cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Too True
Too True é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Dum Dum Girls, publicado o 22 de xaneiro de 2014 no Xapón, o 27 de xaneiro en Europa e o 28 de xaneiro no resto do mundo a través do selo Sub Pop. O disco marcou o cuarto lanzamento seguido de Dum Dum Girls producido por Richard Gottehrer e o membro de The Raveonettes Sune Rose Wagner, sendo o quinto en total para Gottehrer. O traballo chegou ao número 138 na lista británica de álbums.
Monkey Island
Monkey Island pode facer referencia a:
Antonio Pérez del Hierro
miniatura|230px|Ana de Mendoza, [[Ana de Mendoza de la Cerda|princesa de Éboli]] miniatura|230px|dereita|Antonio Pérez. Detalle dun gravado de 1791, [[Biblioteca Nacional de España, Madrid.]]
Antonio Pérez del Hierro, nado en Valdeconcha (Guadalaxara) en 1540 e finado en París (Francia) o 7 de abril de 1611, foi secretario de cámara e Secretario de Estado do rei Filipe II de España.
Galería de imaxes de Fornelos de Montes
Galería de imaxes do concello de Fornelos de Montes na provincia de Pontevedra.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Foi fillo de Gonzalo Pérez, secretario de Carlos V. Criouse nas terras do príncipe de Éboli (Ruy Gómez de Silva) e estudou nas máis prestixiosas Universidades do seu tempo, como as de Alcalá de Henares, Salamanca, Lovaina, Venecia e Padua.
Edicto de Expulsión
O Edicto de Expulsión foi un decreto real emitido por Eduardo I de Inglaterra o 18 de xullo de 1290, polo cal expulsaba a todos os xudeus de Inglaterra. O edicto estivo vixente durante o resto da Idade Media e supuxo o cumio de case 200 anos de persecucións aos xudeus. En 1657 durante o Protectorado británico, Oliver Cromwell permitiu o regreso dos xudeus a Inglaterra poñendo fin a tres séculos de expulsión.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Gonzalo Pérez morre en 1566 e o seu fillo Antonio é nomeado Secretario de Estado un ano máis tarde, aínda que as súas competencias foron recortadas respecto ás do seu pai, facéndose cargo só dos asuntos atlánticos (Países Baixos, Francia, Inglaterra e Alemaña). A través da súa secretaría no Consello de Castela tamén tiña acceso á correspondencia interna. Os asuntos do Mediterráneo quedaron baixo cargo de Diego de Vargas, tras cuxa morte Antonio intentou por todos os medios conseguir así mesmo esta secretaría. Isto fixo que Filipe II comezase a desconfiar del.
Edicto de Expulsión
Antecedentes da expulsión
As primeiras comunidades xudías de tamaño significativo chegaron a Inglaterra con Guillerme o Conquistador en 1066. Na conquista de Inglaterra, Guillerme creou un sistema feudal no país, polo cal todas as propiedades formalmente pertencían á Coroa; o rei entón nomeaba señores sobre estas vastas propiedades, que estaban suxeitos a deberes e obrigacións (financeiras e militares) ao rei. Baixo os señores estaba o resto de individuos como servos, quen quedaban atados e obrigados aos seus señores e ás obrigacións dos seus señores. Os mercadores tiveron un status especial no sistema, como sucedeu cos xudeus. Os xudeus quedaron baixo a xurisdición directa do rei, a diferenza do resto da poboación.. Isto era unha posición legal ambivalente para a poboación xudía, pois non quedaban ligados a ningún señor particular, pero si estaban suxeitos aos caprichos do rei. Isto podería ás veces ser vantaxoso pero outras non. Cada rei sucesivo formalmente revisou a concesión da carta real aos xudeus que regulaba o dereito destes para permanecer en Inglaterra. Os xudeus non gozaban das garantías da Carta Magna de 1215.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Co apoio do marqués de los Vélez e do arcebispo Quiroga, Antonio Pérez pediu para si a oficina vacante de Vargas en 1588, ao cal se opuxeron o conde de Chinchón e todos os que temían o poder de Antonio Pérez. O rei confiou finalmente os asuntos mediterráneos e italianos a Gabriel de Zayas.
Edicto de Expulsión
Antecedentes da expulsión
Economicamente, os xudeus representaban unha función clave no país, xa que a Igrexa prohibía estritamente o préstamo de diñeiro con beneficio aos cristiáns. Isto creou un baleiro na economía de Europa que os xudeus encheron debido á discriminación extrema que sufrían en calquera outra área económica; o dereito canónico non se consideraba aplicable aos xudeus e o xudaísmo si permite os préstamos con interese entre xudeus e non xudeus. Como consecuencia, algúns xudeus amasaron cantidades considerables de diñeiro. Aproveitando o seu status especial e vasalaxe directa, o rei podería apropiarse dos beneficios xudeus en forma de impostos. Gravouse con fortes impostos aos xudeus sen ter que convocar ao Parlamento. A comunidade xudía actuaba como unha especie de filtro monetario xigante: os xudeus aplicaban o interese sobre o diñeiro que deixaban ás persoas e logo o rei podía tomalo ao seu pracer.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Durante os seus primeiros dez anos de secretario, Antonio Pérez exerceu unha grande influencia sobre Filipe II, quen normalmente seguía os seus consellos, recoñecendo a súa intelixencia, coñecemento dos asuntos do Estado e instinto infalíbel. Esta confianza real serviulle para conseguir máis poder e, como a maioría dos seus contemporáneos, enriquecerse no cargo.
Xa desde a época de Carlos I existían dúas faccións na Corte española, a parte liberal, liderada polo príncipe de Éboli e o seu secretario Francisco de Eraso, e a parte conservadora, liderada polo duque de Alba e o inquisidor xeneral Fernando de Valdés y Salas. Tras a morte do príncipe de Éboli en 1573, Antonio Pérez pasou a liderar a facción liberal e comenzou a súa asociación coa princesa de Éboli (Ana de Mendoza), de quen Antonio aproveitou os contactos que ela tiña coa aristocracia, beneficiándose economicamente ambos desta avinza. Antonio Pérez reveloulle á princesa de Éboli segredos de Estado e xuntos traficaron con información gobernamental.
