cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afonso de Borbón e Dampierre
Vida pública
Entre outros cargos, foi presidente do Instituto de Cultura Hispánica (actual Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo, AECID), realizando varias viaxes oficiais a Latinoamérica. Entre outros lugares, a Centroamérica, onde logrou o compromiso dunha nova sede para o Centro Cultural de España en Guatemala (Instituto Guatemalteco de Cultura Hispánica). Na recensión deste acto, o diario ABC de Sevilla prognosticaba que «outras sedes do Instituto de Cultura Hispánica levantaranse probabelmente nun futuro próximo na zona do Caribe».
Así mesmo, foi presidente da Federación Española de Esquí e do Comité Olímpico Español, ademais de conselleiro de Campsa e Asesa. Militarmente, Afonso tiña o grao de oficial do Exército do Aire de España.
Matrimonio e fillos
O 23 de decembro de 1971 Afonso fixo formal a súa petición de man aos pais de Carmen Martínez-Bordiú no Palacio de El Pardo, con asistencia da súa nai, Emanuela de Dampierre, e do seu irmán, Gonzalo de Borbón e Dampierre, aínda que non do seu pai, o infante Xaime de Borbón e Battenberg. O 8 de marzo de 1972 casaron na capela de dito palacio. Para asistir a este acontecemento, chegou a Madrid o pai de Afonso, por primeira vez en corenta anos desde a súa saída ao exilio, e ao chegar rompeu a chorar, segundo contou o seu outro fillo, Gonzalo, que o recibiu no Aeroporto de Barajas. Foron padriños de voda o xeneral Franco (por parte da noiva) e Emanuela de Dampierre (por parte do noivo).
Despois de que Afonso contraera matrimonio con Carmen Martínez-Bordiú, os rumores dunha posíbel alteración da liña sucesoria volveron a divulgarse. O matrimonio recibiu de Xoán de Borbón o ducado de Cádiz. Algúns familiares e persoas da contorna de Francisco Franco, especialmente a súa esposa Carmen Polo, querían que Afonso fose designado sucesor de Franco a título de rei, en lugar do seu primo Xoán Carlos. Franco sentía verdadeira aversión cara o pai de Xoán Carlos, Xoán de Borbón e Battenberg e, desde algúns sectores especulábase que dito cambio se levaría a cabo.
Porén, Franco non alterou os plans de sucesión da Xefatura do Estado previstos desde 1969, e Xoán Carlos de Borbón sería proclamado rei de España, tras a morte do ditador, o 20 de novembro de 1975.
Despois da voda, os noivos trasladáronse a Estocolmo, onde Afonso seguiu desempeñando os labores de embaixador durante todo o seu mandato. Estando en Suecia, o matrimonio anunciou que esperaban o seu primeiro fillo: Francisco de Asís de Borbón, que naceu na Clínica de San Francisco de Asís de Madrid o 22 de novembro de 1972. Tivo como padriños o seu bisavó materno o xeneral Franco, e a súa bisavoa paterna, a princesa Vittoria Ruspoli. Case dous anos despois, o 25 de abril de 1974 naceu Luís Afonso de Borbón, na mesma clínica que o seu irmán. Tivo como padriños a súa bisavoa materna, Carmen Polo, e o seu avó paterno, o infante Xaime de Borbón e Battenberg, que foi representado polo seu fillo Gonzalo.
O 20 de marzo de 1975, o infante Xaime de Borbón e Battenberg morreu en Suíza; estivera dúas veces na súa patria nos últimos anos da súa vida e só coñeceu o seu primeiro neto, Francisco, cando este foi bautizado pouco despois do seu nacemento. O duque de Cádiz e o seu irmán puideron chegar a tempo ao hospital suízo onde se encontraba internado o seu pai, que aínda estaba consciente; despois caeu en coma e morreu aos poucos días. Nese mesmo ano 1975, Afonso tamén perdeu o seu avó materno, Roger de Dampierre, vizconde de Dampierre, duque pontificio de San Lorenzo Nuovo e nobre de Viterbo.
En 1979, Afonso e Carmen separáronse. O 24 de maio de 1982, anunciaron o seu divorcio. Ese mesmo ano faleceu a súa avoa materna, Vittoria Emilia Ipsicratea Agricola, princesa Ruspoli de Poggio Suasa.
Últimos anos de vida e falecemento
Dous anos despois do seu divorcio, o domingo 5 de febreiro de 1984, cinco minutos antes das oito da tarde, conducindo un turismo Citroën CX 25 GTI, Afonso sufriu un terríbel accidente automobilístico ao chocar, superado un sinal de stop, contra un camión Pegaso no cruzamento do ramal de saída da autoestrada A 15 (hoxe AP 15) coa estrada comarcal C-101 (hoxe N-113) no termo municipal de Corella (Navarra) cerca de Cintruénigo), cando volvía de esquiar na estación de Astún e, como consecuencia do accidente, o seu fillo máis vello, Francisco de Asís, faleceu no hospital en Pamplona, o 7 de febreiro de 1984 aos 11 anos de idade. No coche viaxaba tamén o seu fillo máis novo, Luís Afonso, e a institutriz dos nenos. Afonso de Borbón e Dampierre non puido estar no enterro do seu fillo por estar a súa propia vida en perigo.
O 16 de decembro de 1986, o duque de Cádiz e Carmen Martínez-Bordiú (apelidada entón Rossi) obtiveron no Tribunal da Rota Romana de Madrid, a nulidade eclesiástica do seu matrimonio.
Afonso tivo unha relación coa actriz arxentina Mirta Miller, que publicou posteriormente un libro sobre da súa relación con Afonso de Borbón. A profesión dela, así como a súa participación en diversos filmes na época da transición, causaron certa polémica entre os lexitimistas, que vían a relación como inadecuada. Posteriormente, na última etapa da súa vida, tivo unha relación sentimental estábel, con visos de acabar en matrimonio, coa arquiduquesa María Constanza de Habsburgo, filla do arquiduque Carlos Luís, e da princesa Iolanda de Ligne (n. 1923), relación que era do agrado da nai de Afonso.
