cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thermae Romae
Anime
O manga adaptouse a unha miniserie de anime en formato flash a cargo do estudo DLE e baixo a dirección de Azuma Tani, quen co-escribiu o guión xunto a Mamoru Nakano. Toshimitsu Takechi deseñou os personaxes e Koutarou Yamawaki supervisou a animación flash. A secuencia de apertura inclúe a canción «Thermae Roman», interpretada pola banda feminina xaponesa de rock Chatmonchy. Os tres episodios transmitíronse do 12 ao 26 de xaneiro de 2012 no bloque de animación noitamina da canle Fuji TV. Alí compartiu a tempada con Black Rock Shooter e converteuse na primeira miniserie en ser incluída na programación de devandito bloque, cun horario habitual e unha repetición pasada a medianoite. FROGMAN dobrou ao protagonista Lucius. Unha edición en disco de Blu ray lanzouse o 20 de abril dese ano e inclúe un episodio inédito. Na rexión de Australasia, Siren Visual comezou a emisión de Thermae Romae a partir do 28 de outubro, con subtítulos en inglés. Esta foi a primeira vez que o anime se comercializou fóra do Xapón. Seguiulle Discotek Media na América anglosaxoa, que licenciou a serie en outubro de 2012.
En abril de 2014 coñeceuse unha curta de catro minutos titulado «O matrimonio de Pietrada», patrocinado pola empresa xaponesa de produtos de hixiene bucal Reach. Producido no mesmo estilo anime flash, o breve capítulo versa sobre a viaxe de Lucius a unha terma xaponesa onde descobre cepillos de dentes modernos, innovación que leva á súa era para axudar a Pietrada, a irmá máis nova do seu amigo Marcus.
Thermae Romae
A manga adaptouse a unha película homónima en imaxe real. O equipo filmou gran parte das escenas no complexo italiano de estudos Cinecittà, en Roma, Italia. A dirección correu por conta de Hideki Takeuchi e o guión por Shogo Muto. A repartición principal integrouse con actores xaponeses. Para os personaxes romanos buscáronse actores con «trazos duros» ou nihonjinbanare (trazos «non xaponeses»). No caso de Hiroshi Abe, quen encarna ao protagonista, a autora comentou «Abe-san é realmente magnífico como o antigo romano Lucius. Os membros italianos do persoal murmuraban "parécese a un romano xenuíno"». Elixiuse á actriz Aya Ueto para levar o rol de Mami, unha aspirante a mangaka e integrante «da tribo de caras planas» de acordo con Lucius.
Un trailer promocional en xaponés viu a luz en marzo de 2012 no sitio web oficial da película onde previamente lanzáronse dúas teasers. Estreouse o 28 de abril, exclusivamente no Xapón. Para estimular unha maior audiencia coa compra dunha entrada de cine os espectadores adquiriron unha edición especial da manga, promoción pensada até esgotar o stock dun millón de unidades para repartir. Durante 2012 recadou 66 millóns de dólares ou 5 980 000 000 de iens, cifra que consagrou a Thermae Romae como o segundo filme con maior recadación no Xapón ese ano. Posteriormente proxectouse en festivais internacionais de cine de diferentes países como Canadá, Italia, Estados Unidos, e Australia.
Thermae Romae II, a secuela
A principios de 2013 confirmouse que habería unha secuela da película inspirada no manga. A segunda parte titulada Thermae Romae II estreouse no Xapón o 24 de abril de 2014. Os actores orixinais volveron encarnar aos seus respectivos personaxes e Hideki Takeuchi ocupou novamente o rol de director. O argumento da entrega xira en torno ao novo proxecto por encargo de Lucius de construír unha terma no medio do Coliseo Romano. A diferenza da súa predecesora, optouse por Bulgaria como locación principal para a filmación e non os estudos Cinecittà en Roma, Italia. Isto fixou o precedente da primeira película xaponesa filmada en territorio búlgaro.
Críticas
Rebecca Silverman, para Anime News Network tivo unha mirada positiva do manga. Asignoulle unha cualificación xeral de B+, con B na súa historia e A- no debuxo. Afirmou que o manga é «fascinante polo seu detalle cultural e histórico» e eloxiou os paralelos ben logrados entre dúas culturas tan dispares como a romana e a xaponesa. Critica con todo a trama monótona repetitiva, e opinou que os detalles da vida persoal do protagonista e os novos personaxes axudaron a amenizar o desenvolvemento da historia nos seguintes volumes. O sitio web español deculture.es avaliou o primeiro volume da manga para ese país, destaca as situacións humorísticas, os anexos con información da cultura romana escritos por Yamazaki e o argumento pouco común; sobre os diálogos entre personaxes sinala o uso de mútiples latinismos, introducidos ás veces de maneira «forzada», cuestión que pode desalentar a lectura por parte de usuarios non familiarizados coa lingua, aínda que en liñas xerais non considera que sexa un problema. Conclúe que «é unha obra fresca e orixinal que busca achegar ao público á cultura romana e, ao mesmo tempo, á cultura xaponesa mediante un gran sentido do humor». Johanna Draper Carlson de Comicsworthreading.com recomendou todos os tomos da edición estadounidense, e incluíu a Thermae Romae na súa lista persoal dos mellores mangas de 2012. Falou positivamente de todos os aspectos da obra; sinalou con todo a constante reivindicación da cultura xaponesa moderna como civilización superior á romana, e a actitude «bastante inocente» e de adulación persistente ao país asiático por parte de Lucius.
A película en imaxe real Thermae Romae non contou cunha recepción positiva xeneralizada por parte dos críticos de cine.
Rendemento comercial e presenza na cultura
En 2012, a serie completa de Thermae Romae entrou na lista Oricon dos trinta mangas máis vendidos no Xapón no posto dezanove, con cifras que ascenderon aproximadamente ás 2.231.198 de unidades entre o 21 de novembro de 2011 ao 18 de novembro de 2012. O volume IV do manga escalou até o posto dezaoito da lista dos 50 volumes de manga máis vendidos no Xapón, contabilizando un total 721.456 copias vendidas no mesmo período de tempo que a lista anterior.
