cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia clínica
Privacidade e confidencialidade
O mantemento da confidencialidade e privacidade dos pacientes implica primeiramente á historia clínica, que debe estar custodiada de forma adecuada, permanecendo accesible unicamente ao persoal autorizado.
Con todo, os preceptos de privacidade deben ser observados en todos os campos da vida hospitalaria: a privacidade no momento da realización da anamnese e da exploración física, a privacidade no momento da información aos familiares, as conversacións entre sanitarios nos corredores, o mantemento da reserva adecuada dos datos dos pacientes nos controis de enfermería das plantas de hospitalización (taboleiros, lousas), as conversacións telefónicas, os interfonos abertos...
Mundial de Fútbol Feminino China 1991
A Copa Mundial de Fútbol Feminino 1991 foi a primeira de todas as edicións do Mundial de Fútbol feminino. Tivo lugar na China e foi gañada polos Estados Unidos.
Equipos
Clasificáronse unha ducia de seleccións para o torneo final. Cada unha das seis confederacións da FIFA tivo como mínimo un representante.
The Purge: Election Year
The Purge: Election Year é un filme estadounidense de 2016 escrito e dirixido por James DeMonaco e protagonizado por Frank Grillo, Elizabeth Mitchell e Mykelti Williamson. É a secuela do filme de 2014 The Purge: Anarchy e é o terceiro título da franquía The Purge. Jason Blum e Michael Bay son algúns dos produtores.
O filme estreouse o 1 de xullo de 2016, e recibiu valoracións diversas por parte da crítica. Recadou máis de 118 millóns de dólares en todo o mundo, converténdose no filme con maior recadación da seri antes de ser superado polo cuarto filme, The First Purge, en xullo de 2018.
Genndy Tartakovsky
Gennadiy Borisovich Tartakovsky (Геннадий Борисович Тартаковский), nado o 17 de xaneiro de 1970 en Moscova, é un animador, director de cine e produtor estounidense. É coñecido pola creación de series de televisión de animación para Cartoon Network como son Dexter's Laboratory, Samurai Jack e Star Wars: Clone Wars, así como co-creador de Sym-Bionic Titan. No 2011, Tartakovsky uniuse a Sony Picture Animation onde debutou dirixindo o filme Hotel Transylvania e a súa secuela Hotel Transylvania 2. Aínda que o seu nome en ruso Геннадий adoita transcribirse como Gennady or Gennadiy, el cambiou a súa ortografía a Genndy despois de trasladarse de Rusia ós Estados Unidos.
Primeiros anos
A familia de Tartakovsky trasladouse aos Estados Unidos cando tiña sete anos debido as preocupacións sobre o efecto do antisemitismo na vida dos seus fillos. A familia estableceuse orixinalmente en Columbus, Ohio e despois trasladouse a Chicago. Viuse moi influenciado polos cómics que atopou alí; a súa primeira compra foi un cómic dos Super Friends. Tartakovsky comezou a asistir no terceiro grado na Eugene Field Elementary School de Chicago. A escola era difícil para el porque sentía que todo o mundo o recoñecía como estranxeiro. Pasou a frecuentar a prestixiosa Lane Technical College Prep High School de Chicago, e di que nunca sentiu que encaixaba até que estivo no segundo ano. Cando tiña 16 anos, o seu pai morreu dun ataque cardíaco. El sentía que o seu pai era moi rigoroso e era un home á antiga, pero a relación de Genndy con seu pai foi moi especial para el. Trala morte do seu pai, Genndy e a súa familia trasladáronse a unha vivenda financiado polo goberno, e empezou a traballar namentres cursaba o ensino medio.
Para satisfacer a súa familia, Tartakovsky tentou tomar clases de publicidade, xa que desexaban que fora un home de negocios. Así é todo, inscribiuse tarde e tivo pouca pode de elección sobre as súas clases. Foi designado para acudir a clase de animación na Columbia College Chicago antes de se mudar aos Ánxeles para estudar animación no Instituto das Artes de California (co seu amigo Rob Renzetti) e alí, coñeceu a Craig McCracken. Na CalArts, Tartakovsky dirixido e animou dúas películas de estudantes, unha das cales foi a base para facer Dexter's Laboratory. Despois de dous anos na CalArts, Tartakovsky conseguiu un emprego en España en Batman: The Animated Series e The Critic. Mentres estaba en España, a súa nai morreu de cancro.
Carreira
Craig McCracken conseguiu un traballo de director de arte na Hanna-Barbera para o show 2 Stupid Dogs e recomendou a contratación de Robert Renzetti e máis de Tartakovsky. Este foi un importante punto de inflexión na carreira de Tartakovsky. Hanna-Barbera cedeu un trailer a Tartakovsky, McCracken, Renzetti e Paul Rudish para traballar no aparcadoiro do estudo, é alí onde Tartakovsky comezou a crear as súas obras máis coñecidas. Dexter's Laboratory xurdiu a partir dunha película de estudante co mesmo título que produciu mentres estudaba no California Institute of the Arts. Tartakovsky tamén co-escribiu e deseñou o nº 25 dunha serie de cómics de Dexter's Laboratory, titulado "Subble Trouble". Ademais, axudou a producir The Powerpuff Girls e dirixiu moitos episodios, e mesmo foi director de animación para o filme The Powerpuff Girls Movie. Os tres proxectos foron nomeados varias veces para os Premios Emmy, con Samurai Jack finalmente gañou o "Primetime Emmy ao mellor programa animado" (para programas de menos dunha hora) en 2004 - o mesmo ano en que ía gañar na categoría "Primetime Emmy ao mellor programa animado" (para programas dunha hora ou máis) por Star Wars: Clone Wars.
O creador da saga da Guerra das galaxias George Lucas contratou a Tartakovsky para dirixir Star Wars: Clone Wars, unha serie de debuxos animados que transcorre entre Attack of the Clone e Revenge of the Sith. A serie gañou tres premios Emmy: dous para "Primetime Emmy ao mellor programa animado" (para programas dunha hora ou máis) en 2004 e 2005, e outra para "Primetime Emmy ao mellor logro individual en animación" (para o deseñador de fondos Justin Thompson en 2005). Tartakovsky asegurou non ter plans de traballar en proxectos futuros da Guerra das galaxias. Tartakovsky axudou a crear o episodio piloto de "Korgoth of Barbaria", emitido por Adult Swim no 2006. Porén, o proxecto non logrou converterse nunha serie.
