cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alves Redol
Redol sobre si mesmo
Alves Redol recibiu duras críticas polo feito de a súa obra abordar personaxes, temas e situacións que non eran explorados pola literatura e de utilizar unha linguaxe simple que incorporaba a fala das personaxes de acordo co ambiente en que vivían. Por iso, na epígrafe de Gaibéus, el dá o seguinte aviso: “Esta novela non pretende ficar na literatura como obra de arte. Quere ser, antes de todo, un documental humano fixado no Ribatejo. Despois diso, será o que os outros entenderen".
D.O.A.
Historia
O grupo foi precedido por The Skulls, unha das primeiras bandas de punk rock da zona de Vancouver, na que estaban Joey “Shithead” Keithley, Brian “Wimpy Roy” Goble e Ken "Dimwit" Montgomery, que posteriormente tocarían en D.O.A.
Alves Redol
Redol sobre si mesmo
Redol expresa o seu orgullo e pracer de exercer a súa profesión na declaración seguinte: “Se algún día alguén me preguntase que aprendizaxe debería un mozo facer para chegar a novelista, se o ofício se ensinase, eu diría que mentres a vida lle non dese todas as voltas e reviravoltas, amores, sufrimentos, repúdios, soños, frustracións, equívocos, etc., etc., (...) sería avisado de que o mandase ensinar ao zapateiro, non para saber botar tombas e medias solas, porque nin para tanto el usufrutuará, ás veces, coa escrita, mais para que gañase o hábito de padecer ben, amarrado ao asunto durante largos anos, antes que probase o paladar gostoso dalgunhas horas de pleno pracer.”
D.O.A.
Historia
Cando The Skulls se separou, Joey Shithead (guitarra/voces) formou D.O.A. con Chuck Biscuits, irmán de Dimwit, na batería e Randy Rampage no baixo e nas voces. A banda sacou un feixe de sinxelos e EPs a través do selo de Shithead, Sudden Death, e tocou por Norteamérica, moitas veces con violentos choques entre o público e a policía. O seu primeiro son era moi básico, un punk rock melódico cru, con moitas semellanzas a bandas como os Sex Pistols e os primeiros discos de The Clash e Ramones.
Alves Redol
Redol sobre si mesmo
Foi director do semanario ribatexano Goal (1933) e tamén se encontra colaboración da súa autoría no semanario Mundo Literario  (1946-1948).
D.O.A.
Historia
En 1980 entrou Dave Gregg como segundo guitarrista e editaron o seu álbum de estrea, Something Better Change, a través do selo Friends Records. Este foi seguido ao pouco tempo por Hardcore '81, que adoita a ser considerado o que bautizou ao movemento hardcore punk. A súa música volvérase máis rápida, potente e dinámica, establecendo a base para o novo son hardcore.
Alves Redol
Gaibéus
Gaibéus é a primeira novela de Alves Redol e inaugura, en 1939, no neo-realismo en Portugal. Gaibéus son campesiños da provincia portuguesa do Norte do Ribatejo ou da Beira Baixa que van traballar nas "lezírias" durante a collleita do arroz. Retrata "un pobo resignado que loita afincadamente durante o tempo quente, antes da chegada do inverno, en condicións extremas para facer render as poucas moedas que lles pagan por tamaña dureza. Por un lado o traballo arduo de sol a sol, as doenzas (malaria), a fatiga e a teimosia facer en cada vez o traballo máis rápido para obter máis rendemento, a sede, a fame, a pobreza extrema. Por outro lado, o modo como cubrían as escasas horas de lecer, os soños dunha vida mellor, os proxectos sen logro, o viño para alegrar os espíritos. As mulleres aínda sofren doutro tipo de explotación, sendo suxeitas aos caprichos do señor das terras que as escolle para os seus praceres carnais."
D.O.A.
Historia
Randy Rampage deixou a banda o 1 de xaneiro de 1982, sendo substituído polo ex-batería de The Skulls Dimwit no baixo. Despois dunha pequena xira por California, Chuck Biscuits abandonou o grupo e uniuse a Black Flag. Dimwit cambiouse para a batería e o vocalista de Subhumans Wimpy Roy foi contratado como novo baixista e segundo vocalista, quedando Keithley como único membro fundador. Esta formación tocaría entre 1982 e 1983 e posteriormente entre 1985 e 1986, e produciu varias edicións destacables, como o EP War on 45 (que se expandiu para completar un álbum). En War on 45 a banda integrou sons do funk e do reggae, ademais de deixar a súa postura anti-bélica e anti-imperialista máis clara. Let's Wreck The Party (1985) e True (North) Strong And Free (1987) amosan un lado da banda máis mainstream, cunha produción máis orientada cara o hard rock, pero sen abandonar o enfoque político das súas letras. Mentres tanto, os cambios na formación da banda continuaron despois de Let's Wreck the Party, marchando Dimwit e sendo substituído por Kerr Belliveau. Belliveau estivo só tres semanas co grupo pero gravou o 7" Expo Hurts Everyone, ademais de dúas cancións para True (North) Strong and Free, antes de ser substituído por Jon Card, da banda Personality Crisis. Dave Gregg deixouno en 1988, despois de que D.O.A. despedise ao seu produtor Ken Lester, co cal tiña unha estreita relación. A banda contratou a Chris Prohom de Dayglo Abortions para substituílo.
Alves Redol
Ligazóns externas
Alves Redol, Vida e Obra - 1.ª parte (RTP), 1991
D.O.A.
Historia
Murder, editado en 1990 ten unha produción máis crúa, aproximándose ao thrash metal. O mesmo ano colaboraron co cantante de Dead Kennedys Jello Biafra para editar Last Scream of the Missing Neighbors. No mes de agosto Joey decidiu desfacer D.O.A. pero, por suxestión do promotor Dirk Dirksen, realizarían unha xira de despedida pola costa oeste norteamericana, tocando o seu "derradeiro" concerto o 1 de decembro de 1990 no Commodore de Vancouver. En 1991 editouse un álbum ao vivo titulado Talk Minus Action = 0 mentres Joey intentaba converterse en actor.
