cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caracol xigante africano
Introdución no Brasil e na China
No caso da China está presente desde 1931, por mor do comercio ilegal e mais a introdución accidental.
A Achatina e a saúde pública
O Achatina tamén transmite o parasito Angiostrongylus costaricensis, angiostronxilose abdominal, que ocorre desde o sur dos Estados Unidos de América ata o norte da Arxentina. Raramente a enfermidade evoluciona chegando a ser letal, permanecendo a maior parte das veces asintomaticamente ou comportándose como unha parasitose común. No Brasil esta enfermidade é transmitida por caracois e lesmas endémicas, e non polo xigante africano; na rexión do sur do país encóntrase a maioría dos casos. A pesar de non haber un rexistro de exemplares de A. fulica os adultos naturalmente infectados no Brasil, as larvas pódense infectar a través da inxestión de hortalizas contaminadas co moco deixado polo molusco adulto silvestre ao moverse. Por isto, recoméndase lavar as verduras en auga corrente e despois deixar as mesmas a remollo, bastando colocar unha culler de lixivia por cada litro de auga e deixar os alimentos en remollo durante 15 minutos.
O caracol africano tamén é responsable indirecto da transmisión da Febre amarela e, potencialmente, do dengue. Foi constatado en Tanzania que as cunchas de Achatinas mortas podíanse encher de auga e tornarse nun potencial punto para a proliferación do Aedes aegypti, mosquito transmisor destas enfermidades. En 2001, este mosquito tamén foi encontrado en cunchas de Achatina fulica no estado de São Paulo.
O goberno do Brasil, co Ministerio da Agricultura en 2003, foi aprobada unha lei na que se consideraba ilegal a cría de caracois africanos no país, determinando a erradicación da especie e prevendo as respectivas notificacións aos produtores e criadeiros de fauna exótica para fins comerciais sobre a ilegalidade da actividade.
Erradicación
miniatura| Para combater o Achatina fulica, primeiro é necesario identificar correctamente o caracol africano para que non haxa calquera confusión coas especies propias do lugar, e posteriormente o exemplar debe de ser collido cunhas luvas ou un ben plástico protector para evitar o contacto directo con el, e debe ser colocado en sal ou cloro sobre o mesmo para que morra; tamén pódese esmagar, e tampouco non se debe de esquecer de destruír os seus ovos no chan cunha vasoira. Cando chove moito nunha rexión infestada, é común observar os caracois subindo polas paredes, sendo, entón, unha boa oportunidade para destruílos. É preciso observar o lugar que foi infestado por eles polo menos durante tres meses para verificar que non haxa reinfestacións. O uso de produtos químicos, pesticidas, non é indicado, pois o produto pode contaminar o chan, a auga e ata as capas freáticas, podendo así, xurdir unha intoxicación dos animais e do ser humano; alén disto, o molusco pode ser resistente a varios pesticidas. A mellor solución é a incineración, que pode ser realizada dentro de calquera recipiente metálico o ben que evitar a a posta dos seus ovos.
Eothyrididae
Os Eothyrididae foron un pequeno e primitivo grupo de animais insectívoros pertencentes a categoría dos synapsida. Só se coñecen dous xéneros Eothyris e Oedaleops, ámbolos dous da primeira parte do Pérmico en Norte América.
Arsénico
O arsénico (coñecido tamén popularmente coma sénica ) é un elemento químico da táboa periódica con símbolo As e número atómico 33. Na táboa periódica dos elementos atópase no quinto grupo principal. Pertence aos semimetais, xa que mostra propiedades metálicas e propiedades non metálicas.
Características principais
O arsénico presenta tres estados alotrópicos, gris ou metálico, amarelo e negro. O arsénico gris metálico (forma α) é a forma estable en condicións normais e ten estrutura romboédrica, é un bo condutor da calor pero pobre condutor eléctrico, a súa densidade é de 5,73 g/cm³, é deleznable e perde o lustre metálico se se expón ao aire.
O arsénico amarelo (forma γ) obtense cando o vapor de arsénico se arrefría rapidamente. É extremadamente volátil e máis reactivo que o arsénico metálico e presenta fosforescencia a temperatura ambiente. O gas está constituído por moléculas tetraédricas de As4 de forma análoga ao fósforo e o sólido formado pola condensación do gas ten estrutura cúbica e ten unha densidade aproximada de 1,97 g/cm³. Exposto á luz ou ao calor reverte á forma estable (gris). Tamén se chama arsénico amarelo ao oropimente, o mineral de trisulfuro de arsénico.
Unha terceira forma alotrópica, o arsénico negro (forma β), de estrutura hexagonal e densidade 4,7 g/cm³, ten propiedades intermedias entre as formas alotrópicas descritas e obtense na descomposición térmica da arsina ou ben arrefriando lentamente o vapor de arsénico.
Tódalas formas alotrópicas agás a gris carecen de lustre metálico e teñen moi baixa condutividade eléctrica, polo que o elemento comportase coma metal ou non metal en función do seu estado de agregación.
A presión atmosférica o arsénico sublima a 613 °C, e a 400 °C arde cunha chama branca formando o sesquióxido As4O6. Reacciona violentamente co cloro e combínase, ao quentarse, coa maioría dos metais para formar o arseniuro correspondente, e co xofre. Non reacciona co ácido clorhídrico en ausencia de osíxeno, pero si co ácido nítrico quente, sexa diluído ou concentrado, e outros oxidantes coma o peróxido de hidróxeno, ácido perclórico etc.
Historia
O arsénico coñécese dende a antigüidade. Dioscórides e Plinio coñecían as súas propiedades e Celso Aureliano, Galeno e Isidoro Largus sabían dos seus efectos irritantes, tóxicos, corrosivos e parasiticidas, e observaron as súas virtudes contra a tose, as afeccións da voz e a dispnea. Os médicos árabes empregaron tamén os compostos de arsénico en fumigacións, pílulas e pocións, ademais de en aplicacións externas.
Roger Bacon e Alberto Magno detivéronse no seu estudo e Paracelso fixo del unha panacea. O primeiro que o estudou en detalle foi George Brandt en 1633 e Johann Schroeder obtívoo en 1649 pola acción do carbón sobre o ácido arsénico. A Jöns Jacob Berzelius débense as primeiras investigacións acerca da composición dos compostos do arsénico.
No século XVIII os arsenicais acadaron un posto de primeira orde na terapéutica ata que foron substituídos polas sulfamidas e os antibióticos.
