cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asia
Oriente Medio
Esta rexión reúne a 16 países independentes, moi importantes polas notables reservas de petróleo que algúns posúen e pola súa posición estratéxica, xa que esta rexión é o elo de conexión entre Europa, Asia e África. É unha área constantemente axitada por conflitos de orixes diversas: o antagonismo histórico entre eses países; a gran mestura de seitas e relixións (islamismo, cristianismo, xudaísmo); os sistemas político - económicos vixentes, levaos ao aliñamento cos Estados Unidos ou con Rusia.
A pesar de todas esas diferenzas, hai moitas semellanzas, principalmente a nivel económico: os países son todos subdesenvolvidos (exceptuando Israel, Qatar e os Emiratos Árabes Unidos ) e neles a actividade industrial de transformación é moi escasa, predominando pequenas industrias téxtiles e alimentarias. A agricultura é practicada nas poucas rexións onde non se producen desertos. Os principais produtos agrícolas son trigo, cebada, millo, arroz e cítricos, cultivados sobre todo en Turquía, Siria, Líbano, Israel e Iraq. A gandería restrínxese ao pastoreo nómade de camelos, cabras e ovellas.
O gran factor económico do Oriente Medio, a nivel internacional, é a explotación do petróleo, que e o responsable da entrada de beneficios fabulosos nos países produtores. Aínda así os beneficios do petróleo pouco contribuirón para paliar o alto grao de subdesenvolvemento da maior parte dos países desta área, acentuando, pola contra, a enorme disparidade na distribución da renda.
En 1960, Arabia Saudita, Iraq, Irán, Kuwait e Venezuela crearon a Organización de Países Exportadores de Petróleo (OPEP), á cal se afiliaran ao longo das décadas de 1960 e 1970: Qatar e Abu Zabi (un dos Emiratos Árabes Unidos), Indonesia (país de Insulindia), Ecuador, Libia, Alxeria, Nixeria e Gabón. Liderada polos países árabes, a OPEP ten como obxectivo controlar o prezo do petróleo. En 1973, esta organización multiplicou o prezo do barril de petróleo, provocando unha serie de desaxustes económicos nos países importadores, feito que dou na coñecida como primeira crise do petróleo. En virtude diso, varios deses países importadores pasaron a explotar xacementos ata entón considerados non rendibles e desenvolveron fontes alternativas de enerxía polo que a OPEP viuse obrigada máis tarde a reducir o prezo do barril de petróleo, cuxo consumo se contraera.
A maior parte do Oriente Medio está ocupado polos países árabes. Situados na Península Arábiga e nos seus arredores, son nacións fundamentalmente agropastorais, é o caso do Iemen, mentres que en Arabia Saudita, Kuwait, Emiratos Árabes Unidos, Iraq Omán, Qatar e Bahrain son as grandes riquezas nacionais as que impoñen paisaxes de torres e oleodutos petroliferos onde durante séculos só había un deserto sen beneficio económico.
No entanto no Líbano e Siria a agricultura e a industria están máis desenvolvidos que no resto, aínda que o Líbano, asolado por conflitos interminables, sobrevive con moita dificultade. Xordania difire de todos pola súa actividade mineira caracterizada pola explotación do fosfato e mármore.
Historia de Asia
miniatura|220px|Asia cara ao 1200. miniatura|220px|Mapa de Asia, 1892. A gran dimensión do continente asiático fai que a súa historia non se poida ver desde un punto de vista global, senón que cada unha das súas rexións (Extremo Oriente, Asia Meridional, Asia Sur-oriental, Oriente Medio e Asia Central) teña unha historia propia, non necesariamente ligada á do resto de rexións.
Asia foi un dos continentes onde se desenvolveron as primeiras civilizacións nos vales dos principais ríos do continente, a de Mesopotamia, a do río Indo, e a do val do Río Amarelo (Huang He). De entre as civilizacións máis destacadas podemos mencionar Sumeria, Acad, Asiria, Babilonia, Fenicia (un dos primeiros grandes pobos mariñeiros que estableceron colonias en todo o Mar Mediterráneo, entre elas Cartago), todas elas no Oriente Próximo e Medio, ou a civilización chinesa no Afastado Oriente. Estas civilizacións compartiron moitas similitudes. É posible que intercambiasen tecnoloxía e ideas. A escritura, en cambio, parece que se desenvolveu de forma individual a cada unha das rexións. A zona de Asia Central foi habitada desde tempo afastado por tribos nómades que montaban dacabalo, que realizaban incursións periódicas tanto na China, como en Europa ou Asia Meridional.
Ciro o Grande conformou o Imperio Persa no século VI a.C. que se estendía desde o Indo ata a fronteira grega. O macedonio Alexandre o Grande conquistou todo este vasto imperio no século IV a.C., pero coa súa morte, o imperio desmembrouse. A maior parte foi ocupada sucesivamente polo Imperio Seléucida, o imperio do Partos e a Imperio Sasánida. O Imperio Romano controlou a parte de Asia Occidental, chegando a Mesopotamia. Moitas destas culturas foron influenciadas pola ruta da Seda, que conectou China, India, o Oriente Medio e Europa. As relixións budista e hinduísta alcanzaron grande influencia en Asia do sur, do leste e do sueste.
Na Idade Media o Islam, procedente de Arabia, invadiu gran parte do continente, desde o Oriente Medio e Próximo, pasando polo Cáucaso ata Asia Central. Creouse a Dinastía Omeia con sede en Damasco, máis tarde substituída pola Abbásida con sede en Bagdad. Tribos turcas procedentes de Asia Central, que adoptaron a Islamismo, chegaron á zona no século X e crearon o Imperio Selxúcidas. No século XIII creouse o Imperio Mongol que se estendeu desde China ata Europa, un dos maiores imperios da historia.