No 2005, Tartakovsky converteuse no presidente creativo de "Orphanage Animation Studios", un estudio de animación por ordenador pertencente á compañía de efectos visuais The Orphanage. En febreiro de 2006 anunciouse que o estudio estaba a cargo de crear unha secuela da película The Dark Crystal (1982), que sería titulada Power of the Dark Crystal e estaría dirixida por Tartakovsky. Así e todo, en maio de 2010 revelouse que Tartakovsky foi substituído por Michael e Peter Spierig. Tamén dirixiu unha serie de anuncios anti-tabaco, un para Nicorette en 2006 e dous para Niquitin en 2008.
No 2009 creou unha curta titulada Maruined, para o programa de Cartoon Network Cartoonstitute, que aínda non foi oficialmente transmitido. Anunciouse tamén que Tartakovsky ía escribir e dirixir unha película de Samurai Jack de Frederator Studios de Fred Seibert e Bad Robot Productions de J. J. Abrams. En xuño de 2012, Tartakovsky dixo que tiña unha historia para completar a serie pero o proxecto foi arquivado cando J. J. Abrams comezou a dirixir o filme de Star Trek. No 2010, creou storyboards para o filme de Jon Favreau Iron Man 2. A última serie de televisión de Tartakovsky para Cartoon Network, Sym-Bionic Titan, emitiuse entre 2010 e 2011. Tiña a esperanza de ampliar os 20 episodios iniciais, pero non foi renovado para alén da súa primeira tempada. O 7 de abril de 2011 un prólogo animado por Tartakovsky para a película de terror Priest estreouse en liña. A principios de 2011, Tartakovsky pasou a traballar con Sony Pictures Animation, onde fixo a súa estrea na dirección de cine con Hotel Transylvania (2012). En xullo de 2012, asinou un acordo a longo prazo con Sony para desenvolver e dirixir os seus propios proxectos. O seu primeiro proxecto inicial actualmente titúlase Can You Imagine? e será producido por Michelle Murdocca. É descrito como unha "viaxe fantástica a través da imaxinación dun neno".
En xuño de 2012, Sony Pictures Animation anunciou que Tartakovsky foi nomeado para dirixir unha longametraxe de animación por ordenador de Popeye. En marzo de 2015, Tartakovsky anunciou que, a pesar de que a rodaxe de proba foi ben recibida, non estaba a traballar máis no proxecto, e, pola contra, comezou a dirixir Can You Imagine?.
Cunchas (instrumento musical)
As cunchas, xeralmente de vieira, son utensilios empregados na música tradicional galega para o acompañamento do canto ou doutros instrumentos. Pertencen á categoría dos idiófonos refregados.
Características
O uso das cunchas de vieira como instrumento musical aparece amplamente documentado por toda a xeografía galega, mesmo en lugares moi afastados das costas. Sendo moi frecuente o seu uso para acompañar o canto ou ao carón de instrumentos como pandeiretas, latas, pandeiros ou gaitas. etc.
O tamaño das cunchas ten unha influencia determinante no son, as máis grandes producen un son máis grave en tanto que as pequenas teñen unha sonoridade máis aguda. Poden acadarse variacións no timbre tocando cara o centro ou cara o bordo da cuncha.
Técnica
Para tocar as cunchas unha delas sostense na man esquerda coa parte cóncava cara a man e a parte estriada cara a fora. A man dereita sostén a outra cuncha, tamén coas estrías cara a fóra, coa parte dentada sempre na dirección dos dedos. A cuncha da man dereita é a que leva o ritmo, refregando e percutindo sobre a da esquerda, permitindo producir doadamente os ritmos básicos propios da cultura galega.
O asasinato de Jesse James a mans do covarde Robert Ford
O asasinato de Jesse James a mans do covarde Robert Ford (en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) é un filme dirixido por Andrew Dominik que foi estreado no 2007. Está protagonizada por Brad Pitt interpretando a Jesse James e Casey Affleck como o seu asasino, Robert Ford. Estreouse en galego na TVG o 2 de marzo de 2013.
Sinopse
O filme narra a historia do máis famoso foraxido do oeste americano, o carismático e impredecible pistoleiro Jesse James (Brad Pitt), un bandoleiro surista fillo dun predicador. Mentres Jesse planea o seu próximo gran roubo, declara a guerra ós seus inimigos, os cales intentan facerse coa recompensa e a gloria que implicaría a súa captura. Pero a ameaza máis importante para a súa vida provén daqueles en quen máis confía.
Vanesa Martín
Vanesa Martín Mata, nada en Málaga o 14 de novembro de 1980, é unha cantante e compositora de música pop-rock española. É unha das cantautoras máis destacadas do panorama musical español con máis de 500 000 copias vendidas ao longo da súa carreira e cun Premio Cadena Dial.
Traxectoria
A súa paixón pola música comezou cando, aos seis anos, o seu pai lle regalou o seu primeiro instrumento, unha guitarra coa que empezou a compoñer as súas primeiras cancións.
Despois de estudar maxisterio e pedagoxía na Universidade de Málaga trasladouse a Madrid en 2003 para dar os seus primeiros pasos no mundo da música e comezou a tocar en bares ata que asinou un contrato con EMI Music Spain.
En 2009 saíu á venda o seu segundo álbum Trampas, producido por Bob Benozzo. Na reedición deste álbum incluíue o DVD do concerto no Teatro Cervantes de Málaga celebrado o 21 de marzo e a curtametraxe «Perdiendo el equilibrio».
En febreiro do ano 2012 publicou o seu terceiro álbum, Cuestión de Piel, que incluíu colaboracións con Malú, Pablo Alborán e Chambao, e en setembro de 2014 saíu o seu cuarto álbum, Crónica de un baile, composto por 14 cancións como «Sin saber porqué».
Malte
O malte emprégase para fabricar cervexa, whisky e vinagre de malte. Os grans malteados desenvolven as encimas que se precisan para converter o amidón do gran en azucre. O orxo é o malte máis común debido ao seu alto contido en encimas, pero pódense maltear outros grans, aínda que o malte resultante pode que non teña o contido encimático de abondo para converter o seu propio contido de amidón completa e eficientemente.