Nun esforzo colaborativo, as editoriais Enterbrain, a cargo de Thermae Romae, e Kōdansha, editando os volumes de Space Brothers, publicaron unha imaxe crossover onde se ve aos protagonista dun e outro manga intercambiando vestimenta. A modo publicitario resulta rechamante dada a disparidade dos tempos no que transcorren ambas as obras, a primeira durante a Antiga Roma e a segunda, ambientada no Xapón moderno e cun aspirante a astronauta como protagonista. A imaxe, na que se ve a Lucius cun traxe espacial e a Mutta, personaxe principal de Space Brothers, vestindo unha toga estaba destinada para exhibirse como afiche promocional en librarías. Así mesmo, Thermae Romae ten unha pequena aparición no videoxogo de CAPCOM Monster Hunter Frontier Online. A revista xaponesa sobre viaxes Rurubu publicou unha nota onde enlistaba os mellores cen baños públicos do Xapón, acompañada de entrevistas á mangaka Mari Yamazaki e a parte do persoal involucrado na película en imaxe real homónima inspirada no manga; Lucius aparece na portada dese número ''. Thermae Romae'' é mencionada e parodiada no vídeo didáctico para estranxeiros sobre etiqueta en baños públicos xaponeses «Gaikokujin Nyuyoku Manner Koshukai in Shinsekai».
Complementariamente, Enterbrain lanzou produtos licenciados temáticos da serie. Ademais de camisetas con lendas, destácanse diversos produtos de hixiene persoal e utensilios para o baño coa imaxe do protagonista e publicitando a obra, como típicos baldes de madeira de ciprés para o aseo ou toallas de man estampadas. Fabricáronse moedas de metal de edición limitada con relevos do busto de Lucius nunha das caras e a lenda Thermae Romae na outra, e colgantes feitos en prata 925 da imaxe dun pene erecto alado e bípede, antigo símbolo romano coñecido como Fascinus e elemento que Lucius utilizou como amuleto no volume dous da manga. Amazon sacou á venda edicións limitadas do sexto tomo compilatorio do manga, e incluíu coa compra un colgante accesorio para teléfonos móbiles con forma de estríxile s para promocionar o manga derivado.
Premios e recoñecementos
En 2010, o manga gañou o premio anual Manga Taishō, galardón instaurado en 2008 que busca promover traballos e autores novos nomeando a obras de oito ou menos volumes. Na edición de 2010, Thermae Romae quedou en primeiro posto con 94 puntos. Mari Yamazaki atopábase vivindo en Lisboa, Portugal no momento da cerimonia de entrega de premios polo que estivo presente vía Skype e o seu editor en xefe Katsuhiko Okumura aceptou a condecoración no seu lugar. Na décimo cuarta edición do Premio Cultural Tezuka Osamu, Thermae Romae gañou na categoría premio á historia curta. O cuarto tomo do manga recibiu un nomeamento no rubro mellor cómic da cuadraxésima cerimonia dos premios do Festival Internacional da Historieta de Angulema, celebrado do 31 de xaneiro ao 3 de febreiro de 2013 en Francia. Ese mesmo ano nos Estados Unidos, a versión de manga para ese país —a cargo de Yen Press— recibiu un nomeamento no Premio Eisner, na categoría Mellor edición estadounidense de material internacional—Asia (Best Ou.S. Edition of International Material—Asia). Competiu contra outros catro mangas adaptados ao mercado norteamericano: Barbara (de Osamu Tezuka), A Chinese Life, Nonnonba e 20th Century Boys, alzándose finalmente este último co premio.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (videoxogo)
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban é o terceiro videoxogo da serie de Harry Potter, que foi lanzado á venda no 2004, simultaneamente coa estrea do filme co esmo nome, Harry Potter e o preso de Azkaban. Ámbalas dous cousas, o xogo e o filme, están baseados na terceira novela da saga Harry Potter, de J. K. Rowling. O xogo foi creado para PC (Windows), Game Boy Advance, Xbox, GameCube e PlayStation 2.
Argumento
Harry, Ron e Hermione entéranse de que un perigoso home, Sirius Black, escapou do cárcere para magos, Azkaban, e que está, supostamente, buscando a Harry para matalo. Os tres amigos dominan os feitizos necesarios para facer fronte a Black. Porén, Black non é tan malo como aparenta: foi culpado dos asasinatos de trece persoas facía trece anos, pero o verdadeiro asasino, Peter Pettigrew, está escondido co disfrace do rato mascota de Ron, Scabbers. Xunto con Remus Lupin e Black, Harry, Ron e Hermione desenmascaran a Pettigrew. Usando un xiratempos, Harry e Hermione volven atrás no pasado e rescatan o hipogrifo de Hagrid, Buckbeak, e utilízano tamén para rescatar a Black.
Personaxes cos que se pode xogar
(Tódolos personaxes comezan o xogo sabendo os feitizos Alohomora, Depulso, Lumos, Espongificación e Rictusempra).
(Tódolos personaxes comezan o xogo sabendo o feitizo Flipendo).
The Terror
The Terror é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 1 de abril de 2013 a través do selo Warner Bros. Records nos Estados Unidos e de Bella Union no Reino Unido. É o seu derradeiro disco en contar co batería Kliph Scurlock, que foi despedido do grupo un ano despois do seu lanzamento.
Vilanova, A Pobra de Trives
Santa María de Vilanova e unha parroquia que pertence ó concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. En 2011, segundo o IGE, tiña 59 habitantes (34 homes e 25 mulleres).
Patrimonio
No adro da igrexa parroquial hai unha ara romana de grandes dimensións, dedicada a Xúpiter, que data do século II. A ara está modelada con grecas en tres das súas caras superiores e posúe unha inscrición cuxo desenvolvemento total de lectura sería: "SEVERVS,FLAVINI FIL(IVS) IOVI OP(TIMO) M(AXIMO),V(OTUM) L(IBENS) S(OLVIT) M(ERITO)".
José Manuel Pérez Seco
José Manuel Pérez Seco, nado na Capela en 1969, é un delineante e político galego do PSdeG-PSOE.
Vilanova, A Pobra de Trives
Patrimonio
O souto de Vilanova ten castiñeiros centenarios. O poeta Pablo Pérez, natural de Vilanova, publicou no seu libro Sementeira de Soños un poema adicado ao souto, "Elexía por un souto".
