cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade de Roehampton
Historia
A historia da Universidade de Roehampton remóntase ao século XIX. En 1841 fundouse o primeiro dos catro colleges, o Whiteland College. Este foi seguido por Southlands College (1872), Digby Stuart College (1874) e o Froebel College (1892). En 1975, estas catro universidades fusionáronse para formar o Roehampton Institute of Higher Education (RIHE). En 1984 pasou a formar parte da Universidade de Surrey antes de retomar a súa independencia como Universidade de Roehampton en 2004.
Alumnado
Dos 12.495 estudantes do curso 2019/2020, 7.970 identificáronse como mulleres (63,8 %) e 4.510 homes (36,1 %). 11.160 estudantes viñeron de Inglaterra, 15 de Escocia, 30 de Gales, 25 de Irlanda do Norte, 470 da Unión Europea e 790 de países extracomunitarios. Así chegaron 1.260 (10,1 %) do estranxeiro. 10.365 estudantes tiñan como obxectivo o seu primeiro grao no curso 2019/2020, é dicir, eran estudantes de grao. 2.130 estaban traballando para unha nova titulación ou eran posgraos. Deles, 350 traballaron na investigación.
No curso 2006/2007 había 8.535 alumnos.
A Touza, Pombeiro, Pantón
A Touza é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Ovolactovexetarianismo
miniatura|Bufé ovolactovexetariano O ovolactovexetarianismo é unha dieta que exclúe a carne e o peixe. Porén, a diferenza de dietas máis restritivas como o veganismo, inclúe ovos, leite e produtos lácteos (como o queixo e a manteiga) e alimentos vexetais como cereais, legumes, cogomelos, froitas ou verduras.
San Xurxo da Touza, A Touza, Taboadela
San Xurxo da Touza é un lugar da parroquia da Touza no concello ourensán de Taboadela na comarca de Ourense.
Sualomba, Escuadra, A Lama
Sualomba é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
San Xurxo da Touza, A Touza, Taboadela
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Ovolactovexetarianismo
O ovolactovexetarianismo é a variante do vexetarianismo máis común en Occidente. A maioría da xente que di ser vexetariana segue esta dieta, xa que para moitas persoas o vexetarianismo estrito é demasiado complicado. Isto débese a que a maioría dos produtos de consumo humano diario inclúe leite ou ovo. Con todo, na actualidade hai moitos produtos elaborados só con ingredientes vexetais, polo que seguir esta dieta xa non resulta complicado.
Por outra banda, nos eidos da medicina e a nutrición non hai acordo sobre os beneficios dunha alimentación vexetariana en relación coa saúde cardiovascular.
Bosques de algas
dereita|miniatura|250x250px| Bosque de algas (kelp) Os bosques de algas, ás veces chamados kelp polo nome en inglés, son un tipo de ecosistema mariño que está presente ao redor de colonias de algas; conteñen unha rica biodiversidade. As algas poden estirarse de 2 a 30 metros ou máis (até 60 m en Macrocystis pyrifera) desde as súas ancoraxes no fondo do mar até a superficie. Ofrece unha infraestrutura vertical que alberga moitas especies de peixes e invertebrados. Os bosques de algas adoitan tamén atraer visitantes de mamíferos, incluíndo baleas, leóns mariños, lontras mariñas e humanos que practican o mergullo.
Os bosques de algas levan o seu nome pola analoxía cos bosques terrestres.
Helsingin Jalkapalloklubi
O Helsingin Jalkapalloklubi ou HJK é un equipo de fútbol da cidade de Helsinqui, Finlandia. De acordo coa cantidade de campionatos de Finlandia acadados, trátase do equipo máis exitoso do país nórdico. Dende 1964 xoga na máxima categoría do fútbol finlandés, a Veikkausliiga, da cal en 2021 se proclamou campión por 31ª vez na súa historia e por segundo ano consecutivo. É o único equipo finlandés que xogou a fase de grupos da Liga de Campións ou da Europa League. Disputa os seus partidos como local no Bolt Arena, un estadio con capacidade para 10 770 persoas situado no distrito de Taka-Töölö, na área de Töölö. Anteriormente o HJK xogou no Töölön pallokenttä e no Estadio Olímpico de Helsinqui.
Bosques de algas
Nalgúns lugares, os ourizos de mar comen tantas plantas de algas que o bosque de algas convértese nun deserto de ourizos.
Helsingin Jalkapalloklubi
Franz Fredrik Wathén tivo a idea de crear o club, fundado oficialmente en 1907, e gañou o seu primeiro campionato finlandés en 1911. Inicialmente o club adicouse á práctica do fútbol, mais posteriormente creáronse as seccións de bandy e hóckey sobre xeo, nas que o club se proclamou campión de Finlandia nas décadas de 1920 e 1930. Ademais no HJK practicouse tamén os birlos, a patinaxe artística sobre xeo e o balonmán. Dende o ano 1976 o club centrouse na práctica do fútbol.
Bosques de algas
Arquitectura de ecosistemas
alt=Sardines taking shelter in kelp.|miniatura| Sardiñas nadan por un bosque de algas en California. As algas xigantes usan flotadores cheos de gas para manter a planta suspendida, o que permite que as láminas de algas próximas á superficie do océano capten a luz para a fotosíntese. A arquitectura dun ecosistema forestal de algas está baseada na súa estrutura física, que inflúe nas especies asociadas que definen a súa estrutura comunitaria. O ecosistema pode incluír cinco grupos de algas:
Helsingin Jalkapalloklubi
O HJK ten tamén un equipo reserva, o Klubi 04, que xoga na Ykkönen, a segunda categoría do fútbol finlandés. O equipo naceu en 2004, cando o club comprou o equipo de fútbol de Jokerit. O equipo feminino é tamén o equipo finlandés máis exitoso en termo de títulos.
