cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estevo Uroš IV Dušan
Guerra grega e expansión cara ao sur
Dous conflitos máis sucederon en Grecia nos que Dušan estivo implicado: o primeiro foi a guerra civil bizantina, na que se aliou co pretendente ilexítimo ao trono, Xoán Cantacuzeno, que subiría ao trono imperial bizantino máis tarde como Xoán VI Cantacuzeno.
Porén, Cantacuzeno demostrou ser un pésimo militar. Non conseguindo éxitos cos soldados cedidos por Dušan (considerados os mellores dos Balcáns), decidiu subornar aos soldados da garda persoal do rei serbio, e mandounos atacar as cidades baixo control deste.
Dušan, de acordo cos seus aliados venecianos, empezou a negociar coa emperatriz Ana, antagonista de Xoán Cantacuzeno, acordando o cesamento das hostilidades. Xoán VI Cantacuzeno pediu axuda aos turcos, conseguindo vencer aos serbios.
Porén, a guerra finalizou coa coroación de Estevo Uroš IV Dušan como Tsar (César eslavo) en 1346.
A segunda guerra civil desatárona o emperador Xoán V Paleólogo (fillo da emperatriz Ana e aliado dos serbios) e Xoán Cantacuzeno. Ambos recorreron aos seus aliados: Paleólogo aos serbios e búlgaros, e Cantacuzeno aos turcos otománs, inimigos dos seleúcidas.
Ambos os exércitos enfrontáronse en 1350, coa derrota da alianza serbo-búlgara. Os efectos foron nefastos, os turcos otománs apoderáronse do estreito de Galípoli, establecendo unha base en Europa. Máis tarde, en 1354, formouse unha coalición cruzada que lideraría Dušan, pero morreu antes de poder loitar contra os turcos.
Pratdip
Pratdip é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Estevo Uroš IV Dušan
Guerra grega e expansión cara ao sur
En 1349 fixo promulgar o Dušanov Zakonik, ou "Código de Dušan", código lexislativo baseado no dereito bizantino, logro xurídico único entre os estados occidentais europeos da época
O emperador Dušan tamén abriu novas rotas comerciais e fortaleceu a economía do estado.
O Imperio serbio floreceu tamén como un dos países de cultura máis evolucionada de Europa. Algunhas das obras de arte máis importantes da Serbia medieval creáronse durante este período, como o Nomocanon de San Sava.
Morte
A Dušan sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš V, chamado O Débil, un termo que podería tamén aplicarse á situación do Imperio, xa que pouco a pouco caeu na anarquía feudal. A combinación de conquistas súbitas, o caos da administración, e a falta de consolidación levou á fragmentación do Imperio. A nobreza serbia, os húngaros e os búlgaros repartiríanse o Imperio.
Foi un período marcado polo xurdimento dunha nova ameaza: o Sultanato otomán, que pouco a pouco foise estendendo desde Asia (Anatolia) a Europa, coa conquista de Bizancio primeiro, e despois dos demais estados dos Balcáns. Demasiado incompetente para soster o grande imperio creado polo seu pai, Uroš non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin combater a independencia da súa nobreza. Así, o imperio serbio de Estavo Uroš fragmentouse nunha serie de pequenos principados feudais, perpetuamente enfrontados, algúns dos cales nin sequera recoñeceron nominalmente o seu goberno. Estevo Uroš V morreu sen fillos en decembro de 1371, despois de que gran parte da nobreza serbia fora destruída polos turcos na batalla de Maritza a principios do ano.
Os pequenos estados feudais foron incapaces de conter a invasión dos turcos otománs. Finalmente, na batalla de Kosovo Polje, o 15 de xuño de 1389, os otománs de Murat I venceron ás tropas serbias e búlgaras mandadas por Lázaro Hrebeljanović e Estevo de Bosnia, terminando así a independencia de Serbia, que pasou a formar parte do Imperio Otomán até finais do século XVIII.
SM-liiga 2019-2020
A tempada 2019-2020 da SM-liiga foi a 45ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés. A liga regular comezou o 12 de setembro de 2019 e debía finalizar o 14 de marzo de 2020, mentres que os play-offs iniciaríanse o 17 de marzo de 2020 e finalizarían como moi tarde o 2 de maio de 2020 coa disputa do sétimo e definitivo partido das finais. Na copetición participaron un total de 15 equipos, os mesmos que na tempada precedente. O HPK de Hämeenlinna defendeu o título.
O 13 de marzo de 2020 a competición foi suspendida para frear a pandemia por coronavirus, o que deixou sen disputar a derradeira xornada da liga regular e todos os partidos dos play-offs. O campionato de hóckey sobre xeo finlandés non se suspendía dende a tempada 1943-44, cando se cancelou a tempada por mor da guerra de continuación.
Celso Fernández López
Celso Fernández López, nado en 1958, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Postestruturalismo
O termo postestruturalismo describe unha variedade de investigacións, realizadas principalmente en Francia, que emerxeron de mediados a finais dos anos 1960 para pór en cuestión a primacía do estruturalismo nas ciencias humanas: antropoloxía, historia, socioloxía, crítica literaria e filosofía, ademais da psicanálise. O termo non é orixinario das investigacións mesmas, senón dos anglofalantes que as estudaron posteriormente.
O termo é problemático porque as relacións entre os traballos dos académicos xeralmente catalogados como postestruturalistas (quen case por regra xeral non se identifican desa maneira) son debatidas, e non existe un grupo de traballos ó que todos se refiran como doutrina común (a diferenza do estruturalismo, no que o traballo de Claude Lévi-Strauss era unha referencia común). O postestruturalismo quizais atope substancia no feito de que moitos dos seus traballos prominentes foron desenvolvidos por autores próximos ó estruturalismo, e máis substancia aínda no feito de que moitos destes traballos son intentos de recrear posicións estruturalistas cuxas limitacións transformaron a tantos estruturalistas en críticos do mesmo.
Tres dos máis prominentes postestruturalistas eran tamén do "grupo do tres" estruturalistas por excelencia: Jacques Lacan, Roland Barthes e Claude Lévi-Strauss. Jacques Derrida, Gilles Deleuze e Julia Kristeva son tamén considerados como postestruturalistas prominentes.
