cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calado
Descrición
Os barcos adoitan levar escalas métricas (con números, cada separación son 10 cm) ou en sistema inglés (en letras, cada unha é un pé) de unidades nos costados de proa e popa. Nas cales é posíbel visualizar o nivel ao que está a embarcación e detectar algún tipo de problema ou diferenzas de calados (trimado).
Tamén falamos de calado ao referirnos á diferenza entre o leito fluvial ou mariño e a superficie da auga, e xeralmente mídese con baixamar para coñecer o calado máximo dos corpos que poden pasar por esa ruta. Polo tanto o calado inflúe moito no desenvolvemento dos portos, xa que a maior calado maiores serán os barcos que poidan entrar e polo tanto máis florecente será a industria dese porto.
Big Daddy (filme)
Big Daddy é un filme estadounidense dirixido por Dennis Dugan que foi estreado en 1999.
Sinopse
Sonny Koufax é un avogado ó que nunca lle gustou asumir as responsabilidades da súa condición de adulto. Porén, a medida que os seus antigos compañeiros van casando, Sonny decátase de que se non fai algo axiña podería quedar só para o resto da vida. Despois de que a súa última noiva o abandone pola súa inmaturidade, decide facer algo drástico que cambie a súa vida: adoptar a Julian, un neno de 5 anos.
Dereito administrativo
miniatura|225px|O Palacio Stenbockska é a sede do Tribunal Supremo Administrativo de [[Suecia.]] O dereito administrativo é unha póla do dereito que estuda as relacións xurídicas nas que a administración pública actúa investida da potestade ou autoridade que lle é propia. Quedarían por tanto exentas do dereito administrativo as relacións nas que a Administración actúa como suxeito de dereito privado.
Contido
O dereito administrativo forma parte do dereito público. Trata ou regula entre outras materias:
Dereito Administrativo galego
Se ben xa había dereito civil, dado que o dereito administrativo regula a acción administrativa dentro dos cauces da Constitución, en Galiza non tivo verdadeira presenza ata a aprobación da constitución española de 1978, e foi afianzado co estatuto de autonomía de 1981 e a creación das principais institucións políticas galegas o Parlamento de Galicia e a Xunta de Galicia. O goberno autonómico, en conxunto co goberno estatal, define as competencias contidas no dereito administrativo galego.
Mutante
Un mutante é unha entidade biolóxica que sufriu un cambio na súa estrutura xenética.
Este termo tamén pode referirse a:
Música
xoguetes:
Revolta
O topónimo galego Revolta pódese referir a:
Feliciano Barreiro Reboiras
Feliciano Barreiro Reboiras, foi alcalde do concello de Dodro desde xullo de 1885, coa constitución da nova corporación municipal do concello feita ese ano. Descoñécese a data na que remata o seu mandato.
A Barciela, Santiago de Compostela
Santo André da Barciela é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 329 habitantes (160 mulleres e 169 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación
Historia
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz, indícase :
No ano 2005 dous lugares desta parroquia, Sigüeiro e A Foca, foron incorporados ao concello de Oroso mediante o decreto 25/2005 do 3 de febreiro (DOG nº 34 do 18 de febreiro). O motivo foi o crecemento urbanístico do lugar de Sigüeiro do concello de Oroso que produciu un único núcleo urbano formado polos tres lugares, situados ao norte do Río Tambre que deste xeito pasou a conformar a fronteira entre os dous concellos. Dez anos despois deste cambio administrativo o nomenclátor da Xunta de Galicia continuaba a incluír aqueles dous lugares nesta parroquia.
Shibukawa
O concello de Shibukawa limita cos concellos de Higashiagatsuma, de Nakanojō, de Takayama, de Numata, de Shōwa, de Maebashi, de Yoshioka, de Shintō e de Takasaki.
Toyota Center
O Toyota Center é un pavillón deportivo situado en Houston, Texas. Recibe o seu nome do fabricante de automóbiles xaponés Toyota. É a cancha dos Houston Rockets, equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA), e dos Houston Aeros, o equipo de hóckey sobre xeo da AHL.
A capacidade de espectadores é de 17,800 para hóckey sobre xeo; 18,023 para baloncesto; e un máximo de 19,000 para concertos.
Escudería Centollo
A Escudería Centollo é unha escudaría galega fundada na Coruña en 1966.
Historia
Fundouse en abril de 1966 como a sección automobilística do Moto Club Coruña e o doutor e piloto José Larrea foi o seu primeiro presidente ata 1972. Xa en 1966 organizaron diversas probas como o Rally de Primavera, o Rally de San Pedro, o Rally a Fisterra ou a I Proba de Velocidade da Coruña. En 1967 a escudaría comezou a organizar o Rally da Coruña, continuando de xeito interrompido ata 1990, cando lle cedeu os dereitos do rally a Senra Sport. Ten organizado tamén carreiras de montaña como a Subida a Vilouzás, e carreiras de coches clásicos, como o Rally Rías Altas Histórico.
Vilariño de Neda, Augasantas, Rois
Vilariño de Neda é un lugar da parroquia de Augasantas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Consta de 9 vivendas, dúas das cales baleiras.
Xeografía
Atópase a unha altitude mínima de 400 metros sobre o nivel do mar, e máxima de 550 metros.
Demografía
A poboación en 2017 alcanza os 22 veciños.
Fernando Conde Lois
Fernando Conde Lois, foi alcalde do concello de Dodro en 1885.
Edil desde 1881, ocupaba o cargo de tenente de alcalde. Chegou á alcaldía polo falecemento do seu antecesor en xaneiro de 1885, tendo que deixar o cargo o 30 de xuño por levar catro anos de edil.
Family Computer Disk System
miniatura|250px|Consola Family Computer Disk System.
O Family Computer Disk System (ファミリーコンピュータ ディスクシステム), ás veces acurtado como Famicom Disk System (ファミコンディスクシステム) ou sinxelamente Disk System (ディスクシステム), e abreviado como FDS ou FCD, é un consola periférica para a Family Computer de Nintendo, lanzado no Xapón o 21 de febreiro de 1986. Emprega disquetes chamados "Disk Cards" para o almacenamento de información. Durante todo o seu tempo en produción, que comezou en 1986 e rematou no 2003, foron vendidas 4,44 millóns de unidades.
