cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simboloxía do franquismo
Datas simbólicas
Houbo ademais outras datas que se conmemoraban de xeito cotián: 9 de febreiro ("Día do estudante caído"), 1 de abril ("Día da vitoria" e da canción), 30 de maio ("Día da xuventude"), 3 de agosto ("Día do amencer"), 15 de outubro ("Día da sección feminina"), 29 de outubro ("Día da fe" e "día da fundación da Falanxe") e 21 de novembro ("Día da fundación do SEU"). O "día da liberación" era específico para cada localidade.
1 de abril: Día da Vitoria
dereita|miniatura|Vista actual do paseo de Recoletos desde a praza de Cibeles ([[Madrid), escenario dos «Desfiles da Vitoria» durante o franquismo. O lugar era marcadamente representativo por acoller as sedes de institucións oficiais (Ministerio do Exército –hoxe Cuartel Xeral do Exército–, Ministerio de Mariña –hoxe Cuartel Xeral da Armada–, Banco de España, Palacio de Comunicacións) e dos bancos máis importantes.]] O 1 de abril, "Día da vitoria", conmemorábase o final da guerra civil. Ese día tiña lugar como acto principal o Desfile da Vitoria, nun trazado fixado no paseo de Recoletos e Paseo de la Castellana de Madrid (o tramo final rebautizárase como avenida do Xeneralísimo), conmemorativo do primeiro, que fora o 19 de maio de 1939, aos poucos meses de terminar a guerra. Desde 1976, xa coa monarquía de Xoán Carlos I, cambiouse a data ao 30 de maio e a denominación pasou a ser Día das Forzas Armadas.
18 de xullo: Día do «Glorioso Alzamento Nacional»
As referencias á data da sublevación militar que deu orixe á guerra civil (18 de xullo de 1936) eran constantes, e designábase ao propio sistema político co nome de «réxime do 18 de xullo» e o «espírito do 18 de xullo» facía referencia á súa ideoloxía, plasmada nos «Principios Fundamentais do Movemento Nacional», parte inamovible das Leis Fundamentais, cuxa xura era obrigatoria para exercer calquera función pública. Os homes do 18 de xullo eran aqueles que interviñeran no chamado «Alzamento Nacional», que se distinguían así dos militares ou políticos das seguintes xeracións.
O 18 de xullo foi declarado festa nacional en 1938, manténdose ata 1977. Ese día celebrábanse recepcións ao corpo diplomático. Para propiciar a adhesión ou polo menos a satisfacción popular estableceuse unha «paga extraordinaria do 18 de xullo» como gratificación obrigatoria a engadir a todos os salarios. Durante a Transición mantívose, pero desprazada ao mes de xuño, coa escusa de conmemorar a onomástica do rei (San Xoán).
20 de novembro: Día da Dor
miniatura|250x250px|Vista da [[Praza de Oriente de Madrid co Teatro Real ao fondo, lugar de manifestacións de vindicación do réxime franquista.]] O simbolismo da data comezou co fusilamento de José Antonio (20 de novembro de 1936), que pasou a chamarse «Día da dor». Para o outro bando na guerra fora tamén o día da morte do dirixente anarquista Buenaventura Durruti. Curiosamente (aínda que se especula coa posibilidade de que os médicos prolongasen artificialmente a súa vida con ese propósito) coincidiu coa data da morte de Franco (20 de novembro de 1975) e a partir de entón coas convocatorias anuais de manifestacións dos grupos ultradereitistas (Fuerza Nueva, Confederación Nacional de Excombatientes) que reivindican a herdanza do franquismo, baixo esa lema. A elección para iso da praza de Oriente de Madrid fíxose para marcar a continuidade co espazo privilexiado que acollera manifestacións multitudinarias en vida de Franco, sendo famosa a que se convocou para recibir a Eva Perón (1947) ou as que pretendían demostrar a adhesión popular ao Caudillo con motivo dos principais episodios de illamento internacional, a última, tras os fusilamentos do 27 de setembro de 1975, o 1 de outubro do mesmo ano.
Azteca
Relixión
miniatura|250px|Escultura azteca dun home sostendo un froito da árbore do [[cacao.]] A relixión azteca foi a síntese das crenzas e tradicións milenarias dos antigos pobos mesoamericanos, dunha complexidade que implicaba a propia existencia, a creación do universo e a situación do ser humano con respecto ao divino, estreitamente ligada á agricultura e á chuvia. O concerto humano tiña a súa razón de ser na natureza divina e implicaba diversos conceptos, dos cales os aztecas eran os herdeiros dun núcleo relixioso mesoamericano construído ao longo de moitos séculos.
Como afirmou o erudito Alfredo López Austin, na concepción mesoamericana a materia integrouse nunha parte animada (visible, tanxible) e outra cunha carga interna con dúas forzas, unha brillante, quente e seca e a outra escura, fría e húmida, semellante á noción do cosmos (que sintetizaba unha crenza cosmogónica de que a parte luminosa era a bóveda celeste ata o lugar onde moraba o sol —de características masculinas/paternas, producindo chuvia fértil— e a parte escura co submundo —feminino/destinatario materno da chuvia fertilizante e lugar de concepción humana e natural). Os deuses estaban integrados de xeito variado por estas dúas materias e mantiñan unha comunicación constante cos humanos, que podían chegar a "aloxarse" nos corpos mundanos dun xeito intenso (convertendo o ser habitado no propio deus, como nos festivais en que sacrificaban un nobre que estaba habitado por Xipe Tótec) ou de xeito lixeiro provocando perversións ou virtudes.