Abundancia e obtención
dereita|200px|miniatura|Arsénico de orixe natural É o vixésimo elemento en canto a abundancia na codia terrestre e atópase en forma nativa e, principalmente, en forma de sulfuro nunha gran variedade de minerais que conteñen cobre, chumbo, ferro (arsenopirita), níquel, cobalto e outros metais.
Na fusión de minerais de cobre, chumbo, cobalto e ouro obtense trióxido de arsénico, que se volatiliza no proceso e é arrastrado polos gases da cheminea que poden chegar a conter máis dun 30% de trióxido de arsénico. Os gases da cheminea refínanse posteriormente mesturándoos con pequenas cantidades de galena ou pirita para evitar a formación de arsenitos e por tostación obtense trióxido de arsénico de entre o 90 e o 95% de pureza.
Reducindo o óxido con carbón obtense o metaloide. Así e todo, a maioría do arsénico comercializase coma óxido. Practicamente a totalidade da produción mundial de arsénico coma metal é China, que é tamén o maior produtor mundial de trióxido de arsénico.
Isótopos
O arsénico-73 úsase como trazador para estimar a cantidade de arsénico absorbido polo organismo, e o arsénico-74 na localización de tumores cerebrais.
Precaucións
O arsénico e os seus compostos son extremadamente tóxicos, especialmente o arsénico inorgánico.
Azali Assoumani
Azali Assoumani, nado en Mitsoudjé, Comores, o 1 de xaneiro de 1959, é un político comoriano, actual presidente de Comores dende o 26 de maio de 2016.
Anteriormente fora tamén presidente entre o 30 de abril de 1999 e o 21 de xaneiro de 2002, e de novo dende o 26 de maio de 2002 ata o 26 de maio de 2006.
En maio de 2022, Azali Assoumani recibiu a Distinción Continental do Trofeo Africanidade da Embaixada de Marrocos nas Comores.
E un voou sobre o niño do cuco
E un voou sobre o niño do cuco (en One Flew Over the Cuckoo's Nest) é unha novela escrita por Ken Kesey publicada orixinalmente en 1962. Ambientado nun hospital psiquiátrico de Oregón, a narrativa serve como un estudo dos procesos institucionais e da mente humana, así como unha crítica da psiquiatría e un tributo aos principios individualistas. Foi adaptada nunha obra de Broadway por Dale Wasserman en 1963. Bo Goldman adaptou a novela no filme Alguén voou sobre o niño do cuco, dirixido por Miloš Forman, o cal gañou cinco Premios Óscar.
A revista Time incluíu a novela na súa lista das "100 mellores novelas en inglés de 1923 a 2005". No ano 2003 foi incluído na enquisa The Big Read da BBC poll sobre as 200 "novelas máis aprezadas".
Foi traducido ó galego por Neila García Salgado e foi publicado pola editorial Kalandraka no ano 2020.
Lampione
Lampione ( Siciliano:Lampiuni, que significa lanterna) é unha pequena illa rochosa situada no mar Mediterráneo, que pertence xeograficamente as illas Peláxicas e administrativamente a comuna de Lampedusa e Linosa, Provincia de Agrigento, na rexión de Sicilia, Italia.
Xeografía
Con 200 metros de lonxitude e 180 m de ancho, a illa ten unha superficie de só 0´036 km² e alcanza a súa altura máxima de 36 m. A illa está, como Lampedusa a unha distancia de 17 quilómetros da placa continental africana a diferenza de Linosa que se atopa a 70 quilómetros é que tectonicamente está vinculada a Sicilia.
Crese que a illa se formou durante un terremoto durante o Plioceno por un desprendemento dun pedazo de terra da illa-nai, Lampedusa.
Historia
Segundo a lenda, Lampione era un bloque de pedra que se escapou das mans de Ciclope.
A illa sempre seguiu as vicisitudes da historia e a sorte das outras illas Peláxicas. Logo de entrar no reino de Italia, o 12 de xuño de 1878, seguiu a mesma sorte que as dúas illas principais, a plena participación da nacente Comuna de Linosa e Lampedusa. En 1897, fronte a Lampione foi descuberto un banco de esponxas, que atraeu a atención dos pescadores tunisianos e gregos, en particular, o que permitiu a hexemonía económica do arquipélago. Pero axiña a pesca cesou. A illa está agora deshabitada e o único signo de restos humanos é un faro automático, do que se deriva o nome da illa. Este faro é accesible por un camiño a partir dun pequeno embarcadoiro artificial axustado só ó paso de pequenas embarcacións
Lampione é parte da Reserva Mariña Illas Peláxicas, a súa vexetación e fauna están estritamente protexidas.
Francisco Quijano de Mercado
Francisco Quijano de Mercado foi un eclesiástico castelán, nado a mediados do século XVI, que destacou polo seu labor inquisitorial, sendo o primeiro inquisidor xeneral do reino de Galiza desde 1574 por orde do rei Filipe II.
Ipatii Potii
Ipatii Potii (en Іпатій Потій; en Hipacy Pociej; en Іпацій Пацей), nado o 12 de agosto de 1541 en Różanka e finado o 8 de xullo de 1613 en Vlodymyr-Volynskyi, foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, escritor, polemista e teólogo, que tivo un importante papel na Unión de Brest e que foi metropolita de Kíiv e Galicia dende 1599 até a súa morte en 1613.
Primeiros anos
Naceu o 12 de agosto de 1541 en Różanka, no voivodato de Lublin, no seo dunha familia nobre. A súa nai, logo de enviuvar arredor de 1550, casou co gobernador da rexión de Smolensk. O príncipe Mikołaj Radziwiłł encargouse da súa educación, e enviouno a unha escola calvinista e posteriormente á Universidade Iaguelónica de Cracovia. En 1566 comezou a traballar como xuíz en Brest, en 1572 pasou e ser secretario do rei Sexismundo II e posteriormente recadador de impostos, e en 1588 castelán de Brest. Foi tamén senador da Confederación Polaco-Lituana.
Aínda que na súa mocidade se convertera ao calvinismo, en 1573/1574 volveu á Igrexa Ortodoxa. No mesmo ano casou con Anna, dos duques de Hołowniów-Ostrożeckich, coa que tivo seis fillos.