Paul Hindemith
Paul Hindemith, nado en Hanau (Hessen) o 16 de novembro de 1895 e finado o 28 de decembro de 1963 en Frankfurt am Main, foi un compositor, violista, director de orquestra e profesor alemán.
Vida
Hindemith naceu na cidade de Hanau, próxima a Frankfurt am Main e aprendeu a tocar o violín de neno. Aos once anos marchou da casa debido á oposición paterna ás súas ambicións musicais, tocando en cafés e teatros pra poder pagar os seus estudos no Hoch Konservatorium de Frankfurt am Main, onde estudou con Arnold Mendelssohn e Bernhard Sekles.
En 1922 foron escoitadas algunhas das súas composicións no festival International Society for Contemporary Music de Salzburgo, o que lle fixo conquistar a atención do público internacional. Posteriormente colaborou con varios compositores das vangardas, incluíndo a Anton Webern e Arnold Schönberg.
Dende 1927 foi profesor de composición no Conservatorio Superior de Música de Berlín. En 1929 fundou o cuarteto de corda Amar, no que tocaba a viola e co que realizou numerosas xiras de concertos arredor de Europa.
A súa música foi considerada dexenerada polos nazis a pesar das protestas de Wilhelm Furtwängler, e en 1938 exiliouse en Suíza. En 1940 emigrou aos Estados Unidos, onde se converteu en profesor de composición en Yale e Harvard.
Víctor Ros
Víctor Ros é unha serie de televisión española producida por New Atlantis para Televisión Española e baseada nas adaptacións dalgúns dos casos do detective homónimo creado por Jerónimo Tristante. Un terzo da produción está producida por Telefónica e o resto por TVE. Contén unha media de 250 planos dixitais por capítulo, sendo a serie con máis efectos visuais de España ata o momento.
A serie comezou a súa emisión en La 1 o 12 de xaneiro de 2015. Despois dunha primeira tempada de 6 capítulos, a serie foi cancelada pero finalmente a súa segunda tempada foi aprobada polo Consello de Administración de TVE. A segunda tempada, de 8 episodios, acabará o 22 de decembro de 2016.
Sinopse
Madrid, 1895. Víctor Ros (Carles Francino) foi, de neno, un raparigo astuto que roubaba diñeiro xunto á súa cuadrilla a xente que lle sobraba para axudar á súa nai. Un policía veterano, Don Armando Martínez (Tito Valverde), sacouno do mundo da delincuencia en 1882 cando contaba con 14 anos e converteuno no mellor policía de todo Madrid. É intelixente, intuitivo e honrado. Tras pasar anos como infiltrado cos anarquistas en Oviedo, regresa a Madrid para traballar na Brigada Metropolitana. O inspector Ros e os seus compañeiros terán que enfrontarse a toda serie de dificultades. Para empezar, os atrasos técnicos e culturais da época serán un prexuízo constante.
Larry the Cable Guy
Daniel Lawrence Whitney, nado o 17 de febreiro de 1963 en Pawnee City, Nebrasca, é un actor, músico e cómico estadounidense máis coñecido polo seu nome artístico Larry the Cable Guy, cuxa carreira abrangue máis de 30 anos. Foi un dos membros do Blue Collar Comedy Tour, un grupo cómico composto por Bill Engvall, Ron White e Jeff Foxworthy, e cos cales protagonizou Blue Collar TV.
Larry the Cable Guy lanzou sete álbums de estudio e protagonizou Larry the Cable Guy: Health Inspector, Delta Farce e Witless Protection. Ademais deu a súa voz ó personaxe de Mater na franquía cinematográfica de Cars. A icónica frase de Whitney "Git-R-Done!" é tamén o título do seu libro.
Converxencia Galega
Converxencia Galega é un partido político nacionalista galego que se autodefine a si mesmo coma centrista, progresista no senso social e liberal no senso económico, europeísta, interclasista e confederalista.
Traxectoria
Constituíuse como partido o 24 de setembro de 2010, no seu primeiro congreso constituínte en Santiago de Compostela, malia que as siglas desta formación foron rexistradas no Ministerio do Interior hai case 20 anos por unha serie de catedráticos lugueses, que nunca chegaron a ser utilizadas en ningún comicio electoral até a data. O seu presidente é Xoán Gato, Presidente da Cámara de Comercio de Ferrol e exalcalde de Narón. O seu maior asentamento constitúese en Lugo onde mellor está organizado con 20 comités locais. Nas demais provincias, 13 hai na Coruña, 14 en Pontevedra e 2 en Ourense.
Naceu por mor dunha grande escisión de Terra Galega e provocada pola marcha do seu máximo dirixente Xoán Gato, exalcalde do concello coruñés de Narón. Até esa data, Terra Galega era a cuarta forza política de Galicia tralos tres grandes partidos con representación parlamentaria PP, PSdeG-PSOE e BNG.
Mafalda Ivo Cruz
Mafalda Ivo Cruz, nada en Lisboa en 1959, é unha escritora portuguesa.
Traxectoria
Foi crítica literaria –no xornal Público entre os anos de 1999 e 2005- e tamén para o Expresso, Rodapé ou Colóquio/Letras.
Esta autora ten un estilo de escrita, que prima pola deconstrución narrativa, o que a torna albo de críticas contraditorias e, por outro, as coloca bastante abaixo no ránking de preferencias do público. Os seus escritos convocan ás artes: novela, conto, pintura, fotografía, danza ou teatro enchen o seu espazo escénico.
Cornelius Vanderbilt
Cornelius Vanderbilt I, nado en Staten Island o 27 de maio de 1794 e finado en Manhattan o 4 de xaneiro de 1877, tamén coñecido como O Comodoro ("The Comodore") ou Comodoro Vanderbilt, foi un empresario estadounidense que amasou a súa fortuna grazas ao transporte mediante barcos e ferrocarrís. Foi o patriarca da familia Vanderbilt.
No negocio ferroviario, a compañía de Vanderbilt era a Accessory Transit Company (compañía de tránsito accesorio).