Na Idade Moderna unha nova tribo turca formou o Imperio Otomán que existiu desde o século XVI ata o século XX. O Imperio Ruso empezou a expandirse desde o século XVII. Tamén neste século, os manchús invadiron a China e derribaron a dinastía Ming, establecendo a dinastía Qing, que gobernou China ata a súa abolición en 1911, logo da Revolución Xinhai. Os Europeos tomaron o control en numerosas zonas do continente, os portugueses en Macau e Goa, os españois en Filipinas, e arredor dos séculos XIX e XX, os británicos na India, os neerlandeses en Indonesia e os franceses en Indochina. Ingleses e rusos mantiveron unha forte loita polas rexións de Asia Central no século XIX. Varias zonas mantivéronse fóra do control dos europeos durante estes anos, aínda que non fóra da súa influencia, como Persia, Tailandia e unha gran parte da China. No século XX o Imperio Xaponés invadiu China, Corea e o sueste asiático, durante a segunda guerra mundial. Logo da guerra, a maioría de territorios volvéronse independentes. Durante a guerra fría, producíronse diversos conflitos como a guerra de Corea, a guerra de Vietnam ou a guerra afgán-soviética. O conflito árabe-israelí, as disputas entre India, China e Paquistán, a guerra de Afganistán ou a guerra de Irak son algúns das frontes abertas hoxe en día no continente.
Características da poboación
A poboación asiática presenta diferentes características, non é homoxénea entre si; algúns trazos comúns en certas zonas de Asia son: pel amarela e de ollos rasgados (no Afastado Oriente desde Siberia, China, Vietnam, a península de Corea, as illas de Taiwán, Xapón, o arquipélago malaio e filipino). Dentro dese grupo étnico destácanse os nativos malaios, de pel morena ou escura que se dividen en diferentes ramas, xa que deles descenden os tagalos, visaios, iloacanes, polinesios, melanesios, micronesios etc. As etnias de fenotipo branco comprenden o Medio e Próximo Oriente. Entre elas destácanse os árabes, armenios, xudeus, persas, asirios, turcos, rusos etc. Existen tamén algunhas etnias de tipo negroide e inmigrantes de diferentes países europeos.
Poboación por sexo
Na maior parte dos países do continente asiático tanto do Afastado Oriente como Oriente Medio, predominan os homes, agás no Xapón, Vietnam, Laos, Camboxa, Tailandia, Birmania, Líbano, Israel, Rusia, Casaquistán, Armenia, Sri Lanka entre outros, onde predominan as mulleres. Aínda que en Israel e o Xapón, os homes menores de 65 anos son a maioría da poboación, non así en Filipinas, onde as mulleres entre 15 e 65 anos (e de aí en diante) son maioría. En Rusia o alto número de mulleres que ten débese ás guerras que atravesou o país, o que fixo que os homes diminuísen como noutros países de Europa Oriental, así como outros casos tamén en Europa e Asia.
O continente ten máis de 3.800 millóns de habitantes, que supoñen case o 61% da poboación mundial. É, ademais, o continente máis densamente poboado.
Lingua
As linguas que se falan no continente asiático son numerosas. Entre elas a máis falada é o chinés ou mandarín, seguidas do hindi, o chinés cantonés, o urdu, o árabe, entre outras destacamos como linguas oficiais e nativas o xaponés, o bahasa indonesio, o coreano, turco, hebreo, persa, birmano, tailandés, tagalo, ruso, armenio, tibetano etc. Debido á colonización europea en diferentes nacións asiáticas, algunhas linguas europeas son tamén de uso habitual. Por exemplo o inglés é utilizada como lingua asociada e comercial na India, Malaisia, Filipinas, Singapur, Birmania, Sri Lanka, Paquistán, Líbano, Israel, Emiratos Árabes Unidos etc. O francés úsase nas nacións da península de Indochina, parte da India e o Líbano. A lingua castelá en forma minoritaria no continente asiático, é falada por minorías en Filipinas e nas comunidades sefardís de Oriente Próximo, principalmente nas nacións pertencentes á rexión de Israel e zonas de Turquía. Tamén se fala minoritariamente nas cidades taiwanesas de Ilan, Keelung e Tamsui. Ademais do castelá, nesta Rexión Oriental xurdiu unha lingua crioula coñecida como chabacano, que é falado en determinados sectores de Filipinas así como tamén ao norte de Sabah en Malaisia e a cidade de Ternate en Indonesia, todas elas tamén antigamente posesións españolas. O grego é falado na illa de Chipre xunto co turco; e o portugués é oficial en Timor Oriental e fálase tamén nalgúns sectores da India (Dadra e Nagar Haveli, Daman e Diu, Goa), Malaisia (Malaca) e a China (Macau).
Economía
miniatura|dereita|220px|A [[Bolsa de Toquio é a segunda máis grande do mundo.]] Asia é o terceiro continente, detrás de Norteamérica e de Europa, en PIB, pero o primeiro en paridade de poder adquisitivo. A data de 2007, o primeiro país asiático en PIB era a China, seguida da India, o Xapón, Corea do Sur e Indonesia. En troques, en termos nominais a clasificación é: o Xapón, a China, a India, Corea do Sur, Arabia Saudita, Taiwán e Indonesia.
O comercio entre os países asiáticos está aumentando en relación ás exportacións fora do continente; en 2003, o 44% das exportacións dos países asiáticos (sen incluír Xapón) destinábanse a outros países asiáticos, fronte ao 47,1% en 2010. Con todo, a porcentaxe de exportacións aos Estados Unidos, a Unión Europea e o Xapón baixou dun 43% a un 36,5% no mesmo período.
Asia posúe o 60 % da poboación do planeta e cerca do 30 % das terras emerxidas, é o maior produtor global de alimentos, ademais de ser o maior consumidor ten as maiores reservas da maioría dos minerais. Asia é o continente que concentra o maior crecemento económico e consome a maioría do crédito global, cerca do 80% do crecemento económico mundial, o maior crecemento do investimento en ciencia e tecnoloxía, investimento en educación e o maior sector económico que poidamos imaxinar. A cooperación entre o goberno, as industrias e o dominio da tecnoloxía levaron ao Xapón ao éxito económico.