Edicto de Expulsión
Antecedentes da expulsión
Os xudeus granxeáronse unha mala reputación como usureiros, a cal fíxoos extremadamente impopulares tanto entre a Igrexa como entre o público xeral. Mentres a actitude antisemita se estendía en toda Europa, a Inglaterra medieval era particularmente antixudía. Unha imaxe do xudeu como un ser diabólico que odiou a Cristo empezou a estenderse, e mitos antisemitas como o conto do xudeu errante ou o libelo de sangue, asasinatos rituais, orixináronse e estenderon por toda Inglaterra, así como por Escocia e Gales. Frecuentemente os xudeus eran acusados de cazar pícaros para asasinalos antes de Pessach e así utilizar o seu sangue para facer matzá. O clima antixudeu en numerosas ocasións traduciuse en disturbios nos que moitos xudeus foron asasinados, destacando o masacre de York, en 1190, na que uns cen xudeus foron linchados.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Durante o goberno de Xoán de Austria nos Países Baixos, Antonio Pérez e os seus aliados propuxéronlle ao rei unha paz negociada cos rebeldes e unha invasión de Inglaterra, consello que o rei ignorou naquel momento, pois non se consideraba preparado para acometer tal invasión. Por razóns descoñecidas, Antonio Pérez xogou coas xa tensas relacións entre Filipe II e o seu medio irmán Xoán de Austria, facendo aparecer aos ollos do rei como subversivas as pretensións deste acerca de Inglaterra. Pero Filipe xa desconfiaba do seu secretario, polo que en 1578, Xoán de Escobedo (secretario de Xoán de Austria) chegou á Corte para explicar a posición do seu superior ao rei, o cal podería deixar ao descuberto a Antonio. Por iso, Antonio culpou a Escobedo das ambicións de Xoán e aconsellou ao rei que o eliminase. O rei parece que accedeu a se desfacer de Escobedo. Antonio Pérez primeiro tratou de envelenalo, no que fallou, e despois contratou un grupo de asasinos que acabaron con el en Madrid o 31 de marzo de 1578.
Edicto de Expulsión
Expulsión
dereita|miniatura|400x400px|Expulsións de xudeus en Europa de 1100 a 1600. A situación empeorou para os xudeus conforme avanzou o século XIII. En 1218, Inglaterra foi a primeira nación europea en requirir aos xudeus que levasen unha identificación visible. Os impostos creceron e eran cada vez máis intensos. Entre 1219 e 1272, 49 taxas foron impostas aos xudeus ata un total de 200 000 marcos, unha suma vasta de diñeiro. O primeiro paso importante cara a expulsión tivo lugar en 1275, co Estatuto da Xudería. O estatuto prohibiu todo empréstito de diñeiro e deu quince anos aos xudeus para adaptarse.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Logo esparexeuse o rumor da implicación de Antonio no asasinato de Escobedo. Filipe II intentou nun principio protexer a Antonio Pérez, en parte polo seu propio sentimento de culpabilidade, e en parte polo que puidese este revelar nun proceso. Pero cando seu medio irmán Xoán morreu e os seus documentos chegaron a Madrid, descubriu as mentiras de Antonio Pérez, constatando que Xoán sempre lle fora fiel. Considerándose traizoado, Filipe II empezou a desconfiar da asociación de Antonio Pérez e a princesa de Éboli, e a barruntar que estaban a traficar con segredos de Estado.
Edicto de Expulsión
Expulsión
No ducado de Gascuña en 1287, o rei ordenou a expulsión local dos xudeus. Todas as súas propiedades pasaron á coroa e todas as débedas debidas aos xudeus transferíronse a nome do rei. Cando regresou a Inglaterra en 1289, o rei Eduardo estaba gravemente endebedado. O seguinte verán convocou os seus cabaleiros para impoñer un imposto. Para facer o imposto máis aceptable, Eduardo ofreceu a cambio expulsar a todos os xudeus. O forte imposto pagouse e, tres días máis tarde, o 18 de xullo, emitiuse o Edicto de expulsión. A razón oficial para a expulsión era que os xudeus non aceptaran seguir o Estatuto da xudería. O edicto de expulsión foi moi popular e atopou pouca resistencia, co que a expulsión levouse a cabo con rapidez.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Na noite do 28 de xullo de 1579, Antonio Pérez foi detido en saíndo do seu despacho. Pérez tiña liberdade para moverse por Madrid, aínda que vixiado pola Coroa, pois o rei necesitaba os seus documentos, xa que podían implicalo a el tamén no asasinato de Escobedo.
Pola súa banda, a princesa de Éboli foi posta baixo custodia, primeiro na Torre de Pinto, logo no castelo de Santorcaz e, finalmente, foi recluída no seu propio palacio de Pastrana, onde pasou o resto da súa vida. Pouco despois, o posto de Antonio Pérez foi ocupado por Granvela.
Edicto de Expulsión
Expulsión
A poboación xudía en Inglaterra era relativamente pequena, quizais 2 000 persoas, aínda que as estimacións varían. O proceso de expulsión parece que foi relativamente pacífico, malia que houbo algúns testemuños que difiren. Unha historia, talvez falsa contaba dun capitán que conducía un barco cheo de xudeus polo Támese, en ruta a Francia, mentres a marea era baixa, convenceunos para saír a dar un paseo con el; deixounos alí e fixo retroceder o seu barco rápido antes de que a marea volvese, deixándoos morrer.
Antonio Pérez del Hierro
Traxectoria
Máis tarde, os Escobedo e os seus aliados meteron presión na Corte e conseguiron que Antonio Pérez fose detido por segunda vez en 1585 baixo os cargos de tráfico de segredos e corrupción (sen mencionar o asasinato). Foi declarado culpábel e condenado a dous anos de prisión e unha enorme multa. En 1590 recoñeceu baixo tortura a súa implicación no asasinato de Escobedo.