Primeiros anos
miniatura|Primeiro equipo do HJK no ano 1907. miniatura|Primeiro equipo campión de Finlandia no ano 1911. Logo de que o fútbol chegase a Finlandia xurdiu a idea de crear un club de fútbol na capital finlandesa. A principios de 1907 Franz Fredrik Wathén presentou a súa idea en público, e en maio dese mesmo ano tomouse a decisión de crear o Helsingin Potkupalloklubi ou Helsingfors Sparkbollsklubb. En xuño a reunión oficial de creación do club tivo lugar en Kaisaniemi e nomeouse ao novo club Helsingin Jalkapalloklubi ou Helsingfors Fotbollsklubb. O primeiro partido de fútbol do HJK xogouse ese mesmo ano en Tammisaari fronte ao equipo da fábrica local. O HJK fora un club bilingüe, mais no ano 1908 escolleuse o finés como lingua oficial. Un ano despois o programa deportivo do club incluíu o bandy. O primeiro campionato finlandés do HJK chegou no ano 1911, cando derrotou o Åbo IFK por un marcador de 7–1. Ademais en 1912 celebrou o seu segundo campionato finlandés consecutivo, cando o seu rival local, o HIFK caeu por 7–1. Ao final da década o HJK gañou tres campionatos consecutivos entre 1917 e 1919. En 1917 o equipo gañou na final ao ÅIFK por 4–2 e nos dous anos seguintes ao Viipurin Reipas, o primeiro ano 1918 por 3–0 e o ano seguinte por 1–0. Noutras seccións o club conseguiu o seu primeiro campionato finlandés de bandy. O HJK gañou a final do Campionato Finlandés de bandy de 1921 ao Vipurin Sudet. En 1924 incluíronse os birlos ao programa do club, mais estes foron abandonados axiña A seguinte vez que se expandiron as seccións do club foi en 1928, cando o HJK comezou coa práctica do hóckey sobre xeo. O ano seguinte o club celebrou o campionato da nova sección.
En fútbol comezou a tempada de liga en 1930, mais HJK participou por primeira vez na nova Mestaruussarja foi en 1931. En 1936 e 1938 o club gañou a liga. No hóckey sobre xeo o HJK gañou dous campionatos nacionais na década de 1930. Logo da guerra o HJK incluíu o balonmán entre as súas seccións, e os birlos regresaron ás actividades do club. Anteriormente o club considerara incluír o baloncesto no seu programa, mais a idea foi desbotada. No balonmán o club foi subcampión finlandés no ano 1944. As actividades femininas comezaron a realizarse no HJK no ano 1946, cando comezou tamén o balonmán feminino. O período sen medallas no fútbol finalizou en 1954, cando o equipo gañou o bronce. As operacións do club víronse obstaculizadas a causa dos problemas económicos, e non lle foi posible investir nas seccións como os clubs especializados.
Cara a un club exclusivo de fútbol
En 1960 elixiuse como presidente o propietario do xornal Apu Olli Lyytikäinen, que axudou o club tanto de xeito financeiro como ofrecéndolles traballo aos xogadores. As actividades do club comezaron a reducirse e en 1963 suprimiuse a sección de bandy. No fútbol, o HJK volveu proclamarse campión finlandés baixo a dirección no banco de Aulis Rytkönen en 1964. Como campión finlandés o club clasificouse por primeira vez para disputar a Copa de Europa na tempada 1965–66. Con todo, o HJK perdeu os seus dous partidos da primeira rolda fronte o Manchester United F.C. por 2-3 e 0-6. En 1966 o club gañou por primeira vez a Suomen Cup. Mentres tanto no hóckey sobre xeo o HJK descendera da máxima categoría, mais regresou logo de que o club realizase un grande investimento económico. O equipo de hóckey sobre xeo procurou o ouro, mais o seu mellor resultado foi a prata conseguida na tempada 1971–72 da SM-sarja. A sección de hóckey sobre xeo tivo problemas e económicos e finalmente decidiu fusionarse co equipo dos Karhu-Kissat para formar o Helsingin Jääkiekkoklubi. A sección de patinaxe artística sobre xeo tamén cesou a súa actividade en 1972, deixando o club tan só coas seccións de balonmán e fútbol. En 1971 o fútbol feminino comezou a desenvolverse no HJK, gañando axiña o seu primeiro campionato finlandés ese mesmo ano. Paavo Einiö converteuse no financiador do equipo masculino, que volveu proclamarse campión na tempada 1973. En 1976 o HJK converteuse nun club centrado exclusivamente no fútbol logo de que cesase a súa actividade no balonmán.
Liga de Campións e século XXI
HJK mudouse ao Finnair Stadium durante a tempada 2000 e conseguiu o título de copa. O primeiro campionato de liga da década do equipo chegou en 2002. Tamén no ano 2003 o HJK gañou o campionato finlandés, ademais do título de copa. No inverno de 2004 o club mercou o equipo de fútbol FC Jokerit e converteuno no seu equipo filial, que se chamou Klubi 04. En 2007 o HJK celebrou o seu centenario, mais só puido finalizar sétimo a liga. Ao final da tempada o equipo foi dirixido por Antti Muurinen. O título de liga regresou ás vitrinas do HJK na tempada 2009. Tamén o ano seguinte o equipo gañou a Veikkausliiga, e ademais chegou á rolda de play-off da UEFA Europa League. O HJK gañou o seu terceiro campionato consecutivo en 2011 e o cuarto chegou en 2012, o que marcou un récord finlandés en canto a número de campionatos de fútbol gañados de xeito consecutivo. Na tempada 2013 o equipo gañou o seu quinto campionato finlandés de xeito consecutivo. .
Na tempada 2014-15 o HJK converteuse no primeiro equipo finlandés en acceder á fase de grupos da Europa League logo de vencer na derradeira eliminatoria ao Rapid Wien. Ademais o club gañou a súa sexta liga consecutiva. A serie de vitorias na liga finalizou na tempada 2015, cando o Seinäjoen Jalkapallokerho coroouse campión e o HJK gañou o bronce. O HJK volveu ser campión na tempada 2017, cando gañou tamén a Suomen Cup, e na tempada 2018 gañou o segundo título de liga consecutivo. En 2020 o club capitalino proclamouse campión de liga por 30ª vez logo de que o KuPS se fixese co título en 2019. Ese mesmo ano o HJK proclamouse tamén campión de copa. O HJK revalidou o título na tempada 2021.
