cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abadía de Melk
Idade Contemporánea
As dificultades aínda se agravarían coas guerras napoleónicas, aínda que o século XIX viu as primeiras obras de restauración do edificio e a modernización das súas infraestruturas.
Os malos momentos da economía austríaca levaron a abadía ás portas da disolución despois do Anschluss de 1938. Os monxes sufriron ameazas de prisión e o edificio foi confiscado e transformado en escola secundaria. No entanto, conseguiu sobrevivir a todo e volveu ser un centro de cultura e espiritualidade, mundialmente recoñecido.
Entre 1975 e 2001 o complexo pasou por unha gran restauración, e o seu interese pasou a centrarse sobre todo no turismo cultural. Foi sede de importantes exposicións de arte e historia, representacións teatrais e concertos de música. Creouse tamén un museo sobre a historia da abadía, e a actividade docente tamén se expandiu, ata atender preto de 900 alumnos.
No aspecto relixioso, a abdía continúa a ser a cabeza de 23 parroquias da rexión.
Arquitectura
A abadía de Melk é un enorme complexo arquitectónico que abrangue o mosteiro, as escolas, os espazos culturais, a igrexa e a biblioteca. Está situada á beira do río Danúbio e sobre a cidade de Melk, polo que goza dun panorama privilexiado da rexión.
É un bo exemplo do luxo e do refinamento do barroco xermánico. Fai un maxistral aproveitamento da topografia do terreo e o perfil dos edificios dá conta do destacable sentido do paisaxismo e da pericia do seu arquitecto, Jakob Prandtauer, que redefiniu as fachadas e os interiores dos edificios máis antigos. Os seus interiores están luxosamente decorados con frescos, mármores, esculturas e tallas de madeira dourada. A igrexa e a biblioteca son particularmente salientables neste sentido.
Biblioteca
A biblioteca posúe doce salas cun acervo de cerca de 1.888 manuscritos, 750 incunables e milleiros de obras editadas a partir do século XVI, o que fai un total de máis de cen mil volumes, que abranguen Teoloxía, Xeografía, Dereito, Historia, Lingüística e Astronomia, á parte dunha sección especial para as Biblias. O interior ten unha magnífica talla en madeira e unhas escaleiras en espiral de gran beleza, ademais de frescos alegóricos de Paul Troger.
Igrexa
O maior atractivo da Abadía de Melk é súa igrexa barroca, concibida desde o inicio como unha obra de glorificación de Deus a través da beleza. A fisionomía actual do templo data das grandes reformas incitadas polo abade Dietmayr no inicio do século XVIII, e realizadas polo arquitecto Prandtauer e por Antonio Beduzzi (deseño dos interiores, esbozos e frescos), Johann Michael Rottmayr (frescos e pinturas do altar), Paul Troger (pinturas do altar), Giuseppe Galli-Bibiena (deseño do púlpito e do altar maior), Lorenzo Mattielli (deseño das esculturas) e Peter Widerin (esculturas).
O órgano
O grande órgano da igrexa da abadía é obra do vienés Gottfried Sonnholz. Sufriu en 1929 algunhas deterioracións durante as obras de remodelación, pero en 1970, Gregor Hradetzky de Krems construíu un órgano de caixa totalmente mecánico, con tres teclados, 45 rexistros e 3.280 tubos, que combina perfectamente coas características acústicas do edificio.
O museo
O museo da Abadía de Melk foi instituído recentemente nos antigos apartamentos imperiais, e dotouse cos máis modernos equipamentos expositivos, para presentar mostras temáticas e un precioso acervo de tesouros antigos.
Comisario político
Un Comisario político, ou politruk, é unha persoa nomeada polo goberno para supervisar o comportamento dunha unidade militar.
Precedentes
En setembro de 1790 a Asemblea Constituínte, en plena Revolución Francesa, envía delegados para controlar o exército francés, xa que os seus oficiais foran educados pola monarquía e dubidábase da súa lealdade.
Estes representantes do goberno son os primeiros comisarios políticos, cunhas funcións non só de control á oficialidade senón tamén as mesmas que o antigo cargo de intendente do exército no Antigo Réxime, xa que tiña ao seu cargo a vixilancia dos aprovisionamentos, exame das reclamacións de membros do exército, verificación de contas e supervisión dos medios necesarios para asegurar a seguridade do Estado. Estes comisarios tiñan amplos poderes e podían mandar e mesmo deter oficiais de rango superior en caso de sospeita de seren absolutistas.
O 9 de abril de 1793 a Convención decide a permanencia de tres representantes "do pobo" no Exército.
Comisarios políticos en Rusia
Foi instituído polo Goberno Provisional en 1917. Despois da Revolución de Outubro, o comisario político foi adoptado polo Exército Vermello, onde permaneceu (con interrupcións) ata 1942. Un comisario era exactamente un oficial político cuxa posición era equivalente á do comandante dunha unidade militar, e co poder de revogar as ordes do mesmo.
O grao de comisario militar foi introducido en todas as unidades, da compañía á división (ou equivalente), incluíndo a Mariña. Asignábanse o comandante e dous traballadores políticos. Para unidades maiores estableceuse o "Militar Revolucionario Soviético" (SVR), que chegou a ter, polo menos, tres membros. Estes traballadores eran chamados "membros RVS" no canto de comisarios políticos.
Comezando en 1925, a institución dos comisarios políticos foi desaparecendo gradualmente, sendo substituídos polos "edinonachalie" (единоначалие). En 1924, o SVR foron renomeados consellos militares e, finalmente, en 1934, o comisario foi abolido.
Fontebranca, Penosiños, Gomesende
Fontebranca é un lugar da parroquia do Penosiños no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres.