En 1988 falece en Madrid a que fora a súa avoa política, Carmen Polo.
Afonso de Borbón e Dampierre morreu traxicamente o 30 de xaneiro de 1989 nun accidente de esquí en Beaver Creek, condado de Eagle (Colorado). Viaxara aos Estados Unidos para gozar do seu deporte favorito, o esquí, durante a celebración dos Campionatos do Mundo. A súa morte ocorreu mentres se encontraba inspeccionando as pistas de Beaver Creek despois da celebración dunhas probas de esquí feminino; encontrouse co seu amigo Toni Sailer (1935-2009), campión de esquí austríaco, e baixaron xuntos polas pistas; ao chegar á meta, Sailer parou ao ver un cabo demasiado baixo e foi avisar do perigo aos esquiadores. Porén, Afonso pasou pola esquerda de Sailer e o cabo cortoulle o pescozo. A presenza de Afonso nas pistas foi obxecto de discusión e, ao parecer, un empregado estivera manipulando o cabo de aceiro. Ambas as situacións xustificáronse nun comuniado do shériff de Beaver Creek.
A morte de Afonso certificouse á chegada do seu cadáver a un centro médico da zona. Segundo o informe preliminar da autopsia, a morte foi instantánea, pero cando o recolleron das pistas, tempo despois do accidente, aínda tiña un pulso débil.
O seu cadáver foi repatriado e enterrado no Mosterio das Descalzas Reais de Madrid, onde descansan tamén os restos do seu fillo Francisco desde 1984. Desde o ano 2000, tamén descansan en dita capela os restos do irmán de Alfonso, Gonzalo de Borbón e Dampierre, falecido en Lausana, Suíza, a consecuencia dunha leucemia.
O estraño suceso do falecemento de Afonso suscitou un forte debate que continúa hoxe en día sobre se foi intencionado ou un simple descoido do operario que debía colocar unha pancarta publicitaria, e que desaparecería nos seguintes días do suceso. Os poucos familiares que falaron do caso quixeron consideralo un accidente, aínda que ningún exclúe a posibilidade de que fora un homicidio, que como tal quedou rexistrado nos arquivos do shériff de Beaver Creek.
Afonso de Borbón e Dampierre foi considerado por algúns sectores (moi minoritarios) do lexitimismo francés como cabeza da casa real francesa co nome de Afonso II de Francia, ao ser o suposto descendente máis directo por liña paterna de Hugo Capeto e, por tanto, herdeiro dos antigos reis franceses segundo o dereito do Antigo Réxime. Porén, estas pretensións xamais obtiveron ningún recoñecemento nin validez oficial, e incluso a súa mesma base foi cuestionada debido á explícita renuncia dos seus dereitos do pai de Afonso, para si e para os seus descendentes.
Desde a morte de Afonso, o seu fillo Luís Afonso é considerado por algúns monárquicos franceses como Luís XX de Francia, virtual rei de dito país, e titular dos ducados de Anjou, Borbón e de Touraine, aínda que oficialmente non se lle recoñecen tales distincións, nin ningunha outra, xa que en España tampouco posúe ningún título nobiliario na actualidade.
Durante a segunda quincena de setembro de 2010, a canle española Telecinco emitiu un telefilme biográfico (biopic) sobre a vida de Afonso de Borbón e Dampierre, en dous capítulos, titulado Alfonso, el príncipe maldito. O papel de Afonso foi interpretado polo actor español José Luis García Pérez.
Distincións honoríficas
Afonso foi Cabaleiro das Ordes de Malta, Sagrada e Militar Orde Constantiniana de San Xurxo, Orde Militar e Hospitalaria de San Mauricio e San Lázaro, Estrela Polar de Suecia, Real e Distinguida Orde Civil Americana de Isabel a Católica etc.
Rome: Total War
Rome: Total War (a miúdo abreviado como RTW ou Rome) é un videoxogo de estratexia no que os xogadores loitan en batallas, tanto históricas como ficticias, durante a era da República de Roma, do -270 ata o ano 14. O xogo foi desenvolvido por The Creative Assembly e editado o 22 de setembro de 2004. Pertence á saga de videoxogos Total War.
Rome: Total War foi publicado coa aclamación da crítica, e foi ben recibido polos xogadores, o que levou á xeración dunha persistente e leal base de seareiros adicados a realizar modificacións para o xogo. Está amplamente considerado como un dos mellores xogos de todos os tempos.
Mecánica de xogo
O xogador toma o rol da líder dunha das tres grandes familias romanas da época; os Julius, os Brutii e os Scipiones. Cada unha destas faccións ten unha serie de atributos, obxectivos, e un feixe de provincias iniciais baixo o seu control. O control dunha provincia pentence a quen teña o seu exército ocupando a súa capital. O obxectivo final é converterse en emperador conquistando 50 provincias, conseguindo o apoio da xente, antes de ocupar a mesma Roma. As cidades teñen unha variedade de edificios que poden ser construídos ou mellorados, que poden ser templos, acuedutos ou anfiteatros, que melloran a felicidade e o benestar da poboación; mercados e academias que aumentan os ingresos económicos e producen novos membros da familia respectivamente; murallas que fan máis resistente á cidade contra o asalto dos exércitos inimigos; e barracóns, campos de tiro con arco e cortes que desbloquean novas unidades militares que poden ser adestradas na cidade.
O imperio do xogador expándese adestrando exércitos en cidades amigas e usándoos para asaltar e ocupar cidades inimigas. Controlar moitas localizacións dá máis beneficios ao aumentar os ingresos por impostos aos seus habitantes. Porén, moito territorio e moita poboación fai máis difícil o seu control, debido a que en moitas zonas os habitantes se resisten á ocupación estranxeira, e increméntanse as distancias de viaxe para enviar reforzos de tropas. Se unha cidade ten demasiados impostos, está subdesenvolvida ou desprotexida, os seus habitantes rebélanse e crean a súa propia facción.