Cores e escudos
Dende a fundación do club a cor escollida para o uniforme foi o branco. Esta cor foi empregada ata 1909, cando as cores da camisola mudaron ás raias brancas e azuis. As cores foron un compromiso coa movemento Fennoman. Ao longo dos anos o HJK empregou diversos uniformes como local, mais as cores seguen sendo as mesmas. Desde 1986 o equipamento é de novo a raias azuis e brancas.
O escudo do HJK data de 1913 e deseñouno por Osmo Korvenkontio. No ano do seu centenario o equipo empregou un escudo especial no que había dúas estrelas sobre o escudo oficial sinalando os 20 campionatos do club e substituíndo o ano por "1907–2007". Xunto co escudo tradicional o HJK empregou a mediados da década de 1990 un escudo distinto no que se podía ver un balón de fútbol con chamas sobre o texto HJK.
Estadio
miniatura|Tres dos estadios empregados polo HJK: o [[Estadio Olímpico de Helsinqui|Estadio Olímpico (na parte superior), Töölön pallokenttä (á dereita) e o Bolt Arena (abaixo).]] Actualmente o HJK disputa os seus partidos como local no Bolt Arena ou Töölön jalkapallostadion (en galego Estadio de Fútbol de Töölö), no que ten xogado dende o ano 2000. O estadio foi construído por Hjallis Harkimo e HJK era copropietario da empresa que administraba o mesmo.
A construción do Bolt Arena finalizou no ano 2000, cando os dereitos do nome do estadio vendéronse a Finnair. Por este motivo o estadio foi coñecido ata 2010 polo nome de Finnair Stadium. No ano 2010 os dereitos do nome expiraron e TeliaSonera adquiriunos ata o ano 2013. Inicialmente o nome era Sonera Stadium e dende 2017 ata principios de 2020 Telia 5G Areena. Actualmente o HJK posúe o estadio por completo. A principios de 2020 o nome do estadio volveu mudar cando o HJK chegou a un acordo coa empresa Bolt.Works, pasando a coñecerse polo seu nome actual.
A superficie do estadio era orixinalmente de herba natural, mais na primavera de 2003 substituíuse por céspede artificial. A utilización do céspede artificial xustifícase pola idoneidade para o seu uso durante todo o ano. O céspede artificial encontrou oposición, mais ao mesmo tempo as horas de uso do estadio incrementáronse.
O primeiro estadio do HJK foi o Töölön pallokenttä, finalizado en 1915. O segundo estadio empregado con frecuencia como terreo de xogo foi o Estadio Olímpico. Durante a Veiikkausliiga o HJK xogou no Töölön pallokenttä entre 1992 e 1994 e en 1997 e 1998, mentres que no Estadio Olímpico nos períodos 1990-1991, 1995-1996, e en 1999. Os maiores datos de asistencia do HJK tiveron lugar precisamente no Estadio Olímpico. O récord de asistencia a un partido da máxima categoría do fútbol finlandés foi rexistrado no partido que os locais xogaron fronte a MyPa en 1996 e ao que asistiron 23 382 persoas, e na Liga de Campións o partido HJK-PSV Eindhoven reuniu a 34 146 persoas.
Estadios do HJK
Afección
miniatura|Xogadores do HJK agradecendo á afección logo dun partido. O Helsingin Jalkapalloklubi ten a afección máis activa, e é o equipo máis seguido en Finlandia. Dos 15 partidos máis vistos da máxima categoría do fútbol finlandés, 12 teñen sido partidos como local do HJK. De acordo cun estudo realizado polo xornal Helsingin Sanomat en 2012, o HJK é o equipo de fútbol finlandés máis exitoso e popular. Foi apoiado por unha de cada catro persoas que declararon o seu equipo favorito; en Uusimaa a porcentaxe non foi inferior ao 59 %.
O HJK representa á poboación burguesa de fala finesa de Helsinqui, a pesar disto o club mantivo a súa tradición de estar aberto a toda a cidadanía, sen importar a lingua, raza ou status social. Foi amplamente apoiado, por exemplo, entre o estudantado do Helsingin normaalilyseo e o Ressun lukio, ademais do alumnado de lingua finesa, o HJK foi popular entre, por exemplo, os comerciantes. O núcleo da afección do equipo procedía do centro da cidade, mais ao longo das décadas o club tamén caracteristicamente nun club de Töölö, onde desenvolve principalmente a súa actividade. A pesar de que o HJK foi visto durante moito tempo como un equipo burgués de Töölö, esta percepción desapareceu. Na actualidade as persoas que apoian o equipo proceden de distintas clases sociais e mesmo o foco en Töölö diminuíu. Isto debeuse en parte á desaparición doutros clubs de Helsinqui cunha forte identidade na liga principal, así como á poboación mesturada pola inmigración, ademais o HJK comezou a principios da década de 1960 e 1970 a crear equipos xuvenís nos suburbios. Por exemplo durante os partidos da fase de grupos da Liga de Campións o HJK converteuse no representante de case toda Finlandia. Por outra banda, o Helsingin Jalkapalloklubi é un club moi odiado tanto en Helsinqui como no resto de Finlandia.
O HJK ten organizado á afección dende a década de 1930 e esta ten organizado viaxes e noites de club. Con todo, a actividade decaeu logo das guerras debido en boa parte á delicada situación económica xeral. A primeira peña oficial do HJK fundouse en 1984 baixo o nome Tölikän Raiku, mais a sáa actividade con todo reduciuse. As actividades da afección organizáronse de novo en 1999, cando se fundou Forza HJK inspirada pola Liga de Campións. É unha das asociacións de fans en funcionamento máis antigas de Finlandia. O número de persoas que integran Forza creceu constantemente e chegou ao seu máximo en 2003, cando estaba integrada por unhas 300 persoas. Forza HJK dividiuse en 2006, debido a conflitos internos que resultaron no nacemento de Sakilaiset. A principios de 2011 Forza tiña 175 integrantes, mentres que Sakilaiset contaba cuns 30. Entre as peñas, Forza HJK ten un carácter máis familiar e amigable, mentres que as actividades de Sakilaisten son máis anáquicas e salvaxes. Actualmente, a pouco organizada Klubipääty actúa como agrupación paraugas para todas as persoas que seguen o equipo, esta peña anima dende o extremo sur do Bolt Arena.