Porén, 19 meses despois, Joey Shithead e Wimpy Roy reuniron a banda. John Wright, de NoMeansNo, suxeriulles contratar a Ken Jensen de Red Tide como novo batería, cousa que fixeron. A nova formación lanzou un EP e dous álbums a principios dos 90, 13 Flavours Of Doom e Loggerheads. Nestes traballos a banda abandona o son máis hard rock dos 80 para regresar ao punk rock das súas orixes, aínda que dende un enfoque máis pesado. Estes álbums foron producidos por Wright, que tamén tocou os teclados nas gravacións. A banda entón contratou a Ford Pier como guitarrista e vocalista.
No ano 1995 o batería Ken Jensen morreu nun incendio. O EP Ken Jensen Memorial Single foi publicado a través de Alternative Tentacles, e nel aparecían dous temas de D.O.A. e de Red Tide. Con John Wright enchendo o oco da batería, gravouse The Black Spot, o noveno álbum do grupo, soando a un punk rock máis básico.
A finais dos 90 houbo máis cambios na formación, Wimpy Roy deixou o grupo despois de década e media e Keithley experimentou con distintos baixistas e baterías, coa intención de publicar outro álbum de hardcore punk básico, Festival Of Atheists. A comezos da nova década a banda atopou un batería permanente na figura de The Great Baldini. No ano 2002 Keithley lanzou o seu primeiro álbum en solitario, Beat Trash, e o baixista orixinal Randy Rampage regresou á banda despois de case 20 anos para gravar o álbum Win The Battle. Porén, Rampage marcharía novamente despois das gravacións, sendo substituído por Dan Yaremko.
No ano 2003 o alcalde de Vancouver Larry Campbell declarou o 21 de decembro como "D.O.A. Day", para celebrar o 25 aniversario da banda. Nese mesmo ano editouse unha retrospectiva da súa carreira titulada War And Peace. No 2004 publicaron un álbum con sabor a ska, Live Free or Die, e no 2006 Randy Rampage regresou a D.O.A. na súa terceira etapa coa banda.
A formación mantívose estable ata 2009, cando The Great Baldini deixou o grupo, entrando no seu lugar James Hayden. Tamén no 2008 anunciouse que Bob Rock produciría o seguinte álbum de D.O.A., coincidindo co seu 30 aniversario. James Hayden deixaría a banda antes de que empezasen as gravacións, ocupando o seu lugar Floor Tom Jones. En setembro, o grupo editou Northern Avenger e comezou a súa xira de 30 aniversario. No medio da mesma anunciouse que Randy Rampage abandonaría novamente o grupo, sendo substituído por Dan Yaremko.
O 1 de maio de 2010 D.O.A. publicou o seu último traballo ata a data, Talk Minus Action = Zero.
Rusko
Rusko é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2017 a súa poboación era de 6.275 habitantes. A superficie do termo municipal é de 127,90 km2, dos cales 0,76 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 49,36 hab./km².
Limita cos municipios de Aura, Masku, Nousiainen, Raisio e Turku todos eles na súa mesma rexión.
A Laboreña, Esteiro, Cedeira
A Laboreña é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 23 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 40 habitantes.
Rusko
O concello é unilingüe en finés.
Geraldine Page
Geraldine Sue Page, nada en Kirksville, Missouri o 22 de novembro de 1924 e finada en Nova York o 13 de xuño de 1987, foi unha actriz de teatro e cinema estadounidense.
Traxectoria
Estudou arte dramática en Chicago e Nova York, tendo como un dos seus mestres a Lee Strasberg.
Comezou no teatro aos dezasete anos, conseguindo éxitos en obras coma Summer and Smoke ou Sweet Bird of Youth, protagonizada esta con Paul Newman.
A súa carreira cinematográfica, que comezou a finais dos anos corenta foi relativamente breve, a pesar do cal logrou oito candidaturas ao oscar. Con The Trip to Bountiful gañou o oscar á mellor actriz.
Finou en 1987, durante unha xira en Broadway.
Candai de Abaixo, Candai, Outeiro de Rei
Candai de Abaixo é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Juan Araujo Pino
Juan Araujo Pino, nado en La Carolina (Xaén) o 24 de novembro de 1920 e finado en Sevilla o 4 de novembro de 2002, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no equipo afeccionado do Sevilla, saíndo cedido en 1943 ao Xerez. Militou dúas tempadas no club xerezano, proclamándose as dúas veces máximo goleador da Segunda División, con 21 e 22 goles respectivamente.
De volta no Sevilla debutou na Primeira División na primeira xornada da tempada 1945/46 contra o Hércules no estadio Bardín, e marcou o seu primeiro gol na seguinte xornada, fronte ao Celta de Vigo no estadio de Nervión. Marcou 11 goles esa tempada, e o último deles, na derradeira xornada contra o FC Barcelona, deulle ao club sevillano o primeiro e único título de liga da súa historia. A continuación marcou aínda tres goles máis na Copa do Xeneralísimo, dous deles na histórica goleada por 8-0 contra o Barcelona e outro no 6-3 contra o Atlético Aviación.
Na súa segunda tempada co Sevilla marcou 21 goles en liga, sendo só superado por Zarra e Pruden, e na seguinte proclamouse campión da Copa. Militou once tempadas seguidas no club sevillista, sendo na maioría delas o máximo goleador do equipo. Disputou 242 partidos oficiais, nos que logrou 159 goles, o que sitúa no terceiro lugar da táboa de máximos goleadores da historia do club, só por detrás de Campanal I e de Arza.
Na tempada 1956/57 xogou co Cördoba en Segunda, sendo o máximo goleador do Grupo II con 28 goles, superado na categoría só polos históricos 45 goles do dianteiro do Sporting de Gijón Ricardo. Pechou a súa carreira xogando no Xerez.
Primeira Intifada
A Primeira Intifada, tamén coñecida simplemente como intifada, foi un levantamento palestino contra a ocupación israelí dos Territorios Palestinos que durou dende decembro de 1987 a 1993. O levantamento comezou no campo de refuxiados de Jabalia e estendeuse rapidamente por Gaza, Cisxordania e Xerusalén Leste.