Cando dous exércitos inimigos se atopan comeza unha batalla táctica en 3D a tempo real, que representa a outra metade da mecánica de xogo de Rome: Total War. O xogo conta con gran variedade de unidades usadas nas batallas (moitas das cales son únicas nalgunha das faccións), que son clasificadas en unidades de infantería, cabalería, arqueiros e artillería. Cada unidade ten usos óptimos, opoñéndose a outras contra as que son vulnerables ou efectivas; teñen configuracións de formación, puntos de ataque e de defensa e un dos factores máis importantes, a moral. Se a moral dunha unidade pasa a ser demasiado baixa faise incontrolable, e os seus soldados intentarán abandonar o campo de batalla. O nivel básico de moral dunha unidade pode estar influenciado por factores como a experiencia de mando do xeneral do exército (e a do xeneral inimigo), o nivel de experiencia en combate, e a propia natureza da unidade. No campo de batalla, ademais vese afectado por outros factores como poden ser o nivel de fatiga dos soldados, o acoso do exército inimigo, unha posición táctica favorable ou desfavorable con respecto a inimigos próximos, o tipo de terreo, a proximidade ao xeneral ou o número de baixas producidas nas súas filas. Os xogadores poden intentar flanquear as unidades do inimigo, centrar os seus ataques no xeral do rival, conservar as enerxías facendo camiñar ás unidades na vez de facelas correr, ou facendo que os seus arqueiros usen frechas incendiarias, máis lentas pero máis intimidatorias, como tácticas para conseguir unha vantaxe moral sobre o inimigo.
Cada unidade só pode viaxar unha certa distancia en cada quenda do mapa de campaña, sendo a cabalería a que máis avanza e a artillería pesada a que menos. O movemento increméntase ou redúcese dependendo do tipo de terreo que se atravesa, o tipo de vías que haxa na rexión, e, ás veces, os atributos do xeneral ao mando.
Jilin
é unha provincia da República Popular da China situada ao nordeste do país, limita con Corea do Norte e Rusia ao leste, Heilongjiang ao norte, Liaoning ao sur, e Mongolia Interior ao oeste. No ano 2010 tiña unha poboación de 27 462 297 habitantes.
O topónimo "Jilin" podería vir de Girin ula, un termo manchú que se traduce como "ao longo do río", transcrito como Jilin wula (T: 吉林烏拉 / S: 吉林乌拉) ao chinés, e simplificado como Jilin, que literalmente en chinés é "bosque auspicioso".
Xeografía
A zona de maior altitude de Jilin atópase no sueste, descendendo lenemente cara ao noroeste. Nas Montañas Changbai, na zona suroriental, sitúase o cumio máis alto da provincia, o monte Baiyun (2.691 metros). Outras cadeas montañosas son Jilinhada, Zhang Guangcai e Longgang. En Jilin hai diversas concas fluvials: as dos ríos Yalu e Tume (que forman a fronteira entre a China e Corea do Norte no suroeste, as de diversos afluentes do río Liao na fronteira meridional e dos ríos Songhua e Nen, que desembocan no río Amur. O clima é continental monzónico con invernos longos e moi fríos e veráns curtos e cálidos. A temperatura media do mes de xaneiro obscila entre -20 °C e -14 °C. As precipitacións son escasas, cunha media de 350–1000 mm
División Administrativa
Jilin divídese en 8 prefecturas e 1 prefectura autónoma.
Demografía
Excluídos militares en servizo activo.
Historia
Na antigüídade habitaban Jilin diversos pobos, como os Mohe e os Wuji. O reino de Balhae establecuse na zona o ano 698 e perdurou ata o 926, caendo sucesivamente nas mans da dinastía Liao dos Khitan, a Jin dos Jurchen e a Yuan dos mongois. Durante a dinastía Qing gran parte da zona estaba baixo o control do xeneral de Jilin, que gobernaba ata o Mar do Xapón. Nesta época a inmigración han estaba estritamente controlada, o que vai mudar despois da cesión a Rusia de Primorie. O goberno Qing comezou a abrir a zona aos inmigrantes han, a maioría procedentes de Shandong, e ao comezar o século XX eran a etnia dominante na rexión. En 1932, Jilin incorporouse ao estado do Manchukuo que tiña como capital Changchun. Despois da derrota do Xapón en 1945 a rexión foi liberada polos soviéticos para os comunistas chineses, que a utilizaron como plataforma para ocupar o resto da China.
En 1949, a provincia de Jilin era moito máis pequena, abranguendo tan só os arredores de Changchun e a cidade de Jilin, onde estaba a capital. Nos anos cincuenta ampliouse ata a súa extensión actual. Durante a Revolución Cultural ampliouse de novo para incluír parte da Mongolia Interior, ata a fronteira con Mongolia, aínda que este cambio non durou moito.
Ángel Alvariño Saavedra
Ángel Alvariño Saavedra, nado en Neda o 4 de setembro de 1966, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Apelativo
Os apelativos son termos da lingua utilizados na comunicación directa para interpelar o interlocutor. É tamén un nome común, por oposición a nome propio, ou un substantivo sinónimo de sobrenome ou alcume.
Tipos
Pódese nomear o interlocutor ou indicar as relacións sociais que establece o falante. Os apelativos poden ser:
Hai mesmo un uso indirecto que utiliza unha sintaxe particular mediante a que se sitúa ao interlocutor como unha 3ª persoa: Espero que a comida fose do agrado da Súa Excelencia .
Chámase función apelativa á función gramatical exercida polos apelativos da comunicación directa. Nas linguas con casos realízase co vocativo.
