luzonica
A Gallicolumba luzonica é unha especie de pomba do xénero Gallicolumba. Esta especie caracterízase por ter unha "mancha" vermella no peito moi pronunciada, estendéndose até o seu ventre, o cal da a impresión de ten unha ferida que escorrega sangue polo seu peito, como se a tiveran apuñalado.
Generalife
O Generalife (do árabe جَنَّة الْعَرِيف Jannat al-‘Arīf) é a vila con xardíns habitada polos reis musulmáns de Granada como lugar de descanso, situado na cidade de Granada, España. Foi declarado, xunto coa Alhambra e o Albaicín Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1984.
Historia e características
Foi concibida como vila rural, onde xardíns ornamentais, hortos e arquitectura se integraban, nas proximidades da Alhambra. A orixe do nome está discutida. Algúns avogan por Yannat al-Arif como "Horta do Arquitecto", ou "Xardín do arquitecto" aínda que puido significar "O máis excelso xardín". Ese horto real era común nas cortes hispano-árabes e é froito das reformas e engadidos que lle achegaron os diferentes sultáns. Polos seus elementos decorativos máis antigos, o pazo debeu de construírse a finais do século XIII polo segundo sultán da dinastía nazarí, Muhammad II (1273-1302).
O Generalife está situado fóra das murallas da Alhambra, ao leste, na ladeira do Cerro del Sol. Foi terreo de recreo dos sultáns nazaríes pero tamén utilizado para a súa explotación agrícola. No período medieval tiña polo menos catro hortas e a residencia é un pazo ao que o visir Ibn al-Yayyab chamou a "Casa Real da Felicidade".
É de estilo árabe nazarí e está situado no lado setentrional da Alhambra. Na época da súa construción, estaba situado fóra do perímetro da Granada musulmá, e carecía de comunicación directa coa Alhambra, sendo o seu acceso principal o camiño do Barranco Aikabia, a actual Costa dos Chineses, que ascendía dende o río Darro.
Está formado por un conxunto de edificacións, patios e xardíns, que o converten nun dos maiores atractivos da cidade de Granada, e, xunto coa Alhambra, nun dos conxuntos arquitectónicos máis destacables da arquitectura civil musulmá. Dende o exterior contémplanse dous pavillóns situados a norte e sur, e comunicados por un patio percorrido polo curso da auga, os dous pavillóns encóntranse moi reformados.
Independentismo galego
miniatura|[[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao foi un dos principais defensores do dereito de autodeterminación de Galiza no século XX.]] O independentismo galego é un movemento político e social dentro do nacionalismo galego que avoga pola independencia política de Galiza respecto de España, e a súa conversión nun estado independente e soberano, así como a anexión daqueles territorios galegofalantes baixo a administración de Castela e León e Asturias, a coñecida como Galiza estremeira (As Portelas, O Bierzo e Terra Eo-Navia).
Os comezos do separatismo popular en Galiza poden remontarse aos anos 20 e 30 do século XX, case un século despois da disolución do Reino de Galiza no ano 1833, momento no que se produciu un forte proceso de centralismo español no cal Galiza perdeu todas as atribucións políticas, económicas, militares e diplomáticas, e España iniciou unha burocracia centralizada e a procura da homoxeneización xurídica, lingüística e cultural. Unha das primeiras organizacións independentistas galegas foi o Comité Revoluzonareo Arredista Galego, fundado por Fuco Gómez en Cuba no ano 1921. No ano 1931, Antón Alonso Ríos proclamou a República Galega como unha reacción ao malestar xerado polo caciquismo e mais pola paralización das obras do ferrocarril. A proclama quedou sen efectos reais e só durou unhas horas xa que o goberno central da Segunda República Española retomou a obra do ferrocarril, evitando que a insurrección se expandise. Logo da guerra civil española, a ditadura de Francisco Franco acabou cos movementos autonomistas, galeguistas e de esquerdas galegos. Trala morte de Franco en 1975, os partidos políticos galegos e o nacionalismo galego maioritario concentráronse en recuperar a autonomía máis que na independencia.