Primeiros anos
Vanderbilt era o cuarto de nove fillos de Cornelius Vanderbilt e Phebe Hand, cuxa modesta familia vivía en Port Richmond, en Staten Island (cidade de Nova York).
O seu cuarto avó (pai do seu tataravó), Jan Aertson, era un granxeiro neerlandés da vila de De Bilt na provincia de Utrecht, que emigrou a Nova Amsterdam (actual Nova York) en 1650, sendo contratado alí como servente. O termo holandés "van der" (dos) foi finalmente unido ao nome do seu poboado natal para crear "van der Bilt", que posteriormente se condensou en Vanderbilt. A maior parte dos devanceiros de Vanderbilt eran ingleses, sendo Jacob Vanderbilt, o seu avó, o último de orixe neerlandesa.
Cornelius Vanderbilt casou o 19 de decembro de 1813 coa súa curmá e veciña, Sophia Johnson (1795-1868), filla da súa tía Elizabeth Hand Johnson, que era irmá da súa nai.
Imperio de transbordadores
Durante a súa mocidade, Cornelius Vanderbilt traballou nos transbordadores de Nova York, abandonando a escola á idade de once anos. Contra os 16 anos estaba a operar o seu propio negocio de transporte de pasaxeiros entre Staten Island e Manhattan.
Durante a guerra de 1812, recibiu un contrato gobernamental para proporcionar subministracións aos fortes situados ao redor da cidade de Nova York, por medio de goletas a vela, oficio polo que obtivo o seu alcume de "Comodoro".
En 1829 Vanderbilt independizouse para proporcionar servizo de barco a vapor no río Hudson entre Manhattan e Albany, Nova York. Na década de 1840 tiña 100 barcos a vapor percorrendo o Hudson e a reputación de contar con máis empregados que ningún outro negocio nos Estados Unidos.
Durante a febre do ouro de California en 1849, ofreceu transporte por medio dun atallo pasando por Nicaragua cara a California, eliminando 960 quilómetros do percorrido e un 50% sobre o custo dunha viaxe a través do istmo de Panamá.
Imperio ferroviario
miniatura|300x300px|Vista cara ao extremo norte do [[túnel Murray Hill cara á estación en 1880; aprécianse os rótulos para os ferrocarrís de Nova York e Harlem e de Nova York e New Haven; o Central de Nova York e o Río Hudson situábase ao lado esquerdo. Os dous portais de maior tamaño á dereita permitían que os trens tirados por cabalos continuasen cara á cidade.]] O papel que tivo Vanderbilt no desenvolvemento inicial do ferrocarril levouno a ser vítima dun dos primeiros accidentes nos Estados Unidos. O 11 de novembro de 1833, Vanderbilt viaxaba como pasaxeiro nun tren de Camden & Amboy que descarrilou nuns prados próximos a Hightstown, Nova Jersey debido á rotura do eixo dun vagón. Pasou un mes recuperándose das feridas, dúas costelas fracturadas e un pulmón perforado. No mesmo accidente resultou ileso o Presidente dos Estados Unidos John Quincy Adams, que viaxaba nun vagón diante do descarrilado.
En 1844, Vanderbilt foi elixido director do ferrocarril de Long Island, que contaba cunha ruta entre Boston e Nova York por medio dun transbordo en barco de vapor. En 1857 foi nomeado director do ferrocarril de Nova York e Harlem.
A inicios da década de 1860, Vanderbilt comezou a retirar o seu capital do negocio naviero e investilo en ferrocarrís. Adquiriu o ferrocarril de Nova York e Harlem en 1862-63, o ferrocarril do Río Hudson en 1864 e o Ferrocarril Central de Nova York en 1867. En 1869 fusionounos no ferrocarril Central de Nova York e o Río Hudson.
En outubro de 1871, Vanderbilt formalizou unha sociedade co ferrocarril de Nova York e New Haven, uníndoo cos ferrocarrís da súa propiedade para consolidar as súas operacións nunha terminal, situada na rúa 43 Oeste, chamada Grand Central Depot, que foi a primeira Grand Central Terminal, onde se atopa unha estatua de Vanderbilt. O teito de cristal da estación afundiuse durante unha sarabiada o mesmo día que morreu Vanderbilt, en 1877. A estación foi substituída no período de 1903 a 1913.
Contra 1873, estendera as súas liñas férreas ata Chicago, Illinois. Por esta época Vanderbilt tentou obter o control do ferrocarril de Erie, o que o puxo en conflito directo con Jay Gould, quen era dono do ferrocarril. Gould gañou a batalla polo control "diluíndo" as súas accións, que Vanderbilt comprou en grandes cantidades. Este perdeu máis de 7 millóns de dólares no seu intento por obter o control, aínda que despois Gould recuperou a maior parte deste diñeiro.
Vanderbilt estaba afeito a obter o que desexaba, pero aparentemente atopou a súa medida en Jay Gould. Vanderbilt dixo con relación á súa derrota, "nunca coucees un raposo". Non foi a última vez que Gould desafiase un dos Vanderbilt. Anos despois de que morrese o seu pai, William Vanderbilt fíxose co control da compañía de telégrafos Western Union. Entón Gould inaugurou a American Telegraph Company, case logrando sacar a Western Union do negocio; isto deixou a William coa única opción de adquirir as accións de Gould, quen obtivo unha enorme ganancia na transacción.
Últimos anos e filantropía
Á morte da súa esposa, Vanderbilt foise ao Canadá, onde o 21 de agosto de 1869 contraeu segundas nupcias cunha curmá, a señorita Crawford, orixinaria de Mobile, Alabama. A nai de Crawford, e a súa futura sogra, era irmá de Phebe Hand Vanderbilt (nai do Comodoro) e de Elizabeth Hand Johnson (antiga sogra e tía de Vanderbilt). A señorita Crawford era 43 anos menor que o seu esposo. Foi o seu sobriño quen convenceu a Cornelius Vanderbilt de financiar o que finalmente foi a Universidade Vanderbilt.
Adoitaba dicir que as mulleres compraban as súas accións debido á súa fotografía no certificado de adquisición. No seu testamento, desherdou a todos os seus fillos excepto a William, que era tan implacable nos negocios como o seu pai, e o único que Cornelius creu capaz de manter o seu imperio.
