cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vicky, o viquingo
Vicky, o viquingo é unha serie animada alemá e xaponesa, realizada en 1974 pola empresa xaponesa Nippon Animation. Foi emitida en España por TVE en castelán nos anos 1975 e 1976, sendo un grande éxito. Seguiríana despois con grande éxito outras series como "Heidi" e "Marco", que tamén contan coa versión galega.
Vicky o viquingo dobrouse con posterioridade ao galego para se emitir no espazo infantil Xabarín Club da Televisión de Galicia''.
Historia
A historia baséase nas personaxes creadas polo escritor sueco Runer Johnson co mesmo nome.
Relata as aventuras de Vicky e dos habitantes da pequena aldea de Flake (situada entre Suecia e Noruega).
A serie componse de 78 capítulos de aproximadamente 23 minutos de duración.
Adaptación de cinema e televisión
O actor, director e produtor Michael Herbig fixo, en 2008, unha versión cinematográfica de Vicky con personaxes reais.
As Penas das Valiñas, Sello, Lalín
As Penas das Valiñas é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Thutmose III
miniatura|Estatua de Thutmose III no Museo de Luxor Thutmose III, reinou ca. 1479 ao 1425 a.C., foi o sexto faraón da XVIII dinastía do Imperio Novo, considerado un dos máis grandes gobernantes do Antigo Exipto.
PewDiePie: Legend of the Brofist
PewDiePie: Legend of the Brofist é un videoxogo de acción e plataformas desenvolvido e publicado polo estudio independente canadense Outerminds Inc., en colaboración con PewDiePie. O xogo foi lanzado para iOS e Android o 24 de setembro de 2015 e converteuse no xogo de pago con maior recadación nas App Store dos Estados Unidos tan só dúas horas despois do seu lanzamento. As versión para Microsoft Windows e OS X foron lanzadas o 10 de decembro de 2015, co modo cooperativo adicional.
Thutmose III
Traxectoria
Thutmose III era fillo de Thutmose II e de Iset. Ao morrer seu pai, asumiu o trono pero moi neno, exerceu o poder efectivo a Gran Esposa Real, Hatshepsut, que acabou proclamándose tamén faraón, compartindo durante vinte e dous anos teoricamente o poder, aínda que Thutmose tivo nesta época un papel secundario. Morta esta no ano 1458 a.C., iniciou a súa soberanía plena cunha campaña militar, dirixiuse cara ao Levante, para facer fronte a unha rebelión local en Kadesh, esmagando unha coalición formada por canaanitas, mitannis e a propia Kadesh, tras un alarde estratéxico, escollendo os pasos máis difíciles das montañas do Carmelo, na famosa batalla de Megiddo (1457 a.C.). Tras esta, cerca e toma a cidade, paso fundamental para o dominio de Siria e Fenicia. Asiria, Babilonia e os hititas amósanlle acatamento.
PewDiePie: Legend of the Brofist
PewDiePie tivo aspiracións de lanzar o seu propio videoxogo dende había moito tempo, e en decembro de 2014, revelou ós seus seguidores que estaba a colaborar con Outerminds Inc. para crear un videoxogo baseado en el. Estivo moi involucrado no desenvolvemento do xogo para asegurarse que de que sería ó máis semellante a como o querían os seus seguidores.
O xogo inclúe referencias a vídeos seus e elementos da cultura popular, ademais das voces de CinammonToastKen, Markiplier, Cryaotic (Cry), JackSepticEye e CutiePieMarzia.
Thutmose III
Traxectoria
En varias ocasións tivo que sufocar rebelións en Siria, para o cal non dubidou en asaltar cidades e empobrecer ás poboacións privándoas do grao, que dos peiraos de Fenicia partía para Exipto, fornecendo o poderío exipcio. Tamén tivo que volver contra Mitani.
Nas derradeiras accións militares dirixiuse contra Nubia consolidando unha expansión territorial nunca acadada dende o Éufrates ata a cuarta fervenza. Foi tamén un soberano construtor, ordenou a elevación de máis de 50 templos. Salientan as súas intervencións en Karnak
Sucedeulle o seu fillo Amenhotep II..
Humberto de Alencar Castelo Branco
O mariscal Humberto de Alencar Castelo Branco, nado o 20 de setembro de 1897 e finado o 18 de xullo de 1967, foi un militar e político brasileiro, primeiro presidente do réxime militar instaurado polo Golpe Militar de 1964. Era fillo do xeneral Cândido Borges Castelo Branco e de Antonieta Alencar Castelo Branco, da familia do escritor José de Alencar.
Presidencia
Nomeado xefe do Estado Maior do Exército polo entón presidente da República João Goulart, en 1963, Castelo Branco foi un dos líderes do golpe de estado do 1 de abril de 1964.
Como na súa posesión na presidencia da República, o 15 de abril de 1964, a Constitución de 1946 continuaba en vigor, Castelo Branco foi elixido para rematar o período de cinco anos comezado por Jânio Quadros o 31 de xaneiro de 1961. Así, Castelo Branco debería gobernar ata o 31 de xaneiro de 1966. Porén, posteriormente, o seu mandato foi prorrogado e foron suspendidas as eleccións presidenciais directas previstas a 3 de outubro de 1965.
Durante o seu mandato, Castelo Branco aboliu os 13 partidos políticos existentes no Brasil, a través da Lei Institucional número 2 (AI-2). Foron criados a Alianza Renovadora Nacional (ARENA) e o Movimento Democrático Brasileiro (MDB), que se converteron os únicos partidos políticos brasileiros ata o ano 1979. Durante o seu goberno, Castelo Branco promoveu varias reformas políticas, económicas e tributarias.
Takashi Inui
Takashi Inui, nado o 2 de xuño de 1988 en Ōmihachiman, é un futbolista xaponés. Xoga de mediapunta e dende 2018 xoga no Real Betis Balompié da Liga Santander.
Traxectoria
O 26 de agosto de 2015, Inui asinou un contrato de tres anos co SD Eibar da Primeira División Española.
O 1 de xuño de 2018, tras rematar o seu contrato co Eibar, Inui fichou por tres tempadas polo Real Betis Balompié.
Internacional
En maio de 2018, Inui foi chamado pola para disputar o Mundial de Fútbol de 2018. O 24 de xuño de 2018, anotou o seu primeiro gol nun Mundial no empate a dous goles contra o.