Ao comezo, as accións palestinas baseábanse principalmente en actos de desobediencia civil non-violentos e de resistencia, o que foi percibido como a primeira vez que o pobo palestino actuaba unido como nación. Non houbo folgas xerais, boicots aos produtos isrelís, negativa a pagar impostos, graffitis nin barricadas, pero as manifestacións palestinas incluían o lanzamento de pedras ás Forzas de Seguridade de Israel.
A violencia entre palestinos foi unha característica da Primeira Intifada, con execucións xeneralizadas de presuntos colaboradores israelís. Mentres que as Forzas israelís mataron uns 1100 palestinos, os palestinos mataron uns 165 israelís e uns 1000 palestinos, presuntos colaboradores, aínda que menos da metade tiñan un contacto probado co goberno israelí.
A Segunda Intifada durou dende setembro de 2000 a 2005.
Aleksei Gubarev
Aleksei Aleksandrovich Gubarev, nado en Gvardeitsy (Samara) o 29 de marzo de 1931 e finado o 21 de febreiro de 2015, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 17 e Soiuz 28.
Traxectoria
En 1950 Gubarev entrou na Escola de Aviación Naval. Serviu na Forza Aérea Soviética despois de graduarse en 1952. En 1961 graduouse na Academia Gagarin da Forza Aérea e foi asignado a unidades de aviación do Mar Negro. En 1963 comezou o adestramento de cosmonauta e participou nas misións Soiuz 17 e Soiuz 28, pasando un total de 37,48 días no espazo. Deixou o corpo de cosmonautas en 1981. Faleceu o 21 de febreiro de 2015.
Kosmos 426
Kosmos 426 (Космос 426 en ruso), tamén denominado DS-U2-K, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de xuño de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 426 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U2-K. Estaba adicado a facer observacións dos fluxos de partículas cargadas e da radiación cósmica. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2012 km de apoxeo e 394 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 99,4 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de maio de 2002.
Golfo de Alasca
O golfo de Alasca é un brazo curvo do océano Pacífico na costa sur de Alasca, delimitando polo oeste coa península de Alasca e a illa Kodiak, e polo leste co arquipélago Alexander, onde se encontra a baía Glaciar.
A ribeira do golfo é unha combinación de bosques, montañas e glaciares, como o Malaspina e o Bering. A costa está profundamente accidentada, con enormes entrantes como a Cook Inlet e o Prince William Sound (dous grandes corpos de auga interconectados), ou como tamén a baía Yakutat ou o Cross Sound.
Meteoroloxicamente, o golfo é un continuo xerador de tormentas. Isto, sumado ás vastas cantidades de neve e xeo sobre o sur de Alasca, dá como resultado as maiores tempestades da zona sur do círculo polar ártico. Moitas destas tormentas móvense cara ao sur polas costas de Columbia Británica, Washington e Oregón. A maioría das choivas estacionais do Noroeste do Pacífico proveñen do golfo de Alasca.
Vladimir Putin
Vladimir Vladimirovich Putin (en Владимир Владимирович Путин), nado en Leningrado o 7 de outubro de 1952, é un político ruso e antigo oficial de intelixencia que é o actual presidente de Rusia, un cargo que ostenta dende o ano 2012, e que xa ocupou entre os anos 1999 e 2008. Tamén foi primeiro ministro dende 1999 até 2000, e de novo entre 2008 e 2012. Putin é o segundo presidente europeo máis lonxevo despois de Aliaksandr Lukašenka da veciña Belarús.
Putin naceu en Leningrado (hoxe San Petersburgo) e estudou Dereito na Universidade Estatal de Leningrado, graduándose en 1975. Traballou como oficial de intelixencia estranxeira da KGB durante 16 anos, chegando ao rango de tenente coronel, antes de dimitir en 1991 para comezar unha carreira política en San Petersburgo. Trasladouse a Moscova en 1996 para unirse á administración do presidente Boris Eltsin. Foi brevemente director do Servizo Federal de Seguridade e secretario do Consello de Seguridade, antes de ser nomeado primeiro ministro en agosto de 1999. Despois da dimisión de Eltsin, Putin converteuse en presidente en funcións, e menos de catro meses despois foi elixido de forma definitiva para o seu primeiro mandato como presidente e foi reelixido en 2004. Como entón estaba constitucionalmente limitado a dous mandatos consecutivos como presidente, Putin volveu ser primeiro ministro de 2008 a 2012 baixo Dmitrii Medvedev, e volveu á presidencia en 2012 nas eleccións presidenciais de Rusia de 2012, as cales foron empañadas por acusacións de fraude e protestas; foi reelixido de novo en 2018. En abril de 2021, tras un referendo, asinou as emendas constitucionais, incluíndo unha que lle permitiría presentarse á reelección dúas veces máis, o cal podería estender potencialmente a súa presidencia ata 2036.
Durante o primeiro mandato de Putin como presidente, a economía rusa creceu durante oito anos consecutivos, co PIB medido polo poder adquisitivo aumentando nun 72%; a satisfacción coa vida autoavaliada rusa aumentou significativamente. O crecemento foi o resultado dun quintuplicado no prezo do petróleo e do gas, que constitúen a maioría das exportacións rusas, a recuperación da depresión postcomunista e da crise financeira de 1998, así como un aumento do investimento estranxeiro, ademais de políticas económicas e fiscais prudentes. Putin tamén levou a Rusia á vitoria na segunda guerra chechena. Serviu como primeiro ministro baixo Medvedev, supervisou a reforma militar e a reforma policial, así como a vitoria de Rusia no conflito de Osetia do Sur de 2008. Durante o seu terceiro mandato como presidente, a caída dos prezos do petróleo xunto coas sancións internacionais impostas a principios de 2014 despois de que Rusia lanzara unha intervención militar en Ucraína e anexionase a península de Crimea levaron a contracción da economía un 3,7% en 2015, aínda que a economía rusa repuntou en 2016 cun crecemento do PIB do 0,3%. Durante o seu cuarto mandato como presidente, a pandemia de COVID-19 golpeou Rusia, e Putin ordenou unha invasión a grande escala de Ucraína en 2022, o que provocou que se impuxesen novas sancións contra Rusia e unha nova crise financeira. Outros desenvolvementos baixo Putin incluíron a construción de gasodutos, a restauración do sistema de navegación por satélite GLONASS e a construción de infraestruturas para eventos internacionais como os Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 en Sochi e a Mundial de Fútbol de 2018.