Notas
Noun
Lolita Díaz Baliño
Orixes familiares
O seu pai, o ortigueirés Germán Díaz Teijeiro, dedicábase ás obras públicas. A súa nai era a ferrolá Camila Melitona Baliño López. En 1897 o matrimonio trasladouse desde a cidade departamental ata A Coruña, onde naceron catro dos seus nove fillos. Dolores foi a última filla, irmá de Camilo Buenaventura (pintor e escenógrafo), Camila Melitona Miluca (quen casou cun redactor de El Eco de Galicia), Germán (falecido sendo bebé), Gonzalo (comerciante), Indalecio (delineante e escultor), Germán (comerciante e músico), Joaquín (que emigrou a Cuba e máis tarde a Miami) e Ramiro (siluetista e comerciante). Foron tíos seus Indalecio Díaz Teijeiro, deputado provincial, e Gustavo Díaz Teijeiro, empregado do Goberno Civil da Coruña. Tamén destaca a súa relación co escritor Ramón Armada Teixeiro, primo carnal seu. miniatura|195px|Lolita en 1926
Traxectoria
A primeira nova que menciona a Lolita data do entroido de 1917, en que participou nunha das carrozas con 12 anos. Acompañábana a tarde do 18 de febreiro, nunha «carroza de flores e mascaróns de cor amarelo, de moito efecto», entre outras, as súas tías Asunción e Dolores Díaz Teijeiro. Destas festas, o fotógrafo coruñés Pedro Ferrer fixo unha gran cantidade de fotografías, parte da súa colección "Pueblos, Paisajes, Arte y Costumbres de Galicia".
Porén, a primeira posta a proba de Lolita nas artes seica non foi na pintura, senón na fotografía. Xunto coa Sociedade Fotográfica da Coruña, o Circo (ou Reunión) de Artesáns da cidade organizou para mediados de maio de 1924 un concurso e exposición de fotografías. No evento participaron fotógrafos profesionais como Buch e afeccionados como o meteorólogo Pío Pita, o avogado Gabriel Monelos Rodríguez, o técnico de aduanas e coñecido editor de postais Juan Coma, o membro da Comisión Xeográfica de Galicia, escritor e poeta Máximo Navarro e o avogado José García Vidal, quen resultou gañador da medalla de ouro do certame. Díaz Baliño participou cunha «graciosa cabeciña de nena», que chamou a atención «pola xusteza da gama de grises da máscara e a oportunidade en sorprender (sic) co obxectivo un simpático xesto na retratada». Dita obra valeulle unha medalla de prata.
miniatura|esquerda|300px|Anuncio en [[El Compostelano da Exposición de Arte Galega, celebrada en Santiago en 1926 ]] Comezou a colaborar cos seus debuxos na revista sadense Mariñana desde o número 21, do 1 de novembro de 1925. Nesa publicación tamén viña colaborando desde tempo antes Máximo Navarro. Porén, a súa colaboración foi breve, pois só publicou outros dous debuxos repartidos entre os números 22 e 23. Eran debuxos de innegable influencia folclorista na temática que retrataban o universo feminino. Porén, tiña un recoñecible estilo común a outros artistas de publicacións coetáneas.
A mediados do ano seguinte apareceu a súa primeira participación nunha exposición colectiva como pintora. Co gallo das Festas do Apóstolo Santiago organizouse unha "Exposición de Arte Galego" (ao estilo das que xa se levaban celebrando moitos anos na Coruña) coa intención de exhibiren «importantes obras os mais xeniais artistas da Rexión» e ofreceren «conferencias os máis reputados críticos da Arte». A data inicialmente prevista para dar inicio ao certame era o 15 de xullo de 1926, aínda que finalmente se inaugurou o día 21 no Colexio de San Clemente, que xa fora sede da sección arqueolóxica na Exposición Rexional de 1909. Dita exposición estivo aberta ata o 15 de agosto.
miniatura|195px|Retrato en [[Vida Gallega, 1929]] Dividíronse as vinte salas da mostra en tres seccións: Arte contemporánea, Obras de pintores falecidos e Retratos de personalidades extintas de Galicia (sic). Na primeira participaron, ademais de Díaz Baliño, Fernando Álvarez de Sotomayor, Juan Luis, Francisco Lloréns, Carlos Sobrino Buhigas, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, María Corredoira, Antonio Fernández Gómez, Elvira Santiso, Manuel Abelenda Zapata, Amando Suárez Couto, Enrique Mayer, Manuel Castro Gil, Arturo Souto e Ramón Torrado. Entre os segundos, os falecidos, cabe salientar a Ramón Parada Justel e Dionisio Fierros Álvarez. Tamén foi exposto mobiliario do ebanista Urbano Anido González. , así como unha mostra da obra do arquitecto Rafael González Villar
O seu paulatino achegamento aos movementos rexionalistas, malia a súa educación e pensamento conservadores, materializouse na participación en diversas manifestacións. Unha delas foi a homenaxe tributada á coral Cántigas da Terra no desaparecido Teatro Linares Rivas (no actual nº 7 dos Cantóns coruñeses entre 1920 e 1940) a tarde do 3 de febreiro de 1927. Por petición da Asociación da Prensa da Coruña, colocoulle ao seu estandarte unha gravata pintada por ela. Pouco despois, o concello de Cesuras encargoulle un pergameo caligráfico por mor da visita de Afonso XIII a finais de setembro. Estes feitos dan conta dunha crecente consideración no eido público da súa faciana artística.
O 30 de maio de 1929 a Deputación da Coruña concedeulle unha pensión de pouco máis de 1.250 pesetas «para que poida perfeccionar os seus estudos de pintura, en conformidade ao proposto pola Real Academia de Belas Artes da Coruña, a cuxo informe se pasou a solicitude da interesada». Esta axuda puido resultar decisiva para o desenvolvemento da súa carreira, como recoñecemento desde o eido institucional á súa valía.
O 13 de febreiro de 1938 ingresou como académica de número na Real Academia Galega de Belas Artes da Nosa Señora do Rosario, co número de orde 102, baixo a presidencia do arquitecto Rafael González Villar. A mesma data deu entrada a outros tres académicos, (Alfredo Souto Cuero, Carmen Corredoyra (ambos na sección de pintura) e o imaxineiro compostelán José Juan González García (na sección de escultura). Díaz Baliño e mais Corredoyra foron as primeiras mulleres en ingresaren nesta institución. Carme Corredoyra tomou posesión ao día seguinte (14 de febreiro), mais non consta a data en que o fixo Lolita Díaz.