Barral, Barral, Castrelo de Miño
Barral é un lugar da parroquia de Barral no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 178 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 87 eran homes e 91 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 177 habitantes (84 homes e 93 mulleres).
Os Pensos, Esgos
San Pedro dos Pensos é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 98 habitantes (52 homes e 46 mulleres), un menos ca no ano 2000. Ten cinco entidades de poboación. Esta parroquia é limítrofe coa homónima Os Pensos, Xunqueira de Espadanedo.
Mongolia nos Xogos Olímpicos
Mongolia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, e dende entón participou en cada unha das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán agás nunha soa ocasión, na que non participou como parte do boicot liderado pola Unión Soviética aos Xogos Olímpicos de 1984. Mongolia tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1964, perdendo só os Xogos de Inverno de 1976.
Os atletas mongois gañaron un total de 30 medallas, todas elas nas competicións de verán, nas disciplinas de loita libre, boxeo, tiro e judo. Antes dos Xogos Olímpicos de 2008, Mongolia era o país que máis medallas de prata e bronce gañara sen conseguir ningunha de ouro. Mongolia gañou a súa primeira medalla de ouro en judo con Naidangiin Tüvshinbayar, que gañou na proba de 100 kg masculina.
O Comité Olímpico Nacional Mongol foi creado en 1956 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1962.
Íñigo Méndez de Vigo
Íñigo Méndez de Vigo y Montojo, IX barón de Claret, nado en Tetuán (Protectorado español de Marrocos) o 21 de xaneiro de 1956, é un político español.
Dende 1992, Íñigo Méndez de Vigo representou ao Partido Popular no Parlamento Europeo. Foi ministro de Educación, Cultura e Deporte de España entre 2015 e 2018, e portavoz do Goberno entre 2016 e 2018.
Medal of Honor: Rising Sun
Medal of Honor: Rising Sun é un videoxogo bélico e o quinto título da serie de videoxogos Medal of Honor, estreado por EA Games en novembro de 2003. Como os seus predecesores, Rising Sun é un tirador en primeira persoa ambientado na segunda guerra mundial, e ó contrario que eles está ambientado na Guerra do Pacífico. Ten dispoñibles os modos de multixogados, e en modo un xogador, asúmese o papel do sarxento Joseph Griffin da Mariña dos Estados Unidos.
Foi proposta unha secuela na que o xogador asumía o papel do irmán de Joseph, Donnie. Porén, foi cancelado despois das críticas diversas de Rising Sun.
Foxo, Barral, Castrelo de Miño
Foxo é un lugar da parroquia de Barral no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Segundoo INE e o IGE en 2011 tiña oito habitantes (tres homes e cinco mulleres), un menos ca en 2010 (catro homes e cinco mulleres).
Nacionalismo asturiano
O xurdimento do asturianismo na Transición política á democracia ten as súas orixes no Conceyu Bable, e co primeiro partido político nacionalista da historia, que foi Conceyu Nacionalista Astur en 1977. En Asturias, malia non ser un fenómeno tan destacado como nos casos de Galicia, Cataluña ou o País Vasco, o nacionalismo déixase notar na política asturiana, aínda que máis a un nivel de movemento social que de elemento cunha clara representación institucional.
Malia este menor arraigamento do nacionalismo, Asturias ten vivido varias etapas de soberanía política como a declaración de soberanía da Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1808, e o Consello Soberano de Asturias e León de 1937.
Historia
O nacionalismo asturiano nace durante a Transición. O Conceyu Nacionalista Astur, fundado en 1976, sería o primeiro partido nacionalista en Asturias. Na década de 1980, con ocasión da promulgación do Estatuto de Autonomía de Asturias, xorden varios partidos nacionalistas de diversas tendencias ideolóxicas como Andecha Astur, Conceyu Independiente d'Asturies, Ensame Nacionalista Astur ou Partíu Asturianista.
Nas eleccións asturianas de 1991, Xuan Xosé Sánchez Vicente, do Partíu Asturianista logrou un escano na Xunta Xeral do Principado de Asturias representado a Coalición Asturiana. Nas eleccións de 1995 o PAS acada un deputado en solitario, repetindo Xuan Xosé Sánchez Vicente. Nas eleccións de 2003, Bloque por Asturies presentouse en coalición con Izquierda Unida, logrando formar parte do goberno xunto á FSA-PSOE.
Oposición ó "covandonguismo"
Unha das características do nacionalismo asturiano é a oposición ó uso que o nacionalismo español fai da figura de Don Paio e a batalla de Covadonga, o chamado "covandonguismo", como Pelayo Rojo indica nun artigo titulado Por un nuevo nacionalismo asturiano.
Diferenciación coa cultura mediterránea e reivindicación da cultura atlántica
Asturias, como unha zona de influencias culturais celtas, presenta para os nacionalistas asturianos diferenzas significativas con outras zonas de España máis influídas por unha cultura mediterránea. No primeiro nacionalismo asturiano hai un forte celtismo o cal aínda forma parte do movemento.
A cuestión do asturleonés
O asturiano (tamén chamado bable), carece de oficialidade na comunidade autónoma asturiana, aínda que o Estatuto de Autonomía lle recoñece unha especial protección. Tódolos anos adóitanse facer concentracións e concertos en favor da oficialidade do asturiano.
Durante o franquismo, ó contrario que noutras comunidades como Cataluña ou o País Vasco, onde o idioma catalán e o éuscaro foron reprimidos, o que provocou un ascenso do sentimento nacional, en Asturias a lingua local foi ridiculizada, o que tivo como consecuencia que a poboación tendese a esquecela e deixar de empregala, ó considerarse socialmente "pouco culto" a quen falase en asturiano. Hoxe estímase que o falan 550.000 persoas en Asturias, onde 100.000 o teñen como primeira lingua e 450.000 como segunda.