Bispo de Volodymyr e Brest
Logo da morte da súa dona en 1592, Potii decidiu ingresar na vida relixiosa e converteuse en monxe, tomando o nome relixioso de Ipatii. En 1593 foi nomeado bispo de Volodymyr e Brest,  e foi consagrado bispo o 6 de xuño de 1593 polo metropolita de Kíiv Michal Rahoza.
Ipatii Potii tivo un papel especialmente importante na Unión de Brest, pola que a metrópole ortodoxa de Kíiv (a igrexa ucraína) deixou de estar baixo a xurisdición da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla para entrar en comuñón coa Igrexa Católica e situarse baixo xurisdición papal, formando o que hoxe é a Igrexa Católica Ucraína. Viaxou a Roma xunto co bispo de Lutsk Cyril Terlecki,  para entregarlle ao papa Clemente VII a petición de unión asinada polos bispos da metrópole en Brest o 12 de xuño de 1595. Chegaron a Roma o 25 de novembro de 1595, e obtiveron a aprobación do papa á unión, podendo manter o rito bizantino e o resto de prácticas litúrxicas. Volveron a Lutsk en marzo de 1596.
Metropolita de Kíiv
Logo da morte de Rahoza, Ipatii Potii foi nomeado metropolita de Kíiv en agosto de 1599 polo rei Sexismundo III, e confirmado polo papa Clemente VIII o 15 de novembro de 1600. Foi tamén nomeado arquimandrita do mosteiro das Covas de Kíiv, mais a oposición ortodoxa levouno a renunciar en 1605. En 1601 fundou un seminario, e o 3 de marzo de 1605 foi formalmente recoñecido como o único metropolita de rito bizantino da Confederación Polaco-Lituana.
O 11 de xullo de 1609 algúns ortodoxos atentaron contra a súa vida, mais sen éxito. Traballou tamén para reestruturar a Orde de San Basilio Magno. Finou o 18 de xullo de 1613 en Volodymyr-Volynskyi, e enterrado na catedral da mesma cidade.
Porto de España
Xeografía
Porto de España está situada ao noroeste da illa de Trinidad, entre o golfo de Paria, os outeiros do North Range e o pantano Caroni. Parte da cidade está sentada sobre terreos gañados ao mar. miniatura|Vista parcial de Porto de España
Carlos Padín
Carlos Padín Busto, nado en Catoira o 15 de outubro de 1974, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista no Catoira, da Segunda Galicia.
Porto de España
Estrutura urbana
Porto de España, oficialmente, ten pouca poboación, o que reflicte os estritos límites do seu concello, que inclúen o distrito central de negocios e algúns barrios economicamente deprimidos. Fronte á poboación oficial contrasta a conurbación do corredor leste-oeste que se achega aos 600 000 habitantes. O corredor é unha área edificada ao norte da illa de Trinidad que se estende desde a capital, Porto de España, uns 15 km cara ao leste até Arima, e que inclúe as cidades de Barataria, San Juan, St. Joseph, Curepe, St. Augustine, Tunapuna, Tacarigua, Arouca e mais Five Rivers, nun tempo comunidades diferentes e actualmente distritos que conforman unha área urbana continua. Na súa maior parte espállase ao longo da Eastern Main Road, entre a Churchill-Roosevelt Highway e a base dos outeiros da Northern Range (Cordal Norte).
Carlos Padín
Nos seus preto de 30 anos de carreira, militou en máis dunha ducia de equipos de case tódalas categorías do fútbol español, dende a Terceira Autonómica ata a Primeira División, na que xogou dous partidos co Deportivo da Coruña. Foi capitán do Pontevedra, co que disputou 154 encontros, e co que ascendeu a Segunda División, logro que tamén obtivo co Racing de Ferrol.
Mitoloxía sumeria
Panteón sumerio
É prácticamente imposible establecer unha clasificación dos deuses mesopotámicos. Porén, pódense entrever unha serie de estratos segundo o rango que ocupan as divindades nas listas redactadas en diversas épocas e segundo a importancia do culto.
Porto de España
Historia
Porto de España foi fundada pos españois a mediados do século XVI sobre o antigo poboado indíxena de Cumucarapo ou Conquerabia. Foi denominado Puerto de los Españoles.
Gaivota polar
A gaivota polar (Larus glaucoides) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Iván IV de Rusia
Iván IV Vasílievich (en ruso Иван IV Васильевич), nado en Kolomenskoe o 25 de agosto de 1530 e finado en Moscova o 18 de marzo de 1584, foi un soberano ruso coñecido como Iván o Terrible, o primeiro en adoptar o título de Tsar.
Mitoloxía sumeria
Panteón sumerio
No chanzo máis baixo adoitan estar os "espíritos" ou "demos", bos e malos, así como o deus persoal (unha especie de anxo da garda). Logo veñen os deuses dos instrumentos (pa, pico, arado, mole de ladrillo etc) seguido do grupo de deuses da natureza, tanto mineral como vexetal, animais domésticos, deuses da fertilidade, dos partos, divindades curadoras, deuses da tempestade, do vento, do lume... No seguinte chanzo atopamos os deuses do mundo subterráneo ou Alén (Nergal, Ereshkigal) á par cos deuses guerreiros, como Ninurta. Por enriba deles estarían as divindades astrais, o deus lúa Nanna, o deus sol Utu, e por último a tríade cósmica dos grandes deuses Anu, Enlil e Enki.
Iván IV de Rusia
O seu reinado vai desde 1547 ata 1584. É considerado como un dos creadores do estado ruso. Chegou a casar unhas sete veces, pero o seu matrimonio máis importante foi con Anastasia Románovna Zakhárina no 1547. Entre os feitos sucedidos durante o seu reinado, destacan a conquista de Siberia, a creación dun novo código legal, o Sudiébnik, a centralización do poder na capital, a creación de institucións con participación popular, a conquista dos khanatos tártaros de Kazán e Astrakán, a destrución da Orde Teutónica e a reforma do exército.
Gaivota polar
Características
Gaivota grande semellante á Gaivota hiperbórea. O corpo é branco con alas grises de ton pálido. A cabeza e a cola presenta manchas agrisadas. Peteiro amarelo cun pequeno sinal vermello na parte inferior. As patas son alaranxadas.
Giovanni Battista Libero Badarò
Giovanni Battista Libero Badarò, nado entre 1793 e 1798 e finado en 1830, foi un político, xornalista e botánico italiano. Estudou medicina na Universidade de Torino e na Universidade de Pavia. En 1826 emigrou ao Brasil, partindo de Xénova, logo que o país obtivera a independencia de Portugal en 1822, durante o reinado do Emperador Pedro I (1822), que se mantivo no poder.