No Parlamento de Galiza non existen partidos que apoien explicitamente a independencia, aínda que dentro do Bloque Nacionalista Galego existen partidarios desta opción, e a súa organización xuvenil, Galiza Nova, é independentista. Entre as organizacións independentistas máis destacadas están Causa Galiza e a Frente Popular Galega, logo da disolución de Nós-Unidade Popular.
Ideoloxía
A demanda de independencia galega baséase na idea de que Galiza, como unha nación cunha cultura, lingua e identidade diferentes ás de Castela e o resto do Estado español debe adquirir o status de estado que lle permita desenvolver unha política propia plena, co fin de salvagardar a súa identidade nacional, cultura, sociedade e intereses económicos propios.
O movemento pola independencia de Galiza é na actualidade moi diverso e abrangue amplos sectores, desde aqueles que formulan un avance gradual cara a independencia a través dunha progresiva recuperación do Goberno, ata os que consideran urxente a inmediata conversión de Galiza nun estado soberano e independente. En 1981, coa instauración da Xunta de Galiza —órgano de goberno que toma o nome tradicional das xuntas formadas durante as invasións napoleónicas e alicerzando a súa lexitimidade no plebiscitado Estatuto de 1936, o Estado español cedeu parte dos seus poderes lexislativos, respondendo así o gran pulo do autonomismo galego da transición española. Xunto coa creación dun parlamento democrático e o establecemento dun executivo galego con poderes administrativos, o goberno de Galiza logrou acadar amplas cotas de poder autónomo, pero limitado ao marco da Constitución española de 1978 que establece a indisoluble unidad de la nación española, imposibilitando por tanto a lexislación española, o dereito de autodeterminación de calquera dos territorios do Estado español. O independentismo galego, con todo, considera que a Xunta de Galiza e o executivo galego, deben ser tan só un estado intermedio na transición cara a un estado-nación galego plenamente libre e soberano.
Comezos do independentismo
A primeira concreción política organizada foi o Comité Revoluzonareo Arredista Galego de Fuco Gómez fundado na Cuba dos anos 1920, mais durante a II República Española non tivo apenas relevancia. Tamén na Arxentina houbo unha asociación independentista chamada Sociedade Nazonalista Pondal, activa sobre todo nos anos 30.
Tamén na Galiza existiu algún movemento independentista nos anos 30, como foi o caso da Vangarda Nazonalista Galega.
Primeira República Galega
O 27 de xuño de 1931, un día antes das eleccións ás Cortes Constituíntes da II República Española, Galiza declarou a súa independencia e foi proclamada a Primeira República Galega. Así a todo, o gobernador civil da provincia de Ourense e o Ministro da Gobernación Miguel Maura negaron oficialmente ante a prensa que se producise a devandita proclamación. Ese 27 de xuño de 1931, Alonso Ríos é nomeado presidente da Xunta Revolucionaria da República Galega A república durou unhas horas e o contexto no que se enmarca esta declaración foi tenso, coa recente vitoria republicana e a fuxida do rei español Afonso XIII. Así, a declaración dun Estado Galego veu propiciada por un ambiente de malestar xerado polo caciquismo imperante e mais pola paralización das obras do ferrocarril, deixando sen traballo a 12.000 obreiros. Con todo e iso, en verdade soamente se debe entender esta declaración de independencia como unha proclama sen efectos reais.
O independentismo galego na actualidade
dereita|miniatura|Manifestación da FPG no 25 de xullo, [[Día da Patria, de 1991.]] En 1986 o Partido Comunista de Liberación Nacional, escisión independentista da UPG, foi expulsado do BNG por ter apoiado a candidatura de Herri Batasuna durante as Eleccións ao Parlamento Europeo. Xunto a Galiza Ceive-OLN (novo nome da organización) e varios colectivos independentistas, formaron a Frente Popular Galega ao ano seguinte, a principal organización independentista galega desde entón.