Feiras e festas
A primeira fin de semana de febreiro, coincidindo coas festas patronais das Candelas e San Brais, celébrase a festa do chourizo. O sábado pola tarde a xente asa os chourizos no adro da igrexa e por entre os castiñeiros do souto pra asar os chourizos nas fogueiras.
Fusión (filme)
Fusión (ドラゴンボールZ 復活のフュージョン!!悟空とベジータ), é o 15º filme baseado na serie de manga e anime Dragon Ball, e o 12º da etapa Dragon Ball Z, foi estreado o 4 de marzo de 1995.
Sinopse
A aventura comeza cando un habitante adolescente do inferno se descoida de cambiar os tanques "da máquina do lavadoiro da alma", que limpa as almas que van ó inferno. Cando os tanques estalan, o rapaz é posuído polas forzas malignas e transfórmase en Janemba, unha enorme e poderosa criatura. Janemba cambia as leis do ceo e crea moitos problemas, incluíndo resucitar a Freezer a tódolos outros mortos malvados.
Kris Jenner
Kristen Mary Houghton, nada en San Diego, California o 5 de novembro de 1955, máis coñecida como Kris Jenner, é unha personalidade de televisión e empresaria estadounidense. Estivo casada con Robert Kardashian, con quen tivo catro fillos, ata que se divorciaron en 1990. De 1992 a 2014 estivo casada con Bruce Jenner, na actualidade Caitlyn Jenner, con quen tivo dúas fillas. Desde 2007 produce e ten un rol protagónico no reality show da súa familia: Keeping Up with the Kardashians.
Primeiros anos
Kristen medrou en University City, un suburbio de San Diego, e estudou en Clairemont High School. Ten dúas irmás, Karen e Sarah.
Primeiro matrimonio
Desde 1978 ata 1990 estivo casada co avogado Robert Kardashian (coñecido polo caso de O. J. Simpson, de quen era moi amigo), con quen tivo catro fillosː Kourtney Mary (1979), Kimberly Noe l (1980), Khloé Alexandra (1984) e Robert Arthur (1987).
Por mor de dificultades matrimoniais, Kris pediu o divorcio en 1989. Robert Kardashian faleceu o 30 de setembro de 2003. Kris encárgase dos membros da familia.​ É coñecida por ser a produtora executiva e protagonizar o reality show Keeping Up with the Kardashians.
Segundo matrimonio
Kris e Bruce Jenner, actualmente Caitlyn Jenner, casaron o 21 de abril de 1991. Kris ten dúas fillas con Caitlyn, Kendall Nicole (1995) e Kylie Kristen (1997). Durante o seu matrimonio con Bruce foi madrasta dos catro fillos que el tivera nos seus dous matrimonios anteriores, Brandon, Brody, Burton e Cassandra.​ En setembro de 2014 deuse a coñecer que a parella estaba en trámites de divorcio, con todo, como non existía un acordo prenupcial en relación á súa fortuna calculada en 60 millóns de dólares, esta sería dividida entre ambos. Indicouse que a demanda de divorcio foi interposta por Kris Jenner por mor de diferenzas irreconciliables e, poucos meses despois, Bruce anunciou que se convertería en Caitlyn Jenner.
Noivado actual
Jenner mantén unha relación con Corey Gamble desde 2014.
MEROPS (base de datos)
MEROPS é unha base de datos en liña para encimas peptidases (tamén chamadas proteases) e os seus inhibidores. O esquema de clasificación das peptidases publicárono Rawlings e Barrett en 1993, e o de inhibidores proteicos Rawlings et al. en 2004.
Características
A clasificación está baseada nas semellanzas nos niveis estruturais terciario e primario. As comparacións están restrinxidas a esa parte da secuencia implicada directamente na reacción, o cal no caso das peptidases debe incluír o centro activo, e para un inhibidor proteico o sitio reactivo. A clasificación é xerárquica: as secuencias ensámblanse en familias, e as familias ensámblanse en clans. Unha familia ensámblanse arredor dun exemplo tipo, que é a secuencia dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizados. Todas as demais secuencias da familia deben estar relacionadas co exemplo tipo da familia, xa sexa directamente ou a través de relacións transitivas que implican unha ou máis secuencias xa consideradas membros da familia. Normalmente, úsanse FastA ou BlastP para establecer relacións entre as secuencias, cun valor esperado de 0,001 ou menor tomado para que sexa estatisticamente significativo. Un clan tamén se ensambla arredor dun exemplo tipo, que é a estrutura dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizado. Unha familia inclúese nun clan se a estrutura terciaria dun membro da familia pode demostrarse que está relacionada coa do exemplo tipo do clan. Tipicamente, utilízase DALI para establecer a pertenza a un clan, cun valor z de 6.00 unidades de desviación típica ou máis consideradas que son estatisticamente significativas. Para as peptidases, outra evidencia para indicar que familias están relacionadas cando unha estrutura terciaria está ausente é se inclúen a mesma orde de residuos catalíticos nas secuencias.
Imperio de Trebisonda
miniatura|300px|dereita| O Imperio de Trebisonda xunto ao [[Imperio Latino, o Imperio de Nicea e o Despotado de Epiro. As fronteiras son imprecisas.]]
Hacksaw Ridge
Hacksaw Ridge é un filme biográfico de 2016 dirixido por Mel Gibson e escrito por Andrew Knight e Robert Schenkkan. É unha coprodución entre os Estados Unidos de América e Australia e está baseado no documental de 2004 The Conscientious Objector. A historia do filme está ambientado durante a segunda guerra mundial e conta as experiencias de Desmond Doss, un sanitario pacifista estadounidense que, como adventista do sétimo día, rexeita levar ou utilizar unha arma de calquera clase. Doss converteuse no primeiro obxector de conciencia en obter a Medalla de Honra, que lle foi concedida polo seu servizo durante a batalla de Okinawa. Está protagonizado por Andrew Garfield no papel de Doss, xunto con Sam Worthington, Luke Bracey, Teresa Palmer, Hugo Weaving, Rachel Griffiths e Vince Vaughn nos papeis secundarios.
