cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cornanda, Brión
Santa María de Cornanda é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña 182 habitantes (98 mulleres e 84 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 277 habitantes.
Historia
Na Idade Media Cornanda estaba comprendida na Terra de Luaña. Dende o século XII a parroquia estivo vinculada ao Mosteiro de Toxos Outos, aquí tiñan os frades unha granxa que logo deu nome á aldea da Graña.
Le notti di Cabiria
Le notti di Cabiria é un filme italiano de 1957 dirixido por Federico Fellini e protagonizando Giulietta Masina, François Périer e Amedeo Nazzari. Está baseado nunha historia de Fellini, e conta a historia dunha prostituta de Roma que busca en van o amor verdadeiro.
Ademais de acadar o premio á mellor actriz no Festival de Cannes para Giulietta Massina, Le notti di Cabiria gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 30ª edición dos premios. Foi o segundo filme de Fellini en gañar o premio, despois de La strada en 1956, que tamén foi protagonizado por Giulietta Masina.
Asalo, Mens, Malpica de Bergantiños
Asalo é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 72 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 36 homes e 36 mulleres.
Ma petite chatte
«Ma petite chatte» (en galego: «A miña gatiña») é unha canción composta por André Dohet e interpretada en francés por Fud Leclerc. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Decca Records. Foi elixida para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional belga.
Festival de Eurovisión 1958
miniatura|esquerda|[[Fud Leclerc interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
Selección
«Ma petite chatte» cualificouse para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional belga.
No festival
A canción participou no festival celebrado nos estudos AVRO en Hilversum o 12 de marzo de 1958, sendo interpretada polo cantante belga Fud Leclerc. A orquestra foi dirixida por Dolf van der Linden.
Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo a Dinamarca con Raquel Rastenni interpretando «Jeg rev et blad ud af min dagbog» e precedendo a Alemaña con Margot Hielscher interpretando «Für zwei Groschen Musik». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o quinto posto de 10 xunto a Austria.
Pígara, Guitiriz
San Pedro de Pígara é unha parroquia do concello lucense de Guitiriz. Dista uns 35 km da capital provincial. Segundo o IGE en 2013 tiña 432 habitantes (222 homes e 210 mulleres), distribuídos en 29 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 553 habitantes.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Igrexa de San Pedro de Pígara. En Pígara consérvanse restos da cultura castrexa no Castro do Pazo. A igrexa parroquial de San Pedro de Pígara, situada na aldea de Fontefría, de estilo neogótico, construíuse sobre os restos do antigo santuario.
As Fermosas, Vilar de Condes, Carballeda de Avia
As Fermosas  é un lugar da parroquia da Vilar de Condes no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Tiña 32 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 31 habitantes (13 homes e 18 mulleres).
Plataforma (ferrocarril)
dereita|miniatura|Plataformas e vías do antigo edificio de 1987 da [[Estación de Vigo-Urzáiz]] Unha plataforma é, xeralmente, unha superficie elevada de cemento, formigón ou, nalgúns casos de madeira, que nas estacións do camiño de ferro (ou semellantes: metro, tranvía) se sitúa ao longo da vía para que poidan andar os pasaxeiros e permitir o fácil acceso aos trens. As plataformas separan as vías férreas.
Seguranza
Moitas estacións de metro teñen xa instaladas portas de plataforma, ou anteparos de seguranza, nas súas plataformas, e que están síncronizadas coas portas do tren para evitaren así a caída de persoas entre a plataforma e o coche do tren, entre outros factores.
Ian Paisley
Ian Richard Kyle Paisley, nado en Armagh o 6 de abril de 1926, morto en Belfast o 12 de setembro de 2014 foi un político e líder relixioso de Irlanda do Norte. Foi o fundador da Igrexa Libre Presbiteriana do Ulster e líder do Partido Unionista Democrático (DUP), o máis radical dos partidos maioritariamente protestantes, que abogan polo mantemento da unión de Irlanda do Norte ó Reino Unido. Fronte a eles, os católicos republicanos son partidarios da reunificación política de toda a illa de Irlanda.
Traxectoria
Paisley foi membro do parlamento inglés pola circunscrición de Antrim Norte dende 1970, e tamén membro da Asemblea de Irlanda do Norte. Foi moi crítico coa fe católica e tamén se mostrou en contra da normalización social da homosexualidade.
En 2003, o partido liderado por Paisley converteuse no máis votado de Irlanda do Norte, desbancando ó moderado Partido Unionista do Ulster (DUP). O Sinn Féin converteuse na segunda forza política. A agrupación de Paisley fora en 1998 a única forza norteirlandesa oposta ós Acordos do Venres Santo, pero moi pouco a pouco moderou levemente as súas posturas. O Acordo do Venres Santo significaba a autodeterminación para o Ulster, a entrega de armas por parte dos grupos armados nun prazo de dous anos, e a rebaixa a un terzo das condenas dos presos por delitos terroristas dos grupos que asinasen o alto o fogo.
O DUP de Paisley involucrouse no proceso, unha vez que o IRA destruíu as súas armas. En 2007 Paisley foi designado como "Ministro Principal", ou xefe do Goberno rexional do Ulster, e tivo como viceprimeiro ministro ao seu inimigo acérrimo tradicional, o "número dous" do Sinn Féin, Martin McGuinness. En 2008 foi substituído por Peter Robinson como Ministro Principal e como presidente do DUP.
Ian Paisley tamén foi o fundador da organización paramilitar Voluntarios Protestantes do Ulster, "Ulster Resistance" en inglés.