Estas forzas impregnaban todo o habitado na Terra e o seu equilibrio caracterizab a orde micro e macrocósmica, que había que manter. No caso azteca, unha sólida elite sacerdotal posuía o poder da comunicación e o equilibrio como unha forma de submisión ideolóxica co groso da poboación, neófito nas explicacións cosmogónicas. As festas relixiosas pretendían equilibrar a vontade creativa contra a destrutiva ou prexudicial e garantir así a continuidade dos ciclos, dende o vital ata o agrícola. Foi ata os pobos posclásicos cando a combinación destas crenzas xunto coa necesaria renovación vital e a reciclaxe das forzas vitais tiveron no sangue humano a expresión viva do ritual da continuidade. Por esta razón, sacrificábase os humanos invadidos polas forzas divinas e que eran inmolados para renovar os poderes dos deuses "humanizados" ou na procura de comida (auga preciosa ou atl-tlachinolli), vital para asegurarse o tránsito celeste. A partir da reforma de Tlacaélel, materializouse a crenza para os azteca de que o sangue era o alimento de Tonatiuh, que se transportaba polo ceo en dúas serpes enormes. Esta crenza represéntase na Pedra do Sol. En relación con isto, cómpre mencionar que as elites políticas, relixiosas e militares practicaban o canibalismo ritual coas vítimas dos sacrificios.
Quetzalcóatl era un deus antigo, anterior aos aztecas, do que existen diferentes versións: para algúns era o creador do ser humano, mentres que para outros era un deus civilizador. Tamén é coñecido como o deus do vento baixo o nome de Ehécatl, que é unha das súas formas, e outra das súas formas é a do deus da auga e o deus da fertilidade. Quetzalcóatl está considerado o fillo da deusa virxe Coatlicue e irmán xemelgo do deus Xólotl. Como introdutor da cultura, trouxo ao ser humano a agricultura e o calendario, e é o patrón das artes e oficios. Nun mito azteca, o deus Quetzalcóatl deixouse seducir por Tezcatlipoca, mais lanzouse a unha pira funeraria cheo de arrepentimento. Despois da súa morte, o seu corazón converteuse na estrela da mañá e, como tal, está ligado á divindade Tlahuizcalpantecuhtli. En calquera caso, este deus, descrito como un ser de cara branca e barbudo, era un deus pacífico e civilizador, oposto ao sacrificio humano, que intentou deter esta práctica ritual. Fracasado no seu propósito, emigrou cara ao leste, prometendo que un día regresaría nun ano dado da conta azteca. O mito de Quetzalcóatl é interesante para comprender a reacción dos aztecas á chegada dos conquistadores españois.
Arte
miniatura|esquerda|250px|[[Chac Mool atopado nas ruínas do Templo Maior.]] Os aztecas eran un bo pobo escultor xa que facían esculturas de todos os tamaños en que reflectían temas relixiosos ou da natureza. Capturaron a esencia do que querían representar e logo realizaron os seus traballos con moito detalle. Nas esculturas máis grandes adoitaban representar deuses e reis. As máis pequenas empregábanse para representacións de animais e obxectos comúns. Os aztecas empregaban pedra e madeira e ás veces decoraban as esculturas con pintura de cores ou incrustadas con pedras preciosas.
A música, as cancións e o baile acompañaban todas as cerimonias de carácter relixioso, matrimonios, funerais, sacrificios, as de carácter político como o ascenso dun novo líder, as de carácter guerreiro e mesmo as festas relacionadas cos ciclos do calendario. Os bailes relixiosos realizábanse nos patios dos templos.
Astronomía e astroloxía
As deusas (como a da auga) non teñen poucos atributos en común, especialmente na súa roupa. Os deuses da borracheira (sendo varios, xa que hai varias formas de emborracharse) como o do "pulque" eran considerados divindades lunares, xa que se considerou a causa de abundantes cultivos, facendo que os deuses da borracheira fosen deuses das colleitas abundantes e da protección do banquete, verdadeiras festas de bebidas para celebrar a abundancia. Chamábanse Centzon Totochtin, os "catrocentos coellos", mais ao analizar os seus nomes decátase de que se refiren a nomes de cidades (por exemplo, Tepoztlán, poboado nahua no val de Cuernavaca), isto explícase porque se agrupaban deuses locais para cada colleita e cada festa. Sen dúbida, o máis importante dos catrocentos coellos foi Ometochtli "Deus coello". Estes deuses foron tan importantes que se lles consagraron varios himnos relixiosos.
O planeta Venus chamábase Hueycitlalin (a "grande estrela"). No seu aspecto deus era Tlahuizcalpantecuhtli. Varios manuscritos representan este deus como un arqueiro. Temíase como causa de doenzas e, para evitalas, procurábase reparar as gretas das casas e pechar calquera oco nelas cando Venus se dirixía cara ao horizonte occidental.
Simboloxía do franquismo
20 de novembro: Día da Dor
En anos posteriores, elixiuse esta data para realizar atentados mortais contra Santiago Brouard (1984) e posteriormente contra Josu Muguruza (1989), destacados membros de Herri Batasuna, a vertente política do grupo terrorista ETA. No primeiro caso foi obra do GAL, no segundo caso non se puido demostrar dita conexión. Desde entón viñéronse atribuíndo, e utilizando no debate político e dos medios, a terrorismo de Estado, a elementos dalgunha maneira conectados co Ministerio de Interior (naquel momento con gobernos do PSOE) ou a grupos ou elementos de extrema dereita.
1 de outubro: Día do Caudillo
O primeiro de outubro celebrábase o Día do Caudillo, aniversario da proclamación de Franco como Xefe de Estado polos militares sublevados en 1936 («exaltación á Xefatura do Estado»). Na celebración de 1975 na praza de Oriente de Madrid, Franco deu o seu último discurso. Ese mesmo día un grupo terrorista de extrema esquerda cometeu o seu primeiro atentado mortal, tras o que se bautizou como Grupos de Resistencia Antifascista Primero de Octubre.
Himnos
O decreto 226 do 28 de febreiro de 1937 supuxo a recuperación da Marcha Real como himno de España, dándolle como nome Himno Nacional. Nese mesmo decreto declaráronse cantos nacionais Cara al Sol (himno da Falanxe), a Marcha de Oriamendi (himno carlista) e o Himno da Lexión e estableceuse a obrigatoriedade de seren escoitados de pé.
David Mascato
David Mascato García, nado no Grove o 13 de outubro de 1975, é un fisioterapeuta e deportista galego retirado, que competiu en piragüismo nas modalidades de augas tranquilas e maratón. Foi tres veces subcampión do mundo e disputou dous Xogos Olímpicos (Sydney 2000 e Atenas 2004), nos que conseguiu dous diplomas olímpicos.