Comisario político
Comisarios políticos en Rusia
O 10 de maio de 1937, durante a Gran Purga de Stalin, restaurouse a institución dos comisarios militares, mais en agosto de 1940, a institución foi abolida novo. Os consellos militares continuaron funcionando durante os primeiros días da guerra e alén. En xullo de 1941, tras as derrotas que o Exército Vermello estaba sufrindo durante ese período, no inicio da Gran Guerra Patriótica, os comisarios políticos apareceron de novo como unha medida desesperada, sendo abolidos en 1943, entre outras cousas porque o exército alemán tiña a orde de executalos no momento sen consideralos prisioneiros de guerra.
Comisarios políticos na Guerra Civil Española
Os antecedentes dos comisarios políticos españois foron os comités da Fronte Popular nas milicias de partido, sindicato, nacionalidade etc; a persoa responsable de representar este comité ante o mando militar recibiu o nome de comisario político, que apareceron nas unidades de milicias máis influenciadas polo PCE, PSOE e JSU, a presenza de comisarios xa era evidente, polo que o goberno de Largo Caballero os institucionaliza en outubro de 1936, creando un Comisario Xeral de Guerra.
O nome oficial do Comisariado era de Comisario de Guerra, e o comisario político era o comisario delegado, ao igual que os militares eran dependentes do Ministerio de Guerra. Os comisarios políticos nas Brigadas Internacionais tiñan a mesma organización có exército republicano e os seus comisarios políticos eran comisarios propios e elixidos polos brigadistas, sendo o seu Comisario xeneral Luigi Longo durante toda a guerra.
O primeiro Comisario xeneral foi Julio Álvarez del Vayo do PSOE, desde setembro de 1936 ata novembro de 1937, cando dimitiu por incompatibilidade coa administración de Indalecio Prieto. O segundo Comisario xeneral foi Bibiano Fernández Osorio y Tafall desde abril de 1938 ata o final da guerra. As funcións dos comisarios políticos eran exercer un control político social sobre as forzas armadas e lograr unha coordinación entre os mandos militares e as masas combatentes, xa que moitas milicias e voluntarios non desexaban ter unha disciplina por motivos ideolóxicos. Ao mesmo tempo debían manter a moral alta entre as tropas, así como conciencialos para unha mellor mobilización, polo que estiveron moi implicados na alfabetización dos soldados e do tempo de ocio, con producións teatrais e sesións de cine grazas á axuda da intelectualidade, incluso coa redacción dun Boletín diario de noticias, converténdose o comisario político nunha autoridade política e moral dentro da unidade cun papel semellante aos curas dentro do exército de Franco.
O Comisariado xeneral de Guerra creou o "Boletín do Subcomisariado de Guerra" en outubro de 1936, ao tempo que promocionaba outras publicacións dentro do exército, a partir do número cinco do Boletín este pasa a chamarse "El Comisario", converténdose nun xornal diario en gran formato de catro páxinas, que durou ata decembro de 1937. Logo o Comisariado Xeneral da Guerra tirou un xornal central titulado "Vanguardia" publicado no conxunto do Exército. Nos primeiros oito meses o Comisariado xeneral tamén publicou 37 folletos, cento de manifestos, 12 500 carteis e millón e medio de follas voadoras pra difundilas entre as filas inimigas. Tamén se filmaron varias curtametraxes por parte do Comisariado, todos sobre episodios da campaña militar.
En 1937 en Valencia organizáronse cursos semanais de formación política e técnico-militares para os comisarios como unha sorte de Escola central de comisarios, dirixida por José Laín Entralgo.
Trala derrota na Guerra civil o cargo de comisario político mantívose na organización comunista de guerrilleiros antifranquistas, como enlaces entre as guerrillas e o mando xeral do PCE no exilio.
Luces da cidade (programa)
Luces da cidade foi un programa da Televisión de Galicia dedicado ao cine que se emitiu en 1989 e 1990
Comisario político
Comisarios políticos nos exército de países socialistas
O posto de comisario político segue a existir nos exércitos da China (onde se trata de funcionarios do PCCh con funcións administrativas que son enviados ao exército só pra ter certa experiencia no exército), Corea do Norte,Laos, Vietnam e Cuba.
Luces da cidade (programa)
Desenvolvemento
O programa estaba dirixido e presentado por Moncho Lemos, consistía en novas dos filmes de estrea, reportaxes sobre diversos directores ou de diferentes temas vistos a través do cine. Tamén dedicada un espazo aos filmes que a TVG emitía no espazo Telecinema.
Bokissa
Bokissa é unha pequena illa de Vanuatu no Pacífico Sur situada a 10 km., atópase a 10 km ao sueste da illa de Espírito Santo, entre Aore e Tutuba. Mide 64 hectáreas, está cuberto por unha espesa vexetación e está rodeado por arrecifes de coral. É propiedade dun resort turístico que o dirixe a fin de non danar indebidamente o medio ambiente natural.
Michel Charles Durieu de Maisonneuve
Michel Charles Durieu de Maisonneuve (ás veces escrito como Michel Charles Du Rieu de Maisonneuve), nado o 7 de decembro de 1796 en Saint-Eutrope-de-Born, Lot e Garona, e finado o  20 de febreiro de 1878 en Bordeaux, foi un militar, naturalista, botánico e explorador francés.
Vida familiar
Durieu foi o único fillo de Marie-Elisabeth de Calbiac e Étienne du Rieu de Maisonneuve de Bonnayrac, escudeiro, capitán do rexemento Royal-Vaisseaux, cabaleiro da Orde real e militar de San Luís.
Casou o 8 de novembro de 1827 con Marguerite-Hélène-Ursule de Tessières de Miremont, coa que tivo dous fillos e unha filla.
Carreira militar
Durieu recibiu adestramento militar na Escola de Brienne e na Escola Especial Militar de Saint-Cyr. O 4 de xuño de 1817 foi destinado como segundo tenente ao 13º rexemento de infataría en liña. Foi ascendido a tenente deste rexemento o 11 de abril de 1826.