Á súa morte aos 82 anos, estimábase a fortuna de Vanderbilt en máis de 100 millóns de dólares. Legou 95 millóns ao seu fillo William, pero "só" 500 000 a cada unha das súas oito fillas. A súa esposa recibiu 500 000 dólares en efectivo, a súa modesta residencia na cidade de Nova York e 2000 accións comúns do ferrocarril Central de Nova York.
Cornelius Vanderbilt foi enterrado na cripta familiar no cemiterio Moravo de New Dorp, Staten Island. Tres das súas fillas e o seu fillo Cornelius Jeremiah Vanderbilt non aceptaron o testamento alegando que o seu pai tiña delirios de tolemia e non estaba ben da cabeza. A infrutuosa batalla legal durou máis dun ano, levando ao suicidio a Cornelius Jeremiah en 1882.
Descendentes
Xunto coa súa esposa Sophia, Cornelius Vanderbilt tivo 13 fillos, dos que 12 alcanzaron a idade adulta:
Cornelius Jeremiah Vanderbilt non tiña fillos cando se suicidou en 1882 e George Washington Vanderbilt morre durante a guerra civil antes de ter descendencia.
Gloria Vanderbilt, tataratataraneta de Vanderbilt é unha recoñecida deseñadora de moda. O seu fillo máis novo, Anderson Cooper, é un presentador de informativos en televisión. Outro descendente, a través de Emily Thorn Vanderbilt, filla de Billy, é o actor Timothy Olyphant.
Pedro Pablo Kuczynski
Pedro Pablo Kuczynski, economista e político peruano. Nado en 1938, foi o primeiro-ministro do Perú entre 2005 e 2006. Presidente do Perú entre 2016 e 2021.
Malacoloxía
miniatura|dereita|Bivalvos diversos. A malacoloxía (do grego μαλακός, "brando" e λογία, "estudo") é unha rama da zooloxía que se encarga do estudo dos moluscos. Os campos de investigación da malacoloxía inclúen taxonomía, ecoloxía, paleontoloxía e máis evolución. Os coñecementos da malacoloxía teñen aplicacións médicas, veterinarias e agrarias, e válese dos moluscos como mediadores de enfermidades, tal que a esquistosomiase.
O Museo do Mar do concello pontevedrés da Guarda alberga unha colección malacolóxica de máis de 20.000 pezas.
Cynghanedd
Na poesía galesa a Cynghanedd (en AFI kəŋˈhaneð, literalmente "harmonía") é o concepto básico de articulación dos sons dentro dun verso, empregando o acento, a aliteración e a rima. As formas distintas da cynghanedd preséntanse nas definicións de todas as formas poéticas formais galesas, como a awdl e a cerdd dafod. Malia ser de orixe antiga, a cynghanedd e as súas variacións aínda están en uso en moitos poetas galeses actuais.
Formas da cynghanedd
O primeiro exemplo provén do poema [//cy.wikisource.org/wiki/Cywydd_y_Cedor Cywydd y Cedor], da poetisa do século XV Gwerful Mechain. As cesuras márcanse con barras ("/") e as partes que riman en letra grosa. Nótese que Dd, Ll e Ch son consoantes simples no alfabeto galés.
Cynghanedd groes ("harmonía en cruz")
Todas as consoantes que rodean a vogal tónica principal antes da cesura debe repetirse despois na mesma orde. Porén, as consoantes finais das palabras finais de cada hemistiquio debe ser diferente, igual que a vogal tónica principal de cada metade. Por exemplo: clawdd i ddal / cal ddwy ddwylaw CL Dd   Dd L / C L Dd   Dd  L Aquí vemos o esquema {cl dd dd [acento] l} presente aos dous lados da cesura. As vogais tónicas son <a> (unha vogal breve) e <wy> (o ditongo /uj/). Na cynghanedd groes non hai consoantes no segundo hemistiquio que non fagan parte da repetición consonántica. As vogais que non sexan as tónicas poden ser de calquera tipo.
Cynghanedd draws ("harmonía en cruz" parcial)
Exactamente como na cynghanedd groes, excepto que hai consoantes ao principio do segundo hemistiquio que non están presentes na serie das consoantes repetidas:
Rhowch wedd wen / dan orchudd iâ (R. Williams Parry) [Pon unha branca cara baixo un veo de xeo] rh......ch......dd......../.(dn)..r.ch..dd
Aquí a secuencia consonántica {rh ch dd [acento]} repítese con vogais tónicas diferentes (<e> breve e <â> longo). Cumpre notar que o <n> do final do primeiro hemistiquio non xoga papel ningún na cynghanedd: a palabra final, iâ porén remata en vogal; se esta palabra tamén rematase en <n>, tamén habería rima xenérica entre as dúas palabras, cousa que non está permitida na cynghanedd.
Notar que o {d n} do segundo hemistiquio tampouco non é parte da cynghanedd: esta é a diferenza entre a cynghanedd groes e a cynghanedd draws. Nesta parte do verso pode haber o número de consoantes soltas que se queira, con tal que a secuencia inicial de consoantes e acento se repita; comparar unha posibilidade extrema, onde só se repite unha sílaba:
Pla / ar holl ferched y plwyf! (Dafydd ap Gwilym) [Unha praga sobre todas as mozas da parroquia!] pl./..(r......ll.f..r.ch..d)....pl
Cynghanedd sain ("harmonía sonora")
A cynghanedd sain caracterízase pola rima interna. Se o verso está dividido en tres seccións polas súas dúas cesuras, as partes primeira e segunda riman e a terceira sección repite o esquema consonántico da segunda. Por exemplo: pant yw hwy / na llwy / na llaw            / N  Ll   / N  Ll
Baco (Michelangelo)
Baco (Bacco en italiano) é unha escultura en mármore realizada entre 1496 e 1497 por Michelangelo, a obra dunha altura de 203 centímetros atópase no Museo Nacional do Bargello en Florencia.