"Hoo-Jii-Koo", escrita por Vexi Salmen e baseada na canción "Blue Is the Colour" dos ingleses Daniel Boone e Rod McQueen, converteuse na melodía característica do club. A versión orixinal inglesa é unha coñecida canción de apoio ao Chelsea FC. O equipo representativo de HJK cantouna e gravouna antes da tempada 1973.
Rexistros de asistencia aos partidos de fútbol e hóckey sobre xeo de HJK dende a década de 1950:
En cursiva na segunda categoría
Rivalidades
miniatura|O "[[Stadin derby" entre HIFK e HJK o 23 de maio de 2017.]] Ao longo da súa historia, o HJK tivo varios competidores significativos. A principios do século XX os principais rivais eran outros equipos da máxima categoría tamén da cidade de Helsinqui, HIFK, HPS e Kiffen, cos que o HJK, con poucas excepcións, compartiu os campionatos antes da primeira guerra mundial. A situación viuse reforzada pola ás veces feroz competencia dos xogadores. Especialmente na década de 1960 houbo unha rivalidade feroz para polo espazo vital, cando na máxima categoría do fútbol finlandés rogaban cinco equipos da capital. Finalmente só o HJK permaneceu na máxima categoría logo de que os outros competidores foran descendendo a categorías inferiores ou deseaparecendo.
Fóra de Helsinqui o rival máis importante do HJK é o FC Haka de Valkeakoski. Ambos clubs son dous dos máis exitosos do fútbol finlandés. e os partidos disputados entre ambos son considerados clásicos, xa que frecuentemente ambos loitan polos postos altos da táboa na liga. Por exemplo, na tempada 1999 o campión de liga decidiuse a favor do Haka no derradeiro partido de liga disputado en Valkeakoski, cando lograron derrotar a HJK, que se encontraba por diante na clasificación cun punto de vantaxe, por 1–0. Os partidos entre ambos teñen contado con grandes audiencias e catro dos once partidos con maiores audiencias da máxima categoría do fútbol finlandés corresponden precisamente a partidos entre HJK e Haka.
Nas décadas de 1990 e 2000 os máximos rivais do HJK, amais do Haka, foron outros equipos da rexión da capital. En particular o FC Jokerit, que xogou no mesmo estadio, ascendeu axiña á máxima categoría coas importantes achegas de Harry Harkimo, e foi un importante rival durante a súa curta historia. Jokerit adquiriu a xogadores como Shefki Kuqi, entre outros, procedentes do HJK e elevouse para desafiar a supremacía do HJK na capital. Logo de ascender á Veikkausliga, o FC Honka de Espoo converteuse no rival local máis importante dende a tempada 2006. Os mellores rexistros de audiencia no estadio actual do HJK teñen sido precisamente fronte a Jokerit e Honka. Os partidos fronte a ambos os equipos teñen reunido máis de 10 000 persoas nas bancadas. Amais de Jokerit e Honka, outros rivais locais foron Finnairin Palloilijat, Atlantis FC e AC Allianssi. Na década de 2010 o HJK ten xogado o ”Stadin derby” fronte a HIFK.
En Europa
O HJK ten disputado un total de 178 partidos en competicións europeas, cun rexistro de 60 vitorias, 29 empates e 89 derrotas, o rexistro goleador do equipo é igualmente negativo, tendo encaixado 318 goles fronte aos 211 marcados. A competición na que máis partidos disputou o equipo foi a Liga de Campións, cun total de 80 partidos, aínda que tan só nunha ocasión conseguiu chegar á fase de grupos, na tempada 1998-99. A continuación todos os resultados do equipo en competicións europeas oficiais:
Estatísticas dos xogadores
O xogador que máis partidos ten vestido a camisola do Helsingin Jalkapalloklubi é Reijo Jalava, que xogou durante a súa carreira 304 partidos na máxima categoría do fútbol finlandés e tamén varios na Suomensarja. Pola súa banda Aarno Turpeinen é o xogador que máis partidos xogou na Veikkausliiga.
O máximo goleador do Helsingin Jalkapalloklubi é Aatos Lehtonen, que xogou no club durante toda a súa carreira. Marcou 109 goles, o que o sitúa como o 16º máximo goleador da máxima categoría. Juho Mäkelä é o máximo goleador na Veikkausliiga.
Datos actualizados a 2019
Actual
miniatura|[[Toni Koskela, adestrador xefe do equipo dende 2019.]]
Antigos adestradores
Ao longo da súa historia o club tivo numerosos adestradores, principalmente de nacionalidade finlandesa. O primeiro estranxeiro en dirixir o equipo foi o inglés George Duke, quen chegou ao banco do equipo branquiazul en 1948.
Presidentes de HJK
Presidentes de Liiga-HJK ry
Presidentes do Oy (2001–)
HJK Oy
Na súa forma actual, o HJK incorporuse no ano 2000. A incorporación tentárase mesmo antes en relación co programa de reorganización iniciado durante a época de dificultades económicas do club a principios da década de 1990. HJK-Klubi Oy naceu en 1991, mais a emisión de accións fracasou e non chegaron moitos novos investidores ao club. HJK ry posuía no momento a maior parte do club no momento. HJK-Klubi Oy disolveuse en 1996, por motivos entre outros, e o equipo representativo volveu ser administrado por HJK ry.
Na década de 2000 a facturación do HJK mantívose arredor dos dous millones de euros. Na década de 2010, con todo, produciuse un gran crecemento e a facturación media do HJK ascendeu a case seis millones de euros. A facturación do club acadou o seu máximo na tempada 2014, cando xogou a UEFA Europa League. Entón a facturación medrou case ata os nove millóns de euros. Os ingresos de HJK consisten en asociacións corporativas, exercicios corporativos e o alugueiro do estadio de fútbol de Töölö para eventos. Os premios en metálico das competicións europeas e a venda de xogadores tamén producen ingresos considerables que varían dependendo do ano. O HJK, como outros equipos da Veikkausliiga, recibe unha pequena parte dos ingresos polo contrato televisivo da Veikkausliiga. O HJK tiña a principios da década de 2000 o seu propio contrato televisivo con MTV3.