Travesas, Freixo, A Fonsagrada
Travesas é un lugar da parroquia de Freixo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Julio Dávila
Traxectoria
Era fillo de Jesús Dávila Rivadeneira, perito agrimensor de quen herdou o interese polo estudo do medio físico e de Dolores Díaz Diaz. Fixo os primeiros estudos na escola de nenos que estaba instalada nun lateral do exconvento de domincios da vila, que estab dririxida polo seu tío paterno Marcial Dávila Rivadeneira. Pasou a súa adolescencia na vila natal, e aos 18 emigrou á Arxentina. Primeiro a Concepción do Uruguai, cidade arxentina da provincia de Entre Ríos situada á beira do río Uruguai, e pouco despois, en 1893, cambiou a Buenos Aires, onde se dedicou ós negocios mercantís. En 1911 regresou a España e instalouse en Madrid. Volveu marchar á Arxentina en 1920, regresando definitivamente a España en 1927.
Obra
Julio Dávila foi un erudito de formación autodidacta que cultivou diversas áreas da cultura e da ciencia. Se ben a súa obra xeográfica é a máis destacada, fixo diversas colaboracións, sobre todo na prensa periódica sobre cuestións históricas, culturais e incluso filolóxicas. Colaborou nos xornais El Eco de Galicia, no que escribiu dende 1915 unha serie de artigos sobre Galicia titulados “Desde el relleno”, Almanaque Gallego, editado anualmente en Buenos Aires por Manuel Castro López (“Notas de Baamonde (Lugo)” en 1914 e “Baamonde ou Vaamonde?” en 1915) e en La Voz de Galicia. No Boletín de la Real Academia Gallega publicou o artigo “Acerca del topónimo Bares” (1956). Tamén colaborou en periódicos locais como La Voz de Ortigueira, El Condado de Ortigueira e El Eco Ortegano.
Recoñecementos e homenaxes
En 2021, o Concello de Ortigueira, con motivo do 150 aniversario do seu nacemento, tributoulle unha homenaxe, na que se realizou unha exposición bibliográfica e se impuxo o nome de Julio Dávila aos xardíns do dique do porto de Ortigueira, actividades nas que colaborou o actual Cronista Oficial do Concello de Ortigueira, Carlos Breixo.
Vida persoal
O seu irmán Eusebio Dávila, adiñeirado filántropo con negocios bancarios na Arxentina, financiou a finais dos anos 20 do séc. XX a construción dun edificio para asilo de anciáns, existente aínda hoxe, se ben dependente da Xunta de Galicia, situado nas aforas de Ortigueira, na zona de Miñaño (Luama).
Kosmos 356
Kosmos 356 (Космос 356 en ruso), tamén denominado DS-U2-MG Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 10 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 356 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-MG, precedido polo Kosmos 321. Estaba adicado a facer observacións científicas dos polos magnéticos terrestres. Foi inxectado nunha órbita inicial de 573 km de apoxeo e 231 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 92,6 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de outubro de 1970.
Cuarte de Huerva
Cuarte de Huerva é un concello da provincia de Zaragoza, en Aragón.
Localidades limítrofes
O termo municipal limita con Zaragoza, concretamente co barrio de Casabranca, no distrito Universidade e co municipio de Cadrete. Cuarte de Huerva está situado ao sur de Zaragoza, a capital da provincia do mesmo nome e da Comunidade Autónoma de Aragón. Pola Estrada Nacional N-330, con destino Valencia, sitúase apenas a 6 quilómetros da saída da capital.
Historia
Como resultado de investigacións realizadas, púidose establecer de xeito fiábel, en primeiro lugar, o valor etimológico do nome da localidade -Cuarte- que postula o seu avoengo latino e a súa localización xunto ao miliario alzado xunto á vía romana a Laminium, "quartus" ou cuarto a partir de Caesaraugusta, calzada que continuaba a devandita vía militar ata Care (Cariñena), estación de descanso para as lexións nos tempos de César e do seu sobriño Augusto, dous mil anos atrás. A tal vía a Laminium -que o "Itinerarium" de Antonino Pío prolonga desde Zaragoza ata Mérida- era unha das principais rutas viaxeiras da España citerior e recibía o seu nome da cidade de Laminio. Non era desusado que os miliarios influísen na formación de topónimos, xa que no mesmo caso de Cuarte están outros municipios aragoneses como Utebo (octavus), Nueno (novenus), Quinto...
Asomada a vila de Cuarte á mesma beiravía da calzada que unía a cidade de Zaragoza co Centro e co Levante, a rede das comunicacións viarias tiñan necesariamente que tela moi en conta. Dúas efemérides moi distantes entre si, o desterro do bispo San Valero, no ano 303, e a breve estancia de Filipe II en 1585, pon de manifesto o valor estratéxico e viaxeiro dunha poboación que, como a veciña Botorrita, conta a súa existencia por milenios e non por séculos. Do paso por Cuarte de San Valero e do diácono Vicente fálannos as actas dos mártires e a coñecida obra de Martín Carrillo, escrita en 1615. Da breve permanencia do Rei Prudente entre os "cuartenses" fálanos o "archero" Cock, historiador que foi da viaxe do monarca español desde Madrid ata Zaragoza, por un itinerario xeográfico que seguía a ruta de Madrid, Molina, Monreal del Campo, Daroca, Cariñena, Cuarte, Zaragoza.
O documento máis antigo que se conserva en relación coa vila de Cuarte é do ano 1128, ao ser liberada por Afonso I o Batallador. Está poboada por mouros que subscriben pactos co rei a cambio de non abandonaren as súas terras e os seus gandos. Polo que respecta, pois, á súa veciñanza, non lle afectará a depresión demográfica experimentada polo "territorium" cesaraugustano. O testamento de Afonso I, morto en Sariñena en 1134, e o repartimento de terras feito polo rei aos seus colaboradores inmediatos, condicionaron o futuro da alxama de Cuarte, mourisca na súa totalidade.