En abril de 1590, axudado pola súa esposa, Xoana Coello, Antonio Pérez escapou da prisión en Madrid e fuxiu a Zaragoza, acolléndose á protección dos foros aragoneses. No reino de Aragón encontrou o apoio do duque de Villahermosa, do conde Aranda e de Diego de Heredia. Mentres tanto e na súa ausencia, en Madrid foi condenado a morte (sen el sabelo). Filipe II fixo unha alegación perante o Xustiza de Aragón contra Antonio Pérez polos cargos de asasinato de Escobedo, tráfico de segredos de Estado e fuxida de prisión. Filipe II, desesperado pola lentitude da xustiza aragonesa e porque non esperaba unha condena favorable, retirou os cargos e usou un tribunal ao cal os foros e xustiza aragoneses non se podían opor: a Inquisición. Pérez non era un herexe, mais non foi difícil argallar un caso contra el. En maio de 1591, Antonio Pérez foi trasladado da prisión do Xustiza á da Inquisición, polo que os seus defensores organizaron unha revolta en Zaragoza, coñecida como revolta de Antonio Pérez, no marco das Alteracións de Aragón. Foi devolto á prisión da xustiza aragonesa e desde alí levou unha campaña contra a Coroa. En setembro foi trasladado de novo á prisión da Inquisición. Heredia e os seus seguidores volvérono sacar e nesta ocasión deixárono ceibe, derivando a situación nunha crise en Aragón pola defensa dos foros.
En outubro de 1591 Filipe II enviou un exército a Zaragoza. Xoán V de Lanuza, Xustiza de Aragón, puxérase á fronte das protestas, polo que foi detido e executado, póndose así fin á sublevación. Antonio Pérez fuxiu ao Bearne, onde recibiu o apoio de Henrique de Navarra para intentar unha invasión francesa, que fracasou. Máis tarde, Pérez trasladouse a Inglaterra, onde ofreceu información que serviu para o ataque inglés a Cádiz en 1596, e promoveu a lenda negra contra Filipe II. Após intentar sen éxito conseguir o perdón da Corona, Antonio Pérez faleceu en París na máis absoluta pobreza en 1611.
Antonio Pérez deixou diversos escritos que tratan de xustificar a súa conduta. Destacan as Relaciones, publicadas so o pseudónimo de Rafael Peregrino en París en 1598, e as Cartas, cuxo valor literario xa foi sinalado no século XVIII, ao seren incluídas no Catálogo do Diccionario de Autoridades da Real Academia Española.
Exército de Terra de España
Conxuntamente coa Armada e o Exército do Aire, ten asignado por medio do artigo oitavo da Constitución Española a misión de garantir a soberanía e independencia de España, defender a súa integridade territorial e o ordenamento constitucional.
Organización e estrutura
miniatura|500px|Futura estrutura do Exército de Terra. Actualmente as Forzas Armadas Españolas atópanse nun proceso de reestruturación. Con esta reestruturación preténdese adecuar a organización ao número de efectivos dispoñibles, concentrar as unidades nun número menor de localizacións, actualizar normas e procesos, reducir os niveis administrativos, suprimir estruturas redundantes e potenciar as capacidades das forzas mediante tecnoloxías avanzadas.
Do mesmo xeito que a Armada e o Exército do Aire, o Exército de Terra está composto por:
A Forza
miniatura|Cabo lexionario, [[1946.]] A nova organización da Forza ten unha estrutura máis simplificada, coas brigadas como elemento principal. Deste xeito soluciónase o problema da existencia de unidades que non contaban cun número suficiente de efectivos e medios. Esta organización é máis flexible, ten un único mando e potencia as unidades lixeiras con maior capacidade de mobilidade e proxección. miniatura|300px|Entrada do Cuartel Xeral do Exército, en [[Madrid.]] A Forza está formada polas seguintes unidades:
O Apoio á forza
O Apoio á forza do Exército está composto por:
Corpos do Exército
O persoal do Exército distribúese en catro corpos:
O Corpo Xeral das Armas divídese en especialidades fundamentais:
Corpos comúns das Forzas Armadas.
Unidades e centros con emblema específico.
Empregos
No Exército de Terra español existen os seguintes empregos, de acordo coa clasificación de rangos da OTAN, á cal España pertence.
Cruz celta
dereita|miniatura|230px|Cruz celta
A cruz celta é unha cruz cun anel que a rodea por detrás da intersección. É característica do cristianismo irlandés celta. Aparece tamén representada noutras zonas de Europa como Francia (en Normandía, en Auvernia e en Lemosín principalmente) ou Galicia.
Historia
As súas orixes son precristiás e cando o cristianismo se introduciu en Escocia, Gales, Irlanda, Cornualla o símbolo adaptouse á cruz latina e recargouse con gravados de tradición celta. As máis coñecidas son as representadas coma cruces monumentais semellantes aos cruceiros galegos, chamados cruces maiores (high crosses), como as de Kells (condado de Meath) e a de Monasterboice (condado de Louth). A cruz celta é un símbolo do cristianismo occidental. A partir de 1949, cando Jeune Nation a elixiu como símbolo tamén a utilizan algúns grupos de extrema-dereita, primeiro en Francia e logo noutros países europeos.
Galicia
En Galicia atopamos un tipo de cruces con anel, semellantes ás británicas, coroando hórreos Tamén aparecen en igrexas e cemiterios, porén non son comúns as cruces celtas en cruceiros (que sería a forma máis común nas Illas británicas, nas súas high crosses). Cómpre salientar que existe un estilo de cruz celta especificamente galega da época románica que combinan unha cruz celta cun nó celta simple. Unha cruz semellante é a cruz de San Mauro na Abadía de Glanfeuil, en Maine e Loira (Francia) labrada entre o séculos IX e XI.
1249
Mortes
Historia ano a ano
Fundación (homónimos)
Fundación pode referirse a:
Como topónimo, dá nome aos seguintes lugares:
Sarral
Sarral é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Guy Le Baube
Guy Le Baube é un fotógrafo franco-estadounidense, nado en 1944 en Francia que se mudou a Nova York en 1976.
Traxectoria
As súas fotos apareceron en revistas tales como Vogue, Harper's Bazaar, Elle, e Marie Claire, con asuntos de moda e máis artísticos. Guy Le Baube é fillo do pintor francés Claude Le Baube.