Tratado de Alcáçovas
miniatura|dereita|Tratado das Alcáçovas. O Tratado de Alcáçovas, tamén denominado como Tratado de Alcáçovas-Toledo, foi un acordo asinado entre Afonso V e os Reis Católicos, no desenvolvemento da Guerra de Sucesión de Castela. Foi inicialmente asinado na vila portuguesa de Alcáçovas, no Alentexo, o 4 de setembro de 1479, pondo termo á guerra de sucesión castelá (1479-1480), e posteriormente ratificado na cidade de Toledo o 6 de marzo de 1480.
Historia
Portugal, en calidade de principal estado europeo empeñado no recoñecemento de dereitos sobre as illas Atlánticas e a costa africana durante a década de 1470, no entanto viuse enfrontando unha serie de conflitos co reino veciño. Unha vez rematada, na Península Ibérica, unha guerra favorable a Castela, os representantes de ambos os estados firman un acordo de paz.
Ademais de formalizar a fin das hostilidades (polo que Xoana a Beltranexa, e o seu tío e marido Afonso V de Portugal, desistían para sempre das súas pretensións ao trono de Castela), o Tratado contiña outras cláusulas en relación á política de proxección externa de ambos os países, nun momento en que os dous reinos competian polo dominio do Océano Atlántico e as terras ata entón descubertas na costa africana.
Por estas cláusulas, Portugal obtiña o recoñecemento do seu dominio sobre a illa de Madeira, o arquipélago dos Azores, de Cabo Verde e da costa da Guinea, mentres que Castela recibia as illas Canarias. Renuncia a navegar ao sur do cabo Bojador, ou sexa, do paralelo 27 no que se atoparon as propias illas. Regulamentaba tamén as áreas de influencia e de expansión de ambas as coroas polo Reino de Fez, no Norte de África.
O Tratado foi o primeiro de entre os que regulamentaban a posesión de terras non descubertas (como posteriormente o Tratado de Tordesillas e o de Zaragoza). Reflectía os desexos de Portugal, interesado en garantir dereitos sobre a costa da mina e do Golfo da Guinea, e continuar a súa exploración da costa africana, en que por esa vía esperaba a pasaxe para a India.
GATA3
A proteína GATA3 é un factor de transcrición codificado en humanos polo xene gata3.
GATA3 pertence á familia de factores de transcrición GATA. Esta proteína contén dous dedos de cinc tipo GATA e xoga un importante papel como regulador do desenvolvemento de linfocitos T, así como en procesos relacionados co endotelio. GATA3 demostrou ser quen de promover a secreción de IL-4, IL-5 e IL-3 en linfocitos T CD4+ Th2.
Importancia clínica
Defectos neste xene causan hipoparatiroidismo con xordeira sensorineural e displasia renal.
Carlos Calvelo
José Carlos Calvelo Martínez, nado en Meicende (Arteixo) en 1974, é un arquitecto e político galego do PPdeG, alcalde do concello de Arteixo desde 2011.
Traxectoria
Arquitecto de profesión. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Arteixo e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2015 repetiu como candidato e revalidou a súa maioría absoluta, pasando de 11 a 13 concelleiros de 21 posibles.
Air Algérie
Air Algérie SpA é a aeroliña nacional de Alxeria, con sede na cidade de Alxer. Opera voos nacionais a 32 aeroportos e internacionais a 39 destinos en 28 países, ademais de tamén voos chárter, aerotaxi e agrícolas. A aeroliña é membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional, a Organización Árabe de Transportistas Aéreos, e a Asociación de Aeroliñas Africanas. Dende decembro do ano 2013 a compañía é totalmente propiedade do goberno do país.
Formación e primeiros anos
En 1946 creouse a Compagnie Générale de Transports Aériens (CGTA). Comezou a realizar voos chárter entre Alxeria e Europa no ano seguinte, pero cara finais da década xa tiña voos regulares servindo a Alxer, Basilea, Annaba, Xenebra, Marsella, París, Philippeville e Tolosa. Tres Bretagne de 34 asentos uníronse á frota de sete DC-3 en 1952. A Compagnie Air Transport (CAT), subsidiaria de Air France e a Compagnie Générale Transatlantique, formouse a finais dos 40 para conectar Basilea, Lión, Marsella, París e Tolosa con Alxer, Constantine e Orán. Tamén se iniciaron voos estacionais entre Londres e Deauville. Tras a caída de trafico despois de 1951 comezouse a considerar un socio para fusionarse. miniatura|250px|Constellation coa librea de Air Algérie en 1957 CGTA e CAT fusionáronse o 23 de maio de 1953 para formar a Compagnie Générale de Transports Aériens Air Algérie, cunha frota combinada que incluía un Breguet 761, seis Bretagne, cinco DC-3 e tres DC-4. Tras a fusión, Air Algérie comezou servizos estacionais cara Ajaccio, Clermont, Montpellier e Perpignan. Ademais, engadíuse a Suíza aos voos regulares, realizouse unha parada semanal en Palma de Mallorca coa súa asociación con Aviaco, e a meirande parte das rutas transmediterráneas foron operadas nun acordo con Air France, facendo a aeroliña francesa o 54% deses voos e Air Algérie o resto. A finais dos 50 engadíronse tamén voos a Cote d'Azur.
A aeroliña mercou dous Nord Noratlas en xullo de 1957, chegando un terceiro un ano despois. A compañía converteuse na primeira aeroliña privada francesa en pedir o Sud Aviation Caravelle a comezos de 1958, e o primeiro exemplar lle sería entregado polo fabricante en xaneiro de 1960. Tras a entrega o avión foi usado na ruta entre Alxer e París. O modelo tamén utilizouse nos voos entre París e Bône e París e Orán nos meses seguintes. Cara abril de 1960 a súa frota estaba formada por tres Caravelle, tres DC-3, dez DC-4, dous Lockheed L-749 Constellations e tres three Noratlas. Os Caravelle foron gradualmente despregados nas rutas anteriormente voadas polos Constellations e os DC-4, que foron usados para carga ou vendidos.