Loita violenta
No mes de marzo de 1980, a Policía detivo sete persoas pola súa relación co atraco á sede central do Banco Herrero en Oviedo e a organización ETA (p-m). Sete mozos e mozas que militaban no primeiro partído do movemento nacionalista asturiano, o CNA.
Ao longo da década dos anos 80, existiu ademais un grupo armado que baixo o nome de Andecha Obrera, fixo estoupar artefactos en obxectivos típicos das loitas obreiras, como oficinas do INEM.
Nuda
Os Nuda (Nus) son unha clase do filo Ctenophora; o seu nome alude á súa principal característica diferencial, a ausencia de tentáculos. Inclúe unha orde chamado Beroida e unhas 25 especies en dous xéneros, Beroe e Neis. . Os beroideos son animais con forma cónica ou de saco. Posúen unha ampla boca e un longo canle farínxeo e canles gastrovasculares ramificados que lle serven para tragar enteiros organismos grandes. No extremo aboral presentan un órgano sensorial. Algúns membros do xénero Beroe sp. podemos atopalos no Océano Atlántico como no Pacífico acadando en ocasións lonxitudes de 20 cm ou máis.
Cariclo (esposa de Quirón)
miniatura|350px|O centauro Quirón educando a Aquiles (fresco de Herculano, século I, no Museo Arqueolóxico Nacional, Nápoles)
Casou co centauro Quirón, un dos escasos exemplos de centauros sabios e bondadosos, con quen tivo tres fillas, Hipe (tamén coñecida como Melanipe, que quere dicir "égua negra", ou Euipe, "égua boa"), Endeide e Ociroe, e mais un fillo, Caristo.
Con Quirón, educou a Xasón, Aquiles, Asclepio e máis. Esón, despoxado do trono de Iolco polo seu irmán Pelias, entregou ó seu fillo Xasón ó coidado de Quirón, con quen aprendeu Medicina. Aquiles, sétimo fillo da oceánide Tetis e de Peleo, un rei de Tesalia, tamén foi entregado a Quirón cando a nai abandonou ó pai.
Quirón, aínda que naceu inmortal, morrería ó ser ferido accidentalmente por unha das frechas envelenadas de Heracles.
Prisco de Panio
Prisco (en latín, Priscus, e en grego Πρίσκος) nado en Panium, Tracia, arredor de 410 e finado despois de 472, foi un político, sofista e historiador bizantino do século V. É autor dunha Historia bizantina en sete libros que resulta especialmente interesante pola información sobre os hunos.
Traxectoria
Acompañou a Maximino o embaixador de Teodosio II á corte de Atila en 448. Durante o reinado de Marciano (450-457) tamén formou parte de misións a Arabia e Exipto.
Prisco foi o autor dunha obra histórica en oito libros (Ιστορία Βιζαντικὴ καὶ κατὰ ̓Αττήλαι; coñecida como a Historia Bizantina), probabelmente desde a entronización de Atila á de Zenón (433-474). Só quedan fragmentos da súa obra, en gran parte preservados na Getica de Xordanes, pero a descrición de Atila e a súa corte e o informe da recepción dos embaixadores romanos é unha valiosa peza de historia contemporánea, os seus escritos son imparciais e obxectivos, cousa pouco usual. Consérvanse fragmentos extensos por apareceren citados por Constantino Porfiroxéneta e outros autores.
Na Suídas indícase que tamén escribiu Μελεταὶ ̔Ρητορικαί (Declamationes Rhetoricae e Epistolae), unha obra xa perdida.
Tanto Xordanes como Xuvenco aproveitaron moita información da obra de Prisco.
Os restos das súas obras, consérvanse en tres coleccións principais:
Mario Honorato Servio
Mario Honorato Servio foi un gramático e comentarista latino de fins do século IV.
Traxectoria
A obra principal de Servio é un comentario longo e detallado ás obras de Virxilio. Constitúe un estudo gramatical, retórico e estilístico moi interesante no que mostra un coñecemento profundo da literatura crítica virxiliana.
Outras obras de Servio son Explanatio in artem Donati, De finalibus, De centum metris e De metris Horatii.
Víctor Casas Julián
Víctor Casas Julián, nado en Pontevedra en 1936, é un pintor galego. A súa actividade artística desenvólvese en Madrid, aínda que sempre estivo moi vinculado coa súa Galiza natal.
Estudou en Fomento das Artes, na Escola de San Fernando e no Círculo de Belas Artes. Traballou cos pintores Amadeo Roca e Eduardo Peña, realizando traballos de gravado e serigrafía no taller Tres en Raya.
Viaxou por Europa e Estados Unidos. A súa obra obtivo a medalla de ouro no IV Concurso de pintura de Ponferrada, León en 1971 e a medalla de bronce en VI Bienal Internacional de Pontevedra, en 1981.
A pintura de Casas Julián conserva unha vaga figuración sempre idealizada a base dunha mancha, de intención intimista e lírica. Destacan as súas paisaxes e bodegóns así como as súas acuarelas. A súa obra figura en distintos museos de Galiza e en importantes coleccións particulares.
The Who Sell Out
The Who Sell Out é o terceiro álbum da banda inglesa de rock The Who, publicado o 15 de decembro de 1967 a través do selo Track Records no Reino Unido e de Decca Records nos Estados Unidos. É un álbum conceptual, formado como unha colección de cancións non relacionadas intercaladas con anuncios publicitarios e de servizo público falsos. O disco pretende ser unha emisión da radio pirata Radio London. Parte da ironía do título estaba en que The Who facían anuncios publicitarios durante ese período da súa carreira, algúns dos cales aparecen como canións extra no CD remasterizado.
A edición do álbum foi seguida por preitos debido á mención de intereses comerciais reais nos falsos anuncios e nas portadas do disco, e polos creadores dos jingles reais (de Radio London), que reclamaron que The Who usounos sen permiso; os jingles foran producidos por PAMS Productions de Dallas, Texas, que crearon milleiros de jingles identificadores de emisoras nos anos 60 e 70. Foi a compañía de desodorizantes Odorono a que se ofendeu porque o produtor Chris Stamp lle fixo unha petición de patrocinio. "I Can See for Miles" foi publicada como sinxelo e chegou ao número 10 das listas do Reino Unido e dos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Pete Townshend, agás onde se indique.