A obra foi realizada por Michelangelo na súa primeira viaxe o ano 1496 a Roma, o encontro nesta cidade coa escultura antiga debeu de inspirarlle para a execución do Bacus que mostra unha clara tendencia, a unha interpretación das obras, que naquel momento, estábanse descubrindo por medio das escavacións en Roma.
Neste sentido descríbea Ascanio Condivi:
Esta obra é claramente a primeira grande obra mestra de Michelangelo, onde se mostra a característica constante da sexualidade na súa escultura, simboliza o espírito do hedonismo clásico que Savonarola e os seus seguidores estaban dispostos a suprimir de Florencia.
Mostra tamén esta escultura a característica constante na obra do artista, de evocar a sexualidade, de forma andróxina, como a mesma natureza do deus na antigüidade que era ambigua e misteriosa, mostra o sátiro como referencia a Sileno, sátiro que fora mestre de Bacus e a pel desollada e chea de uvas simboliza a vida sobre a morte.
Guarda Nacional Republicana
miniatura|339x339px|Escudo da GNR.O seu lema é "Pela Lei e Pela Grei" (Pola Lei e Polo Gris).
A Guarda Nacional Republicana é unha forza de seguridade de índole militar da República de Portugal, constituída por militares organizados nun corpo especial de tropas e dotada de autonomía administrativa, con xurisdición en todo o territorio nacional e nas augas territoriais. Pola súa natureza e polivalencia, a GNR atopa o seu posicionamento institucional no conxunto das forzas militares e das forzas e servizos de seguridade, sendo a única forza de seguridade con natureza e organización militares, caracterizándose como unha Forza Militar de Seguridade Pública. O corpo conta cuns 26.000 efectivos aproximadamente.
A GNR é un corpo que actúa en todo tipo de conflitos en calquera das modalidades de intervención, desde en tempos de paz e de normalidade institucional, aos de guerra, pasando polas situacións de crise, tanto a nivel interno como no exterior (como foron os casos de Timor e de Iraq). En situacións de normalidade, a GNR executa fundamentalmente as típicas misións policiais, máis alén da asignación de misións militares no ámbito da defensa nacional coa colaboración coas Forzas Armadas (é aquí onde reside a gran diferenza cos Policías).
Debido á súa natureza, en situacións de estado de urxencia ou de sitio, a organización e a formación dos seus militares por parte da GNR, preséntase como a forza máis indicada para actuar en situacións problemáticas e de transición entre a Policías e as Forzas Armadas.
Xa en caso de guerra, pola súa natureza militar e que chega a todo o territorio nacional portugués, pode, illadamente ou en complemento, desempeñar un abano moi amplo de misións das Forzas Armadas. De igual forma, pode cubrir todo o espectro de misións no ámbito das denominadas OOTW (operations other than war, operacións alén da Guerra), desde a fase de imposición á de mantemento, en complemento das Forzas Armadas, tendo especial relevancia ás fases post-conflito.
A GNR comparte as responsabilidades do sistema policial de Portugal continental coa Policía de Seguridade Pública (PSP), cabendo a esta última só a responsabilidade dos grandes centros urbanos (5% do territorio nacional) e á Guarda, a responsabilidade do 40% da cidades e o 98% das vilas e a práctica totalidade das aldeas do país. Nos Azores e en Madeira está asignado, tamén á PSP, a policía das áreas rurais, e á GNR a operar nas áreas fiscais, no control costeiro, na protección da natureza e ata a chamada de socorro na fracción habitada máis illada do territorio de Portugal, como a illa do Corvo, a GNR é a única forza policial permanentemente instalada na illa asumindo tódalas responsabilidades policiais.
miniatura|260x260px|Patrulla da GNR con cabalos lusitanos na [[Praia da Saúde, Costa da Caparica.]]
A GNR ten como asignacións exclusivas:
A GNR ten ademais a responsabilidade das honras de estado e da seguridade de varios edificios dos órganos de soberanía, como o Palácio de Belém, residencia oficial do Presidente da República, o Palácio de São Bento, sede da Asemblea da República e residencia oficial do Primeiro Ministro e o Palácio das Necessidades, sede do Ministerio de Asuntos Exteriores.
A GNR foi creada en 1801, como Guarda Real da Policía, inspirándose na Gendarmerie francesa.
O seu aniversario é cada 3 de maio, sendo a súa patroa Nossa Senhora do Carmo (Nosa señora do Carme).
Organización
A Garda Nacional Republicana depende a efectos policiais e operativos en tempos de paz, do Ministério da Administração Interna (Ministerio de Interior) e para efectos militares do Ministério da Defesa Nacional (Ministerio de Defensa Nacional).
No seguimento da Lei nº 63/2007 (nova Lei Orgánica da GNR) a tradicional estrutura da GNR, incluía catro Brigadas Territoriais, a Brigada Fiscal, a Brigada de Tránsito, o Regimento de Cavalaria (membro-honorario da Orde do Infante D. Henrique a 5 de xaneiro de 2006) e o Regimento de Infantaria. Estes foron substituídos por unha nova estrutura, considerablemente distinta, que foi aplicada a comezos de 2009. A GNR é comandada por un oficial-xeneral, co título de Comandante Xeral e inclúe:
1) Estrutura de comando:
2) Unidades territoriais:
Cada comando territorial, comandado por un coronel ou tenente coronel, inclúe destacamentos baixo o mando dun capitán ou dun oficial subalterno, subdestacamentos, comandados por oficiais subalternos, e postos territoriais, comandados por sarxentos. Cada comando territorial, normalmente, inclúe tamén un destacamento de tráfico e un destacamento de intervención.
3) Unidades especializadas: miniatura|312x312px|Fotografía da [[Unidade de Segurança e Honras de Estado (USHE) nunha cerimonia o 5 de outubro de 2011. ]]
miniatura|166x166px|[[Escudo da Escola da Guarda da Guarda Nacional Republicana.]]
4) Centros de ensino:
Historia
A Guarda Nacional Republicana é descendente directa da Guarda Real da Polícia, nada ao principio do século XIX, pasando por varias denominacións até chegar a ser a actual.