Foi ascendido a capitán e destinado ao 63º rexemento en liña o 20 de xaneiro de 1839.
Participou na expedición a España dos Cen Mil Fillos de San Luís, intervindo na batalla do Trocadero, en Puerto Real (Cádiz), que tivo lugar o 31 de agosto de 1823. Despois desmilitarizouse e explorou Asturias.
Tamén participou na expedición a Morea (1828-1833), no curso da Guerra de independencia de Grecia, formando parte da expedición cidentífica, co naturalista Jean Baptiste Bory de Saint-Vincent.
Durante os seus anos como militar tamén realizou investigacións botánicas en Francia, España (Asturias) e o norte de Portugal. Permanecu no exército francés até 1848.
Terminator
Terminator (en The Terminator) é un filme estadounidense de acción dirixido por James Cameron que foi estreado no 1984. Escrito conxuntamente entre Cameron e William Wisher Jr., está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Michael Biehn, e Linda Hamilton. Estreouse en galego na TVG o 20 de xaneiro de 1992.
Michel Charles Durieu de Maisonneuve
Actividades científicas
miniatura|180px|[[Trachycarpus fortunei|Palmeiras de abano no Xardín botánico de Bordeos]]
Terminator
Sinopse
Os Ánxeles, ano 2029. As máquinas dominan o mundo. Os rebeldes que loitan contra elas teñen como líder a John Connor, un home que naceu nos anos oitenta. Para acabar coa rebelión, as máquinas deciden enviar ó pasado a un robot -Terminator- cuxa misión será eliminar a Sarah Connor, a nai de John, e impedir así o seu nacemento.
Michel Charles Durieu de Maisonneuve
Actividades científicas
Durieu de Maisonneuve, a mediados da década de 1820 interesouse pola historia natural e a botánica estudando as algas de auga doce. Estudou especies de criptógamas con Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent, Camille Montagne, Joseph-Henri Léveillé e os irmáns Charles e Louis René Tulasne. Estaba especialmente interesado nos fietos acuáticos, dos que describiu varias especies novas.
En 1835 explorou Asturias. Recolleu plantas vasculares, cuxo estudo confiou a Jacques Étienne Gay.
Tras a conquista de Alxeria, o goberno de Francia confioulle unha misión científica en Alxeria, baixo o liderado de Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent. Estivo alí desde finais de 1839 até 1842. Máis tarde publicou a flora de Alxeria.
En 1853 entrou ao servizo da cidade de Bordeos, encargándos dun curso municipal de botánica. En 1858, tras a morte de Jean-François Laterrade, foi nomeado director do Xardín das Plantas de Bordeos, e participou activamente na súa transformación, xunto ao arquitecto da cidade Charles Burguet e o paisaxista L. B. Fischer. En 1857 organizou o traslado do magnolio xigante do vello xardín botánico de Chartreuse ao novo xardín público.
Xubilouse en 1876 e morreu dous anos despois na súa casa no 30 rue Maubourguet, preto do xardín botánico.
Distincións
Michel Charles Durieu de Maisonneuve foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honor o 18 de abril de 1846.
Tamén foi nomeado Cabaleiro da Orde das Palmas Académicas, Cabaleiro da Orde de Carlos III, de España e Cabaleiro da Orde Imperial da Rosa, do Brasil.
Foi nomeado membro honorario do xurado do Congreso Botánico Internacional de Florencia en 1874 en consideración aos servizos eminentes que nunca deixou de prestar á ciencia.
Unha rúa de Bordeos leva o seu nome.
Abreviatura
As abreviatura Durieu emprégase pra recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Roalo, Castrelo, Vimianzo
Roalo é un lugar da parroquia de Castrelo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 67 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 32 homes e 35 mulleres.
Crendes, Abegondo
San Pedro de Crendes é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Abegondo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 757 habitantes (376 homes e 381 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999, cando tiña 599 habitantes.
Topónimo
Crendes é un antropónimo latino que se refire aos crentes, ou devotos, e que xorde entre o século VII e X.
DS-U2-M
DS-U2-M foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a facer probas para o desvenvolvemento de reloxos atómicos.
Outeiro, Taragoña, Rianxo
Outeiro é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 136 habitantes (63 homes e 73 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Loureiro
O loureiro (Laurus nobilis) é unha árbore do xénero Laurus da familia botánica das Lauraceae ou lauráceas. É orixinaria do Mediterráneo oriental, varía entre 5 e 10 metros de alto, mais pode atinxir até 20 m de altura. As súas follas son vistosas, coriáceas e cun recendo moi característico. Por iso son moi usadas en condimentos na culinaria en xeral. O seu froito, chamado lorbaga é do tipo baga e cando está maduro ten cor negra. Alén diso, a madeira desta árbore é de excelente calidade. Hai aínda algunhas propiedades medicinais para reumatismo, estómago etc.
Na Grecia Antiga as coroas confeccionadas con ramos de loureiro eran o símbolo da vitoria para os atletas e heroes nacionais. Ese costume tamén se herdou na Roma na época dos Césares. Por iso o termo laureado deriva xustamente do xénero Laurus.
En Galicia ademais do seu cultivo forma parte da vexetación espontánea, xeralmente en lugares húmidos, noiros, socalcos e pretos dos regos. Recibe tamén o nome de gamallo. Un estudo recente encontrou que as estacións nativas clasificadas como L. nobilis no norte de España (en Galicia por exemplo) estaban máis preto xenética e morfoloxicamente de L. azorica que da poboación de L. nobilis nativa en Francia e Italia É certo que en Galicia os loureiros adoitan medrar en ambientes moi húmidos, moito máis ca nos que medra o loureiro común mediterráneo.
Cultivo
miniatura|Loureiro en [[Otto Wilhelm Thomé, Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz. 1885.]]