Os principais patrocinadores de HJK son Apu, Adidas, Silja Line, Stadium, Carlsberg, Punamusta, Lumme Energia, Bolt.Works, OP, Mehiläinen, Foodora e Ilmarinen
Salón da Fama
En 2022 había 37 personalidades no Salón da Fama de HJK:
Palmarés
Mozos:
A-masculino B-masculino
Filial
O Klubi 04 fundouse en 2004, cando o HJK mercou o FC Jokerit. Xa que o HJK non podía contar con dous equipos na liga, as actividades do Klubi 04 comezaron no terceiro nivel do fútbol finlandés, a Kakkonen. O equipo ascendeu á Ykkönen na tempada 2006 logo de derrotar na promoción o VG-62 da Naantali. En 2006 o Klubi 04 finalizou sexto, mais na tempada seguinte o equipo finalizou na derradeira posición e descendeu, se ben na tempada 2009 volveu lograr o ascenso. Con todo en 2010 descendeu novamente. Na tempada 2018 o Klubi 04 ascendeu unha vez máis, mais descendeu logo de finalizar na derradeira posición.
Categorías inferiores
HJK é o equipo máis exitoso en categoría masculina A e B, tanto en títulos como na clasificación histórica. En 2009 o equipo conseguira 13 campionatos A masculinos e 17 B. En categoría B feminina tamén é o equipo máis exitoso con 10 campionatos.
De acordo cun estudo publicado polo centro internacional de investigación deportiva CIES en febreiro de 2015, HJK era o club de formación máis grande de Finlandia e os países nórdicos e o 20º maior de Europa. O estudo abrangueu 468 clubs das 31 maiores ligas de Europa, e contou a xogadores que representaron o club canto menos tres anos entre os 15 e os 21 anos. Un total de 36 xogadores formados no HJK xogaron na máxima categoría.
Fútbol adaptado
O HJK Hurrikaanit xoga en fútbol en cadeira motorizada. O deporte chegou a Finlandia en 2012 e o equipo de HJK comezou en 2015.
O club conta cun equipo, o HJK Bluestars, destinado a persoas adultas, nenas e nenos con parálise cerebral ou outras discapacidades físicas.
En 2018 o club creou o HJK Pallotaiturit, un equipo destinado a nenas e nenos dende os seis ata os 17 anos que precisen un apoio especial, cun programa de adestramentos que atenda ás súas capacidades e necesidades.
O HJK Special é un equipo para persoas novas e adultas con discapacidade de desenvolvemento. Fundado en 2004 adestra xunto co HJK Bluestars e participa no campionato de equipos especiais.
Outras seccións
Xunto co fútbol, o Helsingin Jalkapalloklubin tivo seccións oficiais de bandy, hóckey sobre xeo, tenis, patinaxe artística sobre xeo, balonmán e birlos. Ademais no club téñense practicado o atletismo, a patinaxe sobre xeo, o remo, o rugby e o hóckey sobre herba, aínda que non houbo ningunha sección destes deportes e frecuentemente estes eran practicados só durante pouco tempo ou de xeito experimental.
Bandy
No HJK xogouse ao bandy dende 1909 ata 1963. O club tivo moito éxito especialmente na década de 1920, cando xogou sete veces a final. Na década de 1930 o éxito reduciuse e logo da segunda guerra mundial estivo entre a liga e a Suomi sarja, e finalmente caeu ata as divisións provinciais. As súas actividades cesaron cando o club eliminou a sección en 1963 a causa das dificultades económicas. HJK gañou en total cinco campionatos, tres pratas e dous bronces na modalidade. Ao longo da historia da sección 22 xogadores do club xogaron na selección finlandesa.
Palmarés:
Tempadas no campionato finlandés (non xogou 1940, 1942) (40): Tempadas na Suomi sarja (7): Tempadas nas divisións provinciais (1):
Hóckey sobre xeo
Palmarés:
Tempadas na SM-sarja (non xogou 1930, 1940, 1942) (36): Tempadas na Suomi sarja (6):
Tenis
A práctica do tenis no HJK desenvolveuse dende 1916 ata principios da década de 1920.
Patinaxe artística sobre xeo
A patinaxe artística sobre xeo formou parte do programa de HJK entre os anos 1966 e 1972. A sección tivo bastante éxito, xa que as patinadoras do club gañaron en total seis campionatos finlandeses. A patinaxe artística sobre xeo tamén cesou a sửa actividade a causa da crise económica, cando as súas actividades foron transferidas ao Helsingin Taitoluisteluklubi.
Balonmám
O balonmán xogouse en HJK entre 1943 e 1976. O equipo masculino de HJK xogou na máxima categoría durante oito tempadas e o feminino vinte. Ademais o equipo combinado UK-HJK xogou na máxima categoría masculina unha tempada e dúas na feminina. A sección gañou unha prata e dous bronces en categoría masculina, mentres que na feminina o seu mellor resultado foi a curta posición.
Palmarés:
Tempadas na SM-sarja (8+1):
Tempadas na SM-sarja feminina (20+2):
Birlos
Os birlos formaron parte do programa de HJK en 1924-1925, e en 1943. Os xogadores de birlos uníronse en 1925 ao Helsingin Keilaajat, que fora fundado en boa parte por xogadores que deixaran o club a principios do ano.