Mitoloxía sumeria
Panteón sumerio
An ("Anu" en acadio) é o deus ceo, soberano de tódolos deuses que fai de árbitro nas súas disputas pero que se ocupa pouco dos problemas dos homes polo que o auténtico deus supremo dos sumerios será Enlil. É el quen elixe os soberanos e goberna á humanidade. Enki (en acadio "Ea") é o señor das augas doces, inventor e protector das técnicas, gardián dos "me", as palabras clave dos elementos máxicos da civilización en Sumer, sendo o deus máis próximo á humanidade e amigo seu.
Este panteón masculino duplícase nun panteón feminino con divindades de tódolos tipos, algunhas son simples esposas e outras teñen funcións concretas á cabeza das cales está Ninhursag, a deusa nai Nimah ou Nintu e Inanna.
Iván IV de Rusia
Traxectoria
Neto do Gran Duque Iván Vasílievich III o Grande e Sofía Paleóloga e fillo de Basilio III de Moscova e Elena Glínskaya, pertence á liñaxe varega de Rúrik e princesa de Lituania. Foi coroado Gran Príncipe de Moscova con só tres anos ao morrer o seu pai. Porén, o reino foi administrado pola súa nai, que foi envelenada cinco anos despois da coroación polos clans boiardos que disputaban o poder. Foi sometido a humillacións dos boiardos, o que ensombreceu o seu carácter. Foi recluído no palacio do Kremlin vivindo case coma un mendigo. Isto xerou en Iván un grande odio cara aos boiardos, e tivo como consecuencia as constantes persecucións e matanzas que organizou contra estes clans. Nestes primeiros anos de vida, Iván sufriu desvaríos mentais, irreversibles, o que o levou a liberar a súa ira torturando e lanzando cans desde as torres. É sabido que tivo un irmán xordomudo do que non se coñece máis nada.
Porto de España
Historia
A fins do século XVIII, o último gobernador, José María Chacón, trasladou a capital da illa desde San José de Oruña (hoxe denominada Saint Joseph) para a cidade. Despois da conquista de Trinidad por Inglaterra, durante as Guerras Revolucionarias Francesas, en 1797, continuou sendo a capital da colonia, mais co novo nome de Port of Spain. Coa independencia do arquipélago (1962) pasou a ser a capital do novo estado.
Gaivota polar
Distribución
Cría en Groenlandia e no norte do Canadá, esporadicamente en Islandia. A maior parte da súa poboación inverna na costa oriental Norteamericana, dende Terra Nova ata Florida. Algúns individuos chegan ós grandes lagos e a zonas interiores dos EUA. É ocasional nas Illas Británicas e nas costas do Mar do Norte, Escandinavia e costa norte de Francia. Moi rara nas costas do Mar Cantábrico e o noroeste da Península Ibérica. Ausente do sur de Europa.
Porto de España
Historia
Anos antes, entre 1958 e 1962, Porto de España foi capital da Federación das Indias Occidentais, aínda que se pensara en facer capital federal a Chaguaramas, ao oeste da cidade.
Gaivota polar
En Galicia
Invernante accidental nas costa da provincia da Coruña, sobre todo exemplares xuvenís e entre xaneiro e marzo. Existen citas históricas entre os meses de outubro e marzo na provincia de Pontevedra, mais ningunha delas homologada.
Porto de España
Economía
Porto de España é o centro comercial, financeiro e de negocios da maior parte do país. Dous dos maiores bancos do Caribe, Republic Bank, Trinidad and Tobago Limited e RBTT (antes Royal Bank de Trinidad e Tobago) teñen aquí a súa sede. Tamén a maioría das oficinas gobernativas están asentadas na cidade. en distintas localizacións: The Government Campus Plaza (en construción), Red House ou Eric Williams Plaza. O porto da cidade é o maior porto de embarques con contedores e ten capacidade abondo para que amarren nos seus peiraos os maiores buques.
Iván IV de Rusia
Traxectoria
Aos 13 anos comezaron a respectalo e ordenou a un grupo de leais que capturasen o príncipe Andrei Shúiski para lanzalo aos cans, que o despedazaron. Con 16 anos xa destacaba na escritura e foi un gran lector, ademais de ser un mozo corpulento e musculoso. Estudou retórica a mans do bispo de Moscova, Makario. Durante esta época era xa profundamente relixioso.
Mitoloxía sumeria
Panteón sumerio
Inanna, a "dona do ceo", é a Muller por excelencia: moza, fermosa, sensual, pero tamén pérfida e suxeita a violentas cóleras que fan desta deusa do amor unha terrible guerreira.
Porto de España
Comunicacións
O tráfico automobilístico é extremadamente denso, sobre todo ás horas punta. A fin de facilitar o tránsito de entrada e saída a cidade, existen varios proxectos. Un deles é preparar a autovía Churchill-Roosevelt con vías rápidas; outro estender o servizo de buques transbordadores (que cargan vehículos) desde Port of Spain até os centros urbanos máis importantes da costa oeste.
Iván IV de Rusia
Reinado
miniatura|esquerda|200px|O tsar Iván o Terrible de [[Víktor Vasnetsov.]]O 16 de xaneiro de 1547, Iván, que por aquel entón rondaba os 16 anos, foi coroado na Catedral da Dormición polo bispo Makario. De pé e fronte a Makario, Iván foi proclamado Tsar coroado por Deus e soberano de toda a Gran Rusia e logo recibiu as insignias reais, entre as que estaban a coroa de Monómaco (gorro de pel e pedrería empregado como coroa) e mailo cetro. A cerimonia estivo marcada polo protocolo de Constantinopla. De feito, o mesmo título de tsar ten resonancias bizantinas, pois na Idade Media os rusos chamaban césar -en ruso, Tsiézar- ós emperadores de Bizancio O 3 de febreiro de 1547, casa na Catedral da Asunción con Anastasia Romanovna Zakharina coa que terá cinco fillos: Ana Ivanova (1548-1550), María Ivanova (1551-?), Dimitri Ivanovich (1552-1553) primeiro tsarévich, Iván Ivanovich (1554-1581) segundo tsarevich e Teodoro Ivanovich terceiro tsarevich. Os primeiros anos do seu reinado adícaos a modernización de Rusia. Colocou nos postos importantes a xente máis modesta do que eran os boiardos. Estableceu un código de leis en 1550. Reorganizou o clero no 1551, crea un novo corpo de infantería, os Streltsy que constitúen a súa garda persoal. Logo da chegada do chanceler inglés Richard Chancelor e de varios navegantes ingleses a Moscova en 1553, establece vínculos comerciais con Inglaterra. O tsar comezou a guerra con Livonia (actuais Estonia e Letonia), unha comunidade polaco-lituana no 1558, para conseguir unha saída ó Mar Báltico. Estaba defendido polos Irmáns Livonios da Espada. A conquista proporcionoulle a Rusia o porto de Narva, abrindo o comercio cos países do norte. Ademais con esta guerra derrotou e destruíu a Orde Teutónica. Pese a súa vitoria, Polonia, Lituania e Suecia atacaron a Rusia, prolongándose a guerra ata o 1583.