Pódese multiplicar por sementes e por esgallo, tanto de raíz como de talo (espeques). A multiplicación por sementes é moi tardada. Cómpre apañar a semente en zonas onde existan pés dos dous sexos, debéndose coller só os froitos que están na planta e non nos que fican no chan, pois adoitan estar fermentados. A semente limpa xermola mellor ca que conserva o pericarpo seco. Os tratamentos de mergullo en auga da semente aumente e aceleran a xerminación. O loureiro é unha planta pouco esixente en solos, aínda que vai mellor naqueles soltos e frescos. Atura moi ben a poda, de feito é moi común cultivar arboriñas podadas formando bólas en vasos para xardinaxe. É, porén, sensíbel a parasitos que acostuman poboala, algúns dos máis comúns son:
Uso culinario
As follas de loureiro son usadas como condimento na gastronomía europea, así como en América do Norte e América Central. Estas utilízanse en sopas, guisos e estufados, así como en carnes, peixes e vexetais, incluso en sobremesas coma no arroz con leite. En Galiza cócese o marisco con follas de loureiro, tamén é común cocer patacas cunhas follas.
Uso medicinal
miniatura|150px|Dafne transformándose en loureiro por [[Jakob Auer.]] Como planta medicinal, o loureiro é un tónico estomacal (estimulante do apetito, dixestivo, colagogo e carminativo). O aceite esencial obtido dos froitos ("manteiga de loureiro") usábase tradicionalmente para o tratamento de inflamacións osteoarticulares e pediculose. A inxesta de follas de loureiro en grandes cantidades chega ser tóxica.
Historia e mitoloxía
miniatura|150px|Xulio César coroado con loureiros no museo parisiense do [[Louvre.]] É o obxecto simbólico preferido na astroloxía para o signo do Carneiro.
Ten connotacións simbólicas en certas culturas como a romana e na cristiá.
Segundo a mitoloxía, o loureiro é a transformación da ninfa Dafne que ao ser perseguida por Apolo foi salvada por seu pai, o río Peneo, transformándoa en loureiro; de aí, Apolo cortou dúas pólas e entrenzounas elaborando unhas coroas triunfais que usan os vitoriosos, xenerais e emperadores da antiga Roma e que chegaron até os nosos días coma símbolo da vitoria. Ademais, estas follas foron postas na testa dos atletas Medallistas Olímpicos nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004
Na antigüidade o loureiro protexía contra os raios, Plinio recólleo, así mesmo asegura non coñecer casa plantada con loureiros, que fora alcanzada polos raios dunha treboada.
Etnografía galega
Eladio Rodríguez no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano dicía a mediados do século XX que o loureiro aparecía en moitos puntos de Galiza, en pés illados ou formando pequenos arboredos; medra en sebes e hortas e florea pola primavera. Dicía que nas aldeas cren que o loureiro despide efluvios que adozan o ambiente e que ten virtudes protectoras; e así aparece plantado preto de moitas casas campesiñas; e por iso penduran as súas pólas nas cortes, para preservar o gado de desgrazas: e por iso tamén constitúe o anuncio de obriga de tendas e tabernas aldeás, sen dúbida para favorecer ese medio de vida; e polo xera é costume queimar poliñas de loureiro que se benzoara na igrexa o domingo de ramos, supondo que con iso afástase o trono, a treboada e o raio ou chispa. Tense ademais coma purificador; e cando se sospeitar que algunhas cousa entrou na casa, afúmase con loureiro. Como símbolo quizais de triunfo, todos os construtores de vivendas en Galiza colocaban no máis alto das paredes da nova casa varias pólas de loureiro cando rematan de levantar os muros; e disque esta vella práctica encloba tamén o desexo de protección e ventura para o novo lar. As supersticiosas vitudes atribuídas ao loureiro en Galiza, xa foran condenadas no segundo Concilio bracarense, que prohibiu "arrodear as casas con loureiros".
O loureiro converteuse no símbolo dos furanchos.
Taxonomía
Laurus nobilis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 369. 1753. Número de cromosomas de Laurus nobilis (Fam. Lauraceae) e táxones infraespecíficos: 2n=48. Laurus: nome xenérico que é nome latino para o loureiro.
Lingua khoekhoe
A lingua khoekhoe (nome oficial: khoekhoegowab), tamén denominada historicamente nama e hotentote, é unha lingua khoisa, a que ten máis falantes e a que se estende por un territorio maior.
Historia e países onde se fala
A lingua khoekhoe pertence á familia khoe, e fálase principalmente en Namibia (no mapa adxunto indícase a distribución deste idioma nese país), Suráfrica e Botswana, e por tres grupos étnicos, os nama, os damara e os haiǁom.
Parece que os damara tomaron a linguaxe, xunto cos nama, en Botswana, e que emigraron a Namibia cada grupo por separado. Os haiǁom, que falaran unha lingua juu, máis tarde pasaron a falar khoekhoe. Georg Friedrich Wreede foi o primeiro europeo que estudou o idioma, despois de chegar á Cidade do Cabo en 1659.
De acordo con Ethnologue, hai 202 000 falantes (dos cales, 200 000 en Mamibia; 2 000 en Suráfrica e 200 en Botswana).
O khoekhoegowab é lingua nacional en Namibia. En Namibia e Suráfrica, a radio emite, entre outros, neste idioma. En Namibia, o khoekhoegowab, a pesar de que o inglés é o idioma oficial da república, é un dos idiomas vehiculares do ensino, desde a educación primaria até a universitaria.
O khoekhoe ten 5 vogais e 31 consoantes.
Frases típicas
Algunhas frases típicas son:
Paradela, Taragoña, Rianxo
Paradela é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 95 habitantes (42 homes e 53 mulleres).
AfterStep
miniatura|AfterStep 2.1.2 AfterStep é un xestor de xanelas de X Window System para Unix. Orixinalmente era unha variante de FVWM modificada para integrala en NeXTSTEP.