Simboloxía do franquismo
Retirada dos símbolos
miniatura|Rótulo que indica o cambio de nome da praza do xeneral Millán Astray na Coruña.
David Mascato
Traxectoria
Comezou no piragüismo aos 11 anos, cando probou ese deporte no Club Breogán do Grove. Gustoulle e deixou os outros deportes que practicaba. En 1993 foi campión do mundo júnior en Copenhague nos C1 1000 metros e subcampión en C2 1000 metros, e en 1997 foi cuarto no C1 500m dos Xogos Mediterráneos celebrados en Bari. Campionato Mundial de Piragüismo en Augas Tranquilas de 1994, en Cidade de México, onde finalizou en oitava posición na proba de C1 1000 metros. Catro anos despois, no Mundial de Szeged, logrou un quinto posto no C2 1000 metros, formando parella co tamén grovense Alfredo Bea.
Simboloxía do franquismo
Retirada dos símbolos
dereita|miniatura|Placa pintada nas [[As Taboazas, Queixa, Chandrexa de Queixa|Taboazas (Chandrexa de Queixa).]] En xaneiro de 1980 o concello de Madrid decidiu renomear vinte rúas da cidade, recuperando o nome que tiñan antes do 14 de abril de 1931. A avenida do Xeneralísimo, que foi construída logo desa data converteuse en Paseo de la Castellana.
David Mascato
Traxectoria
Ao ano seguinte gañou a súa primeira medalla internacional, no Campionato de Europa de Piragüismo en Augas Tranquilas, celebrado en Zagreb, ao finalizar terceiro xunto a Bea no C2 500m, mentres que nos 1000 metros remataron quintos. Tamén quintos chegaron á meta no C2 1000 do Mundial dese mesmo ano, en Milán, mentres que foron cuartos nos 500.
Simboloxía do franquismo
Retirada dos símbolos
A pesar da retirada destes símbolos durante os primeiros anos da Transición, algúns outros permaneceron moitos anos despois.
A Lei da memoria histórica, aprobada polo Congreso dos Deputados o 31 de outubro de 2007, obrigou a retirar placas conmemorativas, estatuas e outros símbolos dos edificios públicos. Tamén abriu os arquivos públicos referidos ao período franquista e facilitou as tarefas de localización e exhumación das tumbas das vítimas. Baixo esta lei, presentada polo goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero, suprimíronse símbolos das vías públicas e renomeáronse rúas que honraban a Franco e os seus seguidores. Porén, a lei recibiu críticas tanto da esquerda como da dereita por ser demasiado tolerante ou demasiado severa. Díxose tamén que se centrou nos abusos cometidos polo goberno de Franco e presentaba o goberno republicano de esquerdas nun marco demasiado favorable, esquecendo as loitas entre socialistas, anarquistas, comunistas e nacionalistas.
En 2010 o departamento de Patrimonio Nacional suspendeu as visitas aos cuartos privados de Franco no Palacio de El Pardo, aínda que se mantiñan noutras partes do palacio con "gran valor artístico". En decembro dese mesmo ano reabriuse o Valle de los Caídos cun forte dispositivo de seguridade para evitar o vandalismo. En 2011 o goberno considerou exhumar os restos de Franco e enterralo coa súa dona no cemiterio municipal. Houbo algunhas protestas, mais moitos apoiaron o plan de transformar o lugar nun espazo de reconciliación, con placas explicativas. O ministro Ramón Jáuregui indicou "fomos tratando co pasado pouco a pouco. Talvez abordamos este tema un pouco tarde, mais a prudencia foi a clave da nosa transición pacífica".
David Mascato
Traxectoria
En 2001 competiu en catro categorías no Europeo celebrado en Milán. Logrou dúas medallas xunto a Alfredo Bea: unha prata en C2 1000 e un bronce en C2 500. Ademais competiu nesas mesmas distancias no equipo de C4 formado por eles dous máis David Cal e José Manuel Crespo, finalizando en sétima e sexta posición. No Mundial dese ano, en Polonia, volveu colgarse outra medalla, unha prata no C2 1000 metros. Ao ano seguinte participou no Europeo en Szeged e no Mundial en Sevilla, sen lograr subir ao podio e obtendo tres quintos postos.
En 2003 quedou cun sexto e un sétimo posto no Mundial de Gainesville, nos Estados Unidos. Ademais de en augas tranquilas, ese ano participou na modalidade de maratón, logrando xunto a Bea en Valladolid a medalla de prata no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón. Ao ano seguinte participou nos seus segundos Xogos, en Atenas 2004. Rematou cun sétimo posto no C2 1000, mentres que nos 500 metros non logrou meterse na final.
A súa seguinte medalla chegou en 2008, no Mundial de maratón celebrado na República Checa, onde gañou o bronce formando parella con Ángel Rivademar. Ao ano seguinte, co mesmo compañeiro gañou a prata no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón, en Polonia, ao chegaren á meta segundos por detrás de Óscar Graña e Ramón Ferro. Repetiron prata no Mundial dese ano en Portugal. En 2010 competiu no Europeo de Augas Tranquilas celebrado na localidade asturiana de Trasona, no equipo de C4 formado por el, Tono Campos, Diego Romero e Damián Ramos. Finalizaron en sétimo lugar.
Vida persoal
Diplomouse en Maxisterio en Educación física e obtivo o Grao en Fisioterapia da Universidade de Vigo. Está casado coa piragüista Teresa Portela, seis veces olímpica e medallista en Toquio 2020, xunto á que rexenta unha clínica de fisioterapia no Grove. Teñen unha filla, Naira, nacida en 2014.
Recoñecementos
En 2010 foi galardoado coa medalla de bronce da Real Orde do Mérito Deportivo. En 2011 foi nomeado fillo predilecto do Grove.
Francisco González Rodríguez
Francisco González Rodríguez, coñecido como Paquirri, nado en Sevilla o 13 de agosto de 1913 e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1982, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1942–43 foi un habitual na dianteira do Deportivo da Coruña, adestrado inicialmente por Chacho e logo por Celso Mariño. Acompañábano no ataque Chao, Cuca e Caballero. Nesa campaña Paquirri participou en 18 partidos e anotou 11 goles. Permaneceu no conxunto coruñés até a temporada 1945–46, onde lograron o ascenso a Primeira División tras descender a campaña anterior. En total, co Deportivo xogou 54 partidos e marcou 25 goles en liga.