Guarda Real da Polícia (GRP)
A Guarda Real da Polícia de Lisboa foi creada no ano 1801 polo Príncipe Rexente Xoán VI de Portugal, baixo a proposta do policía da Corte e do Reino, Pina Manique, seguindo o modelo da Gendarmerie francesa, que foi creada no ano 1791. Xa en 1793 o Intendente Pina Manique organizou, a título experimental, unha compañía militar policial, antecesora da GRP. Seguindo despois á GRP de Lisboa, creando a Guarda Real da Polícia do Porto e a Guarda Real da Polícia do Rio de Janeiro, esta última tendo a súa orixe das actuais Polícia Militar do Estado do Rio de Janeiro e Polícia Militar do Distrito Federal, no Brasil.
De acordo co regulamento, a Guarda debería estar «formada polos mellores soldados, escollidos en todo o Exército, non só entre os máis fortes, firmes, solteiros, e ata 30 anos de idade… máis tamén de boa educación e conduta», a razón de que a «Súa Maxestade quere que o Corpo da G.R.P., sexa unha Forza Nacional, que asegure a tranquilidade interna da Capital».
Algúns oficiais e soldados da Guarda foron acusados de colaboración e expulsados do corpo, mais sen máis consecuencias. Había outros que se incorporaron no exército portugués de Bernardim Freire de Andrade, e que estiveron presentes no combate da Roliça e na batalla do Vimeiro, na que participaron corenta e un soldados da Guarda, comandados polo capitán do primeiro escuadrón, Elizário de Carvalho, quen morreu ao final da batalla durante a carga da cabalaría británica e portuguesa.
Co fin da ocupación francesa, a Guarda retomou a súa actividade normal, nomeando o seu comandante, co posto de coronel, o maior do rexemento de cabalaría n.º 9, de Chaves, Filipe de Sousa Canavarro.
Guarda Municipal
miniatura|240px|[[Quartel do Carmo, Lisboa, sede do Comando-Xeral da Guarda Nacional Republicana (GNR) desde 1868.]]
No final de maio de 1834, o Rei D. Pedro IV, asumindo a rexencia en nome da súa filla María II, e polo feito de Guarda Real da Polícia de Lisboa, despois do inicio do conflito que levou á Guerra Civil ao terse posto ao lado de D. Miguel, extínguese as GRP de Lisboa e Porto, creando a Guarda Municipal de Lisboa e a Guarda Municipal do Porto con características idénticas. En 1868, ámbalas Guardas foron postas baixo un Comando-Xeral unificado, instalado no cuartel do Carmo, no Largo do Carmo, no Chiado, en Lisboa, que aínda hoxe é o cuartel xeral da G.N.R.
A Guarda Municipal era considerada parte do Exército Português, mais dependía do Ministério do Reino para todos os asuntos en relación á Seguridade Pública.
Guarda Republicana
Despois do golpe de estado de 5 de outubro de 1910 que substituíu a Monarquía Constitucional polo réxime republicano, o nome da Guarda Municipal de Lisboa e Porto foi cambiado polo de Guarda Republicana de Lisboa e Porto.
Guarda Nacional Republicana (GNR)
En 1993, a GNR absorbeu a Guarda Fiscal, que se constituíra como unha forza independente en 1885, a cal se tornou en Brigada Fiscal da GNR.
En 2006, foi integrada na G.N.R a Polícia Florestal, que pasou a ser o Serviço de Proteção da Natureza e Ambiente (SEPNA), reforzando a Guarda Nacional Republicana no ámbito da fiscalización e sensibilización do medio ambiente e montes. Foi creado tamén o Grupo Intervenção Protecção e Socorro (GIPS).
En xaneiro de 2010 a G.N.R obtivo un importante éxito cando detivo a dous membros da organización terrorista vasca ETA nun control de estradas. A detención deu lugar ao descubrimento e á captura dun depósito provisto cunha gran cantidade de explosivos, no que ficou como a primeira base loxística de ETA en Portugal.
Equipamento
miniatura|Glock 19 - 9x19mm Parabellum Pistolas Escopetas
Fusís
Outros
Vehículos
Coches de patrulla
Motos
Vehículos deportivos
Vans, camións e autobuses
Vehículos blindados e canóns de auga
Bicicletas
Banda Sinfónica da Guarda Nacional Republicana
A Banda Sinfónica da Guarda Nacional Republicana é unha banda sinfónica portuguesa ligada á Guarda Nacional Republicana establecida en Lisboa. .
O 5 de xaneiro de 2006 foi asignada como Membro-Honorario da Ordem do Infante D. Henrique.
Ukamau
Sinopse
Conta a historia de dous homes: o indíxena Andrés Mayta e o mestizo Rosendo Ramos, e a loita do primeiro para vingarse da violación da súa esposa Sabina.
Piorno espiñento
O Piorno espiñento (Genista hystrix), é un piorno (familia das Leguminosas) endémico do noroeste peninsular, incluíndo Galiza.
Descrición
Arbusto leñoso e espiñento (ás veces por iso é chamado de toxo), de 1-1,5 m de altura, con talos rexos, estriados e acabados en espiños. Follas sobre as pólas novas, simples, alternas, sentadas, lineares, con pubescencia acaroada no envés. Flores axilares en feixes, amarelas, ao longo das pólas máis vellas. Cáliz tomentoso, en forma de campá e persistente; dentes do labio superior triangular-lanceolados. Vexilo (estandarte) ovalado, lampino, mais cunha fita media sedosa e un pequeno escote no ápice. Froito en legume recto, pardo e con pelos aplicados. Florea na primavera.
Distribución e hábitat
Endemismo do cuadrante noroeste da Península Ibérica, Galiza, Castela e León, norte de Estremadura, e metade norte de Portugal, que se desenvolve nas matogueiras ou piorneiras de terreos silíceos (lousas, peridotitos etc.) e asciende até uns 1000 (1520) m de altitude.