Inicios coma funcionario
Despois de rematar os seus estudos de Dereito na universidade da súa cidade natal, entra no KGB, onde é delegado na dirección principal encargada de asuntos exteriores. De 1985 a 1990 traballa en Dresde na unidade de investigación política e militar. Tras o desmantelamento das oficinas do KGB en Dresde en 1989 retorna a Leningrado en 1990. Durante algúns meses atópase sen traballo, polo que contempla a idea de ser condutor de taxi.
Finalmente é nomeado adxunto do reitor da Universidade de Leningrado, onde se ocupa das relacións internacionais. Despois traballa coma conselleiro do alcalde. A partir de xuño de 1991, convértese en presidente do comité de relacións exteriores da cidade, agora chamada San Petersburgo. O seu papel consiste principalmente en achegar investidores e desenvolver a colaboración cos socios estranxeiros.
Despois do KGB
O 20 de agosto de 1991, durante o putsch de Moscova, Putin renunciou oficialmente ó KGB. De 1994 a 1996 foi premier adxunto do alcalde Anatolo Sobtchak (mestre seu na facultade de dereito) renunciando ó seu cargo tras a derrota do seu mentor.
En agosto de 1996 foi nomeado adxunto do director dos asuntos exteriores do presidente Boris Eltsin. A partir de marzo de 1997, foi un dos adxuntos do xefe da administración presidencial. En xullo de 1998 foi nomeado director do FSB (Servizo Federal de Seguridade) que sucede ó KGB. En 1999 comezou o seu fulgurante ascenso. En agosto foi nomeado primeiro ministro de Eltsin, que decidiu facelo o seu sucesor. A comezos de setembro, en reacción a ataques terroristas chechenos, Putin ordenou o reinicio das hostilidades con Chechenia. É o comezo da segunda guerra chechena, que o converte no político máis popular de Rusia.
O 31 de decembro de 1999, tras a renuncia do presidente Boris Eltsin, Putin converteuse en presidente interino. O 26 de marzo de 2000, nas eleccións presidenciais adiantadas, Putin foi elixido presidente da Federación Rusa na primeira volta co 53% dos votos. Iniciou as súas funcións o 7 de maio.
Tralas eleccións de 2008, nas que foi elixido presidente Dmitrii Medvedev, Vladimir Putin pasou a ocupar o cargo de primeiro ministro e durante o seu mandato foi o líder de Rusia Unida.
Lopo de Friúl
Lupo (? – 663 / 666) foi duque longobardo de Friúl, desde o 662 ao 663.
Traxectoria
Nada máis chegar ao trono, atacou cun grupo de xinetes a illa de Grado, onde residía o patriarca católico que se opuña ao tricapitolino de Aquileia, depredou a illa e levou a Aquileia os tesouros do patriarcado.
Cando, a finais do 662 ou ao principio do 663, o rei Grimoaldo, fillo do predecesor de Lupo Xisulfo II, partiu para Benevento, confiou ao duque o seu pazo en Pavía. Alí Lupo comportouse "con insolencia" (conta Paulo Diácono na súa Historia Langobardorum) pensando que o rei non volvería da expedición á Langobardia Minor. Ao regreso de Grimoaldo, en cambio, Lupo foi obrigado a volver a Cividale, onde se rebelou contra o rei. O soberano, que no quería a desencadear unha guerra civil, pediulle ao rei dos ávaros que atacase o ducado rebelde; a batalla durou catro días e terminou coa morte de Lupo. Á sucesión no trono ducal aspirou inutilmente o seu fillo Arnefrido.
Os superviventes encerráronse en varios castelos; os invasores devastaron o Friúl por días, ata que Grimoaldo lles pediu que puxesen fin ás súas devastacións. Os ávaros, porén, rexeitaron retirárense: o rei, neste punto, marchou cara o Friúl contra eles, que, ao se sentiren ameazados, volveron á Pannonia.
Kaki Arkarazo
Kaki Arkarazo, nado en Lazkao en 1961 é un músico e produtor vasco.
Traxectoria
En 1982 comeza a traballar como técnico de son nos Estudos IZ, vinculados ao Rock Radikal Basco. Froito dese traballo entra en contacto con Xabier Montoia (naquel entón en Hertzainak). Con el e xunto aos irmáns Fernan e Mikel Irazoki, formarán o grupo M-ak, co que publicaran 5 álbums entre 1983 e 1990.
En 1987 Kaki publica tamén o seu, até o de agora, único disco en solitario Matzinadak (IZ, 1987). Ese mesmo ano producirá tamén o terceiro disco de Kortatu, Kolpez Kolpe (Oihuka, 1988), o primeiro da banda integramente en éuscaro e o último gravado en estudio. Produto da amizade feita cos irmán Muguruza acompañará ao grupo como segundo guitarrista ao longo da súa última xira, participando no dobre LP, Azken Guda Dantza (Nola!, 1988). Nesa xira M-ak participan de abreconcertos, consolidándose a fama de Kaki e de Xabier Montoia dentro da escena musical vasca.
Kortatu disólvese ese mesmo ano, pero os Muguruza xa contan con Kaki para o seu seguinte proxecto.
Durante a gravación dos últimos discos de M-ak Kaki e os irmáns Muguruza reúnense nun estudio caseiro onde comezan a traballar nun proxecto no que mesturan estilos tan diversos como o rap, o soul, o funk, o hardcore ou a música latina. O grupo presentarase nun tributo a Mikel Laboa organizado por Xabier Montoia, coa canción Gaberako Aterbea. Da letra desa canción tomarán o seu nome: Negu Gorriak (en éuscaro invernos crús ou invernos vermellos).