Recoñecemento
A Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) e a Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia programaron dedicarlle o Día da Ilustración de 2021. A debuxante Iria Ribadomar fixo unha ilustración reactualizando a súa imaxe con motivo dese día.
Peter Watkins
Peter Watkins, nado en Norbiton (Surrey) o 29 de outubro de 1935, é un director de cine inglés. É un dos pioneiros do docudrama. As súas películas, pacifistas e radicais, raian o límite entre o documental clásico e a película de ficción. Adoita concentrar a súa obra e as súas ideas arredor dos mass media e a súa relación e participación nunha película ou documental.
A maioría das súas obras combinan elementos dramáticos e documentais para amosar eventos históricos ou futuribles. Malia o seu recoñecemento a finais da década de 1960, en parte polo escándalo polo boicot da BBC a unha das súas obras, caeu no ostracismo polo pouco académico da súa obra, tanto polo seu anovador punto de vista, como pola infrecuente duración das súas películas e o uso de actores non profesionais.
Traxectoria
Logo de estudar na Royal Academy of Dramatic Art, Watkins empezou a súa carreira na televisión e no cine coma axundante de produtor de curtas para televisión e anuncios. A comezos da década de 1960 foi asistente de edición e director de documentais na BBC. Todas as súas películas eran ben documentais, ben dramas presentados con técnicas documentais, ás veces describindo aparicións históricas e ás veces posibles acontecementos próximos no futuro coma se reporteiros contemporáneos e directores estivesen alí para entrevistar os participantes. Watkins instaurou esta técnica na súa primeira longametraxe para TV, Culloden, que describía o levantamento xacobino de 1745 nun estilo similar ao do cinéma verité ou aos informes que chegaban nese momento da Guerra de Vietnam, con entrevistas aos campesiños antes de entraren en combate, e reflectindo a brutalidade do combate. Isto valeulle o Jacob's Award en 1965.
The Peace Game amosa a guerra coma un acontecemento deportivo futurista onde parece que o xogo está a ser disputado ante unha audiencia de televisión. Segue en certa medida os postulados situacionistas de Guy Debord, considerando o espectáculo coma un sistema de representación para crear novas relacións do individuo coas institucións da violencia.
Privilexio amosa un cantante que actúa situado nun estado totalitario futurista. O personaxe principal, Steven Shorter (interpretado por Paul Jones), é unha persoa intensa que compadece a mocidade da súa nación. Vólvese moi popular, pero decátase de que a súa vida está tamén controlada polo goberno. En 1978, Patti Smith gravou unha das cancións da película, "Set Me Free" no seu álbum Easter.
A súa reputación como provocador político aumentou con Punishment Park, unha historia de conflito político violento nos Estados Unidos que coincidía coa Masacre do Estado de Kent. A oposición á guerra é un tema común do seu traballo, pero as mensaxes políticas das películas son decote ambiguas, normalmente permitindo ás personaxes principais presentar violentamente puntos de vista, a miúdo opostos, que en moitos casos son improvisados. En Punishment Park, os soldados e disidentes eran interpretados por actores non-profesionais cuxas opinións políticas emparellaban tanto coas dos caracteres que representaban tan ben, que o director dicía que temía que en calquera momento estoupase a violencia no grupo.
Punishment Park está baseada na "mentalidade de sitio" das forzas de policía durante a década de 1970. Ante a sentenza de reclusión nun penal federal, dáselle aos activistas a posibilidade de ir ao parque de castigo, onde deberán levar a cabo unha competición de tres días nun deserto ermo sen comida, mentres son perseguidos por Gardas Nacionais armados.
Edvard Munch fala da vida de Munch, especialmente dos seus primeiros anos.
Fixo unha aproximación similar na súa revisión acerca da comuna de París, utilizando anuncios de xornal para recrutar actores conservadores que terían unha antipatía auténtica cara aos rebeldes da Comuna. Watkins é tamén coñecido por declaracións políticas sobre os medios de comunicación de cine e televisión, escribindo extensamente sobre os defectos dos telexornais e a dominancia do estilo narrativo derivado de Hollywood que el atribúe a como "a monoforma".
Despois da prohibición de The War Game e da pobre recepción da súa primeira obra non televisiva, Privilege, Watkins deixou Inglaterra e sacou as súas seguintes películas no estranxeiro: The Gladiators en Suecia, Punishment Park nos EUA, Edvard Munch en Noruega, Resan (un ciclo de 14 horas sobre a ameaza da guerra nuclear) en dez países diferentes, e La Commune en Francia.
Deinococcus
Deinococcus (do grego, deinos, "terrible, estraño" e κόκκος, kókkos, "gránulo" ) é un xénero de bacterias do grupo Deinococcales pertencente ao filo Deinococcus-Thermus, moi resistentes a condicións ambientais extremas. Estas bacterias teñen paredes celulares grosas con tinguidura grampositiva, pero presentan unha segunda membrana adicional, polo que estruturalmente son máis próximas ás bacterias gramnegativas. Os Deinococcus sobreviven aínda que o seu ADN sexa exposto a altas doses de radiación gamma e UV. Outras bacterias sufrirían cambios na súa estrutura para intentaren soportar a radiación, como a formación de endósporas, pero Deinococcus toléraa sen cambiar a súa forma celular e non se protexe formando unha estrutura dura. Tamén se caracterizan pola presenza do pigmento carotenoide deinoxantina, que lles dá a súa cor rosa.
Especies
En agosto de 2011, había descritas 47 especies de Deinococcus segundo o NCBI:
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada nas listas da LPSN e do NCBI e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S da LTP 115 do 'The All-Species Living Tree' Project.
Kawariyuku Sora
"Kawariyuku Sora" (変わりゆく空) é o single número 15 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 16 de marzo do ano 2005 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Juupajoki
Juupajoki é unha localidade da rexión de Pirkanmaa, Finlandia. En 2017 a súa poboación era de 1.922 habitantes. A superficie do termo municipal é de 274,95 km2, dos cales 16,47 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,44 hab./km². Limita cos concellos de Mänttä-Vilppula, Orivesi, Ruovesi e Jämsä, este último na rexión de Finlandia Central.