Protoescrita
miniatura|dereita|Exemplo de [[escrita Jiahu, atopado en cunchas de tartaruga datado arredor do 6000 a.C. ]] Coñécese como protoescrita o conxunto de marcas visibles feitas co obxecto de comunicar información limitada. Estes sistemas xurdiron das tradicións anteriores dos sistemas de símbolos nos primeiros tempos neolíticos. no VII milenio a.C. Usáronse símbolos ideográficos ou regras mnemotécnicas temperás ou ambas para representar un número limitado de conceptos, en contraste cos verdadeiros sistemas de escrita, que rexistran a lingua do escritor.
Neolítico chines
En 2003, atopáronse cunchas de tartaruga en 24 tumbas neolíticas escavadas en Jiahu, provincia de Henan, norte da China, segundo a datación con radiocarbono, son do VII milenio antes de Cristo. Segundo algúns arqueólogos, os símbolos esculpidos nas cunchas tiveron semellanzas co final do II milenio antes de Cristo Escrita en ósos oraculares. Outros estudiosos rexeitan esta afirmación como insuficientemente fundamentada, alegando que os deseños xeométricos sinxelos como os atopados nas cunchas de Jiahu non poden estar vinculados á escrita temperá.
Neolítico europeo
dereita|miniatura|Arxila [[amuleto, unha das tabletas Tărtăria, datada ca. 5300 a.C.]]
O paleoantropólogo Genevieve von Petzinger, caracterizou 32 tipos de símbolos atopados en pinturas rupestres europeas da idade de xeo e obxectos tallados que datan de hai 40.000 anos, determinando que eran un sistema de símbolos probablemente ideográficos que poden ter precedido á chegada humana a Europa.
A Escritura Vinča (do VI ao V milenio a.C., hoxe en día en Serbia) é unha evolución de símbolos simples que comezan no VII milenio antes de Cristo, aumentando gradualmente na complexidade ao longo do VI milenio e culminando nas Táboas tártaras de c. 5300 a.C.
Biblia Satánica
A Biblia satánica é unha obra filosófica de Anton LaVey, fundador da Igrexa de Satán e o expoñente máis popular do satanismo contemporáneo. É un traballo que contén os fundamentos ideolóxicos, ensaios e rituais máxicos no que constrúe a fundación da Igrexa de Satán.
Aínda que a súa imaxe na cultura popular é a dunha terrible seita de asasinos a Biblia satánica prohibe os sacrificios, tanto humanos coma de animais.
Publicouse no ano 1969, orixinalmente escrita en inglés e máis tarde traducida a varios idiomas, incluíndo o galego en 2016. Neste traballo, Anton LaVey exprésase sobre a filosofía satanista contemporánea, deseña os seus fundamentos, principalmente o existencialismo de Friedrich Nietzsche e moitas veces fai citas mencionadas na Biblia satânica, incluíndo parte aforismos nietszchenianos sacados dos libros Aurora, A gaia ciencia e Máis alá de Deus e o Demo. As influencias de LaVey tamén teñen a súa orixe nos escritos ocultistas, incluso certas ideas de Aleister Crowley. A Biblia satânica  está composta de catro libros:  O Libro de Satanás ,  O Libro de Lucifer ,  O Libro de Belial  e  O Libro de Leviathan . O Libro de Satanás  reta aos Dez Mandamentos e a Regra de Ouro, a cambio  promove o  Epicureísmo. O Libro de Lucifer  ten a maior parte da filosofía en  a Biblia satânica, con doce capítulos discutindo temas como a indulxencia, amor, odio, e sexo. LaVey tamén usa o libro para disipar rumores en torno á relixión. En  O Libro de Belial , LaVey detalles rituais e maxia. O autor discute a mentalidade necesaria para concentrarse na realización dun ritual, e ofrece instrucións para tres rituais. Aqueles para o sexo, a compaixón, ou destrución. ''O Libro de Leviathan ' 'ofrece catro invocacións para Satanás, a luxuria, a compaixón e a destrución. Tamén cataloga as dezanove Chaves de Enoch (adaptado de John Dee) .''
Houbo moitas reaccións contrarias a este libro, xa que era un ataque á relixión cristiá, mentres que outros o cualificaron dun simple plaxio de varias obras doutros autores. O libro segue a ser tema de debate en igrexas evanxélicas e outros movementos relixiosos populistas que promoven unha visión deísta do satanismo esquecéndose que o satanismo de LaVey é ateo e rabiosamente materialista e individualista.
O libro
No limiar, Anton LaVey escribe un discurso simbólico contra as tradicións relixiosas e invita os seus seguidores a rebelarse contra o "Camiño da Man Dereita" e rebelarse contra o cristianismo e as relixións tradicionais e por iso chama a súa igrexa "A Igrexa de Satán". LaVey menciona nove declaracións satánicas (aspectos que, segundo LaVey, explican mellor o simbolismo de Satanás so unha definición verdadeiramente Satánica), que serán tomados en consideración para a plena comprensión.
Ao longo do libro explica que as relixións tradicionais están a morrer, sobre todo debate que o catolicismo ten tantas ambicións postas no ser humano que ao final é imposible cumprir os seus mandamentos, mentres que o satanismo acepta ao humano tal e como é, nun acto de amor total xa que esta filosofía non pretende que mudes de forma de ser. Ao longo dos dous últimos libros desta biblia atopamos os rituais de invocación a Lucifer así como conxuros máxicos para a maxia negra e a realización de rituais máxicos que entronizan o individualismo. A pesar de todo isto o satanismo de Lavey prohibe expresamente os sacrificios humanos dos que tanto falan os seus inimigos e a cultura popular.