En 1990 Negu Gorriak edita o seu primeiro disco, e comezan unha carreira de éxito que se expandirá até o ano 1996. O grupo será aclamado pola crítica, tanto a vasca, como a do Estado español. Ao longo deses anos, Kaki comezará a colaborar con Antón Reixa, formando en 1994 o grupo Nación Reixa, co que gravaran nese mesmo ano o seu primeiro disco Alivio rápido (Dro, 1994). Tamén no 94, Kaki será intervido para extirparlle o bazo, feito que fai que perda a xira de Negu Gorriak polo Salvador en apoio ao FMLN. O grupo, debido a esa ausencia, efectuará a xira baixo o nome de NG Brigada. En maio dese ano, o Tenente-Coronel da Garda Civil Enrique Rodríguez Galindo demanda a Negu Gorriak e a Angel Katarain (técnico de son da banda) por un delito de "danos á honra e difamación do bo nome" pola canción "Ustelkeria" (do disco Gure Jarrera). Nesa canción fundamentada nun informe do fiscal donostiarra Luis Navajas, acusan a Galindo de narcotráfico. Galindo esixe un pago de 15 millóns de pesetas (90.000 euros), ademais de non poder tocar a canción en directo, nin volvela editar en futuras reedicións do disco.
En 1995, tras ser desestimada polos Xulgados de Primeira Instancia, hai unha sentenza favorábel á demanda de Galindo feita pola Audiencia Provincial de Donostia. Esíxeselle por ela ao grupo 60.000 euros, cantidade da que o grupo non dispón. Coa fin de recadar fondos para facer fronte a unha eventual execución da sentenza, e mentres non se decide o recurso presentado ante o Tribunal Supremo, o grupo inicia unha serie de xiras e concertos promovendo a solidariedade e a favor do dereito de liberdade de expresión. Dentro dese contexto Kaki organiza o festival "Hitz Egin", onde actuará con Negu Gorriak e mais con Nación Reixa.
En 1997 aparece o segundo disco de Nación Reixa, Safari Mental, gravado desta vez para Esan Ozenki-Gora Herriak, unha discográfica máis pequena que lles dá máis liberdade da que tiñan en DRO. Neste disco incorpórase ao grupo Mikel Abrego na batería, e tamén haberá un montón de colaboradores da escena musical vasca. Durante ese ano darán preto de vinte concertos en toda España.
Tras a disolución de Nación Reixa, Kaki aínda axudará a Antón a preparar o seu primeiro disco en solitario Escarnio, coeditado por Esan Ozenki-Gora Herriak e El Europeo.
O 7 de xuño de 2000, o Tribunal Supremo absolve a Negu Gorriak de todos os cargos, por considerar a querela de Galindo mal formulada. Ao non haber recurso por parte do demandante, Negu Gorriak anuncia en xaneiro de 2001 a vitoria sobre a Garda Civil e a celebración de dous concertos como xeito de despedida definitiva e agradecemento á solidariedade.
A reagrupación de Negu Gorriak motivará que os italianos Banda Bassotti, disoltos en 1994, se reagrupen novamente para actuar como abreconcertos. Produto deste reagrupamento comezarán a publicar novos discos, o primeiro Un Altro Giorno D'Amore (Gridalo Forte, 2001) un dobre CD gravado en directo no Centro Social Okupado "Villaggio Globale" (Roma). Neste concerto, Kaki colabora como técnico de son en directo, e rematará por producir todos os seus discos posteriores.
Ante a desaparición da discográfica Esan Ozenki (que reaparecerá pouco despois como Metak), á que estaba vinculada o grupo, Kaki crea os seus propios estudios de gravación, os estudios Garate, situados en Andoain (Guipúscoa) e que constan de dous estudios e apartamentos de aloxamento para os artistas.
Ademais do seu traballo nos estudios, Kaki acompaña como técnico de son a grupos como Betagarri ou Banda Bassotti.
Obxectivo
O termo obxectivo refírese ao fin que se quere atinxir, e nese sentido é sinónimo de albo tanto como fin a atinxir (lugar ou obxecto) como punto de mira dunha arma ou proxectil.
A definición clara de obxectivos é de extrema importancia en varios eidos de actuación humanos, a nivel administrativo e de xestión, orientando a acción dos individuos. En educación, por exemplo, a definición de actividades curriculares debe ser feita tendo en conta os obxectivos definidos no programa curricular dos alumnos.
A Madalena, Esteiro, Cedeira
A Madalena é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Fedra Alcaraz
Fedra Alcaraz Ladrero, nada en Madrid o 24 de febreiro de 1971, é unha pintora galega.
Traxectoria
Licenciada en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid (1996), vive e traballa en Vigo. A súa obra caracterízase polo emprego de diversas técnicas e materiais.
Roxy
Roxy e unha marca de roupa, propiedade de Quiksilver dedicada á elaboración de roupa, accesorios e equipos para surf, dirixido ó mercado feminino (rapazas e mulleres). A orixe da marca Roxy provén da idea de facer pantalóns curtos de surf para rapazas.
É unha moi vendida nas zonas de praia.
Logo
O logo reflicte dous logos de Quiksilver unidos de fronte de forma horizontal cara a abaixo, formando un corazón.
Federica Montseny
Federica Montseny Mañé, nada en Madrid o 12 de febreiro de 1905 e finada en Tolosa o 14 de xaneiro de 1994, foi unha política e sindicalista anarquista española, e ocupou o cargo de ministra durante a II República, devindo a primeira muller ministra da Europa Occidental.
Traxectoria
Era filla dos tamén anarquistas Joan Montseny e Teresa Mañé, coñecidos polos pseudónimos de Federico Urales e Soledad Gustavo respectivamente, que editaban La Revista Blanca, publicación destacada dentro do pensamento libertario español durante o primeiro terzo do século XX.
Comezou a escribir e en 1921, con só 16 anos, publicou a súa primeira novela curta, titulada Horas Tráxicas. En 1923 comezou a colaborar en Solidaridad Obrera e en La Revista Blanca ata 1936. A súa primeira novela longa, A Vitoria, editouse en 1925.