Mitoloxía sumeria
Influencia na Biblia
Durante a estadía dos xudeus como poboación deportada polos asirios a Babilonia entraron en contacto coa mitoloxía mesopotámica, da cal sacaron o mito do diluvio universal e as aventuras de Noé.
Carlos Padín
Inicios
Formouse como futbolista na canteira do Catoira SD, da súa vila natal, e na tempada 1993/94 fichou polo Arousa, co que debutou na Segunda División B. O equipo de Vilagarcía acabou descendendo, polo que na seguinte campaña militou na Terceira División, na que Padín marcou 15 goles.
Porto de España
Comunicacións
Entre tanto existe un importante servizo de transporte público de autobuses, e privado de minibuses, que serve City Gate, localizado en South Quay, xusto ao sur de Independence Square. O servizo actual de transbordador conecta Porto de España con Scarborough, Tobago.
Iván IV de Rusia
Reinado
No ano 1560 morre a súa esposa Anastasia Romanova e Iván IV convértese nun gobernante psicópata, fanático da relixión e autoritario. Este cambio na súa personalidade non só se debe a morte da súa esposa senón que tamén a cando estivo a piques de morrer no 1553 por unha fatal enfermidade. Cando se recuperou, engadiu máis desconfianza ós boiardos a causa de que cría que estes envelenaran a súa esposa. Estes pensamentos derivaron nunha gran represalia contra estes e os seus aliados.
A muller biónica
miniatura|Lindsay Wagner, a protagonista da serie, en 2008 A muller biónica (en inglés: The Bionic Woman) é unha serie de televisión estadounidense, que naceu como spin-off da película para televisión The Six Million Dollar Man (O home dos seis millóns de dólares). Nesta serie naceu o personaxe de Jaime Sommers (a muller biónica), interpretado pola actriz Lindsay Wagner, que conseguiu un éxito notable e un Premio Emmy.
Porto de España
Comunicacións
Para comunicacións aéreas, Porto de España está atendido polo Aeroporto Internacional Piarco, situado na localidade de Piarco, que é o aeródromo internacional de todo o país.
A muller biónica
No 2007 a NBC emitiu unha nova serie dedicada á muller biónica, protagonizada pola actriz inglesa Michelle Ryan. Trátase dun remake que presenta algunhas diferenzas con respecto á serie orixinal. A causa da folga do sindicato de guionistas de Hollywood só se emitiron oito episodios.
Iván IV de Rusia
Reinado
É a partir deste momento cando comeza a ser chamado o Terrible. En 1570, coa axuda dos oprichnik atacou a cidade de Nóvgorod, crendo que se ía sublevar na súa contra, acusándoa de traizón por unha suposta alianza con Lituania. Cun exército de 15000 homes devastou esta cidade, torturando, decapitando e empalando a moitos dos seus habitantes.
O 16 de novembro de 1580, golpeou mortalmente co seu bastón o seu fillo, o tsarevich Iván Ivanovich. Chorou amargamente a súa morte e tivo remordementos ata a súa morte, provocando que se tirase dos cabelos e da barba ou esgaduñase as paredes.
Carlos Padín
Pontevedra (1ª etapa)
Na tempada 1995/96 fichou polo Pontevedra, tamén de Segunda B, onde compartiu ataque con Pablo Couto e Pazolo, marcando 8 goles en 34 partidos, entre liga e Copa do Rei.
Iván IV de Rusia
Reinado
Matou, ademais, a varios dos seus amigos e inimigos, o que agraviou a súa tolemia, chegando a refuxiarse en crenzas pagás. Cara á fin da súa vida conquistou Siberia (1581-1583), para rematar de conquistar a cunca do río Obi, ocupando o khanato de Sibir, que lle deu ó nome.
Carlos Padín
Fabril e Deportivo
En 1996 fichou xunto ao seu compañeiro Diego polo Deportivo da Coruña, para xogar inicialmente no seu filial en Segunda B. Durante as seguintes tres campañas disputou un total de 72 partidos oficiais co Fabril, nos que marcou 12 goles, e xogou dúas promocións de ascenso a Segunda. En 1997 disputou co primeiro equipo a final da 52ª edición do Trofeo Teresa Herrera, fronte ao PSV, substituíndo a Luizão nos minutos finais.
Iván IV de Rusia
Reinado
Iván IV morreu a mañá do 18 de marzo de 1584, cando ía xogar unha partida de xadrez. Os seus restos foron soterrados na catedral de San Miguel Arcanxo. Foi sucedido polo seu fillo Teodoro I de Rusia.
Notas
İvan IV
Mitoloxía sumeria
Influencia na Biblia
En 1872 o mozo asiriólogo George Smith que traballaba no Museo Británico sobre as taboíñas provenientes da biblioteca de Asurbanipal de Nínive, bateu cun texto semellante ao diluvio no relato do libro da Xénese hebraico. A taboíña era só un episodio da epopea de Gilgamesh, na cal este heroe parte á procura do único home ao que os deuses concederon a inmortalidade, Utanapishtim, o Noé mesopotámico que lle contou como fora o diluvio.
Carlos Padín
Racing de Ferrol
En 1999 quedou libre e asinou polo Racing de Ferrol, de Segunda B. Disputou 43 partidos na súa única tempada coa camiseta verde, contribuíndo con 10 goles ao ascenso a Segunda División. Especialmente destacado foi un dos dous goles que anotou na promoción de ascenso fronte ao Gandía, deixando a dous defensas rivais no chan antes de picar o balón por riba do gardameta cunha vaselina.