Os jingles entre as cancións aparentemente non teñen título oficial e non están listados por ningures no álbum orixinal, aínda que si aparecen no libreto na remasterización de 1995.
Esta edición contén o álbum orixinal con mestura estéreo no disco 1, e con mestura mono no 2.
José Ignacio Wert
José Ignacio Wert Ortega, nado en Madrid o 18 de febreiro de 1950, é un político, profesor e avogado español.
Traxectoria
Ata 1977 militou en Izquierda Democrática. Ese ano abandonou a formación para ingresar na Unión de Centro Democrático, pasando a desempeñar postos de responsabilidade política en diversos organismos públicos.
O 22 de decembro de 2011 foi nomeado ministro de Educación, Cultura e Deporte polo Rei por proposta do presidente do Goberno de España, Mariano Rajoy. Durante o seu mandato foi o foco de moitas polémicas, como a nova lei de educación (LOMCE) ou os recortes.
O 25 de xuño de 2015, o Goberno anunciou a súa substitución e o ministerio pasou a ser dirixido por Íñigo Méndez de Vigo.
En xullo de 2015, Wert mudouse a París ao ser nomeado embaixador xefe da Delegación Permanente de España ante a OCDE, organismo do que a súa esposa, Montserrat Gomendio é directora xeral adxunta de Educación.
Elio Donato
Donato foi un gramático latino do século IV.
Dúas das súas obras, a Ars minor e a Ars maior ou Ars secunda, convertéronse nos manuais escolares por excelencia da Idade Media. Na Ars minor, Donato describe as oito partes do discurso en forma de pregunta e resposta. A Ars minor está dedicada aos "vicios" e "virtudes" do discurso.
Donato comentou tamén as comedias de Terencio e a Virxilio. Este último comentario chegou en parte directamente (o prefacio, a biografía e unha introdución ás Bucólicas) e en parte a través dos escolios de Mario Honorato Servio e de glosarios medievais.
Pena de Arriba
O topónimo galego Pena de Arriba pódese referir a:
Sol Plaatje
Solomon Tshekisho Plaatje, nado en Doornfontein o 9 de outubro de 1876 e finado en Xohanesburgo o 19 de xuño de 1932, foi un xornalista, lingüista, político, tradutor e escritor surafricano Plaatje foi un dos membros fundadores e primeiro secretario xeral do Congreso Nacional Nativo Surafricano (SANNC), despois denominado Congreso Nacional Africano.
Traxectoria
Plaatje naceu preto de Boshof no Estado Libre de Orange (agora Estado Libre, Suráfrica), o sexto de oito fillos. Seus pais Johannes e Martha eran da etnia tswana e de relixión cristiá que traballaban para misioneiros en diversos lugares de Suráfrica. Cando Solomon tiña catro anos, a familia trasladouse a Pniel preto de Kimberley na Colonia de Cabo para traballar para un misoneiro alemán, Ernst Westphal, e a súa muller Wilhelmine. Nesa misión recibiu a súa educación, Wilhelmine tamén lle deu leccións de piano, violín e de canto. En febreiro de 1892, con quince anos, converteuse en profesor axudante na misión e así estivo durante dous anos.
Despois de deixar a escola, marchou a Kimberley en 1894 onde traballou como mensaxeiro de telégrafos para a oficina de correos. Posteriormente pasou o exame para traballadores públicos, logrando as notas máis altas entre os examinados en neerlandés e tipografía.
Traballou como intérprete de tribunais para as autoridades británicas durante o asedio de Mafeking e mantivo un diario das súas experiencias que se publicou postumamente corenta anos despois da súa morte co título de Boer War Diary. Despois da guerra centrouse no xornalismo, asumiu o posto de editor en 1902 de Koranta ea Becoana, o primeiro semanario inglés-tswana fundado en 1901, logrando mellorar a tirada de 500 a 2000 exemplares en poucos meses e aumentando a paxinación dunha páxina a oito, establecendo as súas propias oficinas e prelo, dándolle influencia política, logo cara a finais da década marchou a  Kimberley e alí fundou Tsala ea Becoana que se converteu en Tsala ea Batho tempo despois. miniatura|A delegación do Congreso Nacional Nativo Surafricano en Inglaterra (xuño de 1914), de esquerda a dereita: Thomas Mapike, Rev. Walter Rubusana, Rev. John Dube, Saul Msane, Sol Plaatje Como activista e político pasou moito da súa vida loitando polo recoñecemento e liberación do pobo africano. Foi membro fundador e primeiro secretario xeral do do Congreso Nacional Nativo Surafricano (SANNC), que se convertería no Congreso Nacional Africano (ANC) dez anos despois. Como membro dunha delegación da SANNC viaxou a Inglaterra para protestar contra a lei de terras nativas de 1913. Cando a delegación volveu, Plaatje decidiu quedar e permaneceu en Gran Bretaña ata febreiro de 1917 en Gran Bretaña, e alí publicou un rebatemento da lei de terras Native Life in South Africa  (1914) mais tamén Sechuana Proverbs and Their European Equivalents (1916) e Sechuana Phonetic Reader (1916) en colaboración con Daniel Jones. En 1919 volveu a Londres encabezando unha nova delegación que se reuniu co primeiro ministro Lloyd George. Entre decembro de 1920 e finais de 1923 estivo no Canadá e nos Estados Unidos onde coñeceu a Marcus Garvey e W.E.B. Du Bois.
Plaatje foi o primeiro negro surafricano en escribir unha novela en inglés, Mhudi, que escribiu en 1919, pero non se publicou ata 1930. En 1928 o o escritor zulú, R. R. R. Dhlomo publicou unha novela de lingua inglesa, co título de An African Tragedy. Isto fai da novela de Dhlomo a primeira publicada en inglés dun autor negro surafricano. Traduciu Xulio César (Dikhontsho tsa bo-Juliuse Kesara) e The Comedy of Errors (Diphosho-phosho) de William Shakespeare ao tswana.