A Orde Militar de San Xoán, dita do Hospital, convértese en señora dos destinos da veciñanza en virtude dunha concordia subscrita na vila de Magallón, no ano 1137, entre o conde Ramón Berenguer IV de Barcelona, Príncipe Gobernador de Aragón, e os cabaleiros do Amorne, de San Xoán de Xerusalén e do Santo Sepulcro, concordia que atribuíu os cabaleiros de San Xoán terras e casas tanto dentro de Zaragoza como nas vilas e aldeas de Ambel, Borja, Remolinos, Cuarte, Cadrete, Grisén e outras moitas localidades máis, nas que exerceu a dobre xurisdición civil e criminal e o mero e mixto imperio o xefe da referida Orde de San Xoán de Xerusalén, é dicir, o Castelán de Amposta, Señor e Dono temporal da vila de Cuate e da súa alxama de mouriscos, que polo número dos seus veciños ocupaba o oitavo lugar entre as do Reino de Aragón, segundo o censo do Marqués de Aitona do ano 1610, que cifra en 281 lumes ou veciños os que houberon de abandonar a vila, camiño do desterro africano, por orde de Filipe III, o que significou a repoboación cristiá da localidade, disposta dunha parte, polos Cabaleiros do Hospital, e doutra parte, polo Abade e monxes do mosteiro de Santa Fe, relixiosos da Orde do Císter, donos do dominio útil de gran parte de Cuarte desde que en 1341, ano en que Miguel Pérez Zapata transmitiu ao seu favor os bens sitios que en Cuarte posuían os Zapata desde a propia reconquista da vila en 1127, prólogo da de Cariñena, que pasou no mesmo ano a poder de Afonso I de Aragón.
Convertidos os Zapata, a partir de entón, nos grandes propietarios rurais de Cuarte, xuntamente cos Cabaleiros da Orde de San Xoán, o primeiro que aparece nos fastos históricos de Cuarte é Sancho Sánchez Zapata, que tomou parte na conquista de Zaragoza (1118) e de Calatayud (1120). Nomeado polo rei tenente da honra da entón vila e capital do Jalón, o seu neto Pedro Pérez Zapata é nomeado en 1208 Xustiza Maior do Reino, desempeñando este alto oficio - o máis importante despois do rei- ata o ano 1247. Sucedeuno no cargo o seu fillo Juan Pérez Zapata, mencionado por Zurita como Xustiza en 1249 e ascendente do Pedro que cedeu todas as súas terras situadas en ambas as ribeiras do Huerva aos monxes bernardos, que foron as testemuñas inmediatas da historia de Cuarte ata o ano 1835, en que Mendizábal decretou a exclaustración de todos os relixiosos españois. Nestes 494 anos, é dicir, desde 1341 a 1835, os monxes de Santa Fe foron cos cabaleiros sanxoanistas os que rexeron a veciñanza de Cuarte na dobre vertente civil e relixiosa.
No Libro de Actos Comúns do Concello de Zaragoza correspondente ao ano 1471 afírmase que o Castellán de Amposta é o Señor Temporal da vila de Cuarte, cuxos vasalos dependían no relixioso do Mosteiro de Santa Fe, desde o século XIV o terratenente máis importante nesta zona do río Huerva. Outros donos de relevo érano na mesma época os señores de Plasencia e Bardallur, os Lanuza, cuxo xefe era naquel momento Mosen Martín de Lanuza.
Tendo en conta que tanto Cuarte como Cadrete eran e son dous reducidos enclaves municipais incrustados dentro do amplo territorio municipal de Zaragoza, as súas respectivas veciñanzas tiñan dificultades para dispor de terras de cultivo e de pastos para os seus gandos. No xa citado Arquivo Municipal de Zaragoza consérvase o mandamento dos xurados da Cidade, datado o 4 de decembro de 1467 polo que se ordena aos veciños e habitantes da alxama mourisca de Cuarte o desaloxo inmediato dos sotos e terras que ocupan fraudulentamente no veciño territorio cesaraugustano, cuxas mouteiras alteraron para facelas pasar como terras do dominio da localidade e non de Zaragoza. E ao non poder Cuarte descoñecer a xustiza dos rexedores de Zaragoza, prevalidos da influencia tanto do Castellán de Amposta como do Abade de Santa Fe conseguen reter as terras en litixio a partir do referido ano 1472, en que a autoridade do reiXoán II de Aragón houbo de mediar no conflito. Involucrados na mesma pendencia que Cuarte estiveron entón os municipios limítrofes de Cadrete, Maria, Botorrita, Mozota e Muel, responsables segundo o de Zaragoza de alterar no seu proveito as antigas "fronteiras" ou demarcacións entre uns e outros.
Economía
O municipio caracterízase polo seu dinamismo empresarial, logrado por un decidido impulso das corporacións locais e pola expansión de empresas antes situadas na capital, fundamentalmente do barrio de Torrero, o que o situou á cabeza dos índices económicos de toda España. Entre os seus negocios destaca a relación coa Administración 46 de lotería de Zaragoza.
Comité Soviético de Solidariedade con Asia e África
O Comité Soviético de Solidariedade con África e Asia (en ruso Советский комитет солидарности стран Азии и Африки, abreviado СКССАА, SKSSAA) foi unha organización da Unión Soviética, que pretendía contribuír por medio da solidariedade á liberación nacional dos países de África e Asia, fundada en maio de 1956 e era membro da Organización de Solidariedade cos Pobos Afroasiáticos , funcionaba como un órgano semioficial da política exterior soviética que se financiaba por medio do Fondo de Paz Soviético e traballaba en coordinación co departamento internacional do Partido Comunista da Unión Soviética. O seu labor centrábase arredor do dereito de autodeterminación e do antirracismo e contribuíu a crear a Universidade Patrice Lumumba.
O SKSSAA publicaba, conxuntamente co Instituto de Estudos Orientais, o xornal sociopolítico e científico Aziia i Afrika Segodnia. O poeta taxico Mirzo Tursunzoda foi o seu presidente en 1968. e os integrantes das minorías caucásicas e centroasiáticaas estaban sobrerrepresentados na organización. . Trala desaparación da URSS o SKSSAA desapareceu e o seu sucesor legal é a Sociedade Rusa de Solidariedade de Cooperación cos Pobos Asiáticos e Africanos.