O Outeiro, Moneixas, Lalín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 67 habitantes (41 mulleres e 26 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 69 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cimosano
miniatura|dereita|Cimosano. [[Número CAS: 9010-72-4. Fórmula:(C6H10O5)x]]
O cimosano ou zimosano (zymosan) é un polisacárido insoluble formado por unidades de glicosa unidas por enlace glicosídico β-1,3 obtido dos lévedos. É un beta-glucano. Únese ao receptor de tipo Toll TLR 2. O TLR2 coopera co TLR6 e o CD14 en resposta ao cimosano.
Os preparados de zymosan A obtéñense a partir da parede celular de lévedos e consisten en complexos de proteína e carbohidrato. Utilízase para inducir unha inflamación estéril experimental. En macrófagos, as respostas inducidas polo zymosan A inclúen a indución de citocinas proinflamatorias, mobilización do araquidonato, fosforilación de proteínas, e formación de inositol fosfato. O zymosan A tamén eleva os niveis de ciclina D2, o que suxire un papel para esta última na activación de macrófagos e da súa proliferación. Potencia os danos agudos hepáticos despois dunha inxección de galactosamina, o que suxire que certos tipos de células non pertencentes ao parénquima hepático distintas das células de Kupffer están implicadas na acción deste composto.
Daha Balunga
Daha Balunga (en ଡାହା ବାଳୁଙ୍ଗା) é un filme indio de 2013 rodado en lingua oriya dirixido por Sudhakar Basanta. Está protagonizado por Babushan Mohanty e Sanjana Mitra. O veterán actor de Bollywood Jackie Shroff tamén aparece no filme. Abhijit Majumdar é o director musical.
Demografía do Brasil
A República Federativa do Brasil ten unha poboación de 208 896 840 habitantes no ano 2018 segundo estimacións do Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística, o que representa unha das maiores poboacións do mundo. A densidade de poboación é de 22 habitantes por quilómetro cadrado. Nos últimos anos, reduciuse o crecemento da poboación do país, moi elevado até a década de 1960, no ano 2000 había 171 279 882 habitantes contra os 118 562 549 de 1980. As razóns da diminución de crecemento da poboación están relacionadas coa urbanización e a industrialización e os incentivos para reducir a taxa de natalidade (como a difusión dos anticonceptivos), ademais do aumento da esperanza de vida.
Organización territorial
miniatura|200px|[[São Paulo, capital do Estado de São Paulo.]] miniatura|200px|[[Río de Xaneiro, capital do Estado do Río de Xaneiro.]] miniatura|200px|[[Salvador de Baía, capital do Estado de Baía.]] miniatura|200px|[[Porto Alegre, capital do Estado de Río Grande do Sur.]]
Debido á súa gran poboación, Brasil ostenta tres megaciudades. (est. 2018)
Relixión
miniatura|300px|right|Catedral de Brasilia. Segundo datos do censo do ano 2011, 50% dos brasileiros son católicos. Brasil ten a poboación católica máis numerosa no mundo, con máis de 100 millóns de seguidores. O número de protestantes creceu rapidamente e actualmente representa 43% da poboación. Outras relixións son o espiritismo (2%), as relixións afro-brasileiras (2%), outras (2%), ademais das persoas sen relixión (1%). A poboación xudía no Brasil é de 100 mil de persoas, principalmente en São Paulo e Río de Xaneiro.
As minorías están constituídas polos indíxenas que conservan a súa relixión e os seus costumes, especialmente no río Amazonas, tales como União do Vexetal e Santo Daime. Como resultado da escravitude negra, algúns afro-brasileiros practican crenzas africanas como o animismo, e outras como o candomblé e a umbanda. A chegada de inmigrantes procedentes de Asia trouxo consigo a práctica das seguintes relixións minoritarias respecto da globalidad do país: budismo, confucianismo, taoísmo, xintoísmo e islamismo, crecentes no país.
Evolución histórica
miniatura|right|170px|Os [[portugueses tiveron forte influencia na poboación brasileira.]] As diversas estimacións falan dunha poboación precolombiana de entre un e dez millóns de habitantes, dos cales máis da metade estaban na Amazonia. O contacto cos portugueses tivo fortes consecuencias sobre a súa poboación, a que se viu reducida polas pestes, guerras e destrución do seu modo tradicional de vida ademais que gran cantidade de tribos fuxiron á selva do interior, en cen anos a poboación aborixe caeu a 700.000 individuos con 100.000 membros doutros grupos étnicos. Unhas dúas centurias despois, en torno ao 1700 a poboación baixo control era de 300.000 brancos, mestizos, negros, mulatos e zambos sumandoseles unha poboación total amerindia era próxima ao 950 mil a un millón de individuos. Ao redor de 1865 na rexión amazónica sen colonizar vivían até un millón de indíxenas, tras a colonización da zona quedaban preto de 80 a 200 mil en 1957, as enfermidades, alteración dos seus modos de vida, traballos forzados, traslados masivos e masacres foron as principais causas da caída poboacional. A pesar diso a protección dada polo Estado brasileiro ha permitido certa recuperación e o recoñecemento de persoas e comunidades como tales, en 1992 as Nacións Unidas estimábanlles en 1 500 000.
A poboación de maioría indíxena cambiou coa masiva inmigración de portugueses, o maior número de escravos exportados desde África, a asimilación de mestizos e amerindios e a colonización do Baixo Amazonas que custaría un gran número de vidas indíxenas. Entre 1500 e 1700 ingresarían á colonia uns 100.000 portugueses, moitos deles homes novos que casaron con mulleres indíxenas, pero a inmigración masiva daríase no século XVIII cando uns 600.000 lusitanos, familias enteiras, establecéronse, sobre todo para traballar nas minas de ouro recentemente descubertas. Tras a independencia liberouse o ingreso de inmigrantes de orixe europea ao país, dous millóns fixérono a fins do século XIX e 2,2 millóns a finais no primeiras tres décadas do século XX, por iso durante gran parte dese século a poboación brasileira foi clasificada de maioría branca xa que con esta inmigración produciuse un proceso importante de blanqueamiento de parte importante da poboación mestiza e mulata.