Protoescrita
Neolítico europeo
As escritas xeróglifas do Antigo Oriente Próximo (exipcio, proto-cuneiforme sumerio e cretense) emerxen sen problemas destes sistemas de símbolos, polo que é difícil dicir en que punto a escrita xorde precisamente da protoescrita. A esta dificultade engádese o feito de que se sabe moi pouco sobre os significados dos símbolos.
Theropithecus gelada
Algúns autores inclúen a especie dentro do xénero Papio, mais dende 1979 está clasificado noutro xénero separado, Theropithecus. Theropithecus gelada é a única especie vivente, aínda que se coñecen polo menos outras dúas liñaxes separados no rexistro fósil. Malia que a especie está restrinxida hoxe a Etiopía, coñécense fósiles do xénero procedentes de Suráfrica, Malaui, a República Democrática do Congo, Tanzania, Uganda, Kenya, Etiopía, Alxeria, Marrocos, España e a India.
Pode distinguirse dos babuínos pola pel de vivas cores no seu peito. A mancha está pouco definida e, nos machos, está tinguida de vermello e rodeada de pelo branco. Nas femias, a mancha está bastante menos pronunciada. Porén, cando vai calor, a mancha das femias tórnase brillante e salpicada de bochas. Este proceso é semellante á inchazón das nádegas durante o estro, algo común nos babuínos.
Subespecies
Describíronse as seguintes subespecies:
Protoescrita
Calcolítico e Idade do Bronce temperán
Un desenvolvemento similar tivo lugar na xénese dos xeróglifos exipcios. Diversos estudiosos cren que os xerógliífos exipcios "xurdiron un pouco despois da escritan sumeria e ... probablemente foron inventados baixo a influencia deste último ...", aínda que se sinala e sostén que "a evidencia de tal influencia directa segue a ser frouxa" e que "tamén se pode facer un argumento moi creíble do desenvolvemento independente da escrita en Exipto ..."
Idade de Bronce
Durante a Idade de Bronce, sábese que as culturas do Próximo Oriente tiñan sistemas de escrita completamente desenvolvidos, mentres que os territorios marxinais afectados pola Idade de Bronce, como Europa, a India e a China, permaneceron na etapa da protoescrita.
A escrita chinesa xurdiu a partir da protoescrita na Idade de Bronce, durante os séculos XIV ao XI a.C. (escrita en ósos oraculares), mentres que os sistemas de símbolos nativos de Europa e a India extinguíronse e substituíronse por descendentes do Abjad semítico durante a Idade de Ferro.
Idade de Bronce India
miniatura|A impresión do selo "Script Indus" típica que mostra unha "inscrición" de cinco caracteres
A chamada Escritura do Indo é un sistema de símbolos que xurdiu a finais do IV milenio a.C. na Civilización do val do Indo.
Idade de Bronce Europea
Con excepción da civilización exea e Grecia continental (Lineal A, Lineal B, Xeróglífos cretenses), os primeiros sistemas de escrita do Próximo Oriente non chegaron á Idade de Bronce en Europa. Os primeiros sistemas de escritura de Europa xorden na Idade de Ferro, derivado do alfabeto fenicio.
Non obstante, hai varias interpretacións sobre símbolos atopados en artefactos da Idade de Bronce en Europea que equivalen a interpretalos como unha tradición indíxena da protoescrita. Son de especial interese neste contexto as culturas da Europa Central da Idade de Bronce derivadas da Cultura do vaso campaniforme na segunda metade do II milenio antes de Cristo. Sommerfeld analiza as interpretacións das marcas de fouces de bronce asociadas á cultura de Urnfield, especialmente o gran número dos chamados "mangos" descubertas en Frankleben Hoard (1994). Sommerfeld favours an interpretation of these symbols as numerals associated with a lunar calendar.
Protoescritas posteriores
Incluso despois da Idade de Bronce, varias culturas pasaron por un período de utilización de sistemas de protoescrita como etapa intermedia antes da adopción propia da escrita. As "runas eslavas" (século VII / VIII) mencionadas por algúns autores medievais pode ser un sistema deste tipo. O Quipu dos Incas (século XV), ás veces chamados "nós falantes", podería ter unha natureza similar. Outro exemplo é o sistema de pictografías inventado polos Uyaquk antes do desenvolvemento da escrita Yugtun (ca. 1900).
Idade de ferro africana
miniatura|upright | alt = Unha imaxe dun carácter nsibidi de benvida | Nsibidi carácter por "benvido" Nsibidi é un sistema de símbolos autóctonos do que agora é o sueste de Nixeria. Aínda que non hai unha data exacta de orixe aceptada por todos, a maioría dos investigadores coinciden en que o uso dos primeiros símbolos datan entre os séculos V e XV. Hai miles de símbolos Nsibidi que se usaron en calquera cousa, desde cabazas ata tatuaxes ou para deseños de paredes. Os símbolos Nsibidi úsanse nas linguas ekoides e igboides, e os Aro escriben mensaxes Nsibidi nos corpos dos seus mensaxeiros.
Bruce Schneier
Bruce Schneier, nado en Nova York o 15 de xaneiro do 1963, é un criptógrafo, experto en seguridade informática, e escritor. É o autor de diversos libros de seguridade informática e criptografía, e o fundador e oficial xefe tecnolóxico de Counterpane Internet Security.
Traxectoria
Scheneier vive actualmente en Minneapolis, Minnesota coa súa esposa Karen Cooper. Schneier ten unha licenciatura en enxeñaría informática da Universidade Americana e unha diplomatura en Ciencias Físicas da Universidade de Rochester. Antes, traballaba no Departamento de Defensa dos Estados Unidos e logo nos Laboratorios Bell.
A Criptografía Aplicada de Schneier é unha popular e respectada referencia de traballo para a criptografía. Schneier deseñou e codeseñou varios algoritmos criptográficos, incluíndo o Blowfish, Twofish e o Cifrado por bloques MacGuffin, Yarrow e o xerador de números pseudo-aleatorios Fortuna. Solitario é un algoritmo criptográfico desenvolvido por Schneier para que sexa usado por xente sen acceso a ordenadores, chamado Pontifex na novela Criptonomicón de Neal Stephenson.