Pola súa banda desde 2004 a Unión Europea é o principal socio comercial da China, que á súa vez é o segundo socio comercial da organización europea. O 2005 China converteuse na sexta economía mundial. Cun crecemento oficial do 9,5 % anual, a economía chinesa está considerada como a de maior crecemento do planeta, mantendo unha taxa media superior ao 8 % desde os anos 1980. Tamén se destaca a Asia Meridional con crecementos anuais do 8 %.
Moitas zonas de Asia están economicamente subdesenvolvidas. Unha elevada porcentaxe da poboación do continente dedícase á agricultura, pese ao cal gran parte da actividade agrícola caracterízase por colleitas e produtividade laboral relativamente baixas. En conxunto, unha minoría dos asiáticos está empregada en actividades de manufactura; en moitas ocasións os centros urbanos e as industrias non se integraron adecuadamente co sector rural. Os sistemas de transporte locais e internacionais dos países asiáticos aínda están pouco desenvolvidos en moitas zonas, pero melloraron notablemente nos últimos anos.
Con todo, hai un crecente número de excepcións. Xapón modernizou con éxito a súa economía, do mesmo xeito que Israel, Corea do Sur, Singapur, Hong Kong e, en menor grao, Indonesia, Malaisia, Tailandia, Turquía e os estados petrolíferos da península Arábiga. En xeral conseguiron taxas de crecemento económico que superan o 5% anual, unha porcentaxe que se afasta das súas taxas de crecemento demográfico. En cambio, aínda que os países do suroeste de Asia fixeron progresos, a distribución dos ingresos quedou máis concentrada que noutros países. Estimulada polos investimentos estranxeiros a grande escala, a rápida privatización e a industrialización, a República Popular da China conseguiu o crecemento máis rápido de Asia a principios da década de 1990. Estímase que a economía chinesa creceu un 12% en 1992, aínda que os niveis de renda per cápita permaneceron relativamente baixos. Vietnam e Laos, dous dos países máis pobres de Asia, están empezando a conseguir un significativo crecemento económico e a captar un notable nivel de investimento estranxeiro.
A crise financeira asiática de 1997
En xullo de 1997, a moeda tailandesa (o baht) desvalorizouse, contradicindo as repetidas declaracións das autoridades gobernamentais de que iso non ocorrería. En cuestión de días, as moedas de Indonesia, Filipinas e Malaisia foron fortemente atacadas e comezaron a derrubarse. Para fins de outubro, o won de Corea do Sur colapsouse e a crise xeneralizouse no continente asiático.
Pode soar paradoxal que apenas uns cantos meses antes das crises estas economías eran vistas como sólidas e estables, con moi bo futuro económico. Ata, días antes das crises, os analistas financeiros e económicos parecían non ter a mínima noción do que pasaría. O feito de que ambas economías formasen parte do grupo das economías máis vixiadas pola comunidade financeira internacional fai a estas dúas características aínda máis insólitas.
O feito é que a maioría das economías de Asia Oriental sufriu unha severa recesión en 1998; o PIB esborrallouse: 14 % en Indonesia, 9 % en Tailandia, 7 % en Malaisia, 6 % en Corea, 5 % en Hong Kong e 3 % no Xapón. Como puido sufrir un colapso tan repentino e grave unha rexión que había ter tanto éxito? A resposta é que Asia viviu unha aguda crise financeira.
Relixión
miniatura|Monxes budistas tibetanos de [[Drepung.]]
Asia é un continente de gran riqueza espiritual e de diametral importancia relixiosa xa que as relixións máis practicadas do mundo xurdiron en Asia, sendo berce das cinco grandes relixións mundiais; o xudaísmo, o cristianismo, o islamismo, o budismo e o hinduísmo. Debido a isto, países asiáticos como Israel (lugar sagrado para xudeus, cristiáns e musulmáns), Arabia Saudita (onde se atopan dúas das tres cidades santas dos musulmáns) e a India (onde se atopan os lugares santos de hindús e budistas), reciben millóns de peregrinos de todo o mundo.
Outras importantes relixións xurdidas en Asia son o bahaísmo (Irán), o confucianismo (China), o xainismo (India), o sikhismo (India), o xintoísmo (Xapón), o taoísmo (China) e o zoroastrismo (Irán).
Entre diferentes pobos asiáticos tamén se practica o animismo e o xamanismo, desde os seguidores do culto Bön no Tíbet, e a relixión tradicional chinesa, ata as crenzas animistas de diferentes tribos indíxenas de todo o continente asiático.
A relixión maioritaria de Asia é o budismo, practicada principalmente no leste e sueste asiático (abarcando desde o norte da India e o Himalaia ata o Xapón), aínda que en moitos países é practicado de forma sincrética á beira doutra relixión nacional (taoísmo, confucianismo e relixión tradicional chinesa na China por exemplo, xintoísmo no Xapón etc.).
De preto séguelle o Islam, predominante no Medio Oriente e a Asia Central (desde a península do Sinaí ata Paquistán) máis Malaisia e Indonesia. O hinduísmo é outra das grandes relixións de Asia aínda que máis xeograficamente concentrada, é maioritario só na India e no Nepal, pero con minorías en moitos países asiáticos.
O xudaísmo é maioritario en Israel (único país no mundo onde é maioría), e o cristianismo é maioritario só en Filipinas e Timor Oriental, e ten unha alta porcentaxe en Corea do Sur, pero ten importantes minorías en toda Asia, por exemplo no Líbano.
Mitoloxía
A mitoloxía asiática é diversa. A primeira mitoloxía coñecida é a mitoloxía sumeria (na que destaca o Epopea de Gilgamesh), a cal influíu na maioría de relixións e mitoloxías posteriores da zona. A mitoloxía hindú fala sobre un avatar do deus Vishnu en forma de peixe que avisou Manu dunha terrible inundación. Na antiga mitoloxía chinesa, no texto clásico Shan Hai Jing, o lexislador chinés Yu o Grande tivo que pasar 10 anos para controlar un diluvio que arrasou a antiga China, e foi axudado pola deusa Nüwa que, literalmente, arranxou o ceo roto por onde caía a chuvia.
Relixións dharmicas e taoístas
As filosofías e relixións dharmicas, como o hinduísmo, o budismo, o xainismo e o sikhismo, orixináronse na India. Ao leste, particularmente da China e do Xapón, tomaron forma o confucianismo, o taoísmo e o budismo zen.