Suráfrica
A SKSSAA foi moi activa na loita contra o apartheid en Suráfrica. , axudou materialmente ao Congreso Nacional Africano no exilio e recibiron os seus membros na URSS para tratamento médico en hospitais, amais coordinou actividades para estudantes surafricanos na Unión Soviética.
Palestina
Ata 1974 todos os visitantes da OLP eran convidados pola SKSSAA como fixo Yasser Arafat na súa visita a Moscova en 1970.
Ole Christian Madsen
Ole Christian Madsen, nado o 18 de xuño de 1966, é un director de cine e guionista danés.
Traxectoria
É responsabel de numerosas películas e series que tiveron éxito en Dinamarca. Entre as súas películas destacan Flammen og Citronen, Prag, Nordkraft e entre as series de TV Rejseholdet e Edderkoppen.
Ons, Brión
Santa María de Ons é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Brión. Segundo o IGE en 2018 tiña 210 habitantes (113 mulleres e 97 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución continuada en relación aos anos 2004, cando tiña 308 habitantes, e 1999, con 348.
Historia
Por esta parroquia debeu pasar a vía romana denominada no itinerario de Antonino per loca maritima de Bracara a Brigantium (actual A Coruña). Segundo a tradición xacobea aquí ocorreu un dos primeiros milagres do Apóstolo Santiago, cando ao fuxir os seus discípulos Teodoro e Atanasio de Regulo, que os perseguía co seu exército, fixo que a ponte sobre o río Tambre se derrubara, morrendo todos os soldados. Parece ser que esta ponte era a Ponte Pías de Ons.
O Cruceiro, Arca, A Estrada
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Arca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 27 habitantes (8 homes e 19 mulleres).
Landulfo IV de Benevento
Landulfo IV, finado o 13 de xullo de 982, foi o príncipe de Capua (como Landulfo VI) e Benevento desde 968, cando foi asociado ao trono do seu pai, Pandulfo Testa de Ferro, e príncipe de Salerno asociado co seu pai desde 977 ou 978. En 968, morreu o seu tío Landulfo III e esa foi a ocasión do seu ascenso, Pandulfo ignorou os dereitos do fillo de Landulfo Pandulfo, o seu sobriño, e no canto del asociou ao seu propio fillo ao goberno.
Traxectoria
En 969, Testa de Ferro foi capturado na Batalla de Bovino. O strategos de Bari, Uxío, tomou a cidade de Avellino e cercou Capua e despois Benevento. A nai de Landulfo, Aloara de Capua e Landulfo I, Arcebispo de Benevento, asumiron o goberno no seu nome, para defender a cidade dos bizantinos. En 977, tras a liberación de Testa de Ferro, uniuse ao seu pai nunha expedición na defensa de Monte Cassino contra as predacións do Conde Bernardo de Alife.
Á morte de Pandulfo en marzo de 981, o gran principado longobardo dividiuse: Landulfo, o fillo máis vello, recibiu Capua-Benevento e Spoleto, e Pandulfo, o segundo fillo, recibiu Salerno. Con todo, o emperador Odón II, que estaba no Mezzogiorno nesa época, loitando contra os sarracenos, desposuíu a Landulfo do ducado de Spoleto e deullo a Trasimundo, duque de Camerino e conde de Penne. Deseguida, Landulfo foi obrigado a recoñecer tamén a división de Capua-Benevento, unidos desde 899. O seu curmán, o anteriormente mencionado Pandulfo, como príncipe de Benevento, quizais como subordinado. Así, Landulfo foi só príncipe de Capua, e durante o seu reinado apoiou a reforma cluniacense e fundou a igrexa de Santa Croce en Caiazzo. Uniuse ao seu deposto irmán Pandulfo en Calabria, onde loitaba contra os sarracenos con Odón. Os dous morreron na Batalla de Stilo o 13 de xullo. Sucedeuno o seu irmán máis novo Landenulfo, quen estaba baixo a rexencia dee Aloara.
FSC
FSC son as iniciais en inglés de Forest Stewardship Council, unha organización internacional sen fins de lucro do sector forestal. FSC creou o primeiro sistema para a certificación da xestión forestal sostible.
"FSC" tamén emprégase para:
O sistema de certificación FSC para o sector forestal creouse para garantir unha xestión forestal sostible, o que incluíse o mantemento e a mellora das funcións económicas, ambientais e sociais das empresas forestais. Para este propósito, o FSC desenvolveu un estándar xeral e uniforme en tódolos países, que consta de dez principios e criterios. Nun sentido máis amplo, a certificación dos produtos da madeira polo FSC, a trazabilidade, é tamén unha das funcións do sistema.
Historia
miniatura|Madeira marcada por FSC. O Forest Stewardship Council é unha iniciativa das organizacións non gobernamentais ambientais e de dereitos humanos e un grupo de comerciantes e empresas industriais iniciado en 1990 en California. O apoio fundamental da iniciativa xurdiu como parte do Cumio da Terra en Río de Janeiro e tamén para os principios do desenvolvemento sostible.
Non foi posible chegar a un acordo sobre un instrumento xuridicamente vinculante para manter o uso sostible dos bosques, aínda que no capítulo 11 do Programa 21 se formularon de feito catro puntos do plan para mellorar a xestión sostible dos bosques.
Segundo as máis importantes organizacións ecoloxistas como Greenpeace ou WWF en relación coa protección dos bosques deron resultados satisfactorios, utilizouse o FSC para contribuír a unha actividade forestal apropiada e mellor. O desenvolvemento da organización FSC baséase en gran medida no compromiso de WWF, Greenpeace, os sindicatos e os grupos de interese dos pobos indíxenas, con intereses mutuos comúns.
En outubro de 1993, foi a reunión inaugural da FSC en Toronto, Canadá. A mediados de 1994, despois do establecemento dunha oficina no lugar de Oaxaca, México, o desenvolvemento de normas internacionais e os estatutos da organización aprobáronse no verán de 1994 pola Asemblea Xeral, tamén en Oaxaca e por último a inscrición da asociación foi en febreiro de 1996. En xaneiro de 2003 a sede da Organización Internacional do FSC estableceuse en Bonn, Alemaña.