Stefano Desideri
Stefano Desideri, nado en Roma o 3 de xullo de 1965, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Alcumado Cicciobello, formouse nos equipos xuvenís da Roma, proclamándose campión de Italia xuvenil na tempada 1983/84, con Romeo Benetti como adestrador. No verán de 1984, xunto co seu compañeiro Marco Savorani, foi cedido ao Piacenza, onde xogou unha tempada, quedando preto do ascenso á Serie B. De volta na capital pasou a formar parte do primeiro equipo, dirixido por Sven-Göran Eriksson. Disputou só 7 partidos na Serie A, competición na que debutou o 12 de xaneiro de 1986, nun partido ante o Udinese. Atopou máis protagonismo na Copa Italia, xogando case todos os partidos e marcando tres goles, un deles na final que o seu equipo lle gañou á Sampdoria.
Ao remate da tempada foi traspasado precisamente ao Inter, por 7.000 millóns de liras, nunha operación na que entrou tamén a Juventus como copropietario,  e pola que ademais Giovanni Trapattoni pasou ao banco de Turín. As súas actuacións en Milán non foron as esperadas, e pasou boa parte da tempada como suplente. A súa mala relación co adestrador Corrado Orrico primeiro, e máis tarde co seu substituto, o galego Luis Suárez, empeoran as cousas. En marzo de 1992, despois de marcar un gol contra o Napoli, dirixiuse ao banco e insultou a Suárez, sendo sancionado e multado polo club. Na tempada 1992/93, despois de xogar os 4 primeiros partidos de liga cos nerazzurri, foi vendido ao Udinese como contrapartida no acordo que levou a Antonio Manicone ao Milan. En Friúl foi reconvertido por Albertino Bigon como líbero, e marcou o gol decisivo na última xornada ante a Roma, que permitiu aos friulanos acceder á promoción de permanencia que logo gañaron ante o.
Na tempada seguinte, coa venda de Dell'Anno, foi colocado inicialmente no papel de creador, pero máis tarde o adestrador Azeglio Vicini volveu poñelo na defensa, o que provocou as críticas do presidente Giampaolo Pozzo, que acabou apartando a Desideri do equipo. Foi reintegrado pouco despois, e descendeu xunto co resto do equipo á Serie B, regresando á máxima categoría en 1995. Nos dous anos seguintes, tras algúns desacordos tácticos co adestrador Alberto Zaccheroni, vestiu o brazalete de capitán e acadou a clasificación para a Copa da UEFA na tempada 1996/97, nun ano no que se viu afectado polas lesións.
En xaneiro de 1998 foi contratado polo Livorno, na Serie C1, grazas en parte á amizade que o unía ao adestrador Paolo Stringara. Despois de cinco malos primeiros meses, recuperou a súa condición física e tivo algunhas boas actuacións na parte final do campionato, xogando a promoción de ascenso, pero perdendo na final ante o Cremonese. Ao final da tempada o seu contrato non foi renovado e puxo fin a súa carreira deportiva.
Selección italiana
Foi convocado por Azeglio Vicini para a Eurocopa sub-21 de 1986, na que Italia perdeu a final contra España na quenda de penaltis. Desideri marrou un dos lanzamentos. Dous anos despois foi convocado por Francesco Rocca para representar a Italia nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl. Disputou 3 partidos olímpicos e marcou un gol no encontro inaugural ante Guatemala. Trala derrota por 4-0 ante Zambia, e as posteriores polémicas, foi excluído do equipo.
Adestrador
En 1999 pasou a ser segundo adestrador de Giuliano Sonzogni no Lugano suízo. No ano 2000 foi contratado como primeiro adestrador do Marsala, pero o equipo non chegou a ser inscrito no campionato por mor dos graves problemas económicos que atravesaba. Ao ano seguinte foi contratado polo Astrea, na Serie D, pero dimitiu en outubro.
Palmarés
Roma
William Kneass
William Kneass, nado o 25 de setembro de 1780 en Lancaster, Pensilvania, e finado o 27 de agosto de 1840 en Filadelfia, foi un gravador e deseñador de moedas e medallas estadounidensee, o segundo en ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, entre 1824 e o seu falecemento.
Kneass coñécese particularmente polo deseño das moedas da serie Classic Head ("cabeza clásica") e polas súas modificacións sobre o deseño previo da serie Capped Bust ("busto con chapeu") cuñada de 1829 a 1837.
Primeiros anos
William Kneass naceu en Lancaster, Pensilvania, fillo de Christopher Kneass (1756-1793) e de Anna Justina Feltman (1764-1843).
Participou na guerra de 1812 como voluntario asociado aos enxeñeiros de campo e alí colaborou na construción de fortificacións na fronte occidental de Filadelfia.
Vilamirón, Pombeiro, Pantón
Vilamirón é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
William Kneass
Primeiros anos
Ao principio da súa carreira como gravador dedicouse principalmente ao gravado de pranchas para imprimir libros. Logo, en 1804 estableceu a súa propia compañía de gravado en Filadelfia, que era a un tempo un punto de encontro para destacados membros do ámbito cultural da cidade. A súa actividade principal pasou a ser o gravado de liñas e tamén producía gravados á augatinta. Ademais da súa compañía, constituíu tamén noutras dúas como asociado: Young & Kneass & Co (ca. 1817-1820) e Kneass & Dellaker (1820-1824).
Carreira na US Mint
miniatura| [[Moeda de 5 dólares AU, tipo "cabeza clásica" (1834-1839), obra de William Kneass. ]] miniatura|Moeda de 5 centavos AG (1829-1837), obra de William Kneass.
Logo do falecemento en 1823 do gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, Robert Scot, no exercicio do seu cargo, o 29 de xaneiro de 1824, Kneass foi nomeado como o seu substituto, quizais por mediación do seu amigo Adam Eckfeldts, que daquela ocupaba o posto de xefe de cuñaxe na US Mint.
Á parte do deseño e o gravado de cuños, unha importante contribución de Kneass foi a creación dun colar que axudou a estandarizar o diámetro das moedas, evitando que os discos se expandisen durante a cuñaxe.
Aínda que non se lle poida atribuír a Kneass a creación de ningunha moeda ex novo, foi o encargado de redeseñar unha boa parte do circulante estadounidense, en particular en 1834 e 1838 o de ouro, e entre 1836 e 1840 o de prata. Entre os seus traballos máis destacables están os 5 centavos de prata producidos entre 1829 e 1834, e as moedas de ouro de 2,5 dólares e de 5 dólares cuñadas entre 1834 e 1839.