O caso da inmigración forzada de africanos foi aínda maior, desde 1550 a 1800 introducíronse para traballar principalmente nas plantacións e sobreviviron 2,2 a 3 millóns de escravos dos que polo menos 1 400 000 eran desde Angola, 600.000 desde o Congo e cen de mil desde outras rexións debido á alta mortalidade (10%) anual o seu crecemento era moi lento e debíase á chegada de novos embarques. Mentres que no século XVII introduciuse a dous millóns de negros aos que se lles sumaban 100 mil do século anterior para a centuria seguinte a cifra foi dun par máis de millóns individuos e 1 500 000 na primeira metade do século XIX, a pesar que unha gran porcentaxe morreu nos traballos aos que eran obrigados de realizar cando se produciu a independencia máis da metade da poboación era negra e escrava.
Brasil foi a rexión de América que máis escravos recibiu, outras estimacións falan de 50.000 chegados no século XVI, 500.000 no XVII e 1 700 000 no XVIII, para o 1800 o achegue africano total foi de 2,5 millóns de almas na colonia lusitana fronte ao millón ou millón e medio dos territorios españois, no caso do Caribe 610.000 negros chegaron a Xamaica e 700.000 a Cuba pero unha gran porcentaxe deles morreu. A gran maior parte dos africanos eran homes adultos (75%), e cunha expectativa de vida moi baixa.
Poboación precolombiana do Brasil:
Poboación do Brasil, segundo o seu grupo étnico, durante o período colonial (cifras principalmente de estimativas de Rosemblat):
Evolución da poboación do Brasil desde a independencia, datos dos censos realizados polo estado brasileiro:
Indicadores básicos
O Brasil ten unha baixa densidade de poboación de 22 habitantes por km ², por baixo da media do planeta e moito menor que en países moi poboados como o Xapón (337 habitantes por km²). A distribución da poboación no Brasil é moi desigual, cunha concentración nas zonas costeiras, especialmente no sueste e o nordés do país. Outro núcleo importante é a rexión dos estados do sur. As zonas menos poboadas atópanse no Centro-Oeste e no Norte. Até hai pouco, a taxa bruta de natalidade no Brasil era elevada cun nivel similar ao doutros países en desenvolvemento. Con todo, houbo unha diminución significativa nos últimos anos, que pode ser explicada polo aumento da poboación urbana e á difusión do control da natalidade. Por outra banda, o custo social do mantemento e educación dos nenos é moi alta, especialmente nas zonas urbanas.
Dende a década de 1940, a taxa bruta de mortalidade do Brasil tamén diminuíu, o que reflicte unha serie de melloras como a expansión das condicións de servizo nos dispensarios médicos e a apertura nas zonas periféricas, as campañas da vacinación, e o aumento cuantitativo da asistencia médica e hospitalaria. A taxa bruta de mortalidade foi do 6,2% en 2008, alcanzándose un crecemento vexetativo do 9,9‰ (0,99%). Desta maneira consolídase unha baixa constante desde 2001 do crecemento natural da poboación, onde este indicador roldaba ese ano o 14,0‰ (1,4%). Existe pouca contribución da migración internacional ao crecemento da poboación brasileira. En tanto, na migración intrarregional obsérvase unha importante afluencia dos brasileiros dos estados do norteste cara aos mais desenvolvidos do sueste.
O Brasil ten unha taxa de mortalidade infantil do 23,6‰ en 2008, máis alta que noutros países da rexión como Chile, o Uruguai ou a Arxentina. Con todo, hai variacións deste indicador entre os estados do Norte e Nordés, os máis pobres, que teñen as maiores taxas de mortalidade infantil do país, diminuíndo nos estados do Sur. A esperanza de vida (2008) é de 73 anos, 69,3 anos para os homes e 76,8 para as mulleres, segundo o IBGE.
A taxa global de fecundidade tamén se reduciu de maneira significativa na última década pasando de 2,4 fillos por muller en 2001 a 1,89 en 2008, nivel por baixo do nivel de substitución da poboación. Brasil sempre ostentou altas taxas de fecundidade, xa que cara a mediados do século XX a taxa era de 6 fillos por muller, cunha importante redución como ocorreu na mayoria dos países en desenvolvemento. Os niveis máis baixos de fecundidade atópanse nos estados de São Paulo e Río de Xaneiro cunha taxa superior a 1,5 fillos por muller, ao mesmo nivel que os países europeos. A taxa de urbanización é do 83,8% en 2008 contra un 79,6% de 1998, confirmandóse un paulatino crecemento da urbanización do país. O nivel de alfabetización alcanza case o 90% da poboación.
Cures, Cereixo, Vimianzo
Cures é un lugar da parroquia de Cereixo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 109 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 49 homes e 60 mulleres.
Appendix Probi
O Appendix Probi é un texto atribuído a un tal Probus que data do século III da nosa era e que recompila os erros frecuentes na fala opóndoos ás formas correctas do latín clásico (se ben, ás veces, o autor confúndese e considera incorrecta a forma clásica, ou mesmo recomenda grafías anómalas, como en amfora non ampora, en que dá por válido o -f- en lugar do clásico -ph-).