Manuel Rodríguez Batalla
Manuel Rodríguez Batalla, foi alcalde do concello de Dodro entre 1910 e 1911.
Presuntamente tivo que abandonar o cargo en outubro de 1911, deixando o concello ó cargo do seu Tenente -Alcalde Francisco Rodríguez, por un delito de abuso de autoridade, xa que lle tirou o alpendre a un veciño co que se levaba mal.
Rocas, Esgos
San Pedro de Rocas é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 102 habitantes (52 homes e 50 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 29 habitantes en relación ao ano 2000.
Nesta parroquia atópanse os restos do mosteiro de San Pedro de Rocas.
Prisciano
miniatura|300px|Institutiones Grammaticae, 1290 circa, [[Biblioteca Medicea Laurenziana, Florence]] Prisciano, nado en Cesarea (Mauritania) a finais do século V) foi un gramático latino. Formouse e ensinou en Constantinopla.
Prisciano é coñecido especialmente polas súas Institutiones grammaticae, dezoito libros de exposición sistemática da gramática latina ricos en citas de poetas e prosistas latinos e gregos. Trata cuestións de fonética, formación léxica, conxugación e sintaxe. Tamén redactou outros textos sobre temas gramaticais, metrolóxicos e métricos e un panexírico de Anastasio I en 312 hexámetros, De laude imperatoris Anastasii.
As obras de Prisciano e de Donato influenciaron profundamente o ensino do latín e da gramática durante a Idade Media.
La Draga (1886)
La Draga foi un periódico editado no Concello de Oza en 1886.
Historia e características
Periódico semanal, apareceu en outubro de 1886. Propiedade de Manuel López Trillo. O seu segundo número foi denunciado. Tamén foi secuestrado o terceiro número. En novembro Manuel López Trillo solicitou permiso para publicar un periódico co título La Draga Provincial.
Voo 182 de Air India
O voo 182 de Air India era un voo de Air India que operaba a ruta Toronto-Montreal–-Londres-Delhi. O 23 de xuño de 1985 o Boeing 747-237B que operaba o voo foi destruído por unha bomba a 31 000 pés de altura (9 400 m). Estrellouse no océano Atlántico mentres estaba no espazo aéreo irlandés. Foi o primeiro atentado con bomba nun 747. Morreron un total de 329 persoas, incluídos 268 cidadáns canadenses, 27 británicos e 24 indios. O incidente foi o máis grande asasinato en masa da historia do Canadá. Foi o ataque terrorista con máis mortos nun avión ata os atentados do 11 de setembro de 2001, e é tamén o atentado con bomba nun avión con máis mortes. O atentado do voo 182 de Air India ocorreu ao mesmo tempo que o atentado no aeroporto de Narita, en Toquio. Os investigadores cren que os dous feitos estaban vinculados, e que os responsables buscaban un drobre atentado. Porén, a bomba en Narita estupou antes de que puidese ser cargada nun avión.
A policía canadense determinou que os principais sospeitosos do atentado eran membros do grupo militante Sikh Babbar Khalsa. Crese que o ataque foi unha represalia contra a India pola operación lvada a cabo polo seu exército, a operación Blue Star, para expulsar a varios centos de militantes Sikh que estaban dentro das instalacións do Templo Dourado e nas estruturas que o rodeaban. A operación fora ordenada polo goberno indio, encabezado por Indira Gāndhi. Aínda que un feixe de membros foron arrestados e xulgados, Inderjit Singh Reyat, un cidadán canadense, segue sendo a única persoa condenada por participar no atentado. Singh declarouse culpable de homicidio involuntario en 2003. Foi sentenciado a 15 anos de cadea por fabricar as bombas que estouparon no voo 182 e en Narita.
A investigación e proceso posterior durou case vinte anos e foi o xuízo máis caro da historia do Canadá, costando preto de 130 millóns de dólares canadenses. O Gobernador Xeral en 2006 nomeou o ex-xuíz da Corte Suprema John Major para dirixir unha comisión de investigación. O seu informe cmpletouse e publicouse o 17 de xuño de 2010. Este concluía que unha serie de erros do goberno d Canadá, da Policía Montada, e da Axencia de Intelixencia e Seguridade permitiran que o ataque terrorista tivese lugar.
Stanley Kubrick
Stanley Kubrick, nado o 26 de xullo de 1928 no barrio do Bronx en Nova York (Estados Unidos) e finado o 7 de marzo de 1999 en Hertfordshire (Inglaterra), foi un director de cine, guionista, produtor, director de fotografía e editor de cine estadounidense que desenvolveu a meirande parte dos seus traballos no Reino Unido. É considerado como un dos mellores directores de cine de tódolos tempos. Moitos dos seus filmes son adaptacións cinematográficas de novelas e relatos curtos, que destacan polo seu perfeccionismo técnico, a atención os detalles para achegarse ó realismo e o seu intenso simbolismo intelectual.
Aínda que a súa filmografía non é moi extensa, os seus traballos abranguen gran variedade de xéneros como o bélico, o romántico, a comedia negra, o terror, o cinema épico e a ciencia ficción.
Traxectoria
Despois de rematar o instituto, comezou traballando como fotógrafo na cidade de Nova York, e aprendeu de xeito autodidacta tódolos aspectos da produción e a dirección dun proxecto cinematográfico. Os seus primeiros filmes foron realizados cun orzamento axustado e foron seguidos por un grande éxito en Hollywood, Spartacus, despois do cal pasou o resto da súa carreira profesional vivindo e rodando no Reino Unido. A súa casa en Childwickbury Manor en Hertfordshire converteuse no seu lugar de traballo, onde el realizaba guións, investigación, edición e xestión dos detalles de produción. Isto permitíalle ter un case completo control artístico, mais coa rara vantaxe de contar co apoio financeiro dos principais estudios de Hollywood.