Taxonomía
Genista hystrix foi descrita por Johan Martin Christian Lange e publicado en Descriptio Iconibus Illustrata Plantarum Novarum...Flora Hispanica 1: 1, pl. 2. 1864. Genista: procede do latín vulgar genĕsta, que, á súa vez, deriva do nome latino clásico da planta genista, que dá nome ao xénero e deu en galego o termo xesta (en portugués: giesta), que normalmente se emprega máis nas especies do xénero Cytisus. Os reis e raíñas Plantagenet de Inglaterra tomaron o seu nome, planta Genesta ou plante genest, en alusión a unha historia que, cando Guillerme o Conqueridos se embarcou rumbo a Inglaterra, arrincou unha planta que se mantiña firme, tenazmente, a unha rocha e meteuna no seu casco como símbolo de que el tamén sería tenaz na súa arriscada tarefa. A planta foi a chamada planta genista en latín. Porén Guillerme o Conqueridor chegou moito antes dos Plantagenet e en realidade foi Godofredo de Anjou quen foi alcumado o Plantagenet, porque levaba un ramo de flores amarelas de xesta no seu casco coma unha insignia (genêt é o nome en francés da xesta), e foi o seu fillo, Henrique II, o que se converteu no primeiro rei Plantagenet. Outras explicacións históricas son que Geoffrey plantou este arbusto coma unha cuberta de caza ou que el usábaa para se zoscar a si mesmo. Non foi até que Ricardo de York, o pai dos dous reis Eduardo IV e Ricardo III, cando os membros desta familia adoptaron o nome de Plantagenet, e despois se aplicou retroactivamente aos descendentes de Godofredo I de Anjou como o nome dinástico.
hystrix: epíteto
Diocese anglicana de Yola
A diocese de Yola é unha diocese da Igrexa Anglicana de Nixeria da provincia anglicana de Jos. A diocese foi fundada como unha das oito dioceses misioneiras creadas no norte de Nixeria a comezos da década de evanxelización. Actualmente ten 39 parroquias, estruturadas en 6 arcediagados.
Historia
A diocese de Yola foi creada o 26 de decembro de 1990, coa chegada do seu primeiro bispo, Christian Efobi. O 14 de outubro de 2005, o capelán do bispo Ibrahim Markus, foi entronizado como o seu sucesor, cando o bispo foi transferido á diocese de Aguata.
Ácido cerótico
O ácido cerótico pertence ao grupo dos ácidos graxos de cadea moi longa que están a miúdo asociados á enfermidade adrenoleucodistrofia, na cal está implicada a excesiva saturación de ácidos graxos non metabolizados no peroxisoma, como o ácido cerótico. Os seus niveis elevados no plasma poden estar asociados tamén con arteriosclerose e síndrome metabólica.
Hidroxilisina
A hidroxilisina (Hyl) é un aminoácido coa fórmula molecular C6H14N2O3. É un aminoácido non proteinoxénico, é dicir, non está codificado no código xenético, pero orixínase nas proteínas por modificación postraducional da lisina. Foi descuberto en 1921 por Donald Van Slyke en forma de 5-hidroxilisina. Aparece principalmente formando parte da proteína coláxeno. e doutras proteínas animais con dominios de coláxeno. O grao de hidroxilación dos residuos de lisina no coláxeno depende do tipo de coláxeno de que se trate; no coláxeno tipo III o 17% das lisinas están hidroxiladas, no tipo IV o 90% e no VI o 80%.
Porsche
Porsche AG é unha empresa alemá fabricante de automóbiles, especializada no sector dos coches deportivos. Fundada en 1931 polo enxeñeiro austrohúngaro Ferdinand Porsche e o seu fillo Ferry, a empresa ten a súa sede na cidade de Stuttgart.
Hidroxilisina
Biosintetízase a partir da lisina por medio dunha oxidación realizada por encimas lisil hidroxilases. A forma máis común é o estereoisómero 5R, cun grupo OH no carbono 5, que se encontra no coláxeno. Porén, atopouse recentemente que a proteína nuclear do xene JMJD6 (jumonji domain-containing 6 protein) é unha lisil hidroxilase que modifica un factor de splicing do ARN, que produce o estereoisómero 5S. Ademais, en E. coli, identificouse polo menos un encima lisina N-hidroxilase, denominado IucD.
Porsche
En 1999 Ferdinand Porsche foi nomeado Enxeñeiro Automobilístico do Século XX a título póstumo.
Historia
miniatura|dereita|Fábrica de Porsche en Stuttgart Ferdinand Porsche nado o 3 de setembro de 1875 en Maffesdorf (daquela Austria, hoxe República Checa) morto o 30 de xaneiro de 1951. Dende novo estivo interesado na electricidade e nos coches eléctricos. Traballou en ABB. En 1900 presentou na Exposición de París un coche eléctrico con catro motores eléctricos, un en cada roda. Esta idea aínda se emprega hoxe en coches eléctricos e nos trens eléctricos para producir electricidade ao frear.
Hidroxilisina
Os grupos hidroxilo da hidroxilisina no coláxeno estabilizan enlaces intra e intermoleculares e serven de punto de unión de carbohidratos.
Porsche
Orixe
Ferdinand Porsche fundou a compañía chamada "Dr. Ing. h. c. F. Porsche GmbH" en 1931,, coas oficinas principais en Kronenstraße 24 no centro de Stuttgart. Nun principio, a compañía ofrecía desenvolvementos para vehículos de motor e consultoría, pero non construía automóbiles baixo o seu propio nome. Unha das primeiras tarefas que recibiu a nova compañía foi do goberno alemán para deseñar un coche para o pobo, un "Volkswagen". O resultado foi o Volkswagen escaravello, un dos deseños de coche máis exitosos de todos os tempos. O Porsche 64 foi desenvolvido en 1939 usando moitos compoñentes do escaravello.
Hidroxilisina
Unha das causas da síndrome de Ehlers-Danlos é unha deficiencia en hidroxilisina.
Porsche
Orixe
miniatura| left | Prototipo do tanque de Porsche, o "Porsche Tiger", que perdeu co [[Tiger I de Henschel.]] miniatura|esquerda|[[Elefant|Panzerjäger Elefant, logo da perda do contrato co Tiger I, Porsche reciclou o seu deseño nun cazacarros.]]