Kaiukenbo
O kaiukenbo (kajukenbo ou kajukembo) é unha arte marcial híbrida, que combina o karate, o judo, o jujitsu, o kempo e o wushu (kung fu). Foi desenvolta nos anos corenta do século XX en Oahu (Hawai) como método de autodefensa contra criminais e soldados da mariña americana que atacaban á poboación civil. O Kaiukenbo é por definición un método no que as defensas e os ataques mudan, é un sistema en continua evolución.
Os estilos nos que se baseou o kaiukenbo
O propio nome ten a súa orixe nas primeiras sílabas dos nomes dos compoñentes de kaiukenbo:
Imperio de Trebisonda
O Imperio de Trebisonda foi un Estado cristián medieval de cultura grega, xurdido da descomposición do Imperio Bizantino e fundado en 1204, pouco antes da toma de Constantinopla polos cruzados. Estaba localizado na costa suroriental do Mar Negro, coa súa capital na cidade de Trebisonda, e mantívose como estado independente ata o ano 1461, en que foi conquistado polos turcos otománs.
Os monarcas de Trebisonda levaron o título de Gran Comneno (Megas Komnenos) e de emperadores ata o fin do seu estado, en 1461. O estado denomínase tamén, en ocasións, Imperio Comneno, xa que a dinastía reinante descendía de Aleixo I Comneno.
Kaiukenbo
Os fundadores do kaiukenbo
Cinco mestres das diferentes artes marciais existentes en Hawai uníronse neste proxecto.
Imperio de Trebisonda
Fundación
Tralo derrocamento e posterior asasinato do emperador bizantino Andrónico I, da dinastía Comneno, dous dos seus netos, Aleixo e David, foron levados á corte de Xeorxia, con cuxa raíña, Thamar (1184-1212), os unían lazos de parentesco. Co apoio do exército de Thamar, David e Aleixo conquistaron Trebisonda en abril de 1204. Desde alí, David avanzou cara ao oeste ao longo da costa, ocupando Sinope, Paflagonia e Heraclea do Ponto. As súas conquistas foron detidas por Teodoro Láscaris, emperador de Nicea.
Kaiukenbo
1945-1959
Durante dous anos (1945-1947) os fundadores combinaron os seus coñecementos coa práctica, testando regularmente as situacións de agresión posíbeis na vida real. Pasado un tempo decidirón chamar a este sistema de defensa "kaiukenbo" e crear a Sociedade dos Cintos Negros (Black Belt Society) e o Instituto do Autodefesa Kaiukembo. Co tempo estas ensinanzas moveranse cara a costa do Pacífico dos Estados Unidos, concretamente ata a base aérea de Travis en California, onde no ano 1958 o mestre Aleju Reyes abriu a primeira escola fóra das Illas do Hawaí. Nesa escola formaría aos membros da forza aérea dos Estados Unidos.
Imperio de Trebisonda
Fundación
Aleixo proclamouse emperador, reclamando o seu dereito ao trono de Constantinopla, e instalou a súa capital en Trebisonda. Inicialmente, o estado de Trebisonda controlaba a costa sur do Mar Negro entre Soterioupolis e Sinope, incluíndo as modernas provincias turcas de Sinop, Ordu, Giresun, Trebisonda, Bayburt, Gumushane, Rise e Artvin. Durante o século XIII, dominou tamén Perateia, incluídos Quersoneso e Kerch, na península de Crimea. Os territorios situados ao oeste de Sinope, e que foran conquistados por David Commeno, fóronlles arrebatados posteriormente, en 1206, polo Imperio de Nicea. Os selxúcidas apoderáronse de Sinope en 1214, e o emperador de Trebisonda converteuse en vasalo dos turcos selxúcidas do Sultanato de Rüm.
Kaiukenbo
1945-1959
En 1959, o "sijo" Emperado sumou as técnicas do wushu no kaiukenbo e trocou esta arte nunha combinación fluída de técnicas duras e "suaves".
Imperio de Trebisonda
Desenvolvemento
thumb|300px|right|O Imperio de Trebisonda (morado) e os estados circundantes no ano 1300. thumb|300px|right|O Imperio de Trebisonda (marrón) e os estados circundantes no ano 1400. Durante todo o resto da súa historia, o Imperio de Trebisonda permaneceu illado dos outros estados gregos polo sultanato de Rüm e circunscrito á costa suroriental do Mar Negro. Non recoñeceu ao Imperio Bizantino restaurado en 1261. Cando Persia foi conquistada polos mongois, converteuse en lugar de paso obrigado para un brazo meridional da ruta da seda, co que alcanzou unha gran prosperidade económica. O momento de maior prosperidade tivo lugar baixo o reinado de Aleixo II (1297-1330).
Kaiukenbo
Despois de 1959
Charles Gaylord, Tony Ramos, e Aleju Reyes, que tiñan recibido os seus cintos negros de Emperado, expandiron o kaiukenbo polo continente americano, abrindo cada un deles a súa propia escola do kaiukenbo en California. En 1969, Tony Ramos adestrou con Bruce Lee co que intercambiou ideas e métodos. Aleju Reyes morreu en 1977, e Tony Ramos en 1999, en Hawai. Dende entón, Charles Gaylord é o presidente da Asociación do Kaiukenbo de América (Kajukenbo Association of America).
Imperio de Trebisonda
Desenvolvemento
Con todo, co declive do poder mongol, a prosperidade de Trebisonda foi diminuíndo debido aos ataques dos turcos otománs e aos conflitos internos.
Kaiukenbo
O kaiukenbo na actualidade
Actualmente, o kaiukenbo goza de boa saúde, estando máis asentado na sociedade que outras escolas de kempo. Aínda que contén certos aspectos de competición, concéntrase principalmente no combate real e en análises prácticas. En xeral os practicantes de kaiukenbo son iso mesmo, prácticos, repugnando golpes en puntos coma ollos ou xenitais, que poden ser permitidos se axudan na defensa contra o agresor na realidade. A maior parte de escolas de kaiukenbo evitan trucos e movementos espectaculares sen unha aplicación práctica. Os plans de estudo inclúen contras para ataques e golpes con puños, coitelos, bastóns, armas de fogo etc.
Aínda que os diferentes tipos de kaiukenbo teñan unha base común, hai variantes. O kaiukenbo está baseado en catro estilos diferentes.