Ponte sobre a ría de Noia
A ponte sobre a ría de Noia une o lugar da Barquiña (Barro) co porto de Testal (O Obre), ambos no concello de Noia, cruzando sobre a ría de Muros e Noia, cunha lonxitude de 1.657 metros. Foi inaugurada en 2014 e trátase da primeira ponte atirantada construída pola Administración autonómica.
Forma parte dunha variante (estrada AC-549) que une o corredor CG-1.5 na Barquiña coa estrada AC-550 no lugar de Taramancos (Boa), cunha lonxitude total de 4,8 km.
Historia
O 15 de xuño de 2011 iniciáronse as obras da variante, presupostadas en 38 millóns de euros.
O 4 de xullo de 2014 foi inaugurada polo presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, e varios alcaldes da zona. O investimento final foi de 50 millóns de euros.
O 27 de outubro de 2015 o presidente da Xunta de Galicia inaugurou a iluminación nocturna da ponte. A iluminación, cuxa obra foi financiada por Gas Natural Fenosa, consiste nun sistema de luminarias a base de bombillas LED.
Castro de Taramancos
Con motivos das obras, en maio de 2011 apareceron no lugar de Taramancos (na parroquia noiesa de Boa) restos arqueolóxicos. Tras a investigación realizada confirmáronse restos desde a época castrexa até o século IV, e incluso posteriores. As escavacións no castro, coñecido tamén como Poboado de Espiñeira, realizadas de urxencia, deron a coñecer dúas vivendas de tipoloxía da Idade de Ferro, así como varios cuncheiros con restos de ostras, berberechos e outras especies en menor medida. Conta tamén con numerosas foxas e un longo muro. Cabe destacar, como aspecto significativo, que se trata dunha aldea da Idade de Ferro sen fortificación, algo considerado moi atípico e singular.
En setembro de 2011 o alcalde noiés, Rafael García Guerrero, denunciou que unha das vivendas desaparecera, ao que respostou a Xunta de Galicia anunciando que os restos atopados foran "escavados, catalogados e inventariados", pero que posteriormente serían eliminados do lugar para continuar coa construción da variante. O Concello de Noia acusou á Xunta de ter "un total desprezo da conservación do patrimonio e do ambiente", así como de "unha enorme perda" para a localidade. O Goberno galego informou que os traballos de escavación estiveron baixo a supervisión da Dirección Xeral de Patrimonio e nun perímetro acoutado que houbo que ampliar até os 200 metros a medida que aparecían novos vestixios, e conservar no lugar o xacemento (con restos de varias épocas) obrigaría a cambiar o trazado da futura vía co conseguinte aumento do custo e atraso da infraestrutura. Ademais, a Consellería de Medio Ambiente manifestou que o lugar foi obxecto "dunha superposición de épocas de ocupación e actividade humana que ineludiblemente leva á destrución total ou parcial dos restos", polo que "o seu estado de conservación está seccionado e incompleto". Desde a Consellería engadían que "non se está destruíndo un castro; todo o que se retira catalógase e almacénase convenientemente". Finalmente, a Xunta concluíu dicindo que "a vivenda foi illada para profundar nos traballos, xa que segundo parece, existe constancia de que hai restos máis antigos enterrados nesa parcela".
Finalmente o castro desapareceu, para rematar a variante.
Panecio de Rodas
Panecio de Rodas, nado en Lindos no 185 a. C. e finado en Atenas en 110 a. C., foi un filósofo grego, mestre da escola estoica durante o seu período medio.
Traxectoria
Viaxou a Roma, onde tivo escola, introducindo grandes modificacións na doutrina estoica con elementos tomados do platonismo e do aristotelismo, a fin de adecuala ao pensamento romano, iniciando así a tendencia ecléctica. Alí fixo amizade con Publio Cornelio Escipión Emiliano, do que foi conselleiro. Entre os seus discípulos atopábanse Mnesarco, Hecatón de Rodas, Dárdanos, Escílax de Halicarnaso, Teótimo e Posidonio.
Domingo Pérez Gándaras
Domingo Antonio Pérez Gándaras, nado en Pacios (Baralla) cara a 1898, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Pérez Rodríguez e Manuela Gándaras López e irmán de Ángel Pérez Gándaras. Na Segunda República foi directivo de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en maio de 1937. Entregouse en 1938 e foi procesado, sen recaer condena sobre el. En outubro de 1940 abonou a sanción por responsabilidades políticas e recobrou a libre disposición dos seus bens. En xaneiro de 1941 foi nomeado médico de asistencia pública de Ribadeo e director do Hospital Municipal de Ribadeo, permanecendo nese posto nos anos corenta e cincuenta.
Vida persoal
Casou en Ribadeo con Jesusa Nistal Ares en maio de 1945.
Premios Isabel Zendal
Os Premios Isabel Zendal de promoción do pensamento crítico en Educación Secundaria e Bacharelato tiveron a súa primeira convocatoria no ano 2019. Están organizados pola asociación sen ánimo de lucro Círculo Escéptico e patrocinados pola Universidade da Coruña. A súa finalidade é fomentar a práctica do escepticismo e do pensamento crítico e honran a figura de Isabel Zendal. Está dirixido ao alumnado da ESO e de bacharelato do Estado Español.
Bases dos Premios
O obxectivo destes premios é fomentar a práctica do escepticismo, entendido como o pensamento racional na súa calidade de instrumento indispensable para a comprensión do mundo e a toma de decisións na vida diaria, especialmente entre a xuventude, vítima en moitas ocasións do engano, a manipulación e a difusión de noticias e crenzas falsas.
Está dirixido ao alumnado escolarizado en centros educativos españois desde o primeiro curso da ESO ata o segundo curso de bacharelato.
A participación no concurso realízase a través dun xénero literario, que pode ser un artigo xornalístico, a exposición divulgativa dun experimento desenvolvido polo alumnado, o conto ou o relato curto.