Moitos dos seus traballos abriron novos vieiros na cinematografía, entre os que destaca 2001: Unha odisea do espazo (1968), un filme de ciencia ficción que introduciu innovacións nos efectos visuais e realismo científico. Para Barry Lyndon (1975), Kubrick obtivo lentes desenvolvidas por Zeiss para a NASA co fin de filmar escenas con luz de candeas, e The Shining (1980) foi unha das primeiras longametraxes en usar o Steadicam para estabilizar a dotar as tomas de fluidez. Na súa traxectoria é destacábel que dirixiu, produciu e escribiu a totalidade ou parte dos guións de case tódolos seus filmes.
Mentres que algunhas películas de Kubrick foron obxecto de controversia con críticas variábeis, como Sendeiros de gloria (1957), Lolita (1962) e A Clockwork Orange (1971), moitas outras foron nomeadas e galardoadas con Premios Óscar, Globos de Ouro e BAFTA, sendo posteriormente aclamadas e consideradas como obras mestras.
Vida privada
Kubrick casou coa súa noiva da escola Toba Metz o 29 de maio de 1948, aos 19 anos.
Durante a rodaxe de Sendeiros de gloria, Stanley coñeceu e comezou un romance coa actriz alemá Christiane Harlan. Posteriormente casaron en 1958 e en 1959 instaláronse en Beverly Hills coa filla de Harlan, Katherina, que daquela tiña seis anos.
O 7 de marzo de 1999, catro días despois dunha sesión privada para a súa familia e actores do seu último filme, Eyes Wide Shut, Kubrick morreu dun ataque cardíaco mentres durmía; tiña 70 anos. O seu funeral celebrouse o 12 de marzo na casa do seu terreo inglés, en presenza só de amigos e familiares próximos; en total, aproximadamente cen persoas. Os medios de comunicación mantivéronse a unha milla de distancia da porta de entrada.
Foi enterrado xunto á súa árbore favorita en Childwickbury Manor, Hertfordshire, Inglaterra. No seu libro dedicado a Kubrick, a súa esposa Christiane incluíu unha das citas favoritas do cineasta, de Oscar Wilde: "A traxedia da vellez non é que un sexa vello, senón que segue sendo novo".
Herdanza
A súa influencia no cine contemporáneo é enorme e difícil de definir na súa real dimensión. Non só pola gran cantidade de libros dedicados á súa persoa e ao seu traballo, as compilacións que o sitúan entre os máis importantes da historia, así como documentais televisivos sobre a súa vida e ensaios publicados en diversos medios de comunicación, senón tamén polos logros fílmicos que alcanzou en vida e a achega que realizou ao statu quo de rol do director dentro a industria cinematográfica.
Kubrick loitou e logrou o tan cobizado control total sobre os seus filmes, co fin de que a súa visión fílmica non se vise afectada máis que polo que el entendía coma coherencia artística. Sen estudos formais de cine, participou en cada etapa da produción dunha fita, aprendendo as técnicas e o oficio, mesmo achegando innovadores procedementos técnicos (efectos especiais, sistema de filmación, novas cámaras, focos, luces e lentes) e narrativos que lle permitiron á industria en xeral avanzar varios anos.
Outro apartado onde foi decisivo foi no emprego da banda sonora nas fitas que dirixiu, anticipándose a varias tendencias, incorporando tanto a enciclopédica revisión da música pertencente á época na que se ambientaba a película correspondente, así como tamén empregar as achegas da electrónica cando esta se aplicaba maiormente no campo experimental.
Un tema final podería ser a súa obsesión cos detalles e a calidade do produto. Poucos directores fixeron disto un tema maior: entender o filme como acto de aprendizaxe extrema do ámbito do personaxe, sobre a base dunha sólida investigación que levou, xunto ao seu perfeccionismo, a dilatar as súas rodaxes e aumentar a aura mítica que proxectaba na prensa.
Amais, Kubrick inspirou directores como Martin Scorsese, Steven Spielberg, James Cameron, Woody Allen, Terry Gilliam, os irmáns Coen, Ridley Scott e George A. Romero. Mesmo Orson Welles comentou: «Entre os que eu chamaría a xeración nova, Kubrick paréceme un xigante».
Johann Georg Wagler
Traxectoria
Wagler estudou na Universidade de Erlangen, onde obtivo o título de doutor en 1820. Participou nos traballos da Academia Bávara de Ciencias de Múnic, da que foi secretario en 1819.
Foi nomeado director do Museo Zoolóxico da Universidade de Múnic despois da morte de Spix, en 1826. En 1827 obtivo unha cátedra nesta mesma Universidade. Entre os seus alumnos cómpre citar a Louis Agassiz que chegara a Alemaña para traballar con Martius e Lorenz Oken.
Publicou Natürliches System der Amphibien en 1830, froito de dez anos de traballo. En 1832 publicou Monographia Psittacorum na que describiu o arara xacinta (Anodorhynchus hyacinthinus). Unha serie de 36 láminas, coloradas a man, apareceron en parte postumamente entre 1828 e 1833, Descriptiones et Icones Amphibiorum.
Wagler morreu accidentalmente aos 32 anos limpando o seu fusil.
Abreviatura
A abreviatura Wagler emprégase para recoñecer a Johann Georg Wagler como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Orihuela
Orihuela (en castelán e oficialmente: Orihuela, en valenciano: Oriola) é unha cidade da provincia de Alacant, capital da comarca do Baix Segura, na Comunidade Valenciana. Foi capital de provincia e do Reino. Foi nomeada cidade o 11 de setembro de 1437, a primeira en toda a actual provincia de Alacant. O símbolo de Orihuela é un vichelocrego (oriol en valenciano).
Unha vez localidade de lingua valenciana, e antes árabe, diversas repoboacións desde o século XV de aragoneses e casteláns e epidemias de peste que a deixaron case despoboada, así como a posterior repoboación por murcianos, contribuíron á mudanza de lingua, transformándose nunha cidade totalmente de lingua castelá desde hai séculos. Tan só se conserva o valenciano na pedanía de Barba-roja.