Aínda que algúns representantes do sector forestal e da madeira apoiaron a idea da FSC desde o principio, había sinais na década de 1990 de que moitos lugares, especialmente aquelas operacións forestais afectadas por eles (por diferentes razóns) negáronse a colaborar. Isto tamén inclúe (e non só en Alemaña) estados ou departamentos forestais municipais.
As empresas forestais e as administracións dos diferentes países e rexións están desenvolvendo sistemas de certificación eles mesmos, competindo co FSC. Consideremos dous mercados: os organismos de certificación para competir polo cliente (por exemplo, empresas forestais), e o certificado competindo con outros certificados, etiquetas etc. para a reputación e o recoñecemento entre os tomadores de decisións, cando os clientes compran os produtos con certificados. En Europa tamén hai o Programa de Recoñecemento de Sistemas de Certificación Forestal (PEFC).
Hoxe en día, o FSC a nivel internacional ten máis de 500 membros. A nivel mundial en 2010 certifica de acordo cos principios e criterios do FSC máis de 120 millóns de hectáreas de bosque (100 hectáreas = 1 Km cadrado) 1,335 millóns de Km cadrados. Isto corresponde a unha área de 1.000 × 1.335 Km.
Organización
O FSC está organizado nun sistema en tres cámaras: económica, ambiental e social. A decisión debe ser aprobada por cada cámara. Así tamén as organizacións ambientalistas e grupos sociais (como os pobos indíxenas e sindicatos), teñen a posibilidade de influenciar directamente, e a súa posición non pode ser revogada. Isto aplícase tamén de forma análoga aos intereses da comunidade empresarial, que ademais de representantes das operacións forestais tamén inclúen a representantes da industria forestal.
De feito: "O club ten como obxectivo a toma de decisións por consenso" (Estatutos § 5 (5)). Un voto en principio das 3 cámaras: cada unha das tres cámaras conta con dez votos na Asemblea Xeral.
As decisións son válidas si:
Certificadores acreditados
Isto require un alto nivel para manter satisfeitos aos solicitantes. O custe ten ao redor de cinco díxitos. A nivel mundial, cerca de 18 empresas están acreditadas, incluíndo 10 empresas só en Alemaña:
Cando a acreditación faise entre
Certificación de empresas forestais
A certificación de operacións forestais réxese polos estándares que foron desenvolvidos polo FSC. Os estándares globais cobren dez principios e conteñen varios criterios, complementados a nivel nacional por unha variedade de indicadores.
En contraste coas normas internacionais o contexto dos dez principios e criterios elaborados polos sistemas de certificación nacionais difiren no nivel operativo. Isto refírese por exemplo á aplicación de tratamentos ou plaguicidas. As diferenzas entre as normas nacionais entre si débense á asignación dos indicadores polos respectivos grupos nacionais de traballo do FSC, deben facer posible as normas das circunstancias rexionais respectivos. Antes de que unha norma nacional poida aplicarse á expedición de dereitos legalmente, é necesario que está acreditado polo FSC Internacional.
Ollo simple
miniatura|250px|Cabeza dunha [[mosca. Sinalados co número 12, os oscelos, e co 14, os ollos compostos.]]
Os ollos simples ou ocelos son pequenas estruturas fotorreceptoras presentes en moitos animais, que funcionan como órganos da visión. Os ocelos están presentes en certos artrópodos, cnidarios, equinodermos e anélidos.
Trátase principalmente de órganos sensíbeis á luz, pero poden teren outras funcións, como a detección do ciclo circadiano (é dicir, das oscilacións das variábeis biolóxicas en intervalos regulares de tempo), a visualización da polarización das ondas electromagnéticas (á parte das luminosas), ou a axuda á estabilidade no voo (nos organismos voadores).
Os ollos simples doutros animais como os cnidarios (pólipos e medusas) tamén se chaman ocelos, pero a súa estrutura e anatomía é totalmente diferente á do ocelo dorsal dos insectos.
Insectos
miniatura|250px|Esquema dun ocelo dun insecto. Tradución dos termos sinalados: Cornée: córnea; Cellules cornéagènes: cél. corneóxenas; Rhabdomère: rabdómero; Cellule pimentaire: célula pigmentaria; Rétinule: retínula; Axone: axón.
A maioría dos insectos teñen un par de ollos compostos relativamente grandes, localizados dorso-lateralmente na cabeza. Cada ollo composto está formado por un certo número de unidades llamadas omatidios.
En adición aos ollos compostos, moitos insectos posúe tres ollos simples ou ocelos, órganos sensíbeis á luz que se encontran sobre a cara dorsal ou frontal da cabeza, entre os ollos compostos. Por tanto, moitos insectos posúen dous tipos de órganos visuais, que teñen estruturas e funcionalidades moi diferentes.
O nome, a forma e as funcións dos ocelos varían considerabelmente nas diferentes ordes de insectos. Tenden a seren de maior tamaño nos insectos voadores (en particular nas abellas, as avespas, as libélulas e os saltóns), e a estar presentes en número de tres, un central e dous laterais. Porén, certos insectos terrestres, como algunhas formigas e cascudas, só teñen dous ocelos.
Este tipo de ocelo está constituído por unha córnea (lente) e por unha capa de células fotorreceptoras (células corneóxenas). A córnea pode estar fortemente curvada (por exemplo, nas abellas, nas libélulas e nos saltóns) ou ser plana (por exemplo, nas cascudas). O número de células fotorreceptoras pode variar desde algúns centos a varios milleiros.
O poder de refracción da lente non é xeralmente suficiente para formar unha imaxe. Os ocelos son raremente capaces de percibir as formas e están xeralmente adaptados para captar a intensidade luminosa. Debido á grande abertura e á débil percepción focal, son considerados máis sensíbeis que os ollos compostos.