I Edición (2019)
O xurado, que estivo composto por Margarita Amor López, Francisco Armesto Ramón, Marisa Castiñeira García, Manuel Francisco Herrador Barrios, Susana Ladra González, Carlos Paulo Martínez Pereiro e Mª Cristina Naya Riveiro, concedeu os premios:
Primeiro premio, categoría A. Jaume Reus Bennàssar. La desinformación, su clasificación y cómo evitarla
Segundo premio, categoría A. Ryu Tenreiro Sashida. Escepticismo sobre el terraplanismo
Terceiro premio, categoría A. Javier Cámara Neira. Frenología
Primeiro premio, categoría B. Jimena Rubio Juncal. Pseudoterapias: ¿alternativa o mentira?
Segundo premio, categoría B. Pablo Mosquera Pena. La intolerancia a la lactosa deja de ser la excepción
Terceiro premio, categoría B. Claudia Hernández Suárez. El movimiento antivacunas
Accésit, categoría B. Valentina Matos Sanín. Alimentos orgánicos: una estafa que está de moda
II Edición (2020)
O xurado, que estivo composto por Francisco Armesto Ramón, Marisa Castiñeira García, Manuel Francisco Herrador Barrios, Susana Ladra González, Xoán Luís López Viñas e Mª Cristina Naya Riveiro, concedeu os premios:
Primeiro premio, categoría A. Lucas Castro Cano. Desmontando a criptozooloxía
Segundo premio, categoría A. Yolanda Rey Chenlo. Suplemento mineral “milagroso”
Terceiro premio, categoría A. Icía Amboage Maneiro. Os astros non me din nada
Primeiro premio, categoría B. Iván Villar Naredo. Hipersensibilidad electromagnética: la pseudociencia del día a día
Terceiro premio, categoría B. Pablo Mosquera Pena. ''¿Solidaridad o hipocresía? El futuro de nuestras sociedades''
Accésit, categoría B. Claudia Hernández Suárez. La infodemia suma un nuevo contagio
Alisanos
Na relixión galo-romana, Alisanos ou Alisaunus foi un deus local adorado no que hoxe é a Côte-d'Or en Borgoña e en Aix-en-Provence.
A inscrición de Gevrey-Chambertin en Côte-d'Or está en lingua gala:
A inscrición de Visignot, tamén da the Côte-d'Or, está en latín:
A raíz Alisa- do nome Alisanus é fonoloxicamante comparable co protocelta *alisā, ‘amieiro’. Polo contrario Miranda Green relaciona o teónimo co topónimo Alesia, o que suporía que foi un deus-montaña.
Curtose
En teoría da probabilidade e estatística, a curtose é unha medida da forma. As medidas de curtose tratan de estudar a proporción da varianza que se explica pola combinación de datos extremos respecto da media en contraposición cos datos pouco afastados dela. Unha maior curtose implica unha maior concentración de datos preto da media da distribución coexistindo ao mesmo tempo cunha frecuencia relativamente elevada de datos moi afastados. Isto explica unha forma da distribución de frecuencias con colas moi elevadas e cun centro moi apuntado.
Definición de curtose
O coeficiente de apuntamento ou de curtose está baseado no cuarto momento con respecto da media e defínese
onde \mu_4 é o cuarto momento centrado e \sigma é o desvío estándar. Na distribución normal cúmprese que, polo que o seu coeficiente de curtose é \beta_2=3.
Outra forma de medir a curtose obtense examinando a fórmula da curtose da suma de variables aleatorias. Se Y é a suma de n variables aleatorias independentes, todas con igual distribución X, entón, complicándose a fórmula se a curtose se medise como.
Clasificación
Tomando a distribución normal como referencia, unha distribución pode ser:
Así temos que:
Tomás González Ahola
Tomás González Ahola, nado en Vilaboa o 14 de febreiro de 1981, é un tradutor, escritor e editor galego.
Traxectoria
Estudou filoloxía clásica na Universidade de Santiago de Compostela. É tradutor de linguas inglesa e finesa á galega. Traduciu títulos para Rinoceronte editora e sobre todo para Urco, empresa editorial da que foi cofundador en 2007. No ano 2011 foi tamén un dos fundadores da editorial Contos Estraños.
É fillo da tradutora finlandesa Tuula Ahola.
Marta Lucía Ramírez
Marta Lucía Ramírez Blanco, nada en Bogotá o 4 de xullo de 1954, é unha política e avogada colombiana, vicepresidenta de Colombia, sendo a primeira muller que ocupou este cargo. Foi Ministra de Comercio Exterior (1998-2002) durante o goberno do conservador Andrés Pastrana, embaixadora de Colombia en Francia (2002). Tralas eleccións presidenciais de 2002 nas que Álvaro Uribe Vélez gañou a presidencia da República, Marta Lucía foi nomeada como Ministra de Defensa de Colombia, sendo a primeira e única muller en ocupar este cargo. No ano 2006 resultou elixida como Senadora da República polo Partido da Unidade Nacional, posteriormente renunciou ó senado. En 2009 renunciou ao Partido da Unidade Nacional manifestando falta de garantías para a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2010. En 2018, trala vitoria nas eleccións presidenciais de 2018 de Iván Duque foi nomeada vicepresidenta de Colombia.
Traxectoria
Foi candidata presidencial polo Partido Conservador Colombiano nas Eleccións Presidenciais do 2014, sendo a terceira candidata máis votada na primeira volta electoral co 15,52 % correspondido a 1.998.780 votos, soamente por detrás do candidato Presidente Juan Manuel Santos e do candidato polo Partido Centro Democrático Óscar Iván Zuluaga quen foi o gañador na Primeira Volta co 29 % dos votos. Na Segunda Volta electoral apoiou ó candidato opositor Óscar Iván Zuluaga quen foi derrotado con 6.905.001 votos correspondente ó 44,98 % dos votos.
En setembro de 2017 anunciou novamente que se lanzaría á presidencia, esta vez por sinaturas e renunciando ó partido Conservador debido ós escándalos de corrupción nos que están envoltos algúns dos seus líderes e por non atopar garantías para a súa candidatura. Foi precandidata presidencial apoiada polo movemento cidadán “Por unha Colombia Honesta e Forte-Marta Lucía”, participou na consulta da centrodereita gañada por Iván Duque, de quen será fórmula vicepresidencial por quedar no segundo lugar con máis dun millón cincocentos mil votos.