Independencia de Alxeria
Dúas compañías navieiras, Compagnie Générale Transatlantique e Compagnie de Navigation Mixte, foron as donas da meirande parte das accións (98%) de Air Algérie ata que o país se independizou en 1962. Tras a independencia a Délégation Générale en Alxeria e Air France tomaron o da meirande parte da compañía. A estrutura financeira cambiou en marzo de 1963, cando as navieiras e Air France cederon un 31% da aeroliña,[24] e o goberno arxelino tomou posesión do 51% dos activos da empresa, gañando o status de aeroliña nacional. En abril de 1964 o goberno incrementou a súa participación ata un 57%. Ese nes asinouse un contrato para a compra de dous Ilyushin Il-18 destinados a operar a ruta entre Alxer e Moscova. Air Algérie so recibiría un destes avións, xa que o contrato foi posteriormente cancelado. O único Il-18 da frota foi usado polo goberno. En abril de 1968 había oito DC-4 na frota e ese ano catro Convair 440 ex-Lufthansa foron mercados e convertidos á versión 640. Eses avións substituirían aos DC-4.
Cara marzo de 1970 o goberno era o dono do 83% da compañía; nese momento a frota estaba omposta por un Boeing 737-200, cinco Caravelle, catro CV-640, tres DC-3 e un DC-4. Société de Travail Aérien, unha aeroliña doméstica que fora fundada en 1968, foi absorvida por Air Algérie en maio de 1972. No mes de agosto pedíronse tres Fokker F27-400 por 2,5 millóns de libras. En setembro, cun segundo Boeing 737 pendente de entrega, pedíronse dúas unidades máis dese modelo (un deles convertible). Ese ano o goberno de Alxeria mercou as accións restantes posuídas por Air France e fíxose co 100% da aeroliña. Air Algérie abriría unha nova ruta a Karachi en 1975, e en novembro de 1979 pedíronse catro Boeing 727 por 62 millóns de dólares.
Cara xullo de 1980 Air Algérie tiña 5.621 empregados e unha frota de 57 avións, incluídos 14 Ag-Cat, seis Boeing 727-200, dez Boeing 737-200, tres Boeing 737-200C, un Boeing 747-200C, un Cherokee Six, dous Convair CV-640, un Douglas DC-8-63CF, un Nord 262 e 18 Queen Air.
Frota
En setembro de 2015 a frota de Air Algérie estaba formada polos seguintes avións:
Edelmira Cacheda Otero
Traxectoria
Xa de pequena regresou cos seus pais a Galicia. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, e empezou a dar clase en 1934. Foi profesora no CEIP Raíña Fabiola, dirixido polo seu marido Alejo Candocia. Xunto a el creou a Agrupación Folklórica Infantil Caraveliños, dirixido por ela. O seu libro Contos que van pra feira (1961) está considerada a primeira obra dramática escrita en galego por unha muller.
En 2002 recibiu unha homenaxe do Concello de Santiago de Compostela. Foi soterrada en Landoi (Cariño). Tivo catro fillos.
Hiperplasia ductal atípica
miniatura|240px|Micrografía de hiperplasia ductal atípica. A hiperplasia ductal atípica é o termo usado para unha lesión benigna da mama que indica un risco crecente de Cancro de mama. O nome é descritivo da lesión; a HDA é caracterizada por proliferación celular (hiperplasia) dentro dun ou máis ductos mamarios e anormalidades histolóxicas, isto é, células dispostas de forma anormal ou atípica. A HDA é xeralmente asintomática e só acostuma ser detectada nunha mamografía de rastrexo e confirmada por biopsia.
Xunto da Igrexa, Sistallo, Cospeito
Xunto da Igrexa é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Sello, Sello, Lalín
Sello é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Raška
Raška (en serbio: Рашка/Raška, ou Raschka, Rascia e Rassa), foi o estado medieval da Serbia central e con máis éxito (o nome serbio é župa, área gobernada por župan), que unificou tódalas tribos serbias no estado medieval serbio máis importante nos Balcáns.
Historia
Constantino VII Porphyrogenitos na súa obra De administrando imperio di que Raška foi poboada polos serbios a comezos do século VII. Na mesma obra, tamén di que os serbios vivían en Zachumlia (en serbio: Zahumlje), Travunia (en serbio: Trebinje), Doklea (en serbio: Duklja), Bosnia (en serbio: Bosna) e Pagania (en serbio: Paganija).
En Raška gobernaba a Casa Vlastimirović, fundada por knez Vlastimir de quen se dicía que era o tataraneto do Arconte Descoñecido, o líder das tribos serbias que levou aos serbios aos Balcáns dende a Serbia Branca, a súa patria primitiva. A partir do século VII, a historia de Raška está moi estreitamente ligada á historia da Casa Vlastimirović.
Teorías sobre o nome
O estado de Raška obtivo o seu nome do río Raška (en serbio: Reka Raška), no suroeste da Serbia moderna. Crese que a tribo sármata do Cáucaso, os Serboi, deron nome aos serbios eslavos, deixando ás súas pegadas á beira do río Volga (en grego: Araxes), que tamén tivo o nome "Rashki". Este nome aparece en tódolos lugares onde son citados os serbios.
Casa da Moeda de West Point
A Casa da Moeda de West Point (en inglés: West Point Mint) é unha fábrica de moeda estadounidense establecida en 1937 como depósito de metais preciosos e convertida despois nunha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Localízase en West Point, Nova York, preto da Academia Militar dos EEUU.
Nalgún momento chegou a ter a maior concentración de prata de todas as casas de moeda do país. Durante 12 anos dedicouse principalmente á cuñaxe de moedas circulantes dun centavo, aínda que máis recentemente se ocupa case en exclusiva da fabricación de moedas conmemorativas e de investimento, así como á almacenaxe de ouro.
Aínda que o seu establecemento data de 1937 como depósito de metais preciosos (co nome de West Point Bullion Depository), non foi ata o 31 de marzo de 1988 cando se constituíu como unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos. As súas instalacións están incluídas no Rexistro Nacional de Lugares Históricos.
Instalacións
Antes da súa remodelación de 2002, na que se lle engadiu un segundo andar ao edificio que duplicou a súa capacidade, a casa da moeda era unha estrutura de formigón armado cunha superficie de 4.000 metros cadrados e cunha cubrición plana, construída en 1937 segundo os deseños do arquitecto Louis A. Simon. Os seus muros son sobrios e carentes de ornamentos, con algúns arcos nos accesos. Hai catro torres nas esquinas do edificio utilizadas para vixilancia. As instalacións están nun terreo de 1,6 hectáreas, con aparcadoiros para automóbiles a ambos os lados.