Relixións abrahámicas
As relixións abrahámicas, o xudaísmo, o cristianismo e a islamismo orixináronse no Oriente Medio. O xudaísmo, a máis antiga das tres, é practicada principalmente en Israel, ademais doutras pequenas comunidades noutros países. O cristianismo católico é maioritario en Filipinas e Timor Oriental, mentres que en Armenia predomina o cristianismo ortodoxo. Tamén hai importantes comunidades cristiás no Oriente Medio, India ou China. O islamismo é a relixión dominante na maior parte do leste asiático, aínda que tamén é a relixión maioritaria en países como Indonesia e Malaisia (sueste asiático); Paquistán, Bangladesh ou Irán (Asia meridional); Asia central e en boa parte de Rusia.
Outras relixións
Outras relixións do continente son o zoroastrismo e o xamanismo, practicados en Irán e Siberia, respectivamente, o xintoísmo practicado no Xapón (usualmente co budismo) e o animismo nalgunhas partes da India e o sueste asiatico.
Deportes
miniatura|150px|[[Miyamoto Musashi, unha representación das artes marciais do Xapón.]] No continente practícanse diferentes estilos deportivos, aínda que no Extremo Oriente, os máis populares son as artes marciais como o judo, o karate, o aikido,o kenjutsu,o bojutsu, o ninjutsu, o kenpo, entre outros orixinarios do Xapón. O taichi, o kung fu, o choy le fut, o shaolin, entre outros orixinarios da China. O taekwondo, o hapkido, o taekkyon, o tangsudo, entre outros en Corea. O eskrima, o kali filipino e outros son orixinarios de Filipinas. Ademais tamén no continente fixéronse famosos outros deportes como o fútbol, baloncesto, natación, esgrima, a ximnasia, tenis, voleibol etc...
Certos países asiáticos, agrupados a través do Consello Olímpico de Asia, destacaron en diferentes torneos a nivel continental ou internacional, como os Xogos Asiáticos celebrados a partir de 1951 en diferentes países do continente; os Xogos da Mancomunidade; os Xogos da Francofonía; Filipinas e Timor Oriental participaron nun dos eventos deportivos dos Xogos Iberoamericanos.
Xapón foi o primeiro país do continente en inaugurar uns Xogos Olímpicos, os de 1964 en Toquio. Tamén foron sede olímpica Corea do Sur en Seúl 1988 e China en Pequín 2008. Ademais por primeira vez dous países xuntos, o Xapón e Corea do Sur, foron os anfitrións da Copa Mundial de Fútbol de 2002. Tamén foi Qatar sede da Copa Mundial de Fútbol de 2022.
Yao Ming foi un dos mellores deportista da historia chinesa, xogou na NBA nos Houston Rockets, así mesmo tamén Park Ji-Sung foi un dos mellores futbolistas surcoreano que xoga ao fútbol. Xapón é o seleccionado que máis veces conquistou a Copa Asiática, en catro ocasións.
Tamén cabo destacar que Australia, malia estar xeograficamente situada na Oceanía, forma parte desde 2006 da confederación de Asia. Coa obtención da Copa Asiática 2015 converteuse na primeira selección do mundo en lograr o curioso récord de ser o único país campión en dous continentes distintos, xa que anteriormente conquistara a Copa das Nacións da OFC en catro ocasións.
Timbre
Timbre pode referirse a:
Estreito de Malaca
O estreito de Malaca é un longo estreito de mar do sueste de Asia localizado entre a costa occidental da península Malaia e a illa indonesia de Sumatra, que constitúe un importante corredor marítimo que une, ao norte, o mar de Andaman, mar secundario do océano Índico, e ao sur mar da China Meridional. Esténdese en dirección SE-NO e ten aproximadamente 800 km de lonxitude, cunha anchura de entre 50 km e 320 km, aínda que só 2,8 km no seu punto máis angosto, o estreito de Philips, no estreito de Singapur. Na súa parte media atópase a súa profundidade mínima o que condiciona o calado dos buques que o atravesan (proximidades de Port Kelang, One Fathom Bank). Na súa parte sueste comunica co estreito de Singapur e está pechado por varias illas do arquipélago de Riau, realizándose a navegación por varias canles de paso.
Importancia económica
Desde unha perspectiva económica e estratéxica, o estreito de Malaca é unha das rutas de navegación máis importantes do mundo. O estreito é a principal canle de transporte marítimo entre o océano Índico e o Pacífico, unindo as principais economías asiáticas India, China, Xapón e Corea do Sur. Máis de 50.000 buques pasan polo estreito cada ano levando aproximadamente unha cuarta parte do comercio mundial de mercadorías, salientando o petróleo, as manufacturas chinesas ou o café indonesio.
Arredor dunha cuarta parte do total do petróleo transportado por mar pasa dunha cuarta parte do total de petróleo transportado por mar pasa a través do estreito, principalmente dos aprovisionadores do golfo Pérsico cara aos mercados asiáticos como a China, o Xapón e Corea do Sur. Así en 2006 estímase nuns 15 millóns de barrís por día (2 400 000 m³/d) transportados polo estreito.
O buques que cumpren as dimensións máximas para navegar polo estreito de malca denomínanse malaccamax, o estreito non é o suficientemente fondo (uns 25 metros ou 82 pés) para permitir que algúns dos buques máis grandes, a maioría dos petroleiros, suficientemente profundo (uns 25 metros ou 82 pes) para permitir que que pasen algúns dos máis grandes buques (a maioría dos petroleiros). Os buques meirandes adoitan utilizar como alternativas o estreito de Lombok, o de Macassar, o pasaxe de Sibutu e o estreito de Mindoro. Na canle de Phillips, preto de Singapur, o estreito de Malaca redúcese a 2,8 km de anchura, formando un dos estrangulamentos de tráfico máis importantes do mundo.