Vanesa Martín
Traxectoria
Para o título do seu quinto álbum escolleu Munay, que ten un significado especial para ela, xa que representa para a cantautora o amor a moitos nivei. Estreouse o 18 de novembro de 2016 coa canción «Complicidad».
O seu álbum de 2018, titulouse Todas las mujeres que habitan en mí e trátase dunha homenaxe a todas as mulleres que a inspiran tanto no mundo da música como na súa vida en xeral.
Malte
Os maltes escuros para cervexa cócense ás veces de diferente maneira para potenciar diferentes características.
Malte para gatos
Existe un produto concentrado de malte, comercializado nun tubo, que se lles dá aos gatos para evitar a formación de bólas de pelo no estómago. Na maioría dos casos, o gato gusta do sabor do malte (un sabor semellante ao da regalicia). Noutros casos, o animal rexéitaa e, nestas ocasións, pódese usar a herba gateira (Nepeta cataria), unha solución natural para mellorar o tránsito intestinal.
Tel Arad
miniatura|350 px|Fotografía aérea da fortaleza de Tel Arad, ao fondo a zona baixa Tel Arad é un sitio arqueolóxico próximo á moderna Arad, no deserto israelí do Neguev. Dividida en dúas partes diferencidas, a zona baixa primeiro habitada durante o calcolítico (-4000), e na que as escavacións descubriron un asentamento cananita da Idade de Bronce que estivo habitado ata -2650. Deshabitado durante 1500 anos, no século -XI formouse na zona alta un asentamento israelí. No tempo dos reis David e Salomón construíuse un gran complexo defensivo e sacro, coñecido como A Cidadela, destruída entre o -597 e o -577 mentres Xerusalén estaba situada polos babilónicos, a súa destrución non supuxo que Tel Arad quedase deshabitado, e de feito construíronse varias fortalezas durante o período persa e seguiu poboado ata que os romanos destruíron Xerusalén. No século VI os musulmáns reconstruíron a fortaleza pero no século IX veuse abaixo.
Pro12 2015-2016
A tempada 2015-2016 do Pro12 é décimo quinta edición da Liga celta de rugby, que se creou no ano 2001. A liga comezará o 5 de setembro do 2015 e finalizará coa gran final o 28 de maio do 2016 nunha sede que aínda está por decidir. O Glasgow Warriors escocés parte como defensor do título do Pro12 2014-2015.
Formato da competición
O torneo está composto por 12 equipos (4 irlandeses, 4 galeses, 2 escoceses e 2 italianos), e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronta ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
Pamir (navío)
1905-1939
Construíuse nos estaleiros Blohm & Voss de Hamburgo e a súa botadura foi o 29 de xullo de 1905. Tiña o casco de aceiro e unha tonelaxe de 3.020 TRB (2.777 neto), a súa lonxitude total era de 114,5 m e tiña 14 m de manga e 7,25 m de calado. Os tres mastros erguíanse 51,2 m enriba da cuberta e a extensión da verga principal era de 28 m. Levaba 3.800 m2 de velas e podía chegar a unha velocidade máxima de 16 nós (30 km/h), aínda que a velocidade de cruceiro normal era arredor de 8-9 nós.
Era o máis pequeno e estable dunha serie de oito navíos case irmáns, coñecidos como "Acht Schwestern" cuns planos semellantes aínda que estritamente non eran irmáns. Púxose en servizo o 18 de outubro de 1905 e a Laeisz utilizouno durante nove anos no comercio de nitratos en América do Sur e que era básico para a fabricación de municións. Contra 1914 fixera oito viaxes a Chile, leváballe entre 64 e preto de 70 días na viaxe só de ida de Hamburgo a Valparaíso ou Iquique, os principais portos de exportación do nitrato de sodio procedente dos desertos chilenos na época. Debido ao bloqueo da canle da Mancha, durante a Primeira guerra mundial permaneceu no porto de Santa Cruz de la Palma na illa de La Palma (Canarias) dende outubro de 1914 ata marzo de 1920 beneficiándose da neutralidade de España no conflito. Por mor das condicións da posguerra non aportou de novo en Hamburgo ata o 17 de marzo de 1920. Tras retirarlle a carga o cedeuse o veleiro a Italia como repación de guerra. O 15 de xullo de 1921 deixou Hamburgo para chegar vía Rotterdam a Nápoles, mais ao carecer o país dunha tripulación experta en navegar grandes barcos de vela quedou ancorado en Castellamare di Stabia no golfo de Nápoles.
En 1924 F. Laeisz recuperouno ao pagar 7.000 libras para poñelo outra volta no comercio de nitrato, pero a posibilidade de producir nitrato de potasio como fertilizante nitroxenado na propia Europa fixo que estas viaxes deixasen de ser rendibles e o Pamir deixou en 1931 de realizar a travesía. Vendeuse por 60000 reichsmark ao finlandés Gustav Erikson, un dos últimos armadores que lograban beneficios dos grandes veleiros, dende a súa base en Mariehamn (Åland), debido a un cálculo extremadamente axustando, e mesmo eliminando os seguros dos buques. O veleiro serviu no comercio de trigo australiano, e o 20 de novembro de 1931 o Pamir abandonou o porto de Hamburgo xa baixo a bandeira finlandesa rumbo a Australia para asumir unha carga de trigo e transportalo a Europa. En 1932 gañou a chamada "regata do trigo", unha carreira que realizaban os grandes veleiros que transportaban mercadorías de Australia a Europa. Logo de varios transportes de trigo e participar nun total de sete regatas do trigo, o Pamir empregouse no transporte de guano e níquel, e a partir de 1937 de carbón e outras cargas.
1939-1959
Ao comezo da segunda guerra mundial en 1939 a Unión Soviética atacou Finlandia e impuxo un bloqueo sobre as augas finlandesas. O Pamir logrou chegar ao porto de Gotemburgo na neutral Suecia. Tras o armisticio de Finlandia coa Unión Soviética o 14 de marzo de 1940 saíu do porto con destino a Montevideo para cargar cemento pero o día da súa chegada atopouse con que se cancelara o permiso de carga polo que saíu cara Bahía Blanca (Arxentina) e logo dirixiuse a transportar guano entre as Seixeles e Nova Zelandia. O goberno de Nova Zelandia tomou o Pamir o 3 de agosto de 1941 como botín de guerra despois de arribar ao porto de Wellington ao considerar a Finlandia como territorio baixo ocupación inimiga. Durante a guerra converteuse nunha especie de mascota marítima do país e realizou dez viaxes comerciais baixo o pavillón neozelandés, cinco a San Francisco, tres a Vancouver, un a Sidney e o último foi de Sidney a Wellington levando 2700 toneladas de cemento e 400 de cravos. A popa mantivo a cidade de Mariehamn, e aínda que en febreiro de 1942 fíxose cargo unha tripulación neozelandesa, parte da dotación finlandesa mantívose nos seus postos nestes anos.