Con todo, Schneier denuncia o seu temperán éxito como unha visión simplista, matemática torre de marfil do que é inherentemente un problema da xente. A Criptografía Aplicada toma como premisa que a tecnoloxía e os algoritmos poden prometer seguridade para os secretos. Schneier argumenta que as garantías matemáticas sen controversia (como por exemplo, independentemente do comportamento dos demais, mentres eu siga o protocolo, o protocolo garantirá a miña seguridade) están realmente próximas ao obxectivo.
Ulises 31
Ulises 31, orixinalmente co título Ulysse 31 (宇宙伝説ユリシーズ 31) (lit. Ulises 31, a lenda do espazo) é unha serie de debuxos animados de ciencia ficción franco-xaponesa, creada polo francés Jean Chalopin para a televisión no ano 1981, que actualiza o poema épico da Odisea de Homero. A serie conta con 26 episodios de 30 minutos cadanseu e foi producida conxuntamente por DiC Audiovisuel e polos estudios de anime Tokyo Movie Shinsha (TMS Entertaiment). Foi emitida na TVG a principios da década de 1990.
Sinopse
A trama da serie describe a disputa de Ulises contra as entidades divinas que rexen o universo no século XXXI, os deuses da mitoloxía grega. Os deuses do Olimpo están indignados con Ulises, comandante da nave espacial Odisea, quen destrúe ó Ciclope para salvar uns nenos, incluíndo ó seu fillo Telémaco.
Zeus condena a Ulises a viaxar polo universo coa súa tripulación conxelada mentres non atope o reino de Hades, será entón cando a tripulación volverá á vida e regresarán á Terra. Ó longo do percorrido encontran moitas dificultades, encontrándose con outras figuras da mitoloxía grega, mais dende unha perspectiva futurista.
Bouzadrago, A Pereira, Entrimo
Bouzadrago é un lugar da parroquia da Pereira no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 39 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 19 mulleres.
Jorge Fernández Madinabeitia
Jorge Fernández Madinabeitia, nado en Vitoria o 8 de agosto de 1972, é un ex xogador de baloncesto, modelo, actor e presentador de televisión vasco.
Traxectoria
Viviu a súa infancia na localidade guipuscoana de Arrasate. É licenciado en Educación Física pola UPV, no Instituto Vasco de EF de Vitoria e impartiu clases de EF no colexio Virgen Niña de Vitoria.
Aos 26 anos decide traballar nunha Axencia de Modelos en Donostia. En 1999 obtivo o premio Míster España, título que, caso único entre todos os Míster España, conservou dous anos seguidos ao non celebrarse o certame o ano 2000. Foi xogador de baloncesto, chegando a debutar na Liga ACB co TAU Cerámica Baskonia de Vitoria-Gasteiz en 1998.
Indiana Jones e o templo maldito
Indiana Jones e o templo maldito (en Indiana Jones and the Temple of Doom) é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1984.
Jorge Fernández Madinabeitia
Traxectoria
Tras a obtención do título de Míster España, iniciou a súa carreira artística, que o levou á presentación de numerosos programas de televisión, así como a intervir nalgunhas series, como Los Serrano (2003-2008), onde interpretaba a Andrés, o irmán de Candela.
Indiana Jones e o templo maldito
Estreouse en galego o 29 de xullo de 1995 a través da TVG.
Jorge Fernández Madinabeitia
Traxectoria
Actualmente presenta o concurso La ruleta de la suerte en Antena 3 e o reality show Esta casa era una ruina. Por ambos os traballos recibiu o Premio Ondas en 2008.
En 2010 presentou xunto a Sandra Daviú as Badaladas de Fin de Ano en Antena 3.
Gerardo Neira Flórez
Gerardo Neira Flórez, nado en 1839 e finado na Pobra do Caramiñal o 10 de abril de 1913, foi un político galego.
Tartaruga mediterránea
A tartaruga mediterránea ou tartaruga de terra (Testudo hermanni) é unha das oito especies de tartaruga clasificadas tradicionalmente dentro do xénero Testudo, xunto con especies achegadas como a tartaruga marxinada (T. marginata), a tartaruga grega (T. graeca) ou a tartaruga de Horsfield (T. horsfieldii). Coñécense dúas subespecies: T. h. hermanni e T. h. boetthgeri. Son réptiles herbívoros e diúrnos que poden chegar a vivir idades comparables ás dos humanos, e que se estenden dende a costa levantina da Península Ibérica até a marxe sur do mar Negro. Xunto coa tartaruga marxinada (T. marginata) é a única tartaruga terrestre de distribución integramente europea. A destrución dos seus hábitats e a súa popularidade como animais de compaña reduciron significativamente as poboacións salvaxes e fixeron indispensable a protección para asegurar o futuro da especie a longo prazo.
Leucotrieno
miniatura|dereita|[[Leucotrieno A4 (LTA4). Ten catro dobres enlaces, tres deles conxugados, o cal é unha característica común dos leucotrienos A4, B4, C4, D4, e E4.]] dereita|miniatura|[[Leucotrieno B4|LTB4.]] miniatura|dereita|O [[Leucotrieno C4|LTC4 é un cisteinil leucotrieno, igual que D4 e E4.]] miniatura|dereita|[[Leucotrieno D4|LTD4.]] miniatura|dereita|[[Leucotrieno E4|LTE4.]]
Os leucotrienos son lípidos do grupo dos eicosanoides, que funcionan como moléculas de sinalización celular. Unha das súas funcións (especificamente do leucotrieno D4) é provocar a contracción dos músculos lisos da traquea; a súa sobreprodución é unha das principais causas da inflamación que se presenta en casos de asma e rinite alérxica. Os antagonistas dos leucotrienos utilízanse para tratar esas doenzas ao inhibiren a produción ou a actividade dos leucotrienos.
Os leucotrienos producidos na célula conducen sinais que actúan ou ben na célula que os produciu (sinalización autócrina) ou ben nas células veciñas (sinalización parácrina) para regular a resposta inmunitaria.
Os leucotrienos sintetízanse no corpo a partir doc ácido araquidónico por acción do encima 5-lipoxixenase. A súa produción xeralmente acompáñase da produción de histamina.
Tipos
Exemplos de leucotrienos son: LTA4, LTB4, LTC4, LTD4, LTE4, e LTF4.