Fauzia Nasreen
Fauzia Nasreen, nada o 6 de decembro de 1950, é unha diplomática e profesora paquistaní. Foi a embaixadora de Paquistán en Polonia e o Nepal. Foi a primeira muller diplomática do seu país, tras permitirse a incorporación da muller no servizo diplomático en 1973.
Ollo simple
Insectos
O diámetro das interneuronas ocelares permiten supoñer que os ocelos perciben máis rapidamente que os ollos compostos.
Fauzia Nasreen
Traxectoria
Nasreen incorporouse ao servizo diplomático en 1973. Estivo destinada ás embaixadas de Irán, Malaisia, Filipinas e Italia entre outras. Chegou a ser a embaixadora do seu país no Nepal e Polonia, e foi tamén a Alta Comisionada do seu país en Australia en novembro de 2009. Desde que deixou a vida diplomática dedicouse ao ensino en Paquistán.
Ollo simple
Insectos
Os ocelos poderían axudar a manter a estabilidade durante o voo grazas á súa capacidade para detectar os cambios da luminositdade. Tamén xogarían un papel na visualización da polarización ou mesmo como detectores do ciclo circadiano.
Fauzia Nasreen
Traxectoria
En 2015 foi elixida como unha das 21 mulleres que se reuniron paia unha conferencia na Escola de Goberno Kennedy da Universidade Harvard financiada por Hunt Alternatives. O grupo incluía a Judy Thongori de Kenya e a Olufunke Baruwa, Esther Ibanga, Hafsat Abiola e Ayisha Osori de Nixeria.
Recoñecementos
Entre as súas condecoracións está a Cruz do Comandante da Orde do Mérito, outorgada polo goberno de Polonia.
Ollo simple
Insectos
Estudos recentes demostraron que os ocelos de certos insectes (especialmente os das libélulas e de certas avespas) son capaces de ver certos detalles particulares. A súa córnea forma unha imaxe no interior ou cerca das células fotorreceptoras. Certas investigacións demostraron que estes ollos son capaces de percibir os movementos.
José Martí
José Julián Martí, nado na Habana o 28 de xaneiro de 1853 e finado en Dos Ríos o 19 de maio de 1895, foi un poeta e político cubano.
Traxectoria
Fillo de pai español e nai natural das Illas Canarias, José Martí está considerado o gran mártir da independencia de Cuba en relación a España. Alén de poeta e pensador fecundo, desde a súa mocidade demostrou a súa inquietude cívica e a súa simpatía polas ideas revolucionarias.
Influenciado polas ideas de independencia de Rafael María de Mendive, o seu mestre na escola secundaria da Habana, iniciou a súa participación política escribindo e distribuíndo xornais con contido separatista no inicio da Guerra dos Dez Anos. Co encarceramento e desterro do seu mestre Mendive, cristalizou a actitude de rebeldía de Martí contra a dominación española. En 1869, con 16 anos, publica unha folla impresa separatista, El Diablo Cojuelo e o primeiro e único número da revista La Patria Libre. No mesmo ano pasa a distribuír un xornal manuscrito titulado El Siboney. O goberno español prendeuno pouco despois e procesouno por posuír papeis considerados revolucionarios. Foi condenado a 6 anos de traballos forzados, mais pasou só 6 meses na prisión até que, en 1871, coa saúde debilitada, a súa familia conseguiu un indulto e obtivo a permuta da pena orixinal pola deportación a España. En España Martí publicou, naquel mesmo ano, o seu primeiro traballo de importancia El Presidio Político en Cuba, onde expón as crueldades e os horrores vividos no período en que estivo no cárcere. Nesta obra xa se atopan o idealismo e o estilo vigoroso que popularizarían a Martí nos círculos intelectuais da época. Máis tarde dedicouse ao estudo de Dereito, obtendo o doutoramento en Leis, Filosofía e Letras da Universidade de Zaragoza en 1874.
Viviu logo en México e Guatemala, regresando a Cuba de onde foi novamente desterrado en 1879.
Ollo simple
Insectos
A investigación científica sobre os ocelos é de grande interese para a construción de pequenos vehículos aéreos sen piloto. Os enxeñeiros que deseñan estes pequenos drons, enfrontan varios desafíos para o mantemento da estabilidade durante o voo destes aparellos, e inspíranse cada vez máis nos ocelos destes animais para superaren este tipo de problemas.
José Martí
Traxectoria
Durante o seu exilio nos Estados Unidos dedicouse ao xornalismo e fundou o Partido Revolucionario Cubano en 1892. Como escritor foi o precursor do modernismo latinoamericano, representado en numerosas obras entre as que se destacan, Ismaelillo (1882), Versos sencillos (1891) e Versos libres (1892).
O 19 de maio de 1895, no comando dun pequeno continxente de rebeldes cubanos, despois dun encontro inesperado con tropas españolas nas proximidades do vilar de Dos Ríos, José Martí foi abatido, falecendo axiña. O seu corpo, mutilado polos soldados españois, foi exhibido e posteriormente sepultado na cidade de Santiago de Cuba, o 27 de maio do mesmo ano.
Ollo simple
Xenética
Un certo número de xenes son os responsábeis da aparición e do posicionamento dos ocelos. O xene ortodéntico é alélico na ausencia dos ocelos. Na Drosophila, a rodopsina Rh2 exprésase só nos ocelos.
Cnidarios
miniatura|180px|Ocelo dunha medusa na marxe da umbrela.
O scnidarios son os invertebrados máis primitivos que posúen ocelos.
Como nos insectos, estes órganos tamén son fotosensíbeis. Porén, neste grupo, o ocelo é unha simple mancha ocular xeralmente distribuída ao chou no corpo.
Nas medusas a luz ten efecto en actividades condutuais, como nas migracións e na reprodución.
Parece que as medusas (por exemplo, as cubomedusas) que teñen os fotorreceptores máis modificados teñén tamén os comportamentos fóticos máis complexos.
Gasterópodos
Numerosos caracois e limachas teñen ocelos na extremidade ou na base dos seus tentáculos.