En 1930 uniuse a Germinal Esgleas, tamén anarcosindicalista, sendo pais de tres fillos: Vida (1933), Germinal (1938) e Blanca (1942).
Activismo anarcosindicalista
miniatura En 1931 afiliouse á CNT onde nos anos seguintes acadará gran protagonismo grazas aos seus dotes de grande oradora entre outras razóns. En 1932 levou a cabo unha xira propagandística por Andalucía que logo proseguiría por toda España e ó ano seguinte participa en París nun mitin de protesta sobre a represión en Casas Viejas.
En decembro de 1935 a Confederación Rexional Galaica organizoulle unha xira de dúas semanas canda a Jaime Baella e Claro José Sendón. Falou en Betanzos, Ferrol (no Teatro Jofre), Cariño, Santiago de Compostela, A Coruña (no Teatro Rosalía de Castro e no cine Doré), Carballo, Lugo e en Ourense, na apertura do Pleno Rexional. Froito desa viaxe, publicou unha serie de anécdotas en La Revista Blanca, publicados en 2011 co título de ''Federica Montseny. Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935''.
En 1936 interveu no Congreso de Zaragoza da CNT colaborando no relatorio sobre comunismo libertario e formou parte dos oradores do mitin de clausura. Co estoupido da guerra pasou a formar parte do comité peninsular da FAI e no nacional da CNT. En novembro deste mesmo ano foi nomeada ministra de Sanidade e Asistencia Social do goberno da República, cargo que aceptou a pesar do seu declarado antigubernamentalismo e as dúbidas iniciais. Converteuse así na primeira muller ministra de España e a Europa Occidental, pois noutras zonas de Europa xa o foran Alexandra Kollontai (Rusia) e Miina Sillanpää (Finlandia). Os seus outros correlixionarios no goberno de Largo Caballero foron Joan García Oliver (Xustiza), Joan Peiró (Industria) e Juan López (Comercio).
Labor no goberno
Foi nomeada Ministra de Sanidade e de Asistencia Social. O seu efectivo labor no goberno veuse limitado pola escasa duración do seu mandato que non chegou a acadar un semestre (novembro de 1936 - mediados de maio de 1937). Pero nese curto espazo de tempo planeou lugares de acollida para a infancia, comedores para embarazadas, liberatorios de prostitución, unha lista de profesións a exercer por discapacitados e o primeiro proxecto de Lei do aborto en España. Dos lugares para a infancia, en nada semellantes aos deprimentes orfanatos existentes por entón, só se puido abrir un preto de Valencia. Tampouco houbo tempo de que chegase a funcionar máis dun dos comedores para embarazadas nos que se velaba por unha completa alimentación. Ningún dos seus outros proxectos chegou a executarse, e así o seu proxecto de lei do aborto, ao que se opuxeron outros ministros do goberno, quedou arrombado trala súa saída do goberno debido aos sucesos de maio de 1937.
O exilio
Como outros miles de españois, co final da guerra civil hóubose de exiliar a Francia, onde foi perseguida pola policía nazi e franquista, que pediu a súa extradición, denegada polas autoridades francesas, vivindo en liberdade vixiada ata a liberación de Francia en 1944. Instalada en Tolosa seguiu traballando polas súas ideas, publicando e dirixindo xornais anarquistas como CNT e Espoir e realizou viaxes por Suecia, México, Canadá, Inglaterra e Italia.
Coa chegada da democracia a España en 1977 regresou e continuou co seu activismo en pro da CNT, onde gozou dun enorme prestixio ata a súa morte.
Covivenda
dereita|miniatura|250x250px| Patio da covivenda á beira da Casa convivencia na costa da Comuna A covivenda, tamén coñecida polo seu nome inglés, cohousing, é unha comunidade de casas privadas agrupadas en torno a un espazo compartido. Cada casa familiar, independente ou acaroada a outra, ten as comodidades tradicionais, incluída unha cociña privada. Dos espazos compartidos destacan normalmente unha casa común, que pode incluír unha cociña grande e comedor, lavandaría e áreas recreativas. O espazo exterior compartido pode incluír aparcadoiro, espazos para camiñar, espazos abertos e xardíns. A veciñanza tamén comparte outros recursos como ferramentas de bricolaxe e de xardín ou vehículos.
As e os habitantes da covivenda teñen ingresos independentes e vidas privadas, mais organizan actividades colaborativamente e comparten espazos. Malia que a estrutura legal depende de cada comunidade e varía tamén dun país a outro, unha fórmula moi estendida é a cooperativa de vivenda. As actividades da comunidade inclúen comidas compartidas, reunións e días de traballo. A veciñanza reúnese para festas, xogos, ver películas e outros acontecementos.
A covivenda facilita a interacción entre a veciñanza e proporciona beneficios sociais e prácticos ademais de beneficios económicos e medioambientais.
Características comúns
As veciñas e veciños comprométense a formar parte dunha comunidade para beneficio mutuo e para o beneficio de todo o mundo. A covivenda cultiva a cultura de compartir e coidar. As características do deseño, así como o tamaño do barrio (normalmente 20-40 casas) promoven a interacción frecuente e as relacións estreitas.
Os recintos de covivenda están deseñados tanto para a privacidade como para a comunidade. As e os residentes estabelecen o equilibrio entre a intimidade e a comunidade escollendo o seu propio nivel de compromiso.
A toma de decisións faise dun xeito participativo e moitas veces baseándose no consenso. A autoxestión dálle poder ás e aos residentes, construíndo comunidade e aforra cartos.
As comunidades de covivenda dan apoio aos seus residentes por medio dos valores compartidos e normalmente adoptan formas de vida e enfoques ecolóxicos e sustentábeis.
Orixes
A teoría moderna da covivenda ten a súa orixe en Dinamarca na década de 1960 entre grupos de familias que estaban insatisfeitas co tipo de aloxamento e que sentían que na forma en que vivían non se abordaban as súas necesidades. En 1967, Bodil Graae escribiu un artigo no xornal titulado "Os nenos deberían ter cen proxenitores", animando a un grupo de 50 familias a organizarse ao redor dun proxecto comunitario. Este grupo desenvolveu o proxecto de covivenda Sættedammen, que é a comunidade moderna de covivenda máis antiga do mundo. Outro dos organizadores clave foi Jan Gudmand Høyer que se inspirou nos seus estudos de arquitectura de Harvard e a súa interacción con comunidades experimentais nos Estados Unidos daquela época.