Mitoloxía sumeria
Influencia na Biblia
Nunha época moi distante "cando os deuses habitaban en Shuruppak" decidiron exterminar a humanidade, pero o deus Ea apiadouse de Utanapishtim e contoulle o que ía suceder, ordenándolle a construción dun gran barco no que metería tódalas especies animais do mundo. Tras seis días de choiva Utanapishtim embarrancou o barco na única terra que se vía, o Monte Niris, e desde el soltou unha pomba, que volveu, logo unha andoriña, que tamén volveu, e por último soltou un corvo que atopou onde pousarse e xa non volveu. Utanapishtim saíu do barco e fixo unha libación e ofrendas aos deuses que se achegaron.
Carlos Padín
Lleida e Logroñés
Na tempada 2000/01 xogou co Lleida na Segunda División, disputando un total de 19 encontros co club, que rematou a campaña descendendo. O seguinte ano pasouno no Logroñés, da Segunda B, equipo co que marcou 6 goles en 30 partidos.
Pontevedra (2ª etapa)
En 2002 regresou ao Pontevedra, tamén na categoría de bronce. Titular na maioría de partidos, marcou 12 goles na tempada 2002/03, sendo o segundo máximo goleador do equipo, só por detrás de Javi Rodríguez, e clasificouse para a promoción de ascenso, que disputou sen éxito. Na seguinte campaña o equipo de José Aurelio Gay proclamouse campión do Grupo I e máis tarde clasificouse tamén primeiro no seu grupo da promoción de ascenso, regresando así á categoría de prata despois de case tres décadas. Na tempada 2004/05 Padín capitaneou o equipo na Segunda División, na que non se puido manter, certificándose o seu descenso na penúltima xornada. Padín disputou un total de 15 partidos co equipo na segunda categoría, 12 deles como titular.
Ourense e segunda etapa no Arousa
Entre 2005 e 2007 xogou co Ourense en Segunda B. Alí compartiu equipo con antigos compañeiros como Sueiro ou Sanromán e marcou 12 goles en 70 partidos. No 2007 decidiu regresar ao Arousa, 12 anos da súa saída do club, para militar na Terceira División. No equipo arousán compartiu vestiario co seu irmán Jorge, e foi na súa primeira campaña un dos máximos goleadores da categoría, con 10 tantos. Despois dunha segunda campaña no club arlequinado, en 2009 fichou polo Ordes.
Ordes e terceira etapa no Pontevedra
Tras lograr a permanencia en Terceira, deixou o equipo antes do remate da tempada, regresando en marzo de 2010 de novo ao Pontevedra, para suplir a baixa por lesión de Juan Antonio Nevado. A súa terceira etapa no equipo pontevedrés durou menos dun ano, tempo durante o cal disputou 29 encontros, ata que deixou o equipo en xaneiro de 2011. O balance total das súas tres etapas no equipo granate foi de 154 partidos, nos que marcou 25 goles. A continuación volveu ao Ordes, onde militou ata 2013, acumulando 116 partidos.
Boiro
En 2013 pasou ao Boiro, da mesma categoría, e na súa primeira campaña, con Gelucho como adestrador, disputou a fase de ascenso a Segunda B, caendo ante o Náxara. Disputou unha segunda campaña co equipo boirense, acadando un total de 68 partidos e 11 goles co equipo.
Últimos anos
A partir de 2015 pasou a xogar en equipos de menor categoría, e vestiu as camisetas do Cordeiro e o Flavia, antes de volver en 2019 ao seu primeiro equipo, o Catoira, xa con 45 anos de idade.
Pío Príncipe
Pío Príncipe García de Romero, nado en Jaca en 1866 e finado en Ourense o 14 de xaneiro de 1933, foi un político galego.
Traxectoria
Estudou no Colexio San Ildefonso do Escorial. Tenente de Carabineiros. Foi destinado a Ourense en 1914, onde se xubilou. Ao retirarse dedicouse á actividade industrial. Integrouse no grupo republicano de Ourense do que formou parte da súa directiva xa en 1918. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Despois da escisión da Federación Republicana, organizou o Partido Radical con Luís Fábrega Coello, Fernández Pérez, Santos Fernández Fueyo e Antonio Buján Pérez; foi presidente do Partido e administrador de El Radical (1931). Foi nomeado secretario xeral do Partido Radical de Ourense o 8 de xaneiro de 1933.
Vida persoal
Casou con María Brunet Berta.
Quíos
thumb
Quíos (Χίος, Sakız Adası traducións alternativas Quío, Khios, Chiou, Chíos ou Híos) é a quinta illa grega máis grande, situada no Mar Exeo está separada polo estreito de Cesme a sete quilómetros da costa de Anatolia en Turquía. Quíos é famosa polas súas exportacións de goma de masilla, as olivas, os figos e o viño. O seu alcume é A illa da masilla. É un coñecido punto turístico pola súa historia, paisaxes e bo clima. As atraccións turísticas inclúen os seus pobos medievais e o mosteiro de  Nea Moni do século XI, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Administrativamente, a illa forma un municipio independente dentro da unidade rexional de Quíos, que forma parte da periferia do Exeo Setentrional. A cidade principal da illa e sede do concello é a cidade de Quíos. Os residentes locais refírense á cidade de Quíos como "Chora" ("Χώρα" significa literalmente, terra ou país, pero polo xeral refírese á capital ou asentamento no punto máis alto dunha illa grega).
Ten unha superficie de 910 km², incluíndo illotes, con 51.930 habitantes (2011).
Xeografía
A illa de Quíos ten forma de media lúa ou de ril, 50 km de longo de norte a sur e 29 km no seu punto máis ancho, ten unha superficie de 842 km². O terreo é montañoso e árido, cunha cadea de montañas que percorren a lonxitude da illa. As dúas montañas máis grandes son "Pelineon" (1297 m) e "Epopeia" (1188 m), están situadas no norte da illa. O centro da illa está dividida entre o leste e o oeste por unha serie de picos máis pequenos, coñecidos como "Provatas".
Costa leste
miniatura| 230px | Parque en [[Quíos, cidade]]
A medio camiño pola costa leste atópanse os principais centros de poboación, a cidade principal de Quíos, e as rexións de Vrontados e Kambos. Quíos, cunha poboación de 32.400 habitantes, está construída ao redor do porto principal da illa e do castelo medieval. O castelo actual, cun perímetro de 1400 m, foi construído basicamente durante a época de dominación veneciana e otomá, aínda que se atoparon restos de asentamentos datados no 2000 aC. A cidade foi substancialmente danada por un terremoto en 1881, e só conserva en parte o seu carácter orixinal.