Sergei Lazarev
Sergei Viacheslavovich Lazarev (en ruso: Серге́й Вячеславович Лазарев), nado en Moscova o 1 de abril de 1983, é un cantor, bailarín e actor ruso. Acadou a fama cando el cantaba na famosa banda rusa Smash!!. Cando a banda chegou ao seu fin en 2006, Lazarev seguiu a súa carreira en solitario. Sergei Lazarev representou a Rusia no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "You Are the Only One".
Casa da Moeda de West Point
Século XX
Logo do seu establecemento en 1937, a planta serviu para o almacenamento de lingotes de prata. Xa a principios da década de 1980, as súas cámaras acoirazadas albergaban tamén arredor de 20.000 millóns de dólares en ouro.
Durante a segunda guerra mundial o establecemento tivo unha grande importancia grazas a un programa de 1942 mediante o cal lle facía préstamos de prata a outras institucións, como a Comisión da Enerxía Atómica, e tamén á industria e mesmo a outros países aliados.
Á parte deste labor de almacenaxe, mesmo antes da súa vinculación orgánica á Casa da Moeda dos EEUU, West Point emitiu algunhas moedas para a súa circulación no país. De feito, xa entre 1973 e 1986 produciu moedas dun centavo co busto do presidente Lincoln; estas cuñaxes carecían de marca de ceca, de maneira que non se podían diferenciar das procedentes da ceca de Filadelfia, da que West Point actuaba como ceca de apoio.
En setembro de 1983 apareceu por primeira vez nunha moeda de West Point a súa propia marca de ceca: a súa letra inicial "W". Tratábase da moeda de ouro de 10 dólares conmemorativa dos Xogos Olímpicos de 1984, a primeira moeda de ouro estadounidense de curso legal emitida desde 1933.
esquerda|miniatura|100px|[[Anverso dos 10 centavos (dime) de 1996 coa marca de ceca "W"]]
En 1986, West Point foi a única planta na que se produciu a serie de moedas de ouro de investimento coñecida como American Gold Eagle, novamente sen marca de ceca.
En 1996 produciuse unha emisión pouco habitual na Casa da Moeda de West Point: unha moeda de 10 centavos (un dime) co busto de Roosvelt que conmemoraba o 50º aniversario do seu deseño e do comezo da emisión, en 1946. Esta moeda inseriuse nos xogos anuais que a ceca lles vendía aos coleccionistas, do que se produciron arredor de 1.457 millóns de exemplares. Xa que logo, esta moeda, que leva a marca de ceca "W", aínda que se fixo só para os coleccionistas, non ten unha escaseza particular.
En 2000 saíron da ceca de West Point as primeiras moedas bimetálicas; tratábase dunha emisión en ouro e platino conmemorativa da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos, á que lle correspondeu unha parte dos beneficios da súa comercialización, como apoio aos programas divulgativos daquela institución.
Século XXI
miniatura|300px|[[Dólar estadounidense|Dólar conmemorativo do bicentenario da Academia Militar de West Point (marca de ceca W).]]En 2002, a veciña Academia Militar dos Estados Unidos de West Point celebrou o segundo centenario da súa fundación, feito que foi conmemorado pola casa da moeda coa emisión de moedas dun dólar de prata que amosaba uns gardas abandeirados no seu anverso e o casco de Atenea no seu reverso.
En 2014, cuñouse en West Point unha moeda de medio dólar co busto de Kennedy no anverso, tanto en prata como en ouro de 24 quilates, coa marca de ceca "W", para conmemorar o 50º aniversario do inicio da posta en circulación desta moeda. En 2015, a ceca de West Point sumouse á cuñaxe de moedas circulantes dun dólar da serie Sacagawea, aínda que a produción se limitou a 90.000 exemplares. Nese mesmo ano emitiuse unha nova dime e tamén un dólar, coa marca "W", como parte dun conxunto de tres moedas como apoio a unha campaña de saúde infantil denominada March of Dimes; esta emisión reduciuse unicamente a 75.000 xogos.
As primeiras moedas dun centavo que amosaron a marca de ceca "W" foron cuñadas en 2019, exclusivamente para incluír nas presentacións destinadas aos coleccionistas.
O 2 de abril de 2019 a Casa da Moeda dos Estados Unidos anunciou que se cuñarían en West Point 10 millóns de moedas de cuarto dólar destinadas á circulación, coa marca de ceca "W", co ánimo de estimular a afección polo coleccionismo. miniatura|150px|[[Reverso (moedas)|Reverso dunha moeda de investimento da serie American Silver Eagle (marca de ceca W).]]A Casa da Moeda de West Point produce todas as series American Eagle de moedas de investimento, tanto en ouro como en prata, en platino e en paladio, así como algunhas moedas conmemorativas en prata e en ouro. Ademais, desta ceca saen, coa marca de ceca "W", outras series conmemorativas e de investimento, como é o caso da serie American Buffalo, que se cuña alí desde 2006.
Nos últimos anos, as instalacións seguen a servir como depósito de lingotes de ouro, e a prata depositada alí non excede a cantidade da que se precisa para levar a cabo as cuñaxes que a ceca ten encomendadas. Debido á presenza de tanto ouro nos seus depósitos, a seguridade é moi alta e non se ofrecen visitas públicas.
Peter Bosz
Peter Bosz, nado o 21 de novembro de 1963 en Apeldoorn, é un ex xogador e adestrador de fútbol dos Países Baixos, desde xullo de 2016 é o adestrador do AFC Ajax.