Certas escolas de kaiukenbo acentúan a importancia de 26 "katas". Adoitan ser divididas en 13 "pinyans" (chamados ás veces "os xogos de Palama" - "Palama sets") e 13 "concentracións". Cada "concentración" ten o seu propio nome, que describe o seu movemento característico. Por exemplo a primeira concentración, a do "golpe do guindastre/garra do tigre", inclúe un golpe cun movemento que recorda guindastre e outro que ten un parecido coa garra do tigre. Cada movemento ten o seu significado. No exemplo anterior pode ser aplicado para bloquear un golpe co puño.
Nalgunhas escolas de kaiukenbo a oración xoga un papel importante, pero a maioría de escolas non teñen esa vertente mística. As leccións remátanse coa apelación aos tres elementos do kaiukenbo: o espírito, a mente e o corpo (cada un ten o seu propio sinal coa man). Máis tarde, os estudantes e o mestre abren as mans representando a paz e cúrvanse cunha reverencia para expresar respecto.
Os graos e os títulos
Os graos e os títulos son diferentes dependendo da escola. Os donos de cintos negros recibirán títulos de orixe chinesa:
Hippolyte Lucas
Pierre Hippolyte Lucas, coñecido como Hippolyte Lucas, nado en París o 17 de xaneiro de 1814 e finado na mesma cidade o 5 de xullo de 1899, foi un entomólogo francés.
Era irmán de Prosper Lucas (1808-1885), médico, cuxos traballos no campo da herdanza biolóxica foron amplamente consultados no século XIX, especialmente o seu Traité philosophique et physiologique de l'hérédité naturelle (París, 1850).
Traxectoria
Foi naturalista axudante e despois asistente no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Foi membro da Société entomologique de France.
De 1839 a 1842 participou na comisión científica para a exploración de Alxeria ocupándose, como naturalista, do estudo da fauna entomolóxica deste país.
Publicou traballos sobre os arácnidos das Canarias (1838), Creta (1853), o Brasil (1857) e Cuba (1857).
Describiu numerosos taxons, especialmente de insectos e arácnidos, entre eles a familia dos Thelyphonidae.
Abreviatura
A abreviatura Lucas emprégase para recoñecer a Hyppolyte Lucas como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Gran Premio do Brasil de 1999
O Gran Premio do Brasil de 1999 (oficialmente o XXVIII Grande Prêmio Malboro do Brasil) foi unha carreira de Fórmula 1 disputada o 11 de abril de 1999 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil. Foi a segunda carreira da tempada da Fórmula Un. A carreira de 72 voltas gañouna o piloto de McLaren Mika Häkkinen despois de comezar desde a pole position. Michael Schumacher terminou segundo nun Ferrari co terceiro Heinz-Harald Frentzen para o equipo Jordan.
Ricardo Zonta non se clasificou para a carreira, despois de ferirse no seu pé esquerdo nun grave accidente durante a práctica do sábado.
Cambios de pilotos
A carreira marcou o debut de Stéphane Sarrazin, que pilotou o Minardi do ferido Luca Badoer. Badoer feriu a súa man nun accidente nas probas e Sarrazin, entón o piloto de probas de Prost, foi utilizado en Minardi.
Como Luca Badoer volveu para a seguinte carreira, e aínda era o piloto de probas de Prost, foi a única participación de Stéphane Sarrazin na Fórmula Un.
Carreira
No inicio da carreira, o pole sitter Mika Häkkinen tomou o liderado, mentres que o seu compañeiro de equipo en McLaren, David Coulthard, calou o coche na grella. McLaren neste momento tentaba recuperarse dunha retirada dobre na carreira de apertura, o Gran Premio de Australia, e o fallo de Coulthard sorprendeu no equipo. O coche de Coulthard foi empuxado cara ao carril de boxes, onde earrincou cando os líderes comezaban a 4ª volta.
Na volta 4, o heroe local Rubens Barrichello tomou o liderado da carreira de Mika Häkkinen despois de que o coche de Häkkinen sufrise un mal funcionamento da transmisión temporal e non puidera cambiar de marcha. Häkkinen tamén foi adiantado por Michael Schumacher antes de que o seu coche recuperase a capacidade de seleccionar engrenaxes. Barrichello was able to stay in front until he pitted on lap 27. Foi a primeira vez que un automóbil Stewart lideraba unha carreira. > A multitude de aproximadamente 80.000 seareiros animaba mentres "Rubinho" construíu unha ventaxe de aproximadamente 5 segundos sobre Schumacher.
Alexander Wurz e Damon Hill colisionaron na volta 10, terminando a carreira de Hill. Rubens Barrichello caeu ao cuarto lugar despois da súa parada nos boxes e Michael Schumacher asumiu o liderado. A carreira de David Coulthard finalizou cando abandonou a pista cun fallo mecánico. Stéphane Sarrazin sufriu un grande accidente na recta de boxes na volta 31 tras sufrir unha falla na á, trompeando máis de seis veces. Na volta 35, Barrichello pasou a Eddie Irvine freando na primeira curva para ocupar o terceiro lugar.
Michael Schumacher parou en boxes na volta 38, permitindo que Mika Häkkinen pasase. Häkkinen fora retido por Schumacher, polo que comezou a intentar acumular o oco suficiente para poder saír adiante de Schumacher logo da súa propia parada en boxes. O tráfico atrasou o seu progreso nun primeiro momento, pero despois dunha volta puido facer un par de voltas rápidas. Empezou na volta 42, e as súas voltas rápidas combinadas cun rápido traballo do seu equipo permitíronlle manter a vantaxe sobre Schumacher facilmente.
Na volta 42, Pedro Diniz trompeou e calou o seu coche despois de intentar pasar outro coche por dentro. A carreira de Rubens Barrichello finalizou na mesma volta cun motor rebentado. Eddie Irvine fixo nunha parada en boxes non programada na volta 55 para limpar os radiadores sobrequentados do seu Ferrari, volvendo á pista no quinto posto.
Mika Häkkinen gañou a carreira, xunto a Michael Schumacher segundo. Heinz-Harald Frentzen clasificouse no terceiro lugar a pesar de quedar sen combustible na última volta, xa que o seguinte coche tiña unha volta perdida. Ralf Schumacher terminou cuarto tras ser perseguido por Eddie Irvine durante as últimas voltas.