O termo danés bofællesskab (comunidade de vida) foi traducido en América do Norte como cohousing por dous arquitectos estadounidenses, Kathryn McCamant e Charles Durrett, que visitaron diversas comunidades de covivenda e escribiron un libro sobre elas. O libro tivo eco nalgunhas comunidades existentes, como Sharingwood no estado de Washington e N-Street en California, que adoptaron esa denominación como cristalización do que xa eran. Aínda que a maioría dos grupos de covivenda buscan desenvolver comunidades multixeracionais, algúns céntranse na creación de comunidades para séniors. Charles Durrett escribiu máis tarde un manual sobre como crear unha covivenda sénior. A primeira comunidade dos Estados Unidos deseñada, construída e ocupada especialmente como covivenda foi Muir Commons en Davis, California. Os arquitectos, Kathryn McCamant e Charles Durrett foron os responsábeis do proxecto e deseño do lugar, a casa común e as casas privadas.
Hai precedentes de covivenda nos anos vinte en Nova York con apartamentos de aloxamento cooperativo, con instalacións e recursos compartidos e unha boa interacción social. Outro exemplo son os Siheyuan na China que teñen un patio compartido e dalgún xeito son similares nalgúns aspectos á covivenda.
Crecemento
As comunidades de covivenda forman parte da nova economía cooperativa dos Estados Unidos de finais do século XX - inicios do século XXI cunha previsión de expansión rápida nas seguintes décadas, debido a que tanto os individuos como as familias buscan vivir de xeito máis substentábel e en comunidade cos veciños e veciñas. Desde que se completou a primeira comunidade de covivenda nos Estados Unidos - Muir Commons en Davis, California, en 1991 - en 2016 se estableceran máis de 160 comunidades en 25 estados máis o distrito de Columbia, con máis de 125 en proceso. A maioría das comunidades eran a esa altura interxeracionais, tanto con nenos como con persoas maiores; mais cun crecemento da covivenda de maiores, centrada nas necesidades das persoas maiores. No Canadá, había en 2016 11 comunidades xa rematadas, e aproximadamente 19 en fase de conformación ou desenvolvemento. Estas comunidades adoitan ser respectuosas co medio ambiente e socialmente sustentábeis.
Filipe Próspero de Austria
Filipe Próspero de Austria, nado en Madrid o 28 de novembro de 1657 e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 1661, foi príncipe de Asturias. Terceiro fillo e primeiro varón do matrimonio formado por Filipe IV de España e Mariana de Austria. Separadamente de Margarida Teresa e Carlos, foi o único que superou os 2 anos de vida daquel matrimonio.
Covivenda
Crecemento
En Dinamarca en 2016 existían centenares de comunidades de covivenda así como noutros países da Europa do norte. A esa altura había máis de 300 comunidades de covivenda nos Países Baixos (73 interxeracionais e 231 sénior), e aproximadamente 60 máis en planificación ou en fase de construción.
Filipe Próspero de Austria
Nado como Felipe Próspero José Francisco Domingo Ignacio Antonio Buenaventura Diego Miguel Luís Alfonso Isidro Ramón Víctor de Austria, a súa vinda ao mundo foi recibida con gran alegría, xa que desde a morte do príncipe Baltasar Carlos en 1646 a Casa Real española carecía de herdeiros varóns. Filipe foi inmediatamente convertido en Príncipe de Asturias.
Covivenda
Crecemento
No Reino Unido a covivenda comezou a desenvolverse a finais dos 90. O movemento foise construíndo paulatinamente e en 2016 había 14 propostas de comunidades de covivenda por construír. Os grupos 40+ nesa altura estaban desenvolvendo novos proxectos e estaban a formar novos grupos continuamente. As comunidades de convivencia no Reino Unido adoitaban ter entre 8 e 30 casas, a maioría delas son comunidades mixtas con persoas solteiras, parellas e familias, mais algunhas só son para maiores de 50 anos e unha só para mulleres de máis de 50 anos. As propias comunidades varían entre desenvolvementos novos construídos cos estándares ecolóxicos modernos e as reconversións de granxas e edificios de antigos hospitais, e poden estar nun contorno urbano, rural ou semirrural.
Deseño
Como cada comunidade de covivenda está planificada no seu contexto, unha característica clave deste modelo é a súa flexibilidade para asumir as necesidades e os valores dos seus residentes e as características do lugar. Unha covivenda pode ser urbana, suburbana ou rural. A forma física é normalmente compacta, pero varía de bloques de apartamentos a vivendas unifamiliares agrupadas. Adoitan manter os coches na periferia, o que promove camiñar a través da comunidade e a interacción entre veciños e veciñas así como a seguridade dos nenos nos xogos na rúa. O espazo verde compartido é outra das características, tanto para xardinería, xogos ou lugares de reunión. Cando se dispón de máis terreo que o que se precisa para as construcións, normalmente se agrupan de xeito que se deixe libre o máximo espazo posíbel para uso compartido. centro|conmarco| A comunidade Sunward Cohousing ilustra a preservación do espazo verde cos aloxamentos agrupados e o aparcadoiro na periferia, Ann Arbor, [[Míchigan, 2003 ]] Na covivenda, os e as residentes non teñen unha economía compartida nin un conxunto común de crenzas ou relixión, senón que no seu lugar procuran crear unha comunidade socialmente rica e interconectada. É común que a xestión destas comunidades se basee nunha estrutura non xerárquica que utilice un modelo de toma de decisións por consenso. Os individuos collen funcións protagonistas e asumen responsabilidades individuais, como pode ser coordinar un xardín ou organizar unha reunión.
Filipe Próspero de Austria
O príncipe Filipe Próspero foi retratado en 1659 por Velázquez. O cadro, que reflicte unha profunda tenrura cara ao pícaro pero que tamén constitúe un dramático reflexo da súa natureza enfermiza, atópase hoxe no Kunsthistorisches Museum de Viena.