Para comprender que exista un texto como o Appendix Probi é preciso entender que os romanos vivían en situación de diglosia: a lingua de cada día non era o latín clásico, o latín dos textos literarios ou sermo urbanus (o 'discurso urbano', é dicir, refinado) atopábase estancado pola gramática (como xa o estaba o sánscrito na mesma época na India), senón unha forma distinta aínda que próxima, nun proceso de desenvolvemento máis libre, o sermo plebeius ('discurso plebeo'). Parece que o latín clásico era falado polas clases sociais elevadas, mentres que o sermo plebeius era a lingua do pobo, os comerciantes e os soldados. Sen posibilidade de acceder ao status de lingua literaria, o latín vulgar é por nós coñecido sobre todo grazas ós estudos de fonética histórica, ás citas e críticas pronunciadas polos falantes dun latín literario, así como por mor das numerosas inscricións, rexistros, contas e outros textos correntes. Doutra banda, o Satyricon de Petronio, unha especie de «novela» escrita probablemente no primeiro século da nosa era, é un testemuño importante desta diglosia: segundo a súa categoría social, os personaxes exprésanse nunha lingua máis ou menos próxima á arquetipo clásico.
Velaquí algúns exemplos de «faltas» citadas por Probus (segundo o modelo A non B, '[diga] A, non B'), clasificadas aquí segundo o tipo de evolución fonética e acompañadas de comentarios que permiten sinalar as principais diferenzas entre o latín clásico e o latín vulgar. Non é posible ser exhaustivo na materia e incluír referencias a todas as diferenzas entre o latín clásico e o vulgar, pero o Appéndix Probi pode constituír unha introdución pertinente sobre o asunto:
Pastoriza, Taragoña, Rianxo
Pastoriza é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o IGE, en 2018 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
A Esquipa, Cereixo, Vimianzo
A Esquipa é un lugar da parroquia de Cereixo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 85 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 43 homes e 42 mulleres.
Tora Tora Tora (EP)
Tora Tora Tora é un EP da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado en 1995 polo selo X-Mas. Relata as súas aventuras nalgunhas das súas xiras cos seareiros das grandes bandas coas que tocaban.
Persoal
Como está escrito no libreto:
Xosé de Nazaret
Xosé de Nazaret (en יוֹסֵף, transliterado Yosef‎) foi, segundo a relixión cristiá, o esposo de María, a nai de Xesús de Nazaret e, xa que logo, pai putativo de Xesús. Era de oficio carpinteiro, profesión que lle ensinou ao seu fillo, e de extracción humilde, aínda que as xenealoxías de Mateo 1,1-17 e Lucas 3,23-38, fano descendente do rei David. Ignórase a data da súa morte (tradicionalmente, acéptase que morreu cando Xesucristo tiña máis de 12 anos), pero non está presente no relato evanxélico da predicación de Xesús, polo que se presume que morreu antes de que esta tivese lugar.
Orixes
miniatura|Morte de San Xosé de Picón na igrexa de San Francisco de Santiago de Compostela. O Evanxeo de Mateo di que era fillo de Xacobe ou Iago, entrementres o Evanxeo de Lucas denomina ao seu pai Elí. Ámbolos dous evanxelistas dan a entender a extracción humilde de Xosé pero o presentan como membro dunha familia descendente de David co fin de anticipar o carácter mesiánico de Xesús. Carácter que se reafirma coa procedencia de Belén, a vila do mesmo Rei dos xudeus. Nos primeiros anos do Cristianismo, Paulo de Tarso reflicte nunha das súas cartas unha fórmula primitiva dun primeiro Credo: Xesús "naceu da estirpe de David por liña carnal" (Rom. 1, 3-3)
Algúns esexetas teñen manifestado o contraditorio destas xenealoxías se despois se afirma que Xosé non era o Pai biolóxico do Mesías.
Aínda que oriúndo de Belén, residía na diminuta aldea de Nazareth, constituída por pequenas e poucas casas de pallabarro e cavernas.
Oficio
miniatura|esquerda|Obradoiro de San Xosé na igrexa de Santo Agostiño en Santiago de Compostela. O seu oficio era de tekton, palabra grega que designa a un artesán humilde que facía portas, traballaba na construción de casas, reparaba sellas de montar.., e que un dos primeiros autores cristiáns e Pais da Igrexa, Xustino Mártir, identifica co oficio de carpinteiro. O propio Xustino asegura que nos seus días aínda existían aguilladas e arados construídos por Xosé e Xesús.
É posible que, tal como sospeita Schlatter, non existise traballo suficiente en Nazaret para un tekton, polo que sería factible que Xosé se desprazase con Xesús a traballar na helenizada e próxima cidade de Séforis. Especulación factible pero indemostrada. En todo caso, Xesús aprendería este oficio do seu pai dado que no xudaísmo rabínico tardío era obriga dun pai da condición social de Xosé ensinar un oficio manual ao seu fillo. Non ensinar a traballar era incumprir o mandamento de non roubar.
Custodio de María e Xesús
miniatura|San Giuseppe e Gesù Bambino, 1638 - 1640, [[Guido Reni, Museum of Fine Arts, Houston, Texas.]] Xosé estaba desposado (prometido) con María de Nazareth, cando se decatou que esta estaba preñada. Angustiado e decepcionado, por resultarlle evidente que o embarazo non era del, resolveu repudiar a María en segredo. Sendo un home bo, segundo o Evanxeo de Mateo, procurou evitar a infamia e o grave risco de que María fose lapidada como unha adúltera consonte a Lei de Moisés. O historiador xudeu Joseph Klausner afirma que en Galilea se exercía un control estrito sobre as mociñas comprometidas, aínda que se cadra algo máis laxo que en Xudea. . Segundo as fontes cristiáns, será unha revelación obtida en soños a que lle fará permanecer ao carón de María.(Mt.1:19;20-24). Esta mesma revelación ordéalle que lle poña ao seu fillo o nome de Xesús (en hebreo Yehosua, que significa Deus libera ou Deus salva).