Os LTC4, LTD4 e LTE4 denomínanse a miúdo cisteinil leucotrienos debido a que conteñen na súa estrutura o aminoácido cisteína. En conxunto, os cisteinil leucotrienos levan a cabo a anafilaxe SRS-A (anafilaxe de substancia de reacción lenta).
Tamén se postulou a existencia do LTG4, un metabolito do LTE4 no cal o residuo cisteinil foi oxidado orixinando un alfa-ceto-ácido (por exemplo, a cisteína é substituída por piruvato). Pero sábese moi pouco deste posible leucotrieno.
Historia e nome
O nome leucotrieno foi introducido polo bioquímico sueco Bengt Samuelsson en 1979, e procede de leucocito, o tipo de célula onde primeiro se descubriron, e trieno, que indica que o composto ten tres dobres enlaces conxugados. A substancia que foi denominada leucotrieno C, "substancia estimulante do músculo liso de reacción lenta" (SRS) xa fora anteriormente descrita entre 1938 e 1940 por Feldberg e Kellaway. Os investigadores illaron o SRS do tecido pulmonar despois dun período prolongado de exposición ao veleno de cobra e histamina.
Os leucotrienos comercialízanse para o seu uso en investigación.
Síntese
miniatura|320px|Síntese dos eicosanoides (os leucotrienos á dereita). Os leucotrienos sintetízanse na célula a partir do ácido araquidónico pola 5-lipoxixenase. O mecanismo catalítico implica a inserción dun osíxeno nunha posición específica da estrutura do ácido araquidónico.
A vía da lipoxixenase está activa nos leucocitos, incluíndo as células mastoides, eosinófilos, neutrófilos, monocitos, e basófilos. Cando se activan estas células, o ácido araquidónico é liberado dos fosfolípidos da membrana celular pola fosfolipase A2, e cedido pola proteína activadora da 5-lipoxixenase (FLAP) á 5-lipoxixenase. Ademais de nas células mencionadas, a 5-lipoxixenase tamén se expresa nas células escumosas do tecido aterosclerótico, pero a súa súa síntese está bloqueada nas demais células por metilación do ADN.
A 5-lipoxixenase (5-LO) utiliza a FLAP para converter o ácido araquidónico en ácido 5-hidroperoxieicosatetraenoico (5-HPETE), o cal se reduce espontaneamente a ácido 5-hidroxieicosatetraenoico (5-HETE). O encima 5-lipoxixenase actúa de novo sobre o 5-HETE converténdoo en leucotrieno A4 (LTA4), un epóxido inestable.
En células que dispoñen de LTA4 hidrolase, como os neutrófilos e monocitos, o LTA4 é convertido en dihidroxi ácido leucotrieno LTB4, o cal é un potente quimioatractor dos neutrófilos actuando nos receptores BLT1 e BLT2 da membrana plasmática de ditas células.
En células que expresan a LTC4 sintase, como as células mastoides e eosinófilos, o LTA4 é conxugado co tripéptido glutatión para formar os cisteinil leucotrienos, LTC4. Fóra da célula, o LTC4 pode converterse encimaticamente formando sucesivamente LTD4 e LTE4, os cales seguen tendo actividade biolóxica.
Os cisteinil leucotrienos actúan sobre os seus receptores da superficie celular CysLT1 e CysLT2 de células diana orixinando a contracción do músculo liso bronquial e vascular, o que incrementa a permeabilidade dos pequenos vasos sanguíneos, aumenta a secreción de mucus nas vías aéreas e tracto gastrointestinal, e recruta os leucocitos no sitio da inflamación.
Tanto o LTB4 coma os cisteinil leucotrienos (LTC4, LTD4, LTE4) son parcialmente degradados nos tecidos locais, e finalmente convértense en metabolitos inactivos no fígado.
Función
Os leucotrienos son axentes moi importantes na resposta inflamatoria. Algúns como o LTB4 teñen un efecto quimiotáctico na migración dos neutrófilos, e axudan a atraeer as células necesarias aos tecidos. Os leucotrienos tamén teñen un poderoso efecto na broncoconstrición e incrementan a permeabilidade vascular.
Función dos cisteinil leucotrienos
Os receptores dos cisteinil leucotrienos CysLT1 e CysLT2 están presentes nas células mastoides, eosinófilos, e células endoteliais. Durante a interacción dos cisteinil leucotrienos, estes receptores poden estimular actividades proinflamatorias como a adherencia das células endoteliais e produción de quimioquinas polas células mastoides. Ao mediaren na inflamación, inducen a asma e outros trastornos inflamatorios, reducindo dese modo o fluxo de aire nos alvéolos.
En exceso, os cisteinil leucotrienos poden inducir un choque anafiláctico.
Antagonistas dos leucotrienos
Os inhibidores (ou modificadores) dos leucotrienos, como o montelukast, zafirlukast e zileuton, utilízanse para tratar a asma e a bronquite. Son menos efectivos cós corticoesteroides, polo que non son os preferidos para o tratamento da asma.
Para bloquear a acción dos leucotrienos a inhibición pode facerse de dúas maneiras:
Inhibición da vía da 5-lipoxixenase
Os fármacos como o zileuton bloquean a 5-lipoxixenase, inhibindo a vía de síntese dos leucotrienos. Outros fármacos como o MK-886 bloquean a proteína activadora da 5-lipoxixenase (FLAP) e poden ser útiles no tratamento da aterosclerose.
Antagonismo cos receoptores tipo 1 dos cisteinil leucotrienos
Axentes como o montelukast e o zafirlukast bloquean as accións dos cisteinil leucotrienos no receptor CysLT1 en células diana como as do músculo liso bronquial.
Estes modificadores melloran os síntomas da asma, reducen os ataques de asma e limitan os indicadores de inflamación como a cantidade de eosinófilos no sangue periférico e fluído broncoalveolar. Isto demostra as súas propiedades antiinflamatorias.
Psicanálise
A psicanálise é unha disciplina fundada por Sigmund Freud que agrupa tres tipos de reflexións e de estudos:
A psicanálise, como disciplina creada para tratar enfermidades mentais, baséase na revelación do inconsciente. O seu campo de acción é o da psicoterapia que procura elucidar a través dun proceso de asociacións as conexións entre os compoñentes inconscientes dos procesos mentais dos pacientes.