En 1835, o director da US Mint, Samuel Moore, escribiu acerca del: "Sr. Kneass, o noso actual gravador [...] é un funcionario aceptable, popular e moi útil, quizais un dos máis rápidos na execución nos EEUU. Non sei se se poderá atopar outro cuxa celeridade fose suficiente para proporcionar todos os cuños que empregamos nos últimos cinco anos".
Durante o exercicio do seu cargo, William Kneass supervisou tamén a posta en funcionamento en 1838 de dúas novas ramas da US Mint: a Casa da Moeda de Charlotte e a Casa da Moeda de Nova Orleáns.
O 27 de agosto de 1835, Kneass sufriu un derramo cerebral que o deixou moi limitado para o traballo, ao paralizarlle o lado dereito. A partir desa situación, contratouse a Christian Gobrecht como segundo gravador, que foi quen se ocupou realmente do labor de deseño e do gravado de cuños ata o falecemento de Kneass o 27 de agosto de 1840. Finalmente, Kneass foi sucedido por Gobrecht no posto de gravador xefe o 21 de decembro do mesmo ano.
Vida familiar
William Kneass casou o 23 de xuño de 1804 con Mary Turner Honeyman (1785-1826), con quen tivo dous fillos e unha filla. Logo do falecemento da súa primeira muller, casou o 8 de novembro de 1827 en segundas nupcias con Jane Kramer (~1799 -1854), con quen tivo unha filla.
Un dos seus fillos, Samuel Honeyman Kneass (1806-1858), foi un destacado enxeñeiro civil e arquitecto radicado en Filadelfia. O outro fillo, Strickland Kneass (1821-1884), foi tamén enxeñeiro.
William Kneass foi soterrado no cemiterio dunha igrexa alemá de Filadelfia. O 16 de outubro de 1848, os seus restos foron trasladados ao Monument Cemetery, na mesma cidade, e ao desaparecer este cemiterio foron trasladados novamente, xunto con outros membros da súa familia, ao Lawnview Cemetery, en Rockledge, Pensilvania, o 18 de xuño de 1956.
O Verdugo, Escuadra, A Lama
O Verdugo é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Palacio da ópera do Margrave
O palacio da ópera do Margrave (Markgräfliches Opernhaus) é unha ópera barroca na cidade de Bayreuth, Alemaña. Construído entre 1745 e 1750, é un dos poucos teatros europeos que se conservan da época e foi amplamente restaurado. O 30 de xuño de 2012, o teatro da ópera inscribíuse na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO pola súa excepcional arquitectura barroca.
Descrición
Situado nunha parte ensanchada da rúa para que os carruaxes poidan parar por diante, o palacio da ópera ten 71,5 metros de longo, 31 metros de ancho e 26 metros de alto. O edificio construíuse segundo planos deseñados polo arquitecto francés (ca 1709 – 1754), construtor da corte do margrave de Hohenzollern Frederico de Brandenburg-Bayreuth e a súa esposa a princesa Guillermina de Prusia. A fachada de pedra arenisca deseñouse para mesturarse cos edificios da contorna e para facer referencia á praza Vendôme en París, con grandes columnas corintias, Unha balaustrada estendíase por toda a fachada, con esculturas de Minerva, Apolo e 6 Musas colocadas encima. thumb|left|upright=1|Interior, mirando para o palco O interior de madeira deseñouno Giuseppe Galli Bibiena (1696–1757) e o seu fillo Carlo de Boloña nun italiano de estilo barroco tardío. O auditorio construíuse en forma de campá e pode acomodar a unhas 500 persoas. Cuberto con detalles de ouro, cun teito de trompe-l'œil, o interior tenta imitar pedras preciosas como o lapislázuli. Algunhas zonas do interior están cubertas con lona pintada para evitar fendas e mellorar a acústica.
O palco da corte construído para o Margrave está situado fronte ao escenario, ocupando os tres pisos do palco. Está moi adornado con símbolos da Casa de Brandeburgo e consérvase completamente no seu estado orixinal, agás a cortina que foi roubada polas tropas de Napoleón na súa marcha cara á Campaña rusa. Con todo, o palco da corte era poucas veces utilizado pola parella de margraves con mentalidade artística, que prefería un asento na primeira fila.
Historia
A Ópera de Bayreuth inaugurouse con motivo do matrimonio da súa filla Sabela Frederica Sofía co duque Carlos Uxío de Wurtemberg. A princesa Guillermina, irmá máis vella do Rei prusiano Frederico o Grande, establecera a compañía de teatro margravial en 1737. No novo teatro de ópera participou como compositora de obras de ópera e Singspiel, así como actriz e directora. Hoxe aparece nunha presentación sonora e luminosa para turistas. Tras a súa morte en 1758, as actuacións cesaron e o edificio entrou en desuso, motivo do seu bo estado de conservación.
Partes da película biográfica Farinelli de 1994 filmáronse no Palacio da Ópera. O teatro foi o lugar do festival anual Bayreuther Osterfestival ata 2009. Cada setembro do ano 2000 a 2009, o teatro tamén acolleu o festival barroco de Bayreuth, con representacións das primeiras rarezas operísticas. O festival de 2009 incluíu as actuacións da festa teatrale, L'Huomo, de Andrea Bernasconi, cun libreto da Margravina Guillermina. O barroco de Bayreuth reviviu en 2020. O teatro pechou entre outubro de 2012 por unha ampla reforma e remodelación e reabriu o 12 de abril de 2018.
A Aldea, Gaxate, A Lama
A Aldea é un lugar da parroquia de Gaxate, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Steven Smith
Steven Lee Smith, nado en Phoenix, Arizona, o 30 de decembro de 1958, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-68, STS-103, STS-82 e STS-110.
Traxectoria
Smith graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universidade Stanford en 1981 e é máster na mesma materia pola mesma universidade en 1982. É máster tamén en administración de empresas pola Universidade Stanford en 1987.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-68, STS-103, STS-82 e STS-110 e pasando un total de 40,01 días no espazo.