Territorio
Orihuela é a capital histórica da comarca chamada Baix Segura que se corresponde coa Zona Xeográfica da Horta de Orihuela, a zona de regadío máis importante da provincia de Alacant, con máis de 360.000 habitantes e que debe a súa riqueza ás augas do Segura que fertilizan a horta oriolana. A cidade sufriu durante moitos anos as crecidas devastadoras deste río (1651, 1879, 1946, 1973, 1987) polo que tivo que ser canalizado e non se desborda dende 1989.
O termo municipal de Orihuela, froito da súa capitalidade histórica, é o máis extenso da provincia de Alacant e o segundo máis extenso do País Valenciano (tras Requena). Ten varias zonas moi definidas como son a cidade, a horta pola que se diseminan numerosas pedanías e a costa, con 18 km con excelentes praias, calas e cantís: Punta Prima, Praia Flamenca, Cabo Roig, a Zenia, Campoamor e Mil Palmeiras. Así, a súa zona costeira forma un núcleo turístico xunto a Torrevieja, Pilar de la Horadada e Guardamar del Segura.
Área metropolitana e conurbación
A área metropolitana de Orihuela inclúe once municipios: Orihuela, Benejúzar, Benferri, Beniel, Bigastro, Callosa de Segura, Timonel, Jacarilla, Rafal, Redován e Santomera. Toda esta área metropolitana tiña unha poboación total de 151.358 habitantes a comezos de 2006, e unha área total de 510,3 quilómetros cadrados.
Así mesmo, é capital da demarcación de feito, o Baix Segura, cunha poboación en 2007 de 361.292 habitantes.
A área metropolitana de Orihuela es tamén unha parte da conurbación de Murcia-Orihuela máis grande, cunha poboación total de 727.741 habitantes (2006) e unha superficie de 1.743,5 quilómetros cadrados.
George Calnan
George Charles Calnan, nado en Boston (Massachusetts) o 18 de xaneiro de 1900 e finado en Barnegat Light (Nova Jersey) o 4 de abril de 1933, foi un militar e tirador de esgrima norteamericano, gañador de tres medallas olímpicas.
Traxectoria
Membro do equipo de esgrima da Mariña dos Estados Unidos de América, participou aos 20 anos nos Xogos Olímpicos de 1920 celebrados en Antuerpen (Bélxica), onde non logrou éxito na única proba que disputaba, a competición de florete individual. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París participou nas modalidades de espada e florete, novamente sen éxito.
Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan (Países Baixos) conseguiu gañar a medalla de bronce na competición individual de espada e finalizou quinto en espada por equipos e de florete por equipos, quedando eliminado na proba individual de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1932 realizados nos Ánxeles (Estados Unidos) foi o encargado de realizar o xuramento olímpico dos atletas na cerimonia inaugural dos Xogos e conseguiu gañar o bronce en florete e espada por equipos, a máis de rematar sétimo na proba individual de espada.
Morreu no accidente do dirixible USS Akron. Tiña o rango de tenente do exército.
Gerard Lopez
Gerard Lopez (ás veces tamén escrito Gérard ou López) nado en Esch-sur-Alzette o 27 de decembro de 1971, é un empresario e home de negocios galego-luxemburgués, con inversións principalmente en novas tecnoloxías, no sector da enerxía e nos deportes.
Xunto con Eric Lux é un dos socios fundadores de The Genii Group; así como co-fundador e socio director de Mangrove Capital Partners, unha firma de capital risco especializada en tecnoloxía e un dos primeiros investidores de Skype. É presidente de Genii Capital e presidente e director executivo de Nekton, unha empresa investidora no sector da enerxía.
A nivel deportivo é presidente e propietario do Lille OSC da Ligue 1 francesa dende 2017 e do Royal Excel Mouscron, da Primeira División de Bélxica, dende 2020. Anteriormente fora fora presidente do club luxemburgués CS Fola Esch entre 2007 e 2017, ao que levou a gañar dúas ligas luxemburguesas, sendo agora presidente honorífico. É ademais accionista do equipo Lotus de Fórmula 1, do cal foi presidente e propietario entre 2009 e 2015.
Traxectoria
Naceu en Luxemburgo, sendo fillo dos emigrantes galegos Gerardo López e Arundina Fojaca, orixinarios de Riotorto. Mudouse logo Galicia, onde viviu ata os sete anos coa súa avoa materna en Espasande de Baixo. Volveu a Luxemburgo e criouse en Esch-sur-Alzette xunto a seus pais e as súas dúas irmás. Con 17 anos marchou aos Estados Unidos para estudar na Universidade Miami de Ohio, tras obter unha bolsa para xogar ao baloncesto. Alí graduouse en Sistemas de información de xestión e Xestión operativa. Desde aquela comezou un gran número de negocios, destacando unha empresa de desenvolvemento web, Icon Solutions, e unha sociedade de leasing, ProLease. Hoxe, Gerard Lopez continua a ser un investidor activo en diversas clases de capital privado, que van desde a tecnoloxía ao investimento inmobiliario. En xuño de 2012, Lopez participou na serie de Liderado no Foro Económico Internacional de San Petersburgo sobre a "Identificación da próxima gran cousa".
Fundou tamén Mangrove Capital Partners con Mark Tluszcz, sendo esta empresa un dos primeiros investidores en Skype, operación coa que gañou sobre 400 millóns de euros en só ano e medio coa súa venda a eBay en 2005. En 2008 co-fundou con Éric Lux Genii Capital, unha firma de xestión do investimento privado e de asesoría financeira. Lopez é membro do consello de Wix, Zink Imaging, o equipo Lotus F1 e Lotus Group International, ademais de ser membro do Consello Consultivo da Escola de Negocios da Universidade Miami.
En 2015, fundou Nekton, unha compañía de investimentos e corretaxe no campo enerxético, activa en América do Sur, África, Asia e Europa Oriental. Nos últimos anos aumentou os seus intereses en Rusia. É tamén presidente de Rise Capital, unha empresa controlada polo empresario ruso Igor Snegurov e que inviste en empresas público-privadas enfocadas en proxectos de infraestruturas rusas, onde os contratos construción van ao propio grupo de construción VIS de Snegurov, que a miúdo recibe apoio financeiro de Gazprom.