Nicolao I de Montenegro
Nicolao I Mirkov Petrović-Njegoš (en montenegrino: Никола I Мирков Петровић-Његош), nado en Njeguši o 7 de outubro de 1841 e finado en Antibes o  1 de marzo de 1921, foi Príncipe de Montenegro de 1860 a 1910 e o único Rei de Montenegro de 1910 a 1918.
Traxectoria
Nicolao naceu na aldea de Njeguši, a antiga residencia da Casa Real de Petrović. O seu pai, Mirko Petrović-Njegos, un célebre guerreiro de Montenegro, era irmán de Danilo I de Montenegro, que non deixou descendencia masculina. Despois de 1696, cando a dignidade da Vladika, ou bispo-príncipe, tornouse hereditaria na familia Petrović, o poder soberano descendera de tío para sobriño, o Vladika pertencente á orde do clero negro (ou sexa, o clero monástico), que son prohibidos de se casar.
O cambio foi introducido por Danilo II, que declinou do múnus episcopal, casou e declarou o principado hereditario na liña masculina directa. Cando Mirko Petrović-Njegos renunciou a súa pretensión ao trono, seu fillo foi nomeado herdeiro.
O príncipe Nicolao, que fora adestrado desde a infancia en exercicios marciais e atléticos, pasou unha parte da súa infancia adiantada en Trieste na casa da familia Kustic, a cal súa tía, a princesa Darinka, esposa de Danilo II, pertencían. A princesa foi unha ardorosa defensora da cultura francesa, e pola súa suxestión o mozo herdeiro do Vladikas foi enviado para o Lycée Louis-le-Grand, en París.
Príncipe de Montenegro
No período de paz que se seguiu, realizou unha serie de forzas militares, reformas administrativas e educativas. O país foi envolvido nunha serie de guerras co Imperio Otomán entre 1862 e 1878. En 1867 coñeceu o emperador Napoleón III en París e, en 1868, realizou unha viaxe á Rusia, onde recibiu afectuosas benvida do tsar Alexandre II. Máis tarde visitou Berlín e Viena.
Rei de Montenegro
left|thumb|300x300px|Proclamación do Reino de Montenegro, [[Cetinje, 28 de agosto de 1910]] miniatura|Nicolao I nunha [[moeda de 100 perpera montenegrinos]] En 1900 asumiu o status de Alteza Real. Deu a Montenegro a súa primeira Constitución, en 1905, a consecuencia de presións dunha poboación ávida por máis liberdade. Tamén introduciu a liberdade de prensa e o código penal. En 1906 creou a moeda de Montenegro, o perper montenegrino. No 28 de agosto de 1910, durante a celebración do seu xubileu, asumiu o título de rei. Foi ao mesmo tempo Mariscal do exército ruso, unha honra nunca antes revisada a calquera estranxeiro, excepto o duque de Wellington.right|thumb|Exilio en Francia, 1916. Tras a primeira guerra mundial, Montenegro foi unida coas outras terras eslavas do Sur, para formar o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, que foi renomeado Iugoslavia en 1929. Nicolao partiu para o exilio en Francia en 1918, mais continuou a reclamar o trono até súa morte en Antibes tres anos despois. Foi enterrado na Italia. En 1989 os restos de Nicolao, súa esposa Milena e dúas dos seus doce fillos foron trasladados para Montenegro.
Fillos
right|thumb|287x287px|A raíña consorte [[Milena de Montenegro, esposa de Nicolao. Ambos tiveron doce fillos.]] Cinco das súas fillas casaron con príncipes e reis, dando a Nicolao o apelido de "o sogro de Europa", un alcume que compartiu con Cristián IX de Dinamarca.
Facultade de Dereito de Santiago de Compostela
A Facultade de Dereito de Santiago de Compostela é o edificio da Universidade de Santiago de Compostela no que se imparten os estudos de Dereito. Desde mediados do século XX está situada no Campus Sur, na avenida do Doutor Ángel Jorge Echeverri. Anteriormente ocupaba o andar inferior da actual Facultade de Xeografía e Historia.
Inicios
As orixes da Universidade de Santiago remóntanse a finais do século XV, cando o notario e rexedor compostelán Lopo Gómez de Marzoa promoveu a creación en Santiago de Compostela do Colexio de Estudantes Pobres. O 17 de xullo de 1501 de novo Lopo Gómez de Marzoa xunto con Diego de Muros II, bispo das Canarias, e Diego de Muros III, deán de Santiago, fixeron unha segunda fundación, na que configuraron un Estudo Xeral coa súa propia normativa e a súa sede nunha casa da Rúa Nova onde se impartiron clases de Gramática e unha cátedra de Canons. No ano 1504 unha bula do papa Xulio II confirma a fundación do devandito estudo. Este estudo foi absorbido polo Colexio de Santiago Alfeo no ano 1542, tras o pasamento do seu único catedrático Pedro de Victoria, considerado primeiro reitor da Universidade de Santiago
Pero a verdadeira fundación da Universidade foi obra do arcebispo Alonso III de Fonseca que, no ano 1522 comezou a xestionar a creación dun Colexio Novo, ao que denominaría Colexio de Santiago Alfeo, que foi aprobado por unha bula do papa Clemente VII o 15 de marzo de 1526 outorgándolle os mesmos privilexios que o colexio fundado polo cardeal Cisneros en Alcalá de Henares. Fixou o proxecto no seu testamento de 1531, incluíndo a dotación aos executores e ao proxecto de construción, pero á súa morte no ano 1534 aínda non se puxera en marcha. Nos anos 1551 e 1552 algúns testamenteiros reuníronse co patrón do colexio, o conde de Monterrei, co obxecto de poñer en marcha o colexio. O edificio xa estaba feito pero carecían da normativa organizativa, polo que chegaron a valorar a entrega da institución aos xesuítas para que fosen eles os que a organizasen. Finalmente, o 25 de outubro de 1553 promulgaron as primeiras ordenanzas, pero estas non chegaron a aplicarse. Xa había tempo que o Colexio de Santiago Alfeo estaba construído nos terreos doados polo propio Fonseca do terreo familiar na Rúa do Franco.