Tras a guerra fixo unha viaxe de Wellington a Londres, o que causou expectación xa que era a primeira vez nun cuarto de século que un gran veleiro ía ir de Nova Zelandia ata Gran Bretaña dando a volta no cabo de Fornos, e ao entrar en augas británicas recibiu unha triunfante recepción, e mesmo a entón princesa Isabel, acompañada do seu esposo, visitou o navío, regresou o 20 de abril de 1948 vía Anveres e Auckland ata Wellington, onde chegou o 18 de agosto. O 12 de novembro de 1948 nunha solemne cerimonia izouse de novo a bandeira finlandesa, volvendo á propiedade da compañía Erikson, de Wellington aportou en Port Victoria no golfo Spencer para cargar gran australiano, a viaxe de 128 días ata Falmouth significou a derradeira dun veleiro con carga comercial en dar a volta ao cabo de Fornos, o 11 de xullo de 1949. Non obstante o navío xa non era economicamente rendible e serviu como depósito do ministerio de alimentación británico no porto de Penath (Gales).
A derradeira viaxe
miniatura|esquerda|Unha das últimas imaxes do Pamir tirada dende o M/S Coolangatta pouco antes de ir dar co furacán Carrie. miniatura|Capela da [[igrexa de Santiago de Lübeck consagrada en 2007 ás vítimas do Pamir e dos naufraxios civís. Na imaxe o bote de salvamento nº 2 do Pamir.]] O 10 de agosto de 1957 o Pamir izou as velas en Buenos Aires con destino a Hamburgo. A tripulación estaba composta por 86 membros, e incluía 52 cadetes. Ao mando estaba o capitán Diebitsch. A súa carga consistía en 3780 toneladas de orxo almacenado a granel nas bodegas e tanques de lastre. Tan só 255 toneladas estaban en sacas, colocadas na cima do gran para mantelo no seu lugar.
O 21 de setembro de 1957 atrapouno o furacán Carrie e o desprazamento do gran escorou rapidamente o navío a babor. Puidose enviar un sinal de socorro antes de envorcar ás 13:03 hora local, afundíndose en trinta minutos no medio do Atlántico, aproximadamente a 36° de latitude norte e 40° de lonxitude oeste, a máis de mil quilómetros ao oés-suroeste dos Azores.
A busca de superviventes alongouse nove días e organizouse dende o gardacostas estadounidense Absecon. Uns 150 navíos participaron na procura. Así a todo, só se rescataron con vida seis mariños, entre eles dous cadetes. A auga potable e as provisións botáranse a perder pola auga do mar e non se puideron baixar todos os botes, que eran maioritariamente de madeira. O naufraxio conmoveu ao mundo e a prensa fixo unha ampla cobertura do suceso.
Capitáns
miniatura|Pintura do Pamir, obra da pintora belga Yasmina miniatura|Vista aérea do Pamir (1947)
Éditions Gallimard
Éditions Gallimard é unha editorial independente francesa, fundada por Gaston Gallimard e dirixida en 2011 por Antoine Gallimard.
Traxectoria
O 31 de maio de 1911, Gaston Gallimard fíxose cargo da dirección das edicións da Nouvelle Revue Française (NRF), logo do pedido dos seus creadores: André Gide e Jean Schlumberger. Gide e Paul Claudel inauguraron a nova editorial. Logo, outros grandes nomes da literatura francesa virían engrosar o catálogo: Marcel Proust, Jules Supervielle, André Malraux, Antoine de Saint-Exupéry, Jean-Paul Sartre, René Char, Simone de Beauvoir, Maurice Merleau-Ponty, Simone Weil, Albert Camus, Marguerite Duras, Milan Kundera, Raphaël Enthoven, etc. 40 escritores obtiveron o Premio Nobel. 37 escritores gañaron o Premio Goncourt.
O 15 de xaneiro de 1976, morreu Gaston Gallimard e Claude asumiu a presidencia da editorial, onde permaneceu até 1988, cando deixou a dirección ao seu fillo Antoine,que en 2011 era o presidente.
Asa Butterfield
Asa Bopp Farr Butterfield, nado en Islington, Londres, Inglaterra o 1 de abril de 1997, é un actor británico coñecido polo seu papel en O neno co pixama de raias.
The Heart Is a Monster
The Heart Is a Monster é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Failure, publicado o 30 de xuño de 2015 a través do selo INgrooves Music Group. Trátase da continuación de Fantastic Planet de 1996.
Truman Capote
Truman García Capote, nado en Nova Orleáns o 30 de setembro de 1924 e finado nos Ánxeles o 25 de agosto de 1984, foi un xornalista e escritor estadounidense, principalmente coñecido pola súa novela-documento In Cold Blood (1966) e Breakfast at Tiffany's (1958).
Traxectoria
Nado como Truman Streckfus Persons, adoptaría o nome do segundo marido da súa nai, García Capote. Na súa infancia viviu nas granxas do sur dos Estados Unidos e, segundo as súas propias palabras, empezou a escribir para mitigar o illamento sufrido durante a súa infancia. Estudou no Trinity School e no St. John's Academy de Nova York. Aos 17 anos xa era un consumado xornalista: traballa para a revista The New Yorker. Con 21 anos abandona a revista e publica o relato "Miriam" na revista Mademoiselle, premiado co Premio O'Henry. A crítica lóuvao sen reservas e considérao un discípulo de Edgar Allan Poe. En 1948 aos 23 anos publícase a súa primeira novela, Other Voices, Other Rooms, unha das primeiras novelas en que se suscita de forma aberta o tema da homosexualidade. Outras novelas súas inclúen son The Grass Harp (1951) e The Muses Are Heard (1956), ademais da famosa Breakfast at Tiffany's (1958), que foi adaptada ao cine por Blake Edwards, con Audrey Hepburn no papel de Holly Golightly.