Riscos para a navegación
A piratería é un dos principais riscos para a navegación no estreito, coñecida xa desde o século XIV. Na época contemporánea a piratería aumentou desde finais da última década do século XX, con 25 ataques contra buques 1994, 220 en 2000, e 150 en 2003 pero tras unha acción conxunta das armadas de Malaisia, Indonesia e Singapur en 2004 os ataques diminuíron, 79 en 2005 e 50 en 2006. . Outro risco son os restos de naufraxios, deles trinta e catro representan un risco de colisión nos estreitos e zonas de augas superficiais
Pretty Hate Machine
Pretty Hate Machine (tamén coñecido coma Halo 2) é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 20 de outubro de 1989 a través do selo TVT Records. O álbum estivo descatalogado dende 1997 ata 2005 debido a problemas entre Trent Reznor e o selo TVT Records. Rykodisc remasterizouno e reeditouno no 2005. Pretty Hate Machine está formado por temas da demo Purest Feeling e cancións gravadas despois da mesma. Do álbum saíron tres sinxelos, sendo o máis exitoso "Head Like a Hole".
Liña xerminal
Como norma xeral o modo de transmitir o material xenético é un proceso de reprodución sexual; tipicamente é un proceso que inclúe cambios sistemáticos no material xenético, que se orixinan durante a recombinación, meiose e fecundación ou singamia por exemplo. Porén, hai moitas excepcións, como varias formas de apomixe, autogamia, automixe, clonación, ou partenoxénese.
O termo liña xerminal pode utilizarse tamén para indicar a liñaxe de células ao longo de moitas xeracións de individuos, por exemplo, a liña xerminal que liga calquera individuo co seu hipotético último antepasado universal, do cal descenden todos.
Felipe Reyes
Felipe Reyes Cabanas, nado en Córdoba o 16 de marzo de 1980, é un ex xogador de baloncesto profesional español que xogaba como ala-pivote e pivote, e que representou á selección española.
Como internacional español, formou parte da exitosa xeración coñecida como os «Júniores de Ouro», que se proclamou campioa europea sub-18 en 1998 e campioa mundial júnior en 1999. Foi internacional absoluto coa selección española entre 2001 e 2016, totalizando 236 partidos, que o converten no terceiro baloncestista con máis internacionalidades da historia de España. Con ela conquistou dez medallas entre os tres grandes campionatos, proclamándose entre outros éxitos, campión do mundo en 2006, tricampión de Europa en 2009, 2011 e 2015, e dobre subcampión olímpico en Pequín 2008 e Londres 2012.
É irmán máis novo do exbaloncestista Alfonso Reyes.
C.B. Estudantes
Felipe comezou a súa carreira no Instituto Ramiro de Maeztu e na canteira do Club Baloncesto Estudantes. Pasou polo equipo deste club da liga EBA (1998) ás ordes de Yayi Martínez e ao primeiro equipo con varias intervencións en 1998, sendo a súa incorporación definitiva ao persoal de Estudantes en 1999. Destacou xa desde os seus primeiros anos, pero foi ao terceiro (2000) cando demostrou todo o seu potencial (10,3 puntos e 5,4 rebotes). A partir de aí, o seu xogo foi mellorando ano a ano, chegando a 16,9 puntos e 10,4 rebotes no ano 2002.
Real Madrid
No ano 2004 fichou polo Real Madrid, debutando co dorsal 14, e gañou a liga ACB, facendo unha media 9 puntos e 6 rebotes en liga regular e 8,6 puntos e 7 rebotes en playoffs. Despois desa tempada cambiou o seu dorsal polo número 9, tras a saída do xogador Antonis Fotsis.
A tempada (2006/07) é, de momento, a mellor da súa carreira, confirmándose como un dos mellores pivotes de Europa. Fixo unha media de 13 puntos e 6 rebotes. Ademais de conseguir a liga ACB e a Copa ULEB co Real Madrid, e o subcampionato da Copa do Rei. A nivel individual, é nomeado xogador máis valioso dos Play Off ACB.
En setembro de 2011 proclamouse, como xogador da selección Española de Baloncesto, campión do Eurobasket 2011, sendo el mesmo o encargado de levantar a copa de campións. A pesar de non ser o capitán do equipo déronllo a el primeiro como homenaxe ao falecemento do seu pai durante o torneo.
En marzo de 2017 converteuse no xogador que máis rebotes colleu na liga ACB, con 4.293, superando a marca que tiña Granger Hall.
En novembro de 2017 converteuse no xogador con máis rebotes da historia da Euroliga, superando o grego Ioannis Bourousis, cun total de 1604 rebotes capturados.
En maio de 2018 na eliminatoria polo título que o enfrontou ao CB Gran Canaria, superou a marca de Rafael Jofresa e, con 757 partidos en ACB, converteuse no xogador que máis partidos xogou en devandita liga.
Na Supercopa de España 2018, Felipe Reyes con 38 anos, 6 meses e 5 días converteuse no xogador do Real Madrid máis veterano en xogar un partido oficial, superando a anterior marca en posesión de Toñín Llorente desde o ano 2002.
En febreiro de 2019 xogou o seu partido número 779 na máxima categoría do baloncesto español, superando así a vixente marca de Joan Creus (quen xogara 585 partidos na liga ACB e 193 na antiga Liga Nacional de baloncesto, para un total de 778 entre as dúas competicións).
Os Louros, Viós, Abegondo
Os Louros é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Felipe Reyes
Real Madrid
En febreiro de 2019 converteuse no xogador con máis partidos disputados na Copa do Rei.
Selección nacional
A traxectoria de Felipe Reyes como internacional, comezou nas categorías inferiores de España, coas que disputou un total de 54 encontros. Forma parte xunto a outros grandes xogadores como Pau Gasol, Juan Carlos Navarro, Raül López, Berni Rodríguez ou José Manuel Calderón, da xeración coñecida como os «Júniores de Ouro», que se proclamou campioa europea sub-18 en 1998 e campioa mundial júnior en 1999.
Selección absoluta
Foi internacional absoluto coa selección española entre 2001 e 2016, totalizando 236 partidos, que lle converten no terceiro baloncestista con máis internacionalidades da historia de España. En total logrou dez medallas, un ouro no Mundial de 2006, seis medallas en Europeos (tres ouros, dúas pratas e un bronce) e tres medallas en Xogos Olímpicos (dúas pratas e un bronce).