As liortas entre os partidarios de entregar a institución aos xesuítas, principalmente o arcebispo Xoán Álvarez de Toledo, e os testamenteiros, fixo que o cabido recorrese á arbitraxe de Filipe II. Este, por medio da provisión real do 26 de xuño de 1555, encomendoulle ao doutor Andrés Cuesta o estudo e reorganización do colexio. Seguindo a encomenda organizou o Colexio de Santiago Alfeo diferenciándoo da propia Universidade. Só os colexiais do devandito colexio podían obter os graos académicos tendo que esperar á consolidación definitiva até o 10 de decembro de 1567, cando o Consello Real estableceu as gradacións da Universidade de Santiago de Compostela. A Coroa foi desde entón o principal patrón da institución. No ano 1577 solicitouse de novo a intervención da Coroa para reformar os estatutos da universidade. A consecuencia foi a visita de Pedro Portocarrero e a posterior aprobación da súa reforma en outubro de 1588. Nela especificábanse mais polo miúdo as competencias e funcións dos diferentes órganos e establecíase a residencia para teólogos e xuristas no colexio maior de Santiago Alfeo e a dos artistas no de San Xerome, deixándolle a ensinanza da Gramática á Compañía de Xesús. Ao longo do século XVI chegaron durante varios cursos aos 3.000 estudantes, que procedían principalmente de Galicia e Asturias.
No século XVII consolidouse coa incorporación das facultades de Leis e Medicina ás xa existentes de Artes, Teoloxía e Canons, e contou con até cinco colexios: o de Santiago Alfeo, o de San Xerome, o de San Clemente, o de San Patricio dos Irlandeses e o efémero de San Salvador. A Facultade de Dereito data, popr tanto, desta época.
Século XIX e primeira metade do XX
Durante o século XIX e a primeira metade do XX, a Facultade de Dereito estivo situada no novo edificio chamado da Universidade Central de Santiago.
Tras a expulsión dos xesuítas en 1767 o rei Carlos III concedeulle á Universidade os terreos e edificios que esta orde relixiosa posuía en Santiago, comezando en 1769 a construción do novo edificio da Universidade, que foi inaugurado en 1805. Coa chegada do século XX rexístrase un aumento no número de alumnos, así como da oferta académica, coa conseguinte dotación de infraestruturas. Remátase en 1901 a ampliación do edificio central da Universidade, e constrúense os edificios da Facultade de Medicina (que, xunto coa de Farmacia, ocupaba o Pazo de Fonseca) co apoio de Eugenio Montero Ríos, a Facultade de Veterinaria (actual sede do Parlamento de Galicia) e o Colexio de Xordomudos (actual sede administrativa da Xunta de Galicia, en San Caetano).
Departamentos
Os Departamentos da USC que imparten docencia neste centro son:
Titulacións
Na Facultade de Dereito de Santiago de Compostela impártense na actualidade as seguintes titulacións:
Equipo decanal
O equipo de goberno da Facultade está formado por:
Ricardo Varela
O nome Ricardo Varela pode referirse a:
Serbia no Festival de Eurovisión Júnior
Serbia participou por primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2006. Dende 2011 ata 2013 a canle serbia RTS non participou por problemas de financiamento.
Serbia participou no Festival de Eurovisión Júnior 2005 como parte de Serbia e Montenegro.
Félicien Rops
miniatura|dereita|Rops. Félicien Rops, nado en Namur o 7 de xullo de 1833 e finado en Corbeil-Essonnes o 23 de agosto de 1898, foi un pintor, gravador e augafortista belga.
Merops
Merops pode referirse a:
Atol Tatakoto
Xeografía
De 14 km de longo e 3,5 km de ancho, o atol está formado por unha illa longa e 65 illotes que pechan a lagoa sen ningún paso practicable cara ao océano. A vila principal é Tumukuru, e a poboación total era de 247 habitantes no censo de 1996. Ao ser un atol moi illado, administrativamente forma unha comuna. Dispón dun aeródromo.
Historia
Foi descuberto o mesmo día por dous españois. Na segunda expedición do Águila os dous capitáns, Domingo de Boenechea e José Andía y Varela, separáronse ao saír do Perú e non se volveron a atopar ata Tahití. O día de San Narciso de 1774 os dous desembarcaron en Tatakoto sen atoparse. Historicamente tamén se coñeceu como San Narciso e de Augier.
José Andía describíao como «sumamente agradable á vista por estar moi poboada de arboredos». A principios do século XX estableceuse un colono francés e o replantou de cocos que hoxe cobren todo o atol.
Pablo Echarri
Pablo Echarri, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 21 de setembro de 1969, é un actor arxentino de televisión e cinema. Entre os seus máis exitosos traballos salientan as telenovelas Resistiré e Montecristo, e as películas Peligrosa obsesión e El método.
José Antonio Quiroga Díaz
José Antonio Quiroga Díaz, nado no Saviñao en 1960, é un profesor e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia. Foi profesor no IES Lama das Quendas de Chantada (1988-1998), director de EETT Terras do Saviñao (1993-1996), profesor e director do Colexio Dr. López Suárez (2000-2004), e despois director provincial SPEE-INEM da provincia de Lugo (2004-2011) e do Ecomuseo de Arxeriz.
Foi concelleiro no Saviñao (1995-2015). Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado polo PSdeG-PSOE pola provincia de Lugo. En 2018 foi nomeado presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil.
S/2010 J 2
S/2010 J 2 é un satélite natural de Xúpiter. Foi descuberto por Christian Veillet o 8 de setembro do ano 2010 mediante o Telescopio Canada-Francia-Hawaiano (CFHT) de 3.5 metros sito en Mauna Kea, Hawaii. O seu nome e consonte a designación internacional: satélite, (S); data de descubrimento, 2010; e o número 2 indica que é o segundo satélite de Xúpiter (J, do inglés Jupiter) atopado ese ano. .
Aitana Ocaña
Aitana Ocaña Morales, nada en Sant Climent de Llobregat o 27 de xuño de 1999, coñecida simplemente como Aitana, é unha cantante española. Deuse a coñecer no ano 2017, cando formou parte da novena tempada de Operación Triunfo. Obtivo o segundo posto no concurso musical, sendo unha dos seis candidatos para representar a España no Festival de Eurovisión 2018, con «Arde» en solitario e «Lo malo» en dueto coa tamén concursante Ana Guerra.