A súa novela In Cold Blood é o seu traballo máis coñecido. Con el acuñou o termo non-fiction-novel e creou un referente para o que logo foi o Novo Xornalismo americano. A novela, publicada tras 5 anos de investigación, conta o suceso real do asasinato da familia Clutter, e foi levada ao cine en 1967 por Richard Brooks. Do libro vendéronse máis de trescentos mil exemplares, permanecendo na lista dos libros máis vendidos do New York Times durante trinta e sete semanas.
As súas relacións co cine estendéronse ademais á escritura de guións, entre os que destaca o de The Innocents, de Jack Clayton (1961). Ata interpretou un papel en Murder by Death (Robert Moore, 1976).
Na década de 1950 renovou a súa actividade xornalística realizando entrevistas para a revista Playboy.
Éxito nos medios
Un dos máis excéntricos personaxes de Truman Capote foi el mesmo. O seu éxito literario foi acompañado dun grande éxito social, o que lle permitiu tratar con intimidade a boa parte da aristocracia neoiorquina da súa época. As súas relacións coa alta sociedade rompéronse definitivamente cando publicou algúns capítulos da súa novela inconclusa Answered Prayers: The Unfinished Novel, na que aireaba vivencias íntimas dalgúns dos seus amigos máis famosos apenas disfrazados de personaxes de ficción. El falaba desta novela como da súa grande obra, para a que tomara como modelo ao Marcel Proust de Á busca do tempo perdido.
No desgarrador autorretrato do autor e o seu imaxinario xemelgo, do seu libro Music for Chameleons dicía de si mesmo "Son alcóholico. Son drogadicto. Son homosexual. Son un xenio.", frase que desde entón se asocia con el. Este libro, último da súa bibliografía, é unha colección de relatos, no que a novela central, Handcarved Coffins é unha clara representación do espírito xornalístico do autor.
Outros libros seus son a colección de contos A Tree of Night and Other Stories (1949) ou a colección de entrevistas The Duke in His Domain, entre outros.
Cráter de impacto
dereita|miniatura|Cráter artificial na superficie da [[Terra produto dunha explosión nuclear, Test "Sedan", ano 1962.]] dereita|miniatura|Cráter Meteor ou Barringer en [[Flagstaff (Arizona), cráter de impacto meteorítico, de hai uns 50.000 anos aprox.]] Un cráter é unha depresión provocada polo impacto dun meteorito ou asteroide coa superficie dun planeta ou dos seus satélites. Coa tecnoloxía nuclear aplicada á balística foi posible crear cráteres "artificiais" con diámetros parellos a algúns cráteres naturais.
Cráteres terrestres
Na superficie do planeta Terra, formadas polos impactos de asteroides (orde crecente de acordo co seu diámetro):
Destacados cráteres do Sistema Solar
esquerda|miniatura|300px|[[Odiseo (cráter)|Odiseo en primeiro plano, pódense ve-los seus picos centrais, os Montes Sheria que teñen máis de 185 km da diámetro .]] dereita|miniatura|Cráter Stickney, imaxe tomada pola sonda [[Mars Reconnaissance Orbiter en marzo do 2008.]] dereita|miniatura|Imaxe de [[Herschel (Mimas)|Herschel tomada pola sonda Cassini no seu sobrevoo máis próximo á superficie, feito o 13-02-2010.]] Evidentemente, non só existen cráteres de impacto na Terra, de feito case tódolos corpos con codia rochosa do Sistema Solar teñen cráteres, e se o corpo en cuestión non posúe unha atmosfera que axude a desintegra-los meteoritos que se lle achegan, ou como mínimo a reduci-lo tamaño do meteorito antes de que se produza o impacto, a densidade de cráteres existentes nese corpo aumenta, así como o tamaño dos mesmos.
Podemos citar algúns cráteres moi famosos, sobre todo tendo en conta a relación do seu tamaño co diámetro do corpo que alberga o cráter en cuestión:
HKm Zvolen
O Hokejový klub mesta Zvolen ou HKm Zvolen é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Zvolen, Eslovaquia. Actualmente compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, competición da cal é o actual campión. Xoga os seus partidos como local no Zvolen Ice Stadium, un pavillón con capacidade para 5.633 espectadores.
Fundación e primeiros anos
O club foi fundado o 18 de marzo de 1927 como ZTC Zvolen. Non obstante, o seu primeiro partido oficial tivo lugar en 1932, cando se enfrontou ao Slávia Banská Bystrica. O equipo perdeu no seu primeiro partido fronte ao Slávia por 0-18 e por 1-20 o segundo. O Zvolen xogou o seu primeiro partido como local o 14 de febreiro de 1923, perdendo por 0-2 fronte ao Slávia. Na tempada 1933-34 xogou por primeira vez nunha copetición organizada, o Campionato de Stredoslovenská župa. Na tempada seguinte gañou o seu primeiro partido oficial fronte ao Sokol Kremnica. O hóckey sobre xeo foi xogado na cidade de Zvolen mesmo durante a segunda guerra mundial. Logo do conflito bélico, o club tivo uns anos moi exitosos entre 1947 e 1953 que posteriormente se atenuou.
Durante a era checoslovaca
A renovación do hóckey en Zvolen comezou en 1964, establecéndose o club Lokomotíva Bučina Zvolen. En 1970 o equipo ascendeu á 1. SNHL (1. Slovenská národná hokejová), a segunda categoría do hóckey en Checoslovaquia. Na súa primeira tempada na segunda categoría finalizaron na 6ª posición. Na tempada 1971-72 finalizou 3º, e ao ano seguinte proclamouse campión da 1. SNHL, sendo o seu máximo anotador Jozef Golonka. Zvolen clasificouse para a rolda preliminar daExtraliga Checoslovaca, onde perderon 7 dos seus 8 partidos, polo que non conseguiu o ascenso á Extraliga. Zvolen gañou novamente a 1. SNHL na tempada 1974–75, sendo o máximo anotador da liga o dianterio do Zvolen Ján Letko (48 goles). Non obstante, o equipo perdeu novamente na rolda preliminar para ascender á Extraliga fronte ao Ingstav Brno e quedou novamente ás portas de xogar na máxima categoría. Na tempada 1975-76 revalidou o título da 1. SNHL, perdendo outra vez nas series polo ascenso por 3 a 4 fronte ao TJ Gottwaldov. A súa cuarta e derradeira vitoria na 1. SNHL chegou na tempada 1977–78, mais unha vez máis perderon nas series polo ascenso fronte ao TJ Gottwaldov por 2 a 4, polo que Zvolen nunca chegou a debutar na máxima categoría do hóckey sobre xeo checoslovaco.