Estes órganos sérvenlles para distinguir a luz e a escuridade. Estes animais son principalmente nocturnos, e a visión non é pois un sentido moi desenvolvido.
José Vázquez Mauriz
Traxectoria
Afiliado ao PCE. Coxo (de aí o alcume), escapou ao monte ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi procesado por rebelión militar en 1937 e declarado en rebeldía. Foi o coordinador dos primeiros grupos guerrilleiros da comarca do Eume. Unha ferida recibida durante a guerra deixouno mancando. Ferido en 1945, foi curado por un médico de Pontedeume. Pertenceu á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, no mesmo grupo que Ramiro Martínez López. Con Adolfo Allegue Allegue participou na execución do xefe local da Falange de Mugardos Esteban Cortizas Vilar o 23 de xaneiro de 1946. Negouse a marchar a Francia en 1946. Defensor da unidade de acción sen ter en conta a filiación política, foi eliminado en 1951 por orde do responsable Francisco Rey Balbís, ao que se tiña oposto moitas veces. Segundo outras fontes, tería sido executado polos seus compañeiros como consecuencia dunha violación.
Alt Àneu
250px|miniatura|Igrexa de Sant Llorenç. Alt Àneu é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Atópase no límite con Francia, na comarca do Pallars Sobirà.
Creouse en 1970 da unión dos antigos concellos de Isil, Son, Sorpe e València d'Àneu, e do territorio da Mancomunidade dos Quatre Pobles.
Tiña en 2016 unha poboación de 402 habitantes, agrupados nas entidades de Alós d'Isil, Àrreu, La Bonaigua de Baix, Borén, Isavarre, Isil, Son, Sorpe e a capital municipal, València d'Àneu.
Troncos, Freixo, A Fonsagrada
Troncos é un lugar da parroquia de Freixo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Richard Cushing
Traxectoria
En 1939 Cushing foi nomeado bispo titular de Mela e bispo auxiliar de Boston. Recibiu a consagración episcopal o 29 de xuño de 1939 polo arcebispo William Henry O'Connell, sendo os bispos co-consagrantes John Bertram Peterson e Thomas Addis Emmet.
O 25 de setembro de 1944 foi nomeado arcebispo de Boston polo papa Pío XII. O 15 de decembro de 1958 o papa Xoán XXIII creouno cardeal co título de Cardeal-Presbítero de Santa Susanna.
Richard Cushing participou entre 1962 e 1965 no Concilio Vaticano Segundo. En 1963 oficiou o funeral polo presidente dos Estados Unidos John F. Kennedy. En 1965 consagrou, como legado pontificio, a catedral de Galway, en Irlanda. Deixou o goberno da arquidiocese por enfermidade o 8 de setembro de 1970, e finou pouco despois, o 2 de novembro do mesmo ano, e foi enterrado na capela da Colette School.
Procapra
Procapra é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
Richard Cushing
Distincións
Foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Portland en 1952, pola Universidade Nacional de Irlanda en 1958, e pola Universidade Santa María de Halifax o 12 de maio de 1959.
Procapra
O xénero integra tres especies de gacelas propias das estepas e os desertos da Asia central.
Descrición
O xénero foi creado polo naturalista e etnólogo británico Brian Houghton Hodgson, que viviu moitos anos na India británica, onde foi funcionario público (resident) e, de 1820 a 1843, no Nepal, tempo durante o cal escribiu e publicou extensamente sobre cultura, relixión, historia natural, arquitectura, etnografía e lingüística do país nepalés. nun traballo publicado en ''J. Asiat. Soc. Bengal'', 15: 334.
Etimoloxía
O nome científico Procapra está formado polos elementos pro-, derivado da preposición latina pro, que significa, entre outras cousas, 'diante de', e -capra, do substantivo latino capra, 'cabra'. Literalmete, 'antecesor das cabras'.
Sinónimo
O xénero, ademais do nome que lle adxudicou Hodgson, e actualmente válido, tamén se coñeceu polo sinónimo:
Espacecies e subespecies
A totalidade dos autores coinciden en recoñecer no xénero tres especies, coas subespecies que se indican a continuación:
Paleontoloxía e evolución
Os fósiles máis antigos pertencencentes ao xénero Procapra datan do plioceno tardío ou do plistoceno temperán de Asia central, época na que o seu clima era máis húmido e cálido que agora. O xénero, segundo parece, evolucionou a partir de animaies similares a Gazella sinensis, unha gacela do plioceno, e sábese que estes animais foron cazados polos primeiros humanos do neolítico na zona do lago Qinghai, na actual provincia chinesa de Qinghai.
Carcinoma ductal invasivo
miniatura|Imaxe histopatolóxica dun carcinoma ductal invasivo de mama. O carcinoma ductal invasivo (CDI) é a forma máis frecuente de cancro de mama invasivo constituíndo un 80% de todos os casos e caracterízase por ser unha masa ou tumoración con límites non ben delimitados. Na mamografía aparece con bordos mal constituídos con trabéculas e tecido graxo con áreas de necrose e hemorraxia que poden aparecer como calcificacións. No exame físico, a tumoración ten unha constitución máis ríxida ou firme que as lesións benignas do seo. Baixo o microscopio, as células cancerosas invaden e substitúen os tecidos circundantes normais.
Prognóstico
Outros factores predisponentes sobre o prognóstico do CDI son o estadio do cancro ó momento do diagnóstico, a expresión de receptores hormonais e a presenza de oncoxenes como o HER2/neu.
Dez mandamentos
miniatura|350px|Decálogo de [[Jekuthiel Sofer, 1768, que imita a distribución en dúas táboas. Bibliotheca Rosenthaliana, Ámsterdam.]]
Os dez mandamentos ou decálogo son as dez leis que, segundo a tradición cristiá e xudía, foron ditadas por Deus a Moisés no monte Sinaí.
Existen versións diferentes segundo as Igrexas.