Atlas (álbum)
Atlas é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Real Estate, publicado o 4 de marzo de 2014 a través do selo Domino Records. O disco estreouse no número 34 da lista Billboard 200.
Federal Radio Commission
miniatura|Zonas nas que a Lei da radio dividía aos Estados Unidos, cada unha delas estaba representada por un comisario na FRC A Federal Radio Commission (FRC) foi o órgano gobernamental norteamericano encargado de regular as emisións de radio nos Estados Unidos instituído por disposición da Lei da radio do 23 de febreiro de 1927 (Radio Act). En 1934 a recentemente creada Federal Communications Commission (FCC) pola Lei de comunicacións federais asumiu as súas funcións.
Historia
A lei da radio de 1912 atribuía as competencias sobre a radio ao Departamento de Comercio dos Estados Unidos e non mencionaba ningún sistema de regulación das emisión de radio, prohibindo todas as comunicacións privadas de radio no que agora é a AM, diversas sentenzas xudiciais impedían a denegación de licenzas a calquera que o solicitara, como resultado as emisións de radio interferíanse constantemente facendo insufrible moitas veces escoitalas. Para resolver a situación era preciso unha intervención gobernamental, que se concretou na Lei da radio de 1927 que creou a FRC que tiña competencias para outorgar e denegar licenzas de radio, asignar frecuencias e establecer a potencia das emisoras, e aínda que non tiña competencias oficiais sobre a programación, si que podía tela en conta para renovar licenzas; tamén podía revogar licenzas en certos casos, como no caso dunha emisora non dar as mesmas oportunidades aos diferentes candidatos dunhas eleccións.
A FRC estaba formada por cinco persoas, cada unha representaba a unha zona nas que a lei de 1927 dividía os Estados Unidos, o primeiro presidente foi o almirante William H. G. Bullard pero morreu pouco despois, o 27 de novembro, substituído por Ira E. Robinson. Cando comezou a actuar a FRC eliminou nunha primeira criba moitas emisoras de independentes de pouca potencia, mantivéronse moitas das emisoras educativos pero coa frecuencia compartida con outras comerciais que emitían no horario de máis audiencia.
En 1932 tiñan licenza de emisoras de radio 625 estacións. Ademais da radio comercial tamén tiña competencias na radio afeccionada, con 30.000 licenzas en 1932, a radio marítima, con 2000 licenzas, e aínda a FRC outorgou o 25 de febreiro de 1928 a primeira licenza de televisión nos Estados Unidos, oficialmente licenza experimental, a Charles Jenkins Laboratories, que o 2 de xullo comezou a operar a W3XK.
Commonwealth de Nacións
A Commonwealth ou Commonwealth of Nations é o nome en inglés dunha asociación de territorios autónomos, mais dependentes do Reino Unido, creada en 1931 e formada actualmente por 54 estados, a maioría dos cales independentes pero incluíndo algúns que aínda manteñen lazos políticos coa antiga potencia colonial.
Coa progresiva perda de poder da Gran Bretaña sobre as súas colonias a partir de mediados do século XIX, a poboación branca conseguiu a autonomía, primeiro coa concesión do estatuto de Dominio británico (Canadá, Australia, Nova Zelandia, Suráfrica e Terra Nova). O termo Commonwealth foi utilizado por vez primeira en 1917 como sinónimo de Imperio Británico para designar a asociación existente entre a Gran Bretaña e estes Dominios. Coa primeira guerra mundial e a aceleración da descomposición do imperio, os Dominios foron accedendo á súa independencia. O Imperio comezou a transformarse na British Commonwealth of Nations tras as conferencias imperiais de Londres de 1922 e 1926. Foi definida xuridicamente no Estatuto de Westminster (1931), que incluía a Gran Bretaña, os Dominios e os protectorados. O rei de Inglaterra seguía sendo o xefe de estado e o gobernador xeral representábao en cada país membro.
miniatura|esquerda|[[Marlborough House, Londres, a sede do Secretariado da Commonwealth.]]
O nome orixinal era British Commonwealth (Comunidade Británica) até 1946. Ao ano seguinte, os Comúns accederon a que todos os antigos territorios do Imperio formasen parte da Commonwelth. Así entraron a India, Sri Lanka e Paquistán. Porén, Irlanda e Myanmar abandonárona unha vez lograda a súa independencia.
Segundo as colonias ian accedendo á independencia, pasaban a formar parte da Commonwelth. Chipre, independizado en 1960, entrou no ano seguinte. Suráfrica foi expulsada en 1961 pola súa política de apartheid (ingresou de novo en 1994). Rodesia (hoxe Cimbabue) foi excluída ao proclamar unilateralmente a súa independencia. Paquistán abandonouna en 1972 coa secesión de Bangladesh (aínda que ingresou de novo en 1989). As illas Fidxi entraron en 1987.
A Rei Carlos III é actualmente o xefe titular da asociación. Esta fórmula foi inventada en 1950 cando a India se converteu en república e, aínda que non recoñecendo a Xurxo VI como xefe de estado, recoñecíao como o símbolo da asociación libre de nacións.
A Commonwealth ten historicamente por obxectivo promover a integración entre as ex-colonias do Reino Unido, concedendo beneficios e facilidades comerciais, mais agora os seus obxectivos inclúen a asistencia educativa aos seus países membros e a harmonización das súas políticas.
A maioría dos membros da Commonwealth son antigas colonias do Reino Unido, coa excepción notábel de Mozambique, antiga colonia portuguesa que accedeu a asociación en 1995, co apoio dos seus veciños, que eran antigas colonias británicas. (Cimbabue saíu da Commonwealth en 2004.)
Outros países, como Australia, continúan recoñecendo o monarca do Reino Unido como xefe de estado, representado por un gobernador e usan a palabra Commonwealth como título do seu estado.