Gran Premio de Alemaña de 1995
O Gran Premio de Alemaña de 1995 (oficialmente o XXIV Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 30 de xullo de 1995 en Hockenheimring, Hockenheim. Foi a novena carreira da tempada de de Fórmula Un. A carreira de 45 voltas gañouna o piloto de Benetton Michael Schumacher logo de comezar desde a segunda posición. David Coulthard terminou segundo para o equipo Williams e o Ferrari do piloto Gerhard Berger quedou en terceiro lugar. Tamén foi a primeira carreira logo da morte do cinco veces campión mundial arxentino Juan Manuel Fangio, quen morreu o luns logo da rolda previa de F1, o Gran Premio do Reino Unido.
HKm Zvolen
Era eslovaca
Dende 2001 o HKm Zvolen foi finalista nas series polo título en catro ocasión mais só puido gañar un título dende ese ano, o da tempada 2012-13.
Gran Premio de Alemaña de 1995
Resumo
Damon Hill comezou a carreira desde a pole position xunto a Michael Schumacher. Logo de facer un bo comezo, Hill trompeou na primeira curva na segunda volta e enviou o seu auto a través dunha trampa de grava ata unha barreira de pneumáticos, terminando así a súa carreira.
Schumacher foise liderando diante de David Coulthard e Gerhard Berger, quen foi sancionado cunha penalización dun stop & go de 10 segundos por saltar no inicio da carreira. A sanción deixou a Berger na 14ª posición malia que loitou para terminar en terceiro lugar. Berger negou que adiantárase na saída, alegando que aínda que o seu auto moveuse lixeiramente cando o puxo en marcha, estaba parado cando se acendeu a luz verde para comezar a carreira.
A estratexia de 2 paradas de Benetton para Schumacher prevaleceu sobre a estratexia de 1 parada na que estaba Coulthard, xa que Schumacher afastouse na pista dándose suficiente espazo para facer a súa segunda parada en pits e permanecer á cabeza. Schumacher converteuse no primeiro alemán en gañar un Gran Premio de Alemaña do Campioato Mundial. O seu automóbil se averiou despois de terminar a carreira, do mesmo xeito que a do seu compañeiro de equipo Johnny Herbert e Aguri Suzuki (cuxo automóbil incendiouse).
Inicialmente creuse que Hill trompeou debido ao aceite depositado na pista pola sobrecarga dos tanques de aceite, xa que era unha práctica común dos equipos encher os tanques de aceite antes do inicio da carreira. Uns días logo da carreira, con todo, o equipo Williams descubriu que o auto de Hill sufrira unha falla no eixe de transmisión que provocoulle o accidente. Pouco antes de saírse, Murray Walker comentou que notara que saía fume azul pola parte traseira do auto de Hill; a razón disto nunca foi descuberta.
O motor Ford de Pierluigi Martini esplotou, marcando o final da carreira do italiano na F1, xa que foi substituído en Minardi por Pedro Lamy para a seguinte carreira.
Albert Reynolds
Albert Reynolds, en irlandés Ailbhe MacRaighnaill, nado en Roosky (condado de Roscommon) o 3 de novembro de 1932 e finado o 21 de agosto de 2014, foi o oitavo Taoiseach (Primeiro Ministro) da República de Irlanda dende o 11 de febreiro de 1992 até o 15 de decembro de 1994.
Traxectoria
Foi elixido parlamentario por primeira vez en 1977 e retivo o seu escano até a súa retirada da vida política en 2002. Reynolds ten sido Ministro de Correos e Telégrafos (1979 - 1981), Ministro de Transportes (1980 - 1981), Ministro de Industria e Enerxía (1982), Ministro de Industria e Comercio (1987 - 1988) e Ministro de Finanzas (1988 - 1991). Converteuse no quinto líder do partido republicano: o Fianna Fáil en 1992.
Fernán González
Fernando González (na documentación coetánea, Fredinandus Gundisalviz); nado no Castelo de Lara, aproximadamente no 910 e finado en Burgos en 970, máis coñecido nos cantares de xesta e crónicas posteriores como Fernán González, foi conde de Castela e de Áraba (931-944 e 945-970).
Traxectoria
Foi o primeiro conde autónomo do Condado de Castela, fillo de Gonzalo Fernández, que fora nomeado conde de Arlanza e do Douro ao redor do ano 900, e que por tradición é un descendente do seme-lendário xuíz Nuño Rasura. Súa nai Muniadona Nunes foi sempre lembrada polos condes de Castela posteriores, mesmos nas cortes musulmás da Península onde os estudosos a denominaban como Ibn Mama Duna (descendente de Muniadona).
Fernán González foi unha personaxe activa e fundador dunha dinastía que iría gobernar de forma seme-autónoma os territorios de Castela, lanzando desa formas as bases para o seu status como futuro reino un reino independente, dando orixe ao futuro Reino de Castela. O ano 930, o nome de Fernán González aparece co título de conde dentro da organización administrativa do liches do Reino de León.
Baduario
Baduario (morto en 576) foi un xeneral bizantino do Imperio de Oriente que viviu no século VI.
Traxectoria
Era xenro do emperador Xustino II. Podería ser que fose o fillo ou o neto do Baduario magister militum e dux Scythiae.
No 565 o seu sogro Xustino II, apenas chegado ao poder, nomeouno curopalata. O ano seguinte foi nomeado magister militum e enviado polo emperador en auxilio dos xépidos, cuxo reino fora invadido polos longobardos. Loitou nunha batalla preto de Sirmio e venceu nela. A batalla tivo lugar en 566 ou en 567. Tras esta batalla o rei dos xépidos Cunimundo rompe a alianza cos romanos de oriente que despois decidiron non o axudaren cando os xépidos foron invadidos aniquilados polos longobardos e os ávaros. Non se sabe con exactitude se Baduario foi un magister militum per Illyricum o máis ben un magister militum uacans ou un quaestor exercitus.