Rodolfo Rábade
Rodolfo Rábade Díaz, nado na Coruña o 11 de abril de 1931 e finado na mesma cidade o 15 de xullo de 2001, foi un futbolista galego, que xogaba de dianteiro. A súa prometedora carreira, que o fixo debutar na Primeira División co Deportivo da Coruña aos 19 anos de idade, viuse truncada pola tuberculose, enfermidade que o retirou do fútbol cando só contaba con 23 anos.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas rúas da Coruña e no club Cantábrico, da praza de Santa Catalina, no que xogaba tamén Carlos Torres. Posteriormente pasou polo Silva, o Imperátor e o Santa Margarita, este último fundado polos seus irmáns máis vellos e outros amigos, ao mesmo tempo que estudaba para profesor mercantil. En 1948 fichou polo Xuvenil de Rodrigo, co que xogou varias tempadas na Terceira División.
As súas grandes actuacións no Xuvenil fixeron que fose considerado un dos mellores futbolistas coruñeses naquel momento e abríronlle as portas do Deportivo da Coruña. O 18 de marzo de 1951 debutou na Primeira División, nun partido contra o Alcoyano en Riazor. Formou na dianteira xunto con Corcuera, Moll, Ponce e Tino, realizando un gran partido e marcando o segundo dos catro goles do seu equipo (4-0). Xogou tamén nas dúas seguintes xornadas, marcando un gol en cada unha delas: contra o FC Barcelona en Riazor, onde bateu ao histórico Ramallets, e contra o Sevilla no estadio de Nervión. Regresou de Sevilla lesionado, polo que se perdeu os derradeiros partidos da tempada, e pouco despois caeu enfermo de tuberculose, deixando o fútbol por un tempo. O seu contrato co Deportivo quedou rescindido un ano e medio despois, en outubro de 1952. Durante esa época de inactividade como futbolista, adestrou o Imperátor.
Sabas Catá
Bartolo Sabas Nicolás Catá Abalde, nado en Marín e finado en Cuba en 1916, foi un xornalista galego.
Rodolfo Rábade
Traxectoria
Reapareceu sobre os terreos de xogo o 11 de outubro de 1953 nun partido do Xuvenil contra o Ourense en Riazor, no que Rodrigo o aliñou na dianteira a carón de Vegazo, Seijas, Rilo e Regueira, e no que marcou un dos cinco goles do seu equipo (5-1). Completou unha boa tempada co Xuvenil, culminada co ascenso á Segunda División, o que propiciou a súa volta ao fútbol profesional.
Sabas Catá
Traxectoria
Republicano e anticlerical. Emigrou moi novo a Cuba. En 1879, dende a sociedade La Festival intentou fundar un banco de xiro e depósitos para os envíos do diñeiro emigrante. Partidario da independencia da illa, escribiu o folleto autonomista Verdades amargas (1895). Regresou a Marín e fundou en 1897 El Eco de Marín, no que comezaron a colaborar Víctor Said Armesto, Julio Camba e Joaquín Pesqueira. Foi excomungado e publicou en 1900 El Eco Marinense, que foi suspendido dous anos despois. Acosado polo cerco católico e caciquil, sacou El Marinense en 1902, que pechou por denuncia das autoridades civís. Foi correspondente en Marín de Noticiero de Vigo. En 1909 editou Nuevo Marín, que pasou a denominarse El Eco de Marín dende 1912. O periódico custoulle a ruína, pois por orde do alcalde embargáronlle todos os bens. En 1914, despois dunha dura polémica coa prensa caciquil, desapareceu definitivamente. Regresou de novo a Cuba, onde morreu.
Rodolfo Rábade
Traxectoria
Faleceu na Coruña o 15 de xullo de 2001, aos 70 anos de idade.
Vida persoal
Casou en 1958 con Mirtha Doce Rico.
Galería de imaxes da Lama
Galería de imaxes do concello da Lama na provincia de Pontevedra.
George Noble Plunkett
George Noble Plunkett, coñecido tamén como Conde Plunkett, en gaélico irlandés An Cunta Pluincéad, nado o 3 de decembro de 1851 e finado o 12 de marzo de 1948, foi un biógrafo e nacionalista irlandés, e pai de Joseph Mary Plunkett, un dos líderes do Alzamento de Pascua de 1916.
Felipe Amoedo
Felipe Amoedo, nado en Buenos Aires o 1 de maio de 1828 e finado en Remedios de Escalada o 6 de xaneiro de 1900, foi un político arxentino que serviu como xuíz de paz, presidente do concello e intendente de Quilmes (provincia de Buenos Aires).
Traxectoria
Foi o oitavo fillo de Hilario Amoedo Garazatúa (boticario nado en Galicia) e Juana Josefa Canaveris Esparza, que pertencía a unha distinguida familia crioula de ascendencia italiana.
Despois de recibir o seu título de farmacéutico na Universidade de Buenos Aires, Felipe abriu a súa propia farmacia na rúa Buen Orden (Bernardo de Irigoyen), en Monserrat. En 1874, asentouse na vila de Quilmes, onde ocupou diferentes posicións políticas no concello.
Casou con Eduarda Dupuy Morel, filla de José María Dupuy, asasinada pola Mazorca, e con Indalecia Morel, irmá do pintor Carlos Morel. A familia Dupuy era descendente de Luis Dupuy Ezquerra (nado en Hèches, Francia), que se asentou en Buenos Aires en 1750.
Osh
Osh (en kirguiz: Ош) é a segunda cidade máis grande de Kirguizistán, localizada no Val de Fergana, no sur do país e moitas veces referida como a "capital do sur". É a cidade máis antiga do país (ten unha estimación de 3000 anos de antigüidade).
Haddaway
Traxectoria
Fillo dun oceanógrafo holandés e unha enfermeira trinitense, creceu entre Europa e os Estados Unidos, e actualmente vive entre Kitzbühel (Austria) e Colonia (Alemaña).
Osh
É capital da Shaar de Osh e da Rexión de Osh (aínda que non forma parte dela).