Os 50 estados membros constitúen unha asociación que carece de goberno central, de institucións xurídicas e de organización administrativa. Ás súas Conferencias Xerais asisten os primeiros ministros e, desde 1965, conta cunha Secretaría Xeral asociada ao Foreign Office. Dentro da Commonwealth funciona un sistema de intercambio comercial denominado sistema de "preferencias", polo que as mercadorías procedentes dos estados membros gozan de privilexios de importación. Coa entrada do Reino Unido na CEE e na Unión Europea, estas preferencias deberon ser reformuladas. A convención de Lomé (1975) ratifica esta situación especial.
miniatura|300px|centro|Mapa da Mancomunidade Británica de Nacións. Os países membros aparecen resaltados en azul.
Segmentación de texto
Para segmentar hai que ir identificando as unidades discretas mediante a operación de conmutación. Para isto é preciso ter clasificadaas as unidades conforme ás relacións paradigmáticas que establecen entre si.
Por exemplo, tendo os enunciados A mesa é grande, A mesa é pequena, As mesas son pequenas, As mesas son grandes etc., pódese illar a unidade discreta mesa pola súa aparición en contextos idénticos (a -- é) e diferentes (as -- son).
Galería de imaxes de Castro, Boiro
Santa María do Castro é unha parroquia do concello de Boiro, provincia da Coruña. O seu núcleo urbano máis importante denomínase Cabo de Cruz.
50 mellores xogadores da historia da NBA
Os 50 mellores xogadores da historia da NBA (en inglés: 50 Greatest Players in NBA History), tamén chamado Equipo do 50º aniversario da NBA ou NBA's Top 50, é unha lista de xogadores elavorada en 1996 polo 50 aniversario da fundación da National Basketball Association (NBA). Estes cincuenta xogadores foron elixidos a través dunha votación na que participaron membros dos medios de comunicación, xunto con xogadores e adestradores retirados, ademais de membros dos corpos técnicos do equipos. Fíxose ademais unha lista cos dez mellores adestradores e cos dez mellores equipos dunha determinada temporada. Dentros dos criterios necesarios para ser elixidio, os xogadores tiñan que ter xogado polo menos unha parte das súas carreiras na NBA, independentemente da posición ocupada.
A lista foi anunciada polo comisionado da NBA David Stern o 29 de outubro de 1996 no hotel Grand Hyatt New York, situado na antiga localización do Commodore Hotel, lugar onde se asinou a constituación orixinal da NBA o 6 de xuño de 1946. O anuncio supuxo o comezo dunha longa temporada de celebracións polo aniversario da competición. Corenta e sete dos cincuenta xogadores reuníronse máis tarde en Cleveland durante a cerimonia do descanso do All-Star da NBA de 1997. Os tres xogadores ausentes foron: Pete Maravich, quen morrera en 1988 aos corenta anos; Shaquille O'Neal, que se estaba a recuperar dunha lesión de xeonllo; e Jerry West, que tiña programada unha intervención por unha infección de oído e non podía voar. No momento do anuncio, once dos xogadores seleccionados estaban en activo, aínda que actualmente xa están todos retirados. O último deles en retirarse foi o propio O'Neal, que acabou a súa carreira como xogador da NBA a finais da tempada.
Xogadores seleccionados
miniatura|right|upright|[[Kareem Abdul Jabbar.]] miniatura|right|upright|[[Larry Bird.]] miniatura|right|upright|[[Wilt Chamberlain.]] miniatura|right|upright|[[Michael Jordan.]] miniatura|right|upright|[[Shaquille O'Neal.]]
Proceso de selección
A lista foi elavorada a través da recompilación dos votos, sen orde de preferencia, de 50 membros dun xurado. Dezaseis dos membros do xurado eran ex xogadores, trinta eran membros da prensa e dos medios audivisuais, e vinte e un representantes de equipos, entre os que se encontraban actuais e antigos directores xerais, destradores e executivos. Deste último grupo, trece tamén foran xogadores da NBA. Os xogadores tiñan prohibido votarse a si mesmos. Finalmente, tan só tres deses veteráns non foron seleccionados: Bill Bradley, Johnny Kerr e Bob Lanier.
Lista
Once dos xogadores (Charles Barkley, Clyde Drexler, Patrick Ewing, Michael Jordan, Karl Malone, Shaquille O'Neal, Hakeem Olajuwon, Robert Parish, Scottie Pippen, David Robinson e John Stockton) estaban en activo na temporada, durante a cal os xogadores foron anunciados. O'Neal foi o último en retirarse da NBA, deixando a competición durante a temporada. Todos os xogadores a 2015, excepto o propio O'Neal, foron incluídos no Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Baixo as actuais normas do Hall of Fame, un xogador debe estar retirado durante cino anos antes de poder optar a ser elixido para poder ser incluído; polo tando, O'Neal non será elixíbel até a promoción de 2017. Lenny Wilkens é o único membro da lista de xogadores que tamén foi seleccionado na lista de adestradores.
Nota: A estatísticas son correctas até a fin da temporada, a última en que calquera xogador da lista estaba en activo.
Dez mellores adestradores
Xunto á selección dos 50 mellores xogadores, fíxose unha selección dos 10 mellores adestradores da historia da NBA. A lista foi compilada en base a unha selección non ordenada realizada exclusivamente polos membros da prensa escrita e audiovisual que cobren regularmente a NBA. Os dez adestradores nomeados estaban vivos no momento do anuncio da lista, e catro deles - Phil Jackson, Don Nelson, Pat Riley e Lenny Wilkens - estaban aínda en activo. Catro morreron desde entón: Red Holzman en 1998, Red Auerbach en 2006, Chuck Daly en 2009, e Jack Ramsay en 2014. Jackson foi o último dos adestradores en anunciar o seu retiro despois da temporada 2010–11. Nelson é o único membro que nunca gañou un campionato como adestrador, a pesar de que gañou cinco como xogador. Wilkens é o único membro da lista de adestradores que foi tamén seleccionado na lista de xogadores.
Dez mellores equipos
Na celebración do 50 aniversario da NBA tamén se incluíu unha selección dos 10 mellores equipos da historia da competición. A lista foi rellida en base a unha selección sen orde realizada exclusivamente polos membros da prensa escrita e audiovisual que cobren regularmente a NBA. Os equipos foron seleccionados de entre os mellores dunha soa tempada durante. Todos os equipos escollidos gañaron o campionato da NBA, tendo entre todos unha media de 66 partidos gañados por temporada. A mellor histórica de todos os equipos, porén, téñena os Chicago Bulls da temporada 1995-96 con 72 vitorias.