Despois nomeárono comes stabuli. O 6 de outubro de 573 el e o emperador Xustino II tiveron un litixio: o Augusto, que desde había un tempo daba signos de tolemia, insultouno e desterrouno; despois o emperador arrepentiuse e foi en persoa aos estábulos para se desculpar con Baduario.
No 576 Baduario foi enviado a Italia para intentar expulsar aos longobardos, que en 568 invadiran Italia e a someteran en gran parte. Morreu en batalla contra eles.
Ervellás
O topónimo galego Ervellás pode referirse a:
Estado de Ekiti
200px|356px|miniatura|Localización de Ekiti dentro de Nixeria. Ekiti é un estado do suroeste da República Federal de Nixeria, creado polo xeneral Sani Abacha o 1 de outubro de 1996 canda outros cinco novos estados máis. Anteriormente, o seu territorio pertencía ao estado de Ondo. A poboación de Ekiti estimábase no 2005 en 2 737 186 habitantes. A súa capital é a cidade de Ado Ekiti.
Posúe unha extensión de 6.353 km2, o que o converte nun dos estados máis miúdos do país. Limita polo norte co estado de Kwara, polo leste co estado de Kogi, polo sur co estado de Ondo e polo oeste co estado de Osun.
Áreas de goberno local
Ekiti divídese en 16 gobernos rexionais chamados áreas de goberno local. Estas son: Ado, Ekiti-East, Ekiti West, Emure/Ise/Orun, Ekiti South-West, Ikare, Irepodun, Ijero, Ido/Osi, Oye, Ikole, Moba, Gbonyin, Ilejemeje, Ise/Orun e Efon.
Domingo Villar Grangel
Domingo Villar Grangel, nado en Santiago de Compostela en 1882 e finado en Bolivia en 1933, foi un avogado, político e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Jose Villar e Vicenta Granjel. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Instalouse en Madrid, onde traballou no Ministerio de Fomento. Colaborou en Correo de Galicia e Almanaque Gallego e foi un activo conferenciante. Redactou a memoria de constitución da Compañía Xeral dos Ferrocarrís de Galicia, da que foi conselleiro. Na ditadura de Primo de Rivera interveu a favor de José Calvo Sotelo na campaña municipal e foi nomeado gobernador civil de Cuenca (1924-1925) e das Palmas (1925-1926). Despois marchou a Bolivia, onde foi catedrático de Dereito Administrativo, e onde morreu en 1933.
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con Celia Padín Piñeiro en 1911.
Queiroa
A queiroa (Calluna vulgaris (L.) Hull ), coñecida tamén como queiroga, queiroga de cruz, uz de monte ou, simplemente, uz é unha especie fanerógama do xénero Calluna pertencente á familia das ericáceas.
Etimoloxía
A orixe do nome xenérico Calluna deriva da palabra grega que significa "varrer" xa que a planta se usaba para facer vasoiras. O nome específico vulgaris provén da verba en latín "común".
O nome de queiroa, queiroga ou queiruga, parece derivar da forma latina karioka, ou da raíz prerromana Kar-''(rocha, duro), de xeito equivalente á orixe da palabra carrasco/a, e carpaza/o.
Nomes galegos
Todas as especies principalmente dos xéneros Erica e Calluna reciben o nome común de uces, urces ou breixos en Galicia.
Esta especie en concreto recibe tamén os nomes de queiroa, carrasca, carrasco, queiroga, quiroga, queiruga, queiruga de cruz, carroucha, foupa, queiroga de cruz, urce de monte, uz montés.
Distribución e hábitat
É natural de Europa, Norte de África e América, moi difundido en terreos estériles e acedos como turbeiras e brañas. É unha planta que mora en matogueiras e landas. Medra en solos acidófilos, non calcarios e asollados. É máis frecuente atopala nas clareiras das fragas mais tampouco é estraño atopala en zonas opacas. Pódese localizar dende o nivel do mar deica os 2600 metros malia ser máis abondosa nas zonas montañosas. A presenza desta planta nun bosque amosa un grande empobrecemento do solo.
É un dos matos máis frecuentes de Galicia. Grazas ás súas amplas marxes de tolerancia aparece por todo o territorio, desde o nivel do mar até as máis altas montañas. Forma parte dos matos con toxos e uces, e dos matos de substitución dos bosques que foron queimados ou tallados. Desenvólvese sobre solos acedos (silíceos) pobres, de espesor xeralmente menor de 50 cm e humidade variábel. A miúdo forman extensas manchas sobre solos empobrecidos. As formacións denomínanse uceiras, breixeiras, mourais, urceiras ou uzais.
miniatura|Flores. miniatura|Follaxe.
Descrición
É un subarbusto de 20-50 cm. de altura que presenta gran cantidade de pólas erguidas de cor marrón avermelladas, con follas miúdas e moi numerosas con flores tamén cativas de cor malva que forman un acio terminal. Florece a finais de primavera, no verán até o outono. O froito é unha cápsula redondeada con peluxes que contén numerosas sementes. Ábrese en 4 valvas. As sementes son ovais, de cor rubia.
Propiedades
Ten semellantes propiedades e características que a Erica cinerea Calluna vulgaris contén os compostos fenólicos: ácido cloroxénico, 3-O-glicósido, 3-O-galactosido e 3-O-arabinósido.
Cultivo
Para cultivar esta uz cómpre dispor de espazos asollados e pouca auga. É conveniente que ao empezar e ao finalizar a época de crecemento, é dicir, a principio de primavera e final de verán, se engada un pouco adubo orgánico. Tamén cómpre termos en conta que pode verse afectada por fungos co exceso de humidade. A floración vai dende primeiros de xullo na alta montaña até xa entrado o outono nas terras baixas. A queiroga de monte úsase moito na xardinaría como planta ornamental.
Usos
A partir da queiroga elaborábase carbón vexetal usado nas ferrarías de Galicia, aínda que o máis cobizado era o da uz branca. Tamén se empregaban para facer vasoiras, como noutras partes de Europa. As urces son unha importante fonte de alimentación para as ovellas e especies como os veados xa que poden pacer as puntas das plantas cando a neve cobre a vexetación nas montañas durante o inverno. A pita do monte tamén se alimenta dos agromos e sementes desta planta.