Haddaway
Traxectoria
O seu maior éxito foi "What is Love", que en 1993 se converteu nunha canción moi popular en Europa —chegou ao posto #2 no Reino Unido-, así como en América. Haddaway non tivo outro éxito como aquel, aínda que seguiu e segue producindo música.
Osh
Demografía
Osh é a segunda cidade máis grande de Kirguizistán após Bixkek. Segundo o censo de 2009, a poboación é de 258,000 (48% kirguiz, 44% uzbekos, 3% rusos, 2% turcos e 1% tártaros). A poboación da cidade máis a súa zona metropolitana é de 500,000 habitantes.
Música alternativa
Este termo abrangue un gran número de subxéneros, entre os que destacan o rock alternativo, o grunge, o indie, a world music, a New Wave ou a música folk, Rap alternativo, entre outros. No entanto, os artistas representativos da música alternativa non sempre se encadran dentro do mesmo subxénero, senón que cada unha das súas composicións pode corresponder a un tipo distinto de música alternativa.
A principal matización que realizan, tanto o público como os críticos, ao uso desta denominación é que o alternativo, en canto é asumido polo sistema, convértese nun produto de masas, polo que deixa de oporse ao comercial e por iso deixa de ser alternativo.
1250
Mortes
Historia ano a ano
Agustín Reguera Ocampo
Agustín Reguera Ocampo, nado en 1964 en Soutomaior, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela, foi traballador de banca. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG en Soutomaior e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. En 1999 foi reelixido cunha ampla maioría absoluta, ó igual que en 2003, 2007 e 2011. Foi deputado provincial dende 2007 ata 2009, ocupándose da área de Pesca e Asuntos Marítimos. En xuño de 2009 foi nomeado membro do consello asesor de RTVE en Galicia.
En xuño de 2023, tras cesar como alcalde, foi nomeado Delegado Territorial da Xunta de Galicia en Pontevedra.
Camp de Túria
Camp de Túria, é unha comarca da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana, con capital en Llíria.
Xunto con Llíria, outros municipios de máis de 10.000 habitantes son Bétera, Riba-roja de Túria, La Pobla de Vallbona, L'Eliana e Benaguasil. Os municipios con menos de 10.000 habitantes son Vilamarxant, Sant Antoni de Benaixeve, Nàquera, Serra e Casinos.
En 1995, a petición da súa propia poboación, o municipio de Gàtova incorporouse á provincia de Valencia, pasando a formar parte da comarca de Camp de Túria (pertencía ao Alto Palancia na provincia de Castelló).
Baía de Kiel
miniatura|Localización da baía de Kiel A baía de Kiel é unha baía no suroeste do mar Báltico no territorio alemán de Schleswig-Holstein e as illas de Dinamarca. Está conectada coa baía de Mecklenburg no leste e os estreitos coñecidos como Pequeno Belt, no noroeste, e o Gran Belt no norte. O tráfico marítimo que entra ou sae do Báltico, a través dos dous estreitos ten que pasar pola baía. Unha vez dentro, o tráfico do Báltico pasa por outro estreito, o de Fehmarn, na baía de Mecklenburg, que se abre ao Báltico. Na dirección contraria, o tráfico pode pasar cara ao norte a través do Gran Belt, abeirando Langeland, ou entrar no fiorde de Kiel para atravesar a canle de Kiel directamente para a foz do Elba e o mar do Norte. O fiorde de Kiel finaliza en Kiel, a capital de Schleswig-Holstein.
Xeografía
miniatura|Vista do fiorde de Kiel A costa suroeste da baía constitúe a costa de Schleswig-Holstein e drena a abra de Schlei, en realidade, un esteiro de auga salobre, que lle deu nome á cidade de Schleswig. A costa presenta tamén dúas baías máis pequenas: Eckernförde e Flensburg. No norte están as illas danesas de Als, Ærø e Langeland. Na baía hai catro fiordes :
Fiorde de Kiel
O fiorde de Kiel que se proxecta dende a baía cara ao sur, ten preto de 17 km de longo e 1 km de largo no seu punto máis estreito. Localizado estratexicamente, no seu seo medrou a cidade de Holstein, que se converteu nun profílico estaleiro.
Eckernförde
miniatura|Vista parcial da baía de Eckernförde Eckernförde esténdese por 16 km de longo coa banda sur a aproximadamente 10 km da baía de Kiel. O límite co fiorde de Kiel é o faro de Bülker. A península, anteriormente boscosa, entre o fiorde de Kiel e a baía de Eckernförde formaba o límite entre os saxóns e os daneses na Idade Media e donominábase Dänischer Wohld (bosque danés).
Schlei
Os 42 km  de Schlei forman a fronteira entre as rexións históricas de Angeln e Schwansen.
Fiorde de Flensburg
O fiorde de Flensburg ten unha lonxitude de aproximadamente 50 km e forma parte da fronteira entre Alemaña e Dinamarca.
Lingua munxí
O munxaniano tamén chamada lingua munxaní ou munxí (en persa) é unha lingua indoeuropea da rama de linguas iranias pertencente ao sub-grupo de linguas do Pamir falada ao nordeste do Afganistán, na provincia de Badaghxán. É moi parecida á lingua idgá que fálase naparte máis alta do Lutkuh, Val do Chitral, no oeste de Garam Chishma en Paquistán.
A área do Garam Chishma chegou a ser importante durante a Invasión Soviética do Afganistán porque os soviéticos non foron capaces de deter o fluxo de armas, materiais e persoas polo Paso Doráh que separa o Chitral do Badaghxán.
O munxiano divídese en catro dialectos:
Estes dialectos comparten entre eles un 68% de similitude lexical, do 56% ao 80% co idgá en Paquistán. Os falantes de munxiano son, habitualmente bilingües co dari falada no Afganistán. Os falantes monolingües adoitan ser mulleres. O índice de alfabetización en munxiano está por debaixo do 1%. O índice de alfabetización en dari entre os munxiano falantes está entre o 15 e o 25%.
Os dez primeiros números en munxiano son:
Ligazóns externas
https://web.archive.org/web/20110706114920/http://www.chaf.lib.latrobe.edu.au/dcd/page.php?title=1901&action=next&record=1433
Lingua vakhí
Vakhí ou Wakhí é unha lingua iraniana no subgrupo das linguas iranianas meridionais orientais (véxase linguas do Pamir).