Durante a segunda guerra mundial, Volkswagen produciu versións militares do Volkswagen Escaravello, o Kübelwagen, con 52.000 unidades, e o Schwimmwagen, 15.584 unidades. Porsche produciu varios deseños para tanques pesados durante a guerra, perdendo os dous contratos con Henschel que finalmente conduciron ao Tiger I e o Tiger II. Con todo, non todo este traballo desperdiciouse, xa que o chasis deseñado por Porsche para o Tiger I foi utilizado como a base para o cazacarros Elefant. Porsche tamén desenvolveu o Maus. Tanque superpesado nas etapas finais da guerra, producindo dous prototipos.
Segunda Guerra Mundial
Ao final da Segunda Guerra Mundial en 1945, a fábrica de Volkswagen en KdF-Stadt caeu en mans dos británicos. Ferdinand perdeu a súa posición como Presidente do Consello de Administración de Volkswagen, e Ivan Hirst, un maior do exército británico, foi posto á fronte da fábrica (en Wolfsburg, a revista da empresa Volkswagen chamouno "O Maior británico que garda Volkswagen"). O 15 de decembro dese ano, Ferdinand Porsche, xunto co seu fillo Ferry e o seu xenro Anton Piëch (avó de Ferdinand Piëch, futuro presidente de VW), foron detidos e encarcerados nun presidio medieval en Dijon, Francia, por ter colaborado cos nazis e por empregar man de obra escrava na súa fábrica de Nibelungenwerke onde producían vehículos militares.
Ferdinand e Piëch estiveron no cárcere 20 meses sen ser xulgados. Durante esta estancia no cárcere, foron obrigados a traballar en deseños para Renault, dos que sairía o futuro modelo 4CV. Mentres o fillo de Ferdinand Porsche, Ferry Porsche, decidiu construír o seu propio coche, porque non atopaba un coche entre os xa existente que lle gostara para comprar. Tamén tivo que dirixir a empresa a través dalgúns dos seus días máis difíciles ata a liberación do seu pai en agosto de 1947. Os primeiros modelos do que ía converterse no 356 foron construídos nun pequeno serradoiro en Gmünd, Austria. O prototipo do coche presentouse aos concesionarios de automóbiles alemáns, e cando os pre pedidos alcanzaron o mínimo necesario, a produción (con corpo de aluminio) iniciouse na Porsche Konstruktionen GesmbH fundada por Ferry e Louise. Moitos consideran ao 356 como o primeiro Porsche simplemente porque foi o primeiro modelo vendido pola nova compañía, xunto co Porsche 360. Posteriormente a produción do 356 foi absorvida polo pai na Dr. Ing. h.c. F. Porsche GmbH en Stuttgart en 1950, Porsche encargou a unha empresa con sede en Zuffenhausen, Reutter Karosserie, que colaborara anteriormente coa firma nos prototipos do Volkswagen Escaravello, para producir o corpo de aceiro do 356. En 1952, Porsche construíu unha planta de ensamblaxe (Werk 2) na rúa Reutter Karosserie, a estrada principal en fronte do Werk 1, o edificio máis antigo de Porsche, que agora se coñece como Porschestrasse. O 356 foi certificado para estrada en 1948.
Logotipo da empresa
O logotipo da empresa de Porsche baséase no escudo de armas do Estado Libre Popular de Württemberg na ex República de Weimar, que tiña Stuttgart como a súa capital (as mesmas armas foron usadas por Württemberg-Hohenzollern a partir de 1945-1952, mentres que Stuttgart durante estes anos foi a capital do veciño Württemberg-Baden). As armas de Stuttgart colocáronse no medio como un escudo, xa que os coches fixéronse en Stuttgart. Os símbolos heráldicos combináronse cos textos "Porsche" e "Stuttgart", o que demostra que non é un escudo de armas, xa logros heráldicos non deletrear o nome dos armígeros nin da cidade natal dos armígeros no escudo.
Württemberg-Baden e Württemberg-Hohenzollern convertéronse no actual Baden-Württemberg en 1952 logo da consolidación política de Alemaña Occidental en 1949, e o vello deseño das armas de Württemberg agora só vive no logotipo de Porsche. O 30 de xaneiro de 1951, pouco antes da creación de Baden-Württemberg, Ferdinand Porsche morreu por complicacións tras un derramo cerebral.
Desenvolvementos
miniatura|1952 Porsche 356 K / 9-1 Prototype Na Alemaña de posguerra, as pezas eran xeralmente escasas, polo que o 356 utilizou compoñentes do Volkswagen Escaravello, incluíndo o motor de combustión interna, a transmisión, e varias pezas utilizadas na suspensión. O 356, con todo, tivo varias etapas evolutivas, A, B, e C, mentres que na produción a maior parte das pezas de orixe Volkswagen foron substituídas por partes fabricadas por Porsche. En 1954 os 356 comezaron a utilizar motores deseñados especificamente para o 356. A elegante carrozaría foi deseñada por Erwin Komenda que tamén deseñara o corpo do escaravello. Os deseños da firma de Porsche, desde o principio, ofreceron configuracións refrixeradas por aire con motor traseiro (como o escaravello), raros para outros fabricantes de automóbiles, pero producen automóbiles que están moi ben equilibrados.
En 1964, logo dun razoable éxito no automobilismo con varios modelos, incluíndo o 550 Spyder, e co 356 necesitando dun redeseño importante, a compañía puxo en marcha o 911, outro coche deportivo con motor refrixerado por aire, motor traseiro, esta vez con seis cilindros motor "boxer". O equipo de deseño dirixiuno o fillo máis vello de Ferry Porsche, Ferdinand Alexander Porsche (F.A.). A fase de deseño do 911 causou problemas internos con Erwin Komenda, que dirixía o departamento de deseño de carrozarías ata entón. F.A. Porsche queixouse de que Komenda fixo cambios non autorizados no deseño. O líder da empresa Ferry Porsche levou os debuxos do seu fillo ao veciño fabricante de chasis Reuter. O taller de Reuter foi posteriormente adquirido por Porsche (o chamado Werk 2). Logo Reuter converteuse nun fabricante de asentos, hoxe coñecido como Keiper-Recaro. miniatura| O [[Porsche 912, a partir da década de 1960]]