Deporte
Lopez comezou a implicarse no automobilismo a través de operacións de Mangrove coa empresa Gravity Sport Management. Tamén participou en carreiras de resistencia a través do equipo de Gravity Racing Internacional. En 2007 converteuse no novo presidente do CS Fola Esch, equipo de fútbol luxemburgués no que xogara durante a súa adolescencia.
En 2009 adquiriu o equipo Lotus da Fórmula 1 e converteuse no presidente da escudaría. O 26 de xullo de 2013 nun comunicado anunciou que "como símbolo de respecto e mostra de apoio moral" Lotus F1 conduciría coa bandeira galega no Gran Premio de Hungría de 2013 en honor ás vítimas do accidente de Angrois. Foi presidente da escudaría ata 2015, cando esta foi vendida de novo a Renault, mantendo dende entón unha porcentaxe de participación.
En 2017 mercou o Lille OSC da Ligue 1 francesa, sendo dende entón o presidente do club. Nese momento dimitiu como presidente do Fola Esch, sendo dende entón presidente honorífico. En xullo de 2020 converteuse tamén no propietario do Royal Excel Mouscron, da Primeira División de Bélxica.
Noallo de Abaixo, Barral, Castrelo de Miño
Noallo de Abaixo é un lugar da parroquia de Barral no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres), cinco menos ca en 2010 (19 homes e 18 mulleres).
Ruibarbo
O ruibarbo (Rheum rhabarbarum L.) é unha planta cultivada comestíbel moi utilizada como fitoterápico. Provén do nordés de Europa - Asia (Ucraína). Acada os tres metros de altura e consta de follas con pecíolos grosos arroibados e comestíbeis. O seu consumo en Europa é bastante popular, mais non en Galiza.
Taxonomía
O nome é unha combinación do grego rha e de barbarum; rha reférese tanto á planta como ao río Volga, de onde supostamente é orixinaria.
Descrición
Acada até tres metros de altura e consta de follas con pecíolos grosos e carnoso de (normalmente) entre 2 e 5 centímetros de groso. A cor do pecíolo varía entre o verde e o vermello e é a única parte comestíbel, xa que as súas follas son tóxicas, pois teñen forte concentración de ácido oxálico, nefrotóxico e corrosivo. Estas follas están dispostas en grupos basais, son cordadas e palmadamente bilobulares. O seu talo subterráneo é un rizoma que lle serve para almacenar nutrientes durante o invierno. As flores teñen tonalidades que varían entre o vermello amarelado e o verde abrancazado, agrupadas ao tamaño dun talo alto, e que aparecen durante o verán.
A planta vive varios anos e desaparece no inverno antes de aparecer novamente na primavera. A súa colleita non debe pasar o principio do verán porque a medida que máis medra, máis contido de ácido oxálico ten, polo que resulta incomestíbel.
Historia
Orixinario de Asia, ten sido usado como planta medicinal dende hai milleiros de anos, principalmente na medicina chinesa. O ruibarbo tamén era moi utilizado e vendido polos viaxantes da ruta da seda. Como alimento comezou a ser utilizado por volta do século XIII, cando chegou a Gran Bretaña. Aínda hoxe é na Gran Bretaña onde se produce e consome a maior parte do ruibarbo. Tamén se consome en Francia.
Propiedades e indicacións terapéuticas
Segundo algúns especialistas non é recomendábel para quen teña cálculo renal ou gota debido ao seu alto contido de oxalato (por mor do 10% de taninos presentes).
Alimento
Na gastronomía adoita usarse en sobremesas. Pode consumirse cru, directamente ou adobándoo como ensalada e tamén cocido, en forma de compota, marmelada ou como recheado de empanadas doces (tortas de ruibarbo).
Polo seu alto contido de antraquinonas os seus extractos son utilizados para o tratamento das carouquexas e outras afeccións das mucosas bucais e as súas infusións úsanse coma laxantes. Tamén é utilizado en purgantes, en particular para desparasitar. Non se teñen sinalado danos irreparábeis na dentición, mais se recomenda consumir o ruibarbo con alimentos que conteñan calcio, como o leite ou o iogur.
Noallo
O topónimo galego Noallo pode referirse a:
Santa Olaia de Esgos, Esgos
Santa Olaia de Esgos é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 94 habitantes (44 homes e 50 mulleres), 19 menos ca en 2000. Ten sete entidades de poboación.
Barbara Morgan
Barbara Radding Morgan, nada en Fresno, California, o 28 de novembro de 1951, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte da misión STS-118.
Traxectoria
Morgan graduouse en bioloxía humana na Universidade Stanford en 1973, ten credenciais de ensino pola facultade de Notre Dame en Belmont, California en 1974 e un doutoramento honorario pola Universidade do Estado en Boise en 2008.
Foi seleccionado pola NASA como substituta de Christa McAuliffe para o programa Un profesor no espazo o 19 de xullo de 1985. Participou na misión STS-118, pasando un total de 12,75 días no espazo.
Pena de Eiriz
O topónimo galego Pena de Eiriz pódese referir a:
Pena do Boi
O topónimo galego Pena do Boi pódese referir a:
Carice van Houten
Carice Anouk van Houten, nada en Leiderdorp o 5 de setembro de 1976, é unha actriz neerlandesa de cinema, televisión e teatro.
Air India
Air India é a aeroliña nacional da India. Pertence a Air India Limited, unha empresa estatal, e opera unha frota de avións Airbus e Boeing que serve 90 destinos domésticos e internacionais. A compañía ten o seu centro de conexións no Aeroporto Internacional Indira Gandhi, en Nova Deli, xunto con varias cidades focais ao longo de todo o país. Air India é o maior operador internacional da India, cunha cota de mercado do 18,6%. A compañía serve uns 60 destinos internacionais a catro continentes. Ademais, Air India é a terceira aeroliña doméstica do país en número de pasaxeiros transportados (tras IndiGo e Jet Airways), cunha cota de mercado do 13.5% en xullo de 2017. A aeroliña converteuse en membro da alianza Star Alliance o 11 de xullo de 2014.