Algúns escaravellos como a Lochmaea suturalis (escaravello da queiroga) aliméntanse tamén da queiroga e, nalgúns casos, poden causar mortalidade. As larvas dun certo número de especies de lepidópteros tamén se alimentan destas plantas, en particular as da bolboreta Saturnia pavonia.
Antigamente usábase a uz para tinxir a la de cor amarela e curtir o coiro. Xunto co malte, a urce é un ingrediente do gruit, unha mestura de aromas usada na fabricación de cervexa de urce típica na Escocia durante a Idade Media, antes do uso do lúpulo. Thomas Pennant escribiu na súa obra A Tour in Scotland (1769) (Unha viaxe pola Escocia) que na illa escocesa de Islay: ''A cervexa adóitana elaborar coas puntiñas das uces, mesturando dous terzos de uz cun de malte, ás veces, engadindo lúpulo".
O mel de uz é un produto altamente valorado nas áreas onde abundan as uceiras, breixeiras, polo que moitos cortizos múdanse das abellarizas a estas zonas a finais do verán. Porén non sempre foi tan valorado coma hoxe e de feito Dioscórides rexeitouno considerándoo mel improbum O mel de urce ten un característico sabor forte, e unha textura infrecuente, tixotrópica, xelatinosa, que fai que non sexa doado esmelgar os favos, e por iso é moitas veces véndense directamente os favos.
Cultural
As queirogas e uces tamén eran consideradas plantas sagradas para os celtas, e por iso en Galicia e noutras zonas da Europa atlántica hai lendas e tradición arredor desta planta. Emprégase na Festa dos maios. A uz branca considérase como amuleto de sorte en Escocia, de feito vese como unha icona do país onde, ao igual ca en Galicia, é moi abundante.
Sinonimia
miniatura|250px|Ilustración de Otto Wilhelm Thomé.
The Revenant (filme de 2015)
The Revenant é un filme estadounidense dirixido por Alejandro G. Iñárritu que foi estreado no 2015. Está ambientado en 1823, en Montana e Dacota do Sur, e o guión foi escrito por Mark L. Smith e Iñárritu baseándose na novela de Michael Punke The Revenant: A Novel of Revenge. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio, Tom Hardy, Will Poulter e Domhnall Gleeson.
O filme foi nomeado a doce Premios Óscar na 88ª entrega de 2016, gañando tres deles: mellor director para Iñárritu, mellor actor para DiCaprio e mellor fotografía para Emmanuel Lubezki.
Julie Payette
Julie Payette, nada o 20 de outubro de 1963, é unha enxeñeira e astronauta canadense, que serviu como gobernadora xeral do Canadá entre 2017 e 2021. Payette completou dous voos espaciais, o STS-96 e STS-127, rexistrando máis de 25 días no espazo. Serviu como astronauta xefe para a Axencia Espacial Canadense, e serviu noutras funcións para a NASA e AEC, por exemplo como CAPCOM.
En xullo de 2013, Julie Payette foi nomeada xefa de Operacións (COO) do Centro de Ciencias de Montreal no Porto Vello de Montreal.
En abril de 2014, foi nomeada membro do directorio do Banco Nacional do Canadá.
O 13 de xullo de 2017, Payette foi proposta como nova gobernadora xeral do Canadá polo primeiro ministro Justin Trudeau. A raíña Isabel II, seguindo a recomendación do primeiro ministro Trudeau, aprobou a súa designación. Tomou posesión o 2 de outubro de 2017.
Payette dimitiu o 21 de xaneiro de 2021 no medio da publicación dun informe da Oficina do Consello Privado que a acusaba de acosar a funcionarios públicos da Oficina do Gobernador Xeral. Dixo que apoiaba a investigación sobre o acoso laboral.
Vila-real
Vila-real é unha cidade e concello da provincia de Castelló, na Comunidade Valenciana, na comarca da Plana Baixa. O censo de 2011 asignáballe 51.357 habitantes. É a décimo cuarta poboación valenciana por número de habitantes e a terceira ao norte da Área Metropolitana de Valencia, só superada por Castelló e Sagunt.
Leiro
Leiro é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro. Segundo o Padrón municipal, en 2022 tiña unha poboación de 1.522 habitantes. Isto representa unha diminución constante respecto ós anos 2015, (1.630 hab.), 2004 (1.940 hab.) e 2003 (1.967 hab.).
Historia
Xa no século VI existía nestas terras unha próspera comunidade agrícola. En 928 os condes Álvaro e Savita fundaron o mosteiro de San Clodio, cedido á Orde de San Bieito xunto con gando e terras nas marxes do río Avia. No século XIII incorporouse á Orde do Císter, época de máximo esplendor. No século XIX foi desocupado coa desamortización de Mendizábal.
Outras terras do concello foron administradas por Berán, Lamas, Serantes e Orega, condes de Ribadavia, e as terras de Gomariz pertencían ao mosteiro de Sobrado dos Monxes.
Vila-real
Toponimia
miniatura|dereita|290 px|Representante de Vila-real nos tapices do [[Palau de la Generalitat Valenciana|Palau da Generalitat Valenciana.]] A denominación tradicional desta cidade é Vila-real en valenciano e Villarreal en castelán. Dende a súa fundación (1274) a verba máis utilizada na documentación era a forma latina "Villae Regalis" ou a valenciana, como se aprecia no lenzo da Sala Nova do Palau de la Generalitat Valenciana (1592), onde o topónimo que acompaña o representante local diante o Reino di "Vilareal", alternando dende a castelanización iniciada no século XVI coa forma "Villarreal" como se pode comprobar na abundante documentación conservada no Arquivo Histérico da cidade e noutras. A partir da segunda metade do século XVIII emprégase de xeito oficial a forma castelá, mentres que a forma valenciana mantense intacta popularmente, pronunciada “Vilarrel”, segundo afirma Sanchis Guarner.
Rachida Dati
miniatura|dereita|Dati en 2007. Rachida Dati nada o 27 de novembro de 1965 en Saint-Rémy, é unha política francesa de centro-dereita. Foi ministra de Xustiza tras a vitoria de Nicolas Sarkozy nas eleccións presidenciais de Francia de 2007, até o 23 de xuño de 2009. Desde o 14 de xullo de 2009 é eurodeputada.