Lunar Orbiter 1
Lunar Orbiter 1 foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 10 de agosto de 1966 mediante un foguete Atlas SLV-3 Agena D desde Cabo Cañaveral cara a Lúa.
Características
Lunar Orbiter 1 foi unha sonda do programa Lunar Orbiter para fotografar a maior parte da superficie lunar cunha resolución de ata 1 metro de cara a facilitar o camiño para as alunizaxes do proxecto Apollo. Tamén levaba a bordo medidores de intensidade da radiación e de impacto de micrometeoritos.
Lunar Orbiter 1 foi posta nunha órbita de aparcamento terrestre o 10 de agosto de 1966 para ser inxectada nunha órbita de transferencia cisluar pouco despois. Durante a súa viaxe á Lúa experimentou a perda temporal do sensor estelar que apuntaba a Canopus e problemas de quencemento. A sonda foi inxectada nunha órbita elíptica case ecuatorial cun período de 3 horas e 37 minutos ás 92,1 horas despois do lanzamento. O periapse inicial era de 189,1 km (baixado ata os 40,5 km o 25 de agosto) e o apoapse inicial era de 1866,8 km.
A nave tomou 42 imaxes de alta resolución e 187 de media resolución, cubrindo 5 millóns de km2 de superficie lunar e obtendo as dúas primeiras fotografías da Terra desde a distancia da Lúa. Tamén recolleu datos sobre a radiación, non detectando ningún impacto de micrometeoritos. Tras cumprir a súa misión a nave foi estrelada contra a superficie da Lúa o 29 de outubro de 1966, tras 577 órbitas.
Miquel Barceló
Miquel Barceló Artigues, nado en Felanitx (Mallorca) o 8 de xaneiro de 1957, é un pintor español, próximo á corrente neoexpresionista.
Traxectoria
Barceló naceu en Felanitx, Mallorca. Despois de estudar dous anos na Escola de Artes e Oficios de Palma, matriculouse na Escola de Belas Artes de Barcelona en 1974. Non obstante, só estudou nesta escola uns meses e un ano despois regresou a Mallorca para participar nos acontecementos e accións de protesta do grupo "Taller Llunàtic", un grupo conceptual de vangarda. Tamén participou na creación da súa publicación artística Neon de Suro (21 números ata 1982).
Un ano despois do seu regreso a Mallorca tivo a súa primeira exposición individual no museo de Palma. Inicialmente influíron na súa obra a vangarda, a arte marxinal e o expresionismo abstracto americano (por exemplo, Pollock tivo un grande impacto nel). Por outra banda, sempre lle interesaron especialmente as pinturas barrocas de Diego Velázquez, Tintoretto e Rembrandt. Jean Dubuffet inspirou a Barceló para adoptar unha actitude experimental.
Ao longo dos anos oitenta viaxou moito por Europa, os Estados Unidos e África Occidental, sempre regresando a París, que se converteu nun segundo fogar e onde creou un segundo estudio. O tempo que Barceló pasou en diferentes países, o seu nomadismo e hábitos peripatéticos influíron e inspiraron esencialmente a súa obra, máis fortemente as impresións de África occidental.
A súa participación na Bienal de Sao Paulo (1981) e en "Documenta 7", en Kassel (Alemaña, 1982), onde o presentou Rudi Fuchs, valeulle o recoñecemento internacional.
En 1983 trasladouse a Nápoles durante cinco meses. Aquí realizou algúns traballos con cinsa volcánica, para unha exposición no taller de Lucio Amelio. Tamén respondeu á chamada internacional do galerista napolitano, despois do terremoto dos 80, en que pediu aos principais artistas contemporáneos daquela época que creasen unha obra para a colección Terrae Motus. A súa obra L'ombra che trema, agora exposta no Palacio Real de Caserta, como el mesmo declarou, "é un autorretrato: fíxenme no acto de pintar. A sombra parece reflectir a outra parte de min e ao mesmo tempo é a destrución da orde".
O 18 de novembro de 2008 o goberno español presentou oficialmente unha inmensa obra de arte de Barceló no Palacio das Nacións Unidas de Xenebra. A obra de arte é unha enorme instalación escultórica situada no teito abovedado da acabada de crear Cámara XX dos Dereitos Humanos e Alianza das Civilizacións do edificio. A obra consta de 1500 m2 de formas de estalactita multicolor para as que o artista empregou 100 toneladas de pintura, que parecen pingar do teito.
En 2017, Miquel Barceló foi elixido vicepresidente da CISAC na Asemblea Xeral de Lisboa de 2017. Ese mesmo ano foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Salamanca, como parte da conmemoración do VIII centenario desta Universidade.
A Touza, Panxón, Nigrán
A Touza é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Inmunoensaio magnético
O inmunoensaio magnético (MIA) é un tipo de inmunoensaio de diagnóstico que utiliza gránulos magnéticos como etiquetas marcadoras en lugar de encimas convencionais (ELISA), radioisótopos (RIA) ou restos fluorescentes (inmunoensaios fluorescentes) para detectar un analito especificado. O MIA implica a unión específica dun anticorpo ao seu antíxeno, onde unha etiqueta magnética conxúgase cun elemento do par. A presenza de contas magnéticas é entón detectada por un lector magnético (magnetómetro) que mide o cambio de campo magnético inducido polas contas. O sinal medido polo magnetómetro é proporcional á concentración do analito (virus, toxina, bacterias, marcador cardíaco, etc.) na mostra inicial.
Detección
Os modos nos que pode ocorrer esta detección son moi numerosos. A forma máis básica de detección é realizar unha mostra a través dunha columna de gravidade que conteña unha matriz de polietileno co anticorpo secundario. O composto diana únese ao anticorpo contido na matriz e as substancias residuais lávanse empregando un tampón escollido. Os anticorpos magnéticos pasan entón pola mesma columna e despois dun período de incubación, os anticorpos non ligados son lavados usando o mesmo método que antes. A lectura obtida a partir das contas magnéticas unidas á diana que son capturadas polos anticorpos da membrana úsase para cuantificar o composto diana en solución.