Por prescrición gobernativa, Xosé ten que trasladarse con María a censarse en Belén onde non atopan pousada para eles (Lucas 2:1-7) xusto cando a María se lle estaban esgotando os días para o parto. Este terá lugar nun *manxadoiro do gando. Como parte do kerigma do nacemento do salvador para os pobres e marxinados, o mesmo Evanxeo de Lucas describe a estampa da adoración polos pastores (xente marxinal e de escasa reputación na Xudea do século I). Xosé acollerá a eses abraiados e imprevistos visitantes. Como kerigma verbo da chegada dun salvador tamén para os pobos pagáns, o Evanxeo de Mateo recolle a chegada duns Magos de Oriente (os Reis Magos da tradición popular posterior) que lle ofrecen ouro, incenso e mirra. Segundo os Pais da Igrexa a mirra evoca o sufrimento, o incenso a divindade, e o ouro a realeza mesiánica. Xosé terá tamén que recibir a tan ilustres estranxeiros
Ao pouco de nacer, Xosé coa súa muller, como xudeus piadosos, presentan ao seu fillo no Templo de Xerusalén, ficando Xosé abraiado do que alí lle proclama un servidor do Templo (Lucas 2:33). miniatura|A fuxida a Exipto na igrexa de San Paio de Antealtares en Santiago de Compostela. Por medo a unha anunciada persecución de Herodes, Xosé colle a súa familia e foxe axiña e apuradamente (de noite) a Exipto onde vive coma un refuxiado e fuxitivo. Segundo o Evanxeo de Mateo, perpétrase en Belén a "matanza dos inocentes", que buscaba acabar coa vida do seu fillo (Mt. 2, 13-18).
A derradeira aparición de Xosé no Evanxeo de Lucas é con ocasión do relato da desaparición de Xesús, xa preadolescente, perdido durante tres días cando volvían con María dunha peregrinación a Xerusalén con ocasión da Pascua. Segundo as palabras de María, recollidas por Lucas, a busca do neno foi angustiosa: ¿por qué nos fixestes isto?, teu pai e máis eu andabámoste a buscar anguriados. Nin Xosé nin María entenderon a resposta de Xesús. (Lc. 2, 41-50).
A paternidade e descendencia de Xosé
As igrexas cristiáns, en consonancia coa crenza na virxindade de María, adoitan entender que Xosé non era o pai biolóxico de Xesús. O Evanxeo de Marcos fala de que os veciños de Xesús denominan a este pexorativamente "o carpinteiro fillo de María". Algúns esexetas apuntan a que esta maneira de identificar a un galileo pola filiación materna é un indicativo de que se cuestionaba a paternidade, o que pode ser un reflexo dun rexoubeo local acerca da ilexitimidade de Xesús (Stauffer, Lüdemann, Schaberg...). Algo que continúa no século II cando autores como Celso utilizan este feito para desacreditar a seita dos cristiáns. O Toldot Ieshu, un relato popular xudeu, tamén sosterá ilexitimidade de Xesús. O Evanxeo de Mateo coloca na xenealoxía de Xosé e, por extensión, de Xesús, a catro mulleres lembradas polas súas relacións sexuais irregulares: Tamar que seduciu a Xudá, Raxab a prostituta, Rut que seduciu a Boaz e Batxeba, seducida por David (Mt.1,3,5,6) Pola súa banda, no Evanxeo de Xoán fálase de Xesús como o fillo de Xosé, porén, como un xeito de desacreditar a súa posición, os seus rivais dialécticos lle replican que eles non son "fillos da prostitución" (a expresión en grego é porneia) (Xn. 8,41). miniatura|230px|dereita|San Xosé de [[Gambino na igrexa da Nosa Señora dos Remedios en Santiago de Compostela.]] Xosé tiña outros catro fillos: Santiago, (Santiago o Xusto), Xosé, Simón e Xudas, e polo menos dúas fillas, aos que os evanxeos denominan adelfós (Mt. 13,55 e Mc. 6,3), palabra grega que designa aos irmáns carnais. Os nomes dos seus fillos semellan indicar unha férrea piedade nidiamente xudía impermeable ao proceso de helenización que irradiaría da cidade próxima de Séforis (nos propios evanxeos aparecen galileos con nomes gregos como André Apóstolo e Filipe Apóstolo). Téñase en conta que Galilea era un reduto insurreccional fronte a Roma e que os galileos eran "nacionalistas e amantes da liberdade" fronte calquera invasión
O Evanxeo de Mateo di que Xosé non coñeceu a María ata que esta non deu a luz a Xesús (Mt. 1, 25). O que significa que despois tiveron unha vida conxugal normal, froito da cal serían os irmáns máis novos de Xesús, o primoxénito. As igrexas protestantes non teñen problemas en aceptar esta proxenie biolóxica de Xosé e María.
Algúns evanxeos apócrifos, como o Protoevanxeo de Santiago ou a Historia de Xosé o carpinteiro, co fin de salvar a virxindade perpetua de María, entenden que estes fillos o eran dun anterior matrimonio e fan de Xosé xa un ancián cando casa en segundas nupcias coa moza María. Autores como Geza Vermes teñen apuntado que a identificación da palabra grega partenos con virxe é inaxeitada pois partenos significa muller nova e non necesariamente virxe. Sería a tradución da palabra hebrea almah (muller nova ou xove).
O máis plausible é entender, consonte os communiter contingentia, que Xosé tería ao casar uns 25 anos, e María ao redor de 15.
Santiago, o irmán de Xesús, asumirá a xefatura da Igrexa de Xerusalén ou Igrexa nai. Isto pode reflectir unha mentalidade clánica tipicamente galilea onde, tras o pasamento do líder familiar, o seu irmán subseguinte pasa a ocupar a xefatura tribal. Deste xeito, a estirpe de Xosé pasaría a ser a cabeceira da primeira comunidade cristiá local, moi arraigada nun xudaísmo estrito a teor da carta atribuída a Santiago e incluída no Novo Testamento e as relacións con Paulo de Tarso das que este autor se fai eco. Santiago, a quen Flavio Xosefo tamén menciona referíndose a el como irmán de Xesús, foi axustizado polo sumo sacerdote saduceo Anás ben Anás.