O sinxelo «Lo malo», que quedou en terceiro lugar cun 26%, acadou o número un nas listas musicais de España e obtivo catro discos de platino con 160 000 compras dixitais. Ao finalizar o concurso, Aitana asinou un contrato coa discográfica Universal Music Group e lanzou o seu sinxelo debut, «Teléfono», o cal se converteu no seu segundo sinxelo número un, que tamén acadou triplo disco de platino. O lanzamento do seu primeiro EP, «Tráiler», con temas en inglés e en español, produciuse o 30 de novembro de 2018 e xa é disco de ouro en España.
Discografía
EPs Sinxelos Colaboracións Bandas Sonoras
Zengi
Imad ad-Din Atabeg Zengi (coñecido tamén como Zangi, Zengui, Zenki ou Zanki; en turco İmadeddin Zengi, en árabe عماد الدین زنكي), nado cara a 1085 e finado o 14 de setembro de 1146, foi un gobernador sirio.
Traxectoria
Fillo de Aq Sunqur al-Hajib, gobernador de Alepo baixo o goberno de Malik Shah I. Seu pai foi condenado a morte por traizón e decapitado en 1094. Zengi foi criado por Kerbogha, gobernador de Mosul. Zengi foi nomeado atabeg de Mosul en 1127 e de Alepo en 1128, unindo ámbalas dúas cidades baixo o seu mando e unificando gran parte de Siria. En 1144 tomou Edesa con trinta mil soldados, destruíndoa por completo e queimando a cidadela cos cristiáns sitiados nela.
En 1146 condenou a morte a un escravo. Sen nada que perder, este escravo matouno mentres durmía.
Transit (filme de 2013)
Transit é un filme filipino de 2013 escrito e dirixido por Hannah Espia. O filme conta a historia dun pai que se vé na obriga de agochar os seus fillos da policía de inmigración en Israel após o goberno israelí decidise deportar os nenos dos traballadores inmigrantes. É a primeira longametraxe de Espia e foi case completamente rodada en Israel.
Won norcoreano
Etimoloxía
A palabra "won" é un termo cognado que deriva do iuan chinés e o ien xaponés. Este tres moedas teñen en común o mesmo símbolo chinés: 圓, que denota a propiedade redonda dun obxecto (as moedas). O won divídese en 100 chon ou jeon, que significa "diñeiro", o cal ten o mesmo orixe que en chinés para referirse ao bronce e o cobre, cos que estaban fabricadas as moedas chinesas.
Historia
O won norcoreano emítese exclusivamente para cidadáns norcoreanos, mentres que o Banco de Comercio (무역은행) emitiu unha moeda diferente para visitantes estranxeiros, como moitos outros estados socialistas fixeron no pasado. Con todo, Corea do Norte fixo dúas variedades de divisas: unha para visitantes de países socialistas que estaban coloreadas en vermello, e outra para visitantes de países capitalistas, que estaban coloreadas en azul e/ou verde. Con todo a práctica actual dos visitantes é pagar directamente con divisas fortes como o euro ou o dólar.
En 2001 o goberno norcoreano aboliu a taxa de cambio de 2,16 won por dólar (que se di que estaba baseada na data de nacemento de Kim Jong-il: o 16 de febreiro), e o tipo de cambio dos bancos norcoreanos achégase máis á tarifa do mercado negro. Unha taxa de cambio máis recente fixouse en 142,45 won = 1 USD. Con todo, a gran inflación que sofre o país ha erosionado o valor do won até o punto que se pensa que o seu valor real é parecido ao do won surcoreano.
Herpes simple
O herpes simple (do latín herpes, e do grego ἕρπης, «reptar») é unha doenza infecciosa inflamatoria de tipo vírico, que se caracteriza pola aparición de lesións cutáneas formadas por pequenas vesículas agrupadas en acio e rodeadas dun aro vermello. É causada polo virus herpes simplex, ou virus herpes hominis, de tipo I (VHS-1) que afecta cara, beizos, boca e parte superior do corpo, e de tipo II (VHS-2) que se presenta máis frecuentemente en xenitais e parte inferior do corpo. No presente, non existe cura definitiva para o herpes. Con todo hai varias formas de tratamento dispoñibles para reducir os síntomas e acelerar o proceso de curación das lesións, tras o cal o virus persistirá de forma latente no organismo até a reaparición do seguinte episodio activo. Os tipos de herpes simple débense distinguirse do herpes zóster que é unha entidade nosolóxica totalmente distinta. miniatura|200x200px|Virus de herpes.
Contaxio do herpes
O virus do herpes simple pode atoparse nas vesículas causadas e ser liberados polas mesmas. Polo xeral, unha persoa adoita infectarse co HSV-II durante a relación sexual con alguén que teña a infección por HSV-II xenital. A transmisión pode darse a partir dunha parella sexual infectada que non ten unha vesícula visible e que non saiba que está infectada (sempre que haxa vesículas).
O tipo I só é responsable, aproximadamente, do 5 ao 10% dos herpes xenitais, aínda que ambos os virus poden ser transmitidos por contacto sexual. A infección inicial de herpes oral ocorre normalmente na nenez e non está clasificada como unha enfermidade de transmisión sexual. O 80% da poboación adulta é candidata a portar o HSV-1 e adoita adquirilo dunha forma non sexual.
Embryonic
Distintos artistas contribuíron en varios dos temas do disco. O matemático alemán Thorsten Wörmann contribuíu na canción "Gemini Syringes", a banda de rock psicodélico MGMT en "Worm Mountain", e Karen O (vocalista do trío de rock alternativo Yeah Yeah Yeahs) nos temas "I Can Be a Frog" e "Watching the Planets". As contribucións de Karen O foron gravadas por Wayne Coyne polo teléfono.
Listaxe de cancións
Na edición normal todas as cancións están incluídas nun único disco, pero nas edicións "deluxe" e "fur-pack" divídense en dous, con 9 temas cada un.
Leslie Groves
Leslie Richard Groves Jr., nado en Albany, Nova York o 17 de agosto de 1896 e finado o 13 de xullo de 1970, foi un oficial do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos que supervisou a construción do Pentágono e dirixiu o Proxecto Manhattan, un proxecto de investigación que desenvolveu a bomba atómica durante a segunda guerra mundial.