Covivenda
Forma de propiedade
As comunidades de covivenda adoitan ter unha das tres formas legais de propiedade existentes: propiedade privada con zonas comúns en propiedade da asociación de residentes; condominios e cooperativas de vivenda.
A propiedade dun condominio é a máis común porque se axusta aos modelos de entidades financeiras e rexistro público de propiedade para estruturas de vivenda con múltiples propietarios. As entidades financeiras conceden créditos máis facilmente en réximes de propiedade privada ou condominio que en copropiedade. A covivenda difire dos desenvolvementos de condominios tradicionais ou subdivisións de condominio nas que o desenvolvemento é deseñado por ou cunha contribución considerable achega dos seus futuros residentes. O proceso de deseño enfatiza conscientemente as relacións sociais entre as persoas residentes. As instalacións comunitarias baséanse nas necesidades reais dos residentes, máis que nas ideas do desenvolvedor pensando en facer atractiva a súa venda. A especulación inmobiliaria no covivenda é normalmente moi baixa, e normalmente hai listas de espera para as unidades dispoñibles.
Filipe Próspero de Austria
Herdeiro ao trono
O nacemento de Filipe Próspero foi moi celebrado, non só polo sexo do bebé, senón porque poñía fin a varias disputas dinásticas que afectarían aos matrimonios das súas irmás (como Filipe IV non tiña máis fillos varóns, os esposos das súas fillas probablemente disputáranse o trono trala morte do monarca). Así, en 1658, Filipe Próspero foi xurado como herdeiro do seu pai e Príncipe de Asturias. Porén, o príncipe non gozou de boa saúde e constantemente levaba un amuleto con el.
En 1659 os primeiros ministros de Francia e España negociaron poñer fin ás hostilidades da Guerra Franco-Española por un período de dous anos. Agora que España tiña o seu herdeiro, podía garantir a paz co matrimonio da infanta María Tareixa co rei francés Luís XIV. O resultado das negociacións foi o Tratado dos Pireneos. que establecía a Francia como nova potencia mundial.
Covivenda
Situación en España
As primeiras iniciativas das comunidades de covivenda en Cataluña desenvolvéronse a inicios do século XXI. Entre as pioneiras está La Muralleta, en Santa Oliva (Baixo Penedès), a cooperativa foi creada en 2001, a partir de 2012 construíronse sete vivendas na primeira fase e en 2016 estaba en marcha a segunda fase que constaba de seis vivendas máis e a finalización das instalacións comúns. Outros proxectos de éxito son La Borda en Can Batlló Torrent Viu no distrito de Sarrià, ambos os dous na cidade de Barcelona.
Filipe Próspero de Austria
Morte
Filipe Próspero estivera enfermo durante bastante tempo antes da súa morte en novembro de 1661. Sufriu epilepsia e caía enfermo con moita frecuencia, probablemente debido ao seu defectuoso sistema inmunolóxico, provocado por varias xeracións de matrimonios entre familiares que levaban a cabo os membros da Casa de Austria. O rei chegou a adquirir as reliquias de Diego de Alcalá coa esperanza de que curaran ao príncipe. O 1 de novembro de 1661, Filipe Próspero finaba en Madrid tras un severo ataque de epilepsia. Cinco días máis tarde nacía o infante Carlos, quen finalmente ascendería ao trono baixo o nome de Carlos II trala morte do seu pai. Filipe IV sentíase indirectamente responsable pola morte do seu fillo Filipe, tal e como expresou nunha carta a sor María acerca da morte do seu fillo.
Devanceiros
Devanceiros de Filipe Próspero de Austria
Covivenda
Situación en España
En España, unha comunidade xa consolidada é o centro Trabensol en Torremocha del Jarama (Madrid), iniciado en 2002 como resposta ao problema das persoas xubiladas que querían envellecer sen depender da familia e estivo operativo desde 2013. En febreiro de 2016 abriuse o Centro Residencial, en Horcajo de Santiago (Cuenca).
Lingua pataxó
A lingua pataxó (patashó), ou pataxó hã-ha-hãe (pataxó-hãhaãi), é unha lingua extinta falada outrora polo pobo pataxó que habita no Brasil. Falábase na rexión de Baía, en Minas Gerais, Pôsto Paraguassu no concello de Itabuna. Existe pouca información sobre ela pero é probable que pertencese á familia lingüística maxakalí. Os membros do pobo pataxó no presente falan o portugués, mais conservaron algunhas verbas pataxó, así como préstamos doutras linguas indíxenas veciñas.
Candai de Arriba, Candai, Outeiro de Rei
Candai de Arriba é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Édouard Dessommes
Édouard Dessommes, nado en Nova Orleáns en 1845 e finado en Mandeville en 1908, foi un escritor estadounidense en francés. Aos 14 anos comezou a estudar nun colexio de París, seguindo o costume dos ricos crioulos de Luisiana e fuxindo da Guerra Civil Estadounidense. Estudou medicina, pero dedicouse á literatura e máis tarde impartiu clases na Universidade de Tulane.
As Penas, Esteiro, Cedeira
As Penas é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 8 habitantes.
Choejongbyeonggi Hwal
Choejongbyeonggi Hwal (en 최종병기 활) é un filme surcoreano de 2011 dirixido por Kim Han-min. Está protagonizado por Park Hae-il, Ryu Seung-ryong e Moon Chae-won. A historia está ambientada na segunda invasión manchú de Corea, e conta como un arqueiro arrisca a súa vida para salvar á súa irmá da escravitude baixo o control do príncipe Dorgon da dinastía Qing.
O Pazo de Meis, Meis, Meis
O Pazo de Meis é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 24 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 13 eran mulleres e 11 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 27 veciños, e 2005, cando eran 28.
Febre
miniatura|250px|Termómetro utilizado para medir a febre.
Características
O ser humano reacciona de diferentes modos aos ataques dos axentes piróxenos, modificando a temperatura corporal (entre 36 e 37 °C), ben subíndoa, ben baixándoa.