Traxectoria
miniatura|Bosz (dereita) e [[Ruud Gullit co equipo nacional holandés en 1988.]] Centrocampista de éxito, Bosz comezou a súa carreira profesional c Vitesse en 1981 e logo dunha cesión en 1984 ao AGOVV Apeldoorn, entón afeccionado, volveu ao fútbol profesional co RKC Waalwijk (1985-1988) para pasar despois ao fútbol francés co SC Toulon (1988-1991) tras do que volveu aos Países Baixos para xogar durante seis tempadas co Feyenoord (1991-1996). En 1996 fichou polo equipo xaponés JEF United Ichihara (1996–97), ao que lle seguiu o club alemán Hansa Rostock (1997–98) e o holandés NAC Breda (1998–99). Retirouse no termo do ano 1999 após un segundo período con JEF United Ichihara. miniatura|Bosz en 1988
Adestrador
O seu primeiro club como adestrador foi o AGOVV Apeldoorn (2000-2002) co que logrou en 2002 o campionato de afeccionados. Comezou no fútbol profesional en 2002 como adestrador do De Graafschap (2002–2003), o equipo rematou o último e baixou á segunda división. O seu seguinte equipo foi o Heracles Almelo (2004–2006), na primeira tempada quedou primeiro da segunda división e logrou o pase á máxima categoría na seguinte tempada asegurou a súa permanencia ao rematar no 13º lugar.
En xullo de 2006 aceptou unha oferta como director técnico do Feyenoord, e así foi responsable das fichaxes (entre outros) de Giovanni van Bronckhorst, Roy Makaay, Tim de Cler, Kevin Hofland e Denny Landzaat. Deixou o posto o 14 de xaneiro de 2009 pola súa oposición ao despedimento do primeiro adestrador Gertjan Verbeek.
No verán de 2010 volveu ao Heracles Almelo, ao substituír a Verbeek que fichara polo AZ Alkmaar. O equipo finalizou oitavo na liga, asegurándose a súa participación na rolda de cualificación para a competición europea, onde o eliminou o FC Groningen e o Heracles acabou 12º nas tempadas 2011–12 e 2012–13. Deixou o club en 2013.
Vitesse
A tempada seguinte Bosz estendeu o seu contrato ata 2016 e xunto co director técnico Mohammed Allach desenvolveu un plan plurianual, no que lle outorgaba á canteira do Vitesse un papel fundamental, así como ao desenvolvemento do ataque. Na tempada 2014–15 o Vitesse rematou quinto cualificándose para a rolda de clasificación europea. Derrotou ao PEC Zwolle na semifinal e ao SC Heerenveen na final, asegurándose a súa participación na terceira rolda da UEFA Europa League 2015-16. Cando Bosz deixou o equipo, no inverno da tempada 2015–16, o Vitesse era quinto.
AFC Ajax
Tras unha breve estada en Israel, dirixindo o Maccabi Tel Aviv de xaneiro a maio de 2016, firmou polo AFC Ajax por tres anos. No seu primeiro partido de competición o 27 de xullo o seu equipo empatou 1–1 contra o PAOK na terceira rolda de cualificación para a Liga de Campións, e no seguinte partido perdeu 5–2 contra o FC Rostov.
Benicalap
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia.
Benicalap é o distrito número 16 da cidade de Valencia, situado no extremo noroeste da cidade. Está conformado por tan só dous barrios, Benicalap e Ciutat Artista Faller, o fito entre os dous atópase na avenida dos Salesians. Os límites do distrito son, ao norte, a Rolda Norte de Valencia e ao sur, a avenida do Doutor Peset Aleixandre. Foi municipio propio até finais do século XIX, cando se anexionou á cidade. A súa poboación no 2009 era de 44.684 habitantes.
Río Sella
O Sella (Salia) é un río asturiano que desemboca no mar Cantábrico formando a ría de Ribadesella.
Benicalap
O barrio de Benicalap é moito máis grande co de Ciutat Artista Faller, ocupando case todo o distrito. A súa superficie é de 171,9 hectáreas e ten unha poboación de 42.843 habitantes segundo o censo municipal de 2007. Foi un municipio con autonomía propia até finais do século XIX cando se anexionou á cidade de Valencia, formando dende entón parte dela coma un barrio. En Benicalap está un dos principais parques da cidade, o Parque de Benicalap, e o Museo do Gremio de Artistas Falleiros (en Ciutat Fallera). Tamén é o lugar onde se situará o novo estadio do Valencia CF, Nou Mestalla, que ten previsto ser inaugurado en 2009.
Río Sella
Nace nos Picos de Europa, na fonte do inferno, en Sajambre (León). Pasa por Cangas de Onís e desemboca no mar en Ribadesella (Asturias). Ten unha lonxitude de 56 Km. e unha conca de 1246 km². Percorre a cordilleira de Cuera, os picos de Europa, o cordal de Ponga e o Sueve.
Benicalap
Poboación
Benicalap tiña 53.693 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:
Río Sella
Os seus principais afluentes son os ríos Ponga e Piloña, pola esquerda, e o Dobra e o Güeña pola dereita.
Benicalap
O barrio de Benicalap
O barrio moderno naceu da vila homónima, situada preto do leste da avenida de Burjassot, mais a urbanización fíxoo medrar moito até chegar a un tamaño importante. O corazón da antiga vila atópase entre as prazas da Mare de Déu de Montiel, Nova de l'Església, e de Benicalap. Cómpre salientar que malia o seu tamaño, o barrio non ten ningún parque municipal ou zona verde. O mercado sitúase lonxe do centro antigo, na rúa de Miguel Servet, a rentes da avenida do General Avilés. O ensanche, entre as avenidas de Burjassot e das Corts Valencianas, é onde se está construíndo o estadio do Nou Mestalla, o cal será a nova sede do Valencia CF. Como curiosidade, as rúas do barrio teñen os nomes das diversas comarcas valencianas.
Río Sella
Todos os anos celébrase no mes de agosto o chamado Descenso Internacional do Sella, partindo desde Arriondas até o mar e que consiste nunha proba piragüista con milleiros de espectadores que remata baixo a ponte do Ribadesella despois de percorrer unha distancia de 19 quilómetros.
Manuel Ramil
Manuel Ramil, nado en Ares o 8 de marzo de 1978, é un músico galego.
Traxectoria
O seu primeiro contacto coa música é aos 12 anos cando comeza a recibir clases de solfexo e piano clásico. Pronto sente interese por outras músicas e comeza unha época de grande influencia de Yngwie J. Malmsteen, Cacophony, WhiteSnake... Despois de pasar por varios grupos bastante inestábeis, no ano 1996 forma o grupo heavy “Torquemada”, co cal un ano despois gravaría a súa primeira maqueta: “Santa Inquisición”. A pesar de permanecer case seis anos nesta banda, as cousas non marcharon ben, polo que en setembro de 2001 decide pechar este episodio e abandona o grupo. Nesta época colabora de maneira esporádica con algunhas bandas: co grupo Thánatos realiza a gravación de diversas intros para os seus concertos, e participa co grupo Trashnos na gravación do seu primeiro disco: “Tiempo”.