.gr
.gr é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Grecia.
Biblia dos Setenta
A Biblia dos Setenta, ou Biblia dos Setenta e Dous, citada comunmente como LXX, é o nome co que se coñece a versión grega da Biblia xudía, o que os cristiáns chaman Antigo Testamento.
A lenda
O nome de Biblia dos LXX ou dos LXXII procede dunha carta do pseudo-Aristea. Nela afírmase que o faraón Tolomeo II Filadelfo (283 a 246 a.C.) desexaba ter na grande Biblioteca de Alexandría a tradución dos libros sagrados hebreos. Atendendo á súa petición, 72 homes, seis por cada unha das doce tribos de Israel, foron enviados desde Xerusalén para levar a cabo a tradución.
Filón de Alexandría aínda engade que os 72 sabios foron aloxados en tendas separadas na illa de Faro. Cada un deles levou a cabo a versión enteira en 72 días e, ao rematar, viuse que as 72 versións eran idénticas.
O texto dos LXX
En canto á realidade histórica do texto podemos dicir en primeiro lugar que unha versión grega do Pentateuco, realizada pola comunidade hebrea da Diáspora que xa non falaba hebreo, existía xa no século III a.C. Por outra banda, o prólogo do Eclesiastés, escrito sobre o ano -130, deixa albiscar a existencia de traducións ao grego de practicamente todo o canon hebreo.
Polo tanto, a finais do século II a.C. existía unha versión grega do Antigo Testamento, suma de vesións realizadas en diversas épocas e por distintos autores, como se conclúe das diferenzas de estilo, linguaxe e, incluso, calidade das traducións.
Importancia desta versión
A versión dos LXX é moi importante para o necemento e o primeiro desenvolvemento do cristianismo:
Manuscritos máis importantes
Os manuscritos completos máis antigos dos LXX son os códices cristiáns Vaticano e Sinaítico, datados no século IV a.C., pero en Qumran e noutros lugares do deserto de Xudea, atopáronse fragmentos dunha versión grega dalgúns libros como os profetas menores, seguramente da segunda metade do século I d.C. Tamén hai que engadir fragmentos desta versión grega nos papiros Ryland, Gouad e Chester Beatty, todos do século II d.C.
Vienne, Isère
Vienne é unha cidade do departamento de Francia Isère, situado na ribeira do río Ródano entre Lión, Saint-Étienne, Valence e Grenoble. En 2009 tiña unha poboación de 29.619 habitantes.
Hurdal
Hurdal é un concello do condado de Akershus, en Noruega. Limita ó norte cos concellos de Vestre Toten e Østre Toten ó leste con Eidsvoll, ó sur con Nannestad e o oeste con Gran. miniatura|esquerda|275px|Igrexa de Hurdal
Diamant A
Características
Diamant A foi desenvolvido de maneira relativamente rápida grazas ó uso de etapas e sistemas xa dispoñibles para mísiles. En maio de 1962 o CNES seleccionou a DMA como director do proxecto, con SEREB (que se convertería máis tarde en Aérospatiale) como contratista principal.
O foguete creouse a partir do foguete de probas Saphir, substituíndo a carga por unha etapa adicional P-6, probada previamente no foguete suborbital Rubis.
José Manuel Corral
José Manuel Corral García, nado na Coruña o 8 de decembro de 1952, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista.
Manuel Wirzt
Manuel Humberto Wirzt Retta (San Nicolás de los Arroyos, 26 de marzo de 1963), coñecido como Manuel Wirzt, é un cantante, músico, compositor, mago, actor, mimo, director teatral e condutor de televisión arxentino.
División de Honra da LNFS 2006-07
A tempada 2006-07 da División de Honra da LNFS foi a 18ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 16 de setembro de 2006 e rematou o 23 de xuño de 2007 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o terceiro título de liga na historia desta competición a prol do ElPozo Murcia Turística.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. A eliminatoria de cuartos de final foi ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final foron a ida e volta.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O ElPozo Murcia Turística proclamouse campión desta edición 2006-07 da División de Honra da LNFS.
A Pega, Viós, Abegondo
A Pega é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Semanario Patriótico de Vigo
Semanario Patriótico de Vigo foi un periódico editado en Vigo en 1823.
Historia e características
Foi o primeiro periódico vigués. Apareceu o 2 de maio de 1823, co obxectivo de transmitir aos habitantes da nova provincia de Vigo a información oficial e oficiosa dos órganos políticos e administrativos. O último número coñecido é o 13, do 8 de xullo de 1823
Joaquín Caparrós
Joaquín Jesús Caparrós Camino, nado en Utrera (Sevilla) o 13 de outubro de 1955, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español.
Como adestrador
Tras colgar as botas aos 26 anos, Caparrós decidiuse por iniciar a súa carreira como adestrador, dirixindo a equipos como o San José Obrero CF (1981 a 1984), Campillo CF (1984 a 1986), Montilla CF (1986 a 1989), a selección de Castela-A Mancha (1989 a 1990), CF Gimnástico de Alcázar (1990 a 1992), UB Conquense (1992 a 1993), Manzanares CF (1994 a 1995) ou Moralo CP (1995 a 1996).
O gran paso adiante como adestrador logrouno en 1996, cando foi contratado polo Recreativo de Huelva, equipo no que recalou tres anos e logrou ascender a Segunda División. En 1999 foi contratado polo Villarreal CF, pero só estivo sete xornadas no cadro amarelo, xa que as súas formulacións non chegaron a convencer, e foi substituído por Paquito García Gómez. Ademais das súas actividades no día a día como adestrador de club, entre 1998 e 2000 fíxose cargo da selección andaluza.
En 2000 chegou ao Sevilla FC e foi neste club no que obtivo os seus maiores éxitos como adestrador, clasificándoo en dúas ocasións para a Copa da UEFA. Soubo dirixir ben nunha situación económica caracterizada por uns recursos financeiros escasos, baseando a súa formulación no traballo das categorías inferiores do club. Cando Caparrós chegou o Sevilla estaba en Segunda División e cando o abandonou en 2005 estaba na elite do fútbol español.