Tan só seis das trinta franquías da NBA (vinte e nove no momento do anuncio) teñen un equipo na lista. Catro deses equipos contan con máis dun equipo seleccionado: os Boston Celtics, os Chicago Bulls, Los Angeles Lakers e os Philadelphia 76ers.
Seis xogadores están no cadro de xogadores de dous equipos distintos da lista: Wilt Chamberlain cos Sixers de 1966-67 e os Lakers de 1971-72; James Edwards, Dennis Rodman e John Salley cos Pistons 1988-89 e os Bulls de 1995-96; e Michael Jordan e Scottie Pippen cos Bulls, tanto en 1991-1992 e 1995-1996. Outros tres individuos figuran tanto como xogador como adestrador, todos os cales repetindo franquía: K. C. Jones cos Celtics como xogador en 1964-65 e como adestrador en 1985-86, Billy Cunningham cos Sixers como xogador en 1966-67 e como adestrador en 1982-83, e Pat Riley cos Lakers como xogador en 1971-72 e como adestrador en 1986-87. Phil Jackson, o adestrador en xefe dos Bulls desde 1989 até 1998, foi o único home en adestrar a dous equipos que chegaron á lista. Aínda que Jackson estaba baixo contrato cos Knicks como xogador na tempada do campionato de 1969-70, non xogou ese ano por mor de estarse a recuperar dunha cirurxía de fusión espinal.
Os xogadores cuxos nomes están en cursiva foron incluídos no Basketball Hall of Fame despois do anuncio dos 10 mellores equipos. Os xogadores pertencentes os Salón da Fama que figuran para cada equipo individuo son só os que foron incluídos como xogadores, e non inclúe os seleccionados noutras funcións como adestrador ou técnico.
Torneo das Seis Nacións 2011
A edición 2011 do Torneo das Seis Nacións comezou o 4 de febreiro do 2011, e rematou o 19 de marzo. Esta foi a primeira vez na historia que o torneo comezaba nun venres á noite. Francia era o defensor do título obtido na edición 2010. Irlanda xogou este ano por primeira vez os seus encontros como local no Aviva Stadium de nova construción, situado onde antes estaba o estadio de Lansdowne Road.
Ó remate da derradeira xornada, o XV da Rosa acadou a vitoria no torneo.
Romeo ten que morrer
Romeo ten que morrer (en Romeo Must Die) é un filme estadounidense dirixido por Andrzej Bartkowiak que foi estreado en 2000. É considerado o debut de Jet Li falando inglés na industria do cine americana. Estreouse en galego a través da TVG o 18 de decembro de 2008.
Sinopse
Han Sing está a investigar o asasinato do seu irmán, que tiña tratos coa mafia chinesa en América. A filla dun capo mafioso, Trish, axudaralle a atopar os asasinos do seu irmán.
Abaurregaina
Abaurregaina (en éuscaro) ou Abaurrea Alta (en castelán), oficialmente Abaurregaina/Abaurrea Alta, é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na bisbarra de Auñamendi, no val de Aezkoa e a 70 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 136 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 21,36 km² e a súa densidade de poboación é de 6,37 hab/km².
Toponimia
O nome da localidade provén de Abaurre(a) + -gain(a) (de enriba), aínda que na comarca do Val de Aezkoa pronúnciase como Aburregeina. Este nome é cooficial dende a década de 1980 con Abaurrea Alta.
Xeografía
É o concello situado a maior altitude na provincia de Navarra, a 1039 msnm. Por mor da súa grande altitude, as temperaturas son cambiantes, con temperaturas de até –22 °C en inverno e máximas de 37 no verán.
Bracara Augusta
Bracara Augusta (do latín bracara, topónimo procedente dos brácaros, que habitaban no convento de bracarense, e que fai alusión as brācae, bragas ou calzas que vestían) é o nome romano da actual cidade de Braga, no norte de Portugal. Foi construída no lugar dun poboado indíxena anterior.
Antonio García Abeijón
Antonio García Abeijón, nado o 20 de novembro de 1929 e finado en Negreira o 7 de novembro de 1986, foi un médico e político galego.
Bracara Augusta
Historia
A cidade romana foi fundada polo Emperador César Augusto cerca de 16 a.C., despois da pacificación definitiva da rexión. Durante o período dos Flavios, Bracara Augusta obtivo estatuto municipal e foi elevada a capital do conventus, tendo tido funcións administrativas sobre unha extensa rexión. A partir da reforma de Diocleciano pasou a ser capital da recentemente creada provincia da Gallaecia. No século V a cidade foi tomada polos invasores suevos, que a elevaron a capital do seu reino.
Antonio García Abeijón
Traxectoria
Médico estomatólogo. Concelleiro de Negreira. Foi nomeado alcalde de Negreira en xullo de 1967.
Bracara Augusta
Historia
Son coñecidos da cidade romana restos dalgúns edificios. Nas escavacións efectuadas no claustro do Seminario de Santiago encontrouse unha grande sala con resto de columnas, tendo no centro unha piscina decorada con mosaicos, que foi probabelmente parte dun balneario. Na área da Fonte do Ídolo, situada na actual Rúa do Raio, fora do antigo perímetro da cidade romana, tería existido un edificio relixioso consagrado ao deus Tongoenabiagus.
Antonio García Abeijón
Vida persoal
Casou con María Luisa Nimo Vázquez.
Asturica Augusta
miniatura|dereita|200px|Murallas de Asturica Augusta. Asturica Augusta é unha evolución natural do topónimo antigo Asturica. A orixe e significado deste último deu lugar a varias teorías, sendo na actualidade un topónimo moi discutido. En época romana recibiu o sobrenome de Augusta, en honor ao emperador Augusto. Foi o nome romano da actual cidade de Astorga, na provincia de León.