En xulio de 2002 comeza a súa época máis coñecida á fronte da banda Warcry, periplo que remataría a mediados do ano 2008, cando anuncia que se une ao grupo Sauze xunto cos tamén ex integrantes de Warcry: Alberto Ardines (batería) e Fernando Mon (guitarra) e Toni Amboaje (Hard Spirit). No 2010 intervén como produtor e arranxador do segundo traballo do grupo Infamia titulado: “La cuenta atras”.
Dende xuño de 2017 forma parte da banda asturiana Avalanch e dende 2020 tamén de Alderaan e Adventus.
Presidente de Singapur
miniatura|dereita|100px|Estandarte do presidente de Singapur. O presidente é o xefe de estado de Singapur. O seu cargo é soamente cerimonial. A pesar de ser elixido pola poboación, o Partido da Acción Popular de Singapur ven descalificando todos os candidatos, exceto un, para concorrer ao cargo.
Esta é unha lista dos presidentes de Singapur despois de 1965.
A illa do tesouro
Esta obra foi fonte de inspiración no cinema, na televisión, na literatura, en banda deseñada e ata en videoxogos. A novela adopta un ton crítico e unha reflexión moral do protagonista cara ao diñeiro e a ambición.
Sinopse
Jim Hawkins é un mozo que traballa cos pais nunha pousada chamada Almirante Benbow. Un día para nela un home de mar chamado Billy Bones, cuxa única posesión é un vello cofre. A taberna recibe a visita dun mariñeiro cego a mesma noite en que o pai de Jim morre. O cego ameaza a Bones dicíndolle que máis tarde el e os seus o atacarán para recuperar o cofre. Bones morre de apoplexía, produto da súa adición ao ron. Jim e a súa nai foxen co contido do cofre e ven desde fóra como os piratas esnaquizan a Almirante Benbow.
Jim refúxiase na casa do escudeiro Trelawney xunto co doutor Livesey. Jim móstralles o mapa do tesouro que atopou no cofre de Bones e os tres deciden ir buscalo. Trelawney consegue como tripulantes a Long John Silver, ex contramestre do capitán Flint, e mais o capitán Smollet, que se pon ao mando da Hispaniola. A pesar das protestas do capitán sobre a súa mala tripulación, o barco parte. Durante a travesía, Jim cae nun pipo de mazás e, dentro del, escoita os plans de traizón de Silver e doutros mariñeiros. Jim coméntalles o sucedido aos seus compañeiros, que deciden trazar un plan contra eles.
Tras chegar á illa, Silver e a maioría dos mariñeiros desleais desembarcan. Jim vai con eles, pero foxe e atopa un ex mariñeiro do capitán Flint abandonado na illa, chamado Ben Gunn. O capitán, o escudeiro, o doutor e os seus servos reteñen os poucos mariñeiros traidores que quedaran no navío e refúxianse nun fortín da illa. Tras negociacións erradas entre ambos os bandos, sucédense algúns combates con armas de fogo no fortín.
Protagonistas e mariñeiros fieis
dereita|200px
Piratas e mariñeiros desleais
Billy Bones: Mariñeiro que se aloxa no Almirante Benbow. No seu cofre estaba o mapa do tesouro de Flint, e por iso atrae a moitos piratas. Fiel consumidor de ron e grog, morre de alcolemia na taberna pouco antes do asalto dos piratas.
Capítulos
dereita|200px|.
Captain America: Civil War
Captain America: Civil War é un filme estadounidense de 2016 baseado na personaxe de Marvel Comics Captain America, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2011 Captain America: The First Avenger e o de 2014 Captain America: The Winter Soldier, e é o décimo terceiro filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O filme foi dirixido por Anthony e Joe Russo, cun guión escrito polo equipo de Christopher Markus e Stephen McFeely. Está protagonizado por Chris Evans no papel de Steve Rogers / Captain America, xunto a Robert Downey Jr., Scarlett Johansson, Sebastian Stan, Anthony Mackie, Don Cheadle, Jeremy Renner, Chadwick Boseman, Paul Bettany, Elizabeth Olsen, Paul Rudd, Emily VanCamp, Tom Holland, Frank Grillo, William Hurt e Daniel Brühl. En Captain America: Civil War, as desavinzas pola opinión internacional dos Vingadores fractura o equipo en dúas faccións opostas lideradas por Steve Rogers e Tony Stark.
PET
As siglas PET poden referirse a:
Galería de imaxes sobre o léxico da lingua galega
Ciencia
miniatura|300px|dereita|Diagrama dun exemplo de [[célula procariótica. Estruturas:
Alcumes dos estados de EUA
Esta é unha lista de alcumes dos Estados de EUA, incluído os oficialmente adoptados e outros tradicionais. Os alcumes oficiais están resaltados en letra grosa.
Brocermo, Támoga, Cospeito
Brocermo é un lugar da parroquia de Támoga no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Galería de imaxes de Navia de Suarna
Galería de imaxes do concello de Navia de Suarna na provincia de Lugo.
Rodolfo Ucha
Traxectoria
Sendo un neno trasladouse coa súa nai, viúva, a Ferrol. Logo de estudar na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, en 1906 obtivo o título. Volveu a Ferrol onde traballou como arquitecto municipal dende 1909.
Características
A obra de Ucha inscríbese no estilo modernista, no que utiliza ás veces elementos innovadores, como poden ser as cores ou os chapiteis. Nos proxectos máis tardíos, dende os anos 30, os seus proxectos acostuman incluírse como déco.
Obra (selección)
Practicamente todas as súas obras foron levantadas na mesma cidade de Ferrol.
Vilameá, Sello, Lalín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Talladas
José Tunel Cabaleiro, máis coñecido como Talladas, nado en Redondela o 3 de agosto de 1912 e finado no mesmo lugar o 8 de marzo de 1993, foi un futbolista galego que xogaba de porteiro.