Na psicanálise clásica, a materia fundamental da psicanálise son os patróns inconscientes da vida conforme son revelados a través das asociacións libres do analizando. A meta última é axudar a liberalo das barreiras de resistencia ou transferencia, inconscientes ou non examinadas. Para isto o analista rastrexa os patróns de relacións que deixaron de funcionar ou inhiben a liberdade do paciente.
O método básico é a asociación libre. O paciente ou analizando, nun ambiente relaxado, nun sofá ou nun diván, é invitado a falar sobre o que queira. Os desexos, os soños, as lembranzas da infancia, as fantasías son especialmente interesantes para o analista que mantén unha actitude de neutralidade empática, escoitando e intervindo cando o coida conveniente, para reconsiderar unha parte do discurso do paciente, para comentar ou volver sobre algo do xa dito.
Máis recentemente, algunhas formas de psicanálise procuran, entre outras cousas, axudar os pacientes a gañar autoestima ou a ter unha maior confianza en si mesmos, sobrelevar o medo da morte e os seus efectos no comportamento e manter relacións que poden parecer incompatibles.
Historia
A historia da psicanálise comeza cos traballos de Sigmund Freud, un neurólogo interesado en atopar un tratamento efectivo para pacientes con síntomas neuróticos ou histéricos en Viena (Austria) na década de 1890. Da consulta cos seus pacientes, Freud chegou a postular que os seus problemas nacían de desexos e fantasías sexuais socialmente inaceptables e polo tanto reprimidos e inconscientes. A medida que foi desenvolvendo a súa teoría incluiría así mesmo desexos e fantasías de natureza agresiva. Freud consideraba estes aspectos da vida pulsións instintivas, enerxía libidinal, os instintos de Eros e Tánatos. O concepto freudiano de Eros/Libido abranguía todos os instintos creativos e sostedores da vida. O instinto da morte representaba o impulso de regreso ó estado de calma, de non-existencia. Desde os tempos de Freud, a psicanálise desenvolveuse de moitas formas, en especial, como estudo do sentido persoal, interpersoal e intersubxectivo do eu.
As escolas de psicanálise máis destacadas inclúen: a psicoloxía do ego ("ego psychology"), que pon de relevo os mecanismos e as fantasías inconscientes; a psicoloxía do self ("self psychology"), que enfatiza o desenvolvemento dun sentido estable do eu a través do contacto mutuamente empático con outros humanos; a psicanálise lacaniana, que integra a psicanálise coa semiótica e coa filosofía hegeliana; a psicoloxía analítica, que ten unha aproximación máis espiritual; a teoría de relacións obxectuais ("object relations theory"), que acentúa a dinámica das relacións dun cos outros tal e como son internalizados e adoptados nas súas fantasías; a psicanálise interpersoal, que destaca os matices e calidades das interaccións interpersoais; e a psicanálise relacional, que combina a psicanálise interpersoal coa teoría de relacións obxectuais. Aínda que todas estas escolas teñen diferentes teorías, en xeral todas continúan subliñando a influencia do autoengano e do pasado persoal sobre a súa vida mental actual.
Teorías
A psicanálise é teoricamente moi diversa. A meirande parte dos analistas usa algún dos seguintes modelos psicanalíticos da mente.
O modelo topográfico
O modelo topográfico da mente elaborouse para axudar os analistas a entender como os pacientes reprimían desexos, fantasías e pensamentos. No modelo topográfico, a mente está dividida en tres sistemas: o consciente, o preconsciente e o inconsciente. O sistema consciente inclúe todo aquilo do que somos conscientes nas nosas mentes. O preconsciente inclúe material do que podemos ter consciencia pero do que normalmente non somos conscientes. O inconsciente inclúe material que trasladamos defensivamente da nosa consciencia por medio da represión ou outros mecanismos de defensa.
No traballo clínico, os analistas tentan mover o material inconsciente ó preconsciente e logo á mente consciente para aumentar a autoconsciencia do paciente.
A pesar de que o modelo topográfico permanece en uso en varias discusións e formulacións clínicas, o mesmo Freud se decatou das súas limitacións e paradoxos. En concreto, observou que o conflito ocorre non só entre a consciencia e a inconsciencia senón entre diferentes procesos mentais dentro do inconsciente. Freud sentía que era necesaria unha nova teoría para dar conta desta observación e propuxo o modelo estrutural de 1923.
O modelo estrutural
É o modelo psicanalítico da mente máis famoso. O modelo estrutural divide a mente entre o Ego, o Superego e o Id. O id é a fonte dos nosos desexos, entre os que se inclúen os impulsos sexuais e agresivos. O superego inclúe os nosos ideais e o código moral. O ego está construído por un grupo de mecanismos (verificación da realidade, xuízo, control dos impulsos etc.) que nos axudan a lidar co mundo real. Os analistas que usan o modelo estrutural fócanse comunmente en axudar os pacientes a sobrelevar e manexar os conflitos que ocorren entres estas tres axencias mentais. Moitos usan o modelo estrutural para a diagnose clínica. Esta diagnose supón unha avaliación do nivel de funcionamento do id, do ego e do superego do paciente, e as áreas de febleza e fortaleza de cada un deles. Por exemplo, os psicanalistas diagnostican un paciente como psicótico se o seu ego sofre dun dano na comprobación da realidade, na verificación do que é real ou non.
O modelo económico
O modelo económico da mente case non é usado hoxe pero tivo moita importancia historicamente. No modelo económico, a mente é representada como un sistema de enerxía. A enerxía mental ou libido pode ser distribuída de xeitos moi diversos a través do sistema, surtindo de enerxía varios procesos ou actividades. A maioría dos analistas abandonaron o modelo económico pola súa complexidade e depender de ideas decimonónicas acerca da hidráulica. Aínda así, un pequeno número de analistas retén o modelo porque coidan que a súa vaguidade é de moita xuda ó aludir a trazos da vida mental que xacen máis alá do entendemento científico.