En 2005 rexeitou a renovación co Sevilla e quixo comezar un novo proxecto, sendo así contratado polo Deportivo da Coruña coa intención de darlle potencialidade á canteira. Na súa primeira tempada na Coruña o equipo rematou 8º e na segunda, a 2006–07, o Dépor foi 13º. Ante este panorama Caparrós decide deixar o equipo ao rematar a tempada e cederlle o testigo ao seu sucesor, Miguel Ángel Lotina. Durante a súa etapa deportivista lográronse os obxectivos; non descender, aínda que o bo xogo brillou pola súa ausencia. Ese mesmo verán de 2007 foi contratado polo Athletic Club.
Durante a súa primeira tempada en Bilbao, o Athletic rematou 11º na Liga tras dúas tempadas rozando o descenso e no seu segundo ano o equipo clasificouse para a final da Copa do Rei, torneo que perdeu fronte ao FC Barcelona (1–4).
En outubro de 2011 foi contratado polo RCD Mallorca, tras a dimisión de Michael Laudrup. En febreiro de 2013 foi cesado como adestrador do RCD Mallorca, sendo substituído por Gregorio Manzano.
Pancitopenia
En hematoloxía, a pancitopenia é unha condición médica que implica a presenza de niveis diminuídos das tres series que compoñen o sangue, isto é, unha redución dos niveis de plaquetas (trombopenia), glóbulos vermellos (anemia e glóbulos brancos (leucopenia).
Definición
Os criterios diagnósticos de pancitopenia son os seguintes:
Causas
As principais causas de pancitopenia son as seguintes:
Naruto the Movie 2: Legend of the Stone of Gelel
Naruto the Movie 2: Legend of the Stone of Gelel (大激突!幻の地底遺跡だってばよ Daigekitotsu! Maboroshi no Chiteiiseki Dattebayo) é un filme de animación xaponés dirixido por Hirotsugu Kawasaki e coescrito por Kawasaki e Yuka Miyata, que foi estreado no 2005. É o segundo filme baseado no anime e manga Naruto creado por Masashi Kishimoto.
Sinopse
Cronoloxicamente, o filme está situada despois da fuxida de Sasuke con Orochimaru.
EV Zug
O EV Zug (abreviatura de Eissportverein Zug) é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Zug, Suíza. Actualmente compite na National League A (NLA), a máxima categoría do hóckey sobre xeo helvético. Xoga os seus encontros como local no Bossard Arena, un pavillón con capacidade para 7.015 espectadores.
Historia
O EV Zug foi fundado en 1967, e na tempada 1976-77 debutou na máxima categoría, rematando na última posición (8º) e descendendo. Na tempada 1987-88 retornou á LNA logo de 10 anos, finalizando na 6ª posición nunha competición na que os play-offs polo título estaban pechados aos 4 primeiros clasificados. Dende aquela o equipo non volveu descender e é un habitual nos play-offs polo título, chegando a gañar a competición na tempada 1997-88, conseguindo ademais os subcampionatos en 1995 e 1997, e finalizando na primeira posición da liga regular en 3 ocasións (1994-95, 1997-98 e 2011-12).
Naruto the Movie 2: Legend of the Stone of Gelel
Sinopse
Despois da batalla, aparecen Naruto, Shikamaru e Sakura intentando atrapar a un furón doméstico. Porén, cando se dirixen ó punto de entrega, crúzanse cos mesmos soldados da batalla da praia e cun cabaleiro misterioso chamado Temujin. Aquí é onde Naruto se separa dos seus compañeiros tras unha dura batalla.
EV Zug
Historia
O 3 de outubro de 2011, o club derrotou aos New York Rangers da NHL por un contundente 8-4 nun partido amigable. O antigo xogador da NHL Josh Holden, que daquela estaba suspendido pola NLA, permitiuselle xogar e anotou dous goles. El e Fabian Schnyder tiveron cada un tres puntos, e Esa Pirnes tamén anotou dous goles. O antigo porteiro dos Rangers Jussi Markkanen gañoulle ao seu ex-equipo nun Bossard Arena ateigado.
Naruto the Movie 2: Legend of the Stone of Gelel
Sinopse
Naruto esperta nunha caravana ambulante xunto con Temujin ó que despois segue para ver a Haido-sama. Namentres Shikamaru, investiga unha fortaleza móbil que apareceu onde eles se atopaban, Sakura busca a Naruto.
A trama do filme xira arredor dunha pedra chamada Gelel, que ten un poder forte e misterioso. Había un clan que podía controlar os poderes da pedra. Con ese poder podían facer madurar as árbores nun só día e curar feridas nun intre. Pero este poder levou á disputa e ó final todo acabou nunha guerra.
EV Zug
Historia
Dende o 2012 é un dos catro representantes suízos no European Trophy.
Números retirados
Como moitos outros equipos profesionais de hóckey sobre xeo, o EV Zug (EVZ) ten retirado da circulación os dorsais de varios xogadores que vestiron a camisola do equipo. Para a retirada dun dorsal por parte do club, o xogador ten que cumprir catro dos seguintes cinco criterios:
Selección de fútbol de Paraguai
A selección de fútbol de Paraguai é o equipo representativo de Paraguai nas competicións internacioais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación Paraguaia de Fútbol (APF), pertencente á Conmebol. Os guaraníes, como son coñecidos popularmente, estiveron presentes en oito edicións da Copa Mundial de Fútbol, o campionato máis importante no que unha selección nacional pode competir. Foron os de 1930, 1950, 1958, 1986, 1998, 2002, 2006 e 2010. Até o momento, a mellor clasificación puido acadar neste torneo é a de cuartos de final, obxectivo acadado no Mundial de Suráfrica 2010.
Historia
Paraguai acandou a segunda fase da Copa do Mundo en tres ocasións (en 1986, 1998 e 2002) mais só acandou a terceira fase unha vez (en 2010). As únicas vitorias de Paraguai nun torneo internacional aconteceron na Copa América, na cal triunfaron en dúas ocasións, 1953 e 1979. Tamén gañaron unha medalla de prata no torneo de fútbol dos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, sendo derrotados por 1 a 0 da man na final.