Ao norte de Quíos atópase o gran barrio de Vrontados (poboación 4.500), que afirma ser o lugar de nacemento de Homero. O barrio atópase no municipio Omiroupoli, e a súa conexión co poeta básase no sitio arqueolóxico coñecido tradicionalmente como "a rocha do profesor".
Rexión Sur (Mastichochoria)
miniatura|left|Vista da aldea de Pyrgi miniatura|Vista da localidade de Mesta
No sur da illa atópase Mastichochoria, literalmente: Vilas Mastic, as sete vilas de Mesta (Μεστά), Pyrgi (Πυργί), Olympi (Ολύμποι), Kalamoti (Καλαμωτń), Vessa (Βέσσα), Lithi (Λιθί) e Elata (Ελάτα), que en conxunto controlan a produción de resina vexetal da zona desde a época romana. As vilas, construídas entre os séculos XIV e XVI, teñen unha estrutura coidadosamente deseñada con portas fortificadas e rúas estreitas para protexer contra as frecuentes incursións dos piratas. Entre Quíos e Mastichochoria atópanse un gran número de vilas históricas, incluíndo Armolia (Αρμόλια), Myrmighi (Μυρμήγκι), e Kalimassia (Καλλιμασιά). ao longo da costa leste están as vilas pesqueiras de Kataraktis (Καταρράκτης) e a ao sur Nenita (Νένητα).
Alimentación
miniatura|Meniño tomando o biberón miniatura|dereita|[[Polbo á feira, unha comida típica de Galicia]] miniatura|dereita|Postos de comida na rúa en Taipei miniatura|dereita|Nenos comendo no Senegal A alimentación consiste na obtención, preparación e inxestión dos alimentos. A nutrición é o proceso mediante o cal os alimentos inxeridos se transforman e se asimilan, é dicir, incorpóranse ó organismo dos seres vivos, que deben comer san e observando a nutrición. Por extensión, chámase tamén alimentación á subministración de enerxía ou materia prima necesarias para o funcionamento de certas máquinas.
Quíos
Interior
Directamente no centro da illa, entre as localidades de Avgonyma ao oeste e Karyes cara ao leste, atópase o mosteiro do século XI de Nea Moni, Patrimonio da Humanidade da UNESCO. O mosteiro foi construído con fondos dados polo emperador bizantino Constantino IX, logo de que tres monxes, que vivían en covas próximas, solicitáranllo mentres se atopaba no exilio na illa de Mitilene. O mosteiro tiña grandes leiras adxuntas, cunha próspera comunidade ata a matanza de 1822. Resultou aínda máis danado durante o terremoto de 1881. En 1952, debido á escaseza de monxes, Nea Moni converteuse nun convento.
Alimentación
Alimentación humana
Xa desde hai 2.400 anos, coñecíase a relación entre a alimentación e a saúde: Hipócrates dicía que a nosa alimentación era a nosa medicina. É ben sabido que os factores alimentarios están asociados a enfermidades coma a diabetes, a osteoporose, a obesidade e outras. A inxesta de demasiados ácidos graxos saturados e colesterol pode provocar ateroesclerose. En contrapartida, no século XX demostrouse o vínculo que hai entre as carencias alimentarias e as enfermidades graves. Estas diferentes formas de malnutrición seguen sendo, aínda agora, problemas de saúde pública.
Desordes alimentarias
A mala alimentación, sumada ós trastornos psicolóxicos ou psíquicos derivados, pode ser a causa de diversas enfermidades, das que cabe salientar catro coma as máis importantes:
Quíos
Xeoloxía
A bacía Quíos é unha sub-unidade hidrográfica do mar Exeo adxacente á illa de Quíos.
Clima
O clima da illa é cálido e moderado, categorizado como tépedo, Mediterráneo (CSA), cunha variación modesta debido ao efecto estabilizador do mar circundante. As temperaturas medias varían normalmente dunhas máximas en verán de 27 °C a unha mínima no inverno de 11 °C en xaneiro, aínda que se poden atopar temperaturas de máis de 40° ou por baixo de cero.
A illa experimenta normalmente brisas constantes (media de 3–5 m/s) durante todo o ano, con ventos predominantes de dirección norte ("Etesian" vento chamado localmente "Meltemi"), ou do sueste (Sirocco).
Historia
miniatura| 180px | Mapa do século XVI de Quíos por [[Piri Reis]]
Etimoloxía
Coñecido como "Ophioussa" (Οφιούσσα, "illa da serpe") e "Pityoussa" (Πιτυούσσα, "illa dos piñeiros") na antigüidade, no final da Idade Media a illa foi gobernada por varias potencias non-gregas e foi coñecida como Scio (xenovés), Chio (italiano) e Sakız (صاقيز — turco otomán). A capital durante ese tempo foi "Kastron" (Κάστρον, "castelo").
Prehistoria
A investigación arqueolóxica en Quíos atopou evidencias de ocupación que se remonta polo menos á éra neolítica. Os sitios primarios da investigación deste período foron casas covas en Hagio(n) Galas, no norte, e un asentamento e unha necrópole na actual Emporeio no extremo sur da illa. Os estudosos carecen de información sobre este período. Polo que de momento non estableceron ben o tamaño e a duración destes asentamentos.
O Escola Británica de Atenas baixo a dirección de Sinclair Hood escavou o sitio de Emporeio en 1952-1955, a maior parte da información actual provén destas escavacións. O Servizo de Arqueoloxía grega tamén estivo escavando periodicamente en Quíos desde 1970, aínda que gran parte do seu labor na illa permanece inédito.
A notable uniformidade no tamaño das casas en Emporeio leva a algúns investigadores a crer que non existía distinción social durante a era neolítica na illa. Aparentemente todos os habitantes se beneficiaron da explotación agropecuaria.
Tamén é amplamente sostido polos estudosos que a illa non foi ocupada polos seres humanos durante a Idade de Bronce Medio (2300-1600), aínda que os investigadores suxeriron recentemente que a falta de probas deste período só se pode demostrar pola falta de escavacións en Quíos e o norte do Exeo.