Tras comezar no Redondela e no Porriño, disputou co Unión Sporting de Vigo a histórica campaña 1935/36 na Segunda División. Ao remate desta marchou ao Brasil para xogar no Galícia de Salvador. Pouco despois converteuse no primeiro galego e o primeiro español en xogar no Flamengo, así como no seu primeiro gardameta estranxeiro. A continuación foi tamén o primeiro e único español en vestir a camiseta do Santos FC, equipo no que estivo de 1938 a 1941. Rematou a súa carreira no Jabaquara.
Inicios
Naceu en Redondela, onde seu pai tiña unha pequena empresa de transporte de pasaxeiros con carruaxes de cabalos. Xogou no Redondela e no Porriño, ata que en agosto de 1935 foi fichado polo Unión Sporting de Vigo, para disputar a histórica campaña 1935/36 na Segunda División. O equipo rematou na derradeira posición do grupo despois de sumar só tres vitorias (fronte a Sporting de Gijón, Valladolid e Deportivo da Coruña) e un empate (fronte ao Zaragoza).
Galícia EC
O 4 de marzo de 1936 embarcou para o Brasil no buque Antonio Delfino, despois de recibir unha oferta do Galícia Esporte Clube, o equipo creado en Salvador de Baía por emigrantes galegos tres anos antes. A oferta chegoulle despois de que o vise xogar Emilio Cal, un dos directivos do Galícia. As súas primeiras actuacións no equipo baiano foron malas, debido a que estaba acostumado a xogar de día, mentres que os partidos do Galícia no Campo da Graça disputábanse de noite e con luz artificial, por mor da calor que facía polo día.
Con todo, un gran partido contra o Vasco da Gama e unhas boas actuacións posteriores fixeron que gañase fama e contribuíron ao segundo posto do equipo no Campionato Baiano, por detrás do Bahia. Ademais foi convocado para unha xira por Pernambuco coa selección do Estado de Baía.
Flamengo
O seu bo facer fixo que se interesara por el o Flamengo, que andaba na busca dun porteiro, e finalmente foi contratado despois de que un amigo do presidente do club lle dixese a este que Talladas era mellor que os porteiros da selección brasileira, Rei e Jurandir. Así, o 14 de febreiro de 1937 converteuse no primeiro futbolista español da historia do Flamengo, e un dos dous únicos en todo o século XX, xunto ao pontevedrés Ufarte. Foi ademais o primeiro gardameta estranxeiro do equipo.
No club de Río de Xaneiro tivo como competidor polo mesmo posto ao brasileiro Dorival Knipel, alcumado Yustrich, e compartiu equipo entre outros con Leônidas e Fausto. Xogou 19 partidos co equipo vermello e negro, que acabou segundo no Campionato Carioca por detrás do seu máximo rival, o Fluminense.
Santos FC
A comezos de 1938 trasladouse a Santos, no estado de São Paulo onde fichou polo Santos FC. Debutou o 9 de xaneiro nunha vitoria fronte ao Corinthians no Vila Belmiro e pronto destacou pola súa gran elasticidade e flexibilidade. Xogou catro anos no equipo, disputando 67 partidos. Foi o único futbolista español en militar no club santista en toda a súa historia.
Jabaquara
A finais de 1941 fichou polo Hespanha FC, logo chamado Jabaquara, tamén vencellado á colonia española no país. Con este equipo xogou durante os seguintes anos o Campionato Paulista e sufriu tamén unha rotura de peroné despois dunha entrada do dianteiro Pardal.
Regreso a Galicia e retirada
En 1946 volveu a Galicia, e aínda que probou co Espanyol e adestrou co Celta de Vigo, acabou deixando o fútbol. Tras a súa retirada rexentou un matadoiro en Redondela.
Gertrud Adelborg
Gertrud Virginia Adelborg, nada en Karlskrona o 10 de setembro de 1853 e finada o 25 de xaneiro de 1942, foi unha profesora sueca, feminista e membro destacado do movemento polos dereitos das mulleres.
Talladas
Familia
Á súa volta do Brasil coñeceu a Carmen Carrera Queimaliños, coa que casou en 1948. Tiveron tres fillos: Marcelina, Jose Luis e Manuel Ignacio.
Amida
dereita|miniatura|180px|Grupo funcional amida. miniatura|dereita|180px|As amidas posúen un [[sistema conxugado que se estende polos átomos de O, C e N, consistente en orbitais moleculares ocupados por electróns deslocalizados. Móstrase na figura un dos orbitais moleculares π da formamida.]]
Gertrud Adelborg
Traxectoria
Gertrud Adelborg naceu en Karlskrona no condado de Blekinge, Suecia. Era filla do capitán naval e nobre Bror Jacob Adelborg (1816-1865) e a súa muller Hedvig Catharina af Uhr (1820-1903). Era irmá da ilustradora de libros Ottilia Adelborg (1855–1936) e da artista téxtil Maria Adelborg (1849-1940). Ela nunca casou. Adelborg foi educada por unha institutriz en casa e en escolas para mozas. Traballou como profesora en 1874-1879, e foi empregada no Tribunal de Apelación de Svea (sueco: Svea hovrätt) de 1881–1883.
Amida
Unha amida é un composto orgánico que contén o grupo funcional amida, o cal está formado por un grupo carbonilo (R-C=O) unido a un átomo de nitróxeno. O termo pode facer referencia tanto a un tipo de composto coma a o grupo funcional presente en ditos compostos.
Gertrud Adelborg
Traxectoria
Gertrud Adelborg participou activamente no movemento de mulleres suecas e na loita polo sufraxio da muller. Traballou para a oficina da Asociación Fredrika Bremer ou FBF en 1884–1907 (desde 1886 como presidenta da oficina de Estocolmo) e foi membro do comité central de FBF en 1897–1915. Iniciou a Escola de Campo para Mulleres FBF (en sueco: Landthushållningsskola för kvinnor) en Rimforsa en Östergötland, onde pertenceu á xunta escolar en 1907–1921. esquerda|miniatura|Agda Montelius e Gertrud Adelborg presentan a petición de sufraxio feminino ao Primeiro ministro Erik Gustaf Boström en 1899. En 1899, unha delegación da FBF presentou unha suxestión de sufraxio feminino ao primeiro ministro Erik Gustaf Boström. A delegación estivo encabezada por Agda Montelius, acompañada de Gertrud Adelborg, quen escribira a demanda. Esta foi a primeira vez que o propio movemento de mulleres sueco presentou oficialmente unha demanda de sufraxio.