Despois da contratación como técnico da selección paraguaia do arxentino Gerardo Martín, a selección paraguaia de fútbol mudou o seu antigo comportamento defensivo, pola marca de presión na zona de medio campo e un xogo ofensivo, apoiado coa aparición de mediocampistas como Christian Riveros, Enrique Vira ou Edgar Barreto entre outros; atacantes con alta porcentaxe de goles como Salvador Cabañas, Roque Santa Cruz ou Nelson Haedo Valdez, todos eles mozos formados en clubs europeos e mexicanos. Esta mestura de xogo ofensivo e táctica deron como resultado unha medalla de prata nas Olimpíadas de Atenas. Paraguai ten tradición no fútbol sala sendo, inclusive, campión mundial en 1988 nun campionato organizado pola FIFUSA (que aínda non ten o recoñecemento da FIFA).
Transbordador espacial Atlantis
miniatura|O transbordador Atlantis engalando durante a misión [[STS-112.]] O transbordador espacial Atlantis, designación OV-104 (Orbital Vehicle) é un transbordador espacial retirado que pertenceu á frota de transbordadores espaciais da NASA.
Características
O Atlantis recibiu o seu nome polo principal buque de investigación que tivo o Instituto Oceanográfico Woods Hole de Massachusetts entre 1930 e 1966. Foi o cuarto transbordador operativo (entrou en servizo o 3 de outubro de 1985 na misión STS-51-J) e o último da produción orixinal. Voou por última vez 8 de xullo de 2011, na misión STS-135. Cunha masa baleiro de 68.600 kg e de 77.550 kg cos motores instalados, a construción do Atlantis beneficiouse da experiencia adquirida na montaxe dos transbordadores Columbia e Challenger. Pesaba 3162 kg menos que o Columbia e foi montado na metade de tempo que este.
En outubro de 1992 o Atlantis foi levado a Palmdale, California, para facerlle unha serie de melloras e modificacións, como un paracaídas de freado, novos canos para misións de duración estendida, máis de 800 novas losetas e mantas térmicas, novo illamento para as comportas do tren de aterraxe e modificacións estruturais no chasis. Unha revisión similar tivo lugar entre novembro de 1997 e setembro de 1998 como preparación para as misións cara a Estación Espacial Internacional. Entre os cambios estaba a instalación do sistema de acoplamento e a substitución dos indicadores do panel de control por outros dixitais e modernizados.
A nave era capaz de levar a sete tripulantes a bordo e pasar ata 30 días no espazo despois das últimas melloras.
Robert Wadlow
Robert Pershing Wadlow, nado en Alton (Illinois) o 22 de febreiro de 1918 e finado en Manistee (Míchigan) o 15 de xullo de 1940, segundo o Libro Guinness dos Récords, foi o home máis alto da historia médica de que existen evidencias irrefutábeis. Adoita ser chamado Alton Giant (o xigante de Alton). Alcanzou unha altura de 2,72 metros cun peso de 199 quilogramos antes de falecer. O seu gran tamaño e o seu continuo crecemento en idade adulta estaba provocado por un tumor na súa glándula pituitaria. Non deixou de medrar até a súa morte.
Guinness Premiership 2008-2009
A tempada 2008-2009 da Guinness Premiership foi a vixésimo segunda edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Guinness do seu principal patrocinador, unha importante cervexeira irlandesa.
Formato da competición
O sistema de puntuación que se aplicou foi o seguinte:
A liga comezou o 6 de setembro de 2008, e rematou o 16 de maio de 2009 coa gran final disputada no Estadio de Twickenham, en Londres.
Interestatal 75
A Interestatal 75 ( Abreviado I-75 ) é unha autoestrada interestatal de trazado norte-sur no área dos Grandes Lagos e o sueste dos Estados Unidos. Comeza desde a estrada estatal 826 (Palmetto Expressway) e a Estrada Estatal 924 (Gratigny Parkway) en Hialeah, Florida e termina na ponte internacional de Sault Ste Marie, Míchigan na fronteira coa provincia de Ontario no Canadá. A I-75 pasa a través de seis estados diferentes: Florida, Xeorxia, Tennessee, Kentucky, Ohio e Míchigan.
Debido aos altos niveis de tráfico na autoestrada gran parte da ruta é de seis carrís, ata nas zonas rurais. O segmento máis longo continuo de seis carrís (ou máis) é ao longo do I-75 desde o Turnpike da Florida en Wildwood, ao I-24 na zona de Chattanooga, co I-475 para aliviar o tráfico en Macon, malia este longo tramo ten unha excepción ás súas 3 carrís continuos en torno á división I-75/I-475 onde é de 2 carrís a cada lado nuns poucos quilómetros.
Principais interseccións
As principais interseccións desta ruta son:
Penoi, Viós, Abegondo
Penoi é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Narcos: Mexico
Narcos: Mexico é unha serie de televisión de creada e producida por Carlo Bernard e Doug Miro. Orixinalmente pensada como a cuarta tempada da serie orixinal de Netflix Narcos, foi finalmente desenvolvida como unha serie irmá que se centra no narcotráfico ilegal en México, mentres que a serie orixinal se centraba no narcotráfico en Colombia. A serie estreouse o 16 de novembro de 2018 en Netflix. O 5 de decembro de 2018, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada, que se estreou o 13 de febreiro de 2020.
Susanna Griso
Susanna Griso Raventós, nada en Barcelona o 8 de outubro de 1969, é unha xornalista e presentadora de televisión catalá.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona en 1992, Susanna Griso comezou a súa carreira profesional dous anos antes en Catalunya Ràdio. En 1995, presentou en TV3 o informativo "Telenotícies" e o programa especial "Resumen de l'any". En TVE en Cataluña encargouse de presentar o informativo de mediodía.
Chegou a Antena 3 en setembro de 1998 para presentar xunto a Matías Prats Luque a primeira edición de Antena 3 Noticias e, posteriormente pasou a conducir Antena 3 Noticias 2.