No século XI aC a illa foi gobernada por unha monarquía, e a posterior transición á aristocrática (ou posiblemente á tiranía) ocorreu nalgún momento durante os seguintes catro séculos. Futuras escavacións poden revelar máis información sobre este período. A presenza no século IX de eubeos e Chipriotas na illa está testemuñada pola cerámica, mentres que a presenza Fenicia se observa en Erythrae, o competidor tradicional de Quíos no continente.
Períodos arcaico e clásico
Quíos foi un dos primeiros doce Estados membros da Liga Xónia. Como resultado, Quíos, a finais do século VII aC, foi unha das primeiras cidades en acuñar moedas, establecendo a esfinxe como o seu símbolo. Mantivo esta tradición case 900 anos.
No século VI aC, o goberno de Quíos adoptou unha constitución similar á desenvolvida por Solón en Atenas e posteriormente desenvolveu elementos democráticos cunha asemblea por votación e maxistrados populares chamados damarchoi.
No 546 aC, Quíos foi sometido ao Imperio Persa. Quíos uniuse á revolta xónia contra os persas no ano 499 antes de Cristo. O poder naval de Quíos durante este período demóstrase polo feito de que os Quíans tiñan a frota máis grande (100 barcos) de todos os xónios na batalla de Lade no 494 antes de Cristo. En Lade, a frota de Quíos continuou loitando tenazmente coa frota persa, incluso logo da deserción de Samos e outros, pero os Quíans foron finalmente obrigados a retirarse e someterse de novo á dominación persa.
A derrota de Persia na Batalla de Mícala no 479 antes de Cristo significou a liberación de Quíos da dominación persa. Cando os atenienses forman a Liga de Delos, Quíos uniuse como un dos poucos membros que non tiñan que pagar tributo, pero que fornecía as naves da alianza.
Entre os séculos V e IV antes de Cristo, a illa chegou a unha poboación estimada de máis de 120.000 habitantes (de dúas a tres veces a poboación estimada en 2005), baseándose nas enormes necrópoles da cidade principal de Quíos. Crese que a maioría da poboación vivía nesa zona.
No 412 aC, durante a Guerra do Peloponeso, Quíos rebelouse contra Atenas, e os atenienses sitiárona. O alivio chegou ao ano seguinte cando os espartanos foron capaces de levantar o sitio. No século IV antes de Cristo, Quíos era membro da Segunda liga ateniense, pero se rebelou contra Atenas durante a Guerra Social, 357-355 aC, e Quíos converteuse en independente outra vez ata o xurdimento de Macedonia.
Período helenístico
Teopompo volveu a Quíos cos outros exiliados no ano 333 aC logo de que Alexandre invadise Asia Menor e decretase o seu regreso, así como o exilio ou o xuízo dos partidarios persas na illa. Teopompo exiliouse de novo nalgún momento logo da morte de Alexandre e refuxiouse en Exipto.
Período romano
Durante a Terceira Guerra Macedónica, trinta e cinco barcos aliados a Roma, levaron ao redor de 1.000 soldados das tropas de Galacia, así como un gran número de cabalos, que foron enviados por Eumenes II ao seu irmán Atalo II.
De acordo con Livio, foron completamente collidos por sorpresa por Antenor. A primeira vista os oficiais de Eumenes pensaron que a frota interceptora eran romanos amigábeis, pero se dispersaron ao decatarse de que se enfrontaban a un ataque do seu inimigo macedonio, algúns abandonaron os barcos e nadaron a Erythrae. Outros, embarrancaron as súas naves en terra en Quíos e fuxiron cara á cidade.
Os Quians pecharon as súas portas, sorprendidos polo desastre. E os macedonios, que atracaran preto da cidade, cortaron o paso ao resto da frota ás portas da cidade, e no camiño que conduce á cidade. Dos 1.000 homes, 800 foron asasinados e 200 feitos prisioneiros
Logo da conquista romana, Quíos converteuse en parte da provincia de Asia.
Plinio comenta o uso dos insulares de gran cantidade de mármore nos seus edificios e o seu recoñecemento por tales pedras por encima dos murais ou outras formas de decoración artificial.
Período bizantino
miniatura| 180px | Mosaico de [[Nea Moni de Quíos (século XI)]]
Logo da división do Imperio Romano no ano 395 dC, Quíos foi durante seis séculos parte do Imperio bizantino. Isto chegou ao seu fin cando brevemente reinou na illa (1090-1097) Tzacas, un bey turco da rexión de Esmirna durante a primeira expansión dos turcos á costa do mar Exeo. Con todo, os turcos foron rexeitados da costa do mar Exeo polos bizantinos axudados pola Primeira Cruzada, e a illa foi devolta ao dominio bizantino polo almirante Constantino Dalaseno.
Esta estabilidade relativa terminou co saqueo de Constantinopla pola Cuarta Cruzada (1204) e durante a crise do século XIII a propiedade da illa viuse constantemente afectada polas loitas de poder rexionais. Logo da cuarta cruzada, o imperio bizantino foi dividido polos emperadores latinos de Constantinopla, Quíos converteuse nominalmente nunha posesión da República de Venecia. Con todo, as derrotas do imperio latino resultaron na volta da illa ao dominio bizantino en 1225.
Período xenovés (1304-1566)
miniatura|left|[[Castelo de Quíos]] miniatura|200px|Quíos, século XVI miniatura|180px|A matanza dos Giustiniani en Quíos por [[Francesco Solimena]]
Os gobernantes bizantinos tiñan pouca influencia e a través do Tratado de Ninfeo, a autoridade foi cedida á República de Xénova (1261). A partir deste momento a illa foi atacada con frecuencia polos piratas, e por 1302-03 era un obxectivo para as renovadas frotas turcas. Para evitar a expansión turca, a illa foi reconquistada e mantívose como unha concesión renovable, a instancias do emperador bizantino Andrónico II Paleólogo, polo xenovés Benedetto I Zaccaria (1304), almirante de Felipe de Francia. Zaccaria instalouse como gobernador da illa, e fundou o efémero Señorío de Quíos. O seu goberno foi benigno e o control efectivo permaneceu en mans dos propietarios locais gregos das terras. Benedetto Zacharia foi seguido polo seu fillo Paleólogo e logo o seu neto e sobriño Benedetto II e Martino. Trataron de acercar a illa cara ás potencias Latina e papais, lonxe da influencia bizantina predominante. Os locais, leais ao Imperio bizantino, e malia un exército permanente duns mil soldados de infantería, cen soldados de cabalería e dúas galeras, expulsaron á familia Zacharia da illa (1329) e disolveuse o feudo.