Son os seguintes, segundo o catecismo católico:
Estes son os dez mandamentos orixinais, do libro do Éxodo na tradición católica:
Bjarne Henriksen
Bjarne Henriksen, nado o 18 de xaneiro de 1959, é un actor dinamarqués.
Demografía de Armenia
Poboación
Pouco poboada, Armenia é sostida en parte por unha moi importante diáspora ao redor do mundo: Rusia (1,5 millones), Canadá e Estados Unidos (1,2 millones), África (16.000), Siria e Líbano (250.000), Unión Europea (700.000) e América Latina (200.000).
thumb|350px|center|Pyramide des âges de l'Arménie, 2005.
Xustín, Arca, A Estrada
Xustín é un lugar da parroquia de Arca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Parra virxe
A parra virxe ou videira virxe (Parthenocissus quinquefolia) é unha planta rubideira de follas caducifolias moi empregada en xardíns como ornamental, especialmente para cubrir muros ou fachadas das casas. As follas son verdes e compostas, porén se tornan dun vermello intenso no outono para despois caer. Gabea con facilidade polos muros, aganchándose grazas aos gabiáns especiais que posúe, cunha especie de ventosas no extremo.
Exército Guerrilleiro de Galicia
O Exército Guerrilleiro de Galicia foi unha organización guerrilleira antifranquista que funcionou en Galicia entre 1944 e 1949.
Historia
A organización constituíuse nunha reunión en Abegondo en outubro de 1944, presidida por Manuel Castro Rodríguez, delegado da Internacional Comunista na Unión Nacional Española. Participaron Manuel Ponte, Francisco Rey Balbís, Marcelino Rodríguez Fernández, Adolfo Allegue Allegue e Juan Pérez Dopico. A organización dividiuse en catro agrupacións que pretendían abarcar toda Galicia. Cada agrupación estaba estruturada en partidas ás que se lles asignaban zonas determinadas de actuación.
En 1948 foi desarticulado o aparello da dirección nacional do PCE no interior e a dirección no exilio asumiu o control do partido e dos comités rexionais. Na primavera dese ano o mando guerrilleiro convocou delegados de todas as agrupacións nunha xuntanza nas fragas do Eume. O obxectivo era discutir a posibilidade da disolución da guerrilla, conforme dispoñía o PCE dende Francia. En outubro a dirección do partido no exilio, alegando desmoralización e a persecución constante, decidiu potenciar a acción política en troques da loita armada.
Terremoto
miniatura|350px|Epicentros de terremotos na [[Terra, 1963-1998 (cortesía NASA.]] Un terremoto (do latín terraemōtus, a partir de terra, e motus, 'movemento'), sismo (do francés séisme, derivado do grego σεισμός [sismos]) ou movemento telúrico, é a sacudida brusca e pasaxeira da codia terrestre producida pola liberación de enerxía acumulada en forma de ondas sísmicas. A palabra tremor tamén se utiliza para referirse a un estrondo sísmico non sísmico. No seu sentido máis xeral, a palabra terremoto utilízase para describir calquera suceso sísmico, xa sexa natural ou provocado por humanos, que xere ondas sísmicas. Os máis comúns prodúcense pola actividade de fallas xeolóxicas. Tamén poden ocorrer por outras causas, por exemplo, fricción no bordo de placas tectónicas, procesos volcánicos, impactos de asteroides ou calquera obxecto celeste de gran tamaño, ou mesmo poden ser producidos polo ser humano ao realizar detonacións nucleares subterráneas.
Os terremotos poden variar en intensidade, desde aqueles que son tan débiles que non se poden sentir, ata aqueles violentos suficiente para propulsar obxectos e persoas polo aire, danar infraestruturas críticas e sementar a destrución en cidades enteiras.
Na superficie terrestre, os terremotos maniféstanse sacudindo e desprazando ou alterando o chan. O punto de orixe dun terremoto denomínase foco ou hipocentro. O epicentro é o punto da superficie terrestre que se atopa directamente sobre o hipocentro. Cando o epicentro dun gran sismo sitúase mar dentro, o leito mariño pode desprazarse o suficiente como para provocar un tsunami.
A actividade sísmica dunha zona é a frecuencia, o tipo e o tamaño dos terremotos experimentados durante un período de tempo determinado. A sismicidade nun lugar concreto da Terra é a taxa media de liberación de enerxía sísmica por unidade de volume. Para medir a enerxía liberada por un terremoto empréganse diferentes escalas, sendo a escala de Richter a máis coñecida e utilizada polos medios de comunicación.
Só nos Estados Unidos ocorren de 12 000 a 14 000 terremotos anualmente (ou sexa, aproximadamente 35 por día). En base a rexistros históricos de longo prazo, pódense esperar por ano aproximadamente uns 18 grandes terremotos (de 7,0 a 7,9 na escala de Richter) e un terremoto xigante (8 ou superior).
Causas
miniatura|upright|Movementos das [[placa tectónica|placas tectónicas globais.]] miniatura|upright|[[Falla de San Andreas|Falla de Santo André. A posibilidade dun terremoto en California é unha das máis altas do mundo, tanto que xa se chama "The Big One" ao futuro sismo.]] A causa dos terremotos atópase na liberación de enerxía na codia terrestre acumulada a consecuencia da actividade volcánica e tectónica, que se orixina principalmente nos bordos activos das placas tectónicas.
Aínda que estas son as causas principais, hai outros factores que os poden orixinar: Estes fenómenos xeran sucesos de baixa magnitude que adoitan atoparse no rango dos microsismos, tremores detectables só por sismógrafos. Denomínanse sismo inducido os sismos, normalmente de moi baixa magnitude, producidos como consecuencia dalgunha intervención humana que altera o equilibrio de forzas na codia terrestre. Entre as principais causas dos sismos inducidos están a construción de grandes encoro, o fracking ou os ensaios de explosións nucleares.
Terremotos de orixe natural
[[Ficheiro:Fault types.svg|miniatura|upright|Tres tipos de fallas:
A. Falla de desgarre