Amida
O termo amida tamén se utiliza para referirse á forma desprotonada do amoníaco (NH3) ou dunha amina, con frecuencia representados como anións R2N–. Neste artigo non se tratará destas amidas aniónicas, senón que se centrará nas amidas normais formadas por carbonilo-nitróxeno.
Estrutura e enlaces
As amidas máis simples son derivados do amoníaco nas que un átomo de hidróxeno foi substituído por un grupo acilo. O conxunto represéntase xeralmente como RC(O)NH2. Moi relacionadas coas anteriores e moito máis numerosas son as amidas derivadas de aminas primarias (R'NH2) cuxa fórmula xeral é RC(O)NHR'. As amidas poden orixinarse tamén a partir de aminas secundarias (R'RNH) cuxa fórmula é RC(O)NR'R. As amidas son xeralmente consideradas derivados de ácidos carboxílicos nos que o grupo hidroxilo do COOH foi cambiado por unha amina ou amoníaco. O par de electróns solitarios que ten o nitróxeno está deslocalizado nos carbonilos, formando un dobre enlace parcial entre o nitróxeno e o carbono do carbonilo. Como consecuencia o nitróxeno das amidas non ten unha estrutura de enlaces piramidal. Estímase que a estrutura resoante da acetamida está na forma A nun 62% e na B nun 28% (porque o O é máis electronegativo có N).
Gertrud Adelborg
Traxectoria
Gertrud Adelborg foi membro da xunta directiva da Asociación Nacional para o sufraxio das mulleres (sueco: Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt) ou LKPR en 1903-1906. En 1907, encabezou a delegación do LKPR que presentou a súa demanda ao propio monarca Óscar II de Suecia. Lembrou a Óscar II as reformas relativas aos dereitos das mulleres que foran aprobadas polo seu pai, Óscar I de Suecia, e continuou expresando a súa esperanza de que "O fillo de Óscar I achegase o seu nome a unha suxestión de sufraxio das mulleres". Segundo Lydia Wahlström: "axiña que o rei ouviu o nome do seu pai, espertouse o seu interese", e Óscar II prometeu o seu apoio, pero engadiu que como monarca constitucional non podía facer moito, e que dubidaba que o goberno presente puidese facer máis. O papel de Adelborg dentro do traballo do sufraxio foi descrito como importante pero menos público: asumiu tarefas de secretaría, fixo investigacións, estruturou o traballo e foi autora de moitas das súas publicacións e manifestos.
Amida
Nomenclatura
A nomenclatura usual é engadir o termo amida á raíz do nome do ácido orixinal. Por exemplo, a amida derivada do ácido acético denomínase acetamida (CH3CONH2). A IUPAC recomenda o nome etanamida para este composto, pero este e outros nomes formais relacionados atópanse pouco nas publicacións. Cando a amida deriva dunha amina primaria ou secundaria, os substituíntes no nitróxeno indícanse primeiro no nome. Así, a amida formada a partir da dimetilamina e o ácido acético é a N,N-dimetilacetamida (CH3CONMe2, onde Me = CH3 ou metilo). Xeralmente tamén este nome é simplificado a dimetilacetamida.
As amidas cíclicas denmomínanse lactamas; e son necesariamente amidas secundarias ou terciarias.
Os grupos funcionais formados por -P(O)NR2 e -SO2NR2 denomínanse fosfonamidas e sulfonamidas, respectivamente.
Basicidade
Se as comparamos coas aminas, as amidas teñen unha basicidade moi feble. O ácido conxugado dunha amina ten un pKa de arredor de 9,5, o ácido conxugado dunha amida ten un pKa de arredor de -0,5. Por tanto, as amidas non teñen unhas propiedades ácido-base moi significativas en medio acuoso. Esta falta de basicidade explícase pola natureza captadora de electróns do grupo carbonilo, que fai que o par de electróns solitarios do nitróxeno estea deslocalizado por resonancia. Por outra parte, as amidas son bases moito máis fortes cós ácidos carboxílicos, ésteres, aldehidos, e cetonas (con ácidos conxugados con pKa entre -6 e -10). A resonancia está impedida en gran medida na quinuclidona, unha molécula moi tensionada.
A causa da gran electronegatividade do osíxeno, o carbonilo (C=O) é un dipolo máis forte có dipolo N-C. A presenza dun dipolo C=O e, en menor media un dipolo N-C, permite ás amidas actuar como aceptores no enlace de hidróxeno. Nas amidas primarias e secundarias, a presenza de dipolos N-H permite que as amidas funcionen tamén como doantes no enlace de H. Deste xeito, as amidas poden participar na formación de enlaces de hidróxeno coa auga e outros solventes próticos; o átomo de osíxeno pode aceptar enlaces de hidróxeno da auga e os hidróxenos do N-H poden doar enlaces de H. Como resultado de interaccións coma estas, a solubilidade en auga das amidas é meirande cá dos hidrocarbonos equivalentes.
O protón dunha amida primaria ou secundaria non se disocia facilmente en condicións normais; o seu pKa está normalmente bastante por riba de 15. Inversamente, en condicións extremadamente ácidas, o osíxeno do carbonilo pode protonarse cun pKa de aproximadamente –1.
Solubilidade
A solubilidade das amidas e ésteres é comparable. Tipicamente as amidas son menos solubles cás aminas e ácidos carboxílicos similares, xa que estes compostos poden tanto doar coma aceptar enlaces de hidróxeno. As amidas terciarias, coa importante excepción da N,N-dimetilformamida, son pouco soluble en auga.
Caracterización
A presenza do grupo funcional amida é xeralmente fácil de establecer, polo menos en moléculas pequenas. Son os grupos funcionais non básicos máis comúns. Poden distinguirse dos grupos nitro e ciano polo seu espectro infravermello. As amidas mostran unha banda νCO moderadamente intensa preto dos 1650 cm−1. Con espectroscopía de resonancia magnética nuclear 1H, aparecen sinais de CONHR a campos baixos. Na cristalografía de raios X, o centro C(O)N xunto cos tres átomos inmediatamente adxacentes definen un plano característico.