En Taxiquistán
Existe unha controversia ao redor de denominación étnica e lingüística do Vakhí. No Taxiquistán tanto aos vakhís coma outras comunidades que falan unha das linguas do Pamir refírense a eles coma Pamirí ou Badakhxaní e existiu un movemento para separa a súa identidade dos da maioría taxica. Contrariamente, en Paquistán aos vakhís chámanselles taxicos. Se ben o vakhí é unha lingua distinta do taxico ou de calquera dialecto deste, isto crea igualmente unha polémica. En todo o mundo os lingüistas refírense o vakhí coma unha lingua irania independente do taxico, pertencentes a distintas ramas lingüísticas, o vakhí á rama irania oriental e o taxico á rama iranias occidentais, e ademais o taxico descende directamente do persa medio coma o persamoderno e o darí; pero moitos taxicos nacionalistas insisten en que tanto o vakhí coma as outras linguas do Pamir son realmente dialectos do taxico.
En Paquistán
En Paquistán, a organización cultural do Vakhí é a Wakhi Tajik Cultural Association(WTCA), unha organización que está rexistrada baixo o Goberno de Paquistán e que traballa en colaboración co Ministerio de Cultura e Turismo e Lok Virsa Pakistan. A Asociación traballe para preservar a lingua vakhí e a súa cultura, así como documentarse na súa poesía e música. A porcentaxe de alfabetización entre os taxicos vakhís nas áreas de norte de Paquistán é de cerca do 60%.
Radio Paquistán en Guilguit emite o programa de radio en vakhí "Sadoyah Boomy Dunyo", a voz do teito do mundo. A Asociación Cultural Taxica Vakhí (The Wakhi Tajik Cultural Association) emitiu máis de vinte programas dende 1984, os que inclúen espectáculos culturais, noites musicais e festivais musicais de gran formato, coa colaboración da Lok Virsa Pakistan, a Aga Khan Cultural Service Pakistan (AKCSP), e a Televisión de Paquistán. No ano 2000, a WTCA gañou o premio "Best Programme" (Mellor Programa) coma organizador do Festival da Ruta da Seda. Foi creada unha codificación computerizada da escritura vakhí o que axudará a promover o desenvolvemento de programas e documentación da poesía, literatura e historia vakhí.
Na China
Véxase Taxicos na China
Ortografía
Amosamos abaixo un exemplo do novo alfabeto wakhí, un texto da tradución da Biblia publicada no 2001.
Vocabulario
O léxico vakhí amosa diferenzas significativas con ámbalas linguas iranianas occidentais como son o persa e o taxico, e tamén coas outras linguas do Pamir. Abaixo amosamos unha comparativa feita por Gawarson dos dialectos do saricolí e vakhí falados na China e as linguas iranianas occidentais.
Ángel Ansareo Grandas
Ángel Ansareo Grandas, nado en Penouta (Baralla) en 1912 e finado en México, foi un practicante e político galego.
Traxectoria
Practicante no Hospital da Facultade de San Carlos de Madrid. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na toma do Cuartel da Montaña e combateu nas frontes de Guadarrama, Teruel e Cataluña. Fuxiu a Francia ao rematar a guerra. Permaneceu en Francia 10 meses, ata que foi entregado a Franco e encarcerado en Reus. Escapou, pero foi detido o 5 de maio de 1940 e ingresou na Prisión de Lugo. O 7 de xuño foi trasladado á prisión de Madrid. Condenado a morte en Madrid, foi indultado en 1943. Inmediatamente volveu a unirse á guerrilla e presidiu o congreso celebrado en Cobas (A Coruña). Co nome de guerra de A. Ribas organizou varios grupos guerrilleiros e mantivo enfrontamentos armados con falanxistas e gardas civís. Ante a persecución á que se veu sometido en Baralla, refuxiouse a primeiros de maio de 1946 en Larín (Láncara) onda Hilario López Díaz, que o trasladou á casa da súa filla en Céltigos (Sarria), onde permaneceu oito días, ata que David López Arias o levou con el para Verín coa falsa identidade de Camilo Rodríguez López. Cruzou a fronteira de Portugal, e chegou a Lisboa en agosto de 1946. Foi procesado con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e José Vázquez Otero na causa 177/46 pola morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946. Obtivo un visado de asilado político e marchou a México en decembro dese ano. Foi declarado en rebeldía o 15 de abril de 1947. Morreu en México.
O Abelleiro, O Val, Narón
O Abelleiro é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
Procrastinación
A procrastinación é a acción de procrastinar (do latín procrastinare) é dicir, de pospor actividades ou situacións que un debe atender, por outras situacións máis irrelevantes. Este termo provén do latín pro- (adiante) e crastinus (relacionado co mañá).
A procrastinación é un trastorno do comportamento que ten a súa raíz na asociación da acción a realizar co cambio, a dor ou a incomodidade (estrés). Este pode ser físico (como o sentido durante actos que requiren traballo forte ou exercicio vigoroso), psicolóxico (na forma de ansiedade ou frustración), ou intelectual. O termo aplícase comunmente ao sentido de ansiedade xerado ante unha tarefa pendente de concluír. O acto que se procrastina pode ser percibido como abafador, desafiante, inquietante, perigoso, difícil, tedioso ou aburrido, é dicir, estresante. A procrastinación tamén pode ser un síntoma dalgunha desorde psicolóxica, como depresión ou TDAH (trastorno por déficit de atención con hiperactividade).
Non se demostrou cabalmente que o costume de procrastinar pode levar a unha dependencia de diversos elementos externos, tales como Internet, ler libros, saír de compras ou comer en lugar de realizar a tarefa que se supón que hai que facer.
A procrastinación non necesariamente está ligada á depresión ou á baixa autoestima. O perfeccionismo extremo ou o medo ao fracaso tamén son factores para procrastinar.
Existen dous tipos de individuos que executan esta acción: procrastinadores eventuais e procrastinadores crónicos. Os segundos son os que comunmente denotan desordes nos comportamentos antes mencionados.